cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipostazo (filozofio)
En Kristanismo
En Kristanismo la novplatinisma koncepto pri hipostazo plenumis fundamentan rolon en la formulado de la triunua doktrino: la specifaj karakteroj de la Patro, de la Difilo kaj de la Sankta Spirito estis difinitaj kiel hipostazoj nome substancoj, sed (jen la malsameco) je la sama nivelo kaj ne devenantaj unu el la alia. La termino “hipostazo” estis tiel konsekrita, unufojon, en la Koncilio de Kalcedono (451) kiu dogme agnoskis - cetere laŭ la konstanta tradicio - la ĉeeston en Kristo de unika hipostazo-persono en du naturoj, homa kaj dia.
Krucumita Kristo en arto
Pentrarto
Inter la multaj kontraŭkonvenciaj, mencion apartan meritas la fama kaj diskutata "Homo de la doloroj" de Albrecht Dürer, en kiu Kristo estas montrata en pozo tre originala, dum, ŝirita de la doloro (kiun oni supozas, pro la multaj detaloj kiel la fluanta sango) li rigardas en la okuloj la spektanton, kvazaŭ senkuraĝigita kaj konsternita, en kornico kiu estas forlasita la prezentado de la klasika sceno por fariĝi, kun granda anticipo, simbola senluma kaverno en kiu oni povu legi la suferon de la homoj.
La krucumo laŭlonge de la tempo-paso alprenis sur si akcesorajn signifojn. Se la ĵus citita Dürer poste sin vidigis, en sia kinkona portreto, celante identigi sian personan oferon en la ofero de Kristo, multaj aŭtoroj ellaboris sammaniere siajn personajn dramojn per tiu referenco; sendepende de subjektiva taksado pri la eventuala bona gusto, temas ĉiukaze, plejofte, pri disvolviĝo de la ofero de Kristo efektivigita tiamenire ke rezultu la objektiva gravo por ĉiu unuopulo.
Hipostazo (filozofio)
En Kristanismo
La nova termino, spite de sia precizigita signifo, ankoraŭ daŭrigos esti identigita kun la konfuza terminologio de Cirilo de Aleksandrio kiu sinonime uzadis, laŭ kelke da tempo, la terminojn ὑπόστᾰσις, Ρρóωπον kaj Φύσις kiuj tamen kun la alveno de ὑπόστᾰσις akiris pli precizan signifon (Persono kaj Naturo) (Denzinger, Ench. Symb., n.302 (148).
Krucumita Kristo en arto
Pentrarto
Ankaŭ hodiaŭ la krucumo estas temo viva en la arto, arto kiu jam sin esprimas pere de moderna lingvaĵo. Tiucele provo akordigi tiun lingvaĵon kun la religiaj simboloj ligitaj al la tradicio estis forte proponita de Johano Paŭlo la 2-a, en ties letero al la artistoj. Tio realiĝis en iuj muzeoj inter kiuj la staurós.
Hipostazo (filozofio)
En Kristanismo
Kristanaj teologoj tial parolas pri Hipostaza Unio. Vidu en Katekismo de la Katolika Eklezio.
Krucumita Kristo en arto
Kino
Iuj kinaj verkoj:
Hipostazo (filozofio)
En Kristanismo
Tiu koncepto tiel vortigita transdoniĝos al la mezepoka kristana filozofio, kie ĝi indikis ĉiun genron de individua substanco, opone al la ĝenerala koncepto de substanco. Hipostazo, do, kiel ankaŭ “ousia”, fariĝis la principo individuiganta.
Krucumita Kristo en arto
Muziko
Iuj muzikaj verkoj: En la muziko, kaj kompreneble kun atento al religia muziko, ne malpli ĉeesta estas la temo pri la pasiono kaj krucumo de Jesuo en la grandega nombro de verkoj kies unuaj supozendas tuj mezepokaj kiel subporto al leteraturaj verkoj.
Hipostazo (filozofio)
Hipostazo en la moderna filozofio
En la filozofio moderna la termino “hipostazo” transiris signifi, malŝatsence, koncepton abstrakton al kiu oni atribuas senfundamente ontologian valoron aŭ, pli ĝenerale, absolutigon de principo karakterizata per relativeco (hipostazigo, hipostazigi].
Krucumita Kristo en arto
Muziko
La gregoria ĉanto estas certe unu el la manieroj plej riĉaj je temoj koncernantaj la pasionon de Kristo, kaj pere de tiu ĝi penetras en la "bontonon" de la religia komponaĵo la uzon de la referenco al la latinlingvaj Evangelioj, konforme al la katolika religio kiu je tiuj verkoj estis garantianta la tradicion kaj substance ties pludaŭrigon.
Estas, ofte, la latinaj versegoj de la Evangelioj la ekipantoj de la religia muziko, kaj iuj el ili pro la metriko de la frazo, kaj pro la drameco de la liturgia momento kiun ili devis akompani en la meso (oni vidu Tenebrae factae sunt; Quid me dereliquisti; Et inclinato capite), iom post iom finiĝis por krei subgenrojn de la meso (kaj de la meso kantata), kun aparta prudukta intenseco en la 17-a jarcento; "Stabat mater", ekzemple, estis alfrontita de multaj komponistoj inter kiuj la "ruĝa pastro" Antonio Vivaldi kaj Johann Sebastian Bach kaj, precipe, Giovanni Battista Pergolesi. Pro la specifa rakonta aliro de la muziko, malsame ol la aliaj artoj, ne eblas atendi fokusiĝon sur unuasola de la temoj pri la ofero de Kristo, la muziko povis kuntreni kompletajn sekciojn de la Sankta Skriboj, fluidajn seriojn da eventoj kaj ne nur simplajn monologojn.
Hipostazo (filozofio)
Bibliografio
Milano 1996 ISBN 8834308638
Krucumita Kristo en arto
Muziko
Johann Sebastian Bach, kiel konate, dediĉis kvin el siaj precipaj verkoj al la Pasiono, el kiuj du perdiĝis.
Aliaj projektoj
Komuna montras serion da bildoj koncernantaj la krucumon de Jesuo:
Jayne Mansfield
Jayne MANSFIELD (denaske Vera Jayne PALMER; naskiĝinta la ; mortinta la ) estis usona aktorino en kino, teatro, kaj televido. Ŝi estis ankaŭ noktokluba distristino, kantistino, kaj unu el la komencaj virinoj de la virgazeto Playboy. Ŝi estis ĉefa seksosimbolo de Holivudo de la 1950-aj kaj la komenco de la 1960-aj jaroj kaj alternativo de 20th Century Fox anstataŭ Marilyn Monroe kiu iĝis konata kiel "Working Man's Monroe" (la laboristo de Monroe). Ŝi estis konata ankaŭ pro sia bone reklamita persona vivo kaj reklamja kampanjoj, kiaj pere de nekaŝaj vestaĵoj. Ŝi estis unu el originaj seksallogaj blondulinoj de Holvudo, kaj, kvankam multaj homoj neniam vidis ŝiajn filmojn, Mansfield restis unu el plej rekoneblaj ikonoj de la famulkulturo de la 1950-aj jaroj.
Kariero
Mansfield iĝis grava stelulo en Broadvajo en 1955, grava stelulino de Holivudo en 1956, kaj ĉefa famulino en 1957. Kvankam la kinkariero de Mansfield estis mallongdaŭra, ŝi havis kelkajn biletvendajn sukcesojn kaj ricevis premiojn Theatre World Award kaj Oran Globon. Ŝi ĝuis sukceson en la rolo de fikcia aktorino Rita Marlowe, kaj en la broadvaja versio de 1955–1956 Will Success Spoil Rock Hunter? kaj la samnoma kinversio de 1957. Ŝiaj aliaj konataj filmoj estis The Girl Can't Help It (1956), The Wayward Bus (1957), kaj Too Hot to Handle (1960).
Pro malpliiĝanta peto por grandmamaj seksallogaj blondulinoj kaj pro pliiĝanta negativa enuo kontraŭ troa reklamado, ŝi iĝis eksa biletvenda de la komenco de la 1960-aj jaroj, sed ŝi restis populara famulino, plue allogante grandajn homamasojn ekster Usono pere de monhavaj kaj sukcesaj noktokluboj aperoj. En la seksespluata filmo ''Promises! Promises!'' (1963), ŝi iĝis la unua grava usona aktorino kiu faris nudan ĉefrolon en filmo de Holivudo.
En 1967, Mansfield mortiĝis en aŭtakcidento aĝe de 34, kun du aliaj.
SCO
La vorto havas plurajn signifojn:
Filipo la 3-a (Burgonjo)
Filipo la 3-a, nomata Filipo la Bona (naskiĝis la en Diĵono, mortis  en Bruĝo) estis duko de Burgonjo.
Per heredoj, aĉetoj, konkeroj kaj traktatoj Filipo sukcesis formi grandan kaj memstaran regnaron meze de Eŭropo, kiu situis inter Francio kaj Germanio kaj teritorie similis al la pli frua Malsupra Loreno aŭ al la nuna Benelukso, kaj kiun li heredigis al sia filo Karlo la Brava.
Li fondis la Ordenon de la Ora Ŝaffelo kaj estis ties unua estro.
La Traktato de Arras estis subskribita en 1435 de la reĝo de Francio, Karlo la 7-a, kaj Filipo; ĝi finigis la kofliktojn de la Enlanda milito inter armanjakanoj kaj burgonjanoj.
Christian Wulff
Christian WULFF (naskiĝinta la  en Osnabrück) estas germana politikisto (CDU), ekde la  ministroprezidanto de Malsupra Saksio kaj ekde la  federacia prezidanto de Germanio, do ties ŝtatestro. La li estis kandidatigita por la posteno de ŝtatprezidanto, kaj fine elektita la  en la tria voĉdonado, ĉar li ne ricevis sufiĉe da voĉoj en la du unuaj voĉdonoj.
Sándor Belitska
Sándor Belitska [ŝAndor beliĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Belitska Sándor estis hungara ministro, oficiro, generalleŭtenanto. Sándor Belitska naskiĝis la  1872 en Lajosfalva (nuntempa Ľudovítová en Slovakio). Li mortis la 1939 en Budapeŝto.
Filipo la 3-a (Burgonjo)
Familio
Li estis la sola filo de la burgonja duko Johano la Sentima kaj de Margareta de Bavario, filino de la duko de Bavario. Filipo unue edziĝis en 1409 kun Michelle de Valois filino de Karlo la 6-a. Due en 1424 li edziĝis kun Bonne d'Artois. Trie en 1430 li edziĝis kun Isabelle de Portugal.
François d'Aguilon
François de Aguilon (1567-1617) estis belga sciencisto, kuracisto, arkitekto, matematikisto kaj fizikisto. Lia patro estis sekretario de la reĝo Filipo la 2-a kaj lia patrino, Anna Pels, apartenis al familio, kiu, en 1528, gastis Ignaco Lojola.
Filipo la 3-a (Burgonjo)
Gefiloj
Li havis filinon kun sia unua edzino kaj li havis tri filojn kun sia dua edzino. Karlo la Brava estis lia tria filo.
Christian Wulff
La li retiriĝis de oficeco de federacia prezidanto de Germanio pro kelkaj aferoj rilate al korupteco dum lia ofictempo kiel ministroprezidanto de Malsupra Saksio.
Sándor Belitska
Biografio
Sándor Belitska frekventis soldatan akademion en Budapeŝto inter 1886 kaj 1890. Li komencis sian karieron en Szeged kiel leŭtenanto. Inter 1893 kaj 1896 li plulernis. En 1908 li ricevis postenon en la ministerio. Li batalis dum la 1-a mondmilito. Dum (kaj poste) la Hungara Sovetrespubliko li estis ministro en Szeged (poste en Budapeŝto). En 1923 li retiriĝis, tamen li estis diplomato en Varsovio.
Christian Wulff
}} -->
François d'Aguilon
En 1613, li publikigis la unuan volumon de sia verko "Opticorum libri sex philosophis iuxtà ac mathematicis utiles", kies ilustraĵoj estis faritaj de Rubens kaj ĝi estis inspiraĵo por la verkoj de Gérard Desargues (1591-1661) kaj Christiaan Huygens (1596-1629). Li elmontradis sin granderudicia, tamen eble al li ne atingis la antaŭaj verkoj de Johano Keplero kaj tiu de Francisco Maŭroliko pri optiko, nek li mencias la verkon "Opticae libri quator" fare de la matematikisto Friedrich Risner (1533-1580).
Vivo
Li studis homsciencojn kaj unu jaron da filozofio en la kolegioj de Parizo kaj Douai antaŭ ol eniri en la Societo de Jesuo. Pli malfrue li kompletigis la kurson pri filozofio (1587-1589) kaj ekinstruis homsciencojn (1589-1592) en la Universitato de Douai.
Inter 1592-1596 li studis teologion en Salamanko, kaj poste li ekinstruis matematikon en Douai, tiam kiam li translokiĝis al Antverpeno, tie kie li fariĝis konfesisto, vicrektoro (1611), rektoro (1614-1616) kaj vicprovincialo (1615-1616). En 1617, en Antverpeno, dum militpaŭzo de la 12-jara milito inter Hispanio kaj Nederlando, li malfermis matematikan kurson, kies lernejo generis geometriistojn tiajn kiaj André Tacquet (1612-1660), Théodore Moret (1602-1667), Jean-Charles della Faille (1597-1652) kaj Balthasar la 1-a Moretus (1574-1641).
En Antverpeno, li same private instruis matematikon kaj moralon, kie disvastiĝis lia pacienco kaj zorgemo elmontrita al la malsanularo de la komunumo, ĉefe dum pestookazo.
948
En la jaro 948 post Kristo okazis, interalie:
Kieva provinco
Kieva provinco (Київська область) estas unu el la 24 administraj unuoj de Ukrainio, kiuj nomiĝas область. Ĝia administra centro estas la ukraina ĉefurbo Kievo (Київ), kiu tamen mem estas sendependa urbo kaj ne parto de la oblasto.
Gravaj urboj en la oblasta teritorio estas Bila Cerkva (Біла Церква), Bojarka (Боярка), Borispilo (Бориспіль), Brovari (Бровари), Fastiv (Фастів), Irpin (Ірпінь), Perejaslav (Переяслав), Pripjato (Прип'ять), Ĉernobilo (Чорнобиль), kie okazis la atom-energia katastrofo de la 26a de aprilo 1986, Ukrajinka (Українка), Uzin (Узин) kaj Viŝneve (Вишневе).
Mühltroff
Mühltroff estas ekse memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. La 1-an de januaro 2013 ĝi aldoniĝis la najbara urba komunumo Pausa, kiu ekde tiam nomatas Pausa-Mühltroff, kaj nun estas ties komunumoparto. Fine de 2011 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 1775 loĝantojn.
Kieva provinco
En la oblasta teritorio, do la regioino sen la urbo Kievo, vivas proksimume 1,77 milionoj da homoj (stato de decembro 2005).
GUF
La vorto havas plurajn signifojn:
114239 Bermarmi
114239 Bermarmi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo James Whitney Young elde la Observatorio de Table Mountain proksime de Wrightwood (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Bernard (1911–1988) kaj Mary (1912–1996), gepatroj de la malkovrinto, kaj en honoro de lia frato Michael.
949
En la jaro 949 post Kristo okazis, interalie:
Piedade (mikroregiono)
La mikroregiono de Piedade estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas kvin municipojn.
Rimouski
Rimouski estas urbo en la kanada provinco Kebekio. Laŭ la censo de 2011 ĝi havis 46860 loĝantojn. La urbo situas en la kebekia regiono Malsupra Sankt-Laŭrencio, kaj havas multajn turismajn, kulturajn kaj industriajn altiraĵojn.
Aridameriko
Aridameriko estas termino stampita en 1988 por aludi al kultura regiono en Ameriko kiu enhavis, antaŭ la koloniigo fare de eŭropanoj, la regionojn nordan kaj centran de Meksiko kaj malgrandajn partojn de la Sudokcidenta Usono. Mezameriko troviĝas sude kaj oriente kaj Oazameriko norde. Tiuj kulturaj regionoj parte koincidas unu kun aliaj. La nordaj limoj de la regiono aridamerika atingas ĝis la paralelo 42°N.
Diference de Mezameriko, Aridameriko havas geografion kaj klimaton sekajn kaj aridajn, kun malmulta ekologia diverseco. Pro akraj vivkondiĉoj, la antaŭkolumbaj popoloj en tiu regiono havis kulturojn kaj modelojn de vivtenado diferencaj disde iliaj mezamerikaj najbaroj. La regiono havas jaran precipitaĵon de nun 120-160 cm. La malabundaj pluvoj nutras sezonajn rojojn kaj membasenajn lagetojn.
Brakhorloĝo
Brakhorloĝo estas horloĝo portebla per rimeno ĉe manartiko.
Ĝi estis inventita de Patek Philippe je la fino de la 19-a jarcento. Tiam ĝi ĉefe estis vidata kie ornamaĵo por virinoj.
Sek-Butila jodoacetato
Sek-Butila jodoacetato aŭ C6H11IO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la jodoacetata acido kun sek-butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Sek-Butila jodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Villa Hidalgo
La nomo Villa Hidalgo havas diversajn signifojn.
Interalie temas pri
CET
La vorto havas plurajn signifojn:
Károly Ferenczy (dentkuracisto)
Károly Ferenczy [kAroj ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczy Károly estis hungara dentkuracisto, radiologo, profesoro. Károly Ferenczy naskiĝis la  1901 en Szeged. Li mortis la 1972 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Ferenczy frekventis bazlernejon en Füzesabony, katolikan gimnazion en Eger, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1924. Post la diplomo li ricevis stipendion por 2 jaroj, tial li esploris en Vieno. En Hungario li estis la unua, kiu establis rentgenilon por dentaj problemoj, eĉ li inventis ilon, kiu signife helpis la diagnozon dum rentgena ekzameno. En 1944 li ekinstruis en universitato. Post jaroj li ricevis la rangon docento, sed en la frua socialismo li estis iomete neglektita. En 1968 li ricevis memormedalon. Li havis edzinon.
Kairinenoj
La Kairinenoj ("Cairininae" aŭ "Cairinini") estis iam traktataj kiel malgranda grupo de anasoj en familio de Anasedoj de anasoj, anseroj kaj cignoj, grupigitaj kune sur la bazo de ties preteco ripozi alte en arboj. Oni pruvis poste ke tiu grupigo estis parafiletika kaj ties ŝajna simileco rezultas el konverĝa evoluo, kaj la diversaj membroj fakte rilatas pli al diversaj aliaj anasoj ol unu al alia (Livezey 1986).
La specioj dekomence inkluditaj, kaj ties nunaj subfamiliaj lokigoj estas la jenaj:
Plektropterenoj
Tadornenoj
Anasenoj
Krome kelkaj specioj ne povas certige esti lokigitaj en subfamilio, kvankam ili ne formas distingan kladon. Pli bone ties karakteroj estas tro ambiguaj por permesi seneraran lokigon baze sur la disponebla informo (Livezey 1986, Sraml et al. 1996, Johnson & Sorenson 1999):
Kensuke Nebiki
Kensuke Nebiki (根引 謙介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Independiente kaj Vegalta Sendai.
Belomorskaja (stacio de Moskva metroo)
Belomorskaja (Беломорская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' norde de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
950
En la jaro 950 post Kristo okazis, interalie:
Atekeroj
La atekeroj (Ateker aŭ Atekerin) estas komuna nomo de la strete parencaj etnoj ĝioj (Jie), karimoĝongoj (Karimojong), turkanaoj (Turkana) kaj tesoj (Teso) en Ugando kaj Kenjo. Iliaj lingvoj apartenas al la okcidentaj nilotaj lingvoj.
GUM (apartigilo)
GUM havas plurajn signifojn:
Zavattarello
Zavattarello estas komunumo de Italio.
Ŝadadidoj
La ŝadadidoj  estis islama dinastio el kurda origino kiuj regis en diversaj partoj de Armenio kaj Arano de 951 ĝis 1174 p.K. Ili estis establitaj en Dvin. Tra ilia longa restado en Armenio, ili ofte geedziĝis kun la reĝa familio bagratidoj de Armenio.
Ili ekregis en la urbo Dvin, kaj fine regis aliajn grandajn urbojn, kiel Barda kaj Ganĝa. Unu el la branĉoj de la familio ricevis la urbojn Ani kaj Tbiliso kiel rekompenco por ilia servo al la selĝukoj, de kiuj ili iĝis vasaloj. De 1047 ĝis 1057, la ŝadadidoj okupiĝis pri pluraj militoj kontraŭ la bizanca armeo. La areo inter la riveroj Kura kaj Aras estis regata dela ŝadadida dinastio.
Limeira
Limeira estas urbo kaj municipo de subŝtato San-Paŭlio, Brazilo. En 2005 ĝi havis 274.906 loĝantojn en 580,983 km² (loĝdenso 473,2 loĝ./km²).
Wolfgang Musculus
Wolfgang Musculus Dusanus (1497-1563) estis teologo, reformisto, humanisto, latinisto, helenisto, erudiciulo, kaj leksikografo. Li produktis sennombrajn biblikomentojn, traktaĵojn, kaj eldonojn de antikvaj kaj patristikaj verkoj, samkiel influan kolekton da teologiaj disertaĵoj, la "Loci communes", aŭ "Komunaj lokoj", unue publikigita en 1560.
En 1539 li estis pastro ĉe la Katedralo de Strasburgo, tiam aktiva en la reformacia movado en Aŭgsburgo post 1530. En 1548 li estis forpelita de tie pro la eventoj de la Interima periodo kaj poste fariĝis profesoro pri teologio en Berno, kie li mortis en 1563.
Biografio
Li naskiĝis en la vilaĝo Dieuze, Mozelo, en germanlingva regiono (ekde ĉ. 1700 ĝi estis franclingva). En la aĝo de 15 jaroj li eniris en benediktanan monaĥejon proksime al Lixheim kaj kun 20-jara li predikis en la benediktana monaĥejo kaj en ĝiaj paroĥoj. En 1518 li legis la verkojn de Marteno Lutero, la iniciatinto de la protestanta reformacio, kaj li fariĝis sekvanto de ĉi tiu movado.
En 1527 li forlasis la monaĥejon kaj edziĝis al nevino de sia eksa prioro; li poste servis kiel diakono de la Katedralo de Strasburgo kaj helpa predikisto al Matthäus Zell. Tie li lernis la hebrean lingvon kaj konatiĝis kun Marteno Bucero kaj Wolfgang Capito. Li vojaĝis al Aŭgsburgo en 1531. Post 17 jaroj da servo, li forlasis la urbon post la Aŭgsburga Interimo kaj translokiĝis al Svisio, kie li instruis teologion en Berno ekde 1549. Tie li verkis plurajn bibliajn komentojn tia kia la "Loci communes sacrae theologiae" (Komunaj lokoj de la sankta teologio), verko kun sistema teologio.
La germana komponisto Johann Sebastian Bach prenis en la himno de Musculus, de 1530, parafrazon de Psalmo 23, kiel la tekston por sia ĥorala kantato "Der Herr ist mein getreuer Hirt", BWV 112, kiu estis prezentita unue en Lepsiko en 1731.
Metalurgio
Metalurgio estas fako de materiala scienco kaj inĝenierarto kiu studas la fizikajn kaj kemiajn ecojn de metalaj elementoj kaj miksaĵoj de metaloj, nomata alojoj. Metalurgio studas la mikroskopajn mekanismojn kiuj kaŭzas metalon kaj alojojn agi kiel ili agas: la ŝanĝoj kiuj okazas je atoma nivelo kiuj ŝanĝas la ecojn de la metalo. Ekzemploj de iloj uzataj por mikroskopa ekzameno de metaloj estas optikaj mikroskopoj kaj elektronaj mikroskopoj kaj masaj spektrometroj.
Metalurgio estas ankaŭ la teknologio de metaloj: nome la vojo laŭ kiu scienco estas aplikita al la produktado de metaloj, kaj al la inĝenierarto de la metalaj komponantoj por ties uzado en produktoj por konsumantoj kaj fabrikantoj. La produktado de metaloj inkludas la procezadon de ercoj por elpreni la metalon kiun ili enhavas, kaj la miksojn de metaloj, foje kun aliaj elementoj, por produkti alojojn. Metalurgio estas distingata el la metio metalfarado, kvankam metalfarado dependas el metalurgio, kiel medicino dependas el medicina scienco, por teknikaj avancoj.
Metalurgio estas subdividata en fera metalurgio (foje konata ankaŭ kiel nigra metalurgio) kaj nefera metalurgio aŭ kolora metalurgio. Fera metalurgio inkludas procezojn kaj alojojn bazitajn sur fero dum nefera metalurgio inkludas procezojn kaj alojojn bazitajn sur aliaj metaloj. La produktado de feraj metaloj kalkulatas por 95 procento de la tutmonda metalproduktado.
Etimologio
La vorto estis origine termino de alkemio por la elproduktado de metaloj el mineraloj, la finaĵo -urgio signifante procezon, speciale manfaranta: oni studis en tiu senco en 1797 en la Encyclopaedia Britannica. Fine de la 19a jarcento ĝi estis etendita al la pli ĝenerala scienca studo de metaloj, alojoj, kaj rilataj procezoj. La radikoj de metalurgio derivas el la Antikva Greka: μεταλλουργός, metallurgós, "laboristo en metalo", el μέταλλον, métallon, "metalo" + ἔργον, érgon, "laboro".
Historio
La plej frua registrita metalo uzita de homoj ŝajne estis oro kiu povis esti trovita libere el miksaĵo aŭ "natura." Malgrandaj kvantoj de natura oro estis trovitaj en hispanaj kavoj uzataj dum la fina periodo de la Paleolitiko, ĉ. 40,000 a.K. Ankaŭ arĝento, kupro, stano kaj meteora fero povas esti trovitaj en natura formo, ebligante kvanton de metalfarado en fruaj kulturoj. Egiptaj armiloj faritaj el meteora fero ĉirkaŭ 3000 a.K. estis tre aprezataj kiel "ponardoj el la ĉielo."
La kupro estis unu de la unuaj mineraloj prilaboritaj de homoj, ĉar ĝi povas troviĝi en stato preskaŭ pura en naturo nome natura kupro. Kun oro kaj arĝento, ĝi estis uzita ekde finoj de la Neolitiko, per frapado, dekomence, ĝis igi ĝin ebena kiel lameno. Poste, kiel konsekvenco de la perfektigo de la teknikoj de la ceramiko, oni eklernis ties fandigon en fornoj kaj la elverŝadon al muldiloj, kio ebligis la fabrikadon de pli bonkvalitaj iloj kaj en pli granda kvanto. Tio rezultis en Kuprepoko de la homaro (konata ankaŭ kiel Ĥalkolitiko).
Kelkaj metaloj, ĉefe stano, plumbo kaj (je pli alta temperaturo) kupro, povas esti elprenita el siaj ercoj simple varmigante la rokojn per fajro, procezo konata kiel fandado. La unua pruvo de tiu elprena metalurgio datas el la 5a kaj 6a jarmilo a.K. kaj estis trovitaj en la arkeologiaj kuŝejoj de Majdanpek, Jarmovak kaj Plocnik, ĉiuj tri en Serbio. Ĝis nun, la plej antikva pruvo de kuprofandado troviĝis en la kuŝejo Belovode, inklude kupran hakilon el 5500 a.K. apartenanta al la Vinĉa kulturo. Ankaŭ la fandado de kupro estas dokumentita en tiu loko proksimume en la sama tempoperiodo (iom post la 6 000 a.K.), kvankam la uzado de plumbo ŝajne antaŭas la fandadon de kupro. Ankaŭ la frua metalurgio estas dokumentita en loko apud Tell Maghzaliyah, kiu ŝajnas esti datita eĉ antaŭe, kaj tie tute mankas ceramiko. Ĉiuokaze ŝajnas, ke Balkanio estis la loko en Eŭropo de la ĉefaj neolitikaj kulturoj, inklude tiuj de Butmir, Vinča, Varna, Karanovo kaj Hamangia. Aliaj signoj de fruaj metaloj troviĝis el la tria jarmilo a.K. en lokoj kiaj Palmela (Portugalio), Los Millares (Hispanio), kaj Stonehenge (Unuiĝinta Reĝlando). Tamen, la lastaj komencoj ne povas esti klare certigita se la tiamaj novaj malkovroj estis ĉu kontinuaj ĉu progresantaj.
Tiuj unuaj metaloj estis unuopaj kiam oni trovis ilin. Oni elfosis malgrandajn kvantojn de natura oro en kavoj de Hispanio kiuj datas el la Malfrua Paleolitiko, 40 000 a.K. Poste oni eksperimentis per diversaj alojoj, kiel tiu de arseno, kiu produktis arsenigitan kupron kaj ĉirkaŭ 3500 a.K., oni malkovris, ke per kombinado de kupro kaj stano, oni povis fari superan metalon, nome alojo nomita bronzo, reprezentante gravan teknologian ŝanĝon konata kiel Bronzepoko.
La procezo akiri la metalurgiaj sciaron estis diferenca en la diversaj mondopartoj, kun plej fruaj pruvoj de fandado de plumbo kaj de kupro de la 7-a jarmilo a.K., en Anatolio kaj en Kurdio. En Ameriko ne estas tiaj pruvoj ĝis la 1-a jarmilo a.K. kaj en Afriko la unua metalo kiun oni sukcesis fandi estis jam fero, dum la 2-a jarmilo a.K. ​
La uzado de metaloj resume estis dekomence rilata al la neceso kiu estis kreita de homoj por uzi objektojn por prestiĝo kaj povomontro (kupraj ornamaĵoj), kaj nur poste por anstataŭi siajn ilojn el ŝtono, osto kaj ligno per aliaj multe pli rezistaj al varmo kaj al malvarmo (el bronzo kaj, ĉefe el fero). La iloj prilaboritaj el metaloj estis tre variaj: armiloj, laboriloj, ujoj, personaj, hejmaj kaj religiaj ornamaĵoj, ktp. La uzado de metaloj resultis en konsekvencoj, ĉefe el la ĝeneraligo de la uzado de fero, diversmaniere en la kunformado de la homa civilizacio:
Metaloj kaj metalurgio estis konataj de la popolo de la teritorio kie nun estas la moderna Italio ekde la Bronzepoko. Ĉirkaŭ la 86 a.K., Romo jam estis etendinta sian kontrolon al la enorma regiono de la Mediteraneo. Tio inkludis naŭ provincojn radie el Italio al ties insuloj, Hispania, Macedonia, Africa, Asia Minor, Syria kaj Grekio, kaj je la fino de la regado de la imperiestro Konstantino, la Romia Imperio estis kreskinta ĝis enhavi partojn de Britio, Egipto, la tuto el la moderna Germanio okcidente de la rivero Rejno, Dakio, Noricum, Judujo, Armenio, Ilirio kaj Trakio. Same kiel kreskis la imperio, tiele faris neceso por metaloj.
En la Mezepoko la metalurgio estis tre ligita al la teknikoj de purigo de valoraj metaloj kaj de la stampado de moneroj. Alkemion (ankaŭ fojfoje alĥemio) oni povas konsideri kiel la pra-staĝon de la scienca kemio. Oni ankaŭ povas konsideri ĝin kiel kvazaŭ-religian vojon al perfektiĝo per la prilaborado de la metaloj. Baza kredo de alkemio estas, ke krom la vegetala kaj animala regnoj, ankaŭ la minerala regno havas siaspecan vivon, speciale la metaloj: Ili bezonas milojn da jaroj por maturiĝi, puriĝi, perfektiĝi. La rezulto estas ilia altigita laŭgrada transformo en oron, per transmutacio (konverto de unu metalo al alia). Dua baza kredo estas ke la naturo permesas akceli tiun perfektiĝon. La alkemiisto do nur helpas la naturon, kiam li faras oron el plumbo. Pri alkemio laboris ekzemple la teologo Tomaso Akvino. Ankaŭ Jacques Coeur, ministro de la franca reĝo verŝajne sukcesis, kiel la publika skribanto Nicolas Flamel, kies nomo troviĝas diversloke en Parizo: ambaŭ seneksplike riĉiĝis en malmulte da tempo. Tiuj sukcesoj kapturnigis ĉiujn pensulojn kaj pli kaj pli da aŭtoroj asertis ke ili trovis la Grandan Verkon. Alkemiistoj engaĝiĝis multnombraj ĉe la potenculoj, ekzemple ĉe la kortego de imperiestro Rudolfo la 2-a en Prago (kie ankaŭ ekzistas la alkemia palaco Wallenstein kaj la strateto de la oro).
Libro de la 16a jarcento de Georgius Agricola nome De re metallica priskribas la tre disvolvigitan kaj kompleksajn procezojn minadi metalajn ercojn, metalan elprenadon kaj tiaman metalurgion. Agricola estis priskribita kiel "patro de metalurgio". La libro restis la aŭtoritata teksto por minado dum 180 jaroj post ties publikigo. Ĝi estis ankaŭ grava prikemia teksto por la periodo kaj estas ankoraŭ grava por la historio de kemio.
Elprenado
Elprena metalurgio estas la praktiko elprodukti valorajn metaloj el erco kaj rafini la elprenitajn krudajn metalojn en pli pura formo. Por konverti metalajn oksidon aŭ sulfidon en pli pura metalo, la erco devas esti reduktita fizike, kemie, aŭ elektrolize.
Minado povas ne esti necesa se la erco kaj la fizika medio estas kondukaj al surloka perkolado. Perkolado dissolvas mineralojn el la erco kaj rezultas en riĉa solvaĵo. La solvaĵo estas kolektita kaj procezata por elpreni valorajn metalojn.
Reciklado de metaloj
Mendado de metaloj estas tre forte ligita al la ekonomia kresko pro ties uzado en infrastrukturo, konstruado, fabrikado, kaj konsumvaroj. Dum la 20-a jarcento, la varieco de metaloj uzita en socio rapide kreskiĝis. Nuntempe, la ekomonia disvolvigo de plej gravaj landoj, kiel Ĉinio kaj Barato, kaj la teknologiaj progresoj, estas akcelantaj eĉ pli altajn mendadindicojn. La rezulto estas, ke la minaktiveco estas etendante, kaj pli kaj pli el la tutmondaj metalstokadoj estas sub la reala uzado, kaj la mendado estas pli granda ol la ofertado helpe de la neuzitaj rezervoj. Ekzemplo estas la uzata stokado de kupro. Inter 1932 kaj 1999, kupro uzata en Usono plialtiĝĝis el 73 ĝis 238 g por persono.
Alojoj
Plej ofta inĝenierado de metaloj estas de aluminio, kromio, kupro, fero, magnezio, nikelo, titano kaj zinko. Tiuj estas plej ofte uzataj kiel alojoj. Multa peno estis dediĉita al kompreno de la fer-karbo alojsistemo, kiu inkludas ŝtalojn kaj gisfero. Plenaj karboŝtaloj (tiuj kiuj enhavas esence nur karbon kiel aloja elemento) estas uzataj en malmultekostaj, altfortaj aplikaĵoj kie pezo kaj korodo ne estas problemo. Gisferoj, inklude duktila gisfero, estas ankaŭ parto de le fer-karba sistemo.
Rustorezista ŝtalo aŭ galvanizita ŝtalo estas uzataj kie gravas rezisto al korodo. Aluminiaj alojoj kaj magneziaj alojoj estas uzataj por aplikaĵoj kie oni postulas forton kaj malpezon.
Kupro-nikela j alojoj (kiaj monelo) estas uzata en tre korodaj medioj kaj por ne-magnetaj aplikaĵoj. Nikel-bazitaj superalojoj kiel inkonelo estas uzata en alta-temperaturaj aplikaĵoj kiaj gasturbinoj, turbinkompresoroj, premujoj, kaj varmointerŝanĝilo. Por tre altaj temperaturoj, alojoj de unukristalo estas uzataj por malgrandigi disformigon.
Produktado
En la produktinĝenierarto, la metalurgio zorgas pri la produktado de metalaj komponantoj por ties uzado en produktoj de konsumo aŭ de inĝenierarto. Tio tuŝas la produktadon de alojoj, la metalmuldadon, la varmotraktadon kaj la traktadon de la surfaco de la produkto.
La determinado de la malmoleco de la metalo pere de la skaloj de malmoleco Rockwell, Vickers kaj Brinell estas ofta praktiko kiu helpas kompreni plej bone la elastecon kaj la plastikecon de la metalo por diversaj aplikoj kaj procezoj de produktado.
La tasko de la metalurgiisto estas atingi ekvilibron inter la proprecoj de la materialo, kiel la kosto, la pezo, la rezisteblo, la tenaceco, la dureco, la korodo, la rezisto al la laceco kaj la rendimento en ekstremaj temperaturoj. Por atingi tiun celon, oni devas atenti pri la medio de funkciado. Tiel en medio de salakvo, la plejparto de la fermetaloj kaj kelkaj neferaj alojoj korodas rapide. La metaloj eksponitaj al malvarmaj aŭ kriogenaj kondiĉoj povas suferi transiron de duktila al fragila kaj perdi sian tenacecon, igante sin pli fragilaj kaj pretaj al fendiĝo. La metaloj submetitaj al ciklaj ŝarĝoj kontinuaj povas suferi metalan lacecon. La metaloj submetitaj al konstanta submetado al altaj temperaturoj povas suferi deformigon pro lanta fluenteco.
Laborprocezoj
Metalfarado aŭ metallaborado estas la procezo laboradi kun metaloj por krei unuopajn partojn, kunmetaĵojn aŭ grandskalajn strukturojn. La termino kovras ampleksan gamon de laboroj el grandaj ŝipoj kaj pontoj al precizaj maŝino-partojn kaj delikatan juvelarton. Ĝi tiele inkludas korespondan ampleksan gamon de lertecoj, procezoj kaj iloj.
Plidurigo, plimalmoligo, plifortigo, laborfortigo, konata ankaŭ kiel premofortigo aŭ malvarma laborado, estas la plifortigo de metalo fare per plastika deformigo.
Rekristaliga varmotraktado, en metalurgio kaj scienco pri materialoj, estas varmotraktado kiu ŝanĝas la fizikajn kaj foje la kemiajn proprecojn de materialo por pliigi ties duktilecon kaj malpliigi ties durecon, farante ĝin pli prilaborebla. Ĝi postulas plivarmigon de materialo super ties rekristaliga temperaturo, tenante ĝin laŭ taŭga temperaturo, kaj poste malvarmigante ĝin. En tia varmotraktado, atomoj migras en la kristala strukturo kaj la nombro de delokigoj malpliiĝas, konduke al la ŝanĝo en duktileco kaj en dureco. Ĉe la kazoj de kupro, ŝtalo, arĝento, kaj latuno, tiu procezo estas plenumita per varmigo de la materialo (ĝenerale ĝis brilruĝo) dum momento kaj poste malrapide lasanta ĝin malvarmiĝis al la etosa temperaturo en trankvila aero.
Fandado.- Kristalaj substancoj fandiĝas post ioma ripoztempo ĉe la fandopunkta temperaturo. La kialo estas la energia diferenco inter la kristala kaj la likva statoj. Ĉar la kristalstrukturo signifas pli malaltan energetikan staton ol la fandaĵo, tiel la energia diferenco "absorbiĝas" ĉe la fandiĝo. Tial la amorfaj bazmaterialoj kiel ekzemple plastoj havas transiran temperaturon kaj neniun ripoztempon dum la fandiĝo.
Metalmuldado estas metalfanda procezo kiu estas karacterizita per perfortigo de fandita metalo je alta premo en muldilo. Tiu muldujo estas kreita uzante du plifortigitajn iloŝtalajn pecojn kiuj estis maŝinitaj en formo kaj laboro simile al injektomuldado dum la procezo. Plej metalmuldiloj estas faritaj el neferaj metaloj, specife el alojoj bazitaj en zinko, kupro, aluminio, magnezio, plumbo, plumbostano kaj stano. Depende el la tipo de metalo fandota, oni uzas ĉambromaŝinon ĉu varman ĉu malvarman.
Hardado aŭ metalhardado estas en la metalurgio unu el tuta gamo da procedoj, per kiuj oni prilaboras la internan strukturon de (ĉefe feraj) metaloj, por akiri deziratajn ecojn rilate al eksteraj mekanikaj strenoj. Ekz
emplas pli altgrada rezistemo kontraŭ tro rapida foruziĝo, kontraŭ fleksado, premado, tordado. La procedoj efektiviĝas per varmo, kemiaj substancoj aŭ kombinoj el ambaŭ. La diferencon inter la strukturoj eblas bildigi per la ekzemplo de grafito kaj diamanto, kiuj konsistas ambaŭ el pura karbono. Ofte miskomprenita estas la koncepto de pligranda hardeco de laborpeco post malvarma transformigo (ekz. martelado, laminatado). Tio estas subranga kaj ofte eĉ nedezirata, ĉar por sekvaj procedoj damaĝa efekto.
Elektrolamenado estas procezo kiu uzas elektran kurenton por redoksi dissolvitan metalajn katjonojn por ke ili formu koheran metaltavolon sur elektrodo. La termino estas uzata ankaŭ por elektra oksidado de anjonojn en solida subtavolo, kiel en la formado de arĝenta klorido en arĝenta kablo por fari arĝent/arĝent-kloridajn elektrodojn. Elektrolamenado estas ĉefe uzata por ŝanĝi la surfacajn proprecojn de objekto (ekz. abrazio kaj kontraŭ eluza rezistado, korodo protektado, lubrikeco, estetikaj kvalitoj ktp.), sed povas esti uzata ankaŭ por konstrui dikecon sur malgrandaj partoj aŭ por formo objektojn per elektroformado.
Pulvormetalurgio estas termino kiu kovras ampleksan gamon de manieroj en kiuj materialoj aŭ komponantoj estas farataj el metalaj pulvoroj. PM procezoj povas eviti, aŭ ege malpliigi, la neceson uzi forigon de procezitaj metaloj, tiele draste malpliigante perdojn en fabrikado kaj ofte rezulte en pli malaltaj kostoj.
Metalografio kaj kristalografio
La metalurgiistoj studas la mikroskopan kaj makroskopan strukturojn de la metaloj uzante la metalografion, nome teknikon inventitan de Henry Clifton Sorby.
En metalografio, koncerna alojo estas muelita sur ebeno kaj polurita ĝis atingi finan staton de spegulo. Poste, la vidaĵo povas esti registrita por montri la mikroskopan kaj makroskopan strukturojn de la metaloj. La vidaĵo estas ekzamenita poste per optika aŭ elektrona mikroskopo, kaj la kontrasto de la bildo havigas detalojn pri la kompono, la mekanikaj proprecoj kaj la devenhistorio de procezado.
La kristalografio, kiu ofte uzas la difrakton de Ikso-radioj aŭ de elektronoj, estas alia valora ilo de kiu disponas la moderna metalurgiisto. La kristalografio ebligas identigi nekonitajn materialojn kaj montras la kristalan strukturon de la vidaĵo. La kvanta kristalografio povas esti uzata por kalkuli la kvanton de fazoj ekzistantaj, same kiel la grado de deformiĝo al kiu oni submetas difinitajn vidaĵon.
8039 Grandprism
8039 Grandprism estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belgaj astronomoj Henri Debehogne kaj Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la astrofotilo de 40 cm Grand Prisme Objectif  (GPO). Usita sen prismo, ĝi utilis dum multaj jaroj por serĉi asteroidojn en La Silla. De 1978 ĝis 1993, pli ol 1000 novaj malgrandaj planetoj estis malkovritaj per tiu instrumento.
Ĉetfalva
Ĉetfalva, ukraine Четфалва, hungare Csetfalva estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Ĉetfalva situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, (kontraŭe troviĝas Tiszacsécse kaj Milota). Berehove troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis de 1341. Ĉetfalva disiĝis de Muĵijevo en 1992 kaj iĝis memstara vilaĝo. En 1998 kaj en 2001 inundoj okazis.
Famuloj
En la iama Csetfalva naskiĝis hungara kuracisto Manó Szaplonczay.
Sorocaba (mikroregiono)
La mikroregiono de Sorocaba estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 15 municipojn.
(15649) 6317 P-L
(15649) 6317 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Paweł Bejda
Paweł Jan BEJDA (naskiĝis en 1962 en Loviĉo/Łowicz) estis vic-vojevodo de Lodzio de la jaro 2012 kaj de oktobro 2015 li estas parlamentano de Pola Sejmo, li finis la Mekanikan Fakultaton de la Universitato en Olsztyn / Olŝtino kaj poste plurajn post-diplomajn studojn.
Politika agado
Li estas politikisto de Pola Popola Partio kaj ĝia Prezidanto de la rondo en distrikto Łowicki, li estis kandidato de tiu partio por la Eŭropa Parlamento dum la balotoj en 2014, Vic-urbestro de Łowicz dum la jaroj 2002 ĝis 2006 kaj de tiu jaro la ano de la Distrikta Konsilantaro ĝis la 2012 kiam oni nomumis ĝin por la prestiĝa posteno vic-vojevodo. Dum la Parlamentaj Balotoj en Pollando 2015 li kiel ĉef-kandidato de Pola Popola Partio en la balot-regiono Sieradz sukcese eniris Polan Sejmon de la 8-a ofic-periodo, akirante 6283 da balot-voĉoj.
Dum la Parlamentaj Balotoj en Pollando 2019 li kiel kandidato de Pola Popola Partio en la balot-regiono Sieradz sukcese eniris Polan Sejmon de la 9-a ofic-periodo.
Esperanto
Danke al lia apogo La Distrikta Starostejo en la jaro 2009 eldonis la E-prospekton "Eltondu Łowicz-Teron" (la kuntradukinto estis Eduardo Kozyra). Tio eblis danke al tio, ke lia patro Władysław Bejda estis esperantisto en la E-grupo en Łowicz / Loviĉo kune kun d-ro Stefano Brzozowski kaj grafo, pastro Maria Wawrzyniec Rostworowski. Danke al Paweł Bejda la vojevodino de Lodzio Jolanta Chełmońska prenis la patronecon por la Senata E-ekspozicio en Loviĉo (la 15a de julio ĝis la 15a de aŭgusto 2014) kaj la vicvojevodo Paweł Bejda eĉ persone partoprenis la vernisaĝhon de la Senata E-ekspozicio la 15an de aŭgusto 2014 - to okazis en la Centro de Kulturo en Łowicz (Loviĉo) en la "subtegmenta galerio". Dum la vernisaĝo li oficiale parolis favore por Esperanto, menciis ankaŭ pri sia patro kiu estis esperantisto kaj ke Sinjoro Tadeon li unue kiel infano aŭdis ne en la pola sed en Esperanto, ĉar legis por li en la lingvo de Zamenhofo lia patro Ladislao Bejda (vidu:, , , , , ).
La 11-n de februaro 2016 pro la ricevo de la gratul-letero de Estraro de EDE-Pollando sendita al li okaze de la sukceso en la balotado por Pola Parlamento, li invitis Prezidanton de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) - Eduardo Kozyra al sia ĉefa parlamenta oficejo en Łowicz (Loviĉo). Li promesis kunorganizi la Parlamentan Grupon Apogantan Esperanton en la nova oficperiodo. La sekvontan tagon Eduardo Kozyra kaj esperantisto el Olsztyn Marian Zdankowski faris sukcesan E-kampanjon por apogi lin en plebiscito de Lodza Ĵurnalo por Homo de la Jaro 2015 en Vojevodio Lodzo - en la apuda ligilo la parlamentano en sia fejsbuko (en la pola kaj Esperanto) dankas al esperantistoj pro ilia apogo - ni aldonu, ke favora por Esperanto pola parlamentano Paweł Bejda VENKIS en la PLEBISCITO "HOMO de la JARO 2015".
La 13an de septembro 2016 estis fondita la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) kiun gvidas parlamentanino el Olŝtino Anna Wasilewska. La saman tagon krom Anna Wasilewska aliĝis al la PGAE ankaŭ: Anna Białkowska, Piotr Cieśliński, Tomasz Cimoszewicz, Grzegorz Furgo, Tomasz Kucharski, Andrzej Maciejewski, Michał Stasiński, Elżbieta Stępień kaj Krzysztof Truskolaski, kaj iom poste ankaŭ aliĝis Paweł Bejda (la 13an de decembro 2016), Leszek Czarnobaj kaj Kazimierz Kleina.
La 9an de februaro 2017 li partoprenis en la 4-a kunsido de Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) kiun gvidis la Prezidantino de PGLE Anna Wasilewska. Tio jam estis la kvara laborsesio. Hungara gasto Laszlo Szilvasi prelegis historie pri la situacio de Esperanto en Hungario de la 1966, pri la juro, leĝoj, datumoj, spertoj kaj pri la nuna stato de E-o. La dua gasto la Honora Konsulo de Respubliko Peruo Kajetan Pyrzyński prelegis pri la enkonduko de Esperanto en ok klasoj de la Elementa Lernejo n-ro 7 en Poznano (Pollando), la projekto daŭras jam du jaroj. Ĉeestis ankaŭ Prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto Eduardo Kozyra kaj Eks-Prezidanto de Varmia-Mazuria Esperanto-Societo Marian Zdankowski. Eduardo Kozyra nome de d-ro Robert Biedroń Urbestro de Słupsk (Pollando) invitis parlamentanojn al la inaŭguro de la Zamenhofa Jaro en Slupsko kiu okazos la 24-an de aprilo 2017 en Urbodomo de Slupsko - tiam okazos i.a. la oficiala malfermo de E-ekspozicio "130 JAROJ de ESPERANTO". Partoprenis la kunsidon i.a. parlamentanoj Paweł Bejda (el Pola Popola Partio), Andrzej Maciejewski (el la parlamenta klubo Kukiz'15 de Paweł Kukiz) kaj senatano Leszek Czarnobaj (el Civitana Platformo). Por la sekvonta kunsido de PGLE estis invititaj prof. d-ro habil. Edmund Wittbrodt, la antaŭa Prezidanto de PGLE (dum la jaroj 2012-2015) kaj i.a. prof. Xie Nong - rektoro de la Privata Ekonomia Universitato en Pekino..
Anna Wasilewska - Prezidantino de Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) estas la aŭtorino de la projekto de la rezolucio de Pola Parlamento (Sejmo), kiun apogis i.a. anoj de la PGLE: Paweł Bejda (el la Pola Popola Partio), Tomasz Cimoszewicz (el la Partio Moderna), Tadeusz Cymański (el la reganta partio Juro kaj Justeco / aŭ pli taŭga nomo: Rajto kaj Justeco /fakte el la koalicio dum la parlamentaj balotoj nun kunreganta Solidara Pollando), Andrzej Maciejewski (el la Parlamenta Klubo Kukiz'15 de Paweł Kukiz)   - kaj danke al ŝi la 7an de aprilo 2017 Pola Parlamento unuanime per aklamo akceptis la rezolucion pri la memorigo de la 100a datreveno de la morto de Ludoviko Zamenhof .
Vidu
la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE)
Listo de urbestroj de Lille
Tiu artikolo listigas la urbestrojn de Lille (Nord) ekde la franca Revolucio de 1789.
Tomonori Hirayama
Tomonori Hirayama (平山 智規, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol kaj Juventus.
Aĥtamar
Insulo Akdamar (turke: Akdamar Adası), ankaŭ konata kiel Aĥtamar (armene: Աղթամար) estas la dua plej granda el la kvar insuloj en Lago Van, en orienta Turkio. Ĉirkaŭ 0,7 km² grando, ĝi situas ĉirkaŭ 3 km de la marbordo. Ĉe la okcidenta angulo de la insulo, malmola, griza kalkŝtoneta klifo altiĝas 80 metrojn super la nivelo de la lago (1.912 m super marnivelo). Ĝi gastigas la Armenan katedralon Sankta Kruco de la 10-a jarcento, kiu estis la sidejo de la Armena Apostola Katolikoso de Aghtamar de 1116 ĝis 1895.
Ignác Ruzitska
Ignác Ruzitska [ruziĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ruzitska Ignác estis hungara komponisto, dirigento.
Ignác Ruzitska naskiĝis la  en Bazin (Hungara reĝlando, nuntempa Pezinok en Slovakio), li mortis la  en Veszprém (urbo) (Hungara reĝlando).
Biografio
Ignác Ruzitska frue estis preĝeja korusano en la proksima Pozsony. En la malfruaj 1790-aj jaroj li havis en agrarian postenon en Hédervár. En 1800 li estis nomumita preĝeja violonisto en Veszprém, iom poste dirigento de Baziliko de Veszprém ĝis sia morto. Li gvidis ankaŭ profanan muzikan vivin de la urbo. Li estis kursestro pri la violonlernado, lia plej fama lernanto estis Dávid Ridley-Kohne. Li establis la unuan urban blovorkestron.
Ludwig Hertel
Ludwig HERTEL (naskiĝinta en la 28-a de junio 1859 en Gräfenthal, mortinta la 19-an de aprilo 1910 en Hildburghausen) estis germana pedagogo kaj regionhistoriisto. Li famiĝis kiel alvokanto al la fondo de Rennsteigklubo 1896 en la nokto de 2./3.10.1892 en la forstista domo Weidmannsheil proksime de Steinbach am Wald.
Agadoj
En la pentekosta dimanĉo de 1896 fonditis la klubo kaj Hertel iĝis la unua estro. Klaris ĉiam ke vera membro rajtu iĝi nur persono kiu intencas mem transmigradi la tutan Rennsteig-padon de la rivero Werra ĝis la rivero Saale. La germanisto Hertel ne estis novico koncerne regionhistorion kaj migradon. Disde Bad Salzungen li jam kiel junuloj estis tramigranta Turingion kaj okupiĝis pri ties pejzaĝo, historio kaj dialektoj. August Trinius per raporto el la 1889-a jaro estis atentiginta la publikon je Rennsteig-aĵoj.
Kune kun Johannes Bühring eldonis la intertempe en Hildburghausen (antaŭe li estis en Greiz) deĵoranta instruisto Hertel la bazan verkon Der Rennsteig des Thüringer Waldes. Ĝi restis ĝis la fino de la Dua mondmilito, plurfoje prilaborite, la biblio de ĉiuj rennsteig-emuloj. Krome Hertel verkis por la kluba organo Die Mareile (nomite por la filino de la posedinto de la forstista domo): li skribis tie pri historiaj faktoj, legendoj, propra esplorado sed ankaŭ pri politikaj dimensioj de Rennsteig. Gravan kontribuon etimologion Hertel liveris en la festgazeto presita okaze de la inaŭguro de la Werra-fonto proksime de Masserberg en la 14.8.1898. Ĉar ne nur redaktis li tiun ĉi festpresitaĵon sed ankaŭ eltrovis ke Werra signifus Wiesenfluss / Herbeja rivero (nomo unue menciita en 1016 sub la formo Wirraha). Jam en 1893 Hertel publikigis la artikolon Der Name des Rennsteigs, en kiu li apogis la renn-padan teorion refutante la limvojan teorion.
En 1895 aperis Thüringer Sprachschatz, Meiningische Landeskunde kaj traduko de Eneido de la romia verkisto Vergilio. Bühring, kiu iĝis la posteulo de Hertel kiel klubestro, nomis Hertel duonoficiale Rennsteig-vokto el Hildburghausen; Hertel ankaŭ poezie prikantis la pejzaĝan allogon de Rennsteig kaj invitis la homojn migradi. En parolado pri Hertel diritis fare de Lothar Koch dum pentekosto de 1910: ''Der Gründer unsers Vereins war nicht nur des Rennsteigs eifrigster Forscher und bester Kenner, sondern auch der Rennsteigwanderer treuester und bester Führer. Wie wusste er den Rennsteigfahrten poetischen Reiz zu verleihen, wie liess er die Wanderer Einblick tun in des Rennsteigs Vergangenheit, in seine Geschichte und Sagen und wie konnte er uns da erfreuen mit seinem feinen Humor''. Lia nomo troviĝas cetere en la mezo de la Glöckner-monumento.
Maria Hertel, lia nevino, konservas la spiritan heredaĵon de sia familio kun turingiaj radikoj. Ŝi ekzemple ne malofte publike laŭtlegas el leteroj kaj libroj de la onklo.
GUS
La vorto havas plurajn signifojn: