cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rózsa Erdélyi
Kariero
Ŝi debutis kiel danckanto-kantistino en 1965 (Baia Mare, Kluĵo, Konstantinoplo). Inter 1971 kaj 1978 li estis anino kun interrompoj de la Művész Színház de Toronto.
Ermstedt
Ermstedt estas de 1994 urbokvartalo de Erfurto en Germanujo kun alteco de 291 metroj. En la 31.12.2016 ĝi havis 448 loĝantojn. Temas pri ĝia plej orienta parto. Ĝi situas sur la Altebenaĵo de Alach; sude de ĝi fluas la rivero Nesse. La teritorio estas malarbara kaj kultivatas intense agrikulture dume la vilaĝo mem karakteriziĝas ĝis hodiaŭ per siaj historiaj bienoj. Dum la 1990-aj jaroj estiĝis okaze de suburbanig-fazo en la eksa GDR nova setlejaro kun unufamiliaj domoj ĉe la orienta rando. Najbaraj lokoj estas norde Zimmernsupra, oriente Gottstedt, sudoriente Frienstedt, sude Gamstädt kaj okcidente Nottleben. Ĝis la erfurta urbokerno estas 10 kilmetroj, al Gotao ĉirkaŭ 14 kilometroj.
Historio
Komence de la 9-a jarcento menciitis Ermstedt ĉe Breviarium Lulli sub la nomo Ermenstadt. La komunumo jam longe intimajn koneksojn havis kun Erfurto kaj dividis ĉiujn teritoriŝanĝojn: post 1802 la prusiiĝo, en 1807 integriĝo al la Princlando Erfurto, en 1816 reprusiiĝo ktp. En la 1.7.1950 Ermstedt ricevis kiel novan kvartalon Gottstedt; ekde 1994 ambaŭ vilaĝoj estas erfurtaj definitive.
Vidindaĵoj
La plej grava konstruaĵo arĥitekturhistoria estas la protestantisma Andreo-kirko. Eklezikomunumo ĝi apartenas al la distrikto Frienstedt.
Ekonomio kaj infrastrukturo
Ermstedt ĝis nun agrikulturejas kun pluraj ĉi tiajn entreprenojn. Due temas parte pri loĝadzono por pendollaborantoj erfurtaj. Inter 1926 kaj 1967 troviĝis tie haltejo de la fervojlinio inter Erfurto kaj Nottleben kun konekso al la centro urba. Hodiaŭ buslinioj estas transprenintaj tiun ĉi rolon kun venigo al la Foiro de Erfurto kaj al la Flughaveno Erfurt-Weimar. Alia buslinio kondukas al Neudietendorf kun praktikaj koneksoj busaj kaj vagonaraj. Ŝoseoj kondukas suden al Neudietendorf, norden al Döllstädt, orienten al Bindersleben kaj orienten al Nottleben.
1622 Chacornac
1622 Chacornac estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio. Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Alfred Schmitt elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Jean Chacornac.
La riĉo de nacioj
La Riĉo de Nacioj (Enketo pri la Naturo kaj la Kaŭzoj de la Riĉo de Nacioj publikigita en 1776) de Adam Smith estis kritiko de merkantilismo kaj sintezo de la eliĝinta ekonomika pensado de lia tempo.
Lia libro estas kutime konsiderata esti la komenco de moderna ekonomiko.
Iuj argumentas ke la verko aldonis malmulte al la jam establitaj ideoj de pensuloj kiel David Hume kaj Montesquieu. Malgraŭ tio, ĝi restas kiel unu el la plej influaj kaj gravaj libroj en la fako ĝis hodiaŭ.
813 Baumeia
813 Baumeia estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de H. Baum, studento pri astronomio mortigita je la unua mondmilito.
Éva Tolna
Éva TOLNA rumania hungara kuturorganizantino, poetino. Ŝi naskiĝis en Marghita la 31-an de januaro 1939. Ŝi estis la edzino de Ádám Könczei, la patrino de Csilla Könczei, Árpád Könczei, Csongor Könczei kaj Ilma Könczei.
Ekspozicioj
Éva Tolna akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en 1963 en UBB de Kluĵo. De 1955 ŝi instruis ĝis 1985. Ŝi fondis en 1985 la Dancensembleon Bogáncs. Ŝi publikigis ĉefe por infanoj. De 1990 ŝi redaktis la eldonaĵon Bogáncs, eldonis la taglibron de sia edzo (Házatlan csiga. 1946–1983. Kv. 1998).
Santiago Yolomécatl
Santiago Yolomécatl estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Yolomécatl. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 499.
Geografio
Santiago Yolomécatl apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1912 loĝantojn. El tiuj estis 846 viroj kaj 1066 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 87 indiĝenoj. El tiuj 69 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Maasholm
Maasholm (dane: Masholm) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Geltinger Bucht, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Steinbergkirche.
Barna Pély
Barna Pély, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pély Barna estis hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto), mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Barna Pély naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Barna Pély frekventis bazlernejon, samtempe muziklernejon, kie li violonadis. Li frekventis franciskanan gimnazion en Esztergom, sed li maturiĝis en Budapeŝto en 1993. Dum la gimnaziaj jaroj li gitaradis en kluboj en pluraj amatoraj orkestroj. Li fondis propran ŝlagrorkestron en 1994, krome li ricevis kantlecionojn de Tamás Berki. Li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2000, lia ĉefinstruisto estis denove Tamás Berki. Dum la studentaj jaroj li atingis la unuan lokon en kantokonkurso de komerca televizio. Post la diplomo li instruis en muzika mezlernejo ĝis 2007, poste en Altlernejo János Kodolányi. En 2011 li denove fondis ŝlagrorkestron, kie li ankaŭ komponis kaj eldonis sondiskojn. Inter 2003-2013 li vivis kune kun kantistino, poste ili geedziĝis, sed en 2018 ili eksiĝis. Pély ricevis muzikpremiojn inter 2000-2014.
Monorierdő
Monorierdő estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Monor.
Situo
Monorierdő situas apud Monor en rando de Granda Hungara Ebenaĵo, kie jam estas ankaŭ malaltaj altaĵoj. La vilaĝon tuŝas fervojo kaj ĉefvojo inter Budapeŝto kaj Szolnok. Monor troviĝas 7 km.
Historio
Komunumo Wyfalu estis menciita em 1324. Longe la kampoj apartenis al episkopejo de Eger. La loĝantoj jam tiam okupiĝis pri vinkulturo. Tiu vilaĝo senhomiĝis dum dominado de la turkoj poste la areo apartenis al Monor. Estis menciita nur granda arbaro ĉe la iama vilaĝo Wyfalu. En 1932 oni disdomis parcelojn por feriejaj domoj, baldaŭe oni establis banejon kun malvarma akvo. En 1934 jam la trajno haltis tie ĉi. Ekde la 1970-aj jaroj ne nur somerumantoj, sed ankaŭ konstantaj loĝantoj loĝis en la areo. Oni profitis la lloknomon Monorierdő, en kio oni rekonas Monor, krome erdő signifas: arbaro. En 1985 en la kampadejo okazis sekreta renkontiĝo de opoziciuloj (kontraŭantoj de la socialismo), ekzemple: István Csurka, Sándor Csoóri. En 2001 trajna katastrofo okazis, 17 pasaĝeroj vundiĝis. Monorierdő memstariĝis en 2006-
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto, apoteko.
Fontoj
•	[www.monorierdo.hu hungare]
Sânmihaiu Român
Sânmihaiu Român [sınmihaju romın] (hungare Bégaszentmihály, germane Rumänisch-Sankt-Michael) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 2 124 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 581 (rumanoj).
Ĝia unua mencio estas en 1327 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, departemento Krassó-Szörény. Administre apartenas al ĝi Sânmihaiu German, Utvin.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Transilvanio
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsómihályi!
Kasim Hadžic
Kasim HADŽIC (1917 - mortis la 21-an de novembro 1990 en Sarajevo, Bosnio) estis dumviva membro de UEA kaj fakdelegito pri islamo.
Estinte instruisto pri la islamaj historio, etiko kaj parolarto ĉe islama mezlernejo, li tre efike diskonigis Esperanton en islamaj rondoj. Li gvidis kursojn, verkis dekojn da artikoloj pri Esperanto, kaj kunlaboris en la E-revuo La suda stelo, Jugoslavia fervojisto kaj ĉe la eldonejo ELBiH.
Juliano de Kvenko
Juliano de Kvenko - Julián de Cuenca - (n. en la jaro 1128 en Burgoso - m. en 1208 en Kvenko) estis doktoro en teologio kaj filozofio pere de la Universitato de Palencio, kie li estis profesoro, kaj estis dua episkopo de la diocezo de Kvenko (1198 - 1208). Li estis nomumita sanktulo de la Romkatolika Eklezio, post sia kanonizo fare de la papo Klemento la 3-a en 1594. Liaj korporestaĵoj ripozas en la katedralo de Kvenko. Lia liturgia festotago estas la 28-a de januaro.
Laranjeiras
Laranjeiras [laranĵejraz] estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 26.902 loĝantojn en 2010.
Esperanto en Laranjeiras
Zizinha Guimarães estis la ĉefa esperantisto de Laranjeiras. Ekde la komenco de 20-a jarcento ĝis 1960-aj jaroj, kiam mortis, ŝi oferis kurson de Esperanto en sia lernejo. Omaĝe al ŝi estas en Laranjeiras lernejo kun ŝia nomo kaj busto en placo.
Villamiel de Toledo
Villamiel de Toledo [bijamiEl] (Vilaĝo de mielo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Limas kun la municipaj teritorioj de Fuensalida, Camarenilla, Bargas, Rielves kaj Huecas, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Toponimio
Laŭlonge de la historio ĝi nomiĝis "Villamellis", "Bilamil", "Bilamiel", "Vyllamiel" kaj "Viyamiel". Ĉirkaŭ 1674 nomiĝis Villamiel de Fuente Hermosa (bela fonto), ĉar ĝi apartenis tiam al markiso de Fuente Hermosa.
Situo
Villamiel de Toledo estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 485 m; je 20 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 42 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′52″ N 4°7′33″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Estas informoj pri ties ekzisto ekde mezo de la 12a jarcento kiel domaro kiu probable apartenis al Toledo. En 1228 ekdependis de la senjorlando de El Viso kaj de la distrikto bailía de Olmos.
En 1674, apartenante la loko al la markiso de Fuente Hermosa, la loko proklamiĝas vilaĝo. Post jaron, en 1704 ĝi vendiĝis al don Pedro Robles Corvalán.
Diminuita
La vorto diminuita estas nocio ĉefe uzata en muziko kun pluraj signifoj:
Diminuitaj intervaloj
Rilate intervalojn „diminuita“ signifas, ke la intervalo per alteraciiloj estas tiel ŝanĝita, ke ĝi enharmonie konformas al alia intervalo.
Je perfektaj intervaloj (primo, kvarto, kvinto kaj oktavo) diminuado efikas, ke la intervalo aŭdiĝas kiel la vicmalgranda intervalo en granda etendiĝo. Ekzemploj: diminuita kvarto konformas al granda tercio; diminuita oktavo al granda septimo.
Je „malperfektaj“ intervaloj (do aŭ „etaj“ aŭ „grandaj“) diminuado rilatas nur sur la „etaj“ variaĵoj de intervalo. Do ne ekzistas diminuita granda tercioj, kiu tiam konformus al eta tercio (tamen diminuita tercio neniam nomiĝas diminuita eta tercio, ĉar ekzistas ja nur unu speco de tercio diminuebla). Jen diminuado havas la konsekvencon, ke la intervalo aŭdiĝas kiel la vicmalgranda aŭ perfekta aŭ granda intervalo. Ekzemploj: diminuita tercio konformas al granda sekundo, diminuita sekundo konformas al (perfekta) primo, diminuita seksto al (perfekta) kvinto kaj diminuita septimo al granda seksto.
Diminuitaj trisonoj
Rilate trisonon diminuita signifas, ke nur etaj tercioj estas tavoligitaj, la trisono do konsistas nur el etaj tercioj; ekzemple ĉe la trisono c diminuita resp. Co:
Diminuitaj kvarsonoj
Je kvarsonoj ekzistas du specoj de diminuitaj akordoj:
La duondiminuita septimakordo estas tavoligita el du etaj kaj unu granda tercio. ĝi troviĝas sur la 7-a ŝtupo de ĉiu maĵorgamo (en C-maĵoro ekzemple: b-d’-f’-a’) La nocio duondiminuita do deduktiĝas de tio, ke ĝi ne komplete konsistas el malgrandaj tercioj. Ĉar ĉiuj ĉi tonoj ankaŭ apartenas al la G-dominanta septim-naŭna akordo, oni povas rigardi ĉi tiun akordon ene de C-maĵoro ankaŭ kiel mallongigitan dominantan septim-naŭnan akordon. Ĝenerale do validas, ke duondiminuita septimakordo sur la 7-a ŝtupo de maĵor-tonalo ankaŭ povus esti nomata mallongigita dominanta septim-naŭna akordo ene de la sama tonalo. La duondiminuita septimakordo havas pli „ŝveban“ karakteron; kiel dominantakordo ĝi tamen ankaŭ havas streĉon, kiu strebas al dissolvo. En la ĵaza harmoniaro oni ofte rigardas duondiminuitajn akordojn kiel 2-a ŝtupo de 2-5-1 kadenco en minoro, kiu dissolviĝas al toniko-paralelo de la tonalo, en kiu la duondiminuita akordo formas la 7-an ŝtupon. Ekz: ligo 2-5-1 en a-minoro: | Bm7b5 | E7b9 | Am ||
Simbole oni prezentas ĝin jene: Bm7 ♭5 aŭ Bm7 -5 aŭ BØ
En la klasika muziko oni uzis la duondiminuitan septimakordon tamen alimaniere. La b ne estis la tercio de la sub tiu kuŝanta fundamenta tono, sed la kvinto. Konforme al tio la tonoj b-d-f-a apartenas al dominanto (e-g♯-)h-d-f-a kaj ne al G-maĵora akordo. (komp.: "Versuch einer Anleitung zur Komposition", Koch, 1782, S. 109 f.)
La diminuita septimakordo konsistas el tri etaj tercioj, kiuj estas tavoligitaj unu super la alian. Ĉar en ĝi eĉ dufoje aperas la plej disonanca intervalo de la maĵorminore tonala muziko, la tritono, ĝi estas ege disonanca akordo, kiu postulas en la muziko antaŭ la 20-a jarcento plejofte dissolviĝon. En la muzikteorio oni skribas ĉi tiun akordon kiel, dim (diminuita) aŭ D°.
Klondike (Jukonio)
La Klondike (/ˈklɒndaɪk/) estas regiono de la teritorio de Jukonio, en nordokcidenta Kanado. Ĝi restas ĉirkaŭ la samnoma rivero, malgranda rivero kiu eniras la riveron Jukono de la oriento ĉe la urbo Dawson.
La areo estas neformala geografia regiono kaj havas neniun funkcion al la teritorio kiel ajna speco de administracia regiono.
Klondike estas fama pro la Alaska orimpetego, kiu komenciĝis en 1896 kaj daŭris ĝis 1899. Oro estis kontinue kolektata en tiu areo, escepte dum paŭzo en la lasta 1960-aj jaroj kaj fruaj 1970-aj jaroj.
Etimologio
La nomo "Klondike" evoluis el la Hän vorto Tr'ondëk, kiu signifas "martelŝtona akvo". Frue oraj serĉantoj trovis malfacila por prononci la Unuan Nacian vorton, do "Klondike" estis la plej bona proksimumo.
Klimato
La klimato estas varmeta en la mallonga somero kaj tre malvarma dum la longa vintro. Ekde malfrua oktobro, glacio formiĝas super la riveroj. Dum la plejparto de la jaro, la tero estas frostiĝinta al profundo de 1 ĝis 3 metroj.
Horní Kramolín
Horní Kramolín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,7 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1273.
Tibor Rosenfeld
ROSENFELD Tibor estis hungara kuracisto naskita en Marosvásárhely la 2-an de decembro 1913 kaj mortinta en Târgu Mureș la 20-an de novembro 1991.
Kariero
Rosenfeld Tibor diplomiĝis en Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1941). Li laboris en Marosvásárhely en malsanulejo, en kliniko, de 1948 en OGYI li estis dekano de fakultato de pediatrio (1951-55). De 1956 li laboris en Nord-Koreio. Reveninte li instruis denove. Li fariĝis doktoro pri medicinsciencoj (1975).
Srní u České Lípy
Srní u České Lípy (Rehdörfel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Provodín. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Provodín. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Bakov nad Jizerou - Jedlová, en la municipo ĝi havas sian haltejon. Estas ĉi tie registritaj 22 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Srní u České Lípy estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,72 km².
Historio
Bazo de pli poste estiĝinta vilaĝo estis fervoja haltejo kun nomo Zákupy - Mimoň (tiam Reichstadt - Niemes) en la tempo, kiam ankoraŭ ne ekzistis fervojo kondukanta rekte tra Zákupy. En Srní la senjoraro el kastelo en Zákupy havis sian ĉevalejon kaj de ĉi tie al la kastelo ili lasis sin forveturi per kaleŝoj.
Ekde la jaro 1907 ĉi tie funkciis entrepreno por impregnado de ligno, precipe kolonoj kaj ŝpaloj.
Urbodomo de Kvenko
La Urbodomo de Kvenko estas la sidejo de la urbestro kaj la municipa registaro de la urbo Kvenko en Hispanio. Ĝi situas ĉe la Ĉefa Placo.
Hieronim Derdowski
Hieronim Derdowski (Kaŝube: Hieronim Derdowsczi aŭ Jarosz Derdowsczi) (n. la 9-an de marto, 1852, en Wiele (nun en distrikto Kościerski), mortis la 13-an de aŭgusto, 1902, en Winona (Minesoto) en Usono) - pola-kaŝuba verkisto. Ekde 1885 li loĝis en Usono. Li havis edzinon kaj du filinojn. Li emfazis, ke li estas polo kaj samtempe kaŝubano en regiona senco.
Urbodomo de Kvenko
Meze de la 16a jarcento, la urbodomo estis damaĝita kaj oni devis renovigi ĝin per la planoj de la arkitekto Pedro de Alviz. Dum tiu tempo, la magistratanoj kunvenis alidome. La konstruaĵo estas unu el la plej reprezentaj de la baroko en Kvenko.
Hieronim Derdowski
Biografio
Li devenis de riĉa kamparana familio. Onklo kaj edukisto de Derdowski estis pastro Jan Derdowski, paroĥestro en Polskie Brzozie (distrikto Brodnica) en la jaroj 1836-1851 kaj en Kazanice (distrikto Iławski) (1851-1886). Derdowski frekventis al kelke da lernejoj, interalie en antaŭgimnazio en Kurzętnik (distrikto Nowomiejski) kaj gimnazio en Olsztynek, kiun finis en 1870. Poste laboris en librovendejo en Poznań, kaj ankaŭ kiel privata instruisto en Grandpolujo kaj Kaŝubio. De 1876 publikigis artikolojn kaj literaturaĵojn en „Gazeta Toruńska”. En 1879 ekloĝis en Toruń. Tiam eniris la redaktejon de la gazeto kaj ankaŭ ligis kontakton kun la revuo „Przyjaciel” (Amiko). Pro ĉikanoj flanke de prusaj regopovoj elmigris en 1885 al Usono, kie inter elmigrantaro de la pola diasporo gvidis socian agadon kaj ĵurnalistan. En Detrojto redaktis „Gazeta Narodowa” (Nacia Gazeto) kaj „Pielgrzym Polski” (Pola Pilgrimanto), kaj en Winona de 1886 „Wiarus”.
Hieronim Derdowski estas aŭtoro de la diraĵo "Nie ma Kaszub bez Polonii, a bez Kaszub Polski" (Ne estas Kaŝubio sen Pola Diasporo kaj sen Kaŝubio Pollando) kaj aŭtoro de patriota kanto Marsz Kaszubski (Kaŝuba Marŝo), rekonita de parto de kaŝuboj kiel neoficiala himno. Li estas patrono de la 1-a Ĝeneralkleriga Liceo en Kartuzy.
Ferenc Monay
Biografio
Ferenc Monay studis en Eger kaj en Romo en Universitato Gregoro. En 1901 li instruis en Szilágysomlyó, en 1902, li estis helppastro en Arad, ekde 1903 li instruis en Marosvásárhely, ekde 1909 li estis parokiestro en Arad, ekde 1918 regionestro, ekde 1922 asistanto en la ordena centrto de Romo, ekde 1927 li estis konfesianto en la Santa Petro preĝejo. Li pensiuliĝis en 1958. Li redaktis la ĵurnalon Egyetértés en Marosvásárhely en 1903 – 1904, Katholikus Egyházi Tudósító en Arad en 1918. Li estis kunlaboranto de Katolikus Lexikon. Li tradukis ĉiujn verkojn de Sankta Francisko el Asizo en hungaran lingvon (Marosvásárhely 1907).
Kutimo (psikologio)
Kutimo (aŭ moro) estas rutino de konduto kiu estas ripetita regule kaj tendencas okazi nekonscie. En la American Journal of Psychology (1903) ĝi estis difinita tiele: "A habit, from the standpoint of psychology, is a more or less fixed way of thinking,  willing,  or feeling acquired through  previous  repetition of a mental experience" (Kutimo, el vidpunkto de psikologio, estas pli malpli fiksita vojo de pensado, volado aŭ sentado akirita tra antaŭa ripetado de mensa sperto). Kutima kondutaro ofte iras sennotite ĉe personoj kiuj montras ĝin, ĉar persono ne bezonas engaĝigzi en mem-analizo kiam entreprenas rutinajn taskojn. Kutimoj estas foje devigaj. La procezo laŭkiu novaj kondutoj iĝas aŭtomataj estas kutima formado. Malnovaj kutimoj estas malfacile rompeblaj kaj novaj kutimoj estas malfacile formeblaj ĉar la kondutaj modeloj kiujn oni ripetas estas stampitaj en oniaj neŭraj vojoj, sed eblas formi novajn kutimojn pere de ripetado.
Ŝiplifto de Strépy-Thieu
La ŝiplifto de Strépy-Thieu estas ŝiplifto sur la Centra Kanalo en la Belga provinco Henegovio. La lifto troviĝas ĉe la limo de Strépy-Bracquegnies kaj Thieu, tial la duobla nomo Strépy-Thieu. La artaĵo transpontas la altecdiferencon kun la Henegovia ebenaĵo.
Historio
Fine de la 19a - komence de la 20a jarcento kvar hidraŭlikaj ŝipliftoj estis konstruitaj sur la malnova Canal du Centre. Tamen la kapablo de ĉi tiu kanalo estis limigita al ŝipa klaso I, aŭ maksimume 300 tunoj. Jam en 1947 estis alvokoj en Belgio modernigi la enlandan navigan reton por ŝipoj de klaso IV ĝis 1350 tunoj. La 9an de marto 1957, la belga parlamento aprobis la tiel nomatan "1350-tun leĝon", kiu determinis, kiuj navigeblaj akvovojoj moderniĝos. Laboro pri la Canal du Centre komenciĝis en 1964 per la konstruado de du novaj kluzinstalaĵoj en Havré kaj Obourg-Wartons.
La cetera alteca diferenco de 73,15 m restis problempunkto. Malsamaj solvoj estis studataj: dekliva ebeno, dekliva kanalo, "ŝtuparo" kun kluzoj aŭ boata telfero. Fine, en 1976, oni elektis amuzan kanalon kaj boatan telferon. La malnova kanalo kun du kluzoj kaj la kvar historiaj telferoj, kiuj estis planitaj pleniĝi ekde la 1960-aj jaroj, fariĝis protektita monumento kaj estis rekonita kiel Monda Heredaĵo de Unesko la 2an de decembro 1998.
Laboroj komenciĝis en 1982, sub la direkto de la tiama unueca Ministerio pri Publikaj Verkoj. Post la kvara ŝtata reformo en 1993, la kompetenteco pri publikaj laboroj estis transdonita al la regionoj. La nova valona ministerio MET (Ministère de l'équipement et du transport) heredis la nefinitan korton.
Dum iom da tempo oni pripensis rezigni pri la tuta projekto, sed finfine la valona registaro starigis la kompanion "Société de Financement Complémentaire des infrastructures" (SOFICO), publika-privata partnereco de la regiono, Dexia, Ethias kaj la "Société Régionale d'Investissement de Wallonie" (SRIW) por solvi kelkajn botelkolektojn en la infrastrukturaj laboroj en Valonio, inkluzive de la ŝiplifto. Ĉi tiu pli fleksebla organiza strukturo ebligis labori pli malmultekoste kaj relative pli rapide. La ŝiplifto estis finfine malfermita en 2002.
La Funikularo estas 102 m alta kaj 135 m longa. Kun la lifto diferenco de 73 m 15 povas esti transpontita kaj ĉi tiu lifto mem anstataŭigas la kvar hidraŭlikajn liftojn de la historia Centra Kanalo kaj la du kluzojn. La lifto plenumas la postulojn de aktuala kaj estonta komerca ekspedo.
Socia utileco de la strukturo
Iuj konsideras la ŝiplifton kiel unu el la belgaj  Grandaj senutilaj verkoj  aŭ  Grands travaux inutiles . Ĝia utileco estis pridisputata delonge: la fermo de la karbominejoj kaj la malkresko de peza industrio konsiderinde reduktis ekspedan trafikon. Problemoj kun la stabileco de la subtero finfine kostis la projekton pli ol kvaroble la originalan takson: 625 milionoj da eŭroj anstataŭ 150 milionoj da eŭroj. En la okdekaj de la dudeka jarcento oni opiniis, ke strata transporto povus solvi ĉion pli bone kaj pli rapide. Finfine, la kanalo nun ŝajnas pruvi sian valoron ene de integra transporta politiko, en kiu enlanda ŝipveturado estas pli daŭrigebla alternativo al la ŝtopitaj vojoj.
La 2an de septembro 2002 la unua ŝipo pasis tra la lifto, la cementŝipo  Libereco . De tiam, ekspeda trafiko senĉese pliiĝis ĝis 2007: inter 2000, la lasta jaro kun statistikoj pri la malnova kanalo, kaj 2013, la volumeno (en tunoj) sur la nova Centra Kanalo kreskis preskaŭ dekoble. La nombro de ŝipoj kreskis nur kvar fojojn; Ĉi tio estas ĉar ĉi tiuj nun estas multe pli grandaj ŝipoj. Signifa malkresko rimarkiĝis en 2008 kaj 2009, post kiuj la volumo denove forte pliiĝis.
Oficejo por Specialaj Asignoj
Oficejo por Specialaj Asignoj (en sveda lingvo: Kontoret för särskild inhämtning, aŭ KSI) estas parto de la svedia Armea Inteligenteca kaj Sekureca Servo kaj ankaŭ unu el la plej nepublikaj partoj de la Svediaj Armeaj Fortoj. Antaŭaj nomoj de la oficejo estas Informationsbyrån (IB) kaj Sektionen för särskild inhämtning (SSI).
La ĉefa tasko de la agentejo estas spionado per interhomaj kontaktoj.
Turdetanoj
Ŝajne ili havis kontaktojn kun grekoj kio kondukis al malapero de tiu popolo ĉirkaŭ la 6a jarcento a.K. fare de la malamikoj de la gento de fenicoj kaj Kartago.
Jozefo Horváth
Horváth József, esperantigite Jozefo HORVATH (naskiĝis la en Győr) estas hungara esperantisto, instruisto kaj vortaristo de Esperanto. Kiel plumnomon aŭ italan nomversion li uzas ankaŭ la nomformon Giuseppe Croatini.
Vivo
Horváth studis inter 1970-1975 en la Universitato Lajos Kossuth germanan kaj rusan filologiojn, 1983-1985 interlingvistikon kaj esperantologion en la Scienca Universitato Loránd Eötvös.
Li edziĝis en 1975 al Anikó Horváth, bibliotekistino, same esperantisto. La familio Horváth praktikas denaskismon, Rolando kaj Katinjo HORVÁTH estis edukataj en Esperanto kaj la lingvo hungara, dekomence.
Beletraj tradukoj
Horvath profesie tradukis fakajn, priteĥnikajn tekstojn kaj beletron, precipe el la lingvoj hungara, germana, rusa kaj itala. Li tradukis interalie verkojn de Mór Jókai, Kálmán Mikszáth, András Sütő (elektronike eldonitaj de Inko). Li estas tradukinta la fabelromanon de la italo Carlo Collodi. Aperinta kun la Esperanta titolo La aventuroj de Pinokjo (eldono FEL, Belgio), tiu fabelromano fariĝis Infanlibro de la jaro 2004.
Pliaj tradukoj, kompiloj kaj redaktoj:
Li estas tradukinta en la hungaran lingvon la faman romanon de Raymond Schwartz: Kiel akvo de l' rivero; sed la libro ne estas eldonita.
Lernolibro: Kezdők eszperantó nyelvkönyve (Lernolibro de Esperanto por komencantoj) (ISBN 9789633467107)
Vortaristo
En 2006 aperis nova traduko de la Fundamento de Esperanto al la hungara, verkita de Horvath, ĉe Flandra Esperanto-Ligo.
Li estas kunaŭtoro (kune kun Petro De Smedt) de la 800-paĝa Bildvortaro en Esperanto (Antverpeno: Flandra Esperanto-Ligo 2012, 800 p. ISBN 978-9077066-48-5).
Horvath redaktas la elektronikan EHV (Esperanta-hungara vortaro). Ĝia papera versio aperis eldone de HEA en 2014 en du volumoj, p. 1191: ISBN 978-963-571-482-7.
Li kunaŭtoras diversĝenrajn vortarojn kaj kunredaktas la elektronikan Retan Vortaron.
Abraham Janssens
Li longe restadis en Italio, kie li lernis la stilon de la tieaj artistoj, kaj aktive partoprenis je la falo de la Skolo de Bruĝo, kiu superregis dum la 16-a jarcento
Li estis disĉiplo de Jan Snellinck, fariĝis mastro en 1602 kaj plejaĝulo el la mastro-pentristoj en 1607. Inter liaj disĉiploj estis Gerard Seghers kaj Theodoor Rombouts
Li estas rigardita kiel plej granda historia pentristo antaŭ la alveno de Peter Paul Rubens.
Iuj el liaj verkoj estas en la Muzeo de Antverpeno, preskaŭ ĉiuj preĝejoj de Belgio havas unu el lian pentraĵon. Liaj ĉefverkoj estas en la Preĝejo de la Karmelanoj en Antverpeno.
Die Frau ohne Schatten
Die Frau ohne Schatten (La senombra virino), verknumero op. 65 estas tri-akta opero de Richard Strauss pri teksto de Hugo von Hofmannsthal.
Foppolo
Foppolo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Caiolo (SO), Carona, Cedrasco (SO), Fusine (SO), Tartano (SO) kaj Valleve. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Die Frau ohne Schatten
La verko estis unuafoje prezentata la 10-an de oktobro 1919 en Vieno sub orkestrestro Franz Schalk. Reĝisoris Hans Breuer, la scenejon aranĝis Alfred Roller; kelkajn tagojn pli malfrue okazis la dua prezentado en Dresdeno.
Ekestohistorio
La unuaj Hofmannsthal ideoj ekestis en la jaro 1911, baziĝantaj sur la novelaro Unterhaltungen deutscher Ausgewanderten de Johann Wolfgang von Goethe (1795). La ekesto de la opero ne pasis sen malfacilaĵoj, kion atestas ampleksa leterkomunikado inter Hofmannsthal kaj Strauss. La bazaĵon de Goethes Hofmannsthal libere priverkis, li inventis du parojn, imperiestro kaj imperiestrino el sonĝa regno resp. transmondo, kaj tinkturista geedzoparo el la tera mondo. Krom Goeton la multleginta Hofmannsthal uzas aliajn modelojn, ekzemple partojn el Mil kaj unu noktoj, el la fabeloj de fratoj Grimm kaj eĉ unu fojon citas laŭvorte Mefistofelo el Faŭsto. La teksta bazo de la opero estas konceptita kiel fabelo kun la temo de la beno de la amo per nasko de la gefiloj. Hofmannsthal komparis ĝin en kelkaj leteroj kun Die Zauberflöte de Wolfgang Amadeus Mozart, almenaŭ la duoblaj paroj tie ankaŭ estas troveblaj. Unuaj leteroj datiĝas en la jaro, Strauss tuj komencis la komponadon, la verkado de teksto kaj muziko okazis paralele kaj interinspira. Frau ohne Schatten ekestis dum la Unua Mondmilito. Strauss estis feliĉa pri la bonega teksto de Hofmannsthal, estis tamen malkontenta kun la partituro kaj multaj detaloj, kiujn li pro la drameca efiko volis ŝanĝi. En 1915 la opero estis preta, sed nur en 1919 ĝi estis unuafoje prezentata.
Strauss mem nomis la operon sian problem-idon, la verkado mem estis pro al komplikeco de teksto kaj materio dum la mondmilito tre peniga, kaj Strauss ankaŭ estis malkontenta kun la unuaj enscenigoj, kiuj evidente ne kontentigis liajn postulojn. Muzike Die Frau ohne Schatten apartenas al la plej komplikaj kaj kolorriĉaj partituroj de Strauss. Kontraste al la denseco de la parencaj verkoj Salome kaj Elektra Strauss donas en Frau ohne Schatten pli da spaco al pli grandaj monologoj kaj scenoj. Eĉ kvin egaj ĉefroloj (imperiestro, imperiestrino, tinkturisto, tinkturistoedzino, nutristino) kaj grandega orkestro same kiel la diversaj prezentadoj de realo kaj sonĝo sur la scenejo faras la operon ankaŭ nuntempe ankoraŭ defion por pli grandaj operejoj.
2-a akto
La nutristino logas la virinon per helpo de bela junulo sur la malbonan vojon. Barak ne scias, kio okazas en la domo kaj en sia edzino. Timo ĉirkaŭas la imperiestrinon, kiel longa ankoraŭ estas la limtempo? Kiun sorton ŝi trovos? En la tria nokto la nutristino sukcesas, ke la tinkturistoedzino atakas sian edzon, ŝi nuligas al li sian fidelecon kaj klarigas al li, ke ŝi vendis sian ombron kaj la nenaskitajn gefilojn. Barak reagas timige: en lian manon falas juĝistoglavo, kiun li levas kontraŭ sia edzino. En ĉi tiu momento al la nutristino forglitas siaj malbonaj lertaĵoj (Superpotencoj estas en la ludo). La tero malfermiĝas, englutegas la tinkturistoparon, aperas boato, en kiun kuŝigas la nutristino la duon.
3-a akto
La sortobatitaj alvenas en la spiritomondo, por lasta ekzamenado. En templo sidas la imperiestrino kaj atendas la juĝistaro. La tinkturistoparo, nun plena je kompreno kaj reciproka amo, staras antaŭ ĝi, oni malebligas al ĝi la eniron. La nutristino disduigas la paron denove. „Trinku de la akvo“, vokas voĉo al la imperiestrino, „kaj la ombro estos via“. La imperiestrino estas malespera, ŝi sentas kompaton kun la homoj kaj sentas sin apartena al ili. Ŝi ne trinkas, jen aperas la imperiestro sur piedestalo el ŝtono.
Muziko
Strauss kreis per sia dramega muziko klaran, kontrastan karakterizon de la personoj kaj scenoj, preskaŭ kinofilmece plastikaj estas ekzemple liaj motivo por la falko, la glavosceno en la 2-a akto aŭ la alveno de la boato en la regno de la regantoj komence de la 3-a akto. Malsame estas la percepto de la muzika stilo, kelkaj opinias, ke Strauss faris en sia muzika lingvaĵo tutan turniĝon al la tonaleco, aliaj emfazas la orelŝire erupciajn orkestrajn kolorojn kaj la parte maltonale efikan harmoniaron. Finfine en ĉi tiu verko de Strauss montriĝas majstreco de la muzika psikologiigo de la figuroj per ĉiuj tiam disponeblaj rimedoj, eĉ vitroharmoniko kaj 5 ĉinaj gongoj troviĝas en la instrumentado.
Die Frau ohne Schatten estas programmuziko sur la operscenejo, kaj la nomo de fantasma muziko plej bone konvenas pro tio, ke Strauss ekzakte desegnas ĉiujn transirojn, ĉian humoron kaj animstaton de la personoj.
Priverkaĵo
En 1946, tri jarojn antaŭ sia morto, Strauss decidiĝis malkonekti el la opero orkestrofantazion, kiu kunigas la kulminojn de la muziko. Li finfaris la partituron je la 30-a de majo 1946 en Ouchy (Svisujo) kaj dediĉis la unumovimentan verkon al Manfred Mautner Markhof, aŭstra artmecenato. La orkestrofantazion unuafoje prezentis Karl Böhm je la 26-a de aprilo 1947 en Vieno.
(19686) 1999 RL197
(19686) 1999 RL197 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Espero (emocio)
Espero estas pozitiva emocia sinteno je la ebleco de pozitivaj rezultoj sen vera certeco. Tiu deziraĵo povas esti certa okazaĵo aŭ baza stato. Homo esperanta kondutadas pozitive rilate al sia ekzisto. Espero povas esti akompanata de timo kaj malkvieto, ne atingi la dezideratan. Kontraŭe al espero staras malespero, senespero, rezigno kaj depresio.
Laŭ kristana doktrino espero estas unu el la tri kristanaj Enverŝitaj Virtoj: kredo, amo kaj espero. Ĝi estas, laŭ kristanismo, certeco pri sia objekto (tiel difinita ĝi estas pli stato de la menso ol emocio) akompanata, tamen, de necerteco pri ĝia atingo pro la ebla miskonduto de la kredanto.
Xermaménil - Lamath (stacidomo)
Xermaménil - Lamath estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lamath, apud Xermaménil, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mont-sur-Meurthe - Bruyères (065000).
Emma Komlóssy
Emma Komlóssy [komlOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Komlóssy Emma estis hungara aktoro, operetkantisto (soprano), primadono. Ŝia origina familia nomo estis Krausz [kraŭs], ŝia familia nomvarianto estis Komlósi.
Emma Komlóssy naskiĝis en 1881 en Vác (laŭ eraraj informoj en Budapeŝto), ŝi mortis en decembro de 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Emma Komlóssy devenis el juda familio. Ŝi jam dum la mezlernejaj jaroj estis talenta deklamisto kaj kantisto. Ŝi frekventis privatan aktorlernejon de Szidi Rákosi, poste ŝi debutis en Kolozsvár en 1899. En la sekvaj jaroj ŝi apartenis al trupoj de Debrecen kaj Kassa. Ekde 1903 ŝi estis membro de pluraj teatroj aŭ kabaredoj en Budapeŝto (Népszinház (1903–1907), Népopera (1915–1918)). Ŝi mortis dum sieĝo de Budapeŝto en geto. Ŝi ofte kantadis ankaŭ popolkantojn.
Parama Kamboĝo
Drona Parva de Mahabarato referencas al 6000 soldatoj el la Paramaj Kamboĝoj kiu estis en la flanko de la Pandavoj kontraŭ la Kaŭravoj en la Milito de Kurukŝetro.
Mesegar de Corneja
Mesegar de Corneja [meseGAR dekorNEĥa] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Mesegar de Corneja estas aludo al rivero Corneja [korNEĥa] (korniko) kiu nomigas la tiean valon.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 61 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Malpartida de Corneja, Becedillas, Tórtoles, Zapardiel de la Cañada, Bonilla de la Sierra, Piedrahíta kaj San Miguel de Corneja.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En dokumento de 1516 kiel protokolo subskribita en Mesegar oni establis la najbaracon inter Piedrahíta kaj Bonilla de la Sierra. La preĝejo estas de la 16-a jacento kaj la baroka retablo de la 18-a jarcento.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Edith Weide
Edith Nielsine WEIDE (naskita NIELSEN la 8-an de decembro 1912 en Arhuzo, Danio, mortis la 26-an de aŭgusto 1982 en Hamburgo, Germanio) estis dana esperantisto. Ŝi lernis Esperanton en kurso, kiun gvidis August Weide en Arhuzo. Ili geedziĝis la 8-an de februaro 1937. Edith Weide gvidis Esperanto-kursojn en Danlando. Edith kaj Aŭgust Weide estas la gepatroj de Eliza Kehlet kaj Peter Weide. En decembro 1948 ŝi kun la du infanoj translokiĝis de Ringkøbing en Danio al Hamburgo por sekvi la edzon, kiu post la Hitlera tempo, kiun li pasigis plejparte en Danio, en 1947 reiris al Hamburgo, ĉar li deziris denove labori kiel policisto tie. En la Hamburga Esperanto-Societo (HES) Edith Weide en 1966 fariĝis la unua virina prezidanto.
Armenia Esperantista Unuiĝo
Armenia Esperantista Unuiĝo (AEU) estas Esperanto-asocio en Armenio. Ĝi estis fondita en 1991 kaj aliĝis al Universala Esperanto-Asocio en 1997. Ĝia prezidantino laŭ la stato de 2023 estas Gayane Abrahamyan.
Ĝis la renovigo de nomo kaj statuto okazinta en 2010 ĝi havis la nomon Armenia Esperanto-Asocio (AEA). Laŭ informo de la antaŭa prezidantino Susanna Baghdasaryan, la nomo ŝanĝiĝis pro la nova Armenia Ŝtata Leĝo pri Publikaj Organizaĵoj, kiu malpermesis pluan uzadon de la vorto "asocio" en la oficiala nomo.
Abato Oliba
Oliba : (naskiĝis ĉ. 971, mortis en 1046) estis grafo de Berga (998-1003) kaj Ripoll kaj poste episkopo de Vic (1018-1046) kaj abato de Saint-Michel-de-Cuxa. Li estas konsiderata kiel unu el la spiritaj fondintoj de Katalunio kaj eble la plej grava prelato de sia tempo en la Ibera Duoninsulo.
Oliba estis granda verkisto kaj el lia scriptorium en Ripoll elfluis senĉesa fluo de verkoj prilumigantaj nin pri lia mondo. Plej grave, tamen, estas la arabaj manuskriptoj kiujn li tradukis en la latinan por la profito de tuta Eŭropo.
Frua vivo
Oliba naskiĝis ĉirkaŭ 971 en riĉa familio de la Hispana Marko. Lia patro estis Oliba Cabreta, grafo de Besalú, Cerdanjo, Berga, kaj Ripoll, kaj lia patrino estis Ermengard de Empúries. La deveno de lia patro faris el li la pra-nepon de Vilfredo la Harplena. Oliba havis tri fratojn kaj unu fratinon, kaj kiam lia patro elektis retiriĝi en monaĥejon en 988, liaj landoj estis dividitaj inter la tri plej aĝaj filoj; Bernardo ricevis Besalú kaj Ripoll, Vilfredo ricevis Cerdanjon, kaj Oliba ricevis Berga. En 1002 (aŭ 1003), Oliba rezignis pri siaj sekularaj posedaĵoj por surmeti benediktanan veston en Monaĥejo de Sankta Maria de Ripoll.
Eklezia vivo
Oliba promociis la movadon de Dia Armistico (: Pau i Treva de Déu), ĉirkaŭ 1022 kaj en 1027 la interkonsento al tiu traktato kun aliaj episkopoj kaj nobeloj okazis en Toulouges (Rusiljono). Oni diris ke ĉiuj nobeloj, kavaliroj, farmistoj, kaj monaĥoj konsentis pri tagoj en kiuj neniu povis kvereli kun alia kaj en kiuj fuĝintoj povis rifuĝi en preĝejoj kaj sanktaj lokoj, certaj esti protektitaj kaj respektitaj, kelkajn tagojn ĉiujare, la tagojn de Paco.
Oliba estis tiel influa ke, en 1023, reĝo Sanĉo la 3-a de Navaro konsultis lin pri la oportuno edzinigi sian fratinon Urraca kun ŝia dua kuzo, Alfonso la 5-a de Leono. La episkopo kontraŭstaris, sed Sanĉo ignoris lin. Leteroj de Oliba al pluraj samtempulaj reĝoj de Hispanio montras al ni ke Alfonso kaj lia posteulo, Bermudo la 3-a estis konsiderataj kiel Imperator totius Hispaniae (imperatoroj), dum la Reĝo de Navaro estis simpla rex (reĝo), kvankam fine rex Ibericus.
Oliba fondis aŭ reformis la monaĥejojn de Montserrat (1025), Fluvià, kaj Canigó, kaj konsekris aŭ patronis multajn aliajn preĝejojn, kiaj la baziliko Sankta Maria de Manresa. Li estis la kreinto de la Asembleoj de Paco kaj Batalhalto, la semoj de la estontaj katalunaj corts, por helpi la nobelojn en la administrado de la reĝlando. Li plibonigis la dekoracion de sia propra preĝejo en Ripoll kaj redediĉis ĝin la. li estis proksima konsilanto de Berenguer Ramón la 1-a, Grafo de Barcelono kaj rekonstruis la katedralon de Vic kun la subteno de la patrino de Berenguer Ramon, Grafino Ermesenda de Karkasuno. La nova katedralo estis redediĉita al Sanktaj Petro kaj Paŭlo la. Oliba mortis en 1046 en sia monaĥejo de Cuxa.
Heredaĵo
En 1973, la Kolegio Abato Oliba estis establita kiel privata branĉo de la Universitato de Barcelono. En 2003, la kataluna registaro (Generalitat de Catalunya) aprobis la ŝanĝon de Kolegio Abato Oliba al Universitato Abato Oliba CEU. La fondintaj membroj nomis la instituton laŭ Abato Oliba ĉar ili "celis alpreni la spiriton de Oliba kiu antaŭ mil jaroj establis la fondaĵojn de la naskiĝanta Katalunio sur la bazo de Romia kaj Kristana kulturo".
Prêles
Prêles (en la germana lingvo Prägels) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto La Neuveville kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berna Ĵuraso en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 907 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Prêles situas sur malgranda altaĵo nomita Monto de Diesse (en la franca Montagne de Diesse respektive en la germana Tessenberg) ĉe la suda flanko de la suda ĵurasa montarĉeno proksimume 2 kilometrojn norde de la Lago de Bielo. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Prêles (sur alteco de 822 m s.m. en okcidento) kaj Châtillon (sur alteco de 811 m s.m. en oriento), kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,96 km², de kiuj 27,0% estas kovritaj de arbaro, 62,3% servas por agrikulturo kaj 10,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Prêles limas en nordo al Diesse, en nordoriento al Lamboing, en oriento al Twann-Tüscherz, en sudoriento al Ligerz, en sudo al La Neuveville, en sudokcidento al Lignières (NE), kaj en okcidento al Nods.
Historio
La unua dokumenta mencio de Prêles datiĝas el la jaro 1178 kiel Prales. Dum mezepoko la kapitulo de Saint-Imier kaj la Monaĥejo Sankt-Johano en Erlach posedis bienojn en Prêles. La vilaĝo apartenis al la Senjorujo Tessenberg en la Princepsikoplando Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1797 ĝi ek de 1798 ĝis 1815 apartenis al Francio, unue al la departemento Mont-Terrible kaj poste al la departemento Haut-Rhin. Per la Viena Kongreso de 1815 ĝi estis atribuita al Kantono Berno kaj une atribuita al la distrikto Erlach kaj ek de 1846 al la distrikto La Neuveville, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berna Ĵuraso.
Porta
Porta estas ĉeĥa konkursa muzika festivalo, fondita en la jaro 1967 en Ústí nad Labem. Nomo de la festivalo estas inspirita de valo de rivero Elbo "Porta Bohemica – Pordego de Bohemio", situanta en lokoj, kie la rivero kondukas tra Bohemia mezmontaro.
Machern
Machern - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Muldental. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Georges-la-Pouge
Saint-Georges-la-Pouge estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 311 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Motozintla
Motozintla estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Motozintla, aŭ pli longe Motozintla de Mendoza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07057.
Saint-Georges-la-Pouge
Geografio
Saint-Georges-la-Pouge etendiĝas sur 24,09 km², kaj havis 311 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Motozintla
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 58115 loĝantojn. El tiuj estis 28681 viroj kaj 29434 virinoj. La komunumo havas surfacon de 783 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1260 metroj super la marnivelo.
Saint-Georges-la-Pouge
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Georges-la-Pouge situas je alteco de 636 metroj.
Motozintla
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 34032 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 28814, do 85 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 5184 personoj respektive 15 % estis analfabetoj.
Saint-Georges-la-Pouge
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Georges-la-Pouge apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Motozintla
Sociogeografio
59875 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1244 personoj respektive 2 % estis indiĝenoj.
Saint-Georges-la-Pouge
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Patrick Aïta, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Georges-la-Pouge apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Motozintla
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Santiago Yosondúa
Santiago Yosondúa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Yosondúa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 500.
Geografio
Santiago Yosondúa apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7197 loĝantojn. El tiuj estis 3383 viroj kaj 3814 virinoj. La komunumo havas surfacon de 215,61 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2258 indiĝenoj. El tiuj 1809 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1809 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Galilea
Galilea [galiLEa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo.
Geografio
Ĝi estas en la malsupra parto de la nomita Valo de Ocón je 21 km de la rioĥa ĉefurbo (31 km laŭ ŝoseo). Pri proksimaj ĉefurboj, ĝi estas disde Pamplono kaj Vitorio estas de 90 km kaj de Zaragozo 200 km.
La municipa teritorio estas atingebla de la regiona ŝoseo LR-259. Laŭ tiu, Galilea estas inter Murillo de Río Leza nordokcidente kaj Corera, El Redal kaj Ausejo oriente.
Historio
Galilea, ĝis la 19a de Majo 1865 apartenis al la komunumaro nomita Tierra de Ocón, kiu havis komunajn organizadon kaj regularon. La Tierra de Ocón enhavis dek domarojn: nome Aldealobos, Los Molinos, Oteruelo, Pipaona, Las Ruedas, San Julián, Santa Lucía, Corera, El Redal kaj Galilea krom la ĉefurbo Ocón. Inter 1842 kaj 1865, tri el tiuj loĝlokoj, - nome Corera, El Redal kaj Galilea, lau tiu ordo - sendependiĝis kiel apartaj municipoj.