cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Ruszoly
Biografio
József Ruszoly maturiĝis en gimnazio en Debrecen en 1958, poste li doktoriĝis el juro en Scienca Universitato Attila József en 1964. Jam ekde 1959 li helpis la instruadon kaj inter 1963 kaj 2005 li oficiale instruis, eĉ en 1981 li iĝis katedrestro. Tamen en 1981 en Pezindustria Teknika Universitato li fondis katedron, kiun li gvidis ĝis 1986 kiel docento, ĝis 1988 profesoro. Inter 1995 kaj 2000 li estis katedrestro en Scienca Universitato Lajos Kossuth. Intertempe en 1986 li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1972–2016. Li havis edzinon ekde 1970.
Brunorela emberizo
La Brunorela emberizo (Emberiza fucata, nomata ankaŭ Grizkapa emberizo) estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Aspekto
Ĝi estas 15 al 16 cm longa. La plumaro estas ĉefe bruna kun malhela strieco. La masklo havas grizajn kronon kaj nukon kun malhela strieco, tre markatajn brunan orelkovrilojn (kio nomigas la specion) kaj malhelan striecon laŭ diversaj zonoj de blankeca kaj brunecaj koloroj tra la brusto. En kapo krom la distingila bruna orelmakulo, estas tre distinga blanka gorĝareo kiun trapasas nigreca submustaĉa strio kiu sekvas kiel suba bordo de la gorĝareo dum lasas for blankan mustaĉan strizonon. Estas ruĝeca makulo en ŝultroj kaj ankaŭ la pugo estas senmarka ruĝecbruna kiel tiu de la proksima parenco nome la Tristrama emberizo. La kruroj estas rozkoloraj kaj la beko grizeca.
Inoj estas similaj al maskloj, sed pli senkoloraj kun malpli distinga kapo- kaj brustobildoj. Unuavintruloj estas pli senmarkaj sed montras tre brunajn orelkovrilojn kaj havas rimarkindan okulringon.
Ties voĉo estas simila al tiu de la Arbaremberizo sed pli silentema. La kanto estas rapida trilado kiu ekas per notoj de staccato kaj poste akceliĝas antaŭ fini per distinga frazo de 2 aŭ 3 notoj. La alvoko estas eksploda "pzik".
Distribuado kaj habitato
La reprodukta teritorio etendas el Himalajo surloke tra Ĉinio al sudorienta Siberio, Koreio kaj norda Japanio. Nordaj birdoj migras suden por vintrumi en suda Japanio, suda Ĉinio, Tajvano, nordorienta Barato kaj sudorienta Azio. Tiu specio estas de vagantaj birdoj al Kazaĥio kaj oktobre de 2004 okazis la unua eŭropa vidaĵo ĉe Insulo Fair en Skotio. Preferataj habitatoj inkludas arbustarojn, kamparojn kaj herbejojn.
Reproduktado
La tasforma nesto estas konstruata je grundonivelo aŭ malalte en arbusto. La ino demetas 3 al 6 ovojn, sed pli komune 4. Tiuj estas blankecaj kun ruĝecbruna j makuletoj kaj kovado daŭras 12 tagojn. La reprodukta sezono estas varia, kaj daŭras el majo al aŭgusto en Barato, majo al julio en Honŝu en Ĉinio kaj junio al aŭgusto en Hokajdo en Japanio.
Subspecioj
Estas tri subspecioj. La nomiga subspecio E. f. fucata okupas la nordan parton de la teritorio. E.f. arcuata troviĝas en Himalajo kaj sudokcidentaj kaj centraj partoj de Ĉinio; ĝi estas pli malhela kun pli larĝaj brustozonoj. La tria subspecio E. f. kuatunensis loĝas en sudorienta Ĉinio kaj estas pli malhela kaj pli ruĝecbruna supre kun pli mallarĝaj brustozonoj.
Michaľany
Michaľany, hungare Alsómihályi estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La nomo signifas Mikaelo.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ĉop-Košice, laŭ la hungara landolimo.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1252 pri la komunumo. Tiam Béla la 4-a donacis kampojn al figuro Mikaelo. En 1831 la loĝantaro partoprenis ribelon de ĥolero. Kontraŭ la malsano la aŭstroj ŝutis steriligilojn al la putoj, sed la homoj kredis, ke la putoj estis veninigitaj, tial okazis ribelo. Ĝis 1899 la vilaĝo nomiĝis simple Mihályi, sed pro la poŝta trafiko oni faris diferencon, tial ĝi iĝis Alsómihályi (=suba Mikaelo). Oni trovis nafton komence de la 20a j.c. En 1910 loĝis en la vilaĝo 712 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely. En 1920 la vilaĝo trovis sin rande de Ĉeĥoslovakio, ĉar tie trafikis la fervojo al Transilvanio, kiun la ĉeĥoj-slovakoj nepre volis havi. Dume inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungareco estis deportita, la restaĵo iĝis senrajta laŭ dekretoj de Beneš.
En 2001 loĝis en la vilaĝo 1749 da homoj (1657 slovakoj, 44 ciganoj kaj 42 hungaroj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al zono de Schengen, sekve la limoj nebuliĝis, la loĝantaro rajtas ie ajn trafiki.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
Marko Minucio Feliĉo
Marko Minucio Feliĉo, konvertiĝinte al kristanismo, volis defendi sian novan religion kaj, do, fariĝis elstara pioniro de la kristana apologetika literaturo, malsupera, rilate al famo, nur al Kvinto Septimo Florento Tertuliano). Lin famigis lia verko Octavius, dialogo inter la pagana Cecilio Natalo kaj la kristana Oktavio Januario, advokato amiko kaj studkompanulo de Monucio Feliĉo. Sofronio Eŭsebio Hieronimo al li atribuas duan verkon, la instrucelan romanon De fato, kies tamen ne troviĝas manuskriptaj spuroj.
Ne laŭcerte konatas la epoko de lia vivo: svage oni ĝin lokigas inter la 160 kaj 300.
Biografio
Ankaŭ la loko kie vivis Minucio Feliĉo nekonatas. Foje oni lin igas afrika kaj pro lia verkenhava dependeco el la afrika Tertuliano, kaj pro la referencoj al la afrikaj realaĵoj: la unua motivo, tamen, ne multe konvinkas ĉar ĝuste en tiu epoko la precipaj latinaj verkistoj estis afrikaj, kaj iliaj estis la stilo al kiu oni inspiriĝis,la dua, krome, povus tute dependi el la fakto ke la pagana persono de la Octavius, Cecilio Natalo, estis afrika, kiel atestite en iuj skribaĵoj. Ĉiukaze, interesas ke ambaŭ personoj de la Octavius havas nomojn cititajn en afrikaj skribaĵoj, kaj tio valoras ankaŭ por Minucio Feliĉo.
La personoj de la verka agado estas multe versimilaj kaj profesie advokataj: La pagana, Cecilio Natalo, estas kvalifikita civitano de Cirta (nuna Konstantino en Alĝerio. kie la anonimulo registrita en la skribaĵoj plenumis sacerdotajn funkciojn) kaj vivis en Romo kiel Minucio, kies sekvis la juĝejan aktivadon; Oktavio, male, estas ĵus alveninta la ĉefurbon en la epokon en kiu estas lokigita la enverkaj eventoj kaj lasis sian familion en la origina provinco.
Parga
Parga (greke: Πάργα), estas urbo kaj municipo kiu situas en la nordokcidenta parto de Prevezo en nordokcidenta Grekio. Ĝi estas tute ĉirkaŭita de la prefektio de Tesprotio kaj estas la sola municipo en Grekio kiu estas ĉirkaŭita de alia prefektio. La setlejo datiĝas de antikvaj tempoj kaj nomiĝis Ypargos. Kiam slavoj invadis la areon, ĝi fariĝis Paragiros, Paragaia aŭ Paragea, Ypagogos aŭ Epagogos aŭ Epargos nomita laŭ la slava vorto prag por haveno.
Marko Minucio Feliĉo
Octavius
Octavius estas dialogo kiu havas protagonistoj la aŭtoron mem, Cecilio kaj Oktavio, kaj disvolviĝas en la rando de Ostia. Dum la tri promenas marborde, Cecilio, origine pagana, plenumas omaĝaĵon al la statuo de Serapido. El tio naskiĝas diskuto en kiu Cecilio kritikas la kristanan religion kaj laŭdegas la civilizan funkcion de la tradicia religio, dum Oktavio, kristana, kritikas la paganojn kultojn kaj laŭdegas la emon de la kristanaj al la karitato kaj al lamo al la proksimuloj. Ĉe fino de la dialogo Minucio, postulite arbitracii en disputoj, asignas la venkon al Oktavio, dum Cecilio jam inklinas fariĝi kristana.
Novoselicja (Mukaĉeve)
Novoselicja, ukraine kaj rutene Новоселиця, ruse Новоселица [novoselica], slovake Novoselice, hungare Kisrétfalu aŭ Kislucska [kiŝluĉka] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Jabluniv.
Marko Minucio Feliĉo
Octavius
La tuta dialogo disvolviĝas ege amikece kaj per lingvo stile altira.
Novoselicja (Mukaĉeve)
Historio
La vilaĝo fondiĝis proksimume en 1400. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Novoselicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Marko Minucio Feliĉo
Ĉu kristanismo nur por socia elito?
La kristanismo de Minucio estas la sama de la reganta klaso kiu ne volas ke la ŝanĝo de religio estu akompanata de sociskuiĝoj kaj estas konvinkita ke pludaŭrigu la fineco kaj ekvilibro konstruitaj laŭlonge de jarcentoj de greka-romia civilizo.
Mahabarato
La Mahabarato  (महाभारतम्, Mahābhāratam) estas unu el la du gravaj sanskritlingvaj epopeoj de Antikva Hindujo. La alia granda epopeo estas la Ramajano. Ĝi estas parto de la hinda epopea stilo konata kiel itihāsa, kiu signifas historion.
Marko Minucio Feliĉo
Ĉu kristanismo nur por socia elito?
En la projekto de Minucio, fakte, ne troviĝas akcepto de “strangaĵoj” de judoj kaj de ektremismoj de radikalaj kristanoj.
Ne eblas nei ke la Kristanismo de Minucio estas tiu aŭtenta, spontana, vera kaj sincera, sed certe ĝi ne tute similas al tiu revolucia puŝo kiu, eble, karakterizis la disvastiĝon inter la dekomence malaltaj sociaj tavoloj kaj ke laŭ iuj intelektuloj (Tertuliano nombris inter tiuj ĉi) konstituis ankoraŭ la precipan fascinon de la nova religio,
Mahabarato
Krom ĝia eposa rakonto pri la milito de Kurukŝetro kaj la sorto de Kaŭravoj kaj Pandavoj, Mahabarato enhavas multe da filozofia kaj religia materialo, kiel ekzemple diskuto pri la kvar «celoj de la vivo» aŭ «puruŝartoj» (12.161). Ĉi-lastaj estas listigitaj kiel «darmo» (justa ago), «artao» (celo), «kamao» (plezuro), kaj «mokŝo» (liberigo). Inter la ĉefverkoj kaj rakontoj kiuj aperas en Mahabarato, troviĝas la "Bagavadgito", rakonto de Damajanto, mallongigita versio de Ramajano, kaj Riŝĝasringo, kelkfoje konsideritaj kiel apartaj verkoj.
Tradicie, la aŭtoreco de "Mahabarato" estas atribuita al Vjaso. Ekzistis multaj provoj deĉifri ĝian historian kreskadon kaj komponajn tavolojn. La plej malnovaj konservitaj partoj de la teksto estas konsiderataj ne pli antikvaj ol la jaro 400 a.K., kvankam la originoj de la rakonto verŝajne venas de la 8-a kaj 9-a jarcentoj a.K. La teksto supozeble atingis sian finan formon komence de la Gupta imperio. La titolo povas esti tradukata kiel la granda rakonto de la Barata dinastio» Laŭ la "Mahabarato" mem, la rakonto etendiĝis surbaze de pli mallonga versio el 24 000 versoj simple nomitaj «Barato».
La "Mahabarato" estas la plej longa epopeo verkita en Sanskrito. Ĝia plej longa versio konsistas el 100 000 ŝlokoj aŭ 200 000 unuopaj verslinioj, kaj longaj prozaĵoj. Tio estas, la verko enhavas mikson de prozo kaj verso (ofte konata kiel prozmetro). Ĉirkaŭ 1,8 milionoj da vortoj entute, kio igas ĝin dek fojojn pli longa ol la Iliado kaj Odiseado kune, aŭ proksimume kvarfoje pli longa ol Ramajano. W. J. Johnson komparis la gravecon de "Mahabarato" por la monda civilizo samkiel la Biblio, la verkoj de Ŝekspiro, de Homero, greka dramo, aŭ la Korano.
Teksta historio kaj strukturo
La aŭtoreco de la epopeo estas tradicie atributita al Vjaso, kiu ankaŭ estas grava rolulo en la epopeo. La unua sekcio de la "Mahabarato" deklaras, ke estis Ganeŝo kiu, laŭ peto de Vjaso, surpaperigis la tekston surbaze de la diktado de Vjaso. Ganeŝo laŭdire jesis skribi ĝin kun la kondiĉo, ke Vjaso neniam faru paŭzon en sia deklamado. Vjaso konsentis kaj donis tempon al Ganeŝo por ke li povu kompreni tion, kion li diros antaŭ surpaperigi ĝin.
La epopeo sekvas la strukturon «rakonto ene de rakonto», ankaŭ konata kiel «kadrorakontoj», popularaj en multaj hindaj religiaj kaj sekularaj verkoj. Ĝi estis deklamita al la reĝo Janamejaĝo kiu estas pranepo de Arĝuno, de Vajŝampajano, disĉiplo de Vjaso. La deklamado de Vajŝampajano al Janamejaĝo tiam estas deklamita denove de profesia rakontisto nomata Ugrasrava Sauti, multajn jarojn poste, al grupo de saĝuloj kiuj oferis 12 jarojn por la reĝo Saunaka Kulapati en la arbaro Najmiŝo.
Jaĝo, la kerno de la "Mahabarato" estas strukturita en la formo de dialogo inter la kurua reĝo Dritaraŝtro kaj Sanjaĝo, lia konsilisto kaj stiristo de la batalĉaro. Sanjaĝo rakontas ĉiun okazaĵon de la Kurukŝetra Milito, okazinta dum 18 tagoj, kiel, kaj kiam ĝi okazis. Dritaraŝtro kelkfoje demandas kaj pridubas kaj foje lamentas, sciante pri la detruo kaŭzita de la milito, al liaj filoj, amikoj kaj parencoj. Li ankaŭ sentas sin kulpa pro sia rolo, kiu kondukis al tiu milito, detruiga por la tuta hinda subkontinento.
En la komenco, Sanjaĝo priskribas la diversajn kontinentojn de la Tero, la aliajn planedojn, kaj fokusiĝas sur la hinda subkontinento kaj donas kompleksan liston de centoj da regnoj, triboj, provincoj, grandurboj, urboj, vilaĝoj, riveroj, montoj, arbaroj, ktp. de la (antikva) hinda subkontinento (Bhārata Varsha). Li ankaŭ klarigas koncerne la armeajn formaciojn adoptitajn de ĉiu flanko en ĉiu tago, la morto de ĉiu heroo kaj la detaloj de ĉiuj militaj operacoj.
Ampleksiĝo kaj redaktado
La esplorado pri la "Mahabarato" metis grandegan penon por la rekonado kaj datado de diversaj tavoloj ene de la teksto. Kelkaj elementoj de la nuna "Mahabarato" povas esti spurataj reen al Vedaj tempoj. La fono de la "Mahabarato" pripensigas, ke la origino de la epopeo okazis en epoko post la frua Veda periodo kaj antaŭ la unua hinda imperio kaj pligrandigita en la 3-a jarcento a.K. Aliaj diras, ke ĝi ekiĝis en la 8-a aŭ 9-a jarcentoj a.K. kio ankaŭ estas probablaĵo.
Oni ĝenerale akceptas, ke «Malsame al la Vedoj, kiuj devas esti konservitaj kiel netuŝebla legaĵo, la epopeo estis populara verko kies recitantoj neeviteble faris ŝanĝojn en la lingvaĵo kaj stilo», tiel la plej fruaj plurestintaj komponaĵoj de ĉi tiu dinamika teksto verŝajne estas neniu pli malnova ol la plej fruaj eksteraj referencoj kiujn oni havas de la epopeo, kiu povas inkluzivi aludon en la gramatiko de Paninio el la 4-a jarcento (Ashtādhyāyī 4:2:56). Oni pensas, ke la sanskrita teksto verŝajne atingis la «finan formon» en la frua periodo de la Gupta imperio (ĉ. 4-a jarcento p.K.).
Viŝno Suktankaro, redaktoro de la unua granda kritika eldono de la "Mahabarato" diris: «estus neutile pensi pri la rekonstruo de flua teksto en laŭvorte originala formo, surbaze de la arketipo de stemma codicum. Kio do estas ebla? Nia celo povas esti nur rekonstrui la plej malnovan formon de la teksto, kiun ni povas atingi surbaze de la manuskriptoj disponeblaj». Tiu evidenteco pri manuskriptoj estas iom malfrua, pro ĝia komponado kaj la klimato de Hindujo, sed ĝi estas tre vasta.
La redaktado de tiu granda korpo de la teksto estis aranĝita post formalaj enkondukoj, emfazante la numerojn 18 kaj 12. La aldonoj de la plej malfruaj partoj povas esti datitaj surbaze de la foresto de la ĉapitroj Anuŝasana kaj Virata de la «Manuskripto Spitzer», la plej malnova pluvivanta sanskritaĵo kun filozofia manuskripto datita el la Kuŝana Periodo (200 p.K.) , kiu enhavas inter aliaj aferoj liston de la libroj en la "Mahabarato". De tiu indico, estas devena verŝajne ke la redaktado de 18 libroj okazis en la 1-a jarcento. Alternativa dividado en 20 ĉapitrojn ŝajnas esti kunekzistinta por iom da tempo. La dividado en 100 subĉapitrojn (menciita en Mbh. 1.2. 70) estas pli malnova, kaj la plejmulto el la ĉapitroj estas nomataj laŭ unu el iliaj konsistigaj subĉapitroj. La Harivamsa konsistas el la fino de du el la 100 subĉapitroj, kaj estis konsiderita apendico al la "Mahabarato" fare de la redaktistoj de la 18 ĉapitroj.
Laŭ tio, kio aperas en Mbh. 1.1. 50, ekzistis tri versioj de la epopeo, ekiĝante kun la versioj Manu (1.1. 27), Astika (1.3, subĉapitro 5) kaj Vasu (1.57), respektive. Tiuj versioj respondas al la aldono de unu kaj poste aliaj «fiksitaj dialogkadroj». La versio Vasu forlasas la fiksitajn dialogkadrojn kaj komenciĝas per la klarigo de la naskiĝo de Vjaso. La Astika versio aldonas la sarpasatran kaj aŝvamedan materialon el bramana literaturo, lanĉas la nomon "Mahabarato", kaj identigas Vjason kiel la verkinto de la libro. La redaktistoj de tiuj aldonoj estis verŝajne la akademiuloj Panĉaratroj kiuj laŭ Oberlies (1998), regis super la teksto ĝis la fina redaktado. Mencio de Hunaoj en la ĉapitro Biŝmo tamen ŝajnas indiki, ke ĝi estis redaktita ĉirkaŭ la 4-a jarcento.
La ĉapitro Adi inkluzivas la serpentoferon de Janamejaĝo, klarigante la instigon, detaligante kial ĉiuj ekzistantaj serpentoj estis destinitaj por la ekstermado, kaj kial malgraŭ tio, daŭre vivas la serpentoj. Tiu sarpasatra materialo ofte estis konsiderata sendependa rakonto aldonita al "Mahabarato" fare de «tema altiro» (Minkowski 1991), kaj oni kredas, ke ĝi precipe havas proksiman rilaton al la Veda literaturo. La Panĉavimŝa Brahmana (ĉe 25.15.3) listigas la oficiantajn pastrojn de sarpasatra kune kun la nomoj Dritaraŝtro kaj Janamejaĝo, du ĉefroluloj de la sarpasatra de la "Mahabarato", same kiel Takŝako, la nomo de la serpento.
La stato de la teksto estis priskribita en la komenco de la 20-a jarcento fare de hindologoj kiel senstruktura kaj ĥaosa. Hermann Oldenberg supozis, ke la origina poemo foje verŝajne portis grandan «tragedian forton», sed opiniis pri la plena teksto kiel «terura ĥaoso». La prijuĝo de aliaj hindologoj de la 20-a jarcento estis eĉ malpli favora. Moritz Winternitz pensis, ke «nur malpoeziaj teologoj kaj mallertaj skribistoj» povus arigi la diversajn partojn el malsimila origino en neordigitan tutaĵon.
Historiaj referencoj
La plej frue konataj referencoj pri la "Mahabarato" kaj ĝia kerno Barato aperas en Aŝtadĝaĝo (sutro 6.2. 38) de la gramatikisto Paninio (4-a jarcento a.n.e.), kaj en Aŝvalaĝana Grhĝasutrao (3.4. 4). Tio povas sugesti, ke la kerno konsistanta el 24 000 versoj, konata kiel Barato, same kiel frua versio de la plilongigita "Mahabarato", estis verkita en la 4-a jarcento a.K.
Raporto de la greka verkisto Diono Krizostomo (ĉ. 40 a.K. – 120 p.K) koncerne la poezion de Homero kiu estis kantita eĉ en Hindujo, ŝajnas indiki, ke la Iliado estis tradukita en Sanskriton. Tamen, akademiuloj kredas, ke ne temis pri la Iliado de Homero, sed ke la "Mahabarato" jam ekzistis en tiu dato, kies epizodojn Diono Krizostomo aŭ liaj fontoj mise identigas kun la rakonto de la Iliado.
Pluraj rakontoj ene de la "Mahabarato" prenis apartajn identecojn en la klasika sanskrita literaturo. Ekzemple, Abhijñānashākuntala pri Ŝakuntalo de la fama sanskritlingva poeto Kalidaso (400 p.K.), kiu verŝajne jam ekzistis en la epoko de la Gupta dinastio, estas bazita sur rakonto kiu estas la antaŭaĵo al la "Mahabarato". Urubhanga, sanskrita teatraĵo de Bhasa verŝajne ekzistis antaŭ Kalidasa, bazita sur la mortigo de Durĝodano per la disfendado de liaj femuroj fare de Bimo.
Historia kunteksto
La historieco de la Milito de Kurukŝetro estas neklara. Multaj historiistoj situigas la daton de tiu ĉi milito aperanta en la epopeo, en la ferepoka Hindujo, ĉirkaŭ la 10-a jarcento a.K. La scenejo de la epopeo havas historian precedencon en la ferepoka veda Hindujo, kie la Kurua regno estis la centro de politika potenco dum ĉirkaŭ la jaro 1200 ĝis 800 a.K. Dinastiaj konfliktoj de tiu periodo eble estis la inspirfonto por la Jaĝo, la fundamento sur kiu la "Mahabarato" estis konstruita, kun eventuala batalo kiu kun la paso de la tempo iĝis grava historia okazintaĵo.
La Purana literaturo prezentas genealogiajn listojn ligitajn kun la Mahabarata rakonto. La signoj de la Puranoj estas dutipaj. En la unua speco, ekzistas la rekta deklaro ke ekzistis 1015 (aŭ 1050) jaroj inter la naskiĝo de Parikŝito (nepo de Arĝuno) kaj la surtroniĝo de Mahapadma Nanda, ofte datita je 382 a.K., kio donus entute 1400 jarojn por la Barata batalo. Tamen, tio implicus neprobablajn longajn regadojn por la reĝoj listigitaj en la genealogioj. En la dua speco estas analizoj de paralelaj genealogioj en la Puranoj inter la tempoj de Adisimakriŝno (pranepo de Parikŝito) kaj Mahapadma Nanda. Sekve, Pargiter kalkulis mezume 26 generaciojn el 10 malsamaj dinastiaj listoj kaj, supozeble 18 jarojn por la meza tempodaŭro de la regado. Li alvenis al kalkulo de 850 a.K. por Adisimakriŝno, kaj sekve, ĉirkaŭ 950 a.K. por la Barata batalo.
B. B. Lal uzis la saman metodon kun pli konservema supozo pri la mezuma regado por atingi daton de 836 a.K., kaj rilatigis tion kun la arkeologiaj indicoj de la civilizo de pentrita griza ceramiko. La rilatiĝo estas forta inter la aĵoj de tiu kulturo kaj la lokoj menciitaj en la epopeo.
Provoj datigi la okazaĵojn uzante metodojn de arkeoastronomio donis rezultojn, depende de kiuj tekstoj estis elektitaj kaj kiel ili estas interpretitaj, kalkuloj intervalantaj ekde la fino de la 4-a ĝis la duono de la 2-a jarmilo a.K. La dato je la fino de la 4-a jarmilo havas precedencon en la kalkulado de la Kaliĝuga epoko, bazita sur planedaj konjunkcioj, fare de Arĝabato (6-a jarcento). Ĝia dato, la 18-an de februaro 3102 a.K. ĝeneraliĝis en la hindua tradicio (ekzemple, la surskribo Aĝole de Pulikeŝi la 2-a, 556-634 p.K., asertas ke 3735 jaroj pasis ekde la Barata batalo )). Alia tradicia astronomia skolo kaj historiistoj, reprezentitaj de Vriddha-Garga, Varahamihira (verkinto de la "Brihat Samhita") kaj Kalhana (verkinto de "Rajatarangini"), lokigas la Baratan militon 653 jarojn post la Kaliĝuga epoko, ĉirkaŭ 2 449 a.K.
Justa milito
En la "Mahabarato" aperas unu el la unuaj ekzemploj de teoriado rilate al «justa milito», ilustrante multajn el la normoj kiuj estos debatataj poste tra la mondo. En la historio, unu el kvin fratoj demandas ĉu la suferado kaŭzita de milito povas iel esti pravigita. Post tio, venas longa diskuto inter la fratoj, establante kriteriojn kiel proporcieco (batalĉaroj ne povas ataki kavalerion, nur aliajn ĉarojn, ne ataki homojn en mizero), kaj justa traktado de kaptitoj kaj vunditoj, inter aliaj.
Sinoptiko
La kernorakonto de la verko temas pri dinastia lukto pro la trono de Hastinapuro, la regno regata de la kurua klano. La du kromaj branĉoj de la familio kiuj partoprenis en la lukto estas la Kaŭravoj kaj la Pandavoj. Kvankam la Kaŭravoj estis la ĉefbranĉo de la familio, Durĝodano, la plej aĝa kaŭravo, estis pli juna ol Judiŝtiro, la plej aĝa pandavo. Kaj Durĝodano kaj Ĝudiŝtiro postulis esti la unua en la linio por heredi la tronon.
La lukto finiĝas per granda batalo en Kurukŝetro, en kiu la pandavoj estas fine venkitaj. La batalo okazigas kompleksajn konfliktojn je parenceco kaj amikeco, aferoj kiel lojaleco al la familio kaj devontigo super kio plej pravas, kaj inverse.
La "Mahabarato" mem finiĝas per la morto de Kriŝno, kaj la posta fino de lia dinastio kaj supreniro de la pandavaj fratoj al ĉielo. Ĝi ankaŭ markas la komencon de la hindua epoko de Kali (Kali Juga), la kvara kaj fina epoko de la homaro, en kiu grandaj valoroj kaj noblaj ideoj diseriĝis, kaj en kiu la homoj iras direkte al la kompleta dissolvo de justa ago, moraleco kaj virto.
Arŝia Sattar deklaras, ke la centra temo de la "Mahabarato", same kiel la Ramajano, estas respektive la kaŝa dieco de Kriŝno kaj Ramo kaj ilia progresema revelacio.
Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago
Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago (aŭ en germana lingvo: Schifffahrtsgesellschaft des Vierwaldstättersees SGV) estas ekde 1960 la oficiala nomo de la societo.
Mahabarato
La antikvaj generacioj
Janamejaĝa prapatro Ŝantano, reĝo de Hastinapuro, havis mallongdaŭran geedzecon kun la diino Ganga kaj ili havas filon, Devavrato (poste nomata Biŝmo), kiu iĝis la ebla heredanto. Multajn jarojn poste, kiam la reĝo Ŝantano iris ĉasi, li vidis la knabinon Satjavati, filino de la estro de la fiŝkaptistoj, kaj al ties patro li petis ŝian manon. Ŝia patro rifuzis konsenti pri la geedziĝo inter lia filino kaj Ŝantano, sed akceptis poste nur kondiĉe ke li surtronigu estontan filon de Satjavati post sia morto. Por meti finon al la dilemo de ŝia patro, Devavrato akceptis cedi la tronon. Ĉar la fiŝkaptisto ne certis pri la infanoj de la princo honorante la promeson, Devavrato faris dumvivan celibaton por garantii la promeson de la patro.
Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago
La kompanio estas tre granda kaj havas ŝipkonstruejon. Ekde de jaro 1931 oni konstruis 9 motorŝipojn kaj renovgis la vaporŝipojn.
Historio
En decembro 1835 la komercisto Casimir Friedrich Knörr fondis vaporŝipsocieton en Lucerno. La vaporŝipo "Stadt Luzern" faris la unuan ŝipveturon en 24-a septembro 1837. Sed oni havis konfliktojn kun aliaj societoj. En jaro 1870 la du plej altaj societoj kuniĝis. La nomo estis ekde 1870 Unuiĝinta vaporŝipokompanio de Kvarkantona Lago (germane: Vereinigten Dampfschiffgesellschaft des Vierwaldstättersees). Ekde jaro 1885 la nomo estis Vaporŝipokompanio de Kvarkantona Lago (germane: "Dampfschiffgesellschaft des Vierwaldstättersees" (DGV).
Mahabarato
La antikvaj generacioj
Ŝantano havis du filojn kun Satjavati, Ĉitrangado kaj Viĉitravirjo. Post la morto de Ŝantano, Ĉitrangado iĝis reĝo. Li vivis mallongegan senokazan vivon kaj mortis. Viĉitravirjo, la pli juna filo, regis en Hastinapuro. Dume, la reĝo de Kaŝio aranĝis svajamvaron por siaj tri filinoj, neglektante inviton al la reĝa familio de Hastinapuro. Kun la celo aranĝi la geedziĝon de la juna Viĉitravirjo, Biŝmo ĉeestis la svajamvaron de la tri princinoj Amba, Ambika kaj Ambalika, sen invito, kaj forkaptis ilin. Ambika kaj Ambalika konsentis geedziĝi kun Viĉitravirjo.
Maria Laach am Jauerling
Maria Laach am Jauerling estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Mahabarato
La antikvaj generacioj
Tamen, la plej maljuna princino, Amba, diris al Biŝmo, ke ŝi deziras geedziĝi kun la reĝo Ŝalvo, kiun Biŝmo venkis dum la svajamvaro. Biŝmo permesis al ŝi forvojaĝi kaj geedziĝi kun Ŝalvo, sed tiu rifuzis geedziĝi kun ŝi, kiu daŭre hontis pro la venko de Biŝmo. Tial, Amba revenis por geedziĝi kun Biŝmo, sed tiam li rifuzis tion pro la promeso de la celibato. Amba koleriĝis kaj iĝis amara malamiko de Biŝmo, kulpigante lin je ŝiaj malfacilaĵoj. Poste ŝi renaskiĝis al la reĝo Drupado kiel Ŝiĥandi kaj okazigis la falon de Biŝmo, kun helpo de Arĝuno, en la batalo de Kurukŝetro.
La pandavaj kaj kaŭravaj princoj
Kiam Viĉitravirjo mortis juna kaj sen heredantoj, Satjavati petis al sia unua filo, Vjaso, generi infanojn kun la vidvinoj. La plej aĝa, Ambika, fermis siajn okulojn kiam ŝi vidis lin, kaj tiel ŝia filo Dritaraŝtro naskiĝis blinda. Ambalika, vidinte lin paliĝis kaj senfortiĝis, tial ŝia filo Panduo naskiĝis pala kaj malsana. Pro la fizikaj problemoj de la unuaj du infanoj, Satjavati petis al Vjaso provi denove. Tamen, Ambika kaj Ambalika sendis la domservistinon anstataŭe, al la ĉambro de Vjaso. Vjaso generis trian filon, Viduro, filo de la domservistino. Li naskiĝis sana kaj konvertiĝis en unu el la plej saĝaj figuroj de la "Mahabarato". Li funkciis kiel Ĉefministro de la reĝoj Panduo kaj Dritaraŝtro.
Sanŝano
Sanŝano aŭ 三弦 (en mandarena) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Ĉinio. Ĝi havas longan kolon.
Rosmunda (reĝino)
Rosmunda (aŭ Rosamunda) (... – Raveno, 572) estis reĝino de Longobardoj ekde la jaro 567 kaj reĝino de Italio ekde 568 ĝis 572.
Sanŝano
Ĝi havas 3 kordojn en 3 kordoĥoroj. Ĝi agordantas C3, G3, C4 aŭ A2, D3, A3 aŭ D3 A3, D4 aŭ G2, D3, G3.
Rosmunda (reĝino)
Biografio
Filino de Kunimondo, kiu estis reĝo de Gepidoj, Rosmunda naskiĝis kiam ŝia popolo loĝis en Panonio, konfliktanta kun Longobardoj. En 567 Kunimondo estis venkita kaj mortigita en batalo permane de Alboino, reĝo de Longobardoj. Alboino jam edziĝinta ekde 555 al Klodosvinta, filino de la reĝo de Frankoj Klotario la 1-a, post la malvenko de Gepidoj, edziĝis al Rosmunda, eble por ligi al si la supervivantajn militistojn de tiu venkita popolo. La nova reĝino sekvis Alboinon al Italio, en 568. Rakontas Paŭlo Diakono, en la dua libro de sia Historia Langobardorum, (Historio de Longobardoj), ke Rosmunda organizis la komploton kiu mortigis Alboinon, 572 intrigante kun nobelulo de la reĝa kortego kaj sia amanto, Elmiki, kiu laŭ Paŭlo Diakono (Historia gentis Langobardorum) estis forta kaj robusta. Laŭ legendo, post diboĉada nokto, en Verona, en la reĝejo kiu iam estis de Teodoriko, Alboino trinkis vinon el pokalo eltirita el la kranio de la patro de Rosmunda, Kunimondo, kaj devigis la edzinon la similon fari. Por venĝi, ŝi ligis al ĝia ingo la glavon de sia edzo, kiu en la momento de la enrompo de la komplotantoj gviditaj de Elmiki povis sin defendi nur per la lignosidilo. Tiu rakonto devenas el germanlingva poema komponaĵo, buŝe transdonita kaj ankoraŭ viva epoke de Paŭlo Diakono. De ĝi liveras latinan version, ankaŭ pli fidelan al la origina, ankaŭ Agnelo el Raveno, en sia Liber Pontificalis Ecclesiae Ravennatis (9-a jarcentoPontifika libro de la Ravena Eklezio).
Mahabarato
La pandavaj kaj kaŭravaj princoj
Tamen, la pli maljuna reĝino de Panduo, Kunti, ricevis benon de la saĝulo Durvaso, per kiu ŝi povis alvoki ajnan dion uzante specialan mantron. Kunti uzis tiun benon por demandi al Darmo, dio de la justeco, Vaĝo, la dio de la vento, kaj Indro la reganto de la ĉielo por filoj. Ŝi naskis tri filojn, Judiŝtiro, Bimo, kaj Arĝuno, pere de tiuj dioj. Kunti kundividis tiun mantron kun la pli juna reĝino, Madri, kiu naskis la ĝemelojn Nakulo kaj Sahadevo pere de la Aŝvinoj, la ĝemelaj dioj. Tamen, Panduo kaj Madri ĝuis amoradon kaj Panduo mortis. Madri mortis sur lia sepultfajro pro pento. Kunti levis la kvin fratojn, kiuj estas de tiam kutime nomataj kiel la Pandavaj fratoj.
Rosmunda (reĝino)
Biografio
Pli prozaĵe, malantaŭ la legendo, historiisto Jörg Jarnut legas la epizodon kiel provon uzurpi flanke de Elmiki, apogita de la reĝino kaj de iuj longobardaj militistoj kaj gepidaj agregitaj al la armeo kaj subtenataj de Bizanco. Tio eblas, same kiel eblas ke Alboino mortis per natura morto.
Mahabarato
La pandavaj kaj kaŭravaj princoj
Dritaraŝtro havis cent filojn kun Gandari, ĉiuj naskitaj post naskiĝo de Judiŝtiro. Tiuj estas la kaŭravaj fratoj, el kiuj la plej aĝa estis Durĝodano, kaj la dua Duŝasano. Aliaj kaŭravaj fratoj estis Vikarno kaj Sukarno. La rivaleco kaj malamikeco inter ili kaj la pandavaj fratoj, ekde ilia juneco ĝis maturiĝo, kondukis al la milito de Kurukŝetro.
Rosmunda (reĝino)
Biografio
Laŭ la uzo praktikata ĉe longobardoj, la reĝino jam vidva povis elekti la novan reĝon, lin laŭleĝigante per nova geedziĝo.
Mahabarato
Lākṣagṛha (La Domo el Lako)
Post la morto de ilia patrino (Madri) kaj patro (Panduo), la pandavoj revenis kun sia patrino Kunti al la palaco de Hastinapuro. Judiŝtiro estis nomumita heredanta princo fare de Dritaraŝtro, sub konsiderinda premo de lia regno. Dritaraŝtro volis, ke lia filo mem, Durĝodano, estu la reĝo kaj lasis sian ambicion preni la vojon de la justeco.
Rosmunda (reĝino)
Biografio
La elekto, kompreneble, devus laŭiri la kondiĉojn de la asembleo de la militistoj. Rosmunda transdonis la reĝan povon al Elmiki, apogita de parto de la longobarda popolo, aparte de la romiema komponanto. La plej granda parto, tamen, ne favore juĝis la elekton de Rosmunda kaj alia asembleo, kunvokita en Pavio, elektis Klefon. Rosmunda fuĝis kune kun Elmiki, la reĝa trezoro kaj la unualita filino de Alboino, Alpsuinda, al Raveno.
Mahabarato
Geedziĝo kun Draŭpadi
Dum la pandavoj kaŝadis, ili lernis el svajamvaro kiu okazis por la mano de la princino Draŭpadi. La pandavoj partoprenis en la masko-konkurado kiel brahmanoj. La tasko konsistis el forĵeto de peza ŝtalsago kaj pafi celon en la plafono, kiu estis la okulo de artefarita fiŝo, dum ĝi rigardis sian membildigon en oleo. La plejmulto el la princoj malsukcesis, multaj estis nekapablaj levi la arkon. Tamen, Arĝuno sukcesis. La pandavoj revenis hejmen kaj sciigis al la patrino, ke Arĝuno venkis en konkurado kaj volis montri al ŝi la premion. Sen rigardo, Kunti postulis al ili kundividi kion ajn Arĝuno ricevis. Tiel, Draŭpadi fine iĝis edzino de la kvin fratoj.
Rosmunda (reĝino)
Biografio
En Raveno la supozitaj reĝmortigintoj geedziĝis, sed baldaŭ ili estis separitaj de la malamo (eble ankaŭ pro amrilato de Rosmunda kun la bizanca prefekto Longino). Rosmunda provis venenigi Elmiki/n, sed tiu ĉi, post la trinkado de unua gluto el la vennita pokato, konsciiĝis pri la trompo kaj devigis ke Rosmunda trinku siavice. Ankaŭ tiu ero de la rakonto estas ĉe historiistoj juĝata legenda. La forfuĝintoj eble eĉ ne atingis Ravenon: Gregorio de Tours, samtempulo de la eventoj, sciigas, fakte, en sia Historio (IV, 41) ke ili estis kaptitaj kaj mortigitaj dumfuĝe.
Mahabarato
Indraprasto
Post la geedziĝo, la pandavaj fratoj estis invititaj al Hastinapuro. La pliaĝuloj kaj parencoj de la familio negocis la dividadon de la regno, por ke la pandavoj akiru novan teritorion. Judiŝtiro havis novan ĉefurbon konstruita por tiu teritorio ĉe Indraprasto. Tamen, tiu aranĝo ne kontentigis la flankojn de la pandavoj kaj de la kaŭravoj.
Rosmunda (reĝino)
Rosmunda en la artoj
La eventoj ĉirkaŭantaj la vivon de Alboino kaj Rosmunda plurfoje ekscitis la atenton de literaturaj kompilistoj de Italio. Eĉ tri estas la verkoj kiuj koniĝas per Rosmunda: du tragedioj, unu de Johano Rucellai (1525), la alia de Vittorio Alfieri (1783), kaj komedio de Sem Benelli de 1911. Kun la titolo de "Rosmunda in Ravenna" ekzistas tragedio de Amarilli Etrusca (Teresa Bandettini) presita en la urbo Luko. Ŝuldiĝas, male, al aktoro-verkisto Achille Campanile la esprimo, enirinta poste en la kuranta lingvaĵo, en Italio, "Trinku, Rosmunda, en la kranio de via patro", reprenita plurfoje en kanzonoj kaj parodioj.
Mahabarato
Indraprasto
Tuj poste, Arĝuno forfuĝis kaj geedziĝis kun la fratino de Kriŝno, Subadra. Judiŝtiro volis establi sian pozicion kiel reĝo; li serĉis la konsilojn de Kriŝno. Kriŝno konsilis, kaj post konvena preparo kaj la eliminado de certa opozicio, Judiŝtiro aranĝis la ceremonion rājasūya yagna. Li estis tiel rekonita kiel elstara inter reĝoj.
Rosmunda (reĝino)
Rosmunda en la artoj
La epizodo de la komploto inspiris ankaŭ almenaŭ en unu filmo 1961 reĝisorata de Carlo Campogalliani: Rosmunda kaj Alboino. En la tradicio de la popola itala kanzono, la travivaĵoj de Rosmunda kaj Elmiki reviviĝas tra la diversaj redaktoj de la kanzono Donna Lumbarda (Lombarda Virino), kiuj estis buŝe transdonitaj laŭlonge de jarcentoj, kiuj hodiaŭ estis kolektitaj de etnomuzikologoj, stratkantistoj (kiuj ofte tion enirigas en temoskemon de siaj koncertoj) kaj esploristoj.
Mahabarato
Indraprasto
La pandavoj havis novan palacon kiu estis konstruita por ili, fare de Maĝa la danavo. Ili invitis siajn kaŭravajn kuzojn al Indraprasto. Durĝodano piediris ĉirkaŭ la palaco, kaj pro eraro luma planko brilis kiel akvo, kaj li evitis ĝin. Estinte informita pri sia eraro, li vidis lageton, kaj supozis ke ĝi ne enhavis akvon kaj falis en ĝin. Draŭpadi ridis pro li kaj ridindigis lin dirante, ke tio estas pro lia blinda patro Dritaraŝtro. Tial li decidis venĝi la hontigon.
Rosmunda (reĝino)
Aliaj Projektoj
KOMUNEJO entenas ion pri Rosmunda:
Mahabarato
La ĵetkub-ludo
Ŝakuno, la onklo de Durĝodano, aranĝis ĵetkub-ludadon, ludante kontraŭ Judiŝtiro per falsaj ludkuboj. Judiŝtiro perdis sian tutan riĉaĵon, kaj sian regnon. Tiam, li vetludis siajn fratojn, sin mem, kaj finfine sian edzinon en sklaveco. La kontentegaj kaŭravoj insultis la pandavojn pro ilia senhelpa stato kaj eĉ provis senvestigi Draŭpadi antaŭ la tuta kortego, sed ŝia honoro estis savita de Kriŝno kiu mirakle kreis pecojn el teksaĵo por anstataŭigi la forigitajn.
Rosmunda (reĝino)
Eksteraj ligiloj
La slipo de Rosmunda e Alboino en mymovies.it
Mahabarato
Ekzilo kaj reveno
La pandavoj pasigis dek tri jarojn en ekzilo; multaj aventuroj okazis dum tiu tempo. Ili ankaŭ preparis aliancojn por eble okazonta konflikto. Ili pasigis sian lastan jaron alivestitaj en la kortego de Virato, kaj ili estis malkovritaj tuj post la fino de la jaro. Ĉe la fino de ilia ekzilo, ili provis negoci la revenon al Indraprasto. Tamen, tio malsukcesis, kiam Durĝodano obĵetis, ke ili estis malkovritaj dum kaŝado, kaj reveno de la regno al ili ne okazos, laŭ la interkonsento. Milito iĝis neevitebla.
La batalo ĉe Kurukŝetro
La du flankoj alvokis vastajn armeojn por sia helpo, kaj ili enviciĝis ĉe Kurukŝetro por la milito. Regnoj de Panĉalo, Dvarako, Kaŝio, Kekajo, Magado, Macjo, Ĉedio, Pandjo, Telingo, kaj Ĝaduso de Mathurā kaj aliaj klanoj kiel la Parama Kamboĝo estis aliancitoj de la pandavoj. La aliancanoj de la kaŭravoj inkluzivis reĝojn de Pragjĝotiŝo, Ango, Kekaĝo, Sindudeso (inkluzive de Sindus, Sauviras kaj Sivis), Mahishmati, Avanti en Madyadesa, Madra, Gandaro, Bahlikas, Kamboĝoj kaj multaj aliaj. Antaŭ deklaro de la milito, Balaramo esprimis sian malfeliĉon pro la evoluo de la konflikto, kaj forvojaĝis por pilgrimi, kaj tiel li ne partoprenis en la batalo. Kriŝno partoprenis en nebatalanta rolo, kiel stiristo de Arĝuno.
Kvankam komence ili uzis kavalirecajn nociojn de militado, ambaŭ flankoj baldaŭ adoptis malhonorajn taktikojn. Ĉe la fino de la 18-taga batalo, nur la pandavoj, Satjako, Kripa, Aŝvatamo, Kritavarmo, Ĝuĝuco kaj Kriŝno pluvivis.
La fino de la Pandavoj
Post vidado de la masakro, Gandari, kiu perdis ĉiujn siajn filojn, malbenis Kriŝnon, ke li estu atestanto de simila masakro de sia familio, ĉar estante dia estaĵo, li nenion faris por ĉesigi la militon. Kriŝno akceptis la malbenon, kiu plenumiĝis 36 jarojn poste.
La pandavoj, kiu regis la regnon, decidis rezigni pri ĉio. Ĉifone vestitaj ili retiriĝis al Himalajo kaj grimpis rekte al la ĉielo en korpa formo. Surstrata hundo vojaĝis kun ili. Unu post la alia la fratoj kaj Draŭpadi falis survoje. Kiam ĉiu el ili stumblis, Judiŝitro diris al la cetero la kialon de ilia falo (Draŭpadi estis partia al Arĝuno, Nakulo kaj Sahadevo estis vantaj kaj fieraj pro iliaj aspektoj, Bimo kaj Arĝuno estis fieraj pri siaj forto kaj lerteco arkpafi, respektive). Nur la virta Ĝudistiro, kiu provis ĉion por malhelpi la amasmortigon, kaj la hundo, restis. La hundo revelaciis esti la dio Ĝamo (ankaŭ konata kiel Yama Darmaraja), kaj tiam li portis lin al la submondo, kie li vidis siajn gefratojn kaj edzinon. Post klarigado de la naturo de tiu provo, Ĝamo portis Judiŝtiron reen al ĉielo kaj klarigis, ke estis necesa eksponi lin al la submondo, ĉar ĉiu reganto devas viziti la submondon minimume unu fojon. Ĝamo tiam certigis lin, ke liaj gefratoj kaj edzino renkontos lin en la ĉielo post ilia eliro de la submondo kun la paso de la tempo.
La nepo de Arĝuno, Parikŝito, regis post ili kaj mortis pro mordo de serpento. Lia kolerega filo, Janamejaĝo, decidis elfari serpentoferon por detrui la serpentojn. Dum tiu oferado la rakonto de liaj prapatroj estas sciigita al li.
Versioj, tradukoj, kaj derivitaj verkoj
Multaj regionaj versioj de la verko evoluis dum la tempo. Plejparte temas pri diferencoj en nur simplaj detaloj, aŭ kun versoj aŭ duavicaj rakontoj aldonitaj. Tiuj inkluzivas kelkajn versiojn ekster la hinda subkontinento, kiel ekzemple la Kakawin Bharatayuddha de Javo. La teatraĵoj de la tamila strata teatro, Terukkuttu, uzas temojn de la tamillingvaj versioj de la "Mahabarato", temigante Draŭpadi.
Kritika eldono
Inter 1919 kaj 1966, akademiuloj de la Orienta Esplor-Instituto Bhandarkar, Puneo, komparis la diversajn manuskriptojn de la epopeo de Hindio kaj eksterlande kaj produktis la Kritikan Eldonon de la "Mahabarato", sur 13 000 paĝoj en 19 volumoj, sekvitaj de la Harivamŝa en aliaj du volumoj kaj ses indicvolumoj. Tiu estas la teksto kutime uzata en la nunaj studoj pri Mahabarato. Tiu verko foje estas nomita la «Punea» eldono de la "Mahabarato".
Modernaj interpretoj
La tamila verkisto S. Ramakrishnan verkis libron laŭdita de la kritiko bazita sur la "Mahabarato" nomita «Uba Paandavam». Ĝi traktas la rakonton nelinie el la perspektivo de vojaĝanto. La kanara romanverkisto S.L. Bhyrappa verkis romanon en kanara lingvo (nun tradukita en la plejmulto de barataj lingvoj kaj la angla) titolita Parvan, donante novan interpreton al la rakonto aperinta en la "Mahabarato". Li provis kompreni la sociajn kaj etikajn praktikojn en tiuj regionoj kaj ligi ilin kun la rakonto de la "Mahabarato".
En barata kinarto, pluraj filmoversioj de la epopeo ekzistas ekde 1920. La internacie laŭdita bengala kinreĝisoro Satyajit Ray ankaŭ intencis reĝisori teatran adaptadon de la epopeo, sed la projekto neniam estis realigita.
En la fino de la 1980-aj jaroj, la televidserio Mahabaharat, reĝisorita de Ravi Chopra, estis disvastigita per la ŝtata televido de Barato. En la okcidenta mondo, sufiĉe konata prezento de la epopeo estas la naŭ-hora teatraĵo de Peter Brook, kiu premieris en Avinjono en 1985, kaj ĝia kvin-hora kinversio La Mahabarato (1989).
Inter literaturaj interpretoj de la "Mahabarato" estas la plej grava verko de Shashi Tharoor titolita La Granda Hinda Romano, kiu temas pri literatura, filozofia, kaj politika romano kiu supermetas la plej gravajn momentojn de post-sendependa Hindio en la 20-a jarcento sur la okazaĵoj de la "Mahabarato".
La "Mahabarato" ankaŭ estis reinterpretita de Shyam Benegal en "Kalyug", kiu estas nuntempa revidigado de la "Mahabarato".
Okcidentaj interpretoj de la "Mahabarato" inkluzivas la "Mahabaraton" de William Buck kaj la Kvin Filoj de la Reĝo Pandu de Elizabeth Seeger.
Mallongigitaj versioj
Multaj simpligitaj versioj, maldensigitaj kaj reelpensitaj estis faritaj surbaze de la tuta epopeo, inkluzive de verkoj de Ramesh Menon, William Buck, R. K. Narayan, C. Rajagopalachari, Kanaiyalal Maneklal Munshi, Kriŝna Darmo, Romesh Chunder Dutt, Bharadvaja Sarma, John D. Smith kaj Sharon Maas.
Versio en Kaŭi (malnovjava lingvo) troviĝas sur la indonezia insulo Bali kaj estis tradukita de D-ro I. Gusti Putu Phalgunadi. El la dek ok ĉapitroj, nur ok restas en ĉi versio.
Derivaĵoj
Bhasa, la sanskrita dramisto de la 2a aŭ 3-a jarcento a.K., faris du verkojn pri epizodoj de la "Marabarato", Urubhanga (Rompita Femuro), koncerne la batalon inter Durĝodano kaj Bimo, dum Madĝamavĝaĝoga (La Mezulo) temis pri Bimo kaj ties filo, Gatotkaĉo. La unua grava teatraĵo de la 20-a jarcento estis Andha Yug (La Blinda Epoko), de Dharamvir Bharati, en 1955, kiu venas de la "Mahabarato", ideala fonto kaj esprimo pri modernaj problemoj kaj malkontento. Komence kun Ebrahim Alkazi ĝi estis surscenejigita de multaj reĝisoroj. La romano de V. S. Khandekar, "Ĝaĝati" (1960) kaj la komenco de la verko de Girish Karnad estas bazita sur la rakonto de reĝo Ĝaĝati trovebla en la "Mahabarato". Bengala verkisto kaj dramisto, Buddhadeva Bose skribis tri prezentaĵojn el la "Mahabarato", Anamni Angana, Pratham Partha kaj Kalsandya.
Kultura influo
En la "Bagavadgito", parto de Mahabarato, Kriŝno klarigas al Arĝuno siajn devontigojn kiel militisto kaj princo kaj pliprofundigas malsamajn jogajn kaj vedajn filozofiojn, kun ekzemploj kaj analogecoj. Tio igis, ke la "Bagavadgito" ofte estas priskribita kiel konciza gvidilo de la hinda filozofio kaj praktika, memstara gvidilo por la vivo. En modernaj tempoj, Swami Vivekananda, Bal Gangadhar Tilak, Mahatmo Gandhi kaj multaj aliaj uzis la tekston por helpi inspiri la baratan sendependecmovadon.
Hokuto Nakamura
Hokuto Nakamura (中村 北斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, FC Tokyo, Omiya Ardija kaj V-Varen Nagasaki.
Imre Soós
Imre Soós [ŝOŝ], hungare Soós Imre, Esperante Emeriko Soós estis hungara aktoro.
Imre Soós naskiĝis la 1930 en Balmazújváros - mortis la  1957 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Soós devenis el malriĉa kamparana familio havanta 7 fratojn. Li frekventis aktoran akademion en Budapeŝto, kie jam tiam li estis talenta. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Csokonai (Debrecen), sed pli frue en festivalo de Karlovy Vary lia ludo ricevis la unuan lokon en 1950. En 1955 li aliĝis al trupo de Teatro Madách, kie la frua sinmortigo finis la karieron. Li ricevis premion en 1954.
Taurinya
Taurinya (Taurinyà) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Taurinyanais.
1916 Boreo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Tuj post ĝia malkovro, ĝi perdiĝis kaj estis remalkovrita en 1974 de Richard Eugene McCrosky, G. Schwartz kaj J. H. Bulger, laŭ lokalizo kalkulata de Brian G. Marsden.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la helena dio Boreo, personigo de la norda vento.
Ĝi trairas la marsan orbiton sed ne tre proksimiĝas al Tero. La, kelkaj tagoj antaŭ sia malkovro, ĝi proksimiĝis al 47,119 milionoj da km de Tero.
The Great Rupert
The Great Rupert ("Rupert la Granda") estas usona komedia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Irving Pichel. The Great Rupert estis originale filmita en la angla lingvo. La filmo prezentas animacian sciuron, kiu ĝojigas la ĉiutagan vivon de du malriĉaj familioj.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Jimmy Durante, Terry Moore, Tom Drake.
La filmo entute daŭras 87 minutojn.
Egon Kemény
Egon Kemény [kemEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kemény Egon estis hungara komponisto, instrumentadisto. Li estis daŭriganto de simfoniaj melodioj en Hungario, tiu branĉo ligiĝas al George Gershwin. Egon Kemény naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Egon Kemény naskiĝis en Vieno ĉar lia patro tie estis kirurgo. La juna Egon estis edukita unue en Vieno (li interesiĝis pri muziko jam en aĝo 5), poste li frekventis muziklernejon en Košice, fine li maturiĝis en Miskolc. Inter 1923-1925 li studis en Universitato de Vieno, samtempe en Muzikarta Altlernejo. Lia muzika majstro estis Franz Schmidt (komponisto). En 1926 li estis helpekzercisto en Operetoteatro (Budapeŝto) en la sekva jaro lia tiutempa melodio estis granda ŝlagro. En 1928 li ricevis dirigentan statuson. Inter 1930 kaj 1933 li vivis en Berlino, li kunlaboris kun Pál Ábrahám, poste li vivis en Budapeŝto ĝismorte. Ekde 1934 liaj komponaĵoj ofte estis aŭdeblaj en Hungara Radio, eĉ en 1946 li redaktis programon, krome ofte dirigentis. Li ricevis premiojn en 1953 kaj 1955.
Christian Engström
Christian ENGSTRÖM (naskiĝis la en Stokholmo) estas sveda programisto kaj politikisto de Pirata Partio, ekde 2009 Membro de Eŭropa Parlamento.
De 1980-aj jaroj ĝis fondiĝo de Piratpartiet en 2006 Engström membris en Popola Partio - La Liberaluloj. Li estis kunfondinto de Fondaĵo por Libera Informa Infrastrukturo (FFII) kaj ĉeestis kampanjon por Eŭropa Parlamento forigu patentan direktivon en 2005. En EP li apartenas al frakcio Verduloj - Eŭropa Libera Alianco.
Angula frekvenco de Planck
En fiziko, la angula frekvenco de Planck ωP estas la mezurunuo de angula frekvenco en sistemo de naturaj unuoj unuoj de Planck.
Aŭtonoma urbo
Aŭtonoma urbo estas tipo de administra divido.
Karoline Paulus
Karoline PAULUS (naskiĝinta la en Schorndorf, mortinta la  en Heidelberg) estis germana verkistino, tradukistino kaj edzino de la teologo kaj orientalisto Heinrich Eberhard Gottlob Paulus.