cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neumühle (Arnstadt)
Alikonstruo en muelejon
En 1842 la tuto alikonstruitis en muelejon kaj ludonatas fare de la dukinoj al la bakista gildo de Arnstadt. En 1854 la gildo aĉetas ĝin kaj la muelejo eknomitis neoficiale Bäckermühle. En 1919 la inĝeniero Paul Gockenbach aĉetis la muelejon kaj faris restaŭradojn. Robert Gockenbach alikonstruigis en 1923 la akvofortan mekanismon kaj instaligis du novajn turbinojn. En la 13-a de junio 1923 fonditis la entrepreno Neumühle AG kaj oni komercis per nutraĵoj kaj bestomanĝaĵoj. De 1929-34 la muelejo ne funkciis pro bankroto.
Laura Prepon
Laura H. PREPON (naskiĝis la 7-a de marto 1980 en Watchung, New Jersey, Usono) estas usona teatra kaj filma aktorino.
Allan Botschinsky
Allan Botschinsky (* 29-an de marto 1940 en Kopenhago, Danujo - 26-a de novembro 2020) estis dana ĵaztrumpetisto, flugilkornisto, komponisto, aranĝisto kaj muzikproduktisto.
Vivo kaj verkado
Botschinsky studis ekde 1953 ĝis 1955 ĉe la Reĝa Dana Konservatorio kaj en 1963 ĉe la Muzik-Lernejo je Manhatano. Ekde 1955 ĝis 1960 li estis membro de la Ib Glindemann Orkestro, laboris krome kun Bent Axen (1959) kaj Bent Jædig samkiel kun muzikistoj loĝantaj aŭ gastantaj en Kopenhago, ekz. Kenny Dorham, Dexter Gordon, Thad Jones, Ben Webster kaj Oscar Pettiford. Post kelkaj jaroj ekde 1964 kiel membro de la Dana Radio-Bandego kaj koncertvojaĝoj kun Mal Waldron, kun Eŭropa Trumpeto-Supro kaj la Eŭropa Ĵaz-Ensemblo li pli aktivis en Germanujo, ekloĝis en Hamburgo, kie li en 1985 konatiĝis kun sia posta edzino Marion Kaempfert, kaj ludis kiel soloisto en la bandego Rhythm Combination & Brass de Peter Herbolzheimer. Kun Niels-Henning Ørsted Pedersen li ludis duope. Krom la latunblov-kvinopo First Brass kun Derek Watkins, same kiel Bart kaj Erik van Lier li tenis en la malfruaj 1980-aj kaj 1990-aj jaroj pluan ensemblon kun muzikistoj kiel George Mraz, Victor Lewis, Lars Danielsson, Charles Fambrough kaj Jeff Hirshfield, kun kiu li ludis aron da albumoj por la diskeldonejo M.A. Music. Ĉi tiun eldonejon fondis en 1987 Marion Kaempfert (filino de Bert Kaempfert) kaj Botschinsky; ĉi-lasta ankoraŭ laboras por la eldonejo kiel aranĝisto kaj produktisto. Ekde „Sentiments“ (1983) Botschinsky pli kaj pli sin dediĉis al la komponado de verkoj por klasika orkestra resp. ĉambromuzika instrumentistaro. Por orkestro li verkis i.a. Dronning Dagmar, Patchwork kaj Turnus. Al liaj lastaj verkoj apartenas la serio Colours – verkoj por variaj soloinstrumentoj, inspiritaj el la interligo de muziko kaj koloroj.
Distingoj
En 1963 Botschinsky estis honorita kiel dana „ĵazmuzikisto de la jaro“. Por sia triaflua komponaĵo „Sentiments“ oni distingis lin en 1983. La dana televido portretis lian verkadon en 1984 en la elsendo „The Music Of Allan Botschinsky“.
István Kossa
István Kossa [iŝtvAn koŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kossa István estis hungara socialdemokrata, komunista politikisto, ministro, esperantisto.
Sinagogo de Besançon
La sinagogo de Besançon (synagogue de Besançon) situas ĉe n-ro 27, Strato de Strasburgo, en Besançon, urbo de Francio. La arĥitekto kiu desegnis ĝin estis Pierre Marnotte (1797-1882). Ĝia konstruado komenciĝis en 1869, la sinagogo estis inaŭgurita en 1870.
István Kossa
István Kossa naskiĝis kiel Kósa István la  1904 en Balatonlelle. Li mortis la 1965 en Budapeŝto.
Biografio
István Kossa frue orfiĝis, tamen li frekventis gimnazion en Keszthely. Li eklaboris en Budapeŝto komence en redaktejo, poste en la trafika kompanio. En 1928 li aliĝis al la sindikato, en 1932 al la socialdemokrata partio. En 1942 li deportiĝis al la okupita parto de Sovetunio. En la sekva jaro li sukcese rifuĝis al la Ruĝa Armeo. Post la 2-a mondmilito li ricevis gravajn partiajn taskojn. Inter 1945–1967 li estis deputito parlamenta, dume kelkfoje li estis ministro. En 1963 li emeritiĝis. Li ricevis diversajn premiojn inter 1946-1964.
Li estis ĉefprotektanto de Hungara Fervojista Esperanto-Asocio.
Maldekstra Partio (Germanio)
La Maldekstro (Germane kaj en ekzakta literumo nur majuskle kaj fine kun punkto: DIE LINKE.) estas politika partio en Germanio, kiu ekestis la 16-an de junio 2007 pro aliĝo de la partio "Arbeit und soziale Gerechtigkeit – Die Wahlalternative" (WASG, "laboro kaj socia justeco - la balota alternativo") al la partio "Linkspartei.PDS" (origine "Partei des Demokratischen Sozialismus", do "partio de demokrata socialismo", la rekta heredanto de la antaŭa ŝtata socialisma partio "SED" de GDR, kiu integrigis la relative malgrandan Komunisman Partion de okcidenta Germanio).
Partiaj prezidantoj estas Katja Kipping kaj Bernd Riexinger. Inter la antaŭaj kunprezidantoj de 2010 ĝis 2012 estis Gesine Lötzsch, edzino de la esperantisto Ronald Lötzsch - ŝi demisiis el la prezidanta ofico pro malsano de la edzo. La partio "Die Linke" komprenas sin kiel "pli maldekstre" ol ĉiuj aliaj partioj en la germana parlamento Bundestag. Ĝi propagandas la koncepton de demokrata socialismo. La partio laŭ la stato de la 31-a de decembro 2007 havis 71.925 membrojn. En la teritorio de eksa GDR, kiu aliĝis al FRG la 3-an de oktobro 1990, do en la "novaj federaciaj landoj", la partio havas la statuson de popola partio. En la germania parlamento Bundestag ĝi havas 53 el la entute 614 parlamentaj seĝoj kaj estas la kvara plej granda parlamenta frakcio. Sur eŭropa nivelo la partio estas membro de la Eŭropa Maldekstro kaj partoprenas en la "Nova Eŭropa Maldekstra Forumo" (NELF).
Programa profilo
La partio ĝis la stato de marto 2008 ne interkonsentis pri politika programaro, sed kreo de tia programaro estas planata ĝis la fino de la jaro. La 24-an kaj 25-an de marto 2007 dum komuna partia kunveno de la antaŭaj partioj Linkspartei kaj WASG en Dortmund tamen interkonsentiĝis "programaj fokusoj" por la nova unuiĝinta partio Die Linke. Tiu dokumento videbligas iujn bazajn poziciojn de la partio kaj fokusojn de ĝia politiko. La partio alstrebas specon de "demokrata socialismo", kiun ĝi difinas tre malsame ol la pli establita socialdemokratia partio SPD.
Labora politiko
La partio volas ebligi al laborprenantoj memdecidon, kiu laŭ ĝi momente tute mankas. Ĝi substrekas la signifon de nepra solidareco inter ĉiuj loĝantoj. Oni volas "distanciĝi de sistemo", kiu forte dependas de konkurence motivigita ekonomio.
La plej gravaj fokusoj estas:
Por atingi tiujn celojn, la partio aktive serĉas la kunlaboron kun la sindikatoj.
Similaj programaj fokusoj ekzistas pri la ekonomia kaj financa politikoj, pri mediprotekto kaj socia politiko, do aparte la prizorgo de la sociaj malplifortuloj kiel senlaboruloj, infanoj de malpliriĉuloj, malsanuloj kaj maljunuloj. Ankaŭ por interna politiko, kompreno pri baza demokratio kaj ties realigo, familia politiko kaj maldistriminacio ekzistas tekstoj, samkiel por esploro kaj eduko, amaskomunikiloj kaj la neceso de pli forta subvenciigo de la novaj federaciaj landoj de Germanio. La partio kadre de tio eksplicite substrekas avantaĝojn de la komunisma sistemo de la eksa ŝtato GDR, rilate al la tiam laŭ la partio pli bona infanprizorgo, lerneja kaj entute eduka sistemo, egala trakto de viroj kaj virinoj kaj vivteno de ĉie proksimaj kulturaj centroj - modelaj atingoj, kiuj estu ekzemplodonaj kaj imitendaj en la unuiĝinta ŝtato Germanio. Pliaj temoj estas malarmado, la trakonstruo de la monda ekonomio kaj batalo por demokratiigo de la "regoinstrumentoj" Unuiĝintaj Nacioj kaj Eŭropa Unio. La partio konfirmas la ekzistorajton de la ŝtato Israelo, samtempe sentas apartan solidaron al la laŭ ĝi subteninda komunisma sistemo de Kubo, kaj bonvenigas la aktualan politikan evoluon en Venezuelo kaj Bolivio.
Organiza strukturo
La partio havas landajn ligojn en ĉiuj 16 federaciaj landoj, kiuj poe - aparte en orienta Germanio - konsistas el regionaj kaj distriktaj ligoj. La plej suba unuo de la partio nomiĝas "baza organizaĵo" kaj laŭ la membrodenseco kunligas sampartianojn en urba kvartalo, en urbo aŭ administra distrikto. Krome sur diversaj niveloj ekzistas temaj laborgrupoj kaj interesokomunumoj. La plej alta partia organo estas la partia kunveno, inter ties kunsidoj la partia estraro. La "federacia komisiono" kontrolas la partian estraron, konsilas kaj pacigas dum fortaj konfliktoj.
La partia estraro konsistas el 44 membroj, kiuj proporcie venas el la antaŭaj partioj Linkspartei.PDS kaj WASG. Lothar Bisky (83,6 %) kaj Oskar Lafontaine (87,9 %) elektiĝis partiaj prezidantoj.
La partio per frakcioj reprezentiĝas en ĉiuj landaj parlamentoj de la novaj federaciaj landoj de Germanio, kaj krome en la parlamentoj de Berlino, Bremeno, Hesio kaj Malsupra Saksio. La plej granda landa ligo troviĝas en Saksio. En Brandenburgio Die Linke estas la plej granda politika partio kaj havas pli da membroj ol la tradiciaj demokratiaj partioj SPD aŭ CDU.
En la partio estas pluraj programaj aloj, kiuj engaĝiĝas ekzemple por ekstrema kontraŭkapitalismo, por reformkomunismo, maldekstra feminismo aŭ pli modera maldekstra kunlaboro kun la germaniaj socialdemokratia kaj verdula partioj.
Arbopigoj
La birdoj nomitaj Arbopigoj estas la membroj de kvar rilataj genroj (Dendrocitta, Crypsirina, Temnurus kaj ĵuse ankaŭ Platysmurus) de tre longvostaj paserinaj birdoj de la familio de Korvedoj. Ili estas tre arbemaj kaj rare venas surgrunde manĝi. Ili loĝas en Azio.
Specioj
Laŭ Ericson et al. (2005), ankaŭ la Nigra pigo estas lokita inter la arbopigoj:
(18915) 2000 OR38
(18915) 2000 OR38 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kapelo Sankta Roĥo (Dunaföldvár)
Kapelo de Sankta Roĥo (oficiale Kapelo de Sankta Sebastiano, Sankta Roĥo kaj Sankta Rozalia) estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Dunaföldvár.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola kaj ĝi havas 3 partojn: en mezo de la fasado turon, kiun sekvas la navo, fine la duonronda sanktejo estas videblaj. La turo estas kvadrata kaj (kompare la navon) estas alta. Ĉe la piedo de la turo estas la enirejo. Antaŭ la kapelo ŝtona kruco situas. En la proksimo keloj elfositaj en leŭso troviĝas. Ili nomiĝas keloj de Roĥo, tial la kapelo prenis la nomon pri Sankta Roĥo.
Schönburg (Rejno)
La burgo Schönburg ĉe la Rejno estas montoburgo el la 12a jarcento apud Oberwesel en la distrikto Rhein-Hunsrück, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Situo
La supreniro de lokcidenta flanko de la burgmonto sur serpentuma padodaŭras ĉ. 30 minutoj. La elrigardpunkto Elfenley ebligas rigardon norden al Oberwesel, suden al Kaub kaj al la Schönburg alte sur ardezaj rokoj. Dua elrigardpunkto Flaggenwiese situas sur teraso antaŭ la burgo kaj ebligas rigardon al Oberwesel.
Alveturo de Oberwesel eblas. Parkeblecoj troviĝas antaŭ la ŝildmuro.
Sulfura trioksido
Sulfura trioksido aŭ SO3 estas neorganika oksigena kombinaĵo de sulfuro, senkolora likvaĵo (pro ĝia malalta fandpunkto) aŭ blanka fumeganta toksa solidaĵo, kiu sub la gasa formo reprezentas maltrankviligan polucion kaj primara agento de la acidaj pluvoj. Ĝi estas produktata en industria skalo kiel antaŭaĵo de la sulfata acido. Ĝiaj vaporoj estas odorosenaj sed treege korodaj. La solida naturo de la sulfura trioksido estas kompleksa ĉar strukturaj modifoj okazas pro la ĉeesto de akvo-spuroj.
Gríðr
En la nord-ĝermana mitologio, Gríðr (norene "avareco, pasio, perforto, impeto"), foje ankaŭ transskribata Grida, estas ina jötun, do speco de mitologia estaĵo. Ŝi konscias pri la planoj de Loki mortigi la ĉefdion Toro per la manoj de la giganto Geirröd. Tamen ŝi helpas la ĉefdion, provizante lin per kelkaj magiaj donacoj kiuj inkludas paron de feraj gantoj, kaj bastonon konatan kiel Gríðarvölr. Tiuj eroj savas la vivon de Toro. Ŝi ankaŭ estas la patrino de la dio Vidaro (Víðarr), kies patro estas Odino.
Gríðr estas referencita en la poemo Þórsdrápa kaj en la verkaĵo Skáldskaparmál de Snorri Sturluson. Ŝi aŭ estaĵo de la sama nomo aperas kiel sorĉistino en la sagao Illuga saga Gríðarfóstra.
Andor Osztie
Andor OSZTIE [ostie] estis rumania hungara redaktoro, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Módos 1873 kaj mortis en Temeŝvaro en 1929.
Kariero
Andor Osztie faris ekzamenon pri arkivismo en Budapeŝto. Li estis longtempe ĉefarkivisto de departemento Temes. Li debutis kiel ĵurnalisto en la Szegedi Napló]]. De 1900 li estis redaktoro, poste posedanto de Délmagyarországi Közlöny. Post la Unua mondmilito li publikigis en la Temesvári Újság, poste en Temesvári Hírlap. Li estis ĉefsekretario de sekcio Temes-Torontál ĝis sia morto de OrMaP.
Ekzegeza skolo de Madrido
La Ekzegeza skolo de Madrido estas hispana grupo de biblia kritiko kies studa esploro baziĝas sur la hipotezo laŭ kiu la origina redakto de la Evangelioj ne estus tiu en la greka lingvo konserviĝinta ĝis niaj tagoj, sed iu antaŭa kaj origina en aramea lingvo, kiu estis la lingvo parolata en la palestina areo epoke de Jesuo. Tiu skolo engaĝiĝas solvi ambiguecaĵojn kaj kontraŭdirojn ĉeestajn en la tekstoj de la evangelia greko provante ilin ekspliki kiel enkondukitajn en la tradukoj el la aramea.
Iuj elstaruloj de tiu skolo estas Mariano Herranz Marco, César Franco, José Miguel García kaj Julián Carrón.
Iuj kontribuoj de la Madrida ekzegeza skolo
Spertuloj konsentas ke la Evangelioj estis skribitaj utiligante iujn antaŭekzistantajn fontojn, iuj el kiuj estis tre probable skribitaj hebrea aŭ aramea lingvoj. Aliaj ekzegezistoj opinias ke la Evangelioj estis rekte redaktitaj en la aramea. ("La lingvo de la Evangelioj al mi aperis ĉiam pli kiel lingvo negreka esprimita en grekaj terminoj", skribis J. Carmignac. ). La skolo de Madrido akceptas tiun hipotezon kiel bazon de sia laboro kaj ĝin sisteme disvolvas, provante rekonstrui la la "originan version" aramean de diversaj evangeliaj pasaĵoj, koncentriĝante precipe sur tiuj plej pridiskutataj kaj dubsencaj. La studaĵoj estis kolektitaj en la serio Studia Semitica Novi Testamenti, de Ediciones Encuentro. José Miguel García, teologo profesoro pri la Sankta Skribo ĉe la teologia fako de Sankta Damaso de Madrido, pri tiu temo pretigis libron ĉe itala eldonejo BUR, en kiu resumas laŭ terminoj kompreneblaj de ne specialistoj: La vita di Gesù nel testo aramaico dei Vangeli.
István Kovácsházi
István Kovácsházi [iŝtvAn kovAĉhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovácsházi István estas hungara operkantisto (tenoro).
Ekzegeza skolo de Madrido
Iuj kontribuoj de la Madrida ekzegeza skolo
Ekzemploj de kontribuoj de la skolo:
István Kovácsházi
István Kovácsházi naskiĝis la en Budapeŝto (laŭ alia informo en Biatorbágy).
Molanaso
La Komuna molanaso (Somateria mollissima) estas belkolora akvobirdo el la familio de anasedoj kaj genro de molanasoj. Temas pri granda (50–71 cm korpolongo) maranaso kiu estas distribuata ĉe la nordaj marbordoj de Eŭropo, Nordameriko kaj orienta Siberio. Ili reproduktiĝas en Arkto kaj kelkaj nordaj moderklimataj regionoj, sed vintras iom suden en pli moderklimataj zonoj, kiam ili povas formi grandajn arojn en marbordaj akvoj. Ili povas flugi je rapido de ĝis 113 km/h.
Ekzegeza skolo de Madrido
Iuj kontribuoj de la Madrida ekzegeza skolo
La ekzisto de originaj arameaj tekstoj, rekonstruitaj per profunda esploro pri la aramea, havas ankaŭ rektan influon sur la problemo de la datado de la redakto de la Evangelioj: tiuj tekstoj, fakte, devis estinti verkitaj en medio de la vere unua kristana komunumo de Jerusalemo, kiu disperdiĝis antaŭ la jaro 70, kiam la urbo estis okupita de la romianoj. En la libro La vita di Gesù nel testo aramaico dei Vangeli (La vivo de Jesuo laŭ la aramea teksto de la Evangelioj) oni profitas de du pasaĵoj de la 2-a epistolo al la korintanoj, redaktita aŭtune de 57, en kiu Paŭlo el Tarsio parolas pri Evangelio jam verkita kaj cirkulanta kaj malkaŝe estas aludata Luko kiel ĝia redaktinto.
Molanaso
La nesto de la molanaso estas konstruata ĉe la maro kaj kovrita el la fama lanugo, plukita el la ina brusto. Tiu milda kaj varma kovraĵo estis delonge rikoltata por plenigi kusenojn kaj peplomojn, sed pli ĵuse ĝi estis ege anstataŭata de lanugo el hejmaj aŭ farmaj anseroj kaj sintezaj alternativoj. Kvankam la molanasaj kusenoj aŭ peplomoj estas nun jam raraĵo, la rikoltado de molanasa lanugo pluas kaj estas eltenebla, se ĝi estas farata post elnestiĝo de la idoj kaj sendamaĝe al la birdoj.
István Kovácsházi
Biografio
István Kovácsházi studis rekte de Margit Kaposi. Li komencis sian kantistan karieron en koruso en 1991. En la teatra jaro 1994 li apartenis al Teatro Csokonai (Debrecen), poste al Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1997 li kantis en la Budapeŝta Ŝtata Operejo, en 2008 ankaŭ en de:Nationaltheater Mannheim. Li estis gastkantisto ekzemple en Frankfurto ĉe Majno, Tokio, Munkeno, Tel-Avivo, Ĉikago. Li ricevis premiojn inter 2000-2022.
Molanaso
Aspekto
Ĝi grandas 58 cm averaĝe, kaj havas longan malsveltan korpon, karakterizan kapoformon. La viranaso havas nigran ventron kaj blankan dorson, roz-blankan bruston, blankajn flugilkovrilojn. La remflugiloj estas nigrabrunaj, la kapo blanka, la kaposupro nigra. La femala anaso havas brunan bazkoloron kun nigraj strietoj.
Pli precize oni povas diri, ke la Komuna molanaso estas la plej granda anaso troviĝanta en Exuropo kaj en Nordameriko (escepte ĉe la Moska anaso kiu nur atingas Nordamerikon en natura stato en plej suda Teksaso). Ĝi estas 50 al 71 cm longa, pezas 0.81 al 3.04 kg kaj etendas 80 – 110 cm laŭ flugiloj. Ĝi estas karaktera pro fortika kaj diketa formo, granda kapo, mallonga kolo kaj granda kojnforma beko. La kruroj estas flavecaj. Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo.
La ino estas malhelbruna birdo, sed povas esti facile distingebla el ĉiuj aliaj anasoj, escepte el aliaj molanasoj, pro sia grando kaj kapoformo. Ŝi estas endorse mauleca kaj flanke strieca. Ŝi montras blankan bekopinton. La junulo estas tre simila, sed montras blankan superokulon. La masklo en eklipsa plumaro griziĝas, perdas la blankajn areojn (kaj la koloran nukareon) kaj blanke restas nur la plumoj pendantaj el la suba dorso.
La alvoko de tiu anaso estas agrabla "ah-uu." Tiu specio estas ofte facile alproksimigebla.
Maskloj de la rasoj de Eŭropo, orienta Nordameriko kaj de Azio/okcidenta Nordameriko povas esti distingataj per malgrandaj diferencoj en plumaro kaj bekokoloro. Kelkaj fakuloj lokigas la subspecion v-nigra kiel separata specio.
Konduto
Tiuj holarktisaj birdoj flugas malalte, en rekta linio. Tiu specio plonĝas (dum pli da unu minuto kaj ĝis 25 m) por kapti krustulojn kaj moluskojn, kaj mituloj estas ties preferata manĝo. La molanaso manĝas mitulojn englutante ilin entute; poste la konkoj estas disŝiritaj en ties stomakoj kaj elpelitaj. Por manĝi krabon la molanaso forigas ĝin el ties ungopingloj kaj kruroj kaj poste manĝas ilin per simila maniero.
Populacio
Ĝi estas abunda specio, kun populacioj de ĉirkaŭ 1.5-2 milionoj da birdoj kaj en Nordameriko kaj en Eŭropo, kaj ankaŭ granda sed nekonata nombro en orienta Siberio (HBW).
Preciza fama kolonio de molanasoj loĝas en la insuloj Farneoj en Northumberland, Anglio. Tiuj birdoj estis celo de unu el la unuaj birdoprotektaj leĝoj, establita de Sankta Cuthbert en la jaro 676. Ĉirkaŭ 1,000 paroj ankoraŭ nestumas tie ĉiujare. Ĉar Sankta Cuthbert estas patrona sanktulo de Northumberland, nature la molanaso estis elektita kiel la simbola birdo de la kantono; la birdoj estas ankoraŭ ofte nomataj Cuddy's ducks (anasoj de Cuddy) en la areo, "Cuddy" estas karesnomo por "Cuthbert".
La Komuna anaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Reproduktado
Molanasoj estas koloniaj reproduktuloj. Ili nestumas en marbordaj insuloj en kolonioj game laugrande el malpli da 100 ĝis 10,000-15,000 individuoj. Molanasinoj montras ofte altan gradon de naska filopatrio, ĉar ili revenas reproduktiĝi al la sama insulo kie ili estis naskitaj. Tio povas konduki al alta grado de rilateco inter individuoj nestumantaj en la sama insulo, same kiel al disvolvigo de parenco-bazaj inaj sociaj strukturoj. Tiu rilateco ŝajne ludas gravan rolon en la evoluo de kooperaj reproduktadaj kutimoj inter molanasoj. Ekzemploj de tiuj kutimoj estas ovodemetado en la nestoj de rilataj individuoj kaj infanvartejoj, kie molanasinoj grupiĝas kaj kunhavas respondecon pri idozorgado.
La ino demetas 4 al 6 ovojn en majo-junio. La nesto estas ĉe akvo sur sablo aŭ inter rokoj, eventuale protektata de la vegetaĵaro. Ĝi estas konstruata el la patrina lanugo, kiu estas uzata ekdelonge fare de la tieaj popoloj kaj rikoltata el la nestoj post elnestiĝo de la idoj. Ĝi estas konsiderata ege bonkvalita materialo por varmigo de vestoj kaj ankoraŭ estas tre aprezata – pako de 140 X 200 cm kostas 4,000 eŭrojn (en 2011).
Subspecioj
Estas ses subspecioj agnoskataj nome:
Amikeco
Amikeco estas speco de interhoma rilato, kiu okazas inter du aŭ pli da homoj, kiuj ŝatas unu la alian kaj ĝuas reciproke la kompanion. Eĉ pli, tiu estas rilato de reciproka korinklino inter homoj, kiuj ĝenerale enhavas bonan opinion unu pri la alia, interhelpon, komunajn interesojn kaj ŝatokupojn. Amikeco estas sento rilata al amo, sed kun tute aliaj nuancoj, ĉar ĝi ne inkluzivas enamiĝon, aŭ romantikajn esprimojn de amo. Eble oni povintus resumi la esencon de tiu ĉi termino, uzante simplajn vortojn kiel „pozitiva rilato inter homoj, kiuj estas malfremdaj unu al la alia kaj kundividas iujn komunajn personajn interesojn“. Tamen alimaniere oni rajtas difini amikecon kiel koraj rilatoj bazitaj sur reciproka bonkoreco.
Kiel ĉiu alia homa rilato, tiu ĉi ankaŭ povas esti long- aŭ mallongdaŭra, ŝanĝiĝanta en intenco kaj naturo tra la paso de la tempo. Ĝi estas pli forta formo de interhoma ligo ol asociiĝo, kaj estis studita en akademiaj kampoj kiel komunikado, sociologio, socia psikologio, antropologio kaj filozofio. Kvankam ekzistas multaj formoj de amikeco, kelkaj el kiuj povas varii de loko al loko, certaj trajtoj ĉeestas en multaj specoj de tiaj ligoj. Tiaj trajtoj inkluzivas preferi esti unu kun la alia, ĝui tempon pasigitan kune kaj povi okupiĝi pri pozitiva kaj subtena rolo unu rilate al la alia.
Aliaj lingvoj havas proprajn terminojn por variaj tipoj de amikeco, tra la gamo de la homaj sentoj, praktikoj, proksimeco kaj rilateco.
Psikologie kaj socie
Plej multaj homoj opinias, ke iliaj amikoj bone konas ilin. Tamen, studoj montris, ke plej ofte temas pri iluzio rilata al la deziro plibonigi memestimon. Kredante, ke niaj amikoj zorgas pri ni, ni konstruas nian memestimon.
Amikeco en la sociologia kunteksto estas forte rilata al malamikeco. Ofte komuna malamiko estas tre efika rimedo por cementi ligojn inter amikoj, kaj unu el la iloj por tio estas onidiro. Amikoj emas troigi la pozitivajn kvalitojn de siaj amikoj kaj ignori iliajn negativajn kvalitojn, kaj male, t.e. kunumante amikoj emas troigi la negativajn kvalitojn de siaj malamikoj kaj ignori iliajn pozitivajn kvalitojn.
Amikecoj estas faritaj en malsamaj manieroj depende de kulturo kaj religia alligiteco. Kelkaj amikecoj estas faritaj per demandado: „Ĉu vi ŝatus esti mia amiko?“ aŭ alie, ĝi foje estas akompanata de promesoj kaj ĵuroj. La formulo de sangofrateco estas ĉiam malpli ofta. Amikeco, amo, zorgado kaj partopreno en la sorto de aliaj ne estas io hazarda, sed nepre necesa por spirita matureco kaj feliĉo. Se iu ne kapablas establi kaj konservi amikecon, tia manko povas esti kaŭzita de somata, mensa aŭ spirita malsano.
Esploro montras ankaŭ, ke amikeco povas havi genetikan fonon: la plej fortaj ligoj ligas nin kun homoj genetike similaj al ni. Ĉi tio povas klarigi la ekziston de rasa antaŭjuĝo kaj aliaj formoj de ksenofobio samtempe.
La ago mem amiki ankaŭ havas biologian bazon - ĝi estas proksime rilata al la t. n. unua impreso. La esploro montras, ke ni faras senkonscian decidon pri la deziro pli bone koni homon ene de nur 10 minutoj de la unua kontakto kun li.
Aristotelo
Aristotelo, konsiderita la „patro de filozofio“, en sia verko Nikomaĥa Etiko, dediĉas Librojn 8 kaj 9 — el la dek libroj, kiuj formas ĝin — al diskuto pri la valoro de amikeco. Laŭ Aristotelo, amikeco estas unu el la virtoj, kvankam — male al la kardinalaj virtoj — ĝi ne estas norma virto. Tiu ĉi filozofo asertas ankaŭ, ke ekzistas pluraj specoj de amikeco: ideala (teleia philia, kiu estas valoro en si mem) kaj tiuj, kiuj ĉiu plenumas celon (plezuro aŭ utileco).
Por Aristotelo, amikeco estas virto aŭ io akompanata de virto. La koncepto de amikeco en la klasikaj aŭtoroj postulas klarigon de la termino destinita por amikeco, philia, kiu ne estas ekvivalento al tio, kion oni nuntempe komprenas per amikecrilatoj.
Ĉiuj tiuj malsamaj rilatoj implikas interkonsenti kun iu, kvankam Aristotelo foje implicas ke io pli kiel reĝa gusto estas postulata. Kiam li parolas pri la karaktero aŭ emo, kiu falas inter donacoj aŭ flatado unuflanke, kaj sekureco aŭ bataloj aliflanke, li diras ke ĉi tiu stato:
La propra klasifiko de amikoj de Aristotelo :
En Magna moralia, Aristotelo opinias ke tiuj kiuj kredas ke oni povas havi amikecon kun senvivaj objektoj aŭ kun dioj estas malĝustaj ĉar la sento de amikeco devas esti reciproka. En la Eŭdemia Etiko, li asertas, ke "esti amikoj kun multaj homoj samtempe estas malhelpita eĉ de la faktoro de amo, ĉar ne eblas ke amo aktiviĝu rilate al multaj samtempe" kaj "malfeliĉo montras kiuj ne estas vere amikoj", tial la diro ke "naturo (amikeco) estas konstanta, sed riĉeco ne estas." Malgraŭ ĉio, Diogeno Laercio atribuas al Aristotelo la citaĵon dum la fino de sia vivo "Ho! Miaj amikoj, ne ekzistas amikoj." " La filozofo Jacques Derrida faris komenton pri ĉi tiu frazo en sia libro "Politiko de amikeco".
Epikuro
Epikuro havis dubindan opinion pri la plezuro de sekso kaj geedziĝo, estas pridisputate ĉu li malakceptis ĝin aŭ akceptis ĝin en certaj kazoj. Filodemo diris, ke la epikureanoj ne respektis geedzan fidelecon. Anstataŭe, li argumentis, ke amikecoj estas esencaj por feliĉa vivo prefere ol neklaraj politikaj utopioj. Unu el la majusklaj Maksimoj diras: "Maljusto ne estas en si mem malbono, sed pro timo de la suspekto, ke ĝi ne restos nerimarkita de tiuj starigitaj kiel punantoj de tiaj agoj."
En familio
Familia amikeco estas kutime pli proksima amikeco, pro la sangorilato kaj simila temperamento de familianoj, precipe inter gepatroj kaj iliaj infanoj. Tamen estas preskaŭ establita fakto, ke la dumviva amo de infanoj al siaj gepatroj estas malpli ol la amo de gepatroj al siaj infanoj.
Laŭ kulturo
Oftas diraĵo estas ke la hundo est as fakte la plej bona amiko de la homo. Certe amikeco gravegas al ni ĉiuj homoj de ie ajn ni venas kaj devenas.
Rusio
En Rusio oni kutimas doni al tre malmultaj homoj la statuson de amiko. Nur inter amikoj ni nomas unu la alian laŭnome (aŭ per la diminutivo aŭ kromnomo) dum inter simplaj "konatoj" ni nomas unu la alian per la plena nomo, al kiu aldoniĝas ankaŭ la patronomo. Geamikoj povas esti delongaj laboristoj, najbaroj kun kiuj interŝanĝi vizitoj aŭ invitoj por tagmanĝi, ktp Fizika kontakto inter amikoj estas konsiderata tute normala eĉ inter samseksaj homoj, kiuj brakumas, kisas kaj marŝas kun krucitaj brakoj aŭ man en mano en publiko, sen la plej eta embaraso aŭ implico de seksa naturo. Koncerne la politikajn implicojn de amikeco, en la tempo de la stalinisma reĝimo amikecoj estis rigarditaj kun certa suspekto, ĉar lojaleco inter amikoj povus esti kontrasta kun lojaleco al la Partio. „Laŭ difino, amiko estas homo, kiu ne forlasas vin eĉ kiam li estas rekte minacata, homo, al kiu vi povas facile konfidi en ĉiaj aferoj, homo, kiu neniam perfidos vin, eĉ se subpremata“. Iasence, amikeco iĝis la lasta bastiono de politika malkonsento en Sovetunio.
Okcidentaj landoj
En la Okcidento, ĉefe en la dua duono de la 20-a jarcento, intimaj fizikaj kontaktoj estas definitive konsideritaj "seksan" signifon, kaj praktiki ilin inter amikoj estas konsiderata tabuo. Tamen apenaŭ menciita, preskaŭ "rita" maniero brakumi kaj kisi estas akceptita, eĉ se nur en certaj kuntekstoj; tamen inter inoj, la interŝanĝo de afekciaj gestoj estas traktata multe malpli severe. Infanoj estas escepto, kies amikeco povas tradukiĝi en manifestiĝojn de proksima intimeco eĉ inter viroj, kiuj poste estas forlasitaj por konformiĝi al sociaj konvencioj, kaj precipe en adoleskeco, kiam kontakto inter viroj kaj inoj pligrandiĝas
Metaforaj kaj pseŭdo-amikecoj
Kvankam en la origina signifo la termino indikas amikecon inter individuoj, ĝi estas foje uzata ankaŭ en la kunteksto de politikaj rilatoj por indiki apartan kondiĉon de rilatoj inter ŝtatoj aŭ popoloj (vd. „franc-germana“ amikeco) ligitaj per afineco kaj komunaj interesoj. Ĉi-rilate, indas mencii faman deklaron de la angla ŝtatisto Benjamin Disraeli, kiu diris: "Nacioj neniam havas stabilajn amikojn aŭ eĉ stabilajn malamikojn. Nur konstantajn interesojn." Alia ekzemplo estas la imaga amiko, kiu ĉeestantas ekskluzive en la imago de la imaganto, kiu ofte estas tre imagiva. Foje la imaga amiko povas krei problemojn por la psiko, ĉar la infano provas konvinki sin pli kaj pli pri lia ekzisto, tiel ke li kredas je ĝi preskaŭ laŭvorte kaj traktante lin kiel realan personon, ekzemple tenante lian lokon kiel se li sidus tie, aŭ eĉ serioze parolis kun li aŭ malkaŝi siajn sekretojn al li. Foje la imaga amiko ankaŭ povas esti vera persono, ekzemple famulo, kun kiu, tamen, fakte, vi havas neniujn aŭ preskaŭ neniujn rilatojn, ĉar fakte la famulo ne konas vin kaj vi ne konas lin persone sed nur laŭ lia publika imago.
Eposo pri Gilgameŝ
Pri granda amikeco de Gilgameŝ kaj Enkidu oni povas jam legi en la tutmonde konata plej malnova ekzistanta epoko. Ĝi estis skribita per kojnoskribo sur argil-tabuloj laŭ legendoj de la antikvaj Sumera kaj Asiria popoloj. El tiuj argil-tabuloj estis trovitaj 12. Ili forte efikis je la poste kreitaj antikvaj skribaĵoj, eĉ ankaŭ je la Biblio.
Biblio
Eble la unua referenco pri amikeco en la Biblio estas la rakonto en la libro de Genezo pri la tento fare de la serpento al Evo. Aliaj famaj ekzembloj estas la rilaton inter Abram kaj sia nevo Lot, kaj elstare inter Davido kaj Jonatano, filo de la antaŭa reĝo Ŝaulo, Rut kaj Naomi, Paŭlo kaj Barnabaso.
En popola kulturo
Amikecrilatoj estis abunde rakontitaj, kaj en la mondo de literaturo kaj en la kino kaj televido, ĝis tia grado ke, kvankam vere kompleta listo estus neebla, estas facile identigi ilin en preskaŭ ajna verko.
Donkiĥoto kaj Sanĉo Panza, Thelma & Louise, Sherlock Holmes kaj Watson, La Tri Musketistoj, Butch Cassidy kaj la Sundance Kid, Harry Potter, Ron Weasley kaj Hermione Granger, en la samnoma sagao C-3PO kaj R2-D2 en Stelmilito, Ankaŭ en La Tri Brutuloj, Friends, Mary kaj Max estas ekzemploj de diversaj specoj de proksimaj amikecoj elmontritaj en literaturo, en filmoj kaj en televido.
Literaturo
Kromolitografo Amikeco, amo kaj vero, publikigita fare de Currier & Ives, 1874
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri amikeco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Los Gallardos
Los Gallardos estas hispana municipo apartenanta al Andaluzio kaj al provinco Almerio. Ĝi lokas en okcidento de tiu, en subkomarko Bajo Almanzora (Malsupra Almanzoro) en la komarko Levante Almeriense. La municipo limas al Antas, Vera, Turre kaj Bédar, je 79 km de la provinca ĉefurbo, Almerio.
Ĝia loĝantaro konsistis el 2794 personoj en la jaro 2019. La areo de la municipa teritorio estas de 35,1 km² kun loĝdenseco de 80,94 loĝ/km². Post Huércal de Almería, Arboleas kaj Roquetas de Mar, Los Gallardos estas la 4a inter la municipoj de plej granda demografia kresko de la provinco Almerio, inter 1996 kaj 2006, periodo en kiu la kreskindico estis de 78%.
Historio
La nomo de la municipo estas de familinomo, kiu aperas en dokumentoj jam en la 16a jarcento. La nuna setlejo estis formita pere de minekspluatado de Sierra Almagrera komence de la 19a jarcento kaj tuj tiu domaro iĝis la plej grava de la teritorio de Bédar, al kiu ĝi apartenis ĝis aŭgusto 1924, kiam ĝi sendependiĝis.
Kiam minado eniris en krizo, estis la agrikulturo ĉefa ekonomia rimedo. Dekomence ĝi estis por propra konsumo, sed ekde la 1970-aj jaroj kiam instaliĝis la multnacia entrepreno Pascual Hermanos, de Águilas, en la municipo, la kultivo de tomatoj iĝis la komenco de la nunaj grandaj plantejoj.
Fornes
Fornes estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas en la sud-centra parto de la komarko de Alhama. Proksime estas Jayena, Pantano de los Bermejales, Arenas del Rey, Agrón kaj Játar.
Fornes estis ekde la 1970-aj jaroj parto de Arenas del Rey sed sendependiĝis en la 2010-aj jaroj.
Novo Jardim
Novo Jardim estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 2.457 loĝantojn en 2010.
Werner Von Croy
Werner VON CROY [VErner fon kroj] (naskiĝis en 1940 en Vieno) estas fikciulo de la videoluda serio Tomb Raider. Li estas riĉa aŭstria arkeologo, kiu aperas en la kvara epizodo de la sagao Tomb Raider: The Last Revelation, kiel mentoro de adoleska Lara. La lia estas rolulo, kiu ne donas bonan impreson: fakte li ekspluatas Lara-n por funkciigi kaŝitajn mekanismojn, li estas nelojalulo kaj volas ĉiakoste la sukceson, pruvi al la aliaj ke lia kulturo estas super onia kulturo. Sed li malgajnas kaj tio okazas kiam, en la fino de la dua nivelo de The Last Revelation, kvankam li estas avertita de Lara pri eblaj riskoj, li tiras levilon kaj estas enkaptita en kaptilo.
Tiam, Lara koplodas savi Werner-on, sed la plafono estas falanta kaj ŝi devas forkuri.
Ekde tiam, Werner decidas venĝi: post kelkaj jaroj, Lara eltrovas la tombon de Setho, kie troviĝas la sarkofago de Setho mem, la egipta dio de la malbono. La knabino formovas la amuleton de Horus, kiu fermas la sarkofagon, liberigante la spiriton de Setho. Lara devas ripari sian eraron, sed ŝi estas sekvata de Werner, kiu sendintas multajn militistojn por mortigi ŝin.
Werner kaj Lara renkontiĝas ĉe la eniro de la templo de Semerĥet, kien oni povas eniri nur per la amuleto. Tie Werner sukcesas ŝteli ĝin al Lara kaj enprizonigi ŝin en la templo, sed tamen ŝi sukcesas foriri el la templo kaj sekvi Werner-on, kiu iras al Aleksandrio por serĉi la armaturon de Horus, kiu, kun la amuleto, povas izoli Setho-n dum ĉiam.
Lara sukcesas trovi la armaturon antaŭ ol Werner, sed, kiam ŝi eksciis, ke Werner forŝtelis ŝian amikon por ke ŝi liveru la armaturon al li, ŝi sekvas lin ĝis Kairo. Ĉi tie, liberiginte la amikon, sukcesas repreni la amuleton.
Sed Werner estas posedata de Setho! Ŝi fuĝis kaj rapide klopodas trudizoli Setho-n, kunigante la amuleton kaj la armaturon en la templo de Horus, sed, kiam ŝi estas forironta el la falanta templo, ŝi vidas Werner-on kaj, opiniante Werner-on ankoraŭ posedata, retropaŝas. Sed la templo falas kaj ŝi troviĝas inter la ruboj.
Ekde tiam, Werner estas tormentata de la rimorsoj: pro tio li organizas serĉojn por retrovi Lara-n, sed trovante nur ŝian dorsosaketon.
Dum vigla konversacio, iu eniris en la apartamenton preterpasante la fenestron. Oni ne komprenas, kiu li estas kaj kion li volas, sed Werner, post kelkaj sekundoj, estas mortinta.
Recurring characters in the Tomb Raider game series
Binetto
Binetto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bitetto, Bitonto, Grumo Appula, Palo del Colle, Sannicandro di Bari kaj Toritto.
Léon Moissenet
EdE-M Léon MOISSENET (mŭasne), (ps.L. M.), franco, ĉefinĝ. de la ŝtata Pontoj kaj Vojoj. Nask. 3 majo 1860 en Paris. Fondis aŭ prezidis diversajn grupojn. Membro de la patrolanda Komitato de SFPE. Krom artikoloj en lokaj gazetoj kaj en ,Int. Scienca Revuo', propagandis precipe ĉe samprofesiuloj kaj politeknikanoj. Sendis komunikojn pri E-a movado en la grava revuo ,France et Monde', ktp. Sendis al la Komitato Morris (Usono) verkon pri ,E helpa lingvo je praktika uzado'.
Novell
Novell estis Usona kompanio de softvaro kaj servoj kun ĉefsidejo en (Utaho). Ĝia plej signifa produkto estis la plurplatforma reta operaciumo konata kiel Novell NetWare. Sub la gvidado de ĉefa afergvida oficisto Ray Noorda, NetWare iĝis la dominanta formo de retoj de personaj komputiloj dum la dua duono de la 1980-aj jaroj kaj unua duono de la 1990-aj jaroj. Ĉe ĝia kulmino, NetWare havis 63-procentan parton de la merkato por retaj operaciumoj kaj ekde la fruaj 1990-aj jaroj ekzistis pli ol duona miliono da NetWare-bazitaj retoj instalitaj tutmonde ampleksante pli ol 50 milionojn da uzantoj. Teĥnologio de Novell kontribuis al la apero de lokaj retoj, kiuj delokigis la dominantan modelon de ĉefkomputiloj kaj ŝanĝis komputadon tutmonde. Novell kontribuis fari el valo de Utaho la fokuson de teĥnologia kaj softvara disvolvo.
Dum la fruaj ĝis mezaj 1990-aj jaroj, Noorda provis konkuri rekte kun Microsoft akirante Digital Research, Unix System Laboratories, WordPerfect, kaj la Quattro Pro divizion de Borland. Tiuj movoj ne funkciis, kaj NetWare komencis perdi merkatparton post kiam Microsoft kunpakis retservojn kun la operaciumo Windows NT kaj ĝiaj posteuloj. Malgraŭ novaj produktoj kiel ekzemple Novell Directory Services kaj GroupWise, Novell eniris longan periodon de malkresko. Poste Novell akiris SUSE Linux kaj provis refokusigi sian teĥnologian bazon. Malgraŭ konstruado aŭ akirado de pluraj novaj specoj de produktoj, Novell ne trovis konsekvencan sukceson kaj neniam reakiris sian pasintan superecon.
Chorey-les-Beaune
Chorey-les-Beaune estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Chorey-les-Beaune situas proksimume kvin kilometrojn nordoriente de la urbo Beaune.
Vino
La surfacampleksoj pri produktado estas :
Historio
Oni trovis en Chorey famajn antikajn skulptaĵojn : liono mortiganta virŝafon kaj grupon da gigantaj kapoj .
Esperantio
Estis kursojn por espranto en la lernejo antaŭ la unua mondmilito.
Albin Friedrich Richard Möbusz
Albin Friedrich Richard Möbusz (pseŭdonimo Amo) (naskiĝis en Dresdeno, mortis  en Lübeck ) estis germana pedagogo, direktoro de reallernejo en Lubeko kaj de 1909 ĝis 1912 la vicprezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA).
Vivo
Möbusz promociiĝis en 1897 en Lepsiko per studo "Über den Darmkanal der Anthrenus-Larve nebst Bemerkungen zur Epithelregeneration" kaj per ĝi akiris akademian gradon de "doktoro". Li publikigis plurajn pedagogiajn artikolojn kaj i.a. "Lernolibron de la kemio kaj mineralogio por mezaj kaj popolaj lernejoj" (1926). Li kunaŭtoris kolekton de studoj "La pedagogio de la nuntempo" por la klerigo de geinstruistoj (1912) kaj verkis festlibron okaze de la centjariĝo de la kleriga seminario por instruistoj en Lubeko "Hundert Jahre Lehrerbildung" (Cent jaroj de klerigado de instruistoj) (1907).
Volapuko kaj Esperanto
Möbusz iam eklernis la planlingvon Volapuko. Esperantisto li estis de 1901 (laŭ la Enciklopedio de Esperanto de 1934). Li faris multajn propagandajn paroladojn, gvidis multajn kursojn kaj fondis grupojn en la nordgermanaj urboj Lübeck, Flensburg, Schleswig, Kiel kaj Eutin. Möbusz estis vicprezidanto de GEA de 1909 ĝis 1912, prezidanto de la iama Nordalbinga Esperanto-Ligo de 1912 ĝis 1921 kaj prezidanto de la Lubeka Esperanto-Socio de 1908.
Li estis la motoro malantaŭ la 6-a Germana Esperanto-Kongreso de 1911 en Lubeko kaj eldonis festlibron aperinta okaze de la kongreso "Das Esperanto - ein Kulturfaktor" (Esperanto - kulturfaktoro). Pliaj eldonoj de la festlibro okazis kadre de la 7-a Germana Esperanto-Kongreso de 1913 en Dancigo kaj dum la sekvaj kongresoj, almenaŭ ĝis la 8-a eldono okaze de la 17-a Germana Esperanto-Kongreso en Potsdamo je la pentekosta semajnfino 1928.
Verkoj pri Esperanto (elekto)
Möbusz krome verkis multajn artikolojn en kaj pri Esperanto en german-lingvaj gazetoj.
Mariano Mojado
Mariano MOJADO [moĥado] (naskiĝis en 1865; mortis la en Madrido) estis hispana pastro, tre aktiva hispana esperantisto.
Mariano Mojado esperantistiĝis en 1910. Li estis unu el la ĉefaj organizantoj de la Hispana Esperanto-Asocio, kun militisto Julio Mangada Rosenörn. Prezidanto de HEI. Li gvidis diversajn kursojn kaj faris multajn radioparoladojn pri Esperanto.
Li estis Lingva Komitatano.
Lenka Dusilová
Lenka Dusilová (* 28-an de decembro 1975, Karlovy Vary, Ĉeĥio) estas ĉeĥa kantistino. Foje ŝi estis membrino de muzika ensemblo Bambini di Praga.
Gyula Kulich
Gyula Kulich [djula kuliĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kulich Gyula estis hungara komunisto kaj esperantisto.
Biografio
Gyula Kulich aĝis 1, kiam li vivis plu en Békéscsaba. Li iĝis tajloro. En 1933 li trovis laboron en Budapeŝto, samtempe li aliĝis al la laborista movado, en 1935 al la sindikato, en la sekva jaro al la socialdemokratoj. Li aranĝis strikojn kaj manifestaciojn, krome li estis estrarano en diversaj laboristaj societoj kaj partioj. En 1939 li faris subteran ligon al slovakaj komunistoj. En la sekva jaro li partoprenis en Budapeŝto la komunistan rezist-movadon kune kun alia esperantisto András Szalai, baldaŭe ili estis arestitaj kaj oni kondamnis ilin prizono. Gyula Kulich iĝis viktimo de holokaŭsto.
Li profitis Esperanton precipe dum eksterlandaj kontaktoj.
Memorigiloj
Pli da informoj pri la memotabuloj, monumentoj, ktp al Gyula Kulich ĉe la retejo de Rátkai Árpád http://w3.hdsnet.hu/eszperanto/zeo-hu/
Universitato de Scienco kaj Teknologio de Ebur-Bordo
La Universitato de Scienco kaj Teknologio de Ebur-Bordo (Université des sciences et technologies de Côte d'Ivoire, USTCI) estas privata universitato situanta en Abiĝano en Ebur-Bordo.
József Palotai
József Palotai [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palotai József estis hungara teologo, pastro, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1853). Lia origina familia nomo estis Purgstaller.
József Palotai naskiĝis la  1806 en Kőszeg. Li mortis la 1867 en Buda.
Aladár Schleicher
Aladár Schleicher [ŝlejĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schleicher Aladár estis hungara inĝeniero, kemiisto, profesoro.
Biografio
Aladár Schleicher studis en Akademio de Selmec inter 1899 kaj 1902. Post dujara ekzercado li akiris diplomon, poste li estis asistanto samloke 2 jarojn. Ekde 1906 li havis postenon en metalurgia oficejo en Budapeŝto. En 1910 li doktoriĝis el kemio en Reĝa Universitato de Budapeŝto, eĉ en la sekva jaro li plulernis ankaŭ en Teknologia Altlernejo en Charlottenburg. Dum la 1-a mondmilito li estis laboratoriestro en Vieno, poste oficejestro en Budapeŝto. Ekde 1922 li parte estis privata inĝeniero, parte li instruis en altlernejo en Sopron, same ankaŭ en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. En 1932 li estis nomumita publika ordinara profesoro. Dum la 2-a mondmilito kaj poste li estis eksperto en la industria ministerio. Li instruis ĝis 1950, li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio post 2 jaroj. Li okupiĝis ĉefe pri metaloj kaj alojoj.
Heddesheim
Heddesheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ottó Schwartz
Ottó Schwartz naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Bezdán (nuntempa Bezdan en Serbio), li mortis la  en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
Ottó Schwartz frekventis gimnazion en Buda, poste li akiris diplomon en Universitato de Vieno en 1869, post 2 jaroj li doktoriĝis. Jam ekde 1869 li estis asistanto en Akademio de Selmec, komence li instruis fizikon, ekde 1872 ankaŭ matematikon. Li akiris la instruajn rangojn aŭ titolojn eksterordinara profesoro en 1872, ordinara profesoro en 1878, mineja konsilisto en 1890, titulara mineja ĉefkonsilisto en 1894. Li estis akademiestro (komprenu rektoro) inter 1896–1897, 1898–1899, 1900–1901, 1902–1903. Krom la instruado li faris meteologiajn observadojn pri Selmecbánya. Li estis ankaŭ unu el la pioniroj de la elektroteknikaj scioj en la akademio.
Johannes Baader
Johannes BAADER (naskiĝinta la 22-an de junio 1875 - mortinta la 15-an de januaro 1955), origine trejnita kiel arkitekto, estis verkisto kaj artisto kuniĝinta kun Dadaismo en Berlino.
Li naskiĝis en Stutgarto (Germanio) kaj mortis en Schloss Adeldorf (Malsupra Bavario).
Bisceglie
Bisceglie estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Apulio kaj en la provinco Barleto-Andrio-Trano. Najbaras la komunumoj Corato, Molfetta, Ruvo di Puglia, Terlizzi kaj Trano.
Johannes Baader
La filo de metallaboristo por la regnaj konstruaĵoj en Stutgarto, Johannes Baader studis ĉe la ŝtata metilernejo tie de 1892 ĝis 1895 kaj poste ĉe la teknika kolegio. En 1903 li eklaboris kiel arkitekto de enteriga entrepreno en Dresdeno. Ne post 1905 li estis en Berlino, kie li konatiĝis kun Raoul Hausmann, komencante amikecon, kiu eventuale estus ĉe la centro de Berlina Dadaismo. En 1906 li eklaboris pri sia Utopia interdenominacia Monda Templo, ĉerpante variajn formojn, enhavante grekajn kaj hindajn arketipojn. Priskribita en skizoj kaj skribaĵoj, la monda templo en ĝia plej granda formo estus alta je 1500 metroj kaj unuigus la tutan homaron en ĝia konstruado.
En 1914, Baader eldonis traktaĵon pri Monismo, titolitan Vierzehn Briefe Christi (Dek-Kvar Leteroj de Kristo) kaj dum la venintaj kelkaj jaroj, li kontribuis al la ĵurnaloj Die freie Straße (La Libera Strato) kaj Der Dada. En 1917 li estis certigita esti laŭleĝe freneza, diagnozo kiun li uzis kiel licenco por senhontaj publikaj prezentoj satirigante publikajn kaj mitajn identojn. Ankaŭ en 1917 li kandidatis por la Reichstag en Saarbrücken kaj, kun Hausmann, fondis la organizon Christus GmbH, oferi membrecon al pacifistoj, kiuj, je esti certigita kun la identeco de Kristo, estus sendevigita de la neelektita enmilitiĝo. En 1918, Baader verkis sian kvazaŭa-religio traktaĵon Die acht Weltsätze (Ok Mondaj Tezoj), kaj en 1919 li deklaris sian propran "reviviĝon" kiel la Oberdada, Prezidento de la Tero.
Li ellaboris pri sia kosma idento en tekstoj kaj kolaĝoj (ekzemple, Dada Milchstrasse aŭ Dada Lakta Vojo, 1919). Lia Das grosse Plasto-Dio-Dada-Drama, muntado imagita kiel modelo por Dadaisma arkitekturo, estis montrita en Berlino ĉe la 1920-a Erste internationale Dada-Messe (Unua Internacia Dadaisma Kermeso). Li ankaŭ produktis skizojn de vizia arkitekturo, kiu, kiel tiu de Hausmann kaj Jefim Gloyscheff, foje engaĝis pra-Konstruismajn trabajn strukturojn. En la 1920-aj jaroj li daŭris produkti kolaĝojn kaj praktiki kiel arkitekto.
Gallegos del Pan
Gallegos del Pan estas vilaĝo en la Provinco Zamoro, regiono Kastilio kaj Leono, en Hispanio, kun areo de 15,66 km². Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco.
Gallegos del Pan signifas en la hispana galegoj de la pano eble rilata al la pasado tra tie de galegoj kiuj iris kutime dum pasintaj jarcentoj (ĝis la 20a jarcento) el Galegio al Kastilio por labori en la rikolto de tritiko (por fari panon, kompreneble).
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 109 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Koordinatoj:
Dendrocitta
Dendrocitta estas genro de tre longvostaj paserinaj birdoj de la familio de korvoj kaj garoloj nome Korvedoj. Ili loĝas en tropikaj Suda Azio kaj Sudorienta Azio. Tiu genro apartenas al la grupo nomita de Arbopigoj.