cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cubillo del Campo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis 180 loĝantojn ekde la 1910-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste stabiliĝis pro ioma proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 24 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
El lokaj ŝtonminejoj oni elfosis ŝtonojn por la konstruado de la Katedralo de Burgoso kaj de aliaj monumenton de la provinca ĉefurbo, kiel la kastelo de Burgos, la arko de Sankta Maria aŭ la Domo de la Ŝnurego, same kiel por la monaĥejo de Sankta Petro de Arlanza. Aliaj katedraloj por kiuj oni elfosis ŝtonojn el tiuj ŝtonminejoj estas la Katedralo de Leono kaj la Katedralo de Vitorio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
En la municipa teritorio estas du elfosejoj de gruzo kaj farmo de kortobirdoj (kokoj), en tereno de iama militkampadejo. Ĉe la nacia ŝoseo N-234, kiu ligas Soria kun Burgos, ĝi estas trapasejo por multaj proponoj de rura piedirado kiel la Ruta del Buen Conde aŭ la Ruta del Cid. Tamen por gastigado estas nur trinkejo "La Plaza".
Aŭstralazio en la Somera Olimpiko 1912
Aŭstralazio estis la nomo de kombinita teamo de sportistoj el Aŭstralio kaj Nov-Zelando kiuj konkuris komune ĉe la Somera Olimpiko 1912 en Stokholmo same kiel jam kvar jarojn antaŭe, en la Somera Olimpiko 1908 en Londono. Ĝi estis la kvina apero de Aŭstralio, kiu ne maltrafis ajnan eldonon de la Someraj Olimpikoj, kaj la dua apero de Nov-Zelando. Poste la sportistoj partoprenos aparte ĉe ĉiu posta eldono de la Someraj Olimpikoj. En 1912 ekzistis tri novzelandanoj en la teamo, Malcolm Champion, Anthony Wilding kaj George Hill. Wilding gajnis bronzan medalon en la endomaj tenisaj unuopaĵoj de viroj, kaj Champion gajnis oran medalon kiel parto de la naĝanta stafeta teamo.
3-Dekanono
3-Dekanono aŭ metila oktila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propanoila klorido kaj heptano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo. 3-Dekanono posedas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 3-Dekanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de gustigaĵoj kaj diluaĵoj.
Hoek van Holland Haven (metroo de Roterdamo)
Hoek van Holland Haven estas metrostacio en Hoek van Holland ekde la. La stacio estis malfermita la kaj fermita al trafiko la. Ĝi situas sur la fervoja linio Schiedam - Hoek van Holland (de Hoekse Lijn). Poste, la fervojo estis renovigita por metroa trafiko kaj la stacio estis remalfermita la kadre de la metroo de Roterdamo, kie  havas sian finstacion.
László Sipka
László Sipka [lAslO ŝipka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipka László estis hungara aktoro.
László Sipka naskiĝis la  en Veszprém (urbo), li mortis la  en Győr.
Biografio
László Sipka estis edukita en Hajmáskér. Li komencis sian aktoran karieron en migra teatro en vilaĝoj. Inter 1974-1977 li estis membro de Teatro Jókai (Békéscsaba), poste ĝis sia morto de Nacia Teatro (Győr). Li ricevis premion en 1996 kaj li havis la titolon "eterna mebro de Teatro Győr".
De Terp (metroo de Roterdamo)
De Terp estas metrostacio en Capelle aan den IJssel, en la nederlanda provinco Sud-Holando. La stacio estas priservata de kaj estas la finstacio de tiu linio de la metroo de Roterdamo. Ĝis decembro 2009, la stacio estis la finstacio de la branĉo Capelse de Calandlijn. La stacio situas sur viadukto en la kvartalo Oostgaarde kaj konsistas el insula kajo inter la sakstratoj preter la stacio. La stacio De Terp estis malfermita la. Trako 2 estas malofte uzata ĉi tie.
Ĉiuj metrooj kiuj foriras de la stacio De Terp havas kiel finstacion.
Chamby-Musée (stacidomo)
Chamby-Musée estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
97677 Rachelfreed
97677 Rachelfreed estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Hornillos del Camino
Hornillos del Camino [orNIljos delkaMIno] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Hornillos del Camino estas etimologie komprenebla kiel Fornetoj de la Vojo, alude al la Jakoba Vojo. En 2005 la loko estis aligita kiel asocvia elemnto al la nordo de la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,078 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 56 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 loĝantojn ankoraŭ el 1991.
Ĝi distas 27 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga apud Palacios fronte de la vilaĝo Lantadilla kiu apartenas al Palencio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio de la loĝloko aperis en dokumentoj de la 9-a jarcento, rilate al defenda linio de fortikaj turoj de tiu pra-Kastilio. Tiam la loknomo etsis literumita Forniellos, kun la signifo de fornetoj, en kiuj oni bakis tegolojn.
Rilate al la Jakoba Vojo oni kreis tri hospitalojn: tiu de Sankta Lazaro por lepruloj kaj pilgrimantoj; tiu de la Sankta Spirito por pilgrimantoj; kaj alia plia. Ĉiuj el ili malaperis.
En 1936 aperis tomnoj de visigotoj, en kiuj oni trovis ceramikajojn kaj aliajn valorajns metalaĵojn.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Romano.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1900
La Internacia Olimpika Komitato kaj ankaŭ plej multaj olimpikaj historiistoj konservas aŭstraliajn rekordojn ĉe fruaj Olimpikoj apartaj de tiuj de Britio malgraŭ tio, ke Aŭstralio tiam estis dependa kolonio kaj ne sendependa ŝtato (ĝi sendependiĝis komence de la jaro 1901, ses monatojn post la olimpiko).
La flago de Britio estis utiligita kiel la flago por la aŭstraliaj kolonioj same kiel por Britio kaj Irlando ĉe la olimpiko.
Aŭstralio estis reprezentita fare de du atletoj, kiuj ambaŭ gajnis medalon en ĉiu konkurso en kiu ili konkuris. Frederick Lane gajnis du orajn medalojn en naĝado kaj Stan Rowley gajnis oran medalon (kiel parto de miksita teamo kun Britio) kaj tri bronzajn medalojn en atletiko.La ora medalo akirita kiel parto de miksita teamo kun Britio nek estas nombrata por la aŭstralia nek por la brita teamoj.
Formale kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato, kiu jam estis fondita en 1895, ĝustatempe antaŭ la unua olimpiko de la moderna epoko, tiu de 1896.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1896
La flago de Britio estis utiligita kiel la flago por Edwin Flack same kiel por la sportistoj de Britio kaj Irlando ĉe la olimpiko.
Flack estis la nura konkuranto de aŭstralia kolonio. Li eniris kvin konkursojn, gajnante medalojn en tri. La bronza medalo en du-opa teniso, tamen, estis parto de miksnacia teamo - li ludis kun la brito George Robertson - kaj tial ne estas nombrata por Aŭstralio. Formale kunordigis la unupersonan teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato, kiu jam estis fondita en 1895, ĝustatempe antaŭ la unua olimpiko de la moderna epoko.
Lacistemacoj
La lacistemacoj (Lacistemataceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 13 speciojn,. Ĝia tipa genro estas lacistemo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Sadov
Sadov (Sodau) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1523. La vivo en la municipo estis influita precipe pro trovejo de kaolino kaj per minejoj. Ekde la jaro 1930 la municipo estas gvidita kiel memstara dank' al industria agado kaj pase de la tempo ĝi integris ĉirkaŭajn municipojn (Bor, Lesov, Podlesí, Stráň).
Hontoria de la Cantera
Hontoria de la Cantera [onTOrja delakanTEra] estas loĝloko kaj municipo en la sudcentro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Hontoria de la Cantera estas etimologie komprenebla kiel Or-fonto de la Ŝtonminejo. Hontoria deriviĝas el latina 'Fons Aurea' (ora fonto).
Drachkov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1319.
Hontoria de la Cantera
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,834 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 153 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 20 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga apud Palacios fronte de la vilaĝo Lantadilla kiu apartenas al Palenci.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
La ŝtonminejo kiu nomis la loĝlokon estis ekspluatita jam el malfruromia epoko. Same kiel ĉe tiu de la najbara loko Cubillo del Campo, ankaŭ el tiu de Hontoria de la Cantera oni elfosis ŝtonojn uzitajn en la kastelo de Burgoso, poste detruita de la francoj en la Milito de Hispana Sendependigo, la Domo de la Ŝnurego, la monaĥejo de Sankta Petro de Arlanza, la arko de Sankta Maria kaj finfine la Katedralo de Burgoso.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo kun grava retablo.
En Hontoria oni konservas prizonon elfositan en la ŝtonminejo mem, kiu estis poste uzita kiel municistokejo, abandonita en 1994. Proksime estas ankaŭ kazerno, ankaŭ jam abandonita. Estas ankaŭ la ruinoj de la ermitejo de Sanlices.
Dalovice (distrikto Karlovy Vary)
Dalovice (Dallwitz) estas municipo de Ĉeĥio en Regiono Karlovy Vary en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas en senpera najbareco de la banloka urbo Karlovy Vary, proksimume 3 kilometrojn de ĝia centro. La municipo havas tri partojn: Dalovice, Všeborovice kaj Vysoká. Vivas ĉi tie.
Úrbel
La rivero Úrbel estas en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi ekfluas en loko konata kiel "Las Fuentes" (La Fontoj), en Fuente Úrbel, municipo Basconcillos del Tozo, en la komarko Páramos/Las Loras. Ĝi apartenas al la subzono de la baseno de la rivero Arlanza, en la baseno de la grandrivero Douro. Ĝi estas unu de la plej longaj de la provinco, kiu fluinta 55 km kuniĝas al Arlanzón en Frandovínez. Mallarĝa kaj malabunda, ĝi formas nombrajn meandrojn, kaj en la periodoj de malfrostiĝo ĝi invadas la apudajn paŝtejojn. El ties elfluado estas karakteraj ties malhelaj akvoj kaj fluejoj. Fakte la origino de la nomo estas eŭska: Urbeltz​ = "nigra akvo" (ur: "akvo", beltz: "nigra").
Kelkaj areoj de la riverbaseno estas protektita, ekzemple pere de la Reto Natura 2000; estas ofta ĉeriveraj arbaroj de salikoj, poploj, alnoj, fraksenoj kaj aliaj naturaj plantoj. Simile la baseno estas grava habitato de libelo Coenagrion mercuriale, de papilio Euphydryas aurinia kaj fiŝoj Rutilus arcasii kaj Chondrostoma polylepis.
Ĝi pasas tra la teritorioj de Santa Cruz del Tozo, La Piedra, Úrbel del Castillo, Quintana del Pino, La Nuez de Arriba, Montorio, Huérmeces, Santibáñez-Zarzaguda, Miñón de Santibáñez, La Nuez de Abajo, Zumel, Lodoso, Pedrosa de Río Urbel, Santa María Tajadura, Las Quintanillas, Villarmentero, Tardajos, Rabé de las Calzadas kie ĝi koincidas kun la Jakoba Vojo, kaj Frandovínez kie ĝi alfluas al la rivero Arlanzón.
Las Quintanillas
Las Quintanillas [laskintaNIljas] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Las Quintanillas estas etimologie komprenebla kiel La Bienetoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,783 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 379 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 16 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas trafluata de la rivero Úrbel. Ĝia municipa teritorio enhavas la loĝlokojn Santa María Tajadura kaj Villarmentero. Limas norde kun Pedrosa de Río Úrbel; sude kun Hornillos del Camino, Rabé de las Calzadas kaj Tardajos; oriente kun Alfoz de Quintanadueñas; kaj okcidente kun Villanueva de Argaño.
Historio
Estas sektoro de romia ŝoseo. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Černava
Černava (Schwarzebach) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1489.
(97679) 2000 GG2
(97679) 2000 GG2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia orbita periodo (719,028 tagoj ) estas proksima de tiu de Marso (686,971 tagoj). Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero kaj 6:1 kun Jupitero.
Ĝia tre klinita orbito proksimiĝas tiun de Marso ĉe siaj ambaŭ nodoj. Ĝia marsa MOID estas 0,00357 astronomia unuo, tie estas 534 000 kilometroj.
Iksonantacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Idilio
En poezio, idilio (εἰδύλλιον, īdyllium) estas mallonga poemo pri kampara vivo.
Priskribo
La idilio estas mallonga poemo, verkita en simpla stilo, kaj tipe priskribas la tradician vivon de kamparanoj — speciale, paŝtistoj.
Kelkfoje, la termino estas vaste uzata por alispecaj artaĵoj pri kampara vivo, kiel pentraĵoj aŭ muziko.
Historio
Poste, la Romiaj poetoj Vergilio kaj Katulo latine imitis la stilon de Teokrito. Dum kaj post renesanco, multaj Eŭropaj poetoj verkis idiliojn: itallingve, Torquato Tasso, Sannazaro, kaj Leopardi; anglalingve, Alfred Tennyson, kiu verkis la idiliciklon Idilioj de la Reĝo (Idylls of the King); germanlingve, Friedrich Nietzsche, kiu verkis ok idiliojn en sia poemaro Idilioj el Mesino (Idyllen aus Messina).
Drahonice
Drahonice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 8 km nordokcidente de Vodňany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1240.
4-Dekanono
4-Dekanono aŭ propila heksila dekano estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la butanalo kaj kloroheksano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca, brulema likvaĵo, nesolvebla en akvo. 4-Dekanono posedas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 4-Dekanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj diluaĵoj.
Rhoon
Rhoon estas vilaĝo de la nederlanda komunumo Albrandswaard, en la provinco Sud-Holando. Ĝia teritorio limas sude kun la rivero Oude Maas (Malnova Mozo) kaj norde kun la aŭtovojo A15. La, Rhoon havis loĝantojn.
(97725) 2000 GB147
(97725) 2000 GB147 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la usonaj astronomoj David J. Tholen kaj Robert J. Whiteley elde la Observatorioj de Mauna Kea, en Hawaii, Usono.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:9 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso, sed ĝia granda klinangulo tenas ĝin malproksima de de ĉi tiu planedo.
De Akkers (metroo de Roterdamo)
De Akkers estas la finstacio en la nederlanda urbo Spijkenisse de linioj C kaj D. Ĝi estas unu el la tri stacioj de metroo de Roterdamo en Spijkenisse. Sub (kaj enkonstruita) la metrostacio estas la butikcentro Akkerhof.
La stacio estis malfermita la fare de la tiama Ministro de Transporto, Publika konstrulaboro kaj Mastrumado de akvo Neelie Smit-Kroes. En 2003, la stacio spertis renovigadon, donante al la stacio pli modernan kaj pli malpezan aspekton.
5-Dekanono
5-Dekanono aŭ butila pentila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la pentanalo kaj kloropentano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca, brulema likvaĵo, 0,129 g/l en akvo. 5-Dekanono posedas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 5-Dekanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de gustigaĵoj kaj diluaĵoj.
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Váraszó)
La preĝejo Patrono de Hungaroj (hungare Magyarok Nagyasszonya-templom) estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Váraszó (Hungario). La origina titolo estis Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, sed intertempe la nova preĝejo konstruita en 1966 ricevis tiun titolon, tial la mezepoka preĝejo ricevis pli novan titolon Patrono de Hungaroj. La sentura mezepoka kirketo havas apartan lignan sonorilostablon.
Historio
En tiu loko estis konstruita romanika kirko supozeble en la frua 13-a jarcento. El la gotiko restis kelke da freskofragmentoj. Sakristio kaj ĉambro por ostoj estis alkonstruitaj en la 16-a jarcento. Ĉirkaŭ kaj en la kirko okazis entombigoj inter la 14-a kaj 16-a jarcentoj. En 1787 ĝi estis pligrandigita kaj trakonstruita. En 1850 ĝi estis iomete denove pligrandigita. En 1909 la plafono iĝis vivdanĝera, ekde 1912 la kirko forlasiĝis. En la preĝejo infanoj kaŭzis fajron en 1948, tial la konstruaĵo ruiniĝis. Plena restaŭrado okazis en 1964 fare de Ferenc Erdei (arkitekto), pli frue arkitektoj esploris. Ili trovis la jam malaperintan muron (ĉirkaŭ la konstruaĵo), ĉambron por ostoj, sakristion kaj la cetarajn alkonstruitajn partojn. Inter 1998-2000 la kirko estis renovigita, poste konsekrita.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo sur monteto en herbejo. La kirko konsistas el navo kaj pli granda duonronda absido. La muroj estas 1 metron larĝaj kaj la restaĵo el la mezepoko estas tre altnivela. La enirejo estas nekutime en flanko de la navo.
Hurones
Hurones [uROnes] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Hurones estas etimologie komprenebla kiel Furoj.
Slinge (metroo de Roterdamo)
Slinge estas surtera metrostacio en la sudo de Roterdamo, situanta inter la distriktoj Pendrecht kaj Zuidwijk ĉe la interkruciĝo de Zuiderparkweg kaj Slinge. La stacio estas priservata de kaj  kaj estis malfermita la, kiam la unua linio de la metroo de Roterdamo estis plilongigita je unu haltejo de Zuidplein.
Hurones
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 8,295 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento (el la 1920-aj jaroj) pro migrado al urbaj areoj (precize al la provinca ĉefurbo), kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste iom stabiliĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 10 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas ankaŭ la submunicipon Las Mijaradas, kie oni konstruis golfludejon.
Historio
Estas restaĵoj de romia epoko.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento kaj komence de la 10-a jarcento. Plej frua mencio estas de Las Mijaradas (Miller atas) en la jaro 943. En 1073 Alfonso la 6-a havigis foruojn al Burgoso kaj ties domaroj, inter kiuj estas Mijaradas de Hurones (López Mata, s/f: 31). En dokumento de 1085 iu Dona Gontroda donas al la monaĥejo de Sankta Petro de Cardeña la havaĵojn de la preĝejo de Sankta Maria (ĉu la nuna?), fondita en Hurones en la kvartalo nomita Valverde (Serrano, 1919: 371). Aliaj donacoj rilate al Las Mijaradas estas de 1150 (Mansilla Reoyo, 1971: 51-52) kaj 1160 (Mansilla Reoyo, 1971: 56).
Ekde 1210 pluis unujarcenta plendo pri la posedo de Las Mijaradas, en kiu intervenis eĉ la reĝo de Kastilio kaj la Papo, kaj kio finiĝis en 1453 Johano la 2-a per konfirmo de la limgoj faritaj de Ferdinando la 3-a en 1217. Post la krizoj de pesto kaj enlandaj militoj en la registro Becerro de las Behetrias oni diras, ke Hurones estas behetría, tio estas parto de senjorlando kun rajto elekti senjoron. En la 15-a jarcento estis turo.
Hurones formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. Estis ordinara urbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Santiago kaj sektoro de romia ŝoseo.
Chlum (distrikto Strakonice)
Chlum estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie. En distanco 3 km sude situas urbo Blatná, 21 km sude urbo Strakonice, 26 km sude urbo Písek kaj 27 km norde urbo Příbram.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Tibor Gáyor
Tibor Gáyor naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Emil Gaul
Emil Gaul, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gaul Emil estas hungara arkitekto pri internaj spacoj, fasonisto, altlerneja instruisto.
Tibor Gáyor
Biografio
Tibor Gáyor akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951, poste li estis arkitekto en sia naskiĝurbo. Post la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Vieno, kie li estis asistanto en simila universitato al la Budapeŝta. Ekde 1963 li iĝis profesia artisto, post jardeko li komencis produkti artaĵojn per falditaj paperoj. Por utiligi plenan surfacon de la bildo, ĝi kreis duflankajn, falditajn planajn kaj spacajn grafikaĵojn kaj kanvasajn objektojn por esplori la rilatojn inter ebeno kaj spaco. Ĝiaj matematike difinitaj kaj modelaj strukturoj estas parte preskaŭ-plastaj, sed la superplenaj, plejparte blankaj surfacoj, havas plastan efikon. Li ricevis hungaran premion en 2009.
Emil Gaul
Biografio
Emil Gaul akiris arkitekturan-meblartan diplomon en Arta Altlernejo Moholy-Nagy en 1971, liaj plej gravaj instruistoj estis György Szrogh kaj Sándor Borz Kováts. Inter 1971-1981 li laboris en oficejo, kie li okupiĝis pri establoj de ekspozicioj, sed post la diplomo li estis ankaŭ privata fasonisto. Inter 1981-1990 li estis vicestro en studio pri fasonoj. Li ekinstruis en la Arta Altlernejo ekde 1987 kiel lektoro, ekde 1991 docento, vicrektoro (1991-1993), ankaŭ katedrestro (1991–2006). Intertempe li akiris plian diplomon en 1999 en Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj doktoriĝis en 2002. Li akiris sciencan gradon DLA en 2006, post 2 jaroj habilitiĝo okazis. Inter 2003-2006 li ricevis stipendion por akiri DLA. En 2008 li ekinstruis en Universitato de Nyíregyháza kaj li pensiuliĝis en 2016. Li ricevis premiojn inter 1973-1999.
Csaba Sipos
Csaba Sipos [ĉaba ŝipoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipos Csaba estas hungara teatra helporeĝisoro, instruisto.
Csaba Sipos naskiĝis la en Budapeŝto.
Huérmeces
Huérmeces [ŬERmeces] estas loĝloko kaj municipo en la nordokcidenta centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 48,700 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 164 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste iom stabiliĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 25 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas komponita de loĝlokoj Huérmeces, Quintanilla-Pedro Abarca, Ruyales kaj San Pantaleón del Páramo. Ekde 2017, la municipo estas en la Geoparko Las Loras, nome la unua geoparko de Unesko en la regiono. Krome estas protektita areo, kie reproduktiĝas gufoj kaj reĝaj agloj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Huérmeces formis parton de la Jurisdicción de Haza de Siero en la partido de Castrokeriz, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La Duko de Medinaceli estis ordinara urbestro.
Inter la Censo de 1981 kaj la antaŭa, pliiĝis la municipa teritorio ĉar ĝi aligis Quintanilla-Pedro Abarca.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la palaco de Fernández-Zorrilla, la ruinoj de la Turo de la Dukoj de Abrantes kaj arkeologiaj kuŝejoj “Novilla”, “Páramo de Valdoño”, “Alto de los Cotillos” kaj “El Campillo”.
Estas ventogeneratoroj.
Christof May
Christof MAY (naskiĝinta la en Waldbrunn, mortinta la  aŭ   en Runkel) estis germana teologo romkatolika, pastro kaj estro de la porpastra seminario, katedrala kapitulano kaj episkopa vikario en Limburg (Lahn).
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno li studis filozofion kaj teologion ĉe la Georgo-altlernejo en Frankfurto ĉe Majno kaj ĉe Pontifika Gregoria Universitato en Romo. En 2000 li ordinitis pastro kaj doktoriĝis Rome.
En marto 2004 May iĝis asistanta paroĥestro en Königstein im Taunus kaj Kronberg im Taunus. De septembro 2004 ĝis septembro 2008 li estis kapelano en Wiesbaden ĉe la komunumo de Sankta Bonifaco por la preĝejoj Sankta Miĥaelo kaj Sankta Familio. En Wiesbaden li engaĝiĝis inter 2006 kaj 2008 pri starigo de moderna urba animzorgado. Ekde septembro 2008 li estis paroĥestro en la komunumo Sankta Anna je Braunfels. Pli malfrue li iĝis dekano en la ekleziaj distriktoj de Wetzlar kaj de Lahn-Dill-Eder (norda parto de la diocezo). Inter 2011 kaj 2015 li estris kiel spiritualo Blum-Kolegion en Limburg. En printempo 2018 li nomumitis estro de la tiea porpastra seminario kaj episkopa vikario. Ekdeĵoro estis en la 1-a de septembro. Katedralkapitulano li fariĝis en la 1.12.2019.
May furoris en la 4.10.2020 dum prediko okaze de Tago de rikolto en la kapelo de la episkopa sidejo kie li jesis la donon de sakramentoj al samseksemuloj kaj al renuptitaj paroj, kunan komunion de anoj de diversaj konfesioj kaj ordinacion de virinoj.
Ekde 2007 li aktivis kiel preleganto de la Akademio de Klostro Eberbach. Ekde 2017 li estis, laŭ komisio de Malta Ordeno, animzorganto por pilgrimantaj handikapuloj al Lourdes. Ek 1985 li estis tubjisto de la bando Elbtal-Musikanten en Elbtal kaj regule publika muzikantis.
En la 9.6.2022 lia kadavro trovitis en arbaro proksime de Eschenau, kvartalo de Runkel post konatiĝo de adiaŭa letero de li. La antaŭan tagon episkopo Georg Bätzing ordonis paŭzigon de liaj oficoj pro pruvodevo de riproĉoj pri seksoĝenado de junaj viroj el la periodo kiam May estis estinta helpa pastro.
László Kollár-Klemencz
Biografio
László Kollár-Klemencz akiris pejzaĝarkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1991. Post la diplomo li estis ĉiufaranto (animaciisto, komponisto, scenaristo, reĝisoro) en filma studio, ankaŭ muzikisto en pluraj ŝlagrorkestroj, sed li akiris ankaŭ ĉevaltrejnistan diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto. En 1999 li partoprenis en fondo de filma studio, kie oni produktas reklamojn kaj mallongajn filmojn.
Fontoj
hungarlingva intervjuo kun biografio, foto kaj video]
Rachel Kempson
Vivo
Kempson estis naskita en Dartmouth, Anglio, la filino de Beatrice Hamilton kaj Eric William Edward Kempson, kiu estis lernejestro.
Ŝi studis aktoradon ĉe la Reĝa Akademio de Drama Arto (RADA) kaj poste aliĝis al la Royal Shakespeare Company. En 1935 ŝi geedziĝis kun Michael Redgrave kaj ludis kune kun li multajn fojojn sur la teatroscenejo. Ŝi aperis en granda nombro da filmoj kaj televido, la plej rimarkindaj el kiuj estis The Captive Heart de 1946, Tom Jones (1963), Out of Africa (1985), Uncle Vanya (1991) kaj la aklamita televidserialo The Jewel in the Crown (1984). En 1986 ŝi verkis aŭtobiografion nomitan Life among the Redgraves kiu estis publikigita fare de Dutton.
Kempson geedziĝis kun Michael Redgrave en 1935 kaj estis la bofilino de aktoroj Roy Redgrave kaj Margaret Scudamore. Ŝi estis la patrino de Vanessa, Lynn kaj Corinne Redgrave. Ŝiaj nepoj estas la aktoroj Joely kaj Natasha Richardson (kiu estis mortigita en skiadakcidento en 2009), Gemma Redgrave kaj Carlo Nero.
Ibeas de Juarros
En ĝia municipa teritorio estas du lokoj deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko: nome la Arkeologia kuŝejo de Atapuerca kaj la Jakoba Vojo. En 2015, aprobis la Unesko la ampleksigon de la Jakoba Vojo en Hispanio kaj Ibeas de Juarros estis aligita kiel asocia elemnto al la norda sektoro de la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 130,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 438 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento (el 1920-aj al 1970-aj jaroj) pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo, kaj supreniris el 600 ĝis 1 400 loĝantoj.
Ĝi distas 13 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj la municipo Ibeas de Juarros enhavas la jenajn loĝlokojn: Cueva de Juarros, Cuzcurrita de Juarros, Espinosa de Juarros, Ibeas de Juarros (ĉefurbo), Modúbar de San Cibrián, Mozoncillo de Juarros, Salgüero de Juarros, San Millán de Juarros kaj Santa Cruz de Juarros.
Historio
Ibeas de Juarros formis parton de la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La Markizo de Villarreal estis ordinara urbestro.
Aktualo
Estas ventogeneratoroj.
Velká Turná
Velká Turná estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1372.
Kvarkorna antilopo
La Kvarkorna antilopo (Tetracerus quadricornis) estas malgranda antilopo kiu troviĝas en Barato kaj Nepalo. Kiel sia scienca kaj komuna nomoj sugestas, tiu antilopo havas kvar kornojn, kio distingas ĝin el plej el la aliaj bovedoj, kiuj havas nur du kornojn. La nura membro de la genro Tetracerus, tiu specio estis por la unua fojo priskribita de la franca zoologo Henri Marie Ducrotay de Blainville en 1816. Tri subspecioj estas agnoskitaj. La kvarkorna antilopo staras preskaŭ 55–64 centimetrojn al la ŝultro kaj pezas preskaŭ 17–22 kilogramojn. Svelta kun fajnaj kruroj kaj mallonga vosto, la kvarkorna antilopo havas flavecbrunan al ruĝecan mantelon. Unu paro de kornoj estas inter la oreloj, kaj la alia en la frunto. La malantaŭaj kornoj estas ĉiam pli longaj ol la antaŭaj kornoj, kiuj povas esti simple fel-kovritaj butonoj. Kvankam la malantaŭaj kornoj estas 8–12 centimetrojn longaj, la antaŭaj kornoj estas 2–5 centimetroj longaj.
La kvarkorna antilopo estas tagulo (aktiva ĉefe dum la tago). Kvankam solema nature, la kvarkornaj antilopoj povas formi izolajn grupojn de tri ĝis kvin – kun unu aŭ pliaj plenkreskuloj, foje akompanataj de junuloj. Tiu timida antilopo manĝas herbojn, arbustojn, foliaron, florojn kaj fruktojn. Ili bezonas trinki akvon ofte; kaj tiel ili restas en lokoj apud akvofontoj. La reprodukta kutimaro de la kvarkorna antilopo ne estis bone studita. La aĝo je kiu ili atingas seksan maturecon kaj la sezono kiam pariĝado okazas ne estis bone komprenita. Gravedo daŭras ĉirkaŭ ok monatojn, post kio unu aŭ du idoj naskiĝas. Ili restas kaŝitaj dum la unuaj kelkaj semajnoj post iliaj naskoj. La junuloj restas kun la patrino dum ĉirkaŭ unu jaro.
Kvarkornaj antilopoj tendencas loĝi en areoj kun grava herbokovro aŭ densa subkreskaĵaro, kaj evitas homajn setlejojn. Iam komuna tra falfoliaj arbaroj en Barato, la antilopo nune vivas en tre disaj lokoj, kaj en malgrandaj populacioj. Plej el la populacioj estas en Barato, kaj malgrandaj nombroj povas esti trovita en apuda Nepalo. La kvarkorna antilopo estas minacata per la perdo de sia natura habitato pro la agrikultura etendo. Krome, la malkutima kranio kaj la kornoj de la kvarkorna antilopo estis populara celo por trofeĉasistoj. La kvarkorna antilopo estas klasita kiel Vundebla fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUKN).
(97834) 2000 PN6
(97834) 2000 PN6 estas tre malgranda, treege hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Modoka
Modoka estas nederlanda akcia kompanio, mondfama fabrikanto de ludiloj kaj videoludiloj. Ĝia ĉefa oficejo situas en Nederlando, en Zwolle.
(97834) 2000 PN6
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Modoka
Historio
Modoka estis fondita la 19-an de decembro 2012 kiel programisto ŝatokupprojekto sub la nomo Lumodokate Studios. Antaŭe, la firmao evoluigis liberan programaron en la formo de aplikoj kaj ludoj por platformoj kiel la PlayStation Portable kaj Nintendo DS.
(97834) 2000 PN6
Orbito
Ĝia discentra orbito tanĝas tiun de Marso, sed ĝia orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,315225 astronomia unuo, tie estas 47,157 milionoj da km.
Serge Haroche
Serge HAROCHE (Casablanca, Franca protektorato de Maroko, 11-an de septembro 1944) estas franca fizikisto kiu ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 2012, kune kun David Wineland, «pro la mezuro kaj manipulado de individuaj kvantumaj sistemoj».
Li laboras en la Lernejo de Francio kaj en la Supera Normala Lernejo de Parizo, kaj disvolvis fundamentajn esplorojn pri la interago inter la lumo kaj la materio.
Dupropila ureo
1,3-Dupropila ureo aŭ C7H16N2O estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la ureoj. Ĝi estas kristalblanka solidaĵo kun malmulte da tokseco, solvebla en akvo, alkoholo kaj etero. Dupropila ureo uzatas en la sintezo de farmaciaĵoj, en la tekstila industrio, kaj en la fabrikado de herbicidoj kaj sterkoj.
Ralph Richardson
Siro Ralph David Richardson (la 19an de decembro 1902 - la 10-an de oktobro 1983 ) estis angla kina kaj teatra aktoro, unu el la plej grandaj britaj teatraj aktoroj de ĉiuj tempoj. Nomumite por tri premioj Tony kaj du Oskar premioj por liaj roloj en la filmoj The Heiress kaj Greystoke: The Legend of Tarzan of the Apes (nomumita postmorte).
Vivo
Li naskiĝis en Cheltenham en Gloucestershire al Arthur kaj Lydia Richardson. Li kreskiĝis apud lia patrino kiel katolika kristano post kiam ŝi forlasis lian patron kaj iris kun ŝiaj infanoj por vivi en la urbo Gloucester.
Post forlaso de la katolikaj instruejoj li laboris ĉe asekurentrepreno kaj studis arton, li turniĝis al la teatrado en juna aĝo.
En 1924 li geedziĝis kun deksepjara aktorino Muriel Hewitt, la paro estis feliĉe geedzita sen infanoj ĝis la morto de Hewitt pro dormomalsano en 1942.
En 1944 li geedziĝis kun la aktorino Mariel Forbes, Richardson kaj Forbes havis unu infanon. Ili estis geedzitaj dum 29 jaroj ĝis la morto de Richardson.
Richardson estas la unua el sia generacio se temas pri ricevi kavaliraron por sia laboro en 1947, antaŭ John Gielgud kaj Laurence Olivier.
Richardson mortis en 1983 pro apopleksio en la aĝo de 80, kaj estis entombigita en Tombejo Highgate en Londono.
Teatro
Por studi aktoradon ĉe la loka teatro en sia regiono li devis pagi dek ŝilingojn semajne. Li studis en la institucio dum kvin jaroj antaŭ avanci al pli grandaj stadioj kaj roloj en la ŝekspiraj teatraĵoj " Makbeto " kaj " Julio Cezaro ". En 1925 li aliĝis al la centra teatra kompanio de la urbo Birmingham kaj en 1926 li unuafoje aperis en la ĉefurbo de Londono en loka teatro en malgranda rolo en la teatraĵo " Edipo en Kolono " kaj en la East-end Teatrejo. En 1929 li komencis prezenti en la teatro Old Vic dum proksimume du jaroj en kiuj li famiĝis ĉefe en ŝekspiraj roloj kiel Kalibano en la teatraĵo The Tempest, kiel la romia politikisto Demetrius Ahnobarbus en la teatraĵo "Antonio kaj Kleopatro". kiel Petruchio en " La Dresado de la Megero " kaj Nick Bottom en Somermeznokta sonĝo.
Li ĝisdatigis sian statuson al unu el la plej bonaj teatraj aktoroj en Britio en 1936 post liaj prezentoj en la komediomelodramo "The Amazing Dr. Clearhouse" kaj la teatraĵo "Johnson on Jordan". Li aperis por la unua fojo sur la granda scenejo sur Broadway tiun jaron en la teatraĵo Romeo kaj Julieto.
Ĉe la alteco de lia sukceso kiel teatraktoro, Richardson membriĝis dum Dua Mondmilito en la Reĝa Mararmeo kaj estis maldungita kune kun aktoro Laurence Olivier en 1944 nur por reveni al la Old Vic Teatro kaj atesti kio restis de ĝi post la naziaj bombadoj. Sekve la detruon, li translokiĝis por prezenti ĉe la "Noel Coward Theatre" en la City of Westminster kie li donis neforgeseblajn prezentojn en la muzikalo " Peer Gynt " kaj en la teatraĵoj Arms and Adam, An Inspector Calls kaj Rikardo la 2-a kune kun Alec Guinness kiu ankaŭ estis reĝisorita de Richardson.
En 1945, Richardson kaj Laurence Olivier vojaĝis al Germanio por prezenti antaŭ miloj da britaj soldatoj, kaj ankaŭ sukcesis prezenti ĉe la franca Nacia Teatro Comédie Française.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1904
Kvankam tio estis la triaj ludoj ĉe kiuj atletoj de Aŭstralio partoprenis, estis la unuan fojon ke tiuj atletoj konkuris reprezentante la Ŝtatkomunumon de Aŭstralio, kiu ekestis federacio kaj do ŝtato en 1901 - antaŭe la teritorio estis pluraj kolonioj en la Brita Imperio.
Ralph Richardson
Teatro
Richardson kaj Olivier daŭre estas konsideritaj la plej grandaj teatraj aktoroj en la historio de la Old Vic Teatro.
Li estis nomumita por tri premiojn Tony por liaj roloj en la teatraĵoj The Bullfighter Waltz, Home kaj No Man's Country.
Kino
Richardson unue famiĝis en brita kino en 1936 en la sciencfikcia klasikaĵo produktita de Alexander Korda Things to Come.
Li ricevis unuajn fervorajn recenzojn por liaj prezentoj en la sukcesa filmadaptigo The Citadel de la romano de Archibald Joseph Cronin kiel D-ro Philip Denny, la plej bona amiko de la intriga heroo D-ro Andrew Manson (Robert Donut) kaj en la militaventura suspensfilmo The Four Fathers en kiu li rolis kiel kapitano John Dorrance.
En 1948, en la adaptiĝo de Carol Reed de la novelo The Fallen Idol de Graham Greene li rolis kiel la ĉefservisto de la ambasadoro Baines. En la sama jaro, li ankaŭ famiĝis kune kun Vivien Leigh en la rolo de Alexei Karenin en la plej bona filmadaptigo de la romano Anna Karenina de Tolstoj.
Richardson unue aktoris en Holivudo en 1949 en la klasika dramo de William Wyler The Heiress . En la filmo, li interpretis al D-ro Austin Sloper, la malmola kaj senkompromisa patro de Catherine (Olivia de Havilland) kaj ricevis nominacion al la Oskaro kiel plej bona aktoro malĉefa.
En la fruaj 1960-aj jaroj li aktoris en la historiaj militepopeoj Exodus kiel la brita generalo Sutherland kaj "300 spartanoj" surbaze de Batalo de la Termopiloj kiel Temistoklo, la gvidanto de Ateno.
En 1962, li rolis kiel James Tyrone, la alkoholula edzo de Mary (Katharine Hepburn ), dependigita de morfino, en la sukcesa adaptiĝo de Sidney Lumet de la teatraĵo de Eugene O'Neill Long Journey into the Night. Por lia aktorado, li gajnis la plej bonan aktoran premion ĉe la Festivalo de Cannes. En 1965 li partoprenis la militdramon bazitan sur la romano de Boris Pasternak Doktoro Zhivago kiel Aleksander Gromko.
Li estis dufoje nomumita por la Best British Actor Award pro sia aktorado kiel brita ĉefministro William Gladstone en la militfilmo Khartum kaj pro sia rolo en la komedio The Wrong Box. Li ludis en 1969 en La Batalo de Britio, la militfilmo de Guy Hamilton kiu priskribis la okazaĵojn de la Batalo de Britio.
En 1972, li estis nomumita por la premio Best Supporting Actor en brita kino pro sia rolo kiel Reĝo George la 4-a en la filmo Lady Caroline Lamb. Samejare li rolis la raŭpon en la filmadaptigo de la libro La aventuroj de Alico en Mirlando. En 1975 li aperis en la muzika komedio O Lucky Man! kiel la malbona industriulo Siro James Burgess. Li aperis en la itala serio "Jesuo de Nazareto" en la rolulo de unu el la unuaj sekvantoj de Jesuo Kristo, Sankta Simono. En 1981 li rolis kiel la sorĉisto Ulrich en la perioda aventurfilmo The Dragon Slayer kaj Supreme Bing en la filmo de Terry Gilliam The Time Bandits. Richardson mortis baldaŭ post la filmigo de la filmo Greystoke: The Legend of Tarzan of the Apes, en la filmo Richardson prezentiĝis kiel la 6-a Grafo de Greystoke kaj estis nomumita ĉe la Oskar-ceremonio okazigita proksimume ses monatojn post lia morto por la Akademia Premio por la Plej Bona Neĉefa Aktoro por la dua fojo post 35 jaroj. Kvankam li jam mortis, Richardson estas konsiderita la plej maljuna aktoro en historio por esti nomumita por Oskaro. La filmo estis dediĉita al la memoro de Richardson.
Aziz Yazdi
Aziz YAZDI (naskita en 1909 en Aleksandrio; mortinta la ) estis egiptia bankoficisto, bahaano kaj esperantisto.
Persona vivo
Aziz Yazdi lernis la bankoficistan profesion en Egiptio kaj studis elektroteknikon en Anglio. En 1941 li geedziĝis kun Soraya Khamsi; ili ekhavis kvar gefilojn. Li loĝis en pluraj landoj. Interalie li laboris en la naftoindustrio en Irano kaj dum 20 jaroj estris entreprenon de internacia komerco en Kenjo.
Esperanto
En 1928 Aziz Yazdi laboris ĉe filio de Otomana Banko en Port Said kaj estis vicdelegito de UEA en tiu urbo. (La delegito estis Georges Haddad, kiu laboris en la sama bankfilio.) En 1930 kaj 1931 li estis delegito en Kairo kaj kontaktulo de Egipta Esperanto-Societo; li tiam loĝis en Rod El Farag, kvartalo de la Kaira distrikto Ŝubra. La usona esperantista mondvojaĝanto Joseph R. Scherer rakontis pri renkontiĝo kun Aziz Yazdi en Kairo. Foto montras Aziz Yazdi kun la usona bahaanino-esperantistino Martha Root kaj studantoj de Esperanto en Kairo.
Bahaismo
Jam la gepatroj de Aziz Yazdi estis bahaanoj; lia avo eĉ persone konis la fondinton de bahaismo, Bahá'u'lláh. De 1919 ĝis 1921, la familio loĝis en Haifo lau peto de `Abdu'l-Bahá, la filo kaj posteulo de Bahá'u'lláh. Post la dua mondmilito, Aziz Yazdi plenumis gravajn funkciojn en la bahaa movado; interalie li de 1973 ĝis 1988 estis membro de la Internacia Instru-Centro en la Bahaa Mondcentro en Haifo.
Oknacoj
La oknacoj (Ochnaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 40 genrojn kaj 560 speciojn,. Ĝia tipa genro estas okno.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Margit Potyondi
Margit Potyondi naskiĝis la en Tolna (urbo), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Potyondi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1952. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Kaesz, Lajos Gádoros kaj Miklós Borsos. Inter 1952 kaj 1983 li laboris en ŝtata laborejo, poste ŝi laboris kiel privato. Inter 1958-1997 ŝi studvojaĝis en multe da landoj, inter 1960-1963 ŝi ricevis stipendion. Ŝi ankaŭ instruis en la Teknikuniversitato de Budapeŝto. Ŝi ricevis premiojn inter 1972-1980. Ŝi havis edzon.
Dikradika hipokero
Dikradika hipokero (Hypochaeris radicata) estas plurjara, malalta, manĝebla herbo en la familio Asteracoj (Asteraceae). Ĝi estas indiĝena en Eûropo, sed estas enkondukita ankaŭ en Usonon, Japanion, Aŭstralion kaj Novzelandon, kie ĝi povas esti invada trudherbo.
Botaniko
La folioj, kiuj povas esti ĝis 20 cm longaj, estas lobaj kaj kovritaj de fajnaj haroj, formante malaltan folirozeton ĉirkaŭ centra aksradiko. Dubranĉaj tigoj surhavas helflavajn florkapojn, kaj kiam tiuj maturiĝas ili formas semojn ligitajn al ventportataj "paraŝutoj". Tranĉite, ĉiuj partoj de la planto eligas laktecan sukon.
Diferencoj disde leontodoj
La planto estas konata ankaŭ kiel "falsa leontodo" pro tio, ke oni ofte konfuzas ĝin kun veraj leontodoj. Ambaŭ plantoj havas similajn florojn, kiuj formas ventportatajn semojn. Tamen, la fortigoj de hipokero estas dubranĉaj kaj solidaj, dum leontodoj havas nedividitajn tigojn kiuj estas kavaj. Ambaŭ plantoj havas folirozeton kaj centran aksradikon. La folioj de leontodoj estas dentaj laŭ aspekto, dum tiuj de hipokero estas pli lob-formaj kaj harplenaj. Ambaŭ plantoj havas similajn uzojn.
Kuirartaj uzoj
Ĉiuj partoj de hipokero estas manĝeblaj; plej ofte rikoltataj estas tamen la folioj kaj la radikoj. La folioj havas banalan guston sed povas esti manĝataj krudaj en salatoj, vaporkuiritaj, aŭ kirlfrititaj. Maljunaj folioj povas iĝi malmolaj kaj fibraj, sed relative junaj folioj estas taŭgaj por konsumo. Kontraste al la manĝeblaj folioj de leontodo, hipokeraj folioj nur malofte havas iom da amareco. En Krito (Grekio), oni manĝas la foliojn de vartiaĵo nomata παχιές ( paĥiés) aŭ αγριοράδικα ( agriorádika) boligitaj aŭ vaporkuiritaj.
Volenice (distrikto Strakonice)
Volenice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Rhoon (metroo de Roterdamo)
Rhoon estas unu el la du stacioj de la metroo de Roterdamo en la municipo Albrandswaard. La stacio situas ĉe grundnivelo, tuj norde de la N492 (Groene Kruisweg, "verda transversa vojo"), kiu transiras la vilaĝon Rhoon. Stacio Rhoon situas sur la kaj estis malfermita la.
Volenice (distrikto Strakonice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Poortugaal
Poortugaal estas vilaĝo en la nederlanda municipo Albrandswaard, en la provinco Sud-Holando. La vilaĝo, sudokcidente de Roterdamo, situas inter la havenoj de Roterdamo kaj la rivero Oude Maas (Malnova Mozo).
La nomo plej verŝajne devenas el "Portugal" (Portugalio), kion sugestas la blazono de la flago.
Vacovice
Vacovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 8 km okcident-sudokcidente de Volyně kaj 16 km sudokcidente de Strakonice. Ĝi situas en Šumava cismontaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1467.
Bois-de-Chexbres (stacidomo)
Bois-de-Chexbres estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Ĥeba ponto
Ĥeba ponto (ĉeĥe: Chebský most, germane: Egerbrücke) en Karlovy Vary kunigas komercan kaj administran centron sur la dekstra bordo de Ohře kun la loka parto Rybáře, kie ĝi ligas al ŝoseo I/6. Ĝi transiras fervojlinio Karlovy Vary – Johanngeorgenstadt kaj Ohře, kiun ĝi transvolbigas sur rivera kilometro 175,8.
Kun la malproksima Cheb (prononco: Ĥeb) (germane: Eger) ĝi havas nenion komunan, la nomigo estiĝis pro nekompreno de la komuna germana nomo Egerbrücke (ponto trans Ohře).