cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arecibo-mesaĝo
Celata regiono
Celo de la mesaĝo estis la stel-amaso Messier 13 en la konstelacio Heraklo. Tiu stel-amaso apartenas al nia galaksio lakta vojo. Ĝi estas en distanco de 22.800 lumjaroj kaj konsistas el pli ol 300.000 steloj.
Enhavo
La mesaĝo enhavas informojn pri la biologio kaj la anatomio de la homoj kaj pri la sendloko, do nia Tero.
Kodigo
La mesaĝo konsistas el entute 1.679 bitoj. Ricevanto devus disigi tiun ciferon en ĝiaj primfaktoroj, 23 kaj 73, kaj aranĝu la sinsekvon de bitoj kiel matrico de 23×73, do kiel bildo. Tio rezultigos nur blankan-nigran bildon, ĉar la informoj pri koloroj ne estas senditaj.
La ricevanto devus ankaŭ rekoni malplenajn liniojn kiel alineojn kaj malplenajn kolonojn kiel flankajn partigilojn de najbaraj objektoj.
Unua alineo - numeroj
La unua, en la grafikaĵo blanka parto de la mesaĝo montras dek objektojn, kiuj reprezentas la ciferojn 1 ĝis 10 en binara kodigo. Tie kolorita kvadrato montras "unu", ne kolorita kvadrato montras "nulo". La plej suba linio ne apartenas al la kodigo, sed indikas la pozicion de la malplej valora bito. La dek objektoj estas apartigitaj per flankaj malplenaj kolonoj. La unua parto povas esti komprenita kiel:
0 0 0 1 1 1 1 00 00 00 0 1 1 0 0 1 1 00 00 10 1 0 1 0 1 0 1 01 11 01 X X X X X X X X X  X  ← markigas la inform-unuon kun la plej malgranda valoro
Legendaj estas vertikale, – de maldekstre al dekstre – la binaraj kodoj. En krampoj sekvas la decimalaj kodoj.
001 (1), 010 (2), 011 (3), 100 (4), 101 (5), 110 (6), 111 (7), 001000 (8), 001001 (9), 001010 (10).
Sesa alineo
Temas pri la planedo Tero
La sepa alineo
Pri la teleskopo/sendilo
Kritiko
El vidpunkto de komunikad-spertuloj forta kritiko necesas.
Taŭgaj celoj:
Malpli taŭgaj estas:
La diskutoj pri la enhavo de la mesaĝo foje preskaŭ nur temas pri detaloj, kiuj nur gravas, se oni ricevis la tutan mesaĝon komplete, sen mankoj, speciale la komencon kun la prim-ciferoj. Ĉu inteligentaj ricevantoj povus kompreni la enhavon? Interesa pensludo! Sed kiel listigite: la ŝanco estas tro malgranda. Alia konstruo de la mesaĝo povus doni pli grandan ŝancon al niaj eksterteraj kunuloj!
Por la venontaj jaroj, antaŭ la respondo de la eksteruloj atingos nin, laŭ punkto 6, ni provu ricevi signalojn. Imagu, ke eble inteligentuloj (de Messier 13, aŭ iuj aliaj) jam elsendis mesaĝojn al ni antaŭ 23 000 jaroj. Ni klopodu ricevi ilin. Se ili estis pli inteligentaj ol ni, ili tre probable elsendis pli inteligente. Do, ilia elsendo estas pli longa, ripetita, komencanta kun simplaj bit-sekvencoj, nur post tia komenco sekvos komplikaj detaloj ktp.
La sendintoj mem kritikis la sendadon.
Pri ricevado legu je SETI kaj SETI@home
Děčín
Děčín estas statuta urbo Ĉeĥio. Ĝi situas en norda Bohemio, regiono Ústí nad Labem, sur ambaŭ riverbordoj de rivero Elbo, ĉe enfluejo de rivero Ploučnice. Vivas ĉi tie.
Vidindaĵoj
En rokelstaraĵo super kunfluejo de riveroj Elbo kaj Ploučnice elstaras kastelo, konstruita en loko de devena burgo de Přemyslidoj. Kavaliroj el Bünau lasis en 1573 konstrui renesancan sidejon, plua alkonstruo sekvis post fino de la tridekjara milito dum grafo Maxmilián Thun-Hohenstein. Tiutempe estis konstruita ankaŭ la tn. Longa veturo, kruta alirstrato hakita en la roko. La vojo estas 292 m longa, larĝa ĝi estas 10 m kaj en ambaŭ flankoj ĉirkaŭpremas ĝin muroj altaj 7,5 m. En ties fino staras kastela grenejo. En la 2-a duono de la 17-a jarcento Rozkolora ĝardeno, konstruita Loreta kaj hospitalo. La kastelo estas posedaĵo de la urbo, alirebla estas muzeo kaj Rozkolora ĝardeno.
Vizitinda estas ankaŭ ŝtonponto trans rivero Ploučnice (1564–1569) ornamita per statugrupo de sanktaj Vito, Venceslao kaj Jan Nepomucký, sub la kastelo estas trans Ploučnice ĉena tabulponteto el 1831, sur pilieroj de la ĉenponto estis en la jaro 1933 konstruita ponto de Tyrš kaj moderna betonponto trans Elbo estis malfermita en 1985. Trans Jílovský-rojo kondukas la tn. Ŝafina tabulponteto el 1620, tra kiu ne povis veturi veturiloj.
En Děčín naskiĝis fondinto de la Sokol-movado d-ro Miroslav Tyrš (1832–1884). En la ĉirkaŭaĵo de Děčín estas Paŝtista muro, panorama loko kun ŝtona, 13 m alta belvedero. Ni povas veturi supren per lifto en roko, la suba haltejo estas kajo.
YAP
La vorto havas plurajn signifojn:
Bakoleoj
La bakoleoj (Bakole, ankaŭ: Bakolle, Kole) estas etno en Kameruno. Ili apartenas al la etnaro savaoj (Sawa), aŭ kamerunaj marbordaj etnoj.
La bakolea lingvo apartenas al la bantuaj lingvoj en la familio Niĝer-Kongaj-lingvoj. La bakolea estas almenaŭ parte interkomprenebla kun la bakveria lingvo. Bakoleoj, kiuj vizitis lernejon aŭ vivis en urbo, ordinare parolas la kamerunan kreolan lingvon aŭ norman anglan lingvon. Fakte kreskanta nombro de kamerunanoj el la anglalingve administrata parto de Kameruno plenkreskas kun la kameruna kreola lingvo kiel unua lingvo.
Mirtona Maro
La Mirtona Maro (Mυρτώο Πέλαγος, Myrtöo Pelagos) estas marĝena maro en la Mediteraneo (en la sudokcidento de la Egea Maro) inter la Peloponeza duoninsulo kaj la okcidentaj Cikladoj. La maro estas nomita laŭ la greka heroo Mirtilo (latine Myrtilus) kiu, laŭ greka mitologio, estis ĵetita en ĝin fare de Pelopso.
La maro inkluzivas kvar golfojn : la argolanda golfo, la hidra golfo (Κόλπος Ύδρας), la epidaŭra golfo (Κόλπος Επιδαύρου) kaj la Sarona golfo.
Linio MCD-5
Linio MCD-5 (МЦД-5) Jaroslavsko-Paveleckij estas la kvina linio de Moskvaj centraj diametroj, malfermota en 2023-2024. La itinero liganta la Moskvajn regionajn urbojn Puŝkino, Mitiŝĉi kaj Domodedovo, tra la teritorio de Moskvo, ligas la direktojn Jaroslava kaj Paveleca de la Moskva fervojo. Ĝis nun la paŝo de la itinero de Moskva-3 al Tekstilŝĉiki estas nekonata, projekta laboro pludaŭras. Sur horaroj kaj mapoj, ĝi estas referencita per logoo D5 kaj koloro de verda herbejo.
Joan Oumari
Joan Oumari (n. ) estas libana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Sunnyvale (Kalifornio)
Sunnyvale (komprenu: Sunovalo) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Santa Clara. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo konsideriĝas esti la centro de la fama Silicia Valo.
Geografio
Sunnyvale situas sur la marborda ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato. Ĝi troviĝas en proksimuma centro de Silicon Valley. Santa Clara troviĝas 5, San Jose (Kalifornio) 6, Palo Alto 12 km.
Historio
En la nuna Sunnyvale indianoj vivis dekomence. La unuaj hispanoj-meksikanoj alvenis en la 1770-aj jaroj. Ili establis mision en 1777 en la valo. En 1844 indiano havis la kampon, kiun oni nomis "Posolmi", poste "Ynigo". En 1850 usonano aĉetis ĝin por kulturi tritikojn. Li konstruis la unuan lignan kabanon tie. Ĝi estas nun videbla en la subĉiela muzeo. En 1860 fervojo alvenis kaj oni konstruis stacidometon. En la 1870-aj jaroj la tritikaj kampoj ŝanĝiĝis al fruktokampoj, oni establis ankaŭ ladskatolfabrikon por la fruktoj. Oni nomis la lokon "Ĝardeno de la Mondo". En la 1880-aj jaroj, ĉinaj laboristoj alvenis amase, kiuj laboris malmultekoste. Baldaŭe alvenis ankaŭ italoj, portugaloj, japanoj. En 1897 la unua lernejo ekfunkciis. En 1906 ferproduktejo ekfunkciis kiel la unua ne-agrikultura industrio de la urbo. En 1912 Sunnyvale iĝis oficiala urbo. Post la 2-a mondmilito la fruktokampoj ŝanĝiĝis al hejmoj, fabrikoj, vendejoj kaj oficoj. En 1956 la aviadofirmao Lockheed movis ĝian ĉefsidejon al Sunnyvale. Ekde tiam, multaj teknologio-firmaoj establis oficojn kaj ĉefsidejon en Sunnyvale, inkluzive de AMD, Ames Research Center kaj Yahoo.
Trafiko
En 3 proksimaj urboj flughaveno funkcias, la loĝantoj elektas el ili. El Sunnyvale aŭtovojoj kuras al la proksimaj komunumoj.
Klimato
Sunnyvale situas en mediteranea klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 9-21 °C, en julio kun rekordo 42 °C, en novembro kun rekordo -9 °C. Jare pluvas po 399 mm. La pluvo kulminas en januaro, julie ne pluvas. Neĝado estas malofta, menciinda neĝo falis en 1962 kaj 1976. Granda ŝtormo okazis ekzemple en 1998.
Norfolkinsulo
Norfolkinsulo estas teritorio dependa de Aŭstralio en Oceanio.
Je la 8-a de junio 1856 194 posteuloj de la Bounty ribelintoj ekloĝis sur la insulo. Pitkarna insulo fariĝis tro malgranda por la rapide kreskanta loĝantaro kaj la brita registaro permesis al ili transloĝi al Norfolkinsulo. Ili foriris de Pitkarno je la 3-a de majo 1856.
Camillo Olivetti
Camillo OLIVETTI naskiĝis en Ivrea (Italio) je la 13-a de aŭgusto 1868. Li trapasis la Politeknikan lernejon de Torino, kie li studis sub Galileo Ferraris. Eklektika kaj originala personeco, post diplomiĝo en tekniko Olivetti trapasis iom da tempo en Londono, kie li gajnis sperton kiel fabrika laboristo. Li aliĝis al la socialista partio kaj evoluigis fervoran intereson pri federalismo, loka aŭtonomio kaj demokrata instituta reformo.
Aŭstria Eksterlanda Servo
La asocio Aŭstria Eksterlanda Servo estas agnoska respondeca organizo de la Federacia Ministerio por Internaj Aferoj, kiu proponas 12-monatan alternativon al la respektinda civila deĵoro de enlandaj civitaj deĵordevonaj Aŭstrianoj. Tiu ĉi deĵoro sin eblas plenumi en la fakoj memorservo, sociala zorgado kaj pacservo. La ideo de tiu akcio en repaciĝa signo de pacservo proponis la politika scienciisto Andreas Maislinger el Innsbruck. La 1-an de septembro 1992 povos fari kiel unuan memordeĵoron aŭstria civila deĵordeviganto en la muzeo Auschwitz-Birkenau.
Camillo Olivetti
En 1893 li akompanis Galileon Ferraris al la kongreso pri elektrotekniko en Ĉikago. Li sekvis kursojn pri fiziko je Universitato Stanford kaj fariĝis profesora asistanto pri elektrotekniko. Kiam li revenis al Ivrea, li fondis la kompanion C.G.S. (Centimetro, Gramo, Sekundo), fabrikanton de elektraj mezuraj aparatoj, kiu sekve translokiĝis al Milano.
Olivetti revenis en Ivrea en 1907, kie, je la 29-a de oktobro 1908, li fondis la kompanion "Ing. C. Olivetti & C" por fabriki tajpilojn, kiuj estis konstruitaj entute en Italio. La produktadon faris grupo de dudek homoj trejnitaj de Camillio Olivetti mem dum kursoj en lia propra hejmo, la "Convento", kiu situis apud la fabriko.
Dum la Unua mondmilito, la kompanio Olivetti grandskale konvertiĝis al milita produktado: artileriaj fuzeoj kaj magnetoelektra aviadila ekipaĵo. La produktado de tajpiloj rekomenciĝis per la modelo M20. En 1922 Camillo Olivetti starigis gisejon kaj en 1926 la kompanion OMO (Officina Meccanica Olivetti) por la produktado de iloj por maŝinoj, elpensitaj de Olivetti mem. La unua produkto estis "sentema borilo", poste sekvis freziloj, akrigiloj kaj aliaj specialaj iloj por la produktado de tajpilaj partoj.
Kun sia filo Adriano, kiu revenis de studperiodo en Usono, Olivetti reorganizis la produktan funkciadon de la fabriko kaj plifortigis la vendan reton per la formado de branĉoj kaj filioj en kaj ekster Italio. En 1929, kompanio Olivetti malfermis la unuan transmaran filion, en Barcelono (Hispanio). La sukceso de ĝia kreskostrategio ebligis ĝin rezisti la Depresion, post la krizo en 1929, sen maldungoj.
Dum la 1930-aj jaroj Camillo Olivetti iom post iom donis pli grandan gvidan respondecon al Adriano, sed li restis grava persono en la intensa formplanada kaj produktada laboro, kun projektoj por novaj tajpiloj, la unua kontormeblaro – la serio Synthesis (Sintezo) – la unuaj teletajpiloj kaj la unuaj adiciaj maŝinoj.
En 1938 Camillo Olivetti rezignis kiel kompania prezidanto je la favoro de sia filo Adriano, sed li kontinuis sekvi la produktadon, vendadon kaj administradon, donante specialan atenton al la plibonigo de la socialaj servoj al la dungitoj.
Dum la Dua mondmilito Olivetti verkis kaj publikigis sekretan pamfleton proponante radikalajn socialajn, financajn kaj industriajn reformojn. Post la armistico je la 8-a de septembro 1943 li devis forlasi Ivrea-n kaj kaŝi sin en la ĉirkaŭaĵo de Biella.
Li mortis en hospitalo en la urbo Biella je la 4-a de decembro 1943.
George Joseph Smith
George Joseph SMITH (11-an de januaro 1872 en Londono - 13-an de aŭgusto 1915 en Maidstone) estis brita murdisto, bigamiisto, kiu murdis tri virinojn.
George Joseph Smith naskiĝis kiel filo de asekura agento en Bethnal Green (Londono). Li jam junaĝe trompis, ŝtelis. Li estis arestita en 1896 por 12 monatoj, ĉar li iniciatis virinon, por ke ŝi priŝtelu la dunginton. Per la mono, li malfermis bakejon en Leicester.
Li geedziĝis en 1898 kun Caroline Beatrice Thornhill (sub falŝa nomo Oliver George Love) en Leicester. Tio estis la sola leĝa geedziĝo (en 1899 geedziĝis li kun alia virino en bigamio). La paro translokiĝis en Londonon, kie la edzino laboris kiel servistino kaj ŝtelis por la edzo. Ŝi estis kaptita en Worthing kaj juĝita je 12 monatoj. Ĉe la liberiĝo, ŝi akuzis sian edzon, kiu estis enprizonigita en januaro de 1891 por du jaroj. Ĉe lia liberiĝo, Mrs. Love fuĝis al Kanado.
Smith tiam reiris al sia alia edzino, prenis ties ŝparaĵojn kaj forlasis ŝin. Ne estas konate, kiom da virinoj li trompis en la sekvaj jaroj.
Konate estas, ke Smith en junio de 1908 geedziĝis kun Florence Wilson, vidvino el Worthing. Li forlasis ŝin la 3-an de julio kaj la 30-an de julio jam geedziĝis kun Edith Peglar, kiu anoncis sin kiel domzorgistino. Li ĉiam prenis monon de la virinoj.
La brita polico ricevis leteron en januaro de 1915, en kiu oni atentigis pri du similaj mortoj en bankuvo. La inspektadon gvidis inspektoro Arthur Neil, poste enplektiĝis la patologo Bernard Spilsbury, kiun petis la inspektoro konstati, kiel mortis la virinoj. Post la gazetaj bulvaraj sciigoj, oni trovis trian viktimon. Spilsbury eltrovis, kiel Smith mortigis la virinojn. Li abrupte tiris la piedojn, kaj la supra korpoparto venis abrupte en akvon.
Lin pendigis la 13-an de aŭgusto John Ellis en prizono de Maidstone.
Bernières
Bernières [bɛʁnjɛʁ] estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bernièrois.
Evento (probablo-teorio)
En probablo-teorio, evento estas aro da rezultoj de hazardoprovoj (subaro de la provrezultaro), al kiu probablo estas atribuita. Tipe, ĉiu subaro de la provrezultaro estas evento (kio signifas, ke ĉiu ano de la aro de ĉiuj subaroj de la provrezultaro estas evento); tamen en difinado de probablospaco eblas ekskludi certajn subarojn de la provrezultaro el la klaso da eventoj (vidu sube).
Ekzemplo
Se oni havas kartaron el 52 ludkartoj kaj du ĵokeroj, kaj tiras unu karton el la kartaro, tiam la provrezultaro estas 54-elementa aro, ĉar ĉiu aparta karto prezentas eblan rezulton (observaĵon). Okazo, tamen, estas ĉiu subaro de la provrezultaro: interalie, eventoj, ke la elektita karto trafas al unu el jenaj aroj:
Ĉar ĉiuj okazoj estas aroj, ili estas kutime skribataj kiel aroj (ekzemple {1, 2, 3}), kaj prezentataj grafike per Venn-aj diagramoj. Venn-aj diagramoj estas aparte utilaj por prezentado de okazoj, ĉar la probablon de la okazo eblas identigi kun la rilatumo de la areo de la okazo kaj la areo de la tuta provrezultaro. Ĉiu el la aksiomoj de probablo kaj la difino de kondiĉa probablo povas esti ilustrita en ĉi tia maniero.
Listo de subkoncentrejoj de Mauthausen
Pli sube estas listo de subkoncentrejoj de Mauthausen-Gusen. Tiu ĉi listo ne estas kompleta, se pluraj subkoncentrejoj ekzistis en diversaj periodoj. Plie la sklava laboro de la arestitoj estis eluzata en multaj entreprenoj kaj farmoj, kiuj havis proprajn arestitojn.
Mica (Argeș)
Mica [mika] estas vilaĝo en la rumana distrikto Argeș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Bascov.
Preter Mica pasas la nacia vojo DN7 inter Bascov kaj Râmnicu Vâlcea.
NGC 7509
NGC 7509 (aliaj indikoj — MCG 2-59-6, ZWG 431.13, NPM1G +14.0571, PGC 70679) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Longwy (stacidomo)
Longwy estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Longwy -, situanta en  Longwy, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Regional-Express kaj Grand Est.
Preĝejo Johano Baptisto (Rákospalota)
Preĝejo de Johano Baptisto estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Újpalota, en loĝkvartalo Pestújhely.
Historio
Vilaĝo Pestújhely formiĝis en 1909, kie oni fondis katolikan grupon en 1911, el kio formiĝis paroĥo en post jardeko. Provizora kirko ekfunkciis en 1916. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1920-aj jaroj. Orgeno alvenis en 1952. En 1992 kaj ekstere kaj interne plena renovigo okazis, krome kriptoj kaj lernoĉambroj ekfunkciis sub la preĝejo. En 1994 oni metis memortabulon pri József Antall, kiu vivis proksime longe.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ malgranda placo. La preĝejo havas vastan turon flanke de la konstruaĵo. Interne la sanktejo estas duonronda.
Kermeso okazas en la 24-an de junio (naskiĝtago de Johano Baptisto).
Luis Guillermo Restrepo Rivas
Luis Guillermo RESTREPO Rivas estas kolombia esperantisto, tradukisto kaj inĝeniero pri Scio kaj artefarita intelekto. Li laboras por Aplikado en kompanioj por Administrado de Scio, solvo de problemoj kaj optimumigo. El liaj tradukoj elstaras kantoj el la hispana lingvo.
Gáspár Török
TÖRÖK Gáspár [toeroek] estis rumania hungara fotisto, inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis en Braŝovo la 27-an de julio 1934 mortis la 26-a de aprilo 2019.
Drakenburg
Drakenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Julius Hübner
El lia unua periodo devenas i.a.:
Por la Imperiestra Salono de la Römer en Frankfurter li pentris Frederikon la 3-an, por la urba preĝejo je Meißen Kriston, por la Foiropreĝejo en Halle grandan altarbildon: Sehet die Lilien auf dem Feld, laŭ la montoprediko.
Kaisei Ishii
Kaisei Ishii (石井 快征, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Sagan Tosu.
Julius Hübner
En Dresdeno ekestis:
Vidu ankaŭ
Duseldorfa Pentradoskolo
5220 Vika
5220 Vika estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 23-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo.
Ludoviko la 1-a (Hispanio)
Ludoviko la 1-a de Burbono (Madrido, 25-a de aŭgusto de 1707 – Madrido; 31-a de aŭgusto de 1724), estis reĝo de Hispanio. Lia reĝado de 229 tagoj estas la plej mallonga de la hispana historio (sen enkalkuli la regadon de Filipo la Bela). Li estis la plej aĝa filo de Filipo la 5-a kaj Maria Luiza de Savojo.
Sankta Sebastiano (apartigilo)
La nomo Sankta Sebastiano povas signifi la jenajn:
Ludoviko la 1-a (Hispanio)
Biografio
La 7-a de aprilo de 1709 li ricevis ĵuron kiel princo de Asturio en la kortego kunsida en la monaĥejo de Sankta Hieronimo de Madrido, kaj la 10-a de januaro de 1724 la reĝo Filipo la 5-a subskribis dekreton per kiu li abdikis en sia filo Luis (Ludoviko). La princo ricevis la dokumentojn la 15an, kaj estis publikitaj la venontan tagon.
Ludoviko estis edzo de la franca princino Luiza Isabel de Orleans, filino de Filipo de Orléans, ekde 1722. Kiam ili geedziĝis, li estis 15jaraĝa kaj ŝi 12jaraĝa. La reĝino Isabel estis malakceptita de la kortego pro nenormala konduto, sed kiam lia edzo malsaniĝis je variolo en aŭgusto samjare, ŝi zorge vartis lin, ekspone al kontaĝo, kio fakte okazis sed feliĉe ŝi ne mortiĝis pro tio. Sej monatojn post la akcepto de la krono la monarko mortiĝis je variolo en Madrido la 31-an de aŭgusto de 1724, nur apenaŭ 17jaraĝa.
Tiu tim rapida reĝado estis tute negrava pro sia mallongo kaj ĉar, reale, oni regis ne tiom el Madrido (reĝa kortego de Ludoviko), kiom el la Reĝa Palaco de La Farmo (en la loko segovia de Sankta Ildefonso), nome la alia kortego paralela kie reĝis ankoraŭ Filipo la 5-a kaj lia edzino Isabel de Farnesio, dum Ludoviko okupiĝis nur pri festoj kun siaj amikoj. Lia patro revenis al la trono post lia morto kaj la vidva reĝino Luisa Isabel estis resendita al Francio. Ili ne havis idaron.
Salföld
Salföld [ŝalfold] estas tre malgranda feriejo kaj vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Tapolca.
Situo
La vilaĝo situas en flanke de kaldrono, laŭ traira flankovojo. Balatono troviĝas 3, Badacsony 5, Tapolca 12, Keszthely 30 km-ojn. Salföld apartenas al la Nacia parko Supra Balatono.
Historio
La unua mencio devenis el 1138. En la 16-a jarcento la turkoj bruldetruis la vilaĝon. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis. La vilaĝanoj okupiĝas pri vinkulturo kaj turismo. Vilaĝservoj estas biblioteko, migra poŝto, kuracejo, vendejo.
Binger Wald
La Binger Wald aŭ arbaro de Bingen estas ĝis 638,6 m alta parto de la mezmontaro Hunsrück en Rejnlando-Palatinato, Germanio.
Flaŭro kaj faŭno
En la arbaro de Bingen konsistas je ĉ. 40 % el kverkoj. Ĉefe kreskas miksarbaro. La arbara areo havas grandecon de ĉ. 7.000 ha.
Historio
Megalitaj tombejoj en la sudoriento de von Dichtelbach, burgoj kaj hodiaŭaj setlejoj kaj vilaĝoj atestas, ke la regiono jam estis loĝata ekde longe. El la romia epoko estas restaĵoj de Villa Rustica kaj konstruaĵrestaĵoj apud forstdomo de Lauschhütte. Tra la arbaro de Bingen iras la Ausonius-strato, militista interligo inter Bingen kaj Treviro.
Montoj
La plej alta monto en la arbaro de Bingen estas la monto Kandrich (alteco 638,6 m), kaj la plej malalta parto estas en la rejna valo apud Niederheimbach (alteco 80 m). Jen la plej gravaj montoj kun alteco en metroj super marnivelo:
Riveroj
Ene kaj rande de la arbaro de Bingen fluas interalie jenaj riveretoj:
Sebestyén András Vetró Bodoni
Sebestyén András VETRÓ BODONI rumania hungara instruisto, grafikisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 19-an de januaro 1976. Ŝi estas la filo de András Vetró kaj de Zsuzsa Vetró Bodoni, la pli aĝa frato de Barnabás Vetró Bodoni.
Kariero
Sebestyén András Vetró Bodoni diplomitiĝis en Arta Altlernejo de Kluĵo en 2000. Li laboris kiel instruisto en Târgu Secuiesc kaj Braŝovo
NGC 7510
NGC 7510 (alia indiko — OCL 256) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cefeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11718 Hayward
11718 Hayward estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
2947 Kippenhahn
2947 Kippenhahn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomino Ingrid van Houten-Groeneveld elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
11718 Hayward
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicholas Mark Edward Alexander Hayward, finalisto de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri kemio. Li estas lernanto ĉe la Dover Grammar School for Boys en Dovero (Kent, Unuiĝinta Reĝlando).
2947 Kippenhahn
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astrofizikiston Rudolf Kippenhahn.
Berlina aerponto
La Berlina aerponto estas la provizigo de okcidenta Berlino per aviadiloj fare de la aliancanoj inter la 23-a de junio 1948 kaj la 12-a de majo 1949 dum la blokado de Berlino fare de la sovetia armeo.
Historio
Jam antaŭ la berlina aerponto estiĝis la malgranda aerponto. La estro de la sovetia militadministracio en Germanio, Vasili Daniloviĉ Sokolovski, ordonis la 1-an de aprilo 1948, kiel reago al la konferenco de Londono inter britoj, francoj kaj reprezentantoj de Benelukso pri aligo de Germanio al la eŭropa okcidento, kion Sovetunio konsideris rompo de la konvencio de Potsdam, la portempan fermon de la landlimoj. Tial la aliancanoj devis provizi siajn soldatojn en Berlino per aviadiloj.
La monreformo farita la 20-an de junio 1948, fare de nur la okcidentaj aliancanoj en la tri okcidentaj okupadzonoj, igis Sovetunion reagi. La 23-an de junio monreformo okazis ankaŭ en la sovetia okupadzono, por malhelpi inundon de la malnovaj imperiaj markoj el la okcidentaj zonoj. La anoncon, ke tiu reformo estos por la tuta Berlino, kontraŭis la aliancanoj enkondukante la okcidentan DM ankaŭ en okcidentan Berlinon. Tia konduto inter iamaj aliancanoj (nun okcidentaj kaj orienta) fine kaŭzis la blokadon de Berlino. La anonco de la novaĵagentejo de la sovetia okupadzono estis jena: "La departemento pri transporto de la sovetia militadministracio estas devigita, pro teknikaj malfacilaĵoj, haltigi la trafikon de ĉiaj var- kaj personvagonaroj al kaj el Berlino morgaŭ matene, je la sesa horo."
Jam dum la nokto de la 23-a al la 24-a de junio la elektrolivero de la centralo Ĉornevic al okcidenta Berlino estis interrompita. Frumatene la 24-an de junio sekvis la interrompo de ĉia trafiko strata, fervoja kaj ŝipa inter Berlino kaj la okcidentaj zonoj. Ĉar Berlino estis daŭre nur ruinejo en kies okcidentaj sektoroj vivis ĉirkaŭ 2,2 milionoj da homoj, ĝi dependis tute de provizo elekstera.
La registaroj de la okcidentaj potencoj ja kalkulis pri reago al la monreformo, sed tute neatendite trafis ilin la blokado de Berlino. Tiel ili devis decidi ĉu forlasi Berlinon aŭ resti tie. La militguberniestro de la usona zono, generalo Lucius D. Clay, estis unu el la plej fervoraj jesuloj de la restado en Berlino. Li proponis rompi la blokadon per armita tankaro. Pro risko de militprovokado la usona prezidanto Harry S. Truman rifuzis tion.
La aerkoridoroj
Kontraŭe al la surteraj vojoj al Berlino, ekzistis kontrakto pri la aerkoridoroj de Berlino, kiu garantiis al la aliancanoj ties liberan uzon. Tiel la generalo Curtis LeMay, ĉefo de la usona aerarmeo, estis pridemandita pri ebla provizigo de Berlino traaera. Generalo Albert Wedemeyer, indikis, ke generalleŭtenanto William H. Tunner, organizis plurjaran aerponton (la Hump-aerponton) super parto de la Himalajo, kiu provizis la trupojn de Jiang Jieshi, kiuj marŝis kontraŭ la invadintoj. La 23-an de julio 1948 Tunner iĝis estro de la "Airlift Task Force".
Evidentiĝis, ke la brita Royal Air Force jam kreis aerprovizigon por propra uzo kaj vidis tre pozitive ties pligrandigon. Post tiel nomata malgranda blokado en printempo 1948, la brita aerkomandanto Rex Waite jam estis kalkulinta, ke okaze de nova blokado eblos provizi ne nur la proprajn trupojn, sed ankaŭ la berlinan popolon per aerponto. Tiaj britaj planbazoj igis la usonan militguberniestron Clay provi la provizon de la berlina popolo per aerponto.
Unuaj flugoj
La unua flugo de la aerponto okazis la vesperon de la 23-a de junio: La usona civila piloto Jack O. Bennett pilotis laŭ indiko de Clay transportaviadilon ŝarĝita de terpomoj al Berlino kaj daŭrigis tion dum la sekvaj tagoj. La 25-an de junio generalo Clay ordonis la starigon de la berlina aerponto, kaj la 26-an de junio la unua aviadilo de la usona aerarmeo atingis la flughavenon Tempelhof en Berlino kaj tiel oficiale komencis la operacion Vittles. La operacio Plain Fare de la brita aerarmeo sekvis du tagojn poste. Unue la usonanoj uzis nur malgrandajn aviadilojn de la tipo C-47 Skytrain, sed baldaŭ aldoniĝis aliaj.
Evidentiĝis baldaŭ, ke ĉiaj transportaderoj estos plibonigitaj por sukcesi atingi la necesajn kvantojn: aviadiltipoj, surteriĝejoj, riparo de aviadiloj, malŝarĝado, planado de fluglinioj, ktp.
Plibonigo de la aerponto
Komence oni kalkulis je po 750 tunoj da varoj tage. Danke al la reorganizo de generalo William H. Tunner, kiu transprenis la estradon de la aerponto kelkajn semajnojn post ĝia estiĝo, jam fine de julio 1948 oni atingis pli ol 2.000 tunojn tage. La 15-an - 16-an de aprilo 1949 oni atingis la 24-horan rekordon de 12.849 tunojn da ŝarĝo kaj 1.398 flugoj. Oni transportis aldone al nutraĵoj kiel sekigita lakto, sekigitaj terpomoj kaj faruno ĉefe karbon (kiel brulaĵo kaj por produkti elektron) kaj benzinon, sed ankaŭ kuracilojn kaj aliajn necesaĵojn.
Tiaj grandegaj kvantoj eblis nur pro bone pripensita sistemo: la tri aerkoridoroj estis uzitaj kiel unudirektaj vojoj: tra la norda (de Hamburgo al Berlino) kaj la suda (de Frankfurto ĉe Majno al Berlino) koridoroj oni flugis al Berlino kaj tra la centra koridoro nur de Berlino al Hanovro. La aviadiloj flugis en la koridoroj je kvin niveloj. Ĉiu piloto rajtis nur unu surteriĝprovon, sed tiu missukcesis, li devis reflugi kun la ŝarĝo. Tiel eblis, ke en Berlino ĉiujn tri minutojn surteriĝis unu aviadilo. La restado estis malpligrandigita de 75 al 30 minutoj.
Aldone al pilotoj el Britio kaj Usono, flugis poste ankaŭ iuj el Aŭstralio, Novzelando, Kanado kaj Sudafriko. Francio ne povis rekte partopreni, ĉar la franca aerarmeo estis engaĝita en la hindoĉina milito, ĝi povis nur provizi siajn proprajn garnizonojn. Francio akceptis starigon de la tute nova flughaveno Tegel en sia sektoro. La flughaveno estis konstruita dum nur 90 tagoj. Francoj eksplodigis la elsendmaston de la najbara "Berliner Rundfunk" (berlina radio) regita de Sovetio, kiu ĝenos la surteriĝon de la aviadiloj. Pro tio estiĝis denove protestoj kaj diskutoj fare de la sovetia militadministracio.
Dum la blokado de Berlino ties urbestro Ernst Reuter (SPD) estiĝis simbolo de la berlina volo kontraŭstari komunismon. Lia parolado antaŭ la ruino de Reichstag estis aŭskultita tra la mondo:
Fino de la aerponto
Pro la mondpolitika evoluo kaj pro la - per la aerponto - montrita volo kontaŭstari aneksadon de okcidenta Berlino fare de Sovetunio, tiu fine ordonis la remalfermon de la surteraj kaj surakvaj vojoj al Berlino la 12-an de majo 1949 je 0:01.
Rozinbombiloj
La nomon de rozinbombiloj (el la germana: Rosinenbomber, angle: candy bomber) ricevis la aerpontaj aviadiloj pro Gail Halvorsen kaj ties samfaruloj, kiuj ligis dolĉaĵojn (ĉokoladon, maĉgumojn, ...) el sia porcio al naztukoj kaj ĵetis ilin kiel malgrandaj paraŝutoj el la aviadilo antaŭ la surteriĝo en Tempelhof al la infanoj atendantaj ĉe la flughaveno. Kiam oni eksciis pri la sekretaj forĵetoj per la raportoj en la berlinaj gazetoj la agado baldaŭ disvastiĝis kaj multaj pilotoj kaj aliaj usonanoj kolektis dolĉaĵojn kaj maĉgumojn por subteni la operacion Little Vittles (provianteto).
Bilanco
Entute inter junio 1948 kaj majo 1949 ĉirkaŭ 2,34 milionaj da tunoj da ŝarĝo, inter ili 1,44 milionaj da tunoj de karbo, 490.000 tunoj da nutraĵoj kaj 160.000 konstrumaterialoj por la flughavenoj kaj elektrocentralo estis transportitaj al Berlino. La nutraĵojn oni sekigis kiel eble plej multe (lakto, terpomoj, ...) por ŝpari pezon.
Pro la limigitaj kvantoj eblis transporti nur la plej necesaj varoj. La situo de la popolo estis pli malbona ol dum la militjaroj. Pro la mankaj brulaĵoj, la malfortiĝoj pro malbona nutraĵo kaj mankaj kuraciloj, la kvanto de malsanuloj (ĉefe tuberkulozo) kaj mortintoj ege altiĝis dum la vintro 1948/49.
Ekde 1951 la aerponta monumento, kreita de Eduard Ludwig (1906–1960) kaj starigita sur la loko de la aerponto, antaŭ la iama flughaveno Tempelhof, memorigas pri la mortintoj. Poste samaj monumentoj estis starigitaj ĉe la flughaveno Frankfurta kaj ĉe la armea flughaveno Celle. En Faßberg ekzistas aerponta muzeo, kiu prezentas la historion de la aerponto.
Flughavenoj
La plej multaj flughavenoj estis komence nur herbaj trakoj, kiuj estis solidigitaj dum la operacio. Tiel dum nur tri monatoj estis konstruita en Tegel la 2.400 metrojn longa forir- kaj surteriĝ-vojo, kiu tiam estis la plej granda en Eŭropo.
Berlino
En Berlino oni surteriĝis sur la flughavenoj Gatow (brita sektoro), Tempelhof (usona sektoro) kaj Tegel (franca sektoro). Aldone grandaj britaj flugŝipoj, kiuj transportis ĉefe karbon kaj salon, sur la Havel kaj la Wannsee. En Tempelhof oni starigis la tiam plej modernan radarsistemon por ne interrompi la flugojn dum malbona vetero aŭ nokte.
Okcidenta Germanio
La usonanoj ekflugis ĉefe el Wiesbaden kaj Frankfurto ĉe Majno. Karbo venis ĉefe el la brita zono, de la flughavenoj de Lübeck, Celle, Faßberg, Wunstorf kaj Jagel, kiuj parte estis pligrandigitaj kaj ricevis bonan ligon al fervojo.
La britaj flugŝipoj ekflugis de la rivero Elbo ĉe Hamburgo.
Aviadiloj de la berlina aerponto
Komence la usonanoj uzis la aviadilojn C-47 Skytrain aŭ ties civilan ekvivalenton DC-3. Pro la maksimumaj 3 tunoj da ŝarĝo tiuj aviadiloj rapide estis tro malgrandaj kaj estis anstataŭitaj de la plej grandaj C-54 Skymaster kaj DC-4, kiuj povis transporti 9 tunojn kaj estis ankaŭ pli rapidaj. Entute 380 tiaj aviadiloj partoprenis al la aerponto. Aliaj usonaj aviadiloj, kiel la C-97, kiuj povis transporti 31 tunojn kaj en la tiama epoko estis gigantoj, nur malofte partoprenis.
La granda nombro de samtipaj aviadiloj plifaciligis kaj plibonigis la logistikon. La aviadiloj havis la saman rapidecon kaj flugecojn, kio ebligis malpligrandigi la distancon inter aviadiloj kaj pligrandigi la frekvencon de foriroj kaj surteriĝoj. Riparadoj kaj trovo de eroj estis pli facilaj kaj efikaj. Teamoj povis facile ŝanĝi aviadilon. Ŝarĝo kaj malŝarĝo estis sistema kaj rutina.
La britoj kontraŭe uzis multajn diversajn aviadilojn. Multaj inter ili estis iamaj bombiloj aŭ ties civilaj versioj. Pro manko de aviadiloj la britoj luis multajn aviadilojn de civilaj flugasocioj. La aparta ero de la britoj estis la uzo de flugŝipoj, kiujn oni uzis ĉefe por transporti karbon kaj salon. Tiaj aviadiloj estis konstruitaj por surmariĝi.
Pro propagandaj kaj ĉefe logistikaj kialoj oni ne uzis - krom escepte kaj mallonge unu Junker Ju 52 - germanajn aviadilojn.
15-a datreveno de la aerponto
Okaze de la 15-a datreveno de la aerponto, iom post la konstruo de la Berlina Muro, unuafoje usona ŝtatprezidanto, John F. Kennedy, vizitis okcidentan Berlinon. Lia fama jubilea parolado de la 26-a de junio 1963 antaŭ la urbodomo de Schöneberg („Ich bin ein Berliner“ - mi estas berlinano) plifortigis la solidarecon kaj subtenon, jam pruvita per la aerponto, de la usona popolo al la volo pri libero de la popolo de la tuta Berlino.
Eksteraj ligiloj
Berlin Blockade
Křenovy
Křenovy (devene Chrzenow aŭ Křenov; Kschenowa) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Ĝi situas apud ŝoseo I/26 kvar kilometroj okcidente de Staňkov kaj dek tri kilometroj nordoriente de Domažlice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Jairo Morillas
Jairo Morillas (n. ) estas hispana futbalisto.
Li futbalas ĉe V-Varen Nagasaki.
Princepiskopujo Minden
Princepiskopujo Minden estis eklezia teritorio de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacio. Princepiskopujo Minden apartenis al la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo.
La princepiskopujo formiĝis en la 12-a jarcento kiel neeklezia teritorio de la princepiskopoj de Minden, kies diocezo tamen estis klare pli granda. En 1648 la princepiskopujo estis sekularigita kaj iris sub la nomo „Princlando Minden“ al Brandenburgio-Prusujo.
Bertheauville
Bertheauville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bertheauvillais.
Lunduo
Lunduo (portugale: lundú) estas malnova afrikobrazila popoldanco laŭ 2/4-a takto, kiun akompanis gitaro (violão), foje ankaŭ perkutinstrumentoj. Same kiel batuko ĝi apartenas al la antaŭuloj de sambo, de kiu ĝi nun estas forŝovita, kaj al la plej malnovaj brazilaj muzikstiloj. La danco populariĝis ankaŭ en la blankula mezklaso kaj estas konsiderebla kiel unua nacia danco de Brazilo.
Béla Ernyey
Béla Ernyey [ernjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ernyey Béla estas hungara, ankaŭ aŭstra aktoro, voĉoaktoro, verkisto. Lia nomo estas plej ofte ekster Hungario Bela Erny.
Béla Ernyey naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Ernyey frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, kie lia instruisto estis József Antall. Li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1965. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. Inter 1966 kaj 1974 li apartenis al Gaja Teatro, kie li havis rolojn dramajn kaj muzikalajn. Li akiris aŭstran ŝtatanecon kaj ekde 1974 li havis rolojn precipe en teatroj de Vieno kaj Munkeno.
Ernyey en 1964 (kiel studento) li debutis en filmo. Baldaŭ konstante li havis ankaŭ filmajn rolojn. Pli malofte li havis hungarajn filmajn rolojn dum la Viena periodo, sed samtempe li havis rolojn en aŭstraj-germanaj filmoj.
Li ricevis plurajn hungarajn premiojn. Li edziĝis trifoje, la unua edzino naskis filinon.
Longwy
Longwy estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Longoviciens.
Vintra solstico
En astronomio, solstico estas ĉiu el la du datoj en la jaro, en kiuj Suno atingas la plej grandan angulan malproksimiĝon de ekvatoro, en sia ŝajna movo en la ĉielo. Pro tiu granda malproksimeco, ŝajnas, ke Suno haltas (vorto “solstico” devenas el Latino solstĭtĭum: sōl “suno” + stătŭs “starado”, t.e. “suno ŝajne haltas”).
Vintra solstico okazas inter la 21-a kaj la 23-a de Junio en suda hemisfero, kaj inter la 21-a kaj la 23-a de Decembro en norda hemisfero. En vintra solstico okazas la plej mallonga tago kaj la plej longa nokto de la jaro. Kiam en unu el la hemisferoj okazas vintra solstico, en la alia estas somera solstico.
Banská Belá
Banská Belá, hungare Bélabánya, germane Düllen estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en distrikto Banská Štiavnica.
La vilaĝo situas en valo, najbare de Banská Štiavnica, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Banská Štiavnica-Žiar nad Hronom.
Historio
En la ĉirkaŭo minis jam la romianoj; en la mezepoko oni mencias unuafoje la lokon en 1228 en formo "Bela". Tiutempe la loko apartenis al Banská Štiavnica, ankaŭ tie oni minis arĝenton. Ĝi estis en la mezepoko kaj ĝis fino de la 19-a jarcento floranta minurbo.
Alianco de minurboj dum la mezepoko en la regiono slovake-hungare:
Dum bataloj kontraŭ husanoj la minejo sendependiĝis de Selmecbánya kaj urbiĝis en 1450. Ladislao la 5-a (Hungario) donacis al la urbo privilegiojn en 1453 kaj ĝi iĝis unu el la plej grandaj urboj de Supra Hungarujo. La urbo aliĝis al alianco de minurboj. Lernejo ekfunkciis ekde 1565. La turkoj detruis la urbon en 1552 kaj en 1664, tamen ĝi ekhavis la rangon libera reĝa urbo en 1572 ĝis la 18-a jarcento, tiam unuiĝis kun Selmecbánya. Ĝis 1919 la loko apartenis al Hont. Poste apartenis al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1954 ĝi estas memstara vilaĝo. En 2001 loĝis en la vilaĝo 1218 da homoj (1151 slovakoj).
Famuloj
En la iama Bélabánya naskiĝis hungara piaristo Vilmos Rappensberger.
Paulus Kruger
Stephanus Johannes Paulus KRUGER (naskita je la 10-a de oktobro 1825 en Vaalbank, mortinta je la 14-a de julio 1904 en Clarens en Svislando) estis sud-afrika politikisto, prezidento de la Transvala Respubliko ek de 1880.
Kruger, nomata ankaŭ "Onklo Paŭlo" (Oom Paul), estis konata kiel rezistulo al la brita influo en suda Afriko. En 1881 li gvidis ribelon de la buroj en Transvalo kaj la Oranĝa Liberŝtato kontraŭ la brita hegemonio kaj per tiu "unua britia-bura milito" atingis sendependecon de la buraj teritorioj. Je la 29-a de decembro 1895 li sukcesis venki ribelon de Leander Starr Jameson, kiu provis rebritigi la burajn teritoriojn. Gratula telegramo de la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a kaŭzis politikajn diferencojn inter Britio kaj Germanio.
En la dua Britia-bura Milito Kruger transdonis la prezidentecon al sia viculo Burger kaj per nederlanda batalŝipo iris al Eŭropo, kie li pasigis la ceteron de sia vivo. Nur post lia morto en Svislando oni reportis lian kadavron al Sud-Afriko por entombigo en Pretorio.
Pri lia nomo memorigas la Nacia Parko Kruger, fondita de li, en Sud-Afriko kaj la ora monero "Kruger-a Rando", kiu portas lian bildon.
Miklós Rékai
Miklós Rékai [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rékai Miklós estis hungara harpisto, komponisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis Riedl ĝis 1907, lia patro estis Nándor Rékai, lia frato estis András Rékai.
Miklós Rékai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Polideŭko (mitologio)
Polideŭko (helene Polydeukés) estis laŭ helenaj mitoj unu el du Dioskuroj aŭ ĝemeloj - filoj de Leda. La dua filo - ĝemelo, estis Kastoro, kies patro estis edzo de Leda, reĝo de Sparto Tindaro, dum male patro de Polideŭko estis la plej alta dio Zeŭso, kiu Ledon ekamis kaj por proksimiĝo prenis sur sin formon de cigno. Kaŭze de tio Polideŭko havis senmortecon. Ambaŭ Dioskuroj estis nedisigeblaj unu de la alia. Kune travivadis ĉiujn aventurojn. Ili ambaŭ ofte venkadis en Olimpiaj ludoj. Dum Polideŭko famis en pugna batalo, Kastoro havis famon de soldato kaj ĉevaldresisto. Pliajn informojn vidu la paĝon Kastoro kaj Polukso
Kulto de Dioskuroj estis adorata en tuta Grekio, aparte en Lakonio.
Nun temas ankaŭ pri nomo de astro en stelaro Ĝemeloj.
Ŝastro
Ŝastro (sanskrite, śāstra aŭ शास्त्र) signifas skolastikan traktaĵon ene de la tradiciaj sciosistemoj de Barato. Ekzemple, oni nomas la tekstoj pri gramatiko, juro, literaturo, filozofio, poetiko, ktp. kiel ŝastroj, kontraste de la fundamentaj sanktaj skriboj, kiel la Vedoj aŭ la Sutroj budhismaj, aŭ de literaturaj skriboj mem, t.e. poemoj, dramoj, ktp. Pro tio, ŝastro ĉiam priskribas iun temon, kvankam ĝi ankaŭ preskribas la korektajn aspektojn de la temo. Cetere, ŝastro, kies radiko estas śās, “instrui aŭ disciplini,” signifas instruon pri io. Do, ŝastro donas ambaŭ bazan priskribon de iu temo kaj la laŭ tradicio plej bonan metodon aŭ praktikon rilate al la temo.
Mara lotuso
Mara lotuso (Lotus maritimus) estas  plantspecio en la genro lotuso en la familio de la Fabacoj, subfamilio Faboideoj (Faboideae). Ĝia ĉefa disvastigejo estas la mediteranea regiono kaj Mezeŭropo.
Habito kaj folio
La mara lotuso kreskas kiel multjara herba planto. Ĝi posedas fortan tigon kaj mallarĝaj grundŝosoj. La tigo kaj la folioj estas pli aŭ malpli haraj aŭ kalvaj kaj plej ofte de blue verda koloro. La eĝaj tigo estas kuŝantaj ĝis starantaj, je la bazo disbranĉitaj kaj plej ofte 10 ĝis 20 cm longaj.
La folioj estas plej ofte karnecaj kaj kvinnombre pinataj. La bazaj folieto estas ĉiam pli malgrandaj ol la supraj kaj estas kiel la stipuloj mallongaj kaj kunkreskintaj kun la folitigo. La malsupraj folietoj estas obligve ovoformaj, pintaj kaj iom pli longaj ol la ĉ. 0,6 ĝis 1,2 cm longa folitigo. La tri finaj folietoj havas mallongan tigon aŭ estas sentigaj, ili estas renverse ovformaj ĝis deltoidformaj kaj longas ĝis 3 cm kaj ĝis 1,5 cm larĝa.
Frukto kaj semoj
La rektaj aŭ iom kunpremitaj guŝoj longas 4 ĝis 5 cm kaj larĝas ĉ. 3 mm; ili havas kvar glataj kaj ĉ. 1 mm larĝaj flugiloj. La guŝoj estas kalvaj aŭ iom haraj, en matura stato sepiabrune, kaj multsemaj.
La glataj, olivverdaj kaj nigre punktitaj semoj havas diametron de ĉ. 2 mm kaj estas globformaj.
Kromozomaro
La Kromozomnombro estas 2n = 14.
Ekologio
La subgrundaj partoj de la mara lotuso malagrable odoras. La folioj de tiu specio havas rimarkeblan noktan moviĝon.
La nektaro nur estas atingebla por tiuj insektoj, kiuj havas minimume 12 mm longan rustron (speciale  burdoj).
Disvastigo
Lotus maritimus estas elemento de la mezeŭropa kaj mediteranea flaŭro. La disvastigejo entendiĝas de la nordokcidenta Afriko trans Hispanujo kaj Francujo al suda Skandinavio kaj en la oriento ĝis Polujo kaj Rumanujo ,en la sudo ĝis la nordokcidenta Jugoslavio kaj norda Italujo, Korsiko kaj Sardenio. Unuopaj kreskejoj ekzistas en Krimeo kaj la kaŭkaza marbordo de la Nigra Maro.
La mara lotuso kreskas sur nutraĵriĉaj en printampo malsekaj grundoj.
Taksonomio
La unua priskribo de Lotus maritimus okazis 1753 fare de  Carl von Linné. sinonimo de Lotus maritimus L. etas: Tetragonolobus maritimus (L.) ROTH, Lotus siliquosus L.
Richárd Juha
Richárd Juha [riĥArd], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Juha Richárd Attila estas hungara skulptisto, medalisto, instruisto. Richárd Juha naskiĝis la en Debrecen.
Biografio
Richárd Juha abiturientis en 1992 en belarta gimnazio de Nyíregyháza ricevanta diplometon pri skulptado kaj bronza gisado. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1998. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Rétfalvi kaj Tamás Gaál. Li instruis pli ol jardekon en belarta gimnazio de Debrecen. Li ricevis premiojn inter 2005- 2015, stipendion en 2017n.
Nord-Marianoj
La Nord-Marianoj estas teritorio dependa de Usono en Oceanio, survoje al memstareco.
Șimleu Silvaniei
Șimleu Silvaniei, Szilágysomlyó , Schomlenmarkt, estas urbo en Rumanio laŭ la rivero Crasna okcidente de Zalău. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Bic, Cehei kaj Pusta.
Nord-Marianoj
Geografio
Biogeografie la insularo troviĝas en le Pacifika ekozono laŭ la sistemo de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Șimleu Silvaniei
Historio
Szilágysomlyó estis hejmloko de la nobela familio Báthory de Somlyó.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 6 885 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 15 292 (68 % da rumanoj).
Nord-Marianoj
Geografio
Kelkaj insuloj estas Asuncion, Agrihano, Pagano, Agiĥano, Alamagano, Saipano, Tiniano, Rota kaj Sarigano.
Popla eŭkalipto
La popla eŭkalipto (Eucalyptus populnea; angle : Poplar box aŭ Bimble box), estas endemia arbospecio el Aŭstralio. Ĝi troviĝas en centra kaj marborda Kvinslando kaj en norda Novsudkimrujo. Ĝi povas alti ĝis 25 metrojn kaj konstituas vastajn duonarbarajn komunumojn en aridaj kaj duonaridaj regionoj.
Tiu aŭstralazia specio estas karakterizata per brilaj, rondetaj malhelverdaj folioj kaj fibreca kruda griza ŝelo sur la trunko kaj la pli grandaj branĉoj. En la nordo de sia arealo la specio hibridiĝas kun la parenca E. brownii kiu estas tre simila en aspekto, sed kun pli lancetformaj folioj. La popla eŭkalipto ofte formas arbarerojn kun aliaj specioj kiaj ekzemple Acacia aneura kaj Eremophila mitchellii.
YBI
La vorto havas plurajn signifojn:
Naturismo
La vorto naturismo signifas plurajn aferojn:
Ankaŭ vidu Naturalismo (literatura stilo).
Kantono Greene (Arkansaso)
La kantono Greene - angle Greene County - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ruĝdorsa lanio
La Ruĝdorsa lanio (Lanius collurio) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj.
Aspekto
Ĝi 16–18 cm kaj havas dikan, hokfinan bekon. La masklo havas ruĝecbrunan dorson kaj blugrizajn kaposupron kaj pugon. La tipa inter lanioj larĝa okulstrio estas nigra kun blanka superokula strieto, ankaŭ la gorĝo blanka, la korposubo blankeca kun rozkolora nuanco. La vosto estas nigra, la eksteraj vostoplumoj estas parte blankaj en supraj partoj, do bildo simila al tiuj de enantoj. La flugilplumoj estas malhelaj.