cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuelpumpilo
Historia evoluo
Ĝis la 1970aj jaroj nur aplikiĝas mekanikaj mezuriloj. Ekde ĉirkaŭ 1978 aperis la unua elektronika mezurilo en fuelpumpaj kolonoj. La modernaj fuelpumpiloj nun havas teknikon per kiu eblas ricevi multajn diversajn fuelproduktojn el unu fuelpistolo (la tiel nomataj „MPF“ = multprodukta fuelpistolo). El tiuj fuelkolonoj oni povas ricevi ĝis kvin diversajn fuelspecojn po fuelkolona flanko.
Mezurado de la traflukvanto
La mezurado de la traflukvanto ene de la pumpilo okazas per ŝraŭbaj aŭ piŝtilnombriloj.
89 Julia
89 Julia estas granda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Édouard Jean-Marie Stephan en la observatorio de Marsejlo (Francio).
Ĝi ŝuldas ĝian nomon al Sankta Julia de Korsiko, patronino de Korsiko.
Guiclan
(jen france, bretone Gwiglann) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
László Vinkler
László Vinkler [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vinkler László estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto.
László Vinkler naskiĝis la  en Szabadka (Hungara reĝlando, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Szeged.
Hemel Hempstead
Hemel Hempstead estas urbo en angla graflando Hertfordshire. Ĝi ekzistas kiel setlejo ekde la 8-a jarcento. En la urbo loĝas 81.143 (stato: 2001) loĝantoj.
La okazis tie grandaj eksplodoj en la loka petroldeponejo, en benzincisternoj.
Geografio
Hemel Hempstead situas inter la riveroj Gade kaj Bulbourne. Natura ĉirkaŭa areo estas la Chilterns.
Kulako
Kulako (кулак; IPA: /kuˈlak/) estis riĉa kamparano de la epoko de la malfrua Rusia imperio kaj frua Sovetunio.
A Contemporary Theatre
A Contemporary Theatre, aŭ ACT, estas profesia teatra kompanio en Seatlo, Usono. Ĝi estis la unua teatro en Seatlo dediĉita aparte al la prezentado de novaj teatraĵoj. Ĝi debutis en 1965. Ĝia ĉefa scenejo estas Kreielsheimer Place, la antaŭa Eagles Auditorium, dediĉita post ĝisfunda renovigado, en 1996.
Oitio
Etimologio
"Oiti" kaj "goiti" devenas el la tupia uï'tï.
Sinonimoj
Taksonomiaj sinonimoj: ''Licania tomentosa var.angustifolia (Benth.) Cowan; Moquilea tomentosa Benth.; M. tomentosa var. angustifolia Hoko.f.; M.tomentosa var. latifolia Hoko.f. kaj Pleragina odorata Arruda.''
Valašské Meziříčí
Valašské Meziříčí estas urbo en Ĉeĥio kun, kiu situas en Moravio, 15 km de urbo Vsetín. Valašské Meziříčí estas grava fervoja kaj landvoja vojkruciĝo kaj signifa ekonomia kaj kultura centro de regiono, kies nomo estas Valaĥio kun multe da historiaj kaj kulturaj memorigaĵoj.
Oitio
Karakterizaĵoj
Specio indiĝena de la Atlantika Arbaro, populara en urbaj areoj, ĝi estas vaste uzata en la arbarigado de kelkaj brazilaj urboj en la nordoriento kaj aliaj diversaj regionoj de la lando. Ĝia trunko havas rezisteman lignon, de grandega daûrebleco, konsilinda por la domkonstruado, fostoj, ŝpaloj, konstruoj de malgrandaj boatoj kaj pluraj aliaj uzoj.
Valašské Meziříčí
La urbo situas en kunfluejo de riveroj Rožnovská Bečva kaj Vsetínská Bečva (plu daŭrigas nur rivero Bečva). Valašské Meziříčí estiĝis en la jaro 1923 per unuiĝo de Meziříčí (la unua mencio pri Meziříčí estas el la jaro 1297), kaj de Krásno (la unua mencio pri Krásno devenas el la jaro 1299). Sed ambaŭ urboj ekzistis kiel memstaraj urboj, eĉ kiam historia evoluo de la urboj estis simila. Precipe Krásno gardis sian memstarecon. Jam en la jaro 1516 Meziříčí havis 140 domojn. En duono de la 16-a jarcento estis konstruitaj urbaj remparoj, kiuj estis preskaŭ 6 m altaj, kun bastionoj kaj portaloj – la 16-a jarcento estas periodo de la evoluo de la urbo. En la jaro 1607 incendio dezertigis la urbon, dum la tridekjara milito ĝi estis kelkfoje ruinigita. En la jaro 1621 ĉi tie estis malvenkitaj valaĥiaj ribeloj, en la jaro 1648 svedoj forbruligis la urbon. Ankoraŭ en la jaro 1742 prusoj rabis kaj forbruligis la urbon. Dum napoleonaj militoj Meziříčí fariĝis kelkfoje soldatarejo.
Lyon-Vaise (stacidomo)
Lyon-Vaise estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Liono (9-a arondismento) en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Valašské Meziříčí
Ĉe la kunfluejo de Rožnovská kaj Vsetínská Bečva estis en la jaro 1899 konstruita obelisko al 1 228 aŭstriaj, francaj kaj rusaj soldatoj, kiuj ĉi tie mortis. Prospero de la urbo okazis nur en la 19-a jarcento (fonditaj vitrofarejo, teksfabriko, alkonduko al fervojo). Plua industria evoluo okazis post la I-a mondmilito (kafrostejo Dadák, elektrofabriko Mikrofona, trikfabriko, fabriko por ĉapeloj, fonditaj multaj faklernejoj, gimnazio). La urbo estis tiam nomata ankaŭ Valaĥiaj Atenoj. Nuntempe estas signifaj industrio ĥemia, vitrofarejo, lignoindustrio, trikfabriko, produktado de gobelinoj kaj permane ligataj tapiŝoj, kafrostejo.
Oitio
Karakterizaĵoj
En pluvaj cikloj kun stabila temperaturo, foliaj rondigitaj makuloj kun hela mezo malgrandigas sian pejzaĝan valoron. Ĝi disvastiĝas per semoj kaj havas grandan efikecon por rezisti lokojn kun troa karbona monoksido, elpelita de veturiloj.
Lyon-Vaise (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Valašské Meziříčí
En Valašské Meziříčí estas multe da valoraj historiaj kaj kultutraj memorigaĵoj. La urbo estas naskiĝloko aŭ agadloko de vico da eminentaj personecoj, ekz. de verkistoj M. Jahn (1865–1942), Č. Kramoliš (1862–1949), en la urba gimnazio studis verkistino Amálie Kutinová (1898–1965), de pentristoj J. Barucha (1892–1966), A. Schneiderka (1896–1958) ka.
Ortolf von Weißeneck
Ortolf von Weißeneck (naskiĝis ĉ. 1300, mortis la en Salcburgo) estis salcburgia ekleziulo. Inter 1343-65 li estis princĉefepiskopo de Salcburgo (Fürsterzbischof, archiepiscopus et princeps – la unua portanto de tiu titolo).
Laa an der Thaya
Laa an der Thaya estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ortolf von Weißeneck
Vivo
Ortolf studis ĉe la Universitato de Bolonjo, kie li elektitis en 1318 ankaŭ prokuratoro de la germanaj nacianoj. Samtempe li jam estis kapitulano katedrala en Salcburgo. La sekvantajn jarojn li havis diversajn funkciojn tie, kaj en 1343 liaj kolegoj elektis lin katedralprovosto en 1343 kaj baldaŭ poste ĉefepiskopo.
Kiel episkopo li kontinuigis politikon favoran por la Habsburgoj kiel liaj antaŭuloj kaj restis neŭtrala kune kun la aŭstria duko Albreĥto la 2-a en la kvereloj inter la Vitelsbaĥoj kaj la Luksemburga dinastio. Sekve Ortolf ricevis la regaliojn (reĝajn jurojn) nur en 1348 post la morto de imperiestro Ludoviko la 4-a
Lia regadotempo markitis per oftaj kvereletoj kun la najbaro en Malsupra Bavario, duko Stefano la 2-a, kiu ekz. reaktivigis la konfliktojn landlimajn (ĉe Wildeneck, Wald, la Voktejoj Mondsee kaj en Chiemgau; en 1352) kaj subtenis la malpacajn ministeriojn de Tann (1357).
Danke al la engaĝiĝo de la salcburga episkopo por la Habsburgoj - Ortolf eĉ ĉe la Roma kurio klopodis laŭleĝigi la nupton de Ludoviko la 5-a de Tirolo kun Margareta de Tirolo - havis decidan avantaĝon kontraŭ la konkurencantaj Vitelsbaĥoj. Sed tiel la salcburgaj episkopoj, kies teritorio ekĉirkaŭitis grandparte de habsburgaj landoj, perdis ankaŭ la eblon fari memstaran politikon.
Graveco neeklezia
Ortolf ankaŭ zorgis pri la ekonomio en Salcburgio kaj farigis novajn katastrojn metonte la fundamenton por efika administrado de la ĉefepiskopa princlando. En 1344 li proklamis novan leĝaron pri la minejoj; li savis judajn familiojn (1346) kaj plibonigis la monan sistemon dungante fakulon el Florenco (1353).
Oitio
Karakterizaĵoj
Oitio estas silicia amasiganta planto (50% de la trunko konsistas el SiO2) kaj ĝiaj cindroj estas uzataj de la brazilaj indianoj por fari argilajn uzaĵojn por eviti fendojn en la pecoj.
Disvastiĝo
La planto aperas nature de Pernambuko ĝis la Nordo de Sankta Spirito kaj Valo de la rivero Doce en la ŝtato Minas-Ĝerajso, asociita kun la atlantika pluvarbaro. Ĝi estas simile en malsamaj arbarejoj, je perfekta harmonio, en areoj de pli varma klimato, tiaj kiaj regionoj en la nordo kaj nordoriento de Brazilo.
Frukta maturiĝo
Sub favoraj mediaj kondiĉoj, oitio floras de junio ĝis aŭgusto. Ĝiaj fruktoj maturiĝas inter januaro kaj marto. En la brazila nordoriento oni trovas maturajn fruktojn de januaro ĝis aŭgusto.
Uzoj
Ĝi estas vaste uzata en urba arbarigado pro sia frondoriĉa krono, kiu donas grandan ombron, kiu pozitive efikas sur la urban medion en la somera periodo. Ĝi estas utila en forstado, regenerado de difektitaj areoj aŭ kiel bioindikilo. Ĉi tiu lasta aparteco videblas per iuj foliaj ŝanĝoj, kiuj donas indikojn pri aerkvalito en urbaj spacoj. Oitio ankaŭ efikas en pasiva biokontrolado. La folioj estas tre ŝatataj de faŭno ĝenerale. Ĝia ligno prezentas bonegajn propecojn por sennombraj uzoj, kiel la produktado de fostoj, stangoj, traboj kaj en domkonstruaĵoj. Ĝiaj fruktoj estas manĝeblaj kaj la flava pulpo kaj la nukso interne de la kerno kiu estas riĉa en graso. Iuj raportas, ke la frukto similas al la gusto de la mango. Ĝia seka pulpo povas esti manlaborita por farado de multaj manĝaĵoj.
E-SENCO
E-SENCO estas Kulturo-Socia Societo nome L. Zamenhof en Poznano, en okcidenta Pollando.
Agado
Kursoj kaj renkontiĝoj okazas ĉiuĵaŭde je la 18.00 en Fervojista Kulturo-Domo ĉe aleo Niepodległości 8a en urbocentro. Pri eventualaj ŝanĝoj vi legos ĉe kluba retpaĝo E-SENCO.
Historio
Ekde la jaro 2003-2007 E-Senco funkcis kiel junulara klubo. Pri ĝia historio kaj agado vi legu sube. Dum la jaro 2007 oni decidis fondi Esperantistan asocion por festi jubileon de Esperanto kaj jubileon de la naskiĝdatreveno de Ludoviko Zamenhof. Fin-fine oni starigis Societon kiu heredis la nomon E-Senco.
Taikai Uemoto
Taikai Uemoto (上本 大海, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Oita Trinita, Cerezo Osaka, Vegalta Sendai, V-Varen Nagasaki kaj Kagoshima United FC.
Torysa
Torysa (hungare Tarca) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Torysa situas proksime de rojo same nomata Torysa, laŭ flankovojoj. Sabinov troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1265 laŭ tiama hungara ortografio "Tharcza". Tiutempe la loko estis ankaŭ bienocentro, kies apartenaĵo estis 12 vilaĝoj. En 1427 39 familioj pagis impostojn. En nekonata tempo Tarca iĝis kampurbo kun bazarada rajto semajne po 1. En la 18-a jarcento domo por salo, ekde 1874 muelejo por papero funkciis. En 1787 924 loĝantoj loĝis en 113 domoj, en 1828 803 loĝantoj en 109 domoj. En 1813 inundo okazis. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tarca 576 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Šariš, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Torysa 1381 homoj, (1361 slovakoj).
1874 Kacivelia
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la finna urbo Kaciveli.
4975 Dohmoto
4975 Dohmoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1990 de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshio Dohmoto (aŭ Yoshio Dōmoto), eksa ĉefo de la Observatorio de Asahikaŭa en Hokajdo. Dum 30 jaroj, li faris multenombrajn observojn de kometoj, de kaŝadoj, de artefaritaj satelitoj kaj de sunmakuloj.
Schmalensee
Schmalensee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bornhöved, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Trappenkamp.
Károly Széchy (literaturhistoriisto)
Károly Széchy [kAroj sEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Széchy Károly estis hungara literaturhistoriisto, ĵurnalisto, profesoro, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1902).
Károly Széchy naskiĝis la  1848 en Cegléd. Li mortis la 1906 en Budapeŝto.
Bova flano
Bova flano estas esprimo por la plata, ronda, seke malmola organika sterko de bovoj, kiun ili eligas sur la paŝtejo kaj kiu poste sekiĝas tie flanoforme. La plateco de la sterko venas el la relative granda akvoenteno de la sterko: la bovosterko havas akvoentenon de 84 %, dum tiu de ĉevalo havas 70 %, tiu de ŝafo 65 %.
Lingva rimarko
Ĉar la paŝtita brutaro konsistis ĉefe el bovinoj, oni nomas la estaĵon en naciaj lingvoj kiel bovina flano.
American Forces Network
La radiostaciaro American Forces Network (AFN) estis fondata por la provizo de la usonaj militfortoj en Eŭropo per radio-elsendoj.
En 1942 la usona Ministrejo pri Milito decidis instali radiostacion por soldatoj. Ĝi estis fondita en la sama jaro sub la nomo AFRS (Armed Forces Radio Service) kaj dissendis ekde la alaska insulo Kodiak. Kun enkonduko de televidservo ĝia nomo ŝanĝiĝis en 1954 en AFRTS.
Fantoma metrostacio
Fantoma metrostacio estas komunuza nomo por metrostacio, kiu pro iu kialo ne funkcias kaj kiun trapasas trajnoj de la antaŭa ĝis la sekva metrostacio (do, fantoma metrostacio estas inter du funkciantaj).
Tian stacion oni povas vidi el fenestro de pasanta metrotrajno.
Kutime trajnoj malrapidiĝas trapasante fantomajn staciojn por ne damaĝi konstruaĵojn per tremo.
La terminon fantoma metrostacio oni ekuzis en Berlino dum la Malvarma milito. Tiam en Berlina metroo estis linioj, kiuj apartenis al la okcidenta parto de la urbo, sed parte transiris la orientan parton (tiam ĉefurbon de Germana Demokratia Respubliko). La trajnoj ne haltis en tiuj orient-berlinaj stacioj, kies malriĉe prilumita aspekto igis la okcidentanojn nomi ilin fantomstacioj.
Sankt-Peterburgo
Inter la plej konataj fantomaj stacioj estas de la Metroo de Sankt-Peterburgo, kiu pli ol dek jarojn restas nefinkonstruita kaj longe nenio progresis pri ĝia konstruado. En la jaro 2007 rekomenciĝis laboroj ĉe la stacio Admiraltejskaja, kiu eble ekfunkcios por pasaĝeroj en 2008 aŭ 2009. Admiraltejskaja estas unu el la plej profunde lokitaj stacioj en la mondo (proksimuma profundeco 102 metroj sub la tersurfaco); nelaste kun tio estas ligita longdaŭro de ĝia konstruado. La stacion eblas vidi, vojaĝante inter kaj.
Dum iom da tempo fantomaj stacioj estis ankaŭ:
Moskvo
Antaŭe en Moskva metroo fantomaj stacioj estis kelkaj jam funkciantaj stacioj:
Argilliers
(jen france, Argiliers) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Böske Sándor
SÁNDOR Böske [pr. ŝa:ndor] estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagyvárad la 24-an de decembro 1907 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de aprilo 1992.
Ŝia kariero
Böske Sándor debutis en la Teatro de Vojo Andrássy, poste ŝi ludis en pluraj ĉefurbaj privatteatroj pli malgrandajn dramrolojn. Ekde 1945 ĝis 1951 ŝi ludis en Nacia Teatro de Pécs, poste en la Ŝtata Faluszínház, resp. en la pli posta Ŝtata Teatro Déryné. Post sia pensiuliĝo ŝi ludis en Teatro Katona József de Budapeŝto.
Kārlis Reisons
Karolis Reisonas, latve: Kārlis Reisons (naskiĝis la 26-an de aprilo 1894 apud Rigo, mortis la 17-an de julio 1981 en Adelajdo, Aŭstralio) estis litova arkitekto de latva deveno.
Vivo
Li finis realan gimnazion en Rigo, poste studis arkitekturon en Sankt-Peterburgo. En 1921 revenis al Latvio, tamen post nelonga tempo forveturis al Šiauliai, kie en la jaroj 1922-30 plenumis oficon de la ĉefa arkitekto de la urbo.
Post translokiĝo al Kaŭno en 1930 li plenumis funkcion de arkitekto kaj urba inĝeniero. Post anekso de Litovio al Sovetunio foriris al Germanio, tamen post eksplodo de soveta-germana milito revenis al la lando iĝante urbestro de Panevėžys. En 1944 denove elmigris al Germanio, post 1949 ektroviĝis en Aŭstralio, kie ĝisvivis laborante en urba fakultato de arkitekturo en Adelajdo.
Inter konstruaĵoj de Kaŭno, projektitaj de Reisons troviĝas interalie Militista Muzeo je la nomo al Vytautas Didysis (kune kun Vladimiras Dubeneckis kaj Kazys Kriščiukaitis), Liberec-Monumento, rektorejo de animzorga seminario en Kaŭno, protestantisma preĝejo, konstruaĵo de Pienocentras kaj finita en 2005 Preĝejo al Resurekto de Jesuo.
Enikő Somorjai
Enikő Somorjai [ŝomorjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Somorjai Enikő estas hungara baletisto.
Komunumaro Nieder-Olm
La komunumaro Nieder-Olm - germane Verbandsgemeinde Nieder-Olm (mallonge VG Nieder-Olm) - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Nieder-Olm. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, sude najbare de la eksterdistrikta urbo Majenco. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Robert Levin
Robert LEVIN (naskiĝis, mortis ) fondis la IRCan reton freenode. Li konatiĝis per la kromnomo lilo.
Freenode
Amerika hematopo
La Amerika hematopo (Haematopus palliatus) estas birda specio membro de la familio de Hematopedoj en ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
La Amerika hematopo troviĝas en la Atlantika marbordo ekde Novanglio en Usono ĝis Patagonio sude kaj en la Pacifika marbordo ekde Kalifornio ĝis suda Ĉilio. Komence de la 19a jarcento malaperis de lokaj bredejoj en nordorienta Usono, sed post ekprotektado reaperis en tiuj lokoj. La Amerika hematopo rilatas rekte al marbordaj medioj. Ili nestumas kaj en strandoj kaj en marbordaj insuloj kaj manĝas ĉefe marajn senvertebrulojn: krabojn, vermojn, ostrojn, foje fiŝetojn. La larĝa, fortika beko estas uzata por malfermi moluskojn.
Aspekto
Tiu birdo estas markita de sia nigroblanka korpo kaj longa maldika ruĝoranĝa beko. Tiu vadbirdo estas ĉirkaŭ 42 - 52 cm longa. Ili estas markitaj de nigroblanka plumaro, flavaj okuloj -kun ruĝoranĝkolora ringo-, rozkoloraj kruroj kaj ruĝa beko -iom oranĝokolora-. Pli specife ili havas nigrajn kapon, kolon, bruston, pli grizan aŭ brunan dorson kaj blankajn subajn partojn kaj flankajn partojn inter brusto kaj dorso. Dumfluge estas videblaj nigraj partoj, nigraj flugiloj kun blanka meza strio. De sube videblas klare nigre kapo kaj kolo, ruĝege beko kaj okuloj kaj la tuta suba parto blankege.
Diferenciĝo
La Amerika hematopo povas esti konfuzita kun la Magelana hematopo, Haematopus leucopodus, kiu loĝas pli sude, sed povas supreniri dum la Amerika hematopo povas malsupreniri kaj ambaŭ povas koincidi ĉe Ĉiloé kaj golfo de Ankud. La unua diferenciĝo markita estas la pli bruna dorso de la Amerika hematopo dum tiu de la Magelana hematopo estus pli nigra. Tamen foje povus esti malfacile konstati ĉu temas pri malhelbruna aŭ helnigra.
Dua diferenciĝo estas la ĉirkaŭokula ringo, kiu estas ruĝoranĝa en la Amerika hematopo kaj flava en la Magelana hematopo, Haematopus leucopodus. Tria diferenciĝo estas konstantebla nur dumfluge. Amerika hematopo havas mezan blankan strion en supra parto de flugiloj, dum en la Magelana hematopo, tiu blanka parto estas pli granda kaj ne kiel strio sed kiel trianglo kiu okupas ankaŭ la malantaŭan parton de flugilo.
Kutimoj
Vintre ili ariĝas laŭlonge de marbordo. Ili estas sociaj popare aŭ poare.
Ili manĝas marajn senvertebrulojn: krabojn, vermojn, ostrojn, foje fiŝetojn. La larĝa, fortika beko estas uzata por malfermi moluskojn.
Ili bruemas per laŭta pepado uiii kaj dum ekflugo iu pirip-pirip.
Pastro Johano
Pastro Johano, latine Presbiter Iohannes, estas fantazia personulo kiu nutris laŭ jarcentoj la imagpovon de la eŭropaj popoloj kaj, tamen, estis opiniita reale ekzistanta konstituante sonĝon kaj esperon laŭlonge de 500 jaroj. Dum mezepoko, onidiroj originintaj en Armenio atentigis pri mistera kristana regno, tiu de Pastro Johano, kiun oni situigis en Afriko aŭ Hindio: tiom la geopolitikoj informoj estis konfuzaj. En letero, la Pastro Johano dirus, ke mem reĝas super la antikva Babilonio aŭ super unu el tri Hindioj: tiutempe oni imagis ke la tri Hindioj estus pli/malpli situaj en Ĉinio, en la aktuala Hindio kaj en la nuna Etiopio.
La origino de la onidiroj
La unua mencio pri Pastro Johano sentiĝis duone de la 12-a jarcento en la «kroniko» de germana episkopo Otono de Freising: tiu ĉi citas sirian episkopon, Hugo de Ĝabala, alvenintan al Okcidento por informi kaj alarmi pri la kapitulaco de Edeso, falinta en la manojn de islamanoj (efektive tiutempe okazis la unua el la serioj de malvenkoj de la krucmilitoj en la Sankta Tero. Hugo precize rakontis: "...ia Pastro Johano, kristano de la nestoria eklezio, loĝanta en la Fora Oriento, trans Persio kaj Armenio, reĝo kaj pastro, militus kontraŭ la reĝoj Persiaj kaj Medaj, nomitaj Sarmiadoj kaj ilin forigis el ilia ĉefurbo Ekbatano" . Sinsekvaj samtemaj rakontoj disheroldis ke la sama siria episkopo faris viziton al la papo Eŭgeno la 3-a en la duono de la 12-a jarcento.
Ĉirkaŭ la jaro 1165, ekcirkulis, en la medio de kristanaj reĝoj kaj klerulejoj letero, latinlitera, adresita al la orienta bizanca imperiestro Aleksio la 1-a, skribita de ia «Pastro Johano». En ĝi estus priskribita la ekzisto de kristana regno: «Trans Persio kaj Armenio prosperas mirinda regno regata de Pastro Johano. Ĉi lando estas trairata de rivero alvenanta el la Paradizo kaj dissemanta smeraldojn, safirojn kaj rubenojn. Tie ĉiuj kristanaj principoj estus respektataj laŭdeve. Tie ŝtelo, avaro, mensogo estas nekonataj. En ĝi ne troviĝas malriĉuloj. Aparte, ne ĉe Pastro Johano, kies palaco, senfenestra, estas elene heligita de la menciitaj altvaloraj ŝtonoj per kiu ĝi estas revestita». Ne forgesendas, ke la letero, al la imperiestro, estus uzinta perfektan tiutempan grekan lingvon! Tradukita al latino, ĝi estis legita en etnaj lingvoj de eŭropaj popoloj (en la venecia dialekto, ekzemple, la Pastro fariĝis «pastro Zane»). Kaj kiam super la objekto metis manojn la desegnistoj kaj pentristoj, Pastro-reĝo Johano ekaperis, ankaŭ ĉe la okuloj, solena figuro kun tramane evangelio kaj sceptro, kiel en albumoj de la British Library.
Dum la epoko de krucmilitoj, la mito pri la Pastro Johano akiris motivitan gravecon: ĉu li povus esti potenciala subtenanto de Eŭropo kontraŭ la islamanoj? Postaj vojaĝantoj, kiel Marko Polo kaj Johano de Montekorvino konfirmis la ekziston de tiu regno sed, laŭ ili, iam ĉar tiam jam ĉesinta pro bedaŭrinde sukcesaj atakoj fare de najbaraj «tartaraj» popoloj, eble Mongoloj.
La katastrofa malvenko de krucmilitoj, la konkero de la Otomana imperio en Eŭropo kaj precipe la falo de Konstantinopolo 1453 lasis en la eŭropanoj la impreson, pravigitan de la konstanta milita politiko de tiu ŝtato, esti sieĝataj kaj sendefendaj. La perspektivo pri kristana lando je ŝultroj de la islamanaj landoj esperigis, ĉe kelkaj, defendan helpon... La serĉado pri tia savilo eble influis la volon atingi la Hindiojn, kie eblus trovi helpon por kristanoj minacataj.
La portugaloj, senĉese serĉadis ĝis kiam iliaj ekspediciitoj povis meti piedon en la lando de Neguso.
Maŭrico (Saksio)
Duko Maŭrico de Saksio, aŭ duko Morico de Saksio, (naskiĝis la en Freiberg, mortis la  en Lehrte) estis saksia duko kaj ekde 1547 princo-elektisto. Li estis la plej aĝa filo de duko Henriko la Pia.
Pastro Johano
Kristana Etiopio de Neguso
En 1323, en sia Mirabilia Jourdain de Séverac opinias, ke la imperiestro de la fora Etiopio kaj suvereno de monofizitoj estas la onidirita Pastro Johano.
Maŭrico (Saksio)
Vivo
Maŭrico estis edukita en Dresdeno ĉe la onklo Georgo la Barbulo, en Halle (Saale) ĉe Albrecht von Brandenburg kaj en Torgau ĉe Johano Frederiko la Grandanima. Tre frue li montris karakteran forton je memstareco sed estis sen troa religia intereso. Sen scio de la gepatroj li edzinigis la 9-an de januaro 1541 Agnes, la filinon de landgrafo Filipo la 1-a (Hesio), lia amiko kaj kuzo. La saman jaron li posteulis la patron: la frato August ricevis rekompence la regadon de la disktriktoj Freiburg, Laucha, Sangerhausen, Weißensee, Kindelbrück kaj Sachsenburg kaj la administradajn rajtojn de la princepiskopujo de Merseburg. Malŝatante decidojn de la princo-elektisto Johano Frederiko pri si, li rifuzis la aliĝon al la Ŝmalkalda Ligo kaj batalis en la t.n. Fladenkrieg-militeto kontraŭ la ordonoj de Johano Frederiko koncerne la devigan pagadon de kontraŭturkaj impostoj fare de la konvento en Wurzen. Sed tamen li ne malzorgis pri eklezia novordigo: en Lepsiko kaj en Meißen estis fonditaj konsistorioj, el kiuj la laste menciita translokiĝis poste al Dresdeno. Parton de la konfiskitaj ekleziaj posedaĵoj li uzis por ekipi la Universitaton de Lepsiko kaj por fondi en 1543 tri porelitajn lernejojn en Meißen, Pforta kaj Merseburg; la lernejo en Merseburg ne realiĝis kaj anstataue fariĝis instituto en 1550 en Grimma.
Aliancoj kun la imperiestro katolika
Avida je pligrandigo de sia regno Maŭrico favoris la alproksimiĝon al la imperiestro kaj helpis lin en 1542 en bataloj kontraŭ la turkoj kaj en 1544 kontraŭ la francoj. Lian volon iĝi protektanto hereda super la princepiskopujoj de Magdeburg kaj Halberstadt la imperiestro plenumis nur la 19-an de junio 1546 malpublike per la t.n. Ligo de Regensburg kie Morico devis promesi fidelajn servojn al la imperiestro. Tio jam la 1-an de aŭgusto devis esti pruvita kiam Morico devis laŭ imperiestra volo ekziligi kaj senrajtigi la princon-elektiston de Saksio. Post scio ke la propraj regantaj klasoj jesus kaj post la ricevo la formala promeso imperiestra je propra elektisteco estonta Morico atakis la landojn Ernestidajn. Pro la hasta alveno de Johano Frederiko disde la danubaj regionoj Morico devis retiriĝi kaj estis repuŝita ĝis la landolimo de Bohemujo. Sed post la venko de Johano Frederiko ĉe la Batalo de Mühlberg en aprilo 1547 Morico iĝis princo-elektisto la 6-an de majo 1547. La filoj de la kaptita eksa princo-elektisto ricevis kelkajn turingiajn provincojn. Solena festo de la transdono okazis en Augsburg la 24-an de februaro 1548.
Pastro Johano
Kristana Etiopio de Neguso
Antaŭe, eŭropanoj kredis rekoni la mitan regnon de Pastro Johano en la imperio de la Mongoloj tiam regata de imperiestro Ĝingis-Ĥano, kies favorata edzino, Börte, estis, laŭ ne malseriozaj fontoj, fervora kristanino partoprenanta en meso ĉiutage. Efektive tiam ekzistis diversaj kristanaj komunumoj disigitaj kaj, preskaŭ nekonitaj de okcidentanoj, inter kiuj la koptaj komunumoj en sud-Egiptio ekstermitaj de islamanoj en 1492; tiu de Hindio, la kristanoj de Sankta Tomaso, en nuna Keralao; en Ĉinio, kie en 1307 la papo Klemento la 5-a jam estigis diocezon de Pekino kun ĉefepiskopo ĉe la franciskana misiisto Johano de Montekorvino; kaj la nestoriaj komunumoj en Persio...
Maŭrico (Saksio)
Aliancoj kun la imperiestro katolika
Tamen li ne akceptis esti ilo kontraŭprotestantisma por la imperiestro viena kaj intencis repaciĝon kun siaj protestantaj samideanoj. Persone li ĉagreniĝis pri la malliberiĝo daŭra de la bopatro. Al sia frato Aŭgust li donis rekompence por Merseburg la potencon super Weißenfels, Eisenberg kaj Schwarzenberg. La provizoran Aŭgsburgan religipackontrakton Morico evitis per propra farado de provizora kontrakton en Lepsiko (Leipziger Interim). Kun la Ernestidoj li faris sekretan kontrakton en Friedwalde la 5-an de oktobro 1551 kaj eĉ kun la franca reĝo Henriko la 2-a li intertraktis cedante al li la episkopujojn de Metz, Toul, Verdun kaj Cambrai, kvankam li havis neniun rajtan aŭtoritaton pri tio. (Vidu ankaŭ: Tri-Episkoplandoj.) Post finigo de la preparoj Morico gvidis sian armeon rapidege de Turingio en Sudan Germanujon kaj, post la sturmo de la citadelo de Ehrenberg li sukcesis fuĝigi la imperiestron el Innsbruck al Villach. Sekvis novaj intertraktoj, kiuj kondukis al la Kontrakto de Passau en aŭgusto 1552.
Pastro Johano
Kulturaj referencoj
Nuntempe la afero Pastro Johano okupis la intrigon de la romano Baudolino de Umberto Eco, kaj fariĝis temo de rakontoj de diversaj aŭtoroj spurantaj la fantaziajn memorojn kiujn la objekto ekscitas.
Maŭrico (Saksio)
Graveco
Maŭrico estis princo talentega. Malkorekte oni imputis al li ruzemon, senskrupulan politikstilon kaj eksterordinarajn antaŭvidkapablojn koncerne politikaĵojn. Morico facile lasis sin influi, ofte kontraŭ propraj konvinkoj. Liaj meritoj koncerne la liberecon de protestantisma kredokonfeso kaj -praktiko ne povis estingi la riproĉojn kontraŭ li je perfido de la propraj parencoj. Kelkfoje li estis kromnomita eĉ Judaso interprotestanta konsiderite granda perfidulo. Estante senfila li havis kiel posteulon la fraton Aŭgusto. Lia vidvino edziniĝis en 1555 al Johano Frederiko "la Meza", lia sola filino Anna al Vilhelmo de Oranje-Nassau; ŝi fine freneziĝis.
Dunaújváros
Dunaújváros [dunaUjvAroŝ] estas urbo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Dunaújváros, kies centro ĝi estas. Ĝi havas la rangon departementrajta. La loknomo signifas hungare Danubo-nova-urbo. La latina nomo estas Intercisa.
Geografio
Dunaújváros situas sur la dekstra bordo de la rivero Danubo (proksime ekzistas ponto al la alia bordo), 67 km sude de Budapeŝto, havanta fervojon kaj ĉefvojon.
Historio
La loko estas loĝata ekde la bronza epoko. Dum la romia epoko troviĝis tie la urbo Intercisa. La urbo aparteninta fortikaĵo? (castrum) estis uzata kiel defendloko de panoniaj limoj ekde la 2-a jarcento ĝis la 5-a jarcento.
La loko estis ankaŭ poste loĝata; tiel ekzistas elfositaĵoj el la epoko de la hungara landokupo en la frua 10-a jarcento kaj jam el dum la Árpád-dinastio unu kirko atestas la ĉeeston de komunumoj, kiu estis inaŭgurita al sankta Pantaleono kaj la komunumo ricevis la nomon de (Duna (Danuba)-)Pentele.
Antaŭ la turkojn alvenis serbaj rifuĝintoj. Dum la turka regado inter 1541 kaj 1688, la loko iĝis por 15 jaroj senhoma kaj restis sensignifa vilaĝo, kiu ankoraŭ havis en 1949 nur 3.949 loĝantojn.
Fine de 1949 decidis la Centra Komitato de la hungara Komunista partio, en Dunapentele gigantan ferfandejo-kombinaton konstrui kun setligo de laboristoj el la provinco. Sekve de la personalkulto de Stalin, devis surpreni tiu unua socialista urbo la nomon de la ĉefdiktatoro, kiel en aliaj komunistaj landoj. La ĉefarkitekto de la konstruoj estis Tibor Weiner. Ekde tiam la urbo nomiĝis Sztálinváros (esperante "Stalinurbo"). Dum la hungara revolucio en 1956 Dunapentele reuziĝis, sed poste ricevis la pli novan loknomon Dunaújváros.
La urbo iĝis simbolo de socialismo. Post ties fino la ferindustrio sukcesis gardi la poziciojn, la urbo ankaŭ nun prosperas. Ĝi ricevis ponton tra Danubo kaj ne tro for konstruiĝas aŭtoŝoseo. La urbo havas elitan sportan vivon, precipe gravas la futbalo kaj la handbalo.
Esperanto
Estas delegito de UEA tie.
Referencoj
Listo de urboj de Hungario
NGC 4269
NGC 4269 (aliaj indikoj — UGC 7372, MCG 1-32-5, ZWG 42.24, VCC 373, PGC 39719) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11321 Tosimatumoto
11321 Tosimatumoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tosikazu Matumoto, serĉanto de kometoj en Takefu (gubernio Fukui). Li estas mastrumanto de la Orienta Astronomia Asocio kaj grava ano de "Yatsusugi-Tentai-Kansokujo", grupo por astronomia observoj.
Ladendorf
Ladendorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Magia realismo
Magia realismo estas latinamerika literatura movado ĉefe manisfestiĝinta per la genro rakontado (kiu inkluzivas romanojn kaj novelojn, kaj do prozon). Kiel stilo (kaj etoso) magia realismo estas frato aŭ "kvazaŭĝemelo" de la tielnomata miriga realismo. Kompreneble, ankaŭ troviĝas poetoj en la magia realismo, sed ĝi ĉefe manifestiĝas en rakontado. La plej konata reprezentanto de la magia realismo estas Gabriel García Márquez; tiu de la miriga realismo estas Alejo Carpentier. En Flandrio ekzemplo estas la verkisto Johan Daisne. En Germanio ekzemlop estas la verkisto Ernst Jünger. Resume, magia realismo estas literatura movado kiu ĉefe entenis rakontistojn.
Aliflanke, oni ne devas redukti la magian realismon al stilo, ĉar temis, interalie, pri kunfandiĝo de formo kaj senco de la tekstoj, kaj per destrukturigo de la formo de la romano (eksplodo de linieco, ekzemple), kaj per forviŝado de limoj inter realo kaj fantazio (magio), kio produktis konfuzon aŭ miron en la leganto pro repensado de la funkcio kaj senco de literatura mimetismo (tradicia koncepto de literaturo: imitado de la realeco). Do, magia realismo estas kaj stilo, kaj etoso, kaj ankaŭ literatura movado (prave aŭ ne prave multaj latinamerikaj verkistoj estis konsiderataj kultivantoj de la magia realismo nur pro generacia kaj geografia aparteneco; tial, tiu ĉi termino ankaŭ priskribas latinamerikajn verkistojn de la literatura eksplodo de la 1960-aj jaroj, sendepende de la literaturaj konceptoj en iliaj verkoj), kaj literatura temaro alfrontata de latinamerikaj verkistoj dum granda parto de la dua duono de la dudeka jarcento.
Yasumasa Nishino
Yasumasa Nishino (西野 泰正, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Shimizu S-Pulse, Kyoto Sanga FC kaj Kamatamare Sanuki.
Rando (topologio)
En topologio, rando de subaro S de topologia spaco X estas aro de punktoj kiuj kuŝas inter la “ekstero” (komplemento de fermaĵo) kaj la “interno” (malfermaĵo) de S. Pli formale, rando estas aro de punktoj en la fermaĵo de S, ne apartenanta al la malfermaĵo de S. Ĉiu punkto en la rando de S estas randa punkto de S. Skribmanieroj uzata por rando de aro S estas bd(S), fr(S), ∂S.
Difino
Supozu topologian spacon X kaj ĝian subaron. Jen kelkaj ekvivalentaj difinoj de la rando de S:
Rando de rando
Por ĉiu aro S, kun egaleco se kaj nur se la rando de S ne havas internajn punktojn; ĉi tio estas ĉiam vera se S estas fermita aŭ malfermita.
Pro tio ke la rando de ĉiu aro estas fermita, por ĉiu aro S.
Netriviala subaro, kies rando estas malplena
En la spaco \mathbb Q de racionalaj nombroj kun la kutima topologio (la subspaca topologio de \mathbb R), la rando de la aro de nombroj, kies kvadrato estas malpli ol 2 estas malplena, ĉar la √2 ne apartenas al la spaco.
Dependeco de la rando laŭ la topologio
La rando de aro estas topologia nocio kaj povas ŝanĝiĝi se ŝanĝiĝas la topologio. Ekzemple, por la kutima topologio sur \mathbb R^2, la rando de fermita disko estas la cirklo ĉirkaŭ la disko: Se la sama disko estas vidata kiel aro en \mathbb R^3 kun ĝia kutima topologio, kiel do la rando de la disko estas la tuta disko mem: Se la disko estas vidata kiel la tuta topologia spaco, tiam la rando de la disko estas malplena:
Palazzo Canavese
Palazzo Canavese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bollengo, Piverone, Magnano (BI), Albiano d'Ivrea kaj Azeglio.
24517 Omattage
24517 Omattage estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Natalie Saranga Omattage, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion Intel Foundation Young Scientist Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Mississippi School for Mathematics and Science en Columbus (Misisipio, Usono).
Vertico (grafeteorio)
En grafeteorio, vertico estas la fundamenta unuo el kiuj grafeoj estas formitaj: sendirekta grafeo konsistas el aro de verticoj kaj aro de lateroj (neordigitaj paroj de verticoj), kaj orientita grafeo konsistas el aro de verticoj kaj aro de arkoj (ordigitaj duopoj de verticoj). De vidpunkto de grafeteorio, vertico estas traktata kiel senpropraĵa kaj nedividebla objekto.
Vertico w estas najbara al alia vertico v se la grafeo enhavas lateron (v, w). La najbaraĵo de vertico v estas konkludita subgrafeo de la grafeo, formita per ĉiuj verticoj najbaraj al v.
La grado de vertico en grafeo estas la kvanto de lateroj incida al ĝi. Izola vertico estas vertico kun grada 0. Folia vertico estas vertico kun grado 1. En orientita grafeo, oni povas distingi la eksterengradon (kvanto de elirantaj lateroj) kaj la enengradon (kvanto de alirantaj lateroj); fonta vertico estas vertico kun enengrado 0, lavuja vertico estas vertico kun eksterengrado 0.
Blonde Venus
Blonde Venus (Blonda Venuso) estas usona antaŭkoda drama filmo de 1932 en kiu stelulis Marlene Dietrich, Herbert Marshall kaj Cary Grant. Ĝi estis produktorita kaj reĝisorita de Josef von Sternberg laŭ scenaro de Jules Furthman, kiun S. K. Lauren adaptis el historio de Furthman kaj von Sternberg. La origina historio "Mother Love" (Ampatrino) estis verkita de Dietrich mem. La muziko estis de W. Franke Harling, John Leipold, Paul Marquardt kaj Oscar Potoker, kun kinigo de Bert Glennon.
Dietrich ludas tri muzikaĵojn en la filmo, inklude la nun forgesitan "You Little So-and-So" (muziko kaj vortumado de Sam Coslow kaj Leo Robin) kaj "I Couldn't Be Annoyed" (muziko kaj vortumado de Leo Robin kaj Richard A. Whiting). Rimarkinda estis la fifama "Hot Voodoo" (muziko de Ralph Rainger, vortumado de Sam Coslow), kiu estas preskaŭ 8 minutojn longa kaj ĉefe instrumenta, per ĵaz-trumpeto kaj drumoj. Dietrich kantas la vortojn preskaŭ fine de la sceno, kiu okazas en noktoklubo.
Blonde Venus estas konsiderata kulta filmo.
Anatoliaj koniferaj kaj deciduaj miksarbaroj
La anatoliaj koniferaj kaj deciduaj miksarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-unuo kiu ampleksas kvazaŭ la tutan mediteranean regionon. La ekoregiono kongruas kun samnoma regiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome la ekoregiono apartenas al la mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de Turkujo.
La anatoliaj koniferaj kaj deciduaj miksarbaroj ankaŭ situas en la biodiverseco-riĉaĵejo "mediteranea regiono", kiel difinita de la organizaĵo Naturprotekto Internacie.
Priskribo
La ekoregiono havas mediteranean klimaton sed ties karaktero ege ŝanĝas de la okcidento al la oriento, precipe kaŭze de la kontinenta klimato kiu dominas la centran anatolian basenon. En pli nordaj areoj, la vintroj estas pli malvarmaj kaj la precipitaĵo malplialtiĝas. La jarpluvo sumiĝas je 400-600 mm tra la ekoregiono.
La superreganta vegetaĵaro konsistas el pinaroj, miksaĵoj de pino kaj kverko, kaj makiso.
Flaŭro
La nigra pino (Pinus nigra ssp. pallasiana), la malgrandazia pino (Pinus brutia) kaj miksaj kverkaj duonarbaroj kaj arbedaroj (Quercus spp.) dominas la vegetaĵaron. Kvankam la malgrandazia-pinaj arbaroj ne estas tiel komunaj kiel en la marborda parto de la egea regiono, ili troviĝas en la okcidentaj piedmontetoj de la montaro kaj en la landinternaj tektonaj depresioj. La disvastiĝo de la malgrandazia pino estas influata de la maro : laŭ pliiĝanta kontinenteco, la malgrandazia pino estas anstaŭata de la nigra pino. Quercus cerris, Q. ithaburensis ssp. macrolepis, kaj Q. cocifera estas la plej komunaj kverkospecioj en tiuj arbaroj.
Arbaroj de Pinus nigra ssp. pallasiana, unu el la plej superregantaj formacioj en la ekoregiono, troviĝas plej ofte en la montaro super 1 000 m kaj en la orienta parto de la ekoregiono, kie la klimato estas pli kontinenta. Kvankam ĝi konstituas iujn unuspeciajn arbarerojn super 1 000 m, aliloke ĝi emas formi miksarbareroj kun turka pino, kverkospecioj, juniperospecioj, kaj kaŭkaza abio. En la okcidentaj areoj ĉirkaŭ altitudo de 1 000 m, ekzemple, la nigra pino konstituas miksarbarerojn kun turka pino. En la orientaj areoj ĉirkaŭ 1 000 m, ĝi formas miksarbarerojn kun Quercus cerris, Q. pubescens, kaj Q. robur ssp. robur. Tiuj arbaroj ankaŭ enhavas multajn speciojn karakterizajn de stepovegetaĵaro, kiajn Pyrus eleagnifolia, Prunus spinosa, Crateagus spp., kaj multajn herbecajn speciojn en la subarbaraĵo. Je pli altaj montaraj deklivoj cirkaŭ la arbolinio, nigra pino konstituas dissematajn miksarbarojn kun juniperospecioj. La disvastiĝo kaj la flaŭra enhavo de la pinaroj de Pinus nigra ssp. pallasiana bezonas pli da studo por pli bona kompreno de la vegetaĵaro de la areo.
La kverkospecioj konstituas la alian gravan formacion de tiu ekoregiono. Ili troviĝas en miksarbareroj kun pinospecioj kaj povas esti superregantaj kaj en humidaj kaj en sekaj areoj. Ili vegetas en degraditaj ejoj. El la diversaj specioj de tiu genro, la muska kverko (Q. cerris) estas la plej disvastigata en la arbaroj. Speciale ĉe la sudo de Marmora Maro, tiu specio estas asociata kun multaj eŭropaj-siberiaj elementoj. Q. pubescens estas alia grava specio kaj ĝi estas larĝe disvastigata en la stepaj kaj degradataj ejoj. Aliaj notindaj specioj inkludas Q. ithaburensis ssp. macrolepis, Q. trojana, Q. robur ssp. robur kaj Q. frainetto.
Uludag-Monto, en la nordo, subtenas multajn eŭropajn-siberiajn elementojn. Ĝi havas humidan klimaton kaj gastigas multajn speciojn kiuj apartenas al la Nigra-Maro-regiono, kiajn la orientan fagon (Fagus orientalis), Abies nordmanniana subsp. equi-trojani, kaj la arbaran pinon (Pinus sylvestris). Ĝi ankaŭ gastigas multajn speciojn kiuj estas endemiaj en montaraj areoj kiajn Abies nordmanniana subsp. equi-trojani, kies disvastiĝo sur tiu monto reprezentas la plej sudan parton de ĝia arealo.
Faŭno
La faŭno estas tre riĉa, kun specioj kiaj la bruna urso (Ursus arctos) kaj la griza lupo (Canis lupus).
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigata. La ĉefaj minacoj estas la senarbarigo, la arbarekspluatado kaj la turismo.
Hidatodo
Hidatodo estas speciala formo de akvoseparanta glandoj, kiu ekzistas ĉe multaj plantoj (ofte angiospermoj). Tra tiuj hidatodoj la planto povas ankaŭ elkorpigi akvon ĉe alta aerhumideco aktive aŭ pasive. Tiaj akvoelkorpigado ĉe vivantaj ĉeloj nomiĝas gutado. Ĝi estas aktivaj proceso. Ekzistas du specoj de hidatodoj: pasivaj, ĉe kiuj la gutado okazas trans la radikpremo, kaj aktivaj hidratodoj, ĉe kiuj la gutado okazas sub forkonsumo de energio en la hidatodoj mem.
Hidatodoj situas ofte en folipintoj (ekzemple ĉ. poacoj), ĉe dentoj de la folirando (ekzemple de ordinara alkemilo) aŭ fine de grandaj folinervuroj (ekzemple de tropeolo). La nomo venas de hydato- (nominativo hydor) "akvo" kaj hodos (f) "vojo". Speciala formo de la triĥomo-hidatodo estas la perlglando.
Saint-Prex
Saint-Prex estas svisa komunumo kaj historia urbeto en la Kantono Vaŭdo, malproksima je ĉirkaŭ 22 km norde-oriente de Nyon kaj je ĉirkaŭ 15 km okcidente de Laŭzano, limata norde de rojo Le Boiron, limo kun Lussy-sur-Morges kaj Tolochenaz; kaj okcidente de la rojo Ruisseau des Chenaux, kiu limas kun Buchillon
La ĉefa urbo estas mezepoka urbeto sur triangula duoninsulo, ĉe la norda bordo de Lago Lemano. Estas ankaŭ la vilaĝoj Beaufort kaj Les Îles
Ĝia malnova nomo estis "Basuges", la nomo "Saint-Prex" estas misformigo de Sanctus Prothasius (Episkopo en Laŭzano meze de la 7-a jarcento, kiu iĝis en la 18-a jarcento "Saint-Prothais"
La najbaraj komunumoj estas okcidente: Buchillon kaj Etoy; norde: Villars-sous-Yens kaj Lussy-sur-Morges; kaj oriente: Lully kaj Tolochenaz.
La kastelo estis verŝajne konstruata je la 13-a jarcento.
Vsevolod Abdulov
Vsevolod Abdulov (29-a de decembro 1942 — 27-a de julio 2002) estis sovetia/rusia teatra kaj kina aktoro. Krom roli en filmoj li ankaŭ multe voĉlegis rolojn de animacifilmaj roluloj.
Boldino
Boldino aŭ C19H21NO4 estas natura alkaloido boldino ĉeestantaj en plantoj tiaj kiaj Laurus nobilis, Lindera aggregata, kaj Peumus boldus. Ĝi estas senkoloraj aŭ blankaj kristaloj malmulte solvebla en akvo sed mikebla en etanolo, kloroformo kaj diluitaj acidoj. Boldino posedas antioksidigajn, antiinflamajn kaj antoinflamajn proprecojn. Ĝi estas neŭroprotekta pro ĝia kapableco transiri la hematoencefala bariero kiam buŝe administrita.
Amonia heksafluoro-arsenato
Amonia heksafluoro-arsenato, heksafluoro-arsenato de amonio aŭ NH4AsF6 estas neorganika kombinaĵo de amonio, fluoro kaj arseno, toksa kaj venena kompleksaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj agrikulturo. Saloj de amonia heksafluoro-arsenato hidratigitaj malkomponiĝas kiam hejtataj, estigante damaĝajn substancojn tiel kiel fluorida acido kaj arsena kvinfluorido aŭ arsena kvinoksido.
Boldino
En la pasinteco, ekstraktaĵoj el boldarbo estis uzataj kiel vomigaĵoj. Samkiel artiŝoko, cikorio, kamomilo, kafo kaj rabarbo, boldo estas uzata en la kuirado pro ĝiaj nutraj aktivecoj. La karepulvoro, enhavas la saman aktivan ingrediencon. La boldino estas ankaŭ uzata en la traktado de la kancero.
Guiler-sur-Goyen
(jen france, bretone Gwiler-Kerne) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
The Song of Songs (filmo, 1933)
The Song of Songs (Kanto el kantoj, 1933) estas usona antaŭkoda amafera drama filmo, reĝisorita de Rouben Mamoulian, en kiu stelulis Marlene Dietrich kiel naiva germana kamparanino nome Lily kiu translokiĝas al Berlino kaj suferas konsiderindajn koratakojn. Tiu partikulara versio de la filmo estis bazita sur la romano de 1908 nome The Song of Songs, kiu estas ankaŭ tradukebla el la germanlingva titolo Das Hohe Lied kiel "La himno", kaj kiu estis verkita de Hermann Sudermann. Ankaŭ la teatraĵo de 1914 nome The Song of Songs de Edward Sheldon kontribuis al tiu versio. Ĝi estas refilmo de la muta filmo de 1918 nome The Song of Songs en kiu stelulis Elsie Ferguson kaj de la muta filmo de 1924 nome Lily of the Dust kun Pola Negri.
En Berlino, Lily renkontiĝas kaj pozas por Richard, nome najbara skulptisto. Spite la finfinan amaferon inter ambaŭ amantoj, Lily edziniĝas al unu el la riĉaj klientoj de Richard, nome Barono von Merzbach. Fine de la historio, Lily kaj Richard reunuiĝas post luktoj de Lily dum persona veturado.
Eça de Queirós
Elstaraj verkoj
Li tradukis la romanon de Henry Rider Haggard, La minoj de reĝo Salomono. Li estas taksita kiel la plej grava portugala romanisto el ĉiam.
Samtgemeinde Schwarmstedt
Samtgemeinde Schwarmstedt (platgermane Samtgemeen Swarms) estas komunumaro, do administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, de la federacia lando Malsupra Saksio en nordokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidekreis de la federacia lando Malsupra Saksio, borde de la rivero Aller. Administra centro de ĝi estas la samnoma komunumo Schwarmstedt. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn.