cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gloriosa (Erfurto)
Historio
Ĝi mulditis de Gerhard van Wou en la nokto de la 7-a de julio 1497, pezas 11,45 tunojn kaj havas altecon de 2,62 metroj kaj 2,56 metrojn diametre. Sekve ĝi estas la plej granda libere svingiĝanta mezepoka sonorilo en la mondo. Krome ĝia sonoro nombrigas ĝin al la plej belsonantaj en la mondo. Kelkfoje ĝi kromnomiĝas reĝino de ĉiuj sonoriloj (latine:omnium campanarum regina).
Batalo de Atlantiko
La nomo "Batalo de Atlantiko" estis stampita de Winston Churchill en Februaro 1941. Ĝi estis nomita la plej "longa, granda, kaj plej komplika" marbatalo en la historio. La kampanjo startis tuj post la komenco de la milito en Eŭropo, dum la tielnomita "Stranga milito", kaj daŭris ses jarojn, ĝis la germana kapitulaco en Majo 1945. En ĝi partoprenis miloj da ŝipoj en pli ol 100 konvojaj bataloj kaj eble 1,000 kontraŭstaroj de solaj ŝipoj, en scenejo kiu kovras milojn da kvadrataj kilometroj de oceano. La situacio ŝanĝis konstante, kaj foje unu flanko faris avantaĝon foje la alia, ĉar kelkaj landoj el tiuj kiuj partoprenis kapitulacis, aliaj aliĝis, kaj eĉ ŝanĝis siajn flankojn en la milito, kaj ankaŭ ambaŭ flankoj disvolvigis novajn armilojn, taktikojn, kontraŭtenikojn, kaj ekipadon. La Aliancanoj laŭgrade ekvenkis, super la germanaj surfacaj militantoj fine de 1942 kaj tute super la U-Boote meze de 1943, kvankam iliaj perdoj pro la U-Boote pluis ĝis la fino de la milito.
Ryota Kajikawa
Ryota Kajikawa (梶川 諒太, n. ) estas japana futbalisto.
Gloriosa (Erfurto)
Historio
Komisiis ĝian faradon ĉefe episkopo Johannes Bonemilch, kiu eĉ gastigis proprakoste la muldantojn ĉe si hejme. Turen ĝi estis trenita nur en la jaro 1499-a kaj unuafoje ludita la 19-an de majo 1499. Ĝi iĝis modelo por serio da aliaj sonorilegaj, ekz. en la katedralo de Frankfurto, en la Kruco-kirko de Dresdeno kaj en la Katedralo de Kolonjo.
Ryota Kajikawa
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Shonan Bellmare kaj V-Varen Nagasaki.
Gloriosa (Erfurto)
Historio
Je la 5-a de julio 1997, okaze de la Eŭropa sonorila tago kaj de la 500-a datreveno de la fabrikado, okazis granda spektaklo (ilumigoj, artfajraĵoj, festprelegoj) sur la Katedralplaco. Jam en la antaŭvespero oni estis muldinta sub libera ĉielo sonorilon por la Preĝejo Sankta Bonifaco en Riethnordhausen.
Enskribo
Sur la sonorilo troviĝas enskribo tekstanta en la latina: "Laude patronos cano gloriosa / Fulgus arcens et demones malignos / Sacra templis a populo sonanda / Carmine pulso / Gerhardus wou de Campis me fecit. Anno Dni M. CCCC.XCV II" (tradukite: "Mi estas prikantanta en gloroza laŭdo la patronojn, rebatanta la fulmojn kaj la malicajn spiritojn, vokanta al la diservo preĝejen, kie la popolo kantu. Muldis min Gerhardus "ou de Kampen en la 1497-a jaro de la Savo.")
Riparoj
Je la sonorado okaze de Kristnasko 1984 oni konstatas etan fendon en la sonorilo. Ĝi estis re-veldita rekte surture fare de la firmao Hans Lachenmeyer. La veldo faritis je 70 centimetroj. Por la realigo necesis antaŭe forigi ĉiujn lignajn partojn de la turo. Refunkcio ekestis en la 8-a de decembro 1985.
La respondeculo Kurt Kramer juĝis post la veltado (dum kio partoprenis ankaŭ okcidentgermanoj): "La Gloriosa ne nur regajnis sian voĉon taksitan perdita sed sonoras ja pli bele ol io ajn, kion la nuntempaj homoj iam aŭdis." La daŭro de la eĥa perdiĝo, grava parametro por sonoriloj, longis kvin minutojn. Antaŭe ĝi estis nur ĉe tri kaj duono.
La restaŭrado ne estis la lastpasinta. Dum la restaŭrado de la katedralo oni malkovris fendeton longan je 40 centimetroj. Por la sumo de 170.000 eŭroj necesis forigi la sonorilon kaj riparigi ĝin ĉe la firmajo Lachenmeyer en Nördlingen. Tiam la sonorilo forlasis la turon la unuan fojon dum 500 jaroj. En oktobro 2004 la sonorilo revenis. La 8-an de decembro ĝi sonoris denove. Nun la daŭro de la eĥa perdiĝo longis 370 sekundojn. En 2006 ĝi ricevis novan, 360 kilogramojn gravan svingilon (t.n. koro).
Ordo de sonorigo
La Gloriosa estas uzata nur ĉe apartaj okazoj kaj dum ekleziaj festotagoj, nome:
Ekster la ordo ĝi sonoris la 3-an de oktobro 2010, la tagon de la reunuiĝo germana. Krome la 24-an de septembro 2011 post la meso farita de Lia papa moŝto Benedikto la 16-a sur la katedralplaco. Finfine la tagon de la 10-a datreveno de la amoko en la erfurta Gutenberg-gimnazio, en la 26-a de aprilo 2012.
En Erfurto estas la diraĵo: Dum parolas la Gloriosa, la aliaj sonoriloj silentu. Fakte, ĉe ĉiuj okazoj oni komencas la sonorigon de la Gloriosa kaj la resto kuneksonoras nur post tempointervalo.
Rudolf Borchardt
Rudolf BORCHARDT (naskiĝis la en Kenigsbergo, mortis la  en Trins/Distrikto Innsbruck Land) estis germana verkisto kaj kulturkritiko. Lia juda patro Robert Martin estis direktoro de la Berlina komercsocieto, lia avo tekomercistego. Lia edzino unua (ekde 1906) estis Clara Ehrmann (+1944), la dua (ekde 1921) Marie Luise Voigt (kun ŝi li havis unu filinon).
Vivo
Borchardt interesiĝis multflanke je studoj de filologio kaj arkeologio (i.a.) en Berlino, Bonn kaj Göttingen kaj havis la honoron esti instruata de Wilhelm Dilthey, Hermann Usener kaj Friedrich Leo. Estante unue disĉiplo arda de Stefan George li baldaŭ kritikis i.a. ties troigitan ritemaron. Malamiko preferata iĝis ŝajne Friedrich Gundolf, dume venerado respektive amikeco kun Hugo von Hofmannsthal kaj Rudolf Alexander Schröder vere tre influadis lin. Dum la Unua mondmilito Borchardt proklamis plurfoje kaj fiere sian germanecon; feliĉe li sukcesis, antaŭ arestiĝo en aŭgusto 1944, vivi longan tempon en Italujo kien li fuĝis post la potencakiro de la nazioj.
Graveco
Brilas lia lingva kompetenco ĉie ajn en la verkaro kiel ankaŭ lia formemo. Li ja batalis kontraŭ minacantaj dekadencoj kultura kaj lingva. Li ankaŭ polemike atakis blindajn imitadojn ekz. de la stilo de Wolfram, de mezepokaj misteriludoj, de lutera biblia lingvo. Inverse li mem provis kombini sian propran iel artefaritan lingvon kun malnovaj idealoj.
Borchardt ankaŭ gravis kiel raportisto de sociaj kutimoj (en 2018 furoris la noveldono de unu lia priskribo de antaŭmilita malmoralema Berlino) kaj kiel tradukisto. La alifaro de La Divina Commedia en 1923 ekz. estis la provo rekonstrui germanan poetan lingvostaton el la komenco de la 14-a jarcento. Borchardt tradukis aĵojn de Algernon Charles Swinburne kaj ĉiajn literaturaĵojn el la mediteranea regiono (disde malnovgrekaj himnoj ĝis provenclingvaj lirikaĵoj). Science li studis pri la unueco de mezepoka mediteranea kultura unueco.
NGC 6104
NGC 6104 (aliaj indikoj — UGC 10309, MCG 6-36-11, ZWG 196.20, IRAS16146+3549, PGC 57684) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bréel
Bréel estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Valérian kaj Laureline
Valérian kaj Laureline estas la ĉefroluloj de franca sciencfikcia bildliteratura serio Valérian et Laureline pri du agentoj de la Spac-Temp-Servo bazita en Galaxity, la ĉefurbo de la estonto.
La desegnojn faras Jean-Claude Mézières, la tekstojn Pierre Christin. Ilin kolorigis Évelyne Tranlé, fratino de Mézières. La unua rakonto aperis la en la eldono #420 de la bildliteratura magazino Pilote.
Intrigo
Per sia kosmoŝipo, kiu samtempe estas ankaŭ tempomaŝino, la du herooj estas sendataj al diversaj lokoj kaj tempepokoj, por malkovri rompojn kontraŭ la leĝoj de la Spac-Temp-Servo, aŭ preventi okazintajn/ontajn/untajn katastrofojn. Ili tamen ne povas malhelpi katastrofon kiu disigas ilin de la Spac-Temp-Servo. Valérian, strikta kaj obeema, kaj Laureline, pasia kaj justama, nur ekipitaj per sia kosmoŝipo devas trovi sian propran vojon en disfalanta mondo inter fantastaj kosmaj specioj, iuj amikaj, iuj malamikaj, koruptaj politikistoj, senskrupulaj krimuloj kaj tempaj paradoksoj.
Kino
Luc Besson verkis filmon pri Valérian kaj Laureline en 2017.
George Lucas kaj Michael Crichton legis la bildliteraturan serion antaŭ verki "Star Wars" (pri Han Solo kaj Leia) kaj "Timeline" (pri Marek kaj Claire).
Kastelo de Bodajk
La Kastelo de Bodajk (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Hochburg–Lamberg-Miske–Megyeri-Krausz-Grünfeld) estas klasikisma historia monumento en Hungario, en urbo Bodajk.
Historio
En tiu loko estis konstruita nobeldomo supozeble en la 17-a jarcento fare de familio Hochburg. En la postaj jarcentoj la heredintoj havis diversajn nomojn, tial estas la komplika nomoserio pli supre. Inter 1837 kaj 1839 familio Miske [miŝke] konstruis la nun videblan kastelon, sed la pli fruaj muroj parte estis uzitaj. Familio Grünfeld aĉetis la kastelon en 1893. Hungario ŝtatigis la konstruaĵon, en 1964 renoviĝo okazis. Ĝis la malfruaj 1990-aj jaroj turista hotelo funkciis tie, poste ĝi estas forvendita, tamen neniu profitas ĝin.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo (grandparte kun keloj) situas sola en mezo de granda protektata parko. La konstruaĵo formas kuŝantan E-majusklon. Inter la mallongaj aloj meze situas rizalito (en la teretaĝo pilieroj, en la unua etaĝo kolonoj, plej supre timpano sen ornamaĵoj). En la alia flanko meze estas malgrandaj balkonoj, la plej supre ankaŭ tie estas timpano.
Galuso
Galuso estas pneŭo uzata por konkursbiciklo.
Hans-Christoph Rademann
Hans-Christoph Rademann (naskiĝinta la 5-an de aŭgusto 1965 en Dresdeno) estas germana ĥordirektisto kaj altlerneja instruisto.
Galuso
Ĝi estas kunkudrita (ekz. el sintezaj fibroj) kaj tre malpeza.
Hans-Christoph Rademann
Vivo
Rademann alkreskis en Schwarzenberg (Ercmontaro). En la kantoraro direktata de sia patro Rolf Rademann li kolektis unuajn muzikajn spertojn kaj impresojn. Junaĝe li ricevis instruon pri ludo violona kaj piana kaj estis inter 1975 kaj 1983 membro de la dresdena knaboĥoro Kreuzchor. Post plenumi la lernejan tempon li studis ĝis 1990 ĉe la muzikaltlernejo je Dresdeno ĥoran kaj orkestran direktadon. En multaj kursoj i.a. ĉe Helmuth Rilling kaj Philippe Herreweghe li kolektis pluajn spertojn.
Galuso
En ĝi estas integrita aertubo.
Hans-Christoph Rademann
Vivo
Ekde ĝia fondado en la jaro 1985 li direktas la dresdenan ĉambroĥoron, inter 1991 kaj 1999 li estis artisma direktisto de la Kantakademio je Dresdeno. Ekde 1999 ĝis 2004 Rademann estis ĥordirektisto de la norgermana radiostacio NDR. Komence de la sezono 2007/2008 Rademann transprenis kiel ĉefdirektisto aldone la direktadon de la ĉambroĥoro de radiostacio RIAS, kiun li jam plurfoje gaste direktis. Krom tio Rademann gastdirektas ĉefajn kantensemblojn kiel Collegium Vocale Gent, la Nacian Ĉambroĥoron de Irlando same kiel la radiostaciaj ĥoroj de ARD. En 1997 li direktis unuan fojon operon ĉe la landa migroteatro de Saksujo per „Entführung aus dem Serail“ de Mozart. Rademann fariĝis en 2000 profesoro por ĥordirektado ĉe la muzikaltlernejo je Dresdeno, ripete li tie ankaŭ direktas la prezentadojn de la operklaso (i.a. La clemenza di Tito) kaj oratoriajn, krome li iniciatis koncertaron kunkantatoj en Palaco Marcolini.
La 1-an de junio 2013 li transprenis la direktadon de la Internationale Bachakademie Stuttgart.
Sentripigado
Sentripigado estas la forigo de kelkaj aŭ ĉiuj el la organoj de la gastrointesta tubaro (nome tripoj), kutime pere de horizontala tranĉado farita tra la abdomena areo. Sentripigado povas rezulti el akcidento sed estis uzata ĉe homoj kiel metodo de torturo kaj ekzkutado. En tiaj praktikoj, sentripigado povas esti akompanata de aliaj formoj de torturo, kaj/aŭ la forigo de aliaj vivesencaj organoj. Tamen ankaŭ ĉe homoj, sentripigado povas esti necesa parto de nekropsio, ĉar el la intesta kaj digesta aparataro povas veni grava informo pri la lastaj manxgoj kaj eventuale pri venenoj aŭ simile. Sentripigado necesas kiel nepra paŝo al preparado de mumio.
Ĉe aliaj bestoj sentripigado povas esti unua paŝo al manĝopreparado, ĉar en tripoj kaj aliaj internaĵoj povas veni la komenco de putriĝo, ĉefe ĉe fiŝoj tio foje devas esti farita tuj kaj nepre antaŭ sekigado, saligado aŭ aliaj tipoj de manĝopreparado. En pli precizaj kazoj kiel en la tradicia buĉado ekzemple de porkoj, post sentripigado, oni uzis la tripojn kiel ujoj por kolbasoj.
En la romano Crónica de una muerte anunciada (Kroniko de morto antaŭsignita) de la kolombia verkisto Gabriel García Márquez, la ĉefrolulo estas ponardita kaj la tripoj eliras surgrunde, tiele li eĉ kolektas kaj purigas ilin per mano el la algluita sablo, kiel horora detalo de la morto, kiu okazas tuj poste.
Bessé-sur-Braye (stacidomo)
Bessé-sur-Braye estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Bessé-sur-Braye, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
Vladimir Vetrov
Vetrov ricevis la kodnomon Farewell (Adiaŭo) fare de la franca spionservo DST, kiu rekrutis lin. Li estis konata sub tiu nomo dum la spionservoj de NATO. La kodnomo estis elektita kiel angla vorto tiel ke la KGB supozus, ke li laboris por la CIA, se KGB malkovrus lian kaŝnomon.
Lia historio inspiris la libron Bonjour Farewell: La Vérité sur la Taupe Française du KGB (1997) verkita de Sergei Kostin kaj Eric Raynaud, kiu estis adaptita por la franca filmo L'affaire Farewell (2009), kun la ĉefroluloj Emir Kusturica, Guillaume Canet kaj Alexandra Maria Lara.
Verkintoj Sergei Kostin kaj Eric Raynaud publikigis pli kompletan kaj ĝisdatigitan raporton pri la Farewell-dosiero sub la titolo Adieu Farewell (Laffont, Parizo, 2009). Tiu titolo ankaŭ estas havebla en la angla por la unua fojo, tridek jarojn post la okazaĵoj (Farewell, Amazon Crossing, aŭgusto 2011).
József Loczka
József Loczka [jOĵef locka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Loczka József estis hungarlandana kemiisto, mineralogo. Lia filo estis Alajos Loczka.
József Loczka naskiĝis la  1855 en Hungara reĝlando en Németpróna (nuntempa Nitrianske Pravno en Slovakio). Li mortis la 1912 en Budapeŝto.
Biografio
József Loczka apartenis al ia minoritato de Hungario. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝloko, poste gimnaziojn diversloke en Supra Hungarujo, (ekde 1875) universitatojn en Budapeŝto kaj Vieno. Inter 1882 kaj 1912 li laboris en Hungara Nacia Muzeo, kie li analizis diversajn objektojn, eĉ arkaikaĵojn. Li okupiĝis precipe pri konsistaĵoj de mineraloj.
Yushi Akiba
Yushi Akiba (秋葉 勇志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Stacio Myōrenji
Stacio Myōrenji (japane: 妙蓮寺駅 [Mjōrenĝi-eki], angle: Myōrenji Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kohoku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
Dalia Itzik
Dalia ITZIK (en hebrea: דליה איציק‎ Dalya Itsik; 20a de Oktobro 1952) estas iama israela politikisto kiu estis membro de la Knesset por la centra politika partio Kadima. Ŝi antaŭe jam estis plenuminta kelkajn ministeriajn postenojn, kaj la 4an de Majo 2006 iĝis la unua virino prezidanto de la parlamento Knesset, kaj tial estis provizora Prezidento de Israelo el Januaro al Julio 2007.
Třeštice
Třeštice (Treschtitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1385.
Sülfeld
Sülfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Itzstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Cazères (stacidomo)
Cazères, plennome Cazères-sur-Garonne estas franca stacidomo sur linio Toulouse -, situanta en Cazères, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Toulouse - Bayonne (650000).
My Son
Mỹ Sơn (prononco: mǐˀ səːn) estas antikva hinduisma sanktejo, nun abandonita kaj parte ruiniĝinta, en centra Vjetnamio, ĉ. 70km sudokcidente de Danango. Ĝi entenas plurajn templojn konstruitajn inter la 4-a kaj la 14-a jarcento de la reĝoj de Ĉampa, honore al hindua dio Ŝivo. La sanktejo estis deklarita en 1999 Monda heredaĵo de Unesko.
Loko
La temploj estas en valeto larĝa ĉ. 2km, inter du ĉenoj de montetoj, ĉ. 10km for de la antikva ĉefurbo de Ĉampa.
Historio
En My Son estas pluraj antikvaj enskribitaj ŝtonoj, plejparte en du lingvoj (la ĉama kaj la sanskrita), kiuj sciigis la numtempulojn pri la plej antikva historio de la loko. En la 4-a jarcento la reĝo Bhadravarman konstruigis lignan templon dediĉitan al Sivo "Bhadresvara", kies nomo kombinis tiu de la dio (īśvara, senjoro, mastro) kun tiu de la reĝo. En la loko estis ankaŭ tomboj gardantaj la cindrojn de la ĉamaj reĝoj post ilia morto.
Apud la fino de la 6-a jarcento fajrego detruis la templon. La reĝo Sambhuvarman (577-629) konstruigis novan templon, ne plu el ligno, sed el ŝtonoj kaj brikoj, dediĉitan, simile al la unua templo, al Sivo "Sambhu-Bhadresvara". La nomo "Mỹ Sơn" ("Bela Aranĝo") originis verŝajne en tiu okazo.
La bela templo estis laŭ multaj fakuloj tiu nomata "A1" en la nuntempaj mapoj. Bedaŭrinde en 1969, dum la Vjetnama milito, la Usonanoj bombis la antikvan sanktejon kaj detruis la templon, postlasante nur rubsimilajn fragmentojn.
La ĉampaj reĝoj post Sambhurvarman zorgis pri la sanktejo, kiu iĝis la kerno de la religia agado en Ĉampa. Ili aldonis novajn templojn, kies nombro atingis almenaŭ 70, kaj aliajn konstruaĵojn; ili venis ĉi tien je la komenco de sia regado, kaj iliaj cindroj estis portitaj ĉi tien post ilia morto.
Sed post 950 estis la unua grava paŭzo: pro la influo de la kmera imperio, budismo estis deklarita oficiala religio anstataŭ induismo. La paŭzo daŭris verŝajne nur kelkajn jardekojn.
Pli grava estis la progreso de la antikvaj vjetnamoj, kiuj venkis en pluraj okazoj la ĉamojn kaj trudis iom post iom ilin al pli sudaj areoj. La valeto de My Son estis delasita ĉirkaŭ en 1400, sed jam dum la antaŭa jarcento ĝi estis perdinta sian rolon: la lasta signo de la ĉampaj reĝoj (enskribita ŝtono) datiĝas 1243.
Dum la postaj jarcentoj la sanktejo estis tute forgesita, ĝis sia retrovo en 1898 fare de franca arĥeologisto.
Cevio
Cevio estas komunumo de la Komunumaro Rovana kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1174 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Cevio situas en la supra Valo de Maggia proksimume 15 kilometrojn nordnordoriente de Locarno. Al la komunuma teritorio apartenas la Bavonavalo, nordokcidenta flanko valo de la valo de Maggia. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cevio kaj la vilaĝoj kaj vilaĝetoj Bignasco, Cavergno, Faèd, Fontana, Fontanelada, Foroglio, Mondada, Ritorto, Rosèd, San Carlo, Sonlèrt kaj Visletto
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 151,42 km², de kiuj 33,4 % estas kovritaj de arbaro, 6,5% servas por agrikulturo kaj 1,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cevio limas en nordo al Bedretto, en oriento al Lavizzara, en sudo al Maggia, en sudsudokcidento al Campo, en sudoriento al Linescio kaj Cerentino, en okcidentsudokcidento al Bosco/Gurin, kaj en okcidento al Formazza (VB, Italio).
Trafiko
Cevio situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Cevio pasas kurba vojeto, kiu kondukas al la fino de valo de Bavena, de kiu deflankiĝas vojo al la valo de Rovano. Pere de poŝtaŭtolinio al Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cevio datiĝas el la jaro 1335 kiel Zevio. Cevio ĉiam estis la renkontiĝejo de la vala administracio kaj de la valaj civitanoj. Unua dokumenta atesto pri najbararo datiĝas el la jaro 1230. En la 19-a jarcento multaj loĝantoj de la valo elmigris al Veltelino kaj Ameriko. En la 20-a jarcento la formigrado ĉesis pro konstruo de baraĵlago, kiu kreis laborlokon kaj kreskanta turismo.
Naomi Chazan
Verkoj
Ŝi aŭtoris aŭ eldonis jenon:
Germanio en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, kiu en majo 2006 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Germana Olimpika Sporta Asocio.
Neupré
Neupré (france: [neŭPRE], valone: Noûpré) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ĝia nomo estas kunmetigo de partoj de la nomoj de la komponantaj municipoj: NEUville-en-Condroz, Plainevaux, Rotheux-Rimière kaj Ehein.
Athis-Val de Rouvre
Athis-Val de Rouvre estas nova franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
25646 Noniearora
25646 Noniearora estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shubhangi Arora, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Novi High School de Novi (Miĉigano, Usono).
Preĝejo Emeriko de Hungario (Kaposvár)
La preĝejo Sankta Emeriko de Hungario estas katolika paroĥa kirko en Hungario, en urbo Kaposvár.
Historio
En fino de la 19-a jarcento la sola kirko jam ne sufiĉis por la katolikoj. Ili decidis konstrui pli novan kirkon en 1902. Oni kolektis monojn kaj mem la konstruado okazis en la fruaj 1910-aj jaroj. La murpentraĵoj estis pentritaj en 1925, la altaro estis farita en 1931, la orgeno en 1942. Inter 1948-1950 la jezuitoj servis en la kirko. La konstruaĵo estis renovigita en 1970, 1994 kaj 2017. En 1989 József Szendi fondis loke la paroĥon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas malsimetria, maldekstre la oklatera turo altiĝas. Proksimume meze la granda enirejo troviĝas. La ĉefnavo havas ankaŭ krucnavon. En la plej grandaj navaj fenestroj prezentas Sanktan Ambrozion, Gregorion la 1-an, Aŭgustenon de Hipono kaj Sanktan Hieronimon. La sanktejo estas duonronda.
Kermeso okazas en la 5-an de novembro.
Jenő Pacsu
Jenő Pacsu [paĉu], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pacsu Jenő estis hungara (poste usona) kemiisto, profesoro. Lia baptonomo estis en Usono Eugene.
Krzysztof Śliwiński
Krzysztof Śliwiński (naskiĝis la 27-an de marto 1950 en Hrubieszów) estas pola socia aganto, populariganto de Oriento kadre de PSEK kaj Muzeo pri Azio kaj Pacifiko, arkivisto en Pola Esperanto-Asocio kaj kontribuanto al Vikipedio en Esperanto, vegetarano. Ankaŭ li agas kiel ekskurs-gvidanto de Esperantotur kaj bakalaŭro de Akademio Internacia de la Sciencoj.
Jenő Pacsu
Jenő Pacsu naskiĝis la  1891 en Budapeŝto. Li mortis la 1972 en Princeton.
Krzysztof Śliwiński
Hobiulo pri esoterismo (jogo, kabalo, astrologio, Libro pri Ŝanĝiĝoj, omenologio); populariganto de spirita interkompreniĝo inter Oriento kaj Okcidento; ekslaboranto de la Muzeo pri Azio kaj Pacifiko en Varsovio, kie fondis kaj dum 20 jaroj gvidis Esperanto-Klubon kaj Klubon pri Jogo. Pli frue laboris kiel arkivisto en Pola Esperanto-Asocio. Nun reveninta al Lublin, kie iom studis matematikon en la ŝtata universitato, kaj kiel libera aŭskultanto ĉe la katolika altlernejo (unusola inter Elbo kaj Vladivostoko) filozofion de la naturo, klasikan filologion kaj hindan filozofion, krome sanskriton, kaj biblian hebrean lingvon. En Lublin kunfondis Studentan Orientalisman Esperanto-Rondon, filion de Pola Orientalistika Societo kaj Esperantologian Rondon de PEA, ankaŭ vegetaraniĝis sub influo de la hinda filozofio.
Jenő Pacsu
Biografio
Jenő Pacsu akiris diplomon, poste li doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto en 1914. Komence li laboris en kemia instituto, ekde 1919 li instruis en la menciita universitato. En 1927 li estis nomumita privata profesoro. Post 2 jaroj helpe de stipendio li esploris en Marilando. Ekde 1930 li daŭre vivis en Princeton, kie li instruis en la universitato organikan kemion. En 1947 li estis nomumita universitata profesoro. Li pensiuliĝis en 1960.
Krzysztof Śliwiński
Kiel vikipediisto prilaboris vikipedian kalendaron de eventoj (90%), kune kun ties kroniko de la dua mondmilito. Gajninto de vikipediaj tradukaj konkursoj rilatantaj al la novembra Azia monato (Vikipedia azia ambasadoro) kaj pri Mez-Orienta Eŭropo. Kontribuas interalie pri matematiko, slavistiko, orientalistiko, filozofio kun aparta konsidero de konindaj poloj.
El la agado en Lublin
Studenta Orientalisma Esperanto-Rondo
Studenta Orientalisma Esperanto-Rondo estis fondita en julio 1977 fare de studentoj de diversaj altlernejoj: Tomasz Chmielik, Waldemar Dudek, Krzysztof Śliwiński kaj Maciej Stanisław Zięba. Ĝi popularigis dum kelkaj studentaj generacioj la ideon de spirita proksimiĝo inter la okcidenta civilizo kaj Oriento.
Pola Orientalistika Societo
Al la Societo, fondita en la 80-aj jaroj apartenis Ziemowit Jacek Pietraś, Ryszard Rubinkiewicz, Gerard Głuchowski, Tadeusz Margul, Adam Winiarz kaj aliaj. La Societo okazigis dum pluraj jaroj ĉiumonatajn lekciojn.
Pola Studenta Espranto-Komitato
Dum kriza periodo de la Studenta Esperanto-Movado en Pollando iĝis ties prezidanto pizorgante 30 Esperanto-klubojn per eldonado de "Forumilo" kaj organizado de Someraj Esperanto-Lernejoj en Toruń kaj Vintraj Esperanto-Lernejoj en Tatroj. En 1987 premiita per Honora Distingilo de Pola Studenta Asocio.
Esperantologia Rondo
Artikoloj pri Jan Mędrkiewicz aperis en Heroldo de Esperanto redaktita de Ada Fighiera Sikorska kaj en "Informator Archiwum Esperanckiego" (Informilo de Esperanto-Arkivo) redaktita de Krzysztof Śliwiński, arkivisto de PEA. En Historia Muzeo de Lublin, filio de la regiona muzeo en la Kastelo de Lublin, okazis ekspozicio dediĉita al regionaj esperantistoj, kune kun Czesław Pruski kaj vizitinta Lublinion Edmond Privat, pretigita de Tomasz Chmielik, okaze de lia 100-a naskiĝdatreveno. La akompanan sesion en la kastelo kaj turisman ekskurson tra Lublinio spure de Edmond Privat ĉeestis Claude Gacond.
El la agado en Varsovio
Astrologio
Dum pluraj jaroj popularigis astrologion por varsovianoj, organizante semajnajn lekciojn de la rektoro de Astrologia Akademio en Moskvo d-ro Miĥail Levin kaj pola-kanada astrologo Jan Sar Skąpski. En 1994 fondis Astrologian Klubon (Klub Popularyzacji Astrologii), eldonis kaj redaktis "Astrologian Bultenon" por memlernantoj, kadre de la propra firmao Studumo "Mandala".
Izoamila fenilacetato
Izoamila fenilacetato aŭ C13H18O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj izoamila alkoholo, senkolora brulema likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento kaj odoriganto en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila fenilacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Krzysztof Śliwiński
El la agado en Varsovio
Muzeo pri Azio kaj Pacifiko
Kadre de la Muzeo pri Azio kaj Pacifiko debutis pri la ciklo "Spiriteco de Oriento" kun partopreno de polaj kaj eksterlandaj sciencistoj, kontribuis al dekkelkaj Sciencaj Festivaloj (unutemaj pri ciganoj, Kaŭkazio, ĉina medicino, Esperanto - lingvo de la scienco, kaj tiel plu) kaj Scienca Pikniko. Fondinto kaj gvidanto de kelkdeko da renkonto-cikloj por popularigi kulturojn kaj lingvojn de Azio, kune kun kursoj de la ĉina, tibeta kaj sanskrito, kaj fondinto de la du kluboj.
Klubo pri jogo
Popularigo interalie de diversaj tradicioj kaj skoloj de jogo fare de d-ro Tomasz Ruciński, ankaŭ surbaze de tradukoj de Anna Rucińska, gastigado de guruoj kaj spertuloj pri ajurvedo el Barato kaj sanskrtitologoj lekciantaj pri jogo.
Esperanto-Klubo
La klubon vizitadis esperantistoj el Azio (Japanio, Irano, Ĉinio), kies lekcioj estis tradukataj al la pola por neesperantista publiko. Kunlabore kun Andrzej Grzębowski okazis interalie renkonto de esperantistoj el kvar kontintentoj, vojaĝantaj al UK 2009 en Bjalistoko. En la lastaj jaroj la klubo gastis reĝisoron Roman Dobrzyński, kiu prezentis siajn aŭtorajn filmojn pri Azio al neesperantista publiko.
Krzysztof Śliwiński prezentis interalie ekspoziciojn en Tai’erzhuang (Ĉinio) pri la Ribelo de Varsovio kaj sian propran, bazitan sur Vikipedio, Kosmaj simboloj de Oriento kadre de la 5-a Zaozhuang-a Internacia Festivalo de Esperanto, 2014 - prospekto Heroa Varsovio kaj Brava urbo Tai'erzhuang, p. 24.
NGC 6105
NGC 6105 (aliaj indikoj — MCG 6-36-13, ZWG 196.23, NPM1G +35.0367, KUG 1615+350B, PGC 57716) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ŝtormlanterno
Ŝtormlanterno aŭ ŝtormlampo estas lampo kiu uzas oleon aŭ kerosenon kaj taŭgas por daŭre doni lumon dum malfacilaj eksterdomaj cirkonstancoj.
La unuaj versioj jam enmerkatiĝis en Eŭropo je la fino de la 19-a jarcento kaj ekde tiam la baza konstruo malmulte ŝanĝiĝis. La vitra lumŝirmilo estas envolvita de metala framo por preventi la rompiĝon de la vitro. Ŝtormlanternoj estas uzataj sur ŝipoj, dum la ferioj kaj eksterdomaj laboroj kaj ĉie kie oni volas havi lumfonton ankaŭ dum malbona vetero.
Heinrich-Schütz-Arĥivo
La Heinrich-Schütz-Arĥivo (ger.: Heinrich-Schütz-Archiv) estis en 1988 fondita de Wolfram Steude en Dresdeno. Ĝi nomiĝas laŭ la germana komponisto Heinrich Schütz kaj estas nun esplorinstituto por mez-germanuja muzikhistorio. Per la dungado de Wolfram Steude por la starigo de esplorejo, komence kiel preparo de la honorado de Schütz en la Germana Demokratia Respubliko en 1985, komenciĝis la planado de la starigo de Heinrich-Schütz-Arĥivo. Post plurjara preparlaboro la arĥivo malfermiĝis la 27-an de majo 1988 en domo de la muzikaltlernejo Carl Maria von Weber kiel esplorejo por mezgermanuja muzikhistorio de la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
Precipe tie oni registris kaj kolektis fontojn de dokumentoj pri kaj de Schütz kaj lia verkaro, baziĝante sur la jam antaŭ 100 jaroj derompinta fontolaboro de Moritz Fürstenau.
Nuntempo
Nun la esplorejo ankaŭ nomiĝas instituto. Ĝi estas alordigita al la instituto por muzikscienco ĉe la muzikaltlernejo. Ĝi ne disponas pri originalaj fontoj: la nomon arĥivo ĝi dekuktas de ampleksa etfilmkolekto de tekstaj kaj notaciaj fontoj. Krom la esploro pri Schütz la esploro de la muziko en Dresdeno ĝis la fino de la baroka epoko estas pezocentro.
Bontang
Bontang estas marhavena urbego de Indonezio en provinco Orienta Kalimantano. Ĝi situas sur la orienta marbordo de la insulo Borneo. La urbego konsistas el tri distriktoj.
Geografio
Bontang situas laŭ la marbordo sur ebenaĵo kaj montetoj ĉe mangrovoj. Provinca ĉefurbo Samarinda troviĝas 84, Balikpapan 174, Paluo 288, Tarakan 353, Banjarbaru 502, Manado 831, Pontianak 907, Surabajo 976, Denpasar 1011, Semarang 1115, Jogjakarto 1185, Ambon 1261, Bandungo 1346, ĉefurbo Ĝakarto 1376, Palembang 1457, Bandar Lampung 1492, Batam 1500, Jambi (urbo) 1559, Medano 2126, Banda Aceh 2535, Jayapura 2595 kilometrojn (aere).
Historio
Dum la historiaj tempoj Bontang apartenis al sultanlando. Bontang ekhavis distriktorajton en 1972, urban statuson en 1984.
Ekonomio
La industriiĝo de Bontang komenciĝis en la 1970-aj jaroj per prilaborado de gasoj, produktado de amoniakoj kaj sintezitaj sterkoj, fine per minado de karboj. Malgraŭ situo laŭ la oceano la fiŝa industrio en Bontang estas malgranda. Same la agrikulturo estas malgrava, ĉar la grundo ne taŭgas.
Trafiko
Bontang havas trairan vojon laŭ la marbordo, kie marhaveno funkcias kaj komence flughaveno.
Klimato
Bontang situas en zono de ekvatora klimato. En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare averaĝe 1910 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Dia Armistico
Paco de Dio kaj Militĉeso de Dio konsistigas dum eŭropa mezepoko klopodojn de la Eklezio cele per malpermesoj kun ekleziaj/spiritaj punoj malhelpi la senĉesajn militojn kaj perfortaĵojn en la feŭda socio (El moderna vidpunkto oni povas rigardi tiujn klopodojn kiel ian unuan strebadon reĝigi pacon pere de senperfortaj rimedoj). Tio ekis en jaro 989 kaj pluiris ĝis en la 13-a jarcento p.K.
Temis pri mezepoka moro laŭ kiu la militoj haltigu dum kelkaj monatoj en jaro por ebligi terkulturadon kaj religiajn festenojn.
Dum la eŭropa mezepoko diversaj provoj estis faritaj de la Eklezio cele se ne entute malhelpi la tiam oftaj feŭdajn militojn almenaŭ redukti ilin, aŭ almenaŭ provizi devigatajn tempojn da paco.
Pelayos del Arroyo
Pelayos del Arroyo [peLAĝos delaROĝo] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Pelayos del Arroyo estas etimologie komprenebla kiel Pelayo de la Rojo, kiel aludo al iama loĝanto nome Pelayo.
Geografio
Ĝi distas 21 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Turégano, Santiuste de Pedraza, Sotosalbos, Torre Val de San Pedro kaj Collado Hermoso.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. Ĉirkaŭ 1120, Pelayos del Arroyo apartenis al teritorio de la katedralo de Segovio pro donaco fare de sia konsilantaro al la episkopo Pedro de Agen. En 1220 la loko nomiĝis Pelaios kaj en 1826 oni aldonis kroman del Arroyo. Oni supozas, ke la nomo devenas de la estro de la reloĝado en la Mezepoko. Ĝi apartenis al la episkopeco de Segovio, kiu vendis ĝin al Álvaro de Zúñiga y Pérez de Guzmán (Duko de Béjar) post la Milito de la Komunumoj de Kastilio (1520-1522).
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj, inter kiuj menciendas la preĝejo de Sankta Vincento, ekzemplo de segovia rura romaniko konstruita inter la 12-a kaj 13-a jarcentoj kaj reformita fojojn, ekzemple per aldono de fortika sonorilmuro ĉe la absido; ĝi enhavas restaĵojn de murpentraĵoj, barokan retablon kaj rimarkindajn kapitelojn, krom pordegon.
(8350) 1989 AG
(8350) 1989 AG estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Nobuhiro Kawasato elde Okutama (distrikto de Tokio).
Tielenhemme
Tielenhemme estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Poppi
Najbaras la komunumoj.
Gabriel Delanne
François-Marie Gabriel DELANNE (naskiĝis en Parizo en la 23-a de marto 1857, mortis en la 15-a de februaro 1926) estis franca spiritisto. Liaj gepatroj estis konvinkitaj spiritualistoj. La patro ŝatis legaĵojn kaj estis amiko de Allan Kardec, kun kiu li ĉeestis spiritismajn seancojn, kaj eĉ faris paroladon, okaze de lia entombigo; la patrino estis mediumino, kiun Kardec ofte utiligis. Gabriel Delanne frekventis la École des Arts et Métiers kaj fariĝis elektra inĝeniero. Pro lia kunlaboro kun Kardek, li estas konsiderata, kune kun Léon Denis kaj Camille Flammarion, unu el la ĉefaj kolonoj de spiritismo. Lia unua verko aperis en 1883, kiam li publikigis la libron Spiritismo antaŭ Scienco. Delanne, en tiu verko, profundigis la sciencan flankon de spiritismo kongrue kun la scioj de tiama scienco. Delanne estis fondito kaj direktoro de Revuo Scienca kaj morala de spiritismo kaj ankoraŭ fariĝis prezidanto de Franca Unuiĝo Spiritisma. En 1898, ĉe la Spiritisma Kongreso en Londono, li prezentis longan studon pri la sinsekvaj vivoj, nome Teorio pri Reenkarniĝo, kiu nuntempe konsistigas unu el klasikaj verkoj de la Spiritisma doktrino.
Taiki Murai
Taiki Murai (村井 泰希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, Yokohama FC Hong Kong kaj Ehime FC.
Harold Macmillan
Maurice Harold Macmillan, 1a Grafo Stockton, OM, PC, FRS (10a Februaro 1894 – 29a Decembro 1986) estis brita konservativa politikisto kaj ŝtatestro kiu servis kiel ĉefministro el la 10a de Januaro 1957 al la 18a de Oktobro 1963.
Kromnome "Supermac" kaj konatapro sia pragmatismo, ingenio kaj persistemo, Macmillan aperis antaŭ la Dua Mondmilito kiel radikala Tory kaj kritikanto de la paciga politiko. Jam junulo, li estis admiranto de la politiko de la ĉefministroj de la Liberaloj starte kun Henry Campbell-Bannerman,kiu enpoviĝis ĉe la fino de 1905 kiam Macmillan estis nur 11jaraĝa, kaj poste de H. H. Asquith, kiun li poste priskribos kiel "intelekta sincereco kaj morala nobeleco", kaj partikulare de la sukcedanto de Asquith nome David Lloyd George, kiun li konsideris "aktivulo", verŝajne plenumonta siajn celojn.
Macmillan militservis dum la Unua Mondmilito. Li estis vundita trifoje, ĉefe septembre de 1916 dum la Batalo ĉe la Somme. Li pasigis la reston de la milito en armea hospitalo kaj suferis dolorojn kaj partan senmoveblon por la resto de sia vivo. Post rekuperiĝi sufiĉe el la militvundoj por denove povi piediri, Macmillan aliĝis al sia familia negocado, poste eniris en la Parlamento post la ĝenerala elektado de 1924, nome por la norda industria balotdistrikto de Stockton-on-Tees. Post perdi sian sidlokon en la ĝenerala elektado de 1929, li rericevis ĝin en la ĝenerala elektado de 1931, tuj post kiam li parolis kontraŭ la altaj indicoj de sendungeco ĉe Stockton-on-Tees. Tamen li restis duarange, ĉar li estis konsiderata "nekonformulo" fare de la partiaj influantoj, ĉar li ofte ne emis sekvi la politikan linion de siapartio. Li estis eĉ priskribita de sia politika heroo, kaj tiam parlamenta kolego, la militepoka ĉefministro David Lloyd-George, kiel "naskiĝinta ribelulo".
Li ricevis altajn postenojn kiel protektito de la militepoka ĉefministro Winston Churchill, kaj tiele Macmillan servis kiel Sekretario por Eksteraj Aferoj kaj kiel Pritrezora Ministro dum la regado de la sukcedanto de Churchill nome Siro Anthony Eden. Kiam Eden rezignis kiel rezulto de la Krizo de Suez en 1957, Macmillan sukcedis lin kiel ĉefministro. Li kredis en la koncepto de bonfartiga ŝtato kaj la neceso de miksa ekonomio, kaj li celis politikon de korporaciismo por disvolvigi la internan merkaton kiel motoro de kresko. Dum sia epoko kiel ĉefministro, rapide kreskis averaĝaj viv-standardoj dum oni realigis nombrajn socialajn reformojn kiaj en 1956 la Clean Air Act (kontraŭpoluado), en 1957 la Housing Act (por loĝado), en 1960 la Offices Act, en 1960 la Noise Abatement Act (kontraŭ bruo), la Factories Act en 1961 (pri sano kaj sekureco), la enmeto de laŭgrada pensioskemo por havigi aldonan enspezon al retiriĝintoj, la establo de helpo al orfoj aŭ filoj de divorciĝintaj gepatroj, kaj limigon en la standarda semajnlaboro el 48 al 42 horoj.
Kiel "ununacia konservativulo" de la tradicio el Benjamin Disraeli, allogita de memoroj de la Granda Depresio, li postulis kejnsisman strategion de publika investado por pluteni demandon, kaj tielevenkis por dua regotempo en la ĝenerala elektado de 1959 per pliiĝanta majoritato. Profite el favoraj internaciaj kondiĉoj, li prezidis super alflua epoko, markita de malalta sendungeco kaj alta kresko. Li avertis pri la danĝero de inflacio, atentigante pri la rompebla prospereco de la 1950-aj jaroj.
Pri internaciaj aferoj, Macmillan rekonstruis la specialan rilaton kun Usono el la frakaso pro la Sueza Krizo (el kio li estis estante unu el la arkitektoj), kaj redesegnis la mondan mapon pere de la senkoloniigo de subsahara Afriko. Reformante la sistemon de nacia defendo por alveni al la realo de la atombomba epoko, li finigis la ekziston de la deviga militservo, plifortigis la atombombojn per la akirado de Polaris, kaj pioneris ĉe la Nuklea Provizora Malpermeso kun Usono kaj la Sovetunio. Malfrue agnoskante la danĝerojn de strategia dependo, li serĉis novan rolon por Britio en Eŭropo, sed lia malemo komuniki la usonajn atombombajn sekretojn al Francio kontribuis al franca vetoo por la brita eniro en la Eŭropa Ekonomia Komunumo.
Ĉe la fino de sia ĉefministreco, lia registaro estis skuita de la skandaloj de Vassall kaj Profumo, kiuj estis simboloj por la ribelema junularo de la 1960-aj jaroj de la morala korupto de la britia reganta klaso. Rezignante trofrue post medicina misdiagnozo, Macmillan survivis longan retiriĝon. Li estis kritikanto de siaj sukcedantoj dum sia maljunaĝo same kiel estis de siaj antaŭuloj dum sia junaĝo.
Macmillan estis la lasta brita ĉefministro naskiĝinta dum la reĝado de la Reĝino Viktoria, kaj la lasta kiu servis en la Unua Mondmilito.
Porcari
Porcari estas komunumo de Italio.
Aubrives (stacidomo)
Aubrives estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aubrives, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Soissons - Givet (205000).
György Szegő
Szegő György [segoe:] estis rumania hungara tradukisto naskita en Kluĵo la 17-an de novembro 1919 kaj morinta en Kluĵo la 11-an de septembro 2007. Li estis la filo de Júlia Szegő kaj edzino de Katalin Szegő.
Biografio
György Szegő akiris diplomon en Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1942), poste li kvalifikiĝis pri rusa lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1950), pli poste pri angla-hungara lingvoj en UBB de Kluĵo (1971). Inter 1950–59 li instruis en Universitato Bolyai. Inter 1959–79 li instruis en mezlernejoj de Kluĵo.
Cour-Maugis sur Huisne
Cour-Maugis sur Huisne estas nova franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Mongoloj
Mongoloj estas etno de Mongolio kaj norda Ĉinio. Pli ol 90% de la loĝantaro de Mongolio estas mongoloj, konsistante el ĉ.20 etnogrupoj: ĥalĥoj, ojratoj, burjatoj, bargoj, darĥatoj, uzemĉinoj, caĥaroj ktp.
Mons (Charente-Maritime)
Mons [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 443 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Mons situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Gusztáv Bölcskei
Gusztáv Bölcskei [gustAv bolĉkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bölcskei Gusztáv estas hungara pastro, kalvinana episkopo, teologo, profesoro.
Gusztáv Bölcskei naskiĝis la  1952 en Szamoskér.
Biografio
Gusztáv Bölcskei abiturientis en 1970 en Debrecen, poste li estis edukisto en orfejo de Nyírmártonfalva. Inter 1971 kaj 1976 li lernis teologion en Debrecen, poste helpe de stipendio li plulernis en Tübingen. Li pastriĝis en 1978, poste li estis pastro en Téglás kaj Hajdúhadház. Li ankaŭ ekinstruis en 1979 en Debrecen en la Teológia Akadémio, kie li iĝis katedrestro en 1990. Post 4 jaroj li doktoriĝis en Budapeŝto.
En 1997 li estis elektita episkopo. Em 2003 li ricevis memormedalon.
NGC 6106
NGC 6106 (aliaj indikoj — UGC 10328, MCG 1-41-16, ZWG 52.1, IRAS16163+0731, PGC 57799) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bessé-sur-Braye
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Mamers, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas besséens.
Masaaki Ideguchi
Masaaki Ideguchi (井手口 正昭, n. ) estas japana futbalisto.
Bessé-sur-Braye
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Masaaki Ideguchi
Li futbalis ĉe Yokohama FC kaj Metro Gallery FC.
Porto Azzurro
Porto Azzurro estas komunumo de Italio, sur la insulo Elbo.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 2010
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Villarrubia de Santiago
Villarrubia de Santiago [bijarUbja desantjAgo] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Villarrubia" povus deveni de "Villarroja". Tiele oni indikas en dokumento de 1576 en kiu oni diras, ke "... créese que se llama Villarrubia porque mucha parte del pueblo y tierra que confinan con él es colorada" (oni supozas, ke ĝi nomiĝas Villarrubia ĉar granda parto de la vilaĝo kaj tereno apuda estas ruĝa).
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Villarrubiero. La censita populacio en 2011 estis de 2.827 loĝantoj kaj la denseco estas de 18,24 loĝ/km².
Situo
Villarrubia de Santiago estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Mesa de Ocaña en la nordorienta parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 750 m; je 65 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 155 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°59′1″ N 3°22′7″ Ok.
Limas kun la urboj Aranjuez en la provinco Madrido kaj Santa Cruz de la Zarza, Villatobas kaj Noblejas de la provinco Toledo.
Historio
La antikvo de ties fondo estas konstatata en la arkeologiaj restoj de tempo prahistoria. Estis loĝata de iberoj, romianoj kaj araboj, sed ties historia gravo venos nur en la Mezepoko.
En la 12-a jarcento estis jam la kastelo Tormón kiu iĝis abandonita dum la regado de Alfonso la 7-a, kaj poste oni konstruos sur la sama loko preĝejo kie la populara tradicio indikis miraklan aperon de Virgulino.
En 1204 dokumento indikas la fondon de la municipo fare de la maestre, superulo de Santiago Don Hernán González de Marañón, kun la foruo de Ocaña al kiu unuiĝis poste la setlejoj ĉirkaŭ Biezma. Dekomence aperis kune la senjorlandoj de Biezma kaj Villarrubia kaj en la 15-a jarcento aperis ankŭ tiu de Villoria. Tiele estis tri senjorlandoj, nome Villarrubia kies reganto estis Johano Borja, Villoria de Hernán Tello de Guzmán kaj Biezma de Petro Padilla.
Post la fondo de Villarrubia, oni senhomigis Biezma kaj Villoria favore de la unua, kvankam ties teritorioj ne estis aliĝitaj ĝis postaj datoj, eble en la 16-a jarcento. En Biezma restis nur la ermitejo en la loko kiun estis okupante la kastelo Tormón. Oni supozas, ke Villoria senhomiĝis pro manko de trinkebla akvo kaj en la 16-a jarcento ankoraŭ estis kelkaj domoj kaj la preĝejo.
En 1645 oni indikism ke la vilaĝo posedas fruktodonan teron, abundon de gregoj, fruktoj kaj ĉaso, de kio oni klarigas la dissvolvigon progresan de la vilaĝo.
Komence de la 18-a jarcento, la alta loko kiun estis okupante la kastelo Tormón estis sufiĉa tialo por ke la trupoj de la Arkiduko (nome 6.000 homoj estre de Gallobay) kiuj intencis konkeri Villarrubia) ne atakis ĝin. Ili supozis fortifikitan lokon kaj maldecidis pri la atako, dum la lokanoj (aŭ la pastroj) atribuis tiun fakton al interveno de la Virgulino.