cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mara kaŭkeno
Aspekto
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. Fakte ambaŭ seksoj ege kontrastas ĉar maskloj estas tre blankaj, dum la inoj estas tre malhelbrunaj. Tiele tiu specio estas iom simila al la parenca samgenra Magelana kaŭkeno, sed pli radikale kaj sen strieco ĉemaskle, dum pli markate strieca ĉeine. Maskloj pli precize estas tutblankaj, kun nigra beko kaj flavaj kruroj. La inoj estas tre malhelbrunaj, kun horizontalaj grizaj linioj kiuj formas markatan striecon el kolo al suba ventro, blankan subvoston kaj flavajn krurojn (malkiel ĉe parencaj Anda kaŭkeno kaj Magelana kaŭkeno, ĉe kiuj ambaŭ seksoj montras malsamajn kolorjon ĉekrure).
Kutimaro
Maraj kaŭkenoj ĝenerale havas ovarojn de 2-7 ovoj. Ili preferas kaŝi siajn ovojn inter alta herbo. kovado daŭras ĉirkaŭ unu monaton.
Estas ĉirkaŭ 15,000 reproduktantaj paroj.
Ekologio
Maraj kaŭkenoj rimarkindas ĉar manĝas nur algojn kaj migras laŭlonge de marbordoj de Sudameriko por trovi algojn nomitajn angle “kelp”, de kio devenas la angla nomo 'kelp geese'.
Alia
En Falklandoj kaj Argentino estas poŝtmarkoj pri Maraj kaŭkenoj.
Viktor Vasnecov
Edziĝo
La 23-an de novembro 1877 Viktoro Vasnecov edziĝis al Aleksandra Vladimirovna Rjazanceva. La geedzoj havis kvar filojn kaj unu filinon.
Morto
Viktoro Miĥajloviĉ Vasnecov mortis la 23-an de julio 1926 en sia domo en Moskvo. Li estas sepultita en Vvedenskoje tombejo en Moskvo. Ankaŭ tie troviĝas lia frato Apolinario mortinta en 1933.
International Crisis Group
International Crisis Group (ICG) aŭ internacia krizogrupo estas fama ne-registara organizo financita ĉefe de usonaj fondaĵoj kaj de subvencioj de naciaj buĝetoj. Ekde la fino de la 1990-aj jaroj ĝi proponas analizojn kaj solvproponojn por internaciaj konfliktoj.
En 2009 la organizaĵo havas 130 plentempajn dungitojn.
La organizaĵo estis fondita de la eksano de la Eŭropa Komisiono, Chris Patten (Lord Patten of Barnes). Ekde januaro 2000 la aŭstralia eksministro pri eksteraj aferoj, Gareth Evans, estas prezidanto kaj direktoro de la organizaĵo.
La ĉefsidejo de ICG troviĝas en Bruselo, Belgujo, aliaj reprezentejoj en Vaŝingtono, Londono kaj Moskvo. La kunlaborantoj laboras en 15 ejoj tra la mondo kaj aktivas en krizejoj en ĉirkaŭ 50 landoj.
La raportoj de ICG estas sendataj al ministroj pri eksteraj aferoj kaj internaciaj organizaĵoj, kaj publikigitaj sur la ttt-ejo de la organizaĵo al la publiko.
Kritiko
Oni kritikas la organizaĵon pro partopreno en iuj konfliktoj, kiel ekzemple la postulo al EU en 2007 rapide agnoski la sendependecon de Kosovo. Serbujo kaj Rusujo konsideris tion provokado.
Le Légué (stacidomo)
Le Légué estas franca varstacidomo sur linio - Le Légué, situanta en  Saint-Brieuc, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Saint-Brieuc - Le Légué (445000).
Hvar
Hvar (Pharina, Lesina) estas kroata insulo situanta en Adriatiko, inter la insuloj Brač kaj Korčula. Ĝi estas unu el la plej turismaj insuloj de Kroatio.
Adolesko
Adolesko estas transira fazo en homa vivo inter infaneco kaj plenkreskeco. La nomo devenas de la latina vorto adolescentia, de adolescere kiu signifas kreski. Aliaj esperantaj terminoj inkluzivas la jenajn: Maturiĝanteco, Adoleskanteco kelkfoje preferita al Adolesko; aŭ kun diferenco inter genroj: Iniĝeco (pri adoleskantino) kaj Viriĝeco (pri adoleskanto); aŭ kun pli ĝenerala vidpunkto kiu entenas homojn kaj plantojn: Kreskeco.
La hormona kreskado de adoleskaĝo kaŭzas malstabiligadon de la infanaĝa ekvilibro kiu skuas la tutan personecon. Tiu fazo estas karakterizita de ŝanĝoj fizikaj (pubereco kaj fino de la korpa kresko), emociaj (modifo de la rilata vivo, komenco de la kutimo koramikiĝi), mensaj (ekkompreno de la vivo kaj de sia vivo) kaj psikaj (identeca esplorado, grada akirado de aŭtonomio).
En multaj kulturoj, tiu aĝo estas festita de inicaj ritoj. En Japanio, ekzistas feria tago en januaro pri la transiro al plenkreskeco: 成人式
Difino laŭ la landoj
Laŭ fizika vidpunkto, la adoleskaĝo komencas ekde la unuaj signoj de pubereco. Laŭ tiu senco, ĝi estus malsama por la knaboj aŭ por la knabinoj kaj eĉ malsama por ĉiuj individuoj. Komune oni rigardas la esprimon Adolesko taŭga por specifa aĝo, depende de la nivelo en lernejoj aŭ ceteraj kulturaj kutimoj.
(bv aldoni landojn kaj ties adoleska difino)
Laŭ la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), adoleskanto jaraĝas inter 10 kaj 19.
Stacio Nakano (Tokio)
Stacio Nakano (japane: 中野駅 [Nakano-eki], angle: Nakano Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nakano de Tokio en Japanio. La stacio servas 2 liniojn de tut-japania fervoja reto Japana Fervojo (JR): Rapidan Linion Ĉuo kaj Linion Ĉuo-Sobu de Orient-Japania Fervoja Kompanio. La stacio servas ankaŭ Linion Tozaj de la metroa reto Tokjo Metro.
La linio Tozaj kuniĝas kun linioj de Japana Fervojo ĉe tiu ĉi stacio kaj linioj havas komunaj trajnoj. La pasaĝeroj transirantaj inter linioj ne bezonas trairi tra la bilet-pordoj
Autostrada del Sole
Autostrada del Sole - "aŭtovojo de la suno" - estas la itallingva nomo de du (laŭ origina numerigo tri) aŭtovojoj, kiuj en nord-suda direkto kondukiĝas tra la ŝtato Italio. Temas pri la
Preskripto
Preskripto estas perdo de rajto (aŭ de puneblo) pro tempopaso.
En civila juro kaj administracia juro, ŝuldoj kaj aliaj postuloj preskriptiĝas post tempospacoj difinitaj de leĝoj.
En kriminala juro, leĝoj difinas la tempospacojn, post kiam krimoj ne plu povas esti punataj.
La koncernaj tempospacoj varias laŭ naciaj leĝoj. Ekzemple en Germanio, la ĉefa tempospaco de preskripto estas 3 jaroj. Ĝi aplikeblas por ordinaraj ŝuldoj (ekzemple pro nepago de lukostoj) same kiel ĉe malgravaj deliktoj. Tamen la leĝoj difinas ankaŭ, sub kiaj kondiĉoj la preskripto estas haltigata kaj do ne aplikebla.
Autostrada del Sole
Je tre granda parto la Autostrada del Sole estas parto de la eŭropa ŝoseo.
Pizango
Pizango havas plurajn signifojn.
Michel-Eugène Chevreul
Michel-Eugène Chevreul (naskiĝis en Angers, mortis  en Parizo) estis franca ĥemiisto.
Kariero
Sed super ĉio li estas plej konata pro siaj teorioj pri koloroj pri kiuj inspiriĝis la impresionistaj pentristoj. Li gajnis Medalon Copley en 1857.
Li mortis en Parizo en 1889, 102-jaraĝa.
Ruská Voľa
Ruská Voľa (hungare Kisszabados [kiŝsabadoŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ruská Voľa situas fine de sakovojo el Matiaška. Vranov nad Topľou troviĝas je 34 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1357. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Orosz-Volya, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisszabados 81 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ruská Voľa 93 homoj, (75 slovakoj, 12 ciganoj).
Evaristo da Veiga
Evaristo da Veiga (esperante: Evaristo da Vejga, kies kompleta nomo estas Evaristo Ferreira da Veiga e Barros) (* Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, en la 8-a de Oktobro 1799 - † Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, en la 12-a de Majo 1837), estis poeto, politikisto, filologo, libroeldonisto, himnisto kaj ĵurnalisto. Li verkis la tekston de la Himno pri la Sendependeco de Brazilo, kies muzikon komponis Petro la -1a, Imperiestro de Brazilo. Oni kalkulas lin inter la antaŭuloj de la Romantikismo en Brazilo. Li tradukis poeziojn kaj estis membro de la Brazila Beletristika Akademio. Li estis partisano en la lukto pri la sendependeco de Brazilo, kaj fondinto de la ĵurnalo Aŭrora Fluminense.
Biografio
Li estis filo de la librovendisto Francisko Ludoviko Saturnino Vejga kaj Francisca Xavier de Barros. Lia patro alvenis en Brazilon kiam li estis 13-jaraĝa; oni nomumis lin reĝa instruisto pri baza edukado en la paroĥo de Sankta Francisko Saverjo de la Malnova Kanmuelilo. Li fariĝis instruisto en la Strato de la Aŭditoro, kie li malfermis butikon. Li vivis en urbo Vila Rika, kies nuna nomo estas Oŭro Preto, ĉirkaŭ 1788-1789, kie li eble konatiĝis kun kelkaj malkonfidenculoj el Minas Gerais, ĉar li rekopiis la Ĉiliajn Leterojn fare de Tomaso Antonjo Gonzaga (1744-1810), kaj ili estis publikigataj duonjarcento pli malfrue de sia nepo Ludoviko Francisco da Vejga. Evaristo estis lia dua filo, kaj li havis grandan influon sur siajn filojn, ĉefe sur Evariston, kiu estis bonega studanto kaj eklernis la francan, la latinan kaj la anglan dum la registaro de Johano la 6-a en Brazilo. Li studis lecionojn pri retoriko, poetiko kaj filozofio. Dum tiu periodo li akiris grandan intereson je ĵurnalismo, tiam kiam li vizitis la reĝajn libropresejojn, en la keloj de la palaco de la Grafo de la Barka.
Kiam li finis sian studadon, lia patro jam estis malferminta librovendejon sur la Strato de la Doganejo kaj la libroj kiujn li alportis el Eŭropo estis unue legitaj de Evaristo, kiu estis la plej scivolema. Lia fiaskinta projekto forvojaĝi al Portugalio por studi en la Universitato de Koimbro trovis kompenson en la librovendejo de sia patro.
La poeto Evaristo
En liaj plej antikvaj poezioj, skribitaj tiam kiam li estis 12-jara, oni sentas la influon de la arkadiana skolo kaj super ĉio de Bocage. Post paso de unu jaro, li celebris la militismajn francajn fatalaĵojn okazintajn en Portugalio. En 1817 li fariĝis lojala vasalo de Johano la 6-a kaj la fiasko de la Revolucio en la Ŝtato Pernambuko plenigis lin per ĝojo. Liaj versoj prikantis la edziĝon de la princo Petro la 1-a kun S-ino Leopoldina, la jaroj de Lia Reĝa Moŝto en la 13-a de Majo 1819, tago tiam kiam la juna princo estis proklamita reĝo. Diversaj poezioj estis dediĉataj al liaj amikoj, kies karakterizaĵon li nepre konservis, ĉar enradikiĝis en li la sentojn pri amikeco. Kiam li estis 20-jara li verkis plurajn sonetojn, kun malpeza influo propra al la loĝantoj de la ŝtato Minas-Ĝerajso.
En 1822 vibris en Brazilo la sento kiu ekdisvastigis tra la lando. En la 16-a de Aŭgusto de tiu jaro, ne estante elstara persono en ia ajn nacia okazaĵo, li verkis la Himnon pri la Brazila Konstitucio. Entute li komponis sep himnojn, kiuj estis prikantitaj de miloj da buŝoj. La originalaj tekstoj de la himno al la Sendependeco estas konservitaj en la Nacia Biblioteko en urbo Rio-de-Ĵanejro.
Kiam lia patrino mortis, en 1823, lia patro donis al siajn filojn (Evaristo kaj Johano Petro), parton de la pripatrina heredaĵo. Lia kaj lia frato do malfermis librovendejon. La tiama lando komencis eŭropiĝi, do la libroj kaj la ĵurnaloj estis la agentoj de tiu eŭropiĝo. En 1827, ekonomie sendependa, li apartiĝis de sia frato, kaj starigis propran librovendejon sur la Strato de la Fishantoj, numero 49.
La Ĵurnalisto
En la 21-a de Decembro 1827 oni eldonis la unuan numeron de lia propra ĵurnalo, nome la Aŭrora Fluminense, kiu treege influis sur la politiko dum la registaro de Petro la 1-a kaŭze de ĝiaj kontraŭ-luzofiliaj tendencoj. La fondintoj de la ĵurnalo estis: Jozefo Apolinarjo de Morais, la franca kuracisto: Jozefo Francisko Sigaud kaj Francisko Krispiano Valdetaro. Evaristo decidis asociiĝi al ili kaj en malmulte da tempo li turnis sin komence kiel kunlaboranto kaj redaktoro ĝis finfine ununura proprietulo. La tiama gazetaro estis do abomeninda kaj fia. La ĵurnalo Gazeto el Brazilo estis tiam favora al la registaro, kaj la sendinto de la novaĵoj estis Francisko Gomes da Silva (1791-1852), alnomita Ŝalasa, intima kaj malaminda amiko de Petro la 1-a. La Gazeto el Brazilo nomadis la Aŭrora Fluminense-n haladza kloako favoranta al la demagogio kaj jakobinismo. La fondintoj de la Aŭrora Fluminense deziris senpartian lingvaĵon, stiritan de la racio kaj de la virto, kaj Evaristo da Veiga estis absorbita de la francaj anglaj legaĵoj, por servi al la senkondiĉa libereco. La Aŭrora Fluminense ne plu ekzistis post la 30-a de Decembro 1835, kiam oni eldonis ĝian lastan numeron, post ok jaroj da ekzistado.
La Politikisto
En 1830 li elektiĝis kiel deputito por la ŝtato Minas Ĝerajso kaj estis plurfoje reelektita ĝis sia morto. Lia nomo estis konata tra la tuta lando. Estinte depution, daŭre estis ĵurnalisto, kaj porĉiama librovendejo. Li estis amiko de Bernardo Pereira de Vasconcelos (1795-1850) pro la koincido de la ideologisma situacio. Dum sia mandato kiel deputito, li provis meti la monarkian institucion kiel servisto de la plej granda brazila problemo: la unueco de la vasta lando. Liankoncepte oni devus prizorgi la plej vitalajn interesojn de la popolo, enplanti kaj elvolvigi la industrion, sanigi preskaŭ neloĝeblajn zonojn kaj diskonigi la instruadon. Instigita de la intrigemuloj, Petro la 1-a neatendite eloficigis la Markizon el Barbasena for de la Financoj. Pro la elvolviĝoj tiamaj, la plej optimismaj finfine konvinkiĝis ke Brazilo neniam estus libera lando per tia imperiestro. La etoso estis tia, ke la novaĵo pri la franca revolucio en julio 1830, kiu renversis la reĝon Karolon la 10-a el Francio, ekkreskis per la gazetaro la kampanjon favore al la liberalaj ideoj. La imperiestro, malbone konsilita, decidis iri al Minas Ĝerajso, kie li estis malvarme akceptita. Evaristo sentime alfrontis la tagojn je atencoj kiuj antaŭiris la 7-an de Aprilo. Estis li la aŭtoro de la energia reprezentado en la 17-a de Marto 1831, kiu signifis veran ultimaton kontraŭ la imperiestro. Evaristo kalkulis je la helpo de Odoriko Mendes kaj Nikolau de Kampos Vergejro (1778-1859) kiuj strebis por konkeri la aliĝon de la militismaj trupoj. Finfine la imperiestro decidis rezigni kaj foriri al Portugalio.
En la 30-a de Julio 1832 la Aŭrora Fluminense publikigis: Evaristo estas verdire homo, libera deputito, ĵurnalisto kaj defendanto de la publika ordo kaj persono de la lerta klaso, kiu vivas per sia laboro kaj neniam aspiris la povon. En la 8-a de Novembro 1832 oni atencis kontraŭ lian vivon. Evaristo konfesis suspekti pri S-ro Martim Francisko, kies venĝeman animon ĉiuj agnoskas. Kiam la eksa imperiestro mortis en la 24-a de Septembro 1834, la novaĵo alvenis en Rio-de-Ĵanejro-n nur em decembro de tiu jaro, tamen, Evaristo juĝis lin serene: li ne estis princo dotita per ordinaraj mezuroj, en li estis la ĝermo de la grandaj kvalitoj, kies bedaŭrindaj difektoj kaj malvirta edukado parte lin sufokis... Se ni ekzistas prenante sur nin la korpon de libera nacio, kaj se nia tero ne estis dispecigita en malgrandaj malamikaj respublikoj, kie regas nurnure la anarkio kaj la militisma spirito, ni tre ŝuldas al la rezolucio kiun li prenis restante inter ni, kaj ellasi la unuan krion pri nia sendependeco.
En 1837 li havis trankvilan vivon, kune kun sia edzino kaj la tri filinoj. En la 2-a de Marto 1837 li estis en Rio. Post viziti la pastron Feijó, li iris en la dormoliton kaptitan de fortega silenta febro, laŭ prognozis la kuracistoj. Li mortis neatendite en la 12-a de Majo 1837, estante 37-jaraĝa.
Krzysztof Szczerski
Krzysztof Maria Szczerski (naskiĝis la 15-an de aprilo 1973 en Krakovo) – pola politologo kaj politikisto, de 2007 ĝis 2008 subŝtatsekretario en Ministerio pri Eksteraj Aferoj kaj subŝtatsekretario en Komitat-Oficejo de Eŭropa integrado, parlamentano en Sejmo de la 7-a kadenco, de 2015 ŝtatsekretario en Prezidenta Kancelario de Andrzej Duda.
Vivo
Krzysztof Szczerski frekventis liceon je la nomo al Stanisław Wyspiański en Krakovo. Diplomito de politologio en Jagelona Universitato en Krakovo (1997), fininta ankaŭ jaran Seminarion por Junaj Politikistoj kaj Politologoj en Instituto de Robert Schuman en Budapeŝto (1997) kaj Amerikan Instituton de Politikaj kaj Ekonomiaj Sistemoj de la Fondaĵo de Amerikaj Studoj kaj Georgetown University (1996). En 2001 doktoriĝis, kaj en 2010 habilitiĝis pri homa scienco pri politikaj sciencoj surbaze de sia scienca verkaro kaj la disertaĵo Dinamiko de eŭropa sistemo.
Li enposteniĝis kiel eksterordinara profesoro en Katedro de Nuntempaj Politikaj Sistemoj ĉe Instituto de Politikaj Sciencoj kaj Internaciaj Rilatoj de Jagelona Universitato. En la jaroj 2005–2007 kaj en 2008–2010 plenumis funkcion de ties vicdirektoro. Ankaŭ lekciis interalie en Supera Lernejo de Entrepreno en Nowy Sącz.
En 2009 laŭ propono de prezidento Lech Kaczyński eniris konsiston de la Socia Renovig-Komitato de Historiaj Monumentoj en Krakovo. Sen sukceso strebis al mandato de membro de la Eŭropa Parlamento en 2009. De 2010 laboris en Eŭropa Parlamento por frakcio de Eŭropaj Konservativuloj kaj Reformemuloj. En baloto de 2011 akiris laŭ listo de Juro kaj Justeco parlamentan mandaton. Januare 2015 iĝis reprezentanto de la pola parlamento en Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo, akirinte ankaŭ funkcion de anstataŭanto de la prezidanto de la frakcio.
Komence de 2013 iĝis ĉefredaktoro de dumonata revuo „Arcana”, anstataŭante historiiston Andrzej Nowak. Fine de 2014 rezignis. En 2013 iĝis honora membro de Jagelona Klubo, kaj ankaŭ konsiliano de la Fondaĵo Diplomatio kaj Politiko. Samjare komencis kunlaboron kun revuo „Wpis” (Kredo, Patriotismo kaj Arto).
La 7-an de aŭgusto 2015 prezidento de Pollando Andrzej Duda enpostenigis lin kiel ŝtatsekretarion en Kancelario de Pola Prezidento, pro tio lia parlamenta mandato malvalidiĝis. Ĉi tie li kunlaboras interalie kun Małgorzata Sadurska. Pola flanko nomumis lin prezidanto de la Konsulta Komitato de Pola kaj Ukraina Prezidentoj.
Horemheb
Horemhem devenis el antikva aristokrata familio, kvankam li ne estis ligita al ajna membro de la reganta reĝa familio. La unuaj mencioj pri li venas de la regado de Amenhotep la 4-a, pli poste nomata Aĥnaton. Horemheb loĝis en la nova ĉefurbo de la reĝlando, Aĥnaton, kaj estis la komandanto de la trupoj kaj unu el la ĉefgvidantoj de la armeo. Horemheb estis klera kortegano, krom militista famulo, en la konvulsia egipta kortego plenplena de palacaj intrigoj.
Dum la regado de Tutanĥamon (Tutankamon) la generalo Horemheb sursceniĝas kaj kune kun la veziro Ay, akaparis la povon en siaj manoj, tute regante super la juna reĝo. Pri ilia rilato kaj pri la fakto ĉu ili estis aliancitoj aŭ rivaloj, sed ili vidis kreski sian influon dum dek longaj jaroj.
Eghvard (preĝejo)
La Preĝejo Eghvard (armene: Եղվարդի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի; ankaŭ Surb Astvacacin) kompletigita en 1301 situas en la centro de urbo Eghvard en la regiono Kotajko (Armenio). Proksime en la nordokcidento troviĝas la ruinoj de la preĝejo Katoghike, granda tri-nava baziliko konstruita en la 5-a kaj 6-a jarcentoj. Sankta Astvacacin (sankta Dipatrino) estas malgranda krucoforma preĝejo kun rektangula sed preskaŭ kvadrata planekstero kun dua etaĝo. Centrita supre estas unu cilindra tamburo kaj konusa kupolo. Ĝi havas unikajn riĉajn ornamaĵojn kiuj kovras grandan parton de la preĝejo. Proksime de ĝi troviĝas tomboj kaj ĥaĉkaroj.
Horemheb
Debatiĝas ĉu post la morto de Tutankamon (kiu estis entombigita sen konata vira posteulo) Horemheb apogis la faraoniĝon de Aj, ĉar la maljuna veziro ankaŭ ne havis fiilojn kaj estis sekvanto de la nepopulara tradicio de Amarna, sed ŝajnas ke Aj sukcesis kroni sin danka e al siaj influoj mem, kio ne plaĉis al Horemheb.
Aj nomumis Naĥtminon kiel sian sukcedanton sed post la morto de Aj, Horemheb sukcesis kroni sin kiel Sinjoro de la Du Landoj, flankenlasante Naĥtminon. Tio ĉi okazis ĉar Horemheb atingis statuson je nacia heroo pro siaj venkoj kontraŭ la hititoj kaj ankaŭ pro la fakto ke Tutankamon nomumis lin leĝa heredanto de la krono. La nura malfacilaĵo de la generalo —ne aparteni al la reĝa familio— estis nuligita geedziĝinte por dua fojo kun la filino de Aj, Mutneĝmet, fratino de la Granda Reĝa Efzino de Aĥnaton, la bela Nefertiti. Horemheb estis edzo deAmenia, sed verŝajne por tiu epoko ŝi jam mortis.
Li intencis rehavi la internacian influon de la lando, konkerante sudon de Palestino kaj planigi la estontan invadon de Sirio. Horemheb estas historie konata kiel reĝo kiu akre kaj ferece regis, sed kiu ankaŭ sukcesis restarigi la stabilecon de la lando, tre forlasita ekde la epoko de Aĥnaton.
Itala aŭtovojo A3
La itala aŭtovojo A3 estas parto de la reto de italaj aŭtovojoj. La vojo ligas la urbojn Napolo kaj Reggio di Calabria de suda Italio, en direkto pli-malpli nord-suda, kaj estas daŭrigo de la itala aŭtovojo A1, kiu de nordo ligas la urbojn Milano, Bolonjo, Florenco, Romo kun Napolo: kune ambaŭ vojoj en la itala lingvo havas la nomon Autostrada del Sole - "aŭtovojo de la suno". Suma longo estas 494 kilometroj. Gravaj urboj de la voja itinero krom la du menciataj finvojaj lokoj estas Pompejo kaj Salerno, Cosenza kaj Vibo Valentia.
La vojo estas parto de la eŭropa ŝoseo. En Reggio di Calabria ĝi konektiĝas al la vojo RA4, parto de la eŭropa ŝoseo.
4430 Govorukhin
4430 Govorukhin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1978 de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa reĝisoro kaj dramisto Stanislav Sergejeviĉ Govoruĥin (cirile : Станислав Сергеевич Говорухин).
Fluctuat nec mergitur
Fluctuat nec mergitur (esperante Skuatas sed ne mergiĝas) estas la latinlingva devizo de Parizo, la ĉefurbo de Francio.
Tiun frazon oni povas ankaŭ legi sur la blazono de la urbo, kiu bildigas ŝipon flosantan sur tumulta maro. La devizo kaj la blazono ambaŭ devenas de la korporacio de la sejnaj boatistoj. Ilia potenca asocio regis la negocon kaj la komercon de Parizo ekde la romia periodo. Kvankam la korporacio progrese aliformiĝis en municipan registaron, ĝi ĉiam konservis siajn originalajn simbolojn. Tial ilin la komunumo de Parizo ankoraŭ havas hodiaŭ.
Kantono Santa Barbara
La kantono Santa Barbara - angle Santa Barbara County - estas kantono de Usono en la suda duono de la subŝtato Kalifornio. Ĝi situas borde de Pacifiko kaj ampleksas tri marajn insulojn, kiu apartenas al la Kaliforniaj Markolaj Insuloj. La administra centro estas la urbo Santa Barbara, kvankam la laŭ loĝantaro plej granda urbo estas Santa Maria. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
La kantono kaj urbo Santa Barbara nomiĝas laŭ historia hispana kristanisma misiejo de la franciskanoj, kiu dediĉiĝis al la kristana sanktulino Barbara.
Kubo-Futurismo
Kubo-Futurismo (Cubo-futurisme) estas esprimo kiu indikas la originalecon de interpretado fare de rusaj artistoj inter 1910 kaj 1915, precipe tiuj de "Fanto de Karoo" (Бубновый валет), de geometria Cézanne-ismo, analiza kaj sinteza Kubismo kaj Futurismo, kiu kondukis al Abstraktismo kaj.
Giovanni Lista montris ke la esprimo "Kubo-Futurismo" estis fakte kreita en Francio dum salono de la Ora Sekcio en 1912. Ĝi estis uzita fare de parizaj kritikistoj, precipe por indiki la laboron de la artistoj de la "Grupo de Puteaux" aŭ la kreadon de la baleto Parade de Picasso, Satie kaj Cocteau. Poste Aleksandra Ekster, kiu kunpartigis la studion de la itala futuristo Ardengo Soffici en Parizo, lanĉis la esprimon en Rusio.
Rusa kubo-futurismo estas reprezentita per pluraj verkoj de Ljubov Popova, precipe Portreto en 1914.
Ĉi tiu movado kondukis siajn ideojn al arĥitekturo per sia laboro pri movado kaj plastika dinamiko (plano, linio kaj teksturo).
Miksrasulo
Miksrasulo aŭ multrasulo estas termino kiu estas aplikata al la personoj kun trajtoj aŭ devenoj de ne nur unu raso sed de multaj rasoj. Multaj terminoj ekzistas por personoj de variaj multrasaj devenoj. Kvankam kelkaj el la terminoj uzataj en la pasinto estas konsiderataj insultaj kaj ofendaj, estas multaj socie akcepteblaj modernaj terminoj kun kiuj multrasaj personoj identigiĝas. Tiuj estas miksuloj, durasuloj, multrasuloj, duonuloj, duon-duonuloj, mestizo, kriolo, mulato, zambo, ktp.
Individuoj de multrasaj devenoj formas gravan parton de la loĝantaro en multaj partoj de la mondo. En Nordameriko, studoj trovis ke multrasa loĝantaro estas pliiĝanta. Pro malpliiĝo en rasismo, multrasaj personoj ne plu sentas neceson kaŝi sian heredon. En multaj landoj de Latinameriko kaj Karibio, miksrasuloj formas la majoritaton de la loĝantaro. Aliaj areoj kie multrasuloj formas grandan parton de la loĝantaro estas Usono, Kanado, Unuiĝinta Reĝlando, Francio, Nederlando, Hispanio, partoj de Afriko kaj Azio, Aŭstralio, Novzelando, Maŭricio, kaj Fiĝio.
Ŝtatoj Partioj al la Konvencio pri Forigo de Ĉiuj Formoj de Rasa Diskriminacio (angle: Convention of the Elimination of All forms of Racial Discrimination) estas devigataj kuraĝigi multrasajn organizaĵojn kaj movadojn, kiel parto de la procezo de elimino de rasaj dividoj, kaj malhelpi ajnan agon kiu tendencas plifortigi rasan diskriminacion.
La uzo de eksteraj trajtoj por difini rason povas esti misgvida. Ekzistas homoj de afrika deveno, kiuj aspektas blankaj, kaj homoj de eŭropa deveno, kiuj aspektas nigraj.
En usona censo unu el la demandoj estas rasa alligiteco, el sep antaŭdifinitaj rasoj. En 2000, ŝanĝo estis farita kiu permesas al respondantoj elekti pli ol unu rason, tiel indikante ke ili estas multrasaj. Similaj ŝanĝoj estis faritaj en aliaj landoj. Termino rilata al plurrasismo estas transrasa geedziĝo, kiu kutime indikas geedzoj unu el kiuj estas blanka kaj la alia ne estas blanka, kaj iliaj posteuloj estas multrasaj.
Laborkondiĉoj
Laborkondiĉoj estas la kondiĉoj en kiuj okazas la laboro, tio estas la komforto de la laborejo (varmo, malvarmo, lumo, mallumo, odoroj, aerumado ktp.), la labordaŭro (horojn tage, tagojn semajne, ripoztempoj), korpa sinteno (stare, side, movo), pezo movota ktp. Tio ĉio formas parton de la ĉiutaga vivo de laboristoj, do de granda parto de la homaro. La reagoj por plibonigo de la laborkondiĉoj ludis gravan rolon en la historio de la civilizacioj kaj landoj. De la flanko de la posedantoj kaj alta klaso estis kutima sinteno ne atenti pri laborkondiĉoj, dum de la flanko de la laboristoj, iliaj familioj kaj proksimuloj, la laborista movado oni luktis por ties plibonigo, ekzemple pere de la agado de sindikatoj, de la labora juro ktp.
La sekureco kaj sano dum la laboro estas interfaka priokupo kiu temas pri sekureco, sano kaj vivkvalito en la laborlokoj. Oni povas studi ankaŭ la efikon de la dungado kaj ties rilato kun proksimaj komunumoj, familianoj, dungistoj, klientoj, liveristoj kaj aliaj personoj.
Estas diversaj konsideroj pri malbonaj laborkondiĉoj el diversaj vidpunktoj, nome la jenaj:
Burgenlando
Burgenlando estas la plej orienta, plej nova (ekde 1921 ĉe Aŭstrio) kaj plej malalte situanta federacia lando de Aŭstrio.
Oriente de Burgenlando troviĝas Hungario kaj okcidente Malsupra Aŭstrio kaj Stirio. Sude estas nur kelkajn kilometrojn longa limo al Slovenio, norde nur iomete pli longa limo al Slovakio. La katolika episkopo de Eisenstadt estas la kroato Ägidius Zsifkovics.
Historio, nomo
La nocio aperis nur post la 1-a mondmilito. La ĝermo estis plano de ĉeĥoj: la slava koridoro, kiu estus farinta kontakto inter Ĉeĥoslovakio kaj sudslavoj. Ĉar estis 2 fervojoj inter Ĉeĥoslovakio kaj tiutempa Fiume, Aŭstrio kaj Hungario ricevis po 1 fervojon. Ĝis 1920/1921 la jam ĉiam plejmulte germanlingva Burgenlando apartenis al Hungario (German-Okcidenthungario). Post dumjaraj bataloj kaj negocioj post la 1-a Mondmilito ĝi estis aljuĝita al Aŭstrio per la traktatoj de Saint Germain kaj Trianon. Post fortaj protestoj de Hungario oni tamen faris plebisciton por la regiono ĉirkaŭ Sopron, kiu estis planita kiel ĉefurbo. La plimulto de la enloĝantaro decidis por la restado ĉe Hungario.
La nomo "Burgenlando" memorigas ankoraŭ pri tio, ke la lando iam konsistis el kvar hungariaj komitatoj ("Vierburgenland" - Kvarburglando):
Ĝis 1925 Bad Sauerbrunn estis la provizora sidejo de la landaj registaro kaj administracio, ĝis poste la ĝis tiam relative malgrava malgranda urbo Eisenstadt (prononcu: Aj'zenŝtat) fariĝis ĉefurbo de Burgenlando.
Fortikaĵoj (hungare/germane)
Fraknó/Forchtenstein, Németújvár/Güssing, Városszalónak/Stadtschlaining, Lánzsér/Landsee, Léka/Lockenhaus, Borostyánkő/Bernstein im Burgenland, Pinkaóvár/Burg (Burgenlando)
Burgoj
Féltorony/Halbturn, Sopronkeresztúr/Deutschkreutz, Lakompak/Lackenbach, Vasvörösvár/Rotenturm an der Pinka, Monyorókerék/Eberau
Alofono
Alofono (laŭetime "alisono") estas realigo de fonemo per parolsono, kiu ne estas la tipa realigo de tiu fonemo. Alofonoj plej ofte estas kondiĉitaj de la fonetika kunteksto aŭ de dialekta, sociolekta, idiolekta aŭ alilingva influo. Foje oni nomas "alofono" ĉiujn malsamajn realigojn de fonemo, inkluzive de la tipa realigo.
Araporã
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberlândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Strasburgo
Strasburgo (Strasbourg /stʁa.sbuʁ/, origine Straßburg kaj alzace Strossburi /ʃtrosburi/ aŭ Schdroosburi) estas urbo en orienta Francio, sur la maldekstra bordo de Rejno. Ĝi estas la ĉefurbo de la regiono Grand Est kaj de la departemento Malalta Rejno. La urbo estas la sidejo de multaj eŭropaj kaj internaciaj institucioj, precipe la Konsilio de Eŭropo ekde 1949, el kiu dependas la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj kaj la Eŭropa Kodekso, la Eŭropa Parlamento ekde 1957 (oficiala sidejo ekde 1992), la Eŭropa Ombudsmano, aŭ ankaŭ la sidejo de la Eŭropa televidkanalo ARTE. Pro tio, ĝi estas konata kiel la "Eŭropa ĉefurbo" aŭ ankaŭ la "parlamenta ĉefurbo de Eŭropo". Ĝiaj loĝantoj france estas nomataj strasbourgeois kaj strasbourgeoises.
Araporã
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Strasburgo
Strasburgo estas la plej granda urbo en orienta Francio, kaj la sepa de Francio. Ĝia urba areo estas la naŭa de Francio kun 768 868 loĝantoj en 2012 en la franca bordo. Ĝi estas unu el la ĉefaj ekonomiaj centroj de la nordorienta Francio. Ĝia duaranga sektoro estas tre diversa, kaj ĝia serva sektoro ĉefe turnis al la financa, esplorada kaj entreprena konsultado.
Alofono
Ekzemplaj alofonoj en Esperanto:
Strasburgo
Landlima urbo kun Germanio, Strasburgo estis markita per diversaj germanaj kaj francaj administracioj. Ĝia riĉa kaj turmentita historio lasis rimarkindan arkitekturan heredaĵaron. Ĝia urbocentro, sur la Granda Insulo, enskribiĝis al la Monda heredaĵo de Unesko ekde 1988 kaj komprenas ĉefe la Katedralon Nia-Sinjorino de Strasburgo kaj la kvartalon nome Eta Francio.
Strasburgo fariĝis la simbolo de la franc-germana reamikiĝo kaj ĝenerale de la EU. La urbo iom-post-iom specialiĝis en politika, kultura kaj institucia agado. Ĝi estas ankaŭ unu el urboj, kiel Ĝenevo, Liono, Montrealo aŭ Nov-Jorko, kiu estas sidejo de internaciaj institucioj dum ĝi ne estas la ĉefurbo de la lando. Strasburgo estas kongresa internacia urbo, la dua post Parizo.
La ĉeesto de diversaj renomaj naciaj instancoj, kiel la Nacia Teatro de Strasburgo, la Nacia kaj Universitata Biblioteko kaj la Rejna Opero, faras de ĉi tiu urbo gravan kulturan centron.
La romiana urbo kaj la frua mezepoko
La antikva nomo de Strasburgo estis Argentoratum. La romianoj fondis en la jaro 12 antaŭ Kristo tie fortikaĵojn de la limeso. Tiam ĝi estis soldata barakaro ĉe la rejna limes (limo de Romio). Iu canabae (civila domaro) konstruiĝis ĉirkaŭ la barakaro direkten al okcidento, kio preparis la daŭran disvolviĝon de la urbo. La romianoj sub Nero Claudius Drusus establis armean antaŭpostenon apartenantan al la romia provinco Germania Superior ĉe riverfluo en la loko de Strasburgo, kaj nomigis ĝin Argentoratum. (Tial la urbo estas ofte nomita Argentino en mezepoka latina.) La nomo "Argentoratum" estis unuafoje menciita en 12 a.K. kaj la grandurbo festis sian 2,000-an naskiĝtagon en 1988; tamen, "Argentorate" kiel la loknomo de la gaŭlkompromiso plifruis ĝin antaŭ esti latinigita sed ĝi ne estas konata de tiom longe. La romia tendaro estis detruita per incendio kaj rekonstruita ses fojojn inter la unua kaj la kvina jarcento n.e.: nome en 70, 97, 235, 355, en la lasta kvarono de la 4-a jarcento kaj en la fruaj jaroj de la 5-a jarcento. Estis sub Trajano kaj post la incendio de 97 Argentoratum ricevis sian plej plilongigitan kaj fortikan formon. De la jaro 90 antaŭe, la Legio VIII Augusta estis konstante postenigita en la romia tendaro de Argentoratum. Ĝi tiam inkludis kavalerian sekcion kaj kovris areon de ĉirkaŭ 20 hektaroj. Aliaj legioj kiuj provizore postenigis en Argentoratum estis la Legio XIV Gemina kaj la Legio XXI Rapax, la lasta dum la regado de Nerono.
Dum la centro de Argentoratum troviĝis sur la Grande Île (kardo: nuna strato Dôme, dekumano: nuna strato Hallebardes) multaj romiaj artefaktoj estis trovitaj ankaŭ laŭ la nuna Itinero de Romianoj en la antaŭurbo Kœnigshoffen, sur la vojo al ĝi. Tio estas la plej grandaj tomboj trovitaj same kiel la plej densa koncentriĝo de civilaj loĝlokoj kaj vendejoj plej proksimaj al la tendaro. Inter la plej antikvaj trovaĵoj en Kœnigshoffen estis (trovite en 1911-12) la fragmentoj de grandioza Mitreum kiu estis frakasita fare de fruaj kristanoj en la kvara jarcento. Ĝi estis, de la kvara jarcento, la sidejo de la Episkopejo de Strasburgo (farita ĉefepiskopejo en 1988). Arkeologiaj fosadoj sub la nuna preĝejo Saint-Étienne en 1948 kaj 1956 eltrovis la absidon de preĝejo devenanta de la fino de la 4-a jarcento aŭ komenco de la 5-a jarcento, konsiderita la plej malnova preĝejo en Alzaco. Estas supozite ke tio estis la unua sidejo de la romkatolika Diocezo de Strasburgo.
La urbo sinsekve estis okupita en la 5-a jarcento fare de Alemani, hunoj, kaj frankoj. En 355 alemanoj ruinigis la urbon. La Alemani jam batalis en la batalo de Argentoratum kontraŭ Romo en 357. Ili estis venkitaj fare de Juliano la Apostato, poste imperiestro de Romo, kaj ilia reĝo Chonodomarius estis kaptita. La 2an de januaro 366 la Alemani transiris la frostitan Rejnon en strioj, invadis la Romian Imperion. Frue en la kvina jarcento la Alemani ŝajne trapasis Rejnon, konkeris, kaj tiam ekloĝis en tio kio estas hodiaŭ Alzaco kaj granda parto de Svislando.
En la 5-a jarcento Strasburgo fariĝis ero de la franka regno kaj, en 842, tie okazis la Ĵuroj de Strasburgo, plej malnovaj atestoj de la lingvoj franca kaj germana. En la naŭa jarcento ĝi estis ofte konata kiel Strazburg en la loka lingvo, kiel dokumentite en 842 per la Ĵuroj de Strasburgo. Tiu trilingva teksto enhavas, krom la latina kaj la malnovgermana lingvo, ankaŭ la plej malnovan skriban montron de gaŭl-latinida klare distinga de la latina, nome la prapatro de malnovfranca lingvo. La urbo ankaŭ estis nomita Stratisburgum aŭ Strateburgus en la latina, de kiu pli poste venis Strossburi en alzaca kaj Straßburg en standarda germana, kaj poste Strasbourg en la franca. La Ĵuroj de Strasburgo estas konsideritaj ankaŭ kiel markilo de la naskiĝo de la du landoj, nome de Francio kaj de Germanio pro la divido de la Karola Imperio.
La episkopo sankta Arbogast starigis la unuan katedralon dum la 7-a jarcento.
La respubliko (1262-1681)
Revolucio en 1332 kondukis al larĝ-bazita urbestraro kun partopreno de la gildoj, kaj Strasburgo deklaris sin libera respubliko. La mortiga bubona pesto de 1348 estis sekvita la 14an de februaro 1349 per unu el la unuaj kaj plej malbonaj persekutoj en antaŭ-moderna historio: pluraj centoj da Judoj estis publike bruligitaj ĝis morto, kaj la resto de ili forpelitaj de la urbocentro. Ĝis la fino de la 18-a jarcento, Judoj ricevis malpermeson resti en urbo post 10 p.m. La tempo forlasi la grandurbon estis signalita fare de urba heroldo sonorilanta la Grüselhorn; la malnova katedral-sonorilo daŭre sonoregas hodiaŭ. Speciala imposto, nome la Pflastergeld (trotuaro-mono) estis krome pagita pro iu ĉevalo kiun judo rajdus aŭ alportus en la grandurbon.
La Strasburga Katedralo kiu komencis sperti konstruon en la dekdua jarcento, estis kompletigita en 1439 (kvankam nur la norda turo estis konstruita) kaj iĝis la plej alta konstruaĵo de la mondo tiam, superante la Piramidon de Keopso. Kelkajn jarojn poste, Johannes Gutenberg kreis la unuan eŭropan moveblan tipon presmaŝinon en Strasburgo.
En julio 1518, okazaĵo konata kiel la danco-pesto de 1518 frapis loĝantojn de Strasburgo. Ĉirkaŭ 400 homoj estis tuŝita de dancomanio kaj dancis konstante dum semajnoj, la plej granda parto el ili poste atakitaj de koratako, apopleksio, aŭ elĉerpiĝo.
Vicksburg (Misisipio)
Vicksburg estas historia urbo kaj ĉefurbo en la kantono Warren, Misisipio, Usono. Ties populacio en la popolnombrado de 2010 estis de 23 856 loĝantoj.
Ĝi kuŝas sur monteto de la orienta bordo de la rivero Misisipo kiu venas el Luiziano; Vicksburg estis konstruita de francaj kolonoj en 1719, kaj poste rezistis atakon el la lokaj indiĝenoj Naĉezoj. Ĝi estis aligita kiel Vicksburg en 1825 kun nomo laŭ metodista misiisto Newitt Vick. En la Usona Enlanda Milito, ĝi estis ŝlosila river-haveno por la Konfederaciaj Ŝtatoj, knj ties kapitulaco en Julio 1863 al Ulysses S. Grant, kun la samtempa Batalo de Gettysburg, markis la turno-punkton de la milito. La urbo estas hejmo de tri grandaj instalaĵoj de la Usonarmea Korpuso de Inĝenieroj, kiu ofte devas zorgi pri loka inundokontrolo kaj krome estas grava bazo de la loka ekonomio.
Vicksburg estas la nura urbo kaj sidejo de la kantono Warren. Ĝi estas je 234 mejloj (377 km) nordokcidente de Nov-Orleano sur la kunfluejo de la riveroj Misisipo kaj Yazoo, kaj je 40 mejloj (64 km) okcidente de Jackson, la ŝtata ĉefurbo.
La urbo pliiĝis en populacio ekde 1900, kiam 14,834 personoj loĝis tie. La populacio estis de 26,407 en la censo de 2000. En 2010, ĝi estis deklarita ĉefa urbo de la Mikropola Statistika Areo kun totala populacio de 49,644, kio inkludas la tutan kantonon Warren.
La filmo O Brother, Where Art Thou? de kaj Joel Coen kaj Ethan Coen estis filmita en Vicksburg kaj la kampanja vespermanĝo de Stokes estis filmita en la spektaklejo de la Southern Cultural Heritage Center.
Strasburgo
La respubliko (1262-1681)
Post la reformo de la Imperia konstitucio en la komenceo de la 16a jarcento kaj la establado de Imperiaj Cirkloj, Strasburgo estis parto de la Supra Rejna Cirklo, korporacio de imperiaj biendomoj en la sudokcidento de Sankta Romia Imperio, plejparte respondeca por konservado de trupoj, kontrolante kreadon, kaj certigante juran protekton.
Post la invento de la presmaŝino fare de Johannes Gutenberg ĉirkaŭ 1440, la unuaj presejoj ekster la hejmurbo fare de la inventinto Mainz estis establitaj ĉirkaŭ 1460 en la alzaca ĉefurbo fare de pioniroj Johannes Mentelin kaj Heinrich Eggestein. Poste, la unua moderna gazeto estis publikigita en Strasburgo en 1605, kiam Johann Carolus ricevis la permeson de la Grandurbo Strasburgo por presi kaj distribui semajnan ĵurnalon skriban en la germana fare de raportistoj de pluraj centraj Eŭropaj grandurboj.
De la Milito de Tridek Jaroj, ĝis Unua Mondmilito
La Libera Grandurbo Strasburgo restis neŭtrala dum la Milito de la Tridek Jaroj. En septembro 1681 ĝi estis aneksita fare de reĝo Ludoviko la 14-a, kies senprovoka aneksado estis rekonita fare de la Traktato de Rijswijk (1697). La oficiala politiko de religia maltoleremo kiu veturigis multajn protestantojn for de Francio post la revoko de la Nanta edikto (1598), de la Edikto de Fontainebleau (1685), estis uzita nek en Strasburgo nek en Alzaco. La Strasburga Katedralo, aliflanke, estis redonita de la luteranoj al la katolikoj. La germana Lutera universitato daŭris ĝis la Franca Revolucio. Famaj studentoj estis Goethe, Johann Gottfried Herder kaj aliaj.
Dum vespermanĝo en Strasburgo organizita de urbestro Frédéric de Dietrich la 25an de aprilo 1792, Claude Joseph Rouget de Lisle komponis la poste himnon "Marseljezo". Tamen, la statuso de Strasburgo kiel civito estis revokita fare de la Franca Revolucio. Enragés, plej fifame Eulogius Schneider, administris la grandurbon per foje tre fera mano. Dum tiu tempo, multaj preĝejoj kaj klostroj estis aŭ detruitaj aŭ grave difektitaj. La katedralo perdis centojn de siaj statuoj (poste anstataŭigitaj per kopioj en la 19-a jarcento) kaj en aprilo 1794, ekzistis babilado por malkonstrui ĝian pinton, laŭ la ideo ke ĝi vundis la principon de egaleco. La turo estis pardonita, aliflanke, kiam en majo de la sama jaro civitanoj de Strasburgo kronis ĝin per grandega stana frigia ĉapo. Tiu artefakto poste estis konservita en la historiaj kolektoj de la grandurbo ĝis ili estis ĉiuj detruitaj en 1870.
En 1805, 1806 kaj 1809, Napoleono Bonaparte kaj lia unua edzino, Joséphine, restis en Strasburgo. En 1810, lia dua edzino Marie Louise, Dukino de Parmo, pasigis sian unuan prezentadon sur franca grundo en la palaco. Alia reĝa gasto estis reĝo Karlo la 10-a en 1828. En 1836, Louis-Napoléon Bonaparte malsukcese provis gvidi sian unuan bonapartisman puĉon en Strasburgo.
Kun la kresko de industrio kaj komerco, la loĝantaro de la grandurbo triobliĝis en la 19-a jarcento al 150,000. Dum la Francia-Prusia Milito kaj la Sieĝo de Strasburgo, la grandurbo estis peze bombardita fare de la prusia armeo. La 24an de aŭgusto 1870, la Belarta Muzeo estis detruita per incendio, kiel la urba biblioteko gastigita en la gotika iama dominikana preĝejo, kun sia unika kolekto de mezepokaj manuskriptoj (plej fame la Hortus deliciarum), maloftaj Renesancaj libroj, arkeologiaj trovaĵoj kaj historiaj artefaktoj. En 1871 post la fino de la milito, la grandurbo estis aneksita al la nove fondita Germana Imperio kiel parto de la Reichsland-Elsaß-Lothringen (tra la Traktato de Frankfurto) sen referendumo. Kiel parto de la Germana Imperio, Strasburgo estis rekonstruita kaj evoluis en grandioza kaj reprezenta skalo (la Neue Stadt, aŭ "nova grandurbo"). Historiisto Rodolphe Reuss kaj arthistoriisto Wilhelm von Bode eniris en monpostulo por rekonstruado de la urbaj arkivoj, bibliotekoj kaj muzeoj. La universitato, fondita en 1567 kaj subpremita dum la Franca Revolucio kiel fortikaĵo de germana sento, estis remalfermita en 1872 laŭ la nomo Kaiser-Wilhelms-Universität. Zono de masivaj fortikaĵoj estis establita ĉirkaŭ la grandurbo, la plej granda parto el kiuj daŭre ekzistas hodiaŭ: Fortikaĵoj Roon (nun Desaix) kaj Podbielski (nun Ducrot) en Mundolsheim, Fortikaĵo de von Moltke (nun Rapp) en Reichstett, Fortikaĵo Bismarck (nun Kléber) en Wolfisheim, Fortikaĵo Kronprinz (nun Foch) en Niederhausbergen, kaj Fortikaĵo Grossherzog von Baden (nun Frère) en Oberhausbergen. Tiuj fortikaĵoj poste servis al la franca armeo, kaj estis utiligitaj kiel POW-tendaroj en 1918 kaj 1945.
1918 ĝis hodiaŭ
Inter la germana invado de Pollando la 1an de septembro 1939 kaj la franc-angla deklaracio de Milito kontraŭ la Germana Regno la 3an de septembro 1939, la tuta grandurbo (totalo de 120 000 homoj) estis evakuita, kiel ankaŭ aliaj limurboj. Ĝis la elmarŝo de la protektantaj potenco-trupoj meze de junio 1940, la grandurbo estis, dum dek monatoj, tute malplena, kun la escepto de la garnizonitaj soldatoj. La Judoj de Strasburgo estis evakuitaj al Périgueux kaj Limoges, la universitato estis evakuita al Clermont-Ferrand. Post la batalhalto sekvanta la Falon de Francio en junio 1940, Alzaco estis aneksita al Germanio kaj rigora politiko de germanigo estis trudita sur ĝi fare de la Gauleiter Robert Heinrich Wagner. En julio 1940, kiam la unuaj evakuitoj estis permesitaj reveni, nur loĝantoj de alzaca origino estis enlasitaj enen. La lastaj Judoj estis forpelitaj la 15an de julio 1940 kaj ĉefa sinagogo, enorma Romanik-reviviĝa konstruaĵo kiu estis maĵora arkitektura orientilo pro siaj 54 metrojn alta kupolo ekde sia kompletiĝo en 1897, estis ekbruligitaj, poste detruita.
De 1943 la grandurbo estis bombardita de Aliancita aviadilaro. Dum la Unua Mondilito ne precipe oni difektis la grandurbon, angl-usona bombado kaŭzis ampleksan detruon nur en atakoj kiuj minimume oni supozis aranĝitaj per eraro. En aŭgusto 1944, pluraj konstruaĵoj en la Malnova Urbo estis difektitaj fare de bomboj, precipe la Palaco Rohan, la Malnova Doganejo (Ancienne Douane) kaj la Katedralo. La 23an de novembro 1944, la grandurbo estis oficiale liberigita fare de la dua franca armita divizio sub generalo Leclerc. En 1947, incendio okazis en la Musée des Beaux Arts kaj detruis signifan parton de la kolektoj. Tiu fajro estis rekta sekvo de la bombatakoj de 1944: pro la detruoj kaŭzitaj sur la Palaco Rohan, humideco infiltris la konstruaĵon, kaj malsekeco devis esti kontraŭbatalita.
En la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj la grandurbo estis riĉigita fare de novaj loĝejaj kvartaloj kiuj grande solvis la problemon de loĝejomanko pro milito-difekto, same kiel la fortan kreskon de loĝantaro pro naskoeksplodo kaj enmigrado el Nordafriko: nome Cité Rotterdam en la nordoriento, Quartier de l'Esplanade en la sudoriento, Hautepierre en la nordokcidento. Ekde 1995 kaj ĝis 2010, en la sudo de Hautepierre, nova distrikto estis enkonstruita, nome la Quartier des Poteries.
Plenkreskeco
Plenkreskeco aŭ adolteco estas stato de estulo (adolto), kiu atingis sian plenkreskan, definitivan formon.
Strasburgo
1918 ĝis hodiaŭ
En 1949, la grandurbo estis elektita por esti la sidloko de la Konsilio de Eŭropo kun sia Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj kaj Eŭropa Kodo. Ekde 1952, la Eŭropa Parlamento renkontis en Strasburgo, kiu estis formale nomumita ĝia oficiala "sidloko" ĉe la Edinburga renkontiĝo de la Eŭropa Konsilio de EU regnestroj kaj registaroj en decembro. Tamen, nur la (kvar-tagaj) plenkunsidoj de la Parlamento estas aranĝitaj en Strasburgo ĉiun monaton, ĉar ĉiu alia negocado estas farita en Bruselo kaj Luksemburgio. La sesioj okazas en la Konstruaĵo Louise Weiss, inaŭgurita en 1999, kiu gastigas la plej grandan parlamentan instancon en Eŭropo kaj de ĉiuj demokrataj institucioj en la mondo. Antaŭ tio, la EP-sesioj devis okazi en ĉefa konstruaĵo de la Konsilio de Eŭropo, nome la Palaco de Eŭropo, kies nekutima interna arkitekturo fariĝis konata vido al eŭropaj televid-publikoj. En 1992, Strasburgo iĝis la sidejo de la Franc-germana televid-kanalo kaj filmo-produkta societo Arte.
En 2000, Islamisma intrigo por krevigo de la katedralo estis malhelpita fare de germanaj aŭtoritatoj.
La 6an de julio 2001, dum liberaera koncerto en la Parc de Pourtalès, unuopa falinta platan-arbo mortbatis dek tri homojn kaj vundis 97. La 27an de marto 2007, la grandurbo estis trovita kulpa pro neglekto pri la akcidento kaj monpunita je 150,000 eŭroj.
En 2006, post longa kaj zorgema restarigo, la interna ornamado de la Aubette, konstruita en la 1920-aj jaroj fare de Hans Arp, Theo van Doesburg, kaj Sophie Taeuber-Arp kaj detruita en la 1930-aj jaroj, estis igita alirebla por publiko denove. La laboro da la tri artistoj estis nomita "la Siksta Kapelo de Abstrakta Arto".
Vidindaĵoj
La Konstruaĵo Louise-Weiss, ankaŭ nomata Konstruaĵo de Eŭropa Parlamento n ° 4 (KEP 4), estas la sidejo de la Eŭropa Parlamento situanta en Strasburgo.