cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pál Sándor
Biografio
Pál Sándor post abituriento eklaboris en produktejo de filmoj. Poste li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964, poste li estis reĝisoro. Li ricevis premion Kossuth en 2009, ĝis tiam pli frue ankaŭ aliajn (ankaŭ ekstrlandajn) premiojn.
Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
Krome li partoprenis ankaŭ en aliaj filmoj, plej ofte, kiel scenaristo.
Friedrich Konrad Beilstein
Frederiko Konrado Bejlŝtejn, Friedrich Konrad BEILSTEIN, Фёдор Фёдорович Бейльштейн Fjodor Fjodoroviĉ Bejlŝtejn (1838-1906), estis germana-rusia kemiisto, lernanto de Robert Bunsen kaj Justus von Liebig, kaj fondinto de la fama Gvidlibro pri Organika Kemio, kies unua eldono publikiĝis en 1881, enhavanta 1500 komponaĵojn, en 2200 paĝoj. Ĉi gvidlibro estas konata kie la datumbanko de Beilstein. Beilstein sukcesis la Akrilatan acidon pere de distiliĝo de la Hidroakrilataj acidoj, tamen liaj esploroj fokusiĝis en la kampo pri la izomerio de la derivaĵoj de la aromata serio.
Stanisław Marusarz
Stanisław Marusarz (naskiĝis la 18-an de junio 1913 en Zakopane, mortis la 29-an de oktobro 1993 samloke) – pola skisaltisto, reprezentanto de nordia kombino, kvarfoja olimpikisto, subleŭtenanto de Pola Enlanda Armeo, trejnisto. Vicĉampiono de la mondo en skisaltado en 1938 de Lahti. Kavaliro de Arĝenta Kruco de la Milita Ordeno Virtuti Militari. La plej bona Sportisto de Pollando en 1938 laŭ Plebiscito de Sporta Revuo. Meritita Sport-Majstro de 1951. 21-foja majstro de Pollando.
Aŭtoro de libroj ''Na skoczniach Polski i świata. Kartki z pamiętnika (Sur skisaltejoj de Pollando kaj la mondo. Folioj de memorlibro), Warszawa 1955 kaj Skok, który uratował mi życie'' (Salto, kiu savis mian vivon), Warszawa 1974 (prilaboritaj de Zbigniew K. Rogowski). Li startis kun skioj tra pli ol 30 jaroj.
Vivo
1940-1945 Post eksplodo de la dua mondmilito montara kabano sur Pyszna iĝis kontrabandejo por tatraj kurieroj. Post veno de Wehrmacht Marusarz eniris al Landa Armeo, plenumante kurieran servon sur itinero Zakopane-Budapeŝto. Li translokigis homojn, transportis konspirajn materialojn kaj monon por subtera agado. Dufoje estis kaptita de slovakaj limgardantoj de Jozef Tiso. Unuafoje, printempe 1940, fuĝis de ĝendarma gardejo en Štrbské Pleso kaj kaŝiĝis ĉe konata slovako, kaj poste revenis al Zakopanego. Duafoje (estis kaptita apud limrivero Hernád) oni redonis lin kun la edzino al germanoj kaj malliberigis en arestejo en Prešov, kaj poste en Muszyna (tie troviĝis ankaŭ lia fratino Helena), kie estis batita kaj surverŝita de akvo, kaj en Nowy Sącz. Post enketa esploro en gestapejo en Zakopane estis forveturigita al Montelupich-prizono en Krakovo. La edzino Irena, ŝajnigante gravedecon, post tri monatoj estis liberigita de malliberejo en Nowy Sącz. Marusarz rifuzis kunlaboron kun okupantoj, kiuj proponis al li postenon de trejnisto. Li estis kondamnita al morto. La 2-an de julio, kune kun Aleksander Bugajski, fuĝis de la prizono, elsaltante el fenestro sur la unua etaĝo. Dum la forkuro estis pafvundita. Lia fuĝo de la krakova malliberejo vekis admiron en okupata Pollando. Li piedire atingis Zakopane, kaj poste trairis al Hungario, kie restis ĝis fino de la milito kun paŭzo pro certa kuriera misio en Pollandon. Kun ŝanĝita nomo, kiel Stanisław Przystalski, trejnis hungarajn skisaltistojn kaj descendistojn. Januare 1944 partoprenis konkurson en skisaltejo en Borsafüred. Tie li renkontis unu el antaŭmilitaj skisaltistoj, germanon Sepp Weiler, kiu tuj rekonis polon, sed ne sciigis gestapon. Marusarz en Hungario partoprenis projektadon de skisaltejo en Košice kaj Borsafüred. Al Zakopane revenis en 1945, kie mastrumis montaran kabanon sur Ornak.
Alberto Moravia
Alberto MORAVIA (aŭ realnome: Alberto Pincherle) (naskiĝis je la 28-a de novembro 1907 en Romo, mortis tie je la 26-a de septembro 1990) estis itala verkisto. La ĉeftemo en lia psikologie profunda verkaro estas la rilatoj inter viroj kaj virinoj en la burĝa medio.
Li estas plej konata pro sia unua romano, Gli Indifferenti (La indiferenta), aperinta en 1929, kaj pro la kontraŭfaŝisma romano Il Conformista (La Konformisto), kiu estis la bazo por la samnoma filmo, reĝisorita en 1970 de Bernardo Bertolucci. Liaj aliaj kinematografiaj romanoj estas, Le Mépris, (La malestimo) reĝisorita de Jean-Luc Godard en 1963, La Noia (La enuo), kiu estis montrita en Usono en 1963 kiel "La Malplena Kanvaso". La Chuchara (Du Virinoj) reĝisorita de Vittorio de Sica kaj ĉefrolulino aktorata de Sophia Loren.
Stilo
La skribmaniero de Moravio estas konsiderata malakra kaj senornama, karakterizita per bazaj kaj oftaj vortoj enmetitaj en kompleksa gramatika strukturo. En la postaj verkoj elstaras la interna monologo.
Frœschwiller
(jen france, origine germane kaj alemane Fröschweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Zoltán Barabás
BARABÁS Zoltán [baraba:ŝ] estas rumanuja hungara poeto, ĵurnalisto, ano de E-MIL naskita la 1-an de aprilo 1953 en Oradea.
Gerlafingen
Geografio
Gerlafingen situas ĉe la orienta bordo de la en la jaro 1889 rektigita rivero Emme. La komunumo troviĝas 5 kilometrojn sudoriente de la kantona ĉefurbo Soloturno. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,85 km², de kiuj 10,3% estas kovritaj de arbaro, 9,8% servas por agrikulturo kaj 82,2% por setlado.
Trafiko
La komunumo Gerlafingen disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Soloturno al Burgdorf.
Asteriks kaj Obeliks kontraŭ Cezaro
Asteriks kaj Obeliks kontraŭ Cezaro (france Asteriks & Obélix contre Cézar) estas filmo de 1999 reĝisorita de Claude Zidi, la unua realaktora filmo el kiu poste iĝis serio de kvar filmoj pri la aventuroj de la fikciaj gaŭloj Asteriks kaj Obeliks de René Goscinny kaj Albert Uderzo. La filmo kombinas elementojn el pluraj de la bildstriaj volumoj pri Asteriks plejparte  Asteriks la Gaŭlo, Asteriks kaj la sorĉisto, Asteriks kaj la gotoj, Asteriks legiano kaj Asteriks gladiatoro. Sed abundas ankaŭ ŝercoj de kaj referencoj al multaj aliaj albumoj, kiel ekzemple humura interbabilo inter Julio Cezaro kaj Marko Bruto prenita de Asteriks kaj Kleopatra.
Gerlafingen
Trafiko
Oriente de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo havas alveturejon du kilometrojn oriente de la vilaĝocentro en Kriegstetten.
Asteriks kaj Obeliks kontraŭ Cezaro
En la momento de sia publikiĝo, la filmo estis la plej multekosta produktaĵo en la historio de franca kino kaj la plej multekosta 20-jarcenta kinfilma produktaĵo en Francio. Tamen jam tri jarojn pli poste, en 2002, pli multekostis la filma sekvaĵo, Asteriks kaj Obeliks: Misio Kleopatra, kiu do transprenis la rekordon de la plej multekosta produktaĵo en la historio de franca kino, sed lasis al la unua filmo la rekordon de la plej multekosta 20-jarcenta kina produktaĵo en Francio, ĉar la sekvaĵo kompreneble jam apartenas al la 21-a jarcento.
Gerlafingen
Historio
La unua dokumenta mencio de Gerlafingen datiĝas el la jaro 1278 kiel Nidergerolvingen. Ĝis 1959 la loko portis la nomon Niedergerlafingen (diference al la pli sude situanta komunumo Obergerlafingen).
La evoluo de la komunumo Gerlafingen en la 19-a kaj 20-a jarcento estas firme ligita kun la historio de la estiĝo de la ŝtalfabriko Ludwig von Roll & Cie., kiun fondis Ludwig von Roll en la jaro 1810 (Ludwig von Roll & Cie.). Li aĉetis en la jaro 1805 la bankrotiĝintan tekstilan fabrikon kaj en ĝi instalis martelforĝejon. En la jaro 1836 estis malfermita la unua metallaminejo de Svislando kaj en la jaro 1846 la dua. En la jaro 1873 von Roll translokigis la ĉefsidejon de sia entrepreno al Gerlafingen. La fabriko en Gerlafingen en tiu tempo estis la plej signifa fabriko de la Von-Roll-konzerno, pozicio, kiun ĝi konservis ĝis la fino de la 20-a jarcento. La fabriko de von Roll multe kontribuis al la evoluo de la kampara vilaĝo Gerlafingen al grava industriloko kaj al la prospero de la komunumo kaj la ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Samanida Imperio
La Samanida ŝtato estis fondita de kvar fratoj ibn Asad; nome Nuh, Ahmad, Jahja kaj Iljas — ĉiuj el kiuj regissian propran teritorion sub suvereneco de Abasidoj. En 892, Isma'il ibn Ahmad (892–907) unuigis la Samanidan ŝtaton sub nur unu reganto, kaj tio efektive metis finon al la feŭda sistemo uzita de Samanidoj. Ankaŭ dum lia regado la Samanidoj iĝis sendependaj el la Abasida aŭtoritato.
La Samanida Imperio estis parto de la Irana Intertempo, kiam okazis la kreado de persiigitaj kulturo kaj identeco kiu alportis Iranan parolmanierojn kaj tradiciojn en la kerno de la Islama mondo. Tio kondukus al la formado de Turk-Persa tradicia kulturo.
La Samanidoj helpis artojn, ebligante progreson de scienco kaj literaturo, kaj tiele allogante fakulojn kiaj Rudaki, Ferdousio, kaj Aviceno. Kvankam sub Samanida kontrolo, Buĥaro estis rivalo de Bagdado en ties gloro. Fakuloj rimarkas ke Samanidoj revivigis la persan pli ol la Bujidoj kaj la Safaridoj, kvankam ili plue patronigis la araban je pli malgranda grado. Per fama edikto, Samanidaj aŭtoritatoj deklaris ke "ĉi tie, en tiu ĉi regiono, la lingvo estas la persa, kaj la reĝoj de tiu regno estas persaj reĝoj."
Árpád Sárosi
Árpád Sárosi naskiĝis la  1864 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Li mortis en nekonata tempo kaj loko.
Biografio
Árpád Sárosi frekventis juran akademion en sia naskiĝurbo. Ekde 1888 li laboris en la policejo loke, sed dume li publikis poemojn kaj artikolojn. Baldaŭe liaj kontribuoj aperis ankaŭ en Budapeŝto, ekzemple en Vasárnapi Újság.
Luterana preĝejo (Angyalföld)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Angyalföld.
Historio
Ekde 1919 la luteranoj preĝadis en loĝdomo aŭ en lernejo. Pro financaj problemoj la preĝejo konstruiĝis en la 1930-aj jaroj. La ĉefaltara bildo pentriĝis en 1942. Dum la 2-a mondmilito la preĝejokelo estis rifuĝejo, dume diversaj kugloj trafis la preĝejon. Baldaŭe la konstruaĵo renoviĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan navon kaj flanke kvadratan turon. La ornamaĵoj estas simplaj. Ĉe la fronto estas la ĉefenirejo, sed estas ankaŭ flankenirejo. La paroĥo estas ekstera apartenaĵo apud la preĝejo. Serio de kolonoj interligas la 2 konstruaĵojn.
362 Havnia
362 Havnia estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois la elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo estas derivaĵo de "Hafnia", latina nomo de la urbo Kopenhago
La Frontera (Cuenca)
La Frontera (La Landlimo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas frontereño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 159 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,57 loĝ/km².
Situo
La Frontera estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 976 m super marnivelo; je malpli ol 52 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 34,57 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°24′08″N 2°13′15″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Frontera, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe La Frontera; sed poste la proksimeco al la ĉefurbo rekuperis la loĝantaron al la nunaj 453.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte de dekstra partio PP.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj) tradicie. Servoj kaj loĝejoj, ĉefe pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Mehdi Aĥavan Sales
Mehdi Aĥavan Sales (perse: مهدی اخوان ثالث), estas unu el la plej grandaj poetoj de la persa lingvo en la nuntempo. Li naskiĝis en 1928 en Maŝhado en Ĥorasan-provinco de Irano, kaj forpasis en 1990 en Teherano.
De 1949 li loĝis en Teherano. Post faligo de populara registaro de d-ro Mohammad Mosaddeg pere de Usono kaj Britio en 1953, li enprizoniĝis. Li estas unu el la plej bonaj nuntempaj poetoj, kiuj enkondukis liberan verson en la persan literaturon.
verkoj
Jen liaj verkoj kronologie:
Cartignies
Cartignies estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Cartignies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Cartignies etendiĝas sur 26,41 km².
Lokaj famuloj
Pierre Mauroy, ĉefministro de Francio inter 1981 kaj 1984, naskiĝis en Cartignies en 1928.
Administrado
Cartignies apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Preĝejo Reĝino de Ĉieloj (Sopron)
Historio
En 971 bavara monaĥo Wolfgang konvertis al la katolikismo en tiu regiono. Lia rememoro longe restis inter la bavaraj alvenintoj. En 1441 oni konstruis kapelon dediĉitan al Sankta Volfgango. La kapelo ekhavis permeson pri pilgrimejo en 1481. En la sekva jaro paŭlanoj konstruis el la kapelo gotikan kirkon kun monaĥejo. Fragmentoj el tiuj konstruaĵoj ankaŭ nun estas videblaj. En 1532 la monaĥoj rifuĝis kaj turkoj alvenis, kiuj bruldetruis la konstruaĵojn. La revenintaj paŭlanoj rekonstruis kaj la kirkon, kaj la monaĥejon inter 1610-1648. En 1667 kalvario estis konstruita, sed nur kun 5 stacioj. Ekde tiu tempo oni konstruis ankaŭ kelojn por la vinoj. Inter 1718 kaj 1750 oni konstruis barokan ŝtuparon kun 88 ŝtupoj borderitaj kun skulptaĵoj pri sanktuloj. En 1728 incendio okazis, poste la paŭlanoj rekonstruis pli bela la konstruaĵojn. En 1786 la ordeno estis forigita, iom poste en la monaĥejo ministoj loĝis. En 1809 armeo de Napoleono okupis Sopron, la soldatoj uzis la monaĥejon kiel hospitalo. Depost foriro de la armeo la loĝantoj denove uzis la preĝejon, sed la monaĥejo iĝis loĝejoj. Inter 1860 kaj 1877 la preĝejo denove estis armea hospitalo, poste preĝejo.
En 1887 János Zalka aĉetis la konstruaĵojn kaj transdonis al la karmelanoj, sed ankaŭ la karmelanoj estis forigitaj en 1950. En la monaĥejo psikiatriejo funkciis ĝis fino de la socialismo. La neloĝata domego estis restaŭrita en 2010, en la sekva jaro interne hotelo funkcias.
Preĝejo
La konstruaĵo situas kune kun la monaĥejo sur montopinto. La fasado estas simetria. Meze funkcias la enirejo, apude estas po unu fenestroj. En nivelo de la unua etaĝo jam estas 3 fenestroj, plej supre la turo altiĝas. La absido estas plurlatera. La navo kaj la absido estas apogitaj kun pilieroj.
Monaĥejo
La monaĥejo formas U-majusklon kaj aliĝas al la preĝejo kun la malplena flanko. Tiel estiĝis ferma korto. Laŭ la kortaj aloj arkadoj estas videblaj.
Kermeso okazas en dimanĉo depost la 16-a de julio.
Kornél Korponai
KORPONAI Kornél estis hungara fruktkulturisto naskita en Feketefalu la 3-an de junio 1872 kaj mortinta en Baia Mare 18-a de februaro 1949.
Saint-Lambert
Saint-Lambert povas esti:
Jean-François de Saint-Lambert
Jean-François, markizo de Saint-Lambert (naskiĝis en Nancy la 26-an de decembro 1716, mortis en Parizo la 9-an de februaro 1803) estis militisto, filozofo, fabelisto kaj poeto lorena kaj post 1766 franca.
S-ino du Châtelet enamiĝis pasie al Saint-Lambert en 1748, sed ŝi ne abandonos sian antaŭan rilaton kun Voltero.
La ĝenro de la fabelo estis tipa por la literaturo de la Klerismo.
2-Penteno
2-Penteno aŭ C5H10 estas alkeno aŭ nesaturita rektoĉena hidrokarbonido kun 5 karbonatomoj kaj 10 hidrogenatomoj. En normalaj kondiĉoj ĝi estas senkolora brulema likvaĵo kun odoro simila al benzino. Strukture ekzistas ses malsamaj kombinaĵoj kun la sama kemia formulo. Ĝiaj izomeroj povas prezentiĝi sub la cis aŭ trans formo aŭ kun branĉa kateno.
Thierry Legault
Thierry  [] (naskiĝinta en 1962) estas franca amatora astronomiisto, kiu okupiĝas pri astrofotado.
Biografio
Thierry Legault, inĝeniero laŭ profesio, komencis okupiĝi pri astrofotado en 1994 per CCD-lumkaptilo. Li povas foti planedojn, la Sunon kaj la Lunon de sia ĝardeno en Yvelines, sed devas malproksimiĝi de urboj por foti la profundan ĉielon.
Listo de municipoj de provinco Almería
Jen listo de la 102 municipoj, kiujn enhavas la andaluza provinco de Almería en Hispanio.
Thierry Legault
Biografio
Liaj fotoj estis publikigitaj en multaj astronomiaj ĵurnaloj, precipe fotoj de objektoj antaŭ la Suno (Internacia Kosmostacio, pasado de Venuso, etc.). NASA elektis plurajn el liaj fotoj kiel astronomian bildon de la tago en sia retejo.
La asteroido 19458 Legault, malkovrita en 1998, ricevis lian nomon.
Cuieșd (Pănet)
Cuieșd [kujeŝd] (hungare: Székelykövesd [se:kejkoeveŝd]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Târgu Mureș kaj administracie Székelykövesd apartenas al la komunumo Pănet.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 636 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 718 (3 % da rumanoj, 61 % da hungaroj, 36 % da ciganoj).
Historio
Székelykövesd apartenas al la hungaraj loknomoj pri sikuloj.
László Boka
BOKA László estas hungara kritikisto, literaturhistoriisto, ano de E-MIL naskita 9-an de aŭgusto 1974 en Oradea.
Biografio
László Boka finis en la fako pri hungara-angla-biblioteko en UBB de Kluĵo (1996, 1997). De 1998 li vivas en Budapeŝto, li estis esploristo, scienca direktoro de nacia bilioteko (Tutlanda Biblioteko Széchényi).
Vilmos Nagy
Vilmos Nagy
(18799) 1999 JZ73
(18799) 1999 JZ73 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
League of Legends
League of Legends (Ligo de Legendoj, mallongigita kiel LoL) estas multludista enreta ludo de Riot Games por Vindozo.
Ludmaniero
Ludantoj ordigas en du paraj teamoj de Ĉampionoj (angle: Champions), 3v3 aŭ 5v5. Ekde la 27-a de septembro 2012, ekzistas 105 Ĉampionoj por elekti. Ĉiu ludanto komencas ĉe kontraŭaj flankoj de mapo en areo nomata la Spawning Pool, proksime tiel nomatan la Nexus. Teamo venkas la matĉon kiam la Nexus de la kontraŭa teamo estas detruita. Por detrui la Nexus, ĉiu teamo devas batali tra turoj kiuj lokas laŭ pado al ĉiu bazo, nomita vojeto (angle: Path). Survoje, ĉiu ludanto gajnas nivelojn per mortigado de Ĉampionoj kaj Sbiroj (angle: Minions, roluloj kiuj senĉese regeneras kaj atakas la kontraŭan teamon, ne kontrolita de ludantoj) de la kontraŭa teamo, kaj per mortigado de neŭtralaj monstroj. Kompletigante objektivojn rekompencos oro (angle: gold) al ludantoj, kiu estas uzata por aĉeti utilaĵojn.
Princepiskopo
Princo-episkopo aŭ princepiskopo, Fürstbischof, estis episkopo, kiu kunigis al sia religia ĉefrolo la ŝtatan povon sur teritorio, kiu ne necese koincidis kun la teritoria diocezo, sur kiu li plenumis sian religian aŭtoritaton. La religia investitado estis, tamen, necesa por la praktiko de la politika kaj registara povo. Princoj-episkopoj ekzistis plejgrandaparte en la Sankta Romia Imperio, kie tiu rolo malaperis konkrete nur kun la malapero de la Imperio mem, per la regna deputacia fina akto en la jaro 1803. Malpli ofte ekzistis princoj-episkopoj ankaŭ en aliaj regnoj. Ĝi, aparte, konserviĝis ĝis la naskiĝo de la regno de Jugoslavio nur en Montenegro.
Princoj-episkopoj en la Sankta Romia Imperio
En la Sankta Romia Imperio, princo-episkopo rangis kiel imperia princo. (Vidu sube: .) Tia miksaĵo de ekleziaj kaj ŝtataj funkcioj – ene de la Sankta Romia Imperio – ligiĝis al la politiko de la germanaj reĝoj dum la alta mezepoko, kiuj apogiĝis sur la episkopaj grafoj, de ili nomumitaj, por limigi la influon de la nobelaj familioj. Multaj el ili estis honoritaj per regaj rajtoj (regalioj). Paralele kun la naskiĝo de teritoriaj princolandoj, regataj de nobelaj familioj, ankaŭ la princoj-episkopoj trudis sian povon sur teritorioj de sia kompetenco, kreante tiel la episkopajn princolandojn.
La Ora Buleo, leĝfarita de la imperiestro Karolo la 4-a de la Sankta Romia Imperio dekretis ke la tri pli elstaraj princoj-episkopoj voĉdonrajte partoprenu en la kolegio de la princoj-elektistoj kune kun kvar laikaj princoj: temis pri la ĉefepiskopoj de Majenco, Kolonjo kaj Treviro.
En 1521 la Sankta Romia Imperio nombris 53 ekleziajn princolandojn. Preskaŭ ĉiu episkopo en la Imperio regis ankaŭ kun sekulara potenco super propra teritorio, kun nur malmultaj esceptoj kiel ekzemple la episkopoj de Gurk, Seckau, Lavant, kaj Chiemsee. La protestanta reformacio kaj la sekva sekularigo malpliigis tiun nombron, en 1648 al 23 kaj poste stabiliĝis je 26 laŭlonge de la 17-a jarcento. Diversaj episkopaj princolandoj ĉesis ekzisti dum la religiaj militoj pro plua sekularigo ĉar aneksitaj al laikaj protestantaj suverenoj, nome Bremenio, Magdeburgo, Halberstadt, Ratzeburg, ktp, konservante tamen seĝon kaj voĉdonrajton en la kolegio de la princoj.
Tial dum la 16-a jarcento kaj komence de la 17-a ekzistis, apud la precipaj princoj-episkopoj katolikaj, ankaŭ diversaj princoj-episkopoj protestantaj, inter kiuj la plej grava estis tiu de Magdeburgo. Preskaŭ senescepte, tiuj teritorioj protestantaj estis regataj de princoj apartenantaj al dinastioj najbaraj kaj, kun la Vestfalia Paco de 1648, ili estis reduktitaj al laikaj princolandoj, kiel ekzemple Prusio. La nuraj restantaj ekleziaj princlandoj estis Lubeko kaj Osnabrück, kiu estis regata alternative de episkopoj katolikaj kaj protestantaj.
Ankaŭ la prioro de la Ordeno de Germanaj Kavaliroj, estis eklezia princo, sen tamen esti princo-episkopo. Pro la reformacio li adheris al protestantismo: tiel fariĝante princolanda reganto.
De la 16-a ĝis la komenco de la 19-a jarcento, la ofico de princo-episkopo estis preskaŭ ekskluzive plenumita de elstaruloj de nobela rango, filoj de princoj kaj imperiestraj kavaliroj. Pro tio, ĝis 1803, la katolika eklezio, en la imperio, estis substance eklezio de nobelaro. Tamen, registriĝis iuj signifaj esceptoj.
Per la traktato de Lunéville, 1801, oni procedis en la sekularigado de ĉiuj ekleziaj princolandoj en la teritorio de la Sankta Romia Imperio. Al ĝia rapida fino kontribuis diversaj faktoroj inter kiuj la perdo de legitimeco de teritoria potenco de la eklezio epoke de raciismo kaj klerismo, influo de la revolucio en Francio, kie la ekleziaj posedaĵoj estis rekviziciitaj, kaj la aneksa tendenco de la ŝtatoj. La jaro 1802 signis la perleĝan abolicion de la ĉefaj princoj-espiskopoj kaj 1803 por ĉiuj aliaj. La princoj-episkopoj vivantaj restis tiumomente rajtigitaj pludaŭri en sia ofico.
Imperiaj princoj
La princepiskopoj de la Sankta Romia Imperio estis plejparte ankaŭ imperiaj princoj, kun neniu alia regnestro super si ol nur la imperiestro, kaj kun membreco en la Imperiaj statoj. Malsame estis tamen en la landoj de la krono de Bohemio, kie princepiskopoj estis vasaloj de la bohemia reĝo, do ne havis imperian senperecon. Unu sola episkopo de Prago, Henriko Břetislav la 3-a (mortis en 1197), fariĝis imperia princo per imperiestro Frederiko Barbarossa, sed jam lia posteulo submetis sin al la bohemia reĝo. Ankaŭ la princ(ĉef)episkopoj de Olomouc do ne estis imperiaj princoj.
Aliflanke ekzistis ankaŭ episkopoj kiuj plu havis rangon de imperia princo kvankam ili perdis la regatan teritorion, ekzemple tiu de Besançon.
Titoloj
En la Sankta Romia Imperio ekzistis kelkaj dekoj da princoj-episkopoj. Princo-episkopo, Fürstbischof, estis episkopo kaj princo en persona unio. Kiel episkopo li estis la eklezia estro de teritorio nomata episkopujo aŭ diocezo. Kiel princo li estis (sekulara) ŝtatestro de teritorio nomata princo-episkopujo, Fürstbistum aŭ Hochstift. La eklezia teritorio (episkopujo) kaj la sekulara teritorio (princo-episkopujo) povis ofte esti malsamaj. Ekzemple la urbo Aŭgsburgo ekde 1156 ne plu apartenis al la princo-episkopujo Aŭgsburgo, sed fariĝis libera regna urbo, tamen eklezie la urbo plu apartenis al la aŭgsburga episkopujo,
Pli altan rangon inter ili havis princo-ĉefepiskopo, Fürsterzbischof, samtempe princo kaj ĉefepiskopo, kun eklezia teritorio nomata ĉefepiskopujo (arkiepiskopujo, arkidiocezo), kaj sekulara teritorio nomata princo-ĉefepiskopujo, Fürsterzbistum aŭ Erzstift. Rangon de princĉefepiskoplando havis Salcburgo kaj Olomouc.
Plej altrangaj estis tamen tiuj tri ĉefepiskopoj kiuj samtempe estis princoj-elektistoj: la ĉefepiskopoj de Majenco, Kolonjo kaj Treviro. Ilia sekulara teritorio estis elektoepiskopujo (Kurerzstift): samtempe elektoprinclando kaj princo-ĉefepiskopujo.
Princoj-episkopoj de Sambio kaj Varmio
En la ŝtato de la Ordeno de germanaj kavaliroj iuj episkopoj ricevis propran regatan teritorion.
La princepiskoplando Sambio estis la civila reg-teritorio de la episkopoj de Sambio ene de la ŝtato de la Germana Ordeno. Ĝi ekzistis de 1257 ĝis 1525, kiam ĝi aliĝis al la nove fondita Duklando Prusio.
Princoj-episkopoj de Montenegro
En la regionoj de la ortodoksismo ne troviĝis figuro de princo-episkopo rajtigita regi kaj eklezion kaj registaran rolon, krom en la Montenegra Cetinjo, kies episkopo rajtis regi ambaŭ povojn.
Post la Turka konkero de Serbio, la Otomana Imperio provis etendi sian dominadon ankaŭ sur Montenegro, sed la gentoj loĝantaj en tiuj montaj teritorioj kontraŭis sukcese. La ĉefoj de la diversaj klanoj atribuis la rolon de “prezidanto”, superpartia, en tiu teritorio al la episkopo de Cetinjo Danilo Petrović-Njegoš, kiu, tiam kromnomata “Vladika”, sukcesis transdoni la saman rolon al sia filo kaj tiu al sia ido ktp, kaj tiel naskiĝis vera episkopa dinastio kun la duobla povo, eklezia kaj ŝtata. Kaj tiel restis ĝis la formigo de la eksa regno de Jugoslavio. Eĉ Turkujo respektis tiun reĝimon.
Princoj-episkopoj aliloke
En Anglio estis la episkopo de la County Durham kun la grado de palatina grafo ŝarĝita pli por la defendo de la minacata Skotlando ol por estri religie. La titolo pluvivis, eĉ post la unuiĝo de Anglio kaj Skotio, ĝis 1836 kune kun tiu de aliaj ekleziuloj. Fakte, en la alta ĉambro de lordoj estis rezervitaj 30 voĉrajtaj seĝoj al princoj ekleziaj, el kiuj 26 por la anglaj episkopoj Canterbury, Londono, Durham, Winchester, Oxford, Bristol, Chester, St. Asaph, Bath, Wells, Chichester, York, Dunkeld, Carlisle, Salisbury, Raphoe, Glasgow, Aberdeen, St. David, Galloway, Argyll, St. Andrews, Brechin, Murray, Ross, Caithness), kaj 4 por irlandaj episkopoj (Connor, Londonderry, Cloyne, Clogher).
En la reĝlando Francio estis ordenitaj per tiu honorigo 6 titoluloj de ekleziaj princoj, nomataj la "klerikaj pajroj": Krome, plutenis la titolon de princoj de la Imperio episkopoj de Metz, Toul kaj Verdun, aneksitaj al Francio en 1552 (Tri-Episkoplandoj).
En Portugalio tiun prerogativon ĝuis la episkopo de Coimbra.
Apartaj kazoj
La plej konita el tiuj estis la episkopo de Romo, do la papo, inspiranto de la kredo por la tuta katolika eklezio, kies tera-ŝtataj povoj baziĝis sur la komuna konstituiĝo de la ŝtatoj. Tiun rajton de suvereneco oni apogigis laŭkelke da tempo ankaŭ sur supozita Donaco de Konstanteno kaj sur aŭtenta Donaco de Pipino, kies funkcio estis granda kvankam ne necesa ĉar ankaŭ aliaj ŝtatoj en la teritorio de la antikva Romia Imperio formiĝis sen iu ajn imperiestra dekreto. La ŝtata suvereneco de la papo super la tiel nomata Papa ŝtato daŭris ĝis 1870 kiam la itala registaro okupis Romon; sed internacie rekomenciĝis en 1929 per la pakto inter Italio kaj Sankta Seĝo: tiam kreiĝis la ŝtata suvereneco de la papo sur Vatikano, kvankam praktike en ĝi li suverene ĉiam regis.
7620 Willaert
7620 Willaert estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu enketo, Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. La asteroido estis malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten sur unu el la fotaj platoj, senditaj en Leiden (Nederlando) por esti ekzamenita en la tiea observatorio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la flandra komponisto Adrian Willaert (1485–1562). De 1527, li estis dirigento kaj orgenisto en la Baziliko de Sankta Marko en Venecio. Li kombinis la nederlandan polifonion kun la itala konĉerta muziko kaj fondis la.
Tibor Nagy
Tibor NAGY [nadj] estas rumania hungara inĝeniero, universitata profesoro. Li naskiĝis en Aita Seacă la 3-an de februaro 1933.
Friedolsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Tibor Nagy
Kariero
Tibor Nagy diplomitiĝis en la teknikuniversitato de Braŝovo (1961). Li laboris en la sama universitato. De 1980 li estis universitata profesoro, katedrestro (1981-92).
Fokedoj
La senorelaj fokoj aŭ veraj fokoj estas unu el la tri ĉefaj grupoj de mamuloj ene de la foka stirpo, Fokuloj aŭ Pinnipedia. Ĉiuj veraj fokoj estas membroj de la familio Phocidae aŭ Fokedoj. Ili estas foje nomataj rampulaj fokoj por distingi ilin disde la felfokoj kaj marleonoj de la familio Otariedoj. Fokoj vivas en la oceanoj de ambaŭ hemisferoj kaj, kun la escepto de la pli tropikaj monaĥfokoj, estas ĉefe limigitaj al polusaj, ĉepolusaj, kaj moderaj klimatoj. La Bajkala foko estas la nura specio de nure nesalakva foko.
Jakob Heller
Jakob HELLER (ĉirkaŭ 1460, Frankfurt am Main — 28a de januaro 1522, Frankfurt am Main) estis germana patricio, politikisto kaj komercisto. Li servis kiel veterana burg-majstro (urbestro) de la Libera urbo Frankfurto en 1501 kaj 1513. Heller estas plej bone memorata kiel patrono de artoj, ĉar li mendis la Helleran Altareron el Albrecht Dürer kaj Matthias Grünewald, kaj grandan skulptaĵon de krucifikso el Hans Backoffen.
INEGI (Meksiko)
La INEGI (Instituto Nacional de Estadística, Geografía e Informática / Nacia Statistika Instituo, Geografio kaj Informadiko) estas registara instituto de Meksiko. Ĝi respondecas pri diversaj taskoj; la ĉefa tasko tamen estas la statistiko. INEGI regule oranizas censon, do nombras la popolon, faras ekonomiajn statistikojn ktp.. INEGI fondiĝis je la 25-a de januaro 1983 laŭ prezidenta dekreto. La sidejo de la instituto estas en la urbo Aguascalientes en la samnoma subŝtato Aguascalientes.
Cigno (konstelacio)
Cigno estas unu inter la konstelacioj de la tera ĉiela mapo. Ĝi bone videblas dum aŭgusto kaj estas inter la plej bone rekoneblaj.
La alfa stelo nomiĝas Deneb el la araba lingvo, kaj signifas "vosto". Ĝi estas la plej brila stelo en Cigno kaj la 19a plej brila stelo en la nokta ĉielo, kun averaĝa ŝajna magnitudo de +1.25.
Mitologio
Laŭ la helena mitologio Orfeo ludadis liron dum sia tuta vivo. Li partoprenis la ekspedicion de la Argonaŭtoj por preni la Oran Ŝaffelon. Danke al sia muziko, li haltigis rokojn, kiuj minacis frakasi la ŝipon. Li kuraĝigis la ramistojn, li ensorĉis la serpenton, kiu prigardis la Oran Ŝafelon, li venkis la Sirenojn.
Li amegis Eŭridikon. Kiam ŝi mortis, li malsupreniris en la inferon por serĉi ŝin. Bedaŭrinde, li retrorigardis dum sia suprenvojaĝo, kaj ŝi mortis duan fojon.
Nuntempe Orfeo flugas en la nokta ĉielo, ĉar li fariĝis la konstelacio de la Cigno. Kompreneble la Liro muzikas apud li.
István Kosztolánszky
KOSZTOLÁNSZKY István (kostola:nski) estis hungara poeto, publicisto naskita en Braŝovo la 24-an de decembro 1863 kaj mortinta en Ocna Sibiului 25-a de junio 1941.
Kariero
Kosztolánszky István estis publikoficisto en Sibio kaj Deva. Li translokiĝis al Vízakna post sia pensiuliĝo.
Eridano (konstelacio)
Eridano estas unu inter la 88 konstelacioj de tera ĉiela mapo.
Puebla de Almenara
Puebla de Almenara estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Puebleño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 436 loĝantoj kaj la denseco estas de 11,56 loĝ/km².
Situo
Puebla de Almenara estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 864 m kaj maksimuma de 1054 m. La areo de ties teritorio estas de 37.72 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°47′12″N 2°48′47″O.
Historio
Estis jam restoj el la antaŭromia epoko nome opidumo de keltibera popolo. Ĝi estis fondita kiel moderna setlejo en 1332 (14a jarcento). Dum tiu jarcento estis insurekcioj kontruax la feŭdaj senjoroj kaj la loĝantaro petis apogon de la reĝo Henriko la 3-a de Kastilio, kiu apogis ilin. Poste la vilaĝo pasis al aliaj senjoroj, kiaj tiuj de la familio Mendoza.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Puebla de Almenara super 1,600 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Puebla de Almenara kie oni falis al la nunaj malpli ol 500.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte el dekstraj partioj, fakte ekde 1987 al 2007 estis	Francisco Moreno Vara (PP) kaj ekde 2007 Luis Miguel Bustos Sánchez de la socialisma partio (PSOE).
Washington Irving rakontis legendon pri kavaliro Munio Sancho de Hinojosa kiu mortiĝis dum batalo kontraŭ maŭroj en kampoj proksimaj al Almenara.
Municipaj balotoj
La sekvaj tabeloj montras la rezultojn de la municipaj balotoj okazintaj en 2003, 2007 , kaj 2011.. 2015
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj kaj olivarboj) kaj brutobredado tradicie. Servoj (du bankoj, kvar trinkejoj kaj kelkaj vendejoj) kaj loĝejoj.
Vidindaĵoj
La preĝejo Asunción (ĉieliro de la virgulino) estas de la 16a kaj 17a jarcentoj. Ĝi enhavas artan tombon de episkopo Juan de Cuenca kun ties skulptaĵo. Ermitejo Misericordia (mizerikordo) kun baroka retablo. Palaco de episkopo Juan de Cuenca konstruita inter 1612 kaj 1623.
Naturaj vidindaĵoj estas Cerro de la Cruz (monteto de la Kruco) kun alto de 1054 metroj, kavoj proksimaj al tiu kaj lageto karsta La Quebrá.
Perua mezoplodo
Priskribo
La korpo de la Perua mezoplodo estas la tipa ŝpinilformo de la genro, kvankam la vosto estas nekutime dika. La melono estas iome elstara kaj dekliva al mallonga beko. La buŝlinio en maskloj havas tre distingan arkon kun du dentoj iomete elstaraj el la gingiva linio antaŭ la bekopinto. La koloraro estas tipe malhelgriza pinte kaj pli helaj sube, speciale ĉe la malsupra makzelo, gorĝo kaj malantaŭ la umbiliko. Maskloj povas havi distingajn palajn modelojn de "citiloj" en siaj dorsoj. La grando de tiu specio estas nur de ĉirkaŭ 4 metroj ĉe maturaj animaloj, kaj ĉirkaŭ 1.6 metroj dumnaske.
Fervoja akcidento de Once (2012-02-22)
La fervoja akcidento de Once en 2012 estis akcidento, kiu okazis la ĉirkaŭ la 8:33 en Bonaero, en la kapostacio Once de Septiembre (dek-unua de septembro). Trajno n-ro 3772 de ok vagonoj kun pli ol 1.200 pasaĝeroj frapis la trakfinon. Mortis 51 homoj, ĉirkaŭ 700 estis vunditaj.
Aferŝarĝito
Aferŝarĝito (france: chargé d'affaires) estas diplomata komisiito en eksterlando malpli ranga ol ambasadoro aŭ provizora anstataŭanto de la ambasadoro dum lia foresto.
Fervoja akcidento de Once (2012-02-22)
Laŭ aŭtomata videoregistraĵo kaj GPS-a mezurado la trajno atingis la kajon kun rapideco de ĉ. 26 km/h kaj frapis la trakfinan bufraron je 20 km/h. Eble la bremsoj misfunkciis. Inter la unua kaj la dua vagono okazis eksplodo; ne estas klare, ĉu ĝin kaŭzis nur la kunpuŝiĝo de la vagonoj. Pluraj pasaĝeroj raportis, ke en la antaŭa stacio Floresta la trajno ne haltis ĝustatempe kaj devis iom retroiri.
La trajno nur la antaŭan tagon eliris el metiejo, kie ĝi estis zorgata dum 10 tagoj. Ĝi plenumis kvin irojn-reirojn kaj estis en sia dek-unua veturado, la unua de la tago.
La akcidento estas konsiderata la tria plej grava de Argentino. En 1970 ĉe Benavídez mortis 236, 1978 en Sa Pereira en la provinco Santa Fe 55 homoj.
Nefinita konstruaĵo
Nefinita konstruaĵo estas arkitektura konstruaĵo, forlasita antaŭ ol esti finkonstruita. Temas ankaŭ pri konstruataj konstruaĵoj, ĉefe kiam la konstruado antaŭeniras nur malrapidege.
Multaj konstruprojektoj restis nefinitaj je diversaj etapoj. La laboro povus esti finita kiel projekto kaj neniam esti realiĝin, aŭ estos fordoni dum konstruo.
Unu el la plej konataj daŭre nefinitaj konstruaĵoj estas la Pentofera Templo de la Sankta Familio de Antoni Gaudí en Barcelono, preĝejo, kiun oni ekkonstruis en la 1880-aj jaroj, kaj kiun oni nun supozas finkonstruita en la 2020-aj jaroj.
En la najbara lando Portugalio estas unu el la plej konataj monumentoj de la lando nome Monaĥejo de Batalha kies Panteono de Don Duarte restis el 1434 kiel nefinita konstruaĵo kaj precize tio estas parto de ties nuna allogaĵo, ĉar la taga lumo permesas vidi la internon de ege bela gotika konstruaĵo nome en la portugala Capelas imperfeitas (Nefinitaj Kapeloj). Fakte la diferenco inter tiu konstruaĵo kaj aliaj famaj nefinitaj konstruaĵoj estas ke tute oni ne intencas fini ties konstruadon, kio tute estus atenco kontraŭ la esenco de tiom antikva monumento.
Moșuni
Moșuni [moŝunj] (hungare: Székelymoson [se:kejmoŝon]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al la urbo Miercurea Nirajului. En 1910 ĝi havis 468 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 316 (rumanoj, 30 % hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1446. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Knight Ridder
Knight Ridder - prononco laŭ sistemo IFA [] - estis usona amaskomunikila firmao, fondita la 11-an de julio 1974 kaj malfondita la 27-an de junio 2006. Ĝia ĉefsidejo estis en (Kalifornio). La urbo estas parto de la tiel nomata Silicia Valo, kaj la firmao tial dum sia ekzisto kalkuliĝis kiel parto de ĝi, kvankam ĝi precipe "tute tradicie" publikigis multajn gazetojn kaj ne rekte rilatis al alta teknologio (kiun ĝi kompreneble ankaŭ uzis, sed ne evoluigis). La firmao antaŭ la malfondo estis listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Olga Bottyán
Olga Bottyán [botjAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bottyán Olga estis hungara antropologo, instruisto, muzeologo. Ŝiaj geedziĝaj nomvariantoj estis Láng Gáborné, L. Bottyán Olga, Láng-Bottyán Olga. Olga Bottyán naskiĝis la en Kecskemét, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Olga Bottyán akiris pedagogian diplomon altlernejo en Budapeŝto en 1941, en la sekva jaro antropologian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post siaj studoj ŝi eklaboris en tiam hungara Universitato Francisko Jozefo de Kolozsvár, ŝi doktoriĝis en 1943 kaj ŝi ricevis stipendion. Ŝi ankaŭ instruis en bazlernejo inter 1941 – 1953. Ŝi edziniĝis, sed ŝia edzo estis kondamnita je morto en 1945 pro politikado. Kiel edzino, ŝi estis neglektita. Inter 1953-1959 ŝi estis plej ofte edukisto, poste jam instruisto. Inter 1965 kaj 1975 ŝi estis muzeologo, poste ŝi pensiuliĝis. Spite tion ŝi estis edukisto ĝis 1988. Ŝi edziniĝis dufoje.
26634 Balasubramanian
26634 Balasubramanian estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anirudha Balasubramanian, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la  Saint Albans School de Vaŝingtono (Distrikto Kolumbio, Usono).
Attila Benő
BENŐ Attila [benoe'] estas rumanuja hungara verkisto, lingvisto, ano de E-MIL naskita la 10-an de majo 1968 en Târgu Mureş.
Kariero
Li estas universitata docento en Universitato Babeş–Bolyai en la Katedro de Hungara kaj Ĝenerala Lingvistiko.
Donkiĥoto (romano)
La nomo Don Kiĥoto skribiĝis Don Quixote en la tiatempa hispana skribo, kun la tiama elparolo. Pro la malapero de "ŝ"-sono en moderna hispano, kaj pro la reformo de ties skribmaniero, la nomo nun skribiĝas Don Quijote, elparolita. La "ŝ"-prononco plu ekzistas en tradukoj, kiel ekzemple en la franca (Don Quichotte), en la itala (Don Chisciotte), en la portugala (Dom Quixote) kaj en la kataluna (Don Quixot). Male, en la angla, oni ofte konservas la 17a-jarcentan skribmanieron (Don Quixote), sed prononcas la nomon, pro tio iam en la angla ĝi skribiĝas Don Quihote.
Arakidila benzoato
Arakidila benzoato aŭ ejkozila benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj arakidila alkoholo. Arakidila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Arakidila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al arakidila grupo. Ĝi konsistas je 27 karbonatomoj, 46 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Donkiĥoto (romano)
La romano
Cervantes diras, ke la komencajn ĉapitrojn li prenis el "kronikoj de La Mancha", kaj la ceteraj estis tradukitaj de morisko el araba originalo de Cide Hamete Benengeli ("S-ro Hamid Melongena"). Tiu kaj aliaj rimedoj parodias la kavaliran ĝenron, tiam modega.
La intrigo koncernas la vojaĝojn kaj aventurojn de Don Kiĥoto kaj de lia ŝildisto Sanĉo Panzo (Sancho Panza). Don Kiĥoto estas ordinara hispano (hidalgo, la plej malalta rango de la hispana nobelaro), kiun obsedas fantasto de migrantaj kavaliroj. Liaj familio kaj amikoj opinias, ke li estas freneza, kiam li decidas esti migranta kavaliro kaj vagi tra Hispanujo ĉevale, rajdanta sian ĉevalaĉon Rosinante, justiganta misjustaĵon, kaj protektanta la prematojn.
Don Kiĥoto estas okulvideble freneza laŭ la plejparto de la popolo. Li kredas, ke ordinaraj gastejoj estas sorĉitaj kasteloj, kaj iliaj kampulinoj estas belaj princinoj. Li konfuzas ventmuelilojn kun premaj gigantoj senditaj de malbonaj sorĉistoj. Li imagas, ke najbara kamparanino Aldonza Lorenzo estas Dulcinea del Toboso, princino al kiu li promesis amon, servon kaj fidelecon.
Sanĉo Panzo, lia simpla eskviro, kredas, ke lia mastro estas iom freneza, sed ambaŭ la mastro kaj lia eskviro travivas malsimplajn ŝanĝojn kaj evoluon, kaj ĉiu persono gajnas atributojn de la alia dum la romano progresas. En la fino de la dua libro, Don Kiĥoto decidas, ke liaj agoj estis frenezaĵoj kaj reiras al sia hejmo por morti. Sanĉo lin petegas, ke li ne cedu, kaj li sugestas, ke ili prenu la rolon de paŝtisto, kiuj estis ofte la herooj de pastoralaj poemoj kaj historioj.
Mastro kaj eskviro havas multajn aventurojn, pli ofte kaŭzantaj malbonon ol bonon, malgraŭ siaj noblaj intencoj.
Cervantes inkluzivigis en la unua parto aliajn siajn novelojn, apenaŭ ligitajn al la precipa rakonto. Ekzemple: "La rakonto de la bagnano", kiu inspiris al Ŝekspiro The Story of Cardenio; "La malprudenta scivolulo".
Aldonoj
La gravuraĵoj de Gustave Doré por franca eldono iĝis klasikaj, sed ankaŭ Pablo Picasso estis inspirita de la libro.
La aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo ekspluatas la famon de la romano de Cervantes por instigi turismon en la regiono. Multaj lokoj en Manĉo ligiĝas kun la romano, inkluzive de ventmueliloj kaj gastejoj.
Estas asteroido dediĉita al la ĉefa rolulo nome 3552 Don Kiĥoto.
Alexander Graham Bell
Alexander Graham BELL (naskiĝis la 3-an de marto 1847 en Edinburgh, Skotlando, mortis la 2-an de aŭgusto 1922 en Baddeck, Nova-Skotio, Kanado) estis la inventinto de la unua bone funkcianta telefono kaj entreprenegisto.
En la jaro 1870 li elmigris al Kanado kaj jaron poste al Usono. Ekde 1882 li estis usona civitano.
Donkiĥoto (romano)
En Esperanto aperis
La disvastigo de la hispana kulturo je internacia nivelo estas unu el la statutaj celoj de Hispana Esperanto-Federacio, kaj "Don Quijote" estas unu el la simboloj de la kultura aktivado de la hispanaj esperantistoj. En la jaro 1977 estis publikigita en Zaragozo, sub la sponsorado de la Fondumo Esperanto, la kompleta traduko de Don Quijote al la internacia lingvo Esperanto. En la jaro 2016, koincide kun la 400-a datreveno de la morto de la aŭtoro Miguel de Cervantes, estas kompletigita la bita versio de tiu ĉi traduko, je la dispono de ĉiuj mondaj parolantoj de la internacia lingvo depost la 1-a de julio, okaze de la 75-a Hispana Kongreso de Esperanto.
Alexander Graham Bell
La unua tre primitiva telefono estis inventita de la germana fizikisto Philipp Reis en la jaro 1861. Bell, kiu cetere estis fiziologo pri la homa voĉo kaj instruisto pri la gesta lingvo (lia patrino estis surda), plibonigis ĝin tiamaniere, ke la parolado povis esti transdonata en bone komprenebla kvalito. Sian telefonon li prezentis en la jaro 1876: Je la 10-a de marto li unuafoje telefonis kun sia kolego, Thomas A. Watson, sidanta en la apuda ĉambro.
Donkiĥoto (romano)
En Esperanto aperis
En 2016 aperis traduko de Fernando de Diego en Esperanto de La inĝenia hidalgo don Quijote de La Mancha de Miguel de Cervantes Saavedra, en bita formato. Por ke ĉiuj amantoj de la universala kulturo povu ĝin ĝui sen barieroj ĝi estas senpage elŝutebla de la Bitoteko de la Hispana Esperanto-Federacio.
Alexander Graham Bell
Bell krome inventis ilon por mezuri la aŭdkapablon, ilon por loki metalajn objektojn en la homa korpo, cilindron por registri sonojn kaj diversaĵojn por la aviadtekniko.
En 1876 Bell pliefikigis la telefonon kaj starigis telefonsistemon. Ekestis Bell Telephone Company, kiu poste evoluis al la plej granda telefonkompanio de la mondo AT&T. En 1925 stariĝis Bell Telephone Laboratories, kiuj kunigis la esplorsekciojn de AT&T kaj Western Electric Company.
Magdalena Rivervalo
La Magdalena Rivervalo (en hispana El Valle del Río Magdalena) estas valo en Kolombio situanta ene de la kolombiaj Andoj. La valo estas specife situanta inter la Cordillera Central kaj la Cordillera Oriental kaj trapasata de la rivero samnoma, nome rivero Magdalena.