cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Ronald Reuel Tolkien
Tekstoj rete troveblaj
Esperantlingvaj:- La Hobito (specimeno) kun deklamo en Real-Audio (kopio de Interreta Arkivo) el originala fontaro, jam ne plu ekzistanta
Stilo de Tolkien
La stilo de Tolkien ne estas eleganta kaj subtila, sed simpla kaj ĉarma kaj tamen ne-moderna. Li preferas la anglajn vortojn malnovajn (anglosaksidajn) kaj mallongajn, ne la novajn ("eksterlandajn", latinidajn) kaj longajn. Tio donas al liaj skriboj la econ de antikva fabelo.
Mito kaj metaforo
Laŭ Tolkien, mito subkonscie komunikas verojn profundajn sub la supraĵo de la rakontoj pri la faroj de dioj kaj herooj. Al Tolkien, mito estas multe pli profunde vera ol historio; "mito" estas vorto de laŭdo, ne vorto de moko. Li diris, ke la evangelio, la rakonto pri Jesuo Kristo kiel Dio mortigita, estas mito. Sed ne nur mito, sed ja la vera mito, mito enkarnigita kiel historia realo, la mito kiu klarigas la tutan mondon. Per tiu argumento, Tolkien helpis konverti sian ateistan amikon, CS Lewis, al kristanismo.
Spite de tio, Tolkien diris ke liaj romanoj estas tute por amuzo kaj estas sen iu ajn profunda signifo. Ekzemple, la Ringo ne estas metaforo por la atombombo, la milito kontraŭ Saŭrono ne estas subtekste pri la milito kontraŭ Hitlero, ktp. Tamen, Tolkien agnoskis, ke The Shire ("La Provinco" en la esperantigo de William Auld) estu spegulo de lia infanaĝa Anglio, kaj ke kerne, la verko temas pri Morto.
Kritikoj pri la verkaro de Tolkien
Iuj recenzistoj atentigis pri la malegalecaj kaj rasismaj implicoj en la mondo priskribita de Tolkien. La Elfoj, kiaj ajn murdistoj ili estas, ĉiam pravas (kaj belas), ĉar ilia flanko estas la bono; kun orkoj tute ne eblas trakti, ĉar ilia flanko estas malbono (kaj ili terure malbelas) - kvankam estas certaj aludoj, ke ili havas certan socian organizon, sufiĉe altajn teknologiojn, medicinon ktp.
Certe, eblas tute diversaj ideologiaj interpretoj de la enhavo de la verko, sed minimume tiu baza aksiomo pri ekzisto de apriore bonaj kaj malbonaj rasoj kultivas en la medio de adorantoj de la verko rasismajn ideojn.
Notindas, ke la verkoj de Tolkien estas aparte popularaj en italaj novdekstraj medioj.
7292 Prosperin
7292 Prosperin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets (angle por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sveda astronomo Erik Prosperin 1739–1803, profesoro pri astronomio en la Observatorio de Upsalo de 1773 al 1798.
Villa Farnesina
La Vilao Farnesina estas renesanca antaŭurba vilao ĉe Via de la Lungara, en la distrikto de Trastevere en Romo, centra Italio.
Priskribo
La vilao estis konstruita de Agostino Chigi, riĉa siena bankisto kaj la kasisto de la papo Julio la 2-a. Inter 1506-1510, la siena artisto kaj lernanto de Bramante, nome Baldassarre Peruzzi, helpita eble fare de Giuliano da Sangallo, dezajnis kaj konstruis la vilaon. La noveco de tiu antaŭurba vilaodezajno povas esti perceptita de ĝiaj diferencoj rilate al tipa urba palaco (palazzo). Renesancaj palacoj tipe estis ĉe strato kaj estis ornamitaj versioj de defendaj kasteloj: rektangulaj blokoj kun fortikaj teretaĝoj kaj ĉirkaŭbaranta korto. Tiu vilao, intencita por esti aera somerpavilono, prezentis flankon direkte al la strato kaj ricevis U-forman planon kun kvinflanka koridoro inter la branĉoj. En la origina aranĝo, la ĉefenirejo estis tra la norda flanko frunte al la koridoro kiu estis malferma. Hodiaŭ, vizitantoj eniras sur la suda flanko kaj la koridoro estas brilsurfaca.
Azia nigra urso
La Azia nigra urso (Ursus thibetanus aŭ Ursus tibetanus) estas alinome la Tibeta nigra urso, la Himalaja nigra urso, aŭ la luna urso.
Priskribo
Ĝi estas mezgranda nigra urso kiu normale montras distingan blankan aŭ kremkoloran "V" markon sur la brusto. Ĝi estas proksima parenco de la Amerika nigra urso. Oni kredas ke ambaŭ havas komunan eŭropan praulon. Ĝi kreskas al proksimume 130–190 cm laŭlonge. Maskloj pezas 110–150 kg kaj inoj pezas 65–90 kg. Ĝi vivas proksimume 25 jarojn.
Vivloko kaj disvastiĝo
Tiu palearktisa kaj orientalisa specio loĝadas en arbaroj, kaj oni povas trovi ĝin en vasta areo trans Azio. Oni trovas ĝin i.a. en jenaj ekoregionoj : la alpa stepo de Karakorumo kaj okcidenta Tibeta Altebenaĵo, la amura herbeja stepo, la honŝuaj alpaj koniferaroj, la kvazaŭĉiamverdaj arbaroj de la bramaputra valo, la nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj, la orient-himalajaj subalpaj koniferaroj kaj la zagros-montara arbarstepo.
Ĝi havas avantaĝon super sia konkuranto en iuj partoj de ĝia atingopovo, la pli granda kaj pli forta Bruna urso (Ursus arctos), ĉar la pli malgranda nigra urso povas grimpi por atingi nuksojn kaj fruktojn en arbojn.
Vivmaniero
La Azia nigra urso manĝas diversan dieton de fruktojn, berojn, gresojn, nuksojn, semojn, mielon, senvertebrulojn, fiŝojn, birdojn, ronĝulojn, kaj aliajn malgrandajn mamulojn. Viando estas nur malgranda parto de ĝia dieto.
La urso povas esti ege agresema kontraŭ homoj, kaj estas multaj raportoj da ursaj atakoj kaj mortigoj.
Minacoj
La urso mem estas minacata de detruado de arbaroj, en kiuj ĝi vivas. Farmistoj ankaŭ mortigas la ursojn pro la minaco al siaj brutaroj, kaj multaj ankaŭ malŝatas la ursojn ĉar ili malŝelas ligno-arbojn, malaltigante iliajn valorojn. Alia problemo estas ke ĉasistoj mortigas ursojn por ricevi iliajn gal-vezikojn, kiuj estas uzataj en tradicia ĉina medicino. Ĉinio kontraŭleĝigis la ĉasadon de la ursoj en la 1980j, kaj pro tio, nun estas farmoj por rikolti ursan galon. La ursojn estas konstante kaĝataj kaj bridataj dum tuboj ĉerpas galon de iliaj galvezikoj al ujoj. Subtenantoj de ĉi tiu praktiko diras ke, sen ĉi tiuj farmoj, la bezono por ursa galo instigus multe da neleĝa ĉasado kaj plu minacus la specion. Aliuloj asertas ke la farmoj estas kruelaj kaj malhumanaj, kaj ke artefarita ursa galo estas same efektiva kaj malpli multekosta.
Jaqueline N. Hewitt
Jacqueline N. HEWITT (naskiĝis la en Vaŝingtono) estas usona astrofizikisto. Analizinte la datumojn de siaj bakalaŭraj studoj, li malkovris la unuan ringon de Ejnŝtejno malkovrita en la konstelacio de la Leono. En 2002, Hewitt estis nomumita direktoro de la Instituto de Esplorado en Astrofiziko kaj Spaca Esplorado ĉe MIT.
Latva Olimpika Komitato
Latva Olimpika Komitato estas neprofitdona organizaĵo kreita 1922, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Latvio. Kiel NOK, la Latva Olimpika Komitato celas subteni latvajn atletojn, sporton en Latvio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Latvio. Latvio ankoraŭ neniam organizis Olimpikon. Nuntempa prezidanto de la LOK estas Aldons Vrubļevskis.
NGC 5061
NGC 5061 (aliaj indikoj — ESO 508-38, MCG -4-31-48, AM 1315-263, PGC 46330) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Juvelarto
Juvelo estas dekora objekto belig-cele metata sur homon, alian beston, aŭ eĉ alian objekton. Ofte ĝi estas farita el valora metalo (oro, arĝento, bronzo) sen aŭ kun kromaj gemoj (diamanto, rubeno ktp.). Juveloj ankaŭ povas konsisti el aliaj materialoj (sukceno, perloj, plumoj, k.a.).
Roth apud Prüm
Roth apud Prüm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Juvelarto
Laŭ Francisko Azorín Juvelo estas Altvalora ornamilo (orelringo, fingringo, kolringo, k.c.). Li indikas etimologion el la latina jocus, jovalis (ludo, ludeto).
Juvelarto estas arto, tekniko kaj agado rilataj al produktado kaj vendado de juveloj. La rilataj ejoj estus juvelateliero pri la produktado kaj juvelvendejo aŭ eĉ juvelejo pri la vendejo. La respektivaj profesiuloj estus juvelfaristo kaj juvelvendisto; foje sama isto dediĉas sin al ambaŭ agadoj, tiam ĝi estus juvelisto.
Opalo
Opalo estas gemo el lakteblanka aŭ blueta siliko kun ŝanĝkoloraj rebriloj.
Juvelarto
Historio
Ekde sia ekesto homo uzis juvelojn. Dum la frua ŝtonepoko oni uzis interalie lupajn dentojn kiel juvelojn. Antaŭ la disvastiĝo de la mondaj religioj, kaj ankoraŭ en kelkaj paganaj socioj, la mortintoj entombigitis akompane de siaj juveloj. Per la bronzepoka evoluo de metala prilaborado kaj la posta utiligo de daŭre novaj materialoj (precipe dum kaj post la 20-a jarcento) la aĵaro por juvelfarado multe plivastiĝis. Kun pli valoraj entenaĵoj juveloj mem iĝis valoraj, komerce interŝanĝeblaj. Grandan juvelaron sen konata posedanto oni kelkfoje nomas trezoro.
Dum la unua mezepoko eŭropaj landoj kontaktis kun orientaziaj landoj, kiuj estis tre disvolvigitaj en tiu arto. Tiam komencis tutmonda komerco pri tiuj produktoj. Post la malkovro de Ameriko komencis eniri en Eŭropon grandajn kvantojn kaj de valoraj metaloj, kiel oro kaj arĝento, kaj de gemoj. Tio akcelis la produktadon kaj ĉefe la antaŭenigon de la juvelarto en Eŭropo.
Nuntempe plej altrangaj juveloj estas realigitaj el titanio. Tiuj juveloj uzas la karakterojn de la titanio (rigideco kaj malpezeco) por atingi novajn dimensiojn (florojn de 18 cm de diametro, grandaj papiliojn, ktp). Tiuj juveloj el titanio estas produktitaj per gluado (ciro) kaj poste poluritaj.
Ekzistas krome la juvelarto de "fantazio", kiu uzas metalojn nevalorajn kiel kupro, latuno, stano, zamako, kaj lastatempe kirurgia ŝtalo aŭ la jam menciita titanio. Tiu duaranga parto de la juvelarto uzas ankaŭ nemetalajn materialojn kiel kristalo (strass), émajlo, kaj naturajn materialojn kiel ligno, korno, plumoj, kaj sintezaj rezinoj. Tiuj juveloj estas foje tre kreivaj kaj inventivaj kaj povas esti multekostegaj.
Tradicia manfarado
La fabrikado de juveloj estis tradicie farita permane de manartistoj, tre bonkvalite kaj solide. Tio implicas formadon, faldadon, fajladon, segadon kaj lutadon (veldado aŭ brazado) de pecoj de valoraj metaloj aŭ gemoj. Polurado kutime estas la lasta tasko.
Industria manfarado
Pro antaŭenigo de inventoj eblis uzado de pli precizaj fornoj kaj teknikoj de lutado, kiel uzado de elastomeroj aŭ la fonto de perdita ciro; oni uzas acidojn por forigi borakson, kiu estas likvido uzata por lutado kaj kiu poste solidiĝas. Polurado povas esti ĉu mekanika ĉu kemia, kio estas pli danĝera.
Juveloj por homoj
Inter homoj juveloj estas dekoraĵoj, kiujn oni rekte-nerekte portas sur la korpo. Ĉefcelo de la juveloj estas fari personon pli atraktiva interne de socio, aŭ elmontri statuson de la homo.
Multe da fascino kuŝas en la juvelaj materioj (brila metalo, buntaj gemoj) kaj fasonoj.
Inter juveloj troviĝas:
Kaatje
Kaatje estas kvarakta teatraĵo de la Brusela verkisto Paul Spaak, kun enkonduko de Emile Verhaeren. Ĝi estas tradukita al Esperanto de Willem van der Biest kaj prezentita en Antverpeno dum la sepa UK. Eldonita 1911 en Parizo de Hachette, en la libroserio "Esperanto: Kolekto de la Revuo".
Kataluna traduko fare de Frederic Pujulà i Vallès aperis en 1914.
Gignac - Cressensac (stacidomo)
Gignac - Cressensac estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en , apud Cressensac, en departemento Lot, regiono.
Falĉligilo
Falĉligilo (ankaŭ Ligfalĉilo) estas rurmaŝino por rikolto de greno.
Surbaze de mekanika nodmaŝino el la jaro 1857 la usonano Charles Withington konstruis la ligfalĉilon en 1872. La maŝino falĉas kaj kaj kunligas la kulmojn de grenplantoj al garbojn. La ligitajn garbojn la maŝino metis sur la kampo por plia sekigo.
Ĉar la maŝino perdis multajn grenojn, tial ĝi ne estis ofte venditaj. Nur kelkaj usonaj agrokultivistoj aĉetis maŝinojn.
Traktato pri Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj
La Traktato pri Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj aŭ en angla Agreement on the Conservation of Albatrosses and Petrels (ACAP) estas laŭleĝe internacia traktato subskribita en 2001 kaj ekvalidigita la 1an de Februaro 2004 kiam Sudafriko ratifis ĝin kiel la kvina parto ĉe la Traktato.
Ĝi estis kreita por haltigi la drastan malpliiĝon de la populacioj de marbirdoj en la Suda Hemisfero, ĉefe de albatrosoj kaj petrelaj procelariedoj. La populacio de Nigrabrova albatroso, unu el la tutmonda plej abundan albatrosa specio, estis malpliiĝanta pli ol 40 % dum la antaŭaj 30 jaroj.
Albatrosoj kaj petreloj estas minacataj de enmetitaj specioj en siaj reproduktejaj insuloj, de poluado, kaj ĉar estas kaptataj kiel aldona kaptado de multhokadaj fiŝkaptejoj (kiuj mortigas pli ol 300,000 marbirdojn jare, same kiel de fiŝkaptejoj per treno- kaj branko-retoj. Tiu Traktato postulas, ke postulas, ke la subskribintaj landoj (partoj) entreprenu specifan agadon por malpliigi birdan kaptadon kaj poluadon kaj por formovi enmetitajn speciojn el nestumantaj insuloj.
Nune ACAP protektas ĉiujn tutmondajn albatrosajn speciojn kaj sep sud-hemisferajn petrelospeciojn. La Traktato markas la pliiĝantan internacian engaĝiĝon por protekti albatrosojn kaj petrelojn, kaj estas konsiderinda paŝo al lukto por protektado de tiuj gravaj marbirdoj.
Maracalagonis
Maracalagonis - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas [Castiadas]], Quartu Sant'Elena, Quartucciu, Sinnai kaj Villasimius.
Kristana patrono estas la sankta Stefano de Calagonis, martiro de la jaro 82 en lia naskiĝurbo Maracalagonis, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Parlamento de la religioj de la mondo
Okazis pluraj renkontiĝoj al kiu oni referencas kiel Parlamento de la Religioj de la Mondo, la unua estante la Parlamento de la Mondo de Religioj el 1893, kiu estis provo krei tutmondan dialogon de religiaj kredoj. La evento estis festita dum alia konferenco okaze de ĝia centjariĝo en 1993. Tio ĉi gvidis al nova serio de konferencoj sub la oficiala titola "Parlamento de la Religioj de la Mondo".
Organizaĵo
La Konsilio de la Parlamento de la Religioj de la Mondo havas ĉefsidejon en Ĉikago.
La Parlamenton prezidas Imamo Abdul Malik Mujahid.
Evoluo ekde 1893
Ekde 1893 ĝis hodiaŭ okazas sesioj de la Parlamento
En 1893 ne ĉeestis tiun ĉi eventon indiĝenaj amerikaj religiaj gvidantoj, mormonoj, sikoj kaj aliaj indiĝenoj. Nur ekde 1993 tiuj ĉi religioj kaj spiritaj tradicioj estis reprezentitaj dum la Parlamento.
2007 : Monterrey Forumo de Kulturoj
Forumo Monterrey 2007 estis internacia evento kiu inkluzivis eventojn kaj dialogojn en la stilo de tiu ĉi Parlamento. Ĝi estis parto de la 2007 Universala Forumo de Kulturoj, kiu prezentis internaciajn kongresojn, dialogojn, ekspoziciojn kaj spektaklojn pri la temoj de paco, biodiverseco, daŭrebla disvolviĝo kaj scio. Speciala emfazo kuŝis sur la ok celoj kadre de la jarmilaj evoluigaj celoj por forigi malriĉecon ĉirkaŭ la mondo.
2015 : Parlamenta Sesio
Inter la 15a kaj la 19a de oktobro 2015 la Parlamento okazis ĉe la Salt Palace Kongresa Centro en Salt Lake City, Utaho. Inter la 9806 ĉeestantoj estis prezentistoj kaj volontuloj el 73 landoj, inter ili ankaŭ 30 gravaj religioj kaj 548 subtradicioj kiuj partoprenis en la Parlamento .Dum la ferma ceremonio, Imamo Mujahid anoncis ke la Parlamento ekde nun okazus nur ĉiun duan jaron. La venonta renkontiĝo estas planata por 2017.
2016 Centra Eŭropa Interreligia Forumo (CEIF 2016)
La 25an de julio 2016 la Parlamento de la Religioj de la Mondo–Slovakio kaj la Slovakia Esperanto Federacio en kunlaboro kun aliaj partneroj organizis tiun ĉi eventon en la slovaka urbo Nitra
25075 Kiyomoto
25075 Kiyomoto estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Parlamento de la religioj de la mondo
Kritiko
Antaŭ multaj jaroj (en 1925), kristana verkisto G. K. Chesterton portretis la Parlamenton kiel "panteono por panteistoj" en The Everlasting Man (La Eterna Viro). Vidu tiurilate ankaŭ la komparon kun  'spirita Esperanto'
Vidu ankaŭ
Tago de preĝo multreligia
Dancoj de Universala Paco (sufiismo)
25075 Kiyomoto
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kiyomoto Daisuke, kiu gajnis la duan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Nara Gubernia Teknika Liceo Oji de Nara, Japanio.
Parlamento de la religioj de la mondo
Vidu ankaŭ
Interreligia dialogo
Dialogo de la Katolika Eklezio kun la Orientaj ortodoksaj eklezioj
Komunumo de Taizé
Qantara.de
34307 Arielhaas
34307 Arielhaas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ariel Haas, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Canyon Crest Academy de San-Diego (Kalifornio).
Antonio Giolitti
Antonio Giolitti, naskiĝinta la 12-an de februaro 1915 en Romo kaj mortinta la 8-an de februaro 2010 samurbe, estis itala politikisto.
Antonio Giolitti estis nepo de la liberala politikisto Giovanni Giolitti. Li estis membro de la Komunista Partio de Italio kiel membro de la rezistado-movado dum la Dua Mondmilito, sed en la 50-aj jaroj, post la eventoj de Hungario, fariĝis membro de la Socialista Partio de Italio (PSI). En la jaro 1985 li forlasis la partion post polemiko kun Bettino Craxi, kaj estis elektita senatano kun la apogo de la Komunista Partio.
Li estis ministro en diversaj registaroj de Italio.
Li interalie estis membro de la Eŭropaj Komisionoj Jenkins kaj Thorn, kiuj gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1977 kaj 1981 respektive 1981 kaj 1985. En ambaŭ periodoj de la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakon regiona politiko.
Paul Zulehner
Paul Michael Zulehner (naskiĝinta la en Vieno) estas aŭstra teologo kaj romkatolika pastro. La ekde 2008 retiriĝinta universitata profesoro nombriĝas inter la plej konataj religisociologoj de Eŭropo.
Vivo
Paul Zulehner naskiĝis en la viena urbokvartalo Döbling estante la kvara filo de Josef kaj Luise Zuhlehner (fraŭline Tauber). Lia frato Josef ordinitis pastro en la jaro 1961-a fare de kardinalo Franz König kaj filino de lia frato Jörg estas profesorino ĉe la universitato de Frankfurto ĉe Majno. Junulece Zuhlehner membris al la Kantoknaboj (ĥoro) de la viena Preĝejo de la skotoj. Tie ĉi li amikiĝis kun la teologo Georg Braulik kaj la posta federacia kanceliero Wolfgang Schüssel. Post la maturiĝo lerneja en 1958 ĉe Wasa-gimnazio Zulehner studis teologion en Innsbruck (kie li loĝis en la seminario Canisianum), Vieno kaj Munkeno. Li taksas sin rekta disĉiplo de Karl Rahner. En la aĝo de nur 21 jaroj li doktoriĝis pri filozofio en 1961 en Innsbruck ĉe la sociala etikisto Johannes Schasching. Post esploro pri Aŭstromarksismo li doktoriĝis denove en Innsbruck en 1964 pri teologio ĉe Gottfried Heinzel.
En al 29.6.1964 estiĝis lia ordino pastra fare de helpepiskopo Franz Jachym kaj la primico okazis en la 19.7.1964 en Bad Schallerbach/Distrikto Grieskirchen. Inter 1965 kaj 1967 li laboris kiel kapelano ĉe Altmannsdorfer-kirko en la viena urbodistrikto Meidling. En 1967 li fariĝis studprefekto ĉe la porpastra seminario de la Arkidiocezo Vieno kaj asistanto ĉe Rudolf Weiler ĉe la Universitato de Vieno. Statistikaĵojn li ellernis la sekvintajn jarojn ĉe Hermann Denz de la altlernejo en Linz. En 1969 kardinalo König sendis lin je habilitiĝstudo; unue li estis en Konstanz kie li estis studento ĉe Thomas Luckmann loĝante en la paroĥestra domo rekte apud la malgranda baziliko. Poste li iris Munkenon por studi ĉe Karl Rahner. En 1973 li habilitiĝis ĉe la pastoralteologo Rolf Zerfaß el Würzburg per studo pri sekularigo. Samjare Zulehner iĝis profesoro en Bamberg kaj inter 1974 kaj 1984 li estis orda profesoro en Passau kie li intense okupiĝis pri religi- kaj eklezisociologiaj demandoj. Lia posteulo en Passau fariĝis Isidor Baumgartner.
Ekde 1984 Zulehner estis profesoro pri pastorala teologio en Vieno. Lia speciala kampo estas la esplorado pri religio kaj virtoj/(etikaj) valoroj, sur kiu li iniciatis kaj faris multnombrajn projektojn ene kaj ekstere de Aŭstrio. Li ankaŭ eldonis studojn pri interjunularaj valorpreferoj, viraj rooj, demando pri la senco ensocie aŭ pri eklezia imposto. Inter 2000 kaj 2007 li estis dekano de la teologia fakultato de la viena altlernejo. Malgraŭ pensiuliĝo en oktobro 2008 Zulehner daŭre aktivas science. Li anas ĉe Scienca komisiono de Academia Superior (pensfabriko en Supra Aŭstrio.
En la 16.10.2017 Zulehner lanĉis kun la praga religifilozofo Tomáš Halík surretan peticion en favoro de papo Francisko (Pro Pope Francis). per kio honoratu kaj dankatu la nuna papo pro lia kuraĝo kaj teologeco admirinde homa.
Post la fermo de la Amazonio-sinodo en la 27.10.2019, kie la episkopoj deklaris rekomendota, sub konkretaj kondiĉoj, la ordinon de daŭraj diakonoj je pastroj, Zulehner intencis lanĉon de peticion sub la titolo Amazonion ĉe ni (Amazonien bei uns). Ĝi proponu similajn planojn ankaŭ al la diocezestroj de Germanlingvio.
Shogo Sakai
Shogo Sakai (坂井 将吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Marrubiu
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Charles Péguy
Biografio
Péguy naskiĝis al malriĉeco. Lia patrino Cécile, vidvigita kiam li estis bebo, riparis seĝojn por porvivaĵo. Lia patro, Désiré Péguy, estis meblisto, kiu mortis en 1874 kiel pro batalvundoj. Li studis ĉe Lycée Lakanal en Sceaŭ, gajnante stipendion ĉe École Normale Supérieure, kie li sekvis precipe la prelegojn de Henri Bergson kaj Romain Rolland, kun kiujn li amikigis. Li formale forlasis la lernejon sen diplomiĝado en 1897, eĉ se li daŭre sekvis kelkajn prelegojn en 1898. Influite fare de Lucien Herr (bibliotekisto de la lernejo) li iĝis entuziasma Dreyfus-ano.
Taretan
Taretan estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Taretan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 087.
Charles Péguy
Biografio
En 1897, en la aĝo de 24, Péguy geedziĝis kun Charlotte-Françoise Baudoin; ili havis unu filinon kaj tri filojn, unu el kiun estis naskita post la morto de Péguy. Ĉirkaŭ 1910 li enamiĝis profunde al Blanche Raphael, juna juda amikino, aliflanke li estis fidela al lia edzino.
De liaj plej fruaj jaroj, li estis influita per socialismo. En 1895 Péguy eniris la Socialistan Partion. De 1900 ĝis sia morto en 1914, li estis la ĉefkontribuanto kaj la redaktisto de la literatura revuo Les Cahiers de la Quinzaine, kiu unue apogis la socialistan partion (direkto de Jean Jaurès). Péguy finfine finis sian subtenon post kiam li komencis rigardi Jaurès kiel perfidulon al la nacio kaj al socialismo. En la menciita gazeto Péguy publikigis ne nur siajn proprajn eseojn kaj poezion, sed ankaŭ verkojn de gravaj nuntempaj verkintoj kiel ekzemple Romain Rolland.
Lia liberversa poemo, "Enirhalo de la Mistero de la Dua Virto", havis pli ol 60 eldonoj en Francio. Ĝi estis favorata libro de Charles de Gaulle.
Taretan
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11560 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 43 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.37 % de la loĝantoj.
Entute 8 339 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 7 141 estis alfabetoj kaj 1 191 analfabetoj. Tio signifas ke 14.28 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16087a.htm
Charles Péguy
Influoj
Benito Mussolini nomis Péguy "fonto" por faŝismo – kaj Péguy verŝajne estintus terurigita per tiu transpreno. Dum la Dua mondmilito kaj subtenantoj kaj kontraŭuloj de Reĝimo de Vichy citis Péguy-aĵojn. Edmond Michelet estis la unua el multaj membroj de la Franca rezistado se temas pri citi Péguy; de Gaulle, alkutimiĝinta al la skribo de Péguy, citis lin en fama parolado de 1942. Tiuj kiuj kontraŭstaris la antisemitismoleĝoj de Vichy ofte citis lin. Kompare, Robert Brasillach laŭdis Péguy kiel "Franca Nacia Socialisto", kaj liaj filoj Pierre kaj Marcel skribis ke ilia patro estis inspiro por la Naciarevolucia ideologio de Vichy kaj "ĉefe rasisto".
Estas ĝenerale kredite ke Graham Greene estis konscia pri Péguy. Ĉe la fino de la romano Brighton Rock (1938), la nenomita, maljuna franca pastro rakontas al Rose pri viro kiu neniam prenis la sakramentojn sed kiun kelkaj konsideris sanktulo - evidenta referenco al Péguy. Greene ankaŭ citas Péguy en la surskribo de The Heart of the Matter.
En 1983, Geoffrey Hill publikigis poemon kiel omaĝo al Péguy, titolite The Mystery of the Charity of Charles Péguy.
(18097) 2000 LU19
(18097) 2000 LU19 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dolní Vysoké
Dolní Vysoké estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 4 km okcidente de Úštěk. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/260. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Vysoké situas en katastra teritorio Dolní Vysoké I kun areo 1,19 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374.
Alun
Alun (hungare: Álun, germane: Nussdorf) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 477 loĝantojn (rumanoj); en 1956 — 384 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1482. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Boşorod.
Aldons Vrubļevskis
Aldons Vrubļevskis (naskiĝis 2-an junio 1957) estas latva advokato kaj sporta oficialulo. Ekde 2004, li estas la prezidanto de la Latva Olimpika Komitato.
Li estis la ĝenerala sekretario de la Latva Olimpika Komitato de 1998 ĝis 2004, kaj iĝis la prezidanto de la komitato en 2004.
Geir H. Haarde
Geir H. Haarde (Geir Hilmar Haarde; naskiĝis la ) estas islanda politikisto, eks-ĉefministro. Li estas partiestro de la plej granda islanda politika partio, la Sendependecpartio. Sekvinte la financkrizego en Islando lia registaro rezignis fine de januaro 2009.
ISO 3166-2:AL
ISO 3166-2:AL estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Albanion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas AL, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Albanio. La dua parto estas du ciferoj por la 12 provincoj ((albane nomataj qark)) kaj du literoj por la 36 distriktoj.
En la dua novaĵletero de la Internacia Organizaĵo por Normigado de la 21-a de majo 2002 pri la normo ISO 3166-2 (pdf, angle ) la provincoj unuafoje ricevis kodojn. La duliteraj distrikto-kodoj ankaŭ uzatas por la regionaj aŭtokodoj de Albanio.
Distriktoj
Interkrampe menciiĝas la cifera kodo de la koncerna provinco.
Selters (Taunus)
Selters estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Limburg-Weilburg de la federacia lando Hesio, kaj krome apartenas al la distriktaro Gießen, la centra parto de la federacia lando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La fontoj de la fama Selters-akvo, situas en Niederselters, la ĉefa vilaĝo en la komunumo.
Yuta Suzuki
Yuta Suzuki (鈴木 雄太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata, Shonan Bellmare kaj Thespakusatsu Gunma.
NGC 5062-1
NGC 5062-1 (aliaj indikoj — ESO 382-35, MCG -6-29-26, IRAS13155-3511, PGC 46351) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tōdai-ji
Tōdaiji (東大寺, Orienta Granda Templo) estas bikŝuejo en Nara, Japanio. La halo de la granda budho (大仏殿 Daibutsuden) estas la plej granda ligna konstruaĵo en la mondo. En la halo estas granda statuo de la budho Vajroĉano (毘盧遮那仏, Birushanabutsu).
Graflando Tecklenburg
Graflando Tecklenburg, germane Grafschaft Tecklenburg, estis historia germana ŝtato kun samnoma ĉefurbo Tecklenburg. Ĝi situis en la Malsuprarejnlanda-Vestfalia Cirklo de la Sankta Romia Imperio kaj depost la solidiĝo de la graflanda strukturo en 1139 havis ŝanĝiĝantan historion, en kiu ekde la jaro 1262 rolis la grafoj de Bentheim, ekde 1562 la grafoj de Schwerin, ekde 1696 la grafoj de Solms, kiuj en 1707 vendis la teritorion al Prusio, kiu en pluraj juraj procesoj gardis sian posedaĵon, kvankam la nobela dinastio Tecklenburg-Bentheim pluekzistis. Post du redifinoj kadre de la napoleona erao, en 1815 kadre de la Viena Kongreso la graflando nomumiĝis parto de la provinco Vestfalio de Prusio. Nuntempe la kerna teritorio de la graflando apartenas al la distrikto Steinfurt de la germania federacia lando Nordrejn-Vestfalio. La ruiniĝinta burgo de la grafoj de Tecklenburg ekde la jaro 1927 estas loke renoma subĉiela teatrejo.
Alte abunda nombro
En matematiko, alte abunda nombro estas natura nombro, ĉe kiu la sumo de ĝiaj divizoroj (inkluzivante la nombron mem) estas pli granda ol la samspeca sumo de la divizoroj de ĉiu malpli granda natura nombro.
Natura nombro n estas alte abunda se kaj nur se por ĉiu natura nombro m tia ke m<n,
kie σ(n) estas la dividanta funkcio (la sumo de ĉiuj pozitivaj divizoroj de n)
Ekzemple, 5 ne estas alte abunda ĉar σ(5) = 5+1 = 6 estas pli malgranda ol σ(4) = 4+2+1 = 7, kaj 8 estas alte abunda ĉar σ(8) = 8+4+2+1 = 15 estas pli granda ol ĉiuj antaŭaj valoroj de σ.
Alte abundaj nombroj kaj kelkaj similaj klasoj de nombroj estis unue prezentitaj de Subbayya Sivasankaranarayana Pillai (1943), kaj frua laboro je la subjekto estis farita de Leonidas Alaoglu kaj Paul Erdős (1944). Alaoglu kaj Erdős kreis tabelon de ĉiuj alte abundaj nombroj ĝis 104, kaj montris ke la kvanto de alte abundaj nombroj malpli grandaj ol N estas almenaŭ proporcia al log2 N. Ili ankaŭ pruvis ke 7200 estas la plej granda pova alte abunda nombro, kaj pro tio la plej granda alte abunda nombro kun nepara sumo de divizoroj.
Rilatoj kun aliaj aroj de nombroj
Komence estis opinio ke ĉiuj faktorialoj estas alte abundaj nombroj, sed ĉi tio estas malvero. sed ekzistas pli malgranda nombro kun pli granda sumo de divizoroj, do 9! ne estas alte abunda.
Alaoglu kaj Erdős rimarkis ke ĉiu superabunda nombro estas alte abunda, kaj demandis ĉu estas malfinie multaj alte abundaj nombroj kiu estas ne superabunda. Ĉi tiu demando estis respondita jese de Nicolas (1969).
Malgraŭ la terminologio, ne ĉiu alte abunda nombro estas abunda nombro. Ekzemple neniu el la unuaj sep alte abundaj nombroj estas abunda.
AMC 35
AMC 35 (france Auto-mitrailleuse de Combat — kirasaŭto de batalo) estas franca malpeza tanko de la 1930-j pri apogo de kavalerio. Ĝin kreis la firmo "Renault" laŭ mendo de la franca kavalerio en 1934-1936. Ĝi estis unuigo de la branĉoj AMR 35 kaj AMC 34YR. Tamen, post 1934 la postuloj al defendo kreskis, kaj AMC 35 jam ne respondis ilin. La rolo de baza kavaleria tanko pasis al la pli peza S 35. La mendo pri AMC 35 konsistis nur el 100 unitoj. La amasfabrikado de AMC 35 daŭris de 1938 ĝis kapitulaco de Francio en 1940. Oni ellasis entute 35 tankojn por la francia armeo kaj 15 por la belgia.
La ĉefa specialeco de ĉi tiu tanko estas, ke ĝi estis la lasta malpeza tanko pri apogo de kavaleriaj formacioj.
La germanoj prenis kelkajn tiujn tankojn kaj donis ilin nomon Pz.Kpfw.AMC 738(f). Sed nek Wehrmacht, nek Waffen-SS uzis ilin praktike.
Unu ekzemplero de AMC 35 restas en franca tanka muzeo en Saumur.
Teknikaj karakterizoj
Ekzistis la sola seria modifo, ellasita en tri produktadaj serioj. La serioj diferencis inter si nur pro ĉefa armo de tanko. Ekzistis tri variantoj de la ĉefa armo: Oni instalis la armon en la turo. La turo havis ankaŭ la parigitan 7.5-mm mitralon Reibel modèle 1931. Kursa mitralo mankis, samkiel en plimulto da tiamaj malpezaj tankoj.
La transmisio lokiĝis en la fronta parto de tanko; la direkta kaj batala fakoj – en la mezo; la karburila motoro situis en la ariera parto. La movilo estis raŭpa.
Blenda korpo kaj turo
Oni konstruis la korpon kaj turon de tanko el blendaj detaloj, larĝaj je 10–25 mm. La blendaj lamenoj havis raciajn klingradojn; ĉi tio pliigis la defendon de tanko.
Armo
Unu kanono SA 35 L/28 de la 47-mm kalibro, kun municio je 50 obusoj; unu mitralo Reibel de la 7.5-mm kalibro, kun municio je 1500 kartoĉoj.
Servo kaj batala uzo
La unua subdivido de la francia armeo, armita tute per AMC 35, estis formita jam en marto de 1939. Tio estis mekanizita kavaleria eskadrono el 16 tankoj. Ĝi partoprenis aktive en bataloj kontraŭ Wehrmacht dum invado en Francion. Antaŭ tio oni planis liveri al Belgio 8 tankojn ACG (nomo de AMC 35 en la belgia armeo), kun 47-mm kanonoj en turoj APX-2, por Escadron d'Blindees (eskadrono pri apogo de kavalerio).
La unua dokumentita batalo de ĉi tiu tanko en Dua mondmilito estis batalo de 3 tankoj ACG sub ordonoj de leŭtenanto Schreiber kontraŭ germanaj formacioj, apud Kwatrecht, la 20-an de majo 1940.
Lutersocieto
La Luter-societo (Luther-Gesellschaft) estas en 1918 fondita societo de germana protestantismo.
Taskoj
Eldonas la societo krome por jaro po tri numerojn de la la gazeto "Luther"; eldonas ĝi ankaŭ jarlibrojn "Lutherjahrbücher" kaj okazigas seminariojn pri aktualaj teologiaj aŭ religipedagogiaj temoj, ofte rekte kaj intence ĉe lokoj kie Lutero iam aktivis. Ĉirkaŭ ĉiun duan jaron aljuĝatas Lutero-premio por akademiaj estontuloj (Martin-Luther-Preis für den akademischen Nachwuchs). Ĝi ankaŭ donatas al studentoj de teologio, historio, filologio aŭ filozofio ĉe germanaj altlernejoj por honorigi studojn kiuj temas pri Lutero kaj la reformacia heredaĵo.
Historio
Fonditis la Lutero-societo en Lutherstadt Wittenberg en la kuro de la t.n. lutera renesanco je la komenco de la 20-a jarcento fare de la filologo Rudolf Christoph Eucken, kiu post la teruraj skuoj de la Unua mondmilito taksis nepra nov- kaj rekoncentriĝon je la reformaciaj ideoj por ĉiuj kulturemuloj. En 2018 estris la societon profesoro pri teologio Johannes Schilling el Kiel.
2852 Declercq
2852 Declercq estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la edzinon de la malkovrinto : "Declercq" estas ŝia naskiĝa familinomo.
Kaisten
Kaisten havas plurajn signifojn:
La belle ferronière
La belle ferronière estas la titolo per kiu estas konata portreto de la Renesanco: hodiaŭ troviĝanta en la muzeo Luvro, plej verŝajne de la sama modelo kiel alia en la Muzeo Czartoryski de Krakovio, ambaŭ atribuitaj al la itala pentristo Leonardo da Vinci. Tiu ĉi Portreto al la nekonata virino aŭ Portreto de damo de la Muzeo Luvro estis pentrita ĉirkaŭ 1490-95, kaj estas pli frua verko Damo kun ermeno de Krakovo. Temas pri olepentraĵo sur tabulo kiu mezuras 63 cm alte kaj 45 cm larĝe.
Kvankam la kritiko ĝin atribuas al Leonardo, antaŭe estis atribuita ankaŭ al Boltraffio.
"La belle ferronière" estis amantino de la reĝo Francisko la 1-a (Francio). Ŝi estis burĝulino de Parizo, kaj verŝajne ricevis tian nomon pro la profesio de la edzo, ferronnier (ferkomercisto), aŭ pli simple el la nomo de la edzo, eble nomita Ferron. Ĉi tiu viro ŝajnigis toleri la konduton de sia edzino, sed kaŝe elpensis kiel liberigi sin de ŝi kaj de la reĝa amanto, pere de la sifiliso. Ŝi baldaŭ mortis kaj Francisko neniam kuraciĝis.
Agostino Chigi
Agostino Andrea CHIGI (29a de novembro 1466 - 11a de aprilo 1520) estis itala bankisto kaj patrono (mecenato) de la Renesanco.
Naskita en Sieno, li estis la filo de la eminenta bankisto Mariano Chigi, membro de praa kaj glora domo. Li moviĝis al Romo ĉirkaŭ 1487, kunlaborante kun sia patro. La heredanto de riĉa kapitalo, kaj riĉigita plue post pruntedonado de enormaj monsumoj al papo Aleksandro la 6-a (kaj ankaŭ al aliaj regantoj de la tempo), li devagis de ofta komerca praktiko akirante enspezigajn monopolojn kiel la sal-monopolo de la Vatikano kaj de la Regno de Napolo, same kiel tiu de la aluno elfosita en Tolfa, Agnato kaj Ischia di Castro. Aluno estis havendaĵo nepra en la teksa industrio.
Post la morto de la Borgia papo Aleksandro la 6-a kaj de lia mallongdaŭra siena posteulo nome Pio la 3-a Piccolomini, li helpis al Julio la 2-a en la elspezinspektado ĉe sia elekto. Ĉi-lasta rekompencis lin, ligante Chigi al la familio de la Rovere, kaj igante lin kasisto kaj notario de la Apostola Ĉambro. La persona ligo inter la papo kaj lia bankisto restis proksima: Agostino akompanis Julion en la batalkampo en siaj grandaj kampanjoj kaj de 1506 kaj de 1510. En 1511 Agostino estis sendita al Venecio por aĉeti venecian subtenon por la papaj fortoj en la Milito de la Ligo de Cambrai.
Agostino establis ekonomiajn ligojn kun la tutaĵo de Okcidenta Eŭropo, foje havante ĝis 20,000 dungitojn, ricevante de Sieno la titolon de Magnifico ("Grandioza").
La pardonpetoj de la papo
La pardonpetoj de la papo, latine la "Mea culpa papae", pro la pekoj de la Eklezio dum dudek jarcentoj, estis eldiritaj en la baziliko de Sankta Petro (Romo) la 12-an de marto de 2000. Pri tiu ago de Johano Paŭlo la 2-a, oni nun povas legi la antaŭpreparon kaj diskutan disvolviĝon en la Aktoj de la simpozio kunvokiĝinta en Vatikano en la oktobro 1998, publikigitaj de la Vatikana Biblioteko en la serio “Studi e Testi” (Studoj kaj Tekstoj).
La celoj, kaj la graveco kaj seriozeco de la pardonpeta iniciato, estas evidentigataj kaj reasertataj de la papo en letero, prefacanta la simpoziajn aktojn, al la kardinalo Roger Etchegaray - kiu de la tuta iniciato pri pardonpetoj estis la reĝisoro –, kie estas precipe substrekata “la intenco de vera pento” kun kiu papo Wojtyla volis ke la problemo estu studata en la simpozio kaj akompanata de la tuta katolika eklezio. La konkludoj de la simpozio donis al papo la eblecon formuli la sep subajn pardonpetojn
2)	Pro la kulpo en la sevo de la vero
3)	Pro la disiĝoj en la Eklezio
4)	Pro la kulpoj kontraŭ la hebrearo
5)	Pro la kulpoj kontraŭ la amo, la paco, la rajtoj de la popoloj, la respekto pri la kulturoj kaj religioj
6)	Pro la pekoj kiuj fendis la dignecon de la virino kaj la unuecon de la homaro
La motivaĵo de tiuj pardonpetoj – konsente legita de la kardinalo Joseph Ratzinger, tiam prefekto de la Kongregacio por la Doktrino de la kredo, kiu posteule taskiĝis pri la defendo de la katolika kredo same kiel la “Sankta Romana Inkvizicio”/ – estas esprimata en la publika papa preĝo: “Sinjoro, Dio de ĉiuj homoj, en certaj epokoj de la historio, kristanoj foje konsentis al metodoj de maltolero kaj ne sekvis la grandan ordonon de la amo, malbeligante tiel la vizaĝon de la Eklezio via Edzino. Kompatu viajn filojn kaj akceptu nian volon engaĝiĝi anaŭenpuŝi la veron en dolĉeco de la amo, konsciaj ke la vero komunikiĝas per la forto de la vero mem”.
Okazis ke, inter la miroj kaj admiroj, kelkaj rimarkigis ke en la perdonpetoj ne estas menciata la “Inkvizicio”, fama pro akuzoj pri la kulpoj menciataj de la papaj pardonpetoj; sed tiu Instituto estas eksplicite nomata ĝuste en la supre menciita letero sendita la kardinalo Etchegaray.
En la supremenciita 786-paĝa publikigaĵo estas integre enlibrigitaj la eseoj de 29 studuloj. Inter la kvindeko da invititoj iuj sendis sian memoraĵon. Unu el ili, B. Neveu de Ecole Pratique des Hautes Etudes en Parizo, elstarigis: “ekzistas inkvizicia herezo”.
Tiujn “mea culpa” (pardonpetojn) la papo jam antaŭdiris tie kaj tie, ekzemple en Gorée (Senegalo)
Ĉar la tutmondaj institucioj kiuj havis tiam kondutojn similajn al tiuj de la Katolika Eklezio, daŭrigas vivi kaj influi en la mondo, oni antaŭvidas ke eĉ tiuj pardonpetos.
12861 Wacker
12861 Wacker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras David Hubbell Wacker, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la William J. Palmer High School de Colorado Springs, Koloradio, Usono.
Exideuil-sur-Vienne
Exideuil-sur-Vienne - ĝis 2018 simple nomita Exideuil, prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, en limoĝia okcitana lingvo Eissiduelh - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca lingvo nomiĝas exideuillais respektive exideuillaises, se temas pri nur virinoj aŭ knabinoj.
Douglas de Souza
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Ferenc Juhász (poeto)
Ferenc Juhász, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Juhász Ferenc estis hungara poeto. Lia frato estis Gyula Juhász (historiisto).
Ferenc Juhász naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1928 en la tiama vilaĝo Bia, kiu nun estas parto de Biatorbágy; li mortis en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Juhász frekventis lernejon loke, mezlernejon en Bicske, universitaton (nur parte) en Budapeŝto. En 1948 li edziĝis kaj laboris, kiel simpla laboristo. La debuta poemlibro aperis en 1949 kaj li laboris en eldonejo, kiel komunisto ĝis 1956. En 1960 li vojaĝis al Anglio kaj Parizo, kie li renkontiĝis kun rifuĝintaj hungaraj literaturistoj. Ankaŭ poste li vojaĝis al Sovetunio, Vieno, Parizo, Zagrebo, Kubo, Svedio, Usono, ktp. Longe li estis ĉefredaktoro de revuo, dume lia sanstato ne estis bona. Li edziĝis en 1978. En la 21-a jarcento li vivis malriĉa. Li ricevis premion Kossuth en 1951 kaj 1973, krome ankaŭ aliajn premiojn.
Shopping City Süd
Shopping City Süd estas la aĉetcentro, situanta en la urbo Vösendorf (Distrikto Mödling, Malsupra Aŭstrio, Aŭstrio), sude de Vieno. Ĝi estas la plej granda butikaro en Aŭstrio kaj, laŭ iuj taksoj, ankaŭ en Eŭropo.
Historio
La aĉetcentro estis malfermita la. Ĝi inkluzivas la unuan IKEA-vendejon en Aŭstrio, alkonstruitan en 1977 sub la nomo IKEA Vösendorf. La butikaro estis plene rekonstruita kaj renovigita en 2012.
Priskribo
La konstruaĵo estas duetaĝa kaj krom butikoj enhavas ankaŭ plurajn restoraciojn. IKEA okupas apartan blokon. Funkcias kinejo. Haveblas parkumejo por. La aĉetcentro fermiĝas je la 6-a vespere.
Transporto
Shopping City Süd estas atingebla per malpeza trajno, veturanta laŭ Badner Bahn ĝis stacio Vösendorf SCS, kiu situas cent metrojn for de la aĉetcentro. Krome oni povas veturi per aŭto laŭ Suda Ŝoseo (A2) aŭ Wiener Neustädter Straße (B17).
Karl-Heinz Narjes
Karl-Heinz NARJES (naskiĝis en Soltau, mortis  en Bonn) estis germana politikisto. Li interalie inter la jaroj 1969 kaj 1973 estis ministro pri ekonomio kaj trafiko de la plej norda federacia lando de Germanio, Ŝlesvigo-Holstinio, kaj estis membro de la Eŭropa Komisiono Thorn de la jaroj 1981 ĝis 1985, tie respondecante pri la fakoj interna merkato, industrio, dogana unio, medio kaj rajtoj de konsumantoj kaj nuklea sekureco, kaj komisionano kaj vicprezidanto en la unua periodo de la Eŭropa Komisiono Delors, kiu gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1985 kaj 1989. En tiu Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn industrio, teknologio, esploro kaj scienco. Karl-Heinz Narjes estis membro de la konservativa partio CDU de Germanio.
Universitato je Sudorient-Luiziano
La Universitato je Sudorient-Luiziano (Southeastern Louisiana University) estas ŝtata universitato en Hammond en la usona ŝtato Luiziano. Ĝi estis fondita en 1925 kaj estas nun parto de la reta sistemo de universitatoj en Luiziano. Nuntempe tie studas 17.000 studentoj.
Famuloj
Ĉe la universitato studis la fama ĵazpianisto Bill Evans
Vendays-Montalivet
Vendays-Montalivet - [], jen france, Vendais e Montalivet - estas franca komunumo en la departemento Ĝirondio (Gironde), en la regiono Akvitanio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km²; en 2010 estis 2,384 loĝantoj.
Geografio
Vendays-Montalivet situas en la duoninsulo Médoc, nordokcidente de Bordeaux. Ĝi havas da marbordo kaj parton de la arbaro de Landes.
Fakte la komunumo konsistas el du partoj: la historia loĝloko Vendays, 6 kilometrojn de la marbordo, havas la karakteron de urbeto, kun katolika kirko, vendejoj, lernejoj kaj la komunuma administrejo. La terlango Medoko estas konata pro kultivado de elstaraj ruĝaj vinoj, kaj ankaŭ la loĝloko Vendays havas tian agrikulturan ekonomian bazon. La dua komunumoparto plennome titoliĝas Montalivet-les-Bains, situas rekte ĉe la oceano kaj estas precipe somera ferioloko.
La komunumo ne permesis la konstruadon de pluretaĝaj hotelegoj, tiel ke la feriantoj precipe loĝas en "vilaĝoj" el feriaj dometoj, plurloke ampleksigita per lokoj por ruldomoj kaj tendoj, kaj poe provizita per aroj de vendejetoj, sportaj kaj kulturaj ejoj (ekzemple subĉielaj kunvenejoj por koncertoj kaj kino). Plej granda kaj plej konata el tiuj "vilaĝoj" estas la "centro por suno kaj maro", france nomata Centre Helio-Marin respektive pli mallonge CHM Montalivet, ofte simple vokata Monta, kiu fondiĝis en 1950 kaj estas inter la eŭrope plej malnovaj, plej tradiciaj centroj de nudismo.
Kodály
Kodály estas hungara familia nomo. Oni elparolas ĝin hungare [KOdaj], kun akcento sur la unua silabo kaj kun longa a-sono.
Červenica
Červenica (Vörösvágás [voroŝvAgAŝ]) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Červenica situas sur deklivoj, fine de sakovojo el Opiná. Prešov troviĝas je 25, Košice je 30 km-oj.