cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zurikgermana
Knonaueramt
La dialekto en la sudo kaj sudokcidento de la kantono Zuriko estas transira dialekto al la dialektoj de la sudorienta Argovio kaj Lucerno. Kiel en la najbaraj Freiamt kaj Zugerland kaj ĝenerale kiel en la plej multaj svisgermanaj dialektoj, la sonantoj estas parolataj longe (ll, mm, nn), kiuj en la resto de Zurika germano estis lenigitaj (l, m, n). Ĝi diras ĉi tie ankaŭ: gfalle (alie en Zuriko gfale) schwümme (alie schwüme). La Ämtler-dialekto montras alian karakterizaĵon de la interna sviso en la vorta plurala finaĵo, kiu ĉi tie estas mir / ir / si machid, sed en la cetero de Zuriko la germana estas mir / ir / si mached. La ĉeno Albis estas tiam la limo inter orienta tro malfermita ä kaj okcidenta neŭtrala è en la kazoj de la alta germana «havas, havas, ĉar, se». Ĉi-kaze la Knonaueramt funkcias kiel okcidenta svisgermana lingvo: du hèsch (alie en Zuriko häsch ), he hèd (alie ĉapelo ), dènn (alie dana ), wènn (alie wänn ). La Knonaueramt staras per si mem kun la dulling de antaŭ l plus konsonanto, ekzemple en Olt (alie malnova), cholt (alie chalt), Olbis (alie Albis).
Traduka ekzemplo
«Isch s Hoochtüütsch würkli so schwèèr? S häisst, s Hoochtüütsch seg e Fremdspraach. Und koomisch: Me säit Hoochtüütsch und mèrkt gaar nöd, das me sälber au Hoochtüütsch redt, nu e chli andersch als di Tüütsche. Daa hät mi e Frau z Griecheland, woni i de Fèrie gsii bi, ime groosse Hotelgang ine gfrööget: ‹Sii, wo gaats da dure zum Schwümmbaad?› Si hät gmäint, ich seg en Tüütsche. Und miich hät de Tüüfel gschtoche, und i ha zruggfrööget: ‹Wollen Sii gogen schwümmen?› Druf hämmer beedi müese lache. Ja, so gaats äim halt öppedie, hämmer zäme gmäint. Me findt de Rank nöd immer mit em Hoochtüütsch. Und mängisch, wämers hät wele bsunders guet mache, ischs ganz schief usechoo. Und druufabe hät si der äint oder ander gsäit: ‹I probiers gar nüme.› Daa hockts! Aber die Mäinig dörfed mer nöd laa iiriisse, will soo schwèèr, wies schiint, ischs au wider nööd. Das wämmer grad zäige. »
Traduko:  «Ĉu la norma germana vere estas tiel malfacila? Oni diras, ke norma germana estas fremda lingvo. Kaj amuze: vi diras altgermana kaj eĉ ne rimarkas, ke vi mem parolas altgermanan lingvon, nur iomete alian ol la germanoj. Virino en Grekujo, kie mi feriis, demandis min en granda hotela koridoro: ‹Sii, kien vi iras al Schwümmbaad? ›Ŝi pensis, ke mi estas germano. Kaj la diablo rajdis min, kaj mi demandis reen: 'Ĉu vi ŝatus naĝi gogenon? ›Ni ambaŭ devis ridi pri tio. Jes, tiel oni sentas kelkfoje, ni ambaŭ diris. Vi ne ĉiam trovas aliron al norma germana. Kaj kelkfoje, kiam vi volis fari ĝin precipe bone, ĝi rezultis tre malĝusta. Kaj tiam unu aŭ la alia diris al si: 'Mi ne provos ĝin plu. ›Jen ĝi! Sed ni devas ne lasi ĉi tiun opinion ŝiri, ĉar ĝi ne estas tiel malfacila kiel ĝi ŝajnas. Ni volas montri tion nun. »
Signifo kaj pozicio
Pro la centra funkcio de la urbo Zuriko, la ĉi tie parolata dialekto estas fokuso de la procezoj, kiuj moviĝas direkte al unuigita norda kaj orienta svisa dialekto. Pro la granda nombro de parolantoj kaj la rolo de Zuriko kiel komerca kaj amaskomunikila centro, ĉi tiu "moderna" zurika germano havas certan superregadon inter la svisaj dialektoj, precipe en la amaskomunikiloj. Ĉi tio ne estas bonvena en la resto de germanlingva Svislando kaj parte respondecas pri tiel nomata "kontraŭ-Zurika reflekso". Tamen necesas ankaŭ konsideri, ke la zurika dialekto rezignis kaj daŭre rezignas multajn apartaĵojn favore al trajtoj de aliaj dialektoj kaj precipe de la alta germana; Ne povas esti demando pri delokiĝo de aliaj dialektoj fare de la zurika germana, sed pli ĝuste pri la apero de efektiva grandskala Koiné.
Kun U. a. la Triopo Eugster, la ferma Remer Chind, la Amkantistoj, Toni Vescoli, Jimmy Muff kaj en la lastaj tempoj kun Schtärneföifi, Andrew Bond, Big Zis, Phenomden kaj Bligg aldone bern germana kaj zurika germana dialekta muziko disvastigita.
En Zurika Germano
Vidu ĉi tiun antaŭan kompilaĵon de Zurika germana literaturo.
Bibliaj tradukoj:
Gvatemala Enlanda Milito
Historio
Tiuj grupoj estis subtenitaj dekomence fare de etnaj majaaj indiĝenoj kaj de "ladino" mestizaj kamparanoj, kiuj kune formas la kamparanan malriĉularon. La registaraj fortoj estis kondamnitaj pro la misfaro de genocido kontraŭ la majaoj de Gvatemalo dum la enlanda milito kaj pro ampleksa perforto kontraŭ la homaj rajtoj. La kunteksto de la lukto estis bazita sur longdaŭraj aferoj de maljusteco de la terdistribuado; eŭrop-devenaj loĝantoj kaj eksterlandaj kompanioj, kiel la usona United Fruit Company, estis dominantaj la kontrolon super multo de la tero, konflikte kontraŭ la kamparanaj malriĉuloj.
Demokrataj balotadoj dum la Gvatemala Revolucio en 1944 kaj 1951 enkondukis popularajn maldekstrismajn registarojn al la povo. Tamen Uson-estrita puĉo en 1954 instalis la militistan reĝimon de Carlos Castillo Armas, kiu estis sekvita de serio de dekstremaj militistaj diktatoroj.
En 1970, la kolonelo Carlos Manuel Arana Osorio iĝis la unua el serio de militistaj diktatoroj kiuj estis reprezentantoj de la Partido Institucional Democrático aŭ PID. La PID dominis en la politiko de Gvatemalo dum dekdu jaroj pere de balotaj fraŭdoj kiuj favoris du protektitojn de la kol. Carlos Arana (nome Gen. Kjell Eugenio Laugerud García en 1974 kaj Gen. Romeo Lucas García en 1978). La PID perdis sian monopolon en la politiko de Gvatemalo kiam la Generalo Efraín Ríos Montt, kun grupo de junaj armeoficiroj, kaptis la povon per militista puĉo la 23an de marto 1982. En la 1970-aj jaroj la socia malkontento pluis inter la ampleksaj loĝantaroj de indiĝenoj kaj aliaj kamparanoj, kiuj tradicie suferis la pezon de la malegaleca terposedado. Multaj el ili organiziĝis en insurekciaj grupoj kaj ekrezistis kontraŭ la registaraj fortoj.
Dum la 1980-aj jaroj, la gvatemala militistaro pluigis sian preskaŭ absolutan regadon de la povo dum kvin jaroj; ili sukcese enfiltriĝis kaj eliminis malamikojn en ĉiu soci-politika institucio de la lando, kiel en la politikaj, sociaj kaj intelektaj klasoj. En la fina etapo de la enlanda milito, la militistaro disvolvis paralelan, duon-videblan, malaltan profilon sed altefikan, kontrolon de la Gvatemala nacia vivo.
Oni ĉirkaŭkalkulis, ke 200 000 personoj estis mortigitaj aŭ perforte "malaperigita" dum la konflikto. Dum okazis la luktado inter la registaraj fortoj kaj la ribelaj grupoj, la konflikto plej grave inkludis ampleksan, kunordigitan kampanjon de unuflanka perfortego fare de la Gvatemala ŝtato kontraŭ civiluloj el la mezo de la 1960-aj jaroj antaŭen. La militistaj spionaj servoj (G2 aŭ S2) kaj aldonita spiona organizaĵo konata kiel La Regional aŭ Archivo – kunsidejo en aldonejo de la prezidenta palaco – kunordigis la murdojn kaj "malaperojn" de opoziciantoj de la ŝtato, supozitaj insurekciantoj, kaj de tiuj konsideritaj de la spionaj servoj kiel kunlaborantoj. La Gvatemala ŝtato estis inter la unuaj en Latinameriko kiu eniris en disvastigita uzado de perforta malaperigo fare kontraŭ sia opozicio. La totala nombro de malaperigitoj estis ĉirkaŭkalkulita je inter 40 000 kaj 50 000 en la periodo el la jaro 1966 ĝis la fino de la milito.
En ruraj areoj, kie la insurekciantoj retenis siajn sekurejojn, la subpremado kvantis la tutan mortigadon de la kamparanoj kaj la registarajn masakrojn de tutaj vilaĝoj. Tio okazis unue en la departementoj Izabal kaj Zacapa (1966–68), kaj en la majoritate majaj okcidentaj altaj teroj el 1978 antaŭen. Komence de la 1980-aj jaroj, la ampleksa mortigado de majajoj estis konsiderata kiel je skalo de genocido. Plej da rompoj de homaj rajtoj estis faritaj de militistoj, policanoj kaj spionservanoj. Viktimoj de la subpremado estis indiĝenaj aktivuloj, supozitaj opoziciantoj de la registaro, revenintaj rifuĝintoj, kritikemaj akademiuloj, studentoj, maldekstruloj, sindikatistoj, religiaj laboristoj, ĵurnalistoj kaj stratinfanoj. La "Comisión para el Esclarecimiento Histórico" ĉirkaŭkalkulis, ke la registaraj fortoj fifaris 93% el la perfortoj kontraŭ la homaj rajtoj en la konflikto, kaj 3% faritaj de la geriloj. En 2009, tribunaloj de Gvatemalo kondamnis Felipe Cusanero, nome unua persono punita pro la krimo ordoni perfortajn malaperojn.
En 2013 la registaro ordonis juĝan proceson de la iama prezidento Efraín Ríos Montt pro akuzoj de genocido pro la murdoj kaj malaperoj de pli ol 1700 indiĝenaj majaaj Iŝiloj dum sia regado de 1982–83. La akuzoj de genocido estis bazitaj sur la informo de la "Memoria del Silencio" – preparita de Komisiono por Historia Klarigo nomumita de Uuiĝintaj Nacioj. La Komisiono konkludis, ke la registaro povis esti farante genocidon en Quiché inter 1981 kaj 1983. Ĝi ne taksis la potencialajn ekonomiajn interesojn en la regiono de Ixcán [ikskan']], en la zono "Franja Transversal del Norte", kie naftokampoj estis malkovritaj en 1975. Montt estis la unua iama ŝtatestro kiu estis juĝita pro genocido fare de la jursistemo de sia propra lando; li estis deklarita kulpohava kaj kondamnita al 80 jaroj de prizono. Kelkaj tagojn poste, tamen, la kondmano estis nuligita fare de la plej alta tribunalo de la lando. Oni alvokis por nova juĝo pro plendoj de juraj nenormalaĵoj. Tiu juĝo ekis la 23an de julio 2015 sed la ĵurio ne atingis decidon antaŭ Montt mortis gardita la 1an de aprilo 2018.
László Katona
KATONA László estas rumania hungara aktoro naskiĝinta en Odorheiu Secuiesc la 13-an de novembro 1977.
12456 Genichiaraki
12456 Genichiaraki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Naoto Sato elde la privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomo Genichi Araki, instruisto pri scienco en liceo. Li estas unu el la malkovrintoj de la kometo C/1983 H1 (IRAS–Araki–Alcock)
Kvadrata metro
Mezurunua simbolo: m²
Formula signo de surfaco: A
Kvadrata metro aŭ kvadratmetro estas mezurunuo de areo de la internacia sistemo de unuoj (SI), 1 m2 estas difinata kiel la areo (aŭ surfaco) de kvadrato kun unumetraj flankoj. Estas la baza mezurunuo por surfacoj de la SI.
Ekvivalentoj de la SI
Unu kavadratmetro estas egala al:
Gregor Reisch
Gregor REISCH (1470-1525) estis germana humanisto, filozofo, erudiciulo, enciklopediisto, kartuziana monaĥo kaj konfesprenanto de Maksimiliano la 1-a (1459-1519). Li famiĝis dank'al kompilado de la enciklopedio "Margarita Philosophica" (Filozofia perlo), kiu estas kompendio pri la tuta filozofio, iu planverko de programo pri ĉiuj lernendaj liberalaj artoj, inklude de la filozofio natura kaj morala. Ĝia eksterordinara populareco atestiĝas ĉar ĝi estis reeldonita dekdufoje inter 1503 kaj 1600, kaj servis kiel teksto por la universitata instruo.
Biografio
Studento pri Filozofio en la Universitato de Frajburgo, en 1487, en la sekvanta jaro li diplomiĝas kiel bakalaŭro kaj post du jaroj (1489) li ricevas sian diplomon pri Majstreco. Enirinte en la Ordinon de la Kartuzianoj, kiu tiam estis en forta ekspansio, li tre frue reiris al la Universitato Albertina kie li instrus dum dek jaroj, ĝis 1500. Tio estis intensa periodo kaj pro la laboro -- ĉefe pro la prilaborado de la Margarita Philosophica, finita ĉirkaŭ 1496) -- kaj pro la studoj, kompletigitaj per dumtempa staĝo en la Universitato de Hajdelbergo, inter 1496 kaj 1498, favorigita pro patroneco de la Grafo de Zollern, Ejtelo Frederiko la 2-a (1452-1512). Inter 1500-1502 li fariĝis prioro en la Monaĥejo de Sankta Margarethental, en Eta Bazelo, kaj, ekde 1503 ĝis iom antaŭ sia morto, en la monaĥejo de la Monto de Sankta Johano Baptisto, en Frajburgo, kie li streĉe opoziciis al Luteranismo, komponante filozofiajn tekstojn konataj kaj aprecataj ĉefe inter la universitatanoj de la urbo. Li ankaŭ estis "religivizitanto" en la kartuziana provinco de la Rejno, kaj nur en tiu rolo li distingiĝis kiel kontraŭulo de la reformistoj.
Kiel konfesprenanto de la Imperiesto Maksimiliano la 1-a de Habsburgo, kaj dank'al liaj vojaĝoj li renkontiĝis kaj persone enamikiĝis al Erasmo de Roterdamo (1467-1536) kaj al aliaj tiamaj renomaj humanistoj. Troviĝas inter ili Udalrikus Zasius (1461-1536), la fama predikanto Johann Geiler von Kaysersberg (1445-1510), kaj la alzacanoj Matthias Ringmann (1482-1511), Beatus Rhenanus (1485-1547) kaj Jakobo Vimfelingo (1450-1528). Inter liaj disĉiploj ĉeestas Johannes Eck (1486-1543), notinda germana figuro de la kontraŭreformacio. Lia vasta kaj solida erudicio permesis al li facile kontraŭstari polemikajn demandojn, tiel ke li eĉ estis konsiderata de siaj samtempuloj speco de orakolo. Ĉiaokaze, li estis unu el la ĉefaj intelektuloj kontribuantaj por la apero de enciklopedioj kiel instrumento por konodisvastigo.
La filozofia perlo
Lia plej konata verko estas Margarita philosophica, tre eble la unua moderna enciklopedio iam presita, kiu fariĝis esenca por la historio de la sciencoj kies atento estas ĉefe turnita al la tiame dirita "natura filozofio". Efektive kompilita ĉirkaŭ 1496, ĝi estis publikigita en Frajburgo en Brisgovio en 1503, kaj reeldonita minimume dekduon da fojoj dum la 16-a jarcento. Kiel tipa renesanca enciklopedio adresita al la universitataj studentoj, ĝi estis redaktita laŭ dialogoforme inter unu demandanta lernanto kaj alia respondanta instruanto. Konsiderata kiel ĝenerala enciklopedio, ĝi kelkfoje pritraktas plurvariajn temojn, ordigitaj laŭ la modelo de la sep liberalaj artoj, celante prezenti iom el la tuta konado. El la 12 libroj ĝin konsistigantaj, la tri unuaj rilatas al la latina gramatiko, la logiko kune kun la dialekta silogismo, kaj la retoriko, tio estas, la trivialaj artoj, aŭ artoj sermocinalaj, sekvataj de la kvar dediĉitaj al aritmetiko, muziko, geometrio kaj astronomio, tio estas, la artoj de la Quadrivium aŭ realaj artoj. Venas poste la kvar libroj dediĉitaj al la "natura filozofio" - 8-a: Naturalis philosophiæ principia, la 9-a - De origine rerum naturalium (mineraloj, metaloj kaj ties ekstraktado), la 10-a pri fiziologio kaj psikologio (komprenata kiel al studo pri la animo vegetiva kaj sensiva); la 11-a pri la origino, naturo kaj senmorteco de la "racia animo", kaj la 12-a kaj lasta libro kompletigas la traktaĵon pri la etiko aŭ morala filozofio.
Inspirite de la aristotelismo, konstruita laŭ la kristanaj principoj akordantaj la karakterizan mezepokan interpretadon de la Aŭgustena doktrino, la teksto entenas enhavtabelon kaj sennombraj ksilogravuraĵoj kiu pligrandigas la uzopraktikecon kaj la edukofunkcion. Kiel ekzemploj, ni povas citi kelkajn medicinajn tekstojn (kiel la skema reprezentado de la homokulo, aŭ de la homcerbo) kaj naturajn (kiel la tertremoj, bestaro, fiŝaro, stelaro, mineraloj kaj la metaloj kun ties alkemiaj modifoj), inkluzivante grandan mapon de la Tero, kie realaĵo kaj fantazio fandiĝas per reprezentado de la mondo laŭ la koncepto de Ptolemeo miksita kun la mezepokaj kredoj.
Laŭ la opinio de la naturalisto kaj esploristo Alexander von Humboldt (1769-1859), la Margarita Philosophica de Reisch, "dum pli ol kvindek jaroj signifoplene kontribuis por la konodisvastigado". Efektive, la verko, en la unua duono de la 16-a jarcento estis vaste dissemita kaj pro la tiama scenejo krom ties populara formo, kaj pro ties relativa koncizeco, pro tio ĝi estis kutime rekomendata kiel lernolibro en la superaj lernejoj, kvankam ne oficiale adoptita. Tranĉe negativa estas la juĝo farata de la klera franco Numa Broc: Rilate al la obstina sukceso de la Margarita philosophica dum la tuta 16-a jarcento, li asertas ke hodiaŭ "ni apenaŭ komprenas ties eksterordinaran disvastigon" kaj ĝin akuzas pri dissemi pli da legendoj ol sciencoj.
Reĝa Palaco de Laeken
La Kastelo de Laeken aŭ Reĝa Palaco de Laeken (Kasteel van Laken, Château de Laeken; fakte palaco, ne kastelo), estas la oficiala rezidejo de la Reĝo de la Belgoj kaj de la reĝa familio. Ĝi staras en la regiono Bruselo, 5 km norde de la urbocentro en la municipo Laeken. Ĝi staras sur granda parko nome Reĝa Bieno Laeken, kiu estas nealirebla al la publiko. Ĝi estis origine nomita Kastelo de Schonenberg kaj estas ofte referencata kiel la Reĝa Kastelo.
La Reĝa Palaco de Laeken devas esti distingata el la Reĝa Palaco de Bruselo, en centra Bruselo, kiu estas la oficiala palaco (ne rezidejo) de la Reĝo de la Belgoj kaj kie oni pritraktas la ŝtatan aferon.
Eksteraj ligiloj
50.88639°N, 4.35972°W
Budisava
Budisava, serbe Будисава, hungare Tiszakálmánfalva, germane Waldneudorf estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Novi Sad.
Situo
Budisava situas sur ebenaĵo. Novi Sad troviĝas 20 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el la 19-a jarcento en germana mapo: "Budisawa Wald". Tiutempe nomumis la lokon ankaŭ hungare Újfalu, slave Novo Selo. Iom pli frue 121 hungaraj kaj 31 germanaj familioj fondis novan vilaĝon. En 1884 la oficiala hungara loknomo iĝis Tiszakálmánfalva omaĝe al Kálmán Tisza, kiu iĝis grandvilaĝo en 1994. Ĝis 1918 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Titel, poste al la baldaŭa Jugoslavio. Hungario reokupis ĝin inter 1941-1944. Fine de la hungara regado la komunistaj partizanoj murdis hungarojn kaj la germanoj estis forigitaj. En 1946 serboj alvenis. En 2002 loĝis en Budisava 3825 homoj, (2260 serboj (59 %), 1204 hungaroj (31 %), 102 jugoslavianoj, 60 ukrainoj, 35 kroatoj, 17 ĉeĥoj kaj aliaj).
Judit Hary
HARY Judit [hari] estas rumanuja hungara operkantistino (soprano) naskita en Kluĵo la 1-an de septembro 1968. Ŝi estas la filino de dirigento, komponisto Béla Hary.
Kariero
Ekde 1988 Judit Hary estis ĥoristino, ekde 1994 solistino de la Kolozsvári Állami Magyar Opera.
Deštná (distrikto Blansko)
Deštná estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie. La municipo konsistas el du partoj, la propra Deštná kaj vilaĝo Rumberk.
Nohra (apud Vajmaro)
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Nohra estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. La Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Grammetal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Isseroda. La aliaj iam memstaraj komunumoj estas Nohra, Ulla, Obergrunstedt kaj Utzberg.
2592 Hunan
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina provinco Hunano.
Intermezzo (Strauss)
Ekestohistorio
Post finverkado de Die Frau ohne Schatten Strauss petis sian libretiston Hugo von Hofmannsthal en 1916 pri „realisma karakterkomedio“ kiel mala poluso. Hofmannsthal rifuzis kaj rekomendis dramiston kaj kritikiston Hermann Bahr. Ĉar Strauss intencis operon kun membiografiaj trajtoj, Bahr konsilis al la komponisto, verki la libreton sub instrukcio. Strauss ellumigis bonegan komediotekston, la ĉefroluloj estas ne malfacile rekoneblaj kiel la geedzoj Strauss. Li metis antaŭ la partituron tamen iom longan teorian enkondukon, en kiu li klarigis la koncepton de la opero. Strauss vidis en ĝi pli ol membiografia „efektaĵo“ aŭ „anstataŭilo ĝis la venonta Hofmannsthal“, kvankam li iam esprimiĝis tiusence.
Lipová
Lipová estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio.
Intermezzo (Strauss)
Prezentohistorio
La unua prezentado okazis la 4-an de novembro 1924 en Dresdeno, la direktadon tenis Fritz Busch (kun Lotte Lehmann kiel Christine). En la publiko la opero estis pro la membiografiaj „senvualigoj“ granda sukceso, la kritikistaro traktis ĝin pro la sama kaŭzo tre malfavore (Paul Hindemith jen interese estis escepto). Post malfortiĝo de la „sensacio“ je granda bedaŭro deflanke de la komponisto rapide trankviliĝis la intereso pri la opero, ankaŭ nuntempe Intermezzo nur malofte estas prezentata, ekzemple en la jaro 2008 je la operejo de Zuriko en enscenigo de Jens-Daniel Herzog sub direktado de Peter Schneider.
Lipová
En Ĉeĥio:
Intermezzo (Strauss)
Agado
Scenejo: la vilao de kortega kapelmajstro Storch; sledoglitejo ĉe Grundlsee; salono en Vieno; Prater en Vieno
Lipová
En Slovakio:
Intermezzo (Strauss)
Dua akto
Vieno - Storch en skato-rondo. Alvenas al telegramo de Christine. Storch, kiu ĵus ŝirmis sian edzinon en la vira rondo, estas konsternita, komprenetas tamen post kelka tempo la eraran interŝanĝon. Kapelmajstro Stroh, la „konato“ de Mieze Meier kaj vera ricevonto de la letero, devas klarigi la eraron. Repaciĝo en la domo Storch – la geedzoj denove ridas pri sia „modela“ geedzeco.
Muziko
Strauss klarigis en sia enkonduko en la partituron la celon de sia verko: vortkomprenebleco. La kantvoĉoj staras en la malfono, la orkstro nur asistas. Strauss volis krei „germanan parlandon“. La rapidan sinsekvon de la operaj scenoj interligas interludoj, kiuj muzike enkondukas aŭ daŭrigas la agadon (ekzemple la „kartomiksadon“ per la piano antaŭ la skatosceno). Opero grandiozstila okazas nur en la finalo. Ulrich Schreiber opinias la originalan partituron por unu el la „estetike plej interesaj“ kaj por unu el la subtaksataj verkoj de la tonpoeto.
Gergely Sebestyén
SEBESTYÉN Gergely (ŝebeŝtje:n) estis hungara juristo naskita en Zetelaka la 3-an de oktobro 1803 kaj mortinta en Borszék la 19-an de aŭgusto 1868.
Biografio
Gergely Sebestyén la mezlernejon finis en Székelyudvarhely en la Romia Katolika Gimnazio kaj la juron en Budapeŝto. Inter 1830 kaj 1849 li instruis juron en la Romia Katolika Liceo de Kluĵo. Li estis la reĝa juĝisto de Udvarhelyszék kaj ekde 1861 juĝisto de la apelacia kortumo de Marosvásárhely.
Tarna Mare
Tarna Mare (hungare: Nagytarna) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1 931 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, rusinoj); en 1992 2 967 (rumanoj, 8 % da hungaroj). Administre apartenas al ĝi Bocicău, Valea Seacă kaj Văgaș.
Tarna Mare estas la plej norda komunumo de distrikto Satu Mare, ĝi estas triflanke ĉirkaŭata de Ukrainio. Du kilometrojn norde situas la ukrainia vilaĝo Ĥiĵa, atingebla por loka trafiko.
Tarna Mare estas atingebla de Rumanio nur per la distrikta vojo DJ109M de Halmeu kaj Bătarci. La plej proksima fervoja stacio (se ne kalkuli ukrainajn staciojn) estas en Halmeu, 25 km for.
Ferdinando (Parmo)
Ferdinando, duko de Parmo (naskiĝis la en Parmo (Parma); mortis la  en Fontevivo) estis ano de la parma branĉo de la burbona dinastio.
Li interesas certe la eŭropan historion, kvankam marĝene, sed li pli interesas la pedagogion kiel objekto kaj subjekto de pedagogia metodo, tra kiu liaj infaneco kaj juneco devis trapasi. Ĝuste lin miksaĵo da faktoroj metis en situacion esti proprahaŭte spertanta edukan metodon sendube, krom nova, efikan, laŭ la 18-a-jarcenta klerisma pensado.
Li naskiĝis heredanto de la Duklando de Parma ĉar filo de duko Filipo kaj de Elizabeta, filino de la franca reĝo Ludoviko la 15-a, kaj do meze de la klerisma epoko. Iliaj parencoj kaj precipe la fortega klerista instiga propono faris el li, ek de lia sesjariĝo ĝis lia dekokajariĝo, la unua eksperimento de edukado startanta el la principo de la “tabula rasa” (senenhava tavolo. Tabula rasa estis interesa studhipotezo de diversaj intelektuloj de la skoloj de Descartes, Leibniz, Baco, Comenius, Dalgarmo, Ramon Lullo. La latinaj vortaj signifas: infano estas tiom mense kaj tendence denaske senenhava ke li povas ricevi kiun ajn formon, do ankaŭ tiun de la perfekta laŭklerisma interna ideo ĉar homo estas nature ricevanta kaj ekpraktikanta ĉion bonan. Oni, do, programis el li rezultigi la novan princon por la nova klerisma epoko, nome realiganta la regadon kapablan disdoni justecon kaj feliĉon.
Sola heredanto de la Burbona dinastio en Parma, princo Ferdinando estis konfidita, en Parizo, al teamo de edukantoj-instruantoj, en kiu ĉefis Aŭgusto de Keralio, kiu estus vivinta kun li laŭ dekdu jaroj. Al li, kelkajn jarojn poste, estis helpige asociita unu el la plej brilaj francaj filozofoj de la duono de la 17-a jarcento, nome Condillac la inspiranto de la Encyclopedie kaj epigono de sensismo, kune kun la pastroj Jacquier kaj Le Seur, ekspertoj pri eksperimenta fiziko, kaj abato Millot, historiisto, estonta akademiano, ĉiuj pense proksimaj al Montesquieu kaj al Voltaire. Ĉiuj subtenantoj de la teorio laŭ kio la estonta identeco de la edukoto dependas nur de la taŭga eduka eniriĝo en la “labula rasa”/n. Do ek al la pedagogia laboratorio.
Koralio milite karieris, pasiis por la ekzaktaj sciencoj kaj malamikis al la religiaj superstiĉoj; Kondillac inaŭguris la novan metodon pli enfokusitan sur la rezonado ol sur la memoro, kaj ekspertigis novan ludon de la inversigo de la roloj: estu la princo la instruanto, li la lernanto! La tempo dediĉita al la infana kaj junula ludoj malmultas malgraŭ la edukendulo emas tiujn partopreni. La junulo ne ĉiam obeas ĉar foje cedas al la tento preĝi... Tamen la pariza klerista stabo kontentiĝe sekvas liajn progresojn preta anonci la certan proksiman enscenejĝon de la perfekta monarko; Candillac eĉ aranĝas libron por priskribi la sukceson.
Sed kiam Ferdinando, jam edziĝinta al nemulte klerismema habsburgino, ekregas (1765) en sia Parma, la klerisma pereduka strukturo rapide falos, ekprilumiĝos liaj veraj inklinoj: li komencis lasi libera sian impulson, interalie, al religiaj praktikoj kiuj intensiĝis tiel ke li fariĝis, laŭ onidira difino, la “princo de la bigotuloj”. Tiel lin priskribas franca ambasadoro en letero: “Li portas la domenikanan skapularion, li partoprenas en meso ĉiumatene... Fine li pasigas longan tagan tempon vizitante preĝejojn, kies foje li kisas la pavimon”.
Al kiu imputis la malsukceson? Tion sin demandos kleristaro proponante diversajn respondojn. Eble, oni diris, la eduka interveno komenciĝis tro malfrue, eble la tuta eduka agado devus disvolviĝi en elektita grupo, ne inter aŭ kontakte kun grupo alimaniere edukita ... Fakto estas, ke la unua eksperimento de integra edukado mizere ruiniĝis, renversiĝante al sia kontraŭo, farante el ĝia unua traktito fama ĝuste pro tio pli ol pro lia duka regado, kiu tamen estis ŝatata kaj laŭdata.
Merzenich
Merzenich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Düren de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Blua igvano
Blua igvano (Cyclura lewisi) estas bestospecio el la klaso de reptilioj, ordo de lacertoj. La besto longas kelkfoje eĉ 1,4m kaj vivas sur la Kajman-insuloj.
Ĝi ricevis la nomon pro tio, ke la blua igvano matene havas grizkoloron, sed ĝi bluiĝas dumtage, danke al la sunbriloj. La plej belan azurbluan koloron havas la dominantaj maskloj dum la pariĝa periodo. Sed ili bluiĝas, se iu ĉagrenas ilin aŭ pro sento de danĝero. La malpli altrangaj maskloj grizkoloras eĉ dum la pariĝa periodo, ili bluiĝas, se aperas esceptema (seksarda) femalo. La efiko de la bluaj pigmentoj kaj ties kemia konsisto ankoraŭ hodiaŭ estas nekonataj.
La besto estas tre endanĝerigita: en 2001 oni nombris nur 25 ekzemplerojn. Komence ĉasis ĝin la homo – en la 18-19-a jc.- ĉar ĝi estis la plej granda besto sur la insulo. Poste ĉasis ĝin ankaŭ dorlotbestoj de la homoj (hundoj, katoj).
La plej grava minaca afero estis por ili, kiam komenciĝis marbordaj konstruadoj antaŭ jardekoj, kio pereigis ĝiajn vivmediojn.
La igvanoj manĝas vegetaĵojn, nun jam eĉ homajn ornamplantojn.
Oni nuntempe (2005) multigas ilin per kovigo de la ovoj kaj sur aparta areo (27-ha botanika ĝardeno).
Duoninsula araba dialekto
La duoninsula araba aŭ suda araba dialekto temas pri la variaĵoj de la araba, kiujn oni parolas en la Araba Duoninsulo. Tio inkludas la landojn Sauda Arabio, Jemeno, Omano, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Kuvajto, Barejno, Kataro, suda Irako, kaj la tribaj popoloj (la historiaj loĝantoj) de Jordanio.
Ĉar tiu ĉi areo estas la hejmlando de la araba lingvo, la lingvo parolata tie estas pli proksima al la klasika araba ol aliloke. Iuj lokaj dialektoj tenis multajn arkaikajn trajtojn, kiujn la aliaj dialektoj perdis, ekzemple iuj konservas la nunigon de nedefinitaj substantivoj. Ili tenas la plimulton el la klasika sintakso kaj vortprovizo, sed ankoraŭ diferencas de la klasika araba, kiel la aliaj dialektoj.
Variaĵoj
La jenaj variaĵoj estas ordinare rimarkataj:
Kazuyoshi Seki
Kazuyoshi Seki (関 和良, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Diamanda Galás
Diamanda GALÁS (Greke: Ντιαμάντα Γκαλάς, naskiĝis la ) estas Usona komponistino de avangarda muziko, kantistino, pianistino, prezentistino kaj pentristino de Greka deveno.
Konata pro sia kontrastema opera voĉo havanta 3.5-oktavan gamon, Galás estas priskribata kiel "havanta la plej senarmigantan voĉan teroron". En siaj artaĵoj ŝi forte koncentras en temo de sufero, malespero, mallaŭdo, maljusteco, senigo de digno. Ŝi kunlaboris kun multaj muzikistoj de variaj ĝenroj kiel John Paul Jones, John Zorn, Iannis Xenakis.
Motorsledo
La neĝo-skotero aŭ  motorsledo estas tiuj veturiloj, kiuj kapablas transporti unu-du personojn sur neĝvojoj. Ili estas direktitaj per skioj, la motorforton transdonas ĉeno al guma raŭpĉeno. La unuan motorsledon konstruis en 1922 Joseph-Armand Bombardier, nomata tiam „Ski-dog“, kiu iĝis pro tipografia eraro „Ski-doo“.
Motorsledojn uzas arbaristoj, boaco-bredistoj, sed oni ankaŭ uzas ilin kiel rapidajn trasportilojn sur neĝaj areoj aŭ nur simple por amuzado. Oni proponas ekzemple en Finnlando motorsledajn safariojn por la turistoj.
Tekniko
Oni uzas ĉefe aer-malvarmumigitajn dutaktajn motorojn, en la lastaj jaroj aperis likvid- malvarmumigitaj kvartaktaj motoroj. La motora povumo etendiĝas de 30 kW ĝis 220 kW. La lastaj fortaj versioj estas uzataj en konkuroj de norda Ameriko kaj Eŭropo.
La motora povumo transdoniĝas tra kojlorimena aŭtomatiko kun centrifuga kuplilo je meze aranĝita pelita raŭpĉeno el gumo. Oni direktas per la ŝtala skio (plej ofte kun plasta kovraĵo) kaj kun helpe de korpopezo-ŝanĝo. La pelado okazas ne per vindprenilo]] kiel ĉe motorradoj, sed per dikfingra levilo kiel ĉe kvadoj kaj ĉiuterena aŭtomobilo. Se la raŭpo blokiĝas, la glitado forte bremsiĝas. La raŭpo kaj la skio estas provizitaj per bufroj (puŝ-mildigiloj).
Ĉiuj veturiloj estas ekipitaj per sekureca ŝaltilo, temante pri ilo ligita kun la stirilo. Se tiu ligo rompiĝas, disiĝas, ktp, defalas la veturanto, la motoro aŭtomate malŝaltas.
13 Reasons Why
13 Reasons Why (esperante 13 kialoj kial) estas usona adoleska drama televida serio farita de la amaskomunikila firmao Netflix.
Ĝi ekestis surbaze de la romano Thirteen Reasons Why de 2007 fare de la usona verkisto Jay Asher. La seria enhavo disvolviĝas ĉirkaŭ la gimnazia knabo Clay Jensen (Dylan Minnette) kaj la sekvo de la memmortigo de la kunstudantino Hannah Baker (Katherine Langford). Antaŭ ŝia morto, ŝi postlasas keston da sonbendoj en kiu ŝi detaligas la kialojn kial ŝi elektis fini sian vivon same kiel la homojn kiujn ŝi kredas kun-respondeca pri sia morto. Tra ĝiaj diversaj intrigoj, la spektaklo esploras kaj prezentas larĝan gamon de sociaj agoj influantaj modernan junecon.
La unua serio de epizodoj (en Usono ofte nomata "sezono") estis publikigita en la filmaro de Netflix la 31-an de marto 2017. Ĝi ricevis pozitivajn recenzojn de kritikistoj kaj spektantoj, kiuj laŭdis ĝiajn temojn, emocian pezon, temon, karakteran evoluon kaj aktoradon, precipe la prezentojn de la ĉefaktoroj Dylan Minnette kaj Katherine Langford. Por ŝia aktorado, Katherine Langford ricevis nomumon al la Premio Ora Globo por plej bona Aktorino en la kategorio drama televida serio Dramo. Tamen, ĝia vida bildigo de temoj kiel ekzemple memmortigo, seksa atako, ĉikanado kaj seksperforto instigis zorgojn de profesiuloj pri mensa higieno. En respondo, Netflix aldonis avertan notn en marto 2018 kiu videblas ĉe la komenco de ĉiu epizodo avertante spektantojn pri la temoj. En julio 2019, Netflix for-redaktis la memmortigan scenon en la fina epizodo de la unua serio de epizodoj.
Jakob von Weizsäcker
Jakob von WEIZSÄCKER (naskiĝinta la en Heidelberg) estas germana ekonomikisto. Li estis estro ekonomia en la Federacia Ministerio pri Financoj (Berline) post kiam li estis estinta inter 2014 kaj 2019 membro de la Eŭropa Parlamento. Ekde printempo 2022 li estas ministro pri financoj kaj scienco en Sarlando.
Vivo
Inter 1992 kaj 1994 li studentis pliprofundigonte denove pri fiziko en Liono (École normale supérieure de Lyon) kaj inter 1994 kaj 1996 pri ekonomio nacia en Parizo (École normale supérieure de Paris). Poste von Weizsäcker estis en 1996 helpanto scienca ĉe Jean-Charles Hourcade en Parizo kaj inter 1997 kaj 2000 ĉe Hans-Werner Sinn ĉe Centro pri ekonomiaj studoj (CES) en Munkeno. Pli malfrue deĵoris li mallonge sur la kampo de risikkapitala financado. En 2001 li estis lernejano vizitanta ĉe Masaĉuseca Instituto de Teknologio en Usono. Inter 2001 kaj 2002 li persona oficisto ĉe Siegmar Mosdorf en la Federacia ministerio pr ekonomio.
Sekve li iris por la Monda Banko al Vaŝingtono kaj Duŝanbeo. Inter 2005 kaj 2010 li laboris ĉe la ekonomika pensadcentro BRUEGEL en Bruselo. Inter 2010 kaj 2014 li estris ekonomirilatajn politikaĵojn kaj turismaĵojn en la landa registaro de Turingio en Erfurto. Tiam li ankaŭ docentis ĉe Willy Brandt School of Public Policy ene de la Universitato de Erfurto.
Tombelaine
Tombelaine estas insuleto granita en la golfeto de la Monto Sankta Mikaelo, je la dekstra flanko de la kanalo de la rivero Sée je kelkaj kilometroj norde de la monto Sankta Mikaelo. La granda tajdodiferenco (pli ol 10-metra) ebligas atingon de la insuleto per piedo dum malaltmaro.
Jakob von Weizsäcker
Vivo
Okaze de la Eŭropaj balotoj de 2014 li elektitis deputito de la Eŭropa Parlamento. En januaro 2019 rezignis li pri deputiteco forlasante Bruselon por iĝi afergvidanto pri fundamentaj demandoj kaj internacia ekonomipolitiko en la Federacia ministerio pri financoj en Berlino, kia posteno publike ofte nomatas ĉefo naciekonomia. Ekde 1994 li estas membro de Socialdemokratia Partio de Germanio.
Familio
Jakob von Weizsäcker originas el la palatinata-virtemberga familio de la Weizsäcker-oj. Lia edzino estas la verkistino kaj ĵurnalistino Eva Corino; ili havas kvar infanojn. Gepatroj liaj estas la naturscienculo Ernst Ulrich von Weizsäcker kaj la biologino Christine von Weizsäcker. Avo estas la fizikisto, filozofo kaj pacesploristo Carl Friedrich von Weizsäcker, dume la iama prezidanto de Germanio Richard von Weizsäcker estas praonklo.
Tombelaine
Ekde la 11-a de februaro 1423 la britoj okupis Tombelaine por faligi la fortikaĵon de la Monto Sankta Mikaelo. Ili konstruis fortikaĵon surloke. En 1666 la markizo de la Chastrière petis detruon de la kortego. Li opiniis ke iam la britoj povontus denove uzi la fortikaĵon de Tombelaine por ataki la monton Sankta Mikaelo.
La insuleto Tombelaine nuntempe estas birda rezervejo.
Mozilla Firefox
(en Esperanto ofte Mozila Fajrovulpo, malpli ofte "Fajrfokso") estas senpaga plursistema malfermit-koda TTT-legilo, verkita de la Mozilla-Fondaĵo. Ĝi baziĝas sur la "Mozila programaro" (kiu konsistas ne nur el retlegilo, sed plena interreta programaro), kiu siavice devenas de la TTT-legilo '/'/, kiu eliris de la TTT-legilo Mosaic.
Fajrfokso aktuale estas uzata de pli ol unu el kvin tutmonde (la 21,67% en junio 2011). Do, Fajrfokso estas la dua retumilo plejuzata, post Internet Explorer.
La nomo
La unua elektita nomo estis "Phoenix" (angle: fenikso), por simboli la renaskiĝon el cindroj de Netscape. Tamen la nomo estis ŝanĝita pro konflikto kun Phoenix Technologies, BIOS-produktanta firmao. La dua elektita nomo estis "Firebird", denove ŝanĝita ĉar ĝi konfliktas kun la datumbazo Firebird SQL. Finfine estis elektita la nuna nomo "Firefox".
Kodnomoj
Neeldonaj kaj alfa-eldonaj kunmetaĵoj de la fontotekstoj de Fajrfokso estis nomataj laŭ la kodnomo de la koncerna estonta versio. Ekzemple, Fajrfokso 2 havis kodnomon "Bon Echo", kaj neoficialaj kunmetaĵoj el fontotekstoj de Fajrfokso de koncerna "branĉo" inter post 1.5 kaj la lasta 2.x havis tion kiel nomon.
Inter neeldonaj kunmetaĵoj estas ĉiunoktaj kunmetaĵoj farataj por testado el ĉiu branĉo de la fontotekstoj. Tiuj kunmetaĵoj nomiĝas (ĉiunokta, noktaĵo).
La ĉefa branĉo, "trunko", el kiu oni neniam rekte kunmetas oficialajn eldonojn (krom la alfaj), nomiĝis "" (minkampo) ĝis transiro al la nova sistemo de evoluigo kun Fajrfokso 5.0. En la nova sistemo la trunko estas nomata """ (ĉiunokta), la nomo kiu indikas la alfa- kaj la antaŭalfa- eldonojn, dume "Aurora" estas la nomo kiu indikas la antaŭbeta-versiojn de la retumilo.
La emblemo
La vorto  laŭvorte signifas fajra vulpo sed angle ĝi indikas la ruĝan pandon. Laŭ Jon Hicks, aŭtoro de la logobildo de Mozilla Firefox, la ruĝa pando ne kreis ĝustan ideon do li inspiris sin al japana pentraĵo, kiu reprezentis vulpon kaj la fina dezajno de la logobildo efektive reprezentas vulpon kun bruliga vosto.
En la oficiala retejo de Mozilla, en la sekcio pri oftaj demandoj, pri la nomo de la retejo estas skribite:
Aliflanke la ruĝa pando povas memorigi vulpon kaj ĝi estas nomata eĉ "fat fox" (dika vulpo). Plie, unu el la nomoj uzataj de ĉinoj por indiki la beston estas hǔo hú (火狐), kiu laŭvorte signifas "fajrovulpo" kaj estas uzata por indiki la ruĝan vulpon.
La 3-an de decembro 2010, Mozilla-Fondaĵo anoncis, ke du idinoj de ruĝa pando, kiuj naskiĝis la 14-an de junio en la zoo de Knoxville, en Tenesio estis adoptitaj.
Unua versio
La 23a de septembro 2002, La publikigo de la versio 1.0, kiu baziĝis sur Gecko 1.7, estis granda evento, se oni konsideras, ke tio estas programaro libera kaj ne vendebla. Inter la aliaj iniciatoj, monkolekto estas lanĉita por reklami Firefox sur paĝo de New York Times de la publikigdato. Entute estis kolektitaj 250.000 $
Kvankam longa kampanjo de testado, kelkaj ĝenaj cimoj estis en la versio 1.0. La plej fama estis la cimo 252371, kiu malpermesas la serĉon de vorto ene de tekstkampo. Por ripari ĉi tiujn problemojn, dum la sekvaj ses monatoj, kvar malgrandaj ĝisdatigoj ("minor releases") estis publikigitaj.
Postaj evoluoj
En la versio 1.5 kiu baziĝis sur Gecko 1.8 estis aldonita la kapablo prezenti strekajn bildojn en la datenaranĝo SVG, kaj ankaŭ subteno de la elemento.
Gecko 1.9 eniris la version 3.
La versio 3.6 kiu elnodiĝis la 21-an de januaro 2010 povas ludi filmojn plenekrane, elŝuti tiparojn aranĝitajn laŭ "Web Open Font Format" ("WOFF").
La versio 15 inkluzivas (malŝaltitan) PDF-legilon faratan en la projekto PDF.js.
La versio 57 eldonita la 14an de novembro 2017 baziĝas sur Quantum.
Firefox por poŝkomputiloj
Ekzistas speciala versio de Firefox por poŝkomputiloj, kun la kodnomo «Fennec» (feneko). Ĝi ankaŭ uzas Geckon, kaj nomiĝas «Firefox», sed havas malsimilan fasadon.
La 29-an de marto 2011 aperis Poŝfajrovulpo 4.0 por Android kaj Maemo.
Iam poste aperis versio 5.0.
Brantes
(jen france, okcitane Brantas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Čížkovice
Čížkovice (prononcu: Ĉiĵkovice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, regiono Ústí nad Labem, distrikto Litoměřice troviĝanta proksimume 5 km sudokcidente de Lovosice. Ĝi konsistas el 2 partoj: Čížkovice kaj Želechovice (Ĵeleĥovice). En la vilaĝo troviĝas 280 domoj kaj loĝas. Apud la vilaĝo troviĝas cementejo kaj ĝia kalkoŝtonminejo. La vilaĝon trafluas rojo Modla.
Historio
Areo de Čížkovice estis setlita jam en 5-a jarcento antaŭ nia erao. Apud la vilaĝo oni trovis latenan sepultejon kun lignaj ujoj kaj bronzaj ĉarniroj el tiu epoko. Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1276.
Trafiko
En la jaro 1882 estis inaŭgurita fervoja trako Lovosice - Libochovice, kiu trairadis la vilaĝon. En la jaro 1898 oni finkonstruis branĉan relvojon al Obrnice apud Most. Tiu ĉi branĉa fervojo funkciis ĝis la jaro 2007.
Merengo
Merengo (hispane, merengue ) estas dancostilo kiu originas en Domingo. Ĝia ritmo estas pli rapida ol tiu de salso kaj ĝi havas pli simplan bazan paŝon (1,2,1,2 kompare kun 1,2,3-5,6,7 en la salso). Kvankam merengo havas rapidan ritmon, eĉ ekzistas arda merengo ('hot merengue') kiu havas probable la plej rapidan ritmon de ĉiuj Latin-Amerikaj dancoj.
Orano
Oran (وهران; Berbere ⵡⴻⵀ) estas havenurbo kaj universitata urbo en Alĝerio.
Merengo
Konataj merengomuzikistoj estas inter alie: Las Chicas Del Can, Kinito Mendez, Johnny Ventura, Miriam Cruz, Fernandito Villalona, Elvis Crespo kaj Juan Luis Guerra.
Orano
Situo
Oran situas laŭ suda bordo de Mediteranea Maro.
Historio
Komercistoj fondis la urbon en la 10-a jarcento. Inter 1509-1708 la hispanoj akiris la urbon, poste ĝi apartenis al la Osmana Imperio, inter 1831-1962 al Francio. En 1940 la anglaj militŝipoj dronigis la francajn militŝipojn. Post 2 jaroj usonanoj okupis Oran-on.
La 5an de julio 1962 ekis reciproka amasbuĉado de minoritato de Alĝeranoj kun eŭropa (ĉefe franca) deveno. Ĝi okazis je la tago kiam Alĝerio deklaris sian sendependan statuson, kaj finiĝis la 7an de julio 1962. Ĉirkaŭkalkuloj de mortoj varias de 95 al 3,500; kaj 453 malaperintoj.
Pierre Vincent Xambeu
Pierre Joseph Vincent XAMBEU (katalune Pere Josep Vicenç Xambeu i Avillach, naskiĝis la 10-an de februaro 1837 en Prado, Pyrénées-Orientales, mortis la 9-an de junio 1917 samloke) estis franca oficiro kaj entomologo, kiun aparte interesis la skaraboj kaj iliaj larvaj stadioj.
Vivo
Kiel entomologo Xambeu traktis ĉefe la metamorfozon de la skaraboj. Li ankaŭ verkis faŭnoliston por la regiono ĉirkaŭ sia hejmkomunumo Ria kaj alian pri la insektoj de la departemento Pyrénées-Orientales. Li ankaŭ malkovris plurajn novajn speciojn, interalie la skorpion Belisario xambeui, dediĉnomita por li en 1879 de Eugène Simon. Li estis unu el la plej famaj entomologoj de sia epoko. Lia vasta kolekto de longkornaj skaraboj el la tuta mondo estis unue prenita de la entomologo Maurice Pic en sian kolekton, kaj venis post ties morto al la Muséum National d'Histoire Naturelle en Parizo.
Premioj
Xambeu iĝis kavaliro de la Legio de Honoro en 1876. La Entomologia Societo de Francio aljuĝis al Xambeu 1899 la prestiĝan Premion Jean Dollfus pro lia plurvoluma verko pri la kutimoj kaj metamorfozoj de insektoj.
Dediĉnomoj (elekto)
Belisarius xambeui (Simon, 1879), skorpio de Pireneoj;
Isereus xambeui (Argod-Vallon, 1885), skarabo de la familio Leiodidae;
Ploiaria xambeui (Montaxidono, 1885, cimo de la familio Reduviidae;
Tychobythinus xambeui xambeui (Guillebeau, 1888), mallong-flugila birdo;
Eupelmus xambeui (Giard, 1900), kupra vespo;
Elektitaj eldonaĵoj
Xambeu publikigis pli ol 50 entomologiajn referaĵojn, plejparte kiel eseojn en entomologiaj revuoj. Li aperis kiel aŭtoro sub la nomoj Pierre Xambeu, Vincent Xambeu kaj Kapitano Xambeu.
Vincent Xambeu: ''Catalogue de la faune des environs de Ria. Notes explicatives.'' Ria, 1901.
(124200) 2001 OM81
(124200) 2001 OM81 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en 1:2 kun Marso kaj 3:1 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,25196 astronomia unuo, tie estas 37,693 milionoj da km.
Děčany
Děčany (prononcu: Djeĉani) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice, troviĝanta ĉirkaŭ 12 km sudokcidente de Lovosice. Ĝi konsistas el 4 partoj: Děčany, Lukohořany (Lukohorĵani), Semeč (Semeĉ) kaj Solany. En la vilaĝo loĝas.
Apud la vilaĝo troviĝas naturmemoraĵo Kamenná slunce (Ŝtonaj sunoj). Temas pri forlasita ŝtonminejo en kies roka muro troviĝas ŝtonaj figuroj similaj al infanpentraĵo de suno. Ili estiĝis dum vulkana erupcio dum pratempo.
12460 Mando
12460 Mando estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Naoto Sato elde la privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Mando, la plej granda ĉiujara festivalo en Iruma, (gubernio Sajtama), en kiu brilas miloj da lanternoj. Ekde 1978 la Festivalo Mando estis realigita kun la kunordigitaj streboj de la civitanaro kaj de la administrantaro kun temoj de kunlaboro kaj komunikado.
Partoprena kulturo
Partoprena kulturo estas neologismo referencanta al la malo de konsumkulturo, alivorte, al kulturo, en kiu privatuloj (la publiko) ne kondutas nur kiel konsumantoj, sed ankaŭ kiel kontribuantoj aŭ produktantoj. Oni plej ofte aplikas la terminon al produktado aŭ kreado de iaj eldonaĵoj. Teknikaj progresoj de la lastaj jaroj (unuavice personaj komputiloj kaj la interreto) ebligis al privatuloj krei kaj eldoni tiajn eldonaĵojn, kutime per la interreto. Tiu nova kulturo en sia rilato al la interreto estis nomita Web 2.0. En partoprena kulturo "junaj homoj kreive reagas al multoblo da elektronikaj signaloj kaj kulturaj varoj laŭ manieroj, kiuj surprizas iliajn farintojn, trovante signifojn kaj identecojn, kiujn oni neniam celis havi tie, kaj defiante simplajn eldirojn, kiuj priploras la manipuladon aŭ la pasivecon de "konsumantoj".
Nohra (Bleicherode)
Nohra estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Bleicherode. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 811 loĝantojn.
Partoprena kulturo
La kreskanta aliro al la interreto komencis ludi integran rolon ĉe la ekspansio de la partoprena kulturo, ĉar ĝi pli kaj pli ebligas al homoj labori laŭ kunlabora maniero; generi kaj disvastigi novaĵojn, ideojn kaj verkojn de kreiveco; interkonektiĝi kun homoj, kiuj dividas similajn celojn kaj interesojn. La potencialo de la partoprena kulturo por civitana engaĝiĝo kaj kreiva sinesprimado estis esplorita de la amaskomunikila esploristo Henry Jenkins. En 2006, Jenkins kaj la kunaŭtoroj Ravi Purushotma, Katie Clinton, Margaret Weigel kaj Alice Robison aŭtoris referaĵon titolitan Confronting the Challenges of Participatory Culture: Media Education for the 21st Century ["Konfrontante la defiojn de la partoprena kulturo: amaskomunikila klerigo por la 21-a jarcento"]. La referaĵo priskribas partoprenan kulturon kiel kulturon:
Márokpapi
Márokpapi estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Vásárosnamény.
Situo
Márokpapi situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Nyíregyháza-Berehove preteriras. Limpasejo en Tivadar troviĝas 11, Vásárosnamény 18, Fehérgyarmat 22 km-ojn.
Famuloj
En la iama Márok naskiĝis ministro Béla Biszku
Peglio (Lombardio)
Peglio estas komunumo de Italio.Val Rezzo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Eŭzebio de Verĉelo kaj Viktoro de Milano.
Najbaras la komunumoj Domaso, Dosso del Liro, Gravedona kaj Livo (CO).
CoRoT-7b
CoRoT-7b estas ekstersunsistema planedo kiu orbitas ĉirkaŭ la stelon CoRoT-7. Unu sistemo de 2 aŭ 3 planedoj estis malkovrita: