cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Bacci
Vivo
Post studoj de teologio en Florenco li ordinitis en la 9.8.1909. Poste li laboris kiel animzorganto kaj profesoro ĉe la porpastra seminario de Florenco (1910-1022). Inter 1922 kaj 1931 li kunlaboris ĉe Ŝtatsekretaria Ofico de la Apostola Seĝo kaj nomumitis en 1923 papa honorkapelano. Ekde 1931 li deĵoris samloke kiel sekretario de la (en 1967 nuligita) sekcio por la brevoj adresotaj al la princoj, alivorte kiel persono respondeca por la latinlingva korespondado de la papo. Sekve li promociigitis je papa domprelateco. En 1960 lia papa moŝto Johano la 23-a igis lin kardinaldiakono kun la titola diakonio de la Baziliko de Sankta Eŭĝeno. En la 5.4.1962 finfine li iĝis titulara arkiepiskopo de Colonia in Cappadocia. Episkopa konsekriĝo venis en la 19.4.1962 de la papo mem kune kun la prefekto de la Kongregacio por seminarioj kaj universitatoj, Giuseppe Pizzardo kaj la prefekto de la Kongregacio por la ordigo de la sakramentoj, Benedetto Aloisi Masella.
Bacci ankaŭ partoprenis la du unuaj kunsidoj de la Dua Vatikana koncilio en 1962 kaj 1963. Li famiĝis ĉe tradiciemuloj pro sia mallonge antaŭmorte elmontrita akrega kritiko pri la liturgiaj reformoj kaj la formo de la nova meslibro. Je la granda miro de vatikanuloj li jam en la 1967-a jaro skribis antaŭparolon por libro de la reformopoziciulo Tito Casini, La tunica stracciata. Skandalis por Bacci antaŭ ĉio la klara malplivalidigo de la latina lingvo eklezilingvece. Por sia tiom ŝatata latino li verkis eĉ leksikono kun novaj vortoj por povi esprimi ĉion de la moderna mondo latinlingve. Tio ankaŭ gravis dumkoncilie kie la latina estis la ununura oficiala idiomo! Krome li senkompromise kontraŭbatalis la komunismon. Entombiĝo estis en la naskiĝurbo. La latinkoncernajn aferojn de Vatikanurbo post la morto de Bacci respondece transprenis la sudtirolano Karl Egger.
Honoroj
En la 15.9.1964 li fariĝis kavaliro de la ordo Ordine civile di Savoia
Anwar Ibrahim
Malaja nomo: La nomparto "Ibrahim" estas patronimo kaj ne familia nomo; la persono nomiĝas Anwar. Anwar Ibrahim (malaje: أنور بن إبراهيم; naskiĝis la 10-an de. aŭgusto 1947 en Bukit Mertajam, Penang, Malajzio ) estas malajzia politikisto kaj estas ĉefministro de Malajzio ekde novembro 2022. En la fruaj 1970-aj jaroj li estis unu el la fondintoj de la islama movado en Malajzio kaj estis implikita en la demokratiiga procezo.Inter 1986-1990 li estis ministro pri edukado. Laŭ lia iniciato, lernejoj kaj la amaskomunikilaro komencis enkonduki norman elparolon de la malaja lingvo, proksime al la elparolo de la indonezia lingvo.
Ibrahim estas unu el la 138 subskribintoj de la malfermita letero "Komuna vorto inter ni kaj vi" (A Common Word Between Us & You), kiun personecoj de Islamo sendis la 13-an de oktobro 2007 al givdantoj de kristanaj eklezioj ĉie (angle: Christian Church Leaders Everywhere .
Kritiko
La 3-an de januaro 2023, Anwar nomumis sian filinon Nurul Izzah kiel la altranga ekonomia kaj financa konsilisto de la ĉefministro, levante dubojn kaj disputojn inter ĉiuj partioj, ankaŭ ekigis kritikon prinepotismo de la registaro.
Arija
Arija [aRIĥa] estas municipo en la plej nordokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. Ĝi estas borde de la Baraĵlago de Ebro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas du loĝlokojn nome Berberana kaj Valpuesta, okupas totalan areon de 6,965 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 118 loĝantojn. Ĝi perdis 1 850 loĝantojn dum la 20-a jarcento (dekomence estis industria loko) pro migrado al urbaj areoj, kiel simile okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 91 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio limas norde kun la Baraĵlago de Ebro, oriente kun la municipo Valle de Valdebezana, sude kun la municipo Alfoz de Santa Gadea kaj okcidente kun suda Kantabrio, precize kun la municipo Las Rozas de Valdearroyo. Pro sia geografia loko povas esti konsiderata kiel parto de la kantabra komarko Campoo. Distas 71 km de Santander, 98 km de Burgoso kaj 118 km de Bilbao. Kiam oni ĉirkaŭveturas la Baraĵlagon de Ebro, plejparte en Kantabrio, oni trairas sudan bordon de Kantabrio, oni venas al malgranda parto de provinco Burgoso en sudorienta, kie estas Arija, kaj orienta partoj, kaj oni revenas al Kantabrio en la norda bordo.
La kvartalo nomita barrio de arriba (supra kvartalo) estas la tradicia loĝloko. La barrio de abajo (supra kvartalo), nomita ankaŭ Vilga, estis konstruita en 1906, pro la instalado de la vitrofabriko de Cristalería Española.
Estis iam rivero Virga, malaperinta pro la baraĵlaga inundo, kaj nun estas Nava, iama alfluanto de Virga. Estas grava elfosejo de silika sablo de la entrepreno SIBELCO, iam Arenas de Arija.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al Alfoz de Santa Gadea, apartenanta al "partido" de Laredo,​ jurisdikcia senjorlando de la markizo de Cilleruelo kaj de la markizo de Aguilar, kiu nomumis suburbestron.
La provinca limigo estis farita en 1821, kaj konfirmita en 1833. La municipoj Arreba, Bricia, Soncillo, Alfoz de Santa Gadea (al kiu apartenis Arija) kaj Valle de Zamanzas pasis al la provinco Burgoso spite sian historian ligon al Santander. En 1838, post aligo fare de la provinco Burgoso, ili klopodis perletere al Santander, al la Kongreso, al la reĝino, peti aligon al la tiama provinco Santandero (nune Kantabrio), ĉar fakte ĝi estis are ĝis tiam apartenanta komplete al la enorma provinco Burgoso, en la tiama regiono Kastilio la Malnova. Tiuj petoj malsukcesis kaj la ligo kun Burgoso iĝis definitiva.​
En 1906 oni instalis la entreprenon Cristalería Española. La posta konstruado de la Baraĵlago de Ebro senigis tiun fabrikon je aliro al la krudmaterialo (gruzo) kaj tial ĝi translokiĝis al Avilés. Ankaŭ la plej parto de la laboristoj translokiĝis al Asturio. En 1930 oni kreis la municipon Arija per separigo de parto de la teritorio de Alfoz de Santa Gadea.
En junio 1932 oni realigis en Arija provojn de glisaviadilo inventita kaj konstruita de la kantabra Juan de Viana, kiuj tute sukcesis kaj estis kontemplataj de centoj de scivolemuloj. La aparato, aluminkolora, montris grandan reziston. Dum la Hispana Enlanda Milito tiu areo estis frontozono, pro kio okazis teruraj rezultoj kaj posta forta subpremado fare de la frankisma partio, ĉar kiel ĉe industria areo estis forta maldekstra loĝantaro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj ĉevaloj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la restaĵoj de la ermitejo, blazondomo, palaca urbodomo, popola arkitekturo, muelejoj, pontoj (kaj novaj kaj malnovaj), industria arkeologio ktp.
34534 Nogueira
34534 Nogueira estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 26-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Eduardo Teixeira Rocha Nogueira, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Portugala Franca Kolegio de Porto, Portugalio.
Thérèse Levasseur
Marie-Thérèse LEVASSEUR ([tɛ.ʁɛz lə.va.sœʁ]; 21a de Septembro 1721 – 12a de Julio 1801; konata ankaŭ kiel Thérèse Le Vasseur, Lavasseur) estis hejma servistino, partnerino kaj amantino de la ĝeneva filozofo Jean-Jacques Rousseau.
Levasseur kaj Rousseau
Reveninta al Parizo, la malriĉa Rousseau amikiĝis kaj iĝis amanto de Thérèse Levasseur, kudristino kiu estis la sola subteno de siaj patrino kaj nombraj malbone zorgitaj filoj. Dekomence, ili ne kunloĝis, kvankam poste Rousseau prenis Thérèse kaj ŝian patrinon por loĝi kun li kiel liaj servistinoj, kaj li mem respondecis pri la ŝarĝo subteni ŝian grandan familion. Laŭ liaj Confessions, antaŭ ŝi translokiĝis kun li, Thérèse faris al li filon krom aliajn kvar infanojn (ne estas fidinda verecigo por tiu nombro). Fakte kelkaj el la samtempuloj de Rousseau kredis, ke la infanoj ne estas liaj. George Sand estis verkinta eseon, "Les Charmettes" (1865. Presita en la sama volumo kiel "Laura" el la sama jaro) en kiu ŝi klarigas kiel Rousseau povus akcepti sian respondecon false. Ŝi citas sian avinon, en kies familio Rousseau estis tutoro, kaj kiu asertis, ke Rousseau ne povas havi filojn.
Rousseau verkis, ke li konvinkis Thérèse forlasi ĉiun el la ĵus naskitoj en orfejon, por la profito de sia "honoro". "Ŝia patrino, kiu timis la malkonvenon de dorlotito, venis en mia helpo, kaj ŝi [Thérèse] permesis, ke oni konvinku ŝin" (Confessions). En sia letero al Madame de Francueil en 1751, li por unua fojo pretendis, ke li ne estis tiom riĉa por zorgi siajn filojn, sed en la Libro 9a de Confessions li havigis la verajn tialojn de lia decido: "Mi tremis pro la penso fidi ilin al familio por ke oni zorgu ilin, por ke ili estu eĉ pli malbone edukitaj. La risko de edukado en orfejo estis multe malpli granda".
Dek jarojn poste, Rousseau faris esplorojn pri la tiama vivo de sia filo, sed oni povis trovi neniom. Kiam Rousseau poste iĝis celebrata kiel teoriulo pri edukado kaj pri infanzorgado, lia abandono de siaj filoj estis uzata de liaj kritikistoj, kiel Voltaire kaj Edmund Burke, kiel la bazo por argumentoj ad hominem.
Věžná (distrikto Žďár nad Sázavou)
Věžná (Wischna) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie. Municipo Věžná troviĝas 7 km sude de urbo Bystřice nad Pernštejnem en valo de rivereto Nedvědička. Ĝi konsistas el tri lokaj partoj: Věžná, Jabloňov kaj Pernštejnské Janovice. Al Věžná apartenas ankaŭ solejo Veselka kaj du domoj en Suché Louky.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1376.
Berezne
Berezne (Березне) estas urbo en Rivna provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Societo de la besarabigermanoj
Societo de la besarabigermanoj (Bessarabiendeutscher Verein, Ассоциация бессарабских немцев) havas sidejon sian en Stutgarto, Germanujo. En ĝi kolektiĝis besarabigermanoj kiuj forlasis la patrujon en 1940 kaj ties praidoj. Celo ĝia estas la servado de la kulturo kaj de la valoroj de tiu ĉi etno kies prapatroj enmigris en Novorusion en la 19-a jarcento. Ekde januaro 2009 ĝi responsis ankaŭ por germanoj el Dobroĝo kaj Bulgarujo.
Sidejo
La societa sidejo estas en la stutgarta ejo Haus der Bessarabiendeutschen. En Hanovro funkciis filio. Estrino estas ekde 2019 Brigitte Bornemann; la estraron konsistigas 15 anoj kaj la federacia afergvidanto Hartmut Knopp. La plej granda kvanto da anoj estas en Baden-Virtembergo. En 2018 la nombro da membroj estis de ne tute 1900 personoj.
Dubrovicja (stacidomo)
Dubrovicja (Дубровиця) estas fervoja stacio en Dubrovicja (Rivna provinco), urbo en Ukrainio.
Societo de la besarabigermanoj
Sidejo
En la centro stutgarta troviĝas la muzeo Heimatmuseum der Deutschen aus Bessarabien und der Dobrudscha kaj ekde 2009 ekzistas kroma eksponejo en la frua patrujo Besarabio mem: temas pri Edwin-Kelm-muzeo en Mirnopilja (Arcis), Odesa provinco. La longjara federacia estro de Landsmannschaft der Bessarabiendeutschen, Edwin Kelm estis akirinta tie meze de la 1990-aj jaroj la iaman farmbienon de la geavoj. Li restaŭrigis la bienon kreante tutan vilaĝan muzeon.
Ofertoj
En 2009 formiĝis historia komisiono por esplori science la vivon kaj agadojn de la besarabigermanoj dum la tempo de naziismo.
Busswil BE (stacidomo)
Busswil BE estas fervoja stacidomo en Lyss, Svislando.
Dubrovicja
Dubrovicja (Дубровиця) estas urbo en Rivna provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2016.
Cikloheksila metakrilato
Cikloheksila metakrilato aŭ metakrilato de cikloheksilo estas organika nesaturita komponaĵo, apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de metakrilata acido kaj cikloheksanolo, senkolora likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj polimerigaj reakcioj.
Sophie d'Houdetot
Elisabeth Françoise Sophie Lalive de Bellegarde, grafino d'Houdetot (18a de Decembro 1730 – 28a de Januaro 1813) estis franca nobelino. Ŝi estas memorita ĉefe pro la mallongdaŭra sed intensa amo kiun ŝi inspiris al Jean-Jacques Rousseau en 1757, sed ŝi estis ankaŭ dum kvindek jaroj en rilato kun la poeto kaj akademiulo Jean François de Saint-Lambert.
Rousseau klopodis tiun ne plenumitan amaferon kun la 25-jaraĝa Sophie d'Houdetot, kio parte inspiris lian leternovelon, Julie, ou la nouvelle Héloïse (bazita ankaŭ sur la memoroj de lia idilia rilato de juneco kun Mme. de Warens). Sophie estis la kuzino kaj la hejmgasto de la patronino kaj gastiganto de Rousseau nome Madame d'Épinay, kiun li traktis ege maljuste.
Radiviliv (stacidomo)
Radiviliv (Радивилів) estas fervoja stacio en Radiviliv (Rivna provinco), urbo en Ukrainio.
Valle de Valdebezana
Valle de Valdebezana [BAlje debaldebeZAna] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. Ĝi estas borde de la Baraĵlago de Ebro.
La loknomo Valle de Valdebezana povas esti komprenebla etimologie kiel Valo de la Valo de Bezana (kiu estas unu el la loĝlokoj).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 156,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 456 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 4 100 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. Ĝi distas 86 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Dum la 18-a jarcento la altfornoj de la Reĝa Fabriko de Artilerio de La Cavada kiu liveris kanonojn al la armeo kaj al la mararmeo postulis grandan kvanton de brulligno por ekhavi karbon, kaj por tio oni forhakis arbarojn de Valdebezana kaj de aliaj proksimaj valoj.
La provinca limigo estis farita en 1821, kaj konfirmita en 1833. La municipoj Arreba, Bricia, Soncillo, Alfoz de Santa Gadea (al kiu apartenis Arija), Valle de Valdebezana kaj Valle de Zamanzas pasis al la provinco Burgoso spite sian historian ligon al Santander. En 1838, post aligo fare de la provinco Burgoso, ili klopodis perletere al Santander, al la Kongreso, al la reĝino, peti aligon al la tiama provinco Santandero (nune Kantabrio), ĉar fakte ĝi estis are ĝis tiam apartenanta komplete al la enorma provinco Burgoso, en la tiama regiono Kastilio la Malnova. Tiuj petoj malsukcesis kaj la ligo kun Burgoso iĝis definitiva.​ ​
En la areo okazis konfliktoj dum la Karlismaj Militoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj ĉevaloj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.
La municipoj Valle de Valdebezana, Arija kaj Alfoz de Santa Gadea unuiĝis per brutobredista asocio por promocii la komercigon de la viando de ĉevalo el bredraso potro hispano-bretón. Tiu indiĝena raso konsistas el ĉirkaŭ 800 ĉevalinoj en la provinco Burgoso.
Dotzigen (stacidomo)
Dotzigen estas fervoja stacidomo en Dotzigen, Svislando.
El artista y la modelo
El artista y la modelo (La artisto kaj la modelino) estas hispana nigrablanka filmo de 2012 reĝisorita de Fernando Trueba kaj kunverkita de Jean-Claude Carrière.
Intrigo
Somero 1943, ie en okupaciita Francio, proksime al la hispana landlimo, vivas maljuna kaj fama skulptisto, iom for de la tumulta vivo urba. Je la alveno de hispana junulino fuĝinta el koncentrejo de rifuĝintoj kaj kiu servas al li kiel muzo, renaskiĝas en li la deziro relabori kaj skulpti sian lastan verkon. En montara ateliero, dumlabore, modelino kaj artisto parolas pri ĉio.
23495 Nagaotoshiko
23495 Nagaotoshiko estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazurō Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
20148 Carducci
20148 Carducci estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de teamo da  de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Giosuè Carducci (1835 – 1907), itala poeto, verkisto, literatura kritikisto kaj instruisto. Li estis, en 1906, la unua italo, kiu ricevis la Nobel-premion pri literaturo.
Radiviliv
Radiviliv (Радивилів) estas urbo en Rivna provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Stormworks: Build and Rescue
Stormworks: Build and Rescue estas videoludo kreita de brita kompanio Geometa (antaŭe konata kiel Sunfire Software). La ludo estis eldonita en jaro 2018.
Françoise-Louise de Warens
Françoise-Louise de WARENS, denaske Louise Éléonore de la Tour du Pil, nomita ankaŭ Madame de Warens (31a de Marto 1699 – 29a de Julio 1762 ), estis bonfarantino kaj amantino de Jean-Jacques Rousseau.
Strachujov
Strachujov (Strachojow) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Françoise-Louise de Warens
Françoise-Louise de Warens kaj Rousseau
Alveninte en Savojon Rousseau rifuĝiĝis ĉe romkatolika pastro, kiu prezentis lin al Françoise-Louise de Warens, tiam 29-jaraĝa. Ŝi estis nobelulino de protestanta deveno kiu separiĝis el sia edzo. Kiel profesia prozelitistino, ŝi ŝajne estis dungita de la reĝo de Piemonto por helpi konverti protestantojn al katolikismo. Ili sendis la knabon al Torino, nome ĉefurbo de Savojo (kiu inkludis Piemonton, en tio kio estas nuntempe Italio), por kompletigi sian konverton. Tio rezultis en la fakto, ke li devis senigi sin el sia ŝtataneco de Ĝenevo, kvankam li poste devos reveni al kalvinismo por reakiri ĝin. Konvertinte sin al katolikismo, kaj de Warens kaj Rousseau estis ŝajne reagante al la insistemo de kalvinismo al la koncepto de la kompleta depravacio de homo. De Warens, deisto laŭ klino, estis allogita al katolikismo pro ties doktrino de pardono de pekoj.
Strachujov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1361.
María Dolores Pradera
María Dolores Fernández Pradera (Madrido; 29a de Aŭgusto 1924 - 28a de Majo 2018​), arte María Dolores Pradera, estis hispana kantistino kaj aktorino. Ŝia arta kariero startis en 1943 estante unua figuro de teatro,​ poste kiel kinaktorino kaj finfine kantistino ĉefe por koncertaj spektakloj.
Françoise-Louise de Warens
Françoise-Louise de Warens kaj Rousseau
Trovante sin memresponsa kaj libera, ĉar kaj lia patro kaj lia onklo pli malpli senigis el li, la adoleskulo Rousseau subtenis sin dum ioma tempo kiel servisto, sekretario kaj tutoro, vaganta en Italion (Piemonton kaj Savojo) kaj Francio. Dum tiu tempo, li loĝis kun aŭ sen Sinjorino de Warens, kiun li idoligis kaj nomis sian maman. Kontentega pri lia devoteco, de Warens klopodis helpi lin starti en profesio, kaj aranĝis formalan muzikan instruadon por li. Dum ioma tempo, li por mallonge ĉeestis en seminario kun la ideo iĝi pastro.
María Dolores Pradera
Pro la sukceso de siaj diskaj registraĵoj, ŝi faris turneojn tra diversaj landoj, speciale en Hispanameriko, kaj dediĉis sin entute al kantado ekde komenco de la 1970-aj jaroj.​ Pro sia laboro, ŝi atingis tutmondan famon por disvastigi kelkajn ĝenrojn de la hispanamerika popolmuziko kaj de la hispana popolkanto kaj la verkaron de siaj plej grandaj aŭtoroj. Pro sia personeco sur la scenejo, sia basa kaj forta voĉo kaj eleganta gestaro, ŝi estis​ populare konata kiel La Gran Señora de la Canción (La Granda kantodamo).
Françoise-Louise de Warens
Françoise-Louise de Warens kaj Rousseau
Kiam Rousseau atingis 20-jaraĝon, de Warens akceptis lin kiel sia amanto, dum ŝi intimis ankaŭ kun helposervisto de sia hejmo. La seksa aspekto de tiu amrilato (nome ménage à trois) konfuzis Rousseau kaj malkontentigis lin, sed li ĉiam konsideris de Warens la plej granda amo de sia vivo. Sufiĉe malavara elspezemulino, ŝi havis grandan bibliotekon kaj emis distriĝi per muziko kaj ofte aŭskultis ĝin. Ŝi kaj ŝia etoso, nome kleraj membroj de la katolika klerikaro, enkondukis Rousseau al la mondo de beletroj kaj ideoj. Rousseau estis estinta indiferenta studento, sed dum siaj 20-aj jaroj, kiuj estis markitaj per longaj atakoj de hipokondrio, li entuziasmiĝis per la dediĉo al la studo de filozofio, matematiko, kaj muziko. Estante 25-jaraĝa, li ricevis malgrandan heredon el sia patrino kaj uzis parton el tio por repagi al de Warens pro ŝia financa subteno al li. Estante 27-jaraĝa, li enposteniĝis kiel tutoro en Liono.
María Dolores Pradera
Ŝia partopreno en la arta etoso ebligis, ke ŝi rilatis kun diversaj gravuloj, inter kiuj elstaras hispanoj Amparo Rivelles, Lola Flores, Francisco Rabal, Marifé de Triana, Rocío Jurado, Amaya Uranga, Carlos Cano, Joaquín Sabina, Luis Alegre; la kolombia Helenita Vargas, la meksikaj Chavela Vargas kaj Lola Beltrán kaj la argentinanoj Alberto Cortez kaj Mercedes Sosa, inter aliaj. Ŝi estis la unua hispanino kiu kantis en la Royal Albert Hall de Londono kaj ŝi ludis ankaŭ en Madison Square Garden de Novjorko.​
Eksteraj ligiloj
​
Hiroshi Nagata
Hiroŝi NAGATA (japane ヒロシ 永田, per sistemo Hepburn Hiroshi Nagata, naskiĝis en 1949, do nun aŭ  jarojn aĝa) estas japana psikologo kaj esperantisto, lingvisto kaj universitata instruisto, kiu interalie menciindas kiel esperantlingva verkisto. Ĝis sia pensiiĝo li aktivis kiel universitata instruisto en la Okajama universitato (岡山大学, Okajama Daigaku).
Liebe deinen Nächsten
Amu vian proksimulon (Liebe deinen Nächsten) estas romano de Erich Maria Remarque kiu sekvas la sorton de germanaj rifuĝintoj kiuj estis senigitaj de siaj identigiloj kaj havis nek atestilojn nek permesilojn por setli kaj labori en alia lando.
Remarque komencis la verkadon pri la romano en 1938, en Svislando, sed la romano unue estis publikigita, en daŭrigoj, en Usono sub la titolo Flotsam (signifante "Flosantaĵo"), en la gazeto Collier's Weekly, komence de julio 1939 kaj en 1941 aperis en libroformo publikigita fare de la eldonejo Little, Brown kaj Kompanio.
Laŭ la romano, usona filmo nomita So Ends Our Night estis produktita fare de direktoro John Cromwell kaj ĉefrolita de Frederick March, Margaret Solaban kaj Glenn Ford.
La intrigo kaj priskriboj multflanke retroviĝas nuntempe je aliaj enmigrintoj el multaj landoj al Eŭropo.
La dediĉo
Post kiam Remarque forlasis Nazian Germanion, liaj familianoj restis tie, inkluzive de lia kara fratino Elfriede Scholz. La fratino estis suspektita de la aŭtoritatoj pri deklaroj kontraŭ la reĝimo, juĝita, kondamnita al morto kaj en 1943 ekzekutita per senkapigo. Tiuj ĉi detaloj iĝis konataj al Remarque nur post la fino de la Dua mondmilito kaj tiam li dediĉis al sia fratino tiun ĉi romanon.
Historia fono
La romano priskribas malfacilan tempon ĵus antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito en Eŭropo, kiam la NSDAP potenciĝis en Germanio. La tragedio de la juda loĝantaro de Germanio montriĝas nekredeble, profunde kaj realisme - subite ili estis konsiderataj la plej malalta klaso, maldungitaj de siaj laborpostenoj, senigitaj de siaj rajtoj, iliaj dokumentoj konfiskitaj kaj ili senditaj eksterlanden. La sistemo de denuncoj kaj provoko por persona gajno frakasas justecon. Pli kaj pli grandegaj armeoj de elmigrintoj estas devigitaj forlasi sian patrujon kaj serĉi rifuĝon eksterlande. La akre pliigita enfluo de elmigrintoj al eŭropaj landoj kondukas al streĉiĝo de rimedoj por kontraŭbatali la kontraŭleĝan novloĝantaron. Homoj estas devigitaj vagi de unu lando al alia, kaj ĉiam kaŝiĝi de la polico, pro la sola kulpo de siaj ekzisto kaj identeco. Akiri restadpermeson ofte estas neebla tasko, estas eĉ pli malfacile akiri laborpermeson. Sur la fono de la ĝenerala frenezo de la sistemo, krevanta ĉe la kudroj, la aŭtoro montras la malfacilan sorton de la tiamaj homoj, kiuj ne perdis la kapablon ami la vivon.
Intrigo
En la centro de la intrigo estas tri roluloj, Josef Steiner, germano kaj emerita veterano de la Unua Mondmilito kiu estis persekutita en Nazia Germanio pro siaj opinioj, deviginte postlasi sian amatan edzinon, li fuĝis kaj vojaĝas sen pasporto; kaj Ludwig Kern, dudek-jaraĝa medicina studento duonjuda kiu estis senigita de siaj civitaneco kaj pasporto pro sia deveno de juda patro, kaj Ruth Holland, orfigita juda studentino, kies patro perdis sian vivon en milito por Germanio, kiu estis devigita eskapi Germanion pro sia judismo post kiam ŝia germana fianĉo forlasis ŝin kiam lia nomo estis publikigita en la gazeto pro lia persona rilato al judino.
La roluloj klopodas pluvivi de tago al tago kaj en la procezo iliaj vivvojoj intersekcas kaj ili kunrilatiĝas unu la alian - Ruth kaj Ludwig enamiĝas. La intrigo, sekvante la protagonistojn, transsaltas inter Germanio, Ĉeĥoslovakio, Svislando, Aŭstrio kaj Francio, landoj al kiuj rifuĝintoj alvenas kaj el kiuj ili estas deportitaj. Tiu nervŝiriga procezo de musa-kata luktado kun la malbonvenigaj aŭtoritatoj ofte okazas multfoje kiam, havante neniun alian esperon por pluvivi, la rifuĝintoj denove ŝtele preterpasas la landlimon kaj denove estis kaptitaj, kondamnitaj al malliberejo kaj deportitaj.
La agado de la romano komenciĝas en Vieno. Grupo de enmigrintoj-rifuĝintoj de Germanio estas arestita kaj prenita al arestejo. Steiner kaj Kern estas inter ili. Ili baldaŭ estas forpelitaj el Aŭstrio. Ili transiras la limon kun Ĉeĥoslovakio. Kern iras al Prago kaj Steiner revenas la saman nokton trans la verdan limon al Aŭstrio. Li provas akiri pasporton. Por povi kontraŭleĝe aĉeti ĝin, li uzas siajn plej akrajn kapablojn, kaj mensajn kaj fizikajn. Interalie li laboras kiel kelnero kaj poste kiel cirka klarvidisto. Kern kontentiĝas pri provizora loĝpermeso en Ĉeĥoslovakio. Tie li renkontas junan judinon - Ruth Holland. Post revenado al Aŭstrio, li trovas Steiner, kiu helpas al Ludoviko kaj Ruth pluvivi en malfacila situacio. La sortoj de tiuj tri interplektiĝas kaj kuras ĉie en la romano. La intrigo de la romano moviĝas sinsekve al Svislando, Francio, kaj tiam al Berlino. Kun sia falsa aŭstra pasporto, Steiner finfine iras reen al Germanio por diri adiaŭon al sia forvelkanta edzino. Post ŝia morto, li estas arestita kaj torturita fare de Gestapo. Dum daŭre en la hospitalo, Steiner rapidas for el fenestro kaj mortigas sian torturiston kun li. Holando kaj Kern ricevis bienon kaj kun ĝi la ŝancon forlasi Eŭropon al Meksiko.
La herooj provas malsukcese ekloĝi ie ajn, sed ĉar ili ne havas la rajton resti laŭleĝe, ofte sen laboro, en ĉiu el tiuj lokoj ili alfrontas indiferentecon, perfidon kaj ekspluaton – kontraŭe al la biblia ordono laŭ kiu la romano estas nomata. En ekstremaj situacioj homa vivo montriĝas kaj altvalora kaj delikata. En situacioj kiuj ofendas la homan dignon, la herooj de la romano provas konservi lojalecon, amon kaj solidarecon. Krom la ĉeffiguroj, la romano prezentas tre diversan galerion de aliaj rifuĝintoj, la plekton de iliaj vivoj, ilian lukton por pluvivi, plejofte en teruraj kondiĉoj, farante malnoblajn kaj noblajn farojn, sur la fono de realisma priskribo de la periodo ĵus antaŭ la Dua Mondmilito.
Eltiraĵoj
''"Al Ĝojo," Vogt diris distrite, kvazaŭ parolante al si mem. “Jes, ĝojo estas la forlasita filino de pacienco kaj toleremo. Sed bedaŭrinde ĝi iĝis viktimo de nia tempo. Kaj multaj pliaj aferoj; scio, humileco kaj trankvila kapitulaco al neebleco ĉiuj suferis la saman sorton. Ĉiuj ĉi eskapis el la baraka idealo, kiu hodiaŭ senlace klopodas ripari la mondon.''
Charlotte Alington Barnard
Charlotte Alington Barnard (1830-1869), konata ankaŭ kiel Claribel laŭ sia plumnomo, estis angla poeto kaj komponistino.
Claribel komencis verki poezion kiel infano kaj iĝis unu el la plej popularaj kaj sukcesaj komponistoj de baladoj en la 1860-aj jaroj en Anglio.
Vivo
Ŝi studis muzikon kun la pianisto William Henry Holmes kaj la fama kantisto kaj komponistino Charlotte Sainton-Dolby (V. en m. 155). Charlotte Barnard estis produktiva baladisto kaj himnoverkisto. En la dek jaroj inter la publikigo de ŝia unua verko kaj ŝia morto, en la aĝo de 38, preskaŭ 100 komponaĵoj aperis en la listoj de eldonistoj, kaj preskaŭ 25 pli estis publikigitaj poste.
Plej multaj el ŝiaj verkoj estis "salonaj baladoj”, origine destinitaj por hejma muzik-ludado. Sed danke al la komerca lerteco de la du ĉefaj subtenantoj de Claribel, ŝia eldonisto John Boosey kaj ŝia instruistino Charlotte Sainton-Dolby, la kanzonoj de Claribel atingis ĉiam pli grandajn spektantarojn kaj ĉiam pli profesiajn stadiojn. Ŝi estis priskribita kiel "unu el la komerce plej sukcesaj baladkomponistoj” de tiuj jaroj.
Tiam, kiel nun, estis rivaleco inter "serioza" kaj "populara" muziko. Muzikrecenzistoj kritikis la baladojn de Claribel pro ilia troa sentimentaleco, sed aliflanke la publiko postulis bisojn ĉiufoje kiam ili estis prezentitaj. En tempo kiam koncertoj estis la sola maniero por aŭdi novajn kantojn, Claribel havis la maloftan distingon de ekskluziva kontrakto kun Boosey and Sons, grava muzikeldonejo, kiu havis proksimume 45 el ŝiaj verkoj en sia katalogo.
Whitney Thompson asertas ke Claribel “''estis la unua komponisto en Anglio se temas pri ricevi tantiemon (procenton de la profitoj) por la vendo de partituroj. Laŭ multaj manieroj, ŝia kariero anoncis la komercmodelojn de la moderna muzika industrio."''
Kun la havebleco de partituroj kaj pianoj en viktoriaj hejmoj, la kanzonoj de Claribel trovis larĝan kaj entuziasmajn ĝuantojn. Ili ne estis tro malfacile kanti kaj la piana akompano estis relative facila.
En la 1860-aj jaroj kaj la lasta parto de la 19-a jarcento, ŝiaj baladoj estis prezentitaj fare de la plej famaj kantistoj. Hodiaŭ, la nura kanzono de Claribel kiu estas vaste konata estas "Revenu al Erin". Tamen, ĝi estas ĝenerale nomita irlanda popolkanto kaj estas trovita en multaj kanzonaj popolkolektoj. En la fruaj jaroj de la 20-a jarcento, Nellie Melba kaj John McCormack, du el la plej elstaraj tiamaj kantistoj, registris tiun baladon kiuj daŭre estas haveblaj, bonŝance transdonitaj de la vaksa cilindro al pli modernaj iloj. Ĝi ankaŭ estis kantita fare de Maureen O'Hara en la filmo The Quiet Man (1952).
Elektitaj verkaĵoj
poezio kaj Prozo
Himnaj Melodioj
Baladoj kaj Kantoj
Solluda Piano
Kolektoj
Vidu ankaŭ
Anglalingvaj himnverkistinoj (de la 18a ĝis la 19a-jarcento)
Stará Chodovská
Stará Chodovská (Stelzengrün) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Chodov, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Chodov. Estas ĉi tie registritaj 88 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Stará Chodovská estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,68 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1523.
Etila benzila butila dutiofosfato
S-etila S-benzila O-butila dutiofosfato aŭ S-etila S-benzila O-butila dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido, etanolo, benzila alkoholo kaj butanolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. S-etila S-benzila O-butila dutiofosfato posedas 13 karbonatomojn, 21 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. S-etila S-benzila O-butila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Aranda
Aranda estas komarko de komunumo Aragono, en Hispanio, en la sudokcidenta pinto de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas en la Ebra baseno kaj ĝia ĉefurbo estas Illueca.
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 13 municipojn:
Geografio
Parto de ĝia teritorio estas okupata de la Natura Parko Moncayo, kiu estas en la provinco Zaragozo, en sia limo kun la provinco Soria, okupante parton de la komarkoj Aranda, Campo de Borja kaj Tarazona y el Moncayo. Ĝi kuŝas sur la deklivoj de la monto Moncayo, nome la plej alta montopinto de la Iberia Sistemo, precize en sia norda deklivaro, pli malvarma kaj malseka. Ĝi okupas partojn de la municipaj teritorioj de Añón, Calcena, Litago, Lituénigo, Purujosa, San Martín de la Virgen de Moncayo, Talamantes, Tarazona kaj Trasmoz.
La industrio fokusas al la produktado de ŝuoj en Illueca kaj Brea de Aragón, kie same koncentriĝas plej granda parto de la loĝantaro. Inter sia heredo elstaras la kastrlo de la Papo Luna en Illueca, la kastelo de Jarque de Moncayo, la Konvento de la Dominikanoj en Gotor kaj la kastelo de Mesones de Isuela, nome fortikaĵo de la 15-a jarcento.
Miklós Tolnai
Miklós Tolnai [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tolnai Miklós estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia familia nomvarianto estis Tolnay [tolnai].
Miklós Tolnai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Tolnai komencis sian aktoran karieron en 1959 kiel porokaza prezentisto. Ekde 1964 li apartenis al provincaj teatroj (Teatro Csokonai (Debrecen) (1964–1966), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1966–1968), Teatro Jókai (Békéscsaba) (1968–1970), Nacia Teatro (Szeged) (1970–1976)). Li ludis en la ĉefurbo en la jam ne ekzistanta teatro, poste en Teatro de Kecskemét inter 1981–1983, pli poste li estis membro de ĉefurbaj teatroj (Teatro József Attila (1983–1989), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1989-2000), fine de Teatro Magyar). Intertempe li havis ankaŭ filmajn taskojn.
La serva padrona
La serva padrona, aŭ La servistino dommastriniĝinta aŭ pli simple La servistino dommastrina, estas intermède de 1733 de Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736) por libreto de Gennaro Federico, laŭ la teatraĵo de Jacopo Angello Nelli. Ĝi estas ĉirkaŭ 40 minutojn longa, en du partoj sen uverturo, kaj estis verkita kiel malpeza distraĵo inter la aktoj de la serioza opero de Pergolesi nome Il prigionier superbo. Pli specifice ĉiu el la du partoj, kies agado okazs en la sama vestejo, ludita dum intermezo de la tri-akta opero por distri la personojn kiuj restis sur siaj sidlokoj.
La libreto de Federico estis muzikigita ankaŭ fare de Giovanni Paisiello, en 1781.
Intrigo
Uberto, maljuna fraŭlo, estas malsana kaj senpacienta kun sia servistino, Serpina, ĉar ŝi ne rapide alportis la ĉokoladon. Serpina iĝis tiom aroganta ke kredas esti la dommastrino. Fakte kiam Uberto alvokas sian serviston Vespone petante necesaĵon por eliri, Serpina malpermesas lin eliri el la hejmo, kaj ŝi precizas, ke la mastro devas obei ŝiajn ordonojn ("Stizzoso, mio stizzoso"). Uberto tiam ordonas al Vespone serĉi edzinon por li por povi liberiĝi el Serpina. Serpina konvinkas Vespone helpi ŝin al trompo por ke la mastro edziĝu al ŝi. Li ŝajnigas esti soldato nome Tempesta pretendante ŝin kaj tion informas ŝi al Uberto. Ŝi estus lasante la hejmon kaj pardonpetas pro sia konduto ("A Serpina penserete"). Vespone, maskita kiel Tempesta, postulas enorman doton. Uberto malakceptas pagi tion. Tempesta minacas: aŭ li pagu la doton aŭ li mem devas edzinigi ŝin. Uberto akceptas la edzinigon de Serpina. Serpina kaj Vespone malkaŝas la trompon; sed Uberto konstatas, ke li amas la junulinon ekde la komenco kaj akceptas la geedzecon; finfine Serpina estos la vera dommastrino ("Caro, Gioia. Oh Dio").
Jean-Étienne Liotard
Jean-Étienne LIOTARD (Franclingva prononco: ​[ʒɑ̃n‿etjɛn ljɔtaʁ]; 22a de Decembro 1702 – 12a de Junio 1789) estis svisa pentristo, fakulo kaj komercisto pri arto. Li estis plej bone konata pro siaj portretoj en paŝtelo, kaj por la verkoj el sia restado en Turkio. Hugenoto de franca deveno kaj ŝtataneco de la Respubliko Ĝenevo, li naskiĝis kaj mortis en Ĝenevo, sed pasigis plej el sia kariero en restadoj en ĉefurboj de Eŭropo, kie ŝiaj portretoj estis multe menditaj. Li laboris en Romo, Istanbulo, Parizo, Vieno, Londono kaj aliaj urboj.
Liotard vizitis Istanbulon kaj pentris nombrajn paŝtelaĵojn de turkaj ĉiutagaj scenoj; li plue vestis turkajn vestojn dum multo de la tempo reen en Eŭropo. Uzi modernajn vestojn estis konsiderata neheroa kaj neeleganta en historia pentrarto por uzi mezorientajn scenejojn.
En 1762 li pentris portretojn en Vieno, kiel de Marie Antoinette; en 1770 en Parizo. Alia vizito al Anglio sekvis en 1772, kaj en la du venontaj jaroje lia nomo figuris inter la ekspoziciantoj de la Reĝa Akademio. Li revenis al sia naskurbo en 1776. En 1781 Liotard publikigis sian Traité des principes et des règles de la peinture. En siaj lastaj tagoj li pentris aĵpentraĵojn kaj pejzaĝojn. Li mortis en Ĝenevo en 1789.
José Luis Cuerda
Ŝlosila figuro de la hispana kinarto de la 20-a kaj komenco de la 21-a jarcentoj, estas konsiderata kiel unu de la plej gravaj reĝisoroj, kiel de filmoj kiel La lengua de las mariposas, adaptaĵo de rakontoj de Manuel Rivas, El bosque animado, versio de la samnoma novelo de Wenceslao Fernández Flórez, kaj la tetralogio de la «superrealisma-rurismo», komponita per Total, Amanece que no es poco —majstroverka komedio de la hispana kinarto—, Así en el cielo como en la tierra kaj Tiempo después. Li ricevis nombrajn agnoskojn inter kiuj elstaras kvar premioj Goya, la Ormedalo de Belarto kaj la Granda Kruco de la Civila Ordeno de Alfonso la 10-a.
Biografio kaj kariero
Estante infano li studis tri jarojn en seminario. Ekstudis juron, sed li abandonis tiun karieron por iĝi teknikisto de radio kaj televido translokiĝinta al Madrido en 1962. En 1969 li eklaboris en TVE, kie li kunlaboris en informaj servoj kaj poste en kulturaj programoj. En 1977, li debutis kiel reĝisoro de fikcio per la adaptaĵo por Televisión Española de El túnel, bazita sur la samtitola novelo de Ernesto Sabato.
Ekster televido, en 1982 li reĝisoris sian unuan longan filmon por kino Pares y nones, en la kadro de la nomita «madrida komedio». Inter 1985 kaj 1989 li laboris kiel profesoro en la Fakultato de Belartoj de la Universitato de Salamanko. Lia sekvanta filmo nome El bosque animado (1987) malfermis en lia kariero novan etapon karakterizitan per «absurda humuro». Post unu jaro aperis lia majstroverko kaj biletvenda sukceso: nome Amanece, que no es poco (1988). Kun Así en el cielo como en la tierra (1995) kaj Tiempo después (2018) li kompletigis specon de tetralogio de absurda humuro kiel komuna elemento, komencita per Total.
Kiel produktoro, li estis la unua produktoro kaj iel malkovrinto de Alejandro Amenábar. Li produktoris liajn filmojn Tesis (1996) kaj Abre los ojos (1997). Per La lengua de las mariposas (1999) li montris rigardon dekomence afablan sed poste akregan de la Hispana Enlanda Milito el la rilato de infano kun lia instruisto.
Emma Cohen
Emmanuela Beltrán Rahola, plej ofte konata kiel Emma COHEN (Barcelono, 21a de Novembro 1946 - Madrido, 11a de Julio 2016),​ estis hispana aktorino kaj verkistino.
Ŝi ekkarieris en teatro dum ŝi ankoraŭ studis juron, kion ŝi forlasis. Tiukadre ŝi aktoris por Marat-Sade, kun Adolfo Marsillach, Un enemigo del pueblo (1972) kun Fernán Gómez, La lección de anatomía (1977), El alcalde de Zalamea (1979), Domingo burgués (1979), Los domingos, bacanal (1980),​ El gran teatro del mundo (1981), El rey ciervo (1981), Del rey Ordás y su infamia (1983), Ivanov (1983), Ojos de bosque (1986), kaj Kean (1990).
En kino ŝi debutis en 1968 per la filmo Tuset Street, de Jorge Grau, protagonistigita de Sara Montiel. Ekde 1972 ŝi apartiĝis de la konata kiel Skolo de Barcelono, kun kiu ŝi estis ludinta dekomence kaj ekfaris pli komercan kinon. Laŭlonge de tiu jaroj ŝi partoprenis en kinkomedioj de Mariano Ozores, kiel Celedonio y yo somos así, terorfilmoj, kiel La semana del asesino de Eloy de la Iglesia, aŭ erotikaj filmoj. Unu de la plej kuriozaj filmoj de tiu etapo estas sendube Las petroleras (Les pétroleuses), aparta vakera filmo en kiu Brigitte Bardot kaj Claudia Cardinale ĉefrolis. Ŝi laboris ankaŭ por tiu kiu estis poste ŝia edzo, nome Fernando Fernán Gómez, en filmoj ¡Bruja, más que bruja! (1977), Mambrú se fue a la guerra (1985), El viaje a ninguna parte (1986) kaj El mar y el tiempo (1989).
ŝi dediĉis sin ankaŭ al verkado, kaj krom verki scenarojn, ŝi publikigis la jenajn librojn:
Ŝi edziniĝis en 2000 kun la aktoro kaj reĝisoro Fernando Fernán Gómez, kun kiu ŝi havis amrilaton ekde la 1970-aj jaroj, kio estis interrompita dum ĉirkaŭ unu jaroj, kiam Emma vivis amaferon kun la verkisto Juan Benet, sed ŝi revenis ĉe Fernán Gómez kaj restis ĝis lia morto en 2007. Ŝi mortis pro kancero en Madrido la 11an de julio 2016 estante 69-jaraĝa.​
21236 Moneta
21236 Moneta estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Ĝi estis malkovrita la de teamo da  de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Ĝi estis nomita en memoro de Ernesto Teodoro Moneta (1833 – 1918), itala ĵurnalisto, revolucia soldato kaj, poste, pacisto. Li ricevis la Nobel-premion pri paco en 1907 “ pro sia laboro en la presita gazetaro kaj en propacaj mitingoj, kaj publikaj kaj privataj, por la intekompreno inter Francio kaj Italio. ” Lia moto « In varietate unitas ! » poste inspiris la moton de Eŭropa Unio.
Université Paris-Nanterre
La Universitato Paris-Nanterre (Université Paris-Nanterre) estas unu el la sep universitatoj en Parizo.
La universitato specialiĝas pri plurdisciplina ekonomiko, homscienco kaj sociaj sciencoj, juro, literaturo, psikologio kaj politika scienco.
La universitato estas la heredanto de la Fakultato de Leteroj kaj Homarscienco, fondita en 1964, kaj de la Fakultato de Juro kaj Ekonomiko, establita en 1966 por mildigi obstrukciĝon ĉe la Sorbonne. Ĝi estis la sceno de okazaĵoj markantaj la akademian mondon en la malfruaj 1960-aj jaroj.
Péter Marót
Péter Marót, laŭ hungarlingve kutima nomordo Marót Péter estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.
Péter Marót naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Marót skermis en sportkluboj en Budapeŝto inter 1957–1980. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono dufoje (1972, 1975). Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1972 kun arĝenta kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua en 1973. Li akiris trejnistan diplomon en 1968 en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, poste li studis psikologion en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li finis sian sportkarieron en 1980, poste li estis trejnisto, ankaŭ restoraciestro. Baldaŭ pro apopleksio li povis iri per rulseĝo. Fine li mortis pro aŭtoakcidento.
Lajos Maszlay
Lajos Maszlay naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Maszlay maturiĝis en 1922 en sia naskiĝurbo, poste li akiris oficiran diplomon en Ludovika Akademio (militista akademio en Hungario) en 1926. Post la diplomo li servis en la armeo, nature li batalis dum la 2-a mondmilito, poste li havis postenon en la defenda ministerio. Li ricevis premion en 1948. Lia edzino naskis filon en 1953.
Sporta kariero
Lajos Maszlay skermis en pluraj sportkluboj inter 1931-1953 en ĉiuj 3 skermobranĉoj. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono 24-foje (nur unufoje individue). Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1948 kaj Somera Olimpiko 1952 kun 2 bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje (1933, 1935, 1937). Li finis sian sportan karieron en 1953.
Junta de Traslaloma
Junta de Traslaloma [ĤUNta detraslaLOma] estas municipo en la nordo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Junta de Traslaloma povas esti komprenebla etimologie kiel Konsilio de Malantaŭ la Monteto.
Sestrica
Sestrica [sesTRIka] estas municipo de Hispanio, en la suda pinto de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Junta de Traslaloma
Geografio
Estas kverkoj, juniperoj kaj pinoj. La municipo enhavas naŭ loĝlokojn, nome la jenaj: Castrobarto (kiu estas ĉefurbo), Colina, Cubillos, Las Eras, Lastras de las Eras, Tabliega, Villalacre, Villatarás kaj Villaventín.
Sestrica
Geografio
La loĝloko Sestrica mem estas je 83 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 572 msm en la Iberia Sistemo, okcidente de kurbo de la rivero Jalón ĉe Morés. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 el apuda Morés kaj norde el Brea de Aragón. La plej proksima loĝloko estas Morés.
Junta de Traslaloma
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
En 1887, la municipo Junta de Traslaloma aligis Villalacre kaj Villaventín.
Sestrica
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. En 1355, Pedro la 4-a de Aragono donis la lokon al Constanza Gil de Bidaure kaj en 1369 la jurisdikcio super Sestrica pasas al la ĉefepiskopo de Zaragozo. En 1382 estis de Lope Fernández de Luna kaj en 1410 jan apartenis al Pedro Ximénez de Urrea, grafo de Aranda, kies familio ordonis konstrui aŭ reformi la turon sur konstruaĵo antaŭekzistanta.​
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Sestrica kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 338 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Junta de Traslaloma
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Sestrica
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo de la 17-a jarcento, la turo, la restaĵoj de la ventomuelejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Junta de Villalba de Losa
Junta de Villalba de Losa [ĤUNta debiLJALba deLOsa] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Junta de Villalba de Losa povas esti komprenebla etimologie kiel Konsilio de Blanka Urbo de Losa.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 45,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 87 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 104 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Ayala, en la provinco Alavo kaj la enklavo Orduña (Biskajo), Valle de Valdegovía, Berberana, Valle de Arrastaria, Amurrio (Alavo), kaj Valle de Losa, kie estas enklavo Villota (nun senhoma). Ĝia municipa teritorio enhavas kvin loĝlokojn, nome la jenaj: Villalba de Losa (ĉefurbo), Mijala, Murita, Villota (nun senhoma) kaj Zaballa.