cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Longviva pino
Arealo kaj ekologio
Tiu nearktisa specio troviĝas en Utaho, Nevado kaj orienta Kalifornio. En Kalifornio, ĝi estas limigita al Blanka Montaro, Injo-Montaro, kaj Panamint-Montaro, en Mono- kaj Injo-Kantonoj. En Nevado, ĝi troviĝas en plimulto de la pli altaj montaroj de Baseno kaj Montaro (Basin and Range) el la Akvofonto-Montaro apud Lasvegaso norde de Rubi-Montaro, kaj en Utaho, nordoriente de South Tent en Vasatĉ-Montaro.
Longviva pinoj estas protektataj en nombro da areoj posedataj de la usona registaro, kiel Longviv-pina Arbaro en Blankaj arbaroj (Kalifornio) kaj Grand-basena Nacia Parko ( Nevado ). Tie hakado aŭ kolektado de arboj ne estas permesita.
La kolumbia nucifrago prenas semojn el la malfermiĝintaj longviv-pinaj konusoj. La birdoj uzas la semojn kiel nutraĵon, stokante multajn por posta uzado en la grundon. Kaj iuj de tiuj stokataj semoj ne estas uzataj kaj povas estiĝi novaj plantoj.
Tamen, en multaj arbareroj la nuntempa reproduktado ne estas adekvata por anstataŭigi maljunajn kaj mortantajn arbojn kaj tiel subteni la populacion. La specio estas en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Enmetita funga malsano, sciata kiel riba rustofungo (Cronartium ribicola) difektiĝus iujn individuojn.
Aĝo
Specimeno de tiu specio, kromnomita Metuŝelaĥ, situanta en la Longviv-pina Arbaro de Blanka Montaro apud Bishop ( Kalifornio ), aĝas 4 843 jarojn (en 2012), laŭ jarring-nombrado je mallarĝa kerno prenita per alkreskaĵo-borilo. Oni silentas pri ĝia preciza situo, ĉar pli maljuna ekzemplero, kromnomita Prometeo-arbo, estis dehakita de Donald Rusk Currey en 1964.
Ĝi estas en la listo de la plej maljunaj arboj en Nordameriko. La plej maljuna individua arbo en la mondo, kvankam klona individuo, estas kromnomita Old Tjikko, ordinara piceo en Svedujo kiu aĝas 9 550 jarojn.
El la specimenoj de Blanka Montaro, la plej maljunaj arboj troviĝas je norden-fruntantaj deklivoj, kun averaĝo de 2 000 jaroj, kompare kun la 1 000 jara averaĝo je la sudaj deklivoj.
La klimato kaj la longdaŭreco de la ligno ebligas longan konservadon de arboskeletoj. Tiel oni trovas mortajn 7 000-jarajn arbojn apud vivantaj ekzempleroj.
Osterode am Harz
Osterode am Harz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi ekde la 1-a de novembro 2016 troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio, antaŭe ĝi estis la administra centro de tiam malfondita distrikto Osterode. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La urbo estas la administra centro de la samnoma distrikto Osterode kaj situas ĉe la okcidenta rando de la mezalta montaro Harco, proksimume 7 kilometrojn nordokcidente de la "Esperanto-urbo" Herzberg am Harz.
Priskribo de la urbo
La urbo estas regiona ekonomia centro kie ankaŭ la fremdultrafiko gravas. Ĝi montras bone konservitan malnovan urboparton, plurajn framskeletajn domojn kaj restojn de la urba ĉirkaŭfortikaĵon.
Inter la plej menciindaj konstruaĵoj nombriĝas la en 1720 konstruitan Harca Grenejo (germane: Harzkornmagazin) kun bela baroka fasado. La unua skriba mencio estis en la 12-a jarcento; la urbo ricevis la urbajn rajtojn en 1293.
Folioj de la Vivo
Folioj de la Vivo. De Santiago Rusiñol i Prats, el la kataluna tradukis Alfons Sabadell. 1909, 104 p.
Lada (apartigilo)
Lada povas esti:
Steatito
Steatito aŭ Sapŝtono estas magnezio-silikato (Mg3Si4O10(OH)2), estas ekspluatataj preskaŭ ĉie en la mondo. La ŝtonoj malsimilas regione laŭ malmoleco kaj rompeblemo, ĝi povas esti kompakta aŭ fajngrajna.
La kunmetaĵo de sapŝtonoj povas esti tre varia laŭ la geografa deveno. Ĉefaj komponantoj estas kutime la mineraloj talko, klorito, magnezito kaj serpentino.
Industrio
En la industrio kiel talko, uzita en la vitro-, farbo- kaj papero-industrioj, por ŝmiraĵoj, bazo de kosmetiko, pudro por beboj, por korpoj, en la nutraĵindustrio kaj plasto-, ceramiko-, porcelano- kaj aŭto-industrioj.
Arto
Por skulptado oni preferas kompaktajn, kolorajn ŝtonojn. Ili estas facile prilaboreblaj kaj bone polureblaj. Ĝi estas ankaŭ uzita kiel gemo en malmultkostaj juveloj.
Metiartoj
El finna steatito oni prefere fabrikas la tiel nomataj sapŝtonfornoj, kiuj ekstreme longe konservas la varmon. Tiuj sapŝtonoj estas multe pli malmolaj kaj ne facile uzeblas por artaĵoj. Pro la bona konservo de varmo, jam dum la antikvo oni uzis sapŝtonojn por fabriki manĝilaron. La hititoj uzis sapŝtonon por fabriki rulsigeloj.
Fizikaj ecoj
Dureco: 1 (laŭ la Mohs-skalo)
Denseco: 2,75 kg/dm³
Koloroj
blanka, viola, roza, verda, griza, nigra, bruna, blua
Danĝeroj
Ŝajnas ke steatito enhavas asbestofibrojn. Kutime talktrovejoj de karbona deveno estas senasbestoj. Serpentinaj trovejoj povas enhavi asbeston, sed tiujn oni tutmonde ne plu ekspluatas. La finna fornosteatito kaj sapŝtono por skulptaĵoj kaj industriproduktoj ne enhavas asbestofibrojn.
Lăpugiu de Jos
Lăpugiu de Jos [ləpuĝu de ĵos] (hungare: Alsólapugy, gemane: Unter-Lappendorf) estas komunumo en Rumanio okcidente de Deva. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Cosești, Baștea, Fintoag, Grind, Holdea, Lăpugiu de Sus, Lăsău, Ohaba kaj Teiu.
Ĉe Lăpugiu de Jos estas stacio (Lăpugiu) de la fervoja linio inter Simeria kaj Lugoj; du pliaj haltejoj en la komunumo estas Ohaba kaj Holdea. La vilaĝon preterpasas la nacia vojo DN68A; estas planate tie konstrui la aŭtovojon A1.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 340 loĝantojn (rumanoj); en 1956 311 (rumanoj). La tuta komunumo havis en 2002 1 707 loĝantojn.
Historio
La unua skriba mencio estas en 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
Pavlopetri
Pavlopetri estis antikva urbo, nun troviĝanta subakve ĉe la sudaj bordoj de Lakonio en Grekio. Ĝi aĝas ĉ. 5000 jarojn kaj estas la plej malnova subakva arkeologia urbo. Ĝi estas unika, ĉar restis komplete la urba skeleto, inkluzivante stratojn, konstruaĵojn kaj tombejojn. Ĝin malkovris kaj surmapigis Nicholas Flemming en la 1960-aj jaroj. Oni tiam malkovris minimume 15 subakviĝintajn konstruaĵojn, en la 3-4 metrojn profunda marakvo. La plej novaj malkovroj en 2009 etendiĝas sur 9.000 kvadrataj metroj. Oni volas elfosi restaĵojn kaj publikigi la rezultojn ĝis 2014.
La lokon nuntempe damaĝas la ankroĵetantaj boatoj, la turistoj kaj suvenir-ĉasantoj.
Flughaveno San-Diego
La Internacia Flughaveno San-Diego (angle San Diego International Airport), ankaŭ nomata Lindbergh Field situas nordokcidente de San-Diego, Kalifornio. Ĝi proponas flugojn al multaj celoj en Usono, Meksiko, Kanado, Britio, kaj Japanio.
NEC
La tri-litera kombinaĵo NEC havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Paĉamama
Paĉamama estis por la inkaoj diino adorita, personigita patrino tero kaj do diino de fekundeco. Paĉa estas la keĉua vorto por tero aŭ mondo. Inkaoj oferadis lamojn kaj aliajn bestojn al Paĉamama. Ŝi edziniĝis al Inti, la sundio.
Ankoraŭ hodiaŭ Paĉamama estas adorata en multaj regionoj de Peruo, Bolivio kaj Ekvadoro, sed ankaŭ en la nordokcidenta parto de Argentino kaj en la nordo de Ĉilio. Ĉe multaj indiĝenoj Paĉamama kunfandiĝas kun la virgulino Maria. Tiel miksiĝas idolistaj kaj kristanaj ideoj.
Citronelila klorido
Citronelila klorido aŭ C10H19Cl estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la halogenidoj de la klorida acido kaj citronelolo. Citronelila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel analiza reakciaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Tanjung Pinang
Tanjung Pinang - prononco, foje ankaŭ unuvorte Tanjungpinang, malaje ankaŭ per araba alfabeto كوتا تنجوڠڤينڠ , ĉine丹戎檳榔 - estas urbo de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Bintan, kaj estas la administra centro de la provinco Riau-insuloj. Laŭ stato de la jaro 2011 la urbo havis 230 380 loĝantojn.
Hellenbach (Ahr)
La rivereto Hellenbach estas apenaŭ ok kilometroj longa, orografie dekstra kaj suda flankrivero de la rivero Ahr (Rejno) en Rejnlando-Palatinato (Germanio).
En sia supra parto ĝi nomiĝas Löhndorfer Bach, kelkfoje ĝi ankaŭ nomiĝas Kuhbach.
Rivervojo
La rivereto fontas ĉ. du kilometroj norde de Königsfeld. La fonto situas sur alteco de 291 m super marnivelo. De tie la rivereto fluas nordorienten kaj atingas la kastelon Vehn. La Hellenbach daŭrigas sian vojon nordorienten kaj trafluas la urbopartojn Löhndorf kaj Westum de Sinzig kie alfluas la Bach vom Gerhardshof (rojo de la bieno Gerhardshof). Ĝi turnas sin norden kaj enluas en Sinzig en la de okcidento venantan riveron Ahr (Rejno).
Akvokolekta areo kaj alfluantoj
La akvokolekta areo havas grandecon de 11,7 km².
Jezuitaj Ejoj
La Jezuitaj Ejoj (Estancias Jesuíticas) estis antikvaj ejoj agrikulturaj dizajnitaj kaj administritaj de la jezuitoj, situantaj en la nuna provinco Kordobo, Argentino. La arkitekturaj aroj de ĉiu ejo, aldonitaj al la Manzana Jesuítica de la urbo Kordobo, kiu estis religia-administra sidejo de la Jezuita Provinco de Paragvajo, estis deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko en la jaro 2000.
La farmo kaj la komplekso, ekkonstruitaj en 1615, estis forlasitaj de la jezuitoj pro la forpelo laŭ leĝo de la reĝo Karlo la 3-a de Hispanio. Ilin administris la franciskanoj ĝis la jaro 1853, kiam la jezuitoj revenis al Ameriko. Tamen, la universitato kaj la lernejo estis naciigitaj unu jaron poste.
Ĉiu ejo havas sian propran lernejon kaj aron de konstruaĵoj, ĉirkaŭ kiuj kreskis urboj kiaj Alta Gracia. La Ejo San Ignacio ne plu ekzistas.
Sejkan (tunelo)
Tunelo Sejkan (青函トンネル [seikan tonneru]) estas fervoja tunelo inter du la plej grandaj japanaj insuloj: Honŝuo kaj Hokajdo kiu malkovris 13-a de marto 1988. Ĝi apartenas al Hokajda Fervoja Kompanio kaj ligas la urbon Imabecu (distrikto Higaŝicugaru, gubernio Aomori) sur la insulo Honŝuo kun Ŝiriuĉi (distrikto Kamiiso) sur la insulo Hokajdo en Japanio.
NED
La vorto havas plurajn signifojn:
Sejkan (tunelo)
Ĝi estas la plej longa (en 2009) trafika tunelo en la mondo: longa je 53,85 km, el kio 23,3 km submare.
(12600) 1999 RM177
(12600) 1999 RM177 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Don McDougall
Don McDougall (1917 – 1991) estis usona scenaristo kaj reĝisoro.
McDougall reĝisoris multajn epizodojn de televidserioj kiel Wanted: Dead or Alive (1958-1960), Rawhide (1962-1963), Bonanza, Mannix, Ironside,Star Trek: The Original Series, The Six Million Dollar Man, CHiPs, The Rifleman, Mission: Impossible. Dallas, Kolchak: The Night Stalker, The Dukes of Hazzard, kaj Wonder Woman. En 1974, li reĝisoris tri epizodojn de Planet of the Apes.
(79219) 1994 LN
(79219) 1994 LN estas marsrenkonta asteroido, rigardita ankaŭ kiel ano de la Hungaria familio. Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 5:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,324645 astronomia unuo, tie estas 48,566 milionoj da km.
Araba evangelio de la infanaĝo
La araba evangelio de la infanaĝo estas Apokrifa evangelio nin atinginta arabalingva kaJ sirilingva kaj datumebla inter la 5-a kaj 15-a jarcentoj, plejprobable al 8-a jarcento. Same kiel la aliaj Evangelioj de la infanaĝo (Evangelio laŭ Jakobo kaj Evangelio laŭ Tomaso) kaj baziĝante sur ili, enhavas rakontojn koncernantajn la infanaĝon de Jesuo.
Aŭtoro kaj dato
Komence de la teksto estas asertate ke la dirita "Evangelio de la infanaĝo", estas verko de Jozefo dirita Kajafas (greka versio de la latinigita Kaifas), ĉefsacerdoto de judoj epoke de Jesuo (ĉ. 18-36), aserto kiu devigis datumi la verkon al la 1-a jarcento; tia konkludo, tamen, estas konsiderata pseŭdeca ĉe la esploristoj.
La datumado de la verko estas aparte problema. La studuloj opinias ke la origina versio estis sirilingva, sekve tradukita al la araba. La siria versio estus kompilita inter la 5-a jarcento kaj la 13-a jarcento, dato de la kompilado de iuj konserviĝintaj manuskriptoj.
Manuskripta tradicio
La precipaj manuskriptoj estas:
Enhavo
La 55 ĉapitretoj (multe pli mallongaj ol la samtemaj kanonikaj) de la araba Evangelio de la infanaĝo povas esti subdividitaj laŭ la enhavo kaj laŭ la fonto en tri partoj:
Fuĝo al Egiptio
La infano Jesuo laŭstrate kaj loĝante en egipta urbo faligas idolojn, liberigas el demonoj kiuj foriras el personoj prenante la formojn de korvoj kaj serpentoj, forfuĝigas la rabistojn. Abundas mirakla ĉiuspeco.
Epilogo
50. Aĝe de dekdu jaroj Jesuo en Jerusalemo, en la templo, diskutas kun la doktoroj kiuj miregas kiel en Luko (2, 41-43).
Ĝenro
La araba Evangelio apartenas al la ĝenro tieldirita Evangelioj de la infanaĝo. Tiuj plezuriĝe kaj sendetene fluas tra mirindaĵoj, kiuj kontrastas kun la sobreco de la kanonaj kvar Evangelioj, celante ilustri detalaĵojn kiuj alimaniere restus nekonataj.
Tiu literaturo estas fondita sur nescio aŭ malpreciza scio pri la judaj kutimoj kaj uzoj aŭ sur aliaj senprecizaĵoj pri historio aŭ geografio, kiuj senvalidigas la historian seriozecon de la rakontitaj eventoj.
Krome, neniu el tiuj verkoj estas gastigata en kelka biblia manuskripto aŭ antikvaj listoj de tekstoj opiniataj inspiritaj.
Krom la supre menciitaj apokrifaj evangelioj de la infanaĝo, aldonendas ankaŭ la Evangelio laŭ Pseŭdo-Mateo kaj tiu de la Armena evangelio de la infanaĝo.
Kritiko
La fontoj de la araba Evangelio de la infanaĝo estas facile indikeblaj:
En tiu araba Evangelio estas mencittaj multaj personoj de la kanonaj Evangelioj, ofte kun elpensitaj biografioj. Foje Jesuo montras sian ĉiopotencon transformante homojn al bestoj (kun, bonŝance, revenigo al la sfero homa).
Kuriozaĵo: estas priskribita la origino de la stranga relikvo, aparte fama en mezepoko, nome la "Sankta Prepucio" (ĉ. 5), nun konservita en diversaj (!) lokoj.
Hititoj
La Hititoj aŭ ĥetidoj (ambaŭ en PIV) estas popolo hindeŭropa. Ili invadis kaj konkeris Malgrand-Azion en la 26-a jarcento a.K.. Ili transprenis de la lokuloj diojn, mitojn kaj ritojn. El tiu miksaĵo kreskis riĉa civilizo, kiu pluvivos ĝis la 8-a jarcento a.K.. Ne nur granda, militista potenco, la civilizo hitita ŝajne havis grandan toleremon kaj religian, kaj socian. Novaj migradoj hindoeŭropaj, kiel tiuj de la frigoj, kaj la kresko de la asirianoj, baldaŭ anoncis la finon de tiu imperio.
Hatuŝa aŭ Hattusa estis iama ĉefurbo de la Hitita Imperio ekde la regado de Ĥattusili la 1-a, situanta en la centro de Anatolio.
Michiel de Ruyter
Michiel Adriaenszoon de RUYTER (Vlissingen, 24-an de marto 1607 - Golfeto de Sirakuzo, 29-an de aprilo 1676) estis nederlanda admiralo.
Michiel de Ruyter (kromnomo bestevâer malnov-nederlande por avo) estis unu el la plej konataj marherooj en la nederlanda historio. En la unuaj tri anglaj-nederlandaj militoj li ludis gravan rolon. Krom tio li partoprenis en diversaj militoj en la Balta maro kaj kontraŭ piratado en la Mediteraneo. De Ruyter alterne estis dungito de la ŝtato kaj de ŝipoposedantoj, kaj eĉ dum kelka tempo memstara entreprenisto en la balenkaptado.
Van der Woude-sindromo
La Van der Woude-sindromo estas la unua kaŭzo de fendlipo aŭ de palata fendo, rilata al mutacio de unika geno.
Ĝi trafas ĉirkaŭ unu personon sur 60 000, kaj ne kuntrenas mensan malfruon. Ĝi estas kuracita per plastika kirurgio.
Felix Wankel
Felix WANKEL (13-an de aŭgusto 1902, Lahr, Germanio – 9-an de oktobro 1988, Lindau, Okcidenta Germanio) estis germana inĝeniero, inventinto de la rotacia Wankel-motoro, kies propreco estas, ke en ĝi la piŝto havas triangulan formon kaj rotacias en konkava brulujo. Ĝia avantaĝo estas, ke ĝi estas malpeza, malgranda kun nur manpleno da moviĝantaj eroj. La motoro moviĝas tre kviete. Malavantaĝo estas la malfacila ŝtopigo de la motoro, piŝto.
Biografio
Lia patro mortis en la unua mondmilito, en 1914. Sekvajare, la familio translokiĝis al Heidelberg. Felix Wankel vizitis gimnazion en Donaueschingen, Heidelberg kaj Weinheim, kiun li forlasis sen finante tion en 1921. Li laboris poste ĉe hejdelberga eldonejo Carl Winter. Li estis maldungita en 1926 pro ekonomiaj problemoj.
Robert McNamara
Robert Strange McNamara (9a de Junio, 1916 – 6a de Julio, 2009) estis usona negocistoj kaj la oka Usona Sekretario de Defendo, servante el 1961 ĝis 1968 kun la prezidentoj John F. Kennedy kaj Lyndon B. Johnson. Li ludis gravan rolon en la plialtigo de la impliko de Usono en la Vjetnama Milito. McNamara estis responsa pro la institucio de la analizo de sistemoj en publika politiko, kiu disvolviĝis en la fako konata nuntempe kiel politika analizo.
Felix Wankel
Biografio
Felix Wankel estis membro de NSDAP ekde 1921. Li renkontiĝis en 1928 kun Adolf Hitler, sed pli simpatiis kun ideoj de pli maldekstra Gregor Strasser. Li forlasis la partion en 1932, akuzante alian partian membron pri koruptado. Pro tio li estis arestita je 6 monatoj en 1933. Lian liberiĝon apogis Wilhelm Keppler.
Robert McNamara
Li naskiĝis en San Francisco, Kalifornio, gradiĝis en la UK Berkeley kaj en la Harvard Business School kaj servis en la Aerfortoj de la Armitaj Fortoj de Usono dum la Dua Mondmilito. Post la milito, Henry Ford la 2-a dungis McNamara kaj grupon de aliaj aerfortaj veteranoj por labori por Ford Motor Company. Tiuj "Whiz Kids" helpis reformi Ford-on per moderna planado, organizado, kaj sistemoj de administrokontroloj. Post mallongdaŭra servado kiel prezidanto de Ford, McNamara akceptis nomumon kiel Sekretario de Defendo.
Felix Wankel
Biografio
Wankel okupiĝis komence pri ŝtopaĵoj, laboris inter 1936 kaj 1945 pri evoluigo de globaj ventiloj. Li laboris ekde 1951 en Lindau, en esplora sekcio de NSU Motorenwerk AG.
Li evoluigis rotacian motoron, la Wankel-motoron. La Wankel-motoro estis provita en 1957, Wankel ricevis apartan esploran parton en la firmao.
Robert McNamara
McNamara iĝis proksima konsilisto por Kennedy kaj defendis la uzadon de blokado dum la Misila Kuba Krizo. Kennedy kaj McNamara instituciis defendostrategion por la Malvarma Milito surbaze de fleksebla reago, kiu antaŭeniris la neceson por milita reago sen amasa reprezalio. McNamara plifirmigis la funkciojn de spionado kaj logistiko de la Pentagono en du centrigitaj agentejoj: nome Defense Intelligence Agency kaj la Defense Supply Agency. Dum la regado de Kennedy, McNamara prezidis la pliigon de la usonaj soldatoj en Suda Vjetnamio. Post la Tonkin-golfa okazaĵo de 1964, la nombro de usonaj soldatoj en Vjetnamio plialtiĝis spektakle. McNamara kaj aliaj usonaj politikistoj timis, ke la falo de Suda Vjetnamio al komunista reĝimo kondukos al la falo de aliaj registaroj en la regiono. En Oktobro 1966, li lanĉis la Projekton 100 000, nome plialtigo de la armeaj normigoj de intelektaj normigoj kio permesus, ke 354 000 aldonaj homoj estu rekrutitaj, spite la kritikojn ke ili ne estos taŭgaj por labori en alta streso aŭ danĝeraj medioj.
McNamara iĝis pli kaj pli skeptika pri la efikeco sendi usonajn trupojn al Vjetnamio. En 1968, li demisiis kiel Sekretario de Defendo por iĝi Prezidanto de la Monda Banko. Li restas la plej longdaŭran servinton kiel Sekretario de Defendo, estinte en posteno ĉirkaŭ sep jaroj. Li servis kiel prezidento de la Monda Banko ĝis 1981, kiam li ŝanĝis la fokuson de la Monda Banko el infrastrukturo kaj industriigo al malpliigo de la malriĉeco. Post retirigo, li servis kiel stabano de kelkaj organizoj, kiel la Kalifornia Instituto de Teknologio kaj la Brookings Institution. En siaj postaj verkoj kaj intervjuoj, li esprimis sian bedaŭron pro la decidoj kiujn li faris dum la Vjetnama Milito.
Felix Wankel
Biografio
La motoro kaŭzis grandan intereson. NSU donis licencojn al multaj aliaj kompanioj. El tiuj la japana kompanio Mazda plej bone sukcesis pluevoluigi la motoron kaj solvi ties problemojn. Ĝi ĝis nun produktas automobilojn kun tiu motoro.
Konstantin Rokosovski
Konstantin Konstantinoviĉ (Ksavereviĉ) Rokosovski (Konstanty Rokossowski, Константин Константинович Рокоссовский) (21-a de decembro 1896 – 3-a de aŭgusto 1968) estis Sovet-Pola oficiro kiu iĝis Marŝalo de Sovetunio kaj de Pollando kaj estis Ministro pri defendo de Pollando de 1949 ĝis sia elpostenigo en 1956 dum la Pola Oktobro. Li estis inter la plej elstaraj komandantoj de la Ruĝa Armeo en la Dua Mondmilito, speciale fama pro sia planado kaj plenumado de la Operaco Bagration, unu el la plej gravaj sukcesoj de la Ruĝa Armeo en la Dua Mondmilito, kaj pro sia partpreno en la Batalo de Berlino.
Felix Wankel
Biografio
NSU mem produktis nur du modelojn. Tiuj havis grandajn problemojn. Pro tio la produktado devis esti baldau ĉesita. Interesa kaj ekzotika estas, ke posedantoj de tre malnovaj RO 80 sukcesis solvi la problemojn uzante partojn de Mazda. Do evidente la kunlabro inter NSU kaj Mazda (kaj kun aliaj licenc-ricevantoj ankaŭ?) tiam ne estis bone organizita.
Konstantin Rokosovski
Interesaĵo
En 1954 la marŝalo ordonis eksplodigi Kastelon Ujazdów en Varsovio, kiu saviĝis de la dua mondmilito (krom la tegmento) - de 1974 rekonstruata, nun sidejo de Centro de la nuntempa arto.
Rolf Schweizer
Rolf SCHWEIZER (n. 14-an de marto 1936 en Emmendingen) estas germana komponisto, kantoro kaj eklezimuzika direktoro.
Vivo
Schweizer alkreskis en Mundingen, hodiaŭa urboparto de Emmendingen. Sian unuan muzikan edukadon li ricevis en la latunblovinstrumenta muzikasocio de sia vilaĝo. Li studis sakralan muzikon en Heidelberg i.a. ĉe Wolfgang Fortner, Hermann Meinhard Poppen Wolfgang Dallmann kaj Heinz Werner Zimmermann
1956-66 li estis kantoro ĉe la Johannis-preĝejo en Mannheim. En 1966 li iĝis distriktkantoro en Pforzheim, kion li restis ĝis sia emeritiĝo. En 1969 li iĝis eklezimuzika direktoro kaj en 1975 landa kantoro de meza Badenio. En 1984 Schweizer profesoriĝis.
Per sia agado kiel ĥora, blovensembla orkestra dirigento li famiĝis ankaŭ trans la regiono. Li komponis sakralajn kantojn, pecojn por ekleziaj latunblovinstrumentaj ensembloj kaj infanĥoroj samkiel iel grandajn ĥoro-, orkestro- kaj orgenverkojn. Post 1961 li publikis diversajn muzikigojn de novaj sakralaj kantoj en kantaroj
Rolf Schweizer estas unu el la protagonistoj de la muzikĝenro Nova Sakrala Kanto. Liaj verŝajne lej konataj kantoj estas "O Herr, mach mich zu einem Werkzeug deines Friedens" kaj "Singet dem Herrn ein neues Lied, denn Er tut Wunder", kiuj enestas la plej multajn germanajn kristanajn kantarojn.
Verkoj (elektitaj)
Kantoj
Adalbert Liebus
Adalbert LIEBUS (naskiĝis la 3-an de junio 1876 en Lengyeltóti, Hungario – mortis la 1-an de novembro 1945 en Prago) estis ĉeĥoslovaka germanlingva paleontologo kaj geologo, profesoro, ankaŭ esperantisto.
Li studis en la germana universitato en Prago, fariĝis asistanto de profesoro Gustav Karl Laube, nelonge li laboris en regna geologia instituto en Vieno kaj daŭrigis en gimnazio en Prago. En 1912 li habilitiĝis en la germana universitato en Prago, en 1923 li estis nomumita eksterordinara profesoro kaj en 1929 titulara profesoro de palentologio. Li estis ekstera kunlaboranto de la Ŝtata Geologia Instituto en Prago.
Li okupiĝis pri fosilioj, postlasis vicon da verkoj pri tiu temo. Li ankaŭ kompilis bibliografion de geologia-paleontologia literaturo en la ĉeĥaj landoj inter 1929-1943.
Kiel esperantisto li verkis por la gazeto de ĉeĥoslovakaj germanaj esperantistoj Marto rakontojn pri praepoko.
Kampara Antaŭeniga Fonduso Internacia
La organizaĵo Kampara Antaŭeniga Fonduso Internacia - angle Rural Advancement Fund International (RAFI) - estas respektive daŭre estas evolua, senprofitcela ne-registara organizaĵo origine en Usono kaj Kanado, nun nur en Kanado, starigita precipe per Cary Fowler en Usono kaj Pat Mooney en Kanado. En 1985 al la du fondintoj de la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Nova, organizaĵo fondita en 1990 en Pittsboro, Norda Karolino, Usono, nomata Rural Advancement Fund International USA (RAFI USA), ne rekte rilatas, kvankam ankaŭ ĝi havas similajn celojn.
970 Primula
970 'Primula' estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth.
NEI
La vorto havas plurajn signifojn:
Sepino
Sepino estas komunumo de Italio.
Pola-Soveta Milito
Pola-Soveta Milito aŭ Pola-bolŝevika milito (1919-1920) estas nomoj uzataj por la milito (februaro 1919 – marto 1921) inter Pollando kaj UPR, unuflanke, kontraŭ RSFSR, Ukraina SSR kaj Belorusa SSR,p aliflanke, kio estis, laŭ unu vidpunkto, batalo por savi sendependecon de Pollando, aŭ, alividipunkte, respondo al pola interveno aŭ eksporto de revolucio. La milito determinis la limojn inter Sovetunio kaj la sendependa Pollando.
Aliaj nomoj de la milito
Ofte oni uzas la esprimon "Pola-soveta milito", kio povus kaŭzi konfuzon, ĉar internacie "soveta" kutime pensigas pli pri "Sovetunio" (fondita oficiale en 1922) ol pri "Sovetrusio". Alternativaj nomoj estas Pola-rusa milito de 1919-21. En Pollando kaj aliaj landoj oni uzas la terminon Milito de 1920 (Wojna 1920 roku), dum la sovetaj historiistoj nomis tion Milito kontraŭ Blanka Pollando aŭ taksis tion parto de Milito kontraŭ Eksterlanda Interveno — parto de Rusa Enlanda Milito. Ankaŭ la esprimo Pola-bolŝevika milito estas konfuza, ĉar bolŝevikoj estis nur la partio reganta en la revolucia Rusio, dum la alia parto estas nomata per la tuta naciesprimo poloj. Tial pli ĝusta estus priskribo pola-rusa.
Antaŭmilite
En 1918, post la fino de la unua mondmilito, Pollando reakiris sian sendependecon perditan en 1795 pro la tripartigo de Pollando. Oni proklamis post 123 jaroj la duan Polan Respublikon.
La pola ŝtatestro Józef Piłsudski imagis federacion (la "federacion de Międzymorze") entenanta Pollandon, Litovion kaj okcidentan Ukrainion (centre ĉe Kievo). Tiel li celis formi orient-eŭropan konfederacion sub pola gvido kiel kontraŭpezon al Rusio. La imagita nova lando havus similajn limojn kiel tiu de la pola-litova kunvivado en la jarcentoj 15-a ĝis 18-a.
Tiutempe, Rusion transformis la Rusa Revolucio kaj la Rusa Enlanda Milito (ekde 1917).
Lenin, gvidanto de la nova komunista registaro de Rusio, rigardis Pollandon kiel ponton trans kiu la Ruĝa Armeo povas helpi al pliaj revoluciaj movadoj en la Okcidenta Eŭropo, ĉefe en Germanio.
1919
La unuaj interpafadoj komenciĝis en 1919, kiam la memorganizitaj polaj armeaj unuoj interbatadis sur areoj de Litovio, Belorusio kaj okcidenta Ukrainio kontraŭ la lokaj komunistoj kaj la helpantaj bolŝevikoj. La poloj akiris la kontrolon super tiu areo.
La unua armea konflikto okazis la 14-an de februaro, proksime al Mosty, en Belorusio. Poste la polaj fortoj okupis Słonim (2-a de marto), Pinsk (5-a de marto), Wilno (aprile), Minsk (aŭguste).
1920
La 24-an de aprilo Pollando subskribis militan alianciĝon kun la Ukraina Popola Respubliko de Simon Petljura kaj poste ekatakis. La aliancaj polaj-ukrainaj fortoj okupis Kievon la 7-an de majo. Tiu armea penetro en Ukrainion okazigis la kontraŭatakon de la Ruĝa Armeo.
Britio proponis traktadojn inter Pollando kaj Rusio, por stabiligi la limojn ĉe la Curzon-linio. La traktadojn rifuzis la bolŝevikoj. Francio sendis etajn armeajn unuojn por helpi Pollandon.
Pollando suferis refalon pro sabotado kaj malfruo de transporto de la militaj materialoj, kio okazis pro la germanoj ĉe Gdansk kaj la ĉeĥoj ĉe Brno. Kelkaj armeaj observantoj rigardis Pollandon jam la sekva soveta respubliko.
La pola armeo retiriĝis. En Galicio, la ruĝa kavaleria armeo de generalo Semjon Budjonnij penetris la polan landinternon. Aŭguste la bolŝevikoj okupis en la Batalo de Lvov la polan Galicion kaj kvin bolŝevikaj armeoj proksimiĝis al Varsovio.
La 10-an de aŭgusto, rusiaj kozakaj unuoj trapasis la riveron Vistulo sub gvido de Gej Ĥan. La 13-an de aŭgusto la poloj repuŝis la atakon de generalo Miĥail Tuĥaĉevskij. La polaj fortoj (5-a pola armeo sub generalo Władysław Sikorski repremis la rusiajn fortojn for de la Wkra rivero, kaj la pola kontraŭofensivo la 16-an de aŭgusto okupis la postfrontan areon de la bolŝevika armeo kaj ĉirkaŭkaptis ilin je la 18-a de aŭgusto.
Je la 31-an de aŭgusto la pola kavalerio ĉirkaŭkaptis ĉe Komarovo la kavalerian armeon de Budjonnij, kiu atendis proksime de Varsovio helpon de rusiaj fortoj. Tiu batalo estis la plej granda kavaleria batalo ekde 1813.
La poloj ne povis plene uzi la novan avantaĝan situacion. La bolŝevikoj petis pacon kaj la batalintoj subskribis batalhalton la 12-an de oktobro, kiu ekvalidis la 18-an de oktobro.
Postmilite
La bolŝevikoj proponis al la pola pac-delegacio pli da teritorio ol ĝi postulis; la poloj preferis subskribi la kompromisan packontrakton de Riga, la 18-an de marto, en 1921, dividante la diskutitajn teritoriojn en Belorusio kaj Ukrainio inter Pollando kaj Rusio.
La pola-bolŝevika milito forte influis Charles de Gaulle, kiu partoprenis en multaj bataloj kiel konsilanto.
Soveta verkisto Isaak Emmanuiloviĉ Babel priskribis la milition en sia novelaro «Konarmija».
Hiromi Sekiya
Hiromi Sekiya (関谷 拓実, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Krško
Krško (jen slovene, germane Gurkfeld) estas urbo de Slovenio. Laŭ stato de la jaro ĝi havis  loĝantojn. La urbo estas la administra centro de samnoma municipo kaj de statistika regiono nomata Posavska (Suba Savo). Ĝi situas borde de la rivero Sava.
Géza Faludi
Géza Faludi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Faludi Géza estis hungara kuracisto, infankuracisto, profesoro. Lia origina familia nomo ĝis 1865 estis Krenn.
Regionoj de Somalio
Antaŭ la komenco de la Enlanda Milito, Somalio estis dividita laŭ 18 regionoj (en somala lingvo gobollada, singulare gobol), kiuj estis siavice subdividitaj en distriktoj. La plej granda estas Mudug kaj la plej malgranda Banaadir, kie troviĝas la nacia ĉefurbo Mogadiŝo. La plej enloĝata estas Shabeellaha Hoose, kaj la malplej Sool, inter Puntlando kaj Somalilando.
Géza Faludi
Géza Faludi naskiĝis la  1840 en Pest (urbo). Li mortis la 1885 en Budapeŝto.
Regionoj de Somalio
En la fakte sendependa ŝtato Somalilando troviĝas alia regiono Saaxil, ne agnoskita de la centra registaro.
Jen la listo de regionoj kaj ties ĉefurboj: </ol>
Géza Faludi
Biografio
Géza Faludi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1864. Post siaj studoj li laboris en hospitalo pri malriĉaj geinfanoj kiel helpanto de János Bókay. En 1867 li establis hospitaleton por malriĉaj geinfanoj, kie li laboris ĝis sia morto. En 1883 li komencis instrui en la menciita universitato. Li estis ankaŭ deputito en la municipo, li kolektis medalojn, fine li okupiĝis ankaŭ pri stenografio.
Regionoj de Somalio
Ŝtatoj
Tamen fakte, norda Somalio estas nuntempe dividita en la preskaŭsendependaj ŝtatoj de Puntlando, Somalilando, Galmudugo kaj Maĥiro. La sudo estas almenaŭ oficiale regata de Transira Federacia Registaro, kvankam ankaŭ ĝi fakte estas regata de diversaj Islamaj grupoj (Islamaj Kortumoj) krom la urboj de Baidoa kaj Mogadiŝo. Laŭ la fakta konsidero estus do 27 regionoj.
Vidu ankaŭ
Somalia
Tanagro (skulptaĵo)
Tanagraj figuretoj estis muldita tipo de terakotaj figuretoj produktitaj el la fino de la 4-a jarcento a.K., ĉefe en la urbo de Beotio nome Tanagra. Ili estis kovritaj per likvida blanka ŝmiraĵo antaŭ bakado kaj estis foje pentritaj poste per realismaj farboj de akvarelo, kiel la fama "Blua Sinjorino" kiu estas ekspozciata ĉe Luvro. Fakuloj pridiskutis kial rura loko kiel Tanagra produktis tiom fajnajn kaj "urbecajn" terakotaajn figuretojn.
Laŭ Francisko Azorín tanagro estas Ĉiu tipa statueto de kuirita argilo el Tanagra; malgranda bela statueto. Li indikas etimologion el Tanagro, propra nomo de greka urbo.
Tanagraj figuretoj priskribas realajn virinojn — kaj kelkajn virojn kaj knabojn — en ĉiutagaj vestoj, kun familiaraj kromaĵoj kiel ĉapeloj, bendoj aŭ ventumiloj. Kelkaj karakteraj pecoj povus esti reprezentintaj rolulojn el la Nova Komedio de Menandro kaj de aliaj verkistoj. Aliaj pluigas pli fruan tradicion de mulditaj terakotaj figuretoj uzitaj kiel kultimagoj aŭ votaj objektoj. Tipe ili estas ĉirkaŭ 10 al 20 centimetrojn altaj.
La skulptistoj de la modeloj kiuj ebligis la muldilojn, bele kaj arte sukcesis montri la konturojn de la korpoj sub la faldoj de himatioj kovrintaj la ŝultrojn kiel mantelo kaj kovrintaj kapojn, sur kitono, kaj la movojn de tiaj vestaĵoj dum agado.
Internacia Lingvo
Delonge aperis provizoraj projektoj por establado de internaciaj lingvoj, krom faktaj disvolviĝoj de antaŭaj naciaj aŭ plej ofte imperiaj lingvoj, kiuj imponas sin kiel interligiloj por diversaj nacioj aŭ popoloj. Tio estas ofta celo por eseaj ĉu politikaj aŭ utopiaj proponoj.
Oster-Ohrstedt
Oster-Ohrstedt (dane: Øster Ørsted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Viöl, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Internacia Lingvo
En literaturo (ankaŭ en aliaj artoj, kiaj kino) la apero de internacia lingvo povas esti ĉu reala kompono de veraj socioj aŭ fikciaj realaĵoj. Vidu ekzemple la rakonton de István Ertl Lingvo kaj vivo, ege interesa rakonto pri stranga lingvo en insulo kiu rezultas esti iama klopodita internacia lingvo.
NEM
La literkombino havas plurajn signifojn:
KEF
La vorto havas plurajn signifojn:
1755 Lorbach
1755 Lorbach estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo honoras Anne Lorbach, sekretariinon en la Observatorio de Cincinnati kaj duan edzinon de la usona astronomo Paul Herget.
Germont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Adrast
Adrast estas nefinita kaj fragmente postlasita opero de Franz Schubert (D 137, 1819/1820) laŭ libreto de Johann Mayrhofer.
Agado
Reĝo Krezo (baritono) komisias junan Adraston (tenoro) per tio, akompani sian filon Atiso (tenoro), kiu jam estas geedziĝinta kun Arianisa (soprano), kaj protekti lin. Laŭ deziro de la patro Atiso mortpafu virapron, kiu dezertigis la kampojn de la reĝlando. Dum la ĉasado Adrasto ĵetegas sagon kontraŭ la virapron, trafas tamen Atison. Adrasto estas pardonita, sed li devas forlasi la kortegon de la reĝo.
Ekesto kaj prezentohistorio
La tekstlibro de Mayrhofer, kiu rilatas al epizodo el la Historioj de Herodoto, estas postlasita nur per la partoj muzikigitaj de Schubert. Ernst von Feuchtersleben rezignis publikigi la manskribaĵojn ankoraŭ prezentajn al li kadre de la eldonado de la postlasitaj poeziaĵoj de Mayrhofer. Do verŝajne nur ono de la komence planitaj muzikaj numeroj disponiĝas komplete instrumentita. Krom tio ekzistas en la skizo kelkaj malmultaj, plejparte arie formitaj recitativoj.
Ĉiuj komplete postlasitaj muziknumeroj kaj skizoj aŭdiĝis je la prezentado okaze de la tridekjara jubileo de la viena esplorejo de Nova Schubert-Eldono. La koncerto okazis la 19-an de novembro 2010 en la solenejo de la Malnova Universitato je Vieno (Aŭstra Akademio de la Sciencoj) sub muzika estrado de Mario Aschauer, eldoninto de la partituro.
László Papp (poeto)
László PAPP. rumania hungara filozofia verkisto. Li naskiĝis en Satmaro en 1943.
Kariero
László Papp akiris diplomon pri fiziko en 1967 kaj estas instruisto en Oradea. Li publikigas en revuo Familia.
Gabriel Poveda Ramos
Gabriel Poveda Ramos (naskiĝis la 31an de Marto de 1931 en Sonsón, Antjokio, Kolombio; mortis la 22-an de januaro de 2022 en Medeĝino, Antjokio, Kolombio) estis kolombia inĝeniero pri kemio kaj pri elektriko, matematikisto, kaj historiisto. Li laboris kiel universitata profesoro, konsilisto por privataj kompanioj kaj ŝtataj institucioj kolombiaj kaj internaciaj, kaj verkisto precipe pri matematiko kaj pri la historio en Kolombio de teknikoj, matematiko, ekonomio kaj industria disvolviĝo.
Biografio
Liaj gepatroj estis Pío Blas Poveda Narváez, inĝeniero kaj universitata profesoro, kaj Josefina Ramos Jaramillo, kaj lia edzino estis sinjorino Fabiola Jaramillo Gaviria. Li havas tri filojn: Germán (konstruinĝeniero, specialigita pri akvaj resursoj, klimato kaj medio), Edgar (inĝeniero pri elektro) kaj David (civila inĝeniero), kaj unu filinon, Norma (matematikistino specialigita pri statistiko).
Li finis mezlernejon en la jaro 1947 en la Institucio Edukiva San Simón (urbo Ibagué, Kolombio). Poste li studis elektroteknikon en Kalifornio, Usono ĝis 1950. Titolon de kemia Inĝeniero li atingis en 1953 en la Universitato Pontifika Bolivarana de Medellín, Kolombio, Li studis elektran Inĝenierarton en la Universitato Pontifika Bolivarana (1951-1954) kaj en la Universitato de la Valo de Kalio, Kolombio (1954-1956). Teksaĵan teknologion li studis en Lodzo, Pollando (1965). Li estis magistro pri aplikata matematiko de la Nacia Universitato de Kolombio (1968-1969), kaj doktoro pri Inĝenierarto, ankaŭ li fariĝis oficiro en la Supera Militlernejo de Kolombio. Specialiĝon pri latinamerika ekonomio li studis en Bonaero.
En la jaro 1955, kun aliaj 18 homoj li estis kunfondinto de la Societo Kolombia pri Matematiko
Inĝ. Poveda laboris kiel aer-fotogrammetriisto en la kolombia Geografia Instituto Agustín Codazzi en 1953. De 1955 al 1958 li estis la unua direktoro de la Departemento pri Fiziko kaj Matematiko en la Universitato de la Valo, poste li estis profesoro pri matematiko, statistiko kaj operaciesploro en la Nacia Universitato de Kolombio inter 1959 kaj 1975. Inter 1959 kaj 1961 li ankaŭ estis profesoro pri matematiko kaj statistiko en la Universitato de Antjokio, kaj Teknika Vicprezidanto de la kolombia Asocio Nacia de Industriistoj de 1971 al 1973. Prezidanto de la Antjokia Societo de Inĝenieroj en 1972-1973. En la Universitato de Medellín li estis dekano de ĝia Fakultato pri Statistiko en 1976. En la Universitato Pontifika Bolivarana li estis profesoro plurfoje ekde 1950, inkluzive en ĝia Lernejo por Altnivela Edukado, ĝis la jaro 2008, kiam li rezignis sian postenon en tiu universitato. Li ankaŭ estis vizitanta profesoro en universitatoj de San-Pa%C5%ADlo, Salvadoro, Argentino kaj Honduro.
Sian laboron kiel konsilisto li plenumis por multaj organizaĵoj, ekzemple por: la kompanio Simesa de Medellín inter 1973 kaj 1976 (entrepreno sorbita fare de Sideboyacá de Bogoto en 2001), Planado de la Metropolita Areo de Medellín en 1974 kaj 1975, La Instituto por Integriĝo de Latinameriko  en 1976, kaj konsilisto pri industria teknologio por la Organizo de Amerikaj %C5%9Ctatoj inter 1978 kaj 1980.
La inĝeniero Poveda estis elstara esploristo, kaj membro de pluraj sciencaj societoj kaj akademioj, kiel la | Kolombia Akademio pri Ekzaktaj Fizikaj kaj Naturaj Sciencoj, la Akademio Kolombia pri Ekonomikaj Sciencoj kaj la Kolombia Akademio de Historio.
Li verkis multajn librojn kiel sola aŭtoro kaj kun aliaj verkistoj, krom multnombraj sciencaj, teknikaj, instruaj, analizaj kaj opiniaj eseoj kaj artikoloj publikigitaj en sciencaj kaj teknikaj revuoj, kaj ankaŭ en tagĵurnaloj. Li havas vere plurfakan menson kies konoj kaj interesiĝoj ampleksas matematikon, kemion, elektron, energion, industriajn procesojn, industrian kaj ekonomian disvolviĝon, historion, ekonomikon, geografion, inĝenieradon, teknologion, transporton, universitatan edukadon, humanismon, ktp. Lian instruan laboron daŭras pli ol 50 jarojn kaj lia konsilada laboro pli ol 40 jarojn.
En la jaro 1998 li ricevis, el la Societo Kolombia de Inĝenieroj, nacian premion de inĝenierarto "Diodoro Sánchez" pro sia verko Vapores fluviales en Colombia ("Riveraj vaporŝipoj en Kolombio"). Pro sia elstara kaj longa laboro li estis honorita per multaj aliaj distingoj fare de institucioj privataj kaj ŝtataj, inkluzive fare de la Organizo de Amerikaj Ŝtatoj.
En la jaro 2007 li ricevis la premion "El Colombiano Ejemplar]" ("La Imitinda Kolombiano"), aljuĝita fare de ĵurnalo El Colombiano, en la fakoo pri Ekonomiko.
La 11-an de novembro de la jaro 2008 la Asocio Kolombia por Antaŭeniro de Scienco aljuĝis al Gabriel Poveda la Nacian Premion al scienca merito en kategorio "Vivo kaj Verko".
La 15-an de julio de 2010 la Asembleo de la Departemento Antjokio omaĝis kaj honoris lin per la Ordeno "Marŝalo  Jorge Robledo" al la Civita kaj Entreprena Merito pro lia profesia travivado.
La 16-an de aŭgusto de 2017, en Bogoto, La | Kolombia Akademio pri Ekzaktaj Fizikaj kaj Naturaj Sciencoj donis al Gabriel Poveda Ramos la premion al Integra Verko de Sciencisto. (Ekzistas: mencio kaj fotoj pri la premio en la dua kaj sesa paĝoj de bulteno (PDF) de la Akademio, kaj ankaŭ videaĵo pri la tiama tuta akademia sesio).
Ĉefa verkaro
Pli ol 160 artikoloj en revuoj, kaj prelegoj pri matematiko, fiziko, statistiko, matematika ekonomiko, kolombia ekonomio, industria ekonomiko, industria disvolviĝo, historio kaj historio de teknologio. Inter ili:
Libroj:
13926 Berners-Lee
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tim Berners-Lee, kreinto de la hiperteksto, kiu disvolviĝis en la Tut-Tera Teksaĵo. Li fondis la Konsorcion de la Tut-Tera Teksaĵo (W3C) ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio.
Luncoiu de Jos
Luncoiu de Jos [lunkoju de ĵos] (hungare: Alsólunkoj) estas komunumo en Rumanio norde de Deva. En 1910 ĝi havis 714 loĝantojn (rumanoj); en 1956 863. La unua skriba mencio estas el 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Dudești, Luncoiu de Sus, Podele kaj Stejărel.
Tra Luncoiu de Jos pasas la nacia vojo DN76, kiu samtempe estas la eŭropa vojo E79.
Hazel de Souza Francisco
Hazel de SOUZA FRANCISCO [fran'sisko] aŭ Hazel de SÃO FRANCISCO, laŭ ŝia artistnomo, naskiĝis en Bauru la 15-an de majo 1939. Ŝi estas brazila instruistino, orgenistino, plastika artistino, poetino kaj hajkistino. Nuntempe ŝi loĝas en la ĉefurbo San-Paŭlo.
Ŝi partoprenis en diversaj beletraj antologioj, vidartaj konkursoj kaj ekspozicioj same kiel en pluraj antologioj de hajkoj. Du el ŝiaj verkoj pri hajkoj estis tradukitaj al Esperanto: Flugoj al Vento (Voos ao Vento) kaj Sezonvojoj (Caminhos das Estações) - ĉi lasta kun la partopreno de pliaj tri hajkistoj.
Ŝi estas ano de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo (EASP) ekde 1986 kaj ofte ĉeestas ties kulturajn aranĝojn kaj kunvenojn.
Saltillo (Coahuila)
Saltillo estas metropolo kaj universitata urbo en Meksiko, en subŝtato Coahuila, en municipo same tiel nomata Saltillo. La urbanoj havas altan vivnivelon.
Virakoĉa
Virakoĉa estas anda dio de kreado, kiu estis adorita de ĉiuj popoloj de la andaj kulturoj antaŭ la alveno de la hispanoj. Ofte oni kunfandas ĝin kun la mondkreinto Paĉamkamak (Pachacámac) kaj nomas ĝin Paĉakamak Virakoĉa, sed tion ne faris la inkaoj. En la Inkamitologio Kun Tiksi Virakoĉa (en la Huarochirí-manuskripto: Quniraya Wiraqucha) la kreinto de civilizacioj kaj unu el la plej gravaj dioj inkaaj. Unu legendo rakontas, ke kun sia edzino Mama Kuĉa (marpatrino) li havis filon, Inti (suno), kaj filinon, Mama Kila (luno). En tiu legendo Virakoĉa lasas morti preskaŭ ĉiujn homojn ĉirkaŭ Titikako-lago pro inundo, kiun oni nomas Unu Paĉakuti (akvo-tempo-ŝanĝo). Nur al du homoj li permesas pluvivi por alporti civilizacion al la mondo. En alia legendo Virakoĉa kreis la unuajn ok civilizitajn homojn.
Saltillo (Coahuila)
Geografio
Saltillo situas en centro de la lando en montara regiono. Monterejo troviĝas 90 km-ojn.
Virakoĉa
Tiksi (ankaŭ tiqsi) signifas en la keĉua bazo, vira signifas graso (kion la inkaoj konis kiel energifonto) kaj qucha signifas lago (kiel mama qucha: maro). Pacha signifas mondo aŭ tempo, kamaq kreinto.
Saltillo (Coahuila)
Historio
Hispanoj alvenis en 1568 kaj fondis Saltillo-n en 1577.
Ekonomio
En Saltillo la ĉefa industrio estas produktado de kaheloj, motoroj kaj aŭtoj (fabrikoj General Motors kaj Chrysler).
Trafiko
Saltillo havas internacian flughavenon. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Saltillo troviĝas en dezerta (seka) klimato, sed pro la alteco ne estas varmego. Jare pluvas nur po 369 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter julio-septembro. Dum vintro frostas kaj neĝas.
Roy Scheider
Roy Richard SCHEIDER (naskiĝis la, mortis la ) estis usona aktoro, duoble kandidatigita por Akademia Premio. Li estis verŝajne plej konata pro sia rolo kiel policestro Martin Brody en la filmserio de Jaws.
La unua film-rolo por Scheider estis hororfilmo el la jaro 1963 Curse of the Living Corpse ("Malbeno de la Vivanta Kadavro"). En 1971 li aperis en du tre popularaj filmoj: Klute kaj The French Connection, la dua kandidatiganta lin por Akademia Premio por plej bona subtena aktoro. Post kvar jaroj li rolis Martin Brody en Jaws kun Robert Shaw kaj Richard Dreyfuss. En 1976 li aktoris kiel "Doc" (spiono) en Marathon Man kun Dustin Hoffman kaj Laurence Olivier. Li ankaŭ estis kandidatigita por plia Akademia Premio por plej bona aktoro en All That Jazz.
Internaciismo kaj purismo
La Enciklopedio de Esperanto de 1934 skribis ĉe la kapvorto Internaciismo kaj purismo:
Golfo de San-Diego
La golfon transiras la San-Diego–Coronado Ponto.
Amantino
Amantino (kaj ankaŭ amatino) estas virino kiu estas en relative longdaŭra seksa kaj amafera rilato kun viro kiu estas edzo de alia virino aŭ pri iu ajn kialo (ekzemple granda socia, rasa, religia, etna diferenco ktp.) ne intencas edziĝi al ŝi.
Amantino estas en longdaŭra rilato kun sia koncerna amanto, kaj estis ofte referencata kiel "la alia virino" aŭ eĉ simple "la alia" en konversacia nivelo, literaturo, filmoj ktp. Ĝenerale, la rilato estas stabila kaj almenaŭ duon-permanenta, sed la paro kutime ne kunvivas malferme kaj la rilato estas kutime, sed ne ĉiam, sekreta. Estas ofte ankaŭ konotacio, ke la amantino estis foje "vivtenita" – t.e. la amanto kontribuas al ŝia vivtenado.