cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otamatono
Otamatono (japane オタマトーン Otamatōn) estas sintezilo en formo de ludilo, evoluigita en 1998 en Japanio. Tio estis verko de la societo Cube Works kun Maywa Denki,​ nome grupo de artistoj formita de la fratoj Masamiĉi kaj Nobumiĉi Tosa. La sono farita per tiu instrumento estas komparebla al la sono de teremino,​ de sintezilo aŭ de ĝinghuo.
Méliusz
Méliusz (me:lius; < melius "pli bona")
Partero
Partero estas termino kiu povas referenci al:
The Oakland Tribune
The Oakland Tribune estas ĉiutaga usona gazeto, kies sidejo situas en Oakland (Kalifornio). Ĝin posedas Alameda Newspaper Group, kiu estas subfirmao de MediaNews Group.
La gazeto estis fondita la 21-an de februaro 1874 de George Staniford kaj Benet A. Dewes.
Juro Kobayashi
Oni ne konfuzu lin kun la astronomoj Toru Kobayashi kaj Takao Kobayashi.
Juro KOBAYASHI (japane : 小林寿郎, Kobayashi Jurō ; naskiĝis en 1949 en Kumamoto) estas japana amatora astronomo, observanto de kometoj.
La asteroido 6022 Jyuro estis nomita en lia honoro.
Peredviĵniki
La rusa kolegaro de la moveblaj artaj ekspozicioj (Peredviĵniki t.e. migruloj) ( Товарищество передвижных художественных выставок (Передви́жники) estis komunumo de la rusaj pentristoj funkciinta en Rusio ekde 1870 ĝis 1923. Ĝiaj anoj celis propagandi la pentrarton inter diversaj tavoloj de la socio.
La komunumon fondis eksaj studentoj de la Imperiestra Akademio de Belartoj, kiuj forlasis ĝin pro kontesto de postuloj de ĝia estraro. La ĉefa iniciatinto estis Ivan Kramskoj.
La komunumon diversjare partoprenis jenaj famaj pentristoj:
Multe monapogis agadon de la komunumo elstara rusa kolektinto, fondinto de Tretjakova galerio - Paŭlo Tretjakov, kiu aĉetis ties pentraĵojn kaj tielmaniere gloris komunumanojn, ĉar eksponado de ajna bildo tie estis tre prestiĝa.
Listo de jardekoj
Jen listo de jardekoj en Vikipedio. Vidu ankaŭ: Jarcentoj kaj Historio.
(13888) 3290 T-1
(13888) 3290 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Francisca Ramírez
Francisca Ramírez estas politika aktivulino en Nikaragvo. En 2018 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis ŝin per la premion Homo Homini, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero.
Mem estante terkultivista kamparano, ŝi aparte aktivas por la rajtoj de la malriĉaj kamparanoj de la lando. Ŝi estis gvidanto de protestoj kiuj komenciĝis en 2014 kontraŭ la proponita evoluo de interoceana kanalo tra Nikaragvo kaj por la nuligo de la leĝaro de 2013 donanta al ĉina firmao HKND la koncesion por la kanalo kaj aliaj infrastrukturaj projektoj.
Infaneco
Francisca Ramírez Tórrez estis naskita en 1977 en malgranda kampara komunumo tiam konata kiel Somoza en la municipo Nueva Guinea kaj en la Aŭtonoma Regiono Suda Kariba Marbordo (sekvante la revolucion, Somoza estis renomita La Fonseca en 1979 en honoro de sandinista gvidanto Carlos Fonseca Amador. Ŝia familio estis origine de la Pacifika marbordo de Nikaragvo sed estis delokigita en la 1950-aj jaroj en registara programo de translokado de farmistoj kun malgrandaj fruktoplantejoj en la regiono por fari lokon al burĝonantaj kotonkultivaĵoj. Tiuj kamparanoj, inkluzive de la familio de Ramírez, estis translokigitaj al tielnomitaj "kolonioj" ĉe la kariba marbordo, tiutempe virga praarbaro.
La gepatroj de Ramírez havis kvin infanojn, sed ŝia patro foriris dum la milito kiam ŝi estis sep jarojn juna, poste ŝi devis helpi al ŝia patrino kreskigi siajn gefratojn. Ŝi forlasis la lernejon post la tria klaso kaj 12-jaraĝa ŝi komencis vojaĝi al Managvo por vendi kultivaĵojn por lokaj farmistoj.
Aktivismo
Ramírez nun posedas sian propran grundon en La Fonseca, same kiel malgrandan aron de kamionoj per kiuj ŝi kaj ŝiaj edzo kaj infanoj transportas kultivaĵojn. Kiel ŝiaj najbaroj en la kampara komunumo, la familio de Ramírez estas ekonomie dependa de la tero kiun ili farmas kaj iĝis alarmita kiam ĉinaj geodeziistoj alvenis sen avizo por komenci mezuri sian teron por kanala evoluo. Ramírez komencis organizi respondon kiam ŝi lernis ke ili riskas esti delokigitaj per tereksproprietiga leĝaro de 2013, kiu rajtigis al ĉina firmao HKND la koncesion por proponita interoceana kanalo kaj aliaj infrastrukturaj projektoj.
Kiel parto de tiu organizo, Ramírez funkciis kiel kapo de la ekologia kaj kamparana jura organizo, la Nacia Konsilio por la Defendo de la Tero, Lagoj kaj Suvereneco (Consejo Nacional para la Defensa de la Tierra, Lago y Soberanía). Laŭ ĝiaj regularoj, la Konsilio por la Defendo de la Tero funkcias kiel senpartia kaj mem-mobilizita popola movado, sendependa de partio aŭ ligiĝo al neregistara organizaĵo, kaj Ramírez mem ne apartenas al partio; ŝi rifuzis ofertojn kontraŭ aliĝo al partio. Ŝi ankaŭ malakceptis partopreni en fermitaj pordaj renkontiĝoj kun prezidanto Daniel Ortega, kaj malakceptis altprezajn elaĉetojn por sia grundo ofertitaj kontraŭ ĉesado de sia aktivismo.
En decembro 2016, la nacia polico kaptis du el la laborveturiloj de Ramírez.
En la protestoj de aprilo 2018 en Nikaragvo, Ramírez kun aliaj gvidantoj de la kamparana movado publikigis deklaron de subteno por la junularaj kaj mem-organizitaj popolaj manifestacianoj kaj alvokis favore al ĝenerala striko.
Tegolo
Tegolo (el la latina: tegula, de tegere, tegi, kovri) estas maldika plato el kuirita argilo, per aro da kiuj oni faras tegmenton, fiksante ilin tiel, ke ili sin parte interkovras.
Laŭ Francisko Azorín tegolo estas Diversforma k. diversmateria maldika peco uzata por tegmenti. Li indikas etimologion el la greka stegos, stege (tegmento), kaj de tie la latina tego, tegula. Kaj li aldonas liston de tegmentotipoj, nome: argila, marmora, ardeza, vitra, metala, plata, kanela, konkava, konveksa, firsta, greka, araba.
Historio
Jam ekzistas mencio de la greka verkisto Pindar, kiu diras, ke inventis la tegolon la korintoj en la jaro -450. Ekzistas, krom trovaĵoj, nur malmultaj informoj pri malnovaj tegoloj, eĉ la nunaj produktantoj havas nur malmultajn fotojn aŭ dosierojn pri la komenco de la industria tegolpro, t.e. antaŭ ĉirkaŭ 150 jaroj. Kialoj estas, ke komence de la industriiĝo multaj malgrandaj produktejoj ekzistis. Multaj kamparanoj produktis tegolojn kiel aldona enspezrimedo aŭ dumvintra okupado.
Eksteraj ligiloj
Tile
Ochodnica
Ochodnica (hungare Ösvényes [oŝvEnjeŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ochodnica etendiĝas fine de sakovojo, laŭ fervojo Čadca-Žilina. La lasta urbo troviĝas je 15, Kysucké Nové Mesto je 7 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1569. En 1598 oni komputis tie 9 domojn. En 1784 988 vilaĝanoj (183 familioj) loĝis en 175 domoj, en 1828 1462 vilaĝanoj loĝis en 187 domoj. En 1831 109 da vilaĝanoj mortis pro ĥolero. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Ochodnicza, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ösvényes 1329 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Kysucké Nové Mesto, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1938 oni komputis tie 2164 vilaĝanojn kaj 385 domojn. Ekde 1953 kulturdomo funkcias. En 2001 vivis en Ochodnica 2012 homoj, (1994 slovakoj).
Saint-Pierre-le-Moûtier (stacidomo)
Saint-Pierre-le-Moûtier estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Pierre-le-Moûtier, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Ĥabarovsko
Ĥabarovsko estas la ĉefurbo de la Ĥabarovska regiono kaj ĝisnuna ĉefurbo de For-orienta federacia regiono.
La temperaturo balanciĝas inter -40 °C (vintre) kaj +40 °C (somere).
Historio
Ĝi estis fondita en 1858 kiel armea posteno, kaj estis nomita laŭ la rusia eltrovinto Erofej Ĥabarov. En 1872 estis kontruita riverhaveno. En 1880 la vilaĝo ricevis la statuson de urbo, kaj nomiĝis Ĥabarovka. Poste, en 1893, ĝis estis renomita Ĥabarovsko.
Fine de la 19-a jarcento Ĥabarovsko estis la centro de komerco kun feloj. Komence de la 20-a jarcento ĝi fariĝis grava komerca centro de la Rusa Ekstremoriento, ankoraŭ videbla al la bele restaŭritaj brikaj komercaj domoj laŭlonge de la rivero kaj la lignaj domoj kiuj sukcesis tarvivi la turdoman arkitekturon iom ĉie prezenta en Rusio.
Esperanto
Esperanto estis bone videbla siatempe, sed nuntempe ne plu. Al la plej fruaj pioniroj apartenis ankaŭ Fjodor Postnikov, komandinto de la tutmonde unua luftbalonfloto de kiu unu portis la esperantan nomon 'Espero'. Lia ĉevalo nomiĝis Esperanto kaj sur flanka muro de lia domo vidiĝis grandega verda stelo. Post lia foriro al Usono, la movado velkis.
Turismo
Kiel ĉie en Ruslando ankaŭ en Ĥabarovsko la urbocentro kaj la parkoj estas ŝtata prizorga tasko kaj respondeco kaj do bone flegataj, sed la duonpublika spaco (inkluzive de kortoj kaj ĉirkaŭ loĝejaroj) estas konsiderataj 'nenies' propraĵo kaj respondeco kiun ŝtataj servoj ne transprenas.
Pozitive estas ke multaj stratoj en Ĥabarovsko havas duoblan arbovicon kaj ie tie estas konservataj pecojn de la tajgo. La veturejoj en la urba avenuo Amurski estas disigitaj fare de longa parko kun multaj promenantoj kaj biciklantoj sur la malmultegaj bicklaj vojoj videblaj en Rusio.
Hospitalo de la Timone
La hospitalo de la Timone estas la plej granda hospitalo de Marsejlo (Bouches-du-Rhône, en Francio). La aktualaj konstruaĵoj datas de 1973 sed situas sur la loko de eksa hospitalo. La hospitalo apartenas al la Asistado publika - Hospitala de Marsejlo (AP-HM). Ĝi estas ankaŭ la sidejo de la Servo de urĝa medicina helpo (SAMU) kaj de la fajrosoldatoj de Marsejlo.
Ĥabarovsko
Ekonomio
La ekonomio de Ĥabarovsko baziĝas sur grandindustrio, ferindustrio kaj metalprilaborado. En Ĥabarovsko funkcias stablproduktada uzino, ĥemi-farmacia uzino kaj naftreciklada uzino.
Hospitalo de la Timone
Dotita de la statuso de CHU (malsanulejo universitata), ĝi estas ligita al la fakultato de medicino de la Timone de la universitato de Aix-Marsejlo.
Ĥabarovsko
Transporto
Ĥabarovsko havas internacian flughavenon kun flugoj al Ĉinio, Japanio kaj Sud-Koreio, sed ankaŭ regulaj flugoj al Nord-Koreio.
Hospitalo de la Timone
La hospitalo de la Timone entenas du konstruaĵojn: unu por la infanoj kaj la alia por la plenkreskuloj.
Macaíba (mikroregiono)
Macaíba estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Leste Potiguar.
Hospitalo de la Timone
Kvankam la hospitalo estis nomita laŭ la kvartalo La Timone (10a arondismento) kaj ĝia samnoma avenuo, la aro de la hospitalaj konstruaĵoj kaj la fakultato de medicino situas en la kvartalo Baille (5a arondismento).
Macaíba (mikroregiono)
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 5 municipojn:
Ĥabarovsko
Transporto
La transsiberia fervojo ligas Ĥabarovsko al Moskvo.
La urbo estas konektita al la Hebrea aŭtonomio pere de 2,6 kilometroj longa ponto.
Vidu ankaŭ
Orient-siberia tajgo
Gyula Juhász
JUHÁSZ Gyula (naskiĝis la 4-an de aprilo 1883 en Szeged, mortis en Szeged 6-an de aprilo 1937) estis hungara poeto.
Vivo
Li frekventis la gimnaziajn jarojn en katolika lernejo en Szeged. La unua poemo aperis en 1899 en periodaĵo. En Budapeŝto li frekventis universitaton en fako hungara-latina instruisto. Tie li konatiĝis kun la tiutempaj poetoj, ekzemple kun ADY Endre. Poste li instruis en Máramarossziget. En 1907 li debutis kiel ĵurnalisto en Szeged. Li konatiĝis kun aktorino SÁRVÁRI Anna, al kiu li longe verkis poemojn. Kelkfoje li nesukcese provis mortigi sin. Spite tion en 1915 aperis lia unua poemovolumo. Ekde 1918 li apogis la socialismon. Post longa melankolio li venenis sin.
Poemoj
Li ofte verkis pri riverobordo de Tiso. Dum la socialismo la politikaj poemoj estis ŝatataj. La ampoemoj pri Anna estas eternaj. La gimnaziaj lernolibroj alte taksas lian poezion.
En Esperanto aperis
En ambaŭ eldonoj de Hungara Antologio aperis diversaj tradukaĵoj.
Coronel Oviedo
Coronel Oviedo estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la departemento Caaguazú, unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbo situas en la centra sudo de la lando. Ĝi ricevis sian nomon laŭ la armea kolonelo Oviedo Florentin, gvidanto en la Milito de la Trilanda Alianco de 1864 ĝis 1870.
Istrio
Istrio (kroate kaj slovene Istra, Itale kaj en istria dialekto Istria, antikve Histria en Latino) estas la plej granda duoninsulo en Adriatiko kun 2 820 km2.
Ĝi estas triangulforma kun pinto al la sudo, ligita al la kontinento nord-oriente. Ĝia marbordo ekas nordokcidente kun la golfo de Trieste, sekvas rektan linion nordokcidente/sud-orienten 242,5 km longan ĝis la kabo Kamenjak kie ĝi orientiĝas laŭ linio sud-okcidente/nord-orienten 212,4km longa ĝis la golfo de Kvarner. La plej granda parto el duoninsulo apartenas nuntempe al Kroatio en distrikto Istarska Županija, la plej malgranda estas en Slovenio kaj Italio. La okcidenta marbordo de Istrio longas 242,5 km (plus insulaj marbordoj 327,5 km) kaj la orienta 202,6 km (plus insuletoj 212,4 km).
Kelkaj gravaj urboj de Istrio estas Koper, Pula, Poreč, Rovinj, Pazin, Labin, Motovun, Buzet kaj Buje, sed ankaŭ gravaj estas urbetoj kiel Hum kaj Rozzo.
Geologio kaj geografio
Laŭ sia geografia situacio, Istrio estas pera regiono inter la centreŭropa alpa masivo kaj Dinara montaro kaj konstitigas pro tio, la plej rektan ligon inter la Karpata baseno kaj la mediteraneaj regionoj. La kontinenta limo pluiĝas de la golfo de Trieste, nordokcidente ĝis Preluka en la golfo de Rijeka (itale: Fiume), sud-oriente. Ekzistas tri malsamaj regionoj :
Klimato kaj vegetaĵaro
La kalkoŝtona parto de la marbordo estas altebenaĵo, kiu malplialtiĝas iom post iom okcidenten. Ĝi estas tegita de tavolo de ruĝeca tero pro kio la regiono ricevis la nomon « ruĝa Istrio ». Tiu ruĝeca tero estas kultivita, precipe en la regiono de Puljstina kiu estas la plej vasta ; sed, kvankam en la suda ekstremo de Istrio, la vintroj estas tie sufiĉe rigoraj pro la Boreo. Krom la tradiciaj mediteraneaj kulturoj oni tie kultivas cerealojn.
Sur la marbordo la vintroj estas malpli rigoraj kaj la someroj varmegaj. Oni tie trovas vitejojn, agrojn, olivarbojn kaj belajn arbarojn de kverkoj, fagoj, kaŝtanarboj kaj hipokaŝtanoj sur la deklivoj de la Učka.
Historio
Paleolitikaj trovaĵoj faritaj en la groto de Sandalja en la proksimeco de Pula, atestas la ĉeeston de homoj en tiu regiono antaŭ proksimume 1 miliono da jaroj, pruvante tiel la vojon laŭiritan de la plej malnovaj homaj loĝantoj venantaj el Afriko. En tiu groto, la supera epoko (20000 – 10000 a. K.) estas bone reprezentita de granda nombro de trovaĵoj, aparte de la juveloj ellaboritaj el ostoj aŭ dentoj de bestoj. Malkovroj el la mezo de Paleolitiko, nuntempaj de la neandertalulo, estis faritaj nur en Crni Kal apud Koper (itale: Capodistria).
Dum la neolitika epoko (6000 – 2000 a. K.), homoj dediĉis sin al agrokulturo, malsovaĝigo de bestoj kaj fabrikado de iloj kion montras ceramikaj potoj malkovritaj apud Pula, Kavran kaj Medulin en Kroatio, kaj ankoraŭ ornamitaj potoj de konkoj kaj diversaj komunuzaj objektoj. La prifosadoj permesis malkovri la tiuepokan tipon de loĝejoj kaj la vivmanieron, precipe bazitan ĉe la marbordo, sur fiŝkaptado kaj kulturo (insularo de Brijuni).
Pli ol 2 000 tomboj estis malkovritaj, pruvante ke Istrio estis regiono malfermita ĝis la komenco de la reĝado de Romo (177 a. K.).
Bronzepoko
La unuaj loĝantoj, devenintaj de la hind-eŭropaj triboj, instaliĝis: ili estas la Iliroj (Histroj, Dalmatoj, Liburnoj). La regiono estas nomita laŭ la Histroj. Laŭ romianoj temis pri ferocaj piratoj kaj subpremis ilin post du militoj cirkaŭ jaro 177 a.K.
Antikveco
Istrio estis modeste koloniata de la Grekoj (kolonio Apsoris) antaŭ ol esti, konkerita de la Romianoj en 178 a. K., kiuj igis ĝin 10a roma regiono.
Mezepoko
Post la malapero de la Okcident-Romia Imperio, Istrio, kiel Italio, estas ekregata de la ostrogotoj en 493. La Orient-Romia Imperio rekonkeris Ilirion, Istrion kaj Italion en 539 (kampanjoj de Belizaro), sed tiu lasta falis sub la jugon de la Lombardoj en 568, kaj poste estis konkerita de la Frankoj de Karolo la Granda en 788.
Post malapero de Okcidenta Romio, Istrio estis konkerata de lombardoj kaj gotoj, kaj pasis tra kelkaj manoj ĝis aliĝo al Venecia Respubliko en 1420. Post la Unua mondmilito kun la Traktato de Versajlo ĝi iĝis itala provinco ĝis fino de la Dua mondmilito kiam ĝia estis asignita al Jugoslavio.
Ekde la 7-a jarcento, la Karantanoj, slavaj prapatroj de la Slovenoj, la Horvatoj, slavaj prapatroj de la kroatoj kaj la Istroj, orientaj latinidoj venintaj de Balkanoj, instaliĝas ankaŭ en Istrio.
En la 10a jarcento, la regiono estis plurfoje prirabita de la Madjaroj.
En 1060, la duoninsulo estas dividita : la sud-okcidenta parto, kun itala plimulto, estas bizancia, dum la nord-orienta duono, kun slovena kaj kroata plimulto, estas rangaltigita al aŭtonoma margrafo de la ĝermana Imperio (estas la sola loko kie ambaŭ imperioj kuntuŝiĝis). En la 15-a jarcento, la plimulto de la bordoj kaj la sud-orienta duono de Istrio apartenis al la posedaĵoj de la Respubliko de Venecio (de 1420 al 1797) dum la nordokcidenta duono kaj la internaj teroj apartenis al la Habsburgo j.
19-a jarcento
De 1798 al 1814 Istrio estas sinsekve ligita al la Imperio de Habsburgo, al la napoleona reĝlando de Italio (kun Dalmatio) kaj poste al la Iliriaj Provincoj de la napoleona franca Imperio. Napoleono Bonaparte igis la marŝalon Jean-Baptiste Bessières duko de Istrio. En 1814, la kongreso de Vieno atribuis ĝin al la Imperio de Aŭstrio. Ĝi tiam ekestis provinco de Aŭstria Imperio ĝis sendependiĝo en 1861 kun parlamento propra en Porec.
En 1866, Italio alianciĝis kun Prusio militanta kontraŭ Aŭstrio. Italio suferis kruelan ŝipan malvenkon apud la insulo Lissa (hodiaŭ Vis). Aŭstrio, venkita de Prusio en Bohemio, devis tamen cedi Venecilandon al Italio kaj la limo alproksimiĝis de Trieste kaj de Istrio.
La du komponantoj de Aŭstrio-Hungario (1867-1918) estis disigitaj de dogana linio. La Küstenland aŭ Marborda Lando dependis de Aŭstrio kun Trieste kiel ĉefurbo. Tiu Küstenland arigis la princan graflandon de Görz (itale: Gorizia, slovene: Gorica ), Gradisca, kaj la margrafon de Istrio; la tiuepolaj kartoj montras ke tri insuloj lokitaj en la golfo de Fiume (Veglia, Cherso kaj Lussino) apartenis al Istrio. Ne estis teritoria kontinueco inter la Küstenland kaj la Dalmatio, kiu ankaŭ dependis de Aŭstrio : Hungario efektive posedis koridoron al la maro kies ĉefa haveno estis Fiume (la Hungaraj uzis tiun formon).
20-a jarcento
Post la Unua mondmilito, Aŭstrio-Hungario fragmentiĝas kaj Istrio ekestas parto de Italio je la traktato de Rapallo. Romo ankaŭ celas Fiume (Rijeka), tiam duon-itala, duon-kroata urbo laŭ ties loĝantaro, kaj ĉefa haveno de la Transleitanio (tio estas la kuniĝo de reĝlandoj de Hungario kaj de Kroatio). Tamen, la Traktato de Versajlo atribuas ĝin al la Reĝlando de Serboj, Kroatoj kaj Slovenoj. Reage, la itala naciisto Gabriele De Annunzio okupas Fiume sed la internaciaj premoj devigas Italion forpeli per la forto la disidenton kaj Fiume fariĝas libera urbo sub mandato de la SDN. Ankaŭ la dalmataj insuloj, same kiel la dalmataj marbordaj urboj Karlobag (Carlovari), Sibenik (Sebenico), Zadar (Zara), Split (Spalato) kaj Dubrovnik (Raguse), estis mikse loĝataj de Kroatoj kaj de Italoj, kaj Italio depostulis ilin en la nomo de la « venecia heredo » : Italio ricevis la enklavon de Zadar (Zara) kaj la insulojn Cres (Cherso), Lošinj (Lussino) kaj Lastovo (Lagosta) dum Jugoslavio ricevis la ceteron. Ekde tiam, ambaŭ landoj inkludis malplimultojn proksimajn de la alia : slovenajn kaj kroatajn en Istrio, en Fiume, Zara kaj en la tri italaj insuloj, sed itallingvajn en la plimulto de la havenoj kaj de la damataj insuloj de Jugoslavio.
Post la Dua mondmilito Istrio estas pridisputita inter Italio, kiu fine (en 1954) konservis nur Trieste (tiel fortranĉita de ĝia internlando), kaj Jugoslavio, kiu aneksis la reston Rijeka, Zadar kaj la tri insulojn de Cres, Lošinj kaj Lastovo. Slovenio kaj Kroatio, du komponantoj (respublikoj) de federacia (kaj socialisma) Jugoslavio, fariĝis sendependaj en la jaroj 1991-1992 konservante la internajn jugoslavajn limojn de 1954 de Istrio (regulado de la afero de Trieste). Ekde 1952, Slovenio disponas de aliro al la maro entenante Koper (itale: Capodistria) kaj Piran (itale: Pirano). La cetero de Istrio (90 %) apartenas al Kroatio. Aktuale ĝia lonĝantaro estas tre miksita kaj abundas ital-, sloven- kaj kroat-parolantoj. La « masakroj de la foibe», ("foibe" estas friula vorto kiu signifas groto, ĉar la masakroj tie okazis; la vorto estas uzata metonomie por prialudi la masakrojn) ĉefa kaŭzo de la amas-elmigrado el Istrio en la tuja post-milito (1943-1960), disdividiĝis en du malsamajn periodojn :
Slovenio eniĝis en Eŭropan Union en 2004. La ital-slovena limo estas malfermita la 21an de decembro dum la fakta aliĝo de Slovenio al la traktato de Schengen. Trieste estas sekve « kunigita » al ĝia internlando de kiu ĝi estis disigita en 1947. La aliĝo, en 2013, de Kroatio al Eŭropa Unio malfermis la kroato-slovenan limon interne de Istrio, sed la migra krizo de 2015 instigis ambaŭ landojn, same kiel Italion, restarigi la kontrolojn.
Chapelle
Chapelle (prononco: [ʃa.pel]) estas la vorto, kies signifo estas kapelo en la franca lingvo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
8836 Aquifolium
8836 Aquifolium estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Istrio
Loĝantaro
Geografie, la loĝantoj de Istrio estas la Istrianoj, sed lingve, ekzistas malplimulto istriotoj kiuj parolas ital-romanikan lingvon, parto de la itallingvanoj 4,3 % de la loĝantoj en 2001, dum la istria lingvo estas orienta latinida lingvo parolita de kelkaj centoj da personoj en 2001, malpli ol 0,1 % de la loĝantoj.
8836 Aquifolium
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la familio de la akvifoliacoj entenanta ĉikaŭ 700 speciojn de ĉiamverdaj aŭ falfoliaj arbustoj, arboj aŭ arbedoj, (ĉefe en la genro Ilekso) el kiuj Ilex Aquifolium aŭ ordinara ilekso.
Istrio
Loĝantaro
En 1910, 41,6 % de la Istrianoj parolis kroate, 36,5 % itale, 13,7 % slovene, 3,3 % germane, 0,2 % istrorumane kaj 0,5 % aliajn lingvojn. Ekde la Dua mondmilito, la etna kompono ŝanĝiĝis favore al la Kroatoj ĉar laŭ la datumoj de la censo farita en 2001 en Kroatio, la Provinco Istrio enhavas 206 344 loĝantojn, el kiuj 71,88 % estas Kroatoj, 6,92 % Italoj, 4,3 % Istriotoj (sume 10,95 % da itallingvanoj), 3,2 % serboj kaj 1,49 % Bosnoj. Al tio necesas aldoni la Slovenan parton.
Glas Istre (« La voĉo de Istrio »), publikigita en Pula, estas la ĉefa kroata gazeto.
Statuso de la kroata Istrio
En aprilo 2001, la kroata ministerio de la Justico, de la Administracio kaj de la lokaj Komunumoj decidis, fronte al la naciismaj petoj el la resto de Kroatio, suspendi 10 dispoziciojn de la nova statuso de la Provinco Istrio (aŭ joupanie, tio estas regiono) :
Ekonomio
La regiono posedas kuŝejojn de karbo kaj de baŭksito. Ĝi ankaŭ enspezigas dank'al turismo, ligna kaj agronutra industrioj.
Mathew Evans
Mathew Evans estis kanada inventisto kaj grava pioniro en la disvolvigo de la inkandeska lampo, nome ampolo. Li estis unu el la du kanadanoj kiuj disvolvigis kaj patentis la inkandeskan lampon, la 24an de julio, 1874, nome kvin jarojn antaŭ la usona patento de Thomas Alva Edison pri la aparato.
Evans, el Toronto, Ontario, kaj lia amiko Henry Woodward, faris ke la ampolo funkciu per sendado de elektro tra filamento el karbono.
La du viroj estis patentintaj ĝin sed ili ne havis sufiĉan monon por disvolvigi sian inventon, kaj tiele ili devis vendi sian usonan patenton 181,613 al Thomas Edison por 5,000 usonaj dolaroj (100,000 en dolaroj de 2006). Ili ankaŭ garantiis al Edison ekskluzivan permesilon por sia ekvivalenta kanada patento.
Stanisław Janusz Sosabowski
Stanisław Janusz Sosabowski, pseŭdonomo Stasinek (naskiĝis la 6-an de januaro 1917 en Brno, (Aŭstrio-Hungario), mortis la 6-an de novembro 2000 en Wimborne Dorset en Britio) – filo de generalo Stanisław Sosabowski, kuracisto, membro de Kedyw (Gvidantaro de Flankatakoj) en Pola Enlanda Armeo en la rango de leŭtenanto. Dum bataloj en la ribelo de Varsovio pro vundoj perdis vidkapablon.
Ribela taĉmento de Kedyw, komandata de Stasinek la 1-an de aŭgusto 1944 liberigis gardatan de SS en magazenoj de Umschlagplatz (fervoja perono al ekstermejo Treblina) 50-personan grupon de judoj el Hungario kaj Grekio – malliberuloj de proksima koncentrejo Gęsiówka (parto de KL Warschau).
Distingita per Arĝenta Kruco de la Milita Ordeno Virtuti Militari, dufoje per Batal-Kruco, per medalo "Za udział w wojnie obronnej 1939" (Pro partopreno en la defenda milito 1939), per Ora Medalo memoriga de la Unua Aŭtonomeca Paraŝutista Brigado kaj per la medalo Justulo inter la popoloj.
Tempolinio de la dua mondmilito (1944)
Jen listo de la okazaĵoj de la Dua mondmilito dum 1944:
Monto Whitney
La Monto Whitney (Mount Whitney) estas 4 421 metrojn alta monto en Kalifornio. Ĝi estas la plej alta monto de Usono ekstere de Alasko.
La monto apartenas al la montaro Sierra Nevada. Ĝi leviĝas super la malgranda loĝloko Lone Pine (1.130 m super la marnivelo) en la valo Owens Valley. Eblas aŭte veturi ĝis la punkto Whitney Portal en 2.458 metroj da alteco.
La proksimume 17,7 km longa grimpo de la punkto Whitney Portal ĝis la montopinto ne ligiĝas al menciindaj grimpaj malfacilaĵoj, la monto tial estas pupulara celo por montogrimpantoj. Plej ofte la grimpo dividiĝas al du aŭ tri tagoj kun tendaj tranoktoj en la kampadejoj Outpost Camp (3.158 m) aŭ respektive kaj Trail Camp (3.669 m).
Por la grimpo de la monto necesas oficiala permesilo (angle permit), kiun necesas peti de la Usona Arbaragentejo (United States Forest Service).
Ginie Line
Ginie LINE, naskonome Virginie PERALDI (naskiĝis la en Montreuil (Seine-Saint-Denis)) estas franca kantistino ("Ginie" devenas de ŝia antaŭnomo, "Virginie", kaj "Line" devenas de la antaŭnomo de ŝia fratino, "Caroline").
Müssen
Müssen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Müssen estas parto de la komunumaro Büchen, administra ligo de pluraj najbaraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Golfo Sankta Georgo
La Golfo Sankta Georgo (golfo de San Jorge) estas ampleksa marborda duoncirkla golfo ĉe la Atlantiko en Argentino, ĉe Patagonio antaŭ la Argentina Maro. Administre, la marbordo kaj ties akvoj apartenas al la provincoj Ĉubutio kaj Santa Cruz.
Geografio
La Golfo Sankta Georgo limas norde kun la kabo Dos Bahías kaj sude kun la kabo Tres Puntas. Ĝi estas 148 km longa kaj 244 km larĝa. Ĝi havas profundojn inter 73 kaj 101 metroj.
Preskaŭ en la centro de la golfo troviĝas la plej grava urbo de la golfo, nome Comodoro Rivadavia, havenurbo por transporto kaj fiŝkaptado. Ĝi estas la tria marborda urbo de Argentino.
Kokaĵo de Generalo Zuo
Kokaĵo de Generalo Zuo estas dolĉa profund-fritita nordamerik-ĉina manĝaĵo. Ĝi nomiĝas laŭ Zuo Zongtang, generalo de la Ĉjinga Dinastino. Ne ekzistas rilato inter la manĝaĵo kaj Zuo Zongtang aŭ lia provinco Hunano. Oni debatas ĉu la manĝaĵo unue estis elpensita en Tajvano aŭ Usono.
Nicolas Flamel
Nicolas FLAMEL, literumita foje ankaŭ Nicholas Flamel (naskiĝis verŝajne dum 1330 en Pontoise, Francio; mortis ĉirkaŭ la jaro 1413, laŭtradicia mortojaro 1418, aŭ - vidu sube - tute ne, en Parizo) estis sukcesa franca verkisto, komercisto de manuskriptoj kaj eble nemoveblaĵoj, kiu postmorte famiĝis kiel alkemiisto. Laŭlegende li trovis la ŝtonon de la saĝuloj kaj pere de ĝi iĝis senmorta.
Vivo kaj verko
La eksa loĝdomo de Nicolas Flamel el la jaro 1407 en la strato Rue de Montmorency 51 nuntempe estas inter la plej malnovaj konservitaj domoj de Parizo.
En populara kulturo
Kiel literatura figuro li aperas en pluraj verkoj de fikcio, ekz-e en Hari Poter kaj la Ŝtono de la Saĝuloj.
Ĥimero (geografio)
Ĥimero, aŭ Kimero, estas monto en Turkujo, de kie, iuj kredas, venis la historio de la greka mitologia ĥimero.
La greka verkisto Palaifato konsideras Yanartaş kiel la nomo de monto en Likio apud la rivero Ksanto (greke: Ξάνθος). Laŭ li, sur la monto loĝis reĝo Amisodaros. Tie, en tera ravino, ŝprucis flamoj. Nur du vojoj kondukis al la monto, kaj ambaŭ estis baritaj: unu el ili baris leono kaj la duan serpento. Ili manĝegis arbohakistojn kaj paŝtistojn. Beleforono ekbruligis la monton kaj mortigis la ferocajn bestojn.
Winnipeg Free Press
Winnipeg Free Press estas ĉiutaga kanada gazeto (krom dimanĉo). Ĝia sidejo situas en Vinipego (Manitobo). Winnipeg Free Press estis fondita en 1872 kaj estas do la plej malnova gazeto en okcidenta Kanado. Ĝi estas la gazeto kun plej multaj legantoj en tiu provinco.
Teaca
Teaca [teaka] (hungare: Teke, germane: Tekendorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 2 604 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj, ciganoj); en 1992 2 117 (rumanoj, 24 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1318. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Ĝian germanan loĝantaron oni evakuis en 1944. Administre apartenas al ĝi Archiud, Budurleni, Ocnița, Pinticu kaj Viile Tecii.
En la censo de 2002 la loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn:
József Esterházy (ĉambelano)
Grafo József Esterházy [jOĵef esterhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Esterházy József estis hungara magnato, ĉambelano. Lia nobela antaŭnomo estis galAntai.
József Esterházy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Hungara reĝlando en Románfalva (nuntempa Rumanová en Slovakio).
Partero (ĝardenoj)
Partero en ĝardenarto estas desegno de «formala ĝardeno», nome ĝardeno je teretaĝo aŭ nivelo de la surfaco de la tereno, kiu konsistas en la plantado de bedoj de floroj aŭ de herboj limigitaj de heĝoj de plurjaraj plantoj aŭ de iaj bariloj firme kunigitaj formante protekton de la internaj floraj kuŝejoj, kaj en promenejoj aŭ padoj el gruzo disponitaj per desegno ĝenerale simetria aŭ geometria. La parteroj ne nepre havas florojn, ĉar ili povas esti formataj nur de plantoj kaj plurjaraj arbustoj.
István Bogárdi Szabó
István Bogárdi Szabó [iŝtvAn sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo (Bogárdi) Szabó István estis hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto. Pro ofteco de sia nomo li prenis la distingan nomon Bogárdi. István Szabó naskiĝis la en Sárbogárd.
Biografio
István Bogárdi Szabó maturiĝis en kalvinana gimnazio en Debrecen en 1975, poste li akiris diplomon en Kalvinana Teologia Akademio de Budapeŝto en 1981. Post siaj studoj li estis pastro en Sáregres, en la studjaro 1982 li plustudis en teologia seminario en Ĉikago. Ekde 1983 li estis pastro en Budapeŝto. En tiu periodo li doktoriĝis en la Teologia Akademio en 1994. Li ekinstruis en teologia akademio de Pápa en 1998 jam kiel katedrestro, en la sekvanta jaro kiel profesoro. Ekde 2003 li estas episkopo. Li ricevis premion en 2017. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
38821 Linchinghsia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la fama kaj talenta tajvana aktorino Brigitte Lin (ĉina nomo : 林青霞 Lin Qingxia. "Ekstere de la fenestro" (窗外) estas la filmo, kiu alportis al ŝi la famon. En 1993 ŝi faris "La fianĉino kun blankaj haroj" (白髮魔女傳) kaj en 1992 ŝi gajnis premion de Plej Bona Aktorino ĉe la Filma Festivalo Ora Ĉevalo (金馬獎) pro sia rolo en "Ruĝa polvo" (滾滾紅塵).
Antoine Meillet
Paul Jules Antoine MEILLET (n. la 11an de novembro 1866 en Moulins, departemento Allier – m. la 21an de septembro 1936 en Châteaumeillant, departemento Cher, estis la ĉefa franca lingvisto de la 20a jarcento.
Biografio
Filo de notario de Châteaumeillant, Antoine Meillet ricevis duagradan instruadon en la liceo Théodore-de-Banville de Moulins. Studento en la Fakultato pri beletro de Parizo ekde 1885, li sekvis kursojn i.a. de fr:Louis_Havet en Sorbono, de Michel Bréal en Kolegio de Francio kaj de Ferdinand de Saussure en la Praktika Lernejo de altaj studoj. De F. de Saussure, li transprenis la kurson pri kompara gramatiko, kiun li kompletigis ekde 1894 per prelego pri la irana.
En 1897, li prezentis disertacion por doktoriĝo pri beletro (“Esploro pri la uzo de genitivo-akuzativo en malnova slava“). En 1905, li estris la katedron de kompara gramatiko en Kolegio de Francio, kie li dediĉis siajn kursojn al la historio kaj al la strukturo de la hindeŭropaj lingvoj.
Sekretario de la Societo pri Lingvistiko de Parizo, li estis elektita en la Akademio de enskribiĝoj kaj beletristiko en 1924.
Li instruis tutan generacion de francaj lingvistoj inter kiuj fr:Émile Benveniste, fr:Marcel Cohen, fr:Georges Dumézil, André Martinet, fr:Aurélien Sauvageot, fr:Lucien Tesnière, fr:Joseph Vendryes, kaj li malkovris fr:Gustave Guillaume.
Li influis ankaŭ certan nombron da fremdaj lingvistoj. Li estis aparte la inspirinto de la difino de la frazo, kiun alprenis la usona lingvisto en:Leonard Bloomfield. Li estis ankaŭ la unua, kiu identigis la fenomenon de la gramatikigo.
En 1890, unujara misio en Kaŭkazio ebligis al li studi la modernan armenan. En 1902, li ricevis la katedron de armena en la Lernejo de orientaj lingvoj. Li publikigis en 1903, sian “Esquisse d'une grammaire comparée de l'arménien classique“ (Skizo de kompara gramatiko de la klasika armena), kiu restas ĝis nun referenca en armena kaj hindeŭropa lingvistiko. Lia studento Hratchia Adjarian fariĝis poste la fondinto de la armena dialektologio. Ankaŭ pro la kuraĝigoj de Meillet, Émile Benveniste studis la armenan lingvon.
En Sorbono, Meillet priatentis la studojn de en:Milman Parry. Lia influo al li malfermis la vojon al profunda renovigo de la homeraj studoj.
Lia sinteno kaj agado favoris la starigon de instruado de la finn-ugraj lingvoj en Francio.
Verkoj de Antoine Meillet
Antoine Meillet verkis ĉirkaŭ 25 librojn pri la hindeŭropaj lingvoj, i.a. :.
Memore al Antoine Meillet
Kolegio de Chateaumeillant kaj strato de Moulins ricevis la nomon de Antoine Meillet.
Antoine Meillet pri lingvolernado, kulturo kaj neceso de internacia lingvo
“''Se la lernado de la fremdaj lingvoj estas funde puŝata tiel ke ĝi profitas al la spirito, ĝi postulas longegan tempon. Se ĝi estas supraĵa, ĝi alportas nenion al la intelekta kulturo.''“
“''Lingvo estas tradicia socia institucio. La volo de la homo senĉese intervenas en la lingvaĵo. La elekto de komuna lingvaĵo tia, kia la fanca, la angla, aŭ la germna devenas de volaj agoj. Lingvo kiel la norvega “lingvo de la lando” estis farita, surbaze de la norvegaj idiomoj, per arbitra elekto de elementoj, kaj reprezentas neniun difinitan lokan idiomon. (…) Do, estas nek absurde, nek ekscese provi eltiri el la eŭropaj lingvoj la komunan elementon, kiujn ili entenas por fari el tio internacian lingvon''.“
“''La praktka neceso de internacia lingvo estas evidenta. Kaj ĉar tiu lingvo estas ebla, ĝi devas esti realigita.''“
El "Les langues dans l'Europe nouvelle". Parizo : Payot. 1918. 2a eldono en 1928.
“Al la grandaj lingvoj de civilizacio, lingvoj de intelektaj elitoj, ĉiuj malfacile ellerneblaj, kiuj povas esti bone akiritaj nur fare de limigta nombro da personoj havantaj sufiĉe d libera tempo, kaj kiuj havas tro da beleco por ke ne estu penige aŭdi ilin mistraktitaj fare de personoj kiuj malperfekte scipovas ilin, necesas aldoni, por la kutima uzado de la internacia vivo internacia lingvo kiun ĉiu povas facile uzi.“
Citita en “Feuillets encyclopédiques de Documentation espérantiste“
Draize
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Oklingva Nomaro de Eŭropaj Birdoj
Oklingva Nomaro de Eŭropaj Birdoj estas multlingva listo de birdonomoj kompilita de d-ro Béla Mészáros kaj publikigita en Debrecen en 1980. Temas pri 579 specioj. La uzitaj lingvoj estas: latina, Esperanto, hungara, germana, angla, ĉeĥa, pola kaj rusa.
D-ro Béla Mészáros en 1980 prenis la Esperanto-nomojn el Komunlingva Nomaro de Eŭropaj Birdoj por sia oklingva nomaro.
Ĥimero (fiŝo)
Ĥimero (Chimaera L.) estas genro de elasmobrankaj fiŝoj el ordo de holocefaloj, parenca al ŝarko, sed kun longa, ŝnurforma vosto.
Mondolfo
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulino Justina, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Naturscienca Muzeo Bernardino Rivadavia
Historio kaj priskribo
La muzeo, plej grava el ties tipo en Bonaero kaj dua nur post la Muzeo La Plata, ŝuldas ekziston al propono farita de Bernardino Rivadavia antaŭ la Unua Triopo en 1812.
Mondolfo
Najbaras la komunumoj.
Pont-de-Vaux
Pont-de-Vaux estas franca komunumo lokita en la departemento Ain kaj en la regiono Rodano-Alpoj. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Pontevallois aŭ Vallipontains.
Geografio
Oni trovas tie malsekajn herbejojn de la rivero Saono.
15675 Goloseevo
15675 Goloseevo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 27-an de septembro 1978 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Ĉefa Astronomia Observatorio de la Ukraina Nacia Akademio de Sciencoj (ukraine : Головна астрономічна обсерваторія НАН України) situanta en la historia distrikto Goloseevo en Kievo. Fondita en 1944, la Observatorio de Goloseevo estas konata pro esploroj en astrometrio kaj geodinamiko, fiziko de la suno, galaksioj, steloj, planedoj kaj kometoj.
Toru Kobayashi
Toru KOBAYASHI (japane : 小林徹, Kobayashi Tōru) ; estas japana astronomo.
Oni ne konfuzu lin kun la astronomoj Juro Kobayashi kaj Takao Kobayashi.
Li estis aktiva en la 1970-aj jaroj en Imadate (urbo nun kufandita en Eĉizen, gubernio Fukui).
Li kunmalkovris la kometon C/1975 N1 (Kobayashi-Berger-Milon).
Xzibit
Xzibit [] (18-an de septembro 1974 en Detroit, Michigan; faket Alvin Nathaniel Joiner) estas usona repisto, aktoro kaj televida prezentisto.
Lia patrino mortis, kiam li aĝis 9 jarojn. Lia patro poste denove egedziĝis, sed komencis batadi lin. Tie oni deprenis la edukrajton de la patro kaj Xzibit venis en infanhejmon. Tiuj travivaĵojn li ofte kantis en postaj albumoj, kntoj (At The Speed Of Life, 40 Dayz & 40 Nightz. Li poste pardonis la patron.
Li forlasis en aĝo de 14 jaroj – je propra peto – la hejmon kaj translokiĝis al sia fratino en Los Angeles. La prezon de la veturo li servis per drogovendoj.
Xzibit komencis sian karieron kiel membro de Likwit Crew, akomponante ankaŭ Alkaholiks & King Tee. Li aperis en albumo IV Life de King Tee per kanto Freestyle Ghetto. Post li iris kun ili turnei en 1995.
Lia plej sukcesa albumo estis la Restless en 2000, la postaj jam mlapli vendiĝis pro tio li en 2004 eklaboris en televida programo de MTV, en Pimp My Ride, kiu alportis al li novan popularecon, konatecon.
Berberaj Militoj
La Berberaj Militoj estis serio de konfliktoj kiuj pintis en du militoj luktitaj je diferencaj momentoj pro la samaj tialoj inter Usono, Svedio, kaj la Berberaj ŝtatoj (nome de jure posedaĵoj de la Otomana Imperio, sed de facto sedependaj, nome Tunizio, Alĝero, kaj Tripoli) de Nordafriko fine de la 18a kaj komence de la 19a jarcentoj. La svedoj estis milite kontraŭ la Tripolitananoj ekde 1800 kaj estis finfine aligitaj de la usonanoj. La tialo estis peto fare de la berbereskaj piratoj de tributo el la usonaj komercŝipoj en la Mediteranea Maro. Se ŝipoj de difinitaj landoj malsukcesis pagi, piratoj atakis la ŝipon kaj ekhavis ties varojn, kaj ofte sklavigis la ŝipanarojn por akiri kontraŭ ili elaĉeton. Kiam Thomas Jefferson iĝis Prezidento de Usono, li malakceptis pagi tributon kaj sendis mararmean militŝiparon al la Mediteraneo; ili bombardadis variajn fortifikitajn piraturbojn, laste atingante koncedojn de libera pasrajto el ties regantoj. La administracioj kaj de Thomas Jefferson kaj de James Madison entreprenis agadojn kontraŭ la Berberaj ŝtatoj je diferencaj epokoj. Jefferson estris la Unua, el 1801 al 1805, kontraŭ la pirataj urboj en kio estas nun Libio, Tunizio, kaj Alĝerio. Madison estris la fortojn por la dua milito en 1815.
832
En la jaro 832 post Kristo okazis, interalie:
Berberaj Militoj
Berbereskaj piratoj
La Berbereskoj estas piratoj (kaj korsaroj) kiuj operacis en maro Mediteraneo, post la islama ekspansio al la Iberia duoninsulo, inter la 11-a jarcento (epoko de la krucmilitoj) ĝis la komenco de la 19-a jarcento. Ili havis militbazojn en nord-afrikaj urboj Tunizo, Tripolo, Alĝero, Salé, la marokaj havenoj kaj tiuj de la tiel nomata Berbera Bordo, insuloj Balearoj, Kipro, Kreto, Sicilio.
Unua Berbera Milito (1801–1805)
Unua Berbera Milito, Unua Berbereska Milito (1801–1805), konata ankaŭ kiel Tripolitana Milito kaj Berbermarborda Milito, estis la unua de du Berberaj Militoj inter Usono, Svedio kaj la kvar nordafrikaj ŝtatoj konataj kolektive kiel la "Berberaj Ŝtatoj". Tri el tiuj estis teorie provincoj de la Otomana Imperio, sed estis praktike aŭtonomaj: Tripoli, Alĝero, kaj Tunizio. La kvara estis la sendependa Sultanlando de Maroko. La kaŭzo de la milito estis la fakto ke piratoj el la Berberaj Ŝtatoj kaptis usonajn komercajn ŝipojn kaj tenis la ŝipanarojn por akiri elaĉetojn, petante al Usono pagi tributon al la Berberaj regantoj. La tiama Prezidento de Usono nome Thomas Jefferson malakceptis pagi tiun tributon, aldone al la fakto ke svedoj jam estis militantaj kontraŭ la Tripolitanoj ekde 1800.
Dua Berbera Milito (1815)
La Dua Berbera Milito (1815–1816), estis la dua el du militoj luktitaj inter Usono kaj la nordafrikaj Berberaj ŝtatoj de Tripoli, Tunizio, kaj Alĝero. La milito inter la Berberaj ŝtatoj kaj Usono finis kiam la "Usona Senato ratifis la Alĝeran Traktaton de Decatur la 5an de Decembro, 1815". Tamen, la Dejo Omar Agha, nome reganto de Alĝerio, malakceptis la usonan traktaton, la kondiĉojn de la paco kiu estis ratifita de la Kongreso de Vieno, kaj minacis la vivojn de ĉiuj kristanaj loĝantoj de Alĝero. William Shaler, nome usona komisiito kiu estis negociinta kun Decatur, devis fuĝi per britaj ŝipoj kaj poste vidis "bombojn kaj raketoj flugantaj super [sia] domo kiel hajlo" kiel rezulto de la posta Bombardado de Alĝero (1816).
Preĝejo Marteno de Tours (Brașovechi)
Luterana preĝejo de Marteno de Tours (germane Martinsberger Kirche) estas religia konstruaĵo en Rumanio, en urbo Brașov, en urboparto Brașovechi.
Historio
Oni konjektas, ke tiu preĝejo (tiam katolika) estis konstruita en 1235. Estas videblaj ankaŭ partoj el la gotiko el la 16-a jarcento. La sanktejo estis detruita en 1795 kaj oni konstruis tien pli grandan preĝejo-parton. Supozeble tiam konstruiĝis la apuda paroĥo. En la 2000-aj jaroj arkeologoj ekzamenis la preĝejon.
Konstruaĵo
La preĝejo ligiĝas al saksoj, kiuj longe vivis en tiu regiono. Martin Schuler pentris la altaran bildon en 1730. Tiutempe iuj aliaj pentris la baldakenon, parton de predikejo kaj aliain lignaĵojn.
Zuo Zongtang
Zuo Zongtang [Zŭo Zongtang], Markizo Kejing [Keĝjing] aŭ simple Generalo Zuo (naskiĝis la 10-an de novembro 1812 — mortis la 5-an septembro 1885) estis ĉina politikisto kaj milita generalo de la Malfrua Ĉjinga Dinastio el la provinco Hunano.
Macau (mikroregiono)
Macau estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Central Potiguar.
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 5 municipojn:
Monsampietro Morico
Monsampietro Morico estas komunumo de Italio.
Buck Rogers
Anthony Rogers estis fikcia persono, kiu origine aperis en du noveloj fare de Philip Francis Nowlan, nome Armageddon 2419 A.D. kaj The Airlords of Han, publikigitaj inter aŭgusto 1928 kaj marto 1929.
La persono estis renomita Buck Rogers kaj reinventita de John Flint Dille en bildstrio. Li unue aperis en gazeto la 7-an de januaro 1929.La aventuroj de Buck Rogers en bildstrioj, filmoj, radio kaj televido ludis gravan rolon en la historio de usona populara kulturo.
28353 Chrisnielsen
28353 Chrisnielsen estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christopher Stephen Nielsen, kiu gajnis en 2011 la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis hejminstruita en Kalgario (Alberto, Kanado).
Polná na Šumavě
Polná na Šumavě (Stein im Böhmerwalde) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Český Krumlov, en Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie. La municipo estis renovigita al la 1-a de januaro 2016, antaŭe ĝi estis konsisto de armea spaco Boletice. Konserviĝis ĉi tie preĝejo de sankta Marteno, devene el la 15-a jarcento, pli poste reguligata. En la municipo troviĝas fervoja haltejo en fervojlinio numero 194; sur teritorio de la municipo troviĝas ankaŭ fervoja haltejo Polečnice.
Partoj de municipo
Municipo Polná na Šumavě konsistas el kvar partoj:
Rudinka
Rudinka (hungare Kisrudas [kiŝrudaŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Parás
Parás estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Parás. Al Parás apartenas entute 38 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19040.
Rudinka
Situo
Rudinka etendiĝas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Čadca-Žilina. La lasta urbo troviĝas je 5 km.