cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marteno la 4-a
Marteno la 4-a (latine Martinus Quartus, naskonome Simon de Brion) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1281. Li oficis ĝis sia morto la 28-a de marto 1285, dum 4 jaroj, 1 monato kaj 7 tagoj. Sume temis pri la 189-a papo.
Israela kuirarto
Israela kuirarto adoptis kaj daŭre adoptas elementojn de diversaj stiloj de juda kuirarto kaj Mezorienta kuirarto, precipe la juda, sefarada kaj aŝkenaza stiloj. Ĝi enkorpigas multajn manĝaĵojn tradicie manĝitaj en mezorienta kaj mediteranea kuirarto kaj manĝaĵoj kiel falafelo, humuso, ŝakŝuko, kuskuso, sabiĥo kaj zataro estas vaste popularaj en Israelo hodiaŭ.
Aliaj influoj en la kuirarto estas la havebleco de oftaj manĝaĵoj en la mediteranea regiono, precipe iuj specoj de fruktoj, legomoj, laktaĵoj kaj fiŝoj; la distingaj tradiciaj pladoj estas preparitaj dum festadoj; la koŝera tradicio estas konservita; kaj specifaj kutimoj pri Ŝabato kaj malsamaj judaj festoj, kiel ekzemple ĥalao, ĝaĥnuno, malavaĥo, farĉita fiŝaĵo, hamino kaj la sufganijao.
198
En la jaro 198 post Kristo okazis, interalie:
Damião de Góis
Damião de Góis (1502-1574) estis portugala humanisto, filozofo, diplomato kaj historiisto. Lia nomo vekas grandan intereson pro la publikigita verkaro, fakte, lia figuro akiris grandan internacian projekcion, parte pro la kunvivado kaj amikeco kiun li dediĉis al Erasmo de Roterdamo, ĉefe dum la lastaj jaroj de la humanisto.
El la roterdama humanisto, Góis ricevis naŭ leterojn, kiuj meritas iom da atento. Poste, la temoj elektitaj de Damiano por liaj publikaĵoj, nome, La Etiopo kaj ties Kristanismo, krom la situacio de la sameoj, estis tre aktualaj kaj vekis la intereson de la tuta Eŭropo, tiel kiel atestas la tiamaj reproduktaĵoj kaj tradukaĵoj. Kun enciklopedia penso, li estis unu el la plej kritikaj figuroj de sia epoko, vera unuiga ligilo inter Portugalio kaj la klera Eŭropo de la 16-a jarcento.
Vivo
Li estis filo de la portugala fiskala administranto Rui Dias de Góis kaj lia kvara edzino Isabel Gomes de Limi, pripatra nepino de Nikolao Limi, flandra nobelulo kiu establiĝis en Portugalio. Pro ekonomiaj malfacilaĵoj, Rui Dias enkondukis siajn filojn serve de la portugala kortego, iom poste, en la 30-a de novembro 1513 li mortis. Oni scias ke la reĝo Emanuelo la 1-a forte zorgis pri la edukado de la infanoj kiuj staris serve de la kortego. Efektive, tie Damiano studis gramatikon, muzikon kaj la latinan. Verdire, la studo pri la latina ekis tuj dum la infanjaro; kiam iu adoleskulo inter 14 kaj 15 jaroj eniras en la universitato, li jam devas scii legi kaj paroli en la latina.
Liaj konoj pri muziko estis tre profundaj, kiel elmontras kelkaj komponaĵoj kiuj venis ĝis niaepoke. En la 25-a de februaro 1514, alvenis al Portugalio, Mateo, ambasadoro de la reĝino Helena, regantino de Etiopio okaze de la malpliaĝeco de la pranepo de sia edzo, konata kiel Imperiestro David (kiu regis inter 1508 kaj 1540). Kun si li portis leteron skribitan en 1509, proponante militan aliancon kontraŭ la maldifeluloj kaj geedziĝa propono inter la princoj de ambaŭ nacioj. En Etiopio, kiu tiam estis konata kiel la lando de Preste João, ekzistis ia kristanismo kies praktikoj estis malsamaj ol la katolikaj. Tamen, ili deziris agnoskiĝi de la papo. La ambasadoro resti pli ol unu jaron en Lisbono kaj revene surŝipiĝis al Hindio en aprilo 1516, kune kun la nova guberniestro de Hindio, Lopo Soares de Alvarenga kaj Duarte Galvão (1447-1517), nova portugala ambasadoro en la kortego de la reĝo David. Kune kun la ambasada misio troviĝis la sacerdoto Francisco Álvares. Duarte Galvão mortis dum la trairo de la vojaĝo apud la Insulo Komorano.
Japana Esperantista Ligo Fervojista
Japana Esperantista Ligo Fervojista (JELF), landa asocio de IFEF
Jam en 1911 la japana inĝ. K. TAKAHAŜI estas menciita en "Fervoja Esperantisto", same en 1929 alia kolego, verŝajne H. IAĴIMA.
JELF estis fondita okaze de la 19a Kongreso de Japanaj Esperantistoj la 17-an de oktobro 1931 en Kyoto (Kioto). Ĝia organo, 16 paĝa, "La Fervojisto" estis eldonita ĉiumonate de novembro 1931 ĝis oktobro 1942.
Damião de Góis
Vivo
Tamen, D. Manuel mortis en la 13-a de decembro 1521. Góis kelktempe plenumis siajn funkciojn en la Kortego, sed iom poste la nova reĝo Johano la 3-a sendis lin al Flandrio, kiel skribisto de la portugala komerca administrejo en Antverpeno, kies kontrolisto estis João Brandão de Buarcos. Tiuepoke, Margareto de Aŭstrio (1480-1530), onklino de Karlo la 5-a, estis la regantino. Ŝi mortis en 1530 kaj estis anstataŭita de Maria de Habsburgo (1505-1558), vidvino de Ludoviko la 2-a el Hungario, kaj ŝi praktike regis la regionon ĝis sia morto en 1558.
En Flandrio, Damiano konatiĝis kun la poeto kaj humanisto Cornelis de Schrijver (1482-1558), kiu tradukis sian familinomon al Graphaeus aŭ Scribonius. Akuzita pri luteranismo, Kornelio estis arestito kaj perdis sian postenon en la urba konsilantaro de Antverpeno. Li bezonis helpon kaj Damiano de Góis provizis lin per iom da monrimedoj, kiel rezulto Kornelio dediĉis al Damiano poemverkon "Pictura illustris Damiani de Goes". En la jaro 1531, Johano la 3-a sendis Góis-on al Danio, kie regis Frederiko la 1-a. La lando estis luterana, tiel kiel Lubeko, la urbo kien li foriris pli malfrue.
El Lubeko, Damiano de Góis havis malfeliĉan ideon iom devii la propran vojon kaj iri al Wittenberg por konatiĝi kun la heroldoj de la reformacio, nome, Lutero kaj Melanktono, kun kiuj li vespermanĝis en la 3-a de aprilo 1531. Iom antaŭe, li partoprenis en prediko far Lutero, kiun li ne komprenis pro tio ke ĝi estis en la germana lingvo, escepte de kelkaj latinaj citaĵoj. Dum kelkaj horoj li konversaciis kun ambaŭ pri la reformo. Melanktono invitis lin al sia hejmo por montri al Damiano kiel malriĉe li vivis, kaj tion Damiano konstatis. Li restis du kompletajn tagojn en Wittenberg kaj marde, en la 5-a de aprilo 1531 li foriris al Poznano, kaj el tie al Krakovo. El Krakovo li iris al Dancigo, kie li restis kelkajn monatojn. Tie li estis, kiam en Marienwerder, li renkontis Paul Speratus-on (1484-1551), evangelia episkopo de Pomeranio, kiu en la sekva tago (la 12-a de septembro 1531) sendis al li amikan bileton. En Dancigo li forte ekamikiĝis al la episkopo de Upsalo Johannes Magnus Gothus (1488-1544) kaj lia frato Olaus Magnus (1490-1557).
Inter 1534 kaj 1538, Damiano studis en la Padovo kie li konatiĝis kun Pietro Bembo kaj Lazzaro Buoamico (1479-1552). Post iom da tempo li loĝfiksiĝis en Loveno dum periodo da ses jaroj. Dum la franca invado al Flandrio, Damiano de Góis estis arestita, sed li estis liberigita dank'al interveno de la reĝo Johano la 3-a kiu venigis lin al Portugalio.
Carlos Fonseca Amador
Carlos Alberto FONSECA Amador (1936 - 1976) estis instruisto, politikisto kaj revoluciisto Nikaragvano.
Carlos Fonseca fondigis la Nacia Fronto de Sandinista Liberiĝo (FSLN) kun, inter aliaj, Santos López, Silvio Mayorga, Faustino Ruiz kaj Tomás Borge.
Tri jaroj post sia morto batalante kontraŭ la diktatoreco de Anastasio Somoza Debayle (nome la filo de la murdinto de Augusto César Sandino) la FSLN triumfante eniris al Managvo finigante la diktatoran periodon de la Somoza familio. Li poste ricevis la titolon de "Nacia Heroo de Nikaragvo"
Infanaĝo kaj Junaĝo
Carlos Fonseca naskiĝis en la urbo Matagalpa la 23a de junio 1936. Li studis en la baza lernejo por viroj de Matagalpa kiam li estis 6 jaraĝa. Post 3 jaroj, kiam li estis 9-jara infano li ekis la vendon de karamelojn kaj ĵurnalojn sur la stratoj de sia urbo por kontribui kun la familia ekonomio. Li estis tre laborema kaj studema, kaj ĉe la mezgrada lernejo li estis la plej bona studento dum la tutaj 6 jaroj.
Je la fino de sia tria jaro en la mezgrada lernejo li malkovris Karl Marx kaj Friedrich Engels kies filozofio multe influis lin. Carlos studis la francan lingvon por povi kompreni la librojn kiuj nur estis disponeblaj en la franca. Li legadis tro multe kaj estis konata en la mezlernejo kiel la unika persono kiu legis la tutan kolekton de la Historio de Usono.
Pli malfrue kiam li jam estis 18-jara, kun aliaj kompanoj aperigis la revuon Segovia. Carlos renkontiĝis kun Marco Altamirano kaj li ambaŭ partoprenis ĉe "Studaj cirkloj" kaj lernis pli da teoria maldekstra politiko.
La 4-a de marto 1955 li gradigis el la mezlernejo, translokiĝis al la ĉefurbo Managvo kaj laboris kiel direktoro de la biblioteko en la fama lernejo "Miguel Ramirez Goyena". Tiam li ankaŭ studis Ekonomikon ĉe la Nacia Universitato.
Fondigo de FSLN
En 1961 dum kunveno de la Movado Nova Nikaragvo en Honduro Carlos proponis la nomon Nacia Fronto de Sandinista Liberiĝo (hispane: "Frente Sandinista de Liberación Nacional") por la revolucia armita organizaĵo kiu antaŭ kelkaj monatoj jam estis formita.
Eksteraj ligiloj
Pri Carlos Fonseca
FSLN TTT-ejo
Ernő Devilla
Ernő DEVILLA [devila] rumania hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 27-an de februaro 1951.
Neukirchen (Pleiße)
Neukirchen estas komunumo en Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Zwickauer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ernő Devilla
Kariero
Ernő Devilla studis arton en la Arta Altlenejo de Kluĵo kaj li ekspoziciis de la 1970-aj jaroj.
Miklós Szedő
D-ro Miklós Szedő [miklOŝ sedO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dr Szedő Miklós estis hungara operkantisto, (tenoro), kuracisto.
Miklós Szedő naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Szedő studis medicinon, li ankaŭ estis memserva ambulancisto, establanto de la ambulanca muzeo, fine li lernis ankaŭ kantadon ekzemple de Teréz Krammer, Dezső Márkus (dirigento) kaj iomete en Vieno. Li debutis kantisto pri operoj kaj operetoj en 1924 en la Reĝa Operejo de Budapeŝto. Inter 1926 kaj 1939 li apartenis al Teatro Városi, sed en 1932 li estis gasto de Popola Operejo de Vieno. En 1931 li edziĝis al Juci Lábass. Tiutempe lia voĉo ofte estis aŭdebla en Hungara Radio kaj aperis liaj gramafondiskoj. Li akiris medicinan diplomon en Universitato Erzsébet de Pécs en 1933. En 1939 li vojaĝis al Sudameriko, kie li faris turneojn en Brazilo, Argentino, Ĉilio. Li hejmenvenis en 1948, poste li estis kuracisto, tamen malofte li kantadis kvazaŭ amatore dum vesperaj kunvenoj.
Lochem
Lochem estas urbo (kun urborajtoj) kaj municipo en la regiono Achterhoek, en la nederlanda provinco Gelderlando.
Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 2,59 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Gapminejo Rabensteiner Stollen (Ilfeld)
Priskribo de la loko
Ekspluatado tie ĉi komenciĝis en 1737 kaj daŭris ĝis 1949. Pro malbona kvalito de la karbo kaj malsufiĉa grandeco de la minejo la surloka minado neniam gravis ekster la regiono.
Lochem
Lochem situas ĉe la rivero Berkel.
Gapminejo Rabensteiner Stollen (Ilfeld)
Priskribo de la loko
Hodiaŭ la vizitanto povas ĝui rondgvidadon de 1 horo kaj duono rekte en la areo de la karbaj tavoloj. Montratas la restoj de ŝtonkarbo, interesaj fosilioj, aŭtentikaj laborlokoj, pereintaj tavoloj kaj pluraj eksaj laborejoj de nur 60 centimetroj da alto.
Oni vidas maŝinoj kiuj bildigas al oni la laboregon necesan por elpreni la karbon el la tero: sub laborkondiĉoj ofte nehomaj.
Lochem
Historio
La historio de Lochem certe retroiras al la 9-a jarcento. Elfosaĵoj montras ke jam tiam situis kirko en Lochem. En 1233 Lochem ricevis urborajtojn de Grafo Otto la 2-a. Ekde tiam la urbo estas protektita per muroj. La duobla ĉirkaŭfosaĵo por la defendo de la urbo ankoraŭ nun estas videbla.
Vilaĝoj
Almen, Barchem, Eefde, Epse, Gorssel, Harfsen, Laren kaj Zwiep.
Gapminejo Rabensteiner Stollen (Ilfeld)
Priskribo de la loko
Ekster la minejo troviĝas granda kolekto da iloj el diversaj epokoj ekpozicie. Krome invitas al unuopula esplorado ŝutmonto de karbo kaj fosilioj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 99
Turkmena kuirarto
Turkmena kuirarto similas al tiu de la cetera Centra Azio. Plov (pilafo) estas la ĉefa nutraĵo, kiu ankaŭ estas servata dum festadoj de turkmenoj kaj en Turkmenio. Ĝi konsistas el pecoj de ŝafaĵoj, karotoj kaj rizo frititaj en granda fandita kaldrono simila al fera forno. Manti estas ravioloj farĉitaj per viando, cepoj aŭ kukurbo. Ŝurpo estas viando kaj legomsupo. Ampleksa vario de farĉitaj tortoj kaj frititaj ravioloj haveblas en restoracioj kaj bazaroj, inkluzive de somsa, gutap (ofte farĉita per spinaco) kaj iŝlikio. Ĉi tiuj estas popularaj inter vojaĝantoj kaj taksiistoj, ĉar ili povas manĝi rapide survoje, kaj ofte estas venditaj ĉe vojflankoj. La turkmenaj manĝaĵoj ĝenerale ne uzas spicojn aŭ kondimentojn, kaj uzas grandan kvanton da kotonoleo.
La Magdalena Tlatlauquitepec
La Magdalena Tlatlauquitepec estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas La Magdalena Tlatlauquitepec.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 426 loĝantojn. El tiuj estas 213 viroj kaj 213 virinoj. La komunumo havas surfacon de 35.72 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 45′ norda latitudo kaj 98° 6′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1620
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21095a.htm
Stäfa
Stäfa (prononcu: ŝtefa) estas urbo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 13'438 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 13722 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Stäfa situas ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko ja la okcidenta flanko de la montoĉeno Pfannenstiel. Oni de Stäfa havas belan vidon sur la lagon kaj la Alpojn. La sunaj deklivoj de Pfannenstiel jam en romia epoko estis utiligitaj por vinkulturado kaj en Uerikon grandaj vitejoj ornamas la lagobordon. Al Stäfa apartenas krom la municipo Stäfa mem la municipoj Uerikon kaj Kehlhof.
Trafiko
Tra Stäfa pasas la orbordlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil, kiu estis konstruita en la jaro 1894. La trajnlinio havas du stacidomojn sur la teritorio de la urbo, nome ' kaj '. Kaj per la trajnlinio kaj buslinio al Uster la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Jam en la novŝtonepoko kaj la bronzepoko ĉe la lagobordo precipe en Uerikon setlis homoj en surfostaj domoj.
Kunmanĝado
Komensalismo venas de la angla vorto commensal, signife "dividado aŭ kunhavado de manĝaĵo" en homa socia interagado, kiu siavice venas de la latina cum mensa, signife "dividi aŭ kunhavi tablon". Origine, la esprimo kutimis priskribi la uzon de rubomanĝaĵo de duarangaj bestoj, kiuj ŝatas la kadavromanĝantojn kaj sekvas ĉasbestojn, sed atendas ĝis ili finas sian manĝon.
Groape
Groape [grŭape] (hungare: Haragoalja, germane: Grappendorf) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al Târgu Lăpuş.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1603. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
Palkovice
Palkovice (Palkowitz) estas municipo situanta en Ĉeĥio, en Moraviasilezia regiono, en distrikto Frýdek-Místek. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437. En la jaro 1980 estis al Palkovice almembrigita Myslík.
Naturaj rilatoj
Palkovice situas en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Ĝi troviĝas 7 km sudokcidente de Frýdek-Místek, 5,5 km nordokcidente de Frýdlant nad Ostravicí kaj 2 km de Metylovice, 6 km nordoriente de Kozlovice kaj 3 km de Myslík.
Centro de la unicipo troviĝas en alteco 332 super maro. En supermara alteco 500 m ĝi estas borderita de montetaro nomata Palkovické hůrky. Plej alta punkto, Kubánkov (660 m s. m.), situas sude de la municipo, en la sama direkto troviĝas ankaŭ montoj Holý vrch (631 m s. m.), Ostružná (616 m s. m.) kaj Bačův kopec (498 m s. m.). Tra la vilaĝo trafluas rivero Olešná, kiu enfluas en la samnomatan valbaraĵon. En la riveron Olešná de maldekstre enfluas rojoj Palkovský potok, Pstruží potok kaj rojo Václavka.
Veturilo
Veturilo estas ĉiu aparato, kiu helpas la moviĝon de la homo de la unu loko al la alia. (vidu ankaŭ transporto)
Burhanuddin Rabbani
Burhānuddin Rabbāni (naskiĝis en 1940 en Faizabad, provinco Badaĥŝan, Afganio; mortis la 20-an de septembro 2011 en Kabulo sekve de atenco) estis politikisto kaj eksa ŝtata prezidanto de Afganio. Li apartenis al la taĝika etno. Dum la regado de la Talibanoj li estis la politika gvidanto de la Unuiĝinta Islama Fronto por la Savo de Afganio (ofte mallonge nomata "Nord-alianco").
Kariero
Rabbāni studis islaman juron (ŝarion) kaj teologion en la Kabula Universitato. Post sia doktoriĝo en 1963 li tie iĝis docento pri filozofio. En 1966 li plustudis en la Al-Azhar-universitato de Kairo, Egiptio, kaj tie magistriĝis pri islama filozofio. En 1968 li revenis al Afganio kaj tie de la politika partio Ĝamiat-i Islami ricvis la taskon organizigi la studentojn. En 1972 li iĝis prezidanto de la grupiĝo. En 1974 la registaro de Afganio celis mallberigi lin pro siaj por-islama sinteno, sed li helpe de siaj studentoj eskapis la policon kaj fuĝis al Pakistano. Post la jaro 1978 kaj la enmarŝo de la Ruĝa Armeo de Sovetunio en la landon, lia grupiĝo estis inter la plej sukcesaj organizaĵoj rezistantaj kontraŭ la komunisma registaro de Afganio.
Post la retiriĝo de la Ruĝa Armeo
Post la renverso de la komunisma afgania prezidanto Mohammed Naĝibullah en aprilo 1992, Burhanuddin Rabbani revenis al Kabulo kaj la 28-an de junio 1992 transprenis la prezidon de la Islama Konsilio de Afganio, la transira registaro gvidata de la muĝahidoj. Dum inter la rivalantaj muĝahidaj partioj ekestis interna milito, li la 30-an de decembro 1992 por daŭro de du jaroj elektiĝis ŝtata prezidanto. Sub lia gvido estis elvokita la Islama Ŝtato Afganio.
Kiam la Talibanoj proksimiĝis al Kabulo, Burhanuddin Rabbani en septembro 1996 fuĝis en la nordon de Afganio kaj deklaris la urbon Faizabad centro de lia rezisto kontraŭ la Talibanoj. En junio 1997 li estis kunfondinto de la Unuiĝinta Islama Fronto por la Savo de Afganio (ofte mallonge nomata "Nord-alianco"), kiun la Unuiĝintaj Nacioj rekonis laŭleĝa registaro de Afganio. Li tiel restis la internacie rekonita ŝtata prezidanto de Afganio, kvankam la Talibanoj kontrolis la pli grandan parton de la lando.
Post la renverso de la talibana reĝimo
Post la enmarŝo de la usona armeo en Afganion kaj la renverso de la talibana reĝimo, Burhanuddin Rabbani la 17-an de novembro 2001 revenis al Kabulo, kaj transdonis la prezidantan oficon la 22-an de decembro 2001 al Hamid Karzai. Daŭre li estis gvidanto de la politika partio Ĝamiat-i Islami, sed ne plu havis grandan influon.
Muzeo-librejo Clarence Bicknell
La muzeo-librejo Clarence Bicknell situas en Bordighera, urbeto de regiono Ligurio en nordokcidenta Italio. Ĝi estis fondita de la esperantisto Clarence Bicknell, realigita inter la jaroj 1886 kaj 1888 laŭ projekto de angla arkitekto Clarence Tait, kaj estis la unua muzeo kreita en okcidenta Ligurio. Clarence Bicknell iĝis esperantisto en 1897, jardekon post la fondo de la muzeo, kaj interalie ĉeestis la unuan Universalan Kongreson en 1905 en Boulogne-sur-Mer, Francio. La lokan Esperanto-grupon de Bordighera li fondis en 1910.
Historio
Al multnombraj kleraj samlandanoj interesitaj pri historio kaj lokaj tradicioj, Clarence Bicknell oferis en 1888 tiun ĉi lokon kie eblas kunveni kaj kulturi la studojn, en trankvila etoso: muzeo, la unua en okcidenta Ligurio, konstruaĵo en kiu harmonie fandiĝas la tipa stilo de protestanta preĝejo kun tipe mediteraneaj portiko kaj dekoracioj, en parko kiu sinteze prezentas la botanikan riĉecon de la regiono.
En la granda centra salono okazis prelegoj, koncertoj, eksposicioj, renkontiĝoj, bonfaraj vesperoj, kaj iom post iom ĝiaj vandoj riĉiĝis per montofenestroj kie estis kolektitaj la plej diversaj historiaj kaj naturalistaj trovitaĵoj de la regiono; botanikaj, mineralogiaj, faŭnistaj kolektoj kaj samtempe komencis formiĝi la unua nukleo de la Internacia Biblioteko, origine “English Lending Library”. Post la morto de Bicknell la aktivecon daŭrigis lia nevo Edward Berry kun la helpo de lia edzino Margaret kiu, iĝante vidvino, decidis konfidi la muzeon kaj la Internacian Bibliotekon al la tiam ankoraŭ juna fakulo Nino Lamboglia (1912-1977), fondinto en 1932 de la “Società Storico-Archeologica Ingauna”.
Lamboglia, komprenante la gravecon havi riĉan kolekton de fontoj artaj-historiaj kaj arkeologiaj, daŭrigis dum la jaroj ampleksigi ĝin ĝis kiam ĝi iĝis unu el la plej gravaj kolektoj ne nur en Italio sed ankaŭ je internacia nivelo.
Estrita ekde 1937 de la Istituto Internazionale di Studi Liguri (Internacia Instituto pri Liguraj Studoj), ĝi estas la plej grava kolekto de arkeologiaj publikaĵoj de norda Italio.
Katalogo enreta
La publikaĵoj (tiuj ekde 1993) de la biblioteko estas disponeblaj sur la franca retejo Frantiq.
199
En la jaro 199 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3642
NGC 3642 (aliaj indikoj — UGC 6385, MCG 10-16-128, ZWG 291.62, IRAS11194+5920, PGC 34889) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Árpád Fasang (pli juna)
Árpád Fasang [faŝang], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fasang Árpád estis hungara pianisto, kultura diplomato. Lia patro estis Árpád Fasang (pli aĝa). Árpád Fasang naskiĝis la en Orosháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Fasang frekventis muzikan mezlernejon en Budapeŝto ekde 1957, poste li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1969. Post siaj studoj li akiris muzikan postenon en Hungara Radio, samtempe li kontribuis en muzikaj gazetoj, ekde 1974 li estis redaktoro de muzika revuo. Inter 1974-1977 li instruis en konservatorio en Finnlando. Hejmenveninta li koncertis, inter 1991 - 1994 li havis postenon en hungara frakcio de UNESCO, inter 2000 - 2004 li estis hungara ĉefdiplomato de UNESCO. Baldaŭ li havis postenojn en kulturaj societoj. Tiutempe li kontribuis ankaŭ france. Li ricevis 2 francajn ordenojn.
Strato Tverskaja (Moskvo)
Strato Tverskaja (Тверская улица), konata kiel strato Gorkij (улица Горького) inter 1935 kaj 1990, estas la ĉefa kaj eble la plej konata traira strato en Moskvo. La strato iras nordokcidenten de la centra Maneĝa placo en direkto al Sankt-Peterburgo kaj finiĝas ĉe Ĝardena ringo, donante sian nomon al Distrikto Tverskoj. La vojo pluiras kiel Unua Strato Tverskaja-Jamskaja, Leningrada Avenuo kaj Leningrada Ŝoseo.
Jacobus Kapteyn
Li aktive studiis la Laktan vojon kaj, la unua, malkovris pruvojn de la rotacio de nia Galaksio.
Biografio
Li studis, de 1868, matematikon kaj fizikon en la universitato de Utrecht. De 1875, li laboris dum tri jaroj en la Observatorio de Leiden kaj poste iĝis la unua profesoro pri astronomio kaj teoria mekaniko en la Regna Universitato de Groningen, kie li restis ĝis sia emeritiĝo en 1921.
Inter 1896 kaj 1900, ne povante uzi observatorion, li laboris sur fotoj faritaj de David Gill en observatorio de Kaburbo (Sud-Afriko), kaj verkis "Cape Photographic Durchmusterung", katalogon listantan la lokalizojn kaj videblajn magnitudojn de 454 875 steloj de la suda duonglobo. Dum tiu laboro, li malkovris en 1897 stelon kun plej rapida propra movo el la konataj steloj, kiun oni nomos la Kaptejna Stelo. Nur la Barnarda Stelo, malkovrita en 1916, estas pli rapida.
En 1904, studante la stelajn proprajn movojn, li rimarkis ke la steloj povis esti klasifikitaj en du "fluoj", moviĝantaj en kontraŭaj direktoj. Pli malfrue oni konstatis ke estas la unua pruvo de la rotacio de la Lakta Vojo, kiu kondukos al la malkovro de la diferenciala rotacio far de Bertil Lindblad kaj Jan Oort.
En 1906, li proponas projekton de studo pri la disdonado de la steloj en la Lakta Vojo, nombrante la stelojn en diversaj direktoj. Tiu studo uzis la mezuron de la videbla magnitudo, la spektran klason, la kaj la propran movon de la steloj en 206 regionoj. Tiu projekto estis la unua statistika studo en astronomio kaj neprigis la kunlaboradon de pli ol 40 observatorioj.
En lia verko First attempt at a theory of the arrangement and motion of the sidereal system, publikita en 1922, li priskribas la lensan formon de nia Galaksio, al kiu li donis grandon de 40 000 lumjaroj.
Premioj
En 1902 li estis premiata de la Ora Medalo de la Royal Astronomical Society, kaj li ricevis la James Craig Watson Medalon kaj la Bruce Medalon en 1913.
Lian nomon oni donis al:
György Győrffy
György Győrffy [djordj djOrfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győrffy György estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
György Győrffy naskiĝis la  en Kaposvár, li mortis la  en Budapeŝto.
(15771) 1993 FS34
(15771) 1993 FS34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Dolní Třešňovec
Dolní Třešňovec (Nieder Johnsdorf) estas devena germana municipo en Ĉeĥio fondita en la jaro 1332. Vivas ĉi tie. En la nordo ĝi ligas al Horní Třešňovec kaj en la sudo ĝi estas alligita al Lanškroun, kies ĝi estas loka parto.
Bosna lingvo
La bosna lingvo (bosne: bosanski jezik) estas la normigita versio de la serbokroata lingvo parolata de bosnoj. Same kiel la du aliaj serbokroataj versioj, la kroata kaj la serba, ĝi baziĝas sur la ŝtokava dialekto. Kvankam ofte traktita kiel propran lingvon post la disfalo de Jugoslavio, lingvistoj ankoraŭ traktas ĝin kiel parton de la serbokroata, ĉar la diferencoj inter la versioj ne estas pli granda ol inter la amerike kaj la brite angla. Proksimume 2 milionoj da homoj parolas la bosnan en Bosnio kaj Hercegovino. Pli ofte la bosna estas skribata per la latina alfabeto, sed kelkfoje ankaŭ per la cirila.
La bosna diferencas precipe en la leksiko, ĉar ĝi prenis multajn fremdajn vortojn el la turka, araba kaj persa.
Tg
La literkombino havas plurajn signifojn:
Casasco
Casasco havas proksimume 75 mastrumadajn unuojn.
La komunumo situas je proksime 398 m super marnivelo.
194
En la jaro 194 post Kristo okazis, interalie:
Fabre D'Eglantine
Philippe-François-Nazaire FABRE, konata kiel Fabre d'Églantine, naskiĝis je la 28-a de julio 1750 en Carcassonne. Li estas franca poeto, kiu verkis kelkajn el la plej famaj francaj kanzonetoj. Li ankaŭ kreis la nomojn de la monatoj en la Franca respublika kalendaro. Oni gilotinis lin la saman tagon kiel Danton, la 17-an de Germinal de la 2-a jaro (5-a de aprilo 1794).
Besta plumbovenenigo
Saturnismo, Besta plumbovenenigo aŭ Besta plumbotoksiĝo (ankaŭ konata kiel birda plumbotoksiĝo, aŭ birda plumbovenenigo ĉe birdoj) estas veterinara kondiĉo kaj patologio kaŭzita per pliigitaj niveloj de la pezmetalo plumbo en la korpo de besto.
Plumbo influas gamon da korpo kaj naturprocezoj.
Ĝi estas toksa al multaj organoj kaj histoj inkludante la koron, ostojn, intestojn, renojn, kaj generajn kaj nervajn sistemojn.
Ĝi estas tial precipe toksaj al junaj bestoj.
Kiel ĉe homoj, la besta plumbtoksiĝo povas esti akuta (de intensa apero kaj mallonga tempodaŭro) aŭ konstanta (de ripeta apero kaj longedaŭra periodo). Akuta toksiĝo povas rapide konduki al morto.
40 Harmonia
40 Harmonia estas granda kaj hela asteroido de la asteroida zono.
Malkovris ĝin la germana astronomo kaj pentristo Hermann Goldschmidt [goldŝmitt] elde Parizo (Francio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Harmonia, helena diino de la harmonio kaj interkonsento. Tiu nomo estis elektita por marki la finon de la Krimea milito.
Francesc Pi de la Serra
En marto 1962 ekformis parton de la grupo Els Setze Jutges, kies nomo estas parto de populara katalunlingva langrompilo nome «setze jutges d'un jutjat mengen fetge d'un penjat», kio tradukeblas al «dekses juĝistoj de juĝejo manĝas hepaton de pendumito». tuj poste li formis kun amikoj la grupon "Els 4 gats" (La kvar katoj), kiel kombo de ĵaz-blus-kanto kiu registris kvar diskojn inter 1963 kaj 1965 kaj faris diversajn koncertojn. En 1964 li ricevis la «Grandan Premion de la Hispana Disko» pro "El home del carrer" (sustrata homo), registrita kun René Thomas, kaj unu de liaj plej popularaj pecoj, registrita ankaŭ de Joan Manuel Serrat en sia disko Banda sonora d'un temps, d'un país kaj de Jaume Sisa. En 1967 li publikigis sian unuan albumon "Francesc Pi de la Serra" registrita en la Palau de la Música Catalana de Barcelona. Sur tiu sama scenejo, jam en 1968, li partoprenis en kunkoncerto kun Raimon kaj Ovidi Montllor.
7075 Sadovnichij
7075 Sadovnichij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa matematikisto Viktor Antonoviĉ Sadovniĉij (cirile: Виктор Антонович Садовничий), estro de la Moskva Ŝtata Universitato, ricevinto de la Ŝtata premio de USSR en 1989.
Francesc Pi de la Serra
Ekde ĉirkaŭ 1969 li suferis monpunojn, cenzurojn kaj suspendon fare de la Frankisma diktaturo kiu havis neklaran kaj ĉiam subprememan sintenon rilate al la kataluna lingvo arde defendata de tiuj kantistoj kaj de ilia publiko. Tiukadre Pi de la Serra kantis en koelktivaj spektakloj kun Lluís Llach, Maria del Mar Bonet, Pere Tàpias kaj Joan Isaac. En 1974 li kantis en la Teatro Olympia de Parizo, kie li registris koncertan diskon kaj poste aperis en Santo Domingo dum la festivalo «Siete días con el Pueblo» (sep tagoj kun la popolo), same kiel en Portugalio, Germanio, Usono, Anglio, Meksiko, Kubo kaj Kanado.
Fine de la 1970-aj kaj dun la 1980-aj jaroj li pluigis sian kunlaboradon kun aliaj muzikartistoj. En 1979 li registris diskon kun Maria del Mar Bonet, nome "Quico i Maria del Mar", kaj pluigis turneojn tra Eŭropo. En 1982 li ekkunlaboris kun Joan Albert Amargós kaj en 1983 publikigis sian albumon "Pijama de saliva". En 1985 ludis en Barcelono kun Paolo Conte. En 1987 li kunlaboris en diskoj de Loquillo kaj Lluís Miquel. En 1988, post kvin jaroj sen registri sola, li publikigis la diskon "Quico, rendeix-te!" kaj en 1989 li registris duablan diskon koncerte en la Palau de la Música Catalana, nome "Qui té un amic" kun kunlaborantoj kiel Ana Belén, Luis Eduardo Aute, Joaquín Sabina kaj Joan Manuel Serrat. Ĝis la 2010-aj jaroj li plue restis aktiva en la muzika kaj kultura etoso kataluna.
Palaceto de Avinjono
La Palaceto (france: Petit Palais) estas antikva palaco kiu nuntempe estas muzeo situanta en la urbo Avinjono (Francio). Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1995, kune kun la Palaco de la Papoj, la katedralo kaj ponto sur Rodano, krom la antikvaj muroj de la urbo.
Ĝi situas en la okcidenta flanko de la placo de la palaco de la Papoj. Ĝi estis konstruita kiel kardinalejo en 1317. Oni nomis ĝin "Palaceto" por distingi ĝin de la palaco de la papoj. Ĝi estis konstruita antaŭ la Okcidenta Skismo de la kardinalo Bérenger Fredoli la Maljuna ĉ.1318-20. La palaco kaj aliaj konstruaĵoj kiuj ĝin ĉirkaŭis estis aĉetitaj post la morto de Fredoli en 1323 de la kardinalo Arnaud de Via, nevo de la reganta papo. Tamen, Arnaud mortis en 1335. Ĝi estis akirita de la papo Johano la 22-a en 1336.
Dum la 14a kaj 15a jarcentoj, ĉi Palaceto progresive ampleksiĝis. La konstruaĵo estis atakita kaj bombardita pro ĝia uzado de 1396 al 1411 kiel fortikaĵo dum la Okcidenta skismo, kaj fine de la milito ĝi estis en ruinoj. En la dua duono de la 15a jarcento, la episkopo Alain de Coëtivy kaj ties sukcedinto, Giuliano della Rovere (la estonta papo Julio la 2-a) entreprenis ĝian restaŭradon, en 1503.
Dum la Franca revolucio, la palaco estis naciigita kaj vendita, iĝante katolika mezlernejo en la 19-a jarcento kaj, ekde 1904 ĝis 1976, teknika lernejo.
Nuntempe ĝi estas muzeo kaj artgalerio, nomata Musée du Petit Palais. Ĝi inaŭguriĝis en 1976 kaj posedas grandan kolekton de renesancaj pentraĵoj de la Avinjona skolo kaj de italaj pentristoj.
Penzin
Penzin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Bützow Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Vendôme (exo)
Vendôme estas stacio de sur linioj exo1 - Vaudreuil-Hudson, exo2 - Saint-Jérôme kaj exo4 - Candiac, situanta en arondismento Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Iftar
eta|[[Lakto kaj daktiloj, tradicia manĝaĵo por fini la fastadon]]
Iftar (arabe: إفطار) estas la manĝo kiun islamanoj manĝas en la fastomonato ramadano tuj post la sunsubiro.
En Nord-Afriko iftar konsistas el harira : tio estas densa supo de interalie kikeroj, ŝafidaĵo, cepoj kaj lentoj. En la araba duoninsulo oni manĝas daktilojn kaj trinkas kafon. En Turkio tio estas olivoj kun teo. Kaj en Hindio oni konsumas fruktojn kaj dolĉajn laktaĵojn.
Diversmaniere oni anoncas la finon de la fasto. En Indonezio oni tamburas sur instrumento kiu nomiĝas beduk kaj en Pakistano sonas specialaj iftar-sonoriloj.
Post sunsubiro oni vizitas familianojn kaj konatulojn por kune manĝi. Ĝenerale on manĝas dolĉegajn kuketojn por retrovi energion. La manĝoj ofte daŭras horojn, ĉar oni manĝu malrapide por ne perturbi la malplenan stomakon.
Ella Fátyol
Ella FÁTYOL [fAtjol] rumania hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 27-an de oktobro 1955.
Kariero
Ella Fátyol akiris diplomon en belarta lernejo de Bukareŝto. Ŝi ekspoziciis kaj enlande kaj eksterlande.
Kateb Yacine
Kateb Yacine (prononce en araba [kæːtb jæːsiːn]) (naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1929 aŭ 6-an de aŭgusto 1929, mortis la 29-an de oktobro 1989) estis Alĝeria verkisto elstara pro sia romanoj kaj teatraĵoj, kaj en franca kaj en alĝeri-araba dialekto, kaj pro sia defendo de la berberaj interesoj.
Rohia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 979 loĝantojn (rumanoj); en 1992 884 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1325.
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
Ti
La literkombino havas plurajn signifojn:
Hajany
Nomon Hajany havas pluraj municipoj:
Bělá nad Svitavou
Municipo Bělá nad Svitavou situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en valo de rivereto fluanta de dekstre al rivero Svitava, proksime de ŝoseo n-ro 43 inter Hradec Králové kaj Brno, respektive inter Svitavy kaj Letovice, 7 km okcidente de urbo Březová nad Svitavou. Vivas ĉi tie.
Historio
Bělá nad Svitavou, nomata ankaŭ Německá Bělá (Germana Bělá), germane (Deutsch Bielau auch Biela, Bielau, Deutsche Biela) estis origine ĉeĥa vilaĝo. Onidire ĉi tie estis fortikaĵeto, kies soldataro gardis komercan vojon al Brno gvidantan laŭlonge de la rivero Svitava. Ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a en la jaro 1265 fondis urbon Polička kaj en ĉirkaŭaĵo kelkajn vilaĝojn, kiujn koloniigis per germanoj. Inter tiuj vilaĝoj estis ankaŭ Německá Bělá (nun Bělá nad Svitavou) kaj Nová Bělá (nun Lavičné).
Preĝejo
Sur vilaĝplaco en centro de la vilaĝo situas preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. Origine ĝi eble estis romanika, en la jaroj 1751 - 1767 detruita kaj nove konstruita en baroka stilo. La preĝejo havas krucforman navon, trilatere fermitan presbiterejon, oblongan sakristion sur suda flanko kaj po unu turo sur ambaŭ flankoj de la okcidenta frontalo, antaŭ kiu estas teretaĝa antaŭĉambro. La vandoj estas ekstere membrigitaj per lizenaj kadroj kaj per segmente volbitaj fenestroj. Sur pinjono staras statuo de Sankta Maria. Interne estas vandoj membrigitaj per pilastroj. La ĉefa navo estas platplafona, en kruciĝo de la navoj estas kruca volbo kun krestoj. Aloj de la transepto estas volbitaj per malaltaj kupoloj, la presbiterejo per konĥo kun duonlunoj, sakristio estas volbita kruce. La ekipaĵo estas pseŭdoklasikisma el la fino de 19-a jarcento, dekstre en la navo estas baroka altareto kun statuo de Pietato el la duono de 18-a jarcento.
En la paroĥestrejo estas bela bildo de Sankta Katarino el la jaro 1760.
Statuaro
Malantaŭ la preĝejo troviĝas statuaro de Sankta Johano Nepomuka inter anĝeletoj el la jaro 1768, novigita en la jaro 1816.
Tombo de Ivan Banděrev
Ivan Banděrev estis unu el kvinmembra grupo de ukrainaj paraŝutistoj, kiuj estis fine de la dua mondmilito paraŝutigita ĉe Bělá. Dum paraŝutigo li estis vundita, tuj malkovrita kaj fare de membroj de germana Volkssturm mortbatita per ŝovelilo. Pri lia tombo zorgas vilaĝanoj en Bělá.
Amastombo de judoj
En Bělá estas amasa tombo de judaj malliberuloj el estinta filia koncentrejo en Brněnec ĉe fabriko de armiloj de Oskar Schindler. 42 malliberuloj frostmortis en vagonaro dum la transporto el Pollando al "Schindlera koncentrejo".
Jakob Kolletschka
El Německá Bělá estis doktoro de medicino en Vieno Jakob Kolletschka, kiun iu studento dum nekropsio vundis. Poste Dr-o Kolletschka mortis je sangotoksiĝo. Per sia morto li kontribuis al malkovro pri kaŭzoj de puerpera febro de naskantinoj.
Hubert Heger
En Německá Bělá naskiĝis germana pentristo de portretoj kaj pejzaĝoj Hubert Heger. Li aktivis en germana urbo Zeitz.
Inocento la 6-a
Inocento la 6-a (latine Innocentius Sextus, naskonome Étienne Aubert) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1352. Li oficis ĝis sia morto la 12-an de septembro 1362, dum 9 jaroj, 8 monatoj kaj 25 tagoj. Sume temis pri la 199-a papo.
25742 Amandablanco
25742 Amandablanco estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Inocento la 6-a
Vivo
Aubert iĝis episkopo en 1338 en Noyon kaj en 1340 in Clermont. Li iĝis kardinala episkopo en 1352 de Ostia kaj Ĉefpenitencisto. Li rezidis post la elekto papa (18.12.1352) ja en Avinjono sed rekonkerigis la Papan ŝtaton fare de kardinalo Albornoz kaj restarigis tie pacon kaj ordon. Kontraŭ la Ora buleo de Karolo la 4-a (Sankta Romia Imperio) li protestis sed baldaŭ rezignis la kontraŭadon. En 1360 li peris la Packontrakton de Brétigny (Sours, dep. Eure-et-Loir) inter Anglujo kaj Francujo. Li klopodis enkonduki reformojn de la Roma kurio kaj plimalgrandigis la kortegajn elspezojn.
Mazapiltepec de Juárez
Mazapiltepec de Juárez estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Mazapiltepec de Juárez.
24066 Eriksorensen
24066 Eriksorensen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Mazapiltepec de Juárez
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2422 loĝantojn. El tiuj estas 1164 viroj kaj 1258 virinoj. La komunumo havas surfacon de 44.66 kvadratkilometroj.
24066 Eriksorensen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erik Sorensen, kiu, en 2007, mentoris unu finalist(in)on de The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Li estas ano de la Hejmaj Instruantoj de New River Valley, Pearisburg (Virginio).
Mazapiltepec de Juárez
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 7′ norda latitudo kaj 97° 42′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2400
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21096a.htm
Uetikon ĉe la lago
Uetikon ĉe la lago (Uetikon am See) estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 5561 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
193
En la jaro 193 post Kristo okazis, interalie:
Uetikon ĉe la lago
Geografio
Uetikon situas inter Meilen kaj Rapperswil ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko sur la okcidenta deklivo de la montoĉeno Pfannenstiel. La bona klimato ebligas vinkultivadon kaj donas al la komunumo privilegian loĝsituon kun bela vido al la lago kaj la Alpoj.
Trafiko
Tra Männedorf pasas la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil, kiu estis konstruita en la jaro 1894, kaj per ĝi kaj buslinio al Uster la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Unua dokumenta mencio de Uetikon datiĝas el la jaro 1263. Uetikon apartenis en la mezepoko al la regejo Wädenswil. La Libersinjoroj de Wädenswil cedis la regadoj kaj jurisdikcion pri la vilaĝo en la jaro 1287 al la ordeno de la Johanitoj. 1408 sukcesis elaĉeti sin de la servuto de la Johanitoj kaj en la jaro 1549 la urbo Zuriko aĉetis la regadon de Wädenswil. Ek de tiam Uetikon apartenis al la kamparvoktdistrikto Wädenswil. Ĉefa bienposedanto tradicie estis la Granda Monaĥejoen Zuriko. dum la Helveta Revolucio la ligo inter Uetikon kaj Wädenswil estis rompita. La komunumo estis atribuita al la distrikto Meilen.
Vysoká (distrikto Svitavy)
Municipo Vysoká situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, en natura parko Bohdalov-Hartínkov, 9 km nordoriente de urbo Jevíčko. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝeto estis fondita en la jaro 1720 de posedanto de sinjorejo Biskupice, Wilhelm Adalbert Kolowrat el Liebstein. Origine ĉi tie estis mastruma korto "Na Vysoké, kiun oni disparceligis en 15 partojn kaj koloniigis ilin.
La loĝantaro vivtenis sin per agrikulturado sur ŝtonplena malproduktiva grundo. Antaŭ la dua mondmilito en la vilaĝo estis nur ĉeĥa loĝantaro. Pro tio ĝi dum la dua mondmilito apartenis al t.n. Protektorato Bohemio kaj Moravio. Germane ĝi nomiĝis Wysoka aŭ Wissoka.
Interesaĵo
En la jaro 2010 la komunumo havis nur 36 loĝantojn, sed en ĝia katastra distrikto estis 64 privataj kabanoj por semajnfina ripozado. Malgraŭ malgranda, la vilaĝo fieras per sia blazono: En la supra duono estas rekten galopanta ĉevalo kaj en la malsupra estas bildigita plugilo.
Kruco
Ĉe la kapelo en centro de Vysoká troviĝas kruco el la jaro 1855.
Tj
La literkombino havas plurajn signifojn:
Éva Ágnes Gyarmati
Éva Ágnes GYARMATI [djarmati] rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș en 1966.
Skapo
Skapo estas nebranĉiĝanta florportanta tigo senfolia aŭ havanta nur skvamformajn brakteojn, ekz. la flortigo de tulipo kaj amerilido.
Éva Ágnes Gyarmati
Kariero
Éva Ágnes Gyarmati akiris diplomon en belarta altlernejo de Budapeŝto. Ŝia majstro estis Dóra Maurer.
Skapo
Ĝi estas parto de plumo
NGC 3643
NGC 3643 (aliaj indikoj — MCG 1-29-36, ZWG 39.136, PGC 34802) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bubanza
Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la lando.
Tk
La literkombino havas plurajn signifojn:
Parus
Parus estas genro de birdoj de la Malnova Mondo kaj familio de Paruedoj. Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Tiu genro kaj la rilataj genroj (komune nomataj esperante paruoj) kaŭzis polemikon. La specioj el Blankaŝultra paruo al Griza paruo estas foje separataj kiel genro Melaniparus, kaj la Tajvana paruo kaj la Flavnigra paruo estas foje separataj kiel Macholophus. Aliflanke multaj fakuloj etendas tiun genron inkludante Cyanistes, Lophophanes, Periparus kaj Poecile.
Calp
Calp [KALP] (kaj en hispana Calpe [KALpe]) estas urbeto kaj municipo de Valencia Komunumo kaj de provinco Alakanto. Ĝi lokas en la nordoriento de tiu provinco kaj en la komarko La Marina Alta. Ĝia surfaco konsistas je 23,51 km². En la jaro 2018 21633 personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la municipo.
Sur ĝia marbordo staras majeste la rokomonto Ifaĉ, nome impona rokopinto de 332 m de alto. Tiu rokomonto estas unu de la ikonaj simboloj de la tiel nomata Blanka Marbordo.
Neukirchen-Balbini
Neukirchen-Balbini estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwandorf kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kafo
Kafo estas trinkaĵo preparata el la semoj de kafarbo (ĉefe Coffea arabica kaj Coffea canephora) kaj estas stimula pro enhavo de la kemiaĵo kafeino. La frukto de la kafarbo estas beroforma, nuksa, kun 2 semoj, nomitaj kafofaboj pro ĝiaj formoj. La kafofabojn oni vendas krude aŭ bruligite (rostite). Kafotrinkaĵo estas preparita laŭ tre diversaj manieroj, inter kiuj la plej konataj estas: Oni kutime trinkas la kafon varman, sed ankaŭ oni povas trinki ĝin malvarman, solan, kun varma lakto, aŭ miksitan kun aliaj spicoj kiel cinamo aŭ cikorio, aŭ kun ĉokolado.
La termino kafo estas ankaŭ uzata kun la signifo kafofabo, la semo de kafarbo.
Etimologio
La araba vorto قهوة qahwah aŭ qawa, foje prononcita "kahǔah" aŭ "gaǔa" rilatas en la iama "feliĉa Arabio" (la nuna Jemeno) al la kafofabo rostita kaj al la varma trinkaĵo preparita per diversaj metodoj. Laŭ iuj geografoj, la vorto devus esti asociita kun la etiopa provinco de Kaffa. Laŭ aliaj opinioj, ĝi povis esti ligita al "kahoueh", vorto kiu signifas "doni apetiton" kaj havus tiele la saman originon kiel la araba vorto pri "vino"; la vino estis konata en la antikva araba mondo kaj la sama nomo estis donita al la kafo, nova trinkaĵo, eble pro ia simileco (koloro aŭ amareco).
Origino en Etiopio kaj Arabio
La kafarbo havas originon en la tiam nomita Abisenujo (aktuala Etiopio), en Orienta Afriko. En la nuna mondo elstaras pro komerca gravo la kafospecioj kaj arabaj kaj fortikaj. La unua tia speco enhavas preskaŭ tri kvaronojn de la monda produktado kaj kultiviĝas ĉefe en Centra kaj Suda Ameriko. La kafarbo estas probable origina de la provinco Kafa, en Etiopio, sed tio ne estas ankoraŭ solvita komplete.
Kvankam certe oni ne konas ĝian originon, laŭ la legendo estis paŝtisto en Etiopio nome Kaldi, kiu malkovris la revivigan efikon de la kafo rigardante siajn kaprojn post la manĝado de kafofruktoj. Ankaŭ li mem spertis tian efikon manĝante tiujn berojn. Kaldi alportis montrojn de folioj kaj fruktoj al monaĥejo — aŭ al islama sanktulo, depende de la versio —, kie la monaĥoj pruvis la trinkaĵon preparitan surbaze de la fruktoj, por eviti endormiĝon dum la noktaj servoj.
Laŭ alia legendo, la profeto Mohameto estis malsana, kaj Gabrielo la anĝelo donis al li trinkaĵon, tiel nigran kiel la Nigra Ŝtono de Mekao, kaj la profeto resaniĝis. La kafarbo devenas el Etiopio kaj estis la araboj kiuj unue kulturis kaj trinkis ĝin je alta grado pro la malpermeso de Islamo al la alkoholaĵoj.
Insulo Oak
La insulo Kverko aŭ insulo Oak (en la angla Oak Island) estas insulo de 140 akreoj (57 hektaroj) en la kantono de Lunenburgo en la suda marbordo de Nov-Skotio, Kanado, apud la Atlantika marbordo. Estas unu el la 360 malgrandaj insuloj de la golfeto de Mahono kaj ĝia plej alta loko estas 11 m super marnivelo.
Kafo
Origino en Etiopio kaj Arabio
Alia teorio atribuas al la prauloj de la oromoj (suda Etiopio) esti la unuaj kiuj rekonis la efikon energiigan de kafo: ili estus miksintaj kun graso ties grenojn muelitajn kaj formintaj bulojn por uzi ĝin kiel nutraĵoj en militekspedicioj. Kvankam la distribuado de la kafarboj en Afriko sugestas, ke tiu planto kreskiĝis ĉu nature ĉu kultivite laŭlonge de la kontinento el antikveco, ne estas certigaj pruvoj kiuj permesas lokigi la unuajn kultivojn aŭ la popolojn kiuj uzis ĝin kiel stimulilo.