cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abagta
Abagta estas mencia en la libro de Ester en la Biblio, li estis oficiisto de l' kortego de l' reĝo persa Aĥaŝveroŝ kaj ministris, kun alia ses oficiistoj, en kastelurbo Susa. (Ester 1:10.)
La plejparto de l' versioj de Biblio, inkluzive tiu de Zamenhof, diras ke li estis unu el sep "eŭnukoj", sed aliaj tion tradukas "homoj de konfido" kaj "servistoj". Eĉ ke en la orientaj landoj oni ofte oficiigis eŭnukojn kiel homoj de konfido en servo de l' reĝaj kortegoj, la baza signifo de l' vorto hebrea origina sa·ris estas "oficisto de l' kortego" kaj, nur en dua senso ĝi referigas al eksviriga homo. Kiel ŝajnas ke tiuj sep oficiistoj estis ministroj rekte de l' reĝo kaj ili ne estis al servo de la virinoj (male Hegaj, la eŭnuko de l' reĝo menciita en Ester 2:3), eble ili  ne estis eŭnukoj en fizika senco.
Saint-Marc-à-Loubaud
Saint-Marc-à-Loubaud estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 133 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Saint-Marc-à-Loubaud etendiĝas sur 18,42 km², kaj havis 133 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 7 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Marc-à-Loubaud situas je alteco de 774 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Marc-à-Loubaud apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacques Farges, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Marc-à-Loubaud apartenas al la kantono de Gentioux-Pigerolles, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
(48864) 1998 HK43
(48864) 1998 HK43 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,163534 AU, tie estas 24,464 milionoj da km.
János Szöllősi
János Szöllősi [jAnoŝ soloŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szöllősi János estas hungara kemiisto, biologo, biofizikisto, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
János Szöllősi naskiĝis la  en [?].
Biografio
János Szöllősi akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1976. Post siaj studoj li laboris kaj instruis komence en la universitata izotopa laboratorio, poste en la universitata biofizika instituto. Li doktoriĝis (Ph.D) el biologio en 1980, li kandidatiĝis en 1985, li doktoriĝis (DSc) en 1992 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, la habilitiĝo okazis en la universitato en 1995. Li atingis la rangon docento en 1990, profesoro en 1997. Li estis nomumita katedrestro en 1999, institutestro en 2009. Li ricevis premiojn inter 1989-2014. Liaj studvojaĝoj okazis en Gotingeno (1982), San Francisco (1985-1987, 1988-1990, 1993).
111660 Jimgray
111660 Jimgray estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Harlan Ellison
Harlan ELLISON (naskiĝis la en Cleveland, Ohio) estas usona verkisto. Li estas konata ĉefe pro siaj rakontoj kaj noveloj sciencfikciaj kaj hororaj.
Li verkis, interalie, la epizodon "The City on the Edge of Forever" (La Urbo ĉirkaŭ la eterneco) de Star Trek.
Andreneasa
Andreneasa (hungare: Andrenyászatelep andrenjastelep) estas vilaĝo en Rumanio apartenanta al Răstoliţa.
Uetliberg
Uetliberg (alemane Üetliberg) estas la hejmmonto de la urbo Zuriko. De la belvidturo sur ĝia pinto, kiu troviĝas sur la teritorio de la komunumo Stallikon, oni havas mirindan panoramon super la tuta urbo kaj la Lago de Zuriko.
Geografio
Uetliberg estas unu el la pintoj de la montoĉeno de Albis. Oriente de ĝi situas la Sihlvalo kaj je ĝia okcidenta flanko la "Säulisamt", kie popole nomiĝas la distrikto Affoltern.
Geologio
Uetliberg estiĝis el sedimentoj de ĵurasiaj riveroj kaj parte de la glaciepokaj glaĉeroj. El per kalko kungluitaj morenŝtonetoj formiĝis dum la jarmiloj la tipa konglomeraĵo el kiu konsistas Uetliberg kaj la tuta Alibs-Ĉeno.
Historio
Uetliberg jam en la bronzepoko estis kelta rifuĝkastelo. Diversaj arkeologiaj trovaĵoj ankoraŭ hodiaŭ viziteblas. Ek de 1644 sur ĝi situis la altobservejo. Bunkroj el la Dua Mondmilito memorigas kiel ĝian gravan rolon kiel parto de la zurika urbodefendo laŭlonge de la tiel nomita Limat-linio.
Insulo de revoj
Insulo de revoj romano originala en Esperanto verkita de Manjo Austin. Eldonejo Edistudio, en Pisa 1989. 95p. ISBN 88-7036-038-X
Uetliberg
Historio
Sur Uetliberg kaj la al ĝi kondukanta Albis-kresto dum mezepoko troviĝis ses kasteloj, de kiuj hodiaŭ ekzistas nur restaĵoj, nome: Kastelo Uetli, Sellenbüren, Friesenberg, Baldern, Schnabelburg kaj Manegg.
Insulo de revoj
Recenzo de Derek Roff: Mediteranea revo
Malsamspeca vojaĝo portas britinon al itala insulo de ŝiaj revoj. Facila flugo portas ŝin al la domo de amikino. Facile ŝi lasas edzon, infanon kaj facilan vivon por ferioj sur la rave bela meditaranea marbordo. Rapide ravas ŝin la vivo tie, kaj, speciale, specifa viro. Kio okazos?
Oni diras ke nenio kondamnas kiel malforta laŭdo. Tio embarasas min, ĉar mi ne vere volas kondamni, sed tamen mia reago al la libro estas ĉefe plendetoj kaj laŭdetoj. Jen pozitivaj aferoj: flua stilo, belaj imagoj, bonaj priskriboj. La intrigo disvolviĝas trankvile, taŭge al la feria etoso. Milde erotikaj epizodoj plaĉas. Nia britino Teresa intime kaj profunde priskribas siajn sentojn kaj emociojn. Sed tuj venas plendetoj. Ĉu la verkisto vere laboras por tabako-firmao, aŭ ĉu estas alia kialo ke oni priskribas fumadon tiom detale, sur preskaŭ ĉiu paĝo? Kiel Teresa povas tiom facile forlasi siajn morojn kaj kutimojn? Kaj inverse, ĉu ŝi povos reeniri la familion, sen ajna problemo, kiel implicas la fino? Ĉu la sentoj kaj emocioj, tiom bele priskribitaj, estas fine kredeblaj? Ĉu la multaj anglismoj aperas intence? Kial Esperantlingva Verkista Asocio kaj Edistudio elektis tiun libron por sia unua kunlabora premio/eldono? Ĉu estas io en la libro kion mi maltrafis?
Malgraŭ tiuj demandoj, mi ĝuis la legadon. La plendoj ne malhelpis la fluan pasadon de la paĝoj kaj eventoj. Mi ŝatis la rolulojn. Min altiris la mensbildoj. Estas ja bela revo. Eble taŭgas por legado dum la longaj horoj de ferioj en fremda lando, intrigo sen surprizoj kaj sen dramo, legata sur bela, varma strando, sub bluega ĉielo. ..
Resume: Malpli sukcesa, malpli profunda ol la eldonistoj supozis, sed tamen, se vi foje deziros revi, plaĉa.
Recenzo de Judita Schiller
Ĉiuokaze, la enkonduko estas interesa. Leginte ĝin, oni ekhavas emon por demandi: se la subskribinto havis tiom da duboj, finfine, kial li donacis sian benon al la eldono?
Ni citu lin iom: ''Ĉu roza, porvirina, senpretenda literaturo? Eble...''
Nu, ĉu roza? Mi dirus: jes, temas ja pri bone konata amsituacio. Ĉu porvirina? Mi (virino) nun tuj ofendiĝus; sed se temas pri tio, kiom da spaco en la libro okupas partoj kie Tereza flegas sian korpon; elektadas inter jupoj, bankostumoj, kalsonetoj; estas kapobatata de rozodoroj kaj parfumoj - tiam mi denove jesas. Ĉu senpretenda? Tion ni lasu, niveloj de pretendo estas ja diversaj...
Ni citu plu: Eble kelkaj fajnpalataj kritikistoj sulkigos la brovojn. Fajnpalata kritikisto mi ne estas, nur unu el inter la legantoj (kaj tion mi eĉ emfazas), sed la konsilon, sulkigi la brovojn, mi akceptas. Klarigo tuj sekvos.
Nur unu lasta citajo ankoraŭ: Plurfoje mi min ''demandis perplekse ĉu la verdlingva beletro pretendas esti supera, pli arta, pli selektiva ol la (grandaj) nacilingvaj. Persone mi estus tre ĝoja se iam ĝi sukcesos esti samnivela.'' Konsentite...
Kio ne plaĉis do?
Legi pri amo, pasio, virina animo en si mem ankoraŭ ne estus malagrable. Tian libron mi eĉ rekomendus al miaj gelernantoj, por "ruze" alkutimigi ilin al legado. Se nur tiuj ruĝaj rozoj (por esti fidela al la atmosfero de la libro) ne tiom pikus, pli klare: se ĝi lingve ne tiom ĝenus!
Por ĉiuj "tradiciaj" gramatikaj eraroj facile oni trovas ekzemplojn:
...du junulinoj, kiu...
...ŝi reiris al la ĉambro kaj kuŝis sur la liton...
...ŝi...komencis vestigi sin.
Nana psaltriparuo
La Nana psaltriparuo, Nana psaltriparo aŭ simple psaltriparo (Psaltriparus minimus) estas birdospecio de la familio de Egitaledoj kiu troviĝas en Nordameriko. Ĝi estas la ununura specio de tiu familio en Ameriko, kaj la ununura membro de la genro Psaltriparus.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Tereza finis la portadon de la teraso...
Nana psaltriparuo
La Nana psaltriparuo estas unu el la plej malgrandaj paserinoj de Nordameriko, 11 cm longa kaj 5.3 g peza. Ĝi estas ĝenerale grizbruna, pli hela sube, kun granda bruna kapo, mallonga kolo, longa vosto kaj mallonga fortika beko. La masklo havas malhelajn okulojn kaj la ino flavajn. Ankaŭ la beko estas malhelgriza aŭ nigra.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Li etendis sian brakon kaj tiris ŝin al li (anst. si).
Nana psaltriparuo
La Nana psaltriparuo loĝas en miksitaj malfermaj arbaroj, ofte enhavantaj kverkojn kaj makisan plantetaron. Ili estas loĝantaj birdoj de okcidenta Usono kaj altaj partoj de Meksiko, kun teritorio el Vancouver tra la Granda Baseno kaj la malaltaj teroj kaj montetoj de Kalifornio al suda Meksikio kaj Gvatemalo.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Ridetante li evitis la tukon svingata de Anna-Maria.
Nana psaltriparuo
La Nana psaltriparuo estas aktiva kaj gregema, manĝas etajn insektojn kaj araneojn en miksitaj aroj kun aliaj specioj por nutriĝi, kiel paruoj kaj paruliedoj, de 10 ĝis 40 individuoj. La membroj de la grupo konstante kontaktas unu la alian per alvoko kia mallonga cit.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Maltrafe, malĝuste elektitaj vortoj jen ridetigas, jen meditigas la leganton:
Paksan
Paksan (laose : ປາກຊັນ «Elfluejo de la rivero San») estas urbo de Laoso, ĉefurbo de la Provinco Boliĥamsai. Ĝi situas, kiel la nomo mem diras, ĉe la kunfluado de la rivero Nam San kaj Mekongo.
Nana psaltriparuo
Ĉar la Nana psaltriparuo malhavas identigajn markojn, ĝi estas ofte identigita pro la formo, alvoko kaj kutimo.
La Villedieu
La Villedieu estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
...Renato surfaciĝis inter ili...
...estis rave, en tia vetero, meti nur kalsoneton sub la kotona robo.
Jen ankoraŭ frazo kiu certe mobilizas ies fantazion: La potenco estas leviga al mia spirito.
La frazokonstruo estas ofte tro komplika, sekve la frazoj fariĝas pezmovaj, malfacile kompreneblaj:
La Villedieu
Krome ekzistas pluraj geografiaĵoj de nomo sen aldonita gramatika artikolo, do Villedieu - pri ili vidu en aparta listo.
Nana psaltriparuo
Nigrorela psaltriparuo
La Nigrorela psaltriparuo estis iam konsiderata separata specio (P. melanotis). Ĝi povas esti identigita pro la malhela orelmakulo. Tiu polimorfismo ne okazas en la norda parto de la teritorio de la Nana psaltriparuo, sed oni konstatis ĝin unue ĉe la meksikia landlimo, ĉefe en Teksaso. Plej parto de individuoj kun la nigra orelmakulo en tiu areo estas junaj maskloj, kaj neniu estas inaj plenkreskuloj – kelkaj havas nur unu aŭ du malhelajn liniojn en la vizaĝo anstataŭ kompleta makulo. La Nigrorela formo iĝas pli komuna suden en la nordorientaj (sed ne en la nordokcidentaj) altaj teroj de Meksikio el centra Meksikio suden, kie ĉiu masklo havas kompletan nigran orelmakulon kaj eĉ inaj plenkreskuloj havas nigran arkon superokulan kaj kutime nigran linion tra la okulo.
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Mi kredas ke estante li, ankaŭ li vidas en vi pli ol vi opinias!
1583
1583 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
Insulo de revoj
Recenzo de Judita Schiller
Mi jam diris pri mia kredo, ke li reciprokas miajn sentojn, kaj tio iomete timigas min, ĉar ŝajnas ke mi havas potencon ĉe li, ke li estas tre vundebla ĉe mi.
De malantaŭ ŝi ''aperis mano portante la sukeron. Ŝi turnis sin kaj trovis ke estas Renato, kies alvenon sur la terason ŝi ne rimarkis, kiu proponis.''
La maniero kiel oni formas frazojn, esence estas jam afero de stilo. Krei atmosferon, reprodukti sentojn, humoron, M. Austin kapablas. Tamen, ofte oni havas la impreson ke la figuroj parolas kvazaŭ ekster sia rolo. Venu emocio, venu neatendita ĝojo aŭ malĝojo, ekscito aŭ pasio - kutime restas la dece findiritaj, pripensitaj, longaj, kunmetitaj frazoj. Interjekcioj, elipsoj - apenaŭ.
Verŝajne estas sekvo de tio ke oni kelkfoje sentas la guston de certaj lingvoinstruaj libroj, kies aŭtoroj evitas uzi ordinarajn frazojn de la vera viva lingvo, timante akuzojn pri malkorekteco. Aŭ ĉu du intimaj amikinoj babilas vere en la sekva stilo?: ''Nu, sidiĝu, mi petas... Ni deziras ke vi estu tute komforta (!) kaj ĝuu la restadon ĉe ni. Estas vere granda honoro por (!) gastigi vin en nia hejmo.''
Aŭ, ĉu paro eĉ pli intima, dum enlita kunesto, konversacias kvazaŭ laŭtlegante toston?: ''Karulo mia, ambaŭ niaj vivoj estas pli riĉaj pro nia amo. Nia apartiĝo kreos senfinan mankon ĉe ni, sed ĉar tiu amo naskiĝis kaj ekzistas, ĝi ekzistos por ĉiam. Ni sciis, ke ni havos mallongan tempon kune, kaj en tiu tempo ni trovis grandan ĝojon. Ni ne estu tristaj ĉar spirite ni estos ĉiam kune.''
La prezentitaj simptomoj supozigas ke la aŭtoro - volenevole - ofte uzis kliŝojn de la gepatra lingvo; aliflanke, verŝajne, ŝi ne havis la kuraĝon pli libere, elaste profiti la eblojn de la parolata esperanto.
Rilate ŝian stilon, mi rekomendus al Manjo Austin ke ŝi ekhavu tiun necesan kuraĝon; rilate ŝian lingvaĵon, ke ŝi invitu multe pli rigoran - kaj certe ne samlandan - lingvan reviziiston.
Recenzo de Don HARLOW
En unu ĉambro de nia hejmo troviĝas tuta stako de libroj kun la marko "Harlequin". Ĉiun jaron mi dum unu tago eksuferas sopiradon por tiuj libroj kaj legas ses aŭ ok el ili en la daŭro de kelkaj horoj. Post tio, mi estas sata por ankoraŭ unu jaro.
Insulo de revoj iom similas al Harlequin-libro ... sed ne tute, kiel mi klarigos poste. En 95 paĝoj ni sekvas la t.n. aventurojn de Teresa, angla dommastrino kiu, provizore forlasinte sian familion por ferii sole, flugas al amikino en Italio. Tie ŝi konatiĝas kun la juna kaj alloga Renato, inĝeniero kiu ĵus revenis al sia hejmurbo por ferio, kun kiu ŝi pasigas multajn paĝojn sur la plaĝo, kaj poste sur la lito (mi preskaŭ skribis: sub la litkovriloj, sed temas pri somero en Italio ...). Post entuziasma kaj pasia amafero, Renato reiras al sia laboro kaj Teresa reflugas al Anglio, kie ŝi, kun la edzo kaj ĝefiloj, vivos feliĉe kaj por ĉiam.
La ĉefa diferenco inter ĉi tiu libro kaj miaj arlekenaĵoj estas, ke en la arlekenaĵoj troviĝas ia luktado inter la heroino kaj ŝiaj ĉirkaŭaĵoj. Ĝenerale la heroo estas, se aminda, almenaŭ neŝatebla. Ofte li havas fratinon (onklinon, patrinon, eksedzinon), kiu sufiĉe frue profetas por si la estontan geedziĝon, kaj batalas por malhelpi tion. En Insulo de revoj, la heroo estas ankaŭ ŝatinda (aŭ li estus ŝatinda, se li efektive havus distingeblan personecon), kaj ĉiuj parencoj, precipe la inaj, entuziasme kunpuŝas la du. La sola lukto estas tiu inter la heroino kaj ŝiaj anglaj moroj; kaj tiun lukton ŝi reduktas al la sama nivelo kiel la decido, kiun naĝkostumon porti por tiu mateno.
Se paroli pozitive: la lingvaĵo estas facila, kaj la libro estas dividita inter 15 mallongaj ĉapitroj. Mi povas rekomendi ĝin al progresantaj studentoj, kiuj deziras legi ion sufiĉe facilan kaj leĝeran, kiu ne jukos la inteligentecon.
Recenzo de Sten Johansson: Duona paletro
Laŭ la eldonejo ĉi verko estas romano, laŭ la aŭtorino novelo. Mi emas konsenti kun la aŭtorino, se temas pri amplekso kaj enhavo. Ial oni tamen dividis ĝin en dek kvin mallongajn ĉapitrojn, por ke ĝi similu romaneton.
1583
En la jaro 1583 post Kristo okazis, interalie:
Insulo de revoj
Recenzo de Sten Johansson: Duona paletro
Nu, ne gravas la ĝenro. La verko prezentas mallongan libertempan amaventuron inter Teresa, mezaĝa angla edzino, kaj Renato, itala fraŭlo supozeble iom pli juna. Kvankam la stilo estas romantike leĝera, la aŭtoro tamen ambicias prezenti la aventuron komprenebla kaj pravigebla el vidpunkto psikologia kaj eble ankaŭ morala. Ĉu ŝi sukcesas konvinki la leganton, nu, jen alia demando.
Pri la enhavo de la rakonto troviĝas entute malmulto dirinda. Manjo Austin lerte kaj konvene limigas la scenejon de sia novelo al kelkaj lokoj en itala urbeto, la tempon al kelkaj someraj tagoj, la rolantojn al la angla protagonistino, ŝia itala amikino kaj la amanto, kaj la perspektivon al tiu de la anglino. Troviĝas kelkaj punktoj ne tute konvinkaj, sed ĝenerale la rakonto fluas senĝene.
Pri la stilo kaj la verka tekniko male necesas diri multon. El la antaŭa verko de Austin - Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas - oni rekonas ŝiajn mankojn kaj maniojn. La plej ĝena afero estas manio skrupule kaj pedante mencii ĉiun detalon en ĉiutagaj taskoj kaj agoj."Ŝi decidis sin duŝi kaj turnis la kranon ĝis venis ĝuste la varmo kiun ŝi volis. La akvo estis tre agrabla ĉe ŝia laca korpo, kaj la parfumita sapo bele ŝaŭmis per la uzado. La varmeta akvo portis dormemon al ŝi, kaj sekiginte sin ŝi reiris al la ĉambro kaj kuŝis sur la liton. (p. 18-19)"En la unua verko ĉi pedantemo temis interalie pri kuirado, tetrinkado kaj lavado de la manĝilaro. En Insulo de revoj la angla gastino ne devas okupiĝi pri tiaj detaloj, kio liberigas ankaŭ la leganton de tiuj tedaĵoj. Sed anstataŭe ni devas partopreni en ŝia sinvestado, post zorga konsiderado kaj elektado de konvena vestaĵo. En la kvina ĉapitro, tre prave nomita "La unua mateno", ŝi unue surmetas negliĝon por iri duŝejen (p. 29), poste sunrobon por matenmanĝi (p. 29), post kio ŝi demetas tiun por anstataŭe surmeti kuloton kaj bluzon por iri stranden (p. 30-31). Kaj tiel pluas la afero. Ja iufoje estas klare, ke la elekto de vestaĵo esprimas animstaton de Teresa kaj do havas sencon por la leganto, tamen en naŭ okazoj el dek temas pri balasto.
Troviĝas tamen ankaŭ laŭdoj dirindaj pri la stilo. Komence, kiam Teresa forlasas la nebulan Brition, ankaŭ la rakonta stilo estas iom nebula, retenita, rezervita, kaj ĝi restas tia ankaŭ en la komenco de ŝia restado en Italio. Sed poste, kiam ekbatas la koroj de la amantoj, ankaŭ la rakonto vigliĝas, la stilo iĝas pli energia, la frazoj mallongiĝas. Eble senintenca sekvo de tiu bona stiladapto estas, ke la unua akcepto de la angla gastino fare de ŝia itala amikino kun familio estas strange pala kaj indiferenta, dum poste, kiam jam ekis la amo, ŝajne plivigliĝas kaj profundiĝas ankaŭ la rilatoj inter la du amikinoj.
Personocentrigita psikoterapio
La  personocentrigita psikoterapio  – angle  person-centered psychotherapy  - estas terapia formo de la humanisma psikologio kaj ankaŭ foje nomatas "interparola", "ne-direktiga" aŭ "klientocentrigita psikoterapio".
NGC 2405-2
NGC 2405-2 (aliaj indikoj — MCG 4-18-26, ZWG 117.51, VV 643) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Brumovice (distrikto Břeclav)
Municipo Brumovice troviĝas en Ĉeĥio en distrikto Břeclav, regiono Sudmoravia. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1250. La sudorientan parton de katastro de la municipo ĝis la 19-a jarcento prenis lago Kobylské jezero.
Interesaĵo
La municipo estas famigita pro naskiĝo de verkisto Jan Herben.
Insulo de revoj
Recenzo de Sten Johansson: Duona paletro
Ankaŭ poste la dialogoj kaj enpensaj monologoj de Teresa ofte ŝajnas stile nenaturaj, tro foraj de kutimaj esprimmanieroj. Jen nur unu ekzemplo, refoje el la buŝo de la amikino Luĉia: "La malebligo far vi de la rilatoj inter vi kaj Renato estintus vera neado de la vivo" (p. 86). Nu, kion diri? Ĉu tiu diraĵo estas ĉerpita el la reala vivo? Ne respondinde.
Kiam Teresa unue renkontas Renaton, la leganto tuj rimarkas, ke io okazos. Nu, ne malbonas veki scivolon kaj atenton, sed Austin ne scias modere dozi la antaŭanoncajn aludojn, kio bedaŭrinde iom detruas la eksciton.
Alia gravega problemo, kiu sabotas la intencojn de la aŭtoro, estas la manko de konfliktoj. Tiu trajto estas komuna de ŝiaj du verkoj. Sen interna konflikto, sen dilemoj, neniu literatura verko povas kapti la atenton de siaj legantoj. En la verkoj de Austin ĉio iras tro glate, ĉiuj homoj tro modele bonvolas, plene forestas ĉiuj ombroj en la vivo. Tiel ŝi rezignas duonon de la paletro, kaj sen nigro ankaŭ la blanko paliĝas.
Necesas iom paroli ankaŭ pri la lingvaĵo de la verko. Ŝajnas, kvazaŭ ĝia unua triono estus korektita de iu, ĉar tie ne troviĝas tro da strangaĵoj, sed poste oni eble rezignis la aferon. Eĉ preseraroj plioftiĝas post la trideka paĝo. Troviĝas pli ol kutima kvanto da fuŝoj pri la signifo kaj naturo de verboj: klinigis (p. 8, 11), vestigis sin (p. 20, 37), "ŝi ŝprucis sin per la franca parfumo" (p. 61), aldoni en la senco aldoniĝi (p. 21, 28, 82), meti en la senco surmeti vestaĵon (p. 29, 82 k.a.). Ĉe bezoni ŝi eĉ ne konsentas kun si mem: "Bezonis pluraj minutoj por atingi la preĝejon." (p. 42) - sed "Bezonis nur dudek minutojn por atingi la urbon" (p. 63). La uzadon de porti en la senco venigi kun si personon ŝi bedaŭrinde dividas kun multaj aliaj.
Oni trovas ankaŭ uzon de vortoj, kiuj ne tute akordas kun la internacia kutimo. Laŭvoje (= survoje, dumvoje, p. 37), turmenti (= moketi, inciteti, p. 39, 83) kaj "gvidante la aŭton" (=stirante, kondukante, p. 31) eble sufiĉu kiel ekzemploj. Kiel aliaj anglalingvanoj, ŝi iom konfuze skribas "en la direkto de" (p. 32) kiam temas pri direkto al.
Resume, Insulo de revoj ŝajnas al mi malpli grava verko ol la debuta romano Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas, kaj el lingva vidpunkto ĝi malsuperas la debutaĵon. Oni tamen ne traktu la verkojn de Manjo Austin tro malestime, kiel faris pluraj recenzantoj. Paŭte paroli pri "rozkolora literaturo" aŭ "nur porvirina verko" montras la antaŭjuĝojn kaj etmensecon de la kritikanto. La Esperanta beletro originala plenplenas de krimromanoj kaj sciencfikciaĵoj sen alta literatura valoro, sed ĉu iu klasas ilin "helblua literaturo" aŭ "nur porviraj verkoj"? Kion Manjo Austin donis al ni, estas du verkoj pri personaj interrilatoj de nuntempaj, realaj homoj. Tiaj verkoj ne superfluas en nia literaturo. Male, ni bezonus pliajn, kaj leĝerajn, kaj pli seriozajn.
Gare de Vaise (stacio en Liono)
Gare de Vaise (Stacidomo de Vaise) estas fina stacio sur linio D de la Metroo de Liono, ĝi situas najbare de la stacio  en Liono. Ĝi estis malfermita la.
NGC 2405-2
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Peter Debye
Peter Joseph William DEBYE aŭ Petrus Josephus Wilhelmus Debije de nederlanda origino (li naskiĝis en Mastriĥto, la 24-an de marto 1884,kaj mortis en Ithaca, Nov-Jorkio, la 2-an de novembro 1966) estis fizika kemiisto, kaj instruisto en usona Universitato Cornell.
Biografio
Li studis matematikojn, fizikon kaj ĥemion en la teĥnologia RWTH Aachen, universitato lokita en Germanio (sed tamen nur 30 kilometrojn de Mastriĥto), kie li ricevis la diplomon de elektrista inĝeniero en 1905, sub la superregado de Arnold Sommerfeld. En 1906, li iĝis doktoro en la universitato de Munkeno, ankaŭ sub la superregado de Sommerfeld, kiu estis enoficigata al li persona asistanto, kaj kiu asertis ke lia plej grava eltrovo estis Peter Debye. Ĉi tiu atingis sian doktoran gradon en 1908, dank al disertaĵo pri premo de radiado.
Inter 1911 kaj 1935, li estis universitata profesoro de fiziko en Zuriko, poste en 1912 al Utreĥto, en 1913 al Göttingen, li revenis en 1920 al Zuriko, de kie li foriris al Lepsiko en 1927, kaj li fine venis al Berlino en 1934, kie, tuj post Ejnŝtejno, li estis enoficigita direktoro de la Mezlernejo Kaiser Vilhelmo por Fiziko.
En 1938, li foriris al Usono, kie li estis profesoro de kemio en la Universitato Cornell inter 1940 kaj 1952. En 1946, li akiris la usonan civitanecon, kaj, en tiama momento, ŝanĝis sian nederlandan nomon por ties angla transskribo.
Debye forpasis la 2-an de novembro 1966, en Ithaca, sekve de kora infarkto.
Sciencaj esploroj
En 1912, li enkondukis modifon de la teorio de Alberto Ejnŝtejno pri la evoluinta specifa varmo, kalkulante la probablon de ajna ofteco por molekulaj vibroj ĝis maksimuma ofteco; ĉi tiu disvolviĝo estis unu en la unuaj teoriaj sukcesoj de la kvantuma teorio.
En 1913, li etendis la teorion de la atoma strukturo de Niels Bohr, enkondukante elipsajn orbitojn en la modelon, koncepto ankaŭ enkondukita de Arnold Sommerfeld.
Personocentrigita psikoterapio
Historio
La evoluo de la personocentrigita psikoterapio proksime ligiĝas al la persono de ĝia iniciatinto Carl Rogers. Carl R. Rogers dum 12 jaroj estis psikoterapie kaj konsile laboranta psikologo en kliniko, antaŭ ol li de 1940 ĝis 1963 estis profesoro pri psikologio kaj parte ankaŭ pri psikiatrio en tri usonaj universitatoj. En tiuj pozicioj li kun siaj kunlaborantoj havis la eblecon je intensa scienca esplorado.
Peter Debye
Sciencaj esploroj
En 1923, kun sia asistanto Erich Hückel, li disvolvis pliboniĝon en la teorio de Svante Arrhenius pri la elektra konduktivo de elektrolitaj solvaĵoj, tio estas konita kiel ekvacio de Debye-Hückel, kiu nuntempe ankoraŭ estas konsiderata kiel grava paŝo en la kompreno de la elektrolitaj solvajoj.
Personocentrigita psikoterapio
Elementoj
La psikoterapia teorio esence baziĝas sur du kolonoj: unue la science konfirmita koncepto pri efika sinteno de psikoterapiistoj kaj konsilistoj al siaj klientoj (la ses necesaj kaj sufiĉaj kondiĉoj por psikologia ŝanĝiĝo) kaj due iuj bazaj konceptoj pri la "naturo de la homo".
Peter Debye
Sciencaj esploroj
Ankaŭ en 1923, kune kun Arthur Compton li disvolvis teorion por klarigi la Kompton-efikon, la difrakton de la ikso-radioj, kiam ili interagas kun elektronojn.
Personocentrigita psikoterapio
Elementoj
Por ke efiku psikologie grava ŝanĝo en la memkoncepto de persono, la terapiisto devas vive realigi tri bazajn postulojn en la interrilato al la kliento:
1. Senkondiĉa pozitiva valorigo de la kliento kun siaj problemoj kaj proprecoj: Tiu pozitiva valorigo povas videbliĝi en diversaj konkretaj formoj de interago – ekzemple en la senkondiĉa akcepto de la diraĵo de la kliento, la kuraĝigo de la demandanta, malsekura kaj eble suferanta persono kaj la esprimo de solidareco kun la kliento.
Peter Debye
Sciencaj esploroj
En 1926, li sugestis la ekziston de la efiko magneto-kalorika, per kiu oni povas akiri temperaturojn malsuperajn al 0,3 kelvino.
Ostružná (apartigilo)
Ostružná povas esti:
Les Quatre Cents Coups (filmo)
Les Quatre Cents Coups (La Kvar Cent Faroj) estas franca filmo de François Truffaut aperinta en 1959.
Temo
Grandparte aŭtobiografia, la filmo rakontas la malfacilan infanecon de Antoine Doinel, interpretita de Jean-Pierre Léaud, liajn rilatojn kun siaj gepatroj, liajn ŝteletojn, kio havigos al li esti enfermita en centro por deliktaj neplenaĝuloj.
Personocentrigita psikoterapio
Elementoj
2. Empatio: La sentema kompreno de la mondo kaj problemaro el la vidpunkto de la kliento, kaj la ebleco, komunike peri tiun komprenon kaj kunsenton al la kliento. La empatio povas videbliĝi ekzemple en la komprena terapiista ripeto de la klienta diritaĵo, la empatia konkretigo de la diritaĵo kaj ĝia kunsenta ligo al la memkoncepto, kondutaro kaj vivkoncepto de la kliento.
Peter Debye
Sciencaj esploroj
Li estis rekompencita en 1936 per la Nobel-premio pri kemio, pro siaj kontribuoj al la kono de la molekulaj strukturoj.
Personocentrigita psikoterapio
Elementoj
3. Kongruo en la sinteno (vereco kaj sincereco vidalvide al la kliento): malferma percepto de la propra travivaĵo de la rilato inter terapiisto kaj kliento, kaj kongruo inter la racie celita empatio kun la vortaj kaj senvortaj komunikaĵoj, kiuj sendiĝas al la kliento. Tiu malfermeco ankaŭ inkluzivas verecon en la senco, ke psikoterapiistoj kaj konsilistoj ne nur aperas kiel distancaj fakuloj, sed rajtas komuniki personajn mesaĝojn al la kliento.
Aldone al tiuj tielnomataj "terapiaj bazaj sintenoj" Carl Rogers ankoraŭ difinis tri pliajn kondiĉojn por sukcesa rilato inter kliento kaj terapiisto:
4. Ekzistas psikologia kontakto inter kliento kaj terapiisto.
5. La kliento troviĝas en stato de malkongruo (pri la difino de kongruo vidu supre), do ekzistas iusenca premo je ŝanĝo.
Les Quatre Cents Coups (filmo)
Temo
Fine de la 1950-aj jaroj, Antoine Doinel, 12-jara, vivas en Parizo inter malmulte amanta patrino kaj sensignifa duonpatro. Li plagias la finon de La Recherche de l'absolu dum franclingva redaktado. La profesoro atribuas al li nul poenton je la granda konfuzo de Antoine, kiu fakte nevole memoris parton kiun li legis antaŭ nelonge.
Personocentrigita psikoterapio
Elementoj
Se ĉiuj ses kondiĉoj estas plenumataj, laŭ Carl Rogers eblas psikoterapia ŝanĝo de la malekvilibriĝinta klienta memkoncepto, kaj do eblas helpi al la kliento.
Les Quatre Cents Coups (filmo)
Temo
Antoine Doinel sentas fervoran admiron por Balzac. Li dediĉis al li altaron, kandelo lumigas portreton de la verkisto kaj bruligas kurtenon, provokante la koleron de liaj gepatroj. Krome, malmilde traktita de profesoro pri la franca, aŭtoritatema kaj maljusta, li transiras kun sia kunulo René de foresto el la lernejo al mensogo. Poste estas fuĝo, ŝtelo de skrib-maŝino kaj polica komisarejo. Liaj gepatroj, ne plu volante lin akcepti, konfidas lin al « Prizorgata edukado ». Porinfana juĝisto tiam lokas lin en Centron de observado, kie li eĉ estas senigata de vizito de sia amiko René. Profitante futbal-matĉon, Antoine eskapas. Postsekvata, li kuras tra la kamparo ĝis la maro kaj turniĝas al la kamerao.
La spiralo en kiu la juna Doinel enprofundiĝas estas priskribita kun sentemeco tamen ankaŭ kun firmeco. Ĝi estas des pli kortuŝa, ke la filmo paralele montras la daŭran mallertan bonvolemon de la heroo. La spektanto facile identiĝas kun Antoine Doinel, kun kiu Jean-Pierre Léaud, debutanta aktoro ŝajnas plene kunfandiĝi. La emocia konfuzo kaj la antaŭenira fuĝo de la adolesko estas de ĉiuj epokoj.
(7877) 1992 AH1
(7877) 1992 AH1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Naftalena acetata acido
1-Naftalenacetata acido (NAA) estas organika komponaĵo kun la formulo C10H7CH2CO2H. Ĉi tiu senkolora solido estas solvebla en organikaj solviloj. Ĝi enhavas karboksilmetilan grupon (CH2CO2H) ligitan al la "1-pozicio" de naftaleno.
Uzo kaj reguligo
NAA estas sinteza planthormono en la aŭksina familio, ĝi estas ingredienco en multaj komercaj plantaj enradikigaj hortikulturaj produktoj; ĝi estas enradikiĝanta aganto kaj uzata por la vegetativa propagado de plantoj el stikoj kaj foliaj fortranĉoj. Ĝi ankaŭ estas uzata por planthista kultivado. La hormono NAA ne aperas nature, ĝi kiel ĉiuj aŭksinoj estas toksa al plantoj je altaj koncentriĝoj. En Usono, laŭ la Federacia Insekticida, Fungicida kaj Rodenticida Leĝo (FIFRA), al ĉiuj produktoj enhavantaj NAA estas deviga registriĝo ĉe la Usona Mediprotekta Agentejo (EPA) kiel insekticidoj.
Preĝejo Sankta Sebastiano (Székesfehérvár)
La vota preĝejo martiro Sankta Sebastiano estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Székesfehérvár.
Historio
En la jaroj 1738 kaj 1739 granda pestoepidemio okazis en la urbo. Post la danĝero la loĝantoj faris voton, memore al la epidemio, tial ili konstruis votan kapelon inter 1739-1749. Oni deklaris ĝin preĝejo en 1775, paroĥa preĝejo post 3 jaroj. En la 1800-aj jaroj la kirko estis pligrandigita. Ambaŭ turoj estis konstruitaj en 1836. La orgeno estis produktita en 1896, sed oni metis ĝin en tiun lokon nur en 1906, ĝi estis trakonstruita en 1955. Dum la 2-a mondmilito la kirko difektiĝis, la restaŭrado okazis en 1960. En mezo de la 2010-aj jaroj la konstruaĵo plene renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola, la navo tuŝas la trotuaron. La fasado estas simetria kaj preskaŭ ebena. Antaŭ la fasado monumento pri Johano Nepomuko estas videbla, krome proksime estas ankaŭ krucifikso. Meze situas 3 pordoj por la ĉefenirejo. Pli supre estas videblaj tri fenestroj similaj al la pordoj. 2 kvadrataj turoj borderas la fasadon. La turopintoj estas bulboformaj. Supre inter la turoj statuo pri Sankta Sebastiano staras. La navo estas malpli larĝa, ol la menciita fasado. La absido estas kvazaŭ kuboforma. Sakristio kaj oratorio aliĝas al la absido.
Interne estas ankaŭ flanka altaro dediĉita al Johano Nepomuko. La freskoj estis pentritaj en la 1960-aj jaroj. Foje oni aranĝas koncertojn interne.
Kermeso okazas en la 20-an de januaro, samtempe estas la vota tago.
Fontoj
Interna globa panoramofoto
4693 Drummond
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Jack D. Drummond de la Observatorio Steward. Liaj studoj pri la orbitaj similecoj permesis identigi la fonton de la Geminidoj, kaj de la meteorfluoj inter la terrenkontaj asteroidoj. Li ankaŭ analizis la lumajn kurbojn de asteroidoj por determini la direkton de ties rotaciaj aksoj, ties formojn kaj la ecojn de ties surfacoj. Li estis unu el la unuaj, kiuj aplikis la ondbrilan interferometrion al asteroidoj. Li malvolvis teoriojn pri la analizo de ondbriloj kaj ricevis la unuajn "ondbrilajn bildojn" montrantajn detalojn ĉe la surfaco de asteroidoj, precipe ĉe tiu de 4 Vesta.
Libro de Omni
La libro de Omni estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi havas nur unu ĉapitron kvankam ĝi kovras pli ol du jarcentoj da nefida historio (ekde 323 a.K ĝis 130 a. K., laŭ la piednotoj).
Guadalajara
Guadalajara (elp: Gŭadalaĥara) povas esti:
La esperantigo de la vorto ne estas stabila. Oni plej ofte trovas la vortojn Guadalaĥaro kaj Gvadalaharo; foje la unua por la hispana urbo kaj la dua por la meksika.
Psikosomatiko
Klinikaj ekzemploj
Inter la terenoj de la psikosomatika medicino kalkuliĝas:
Aparta subgrupo de la malsanoj, kiujn traktas la psikosomataika medicino, estas la tiel nomataj "somatoformaj perturboj", malsanoj ĉe kiu en neniu organo troveblas io malsana, sed psikaj faktoroj havas rolon pri la ekesto kaj vivteno de la simptomoj. Oftaj malsanoj el tiu grupo estas interalie bioĥemie neklarigeblaj doloroj kaj funkciaj perturboj de la koro kaj sangocirkulo, de la intestaro, ostaro kaj muskolaro.
Simpla ekzemplo por psikofiziologia interrilato: La emocio timo gvidas al tio, ke en la korpo elŝutigas adrenalino, kio interalie bremsas la moviĝon de la intestara muskolaro kaj – se tiu stato longedaŭras – gvidas al digestaj problemoj.
Iuj teoriaj konceptoj
La originoj de la konceptaro de psikosomatiko pli-malpli same aĝas kiel la historio de medicino entute, kaj ankaŭ en la historio de filozofio la interrilaro inter korpo kaj animo ekde la antikva epoko estis centra temo.
La termino psikosomatiko probable unuafoje uziĝis dum la jaro 1818 en la germana lingvo fare de Johann Christian August Heinroth (1773-1843). Li provis kompreni ĉiun malsaniĝon en siaj psikaj, korpaj kaj sociaj vivkuntekstoj. Estante verva kristano, li moralisme juĝis ĉiun malsanon kiel psika forturniĝo de dio kaj de la "sankta racio", do ne multe diferencis de la antaŭaj religie dominitaj mezepokaj konceptoj pri malsanoj. Simile misie verva, sed en tre alia direkto, jarcenton poste estis Georg Groddeck. En sanatorio de la eleganta germana kuracurbo Baden-Baden li kombinis masaĝojn de la korpo kun "malstreĉiĝo de animaj tensioj" per la psikoanalizo. En siaj libroj li klarigis la fizikajn simptomojn de malsanoj kiel simboloj, per kiuj la de la publika moralo subpremita "forto de la vivo" revidebliĝas. Groddeck per tiu kompreno radikaligis la konceptaron de Sigmund Freud en ties studoj pri la histerio de la jaro 1895: „Psika incito, kiu ne adekvate povas esti prilaborita aŭ forkondukita, "saltas" en iun korpoparton, do estas ŝanĝita.“. La korpa sufero laŭ tiu koncepto estas simbolo de iu malkonscia konfliko. La psikoanaliza klarigomodelo poste (parte tre draste) modifiĝis de ekzemple Felix Deutsch, Otto Fenichel, Harald Schultz-Hencke, Franz Alexander, Max Schur, Arthur Jores, Alexander Mitscherlich kaj aliaj, sed restis gvida por grava kaj ĝis la nuntempo disvastiĝinta branĉo de la psikosomatika medicino.
Pliaj impulsoj venis el la aliaj skoloj de la profunda psikologio, el filozofiaj, psikobiologiaj kaj psikofiziologiaj konceptoj. Aparte elstarigendas la medicinisto Viktor von Weizsäcker, kiujn multaj konsideras la "patro" de la moderna konteptaro de psikosomatiko. Krome gravis pluraj aŭtoroj de la "sistema teorio", ekzemple Thure von Uexküll kaj Wolfgang Wesiak. Popularaj libroverkistoj kiel Thorwald Dethlefsen kaj Rüdiger Dahlke kontribuis pliajn psikosomatikajn klarigoprovojn.
Margit Kornai
Margit Kornai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kornai Margit estis hungara aktoro, filmoproduktoro. Ŝiaj pli fruaj familiaj nomvariantoj estis Kronemer, Kroneemer, Kronémer, ŝiaj personaj nomvariantoj estis Mária, Malvin Marjena, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Papír Sándorné kaj Balogh Béláné. Ŝia filino estis Mária Szepes.
Margit Kornai naskiĝis la  en Munkács (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Kornai prenis operkantajn lecionojn kaj dramajn lecionojn (de Mari Jászai), pli poste ŝi studis en privata aktorlernejo de Zoltán Horváth (aktoro). Ŝi komencis sian operkantistan karieron en Szabadka poste en Miskolc al teatra trupo de Lajos Szalkai, pli poste ŝi estis subreto-primadono de Sándor Krémer. Ŝi edziniĝis en 1906 al Sándor Papír kaj naskis 2 gefilojn. Ŝi vidviniĝis en 1911, tial ŝi devis zorgi sola ankaŭ pri la negocoj. Ŝi denove edziniĝis en 1915 al Béla Balogh (reĝisoro), ŝia pli nova negoco estis la filmoj.
Paroloj de Mormono
La paloroj de Mormono estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi havas nur unu ĉapitron. Ĝi estas kunmetaĵo de la Malgrandaj Platoj de Nifai kaj la Libro de Mormono.
Borgo San Giovanni
Borgo San Giovanni estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Lodi Vecchio, Salerano sul Lambro, Pieve Fissiraga, Castiraga Vidardo kaj Sant'Angelo Lodigiano.
Flago de Arubo
La 18-an de marto estas festotago en Arubo, konata kiel Tago de la Flago kaj ĝi estas vaste uzata ankaŭ en karnavaloj kaj foiroj.
Mišovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1323.
Partoj de municipo
Municipo Mišovice konsistas el kvin partoj sur tri katastraj teritorioj.
1589
1589 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1589 post Kristo okazis, interalie:
Béla Szilágyi (inĝeniero)
Béla Szilágyi [silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Béla estis hungara inĝeniero, geodezo.
Béla Szilágyi naskiĝis la  en Kondoros. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Béla Szilágyi akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1902. Post siaj studoj li havis postenon en la agrikultura ministerio, poste en diversaj ŝtataj firmaoj. En 1909 li gvidis la geodezian kontroladon laŭ la hungara-rumana landlimo. Post la 1-a mondmilito li laboris en la financa ministerio, kie li faris geodezian mezuradon laŭ la hungara-ĉeĥoslovakia landolimo. Li pensiuliĝis en 1937. Li estis ankaŭ kolektanto de popolaj ceramikaĵoj.
Mareil-Marly (stacidomo)
Mareil-Marly estas fermita franca stacidomo sur fervojo Grande ceinture Ouest, situanta en komunumo Mareil-Marly (departemento Yvelines).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
La Villedieu (Creuse)
La Villedieu estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 48 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
La Villedieu etendiĝas sur 5,63 km², kaj havis 48 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 9 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Villedieu situas je alteco de 717 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Villedieu apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Thierry Letellier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Nigraĉapa silvio
Ne konfuzu la Nigraĉapan silvion (Sylvia atracapilla) kun la Nigrakapa silvio (Sylvia melanocephala), kiu estas nemigranta silvio en la mediteraneaj regionoj.
La Nigraĉapa silvio (Sylvia atricapilla) estas la plej multnombra silvio en Meza Eŭropo, komuna kaj disvastigata birdo de la familio de Silviedoj. Ĝi estas migranta, kaj alvenas en Eŭropo post la Frua filoskopo kaj antaŭ la Ĝardensilvio (Sylvia borin). Ĝi reproduktiĝas tra norda kaj moderklimata Eŭropo. Ties kolorbildo estas unika en la genro Sylvia; la plej proksima vivanta parenco estas la Ĝardensilvio kiu aspektas diference sed havas tre similan voĉon. Tiuj du palearktisaj specioj, kies teritorioj etendas pli malproksime nordorienten ol la aliaj specioj Sylvia, ŝajne formas fratan specion ege distingan el la aliaj tipaj silvioj (Helbig 2001, Jønsson & Fjeldså 2006).
Kutimoj
Ĉar ĝi malpli sovaĝas ol aliaj specioj de silvioj, tiun silvion oni povas renkonti en homaj medioj: en ĝardenoj kaj parkoj, sed nur se en ili estas altaj arboj. Tiu estas birdo de densaj arbaroj kun grunda kreskaĵaro por nestumado. La nesto estas konstruita en malalta arbusto, kaj la ino demetas 3–6 ovojn.
Ĝia kantado estas forta kaj laŭta, komencas babilante kaj estas melodia kun kelkaj notoj kiel de Merlo. La melodio similas la bruon, kiun igas fingro, desegnante Z-ojn sur malseka vitraĵo. Kvankam sufiĉe simpla, tiu inspirita kaj pasia kanto estis elektita de Jean C. Roché inter la de li nomataj 12 plej belaj birdaj kantoj. Fojfoje la nigraĉapa silvio imitas aliajn birdojn, prefere la kanton de la Ĝardensilvio, sed fine de la kanto ĝi aldonas tamen kelkajn el ĝiaj glitaj "Z"-aj notoj, kiel iela subskribo. Tiu kanto povas esti konfuzata kun tiu de la Ĝardensilvio, sed ĉe la Nigraĉapa silvio, la kanto karaktere finas per emfaza fluteca silvikanto. Ĉefe ĉe izolataj populacioj (kiaj ĉe valoj aŭ en duoninsuloj kaj insuletoj), povas ekzisti pli simpla kanto.
Ĝi estas pli forta ol plej parto de silvioj, parte ĉar ĝi pretas manĝi berojn (ĉefe aŭtune) krom la kutima kaj pli tipa inter silvioj dieto de insektoj.
Distribuado
Tiu malgranda paserina birdo estas migranta, kaj nordaj kaj centraj eŭropaj reproduktuloj vintrumas en suda Eŭropo kaj norda Afriko kie la lokaj populacioj estas loĝantaj birdoj.
Unu subspecio de la Nigraĉapa silvio, S. a. heineken, estas tendenca al melanismo. Ties preciza etendo en estas klara; ĝi troviĝas tipe en Madejro sed povus ekzisti en ĉiu insulo de Makaronezio krom la marbordoj de Atlantiko ĉe Iberio kaj Nordorienta Afriko (Snow et al. 1998). La melanismaj birdoj, S. a. heineken morfo obscura, estis dekomence konsiderataj distinga subspecio.
Lastatempe granda nombro de centreŭropaj birdoj tendencas vintrumi en ĝardenoj de suda Anglio. Plej verŝajne disponeblo de manĝo, ĉefe el birdomanĝejoj, kaj evito de migrado super la Alpoj kompensas la neagrablan klimaton. Bearhop et al. (2005) informis, ke la birdoj kiuj vintrumas en Anglio tendencas pariĝi nur inter ili, kaj malofte kun tiuj kiuj vintrumas ĉe la Mediteraneo. Tio okazas ĉar la mallongdistance migrantoj alvenas reen el vintrejoj por reproduktado pli frue ol la birdoj kiuj vintrumas ĉe la Mediteraneo, kaj kompreneble ili pasis la vintron kune, kaj dume la paroj ekformiĝis. Tiuj fakuloj indikas ke tiu divido de la populacio pro diferencaj migrovojoj povas esti unua paŝo al speciigo.
Kulturaj referencoj
La ĉeesto kaj sonoj de tiu birdo delonge inspiris italiajn verkistojn. "La Capinera" (itale por la Nigraĉapa silvio) estas titolo de unu el la plej famaj poemoj de Giovanni Pascoli. Storia di una capinera estas filmo de 1993 reĝisorita de Franco Zeffirelli kaj distribuita laŭ la internacia titolo anglalingve "Sparrow" (Dompasero).
La Nigraĉapa silvio estas konsiderata frandaĵo en kelkaj mediteraneaj landoj kie multaj el tiuj birdoj estas kontraŭleĝe kaptitaj kaj mortigitaj ĉiujare.
La kanto de la Nigraĉapa silvio estas simbolo de Sankta Francisko el Asizo en la opero de Olivier Messiaen nome Saint-François d'Assise.
Borgo San Siro
Borgo San Siro estas komunumo de Italio.
Eragon
Eragon estas libro-serio de la usona verkisto Christopher Paolini kiu apartenas al la ĝenro fantasto kaj komence planiĝis kiel trilogio. Ĝis nun aperis kvar libroj de la serio „The Inheritance“ (angle, 'La Heredaĵo') kun la nomoj „Eragon“ ("Eragon" estas nomo de ĉefheroo de la libro), „Eragon – Eldest“ ("La plejaĝuloj"), „Eragon – Brisingr“ ("Brisingr" estas magia formulo, kiu flamigas objekton), kaj „Eragon - Inheritance“ ("La heredaĵo"). La unua libro atingis jam mallongan tempon post la apero la la duan rangon en la mendanto-listo de la ĵurnalo New York Times.
Eragon estas filmigita de 20th Century Fox. La la filmo de la unua libro estis lanĉita. Ĝi estis produktita en Rumanio kaj Hungario. La ĉefrolon ekhavis Edward Speleers.
Ĝenro kaj stilo
La serio estas tipa ekzemplero de la fantasto-ĝenro kun drakoj, monstroj, magio kaj elementoj similaj. Karakteriza por Paolini estas priskriboj detalaj.