cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrušov (Ostrava)
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1256, kiam estas menciita vilaĝo Hrušov (villam Grussene) en dokumento de reĝo Přemysl Otakar la 2-a. Plua mencio estas en listo de dekonaĵo de vroclava episkopujo el la jaro 1305 (Grussow). Pli detalaj informoj inkluzive de privilegioj de hereda voktujo troviĝas en dokumento de teŝina princo Kazimír el la jaro 1332 (Gruschow). La nomo iom post iom evoluis, ekz. en la jaro 1426 tenis Hrušov-on Herbort el Hrušov (Greysaw), en la jaro 1447 princo Bolko (Hruszowie), en la jaro 1481 Mikuláš Kropáč el Hrušov (Hrussowi), en la jaro 1568 Jan Sedlnický malpli aĝa (Hrussow). La ŝanĝoj de la posedantoj finiĝis en la jaro 1704, kiam Hrušov-on aĉetis kontraŭ 19 mil florenoj Jindřich Vilém grafo Wilczek kaj en la jaro 1714 li aligis ĝin al Silezia Ostrava. Enla jaro 1849 ĝi estis komune kun Muglinov unuigita kun Heřmanice, sed en la jaro 1866 ĝi denove memstariĝis.
Hrušov estis signifa industria centro. Ekde la jaro 1838 oni ĉi tie minis karbon, en la jaro 1847 estis konstruita fervoja stacidomo sur Norda fervojo de imperiestro Ferdinando. Sed la plej signifa faro estis fondo de la Unua aŭstria fabriko por sodo en la jaro 1851, kiu estis la unua kaj la ĉefa liveranto de sodo al merkato de la aŭstria monarkio. Krom la sodo ĝi produktis ankaŭ sulfatan acidon kaj hidrogenkloridan acidon kaj kalcioksidon.
La signifo de la municipo estis emfazita pro avanco je kampurbo la 12-an de septembro 1908. La 20-an de julio 1909 ĝi estis de privilegio de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a donita al la kampurbo blazono. En la unua kampo estas arĝenta ĉamo kun nigraj kornoj staranta sur tri verdaj montetoj kaj tenanta en la antaŭaj piedoj du krucigitajn ministajn martelojn, en la dua troviĝas malalta brika muro kun arĝenta turo en blua kampo (ĝi prezentas fridigan turon de la fabriko por la sodo) kaj en kalkano de ŝildo estas ondumanta akvo kun arĝenta fiŝo. Ekde la 1-a de julio 1941 Hrušov fariĝis parto de Moravia Ostrava. La municipo estis dum la dua mondmilito liberigita de Ruĝa Armeo la 30-an de aprilo 1945.
Inter famaj naskiĝintoj apartenas aktoro Vlastimil Brodský aŭ kantistino Marie Rottrová.
Nuntempo
En la jaro 2006 la areo de la kemia fabriko estis vendita en privatajn manojn. En junio de 2008 okazis malkonstruoj de malnovaj konstruaĵoj kaj ekologia esploro. Pasaj rezultoj montris, ke malpurigo ne estas tiel ampleksa kiel sur teritorio de eksa koaksigejo Karolina.
Malantaŭ la fervojo, tuj apud la areo de la kemia fabriko, trovigas loĝzono. Sed iamaj domoj estis en la jaro 1997 tiom damaĝigitaj pro inundo, ke estis forlasite ripari ilin. La teritoria plano de la urbo en tiu ĉi regiono estis ŝanĝita, do en estonteco la malkreskantaj domaĉoj estus anstataŭigotaj per administracio kaj malpeza industrio.
Hrušov – ĉu antaŭmortaj spasmoj?
Foje floranta municipo surrande de la hodiaŭa Ostrava ŝanĝiĝis en periferion, al kiu hodiaŭ ne estas agrabla vido.
Wilhelm Frölich
Wilhelm Frölich, naskita en 1504 aŭ 1505 en Riesbach (nun en Zuriko), mortinta la en Parizo, estis svisa soldulestro.
Pri la junaĝo de Frölich nenio estas sciata. Kredeble li en 1522 unuafoje iĝis soldulo por Francio. En 1536 li iĝis kapitano. En 1544 li venkis en la batalo de Ceresola (Piemonto).
Pro eksterlanda militservo li perdis la civitanecon de Zuriko, sed sukcesis akiri tiun de Soloturno. En 1545 li edziĝis kun Anna Rahn, filino de respektataj zurikanoj. En 1550 li iĝis konsiliano de Solothurn. Poste li servis en pluraj bataloj kiel soldulo. En 1556 li estis nobeligita de Henriko la 2-a (Francio) kaj estis nomita Frölich de Soleure (Soleure = Solothurn); en 1557 li iĝis papa kavaliro.
26917 Pianoro
26917 Pianoro estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbeto Pianoro, elde kiu ĝi estis malkovrita : moderna kaj plaĉanta urbeto ĉe la piedoj de la toskaniaj-emiliaj Apeninoj.
Ekstermejo
Ekstermejo (germane: Vernichtungslager) - ankaŭ nomata mortkoncentrejo (Todeslager) aŭ pereigejo - estas tiu speco de koncentrejo, kie oni celas tuj mortigi la tie alveturigitajn homojn. Organizitaj de Germanio tiam nomata Tria Regno dum la Dua Mondmilito. Ili funkciis de decembro 1941 ĝis januaro 1945, kadre de la programo "fina solvo" pri la juda afero.
Ekstermado
Germana ekstermado en okupata Pollando rilate al ties civitanoj estis triobla: biologia, ekonomia kaj kultura, ekz. prirabo de la Nacia Muzeo en Varsovio. Hitler la 23-an de majo 1939 prezentante dum konferenco kritikan ekonomian situacion de Nazia Germanio kaj serĉante solvon konstatis: Sen invado en fremdajn landojn aŭ rabo de fremdula havaĵo tio ne eblas. Dekreto ordonanta rabadon de kulturaj heredaĵoj el la 6-a de decembro 1939 ŝajnigis ties "sciencan" naturon - esplorado de spirito de hindgermanaj popoloj.
Genocido realigata en ekstermejoj estis parto de la politiko de Hitlera Germanio, serve de biologia neniigo de la juda de la juda nacio, konata kiel holokaŭsto, kaj ankaŭ likvido de ciganoj. En kelkaj kazoj ekstermejoj estis koncentrejoj, kie oni profitis sklavan laboron de malliberuloj.
La plej granda ekstemejo estis Birkenau, filio de la koncentrejo Aŭŝvico. Aliaj ekstermejoj estis Treblinka, Sobibór, Bełżec, Kulmhof, kaj en malpli granda skalo Majdanek. Al pereigejoj estas enkalkulata koncentrejo en Mały Trościeniec, apud Minsko en Belorusio.
Piramo kaj Tisbe
Piramo kaj Tisbe (Greke: Πύραμος καὶ Θίσβη) estas duo da fuŝ-destinaj legendaj amantoj el du kverelaj familioj babiloniaj, devenantaj el la Latin-Greka mitologiaro. Pro malfeliĉa miskompreno ili ambaŭ memmortigis.
Ilia historio, devenanta el Orienta inspiracio, troviĝas vere inter mito kaj literaturo. Ĉi tiu fabelo estis unue menciita de Higino en Fabulae 142-143 kiu nur priparolis ilian memmortigon. Estos Ovidio kiu en La Kvara Metamorfozo el la Metamorfozoj rakontos ilian legendon.
En sia teatraĵeto W. Adams nomis ilin Piramo kaj Tisbeo. La mitologia historio de la babiloniaj geamantoj igis bazo por fama ŝekspira teatraĵo Romeo kaj Julieta.
Rakont-intrigo
Piramo kaj Tisbe estis du babiloniaj gejunuloj kiuj loĝis dum la reĝineco de Semiramis. Ili loĝis en du kunlimaj loĝejoj, kaj amis sin reciproke malgraŭ ilia gepatra malpermeso, streĉita pro la rivaleco el la du familioj.
Ili komunikis sin per ekvidojn, mansignojn aŭ grimacojn, ĝis ili malkovris breĉon en la muro kiu separis iliajn hejmojn. Nur voĉo trapasis tian mallarĝan breĉon kaj la dolĉaj am-mesaĝoj kaj flustroj trapasis ree la fendon. Tiel, ili kapablis paroli, enamiĝi al la alia, deziri sin reciproke ĉiun sekundon pli intense. Ĝis nokto; kiam ili determinis ke la venonta noktiĝo, kiam jam ĉio kuŝis silente, ili forkurus neviditaj kaj renkontis apud la monumento de Nino, subŝirme de blankberujo, kiu tie staris, apud la fonto.
Tisbe alvenis unua, sed leonino kiu alvenis ĉasinte por trinki akvon el la fonto timigis ŝin, kaj Tisbe ekforkuris tuj kiam ŝi rigardetis la faŭkojn el la ĉi-fojo trankvila besto, serĉante ŝirmon sub la truo el ŝtono. Forkurante, ŝi lasis sian vualon. La leonino kvazaŭ infanludis per la vualo, tinkturante ĝin per sango. Kiam Piramo alvenis, li malkovris la piedsignojn kaj la nun-ruĝan vualon, kaj pensanta ke la leonino mortigis sian karulinon, elprenis sian ponardon kaj trapikis sian bruston per ĝi. Lia sango tinkturis violkolore la fruktojn el la arbo, kaj el tio devenas la koloro el la morusbero, laŭ Ovidio. Fakte, ene de Latina tradicio, la terminon Pyramea arbor (Arbo de Piramo) oni uzis por nomi la morusberon.
Tisbe, timema, eliris el ŝia kaŝejo, kaj kiam ŝi alvenis al la ejon, kaj rigardis kiel la morusberoj ŝanĝis siajn kolorojn, dubinte ĉu ĝi estis la determinita ejo aŭ ne, ekrigardis sian fianĉon, kun la ponardo ene de la brusto, kaj ĉie-tegita per sango. Ŝi brakumis lin, elprenis la ponardon, kaj memmortigis sin tuj, memponardante sin.
La gedioj, malĝojiĝitaj pro tia tragedio, permesis ke iliaj gepatroj cindrigis iliajn kadavrojn kaj savu iliajn cindrojn ene de la sama ujo, kaj ekde tiun tagon la fruktoj el la morusbero restis tinkturitaj violkolore.
Aliaŭtoraj adaptaĵoj
•Aliaj aŭtoroj el la malfrua Antikveco (elstaras Nono, poeto, kiu verkis greke) rakontis version iom malsimila al tiu, el Ovidio. Ili lokigas la scenaron en Cilicio, kaj montras kiel Tisbe memmortigas sin unua, malkovrinte ke ŝi gravediĝis (pro timo kontraŭ ŝiaj gepatroj), kaj sekve al tio, Piramo agas same; do la gejunuloj metamorfoziĝas tiam: Piramo iĝas rivero; kaj Tisbe iĝas fonto. Fakte, rivero nomita Piramo trafluas Cilicion.
•En la franca lingvo, Théophile de Viau verkis tragedion pri ĉi-afero, nome Les Amours tragiques de Pyrame et Thisbé (1621), tre estimita dum ĝia tempo.
Heptametilena dubenzoato
Heptametilena dubenzoato aŭ heptametilena dufenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj 1,7-heptametilena duolo. Heptametilena dubenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heptametilena dubenzoato prezentas du benzoatajn grupojn ligitajn al la heptametilena grupo en la 1-a kaj 7-a pozicioj. Ĝi konsistas je 20 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Bo Derek
Bo Derek (denaske Mary Cathleen Collins, 20a de Novembro, 1956) estas usona aktorino kaj modelo. Ŝia elrompa rolo estis en la amafera komedia filmo nome 10 (1979). Ŝia unua edzo John Derek reĝisoris ŝin en Fantasies; Tarzan, the Ape Man (ambaŭ de 1981); Bolero (1984) kaj Ghosts Can't Do It (1989), ĉiuj el kiuj ricevis negativajn reviziojn. Vidviniĝinta en 1998, ŝi edziniĝis al aktoro John Corbett in 2020.
En 10 (1979) aktoro Dudley Moore ludas la rolon de viro kiu trovas la rolulinon de Derek kiel ideala virino; t.e., nome perfekta 10. La apero de Derek en sonĝosceno, kuranta al Moore en seksalloga banvesto, lanĉis sian statuson kiel ĉeftendanca seksosimbolo. La sceno estis ripete parodiita inklude ŝian plektohararfrizaĵon.
En Tarzan, the Ape Man (1981) ludante la rolon de Jane Parker ŝi aperis nuda en bansceno, kio rezultis en biletvendada sukceso kaj negativajn kritikojn, krom jura proceso pro la uzado de la nomo Tarzan rompante la limojn de la rolulo markitajn de la aŭtoro Edgar Rice Burroughs.
En Bolero (1984) oni esploras la veturadon de virino tra la tuta mondo serĉante idealan viron kun kiu perdi virgecon. La seksa esenco de la intrigo kaj ampleksa uzado de ŝia nudeco havigis al la filmon kategorion X ĝenerale rezervitan por pornografio aŭ tre perfortaj hororfilmoj. Kritikaj recenzoj pri Bolero, kaj aparte por la ludado fare de Derek, estis negativaj.
Ŝi ricevis plurajn premiojn aŭ nomumojn al premioj al la Plej Malbonkvalita Aktorino. En 1980, Derek aperis dufoje en la gazeto Playboy; kaj poste denove en 1981, 1984, kaj 1994.
Ŝi apogis en politiko al diversaj kandidatoj de la Respublikana Partio.
Dalyurbo
Daly City (en Esperanto eble "Dalyurbo") estas grandurbo de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio, en la okcidenta parto de Nordameriko, kaj estas la administra centro de la kantono San Mateo], kiu nomiĝas laŭ historia hispana kristanisma misiejo, dediĉita al la kristana sanktulo Mateo. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Dalyurbo situas en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato inter la Pacifiko kaj Golfo de San-Francisko tuj sude de San-Francisko (8 km).
Historio
Jam antaŭ jarmiloj indianoj vivis en tiu areo. En 1769 hispanaj koloniistoj esploris la regionon. En 1776 ili fondis mision en la proksimeco. En la 1830-aj jaroj meksikanoj komencis fondi bienojn. Post 2 jardekoj usonanoj alvenis al la bineoj, ja ili estis jam usona landparto. En 1906 granda sismo okazis, multe da rifuĝintoj alvenis el San Francisco, tien, kie la terposedanto estis John Daly. Li donacis al la rifuĝintoj laktojn kaj aliajn manĝaĵojn. Kelkaj restis plu ĉi tie. Urbeto formiĝis en 1911, kiu estis nomita honore de al terposedanto John Daly. En 1957 denove sismo okazis. En 1972 BART (fervojo) malfermiĝis.
Trafiko
Loĝantoj de Dalyurbo uzas la proksiman internacian flughavenon de San Francisco. El la urbego aŭtoŝoseoj kaj fervojoj kuras al San Francisco kaj San Jose.
Reprezenta listo pri la nemateria kultura heredaĵo de la homaro
La reprezenta listo pri nemateria kultura heredaĵo de la homaro (ankaŭ Listo de UNESKO pri la nemateria kultura heredaĵo de la homaro) estas programo kiu celas garantii la plej bonan vizion pri la nemateria kultura heredaĵo de diversaj kulturoj de la planedo kaj pri la konscio de sia graveco.
Per kompendio de la diversaj buŝaj kaj nemateriaj trezoroj tra la mondo, la programo celas atentigi pri la graveco de la protektado de la nemateria heredaĵo, kiun Unesko identigis kiel esenca ero kaj deponejo de kultura diverseco kaj kreiva esprimo.
Eksteraj ligoj
UNESKO: La Listoj de la Nemateria Heredaĵo
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo aŭ pli frua versio estas (parta) traduko de la artikolo Anexo:Lista Representativa del Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad en la hispana vikipedio, kiu dependas de la permesilo Krea Komunuaĵo Nommencio/Samkondiĉe. Vidu la prilaboran historion.
21751 Jennytaylor
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Ann Taylor, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Florence High School de Florence (Alabamo, Usono).
Kata Dalström
Katarina "Kata" Dalström (n. 1858 - m. 1923), naskiĝinta kiel Anna Maria Katarina Carlberg en riĉa supramezklasa familio, fariĝis unu el la estraj socialistaj agitantoj kaj maldekstraj verkistoj siaepoke en Svedio. Ŝiaj libroj plejparte estis politikaj tekstoj, sed ankaŭ verkis ŝi librojn pri Nord-ĝermana mitologio kaj vikingaj legendoj.
Politike, Kata Dalström evoluis el liberalismo, kiu laŭ ŝia familio sufiĉe radikalis, al Marksismo kaj revolucia socialismo. En 1893 ŝi aniĝis en la Sveda socialdemokratia partio kaj fariĝis la unua virino elektita al la prezidenta komitato de la partio en 1900. Ŝi fortopiniis pri la rajto de norvega sendependeco de Svedio, kiu estis proklamita en 1905.
Dum la partia disiĝo de 1917, Dalström aniĝis al la maldekstra flanko, kies estro estis Zeth Höglund, kiu baldaŭ fariĝis la Komunista partio. Dalström subtenis la Bolŝevikojn kaj la Rusian Revolucion, kaj estis sveda delegito al la dua kominterna kongreso de 1920.
Unu el la polemikoj pro kiuj respondecis Dalström ene de la sveda komunista grupo estis ŝia opinio pri religio. Ŝi deziris vidi pli malfermitan aliĝon al Kristanismo, kiu laŭ ŝi tute kunfandebis kun socialismo. Tiun ĉi opinion kritikis oni, precipe de la fortopinia ateisto Ture Nerman. Je Nerman subtenis Grigorij Zinovjev, la estro de la 3-a Internacio, kiu, kvankam li estis subtenanto de religia libereco, deklaris ke komunista politikisto devis ateisti por kompreni Marksismon. Je la fino de sia vivo, Dalström fariĝis budhano. Fredrik Ström verkis la biografion de Dalström en 1930.
Vytautas Martinkus
Vytautas MARTINKUS estas litova verkisto. Li naskiĝis la 28-an de majo 1943. Lia naskiĝloko estas Jurbarkas subdistriko, Jerubiškiai vilago.
La Thuile
La Thuile estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, Avise, Bourg-Saint-Maurice (FR-73), Courmayeur, La Salle, Montvalezan (FR-73), Morgex, Prè-Saint-Didier, Sainte-Foy-Tarentaise (FR-73), Séez (FR-73) kaj Valgrisenche.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Solidstata disko
Solidstata disko (SSD) estas datenstora aparato, kutime uzata en komputilo. Ĝi uzas fulmomemoron por stori datenojn eĉ post kiam ĝi estas malŝaltita. SSD-oj estas dezajnitaj por aliri datenojn en la sama maniero kiel tradiciaj malmolaj diskoj (HDD). Malmola disko (HDD) kutime povas esti rekte anstataŭigita per solidstata disko (SSD).
La plej bona afero pri solidstataj diskoj estas, ke ili havas multe pli rapidan leg-/skriban rapidon ol malmolaj diskoj. Ili ankaŭ ne havas moviĝantajn partojn, kio signifas, ke ili ne bruas aŭ ne rompiĝas tiom facile. Tamen, SSD-oj povas esti pli multekostaj ol malmolaj diskoj. Ĉi tio ankaŭ signifas, ke kontraŭ la sama prezo, iu povas akiri multe pli da kapacito se tiu anstataŭe elektas HDD.
Hibrida disko kombinas la funkciojn de HDD kaj SSD en unu unuon. Ĝi enhavas grandan HDD kaj pli malgrandan SSD por kaŝmemoro por plibonigi rendimenton de ofte aliritaj dosieroj. Hibrida disko povas oferti preskaŭ la saman rendimenton kiel SSD kaj ĝi povas enhavi pli da kapacito. La prezo ankaŭ estas pli malalta ol tiu de SSD. La ĉefa merkato por ĉi tiu disko estas tekokomputiloj, ĉar ĉi tiuj aparatoj povas enteni nur unu diskon.
La teĥnologio de solidstata disko rapide pliboniĝas kaj novaj SSD-modeloj ofte estas enkondukitaj. Tamen ili ne gajnis popularecon inter multaj uzantoj. Ni ankoraŭ trovas, ke HDD-oj ankoraŭ regas la merkaton. Oni antaŭvidas ke vendo de SSD-oj pligrandiĝos kaj renversos tiun de HDD-oj post 2020. La plej granda malavantaĝo de SSD-oj kompare kun malmolaj diskoj estas, ke SSD-oj havas limigitan kvanton da leg-/skriboj, kiun ĝi povas efektivigi antaŭ ol sektoro malsukcesas, kio ne estas granda problemo kun tradiciaj malmolaj diskoj.
Metalroko
Metalroko aŭ metalo estas rokmuzika ĝenro, kiu naskiĝis en la 1960-oj. Ĝi estas rekta ido de la ŝtonroko, sed male al tiu ĉi, metalroko provas liberiĝi de siaj blusaj influoj.
De 1967 ĝis 1974, oni aŭdis la komencojn de metalroko, sed ekde la mez-1970-oj, tiu ĉefa muzika ĝenro diseriĝis en kvantojn da subĝenroj kiel industria metalroko, mortmetalo, damna metalroko, rapida metalroko, simfonia metalroko, nova metalroko, draŝa metalroko, nigra metalroko, progresiva metalroko, ktp...
Oliver Hardy
Oliver Hardy, plennome Oliver Norvell Hardy, naskiĝis la 18-an de januaro 1892 en Atlanta, Georgia, Usono. Diference de Stan Laurel, neniu el la familio de Oliver estis aktoro. Sed Oliver havis talenton por kantado kaj do li aperis kiel infano unuafoje en scenejo en tiam en Usono tre popularaj minstrel-show, kio estis certa speco de nomada revuo kun dancado kaj muziko. Pli poste li mallongtempe studis juron. En 1910 montriĝis lia intereso pri filmo, kiam li malfermis propran kinejon. Post tri jaroj li komencis en Florido preni rolojn de statistoj ĉe novjorka kompanio Lubin. Dek du jarojn li poste rolis en multaj komedioj kiel statisto, sed aperis ankaŭ pli grandaj roloj. Ne estas precize konate, en kiom da filmoj tiutempe Oliver rolis. Li mem pli poste indikis pertakse ĉirkaŭ 500 filmojn. En filmoj, kiuj ĝis hodiaŭ konserviĝis, li rolis plimulte malbonulon, la t.n. heavy-on. Li rolis en vesternoj, aventuremaj filmoj, en pirataj filmoj. Li estis ĉiam malbona preskaŭ bruta, malbonega pirato aŭ stulteta policisto kun bastono. Kvankam li tiam estis ĉirkaŭ dudekjara, li rolis tipulojn ĉirkaŭ kvardek jaroj. Tiutempe reĝisoroj okupis lin laŭ lia aspekto. Ĉio estis konsiderata morte grave, kiam en liaj roloj estis nenia signo de komiko. Ofte li estis okupata kiel kontraŭo al iu komikulo. Kiel ekzemple lia rolo en filmo The Wizard of Oz kun Larry Semon, kiam Semon estis malgranda maldikulo kaj Ollie granda dikulo.
En 1923 Ollie eĉ rolis kun Buster Keaton en unu el epizodoj de lia unua longa filmo Three Ages, kie li rolis sensentan malbonulon el ŝtonepoko.
La komikaj elementoj kaj talento de Oliver unuafoje rimarkis Hal Roach, kiu en la jaro 1924 okupis lin en sian filmon The King of Wild Horses. Oliver kiel kutime rolis malbonulon kaj li unuafoje ĉi tie renkontiĝis kun James Finlayson, pli posta eterna kontraŭrolanto de duopo Laurel kaj Hardy.
Simile kiel Stan Laurel, eĉ ne Oliver havis en siaj fruaj jaroj destinitan karakterizan trajton, kiu farigis liajn staturojn tipaj per io. Fine, renkontiĝonte kun Stan, li sukcesis trovi sian stilon. Tio estis en filmo Crazy to Act, kie li kreis rolon de produktoro. Estiĝis nova Ollie - pompa etburĝano kun tipa malmola ĉapelo sur la kapo, postulanta ĉiam kaj dum ĉiuj cirkonstancoj respekton, sed kiun li neniam ricevas kaj li do furiozas kaj furiozas, por ke li atingu la postulatan agnoskon de ceteraj.
En la jaro 1926 Ollie estis populara kunlaboranto de studio de Hal Rouch, kie agadis Stan Laurel kiel reĝisoro kaj gagulo. Ollie estis eksluzive aktoro. Fine hazardo en aspekto de ŝafida femuro alkondukis Stan Laurel-on denove antaŭ kamerao, por ke li unuafoje ekrolu kun sia estonta nedisigebla filma kunulo - Oliver Hardy.
Oliver Hardy mortis la 7-an de aŭgusto 1957.
Stacio Kintetsu-Yokkaichi
Stacio Kintetsu-Yokkaichi (japane: 近鉄四日市駅 [Kintecu-Jokkaiĉi-eki], angle: Kintetsu-Yokkaichi Station) estas fervoja stacio en Jokkaiĉi, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagoya, Linio Kintetsu-Yunoyama kaj 1 linion de Fervojo Yokkaichi-Asunarou: Linio Yokkaichi-Asunarou-Utsube.
Hidroterma fonto
Hidroterma fonto estas fendeto en la surfaco de planedo tra kiu eliras varma akvo pro la interna varmego. La hidrotermaj fontoj el maroj estis malkovritaj en 1977. La ĉefroluloj de la malkovro estis 3 esploristoj de la Woods Hole Oceanographic Institution, kiuj kuraĝis per submarŝipo al profundo de 2.400 m en la Pacifiko.
Geologio
La Tero estas geologie aktiva kaj ankaŭ havas akvon en grandaj kvantoj sur la surfaco kaj en la krusto. Tial, hidrotermaj fontoj estas oftaj sur la Tero. Hidrotermaj fontoj, ĝenerale, estas proksime de submarvulkanaj, areoj kun tektona aktiveco, oceanaj basenoj kaj varmaj lokoj. Hidroterma fonto inkludas varmajn fontojn, fumarolojn kaj geiserojn. Sub la maro ili povas formi mineralizitajn kamenojn.
Oni spekulas ke ekzistas hidrotermaj fontoj en Eŭropo, nome la satelito de Jupitero, kaj ke eble ili ankaŭ ekzistis sur Marso.
Biodiverseco
La areoj kun hidrotermaj fontoj estas tre biologie produktemaj. Ili ofte gastigas kompleksajn komunumojn, kiuj manĝas solvitajn kemiajn substancojn. La kemisintezaj bakterioj kaj la kemisintezaj arkeoj formas la bazon de la manĝoĉeno. Ili estas la subteno de aliaj organismoj kiel gigantaj tubvermoj, konkoj, pateloj kaj salikokoj. ik
Operaco Reinhardt
Operaco Reinhardt (germane: Aktion Reinhardt, aŭ Einsatz Reinhardt, Reinhard) – germanlingvaj kriptonomoj de holokaŭsto de judoj en Ĝenerala Gubernio kaj Bjalistoko-regiono, farita kadre de t.n. fina solvo de juda problemo (germane Endlösung der Judenfrage).
Presnenskij (distrikto de Moskvo)
La urbodistrikto Presnenskij (Пресненский район, latinliterigite Presnenskij rajon) situas en la Centra administra arondismento (Центральный административный округ, latinliterigite Centralnij administrativnij okrug) de Moskvo, en la centra urboparto. La distrikto kovras areon de 170 hektaroj. En 2010 tie vivis loĝantoj, tio korespondas al loĝdenso de po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Operaco Reinhardt
Genezo
La 20-an de januaro 1942 dum Wannsee-konferenco regopovoj de Nazia Germanio rezignis difinon de novaj malproksimaj geografiaj teritorioj por deportado de judoj kaj ekdecidis pri ekstermo de la juda nacio. La konferencon prezidis SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich, ĉefo de RSHA, protektoro de la Protektorato Bohemio kaj Moravio.
Ankoraŭ antaŭ la konferenco oni faris provojn de amasa gasumo en Ekstermejo Chełmno. Sekretario de la registaro de ĜG Josef Bühler proponis, ke oni elektu okupatan Pollandon pro gran daj amasiĝoj de judoj kaj ŝparo en transporto. Dum entrepreno de la decido judoj estis jam apartigitaj en getoj.
Nomo
Laŭ unu el hipotezoj la nomo estis prenita de la familia nomo de ŝtatsekretario en Germana Ministerio de Financoj, Fritz Reinhardt, kaj indikis materiajn profitojn, kiujn la reĝimo akirus danke al murdo de 1,75 mln da judoj (ĉefe el Pollando). Kiam oni prezentis fakturojn, mono kaj valoraĵoj egalaj al ĉ. 180 milionoj da markoj estis deponitaj en Regna Banko por estonta utiligo de SS. SS-anoj engaĝitaj en la kampanjo erare komprenis ties nomon kiel devenantan de Reinhard Heydrich. Novaj esploroj tamen indikas ĝuste tian devenon de la nomo, kaj skribo Reinhardt rezultis de malĝusta ortografio interalie fare de Himmler, kiu tiel skribis la nomon de Heydrich.
Trapaso
Stabo de la operaco sub gvido de la komandanto de SS kaj de polico en Lublina distrikto SS-Obergruppenführer Odilo Globocnik estis en Lublin.
Kadre de la operaco estiĝis tri SS-Sonderkommandos Einsatz Reinhardt, SS utiligis fremdajn soldulojn, varbitajn plejparte elinter sovetaj militkaptitoj en la germana mallibero. Tiuj SS-komandoj gvidis ekstermo-kampanjon en tri lokoj: ekstermejo Bełżec, Sobibor kaj Treblinka. La centroj estis elektitaj pro arbarigitaj teritorioj, proksimaj al la limoj de ĜG kaj apud fervojo.
Oni ankaŭ uzis tendarojn estiĝintaj kiel koncentrejoj aŭ militkaptitejoj: (Auŝvico, Majdanek). Parton de judoj oni profitis por sklava laboro kadre de labortendaroj (Gross-Rosen, Riese).
Dum la kampanjo oni murdis 1 280 000 judojn el kvar distriktoj de ĜG, 530 000 judojn de la distrikto Galicio (enkorpigita al ĜG la 1-an de aŭgusto 1941), 130 000 judojn el Bjalistoka regiono, kiujn oni alveturigis al Treblinka kune kun pluraj malpli grandaj grupoj el la areo de ĜG. Sume, dum la Operaco Reinhardt, sur teritorio de ĜG oni murdis ĉ. 2 milionojn de la juda popolo.
La operacon priskribis en sia raporto SS-Gruppenführer Fritz Katzmann, Komandanto de SS kaj Polico en Distrikto Galicio. Ĝi enhavas detalan ofican listigon de la eksterma agado.
El kroniko de reprezalioj
En koncentrejo Majdanek de la 18-a de majo ĝis la 29-a de septembro 1942 mortis 858 judoj alveturigitaj de Ĉeĥoslovakio
27.10. La dua germana deportado de judoj el Krakova geto al ekstermejo Bełżec (Distrikto Tomaszowski) kaj Aŭŝvico komenciĝis - ĝi koncernis ĉirkaŭ 7 mil personojn, en tio malsanulojn de hospitalo kaj infanojn de orfejo
1943
4.08. Germana polico pafmortigis en ruinoj de Varsovia geto ne malpli ol dekkelkaj personoj kun supozata juda nacieco kaj en Gralewo 10 virojn pro onidira bruligo de sekal-stoko
6.10. Fina solvo: en Poznań oni anoncis ekstermon, ĝis fino de la jaro, de ĉiuj judoj kaj aldonis ke por bezonoj de armila industrio laboras ĉirkaŭ 200 mil personoj malliberigitaj en koncentrejoj
26732 Damianpeach
26732 Damianpeach estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita planeda observanto Damian Peach, kerna ano de la Brita Astronomia Asocio, kiu faris kolosajn kontribuojn al la planeda biligo kaj promociis la kunlaboron inter amatoraj kaj profesiaj astronomoj. Liaj elstaraj planedaj bildoj estis publikataj en astronomiaj kaj sciencaj publikaĵoj.
Batava Respubliko
La Batava Respubliko (nederlande: Bataafse republiek; 1795-1806) estis respubliko, kies teritorio pli-malpli konformis al tiu de la nuna Nederlando. Ĝi estis fasonita laŭ la modelo de la Franca Respubliko, kies satelita ŝtato ĝi estis.
La Batava Respubliko estis fondita unu tagon post la fuĝo de stadhouder princo Vilhelmo la 5-a de Oranje-Nassau al Britio kaj signis la finon de la Respubliko de la Sep Unuiĝintaj Provincoj. Progresemaj burĝoj per la Batava Respubliko enkondukis centran ŝtatordigon kaj kleristajn renovigojn, influitajn de la Franca Revolucio. Tamen la nova ŝtato ne estis stabila (okazis pluraj ŝtatrenversoj) kaj estis sub forta influo de Francio. Napoleono anstataŭigis la Batavan Respublikon per la Reĝlando Holando, kiun estris lia frato.
Pál Jakucs
Pál Jakucs [jakuĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jakucs Pál estis hungara botanikisto, ekologo, biologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987). Lia frato estis László Jakucs.
Batava Respubliko
La respubliko estis nomita je la Batavoj, gento el roma epoko, kiu ekde la frumoderna periodo estis konsiderata kiel la prapatroj de la nederlandanoj.
Pál Jakucs
Pál Jakucs naskiĝis la  1928 en Sarkad. Li mortis la 2000 en Debrecen.
Biografio
Pál Jakucs frekventis gimnazion kaj universitaton en Debrecen. Li lernis multe de Rezső Soó. Inter 1951-1966 li laboris en Budapeŝto en muzeo, poste en instituto. Dum la botanikaj esploradoj li unuafoje profitis en Hungario la aerofotojn. En 1971 li ekinstruis en univerisitato de Debrecen, kie li estis katedrestro inter 1979-1998, poste li emeritiĝis. Li longe redaktis fakrevuon Acta Botanica. Li ricevis 3 premiojn kaj memormedalon.
Batava Respubliko
Multaj reformoj de la Batava Respubliko estis daŭrigitaj en la Reĝlando Nederlando, kiu kreiĝis post la fino de la franca okupado en 1814.
Satu Nou (Hălchiu)
Satu Nou [satu noŭ] (hungare: Barcaújfalu, germane: Neudorf) estas vilaĝo en Rumanio norde de Braŝovo. Administre ĝi apartenas al Hălchiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 064 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1956 1 108.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1404. En mezepoko ĝia loĝantaro estis hungara kaj saksa. Ĝis 1919 Barcaújfalu apartenis al Hungario (Brassó).
Vidindaĵoj
En la vilaĝo estas ligna preĝejo, kiu datiĝas el 1688 kaj konservis la tiaman strukturon. Laŭ onidiro ĝi troviĝas en Satu Nou nur ekde la 19-a jarcento, kiam ĝi estis aĉetita de Rășinari. Estas renoma la potfarado en la vilaĝo.
Hiosciamino
Hiosciamino estas biologie aktiva tropanalkaloido unuafoje ekstraktita el hiskiamo, tiel ĝia sinonima nomo estas hiskiamino. La biologie aktiva (S)-hiosciamino troviĝas ofte en solanacoj, ekzemple en daturo, en mandragoro, brugmansio (anĝeltrompeto), en beladono kaj en hiskiamo. Ĝin malkovris la Heidelberg-a farmakologo Philipp Lorenz Geiger en 1833.
Tiu venena substanco blokas la acetilkolinan receptoron en la nerva sistemo.
Satu Nou (Hălchiu)
Etimologio
La rumana, la germana kaj la fina parto de la hungara nomoj signifas "nova vilaĝo".
Pierre Ernest Matton
Matton estis militista reprezentanto de Francio apud la franca ambasadoro en Rusio, poste komandanto de Besançon.
Jam en 1902 li fervore propagandis per multegaj paroladoj, gvidis kursojn kaj sendis poŝtkarton, kiu trakuris la tutan mondon. Matton estis membro de la Lingva Komitato de 1905. Li verkis: ,Cours complet d' Espéranto', 1906.
Hostotipaquillo
Hostotipaquillo estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Hostotipaquillo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 040.
Geografio
Hostotipaquillo apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8228 loĝantojn. El tiuj estis 4130 viroj kaj 4098 virinoj. La komunumo havas surfacon de 697,94 km². La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 22,4 C. En la komunumo estas 776.00 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2628 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2234 scipovis legi kaj skribi kaj 392 viroj estis analfabetoj. Do 14.92 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2591 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2215 sciis legi kaj skribi kaj 371 virinoj estis analfabetoj. Do 14,32 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Hostotipaquillo vivis 7396 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 10 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,135 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Heubach
La nomo Heubach apartenas al
Meŝĉanskij (distrikto de Moskvo)
La urbodistrikto Meŝĉanskij (Мещанский район, latinliterigite rajon Meŝĉanskij) situas en la Centra administra arondismento (Центральный административный округ, latinliterigite Centralnij administrativnij okrug) de Moskvo, en la centra urboparto. La distrikto kovras areon de 460 hektaroj. En 2016 tie rezidis 60 014 loĝantoj.
Dum jarcentoj ĉi-loke disvolviĝis diasporo de rifuĝintoj el Pollando (ĉefe ukrainoj, belorusoj kaj ceteraj ortodoksuloj), kiuj parolis pollingve. Ili nomis sin "mieszczanie" t.e. "urbanoj". Tiel aperis Meŝĉanskaja Sloboda (memadministrado). Ĝi okupis areon situantan ekster tiama Moskvo.
Vasilij Eroŝenko
Fama blinda esperantisto kaj verkisto Vasilij Eroŝenko lernis ekde la 15-a de julio 1899 ĝis la 15-a de majo 1908 en Moskva lernejo-internulejo por blindaj infanoj, samtempe li ludis violonon kaj gitaron en tiea orkestro kaj kantis en la ĥoro. Ĝi tiam situis en la konstruaĵo: la Unua Meŝĉanskaja, 11 (nun Paco avenuo,13)
Brittany Murphy
Brittany MURPHY (naskiĝis la – mortis la ) estis usona aktorino kaj kantistino. Ŝi rolis en filmoj kiel Clueless, Girl, Interrupted, 8 Mile, Sin City kaj Riding in Cars with Boys, kaj faris voĉon en kelkaj aliaj filmoj kaj kun dancomuzikisto Paul Oakenfold.
Aktorado
Murphy unuafoje rolis en Hollywood kiam ŝi estis 14-jaraĝa, en rolo kiel Brenda Drexell en la serio Drexell's Class. Poste ŝi ludis Molly Morgan en la serioj The Torkelsons kaj Almost Home.
Kantono Adams
Kantono Adams (angle Adams County [Ædəmz kAŭnti] ) havas diversajn signifojn. Interalie temas pri la sekvaj kantonoj de Usono:
Ili havas sian nomon honore al John Quincy Adams, la sesa ŝtata prezidanto de Usono.
Kornélia Olysói
Kornélia OLYSÓI [ojŝo:i] estis rumania hungara verkistino de pupteatraĵo. Ŝi naskiĝis en Oradea la 8-a de oktobro 1935 kaj mortis en 2016.
Olivier
Olivier estas franclingva persona nomo.
Kornélia Olysói
Kariero
Kornélia Olysói diplomitiĝis pri rusa lingvo en Bukareŝto (1955). Ŝi estis anino de 1957 de pupteatro de Oradea, de 1959 de Târgu Mureș. Ŝi fondis memstaran eksperimentan scenejon kun nomo Zsebecske (Poŝeto) (1987). De 1990 ŝi estas anino de Internacia Ligo de Pupaktoroj.
Olivier
Literaturhistorie temas pri la amiko de Rolando kaj kunbatalanto, kiu laŭ la verko Kanto de Roland falis ĉe Roncesvalles, Navaro. Kiamaniere duelo de ambaŭ antaŭ Vienne finiĝis en repaciĝo kaj fiancigo de Rolando kun la fratino de Olivier (Alda/Auda), rakontatas en al malnovfranca verko »Girart de Vienne« kiel ankaŭ fare de Victor Hugo en la verko »Mariage de Reland«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 15. Leipzig 1908, p. 43, kio legeblas tie ĉi interrete.
José Isbert (metroo de Madrido)
José Isbert estas stacio sur linio ML-3 de Metro Ligero Oeste, situanta apud la samnoma strato, en "Ciudad de la Imagen" (Pozuelo de Alarcón).
La stacio estis malfermita la.
Kaĉo
Kaĉo povas esti:
Najloarbo
Najloarbo aŭ frakturarbo estas arbo al kiu oni, laŭ superstiĉo, atribuas sanigan forton. Ĝi estas arbo en kiu oni batas najlon por tiel trudpeti kuracon.
Tilio de Gilly
En Gilly troviĝas alia najloarbo. Antaŭe tie troviĝis du tilioj. Konata estas ke en 1912 tie troviĝis unu pli kun perimetro de 3,5 metroj. Laŭ la rakonto estis en ĝi pli ol 70 mil najloj.
Najloarboj en Nederlando
En la Maria Magdalenakapelo apud Gemert, pli bone konata kiel la Najlokapelo, oni povas doni najlo-oferojn.
Najloarboj en Nepalo
Por forigi dentodoloron oni enbatas najlon en tiun ĉi trunkon. (Paĝo 127 de Nepalo malfermas la pordon de Tibor Sekelj.
Otto Maschl
Otto MASCHL (maŝl) (ankaŭ nomita Lucien Laurat, kaj ĝis 1928: Lucien Revo), (naskiĝis 27an de decembro 1898 en Vieno - mortis la 10an de marto 1973 en Parizo) estis aŭstra ekonomikisto, verkisto kaj esperantisto aktiva ĉefe en la SAT-movado.
Li estas unu el la fondintoj de la aŭstra komunista partio kaj li dum la floro de la komunismo en Eŭropo arde verkis kaj gvidis kursojn pri politiko kaj precipe pri ekonomio en servo de la marksista idearo ekde 1918. Liaj franclingvaj verkoj estis tradukitaj en diversajn lingvojn. Paroladis en Esperanto-grupoj, kunlaboris al Sennaciulo, Sennacieca Revuo kaj La Nova Epoko.
Vivo
Li estis konata de UK-kongresanoj kiel preleginto en pluraj Internaciaj Someraj Universitatoj. Eksprofesoro pri politika ekonomio de la Universitato de la Orientaj Popoloj en Moskvo (1923-1927) kaj de Laborista Supera Instituto en Parizo (1932-1939), li aktivis ĉefe en Sennacieca Asocio Tutmonda per artikoloj kaj prelegoj.
Fondo de SAT
Ekde 1918 li verkis pri ekonomiko kaj estis unu el la fondintoj de la aŭstra komunista partio. Dum la somero 1921, ekde la antaŭkongreso en Dresdeno kaj poste en Prago, li partoprenis en la fondo de SAT.
Li ludis gravan rolon en la interna ideo de SAT. "Alia kamarado kaj subtenanto de Lanti estis Lucien Laurat, elokventa pledanto en Dresdeno por akceptigi la "sennaciecan" strukturon. Danke al lia sagaco kaj persvadpovo la plimulto el la kongresantoj cedis kaj konvertiĝis al la SAT-aj ideoj" (Borsboom, p. 29).
En 1922/23 Laurat estis en Berlino, korespondanto de la fama maldekstra franca ĵurnalo "L'Humanité" (kiu tiam estis la oficiala organo de la franca komunisma partio). Dum kelke da monatoj, li estis enkarcerigata en Francio, kaptita ĉe la landlimo, kiun li provis kaŝe trapasi (Maitron).
Vivo en Moskvo
En Rusio, ekde 1924 kaj la morto de Lenin, la etoso fariĝis peza. Okazadis luktoj por la potenco. Laurat, tie, ekde la unua momento, kontraŭis la leninisman religion, kiun tamen sukcesos fondi Grigorij Zinovjev helpita de Stalin. Lia ĉambro en la hotelo fariĝis kunvenejo kie renkontiĝas elstaraj komunismaj gvidantoj: Talheimer, Brandler, Tasca, Radek kaj aliaj. "Danke al liaj esperantistaj rilatoj, li sukcesas venigi regule informojn al Boris Suvarin, kiu estis reveninta en Parizo post ties forpelo" (Maitron). Sed li ne plu povis "elteni la strangolan atmosferon", timis pri sia vivo kaj abrupte kvazaŭfuĝis en 1927 por ekloĝi en Bruselo, poste en Parizo" (Borsboom, p. 65).
Vivo en Francio
En Francio, Laurat fariĝis konata marksisma ekonomikisto, respondeca pri la ekonomika instruado en la laborisma supera instituto de la CGT (plej grava franca sindikato). Li ankoraŭ kunlaboris al la hispana revuo "Orto" (Aŭroro, publikigita de la anarkiismaj aktivantoj de la CNT Marin Livera kaj Ángel Pestaña). Li aliĝis al la maldekstra partio SFIO (franca sekcio de la laborista Internacio).
Dekomence li estis la ĉefa kunlaboranto de La Critique Sociale ("La Socia Kritiko"), inter aliaj elstaraj aŭtoroj : Raymond Queneau, Georges Bataille, Karl Korsch, Simone Weil (la unua), ktp. Tiun revuon ĉefredaktoris lia amiko Boris Suvarin, kiu estintis fondinto de la franca komunisma partio (antaŭ ol esti la plej fama biografiisto de Stalin kaj granda kritiko de l' stalinismo). Ni aŭskultu, kion skribas tiu lasta pri Laurat.
"Unu el niaj ĉefaj varbitoj estis mia malnova amiko Lucien Laurat kiu, elirinta de Rusio, poste de Belgio, establiĝis en Parizo. Kiel ekonomikisto, li sin konsideris marksisto, kaj lia profundigita kono pri la tri volumoj de l' kapitalo, kiel pri la aliaj ekonomikaj verkoj de Marx, profitis al ni ĉiuj. Al li, oni povis meti ian ajn malican demandon, li tuj respondis sin referancante al tia ĉapitro, tia paragrafo, tia "footnote" (ndt: piednoto) de la ĉefverko ("opus magnum") de l' majstro. Speco de skolo formiĝis ĉirkaŭ li.
"Finfine, denaske Aŭstro, Laurat, kiel neniu alia, estis erudiciulo pri la aŭstromarksismo de Viktoro kaj Max Adler, de Karl Renner, de Otto Bauer kaj aliaj. Li estis kamarado fidela, delikata, fremda al personaj kvereloj, ege bedaŭrita de ĉiuj, kiuj lin konis".
En 1933 la krizo de 1929 akcentis en Europo ; ĝi permesis la venkon de Hitlero. Tiam, Laurat, favora al planigita ekonomio, kreis "Combat Marxiste" (Marksisma Batalo). "Temas pri la difino de la nemalhaveblaj aranĝoj por la socialisma solvo de la kapitalisma krizo", skribis li en la unua numero (15an de oktobro 1933).
Ankoraŭ ege proksima al René Lefeuvre, fondinto de la eldonejo Spartacus, li ankaŭ estis unuafronte en la granda intelekta mobilizo, kiu, en 1936, sukcesis elirigi Victor Serge de la Stalina infero, kie li logike devintus malaperi, kiel tiuj miloj da aliaj aktivantoj kiuj partoprenis en la rusa Revolucio… Revolucio… kiu memoras al ni unu el ties plej ŝatita kromnomo : Revo Lucien…
2-a mondmilitaj jaroj
En 1939 li estis mobilizata en la franca armeo. Militkaptita, li sukcesis eskapi. Li tiam skribis en revuoj proksimaj al la marŝalo Petain (tiu lasta estis favora al kunlaborado kun la nazia Germanio,) : "La France socialiste" au "l'Atelier" ("La socialisma Francio" aŭ "La Laborejo" laŭ Maitron). Li poste daŭrigis rilatojn kun la aŭstraj socialistoj, notinde Karl Renner (kiu jam estis kanceliero de Aŭstrio en 1918-1920 antaŭ ol esti aŭstria prezidento en 1945).
Se oni bone priatentas la suprajn liniojn, oni povas konstati ke, de la aŭstro-marksismo ĝis la maldekstra flanko de la soci-demokratio pasante tra Roza Luksemburg, Laurat sin kunligis al tiu kompleksa kaj kontraŭeca movado, kiun oni povas identigi per la nomo de heterodoksa marksismo. Tiu ĉi provis aperti malfacilan vojeton inter la premantaj masoj de la stalinismo kaj liberalismo.
Jen citaĵo kio aperis post la morto de Suvarin en iu satira gazeto:
"Laurat povis tute bone skribi ien ajn, tamen ne ion ajn." (Djémil Kessous)
Postmilitaj jaroj
Postmilite li aktivis ankaŭ en la kabaredo de la Tri koboldoj, kaj publikigis poemojn en la Nica Literatura Revuo.
Franclingve
bimensuel de culture et d'organisation, Directeur : Georges Valois
Rete legeblaj verkoj de Laurat en la Franca
Javier Alcalde, Peri internacie la komunisman penson: socia historio de la tradukoj de Marx en Esperanton (ekde min 45) - Esperantologia Konferenco 2021.
21752 Johnthurmon
21752 Johnthurmon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Thomas Thurmon, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Chillicothe High School en Chillicothe (Misurio, Usono).
Lillianes
Lillianes estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carema (TO), Fontainemore, Graglia (BI), Issime, Perloz, Pollone (BI), Settimo Vittone (TO) kaj Sordevolo (BI).
János Bartalis
BARTALIS János (bartaliŝ) estis hungara poeto naskita la 29-an de julio 1893 en Apáca kaj mortinta en Kluĵo la 18-an de decembro 1976.
Biografio
La patrino de János Bartalis mortis frue kaj lia patro ne volis instruigi lin. Post la studoj en Hosszúfalu, studis en Koloĵvaro kaj akiris instruistdiplomon bazlernejan, sed poste ankaŭ mezlernejan. Por povi resti en Koloĵvaro li fariĝis oficisto. Liaj unuaj poemoj aperis en Újság la 25-an de junio 1914 kaj en novembro 1916 en la plej fama revuo Nyugat. Inter 1920 kaj 1933 li mastrumadis en bieno de sia edzino en Alsókosály. Li estis fondintano de Erdélyi Helikon, ekde 1929 estis ano de Kemény Zsigmond Társaság. Ekde 1933 ĝis 1941 instruis en Ráckeve, Pilisvörösvár, Kiskőrös. Ekde 1941 ĝis 1959 estis bibliotekisto en Universitata Biblioteko, respektive en Universitato Bolyai de Kluĵo. Longtempe tute ne publikis (1945-54).
Ordinara arborano
Polypedates leucomystax estas specio de la familio de Rakoforedoj de ranaj amfibioj. Ĝi estas konata laŭ nombraj komunaj nomoj, kiaj ordinara arborano, kvar-linia arborano, ora arborano aŭ stria arborano. Multaj iamaj fakuloj unuigis ĝin kun la ordinara hindia arborano en P. maculatus (aŭ Rhacophorus maculatus, ĉar ĝi estis ofta iame), sed nuntempe ili estas ĝenerale konsiderataj diferencaj specioj. En sia indiĝena teritorio, ĝi estas ankaŭ nomata "blankalipa arborano", sed tiu nomo estas aplikata ankaŭ al specio de veraj arboranoj (nome familio Hiledoj).
Polypedates leucomystax ne estas konsiderata minacata specio fare de la IUCN. Ĝi estas fakte specikomplekso kiu enhavas variajn kriptospeciojn ene de ĝi.
Teritorio
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Brunejo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Filipinoj, Singapuro, Tajlando, Vjetnamio, kaj eble Butano. Ĝi estis enmetita en Japanion.
Nikolao de Mira
Sankta Nikolao aŭ Nikolao de Mira, greke Νικόλαος Μυριώτης, (n. inter 270 kaj 286 en Patara; m. la, 345, 351 aŭ 365), aktivis en la unua duono de la 4-a jarcento kiel greka episkopo en Mira en Likio (regiono de Anatolio), tiam parto de la Romia imperio, poste de la Bizanca imperio.
Sankta Nikolao estas la sankta patrono de Rusio, Kroatio, kaj Serbio, kaj de la negocistoj, la maristoj, de la lernantoj kaj de la infanoj. Lia nomo signifas "venkulo de la popolo" (νικός nikos + λαος laos).
Sankta Nikolao estas tiu sanktulo, kiu en la vivo de la Eklezio, ricevis la plej vastan kulton post tiu de la Sankta Virgulino Maria. Lia figuro estis la bazo por la infana kredo de kristnaska donaco-portantoj la Kristnaska Viro, Patro Kristnasko kaj Avo Frosto kies nomoj en kelkaj landoj devenas de la nomo Sankta Nikolao.
La historia persono
Nikolao de Mira distingis sin pro sia nobleco al la malriĉuloj kaj la bezonantoj. La epizodo, efektive, kiu karakterizis la periodon de lia juneco, kiam li estis ankoraŭ simpla laiko, estas kiam li helpis tri malriĉajn junulinojn, donante sekrete, dumnokte, tri saketojn plenajn je mono. Nuntempe, en la ikonografio estas bildigitaj tri sferoj oraj (la tri saketoj) sur la evangeliaro. Tiel, danke al li, ili edziniĝis. Pastro plena je karitato, li zorgis pri bezonoj spiritaj kaj malspiritaj de liaj fiduloj.
Eble li mortis post la 1-a Koncilio de Niceo, do post la jaro 325 p.K. Arkeologoj kredas ke Gemiler Insulo estis la loko de la origina tombo de Sankta Nikolao.
Famega pro sia protektado sur maro, li fariĝis dum la 11-a kaj la 15-a jarcento la Sanktulo plej alpreĝata en la kristana mondo, precipe post la "ŝtelo" de liaj ostoj fare de maristoj apuliaj en 1087. Multaj tradiciaj legendoj aldoniĝis je lia vivo, ekzemple en Loreno la rakonto de la tri infanoj mortigitaj kaj peklitaj kiel porkaĵon, kiujn li revivigis. Sankta Nikolao estas patrono de bakistoj kaj lombardistoj.
Lia festotago estas la 6-a de decembro.
József Mátyás
1
József MÁTYÁS (matjaŝ) (ps. M-as; -isto), hungaro, instruisto en Debrecen. Nask. 13 jul. 1899 en Aak. E-isto de 1929. Kursoj, prop. artikoloj. Kompilis 25 bildo-albumojn Elingvajn por eksterlandaj lernejoj. Malgrandaj literaturaĵoj en la Verda Stelo; HDE; Pola E-isto.
Nikolao de Mira
La historia persono
Hodiaŭ Sankta Nikolao estas simbolo de ekumenismo.