cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Incertae sedis
Incertae sedis (estas latina vorto por "de necerta lokigo" aŭ laŭlitere "de necerta sidejo"), laŭ mallongigo "inc. sed.", estas teknika termino uzata por difini taksonomian grupon kies ampleksaj rilatoj estas ĉu nekonataj ĉu nedifinitaj.
Tiele se la genro Homo kiu enhavas specion Homo sapiens tuj estu enigma kaj malaperus la konitajn rilatojn kun parencaj taksonoj ĉe Homenoj aŭ aperus novaj tiu genro estu nomata kiel Homo incertae sedis.
Platero kaj mi
Platero kaj mi (Platero y yo) estas lirika verko de 1914 de la hispana poeto Juan Ramón Jiménez, kiu rekreas poezie la vivon de la azeno Platero, kvankam certe la verkisto havis diversajn azenetojn. La libro estas konstituita de mallongaj bild-epizodoj kiuj inter si ne trudas teman aŭ intrigan ordon kaj prezentas nur impresojn, sensaciojn kaj rememorojn de Moguer (Sudokcidenta Andaluzio) el infana kaj juna epokoj de Juan Ramón Jiménez mem. La verko aspektas taglibro en kiu oni detaligas la plej gravajn aspektojn de la realo, de la pensaro kaj de la sentoj de la verkisto. Tamen, ĝi estas nek taglibro nek membiografio, sed nur elekto de historioj el reala medio kaj inter multaj memoroj de la pasinteco.
Platero y yo estis tradukita en Esperanton fare de Liven Dek kiel 9a volumo de la kolekto Hispana literaturo.
Platero kaj mi estas la plej populara verko de la poeto, estis ofte eldonita (ekzemple kiel porinfana literaturo kvankam la verko mem ne estas tio), tradukita al multaj lingvoj kaj konvertita en ĉefa kultura elemento de la devenloko Moguer, kie estas muzea domo Casa Museo Zenobia y Juan Ramón Jiménez kiu ekspozicias multajn tradukojn, inter kiuj la esperantlingvan.
Benedikt Pauli
Benedikt Pauli (1490-1552) estis germana juristo, profesoro pri juro, rektoro kaj urbestro de Wittenberg.
Biografio
Pauli enskribiĝis en la fondo-semestro 1502/03 en la Universitato de Wittenberg, kiu estis en lia hejmurbo. Printempe de 1505 li abiturientiĝis en la fakultato de artoj kaj decidis studi juron sub Henning Göde (1450-1521). La 25-an de aprilo, 1515 li fariĝis bakalaŭro pri juro, en la somera semestro de 1521 li estis promociita al licenciulo pri civila juro, post tio li ricevis postenon kiel "advocatus pauperum" (advokato de la malriĉaj) en la tribunalo de Lepsiko.
Post kiam Otto Beckmann (1476-1540) forlasis la universitaton, li komence faris prelegojn pri la institucioj ("Institutionen") inter 1523 kaj 1524, krom transpreni la lecionojn pri kanonikaj rajtoj de Justus Jonas la Maljuna (1493-1555), laŭ Johannes Schwertfeger (1488-1524), per kio li ricevis 20 guldenojn jare por la anstataŭado. Post kiam Johann Apel (1486-1536) finfine transprenis la profesorecon por kanonika juro, Pauli daŭre okupis la profesorecon por la institucioj, por kiuj li komence ricevis 14 guldenojn el la universitataj financoj kaj ekde septembro 1525 20 guldenojn kiel enspezojn de la sindikato de la Preĝejo de la Kastelo de Wittenberg.
Do li partoprenis en la monaĥejo de Ŝmalkaldo en 1537 kaj montris sin tie kiel pasia kontraŭulo de Romo. Post kiam la saksa balota digno pasis ekde la Ernestinoj al la Albertinoj, li daŭrigis siajn instruajn agadojn denove. Dum sia akademia agado li estis interalie rektoro de la Universitato Wittenberg en la vintraj semestroj en 1526/27 kaj en 1548/49.
En 1524/25 li estis direktoro de la komuna kasto por la urbo Wittenberg, kaj en 1529 kaj 1532 li iĝis urbestro. Pauli, kiu pruvis sin dum la preĝejaj vizitoj de la saksa banurbo, ricevis la komision starigi la eklezian konsistorion kaj li estis unu el la unuaj asesoroj ĉe la konsistorio de Wittenberg. Post lia morto, Filipo Melanktono (1467-1560) dediĉis al li poezian funebran surskribon, kiu klare montras lin kiel gravan kunulon de la Reformacio. Ofte lia nomo aperas en la leteroj de la reformistoj.
Kun sia edzino Anna Rothe (m. la 21-an de aŭgusto, 1547 en Wittenberg) li posedis domon en Brüdergasse kaj estis konsiderata riĉa pro siaj akcioj en minoj. Pluraj infanoj eliris el lia edziĝo. Filo nomita Paul mortis subite en 1533, filino Dorothea mortis la 5-an de februaro, 1537, kaj lia filo Benedikt Pauli la 2-a mortis en 1550.
Pluraj infanoj postvivis lin, el kiuj tri ne estis aĝaj kiam li mortis. Lia filino Eyphrosyne edziniĝis kun la advokato Michael Teuber (1524-1586) kaj aĉetis lian domon en 1554, kiu ankaŭ inkluzivis ĝardenon kaj vitejon. Lia filino Elizabeta Pauli (1532-1602) edziniĝis kun la kuracisto Joachim Strupp (1530-1606). Lia filo Johannes Pauli (1546-1616) poste fariĝis urbestro de Wittenberg. Stephan Wild estis lia bofrato.
10020 Bagenal
10020 Bagenal estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Frances Bagenal, profesorino ĉe la Universitato de Kolorado en Boulder, fakulino en la studo de kosmaj plasmoj kaj planedaj magnetosferoj. Ŝi estis anino de la scienca teamo por Voyager, Galileo kaj New Horizons.
Norda Mezmontaro
La Norda (Hungara) Mezmontaro estas geografia regiono en Hungario kaj parte en Slovakio.
Ĝi etendiĝas dum 200 km de la Danubo (Viŝegrado) ĝis la Tiso (Tokaj), en larĝo de 50–100 km. Ĝiaj altaj pintoj estas Simonka (1092 m, Slovakio) kaj Kékestető (1015 m, Hungario). Ĝin dividas de la Karpatoj la basena serio de la Ipolyság ĝis Kassa.
Gravaj mineraloj estas la bruna karbo, lignito, perlito, noblaj argiloj. La minado de ercoj jam ĉesis tute.
Ĝia dividado okazas laŭ riveroj, riveretoj
La Norda mezmontaro estas la plej malvarma regiono de Hungario (jara averaĝa temperaturo 5–9 °C, precipitaĵo 500–800 mm).
Ĝian naturan plantaron karakterizas kverkoj, nur kelkloke fagoj. Oni kultivas sur la sudaj deklivoj vinberojn (Tokajhegyalja, Eger, Gyöngyös). En ma montaro ekzistas la Naciaj Parkoj Bükk kaj Aggtelek, krom tiuj pluraj medioprotektaj zonoj, areoj. Geografia rezervejo videblas en Ipolytarnóc, kiu estas parto de la Monda heredaĵo.
Ekonomio
La Norda Mezmontaro estas unu el la ĉefaj mapezindustriaj centroj de Hungario. Oni produktas tie elektran energion (Visonta, Kazincbarcika), gravas la ferindustrio (Diósgyõr, Ózd), kemia industrio (Kazincbarcika, Sajóbábony) kaj eĉ konstruaĵa industrio (Hejőcsaba, Bélapátfalva). La regiono - pro malkonstruo de la malpeza industrio - vivas en ekonomia krizo.
La trafikon karakterizas konektoj al Budapeŝto.
(15668) 5138 T-3
(15668) 5138 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Vega de Ruiponce
Vega de Ruiponce [BEga deruiPONze] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Vega de Ruiponce estas etimologie komprenebla kiel Valo de Ruy Ponce alude al iama posedanto.
Artiswitch
Artiswitch (アーティスウィッチ ) estas Originala Interreta Animacio fare de kunlaboro inter Sunrise kaj AsobiSystem en 2021.
Vega de Ruiponce
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 85 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1900-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 83 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Artiswitch
Intrigo
Estas onidiro kiu disvastiĝas en Harajuku : ie en la malantaŭaj stratoj de Ura-Harajuku, sorĉistino kaj ŝia mistera butiko servas tiujn kies deziroj estas nekontentigitaj, ŝi donos al ili ŝancon por liberigi siajn plej grandajn dezirojn el la koro.
Vega de Ruiponce
Geografio
La rivero Valderaduey trafluas la teritorion kaj formas la valon (Vega) de la nomo.
Artiswitch
Intrigo
Kredante ke ĉi tio estas ideala aranĝo, la fiera lernant-sorĉistino Nina klopodas plenumi la dezirojn de siaj klientoj, dum ŝia potenco kaj influo kreskas sekve. Tamen, ne ĉiuj deziroj estas plenumendaj aŭ bonfinaj. Dumtempe Nina estas devigita fiksrigardi pli profunde en la homan psikon, ŝi baldaŭ eltrovas la obskuran flankon de la disciplino de sorĉistinoj, kaj ŝiaj ambicioj komencas interbatali ŝian deziron konsoli la tutan mondon.
Vega de Ruiponce
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La nomo devenas el Ruy Ponce de León (m. post 1406), senjoro de La Vega en la dua duono de la 14-a jarcento, filo de D. Gutierre Fernández aŭ Ponce, praulo de la senjoroj de la Vega de Ruiponce, kaj de lia edzino Doña Juana de Sandoval, kaj nepo de Fernando Pérez Ponce [de Leono], senjoro de Cangas kaj posedanto de la titolo Adelantado Mayor de la Frontera (m. ĉirkaŭ 1292), kaj de lia edzino Doña Urraca Gutiérrez de Meneses.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Monaĥejo de sankta Ludgero
La monaĥejo de sankta Ludgero estas iama benediktana monaĥejo en Helmstedt, Germanio.
Historio
Ĉirkaŭ la jaro 800 la misiisto Ludgero venis kadre de la milito kontraŭ la saksoj kun Karolo la Granda en la regiono de Helmstedt por kristanigi la saksojn. Ĉe la iama imperia strato inter la brunsviga kaj magdeburga setlejoj Ludgero fondis la monaĥejon surloke de malnovĝermana fontosanktejo. La situo de la monaĥejo ĉe tiu ĉi komercostrato grava dum la mezepoko tiam estis ege favora. Ĝis en la 15-a jarcento la abatoj de la monaĥejo regis la urbon. La gravecon de la monaĥejo por la urbo ankaŭ konstatas la urboblazono montranta la sanktan Ludgeron.
La monaĥejo kontraŭstaris ĉiajn reformaciajn strebadojn de la 16-a jarcento kaj defendis ĝis sia malfondiĝo en 1802 la romkatolikan doktrinon.
Kun escepto de la romanika duobla kapelo en la interna korto la monaĵejo estis novkonstruata post la Tridekjara Milito en la baroka stilo kaj post ankaŭ ricevis la Türkentor (Turkopordego) samkiel la kolombejon. Decembre 1802 la monaĥejo estis sekularigita kadre de la napoleonaj militoj. La duklando Braunschweig-Lüneburg ricevis la terposedaĵon. Poste oni direktis la monaĥejon kiel agrara ŝtata bieno. Ĝi ekzistis ĝis 1977 sur la monaĥeja tereno kaj ekde tiam estas plue direktata sude de Helmstedt.
En la jaro 1980 la diocezo Hildesheim aĉetis la konventejon por la katolika eklezikomunumo S-ta Ludgero en Helmstedt. Ekde tiam la monaĥodomo servas kiel katolika renkontejo. La Ludgera monaĥejo en Helmstedt estis ekde sia fondado fratomonaĥejo de la kolegiato Werden. Ambaŭ monaĥejoj ĉiam estis estrataj en persona unio, pro kio ankaŭ ambaŭ monaĥejoj tenis la duoblajn abatbastonojn en siaj blazonoj.
Alfonso Reyes Ochoa
Alfonso Reyes (Monterrey, Nuevo León, 17-a de majo 1889 — Meksikurbo, 27-a de decembro 1959) estis meksika poeto, eseisto, rakontisto, diplomato kaj pensulo.
La Meksika revolucio de la komenco de la 20-a jarcento estis kontraŭ la interesoj de lia familio. Fakte lia patro, kiu estis generalo, partoprenis en puĉo kontraŭ Francisco I. Madero en 1913 kaj en tiu klopodo li mortis. Tiele li ekziliĝis unue al Francio, kaj poste al Hispanio, kie li loĝis el 1914 al 1924. Tiu epoko estis de plej grava periodo de kreado kaj en kiu li iĝis granda verkisto kaj majstro de la literatura esplorado. En Hispanio, kie li havis ekonomiajn malfacilaĵojn, li dediĉis sin al la literaturo kombinita kun la ĵurnalismo; li laboris en la Centro de Estudios Históricos de Madrido sub la direktoraro de don Ramón Menéndez Pidal.
Arida Ĉako
La Arida Ĉako estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de Argentino.
Priskribo
La ekoregiono, kiu kovras areon de 98 900 da kvadrataj kilometroj, troviĝas en la ebenaĵoj kaj montaroj de centra-okcidenta Argentino, kaj situas en la oriento de Katamarko, la oriento de Rioĥo, la oriento de San-Ĥvano, la sudokcidento de Santiago-del-Estero, la nordo de San-Luiso, kaj la nordokcidento de Kordobo.
Tiu tre arida ekoregiono kovras la intermontarajn ebenaĵojn. La grundoj en la ebenaĵoj estas profundaj, kun maldika aŭ mezdika organika tavolo; ili konsistas el sablo kaj pli fajnaj grunderoj de eola origino, kune kun tiuj de aluvia origino el Andoj. En tuta la ekoregiono la saleco estas kvazaŭ ĉiam ĉeestanta en iu grundotavolo, kaj ĝi montras sin kelkfoje je la grundosurfaco prezentante vastajn salejojn
La klimato estas seka. La riveroj estas efemeraj.
Flaŭro
Kiel parto de la grandĉaka plantodiverseco-riĉaĵejo, tiu ekoregiono havas unikan flaŭron. Plantoj pli komune asociataj kun tiu ekoregiono estas kebraĉa aspidospermo (Aspidosperma quebracho-blanco), Prosopis flexuosa, Ziziphus mistol, kaj Opuntia spp..
Herbecaj specioj inkludas Bromelia serra, B. hieronymi kaj Deinacanthon urbanianum. Aparte de savanaj areoj estas areoj kun salecaj grundoj kie arbustaj stepo-specioj kiaj Heterostachys serra, B. hieronymi kaj Deinacanthon urbanianum. Subarbaraĵo-specioj ampleksas Caesalpinia paraguarensis, Cercidium australis, Jodina rhombifolia, Ruprechtia triflora kaj Castella cocinea.
Faŭno
Tiu ekoregiono enhavas multajn speciojn ekskluzive kaj kune kun la Humida Ĉako.
Ĉeestas multaj mamulospecioj; multaj el ili estas minacataj. Formortinta estas la paragvaja pantero jaguaro (Panthera onca palustris), sed ekzistas ĝis nun populacioj de jenaj specioj : la pumo (Puma concolor cabrerae), la tajasuo (Tayassu tajacu), la griza mazamo (Mazama gouazoubira), la ĉaka dolikoto (Dolichotis salinicola), la viskaĉa lagostomo (Lagostomus maximus), Tolypeutes matacus (dazipedoj), la gvanako (Lama guanicoe guanicoe), ktp.
La ekoregiono gastigas plurajn minacatajn birdojn, ekzemple la kronan solaglon (Harpyhaliaetus coronatus), Amazona aestiva xanthopteryx, la amerikan reaon (Rhea americana), Chunga burmeisteri (kariamedoj), la ĉakan ortalon (Ortalis canicollis), la eleganta tinamo (Eudromia elegans), ktp.
El la birdoj de la ekoregiono troviĝas unu endemia specio : Xolmis salinarum.
El la reptilioj, la plej okulfrapa estas la giganta Boa constrictor occidentalis. Ankaŭ ĉeestas la granda Tupinambis rufescens (lacertuloj), kaj danĝeraj venenaj serpentoj kiaj la bojsiningo (Crotalus durissus) kaj (Bothrops) spp.
El la karakterizaj amfibiospecioj oni renkontas la anurojn Phyllomedusa sauvagii kaj Lepidobatrachus llanensis, ktp.
Lhota pod Kůstrým
Lhota pod Kůstrým estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nová Ves en distrikto Strakonice. Lhota troviĝas en Šumava cismontaro sub monto Kůstrý. Kelke da centoj de metroj de la vilaĝo kondukas limo inter Regiono Plzeň kaj Sudbohemia regiono. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhota pod Kůstrým estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,72 km².
Sub la vilaĝo enfluiĝas rojo Růžďský potok alfluanta el Růždí en rojon Novosedelský potok.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1544.
719
En la jaro 719 post Kristo okazis, interalie:
KAA
La tri-litera kombinaĵo KAA havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Profundopercepto
Profundpercepto aŭ Profundopercepto estas la vidkapablo percepti la mondon en tri dimensioj (3D) kaj la distancon de objektoj. Profundsenso estas la ekvivalenta esprimo por bestoj, ĉar kvankam estas konata ke bestoj povas senti la distancon de objekto (pro sia kapablo moviĝi precize, aŭ respondi konstante, laŭ tiu distanco), estas ne konata ĉu ili "perceptas" ĝin en la sama subjektiva maniero kiel homoj faras ĝin.
Saint-Clément-des-Baleines
Saint-Clément-des-Baleines [] estas franca komunumo de la insulo Ré, en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 720 loĝantojn en la jaro 2010.
Profundopercepto
Profundpercepto ekestiĝas de diverseco de profundindikoj. Tiuj estas tipe klasifikitaj en duokulaj signaloj kiuj estas bazitaj sur la ricevo de sensaj informoj en tri dimensioj de ambaŭ okuloj kaj unuokulaj signaloj kiuj povas esti reprezentitaj en nur du dimensioj kaj observitaj per nur unu okulo. Duokulaj signaloj inkludas stereopson, okulokonverĝon, malegalecon, kaj doni profundon de duokula vidkapablo tra uzado de paralakso. Unuokulaj signaloj inkludas grandecon: malproksimaj objektoj subtendas plie malgrandajn vidajn angulojn ol proksimaj objektoj, grenon, grandecon, kaj moviĝparalakson.
Saint-Clément-des-Baleines
Geografio
Saint-Clément-des-Baleines estas la plej okcidenta komunumo de la insulo Ré (kaj de Charente-Maritime kaj Puatuo-Ĉarentoj). La najbaraj komunumoj estas Les Portes-en-Ré oriente kaj Ars-en-Ré sudoriente.
Laŭ la marbordo troviĝas pluraj germanaj bunkroj de la Atlantika muro.
La Romagne (Ardennes)
La Romagne estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Murchin
Murchin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Züssow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Klingnau
Pri la komunumo
Klingnau estas historia urbeto kaj komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3087 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Rodna
Rodna (hungare: Óradna, germane: Rodenau, Alt-Rodna) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Bistrița. Administre apartenas al ĝi Valea Vinului, kiu havas nur ĉ. 4 % de la komunuma loĝantaro.
Klingnau
Geografio
Klingnau situas en la suba Arovalo ĉe la orienta bordo de la Baraĵlago de Klingnau kaj la okcidenta deklivo de la tavolĵurasa montoĉeno Achenberg. La setlejoj de la urbeto komplete kunkreskis kun la setlejoj de la najbara komunumo Döttingen.
Rodna
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 685 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 6 373 (rumanoj, 12 % da hungaroj).
Klingnau
Najbaraj komunumoj
Klingnau limas en nordo al Koblenz, en nordoriento al Rietheim, en oriento al Bad Zurzach, en sudo al Döttingen, en sudokcidento al Böttstein, kaj en okcidento al Leuggern.
Rodna
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1235. Tie estis la plej grava arĝentminejo dum la dinastio de Árpád. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód).
Klingnau
Trafiko
La urbeto disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Turgi al Koblenz kun rektaj trajnoj al Waldshut, Baden kaj Bad Zurzach. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 20 kilometrojn sude en Dättwil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Klingnau datiĝas el la jaro 1239 kiel Chlingenowe. La 8-an de majo 1243 Klingnau estis la unuan fojon menciita kiel urbo.
En la jaro 1269 la tiama Senjoro Walter de Klingen vendis la urbeton al la Episkopejo Konstanco. Krom la Episkopejo Konstanco ankaŭ la Habsburgoj, la Johanitoj kaj la Monaĥejo Sankt-Blasien posedis rajtojn pri la urbo.
Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Klingnau estis atribuita al la Grafejo Baden. La Ĵurkomunumo sukcesis akiri praktike ĉiujn rajtojn pri la urbo de la diversaj antaŭaj posedantoj kiel la Episkopejo de Konstanco. Dum la Milito de la ligo de Aŭgsburgo, la registaro de Antaŭa Aŭstrio, devis ekziliĝi en la jaro 1689 al Klingnau.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Dum la militoj inter Francio kaj Aŭstrio, la fronto pasis tre proksime de la urbeto. En la jaro 1814 aŭstraj trupoj instalis milithospitalon en la Monaĥejo Sion en Klingnau.
Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Klingnau fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.
(52275) 1988 RS12
(52275) 1988 RS12 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Vauzelles (stacidomo)
Vauzelles estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Varennes-Vauzelles, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
A Woman of Paris
A Woman of Paris (Virino el Parizo), estas usona drama filmo de 1923 de muta kino, nome tute maltipa filmo de Charlie Chaplin kun Edna Purviance. Ĝi estas konata ankaŭ kiel A Woman of Paris: A Drama of Fate.
Vauzelles (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
A Woman of Paris
La intrigo fokusas al la historio de junulino, Marie Saint Clair, (Edna Purviance) kaj ŝia fianĉo, Jean Millet (Carl Miller), loĝantoj de franca vilaĝeto kiuj deziras translokiĝi al Parizo kaj tie geedziĝi. La tagon de la eliro, lia patro malsaniĝas kaj li ne venas al la trajnstacio; ŝi scias nenion pri la tialo de lia foresto kaj foriras al Parizo sen fianĉo. Unu jaron poste, ŝi estas amantino de riĉulo, nome Pierre Revel.
Vauzelles (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Jesi
Jesi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Ancona. Najbaraj komunumoj estas Agugliano, Camerata Picena, Castelbellino, Chiaravalle, Cingoli (MC), Filottrano, Maiolati Spontini, Monsano, Monte Roberto, Monte San Vito, Polverigi, San Marcello, San Paolo di Jesi, Santa Maria Nuova kaj Staffolo.
Villabaruz de Campos
Villabaruz de Campos [biljabaRUZ deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la 1900-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 58 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.
Kalabrio
Kalabrio (Calabria ) estas itala regiono, kiu situas en la plej suda parto de Itala duoninsulo. La markolo de Mesino apartigas ĝian sud-okcidentan pinton disde la insulo Sicilio. Ĝi estas la unua teritorio kiu historie ricevis la nomon Italio, donita de la antikvaj grekoj al la istmo de Katanzaro kiu, ĉe ilia alveno en la areo, estis sub la regado de Italo, reĝo de la enotroj. Post la alveno de la brutioj ĝi estis nomata Brutium de la romianoj; en la bisanca periodo ĝi estis parto de la regiono "Kalabrio kaj Brutium" ("Kalabrio" tiam estis la nomo de la nuna Salento); fine kiam Bisanco perdis la teritorion Salento, la nomo Kalabrio pasis al la iama Brutium). Loĝita ekde la Paleolitiko, kiel pruvas la Romito-kaverno, dank' al sia strategia pozicio en la centro de la Mediteranea ĝi do vidis la floradon de multnombraj kulturoj kiel la enotria, brutia, Greka, Romia, Bizanca kaj Normanda.
Geografio
Kalabrio, la pinto de la Itala boto, konsistas el duoninsulo etendiĝanta en la Mediteraneo. Tial la regiono havas marbordan disvolviĝon de 788,92 km. Ĝi estas banata de la maroj Tirena kaj Ionia, norde limas kun Basilikato kaj estas disigita de Sicilio per la Mesina Markolo.
La regiono dividiĝas en 5 provincojn: Katanzaro (CZ), Kosenco (CS), Krotono (KR), Reggio Calabria (RC) kaj Vibo Valentia (VV).
La Kalabria teritorio estas plejparte okupita de montoj, kiuj estas parto de la Apeninoj, (Pollino, Sila, Marborda Montaro, Serre kaj Aspromonte); tial nur malgranda parto de la regiona surfaco estas okupata de ebenaĵoj; la ĉefaj estas la Piana di Sibari, la Piana di Sant'Eufemia kaj la Piana di Gioia Tauro.
Du malgrandaj insuloj apartenas al Kalabrio, Dino (pli granda) kaj Cirella, ambaŭ administre en la provinco de Kosenco kaj banitaj de la Tirena Maro.
La riveroj ne estas tre longaj kaj tute ne estas navigeblaj. La plej longaj estas Crati kaj Sinni. Tre pitoreska estas la rivero Lao kiu fluas tra profunda kanjono de la montaro Pollino al la Tirena Maro.
Krome, ekzistas multnombraj lagoj kiuj estas artefaritaj, precipe sur la Sila altebenaĵo, la ĉefaj estas la Ampolino, la Arvo, la Cecita, la Angitola kaj la Passante.
Klimato
La Kalabria klimato estas ĝenerale de la Mediteranea tipo. La ionia marbordo estas pli seka kaj pli arida ol la tirrena kiu havas pli mildan klimaton. Temperaturoj ĝenerale laŭ la marbordoj neniam falas sub 10 °C kaj neniam pliiĝas super 40 °C, kun pintoj de 42-44 °C en la someraj monatoj. En la Apeninoj kaj en la internaj areoj, de la Pollino, ĝis la Sila kaj Aspromonte, la klimato estas montara (malvarma kontinenta) kun malvarmaj neĝaj vintroj, la someroj estas varmaj kaj ne mankas fulmotondroj. Rimarkindas la interesa ĉiutaga temperaturo, vintre, en la Crati-valo, kie abundaj neĝadoj povas okazi eĉ ĉe malaltebenaj altitudoj.
Flaŭro
La malsamaj klimataj kondiĉoj de la regiono ankaŭ favoras malsaman vegetaĵaron de areo al areo. De marnivelo ĝis 600 metroj (mediteranea nivelo) la mediteranea makizo superregas kun olivoj, kaj aliaj plantoj tipaj de la mediteranea klimato. De 700 metroj ĝis 1000 metroj (malsupraj Apeninoj), anstataŭe dominaskaŝtanarboj kaj kverkoj. De 1000 metroj supren estas pli oftaj specioj tipaj de la montara klimato, fago, arĝenta abio kaj laricio-pinarbo. Sur la Kalabriaj "Serre" la montara kreskaĵoj komenciĝas, en kelkaj punktoj, eĉ je 800 metroj. Menciindas la "loricato-pinarbo" (Pinus heldreichii), la senduba simbolo de la Nacia Parko Pollino: tiu antikva relikvo vivas nur sur la Pollino, dum ekstere de la itala teritorio ĝi troviĝas sur la Balkanoj.
Ĉefaj urboj
Sekvas listo de la urboj kun pli ol 50 000 loĝantoj.
Historio
La antikvaj loĝantoj de Kalabrio, estis la Bretioj, (aŭ Brutioj, laŭ la romianoj, kiuj ne havis simpation por ili, pro tio ke ili rezistis longe al la romia koloniigado); post la atakoj de la grekoj, la teritorio estis dividita, la marbordo iĝis greka, kaj la interno restis al la bretioj. Dum la koloniigado de la helenoj, ĝi estis grava zono de la Helena civilizo. El la klasika epoko restas multajn spurojn videblaj en la Arkeologiaj lokoj en Kalabrio. Post la konkero fare de la romianoj en la 3-a jarcento a.K. la ekonomio de la regiono malkreskis ĝis la malapero de la Romia Imperio, kun malbonegaj konsekvencoj por Kalabrio, tiel ke unu el la plej riĉaj regionoj de Italio estis izolita pro pesto kaj atakoj de arabaj kaj bizancaj piratoj.
Tiu ĉi situacio daŭris ĝis la alveno de Ruĝero la 1-a de Sicilio, fine de la 11-a jarcento; lia dinastio estigis la Napolan Regnon, kiu regis Kalabrion ĝis la unuiĝo de Italio en la 19-a jarcento.
Post la unuiĝo de la itala Regno, estiĝis en la sudo, kaj ĉefe en Kalabrio, ribela movado en kiu miksiĝis rabistoj kaj lojaluloj al la antaŭaj ŝtatoj (Brigantaggio), kiu estis sange forviŝata de la nova centra registaro.
Ankoraŭ nun, Kalabrio estas inter la plej malriĉaj regionoj de Italio. La ĉirkaŭantaj maroj de Kalabrio estas puregaj, kaj nuntempe la plejmulto el riĉeco de la regiono devenas el stranda turismo. Tamen tre interesaj estas ankaŭ la aliaj turismaj eblecoj: vintra turismo (skiado), kultura (restaĵoj de la klasika periodo), religia (Sankta Francisko en Paola, Sankta Nikodemo en Mammola, ktp), kaj kompreneble la kuirarto (famaj lokaj pladoj, ĉiuj ligitaj de unu komuna bazo: la ruĝa akra kapsiketo).
Lingvoj kaj dialektoj
La kalabria loĝantaro havas sufiĉe variajn identecojn, kaj la tiel nomata "Kalabria dialekto" estas fakte du dialektoj, la norda dialekto (parolata en la provinco Kosenco), kiu estas simila al la Napola, kaj la centro-suda dialekto, kiu estas simila al la sicilia; kiel la plej multaj el la italaj dialektoj, suda kaj norda kalabria havas neniun oficialan statuson.
Pro la multaj historiaj radikoj de la regiono, ekzistas areoj de Kalabrio kie oni parolas lingvoj kaj dialektoj neitalaj.
La lingvaj minoritatoj agnoskitaj kaj protektataj de la Itala Ŝtato en la regiono Kalabrio estas: la gvardiola, la greka-kalabra dialekto kaj la albana (arbërishtja). En kelkaj el tiuj areoj, precipe la albanlingva, kie la lingvo ankoraŭ estas tre viva, la stratoj de la diversaj urboj havas disvastigitan dulingvan toponimion.
La gvardiola estas vario de la Okcitana, parolata en la lingva insulo de Guardia Piemontese,en la provinco de Kosenco.
La Greka lingvo de Kalabrio estas parolata en la Greka triangulo de la metropola urbo Reggio Calabria, en la municipoj de Amendolea (Amigdalio/ Amiddalia), Bova (Vua), Bova Marina (Fundaca, Jalò al Vua), Condofuri, Roccaforte del Greco (Vunì), Roghudi, kaj en kelkaj distriktoj de la urbo Reggio Calabria kiel ekzemple San Giorgio Extra.
La Albana lingvo en Kalabrio estas lingva vario de la albana parolata en suda Albanio. La albana komunumo (arbëreshë) estas la plej disvastigita malplimulto en la regiono (33 lingve aktivaj municipoj inter la provincoj de Kosenco, Krotono kaj Katanzaro). Rimarkindas la moderna kaj nuntempa literatura produktado, konata kaj studita en Albanio mem kaj en la Balkanaj ŝtatoj de la albana lingvo.
Lapedona
Lapedona estas komunumo de Italio.
720
En la jaro 720 post Kristo okazis, interalie:
Adjunkta operatoro
En matematiko, adjunkta operatoro aŭ hermita adjunkta operatoro estas lineara operatoro konstruita surbaze de la fonta lineara operatoro sur hilberta spaco. Ĉiu lineara operatoro havas respektivan adjunktan operatoron.
Adjunkta de operatoro estas ĝeneraligo de konjugita transpono de kvadrata matrico al (eble) malfinidimensia okazo.
La adjunkta de operatoro A estas skribata kiel A* aŭ A† (la lasta aparte uzata kun la < > skribmaniero).
Difino por baritaj operatoroj
Estu H hilberta spaco, kun ena produto <·,·>. Estu kontinua lineara operatoro A : H → H (ĉi tiu estas la samo kiel barita operatoro).
Per la prezenta teoremo de Riesz, eblas montri ke ekzistas unika kontinua lineara operatoro A* : H → H kun jena propraĵo:
Ĉi tiu operatoro A* estas la adjunkta de A.
Ĉi tio povas esti konsiderata kiel ĝeneraligo de la konjugita transpono de kvadrata matrico kiu havas similan propraĵon engaĝante la norman kompleksan enan produton.
Propraĵoj
Se difini la operatoran normon de A kiel
Ankaŭ,
La aro de baritaj linearaj operatoroj sur Hilberta spaco H kaj ankaŭ la adjunkta operacio kaj la operatora normo formas la prototipo de C* algebro.
La interrilato inter la bildo de A kaj la kerno de ĝia adjunkto estas
Pruvo de la unua ekvacio:
Memadjunktaj operatoroj
Barita operatoro ''A : H → H estas nomata kiel memadjunkta aŭ hermita se
kiu estas ke
Iusence, ĉi tiuj operatoroj ludas la rolon de la reelaj nombroj (ĉar ili estas simile egalaj al sia kompleksa konjugito). Ili servas kiel la modelo de reelo-valora videblaj en kvantuma mekaniko.
Adjunktaj operatoroj de nebaritaj operatoroj
Multaj gravaj operatoroj estas ne kontinuaj kaj estas nur difinitaj sur subspaco de hilberta spaco. En ĉi tiu situacio, oni povas ankoraŭ difini adjunktan operatoron, kiel ekzemple eblas por nebaritaj operatoroj.
(12563) 1998 SA43
(12563) 1998 SA43 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Sokoľ
Situo
Sokoľ situas laŭ dekstra bordo de Hernád, fine de sakovojo, fervojo Prešov-Košice en la alia riverobordo preteriras. Košice troviĝas 11 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1270 en formo "terra Zokola", la apuda fortikaĵo en 1311 en formo "Szakalya". La fortikaĵo en 1429 tute detruiĝis. Ĝis tiam la vilaĝo apartenis al la fortikaĵo, poste al urbo Kassa. En 1910 loĝis en Hernádszokoly 479 homoj, (471 slovakoj, 7 hungaroj kaj unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Hernádszokoly apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Sokoľ 806 homoj, (769 slovakoj, 4 rutenoj, 3 ĉeĥoj, unusola hungaro).
31230 Tuyouyou
31230 Tuyouyou estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 18-an de januaro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉina farmakologiistino Tu Youyou (ĉine: 屠呦呦, Tú Yōuyōu. Ŝi inventis la artemisininon, kontraŭ-malarian kuracilon, kiu savis milionojn da vivoj, precipe en la evolulandoj; ŝi gajnis multenombrajn prestiĝajn premiojn, inklude la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino 2015.
Izotopoj de arĝento
Nature okazanta arĝento estas komponita el la du stabilaj izotopoj 107Ag kaj 109Ag. 107Ag estas la pli abunda (51,839% de natura abundeco). La norma atompezo estas 107,8682(2) u.
28 radioaktivaj izotopoj estas konataj, la plej stabilaj estas 105Ag kun duoniĝotempo 41,29 diurnoj, 111Ag kun duoniĝotempo 7,45 diurnoj, 112Ag kun duoniĝotempo 3,13 horoj. Ĉiuj ceteraj radioaktivaj izotopoj havas duoniĝotempojn malpli grandajn ol 1 horo.
Por izotopoj pli malpezaj ol la plej abunda stabila izotopo 107Ag, la ĉefa disfala maniero estas elektrona kapto kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de paladio. La ĉefa disfala maniero por izotopoj pli pezaj estas beto-minus-disfalo kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de kadmio.
La esploristoj sugestas ke la kuniĝo kaj diferencialado de fero-kernitaj malgrandaj planedoj povas okazi je 10 milionoj jaroj post la nukleosintezo. La korelacioj de 107Pd kontraŭ Ag observitaj en korpoj, kiu klare estis fanditaj pro enenigo de la suna sistemo, devas reflekti la ekziston de mallonge vivantaj izotopoj en la frua suna sistemo.
Eduardo la Konfesanto
Eduardo la Konfesanto (naskiĝis ĉirkaŭ 1003; mortis la 5-an de januaro 1066) estis filo de Ethelred la 2-a. Li estis reĝo de Anglio de 1042 al 1066. Lia granda pieco (oni diras ke li neniam seksumis kun sia edzino Edita de Wessex) estas la kialo de lia kromnomo kaj de lia kanoniziĝo. Alia kialo por tio estis, ke 36 jarojn post lia morto, oni malfermis la tombon kaj vidis nenian putriĝon de la korpo.
Frua vivo
Li estis filo de Ethelred la Malpreta kaj Emma de Normandio. Li naskiĝis ĉirkaŭ 1003 en Islip (Oxfordshire). En 1013 Ethelred sendis lin kaj lian fraton Alfredon al Normandio por eskapi danan invadon.
Eduardo revenis en Normandion, kie li iĝis tre pia. Estas probable ke, kiam lia kuzo la duko de Normandio, Roberto, pilgrimis en la Sankta Lando, Eduardo estis inter la kuratoroj de lia filo, la estonta Vilhelmo la Konkerinto.
Kanuto mortis en 1035 kaj Harold Harefoot uzurpis la anglan tronon. La sekvantan jaron Eduardo kaj sia frato Alfred maslsukcese klopodis detronigi Harold Harefoot. Eduard denove eskapis al Normandio, sed Alfred estis kaptata de Godvino, Grafo de Wessex kiu transdonis lin al Harold Harefoot. Tiu blindigis lin por igi lin nerivalo por la trono. Pro la torturo Alfredo mortis. Eduardo neniam forgesis la rolon luditan de Godvino en la morto de sia frato.
En 1040 Harold Harefoot mortis, kaj Hardakanuto iĝis reĝo de Anglio, sed li mem mortis la 8-an de junio 1042. La antaŭan jaron la angla nobeloj kaj ĉefekleziuloj inivitis Eduardon reveni al Anglio, kie Hardakanuto agnoskis lin kiel sia heredonto.
Reĝo
Eduardo kroniĝis ĉe Winchester, la ĉefurbo de Wessex, la 3-an de aprilo 1043. Tuj lin alfrontis gravaj problemoj.
Unue, lia patrino Emma subtenis rivalon, Magnus, la reĝon de Norvegio: Eduardo arestis sian patrinon. Due, estis la granda potenco de tri grafoj, Godvino de Wessex, Leofric de Mercia (edzo de Godiva) kaj Siward de Northumbria. En 1045 Eduardo edziĝis al Edita, filino de Godvino, verŝajne pro politikaj kialoj kaj eble iom malvolonte. Sed li havis normandajn favoratajn, kaj tio tre malkontentis la anglosaksajn kaj danajn nobeljon. En 1051 necesis nomumi ĉefepiskopon de Canterbury: Eduardo malakceptis la kandidaton de Godwin, kaj donis la postenon al la normanda Roberto de Jumièges.
Ĉe Dovero okazis tumulto, kun batalado inter la urbanoj kaj Eŭstako la 2-a, grafo de Bulonjo, parenco de Eduardo. Godvino rifuzis puni la urbanojn. Leofric kaj Siward subtenis la koleran reĝon, kiu ekzilis Godvinon en septembro 1051. La sekvantan jaron Godvino invadis Anglion kaj igis Eduardon forsendi siajn normandajn konsilistojn. Godvino mortis en 1053, kaj lia subulo Ralph, normando, ricevis parton de liaj landoj kaj iĝis grafo de Herefordshire. Ralph konstruigis ŝtonajn kastelojn - la unuajn tiajn konstruaĵojn en Anglio - por defendi sian graflandon kontraŭ la kimroj, sed en 1055 la kimroj venkis Ralph kaj kaptis lian novan kastelon ĉe Hereford. (Ralph mortis en 1057, kaj estis moknomata "la malkuraĝa" - ne pro la malvenko sed ĉar li preferis la normandan uzon de kavalerio al la anglosaksa uzo de piedmilitistoj.)
Tamen Haroldo, filo de Godvino, akiris la plejparton de ties landoj, kaj la Godvin-familio akiris Northumbria en 1057. Haroldo sukcese disrabis Kimrion en 1063. Post tio li estis kaj la plej potenca viro en Anglio kaj tre populara.
Eduardo neniam posedis fortan potencon en Anglio, ĉar la tri ĉefaj grafoj, kaj aparte la Godvin-familio, tro potencis. Laŭdire li estis amegata de la popolo, ĉefe de la plejmalriĉuloj.
Parva
En la teritorio de la komunumo troveblas kaolino, kiu estis ekspluatata ĝis la 1990-aj jaroj.
Eduardo la Konfesanto
Morto
Li mortis sen idaro en januaro 1066 kaj entombiĝis en Abatejo Westminster, kiun li fondis inter 1045 kaj 1050. Ne longe post lia morto estiĝis onidiroj ke li neniam amoris sian edzinon, aŭ pro pieco aŭ pro malamo de la Godvin-familio. Vilhelmo la Konkerinto, lia kuzo, asertis ke en 1052, kiam li vizitis Londonon, Eduardo promesis ke li heredos la anglan tronon, kaj ke en 1062 Haroldo (kiun post ŝiprompiĝo li savis de la grafo de Ponthieu) omaĝis al li. Alia pretendanto de Anglio estis Haroldo la 3-a (Norvegio). Dum militado kaj Haroldo la 3-a de Norvegio kaj Haroldo la 2-a de Anglio mortis kaj Vilhelmo kaptis Anglion.
Kanoniziĝo
Eduardo kanoniziĝis en 1161, post peto de Henriko la 2-a (Anglio).
Departemento Itapúa
La departemento Itapúa estas unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2012 vivis  loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Encarnación. La departemento pludividiĝas je 30 distriktoj.
Gotthard Kettler
Gotthard KETTLER (naskiĝis en 1517 en Anröchte, Vestfalio; mortis la 17-an de majo 1587 en Jelgava, tiam germane Mitau, Duklando Kuronio kaj Zemgalio, nuntempe Latvio) ekde la jaro 1559 estis la lasta grand-majstro de la Livonia Ordeno.
721
En la jaro 721 post Kristo okazis, interalie:
Vespasiano Corrêa
Vespasiano Corrêa estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.974 loĝantojn en 2010.
Litice nad Orlicí
Litice nad Orlicí estas malgranda vilaĝeto kaj ekskursloko en Žamberecká pahorkatina en distrikto Ústí nad Orlicí en Regiono Pardubice, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi troviĝas en profunda valo de rivero Divoká Orlice proksimume 8 km okcidente de Žamberk. La vilaĝeto estas parto de municipo Záchlumí. En arbaroriĉa monteto super la vilaĝo troviĝas ruino de buro Litice, fondita en la 13-a jarcento. Litice nad Orlicí situas sur fervojlinio n-ro 021 (Hradec Králové - Týniště nad Orlicí - Žamberk - Letohrad).
Historio
De la 13-a jarcento situis en bela pejzaĝo super Divoká Orlice sur alta rokelstaraĵo (470 m s.m. kaj 95 m super la ĉirkaŭanta tereno) burgo Litice. Ĝi estas signifa memorindaĵo de malfrugotika fortika konstruado. El origina burgo de familiaro Drslavic, rememorata en la jaro 1304 estas apenaŭaj restaĵoj. Nuntempa burgo estis konstruita dum regado de Georgo el Poděbrady al kies familiaro ĝi apartenis de la jaro 1371. En la 17-a jarcento ĝi jam estis neloĝata.
Burgo
La burgo konsistas el ekstera fortikaĵo kaj interna burgo. Malantaŭ la ponto trans fosaĵo estas tura pordego, ornamita per reliefoj, maskoj, blazonoj kaj jarnumero 1468. En ekstera murego estas du bastionoj, prisma kaj ronda. Ĉe okcidenta flanko estas antaŭburgo kun du pluaj pordegoj. Interna burgo situas sur verto de la monto en oblonga situo. Sur pli mallongaj flankoj, norda kaj suda, estas loĝejaj aloj. Oriente estas restoj de mallarĝa neĉefa alo kun prisma turo. En la turo estas kvar malfrugotikaj portaloj - pintarka, ortangula kun ornamita embrazuro, sela kaj ortangula.
Kun najbara deklivo de Kletná la burga monto estas ligita per tiel mallarĝa kersto, ke eĉ unuopulo povas sur ĝi nur malfacile iri. Tiu ĉi kersto estas trafosita per fervoja tunelo 273 m longa kaj per akva tunelo, t.n. Musa truo. Tiu dua tunelo estis konstruita en la 16-a jarcento, dum sinjoreco de familiaro Pernštejn, onidire de turkaj militkaptitoj. Sur Musa truo estis en ĉi nova tempo konstruita aŭtomata elektrocentrejo. La burgon iam posedis reĝoj Karolo la 4-a kaj Georgo el Poděbrady. Ĉirkaŭ la jaro 1740 Litice estis urbeto, kio atestas surskribo sur la komunuma stampilo "Mestic Litic".
Legendo
Estas legendo, ke en Litice estas kaŝita valora trezoro, nome 12 oraj apostoloj. En la burgo iam vivis ermito. Neniu demandis kiu li estas nek de kie li venis. Oni rakontas, ke li ĉiutage, longe ĝis nokto ĉie en la burgo fosis kaj pene serĉadis la trezoron, detruante per tio ankaŭ konstruaĵojn de la burgo mem. Kio estis konservita kaj valora li prenis por si. Poste li senatende malaperis.
Ĉasista kasteleto
Okcidente vidalvide de la burgo estas teretaĝa kasteleto el la jaro 1820. Ĝi estis rekonstruita en forstejo, ĉe kio estis la fenestroj malstile larĝigitaj.
Kapelo
En la vilaĝo estas kapelo de Kristo Paŝtisto el la dua duono de 19-a jarcento, pseŭdoromanika kun nuntempa ekipaĵo. Bela estas malgranda Kalvaria vojo.
Krucifikso
Ŝtona krucifikso devanas el la jaro 1814.
Kampanileto
Ankaŭ en Litice nad Orlicí estas kampanileto. Kiam ĝi estis konstruita ne estas konate kaj eĉ ne ekzistas mencio pri ĝi el malnovaj tempoj. La unua bildigo kaj priskribo de ĝi estas en libro “Hrady, tvrze a zámky České II” de August Sedláček el la jaro 1883. En 1917 estis konfiskita por militaj celoj la sonorilo. En la jaro 1947 estis en Litice malfermita nova tombejo, kio gravigis bezonon de nova sonorilo. Tiu estis mendita kaj gisita en Hradec Králové ĉe firmao Bělohoubek en la jaro 1948. En la vilaĝo oni sonoras ĉiuvespere anĝeluson.
Ekonomio
En Litice estas granda ŝtonminejo, kiu produktas bonegan granitan ŝtonon kaj ankaŭ cement- kaj stuko-fabriko de la firmao Orlit.
KAK
La vorto havas plurajn signifojn:
Akropola Muzeo
La Akropola Muzeo (Μουσείο Ακρόπολης, Museio Akropolis) estas arkeologia muzeo centrita al la trovintaĵoj de la arkeologia kuŝejo de la Akropolo de Ateno. La muzeo estis konstruita kiel hejmo por ĉiu artefakto trovita sur la rokaĵo kaj ĉe ties deklivo, el la greka Bronzepoko al la romia kaj bizanca Grekio. Ĝi ankaŭ kuŝas sur la arkeologia kuŝejo de Makrigianni kaj la ruinoj de parto de la roma kaj komenca bizanca Ateno.
La muzeo estis fondita en 2003, kaj la Organizado de la Muzeo estis establita en 2008. Ĝi malfermiĝis al la publiko la 20an de junio de 2009. Preskaŭ 4 000 objektoj estas ekspoziciataj ĉe areo de 14 000 kvadrataj metroj. La organizaĵo por la Konstruado de la nova muzeo estas estrita de la emerita profesoro de la Universitato Aristotelo de Tesaloniko pri Arkeologio, nome Dimitrios Pandermalis.
Loro Piceno
Loro Piceno estas komunumo de Italio.
Takubo
Takubo aŭ en hispana Tacuba origine nomata Tlacopan, Taklopan aŭ Taklopano, signifas "Loko sur la bastonetoj" el tlakotl bastonetoj kaj pan loko sur, en Naŭatla lingvo.
Historio
Sur la fekundaj teroj de la tiama okcidenta bordo de la Lago Tekskoko, troviĝis la Senjorlando Tlakopano. Fondita de Tlakomacin, ĝi estis submetita al la Senjorlando Tepaneka en Azkapocalko, nome la plej granda kaj plej stabila ĝis la momento senjorlando de la Centra Altebenaĵo. Por venki super Azkapocalko, Tlakopano alianciĝis kun la senjorlandoj Tenoĉtitlano kaj Tekskoko en la Triopa Alianco, en la jaro 1428. La Triopa Alianco venkis super Azkapocalko, kaj aa Tlakopano korespondis kvinonon de la totala impostado de la konkeritaj popoloj.
Poste, el inter tiuj tri senjorlandoj, elstaris milite kaj politike tiu de la Aztekoj meksikaj en Tenoĉtitlano, kiu finfine hegemoniis super siaj du aliancanoj. Tlakopano, estante pli malgranda ol Tekskoko, subiĝis pli rapide antaŭ la povo meksika, dum Tekskoko, estrita de kosmopolitaj estroj, plutenis kun relative pli granda sukceso sian aŭtonomecon disde la regantaj familioj de Tenoĉtitlano.
Varennes-Vauzelles
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vauzelliens.
Julius Weismann
Julius Weismann (* 26-an de decembro 1879 en Freiburg im Breisgau; † 22-an de decembro 1950 en Singen (Hohentwiel)) estis germana komponisto.
Vivo
Julius Weismann estis filo de la zoologiisto kaj genetikisto August Weismann. Li ricevis jam en 1891/92 kompozicio-instruon de Joseph Rheinberger en Munkeno. Post pianoinstruo en Freiburg samkiel lingvostudoj en Lausanne li studis en 1898/99 muziko en Berlino (i.a. ĉe Heinrich von Herzogenberg), poste dum tri jaroj Ludwig Thuille en Munkeno. En 1902 li geedziĝis kun la kantistino Anna Hecker kaj setlis en Munkeno kiel liberprofesia komponisto. En 1906 li revenis al Freiburg kaj laboris kiel komponisto, dirigento kaj pianisto. En 1930 li ricevis la Beethoven-premion de la Prusa Akademio de Artoj. Samjre li fondis kune kun Erich Doflein la muzikseminaron de Freiburg, el kiu poste evoluis la Muzikaltlernejon je Freiburg. En 1939 li fariĝis honorcivitano de Freiburg kaj estis dekoraciita per la Lepsika Bach-Premio. Samjare li translokiĝis al Nußdorf ĉe Überlingen finis sian instruagadont, tamen plue komponis.
Post lia morto laŭ iniciato de Wieland Wagner je Duisburg ekestis en 1954 Julius Weismann-Arkivo.