cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ikarus
Grava produkto de la fabriko estis la postmotora, longvoja aŭtobuso Ikarus 55 produktita 1955–72 kaj ties urba varianto la Ikarus 66. Laŭ rezolucio de KGST en 1964, Hungario specialiĝis pri la aŭtobusa produktado. Post tio la Ikarus bele evoluis kaj la aŭtobusoj alvenis en 58 landoj. Fine de la 1970-aj jaroj, ĝi estis gvidanta aŭtobusprodukta fabriko en Eŭropo. Komence de la 1980-aj jaroj, ĝi produktis 14.000 aŭtobusojn jare kaj apartenis al la 5 plej grandaj aŭtobusfabrikoj de la mondo. Oni produktis en 1984 la 200.000-an aŭtobuson.
En 1989, oni fondis apartan firmaon Ikarus Egyedi Autóbusz Gyár Kft.. Ĝi daŭre produktas ekde tiam.
Komunumaro Kell am See
La komunumaro Kell am See - germane Verbandsgemeinde Kell am See - estis komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi estis en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 1-an de januaro 2019 fondiĝis la nova komunumaro Saarburg-Kell per la kunfandiĝo kun la komunumaro Saarburg. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Kanuso
Kanuso estas la esperantigo de la arpitana vorto Canut, ĉefe uzita en Liono. Ĝi temas pri la Silkistoj de Liono. Ili loĝis en la liona kvartalo de la Croix-Rousse ĝis la 19a jarcento.
La kanusoj ribelis multfoje (legu la artikolon Ribelo de la Kanusoj). Lia unua ribelo de oktobro 1831 estas la unua laborista ribelo.
9111 Matarazzo
9111 Matarazzo estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, kiun malkovris la la italaj astronomoj Francesco Manca kaj Piero Sicoli el la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita honore al la sicilia amatora astronomo Giuseppe "Corrado" Matarazzo, sperta matematikisto, kiu interesiĝas pri kalkuloj de orbitoj. Kunverkinto en 1995 de Elementi di Calcolo delle Orbite kun Antonio Leone (vidu asteroidon 16744 Antonioleone)
Kanuso
La marioneto Ginjolo (Guignol) estis vera Kanuso.
Moskovio
En la kemio, Moskovio estas elemento.
La Grandprinclando Moskvo ankaŭ nomiĝas Moskovio en iuj okcidenteŭropaj landoj.
Wischroda
Wischroda estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de julio 2009 parto de la komunumo An der Poststraße en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2007 la loĝloko havis 488 loĝantojn.
Ŝatura (stacio)
Ŝatura (Шатура) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la samnoma urbo en la Moskva provinco, ĝi estas la finstacio por iuj elektrotrajnoj.
La stacio estis malfermita en 1924.
Vojaĝdaŭro de estas ĉirkaŭ 2 horoj 20 minutoj. La stacio estas la finstacio por 6-7 paroj da elektrotrajnoj de Moskvo-Kazanskaja; ankaŭ ĉirkaŭ 17 paroj da elektrotrajnoj haltas potage ĉe la stacio sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti kaj Kurovskaja - Ĉerusti. Ekde la dum labortagoj servas trajno numero 7394. Vojaĝdaŭro de la eksprestrajno estas 2 horoj 1 min.
Ĝi havas unu insulan altan platformon. Norde de la trakoj estas la stacidomo, kun atendejo kaj biletvendejoj. En 2013, piedira ponto estis konstruita, konektanta du urbopartojn kontraŭ flankoj de la fervojo. Ekde la momento de konstruado, aliro al la platformo estas permesita nur de la ponto.
La stacio havas du ĉefajn trakojn, unu sakvojon por turno kaj parkado de elektrotrajnoj, tri ricevajn kaj forirajn trakojn. Loka laboro estas farita sur la trakoj de la kargokorto de la stacio (ekipita per movebla gruo por labori kun konteneroj pezantaj ĝis 5 tunojn), sakvojo kun komuna areo. Estas alta platformo por ŝarĝi veturilojn. Krome du branĉtrakoj tuŝas la stacion de la oriento: Elektrocentralo Ŝaturskaja GRES kaj Ŝatura meblofirmao. La alirvojo de Ŝaturskaja GRES estas ankaŭ apuda per platformo kun superpasejo por malŝarĝi pograndan ŝarĝon, kiu apartenas al la betona varfabriko Ŝaturskij kaj povas ricevi ĝis 10 vagonojn. La stacio havas unu el la elektroprovizoj de Moskva fervojo kun spaco por speciala rulvaro. Estas gardata traknivela pasejo de la aŭtovojo P106 en la okcidenta ekstremo de la stacio. En junio 2016 oni instalis turnkrucojn ĉe la stacio.
Multaj marŝrutkoj de Kerva, Miŝeronskij, Roŝal kaj Bakŝejevo eliras kaj aliras rekte ĉe la stacio. La urba busstacio situas 200 metrojn nordoriente de la stacio.
Ĝis la 1990-aj jaroj, oriente de la stacio, estis interkruciĝo kun etŝpura fervojo eniranta en la mallarĝan reton de Ŝaturskaja kaj kondukanta, inkluzive de la 18-a loĝloketo, al la vilaĝoj Kerva, Severnaja Griva, Miŝeronskij, Bakŝejevo. Ekde la 1990-aj jaroj, la superpasejo estis uzata por pasigi hejtajn retojn.
Wissen
Wissen [prononco Visn] estas urbo en Germanio, kaj krome la administra sidejo de samnoma komunumaro (Verbandsgemeinde), kiu aparte de la urbo mem grupigas plurajn ĉirkaŭajn komunumojn. La urbo troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Enonkoski
Enonkoski estas komunumo de Finnlando en la suda parto de la provinco Suda Savonio. La areo de la komunumo estas 419,20 km², el kio 113,62 km² estas akvo. 31-a de decembro 2020 la komunumo havis 1367 loĝantojn.
Komunumaro Kirchheimbolanden
La komunumaro Kirchheimbolanden - germane Verbandsgemeinde Kirchheimbolanden, mallonge VG Kirchheimbolanden - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Wischhafen
Wischhafen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Nordkehdingen, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj Balje, Freiburg (Elbo), Krummendeich, Oederquart kaj la administra centro Wischhafen.
9116 Billhamilton
9116 Billhamilton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff, Usono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William O. Hamilton, instruisto pri fiziko kaj astronomio ĉe la Luiziana Universitato, pioniro en la disvolvo de la teknikoj de observo de la.
Wißmannsdorf
Wißmannsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Administra divido de Ĉeĥio
Ĉeĥio administre dividiĝas en 14 regionojn, 77 distriktojn (la regionoj estis lasitaj eĉ post enpraktikigo de civitoj kun disvastigita efikeco precipe pro statistikaj celoj kaj ŝtata administrado) kaj en 205 civitojn kun disvastigita efikeco. Plu la teritorio de la respubliko estas administrata per 384 komisiitaj civitaj oficejoj. Sume en Ĉeĥio troviĝas 6 254 civitoj.
La ŝtatan administradon faras ĉiuj nomitaj konsisteroj de la administra divido krom civitoj, aŭtonomion ankaŭ ĉiuj konsisteroj krom distriktoj.
Botino (stacio)
Botino (Ботино) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la urba distrikto Ŝatura, Moskva provinco. La distanco de estas. Ĉirkaŭ 17 paroj da elektrotrajnoj haltas en la stacio potage sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti kaj Kurovskaja - Ĉerusti.
La stacio estis malfermita en 1952.
Estas du flankaj altaj platformoj, ne ekipitaj per turnkrucoj. La transiro de pasaĝeroj okazas sur la planko tra la reloj. La plej proksimaj loĝlokoj estas la vilaĝoj Botino kaj Novosidoriĥa. La nomo devenas de la vilaĝo Botino sudokcidente de la stacio, kiu nun estas mikrodistrikto de la urbo Ŝatura. La biletvendejo estis fermita.
La aŭtovojo P106 Kurovskoje - Samojliĥa pasas 495 metrojn sude de la stacio. La interkruciĝo kun la fervojo estas reguligita traknivela pasejo. La rivero Polja fluas du kilometrojn sudoriente, sur la sekcio Botino - Krivandino estas ponto super ĝi.
La stacio havas du altajn platformojn: unu insula en la nordo kaj unu flanka en la sudo kaj tri trakojn: du estas la ĉefa linio (la suda branĉo de Transsiberia fervojo), kiu priservas ambaŭ platformojn, kaj unu estas aparta trako Krivandino - Ŝaturskaja GRES, posedata de GRES kaj priservanta ĝin. Ĉi tiu itinero havas nek elektrizon nek pasaĝeran trafikon.
Hungaraj varomarkoj
Hungaraj varomarkoj estas iomgrade karakterize ligeblaj al Hungario. Plej multaj hungaraj varomarkoj elformiĝis post la Dua mondmilito, kiam danke al la forta industriiĝo de la lando aperis multaj varoj kiuj atingis famon en Hungario kaj iĝis gravaj varomarkoj.
Ikarus
Ikarus estas nomo de aŭtobuso, produktita ekde 1949-50 en Hungario. Laŭ interkonsento inter la socialismaj landoj, la aŭtobuso amase produktiĝis kaj vendiĝis. Busoj de tiu marko plu estas uzataj en multaj urboj de eksa Sovetunio kaj aliloke.
Tisza-ŝuo
La tisza-ŝuo [tisa] estis produktita ekde 1971 en la Ŝufabriko de Martfű. La produktado ĉesis komence de la 1990-aj jaroj, sed reekis en 2003 en la Ŝufabriko de Pemü (en urbo Cegléd). Ĝi celas la retro-senton de la junuloj.
Trapper-ĝinzo
Ĝia produktado ekis en 1975 en ŝtata entrepreno Lenfonó és Szövőipari Vállalat (Budaflax), kiu rajtis importi bazmaterialon. La firmao Budaflax en 1981 aĉetis licencon de Lee Cooper. Tiam la nomo Trapper malaperis finfine. La firmao Budaflax produktis la ĝinzon Lee Cooper ĝis 1993.
Lehel-glaciŝranko
La firmaon aĉetis Electrolux kaj komence aperis la nomo Zanussi-Lehel poste nur Zanussi sur la glaciŝrankoj.
Tungsram (lumigiloj)
Tungsram estis mondkonata varomarko de Hungario. Ĝi jam produktis lampojn ekde komence de la 1900-aj jaroj. Ĝin aĉetis en 1990 la usona General Electric kaj pluevoluigis la firmaon al produkta centro.
La nomo de la marko deriviĝas de du nomoj de la metalo volframo, tungsten kaj volfrám. Ĝi memorigas pri la nomo de germana lampa firmao, Osram, kiu deriviĝas de la metaloj osmio kaj volframo.
Ribelo de la Kanusoj
La Ribelo de la Kanusoj (La Révolte des Canuts), en Liono, dum novembro 1831, estis la unua sociala ribelo.
Hungaraj varomarkoj
Boci csoki [boci-ĉoki]
En Hungario produktis unuafoje ĉokoladon la Magyar Kakaó és Csokoládégyár Rt. en Szerencs, en 1923. Ĝi havis la nomon 101-a kuirĉokolado, antaŭulo de boci-ĉoki. La fabriko estis ŝtatposedigita en 1948 kaj al produkto ricevis la nomon Szerencsi Tejcsokoládé. La fabrikon aĉetis en 1991 la svisa Nestlé, kiu pluproduktis ĝin ĝis 2004. Ekde tiam la produktado okazas en Ĉeĥio. Oni vendas el ĝi ĉ. 13 milionojn jare.
Ribelo de la Kanusoj
Liono do sekvas la movadon lanĉitan la 27-a de julio 1830 de la parizaj laboristoj, kiuj ribelis kontraŭ la reĝo. La trikolora flago iĝis la flago de la ribelantoj, kiel skribis Victor Hugo en sia libro Les Misérables. Ankaŭ, Bruselo kaj Varsovio ekribelis en aŭgusto kaj novembro de 1830.
La ribelo
« Vivre en travaillant, ou mourir en combattant… » « Vivi laborante, aŭ morti luktante… »
Hungaraj varomarkoj
Túró Rudi
(legu pli ĉe ĉokolada kazeostangeto)
Ribelo de la Kanusoj
La ribelo
Pluraj centoj da Kanusoj transiras en La Croix-Rousse (kiu ankoraŭ ne estis kvartalo de Liono, sed aparta urbo), ĉesantaj labori, kaj konstruantaj barikadojn, altigantaj la Nigran Flagon.
Hungaraj varomarkoj
Túró Rudi
Ĝi estas kazeo-stangeto kovrita per ĉokolado. Ĝi estas daŭre produktata kaj populara dolĉaĵo en Hungario, ekde la 1960-aj jaroj.
Hélia-D
Hélia-D estas kozmetikaĵo, malkovrita en ĉ. 1980 fare de anjo Nedeczky en Debrecen. Ŝi rimarkis, se ŝi deŝeligas la sunfloran tigon, la el tio fluanta blanka likvaĵo glatigas sian haŭton. Pri la kremaĵo ekatentis la Biogal Gyógyszergyár de Debrecen kaj al produkto iĝis la plej sukcesa kozmetikaĵo je mezo de la 1980-aj jaroj. Ĝin aĉetis Unilever, kiu vendis ĝin en 2004 al hungaraj investistoj (Helia-D Kft.). Oni vendis en 2005 jam tricent-mil ekzemplerojn.
Baba
El produktaĵo por beboj iĝis ĝenerala kozmetika produkta familio.
Biopon, Tomi, Ultra
Lavpulveroj.
Csepel-biciklo, motorciklo, ŝarĝaŭto
La fabrikon de la Ĉepel-bicikloj privatigis en 1988 kaj aĉetis ĝin firmao Schwinn. Schwinn Co. bankrotis en 1994, ĝin posedis financaj inventistoj 1994-1996, kiam aĉetis ĝin YBN Magnex Inc. Nemzetközi Rt.. La firmao staris en 2000 ĉe bankroto, kiam aĉetis ĝin faka inventisto Tandem-Szolnok Kft.
Videoton
Televidilo
Komunumaro Kirchberg
Kirchberg estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Sur la teritorio de la komunumaro troviĝas la flughaveno Frankfurt-Hahn.
Komunumaro Kirn-Land
La komunumaro Kirn-Land - germane Verbandsgemeinde Kirn-Land - estas administra komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Ribelo de la Kanusoj
La ribelo
Je la 22-a de novembro 1831, el Liono, La laboristoj
(baldaŭ aperos la sekvo)
Komunumaro Konz
La komunumaro Konz - germane Verbandsgemeinde Konz - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Berlin-Dorotheenstadt
Dorotheenstadt estas historia kvartalo en la centra parto de Berlino. Ĝi estas parto de la urbodistrikto Berlin-Mitte kaj ene de ĝi de samnoma urboparto Berlin-Mitte. La kvartalo Dorotheenstadt precipe konatas pro la Brandenburga pordego kaj la bulvardo Unter den Linden.
Wistedt
Wistedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
9115 Battisti
9115 Battisti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Francesco Manca kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala kantisto kaj komponisto Lucio Battisti (1943–1998). Je la komenco de 1973, li loĝis en vilaĝeto najbara de la observatorio elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Komunumaro Kyllburg
La komunumaro Kyllburg respektive germane Verbandsgemeinde Kyllburg estis komunumaro en Germanio, kiu ekzistis ĝis la 1-a de julio 2014. Ĝi troviĝis en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 30-an de junio 2014 la komunumaro havis 17197 loĝantojn.
La 1-an de julio 2014 ĝi kun la komunumoj de la komunumaro Bitburg-Land unuiĝis al nova komunumaro Bitburger Land.
Populacibiologio
Populacibiologio estas studo de populacioj de organismoj, aparte la reguligo de loĝantaro, vivhistoriaj trajtoj kiel ekzemple idograndeco, kaj formorto. La esprimo populacia biologio ofte estas uzita interŝanĝeble kun populaciekologio, kvankam "populacia biologio" estas pli ofte uzita dum studado de malsanoj, virusoj, kaj Mikroorganismoj, kaj "populaciekologio" estas uzita pli ofte dum studado de plantoj kaj bestoj.
Kvankam la libro de Maltuso nome An Essay on the Principle of Population (Pri principo de populacio), traktis nur la ekonomion de homaj populacifluktuoj, pri kiuj li teoriadis kiel rilati al finhavaj manĝresursoj, abundo kaj dekadenco, ĝi donis inspiron al Charles Darwin por la idea bazo de lia pionira verko, La origino de specioj.
In October 1838, that is, fifteen months after I had begun my systematic inquiry, I happened to read for amusement Malthus on Population, and being well prepared to appreciate the struggle for existence which everywhere goes on from long- continued observation of the habits of animals and plants, it at once struck me that under these circumstances favourable variations would tend to be preserved, and unfavourable ones to be destroyed. The results of this would be the formation of a new species. Here, then I had at last got a theory by which to work; but I was so anxious to avoid prejudice, that I determined not for some time to write even the briefest sketch of it. In June 1842 I first allowed myself the satisfaction of writing a very brief abstract of my theory in pencil in 35 pages; and this was enlarged during the summer of 1844 into one of 230 pages, which I had fairly copied out and still possess. kaj tradukite En oktobro 1838, t.e., dek kvin monatojn post kiam mi komencis mian sisteman enketon, mi hazarde legis por amuziĝo Maltusan on Population, kaj estante bone preparita aprezi la vivbatalon kiu ĉie daŭriĝas delonge - daŭrigis observadon de la kutimoj de bestoj kaj plantoj, tuj frapis min ke sub tiuj cirkonstancoj favoraj varioj tendencus esti konservitaj, kaj malfavoraj esti detruitaj. La rezultoj de tio estus la formado de nova specio. Ĉi tie, tiam mi finfine ricevis teorion pri kiu labori; sed mi estis tiel tre ema eviti antaŭjuĝon, ke mi determinis ne por iom da tempo skribi eĉ la plej mallongan skizon de ĝi. En junio 1842 mi unue permesis al mi la kontentigon skribadi tre mallongan resumon de mia teorio per krajono en 35 paĝoj; kaj tio estis pligrandigita dum la somero de 1844 en unu el 230 paĝoj, kiun mi ĝuste kopiis kaj daŭre posedas.
Charles Darwin, el lia membiografio. (1876), pp 34–35.
Aleksandr Blinov
Aleksandr BLINOV estas rusia esperantisto. Li estis aktivulo de la "dua" Sovetia Esperantista Junulara Movado, kiu ekzistis en la perestrojka Sovetunio kaj posta Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj de 1988 ĝis 2000, interalie kiel ties membro de la komitato de SEJM respondeca pri amasaj aranĝoj en 1991-1992 kaj pri informa kaj eldona agado en 1993-1994. En 1993 li interalie organizis la kvinan eldonon de la evento "Esperanto - Lingvo Arta" en Ĉeboksari. En 2003 li kun aliaj fondis la institucion Ĉeboksara Esperanto-Centro, kaj de 1997 ĝis 1998 samkiel de 2009 ĝis 2012 estis prezidanto de la Junulara Esperanto-Asocio de Ĉuvaŝa Respubliko. En 1999-2000 li krome funkciis kiel ĝenerala sekretario en la estraro de TEJO.
Komunumaro Landstuhl
La komunumaro Landstuhl - germane Verbandsgemeinde Landstuhl, mallonge VG Landstuhl - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia. En 2019 al la komunumaro aldoniĝos la membraj komunumoj de la nun oriente najbara komunumaro Kaiserslautern-Süd.
128341 Dalestanbridge
128341 Dalestanbridge estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Dale Stanbridge, ano de la teamo pri navigado ĉe KinetX por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ estis ano de la teamo pri navigado por la misioj MESSENGER kaj New Horizons.
Hardo Bourguignon
Hardo Bourguignon estas nederlanda esperantisto kaj komputikisto. Inter la jaroj 1989 kaj 1991 li funkciis kiel kasisto en la estraro de TEJO, elektita en la IJK en Kerkrade. En la sekvaj jaroj li en la nederlanda lingvo publikigis plurajn librojn pri komputiko, interalie Het Microsoft Excel handboek voor PC en Apple Macintosh (1990), Gevorderd programmeren in Turbo Pascal Windows 1.5 (1992) kaj Alles over Borland Pascal 7 (1993). Nun li laboras kiel komputikisto de la usona firmao VASCO. Ineke Bourguignon-Slis estas lia edzino.
Witsum
Witsum (nordfrise: Wiisem) estas aparte malgranda komunumo en Germanio, sur la insulo Föhr en la Norda Maro. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis nur  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Föhr-Amrum, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj kaj de la pli orienta insulo Föhr kaj la pli okcidenta, iom pli malgranda insulo Amrum.
Sadhguru
Jaggi Vasudev, ankaŭ Sadhguru, naskiĝis la 3- an de septembro 1957 en Mysore), estas hinda jogulo, mistikulo kaj furora aŭtoro de The New York Times. Li fondis la Fondumon Isha, neprofitocelan organizaĵon, kiu ofertas jogajn programojn tra la mondo kaj okupiĝas interalie pri edukado kaj ekologia laboro . Li estas spirita gvidanto, kiu havas milionojn da sekvantoj tra la mondo.
Tugolesje (stacio)
Tugolesje (Туголесье) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la urba distrikto Ŝatura, Moskva provinco. Ĉirkaŭ 17 paroj da elektrotrajnoj haltas en la stacio potage sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti kaj Kurovskaja - Ĉerusti.
Sadhguru
Eksteraj ligiloj
(plurlingve) Oficiala retejo de la Fondumo Isha (franca) Filmetoj kun voice-over en la franca lingvo (angla) "The Ideal Education" - Sir Ken Robinson with Sadhguru
Tugolesje (stacio)
La stacio estis malfermita en 1964.
Ĝi havas du flankajn altajn platformojn. La stacio ne estas ekipita per turnkrucoj. La biletvendejo estas malfermita nur matene ĝis la 17:30, ĝi situas en la pavilono sur la platformo "al Moskvo". La transiro efektiviĝas laŭ la planko sur la reloj.
Ĝis la fruaj 2000-aj jaroj, Tugolesje estis la fina celloko por pluraj paroj da elektrotrajnoj dum semajnfinoj. Pro manko de ranĝadstacio, trajnoj turniĝis en Vojmeĵnij, kiu tiam havis ranĝadstacion.
La stacio estas nomita laŭ Tugolesskij Bor, apud kiu la linio estis lokita ĉi tie.
La plej proksima loĝloko estas la vilaĝo Tugolesskij Bor. Ĝis 1973 ĝi estis nomata 144 km (laŭ distanco de la ).
65 metrojn disde la stacio estas la ŝoseo Krivandino - Ĉerusti.
Krivandino (stacio)
Krivandino (Кривандино) estas krucvoja stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la urba distrikto Ŝatura de la Moskva provinco. La stacio estis nomita laŭ la vilaĝo Krivandino.
La stacio estis malfermita en 1912.
Ĉirkaŭ 17 paroj da elektrotrajnoj haltas potage ĉe la stacio sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti kaj Kurovskaja - Ĉerusti; krome la stacio estas finstacio por la itinero Krivandino - Rjazanovka (3 paroj potage). La stacio havas tri trakojn por navedotrajnoj kaj 3 kajojn: 2 insulaj (alta kaj malalta, respektive, por trajnoj al Moskvo kaj Rjazanovka) kaj 1 flanka malalta, ne uzata en pasaĝera trafiko kaj priservanta la trakon al Miŝeron. Ankaŭ sur la suda flanko de la stacio estas pluraj trakoj por vartrajnoj. La unua elektrotrajno veturis la.
Ĝis la 1920-aj jaroj de la stacidomo komenciĝis la elektrizita fervojo al Miŝeronskij.
La rivero Polja fluas je 900 metroj de la stacio. Estas ponto super la sekcio Botino - Krivandino. Sur la sekcio Krivandino - Tugolesje, estas reguligita traknivela pasejo trans la vojo P106 (Kurovskoje - Samojliĥa).
Komunumaro Lauterecken-Wolfstein
La komunumaro Lauterecken-Wolfstein - germane Verbandsgemeinde Lauterecken-Wolfstein - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Lauterecken. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekestis la 1-an de julio 2014 el la membraj komunumoj de la du antaŭe sendependaj komunumaroj Lauterecken kaj Wolfstein. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Krivandino (stacio)
Okcidente departementa linio iras de la stacio al la stacio Miŝeron (setlejo Miŝeronski). La branĉo apartenas al la Vitrofabriko Miŝeron. La decidon konstrui ĝin faris la posedantoj de la vitrofabriko en 1912; origine la trajnoj estis tiritaj de ĉevaloj.
En la okcidento de la stacio estas branĉo al Ŝaturskaja GRES, kiu iras paralele al la ĉefa vojo al Ŝatura dum kelkaj kilometroj. Oriente de la stacio, estas neelektra unutraka branĉo sude de Krivandino - Rjazanovka, uzata de lokaj navedotrajnoj (fervoja buso RA1).
9117 Aude
9117 Aude estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomoj Didier kaj Stéphane Morata elde Martigues (Bouches-du-Rhône, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon Aude, alude al la franca asocio "Association des Utilisateurs de Détecteurs Électroniques" (Asocio de la Uzantoj de Elektronikaj Detektiloj). Fondita de Christian Buil kaj Alain Maury kun la celo helpi amatorajn astronomojn en la uzo de elektronikaj detektiloj, la organizo estas nun tre implikita en la malkovro kaj sekvado de objektoj de la sunsistemo kaj la fotometrio de supernovaoj.
Renato Martino
Renato Raffaele MARTINO (naskiĝis en Salerno) estas itala kardinalo, prezidanto de la Papa Konsilantaro de Justeco kaj Paco de la Katolika Eklezio inter 2002 kaj 2009.
Wittelshofen
Wittelshofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Christian Harbulot
Christian HARBULOT (naskiĝis en Verduno (Meuse)) estas franca strategiisto fakulo pri ekonomika inteligenteco. Li estas la direktoro de la Lernejo pri ekonomika milito kaj adjunkta direktoro de la konsila kabineto Spin Partners pri ekonomika inteligenteco kaj premgrupado.
Dizy VD
-
Dizy estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 212 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Dizy situas en la Vaŭda Mezlando 14 kilomterojn norde de la distriktĉeurbo Morges kaj 20 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano ĉe la orienta flanko de la valo de la rivero Venoge, kiu formas la nordorientan komunumlimon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Dizy kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,04 km², de kiuj 22,3% estas kovritaj de arbaro, 70,3% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dizy limas en nordo al La Sarraz, en oriento al Lussery-Villars, en sudo al Cossonay, en sudokcidento al La Chaux, kaj en nordokcidento al Chevilly.
Trafiko
Laŭlonge de la orienta komunumlimo de Dizy pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9. Tra la vilaĝo tamen kondukas konekta vojo de la kantona ĉefvojo al Chevilly. La plej proksiama alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn oriente de la komunumo. La komunumo estas konektita al la publika transportreto pere de komunuma buslinio, kiu krom dum la lernejaj ferioj cirkulas de lundo ĝis vendredo inter Chevilly kaj la stacidomo de Cossonay.
Historio
La unua dokumenta mencio de Dizy datiĝas el la jaro 961 per la vortoj in villa Discidis. En la jaro 1041 la Monaĥejo Romainmôtier posedis bienojn en Dizy. La nobeluloj de Dizy, kiuj estis posteuloj de Kavaliro Wilhelmo, posedis la malaltan kaj mezan jurisdikcion. La supera jurisdikcio apartenis al la Senjoroj de Cossonay. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Dizy apartenis al la Voktejo Morges. Poste ĝi apartenis ĝis la fino de 2007 al la Distrikto Cossonay kaj tiam surbaze de la administra reformo de 2006 estis atribuita al la Distrikto Morges.
Komunumaro Linz am Rhein
Linz am Rhein estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Komunumaro Lingenfeld
La komunumaro Lingenfeld - germane Verbandsgemeinde Lingenfeld, mallonge VG Lingenfeld - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Wittbek
Wittbek ("blanka rojo" laŭ la platgermana lingvo) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Blankagorĝa tinamo
La Blankagorĝa tinamo (Tinamus guttatus) estas birdospecio indiĝena de la Amazona pluvarbaro de Brazilo, norda Bolivio, sudorienta Kolombio, nordorienta Ekvadoro, orienta Peruo kaj suda Venezuelo.
Taksonomio
Ĉiu tinamoj estas parto de la familio Tinamedoj, kaj je pli granda etendo estas ankaŭ membroj de la Strutoformaj, sed kelkaj fakuloj konsideras propran ordon nome Tinamoformaj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, el kiuj Tinamoj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj. La Blankagorĝa tinamo estas monotipa specio.
Etimologio
Tinamus guttatus devenas el du diferencaj lingvoj. Tinamus estas la indiĝena nomo de la birdoj ĉe tribo kalin, kaj guttatus signifas makuleca el latina.
Sonja Petrović
Sonja Petrović, naskiĝinta en 1983, estas serba esperantistino. Inter la jaroj 2001 kaj 2003 ŝi funkciis kiel estraranino pri seminarioj en la estraro de TEJO, elektita en la IJK en Strasburgo, kaj inter la jaroj 2003 kaj 2005 kiel estraranino pri eksteraj rilatoj kaj pri rilatoj kun UEA en la estraro de TEJO elektita en la IJK en Lesjöfors. En tiu funkcio ŝi partoprenis la kunsidojn de la estraro de UEA en la Centra Oficejo en Roterdamo.
La 18-an de junio 2005 ŝi geedziĝis kun Håkan Lundberg kun kiu ŝi nun loĝas en Stokholmo kaj estas patrino de du infanoj denaske parolantaj esperanton.
Blankagorĝa tinamo
Aspekto
La Blankagorĝa tinamo havas helbrunajn suprajn partojn kun nigreca strieco ĉe suba dorso kaj malgrandaj flavecblankaj punktoj. Ĝi havas pli palajn subajn partojn kun pli larĝa, malhela strieco ĉe flankoj. Ĝi havas grizajn kapon kaj kolon, kun blanka gorĝo, brunaj okuloj kaj malhelbruna beko. Tiuj birdoj estas inter 32 kaj 36 cm longaj.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Blankagorĝa tinamo manĝas fruktojn el grundo aŭ malaltaj arbustoj, same kiel senvertebrulojn, florburĝonojn, freŝajn foliojn, semojn kaj radikojn. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el ĝis kvar diversaj inoj, kaj poste li zorgas la idojn ĝis tiuj pretas per si mem, kutime dum 2 aŭ 3 semajoj. La nesto estas situantaj surgrunde en densa arbustaro aŭ inter interplektita radikaro.
Teritorio kaj habitato
Ili loĝas en sub-tropikaj kaj tropikaj arbaroj de malaltaj teroj ĉe 500 m aŭ pli malalte. Ili manĝas semojn, fruktojn kaj senvertebrulojn. Kun aliaj specioj de tinamoj.
Konservado
Ĝi estas relative abunda specio en sia habitato kaj la ĉefa minaco estas senarbarigo. Ĉe 2012 la statuso de la Blankagorĝa tinamo estis Preskaŭ Minacata, kaj ĝi havas loĝan teritorion de 4,000,000 km². Ties ovoj estas aprezataj posedoj por kelkaj kolektantoj.
Wittenberge
Wittenberge estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Wittdün
Wittdün (dane: Vitdyn, nordfrise: Witjdün) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Wittdün, kies nomo el la platgermana lingvo tradukite signifas "blanka duno", estas la suda parto de la insulo Amrum en la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Föhr-Amrum, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj kaj de la pli orienta insulo Föhr kaj la pli okcidenta, iom pli malgranda insulo Amrum.
Mequinenza
Mequinenza [mekiNENza] (Mequinensa en la kataluna) estas municipo kaj loĝloko de Hispanio, en la Provinco Zaragozo, regiono Aragono, Hispanio. La regiono apartenas al la komarko Malsupra Cinca, situa sur la ekstrema oriento de la provinco, lime kun tiuj de Huesca kaj Lleida, en la kunfluejo de la riveroj Ebro, Cinca kaj Segre.
La municipo situas en la nomita Strio de Aragono, zono kie oni parolas la katalunan lingvon. Mequinenza situas inter la diglagoj de Mequinenza kaj Ribaroja. Tie estas loko por remado kaj kajakado-kanuado konsiderita unu el la plej taŭgaj el Eŭropo pro sia bonega alireblo, stabila akvo kaj siaj sportaj instalaĵoj je la bordoj de la diglago.
La Festoj de Sanktaj Blas kaj Águeda okazas en la monato de februaro, kun okazigo de konkurso de maskovestoj de metiista ellaboro deklarita Festo de Turisma Intereso de Aragono.
Toponimio
La nomo devenas de Miknasa, berbera tribo, kiu konstruis defendan setlejon en la kastelo de Mequinenza en la 8a jarcento. Ĝi estis latinliterumita kiel Miquinencia kaj aperas alimaniere en dokumentado ĝis la 19-a jarcento, alternante la formojn Mquinensa, Miquinença, Mequinença, Mequinensa aŭ Mequinenza.
Geografio
La municipa teritorio de Mequinenza estas markata per du grandaj akvejoj: nome la Akvorezervejo de Mequinenza kaj la Akvorezervejo de Ribarroja, kiuj regulas la akvokvanton de la rivero Ebro, kiu ricevas akvon de la rivero Segre tuj post la alfluado de la rivero Cinca. La montara areo estas formata de la Sierra de los Rincones (398 m) kaj la Sierra de Mequinenza (447 m), ambaŭ sude de Ebro. Ĉe la loĝloko staras la pinto Montnegre (410 m) kaj ĉe la limo kun la Provinco Lleida estas la montaro Campells (350 m). La altitudo gamas inter 447 m (Alto de los Auts), en la montaro de Mequinenza, kaj 75 m borde de la rivero Ebro en la Akvorezervejo de Ribarroja.
La loĝloko mem estas 78 msm. Ĝi estas konektata kun Torrente de Cinca norde kaj Caspe sudokcidente.
Antikva tempo
Oni devas elstarigi la gravecon kiun iuj aŭtoroj donis al la situacio en ĉi tiu zono de la iberia urbo Oktogesa, kiu ludis gravan rolon en la disvolviĝo de la batalo de Ilerda. La ĉeesto de fragmentoj de ceramika “sigillata” ornamita en diversaj spacoj povas indiki romian okupadon. Julio Cezaro en sia verko "De Bello Civili” faras referencon al la loko Oktogesa kiun iuj historiistoj lokigas en Mequinenza.
La loknomo Mequinenza devenas de la berbera tribo Banú Miknasa al kiu oni atribuas ties fondon inter la jaroj 714 kaj 719. Dum la rekonkero fare de kristanoj, Alfonso la 1-a de Aragono okupis ĝin en 1133 (kvankam la almoravidoj rekonkeris ĝin iom poste) kaj estis definitive konkerita de Ramón Berenguer la 4-a en 1149. Mequinenza pasis al la regadoj de la nobela familio Monkada, senjoroj de la baronlando Aitona.
Ne estos ĝis 1149 kiam Mequinenza pasos definitive al kristanaj manoj post la konkero fare de Ramón Berenguer la 4-a. Iuj dokumentoj identigas, ke ĉi tiu fakto okazis la 24an de oktobro 1149. De tiam, la loĝloko (kaj probable la defendaj fortikaĵoj lokitaj kaj konstruitaj de la islamaj loĝantoj) apartenis al la reĝo. En 1153, okazis la donaco de unu kvinono de la teroj lokitaj sur la bordo de Ebro de Mequinenza ĝis Benifallet al Templanoj, sed estas probable ke la Kastelo, la vilaĝo, la ĉirkaŭaj teroj kaj la muelejoj de Mequinenza restis ankoraŭ sub la reĝa dependeco aŭ de Guillem Ramón de Moncada.
En 1410, post la morto sen idaro de Marteno la Homo kaj dum la kvereloj por sukcedo kiuj enfluis en la Devontigon de Kaspon, la partianoj de la grafo Jakobo de Urgel en la reĝlando de Aragono organizis sian propran parlamenton en la loĝloko, en opozicio al tiu de Alcañiz, estrita de la fideluloj al Fernando de Trastámara. Ankaŭ diversaj militoj kiel la Kataluna Enlanda Milito (1462-1472), la Milito de Secesio (1640-1652) kaj la Milito de Sukcedo (1705-1714) detruis kaj la loĝlokon kaj la kastelon.
Moderna kaj Nuntempa Epokoj
Inter la kaj j, okazis epoko de mizero kaj malsato kun pluraj ribeloj por la markita diferencigo kiu rezultis en la socia diskriminacio kontraŭ taglaboristoj kaj malriĉaj kamparanoj. Ĉi tiu ekonomia kaj socia situacio okazigis la aperon de banditismo. La elpelo de la baptitaj maŭroj (moriskoj) en 1610 implicis la eliron for de Mequinenza de ĉirkaŭ 265 personoj (78 viroj, 100 virinoj, 35 junuloj, 27 junulinoj kaj ĉirkaŭ 25 infanoj) kun destino al Nordafriko. Ties konsekvenco estis ke la industrio kaj la agrikulturo suferis gravan regreson. Diversaj burĝonoj de pesto malpliigs la loĝantaron en 1648 kaj speciale inter 1651 kaj 1652 dokumentata kun speciala akreco en Caspe, kaj plago de akridoj falis sur la kampoj en 1687. En la jaro 1697 Frato Miguel de Salas skribis la libron Vivo de Sankta Agatoklia, virga kaj martiro, mastrino de Mequinenza.
Denove sub la regado de la Burbonoj la strategia kastelo de Mequinenza kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj transformiĝis kaj kondiĉiĝis denove por adapti sin al la novaj formoj de milito per artilerio kaj infanterio dotita de fusiloj. La duko de Orleano ordonis pligrandigi kaj fortigi la firmigon de la paralela vojo al la Ebro kiu kunligis Mequinenza kaj Tortosa. Post la preno de Mequinenza, filipistoj kaj partianoj de la ĉefduko konkeris la diversan pozicion, konantaj la strategian gravecon de la loko.
En la komenco de la 19a jarcento, la ekonomia situacio de Mequinenza ne estis variinta substance kaj la agrikulturo daŭre estis la ĉefa ekonomia fonto. Ĝi sekvis uzante la teknikojn de mudehara irigacio kaj granda norio lokita en Ebro. La produktado de olivoleo ĉirkaŭis la 500 arobojn, kvankam ĝi verŝajne pliiĝis per la plantado de olivarboj, kiu okazis de 1790. En 1802, Karlo la 4-a donis la konsenton por la konstruo en Mequinenza de nova paroka preĝejo, projektita de la arkitekto José de Yarza en renesanca stilo. La verkoj komenciĝis en la sekva jaro kaj daŭris ĝis 1808. En tiu momento, la loĝantaro havis la parokan preĝejon de Nia Sinjorino de la Anĝeloj, la ermitejon de la sanktaj Kosmaso kaj Damiano kaj la ermitejon de Sankta Agatoklia.
La Milito de la Hispana Sendependeco kaj la Sieĝo de Mequinenza
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, en la kadro de la Napoleonaj Militoj, okazis la sieĝo de Mequinenza komencita la 15an de majo 1810. Malgraŭ disponi nur de kastelo kaj malmultaj defendoj, la loĝantaro kaj la kastelo estis lokitaj en strategia punkto por la napoleona armeo por certigi la navigacion de Ebro kaj uzi la loĝlokon kiel bazo de provizado kaj transporto de postaj militaj operacoj. La unua atako sur la loĝloko okazis meze de marto post la konkero de Fraga, kvankam la defendantoj de la loĝloko je la komando de la kolonelo Manuel Carbón forpelis la atakon.
En 1812, Mequinenza aliĝis al la francadministracia departemento de la Alfluejo de Ebro. La francregata Mequinenza daŭris malmulte kaj en 1814 estis rekuperita denove fare de la hispanoj pere de aŭdaca artifiko kaŭzita de la militisto kaj hispana aventuristo de flandra origino Juan Van Halen. Kiel konsekvenco de ĉi tiuj militaj bataloj, la nomo de "Mequinenza" montriĝas en la Arko de Triumfo de la placo Charles de Gaulle de Parizo kiel unu el la grandaj napoleonaj venkoj en Hispanio. En 1831 la loĝloko apartenis al la dukoj de Medinaceli kaj ankaŭ al la distrikto de Zaragozo. Mequinenza denove estis grava loko dum la Karlismaj Militoj kaj poste en la Milito de la Matiners.
En 1841, la aventuristo kaj entreprenisto Enrico Misley promociis la Entreprenon de Vaporoj tra Ebro kun la celo establi servon de transporto inter Zaragozo kaj Barcelono uzante la karbon de la minoj de Mequinenza kiel brulaĵo por la vaporŝipoj. La entrepreno de Misley finfine malsukcesis pro ekonomiaj kaj politikaj tialoj, kvankam tio rezultis en elirpunkton en la koncesio kaj ekspluatado de la unuaj minaj demarkacioj de la baseno de Mequinenza.
La Hispana Enlanda Milito kaj la Batalo de Ebro en Mequinenza
Dum la Hispana Enlanda Milito (1936-39), Mequinenza kaj ĝia municipa teritorio estis scenejo de sangelverŝaj epizodoj de la Batalo de Ebro, inter junio kaj novembro 1938. La montaro Auts estis la scenejo de perfortaj bataloj dum la komenca fazo de la batalo de Ebro, kie la 42a respublika divizio komencis la paŝadon de la rivero Ebro tra ĉi tiu zono la mateniĝon de la 25a de julio. La operaco de la sakstrato de Mequinenza-Fayón en la Auts enkadre de la batalo de Ebro celis la trairadon de la rivero kaj la konkero de pontokapo transirante la riveron Ebro inter la vilaĝoj Fayón kaj Mequinenza. La bilanco de la batalo de la Auts estis unu el la plej sangelverŝaj el la tuta batalo de Ebro. Ĉe la respublika parto, estis 817 mortintoj kaj 1 328 malliberuloj sen kalkuli la vunditojn kaj malaperintojn (proksimume 3 000), kaj ĉe la faŝisma armeo, 135 mortintoj kaj 1 284 vunditoj.
Ses jardekoj post la batalo, la 8an de aŭgusto 1998, grupo de postvivantoj de la Quinta del Biberón (preskaŭinfanaj rekrutitoj) inaŭguris monumenton starigitan en la deklivo de la Alto de la Auts, ŝlosila pozicio, nome la plej alta kaj forte defendita de la respublikanoj. La monumento, dezajnita de Javier Torres, estas prezidita de du memortabeloj, kaj en kataluna kaj en kastilia, kaj du kaskoj de ĉiu partio. La tabulo diras: A todos aquellos que perdieron, que fueron todos / A tots aquells que van perdre, que van ser tots (Al ĉiuj kiuj perdis, kiu estis ĉiuj). Partoprenis 250 "biberones" akompanitaj de siaj familioj. Post fari floran oferdonon al la piedoj de la monumento, la veteranoj rememoris la soifon, la varmegon kaj la malsanojn kiujn ili suferis en tiuj batal-lokoj.
Ĝenova Flughaveno Kristoforo Kolombo
Ĝenova Flughaveno (IATA: GOA, ICAO: LIMJ) (Aeroporto di Genova) ankaŭ nomata Flughaveno Kristoforo Kolombo ("Aeroporto Cristoforo Colombo" en la itala) (itala prononco: kriSTOforo koLOMbo) kaj ofte nomita Aeroporto di Genova-Sestri Ponente (Flughaveno de Genova-Sestri Ponente, pro la urba distrikto kie ĝi troviĝas) estas internacia flughaveno konstruita sur artefarita duoninsulo, (7.4 km okcidente de Ĝenovo, en Italio.
Mequinenza
Muzeoj de Mequinenza
Muzeoj de Mequinenza estas tri muzeaj spacoj en Mequinenza. Ili konsistas el la Muzeo de la Mino, la Muzeo de la Historio de Mequinenza kaj la Muzeo de la Prahistoria Pasinteco. Ilia celo estas diskonigi la minindustrian kaj historian heredaĵon de la urbo, kaj precipe de la Malnova Urbeto Mequinenza, kiu malaperis sub la rivero Ebro post la konstruado de la akvorezervejo Ribarroja. Ĝia loko estas en la Lerneja Grupo María Quintana konstruita en 1927, unu el la malmultaj postvivantaj konstruaĵoj de la malkonstruita Malnova Vilaĝo. La Muzeoj de Mequinenza formas parton de la Ibera Reto de Geominado-Spacoj ekde 2017, de la asocio de literaturaj spacoj Espais Escrits kaj ekde 2020 de la Monda Reto de Akvaj Muzeoj de UNESKO. Apud la muzeoj estas ankaŭ la municipa gastejo "Camí de Sirga" kun kapacito por 80 personoj, kiu reprenas la nomon de la malnova itinero kiun uzis la boat-tiristoj por suriri la riveron Ebro per la llaüts, tipaj lokaj boatoj kiuj povis ŝarĝi ĝis 30 tunojn da karbo.
Ĝenova Flughaveno Kristoforo Kolombo
Superrigardo
La flughaveno estas la plej grava en Ligurio kaj ĝi servas la urbon kaj Havenon de Ĝenovo, tiel kiel konsiderinda loĝantaro en Suda Piemonto (Asti kaj Alessandria Provincoj, Sudaj areoj de Cuneo Provinco). En 2018, kun 1,455,626 pasaĝeroj kiuj pasis tra la flughaveno, Ĝenovo estas la 21a plej uzata itala flughaveno laŭ pasaĝera trafiko. La hispana malkara flugkompanio Volotea funkcias unu el ties kvar bazoj en Italio en Ĝenova Flughaveno.
Mequinenza
Muzeoj de Mequinenza
Nuntempe oni povas viziti parton de la malnova urba kerno, la mezepokan kastelon kaj karbominon de pli ol kilometro de interna itinero kun historia materialo kaj maŝinoj kiuj estis uzitaj por la eltiro de karbo dum pli ol 150 jaroj en la mina baseno de Mequinenza.
Ĝenova Flughaveno Kristoforo Kolombo
Superrigardo
La flughaveno estas nomita post la rimarkinda Ĝenova navigisto kaj esploristo Kristoforo Kolombo. La flughaveno estas ankaŭ la bazo por Piaggio Aerospace, itala aviadila dezajna kaj produktada firmao.
Mequinenza
Kastelo de Mequinenza
La konstruaĵo de la Kastelo de Mequinenza staras preskaŭ rande de granda abismo, havas planon de malregula kvarlatero, kun sep turetoj ortangulaj escepte unu, nome la plej fortika, kiu estas kurioze de kvinangula plano. Du turoj flankas ĉe la malgranda pordo kiu estas duoncirkla, sub ŝildo de protektatino. La tre bona situo ebligas kontempladon de vasta kaj impresa pejzaĝo, preskaŭ geologia, sur la kunflujo de la riveroj Ebro, Segre kaj Cinca kaj iliaj ĉirkaŭaj teroj. La konstruaĵo estas aŭtentika burgo, unu el la plej bonaj kiujn la gotika arto heredigis al la Regno Aragono. Dum la 18a jarcento transformiĝis kaj la kastelo kaj la ĉirkaŭaĵo al nova formo de milito kaj estis ĉi tiu la momento en kiu la duko de Orleano ordonis konstrui vojon kiu iris de Mequinenza ĝis Tortosa paralela al la rivero, kun la celo gardi ĉiujn ŝipojn kiuj navigis laŭ ĝi.
Ĝenova Flughaveno Kristoforo Kolombo
Superrigardo
La instalaĵo estas ekipita per 2916 m longa pavimita startvojo, kun RWY 10-28 orientiĝo. La flughaveno estas malferma al komerca trafiko kaj administrata de la kompanio Aeroporto di Genova SpA. kiu ĵus altgradigis la flughavenan komplekson.
Per Aŭto
Ĝenova Flughaveno povas esti atingita per la internaj vojoj de la urbo aŭ per la A10 Aŭtovojo, kun la proksima eliejo 'Genova Aeroporto'.
Mequinenza
La Malnova Vilaĝo
La malnova vilaĝo Mequinenza estis sur la maldekstra bordo de la rivero Ebro, ĝuste kie al ĝi kunfluas la akvoj de la rivero Segre kaj Cinca. Ĝi estis malkonstruita preskaŭ komplete dum la konstruado de la Akvobaraĵo de Ribarroja. Ĝi estis urba kerno kun propra karakteroj de la loĝlokoj de la malsupra fluejo de Ebro. Pro la riveroj, Mequinenza establis riveran komercadon, kiu donis prestiĝon, ne nur al la navigantoj mekinenzaj, sed ankaŭ al la lignaĵistoj "calafateros", al la ŝnuristoj kaj al la jarmila "Camino de Sirga" de Ebro, laŭ kiu oni tiris boatojn per tirbestoj el la riverbordo. En la flora epoko oni havis boataron de pli ol 16 llaüts, tipaj ŝipoj de la malsupra areo de Ebro per kiuj oni transportis inter 18 kaj 30 tunojn, kutime de lignito elfosita de la loka minbaseno.