cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8233 Asada
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana komputadisto Tadashi Asada, de la Internacia Universitato de Kjuŝuo. Li estas fakulo en ciferecaj eksperimentoj pri la dinamiko de la jupitera atmosfero. Li estis sekretario de la Sekcio pri Marso kaj de la Sekcio pri Jupitero-Saturno de la Orienta Astronomia Asocio.
Plafona ventumilo
Historio
Dum la lasta de la 1970-aj jaroj, kaj tra la malfruaj 1980j, plafonaj ventumiloj restas ege populara en la Usona merkato. Multe da etaj Usonaj fabrikfirmoj (la plejparto de ili estis mallonga-vida), ekfabrikis kaj ekvendis plafonajn ventumilojn. Tra la 1980j, la balanco de vendoj inter Usona-fabrikitaj kaj importitaj ventumiloj ege ŝanĝiĝis. La alta kosto de Usonaj eroj kaj laboro malpermesantiĝis por multe da konsumantoj (ekzemple, baza Usona plafona ventumilo povis kosti $150 ĝis $250, kaj la kosto de importita ventumilo estis $25 ĝis $80).
Pro la ĉiam-malaltiĝanta kosto de ioj kiel malvarmigiloj, plafona-ventumilaj vendoj denove malaltiĝis, ekde la 1990j. Kun la malaltiĝo de vendoj venas malaltiĝo de esplorado kaj evoluado, kaj ankaŭ de havaĵoj. Unufoje normaj havaĵoj (kiel lignaj padeloj, varia-rapideca stiriloj, alta-kvalitaj statoro-kaj-rotoraj motoroj, kaj patricomultita-ŝtala konstruo) estis ege anstataŭigitaj kun malmultekostaj, standardigitaj eroj.
Kvankam malmulte da firmoj ankoraŭ vendas alta-kvalitajn plafonajn ventumilojn, la plejparto de ventumiloj, kiuj estas venditaj nuntempe, havas: (a) malbone-aerumitan importitan motoron, (b) ero-tabulajn padelojn kun plastan desegnon printitan per komputilo, kaj (c) stiligitan ornaman motoringon kaj ornamaĵojn. Ĉiuj ĉi ventumiloj kostas same por produkti, ĉar la motoroj kaj padelaj materialoj estas standardigitaj kaj larĝe haveblaj.
De 2007, la sola plafona ventumilo kiu ankoraŭ estas fabrikata en Usono estas la «Gillespie» modelo, de Marley Engineered Products de Bennettsville, Suda Carolina, Usono. Casablanca Fan Co. estas posedata de Hunter Fan Co., kaj Hunter sendis fabrikadon transmaren, kaj Lasco kaj FASCO ne plu fabrikas plafonajn ventumilojn.
31912 Lukasgrafner
31912 Lukasgrafner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Plafona ventumilo
Aplikoj
Plejparte da plafonajn ventumilojn oni povas uzi laŭ du malsamaj manieroj; tio estas, plejparte da ventumiloj havas aparaton, normale elektan ŝaltilon, por inversigi la direkton laŭ kiu la padeloj turniĝas.
31912 Lukasgrafner
Nomo
Ĝia nomo honoras Lukas Grafner, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto en teamo pri mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Paul-Gerhardt-Gymnasium de Gräfenhainichen (Germanio).
Plafona ventumilo
Aplikoj
Somere, kiam la turniĝa direkto de la ventumilo estas por ke la aero estus ventata malsupren (normale maldekstrume, kiam oni staras sub la ventumilo kaj rigardas supren), la brizo el la ventumilo plirapidigas la forvaporiĝo de ŝvito sur homa haŭto, kiu ŝajnas kiel malvarmetiga efiko.
Jacona
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 46641 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 602 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.29 % de la loĝantoj.
Entute 33 533 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 28 700 estis alfabetoj kaj 4 796 analfabetoj. Tio signifas ke 14.30 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16043a.htm
Plafona ventumilo
Aplikoj
Vintre, konstruaĵoj en pli malvarmaj klimatoj norme estas varmigataj. Aero nature disiĝas — pli varma aero altiĝas plafonen dum malpli varma aero malaltiĝas planke. Plafona ventumilo, kun ĝia turniĝa direkto por ke aero estas allogata supren (normale dekstrume), movas malvarman aeron el pli malaltaj niveloj en la ĉambro plafonen. La varma aero, kiu nature altiĝas al la plafono, estas formovata por la envenata malvarma aero; ĝi moviĝas laŭ la plafono kaj malsupren laŭ la muroj, al pli malaltaj niveloj en la ĉambro kie personoj povas senti ĝin. Ĉi tiu permesas kostredukton, ĉar malpli brulaĵo devas esti uzita por varmigi la ĉambron al komforta temperaturo kaj restigi ĝin tie.
Referencoj
Robert SCHARFF; Casablanca Fan Co. [1983]. The Fan Book (Angla). Reston, VA 22090: Reston Publishing Co, Inc., 128. |ISBN 0-8359-1855-6.
Tornaco
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Maria Magdala, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Naoki Ishihara
Naoki Ishihara (石原 直樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Omiya Ardija, Sanfrecce Hiroshima, Urawa Reds kaj Vegalta Sendai.
Ruth Moline Culbert
Ruth Moline CULBERT ("Ruto") (naskiĝis la 28-an de junio 1911, mortis la 22-an de majo 2004) estis instruisto kaj Esperanto-aktivulo en Seatlo. Ŝi estis la edzino de doktoro profesoro Sidney Spence Culbert, kiu konata interalie pro siaj esploroj pri la popolnombrado de la esperantistaro. Ŝi estis fervora propagandisto pri la lingvo internacia, kaj ŝi verkis ankaŭ simplajn teatraĵojn en la lingvo, eldonitajn de ELNA en 1994 sub la titolo Kvar teatraĵoj. La titoloj de la unuopaj verkaĵoj estas Dolĉa Emilino, Ĉio estas en viaj manoj, La juvelo, kaj Belulino kaj la besto.
Schülp (Dithmarschen)
Schülp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Murrumbidgee (rivero)
La rivero Murrumbidgee (m|ʌr|ə|m|ˈ|b|ɪ|dʒ|i} ), estas ĉefa alfluanto de la rivero Murray ene de la Baseno Murray Darling, kaj fluas tra la subŝtato de Aŭstralio nome Novsudkimrio krom tra la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio; descendas cirkaŭ 1500 m dum ĝi fluas 900 km laŭ okcidenta-nordokcidenta direkto el ĉe la monteto Peppercorn Hill en la montaro Fiery de la Neĝaj Montoj al ties kunfluejo kun la rivero Murray ĉe Boundary Bend.
Mihály T. Révész
Mihály T. Révész [mihAj tE rEvEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Révész Tamás Mihály estas hungara juristo, altlerneja instruisto.
Mihály T. Révész naskiĝis la en Budapeŝto.
Heto
Heto greke ἧτα (majuskle Ͱ, minuskle ͱ) estas arkaika litero de la greka alfabeto. Oni prononcas ĝin h.
Mihály T. Révész
Politika kariero
Dum la socialismo inter 1968-1988 li estis membro de Hungara Socialista Laborista Partio. Inter 1994-1996 li estis konsilisto de Gyula Horn. Inter 1996-2000 li estis la unua gvidanto de la kuntirita Hungara Radio kaj Hungara Televizio, inter 2005-2010 li estis gvidanto de Kastelo de Gödöllő.
Heto
Historio
La litera formo Ͱ estis originale uzata en plejparto de grekaj dialektoj por prezenti senvoĉan laringan frikativon /h/.
Fasonado
Fasonado aŭ dezajno estas la teĥnika arto doni fasonon al industrie aŭ teĥnologie produktata objekto. Fasono ampleksas ĉiujn formajn kvalitojn de artefarita objekto, kiujn oni kreis konscie kun konsidero de kaj aspekto kaj funkcio. Plej ofte temas pri utiligebla kaj reproduktebla produkto.
Lingva noto
Dezajno (tiel en PIV 2002/2005) kaj dizajno (tiel en ReVo) estas neoficialaj neologismoj, ambaŭ bazitaj sur la angla vorto "design" [diZAJN]; ĝi estas Formo kaj aspekto de artefarita objekto, kutime utileca kaj industrie produktata, kiu estu funkcitaŭga kaj estetike valora.
Fasono estas Fundamenta vorto, kiu origine havis signifon limigitan al la fasono de vestaĵoj; sed jam ĉe Zamenhof, kaj tre multe en la nuntempa lingvouzo, la signifo de "fasono" ampleksiĝis al aliaj produktitaj objektoj.
Cetere, en praktika uzado oni iam bezonas distingi fasonon kaj dezajnon. Ekzemple en tipara familio oni povas havi plurajn tiparajn fasonojn (rektan, kursivan ktp — en tia uzo fasono priskribas funkcion) prezentantajn iun unuecon de dezajno (arta stilo, nuanco estetika).
Rilato inter fasonado kaj metiartoj
Fasonado en si mem estas granda industrio en la moderna epoko, precipe en la okcidenta civilizo. Ĝi rilatas al la metiartoj, kaj ofte fluas la limo inter tiuj du. Tamen la metiartoj pli ofte temas pri la praktika laboro, dum fasonado pritemas ideojn. Ekzemple, ĝenerala jup-kudrado estas "metio", la specifa scio aplikata por finkudri jupon estas "metiarto", kaj ofte oni kudras laŭ specifa "fasono". Se tiu fasono plias la bazan praktikecon (kaj do enhavas grajnon da arto en si), verŝajne ĝin fasonis fasonisto sperta pri "fasonado".
Nigrakapa lonĥuro
La Nigrakapa lonĥuro (Lonchura atricapilla) estas malgranda specio de paseroformaj birdoj. Ĝi estis iam konsiderata samspecia kun la tre proksima rilata Malaka lonĥuro, sed nune estas amplekse agnoskita kiel aparta specio. Tiu estrildedo estas loĝanta reproduktanta birdo en Bangladeŝo, Brunejo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Burmo, Nepalo, Filipinoj, Singapuro, Tajvano, Tajlando, Vjetnamo kaj Havajo. Ĝi estis enmetita ankaŭ en ĉiuj el la Grandaj Antiloj kaj Martiniko en Karibio.
Antaŭ 1995, ĝi estis la nacia birdo de Filipinoj, kie ĝi estas konata kiel mayang pula ("ruĝa maja") pro sia brikruĝa makulo en la malsupra dorso kiu videblas nur dumfluge. Tio distingas ĝin el aliaj birdoj surloke nomita maya, notinde la ĉefe bruneca "mayang simbahan" (kampopasero) kiu estas pli ofta en urbaj areoj.
Subspecioj
La Nigrakapa lonĥuro havas kelkajn subspeciojn kiuj estas agnoskitaj, kiel:
Corseaux
Corseaux estas svisa komunumo en la Kantono Vaŭdo, en la nord-okcidenta ĉirkaŭurbo de Vevey, inter la deklivoj de monto Mont Pèlerin kaj la nord-orienta bordo de Lago Lemano.
La komunumo rezultas de disigo de komunumo Corsier en kvar komunumoj: Corsier-sur-Vevey, Corseaux, Chardonne kaj Jongny; la 19-an de decembro 1833.
Le Corbusier konstruis tie sian eksperimentan loĝejon Villa du Lac (Villao ĉe la Lago) en 1923.
La Brita verkisto Graham Greene pasis en Corseaux la lastajn jarojn de sia vivo kaj tie estas entombigita.
Ario
Kuna eco de la tri subdifinoj de ario (de la itala vorto aria „melodio“, etimologie parenca al la esperanta vorto aero de la latina aer) estas, ke temas pri sole prezentata kanto. Ofte teknike malfacile kantebla verko, koncerte prezentataj arioj kutime akompaniĝas de malpli laŭtaj muzikaj instrumentoj, ĝenerale de orkestro. Ofte ario estas parto de pli granda verko kiel opero aŭ kantato. En lirike sentema kantomaniero operaj arioj peras la sentojn kaj etosojn, la emocian mesaĝon de verko, dum la drame orientita recitativo antaŭenigas la teman rakonton de la sama verko.
Vidu ankaŭ
la temojn kanto, kanzono, recitalo kaj recitativo.
Oslo-fjordo
Oslofjordo aŭ Oslo-fjordo estas fjordo en Sudnorvegio, kiu etendiĝas 100 km norde-sude kaj formas enirejon al la ĉefurbo Oslo, kiu situas ĉe la norda fjordofino.
La fjordo havas multajn flankajn branĉetojn, disbranĉiĝojn, havenetojn, kiuj ofertis bonajn kondiĉojn por la setliĝo en la regiono jam en la ferepoko. Oni trovis eĉ spurojn de homa aktivado, setlado en la juna ŝtonepoko.
En ĉ. 1000 p. K., komenciĝis evolui la foirejoj kaj kunvejoj de kamparanoj al urboj. Ĉar la marnivelo antaŭ 1000 jaroj estis en suda Skandinavio 4 m pli alta ol hodiaŭ, situas multaj el tiuj lokoj je kelkaj kilometroj de la hodiaŭa bordo de la Oslo-fjordo. Aliaj urboj kiel Oslo kaj Tønsberg estis fonditaj tiutempe pro militist-strategiaj aŭ komercaj celoj.
Hodiaŭ, la regiono estas la plej dense loĝata en Norvegio. La 40 % de la loĝantaro de la lando povas atingi la fjordon ene de 1 horo per aŭtomobilo. Same 40 % de la laborlokoj troviĝas tie.
La Oslo-fjordo estas tre grava el ekonomia vidpunkto kaj kiel akvostrato por la ŝarĝo- kaj pasaĝer-transporto.
vidu ankaŭ
oseberga ŝipo
Jiménez (Michoacán)
Jiménez estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Jiménez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 044.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12815 loĝantojn. El tiuj estas 5878 viroj kaj 6937 virinoj. La komunumo havas surfacon de 305.21 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12839 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 37 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.29 % de la loĝantoj.
Entute 9 656 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 8 375 estis alfabetoj kaj 1 272 analfabetoj. Tio signifas ke 13.17 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Kablanda makronikso
La kablanda makronikso aŭ oranĝagorĝa makronikso, Macronyx capensis, estas specio de birdo de la familio de motaciledoj, kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj la pipiojn, kaj en ties genro de makroniksoj, kiuj estas afrikaj birdoj kun brunecaj supraj partoj kaj tre brilkoloraj gorĝoj (el flavo tra oranĝo al rozkoloro). Ili vivas en Suda Afriko en Zimbabvo kaj suda kaj orienta Sudafriko. Tiu specio troveblas en marbordaj kaj montaj herbejoj, ofte ĉe akvo. Klimataj ŝanĝoj povas retirigi ties teritorion suden kaj malpliigi ĝin konsiderinde. Tiu specio eble formortos en Bocvano kaj sin limigos al la plej alte situantaj regionoj de Sudafriko.
Jiménez (Michoacán)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16044a.htm
Kablanda makronikso
La kablanda makronikso estas 19-20 cm longa. Plenkreskinta masklo havas grizan-brunan kapon kun superokula strio, kiu estas antaŭe oranĝeca kaj sablokolora malantaŭe kaj striitan dorson kun nigrecaj plumoj kun helaj bordoj. Li havas briloranĝan gorĝareon (pli flava supre ĉe mentono), ĉirkaŭatan de tre nigra strio kiu iĝas larĝa brustozono, kiu iomete subenas kaj flavajn subajn partojn. La ino estas malpli kolororiĉa, kaj havas flavan gorĝon kaj multe pli mallarĝan brustozonon. Junuloj havas nepuran flavan gorĝon, nedistingan brustozonon kaj subajn partojn, kiuj estas flavecaj ĝis blankecaj.
La kablanda makronikso troveblas kutime dum la tuta jaro en paroj. Tiu birdo manĝas surgrunde insektojn kaj kelkajn semojn. La kanto estas muzikeca ĉiiŭit ĉiiŭit, la kontaktalvoko estas cŭiit, kaj ekzistas ankaŭ kateca alarmalvoko.
Tiu specio havas rimarkindan similecon kun la neniel parencaj ikteredoj nome sturneloj, herbejaj birdoj de Ameriko. Tio okazas tre verŝajne pro konverĝa evoluo.
Mail Call
Mail Call estas usona desegnofilma serio. Ĝin kreis, verkis R. Lee Ermey, kiu ankaŭ kontribuas la programon ofte per sia voĉo. La serion ekelsendis la televida kanalo History en 2002.
-274
En la jaro 274 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Settat
arabe: سطات‎ estas grandurbo kaj provinca ĉefurbo en Maroko.
Geografio
situas en montareta regiono en la centra sekcio de la lando sude de Kazablanko. Tiu urbo situas 57, Marakeŝo 146 km.
Historio
iĝis administra centro en la frua 13-a jarcento, pro ĝia strategia pozicio kiel neevitebla trairejo inter nordo kaj sudo. En la 18-a jarcento la urbo alportis ordon kaj sekurecon por la vojaĝantoj. Dank' al la riĉeco de la grundo, ĝi ankaŭ prosperis dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj, kiel grava komercocentro por agrikulturaj produktoj. Tio estis allogaĵo de judoj, kiuj ekloĝis amase en la najbareco. En la frua 20-a jarcento la urbo trovis sin sub dominado de francoj. En la 1990-aj jaroj Settat ricevis universitaton.
Trafiko
estas ligita kaj per aŭtovojo kaj per fervojo al Rabato kaj Marakeŝo.
Béla Gergely
Biografio
Béla Gergely diplomitiĝis en Kluĵo. Dum somero 1941 li kolektis la loknomojn de kvazŭ 20 komunumoj de Kalotaszeg, el kiu aperis la publikaĵo Kisbács helynevei (Kv. 1942), la alia parto en Kalotaszeg helynevei I. (Kv. 1942) de Attila Szabó T.). La kolektadon li daŭrigis ankaŭ en aliaj partoj en 1942.
65-a SAT-Kongreso 1992
La 65-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en somero 1992 en Kaŭno, Litovio. Tutekzakte la kongresejo estis la nacia agrikultura universitato en la loĝloko Noreikiškės de la subdistrikta komunumo Kaunas ĉe la okcidenta urborando. La kongreson partoprenis 617 homoj.
Grolley (stacidomo)
Grolley estas fervoja stacidomo en Grolley, Svislando.
Ministerio pri virinaj rajtoj (Francio)
La ministerio pri virinrajtoj estas ministerio de la franca registaro komisiita per la politiko de virinaj rajtoj kaj egaleco inter virinoj kaj viroj.
La la ministerio kuniĝis kun tiu pri sportoj.
Historio
La ministerio delegita al virinaj rajtoj estis kreita de François Mitterrand post lia elekto kiel prezidanto en 1981.
Inter 1988 kaj 2007, la ofico ekzistis intermite, sub formo de delegita ministerio aŭ de subministerio, ligitaj al alia ministerio. La posteno iris nur al virinoj, entute ses.
La ministerio en sia nuna formo estis kreita en 2012, sub prezido de François Hollande.
Atribuoj
De majo 2012, la komisio de la ministro pri virinaj rajtoj estas prepari kaj efektivigi la politikon de la registaro pri virinaj rajtoj, pareco kaj profesia egaleco.
Ministro
En la registaro de Manuel Valls Najat Vallaud-Belkacem estas la ministrino pri virinaj rajtoj kaj plie respondecas pri la politiko pri sportoj kaj urbo.
Situo de la ministerio
En 2012, la ministerio situas en la 7-a de arondismento de Parizo, je la 98 strato de la Universitato, en palaco de Broglie, en la malnovaj lokoj de la ministerio pri urbo.
Recitativo
Recitativo laŭ PIV estas "deklamita duonkanto por solovoĉo, sen fiksa takto, sekvanta nur la naturan ritmon de la parola frazo."
Okinava insulo
La Okinava insulo (沖縄島) estas la plej granda insulo de la Rjukju-insuloj, inter Orientĉina Maro kaj Pacifika Oceano. Ĝi estas politika kaj ekonomia centro de la Gubernio Okinavo.
Krom la oficiala nomo Okinava insulo, ankaŭ Okinava ĉefinsulo (沖縄本島) estas uzata en amaskomunikiloj, ĉar la insulo estas parto de pli granda grupo de la Okinavaj insuloj.
Dividoj
La insulo dividitaj en 3 areoj laŭ 3 malgrandaj landoj ekzistintaj antaŭ la fondo de Rjukju-reĝlando: norda, meza kaj suda partoj.
Norda parto
Ankaŭ nomata Kunigami (国頭) aŭ Jambaru (山頭). Restas naturaĵoj.
Meza parto
Ankaŭ nomata Nakagami (中頭). Multaj bazoj de la usona armeo situas en la parto.
Suda Parto
Ankaŭ nomata Ŝimaĵiri (島尻).
(12797) 1995 WL4
(12797) 1995 WL4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ĉurjumov-Gerasimenko
La Eŭropa Kosma Agentejo sendis tien al la kosmosondilo Rosetta, lanĉita la 2-an de marto 2004. Ĝi vekiĝis la 20-an de januaro 2014 post 10 jaroj de hibernado, post la vekiĝo ĝi pretiĝis por la fina parto de sia vojaĝo. La 12-an de novembro 2014 la alterigilo Philae portita de la kosmosondilo Rosetta alteriĝis sukcese sur la surfaco de la kometo
Malkovro
La kometo estis malkovrita de Klim Ivanoviĉ Ĉurjumov dum li studis fotojn de la perioda kometo 32P/Comas Solá fotitaj de Svetlana Ivanovna Gerasimenko la 11-an de septembro 1969 en la Astrofizika Instituto ĉe Almá-Atá (nuntempe Almato)
Ĉurjumov trovis kometaĵon proksimume de la rando de la foto kaj supozis ke temis pri la kometo malkovrita de Comas Solá. Kiam li revenis al sia esplorejo en Kievo li studis pli funde la fotojn.
Post monato oni anoncis ke la kometo kiun Ĉurjumov vidis en la fotoj estis nova kometo ĉar ĝi troviĝis 1.8 gradoj for de la pozicio kiun havus la kometo de Comas Solá
NGC 4638
NGC 4638 (aliaj indikoj — NGC 4667, UGC 7880, MCG 2-32-187, ZWG 70.229, ZWG 71.6, VCC 1938, PGC 42728) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4638, NGC 4667.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Meziříčko
Nomon Meziříčko havas pluraj municipoj:
Atsushi Terui
Atsushi Terui (照井 篤, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, FC Horikoshi, Tochigi SC, FC Ganju Iwate kaj Vanraure Hachinohe.
Wu Di
Wu Di (naskiĝis en -156 — mortis la -87) Liu Che (劉徹), ano de la dinastio Han, iĝis en la jaro -141 imperiestro de Ĉinio, sin nomis Wu Di (tradicie 漢武帝, simpligite: 汉武帝;transskribe laŭ Wade-Giles: Wu Ti) kaj regis ĝis sia morto je la 29-a de marto -87. La historia memoro atentas lin precipe pro grandaj teritoriaj ekspansioj, kiujn li realigis, kaj ĉar li organizis fortan centrigitan ŝtaton kongruan al la ideoj de Konfucio.
Dum sia regado, por limigi influojn de nobelaj familioj, enkondukis en -127 la principon de disdivido de la tero inter ĉiuj filoj. Ankaŭ enkondukis novajn komercajn impostojn kaj la ŝtatan monopolon por salo kaj fero (-119), kuprajn monerojn kaj alkoholon (-98).
Li enkondukis la principon niánhào, nomigon de eraoj fare de imperiestroj. De tiu periodo laŭvicaj jaroj estis signataj per laŭvica regojaro de la donita imperiestro. Krome la imperiestro povus nomi unuopajn periodojn de sia regado. Wu Di dum sia regado nomis 11 eraojn.
Li gvidis ekspansieman eksteran politikon – aneksis Manĉurion en -128 kaj reĝlandojn de la norda kaj meza Koreio (-109 ĝis -106).
(11393) 1998 XJ53
(11393) 1998 XJ53 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
-275
En la jaro 275 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Riesdorf
Riesdorf ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Südliches Anhalt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 166 loĝantojn.
-277
En la jaro 277 antaŭ Kristo okazis, interalie:
.az
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Az''.
.az estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Azerbajĝano.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
(115170) 2003 SF81
(115170) 2003 SF81 estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la 19-an de septembro 2003 en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
(15927) 1997 WV2
(15927) 1997 WV2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Madrido
Madrido estas la ĉefurbo de Hispanio, de la Madrida Regiono, kaj de la samnoma provinco. Ankaŭ konata kiel La Vilaĝo kaj Kortego, Madrido estas la plej granda kaj loĝata urbo en Iberio, atingante oficiale 3 232 463 da loĝantoj ene de la municipo. Kiel ĉefurbo de la hispana ŝtato, Madrido gastigas la sidejojn de la Registaro, la Ĝeneralaj Kortumoj, Ministerioj, Institucioj kaj Organismoj, kaj la oficiala plentempa rezidejo de la gereĝoj de Hispanio. Laŭ ekonomika vidpunkto, Madrido estas la plej grava kaj ĉefa financa kaj entreprena centro de Hispanio, nuntempe, 50.1% el la enspezoj de la 5 000 ĉefaj hispanaj entreprenoj sidejas en Madrido. Madrido ankaŭ estas sidejo de la ĉefa enlanda valormerkato, de multnombraj naciaj entreprenoj kaj de pluraj el la plej grandaj korporacioj de la mondo. Laŭ internacia skalo, Madrido gastigas la tutmondan sidejon de Monda Organizaĵo pri Turismo, la sidejon de la Ĝenerala Iberamerika Sekretariejo, kaj la sidejon de la Organizo de Iberamerikaj Ŝtatoj por la Edukado, Scienco kaj Kulturo. La urbo ankaŭ gastigas la ĉefajn internaciajn instituciojn kiuj regulas kaj disvastigas la hispanan lingvon: la Konstantan Komisionon de la Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo, la sidejon de la Real Academia Española (RAE) kaj la centran sidejon de la Instituto Cervantes. Madrido organizas multajn foirojn, inkluzive de FITUR, Madrido Fusio, ARCO, SIMO TCI, Salono Madrida de la Aŭtomobilo kaj la Cibeles Madrid Fashion Week. La urbo estas influa kulturcentro, ĝi havas altkvalitajn muzeojn tutmonde konatajn inter kiuj elstaras la Prado-Muzeo, sendube unu el la plej gravaj de la mondo, la muzeo Thyssen-Bornemisza, kaj la Muzeo Reĝino Sofia.
La hodiaŭa urbo havas siajn originojn en la hispan-islama fortikaĵo antaŭe nomata Maǧrīţ (AFI ), skribita en la araba: مجريط; ankaŭ nomata en antikva kastilia lingvo kiel Magerit aŭ Matrit, kaj kelkaj esploristoj, laŭ arkeologiaj restaĵoj, subtenas ke la urbo estis konstruita sur antaŭa visigota vilaĝo en la 7-a jarcento, nomita Matrice (rojo). La urbo estis konkerita de la kristana reĝo Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio en 1083, la vilaĝo estis nomumita en 1561 kiel sidejo de la kortego de Filipo la 2-a, kiu konvertis ĝin al la unua konstanta ĉefurbo de la hispana monarkio. Ekde tiam, escepte de mallonga periodo inter 1601 kaj 1606 kiam la ĉefurbeco portempe transloĝiĝis al Valadolido, Madrido estas la ĉefurbo de Hispanio kaj sidejo de la Nacia Registaro.
Prahistorio
Malgraŭ tio ke neniam troviĝis homaj restaĵoj, oni ja trovis plurajn utilaĵojn el praepokoj, ĉefe en la ĉirkaŭaĵo de Arganda del Rey kaj la rivero Manzanares, kiuj pruvas la ekzistadon de homaj setlejoj en la terasoj de la rivero en la parto kie hodiaŭ estas la urbo.
Romia kaj visigota epokoj
La romia konkero, koloniigo kaj pacigo de Iberio daŭris ĉirkaŭ 200 jarojn, ekde la Dua Punika Milito ĝis la jaro 27 a.K. kiam estis finita la pacigado de la nordo de la teritorio kaj ĝi estis dividita en tri provincoj. La regiono kie nuntempe troviĝas Madrido tiuepoke nomiĝis Hispania Tarraconensis.
Ŝajnas ke dum la romia regado en Hispanio, Madrido estis nura kamparana regiono, favorigita de la vojkruciĝo kaj la natura riĉeco. La trovado de la restaĵo de bazliko el la hispan-visigota periodo ĉirkaŭ la preĝejo Sankta Maria de la Almudeno estis prezentita kiel evidentaĵo de la ekzisto de stabila loĝloko en tiu periodo. Aliaj arkeologiaj pruvaĵoj de la homa estado estas du visigotaj tombejoj. Ene de la mezepoka urboparto, troviĝis memortabulo sufiĉe malbonkvalita kun la surskribaĵo «MIN.N. BOKATUS. INDIGNVS. PRS. IMO / ET TERTIO. REGNO. DOMNO. RVD. / MI. REGVM. ERA DCCxXV», kiu ne estas kompleta kaj multfoje interpretata laŭ diversaj kriterioj. Kvankam la surskribaĵo ankoraŭ ne estis deĉifrata, ĝi ja estas pruvaĵo pri la stabila loĝado almenaŭ ekde la 7-a jarcento p.K.
Islama epoko
La unua historia pruvo pri la ekzistado de stabila loĝado en la nuna Madrido dum la islama epoko. En la dua duono de la 9-a jarcento, la emiro de Kordovo Mohamedo la 1-a (852-886) konstruis fortikaĵon sur monteto ĉe la rivero (en la loko kie hodiaŭ troviĝas la Reĝa Palaco) kun la celo gardi la urbon ekde la Gvadarama Montaro kaj esti la elirpunkto kontraŭ la kristanaj reĝoj de la nordo. Apud la fortikaĵo disvolviĝas, sude, la vilaĝo. Ĉi tiu loĝloko ricevis la nomon Maǧrīţ (en malnova hispana Magerit, kies signifo ne estas klara, sed ŝajnas esti hibridaĵo de du tre similaj toponimioj: matrice, (fonto) kaj la alia majrà, (fluejo). Ambaŭ vortoj aludas al la abundeco de rojoj kaj subteraj akvoj de la loko.
Kristana konkero
Post la falo de la tajfo de Toledo en manojn de la kristana reĝo Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio, la urbo estis okupita de la kristanaj trupoj en 1085 sen rezistado, eble per kapitulaco. La urbo kaj ĝia ĉirkaŭo estis aldonitaj al la Regno de Kastilio kiel reĝ-apartena teritorio. La kristanoj anstataŭis la islamanojn en la okupado de la centra parto de la vilaĝo, restante la ĉirkaŭaj kvartaloj, kiuj en la antaŭa periodo estis loĝataj de mozaraba komunumo, kiel islamejo. Ankaŭ ekzistis juda kvartalo en la loko kie poste estis konata kiel la Kvartalo Lavapiés. Dum la sekva jarcento, Madrido ankoraŭ ricevas atakojn de la novaj potencoj de la iberiaj islamanoj, la almoravidoj, kiuj bruligis la urbon en 1109 kaj la almohadoj, kiuj sieĝas ĝin en 1197. La venko de la kristanoj en la batalo de Las Navas de Tolosa definitive forigas la islaman influon en la iberia centro.
De tiu epoko venas du elstaraj religiaj okazintaĵoj kiuj markas la evoluon de la populara kristanismo de Madrido: la «malkovro» de la bildo de la Virgulino de la Almudeno kaj la "mirakla" vivo de Isidro Labrador, kiu pli malfrue estis sanktigita. Madrido iom post iom prosperis kaj ricevis la titolon Vilaĝo en 1123.
Malgraŭ la madrida apogo al Pedro la 1-a, poste la suverenuloj de la Dinastio de Trastamaro ofte rezidis en la vilaĝo pro la abundeco kaj kvalito de la ĉasejoj, tre ŝatataj de la nobeluloj. Eĉ antaŭe en iu libro de Alfonso la 10-a, li skribis:: «Madrido, bona loko de porkoj kaj ursoj», kaj probable pro tiu karaktero estis dezajnata la ŝildo de la madridaj trupoj kiujn ili portis en la batalo de Las Navas de Tolosa. Poste, longa disputo inter la Urbodomo kaj la Eklezio, finiĝis per interkonsento pri disdonado de paŝtejo por la eklezio kaj arboj por la Urbodomo pro kio la arbo estis aldonita kiel simbolo en la urboŝildo kune kun la urso aŭ ursino kaj la sep steloj de la Granda Ursino. La identigado de la arbo kun la arbuto estas iom malhela, kaj oni ne konas tiun historion. Eble pro la simileco de ĝia nomo en la hispana (arbuto) madroño kaj Madrid. Kutime oni nomas Madridon kiel la urbo de la urso kaj la arbuto.
En la Milito de la Komunumoj de Kastilio, gvidata de Juan de Zapata, Madrido kuniĝas al la ribeliĝo kontraŭ la reĝo Karlo la 1-a en (1520) sed post la malvenko de la ribeliĝintoj en la Villalar, la vilaĝo estis sieĝata kaj okupata de reĝaj trupoj. Malgraŭ ĉio, la sukcedinto de Karlo la 1-a, Filipo la 2-a decidis ĉefurbigi Madrido en 1561 per la translokiĝo de la Kortego. Tiu okazintaĵo estis decidiga por la disvolviĝo de la urbo kaj la vivo de la monarkoj kaj enlandaj okazintaĵoj iamaniere ĉiam influis la destinon de la urbo. Escepte de kurta periodo inter 1601 kaj 1606 kiam la Kortego translokiĝis al Valadolido, la ĉefurbeco ĉiam restos en Madrido. Tiuepoka esprimo diris: «nur Madrido estas kortego», kio ankaŭ estis kvazaŭ vortoludo kiu inverse signifis ke «Madrid estas nura kortego».
Per la establiĝo de la Kortego en Madrido, ĝia loĝantaro signife ekkreskis. Al ĝi venis homoj el la tuta duoninsulo, kiuj serĉis pli bonan vivon. Krom tiuj homoj ankaŭ loĝis tie la nobelaro, kristanoj de la reloĝigado, judoj kaj kelkaj islamanoj periferie de la urbo. En 1625,Filipo la 4-a (Hispanio) detruigis la muregon de la urbo, kiu jam estis mallarĝa kaj konstruigis la lastan muregon de Madrido. Tiu murego, konstruita nur pro fiskaj celoj (enirimposto) limigos la kreskadon de la urbo ĝis la 19-a jarcento. La registaraj aferoj estis centralizitaj en la Reĝa Alkazaro, komplekso de konstruaĵoj situantaj en la tereno kie poste estos konstruata la Reĝa Palaco kaj la Orienta Placo (Madrido).
Klerismo kaj novklasikismo
La anstataŭo de la reganta dinastio alportis gravajn ŝanĝojn al la urbo. La monarkoj de la nova dinastio trovis ĝin kiel malhela vilaĝo, el mallarĝaj stratoj, sen kloakosistemo kaj definitive odoraĉa. La Burbonoj sentis la bezonon egaligi ĝin je la rango de aliaj eŭropaj ĉefurboj. La Reĝa Alkazaro de Madrido bruliĝis pro incendio en 1734 (malfeliĉa okazintaĵo kiu kaŭzis la malaperon sub la fajro de ĉirkaŭ triono de la reĝa kolekto de prentraĵoj) estis preteksto por la konstruado de la Reĝa Palaco laŭ la sama stilo de la Palaco de Versailles. La konstruado daŭris ĝis 1755 kaj ne estis okupita ĝis la regado de Karlo la 3-a (Hispanio). Pontoj, hospitaloj, parkoj, fontanoj, konstruaĵoj por scienca esplorado, kloakosistemo kaj aliaj aferoj estis gvidataj de la monarko, kiu ricevis la popularan titolon «la plej bona urbestro de Madrido», kun la kunlaboro de arkitektoj kaj eksterordinaraj urbanizistoj: Francesco Sabatini, Ventura Rodríguez, Juan de Villanueva inter aliaj.
La projekto pri la Avenuo Prado, en la periferio de la urbo, inter la komplekso de Buen Retiro (Bona Ripozo) kaj la kadro, eble estas la plej grava kaj tiu kiu plej bone lasis gravan heredaĵon al la urbo: la avenuoj Prado kaj Rekoleto, la fontanoj Neptuno, Cibelo kaj Apolo, la Reĝa Botanika Ĝardeno, la Astronomia Observejo aŭ la Kabineto de Natura Historio kiu pli malfrue konvertiĝis en la Prado-Muzeo. Tamen, ne ĉiam la rilatoj de la «reĝo urbestro» kun siaj subuloj-najbaroj estis bona: pluraj planoj de lia programo por la modernigado de la urbo estis perforte kontestataj dum la tumulto de Eskilaĉo 1766 kvankam ĝi ne nur okazis pro tio sed ankaŭ pro aliaj pli gravaj kaŭzoj.
La plilarĝiĝo kaj la industria epoko
La ribeliĝo de la loĝantaro de Madrido kontraŭ la francaj trupoj la 2-an de majo 1808 markis la komencon de la Milito de Hispana Sendependiĝo. La reĝo Joseph Bonaparte realigis reformojn en la ĉefurbo, kio oftigis la ordonojn detrui monaĥejojn por la kreado de placoj. Malgraŭ lia urboplanado, la ŝanĝoproceso de la milito devigis lin forfuĝi de Madrido. La liberigo de la urbo okazigis la detruadon de pluraj konstruaĵoj, inter ili granda parto de la Palaco de Buen Retiro.
En 1860 finfine detruiĝis la palisaro de Filipo la 4-a kaj la urbo povis libere kreski, komence en ordo, danke al la plano Castro kaj la realigado de la plilarĝigo. Tiu estos la ŝanco por grandaj negocoj kiuj riĉigis al José de Salamanca y Mayol, Markizo de Salamanko, kiu laŭ kiu nomiĝis la nova kvartalo kreata oriente de tio kio poste fariĝos kerna punkto de la urbo (Avenuo de la Kastilia, plilongigo de la Avenuo Prado). Establiĝis nova kaj moderna sistemo por akvoprovizado (la Kanalo Izabela la 2-a) kaj la komunikado per fervojo kiu igos Madridon la centro de la komunikreto, kio ankaŭ lasis sian spuron en la (Trajnstacidomo Atocha kaj ).
Bursero
La bursero (Bursera), nomita honore al dana botanikisto Joachim Burser (1583-1639), estas nearktisa kaj neotropisa genro kun ĉirkaŭ 100 priskribitaj specioj de angiospermaj arbedoj kaj arboj kiuj varias je alteco, atingante ĝis 25 metroj. Ili hejmas ( ofte por multaj specioj endemiaj ) en Ameriko, ekde suda Usono suden tra norda Argentino, en tropikaj kaj varmetaj arbaraj biotopoj.
Rafael dos Santos Franciscatti
Rafael dos Santos Franciscatti (n. ) estas brazila futbalisto.
Madrido
Restaŭrado
En la unuaj 30 jaroj de la 20-a jarcento, la madrida loĝantaro preskaŭ atingis la milionon da personoj. Novaj ĉeurboj kiel Ventas, Tetuán aŭ El Carmen gastigis la ĵusan alvenintan laboristaron, dume en la urbocentro ekloĝis la madrida burĝaro. Ĉi tiuj trasformiĝoj stimulis la ideon pri la Linia Urbo, elpensita de Arturo Soria. Paralele malfermiĝis la Granda Vojo, kun la celo senkongestigi la malnovan urboparton de Madrido kaj ankaŭ inaŭguriĝis la metroo en 1919. Dum la regado de la reĝo Alfonso la 13-a, ĉi tiu monarko cedis terenon, nordoriente de la Reĝa Palaco, por la fondado de la Universitata Urbo.
Bursero
Specioj
list sources :
Rafael dos Santos Franciscatti
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Madrido
Dua Respubliko kaj enlanda milito
La municipaj balotadoj de la 12-a de aprilo 1931 supozigis la venkon de la kuniĝo de respublikan-socialistoj en Madrido, atingante 69,2% de la voĉdonoj (90 630 voĉdonoj por la respublikanoj-socialistoj kaj 31 616 por la monarĥistoj, kaj laŭ tiuj rezultoj regis en Madrido 15 socialistaj magistratanoj kaj 15 respublikanoj kontraŭ 20 monarĥiaj magistratanoj. Pedro Rico, de la Federacia Respublika Demokratia Partio, estis elektita kiel urbestro de la municipa korporacio. La respublikana venko en Madrido kaj la plimulto de la provincaj ĉefurboj supozigis la nuligon de la monarĥio kaj la veno de la Dua Hispana Respubliko, apenaŭ du tagojn poste. La respublikana komitato atingis la povon la 14-an vespere, proklamante la Respublikon en la Reĝa Poŝt-Oficejo de la Pordo de la Suno, sidejo de la Ministerio de la Regado, antaŭ fervora amaso kiu esperis la malaperon de la monarĥion. La Konstitucio de la Hispana Respubliko de 1931 promulgita en 1931 estis la unua kiu menciis la ĉefurbecon de la Ŝtato, kiu eksplicite instalis ĝin en Madrido.
La ekiĝo de la Enlanda Milito okazis en Melilo vendredon vespere la 17-a de julio kaj estis konata en Madrido en la sekvantaj horoj. Ankoraŭ sabate kaj dimanĉe 18-an kaj 19-an respektive, la urbo estis trankvila. Post la subpremado de la ribeliĝo en Madrido, malbone planita, en la Kazerno de la Monto kaj en la kazernoj de Karabanĉelo, en kiuj la lojaluloj de la armeo kaj de la sekurec-armeo estis helpataj de la milicoj, ĉio rezultis en malvenko de la puĉistoj kaj grava socia revolucio.
Kreiĝis grupoj de milicoj, kelkaj el kiuj komencis laboron de policado, tre ofte senkontrola, ne nur kontraŭ la partoprenantoj de la ribeliĝo, sed ankaŭ kontraŭ tiuj kiuj montriĝis kontraŭ ĝi. Alia parto de la milicoj foriris el la urbo por kontraŭbatali la ribelulojn, kiuj alproksimiĝis el aliaj partoj de Hispanio. Inter ili, unu el la plej gravaj estis gvidata de la esperantista militisto Julio Mangada. La direktoro de la ribelo, generalo Emilio Mola anoncis ke krom la kvar ĉefaj kolonoj alirantaj Madridon, estis ene Kvina Kolono (la partianoj de la puĉo ene de la ĉefurbo), kiu helpos. Tio enkondukis en tutmondajn lingvojn la esprimo kvina kolono. Estis kreitaj demando-centroj kaj arestejoj el kiuj multaj arestitoj estis mortigitaj kaj iliaj kadavroj forĵetitaj en la ĉirkaŭurbo. Privataj domoj estis konfiskitaj kaj la saman sorton suferis la sidejoj de dekstremaj politikaj partioj. Ankaŭ okazis atakoj kontraŭ la preĝejoj, kio rezultigis neripereblajn kulturajn kaj artajn perdojn en multaj okazoj. Per oficiala dekreto de aŭgusto 1936, estis definitive fermitaj ĉiuj preĝejoj en Hispanio. La politika perforto ne malpliiĝis ĝis la enradikiĝo de la registara povo fine de 1937, sed antaŭ tio, dum la monatoj novembro kaj decembro de 1936, okazis gravaj okazintaĵoj konataj kiel Mortigadoj de Paracuellos, en kiuj miloj da enkarcerigitoj de la madridaj karceroj, antaŭ la alveno de la frankismaj trupoj en la urbon, estis elkarcerigitaj kaj murditaj ekster la urbo, kiel puno por la jam konitaj similaj agadoj fare de la puĉistoj en aliaj teritorioj, kie ili jam estis venkintaj.
La rezistado de la milicoj, gvidataj de la Defenda Junto de Madrido, kaj poste parte ordigotaj kiel la Popola Armeo de la Respubliko en 1937, sukcesis bremsi la ofensivon dum la batalo de Madrido en la kvartaloj de la oriento de la urbo, ĉefe en la proksimaĵoj de la kvartalo Argüelles kaj la Universitata Urbo, kie establiĝis la fronto, kaj kiu rezultis tute damaĝita pro la konflikto, kaŭzante la perdon de la konstruaĵoj de la universitato kaj la originala Palaco La Moncloa. La nuna palaco estas postmilita rekonstruado kaj same la Domo de Velázquez.
La urbo ne plu suferis surteran atakon dum la milito, sed ĝi estis punata de la artileria pafado kaj la aerbombardadoj, la unuaj sur iu ajn ĉefurbo, same kiel aliaj eŭropaj ĉefurboj suferos dum la Dua Mondmilito. La aviadoperacoj de la ribeliĝinta bando, subtenata de la aparatoj de la Nazia Germanio kaj de la Faŝisma Italio, en kvar monatoj, de la 7-a de novembro 1936 ĝis la 9-a de marto 1937, okazigis 1 490 mortintojn, 430 malaperintojn kaj 3 502 vunditojn. Krom kaŭzado de multnombraj damaĝoj en simbolaj konstruaĵoj, kiaj la Prado-Muzeo, la Muzeo de Moderna Arto, la Instituto Cajal, la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio kaj la Palaco de Liria. La aviado estis uzata ankaŭ por timigi la malamikon, konata ekzemplo estis la ago de la 15-a de novembro kiam estis forĵetita per paraŝuto sur la urbocentron, la dispecigitan kadavron de respublikana piloto enkarcerigita kelkajn horojn antaŭ tio; la skatolo havis la indikon "Al la Defenda Junto de Madrido".
La fino de la milito estis speciale kaosa en Madrido, pro la akra konfronto inter la koterioj de la respublikanoj kiel konsekvenco de la puĉo de la kolonelo Casado.
Finiĝinta la milito je la 1-a de aprilo 1939, Madrido eksuferis la frankisman subpremadon; en julio tiujare, la grafo Galeazzo Ciano, ministro de Eksteraj Aferoj de tiama faŝisma Italio, skribis en sia taglibro ke inter 200 kaj 250 personoj estis ekzekutitaj ĉiutage.
Diktaturo de Franco
Post la militfino, la urbo daŭre kaj senfine kreskis kaj ampleksiĝis. Centmiloj da hispanoj elmigris de la kamparo al la urbo. Madrido (kune kun Barcelono aŭ Bilbao) estis unu el la urboj plej favorigitaj de tiuj movoj. Ekde la 5-a de junio 1948, komenciĝis la aneksado al Madrido de ĝis dek tri apudaj municipoj, kiuj finiĝis la 31-a de julio 1954 (Aravako, Baraĥo, Kaniljo, Kaniljeĥo, Ĉamartino de la Rozo, Fuenkaralo, Hortalezo, Pardo, Valjeko, Vikalvaro, Vilaverdo, Supra Karabanĉelo kaj Malsupra Karabanĉelo), kio igis ĝin de 66 km² al 607 km²-a urbo kaj gajnante 300 000 novajn loĝantojn. La urboplanado estis kaosa kaj ĝi ne ekzistis: naskiĝis kvartalaĉoj (majstre priskribitaj de Luis Martín-Santos en la romano Tiempo de silencio), kaj la spekulado en la historia urbocentro, per la detruado de historiaj kaj tradiciaj konstruaĵoj por la starigo de aliaj el moderna stilo, en ĉi tiu epoko estis konstruitaj la Turoj Colón. En kelkaj okazoj la arkitektura stilo intencis rimarkigi la politikan faŝisman karakteron, intencante vidigi la koncepton pri "Imperia Madrido" frankisma, kiel en la zono de Moncloa-Aravaca, kie stariĝis la Arko de Triumfo kaj la Ministerio de la Aerarmeo, aŭ la Sindikata Domo de la Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj.
Demokratio
Post la forpaso de la generalo Franco, Madrido estis unu el la ĉefaj scenejoj de la hispana politika transiro. La unuaj monatoj de la jaro 1977 elstariĝis pro la politika kaj socia agadoj, per strikoj, manifestacioj kaj perfortaj kontraŭmanifestacioj kun mortintaj viktimoj. Aliaj gravaj okazintaĵoj estis la du forkaptoj fare de GRAPO kaj la epizodo de la mortigado de Atocha de 1977, kiu rezultigis la murdadon fare de ekstremdekstruloj de la laboristaj advokatoj en oficejo situanta ĉe la samnoma strato. En tiu jaro estis leĝigita la Hispana Komunisma Partio. Per la konsolidiĝo de la demokratia reĝimo, la hispana konstitucio de 1978 konfirmas Madridon kiel ĉefurbon de la demokratia Hispanio en kies apogo okazis multnombraj manifestacioj post la malsukcesa puĉo la 23-an de februaro 1981.
En 1979, okazis la unuaj demokratiaj municipaj balotadoj ekde la Dua Respubliko. Kiel urbestro estis elektita Enrique Tierno Galván, danke al la pakto de la socialistoj kun la komunistoj. Post sia forpaso, li estis anstataŭita de Juan Barranco, de la PSOE, kun la apogo de la Hispana Komunisma Partio, poste ĝirante la urbon al pli konservativaj pozicioj kun Agustín Rodríguez Sahagún, de la Demokratia kaj Socia Centro, kaj José María Álvarez del Manzano. Alberto Ruiz-Gallardón, de la Popola Partio, estis nomumita urbestro post lia regado kiel prezidanto de la Madrida Regiono. La demokratia voĉdonado de urbestroj definitive alportis grandajn avantaĝojn por la urbo, ĉar ĝi devigis la urbestrojn plibonigi la vivkvaliton de la loĝantaro. La frankismaj urbestroj estis elektitaj de Franco mem. En la laborado de la sinsekvaj urbestroj troviĝas la konstruado de bibliotekoj, sportejoj, sancentroj, eliminado de ĉirkaŭaj lad-vilaĝoj; purigado de la rivero Manzanaro; plibonigo de la transportreto; fermado de la ŝoseo M-30 en la nordo kaj subterigado en la zono de la rivero Manzanaro; konstruado de novaj periferiaj ŝoseoj (M-40, M-45, M-50), kaj multaj aliaj aferoj kiuj ankoraŭ estas entreprenataj. En 2011 iĝis urbestrino de Madrido la iama skabenino Ana María Botella Serrano, edzino de la iama hispana prezidanto José María Aznar.
En la 21-a jarcento, la urbo ankoraŭ entreprenas novajn defiojn: restigado de la loĝantaro ene de la urba nukleo (Madrido estas la hispana municipo, kie la pliiĝo de la prezo de loĝejoj estis plej alta); etendiĝo de la urbo (per kreado de novaj kvartaloj: plilarĝiĝo de Valjeko, Pau de Karabanĉelo, Montekarmelo, Arroyo del Fresno, Las Tablas, Sanĉinaro, Valdebebo...); remodelado de la historia urbocentro; absorbado kaj integrado de la enmigrantoj, kiuj loĝas en la urbo.
Terorismo
La atakoj de la 11-a de marto 2004 kontraŭ Madrido estis serio de kunordigataj bomb-atencoj kontraŭ la trajna sistemo de Madrido en la mateno de la 11-a de marto 2004. La atakoj mortigis 192 homojn kaj vundis pli ol 1 600.
Tiuj atencoj estis la plej mortigaj en Okcidenta Eŭropo post la bombo en aviadilo, kiu eksplodis super Lockerbie en Skotlando en 1988. La hispana ĉefministro José María Aznar, kiu tiutempe estis prezidanto de la Popola Partio (PP), senpruve akuzis ETA-on, ke ĝi estis farinta tiun atakon, kvankam poste evidentiĝis ke Al Qaeda estis la plej verŝajna kulpulo. Al tio cetere indikis jam la dato de la atenco, kiu okazis precize du kaj duonan jarojn post la atencoj de la 11-a de septembro 2001.
En Marto de 2004, laŭ artikolo en la ĵurnalo El Mundo, 11 400 000 homoj (laŭ polica nombrado) manifestaciis en la ĉefstratoj de hispanaj urboj kontraŭ la atencoj. Tiutempe, pro la akuzoj de Aznar, oni ankoraŭ plejparte taksis ETA-on kulpa, sed kelkaj suspektoj pri Al Qaeda jam komencis aŭdiĝi. Laŭ la artikolo de El Mundo la manifestaciintoj diris interalie, ke ETA y Al Qaeda son la misma mierda – "ETA kaj Al Quaeda estas la sama fekaĵo". Kelkajn tagojn poste, la konservativa kandidato de la Popola Partio, Mariano Rajoy malvenkis en la balotado por ĉefministro kaj parlamento, dum kiu la voĉdonantaro sentis, ke li mensogis pri la efektivaj kulpintoj de la atakoj.
Nuntempe, ekzistas konspir-teorioj, laŭ kiuj la atako eble estis antaŭkonata de la hispana polico aŭ eĉ de la marokaj sekretaj servoj. Kelkaj ĵurnaloj kaj radioj plu klopodas insisti pri la duboj rilate al kelkaj gravaj pruvoj. La juĝo kontraŭ la kulpintoj komenciĝis en februaro 2007. La verdikto estis diskonigita la 31-an de oktobro de tiu jaro. Oni kondamnis 21 homojn, inter kiuj du estis kondamnitaj al po pli ol 40 000 jaroj de prizono. La verdikto asertas, ke neniu pruvo montras la kulpecon de ETA, kaj ke la aŭtoroj estis ĉiuj islamaj fundamentistoj.
Omaĝe al la viktimoj ekzistas du gravaj memoraĵoj: la Bosque de los Ausentes (Bosko-parko) kaj la monumento en la placo de Atocha, inaŭgurita okaze de la tria datreveno de la atencoj.
Loĝantaro
La loĝantaro de Madrido multe pliiĝis ekde ĝia transformiĝo en ĉefurbo. Ĉi tiu pliiĝo estis speciale signifa dum la periodo 1940 - 1970, pro la granda nombro de interna enmigrado. Ĉi tiu akcelita kreskado kaj la manko de urboplanado okazigis la organizadon de nukleoj de malbonkvalitaj domoj kaj rezidejaj zonoj, ĉefe en la distriktoj de la sudo, kie la publikaj servoj ne ekzistis ĝis multaj jaroj poste. Ekde la 1970-aj jaroj, ĉi tiu pliiĝo malakceliĝis favore de la municipoj de la metropola zono kaj eĉ Madrido ekperdis loĝantojn. Ekde 1995 la loĝantara kreskado denove iĝis pozitiva, pro la enmigrado elekstere. Laŭ la disponeblaj datumoj, je la 1-a de januaro 2007 la madrida loĝantaro estis 3 132 463 loĝantoj, kompare al la 2 938 723 de la censo en 2001.
Naskiĝoj
En 2004 registriĝis 32 851 naskiĝoj en la urbo, kio estis kresko kompare kun la antaŭa jaro. En la lastaj kvar jaroj la naskiĝo-kvanto de la regiono daŭre kaj senhalte pliiĝis. La naskiĝ-indico estas 10,38 poentoj kiu signifas senhaltan kreskon ekde 2000.
Mortado
En 2004 registriĝis 26 527 forpasoj en la urbo Madrido, kio estis pliiĝo kompare kun la antaŭa jaro, sed ankoraŭ restante kun plej malaltaj ciferoj ol en la jaroj 2000, 2001 kaj 2002. La mort-indico estis 8,38 poentoj, multe pli malalta ol en la antaŭaj kvar jaroj.