cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regiono Kidal
La regiono estas dividita je kvar distriktoj; ekzistas nur 11 komunumoj.
Mormona Humanitara Centro
La Mormona Humanitara Centro (LDS Humanitarian Services) estas departementa branĉo de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Ĝia misio estas la mildigado de la sufero, ekceligi la memsufiĉon ĉe familioj el ĉiuj naciecoj kaj religioj, kaj disponigi oportunojn por la servado.
12-a de septembro
La 12-a de septembro estas la 255-a tago de la jaro (la 256-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 110 tagoj restas.
Je la 12-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 12-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Katalin Hervai
HERVAI Katalin estas rumanuja hungara pentristino, grafikistino naskita en Sfântu Gheorghe la 8-an de marto 1957. Ŝi estis la filino de pentristo Zoltán Hervai.
Biografio
Inter 1978-82 Katalin Hervai studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, kie ŝia majstro estis László Feszt. Inter 1982-89 ŝi estis desegninstruistino en sia naskiĝurbo, ekde 1990 samloke desegn- kaj grafikinstruistino de Arta Liceo.
Libereca sonorilo
La Libereca Sonorilo (Liberty Bell) estas usona sonorilo kun granda histora signifo.
Kune kun la Statuo de Libereco, la Libereca Sonorilo verŝajne estas la plej grava simbolo de usona libereco. Cetere, ĝi estas la plej rimarkinda simbolo pri frua usona historio kaj la batalado por usona sendependeco kaj libereco.
La sonorilo muldiĝis je 1752 en Londono por sendiĝi al la usona urbo Filadelfio. Ĝi unue fendiĝis en marto de 1753, dum la unua sonoro. John PASS kaj John STOW remuldis ĝin en Filadelfio. Kiam la tono de la remuldita sonorilo pruvis netaŭga, ili muldis ĝin denove, kaj tiu tria sonorilo ekpendis en junio de 1753.
Ĝia plej fama sonoro, je la 8-a de julio, 1776, vokis civitanojn por la publika lego de la Usona Deklaro de Sendependeco. Tamen, oni ne oficiale nomis ĝin la "libereca sonorilo" ĝis 1837, kiam ĝi fariĝis simbolo de la kontraŭsklaveca movado pro sia muldita enskribo de Levidoj 25:10: "Proklamu liberecon en la lando por ĉiuj ĝiaj loĝantoj".
Oni riparis la sonorilon je februaro de 1846. La uzata metodo de riparo devigis bori laŭ la mallarĝa fendaĵo por ke la flankoj de la fendaĵo ne povu resoni. Kiam la sonorilo sonoris tiun monaton okaze de la naskiĝdatreveno de George Washington, la fendaĵo pligrandiĝis, neuzebligante la sonorilon.
Nenecio
Nenecio (nenece Ненёцие автономной ӈокрук, Ненецкий автономный округ) estas aŭtonoma distrikto en Rusio. Ĝi apartenas formale al Arĥangelska provinco, sed fakte ĝuas memstarecon en la federacia nivelo.
La loĝantoj estas plejparte rusoj (62,4% en 2002), nenecoj (18,7%) kaj komioj (10,9%).
Plejparto de la teritorio (76%) estas tundro.
Historio
La neneca popolo ekmigris en la nunan teritorion de Nenecio el la suba fluejo de Objo ĉirkaŭ la 10-a jarcento. En la jarcentoj 5-13 en la regiono loĝis gentoj de necertigita origino, kiun rusoj nomis peĉora kaj nenecoj — sirtja.
Politiko
La rusia prezidento Vladimir Putin, laŭ peto de la Ĝenerala Prokurejo, depostenigis la estron de la Neneca Aŭtonoma Distrikto Aleksej Barinov, kiu estis arestita la  kiel suspektito pri financaj krimoj. Portempa plenumanto de la devoj de distriktestro iĝis Valerij Potapenko. La li iĝis oficiale konfirmita en la regionestra posteno fare de la loka parlamento.
Himalajaj subtropikaj foliarbaroj
Priskribo
La ekoregiono kovras areon de 38 200 kvadrataj kilometroj, irante en mallarĝa strio tra centra Himalajo inter altitudoj de 500 kaj 1000m. Je pli malaltaj altitudoj, la subtropikaj foliarbaroj renkontas la savanon kaj herbejojn de Terai-Duar. Super 1000 m, la foliarbaroj transiras al himalajaj subtropikaj pinaroj.
Flaŭro
La ekoregiono gastigas larĝan variadon de plantaj komunumoj, kaŭze de siaj kompleksa topografio, diferencaj grundoj, kaj variadoj je precipitaĵo ekde la pli seka okcidento ĝis la pli humida oriento. Ĝia situo sur la suda deklivo de Himalajo permesas miksadon de plantoj kaj bestoj el la orientalisa kaj palearktisa ekozonoj. La ĉefaj arbaraj tipoj inkluzivas dodoneajn arbedarojn, subtropikajn sekajn ĉiamverdajn arbarojn de pintfolia olivujo, nordajn sekajn miksajn deciduajn arbarojn, sekajn fortik-ŝoreajn arbarojn (Shorea robusta) de Siŭalik-Montaro, humidajn miksajn deciduajn arbarojn, subtropikajn humidajn montetajn foliarbarojn, nordajn tropikajn kvazaŭĉiamverdajn arbarojn, kaj nordajn tropikajn humidajn ĉiamverdajn arbarojn.
Faŭno
Pluraj mamuloj, hejmaj en la ekoregiono, estas minacataj, inkluzive de la tigro (Panthera tigris), la Azia elefanto (Elephas maximus), la lutrogalo (Lutrogale perspicillata), la nebula neofeliso (Neofelis nebulosa), la gaŭro (Bos gaurus),  Nemorhaedus sumatraensis (kaprenoj), Callosciurus pygerythrus (sciuredoj), kaj Hylopetes alboniger (sciuredoj). La malofta orumita languro Trachypithecus geei vivas en la orienta parto de la ekoregiono, kaj ĝia arealo etendiĝas en la najbarajn orient-himalajajn foliarbarojn.
340 specioj de birdoj hejmas en la ekoregiono, kun unu endemia specio, kaŝtan-bresta perdriko (Arborophila mandellii).
Naturprotekto
Proksimume 7% de la ekoregiono troviĝas ene de protektitaj areoj. La ok protektitaj areoj kiuj kovras parton de la ekoregiono estas Sohagabarŭo kaj Valmikinagaro en Barato, Parsa Sovaĝeja Rezervejo, Ĉitŭana Nacia Parko, Bardia Nacia Parko en Nepalo, kaj Reĝa Manasa Nacia Parko, Khaling/Neoli Sovaĝeja Rezervejo kaj  Fiibsoo Sovaĝeja Rezervejo en Butano.
Shinichi Sato
Shinichi Sato (佐藤 真一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Sagan Tosu.
San Lorenzo Dorsino
San Lorenzo Dorsino ekde 2016 estas komunumo de Italio: ĝi komence de 2016 ekestis el la antaŭaj loglokoj San Lorenzo in Banale kaj Dorsino. La nova komumumo situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Andalo, Comano Terme, Madruzzo, Molveno, Stenico, Tre Ville kaj Vallelaghi.
Oberwies
Oberwies - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj ekde januaro 2019 apartenas al la komunumaro Bad Ems-Nassau, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj (antaŭe ĝi apartenis al malpli granda komunumaro Nassau). Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La bieno Gieshübel, kiu estis menciita en la 14-a jarcento kaj apartenis al la familio Stein, apartenas al la vilaĝo, same kiel la domaro "Höfe Dörstheck", kiu venis al Oberwies nur en 1936 de antaŭa posedo de la urbo Lahnstein.
Kiel heraldika besto, la komunumo montras viran apron sur kverkaj folioj en sia blazono. Dum la kverko estas simbolo de la ĉirkaŭa arbara pejzaĝo, la virapro (germane Eber) povas esti spurita ĝis la originala versio de la loknomo "Eberwies".
Merovida arto
Merovida arto estis arto fare en la teritorioj sub la regado de la Merovida dinastio, nome dinastio de Frankoj, kiu regis parton de la teritorioj de la aktualaj Francio kaj Germanio ekde la 5-a al la 8-a jarcentoj, precize en la samsangaj generacioj kiuj havis pli malpli efektivan povos sur Akvitanio, Burgonjo, Aŭstrazio kaj Bretonio.
La alveno al la trono de la merovidoj en Gaŭlo en la 5-a jarcento ebligis grandajn ŝanĝojn en la arto de la epoko. La unuigo fare de Klodvigo la 1-a (465–511) korespondis kun la neceso konstrui novajn preĝejojn kaj ĉefe monaĥejojn. La projektoj ofte sekvis la influon de la Romia arkitekturo, sed ankaŭ respegulis pli malproksimajn influojn kiel el Sirio kaj Armenio. Oriente, la plej parto de la edificoj estis konstruitaj el ligno; male okcidente kaj sude, estis plei oftaj la konstruaĵoj el ŝtono. La plej parto de la tiamaj preĝejoj estis poste rekonstruitaj, eĉ pli ol unufoje, kvankam foje ili estis rekonstruitaj de spertaj arkeologoj.
La literatura antikva klasika arto kiu ankoraŭ estis viva en la 5-a jarcento pere de la lernejoj de gramatikistoj kaj retorikistoj transformiĝis iom post iom en la 6-a jarcento pro la disvolvigo de kristana kulturo fare de la laboro de episkopoj kaj monaĥejoj. Simila transiro okazis ĉe la aliaj artoj.
La skulptarto reiĝis tekniko de ornamado de sarkofagoj, altaroj kaj aliaj ekleziaj verkoj. Krome oni faris verkojn de juvelarto, libropentraj manuskriptoj kun dekoracio de animalaj motivoj de la malfrua Antikveco kaj aliaj kontribuoj el Sirio aŭ Irlando.
Laŭ Francisko Azorín Merovinga arto [tiele] estis ''Arto disvolviĝinta en Francio dum la tiel nomata dinastio, antaŭ la karolinga arto. Ekz.: la templo de Sankta Johano, en Poitiers. Li indikas etimologion el Meorvingia'', propra familia nomo de la unua franca dinastio (428-752ª j).
Árpád Czirják
Kariero
Árpád Czirják diplomitiĝis en fako pri dramaturgio de Târgu Mureș, inter 2003–2005 li estis studento pri magistrado de UBB de Kluĵo pri kulturfilozofio kaj pri artoj de prezentado.
Hystrix
Hystrix estas genro de plantoj de la subfamilio de Pooideae. Nun specioj estas ofte klasitaj kiel Leymus aŭ kiel Elymus.
Priskribo
Ili estas staŭdaj. Ili ne havas glumojn aŭ ili havas glumoj kun longaj aristoj.
Disvastiĝo
Ili vivas en malsekaj montaj arbaroj. Hystrix patula kaj Hystrix californica vivas en Nordameriko, la aliaj specioj vivas en centra aŭ orienta Azio.
Trafikflanko
Trafikflanko estas la flanko de strato aŭ plurtraka fervojo, sur kiu iras la trafiko. En plej multaj landoj de la mondo, tio estas por stratoj la dekstra flanko, sed en aliaj — ekzemple en Britujo kaj kelkaj el ĝiaj eksaj kolonioj — la maldekstra.
Artikolo 9 de la Ĝeneva Konvencio pri Strata Trafiko postulas, ke ene de unu lando la trafikflanko sur stratoj estu sama. Sur fervojoj tamen ankaŭ ene de unu lando ofte estas malsamaj reguloj aŭ kutimoj.
Aŭtoj estas normale adaptataj al la trafikflanko; la stirrado situas maldekstre en landoj kun dekstra trafikflanko, sed dekstre en landoj kun maldekstra trafikflanko. Dependas de la lando, ĉu estas laŭleĝe uzi aŭ importi veturilon kun stirrado sur la "malĝusta" flanko.
2643 Bernardo
2643 Bernardo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono)
Nomo
Ĝia nomo honoras la princon Bernardon de Nederlando, edzo de la reĝino Juliana.
Agina Burjata distrikto
Agina Burjata distrikto (Агын Буряадай автономито округ, Аги́нский-Буря́тский автоно́мный о́круг) estis distrikto en la suda parto de Siberio en Rusio proksime al Burjatio kaj Mongolio. La distrikto la 1-an de marto 2008 estis kunigita kun Ĉita regiono al Transbajkalio.
Arturo la 1-a (Bretonio)
Arturo la 1-a (n. la 29-an de marto 1187, m. aprilon 1203) el la dinastio Plantaĝenetoj estis duko de Bretonio de 1196 al 1203.Li estis la postmorta filo de Ĝofredo la 2-a (Bretonio) (m. 1186), kies edzino Konstanca (Dukino de Bretonio) naskis lin sep monatojn post la morto de Ĝofredo. Ĝofredo estis la kvara legitima filo de Henriko la 2-a (Anglio), kaj Arturo estis nevo de Rikardo la 1-a (Anglio) kaj Johano (Anglio).
Agina Burjata distrikto
La estro de la distrikto estis ĝis 2008 Bair Ĵamsujev.
Jerzy Zagórski
Jerzy Zagórski (naskiĝis la en Kievo, mortis la  en Varsovio) estis pola poeto, eseisto kaj tradukisto, kunkreis literaturan grupon "Żagary" en Vilno.
Diplomito de gimnazio en Varsovio (1927), finis juron. Post la dua mondmilito estis kultura ataŝeo de pola ambasado en Parizo. Kunalboranto de revuoj "Pion" kaj "Kultura Jutra" (eldonata dum la germana okupado). De 1957 loĝis en Varsovio. En lia antaŭmilita poezio, proksima al avangardo, dominas katastrofismo, en la pli posta – klasikismo.
El Señor de Bembibre
El Señor de Bembibre (la senjoro de Bembibre) estas la plej konata verko de Enrique Gil y Carrasco, grava verkisto de la hispana romantismo.
Skrofulariacoj
La skrofulariacoj (Scrophulariaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 70 genrojn kaj preskaŭ 1600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas skrofulario.
Tiuj plantoj estas plej ofte herbosimilaj. Ili kreskas plej ofte en la kontinenta kaj subtropika klimataj zonoj.
La infloresko estas paniklo, la floroj diversgrade zigomorfaj. La nombro de stamenoj varias de 5 (ekz. Verbascum, kun radie simetria floro), tra 4 (ekz. Digitalis) ĝis 2 (pl. Veronica).
El Señor de Bembibre
En 1844 aperis en Madrido lia historia romano El señor de Bembibre, kiu ege sukcesis. Gil y Carrasco inspiriĝis en historioj de Juan de Mariana kaj Jerónimo Zurita, en la Crónica anónima de Fernando IV, la Historia genealógica de la casa de los Lara, de Salazar y Castro, kaj Disertaciones históricas de la Orden de los Templarios de Campomanes. Liaj literaturaj modeloj estas: Bride of Lammermoor de Walter Scott; I promessi sposi, de Alessandro Manzoni, pro la morala kaj religia fono, kaj El templario y la villana de Juan Cortada, kun kiu koincidas en variaj ĝeneralaj aspektoj.
Skrofulariacoj
La frukto estas duĉambra, mult-grajna kapsulo.
El Señor de Bembibre
La historia fono de la romano estas konstituita, de la politikaj kaj militaj luktoj ĉirkaŭ la malapero de la templanoj dum la regado de Fernando la 4-a de Kastilio. La temo interesis al Gil y Carrasco pro sia amo al sia regiono Bierzo, la forta romantismo de la afero, kun mezepoka etoso kaj dolora fino kaj simileco kun la desamortización de Juan Álvarez Mendizábal, samtempa afero kun la epoko de la verkado.
Skrofulariacoj
Taksonomio
Multaj genroj antaŭe listigitaj inter la skrofulariacoj nun listiĝas inter la plantagacoj rezulte de genetikaj esploroj montrantaj la interplektiĝon de plantagacaj genroj kun aliaj genroj (vidu la diskuton ĉe plantagacoj).
El Señor de Bembibre
La historio interrompita per referencoj al la historio de la templanoj, baziĝas sur malfeliĉa amo de Beatriz kaj Álvaro. La patro de Beatriz rompas la destinon, kun aliaj cirkonstancoj malfavoraj kiuj donas la malfeliĉan junulinon al Grafo Lemos. Malesperega, Álvaro fariĝas templano, dum Beatriz malsaniĝas. Mortinta la Grafo Lemos lukte kontraŭ Álvaro, la vidvino malesperiĝas pro la religia dediĉo de ŝia amato. Kiam la Papo akceptis ties nuligon kaj feliĉo estis atingebla, Beatriz mortiĝas tutjuna, Álvaro monaĥiĝas kaj enterigas ŝin. Kiel ĉe aliaj romantikaj historioj la junaĝo kaj la amo estas malhelpita de la socio: ĉu patra aŭtoritato ĉu interesoj aŭ politikaj aŭ religiaj.
Skrofulariacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (26 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
El Señor de Bembibre
Menciindas la gravo de la naturo, kies priskribo estis unika en la epoko: montoj, vilaĝetoj kaj kasteloj, sunsubiroj kaj mateniĝoj, ŝanĝoj de la sezonoj, ĉio konata de la aŭtoro. La ritmo lantas: la agado estas minima kaj simpla, malgrava antaŭ la analizo de la sentoj.
Jerzy Zagórski
Edzo de Maryna Zagórska (1906-1996), tradukistino de beletro. Kune kun ŝi distingita en 1979 per medalo "Justulo inter la popoloj".
Růždí
Růždí estas solejo en Ĉeĥio, kiu troviĝas norde en katastro de vilaĝo Maleč en municipo Strašín. La domo troviĝas en valo de rojo Růžďský potok sub monto Kůstrý en supermara alteco proksimume 720 m s. m. Kiel metafora laŭloka nomo la nomo Růždí estas uzata por la tuta arbarkovrita valo de rojo Růžďský potok, kiu situas sur limo de Regiono Plzeň kaj Sudbohemia regiono – sur dislimejo de vilaĝoj Maleč, Lhota pod Kůstrým kaj Zálesí.
Růždí situas en katastra teritorio Maleč kun areo 3,75 km2.
Jerzy Zagórski
Li tradukis interalie teatraĵon Maskerado de Miĥail Lermontov kaj la kartvelan eposon La kavaliro en panterfelo. En rememora artikolo "Morto de Słowacki" komparas Krzysztof Kamil Baczyński kun Juliusz Słowacki.
Entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Růždí
Priskribo
En la loko troviĝis du akvomuelejoj – senĉese ekzistanta muelejo Voldřichův mlýn kaj jam pereinta muelejo Matouškův mlýn. Krom ili tie situis ankoraŭ segejo. En la lokon ne kondukas ŝoseo, sole arbara vojo. Proksime (senĉese en Růždí en pli vasta senco) troviĝas ŝtona formacio Kovadlina, oni indikas ties konekson kun Obří hrad ĉe Popelná. En Růždí troviĝas ankaŭ fontejo.
Norde de Růždí troviĝas domaro Parýzek apartenanta al municipo Soběšice.
(38611) 2000 AS74
(38611) 2000 AS74 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Arturo la 1-a (Bretonio)
En 1191, kiam li estis en Sicilio survoje al la Sankta Lando, Rikardo la 1-a formale agnoskis Arturon (prefere al Johano) kiel sia heredonto kaj Tankredo (Sicilio) promesis ke unu el liaj filinoj edziĝos Arturon kiam li plenaĝos.
En 1196, kiam Arturo havis sep jaron, Konstanca aranĝis ke li estu proklamata Duko de Bretonio.
En 1199 mortis Rikardo la 1-a, kaj Johano kroniĝis kiel reĝo de Anglio. Tamen multaj nobeloj de liaj francaj posedaĵoj rifuzis agnoski lin. Ili preferis Arturon, kiu deklaris sin vasalo de Filipo la 2-a (Francio), ne de Johano. Komence Filipo subtenis Arturon sed, post mallonga milito, en 1200 Filipo agnoskis Johanon la rajta reĝo de Anglio kaj Duko de Normandio.
Sed Filipo daŭre agnoskis Arturon rajta reganto de Bretonio, Majno (Francio), Poitou kaj Anĵuo. Johano invadis Francion en 1202. Dum Arturo sieĝis sian avinon, Eleonoron de Akvitanion, armeo de Johano surprizis kaj kaptis lin. Li estis enkarcerigata ĉe Falaise kaj poste Rouen kie Vilhelmo de Braose (7-a Barono de Abergavenny) gardis lin. Li malaperis en 1203. Pri lia sorto oni ne certas: estis diversaj onidiroj. Verŝajne li estis mortigata. Ankaŭ kaptata estis Eleonoro (konata kiel la bela knabino de Bretonio), la fratino de Arturo. Laŭ unu raporto (en la Analoj de Margam), Johano mem ebriiĝis la ĵaŭdon antaŭ Pasko, mortigis lin, plipezigis la kadavron per granda ŝtono, kaj ĵetis ĝin en la Sejnon: fiŝisto rete kaptis la kadavron, kiu estis sekrete entombigata en Abatejo Bec. Post la morto de Arturo, Vilhelmo de Braose ĝuis la favoron de Johano, kaj ricevis grandajn bienojn: pro tio estis suspektate ke li estis kompleco en la murdo. Multajn jarojn poste, kiam Vilhelmo kaj Johano kverelis, Maud de Braose (edzino de Vilhelmo) akuzis la reĝon pro la murdo de Arturo. Pro tio ŝi kaj ŝia filo (ankaŭ nomata Vilhelmo) enkarceriĝis en Kastelo Windsor kie ili malsatmortis: sed Vilhelmo de Braose eskapis kaj fuĝis en Francion, kie laudire li verkis raporton pri la morto de Arturo, kvankam neniu kopio troviĝis.
La verŝajna murdo de Arturo estis kerna elemento en la teatraĵo Reĝo Johano de William Shakespeare.
Vadu Crișului
Vadu Crișului [vadu kriŝuluj] (hungare Rév) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Oradea. Administre apartenas al ĝi Birtin, Tomnatic kaj Topa de Criș.
Loĝantaro
La vilaĝo havis 3092 loĝantojn en 2002, el kiuj hungaroj: 835.
Historio
La unua dokumento estis en 1256. Ĝis 1919 kaj inter 1939 kaj 1944 Rév apartenis al Hungario (Bihar).
Etimologio
La hungara nomo Rév signifas "haveno", la rumana nomo "Vadu Crișului" signifas "vadejo de Criș".
52226 Saenredam
52226 Saenredam malbone konata asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda pentristo kaj gravuristo Pieter Jansz Saenredam (1597–1665). de la baroka epoko, notinda pro lia mirinde realismaj pentraĵoj de kirkoj. Li estis sekretario, intendanto kaj eĉ dekano de la Gildo de Sankta-Luko en Harlemo.
GBA
La vorto havas plurajn signifojn:
František Herzan von Harras
Grafo František Herzan von Harras, ĉeĥe ’’’František de Paula Hrzán z Harasova,’’’ laŭ hungarlingve kutima nomordo Herzán Ferenc pastro, kardinalo, episkopo, kanoniko. František Herzan von Harras naskiĝis la  1735 en Prago. Li mortis la en Vieno.
Biografio
František Herzan von Harras lernis filozofion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Romo en la 1750-aj jaroj. Li pastriĝis en 1758. En la sekva jaro en Breslau li restis kanoniko, sed baldaŭe li revenis al sia naskiĝurbo, fine li ambasadoro en Parma. En 1770 li estis supera juĝisto en Habsburga Imperio. Post 7 jaroj li ricevis la titolon interna sekreta konsilisto. En 1779 liaj rangoj altiĝis en Vatikano al ministro kaj kardinalo. Li funkciis kiel imperia komisaro ĉe la konklavo inter 1799 kaj 1800, poste li ricevis la episkopan seĝon en Szombathely. Li estas entombigita en la Katedralo Vizito de Maria (Szombathely).
Paŭlovnio
Paŭlovnio (Paulownia) estas la sola genro en la familio de paŭlovniacoj (Paulowniaceae). La specioj estas falfoliaj arboj kun de bluete violaj ĝis preskaŭ blankaj floroj en akselaj cumoj; estas 6 specioj el Orienta Azio, kelkaj kultivataj por ornamo aŭ por ligno uzata en meblofarado. La genro prenas sian nomon de Anna Paulowna, filino de Caro Paŭlo la 1-a (Rusio) kaj edzino de reĝo Vilhelmo la 2-a de Oranje-Nassau.
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Szilágy)
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Szilágy (vilaĝo).
Historio
Origine la romanika preĝejo estis konstruita en la 12-a aŭ la 13-a jarcentoj. En la 14-a jarcento ĝi estis trakonstruita laŭ gotiko. En 1796 oni malkonstruis la sanktejon, poste la navo estis pligrandigita kaj ankaŭ pli nova navo estis kreita perpendikulare laŭ baroko. La origina pordo estis enŝtopita, sed ankaŭ nun estas videbla ties ŝtona krado. En 1832 oni konstruis la turon, la sakristion en 1948. La orgeno estis kreita en 1900.
Konstruaĵo
La kirko situas sola sur monteto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. Malsupre meze la enirejo funkcias. La turopinto formas cepon. Apud la preĝejon oni metis ŝtonan krucon en 2000. Interne la freskoj estis pentritaj en 1945.
Kermeso okazas en la 14-an de septembro.
Battlefield (serio)
Battlefield estas videoludserio por komputiloj kaj konzolo, kies unua epizodo estas Battlefield 1942. La serion kreas Digital Illusions CE kaj publikigas Electronic Arts. La fortopunkto de la ludo estas la eblo stiri veturilojn.
Epizodoj de la serio:
Måneskin
Måneskin (dane por 'lunlumo') estas itala rokmuzika grupo el Romo, konsistanta el ĉefkantisto Damiano David, kontrabasistino Victoria De Angelis, gitaristo Thomas Raggi kaj tamburisto Ethan Torchio. Prezentante surstrate, la bando ekfamiĝis post la dua loko en la dekunua sezono de la itala talentekspozicio X Factor en 2017. La bando gajnis la Muzikan Festivalon Sanremo 2021 kaj la Eŭrovido-Kantokonkurson 2021 - kiel la itala reprezentanto en ĉi-lasta - per la kanto "Zitti e buoni". Eldoninte du studialbumojn Il ballo della vita (2018) kaj Teatro d'ira: Vol. I (2021), unu aldonaĵo kaj ok unuopaĵoj, ili superis la italajn muzikajn furorlistojn en diversaj okazoj, kaj kolektis 20 platenajn kaj kvar orajn atestilojn de FIMI, la Federacio de la Itala Muzika Industrio, vendante pli ol unu milionon da diskoj en Italio.
132445 Gaertner
132445 Gaertner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo Maik Meyer elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero kaj 8:15 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Christian Gärtner (1705–1705), metiisto kaj komercisto en Tolkewitz (kvartalo de Dresdeno, Germanio). Li estis amatora astronomo, kiu inspiris J. G. Palitzsch, la remalkovrinto de la Haleja kometo en 1758. En popularigo de astronomio, li donis lecionojn pri astronomio al la Reĝa Familio de Saksio.
Ursulanina Wenzao-universitato pri fremdlingvoj
La privata Ursulanina Wenzao-universitato pri fremdlingvoj (ĉine: 文藻 外語 大學, pinjine: Wénzǎo Wàiyǔ Dàxué, angle: Wenzao Ursuline University of Languages) en la urbo Kaoŝiung estas la nura fremdlingva universitato en Tajvano. En oktobro 2012, konsiderante ĉiujn programojn la ĉioma nombro de enskribitaj studentoj estis 9,139.
Kunfandiĝo de linioj bis de la metroo de Parizo
En sia skemo de venonta Urboplanado, regiono Francilio proponas kunligon de la nunaj linioj 3bis kaj 7bis (plilongigota ĝis ) de la Metroo de Parizo. Tiu nova linio, se ĝi estus kreita, laŭirus mallongan trairon oriente de Parizo, en la 10-a, 19-a kaj 20-a arondismentoj.
Ursulanina Wenzao-universitato pri fremdlingvoj
La universitato estis fondita en 1966 sub la nomo Wenzao Kolegio (ĉine: 外語 學院 Wenzao Waiyu Xueyuan) de fratinoj de la katolika ordeno de Ursulaninoj en la suda tajvana urbo Kaoŝiung por trejni junulojn per bonaj lingvaj kapabloj por faciligi interkomunikadon inter ĉinaj kaj okcidentaj lingvoj. La nomo de la institucio originis omaĝe al la unua ĉina episkopo Lo Wenzao (1616-1691). Ĝis 1980, nur knabinoj estis akceptitaj. En 1999, la antaŭa kvinjara baza programo (Junior College) estis kompletigita per dujara postgrada studado (Senior College) ĝis la abiturienta diplomo. Ekde 2003, ankaŭ ekzistas kvarjara kolegia kurso por la ofertitaj fremdaj lingvoj, kiu ankaŭ finiĝas per abiturienta diplomo. Post taksado de la Ministerio pri edukado, la institucio ricevis la rangon de Universitato kaj estis renomita Ursulina Wenzao-universitato pri fremdlingvoj la 1-an de aŭgusto 2013.
Tinĉjo
Tinĉjo estas la precipa persono el serio de komiksoj kiujn verkis Hergé (Georges Rémi) inter 1929 kaj sia morto en 1983. La libroserio La Aventuroj de Tinĉjo (Les Aventures de Tintin) estas unu el la plej renomaj kaj sukcesaj komiksaj kreaĵoj de la 20-a jarcento kaj tradukiĝis al pli ol 50 lingvoj.
Kvar el la libroj estas disponeblaj en Esperanto: La Krabo kun oraj pinĉiloj (1981, tradukita de Hervé Gonin), La Nigra Insulo (1987, tradukita de Jo-Petro Danvy), Tinĉjo en Tibeto (2005, tradukita de Hervé Gonin) kaj La Templo de l' Suno, aperinta en 2013.
Tinĉjo
Tinĉjo havas proksimume 21 jarojn en ĉiuj el la libroj kaj neniam pliaĝiĝas. Li estas la heroo de la serio. Krom en Tinĉjo kaj la Pikaroj li preskaŭ ĉiam portas la saman pantalonon, blankan ĉemizon kaj bluan puloveron.
Ĝis malfrue en la serio li apenaŭ havas personecon kaj estas grandparte senkolora, kvankam li estas evidente inteligenta, kaj ĉiam kapablas eskapi el malfacilaj situacioj. Li neniam havas inan amikon kaj neniam planas edziĝi aŭ pensas pri amo.
Laŭ multaj, tiu manko de personeco estas fakte fortaĵo de la serio, kaj certe helpas al la serio esti tre kohera - oni neniam plendas ke kvankam en libroj el la 1930-aj jaroj li estas koloniisto, en la 1970-aj jaroj li helpas gerilan armeon. Tinĉjo estas preskaŭ ĉiam neŭtrala persono laŭ la kriterio de la tempo kiam verkiĝis ĉiu libro.
Nur en Tinĉjo kaj la Pikaroj ni lernas ke li interesiĝas pri jogo kaj ofte veturas per motorbicikleto. Laŭ iuj ŝatantoj, tio perfidas la mensan bildon de Tinĉjo kiun ili havas.
Miluo
Miluo estas tute blanka vulpa terhundo, kaj ĉiam fidelega al Tinĉjo. La originala franclingva nomo Milou inspiriĝis de la nomo de amikino de Hergé kiu nomiĝis Marie-Louise Van Cutsem, ankaŭ nomita Milou.
Kapitano Arĥibaldo Hadoko
Ŝipestro kiu unue aperas en La Krabo kun oraj pinĉiloj. Li estas kutime la centro de la farsaj arlekenaĵoj en la libroj. Ekde La Trezoro da Rakam la Ruĝa, li loĝas en la kastelo de Muelbosko (inspirita de vera kastelo, la Kastelo Cheverny en Francio).
La kapitano Hadoko estas fama pro siaj blasfemaĵoj; ekzemple:
Profesoro Sungirul'
Profesoro, kiu inventas multajn el la maŝinoj kiuj aperas en la serio, inkluzive de la Lunraketo, unupersona submara ŝipo kaj ultrasona armilo. Li aŭdas malbone, kaj ofte misaŭdas. En kelkaj rakontoj, li tre interesiĝas pri florkultivado.
Estas nun bone konate ke Hergé pensis pri Auguste Piccard kiam li kreis Profesoron Sungirul'. Piccard mem fakte aperas en unu bildo en La Falstelo.
Tsicerono kaj Citserono
Tsicerono kaj Citserono (oni povas ankaŭ skribi La Ts-Ciceronoj) estas policistoj. Ili estas tre fuŝemaj kaj tre ofte misprononcas vortojn, akcidente interŝanĝante la komenca(j)n litero(j)n. Ilia preferata frazo estas : “Mi dirus eĉ pli: …”. Ili ĝin uzas tre ofte. Ekz: “Mi protestas energie — Mi dirus eĉ pli: Mi energias proteste.”
(17624) 1996 AT
(17624) 1996 AT estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Tinĉjo
Tsicerono kaj Citserono
Ili estas nek ĝemeloj nek fratoj, kiel indikas iliaj familiaj nomoj. La sola maniero distingi ilin estas la liphararo: Tsicerono (france : "Dupond"/"droite") havas sian rektan, dum Citserono (france : "Dupont"/"troussée") havas sian kurban. Iliaj esperantigitaj nomoj elmontras tion respektive per la iniciala rekta T kaj la kurba C.
Bianka Ĉastaflor'
Unue aperinta en La Sceptro de l'Reĝo Ottakar, Bianka Ĉastaflor' estis al La Scala, Milano kaj estas la plej forta ina rolulo en la tuta serio. Ŝi estas konata ankaŭ per la nomo La Milana Najtingalo.
Ŝi estas granda, iom dika virino kiu kapablas kanti forkurige altajn tonojn. Ĉiam vestita en la plej novaj parizaj vestaĵoj, kaj fascina al ĉiuj viroj (inkluzive de Profesoro Sungirul' sed ne Kapitano Hadoko), ŝi estas renoma pro sia kantado de la Juvelkanto el la opero Faŭsto.
Poste en la serio, ŝi pli kaj pli fariĝas parodio de Maria Callas.
Generalo Alkazar
Generalo de la lando Santeodoro (la ĉefurbo origine nomiĝas Los Dopicos, poste rebaptiĝas Tapiokapoliso, kiam ekregas la generalo Tapioka). Li renversis la generalon Tapioka.
Roberto Rastapopulos
Malamiko de Tinĉjo.
Ĉong-ĉen Ĉang
Ĉina amiko de Tinĉjo.
Tinĉjo en Sovetio (1929)
Tintin au pays des Soviets.
Tinĉjo skribas sian unuan artikolon.
Tinĉjo en Kongo (1930)
Tintin au Congo.
Tinĉjo en Ameriko (1932)
Tintin en Amérique.
Cigaroj de la Faraono (1933)
Les cigares du pharaon.
Tinĉjo renkontas Tsiceronon kaj Citseronon por la unua fojo.
La Blua Lotuso (1935)
Le Lotus bleu.
Tinĉjo renkontras Ĉang por la unua fojo.
La Rompita Orelo (1937)
L'Oreille cassée.
La Nigra Insulo (1938)
L'Île Noire.
La Sceptro de l' Reĝo Ottokar (1939)
Le sceptre d’Ottokar.
Tinĉjo trovas tekon kaj redonas ĝin al la posedanto, iu Profesoro Alambik', kiu estas sigelkolektanto. Li montras al Tinĉjo sian sigelaron, inkluzive de unu kiu apartenis al reĝo de Sildavio, kaj petas Tinĉjon helpi organizi esplorviziton al Sildavio. La sigelo surhavas la vortojn "Eih bennek, eih blavek" kun bildo montranta pelikanon. La slogano fakte signifas "Ĉi tie mi estas kaj ĉi tie mi restas" laŭ la brusela dialekto de la flandra.
Dum la flugo, Tinĉjo eksuspektas komploton. La Profesoro Alambik', kiu vojaĝas kun li, ne fumas kaj portas aliajn okulvitrojn ol tiuj kiujn li surhavis antaŭe. Subite, la piloto malfermas plankan pordon, kaj Tinĉjo elfalas en fojnamason.
En Sildavio, la nuna reĝo estas Reĝo Muskar kiu, kiel ĉiuj sildaviaj reĝoj, ne rajtas regi sen la Sceptro de la Reĝo Ottokar. Ĉiujare la reĝo partoprenas paradon por ĝin montri, dum la popolo kantas la nacian kanton ("Ĝoju, Sildavio!/Jen nia reĝo/Lia Sceptro atestas/Pri liaj grandaj faroj mi kantos"). La sceptro estas bastono kun kapo de pelikano supre.
Tinĉjo sukcesas averti al la reĝo malgraŭ la klopodoj de verŝajne duono de la lando, kiuj estas parto de la komploto kontraŭ Muskar. Post kiam li sukcesas averti al la reĝo, ili ĉiuj rapidas al la trezorkamero ĝustatempe por eltrovi ke mankas la Sceptro, dum kuŝas surplanke nekonscie Alambik', la fotisto Czarlitz, kaj iuj gardistoj. Konfuzite, Tinĉjo vagas en la urbo kaj rimarkas risortan kanonon en ludilvendejo. Li revenas al la trezorkamero kun bastono samgranda kiel la Sceptro kaj montras ke la fotilo estas, fakte, risorta kanono kaŝita.
Tinĉjo transiras la riveron por serĉi la Sceptron en betularbaro. Ĝin trovas borduriaj gardistoj, kiujn li sekvas. Ĉe la landlimo, Tinĉjo ŝiras la Sceptron el la manoj de borduriano kaj trafas aviadilon, kiun oni surterigas pafe. Li daŭrigas la vojaĝon piede; Miluo alkuras kun la Sceptro (kiu falis el la poŝo de Tinĉjo) en sia buŝo, tuj antaŭ ol Muskar estis abdikonta.
La Reĝo donas al Tinĉjo la titolon de "Kavaliro de la Ordeno de la Ora Pelikano".
Komento
Simile al la pli fruaj rakontoj La Blua Lotuso kaj La Rompita Orelo, tiu ĉi rakonto havas politikan subtekston. Verkita en 1939, la rakonto respegulas eventojn el la reala mondo tiutempe okazantajn en Eŭropo. La reganto de Bordurio, kiun oni ne vidas, nomiĝas Musstler - evidente kunfandaĵo el Hitler kaj Mussolini, kaj Sildavio reprezentas la pacajn, kamparajn landojn kiuj tiam frontis grandajn minacojn.
La Krabo kun oraj pinĉiloj (1941)
Le crabe aux pinces d’or.
Tinĉjo renkontas la kapitanon Hadoko por la unua fojo.
La Falstelo (1942)
L’étoile mystérieuse.
Hergé komencis verki tiun ĉi rakonton je la 20-a de oktobro, 1941, tuj post kiam li finis La Krabo kun Oraj Pinĉiloj. Ĝi aperis unue dum sep monatoj en la gazeto Le Soir kiel taga bildstrio, kaj estas la unua kiu tiel aperis. Ĝi poste aperis (en 1942) kiel 62-paĝa kolora libro sen antaŭe aperi en nigrablanka formato, denove la unua aventuro kiu tiel aperis.
Tinĉjo komence de la libro vidas falstelon kiu pli kaj pli grandiĝas ĝis fariĝas verŝajne ke ĝi kolizios kun la Tero kaj detruos ĉian vivon. Fakte nur meteoro el ĝi frapas la teron. Spektra analizo montras ke ĝi entenas novan metalon; Tinĉjo do iras kun Kapitano Hadoko kaj pluraj sciencistoj en polusa ŝipo por trovi la meteoron. Sed vojaĝas al la meteoro ankaŭ alia ŝipo kiun financas la malbona Bohlwinkel.
Tamen, Tinĉjo alvenas unue kaj sukcesas konservi specimon de la nova metalo antaŭ ol la meteoro malaperas en la profundaĵojn de la maro. Dum li estas sur la meteoro, Tinĉjo halucinas timige; Hergé lerte interplektas tiujn halucinaĵojn kun veraj okazaĵoj por konfuzi la leganton.
Post kiam aperis la originala gazeta bildstrio, iuj kritikis Hergé dirante ke li estas kontraŭjuda kaj kontraŭusona. Certe la konkursa ŝipo havas la usonan flagon, kaj la vojaĝon financas la juda-usona Blumenstein. Hergé verŝajne ne deziris aparte kritiki judojn kaj usonanojn sed, ĉar li timis ke povus miskompreni lin multaj, en la libra versio de la rakonto la ŝipo venas el la fikcia São Rico, kaj la financisto havas novan nomon, Bohlwinkel - kiu estas germanigita versio de la brusela vorto bollewinkel - dolĉaĵbutiko.
La Sekreto de la Unukornulo (1943)
Le Secret de la Licorne.
La Trezoro da Rakamo la Ruĝa (1944)
Le trésor de Rackham Le Rouge.
La Sep Kristalgloboj (1948)
Les 7 boules de cristal.
La Templo de l' Suno (1949)
La plejfreŝaj tradukistoj nomis la malaperintan profesoron per "Sungirul'".
La Lando de nigra oro (1950)
Au pays de l’or noir.
Celo: La Luno (1953)
Objectif Lune.
Esplorantoj sur la Luno (1954)
On a marché sur la Lune.
La Afero Sungirul' (1956)
L’affaire Tournesol.
Koakso surŝipe / La Ŝarkoj de la Ruĝa Maro (1958)
Coke en stock.
Tinĉjo en Tibeto (1960)
Tintin au Tibet.
Tinĉjo provas retrovi sian amikon Ĉang.
Ĵazbandego
Ĵazbandego aŭ bandego (ankaŭ ĵazorkestro, an.: Big Band) estas granda ĵazensemblo kun plurope okupitaj blovinstrumentaj voĉoj. Ĵazbandegoj ekestis en Usono dum la 1920-aj jaroj kaj stampis la muzikstilon svingo. La termino estas uzita ankaŭ ĝenerale por grandaj dancorkestroj, sendepende de ilia stiloj.
Răbăgani
Răbăgani [rəbəganj] (hungare: Robogány) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 716 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 728 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Albeşti, Săucani, Vărăşeni.
Ĵazbandego
Historio
Ekestinte en la 1920-aj jaroj, la florepoko de la ĵazbandegoj kunfalas kun la "ora tempo de svingo", t.e. la 30-aj kaj la 40-aj jaroj de la 20-a jarcento. Pro la sukceso en Usono ĵazbandegoj ankaŭ fondiĝis en Eŭropo. La tasko de la bandegoj estis ludi popularan kaj danceblan muzikon. Dum la Dua Mondmilito tamen multaj bandegoj kadukiĝis pro diversaj kaŭzoj: Pro la milito la Usona registaro enkondis impostojn por danceeventoj. Krome la bandeganoj dum siaj libertempoj spontankoncertis en la ĵazklubejoj kun aliaj orkestraj ĵazistoj, el kio ekestis la bibopo, muzikstilo kiu iom post iom forŝovis la eksmodiĝintan svingon. Poste ankaŭ ekestis novaj popularmuzikaj stiloj (ekz. ritmenbluso), kiuj forlogis la publikon de la ĵazbandegoj. La restantaj ĵazbandegoj transprenis aliajn taskojn, ĉefe je radio kaj televido
Tinĉjo
Flugo 714 al Sidnejo (1968)
Vol 714 pour Sydney.
Ĵazbandego
Svinga resp. ĵaza bandego
En ĵazbandego la rolojn de la diversaj unuopaj instrumenoj de frua ĵazo (nov-orleana ĵazo) transprenis la sekcioj, t.e. grupoj de samspecaj instrumentoj. La normsekcioj de moderna bandego estas:
Ĉiu blovinstrumenta sekcio konsistas kutime el kvar ĝis kvin instrumentoj de la respektiva grupo, kiuj viciĝas laŭ tonalto resp. registro:
Tinĉjo
Tinĉjo kaj la Pikaroj (1976)
Tintin et les Picaros.
Ĵazbandego
Svinga resp. ĵaza bandego
Je tio la unuaj voĉoj de ĉiu sekcio pokaze transprenas la gvidan voĉon. Je tuteco- aŭ vokofazoj kutime la unua trumpeto tenas kiel plej alta kaj plej laŭta instrumento la gvidan voĉon.
La sono de la ensemblo dependas krom la precizeco kaj la kompreniĝemo de la unuopaj muzikistoj esence de la aranĝisto, kiu devas tre ekzakte koni la kontrapunkton kaj la teknikajn eblecojn de la bandegaj instrumentoj kaj instrumentistoj, por formi la deziratan tutecosonon kiel eble plej efektoplena.
Tinĉjo
Tinĉjo kaj Alf-Arto (1986 - nefinita)
Tintin et l’Alph-Art.
Ĵazbandego
Mambobandego
Aparta formo de bandego estas mambobandego, granda ensemblo da muzikistoj, kiu specialiĝis pri mambo.
Tinĉjo
Fikciaj landoj
En postaj aventuroj el la serio, Hergé kreis plurajn fikciajn landojn. Li aparte profunde priskribis Sildavion, i.a. ties historion, kulturon, lingvon ktp.
Koji Yamaguchi
Koji Yamaguchi (山口 幸司, n. ) estas japana futbalisto.
Tinĉjo
Tinĉjo en aliaj lingvoj
<SMALL>La verkaron de Hergé protektas la rajto de la aŭtoro. Oni ne rajtas uzi ĝin sen antaŭa kaj skriba konsento de Moulinsart .</SMALL>
Mühlenbecker Land
Mühlenbecker Land estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberhavel de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Koji Yamaguchi
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Ĵazbandego
Mambobandego
Tipa mambobandego konsistas el jenaj instrumentoj:
Ĉiuj instrumentoj - escepte bason, pianon, frapinstrumentaron kaj gitaron - estas plurope okupitaj. Interkrampaj instrumentoj ne apartenas al la norminstrumentaro, je ekzistado tamen povas estis okupataj unu- aŭ plurope. Preskaŭ ĉiam alvenas pluraj kantistoj, ofte soloisto kun akompanĥoro. Foje ankaŭ kunmuzikas pluaj instrumentoj kiel ekzemple vibrafono.
Male al klasika ĵazbandego jen la pezocentro klare estas la ritmosekcio, dum kiam lignoblovistoj preskaŭ komplete estas neglektataj. Je la latunaj blovinstrumentoj trombonoj ludas subigitan rolon kaj ofte ne estas reprezentitaj.
Famaj bandegoj
Fama reprezentanto de ĉi tiu mambobandego-ĝenro estis Palladium Night Orchestra, kiu famigis la mambon per sia stelulo Tito Puente en la 1950-aj jaroj en Palladium ĉe Broadway en Novjorko. Al tio ankaŭ apartenas Pérez Prado (konata kiel Mambo No.5).
En nuntempa Eŭropo Pasadena Roof Orchestra validas kiel vera reprezentanto de la ĝenro „blankula dancejmuziko“. Jam unuaj svingo-aranĝaĵoj en bandego-instrumentado estas aŭdeblaj en la sonregistraĵoj de Orkestro Fletcher Henderson de antaŭ 1935. Fletcher Henderson sekvatempe perfektigis ĉi tiun aranĝostilon por la bandego de Benny Goodman. La tipan sonon de ĵazbandego aparte stampis la muzikistoj de la Duke Ellington Orchestra (ekde 1940), kies komponaĵoj kaj aranĝaĵoj validas kiel tipaj por la sono de bandega ĵazo. Simfoniaj sonkolorojn unuafoje enkondukis Stan Kenton. Normiga por moderna bandegomuziko estis la ĵazbandego de Count Basie en la 1970-j jaroj, aparte menciinda por ĉi tiu bando esta la modela ritmo de la ritmosekcio.
Krom danco- kaj distromuziko ofta tasko de bandego estis ĝis en la 1980-aj jaroj radio- resp. televidomuziko. Je tio la muziko forevoluis de la radikoj de la ĵazo, el kiu tiam ankaŭ malaperis preskaŭ komplete la (libera) improvizado. Multaj bandegoj estis malfonditaj en la 1980-aj jaroj pro malekonomieco.
La nuna repertuaro de bandegoj etendiĝas pro la varieco de la voĉoj ekde malnova ĵazo ĝis altnivela distro- kaj dancomuziko, sed ankaŭ al novaj, ampleksajn interpretaĵoj kaj vesperplenigaj koncertaĵoj.
Nuntempaj bandegoj, kiuj ligas malnovajn tradiciojn kun novajn evoluojn, estas ekz. NDR Bigband, WDR Bigband, sed ankaŭ Lincoln Jazz Orchester, kiu sin dediĉas al la flegado de la klasika repertuaro kaj teknikoj el la fruepoko de ĵazevoluo.
Improvizadoj
Kutime aranĝaĵoj de bandegoj ebligas nur soloajn improvizadojn, je kiuj unu muzikisto el unu el la sekcioj improvizas kaj la ritmosekcio de la bandego akompanas la improvizanton. Foje la improvizado estas akompanata per unu aŭ malmultaj (unusonaj) akompanvoĉoj el la sekcioj. Kolektivimprovizadoj, troveblaj ekz. je diksilando-ensembloj, tamen nur maloftege estas intencataj.
Famaj bandegestroj
Bandegoj ofte nedisigeble estas ligitaj kun la nomo de iliaj bandestroj. Al la plej famaj apartenas i.a.:
Nekutima estis en la sesdekaj jaroj la Kenny Clarke/Francy Boland Big Band, rezidanta en Eŭropo, sed grandparte konsistanta el nigrusonanoj, kiu havis kaj du bandestrojn (Clarke estis frapinstrumentisto kaj Boland pianisto kaj aranĝisto), kaj ankaŭ du frapinstrumentistojn (nirgusonanon Kenny Clarke kaj blankulan briton Kenny Clare) same kiel The George Gruntz Concert Jazz Band kun sennombraj usonaj kaj eŭropaj gastsoloistoj. Per sia koncertvojaĝo nome Free and Easy la mallongviva Quincy Jones Big Band furoris en Eŭropa dum 1959/60.
Zoltán Hervai
HERVAI Zoltán estas rumanuja hungara pentristo naskita en Sepsiszentgyörgy la 10-an de julio 1919 kaj mortinta la 27-an de oktobro 2005 en Sfântu Gheorghe. Li estis la patro de pentristino Katalin Hervai.
GBD
La vorto havas plurajn signifojn:
Villa d'Adda
Villa d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brivio (LC), Calco (LC), Calusco d'Adda, Carvico, Imbersago (LC), Pontida kaj Robbiate (LC). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Andreo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Venha-Ver
Venha-Ver estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 3.612 enloĝantojn.
Deseret News
Deseret News estas ĵurnalo publikigita en Sallaga Urbo, kaj temas pri la plej malnova seninterrompa publikaĵo de Utaho. Ĝi estas la dua plej vaste disvastigata en la ŝtato Utaho post The Salt Lake Tribune. Deseret News estas propraĵo de Deseret News Publishing Company, profitcela kompanio de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj.
Elimo
La elimo, aŭ hundherbo (Elymus) estas genro de plantoj de la subfamilio de Pooideae. La genro estas tre parenca al elitrigio. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 150 speciojn de plurjaraj herboj el la Nord hemisfero.
M4 Sherman
La M4 Sherman estis mezgranda tanko el usona produktado, kiu estis multe uzata en la Dua Mondmilito kaj la Korea Milito, meze de la 20-a jarcento. Temis pri la plej multnombre produktata usona tanko de la dua mondmilito. Sian nomon ĝi ricevis honore al la 19-jarcenta usona armea generalo William T. Sherman (1820-1891).
Historio
La M4 estis evoluigita en 1941 el la prototipo T6, kaj ekde februaro 1942 estis produktata serie, do grandkvante. Sian nomon ĝi ricevis kiam ĝin ekuzis la Brita Armeo. Tiu armeo ankaŭ unuafoje batale uzis ĝin, en la dua batalo de El-Alamein, egiptia urbeto borde de la Mediteranea Maro, inter la armeoj de la Aliancanoj unuflanke kaj Nazia Germanio plus Faŝisma Italio aliflanke, fine de oktobro kaj komence de novembro 1942.
Éva Debreczeni
Éva DEBRECENI rumania hungara verkistino, poetino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Satmaro la 20-an de oktobro 1957 kaj mortis la 7-an de junio 2011 en Satmaro.
Kariero
Éva Debreczeni estis raportistino de de la Szatmári Friss Újság. Nuntempe ŝi estas legantredaktoro de la Szatmári Magyar Hírlap.
László Fazekas (futbalisto)
László Fazekas naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Fazekas debutis en 1959 en la junulara teamo en Újpest, kie li ludis ĝis 1964. Pli poste li estis elstara futbalisto de prestiĝa klubo en Újpest ĝis 1980. En tiu periodo li ludis 408-foje kun 251 goloj kaj li estis hungara ĉampiono naŭfoje, eĉ li estis trifoje golreĝo. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1968–1983 92-foje kun 24 goloj. En la Somera Olimpiko 1968 lia nacia teamo ricevis ormedalon. En 1980 li ricevis permeson por daŭri la futbaladon esterlande, li ludis en 2 belgaj kluboj dum 5 jaroj en 133 matĉoj kaj trafis 44 golojn. Li estis trejnisto en belgaj kluboj inter 1985-1996, poste li havis plurajn postenojn en la belga futbala vivo. Li edziĝis en 1972, lia edzino naskis 3 filinojn, la plena familio vivas en Belgio. Fazekas ricevis kelkajn hungarajn premiojn.
Höfe (distrikto)
La distrikto Höfe estas administra unuo de Kantono Ŝvico. Ĝi havis 27,137 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝiaj ĉeflokoj estas alterne ĉiam por du jaroj la komunumoj Wollerau kaj la vilaĝo Pfäffikon.
Geografio
La distrikto Höfe etendiĝas sur la norda deklivo de la montoj Etzel kaj Zimmerberg ĉe la suda bordo de la Lago de Zuriko. Al la distrikto apartenas la duoninsulo de Hurden, de kiu la lagodigo kondukas al Rapperswil kaj la du insuloj Ufenau kaj Lützelau.
Historio
La distrikto Höfe (en Esperanto Bienoj) estiĝis per la kunigo de la distriktoj Wollerau (Hinterer Hof = Malantaŭa Bieno) kaj Pfäffikon (Vorderer Hof = Antaŭa Bieno) en la jaro 1803, kiuj dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 formis parton de la distrikto Raperswil de la mallongviva Kantono Linth. Antaŭ la Helveta Revolucio la du bienoj apartenis al la Monaĥejo Einsiedeln. Dum la Malnova Zurika Milito la regiono de la Bienoj estis luktokialo inter Ŝvico kaj Zuriko. En la jaro 1440 la zurikanoj senbatale formarŝis el Pfäffikon kaj Ital Reding de Svxico okupis la burgon. Reding ĵurigis la Bienanojn, kaj ek de tiam la regiono apartenas al Kantono Ŝvico. En la jaro 1831 ĝis 1833 Pfäffikon aliĝis al la duonkantono Ekxstera Ŝvico, dum Wollerau restis fidela al Svixco. Dum la Apartfederacia Milito Ŝvico la 24-a de novembro 1847 sukcese defendis Schindellegi kontraŭ la federaciaj trupoj, sed tiam la tuta kantono estis okupita kaj kreita la nova kantona konstitucio. La distrikto Höfe disponas pri propra distrikta registaro kaj distrikta Landkomunumo. Ĝi do same kiel la aliaj ŝvicaj distriktoj estas pli ol simpla administra unuo.
Komunumoj de la distrikto Höfe
La distrikto Höfe konsistas (stato en 2009) el 3 komunumoj, el kiuj Freienbach estas la plej granda. Jen la listo: