cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernesto Aŭgusto la 2-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Vivo
En 1755 lia imperiestra moŝto deklaris Konstantinon plenjara; en la 29.12.1755 komenciĝis lia memstara regado. Por mallonga tempo ekde 1755 li ĝuis la edukiĝon fare de Johann Poppo von Greiner. Li tamen dum tre mallonga regadotempo nenion eksterordinaran aŭ menciindan faris. Lian edukiston kaj historiiston Heinrich von Bünau li nomumis kanceliero; Bünau fakte en la nomo de la duko plenumis la regadajn aferojn. Nur malmultajn semajnojn post la ekregado la suvereno kaj la kanceliero haste ekvojaĝis por nuptaj aferoj al Braunschweig.
En la jaro de la naskiĝo de la tronheredanto mortis la patro post kvarsemajna sufero pro tuberkulozo aŭ kancero. Anna Amalia tiam denove estis graveda tiel ke la dua filo de Konstantino naskiĝis nur post la patra forpaso. Ĉar en la momento de la morto la tronheredanto ankoraŭ ne plenaĝulis lia patrino Anna Amalia feliĉe regadis; ŝi metis la fundamentan ŝtonon je la t.n. Vajmara klasikismo. Tiun ĉi solvon Konstantino ankoraŭ testamente estis proponinta.
Lia sarkofago troviĝas en la Princa kripto de la historia tombejo.
Idoj
Konstantino havis du filojn:
Provinco Ĝuzĝan
Ĝuzĝan ((ankaŭ latinliterigita Jowsjan, Jowzjan, Jauzjan, Jawzjan, Jozjan, Juzjan, Cövzcan, Djôzdjân aŭ Dschuzdschan; paŝtoe/perse جوزجان) estas unu el la 34 provincoj de Afganio, kaj situas en la nordo de la lando. La provinco kreiĝis en 1958 geschaffen kaj ĝis aprilo 1964 havis la nomon de la provinca ĉefurbo Ŝebergan (aŭ Ŝibergan).
La provinca teritorio kovras areon de 11.798 km². La proksimume 477000 loĝantoj de la provinco estas precipe uzbekoj, turkmenoj, hazaroj, taĝikoj kaj paŝtooj.
Gravaj urboj de la provinco krom la ĉefurbo Ŝebergan (40.800 loĝantoj) estas Sang-I-Ĉarak (aŭ Sang-i Charak, 15 800), Akĉah (aŭ Aqchah, 18 100) kaj Karkin (aŭ Qarqin, 7 200 loĝantoj).
Aus la provinco devenas la fama persa kuracisto Abu Ubaid al-Juzjani kaj la generalo kaj politikisto Abdul Raŝid Dostum.
Potporanj
Potporanj, serbe Потпорањ, hungare Porány (porAnj) estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Porány apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Potporanj 311 homoj, (293 serboj (94 %), po 5 rumanoj kaj hungaroj; kaj aliaj).
Robert Watts (artisto)
Robert Watts estis usona artisto plej bone konata pro sia verko kiel membro de la internacia avangarda arta movado nome Fluxus. Naskiĝinta en Burlington (Iovao) la 14an de junio 1923 li iĝis Profesoro de Arto ĉe la Douglass College, Universitato Rutgers, Nov-Ĵerzejo, en 1953, posteno kiun li tenis ĝis 1984. En la 1950-aj jaroj, li estis en tre proksima kontakto kun aliaj instruistoj ĉe Rutgers kiaj Allan Kaprow, Geoffrey Hendricks kaj Roy Lichtenstein. Tio kondukis kelkajn kritikistojn postuli ke la poparto kaj la konceptarto ekis ĉe Rutgers.
Li organizis la pra-fluxuan Yam Festival, en majo de 1963 kun George Brecht, kaj estis unu el la ĉefaj protagonistoj, kun George Maciunas, ĉe SoHo, Novjorko, en artista kvartalo. Li mortis la 2an de septembro 1988 pro pulmokancero en Martins Creek, Pensilvanio.
Li estis konata ankaŭ kiel Bob Watts aŭ Doctor Bob.
Hangen-Weisheim
Hangen-Weisheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Satori Kita
Satori Kita (Osako, 1923) estas japana esperantisto kaj hajkistino kiu administris hajkan gazeton. Ŝi esperantistiĝis en 1948. Ŝi estis membro de "Moderna Hajkista Asocio". Ŝi fondis Esperantan Virinan Asocion en 1951. Ŝi kompilis en Esperanto kaj en japana diversajn verkojn. Lia rakonto "Johjoo kaj gruo", nome fabelo kaj amhistorio inter junulo kaj gru-virino (1956) estis inkludita en la antologio Japana Kvodlibeto.
Rossfeld
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Montaña de Luna
Montaña de Luna ([MonTAnja deLUna], Montaro de (valo de rivero) Luna, Luna Montaro aŭ Okcidenta Montaro) estas komarko en nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.​ Ĝi etendiĝas tra 202 391 ha kaj estas dividita en 13 municipaj teritorioj kaj foje la limaj konsideroj ne koincidas depende de la fontoj. Temas pri montara areo, kiel sugestas ties nomo. Ĝi limas norde kun Asturio. La plej ampleksaj municipoj estas Riello (235,93 km²), Villablino (228,23 km²) kaj San Emiliano (210,73 km²). Elstaras la riveroj Luna, Sil, Bernesga kaj Omaña, kaj la akvorezervejoj de Barrios de Luna, Villar de Santiago, Las Rozas kaj Selga de Ordás.
Plantklasifiko
Tamen estas multaj fakuloj, botanikistoj kaj teoriistoj kiuj ne interkonsentas. Krom la tradiciaj sistemoj (dunoma nomenklaturo kaj aliaj) estas diversaj planoj plibonigi la klasigon de la vegetaloj, inter ili la jenaj:
2304 Slavia
2304 Slavia estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ricevis la malnovan slavonan nomon "Slavia", kiu ankaŭ aludas al la SK Slavia Prago (SK Slavia Praha), fama futbala klubo de Prago.
Liberata
Wilgefortis (latine misprezentita el la vortoj "virgo" – virgulino, "fortis" – forta, do firma en la kredo) aŭ Liberata (itale: liberigita); germane Kümmernis – zorgoplenulino, hispane Librada, portugale Vilgeforte, ĉeĥe ankaŭ Svatá Starosta, estis laŭ legendo kristana sanktulino. Sed la legendo mem povis estiĝi pro neĝusta interpretado de historiaj bildigoj de Jesuo Kristo. La sanktulino estas aspektigata kiel kronita krucumita junulino kun barbo.
Detaloj
Wilgetoris laŭ tiu legendo estis filino de portugala pagana reganto. Ŝi estis taskita edziĝi kiel kristanino kun nekristana princo. Estante malkonvertiĝema ŝi ne nur promesis resti ĉasta sed krome petis Jesuon Kriston kreskigi barbon en ŝia vizaĝo kiu tute aliigis ŝin. La legendoj tiumomente diferencas ĉu ŝia patro ŝokite forpelis ŝin aŭ ĉu ŝi krucumitis de kolera patro. Kun la legendo ankaŭ kuntekstas la historio de malriĉa muzikanto al kiu ŝi ĵetis sian oran ŝuon kiel almozon dum muzikaŭskultado. Ofte oni diras ke la vera fonto legenda estas malinterpretata krucifikso (Il volto santo) en la katedralo de Luko (Italio) kie la Kristo krucumita ne prezentatas kiel suferanta sed triumfanta persono kun krono kaj faldaj vestaĵoj. Tia krucifikso malkutima en landoj nordaj de la Alpoj ŝajne vekis fantaziojn ke virgulino estis krucumita. Ankaŭ ne estis komprenita la fakto ke en Luko videblas vestita krucumito. La plej frua veneradloko estas eble Steenbergen en Nederlando kie laŭdire ankaŭ okazis mirakloj ĉi-kuntekste.
Vera kulto (festo ŝia estis la 20-a de julio) havis la unuan mencion ĉirkaŭ la jaro 1400; etendiĝo de venerado estis dum la barokaj tempoj ĝis la 18-a jarcento. En la nordo kaj okcidento de Eŭropo ĝi ĉesis en la 20-a jarcento. Por la tempo inter 1350 kaj 1848 ĉirkaŭ mil literaturaj kaj ikonografiaj atestoj disde la Malsupra Rejnlando ĝis Bohemio, disde la Balta Maro ĝis Tirolo kaj Svislando ekzistas. En Suda Eŭropo kaj en Suda Ameriko la kulto iel ĝis hodiaŭ vivas.
Clint Eastwood
Clint EASTWOOD [klint ist'ŭud] (n. 31-a de majo 1930 en Sanfrancisko, Kalifornio) estas usona reĝisoro, produktoro kaj aktoro. Post labori kiel figuranto kaj por kelkaj malgrandaj filmroloj li famiĝis pro la televidserio Rawhide (1958-66) kaj kelkaj vakeraj filmoj de la itala reĝisoro Sergio Leone.
Kvankam la nomo Clint Eastwood kutime estas asociata kun la rolo de vakero, lia kreado estas multe pli varia: Pro la filmo Bird, kiu estis omaĝo al la muzikisto Charlie Parker, Eastwood kiel reĝisoro gajnis altan prestiĝon, kaj en 1995 li surprizis la spektantaron per la filmigo de la melankolia amrakonto The bridges of Madison County.
En Usono Eastwood estas populara en la rolo de Dirty Harry, detektivo de Sanfrancisko, kiu celas sian pafilon al krimulo kaj diras "Make my day" ([mejk maj dej] - Laŭvorte: "Faru mian tagon").
Mazelov
Mazelov estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 7,5 kilometrojn nordokcidente de Lomnice nad Lužnicí, dek unu kilometrojn sudokcidente de Veselí nad Lužnicí kaj dek ok kilometrojn nordoriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie. Norde de la vilaĝo trafluas rojo Ponědražský potok.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1396.
10674 de Elía
10674 de Elía estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Duke Kahanamoku
Duke Paoa Kahinu Mokoe Hulikohola KAHANAMOKU (n. la - m. la  estis etne havaja usona konkursa naĝisto, kiu koniĝis ankaŭ kiel aktoro, policano, plaĝa flugpilkisto, kaj komercisto, kiun oni rekonas kiel tiun, kiu unue disvastigis la sporton de ondorajdado ekster Havajo.
Naĝisto
Kahanamoku gajnis kvin olimpikajn medalojn en naĝado, en la Olimpikoj de 1912 (po unu oran kaj arĝentan), 1920 (du orajn), kaj 1924 (1 arĝentan), naĝante por la usona teamo. Sed jam en 1911 li rompis mondan rekordon, naĝante 100 jardojn (91 metrojn) en 55,4 sekundoj, t.e. 4,6 sekundoj malpli da tempo ol la tiama monda rekordo. Tamen, la usona kontrolanta instanco, la Amatora Atleta Unuiĝo, rifuzis agnoski lian rekordon, asertante unue ke la juĝistoj uzis neĝustajn horloĝojn, kaj poste ke la rapidecon sendube pliigis oceanaj kurentoj. (La rekorda naĝo okazis en la sala akvo de la haveno Honolulu.)
Heredaĵo
La, okaze de la 125-a datreveno de lia naskiĝo, Google aperigis Google Doodle pri li, montrante lian vizaĝon sur ondorajdilo.
27373 Davidvernon
27373 Davidvernon estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David C. Vernon, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Western Alamance High School de Elon (Norda Karolino, Usono).
Hotar (Țețchea)
Hotar (Izsópallaga) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Țețchea.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Distrikto Letenye
La Distrikto Letenye [letenje] (hungare Letenyei járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala. Ĝi situas sur montetaro en la nordokcidenta parto de la departemento (same en la nordokcidenta parto de la lando). Pro la montetoj nur malgrandaj vilaĝetoj formiĝis.
La distrikta ĉefurbo estas Letenye, kiu estas urbo, la ceteraj 26 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 388,69 km², kie loĝas 16 413 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj. Menciindas la senlaboreco.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1970, poste la komunumoj aliĝis al la najbara distrikto. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
(108519) 2001 LF
(108519) 2001 LF estas tre malgranda, malhela terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun la Tero.
Ĝia discentra klinata orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso sed pro ĝia granda orbita klinangulo ĝi restas malproksima de Marso.
Clemens Winkler
Clemens WINKLER [klemens vinkla] (naskiĝis la 26-an de decembro, 1838, mortis la 8-an de oktobro, 1904) estis germana kemiisto.
Clemens Winkler naskiĝis en Freiberg, Saksio. Li studis kemion kaj metalurgion en sia naskiĝurbo kaj doktoriĝis en Lepsiko. Post kariero en metalurgiaj entreprenoj li en la jaro 1873 fariĝis profesoro pri neorganika kemio en la Freiberga Bergakademie, kaj de 1896 ĝis 1899 li okupis la direktoran postenon de tiu ĉi minista akademio.
Krome Winkler evoluigis la bazon de nova metodo por la produktado de sulfata acido. La kemiisto Rudolf Knietsch poste finis la laboron de Winkler kaj la nova metodo gajnis mondvastan agnoskon. Li mortis en Dresdeno.
Planta komunumo
En botaniko aŭ en biogeografio planta komunumo aŭ vegetala komunumo estas klasifiko de vegetalaj specioj karakterizita de preciza aspekto kaj fizionomio kiu, siavice, determinas karakteran pejzaĝon. Tiu fizionomio, nomita vegetaĵaro, permesas fari ĝeneralan priskribon je tre ampleksa skalo, kiu dependas de la specioj kiuj komponas la vegetalan formigon de la medio kie ili disvolviĝas. Tiuj povas esti, ekzemple: la arbaro, la manglejo, la stepo, ktp. Oni povas precizigi, en la aro de tiuj grandaj kategorioj, la vegetalajn formiĝojn pli konkretajn konstatante la ekologiajn sistemojn kiuj karakterizas ilin (arbaroj, stepoj, ktp.).
Rosteig
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Barbacena
Esperanto en Barbacena
En Barbacena okazis renkontiĝo nomita 2-a Esperanto-Konvencio - la jaro de tiu evento ĉi-tie ne notiĝis. Tute historie, post la dua mondmilito fraŭlino Yolanda de Araújo Costa ekde 1946 aperigis diversajn priesperantajn verkojn per la gazeto “Cidade de Barbacena”. Pri ceteraj informeroj rilate al la historio de la loka movado vidu la eksteran ligilon sube.
Andrzej Hałaciński
Andrzej Tadeusz Hałaciński pseŭdonomo „Rogoziński” (naskiĝis la 10-an de novembro 1891 en Skawina, mortis la 10-an de aprilo 1940 en Katin) – pola oficisto, diplomato, poeto, distriktestro, notario, aŭtoro de kantvortoj Ni, la Unua Brigado, legionano, subkolonelo de infanterio de Pola Armeo, kavaliro de la Milita Ordeno Virtuti Militari, viktimo de la soveta krimo de Katin.
Vivo
Juneco kaj porsendependa agado
Filo de Eustachy Hałaciński (librobindisto) kaj Feliksa Rogozińska. Li finis Gimnazion je la nomo al Sankta Anna en Krakovo, kaj poste en 1913 tiean Komercan Akademion.
De 1908 ĝis 1910 estis membro de la Asocio de Aktiva Batalo, de 1911 ĝis 1914 de Pola Gimnastika Societo „Sokół” (Falko), kaj de 1912 Pafista Asocio (Dua Pola Pafista Teamo). Post studoj, de 1913 ĝis 1914 unu jaron soldatservis en volontula lernejo ĉe la 16-a Regimento de Infanterio de la aŭstria-hungara armeo.
Post eksplodo de la unua mondmilito estis vokita al la aŭstria-hungara armeo, kiun tamen ne eniris kaj komence de aŭgusto 1914 aniĝis al Polaj Legioj. Oni lin direktis al la 12-a pafista kompanio en la taĉmenton de Józef Piłsudski surpostene de plotonestro. La 9-an de oktobro 1914 en Jakubowice apud Ożarów Józef Piłsudski atribuis al li gradon de subleŭtenanto, tamen la grado ne estis agnoskita de la imperiestra kaj reĝa Komandejo de Polaj Legionoj. La 28-an de aprilo 1916 estis avancita al standardisto, kaj la 1-an de novembro 1916 - al subleŭtenanto.
Poste batalis en vicoj de la 5-a Regimento de Infanterio. Decembre 1914 partoprenis batalon de Łowczówek (distrikto Tarnów). La 20-an de marto 1915 iĝis komandanto de kompanio en kompletiga bataliono n-ro 1, kaj de la 20-a de majo ĝis la 27-a de junio 1916 provizore iĝis adjutanto de la bataliono. Li ankaŭ batalis en vicoj de la 7-a Regimento de Legia Infanterio. Kun legiaj soldataroj direktiĝis orienten. Julie partoprenis batalon de Kostiuchnówka (en antaŭa distrikto de Lucko), kie, pro apartaj meritoj defende de polaj pozicioj ricevis Militan Ordenon Virtuti Militari. Post retiriĝo de legioj el la fronto, Hałaciński en 1916 finis oficiran kurson de infanterio en Baranoviĉi. Post ĵuria krizo el julio 1917 kaj malfondo de la legioj, la 1-an de septembro estis enkorpigita al aŭstria-hungara armeo kaj ektroviĝis en Tirolo, kie soldatservis en la 1-a regimento de tirolaj pafistoj. En tiu ĉi periodo verkis sian unuan tekston de la kanto sub la titolo My, Pierwsza Brygada (Ni, la Unua Brigado). El la itala fronto fuĝis la 1-an de marto 1918, forveturante al Varsovio. Rezulte de denunco, pro la dizerto estis enprizonigita ĉe la placo Saski (dum la izoliĝo daŭrigis kreadon de de vortoj al la kanto de legioj). Post akiro de libereco engaĝiĝis en agadon de la Pola Militista Organizo, kadre de kiu aktivis en areoj de Kielce kaj Radom ĝis fino de oktobro. Fine de la milito transprenis komandon de la militista areo kaj urbokomandon en Sandomierz, kie gvidis malarmigon de aŭstroj kaj organizis unuajn formiĝojn de la polaj taĉmentoj en la regiono de Sandomierz kaj Opatów. Dum sia milita agado uzis pseŭdonomon „Rogoziński”.
Rohov (distrikto Opava)
Rohov estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unuaj skribmencioj konfirmantaj ekzistadon de la vilaĝo devenas el la jaro 1349. Ekde la jaro 1676 Rohov estis posedaĵo de Karel Max Lichnovský. Ekde la jaro 1975 la vilaĝo estis administre aligita al vilaĝo Sudice, hodiaŭ ĝi estas denove memstara municipo.
Valdeobispo
Valdeobispo (Valo de la episkopo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres, regiono Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Valdeobispeños. La censita populacio en 2009 estis 761 loĝantoj.
Situo
Valdeobispo estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 351 m; je 100 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 160 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 42,1 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Limoj de la municipa teritorio
Valdeobispo limas kun:
Prahistorio
Estas arkeologiaj restaĵoj de la ŝtonepoko. La teritorio sur kiu kuŝas Valdeobispo estis uzata kiel natura vojo, jam ekde la Neolitiko, de la popoloj kiuj tiam praktikis vagan brutobredadon, kio okazis ĝis fino de la 20a jarcento.
Romia Imperio
Dum la Romia Imperio oni konstruis ŝtonŝoseon kiu ankoraŭ ie konservas sian pavimon kaj en aliaj konservas la spurojn de la ĉarradoj. Oni konstruis diversajn romiajn vilaojn en la aktuala teritorio de Valdeobispo.
En la kruciĝo de la aktualaj teritorioj de Plasencia, Valdeobispo kaj Carcaboso, oni konstruis domaron ĉe la Vía de la Plata (kie precize en 2006 estis trovata milindikilo 101), vojo kiu konektis la urbojn de Mérida kaj Asturica (Astorga). Tiu loko utilis kiel tabernae (ripozejo kaj ĉevalŝanĝejo, ĉar de tie komencas suprena deklivego).
Monumentoj
Valdeobispo havas la jenajn monumentojn:
Festoj
En Valdeobispo oni celebras la jenajn festojn:
Flacy
Flacy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 146 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Flacy etendiĝas sur 12.5 km², kaj havis 146 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 9.4 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Den Dekker, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Flacy apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Hodoş
Hodoş estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio kaj 1 en Slovenio:
Arbatskaja (stacio de Moskva metroo)
Arbatskaja (Арбатская, "de (strato) ") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejoj al linioj:
Los Barrios de Luna
Los Barrios de Luna [losBArios deLUna] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco. Los Barrios de Luna estas komprenebla etimologie kiel La Kvartaloj (novaj domaroj) de Luna. En ties teritorio estas la Akvorezervejo de Barrios de Luna.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Los Barrios de Luna, Irede de Luna, Mallo de Luna, Mora de Luna, Portilla de Luna, Sagüera de Luna kaj Vega de Caballeros, okupas totalan areon de 94,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 308 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Komerca arto
Komerca arto aŭ Reklama arto estas arto de kreivaj servoj, reference al arto kreita por komercaj celoj, ĉefe por reklamado. Komerca arto tradicie inkludas dezajnajn librojn, reklamaĵojn de diversaj produktoj, signaloj, afiŝoj, kaj aliaj montraĵoj por instigi vendadon aŭ akceptadon de produktoj, servoj aŭ ideoj.
Kapablo de komerca arto
Plej komercaj artistoj havas kapablon organizi informaron kaj konaron de fajnaj artoj, bildaj kreivoj kaj uzado de amaskomunikiloj. Komunikado estas ofte grava en tiu kampo. Kutime, la arta departemento estas relative malgranda, konsista el artaj direktoroj, eble asista direktoro, kaj malgranda stabanaro por desegno kaj produktaj laboristoj. Komercaj artistoj prilaboras varion de situacioj farante multajn aferojn en la arta mondo kiaj reklamado, ilustracio kaj animado. Komercaj artistoj havu kapablojn por mandesegno kaj pentrado, espertojn uzante grafikajn desegnojn kaj eldonado de softvaro, kaj bazan konon de reklamaj principoj. Komerca arto estas kutime farata por amasaj ekspono kaj distribuado. Komerca arto kreas vojon por montri al la homoj la produktojn aŭ servojn uzante bildon kiu povu atentigi ilin. Tio estas ĉefa sistemo por ke negocoj povu reklamadi siajn produktojn kaj servojn.
Komerca arto aplikas artajn principojn por kovri varion de kampoj. Komercaj artistoj desegnas reklamaĵojn, logoojn, afiŝojn, broŝurojn, kovrilojn, produktopakaĵojn kaj aliajn similajn artaĵojn. Ties verko estas ofte uzitaj por vendi, helpi, klarigi, rakonti kaj informi.
The Lion King
The Lion King (anglalingve por La Leona Reĝo) estas la 32-a animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 1994. Mezurata per la enspezoj en kinejoj ĝi estas la plej sukcesa klasika desegnita filmo. La ago estas pri la leonido Simba kaj pri lia malfacila serĉado de sia pozicio en la "cirklo de la vivo".
Komerca arto
Ĝenroj
Komerca arto povas inkludi multajn ĝenrojn de arto kaj kategoriojn de arta tekniko, kiaj:
The Lion King
Voĉaktoroj en la filmo estas Matthew Broderick, Jeremy Irons, James Earl Jones, Jonathan Taylor Thomas, Nathan Lane, Ernie Sabella, Moira Kelly, Robert Guillaume, Rowan Atkinson, Whoopi Goldberg, Cheech Marin, kaj Jim Cummings.
En 1997 la filmo estis adaptata al muzikteatraĵo. En 1998 kaj 2004 la daŭrigoj The Lion King II: Simba's Pride kaj The Lion King 1½ (en kelkaj landoj: The Lion King 3: Hakuna Matata) aperis.
Intrigo
La patro de Simba, Mufasa, estas la reĝo de la Fierec-Landoj. Li regas sian reĝlandon bonece kaj saĝe, kaj instruas al Simba la "cirklon de la vivo" kaj la ekvilibron, per kiu ĉiuj bestoj estas unuigataj. La pli juna frato de Mufasa, Skar, envias la rangon de sia nevo kiel heredonto kaj projektas iĝi la reĝo perforte.
Tial li alianciĝas kun tri hienoj (Ŝenzi, Banzaj kaj Ed), kiuj helpas al li. Ĉe sia unua provo por mortigi Simba-n, Skar parolas "erare" de elefanto-tombejo, sciante ke li vekas la scivolemon de la leonido. Kun sia amikino Nala, Simba eskapas de ilia gardisto Zazu, kaj iras ĉe la elefanto-tombejon. Tie, ili renkontas la hienojn. Mufasa, kiu estis informita de Zazu, savas la geleonidojn.
Ĉe la venonta provo, la hienoj de Skar igas gnu-stampedon en ravino, kien Skar logis Simba-n antaŭe. Mufasa povas savi sian filon, sed la gnuoj terigas lin. Li saltas roken kaj petas helpon de Skar. Sed tiu premis siajn krifojn en la krurojn de Mufasa, dirante : "Longe vivu la reĝo." Poste li faligas Mufasa-n kaj kaŭzas lian morton. Li diras al Simba ke la morto de Mufasa estas lia kulpo kaj kondamnas lin foriri dirante : "Forkuru! Kuru! Forkuru kaj neniam revenu!" Kiam Simba foriras despere, Skar komandas al la hienoj mortigi lin. Sed Simba povas eskapi, sen ke Skar eksciu ĝin.
La juna Simba kolapsas en la dezerto, kaj estas trovata de Timon (surikato) kaj Pumbaa (fakoĉero), kiuj instruas al li ilian vivan filozofion "Hakuna matata" (Neniuj malkvietoj). Grandiĝinte ĉe ili, Simba retrovas sian infanaĝamikinon Nala-n, kiu serĉas helpon kaŭze de la diktaturo de Skar. Ŝi petas al Simba ke li revenu kaj prenu sian pozicion kiel reĝo. Sed li ne volas, ĉar li estas feliĉa kun sia filozofio kaj pensas ke li responsas la morton de sia patro.
En tiu situacio, amiko de Mufasa, Rafiki, aperas por pruvi ke Mufasa vivas por ĉiam en Simba. La spirito de Mufasa konvinkas sian filon finfine reveni kaj iĝi la ĝusta reĝo. Do li kaj liaj amikoj venas hejmen.
Alveninte, Simba vidas la detruadon, kiun Skar kaŭzis. Li renkontas Skar-on, kiu volas ke Simba konfesu sian kulpon pri la morto de Mufasa. Skar pelĉasis Simba-n en abismon, ĝis Simba estas en la sama situacio kiel lia patro. Tiel Skar konfesas al sia nevo, ke li mortigis Mufasa-n. Furioze, Simba liberiĝas kaj devigas Skar-on diri la veron.
Sekve de tio, la leoninoj kaj la gehienoj ekbatalas, dum Skar provas fuĝi. Simba trovas lin, kaj Skar diras ke estis la kulpo de gehienoj, ke ili estas la "malamikoj", kion ili aŭdas. Skar petas Simba-n pri pardono, kaj Simba respondas la saman ion, kion lia onklo diris al li : "Kuru! Forkuru kaj neniam revenu!". Skar ekatakas Simba-n, kaj Simba povas faligi Skar-on en la abismon, kie la hienoj atendas lin.
Finfine Simba iĝas reĝo. Li havas filinon kun Nala.
Roluloj
Inter la krampoj estas la traduko de la svahila lingvo.
Muggia
Muggia - jen itale, slovene Milje, friule Mugle - estas komunumo en la pleja oriento de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Trieste, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
William Phillimore
William PHILLIMORE [filimor] (naskiĝis en novembro 1844; mortis la ) estis angla esperantisto kaj instruisto.
William Phillimore estis esperantisto de 1905. Li lernis Braille-skribon en 1910 kaj transskribis de tiu tempo multajn librojn por blinduloj, inter ili laste la verkon Tridek Jarojn en Ora Nordo por blindulo en hospitalo.
Hohenpeißenberg
Hohenpeißenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pavliŝ
Pavliŝ (Павлиш, slave Pavliš, Pavliş, Temespaulis (temeŝpauliŝ)) estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Sukerpaĉjo
Sukerpaĉjo aŭ sukerpanjo estas kromnomo por persono kiu donas monon, donacojn aŭ alian materialan rekompencon, kontraŭ sociaj rilatoj. La naturo de la rilato de la "sukerpaĉjo" kun la ricevanto de la avantaĝoj povas inkluzivi sekson aŭ esti karakterizita per intimeco, sed ĉi tio ne ĉiam estas la kazo. La paganta partio en la rilato estas kutime pli riĉa kaj pli maljuna. La rilato foje estas kromnomita sukerrendevuado.
La esprimo estis pruntita el la angla en multe nacilingvajn diskursojn, kaj estas pli ofta ol la komplementa esprimo sukerbebo, kiu priskribas la ricevanton de financaj plezuravantaĝoj. La esprimo sukerpanjo, kiu priskribas "sukerpaĉjon" de la ina sekso, ankaŭ estas uzita, sed malpli.
Laŭ datumoj de retejo uzata kiel rendevua platformo por ĉi tiu tipo de rilato, de 2015, Usono estas la lando kun la plej granda nombro de ĉi tiu tipo de rilatoj, sekvata de Kanado, Britio, Aŭstralio kaj Kolombio.
La 11-an de April, 2018, la Leĝo por la prevento de kontrabanda sekso estis pasigita en la Usona Senato, kaj kiel rezulto multaj rendevuaj retejoj kiuj funkciis en Usono por establi ĉi tiun tipon de rilato estis fermitaj.
Iuj sociologoj postulas denunci ĉi tiun fenomenon kaj trakti ĝin kiel prostituadon. Kelkaj vidas la sukerpaĉja fenomenon kiel la moderna ekvivalento de la korteganino kiu estis ofta ĝis la 19-a jarcento, kiuj estis speco de altrangaj prostituitinoj, "kun riĉaj aŭ superklasaj klientoj".
Emil Pfeffer
Emil Pfeffer (pfefer) (naskiĝis la 16-an de decembro 1891 en Krakovo, tiam Aŭstrio-Hungario, patro Adolfo, patrino Luiza Disraeli - mortis la 20-an de novembro 1965 en Montevideo, Urugvajo) estis pollingva judo, doktoro jura kaj absolvinto de filozofiaj fakultatoj (historio, geografio kaj lingvistiko).
Esperanta agado
Pfeffer estis esperantisto de frua junaĝo. Ankoraŭ 17-jara li esperantigis el la latina Amoro kaj Psiĥe de Apuleo. Poste aperis de li en libroformo Kvin prelegoj pri bakterioj de prof. Odo Bujwid; Ekonomio socia de Marchlewski, Esperanto en 10 lecionoj por poloj (laŭ Théophile Cart), Esperanta-Pola Konversacio. Tre grava estas lia esperantigo de Konturoj de la lingvonormigo en la tekniko de Eugen Wüster.
Pfeffer poligis „Die Weltsprachenfrage und Esperanto“ de Wilhelm Ostwald. De 1925 li aperigadis sisteman serion de (ĝis 1935) 9 diversaj lernolibroj, vortaroj kaj legolibroj en la viena „Tagblatt-Biblioteko“, suma disvastiĝo ĝis 1935 proks. 100.000 ekzempleroj.
Li redaktis: „Kongresa Bulteno“, Krakovo, 1912 (kun Leopold Kronenberg), „Kongresa Bulteno“, Wien, 1924 kaj la periodaĵojn „La Esperantisto“, 1919-1920, kaj „Weltsprache“ 1930-1931.
Pfeffer verkis kelkdek artikolojn literaturajn kaj prilingvajn, krome poeziaĵojn, dissemitajn en la Esperanta gazetaro. Li estis ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto. En la tempo de ĝia apero (1935) li estis vicprezidanto de Aŭstria Esperanto-Asocio.
En 1938 li elmigris al Montevideo, la ĉefurbo de Urugvajo, kie li post la milito helpis revigligi la lokan movadon (p. 486 en Esperanto en Perspektivo).
Akademio
Akademio estas asocio de kleruloj aŭ artistoj kiuj renkontiĝas por interŝanĝi ideojn, tiel nomita laŭ la Akademio de Platono.
Akademio ankaŭ estas supera kleriga instanco; kelklingve ĝi estas sinonimo por universitato, alilingve ĝi estas iom sub universitata nivelo.
Krome nomiĝas akademioj organizoj, kiuj gvidas kaj juĝas la evoluon de kelkaj lingvoj, ekz. la Franca Akademio, la Hispana Akademio kaj la Akademio de Esperanto.
La titolo Akademiano indikas la koncepton de Plenrajta Membro de arta, literatura, aŭ scienca akademio. En multaj landoj, ĝi estas honora titolo, sed en aliaj inkludas privilegiojn.
Celoj
Laŭ Tazio Carlevaro, pluraj movadoj pri planlingvo kreis komitatojn kun lingva celaro. Tiu celaro tamen varias, kaj oni povas rekoni ĝenerale tri tipojn:
b) Akademioj kun lingvo-evoluigaj celoj. Tipa ekzemplo estas la frua Ido-Akademio, kiu okupiĝis ĉefe (eĉ se ne nur) pri la lingva plibonigo de la lingvo Ido. Ofte la lingvo-esplora kaj la lingvo-evoluiga celaro povas kunesti, ekz. ĉe la intermilita Ido-Akademio, kiu fiksis la lingvo-uzon, kaj relative malmulton reformis. Analoge funkciis la Kadem Volapüka de 1889 ĝis 1892.
Provinco Farah
Farah (paŝtoe/perse فراه) estas provinco en okcidenta Afganio. La ĉefurbo de la provinco estas la samnoma urbo Farah. La plej multaj el la 488 000 loĝantoj de la provinco estas paŝtooj kaj taĝikoj respektive persoj, kiuj en la provinco perslingve nomas sin Fars. La plej parolata lingvo estas la persa (Dari), kaj aparte disvastigatas la tiel nomata dialekto Herati. La nomo Farah venas el la araba lingvo kaj signifas "-ĝojo" kaj "-festo". En la persa lingvo la vorto, kontraste al en la araba, parolatas kun malpeza sono "h" kreata en la antaŭa parto de la buŝo, ne kiel en la araba per sono kreata gorĝe, kiu preskaŭ similus al mallaŭta variaĵo de la esperanta "ĥ".
Farah limas al Irano, kaj sekve dum la regiona historio multas influoj de la irana kulturo. El historia vidpunkto la provinco estas preskaŭ neesplorata. La teritorio havas multajn kulturajn heredaĵojn el la mezepoko kaj ankaŭ aliaj historiaj epokoj. Tradicie ĝi apartenis al la pli norda provinco Herat, antaŭ ol komence de la 20-a jarcento ĝi iĝis memstara provinco. La urbo Farah do ĝis komence de la 20-a jarcento estis urbo en la nuntempa provinco Herat.
(22042) 1999 XP194
(22042) 1999 XP194 estas troja asteroido de Jupitero. Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eklezimuzikisto
Eklezimuzikisto estas muzikisto, kiu laboras en eklezia komunumo kiel orgenisto kaj/aŭ ĥorestro. Tio povas esti ĉefprofesie, kromprofesie aŭ eĉ volontule. Uzata kiel eklezia profesinomo estas ankaŭ kantoro. Ĉi tiu nomigo ekestas el la malnova eklezia tradicio inkluzive la judajn sinagogojn kaj devenas de la latina cantare „kanti“. Kantoro estis kaj estas kantisto aŭ ĉefkantanto kun apartaj liturgiaj taskoj ene de diservo aŭmeso, ekz. la psalmokantado. El tiu ĉi do ekestis la ĥordirektado kun ĉiuj taskoj de la ĥorpedagogio kiel voĉformado, probmetodaro kaj direktado, foje inkluzive la orkestro direktado. Per la kunigo de ĉiuj agadoj (orgenisto kaj ĥorestro aŭ en la muzika pedagogio) ekestis la profesio eklezimuzikisto. Separo de ambaŭ postenoj „orgenisto“ kaj „ĥorestro“, kiu estas kutima ekz. en grandaj preĝejoj en Francio, en Germanio pli maloftas.
Instruado
En Germanio la profesia kvalifikiĝo de eklezimuzikistoj klasifikiĝas laŭ kvar gradoj:
La instrukanono de ĉefprofesia eklezimuzikisto enhavas kutime la fakojn: literatura orgenludado, liturgia orgenludado, pianludado, kantado, ĥordirektado, orkestrodirektado, partiturludado, ĝeneralbasa ludado, tonmetado, aŭdinstruo, liturgiismo, himnologio, muzikologio, orgenkonstrua instruo kaj eklezia instruo.
Taskoj
Nuntempe la eklezimuziko kreskagrade ankaŭ estas la muzikpedagogo en la komunumo. Krom liturgiaj kaj artaj taskoj (ekz. direktado de koncertoj por ĥoro kaj orkestro aŭ la koncertado per orgeno) la muzikpedagogia prizorgado por amatoro en ĥoroj kaj grupoj okupas grandan parton de lia agado, kiu etendinĝas parte ĝis la porinfana ĝenerala muzikedukado en infanĝardenoj de la eklezikomunumo. Krome la edukado de krom- aŭ honorprofesiaj eklezimuzikistoj (pianluda kaj orgenluda instruo samkiel ĥordirektado) apartenas al la taskaro precipe de la ĉefprofesiaj eklezimuzikistoj.
Profesia situacio
Dum kiam ekde ĉirkaŭ 1950 precipe en Germanio okazis amleksa disfakigo de la studado (orgenistolernejoj iĝis „eklezimuzikaj lernejoj“, el eklezimuzikaj lernejoj iĝis akademioj kaj altlernejoj kun adekvate kvalifikitaj ekzamenoj), la supre menciitaj postenoj iĝis fiksitaj dungitecoj kun laŭa buĝeto por eklezimuziko. Ĉi tiu evoluo establis tiel la profesion en Germanio, alie ol en aliajn landoj, kiel protektata profesiogildo en ĉiuj artaj, liturgiaj kaj muzikpedagogiaj sferoj. Ĉi tiu tendenco ekde multaj jaroj regresas. Ja ĉiujare ekzamentitoj forlasas la altlernejojn, la okupigo de postenoj tamen reduktiĝas pro financaj kaŭzo al honorarikontraktoj kaj partaj postenoj aŭ al degradigoj de A-postenoj al B- aŭ C-postenoj aŭ ekde C- al D-postenoj. Respondmove tamen oni ankaŭ kreas novajn postenojn transregionajn (regiona kantoro, distrikta kantoro), kiuj celas la edukadon kaj prizorgadon de kromprofesiaj kaj honoroficaj orgenistoj kaj ĥorestroj samkiel projektlaboron (ekz. probado kun ĉiuj regionaj „trombonĥoroj“ por eklezia evento en la regiono).
Kelkregione (precipe por malgrandaj komunumoj) al la taskoj de eklezimuzikisto pli kaj pli aliĝas aliaj ekleziaj taskoj (administrado, junularlaboro ktp.).
Statistiko
Kvankam la eklezimuzikistaj postenoj plejparte limiĝas sur ambaŭ granda eklezioj, pro la subdivido en diferencaj landaj eklezioj samkiel episkopujoj ne eblas certigita statistiko.
Evangelaj eklezimuzikistoj en la regiono de la Evangela Eklezio en Germanio:
Listo de Romiaj diaĵoj
Lectisternium de 217 a.K.
Lectisternium estis bankedo por dioj, je kiu ili aperas kiel bildoj sidantaj sur kuŝejoj, kiel ĉeestantaj kaj partoprenantaj. Priskribante lectisternium de la Dekduaj Grandaj dioj en 217 a.K., la Aŭgustepoka historiisto Tito Livio metiss la diaĵojn en saks-ekvilibrajn parojn: Diaj maskl-inaj komplementoj kiaj tiuj, same kiel la antropomorfa influo de Greka mitologio, kontribuis al tendenco en Latina literaturo reprezenti la diojn kiel "geedzaj" paroj aŭ (kiel en la okazo de Venuso kaj Marso) geamantoj.
Eklezimuzikisto
Statistiko
En la romkatolika eklezio en Germanio komence de 2006 aktivis ĉirkaŭ 1600 ĉefprofesiaj kaj 8000 kromprofesiaj eklezimuzikstoj. En 2004 ĉirkaŭ 400 evangelaj samkiel ĉirkaŭ 300 katolikaj studentoj estis enskribitaj ĉe la ekleziaj muzikaltlernejoj. Meze de 2006 estis 392 evangelaj studentoj.
Listo de Romiaj diaĵoj
Dii Consentes
Marko Terencio Varono uzas la nomon Dii Consentes por dekdu dioj kies bildoj staris en la Roma Forumo. Ankaŭ tiuj estis metitaj laŭ ses maskl-inaj paroj. Kvankam individuaj nomoj ne estis listigitaj, oni supozas ke ili estas la diaĵoj de lectisternium. Fragmento el Kvinto Ennio, ene de kies vivodaŭro okazis la lectisternium, listigas la samajn dekdu diaĵoj laŭnome, kvankam en diferenca ordo el tiu de Livio: Juno, Vesta, Minerva, Cereso, Diana, Venuso, Marso, Merkuro, Jupitero, Neptuno, Vulkano, Apolo.
La Dii Consentes estas foje vidataj kiel la Roma ekvivalento de la Grekaj Olimpanoj. La signifo de Consentes estas ankoraŭ celo de interpretado, sed estas kutime komprenita kiel indiko ke ili formas kvazaŭ konsilantaron aŭ konsenton de gedioj.
La Combe (stacidomo)
La Combe estas fervoja stacidomo en Montfaucon, Svislando.
Nathaniel G. Lew
Nathaniel Geoffrey LEW estas la aŭtoro de planlingvo Bendeh. Li estas asistanta profesoro de muziko en la Departmento de Belaj Artoj ĉe Saint Michael's College en Colchester, Vermonto, tie li instruas muzikan historion, muzikan teorion, kaj aliajn studobjektojn, kaj gividas la "college Chorale and Chamber Singers".
Prof. Lew ricevis sian doktoran titolon en Muzikologio de la Muzika Departmento de la University of California, Berkeley.
Sucre (Sucre)
Sucre, Sukre aŭ Sukreo estas municipo de Kolombio, situanta sude de la departemento samnoma, norde de la lando (subregiono La Mojana). La setlejo estis fondita de Jerónimo de Bombanti en 1799. Antaŭ oni nomis ĝin Boca de la Granadina ĝis en 1849 ricevis sian aktualan nomon. Ĝi havas 21.716 loĝantojn
Gabriel García Márquez loĝis tie kiam lia avo, kun kiu li estis loĝinta, mortiĝis en 1936, kiam Gabriel estis okjaraĝa. Pro la blindeco de sia avino, li iris loĝi kun siaj gepatroj en Sucre, kie lia patro laboris kiel apotekisto. Lia infanaĝo estas rakontita en siaj memoroj Vivir para contarla.
Stacio Dome-mae Chiyozaki
Stacio Dome-mae Chiyozaki (japane: ドーム前千代崎駅 [Dōmu-mae Ĉijozaki-eki], angle: Dome-mae Chiyozaki Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nishi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin-Namba kaj 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Nagahori-Tsurumiryokuchi.
Walter Glover Phipps
Walter Glover PHIPPS [fips] (naskiĝis la en Cheltenham; mortinta en 1945 ) estis angla esperantisto kaj komizo. Li estis sekretario de la Cheltenhama Esperanto-grupo de 1913 ĝis 1926 kaj delegito de UEA de 1914 ĝis 1930.
Rothau
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco, loke ankaŭ literumata Rôte, Ronte (Patois) aŭ Ruudöi) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Volkenroda (abatejo)
La monaĥejo Volkenroda estas iama cisterciana klostro en la samnoma parto de la komunumo Körner en Turingio (Germanio). De tie ĉi ekas la Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda.
Historio
En Mühlhausen aperis la ribelanto Thomas Müntzer kiu faris ekscitigantajn paroladojn kontraŭ la klerikaro kaj la klostroj. Post la eksplodo de la kamparana milito en la jaro 1525 la monaĥejo kvazaŭ neniiĝis. Poste oni ĝin rekonstruis provizore por likvidi ĝin finfine en 1540 laŭ la evoluo de la reformacio. Dum la Tridekjara Milito en 1641 la loko suferis aliajn detruojn. Dum la 17-a kaj la sekvanta jarcento la tuta komplekso kadukiĝis pli kaj pli. En 1802 partoj de la preĝejo estis rekonstruataj. Laŭ ŝtataj programoj en la Vajmara Respubliko la ejoj utiliĝis kiel loĝejoj. Ĝis la jaro 1968 funkciis la preĝejo kiel evangelia paroĥa preĝejo, kiam pro ruiniĝanta stato ĝi devis esti fermota. Restis nur klostromuraĵoj en formo de ringo kaj ŝtona pordego el 1574.
Rekonstruo kiel kultura kaj kleriga centro
La komencon de la 1990-aj jaroj ekzistis krom la klostraj ruinoj nur kelkaj domoj. Ekis en 1993 la registrita subtena societo "Rekonstruado Abatejo de Volkenroda" kun la celo de revivigo de monaĥejaj tradicioj. Ekde 1994 responsis tie la Jesuo-Kongregacio el Gnadenthal (Hünfelden/Heslando) instalonte spiritan komunumon. Ĉiutage estas farataj brevieraj preĝhoroj kaj diservoj respektive diservoj kun speciala temo, ekzemple tiaj kun speciala muzika enkadrigo aŭ tiaj apartaj por motorciklistoj.
La Eŭropa Unio premiis la monaĥejon per la titolo "protektota kultura heredaĵo de eŭropa rango" en 1996. Oni aranĝis tie ankaŭ eŭropan junularklerigad-centron kaj gastejon.
Palmofestoprocesio en Heiligenstadt
La Palmofesto-procesio (germane: Palmsonntagsprozession) estas grandega romkatolika procesio en Heilbad Heiligenstadt, Germanio. Ĉiujare venas miloj da homoj; pro sia transregiona graveco la procesio agnoskitis en 2016 fare de UNESKO "nemateria kulturheredaĵo". En la tradicie katolika regiono Eichsfeld ĝi estas la kulmino en la kuro de la eklezia jaro.
Historio
Ĉiun palmofeston videblas granda procesio da fideluloj irante tra la urbo Heiligenstadt. La origino estas verŝajne jam en la frua mezepoko. Dum Reformacio, kiam multaj heiligenstadt-anoj jam estis protestantaj, ĉiuj tiaj procesioj ĉesis. Verŝajne okazis je la komenco la procesio ne dum Palmofesto sed dum Granda vendredo. En 1734 ĝi transmetitis disde Granda vendredo al la dimanĉa Palmofesto. Kiam la jezuitoj senditis fare de la princo-elektisto kaj ĉefepiskopo majenca Daniel Brendel von Homburg disde Homburg al Eichsfeld en la jaro 1575 por kontraŭreformacio, ili reenkondukis malnovajn misteriajn teatraĵojn kaj procesiojn. En 1581 kunportitis la unuan fojon iloj de la tormentado de Jesuo Kristo. Krome la jezuitoj faris scenajn procesiojn, dum kiuj pere de figuroj de super natura grandeco, tre konkrete bildiĝu la Pasiono. La nuntempe portataj statuoj estas la samaj kiel antaŭ 450 jaroj.
Akcepto
Miloj da kristanoj sekvas ĉiujare la procesion, pluse multaj flanke de la stratoj gapas kaj preĝas kaj kantas. En la jaro 1992 ĉeestis rekorda nombro da vizitantoj. Je la fino de la procesio estas beno per ero de la Sankta Kruco. Por ĉiu, kiu la unuan fojon partoprenas la procesion, temas pri tre impona travivaĵo spirituala. Ankaŭ la konata verkisto Theodor Storm, kiu laboris en Heiligenstadt inter 1856 kaj 1864 kiel juĝisto ĉe tribunalo de unua instanco, impresitis per la procesio. Tio relegeblas en lia novelo Veronika. Sen troigo konstateblas ke la heiligenstadt-a procesio estas vivega atesto de viva katolika sento en Eichsfeld. Alia tre grava eichsfeld-a pilgrimadloko estis kaj estas sendube Klüschen Hagis.
Eksteraj ligiloj
Heilbad Heiligenstadt
Daniel-Henry Kahnweiler
Li edukiĝis en familio de artokomercistoj kaj bursistoj. Li estis inter la unuaj kiuj agnoskis la gravon kaj belecon de Les Demoiselles d'Avignon de Picasso kaj tuj deziris aĉeti ĝin kun ĉiuj el la verkoj de Picasso. En sia galerio, Kahnweiler subtenis multajn el la grandaj tiamaj artistoj kiu trovis sin mem sen taŭga agnosko kaj malmulta aŭ nenia intereso inter kolektantoj. Dekomencaj aĉetoj estis verkoj de Kees van Dongen, André Derain, André Masson, Fernand Léger, Georges Braque, Juan Gris, Maurice de Vlaminck kaj kelkaj aliaj artistoj de tiu sama generacio. Por uzi siajn proprajn vortojn, Kahnweiler deziris "defendi" grandajn artistojn, sed nur tiujn kiuj ne havis komercistojn kaj rpi kies talentoj li estis konvinkita. Pli ol ekspozicii gravajn verkojn de jam establitaj artistoj el la pasinteco kaj la nuntempo, Kahnweiler promociis la burĝonajn artistojn kiel André Derain, Kees van Dongen, Fernand Léger, Juan Gris, Maurice de Vlaminck kaj kelkaj aliaj kiuj estis venintaj el la tuta mondo por loĝi kaj labori en Montparnasse tiam.
Jean de Florette
Rakonto
La maljuna César, alnomata "Le Papet", kaj lia nevo Ugolin estas la lastaj membroj de potenca kaj riĉa kamparana familio, la Soubeyran-anoj.
An Jung-geun
An Jung-geun (안중근, ), naskiĝis la 2-an de septembro 1879; mortis la 26-an de marto 1910; baptonomo: Tomaso) estis korea naciisto kaj aktivulo por la sendependeco de Koreio kaj tut-aziano.
La 26-an de oktobro 1909, li murdis princon Ito Hirobumi, kiu estis kvarfoje ĉefministro de Japanio, eksa 韓国統監府 (kankoku tōkanfu?) kaj iama prezidanto de la Sūmicu-in (jap. 枢密院) de Japanio, kiu sekve de la subskribo de la japan–korea traktato de 1905, portis Koreion al la preskaŭa aneksado fare de Japanio. An ricevis de la sudkorea registaro en 1962 postmorte la premion "Ordono de Merito por Nacia Konstruado", la plej prestiĝa civila ordeno en la respubliko de Koreio, pro sia strebado al la korea sendependeco.
Biografio
An naskiĝis la 2-an de septembro 1879, en Heĝu, Hwanghae-do, kiel la unua filo de An Tae-Hun (안태훈; 安泰勳) kaj Jo Maria (조성녀; 趙姓女), de la familio de la gento Sunheung An (순흥안씨; 順興安氏). Lia infanaĝa nomo estis An Eung-chil (안응칠; 安應七; [ɯŋtɕʰil]). Kiel knabo, li lernis ĉinan literaturon kaj okcidentajn sciencojn, sed estis pli interesita en militaj artoj. Kim Koo (김구; 金九), estonta gvidanto de la korea sendependeca movado kiu trovis rifuĝon en la domo de An Tae-Hun tiutempe, skribis ke juna An Jung-geun estis elita pafisto, kiu ŝatis legi librojn kaj havis fortan karismon.
Je la aĝo de 16, An eniris la katolikan eklezion kune kun sia patro An Tae-Hun (안태훈; 安泰勳), kie li ricevis sian personan nomon "Thomas" (토마스) el la franca katolika pastro Vilhelmo (korea nomo, Hong Seok-ku; 홍석구; 洪錫九) kaj kie li lernis la francan. Dum li devis fuĝi pro la japanoj, An trovis rifuĝejon en Koreio kune kun tiu pastro kiu kaŝis lin en sia preĝejo dum pluraj monatoj. La pastro instigis lin legi la Biblion kaj havis serion de diskutoj kun li. An daŭrigis kredi en katolikismo ĝis sia morto, ĉar en la lasta letero al sia edzino li demandis ke lia filo fariĝu pastro.