cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tobaoj
La Tobaoj aŭ kom ([kóm]), qom ([kóm], neniam [kuóm]) aŭ tobas (el pejorativa an-nomo gvarania, tová: ‘vizaĝo, frunto’) estas etno de la grupo de la pampanoj kiu loĝas en el Centra Ĉako. Ĉirkaŭ la 16a jarcento ili ekloĝis en granda parto de la norda Argentina ĉe la teritorioj de la aktualaj provincoj Salta, Ĉako, Santiago del Estero kaj Formosa kaj en la provinco Granda Ĉako en la sudoriento de la aktuala bolivia Tariŝio. Nuntempe multaj, persekutitaj de malriĉeco en siaj ruraj prazonoj, venas al ĉeurboj, ekzemple Orán, Salta, Tartagal, Resistencia, Ĉarata, Formosa, Rosario ktp.
En 2007, la ĉefaj grupoj de tiu popolo troviĝas en la orienta Tariŝio (en Bolivio), en la okcidento de la provinco Formosa, la centro kaj oriento de la provinco Ĉako kaj la nordo de la provinco Santa Fe (en Argentino) kaj en la Norda Ĉako (en Paragvajo). En Argentino ili estas ĉirkaŭ 69 462 (59 800 parolantoj de la lingvo), 146 en Bolivio kaj 700 en Paragvajo. En la okcidento de la provinco Formosa ili miksiĝis kun la pilagaoj, nome tobaoj-pilagaoj.
Pietro Cataldi
Pietro Antonio Cataldi [Kataldi] (n. 15-a de aprilo 1548 en Bologna; m. 11-a de februaro 1626 en Bologna) estis itala matematikisto.
Cataldi lekciis 1569/70 ĉe la akademio de artoj de Florenco, matematiko ĉe la universitato Perugia kaj ekde 1572 ĉe la tiea akademio de artoj, ekde 1584 en Bologna (verŝajne ankaŭ ĉe la akademio de artoj).
En 1613 Pietro Cataldi publikigis libron (it:Trattato del modo brevissimo.), en kiu unuafoje estis menciataj ĉenfrakcioj. Li eldonis en 1620, 1625 kaj 1626 la verkojn de Eŭklido [Ευκλείδης] kaj publikigis en 1603 traktadon, en kiu li erare opiniis, ke li estus pruvinta la aksiomon pri paralelaĵoj.
Literaturo
Gottwald, Illgauds, Schlote; (de:) Lexikon bedeutender Mathematiker, 1990
15890 Prachatice
15890 Prachatice estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sudbohemia urbo Prachatice, kiu komencis kiel malgranda setlejo sur la Ora Vojo (Zlatá stezka), kiu havis la rajtojn vendi salon de Passau. La hodiaŭa Prachatice, fondita en la 14-a jarcento, estas superita de la gotika Preĝejo Sankta Jakobo.
Vladimir Lisin
Vladimir Lisin (Владимир Сергеевич Лисин; naskiĝis la en Ivanovo) estas rusia metalurgo kaj entreprenisto, unu el la plej riĉaj homoj de la mondo. Li posedas grandan parton de akcioj de Novolipecka Metalurgia Kombinato.
Ferenc Salamon
SALAMON Ferenc (ŝalamon) estis hungara publicisto, historiisto, universitata profesoro, ano de la Hungara Scienca Akademio naskita en Déva la 29-an de aŭgusto 1825 kaj mortinta Budapest la 9-an de oktobro 1892.
Pernersdorf
Pernersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Hollabrunn. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Armavia
Armavia (Արմավիա) estis flugentrepreno en 1996–2013, kiu funkciis kiel la flagkompanio de Armenio, kun sidejo kaj oficejo ĉe la Internacia Flughaveno Zvartnoco en Zvartnoco, Armenio, ĉe Erevano. Ĝi funkciigis internaciajn pasaĝerajn servojn el Erevano al celoj en Eŭropo kaj Azio. Ties ĉefa bazo estis la Internacia Flughaveno Zvartnoco. Ĝi ĉesis funkcii en 1a de Aprilo 2013.
Ferenc Salamon
Biografio
Ferenc Salamon studis en Nagyenyed. En 1848 li iĝis soldato, pli poste li instruis surdomutulojn en Nagyvárad, ekde 1854 li estis instruisto en Nagykőrös. En 1856 li translokiĝis Budapeŝton kaj iĝis ĵurnalisto ĉe Magyar Hírlap, pli poste Pesti Napló. Li estis adepto de la interkonsentiĝo kun Aŭstrujo. Ekde 1867 li redaktis la oficialan bultenon Budapesti Közlöny. Ekde 1870 ĝis sia morto li estis profesoro pri historio en la universitato de Pest. En 1860 li iĝis membro de Societo Kisfaludy.
Vladimir Lisin
Li verkis kelkajn librojn pri metalurgio.
1374
En la jaro 1374 post Kristo okazis, interalie:
Selknamoj
La selknamoj, selk'namoj aŭ ŝelknamoj —nomo kiun uzis la aonikenkoj— aŭ onas (onaoj) —nomo kiu devenas el jagana lingvo— estis popolo de indianoj loĝanta en la nordo de la Granda Insulo de Fajrolando, en la suda pinto de la amerika kontinento. Origine, ili estis nomadaj, ĉasistoj-kolektistoj. Eble tiu etno estas reprezentata nur de descendaj mestizoj, kiuj post procezo de trakulturigo funkcianta dum pli ol unu jarcento, troviĝas senkulturigitaj komplete.
Selknama lingvo aŭ ona (literumita ankaŭ: shelk'nam, selknam, shilk'nam) estas aŭ estis lingvo de la sudo de la Ĉona lingvaro kiu estis parolata de la selknamoj aŭ onas en la Granda Insulo de Fajrolando.
Woo Seung-jae
Woo Seung-jae (naskiĝis la 26-an de julio 1987) – sudkorea luktisto de klasik-stila lukto. Bronza medalisto de monda ĉampionado en 2013. Gajninto de arĝenta medalo en ĉampioneco de Azio en 2010 kaj la bronza en 2012. La kvara en Monda Pokalo en 2013; la kvina en 2012. La tria en armea mondĉampioneco en 2008.
Bibliografio
Atingoj ĉe Foeldeak.com
Mondo de miniaturoj Miniuni
Mondo de miniaturoj Miniuni estas allogaĵo por infanoj kaj plenkreskuloj situanta en Nigra herbejo en Ostrava. Tio estas areo por miniaturaj modeloj. Sur 1,5 ha da areo oni povas ekvidi pli ol 20 modelojn de signifaj konstruaĵoj de eŭropaj urboj en mezurunuo 1:25 kun dominaĵo de 12 metroj alta Eiffel-turo kaj unika kolekto de modeloj de sep mirakloj en la mondo. Plu oni povas vidi ĉi tie fervojajn liniojn kun trajnetoj kaj akvovojn kun vaporŝipo. Interesaĵo estas paperaj modeloj de 50 mondaj urboj kun iliaj originaj nubskrapuloj kaj ĉiuj detaloj en mezurunuo 1:2000. Por vizitantoj estas preparitaj pluaj atraktoj kiel infanludejo; amuzigaj klerigaj kaj teknikaj programoj kaj tagoj de unuopaj urboj kaj ŝtatoj de EU. La modeloj kaj la atraktaĵoj estas plenigataj. En la areo estas ankaŭ restoracio.
La areo estis en la jaro 2020 likvidita.
La Bruguière
(jen france, okcitane La Bruguièira) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Kalvinana preĝejo (Sátoraljaújhely)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento en Sátoraljaújhely (Hungario).
Historio
La unua mencio pri protestanta predikisto en tiu loĝloko okazis en 1522. En fino de la jarcento la protestantoj jam vivis plimulte kaj ili uzis la katolikan kirkon. Depost fino de la turka erao la kontraŭreformacio reakiris ĝin. La kalvinanoj povis konstrui propran kirkon nur depost nova leĝo el 1781. La preĝejo estis konstruita inter 1784-1789. Ferenc Kazinczy estis zorganto ĉi tie inter 1814-1818. La orgeno ekfunkciis en la 1910-aj jaroj. En 1963 ŝtormo plene detruis la tegmenton. La kirko estis plene renovigita en 2002 kaj 2003.
Konstruaĵo
La preĝejo etendiĝas sola en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. En la korto estas videbla busto pri Sándor Petőfi ekde 1972. La fasado estas simetria, tamen nevidebla pro la antaŭa domo. Meze la turo havanta 2 sonorilojn nur iomete reliefas. La turpinto estas piramida. La navo havas 2 enirejojn kaj finiĝas en trapeza absido.
Île-Molène
(jen france, bretone Molenez) estas insulo kaj samnoma komunumo en Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
1055 Tynka
1055 Tynka estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeha astronomo Emil Buchar elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi estis nomita per la antaŭnomo de Tynka, patrino de la malkovrinto.
László Bánvölgyi
László Bánvölgyi [lAslo bAnvoldji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánvölgyi László estas hungara skulptisto, restaŭristo, medalisto, instruisto.
Biografio
László Bánvölgyi frekventis belartan mezlernejon en Szeged. Liaj plej gravaj instruistoj estis Mihály Fritz kaj Márton Kalmár. Li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1988. Lia majstro estis Pál Kő. Post la diplomo li translokiĝis al Szeged, kie li instruas en la menciita mezlernejo. Li ricevis premiojn inter 1986-2008, liaj kreaĵoj en konkursoj atingis la unuan lokon plurfoje inter 1993-2016. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.
Granma (provinco)
Granma estas unu el la provincoj de Kubo.
La ĉefurbo estas Bayamo. Aliaj urboj estas Manzanillo kaj Pilón. Vizitinda montara municipo estas Buey Arriba.
La provinco portas la nomon de la ŝipo Granma, uzita de la revoluciuloj (inter ili Fidel Castro kaj Che Guevara) por komenci la gerilan agadon en Kubo.
Polonghera
Polonghera estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Casalgrasso, Faule, Moretta, Murello, Pancalieri (TO) kaj Racconigi. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
-226
En la jaro 226 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Montselo
Selo inter du montoj nomiĝas la ĉirkaŭejo de la plej alte situanta punkto de (optimuma) pasejo inter ambaŭ masivoj, tio estas la plej malalte situanta vojo, super kiu oni povas transveni inter la du altaĵoj.
Tiu punkto samtempe estas la plej malalte situanta punkto de la akvodislimo inter la du montoj, do de la plej alte situanta liglinio inter ambaŭ montopintoj.
Pačín
Pačín (antaŭe Patzin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bezdružice, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 4 km okcidente de Bezdružice. Estas ĉi tie registritaj 10 adresoj. En la jaro daŭre vivis ĉi tie.
Pačín situas en katastra teritorio Zhořec u Bezdružic kun areo 7,68 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1405.
Airbus A310
La Airbus A310 estas pasaĝeraviadilo de Airbus, kiu estis ellaborita en 1983. A310 estas malgrandigita versio de Airbus A300, kiu estis la unua pasaĝeraviadilo de Airbus.
A310 estis operaciita de aerlinioj, kiuj bezonis malgrandan kaj efikan pasaĝeraviadilon por mezdistanca flugo. Aerlinioj kiel Swissair kaj Air Transat (Kanada malaltkosta aerlinio) operaciis A310.
Historio
Airbus prezentis A310 en Hanovera aerekspozicio. En 1978, Swissair kaj Lufthansa ordonis A310. La Swissair estis unua aerlinio, kiu ordonis A310 por anstataŭi McDonnell Douglas DC-9 en siaj ĉefaj Eŭropaj flugvojoj. A310 estis unue enkondukita en Swissair, en 1983. Kiel mezdistanca pasaĝeraviadilo, A310 estis operacitaj de multaj aerlinioj kiel Singapore Airlines (23) kaj Pan Am (20), Lufthansa (18) kaj KLM (10), ktp. Ankaŭ A310 estis fabrikita kiel fuelciserna aviadilo por milita celo.
Vizsoly
Vizsoly (viĵoj) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Szerencs-Hidasnémeti. Aere Encs troviĝas 12, Abaújszántó 15, Szerencs 30, Miskolc voje 55 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1215 en formo "Vislu". En 1590 tie oni presis hungaran eldonon de Biblio.
Famuloj
En Vizsoly naskiĝis ceramikisto Lipót Ács.
Lautenbach (Alzaco)
Lautenbach (jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Mezgermana lingvo
Mezgermana lingvo estas kolekto de varioj de la germana lingvo, krom altgermana kaj platgermana.
La lingva areo ampleksas proksimume la mezgermanajn federaciajn ŝtatojn de la okcidenta limo ĝis la orienta limo.
NGC 4329
NGC 4329 (aliaj indikoj — MCG -2-32-9, PGC 40212) estas galaksio en konstelacio Korvo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1257
En la jaro 1257 post Kristo okazis, interalie:
Episkopo
Kutime episkopo estas dioceza episkopo (episkopuja episkopo), la religia estro (ĉefpastro) de sia episkopujo.
Ĉefepiskopo estas pli altranga episkopo, kiu havas plurajn episkopojn sub sia rego.
Helpepiskopo estas malpli altranga episkopo, kiu senŝarĝigu la episkopujan episkopon en kelkaj laboroj, ekzemple donante la sakramenton de la konfirmacio.
Viroj kaj virinoj
Episkopo estas plej ofte viro.
La romkatolika kaj la ortodoksaj eklezioj tute forbaras virinojn de pastreco kaj episkopeco, kaj ili plie malpermesas al episkopoj esti geedziĝintaj. Tie do ne ekzistas episkopinoj, nek episkopedzinoj.
En protestantaj eklezioj, kiel anglikanaj kaj luteranaj, pastroj kaj episkopoj jam ekde la Reformacio rajtas esti geedziĝintaj, kaj en pluraj nuntempe estas egalrajta aliro de virinoj kaj viroj al pastreco kaj episkopeco. Ekzemple la Eklezio de Svedio havis sian unuan episkopedzinon, Elisabeth Didriksdotter, proksimume 1531, unuan episkopinon, Christina Odenberg, en 1997, kaj unuan ĉefepiskopinon, Antje Jackelén, en 2014.
Teréz Papp
Teréz Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Teréz, germane Therese Kilanyi estis hungara baletisto, koreografo, baletmajstro, instruisto. Ŝia familia nomvarianto estis Pap, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Kilányi Teréz kaj Kilányi Lajosné. Ŝia edzo estis Lajos Kilányi.
Biografio
Teréz Papp ricevis baletlecionojn de baletmajstro F. Crombé, poste ŝi aliĝis al Germana Teatro (Pest). Ŝi konatiĝis kun Lajos Kilányi kaj en 1846 ili geedziĝis. La geedza paro kun alia baletisto formis baletan trupeton kaj ili prezentis baletojn ne nur enlande, sed ankaŭ en Vieno, Berlino, Parizo, Londono. En 1857 ili membriĝis en de:Theater in der Josefstadt. Post morto de ŝia edzo en 1861 ŝi transprenis statuson de la edzo kaj ŝi mem estis baletmajstro du jarojn. Ŝi havis ankaŭ baletlernejon en Gumpendorf, krome ŝi estis baletmajstro en alia teatro en Vieno. Post engaĝiĝo en Berlino en la teatra jaro 1880 ĉiuj spuroj de ŝi estas perditaj.
Mohamedo la 6-a (Maroko)
Li estas la aktuala reĝo de Maroko, ekde kiam li altroniĝis en julio de 1999 post la morto de sia patro kaj antaŭulo Hasano la 2-a. Li estas la 18-a reganto de la alaŭia dinastio, kiu regas en Maroko ekde 1666 (unue sultanoj, poste reĝoj), kaj laŭ la konstitucio de Maroko ĝi posedas ankaŭ la titolon Amir al-Mu'minin (religia estro de la kredantoj). Li (kaj liaj registaroj) klopodis montri sian regadon kiel malferma kaj moderniga, krom la alproksimigo al la Eŭropa Unio. Sed male al tio kio okazas en Eŭropo, la rolo de reĝo en Maroko ankoraŭ multe distas de tio kion moderna demokratio konsideras kaj tiel lia politika povo kaj influo en la ĝeneralaj aferoj ege pezas. La respekto al la homaj rajtoj ne estas tiom kontrolata kiom en Okcidenta Eŭropo, krom estas jarcentaj problemoj ne solvitaj kiaj tiuj de malriĉeco en grandaj areoj ekzemple en Rif, la apartigo kaj duarangigo de la berbera loĝantaro, la sendependeco de Okcidenta Saharo, la subpremado de disidentoj kaj studentoj, la rajtoj de virinoj (ekzemple lia edzino ne estas reĝino), la konflikto de radikalaj islamistoj ktp.
Lia frato estas princo Moulay Rachid.
17959 Camierickson
17959 Camierickson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Camille Sara Myerchin Erickson, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Perham High School de Perham (Minesoto, Usono).
Höflein
Höflein (Heflajn) ĉe la Danubo estas katastrala komunumo (loko) de la urba komunumo Klostronovburgo, Urbo de la Interpopola Kompreniĝo (germane Klosterneuburg, Stadt der Völkerverständigung), en la federacia lando Malsupra Aŭstrio de Aŭstrio kun ĉ. 1 149 loĝantoj (en somera tempo loĝas ĉi tie pli da loĝantoj, plej parte vienanoj kun dua loĝloko).
Poŝtkodo: 3421 Telefonkodo: 02243
Vilaĝestro: Inĝ. Manfred HOFFELNER (ÖVP)
Geografio
Höflein limas en okcidento al Greifenstein (Grajfenstajn) de la katastrala komunumo St. Andrä-Wördern (St-a Andre-Werdern), en oriento al Kritzendorf (Kricendorf), en sudo al Hadersfeld (Haderzfeld) kaj en nordo trans la Danubo al Stockerau (Stokeraŭ) kaj Spillern. La areo estas 3,91 km², 2 km longa kaj 300 m larĝa. Höflein situas inter montdeklivo kaj la suda bordo de Danubo. Inter la riveregaj kilometroj 1 945,7 kaj 1 949,9 fluas Danubo tra Höflein kaj tio signifas ke Höflein situas 1 946 km for de la enfluejo Nigra Maro.
Historio
La fondiĝo de la loko okazis en la jaro 996. En ĉi tiu jaro la unuan fojon estas menciita la komunumo "Houlin". Ĝis la jaro 1938 estis Höflein memstara komunumo. Kun konstruo de "Groß Wien" (Granda Vieno) en marto 1938 estis Höflein kune kun la urbo Klostronovburgo la 26-a distrikto de Vieno. Post "Groß Wien" la 1-an de septembro 1954 fariĝis el la iamaj komunumoj Klostronovburgo, Kritzendorf, Höflein a. d. Donau, Kierling, Maria Gugging, Weidling kaj Weidlingbach la nuna urba komunumo Klostronovburgo.
Călvasăr
Călvasăr [kəlvasər] (hungare: Hidegvíz, germane: Kaltwasser) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sibiu. En 1910 ĝi havis 1 153 loĝantojn (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1296. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye). Oni aligis ĝin en 1964 al Șeica Mare.
Kastelo de Nagyvázsony
La Kastelo Nagyvázsony estas historia monumento en Hungario, en Nagyvázsony. Ĝi estas konata ankaŭ pri la iama posedanto Zichy [ziĉi].
Historio
En 1762 estis konstruita la baroka unuetaĝa kastelo fare de grafa familio Zichy. Ili nur malofte loĝis en la kastelo. Inter 1815-1820 la kastelo klasikismiĝis. Post la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon. Baldaŭ oni profitis ĝin por fremdultrafiaj celoj, ĉefe rajdantoj aŭ ĉasistoj loĝis en la kastelo. En 1997 privato aĉetis la kastelon.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola proksime al vojo inter Veszprém (urbo) kaj Tapolca. La fasado estas simetria, meze 4 altaj kolonoj tanas timpanon.
Parko
En la apuda parko ducentjaraj arboj kreskas. Oni kreis liberan lokon, kie la rajdantoj povas ekzercadi. Estas ebleco viziti la ĉirkaŭaĵon per ĉevalaj koĉeroj.
Kampara komunumo de Ekenäs
Kampara komunumo de Ekenäs estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi estas ligita al Ekenäs kaj Hanko 1977. 31-a de decembro 1976 ĝi havis 2109 loĝantojn. El ili estis plejo svedlingvaj finnlandanoj. El ĝia areo estis tero 125,8 km². Ĝi situis sur bordo de Finna Golfo. Ĝi apartenis al Uusimaa. La nura setlejo tute en la komunumo estis Österby. Vilaĝoj de la komunumo estis Alglo, Backa, Busö, Danskog, Dragsvik, Elgö (Älgö), Espingskär, Getskär, Grevö, Gullö, Hermansö, Hästö, Kopparö, Kurö, Leksvall, Nabben, Odensö, Skåldö, Sköldargård (Skällargård), Sommarö, Sundom, Tovö, Trollböle, Tvärminne, Västerby, Ängholm kaj Överby. Najbaraj komunumoj de Kampara komunumo de Ekenäs estis ekzemple Hanko, Ekenäs kaj Kampara komunumo de Karis.
Střelice
Nomon Střelice havas pluraj municipoj:
NGC 4330
NGC 4330 (aliaj indikoj — UGC 7456, IRAS12207+1138, MCG 2-32-20, VCC 630, ZWG 70.39, FGC 1423, PGC 40201) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kalvinana preĝejo (Gödöllő)
La kalvinana preĝejo estas religia historia monumento (ekde 1993) en urbo Gödöllő (Hungario).
Historio
En Gödöllő la unua kalvinisma kirko estis konstruita en 1657. Ĝi estis malkonstruita fare de Antal Grassalkovich (krongardisto) en 1744 pro konstruado de la kastelo. Li kompensis la kalvinanojn per konvena parcelo, konstrumaterialoj kaj monoj. La nova baroka preĝejo estis konsekrita jam en 1745. La turo estis pligrandigita en 1801. Ĝis 1931 la kirko estis ankaŭ loko de la luteranaj diservoj. La originaj lignaj galerioj estis ŝanĝitaj al betonoj pro la malbona stato. Dum la 2-a mondmilito bombo kaŭzis damaĝojn. En 1993 la kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ trotuaro de la ĉefplaco. Apude la kalvinana liceo funkcias. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas kun cepoforma barokeca turpinto. En akso de la turpinto 4 fenestroj troviĝas unu sub la aliaj, fine la plej malsupre la enirejo. Krom tiu sur la fasado estas po unu pli grandaj fenestroj. Interne (eĉ ekstere) la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.
Ibn al-Nafis
Ibn Nafis aŭ Ibn al-Nafis (1209-1289), kies tuta nomo estis Ala-al-din abu al-Hassan Ali ibn Abi-Hazm al-Qarshi al-Dimashqi (arabe علاء الدين أبو الحسن عليّ بن أبي حزم القرشي الدمشقي), estis araba kuracisto de la 13-a jarcento fama pro la malkovroj pri la pulma cirkulado.
En 1236 li ekloĝis en Egiptio. Tie li laboris en la hospitaloj Al-Nassri kaj Al-Mansouri, kie li estas ĉefa kuracisto (kaj estro de la personaro de la sultano). Post lia morto en 1288, lia domo, biblioteko kaj kliniko transiris al la Hospitalo Mansouriya.
Al-Risalah al-Kamilijah fil Siera al-Nabaŭijah (Traktaĵo de Kamil pri la biografio de la profeto) nomita ankaŭ Theologus Autodidactus ("Memlerninta teologo"), origine titolita (arabe الرسالة الكاملية في السيرة النبوية), kaj konata ankaŭ kiel Risālat Fādil ibn Nātiq ("La libro de Fādil ibn Nātiq"), estas teologia romano verkita de Ibn al-Nafis. Tiu verko estas unu el la unuaj arabaj romanoj, kaj povas esti konsiderata prototipa romano de scienc-fikcio, ĉar ĝi enhavas nombrajn elementojn, kaj krome ĝi estas frua ekzemplo de formadromano kaj de historio de senhoma insulo.
Marion Cotillard
Marion COTILLARD (naskiĝis  en Parizo) estas franca aktorino naskita de patrino Niseema Theillaud, komediistino kaj patro Jean-Claude Cotillard, reĝisoro.
Biografio
Ekde infanaĝo Marion banis sin en artista medio, pere de siaj gepatroj kaj ankaŭ siaj du fratoj, pli junaj ol ŝi, ĝemeloj Quentin (pentristo kaj skulptisto) kaj Guillaume (verkisto) naskiĝintaj la.
Ŝia unua teatraĵo, Y a des nounous dans le placard estis reĝisorita de ŝia kuzo Laurent.
En 1994, ŝi ricevis la unuan premion de la Konservatorio pri drama arto de Orléans.
En 2008, venas "kronigo" pro ŝia "enkorpigita" interpretado de La Môme Piaf en la filmo de Olivier Dahan.
Ŝi estas fianĉino de aktoro Guillaume Canet, kaj estas ekologia aktivulo en Greenpeace.
Komediistino
Marion Cotillard debutis per roloj en televidaj serioj kiel Highlander aŭ Extrême Limite, poste per unuaj roloj en kino, interalie en filmo La Belle Verte.
La filmo Taxi produktita de Luc Besson rivelis ŝin al la publiko. Ŝi poste estis spektebla en La Mouette, en Lisa kun Benoît Magimel kaj Jeanne Moreau.
En 2001 ŝi interpretis la duoblan ĉefan rolon de Les jolies Choses, kio havigis al ŝi nomumon al César por plej bona virina espero.
Post Taxi 3 en 2002, kie ŝi aktoris sen ebleco legi la scenaron kaj volante seniĝi je sia bildo de pupo, ŝi avertis la produktoron Luc Besson, ke ŝi ne plu volas partopreni la teamon.
En 2003, reĝisoro Tim Burton ofertis al ŝi unua rolon en lia usona filmo, Big Fish.
En 2004, ŝia rolo de Tina Lombardi en Un long dimanche de fiançailles de Jean-Pierre Jeunet havigis al ŝi César-on por plej bona aktorino en dua rolo.
En 2006, ŝi ludis rolon de Édith Piaf en la filmo de Olivier Dahan, La Môme, kie ŝia interpretado estis laŭdita de recenzo. Dum elekto de aktorino, ŝi konkuris kun Audrey Tautou, sed ŝin aktive subtenis la reĝisoro Olivier Dahan, pro kio televida firmao TF1 trionigis sian financan partoprenon. Tiu rolo havigos al ŝi multnombrajn premiojn, interalie Golden Globe, César por plej bona aktorino kaj ĉefe Oskaro de kino 2008, kiu rekompencas la aktorinon.
Muzeo de la Oranĝerio
La Muzeo de la Oranĝerio (Musée de l'Orangerie) estas artgalerio en Parizo, prezentanta verkojn de impresionistoj kaj post-impresionistoj, lokita en la Placo de la Konkordo. La muzeo montras pentraĵojn de Claude Monet, Paul Cézanne, Henri Matisse, Pablo Picasso, Pierre-Auguste Renoir, Amedeo Modigliani, André Derain, Ĥaim Sutin, Marie Laurencin, Maurice Utrillo, Paul Gauguin, Alfred Sisley, Henri Rousseau, Pierre-Auguste Renoir kaj aliaj artistoj.
La Muzeo de la Oranĝerio estas fama pro la fakto, ke ĝi havas pentraĵojn de Monet La Nimfeoj. La verko konsistas el ok partoj kaj okupas apartan ĉambron de la galerio. Oni ofte nomas ĝin la ovala ĉambro pro la foresto de anguloj. Meze estas malgranda divano por vizitantoj. La Muzeo de la Oranĝerio situas ĉe la okcidenta fino de la parko Tuileries, ne malproksime de Luvro kaj Musée d'Orsay.
La Muzeo de la Oranĝerio estas malfermita: de 9:00 al 18:00 ĉiutage krom mardo.
Abanto
La nomo Abanto povas aludi al:
Georg Friedrich Händel
Georg Friedrich HÄNDEL (naskiĝis la, en Halle ĉe Saale , kaj mortis la ) , en Anglio kutime nomata George Frideric (aŭ Frederick) Handel , estis en Germanio naskiĝinta poste angla komponisto de baroka muziko, precipe de operoj, oratorioj, himnoj kaj orgen-konĉertoj, kiu pasigis la kernon de sia kariero en Londono. Lia plej bone konata verko estas Messiah, kiu estas oratorio enmuzikiganta tekstojn el la Biblio en la King James Version. Ĝin oni kutime prezentas en Kristnasko. Li ankaŭ estis profunde influa por multaj komponistoj post si, inkluzive Haydn, Mozart kaj Betovenon.
Naskiĝinta en familio indiferenta al muziko, Handel ricevis kritikan trejnadon en Halle, Hamburgo kaj Italio antaŭ setleji en Londono en 1712; li iĝis civitanigita brita civitano en 1727. Li estis forte inflita kaj de la grandaj komponistoj de la itala Baroko kaj de la mez-germana polifonia ĥorusa tradicio.
Post dekkvin jaroj, Handel estis startinta tri komercajn operkompaniojn por havigi al la angla nobelaro per itala opero. Muzikologo Winton Dean verkis, ke liaj operoj montras ke "Handel estis ne nur granda komponisto; li estis drama genio de unua ordo." Kiam Alexander's Feast (1736) estis bone ricevita, Handel faris transiron al anglalingvaj ĥorusaj verkoj. Post lia sukceso pere de la Mesio (1742) li neniam plenumis italan operon denove. Preskaŭ blinda, kaj estinta loĝanta en Anglio dum preskaŭ kvindek jaroj, li mortiĝis en 1759, kiel respektita kaj riĉa homo. Lia funebro ricevis plenajn ŝtatajn honorojn, kaj li estis entombigita en la Abatejo Westminster en Londono.
Naskiĝinta la saman jaron kiel Johann Sebastian Bach kaj Domenico Scarlatti, Handel estis konsiderata kiel unu el la plej grandaj komponistoj de la epoko de la Baroko, kaj per verkoj kiaj Akva muziko, Muziko por la Reĝaj Piroteknikaĵoj kaj la Mesio li restis longdaŭre populara. Unu el liaj kvar kronig-himnoj, nome Zadok the Priest (1727), komponita por la kronado de Georgo la 2-a, estis ludita je ĉiu sinsekva brita kronado, tradicie dum la suverena surtronigo. Handel komponis pli ol kvardek operoj en ĉirkaŭ tridek jaroj, kaj ekde la fino de la 1960-aj jaroj, kun la remodigo de la baroka muziko kaj la apero de la historie informita muzika koncertado, la intereso por la operoj de Handel kreskiĝis.
Male ol multaj kredas nuntempe, la oratorioj de Händel ne estas eklezia muziko. Händel estis teatrodirektoro, kaj lin ĝenis du leĝoj: dum la karesmo ne estis permesite prezenti teatraĵojn, kaj eĉ dum la cetero de la jaro teatraĵo ne rajtis enhavi bibliajn personaĵojn. Por solvi la problemojn, li komponis anglalingvajn "oratoriojn" (liaj operoj estis itallingvaj) kaj ilin prezentis koncerte, sen sursceneja aktorado; do li povis kaj plenigi sian teatron ankaŭ dum la karesmo, kaj uzi la drame interesajn rolulojn de la Biblio, precipe de la Malnova Testamento.
Komencaj jaroj
Handel kaj lia patro veturis al Weissenfels por viziti ĉu la duonfrato de Handel, Carl, aŭ nevo, Georg Christian, kiu estis servante kiel servisto de la Duko Johano Adolfo la 1-a. Dum tiu vojaĝo, la juna Handel estis trenita sur orgena skabelo, kie li surprizis ĉiujn per sia ludado. Tiu ludado helpis Handel kaj la dukon konvinki lian patron permesi al li ekhavi lecionojn en muzika komponado kaj klavartekniko el Friedrich Wilhelm Zachow, nome orgenisto de la preĝejo Marienkirche de Halle. Zachow komponis muzikon por la luteranaj servoj ĉe la preĝejo, kaj el li Handel lernis pri harmonio kaj kontrapunkto, kopiante kaj analizante partiturojn, kaj akiris instruadon per hobojo, violono, klaviceno kaj orgeno. En 1698 Handel ludis por Frederiko la 1-a de Prusio kaj renkontiĝis kun Giovanni Bononcini en Berlino.
Universitato
Eble por plenumi promeson faritan al sia patro aŭ simple ĉar li vidis sin kiel "dediĉita al la liberalaj artoj," la 10an de februaro 1702 Handel aliĝis en la Universitato de Halle. Tiu universitato estis ĵus fondita. En 1694 la Elektisto de Brandenburgo Frederiko la 3-a (poste Prusia reĝo Frederiko la 1-a) estis kreinta la lernejon, ĉefe por havigi prelegejon por la juristo Christian Thomasius kiu estis ekpelita el Lepsiko pro siaj liberalaj vidpunktoj. Händel ne aliĝis al la fakultato de juro, kvankam li preskaŭ certe ĉeestis en prelegoj. Thomasius estis intelektulo kaj akademia defendanto kiu estis la unua germana akademiano kiu prelegis en germana kaj ankaŭ denuncis procesojn al supozitaj sorĉistinoj. Lang kredis, ke Thomasius instigis en Händel "respekton por la digneco kaj libro por la homa menso kaj por la solena majesto de juro," principoj kiuj kortuŝos lin kaj tenos lin en Anglio por duono da jarcento. Handel tie ankaŭ renkontiĝis kun la teologo kaj profesoro de orientaj lingvoj August Hermann Francke, kiu partikulare zorgis pri infanoj, partikulare orfoj. La orfejo kiun li fondis iĝis modelo por Germanio, kaj sendube influis la karitatajn intencojn de Handel, kiu ekzemple atribuis la rajtojn de la Messiah al Londona "Foundling Hospital".
Tuj post la komenco de sia universitata edukado, Handel (kvankam luterano mem (registroj de Marktkirche montras, ke li komuniis tie en aprilo de la jaroj 1701–03. ) en la 13a de marto 1702 akceptis la postenon de orgenisto en la Kalvinisma Katedralo en Halle, nome Domkirche, anstataŭ J.C. Leporin, por kiu li estis helpanto. Tiu posteno, kiu estis unujara provizora nomumo montris, ke la fundamenta eduko kiun li estis ricevinta el Zachow por preĝeja orgenisto kaj ĉantisto estis tre alte prestiĝa. El tio ĝi ricevis 5 talerojn jare kaj loĝejon en la kastelo de Moritzburg.
Ĉirkaŭ tiu epoko Handel interkonatiĝis kun Telemann. Estante kvar jarojn pli aĝa ol Handel, Telemann estis studante juron kaj helpante la ĉantiston Johann Kuhnau (antaŭanto de Bach en la preĝejo Thomaskirche tie). Telemann memoris kvardek jarojn poste en membiografio por la verko de Mattheson Grundlage: "La verko de la elstara Johann Kuhnau servis kiel modelo por mi en fugo kaj kontraŭpunkto; sed en dummoda melodiaj movimentoj kaj ekzamenante ilin Handel kaj mi estis konstante okupitaj, ofte vizitante unu la alian same kiel skribante leterojn."
Komponaĵoj de Halle
Kvankam Mainwaring registris, ke Handel verkis semajne estante helpanto Zachow kaj la parto de sia tasko kiel provizora orgenisto en Domkirche estis havigi taŭgan muzikon, neniu komponaĵo el lia epoko de Halle povas esti identigita. Mattheson, tamen, resumis sian opinion pri la religiaj kantatoj de Handel verkitaj en Halle: "Handel en tiuj tagoj komponis tre, tre longajn ariojn kaj tre senfinaj kantatoj kiuj, kvankam ne havantaj la propran altiron aŭ ĝustan stilon, estis perfektaj se harmonio estas koncerna."
Fruaj ĉambraj verkoj ekzistas, sed estas malfacile dati iun el ili por la epoko de Handel en Halle. Multaj historiistoj ĝis ĵuse sekvis Chrysander kaj indikis la ses trio-ajn sonatojn por du hobojoj kaj "basso continuo" kiel lia unua konata komponaĵo, supozite verkita en 1696 (kiam Handel estis nur 11-jaraĝa). Lang dubis pri tiu datado baze sur manuskripta dato de kopio (1700) kaj stilaj konsideroj. Lang verkis, ke la verkoj "montras tra la kono de la stilo de la prilaborita sonato de la Corelli skolo" kaj elstaras pro "la formala sekureco kaj la pureco de la teksturo." Hogwood konsideras la tuton de la hobojaj trio-aj sonatoj kiel falsaj kaj eĉ sugestas, ke kelkaj partoj ne povas esti luditaj per hobojo. La faktoj ke ne ekzistas aŭtentaj manuskriptaj fontoj kaj ke Handel neniam reuzis materialon el tiuj verkoj faras ties aŭtentecon dubinda. Aliaj fruaj ĉambraj verkoj estis presitaj en Amsterdamo en 1724 kiel "opus 1", sed estas maleble distingi kiuj estas fruaj verkoj en ties originala formo, pli ol postaj re-verkoj fare de Handel, ofta praktiko lia.
El Halle al Italio
En 1703 li akceptis postenon kiel violonisto kaj harpsikordisto en la orkestro de la hamburga Operejo ĉe Gänsemarkt. Tie li renkontis kun la komponistoj Johann Mattheson, Christoph Graupner kaj Reinhard Keiser. Liaj unuaj du operoj, nome Almira kaj Nero, estis produktitaj en 1705. Li produktis du aliajn operojn, nome Daphne kaj Florindo, en 1708. Estas neklara ĉu Handel dirigentis la ludadon de tiuj operoj.
Laŭ Mainwaring, en 1706 Handel veturis al Italio je invito fare de Ferdinando de' Medici. Aliaj fontoj asertas, ke Handel estis invitita de Gian Gastone de' Medici, kiun Handel estis konanta en 1703–1704 en Hamburgo. De' Medici, kiu havis grandan intereson en opero, estis klopodante fari Florencon la muzika ĉefurbo de Italio altirante la tiamajn ĉefajn talentojn. En Italio Handel renkontiĝis kun libretisto Antonio Salvi, kun kiu li poste kunlaboris. Handel foriris al Romo kaj, ĉar opero estis (portempe) malpermesita en la Papaj Ŝtatoj, komponis religian muzikon por la roma klerikaro. Lia fama Dixit Dominus (1707) estas el tiu epoko. Li komponis ankaŭ kantatojn en paŝtisma stilo por muzikaj kunsidoj en la palacoj de dukino Aurora Sanseverino (kiun Mainwaring nomis "Donna Laura") unu el la plej influaj patronoj el la Reĝlando de Napolo, kaj kardinaloj Pietro Ottoboni, Benedetto Pamphili kaj Carlo Colonna. Du oratorioj, nome La resurrezione kaj Il trionfo del tempo, estis produktita en privata ludado por Francesco Maria Marescotti Ruspoli, 1a Princo Cerveteri kaj Ottoboni en 1709 kaj 1710, respektive. Rodrigo, lia unua tut-itala opero, estis produktita en la Teatro Kokomero en Florenco en 1707. Agrippina estis por la unua fojo produktita en 1709 en la Teatro San Giovanni Grisostomo en Venecio, posedata de la familio Grimani. La opero, kun libreto de la kardinalo Vincenzo Grimani, estis ludita dum 27 noktoj sinsekve. La publiko, gapinta pro la grandiozeco kaj sublimeco de ties stilo, plaŭdis al Il caro Sassone ("la kara Sakso" – reference al la germana deveno de Handel).
Translokiĝo al Londono
In 1710, Handel iĝis Kapellmeister de la germana princo Georgo, nome Elektisto de Hanovro, kiu en 1714 iĝis la reĝo Georgo la 1-a de Granda Britio kaj Irlando. Li vizitis Anna Maria Luisa de' Medici kaj ŝian edzon en Düsseldorf survoje al Londono en 1710. El sia opero Rinaldo, bazita sur la La Gerusalemme Liberata de la itala poeto Torquato Tasso, Handel ĝuis grandan sukceson, kvankam ĝi estis komponita rapide, uzante multajn pruntojn el siaj pli fruaj italaj verkoj. Tiu verko enhavas unu el la favoritaj arioj de Handel, nome Cara sposa, amante cara, kaj la faman "Lascia ch'io pianga", Lasu la dornon, prenu la rozon.
En 1712, Handel decidis setliĝi permanente en Anglio. En la somero de 1713 li loĝis en la bieno de Mr. Mathew Andrews en Barn Elms, Surrey. Li ricevis ĉiujaran enspezon de 200 pundoj el la reĝino Anna post la komponaĵo por ŝi de la Utrecht Te Deum and Jubilate, por la unua fojo ludita en 1713.
Unu el liaj plej gravaj patronoj estis Richard Boyle, 3a Grafo de Burlington kaj 4a Grafo de Cork, juna kaj tre riĉa membro de angl-irlanda aristokrata familio. Loĝante en la domo de Lord Burlington, Handel verkis Amadigi di Gaula, nome "primagia" opero, pri savendulino, bazite sur la tragedio de Antoine Houdar de la Motte.
La koncepto de opero kiel kohera strukturo malrapide venis al la imagopovo de Handel kaj li ne komponis operojn dum kvin jaroj. En julio 1717 la verko de Handel nome Water Music estis ludita pli ol tri fojojn ĉe la riveo Tamizo por la reĝo kaj liaj gastoj. Oni diras, ke tiuj komponaĵoj helpis la reamikigon inter Handel kaj la reĝo, supozeble ĝenita pro la forlaso fare de la komponisto de lia posteno en Hanovero.
Cannons (1717–19)
En 1717 Handel iĝis privata hejmkomponisto en Cannons en Middlesex, kie li metis la angulŝtonon por siaj estontaj korusaj komponaĵoj en la Chandos Anthems (Ĉandosaj himnoj). Romain Rolland verkis, ke tiuj himnoj (aŭ Psalmoj) staris en rilato kun la oratorioj de Handel, multe en la sama maniero kiel la italaj kantatoj staras al liaj operoj: "splendaj skizoj de la pli monumentaj verkoj." Alia verko, kiun li verkis por James Brydges, 1a Duko de Chandos, nome la posedanto de Cannons, estis Acis and Galatea: dum la vivodaŭro de Handel ĝi estis lia plej ofte ludita verko. Winton Dean verkis, "la muziko haltigas la spiron kaj fuŝas la memoron".
1553
En la jaro 1553 post Kristo okazis, interalie:
Georg Friedrich Händel
Cannons (1717–19)
En 1719 la Duko de Chandos iĝis unu el la plej gravaj patronoj de la komponisto kaj ĉefaj subskribantoj por kia nova operkompanio, nome la "Royal Academy of Music" (Reĝa Akademio de Muziko), sed lia patroneco malaltiĝis post Chandos predis monon en la financa merkatveziko de la "South Sea Company", kiu eksplodis en 1720 en unu el la plej grandaj financaj katastrofoj de la historio. Handel mem investis en la borsa South Sea en 1716, kiam la prezoj estis malaltaj kaj vendis antaŭ 1720.
Reĝa Akademio de Muziko (1719–34)
En majo 1719, Thomas Pelham-Holles, 1a Duko de Newcastle-upon-Tyne, nome "Lord Chamberlain", ordonis Handel serĉi novajn kantistojn. Handel veturis al Dresdeno por viziti la ĵus konstruitan operejon. Li spektis Teofane de Antonio Lotti, kaj engaĝigis membrojn de la ludantaro por la Royal Academy of Music, fondita de grupo de aristokratoj por sekurugi al si mem konstantan liveradon de baroka opero aŭ serioza opero. Handel eble invitis John Smith, sia studenta kolego en Halle, kaj lia filon Johann Christoph Schmidt, por iĝi lia sekretario kaj kopiisto (skribisto). Ĉirkaŭ 1723 li estis translokiĝinta al Georgi-arkitektura domo en la 25a de Brook Street, kiun li lupagis por la cetero de sia vivo. Tiu domo, kie li provludis, kopiis muzikon kaj vendis enirbiletojn, estas nune la Handel-Hendrix Dom-Muzeo. En 2000, la supraj etaĝoj de la 25a de Brook Street estis luitaj al la Handel House Trust, kaj post grava restaŭrado, la Handel House Museum malfermiĝis al la publiko kun eventoprogramo de baroka muziko. Dum dek du monatoj inter 1724 kaj 1725, Handel verkis tri elstarajn kaj sukcesajn operojn, nome Giulio Cesare, Tamerlano kaj Rodelinda. La operoj de Handel enhavas multon da da capo aria, kiel Svegliatevi nel core. Post komponi Silete venti, li koncentriĝis al opero kaj ĉesis verki kantatojn. Scipio, el kiu derivas la regimenta marŝmuziko de la Britaj "Grenadier Guards", estis ludita kiel provizoraĵo, atendante la alvenon de Faustina Bordoni.
En 1727 Handel estis komisiita por verki kvar himnoj por la kroniga ceremonio de Georgo la 2-a de Britio. Unu el tiuj, Zadok the Priest, estis ludita en ĉiu kronigo de brita monarko ekde tiam. En 1728 la opero de John Gay nome The Beggar's Opera, kiu primokis la tipon de itala opero kiun Handel estis populariginta en Londono, premieris en la teatro "Lincoln's Inn Fields" kaj estis ludita dum 62 sinsekvaj fojoj, nome la plej longa ludoperiodo en la teatra historio ĝis tiu tempo. Post naŭ jaroj la Royal Academy of Music ĉesis funkcii sed Handel tuj startigis novan kompanion.
La Teatro de la Reĝino ĉe Haymarket (nune Her Majesty's Theatre), establita en 1705 de la arkitekto kaj dramaturgo John Vanbrugh, tuj iĝis operejo. Inter 1711 kaj 1739, pli ol 25 el la operoj de Handel estis premieritaj tie. En 1729 Handel iĝis kunadministranto de la teatro kun John James Heidegger.
Handel veturis al Italio por dungi novajn kantantojn kaj ankaŭ komponis sep pliajn operojn, inter ili la komedia majstroverko Partenope kaj la "primagia" opero Orlando. Post du ekonomie sukcesaj anglalingvaj oratorioj Esther kaj Deborah, li povis investi denove en la "South Sea Company". Handel reverkis sian Acis and Galatea kiu iĝis lia plej sukcesa verko ĝis tiam. Handel malsukcesis konkurenci kun la "Opera of the Nobility", kiu estis dunginta muzikistoj kiel Johann Adolph Hasse, Nicolo Porpora kaj la fama castrato Farinelli. La forta subteno fare de Frederiko, Princo de Kimrio, okazigis konfliktojn en la reĝa familio. En marto 1734 Handel komponis nuptan himnon This is the day which the Lord hath made, kaj serenadon Parnasso in Festa por la princino Anne.
Spite la problemojn kiujn la Opero de la Nobelaro estis okaziginta al li tiam, la najbarino de Handel en Brook Street, nome Mary Delany, informis pri festo al kiu ŝi invitis Handel en sian hejmon la 12an de aprilo 1734 pri kiu ŝi alportas detalojn pri la feliĉa momento kiun ili pasigis dum festeno.
Opero en Covent Garden (1734–41)
En 1733 William Capell, 3a Grafo de Essex ricevis leteron enhavantan jenon: "Handel iĝis tia arbitra princo, ke la Urbo onidiras." La stabanaro de ĉefaj investistoj esperis, ke Handel retiriĝu kiam lia kontrakto finiĝos, sed Handel tuj serĉis alian teatroon. Kunlabore kun la impresario John Rich li startis sian trian kompanion en Covent Garden Theatre. Rich refamiĝis pro siaj spektaklaj produktaĵoj. Li sugestis Handel uzi lian malgrandan koruson kaj enkonduki la dancadon de Marie Sallé, por kiu Handel komponis Terpsicore. En 1735 li enkondukis orgenkoncertetojn inter aktoj. Por la unua fojoj Handel permesis al Gioacchino Conti, kiu ne estis havinta tempon lerni sian parton, anstataŭi ariojn. Finance, Ariodante estis malsukceso, kvankam li enkondukis baletsuitojn fine de ĉiu akto. Alcina, lia lasta opero kun magia enhavo, kaj Alexander's Feast or the Power of Music bazita sur la verko de John Dryden nome Alexander's Feast (La festo de Aleksandro) estis kantita de Anna Maria Strada del Pò kaj John Beard.
En aprilo 1737, estante 52-jaraĝa, Handel ŝajne suferis koratakon kiu disebligis la uzadon de kvar fingroj de sia dekstra mano, kio malebligis lin ludi muzikon. Somere la malsano ŝajnis foje tuŝi lian komprenkapablon. Neniu esperis, ke Handel iam kapablos ludi denove. Sed ĉu la malordo estis reŭmato, koratako aŭ nerva ŝtreĉiĝo, li rekuperiĝis rimarkinde rapide. Por helpi sian rekuperon, Handel veturis al Aachen, banloko en Germanio. Dum ses semajnoj li ricevis varmajn banojn, kaj finfine li ludis orgenon por surprizita publiko. Li verkis Faramondo en decembro 1737 kaj Serse en januaro 1738. Deidamia, lia lasta opero, nome kunlaboraĵo kun Robert Darcy, 4a Grafo de Holderness, estis ludita tri fojojn en 1741. Handel lasis la opernegocon, sed li ankoraŭ atingis plian sukceson per siaj anglalingvaj oratorioj.
En 1738 li komponis muzikon por muzikhorloĝo per tuborgeno konstruita de Charles Clay; ĝi estis aĉetita de Gerrit Braamcamp kaj en 2016 estis akirita de Museum Speelklok en Utrecht.
Oratorio
Il trionfo del tempo e del disinganno, nome alegorio, la unua oratorio de Handel estis komponita en Italio en 1707, sekvita de La resurrezione en 1708 kiu uzas materialon el la Biblio. La cirkonstancoj de Esther kaj ties unua ludado, eble en 1718, estas malhela. Aliaj 12 jaroj pasis kiam agado de pirateco faris, ke li rekomencu Esther denove. Tri plej fruaj ludoj vekis tiom da intereso ke ili kondukis nature al la ideo enkonduki ilin al pli granda publiko. Poste venis Deborah, tre bunta pro la kronigaj himnoj kaj Athalia, lia unua anglalingva oratorio. En tiuj tri oratorioj Handel metis la fundamenton por la tradicia uzado de koruso kio markas siajn postajn oratoriojn. Handel aperis sekura pri si mem, pli ampleksa en sia prezentado, kaj pli diversa en sia komponarto.
En 1736 Handel produktis Alexander's Feast. John Beard aperis por la unua fojo kiel unu el la ĉefaj kantistoj de Handel kaj iĝis la permanenta tenorsoloisto por la cetero de la vivo de Handel. La peco estis granda sukceso kaj ĝi kuraĝigis Handel por fari transiron el verkado de itallingvaj operoj al anglalingvaj korusverkoj. En Saul, Handel estis kunlaboranta kun Charles Jennens kaj eksperimentante per tri trombonoj, kariljono kaj ekster-grandaj militistaj timbaloj (el la Turo de Londono), por esti certa, ke "...ĝi estos plej troa brueca". Saul kaj Israel in Egypt ambaŭ el 1739 kiel eklisto de grandaj, maturaj oratorioj, en kiuj la "da capo aria" iĝis la escepto kaj ne la regulo. Israel in Egypt konsistas el malmulto escepte korusoj, prunteprenante el Funeral Anthem for Queen Caroline. En siaj postaj verkoj Handel ŝanĝis sian tendencon. En tiuj verkoj li dediĉis pli grandan streson al la efikoj de orkestroj kaj soloistoj; la koruso estis retiritaj al la fono. L'Allegro, il Penseroso ed il Moderato havas pli distrigan karakteron; la verko estas malpeza kaj freŝa.
Dum la somero de 1741, William Cavendish, 3a Duko de Devonshire, invitis Handel al Dublino, ĉefurbo de la tiama Reĝlando Irlando, por fari koncertojn por la profito de lokaj hospitaloj. Lia Mesio estis por la unua fojo ludita en la New Music Hall de Fishamble Street la 13an de aprilo 1742, per partopreno de 26 knaboj kaj kvin viroj el la kombinitaj korusoj de la katedraloj de Sankta Patriko kaj de la "Christ Church" de Dublino. Handel retenis ekvilibron inter soloistoj kaj korusoj, kion li neniam surpasigis.
In 1747 Handel verkis sian oratorion Alexander Balus. Tiu verko estis produktita en Covent Garden Theatre en Londono, la 23an de marto 1748, kaj por la ario ''Hark! hark! He strikes the golden lyre'', Handel verkis la akompanon por mandolino, harpo, violono, violo, kaj violonĉelo. Alia el liaj anglalingvaj oratorioj, Solomon, estis por la unua fojo ludita la 17an de marto 1749 en Covent Garden Theatre. Solomon enhavas mallongan kaj koncertan instrumentan fragmenton por du hobojoj kaj kordoj en la 3a akto, konata kiel "The Arrival of the Queen of Sheba" (La alveno de la reĝino de Ŝeba.
Lastaj jaroj
En 1749 Handel komponis Music for the Royal Fireworks; 12 000 personoj ĉeestis en la unua ludado. En 1750 li aranĝis ludadon de Mesio profite al la "Foundling Hospital". La ludado estis konsiderata granda sukceso kaj estis sekvita de ĉiujaraj koncertoj kiuj pluis tra lia tuta vivo. Agnoske de lia patronado, Handel estis farita guberniestro de la Hospitalo la tagon post sia dekomenca koncerto. Li heredigis kopion de la Mesio al la institucio ricevota post sia morto. Lie engaĝiĝo kun la Foundling Hospital estas nuntempe rememorata per permanenta ekspozicio en la Londona Muzeo Foundling, kiu tenas ankaŭ la Gerald Coke Handel Collection. Aldone al la Foundling Hospital, Handel donacis ankaŭ al alia bonfara organizo kiu helpis malriĉigitajn muzikistojn kaj iliajn familiojn.