cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VIDA! science centrum
Estiĝo kaj fondo
''VIDA! science centrum'' estas realigata danke al projekto de „Moravian Science Centre Brno“. La preparoj komenciĝis en 2009. Instalinto de la projekto estis Sudmoravia Regiono, kiu petis subvencion enkadre de Operacia Programo "Esploro kaj Evoluigo por Novigoj". La subvencio estis aljuĝita kaj la 28-an de julio komenciĝis la konstruado de "VIDA! science centrum".
La inaŭguro por realigantoj kaj partneroj de la projekto la 28-an de novembro 2014, por la publiko la 1-an de decembro 2014.
Ekspozicio de VIDA! parko
Parto de la parko estas infana scienca centro por la plej etaj vizitantoj ĝis 6-jaraj. Al la programo apartenas ankaŭ regulaj spektakloj plenaj de amuzaj eksperimentoj, kiuj okazas en Teatro de Sciíenco, kaj specialaj programoj por lernejoj. En la 4-a etaĝo estas areo de 1500 m², por nedaŭraj ekpozicioj.
En ĉiu sekcio de "VIDA! science centrum" ĉeestas vidigistoj – lektoroj, ĉiĉeronoj, kiuj zorgas pri sciencaj eksperimentoj kaj helpas manipuli per la eksponaĵoj.
Pál Fejős
Pál Fejős naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Novjorko (Usono) (aliaj fontoj mencias aliajn datenojn).
Dvorníky-Včeláre
Bazaj informoj
Dvorníky-Včeláre, hungare Méhészudvarnok (mEhEsudvarnok) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Dvorníky-Včeláre situas laŭ la hungara landlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Rožňava-Košice. La lasta urbo troviĝas 37 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. Szádudvarnok (slovake Zádielske Dvorníky) estis unue menciita en la jaro 1314. En 1828 oni komputis tie 89 domojn kaj 91 homojn. Apuda vilaĝo Méhész menciiĝis en 1314 en formo "Othelek". En 1828 oni komputis en Méhész 25 domojn kaj 233 homojn. En 1910 loĝis en Szádudvarnok 442 homoj, en Méhész 125 homoj, (en ambaŭ plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Torna, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Dvorníky-Včeláre 445 homoj, (303 hungaroj, 140 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.
Leslie Bibb
Leslie BIBB (17-an de novembro 1974 en Bismarck, Norda Dakoto, Usono) estas usona aktorino kaj fotomodelo.
Karriere
Ŝi sukcesis en la modelulina konkuro en la „Oprah Winfrey Show“ en aĝo de 16 jaroj, post kio ekis ŝia landa modelkariero. Por akceli sian aktorinan karieron, ŝi studis aktoradojn dum tri jaroj en Novjorko. Post studfino, Bibb laboris kiel fotomodelo en Eŭropo, poste translokiĝis al Los Angeles. Ŝiaj fotoj aperis en la gazetoj kiel Maxim kaj FHM.
Private
Kiam Bibb aĝis 3 jarojn, mortis ŝia patro. ŝi, ŝia patrino kaj la tri pli aĝaj fratinoj translokiĝis al Richmond, Virĝinio, kie ŝi plenkreskis. Ŝi estis geedziĝanta de 2003 ĝis 2004 kun Rob Born.
(8841) 1990 EA7
(8841) 1990 EA7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Leopold Trepper
Leopold TREPPER (naskliĝis la 23-an de februaro 1904 en Neumarkt (Nowy Targ, Pollando); mortis la 28-an de decembro 1982 en Jerusalemo) estis pola komunisto, partopreninto en kontraŭstaro kaj publikisto, kun juda deveno.
Vivo
Leopold Trepper aliĝis en la 1920-aj jaroj al la neleĝa Komunista partio en Palestino, ĉar tiu estis la sola partio, en kiu egalrajtis araboj kaj judoj. Ĉar lin persekutis la britoj, li fuĝis ĉ. 1930 al Moskvo. Tie li studis kaj redaktis gazeton en la jida lingvo. Poste li - en komisio de la sovetunia sekreta servo NKVD – veturis al Bruselo kaj laboris kaŝe kiel kanada komercisto. Li organizis tie la kontraŭstaran spiongrupon Ruĝa Kapelo. Oni nomis lin la »Granda Ĉefo«.
Liaj agentoj atentigis Stalinon en printempo de 1941 pri la atendebla nazigermana armea invado. Lia homo en Tokio, Richard Sorge, sciigis, ke ne atendeblas japana invado al Sovetunio, tiel oni povas aligrupigi taĉmentojn de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. En 1942 la Ruĝa Kapelo anoncis pri la nazigermana invado de Kaŭkazio, tiel oni povis organizi la defendon de Stalingrado. Trepper en 1943 estis arestita de la nazioj, sed povis fuĝi.
Inter la jaroj 1945 kaj 1953, li estis enkarcerigita en Moskvo, ĉar Stalin timis pro lia scio pri detaloj de la germana invado. Li estis en 1954 rehabilita kaj revenis al Pollando, kie li estis eldonisto pri juda literaturo kaj gvidanto de judaj kultursocietoj.
Pro la sestaga milito en 1967, Władysław Gomułka prezentis kontraŭjudisman malam-parolon. Sekve de tio, li estis arestita, sed altrudis per malsat-striko permeson pri elveturo al Israelo. Ĉe la enterigo, Ariel Ŝaron donis al li ordenon je la ĉerko.
Alanoud Alsharekh
Alanoud Alsharekh (Alanud Alŝareĥ, العنود الشارخ) estas kuvajta aktivulino pri virinaj rajtoj kiu estas fondinta membro de Abolish 153, kampanjo kiu alvokas por haltigi honorajn mortigojn en Kuvajto. Ŝi ricevis la francan premion Nacia Ordeno de Merito kaj estis unu el la "100 plej gravaj virinoj" de BBC en 2019.
Ŝi studis anglan literaturon ĉe King's College en Londono kaj laboris kiel genra konsilistino por du UN-programoj: UN Women kaj la programo Disvolviĝo. Ŝi faris TED-prelegon en Kuvajturbo kie ŝi parolis pri sia feminista aktivismo. Alŝareĥ estas la fondanta direktoro de la Abolicii 153, kampanjo kiu rigardas finigi honorajn mortigojn en Kuvajturbo. Ŝi ankaŭ gvidas la departementon de la Arab Open University (Araba malfermita universitato). Ŝi apartenas al la konsila direktoraro de la Tutmonda Diplomatia Forumo.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samnoma artikolo en la angalingva vikipedio, listo de aŭtoroj.
Bago
Bago iam Pegu, estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la regiono Bago en Birmo.
Geografio
Bago situantas je 80 km el Jangono kaj same oriente de la delto de Iravadio.
Historio
Pegu estis fondita en la jaro 573 de du princinoj kun legendoj rilataj al Budho. Dokumento el la frua 15-a jarcento deklaras, ke Pegu estis fondita en 1276 (laŭ aliaj en 1152). La malgranda kolonio kreskis konzinue en la 14-a jarcento, ĉar la regiono fariĝis plej populara en la reĝlando. En 1369 Bago estis nomumita ĉefurbo. La urbo restis la ĉefurbo ĝis falo de la reĝlando en 1538. Intertempe portugaloj alvenis en 1519, baldaŭ ofte venis eŭropanoj por komercadi. La portugala konkero okazis en 1599, en éa sekva jaro portugalo estis elektita reĝo. La urbo estis prirabita kaj poste bruligita dum la milito inter Birmo-Siamo (1594-1605). La birma ĉefurbo translokiĝis al Ava en 1634. Bago estis rekonstruita fare de reĝo, sed tiam la rivero tranĉis la urbon for de la maro. Ĝi neniam reakiris sian antaŭan gravecon. Post la dua angla-birma milito la britoj aneksis Bago-n en 1852.
Agrikulturo
Oni okupiĝas ĉefe pri rizoj.
Evolulando
Evolulando aŭ evoluiĝanta lando estas nomata ekonomie subevoluinta, triamonda lando ne industriiĝinta. La malo de evolulando estas industrilando.
Bago
Klimato
Bago situas en tropika klimato kun influo de musono. La pluva sezono daŭras de majo ĝis oktobro.
Evolulando
Laŭ ĝenerala kompreno, evolulando estas lando, kiu havas – rilate sian ekonomian, socian kaj politikan evoluon aŭ dosvolvadon – relative malaltan staton. T.e., evolulandoj estas konsiderataj malriĉaj laŭ ĝenerala lingvouzo. Ĉu lando klasifikeblas kiel evolulando aŭ ne, dependas de la skalo, laŭ kiu la disvolvado de landoj estas mezurata (vidu la alineon evolulando).
Esprimo “evolulando”
La vorto devenas de la faklingvo kaj ĉiutaga lingvo de la disvolvopolitiko kaj estas ĝenerale akceptita. Ĝi baziĝas unuflanke sur relative malalta vortelekto, aliflanke sur nocia malprecizeco kaj ĝi estas kelkfoje ankaŭ sentata kiel eŭfemismo.
Ĝenerale akceptita difino de la esprimo evolulando - malgraŭ diversaj provoj - ne ekzistas.
Bazaj konceptoj
Por la termino “evolulando” ekzistas pluraj sinonimoj, kiel “disvolvolandoj”, “tria mondo” aŭ “kvara mondo”. Tiuj terminoj estas - same kiel “evolulando” - parte kontestataj kaj rifuzataj de iuj fakuloj. Kritikantoj de la esprimo “evolulando” argumentas ekzemple ke tio sugestas ion kio en realo kelkfoje tute ne okazas: nome evoluo. Unu el la plej prominentaj kritikantoj de tiu esprimo estas la sveda ekonomikisto Gunnar Myrdal. Ankaŭ la komunlingva esprimo "malsatlando" estas foje uzata de komunikiloj por drastigi raporton pri malsatkrizoj en evolulandoj, sen ke tiu esprimo povu baziĝi sur difino.
Ne plu uzataj estas la esprimoj “subevoluintaj landoj”, “neprogresintaj landoj” aŭ “neevoluintaj landoj”. Tiuj esprimoj aperis unue en la UN-programo de 1949, sed estas forte valorligitaj kaj povas esti sentataj de la loĝantoj de la koncernaj landoj kiel ofendaj. Pro tio ili ne estas plu uzataj de la Unuiĝinta Naciaro kaj de la Monda Banko. En kelkaj evolulandoj tamen tiaj esprimoj estas intence uzataj por emfazi la misan staton kaj por eviti eŭfemismojn.
Internaciaj kaj naciaj lingvonormigo
Internacie ne ekzistas klara lingvonormo. Tiel oni ekzemple, sekve al Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj en la jaro 1971, distingis la malplej evoluintajn landojn (angle Least Developed Countries (LLDC)) disde la malpli evoluintaj landoj (angle Less Developed Countries (LDC)). Sed ne ĉiuj UN-organizoj distingas tiujn du grupojn.
La Svisa Direktejo pri Disvolvado kaj Kunlaborado (DEZA, laŭ la germana) evitas la esprimon “evolulando” favore al la termino “partnerlandoj”.
La esprimo Nordo-Sudo kaj Okcidento
La esrpimo “Nordo-Sudo” estas pli kaj pli uzata de la evolulandoj mem. Ankaŭ la esprimo “Nord-Sud-rilatoj” estas pli kaj pli uzata anstataŭ la esprimo “disvolvopolitiko”. Ekzemple la germana Federacia Ministrejo pri Ekonomia Kulaborado kaj Disvolvado uzas tiun esprimon. Ĝi estas grandparte valorvaka, ĉar ĝi esprimas geografian situon, eĉ se evolulandoj ne troviĝas nepre sur la suda hemisfero. La samo validas reciproke por la esprimo Nordo. La esprimo Okcidento kiel sinonimo por riĉaj landoj estas geografie same malpreciza; krome ĝi estas relikto el la epoko de la malvarma milito.
Industrilandoj kaj neindustriaj landoj
Per “industrilandoj” oni provas distingi industriiĝintajn ŝtatojn disde evolulandoj, kiuj strebas al tiu stato. La historia industriigo de Eŭropo tamen ne kompareblas kun la procezoj kiuj nuntempe okazas en la evolulandoj. Krome stariĝas la problemo de atribuado al la industriigitaj eksaj socialismaj landoj. Laŭ la senco, tiujn landojn celatajn per industrilandoj oni devus nuntempe nomi “servolandoj”, se konsideri la parton de la industri- respektive servo-sektoro en la malneta nacia enspezo.
La termino Tria Mondo
Jam antaŭ la fino de la Orient-Okcident-konflikto, pli precize komence de la 1980-aj jaroj, oni postulis rezigni la terminon “Tria Mondo”. Ulrich Menzel pravigis kaj priargumentis tiun postulon en la jaro 1992 en sia libro “Fino de la Tria Mondo” (orig.: “Ende der Dritten Welt”) per la tezo, ke la Dua Mondo malaperis, kaj ke per tio jam ne povas ekzisti Tria Mondo. Multaj iamaj “Triamondo-grupoj” laŭ tio alinomis sin “Unumondo-grupoj”.
En oficiala lingvouzo la esprimo “Tria Mondo” estas nuntempe jam apenaŭ uzata. Tamen en la ĉiutaga lingvo la esprimo estas daŭre uzata.
Riĉa kaj malriĉa
La terminoj “riĉa” kaj “malriĉa” difinas nur nesufiĉe la evolustaton de lando. Ili estas pli ofte aplikataj lige kun posedaĵo de unuopaj personoj. Tiel, malriĉeco troviĝas ankaŭ en landoj kun alta averaĝa enspezo (ekzemple en Germanio aŭ Svislando kaj riĉeco en evolulandoj (ekzemple en la petroleksportaj landoj).
Strukturaj problemoj de la evolulandoj kaj iliaj kaŭzoj
Ĉefa artikolo: Disvolvoteorio, Disvolvopolitiko
Strukturaj problemoj efikas ĝenerale tra pli longa tempo kaj esprimas sin per retiĝo de certaj fenomenoj. Per strukturoj estas celataj bazaj elementoj kaj efiko-kuntekstoj, kiuj forte influas internajn okazaĵojn kaj reagmanierojn de sistemo.
Ĝenerale strukturajn problemojn de evolulandoj kaŭzas plej diversaj faktoroj. Por la kaŭzoj de tiuj strukturaj problemoj kaj por la relative malalta evolunivelo en la koncernaj landoj ekzistas multaj evoluteorioj. La plej multaj teorioj ĉe tio pli forte emfazas aŭ la endogenajn (do kaŭzitajn de la koncerna lando mem) aŭ la eksogenajn (ekstere kaŭzitajn) faktorojn. Celo de la disvolvopolitiko estas forigi tiujn strukturajn problemojn.
Strukturaj problemoj kaj ties efikokuntekstoj
Tipa por la evolulandoj estas la ofte nesufiĉa kapablo provizi la propran loĝantaron per vivnecesaj havaĵoj kaj servoj; alivorte: ebligi al ĝi homdignan vivon. En tiu kunteksto ekzemple la Monda Banko pruvis, ke la plej multaj latinamerikaj ŝtatoj jam per malgrava redistribuado de la tie disponebla riĉaĵo kapablus superi la amasan malriĉecon. Tie do temas ne pri produktproblemo, sed pri politika strukturproblemo.
Sed strukturaj problemoj ne estas nepre politikaj, sed povas ekzisti ankaŭ en aliaj kampoj (ekonomio, socio, medio ktp.). Tiel la subprovizo de la loĝantaro kondukas al malriĉeco, malsato kaj per tio al pli malalta produktivo. Tio sekvigas ankoraŭ pli malbonan provizo-situacion. Kronika subnutrado krome malhelpas (ĉefe ĉe infanoj la mensan kaj korpan evoluon. Per tio limiĝas la kapablo, per kreivo aŭ produktivo plibonigi sian propran situacion, so evolui (aŭ disvolviĝi).
Efikoj de la petrolkrizo de 1973 sur la evolulandoj
La petrolkrizo de 1973 kondukis al prezeksplodo de petrolo.
1773
1773 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1773 post Kristo okazis, interalie:
Sídlisko Ťahanovce
Sídlisko Ťahanovce estas moderna loĝkvartalo de Košice.
Situo
Sídlisko Ťahanovce etendiĝas sur ebenaĵo. La supermara alto estas 259 m, areo: 9 km². Urbocentro de Košice troviĝas pli sude.
Historio
Dum la socialismo en 1984 konstruadoj de novaj betonaj loĝdomoj komenciĝis kaj finiĝis en 1997. En 2001 loĝis en Sídlisko Ťahanovce 22 522 homoj.
Pintvostanaso
La pintvostanaso aŭ pli precize norda pintvostanaso (Anas acuta) estas birdo el la anasedoj. Temas pri amplekse loĝanta anaso kiu reproduktiĝas en nordaj areoj de Eŭropo, Azio kaj Nordameriko. Ĝi estas tre migranta kaj vintras sude de ties reprodukta teritorio ĝis la ekvatoro. Malkutime ĉe birdoj kun tioma granda teritorio, ĝi ne havas geografiajn subspeciojn, sed la eble samspecia Eatona pintvostanaso estas konsiderata aparta specio.
La pintvostanaso estas birdo de malfermaj humidejoj kiuj nestumas surgrunde, ofte je ioma distanco el akvo. Ili manĝas per plaŭdado plantomaterialon kaj aldonas malgrandajn senvertebrulojn al sia dieto dum la reprodukta sezono. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta periodo, kiam formas grandajn miksitajn arojn kun aliaj specioj de anasoj. La populacio de tiu anaso suferas pro predantoj, parazitoj kaj birdaj malsanoj. Ankaŭ homa agado, kia agrikulturo, ĉasado kaj fiŝkaptado, havis gravan influon super la populacinombroj. Tamen la ampleksa teritorio de tiu specio kaj granda populacio signifas, ke ĝi ne estas minacata tutmonde.
Taksonomio
Tiu holarktisa specio estis unuafoje priskribata de Linnaeus en sia Systema naturae de 1758 kiel Anas acuta La scienca nomo devenas el du latinaj vortoj: nome anas, signife "anaso", kaj acuta, kiu venas el la verbo acuere, signife "akrigi" aŭ “akri”; la specia nomo, kiel la komuna nomo, aludas al la akrapinta vosto de la masklo.
Ene de la granda inter Anasenoj genro Anas, la plej proksima parencoj de la Norda pintvostanaso estas aliaj pintvostanasoj, kiaj la Flavbeka pintvostanaso (A. georgica) kaj la Eatona pintvostanaso (A. eatoni). La pintvostanasoj estas foje separataj en la genro Dafila (priskribata de Stephens, 1824), aranĝo subtenita de morfologiaj, molekulaj kaj kutimaraj informoj. La fama brita ornitologo Sir Peter Scott nomigis tiun genron laŭ sia filino, nome la artistino Dafila Scott.
La Eatona pintvostanaso havas du subspeciojn, A. e. eatoni (la Kergelena pintvostanaso) de la Kergelenoj, kaj A. e. drygalskyi (la Krozeta pintvostanaso) de Krozet-Insuloj, kaj estis iam konsiderata samspecifa kun la nordhemisfera Norda pintvostanaso. La apartigo pro seksa dimorfismo estas multe malpli markata en la sudaj pintvostanasoj, kies maskla reprodukta aspekto estas simila al tiu de la ina plumaro. Malkutime ĉe specio kun tioma granda teritorio, la Norda pintvostanaso ne havas geografiajn subspeciojn se la Eatona pintvostanaso estas traktata kiel separata specio.
La invititino
La invititino (L'Invitée) estis la unua romano de Simone de Beauvoir, publikita en 1943 en la eldonejo Gallimard. Ĝi estis inspirita de la historio de la amtriopo konstituita de Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir kaj la ukrain-pola Olga Kosakiewicz.
Striknina hipofosfito
Striknina hipofosfito aŭ striknina hipofosfito estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la striknino kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo. Striknina hipofosfito posedas 21 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn, 2 nitrogenatomojn, 4 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Striknina hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
La invititino
Enhavo
Pierre kaj Françoise formis liberan paron, observita admire kaj ĵaluze de iliaj ĉirkaŭuloj. Ĉio okazas antaŭ kaj dum la komenco de la Dua Mondmilito. Françoise amikiĝis kun junulino kiu loĝas en Rouen, kaj klopodis konstrui sian estontecon: Xavière. La verkistino decidis akcepti ŝin en Parizon por helpi en ŝia gvidado. Tra sia propra libereckonduto, Xavière kondukis Françoise starigi demandojn pri sia ekzistado kaj sia rilato kun Pierre, pri la akcepto de sia libereco kaj de tiu de aliaj. La romano esploras multajn konceptojn de ekzistadismo kiaj libereco, angoro, kaj aliuleco.
Pintvostanaso
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 55 cm, havas grandan kaj sveltan korpon kun enverguro de 23.6 al 28.2 cm, longan kolon kaj tre pintan voston, kio nomigas la specion kaj per la komuna nomo kaj per la latina scienca nomo.
La masklo estas 59 al 76 cm longa kaj pezas 450 al 1360 g, kaj tiele li estas konsiderinde pli granda ol la ino, kiu estas 51 al 64 cm longa kaj pezas 454 al 1135 g. La kapo kaj kolo de la reprodukta virbirdo estas ĉokoladbrunaj, la brusto blanka; ambaŭflanke de la kolo troviĝas po longa blanka vertikala strio; la vosto estas pinta kun du longaj nigraj vostoplumoj (ĝis kvarono de la total longo de reprodukta masklo ) kiuj dumfluge aspektas kvazaŭ unusola pinglo; la dorso kaj la flankoj estas grizaj sed ĉe ŝultroj estas longaj grizaj plumoj kun nigraj centraj strioj. La suba ventro estas blankeca al flaveca kaj tre kontrasta kun la nigra suba vosto, kio havas la centrajn plumojn longajn ĝis tiom multe kiom ĝis 10 cm. Somerfine la masklo (eklipsa plumaro) similas al la inbirdo, sed plutenas la masklan subflugilan bildon kaj longajn grizajn ŝultroplumojn. Ankaŭ la junbirdoj similas al la inbirdo, sed ilia dorso estas pli malhela, estas malpli makulecaj kaj havas pli senkoloran brunan speguleton kun pli mallarĝa bordo.
Rapidaj kaj graciaj flugantoj, la Pintvostanaso estas dotata per longaj flugiloj, malgrandaj kapoj, kaj longaj koloj kiuj aspektas aerodinamikaj. Ambaŭ seksoj havas bluecan al blugrizajn bekojn kaj blugrizajn al grizajn krurojn kaj piedojn. La masklo estas pli rimarkinda, kaj havas kiel distingilo tiun fajnan blankan strion ambaŭflanke de la kolo.
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. La ina plumaro estas pli subtila, makuleca kaj eluzita, kun senkoloraj helbrunaj plumoj similaj al tiuj de aliaj inoj de la plaŭdanasoj kaj kun pli uniforme grizbruna kapo. Ŝia pinteca vosto estas malpli longa ol tiu de la masklo kaj ŝi estas facile identigita pro sia formo, longa kolo kaj longa pli griza beko. Krome inoj elsendas akran descendan kvakadon kaj raŭkaĵon dum ekflugo, dum la masklo flutecan fajfon kvazaŭ de Kreko.
Dumfluge la masklo montras nigran speguleton borde je blanko malantaŭen kaj palruĝecan antaŭe, dum la ina speguleto estas malhelbruna borde je blanko, mallarĝe ĉe la antaŭa bordo sed tre elstare malantaŭe, videbla je distanco de 1600 m.
Distribuado kaj habitato
La Norda pintvostanaso estis foje nomata la "nomadoj el la ĉieloj" pro siaj ampleksaj migroteritorioj. Tiu membro de la grupo de la plaŭdanasoj reproduktiĝas en nordaj areoj de Eŭrazio suden ĝis ĉirkaŭ Pollando kaj Mongolio, kaj en Kanado, Alasko kaj Usona Mez-Okcidento. Ili vintras ĉefe sude de sia reprodukta teritorio, kaj atingas preskaŭ ekvatoron en Panamo, norda subsahara Afriko kaj tropika Suda Azio. Malgrandaj nombroj migras al insuloj de Pacifiko, ĉefe Havajo, kie kelkaj centoj da birdoj vintras en la ĉefaj insuloj ĉe neprofundaj humidejoj kaj inundas agrikulturajn habitatojn. Okazas ankaŭ transoceanaj migradoj: nome birdo kaptata kaj ringata en Labradoro, Kanado, estis mortpafita de ĉasisto en Anglio post naŭ tagoj, kaj birdoj ringitaj en Japanio estis rekuperitaj el almenaŭ ses usonaj subŝtatoj oriente de Utaho kaj Misisipio. En partoj de la teritorio, kiaj Britio kaj nordokcidenta Usono, la Pintvostanaso estas la tutan jaron.
La reprodukta habitato de la Norda pintvostanaso estas malfermaj nearbaraj humidejoj, kiaj humidaj herbejoj, lagobordoj aŭ tundro. Vintre ili uzas pli ampleksan gamon de malfermaj habitatoj, kiaj ŝirmaj estuaroj, salecaj marĉoj kaj ĉemarbordaj lagunoj. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta sezono kaj formas tre grandajn arojn kun aliaj anasoj.
Kutimaro
Ĝi vivas proksime al bordoj de flukonstantaj akvoj, kie ili nestas inter sablodunoj.
La Pintvostanaso bone piediras surtere, kaj naĝas lerte.
Ĝi havas tre rapidan flugmanieron, per flugiloj iom malantaŭen, pli ol rektaj for el la korpo kiel ĉe aliaj anasoj.
Reproduktado
Ambaŭ seksoj atingas seksan maturecon post unu jaro. La masklo plenumas pariĝadan ceremonion naĝante ĉe la ino kaj havante la kapon subigita kaj la voston levita, konatante fajfanta. Se estas grupo de maskloj, ili persekutas la inon dumfluge ĝis kiam restas nur unu masklo. La ino prepariĝas por la kopulacio, kiu okazas surakve, subigante sian korpon; la masklo tiam skuas sian kapon supren kaj suben kaj supreniras la inon, prenante la plumojn de ŝia nuko en sia beko. Post kopulacio, li levas siajn kapon kaj dorson kaj fajfas.
La reprodukta sezono daŭras inter aprilo kaj junio, kaj la nesto estas konstruata surgrunde kaj kaŝata inter vegetaĵaro en seka loko, ofte je ioma distanco el akvo. Ĝi estas neprofunda skrapaĵo surgrunda kovrata per plantomaterialo kaj lanugo. La ino demetas 7 al 9 kremokolorajn ovojn po unu tage; la ovoj estas 55 al 38 mm kaj pezas 45 g, el kio 7 % estas konko. Se predantoj detruas la unuan ovaron, la ino povas produkti anstataŭan ovodemetadon tiom malfrue kiom ĝis fino de julio.
Nur la ino kovas la ovojn dum 22 al 24 tagoj antaŭ eloviĝo. La frumaturaj lanugaj idoj estas tiam lasataj de la ino ĉe plej proksima akvejo, kie ili manĝas mortintajn insektojn sur la akva surfaco. La idoj ekflugas 46 al 47 tagojn post eloviĝo, sed restas ĉe la ino ĝis kiam ŝi kompletis sian plumoŝanĝadon.
Ĉirkaŭ tri kvaronoj el idoj vivas sufiĉe longe por ekflugo, sed ne pli da duono el tiuj survivas sufiĉe longe por reproduktiĝi. Maksimuma registrita aĝo estas 27 jaroj kaj 5 monatoj ĉe nederlanda birdo, sed la averaĝa vivodaŭro por naturaj birdoj estas multe pli mallonga ol tio, kaj plej verŝajne simila al tiu de aliaj naturaj anasoj, kiaj la Platbeka anaso, tio estas nur ĉirkaŭ du jaroj.
Manĝo
La Pintvostanaso manĝas per plaŭdado kaj kapomerĝe en neprofunda akvo plantomanĝon ĉefe vespere aŭ nokte, kaj tiele ĝi pasas multe de la tago ripoze. Ties longa kolo permesas ĝin preni manĝerojn el la fundo de akvejoj ĝis 30 cm, kio estas ekster la atingo de aliaj plaŭdanasoj kiaj la Platbeka anaso.
La vintra dieto estas ĉefe plantomaterialo inklude semojn kaj rizomojn de akvaj plantoj, sed la Pintvostanaso foje manĝas radikojn, grenon kaj aliajn semojn en kampoj, kvankam malpli ofte ol aliaj anasoj de la genro Anas. Dum la reprodukta sezono, tiu birdo manĝas ĉefe senvertebrulojn, inklude akvajn insektojn, moluskojn kaj krustulojn.
Sano
Nestoj kaj idoj de Pintvostanasoj estas vundeblaj al predado fare de mamuloj, kiaj vulpoj kaj meloj, kaj birdoj kiaj mevoj, korvoj kaj pigoj. Plenkreskuloj povas ekflugi por eviti surterajn predantojn, sed reproduktantaj inoj partikulare povas esti surprizataj de grandaj karnovoruloj kiaj linkoj. Grandaj rabobirdoj, kiaj la Akcipitro, kaptas anasojn surgrunde, kaj kelkaj falkoj, inklude la Ĉasfalkon, havas rapidecon kaj povon por kapti flugantajn birdojn.
Tiu specio povas esti hejmo al gamo de parazitoj kiaj Cryptosporidium, Giardia lamblia, Cestoda, sangoparazitoj kaj eksternaj plumopedikoj,   kaj ĝi povas suferi ankaŭ aliajn birdomalsanojn. Ĝi estas ofte la ĉefa specio kun plej alta mortindico ĉe okazaĵoj kiaj birda botulismo kaj birda ĥolero, kaj povas ankaŭ esti infektata de la Birda gripo ekzemple de la branĉo H5N1 kiu estas ege patogenika kaj foje infektas eĉ homojn.
La preferata habitato de tiu specio en neprofunda akvo estas nature suferebla de problemoj kiaj sekego aŭ invado de vegetaĵaro, sed la habitato de tiu anaso povus esti pli kaj pli minacata pro la klimata ŝanĝo. Populacioj suferas ankaŭ pro konverto de humidejoj kaj herbejoj al plugeblaj teroj, malhavigante tiun anason el manĝ- kaj nest-areoj. Printempa plantado signifas ke multaj nestoj de tiu frureproduktanta anaso povas esti detruitaj pro farmagado, kaj kanada studo montris, ke pli da duono de la studitaj nestoj estis detruita de agrikulturaj laboroj kia plugado kaj erpilado.
Ĉasado per plumba pafo, kun uzado de plumbaj plonĝiloj ĉe fiŝhokado, estis identigita kiel ĉefa kaŭzo de plumbovenenado ĉe akvobirdoj, kiuj ofte manĝas ĉe la fundo de lagoj kaj humidejoj kie akumuliĝas plumbopafaĵoj. Hispana studo montris, ke la Norda pintvostanaso kaj la Brunkapa anaso estis la specioj kun plej altaj niveloj de ingestado de plumbopafaĵoj, pli altaj ol ĉe nordaj landoj de migrovojoj de okcidenta Palearkto, kie oni malpermesis plumbopafadon. En Usono, Kanado, kaj multaj okcidenteŭropaj landoj, ĉia pafado uzata kontraŭ akvobirdoj devas esti nevenena, kaj tiele povas enhavi neniom da plumbo.
Statuso
La Norda pintvostanaso havas grandan teritorion, ĉirkaŭkalkulata je 28.4 milionoj da km² kaj populacion ĉirkaŭkalkulata je 5.3 al 5.4 milionoj da individuoj. Tiele tiu specio ŝajne ne alproksimiĝas al kriterioj de la IUCN Ruĝa Listo por populacimalpliiĝo de pli da 30 % en 10 jaroj aŭ 3 generacioj, kaj estas taksata kiel Malplej Zorgiga.
En la Palaearkto, reproduktantaj populacioj malpliiĝas en multe de ties teritorio, inklude ties ĉefa forta hejmo en Rusio, kaj estas aliflanke stabilaj aŭ fluktuantaj.
Pintvostanaso en Nordameriko almenaŭ estis akre tuŝitaj per birdaj malsanoj, kaj ties reprodukta populacio falis el pli da 10 milionoj en 1957 al 3.5 milionoj ĉe 1964. Kvankam la specio rekuperiĝis el tiu malalta punkto, la reprodukta populacio en 1999 estis 30 % sub tiu longdaŭra averaĝo, spite jarojn el grandaj klopodoj fokuze sur restaŭrado de la specio. En 1997, ĉirkaŭkalkule 1.5 miliono da akvobirdoj, majoritate Nordaj pintvostanasoj, mortis pro la birda botulismo dum du tiaj eksplodoj en Kanado kaj Utaho.
Katja Herbers
Ŝi havis kanadan gastvartistinon kaj lernis paroli la nederlandan, germanan, kaj anglan lingvojn dum la elkresko.
Pintvostanaso
Statuso
La Norda pintvostanaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA), sed ĝi ne havas specialan statuson laŭ la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio nome Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES), kiu regulas internacian komercon de specimenoj de naturaj animaloj kaj plantoj.
Katja Herbers
Ekde 2010 ŝi estas membro de la ensemblo de la Münchner Kammerspiele kaj ekde 2013 membro de la ensemblo de Het Nationale Toneel (La nacia teatro).
Biografio
Post la Sankta Ignaco-gimnazio Katja Herbers studis mallongtempe en Novjorko kaj kelktempe laboris kiel reĝisora asistantino ĉe Het Nationale Toneel. Ŝi trapasis la Amsterdaman Toneel- en Kleinkunstacademie kie ŝi finsudis en 2005. Jam dum ŝia studado ŝi rolis en du filmoj pri Pietje Bell kaj la usona filmo Brush With Fate.
En la teatro ŝi ludis sub reĝisorado de Ivo van Hove ĉe Toneelgroep Amsterdam, ĉe Het Nationale Toneel, en De verschrikkelijke Moeder (La terura patrino) de Alex van Warmerdam ĉe De Mexicaanse Hond, kun interalie Pierre Bokma kaj Annet Malherbe. De 2005 ĝis 2010 ŝi estis ligata kun NTGent, kie ŝi aperis en multaj teatraĵoj sub reĝisorado de Johan Simons. Ŝi ankaŭ rolis en Het Wijde Land, De Eenzame Weg kaj la soloprezentado Fraulein Else de Theu Boermans ĉe De Theatercompagnie.
En februaro 2014 oni anoncis ke ŝi ĉefrolos en la usona televidserio Manhattan, produktata de WGN America el Ĉikago.
Suðurnes
Suðurnes - jen islande, en Esperanto "suda duoninsulo" - estas unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið). Laŭ la stato de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de proksimume  loĝantoj / km². Ĉefurbo de la regiono estas Keflavík. La regiona ISO-kodo estas IS-2.
Turo (rivero)
La rivero Turo (germane Thur) estas alfluanto de Rejno. Kun ĝia longeco de 130 km ĝi estas la dua plej longa rivero de orienta Svislando. La origino de la vorto devenas de la hindeŭropa vorto dhu kaj signifas la rapidanta.
Fonto
La rivero Turo fontas en la elektodistrikto Togenburgo en la Kantono Sankt-Galo. La fonto de la Säntis-Turo troviĝas supre de la municipo Unterwasser kaj post du imponaj akvofaloj atingas la valon, kie ĝi unuiĝas kun la Wildhaus-Turo, la alia fontobrako de la rivero.
Persa Nigrakapulo
La Persa Nigrakapulo estas grasvosta raso de aldomigita ŝafo el Afriko. Tiu ŝafo estas origine el Somalio (la Somaloj loĝis areojn de la Korno de Afriko). Tiu raso estas ankaŭ tipo de harŝafo, signife ke ili ne kreskas lanon kaj toleras varmon pli bone ol lanrasoj kaj estas bredataj ĉefe por viando nome ŝafaĵo. La Persa Nigrakapulo havas blankan korpon kaj, kiel sia nomo sugestas, entute nigrajn kapojn.
Turo (rivero)
Meza rivero
La rivero nun fluas kiel Turo tra la Togenburgo. Ĉe la komunumo Lütisburg alfluas la rivero Necker. Post Wil SG la rivero fluas orienten ĝis Oberbüren, kie alfluas al ĝi la rivero Glatt.
La suba rivero
Nun la Turo forlasas la distrikton Togenburgo kaj nun fluas nord-okcidenten direkte al la Kantono Turgovio. Ĉe Bischofszell alfluas al ĝi la rivero Sitter kaj ĉe Fraŭenfeld la rivero Murg. La rivero nun forlasas la Kantonon Turgovio kaj trafluas la distrikton Andelfingen de la Kantono Zuriko. Proksime de Flach kaj Ellikon ĉe Rejno la Turo alfluas la Rejnon.
Inundoj de la suba rivero
La rivero Turo en printempo kaj aŭtuno je fortaj fulmotondroj povas subite alporti multe da akvo kaj regule kaŭzas inundojn en la regiono de la malsupra Turgovio kaj la zurika distrikto Andelfingen. En la 19-a kaj 20-a jarcento oni batalis kontraŭ tiu-ĉi danĝero konstruante remparojn kaj digojn. Pro la tutmonda varmiĝo la forteco de fulmotondraj pluvegoj en la lastaj jaroj draste multiĝis kaj la digoj ofte ne plu sufiĉas. Tial oni lastatempe shanĝis la politikon kaj redonis al la rivero terenon por inundi, renaturigante la riveron. Tio ebligis ankaŭ la revenon de multaj sovaĝaj bestoj kiel kastoroj, aproj kaj diversaj birdoj kaj fiŝoj.
Esperanto Radikala Asocio
Esperanto Radikala Asocio (ERA, itale Associazione Radicale Esperanto) estas suborganizo de Radikala Partio en Italio, kiu aktivas por lingva egalrajteco kaj protektado de la lingva diverseco.
La asocio fondiĝis la 25-an de aprilo 1987 en Romo kun sidejo en Romo, Bruselo kaj Novjorko.
En 1996, ĝi eldonis kun financa subteno de Eŭropa Unio la libron ''La kostoj de la eŭropa lingva (ne-)komunikado.
Ĝia prezidanto estas Giorgio Pagano.
Unu el ĝiaj lastaj agadoj estis la Esperanto-Pentekosto kiam la 12-an de junio 2011 liaj subtenantoj estis en la placo Sankta Petro kun "flameto" sur la kapo -memorigante la Sanktan Spiriton kiu tiutage en la formo de flamo donis al la disĉiploj la kapablecon paroli ĉiujn lingvojn - por peti al la Papo enkonduki Esperanto n en ĉiujn katolikajn lernejojn.
Goldingen
Goldingen estas komunumo en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1044 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Goldingen situas 5 km oriente de Wald ZH super la Linth-Ebenaĵo. Tra la komunumo fluas la rojo Goldingerbach, kiu formas la Valon de Goldingen. En nordoriento de Goldingen situas la monto Atzmännig, kiu estas ŝatata ekskurscelo. La komunumo Goldigen konsistas el la vilaĝoj Goldigen kaj Hintergoldigen, kaj la setlejoj Rossfallen, Vordersagen, Egligen, Hinterbergen, Echeltschwil kaj Riederen, kaj multnombraj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Goldingen limas en nordo al Fischenthal (ZH), en nordnordoriento al Mosnang, en nordoriento en unu punkto al Wattwil, en oriento kaj sudo al Sankt-Gallenkappel, en sudokcidento al Eschenbach, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Wald (ZH).
Trafiko
Goldigen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona vojo n-ro SG37 kondukas de Eschenbach tra Goldigen kaj pasejo al Wald. Golgingen atingeblas per poŝtaŭtobuso ek de Uznach, Schmerikon kaj Eschenbach SG. De Goldingen seĝtelfero kondukas al la monto Atzmännig, kie somere funkcias somersledvojo kaj vintre estas skiregiono.
Historio
La unua dokumenta mencio de Goldingen sub la nomo Goldelingin datiĝas el la jaro 1266. En la jaro 1641 kelkaj kamparanoj en la valo konstruis kapelon, je kies loko estis konstruita preĝejo en la jaro 1679. Ĉirkaŭ la preĝejo estiĝis vilaĝo, kiu fine de la 18-a jarcento alprenis la nomon Goldingen kaj je la Helveta Revolucio fariĝis memstara komunumo de la tiama Kantono Linth. Post la fino de la Helveta Respubliko ĝis aliĝis al la nove fondita Kantono Sankt-Galo.
Écublens
Écublens estas la nomo de la sekvaj lokoj:
Jonquerettes
(jen france, okcitane Joncairetas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Schürch
Schürch estass familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Angéla Szuly
Angéla Szuly [suli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szuly Angéla estis hungara pentristo.
Angéla Szuly naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto (laŭ la hungara Vikipedio kaj informkesto la datenoj estas aliaj!).
Nyctyornis
Nyctyornis estas genro de abelmanĝuloj, preskaŭpaserinaj birdoj de la familio Meropedoj. Estas nur du membroj de tiu grupo, kiuj loĝas en tropika suda kaj sudorienta Azio.
Pál Fröhlich
Pál Fröhlich [froliĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fröhlich Pál estis hungara fizikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1928).
Pál Fröhlich naskiĝis la  1889 en Hungara reĝlando, en Torzsa (nuntempa Savino Selo en Serbio). Li mortis la 1949 en Szeged.
Nyctyornis
Kiel la aliaj abelmanĝuloj, la specioj de la genro Nyctyornis estas kolorplenaj birdoj kun longaj vostoj, longaj subenkurbitaj bekoj kaj pintaj flugiloj. Ili estas grandaj abelmanĝuloj (Bluabarba estas la plej granda inter abelmanĝuloj), ĉefe verdecaj, kun specifa vizaĝa koloro kiu indikas la specifan nomon. Tiu koloro etendiĝas iome suben el la gorĝo por formi la nomitan “barbon”, kio siavice nomigas la tri speciojn de la subfamilio.
Operaco Nordwind
La Operaco Nordwind (en la germana: Unternehmen Nordwind, "operaco Norda vento") estis la lasta grava germana ofensivo de la Dua Mondmilito en la Okcidenta Fronto. Ĝi startis la 31-an de decembro 1944 en Rejnlando-Palatinato, Alzaco kaj Loreno en sudokcidenta Germanio kaj nordorienta Francio, kaj finis la 25-an de januaro 1945.
Nyctyornis
La grando kaj pli rondoformaj flugiloj donas al la specioj Nyctyornis pli pezan flugilfrapon malpli gracia ol tiu de la genro "Merops''.
Operaco Nordwind
La celo de la ofensivo estis trarompi la liniojn de la usona 7-a Armeo kaj la franca 1-a Armeo en Supra Vogezoj kaj la Alzaca Ebenaĵo, kaj detrui ilin, same kiel la konkeron de Strasburgo, kiun Himmler estis promesinta kaptita ĝis la 30-a de januaro.
Nyctyornis
Kiel aliaj abelmanĝuloj, ili nestumas en tuneloj elfositaj en sablaj bordoj, sed ne formas koloniojn.
Operaco Nordwind
La 31an de decembro 1944, la Germana Armagrupo G — komandita de la Generaloberst Johannes Blaskowitz — kaj la Armegrupo Oberrhein ("Supra Rejno") — komandita de Reichsführer-SS Heinrich Himmler — lanĉis fortan ofensivon kontraŭ la 110-km-longa frontolinio tenita de la usona 7a Armeo. La 7a Armeo — estrita de la usona generalo Dwight D. Eisenhower — estis sendinta trupojn, ekipaĵon kaj liveraĵojn norden por plifortigi la usonajn armeojn en Ardenoj de la Batalo de Ardenoj.
La 25-an de januaro 1945 la nazia ofensivo estis haltigita, post kiam la usona 222a Infanteria Regimento haltigis ĝian avancon ĉe Haguenau. Samtage plifortigoj ekalvenis el la Ardenoj. Strasburgo estis savita de fortaj detruoj kaj restis sub usona kontrolo, sed la Kolmara Sako estis problemo por la usona armeo kiu devis esti eliminata.
La nazia ofensivo estis malsukceso, ĉar ĝi ne povis detrui la fortojn de la malamikoj.
Nacia Parko Kaziranga
La Nacia Parko Kaziranga, Kaziranga National Park (en asama কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, transkrite Kazirônga Rastriyô Uddan, prononce [kazirɔŋɡa rastrijɔ udːan]) estas nacia parko de la distriktoj Golagat kaj Nagaon de la subŝtato de Asamo, Barato. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko, kaj la parko gastigas du trionojn de la mondaj Hindiaj rinoceroj. Kaziranga enhavas la plej altan densecon de tigroj inter protektataj areoj en la mondo kaj estis deklarata Tigrorezervejo en 2006. La parko estas hejmo de grandaj reproduktaj populacioj de elefantoj, akvobubaloj, kaj barasingoj. Kazirango estas agnoskata kiel Grava birda areo fare de Birdlife International por konservado de birdospecioj. Kompare kun aliaj protektataj areoj en Barato, Kaziranga plenumis elstaran sukceson en naturkonservado. Situanta ĉe bordo de la Biodiverseco-varmpunkto de Orienta Himalajo, la parko kombinas altan specidiversecon kaj videblecon.
Kaziranga aŭ Kazirango estas vasta etendo de alta elefanta herbo, marĉoj, kaj densaj tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj, trapasata de kvar grandaj riveroj, inter kiuj la Bramaputro, kaj la parko inkludas nombrajn malgrandajn akvejojn. Kazirango estis temo de kelkaj libroj, kantoj, kaj dokumentaloj. La parko celebris centjariĝon en 2005 post ties starigo en 1905 kiel rezerva arbaro.
Ferlens
Ferlens estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Yumi Ishikawa
Yumi Ishikawa (石川 優実) estas japana aktorino, modelo kaj verkistino. Ŝi estas fondinto de la movado KuToo. En 2019, ŝi estis unu de la BBC 100 virinoj.
12568 Kuffner
12568 Kuffner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la austra bierfaristo kaj montgrimpisto Moriz von Kuffner (1854–1939), fondinto de privata observatorio en Vieno. La Observatorio Kuffner estis gvida scienca institucio en la malfrua 19-a jarcento kaj nun estas uzata por publika edukado. Tie estis gastigata la Kunveno pri Asteroidoj kaj Kometoj en Eŭropo de majo 2006.
19994 Tresini
19994 Tresini estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina kaj de la rusa astronomino Galina Riĉardovna Kastel' elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa arkitekturisto Domenico Trezzini (1670–1734), kiu laboris en Sankt-Peterburgo en 1703 kaj estas rigardita kiel la unuan arkitekturiston de la urbo. Li konstruis la, la Someran Palacon de Petro la Granda kaj la Domon de la dek du kolegioj, kiu nun gastigas la Sankt-Peterburgan Ŝtatan Universitaton.
Arkian
Ekzemploj:
Josef František
Josef František (naskiĝis la 7-an de oktobro 1914 en Otaslavice, mortis la 8-an de oktobro 1940 en Cuddington Way, Surrey, Unuiĝinta Reĝlando) estis ĉeĥoslovaka kaj pola armea piloto, flug-aso de la pola aviado dum la dua mondmilito. František aliĝis al la Ĉeĥoslovaka aerarmeo en 1936. En 1938 li iĝis ĉasaviadisto en Prago. Post la detruo de Ĉeĥoslovakio en marto 1939, kiel multaj aliaj soldatoj, li elmigris al Pollando por aliĝi al la Pola Aera Forto. Tie li iĝis fluginstruisto ĉe la Oficira Kolegio de la Pola Aera Forto en Dęblin.
Dum la germana invado de Pollando en septembro 1939 li estis asignita al gvatskadro. Ĉi tie li flugis avidilon senarman, tial li bombadis germanajn soldatojn per ĵetgrenadoj. La 20-an de septembro li estis malflugigita, sed estis savita fare de polaj pilotoj. La 22-an de septembro, lia trupo ricevis ordojn retiriĝi al Rumanio.
Li finfine atingis Francion tra Nordafriko, kie li aliĝis al la franca aerarmeo. Post la malvenko de Francio fine de de junio 1940, František estis evakuita al Anglio, kie li pluflugis en la Reĝa Aerarmeo.
La unuan konfirmitan venkon en la Batalo de Anglio František akiris la 2-an de septembro 1940, pafalterigante germanan ĉasaviadilon Messerschmitt Bf 109E. Dum unu monato li pafalterigis 17 aviadilojn kaj 1 verŝajne, iĝante la plej efika alianca piloto en la batalo de Anglio. La 9-an de septembro li akcidente alteriĝis kun damaĝita aviadilo, post pafalterigo de 2 germanaj aviadiloj. Lastfoje li venkis la 30-an de septembro 1940.
Somjit Borthong
Somjit Borthong (สมจิตร บ่อทอง;  ) estas kantistino en Tajlando. Ŝi kunlaboras kun la sonregistra firmao Sure Entertainment.
Maluroj
Maluroj estas la komuna nomo de la birdoj de la genro Malurus de la familio de birdoj nome Maluredoj kies tipa genro estas. Ĝi enhavas 12 speciojn. Temas pri malgrandaj brilkoloraj birdoj.
West (Teksaso)
West estas urbo de la usona ŝtato Teksaso. Ĝi estas urbo de Kantono McLennan.
Eksplodo en sterko-fabriko
La je la 7:50 posttagmeze laŭ loka tempo okazis eksplodo en sterko-fabriko, kiu detruis ĉirkaŭ 75 konstruaĵojn, mortigis almenaŭ 5 homojn kaj vundis centojn.
Hiyori Kon (sumoisto)
Hiyori Kon estas sumoisto kiu luktas por egalaj rajtoj por ke inaj sumoistoj povu konkurenci profesie en Japanio. Ŝia nomo troviĝas en la BBC-listo de la 100 inspiraj kaj influaj virinoj tra la mondo en 2019.
Offida
Offida estas komunumo de Italio.
Offida situas sur la montetoj inter la riveroj Tesino kaj Tronto je 23 km de Ascoli Piceno. Ĝi estas vilaĝo havanta anikvan kaj fascinan aspekton.
Acámbaro
Acámbaro estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acámbaro.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 101762 loĝantojn. El tiuj estas 47238 viroj kaj 54524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 867,67 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1860 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 802.2 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 2′ norda latitudo kaj 100° 43′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 97974 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 281 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,29 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
72330 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 62107 alfabetoj kaj 10162 analfabetoj. Do 14,05% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11002a.htm
Gori (apartigilo)
Gori poavs referenci al:
vidu ankaŭ: Gory Guerrero
Giorgio Pagano
Ekde 1989 li estis sekretario de Esperanto Radikala Asocio; poste li fariĝis ties prezidanto.
En 2003 li postulis lingvokonferencon "Komunikado kaj lingvoj en 25-ana Eŭropo" kaj substrekis la postulon per 18-taga malsatstriko.
En 2009 li organizis la italian premion de la angla mato (italiano zerbino della lingua inglese) kiun ricevis Francesco Profumo la Rektoro de la Milana Politekniko.
Ulica Starokaĉalovskaja (stacio de Moskva metroo)
Ulica Starokaĉalovskaja (Улица Старокачаловская) estas fina stacio de la Metroo de Moskvo sur Butovskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en suda parto de Moskvo. La stacio lokiĝas ĉe bulvardo de Dmitrij Donskoj. Ĝi estas la sola stacio de sia linio, kiu situas subtere; ĝia profundo estas 10 metroj. Arkitektoj - V.Filippov, S.Petrosjan, I.Petrova, T.Silakadze.
La stacio havas du halojn en diversaj flankoj de la stacio Bulvar Dmitrija Donskogo. En la haloj estas po unu kajo kaj po unu trako. Ĉi tiu stacio estas la plej kurta en Moskva metroo.
La stacio estas malfermita por pasaĝeroj ĉiutage je 5:35 (aŭ 5:45)-1:00.
Nomo
La nomo estis ricevita de apuda Starokaĉalovskaja strato.
Historio
La stacio estis malfermita la kune kun la kvar aliaj stacioj de leĝera metrolinio.
Antracit (stacidomo)
Antracit (Антрацит) estas fervoja stacio en Antracit (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
Amtriopo
La historio (kaj fikcia kaj nefikcia) montras multajn okazojn de diversaj kondutoj, enkadreblaj en la koncepto de amtriopo, kvankam tre ofte temas pri duobla rilato de unu partnero kun la aliaj du ne samtempe, sed iom aparte depende de la cirkonstancoj aŭ iom diversrange. Tio aperas jam en la Biblio (Lemeĥ), Lady Hamilton, Charles de Villers, Mary Shelley, Aldous Huxley, Friedrich Engels; aliaj okazoj estas celo de esplorado kaj klaĉado. En literaturo kaj arto, tiu eksterordinara situacio de rilatoj pretas por interesaj disvolviĝoj: romano La invititino de Simone de Beauvoir, filmo Jules et Jim, ...
KVO
La vorto havas plurajn signifojn:
Kalvinana preĝejo (Nagykálló)
La kalvinana preĝejo kune kun la kampanilo staranta 7 metrojn for estas sakralaj historiaj monumentoj en urbo Nagykálló (Hungario).
Louise Brown
Louise Joy BROWN (naskiĝis la 25-an de julio 1978 en Oldham) estas angla poŝtoficistino, la unua infano naskita post fekundigo in vitro.
Kalvinana preĝejo (Nagykálló)
Historio de la preĝejo
En tiu loko la iama katolika kirko plene bruldetruiĝis, ĉirkaŭ 1710 oni konstruis novan kalvinanan preĝejon. La katolika ŝtato donis permeson nur al sentura kirko. Tamen en 1732 oni komencis konstrui la kampanilon, sed la katolikaj instancoj malpermesis ĝin. La navo mem kelkfoje estis trakonstruita, la nuna formo estas videbla ekde la 1860-aj jaroj. En la 1980-aj jaroj ĝi estis restaŭrita.
Louise Brown
Ŝi naskiĝis en familio de Lesley kaj John Brown, kiuj sensukcese klopodis havi infanon dum 9 jaroj. Operacio de la fekundigo de ovolo de ŝia patrino okazis la 10-an de novembro 1977. Kuracistoj, kiuj zorgis pri tio estis Patrick Steptoe kaj Robert Edwards.