cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fenestra imposto
La imposto estis finfine aboliciita en 1851, sed ĝiaj efikoj videblas ĝis hodiaŭ. Imitaĵoj pri brita konstruaĵoj de tiuj 155 malhelaj jaroj prezentas maldiafanajn brikajn fenestrojn pro iu aŭ alia kialo, kaj eĉ la originon de la angla frazo "tagluma rabo" (Day light robbery) probable aludas, laŭvorte, al la fenestra imposto, kiu rabis la taglumon de la britoj.
Simila imposto estis konata en Francio kiel fenestra kaj porda imposto (1798 – ĉ. 1900), kaj ankaŭ en Nederlando.
Sümegprága
Sümegprága [ŝumegprAga] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Sümeg. La vilaĝnomo signifas: Sümeg-Prago.
Historio
En 1436 ĉeĥoj fondis la vilaĝon. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Prága refondiĝis en la 18-a jarcento. En 1902 la vilaĝnomo iĝis pli longa per "Sümeg". La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto.
Stacio Hagoromo
Stacio Hagoromo (japane: 羽衣駅 [Hagoromo-eki], angle: Hagoromo Station) estas fervoja stacio en Takaiŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai (ĉefa), Linio Nankai-Takashinohama.
Andrejci
Andrejci, hungare Andorhegy estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Moravske Toplice.
Situo
Andrejci situas sur deklivoj, laŭ traira flanka vojo.
Historio
La unua mencio okazis en 1344, poste ĝi aperis en formoj "Endryech", "Endrich", "Endricz, Endrecz, Endrich". Dum la hungara regado oni nombris en Andorhegy 50 domojn kaj 302 homojn. Laŭ klasifiko de András Vályi la bienoj apartenas al la tria klaso. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Inter 1941-1945 Andorhegy denove apartenis al Hungario, ekde 1991 al Slovenio. En 1955 kaj en 1983 vilaĝa festego okazis.
Ora buleo de 1222
La Ora buleo de 1222 estis Ora buleo, aŭ edikto, eldonita de la reĝo Andreo la 2-a de Hungario. Tiu estis devigita fare de siaj nobeloj akcepti la Oran Buleon (Aranybulla), kiu estis unu el unuaj ekzemploj de konstituciaj limoj kontraŭ la povoj de eŭropa monarko. Tiu leĝo establis la rajtojn de la hungara nobelaro, inklude la rajtojn malobei la reĝon kiam li agadis kontraŭ la leĝaro (jus resistendi). La nobeloj kaj la eklezio estis liberaj el ĉiaj impostoj kaj ne povis esti devigitaj al milito ekster Hungario kaj ne estis devigitaj financi ĝin. Tiu estis ankaŭ historie grava dokumento ĉar ĝi starigis la principojn de egaleco por ĉiuj nobeloj de la nacio. Oni kreis sep kopiojn de la edikto, unu por ĉiu el la jenaj institucioj: por la Papo, por la Templanoj, por la Johanitoj, por la reĝo de Hungario mem, por la eklezianaro kaj de Esztergom kaj de Kalocsa kaj por la palatino.
Pál Sándor (politikisto)
Pál Sándor [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sándor Pál estis hungara politikisto, parlamenta deputito. Lia origina familia nomo estis Schlesinger ĝis 1898, lia edzino estis Irén Bánó, lia frato estis Emma Sándor, lia bofrato estis Zoltán Kodály.
Pál Schlesinger naskiĝis la en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Sándor devenis el juda familio. Li lernis en Budapeŝto kaj Dresdeno, poste li frekventis komercan akademion en Budapeŝto. Li eklaboris en la familia entrpreno, iom poste li studvojaĝis al Antverpeno. Hejmenveninta li gvidis la familian entreprenon kaj estris plu la ĉefurban traman entreprenon inter 1912-1920. Li estis ankaŭ parlamentano inter 1901–1918 kaj 1920–1936, krome li estis aktiva en la juda vivo. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis arestita. Li edziĝis en 1923.
Tranĉilo
Tranĉilo estas ilo por tranĉi per premo kaj glito de la akuta rando de klingo sur la tranĉota peco. Iuj tranĉiloj havas altan kapablon ankaŭ en pikado.
Tipoj de tranĉiloj laŭ celoj estas interalie:
Laŭ formoj, estas fiksklingaj tranĉiloj kaj faldeblaj tranĉiloj. En la fiksklingaj, la klingo kaj la tenilo estas firme kunligitaj nemoveble. Oni kunportas ĝin en ingo por ŝirmi la akran parton. En la faldeblaj, la klingo estas faldebla en la tenilon. Tial oni povas facile kunporti ĝin kompakte faldita, ekzemple en la poŝo. Sed faldeblaj tranĉiloj ne estas tiom fortikaj kiom fiksklingaj tranĉiloj.
Tranĉilo ĉefe konsistas el klingo kaj tenilo. La klingo estas la ĉefa parto de la ilo, kaj havas akran eĝon por tranĉado. Ĝi estas farita el metalo – ĝenerale ŝtalo – aŭ plasto, ceramiko ktp. Praaj tranĉiloj estis faritaj el bronzo, kupro aŭ ŝtono. La tenilo estas la parto en kiu oni tenas la tranĉilon per la mano. Ĝi estas farita el plasto, ligno, metalo, korno ktp.
Estas du bazaj tipoj de klingoj. Ondumita aŭ dentumita klingo havas ondumitan eĝon. Ĝi estas ofte vidata ĉe tranĉiloj por pano aŭ kuko. Strikte dirite, ĝi ne estas segilo, ĉar la apartaj 'ondoj' de ondumita klingo ne alterne flanken direktitaj por akiri tranĉitan larĝecon pli vastan ol klingan dikecon. Glata klingo havas rektan, aŭ milde kurbiĝantan eĝon. Vidu klingo por pli pri tiaj diversaj formoj.
Ingo aŭ tranĉilingo estas ingo por teni fiks-klingan tranĉilon, farigita per ledo, ligno, plasto ktp. Iuj estas fikseblaj ĉe talizono.
Aliaj partoj
Partoj ne montritaj en la bildo:
Proverboj
Ekzistas proverboj pri tranĉilo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:
Skovorodino
Skovorodino (ruse Сковородино) estas urbo en Amura provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 10249501.
La urbo estis fondita en jaro 1908 kiel loĝejo dum konstruado de la trasiberia fervojo.
Kalia abietato
Kalia abietato aŭ C20H29KO2 estas organika kombinaĵo de kalio kaj abietata acido, akvo-solvebla sapo uzata kiel fungicido kaj pesticido. En akva akva solvaĵo ĝi estigas abietatan acidon kiu estas nesolvebla flaveca solidaĵo uzata en la produktado de rezinoj.
Skovorodino
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1927.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 41654, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La urbo estas sur multjare frostiĝinta tero, ĉe supra parto de rivero Bolŝoj Never (Granda Never, Большой Невер).
Traduko de nomo de la urbo estas "(io de) pato".
En jaro 1959 la urbo havis 15,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 10,6 mil loĝantojn.
21258 Huckins
21258 Huckins estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Pojazdy Szynowe Pesa Bydgoszcz
Pesa (Pojazdy Szynowe Pesa Bydgoszcz) estas pola produktanto de tramoj, trajnoj, lokomotivoj, ŝarĝaj kaj paseĝeraj vagonoj. Sidloko de kompanio estas jam de komenco, kiam la kompanio estis fondita en jaro 1851, Bydgoszcz. Hodiaŭ laboras en Pesa ĉ. 2000 homoj. Pesa en sia longa historio sukcesis ricevi kontraktojn por produktado de novaj trajnoj por aliaj landoj: Italio, Litovio kaj Ukrainio. En marto 2011 Pesa ricevis kontrakton de České dráhy.
Tulo
Tulo povas esti :
Samuel Gottlieb Vogel
Samuel Gottlieb VOGEL (naskiĝinta en la 14-a de marto 1750 en Erfurto, mortinta en la 19-a de januaro 1837 en Rostock) estis germana kuracisto, kromnomita ''patro de la germanaj banurboj.
Vivo
La filo de kuracisto ricevis sian antaŭklerigadon en Göttingen, kien intertempe estis vokita la patro: kiel 14-jaraĝulo li jam komencis studi medicinon kaj doktoriĝis en 1771 per la disertacio "De lithophago et polyphago Ilfeldae nuper mortuo et dissecto". Post mallonga praktikado en Göttingen kaj habilitiĝo kiel privata docento li transsetlis en Ratzeburg kiel kuracisto. En 1780 li nomumitis Landa fizikisto kaj por la Princolando Ratzeburg kaj por la Duklando Lauenburg. Aljuĝitis al li en la jaro 1784 la titolo Grandbrita kortega kuracisto.
Fakverkista agado
Malgraŭ superŝuto per laboro li ĉiam trovis tempon verki fakliteraturaĵojn. Krom germanan eldonon de la etaj akademiaj verkoj de sia patro li publikigis du gravajn verkojn: Versuch einiger medicinisch-praktischer Beobachtungen usw. (Göttingen 1778) kaj Handbuch der praktischen Arzneiwissenschaft zum Gebrauch für angehende Aerzte (6 volumoj, Stendal 1781, finita en 1816, nova eldono 1816—21; poste represita)
Profesoro kja banurbemulo
Tiuj du verkoj ĉefe efektis ke oni venigis lin en 1789 kiel profesoron al la moderne ekipita universitato de Rostock, kiel li ricevis la titolojn de Persona kuracisto de la duko kaj Banurba kuracisto en Bad Doberan. Pri la banurbo li ege meritis skribinte serion da publikaĵoj specialiĝintaj pri la banurba kuracado, ekz.: Ueber den Nutzen und Gebrauch der Seebäder, nebst einer Ankündigung einer öffentlichen Seebadeanstalt, welche an der Ostsee in Mecklenburg angelegt wird (Stendal 1794)); Zur Nachricht und Belehrung für die Badegäste in Doberan im Jahre 1798 (Rostock 1799); Annalen des Seebades zu Doberan vom Jahre 1799 (Rostock 1800); Neue Annalen des Seebades zu Doberan von 1803-1812 (Rostock 1804-1813)
En 1805 li vojaĝis al Parizo. En 1815 li nomumitis Sekreta medicina konsilisto, en 1821 li festis la datrevenon kvindekon de la doktoriĝo, en 1830 li fariĝis ordinara membro de la Medicina komisiono kaj fine - en 1832 - li nobeliĝis fare de la reĝo de Bavario.
Graveco
Li ege famekonatis samnivele kiel kuracisto kaj medicina verkisto. Treege bela estas lia eseo pri kuracista arto en la fakgazeto Hufeland's Journal. Krom pri la prosperigo de la banurbo Doberan li ekmeritis ankaŭ je aliaj branĉoj medicinaj.
Eberdingen
Eberdingen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
Plej grava vidindaĵo estas la "tombo de la kelta princo" en la parto Hochdorf an der Enz.
Rande de la vilaĝo troviĝas grandega kelta tumulo (tombomonto). Ĝi mezuras 6 metrojn da alteco kaj havas diametron de 60 metroj. La tombo estis elfosita en la jaro 1978 kaj datita al 530 a.K.. La tombo estis lukse ekipata kaj - surprize - neniam prirabata. La situo de la tombo estas elstara, kun rekta rigardo al Hohenasperg, kiu tiutempe estis la princa sidejo kaj rifuĝburgo.
Blankakola muŝkaptulo
La Blankakola muŝkaptulo,  Ficedula albicollis, estas malgranda paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj, unu el la kvar specioj de Nigrablankaj muŝkaptuloj de Okcidenta Palearkto. Ili reproduktiĝas en sudorienta Eŭropo (izolataj populacioj en la insuloj de Gotlando kaj Elando en la Balta Maro, kaj sudokcidenta Azio. Ili estas migrantaj, kiuj vintras ĉefe en subsahara Afriko. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Priskribo
Tiu estas 12-13.5 cm longa birdo. La reprodukta masklo estas ĉefe nigra supre kaj blanka sube, kun tre klare videbla entera kolumo, granda flugilmakulo, nigra vosto (kvankam kelkaj maskloj havas blankajn vostobordojn) kaj pli granda frunta blanka makulo ol la Blanknigra muŝkaptulo. La blanka kolumo estas la ĉefa distngilo de la specio kaj ĝi nomigas ĝin kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie albicollis sugnifas precize "kun blanka kolumo". Ĝi havas blankan pugon. La beko estas nigra kaj havas la larĝan sed pintoforman tipon de dumflugaj insektomanĝantoj. Krom kapti insektojn dumfluge, tiu specio ĉasas raŭpojn inter la kverkofoliaro, kaj manĝas ankaŭ berojn.
Ioli estas birdoj de deciduaj arbaroj, parkoj kaj ĝardenoj, kun prefero por malnovaj arboj kun kavaĵoj taŭgaj por nestumado. Ili konstruas malferman neston en arbotruo, aŭ manfarataj nestoskatoloj. Kutime la ino demetas 5-7 ovojn. La kanto estas mallaŭtaj streĉaj fajfoj, tre malsimile al la Blanknigra muŝkaptulo, kiu povas imiti la kanton de la Blankakola muŝkaptulo en simpatriaj populacioj (Haavie et al. 2004).
Keito Furushima
Keito Furushima (古島 圭人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe YSCC Yokohama.
NGC 7630
NGC 7630 (aliaj indikoj — UGC 12540, MCG 2-59-27, ZWG 431.44, KAZ 551, PGC 71176) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Câmpu lui Neag
Câmpu lui Neag [kimpu luj njag] (hungare: Kimpulunyág, germane: Felddorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Petroşani. En 1910 ĝi havis 562 loĝantojn (rumanoj); en 1992 582 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1493. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Uricani.
Brusnica
Brusnica, hungare Borosnya [boroŝnja], rutene Брусніця [brusnicja]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Brusnica situas en valo, laŭ flankovojoj. Stropkov troviĝas je 9 km.
Rüti ĉe Lyssach
Rüti ĉe Lyssach (en la germana lingvo Rüti bei Lyssach) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 167 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Rüti ĉe Lyssach situas en la Svisa Mezlando, rekte okcidente de la urbo Burdorf, proksimume 3 kilometrojn okcidente de la rivero Emme. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 590 m s.m. sur la norda deklivo de la monto Schneiteberg. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Rüti la setlejo Binzberg (en nordo de la komunumo ĉe la vojo al Lyssach), Ramsi (sur alteco de 540 m s.m. en oriento de la komunumo) kaj Rütihubel en tute en la oriento de la komunumo, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,29 km², de kiuj 11,4% estas kovritaj de arbaro, 82,6% servas por agrikulturo kaj 6,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüti ĉe Lyssach limas en nordo al Lyssach, en oriento al Burgdorf, en sudoriento al la eksklavo Rohrmoos de la komunumo Oberburg, en sudo denove en unu pinto al Burgdorf, kaj en okcidento al Mötschwil.
Trafiko
Rüti ĉe Lyssach situas flanke de la gravaj trafikvojoj ĉe konekta vojo inter Lyssach kaj Kreuzweg ĉe la kantona vojo n-ro 245. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 3 kilometrojn norde apud Kirchberg. Sur la teritorio de la komunumo ne troviĝas konekto al la publika transportreto. La stacidomo de Lyssach tamen troviĝas nur unu kilometron norde de la vilaĝo centro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüti ĉe Lyssach datiĝas el la jaro 1341 kiel Ruiti.
Dum mezepoko Rüti ĉe Lyssach apartenis al la tribunala distrikto Alchenflüh, parto de la kiburga kampargrafejo Burgonjo, kiu en la jaro 1406 fariĝis berna havaĵo kaj estis integrita al la voktejo Wangen, kaj en la jaro 1471 atribuita al la voktejo Burgdorf. La preĝejo de Lyssach dum mezepoko apartenis al la Ordeno de germanaj kavaliroj. Ek de la reformacio la preĝejo de Lyssach estis zorgita de helpisto de Bugdorf, kaj estis ek de la jaro 1874 filio de la paroĥo Kirchberg. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Rüti ĉe Lyssach estis parto de la komunumo Lyssach. Ek de 1803 ĝi estas memstara komunumo, kiu apartenis ĝis 2009 al la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 al la administra distrikto Emme-Valo.
Ngabo
Ngabo estas la indiĝena popolo en Panamo. La nomon Ngabe oni prononcas ankaŭ Ngobe. Tiu ĉi popolo estis konata antaŭe per la nomo Ŭajmi (hispane Guaimi) kaj loĝas ĉefe en la Ngabe-Bugleo indiĝena regiono.
Nenegativa entjera potenco de 2
En matematiko, nenegativa entjera potenco de 2 (plu ĉi tie simple potenco de 2) estas ĉiu de la nenegativa entjero potenco de la nombro 2; en aliaj vortoj 2 multiplikiĝita per si certan nombron de fojoj. 1 estas la 0-a povo de 2. Skribita en duuma sistemo, ĉi tia potenco de 2 ĉiam havas formon 10000…0, simile al potenco de 10 en la dekuma sistemo.
Ĉar 2 estas la bazo de la duuma sistemo, potencoj de 2 estas gravaj en komputiko. <!-- Aparte, du al la povo de n estas la nombro de (vojoj, vojas) la (bitoj, bitas, enbuŝaĵoj, enbuŝaĵas, malmultoj, malmultas) en duuma entjero de longo n povas esti aranĝita, kaj tial nombroj (tiu, ke, kiu) estas unu malpli ol povo de du signifi la superaj baroj de (entjeroj, entjeras) en duumaj komputiloj (unu malpli ĉar 0, ne 1, estas uzita kiel la suba baro). Sekve de tio, nombroj de ĉi tiu (formo, formi) montri supren ofte en programaro. Kiel ekzemplo, (vide(o), videoo) ludo (kuro, kurante, rulante) sur 8-malmulta sistemo, povus limigo la poentoj aŭ la nombro de aĵoj la ludanto povas teni al 255 - la rezulto de bitoko, kiu estas 8 (bitoj, bitas, enbuŝaĵoj, enbuŝaĵas, malmultoj, malmultas) longa, estante kutima butiko la nombro, donanta maksimuma valoro de 2 8 −1 = 255.
(Potencoj, Potencas, Kardinaloj, Kardinalas, Povoj, Povas) de du okazi en limigo de alia (lokoj, lokas) kiel bone. Por multaj diskingoj, almenaŭ unu de la sektora amplekso, nombro de (sektoroj, sekcioj, sekcias, sektoras) por trako, kaj nombro de (kurejoj, trakoj, trakas) por surfaco estas povo de du. La logika (bari, bloko) amplekso estas preskaŭ ĉiam povo de du.
Nombroj kiu estas ne (potencoj, potencas, kardinaloj, kardinalas, povoj, povas) de du okazi en nombro de (situacioj, situacias) kiel (vide(o), videoo) (rezolucioj, rezolucias), sed ili estas ofte la (sumo, sumi) aŭ (produkto, produto) de nur du aŭ tri (potencoj, potencas, kardinaloj, kardinalas, povoj, povas) de du, aŭ (potencoj, potencas, kardinaloj, kardinalas, povoj, povas) de du minus unu. Ekzemple, 640 = 512 + 128, kaj 480 = 32 × 15. Meti alia vojo, ili havi honeste regulaj malmultaj ŝablonoj.
Prima tio estas unu malpli ol povo de du estas (nomita, vokis) Primo de Mersenne. Ekzemple, la primo 31 estas Primo de Mersenne ĉar ĝi estas 1 malpli ol 32 (2 5 ). -->
Potencoj de 2, kies eksponentoj estas potencoj de 2
Ĉar modernaj memorĉeloj ofte registras nombron da bitoj kiu estas potenco de 2, la plej ofte uzataj potencoj de 2 estas tiuj kies eksponento estas ankaŭ potenco de 2. Ekzemple:
Kelkaj de ĉi tiuj nombroj prezentas la kvanton de valoroj reprezenteblaj uzante komunajn komputilajn datumtipojn. Ekzemple, 32-bita vorto konsistanta el 4 bitokoj/bajtoj povas reprezenti 232 distingaj valoroj, kio povas esti estimita kiel nura bit-ŝablono, aŭ estas pli kutime interpretita kiel la sensignumaj nombroj de 0 al 232−1, aŭ kiel la limo de signitaj/signohavaj nombroj inter −231 kaj 231−1.
Aliaj rekoneblaj potencoj de 2
Rimarku ke ĉi tiel estas ne ĉiam, iam oni opinias ke 1000 bajtoj = 1 kilobajto ktp.
Ĉi tiuj nombroj ne havas speciala signifecon poj komputiloj, sed estas gravaj por homoj ĉar ili kutimas al potencoj de dek.
Ĉi tiu nombro estas la rezulto de uzado la tri-kanala RVB sistemo, kun 8 bitoj por ĉiu kanalo, aŭ kun 24 bitoj entute.
Rapida algoritmo al kontroli ĉu la nombro estas povo de du
La cifereca duuma prezento de nombroj permesas fari tre rapidan provon ĉu la donita nombro x estas povo de du: kie & estas bitlarĝa logika KAJ operatoro.
Wenzel Scholz
Wenzel Johann SCHOLZ (naskiĝinta la en Innsbruck, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra aktoro.
Vivo
Post la divorco de la gepatroj (ambaŭ aktoroj) Wenzel pasigis la junulajn jarojn ĉe la patrino Josefa Scholz (fraŭline Haller) kiu ekde 1800/01 aktoris en la trupo de Wilhelm Frasel en Labako. En 1804 li debutis samloke kiel Truffaldin en la ŝilera aĵo Turandot (laŭ Carlo Gozzi). Post akompano de la patrino al Klagenfurt je Ständisches Theater en 1807 li vokitis fare de Joseph Schreyvogel al la Burgteatrejo al Vieno. Tie li la unuan fojon aktoris en novembro 1814; sed malkontentiĝinte pri la roloj ofertitaj (li pli ŝatus rolojn komikajn-sarkasmajn) li ne restis pli ol unu jaro. Post laboro ĉe Theater in der Leopoldstadt, en Klagenfurt kaj en Graz je Ständisches Theater oni ofertis al li en 1826 postenon je la viena Theater in der Josefstadt kie li debutis en aprilo 1826 per la ĉefrolo en la komedio Trüffel, der Diener zweier Herren de Carlo Goldoni. Ege menciindas inter liaj tiamaj roloj la figuro de la konsilantarservisto Klapperl en la komedieto Die schwarze Frau de Karl Meisl. Per tio li famiĝis kiel komikumo en decembro 1826.
Malgraŭ malsufiĉaj kantistaj kapabloj li devis en marto 1827 kanti la rolon de Oberon en la viena premiero de Oberon de Carl Maria von Weber. Pro daŭre ŝanĝantaj direktoradoj, malfavoraj kontraktoj kaj sekva maldungiĝeblo ĉe Burgteatrejo en 1833 (fikulpis prie Karl Carl) li venis finfine je Teatro ĉe la Vieno en 1837 kaj ĉe Leopoldstadt (en 1839).
Legenda iĝis lia kunlaboro kun Johann Nestroy kiu post komenca malŝato donis al li rolojn en la plejmulto de siaj ĝis tiam 69 teatraĵoj. Post la rolo de Povernius Maxenpfutsch (Nagerl und Handschuh, 1832) sekvis Zwirn (Der böse Geist Lumpazivagabundus, 1833), Tatelhuber (Die verhängnisvolle Faschingsnacht, 1839), Melchior (Einen Jŭ will er sich machen, 1842), Klaus (Freiheit in Krähwinkel, 1848), Holofernes (Judith und Holofernes, 1849) aŭ Gabriel Brunner (Kampl, 1852).
Graveco
Estante de malgranda, ronda korpoformo Scholz jam per ekstero sia ridigis la publikon. Lia komiko ŝuldiĝas grandparte al flegmo kaj al karakterize maltroiganta sekeco humura. Pro burleska baza tono Scholz taksatas la lasta reprezentanto de la pli malnova popolteatra tradicio de arlekeno. Apud la furioza kaj nervoza Nestroy lia ludadmaniero komplete alia evidentiĝis aŭtentika kaj natura; ĝi atestis ankaŭ psikologian (reag)talenton grandan. Ege taŭga rolo, kiun li dum tri jardekoj plenumis kaj evoluigis, estis tiu de Magister Lassenius (Der Weiberfeind in der Klemme, de Theodor Hell).
Fonto
Patocka, Ralph-Günther: "Scholz, Wenzel", ĉe: Neue Deutsche Biographie 23 (2007), p. 462-463 (tie ĉi interrete)
Omophlus rugosicollis
Omophlus rugosicollis estas palearktisa specio de la familio de tenebrionedoj ene de la koleopteroj.
Ĝi manĝas sklerotojn de ergotfungo.
Sámuel Détsei
DÉTSEI Sámuel (de:ĉei) estis hungara memuaristo naskita en Fogaraŝo en 1703 kaj mortinta en Vaja la 25-an de januaro 1761.
Biografio
Sámuel Détsei studis en Nagyenyed, Székelyudvarhely, Marosvásárhely, en 1735 li estis lernanto de Christian Wolff (1679 - 1754) en Marburg. Ekde 1738 li estis kortega pastro de Sándor Teleki, ekde 1740 li estis pastro en pluraj urboj de Transilvanujo.
Akeno
La Karola Premio ("Karlspreis") estas juĝata ĉiujare al persono, kiu antaŭenigis la eŭropan unuiĝon.
Najbara urbo: Eschweiler.
La Universitata Kliniko de Aachen disponas pri la plej granda malsanuleja konstruaĵo de Eŭropo.
Historio
Homoj priloĝis la regionon jam en la neolitiko. Dum la bronzepoko kaj frua ferepoko ĝin priloĝis keltoj, kion pruvas tumulo en la Aĥena arbaro. La keltojn subigis dum la Gaŭla Milito Romiaj soldatoj, kiuj tie konstruis banejon en la 1-a jarcento. (Hodiaŭ la varmaj fontoj ebligas, ke la urbo estas oficiala kuracloko.) La romianoj forlasis la ejon en la 4-a jarcento.
Tomboj atestas, ke frankoj ekloĝis en la regiono ĉirkaŭ Aachen en la 7-a jarcento. La unua tekstfonto, kiu mencias la urbon, originas el 765, kiam la franka reĝo Pipino la pli juna tie pasigis kristnaskon kaj sekvan paskon. Lia filo kaj posteulo Karolo la Granda konstruigis palacan regejon ekde 789 (unu turo de ĝi daŭre staras kaj estas la plej malnova konstruaĵo en la urbo); krome preĝejeton, bazo de la hodiaŭa katedralo. Karolo la Granda, jam imperiestro, mortis kaj entombiĝis en Aachen en 814. Ankaŭ liaj posteuloj dumtempe loĝis tie, ĝis la normanoj detruis la regejon en 881.
En la jaro 936 Otto la 1-a kroniĝis germana reĝo en Aachen, kaj tiel faris liaj posteuloj dum preskaŭ 600 jaroj.
La traktato de Aachen (aŭ Aix-la-Chapelle) de la 2-a de majo 1668 haltigis la militon de Devolucio inter Francio kaj Hispanio.
La Akena Kongreso okazis inter la 29.9. kaj la 21.11.1818 en Aachen. Temis pri interkonsenttrovo pri mezuroj farotaj por malhelpi demokratiaj movadoj en Eŭropo post la novordigoj de la Viena kongreso.
20a jarcento
La Batalo de Akeno estis grava batalo de la Okcidenta Fronto en la Dua Mondmilito, luktita inter usonaj kaj germanaj fortoj en kaj ĉirkaŭ Akeno inter la 2a kaj la 21a de oktobro 1944. La urbo estis parto de la Sigfrida Linio, nome la ĉefa defenda reto de la okcidenta landlimo de Germanio; la Aliancanoj estis esperintaj konkeri ĝin tuje kaj avanci en la industriigitan Ruhr-regionon. Kvankam plej el la civila loĝantaro de Akeno estis evakuita antaŭ la komenco de la batalo kaj tiel ne estis tro da civilaj mortoj, multo de la urbo estis detruita kaj ambaŭ flankoj suferis fortajn perdojn. La batalo finis per kapitulaco de germanoj, sed ilia obstina defendemo multe malhelpis la planojn de Aliacanoj por la avanco en Germanion.
Amaskomunikiloj
Aachener Nachrichten (prononco [Aĥener NAĤrihtn], mallonge AN) estas germana nacia gazeto. Ĝi fondiĝis en la urbo Akeno kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 24-a de januaro 1945 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton. Kune kun la parenca gazeto Aachener Zeitung ĝi publikiĝas en eldonejo nomata Aachener Zeitungsverlag.
Taiyaki
Taiyaki (japane: 鯛焼き) - esperante Sukera Sparo, litere "kuirita fiŝo" estas japana kuko en formo de fiŝo. Plej ofte ĝi estas plenita de anko, pasto el azuki-faboj (ruĝaj sukeraj faboj), sed foje ankaŭ de vanila kremo, ĉokolado aŭ fromaĝo. Iuj butikoj eĉ proponas taiyaki kun okonomiyaki aŭ kolbasoj ene.
"Oyoge! Taiyaki-kun" (litere, "Naĝu! Taiyaki") estas japana kanto, kiu per la plej furora kanto havas Guinness-libron de rekordoj.
Eberfing
Eberfing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Skopin
Skopin (Скопин) estas urbo en Rjazanja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 61415.
La urbo estis fondita en la 12-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La interurba telefona kodo estas 09156 (ĝis 2005), 49156 (ekde 2006). La enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Verda (Верда) (baseno de rivero Oka (Ока)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 21 mil loĝantojn.
Luma lingvo
Luma lingvo (Lingualumina aŭ Lingwalumina) estas apriora projekto de planlingvo proponita de Frederick William Dyer en 1875. Ĝi estas citita de Louis Couturat kaj Leopold Leau en ilia Histoire de la langue universelle. Poste, Dyer lasis sian projekton kaj fariĝis idisto.
Ĝi estis sistemo a priori, filozofia kun klasifiko de ideoj kaj vortprovizo absolute arbitra. La konjugacioj ankaŭ estis arbitraj kaj fantazie neregulaj.
En tiu projekto, kiel en aliaj, ĉiuj literoj havas bazan signifon (ekscepte A kaj N, kiuj estas nur eŭfoniaj), ekzemple:
Personaj pronomoj: inza (mi); enza (ci); onza (li); eeza (ni); arza (vi); orza (ili).
Bibliografio
Dyer, Frederick William The lingualumina or language of light London: 1875, 1889 (27 p.)
Erikson Carlos Batista dos Santos
Erikson Carlos Batista dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
Scenaristo
Scenaristo estas verkisto kiu praktikas la arton kaj metion verki scenaron sur kiu amaskomunikiloj, kiel filmoj, televidprogramoj kaj videoludoj, estas bazataj. Historie tiu laboro estas iel simila al tiu de dramaturgoj kiuj por teatro verkis teatraĵojn kun du bazaj konsistoj, nome la dialogo kaj plej ofte kaj due indikoj por la ludado. Por programoj de radio kaj televido oni fokusas al dialogo (respektive monologo).
Harry Emerson Fosdick
Harry Emerson FOSDICK (naskita la en Buffalo, Novjorkio, Usono – mortinta la  en Bronxville, Novjorkio) estis usona pastoro. Li fariĝis centra rolulo en la polemikoj inter fundamentistoj kaj modernistoj enkadre de usona protestantismo en la jardekoj inter la mondmilitoj, kaj estis unu el la plej elstaraj liberalaj predikistoj de la unua duono de la 20-a jarcento. Kvankam li estis baptisto, lin vokis kiel pastoron la Unua Presbiteriana Kirko de Nov-Jorko, en la Okcidenta Vilaĝo de Manhatano, en 1918, kie en 1922 li prezentis sian faman predikon, "Shall the Fundamentalists Win?" ("Ĉu la fundamentalistoj venkos?"). Sciante, ke la presbiteriana asembleo intencas formale procezi lin, li demisiis en 1924, kaj ekpastoris ĉe la Baptista Kirko de Park Avenue, la preĝejo de la familio Rockefeller. Poste, John D. Rockefeller instigis la konstruiĝon de Riverside Church en la kvartalo Morningside Heights, sukcese celante ke Fosdick pastoru tie.
São Leopoldo
São Leopoldo estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 214.087 loĝantojn en 2010.
Ŭoŭnano
Ŭoŭnano estas indiĝena popolo en Panamo. La nomo Ŭaŭnan oni tradicie skribas Waunaan hispane. Tiu ĉi popolo, kune kun alia popolo nomata Embera, estis konata antaŭe per la nomo Ĉokoe (hispane Chocoes) kaj loĝas ĉefe en la Embera-Ŭoŭnano indiĝena regiono.
Granville (stacidomo)
Granville estas franca stacidomo sur linio - Granville, situanta en  Granville, en departemento Manche, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Intercités Normandio kaj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio  - Granville (405000).
Stacio Kyarabashi
Stacio Kyarabashi (japane: 伽羅橋駅 [Kjarabaŝi-eki], angle: Kyarabashi Station) estas fervoja stacio en Takaiŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Takashinohama.
(18543) 1997 AE
(18543) 1997 AE estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Villalbos
Villalbos estas vilaĝeto en Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono. Ĝi havas ĉ. 25 loĝantojn. Ĝi estis fondita en la 10-a jarcento.
Provinco
Villalbos estas en la provinco Burgoso, proksime de tiu ĉi urbo (je 39 km). Plej gravaj urboj de la provinco: Burgos, Villafranca Montes de Oca, Belorado, Briviesca.
NGC 7631
NGC 7631 (aliaj indikoj — UGC 12539, MCG 1-59-60, ZWG 406.83, PGC 71181) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Seres
Seres aŭ Sereso (en greka Σέρρες, en katarevuso: Σέρραι, Sérrai) estas urbo en Makedonio, Grekio, ĉefurbo de Seresa provinco kaj dus plej granda urbo en la regiono de Centra Makedonio, post Tesaloniko. Seres estas unu el la administraj kaj ekonomiaj centroj de Norda Grekio. La urbo estas situanta en fruktodona ebenaĵo je alto de ĉirkaŭ 70 m, ĉirkaŭ 24 km nordoriente de la rivero Strumo kaj je 69 km nordoriente de Tesaloniko, respektive. La oficiala municipa loĝantaro de Sereso estis 76,817 en 2011 kun totala nombro de loĝantoj en la urbo kaj en ties ĉirkaŭaĵo de ĉirkaŭ 100,000. La urbo estas hejmo de Teknologia Eduka Instituto, (en greka ΤΕΙ Σερρών, TEI Serron), komponita de la Lernejo de Teknologiaj Aplikaĵoj, la Lernejo de Administrado kaj Financo kaj la Lernejo de Grafikaj Artoj kaj Dezajno, kun almenaŭ 10,000 kaj grekaj kaj internaciaj studentoj.
Emberaoj
Emberao estas indiĝena popolo en Panamo. Tiu ĉi popolo, kune kun alia popolo nomata Ŭaŭnan, estis konata antaŭe per la nomo Ĉokoe (hispane Chocoes) kaj loĝas ĉefe en la Embera-Ŭoŭnano indiĝena regiono.
Htin Kyaw
Htin Kyaw (ထင်ကျော် [tʰɪ̀ɴ tɕɔ̀]; naskiĝis la ) estas birma verkisto, klerulo, kaj politikisto. Li estas amiko kaj politika alianculo de Aung San Suu Kyi. Je la la parlamento de Mjanmao elektis lin kiel la venontan prezidanton. Li estos la unua civilulo en tiu posteno post pli ol 50 jaroj da armea regado.
Fontoj
Bazita sur la komencaj alineoj de la artikolo en la angla Vikipedio.
Várvölgy
Várvölgy [vArvoldj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely. La loknomo signifas: fortikaĵo-valo.
Situo
Várvölgy situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Tapolca troviĝas 14, Sümeg kaj Keszthely po 15, Badacsony 21 km-ojn.
Famuloj
En Alsózsid (=Suba Zsid) naskiĝis reĝisoro József Szivler.
Aladár Wahlner
Aladár Wahlner [valner], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Wahlner Aladár Róbert Győző [djOzO] estis hungara mineja inĝeniero, ministeria oficisto, subministro.
Aladár Wahlner naskiĝis la en Betlér (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Betliar en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Wahlner akiris inĝenieran diplomon en Akademio de Selmec, poste juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Kassa). Dum la studentaj jaroj (1883) li eldonis poemlibron. En 1885 li eklaboris kiel mineja inĝeniero en Oravica. Inter 1891-1896 li havis pli altan postenon en Besztercebánya, poste en la financministerio. Paŝoj post paŝoj li estis subministro kaj faris gravajn laborojn en la koncernaj leĝoj. Li ofte kontribuis en koncernaj revuoj. Li havis edzinon.
Distrikto Kecskemét
La Distrikto Kecskemét (hungare Kecskeméti járás) estas hungara distrikto en departemento Bács-Kiskun. Ĝi situas sur ebenaĵo en la norda parto de la departemento, en la meza parto de la lando). La distrikta ĉefurbo estas Kecskemét, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ aliaj 2 urboj, la ceteraj 13 estas vilaĝoj.
La areo estas 1212,21 km², kie loĝas 156 413 homoj. La loĝantoj laboras en Kecskemét ĉefe en la industrio kaj servoj, en la ceteraj komunumoj precipe pri agrikulturo. La areo estas fama pri brasiko.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la historio, tamen ĝi ne funkciis inter 1983-2013. El la komunumoj nur la duono havas memstarajn administradojn.
Hermann Usener
Hermann USENER (naskiĝinta la en Weilburg, mortinta la ) estis germana filologo.
Familio kaj vivo
La gepatroj de Usener estis Georg Friedrich Usener (1789-1854), supera landa ŝoltiso je Weilburg, kaj Charlotte Henriette Caroline Vogler (1798-1855), filino de la duka supera medicinisto Georg Vogeler. En 1866 Usener nuptis en Marburg Caroline Dilthey (1846-1920), fratino de la filozofo Wilhelm Dilthey kaj de la arkeologo Karl Dilthey. Lia filino Maria edzinigitis en 1899 fare de la klasika filologo Albrecht Dieterich. Filoj liaj Hans (1872-1929) kaj Karl Albert Hermann (1876-1928) estis fizikisto respektive supera leŭtenanto.
Verkoj
Post doktoriĝo pri »Analecta Theophrastea« (1858) li publikigis »Alexandri Aphrodisiensis problematorum lib. III. et IV.« (Berlino 1859), »Scholia in Lucani bellum civile« (Leipzig 1869, volumo 1), »Anecdoton Holderi« (Bonn 1877), »Legenden der heiligen Pelagia« (Bonn 1879), »De Stephano Alexandrino« (Bonn 1880), »Acta p. Marinae et p. Christophori« (Bonn 1886), »Altgriechischer Versbau« (Bonn 1887), »Epicurea« (Leipzig 1887), »Religionsgeschichtliche Untersuchungen« (Bonn 1889–99, tri partoj), »Dionysii Halicarnassensis librorum de imitatione reliquiae epistulaeque criticae duae« (Bonn 1889), »Der heilige Theodosios. Schriften des Theodoros und Kyrillos« (Leipzig 1890); »Acta martyris Anastasii Persae« (Bonn 1894); »Götternamen, Versuch einer Lehre von der religiösen Begriffsbildung« (Bonn 1895); »Dionysii Halicarnasei quae fertur Ars Rhetorica« (Leipzig 1895), »Dionysii Halicarnasei opuscula« (kune kun Radermacher, Leipzig 1899 ss.) k.a. Kolekton de liaj prelegoj kaj eseoj elfaris lia bofilo Albrecht Dieterich (Leipzig 1907).
Graveco
Usener povis kunigi konfliktajn tendencojn kaj metodojn en sia laboro kaj tiel atingi sintezon de la regantaj fluoj en klasika same kiel moderna filologioj. Principe la esploroj de Usener pri la antikveco ne konis limojn; li serĉis ekpreni antikvan vivon en ĉiuj ĝiaj esprimoj, el kiuj kredo, poezio kaj arto estas nur partoj. La aliro al interfaka origino devenas de liaj studentaj tagoj en Bonn, kie Friedrich Gottlieb Welcker enkondukis lin al la gravaj temoj de la ideoj pri dioj. Jacob Grimm influis lin en la aplikado de la metodoj de kompara lingvistiko en la kampo de religia historio, li ŝuldis al August Boeckh la komprenon de filologio historiscience, al Friedrich Ritschl la komprenon, ke ne nur la grandaj kaj gravaj, sed ankaŭ la plej malgrandaj atestoj de la pasinteco estas rimarkindaj kaj gravas. Gottfried Hermann influis Usener en aplikado de la kategorioj de Immanuel Kant al filologio. Usener tiel iĝis unu el la plej gravaj protagonistoj en la formado de la historio de religio el filologio. Lia ĉefa intereso estis la studo de la dio en verkoj skribitaj en helena lingvo. Li suspektis, ke la nomoj de la dioj enhavas bazaĵojn kaj tial detale ekzamenis la nomojn de la dioj de la greka panteono. En la kurso de lia esplorado, li povis refuti multajn el la simbolaj klarigoj de la greka religio interpretitaj fare de Friedrich Creuzer kiel praa monoteismo. La fakto ke kaj Usener kaj Bücheler okazigis siajn prelegojn en la Akademia Artmuzeo ankaŭ signifis la interfakan orientiĝon de la klasikaĵo de Bonn. Malgraŭ la specialiĝo de klasikaj studoj kaj la rilata disiĝo de klasikaj studoj en specialaj fakoj - male al Otto Jahn, Bücheler ne plu povis prezentadi ankaŭ arkeologion - Usener kaj Bücheler laboris proksime kun aliaj reprezentantoj de klasikaj studoj kaj lingvistiko, kiel la arkeologo Reinhard Kekulé von Stradonitz, kiu estis la posteulo de Otto Jahn sur la kampo de arkeologio, kaj Georg Loeschcke, la antikvepokaj historiistoj Arnold Dietrich Schaefer kaj Heinrich Nissen, kaj la lingvisto Felix Solmsen.
Alia esplorado estis dediĉita al rito kaj mito, kie Usener venis al siaj rezultoj sendepende de Cambridge Rituals. Userer supozis interagadon inter la du areoj, kie la rito estas la instituciigita formo, do la praktiko de la mito. Ĉi tie, ankaŭ, li estis malferma al novaj esplorideoj kaj ankaŭ fidis je etnologiaj indicoj kaj la rezultoj de fakuloj pri scienca folkloro; tiu ĉi akademia fako tiam estis ankoraŭ iĝanta kaj ne de ĉiuj agnoskita. Usener konsideris ritojn fortaj kontinuigiloj. Do li ekzemple diris ke la kristnaska festo transformiĝis de la Antikva epoko ĝis la kristana mezepoko.
La ĉefa verko estas la doktrino de Usener pri la dioj, dediĉita al Wilhelm Dilthey, kiun li ankaŭ rigardis kiel sciencan testamenton. Ĉi tio estis nenio malpli ol historio de la homa menso. Li dividis la grekajn diojn en fenomenologiajn kategoriojn: momentaj dioj, specialaj dioj kaj ĉefaj dioj. La doktrino de la dioj estas la plej vaste pridisputita kaj plulaborita sed ankaŭ plej influa laboro de Usener. Ĝi havis grandan influon sur la emerĝanta fako de sociologio. Émile Durkheim tuj adoptis la rezultojn por sia esplorado, kaj ili ankaŭ estis gravaj por la filozofio de Ernst Cassirer pri simbolaj formoj. Krom la grekaj dioj, Usener ekzamenis ankaŭ la litovajn kaj latvajn diojn uzante la samajn metodojn. Farante tion, li supozis ke kulturoj estis kompareblaj, eĉ se ili ne estis en kontakto unu kun la alia. Same opiniis ankaŭ lia disĉiplo Aby Warburg. La hajdelberga rondo Eranos-Kreis ĉirkaŭ Adolf Deißmann kaj Albrecht Dieterich ankaŭ rilatis al la skolo de Usener. Liaj studentoj inkludis Ludwig Deubner, Hermann Diels, Georg Ferdinand Dümmler, Richard Heinze, Friedrich Leo kaj Eduard Schwartz kiujn li doktorigis. Lernintoj ĉe Usener estis ankaŭ Paul Friedländer, Emil Hermes, Hans Lietzmann, Friedrich Marx, Eduard Norden, Ludwig Radermacher, Max Siebourg kaj Richard Wünsch. De 1899 ĝis 1905 li publikigis la periodaĵon "Rheinisches Museum für Philologie".
Honoroj
Usener ricevis multajn altajn honorojn. 1874/75 li estis dekano de la filozofia fakultato, 1882/83 rektoro de la Universitato de Bonn. Li estis kavaliro de la Ordeno pour le Mérite kaj membro de diversaj kleraj societoj Germanuje kaj eksterlande. La Filologia Asocio, studenta rondo, donis al li kaj Bücheler komunan memorpublikaĵon en 1873 post kiam ambaŭ malaprobis vokojn al aliaj foraj universitatoj. Por la 70-a naskiĝtago de Usener kaj la ora doktora jubileo de Bücheler en 1904 estis donacitaj du bronzaj bustoj kreitaj fare de Hans Everding kaj Walter Lobach (kiuj nun estas en la ejoj de la Klasika Filologia Seminario en Bonn). En la Akademia Artmuzeo okazis tiam festa ceremonio. Kun la kolektita mono estis starigita interalie Usener-fondaĵo por klasikaj filologoj. Usener ankaŭ prezidis la Filologian asembleon. La 13-an de februaro 1902, la Protestanta teologifakultato de la Universitato de Bonn honoris lin per honordoktoreco.
Kvankam la atingoj de Usener neniam estis vere forgesitaj, la sciencistara ricevado de ties laboro refariĝis unu el la centraj punktoj en la historio de klasikaj studoj, precipe ekde seminario pri Usener okazigita fare de Arnaldo Momigliano en 1983 ĉe Scuola Normale Superiore en Pizo. La ideoj de Usener sekve ĝuis daŭran priesploriĝon.
10334 Gibbon
10334 Gibbon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Bukovnica
Bukovnica, hungare Bakónak estas tre malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Moravske Toplice.
10334 Gibbon
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita verkisto kaj historiisto Edward Gibbon, (1737–1794). Lia fama verko en 6 volumoj : "The Decline and Fall of the Roman Empire" (La Deklino kaj la Falo de la Romia Imperio, 1776-1789) atribuas la deklinon de la Romia Imperio al la perdo de la civitaj virtuoj ĉe ties civitanoj.
Bukovnica
Situo
Bukovnica situas flanke de monto 258 m-ojn alta, laŭ flankovojoj.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Inter 1941-1945 Bakónak denove apartenis al Hungario, ekde 1991 al Slovenio.
Arĝenta Libro
La Arĝenta Libro nun restas en Upsalo, Svedio, kie 100 mil homoj vidas ĝin ĉiujare. La originala libro enhavis almenaŭ 336 foliojn; la nuna libro nur enhavas 187 foliojn. Unu alia folio troviĝis en 1970 en Speyer en Germanio.
Tridek jaroj post Teodoriĥo, la gota regno en Italio disfalis kaj la libro perdiĝis ĝis la 16-a jarcento, kiam ĝi reaperis en Werden, Germanio en benediktana monaĥejo. La vojaĝo inter Raveno kaj Werden dum mil jaroj estas nekonata. Eble Karolo la Granda, kiu vizitis Ravenon kaj estis fascinato de Teodoriĥo kaj Raveno, forportis la libron al Aĥeno, kiu estas proksime de Werden.
Post Werden, la libro estis la posedaĵo de la imperiestro Rudolfo la 2-a, kiu tenis la libron kun libroj de magio en sia kastelo en Prago. En 1648, Svedio venkis la urbon kaj la libro fariĝis la posedaĵo de la sveda Reĝino Kristina. Ĝi nun estas la posedaĵo de la Universitato de Upsalo, depost 1669 (post kiam ĝi preskaŭ perdiĝis en la maro je 1662).
Edgár Berecz
BERECZ Edgár [berec] estas rumania hungara mondvojaĝisto, kuiristo, interpretisto, aŭtoro ktp.. Li naskiĝis en Chibed la 4-an de januaro 1975.
Biografio
Edgár Berecz infanaĝis en Chibed, poste li studis en Odorheiu Secuiesc. Li trairis multe da landoj, konas pli ol dek lingvojn, estas aŭtoro de pluraj libroj. Li konvertiĝis el reformitulo al islamano. Lia islama nomo estas Rashid Celebi Hoca.
Erika Gergely
Biografio
Erika Gergely finis en 1976 la belartan sekcion de muzika kaj arta mezlernejo de sia naskiĝurbo. Inter 1979-83 ŝi studis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ŝi instruis en Livada (Satu Mare) (1983-90), ekde 1990 en Gorneşti. Ŝi esprimas vivsentojn, animstatojn pere de metafizikaj pentraĵoj (Pupoj serio; mezepokaj urbobildoj, pejzaĝoj riverbordaj).
ZDF
ZDF („Zweites Deutsches Fernsehen“, eo: Dua Germana Televido, ofte mallongigita: 2DF) estas publikjura televido en Germanio kaj unu el la plej grandaj televidsendejoj en Eŭropo. Kune kun ARD kaj Deutschlandradio ZDF konsistigas la publikjuran radiofonion. La sidejo de la televidsendejo estas en la kvartalo Lerchenberg de Majenco.
8500 Hori
8500 Hori estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana ĉielmekanikisto Gen-Ichiro Hori, emerita profesoro en la Universitato de Tokio. Li disvolvis la faman teorion pri perturboj bazita sur la transformoj de Lie kiuj estis adoptita de multaj scienculoj por solvi aro da diferencialaj ekvacioj per la metodo de perturboj.
Masato Furukawa
Masato Furukawa (古川 雅人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe SC Sagamihara.
Arthur Moeller van den Bruck
Arthur Moeller van den Bruck (ankaŭ: Moeller-Bruck, vere: Moeller; naskiĝinta la en Solingen, mortinta la  en Berlino sinmortiginte) estis germana kulturhistoriisto.
Vivo
Moeller frekventinte la Konsilantargimnazion erfurtan forlasis la lernejon antaŭ la abiturienta ekzameno kaj mem plukleriĝis kiel bohemiulo en Berlino (1898–1902), Parizo (1902–06) kaj Italio (1906/07). Regas tiam la vivosento de dekadencismo. Parizo estis por li ankaŭ rifuĝejo antaŭ la naciema Germana Imperiestra Regno, la ĝenerala gustomanko en Germanujo kaj speciale antaŭ la militservo. Liaj unuaj verkaĵoj estis - influite per la verkoj de Julius Langbehn, Houston Stewart Chamberlain kaj precipe Friedrich Nietzsche - de kulturhistoria ĝenro. Kvankam Moeller ne malkritike legis la nietzsche-aĵojn, li tamen ege admiris ties vivofilozofion kaj vidis en li la vojindikilon tra la nova jarcento.
Ĉe la komenciĝo de la 20-a jarcento Moeller ekkliniĝis al politikaĵoj. Influite de Maurice Barrès li transpaŝis la vojon de estetika al politika elitismo. Ekde 1905 li eldonis kun Dimitrij Mereŝkovski la verkaron de Fjodor Dostojevskij. Taksante sin Plutarko germana li ellaboris ekde 1904 kulturhistorian verkon en ok volumoj titolita Die Deutschen, Unsere Menschengeschichte (1904-10). Per tio li volis fari tiom por la germana spirito kiom Dostojevskij estis farinta por la rusa (laŭ Fritz Stern). Elirante de la ruso, Moeller komencis evoluigi tie ĉi sian neraciisman vivofilozofion. Tiujn ĉi volumojn li unuafoje subskribis per la nomo fikcia "Moeller van den Bruck" (antaŭe ankoraŭ "Moeller-Bruck"). Li estis preta suriri la publikan scenejon kiel edukisto de la germanoj. Laŭ peto de li oni rajtigis lin reveni en la patrujon en 1907.
La Unua mondmilito kaj la malvenko de Germanujo gravegis por lia inkliniĝo al troigita naciemo. Komenco tiukoncerne estis la verko Der Preußische Stil (1916), certe lia plej grava verko. Eĉ se la enhavo estis ankoraŭ nepolitika, li tamen glorigis la prusan nacion kiel "firman volon je ŝtato". La naciemaĉo tia estis nova ĉe Moeller. Ege kritikante la t.n. burĝajn valorojn li estis je la serĉado de germana mito. Li iĝis porparolanto de neracie pensanta, ikonoklasma generacio. En lia publicitaĵo Das Recht der jungen Völker (1919) Moeller substrekis ke la "ideoj de 1914 ... trans la jaron 1914 valorus". La malsimilo inter "maljunaj" kaj "junaj" popoloj interpretitis kiel "ŝosilo je mondmilito". Moeller esperis ke la usona prezidanto Woodrow Wilson ĉe la Konferenco de Parizo 1919 engaĝiĝus por la "junaj nacioj" inter kiuj estus laŭ Moeller la germana, la rusa kaj la usona. Tiu ĉi teorio pri junaj popoloj havis karakteron ege malokcidentan kaj malimperialisman. Post la seniluziiĝo pri la 14 punktoj de Wilson Moeller publiciste klopodis ne flankenpuŝi la malvenkon sed ekspluati ĝin politike. Tiel Moeller iĝis la centra figuro de la fare de Heinrich von Gleichen en junio 1919 fondita klubo Juniklub fokusiĝinta kontraŭ la Traktato de Versajlo. Tiam li estis preparanta sian ĉefan verkon Das dritte Reich (1923).