cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ulm
Katedralo
La katedralo (nun protestanta) estis fondita la, ĉar tiutempe ne ekzistis kristana preĝejo ene de la urbaj muroj. La konstruado daŭris longe; je la oficiala inaŭguro kaj konsekrado en 1405 ĝi neniel estis preta, sed nur kovrita de provizora tegmento. Jam la tiama konstruestro, Ulrich Ensinger, projektis turon 150 metrojn altan. Sed en 1543, post la konvertiĝo de Ulm al protestantismo, la turo atingis nur ĉirkaŭ 100 metrojn.
La finkonstruado de la turo okazis nur inter 1885 kaj 1890. La turo estas vizitebla kaj donas belan vidon al la urbo.
Gefiloj
Vidu ankaŭ:
Esperanto en Ulm
El inter la movadaj eventoj en la urbo ekzemple menciiĝu, ke inter la 27-a de decembro 1970 kaj la 3-a de januaro 1971 la 14-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en Ulm kaj pritraktis la temon "La rolo de la specife mallonga filmo". Ekde 1983 ekzistas la Esperantogrupe "Germana Internacia Societo Ulm/Neu-Ulm", kiu kunvenas regule vendrede vespere je la sepa kaj duono. La grupo organizis la SAT-kongreson en najbareco kaj eldonis la libron "La Zamenhofstrato". La grupon GIS gvidas Michael J. Scherm-Markow kaj Gerald Grupp.
Lovagny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Stacio Oshiage
Stacio Oŝiage (押上〈スカイツリー前〉駅 [Oŝiage Sukaicurī-mae eki], Oshiage (Skytree) Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumida de Tokio, Japanio, apud la televida turo Tokjo-Skajtri. Ĝi estas finstacio por 4 linioj de malsamaj fervojaj retoj, tamen ĉiuj estas kunigitaj po du: en sud-norda direkto kaj en okcident-orienta direkto. Metroa linio Hanzomon de metroa reto Tokjo Metro aliras la stacion de sudo; linio Tobu-Skajtri de Fervojo Tobu — de nordo; metroa linio Asakusa de Metroo Toej — de okcidento; kaj linio Kejsej-Oŝiage de Elektra Fervojo Kejsej — de oriento.
Burgo Odenbach
La burgo Odenbach, pli poste nomata Weiherturm, estas la ruino de akvoburgo en la komunumo Odenbach en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Temperley
Temperley estas urbego en Argentino en Provinco Bonaero. Ĝi apartenas al urbaro de Granda Bonaero.
Geografio
Temperley situas sur la apudmara ebenaĵo. Bonaero troviĝas 13, Quilmes 14, La Plata 44, Rosario 292, Mar del Plata 366, Paraná (Argentino) 393, Corrientes (urbo) 815, San Miguel de Tucumán 1099, Saltaurbo 1301 km.
Historio
En 1854 industria komercisto George Temperley aĉetis tie ĉi bienon, poste li konstruis kamparan domon. La baldaŭa stacidomo prenis la nomon Temperley, same tiel la estiĝinta vilaĝo. Oficiale la fondo okazis en 1870. La komunumo urbiĝis en 1965.
Klimato
Temperley situas en subtropika klimato, kie jare pluvas ĉ. 1100 mm. La averaĝa temperaturo estas en januaro 26 °C, en julio 31 °C.
Takanori Maeno
Takanori Maeno (前野 貴徳, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, Kashima Antlers kaj Albirex Niigata.
(14287) 2777 P-L
(14287) 2777 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Manfred Bukofzer
Manfred Fritz Bukofzer (naskiĝinta la 27-an de marto 1910 en Oldenburgo; mortinta la 7-an de decembro 1955 en Berkeley, Kalifornio, usono) estis germana muziksciencisto kaj humanisto, kiu  rifuĝis el nazia Germanujo en Usonon.
Vivo kaj verkado
Bukofzer konatiĝis kiel historiisto de la frua muziko, precipe de la epoko de baroko. Lia libro Music in the Baroque Era ankoraŭ estas unu el la normaj referenclibroj pri ĉi tiu temaro, kvankam kelkaj modernaj historiistoj kulpigas lin, ke li estus verkinta ĝin el 'germana' vidpunkto, ĉar li ekzemple ne sufiĉe konsiderus la gravecon de la itala opero dum la evoluo de la muzikstilo de la 17-a jarcento.
Krom pri la barokmuziko Bukofzer estis specialisto pri angla muziko kaj por muzikteorio de la 14-a jarcento ĝis la 16-a jarcento. Liaj aliaj sciencaj interesoj koncernis la ĵazon kaj la popolajn muzikojn.
Abajo
La abajo estas tradicia virina vesto kiu estas portata super la aliaj vestaĵoj, en kelkaj mezorientaj, islamaj landoj kaj areoj, ĉefe en Sauda Arabio, en la landoj de la Persa Golfo kaj de la Magrebo. La tradicia abajo estas nigra kaj povas konsisti el granda kvadrato el tolo kiu kovras ankaŭ la ŝultrojn sed ne la kapon, kiel longa kaftano. La abajo kovras la tutan korpon escepte la kapon, la piedojn kaj la manojn. Ĝi povas esti uzita kun nikabo, nome vualo por la vizaĝo kiu kovras ĉion escepte la okulojn. Kelkaj virinoj uzas ankaŭ nigrajn longajn gantojn, kaj tiel ankaŭ iliaj manoj estas kovritaj.
Tiatira
Tiatira aŭ Thyatira estis urbo de Lidio, kies nomo estis ŝanĝita dum mezepoko al Akhisar; ĝi troviĝas hodiaŭ en regiono Manisa Turkio.
Ĝia origino estis lidia aŭ, eble, ĝi estis fundita de Seleuzko la 1-a (355 ĉirkaŭ - 280 ĉirkaŭ). Ĉi tie, laŭ Strabono, estis fundita makedonia kolonio, kie oni kultis Asklepion, Bakĥon, Artemison kaj precipe Apolon, kiun oni honoradis per ludoj celebritaj je lia nomo.
Oni rakontas ke, ĉe la finiĝo de la Unua Mitridata Milito tie surkampiĝis Flavio Fimbria, kiu ĉirkaŭita kaj sieĝita de Lucio Cornelio Silla, perdis estimon kaj kapablon obeigi siajn soldatojn kaj tiam obtenis de Silla la indulgon senpune forlasi la kampon; sed poste preferis sin mortigis en la templo de Asklepio en Pergamo.
En 366 Tiatira estis areo de la batalo en kiu la armeo de imperiestro Teodosio la 1-a venkis la generalon uzurpanton Prokopion.
Tiatira en la Apokalipso de Johano
Laŭ simbola rakontaĵo de la johana Apokalipso Tiatira estas la kvara el la sep lokaj eklezioj akuzataj pri malvermiĝo en la kredo, Tiarira ŝajnas alproksimiĝanta al la apostateco. Jen la teksto (Ap 2,19-28)
“18 Kaj al la anĝelo de la eklezio en Tiatira skribu: Tiele diras la Filo de Dio, kiu havas okulojn kiel fajra flamo, kaj liaj piedoj estas kiel brilanta latuno: 19 Mi scias viajn farojn, kaj viajn amon kaj fidon kaj servadon kaj paciencon, kaj pri viaj faroj, ke la lastaj estas pli multaj ol la unuaj. 20 Sed mi havas kontraŭ vi, ke vi toleras la virinon Izebel, kiu nomas sin profetino; kaj ŝi instruas kaj delogas miajn servistojn malĉasti kaj manĝi idoloferitaĵojn. 21 Kaj mi donis al ŝi tempon, por ke ŝi pentu; kaj ŝi ne volas penti pri sia malĉasteco. 22 Jen mi ĵetos ŝin en liton, kaj la kun ŝi adultantojn en grandan aflikton, se ili ne pentos pri ŝiaj faroj. 23 Kaj mi pereigos ŝiajn idojn per morto; kaj ĉiuj eklezioj scios, ke mi estas tiu, kiu esploras internaĵojn kaj korojn; kaj mi donos al ĉiu el vi laŭ viaj faroj. 24 Sed al vi mi diras, al la ceteraj en Tiatira, al ĉiuj, kiuj ne havas ĉi tiun instruon, kaj kiuj ne konas la profundaĵojn de Satano, kiel oni diras: Mi ne ĵetos sur vin alian ŝarĝon. 25 Tamen tion, kion vi havas, tenu, ĝis mi venos. 26 Kaj al la venkanto kaj la observanto de miaj faroj ĝis la fino mi donos aŭtoritaton super la nacioj; 27 kaj li regos ilin per fera sceptro, kiel la potaj vazoj estas dispecigataj; kiel mi ankaŭ ricevis de mia Patro; 28 kaj mi donos al li la matenan stelon. 29 Kiu havas orelon, tiu aŭskultu, kion la Spirito diras al la eklezioj”.
Kritikistoj rimarkigis ke plejeble en Tiatira tiam ne ekzistis kristana komunumo kaj ke kristanismo atingis tiun lokon kaj enradikiĝis ĝis fariĝi Komunumo kun la karakterizoj de eklezio: fakte, nur post jarcentojn en tiu zono naskiĝis vera eklezia komumuno. Sed oni respondis ke la verkisto celis komuniki spiritan situacion de la kristanaj komunumoj kaj pro tio elpensis hipotezajn kristanajn komunumojn kiu povu prezenti ekzemplon.
Autainville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Luan Santana
Luan Rafael Domingos Santana (naskiĝis la en Campo Grande, Brazilo) estas brazila kantistino.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo
Luka nad Jihlavou
Luka nad Jihlavou (germane: Wiese an der Igel) estas kampurbo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Jihlava, Regiono Vysočina. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio estas el la jaro 1378.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Kipra Olimpika Komitato
La Kipra Olimpika Komitato (greke Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Kipro. Ĝi kreiĝis en 1974 kaj estis internacie agnoskita en 1979. Kiel NOK, la Kipra Olimpika Komitato celas subteni kiprajn atletojn, sporton en Kipro kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas/okazu en Kipro, kvankam ĝis la jaro 2023 ankoraŭ nek okazis nek estonte antaŭvidatas Olimpikaj Ludoj en la lando.
NGC 6136
NGC 6136 (aliaj indikoj — MCG 9-27-19, ZWG 276.10, PGC 57892) estas galaksio en konstelacio Drako.
Cristina Casella
Kiel esperanta kantistino, ŝi konatiĝis unue per la kanto "Kredu Kristnaskon" originale verkita de Roberto Pigro kaj publikigita rete la 8-an de decembro 2012 kadre de bonfara projekto. Ŝia dua esperantlingva kanto "Esperanto, tiu estu via nomo" prezentiĝis unuafoje kiel video en la Internacia Arta Vespero de la 100-a UK en Lille en julio 2015.
En 2020, sekvis la kanto
En la Esperanto-movado ŝi konatiĝis krome kiel korespondanto de Monato en Italio. Ekde 2016, ŝi publikigis multajn artikolojn en tiu internacia magazino, precipe pri sia hejmlando kaj pri scienco.
Distingoj
En la Universala Kongreso 2018 en Lisbono, ŝi ricevis Diplomon pri elstara arta agado de UEA "pro la elstara kontribuo al la muzika Esperanto-kulturo, kiel kantisto de pluraj mondskale konataj nuntempaj kantoj, tradukitaj al Esperanto, kies videoj furoras ĉe Youtube kaj sociaj retoj".
Ede Theiss
Ede Theiss [tejs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Theiss Ede estis hungara ekonomikisto, statistikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1945) de Hungara Scienca Akademio.
Vatikanaj Grotoj
La Vatikanaj Grotoj etendiĝas sub la centra navo de la Baziliko de Sankta Petro en Vatikano, tri metrojn sub la nuna pavimo, de la ĉefaltaro (la tieldirita “papa altaro”) ĝis la mezo de la navo: ili formas veran kaj propran subteran preĝejon kiu okupas la spacon inter la nuna pavimo de la baziliko kaj tiu de la antikva kvarjarcenta konstantena baziliko.
Ede Theiss
Ede Theiss naskiĝis la  1900 en Budapeŝto. Li mortis la 1979 en Budapeŝto.
Vatikanaj Grotoj
Fakte, tiuj kiuj malpropre estas nomataj “grotoj” reale kunfiguras la interspacon inter la antikva konstantena baziliko kaj tiu nuna: marŝante en la “grotoj”, oni tretas la spacon sur kiu leviĝis la baziliko konstruigita de la fama imperiestro Konstanteno kaj funkcianta ĝis la fino de la 16-a jarcento. Tiu estas la motivo pro kio la “grotoj” ne etendiĝas laŭlonge de la tuta centra superstaranta navo de la nuna baziliko, kiu havas la amplekson preskaŭ duoblan. La plano de la Vatikanaj Grotoj, kiuj disbranĉiĝas inter niĉoj, koridoroj kaj flankaj kapeloj, estas tiu de vera trinava preĝejo (la tieldiritaj “malnovaj grotoj”) kun kapeloj kiuj gastigas tombojn de papoj; la absido, duoncirkla, de tiu preĝejo, kun kapeloj kaj tomboj (la tieldiritaj “novaj grotoj”) havas kiel centran idealan punkton, supre de la grotoj, la kapelon de Sankta Petro de la supra baziliko, kaj ĝiajn papan ĉefaltaron kaj la Mikelanĝelan kupolon, kaj en la nekropolo, la tombon de Sankta Petro, la unua roma papo.
Ede Theiss
Biografio
Ede Theiss frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto ricevinta 2 diplomojn, En 1924 li iĝis vicprofesoro samloke. Ekde 1928 li laboris 3 jarojn en la ministerio, poste li profitis stipendion en diversaj usonaj universitatoj. Hejmenveninta li okupiĝis pri la energio en la ministerio. Inter 1948-1950 kaj de 1959 ĝis la pensiuliĝo li instruis en Universitato de Budapeŝto, poste ĝismorte li helpis laboron de la statistika oficejo. Li okupiĝis precipe pri la matematika ekonomio.
Vatikanaj Grotoj
La Vatikanaj Grotoj konsistigas monumentan komplekson fascinan pro la multaj historiaj memoraĵoj konservitaj. Krom tio, la grotoj riĉas je artverkoj iam ornamantaj la malnovan bazilikon
Ede Theiss
Verkaro (elekto)
Inter 1947 kaj 2012, 42 studoj estis publikigitaj en la Statisztikai Szemle
Vatikanaj Grotoj
Inter la la plej elstaraj artverkaĵoj en la vatikanaj grotoj konserviĝas la funebraj monumentoj de papo Bonifaco la 8-a, de Arnolfo di Cambio. Notiĝas ankaŭ la tombo de kardinalo Berardo Eroli (verkaĵo de Giovanni Dalmata) kaj fragmentoj de friskoj atribuitaj al Pietro Cavallini.
Ede Theiss
Verkaro (elekto)
János Köves Pál-Filó: Elektita bibliografio de la verkoj de Ede Theiss (1899–1979)
Vatikanaj Grotoj
La tomboj
Sin sepultigi en la Vatikanaj Grotoj, apud la tombo de Petro, estis ĉiam la deziro de multaj papoj, reĝoj kaj reĝinoj; same kiel ĝi estis por la unuaj kristanoj.
Inter la antikvaj personoj entombigitaj en la Grotoj oni memorigas la ĵuse dudekkvinjarulan germanan papon Gregorion la 5-an (996-999), imperiestron Oton la 2-an (forpasintan en Romo en 983) kaj papon Adrianon la 4-an (1154-1159), la unikan anglan papon de la historio; papon Bonifacon la 8-an (1294-1303), kiu proklamis la unuan Sanktjaron de la Jubileo kaj kiu ripozas sub la admirinda maromora skulptaĵo de Arnolfo di Cambio; papon Pion la 6-an (mortintan prizonulo de la Francoj en 1799) kaj lokigitan en paleokristana sarkofago sed revivigitan en la marmoro en kiu Antonio Canova lin eternigis preĝanta. Inter la reĝoj, memorindas plue Jakobo la 3-a Stuart kaj ties filoj, same kiel la reĝino Kristina el Svedio (1626-1689), apuda al tombo de Johano Paŭlo la 2-a kaj najbare al tiu “kripto de la Konfeso” kien la pola papo ofte iris por preĝi.
Se oni esceptas la lastajn papojn entombigitajn en la Vatikanaj Grotoj, nome Benedikto la 15-a, Pio la 11-a, Pio la 12-a, [[Paŭlo la 6-a kaj Johano Paŭlo la 1-a, diversaj papoj preferis esti entombigitaj aliloke: papo Pio la 9-a, ekzemple, ripozas en la Baziliko Sankta Laŭrenco antaŭ la Muroj, papo Leono la 13-a en la Baziliko Sankta Johano de Laterano. eta|250px|Tombo de Pio la 11-a
Pio la 11-a arde deziris esti sepultita “kiel eble plej apude de la Konfeso de Sankta Petro”, kiun, poste lia posteulo Pio la 12-a arkeologie elfosigis por kontroli la aŭtentikecon de la tradicia loko.
La restaĵoj de Johano Paŭlo la 2-a estis translokigita, post lia beatigo, en la suprestaranta Baziliko ĉe la altaro de la Kapelo de Sankta Sebastiano.
Ankaŭ la teraj restaĵoj de papo Johano la 23-a estis translokigitaj, post lia beatigo, en la Bazilikon: lia korpo estas nemaskita, preskaŭ tute integre ĉar malmulte atakita de la putro, videbla.
Ankaŭ kelkaj kardinaloj, kiel dirite, trovis ripozon en la Vatikanaj Grotoj: ekzemple, Rafael Merry del Val, konfidega kunlaboranto de Pio la 10-a, kaj Josef Beran.
Papoj sepultitaj en la Vatikanaj Grotoj
Ili estas 19 (dum en la tuta baziliko ili estas 148):
La tombo de la Apostolo Petro
Tiu tombo estas la arkeologaĵo plej elstara de la tutaj Vatikanaj Grotoj. Post la esploroj ordonitaj de popa Pio la 12-a, oni opinias malkovrinti la precizan lokon de la sepultado de la martirigita apostolo Petro. Vidu: Tombo de la Apostolo Petro
Károly Cserna
Károly Cserna [kAroj ĉerna], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserna Károly estis hungara pentristo, ilustristo. Károly Cserna naskiĝis la  en Kunszentmiklós, li mortis la  en Budapeŝto.
San Ġwann
San Ġwann estas komunumo de la eŭropa ŝtato Malto. Ĝi situas sur la precipa ŝtata insulo Malto en la Mediteranea Maro. ISO-kodo de la komunumo estas MT-49.
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de 2,6 kvadrataj kilometroj vivis.
5210 Saint-Saëns
5210 Saint-Saëns estas asteroido, de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Ger Schlechter
Ger Schlechter naskiĝis la 28-an de junio 1915 en kvartalo Limpertsberg en la tiama komunumo Rollengergrund de la ĉefurbo Luksemburgo. Li mortis la 23-an de oktobro 2002 en la urbo Luksemburgo.
Li estis luksemburga aktoro kaj radioparolanto, kiu ofte menciis la internacian lingvon dum siaj elsendoj en luksemburga lingvo.
En 1973 li kunfondis la luksemburgan teatron TOL kaj eklernis Esperanton.
Li estis prezidanto de la luksemburga sekcio de AMIPERAS dum la jaroj 1969 ĝis 2000, asocio, kiu disponigas sian klubejon al la landa asocio Luksemburga Esperanto-Asocio LEA.
Li estis aktiva membro de LEA dum multaj jaroj kaj verkis i.a. esperantlingvan libreton pri sia hejma kvartalo Limpertsberg.
Vera glicirizo
Vera glicirizo (Glycyrrhiza glabra) estas plantospecio el la subfamilio Faboideoj (Faboideae) ene de la familio de la Fabacoj (Fabaceae). Plej konata uzo estas, ke estas produktata lakrico el la radiko. Ĝi estas uzata ankaŭ kiel tedrogo.
Ekvatora Afriko
Ekvatora Afriko estas nepreciza termino kiun oni uzas foje por aludi al Afriko tropika, aŭ al la regiono de subsahara Afriko trapasata de la Ekvatoro.
La termino uzeblas ofte ĉe tropika medicino kaj ĉe klimatologio, sed en la epoko de koloniismo, ĝi havis signifon pri geopolitiko.
Vera glicirizo
Priskribo
Glicirizo estas plurjara herba planto, kiu kreskas de 50 ĝis 100 cm. La planto estas disbranĉigita. La tigo kaj la folitigoj estas ofte harhavaj. La folioj estas nepare kunmetitaj kun 9 ĝis 17 folietoj. La plumaj folietoj estas ovoformaj ĝis elipsaj, ĉ. 2-5 cm longaj kaj 1,5 ĝis 2,5 cm larĝaj. La pintoj havas pikilojn. La malsupra surfaco estas kovrita de rezinaj glandoj. La stipuloj estas malgrandaj kaj efemeraj.
La bluecaj-violkoloraj kaj blankaj floroj aperas en mallongaj spikoj en la akseloj de la folioj. La floraro estas multe pli mallonga ol la probrakteo. La floroj tipaj kiel la aliaj fabacoj longas 8-12 mm. Ili havas mallongajn tigojn. La kaliko estas mallonge sonorilforma. La petaloj, kiuj formas ŝipeton, ne estas kunkreskintaj. La rektaj guŝoj longas ĝis 3 cm kaj larĝas 4-6 mm. Ili estas kalvaj aŭ dense kovritaj de pikiloj. Estante plene maturaj, ili malfermiĝas kaj ellasas 2-5 semojn. La radikoj estas rikoltataj en aŭtuno. La planto floras en junio ĝis julio, malofte en aŭtuno.
La kromosomonombro estas 2n = 16.
Deveno
Vera glicirizo hejmiĝas en la mediteranea regiono kaj en okcidenta Azio. La planto ne toleras froston kaj preferas plenan sunon. La grundo estu humoriĉa kaj por la akvo tralasebla.
Enhavosubstancoj
Vera glicirizo enhavas glicirizinon, miksaĵo el saloj de kalio kaj kalcio de la glicirizina acido. Vera glicirizo enhavas iun glikozidon, kiu donas la guston de lakrico, havas la 50-oblan dolĉecon de kansukero. Per apartigo de diglukuronido ekestas el glikocirizino la ie 18β-gliciretoma acido, kiu mem ne plu estas dolĉa. Krome enestas malmulte da diversaj titerpensaponinoj kiel 24-hidroksiglicirizino, hidroksiglicirizino kaj sojasaponino I kaj II. Apud pluraj glikosidoj (glabarina acido, oleanolacido) la planto enhavas pli ol 40 identigeblajn flavonoidojn.
Medicina efiko
La radikoj de la vera glicirizo efikas pro la sapeninoj, antaŭ ĉio pro glicerizina acido, ekspektorige (tuskraĉe), sekretolite kaj sekretomotore. La ekstrakto de la planto havas ankaŭ antibakterian kaj antimikotan efikon. Tial oni uzas ĝin kontraŭ tusado, bronĥa kataro kaj aliaj malsanoj de la superaj spirvojoj.
La planto efikas ankaŭ ĉe gastrito kaj stomakaj ulceroj.
Kultivaj regionoj
La klasika kulturregiono estas la Mezoriento.
En Mezeŭropo la vera glicirizo estis iam kultivataj. Nur en Bamberg ĝi estas ankoraŭ nun kultivata de la „Bamberger Süßholz-Gesellschaft“ (glicirizo socio de Bamberg).
Ekvatora Afriko
La Ekvatora Franca Afriko (Afrique Equatoriale Française; AEF) estis federacio de kvar francaj kolonioj nome: Gabono, Meza Kongo (nuna Respubliko Kongo), Ubangi-Ĉari aŭ Ubangi-Ŝari (nuna Centrafrika Respubliko) kaj Ĉado.
La afrikaj landoj trapasataj de la Ekvatoro estas la jenaj:
Laŭ tio ne formus parton de la regiono Ekvatora Gvineo, spite sia nomo, ĉar Ekvatoro estas iomete pli suda.
Listo de franciaj ministroj pri edukado
La posteno ministro pri publika instruado ( ministre de l'Instruction publique) estis kreita en Francio en 1828, kutime ĝi estis kunigita kunb la ministerio pri kultoj ĝis en la moinsitraro de Aristide Briand (marto 1906 - januaro 1908). Tiu lasta de tiam estas ligita al tiu de la ministro pri enlandaj aferoj.
En 1932, ĝis titolo estis modifita al ministro pri nacia edukado, kun mallonga reveno al la antaŭa titolo en 1940-1941, kaj ministro pri edukado en la prezido de Valéry Giscard d'Estaing (1974-1981).
La direkcio pri Belartoj, plenumita de Jean Zay, dependis de ĝi ĝis la kreo en 1959 de ministerio pri kulturaj aferoj, poste ministerio pri kulturo.
Allan Octavian Hume
Allan Octavian Hume (6a Junio 1829 - 31a Julio 1912) estis funkciulo, politikisto kaj amatora ornitologo en Brita Hindio. Li estis unu el la fondintoj de la partio Barata Nacia Kongreso, kiu poste kondukos al la hindia sendependeco de 1947. Li estis elstara ornitologo, kaj estis nomata "la Patro de la hindia ornitologio" kaj, de tiuj kiuj trovis lin dogmema, "la Papo de hindia ornitologio."
Li studis medicinon kaj en 1849 li veturis en Hindion por la venonta jaro ekposteni kiel funkciulo en Etavah en la Nordokcidentaj Provincoj, kio estas nune Utar-Pradeŝo. Li riskis dum la Ribelo de Sipajoj de 1857.
Li edziĝis al Mary Anne Grindall en 1853. Dum la 1860-aj jaroj li okupiĝis pri edukado kaj kulturigo de la loka loĝantaro. Poste li estis kritikisma kaj radikala politikisto. Li interesiĝis pro teozofio.
Li priskribis unuafoje ĉirkaŭ centon da specioj de birdoj.
The Three Caballeros
The Three Caballeros (La tri ĝentlemanoj, en hispana "caballeros") estas usona real-agada animaciita miksa filmo de 1944 produktita de Walt Disney kaj publikigita de RKO Radio Pictures. Ĝi estas la sepa animacia longa filmo de Disney kaj la dua el ses filmokolektoj produktitaj de Walt Disney Productions en la 1940-aj jaroj. La filmo premieris en Meksikurbo la 21an de decembro, 1944. Kaj estis publikigita en Usono la 3an de februaro, 1945 kaj en Britio tiun marton. Ĝi estis programita kiel parto de la Politiko de bona najbareco de Usono kun landoj de Latinameriko cele al plifortigo de aliancoj dum la Dua Mondmilito. La serio jam komencis per la filmo Saludos Amigos.
La filmo estis planita kiel serio de apartaj segmentoj, kunigita pere de la ligilo de Donald Duck kiu malfermas donacojn de naskiĝtago el siaj latinamerikaj amikoj. Kelkaj latinamerikaj steluloj de la periodo aperas, kiel la kantistino Aurora Miranda (fratino de Carmen Miranda) kaj Dora Luz, same kiel la kantistino kaj dancistino Carmen Molina.
La filmo estis produktita kiel parto de la bonvola mesaĝo de la studio por Latinameriko. En la filmo stelulas Donald Duck, kiu dum la filmo estas aligita de sia olda amiko José Carioca, nome cigar-fumema papago el Saludos Amigos, kiu reprezentas Brazilon, kaj poste li amikiĝas kun pistolema virkoko nome Panchito Pistoles, kiu reprezentas Meksikon.
Amiens
Amiens (aŭ esperante Amieno) estas urbo de Francio situa en la departemento Somme kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi estis la ĉefurbo de la regiono Pikardio, kiam tiu regiono ekzistis, sed ekde komenco de 2016, ĝi estas la dua urbo, laŭ nombro de loĝantoj, en la pli vasta regiono, kies ĉefurbo estas Lillo. Ĝi estas la prefektejo de la departemento.
La loĝantojn de Amiens oni nomas la Amiénois. La urbo havas proksimume 133,000 loĝantojn.
Historio
Dum la gaŭla-romia periodo, la urbo jam ekzistis kaj nomiĝis Mediolanum. Amiens estas la historia centro kaj ĉefurbo de Hauts-de-France ekde Mezepoko.
Dum mezepoko la kultivado kaj prilaborado de vajdo (planto por havigi bluan koloron) riĉigis la burĝaron. La riĉeco permesis la konstruon de la katedralo.
En 1477 post la morto de Karlo la brava la urbo iĝis definitive franca.
En 1802 la Traktato de Amiens estis subskribita en Amiens la 25an de Marto 1802(Germinal 4a, jaro X, laŭ la Franca Revolucia kalendaro), de Jozefo Bonaparte kaj Charles Cornwallis, 1a Markiso de Cornwallis, kiel "Definitiva Pactraktato".
Ĝemelurboj
Amiens estas ĝemelita kun :
Samu Borovszky
Samu BOROVSZKY [ŝamu borovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Borovszky Samu, (naskiĝis la 1860 en Hungara reĝlando, en Bácsordas (nuntempa Karavukovo en Serbio), mortis la  1912 en Budapeŝto, Hungario ) estis hungara historiisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1899).
Biografio
Samu Borovszky frekventis gimnaziojn en Nagyszalonta, Békés (urbo) kaj Budapeŝto, universitaton nur en Budapeŝto inter 1879-1883. Li redaktis historian revuon inter 1909–1912. Li okupiĝis precipe pri prahistorio kaj deveno de la hungaroj.
Amiens
Eŭropa Junulara Ĉefurbo en 2020
En la ĉeesto de Brigitte Fouré, Urbestro de Amieno kaj Margaux Delétré, vicurbestro, kiu respondecas pri Juneco, delegacio de dek personoj el Amieno akceptis la titolon en Cascais.
Amieno, reprezentita de juna teknikisto, defendis sian kandidatecon en novembro 2017 en Bruselo antaŭ panelo de parlamentanoj kaj membroj de la Eŭropa Komisiono kaj ankaŭ aliaj elektitaj urboj: Chisinau (Moldavio), Klaipeda (Lutuanie), Timisoara (Rumanio) kaj Villach (Aŭstrio).
Amieno postsekvas Novi Sad en Serbio, kiu estis elektita por la titolo en 2019. Jam, la urbo preparas sin por gastigi dum jaro junulojn el la tuta Eŭropo. Koncertoj, spektakloj, festivaloj, sportaj okazaĵoj, ekspozicioj, ritmos tiun jaron 2020 en Amieno.
Tittling
Tittling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Tittling.
Sankta Filiberto
La abato-preĝejo Sankta Filiberto en Tournus apartenas al la plej gravaj fruromanikaj preĝejoj de Francujo. Ĝi estis konstruata ekde 1000 kaj konsekrata en 1019. Patrona sanktulo de la preĝejo estas Filiberto, kies relikvoj estis tien portata en sekurecon dum la epoko de la surprizatakoj de la Normanoj el la abatejo Noirmoutier, kie li estis mortinta. Antaŭe ili interstaciis en Dipatrino de Cunault ĉe la rivero Loire, kie ĉe faskokolono de la meza navo sur kapitelo je duona alteco estas prezentitaj scenoj el la vivo de Sankta Filiberto.
La nuna urbo Tournus evoluis – same kiel ankaŭ multaj aliaj – el kolonio, kiu estis formiĝinta ĉirkaŭ la benediktana abatejo de Tournus. La malgranda loko ankaŭ nuntempe impresas mezepoka. La preĝejo sitanta proksime de la rivero Saône arthistorie alte gravas kaj plurrilate pioniras decidajn arĥitekturajn evoluojn. La baziliko konsistas el tri navoj de po kvin naveroj, havas transversan navon, ĥorĉirkaŭirejo kun absidokapelaro kaj en la okcidenta alkonstruaĵo ankaŭ trinavan antaŭhalon kaj sur tiu supran preĝejon.
Berlina Arbara Renkontiĝo
Berlina Arbara Renkontiĝo (BARo): dufoje jare, en printempo kaj aŭtuno, renkontiĝas aro da ĉefe junaj esperantistoj en Bad Münder, Germanio inter Hannover kaj Hameln.
La "Berlina" en la nomo venas el la tempo kiam la domo apartenis al la okcident-Berlina distrikto Kreuzberg kun la celo ebligi al infanoj el la duon-urbo ekskursi al vera arbaro. Pro la agado en Villa Kreuzberg oni eksciis pri la ebleco, utiligi la ejon.
Dum la jaroj estiĝis ke multaj longjaraj partoprenantoj ekhavis infanojn kaj daŭre venas kaj kunportas ilin al la renkontiĝo. Oni dum la tago ludas, babilas kaj ĝuas la arbaron. Vespere oni plejparte diboĉas kaj ludas.
Oni tranoktas en lignaj dometoj.
Behemoto
Behemoto aŭ Biemoto estas Mitologia kreitaĵo, menciita en la biblia Libro de Ijob (40,15-24).
En la hebrea lingvo povas esti fiksita per בהמות, Bəhēmôth, Behemot, B'hemot; en araba lingvo per بهيموث (Bahīmūth) aŭ بهموت (Bahamūt).
Priskribo
La vorto probable estas la plurala formo de בהמה (bəhēmāh - besto). Tial ĝi povus konstitui specon de pluralis ekcelencia, (pluralo eminenta), hebrea kutimo por esprimi la grandiozecon de io pluradigante ties nomon. Ĝi indikus do ke Behemoto distingiĝas pro pli granda potenco kaj influo. .
Kune kun Zizo kaj Levjatano ĝi estas priskribita kiel la plej eksterordinara kreitaĵo de la tuta kreitaĵaro vivanta surtere, nevenkebla por ĉiuj krom por ĝia kreinto. («Ĝi estas la komenco de la vojoj de Dio; Ĝia Kreinto donis al ĝi ĝian glavon. Ijob 40). En iuj bibliaj versioj (ekzemple en tiu de la itala C.E.I.) la vorto behemoto estas anstataŭata per hipopotamo. Tiu estaĵo estas menciita ankaŭ de historiisto Herodoto.
Pietà (Malto)
Pietà estas komunumo de la eŭropa ŝtato Malto. Ĝi situas sur la precipa ŝtata insulo Malto en la Mediteranea Maro. ISO-kodo de la komunumo estas MT-41.
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de 0,5 kvadrata kilometro vivis.
Behemoto
Libro de Ijob
1 Kaj la Eternulo plue parolis al Ijob, kaj diris: 2 Ĉu povas blasfemanto disputi kun la Plejpotenculo? La mallaŭdanto de Dio tion respondu. 3 Kaj Ijob respondis al la Eternulo, kaj diris: 4 Jen mi estis facilanima; kion mi povas respondi al Vi? Mi metas mian manon sur mian buŝon. 5 Unu fojon mi parolis, kaj mi ne respondos; Tion mi ne faros duan fojon.)   6 Kaj la Eternulo respondis al Ijob el la ventego, kaj diris:    7 Zonu kiel viro viajn lumbojn;    Mi vin demandos, kaj vi sciigu al Mi.    8 Ĉu vi volas senvalorigi Mian verdikton,    Akuzi Min, por ke vi montriĝu prava?    9 Se vi havas tian brakon, kiel Dio,    Kaj se vi povas tondri per voĉo simile al Li,    10 Tiam ornamu vin per majesto, kaj altiĝu,    Vestu vin per gloro kaj belegeco;    11 Elverŝu la furiozon de via kolero;    Ekrigardu ĉion fieran kaj humiligu ĝin;    12 Ekrigardu ĉiun fierulon kaj konfuzu lin;    Kaj frakasu la malpiulojn sur ilia loko;    13 Kaŝu ilin ĉiujn en la tero;    Ilian vizaĝon kovru per mallumo.    14 Tiam Mi gloros vin,    Se via dekstra mano vin helpos.    15 Vidu la hipopotamon, kiun Mi kreis apud vi;    Herbon ĝi manĝas, kiel bovo.    16 Vidu, ĝia forto estas en ĝiaj lumboj,    Kaj ĝia fortikeco estas en la muskoloj de ĝia ventro. 17 Ĝi streĉas sian voston kiel cedron, La tendenoj de ĝiaj femuroj estas interplektitaj. 18 Ĝiaj ostoj estas kiel kupraj tuboj, Ĝiaj ostoj estas kiel feraj stangoj. 19 Ĝi estas la komenco de la vojoj de Dio; Ĝia Kreinto donis al ĝi ĝian glavon. 20 La montoj alportas al ĝi manĝaĵon, Kaj ĉiuj bestoj de la kampo tie ludas. 21 Sub ombroriĉaj arboj ĝi kuŝas, Sub kovro de kanoj kaj en ŝlimo. 22 Ombroriĉaj arboj ŝirmas ĝin per sia ombro, Ĉirkaŭas ĝin salikoj apud torentoj. 23 Se la rivero tumultas, ĝi ne konfuziĝas; Ĝi staras trankvile, se eĉ Jordan enverŝiĝus en ĝian buŝon. 24 Ĉu iu povas preni ĝin antaŭ ĝiaj okuloj, Ĉu iu povas trabori per ŝnuroj ĝian nazon? 25 Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon? 26 Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo? 27 Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn? 28 Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon? 29 Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj? 30 Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj? 31 Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon? 32 Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
Laŭ iuj bibliistoj al tiu monstra besto aludas ankaŭ la pasalmo 74,13.
Pri Behemoto parolas ankaŭ la Libro de Ĥanoĥ.
Identigo
Treeble Behemoto ne estas besto (aŭ demono aŭ mara besto) vere ekzistanta aŭ ekzistinta, sed nur simbolo de la superregado de Dio super ĉiuj vivantaj kreitaĵoj; tamen, kiel en la kazo de Levjatano, de la 17-a jarcento diversaj bibliistoj provis identigi Behemoton kun reala besto. Foje oni ĝin identigis kun elefanto, bubalo aŭ hipopotamo, sed tiuj teorioj klare konfliktas kun la tie priskribita vosto de Behemoto kiu “moviĝas kiel cedro: neniu el bestoj supre cititaj posedas voston similan al tiu arbo.
Inter la interpretoj altiras scivolemon la identigon de tiu fantasta besto kun dinosaŭro saŭropode, trovante pretekston poa aserti la kunvivon de homoj kaj tiuj bestaj gigantoj!
Correios
Empresa Brasileira de Correios e Telégrafos (Brazila Poŝta kaj Telegrafa Kompanio), mallongigo ECT, aŭ simple Correios, estas federacia publika kompanio respondeca pri efektivigo de la sistemo por sendado kaj liverado de poŝto en Brazilo, sed ĝi ne limiĝas nur al ĉi tiu agado: ĝi efektivigas la distribuadon de pakoj tra la tuta lando, kaj ankaŭ provizas aliajn subtenajn servojn al registaro kaj loĝantaro. La brazila leĝaro antaŭvidas monopolon de leteroj, poŝtkartoj, grupitaj korespondaĵoj kaj telegramoj por la Ŝtato kaj ECT estis kreita por ludi ĉi tiun rolon.
ECT devenas el la kreado de la posteno de Correio-mor das carta do mar en 1663. En 1980 en Braziljo, la regurbo de Brazilo, la kompanio kreis la Poŝtan kaj Telegrafan Muzeon de ECT. Ĝi nuntempe nomiĝas Nacia Poŝta Muzeo kaj laŭ la oficiala retejo havas pli ol milionon da pecoj de la brazila poŝta, telegrafa kaj filatela historio. La 25-an de januaro 2013, la oficiala brazila poŝto 350-jariĝis kaj, por festi la daton, ĝi lanĉis poŝtmarkojn kaj emblemon aludajn al la evento.
Correios havis sian originon en Brazilo la 25-an de januaro, 1663, kun la kreado de la Correio-Mor en Rio-de-Ĵanejro, kvankam la ĉefurbo de la kolonio tiam estis Salvadoro. En 1931, dekreto 20 859, de la 26-a de decembro 1931 kunfandas la Ĝeneralan Poŝtejon kun la Ĝenerala Telegrafa Oficejo kaj kreas la Poŝtan kaj Telegrafan Fakon. ECT estis kreita la 20-an de marto 1969, kiel publika kompanio ligita al la Komunika Ministerio per la transformo de la federacia aŭtarkio, kiu tiam estis la Departemento de Poŝtoj kaj Telegrafoj (DCT). La ŝanĝo ne estis nur ŝanĝo de akronimo, ĝi estis sekvita de profunda transformo en la mastruma modelo de la brazila poŝta sektoro, farante ĝin pli efika.
(18323) 1983 RZ2
(18323) 1983 RZ2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Sulzbach-Rosenberg
Sulzbach-Rosenberg - loke ofte mallongigata "Suro" - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Amberg-Sulzbach de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kisii
Kisii (nomita ankaŭ Bosongo aŭ Getembe) estas urbo en sudokcidenta Kenjo. Ĝi estas la ĉefa urba kaj komerca centro en la Alta Teroj Gusii, ĉefurbo de la Distrikto Kisii, kiu estas parto de la Sudo de Provinco Nyanza. La municipo Kisii havas ĉirkaŭ 200,000 loĝantojn, laŭ la ĉirkaŭkalkuloj de 2012. Pluse, ĝi havas grandan dependan metropola loĝantaron de ĉirkaŭ 100,000 loĝantoj, laŭ la nacia censo de 2009. Kisii estis la ĉefurbo de la Distrikto Kisii antaŭ ties disigo por krei la distriktojn Njamira norde kaj Guĉa sude. Poste per la aprobo de la nova Kenja Konstitucio en 27a de Aŭgusto, 2010, la distrikto Guĉa estis re-sorbita reen en la Kantono Kisii; dum la distrikto Njamira estis renomigita Kantono Njamira.
Nuntempe, temas pri vigla urbo kiu estas hejmo al negocoj, organizoj, edukaj institucioj kaj registaraj agentejoj. La municipo Kisii kuŝas ĉe la centro de okcidenta Kenjo, ĉe turisma itinero kiu enhavas la areojn de Tabaka Soapstone Carvings, Ĉasrezervejo Maasai Mara, Ĉasrezervejo Valo Lambwe kaj la tuta baseno de la Lago Viktorio.
Antonio Carafa
Antonio Carafa (1538-1591)  (n. en Napolo, 🇮🇹, 25-a de marto 1538 - m. en Romo, 🇮🇹, en la 13-a de januaro 1591) estis itala kardinalo, bibliotekisto kaj klerulo.
Yusei Ogasawara
Yusei Ogasawara (小笠原 侑生, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC kaj V-Varen Nagasaki.
(14288) 2796 P-L
(14288) 2796 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Dorrit Moussaieff
Dorrit MOUSSAIEFF (en hebrea: דורית מוסאיוף‎, 12a de Januaro 1950) estas israela desegnisto de juveloj, eldonisto kaj negocisto kiu estis edzino de la prezidento de Islando el 2003 ĝis 2016. Ŝi engaĝiĝis al la Prezidento Ólafur Ragnar Grímsson en 2000 kaj ili geedziĝis en la 60a naskiĝtago de Grímsson en 2003. Naskiĝinta en Israelo, ŝi edukiĝis en Britio el aĝo de 13.
Krom la desegnado de juveloj, ŝi entreprenis aliajn negocojn kiel la konstruado de oficejo en Canary Wharf, Londono, kaj turisma projekto en Norda Kipro. Moussaieff estas kontribua redaktoro de la gazeto pri Britia socio "Tatler". Krom anglan kaj hebrean, ŝi parolas ankaŭ germanan, francan kaj islandan.
Kroata Olimpika Komitato
La Kroata Olimpika Komitato (kroate Hrvatski olimpijski odbor) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Kroatio. Ĝi kreiĝis en 1991 kaj estis internacie agnoskita en 1993. Kiel NOK, la Kroata Olimpika Komitato celas subteni kroatajn atletojn, sporton en Kroatio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas/okazu en Kroatio, kvankam ĝis la jaro 2023 ankoraŭ nek okazis nek estonte antaŭvidatas Olimpikaj Ludoj en la lando.
54862 Sundaigakuen
54862 Sundaigakuen estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japana amatora astronomo Hiromu Maeno elde la Observatorio de Ŝiŝikui (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la liceo Sundaigakuen (japane 駿台学園) en Tokio, alma mater de la malkovrinto. De 1965, la lernejo regule donis lekciojn promociantajn astronomion por la publiko. La malkovro estis sukcese farita sub la sponsorado de la Nihon Supesugado Kjokaj (Japana Asocio de Kosmogvato).
Kastelorizo
Kastelorizo (Καστελλόριζο kun akcento sur la meza silabo, Castelrosso, „kastelo ruĝa“) aŭ oficiale Megísti (Μεγίστη) estas insulo de Grekio.
estas greka insulo en la orienta Mediteraneo, proksimume tri kilometrojn de la turka marbordo. Ĝi estas ĉirkaŭ 125 km oriente de Rodoso kaj havas areon de 9.113 km². Kun kelkaj ĉirkaŭaj insuloj kaj rokoj, ĝi formas la duan plej malgrandan komunumon en la administra regiono Suda Egeo kun areo de ĉirkaŭ 12 km² kaj la plej orientan komunumon en Grekio. Ĝi altiĝas kun la pinto de Vigla ĝis alteco de 273 m super la marnivelo. Post administra reformo ekde 2011 la insulo kaj komunumo apartena al la regiona distrikto Rodoso. Laŭ la censo de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Jam Strabono iom antaŭ nia erao nomis la centran havenan loĝlokon "urbo", pli ekzakte poliso (urboŝtato), sed laŭ modernaj kriterioj la loko ne nomeblus urbo. Fine de la 20-a jarcento la centra havena loĝloko fakte preskaŭ estis fantomurbo, do apenaŭ iuj domoj plu estis loĝataj. Sed dum la pasintaj 20 jaroj la centra registario de Grekio fluigis aparte multajn subvenciojn al la komunumo kaj tiel iom revivigis ĝin.
Post la ligo de la Dodekaneso kaj tiel ankaŭ de Kastelorizo al moderna Grekio en 1947, la maljunega nomo de la insulo, novgreke prononcata Mejisti, estis lanĉita kiel la oficiala nomo.
Lully (Haute-Savoie)
Lully estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Ambaŭ historiaj kasteloj de la komunumo - Buffavent kaj Rochette - bildiĝas en la loka blazono.
Árpád Csekovszky
Árpád Csekovszky [ĉekovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csekovszky Árpád estis hungara ceramikisto, skulptisto, altlerneja instruisto. Árpád Csekovszky naskiĝis la  en Csikóstőttős, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Csekovszky frekventis artan liceon en Budapeŝto, poste li akiris ceramikistan diplomon en Industriarta Altlernejo en 1956. Lia plej grava instruisto estis Miklós Borsos. Post la diplomo li havis stipendion jaron en la altlernejo, poste li instruis en la ceramika katedro. Inter 1966 kaj 1985 li estis docento kaj katedrestro. Ekde 1992 li denove instruis kiel emerito kaj titulara profesoro. Plej ofte li kreis ceramikaĵojn, kiuj apartenis al konstruaĵoj. Li ricevis premiojn inter 1962-1994.
Sociala laboro
Sociala laboro estas profesio kaj studfako kiu celas plibonigi la vivkvaliton kaj subjektivan bonfarton de individuoj, familioj, paroj, grupoj, kaj komunumoj pere de esplorado, politiko, komunuma organizado, rekta praktiko, krizintervenon, kaj instruado por la profito de tiuj tuŝitaj de sociaj malavantaĝoj kiaj malriĉo, mensa kaj fizika malsano aŭ malkapablo, kaj socia maljusteco, kiaj atakoj kontraŭ la civilaj liberoj kaj homaj rajtoj. Tiu profesio estas dediĉita al la klopodoj por la sociala justeco kaj la bonfarto de subpremitaj kaj marĝenigitaj individuoj kaj komunumoj. La profesio de sociala laboro estas tre ampleksa.
ESplorado kaj la praktiko de sociala laboro fokuzas sur areoj kiaj: mensaj sano kaj adiktoj, pritaksado kaj diagnozo, homa disvolvigo, socijuraj kaj psikosocialaj temoj rilataj al diverseco, marĝenigo kaj subpremado; psikoterapio, konsilado, sociala politiko, publika administracio, socialprogramaj pritaksadoj, socialpolitikaj analizo kaj disvolvigo, sociala planado, familia kaj infana bonfartoj, kaj socia kaj komunuma disvolvigoj. Sociallaboristoj estas organizitaj en lokaj, naciaj, kontinentaj, kaj internaciaj profesiaj asocioj. Ĝi estas interfaka kampo kiu aligas teoriajn bazojn el ekonomiko, eduko, sociologio, juro, medicino, filozofio, ekologio, politiko, antropologio, kaj psikologio.
Sociallaboristoj en literaturo
En 2011, kritikisto asertis ke "romanoj pri sociala laboro estas raraj," kaj tiom ĵuse kiom ĝis 2004, alai kritikisto plendis ke li havas malfacilon trovi romanojn en kiuj ĉefa rolulo havus gradon de Magistro de Sociala Laboro.
Walid Khalidi
Walid Khalidi kaj en Esperanto Ŭalid Ĥalidi (en araba: وليد خالدي‎, 1925 en Jerusalemo) estas historiisto el Palestino edukita en la Oksforda Universitato kiu verkis etende pri la "Nakba" nome la ekzilo de Palestinanoj. Li estis kun-fondinto de la Instituto por Palestinaj Studoj, establitaj en Bejruto en Decembro 1963 kiel sendependa centro por esplorado kaj disvastigo de la problemoj de Palestinanoj kaj de la Araba-israela konflikto, kaj estis ties Ĝenerala Sekretario ĝis 2016.
Li estas membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Li estis influa por fakularo, institucia disvolvigo kaj diplomatio. Lia akademia laboro partikulare, laŭ Raŝid Ĥalidi, ludis gravan rolon en la formado kaj de Palestino kaj de pli ampleksaj arabaj reagoj al la perdo de Palestino, kaj por la skizado de la neceso ke ili restu videblaj en la etoso de Mezoriento.
Paroĥopreĝejo de Villach
La romkatolika paroĥopreĝejo de Villach (Hauptpfarrkirche Villach) estas konsekrita al Jakobo la pli aĝa. La vasta, malfru-gotika halopreĝejo kun okcidenta turo staras en superrega loko ĉe la finaĵo de la ĉefa placo en Villach en Aŭstrujo.
Historio
La preĝejo Sankta Jakobo estis unuafoje dokumentata en 1136. Pli aktualaj esploroj mencias du antaŭajn preĝejojn. Tertremo la 25-an de januaro 1348 detruis la preĝejon escepte la turon. La novkonstruo de la preĝejo daŭris pli ol cent jarojn: en 1360/1370 ekestis la ĥorejo, en 1450/1460 la laŭlonga domo. En 1462 palacografino Katarina de Görz donacis la sudan kapelon, en 1482 Georg Leininger la nordorientan ĥorkapelon kaj en 1482/1484 Balthasar de Weißpriach la orgenbalkonon. La volbo de la laŭlonga domo estis novigata post la urbobrulego de 1524 supozeble per maŝo- kaj retoripoj. En 1690 denove tertremo difektis la preĝejon. Post brulego en 1784 oni novkonstruis la ĥorejan volbon. En 1906 la preĝejo ricevis suprenveturejon kun putoniĉo. En 1908 la preĝejo altiĝis al paroĥopreĝejo. En 1944 la Dua Mondmilito detruis la vitralojn el la 16-a jarcento kaj la tegmentojn. Kompletaj riparadoj okazis en 1951 kaj edde 1996 ĝis 1999.
Ĝis 1235/1244 la preĝejo estis propra preĝejo de la ĉefepiskopujo Bamberg kaj ĝis 1514 patroneca paroĥo de Aquileia. En 1514 imperiestro Maksimiliano transdonis la patronecorajton al Sigmund de Dietrichstein. Tiu transcedis en 1526 al la protestanta burĝaro de la rajton vokumi pastron. Daŭris tamen ankoraŭ jardekojn, ĝis kiam elformiĝis la konfesiaj limoj. Ekzemple la katolikaj fratoj Hasenberger donacis la du flankajn portalojn, kaj eĉ en la 1550-aj kaj fruaj 1560-aj jaroj oni celebris katolikajn kaj protestantajn diservojn. Nur sub pastro Karl Fuchs Sankta Jakobo fariĝis nure protestanta preĝejo. Kiam la patriarĥo de Aquileia en 1594 vizitis la preĝejon, li instigis rekatolikigi ĝin. La definitiva rekatolikigo okazis marton de 1600.
Ekstero
La romanika malsupra etaĝo de la turo estis konstruata post la tertremo de 1348 kiel masonaĵo el tajlitaj naturŝtonoj kun ornamaj murelstaraĵoj. La supran etaĝon detruita de la tertremo el 1690 oni novigis en 1759. La iama preĝejtura kupolo bruldetruiĝis en 1784, kaj oni anstataŭis ĝin de 1845 ĝis 1847 per oklatera surmetaĵo pinta kasko laŭ gotikaj formoj. Per siaj 94 metroj ĝi estas la plej alta turo en Karintio. Rondangula, malfrugotika portalo ĉe la orienta flanko kondukas al la tura suprenirejo. En la turĉambro loĝis ĝis post la Dua Mondmilito turgardisto. Nun dum la varmaj sezonoj ĝi estas alirebla por vizitantoj kiel elrigardejo. La turo origine estis liberstara laŭstile de itala kampanilo, estis tamen jam en la 17-a jarcento ligita per transversmetita, trinavera antaŭhalo kun la navo. Norde de la turo staras kruco el la unua duono de la 17-a jarcento.
La modesta okcidenta fasado de la navo kun fortranĉita gablo havas rondajn niĉojn kaj flankajn pintarkajn fenestrojn kun ornamriparo. Super la norda fenestro estas muntita virinkapo sur la konzolo kaj flanke po unu ŝtonfigureto de la gesanktuloj Henriko kaj Kunigunda. La malfrugotika okcidenta portalo havas barokan pordon kun enmetita jarnombro 1717. Dekstre de la portalo staras en niĉo la statuo de Sankta Jakobo.
Trioble ŝtupigitaj, treege antaŭstaraj apogopilastroj kaj kontinue traira fenestrokornico strukturas la flankajn murojn de la laŭlonga domo. La norda portalo kun trioble ŝtupigita ogiva arko havas en ŝtonkadro la urban blazonon de Villach kun flanka enskribo 1547.
La ĥorejo kun kvinokona finaĵo staras sur alta soklo, kiun apogas duoble ŝtupigitaj apogopilastroj kun bestfiguroj kiel kronaĵoj. Krutaj pintarkaj fenestroj trarompas la murojn de la ĥorejo. La orienta ĥorfenestro havas en la ena flanko de la kadro faskokolonojn kun kapitelo kaj baldakeno. La norda flankoĥorejo havas ĉeangulajn apogilojn. En la suda ĥorangulo estas alkonstruitaj proksimume kvadrata sakristio kaj ŝtupartureto. Ĉe la suda muro de la laŭlonga domo staras du kapeloj.