cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo de Kluŝino
La atako de la armeo de Żółkiewski frakasis la moskvan soldataron kaj ĉesigis batalon de fremda helpa soldataro flanke de Ŝujskij, kiu panike fuĝis kun savitaj rusoj. Tio kaŭzis kapitulacon de blokita armeo de Grigorij Valujev en Carjovo Zajmiŝĉe (ĉ. 8 mil homoj).
Post la malvenko bojaroj (rusaj nobeloj) detronigis caron Bazilon Ŝujskij carigante polan reĝidon Ladislao kaj Żółkiewski eniris Moskvon. Laŭ aliaj donitaĵoj la pola armeo nombris 3900 kavalerianoj, 400 piedigitaj kozakoj, 200 infanterianoj, entute 4500 soldatoj kaj la kontraŭa flanko nombris 25000 soldatoj kaj 20000 armitaj kamparanoj.
Enkonduko
Kiam al militistaro krona-litova-kozaka sieĝanta Smolensk venis novaĵo pri koncentriĝanta apud Kaluga potenca armeo rusa-sveda, kiun gvidis Dimitrij Ŝujskij, oni decidis sendi parton de la fortoj por vanigi la militan helpon. Pro tio la 6-an de junio ekiris de la fortreso krona kampa hetmano Stanisław Żółkiewski prenante kun si 1630 kavalerianojn kaj 597 infanterianojn. Gvidadon de la sieĝigaj laboroj transprenis vojevodo Jan Potocki.
Żółkiewski kalkulis je tio ke survoje transprenos sub sian komandon parton de armitaj fortoj, kiuj agadis fore de Smolensk. Dum lia ekmarŝo etaj taĉmentoj bataletis kun rusoj en limregionoj. Apud Vjazma kantonmentis regimento de Marcin Kazanowski, nombranta 800 soldatojn kaj en Cara Zajmiŝĉe kvartiris regimento de Ludwik Weyher nombranta 700 soldatojn kaj gvidata de Samuel Dunikowski. Al Kazanowski aliĝis baldaxu alveninta de La dua Uzurpanto - Aleksander Zborowski, kies regimento nombris 1500 soldatojn. Apud Biała restadis 1000 kozakoj de Sovaĝaj Kampoj kun kelkcento de poloj sub gvido de vjeliĵa starosto kolonelo Aleksander Korwin Gosiewski. Żółkiewski, iranta kontraŭ la rusa-sveda armeo, ordonis al ĉi tiuj taĉmentoj koncentriĝi apud Ŝujsk.
Pola landvojo n-ro 88
Pola landvojo n-ro 88 (DK88) estas landvojo kiu lokiĝas sur terernoj de Opola Provinco kaj Silezia Provinco. Nuntempe ne estas tro grava vojo kiel antaŭe kiel estis parto de landvojo.
Aleksandro Sforza
Biografio
Aleksandro aktive kunlaboris kun sia frato Francesco (1401-1466) en liaj militaj kampanjoj, kaj per lia helpo li konkeris Milanon, Aleksandrio kaj Pesaro. En 1435, en Fiordimonte, li venkis batalon kie la kondotiero Niccolò Fortebraccio (1375–1435) mortiĝis. En 1444, en Asizo li komandis la trupojn sieĝitajn de Niccolò Piccinino (1386-1444), kondotiero de la papo Eŭgeno la 4-a. Li estis devigata forlasi la urbon, kiu forbalaiĝis de la fortoj de la detruo kaj masakroj. En tiu sama jaro li fariĝis Sinjoro de Pesaro vendita de Galeazzo Malatesta (1385–1461). Tie li pligrandigis la dukan palacon por konformigi ĝin al la renesancaj normoj.
Edwin Linkomies
Edwin LINKOMIES (naskiĝis la 22-an de decembro 1894, mortis la 9-an de septembro 1963) estis finna literatursciencisto kaj politikisto. Li estis ĉefministro de Finnlando de la 5-a de marto 1943 ĝis la 8-a de aŭgusto 1944.
Li studis literatursciencon en la Universitato de Helsinko kaj poste tiuj de Halle kaj Lepsiko en Germanio. En 1923 li iĝis profesoro pri latina literaturo en la Universitato de Helsinko, kaj de 1932 kaj 1943 estis vicrektoro de la universitato. 1956 kaj 1962 li estis rektoro kaj de tiam ĝis sia morto kanceliero de la universtitato.
Ekde la jaro 1933 li estis membro de la nacia parlamento kaj reprezentis la politikan partion Nacia Koalicio. Kvankam li mem kreskis dulingve finne kaj svede, li estis kontraŭulo de la ŝtata finna-sveda dulingveco de Finnlando.
La 5-a de marto 1943 la ŝtata prezidento li Risto Ryti nomumis lin posteulo de la ĝis-tiama ĉefministro Johan Wilhelm Rangell en la tempo de la daŭrigo de la milito inter Finnlando kaj Sovetunio. Plej li penis interkonsenci pactraktaton inter la du ŝtatoj, kion la sovetuniaj gvidantoj malakceptis interalie pro ĉeesto de armeaj unuoj de Nazia Germanio en Finnlando. Post kiam Carl Gustaf Emil Mannerheim elektiĝis ŝtata prezidento la 4-an de aŭgusto 1944, Edwin Linkomies la 8-an de aŭgusto en sia ĉefministra ofico anstataŭiĝis per Antti Hackzell, kiu la 19-an de septembro en Moskvo subskribis armisticon inter Finnlando kaj Sovetunio, sen ke la finnoj rericevis la en la Vintra Milito 1939/1940 per armea agreso de Sovetunio forprenitajn finnajn teritoriojn en Karelio. Dum la oficperiodo kiel ĉefministro, Edwin Linkomies krome estis prezidanto de sia partio Nacia Koalicio.
Post la interkonsentiĝo de armistico inter Finnlando kaj Sovetunio la sovetiaj regantoj konsideris lin nedezirata politikisto; en verdikto de februaro 1946 li kondamniĝis je 5 ½ jaroj da malliberiĝo, sed tamen en 1948 liberiĝis kadre de amnestio. Post sia reliberiĝo li retiriĝis el la politika vivo kaj plulaboris kiel universitata profesoro.
Listo de riveroj en Distrito Federal (Brazilo)
Listo de riveroj en Distrito Federal (Brazilo):
JIU
La trilitera kombinaĵo JIU havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Pocioveliște
Pocioveliște [poĉoveliŝte] (hungare Pócsafalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 580 loĝantojn (rumanoj), en 1992 396. Ĝia unua skriba mencio estis en 1600. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Curățele.
Family Pastimes
Family Pastimes [famili pastajmz] (esperante: Amuzaĵoj por Familioj), ekde 1972, produktas ludojn en kiuj la ludantoj estas amikoj. Jam oni produktis iliajn ludojn en pluraj lingvoj kaj ili estas aĉeteblaj en multaj vendejoj en pluraj landoj tra la mondo. Ĉiu el iliaj ludoj celas nutri la spiriton de kunlaborado. Malkiel multaj ludoj de aliaj firmaoj la ludantoj neniam ludas unu kontraŭ la aliaj sed ili kunlabore ludas por atingi ian ludocelon. La celo de la ludo, Sokoj estas ŝanĝi kiom eble plej multe da armiloj en sokojn. Aliaj ludoj havas aliajn celojn. La celo povas esti grimpi monton, krei komunumon, engrenejigi rikolton, aŭ esplori la kosmon.
Rio Claro (mikroregiono)
La mikroregiono de Rio Claro estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas ses municipojn.
Masashi Miyamura
Masashi Miyamura (宮村 正志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yomiuri, Fujita Industries, Avispa Fukuoka kaj Mito HollyHock.
Granda simfonio en C-maĵoro
La Granda Simfonio en C-maĵoro, D 944, estas la lasta simfonio, kiun komponis Franz Schubert. Ĝi estis unuafoje prezentata postmorte de Schubert la 21-an de marto 1839 en la Gewandhaus je Lepsiko sub direktado de Felix Mendelssohn Bartholdy. Pro la valoro, kiun Schubert mem atribuis al ĉi tiu simfonio, kaj ne laste por distingi ĝin disde lia ege pli mallonga 6-a simfonio, kiu ankaŭ staras en C-maĵoro, ĝi ricevis la kromnomon „la granda“.
La verko havas laŭ aktuala stato de la esploro ene de la simfoniaro de Schubert la n-ron 8. Detalojn pri tio vidu sub Kronologia enordigo kaj numerado.
Priskribo de la verko
La simfonio konsistas el kvar movimentoj: Aufführungsdauer: ca. 60 min
Instrumentistaro
2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 2 kornoj, 2 trumpetoj, 3 trombonoj, timbaloj kaj arĉinstrumentoj
Historio kaj datiĝo
La ekestotempo de la granda simfonio C-maĵora longan tempon estis neklara. Sur la unua paĝo de la partitura manskribaĵo staras la datado „marton de 1828“, mortojaro de Schubert. Esploroj de la uzita papero tamen rezultigis, ke je ĉi tiu datado povas temi nek pri la komenco de la komponado nek pri la momento de detala elverkado. Male la rezultoj indikas esence pli fruan ekeston. La aktuala esploro deiras de ekesto en la jaro 1825 (detaloj pri tio pli malsupre).
Krome laŭ muziksciencisto Ernst Hilmar ekzistas la ebleco, ke la manskribo de Schubert, en kiu foje la „5“ preskaŭ ne estas distingebla disde la „8“, simple estis malĝuste interpretita. Ĉikaze malfaciligas, ke la datado krome estas surskribita de fremda mano tendence al „1828“.
Jam printempon de 1824 Schubert skribis al sia amiko Leopold Kupelwieser, ke li per komponado de pluraj instrumentaj verkoj volas „prepari la vojon al la granda simfonio“. En la letero krome temas pri la tuj proksimiĝonta unua prezentado de la 9-a simfonio de Beethoven, kiu okazos la 7-an de majo 1824 en Vieno. Ĉi-kuntekste Schubert skribis, ke li eble jam la venontan jaroj kapablus prezenti „similan koncerton“. El tio oni konkludas, ke Schubert per sia granda simfonio volis sin mezuri kun Beethoven. Krom tio por Schubert estis ekzistonecese prezenti simile grandan koncerton kiel Beethoven. Sed por tio liaj fruaj simfonioj ŝajnis por li maltaŭgaj. Ili estis verkitaj pro kaj por aliaj okazoj. La postulo de "granda simfonio", kiun la verko plenumu por Schubert, estas krom la distingo disde la 6-a simfonio en C-maĵoro la kaŭzo por ĝia kromnomo "la granda".
Pluraj indicoj montras sur tio, ke Schubert en la jaro 1825 dum la somerumado en Gmunden kaj poste en Bad Gastein verkis pri simfonio en C-maĵoro.
„Gmunden-Gastein-Simfonio“
Oktobron de 1826 Schubert dediĉis sian novan verkon al la Societo de la Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde). Esploroj rezultigis, ke la manskribaĵo eniris je la fino de la jaro 1826 en la muzeon de la Societo. Ĉar tamen en la dokumentoj de la Societo estis fiksita nek tonalo nek iaspeca klariga verkonomo, ekestis lige kun la erariga datado „marto de 1828“ la tezo de la perdiĝinta „Gmunden-Gastein-Simfonio“, kiun Schubert verkintus anstataŭ la „granda c-maĵora“ tiun someron de 1825. Ĉi tiu teorio konserviĝis ĝis vaste en la 20-a jarcento kaj eĉ eniris regule en la Schubert-verkregistron el 1951 sub verknumero D 849. En la germana eldono el 1978 ĝi estis ankaŭ transprenata, kvankam jam sub klara rezerviĝo.
Kronologia enordigo kaj numerado
Nur ekde la 1970-aj jaroj validas en la Schubert-esploro kiel pruvite, ke la memskribaĵo nur poste estis datita sur 1828, eble kiel datado de priverkado aŭ lasta revizio, por povi prezenti ĝin al la eldonistoj kiel laŭeble plej novan verkon. Ĉiukaze Schubert ricevus la partituron de la simfonio por certa tempospaco de la Societo de Muzikŝatantoj.
Tamen ĝis nun daŭras persistema ĥaoso koncerne la numeradon en la praktiko. Precipe sur la usona muzikmerkato la nombradoj kiel n-ro 7 aŭ n-ro 9 estas nepre kutima, kio en multaj kazoj kondukas al tio, ke la numerado je koncertoj aŭ publikigoj estas tute preteratentata. La simfonio tiam estas identigita per ĝia kromnomo kiel "granda C-maĵora simfonio".
1-a movimento: Andante – Allegro ma non troppo
La unua movimeno de la granda C-maĵora simfonio havas la sonatmovimentan formon kaj ampleksas 684 taktojn. Antaŭ la ĉeftemo staras vasta enkonduko, kiu havas propran temon. Krom tio la movimento enhavas kodon. La diversaj movimentpartoj enkonduko, temprezento, malvolviĝon, resumo kaj elkonduko ne estas klara separita unu de la alia, sed male per iaspeca pasoenergio kunfanditaj. Ekzemple la fino de la enkonduko estas atingita nur per la komenco de la temprezento (taktoj 77-78).
Temo de solokorno malfermas la simfonion (taktoj 1-8), ne kiel fanfaro izolita de la movimento, kvankam ĝi ja signalas la komencon de la movimento, sed kiel baza komponanto. La oktaktaro havas per sia malsimetria strukturo apartan formon. Ĝia motiva subdivido konsistas ne el 4+4, sed el 3+3+2 taktoj. La unuaj du tritaktaroj siaflanka estas subdividitaj en 2+1 taktoj, je kio la unuopa takto servas kiel ritma eĥo de sia antaŭa takto. Saman efekton plenumas la dutaktaro finanta la temon. Ĝi ritme eĥas la antaŭan takton je grandigita notvaloroj kaj restarigas per tio la oktaktan ordon.
Taktoj 2 kaj 5 estas samaj, dum kiam 1 kaj 4, samkiel 3 kaj 6 nur ritme konformas. Melodie proksimume similas taktoj 3 kaj 4, metrike ili tamen estas malaj. Takto 6 egalas melodie kun taktoj 7-8, tamen ties notvaloroj estas aŭgmentitaj. Laŭ haromia vidpunkto la temo ŝvebas alterne inter C-maĵoro kaj ties paraleltonalo a-minoro, dum kiam la finaĵo montras sur C-maĵoron. Malgraŭ la komplikeco de la temo ĝi efikas nature, preskaŭ improvizate. La naturecon forte asocias la sonkoloro de la kornoj. Mallaŭte eksonas la temo kiel el la foro, la eĥecon de la dutaktaro substrekas la pianisimo.
Arĉinstrumentoj kaj lignaj blovinstrumentoj transprenas la temon kaj laŭatende ripetas ĝin (taktoj 9-16). Sekvas modula mezparto (taktoj 17-28), kiu enbuŝiĝas en la tutecan version de la kornotemo (takto 29 sj.). Jen unuafoje la trombonoj eksonas. Ilia sonkoloron oni interpretis kaj kiel minaca kaj ankaŭ kiel solena. Resume la ĝisnuna parto estas komprenebla kiel kantoformo a-a-b-a´.
Sekvas malvolviĝa pasaĵo, kiu kondukas la partojn de la temo en la trombonoj al grandformata intensigo, je kies fino aperas nova variaĵo de la kornotemo (takto 59 sj.). Ĉi tiu klare staras en C-maĵoro, kaj kun la hela tonalo ankaŭ revenas la helaj sonkoloroj de la lignaj blovinstrumentoj. Trioletigitaj okonfiguroj en la violonoj intensigas la movenergion kaj strebas sur pinton, kiu pli kaj pli akriĝas per kreska plidensigo kaj motivmallongigo. La ĝojkria pinto estas atingita per la komenco de la ĉeftemo (Allegro ma non troppo) de la temprezento (takto 78).
La ĉeftemo devenas el la dua takto de la solokorna enkonduko. Ĉi tiu motivo jam estis destininta la finon de la enkonduko kaj estas precipe de ritma naturo. Pro tio la ĉeftemo estas melodie malpli klarkontura, anstataŭe ĝi servas kiel movmotoro kun solene triumfa karaktero.
La flankotemo (takto 134 sj.) abrupte haltigas la ĝojsenton de la ĉefmovimento kaj kondukas en kamparan dancoscenon, en kiu hobojo kaj fagoto prezentas popolecan kanton. Harmonie restanta en la dominantparalelo e-minoro. Post ripetado de la flankotemo (taktoj 142-149) sekvas fazo de sentointensigo tipa por Schubert. Tiu rekondukas mallonge en flankoteman variaĵon en G-maĵoro (takto 174 sj.), intensiĝas denove kaj enbuŝiĝas en la finparton de la temprezento (takto 200 sj.).
Ĉi tiu konsistas el alvokita demando-respondo-ludo de la trombonoj, kiu iom post iom intensiĝas. La distancoj inter la trombonvokoj plimallongiĝas kaj pintas en brila G-maĵora (kvinsesta) akordo (takto 228). Tio estas la elirpunkto por "jubilo" en la tuta orkestro, per kiu finiĝas la temprezento.
La resumo (taktoj 356-684) komence prokrastas la firmadon de la baza tonalo C-maĵoro. Tiu ĉi firmiĝas eĉ nur mallonge antaŭ la finaĵo (takto 545 sj.). Krome oni povas observi plejparte laŭtonan resumon.
La elkonduko (taktoj 570-384) denove intensigas la streĉon. Nelacigeble ĝi hastas sur la pinton kaj intensiĝas je tio en veran ekstazon. Celo estas la triumfa reveno de la enkonduka temo (takto 661 sj.), kiu per tio malkaŝas sin kiel ĉefideo de la movimento kaj fermas la cirklon al la komenco de la simfonio.
Historio de akceptado
La longeco kaj malfacileco de la granda C-maĵora simfonio estis la kaŭzo, kial la Societo de Muzikŝatantoj komence demetis la verkon. Tio ne okazis, laŭ vaste disvastiĝinta opinio, ĉar la muzikistoj rifuzis ekzerci ĝin, sed pli ĝuste, ĉar la verko montriĝis maltaŭga kiel ekzerco por la lernantoj de la konservatiorio. La partituro komence malaperis en la arĥivo de la asocio.
Nur en 1839, kiam Robert Schumann restis en Vieno, Ferdinand Schubert atentigis lin pri la ekzisto de la partituro. Schumann tuj aliris la eldonejon Breitkopf & Härtel, por igi publikigi ĝin. Poste Ferdinand Schubert entuziasmigis Felikson Mendelssohn Bartholdy por la verko, kaj tiu direktis ĝian unuan prezentadon je la 21-a de marto 1839 kadre de la koncertoj en Gewandhaus je Lepsiko. La koncerto plene sukcesis kaj kaŭzis la tujan eldonon de la orkestrovoĉoj kaj de aranĝaĵo por piano je kvar manoj fare de la eldonejo en la jaro 1840. Je la sama tempo Robert Schumann publikigis famiĝontan traktaĵon pri la C-maĵora simfonio de Schubert en Neuen Zeitschrift für Musik, en kiu li entuziasme laŭdis la verkon. De ĉi tiu traktaĵo ankaŭ devenas la fama eldiro de Schumann pri la "feliĉiga longeco de la simfonio, kiel dika romano je kvar volumoj ekzemple de Jean Paul, kiu ankaŭ neniam povas finiĝi kaj ja pro la plej bonaj kialoj, por ankaŭ postkreigi la leginton."
Precipe tamen la longeco de preskaŭ horo kaŭzis, ke la simfonio nur iom post iom venkis. La tiutempa publiko estis kutimiĝinta al ege pli kompaktaj verkoj, kaj "postkrei", kiel postulis Schumann, preskaŭ neniu volis. La simfonio estis en la sekvojaroj en Lepsiko kaj en aliaj partoj de Germanujo tamen plurfoje prezentata. La viena publiko tamen povis aŭdspekti ĝin je plena longeco nur fine de 1850.
En pli nova tempo oni diskutis la tezon, ke la simfonio eble jam la 12-an de marto 1829 por unua fojo estis prezentia kadre de sprita koncerto en la Landstata Salono je Vieno. Muzikhistoriisto Otto Biba konkludis pro letero de helpanto de Schubert Josef Hüttenbrenner, trovita en 1997, ke je la nova simfonio neklare indikata nova „ simfonio de Franz Schubert“ temus pri la C-maĵora simfonio D 944. Ĉi tiun opinion la Schubert-esploristoj reteneme akceptis. Pli ĝuste temas je la simfonio prezentita la 12-an de marto 1829 evidente pri la „malgranda“ C-maĵora simfonio D589.
10
En la jaro 10 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
10er
Sabro
Sabro estas longa, malpeza glavo kun unuflanke tranĉa iom kurba, peza klingo, kun prena protektilo. Ĝi evoluiĝis en la 18-a jarcento el la hungara kavalira glavo.
38540 Stevens
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la amatora astronomo Berton L. Stevens de la Observatorio Desert Moon en Las Cruces. Lia dediĉita kaj laŭdinda laboro en astrometrio por sekvado kaj konfirmo de kometoj kaj faris de la Observatorio Desert Moon signifan amatoran observatorion.
Sabro
Ĝi estis larĝe uzata en la orientaj nomadaj popoloj, ĝin kunportis la avaroj, hungaroj en la Karpatan basenon. Kun alpreno de la kristaneco, la hungaroj ekuzis ankaŭ la okcidentajn glavojn (ĝin uzis seninterrompe nur la kumanoj kaj la sikuloj). Dum la turka okupado de Hungario, oni denove ekuzis ties pezan varianton, kiu iĝis difina armilo de la hungaraj kavalirok.
Specifa tipo estas la sabro de la kozakoj kaj aliaj kaŭkazaj popoloj la ŝaŝko (sen prena protektilo). El ĝi evoluis en Italio la skermoglavo.
Listo de riveroj en Espírito Santo (Brazilo)
Listo de riveroj en Espírito Santo (Brazilo):
Saint-Simon-de-Pellouaille
Saint-Simon-de-Pellouaille [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 595 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Simon-de-Pellouaille situas sude de Saintes.
Vince Szekeres
Vince Szekeres [sekereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szekeres Vince estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Vince Szekeres naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Keszthely.
Biografio
Vince Szekeres akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1909, poste li estis armea bestokuracisto. Li doktoriĝis en la altlernejo en 1923, poste li estis bestokuracisto en Keszthely, samtempe li instruis en la Ekonomia Akademio. Ekde 1941 li estis katedrestro, ekde 1945 en rango profesoro. Li pensiuliĝis en 1949, en la lasta studjaro li estis dekano.
La Persoj
La Persoj (laŭ la greka origina lingvo Πέρσαι = Persaj) estas unu el la tragedioj de Esĥilo, ludita unuafojon en 472 a.K. en Ateno. Temas pri la absolute unua teatra verko atinginta nian epokon.
Intrigo
En sombra etoso antaŭsentema pri mornaj eventoj, la reĝino ekrakontas pri angora sonĝo ĵus farita en la nokto. Tuj poste alvenas mesaĝisto kiu portas la anoncon pri la totala katastrofa malvenko de la Persa armeo. La batalo estas akurate rakontata ankaŭ per la priskribo de la ŝiparmeoj, sekve per la analizo de la fazoj de la konflikto kaj fine per la afliktiga kondiĉo de la ŝipoj kaj putriĝantaj en la maro kaj de la postrestintaj soldatoj ĉiobezonataj sed senhelpaj.
Lamentoj kaj ploroj plenigas la scenon ĝis la apero de la forpasinta patro de Kserkso, Dario, edzo de Atoso. La fantomo allasas etikan eksplikon pri la milita katastrofo ĝin juĝante justa puno pro la hibris (aroganteco) pri kiu sin makulis la filo, kiu aŭdacis provi konkeri la Egean maron per sia ŝiparmeo.
Alvenas fine la responsulo, nome mem la reĝo Kserkso, malvenkita kaj senenergia, kiu kunigas sian senesperan lamenton al tiu de la ĥoro, en funebra kanto kiu fermas la tragedion.
Historia dramo
Temas pri la tragedio plej antikva inter la integre alvenita ĝis nun, kaj senvualas la aŭrorojn de la teatra arto, ĉar kiam ĝi estis surscenigita, la teatraj ludoj en Ateno estis jam aperintaj de nur sesdekoj da jaroj.
Anizila jodido
Anizila jodido aŭ C8H9IO estas organika aromata komponaĵo, palflava solidaĵo kun fandpunkto je 25°C, apartenanta al la familia grupo de la kloridoj kaj rezultanta je interagado de la klorida acido kaj anizila karbinolo aŭ anizola alkoholo. Ĝi uzatas en kemiaj sintezoj kaj fabrikado de farmaciaĵoj. Ĝi estas jodiga substanco kun medicinaj proprecoj.
La Persoj
Historia dramo
La verko procedas tra iuj tipaj karakterizoj de la plej arkaikaj teatraĵoj: manko de strukturo kiel la prologo, la malgranda nombro de roluloj, la simpleco de la intrigo, kaj plue la ekscesa gravo atribuita al la ĥoro, kiu ĉikaze estas formita de ero de plenaĝaj konsilistoj de la reĝo.
Aliflanke, la verko elmontras apartan karakterizon en la korpuso de la tragedioj restintaj: ĝi estas la unika kiu pritraktus historian temon, anstataŭ reiri al la mitologio: la historia evento estis okazinta apenaŭ 8 jaroj antaŭe, nome en 480 a.K. Pro kio sendube multaj el la spektantoj (kun, laŭhipoteze, la sama Esĥilo) en ĝi estis partoprenintoj. Jen do ke la dramo de reĝo Kserkso ofertis gravan paĝon de historio al la atenaj civitanoj, kiuj kun saĝa strategio estis sukcesintaj reĵeti malamikan armeon tre pli grandan kaj armitan ol la ilia.
La batalo inter grekoj kaj persoj fariĝas, do, simbole la milito inter despota kaj nekapabla bremsi sian arogantecon (ὕβϱις, hibris) reĝo, kaj la demokrata sistemo kie la popolo estis la kontrolanto de la povo.
Esĥilo, ĉikaze, ne estis la inventisto de la tragedio temanta historion: oni estas informita pri du tragedioj de Friniko, (La kapto de Mileto kaj la Fenicinoj), reirantaj respektive al 490 a.K. ĉirkaŭ kaj al 476 a.K., kiuj profitis de epizodoj de la milito inter grekoj kaj persoj.
La trilogio
La verko estas parto, laŭ la rekonstruo de filologoj, de tragedia trilogio kiu, do, entenis ankaŭ Fineon kaj Glaŭkon (diritan ankaŭ Glauko Potnieo), al kiu aldoniĝis la satira dramo Prometeo kiu ekflamigas la fajron. Tia rekonstruo, tamen, pridubindas ĉar kutime Eĥilo uzis trilogion ligitan (nome tri tragedioj kiuj rakontas unikan longan historion), dum tiu hipoteza trilogio ne montrus unikan rakontan intrigon.
Oni hipotezis, tial, ke la tragedioj de tiu trilogio estis "ligitaj", pli ol per la intrigo, per la alestiĝo de iuj temoj kaj memorindaĵoj. Aparte, ŝajnus ke la kontraŭmeto inter Eŭropo kaj Azio (tre evidenta en la milito inter grekoj kaj persoj) reaperus en la personoj de Fineo kaj Glaŭko: Fineo loĝas en la eŭropa marbordo de Bosporo, dum Glaŭko estas prapatro de la reĝoj de Likio, regiono de la Malgrandazio
Vidu ankaŭ
Tragedioj de Friniko:
Borneolo
Borneolo estas ducikla unuterpena alkoholo, komponita de du izoprenaj ringoj kunfanditaj, kiu igas ĝin pli granda ol la unuterpenoj kiel limoneno, kaj eĉ pli malgranda ol la seskviterpenoj kiel la kariofileno. Borneolo estis unue menciita en la Okcidenta Medicino en 1888 de Dro. Ralph Stockman, kiu kondukis la unuajn dokumentitajn eksperimentojn en la Universitato de Edinburgo.
Ĝi estas produktita per vapordistilado de pluraj plantoj, kaj nature okazas en esencoleoj de la pinacaj specioj kaj en la citroneloleo. Krom la sennombraj medicinaj proprecoj, borneolo same estas natura insektoforigilo, tiel evitante malsanojn kiu estas transmisieblaj de moskitoj, puloj kaj aliaj pestovektoroj. Esploroj faritaj rivelis ke borneolo povas esti efika kontrolmetodo de malsanvektoroj en la batalo kontraŭ la Okcidentnila viruso kaj aliaj moskitoj portantaj patogenojn.
Reakcioj
Borneolo estas facile oksidebla al ketono estigante la kamforon. Bornelo estas sintezebla per reduktiĝo de la kamforo, kies reakcio estis disvolvita de Mirvajno-Ponndorf-Verley. La reduktiĝo de la kamforo per natria borohidrido (rapida kaj neinversigebla) estigas la izomeron izoborneolon kiel reakciprodukto kinete kontrolita. La borneolo estas facile esterigebla kun acidoj, sed tiu metodo ne estas uzata industrie. Borneolo estas artefarite sintezebla elde pinenoj kun diluitaj acidoj, kaj sekva hidrolizo de la rezultantaj esteroj.
Uzoj
Laŭ la ĉina medicino la borneolo estas uzata en kazoj de gorĝo- kaj dento- doloro, gripo, brusta kaj stomaka streĉoj, konjunktiva kongesto, ŝvelaĵo, vermoj kaj disenterio. Plej ofte borneolo estas uzata pli topike ol interne. Ĉi-uzoj estas sennombraj, ĉefe por vundoj, brulvundoj, reŭmataj doloroj, hemoroidoj, haŭtomalsanoj, buŝ-, okul-, orel- kaj naz- ulceroj. Borneolo estas uzata en religiaj ritoj, kaj okaze en sapofabrikado. La izoborneolo estas produktebla varmigante borneolon kun anhidra acetata acido en la ĉeesto de sulfata acido. La borneolo posedas proprecojn kontraŭdolorajn, antibakteriajn, antifungajn, kontraŭinflamajn, kaj antioksidajn. Ĝi kelkfoje povas anstataŭi la lidokainon kiel topika anestezilo.
Plantoj enhavantaj borneolon
<Gallery> Blumea_balsamifera_Blanco2.403-cropped.jpg| Blumea balsamifera Elettaria_cardamomum_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-057.jpg| Kardamomo Myristica_fragrans_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-097.jpg| Muskato Rosmarinus_officinalis_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-258.jpg| Oficina rosmareno Salvia_candelabra.jpg| Salvio Koeh-146-no_text.jpg| Zingibro </Gallery>
Izomeroj de la borneolo
<Gallery> Citronellal-2D-skeletal.png| Citronelalo Eucalyptol.png|Eŭkaliptolo Stru_fenchol.png|Fenĉolo Geraniol.png| Citrolo Grandisol.png| Grandisolo Exo-(1S)-(%E2%80%93)-Isoborneol_Structural_Formulae_V.1.svg| Izoborneolo Lavandulol_skeletal.png| Lavandulolo Linalool skeletal.svg| Linalolo Menthone.png| Mentono Nerol.png| Nerolo Terpinen-4-ol.svg| Terpinen-4-olo Terpineol_alpha.svg| α-terpineolo </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Gallery> (%2B)-alpha-pinene-3D-balls.png| '''α-Pineno Bornyl_acetate_structure.png| Bornila acetato Isobornyl acetate.png| Izobornila acetato Camphor_Enantiomers_V.1.svg| Kamforo (R)-(%2B)-alpha-Terpineol.svg| α-terpineolo (-)-alpha-Thujon.svg| Tujono </Gallery>
Pinarorno
La Pinarorno (Pinarornis plumosus) estas specio de birdo de la fmailio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas monotipa en la genro Pinarornis, tio estas ties ununura specio.
Temas pri ĝenerale nigra birdo kiu montras blankan subvoston.
Oettingen in Bayern
Oettingen in Bayern estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
3324 Avsyuk
3324 Avsyuk estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan geodeziiston kaj terfizikiston Jurij Nikolajeviĉ Avsjuk (cirile: Юрий Николаевич Авсюк, 1934–2017).
-2
En la jaro 2 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Liturgia jaro de la Katolika Eklezio
Katolika liturgia jaro estas dirita la maniero per kiu la Katolika Eklezio dividas la jaran tempon por celebri la “misterojn” aŭ eventojn de sia Sinjoro.
La Sankta Semajno estas la pivoto de la Liturgia jaro de la Katolika Eklezio.
La liturgia jaro en la Katolika Eklezio ne perfekte korespondas al la civila jaro kaj, escepte por iuj orientaj ritoj, havas varian longon ĉar la datoj de komenco kaj fino estas ŝanĝeblaj. El tio sekvas ke ne ekzistas por la tuta Katolikismo unika liturgia jaro ĉar la samo varias:
Tial, simple sed precize, oni rajtas aserti ke:
Inter la diversaj liturgiaj jaroj konserviĝas komunaj elementoj, aparte inter tiuj de la sama rita familio, ĉar plej rimarkindaj estas la multegaj komunaj faktoroj inter la relativaj kaj unuopaj proprajuraj eklezioj ĉiuj en komunio kun la papo, kaj do inter ili.
Difino pri liturgia jaro
La liturgia jaro estas la tempa fazo en kiu la Katolika Eklezio celebras la misteron de la Kriso tuta (nome la tutaĵo de la Ĉefo, la Sinjoro Jesuo Kristo, kaj de la membroj, nome la Eklezio laŭ la fama difino de Sankta Aŭgusteno de Hipono, bazita sur Kol 1,18 kaj reprenita de Sankta Tomaso de Akvino en la koncepto de unika mistika Persono formita de la Ĉefo kaj de la membroj.
Pliprecize, la Katolika Eklezio en la liturgia jaro:
Konsideroj pri la diversaj katolikaj liturgiaj jaroj
La Katolika Eklezio taksas egalaj en digneco kaj juro ĉiujn ritojn de mem aprobitajn kaj do implicite ankaŭ ĉiujn liturgiajn Jarojn.. "
Trarigardo pri la katolikaj liturgiaj jaroj
Por pli bone kompreni la diversajn liturgiajn katolikajn jarojn necesas referenci al la relativaj rita familioj. En la Katolika Eklezio du estas la grandaj ritaj familioj: la latina aŭ okcidenta, kaj la orientaj. Tiu latina estiĝis en unika proprajura eklezio kiuj kuntrenas ene de si pli ol unu rito kaj, do, pli ol unu liturgiaj jaroj.
Izotopoj de paladio
La izotopoj de paladio (Pd) estas konataj kun masnumeroj inter 93 kaj 120.
Nature-okazanta paladio estas komponita el ses izotopoj. La norma atompezo estas 106,42(1) u.
La plej stabilaj radioaktivaj izotopoj estas 107Pd kun duoniĝotempo de 6,5 milionoj jaroj, 103Pd kun duoniĝotempo 17 diurnoj, kaj 100Pd kun duoniĝotempo 3,63 diurnoj. 18 aliaj radioaktivaj izotopoj estas konataj.
La ĉefa disfala maniero por izotopoj pli malpezaj ol la plej abunda stabila izotopo 106Pd estas elektrona kapto kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de rodio. La ĉefa disfala maniero por izotopoj pli pezaj estas beto-minus-disfalo kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de arĝento.
Aperanta pro radioaktiveco 107Ag estas disfala produkto de 107Pd kaj estis unue esplorita en la meteorŝtono en Santa Clara, Kalifornio en 1978. La esploristoj sugestas ke la kuniĝo kaj diferencialado de fero-kernitaj malgrandaj planedoj povas okazi je 10 milionoj jaroj post la nukleosintezo. La korelacioj de 107Pd kontraŭ Ag observitaj en korpoj, kiu klare estis fanditaj pro enenigo de la suna sistemo, devas reflekti la ekziston de mallonge vivantaj izotopoj en la frua suna sistemo.
Sibudu-kaverno
La Sibudu-kaverno (angle: Sibudu cave) estas sabloŝona kaverno en Abri, ĉ. 15 metrojn supre de la rivero Tongati en provinco KwaZulu-Natal en Sud-Afriko, ĉ. 40 km norde de Durban. ĝi estas grava arkeologia trovitaĵejo, kiu estis loĝata jam ekde 77.000 jaroj – en la t.n. meza ŝtonepoko – de homoj (Homo sapiens). Laŭ fakartikolo en Antiquity, oni trovis en la kaverno pruvaĵojn el tempo de 64.000 jarojn pli frue pri uzo de sagoj kaj pafarkoj, kiu – se tiu pruvaĵo veras – povas esti la plej malnova pruvaĵo pri tiu ĉastekniko. La elfosadojn gvidis ekde 1998 Lyn Wadley de Universitato Witwatersrand, ekde 2011 Nicholas Conard (Universitato de Tübingen).
La kaverno havas grundan surfacon de ĉ. 55 × 19 metroj. Oni povis identifigi multajn sinsekvajn setlejajn tavolojn, kiuj pruvas la daŭran uzon de la kaverno de 77.000 ĝis 38.000 jaroj de hodiaŭ. Tiu tempa intervalo donas tavoldikon de 8 metroj, en kiu oni trovis diversajn ŝtonajn ilojn, prilaboritajn ostojn (pinglon), pruvojn pri uzo de planta gluaĵo.
Oni trovis ankaŭ uzon de pnlantofolioj Cryptocarya woodii por dorma kuŝejo, la etera oleo de la folio servis kontraŭ insektoj kaj larvoj. Oni same trovis restaĵojn de ruĝa okraĵo, ornamaĵojn el mara helika konko.
Farmacia industrio
Industrio >kemia industrio > Farmacia industrio
Departemento Alto Paraguay
La departemento Alto Paraguay (do "alta Paragvajo") estas unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2012 vivis  loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro, la plej malaltan en komparo kun ĉiuj aliaj departementoj. Administra centro estas la urbo Fuerte Olimpo. La departemento pludividiĝas je 4 distriktoj.
Farmacia industrio
Longtempe ideo de farmacia industrio estas nepensebla, homoj kuraciĝis ĉefe pere de kuracplantoj, kaj eĉ klasika farmaciaj kuraciloj estis pretigitaj laŭpete de la apotekistoj mem;
pluigenda
Listo de la ĉefaj mondskalaj farmaciaj firmaoj
EMGP (Tramtransporto en Parizo)
EMGP estas estonta haltejo de Tramvojo T8, situanta en Aubervilliers, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
La nomo EMGP estas mallongigo de "Entrepôts et Magasins Généraux de Paris".
Doumely-Bégny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Relvado
Relvado estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.155 loĝantojn en 2010.
(17647) 1996 TR41
(17647) 1996 TR41 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Barretos (mikroregiono)
La mikroregiono de Barretos estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas tri municipojn.
Stacio Saiin
Stacio Saiin (japane: 西院駅 [Saj'in-eki], angle: Saiin Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ukjo, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa) kaj 1 linion de Elektra Fervojo Keifuku: Keifuku-Arashiyama.
Paul Auster
Paul Benjamin AUSTER (3a de Februaro, 1947) estas usona verkisto kaj reĝisoro kies verkaro milsas absurdismon, ekzistadismon, krimfikcion, kaj la serĉadon de identeco kaj persona signifo. Liaj plej elstaraj verkoj estas The New York Trilogy (La novjorka trilogio, 1987), Moon Palace (1989), The Music of Chance (1990), The Book of Illusions (2002), kaj The Brooklyn Follies (2005). Liaj libroj estis tradukitaj al pli ol 40 lingvoj.
Post komenca sukceso per memoraĵo titolita The Invention of Solitude (La invento de soleco), Auster akiris renomon pro serio de tri izolite konektitaj krimrakontoj publikigitaj kolektive kiel The New York Trilogy (La novjorka trilogio, 1987). Tiuj libroj ne estas konvenciaj krimhistorioj organizitaj ĉirkaŭ mistero kaj serio de ŝlosiloj. Male, li uzas la krimfikcia formo por konduki ekzistadismajn temojn kaj demandojn pri identeco, spaco, lingvaĵo kaj literaturo, kreante sian propran distingan postmodernisman (kaj kritikan de postmodernismo) formon en la procezo.
La serĉado de identeco kaj persona signifo ebligis postajn publikaĵojn de Auster, multaj el kiuj koncentriĝas en la rolo de koincidaj kaj hazardaj okazintaĵoj (The Music of Chance) aŭ iom post iom, la rilatojn inter homoj kaj ties ĉirkaŭuloj (The Book of Illusions, Moon Palace). La herooj de Auster ofte troviĝas devigitaj labori kiel parto de la neantaŭvideblaj planoj de iu. En 1995, Auster verkis kaj kunreĝisoris la filmojn Smoke (fumi) kaj Blue in the Face (Bluo vizaĝe). Ankaŭ la plej ĵusaj verkoj de Auster, Oracle Night (2003), The Brooklyn Follies (2005), kaj la noveloj Travels in the Scriptorium, ricevis kritikan akcepton.
Mimoň III
Mimoň III estas unu el ok partoj de urbo Mimoň en distrikto Česká Lípa en Ĉeĥio. Kreas ĝin ĉefa parto de urbocentro sur la dekstra (okcidenta) bordo de rivero Ploučnice kaj tuŝas ĝis malantaŭ kastela parko sur la maldektra riverbordo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 117 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Partoj de Mimoň III
La urban parton Mimoň III kreas bazaj setlejunuoj:
Fonetika poezio
Fonetika poezio estas poezio kunmetita de silaboj kaj sonoj, kiuj ne kuniĝas por krei enhavon aŭ signifon en la konvencia senco.
Fonetika poezio estis disvolvita komence de la 20-a jarcento, fare de membroj de la Dada-movado. Hugo Ball, membro de la movado, difinis fonetikan poezion kompare kun abstraktismo en pentrarto: "la sekva paŝo en poezio estis la forigo de la lingvo, same kiel pentrado forigis la objekton, kaj pro similaj kialoj." Forigo de iu ajn signifo de la kanto kreis efikon de kriegado, miskompreno kaj malharmonio. Tiel farante, ĉi tiu poezio esprimis nihilismon kaj socian kritikon de eŭropa kulturo. Kritiko, kiu esprimiĝis ankaŭ donante "primitivan" tonon al la poezio.
Konataj fonetikaj kantoj inkluzivas la kanton de Futurist-artisto Filippo Tommaso Marinetti "Zang Tumb Tumb" (1914), la kanto de Bal "Karawane" (Karavano) prezentita ĉe la "Cabaret Walter" en Zuriko kaj la kanto de Kurt Schwitters "Ursonate", de la jaroj 1921 - 1932.
Fonetika poezio estis unu el la unuaj fontoj de la kampo de aktorado en la dua duono de la dudeka jarcento.
Simultana poezio
Simultana, samtempa, poezio estas la kromnomo donita al mallongaj prezentadoj kaj teatraĵoj prezentitaj de la Dada-movado. En ĉi tiuj teatraĵoj klara transskribo estis skribita por pluraj prezentistoj, kiuj legis siajn rolojn tiutempe, por krei konstantan disonancon kaj konfuzon en la aŭskultanto.
La teksto en la teatraĵo povus esti signifoplena, sed ĝia konfrontiĝo kun paralela teksto, legita tiutempe, kontraŭdiris ĉi tiun signifon. Ĉi tiu poezio estas evoluo de la "fonetika poezio" de la membroj de la movado.
-3
En la jaro 3 antaŭ Kristo okazis, interalie:
4807 Noboru
4807 Noboru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi, en Gubernio Gunma en la centro de Japanio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Noboru Yamada (1950–1989), unu el plej famaj japanaj montgrimpistoj Li grimpis naŭ el la montoj de pli ol 8000 m en dekdu ekspedicioj.
Hugo Maradona
Hugo Maradona (naskiĝis, mortis la ) estis argentina futbalisto. Li estis la plej juna frato de la mondfama futbalisto Diego Armando Maradona.
Li futbalis ĉe Argentinos Juniors, Ascoli, Rayo Vallecano, Rapid Wien, Deportivo Italia, Progreso, PJM Futures, Avispa Fukuoka, Consadole Sapporo kaj Toronto Italia.
Langeais (stacidomo)
Langeais estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Langeais, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Jenő Sólyom (fizikisto)
Jenő Sólyom [ŝOjom], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sólyom Jenő estas hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993).
Jenő Sólyom naskiĝis la  1940 en Kolozsvár (tiam en Hungario, nun Cluj en Rumanio).
Biografio
Jenő Sólyom frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1959-1964. Post la diplomo li eklaboris en fizika esplora instituto. En 1992 li ekinstruis en Universitato de Budapeŝto kiel profesoro. Li estis gastoesploristo aŭ profesoro ekzemple en Moskvo, Grenoble, Lausanne. Li doktoriĝis en 1978 antaŭ la akademio. Li havas oficon ankaŭ en la luterana eklezio. Li okupiĝas precipe pri solid-stata fiziko. Li havas edzinon, kiu naskis 3 filinojn. Li ricevis 4 premiojn inter 1968-2011.
Ri Myung Hun
La 28-an de decembro 2011, nordkorea televido montris filmon pri entombigo de Kim Jong-il, en kiu nekutime alta persono estis vidita en la homamaso. La persono estis konjektita esti Ri Myung Hun.
Katalin É. Kiss
'''Katalin É. KISS [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo É. Kiss Katalin''' estas hungara lingvisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013).
Katalin É. Kiss naskiĝis la  1949 en Debrecen.
Biografio
Katalin É. Kiss frekventis universitaton en sia naskiĝurbo inter 1967-1972, poste ŝi ekinstruis samloke en universitato de Debrecen. Inter 1979-1982 ŝi instruis en ELTE, poste ŝi havis postenon en lingva instituto de MTA. En 1991 ŝi doktoriĝis antaŭ MTA. Ekde 2007 ŝi estas universitata katedrestro. Ŝi ofte instruis aŭ esploris ankaŭ eksterlande, ekzemple en Montrealo, Stanford, Stuttgart. Ŝi okupiĝas precipe pri la hungara lingvo. Ŝi havas edzon, al kiu ŝi naskis 3 gefilojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1985-2011, en 1994 eĉ usonan premion.
Občina Turnišče
Občina Turnišče estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 4 komunumojn kaj ĝia areo estas 23,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 3206 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Turnišče.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Moravske Toplice en la nordo, Občina Dobrovnik oriente, Občina Velika Polana en la sudo kaj Občina Beltinci la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 4 vilaĝoj: Gomilica, Nedelica, Renkovci, Turnišče.
Referencoj
http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:132_x601207.0935_y164270.95299999998_s13_b4
Frontone
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj.
20-a de novembro
La 20-a de novembro estas la 324-a tago de la jaro (la 325-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 41 tagoj restas.
Je la 20-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Veĝemajto
Veĝemajto (angle: Vegemite prononcita [VEĜ-i-majt], ankaŭ esperantigita kiel Veĝemito ) estas malhelbruna aŭstralia ŝmiraĵo farita de gistoprodukto. Ĝi estas por sandviĉoj, rostpano, krumpedoj, biskvitoj, kaj por plenigi pasteĉojn kiel ekzemple Cheesymite, kiu estas ŝmiraĵo farita de Veĝemajto kaj fromaĝo. Veĝemajto estas simila al Marmite el Britio, Nov-Zelando kaj Sud-Afriko kaj al Svisa Cenovis. Veĝemajto estas farita de la gisto-ekstrakto de uzitaj bierfariloj, kromprodukto de biero-produktado, kaj diversaj legomoj kaj spicoj. Ĝi estas sala kaj iomete amara. Oni povus taksi ĝin simila al buljono. La teksturo estas glata kaj gluiĝema. Ĝi ne estas tiel intense odora kiel Marmite kaj ĝi estas malpli dolĉa ol la Nov-Zelanda versio de Marmite. Veĝemajto ne estis sukcese surmerkatigita en aliaj landoj, krom Nov-Zelando kaj laŭ pli malgranda mezuro en Britio, malgraŭ ke ĝi estas posedata de granda firmao, Kraft Foods. En Usono, la Veĝemajto-etikedo ofte ne enhavas la Kraft-emblemon.
Historio
Dum 1919, antaŭ enkonduko de Veĝemajto, Sanitarium Health Food Firmao komencis fabriki konkuranton de Marmite, en Nov-Zelando, kaj ekspedi ĝin al Aŭstralio. Veĝemajto estis inventita en 1922 fare de manĝoteknologo Doktoro Cyril P. Callister kaj sekvis la interrompon de importado de brita Marmite post la 1-a Mondmilito. Lia dunganto, la aŭstralia firmao Fred Walker & Co., donis al li la taskon de konstrupreparado kaj disvastiĝo de la uzita gisto forĵetita de bierfarejoj. Callister estis dungita de la prezidanto, Fred Walker.
Hirschhorn (Neckar)
Hirschhorn estas urbo en la pleja sudo de la germana federacia lando Hesio, borde de la rivero Neckar kaj ĉirkaŭata okcidente, sude kaj oriente de teritorio baden-virtemberga. La urbo apartenas al la distrikto Bergstraße de la distriktaro Darmstadt. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geografia situo
La urbo situas, 19 kilometrojn oriente de Heidelberg, ĉe aparte forta kurbiĝo de la rivero Neckar, tial ke ekestis preskaŭ-duoninsulo, kies bazo estas sudo kaj kies okcidento, nordo kaj oriento estas limigitaj de la rivero. La urboparto Ersheim situas sur tiu duoninsulo kaj estas la sola areo de Hesio troviĝanta sude de la Neckar, kaj la resto de la urbo okcidente de tio. La urbon ĉirkaŭas vastaj arbaroj de la mezmontaro Odenwald.
Rea (diino)
Rea el gr.Ρέα, unu el la titaninoj, filino de Urano kaj Geo, fratino kaj edzino de la Titano Krono. Oni kredas ke ŝia nomo devenas de epiteto de Tero: ampleksa, larĝa, plena. Rea reprezentas la kreivan energion kaŝiĝinta en la tersino.
Hirschhorn (Neckar)
Disdivido
Hirschhorn konsistas el la sekvaj urbopartoj:
Partnera urbo
Ekde 1981 ekzistas urba partnereco kun la franca urbo Château-Landon.
Rea (diino)
Mito
Rea estas la patrino de la gedioj: Hestia, Demetra, Hera, Hadeso, Pozidono kaj Zeŭso.
Krono kaj Rea estris la universon. Kronos, sciante ke unu el siaj infanoj eltonigos lin, provas eskapi el sia destino, vorante sianjn ĵusnaskitajn infanojn. Kim Zeŭso naskiĝis, Rea prezentis al sia edzo ŝtonon volvita per vindaĵoj. Krono glutis ĝin, nesciante ke Rea forkaŝis la infanon en Kreto.
Kiam li estos plenkreskulo, Zeŭso trudos Kronos elvomi siajn ses voritajn infanojn (krom la ŝtonon).
Arto
Rea estas ĝenerale reprezentata sur trono, akompanata de leonoj, rajdanta leonon, aŭ sur ĉaro tirata de du leonoj
12556 Kyrobinson
12556 Kyrobinson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kylan Thomas Robinson, finalisto de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Washington High School de Tacoma, Vaŝingtonio, Usono.
Pola landvojo n-ro 90
Pola landvojo n-ro 90 (DK90) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 15 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Pomeria Provinco. Ĝi kunigas Kwidzyn (kaj landvojo n-ro ) kun landvojo n-ro apud Dąbrówka.
Akalatoj
La nomitaj akalatoj estas mezgranda insektomanĝantaj birdoj de la genro Sheppardia. Ili estis iam lokitaj en la familio de Turdedoj, sed plej ofte estas nuntempe traktataj kiel parto de la Muŝkaptuledoj ene de kiu formas grupon de specioj kiu havas ruĝaoranĝajn brustojn.
Tiu estas specio de Afriko kie loĝas en arbaroj.
Specioj estas la jenaj:
Safija bint Hujaj
Safija bint Hujaj aŭ Ŝafija bint Hujaj kaj angle literumita Safiyya bint Huyayy (en araba صفية بنت حيي) estis edzino de la profeto Mohamedo, kaj konsiderata de islamanoj kiel "patrino de la kredantoj". Ŝi estis juda virino de la tribo Banu Nadir, kiu fuĝis estante 17-jaraĝa, ĉar iĝis islamanino kaj ankaŭ edzino de Mohamedo por montri al islamanoj ke ili povis edziĝi al judino.
Safija naskiĝis en Medino, filino de Hujaj ibn Aĥtab, la estro de la juda tribo Banu Nadir. Ŝia patrino, Barra bint Samaŭal, estis de la tribo Banu Kurajŝoj, kiu estis edzino de Salam ibn Miŝkam sed divorcis iom poste. ​