cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Holly Compton
Li laboris ekde 1945 kiel rektoro en la Vaŝingtona Universitato, inter 1953 kaj 1961 kiel profesoro de la naturhistorio.
Tourouvre
Tourouvre estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tourouvrains.
Ĝi nun formas parton de Tourouvre au Perche.
Cemal Reşit Rey
Cemal Reşit REY (Turka prononco: [dʒeˈmaɫ ɾeˈʃit ɾej]; 25a de oktobro 1904 – 7a de oktobro 1985) estis turka komponisto, pianisto, scenaristo kaj dirigento. Li estis bone konata pro serio de sukcesaj kaj popularaj turk-lingvaj operetoj por kiuj lia frato Ekrem Reşit Rey (1900–1959) verkis la libretojn.
Li naskiĝis en Jerusalemo kaj mortis en Istanbulo. Li estis unu el la kvin pioniroj de okcidenta klasika muziko en Turkio konata kiel 'la turka kvinopo' en la unua duono de la 20-a jarcento. Elstaraj studentoj liaj estis Yüksel Koptagel, turka komponisto kaj pianisto.
Papstdorf
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Papstdorf < Saksio < Germanio
La vilaĝo Papstdorf situas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro.
Turismo
Vidindaĵoj en la vilaĝo
En Papstdorf staras preĝejo tipa por la malfrua saksa baroko, kies nekonata arkitekto orientiĝis laŭ Georg Bähr. Vizitinda estas ankaŭ la Fajrobrigada Muzeo.
Ĉirkaŭaĵo
Dorf Wehlen
La vilaĝo Dorf Wehlen situas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro. Dorf Wehlen troviĝas en trikilometra distanco de Stadt Wehlen kaj estas pli maljuna ol ĝi.
Vidindaĵoj
En Dorf Wehlen staras trabfakaj farmkortoj el la 19-a jarcento kaj granda preĝejo el la 18-a jarcento kun romanika absido.
En la ĉirkaŭaĵo:
Üröm
Üröm [urom] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest (departemento), en Distrikto Pilisvörösvár. La loknomo signifas: absinto.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj laŭ fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Esztergom. En la vilaĝo trafikas ankaŭ la budapeŝta loka aŭtobuso. La komunumo estas ĉirkaŭita de montoj.
Historio
Dum la romianoj soldatoj loĝis tie. La vilaĝo senhomiĝis dum la turka erao. Poste alvenis germanoj, kies posteuloj estis deportitaj en 1946 al Germanio. La loĝantaro okupiĝis pri vinkulturo kaj ŝtonminado. Nuntempe oni laboras en Budapeŝto.
Monaĥejo Sanahin
La nomo Sanahin («Սանահին» en la armena) laŭvorte estas tradukada de la armena kiel «tiu ĉi estas pli malnova ol tiu», fiere reprezentante la pretendon esti pli antikva monaĥejo ol ĝia najbaro Haghpat. La du loĝlokoj kaj monaĥejoj estas tre similaj en multaj aspektoj kaj ambaŭ videblas facile pro la formado de eroziigita plataĵo disigita de profunda fendo formata de eta rivero kiu fluas al la rivero Debed.
Eble, Sanahin estis konstruita sur antaŭkristana templo. Ankaŭ ekzistas referencoj pri preĝejoj pli antaŭaj, eĉ de la 4-a jarcento aŭ 5-a. La monaĥejo estis fondita en 966, sub regado de la dinastio de la bagratidoj. Ĝi havis gravan rolon en la armena kulturo. Ĉi tie oni instruis homajn sciencojn, medicinon kaj aliajn sciencojn. Ĝi havis escritorium el kiu eliris libroj, multaj el ili ilustritaj per enluminuroj.
La komplekso estas komponata de pluraj konstruaĵoj el diversaj epokoj: la preĝejo Astvacacin (Preĝejo de la Dipatrino), de Amenaprkitch (Preĝejo de la Savinto), la Kapelo de Sankta Gregorio, akademio, biblioteko kaj sonorilturo.
Tamizo
Tamizo (Thames) estas rivero en suda Anglio kiu trafluas Londonon. Ĝi fontas ĉe Cirencester en la montetoj de la Cotswolds, fluas orienten al Oxford (kie ĝi nomiĝas Isis), poste suden al Reading kaj tiam ĝi meandras tra Londono. Ĉe Southend-on-Sea ĝi elfluas kun larĝa estuaro en la Nordan Maron.
La Barieroj sur la Tamizo, en angla Thames Barrier, estas retirebla bariersistemo super la rivero Tamizo, kiu estis desegnita por eviti, ke la ĉerivera ebenaĵo de plej el la Granda Londono estu inunditaj de escepte altaj tajdoj kaj ŝtormoj venantaj el la Norda Maro.
Kantono Vilas
La kantono Vilas - angle Vilas County, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas kantono de Usono en la subŝtato Viskonsino. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lausa historio
La lausa historio estas la plej grava verko de Paladio de Galatio, kiu kiam estis episkopo de Heliopolo de Bitinio iris al Romo (405) kaj engaĝiĝis defendi la proherezan akuzitan Krisostomon. Li estis disĉiplo de Evagrio de Ponto kiun li tre influis. La “historio”, dediĉita al la bizanca funkciulo Lauso, rakontas pri la unuaj komenciĝoj de la monaĥismo en Egiptio, konsiderante kiel referencan punkton la vivon de Antonio abato.
Etila buterato
Etila buterato aŭ etila butanato estas organika estero, senkolora brulema likvaĵo kun odoro je ananaso, uzata kiel solvanto, kemiaj sintezoj, kiel artefarita gustigilo kaj nature trovata en multaj fruktoj. Ĝi uzatas kiel plastiganto de la celulozo kaj ofte aldoniĝas al oranĝosuko ĉar ĝia odoro estas tre asociita al tiuj de freŝaj oranĝoj. Ĝia industria populareco okazas pro ĝia malmultekosteco.
Lausa historio
La teksto nin atingis diversversie aŭ diversrecenze. La mallonga versio, transdonita de familio de manuskriptoj nomata «G» en la referenca eldono, estus la pli proksima al la origina teksto, bedaŭrìnde perdiĝinta. Tiu «recenzo G» estas tiu latinigita de la 6-a jarcento de Paskazio de Dumo, disĉiplo de Marteno de Brago.
Alia familio de grekaj manuskriptoj, nomata «recenzo B» de Butler, prezentas tekston en iuj punktoj pli evoluinta, ofte retoriksence. Tiu eldono estis tiu konata antaŭ tiu kritike eldonita de Butler kaj publikigita en la Patrologia graeca, 34, 995-1260, hodiaŭ atribuita al Eŭklido de Nyssa.
Inter la aliaj versioj, ekzistas iu longa atestata de grekaj fragmentoj, kaj alia mallonga, eĉ ĝi fragmenta, en kopta lingvo, utiligita la la karesma periodo en la koptaj monaĥejoj.
(133531) 2003 TJ5
(133531) 2003 TJ5 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Saint-Léonard VS
-
(133531) 2003 TJ5
Orbito
Ĝia tre discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,45436 astronomia unuo, tie estas 67,971 milionoj da km (tio, kiu esta pli granda ol la minimuma distanco inter Marso kaj la Tero: 0,3727 AU aŭ 55,758 milionoj da km).
Saint-Léonard VS
Saint-Léonard estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2137 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Saint-Léonard situas en la supra parto de la franclingva Suba Valezo ĉe la norda bordo de la rivero Rodano. La okcidentan komunumlimon formas la rivero Lienne, ĉe kies okcidenta flanko situas la vilaĝo Uvrier, kiu apartenas al la komunumo Siono, sed komplete kunkreskis kun Saint-Léonard. En oriento de la komunumo troviĝas la plej granda subtera lago de Eŭropo, norde de la komunumo etentdiĝas vastaj vitejoj super la flanko de la rodana valo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,90 km², de kiuj 13,8% estas kovritaj de arbaro, 46,9% servas por agrikulturo kaj 28,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saint-Léonard limas en nordo al Icogne, en nordoriento al Lens, en oriento al Sierre, en sudo al Grône, en sudokcidento al la kantonĉefurbo Siono, kaj en nordokcidento al Ayent.
Trafiko
Tra Saint-Léonard pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9, kiu en sudo pasas tra la komunuma teritorio, troviĝas 3 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Siono. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Brigo al Laŭzano. Per ĝi kaj pere de poŝtaŭtolinio de Sierre al Siono la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saint-Léonard datiĝas el la jaro 1218 kiel apud Sanctum Leonardum.
Dum mezepoko Saint-Léonard estis parto de la Subvoktejo Granges. En la jaro 1240 ĝi estis donacita al la episkopo de Siono. Ek de tiam la episkopa senjorujo estis kiel feŭdo administita de la familioj de Saillon kaj de Chevron-Villette. En la jaro 1556 la episkopo koncedis la feŭdon al la komunumo mem.
Georg Ots
Lia patro estis fama tenoro Karl Ots. Patrino Lidia Viikholm ankaŭ elkreskis en familio de kantisto kaj tre ŝatis muzikon. Aŭtune de tiu jaro la gefamilianoj revenis al Estonio kaj ekloĝiĝis en Talino.
Infanaĝe Georg multe okupiĝis pri sporto kaj eĉ gajnis kelkajn prestiĝajn medalojn en naĝada konkurado inter adoleskuloj. En 1939 li estis ĉampiono de Estonio en naĝmaratono, kiu distancis 1500 metrojn. Samtempe li studis muzikarton kaj kantadon, sed laŭ rekomendo de la patro li en 1940 venis en konstruan fakultaton de Talina Politeknika Instituto. Tie li studis nur unu jaron, ĉar en 1941 la nazia Germanio invadis en Sovetunion.
Aŭguste de 1941 Georg soldatiĝis en la Ruĝa Armeo kaj apenaŭ ne dronis dum ŝipa transportado el Talino al Kronŝtadt pro la germana aviada bombado. En Urala regiono oni formis la nacian estonan regimenton, en kiu Georg servis kiel arteleria platonestro unu monaton. Tie oni rimarkis, ke li estas filo de kantisto Karl Ots kaj proponis al li kanti en la milita estona ĥoro ĵus aperinta en Jaroslavl. Dum la milito Georg ofte gastrolis kaj kantis por vunditaj soldatoj en hospitaloj.
Post forpelo de nazioj el Estonio Georg revenis Talinon kaj komencis studi kantoarton en tiea muzika lernejo. En la sama tempo, li iĝis membro de la refrenkoruso ĉe la Estonia Teatro en Talino. Lia solodebuto estis malgrandega parto en opero "Eŭgeno Onegin" (1944). Li baldaŭ iĝis unu el la plej honoritaj kantistoj, kun kiuj li laboris de 1951 ĝis 1975.
En 1951 okazis du gravaj eventoj en lia kariero. Tiam Georg diplomiĝis en Talina Konservatorio kun la ora medalo kaj unue rolis en filmo "Lumo en Koordi". Ĝis nun furoras lia ludo en filmo "Mister X" (1958) bazita sur la opereto de hungara komponisto Kálmán Imre "Die Zirkusprinzessin" (La Cirkprincino), en kiu li ĉefrolis kaj bele kantis. Entute Ots rolis en naŭ filmoj.
La kantisto estis trifoje edzo. Lia unua edzino estis kuzino Margot Viikholm, kiun li adoris ekde infanaĝo. Ties geedziĝo daŭris nur kelkajn monatojn ĝis la milito. La duan edzinon Asta Saar li renkontis en 1942 en Jaroslavl, kie li kantis en la milita estona ĥoro kaj ŝi dancis en la muzika ensemblo. Dum la geedziĝo, kiu daŭris 22 jarojn ĝis 1964, ŝi naskis filon Julo kaj filinon Julle. La tria edzino nomiĝis Ilona, kiu estis pli juna ol la edzo je dudek jaroj. Ŝi naskis filinon Marianna.
Fine de 1972 kuracistoj malkovris lian teruran malsanon - tumoron de encefalo. Ĝis morto okazinta la 5-an de aŭgusto 1975 lin oni okfoje operaciis, sed rezultoj ne estis sukcesaj. Spite al grandaj doloroj la kantisto plu kantis kaj ĝojigis publikon per sia senkomparebla baritono.
Georg Ots estas sepultita en Arbara tombejo de Talino.
Torricella-Taverne
Torricella-Taverne estas komunumo kaj ĉefloko de la Komunumaro Taverne en la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 3034 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Torricella-Taverne situas sude de la montopasejo Monte Ceneri, poksimume 5 kilometrojn nordokcidente de la urbo Lugano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Tra la komunumo fluas la rivereto Vedeggio, kiu alfluas apud Agno al la Lago de Lugano. La komunumo konsistas el la partoj Taverne, Taverne superiore, Taverne inferiore, Il Motto kaj Torricella.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,24 km², de kiuj 69,4% estas kovritaj de arbaro, 8,8% servas por agrikulturo kaj 20,0% por setlado.
Trafiko
Tra Torricella-Taverne pasas la kantanona ĉefvojo n-ro 2 kaj la svisa aŭtovojo A2, kies plej proksima alveturejo Lugano-Nordo situas proksiumume 3 kilometrojn sude de la komunumo. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Belinzono al Lugano la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Torricella datiĝas el la jaro 1254 kiel Torexella. En la jaro 1437 aperas la mencio Tabernas de Torexella. El dokumentoj de la jaro 1354 eblas konkludi, ke tiam en Torricella-Taverne ekzistas fortikaj instalaĵoj, kiuj verŝajne sekurigis la sudan limon de la reĝolando Agnuzzo. Sur monteto iam staris burgo, ke kiu konserviĝis turo kaj restaĵoj de ringomuro. Dum la militoj de la Helveta Revolucio en Torricella Taverne staciiĝis en la jaro 1799 la trupoj de la rusa Generalo Aleksandr Suvorov kaj la komunumo estis loko de bataleto inter la trupoj de Suvorov kaj Napoleono.
Takuya Ito (1974)
Takuya Ito (伊藤 琢矢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Saitama SC, Sagawa Express Tokyo, Fagiano Okayama kaj Giravanz Kitakyushu.
Sadegh Hedayat
Sadegh (literumita ankaŭ kiel Sadeq) HEDAYAT (naskiĝis la en Teherano, mortis la  en Parizo) estis irana verkisto, tradukisto kaj intelektulo. Plej bone konata pro sia rakonto La Blinda Strigo, li estis unu el la plej fruaj iranaj aŭtoroj kiuj adoptis literaturan modernismon en iliaj karieroj.
Vivo
Sadegh Hedayat estis naskiĝinta en nordirana aristokrata familio en Teherano (lia praavo Reza-Qoli Khan Hedayat mem estis respektinda aŭtoro kaj laboris en registaro, kiel faris aliaj parencoj) kaj estis edukita ĉe Saint-Louis Universitato (Franca katolika lernejo) kaj Dar-ol-Fonoon (1914-1916). En 1925, li estis unu el la elektitaj studentoj kiu vojaĝis al Eŭropo por daŭrigi siajn studojn. Tie, unue li studis inĝenierarton en Belgio, kiun li forlasis post unu jaro por studi arkitekturon en Francio. Tie li forlasis arkitekturon por dentokuracado. Dum tiu ĉi periodo li konatiĝis kun Thérèse, parizanino, kun kiu li havis amaferon. En 1927 Hedayat klopodis sinmortigi ĵetante sin mem en la Marno, sed estis savita de fiŝkaptisto. Post kvar jaroj en Francio, li finfine rezignis sian stipendion kaj revenis hejmen en la somero de 1930 sen ricevi iun ajn atestilon. En Irano li havis diversajn laborojn dum mallongaj periodoj.
Hedayat poste dediĉis sian tutan vivon al studo de Okcidenta literaturo kaj lernado kaj esplorado de Iranaj historio kaj folkloro. La verkoj de Rainer Maria Rilke, Edgar Allan Poe, Franz Kafka, Anton Ĉeĥov kaj Guy de Maupassant pleje intrigis lin. Dum sia mallonga literatura vivodaŭro, Hedayat eldonis substancajn ekzemplojn de mallongaj rakontoj kaj romanoj, du historiajn dramojn, teatraĵon, vojaĝ-rakonton, kaj kolekton de satiraj parodioj kaj skizoj. Liaj verkoj ankaŭ inkluzivas literaturajn kritikojn, studojn pri Persa folkloro, kaj multaj tradukaĵojn el Mezpersa kaj Franca lingvo. Li estas kreditigita kiel alportanto de Persaj lingvo kaj literaturo al ĉefkurento de internacia aktuala skribado. Sendube Hedayat estis la plej moderna de la modernaj aŭtoroj en Irano. Tamen, por Hedayat, modernismo ne nur estis demando de scienca racieco aŭ pura imitado de Eŭropaj valoroj.
En siaj lastaj jaroj, sentante la soci-politikajn problemojn de tiu tempo, Hedayat komencis ataki la du ĉefajn kaŭzojn de Irana dekadenco, nome la monarkio kaj la pastraro, kaj per siaj rakontoj li provis alkalkuli la surdecon kaj blindecon de la nacio al la misuzoj de tiuj du ĉefaj potencoj. Sentante malsimpation de ĉiuj ĉirkaŭ li, specife de siaj egaluloj, la lasta eldonita verko de Hedayat, nome La mesaĝo de Kafka, priparolas melankolion, senesperemon kaj sencon de kondamno spertita nur de tiuj regataj de diskriminacio kaj subpremado.
NGC 6005
NGC 6005 (aliaj indikoj — OCL 945, ESO 178-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Ortilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alemanio
Alemanio aŭ Alemanujo estas la nocio por la tuteco de la teritorio loĝata de la alemanoj.
Nuntempe oni utiligas ĉefe en la Esperanto-movado la terminon Alemanio ankaŭ por la alemanlingvaj teritorioj de Svislando, analoge al Romandio por ties franclingvaj teritorioj kaj Liĥtenŝtejno. Laŭ tiu lingvouzo Alemanio konsistas el la kantonoj Zuriko, Urio, Ŝvico, Untervaldo, Glaruso, Zugo, Luzerno, Bazelo, Argovio, Turgovio, Apencelo, Sankt-Galo, Soloturno kaj parto de la kantonoj Berno, Friburgo, Valezo kaj Grizono kaj Liĥtenŝtejno.
Kantono Kennebec
La kantono Kennebec (angle Kennebec County) estas kantono de la usona ŝtato Majno. La administra ĉefurbo estas Augusta. Laŭ la popolnombrado de 2000, la kantono havis 117 114 loĝantojn.
La kantono Kennebec estis establita la 20-an de februaro 1799 el partoj de kantonoj Cumberland kaj Lincoln.
Geografio
La kantono havas 2 463 km² de aero, kun 2 247 km² de tero kaj 216.5 km² de akvo.
Ordeno de Sankta Savao
La Ordeno de Sankta Savao estis honora medalo kreita de la reĝo Milano la 1-a de Serbio en 1883. La ordeno de Sankta Savao estis origine establita por rekompensi civilanojn pro meritaj faroj rilate al arto aŭ scienco.
En 1914, reformo permesis la atribuon de tiu ordeno ankaŭ al militistoj pro militistaj grandfaroj.
La ordeno ne plu estis atribuita ekde la falo de la jugoslava monarkio.
Action Française
Action Française estas franca monarkisma kontraŭrevolucia movado fondita en 1898. Ankaŭ ekzistas samnoma gazeto. La movado estis iniciatita de Maurice Pujo kaj Henri Vaugeois. Ĝia ĉefa ideologo estis Charles Maurras.
Julianus
Julianus estis hungara monaĥo el dominikanoj, kiu antaŭ la invado de tataroj trovis pralandon de la hungaroj.
Historio
La dominikanoj ekfunkciis en Hungario en 1221. Ili baptis la kumanojn kaj aliajn paganojn, tial ili serĉis ankaŭ eksterlande tribojn por tiu celo. La kumanoj ĵus rifuĝis al Hungarujo pro atako de la tataroj. Ili menciis ekziston de hungaraj gentoj ĉe Volgo. 4 monaĥoj ekiris al oriento por trovi la hungarojn en 1235, sed inter ili nur Julianus revenis. Li raportis, ke tie vivas hungaroj, spite la forpasajn 800 jarojn li parolis kun ili. Li diris ankaŭ, ke la tataroj volas ataki Germanion, sekve ankaŭ Hungarion. En 1237 Julianus denove ekvojaĝis, sed li ne povis atingi la prahungarojn, ĉar la tataroj jam detruis tiun regionon. Tiu famo ne interesis la tiamajn hungarojn, sed la raporto atingis ankaŭ Vatikanon, kie la raporto ankaŭ nun estas legebla.
Julianus estas grava figuro de la hungara historio. Pri li János Kodolányi verkis romanon en 1938, Gábor Koltay faris filmon en 1991. Oni fondis ankaŭ premion pri Julianus.
Damgan
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Livorno
Livorno estas komunumo de Italio.
Ĝi estas inter la plej gravaj havenoj de la tirena bordo, same komerce kiel turisme. Inter ĉiuj urboj de Toskanio ĝi estas la plej juna.
En la ŝipakademio de Livorno instruis Carlo Minnaja.
Thelkow
Thelkow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Tessin. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Kowalz, Liepen, Sophienhof kaj Starkow.
Ĉiŝtian
Ĉiŝtian (چشتیاں) estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Bahavalnagar, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto.
Geografio
Ĉiŝtian situas sur ebenaĵo en la orienta landparto. Burevala troviĝas 44, Bahavalnagar 45, Bahavalpur 122, Fajsalabado 181, Lahoro 243, Islamabado 437, Sukur (Pakistano) 455, Peŝavaro 485, Kveta 563, Karaĉio 797 kilometrojn (aere).
Historio
Post la sendependeco en 1947 islamaj rifuĝintoj de Barato ekloĝis ankaŭ tie. La grandurbo spertis armitan sektan perforton en 2013 inter islamanoj, la armeo faris ordon. Tio estis reago al simila perforto en Ravalpindio en la antaŭa tago.
Loĝantaro
La loĝantaro de la urbo kreskis preskaŭ kvaroble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 2,0%, iomete sub la tutlanda mezumo.
Klimato
En Ĉiŝtian la meza temperaturo estas 25 °C. La plej varma monato estas junio kun 36 °C kaj la plej malvarma januaro kun 12 °C. La averaĝa precipitaĵo estas 353 milimetroj jare. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen septembre pli ofte kun 96 milimetroj da pluvo.
Mareuil-sur-Ourcq (stacidomo)
Mareuil-sur-Ourcq estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mareuil-sur-Ourcq, en departemento Oise, regiono Hauts-de-France.
Malfermita la de "Compagnie des chemins de fer de l'Est", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Trilport - Bazoches (072000).
Trabfakaĵo
Trabfakaĵo (aŭ: framskeletaĵo) estas
La tiel kompletigitan konstruaĵon oni nomas trabfaka konstruaĵo aŭ trabfaka domo. La sinonima konstruscienca termino de la komunuza vorto trabfakaĵo estas krad(o)traba skeleto.
Dum Mezepoko la plej multaj el la eŭropaj domoj estis faritaj tiel. Plej ofte ekde post mezepoko tio ne plu faratis, krom en kelkaj regionoj. Nuntempe kelkaj troveblas ankoraŭ interalie en Normandio, en Germanio, ktp.
Shinya Sato
Li futbalis ĉe Okinawa Kariyushi FC, FC Ryukyu kaj Giravanz Kitakyushu.
Nikolaj M. Fedotov
Nikolaj M. FEDOTOV (naskiĝis en 1902; mortis la en Novoĉerkassk) estis rusa esperantisto. Li lernis la lingvon en 1916 kaj agadis en la jaroj 20-aj organize, varbe kaj per artikoloj. En la 70-aj jaroj li aktiviĝis kiel tradukisto: liaj esperantigoj el la poezio de interalie Puŝkin, Lermontov, Fet kaj Gorkij aperis en Literatura Foiro, Paco k.a.
Giovanni D'Anzi
Giovanni D'Anzi (naskiĝis la en Milano, mortis la  en Santa Margherita Ligure) estis itala kantisto kaj muzikisto.
Li estis la unua stelo de la milana leĝera muziko kiu iĝis fama en granda parto de Eŭropo.
Biografio
Giovanni D'Anzi naskiĝis en Milano en 1906 de apuliaj gepatroj: la patro Antonio alvenis en Milano el Apulio, laborante kiel inspektisto de Birra Italia kaj poste kiel posedanto de restoracio. Lia fratino Maria studis pianon kun blinda pianisto, majstro Rusconi, kiu estis la unua kiu rimarkis la kapablon de Giovanni.
En la sesdekaj jaroj Giovanni D'Anzi retiriĝis de la muzika agado. Moviĝante al Ligurio en Santa Margherita Ligure, li dediĉis sin al pentrado.
Kantoj verkitaj de Giovanni D'Anzi
Kunlabore kun Alfredo Bracchi li verkis la sekvajn kantojn
István Tibor Ughy
UGHY István Tibor [ugi] estas rumanuja hungara pentristo kaj grafikisto. Li naskiĝis la 25-an de julio 1938 en Cristuru Secuiesc. Li estas patro de pentristo Miklós Ughy kaj de skulptisto, industriartisto Levente Ughy.
Biografio
István Tibor Ughy inter 1957-63 finis en la fako pri pentrarto de Altlerneja Artakademio Ion Andreescu en Kluĵo. En Şimleu Silvaniei li laboris kiel arta gvidanto, poste li instruis ekde 1964 en Reghin. En la 1970-aj jaroj li laboris en sia naskiĝurbo ĉe la loka muzeo. En 1989 li translokiĝis Hungarujon kun sia familio kaj ekde 1990 li estis kunlaboranto de la muzeo en Pápa.
Analizo
Analizo estas sistema esploro, kiu post diserigo de la esplorata fenomeno, studas ties unuopajn elementojn kaj la rilatojn inter ili.
Epistemologio estas la studo de kono kaj alĝustigita kredo. Ĝi pridemandas tion kio estas la kono kaj kiel ĝi povas esti akirita, kaj la etendo al kiu kono apartenanta al ajn difinita temo aŭ ento povas esti akirita. Multo el tiu debato en tiu kampo estis fokuzita al la filozofia analizo de la naturo de kono kaj kiel ĝi rilatas al konektitaj konceptoj kiaj vero, kredo, kaj alĝustigo.
Komparu kun
Sintezo ~ psikanalizo ~ kemia analizo
Katalin Hetey
Katalin Hetey [hetei], hungare Hetey Katalin estis hungara grafikisto, pentristo, skulptisto kaj instruisto.
Katalin Hetey naskiĝis la 1924 en Miskolc. Ŝi mortis la 2010 en Budapeŝto.
Biografio
Katalin Hetey frekventis Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1942-1947, kie ŝi lernis precipe de István Szőnyi. Poste ŝi instruis en belarta gimnazio ĝis 1956. En 1957 ŝi studvojaĝis en Italio, poste ŝi vivis jam en Parizo. En 1963 ŝi pentradis en Kalifornio helpe de stipendio. En 1970 ŝi prenis ankaŭ la francan ŝtatanecon kaj ŝi okupiĝis precipe kun skulptaĵoj. En la sekva jardeko ŝi ofte vizitis Hungarion. Kun ŝia edzo Tamás Konok ŝi ekspoziciadis kune tutmonde. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2009, pli frue ankaŭ alian premion.
Kurort Gohrisch
Gohrisch estas kuracloko kiu situas meze de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro. En Gohrisch oni vivtenas sin precipe per turismo kaj agrokulturo.
Historio
Gohrisch estas la plej malnova ferioloko de Saksa Svislando. Jam en 1869 unuafoje gastis "somerumuloj". En la jaro 1990 en la trankvilo de la kuracloko ekestis propono de la saksa konstitucio.
Turismo
Gohrisch situas en la tielnomata "regno de la rokoj", ventoŝirmata altebenaĵo ĉirkaŭ 300 metrojn super marnivelo. Proksime allogas 7 rokoformacioj:
Relative nova allogaĵo en Gohrisch estas subĉiela muzea kolekto de limŝtonoj (Grenzstein-Lapidarium).
Administra aparteno
Kurort Gohrisch estas la ĉefa parto de la komunumo Gohrisch kiu konsistas krome el : Cunnersdorf ,vilaĝeto situanta en valo, Papstdorf piede de Papststein en 350 metroj de alteco kaj Kleinhennersdorf, kiu troviĝas sur altebeno.
NGC 6006
NGC 6006 (aliaj indikoj — MK 862, ZWG 78.93, NPM1G +12.0445, PGC 56295) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kurort Gohrisch
Administra aparteno
Es waren zwar Bewohner des Gebietes selbst, der Magister Wilhelm Leberecht Götzinger(1758-1818) in Neustadt und der Pfarrer Carl Heinrich Nicolai(1739-1823) in Lohmen, die durch ihre "Beschreibungen" und "Wegweiser der Sächsischen Schweiz" zur Popularisierung des Reisegebietes maßgeblich beigetragen haben; die Besucher aber kamen aus Dresden angereist. Die beiden an der Dresdner Kunstakademie tätigen Schweizer Maler Adrian Zingg und Anton Graff sollen es gewesen sein, die bei ihren Wanderungen in die Berge die Bezeichnung " Sächsische Schweiz" geprägt haben. Bedeutende Künstler der Romantik (u.a. Caspar David Friedrich und Ludwig Richter), sind auf dem "Malerweg" gewandert. Dieser Wanderweg führte von Dresden aus über Pillnitz, durch den Liebethaler Grund nach Stadt Wehlen weiter über die Bastei, den Hockstein durch das Polenztal zum Brand und durch den Tiefen Grund nach Schandau. Weiter ging es durch das Kirnitzschtal über den Kuhstall, den Winterberg und das Prebischtor hinab ins Elbtal nach Herrnskretzschen. Mit dem Beginn der Dampfschiffahrt(1837) und der Fertigstellung der Eisenbahn (1851) setzte der Massenbesuch unseres Gebietes ein. Gasthöfe, Pensionen und Hotels schossen in den Ortschaften wie Pilze aus der Erde. Adalbert Hauffe, früherer Besitzer von Annas Hof, stattete sein Gut mit Gästezimmern aus und legte somit den Grundstein für den beginnenden Fremdenverkehr in Gohrisch. Seinerzeit um 1869 begrüßte er mit seiner Frau Anna den Königlichen Kammermusiker zu Dresden - Arno Kabisius -  mit seiner Familie als ersten Sommergast in Gohrisch. Und so nahm der Fremdenverkehr seinen Lauf. In den vergangenen Jahren kamen viele Gäste gern in Annas Hof. Mal zur Sommerfrische, in das Betriebsferienheim oder in die heutige Gaststätte und Pension. Gohrisch war schon immer Anziehungspunkt für Fremde. Das Vorhandensein vieler schöner Villen im Jugendstil und umgebauter Bauernhöfe gibt dem Ort ein besonderes Flair. Wir möchten dazu beitragen, Ihren Alltagsstress zu entfliehen und für ein paar schöne Stunden in unserem Haus Geist und Seele einfach mal baumeln zu lassen. Und nun einen recht Guten Appetit Thomas Kretzschmar und Team
Bowlingbahnen Mal richtig bowlen gehen ? Im benachbarten Gasthof Sennerhütte finden sie eine moderne Anlage mit 3 Bahnen. Und falls mal gerade kein Wanderwetter ist, viel Spass beim Abräumen !
Gohrisch, der erste sächsische Luftkurort Der Luftkurort Gohrisch liegt linkselbig zwischen Bad Schandau und Königstein, am Füße des Felsens Gohrisch auf einer wettergeschützten Hochebene (300 m ü. M.) mit reizarmen Klima, umgeben von grünen Wäldern und Fluren. Bereits 1869 begrüßte man hier den ersten Gast zur Sommerfrische. Freundliche Villen der Jahrhundertwende, Pensionen, Landhäuser, Hotels und gepflegte Eigenheime prägen das heutige Antlitz des Kurortes. Mitten in der Sächsischen Schweiz und doch Abseits vom großen Trubel. Der Urlauber und Erholungssuchende findet hier gute markierte Wanderwege sowie ein Kurterrainwegenetz von 35 km Länge. Die zenrtrale Lage bietet zahllose Möglichkeiten der Freizeitgestaltung und Ausflugsmöglichkeiten. Für Urlauber aller Altersstufen ist unsere Umgebung zu jeder Jahreszeit ein wahres Wanderparadies.
Gohrisch ist speziell für Herz-Kreislauf-Erkrankungen und Atemwegserkrankungen prädestiniert.
Übrigens: Bahn, Bus, Schiff auf der Elbe und ein gut ausgebautes Fahrradwegenetz erlaubt es, auch ohne Auto anzureisen oder dem eigenen Auto auch mal eine Ruhepause zu gönnen.
Kisgyőr
Kisgyőr [kiŝdjOr] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc. Kis signifas: malgranda.
Situo
Kisgyőr situas apud Bükk sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Emőd troviĝas 15, Nyékládháza 14, Miskolc 16, Mezőkövesd 29 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La vilaĝo ricevis kurenton nur en 1962. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Draženov
Draženov (Trasenau) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1325.
La camarera del Titanic
La camarera del Titanic (La ĉambroservistino de "Titanic") estas hispana filmo de 1997 reĝisorita de Bigas Luna. Stelulis Aitana Sánchez-Gijón, Olivier Martínez kaj Romane Bohringer, inter aliaj. Didier Decoin estas la aŭtoro de la literatura verko samnoma, kiu temas pri la historio de hazarda mensogo, kiu tiom elstariĝas, ke finfine iĝas pova deziro kaj akso de la propra vivo.
Intrigo
La filmo rakontas la historion de laboristo en siderurgia areo, kiu ricevas kiel premion de kurkonkurenco por laboristoj, veturon al inaŭguro de la transatlantika ŝipego "Titanic". Tiukadre nur supraĵe konas iun servistinon de la ŝipanaro kaj akiras foton de ŝi. Reveninte hejmen, la kolegoj insistas, ke li rakontu la sperton, kaj li preskaŭ hazarde inventas, ke li havis amaferon kun la bela servistino. Iom post iom li kreskas la historion, ĉefe post la novaĵo, ke la ŝipo vrakis kaj multaj ŝipveturantoj mortis. La rakontanto (jam rakontisto) iĝas ĉefa altiraĵo en la loka trinkejo, kio rezultas en malespero de lia edzino, kiu same kiel ĉiuj, kredas vera la amhistorion. Tiukadre vaganta impresario dungas la rakontiston por montri per turneo teatran spektaklon pri la afero, kaj ankaŭ la edzino estas dungita por ludi la rolon de la mortanta servistino. La intrigo tute krute sanĝas sian vojon, kiam en unu teatrejo dum la ludado, aperas reale la servistino.
10295 Hipolito
10295 Hipolito estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Hipolite, reĝino de la Amazonoj en la helena mitologio. Ŝi surhavis belegan oran zonon, donaco de sia patro Areso, dio de la milito, kiel simbolo de reĝineco. Heraklo estis sendita fare de la grekoj por akiri la zonon; batalo okazis kaj la bela Hipolite estis mortigita.
Charles Thomson Rees Wilson
C(harles) T(homson) R(ees) WILSON (14-an de februaro 1869, Glencorse, Midlothian, Skotlando – 15-an de novembro 1959, Carlops, Peeblesshire) estis skota fizikisto, kiu ricevis 1927 Nobel-premion pri fiziko kun Arthur Compton pro malkovro, kiel ŝanĝiĝas la ondolongo de la rentgenaj radioj, kiam ili interpuŝas kun elektronoj.
Li ellaboris nebulkameron por studado de la radioaktiveco, rentgena radiado, kosma radiado kaj aliaj atomfizikaj fenomenoj.
Li eklaboris kiel meteorologo en 1895 kaj studis la nubojn kaj provis modeli ties konduton sur montopintoj. Li ellaboris metodon por ellarĝigo de humida aero en fermita ujo. Dum la larĝigo la aero tiel malvarmiĝis, ke ĝi iĝis trosaturita kaj al humido precipitis sur la polveroj.
Lorenzana
Lorenzana estas komunumo de Italio.
Charles Thomson Rees Wilson
Li rimarkis, ke se li uzas sen-polveran aeron, ĝi restas trosaturita kaj ne estiĝas “nuboj”, ĝis kiam la grado de la trosatureco be atingas la kritikan valoron. Li opiniis, okaze de polvomanko, la nuboj kondensiĝas je jonoj, atomoj aŭ molekuloj. Post malkovro de la rentgena radiado, li pensis, ke tio antaŭhelpas estiĝon de jonoj kaj tiel la nuboformiĝojn.
Insulo Maria
La Insulo Maria en angla Maria Island estas monteca insulo ĉe la orienta marbordo de Tasmania. La tuta insulo estas nacia parko. La Nacia Parko Insulo Maria havas totalan areon de 115.50 km², kio inkludas marareon de 18.78 km² ĉe la nordokcidenta marbordo de la insulo. La insulo estas ĉirkaŭ 20 km longa el nordo al sudo kaj, plej larĝa, estas ĉirkaŭ 13 km de okcidento orienten. Je ties plej proksima punkto (Point Lesueur), la insulo kuŝas je kvar kilometroj ĉe la orienta marbordo de Tasmanio. La insulo ricevis sian nomon en 1642 de la nederlanda esploristo Abel Tasman laŭ Maria van Diemen (naske van Aelst), edzino de Anthony van Diemen, la Ĝenerala Guberniestro de la Nederlandaj Orientaj Hindioj ĉe Batavio. La insulo estis konata jam kiel Maria's Isle komence de la 19a jarcento.
Charles Thomson Rees Wilson
Li spertis dum la eksperimentoj, ke la radiado postlasas spuron el kondensitaj akvogutoj en la nebulkamero. Li perfektigis la kameron en 1912 kaj tiu iĝis nemalhavebla aparato por la atomfizikaj esploroj. El tiu pluevoluigis Donald A. Glasser la bobelkameron en 1952.
Wilson ekde 1916 okupiĝis pri la fulmado. Oni nomumis lin en 1925 al Jackson-profesoro [ĝekson-profesoro] de la naturfilozofio, en la Kembriĝa Universitato. Li uzis la rezultojn pri esploroj je fulmotondroj al ellaboro de metodo pro protekti kontraŭ fulmoj la aerdefendan balonfermon en Anglio.
Ferenc Erdey
Ferenc ERDEY (Módos nuntempa Jaŝa Tomicj, 13-a de majo 1895 - Budapeŝto, 31-a de decembro 1966) estis kunprezidanto de la antaŭmilita Hungara Esperanto-Federacio, profesoro de Teologia Akademio, iama Faka Delegito.
Charles Thomson Rees Wilson
Li publikigis sian teorion en 1956 pri elektreco de la fulmotondroj.
Ferenc Erdey
Erdey Ferenc estis ankaŭ romkatolika dogmatika akademia instruisto, filozofo. En 1918 li doktoriĝis pri teologio kaj filozofio en la svislanda fribourga universitato. Post lia pastriĝo, li ne povis hejmenveturi pro la unua mondmilito, li laboris en Svislando kiel pastro dum du jaroj. Ekde 1920 kaplano de Jánoshalma, ekde 1923 filozofia instruistio de la seminario de Kalocsa; en 1931 li akiris diplomon en la budapeŝta scienca universitato pri privata instruado. Ekde 1939 li laboris kiel spirita direktoro de la centra pastroinstruejo, ekde 1946 universitata instruisto, ekde 1953 instruisto de la filozofia fakultato de la Centra Dogmatika akademio.
Ĉefaj terenoj de lia laboro: prilaboro de Summa de Tomaso de Akvino el vidpunkto de la kristana filologio, precipe el metafizika kaj kosmologia vidpunkto; prijuĝo de la mezepoka filologiaj branĉoj.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Böde)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, inter vilaĝoj Böde kaj Zalaszentmihályfa sur monteto.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. En mezo de la fasado reliefas kaj altiĝas la kvadrata turo, meze la ornama enirejo estas videbla. La navo estas simpla brikoforma. La sanktejo direktiĝas al oriento. La absido havas apogajn pilierojn. En la norda flanko sakristio situas ekde la 19-a jarcento.
Kermeso okazas la 29-an de septembro.
Célestin Freinet
Célestin FREINET, en esperanto Celesteno Freneto (naskiĝis la en Gars (Provenco / Francio); mortis la ) estis franca reformista pedagogo, kreinto de la Freinet-a pedagogio.
Biografio
Freinet naskiĝis en Provenco, la kvina el ok infanoj. Li ne ŝatis siajn lernojarojn, kaj tio influis liajn instrumetodojn kaj lian deziron reformi tion. Krome li devenas el kamparana familio kaj li mem estis paŝtisto, kio alproksimigis lin al la naturo. Ĉar li mem estis instruisto, lia sperto devenas el la propra realo kaj ties teorio baziĝas sur la istosperto mem. Post studi en Grasse, inter 1913 kaj 1919 li eniris en la lernejo por instruistoj de Nico. En 1915 dum la Unua Mondmilito li estas varbita en la franca armeo kaj, kiam li estis nur 19jaraĝa, li estis vundita en pulmo, de kio li neniam resaniĝis eĉ post kvar jaroj de resaniĝo kaj ricevo de honoraj medaloj, kaj tio ŝanĝis lin al plena pacisto.
Inter 1921 kaj 1935 la geedzoj Freinet profundigis kaj disvolvis la komencitan movadon, sed ili suferis la malamikecon de vilaĝa dekstrema skabenaro kiu atingis ilian translokigon: la tekstoj kiujn verkis spontanee la lernantoj kritikis la gravulojn de la vilaĝo. Translokigitaj denove al Bar-sur-Loup, ili ne akceptis tiun novan postenon, spite la favoran bonvenon de gepatroj kaj gelernantoj, demisiis kaj dediĉis sian tutan tempon disvolvi la movadon kaj la Kooperativon de Laika Instruado, kiu iĝis vera entrepreno de produktado de materialo kaj eldonado de pedagogiaj dokumentoj. Tiele naskiĝis la ideo de eksperimenta libera lernejo. En 1934 kaj 1935 Freinet, helpite de komunistoj, sukcesis konstrui lernejon en Vence. La lernantoj estis plejparte internuloj apartenantaj al la plej malriĉaj aŭ malfacilaj sociaj tavoloj. Komence de la Dua Mondmilito li estis konsiderita danĝera pro sia komunisma aktivado kaj estis enfermita en koncentrejo, kvankam poste li atingis la liberigon. Dum la milito li aliĝis al makiso de Briançonnais kaj poste li estris ĝin. Post la liberigo, li estris la Komitaton de Liberigo de la Altaj Alpoj kaj pludaŭris sian aktivecon en Vence.
En 1948, la Kooperativo de Laika Instruado transformiĝis en "Instituto de Moderna Lernejo", kiu instaliĝis en Cannes kiel grava centro de fabrikado kaj disvastigo de pedagogia materialo. En 1953 Freinet estis forpelita de la Komunisma Partio, kun kiu li jam ne samopiniis. Li forpasis en Vence en 1966.
Agen (stacidomo)
Agen estas franca stacidomo sur linioj - Sète-Ville kaj  - Agen, situanta en  Agen, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Célestin Freinet
Reformoj en la edukado
Jam en 1923, Freinet aĉetis presilon, unue kun la intenco helpi lin en sia instruado, ĉar la vundo en lia pulmo malpermesis al li paroli longdaūre. Per tiu ĉi presilo li presis senpagajn tekstojn kaj ĵurnalojn por sia klaso kaj lernantoj. Tiu estis la komenco de lia reformado.
Tomoki Hidaka
Tomoki Hidaka (日高 智樹, n. ) estas japana futbalisto.
Célestin Freinet
Reformoj en la edukado
En Hispanio oni eldonis la gazeton Colaboración (Kunlaboro) kaj oni okazigis diversajn kongresojn, kaj Freinet mem partoprenis per kelkaj prelegoj en la Somera Lernejo de Barcelono (1933). Pro la Hispana Enlanda Milito multaj el la instruistoj partoprenantoj en tiu sperto devis ekziliiĝi, kaj tiu estis la kialo de la disvastigo de la Pedagogio de Freinet en Latinameriko.
Tomoki Hidaka
Li futbalis ĉe Giravanz Kitakyushu.
Célestin Freinet
Reformoj en la edukado
Lia pedagogio kristaliĝis en ampleksa reto de edukistoj en multaj landoj. Precize en Hispanio, ankoraŭ dum la faŝisma epoko, nome en 1961, Herminio Almendros, inspektisto de instruado en Lérida, disvastigis la praktikojn de Freinet kreante tiele la asocion Hispana Kooperativo de Presilo en Lernejo.
Agen (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui, Ouigo, Intercités, Nova Akvitanio kaj.
Célestin Freinet
Reformoj en la edukado
Tiele la organizo de la klasĉambro rigardu la partoprenon de la lernantoj en la konstruo de ties konoj. La praktika konstruo de tiu eduka etoso realiĝu pere de teknikoj karakterizaj por helpi la klasan laboron sur la bazo de la libera esprimo de la infanoj en marko de kunlaboro.
La teknikoj de Freinet
La teknikoj de Freinet konsistigas gamon de aktiveco kiu helpas la eksperimentan provadon, la liberan infanan esprimon, la kunlaboradon kaj la priserĉadon ĉe la etoso. Ili pensitas sur la funkcia bazo de la komunikado. Elstariĝas:
Natura metodo
Li defendas naturan metodon, oferi favoran etoson al konstanta malkovro, kie eblu la libera esprimo kaj la interŝanĝo kaj kontrasto de ideoj en institucio kiun ili mem kunformas. Li enkondukis la atelierojn dediĉitajn al manlaboro. La priserĉemo, la scivolemo al ĉirkaŭo, la respekto al la propraj realigoj kaj al tiuj de la aliaj, la bona uzado de la materialoj, ktp., ebligas lernadan etoson.
La komunikado, kio samas al la sociigo, iĝas ĉefa ilo de la aliro al skribado. Krom la lernejaj presilo, la taglibro kaj la korespondado iĝos la ĉefaj iloj de pedagogia revolucio. La magnetofono, la filmo kaj, nuntempe, la videokamerao, kompletigos poste la teknikan ilaron de tiu komunikado.
Intereso pri komunikado
La fundamenta intereso pri komunikado alportos al originala praktiko de legolernado. En Francio, inter la du mondmilitoj oni praktikis la teknikon de la sinteza konstruo. El la sonoj al la litero, el la literoj al la silabo, el la silaboj al la vorto kaj el la vortoj al la frazo. Por tiu lernado de la simplaj kombinoj oni uzas tabulojn antaŭ kiuj la lernantoj devas “deĉifri” ĥoruse: B-A: BA, ktp. La uzitaj vortoj estas tiuj kiuj naskiĝas el tiusinteza produktado: “bako”, “balo”, ktp. La tekstoj kiuj legiĝas estas artefaritaj kaj infanecegaj, for de la reala vivo. La fundamenta problemo estas pasi el tiu formala gimnazio al la legado de veraj tekstoj. Laŭ Freinet, tiu tekniko supozigas la morton de la spirito.
Legi estas serĉi la sencon de tio kion oni legas. Pro tio oni informas interese pri la teknikoj kaj la teorioj de Decroly: la percepto de la teksto ne estas sinteza, litero post litero, sed entuta, laŭ la “psikologio de la formo”. La bazo de la “entuta legado” estas la lernado kiu iras el la vortoj, entute perceptitaj, al la silaboj, produkto de la diskompono de la vortoj pere de la rekono de la similaĵoj, ĝis alveni al la sonoj malkovritaj sammaniere analize. De tie oni pasu al la kompono de novaj vortoj kaj al la skribo. Tiele oni difinas metodon analiza-sintezan kiun Freinet malkovras kaj kie li inspiriĝos. La aliro al la skribo estu ĉefe serĉo de senco. Laŭ la intuicioj de Rousseau, Freinet konsideras, ke la teksto estas ĉefe produkto de komunikvolo.
Legado estas serĉi la tekston necesan, ĉu pro distro ĉu pro ago. La legado kiel vivotekniko estas ĉefe, “legolaboro”, kontraŭ la legado drogo kiu malkonektas el realo kaj onin merĝas en imago. Laste, permesas prepari la parolan esprimon, bilditan per pentraĵoj aŭ projekciadoj antaŭ la kunlernantoj.
Freinet ne forgesas la neceson faciligi la bezonatan konon en specifa kunteksto. La lernanto konservu sian aŭtonomion: uzos la vortaron aŭ gramatikon, kiel korektiloj. En tiuj momentoj, la instruisto ne hezitu helpi. Sed, diference de la tradicia pedagogio, tiu helpo ne estu konsekvence de teoria kaj abstrakta neceso, sed de reala bezono.
Albatrosinsulo (Tasmanio)
Albatrosinsulo, aŭ en angla Albatross Island, estas 18 ha insula naturrezervejo ĉe la Bass Markolo en sudorienta Aŭstralio. Ĝi estas parto de la insularo Hunter de Tasmanio kaj kuŝas inter nordokcidenta Tasmanio kaj Reĝinsulo. Ĝi estas parto de la Grava Birdareo Albatrosinsulo kaj Nigrapiramida Roko. Ĝi elstaras pro sia reprodukta kolonio de 5,000 paroj de Singarda albatroso, ĉirkaŭ 40% el la tutmonda populacio de la specio.
Faŭno
Krom la Singardaj albatrosoj, reproduktaj marbirdoj kaj vadbirdoj estas Blua pingveneto, Fajnbeka pufino, Feturta priono, Pacifika mevo, Blanka mevo kaj Fulga hematopo. Paro de Blankventra maraglo kutime nestumas tie ĉiujare. La insulo estas vizitata regule de Nana arktocefalo kaj Forstera arktocefalo. Reptilioj estas la Metala skinko kaj la Tasmania arboskinko.
Célestin Freinet
Intereso pri komunikado
En matematiko la plej granda parto de lernatoj vidas nur artefaritan ludon kiun ili ne komprenas. Freinet volis mergi en la vivon la lernadon de matematiko, kaj pro tio ĝi estus uzata en konkretaj aktivaĵoj: fabrikado, kultivo, bredado, komerco; mezurunuoj de longo, de volumeno, de pezo, problemoj ĉe la manĝigo de kunikloj, de kokoj, la akiro de semoj, la vendo de la rikoltaĵo, ktp. Nepras lerni la regularon de kalkulo kaj de racio, sed tiuj novaj kondiĉoj, tiuj reguloj ne falas el la ĉielo. Ili estis konsiderataj necesaj por solvi la praktikan problemon de la agado de ĝardenado, de fabrikado de varoj, de organizado de veturado aŭ de sendo de interlerneja korespondado.
Al similaj vivaj, praktikaj, konkretaj kaj kooperativaj konceptoj devas respondi la instruado de historio, geografío kaj arto.
Strutaĵo
La viando de struto aŭ strutaĵo estas vianda produkto devena de la bestobredado aŭ ĉasado de struto. Ĝi estas uzata kiel tipa viandofonto en Aŭstralio, sed ĝi etendiĝis ankaŭ al aliaj partoj de la mondo kiel kompreneble en Afriko (kaj ĉefe populara en kelkaj zonoj de Sudafriko ) kaj Eŭropo, parte pro enspezigeblo je ties bredado kiu produktas krom aprezata viando: ledon kaj ovojn, kaj estas valorigitaj ankaŭ ĉe kelkaj kuirartoj la internaĵoj. Iom post iom ties viando familiariĝas kaj eblas trovi ĝin en specialigitaj buĉejoj en preskaŭ ĉiu eŭropaj grandurboj. La konsumantoj tutmonde kutime havas opinion tre favoran pri tia viando; estas ideo tre ĝeneraligita ke la strutaĵo estas "pli saniga" ol aliaj viandoj.
La gusto de struta viando (konsiderata ruĝa viando) similas al sengrasa bovaĵo (ĉiu 100 g de viando havas po 3 gramojn de graso kontraŭ 10,5 de la bovaĵo kaj 15,2 de porkaĵo ) kaj estas malalta en graso kaj kolesterolo, same alta en kalcio, proteinoj kaj fero, pri tio eĉ pli alte ol ĉe aliaj ruĝaj viandoj.
Antaŭkuire, ĝi estas malhelruĝa aŭ ĉerizruĝa, iomete pli malhela ol la bovaĵo.
La konsumantoj akceptas tiun viandon senprobleme ĉar ĝi montras ian similecon laŭ gusto kaj teksturo kun la bovaĵo se ĝi estas servata en grandaj kvantoj. Tamen, en malgrandaj porcioj ĝi estas foje konfuzita kun la viando de meleagro aŭ de koko. La viando de struto devenas grandparte de la kruroj kaj postaĵo; la struto ne havas profiteblan "bruston" kiel kokoj aŭ meleagroj. La graso de struto estas koncentrita en iaj partoj de ties anatomio kaj eblas fari facilajn tranĉojn sen miksi viandon kun graso, kio ne okazas ĉe la porkaĵo aŭ la bovaĵo.
4213 Njord
4213 Njord estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 25-an de septembro 1987 de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Njórðr, dio de la maro kaj de la ventoj en la nord-ĝermana mitologio.
Aleksandro Polyhistor
Aleksandro Polyhistor aŭ Lucio Kornelio Aleksandro Polyhistor, aŭ (en la Antikva greka lingvo Ἀλέξανδρος ὁ Πολυ†στωρ, en kiu Πολυ†στωρ signifas “multe erudicia”), estas historiisto vivinta en Romo en la 1-a jarcento a. K. epoke de Lucio Kornelio Sulao. Liaj verkoj nin atingis nun fragmente, kaj ilin oni konas nur danke al atestoj de klasikaj verkistoj precipe kristanaj kaj pere de citaĵoj ege malfruaj kiel tiuj entenataj en la Suido.