cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muskiz
Formas la municipon jenaj loĝlokoj:
Diána Horváth-Márjánovics
Diána Horváth-Márjánovics [horvAt mArjAnoviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Horváth-Márjánovics Diána estas hungara kritikisto, literaturhistoriisto.
Biografio
akiris du diplomojn en grado MSc en Universitato de Pécs en 2013, en grado Ph.D. en 2020. Inter 2010–2013 ŝi laboris loke en la biblioteko, dum kaj poste ankaŭ en aliaj laborejoj. Ekde 2018 ŝi estis juna esploristo en akademia literatura instituto. Komence ŝi esploris heredaĵon de Miklós Mészöly. Ŝi ricevis premion en 2015.
Sore (Landes)
Sore (jen france, okcitane Sòra) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Serres-Gaston
(jen france, okcitane Sèrras Gaston) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Vilmos Huszár (literaturisto)
Vilmos Huszár [vilmoŝ husAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Huszár Vilmos estis hungara tradukisto, literaturisto, altlerneja instruisto. Lia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Huszerl Márk [huserl], nobela antaŭnomo estis (ekde 1916) nagykállói [nadjkAlOi].
Márk Huszerl naskiĝis en Munkács (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio), li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Li komence estis presisto, dum laboro li maturiĝis, eĉ studis en Budapeŝto kaj Parizo, fine li doktoriĝis. Dum la studjaroj li estis ĵurnalisto por vivteni sin. Li instruis ekde 1903 en Scienca Universitato de Budapeŝto kaj Universitato Ferenc József, ekde 1908 li estis redaktoro de revuo, krome li tradukis. Lia edzino naskis du filojn en 1917 kaj 1919.
Antonino Immè
Antonino IMMÈ (naskiĝinta la en Melilli, mortinta la  en Pau) estis itala pedagogo kaj klasika filologo. Li estas nombriĝenda inter la plej gravaj kaj senlacaj praktikantoj de moderna latino.
Vivo
En la 1971-a jaro li fondis la periodaĵon "Aventinum" kiu aperis ĝis 1976. Rome li ankaŭ establis rondojn kun viva uzo de la latine petite i.a. de la Dragan-fondaĵo. Tie agadis ankaŭ Francesco Giovanni Barbalace.
En 1978 li nuptis la poetinon Geneviève Métais; ambaŭ vivis en Pau kie ili fondis latinlingvan gazeton kun la titolo "M.A.S." (mallongigo por Memento Audere Semper do Ne ĉesu esti kuraĝema!)
Ligo internacia de la paco kaj de la libereco
La Ligo internacia de la paco kaj de la libereco - france Ligue internationale de la paix et de la liberté - estas asocio de pacismo starigita jam la 30-an de majo 1867 en Parizo fare de Frédéric Passy, sed oficiale nur fondita ekde la 9-a de septembro 1867 en granda solenaĵo kadre de Internacia Kongreso de Paco en Ĝenevo. Ĝi estis kreita post publika kampanjo kontraŭ milito inter la Dua Franca Imperio kaj la Regno de Prusio super Luksemburgo. La Luksemburga krizo estis pace solvita en 1867 per la Traktato de Londono sed en 1870 la Franc-Prusia Milito ne povis esti malhelpita tiel la ligo dissolviĝis kaj refondiĝis en la sama jaro. Malsamas la informoj ĉu jam en 1870 aŭ nur en 1889 la ligo alprenis la nomon Société française pour l'arbitrage entre nations ("franca societo por arbitracio inter la nacioj"). La Société française pour l'arbitrage entre nations povas esti vidita kiel antaŭulo de la Permanenta Tribunalo de Arbitracio lokita en la Palaco de Paco, fondita per la unua Haga Packonferenco en 1899, kaj antaŭulo de la Ligo de Nacioj, fondita per la Traktato de Versajlo en 1919 kaj sekvita de la Unuiĝintaj Nacioj. La establado de la Permanenta Tribunalo de Arbitracio ankaŭ estis starigita fare de la Interparlamenta Unio kiun Frédéric Passy fondis kune kun Randal Cremer en 1889 kaj kiu honoriĝis per la Nobel-premio pri paco en 1901. Tamen la ligo internacia aŭ societo por arbitracio ankoraŭ pluekzistis:
Ekde 1922 sekretario-kasisto de la Ligo internacia de la paco kaj de la libereco, renomita laŭ la origina nomo, estis la esperantisto kaj pacisto Gabriel Chavet, kiu antaŭe de 1905 ĝis 1922 estis la sekretario de la Esperantista Centra Oficejo en Parizo. En 1930 la biblioteko de la Ligo de la Paco estis donacita al la Nuntempa Internacia Dokumentada Biblioteko (france Bibliothèque de documentation internationale contemporaine), kiu de 2018 nur nomiĝas "contemporaine" (do "La nuntempa").
Pri la plua sorto de la ligo mankas ĉiaj informoj. La donaco de la biblioteko en 1930 estas indiko pri tio, ke post la financa krizo nomata Granda Depresio ekde 1929 la organizaĵo ĉesis ekzisti. Tamen tiu ĉi artikolo kolektis iom pli da informoj ol la alilingvaj vikipediaj artikoloj, kie baze la informoj finiĝas jam en 1870.
Galindo (stacidomo)
Galindo estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Sestao, en la provinco Biskajo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-2 de la reto de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita de Renfe.
Saint-Avit (Landes)
Saint-Avit (jen france, okcitane Sent Avit, nomata laŭ la kristana sanktulo Alkimo Ekdicio Avito) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Franca Societo de Fotografarto
La Franca Societo de Fotografarto - france Société française de photographie (SFP) - estas asocio, fondita la 15-an de novembro 1854, dediĉita al la historio de fotarto. Ĝi havas grandan kolekton de fotoj kaj malnovaj fotiloj. Sidejo de la societo estas Parizo.
Inter la fondaj membroj estis Olympe Aguado, Hippolyte Bayard, Alexandre Edmond Becquerel, Eugène Durieu, Edmond Fierlants, Jean-Baptiste Louis Gros, Gustave Le Gray kaj Henri Victor Regnault. Henri Victor Regnault estis la unua prezidanto.
Rilatoj al Esperanto
Inter la jaroj 1901 kaj 1930, la prezidanto de la societo, kiu tiutempe situis ĉe la adreso 51 rue de Clichy en la 9-a arondismento de Parizo, estis la esperantisto Hippolyte Sebert. Li en 1905 luis du vastajn ĉambrojn en la societa domo 51 rue de Clichy por fondi kun Émile Javal la Esperantistan Centran Oficejon, kiu kun sekretario Gabriel Chavet en la domo agadis por la Esperanto-movado ĝis la jaro 1922 kaj iĝis la organiza koro de la movado.
Ekde la dua duono de la 20-a jarcento la sidejo de la Franca Societo de Fotografarto estas en la domo 58 rue de Richelieu en la 2-a arondismento de Parizo.
Mangana laktato
Mangana (II) laktato aŭ mangana (II) hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la laktataj saloj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj mangana (II) hidroksido. Mangana (II) laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mangana (II) laktato prezentas (II) laktatan grupon ligitan al mangana grupo. Ĝi konsistas je 6 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 6 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Putxeta (stacidomo)
Putxeta estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Abanto Zierbena, en la provinco Biskajo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-2 de la reto de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita de Renfe.
Vielle-Tursan
Vielle-Tursan (jen france, okcitane Vièla de Tursan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kolumeliacoj
La kolumeliacoj (Columelliaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo brunialoj (Bruniales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 8 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kolumelio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Třebětice (distrikto Jindřichův Hradec)
Třebětice (Triebetitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1356.
Abanto y Ciérvana-Abanto Zierbena
Abanto y Ciérvana-Abanto Zierbena (Abanto, oficiale Abanto Zierbena; Abanto y Ciérvana) estas municipo de Biskajo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas abantar.
Serreslous-et-Arribans
(jen france, okcitane Sèrraslós e Arribans) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Trensacq
(jen france, okcitane Trensac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sarron
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Forpelo de la moriskoj
La forpelo de la moriskoj de Hispanio estis ordonita de la reĝo Filipo la 3-a kaj plenumita laŭgrade inter 1609 kaj 1613. La unuaj moriskoj forpelitaj estis tiuj de la Reĝlando de Valencio (la dekreto publikiĝis la 22an de septembro 1609), al kiuj sekvis tiuj de Andaluzio (10a de januaro 1610), Ekstremaduro kaj Reĝlando Kastilio (10a de julio 1610), kaj Reĝlando Aragono (29a de majo 1610). La lastaj forpelitoj estis tiuj de la Regno Murcia, unue tiuj de granada deveno (8a de oktobro 1610), kaj poste tiuj de la valo Ricote kaj la ceteraj "malnovaj" moriskoj (oktobro 1613). Totale estis forpelitaj ĉirkaŭ 350 000 personoj, el kiuj la majoritato de la regnoj Valencia kaj Aragona, kiuj perdis ĉirkaŭ unu trionon kaj unu sesonon de sia loĝantaro, respektive.
Kaŭzoj
Kiel asertis Antonio Domínguez Ortiz kaj Bernard Vincent, la forpelo de la moriskoj estas historia problemo okazigita de la multaj faktoroj, pro kio spite la abundan dokumentaron, la precizaj tialoj kiuj kondukis al la plej drasta solvo ne estas tute klarigitaj. Inter la esprimitaj argumentoj defendantaj la forpelon menciendas jenaj:
Konsekvencoj
Oni konas tre precize la nombron de moriskoj forpelitaj pere de la studado de oficialaj registroj farita de la franca historiisto Henri Lapeyre.
Adoksacoj
La adoksacoj (Adoxaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo dipsakaloj (Dipsacales). Ĝi enhavas 4 aŭ 5 genrojn kaj ĉirkaŭ 200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas adokso.
Forpelo de la moriskoj
Konsekvencoj
La Konsilio de Kastilio taksis la forpelon en 1619 kaj konkludis, ke ĝi ne okazigis negativajn ekonomiajn rezultojn por la lando. Eble tio certas ĉe la regno Kastilio, ĉar ja kelkaj fakuloj ne trovis negativajn ekonomiajn rezultojn en la sektoroj en kiuj la moriskoj ne tiom gravis. Fakte la demografia falo ne estis komparebla kun tiu de duonmiliono da viktimoj de la granda pesto de 1598-1602, kvinfoje pli granda ol la nombro de moriskoj elpelitaj el Kastilio. Sed en la Regno Valencia ĝi rezultis en abandono de la kultivitaj kampoj kaj malpleno en kelkaj sektoroj ĉar kristanoj ne sufiĉis por plenigi la grandan truon lasitan de la forpelo de la moriskoj. Fakte, oni ĉirkaŭkalkulas, ke en la momento de la forpelo 33% de la loĝantoj de la Regno Valencia estis moriskoj, kaj kelkaj komarkoj de la nordo de Alikanto perdis preskaŭ la tutan loĝantaron, kio rezultis en necesa reloĝado per elmigrantoj el aliaj partoj de Hispanio.
Adoksacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Forpelo de la moriskoj
Konsekvencoj
La forpelo de ĉirkaŭ 4% de la loĝantaro povas aspekti negrava, sed oni konsideru, ke la loĝantaro moriska estas grava parto de la laboristaro, ĉar moriskoj estas nek nobeloj, nek hidalgoj, nek soldatoj. Tial tio okazigis grandan minuson en la impostopago, kaj ĉe la zonoj plej damaĝitaj (Valencio kaj Aragono) ĝi havis senhomigajn efikojn kiuj pluis jardekojn kaj okazigis gravan vakuon en la artmetioj, produktado de toloj, komerco kaj agrikulturo. Krome multaj kristanaj kamparanoj suferis, ĉar la teroj lasitaj de la moriskoj estis kaptitaj de nobeloj, kiuj deziris, ke la kamparanoj laboru ilin kontraŭ altaj lupagoj kaj troaj kondiĉoj por tuj rekuperi siajn «perdojn».
Aliflanke, la forpelo malsekurigis la komunikadon tere kaj mare: kelkaj kamparanaj moriskoj iĝis banditoj ribelemaj rifuĝintaj en la montaroj (nomitaj "monfioj"), kaj foje aliancanoj aŭ spionoj de la berbereskaj piratoj jam en la 16-a jarcento estritaj de Oruĉ Reis kaj Turgut Reis. La posteuloj de tiuj korsaroj berberaj estis akceptintaj la elmigrintojn de la moriskaj militoj kaj uzis ilin por enfiltriĝi en la hispanajn mediteraneajn marbordojn kaj regule rabadi (ankaŭ la eŭropeajn: el Islando ili forprenis 400 islandanojn, inklude virinojn kaj infanojn, kiujn ili vendis kiel sklavojn) kaj tiu kutimo pluis dum ĉirkaŭ unu jarcento post la forpelo, tiel ke la timo al la «bajada del Turco» (alveno de turkoj) iĝis konversacia temo en la Hispana Ora Jarcento. Altea, Vila Joiosa kaj Calpe estis speciale damaĝitai inter aliaj lokoj. La tri mil moriskoj de Hornachos, en Ekstremaduro, estis tute forpelitaj kaj fondis en Salé, apud Rabat, la korsaran Respublikon de Salé. Inter la hispanaj moriskaj piratoj kiuj rabadis la hispanan marbordon serĉe de riĉaĵoj kaj sklavoj menciindas, por ekzemplo, Alonso de Aguilar, alinome «Joraique», la granada Mami Arráez kaj Manuel de Guadiana.
Samadet
(jen france, okcitane Samadèth) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Joan Bodon
Joan Bodon (Jean Boudou en la franca) estis okcitanlingva aŭtoro de Ruergo. Li naskiĝis en Crespin la 11an de decembro kaj mortis la 24an de Februaro  en Alĝerio. Li verkis sian tutan verkon en la okcitana, sia patrina lingvo, kaj estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj okcitanaj verkistoj de la 20a jarcento.
Biografio
Post vizito de la bazlernejo de Crespin, li daŭrigas sian lernadon en Naucelle en 1932. En 1934 post ekscio de la morto de lia avino, li fariĝas balbutulo. Per konkurso li eniras en 1938 en la lernejon por instruistoj de Rodez. En 1941, li iĝas instruisto en diversaj bazlernejoj de la departamento Aveyron ĝis kiam li devas foriri, dum la germana okupado, por devige labori en Breslau (Silezio). Li tie restas de 1943 ĝis 1945 kiam li estas liberigita de la sovetia armeo.
De 1946 ĝis 1967, li estas denove instruisto en Ruergo; En 1946 li edziĝas kun la instruisto Camilha Vidal. En 1968, li foriras al Larbatache en Alĝerio kie li laboros ĝis sia morto kiel instruisto en agrikultura mezlernejo.
En 2010, lia naskiĝdomo en Crespin estis renovigita kaj fariĝis la "Ostal Joan Bodon" (Domo Joan Bodon), kulturcentro, muzeo, ekspoziciejo kaj spektaklejo dediĉita al lia verko kaj, pli vaste, al la okcitana kulturo.
Verko
Plene en la okcitana, lia verko entenas aron de romanoj, fabeloj kaj poemoj kiuj traktas universalajn temojn per ofte detala priskribo de la okcitana civilizacio. Lia patrino estis fabelisto kaj enkondukis lin en la imagan universon de la tradiciaj fabeloj kiujn li uzis en sia verko. Liaj poezioj ofte iĝis kanzonoj.
Pluraj el liaj libroj estis tradukitaj al la franca, la hispana kaj la kataluna lingvoj.
Gigabyte Technology
Gigabyte Teknologio (Gigabyte Technology, ofte skribita kiel GIGABYTE ; en la ĉina :技嘉科技) estas tajvana firmao okupiĝanta pri la produktado kaj distribuado de komputil-hardvaraj komponentoj.
La plej multaj el la produktoj de la firmao estas ĉeftabuloj. En la unua trimonato de 2015, la firmao produktis pli ol 4.8 milionojn da ĉeftabuloj, tiel preterpasante ASUS kaj iĝante la plej granda provizanto de ĉeftabuloj en la mondo. La firmao estas ankaŭ engaĝita pri la produktado kaj distribuado de porteblaj komputiloj same kiel la aprobita produktado de videoprocesoroj de Nvidia kaj AMD.
Historio
La firmao fondiĝis en 1986 fare de Pei-Cheng Yeh.
En junio 2006, Gigabyte lanĉis la unuajn ĉeftabulojn markitajn sub la merkata slogano "Ultra Durable" - la unuaj ĉeftabuloj produktitaj per polimer-aluminiaj kondensiloj, kiuj estas pli daŭremaj ol elektrolizaj kondensiloj kiuj estas pli emaj ŝveliĝi kaj eksplodi kun la tempo X1. En aŭgusto de tiu jaro, ASUS kaj Gigabyte anoncis komercan partnerecon por bloki eblan aĉeton de Gigabyte fare de la konkuranta kompanio Foxconn, kaj ankaŭ plifortigi la konkuradon kontraŭ aliaj fabrikantoj kiel MSI.
En 2007, Gigabajto evoluigis la unuan kurentprovizon kiu povas esti kontrolita per diligenta programaro.
En 2010, Gigabyte enkondukis teknikon, kiu ebligas ŝargi iPhone-ojn kaj iPad-ojn helpe de komputilo. En 2011, la firmao lanĉis la unuan ĉeftabulon kiu enhavis la iĉaron Z68 de Intel.
Produktoj
Gigabyte okupiĝas pri la produktado kaj distribuado de Intel kongruaj kaj AMD kongruaj ĉeftabuloj por personaj komputiloj, kaj ankaŭ okupiĝas pri la licencita produktado de personigitaj versioj por videoprocesoroj faritaj de Nvidia kaj AMD. Tiuj versioj ofte inkludas adaptitajn varmodisipilojn, inkluzive de akvomalvarmigo, kaj foje malpeza akcelado ankaŭ estas farita por la procesoroj kaj memoroj de la videoprocesoroj. La produktoj de Gigabyte ankaŭ estas surmerkatigitaj, interalie, en altkvalitaj markkomputiloj kiel ekzemple la Alienware-serialo de Dell.
Krome, la firmao ankaŭ okupiĝas pri la produktado de antaŭkunmetitaj senmovaj komputiloj, tekokomputiloj, saĝtelefonoj, tabulkomputilo, ĉefprocesoroj kaj rakoj por serviloj, retaj ekipaĵoj, optikaj diskoj, elektrofontoj, pakaĝoj, malvarmigaj solvoj kaj de flankaparatoj (musoj, klavaroj, ekranoj kaj pli).
Kelkaj el la produktoj estas produktitaj kaj surmerkatigitaj sub la marko AORUS, posedata de la Singapura firmao Aorus Pte. Ltd, filio de Gigabyte. AORUS-produktoj estas fabrikitaj kaj surmerkatigitaj specife por la ludmerkato.
Saint-Paul-en-Born
(jen france, okcitane Sent Pau de Bòrn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mariana Drăgescu
Biografio
Kiam ŝi estis 23-jara, en 1935, Drăgescu akiris pilot-licencon. Ŝi diris poste, "mi akiris la sepan virinan licencon en Rumanio." Sekve ŝi laboris en la Reĝa Aeroklubo de Rumanio kie ŝi renkontis francajn aviadistojn. Antaŭ la minaco de kreskanta konflikto en Eŭropo en 1938, Drăgescu estis invitita aliĝi al nova, nur-virina, aviada teamo kiu famiĝos kiel la Blanka Eskadro. Kvar aliaj virinoj aliĝis: Virginia Thomas, Nadia Russo, Marina Știrbei kaj Irina Burnaia (alia piloto, Virginia Dutescu, malsaniĝis, retiriĝis kaj neniam flugis denove).
Dummilita flugado
La Blanka Eskadro estis ekipita per tri malgrandaj aviadiloj, blanke farbitaj, kun la ruĝa kruca signo sur la fuzelaĵo kaj sur la flugiloj. Kiam Rumanio eniris la militon kontraŭ Sovetio en junio 1941, la eskadro komencis transporti vunditajn soldatojn de la frontaj linioj al Bukareŝto por kuraca prizorgo. Drăgescu rakontis poste, "Ni estis flugantaj per aviadiloj al la fronta linio. Kaj se ne estis aerodromo proksime al la loko kie ni devis kapti la vunditojn, ni havis ordonojn alteriĝi ien ajn ... " La blankaj aviadiloj estis ĉasitaj de la malamikoj, sed ne en la ĉielo ĉar ili flugis maksimume 50 metrojn super la tero kaj la ĉasantaj pilotoj timis flugi tiel malalte. Sed ili plu celis la aviadilojn kiam ili estis surtere. Post la unua monato, la aviadiloj de la eskadro estis refarbitaj per kamuflaj koloroj.
Drăgescu flugis en la sieĝo de Odeso, en la Crimea kampanjo kaj en la Batalo de Stalingrad kaj, post la eksiĝoj aŭ malsanoj de aliaj pilotoj, ŝi restis la nura rumana pilotino sur la fronto.
(153452) 2001 QQ286
(153452) 2001 QQ286 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Cinca (rivero)
La rivero Cinca (en aragona lingvo: a Zinca) estas rivero de nordorienta Hispanio, alfluanto de la rivero Ebro, kiu elfluas ĉe la geologia cirko Pineta, en la Nacia parko Ordesa y Monte Perdido, nome ĉe Monto Perdido, en Pireneoj de Aragono. Ĝi estas la akso de riĉa agrikulturo regiono ĉirkaŭ ĉefaj urboj Monzón kaj Fraga. Ĝi estas 191 km longa.
Mariana Drăgescu
Finaj jaroj
Post la milito, Drăgescu laboris plurajn jarojn kiel flug-instruisto ĉe flugaj lernejoj en Chitila kaj Ghimbav. Ŝi rajtis flugi ĝis 1955, kiam ŝia licenco estis forprenita kaj ŝi forpelita kun aliaj dungitoj. Ŝi poste laboris kiel tajpisto en la Ana Ipătescu C.F.R. Kliniko en Bukareŝto, ĝis sia emeritiĝo en 1967.
(153452) 2001 QQ286
Orbito
Ĝi estas iom proksima de orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Mariana Drăgescu
Finaj jaroj
Dum la komunista epoko, la historio de la rumana aviado kaj la kontribuoj de Drăgescu kaj aliaj virinoj de la Blanka Eskadro estis ignoritaj. Post la rumana Revolucio de 1989, ilia rakonto ricevis pli da agnosko.
Cinca (rivero)
Poste dekstre venas Vero, kaj jam ĉe Monzón Sosa maldekstre. Poste, Alcanadre dekstre. Finfine, ĉe Massalcoreig, ĝi alfluas en la rivero Segre kaj ili kune alvenas ĉe Mequinenza al la rivero Ebro en zono kiu ricevas la nomon Aiguabarreig pro la mikso de la diversaj koloroj de akvoj el ambaŭ riveroj. Dum mallonga sektoro ĝi estas la limo inter la provincoj Huesca kaj Lérida, ĉe la loĝloko Massalcoreig.
Mariana Drăgescu
Finaj jaroj
Mariana Drăgescu mortis kiam ŝi estis 100-jara, en Bukareŝto, la 24an de Marto 2013.
(153452) 2001 QQ286
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo ; ĝia marsa MOID estas 0,43993 astronomia unuo, tie estas 65,813 milionoj da km.
Cinca (rivero)
Laŭlonge de sia fluejo la rivero nomas kelkajn de la trapasataj loĝlokoj kiel Velilla de Cinca, Pomar de Cinca, Albalate de Cinca, Torrente de Cinca kaj Alcolea de Cinca.
Gyula Jungfer
Gyula Jungfer [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jungfer Gyula estis hungara forĝisto, entreprenisto. Gyula Jungfer naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstria Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Gyula Jungfer apartenis al la germana minoritato de la reĝlando. Li lernis la metion en la forĝejo de sia patro, poste li estis migranta metiisto inter 1857-1866 de Vieno ĝis Londono. Hejmenveninta li malfermis propran forĝejon, tamen li ofte laboris kune kun sia patro. Ekde 1877 en la entrepreno laboris jam 150 da laboristoj. Kelkfoje li prilaboris ankaŭ aliajn metalojn. En 1900 Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) persone vizitis lian forĝejon. Li havis la Honoran legion.
Fraga
Fraga [FRAga] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Bajo Cinca (kies ĉefurbo ĝi estas) apartenanta al la sudorienta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia granda municipa teritorio estas en la centro de la komarko Bajo Cinca, norde de la teritorioj de Mequinenza kaj Torrente de Cinca, kaj sude de Candasnos, Ballobar, Velilla de Cinca kaj Zaidín. La municipo apartenas al la jurisdikdicia teritorio de Fraga, kies ĉefurbo ĝi estas. Ĝi estas ĉe la fino de la valo de la rivero Cinca.
32027 Jupitercheng
32027 Jupitercheng estas malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Fraga
Geografio
La municipa teritorio enhavas du zonojn tre bone diferencitajn. Okcidente estas ampleksa ebenaĵo transira kun la arida komarko Monegros, konata kiel Llanos de las Menorcas kaj Llanos de Cardiel. Oriente estas la fekunda valo de la rivero Cinca kiu elfosis riverajn terasojn ambaŭflanke de sia fluejo. Sude la rivero Ebro retenas sian akvon en la Akvorezervejo de Mequinenza, farante limon kun tiu municipo. Sudokcidente, la Serreta Negra okupas la lokon kiu apartigas ĝin disde Caspe. La altitudo de la municipo gamas inter 394 m en la Serreta Negra (El Sable) kaj 90 m ĉe la bordo de la rivero Cinca.
La urbo dividiĝas en du partoj: malnova kvartalo "Fraga", "Fraga la Vieja" aŭ "El casco" koresponda al la historia kerno kaj nova kvartalo "Las Afueras" aŭ "Fraga la Nueva" koresponda al la parto konstruita ekde la mezo de la 20-a jarcento; dividitaj per la rivero Cinca kaj ligitaj per du pontoj. Krome estas ankaŭ du periferiaj kvartaloj: nome Miralsot (ĉirkaŭ 210 loĝantoj) kaj Litera (ĉirkaŭ 150 loĝantoj), en kiu oni konstruis industrian zonon, nome la Plataforma Logística de Fraga, kaj San Simón kvartalon en la pinto de Fraga nueva apud la kazerno de la polico guardia civil.
Historio
Oni trovis restaĵojn de Bronzepoko, sed ne de Ferepoko, eble ĉar sur iliaj setlejoj estis konstruitaj tiuj de iberoj. Dum la Romia Imperio plej verŝajne la loko estis loĝata ligita al proksima Ilerdo (tiam la riveroj estis navigeblaj), sed oni ne trovis restaĵojn de tiu urbo, dum ja oni trovis je malmultaj kilometroj vilaon de la 2-a jarcento, nome Villa Fortunatus, eble ne la plej grava setlejo de la zono, sed enhavanta kelkajn el la mozaikojn plej belajn de Aragono, kiuj aktuale estas disigitaj en muzeoj de Zaragozo kaj Barcelono, dum la plej simplaj ja estas konservitaj sueloke. Oni trovis ankaŭ kelkajn statuojn, unu el kiuj montras infanon rajdantan delfenon, nun ekspoziciata en la muzeo de Huesca. Tiu konstruaĵo plue estis uzita jam kiel baziliko ĝis la 5-a jarcento, jam en epoko de visigotoj.
32027 Jupitercheng
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS, la, elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la honkongan planedan sciencistinon Hiu Ching Jupiter Cheng, kun Ph. D. en planeda geologio de la Universitato de Georgio. Ŝia laboro pri la struktura geologio kaj alfrapaj basenoj de 4 Vesta kontribuis al la kompreno pri la tektona evoluo de la asteroido kaj ties respondo al grandaj alfrapoj.
Fraga
Historio
La araba urbo Medina Afraga ene de la Supra Limregiono (714) estis relative grava ĉiam rilata al Ilerdo, sed sufiĉe por ricevi mencion de nombraj arabaj tiamaj kronikistoj. Ekzemple Al-Qazwini (1203-1283) elstarigis abundajn fruktoĝardenojn ĉe la "rivero de la olivarboj" (Cinca), konstruaĵojn kaj fortikaĵon. Ankaŭ citis ĝin la anonima Dikr bilad al-Andalus de la 14-a jarcento, en epoko kiam la areo jam delonge estis regata de kristanoj sed eble granda parto de la loĝantoj plue estis islamanoj (mudeĥaroj), ĉar oni mencias, ke la lokanoj (jemendevenaj) plue estas islamanoj kiuj produktas mielon kaj safranon; krome oni rimarkas troige la loĝantojn (pli ol tri mil domaroj kie oni preĝas vendrede).
Ankoraŭ la historia kerno estas tipa ekzemplo de araba mezepoka urbo, kun labirinto de mallarĝaj stratetoj malvarmetaj somere kaj protektitaj de la malvarmega vento "cierzo" vintre. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, Fraga ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Jam en la 11-a jarcento, alvenis Sancho Ramírez kaj Petro la 1-a proksime de la urbo. Monzón falis en 1089 kaj Zaidín en 1092. Ekde tiam, Fraga ekestis lima zono rezistanta kontraŭ kristanoj, bone defendita pere de kastelo, muregoj kaj eĉ tuneloj kiuj ankoraŭ konserviĝas sub la historia kern. Tion konstatis la 17an de julio 1134 Alfonso la 1-a, kiu mortiĝis pro vundoj ricevitaj en la batalo de Fraga. Tiuokaze trupoj de Kordovo (2 000), Valencio (500) kaj Ilerdo (200) kuniĝis en la urbo defendante ĝin. Ili detruegis la kampadejon de la sieĝantaj kristanoj kiam la plej granda parto de la 12 000 kristanoj estis permesforestantaj. Nur dek kristanaj kavaliroj savis sian vivon, inter kiuj don García Ramírez, senjoro de Monzón kaj estonta reĝo de Navaro.
Fraga kaj Ilerdo estos konkeritaj de kristanoj samtage, nome la 24an de Oktobro 1149. Tiam ŝajne Fraga dependis de Ilerdo, kiu siavice apartenis al la tajfa regno de Zaragozo. Almenaŭ teorie, ĉar Ibn Mardanis, lasta islama guberniestro de Afraga, regis la urbon kiel sendependa tajfo profite de familiaj disputoj inter Zaragozo kaj Ilerdo. ​ Ibn Mardanis, nomita la reĝo Llop aŭ Lop (lupo), estante nur 25-jaraĝa, devis negocadi la kapitulacon de la urbo kun Ramón Berenguer la 4-a la 24an de Oktobro 1149, atingante favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro.
Post tiu konkero regata de Arnal Mir, grafo de Pallars Jussá, same kiel ĉe aliaj similaj lokoj, la urbo estis mozaiko de kulturoj kaj religioj en kiu judoj, islamanoj kaj kristanoj kunvivis pli malpli pace. La judoj de Fraga apartenis al la komunumo de Ilerdo ĝis 1294, kiam ili ekdependis de la grafo de Montcada. Post la morto de la grafo en 1328, ili unuiĝis al la komunumo de Ŭesko kaj pagis impostojn al la reĝo.
En 1149 la episkopo de Roda-Barbastro translokiĝis al Ilerdo kun ties teritorioj kiel Fraga, kio pluis ĝis 1995, kiam la paroĥoj de tiama Aragono ekdependis de aragonaj diocezoj, ĉe Fraga al episkopeco de Barbastro-Monzón. Tio rezultis en polemiko pro la dispono de artaĵoj devenaj de aragonaj paroĥoj nun en la kataluna Dioceza Muzeo de Ilerdo. La templanoj okupis la kastelon kaj grandaj bienojn en la zono. Okazis en la preĝejo de Sankta Petro dufoje paralamentaj Cortes Generales del Reino, nome en 1384 kaj 1460, unufoje kun ĉeesto de la reĝo Johano la 2-a. En la kastelo rifuĝiĝis Eleonora de Sicilio, senjorino de la urbo, dum sia konflikto kontraŭ sia edzo Petro la 4-a. En 1391 Johano la 1-a rajtigis al la urbo bazaron, kiu instaliĝis sur la ĉefa strato Calle Mayor.
Moderna epoko
La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj. Pli malpli tio koincidis kun la alveno de monaĥoj Triunuanoj en 1550 kaj Aŭgustenanoj en 1615. Filipo la 4-a sidejis en la urbo dum la Milito de la Insurekcio de Katalunio. Tiuokaze la reĝon akompanis Diego de Velázquez, kiu tie pentris du pentraĵojn: nome portreto de la reĝo (nomita "Filipo la 4-a de Fraga", Kolekto Frick de Novjorko) kaj portreto de kortega nano Diego de Acedo, kromnomita El Primo (La Kuzo). Tiu pentraĵo estas identigita dube kun tiu konservita en la Muzeo Prado de Madrido.
Dum la Milito de Hispana Sukcedo la urbo estis re-konkerita ofte, sed oni konsideris fidelecon al la reĝo Filipo la 5-a kaj tiukadre ĝi ricevis heraldikajn titolojn "ciudad" (1709), "vencedora y fidelísima" (1710), kaj aliajn privilegiojn.
Fraga suferis militajn damaĝojn en diversaj okazoj, en 1642 dum la menciitaj Milito de la Insurekcio de Katalunio kaj Milito de Hispana Sukcedo, en la Milito de Hispana Sendependiĝo kaj dum la Hispana Enlanda Milito. Dum la milito kontraŭ Napoleono, la urbo estis okupita de francaj trupoj; la hispanoj siavice eksplodigis en Majo 1810 la ponton kaj la tranĉeojn faritajn de la francoj. ​ Inter 1845 kaj 1847 oni konstruis pendoponton super la rivero Cinca, kiu parte rompiĝis en 1852, pro kio mortiĝis dek du homoj. Dum la Enlanda Milito, estis stablita regado fare de CNT-FAI, nome liberecana komunismo kun kolektivigo de bienoj kaj servoj kun abolo de mono. En tiu epoko oni fondis maljunulejon Casa de los Ancianos por malriĉaj senfamiliaj maljunuloj, multoj el kiuj alvenintaj al Fraga el proksimaj lokoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, sed ĉe Fraga tute male: pro funkciado kiel komarka ĉefurbo oni altiĝis el ĉirkaŭ 7 000 loĝantoj fine de la 19-a jarcento ĝis nunaj 15 000 loĝantoj.
Aktualo
En la sektoro de servoj, en la areoj de komerco, mekaniko, banko, sansistemo, gastigado, transportoj, eduksistemo, ktp., laboras ĉirkaŭ unu triono de la laboristaro. La plej gravaj industrioj estas Becton-Dickinson, alia de agrikultura maŝinaro kaj nutrindustrio Precocinados Angel Bosh de kokoj kaj pavoj, ĉefe por Kristnasko. Ĉiujare oni okazigas Merco Equip, malgranda montrofoiro por la promocio de lokaj kaj komarkaj aktivaĵoj.
En Oktobro 2018, ĝi estis la nura aragona municipo kun loĝantaro super 10 000 loĝantoj kiu havis plenan dungadon, tio estas, indico de sendungado malpli ol 5 %.
Demografio
Fraga havis 14 834 loĝantojn (INE 2013), el kiuj 7288 estis viroj kaj 6746 virinoj. En 2018 la loĝantaro censita en la municipo estis de 14 979 loĝantoj. La sendungado registrita en decembro 2002 estis de 219 laboristoj, 139 viroj kaj 83 virinoj. La plej granda parto de sendungitoj estis inter aĝoj 25 kaj 40.
En 2002, la interŝanĝo de laboristaro fariĝis ĉefe kun Ilerdo: nome 303 laboristoj loĝantaj en Fraga laboris en Ilerdo kaj 328 ilerdanoj laboris en Fraga. Post Ilerdo, laborinterŝanĝo okazis ankaŭ kun aliaj loĝlokoj de la komarko Bajo Cinca kaj kun Zaragozo.
En 2004, ĉirkaŭ 10,16 % de la loĝantaro estis de eksterlanda deveno, tio estas, 1 325 loĝantoj de totalo de 13 035. En 2002, estis 1 603 eksterlandaj dungitoj, el kiuj 574 estis marokanoj, 369 alĝerianoj, 72 bulgaroj, 67 senegalanoj, 49 rumanoj, 33 gvineanoj, 31 niĝerianoj, 27 el Malio, 27 el Litovio, 26 el Ukrainio, 24 el Ekvatoro kaj 23 el Maŭritanio. La laboro farita de eksterlandanoj estas koncentrita en la agrikulturo (1 139 laboristoj).
Vidindaĵoj
Inter vizitindaĵoj menciendas jenaj:
Veselaja Monto
Veselaja Monto estas monto kun akra supro (2385 m), kiu formas la nordan flankon de la Svarttindane-aj Montopintoj. La Germana Antarkta Ekspedicio ĝin trovis dum 1938-39, kaj ĝi estas mapita (de de-aer-fotoj kaj vidadoj) far la Norvegia Antarkta Ekspedicio, 1956-60. Poste, ĝin la Sovetunia Antarkta Ekspedicio remapis, 1960-61, kaj nomis Gora Veselaja, ŝajnante "gaja monto".
Sainte-Foy (Landes)
Sainte-Foy (jen france, okcitane Senta He) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Saint-Justin (Landes)
Saint-Justin (jen france, okcitane Sent Justin) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Acer Inc.
Acer (宏碁股作有限公司; en pinjine : Hóngqi Gǔfèn Yǒuxiàn Gōngsī ) estas tajvana multnacia aparataro kaj elektronika produktadfirmao situanta en Novtajpeo, Tajvano. La produktoj de la firmao inkluzivas personajn komputilojn kaj tekokomputilojn, tabulkomputilojn, servilojn, elektronikajn stokadkomponentojn, ekranojn, kaj saĝtelefonojn. Acer estas la kvara plej granda komputilfabrikisto en la mondo.
En la fruaj 2000-aj jaroj, Acer lanĉis novan komercmodelon, kaj transformis de produktanto al programisto kaj merkatisto, kontrolante la produktadprocezon tra la produktantoj.
Historio
Acer estis fondita fare de Stan Shih en 1976 sub la nomo "Multitech". La firmao komencis kiel distribuisto de elektronikaj komponantoj kaj specialiĝas pri la kampo de procesoroj. Ĝi produktis la Micro-Professor-komputilojn, iĝante eminenta komputilproduktanto. La nomo de la firmao tiam estis ŝanĝita en 1987 al Acer.
En 1993 la firmao raportis profiton de 35 milionoj da dolaroj. La totalaj vendoj estis taksitaj je proksimume 3 miliardoj da dolaroj en 1994, kaj la profito altiĝis al 205 milionoj da dolaroj. En 1995, la firmao avancis de 14-a ĝis 9-a loko inter la plej grandaj komputilproduktantoj, ombrigante firmaojn kiel ekzemple HP, Dell, kaj Toshiba.
En 1998 la firmao spertis internan ŝanĝon de reorganizado. Ekzistis neniu ŝajna efiko post la ŝanĝo kaj akciaj prezoj falis, kaj la firmao spertis alian ŝanĝon. Unu el la ĉefaj kialoj de la granda falo en la agado de la kompanio en la mondo estas la interkonsento, kiun ĝi subskribis kun IBM en junio 1999. La amplekso de ĉi tiu interkonsento, kiu tiutempe estis konsiderata la plej granda interkonsento subskribita de tajvana kompanio kun usona kompanio, estis 8 miliardoj da dolaroj. Kiel parto de ĝi, Acer laŭsupoze aĉetis durdiskojn, iĉojn kaj alian ekipaĵon de IBM, dum IBM entreprenis aĉeti Acer-komputilojn en OEM-interkonsento (triapartia produktadinterkonsento) sub kiu Acer produktas komputilojn, venditajn sub la IBM-varmarko.
Sekve la malrapidiĝon en la komputilmerkato en 2000, IBM tranĉis la volumenon de mendoj de Acer, kaj la firmao falis en problemon. Tamen ĝiaj problemoj ne finiĝis tie. En 2000, ĝia akcio perdis 81% de sia valoro, dum la borso en Tajvano falis nur je 44%. Acer estis devigita maldungi ĉirkaŭ 10% de sia laborantaro kaj enkonduki dramecan reorganizplanon. Kiel parto de ĉi tiu plano, Acer forigis sian produktadkomercon favore al fokuso pri evoluo kaj dezajno lasante la produktadkomercon al OEM-kompanioj. Ĉe la fino de 2000, Acer decidis dividiĝi en du sendependajn firmaojn: firmao por markitaj Acer-komputiloj, kaj firmao kiu funkcias kiel produktadentreprenisto por aliaj markoj (Wistron).
La strategio estis ĝusta, kaj funkciis precipe en Eŭropo, kie la firmao iĝis gvida marko en la kampo de komputiloj. En 2003, la vendoj de Acer kreskis je 48% ĝis la nivelo de 4,6 miliardoj da dolaroj, kio lokis ĝin en la 5-a loko inter la komputilfabrikistoj en la mondo. La firmao daŭre kreskis kaj plibonigis siajn merkatigstrategiojn, kaj en 2006 ĝia ĉiujara vendo superis 16 miliardojn da dolaroj. La merkatparto de Acer malpliiĝis en Usono samtempe kun granda pliiĝo en Eŭropo.
En 2008 la firmao aĉetis Packard Bell-n.
Sainte-Colombe (Landes)
Sainte-Colombe (jen france, okcitane Senta Coloma) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Pujo-le-Plan
(jen france, okcitane Pujòu e lo Plan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Karl-Heinz von Rothenburg
Karl-Heinz Graf von ROTHENBURG (latinigite: Carolus Henricus Rubricastellanus; naskiĝinta la en Wiesbaden, mortinta la  en Aachen ) estis germana filologo kaj tradukisto. Li konatiĝis danke al tradukado de komiksoj de Asteriks latinen. por kio li uzis la latinigitan version de sia familia nomo.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe Bismarck-gimnazio de Karlsruhe volegis li studi muzikon (li estis talentitega violonisto) kio ne jesitis hejme. Sekve li studis evangelian teologion ĉe la Universitato de Hajdelbergo. Post vikarieco dujara frapis lin kredokrizo kaj li libervole forlasis la servon ĉe la Badena landa eklezio. Li komencis studi malnovajn lingvojn, denove en Hajdelbergo kaj instruistis ĉe diversaj lernejoj, laste dum dek jaroj ĉe Oberstufenkolleg en Bielefeld. Liaj fakoj estis la lingvoj latina kaj helena kaj protestantisma teologio.
Krome li influitis de ideoj de la bulgara psikiatro Georgi Lozanov pri sugestopediaj lernigmetodoj. Pro tio Rothenburg fondis en la 1980-aj jaroj la societon ALLOS (ALLOS = Alternatives Lehren und Lernen ohne Streß/alternativaj instruado kaj lernado sen peno). Tiun ĉi metodon li ade kaj sukcesege provis ĉe studentoj bezonantaj rapidan ellernon de la latina respektive la helena pro studokialoj. Eĉ hodiaŭ lingvo-instituto en Bochum kontinuigas tiun ĉi metodon kreitan por klasikaj lingvoj laŭ iniciato de Rothenburg.
Pissos
(jen france, okcitane Pissòs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Radslavice
Nomon Radslavice portas pluraj municipoj:
...aŭ partoj de municipoj:
Bumeroj
La vorto "bumero" estas Esperantigo de la angla vorto "Boomer," termino por tiuj, kiuj naskiĝis inter 1945 kaj 1964 dum la "baby boom," Esperante tradukite kiel "plimultiiĝo de beboj." Post la populariĝo de la frazo "OK Boomer" la vorto "bumero" estas pli ĝenerale uzata por signifi iun, kiu esprimas eksmodajn aŭ maljunulecajn sintenojn.
József Cserny (komunisto)
József Cserny [jOĵef ĉerni], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserny József estis hungara komunisto, ŝuisto. Lia familia nomvarianto estis Cserni. József Cserny naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Cserny lernis la metion ŝuisto, poste li estis maristo dum la 1-a mondmilito. En 1918 li rifuĝis al Soveta Rusio, kie li aliĝis al la hungaraj komunistoj kaj batalis kun la rusaj komunistoj. Depost proklamo de la Kalistefa revolucio (1918) li hejmenvenis kaj aliĝis al armila taĉmento de revoluciuloj. En la frua 1919 li havis la taskon gardi sidejon de la komunistoj. Dum proklamo de la Hungara Sovetrespubliko (marto de 1919) la taĉmentestro de du cent armituloj jam estis Cserny. Li respondecis al neniu organizaĵo, nur li kunlaboris kun la komunistoj. En majo la oficiala armeo de la Hungara Sovetrespubliko devige forprenis ĉiujn armilojn de Cserny-taĉmento. En junio sensukcesa ribelo okazis kontraŭ la Sovetrespubliko, tial poste la Cserny-taĉmento rericevis la armilojn kun kazerno. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li estis kondamnita kaj pendumita.
Wądołki-Borowe
Wądołki-Borowe - vilaĝo en Pollando situanta en Podlaĥia provinco, Distrikto Zambrów, Komunumo Zambrów.
Nobeldomo
En la vilaĝo, sur monteto, troviĝas brika nobeldomo el 1882 enigita kune kun la parko en la registron de monumentoj sub la numero: A-461 de la 15-a de novembro 1991. Ĝi estis konstruita de Ignacy Godlewski. En 1891 Adolf Franciszek Wyszyński kaj lia edzino Konstancja Józefa de Gostkowski aĉetis la posedaĵon. Adolf Franciszek Wyszyński fondis veterstacion en Wądołki-Borowe. Ĝi ekfunkciis en 1905. Ĝi estis ekipita per profesia ekipaĵo markita kun la numeroj de la fabriko kaj la ĉefa Observatorio Pulkovo proksime de Sankt-Peterburgo. La aparatoj estis kalibritaj de la sama observatorio. La mezurrezultoj estis senditaj al la ĉefa observatorio en Pulkovo kaj al Varsovio. Krome, Adolf Franciszek Wyszyński kreis sekplantaron ene de dekduo da jaroj kaj kolektis kelkmil specimenojn de indiĝena flaŭro. Franciszek Wyszyński havis valorajn kolektojn de malnovaj presaĵoj, libroj kaj jarlibroj de gazetoj de la fino de la 18-a kaj la komenco de la 19-a jarcento. En 1924, ilia filo Franciszek kaj lia edzino Irena de Tarczyńska transprenis la posedaĵon. Dum 2-a Mondmilito, la grandbieno estis en la manoj de la Orienta Prusa Agrikultura Societo. Post la fino de la milito, la tero de la familio Wyszyński estis disigita kaj vendita al lokaj farmistoj. Ĝis 2003, ekzistis bazlernejo en la grandbieno.
Nuntempe, la konstruaĵo estas private posedata kaj ne estis renovigita. Ĝi estas unu el la tri brikaj nobeldomegoj konservitaj en la komunumo Zambrów.
Žákovice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1376.
Kroniko de Fredegar
Fredegar (ankaŭ Fredegarius Scholasticus, Fredegaro la klerulo) estas la tradicia sed ne kontrolita nomo de verkinto de frumezepoka latina kroniko el la dua duono de la 7-a jarcento. La kroniko de Fredegar estas, kune kun la same latina kroniko Liber Historiae Francorum ("libro pri la historio de la frankoj"), kiu estis verkita sendepende komence de la 8-a jarcento, ĉefa fonto por la historio de la frankoj en la 7-a jarcento.
Perquie
(jen france, okcitane Perquia) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kroniko de Fredegar
Pri la verkinto
Plejparte oni supozas, ke la aŭtoro devenas el Burgundio post la falo de la Reĝlando Burgundio - Bruno Krusch ankaŭ supozis en sia tezo, ke du el la tri aŭtoroj, kiujn li suspektis, devenas el Merovida Burgundio - sed poste translokiĝis al la franka parto de Aŭstrazio. La laboro estis verŝajne destinita por la aŭstrazia publiko. Tre verŝajne estas la supozo, ke ĝi estis specife intencita por servi la interesojn de la Pipinidoj, kiuj devis elteni la falon de la potenca majordomo Grimoald la pli maljuna en tiu ĉi tempo.
Soběchleby
Nomon Soběchleby havas pluraj setlejoj: