cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia biblioteko de Singapuro
Singapura sendependeco
La direktoro de la unua Singapura biblioteko estis Hedwig Anwar. Ĝia plej grava kontribuo estis la vastiĝo de la biblioteko al la antaŭurboj de la grandurbo, kiu estis farita kunlabore kun la urboplanistoj. La biblioteko ankaŭ establis moveblajn bibliotekservojn helpe de donacoj de Unesko, kies celo estis kuraĝigi infanojn legi. En 2004, la biblioteko translokiĝis de la malnova konstruaĵo al la nuna konstruaĵo, kiu kunigas grandan nombron da kulturaj centroj. La sukceso de la biblioteko, kaj ĝia transformo en gravan kaj grandan kulturan centron enhavanta milionojn da eroj povas esti reflektado de la evoluo de Singapuro tra la generacioj.
Centra pruntedona biblioteko (CCL)
Tiu ĉi biblioteko havas pli ol 200 000 librojn, kiujn la ĝenerala publiko povas prunti, el kiuj ĉirkaŭ 100 000 estas fikciaj. La biblioteko havas 726 revuojn, 74 gazetojn, KD-ojn kaj aŭdlibrojn. La biblioteko ankaŭ havas librojn en la ĉina, la malaja kaj la tamila.
La biblioteko havas du ornamajn ĝardenojn, apartigitajn per muro kun 500 brikoj de la antaŭa konstruaĵo. Estas ankaŭ speciala loko por infanlibroj kaj ĉambro kie okazas aranĝoj.
Lee Kong Chain biblioteko
Post kiam la fondaĵo Lee donacis 60 milionojn da dolaroj al la establado de ĉi tiu biblioteko, ĝia nomo estis ŝanĝita de la nacia referenca biblioteko nomita laŭ Dr. Lee Kong Chain. La biblioteko situas sur areo de 14 265 kvadrataj metroj, kaj estas dividita en 7 etaĝojn. La biblioteko havas 530 000 erojn, kaj presitajn kaj nepresitajn, kaj permesas foliumi servojn per SMS, retpoŝto, telefono, fakso kaj kompreneble en la konstruaĵo mem. Kvankam la libroj ne estas prunteblaj, ĉe la konstruaĵo estas legejoj kaj eĉ diskutejoj.
Drama Centro
La Dramo-Centro estas prizorgita fare de la nacia artkonsilio. Tio estas prezentarta centro kun kapacito de 615 spektantoj. Ankaŭ en tiu ĉi centro troviĝas ankaŭ kinejo, VIP-ĉambro kaj drinkejo.
La nacia biblioteko ankaŭ apogas lokan arton, aĉetante artaĵojn de artistoj de Singapuro kaj pendigante ilin sur la bibliotekmuroj.
Solarpunk
Estetiko
Same, ĝi havas certan romantikismon en la uzado de elementoj kiel fekunda tero kaj abunda vegetaĵaro, reflektitaj tra la historio de diversaj religioj, kiel kristanismo, pro la deziro al nova Edeno, ĉi-foje konstruita per oniaj propraj manoj.
Politiko
Solarpunk havas neniun konkretan politikan ideologion, malgraŭ la fakto ke ĝi praktikas idealisman politikon, kiu kreas spacojn kie la principoj de la movado povas esti esploritaj kaj pruvitaj per realviva agado. La sunpunka praktiko de la movado realiĝas en diversaj formoj, de utopia laboro kiel fondi ekovilaĝojn ĝis pli diskretaj agoj kiel kultivi propran manĝaĵon aŭ de FVM (faru vi mem) ĉiam tendencante atingi kunvivadon, kiu zorgas pri kaj socio kaj naturo, montrante tendencon al ŝanĝo de la produktiva modelo kaj la redifino de la termino "progreso".
Ort im Innkreis
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sankt Georgen apud Obernberg am Inn
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mettmach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mehrnbach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vincent
Vincent estas vira persona nomo derivita de la latina nomo Vincentius, kiu estas derivita de la latina vorto vincere (= konkeri).
Wilhelm Hartan
Johann Friedrich Wilhelm HARTAN (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta samloke la ) estis germana fotografo kaj eldonisto kies loĝejo, ateliero kaj vendejo troviĝis en Vajmaro, Germanujo (placo Rollplatz 1). Li estis en 1876 kunfondinto de la pormetia societo Thüringer Photographengesellschaft kaj pretis tie kasisti sub la estrado de Karl Schwier.
Vivo
De ĉirkaŭ 1864 li laboris kiel fotisto en Vajmaro. Li fondis sian fotostudion ĉe Jakob-strato antaŭ moviĝo al Rollplatz en 1879. Li ankaŭ estis bildkart-eldonisto. De proksimume 1895 li prizorgis galanterian ejon aldone al fotostudio. Pli grava ol tio estas lia fotografia heredaĵo, en kiu li lasis fotojn de vajmaraj konstruaĵoj kiuj estis finfine destinitaj por malkonstruo en favoro de novaj konstruaĵoj aŭ la konstruado de novaj stratoj en Vajmaro, pri kiuj ekzistas ofte nenia alia dokumentado entute. Ĉi tiuj inkluzivas konstruaĵojn ekz. ĉe Frauentorstraße 3 (Vajmaro), kiuj devis cedi al aliaj aferoj, aŭ la muelejon Federwischmühle, en kies loko Sophienstift-placo estiĝis. Lia kliŝo de Federwisch-muelejo estas ekzemplo de tre frua vajmara stratfotarto. Angulo inter Schützen-strateto kaj Hummel-strato ankaŭ ŝanĝiĝis kaj danke al Hartan oni konas la aspekton pli fruan. Li ankaŭ dokumentis la malnovan poŝtejon ĉe Schützen-strateto nr 2. Poŝto iam estis la plej granda transportkomerco de Vajmaro. Li ankaŭ fotis la Kortegan teatron antaŭ ol disfaliĝo. La biendomo de Hartan, kiu estas grava por la fota dokumentado de Vajmaro, troviĝas en la Urba arkivo de Vajmaro en la t.n. Magdlung-kolektoj. Laŭ Axel Stefek, Hartan postlasis fotografiajn urbajn pejzaĝojn kiuj nombriĝas verŝajne inter la plej malnovaj de Vajmaro. Ekz. havas oni bildon de la placo antaŭ Nova Muzeo laŭ ties ankoraŭ nearanĝita, kvazaŭ virga stato de ĉirkaŭ 1870 nur danke al Hartan. Tial, laŭ Stefek, Hartan kiel loka historifota pioniro maljuste forgesitis. Hartan ankaŭ faris fotografiajn reproduktaĵojn.
Fotis li ankaŭ ekstere de Vajmaro, ekz. la du burgojn de Kranichfeld. Liajn fotojn havigis al si eĉ la novjorka institucio The New York Public Library's Photography Collection. Ankaŭ ĉe Rijksmuseum en Amsterdamo troviĝas kelkaj liaj reproduktaĵoj.
La konata Goethe-esploristo Wilhelm Friedrich Bode uzis fruktodone fotojn de Hartan por sia Vajmaro-libro, kiel li konfesas jam en la antaŭparolo. Bode menciis fotografian urbopejzaĝon de Vajmaro kiun Hartan faris en 1867 pri la malnova ĉevalejo, restaĵo de la kavalira antaŭurbo kiujam delonge malaperis. Ĝi estis borde de Ilm kontraŭe al la muelejo Burgmühle.
Kontinuigo fare de la filoj
La filoj de Hartan, Kuno kaj Gustav daŭre prizorgis la fotkomercon ĝis 1949. La fotoj de vidoj kiujn Wilhelm Hartan prenis ankaŭ estis disdonitaj de ili sur poŝtkartoj, kiel ekzemple de la supre menciita Federwisch-muelejo aŭ de la giganta fervojviadukto trans Ilm-rivero kun ses arkoj (1875). Ilian artinstituton nomis oni ''Photographische Kunstanstalt Gust. Hartan''. Gustav eldonis en 1913 tre gravan poŝtkarton, t.n. pri la unua tombo de Friedrich Schiller ĉe Jakobo-tombejo kun foto de 1910 antaŭ la rekonstruo de 1927 de la en 1854 malkonstruita volbaĵo. Mitteldeutscher Rundfunk faris en 2009 dokumentadon pri la destino de la kranio de Ŝilero kie estis elirpunkto foto de Hartan.
Aliaflanke, ili ŝajne ne daŭrigis la luksvaran komercadon ĉar adreslibro de 1919 listigas nur fotejon. En 1939 festitis la 75-a datreveno entreprenfondiĝa.
-727
La jaro 727 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 27 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 722 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 727 antaŭ nia erao.
En la jaro 727 antaŭ nia erao okazis, interalie:
-740
La jaro 740 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 14 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 740 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 740 antaŭ nia erao.
Johann Wolfgang Hammann
Johann Wolfgang HAMMANN (naskiĝinta Hammon la en Weidenberg, mortinta la  en Lichte-Wallendorf) estis posedanto de metalurgia kaj martelega entrepreno en Katzhütte kaj princa-ŝvarcburga fabrikinspektisto. Kune kun Gotthelf Greiner li fondis en 1764 la porcelanmanufakturon en Wallendorf.
Vivo
Hammann naskiĝis kiel filo de tolaĵteksisto en la bieno Unter der Linden apud la rojo Warme Steinach en la malsupra foirejo de Weidenberg. Li havis tri fratojn. La frato Johann Georg (1709-1772) estis ekde 1760 martelegestro ĉe Dittmarscher Hammer je Neuhüttendorf. Hejme li trejniĝis teksisto dum poste li aktivis kiel komercistulo kaj venis en la regionon de Ludwigsstadt. Li fondis en 1741 la supran martelejegon Wernerscher Hammer en Neuhüttendorf (nun kvartalo de Ludwigsstadt) kaj ekhavis tie familion. En 1747 Hammann venis al Katzhütte kaj luprenis metalurgian kaj martelegan fabrikon de la grafoj de Schulenburg. La tuton li mone aĉetis kvar jarojn poste kio implikis la heredan respondecon por la aliaj domoj apartenantaj al la entrepreno kaj por ĉiujn dungitojn.
Inter 1754 kaj 1756 li starigis la Miĥaelo-preĝejon de Katzhütte laŭ la stilo de kampula baroko krome li donacis al la komunumo lernejon salajronte animzorganton kaj instruiston. Pro liaj multaj meritoj li nomumitis en 1755 princa-ŝvarcburga metalurgiinspektisto. Kiel loĝejon por si kaj la familianoj li starigis domon Herrenhaus (la nuna urbodomo) kun ĝardeno Herrengarten kiu iam etendiĝis ĝis Schwarza-rivero.
Ekde 1755 samtempe kiel Georg Heinrich Macheleid kaj Gotthelf Greiner el Limbach li okupiĝis pri la reinvento de porcelankreo en turingio. En la ejo de la iama bierfarejo troviĝis la unuaj fornoj. Liaj pluraj klopodoj gajni koncesion por porcelanmanufakturo en Katzhütte longe malsukcesis. En 1763 li aĉetis la Hohenthal-kavalirbieno en Walldendor (Lichte) sur la teritorio de la Dukujo Saksio-Koburgo-Saalfeld kaj translokigis (post akirko de privilegio kune kun Gotthelf Greiner en la 30.3.1764) la produktadon disde Katzhütte al Wallendorf. La Hammann-oj posedis la fabrikon en Wallendorf ĝis 1833. Poste la proprietantoj ofte ŝanĝiĝis. Porcelanaĵfarado surloke faritis ĝis 2014.
Familio
Johann Wolfgang Hammann nuptis en la 3.6.1738 en Ludwigstadt Sophia Magdalena Müller, kun kiu li havis sep infanojn el kiuj tri mortis frue:
-745
La jaro 745 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 9 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 745 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 745 antaŭ nia erao.
Johann Wolfgang Hammann
Familio
En 1782 Johann Wolfgang Hammann nuptis en Wallendorf Johanna Maria Susanna Friedrich.
-745
En la jaro 745 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Benzila merkaptano
Benzila merkaptano estas organika kombinaĵo kies molekula formulo estas C7H8S. En normalaj kondiĉoj ĝi estas senkolora aŭ palflava likvaĵo kun ajlodoro, kaj posedas kompleksan akvamason kaj grassolveblajn organo-sulfurajn kombinaĵojn kiujn estas anti-karcinomogenaj. Tia kia la dualila dusulfido, ĉeestanta en la ajloj kaj ajloderivaĵoj, ĝi posedas inhibajn proprecojn sur kelkaj karcinomogenaj ĉeloj. Tioloj aŭ merkaptanoj posedas anti-bakteriajn, anti-inflamajn kaj anti-oksidigajn proprecojn.
Weilbach (Supra Aŭstrio)
Weilbach estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Inozitola monofosfato
Inozitola monofosfato aŭ inozitola 5'-monofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fosfata acido kaj inozitolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Inozitola monofosfato posedas 6 karbonatomojn, 13 hidrogenatomojn, 9 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Inozitola monofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de biologiaj reakcioj.
Nacia Biblioteko de Koreio
La Nacia Biblioteko de Koreio (국립 중앙 도서관) situas en Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Ĝi estis establita en 1945 kaj ĝia kolekto inkludas pli ol 12 milionojn da volumoj, de kiuj pli ol 1,550,000 estas eksterlandaj libroj, 286,000 estas difinitaj kiel antikvaĵoj, same kiel kelkaj el la naciaj kulturaj havaĵoj de Sud-Koreio.
La biblioteko funkcias en sia nuna loĝejo ekde 1988. En la pasinteco la biblioteko funkciis sub la Edukministerio, sed ekde 1991 respondeco pri la funkciado de la biblioteko estas la Sudkorea Ministerio de Kulturo.
Sub la nacia biblioteko, la "Korea Nacia Cifereca Biblioteko" estis establita en 2009.
-729
La jaro 729 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 25 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 729 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 729 antaŭ nia erao.
Nacia Biblioteko de Ĉilio
La Nacia Biblioteko de Ĉilio (Biblioteca Nacional de Chile) estas la nacia biblioteko de Ĉilio. Ĝi situas en Santiago de Ĉilio, en konstruaĵo finita en 1925, kvankam ĝia historio devenas de la komenco de la 19-a jarcento antaŭ esti translokita al sia nuna hejmo.
-729
En la jaro 729 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Nacia Biblioteko de Ĉilio
La biblioteko havas pli ol 1,100,000 rekordojn.
La historia parto de la ĉilia arkivo, situas en la konstruaĵo de la nacia biblioteko, kun la administra parto situanta en alia kvartalo.
La biblioteko estis establita post la ascendo al potenco de José Miguel Carrera, kiel parto de la sendependecprocezo de Ĉilio.
Lohnsburg
, formale germane je plena nomo Lohnsburg am Kobernaußerwald, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Waldzell
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Le Magny (Indre)
Le Magny estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento La Châtre kaj al la kantono .
Imre Csaby
Imre Csaby [ĉabi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csaby Imre estis hungara aktoro, teatrestro.
Imre Csaby naskiĝis la en Városhidvég, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Csaby lernis en piarista lernejo en Veszprém (urbo), poste li aktoriĝis en Hódmezővásárhely en 1856. Li apartenis al pluraj migraj teatraj trupoj (ekzemple sub estreco de István Reszler (1861–1863), Gusztáv Hubay (1867), Jusztin Kocsisovszky (1869), Károly Mosonyi (1870, 1883–1888), Andor Sztupa (1878)), inter 1890–1900 li estis korusano en Nacia Teatro (Budapeŝto). Intertempe li estis teatrestro (ofte kun fiaskoj) en Szentes 1864, 1868, Pápa 1870, Tata 1872, Zombor 1873, Zenta 1874, Gyula 1875, Mindszent 1876, Nagyszombat 1879, Lippa 1880, 1882, Győr 1883, Cegléd 1885. Li pensiuliĝis en 1900. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, la unua naskis filinon.
Wilhelm Friedrich Bode
Wilhelm Friedrich BODE (ankaŭ: Goethe-Bode por distingiĝo de la arthistoriisto Wilhelm von Bode; naskiĝinta la en Hornhausen, mortinta la  en Vajmaro) estis germana instruisto, verkisto kaj aktivulo de la movado de senalkohola kulturo.
-738
La jaro 738 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 16 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 738 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 738 antaŭ nia erao.
Wilhelm Friedrich Bode
Vivo
Post trapaso de filologia ŝtatekzamenon en 1885 li iĝis en 1886 instruisto pri la lingvaj germana, franca kaj angla ĉe la teknika altlernejo de Mitweida. Tie li verkis esearon Temperenzschriften kiu venigis lin al la alkoholprirezignada movado. Intertempe li vivis en Anglujo sed revenis Germanujon. Ekde 1899 li perlaboris la vivon kiel liberprofesia verkisto en Vajmaro kie li mortis pro akcidento tramvaja. Tomboŝtonon lian renovigis la verkisto Walther Victor kiu troviĝas ene de la tombeja halo en Vajmaro.
Lambrechten
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
-738
En la jaro 738 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Wilhelm Friedrich Bode
Graveco
Post translokiĝo al Vajmaro en 1899 li komencis fontan studadon el la ekde 1885 libere alirebla Goeto-arkivo. Li publikigis multe da unuopaj studoj pri Goethe kaj eldonis ekde 1904 la kvaronjaran periodaĵon "Stunden mit Goethe" influante per tio multajn fakulojn: malgraŭ la fakto ke lia publicisteco ne estis science centprocente senmakula. Ekde 1920 aperis lia ĉefverko en 12 volumoj Goethes Leben de kiu li mem povis finfari nur sep volumojn. Sekvente filantropiajn ideojn li ekinteresiĝis pri la verkoj de Lev Tolstoj.
El amor perjudica seriamente la salud
El amor perjudica seriamente la salud (Amo grave damaĝas la sanon) estas hispana komedia filmo de Manuel Gómez Pereira de 1996.
La titolo El amor perjudica seriamente la salud (Amo grave damaĝas la sanon) estas parodio de sintaks-simila frazo montrita en la tabakpakaĵoj (Tabako grave damaĝas la sanon).
Intrigo
La agado de la filmo startas en 1965. Diana (Penélope Cruz), fanino de Beatles, sopiregas por koni ilin, pro kio ŝi allogas Santi (Gabino Diego), pordisto de la hotelo en kiu tranoktas la fama rok-grupo, sed de tio rezultas amhistorio kiu pluos jardekoj. Kelkajn jarojn poste, la amparo rerenkontiĝas, kaj tiam la rolulon de Diana ludas Ana Belén kaj tiun de Santi aktoro Juanjo Puigcorbé, kiuj montras aspektojn de maturuloj, for de la adoleskaj sintenoj de la iamaj paranoj.
Utzenaich
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
-732
La jaro 732 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 22 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 732 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 732 antaŭ nia erao.
En la jaro 732 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte)
La Preĝejo Sankta Miĥaelo (germane: Michaeliskirche) estas luterana preĝejo en Katzhütte, Germanujo, kies komunumo apartenas al la paroĥo Oberhain en la eklezidistrikto Rudolstadt-Saalfeld de Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. Donacis la baroke novkonstruitan kirkon la fabrikestro Johann Wolfgang Hammann.
Nacia Biblioteko de Serbio
La Nacia Biblioteko de Serbio (Народна библиотека Србије, literumado Narodna biblioteka Srbije) estas la nacia biblioteko de Serbio situanta en Beogrado kaj la plej granda biblioteko en la lando.
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte)
Priskribo
La deklive staranta, masiva halokirko kun uesta tegmentoturo konstruigitis inter 1754 kaj 1756 en modesta kampula baroko anstataŭ antaŭreformacia kapelo aŭ eĉ kirko. Partoj de la pli malnova ejo reutiligitis ekde 1753. La longa navo havas ardezan mansardtegmenton. La turo havas spajron sur kiu kuŝas lanterno. La portalon oni atingas tra alikonstruitaĵo. Apudkirke estas ligna kampanileto.
Nacia Biblioteko de Serbio
Historio
La establo de la biblioteko estas ligita al historia okazaĵo kiu okazis en februaro 1832 kiam Dimitrije Davidović, eldonisto de la unua gazeto en Serbio, sendis leteron pri la establado de nacia biblioteko en honoro de Milos Obernovic, en novembro de tiu jaro la princo ordonis la nacia biblioteko iĝi deponeja biblioteko.
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte)
Priskribo
La interno havas duetaĝajn galerion. Ĝin transkovras ligna ebena plafono. La ambonaltaro ela la mezo de la 18-a jarcento kreitis fare de Johann Jeremias Daniel el Leutenberg. Ĝin dekoracias rokajlaĵo, ĉiroj kaj laŭraj branĉetoj. Dekstre de la altaro estas sonorilo kiun muldis en 1815 en Katzhütte mem Adolf Erdmann en la feruzino okaze de la edziĝo de Gotthelf Christian Friedrich Greiner. Kiam la martelo de tiu unikaĵo rompiĝis ĝi elprenitis. Tamen ĝi ne fandiĝis sed pendigitis en ligna konstruaĵo kiu staras dekstre de la altaro. La baptujo estas de 1742.
Nacia Biblioteko de Serbio
Historio
Dum la Unua Mondmilito la konstruaĵo de la biblioteko kaj ĝiaj kolektoj estis difektitaj kaj kio restis de ĝi estis transdonita al ŝirmejoj en Niŝo kaj Kragujevac por protekto. Post la milito kaj post promulgo de la leĝo de la nacia biblioteko en 1919 la biblioteko ricevis la rajton aĉeti kopion de ajna literatura verko publikigita en la Regno Jugoslavio.
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte)
Priskribo
La orgenfasado estas kun stilaj karakterizoj rokokaj. La orgeno kun 17 registroj sur du klavaroj kaj pedalo konstruitis en 1757 fare de Johann Michael Wagner el Schmiedefeld am Rennsteig.
Nacia Biblioteko de Serbio
Historio
La bombardo fare de Luftwaffe sur la biblioteko en Dua Mondmilito tute detruis la bibliotekkonstruaĵon kune kun 500 000 librovolumoj, kolekto de 1424 cirilaj manuskriptoj, kolekto de 4 000 ĵurnaloj kaj 1 800 gazetoj, arkivoj de ĉeffiguroj en serba historio same kiel la administraj listoj kaj katalogo de la biblioteko.
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte)
Priskribo
Restaŭritis la kirko en 1803 kaj 1986.
Nacia Biblioteko de Serbio
Historio
Post la liberigo de Beogrado en 1944 estis periodo de intensa restarigo de la damaĝitaj bibliotekkolektoj kaj disvolviĝo de la biblioteko, en 1947 la loko estis oficiale remalfermita al la publiko, en 1954 la konstruado de la renovigita bibliotekkonstruaĵo estis aprobita.
La biblioteko havas specialan kolekton de raraj libroj de la 18-a kaj 19-a jarcentoj.
Emilio Martínez-Lázaro
Emilio MARTÍNEZ-LÁZARO Torre (Madrido, 1945) estas kin-reĝisoro, produktoro kaj scenaristo ricevinto de la premioj Ora Urso de la Berlinale kaj la Ora Biznaga de la Malaga Kinfestivalo.
Jenő Hódi
Jenő Hódi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hódi Jenő estas hungara-usona reĝisoro, produktoro, scenaristo, akademiestro.
Emilio Martínez-Lázaro
Li ekkarieris kiel kinkritikisto en gazetoj kiel Griffith kaj Nuestro cine. Poste li faris kurtojn. Kunreĝisorinte kun Francesc Bellmunt, Jaime Chávarri kaj José María Vallés sian unuan filmon, nome Pasteles de sangre (1971), li debutis per Las palabras de Max (1978) pro kio li ricevis la Oran Urson de la Festivalo de Berlino. En la 1980-aj jaroj li kunlaboris por televidaj serioj kaj en 1986 li revenis al kino per Lulú de noche kun Imanol Arias, Amparo Muñoz kaj Antonio Resines.
En la 1990-aj jaroj li plue reĝisoris kinfilmojn. En 2002, El otro lado de la cama iĝis la plej biletvenda hispana filmo de la jaro.​ En 2007 li premieris Las 13 rosas, kiu atingis 14 nomumojn al Goja-premioj, sed ricevis nur kvar tiajn premiojn, el kiuj la majoritato pri teknikaj aferoj.​ En 2014, li reĝisoris amuzan Ocho apellidos vascos (ok eŭskaj familinomoj), ĝis nun la plej biletvenda hispana filmo.
Nacia Biblioteko de Finnlando
La Nacia Biblioteko de Finnlando (Kansalliskirjasto, Nationalbiblioteket) estas la nacia biblioteko de Finnlando. Ĝi funkcias kiel poresplora akademia biblioteko kaj estas parto de la Universitato de Helsinko.
Etah
Etah, एटा estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en kantono de Aligarh, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo ekde la britaj tempoj.
Nacia Biblioteko de Finnlando
La biblioteko respondecas pri stokado kaj konservado de finna heredaĵo kaj kulturo. Laŭ finna juro ĝi funkcias kiel deponejo kaj ekzistas devo sendi kopiojn de ĉiuj presitaj kaj aŭd-videaj materialoj kaj verkoj publikigitaj en Finnlando al depono en la nacia biblioteko. Tiuj kopioj estas konservitaj en la naciaj kolektoj de la biblioteko kaj en kvin aliaj akademiaj bibliotekoj en la lando. Krome, la biblioteko devas kolekti materialojn publikigitajn en Interreto.
Jenő Hódi
Pri Jenő Hódi la datenoj estas nekonataj.
Naĥum Slouschz
Naĥum Slouschz (Slouŝĉ; novembro 1871 en Smarhon, setla zono de la Rusia Imperio (nuntempe Belorusio) - 15-an de decembro 1966, Gedera, Israelo) estis verkisto, esploristo pri proksimorientaj lingvoj kaj lingvaĵoj, kaj historio de la judoj en la proksima oriento, kaj frua esperantisto.
Vivo
Slouschz estis filo de rabeno kaj hebrea verkisto Ŝlomo Slouschz (1852-1906), kiu ankaŭ estis membro de Ĥibat Cion. Li kreskis kaj edukiĝis en Odeso, kie lia patro funkciis kiel rabeno kaj predikisto. Li komencis sian literaturan karieron kiel adoleskanto, en la aĝo de 15, en leteroj kiujn li sendis al hebreaj kaj rusaj gazetoj. Je tre juna aĝo li lernis la lingvon Esperanton kaj estis unu el la pioniroj de la lingvo, aperante inter la unuaj 1 000 parolantoj en la unua adresaro de la esperantistoj eldonita fare de D-ro L. L. Zamenhof en 1889 (vidu Slouŝĉ #870 en Adresaro de la personoj kiuj ellernis la lingvon "Esperanto"/Serio I).
En 1890, je 19-jaraĝa, li estis sendita al Palestino fare de la odesa filio de Ĥibat Cion por esplori eblecojn de fondado de kolonio en la Sankta Lando. Li ne sukcesis kaj revenis hejmen. En 1896 li vojaĝis tra Aŭstrio kaj Litovio, kaj poste iris Egiptujon kaj denove Palestinon.
Jenő Hódi
Biografio
Jenő Hódi maturiĝis en mezlernejo en Budapeŝto (la ceteraj datenoj mankas). En 1982 li translokiĝis en nekonataj cirkonstancoj al Usono, poste li akiris diplomon en Universitato Kolumbio. Liaj plej gravaj instruistoj estis Miloš Forman, Brian De Palma, John G. Avildsen kaj Dušan Makavejev. Dum la studentaj jaroj li estis aktiva en filmaj produktoj, evidente ankaŭ post la diplomo, eĉ en 1994 li fondis filman firmaon. Baldaŭ li hejmenvenis kaj fondis filman akademion en Budapeŝto, kie li kunlaboris kun usonanoj. Liaj filmoj ricevis premiojn.
Naĥum Slouschz
Vivo
Post siaj eksplorvojaĝoj en 1989 li vojaĝis al Ĝenevo, Svislando, por studi beletristikon kaj filozofion, klasikan kaj franclingvan literaturon. Tie li renkontis la cionisman gvidanton Theodor Herzl kaj sekve fariĝis arda kaj aktiva cionisto, interalie li helpis fondi la Svisan Federacion de Cionistoj kaj funkciis kiel sekretario de la asocio Bnei Zion (Filoj de Ciono) en Odeso. En 1901, en la aĝo de 28, li translokiĝis al Parizo por studi literaturon ĉe la universitato de Parizo, ĉe la Sorbonne, kaj studis orientajn lingvojn sub la gvidado de Julius Operett kaj Joseph Halevi. Li gajnis porvivaĵon kiel korespondisto de pluraj hebrelingvaj kaj ruslingvaj gazetoj. En 1902, li laboris kiel instruisto en Auteuil. Li ankaŭ funkciis kiel delegito al cionismaj kongresoj tiutempe.
Ejea de los Caballeros
Ejea de los Caballeros [eĤEa delos kabaLJEros] estas hispana urbo kaj municipo en la provinco Zaragozo, en la regiono Aragono. Ĝi situas en la komarko Cinco Villas kaj apartenas al la samnoma jurisdikcia distrikto. Kun areo de 609,92 km² kaj populacio de 17.036 loĝantoj (INE 2021), ĝi estas la dua plej granda municipo en Aragono kaj la kvara kun la plej alta nombro da loĝantoj en la provinco. La loknomo de la urbo en la aragona estas Exeya d'os Caballers. Ambaŭokaze la dua parto de la loknomo estas komprenata kiel de la Kavaliroj; tiukadre aperas kavaliro en la municipa blazono.
Naĥum Slouschz
Vivo
De 1906 ĝis 1912 li partoprenis esplorekspediciojn en Nordafriko, inkluzive de Libio kaj Tunizio, por ekzameni feniciajn kaj grekajn skribaĵojn. Poste li publikigis siajn esplorrezultojn en la verkoj "La judaj pastroj en Djerba" de 1924 kaj "Mirinda insulo" de 1957.
Ejea de los Caballeros
Ĝi estas for 75 km de la ĉefurbo Zaragozo, kaj 43 km de Tudela (Navaro).
Naĥum Slouschz
Vivo
Slouschz enmigris al Palestino en 1919. En la fruaj 1920-aj jaroj, li faris arkeologiajn elfosadojn en Hamat Tiberias. Li ankaŭ estis unu el la fondintoj de la "Socio por la Esplorado de la Tero de Israelo kaj ĝiaj Antikvaĵoj", kaj redaktis ĝiajn publikaĵojn.
Ejea de los Caballeros
Geografio
Pro la etendaĵo de la municipo de Ejea de los Caballeros, ĝi estas unu el la plej grandaj hispanaj municipoj, kun areo de 609,92 km². Ĝi inkludas ok kamparajn kvartalojn, kiuj estas plurajn kilometrojn for de la ĉefurbo de la municipo, kiu ankaŭ estas la ĉefurbo de la komarko Cinco Villas. En alfabeta ordo (ne inkludante la ĉefurbon) estas jenaj: Bardenas, El Bayo, Farasdués, Pinsoro, El Sabinar, Rivas, Santa Anastasia kaj Valareña.
La municipo absorbis du iamajn municipojn: Farasdués kaj Rivas, kaj pliajn 6 koloniigurbojn: Pinsoro, El Bayo, Bardenas, Valareña, Santa Anastasia kaj El Sabinar. Ĝiaj limoj estas: norde kun Sádaba, Biota, Luesia kaj Asín; oriente, kun Orés, Luna, Erla kaj Castejón de Valdejasa; sude, kun Tauste; kaj okcidente, kun Bardenas Reales, en Navaro.
En la teritorio de Ejea de los Caballeros estas multaj rezervejoj de akvo pro la netrasableco de la grundo, precipe en lokoj de kalkoŝtona materialo. Estas bona specimeno de lagetoj kaj diglagoj de diversaj grandecoj kaj proprecoj: la lageto El Moncayuelo, la lageto Bolaso, la lagetoj El Gancho kaj El Sabinar kaj la akvorezervujo San Bartolomé, same kiel aliaj pli malgrandaj akvorezervejoj. La lastaj pli modernaj kaj pli grandaj diglagoj estas Laverné kaj Malvecino.
Dum la lastaj 15 jaroj, kun supreniroj, la loĝantaro de la 9 loĝantarcentroj de la komunumo stabiliĝis inter 16 500 kaj 17 000 loĝantoj.
Tumeltsham
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ejea de los Caballeros
Historio
Arkeologoj trovis spurojn de homa agado de 8000 a.K. en la arkeologia loko de la supra parto de Ejea, antaŭ la preĝejo de Santa María, en la koro de la kvartalo Corona.
La unuaj historiaj informoj aperas kun la ĉeesto en "Segia" de la suesetanoj, keltparolanta popolo parenca al la granda belga tribo suesones. La nomo de "Ejea" devenas de "Segia". La graveco de "Segia" ene de la suesetana teritorio ankoraŭ estas nekonata. La ĉefurbo de suesetanoj estis Corbio, kiu estis detruita de romia armeo sub la komando de la konsulo Terencio Varono en la jaro 184 antaŭ Kristo, kaj poste la suesetana teritorio estis cedita al vaskoj.
Etah
Demografio
En 2011 loĝantoj de Etah havis kun legopovo 86%, kiu estas pli alta, ol la landa averaĝo.
Geografio
Etah situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 170 m. super la marnivelo. Kasganĝ troviĝas 26, Ŝikohabad 51, Mainpuri 55, Hathras 62, Aligarh 67, Agra 75, Faruĥabad 94, Ŝahĝahanpur 129, Hardoj 149, tutlanda ĉefurbo Delhio 183, Kanpur 200, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 241, Kolkata kaj Mumbajo po 1126 kilometrojn (aere).
Historio
En la antikvaj tempoj Etah estis nomita "Aintha". Historie ĝi estis centro de la Hindia ribelo de 1857.
Ekonomio
Etah estas plejparte agrikultura, ĉar la grundo estas tre fekunda. La kamparanoj rikoltas po tri tri jare. La plej gravaj agrikulturaĵoj estas rizoj, tritikoj, hordeoj, maizoj kaj tabakoj.
Religioj
En Etah la plej ofta religio estas la hinduismo (78%) kaj islamo (18%), iome ĝajnismo (3%), iomete aliaj.
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la hindia, sed estas uzataj ankaŭ la angla kaj la urdua.
Eduko
En Etah la plej altnivela instruado okazas en altlernejoj.
Trafiko
En Etah finiĝas aparta fervoja linio, kiu faras ligon al la landa reto ekde 1959. 4 ĉefvojoj kaj 3 flankovojoj kuras al la urbego.
Klimato
Etah situas en humida subtropika klimato. Pli ofte pluvas pro la musono inter junio-septembro.
Nacia Biblioteko de Finnlando
Ĉiu loĝanto de la lando povas registriĝi por la biblioteko kiel uzanto kaj prunti materialojn de ĝi, sed la naciaj kolektoj ne rajtas esti trovitaj ekstere de la biblioteko. La biblioteko ankaŭ havas grandan kolekton de libroj publikigitaj dum la Rusia Imperio.
Montchevrier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento La Châtre kaj al la kantono .
Reichersberg
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ejea de los Caballeros
Historio
Post kiam Romo supozis rektan kontrolon de la teritorio, ekzistas dokumento, la "Bronzo de Ascoli", de 89 a.K., en kiu Gnaeus Pompeo Strabono donis romian civitanecon al naŭ kavaliroj de Segia, integrita al la tielnomita "Turma salluitana", kiel rekompenco pro iliaj armeaj agadoj en koncerna milito. Dum la regado de Roma. Segia kaj aliaj urboj en Cinco Villas, kiel Tarraca (eble Los Bañales de Uncastillo), estis submetitaj al intensa romianigo, motivita per intensa kultivado sur la ebenaĵoj de la areo de tritiko kaj aliaj cerealoj. La vojo Caesaraugusta (Zaragozo)-Pompelo (Pamplono) estis la spino de la komunikadoj, kiuj transiris tiujn terojn. La romianoj ankaŭ etendis larĝan reton de sekundaraj vojoj.
La alveno de la islamanoj en la areo okazis en 714, tri jarojn, post kiam ili alteriĝis sur la Ibera Duoninsulo. Aplikante konvertan politikon, la islamanoj atingis pakton kun grafo Kasio: li konvertiĝis al Islamo, konservante ĉiujn siajn havaĵojn sed omaĝante al la nova potenco. Tiel, la muladia dinastio de la Banu Qasi estis naskita. Sub islama rego, la grandurbo ricevis la nomon Siya.
Kadre de la Rekonkero, la reĝo de Pamplono Sancho Garcés la 1-a volis rekonkeri Siya en la jaroj 907-908, same kiel Sancho Ramírez en 1091, en ambaŭ okazoj sen sukceso. En la jaro 1105 Alfonso la 1-a, la Batalisto, reĝo de Aragono kaj Navaro, reakiris la urbon por la kristanoj, kaj ĝi estis renomita Exea [eĤEa]. Krom la kristanaj setlantoj, Exea kreskis kun la alveno de judoj. En la jaro 1208, Petro la 2-a de Aragono donis al ili la kastelon Ortes por ĝia reloĝigo. Inter la plej gravaj mezepokaj konstruaĵoj estas la preĝejo de Santa María, konstruita en 1174, kaj tiu de San Salvador, konsekrita en 1222.
En 1265 Jakobo la 1-a la Konkerinto kunvokis Ĝeneralajn Kortegojn en Ejea, en kiuj finis modeligi la figuron de Plej Granda Juĝisto de Aragono, kiu devis solvi la disputojn inter la monarkio kaj la nobelaro. En la Hispana Milito de Sukcedo, Ejea agis en favoro de la Arkiduko de Aŭstrio, pro kio ĝi estis sieĝita fare de la armeo de Filipo de Anĵuo. Ordonita de la markizo de Saluzo, la trupoj prirabis kaj bruligis la urbon. La loĝantoj de Ejea de los Caballeros kontribuis al la batalo kontraŭ la francoj ankaŭ dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, formante kelkajn gerilojn, kiuj iris batali en Tudela. Unu el la heroinoj de la unua Sieĝo de Zaragozo, Juliana Larena y Fenollé, estis de Ejea.
La konstruado de la akvorezervujo Yesa kaj la kanalo Bardenas multe pliigis la produktadon de cerealoj kaj betoj kaj faciligis la starigon de agronutraj industrioj. La kanalprojekto devenas el 1924 kaj la akvujoprojekto el 1926. En 1959 ambaŭ infrastrukturoj estis inaŭguritaj kaj la ses setlejurboj de Ejea estis konstruitaj. En 2004 ekfunkciis la akvorezervujo Malvecino, kun areo de 118 hektaroj kaj kapacito de 7 kubaj hektometroj, kaj en 2009 la plej granda de Laverné, kiu okupas areon de 218 hektaroj kaj havas kapaciton de 38 kubaj hektometroj.
Fratigitaj urboj
La du fratigitaj urboj de la municipo "Ejea de los Caballeros" estas:
Pramet
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Août
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento La Châtre kaj al la kantono .
Jarosław Dąbrowski
Jarosław Dąbrowski (francigita al « Dombrowski », Ярослав Домбровский ), kromnomita « Łokietek », estas pola revoluciulo naskiĝinta en Jytomyr (Rusa Imperio) kaj mortis en Parizo.
Oficiro en la rusia armeo, li partoprenis en la pola ribelo de 1863 kontraŭ la cara reĝimo. Kondamnite al deportado, li eskapis kaj atingis Parizon, kies defendon li organizis kontraŭ la "Versajlanoj" (la franca registaro tiam kunsidante en Versajlo) dum la Pariza Komunumo en 1871. Ricevinte la rangon generalo, li mortis sur la barikadoj dum la sturmo de la Versajlanoj.
Biografio
Jarosław Dąbrowski estas deveninta de la pola nobeleco, de la blazono Radwan.
Milita kariero
Iĝinta orfo, li estas sendita je aĝo de naŭ jaroj, en 1845, en la korpon de la kadetoj en Brest Litovsk, milita lernejo rezervita al la filoj de la nobeleco. Deksesjara, en 1853, li aliĝas al la korpo de kadetoj de Sankt-Peterburgo, kie li finas en 1845 je rango de oficiraspiranto. Dum la kvar sekvaj jaroj, li servis en la rusia armeo, batalante la ribelintajn Ĉerkesojn en Kaŭkazo. Pro tiu kampanjo li ricevis dekoracion.
De 1859 ĝis 1861, li daŭrigas siajn studojn en la staba milita lernejo Nikolao de Sankt-Peterburgo, la plej grava militinstrua establo formante superajn oficirojn en la Rusia Imperio, je kies fino li estas promociita kapitano. Sekve, je rango de stabokapitano, li atingas sian afekton al la 6a divido parkita en Varsovio kie li alvenis en februaro 1862.
Pola ribelo de januaro 1863
En majo 1862, li estas vokita kiel estro de Varsovio, en la Komitaton de la Urbo (Komitet Miejski) la kaŝa organizo fondita la 14an de oktobro 1861 en respondo al la militostato deklarita en la Reĝlando de Pollando (Reĝlando de la Kongreso) kiun Dąbrowski transformas al nacia centra Komitato (Komitet Centralny Narodowy, KCN) kun la celo unuigi kaj ekregi la aron de la komplotmovadoj de la Reĝlando. Dąbrowski aniĝis al la ideoj de la frakcio Ruĝoj, kolektiĝintaj ĉirkaŭ tri celoj : la abolo de la servuteco, agrara reformo kaj la sendependeco de Pollando. Li estas partiano de la armita lukto kaj urĝigas por tuja ago. Li ŝarĝas sin de la planizado de revolucia ribelo por la 14a de julio 1862, sepdektria datreveno de la Franca Revolucio. Lia ago estas kunordigita kun tiu de la Cirklo de la polaj Oficiroj, gvidita de Zygmunt Sierakowski, kiu konservas kontakton kun la rusia kaŝa movo, kun kiu li havis komunan celon - la falon de la carismo kaj la rekonstruon de Rusio en demokratia spirito.
La radikala frakcio de Dąbrowski kolizias kun tiu de la Blankoj kiujn subtenas la abolon de la servuteco kaj agraran reformon, sed postulas kompenson por la terposedantoj. Intertempe, la caristaj aŭtoritatoj sukcesas senmaskigi la konspirantojn inter la rusiaj oficiroj. Dąbrowski mem estas arestita la 14an de aŭgusto 1862 sekve de denunco far Alf Wrześniowski, polo je la servo de la grandduko kaj vicreĝo de Pollando Konstantin. Li pasigis du jarojn en la Pavilono 10a de la Citadelo de Varsovio.
Ekzilo en Parizo
La 10an de novembro 1864, Dąbrowski estas kondamnita por dek kvin jaroj da punlaborejo en Siberio, sed li sukcesis eskapi el sia etapmalliberejo en Moskvo kaj atingis Francion en 1865. En Parizo, li estigas kontaktojn kun la batalantoj kontraŭ la Imperio, aparte kun la internaciisto Charles Delescluzes reveninta de la Diabloinsulo, la sindikatisto Eugène Varlin kaj la socialisma ĵurnalisto Auguste Vermorel. Dąbrowski kun sia frato Teofil defendas la garibaldajn ideojn, favoratajn en la eŭropaj kaj amerikaj revoluciaj medioj, ene de la pola Klubo en ligo kun la Klubo de la Medicina Lernejo kaj la Klubo de la Reine-Blanche kie kunvenas, inter aliaj, la studentoj de la Salpêtrière. La kaŭzo de la polaj patriotoj efektive estis ricevinta la 22an de julio 1863 la apogon de la Trades Unions kaj de la francaj sindikatistoj dum mitingo okazinta en Londono pri tiu temo, preludo al la fondo de la Unua Internacio du monatojn poste.
Milita estro de la Pariza Komunumo
Dąbrowski metas sin je dispono de la Respubliko de 1870 proklamita la 4an de septembro dum plena malvenko sed sukcesis nur, kiel multe da internaciistoj, esti arestita du sinsekvajn fojojn. La 18an de marto, li aliĝas al la Pariza Komunumo kaj ricevas la 6an de aprilo la komandon de la 11a legio de la nacia Gvardio je la kapo de kiu, ekde la 9a de aprilo, li sukcese gvidas la defendon de Neuilly atakita post la malvenko de Courbevoie. Li sukcesis tie la kontraŭatakojn de la 11a kaj 12a de aprilo sed liaj rekomendoj ne estas sekvitaj. Li fakte rekomendis taktikan uzon de la artilerio kaj la konstitucion de flugkomandoj anstataŭ la preparan bombadon kaj de la manovron de infanterianoj. Tamen, li ne estas aŭskultita, nek de la ministro de la Milito Cluseret, tamen tre sperta sed kontraŭanta Delescluzes, nek de la aliaj armeoj, praktike memadministrantaj. Thiers, kiu timas lian valoron, direktas al li diskrete unu el tiuj multnombraj senditoj kiuj trairas sekrete Parizon, Vaysset, kun propono de miliono kaj duono da frankoj, sed la generalo preferas denunci la subaĉetoprovon kaj arestigi la kurieron kiu estos pafmortigita. La 19an de aprilo, li estas vundita sed reprenas la 29an la komandon etenditan al la tuta divido de la dekstra Sejnobordo ; li gvidas la batalojn en la proksima fajranta antaŭurbo. La antaŭeniĝo de la Versajlanoj ekde la preno de Courbevoie estis nete haltigita en Neuilly de la soldatoj de Dąbrowski ; tiu ago tiel subtenas la defendon de Parizo malsatigita malantaŭ ties fortikaĵoj.
Dąbrowski kaj Walery Wróblewski estante la solaj superaj oficiroj ricevintaj militan formadon, Louis Rossel, kiu anstataŭas ekde la 1a majo Cluseret, nomas la 5an de majo Dąbrowski ĉefkomandanto de la armeo de la Komunumo. La 14an de majo, li ricevas la apogon de Delescluzes, nomita la 11an « civila delegito al la milito », per dekreto ordonante la instaladon de ŝtonaj barikadoj. La 22an de majo, dum la Sanga Semajno komencis kaj dum la Versajlanoj estas jam ĉe la Opero kaj ĉe la Triumfa Arko, li aperis, dum oni kredas lin mortinta, sur sia nigra ĉevalo kondukante tra la Strato Rivoli batalionon kiu kantas la Kanton de la eliro kaj impetas je kurpaŝo al la malamiko ekde la urbodomo. Tiu bataliono entenas virinojn inter kiuj unu portas bebon en siaj brakoj. La morgaŭo, 23an de majo 1871, en posttagmezfino, ĉe la barikado de la strato Myrha defendita de lia stabo kaj de kosmopolita brigado, Dąbrowski ricevis kuglon dum li prepariĝis por konduki kontraŭatakon kaj mortis kelkajn horojn poste en la urbodomo, kie li estis transportita senkonscia. Li estus iĝinta tridekkvinjara kaj estis generalo kvardek sep tagojn, el kiuj dek du en unua linio.
Li estas ankaŭ konita pro siaj kontraŭfeministaj pozicioj. Li ekzemple provis malpermesi al la flegistinoj kaj kantinistinoj aliron al la batalejo.
Li estis enterigita du tagojn poste en ruĝa mortotuko en la tombejo de Père-Lachaise. Vermorel prononcis funebran laŭdon kaj liaj lastaj postvivintaj kunuloj salutis lin sur lia brankardo starigita kiel dumvive.
Nek lia tombo, nek lia korpo iam ajn estis retrovitaj post la Komunumo.
Posteuloj
Lia tombo, haste aranĝita aŭ transportita al la tombejo de Ivry, ne estis lokalizita nek lia korpo iam retrovita. Lia memoro estas sekve honorigita kun tiu de ĉiuj Federaciitoj ĉe la Muro de la nord-orienta angulo de la tombejo de Père-Lachaise aŭ ĉe la monumento starigita ekster la muro en la skvaro Samuel-de-Champlain. Por la 140a  datreveno de lia morto, memorfesto estis organizita straton Myrha en Parizo, sur la loko mem de lia morto dum la batalo, la 25an de majo 2011.
Lia nomo estis donita al la pola unuo de la internaciaj Brigadoj dum la Hispana Enlanda Milito.
Lia biografio estas la temo de pola filmo de Bohdan Poręba realigita en 1975.
Notoj
<references responsive="1" group="note">
Mouhers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento La Châtre kaj al la kantono .
Kirchdorf am Inn (Supra Aŭstrio)
Kirchdorf am Inn estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Senftenbach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Hohenzell
Hohenzell estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Jehoŝua Kraki (Krakowski)
Jehoŝua Kraki (Krakowski) (1909-1957) estis hebrea verkisto, tradukisto kaj redaktoro. Unu el la pioniroj de Esperanto en la Mandata Palestino kaj poste en Israelo.
Vivo
Jehoŝua Kraki estis naskita en la urbeto de Pabianice, proksime de la grandurbo Lodzo en Pollando. Kiel membro de familio de grandindustriaj teksaĵfabrikistoj, li ricevis bonordan edukadon. Li komencis studi en la Hebrea Gimnazio en Lodzo, sed kiam li estis proksimume 16-jaraĝa li enmigris al Palestino kun sia familio. La familio ekloĝis en Tel-Avivo, kaj provis malsukcese starigi teksaĵfabrikon.
Jehoŝua Kraki finis siajn studojn en la Herclija Gimnazio en la urbo, kaj turnis sin al lernado de la lingvo Esperanto. Li ankaŭ studis administracion kaj flanke trovis sian vivtenon en tradukado el pluraj eŭropaj lingvoj. Plej multaj el liaj tradukoj estis por infangazetoj kaj infanlibroj. Inter liaj aliaj postenoj ankaŭ estis ĉefredaktoro de la porinfana gazeto "Itonenu" (nia gazeto) de 1936 ĝis 1938.
Jehoŝua Kraki verŝajne estis unu el la malmultaj homoj en Mandata Palestino, kiu flue parolis Esperanton, kaj ankaŭ tradukis el tiu ĉi lingvo. Li ankaŭ skribis komedian teatraĵon nomatan La malgrandaj militistoj, en verkado en rimoj kies intrigo rakontas pri infanoj en biblia vilaĝo en la fruaj tagoj de la regado de la Reĝo Davido.