cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giorgios Vithoulkas
Li studis homeopation en Sudafriko kaj ricevis diplomon pri homeopatio de la Barata Instituto de Homeopatio en 1966. Ricevinte sian diplomon, li revenis al Grekio kie li praktikis kaj komencis instrui klasikan homeopation al grupeto de kuracistoj. Lia terapia sukceso tiris atenton kaj kaŭzis la establadon en 1970 de kio poste iĝis la Centro de Homeopatia Medicino en Ateno, lernejo ekskluzive por kuracistoj. En 1972, Vithoulkas komencis grekan homeopatian ĵurnalon. En 1976, li organizis la unua el ĉiujara serio de Internaciaj Homeopatiaj Seminarioj. En 1995, li malfermis la Internacian Akademion por Klasika Homeopatio, por disponigi postbakalaŭran trejnadon por homeopatoj.
En 1996 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio") por "sia elstara kontribuo al la reanimado de homeopatia scio kaj la trejnado de homeopatoj al la plej altaj normoj" - la premio aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Mycle Schneider
Mycle Schneider - naskiĝis la 1-an de januaro 1959 en Kolonjo - estas konsultisto pri nuklea energio en Parizo kaj mediprotekta kaj kontraŭnuklea aktivulo en Germanio kaj Francio. En 1997 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Michael Succow
Michael Succow - prononco, naskiĝis la 21-an de aprilo 1941 en Wriezen - estas mediprotekta aktivulo en Germanio, biologo, politikisto, universitata instruisto kaj ekologo, kiu aparte engaĝiĝas pri la esploado kaj protektado de arbustetaroj. En 1997 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Bonneval-sur-Arc
(jen france, arpitane Bônavâl-sus-Arce) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. estas unu el la 'plej belaj vilaĝoj de Francio' (oficiala kategorio).
Bourdeau
(jen france, historie latine Burdigala) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. La loko situas ĉe la bordo de la lago Bourget.
Corquilleroy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
53818 Isispogson
53818 Isispogson estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Le Bourget-du-Lac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. La loko situas ĉe la bordo de la lago Bourget.
53818 Isispogson
Nomo
Ankaŭ la astroido 42 Iziso estis nomita laŭ ŝia antaŭnomo.
András Bíró
András Bíró - naskiĝis la 20-an de oktobro 1925 en Sofio - estas ĵurnalisto, ĵurnalredaktisto, mediprotekta kaj homrajta aktivulo en Hungario, kiu aparte engaĝiĝas per la Aŭtonomia Fondaĵo (Autonómia Alapítvány). En 1995 al li kaj al la fondaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Bourget-en-Huile
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Bozel
(jen france, arpitane Bosél) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Teologio pastorala
Teologio pastorala estas branĉo de teologia scienco.
Enhavo
Ĝi ampleksas la prezenton de priskriboj kiujn aktivaj teologoj devas plenumi en sia komunumo ne en la rolo de predikistoj sed kiel animzorgantaj pastoroj. Prediko- kaj kateĥismo-sciencoj inverse instruas ilin pri bona predikado kaj religia instruado. La liturgia scienco finine klarigas ĉiujn taskojn gvidi kaj administri liturgiaĵojn.
Normale temas kaj pri tio kion la klerikoj observu koncerne la morojn kaj pri la konduto kun/ĉe apartaj klasoj: ekz. junuloj, kaptitoj, malriĉuloj, geedzaj paroj, malsanuloj.
La sperto trakti ĉion tian saĝe kaj akcepteble nomiĝas ankaŭ pastorala prudento.
Historio
Instrukcioj jam troviĝas en la Biblio. Dum mezepoko fariĝis kolektoj de solvoj por individuaj kazoj aŭ specialaj okazoj. Skribaĵojn pri teologio pastorala verkis ekz. Johann Joachim Spalding, Miller, Seiler, Christian Wilhelm Oemler, Johann Georg Rosenmüller, David Gottlieb Niemeyer, Johann Friedrich Christoph Gräffe, Johann Heinrich Kindervater, Pordeh, Hartmann, Spener, Baumgarten, Moll, Alexandre Vinet, Harms, Karl Immanuel Nitzsch, Palmer k.a.
Ortodoksa preĝejo Sankta Nikolao (Gyöngyös)
Historio
Dum dominado de turkoj vivis en Gyöngyös komercistoj, fakte ili estis grekoj, armenoj, serboj kaj aliaj. Depost la dominado ili parte restis, ili fondis komercistan kompanion en 1740. Ili ricevis permeson konstrui preĝdomon nur en 1784. Ĝi tamen iĝis kirko en 1809 kaj post 2 jaroj okazis la unua liturgio. En la 19-a jarcento paŝo post paŝo vizitantoj de la kirko malpliiĝis, eĉ fine jam ne estis pastro. Pro incendio la turo bruldetruiĝis en 1908. La rekonstruo okazis en 1946. Depost la 2-a mondmilito sporade jam estis eklezia vivo ĉe la kirko, kelkfoje eĉ pastro alvenis. Inter 1999-2001 kaj en 2005 signifaj renovigaj laboroj okazis. Nuntempe liturgioj okazas monate po unu.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto kaj kontaktiĝas kun la korta alo de la paroĥo. Nekutime la enirejo funkcias el korto de la paroĥo, la preĝeja pordo troviĝas en flanko de la navo. Tamen tra la turo estas trairo el la paroĥa korto al la kirka korto. La kutima enirejo tra la turo neniam ekzistis. La absido estas duonronda. Baldaŭ oni konstruis loĝdomojn en la najbareco. Interne ĉe la turo estas galerio. La ikonostazo estas tre mankhava, kelkaj el la ikonoj en muzeo estas videblaj.
Celebrado de la 100-a datreveno de sendependecreakiro fare de Pollando
Celebrado de la 100-a datreveno de sendependecreakiro fare de Pollando okazis en 2018, ligita kun jubileo de cent jaroj de la Reakiro de sendependeco fare de Pollando la 11-an de novembro 1918.
Halul
Halul (حالول) estas insulo en la Persa Golfo, apartenanta al la ŝtato Kataro. La insulo estas centro de katara enmara nafto-ekstraktado. La insulo situas proksimume 53 marmejlojn nordokcidente de la katara ĉefurbo Doho. Estas haveno tie.
Celebrado de la 100-a datreveno de sendependecreakiro fare de Pollando
Antaŭaj eventoj
Laŭ postulo de la prezidanto de Pollando estis kunvokita Nacia Asembleo la 5-an de decembro 2017, okaze de la 150-a naskiĝdatreveno de marŝalo Józef Piłsudski, kio iĝis inaŭguro de celebrado de la 100-a datreveno.
La 10-an de novembro 2018 en Nacia Stadiono en Varsovio okazis Koncerto por Sendependa, kiu arigis 37 mil spektantojn, kaj estis disvastigata de televidstacioj. Kun Pola Radia Orkestro kantis konataj artistoj, i.a.: Jan Pietrzak, Krzysztof Cugowski, Natalia Szroeder, Ewa Farna. Samtage estis malkovrita munumento al Lech Kaczyński.
Celebrado en 2018
La 11-an de novembro 2018 estis malfermita Monumento al Ignacy Daszyński en Varsovio.
Vidu ankaŭ
Obchody 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę
Simplegadoj
En la helena mitologio, la Simplegadoj (Συμπληγάδες), ankaŭ konataj kiel Plagtoj, Kianeoj, Rokoj Koincidaj aŭ Cejanaj (aŭ Bluaj) (romianoj nomis ilin Cyaneae Insulae = Cejanaj Insuloj), estis paro da rifoj, kiuj flosis kaj aleatore koliziis inter si. La Argonaŭtoj estis la unuaj, kiuj sukcesis superi tiun obstaklon, kvankam ili estus mortintaj se ili ne estus sekvintaj la konsilon de Fineo: Eŭfemo flugigis inter la ŝtonegoj kolombon, kiu perdis apenaŭ kelkajn plumojn de sia vosto. Tiam la Argonaŭtoj remis energie por sukcesi trapasi kaj en sia klopodado ili nur perdis parton de la ŝipa ornamaĵaro. Post tio, la Simplegadoj ĉesis moviĝi kaj de tiam ili firme staras senmove. Ofte tiujn ŝtonegojn oni konjekte geografie lokas en la Bosfora markolo.
Bourgneuf (Savoie)
Bourgneuf estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Ĝinzaburo Takagi
Li estis produktiva verkinto pri la temo de nuklea teknologio kaj temoj ĉirkaŭ atomenergio. Ĵus antaŭ lia morto en 2000, li skribis libron nomitan "Kial Estos Alia Nuklea Katastrofo", kiu estis vaste legita post la atomkatastrofo de Fukuŝima-Dajiĉi en 2011.
Joaquín Ascaso
Joaquín ASCASO Budría (Zaragozo, ĉirkaŭ 1906 - Karakaso, Marto 1977) estis anarkosindikatista hispana de la Confederación Nacional del Trabajo, kaj prezidanto de la Regiona Konsilantaro de Defendo de Aragono (CRDA, laŭ hispanlingvaj sigloj) inter 1936 kaj 1937. Li estis kuzo de la fratoj Ascaso (Francisco kaj Domingo Ascaso) same anarkosindikatistaj revoluciuloj.
Biografio
Profesie li estis masonisto, june aliĝis al la Confederación Nacional del Trabajo, partoprenis en la anarkiista grupo "Los Indomables" kaj kunlaboris kun alia nomita "Los Solidarios". Li estis arestita en Zaragozo pro sia sindikatisma aktiveco en 1924 kaj la polica registro markis aĝon de 17 jaroj, post kio li fuĝis al Francio ĝis reveno je la alveno de la Dua Hispana Respubliko, tre influeita de la Insurekcio de Jaca. Li iĝis komitatano de la Revolucia Junularo de Zaragozo (Majo 1931), kaj engaĝiĝis en la luktado kontraŭ la sendungeco en la unuaj monatoj de la Respublica, pro kio li estis nomumita prezidanto de la masonistoj en Oktobro 1931.
En Majo 1936, li reprezentis la lokan Sindikaton de Konstruado en la Kongreso kiun la CNT okazigis en Zaragozo. Kiam eksplodis la Hispana Enlanda Milito li estis en Barcelono kaj en la kunteksto de la Hispana Revolucio de 1936, li aliĝis al la Fronto de Aragono, unue integrita en la Kolono Durruti kaj poste en la Kolono Ortiz. Li estis nomumita kiel registara delegito de la Regiona Konsilantaro de Defendo de Aragono la 19-an de Januaro 1937, kaj dum lia regado, la regiona konsilantaro funkciis kiel sendependa institucio ekster la centra registaro, kio rezultis en malkonsentoj inter Ascaso kaj la respublikaj aŭtoritatoj ĉefe ĉe komunistoj kiu opozociis la kreadon de revolucio for de ilia kontrolo, kaj finfine li estis arestita laŭ diversaj akuzoj. La respublikano José Ignacio Mantecón oficiale regis la regionon, kaj en ekzilo li montriĝis komunisto. Ascaso restis arestita 38 tagojn en la prizono de San Miguel de los Reyes, proksime al Valencio.
Finfine li povis eliri al Francio tra Andoro kun Antonio Ortiz Ramírez, kaj de tie foriris al Urugvajo, Ĉilio kaj Paragvajo, kaj finfine establis sin en Venezuelo. Tie li formis en la 1960-aj jaroj anarkiistan grupon Fuerza Única, kun Antonio Ortiz kaj aliaj hispanaj anarkiistoj en la ekzilo.
La historiisto Alejandro Díez Torre trovis kaj publikigis en 2006 memorlibron verkitan de la propra Ascaso, nome Memorias, 1936-1938, eldonita de la Universitato de Zaragozo. La verkisto Francisco Carrasquer, frato de la same verkisto Félix Carrasquer, publikigis samjare ''Ascaso y Zaragoza. Dos pérdidas: la pérdida'', esplorverko pri Ascaso kaj la CRDA.
Dammarie-sur-Loing
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Courtemaux
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Matthäus Fingerlos
Matthäus FINGERLOS (naskiĝinta la en Unternberg-Flatschach, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra teologo romkatolika.
Vivo
Estante filo de kamparano li frekventis ekde 1761 la gimnazion de la benediktanoj de Salcburgo. Salcburge li ekstudis en 1767 filozofion. Post ordinacio en 1770 li animzorgantis ne-urbe ekde 1774. En 1783 li iĝis helppastro en Salcburgo kaj predikisto je la katedralo de Salcburgo, en 1785 urba kapelano.
En 1787 li transprenis la estradon de la porpastra seminario de Salcburgo. En 1801 lia arkiepiskopa moŝto Hieronymus von Colloredo nomumis lin urbopastro kaj dekano de la kolegia konvento en la salcburgia enklavo Mühldorf am Inn. En 1803 Fingerlos iĝis ŝtatano de Bavarujo.
Inter 1804 kaj 1814 li lernejestris ĉe la Duka gimnazio Georgianum en Landshut kaj estis inter 1806 kaj 1814 en Landshut profesoro pri teologio pastorala. Estante adepto de raciismo kaj ŝatanto de Immanuel Kant li ekkonfliktis kun anoj de la movado romantikisma Landshuter Romantik kiuj kolektiĝis ĉirkaŭ episkopo Johann Michael von Sailer.
Brison-Saint-Innocent
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. La loko situas ĉe la bordo de la lago Bourget.
La Bridoire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Vinkulo (superstreko)
La vinkulo estas tipografia signo, en la formo de superstreko super grupo de skribsignoj. Ĝi estis historie uzata (kaj ankoraŭ uzata nun) en matematiko por diversaj celoj.
Grupigo de termoj
Historie, la vinkulo estis uzita por grupigi termojn, sed tia uzo estas malofta nuntempe. Nun, oni ordinare uzas krampojn. Unu restaĵo de la eksa uzo de la vinkulo estas la signo de la radiko. Origine, la radikon montris la simpla signo √ (kaligrafia formo de la litero R), kaj oni vinkule markis la esprimon, kies radiko estas konsiderata: En 1637, Kartezio estis la unua matematikisto, kiu moderne kunigis la radiksignon kaj la vinkulon.
Nuntempaj uzoj
Nuntempe, la vinkulo estas kelkfoje uzata por diversaj signifoj:
En komputiloj
En LaTeX, la vinkulo estas montrita per la makroo  en matematika reĝimo.
Johann Heinrich Kindervater
Johann Heinrich KINDERVATER (naskiĝinta la en Kelbra, mortinta la  en Nordhausen) estis germana teologo, protestantisma animzorganto, regionhistoriisto kaj verkisto de tekstoj por ekleziaj kantoj.
Vivo
Estante filo de urbkonsilia financkontrolisto li frekventis la lernejon de Frankenhausen antaŭ ekstudi en 1696 ĉe la Universitato de Jena. Tie pli ol ok jarojn studis li teologon kaj filozofion. En 1700 li magistriĝis kaj en 1703 li alvenis Erfurton. Tie li fariĝis diakono ĉe Andreo-kirko kaj en 1706 li elektiĝis pastoro ĉe la Preĝejo de la kanonikoj aŭgustenanaj. Post nur 30 semajnoj da deĵoro li sekvis vokon venitan el Nordhausen je la komunumo de Blazio-kirko.
Paralele al pastoreco li nomumiĝis asesoro (helpisto) en la konsistorio kaj inspektisto kaj administranto de orfejo. Krome li daŭrigis la tekstoskribon por ekleziaj kantoj: dek du kantoj de li ĝis nun estas konataj. Krome li evoluigis la tiean bibliotekon (Himmelgarten-Bibliothek), verkis leksikonon pri kleraj elstaruloj de Nordhausen. La incendion de la 1712-a jaro li ankaŭ kronike dokumentis.
Dammarie-en-Puisaye
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Coullons
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Chevillon-sur-Huillard
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
149728 Klostermann
149728 Klostermann estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  dum la astronomia kampanjo "KLENOT" elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Karel Klostermann (1848–1923), ĉeĥa kaj germana verkisto aŭtoro de romanoj kaj noveloj inspirataj de la homoj vivantaj en la Šumavaj montoj. En multenombraj verkoj, li reflektis la vivon kaj la tradiciojn de la arbohakistoj, kaj bienistoj, kaj ankaŭ la belecojn de la pejzaĝoj.
Perdita Durango
Perdita Durango estas hispan-meksika filmo de 1997 reĝisorita de Álex de la Iglesia, kun stelulado de Rosie Pérez kaj Javier Bardem.
Perdita Durango estas mikso de nigra humuro, amo, sekso, santerio kaj agado (trilero). La protagonistoj estas supervirino senskrupula, Perdita Durango, kaj alloga murdisto, Romeo Dolorosa. Kidnapinte paron de riĉaj adoleskuloj, tiuj du malicaj roluloj entreprenas odiseadan veturadon tra akra suda Usono, por plenumi komision de mafiulo: transporti kargon de fetoj ekde la meksika landlimo ĝis Las Vegas.
La filmo estis la plej multekosta tiam en Hispanio, kun buĝeto de ĉirkaŭ 1 100 milionoj de pesetoj (6,5 milionoj de eŭroj), kvankam ĝi estis ege malsukcesa ĉe biletvendado (2 573 665 eŭroj).
La origina hispanlingva versio daŭras 10 minutojn plie kaj montras pli da sekso kaj violento ol la versio de Usono.
Brides-les-Bains
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Ĝaŭnpur
Ĝaŭnpur, जौनपुर, urdue جون پور estas urbego en norda Barato, en orienta parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
En 2011 Ĝaŭnpur havis da loĝantoj kun legopovo 81%, kiu estas pli alta, ol la landa mezumo.
Historio
Ĝaŭnpur estis fondita ĉirkaŭ 1360 fare de sultano de Delhio, sed la urbo jam ekzistis en ĉi tiu loko en la 11-a jarcento, sed ĝin plene detruita inundo. La loknomo devenis de Ĝauna, unu el la antaŭnomoj de ŝaĥo. En 1394 Ĝaŭnpur iĝis sidejo de la sendependa sultanlando kun sama nomode la sama nomo ĝis 1479. Dum periodo de la sendependeco la urbo iĝis grava regiona centro.
Ekonomio
Agrikulturo en la areo estis kaj daŭre estas la ekonomia bazo de Ĝaŭnpur, en kiu metioj, komerco kaj servoj ĉiuspecaj instaliĝis. La urbo estas plej konata kiel la centro de tradicia parfumproduktado.
Eduko
En Ĝaŭnpur la plej altnivela edukado okazas en universitato, altlernejo kaj institutoj.
Lingvoj
En Ĝaŭnpur la oficialaj lingvoj estas la hindia, urdua kaj en:Bhojpuri language.
Religioj
La ĉefa religio en Ĝaŭnpur estas hinduismo (61%), poste islamo (37%), fine ĝajnismo (preskaŭ 2%).
Trafiko
Ĝaŭnpur estas konektita rekte fervoje al Varanasio, Prajagraĝo, Azamgarh, Ghazipur kaj Sultanpur. Enurbe 4 stacidomoj funkcias. 7 vojoj kuras al tiu ĉi urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Varanasio.
Balerna (stacidomo)
Balerna estas fervoja stacidomo en Balerna, Svislando.
Paradiso (stacidomo)
Paradiso (plennome Lugano-Paradiso) estas fervoja stacidomo en Paradiso, Svislando.
Bodio TI (stacidomo)
Bodio TI estas fervoja stacidomo en Bodio, Svislando.
Las brujas de Zugarramurdi
Las brujas de Zugarramurdi (la sorĉistinojj de Z.) estas hispana filmo reĝisorita de Álex de la Iglesia kaj stelulita de Hugo Silva, Mario Casas, Jaime Ordóñez, Carolina Bang, Terele Pávez kaj Carmen Maura. La intrigo de la filmo estas inspirita en la kazo de la Sorĉistinoj de Zugarramurdi fare de la hispana Inkvizicio en 1610: 39 virinoj de Zugarramurdi estis procesitaj, akuzitaj de sorĉado, el kiuj 11 estis kondamnitaj en Logroño je brulŝtiparo (kvin el kiuj jam estis mortintaj).
Intrigo
José (Hugo Silva) estas divorcita patro kiu estis promesinta al sia filo Sergio (Gabriel Delgado) viziton al Disneyland Paris. Tony (Mario Casas) estas virindiboĉulo. Ambaŭ estas sendungitoj. Tial ili ŝtelas valorajn juvelojn en lombardejo ĉe Sunpordo en Madrido. Tony ne kontentas, ke José portis sian infanan filon Sergio, kaj krome la ŝtelado rezultas en pafado kaj mortoj. Por fuĝi de la polico en direkto al Francio, José kaj Tony kidnapas Manuel (Jaime Ordóñez), taksiisto admiranto de la okultisma ĵurnalisto Íker Jiménez. Survoje tra la navara loĝloko Zugarramurdi, la triopo estas kidnapita siacive de grupo de eŭskaĵ sorĉistinoj estritaj de la malica Graciana (Carmen Maura). Aliaj sorĉistinoj estas Maritxu (Terele Pávez), Kontxi (Carlos Areces), Miren (Santiago Segura) kaj Eva (Carolina Bang), seksaltira sorĉistino kiu disputigos José kaj Tony. Plia kompliko: la policanoj Pacheco (Secun de la Rosa) kaj Calvo (Pepón Nieto) persekutas ilin, fakte malantaŭ Silvia (Macarena Gómez), la eks-edzino de José, kiu celas sian filon Sergio.
La sorĉistinoj vere havas superpovojn, kiel indas, kaj sekvas iom magiaj epizodoj en kiuj la sorĉistinoj, la du ŝtelistoj, la policanoj, la infano, lia patrino ktp., interplektiĝas en diversaj aventuroj. Tiukadre oni liberigas Luismi (frato de Eva), kiu estis malliberigita en ublieto dum jaroj. Tiu preskaŭ superrealisma agado ankoraŭ supreniros pluan ŝtupon al pli malrealisma etoso.
Luismi kaj José alvenas al kaverno, kie aro de sorĉistinoj adoras gigantan diinon, dum Tony, Manuel, Pacheco kaj Calvo atendas morton sur brulŝtiparo. La diino (simila al la Venuso de Willendorf) englutas Sergio, kiu trairas ŝin, kaj la sorĉistinoj konsideras, ke li estos ilia estro kontraŭ la civilizo kaj la patriarkeco. José atakas la sorĉistinojn helpita de Eva, kiu sukcesas detrui la diinon dum José fuĝas el la ĥaoso kun Sergio, Eva kaj la aliuloj.
Châtenoy (Loiret)
Châtenoy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Albalate del Arzobispo
Albalate del Arzobispo [albalate delarzoBISpo] estas urbo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta parto de la nordorienta komarko Bajo Martín, kies administracia ĉefurbo estas Híjar, dum la kultura ĉefurbo estas Albalate del Arzobispo mem. La termino Albalate devenas de la araba "al-balat", «la vojo», kaj la kromnomo aludas al aparteno al la ĉefepiskopeco de Zaragozo. ​
Geografio
Ĝi estas je 135 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj ĉe la Sierra de Arcos en la maldekstra bordo de la rivero Martín, sur 342 msm de altitudo.​ Albalate estas atingebla el nordoriento laŭ la regiona ŝoseo A-224 el Urrea de Gaén kaj Híjar, el sudo laŭ la regiona ŝoseo A-223 el Andorra, el sudokcidento laŭ la regiona ŝoseo A-1401 el Ariño kaj laŭ la regiona ŝoseo A-223 el Lécera. La municipa teritorio limas nordoriente kun tiu de Urrea de Gaén kaj norde kaj oriente kun tiu de Híjar.
Historio
Estas prahistoriaj rokpentraĵoj en du grupoj: «Los Estrechos» kaj «Los Chaparros». la unua enhavas 25 figurojn ruĝnigrajn, el kiuj elstaras ina figuro kun markita sekso kaj radioj super kapo. En la dua elstaras grupo de skemaj figuroj helruĝaj, nome ses individuoj prenitaj mane kvazaŭ dance. Estas ankaŭ du gravaj kuŝejoj de Eneolitiko: ortangula tombo enhavis du homajn skeletojn, ceramikon, poluritan hakilon kaj sagopinton. En aliaj estis du kompletaj kranioj kaj aliaj homaj ostoj.
Estas ankaŭ restaĵoj de romia epoko (iama murego), dum de araba epoko restis nur la loknomo kaj la urba strukturo de mallarĝaj kaj krutaj stratoj. La konkero de la loko fare de kristanoj estis farita de Ramon Berenger la 4-a, kiu en 1149 donis la urbon kaj la kastelon de Albalate al la episkopo Bernardo de Zaragoza. Ekde tiam kaj dum pli ol ses jarcentoj, Albalate apertenis al la zaragoza episkopo. En 1205, Pedro la 2-a rajtigis ĉiusemajnan bazaron. Albalate hegemoniis en aro formita per Albalate, Andorra, Almochuel, Arcos —nun malaperinta—, Ariño kaj El Cardadal. En 1318 la urbo ekestis nomita Albalate del Arzobispo kaj oni ekkonstruis la gotikan kastelon kiu poste iĝis ĉefepiskopa rezidejo kaj stokejo. Estis juda komunumo reloĝata en 1400 sub protekto de García Fernández de Heredia, ĉefepiskopo de Zaragozo, probable per judoj fuĝintaj de aliaj zonoj pro persekutoj de 1391. Ili rajtis starigi sinagogon, tombejon kaj registon. Eble la ĉefepiskopo de Zaragozo celis eviti ŝuldojn de la urbo.
En la 18-a jarcento oni konstruis la ponton kaj la preĝejon de Sankta Jozefo. Krome kleristoj enkondukis novan variaĵon de olivarbo kiu estos fruktodona, nome ampeltre. Dum la Unua Karlisma Milito la 21an de Marto 1836, karlistoj de Ramón Cabrera kun tiuj de Quílez batalis proksime de Albalate kontraŭ la registaraj trupoj de la kolonelo Churruca kaj dum tiu milito la urbo estis atakita foje de la sekvantoj de la pretendanto karlista. Same la Hispana Enlanda Milito okazigis gravajn perdojn.​ Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Albalate del Arzobispo pro rura elmigrado oni malaltiĝis el 4630 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 1977 loĝantoj.
Aktualo
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la gotika trinava preĝejo de Asunción kun mudeĥara turo, la preĝejo de Sankta Jozefo, la konvento de Sankta Ana, la ermitejoj, kastel-palaco episkopa, Sanktejo de la Virgulino de Arcos (nura restaĵo de iama loĝloko Arcos) kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Abu Ibrahim ibn Barun
Rabeno Yitzhak ben Barun ben Yosef Benveniste aŭ Jicĥak ben Barun ben Jozef Benveniste (יצחק בן ברון בן יוסף בנבנשת), konata ankaŭ per sia arablingva nomo Abū Ibrahīm Iṣḥāq ibn Barūn (mortis en 1128 en Malago) estis hispana (Al Andalus) gramatikisto de araba kaj hebrea lingvoj de la 11-a jarcento, konata ĉefe pro sia influa libro titolita "La libro de komparo inter la hebrea kaj la araba lingvoj", en kiu li skizas paralelojn inter centoj da arabaj kaj hebreaj vortoj. Lia verko tiel estas grava referenco ne nur por la vortotrezoro sed ankaŭ por gramatiko; fakte la verko havas du partojn: nome leksiko kaj gramatiko.
Lia verko estis remalkovrita ekde la fino de la 19a jarcento. Precize ĉirkaŭ du trionoj de la libro, kaj pli ol 600 vortojn estis malkovritaj de Pawel Kokowzow en la biblioteko de Sankt-Peterburgo, kaj publikigitaj kun enkonduko, traduko kaj notoj en rusa (Sankta-Peterburgo, 1894). Kokowzow faris ankaŭ kritikan eldonon en 1916. Aharon Maman malkovris novan fragmenton de tiu verko en la Genizo de Kairo.
Benveniste estis lernanto de la Rabeno Levi ibn Altabban de Zaragozo, kvankam li mem loĝis en Barcelono. Li estis tre aprezata de siaj amikoj kaj posteuloj, nome la hebreaj poetoj kaj gramatikistoj Moses ibn Ezra kaj Judah Halevi, kiuj ambaŭ verkis poemojn liahonore.
Laŭ Moŝe ibn Ezra, Ibn Barun estis komparinta la hebrean ankaŭ al la latina kaj al berbera, tamen tiu laboro ne estis tioma sukceso.
Balada triste de trompeta
Balada triste de trompeta (Trista trumpetbalado) estas hispana filmo de 2010 de nigra komedio kaj teroro reĝisorita de Álex de la Iglesia. Ĝi estis premierita en Hispanio la 17an de decembro 2010 kaj en Usono en la printempo 2011. Ĝi ricevis la Arĝentan Leonon al plej bona reĝisorado kaj la Premion al plej bona scenaro en la Festivalo de Venecio de 2010. ​ La titolo, Balada triste de trompeta, devenas el kanto de la 1960-aj jaroj popularigita de la kantisto Raphael.
Intrigo
La agado startas en Madrido en 1937, dum la enlanda milito, kiam grupo de milicanoj interrompas la ludadon de du klaŭnoj en cirko por rekruti batalantoj; la stulta klaŭno (Santiago Segura) kaj la trista (Fofito) estas tiel rekrutataj, sed la trista malakceptas, ĉar la loko estas plena de maljunuloj kaj infanoj, inter kiuj lia filo Javier. Dum akra batalo la stulta klaŭno mortigas kelkajn soldatojn de la frankisma tendaro maĉetfrape, sed estis kaptita kaj post la militfino enkarcerigita.
Dum la postmilito, Javier, jam adoleska, vizitas sian patron, internigita en la koncentrejo por la konstruado de la Valo de la Falintoj. Tiu sugestas al li iĝis trista klaŭno, por esprimi sian senton ke li neniam konis sian patrinon kaj lia patro mortos enkarcere; kaj tiukadre petas iaman revenĝon. Javier plenumas la promeson, sed malsukcese. Li metas eksplodaĵon en la konstrumino, kio rezultas en paniko inter la soldatoj kaj la morto de lia patro fare de la kolonelo Salcedo (Sancho Gracia), kiu falas el ĉevalo kaj vundiĝas je okulo.
En 1973 preskaŭ fine de la frankisma epoko, Javier (Carlos Areces) dungiĝas en cirko, kaj enamiĝas je cirkartistino Natalia (Carolina Bang), fianĉino de la stulta klaŭno de la cirko, Sergio (Antonio de la Torre), torturisto, perfortema, agresema kaj maĉisto. Ambaŭ klaŭnoj batalas pro la amo de Natalia, kaj Javier vundas Sergio-n en la vizaĝo, fuĝas kaj estas kaptita de la kolonelo Salcedo, malamiko de lia patro, kiu rekonas lin. Salcedo utiligas lin kiel ĉashundo.
Javier sukcesas fuĝi el siaj kaptintoj, vestas sin kiel timiga klaŭno armita de mitraleto, maskita tipe kiel pajaco Casablanca, kun vesto de taŭrludisto kaj episkopa mitrao, kaj vundas sian vizaĝon per kio celas forgesigi sian pasintecon de trista klaŭno por iĝi venĝema klaŭno. Li terurigas homojn surstrate laŭ indiko de apero de sia patro en filmo de Raphael, okazigita halucine. Surstrate koincidas kun la atenco al Luis Carrero Blanco, dum serĉas lin polico. Javier alvenas al la cirko, kie amikoj helpas lin atingi Natalia, devojigas la policon, kaj venas ĝis la tuneloj de la Valo de la Falintoj. La filmo finiĝas per akra batalo inter la du klaŭnoj sur la kruco de la frankisma monumento. Natalia vundiĝas ĝismorte kaj finfine la polico arestas ambaŭ klaŭnojn. En la polica vehiklo, Javier kaj Sergio ekploregas, sed ĉe Sergio pro la misfigurigo de sia mieno, ŝajnas, ke li ridegas.
Cadenazzo (stacidomo)
Cadenazzo estas fervoja stacidomo en Cadenazzo, Svislando.
István Géczi (futbalisto)
István Géczi [iŝtvAn gEci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Géczi István estis hungara futbalisto (golulo), olimpiano, trejnisto, altlerneja instruisto, parlamentano.
István Géczi naskiĝis la en Sajóörös, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Géczi maturiĝis en mezlernejo en Eger, poste li futbalis en prestiĝa ĉefurba teamo inter 1962 kaj 1975 en 309 matĉoj. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono kvinfoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1964-1974 23-foje. En la Somera Olimpiko 1972 lia nacia teamo ricevis arĝentan medalon. Li estis trejnisto de goluloj inter 1975-1980. Intertempe li akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1969, trejnistan diplomon en 1976. eĉ li doktoriĝis en 1984. Inter 1975-1990 li estis altlerneja instruisto en alia universitato, inter 1985 kaj 1992 li estis katedrestro en rango docento. Inter 1985-1990 li estis parlamenta deputito.
Li edziĝis en 1965. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2004.
Champoulet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Giubiasco (stacidomo)
Giubiasco estas fervoja stacidomo en Giubiasco, Svislando.
Faido (stacidomo)
Faido estas fervoja stacidomo en Faido, Svislando.
Gikalo
Gikalo (ruse - Гикало, ĉeĉene - Гикало) - vilaĝo en Ĉeĉenio.
Geografio
La vilaĝo situas 6 km sude de la urbo Grozno.
La plej proksimaj setlejoj: en la sudoriento - la vilaĝo Prigorodnoe, en la sudoriento Ĉeĉen-Aulo, en la sudo - la vilaĝo Malnovaj Atagoj, en la sudokzidento - la vilaĝo Gojto, en la okzidento - la vilaĝo Alkhan-Jurt, en la nord-okzidento - la urbo Grozno.
Loĝantaro
Laŭ la Tut-Rusa Loĝantaro-Censo en 2010 :
Gordola (stacidomo)
Gordola estas fervoja stacidomo en Gordola, Svislando.
Lisa (kantisto)
Lalisa Manobal (taje: ลลิสา มโนบาล; Provinco de Buri Ram, 27-an de marto 1997, naskiĝinta kiel Pranpriya Manobal), pli konata laŭ sia arta nomo Lisa, estas repisto, modelo, kantisto kaj dancisto. Ŝi estas membro de la knabingrupo Blackpink, formita en 2016 fare de YG Entertainment. Lisa parolas la tajan, la korean, la anglan, la japanan kaj la ĉinan. Kun pli ol 90 milionoj da sekvantoj en Instagram, ŝi estas la plej sekvata K-popo artisto kaj famulo en Tajlando kaj Sud-Koreio. Estas integriga de la ina grupo Blackpink, formita en 2016 de YG Entertainment.
Lisa faris sian debuton sole kun sia simpla albumo Lalisa en septembro 2021. La albumo vendis pli ol 736 000 ekzemplerojn en sia lanĉosemajno en Sud-Koreio, igante ŝin la unua ina artisto kiu faris tion. La muzika video de ŝia ĉefa disketo de la sama nomo registris 73.6 milionojn da vizitoj en YouTube en la unuaj 24 horoj de sia publikigo, iĝante la muzika video pli vidita en la unuaj 24 horoj en la platformo por artistoj sole superita de Taylor Swift.
Béla Guttmann
Béla Guttmann, laŭ hungarlingve kutima nomordo Guttmann Béla estis hungara futbalisto (mezulo), olimpiano, trejnisto. Lia iama familia nomvarianto estis Gárdos [gArdoŝ].
Béla Guttmann naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Vieno.
Biografio
Béla Guttmann devenis el juda familio. Li futbalis en ĉefurba junulara teamo inter 1913-1919, poste jam en prestiĝa plenkreska futbalklubo ĝis 1922. Li futbalis inter 1922-1926 en Vieno, poste en Usono. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono dufoje kaj aŭstra ĉampiono unufoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1921-1924 4-foje kun sola golo. En la Somera Olimpiko 1924 li estis olimpiano de la hungara teamo. Li estis trejnisto inter 1933-1974 plej ofte eksterlande. Kelkaj el liaj trejnitaj futbalkluboj: Budapest Honvéd FC (1947), A.C. Milan (1954), SL Benfica (1959-1962, 1966), aŭstra nacia teamo (1964).
Splaknaloj
La splaknaloj (Splachnales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas 3 familiojn kaj ĉirkaŭ 170 speciojn,. Ĝia tipa genro estas splakno.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (24 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (24 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Château-Renard
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
3-Bromobenzoata acido
3-Bromobenzoata acido aŭ 3-bromofenilkarboksilata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el oksidado de la 3-bromo-benzaldehido kaj 3-bromo-benzila alkoholo. 3-Bromobenzoata acido estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Bromobenzoata acido prezentas bromatomon kaj benzoatkarboksilatan grupon ligitajn al la 1-a ka 3-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 7 karbonatomoj, 5 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj, 1 bromatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
János Becsey
János Becsey [jAnoŝ beĉei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Becsey János estas hungara naĝisto, sesfoja paralimpiano, dufoja paralimpika kaj kvarfoja monda ĉampionoj, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
suferis tuj post la nasko oksigenan mankon, tial li parte paraliziĝis. En sia aĝo 4 li komencis naĝi pro kuracista konsilo. Li estis paralimpiano ĉiam inter Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kun 2 oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua kvarfoje en 1986 kaj 1990. En tiu konkursa periodo li ofte trejnis ankaŭ en Usono. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2010, poste li estis trejnisto, se ne paroli pri postenoj en la parasporta vivo. Lia edzino naskis filinon. Li ricevis premiojn inter 2000 kaj 2021.
Splaknacoj
La splaknacoj (Splachnaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo splaknaloj (Splachnales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 140 speciojn,. Ĝia tipa genro estas splakno.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (24 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (24 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Magadino-Vira (stacidomo)
Magadino-Vira estas fervoja stacidomo en Gambarogno, Svislando.
Germanio en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Germanio konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo).
Medalistoj
Jen nur la komenco: kiel indikas la informkesto dekstre, krome estis ankoraŭ 10 arĝentaj kaj 15 bronzaj medaloj.
Michael Jung
estas germana rajdisto. Li interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2012 de la 27-a de julio ĝis la 12-a de aŭgusto 2012 en Londono (Britio), kie li en la individua kaj teamaj konkursoj de rajdado la 31-sn de julio atingis du orajn medalojn. En la sekva Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo) denove li en la individua konkurso de rajdado la 9-an de aŭgusto atingis la oran medalon.
Fantea lingvo
Multaj personaj kaj familiaj nomoj de la fanteoj rekte devenas de la lingvo. Ekzemple "Kofi" signifas "naskiĝinta en vendredo".
Katalin Engelhardt
, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Engelhardt Katalin estis hungara naĝisto, sepfoja paralimpiano, paralimpika kaj monda ĉampiono.
naskiĝis la en Mezőhegyes.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto. Ŝi akiris diplomojn en Nacia Universitato pri Publikaj Servoj kaj Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Ŝi ricevis premiojn inter 1996-2021.
Sporta kariero
trafikas per rulseĝo. Ŝi ricevis oran medalon en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 en varia stafeta naĝo, krome en mondĉampionumo en 1994 ŝi estis la unua en varia naĝo 50 m. En la ceteraj olimpikoj kaj mondĉampionumoj ŝi ofte estis la dua aŭ la tria.
The Pilgrim's Progress
La progreso de la pilgrimanto (angle: The Pilgrim's Progress) estas alegorio en du partoj de la angla predikisto John Bunyan. La unua parto estis publikigita en 1678, kaj la dua en 1684. Ĝi estas unu el la plej gravaj verkoj de la anglalingva literaturo. Esprimoj el ĝi, kiel ekzemple "Foiro de Vanteco", enmiksiĝis en la lingvo, kaj multaj literaturaj verkoj, kiel ekzemple "etaj virinoj", rilatas al ĝi.
Unua Parto
La ĉefrolulo estas vojaĝema pilgrimanto kiu nomiĝas Kristiano (nomo, kiu atestas sian posedanton, en la angla: Christian), kiu ekvojaĝas de la urbo de detruo (ĉi tiu mondo) al la ĉiela urbo (la venonta mondo). Sur sia dorso la pilgrimanto portas pezan ŝarĝon, reprezentanta liajn pekojn. Li renkontas la Heroldulon, kaj tio instrukcias lin pri la vojo al la pordego tra kiu komencas la Reĝa Vojo direktante al la ĉiela grandurbo. La pilgrimanto ne sukcesas persvadi siajn edzinon kaj infanojn por kunigi kun li, kaj do li forlasas sian hejmon, por savi sian vivon.
Survoje al la pordego li preskaŭ dronis en la marĉo de depresio, sed Helpo eltiras lin el ĝi. Sed la pilgrimanto estas deturnita per la sekulara etiko de ''S-ro. Monduma Saĝulo en serĉado de savo de sia ŝarĝo tra la Juro, supozeble kun la helpo de S-ro. Leĝeco kaj sia filo Civileco en la vilaĝo Moraleco'', prefere ol tra Kristo, la dia savanto, alegorie reprezentanta per la pordego. Survoje evangeliisto renkontas la kaprican pilgrimanton kiam li haltas antaŭ Monto Sinajo al la hejmo de S-ro. Leĝeco. Ĝi pendas super la vojo kaj minacas disbati ĉiun kiu preterpasus ĝin; la monto ekbrilas per fajro. La evangeliisto elmontras Monduman Saĝulon, Leĝecon, kaj Civilecon por la fraŭdoj ke ili vere estas: ili havus la pilgrimanton forlasi la veran vojon fidante je siaj propraj bonfaroj por forigi sian ŝarĝon. Direktigante por reveni al la vojo al la pordeto, la pilgrimanto obeas.
La pordisto - Bonvolo - direktas la pilgrimanton al la Vojo de la Reĝo, kiu estas "rekta kaj mallarĝa", ĝis finita ĉe la loko de savo, kie finfine li povintus esti liberigita de sia ŝarĝo. Efektive, la pilgrimanto atingas monteton superpintitan per kruco kaj ĉe la piedo de kio estas malfermita tombo, kie la rimenoj estas neligitaj kaj li falas en la tombon kaj malaperas. Tri Ĉarmuloj salutas la pilgrimanton, vestigas lin per novaj vestoj kaj donas al li skribrulaĵon, kiun li devas transdoni ĉe la enirejo de la ĉiela urbo.
La pilgrimanto grimpas supren laŭ la monteto de malfacileco, estas gastigita en palaco nomita Beleco situanta ĉe la pinto de la monteto, kaj malsupreniras al la valo de humileco ĉe la alia flanko. Tie li interbatadas kun demono nomita Apollino (pereo, aŭ Abadon) dum duontago ĝis li pafvundas lin per sia duobla glavo. Nokte li eniras la Valon de Ombro de l'Morto kaj kiam li forlasas ĝin la suno leviĝas al nova tago.
La pilgrimanto renkontas Fidelulon, kiu venas, kiel li, el la urbo de detruo, kaj ili ambaŭ daŭrigas al la foiro de ĉarmo okazanta en la urbo Ĉarmo. Ili estas malliberigitaj pro sia malemo al la varoj ofertitaj fare de la foiro, kaj Fidelulo estas procesigita kaj ekzekutita per ponardumado, ŝtonumado kaj brulŝtiparo, finigante la vivon kiel martiro. La pilgrimanto sukcesas eskapi kaj daŭrigas sian vojon, kaj ĉi-foje estas akompanata de Esperigulo, ankaŭ de la urbo Ĉarmo. La du transiras la sorĉitan landon en paco kaj venas al supreniranta lando. Ili transiras la profundan riveron (simbolante morton) kiu apartigas ĝin de la monto Ciono kaj finfine atingas sian celon kaj venas al la ĉiela urbo sur la monto.
Dua parto
La dua parto prezentas la vojaĝon de la familianoj de la pilgrimanto, nome liajn edzinon kaj infanojn, kaj junulinon nomitan Kompato. Ili pasas tra la samaj lokoj, same kiel li pasis, sed ilia vojaĝo plilongiĝas, ĉar la knaboj geedziĝas survoje kaj naskas infanojn. Ilia gvidisto estas sindonemulo. Li mortigas kvar gigantojn kaj partoprenas la elpelon de la monstra bestaĉo kiu terurigis la grandurbon Ĉarmo.
En la antaŭparolo al la eldono de 1957, Alexander Witherspoon, Profesoro pri la angla en Universitato Yale, skribas:"Parto 2, kiu aperis en 1684, estas multe pli ol nur daŭrigo aŭ resonado de la parto kiu antaŭis ĝin. Ĝi klarigas kaj establas kaj plifortigas la rakonton de Parto 1. La lumigo de la torĉa lampo de Banyan disetendiĝas kaj prilumas la familion de Christian kaj aliajn homojn, ankaŭ virinojn kaj infanojn. Estas pli da eventoj kaj okazaĵoj ol ĉiutaga vivo, kaj la loko de feliĉo en la vivo de pilgrimantoj kreskas en korelacio al la loko de malfacilaĵoj kiuj ili renkontas. Al la kredo kaj espero de la unua Parto aliĝas la grado de karitato, la plej bona en virtoj. La du partoj de la pilgrimanto estas tuto, kaj ĉi tiu tuto estas, sendube, la plej influa religia libro verkita en la angla lingvo." Pilgrimantoj en la dua parto estas pli vundeblaj kaj pli malfortaj ol tiuj en la unua parto: virinoj, infanoj kaj homoj kun fizikaj kaj mensaj problemoj. Post restado dum iom da jaroj, kiam la bando finfine ekforlasas la gastejon de Gaius, inter la Valo de la Ombro de Morto kaj foiro de ĉarmo, la hezitema Sinjoro Malforta-Menso restadas kaj aspektas kvazaŭ li intencas resti tie. Malavarkorulo instigas ilin aliĝi kaj diras al li jene:"Tamen, kara frato,... mia misio estas konsoli la prematojn kaj subteni la malfortulojn. Vi devas akompani nin. Ni atendos vin kaj etendos nian helpon al vi. Pro vi ni ne alkroĉiĝos al certaj opinioj kaj faroj, ni ne kverelos antaŭ vi pri polemikaj aferoj, ni estos ĉio por vi, nur kondiĉe ke vi ne restos malantaŭe."En la Dua Parto, Bonvolo montriĝas kiel Jesuo mem. Pri la demando de la pilgrimanto pri helpo de lia ŝarĝo, Bonvolo direktas lin antaŭen al "la loko de savo."
Tradukoj
The Pilgrim's Progress estis tradukita en pli ol 200 lingvojn. Protestantaj misiistoj kutimis traduki ĝin tuj post tradukado de la Biblio.
Ne longe post ĝia komenca publikigo, The Pilgrim's Progress estis tradukita en plurajn lingvojn komencante kun la nederlanda en 1681, la germana en 1703 kaj la sveda en 1727, same kiel pli ol okdek afrikaj lingvoj. En 1681, la unua nordamerika eldono estis eldonita. Krome, ekzistis naŭ tradukoj en Sudorienta Azio, dudek kvar tradukoj en Sudazio, kaj pliaj dek unu en Aŭstralazio kaj la Pacifiko.
Ek de la 1850-aj jaroj, ilustritaj versioj de The Pilgrim's Progress en la ĉina estis presitaj en Honkongo, Ŝanhajo kaj Fuzhou kaj vaste distribuitaj fare de protestantaj misiistoj.
Fresno del Río
Fresno del Río [FRESno delRIo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, kaj pli precize en la subkomarko de Guardo. La loknomo Fresno del Río povas esti komprenata etimologie kiel Frakseno de la Rivero. Tiukadre aperas en la blazono frakseno super simbola rivera akvo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 44,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 186 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 84 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi estas trafluata de tri riveroj inter kiuj la rivero Carrión, alfluanto de Pisuerga siavice alfluanto de Doŭro; Carrión iam abundis je trutoj, hodiaŭ apenaŭ.
La loĝloko estas inter Villalba de Guardo kaj Pino del Río.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Meze de la 14-a jarcento estis senjoro de Fresno don Juan Alfonso de Alburquerque, rivalo de Juan Rodríguez de Linares en la disdono de la behetrías de Castilla; Juan Alfonso posedis la loĝlokon de Saldaña. En la 15-a jarcento oni formis la komunumaron Comunidad de Villa y Tierra de Saldaña, en kiu estis inkludita Fresno del Río. Poste, inter la 16-a kaj 19-a jarcentoj la dukoj de Infantado estis senjoroj de Fresno, ĝis la nuligo de la jurisdikciaj senjorlandoj en 1837.