cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komplekso (psikologio)
Laŭ Jung, komplekso estas aro da kunlikigitaj psikaĵoj [=mensaĵoj] kiuj kune formas kvazaŭaŭtonoman unuon, kaj povas esti aŭ fariĝi konscia. La ĉefa komplekso en normala homo estas la Mio [= germanlingve: das Ich; anglalingve: the Ego; ruslingve: Я], pli-malpli kohera amaso da mensaj procedoj, konceptoj, pensoj, memoroj, spertoj, kiuj estas laŭvole elvokeblaj en la konscion. Kutime homo opinias la Mion esti lia memo, t.e. la sumo de lia/ŝia menso aŭ psiko. Sed efektive multaj spertoj, konceptoj, memoroj, kc. estas subpremitaj kaj senkonsciigitaj aŭ malkonsciigitaj pro diversaj kialoj -- plejofte pro inhibicioj trudataj de la socio en kiu oni vivas (ekz. seksaĵoj), aŭ pro dolorego netolerebla (ekz. spertoj de militintoj, personoj suferintaj severajn katastrofojn, hontego). Krome, multe spertoj, inklinoj, kc. laŭ sia naturo povus esti parto de onia konscio, sed pro iu kialo restas sub la konscia nivelo. Ekzemple, multaj personoj havas artotalenton kiu diverskiale neniam estis kuraĝigita kaj kiun oni ial neniam provis nek fortigis. Alfred Adler atentigis pri la "komplekso de nesufiĉa kapablo"; Sigmund Freud popularigis la koncepton pri la "edipa komplekso" (kiun Jung konsideris parto de pli ĝenerala sekskompleksaro).
Kompleksoj kutime estas pli-malpli facile konsciigeblaj, forpuŝitaj nur pro nekonveneco. Sed kelkfoje ili estas multe severaj kaj povas mem estiĝi "kvazaŭpersonoj": psikiatriaj kazoj de homoj kiuj kelkfoje opinias sin unu persono, alifoje opinias sin alia persono kun tre malsimilaj karaktero, sperto, kapablo, kredoj, kc., estas rimarkindaj ekzemploj de personoj en kiuj la Mio neniam sukcesis plene koheriĝi, kaj kvazaŭ dividiĝis en partojn kiuj alterne ekkaptas la konscion kaj memor+parolkapablon de la individuo. Tradicie oni rigardis tiajn kazojn kiel subspecon de skizofrenio. Sed Jung montris ke ankaŭ per eksperimentoj eblas konsciigi kvazaŭajn "submiojn". Liaj studoj pri la Vort-asocia Eksperimento, pri kiu li multe verkis dum la unua jardeko de la 20-a jarcento, indikas la eksperimentan bazon de la teorio pri kompleksoj.
Ĉiu normala homo havas multajn kompleksojn en sia psiko -- kutime ili estas relative malfortaj, ne tre gravaj, ne tre influhavaj. Sed sub kondiĉoj kiuj iel elvokas ilin, ili povas fariĝi neŭrozaj, kaj kelkfoje psikozaj. Tial estas tre malsaĝe ludi pri konsciigo de kompleksoj, ekzemple per uzado de ouija-tabulo, "aŭtomata skribado", "direktata imagado", kc., ĉar kvankam plejofte tia ago estas relative sendanĝera, ĝi tamen povas elvoki psikozon -- ofte nekuraceblan.
La populara parolado ofte misuzas la vorton "komplekso" kun multe pli ĝenerala senco, kaj gravas ne konfuzi tiun kun la psikologia/psikiatria signifo de la termino.
Ekzistas rilatoj inter komplekso kaj arketipo, kvankam Jung mem neniam detale esploris tiun interrilaton.
Pendentivo
Pendentivo, en arkitekturo, estas ĉiu el la strukturaj kaj konstruaj elementoj kiuj solvas la ligon inter la cirkla bazo de kupolo kaj suba spaco kvadrata aŭ poligona. Ĝi povas permesi ankaŭ pasi el kupolo kun elipso al plano ortangula.
Laŭ Francisko Azorín pendentivo estas Kurblinia triangulaĵo de ĉiu pilastro al kupolo. Li indikas etimologion el la latina pendens, pendentis, el pendere (pendi).
Historio
La unuaj klopodoj uzi pendentivojn estis realigataj de romianoj sed la plej profita uzado de tiu arkitektura rimedo okazis dum la epoko bizanca en la 6-a jarcento. La plej elstara konstruaĵo kiu uzas tiun tipon de tenilon por sia kupolo estas la Preĝejo de Sankta Sofio en Konstantinopolo.
Esbly (stacidomo)
Esbly estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Esbly, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita la de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Strasbourg". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Empiriokritikismo
La termino empiriokritikismo indikas filozofian pensfluon kiu celas fondi la filozofion kiel sciencon aŭ bazitan sur la sensa sperto (empiriismo), ekskluzivante do ĉiun referaĵon al Metafiziko (kritikismo).
Malsame ol pozitivismo, empiriokritikismo rekonas la limojn de la scienca scio, sed intencas ĝin bazi ekskluzive sur sencaj datenoj tiel ke se ankaŭ la sciencaj konceptoj ne kaptas la lastan esencon de la realo tamen ili utilas por ĝia interpreto ("ekonomia" teorio de scienco).
La fondistoj de empiriokritikismo
Empiriokritikismo estas termino uzata en 1894 de Richard Avenarius (1843–1896), profesoro pri indukta filozofio en la universitato de Zuriko, per kiu li volis krei, malkonsentinte kun la kanta «Kritiko de la Pura Racio», filozofion kiel sciencon kiu eliminas ĉiun specon de metafiziko, alestigante unuaevidente la «puran sperton», tiun kiu antaŭas la distingon inter la fizika fenomeno kaj la psika fenomeno. Laŭ tiu aŭtoro, la individuo kaj la medio en kiu li estas integrita ne estas du realoj disigitaj kaj oponaj: la sperto, kiun li havas, pri la ekstera medio similas al tiu pri si mem. Disigi la fizikan elementon el tiu psika estas rezulto de la falsado de la sperto, kaŭzita de la enmemigo, nome el “altiri enen tion kio estas ekstere,” mistifika procezo kiu generas la personajn sensacojn kaj dissolvas la naturan unuecon de la sperto.
En la verkoj pri tiu temo Ernst Mach, profesoro de la universitato de Vieno, konverĝis kun la penso de Avenarius, taksante la distingon inter fizika fenomeno kaj psika fenomeno pure konvencia kaj utila nivele de praktiko. Tiu neaŭtentika distingo dependas de la rilatoj kiujn oni alestigas kun la sensacoj, kiuj estas la konstituaj kaj originaj elementoj de la sperto: pro tio, ekzemple, koloro, kiu estas pura kaj simpla fizika fakto se rilatigita al luma fonto, fariĝas psika realo se relatigita al la retino de la okulo.
La scienco do estas ekonomika ellaborado pri naturaj leĝoj per kiuj tra la sensacoj oni rilatigas inter si la fenomenajn distingajn karakterojn.
Penso
Ambaŭ aŭtoroj ĉerpas la inspiron el la fenomenismo, sed dum Mach lokigas tra diskutoj, per sciteoriaj argumentoj, la determinisman mekanismon de la fiziko kaj la pretendon de ĝia metodologio praktiki superecon sur la tuta sciosfero, Avenarius, kiu ne hazarde referencas al kritikismo de idealismaj doktrinoj jen tiuj pozitivismaj kiuj ekzaltis la sciencan metodon kiel la unikan validan por aŭtenta scienco.
La celo estis transformi pozitivismon al io pli rafinita per elimino de la pretendoj prezenti lastajn kaj definitivajn eksplikojn de la realo, tipa postulo de la metafiziko kiu siavice generas kontraŭstarantajn dualismojn, nome materialismo kaj filozofia spiritualismo, aŭ provojn surmeti interpretojn unu sur alian.
Disvastigo de empiriokritikismo
Empiriokritikismo establiĝis kiel aŭtonoma kaj tute difinita doktrino kun Joseph Petzoldt, Hans Cornelius, C. Hauptmann, R. Willy, H. Gomperz kaj aliaj.
Ankaŭ la fenomenologia penso de Edmund Husserl esttis parte influita de empiriokritikismo rilate la kriterion de la purigo de la sperto reprenita de la «porelimina metodo» de Avenarius. Male, empiriokritikismo ne trovis konsenton ĉe fizikisto Max Planck kaj precipe ĉe Karl Popper kiu rimarkis ke la metafizikaj propozicioj ne estas ĉiam sencomankaj, kiam ili estas formulitaj laŭ logike kohera maniero: en tiu kazo ne estas la empiria refutebleco kiu povas doni racian sencon al metafizika parolado, sed ĝia esprimo deduktivforma, tia ke ĝi povas kondukiĝi al urĝaj sekvoj submeteblaj al kritiko.
Tonnay-Boutonne
Tonnay-Boutonne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,158 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Tonnay-Boutonne situas en la centro de Charente-Maritime ĉe la rivero Boutonne, alfluanto de Charente.
Empiriokritikismo
Disvastigo de empiriokritikismo
Spite de tiuj kritikoj kaj de tiuj de metafizikistoj, kiuj aliras metafizikon per apartaj metodoj malsamaj ol tiuj sciencaj, kvankam science konstruitaj, empiriokritikismo trovis ne marĝenan konsenton, precipe la germanaj landoj.
Barueri
(oficiale Município de) estas municipo kaj urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Osasco - do apartenas al urbaro de San-Paŭlo. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Barueri signifas "Ruĝa floro-tio mirigi" laŭ loka indiana lingvo.
Geografio
Barueri situas en montaro en sudorienta parto de la lando inter San-Paŭlo (urbo) kaj Sorocaba. San-Paŭlo troviĝas en distanco de 27, Guarulhos 36, Campinas 72, Curitiba 319, Nova Iguaçu 361, Rio-de-Ĵanejro 379, Belo Horizonte 503, Goiânia 801, Porto Alegre 842, Braziljo kaj Campo Grande po 867, Salvador de Bahio 1467, Maceió 1944, Teresina 2096, Recife 2143, Natalo (Brazilo) 2335, São Luís 2353, Belém 2460, Manaus 2674 kilometroj.
Historio
Laŭ historiistoj la historio de Barueri komenciĝis en 1560 kun establado de kapelo. La unua trajno alvenis en 1870. Barueri iĝis eksterdistrikta urbo en 1948.
Klimato
Barueri situas en humida subtropika zono per mildaj kaj sekaj vintroj, kaj varmaj, pluvoplenaj someroj. Jare averaĝe pluvas po 1439 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter oktobro kaj marto.
Skota Parlamento
La parlamento enhavas 129 sidlokojn elektitajn per miksita balotsistemo. 73 da sidlokoj estas elektitaj laŭ plimulto en distriktoj, sed 56 estas elektitaj en pli grandaj regionoj proporcie. La rezulto ne estas proporcia, sed la sistemo estis intencita proksimume por liveri proporciajn rezultojn.
Romblon (urbo)
Romblon - Bayan ng Romblon - estas marhavena urbo (municipo), ankaŭ diocezo en Filipinoj, en la samnoma insulo Romblon, en regiono MIMAROPA, kie estas ĉefurbo de provinco Romblono. En la loka dialekto la loknomo signifas birdon varmigantan ovon en sia nesto. La urbo havas 31 distriktojn.
Arbaz
Arbaz estas komunumo en la distrikto Siono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1090 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Romblon (urbo)
Geografio
Interna kerno de Romblon situas en norda flanko de la samnoma insulo laŭ golfo. La plena urbo konsistas el la tuta insulo kaj ankaŭ el aliaj insuloj. Masbate (urbo) troviĝas 140, provinca ĉefurbo Kalapano 154, Naga (Cebu) 155, Legazpio (Albajo) 171, ĉefurbo Manilo 267, Kezonurbo 272, Cebuurbo 305, Tuguegarao 567, Dabao 710, General Santos 782 kilometrojn (aere).
Historio
La malkovro de pendantaj ĉerkoj kaj arta materialo en kavernoj de la insulo montras la ekziston de riĉa kaj antikva civilizo kaj indiĝena kulturo. La hispanoj trovis la insulon en 1569, ili fondis la havenurbon post 2 jaroj. Post jaroj ĝi estis registrita kiel "Lomlon", "Domblon" aŭ "Doblon". Dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj ĝi ofte estis detruita fare de maŭroj, tial la hispanoj konstruis 2 fortikaĵojn. En 1631 la komunumo ricevis municipan rajton kaj en 1853 provincan rajton sub armea kontrolo. En 1901 pro la usona okupo la armea kontrolo ĉesis. Inter 1942-1945 dominado de japanoj okazis.
Arbaz
Geografio
La komunumo Arbaz situas en la franclingva Suba Valezo sur la norda flanko de la Valo de Rodano. Sur la komunuma teritorio en nordoriento situas sur alteco de 2362 m s.m. la kulmina haltejo de aertelfero, kiu komenciĝas en Anzère en la komunumo Ayent. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 2886 m s.m. sur Col des Audannes en nordo de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Arbaz kaj la setlejoj Le Lazier kaj Mayens-d'Arbaz.
Romblon (urbo)
Ekonomio
La ekonomio de Romblon multe dependas de la loka marmora industrio. Marmoro estas la plej signifa mineralo de Romblon kaj estas la plej fama produkto de la provinco. Romblona marmoro estas tre altkvalita kaj venas en nuancoj de blanka, verda, rozkolora, ruĝa kaj nigra. Krome turismo, fiŝkaptado kaj kokosa terkultivado ankaŭ estas bazaj vivrimedoj en la insulo.
Religio
En Romblon loĝas plejparte katolikoj, ilia katedralo dum la historio estis fortikaĵa kirko.
Arbaz
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,29 km², de kiuj 20,9% estas kovritaj de arbaro, 24,9% servas por agrikulturo kaj 5,1% por setlado.
Tonsuro
La tonsuro estas rita praktiko uzita en diversaj religioj; en kristanaj eklezioj ĝi konsistas en la razado de eroj de haroj sur la kapo de la kleriko. Signo de rezigno al la mondo kaj al ties mondumaĵoj, ĝi estas ankaŭ, kun la surmeto de la nova vesto, elemento de rito kiu simbolas morton kaj renaskiĝon kiel forviŝon de la antaŭaj pekoj.
Romblon (urbo)
Trafiko
En Romblon trairas la laŭmarborda vojo. En la urbo busetoj, tricikloj, rikiŝoj kaj motorciklaj taksioj trafikas. La plej proksima enlanda flughaveno funkcias en la najbara insulo Tablas (atingebla per motoraj boatoj aŭ pramoj). La urbo havas marhavenon kun ŝipa trafiko.
Klimato
La klimato de Romblon estas klasifikita kiel tropika klimato, sed ankaŭ la musono efikas. Jare pluvas averaĝe po 2204 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa temperaturo estas 28 °C kaj varias inter 25-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
La origino, en kristanismo, de la tonsuro malmulte certas, sed certas ke ĝi ne estis vaste praktikata en la antikvaj epokoj. Eble troveblas ligo, kristanigita, kun la tonsuro praktikata en Romo sur infano dum transiga rito.
Arbaz
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arbaz limas en nordo kaj oriento al Ayent, en sudo al Grimisuat, kaj en okcidento al Savièse.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
La tonsuro enradikiĝis kaj fariĝis komuna komence de la mezepoko.
Valdajskij (nacia parko)
La nacia parko Valdajskij aŭ Valdaja nacia parko (Валдайский национальный парк) estas nacia parko, fondita la  en la Novgoroda provinco de Rusio. La nacia parko Valdajskij estas unu el plej vizitataj inter naciaj parkoj de Rusio, ĉar ĝi situas sufiĉe proksime de Moskvo kaj de Sankt-Peterburgo.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
Sankta Hieronimo el Stridono aludas al tonsuro preterpase kaj ĝin aprobas en la mezuro ke ĝi utilu por distingi la klerikojn de barbaroj kaj soldatoj, sed kondiĉe ke la kranio ne estu tute razita, marko senhonoriga de la sklavoj iam en Romo.
Arbaz
Trafiko
Arbaz situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas du konektaj vojoj de Ayent tra Arbaz kaj Grimisuat al Siono. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 3 kilometrojn sude de la komunumo apud Siono. Pere de poŝtaŭtolinio al Grimisuat kaj Sioono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Arbaz datiĝas el la jaro 1185 kiel Alba. Ĝis 1877 Arbaz apartenis al la komunumo Ayent kaj dividis ties historian sorton. Certan aŭtonomion Arbaz, kiu estis tiel nomita triono de Ayent, jam ĝuis ek de 1418. Okaze de la disiĝo la Arbazanoj postulis, ke ankaŭ la vilaĝeto Blingou estu atribuita al la nova komunumo Arbaz, sed tiu postulo ne plenumiĝis.
Valdajskij (nacia parko)
Situo
La nacia parko Valdajskij situas nord-okcidente en la Eŭropa parto de Rusio, en la distriktoj Demjanskij (26 % de la parka teritorio), Okulovskij (12 %) kaj Valdajskij (62 %) de la Novgoroda provinco. Respektive la nacia parko okupas 13,7 % de la distrikto Demjanskij, 6,9 % de la distrikto Okulovskij kaj 36,3 % de la distrikto Valdajskij. La nacia parko situas en la norda parto de la Valdaja altaĵo, kaj etendiĝas de nordo suden je 105 km, de okcidento orienten je 45 km.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
Ekde la la 7-a jarcento ekaperis diversaj formoj de tonsuro kaj konkuris por ... superegi. Ili estas:
Valdajskij (nacia parko)
Historio
En mezepoko la teritorio de la nacia parko Valdajskij apartenis al la Novgoroda Respubliko. Laŭ unu el versioj ĉi tie troviĝis la fama Ignaĉ-kruco, ĉe kiu en 1238 haltis kaj foriris reen la armeo de Batuo-Ĥano, ne atakinte Novgorodon.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
La benediktana regulo (6-a jarcento) mencias preterpase la tonsuron, parolante pri iuj kiun "mensogas antaŭ Dio per sia tonsuro" (ch. 1, 7).
Valdajskij (nacia parko)
Historio
En 1921 "parko-arbaro" sur la insuloj de la lago Valdajskoe estis deklarita kiel monumento de naturo. En 1938 estis fondita loka Valdaja rezervejo, kies areo estis 50 km². Ĝi estis abolita dum la Dua Mondmilito.
Tor Hogne Aarøy
Tor Hogne Aarøy (n. ) estas norvega futbalisto.
Valdajskij (nacia parko)
Historio
En 1987 estis aprobita projekto de la Seligero-Valdaja nacia parko. Ĝi devis situi en la provincoj Novoroda kaj Tverja. Pro administraj kialoj tiu nacia parko ne estis fondita.
74503 Madola
74503 Madola estas tre malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kanada astronomo Denis Bergeron elde Val-des-Bois (Kebekio, Kanado).
Tonsuro
Historio de la tonsuro
Ene de la Katolika Eklezio la roma tonsuro tute superis la aliajn du; kaj restis deviga ĝis 1972, kiam Motuproprio Ministeria quædam de Paŭlo la 6-a ĝin igis libervola, konsentante kun la nerekta invito de la Dua Vatikana Koncilio
Valdajskij (nacia parko)
Historio
La 17-an de majo 1990 estis fondita la nacia parko Valdajskij nur en Novgoroda provinco.
74503 Madola
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de Christian Marois, René Doyon kaj David Lafrenière, kiuj disvolvis instrumentojn, kiuj permesas vidi ekstersunsisteman planedan sistemon. Doyon estis direktoro de la Observatorio de Mont-Mégantic, Marois kaj Lafrenière estis post-doktoraj esploristoj ĉe la Herzberg instituto pri astrofiziko kaj la Universitato de Toronto.
Valdajskij (nacia parko)
Historio
En 2004 la nacio parko Valdajskij ricevis statuson de biosfera rezervejo de UNESKO. La nacia parko kunlaboras kun la naciaj parkoj Lahemaa (Estonio), Bavaria arbaro (Germanio), Vanoise (Francio).
Priskribo
La nacia parko Valdajskij estas fondita la 17-an de majo 1990 por konservi kaj protekti la lago-arbaran biotopon de la Valdaja altaĵo. En la nacia parko troviĝas ĉirkaŭ 76 lagoj, 56 el ili havas areojn po pli ol 20 ha ĉiu. La plej grandaj el la lagoj estas Valdajskoje kaj Veljo, tiujn superas la lago Seliger, sed nur ties malgranda parto apartenas al la nacia parko Valdajskij. La entuta areo de la akveja surfaco en la nacia parko Valdajskij estas 145 km².
Ekzistas 151 setlejoj ene de la teritorio de la nacia parko Valdajskij, plejparte tre malgrandaj, po kelkaj homoj, sed ankaŭ estas sufiĉe grandaj, inter ili la urbo Valdaj mem. En la setlejoj loĝas entute ĉirkaŭ 36 miloj da homoj. Kelkaj malnovaj parkoj kaj aliaj historiaj objektoj en la setlejoj ankaŭ apartenas al la nacia parko. La nacian parkon tranĉas la granda aŭtovojo inter Moskvo kaj Sankt-Peterburgo, fervojoj al la urbo Valdaj kaj aliaj vojoj, do la nacia parko Valdajskij ne estas sola tereno, sed konsistas el apartaj pecoj.
Arbaroj kovras 1 333 km² (84,1 % de la parka teritorio), akvejoj — 145 km² (9,2 %), marĉoj — 46 km² (2,9 %).
Klimato
En la nacia parko estas modere kontinenta, kun modere varma somero kaj sufiĉe longa modere malvarma vintro. La averaĝaj temperaturoj estas -9,5 °C (januaro kaj februaro) kaj +16,5 °C (julio). La jara averaĝa temperaturo estas +3,2 °C.
Jara kvanto da precipitaĵo estas 828 mm. Minimumo da precipitaĵo okazas en februaro, maksimumo — en julio kaj aŭgusto. 53 % da precipitaĵo estas pluvo, 26 % — neĝo, 21 % — neĝo kun pluvo kune.
Plej ofte blovas okcidentaj, sudaj kaj sud-okcidentaj ventoj. La vetero de Valdaja altaĵo ofte rapide ŝanĝiĝas.
Flaŭro
Pro iama homa ekspluatado de la teritorio de la nacia parko Valdajskij granda parto da ties arbaroj estas sekundaraj. Plejparto da ili estas betularbaroj (Betula pubescens, Betula pendula) (36,4 %) aŭ arbaroj el griza alno (Alnus incana) (15,7 %). Sed ankaŭ ekzistas praarbaroj, plej ofte pingloarbaroj, kun dominado de la Picea abies (27,7 %) aŭ de la Pinus sylvestris (17,3 %). Tre malgranda parto da arbaroj (malpli ol 0,1 %) estas kverkarbaroj, estas la norda limo de ilia arealo. Entute en la arbaroj de la nacio parko Valdajskij kreskas 42 specioj de arboj.
En la nacia parko Valdajskij kreskas ne malpli ol 750 specioj de vaskulaj plantoj kaj ne malpli ol 126 specioj muskoj kaj hepatmuskoj. Oni plu esploras la flaŭron de la nacia parko, do esperante la listo de specioj kreskos.
Pluvmarĉojn plejparte kovras arbaroj, sed ekzistas senarbaraj marĉoj.
Faŭno
En la nacio parko Valdajskij ĉeestas ĉirkaŭ 50 specioj de mamuloj, ne malpli ol 180 specioj de birdoj, 5 specioj de reptilioj, 7 specioj de amfibioj kaj ĉirkaŭ 40-45 specioj de fiŝoj. El grandaj mamuloj oftas alkoj (Alces alces) kaj aproj (Sus scrofa). Ne maloftas brunaj ursoj (Ursus arctos), lupoj (Canis lupus), neĝleporoj (Lepus timidus), kastoroj (Castor fiber), rufaj sciuroj (Sciurus vulgaris), ruĝaj vulpoj (Vulpes vulpes), niktereŭtoj (Nyctereutes procyonoides), arbaraj martesoj (Martes martes), vizeloj (Mustela nivalis), ermenoj (Mustela erminea), lutreoloj (Mustela lutreola) kaj meloj (Meles meles). Sufiĉe pli maloftaj estas flugsciuroj (Pteromys volans), eŭropaj lutroj (Lutra lutra), putoroj (Mustela putorius) kaj eŭraziaj linkoj (Felis lynx).
Nestado de 148 specioj de birdoj estas pruvita aŭ verŝajna, kaj dekoj da birdaj specioj aperas en la nacia parko dum migradoj aŭ vintre. Inter ili estas migraj falkoj (Falco peregrinus), reĝaj agloj (Aquila chrysaetos), nigraj cikonioj (Ciconia nigra), fiŝagloj (Pandion haliaetus), arktaj kolimboj (Gavia arctica), grandaj botaŭroj (Botaurus stellaris), grandaj kurloj (Numenius arquata), grizaj ardeoj (Ardea cinerea), orokulaj klanguloj (Bucephala clangula), grandaj merĝoj (Mergus merganser), Kolombfalkoj (Falco columbarius), ordinaraj gruoj (Grus grus), grizaj tringoj (Tringa nebularia), alcionoj (Alcedo atthis), nigraj (Dryocopus martius) kaj verdaj (Picus viridis) pegoj, blankdorsaj (Dendrocopos leucotos) kaj trifingraj (Picoides tridactylus) buntpegoj, marĉoparuoj (Poecile palustris), turdaj kanbirdoj (Acrocephalus arundinaceus), brunrubandaj emberizoj (Emberiza aureola), bonazioj (Bonasa bonasia), urogaloj (Tetrao urogallus), tetroj (Lyrurus tetrix) kaj aliaj.
Turismo
La nacia parko Valdajskij estas unu el plej vizitataj inter naciaj parkoj de Rusio, ĉar ĝi situas sufiĉe proksime de Moskvo kaj de Sankt-Peterburgo.
Tonsuro
Historio de la tonsuro
Tonsuro estas praktika ankaŭ en Hinduismo kaj Budismo kaj Islamismo kaj, se koncerni la religian traktadon de la hararo, ankaŭ en Judismo.
Full Metal Jacket
Full Metal Jacket (Metalkovrita jako) estas milit-filmo de 1987 reĝisorita, kunverkita kaj produktorita de Stanley Kubrick en kiu stelulas Matthew Modine, R. Lee Ermey, Vincent D'Onofrio kaj Adam Baldwin. La scenaro de Kubrick, Michael Herr, kaj Gustav Hasford estis bazita sur la romano de Hasford de 1979 nome The Short-Timers.
Priskribo
La historio sekvas plotonon de trejnejo de la Usona Marinfanteria Korpuso tra ilia bazo en Parris Island, Suda Karolino, ĉefe fokuse al du soldatoj, Joker kaj Pyle, kiuj luktas sub la perfortemo de sia trejnserĝento Hartman, kaj la spertoj de du plotonaj marsoldatoj en la vietnamaj urboj Da Nang kaj Huế dum la Tet-Ofensivo de la Vietnama Milito. La titolo de la filmo referencas al la metalkovrita kuglo uzita de militistaro.
La filmo estis publikigita en Usono la 26an de Junio, 1987. Ĝi ricevis kritikajn laŭdojn, enspezis 46.4 milionojn da usonaj dolaroj kontraŭ buĝeto de 16 milionoj da dolaroj kaj atingis nomumon al Oskar-premio por Plej Bonkvalita Adaptita Scenaro por Kubrick, Herr, kaj Hasford.
Tor Hogne Aarøy
Li futbalis ĉe JEF United Chiba.
Full Metal Jacket
Priskribo
En 2001, la American Film Institute metis ĝin en la rango 95a en sia listo de "AFI's 100 Years...100 Thrills".
Historio
Kubrick renkontiĝis kun la verkisto Michael Herr tra komuna amiko David Cornwell (romanisto John le Carré) en 1980, kaj ekinteresiĝis en lia libro Dispatches, pri la Vjetnama Milito. Herr ĵus verkis rakonton por la filmo de Martin Sheen nome Apocalypse Now (1979). Kubrick estis interesita ankaŭ pri la romano de Gustav Hasford pri la Vjetnama Milito nome The Short-Timers. Kun la intenco filmi tion kio estos Full Metal Jacket (Metalkovrita jako, 1987), Kubrick eklaboris kun kaj Herr kaj Hasford separate por scenaro. Li finfine trovis la romanon de Hasford "brutale honesta" kaj decidis fari filmon kiu sekvu la romanon. La tuta filmo estis produktita je kosto de 17 milionoj da dolaroj en 30-mejlradiusa teritorio ĉirkaŭ lia hejmo inter Aŭgusto 1985 kaj Septembro 1986, pli ol tio planita de Kubrick kiel produktado por kvin monatoj sekve de preskaŭ-mortiga ĵip-akcidento rilate al Lee Ermey. Abandonitaj gasinstalaĵoj en Beckton en la areo de la Londonaj Docklands utilis kiel ruinigita urbo Huế, kio faras la filmon laŭvide tre diferenca el aliaj filmoj pri pri la Vjetnama Milito. Ĉirkaŭ 200 palmoj estis importitaj pere de 40-futaj kontentoroj per ŝoseo el Nordafriko, je kosto de po 1000 pundoj por unu planto, kaj miloj da plastaj plantoj estis menditaj el Hongkongo por havigi densan foliaron por la filmo. Kubrick klarigis, ke li faris ke la filmo aspektu realisma uzante naturan lumon, kaj atingis efekton de "kin-novaĵoj" farante ke la Steadicam filmu pli lante, kio recenzistoj kaj komentistoj pensis, ke kontribuis al la afliktigo kaj seriozeco de la filmo.
Laŭ kritikisto Michel Ciment, la filmo enhavas kelkajn el la varmarkaj karakterizoj de Kubrick, kiel lia elekto de ironia muziko, portretroj de homoj kiuj estas malhumanigitaj, kaj atento al ekstrema detalo por atingi realismon. En fina sceno, la usonaj marsoldatoj patrolas la ruinojn de abandonita kaj detruita urbo kantante la temkanton de Mickey Mouse Club kiel sardona kontrasto. La filmo estis premierita en Junio 1987, kaj enspezis ĉirkaŭ 30 milionojn da usonaj dolaroj en la unuaj 50 tagoj, sed kritikiste ĝi estis superita per la sukceso de la filmo de Oliver Stone nome Platoon, publikigita unu jaron pli frue. Aktoro Matthew Modine asertis, ke unu el la favoraj rezencoj de Kubrick diris: "La unua duono de FMJ estas brila. Poste la filmo degeneras en majstroverko." Roger Ebert ne estis partikulare impresita je ĝi, kaj taksis ĝin per mezkvalita 2.5 el 4. Li konkludis: "La filmo de Stanley Kubrick nome Full Metal Jacket estas pli kiel libro de rakontoj ol kiel novelo", "strange senforma filmo el la homo kies laboro kutime faras feroce konsistantan vidon pri sia materialo".
Moulins
Moulins estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio.
NGC 6092
NGC 6092 estas duopa stelo en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Luigi Bertelli
Luigi BERTELLI (Florenco, 19-a de marto 1858 – Florenco, 27-a de novembro 1920) estis itala verkisto, ĵurnalisto kaj poeto, aŭtoro de la aventuroj de populara rolulo de la komenco de la 20-a jarcento: nome Gian Burrasca (Joĉjo Tempesto). La verkisto estis pli konata per la pseŭdonimo Vamba, nomo de la klaŭno Cedric la Saksa de la romano Ivanhoe de Walter Scott.
Biografio
Pasia bibliofilo, Bertelli estis efika ĵurnalisto kaj edukisto. Li skribis tekstojn en prozo kaj poezio por infanoj kaj sonetojn en florenca dialekto humuraj kaj tute malrespektaj.
En 1895 li publikigis Ciondolino, nome rakonto kun pedagogiaj intencoj pri infano, kiu fariĝas formiko.
En 1906 li fondis la Dimanĉa ĵurnaleto, kiu regule daŭrigis sian eldonadon ĝis 1924, fariĝante fama inter la burĝaj familioj; sed financaj problemoj estis tro fortaj. Tiel, en 1925, Giro Giro Tondo fondita en 1921 fare de Antonio Beltramelli, kuniĝis al ĝi, sed eĉ ĉi tiu unuiĝo de rimedoj ne sufiĉis por savi la gazeton, kiu estis fermita en 1927.
En la por-infana gazeto aperis la subskriboj de la plej famaj italaj verkistoj de tiu epoko (Giovanni Pascoli, Gabriele d'Annunzio, Grazia Deledda, Edmondo De Amicis) kaj la plej rafinitaj ilustristoj (Umberto Brunelleschi kaj Filiberto Scarpelli).
Sur ĝiaj paĝoj li publikigis en 55 epizodoj - inter la 7-a de februaro 1907 kaj la 17-an de majo 1908 - la tekston La ĵurnaleto de Joĉjo Tempesto. La verko estis eldonita libroforme de la eldonisto Bemporad en 1911 kaj ĝi donis al la aŭtoro grandan sukceson inter la itala publiko, kaj poste oni tradukis ĝin en la tutan mondon: en Italio ĝi estis la tria plej vendita libro por infanoj post Pinokjo kaj Koro, objekto de tre sukcesaj televidaj dissendoj. Kelkaj akademiuloj, kvankam tio neniam estis konfirmitaj de la aŭtoro, identigis la ekziston de multaj punktoj komunaj kun la usona romano "A Bad Boy's Diary" de la verkistino Metta Victoria Fuller Victor.
Lia verkado en la florenca dialekto komenciĝis en la periodo de sia kunlaborado kun Il Fanfulla della Domenica, kiam li loĝis en Romo. Mokita de siaj kolegoj dum diskuto pri la malkapablo de la florencanoj traduki sian popolan kulturon en literaturon, kiel faris Giuseppe Gioacchino Belli en Romo, Carlo Porta en Milano kaj Salvatore Di Giacomo en Napolo, Vamba akceptis la defion iĝante aŭtoro de florencaj sonetoj, kiuj estis tre estimataj de Ardengo Soffici. El la malmultaj, kiuj restas, impresas la krudparola kaj viveca sprito.
Li mortis la 27an de novembro 1920 je la aĝo de 62 jaroj kaj estis entombigita en la Tombejo Sanktaj Pordoj ĉe la Baziliko de Sankta Miniato (Florenco).
Transiroj de Atlantika Oceano
Transatlantikaj transiroj estis trapasadoj de pasaĝeroj kaj kargo tra la Atlantika Oceano inter Ameriko kaj Eŭropo aŭ Afriko. La majoritato de pasaĝera trafiko okazas tra la Norda Atlantiko inter Norda Ameriko kaj Okcidenta Eŭropo. Jarcentojn post la malpliiĝo de la sporada vikinga komerco kun la tiam nomita Markland, oni establis regulajn kaj sinsekvajn transatlantikajn komercvojojn en 1566 pere de la hispanaj flotoj de Karibio, sekve al la Vojaĝoj de Kristoforo Kolumbo.
Panoramo
Panoramo povas esti:
Laŭ Francisko Azorín Panoramo estas ''Granda pentraĵo sur ronda, konkava muro, lumigita de supre k. rigardebla de la malluma centro. Ejo, kie oni elmetas tian bildon. Kion oni elmetas plurajn bildojn oni nomas ĝin Polioramo. Li indikas etimologion el la greka pan + horama'' (ĉia vido), kiel vorto elpensita de R. Barker en 1787ª j.
Aleksandr Logvin
Aleksandr Porfirjeviĉ Logvin (naskiĝis la 23-an de decembro 1903 en Lubnio, Ukrainio, mortis la 21-an de julio 1980 en Moskvo). Li estis laboristo, fervoja konduktoro, relŝaĝisto, kontoristo, metaltornisto, ĵurnalisto.
Li esperantistiĝis en 1923, kaj aperigadis poemojn en Heroldo de Esperanto sub la plumnomo Aleksandro Liljer dum la tridekaj jaroj. Li kunlaboris en esperantlingvaj gazetoj kaj revuoj. Li poste perdis kontakton kun la movado, sed reeniris ĝin en 1959, kaj en 1964 aperis lia poemaro Sur la Vivovojo ĉe Stafeto. Liaj poemoj lastatempe aperis en Paco kaj Der Esperantist.
Piteglio
Piteglio estas komunumo de Italio.
Aleksandr Logvin
Unu el liaj verkoj, Sur la Vivovojo, aperis en 1959 en serio "Beletraj Kajeroj" de eldonejo Stafeto. Jen poemeto el tiu libro:
Stacio Kishine-kōen
Stacio Kishine-kōen (japane: 岸根公園駅 [Kiŝine-kōen-eki], angle: Kishine-kōen Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kohoku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Jokohama Urba Subtera Fervojo: Linio Blua.
János Farkas
Biografio
János Farkas diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo pri fakoj de pedagogio-psikologio en 1953. Li estis ĉefredaktoro de porinfanaj revuoj Napsugár kaj Szivárvány de 1960 ĝis 1987, respektive inter 1990 kaj 1992.
Michael S. Trachtengerts
Nask. en 1937, ruso, Michael S. TRACHTENGERTS Vic-prezidanto de Rusa Societo pri kriptozoologio, estas unu el la plaj gravaj vivantaj esploristoj pri Restaĵa homeculo.
Ramales de la Victoria
Ramales de la Victoria [raMAles delabikTOrja] estas vilaĝo kaj municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (Hispanio). Ĝi estas la ĉefurbo de la komarko Asón-Agüera, en la oriento de Kantabrio, en limo kun Biskajo.
Geografio
Ĝi havas limon kun la municipoj Rasines (norde), Ruesga (okcidente), Soba (sudo) kaj provinco Biskajo (oriente).
La ĉefa rivero estas Asón, kiu fluas tra la municipo kun ties enfluantaj riveroj Gándara kaj Carranza. La rivero Asón elfluas el akvofalo en samnoma vilaĝo Asón, kiu administre apartenas al municipo Soba.
La deklivplena orografio el karsto estigas multajn kavernojn inter la krutaj montoj. La plej alta monto estas pinto San Vicente (910 m), kiu iĝis simbolo de la municipo. La municipo estas tre populara por amantoj de speleologio, montogrimpado kaj trampado. En la rivero Asón abundas trutoj kaj salmoj kaj en kelkaj areoj fiŝkaptado estas leĝe permesata.
Historio
La teritorio estis jam loĝata en frua prahistorio. En la municipo ekzistas pluraj arkeologie valoraj kavernoj, plejstare la kaverno Covalanas, kun prahomaj pentraĵoj, kiu estas Monda heredaĵo de Unesko je nomo Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio.
En 1839 okazis la Batalo de Ramales, dum la Unua Karlisma Milito. Estrite de Baldomero Espartero, la subtenantoj de la liberala partio venkis kaj donis tial postnomon de la Victoria ("de la venko") al origina Ramales. En la hispana lingvo de Ramales kaj en la ĉirkaŭa areo oni ofte esprimas, ke io estas tre grava aŭ eksterordinara dirante "pli grava ol tio de Ramales", memorante la batalon.
Vilaĝoj
Jen listo de loĝataj lokoj en la municipo, ties loĝantaro laŭ censo de 2006 kaj distanco ĝis la ĉefurba vilaĝo.
Matt Lam
Matt Lam (n. ) estas kanada futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba.
Tiefenbronn
Tiefenbronn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Enz, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Konstrumedio
En sociaj sciencoj, la termino konstrumedio referencas al hom-farita strukturaro kiu havigas la necesaĵojn por homa vivo, game en skalo el konstruaĵoj kaj parkoj al kvartaloj kaj urboj kio povas ofte inkludi ties subtenan infrastrukturon, kiaj liverado de trinkakvo aŭ retoj de energio. La konstrumedio estas materia, spaca kaj kultura produkto de homa laboro kiu kombinas fizikajn elementojn kaj energion por vivi, labori kaj distriĝi. Ĝi estis difinita kiel "la hom-farita spaco en kiu personoj vivas, laboras, kaj distriĝas en ĉiutaga nivelo." La "konstrumedio enhavas lokojn kaj spacojn kreitajn aŭ modifitajn de homoj kiaj konstruaĵoj, parkoj, kaj transportaj sistemoj." Lastatempe esplorado pri publika sano etendis la difinon de "konstrumedio" por inkludi aliron al sana manĝo, komunumajn ĝardenojn, "piedireblon" kaj "bicikleblon."
Tusschenloegen
Tusschenloegen estas setlejo situante inter Muntendam kaj Zuidbroek en la komunumo Midden-Groningen, provinco Groningen.
Tusschenloegen origine indikis la tutan areon sude de la Winschoterdiep en Zuidbroek ĝis la limo kun Muntendam (Tussenklappen). La nomo grandparte fariĝis ekskutima kaj nur uzatas por kelkaj domoj sude de la fervojo (Achter de Wal).
La nomo laŭvorte havas la signifon: inter vilaĝoj. Loug [laŭĥ] aŭ loeg [luĥ] estas la groninga vorto por vilaĝo. La setlejo kaj la iom sude de ĝi situanta setlejo Tussenklappen situas je la kanalo Muntendammerdiep.
Stratvido
Batatais
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Batatais. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
(10292) 1986 PM
(10292) 1986 PM estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la International Near-Earth Asteroid Survey elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ekskurso
Ekskurso estas
<1> longa plezura aŭ esplora promenado aŭ veturado
<2> provizora deturniĝo for de la temo (de prelego, eseo ktp.)
(131634) 2001 XN68
(131634) 2001 XN68 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso proksime de sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,1099 astronomia unuo, tie estas 16,441 milionoj da km.
Fratinoj Fox
Fine de la jaro 1847, la familio Fox (foks) enloĝiĝis en novan domon situantan en Hydesville, eta vilaĝo de la ŝtato Novjorkio, Usono. La geedzoj havis kvar gefilojn, kvankam kun ili loĝis nur la du plej junaj: la infaninoj Margaret (1836–1893) kaj Kate (Catherine, 1838–1892). En marto 1848 ĉi tiuj kaŭzis spiritajn manifestiĝojn kun tia intenseco ke ili vokis la atenton de la mondo. De simplaj batoj ĝis fortaj bruoj, movo de mebloj kaj utilaĵoj, la fenomenoj okazintaj sen granda maltrankvilo por la familio Fox. La fenomenoj intensiĝis tiamaniere, ke intuicie igis sinjorinon Fox en la lasta vespero marta prezenti serion da demandoj, kiuj estis responditaj per batoj per la uzo de nombroj. Najbarino estis vokita kaj prezentis demandojn pri sia sola intimeco, kaj ricevis precizajn kaj pravajn respondojn. La informo disvastiĝis, kaj la alkuro de genajbaroj fariĝis multopa, ĉiuj prezentis demandojn kaj ricevis respondojn, ĉiam tre precizajn, kio kaŭzis, ke en tiu vespero oni elektis specon de komisiono por esplori kaj juĝi la faktojn. Tiam oni malkovris, laŭ informo de la nevidebla inteligento, ke li estas spirito, mortigita pro mono en tiu domo, kaj li diris la nomon de la loĝinto lin mortiginta, fakto okazinta antaŭ kvin jaroj, kiam la korpo estis enterigita sub vinejo dek futojn profunde. Kaj ĉio estis trovita, kiel dirite.
Kate kaj Margaret havis pli aĝan fratinon, nomitan Leah (1814–1890), kiu loĝis en alia urbo, Roĉestro. Eksciinte la okazaĵojn, ŝi vojaĝis al Hydesville. Konfirminte la mirindaĵojn, ŝi transloĝigis siajn fratinojn al Roĉestro, por ke ili montru siajn lertaĵojn. Post malmulta tempo, la populareco de la fratinoj Fox kapturne kreskis.
De tiam la vivo de familio Fox transformiĝis, kaj ĝi devis vojaĝadi, efektivigante publikajn kunsidojn, kiuj logis multajn scivolemulojn.
La famkonataj fratinoj estis alvokataj en diversajn lokojn de la lando. Iliaj vojaĝoj sumigis grandnombrajn aliĝojn de publikaj gravuloj; la famo igis ilin seanci eĉ en la Blanka Domo kaj por la reĝino Viktoria de Britio en Londono.
En la 21-a de oktobro 1888 Margaret Fox elparolis antaŭ abunda auskultantaro en la Muzika Akademio de Novjorko kaj deklaris la fenomenojn malveraj. Ŝi senŝuigis sian dekstran piedon kaj, per la sola helpo de ligna skabelo kiel sonamplifilo, krakigis siajn haluksajn falangojn, reproduktante la frapojn. Laŭ la atesto mem de la fratinoj Fox estis la simpla ludo ruli pomon kaj batigi ĝin kontraŭ la plankon per fadeno, kiu komence fascinis kaj timigis ilian panjon, naskante la konvenan etoson por posta rilato kun la spiritoj. Kiam ili vidis, ke ili akiris la saman sukceson reproduktante similan sonon per la knaro de siaj manaj fingrartikoj, ili ekprovis ĝin per siaj piedoj, uzante kiel apogon kaj resonilon la litdorson. Kaj tiel naskiĝis la frapoj. La konstanta praktikado kondukis al la perfekteco kaj, kelkfoje, al la uzo de iliaj maleoloj kaj genuoj.
Komento
Laŭ Ladislao Enrique Márquez, fratinoj Fox estis 8- kaj 6-jaraj respektive kaj li prenas kiel referencon la ateston de Margareth FOX mem en 1888. Do, oni povas demandi, kiel infanoj povas uzi batalfabeton por doni tiel rapidajn respondojn krom evidenta demando pri kial ili sciis pri murdita homo (vere, ĉu 6-8-jaraĝaj knabinoj komprenas, kio estas mortigo pro mono?), ktp.
M80
Pri la aliaj signifoj de "M80" vidu artikolon M kun nombro.
M80 (Messier 80, aliaj indikoj — NGC 6093, GCL 39, ESO 516-SC11) estas globa Stelamaso en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Völkischer Beobachter
Völkischer Beobachter (laŭvorte: Popola observanto) estis la gazeto de NSDAP en Germanujo ekde 1920. Ĝi unue ekaperis ĉiusemajne, tiam ĉiutage ekde la 8.2.1923. Dum dudek kvin jaroj ĝi ludis gravegan rolon en la oficiala propagando de nacisocialismo estante kvazaŭ la publika vizaĝo de la nazia partio.
Historio
La batala gazeto de la nacisocialisma movado de Granda Germanujo (Kampfblatt der nationalsozialistischen Bewegung Großdeutschlands) originis en la munkena publicitaĵo Münchener Beobachter, kontraŭjuda semajngazeto kiun transprenis en 1928 Tuleo Socio; alinomiĝo fariĝis en aŭgusto 1919.
Majoro Ernst Röhm kaj Dietrich Eckart persvadis la komandantan oficiron de Röhm, generalmajoron Franz Ritter von Epp, aĉeti la gazeton en decembro 1920 por NSDAP el la manoj de Tule-anoj kontraŭ 60.000 paperaj markoj. Neniam vere klariĝis kiumaniere Epp sukcesis surtabligi tiom da monoj; verŝajne ĉi-sumo venis de sekretaj armeofinancfontoj. Tio elmontras klaran fruan ligon inter la armeo- kaj dekstraflankaj radikaluloj kiel la nazioj. Post kiam la nazioj akiris la kontrolon pri la gazeto Eckart iĝis la unua redaktisto.
En 1921, Adolf Hitler, kiu prenis absolutan kontrolon pri NSDAP pli frue samjare, akiris ĉiujn akciojn en la firmao, kio igis lin la sola posedanto de la publikigilo.
La cirkulado de la gazeto estis komence proksimume per 8.000 ekzempleroj kiu pliiĝis al 25.000  aŭtuno 1923 pro forta postulo dum la Ruhr-okupacio fare de francaj trupoj. En tiu jaro Alfred Rosenberg iĝis redaktisto. Kun la malpermeso de la NSDAP post la Hitler-puĉo de la 9.11.1923 la gazeto en plu aperis. Tamen la tuto rekomenciĝis post la refondo partia en la 26.2.1925. La eldonkvanto La cirkulado pliiĝis pro la sukceso de la nazia movado, atingante pli ol 120.000 ekzempleroj en 1931 kaj 1.7 milionojn antaŭ 1944.
Dum la ascendo al politka potenco, ĝi raportis ĝeneralan novaĵon sed ankaŭ-partiagadojn, prezentante ilin kiel preskaŭ konstantan sukceson. Gvidlinioj por propagandistoj instigis tiel ĉiujn afiŝojn, tiom kiom kiel la cenzuro permesis, enhavas propagandon por ĝi. Kiam Hitler estis ekskludita de parolado, estis la ĉefveturilo disvastigi siajn opiniojn la tiu ĉi gazetarprodukto. La finaj numeroj de aprilo kaj majo 1945 ne plu estis distribuitaj.
Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj
La sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj estas tersupraĵa ekoregiono el la aŭstralia-tasmania ekoprovinco de la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de Aŭstralio.
Estas vasta areo de herbejoj, trapunktita de eŭkaliptoarboj, kiu iras norden-suden tra centra Novsudkimrujo.
Tombejo nova de Mühlhausen
La Nova tombejo de Mühlhausen troviĝas en Mühlhausen, Germanio, Eisenacher Landstraße nr 14.
Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj
Situo kaj priskribo
La ekoregiono konstituas sekan areon de malaltaj montetoj kaj valoj de kiu la suda sekcio estas la tritiko-kultivaĵa regiono, konata kiel la Riverina-Ebenaĵo, kaj la norda sekcio estas malaltaj montetoj kaj ebenaĵoj plejparte uzitaj por paŝtigado de ŝafoj, etendiĝante norden al la ebenaĵoj de la Daling-Baseno kaj la Novsudkimrujo-Kvinslanda limo. Riveroj de la savanoj inkludas Murej-Rivero kaj Murumbiĝi-Rivero en la sudo kaj Daling-Rivero en la nordo. Pluvokvanto estas malalta kaj neregula, ekde 300 mm – 500 mm jare, iĝanta malpli irante plu okcidenten kaj landinternen.
Tombejo nova de Mühlhausen
Historio
Post kiam la tombejoj ĉirkaŭ la paroĥaj kirkoj de Mühlhausen abandonitis en la jaro 1802-a, oni faris grandan tombejon en la Marteno-antaŭurbo ĉe Brunnen-strato. Ĉar je la komenco de la 20-a jarcento ankaŭ tiu ĉi iĝis tro malgranda kaj pro la malebleco kremaciadi, oni devis translokigi la tombejon aliloken denove.
Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj
Flaŭro
La seka klimato subtenas rezistemajn arbedojn kaj gresojn disigitajn kun malgrandaj arbareroj de la popl-eŭkaliptaj (Eucalyptus populnea) kaj kulabah-eŭkaliptaj (Eucalyptus coolabah) eŭkaliptarboj kiuj iam kovris la plej grandan parton de la ekoregiono. Riverina-Ebenaĵo pli proksime de la marbordo, enhavas riveran eŭkalipton kaj dukoloran eŭkalipton (Eucalyptus bicolor).
Briançon (stacidomo)
Briançon estas franca stacidomo sur linio Veynes - Briançon, situanta en Briançon, en departemento Hautes-Alpes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj
Faŭno
Tiuj herbejoj estas la okcidenta limo por multaj bestospecioj kiuj vivas ĉi tie ĉar plu  okcidente estas dezerto. La faŭno de la savano inkludas marsupiulajn mamulojn kiel ekzemple la mus-similan Antechinomys laniger, Dasyurus maculatus, kaj Petrogale penicillata (valabio). Perameles bougainville fasciata kaj Onychogalea fraenata kiuj iam vivis ĉi tie nuntempe estus formortaj en Novsudkimrujo. Birdoj inkludas la endanĝerigitan aŭstralian trielon, Polytelis swainsonii, ruĝan akcipitron, Leipoa ocellata kaj pedionomon. Reptilioj nombras endanĝerigitan skinkedon, Anomalopus mackayi. Riverina-Ebenaĵo gastigas birdojn kiajn Stictonetta naevosa, kaj travintrantajn populaciojn de Lathamus discolor.
Tombejo nova de Mühlhausen
Historio
La Nova tombejo konstruitis inter 1928-29 laŭ koncepto normiganta tomboŝtonojn, ekipaĵojn kaj konstruaĵojn. Jam okaze de sia inaŭguro en la 28.10.1929 li taksitis unika inter la tombejoj de Turingio pro la artista kvalito kaj la dezajna unueco. La plastikaĵo de la Eva-fontano aŭ la elĉerpputo faritis fare de la loka artisto Walter Krause.
Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj
Minacoj kaj konservado
Aktiva konservado de vivejoj estas postulata ĉar multe da la savano estis transformita por paŝtigo aŭ tritiktero. Tiu estas vera speciale en Riverina-Ebenaĵo kie plimulto estis senarbarigita por tritikokulturo, procezo kiu estas ankoraŭ daŭra, dum la herbejoj estas minacataj per tropaŝtigado, kaj riveroj inkluzive de Murej-Rivero kaj Murumbiĝi-Rivero estas malplenigitaj kaŭze de uzo kiel akvofontoj por grandaj irigacioprojektoj. Kiam tero estas senarbarigita ĝi iĝas vivejo por invadaj specioj kiaj ekzemple Manorina melanophrys kaj aŭstralia korako. La ĉefa protektita areo koncernas la krutajn vulkanajn nudrokojn de Nacia Parko Warrumbungle. Ekzistas malgrandaj protektitaj areoj aliloke kaj planoj por krei pli da ili sed ekzistas neniuj grandaj areoj de origina savano sub protekto.
Tombejo nova de Mühlhausen
Priskribo
La enirejo kaj la kremaciejo kongruas kun la ekspresionisma arkitektura stilo de la 1920-a jaroj kaj formelemente kaj materie estu en konekto kun historiaj konstruaĵoj de la urbo mem. La tuto estas rektangula parcelarstistemo ĉirkaŭite de verda zono kun rondaj vojetoj. Ties kruciĝoj substrekatas per diversaj putoj aŭ specialaj arbogrupoj; la tombojn limigas ĉie samnivele tonditaj heĝoj. Meze de la centra akso staras la kremaciejo, la Eva-puto finas unu centran akson. La funebra halo en la krematorio havas buntajn vitralojn, mozaikon, enskribtabulojn kaj reliefojn. La rektangulen rektigita konstruaĵo kun ogivaj arkadoj formas kvazaŭ atrion.
Briançon (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Dumnoktaj Intercités kaj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Tombejo nova de Mühlhausen
Priskribo
En la jaro 1945 oni aranĝis surtombeje propran sekcion por sovetiaj punlaboristoj kun steleo; specialan memorigŝtonaron ricevis ankaŭ la en Mühlhausen mortintaj kaptitoj de filio de la koncentrejo Buchenwald.
En 1995 la tombejo nomumitis "historia ĝarden- kaj parkozono" fare de la Turingia Monumentprotektadoficejo.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo