cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuchsbach (Queich)
Historio
La irigacia sistemo de Fuchsbach/Druslach/Hofgraben funkciis ĝis 1954, kiam la moderna irigacio de la agroj komenciĝis. Kopio de la vulpotrua troviĝas en la kantista hejmo Alter Bauernhof de Zeiskam.
Esperanto-Centro Ora Ponto
La Esperanto-Centro Ora Ponto estas senprofita organizaĵo fondita en 2013 de Trezoro Huang Yinbao en la Jingchuan-gubernio de Gansu-provinco en Ĉinio. Trezoro Huang Yinbao nun estas la direktoro de la centro.
Tie estas interalie eldonata ekde 2017 la Unesko-Kuriero.
La celoj de la centro estas gastigi Esperanto-parolantojn, praktike trejni aktivulojn, servi esperantistojn kaj finance helpi junulojn por lerni Esperanton.
Wacław Karłowicz
Wacław Karłowicz, pseŭdonomo pastro Andrzej Bobola (naskiĝis la 15-an de septembro 1907 en Łaś (Distrikto Makowski), mortis la 8-an de decembro 2007 en Varsovio) – pola katolika animzorganto, dum la morto la plej aĝa pola pastro, kapelano de la ribelo de Varsovio, prezidanto de Animzorgantoj de Pollando Batalanta, prelato, papa ĉambelano, Gardanto de Nacia Memoro. Filo de Józef kaj Aniela Ciszkowska.
Infanecon li pasigis en forstejo. Lia patro estis arbogardisto. Edukiĝis en la familio kun patriotaj tradicioj. En Pułtusk li finis gimnazion kaj animzorgan seminarion en Varsovio. La 31-an de januaro 1932 ordiniĝis. Poste instruis katekismon en lernejoj. Restadis en paroĥejoj de Babice, Kobyłka, Łowicz kaj en Varsovio.
Post eksplodo de la dua mondmilito defendis Varsovion. En lia hejmo ekzistis kontaktejo por kurieroj de Pola Subtera Ŝtato vojaĝantaj laŭ itinero Varsovio - Londono. Dum la ribelo de Varsovio kapelano de bataliono "Gustaw-Antoni". Kunkreis la plej grandan insurekcian malsanulejon dum bataloj en Malnova Urbo.
En 1947 kune kun aliaj milit-pastroj organizis neformalan asocion Pastroj - estintaj animzorgantoj de Batalanta Pollando kaj estis ties vicprezidanto. En la periodo de Pola Popola Respubliko organizis paroĥejon en varsovia kvartalo Gocławek, kie vivis kiel paroĥestro. En 1979 kune kun Stefan Melak fondis Konspiran Komitaton de Katin. Li iniciatis en 1981konstruon de la unua en Pollando monumento al viktimoj de la murdo en Katin en Tombejo Powązki en Varsovio. Ĝis 1989 aranĝis patriotajn diservojn, celebratajn dum ribel-datrevenoj kaj naciaj festoj.
Poliandrio
Poliandrio (el la grekaj poly- multaj, andras- viro) aŭ pluredzeco aludas al formo de geedzeco kie ino havas du aŭ pliajn edzojn samtempe. La formo de poliandrio kie virino geedziĝas al du aŭ pliaj fratoj estas konata kiel "frata poliandrio", kaj oni supozas fare de multaj antropologoj, ke ĝi estas la plej ofta formo.
[[Dosiero:Legality of polygamy.svg|eta|400px |
]]
Homa poliandrio
Poliandrio ĉe homa rilataro okazis en landoj tiom diversaj kiom Tibeto; la Kanada Arkto; nordaj partoj de Nepalo; Niĝerio; Butano; partoj de Barato (nome Ladaĥo; Zanskaro); Srilanko ; kaj kelkaj antaŭkontaktaj socioj de Polinezio, kvankam probable nur inter virinoj de plej altaj kastoj ĉe tiu lasta. Ĝi okazis ankaŭ ĉe kelkaj regionoj de Junano kaj Siĉuano de Ĉinio, kaj en kelkaj subsaharaj afrikaj popoloj kiaj ĉe Masajoj en Kenjo kaj norda Tanzanio kaj en amerikindiĝenaj komunumoj.
Animala poliandrio
Ĉe kutimara ekologio poliandrio estas tipo de reprodukta adaptado kie unu ino pariĝas kun multaj maskloj. Alia mala reprodukta sistemo al tiu estas poliginio kie unu masklo pariĝas kun multaj inoj (ekz., leonoj, cervoj, kelkaj primatoj kaj multaj specioj kie estas alfa masklo).
Carolyn S. Shoemaker
Carolyn Jean Shoemaker (naskiĝis la 24-an de junio 1929, en Gallup (Nov-Meksiko) - 13-an de aŭgusto 2021) estis usona astronomino. Naskita Carolyn Jean Spellmann, ŝi estis edzino de la astronomo Eugene M. Shoemaker.
Antonina Krzysztoń
Antonina Krzysztoń (naskiĝis la 13-an de junio 1954 en Krakovo) – pola kantistino, komponistino, kantaŭtoro. Ŝia kreado apartenas al kantata poezio. Krom propraj tekstoj ŝi prilaboris ankaŭ versojn de Czesław Niemen kaj kantojn de ĉeĥa bardo Karel Kryl. Ŝiaj inspirartistoj estas ankaŭ Ewa Demarczyk, Jan Krzysztof Kelus kaj Bulat Okuĝava.
Carolyn S. Shoemaker
Vivo
Ŝi ŝajnis ne interesita pri sciencoj : la kursoj pri geologio, kiun ŝi sekvis, tedis ŝin. Ricevinte en 1950 sian magistron pri historio kaj politika scienco de la Kalifornia Ŝtata Universitato en Chico, ŝi renkontas sian ontan edzon Eugene M. Shoemaker, geologon studanta por sia doktoreco en Caltech.
Antonina Krzysztoń
Skizo de la kariero
La karieron ŝi komencis en 1981 dum Trarigardo de Vera Kanto en Gdańsk okaze de la unua datreveno de la Strikoj en la Pola Marbordo. En la 80-aj jaroj ofte partoprenis opoziciajn aranĝojn. En 1983 akiris la unuan lokon en Studenta Kanto-Festivalo en Krakovo. Ŝi ludis en satira kabaredo Sub Egido, fonditan laŭ iniciato de Jan Pietrzak, kiun frekventis interalie Jacek Kaczmarski kaj Rafał A. Ziemkiewicz. Membrino de la Asocio de Libera Vorto. Unuaj sonkasedoj estis eldonataj samizdate. Ĝis nun eldoniĝis 9 muzikalbumoj.
Carolyn S. Shoemaker
Vivo
Post mallonga kariero en instruo, ŝi edziniĝas kun Eugene Shoemaker en 1951. Ŝi havas tri infanojn kaj, dum tridek jaroj, vivas kiel dommastrumantino, kvankam ŝi fojfoje helpas sian edzon.
Antonina Krzysztoń
Esperantio
Post koncerto en Lublin dum konversacio kun aŭskultantoj diris, ke ŝia avo estis esperantisto kaj pro tio povas senpage koncerti por la Esperanto-movado.
Carolyn S. Shoemaker
Malkovroj
De 1976, ŝi ekinteresiĝas pri astronomio, kaj, uzante stereoskopon por ekzameni la fotografiojn faritaj per la larĝ-kampa teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar, ŝi serĉas objektojn, kiuj movas rilate al la fiksa fono de la steloj. En 1982, tiu aktiveco gvidas al la projekto PACS (Palomar Asteroid & Comet Survey aŭ Asteroida kaj Kometa Enketo ĉe Palomar), por kiu la geedzoj Shoemaker uzas dum po 7 noktoj ĉiuj monatoj teleskopon de la Observatorio Palomar. Ili malkovras ĉirkaŭ 900 asteroidojn, inter kiuj 47 trojajn kaj plurajn terrenkontajn objektojn.
Sed ŝi plej interesiga pri la kometoj : inter 1983 kaj 1994, helpita de Henry E. Holt kaj David H. Levy, ŝi malkovras aŭ kun-malkovris 32 de tiuj astroj, kaj estas rigardita, kiel la homo kiu malkovris plej grandan nombron da kometoj. En 1993, ŝi kun-malkovras la kometon Shoemaker-Levy 9 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar, tiu kometo, kiu alfrapis Jupiteron en 1994, estis senkompara, ĉar ĝi unuafoje permesis observi kometan alfrapon sur planedon.
La geedzoj Shoemaker popularigas la ideon pri ebleco de alfrapo de kosmaj objektoj sur Teron. De 1984 ili pasas po 3 monatojn ĉiuj jaroj en Aŭstralio por fari eksploradojn de krateroj ; ĉar sur tiu ĉi kontinento kun malforta tektonika aktiveco, la spuroj de malnovaj krateroj povas longtempe postresti.
Dum unu el tiuj vojaĝoj, en 1997 okaziĝis la akcidento pro kiu Eugene Shoemaker mortis. Carolyn estas nur vundita.
Honoroj
Carolyn Shoemaker ricevis:
Akonadi
Akonadi estas adaptila framo de administrado de personaj informoj (personal information management (PIM) por KDE 4.1 kaj pli nova . Akonadi funkcias kiel etendebla memorilo por ĉiuj aplikaĵoj de administrado de personaj informoj en KDE. En KDE 3, ĉiuj tiaj aplikaĵoj havis malsamaj memoriloj kaj traktadaj metodoj, kiuj konsekvas al diversaj realigoj de ĉefe la samaj funkcioj. Malantaŭ datuma memorado, Akonadi enhavas plurajn aliajn elementojn interalie : serĉo kaj biblioteko (kaŝmemoro) por facila alireblo kaj averto de datumaj modifoj. Lastatempaj kompilaĵoj de Akonadi kreas memoran problemon kiam du aplikaĵoj petas la saman datumon pro duobla ŝarĝo de la datumo en la memoro. Per servila funkciado, la problemo estas evitata.
Akonadi komunikas kun serviloj por akiri kaj sendi datumojn anstataŭe de aplikaĵoj pere de specialigita aplikprograma interfaco. Datumoj poste povas esti recivita el Akonadi per modelo kreita por kolekti specialaj datumoj (retmesaĝo, kalendaro, kontaktoj, ktp). La aplikaĵo mem estas kreota kiel vidigiloj kaj redaktiloj por vidigi datumojn al uzanto kaj permesi al li la enigon de datumoj. Akonadi ankaŭ subtenos metadatumojn kreitajn de aplikaĵoj.
Ĉar Akonadi prizorgas la memoradon kaj ricevadon de datumoj, kiuj estas kutime la malfacilaj partoj dum la programado de PIA aplikaĵoj, programado de PIA aplikaĵoj plifaciliĝas. Uzante, la elemento de retmesaĝa vidigilo en Mailody estis kreita nur dum 10 minutoj.
Nigel Farage
Politika biografio
Farage jam junaĝe aliĝis al la brita Konservativa Partio, sed forlasis ĝin, kiam la konservativa registaro de John Major en 1992 subskribis la Maastricht-an traktaton. Farage estis en 1993 unu el la fondintaj membroj de la UK Independence Party (UKIP), kiu celas forlason de Britio el la Eŭropa Unio.
Dum la eŭropaj elektoj de 1999, Farage iĝis elektita al membro de la Eŭropa Parlamento, same en 2004, dum kiu la UKIP povis plibonigi sian rezulton de tri al dek parlamentaj reprezentantoj. Farage iĝis la prezidanto de frakcio Ind/Dem en 2006 kaj ankaŭ prezidanto de sia Partio. Ĉe la eŭropaj elektoj de 2009, Farage estis reelektita kaj transprenis kun Francesco Speroni la prezidantecon en frakcio Eŭropo de Libereco kaj Rekta Demokratio (EFD), posteulon de Ind/Dem-frakcio.
Familio
Farage edziĝis dufoje, lia dua edzino estas la germana Kirsten Mehr (ekde 1999), kun kiu li havas du infanojn. Krom ili, li havas du pliajn infanojn el la unua geedzeco.
Kaŝin
Ekzistas ankaŭ baseno Kaŝino en Rumanio .
Kaŝin (Кашин) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28420.
La urbo estis fondita en jaro 1238.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1775.
La interurba telefona kodo estas 08234, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
Matthias Eisenberg
Matthias Eisenberg (* 15-an de januaro 1956 en Dresdeno) estas germana orgenisto, klavicenisto kaj eklezimuzikisto.
Uvulo
La uvulo estas la konika projekcio el la dorsa rando de la mezo de la palata velo, formata de konektiva histo kiu havas diversajn glandojn kaj muskolajn fibrojn.
Matthias Eisenberg
Biografio
Jam ekde la 9-a vivojaro Eisenberg estis orgenisto ĉe diversaj ekleziaj komunumoj kaj poste dum kvin jaroj membro de la knaboĥoro Dresdner Kreuzchor. Li studis ĉe Wolfgang Schetelich en Lepsiko ĉe la Altlernejo por Muziko „Felix Mendelssohn Bartholdy“, kie li en 1978 trapasis la A-Ekzamenon kiel eklezimuzikisto kaj jam dum la studado gajnis premiojn je pluraj tutmondaj konkursoj, i. a. de la Bach-Konkurso en Lepsiko kaj la Konkurson pri Imrovizado en Vejmaro.
Uvulo
La uvulo protektas nedeziratan engluton de tro grandaj aĵoj.
Tuŝado de uvulo povas ekigi la vomreflekson.
Matthias Eisenberg
Biografio
En 1980 Kurt Masur irigis lin mallonge antaŭ la finkonstruado de la koncertejo Gewandhaus kiel Gewandhaus-orgenisto al Lepsiko. Samtempe li tie ludis en la Lepsika Bach-Orkestro kiel klavicenisto kaj kunlaboris muzike en la GDR-televizio dum filmproduktado pri la vivo de Johann Sebastian Bach. En 1985 dum la Tutmonda Muzikseminario en Vejmar li tenis gastprofesoran katedron, krome li donis gastkursojn kaj majstro-klasojn i.a. en Stokholmo kaj suda Ameriko. En Oybin li estis arta direktisto kaj solisto en koncertaro, en Rötha inicinto de koncertaro ĉe la du Silbermann-orgenoj. En 1986 Matthias Eisenberg post turneo de la Bach-Orkestro tra la FRG ne revenis en GDR. Post ekleziomuzikista agado en Frankfurto ĉe Majno kaj Hanovro li koncertis kiel liberprofesia orgenisto kaj klavicenisto same kiel partnero de ĉambroensembloj kaj simfoniorkestroj en Eŭropo, Azio, norda kaj suda Ameriko samkiel en Aŭstralio. Januare 2001 post 15 jaroj unuan fojon li denove koncertis antaŭ pli ol 2000 spektantoj en la Gewandhaus en Lepsiko. Ekzistas multnombraj radiaj kaj lumdiskaj sonregistraĵoj kun Eisenberg, ekz. registraĵoj de la kompleta orgenverkaro de Bach sur diversaj orgenoj en Malsupra Saksio aŭ registraĵoj kune kun Mathias Schmutzler, Joachim Schäfer, Giora Feidman, Harmonic Brass kaj multaj aliaj. Krome li estis demandata kiel ekspertizisto je multaj novkonstruadoj de orgenoj. Regule li ankaŭ enigas proprajn improvizadojn en siajn koncertojn, kelkaj sonregistraĵoj ankaŭ entenas improvizaĵojn.
Ekde 1992 ĝis 2004 Eisenberg estis eklezimuzikisto ĉe la preĝejo St. Severin en Keitum sur la insulo Sylt. En la jaro 2003 oni nomumis Matthias Eisenberg profesoro kaj eklezimuzika direktoro. Ekde novembro 2004 li estas kantoro kaj orgenisto ĉe la Luther-, Moritz- kaj Johannis-preĝejoj en Zwickau kaj loĝas en la Ercmontaro en Schneeberg.
NGC 2919
NGC 2919 (aliaj indikoj — UGC 5102, MCG 2-25-7, ZWG 63.13, IRAS09321+1030, PGC 27232) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Olimpika vilaĝo (Moskvo)
Malnova Olimpika vilaĝo (Старая Олимпийская Деревня) aŭ Olimpika vilaĝo — 80 (Олимпийская Деревня-80 estas loĝata urboparto de Moskvo, konstruita en 1978 — 1979 norde de vilaĝo Nikulino (nun — distrikto Troparjovo-Nikulino) dum preparado al la Moskva Olimpiko de 1980. Malgraŭ ĝi aperis kiel Olimpika vilaĝo, oni konstruis ĝin ankaŭ por konstanta loĝado de moskvanoj: interalie, samtempe kun la loĝejoj (antaŭ la Olimpiko) estis konstruitaj kvar infanvartejoj kaj du lejnejoj.
Konsisto
Olimpika vilaĝo konsistas el:
Post fino de la Olimpiko en la Olimpika vilaĝo ekloĝis moskvanoj. En 1981 tie ekfunkciis Muzeo de defendado de Moskvo, en 2002 — Muzikteatro de nacia arto sub gvido de V.Nazarov.
Stratoj
En Olimpika vilaĝo estas la jenaj stratoj:
Miklós Köllő (scenarlibretisto)
KÖLLŐ Miklós [koeloe:] estas hungara scenarlibretisto, studiestro. Li naskiĝis en Ciumani la 28-an de junio 1928.
Kariero
Miklós Köllő inter 1948 kaj 1953 pristudis filologion kiel stipendiulo en Leningrado (Sovetunio). De 1953 li estis ĵurnalisto de gazeto Szabad Nép, de 1955 kunlaboranto de filmfabriko, kie de 1963 li fariĝis studiestro ĝis la fino de la 80-aj jaroj.
Samuel A. Peeples
Peeples mortis per kancero la 22-an de septembro de 1997 79-a jaraĝa.
Star Trek
Li verkis finan tekston por la dua provepizodo de Star Trek "Where No Man Has Gone Before", tiel kiel "Beyond the Farthest Star" de "la animacia serio
Li ankaŭ skribis alternativan skripton por la dua filmo de Star Trek, sed ĝi ne estis uzata; anstataŭe la produktantoj decidis daŭrigi labori en la skripto, kiu estus filmita kiel "Star Trek II: The Wrath of Khan. Tamen, unu gravulo de sia skizo, Doktoro Savik, baldaŭ iĝis la karakteron de Leŭtenanto Saavik.
Hoằng Phúc Tự
Hoằng Phúc Tự (konata ankaŭ kiel Chùa Hoằng Phúc, Chùa Kính Thiên aŭ Chùa Quan) estas bikŝuejo situanta en distrikto de Le Thuy, Provinco Quang Binh, Vjetnamio, 45 km sude de Dong Hoi, 500 km sude de Hanojo. La unua bikŝuejo havas historion de pli ol 700 jarojn, kaj havas unu el la plej malnovajn pagodojn en centra Vjetnamio. La templo estis rekonstruita multajn tempojn. En decembro 1985, la pagodo estis detruita de tropika uragano. En novembro 2014, la rekonstruo estis komencita kaj kompletigita en januaro 2016. La birma budhisto Sangha donis relikvon de la budho Gotamo (el pagodo de Shwedagon en Ranguno, Birmo) al tiu pagodo je la 16a de januaro 2016.
(15416) 1998 DZ2
(15416) 1998 DZ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Hoằng Phúc Tự
En 1301, la reĝo de la dinastio Trần, Trần Nhân Tông, vizitis la bikŝuejon kaj nomis ĝin Tri Kien Tu. Nguyễn Phúc Chu, moŝtulo de la familio Nguyễn, renomis ĝin Kính Thiên Tự en 1716. La reĝo Minh Mạng de la dinastio Nguyễn vizitis la bikŝuejon en 1821 kaj renomis ĝin Hoằng Phúc Tự.
Bystřička
Bystřička estas vilaĝo situanta en Ĉeĥio en distrikto Vsetín. Vivas ĉi tie.
Kiel memstara vilaĝo Bystřička estis unuafoje menciata en 1647, ĝis tiu tempo ĝi estis parto de vilaĝo Růžďka. Ĝi estiĝis sur rojo de samnomata nomo, kiu enfluas en nordokcidenta rando de katastro de la vilaĝo en riveron Vsetínská Bečva. Ĝis duono de la lasta jarcento Bystřička estis karakteriza agrikultura vilaĝo. Pli poste disvastiĝis kelkaj specioj de hejma produktado, tipa por Valaĥio: produktado de poŝtranĉiloj kaj ligna agrikultura ilaro. En 1770 estas menciata sub Klenov minejo por kalkoŝtono. En la jaroj 1908 - 1912 estis konstruita valbaraĵo Bystřička. La valbaraĵo ŝanĝis la vizaĝo de vilaĝo kaj ŝanĝigis ĝin en unu el turismaj centroj de Valaĥio.
Sur montetpinto de Klenov estis trovitaj restaĵoj de pratempaj remparoj. Fine de la 13-a jarcento konstruis sur rokpinto de Klenov sian burgon Freundsberg templanoj, kiu verŝajne apartenis en linion de gardoburgoj. Li estis ligna kaj ĝi situis sur la montetpinto mem. Menciata ĝi estas sole en 1308. La burgo forbrulis kaj konserviĝis neniaj restaĵoj.
Sur la katastro de vilaĝo jam antaŭe situis pereinta kaj dezertiĝinta vilaĝo Svojanov, tiu estis menciata jam antaŭ la jaro 1505 kaj denove aperis ĝin la unua kronikisto de Bystřička Jan Rous. Ankaŭ sur loko de hodiaŭa parto Konvice situadis vilaĝeto, kiu estis neniigita per inundo.
Partnera vilaĝo
Partnera vilaĝo de Bystřička estas slovaka vilaĝo Bystrička.
Gyula Sályi
Gyula Sályi [djula ŝAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sályi Gyula estis hungara bestkuracisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1962).
Gyula Sályi naskiĝis la  1903 en Békéscsaba. Li mortis la 1982 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Sályi akiris diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1926, poste tuj li eklaboris en la bestkuracista instituto. En 1928 li doktoriĝis en la universitato. En 1935 li ekinstruis kiel privata profesoro, ekde 1941 kiel ordinara profesoro. En 1951 li estis nomita dekano, inter 1958-1963 rektoro. En 1952 li doktoriĝis antaŭ la akademio. En 1965 li pensiuliĝis. Li okupiĝis pri infektaj bestmalsanoj. Li ricevis premion Kossuth en 1955, memormedalon en 1964.
Dizzasco
Dizzasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo.
Najbaras la komunumoj Argegno, Blessagno, Castiglione d'Intelvi, Cerano d'Intelvi, Pigra kaj Schignano.
Lizières
Lizières estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 284 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Observatorio de Ondřejov
La Observatorio de Ondřejov (Ondřejovská hvězdárna) estas la ĉefa astronomia observatorio de la Ĉeĥa Akademio de Sciencoj. Ĝi estas proksime de la vilaĝo Ondřejov en distrikto Prago-oriento, 35 km sud-oriente de Prago. Ĝia IAU-kodo estas 557.
Aleutoj
La aleutoj (de la aleuta memnomiĝo allíthuh 'komunumo' ) estas indiĝenoj de la Aleutaj insuloj en Alasko (Usono) kaj en Kamĉatko (Rusio).
Observatorio de Ondřejov
Historio
La observatorio estis konstruita en 1898 fare de la amatora astronomo Josef Jan Frič, la konstruaĵoj estis planitaj de la arkitekturisto Josef Fanta. Ĝi estis donacita al la ĉeĥoslovaka ŝtato la, okaze de la 10-a datreveno de la sendependeco de la unua respubliko de Ĉeĥoslovakio. La observatorio estis mastrumita de la Universitato de Karolo ĝis la kreado de la Ĉeĥa Akademio de Sciencoj en 1953. De tiam, ĝi operacias en la kadro de sia Instituto de Astronomio en kunlaboro kun aliaj ĉeĥaj observatorioj.
Lizières
Geografio
Lizières etendiĝas sur 14,67 km², kaj havis 284 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Aleutoj
La nomo aleutoj estis uzita de rusaj felkomercistoj ekde la mezo de la 18-a jarcento.
Observatorio de Ondřejov
Historio
En 1967 estis tie instalita teleskopo de 2 metroj, kiu estas plej granda teleskopo en Ĉeĥio.
Lizières
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lizières situas je alteco de 465 metroj.
Observatorio de Ondřejov
Historio
Elde la Observatorio de Ondřejov estis malkovritaj multenombraj asteroidoj ; inter freŝdataj laboroj de la astronomoj de Ondřejov estas la studo de la trajektorio kaj de la deveno de la meteoro de Ĉelabinsk.
Lizières
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro André Poupard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Lizières apartenas al la kantono de Le Grand-Bourg, kies ĉefurbo estas Le Grand-Bourg. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Universitato de Berno
La Universitato de Berno estas fondita en la jaro 1834 el malnova jam en la 16-a jarcento kreita teologia fakultato, kiu ĝis la komenco de la 19-a jarcento estis ampleksigita al akademio. Kiel klasika kompletuniversitato la universitato de Berno ofertas tutan serion da studkursaroj en ĉiuj fakultatoj. Ĉe la universitato de Berno habilitiĝis en 1907 inter aliaj Albert Einstein.
La nuna ĉefkonstruaĵo sur la Grosse Schanze estis inaŭgurita en 1903. Hodiaŭ (2007) la universitato havas proksimume 13'000 studantojn. Kun la Insel-hospitalo la universitato disponas ankaŭ pri renomita universitata kliniko.
Myrdin
Remi Chauvet aŭ Myrdhin estas muzika artisto de Bretonio. Li lanĉis kutimon asocii harpon kun aliaj muzikinstrumentoj en la 1970-oj. Li strebas renovigi la tradician bretonan muzikon kaj adapti ĝin al hodiaŭaj sonoj. Li publike ludas kun nura helpo de sia koramikino Zil.
KD-oj
participation à "Firin' Fouta" (Island, 1994),
NGC 2920
NGC 2920 (aliaj indikoj — ESO 565-15, IRAS09318-2038, PGC 27197) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mickey Rourke
Philip Andre ROURKE, Jr. (r|ʊər|k; 16a de Septembro, 1952), konata kiel Mickey Rourke, estas usona aktoro, scenaristo, kaj retiriĝinta boksisto, kiu ĉefe aperis kiel protagonisto en dramaj, aktivaj, kaj trileraj filmoj.Dum la 1980-aj jaroj, Rourke stelulis en la komedi-drama Diner (Vespermanĝo, 1982), la drama Rumble Fish (Luktofiŝoj, 1983), la nigra komedia filmo The Pope of Greenwich Village (La papo de GW, 1984), kaj la erota dramo 9½ Weeks (Naŭ semajnoj kaj duona, 1986), kaj ricevis kritikan laŭdon pro sia laboro en la biografio de Charles Bukowski nome Barfly kaj en la terura filmo Angel Heart (La koro de la anĝelo, ambaŭ 1987). En 1991 Rourke, kiu estis trejninta kiel boksisto en siaj komencaj jaroj, ĉesis aktoradi kaj iĝis profesia boksisto dum mallonge.
Châteauneuf-sur-Sarthe
Châteauneuf-sur-Sarthe estas malaperinta franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Castelneuviens.
Ĝi nun formas parton de Les Hauts-d'Anjou. Kiel la nomo indikas, la loĝloko situas borde de la rivero Sarthe. Fine de en Châteauneuf-sur-Sarthe vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Attila Ármin Kelemen
Attila Ármin KELEMEN rumania hungara ĵurnalisto, amaskomunika entrepenisto naskita en Oradea la 29-an de julio 1973.
Kariero
Attila Ármin Kelemen diplomitiĝis pri filozofio en 1998 en UBB de Kluĵo. De 1999 li estis ĉefredaktoro de interneta portfolio Transindex de Kluĵo, de 2006 ĝia eldonisto, unu el ĝiaj publicistoj kaj blogistoj. De 2009 li estas direktoro de radioneto Erdély FM.
Improvizado (muziko)
Kiel improvizado oni komprenas la formon de muzikprezentado, en kiu la realigita tonmaterialo ekestas dum la prezentado mem kaj antaŭe ne estas skribe fiksita. Improvizado postulas de la realiganto jenan:
Improvizado kontraste kun aliaj fontoj de muzika materialo
Muziko principe konas tri fontojn por realigenda tonmaterialo: komponadon, buŝan tradicion kaj improvizadon. La komponado plej akre kontrastas la improvizadon, ĉar kutime la elirpunkto de prezentado estas la ellaboraĵo fiksita en notacio. La taskon realigi ĝin sone transprenas la interpreto. La aŭtoro de la komponita verko tenas la rajtojn pri la uzado kaj rajtas defendi sin kontraŭ ties nepermesata alproprigo, ŝanĝigo kaj modifo (vd. plagiato). Tio je improvizado nur tiam eblas, se oni sonregistris ĝin. Improvizado kaj komponado parte koincidas tiam, se la kreiva procezo de verko baziĝas sur improvizado. Ĉikaze ja kutime ĉiamaj korektadoj kaj plibonigoj povas influi la komponprocezon. Laŭrezulte improvizado kaj komponado diferencas tamen en tio, ke komponado realigas procezojn, kiuj tiel ankoraŭ ne aŭ almenaŭ ne en tia kompleksega formo eblas en improvizado (kontrapunkto, diferenciga ensembloludado aŭ la uzado de sistemoj kiel la dekdutonismo). Aliflanke ankaŭ rezultoj de improvizado preskaŭ ne enpreneblas kaj imiteblas en komponaĵo, ĉar jen muzikaj kuntekstoj ne nur klarigeblas el la evoluo de la materialo - la interagado estas grava, ne taksebla aspekto de la ensembla improvizado – kaj per tio ankaŭ ne planeblas.
Dum kiam komponado plejparte kontrastas la aliajn du formoj de la materialprodukado, buŝa tradicio kaj improvizado en multaj kulturoj interligiĝas. Tio ĉi etendiĝas ekde ŝabloneca ornado ekz. de tradiciita melodio per unu aŭ pluraj akompanaj instrumentoj ĝis tre evoluinta improvizado, kiu plenumas tradiciitan bazan modelon. Tiamaniere ekz. distingiĝas barata popola muziko kaj barata arta muziko, finfine tamen ankaŭ la Nov-Orleano-stilo kaj la ĵazostiloj ekde la "bebopo". Ĉu improvizado ankaŭ estis praformo de muzikado, ne estas esplorebla; sed ĉar komponado estas aperaĵo limigita ege malvaste sur la „klasika“ eŭropa muziktradicio, esta plej verŝajne, ke certa parto de improvizita materialo estis normala.
Limoj de la libereco en la improvizado
En eŭropa muziko ekde la epoko de la renesanco aŭ en tiu, kiu estas historie ligita kun eŭropa tradicio, al kiu ankaŭ apartenas la ĵazo, la bazo de la improvizado plejofte estas harmonia strukturo (ekz. la akorda sinsekvo de certa muzikaĵo) aŭ melodio. Pri la improvizado en la eŭropa muziko de la antiko ĝis nun ne ekzistas fidindaj fontoj. La improvizado en la eŭropa muziko de la mezepoko plejparte baziĝas sur melodio, harmonio tiam ankoraŭ ne estis konata, la gamo bazanta la melodion liveris pluan fundamenton por improvizado. En la muziko de aliaj kulturoj, ekz. araba, turka samkiel barata muziko, oni strukturigas improvizadon per certaj gamomodeloj kaj ritmaj modeloj. La muziko de Afriko sude de la Saharo distingiĝas i.a. per parte kompleksega ritma improvizado. En la indonezia gamelanmuziko nur kelkaj malmultaj instrumentoj ĉirkaŭludas la bazantajn modelojn de ripetaj ritmaj, harmoniaj kaj melodiaj tonsinsekvoj. Ĉirkaŭludata estas kernmelodio, rigardata kiel "interna melodio".
Ekstremokaze oni elprovas improvizadon kiel tute senkondiĉa, spontana ludo kiel en diversaj formoj de la libera ĵazo. Dum longa tempo tiuj provoj neniam estis venkivaj, ĉar evidente la stilaj reguloj ege gravas por la improvizado. Kiel pruveblas ĉe la ĵazo Jazz kaj la barata muziko, ĉi tiuj kondiĉoj estas fakte tiel gravaj, ke unuflanke improvizantaj muzikistoj enmetas multan laboron en siaj studojn, kaj aliflanke la rezultoj, se la baza materialo de du improvizadoj de la sama muzikisto samas, tamen mirige similas. Montriĝas ankaŭ, ke tie, kie oni improvizas kolektive, regas strikta sistemo de labordivido.
Ĵazo
La improvizado estas preskaŭ la konstitua karakterizaĵo de la ĵazo. Jen montriĝas krom tio, kiel nur ruza sistemo, kiu disdonas konkretajn taskojn, ebligas la improvizan muzikadon en grupo. Ĉi tiu estas bone eksplikebla ekzemple de soloo en la „norma ludo“ de tradicia kvarteto. Jam la instrumentaro strikte esprimas la respektivajn funkciojn: la frapinstrumentaro kiel neta ritmoinstrumento, kiu ne povas generi tonaltojn, kiuj povus kolizii kun tiuj de aliaj kunludantoj; la kontrabaso, kiu sola transprenas la malaltan pozicion; piano (aŭ gitaro) kiel akordoinstrumento; samkiel unuvoĉa melodioinstrumento en relative alta pozicio (saksofono, trumpeto). Frapinstrumentaro kaj baso estas lige interkrocitaj, ĉar ili ambaŭ ludas la bazan ritmon. La improvizado de la frapinstrumentisto konsistas el aro da vivigaj aldonaĵoj kiel breakoj, kiuj klarigas ankaŭ la formpason kaj la periodaron (ekz. per breako al nova koruso, do plua ripetado de kanto, la standardo, pri kiu oni improvizas.) La basisto kutime ludas tre kontinuajn kvaronnotojn, foje plenigitajn per pli mallongaj notvaloroj, sed malofte interrompitajn. Je tio li preter„paŝas“ la tonojn konvenajn al la respektiva harmonio, ligitaj per kromataj intertonoj (paŝanta baso). La pulso do jam estas okupita per la frapinstrumentaro kaj multe pli per la baso. Pro tio la pianisto aŭ gitaristo evitas ĝuste tiun ĉi kaj anstataŭe metas siajn akordojn, imrovizitajn laŭ la harmonia strukturo, fakte traire kiel sinkopoj. Je tio li kutime evitas antaŭvideblajn modelojn, kaj male li kunigas ĉiam pli novajn modelojn. Li do konscie ludas nelineara, ĉar pri linioj kompetentas la baso en malalta samkiel la solisto en alta pozicio. La plej granda libereco ĝuas la soloisto, lia soloo estas la centra okazaĵo. Li evoluigas, akompanate de la ceteraj tri instrumentoj, proprajn melodiajn kaj ritmajn ideojn. Ĉi tio tamen ĉiam okazas je uzado de la gamo apartena al la ludata harmonio au tonoj, kiuj ja ne apartenas al la respektiva gamo, tamen rilatas al ĝi efektoplene. Se la pianisto ludas soloon, kutime lia dekstra mano rolas kiel melodia instrumento, kaj la maldekstra mano kiel akordinstrumento.
Pluevoluoj de tiu koncepto faras pli kaj pli malklara ĉi tiun formon de taskodisdono, je kio certa sento de la kunmuzikantoj, ne ludi unu kontraŭ la aliaj, ĉiam estas antaŭkondiĉo. Scott LaFaro ekz. ludis samtage en la sama peco dum du diversaj sonregistraĵoj tute diferencajn basliniojn, kiuj tamen same bone konvenas. Fakte ne ekzistas kongrueco kun la unua versio. Tamen la stila skemo generas mirige similan aŭdimpreson. La tute malsimile formita parto same konvenas kiel tiu de la unua versio.
En aliaj stiloj de la ĵazo la disdono de taskoj estas alia, tamen same strikta. La Nov-Orleano-ĵazo per klara funkcidisdonado sukcesis, muzikigi almenaŭ ses muzikistojn samtempe, tamen ne ĉiujn kun la sama kvanto de libereco.
Skato
En la ĵazo oni ankaŭ oni ofte improvizas kante. En la skato (ankaŭ nomate skatkantado) la kantanto tamen ne transdonas lingvajn enhavojn, sed imitas per sonpentraj rimedoj ekzistajn instrumentojn. Konforme al tio li aplikas kaj traktas laŭ funkcio la voĉkantan improvizadon prefere kiel instrumenta. En la improvizata ĵazkantado la kantantoj uzas ĉiuspecajn kantoteknikojn, ekz. la stentoradon aŭ subvoĉadon; ekzotikaj teknikoj kiel ekz. supratono-kantado tamen ne estas kutimaj.
Normkantaro de ĵazo
La skriba notado de ĵazimprovizado plejparte ne estas kutima. Tamen ekde la 1970-aj ekestis kolektoj da ĵazstandardoj aŭ normkantaro de ĵazo, (angle: Realbook [riel buk], reala libro), kiuj tamen nur notas la bazajn kantojn kun siaj melodioj, akordŝanĝoj kaj tempoj, foje ankaŭ la kantotekstojn. Konforme al tio tiuj normkantaroj servas nur kiel modelo kaj elirpunkto de la improvizado, tamen ili estas ege disvastigitaj inter la ĵazmuzikistoj, donante al ili ja ankaŭ la bazon por libera muzikado kadre de ĵazosesioj.
Rokmuziko
En la rokmuziko improvizado fariĝis gravega je 1967 mallongatempe sur la kampo de la psikedela muziko kaj de la progresiva roko. La fruaj Pink Floyd, Soft Machine, Grateful Dead kaj la germana bando Can ofte uzis improvizadoteknikojn kombinantajn la ludmanierojn el la bluso kun soneksperimentoj kaj viva elektronikumado. Ĉi tiuj formoj tamen ofte ne forlasis siajn eksperimentemon, tiel le la plimulto de ĉi tiuj grupoj abandonis ĝin post 1970. Bandoj proksime orientiĝantaj je la bluso, ekz. Deep Purple kaj Cream, donis al la improvizado saman rangon kiel en la ĵazo per tio, ke la akompanato soloisto profilis per longaj solooj. Jimi Hendrix estas konsiderenda kiel pioniro por ambaŭ tendencoj en la rokmuziko de la 1960-aj jaroj, atingante ankaŭ en ambaŭ formoj al certe konvinkaj rezultoj per sia disko Electric Ladyland.
Tian rangon improvizado tamen ne povis elteni en la rokmuziko. La blusroko kun pezocentro sur la improvizado sur elektra gitaro sin ligis kulture pli kun la ĵazo (Scott Henderson). La evoluo de la ŝtonroko forprenis de la improvizado la individuan profilon, ĉar en la metalroko la realigado de spirrabaj rapidecoj unuflanke efikis unudimensian evoluon, aliflanke necesigis la preparadon de solopasaĝoj. Ankaŭ sur aliaj kampoj de la rokmuziko oni plenaranĝis je kostoj de improvizado (Yes, Genesis), ankaŭ tiam, kiam kunagis profilaj kaj stilformaj instrumentistoj kiel Brian May en la grupo Queen.
Novaj stiloj de la roko, kiuj separiĝis de la „bombasto“ de la 1970-aj jaroj kiel la punko, kutime ne konas improvizadon. Aŭ la muzikantoj malkapablas kaj saĝe ne alstrebas plikapabliĝi aŭ ili kontentiĝas pri la domino de la aranĝado.
Klasika muziko
Klasika muziko unuavice estas komponita muziko kaj konas improvizadon nur kiel flanka aperaĵo. Kolektiva improvizado fakte estas nekonata, ĉar ekzistas neniuj formigaj reguloj, kiujn povis atenti muzikistoj por improvize generi „klasikan“ muzikaĵon. La postuloj al tiaj reguloj pro la diferenca traktado de periodismo, motiva evoluo, moduladoj, kontrapunkto ktp. ankaŭ ne estus plenumeblaj. Pro tio improvizado sin proponas nur por solisto kaj precipe por klavarinstrumentisto, ĉar nur per tia instrumento oni povas krei kiel eble plej kompletan muzikaĵon kun melodiaj kaj basa linioj kaj akordoj. Do ne estas mirige, ke nur en la orgenmuziko ekzistas nominda tradicio de improvizado. Ĉi tiu havas praktikan gravecon en la liturgia orgenludado. Ekde la malfruaj 1970-aj jaroj oranistoj kiel Hans-Günther Wauer sukcese elprovas la komunan improvizadon kun aliaj muzikostoj.
Renesanco
Tiu ĉi epoko estas stampita de plurvoĉa ensemblomuziko, kiu ne lasas multan liberon por vasta improvizado. Precipe en kanto-firma-komponaĵoj tamen oni ofte improvizas la ornamojn (koloraturojn). Eblecoj por improvizado havas muzikistoj de plurvoĉe ludeblaj kordinstrumentoj kaj antaŭ ĉio klavarinstrumentoj, kondiĉe ke temas pri solokonĉerto.
Baroko
Improvizadan manieron havas dum realigo de barokmuziko la ludado de ĝeneralbaso sur klaviceno kaj orgeno. Por la muzikanto ekzistas nur „figurita baso“, kiu montras la basotonon, kaj ciferoj indikaj la supermetendajn akordotonojn. Kiel tiuj estas aranĝendaj, kaj per kiuj ornamaĵoj oni pliriĉigu la ludadon, dependas de la spontana decido de la realiganto. Simila validas ankaŭ por la arto de ornamado de melodioj. Tamen tiuj formoj de improvizado ligitaj al komponaĵo rangis sub la libera fantaziado, kiu postulis pli da kreivo.
Klasiko kaj romantiko
La „fantaziado“ sur la piano (resp. jam dum pli fruaj epokoj sur klaviceno), per kiu multaj gravaj komponistoj vekis publikan interesiĝon (Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Frédéric Chopin), nepre estis objekto de altega admiro, tamen pli en la senco de artifikoj, per kiuj oni povis demonstri eksterordinaran talenton, sen ke oni atribuis al la rezultaĵo saman rangon kiel al rafinita komponaĵo (kion ja ankaŭ ne faris la respektivaj komponistoj). Almenaŭ ekzistis en la dua duono de la 18-a jarcento multaj provoj konstrui maŝinojn por la registrado de improvizaĵoj, ekz. la „fantaziadomaŝino“ de Johann Friedrich Unger el la jaro 1752 (teknike unue realigita de Johann Hohlfeld 1753); ĉar la transskribado en normalan notacion tamen estis tre peniga, tiaj aparatoj ne sukcese disvastiĝis, kaj ĝis nun ne troveblas improvizaĵoj tiamaniere notitaj. La nomo fantazio por pianaĵo ne estas jene komprenenda, ke oni rekonstruis improvizaĵon poste kiel komponaĵo. Tamen ekzistas ekzemploj, kiuj donas la impreson, ke oni imitus la fariĝon de fantaziaĵo. Unu el tiuj estas la fantazio op. 77 de Ludwig van Beethoven, en kiu klare aŭdiĝas la spontana „ekludado“, tiam la serĉado kaj forĵetado de materialo jam dum la ludado, ĝis kiam finfine ekestas klare konstruita temo taŭga por variaciado.
Perantaĵo inter baroka praktiko de la ornamado kaj fanaziado estis la kadenco en la klasika solokonĉerto, kiu kutime havis iom grandan lokon tuj antaŭ la fino de la unua movimento. Sed ankaŭ ĉikampe rapide venkis la komponita kadenco, ĉar subita improvizado enmeze de komponaĵo estis riska faktoro de necerteco, kiun oni antaŭenigis per preparita kadenco.
Pli grandan rolon ludis improvizado por orgeno. Eminentaj orgenistoj kia Anton Bruckner eĉ povis improvizi grandstrukturitajn duoblajn fugojn. Ĉar Bruckner neniam skribe fiksis la rezultojn de siaj improvizadoj, de ĉi tiu arto ekzistas ankoraŭ nur la "Präludium und Doppelfuge", atestaĵo kiun lia lernanto Friedrich Klose komponis laŭ Bruckner-improvizaĵo. Plej ofte tamen oni improvizis kiel per la piano liberajn fantaziojn. Precipe en Francio ĉi tiu praktiko estis disvastigita. Multaj verkoj i.a. de César Franck, Charles-Marie Widor kaj Louis Vierne ekestis surbaze de tiaj improvizaĵoj. En la 20a jarcento, inter la eminentaj improvizantoj estas Charles Tournemire, Pierre Cochereau kaj Pierre Pincemaille.
20-a jarcento
Foje pli gravan, sed ankaŭ paradoksan rolon ludis improvizado en la moderna muziko. Ekstremokaze la realigantoj havis antaŭ si grafikaĵon anstataŭ partituro, kiu entenis neniun indikon pri tio, kio konkrete ludendas (Earle Brown). Ili mem decidis, kiujn tonojn, sonojn kaj ritmojn ili ludu, dum kiam ili fiksis la rigardon sur la grafikaĵon. Per tio la nocio de artverko ŝanĝis kaj en tia prezentado fakte dissolviĝis. En profesia prezentado bonaj interpretoj plenumis tion, kion ankaŭ bonaj improvizantoj de aliaj muzikstiloj efektivigas, nome laŭstile trafi la sonkarakteron de moderna muziko. Tamen kutime tiaj prezentadoj pluvalidas kiel propraj verkoj de komponistoj aŭ aŭtoroj de la grafikaĵo, ne kiel verkoj de la interpretoj.
La pli alta graveco, kiun improvizado foje akiris, rigardendas ankaŭ kiel reago kontraŭ la strikta seriismo, kiu detalege determinis ĉiun muzikajn parametrojn. Fine de la 1950-aj kaj komence de la 1960-aj jaroj kelkaj komponistoj ekkoncedis al la interpretoj diversgradajn liberojn je la realigado de siaj verkoj. Tio ĉi povis esti pli aleatoraj decidoj, ekz. kiun parton de partituro oni ludus aŭ preterlasus aŭ la konstruado de situacioj, en kiuj al la interpretoj estas antaŭdonitaj unu aŭ pluraj muzikaj parametroj, li mem tamen memstare decidas pri la ceteraj parametroj. Tiaj instrukcioj, kiaj en Klavierstück XI de Karlheinz Stockhausen, („la ludantoj rigardas senintence sur la paperfolio kaj komencas per iu ajn unuafoje ekvidata grupo; ĉi tiun li ludas kun ajna rapideco (ĉiam escepte la malgrande presitajn notojn), baza laŭteco kaj frapmaniero, plurigardas dum tio senintence al ajna el la aliaj grupoj ludante tiun, ...“) klopodas tamen ĝuste pri tio, estigi formon dum la ludprocezo, sen ke la interpreto improvizas. Malofte aldonitaj instrukcioj de komponisto instigas la interpretojn eksplicite pri improvizado. Ekz. en tempus loquendi el la jaro 1963 Bernd Alois Zimmermann elektigas tri partojn presitajn unu sub la alia kaj instigas „...improvizi proprajn versiojn el la materialo antaŭdonita en la pecoj.“ Plioftas limkazoj, kiuj tamen ĉiam postulas la primaton de la komponado. Ekz. Mauricio Kagel lasis en Exotica el la jaro 1970 je la fiksado de ritmo kaj dinamiko la elekton de la tonoj al la interpreto. Laŭ la propraj vortoj de Kagel „...la instrumentaj partioj estis notitaj nur kiel daŭrovaloroj kaj laŭtecogradoj kiel kontinuaj ritmaj monodioj, kiujn la realigantoj mem provizu per tonaltoj en ajnaj pozicioj.“
Alveturejo
Alveturejo estas la parto de loĝparcelo por parkadi aŭ enstaligi veturilon, aŭ por atingi la garaĝon kiu apartenas al la domo. Alveturejo ĉiam estas atingebla ekde la publika vojo.
Kiam oni transiras konsiderindan distancon, ekde la publika vojo al la domo, oni parolas pri alveturaleo.
La termino alveturejo ankaŭ estas uzata por la alirvojo de aŭtoŝoseo.
Louisville (Nebrasko)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas loĝloko en Usono, kiu formale konsideratas urbo (angle city). Ĝi apartenas al la subŝtato Nebrasko kaj al ĉirkaŭa kantono, angle nomata kantono Cass. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mecsér
Mecsér (meĉEr) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. La loknomo signifas slave: glavisto.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo inter Mosoni Duna kaj fervojo kaj aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno. La vilaĝo havas ponton al la insulo Szigetköz. Győr troviĝas 21, Mosonmagyaróvár 22 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1280 laŭ tiama hungara ortografio "Mecher".
27511 Emiliedunham
27511 Emiliedunham estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Emilie T. Dunham, kiu plenumis siajn esplorojn de Ph. D ĉe la Arizona Ŝtata Universitato kun studo pri radioizotopoj kun mallonga duonvivo ĉeestantaj en specimenoj de meteorŝtonoj por sondi la galaksian medion de formiĝo de la sunsistemo
Juan Nicolás Böhl de Faber
Juan Nicolás Böhl de Faber (Hamburgo, 1770 – Kadizo, 1836) estis hispanisto germana, patro de la romanisto hispan-svisa Cecilia Böhl de Faber, Fernán Caballero. Temas pri grava figuro por la Romantismo hispana; precize por la remalkovro de la teatro de la Hispana Ora Jarcento kaj, partikulare, de Calderón de la Barca.
Kvítkov
Kvítkov (Kwitkau) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa. Vivas ĉi tie.
Juan Nicolás Böhl de Faber
Biografio
Naskiĝinta en 1770 en Hamburgo, li setligis en Kadizo kun la komerca entrepreno fondita de lia patro (altburĝa komercistaro), kie li estis konsulo de Frederiko Vilhelmo la 3-a de Prusio kaj ĝenerala reprezentanto de la vinfarejoj kiujn havis en Puerto de Santa María Sir James Duff kaj lia nevo William Gordon, ĉar inter tiu havenurbo kaj Hamburgo estis gravaj komercaj rilatoj.
7892 Musamurahigashi
7892 Musamurahigashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Kvítkov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295.
Juan Nicolás Böhl de Faber
Biografio
Publikigis eseojn pri Lope de Vega kaj Pedro Calderón de la Barca, krom kolekton de romancoj kaj popularaj poemoj.
Lia gravo
La hispanemo de Bölh de Faber kondukis lin kolekti hispanan literaturon kaj akumuli gravan bibliotekon; dum liaj veturoj al Germanio li asimilis la estetikon de la gefratoj August Wilhelm Schlegel kaj Friedrich Schlegel pri arto, literaturo kaj, partikulare, pri Pedro Calderón de la Barca; fakte, la Ŝlegeloj, kun ilia fratino Dorothea, estis tradukinta liajn verkojn al la germana.
Dolzago
Najbaras la komunumoj Barzago, Castello di Brianza, Colle Brianza, Ello, Oggiono kaj Sirone.
Juan Nicolás Böhl de Faber
Lia gravo
En 1814 li publikigis, en El Mercurio Gaditano, artikolo titolita «Reflexiones de Schlegel sobre el teatro traducidas del alemán». Tiuj Reflexiones prezentas resumon de la idearo de August Wilhelm Schlegel pri la hispana kaj angla teatroj, kiujn li estis espriminta per prelegoj pri la teatraj arto kaj literaturo (1809-11). En ili Romantismo identiĝis kun absolutismo kaj devis esti reveno al la tradicia kaj katolika pensaro. Temis pri totala malakcepto de Klerismo kaj elstarigo de la karaktero nacia hispana. La teatro kalderona iĝis simbolo de la hispana spirito kaj ties malakcepto supozis kontraŭpatriotismo.
La tiama klerisma kaj novklasika José Joaquín de Mora respondas, ke se estas io bedaŭrinda en Hispanio estas fakte la epoko de Calderón, kiam malbonkvalita aprezo estis ĝenerala; tio eksplodigis polemikon, kiu pluis en ĵurnaloj de Madrido. Böhl de Faber publikigis inter 1818 kaj 1819 en Diario Mercantil Gaditano serion de artikoloj per kiuj li defendis la hispanan teatron de la Ora Jarcento, tiom atakita de la hispana novklasikuloj, kiu malakceptis en ĝi ne nur la stilon, sed ankaŭ la ideologion reakcian kaj tradicieman.
Tamen la laboro disvastigaj de la tradiciema Romantismo fare de Böhl de Faber, etendiĝis kaj li publikigis artikolojn pri angla poezíarto kio jam derivis al Romantismo.
Pro tio, oni diras, ke danke al Juan Nicolás Böhl de Faber oni enkondukis la semon de Romantismo en Hispanion. Li estis unu el pioniroj ĉar la unua fojo kiam aperas la vorto romántico, kun la nuna signifo, estas en la madrida ĵurnalo eldonita de Mora Crónica Científica y Literaria la 26an de junio de 1818. Böhl intencis asociigi kristanismon kun Romantismo kaj asertis, ke tia movado jam okazis en la hispana Mezepoko kaj ke Novkasikismo estis nenormala interrompo de la vera kaj aŭtoktona tradicio kultura hispana.
7892 Musamurahigashi
Nomo
Ĝia nomo aludas al la tokia Ĉefurba Altlernejo Musasimurayamahigashi, kie Masanori Hirasawa instruas pri astronomio kaj terscienco. Musamurahigashi estas la kromnomo de tiu lernejo.
Transindex
Transindex [transindeks] estas rumania hungara interneta portfolio fondita en 1999 en Kluĵo. Ĝia fondinto respondecredoktoro estis Attila Ármin Kelemen. Ĝiaj portaloj estas: Adatbank.ro, Cégek.ro., Disputa.ro, Fejvadász.ro, Bloodymarty.ro, Pinkdama.ro, Popsuli.ro.
Elulo
Elulo estas monato de la hebrea kalendaro. Ĝi ĝenerale komenciĝas meze-fine de aŭgusto. Elulo estas monato de pento, antaŭ la pentaj festoj Roŝ Haŝana kaj Jom Kippur en Tiŝrio.
Santiago Choapam
Santiago Choapam estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Choapam. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 460.
Geografio
Santiago Choapam apartenas al la distrikto Choapam al kiuj apartenas entute 6 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4979 loĝantojn. El tiuj estis 2364 viroj kaj 2615 virinoj. La komunumo havas surfacon de 247,51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 840 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2184 indiĝenoj. El tiuj 1680 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1680 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Les Hauts-d'Anjou
Les Hauts-d'Anjou estas nova franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Abo
Pri la aliaj signifoj de ABO rigardu en ABO.
Abo, ankaŭ nomata Avo (hebree אָב, "av"; rekonstruita biblia prononco: ) estas monato de la hebrea kalendaro. Ĝi ĝenerale komenciĝas meze-fine de julio. La unuaj naŭ tagoj de abo estas speciale malĝojaj tagoj de lamento pri la detruo de la templo de Jerusalemo. La 9-a de abo (Tiŝa B'av) estas la datreveno kaj 24-hora fasto memore al la detruo de ambaŭ temploj en Jerusalemo. En ĝi oni solene legas la Libron de la Plorkanto, la parton de la Tanaĥo kiu priskribas la ŝokiĝon de la judoj tuj post la detruo de la templo kaj la resto de Jerusalemo, la mortigo de la lasta juda reĝo Zedekia kaj la forpelo de la tuta juda popolo al ekzilo babilona.