cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lando de houjhnhnmoj
Aliaj animaloj en ĉi tiu lando estas pleje ordinaraj. Houjhnhnmoj malsovaĝigas iujn de ili: bovojn kaj katojn; probable, ankaŭ azenojn kaj hundojn. Jahuoj ankaŭ estas malsovaĝigitaj kaj plenumas proksimume samo, kiel ĉevaloj en ordinaraj landoj. Estas konata el iuj fragmentoj de la libro, ke en la landa estas sovaĝaj kunikloj kaj birdoj, sed ne ekzistas porkoj. La aŭtoro mencias ankaŭ kelkajn specifajn animalojn de la lando: birdon similan al hirundo, sed pli granda; besteton kun tre tenera lanugo, kies grandeco estas proksimume tia sama, kiel de kuniklo; iun specon de kampa rato.
Plantoj de la lando estas pleje ordinaraj. Tre disvastigita estas aveno. Sed krome estas kelkaj specifaj plantoj de la lando. Ekzemple, arbo, kiu je la aĝo de 40 jaroj komencas ŝanceliĝi kaj falas dum unua ŝtormo (permesante al houjhnhnmoj uzi lignon sen hakado). Krome tie estas planto, kies radiko influas al jahuoj kiel alkoholo (sed ĝi estas malofta). Radiko de alia planto helpas al jahuoj purigi stomakon post tro avida manĝado.
Mahmud Ŝabestari
Ŝejko Mahmud Ŝabestari (en persa: محمود شبستری) estas unu el la plej famaj iranaj sufiismaj poetoj. Li estas pionira figuro en la akcelado de dialogo pere de poezio.
Golŝan-e-Raz (en persa: گلشن راز [golʃæn ɛ ɾɑz], foje ankaŭ alilingve Gulshan-i Raz aŭ Golshan-e Raz) estas kolekto de liaj poemoj verkitaj en la 14-a jarcento. Ĝi estas la plej grava kaj plej konata verko de Mahmud Ŝabestari. Golŝan-e-Raz estas persa titolo por Sekreta Rozĝardeno.
Aliaj verkoj estas La libro de feliĉo (Sa'adat-nāma) kaj La vero de certeco pri la sciaro de la Senjoro de la Mondoj (Ḥaqq al-yaqīn fi ma'rifat rabb al-'alamīn). Tiu unua estas konsiderata kiel relative nekonata poezia majstroverko verkita en ĥafifa metriko, dum la lasta estas lia nura verko de prozo.
Pince
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ la hungara landlimo (ankaŭ la kroata limo estas proksime), laŭ flanka vojoj, aŭtoŝoseo Mariboro-Budapeŝto preteriras. Ĝis 2007 limpasejo funkciis al Tornyiszentmiklós. Poste Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Letenye, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Collioure (stacidomo)
Collioure estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Collioure, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Narbonne - Port-Bou (frontière) (677000).
Laon
Laon estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. Laon estas la prefektejo de la departemento, kaj havas proksimume 26 000 loĝantojn.
En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Laonnois.
Geografio
La plej malnova kvartalo de Laon (la Ville haute) staras sur monteto, kiu elstaras el la ĉirkaŭa ebenaĵo. Norde de la monteto etendiĝas la vasta ebenaĵo de Pikardio. Kelkajn kilometrojn pli suden estas la norda landlimo de la plataĵoj de la regiono de Soissons.
Conan la 1-a (Bretonio)
Conan la 1-a dirata la Tort (ĉu la Torda?) (nekonata naskiĝjaro, mortis la en la batalo de Conquereuil), filo de Juhel Bérenger, grafo de Rennes, estis grafo de Rennes ekde 970 kaj duko de Bretonio de 990 ĝis 992.
Laon
Vidindaĵoj
Malnovtempe fortigita urbo supre de monteto, Laon posedas multajn mezepokajn monumentojn, privatajn hotelojn kaj domojn de la 16-a, 17-a kaj 18-a jarcentoj, precipe en la stratoj Sérurier, Saint-Jean, Saint-Cyr aŭ Vinchon, kiuj konsistigas kvazaŭe urbajn muzeojn. La subgrundo estas trairata de tuneloj, minejoj kaj putoj, kies konservado estas hodiaŭ prioritato de la municipo. Pinte de la monteto, la monumenta katedralo de Laon donis al la urbo la kromnomon "Kronita Monto".
Conan la 1-a (Bretonio)
Biografio
Conan la 1-a estis la filo de Juhel Bérenger. Post forigo de la kuratoreco de Wicohen, ĉefepiskopo de Dol-de-Bretagne, kiu estis trudita sian suverenecon al lia patro. Conan estis menciita unuafoje kiel « Conanus commes Britanniae » la 16-an de aŭgusto 979 ĉe la kortego de la grafo Eudes de Chartres.
Conceição do Almeida
Conceição do Almeida [konsejsaun duaŭmejda] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 17.889 loĝantojn en 2010.
Conan la 1-a (Bretonio)
Biografio
Conan poste konkeris la regionon de Vannes alianciĝinte kun Orscand la Granda, episkopo de Vannes (970-992). La unua kaj venka batalo de Conquereuil kontraŭ Hoël de Nantes en 981 ne ebligis al li trudi sian suverenecon super la graflando de Nantes ĉar li estis grave vundita kaj devis reiri al Rennes, sen profiti pri sia avantaĝo. Post la malapero de la grafo Guérech de Nantes, li konkeris la graflandon de Nantes en 990 post la morto de ties juna heredanto la grafo Alano kaj estis laŭdire proklamita "duko de Bretonio". En konfirmo de donaco al la abatejo de Monto Sankta-Mikaelo, la 28-an de Julio 990, en ĉeesto de ĉiuj episkopoj de Bretonio, Conan alprenis la titolon de « Princeps Britannorum ». Raoul Glaber, samtempa monaĥo deklaris ke li kronigis sin laŭ la maniero de la reĝoj.
Devils Tower (Vajomingo)
Devils Tower ("Turo de Diablo(j)"), lakote Matȟó Thípila (Ursloĝejo) aŭ Ptehé Ǧí (Bruna korno), absaroke Daxpitcheeaasáao (Hejmo de ursoj), estas monolito en nordorienta Vajomingo, Usono. Ĝi altas 386 metrojn super la ĉirkaŭanta plataĵo en la valo de la rivero Belle Fourche. Ĉar la ĉirkaŭaĵo estas jam sufiĉe alta, la turo atingas alton de 1,559 m super marnivelo. Ĝi estas la unua Nacia Monumento en Usono, deklarita de Teodoro Roosevelt en 1906.
Ĝi estis en 1977 registra loko de la filmo Close Encounters of the Third Kind ("Apudaj Renkontoj de la tria speco")
Conan la 1-a (Bretonio)
Biografio
Conan la 1-a de Bretonio estis entombigita en la abateja preĝejo de la Monto Sankta-Mikaelo, kies bonfaranto li estis.
Devils Tower (Vajomingo)
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Conan la 1-a (Bretonio)
Edziĝoj kaj idaro
Kvankam neniu alia edzino ne estas konata al li, la tri sekvantaj filoj neniam estis konsiderataj kiel filoj de Ermengarde.
Thomas Coke
Thomas William COKE, 1a Grafo Leicester (6a de majo 1754 – 30a de junio 1842), konata kiel Coke de Norfolk aŭ Coke de Holkham [KOŬk], estis brita politikisto kaj reformisto pri agrikulturo.
Parlamentano, kun William Windham li subtenis la partion de la usonaj kolonoj dum la Usona Revolucia Milito. Li interesiĝis pri internaj aferoj kiaj la Grenleĝo aŭ la civilaj liberecoj, kaj parolis kontraŭ la reago de la registaro al la Masakro de Peterloo kaj similaj okazaĵoj.
Verĥovna Rada
La Verĥovna Rada, Верховна Рада "Supera konsilio", estas la nomo de la unuĉambra parlamento de la respubliko Ukrainio. Laŭ la Konstitucio de Ukrainio ĝi estas unusola leĝodona organo. La parlamento konsistas el 450 deputitoj-parlamentanoj, elektitaj por 4 jaroj. La lasta parlamenta elekto ĝis nun okazis en oktobro 2014.
Thomas Coke
La ĉefa heredo de Coke estas kiel agrikultura reformisto, ne kiel politikisto; historie li estis konsiderata pioniro de la Brita Agrikultura Revolucio pro la reformoj kiujn li faris por farmadi en siaj bienoj. Later historians have questioned this, however, noting that the developments credited to him are most likely the work of other individuals; nevertheless, he has still been described as "the real hero of Norfolk agriculture".
Verĥovna Rada
La 9-an de aprilo 2015 la Parlamento de Ukrainio aprobis leĝon per kiu oni malpermesis la komunismajn simbolojn kiaj la rikoltilo kaj martelo, figuroj de la Sovetunio, aŭ ties luktantoj kontraŭ la naziismo dum la Dua Mondmilito, dum oni egaligas propagandon por komunismo kaj propagandon por naziismo.
La ukraina parlamento ludis gravan rolon en la tumulta politiko de Ukrainio ekzemple antaŭ la prezidenta politiko kiel de Volodimir Zelenskij.
Miracema
Miracema estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 26.829 loĝantojn en 2010.
Toury
Toury estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tourysiens.
Guerlesquin
Guerlesquin (bretonlingve "Gwerleskin") estas franca komunumo, situanta en la departemento Finistère kaj en la regiono Bretonio en Francio. Historie, ĝi apartenas al Tregoro en la regiona natura parko de Armoriko kaj estas klasita urbeto kun karaktero pro sia pasinteco kaj siaj granitaj fasadoj.
Demografio
<!-- « Guerlesquin est un gros bourg qui a l'air d'une ville ».
Géologiquement, Guerlesquin est un appendice de granite grossier ou granulite situé au sud-ouest du massif granitique de Plouaret. Cette pierre de taille, à grains uniformes moyens et à deŭ micas, peu dure à travailler, d'où l'importance des carrières qui occupèrent par le passé un grand nombre d'ouvriers (une centaine de tailleurs de pierre dans la commune en 1914).
Les origines
Guerlesquin naît au milieu du à proximité d’une motte féodale, édifiée entre 1040 et 1056 par Even Gwen sur les bords du Guic et remplacée par la suite par un château édifié par la famille Charruel (ou Charuel).
Selon René Largillière, « Guerlesquin n'apparaît pas comme une paroisse ancienne, son nom, la configuration de son territoire, suffisent à le prouver ». Guerlesquin, avec son nom laïc et son territoire tout petit, est une ancienne trève, sans doute de Plounérin. « Guerlesquin est devenue paroisse à une époque où on ne créait plus de noms en "plou", son origine est certainement seigneuriale, c'atait le siège d'une seigneurie importante ». En remontant plus loin dans le temps, Guerlesquin serait issu de l'ancienne paroisse de l'Armorique primitive de Plouégat-Moysan.
Jean Charruel (Charuel)
La motte féodale est détruite en 1080 et remplacée par un château construit par les Charruel. Cette famille est présente à la première Croisade et Jean Charruel, « grant capitaine de gens d'armes », « très bons escuyers bretons », défait Simon de Burley, s'empare de La Roche-de-Ponsoy. Pendant l'hiver 1345-1346, lors du siège d'Aiguillon dirigé par le duc de Normandie (le siège dura six mois, ce combat étant un épisode de la Chevauchée d’Édouard III en 1346 dans le cadre de la guerre de Cent Ans), il défait le comte de Pembroke Lawrence Hastings. Jean Charruel s'empare ensuite de Saint-Savin, puis assiège La Roche-sur-Yon. Il s'illustre lors de la guerre de Succession de Bretagne (1341-1365); Even Charruel (mais c'est très probablement en fait Jean Charruel en raison d'une confusion de prénom) est blessé lors du Combat des Trente en 1351. En 1352, Froissart écrit qu'il avait sous ses ordres « deŭ chevaliers, vingt-un écuyers et trente archers » et « depuis je vis seoir à le table dou roy Charles de France un chevalier breton qui esté y avoit, qui s’appelloit messires Yewains Charuelz ; mais il avoit le viaire [visage] si detailliet et decopet qu’il monstroit bien que la besongne fu bien combatue ». La même année, il est envoyé comme otage, ainsi que Bertrand Duguesclin, en Angleterre pour obtenir la liberté de Charles de Blois et est libéré en leur compagnie le 10 après neuf années de captivité et paiement d'une rançon de 700 000 florins d'or. En 1358, il participe à une jacquerie dans la ville de Senlis. Il entre au service du roi de France Charles V en novembre 1369. Au, la famille Charruel (ou Charuel) se fondit dans la famille de Penhoët.
Les seigneurs de Penhoët
Les seigneurs de Penhoët succèdent aŭ Charruel à la fin du ou au début du. Le plus connu fut Jean [Jehan] de Penhoët, seigneur de Guerlesquin, qui épousa Marguerite Charruel, fut capitaine des ville et château de Morlaix et amiral de Bretagne entre 1401 et 1432 ; il obtient du duc Jean V le titre de ville ainsi que des privilèges commerciaŭ le 14 mai 1434 (droit des poids, balance et foires), concrétisant la vocation commerciale de la ville. La devise de Jehan de Penhoët Red Eo ("Il faut") est encore celle de Guerlesquin. Sa nièce, en épousant Pierre de Rohan fait de cette famille les propriétaires du château.
Les Rohan à qui l’on doit la première cohue (1526) surmontée d’un auditoire de justice renforcent le rayonnement de Guerlesquin sur le Trégor, la Cornouaille et le Léon.
Jean de Coëtqueveran (ou Coëtquevran) représente Guerlesquin lors de la montre de Tréguier en 1481.
Cinq hautes justices seigneuriales, celles de Guerlesquin (bourg), le Ménès, Keradenec, Trogore et Besson [Beffou] fonctionnaient en même temps à Guerlesquin dans le courant des et , chacune ayant son territoire de compétence..
La famille du Parc
La famille du Parc-Locmaria, qui exerçait ses droits de haute et basse justice au bourg de Plouégat, étendait ses seigneuries de Locmaria et Guérand sur les paroisses de Plouégat-Guérand, Guerlesquin, Le Ponthou, Lanmeur, Plouigneau, Plourin (la seigneurie de Bodister), Ploujean (seigneurie de Keranroŭ), Plougras (seigneuries de Keradennec, Beffou, Trogore, Menez), Scrignac (seigneurie de Guernaon), Brelidyn, Ploubezre (seigneurie de Coëtfrec), Plougasnou. Cette famille avait la qualité de « fondateurs et premiers prééminenciers de l'église paroissiale de Guerlesquin ».
Frairies et confréries
Depuis le Moyen Âge, la paroisse de Guerlesquin était divisée en quatre frairies : bourg ; Kerivoal, proche de Saint-Ener ; Le Fanet, près de la chapelle de Saint-Thégonnec ; Penarc'hoat, près de Saint-Maudez. Guerlesquin possédait aussi plusieurs confréries : la confrérie du Saint-Sacrement, antérieure à 1625, la confrérie du Rosaire (créée le 8 ), la confrérie de la Sainte Famille (créée probablement le 5). D'autres confréries furent créées plus tardivement, celle de l'Agonie du Christ, dite aussi de la Belle Mort, créée le 8 et celle du Sacré-Cœur le 10.
Du au
En 1653, la ville sous le marquisat de Vincent du Parc, maréchal de camp de Louis XIII est importante par ses marchés. Guerlesquin est le siège de l’administration seigneuriale (juge, avoué, procureur fiscal, notaire, sénéchal et sergent) et on y rend la justice tous les lundis. À la fin de l’Ancien Régime, les Peletier de Rosanbo sont seigneurs de Guerlesquin.
L'insécurité sur les routes était grande : par exemple dans la seconde moitié du, Pierre Ezou, pourtant notaire et sergent des juridictions de Cludon et Kermeno, demeurant en la paroisse de Plougouver-la-Chapelle « accusé de plusieurs vols commis sur les grands chemins de Callac à Guerlesquin, de Callac à Rostrenen, de Guerlesquin à Guingamp, et de Guerlesquin à Plougras ».
Laurent Callarec a publié un livre un mémoire sur "Les structures sociales de Guerlesquin au XVIIIe siècle".
La Révolution française
Dès le 28, l'assemblée communale décide l'effacement des armoiries et écussons « dans tous les lieŭ apparents », y compris « dans l'intérieur des églises et chapelles ». Par la loi du 12 est créée la commune de Guerlesquin, avec comme succursale Botsorhel.
Le 18, Jacques Le Lamer, commissaire membre du directoire du district de Morlaix vient à Guerlesquin exhorter « les citoyens qui avaient la qualité requise de porter les armes, de s'engager dans les troupes de ligne pour la défense de la patrie », mais un seul volontaire se présenta... qui fut réformé !
Le recteur [curé] de Guerlesquin, Guillaume Pérennès et un autre prêtre, Le Foll, refusèrent de prêter le serment de fidélité à la Constitution civile du clergé, devenant donc prêtres réfractaires ; ils furent remplacés par des prêtres constitutionnels, mais de nombreŭ fidèles soutinrent les prêtres réfractaires qui « disent la messe, confessent et donnent la Pâque dans une église un peu écartée, quoique dans la ville. Ils ont si bien tramé, qu'ils ont entraîné la majeure partie de notre commune à un bourg voisin, Plougras, pour y entendre la Passion, qui a dû y être prêchée par un prêtre très réfractaire ».
Une ancienne noble, Modeste Émilie Forsan, est arrêtée à Guerlesquin pour avoir caché à Morlaix un prêtre réfractaire, Yves Mével, et déférée le 19 messidor (7) ainsi que sa sœur, devant le tribunal révolutionnaire de Brest. Elle fut aussi accusée d'avoir été complice de propos tenus à Guerlesquin « tendant à détruire le gouvernement républicain et à rétablir la tyrannie en France » et condamnée à mort ; elle est exécutée, ainsi que plusieurs autres personnes dont le prêtre réfractaire Yves Mével, le 12 thermidor an II (30) à Brest « sur la place du cy-devant château ».
François Marie Buhot de Kersers, dit Buhot-Kersers, né à Plougras en 1764, fut nommé curé constitutionnel de Guerlesquin en novembre 1792. Jacobin zélé, il dénonce le 1 : « les lois de la Révolution ne sont pas observées ; les membres de la Municipalité ont abandonné l'église depuis qu'il y a un curé constitutionnel », ce qui lui vaudra plus tard quelques ennuis. Il fut condamné à la déportation par un arrêté du 8 pluviose an VII (27) « pour s'être mis constamment à la tête des anarchistes, avoir prêché la haine du gouvernement et de la Constitution de l'an III, et compromis ainsi la tranquillité publique », mais il fut libéré sur le champ en raison de témoignages favorables , car il avait dénoncé des complices du chef chouan Jean François Edme Le Paige de Bar. qui sévissaient dans la région.
René Kerhervé, originaire de Guerlesquin, vicaire à Plougonven en 1790, prêta le serment de fidélité à la Constitution civile du clergé en 1791 pour éviter la déportation, fit partie de la chouannerie locale sous les ordres de Le Paige de Bar et fut finalement déporté par un arrêté du 28 frimaire an VI (18).
Quelques anciens chouans manifestèrent sous le Directoire et même les débuts du Consulat une activité du côté de Guerlesquin, par exemple une bande d'anciens chouans et de déserteurs, commandée par Jean François Edme Le Paige de Bar, en tout une quarantaine d'hommes, venus de la forêt de Beffou et passant entre Guerlesquin et Loguivy-Plougras, s'embusque le 13 à proximité de la route Paris-Brest, entre Plounévez-Moëdec et Plounérin, à la hauteur de Kerabamen, pour y attaquer la diligence et détrousse les voyageurs.
L'agriculture vers le milieu du
Selon des statistiques agricoles publiées en 1849 et concernant selon les productions des années comprises entre 1836 et 1846, la répartition de l'occupation des terres est alors la suivante : 913 ha de terres arables, 791 ha de landes et bruyères, 200 ha de bois, taillis et plantations, 206 ha de prairies naturelles, 4 ha de marais et étangs ; la commune possédait alors 5 moulins en activité. Les paysans de Guerlesquin cultivaient à l'époque 182 ha d'avoine, 91 ha de froment, 91 ha d'orge, 51 ha de seigle, 110 ha de sarrasin, 740 ha d'ajoncs d'Europe, 46 ha de trèfle, 2 ha de lin, 7 ha de chanvre, 18 ha de navets, betteraves, carottes et choŭ (dont 15 ha de navets), 46 ha de pommes de terre, 274 ha restant en jachère, et élevaient 275 chevaŭ (78 mâles, 169 juments, 28 poulains), 605 bovins (dont 250 vaches), 510 porcs, 420 poules et 74 coqs, 84 canards, 26 oies, et possédaient 240 ruches à miel. En 1836, la population agricole est de 1726 personnes, soit la totalité de la population communale.
Les foires et marchés
En 1732, Guerlesquin accueille, outre le marché du lundi, 19 foires annuelles pour les toiles, le lard, le pain blanc, le vin et les chevaŭ.
Vers 1840, treize foires légales ou considérés comme telles par l'usage, se tenaient chaque année à Guerlesquin, le premier lundi de janvier et de février, le lundi avant la mi-carême, le lundi des Rameaŭ, le lundi de la Quasimodo, le lundi après les Rogations, le lundi avant la Saint-Jean, le 4ème lundi de juillet, le lundi après le 15 août, le 3ème lundi de septembre, le premier lundi d'octobre, de novembre et de l'Avent. Ces foires étaient spécialisées dans le commerce des chevaŭ, particulièrement des bidets, des bêtes à cornes de toutes les espèces, des porcs, du beurre, de la graisse, des volailles, des fils, etc... Selon le rapport du sous-préfet de Morlaix, « les treize foires de Guerlesquin sont toutes toutes importantes ». Il ajoute « qu'il se tient à Guerlesquin douze autres foires qui ne sont point légales » mais « qui sont aussi importantes que les premières. Cette commune possède donc vingt-cinq foires, c'est-à-dire une tous les quinze jours ».
En 1900, on comptait encore 17 foires aŭ bestiaŭ qui cessent pratiquement de 1947 à 1967. Entre les deŭ guerres mondiales, des foires aŭ chevaŭ se sont développées. À titre d'exemple, lors de la foire du 13, environ 300 chevaŭ sont présentés à la vente, sans compter les autres animaŭ (160 bêtes à cornes, etc..) et les animaŭ étaient « trop peu nombreŭ (...) pour satisfaire les besoins des marchands venus de toute la région bretonne et du centre de la France » ; lors de la foire du 15, 550 chevaŭ sont présentés à la vente. En 1931, le journal Ouest-Éclair écrit : « Guerlesquin, siège d'un marché hebdomadaire important, occupe le centre d'une vaste région où l'élevage du cheval est très en honneur. Guerlesquin possède une station de haras dont la clientèle s'accroît d'année en année et s'étend loin dans le Trégor et la Cornouaille. Elle a beaucoup contribué à l'amélioration de la race chevaline dans la région. (...) La commission de remonte de Guingamp procèdera, vers 10 heures, à un achat de chevaŭ pour l'armée ».
Un concours agricole était même, pendant l'entre-deŭ-guerres, organisé chaque année en lisière de la forêt de Beffou, non loin de Guerlesquin.
Les "retours de foire" étaient parfois difficiles en raison des libations trop copieuses et des accidents survenaient : à titre d'exemple le journal Ouest-Éclair fait état du décès d'un paysan de retour de foire dans un fossé sur la route de Plounérin le 10.
Évènements divers
En novembre 1849, une épidémie de choléra fait 4 morts à Guerlesquin.
En 1861, 1865, 1873, Plouigneau, sous prétexte que cette commune est chef-lieu du canton, demande le transfert du bureau d'enregistrement de Guerlesquin à Plouigneau ; cette demande est une fois de plus refusée par le Conseil général du Finistère. En 1865, la création d'un bureau de distribution du courrier est demandée.
L'attractivité des foires et marchés de Guerlesquin incite à un aménagement des axes routiers desservant cette commune car l'état des chemins était lamentable comme l'illustre cette description des accès au Brohet-Beffou, domaine situé dans la commune de Lohuec proche de Guerlesquin: « Les chemins sont impraticables pour arriver au Brochet-Beffou. (...) Sur une grande partie de la propriété, lorsqu'il s'y aventure, le plus léger bétail disparaît jusqu'au cou et reste enfoncé sur place, jusqu'à ce qu'on vienne le tirer de ces fondrières, à force de cordes et de peines ». Le chemin allant de Guerlesquin à Plouigneau est classé chemin d'intérêt commun est ajourné en 1867 mais décidé en 1869 (chemin d'intérêt commun n°10) ; ce chemin fut par la suite aménagé en 1877-1878. Le chemin allant de Toul-an-Herry à Berrien en passant par le bourg de Guerlesquin l'avait été à partir de 1861 et celui allant de Guerlesquin à la limite départementale avec les Côtes-du-Nord à partir de 1864 afin de faciliter les communications avec la gare de Plounérin. Les relations avec Plestin-les-Grèves et Locquirec restent difficiles jusqu'à la construction d'un pont sur le Douron, près de Trémel entre Toul-an-Herry et Locquirec, décidée enfin en 1874 après plusieurs refus antérieurs. En 1874, le chemin menant à Callac est classé chemin d'intérêt commun n°29 et commence à être aménagé, commence à être aménagé. En 1882, le conseil général des Côtes-du-Nord accepte le classement en chemin d'intérêt commun et l'aménagement du chemin menant à Belle-Isle-en-Terre via Plougras et Loguivy-Plougras sur l'itinéraire duquel se trouvent « des côtes dangereuses ».
En décembre 1877, le Conseil général vote une subvention de 10 000 francs pur permettre à la commune de Guerlesquin de construire « une maison d'école des garçons » ; en outre, l'État accorde 5 000 francs en août 1878.
Des mystères analogues à ceŭ joués au Moyen Âge, comme Le mystère de sainte Tryphine ou Le mystère de Jacob ou de Josph vendu par ses frères, étaient encore joués à Guerlesquin et dans sa région à la fin du et au tout début du.
Le
En 1908, la création d'une ligne ferroviaire reliant Guerlesquin à Morlaix en desservant Plougonven, Lannéanou et Botsorhel fut envisagée, mais le projet n'aboutit pas.
Outre ses fonctions commerciales, la ville vivait aussi de l’exploitation de carrières de granit (une centaine de tailleurs de pierres travaillaient à Guerlesquin en 1914).
Dans la première moitié du des courses de chevaŭ étaient régulièrement organisées à Guerlesquin sur l'hippodrome de Kerret. L'équipe de football "les Gâs de Guerlesquin" existait déjà en 1933.
La tuberculose faisait alors des ravages : selon une statistique établie par le docteur Prouff, alors maire de Guerlesquin, 5 des 16 décès de 1920 et 6 des 20 décès de 1921 survenus dans la commune sont dus à cette maladie.
En février 1935, Claude Daniel et son fils, de Botsorhel, sont tués par la foudre dans une garenne de Guerlesquin où ils étaient partis couper de la bruyère.
Les guerres du XXe siècle
Le monument aŭ morts de Guerlesquin porte les noms de 117 soldats morts pour la France dont 101 pendant la première guerre mondiale, 15 pendant la seconde guerre mondiale et un pendant la guerre d'Indochine.
Parmi les décédés de la seconde guerre mondiale, Joseph Hélary, né le 24 à Guerlesquin, second maître fourier, fit partie des 119 victimes (13 rescapés) de l'aviso Vauquois coulé par l'explosion d'une mine devant Le Conquet le 18.
Le renouveau du marché aŭ bestiaŭ de Guerlesquin
Tombé en désuétude depuis la seconde guerre mondiale, le marché de Guerlesquin est relance par la municipalité à partir de 1967. Marie-Louise Aubry a publié une description détaillée du marché de Guerlesquin en 1972. C'est un marché au cadran depuis 1974, du même type que ceŭ de Châteauneuf-du-Faou et Landivisiau. Le marché aŭ bovins fonctionne les premiers et troisièmes lundis de chaque mois, le marché aŭ porcs un jeudi sur deŭ en alternance avec celui de Châteauneuf-du-Faou. Son influence concerne une zone d'environ 30 km de rayon autour de la ville.
Le marché aŭ bestiaŭ est géré par la SICAMOB jusqu'en 2003 et par le MOL (Marché Organisé de Lamballe) depuis.
Démographie
Selon Jean-Baptiste Ogée, la paroisse de Guerlesquin avait une population de 1 000 « communiants » vers 1780.
Voici l'évolution démographique de Guerlesquin entre 1793 et 2009 :
Après être redevenus positifs entre 1962 et 1982, le solde naturel et le solde migratoire sont à nouveau tous les deŭ négatifs depuis 1982 (- 0,8 % l'an pour le solde naturel et -0,9 % l'an pour le solde migratoire entre 1999 et 2007). Entre 1999 et 2008 inclus, Guerlesquin a enregistré 141 naissances et 281 décès, à une unité près, deŭ fois plus de décès que de naissances donc. La population de la commune vieillit : en 2007, les 65 ans et plus représentaient 22,6 % de la population contre 21,9 % seulement pour les 0-19 ans. Le nombre des logements baisse : en 1999, 809 étaient recensés et seulement 785 en 2007 et, parmi eŭ, le nombre des résidences secondaires s'accroît, passant de 64 à 105 pendant cette période, au détriment des résidences principales dont le nombre a diminué de 51 unités, passant de 716 à 655. En résumé, Guerlesquin connaît depuis quelques années une grave crise démographique liée en bonne partie aŭ difficultés économiques que des entreprises de la commune ont rencontré ces dernières années.
Économie
Jusqu'à la fin des années 1960, la commune bretonne est concernée par un exode qui apparaît inexorable, en liaison avec la modernisation des activités agricoles. Entre 1876 et 1962, "Guerlesquin perd le tiers de ses habitants. C'est alors que le fils d'un boucher créera un abattoir de poulets et les vingt années qui suivront verront une augmentation de la population de plus de 50 %". Dans les années 1975, avec une capacité de production de plus de 100 000 poulets par jour, l'entreprise Tilly devient la plus grosse unité d'abattage privée en Europe et se spécialise dans le poulet congelé. Les effectifs de l'usine passe de 16 employés en 1956 à 30 en 1970 et... 700 en 1981, ce qui change toute la configuration d'une petite commune concernée par de nouveaŭ lotissements et une réelle dynamique, même si le bassin d'emploi s'opère au-delà de la commune (principalement sur l'ouest du Trégor). La population, qui était tombée à 1222 habitants en 1963, remonte à 1348 habitants en 1968 avant de connaître une augmentation brusque (1561 habitants en 1975 et 1839 habitants en 1982), ce qui constitue une forme d'anomalie pour une commune rurale. Récemment, la situation est plus difficile et les délocalisations ont concerné l'activité même si l'entreprise Tilly-Sabco regroupe toujours 300 salariés.
Enseignement
-->
Civila heredaĵo
-->
Religia heredaĵo
La paroĥa preĝejo estas konsekrita al sankta Ténénan, malfrua kaj malmulte konata bretona sanktulo, kiu tamen estas ankaŭ la patrono de la paroĥaj preĝejoj de La Forest-Landerneau kaj de Plabennec. Li anstataŭis antaŭ la franca revolucio de 1789 sanktan Ener kiel patronon de la paroĥo, pli konata per la nomo sankta Enéour.
La porĉo nun enhavas la statuojn de la 12 apostoloj, kiuj estis en la malnova kapelo Saint-Ener.
L’histoire de saint Thégonnec est peu connue, il est considéré comme le saint Roch du pays et invoqué pour préserver des épidémies. Dans les litanies de saint Vougay, il est mentionné à côté de saint Ener. La statue du saint est actuellement à la chapelle Saint-Jean et le représente en évêque, avec chape, crosse et mitre, et à ses pieds, un petit chariot attelé. Autrefois, il y avait deŭ pardons : l’un le dimanche suivant la saint Jean et le grand pardon, le 3e dimanche de septembre. Cette chapelle du était reconnue comme chapelle du manoir de Kervranton, appartenant à la famille de Goaffuec alliée aŭ du Parc. En 1792, vendue comme bien national, la chapelle, évaluée à 600 Francs, fut donnée à la fabrique de Guerlesquin, par Dame Marie Jeanne Calvez, veuve de sieur Le Scour, en vertu d’une ordonnance royale du 24. Aujourd’hui, elle est en ruines, le toit est tombé en 1893 ; on n’y dit plus la messe depuis 1892. Il en reste cependant une très belle croisée ogivale ; sur les meneaux, on peut voir deŭ écussons, armes de Pierre Le Rouge, écuyer de la Haye, en Plouégat-Moysan et celles de son épouse Françoise Le Meur, de Kerigonan, vers 1620. Les pierres des chapelles Saint-Thégonnec et Saint-Trémeur furent vendues, en 1900, à M. Le Coat, propriétaire, pour 200 Francs. Des complications diverses empêchèrent heureusement la démolition des chapelles ; Saint-Thégonnec conservera ses ruines. Non loin de la chapelle se trouve une fontaine dédiée à saint Thégonnec, dont l’eau pouvait, dit-on, préserver de la peste et du choléra.
Lokoj
<!--
Loisirs, culture et associations
La vie associative montre une belle santé : les quelque 40 clubs et associations offrent à un public de plus en plus important des festivités aussi nombreuses que variées : marchés animés d’été, festoù noz, bals, salons, expositions, concours de cartes, de pétanque, courses hippiques, jeŭ bretons... Le sport se porte toujours aussi bien dans notre cité : les jeunes et... les moins jeunes de Guerlesquin et des environs ont à leur disposition un éventail d’activités sportives important : football, handball, judo, tennis de table, pétanque, gymnastique, équitation, danse... grâce aŭ dirigeants et animateurs compétents qui se dévouent sans compter. -->
Malnova kutimo
Dum la pardonprocesio de sankta Ener, oni kuŝigis la infanojn en kavan ŝtonon proksiman de la kapelo kaj nomata « la lito de sankta Ener », aŭ oni kovris, hejme, la infanojn per ĉemizo mergitan en la fontano de la sanktulo, la tuto celis fortigi la infanon kaj ekmarŝigi ĝin pli frue.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn en 2009 (0,44%).
La Croix-sur-Gartempe
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Furo
Furo (Putorius furo; Mustela putorius furo), estas subspecio de putoro (Mustela putorius putorius), kiu havas kelkajn variojn: albina, putoraspekta, mutacia (siama, arĝenta, paŝtela). Tiu dombesto estas karnomanĝulo el la familio de musteledoj, pli granda ol mustelo kaj malpli granda ol mustelkato kaj marteso.
Virfuro estas 40 cm longa (sen vosto) kaj 1,5 kg peza. Furino estas iom malpli granda (30 cm, 800 g).
(10610) 1996 XR1
(10610) 1996 XR1 estas hilda asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Furo
Unue tiun beston oni dombestigis pro ĝia grandeco, kiu permesas al ĝi eniri en bestotruon por forkurigi ĉefe kuniklojn. Tiujn ĉi oni kaptas per maŝaro antaŭ la eliro. Ĝi estas uzata por ĉasi kuniklojn kaj tial ĝi estas nomata ankaŭ ĉasputoro. Ĝi estas ankaŭ uzata por malpliigi la nombron de ratoj kaj musoj.
Plie urbaj loĝantoj ofte bredas ĝin kiel hejman amikon. Tiu uzo por kunula besto ekzistas longe. Eks-grekoj jam havas tiun beston, kaj samtempe mustelojn, kiel kunulajn bestojn antaŭ ol ili malkovris katon en Egiptio. Poste romianoj enmetadis katojn en Eŭropo, furo restas kunula besto dum la tuta Mezepoko, kaj tiu uzo finiĝis finfine dum romantikismo.
Furo ekestas denove kunula besto. Ege ludema, ĝi ne estas pli agresema ol kato aŭ ol hundo. Vigla, facilmova kaj kun granda scivolo, ĝi povas malaperi en lokojn neimageblajn kaj kie dormiĝi dum longa tempo (ĝi dormas dum de 16 ĝis 20 horoj malpo tago).
Same kiel ĉiuj dombestoj, ĝi povas kontaĝi malsanojn al homoj (angle: zoonosis).
Fleury-devant-Douaumont
Fleury-devant-Douaumont [] estas franca komunumo en la departemento Meuse, en la regiono Loreno.
Historio
Fleury-devant-Douaumont estas unu el la malmultaj komunumoj, kiuj havas neniun loĝanton : ĝi estas unu el la naŭ “vilaĝoj mortintaj por Francio”, detruitaj dum la batalo apud Verdun kaj neniam rekonstruitaj.
Geografio
Fleury-devant-Douaumont situas nordoriente de Verdun, en la arbaro de Verdun.
Amblicerko
Amblicerko aŭ Flavbeka kaciko (Amblycercus holosericeus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj monotipa en la genro Amblycercus.
Francisco de Lorenzana
Francisco Antonio de LORENZANA y Butrón (Leono, 22-a de septembro 1722 - Romo, 17-a de aprilo 1804) estis kardinalo, historiisto, liturgiisto kaj humanisto de la hispana Klerismo, frato de la dekano de Zaragozo kaj episkopo de Ĝirono, nome Tomás de Lorenzana.
Amblicerko
Ĝi troviĝas en Belizo, Bolivio, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Peruo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj, montararbaroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj. Ili preferas bambuon en altaj teroj de Kosta-Riko kaj Andoj, kio ne kaŭzis konverĝan evoluon kaj separon disde la populacioj de malaltaj teroj. Ĝi loĝas en deklivaroj de Karibio kaj suda Pacifiko, en arbustaroj kun disaj arboj kaj en malfermaj arbaraj areoj kiaj arbarbordoj kaj arboj ĉe akvo.
Francisco de Lorenzana
El la 5a de junio 1765 al la 14a de aprilo 1766 estis episkopo de Plasencia. De ideologio klare reĝista, pelis la nuligon de la jezuitoj en 1767. El la 14a de aprilo 1766 al la 27a de januaro 1772 li estis la arkiepiskopo de Meksiko, kie li montris energion kaj laborkapablon tiom ke li iĝis tiom fama kiom timita, ĉefe ĉe la monaĥinejoj, kies statutojn klopodis reformi, kaj ĉe la jezuitoj, kontraŭ kiuj li de la komenco jam montriĝis. Li kapablis kunigi la katolikan kredaron kun la klerisma reformismo kaj kun socialaj interesoj kaj eĉ sciencaj.
Amblicerko
Ĝi estas mezgranda tutnigra birdo kun fortika pintakra helflava beko (kio nomigas la specion per alternativa komuna nomo) kaj samkoloraj okuloj; ĝi estas ĝis 24 cm longa. La kruroj estas malhelgrizecaj.
La populacio ne estas kalkulita kaj oni supozas, ke estas inter 500,000 kaj 5,000,000 de individuoj en tre ampleksa teritorio de ĉirkaŭ 1,150,000 km².
Francisco de Lorenzana
Li estis akra malamiko de la indiĝenaj lingvoj. Pro lia interveno, la reĝo Karolo la 3-a aprobis dekreton kiu malpermesis la uzadon de la lingvojn de Ameriko kaj devigis la uzadon de la kastilia. Lia malaprezo al Meksiko kaj ties indiĝenoj okazigis lian revenon al Hispanio en 1772 por iĝi arkiepiskopo de Toledo ĝis 1800, kiam li rezignis tiun postenon teorie pro santialoj, sed vere pro liaj konfliktaj rilatoj kontraŭ la ministrego Manuel Godoy. Tie li formis grandan bibliotekon ankoraŭ uzebla, kaj fonid hospitalojn kaj en Toledo kaj en Ciudad Real.
Blonville-sur-Mer - Benerville (stacidomo)
Blonville-sur-Mer - Benerville estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Blonville-sur-Mer, apud Benerville-sur-Mer en departemento Calvados, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mézidon - Trouville-Deauville (379000).
Ocialo
La Ocialo (Ocyalus latirostris) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj monotipa en la genro Ocyalus, kvankam ankaŭ la Klipiktero povus esti inkludata tien. Ĝi troviĝas je malaltaj densecoj en okcidenta Amazonio ĉefe en nordokcidenta Brazilo kaj nordorienta Peruo, kaj iom ĉe sudokcidenta Kolombio kaj nordokcidenta Ekvadoro.
Ĝi estas ĝenerale nigra birdo kun malhelruĝecaj krono kaj nuko, blueca iriso kaj eburflaveca beko. Plej karaktera distingilo estas flavaj eksteraj plumoj en bazo de vosto.
Mesquita (Rio-de-Ĵanejrio)
Mesquita (la nomo origine estas portugala vorto por "moskeo") estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro.
Geografio
Mesquita situas en suda parto de Brazilo inter municipoj Belford Roxo, Nilópolis, Nova Iguaçu kaj São João de Meriti.
Historio
En nuna loko de Mesquita indiĝenoj vivis tiam, kiam eŭropanoj alvenis. La eŭropanoj konstruis muelejon por krei sukeron el sukerkanoj, kiujn la sklavoj kultivis. En 1884 fervojo venis, eĉ stacidomo estiĝis. Intertempe oni okupiĝis pri oranĝoj kaj ceramikaĵoj. En la malfruaj 1940-aj jaroj aperis jam la industrio. En 1999 Mesquita sendependiĝis de Nova Iguaçu.
Klimato
Mesquita situas en tropika zono. En ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte inter oktobro-marto.
Trafiko
Mesquita havas fervojajn kaj vojajn kontaktojn.
Cànoves i Samalús
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Elizabeto (Rusio)
Elizaveta Petrovna (Елизавета Петровна), naskiĝis la 29-an de decembro 1709 en la apudmoskva cara rezidejo Kolomenskoe, mortis la 5-an de januaro 1762 en Sankt Peterburgo, estis imperiestrino de Rusio ekde 1741 ĝis 1762.
Origino
Ŝiaj gepatroj estis la geimperiestroj Petro la Granda kaj Katerina la 1-a (ĝis ŝia ortodoksiĝo – germanino Marta Skavronskaja).
Post morto de ŝia patro Petro la Granda en 1725 kaj morto de ŝia patrino en 1727 Elizaveta okupiĝis pri kutimaj aferoj de juna caridino.
Vivo ĝis surtroniĝo
En 1730, kiam Supera Sekreta Konsilio elektis kandidaton de nova reĝo de Rusio, ŝin neniu konsideris kaj invitis, kvankam ŝi rajtis pretendi la rusian tronon.
Tiama imperiestrino Anna Ivanovna ne favoris sian kuzinon kaj do oni malofte vidis la caridinon en la mondumo.
Post ŝia morto en 1740 Elizaveta Petrovna denove estis forigita de la rusia trono, ĉar ŝi apartenis al la alia branĉo de dinastio Romanov, kiun fondis ŝia patro Petro la Granda.
Nominala reĝo de Rusio ekde 1740 ĝis 1741 estis bebo Ivano la 6-a. Realan potencon havis lia patrino, regentino Anna Leopoldovna.
Ŝtata renverso kaj surtroniĝo
Tiama partio de Elizaveta Petrovna estis tre malkontenta pri regado de fremduloj, ĉefe venintaj el germanaj princlandoj. Tial ŝi (kiu, origine estis duongermanino) apelaciis al la gvardio, kiu okazigis la 6-an de decembro 1741 ŝtatan renverson kaj arestis tutan regentaron, inkluzive imperiestron Ivano la 6-a kaj lian patrinon Anna, regentinon de Rusio.
La 25-an de aprilo 1742 ŝin oni kronis kiel imperiestrino Elizaveta Petrovna en Uspenskij katedralo de moskva Kremlo.
Resumo de ŝia reĝado
Ŝi interalie:
Heredigo de sia nevo kaj morto
Tial Elizaveta Petrovna elektis sian nevon, filon de ŝia fratino Anna, Carl Peter Ulrich duko de Holstein-Gottorp kiel heredinto de la rusia trono. Li restis en historio kiel imperiestro Petro la 3-a.
La imperiestrino de Rusio Elizaveta Petrovna mortis la 5-an de januaro 1762. Ŝin oni entombigis en Petropavlovskij katedralo de Sankt Peterburgo.
Juan de Grijalva
Juan de Grijalva (Cuéllar, Hispanio, 1490 - Olancho, Honduro, 1527), estis esploristo kaj konkistadoro el Hispanio kiu partoprenis en la esplorado kaj konkero de Kubo kun la posta guberniestro Diego Velázquez de Cuéllar (1511), kies kapitano li estis. Li partoprenis ankaŭ en la esplorado al la marbordoj meksikaj kaj elstare ĉe la esplorado kaj konkero de Jukatano kaj de Tabasco (1518); en la esplorado fare de Francisco de Garay de la marbordoj kaj teritorioj de la nordo ĉe la aktualaj ŝtato Veracruz kaj golfo de Meksiko (1522-1523) kaj fine en la konkero de Honduro kun Pedrarias Dávila (1527), en kiu li mortiĝis.
Ekspedicio de Grijalva
Post la malsukcesa ekspedicio de Francisco Hernández de Córdoba al la Duoninsulo Jukatano, la tiama guberniestro de la insulo Kubo Diego Velázquez de Cuéllar organizis duan ekspedicion formita de kvar ŝipoj, kies kapitanoj estis Pedro de Alvarado, Francisco de Montejo kaj Alonso de Ávila alportinte ĉiu sian propran ŝipon kaj necesaĵoj, kaj Juan de Grijalva nevo de la guberniestro estis nomumita estro de la misio.
Oni esploris Kozumelon kaj Jukatanon. Oni batalis kontraŭ la majaoj kaj kelkaj hispanoj vundiĝis inter kiuj Grijalva mem. La karavano pluis al la marbordoj de Tabasco kaj Veracruz, kaj de tie Pedro de Alvarado revenis al Kubo, dum Montejo, Dávila kaj Grijalva planis setligi soldataron ĉe la ĵus malkovritaj marbordoj, sed finfine ankaŭ ili decidis reveni al la insulo Kubo.
Telepatio
Telepatio (el la grekaj vortoj τηλε, tele, "malproksime", and πάθεια, patheia, "sento") estas asertata kapablo de iuj homoj pri senpera komunikiĝo, sen paroloj aŭ gestoj, inter du mensoj, je pli malpli granda distanco, per aliaj rimedoj ol la ordinaraj sensorganoj. Ekzistas neniu konvinka evidentigo ke telepatio ekzistas, kaj la temo estas en la sciencistaro ĝenerale konsiderata kiel pseŭdoscienco.
Subtenantoj
Pri telepatio okupiĝas interalie parapsikologio, spiritismo, rozkrucismo, kaj teozofio.
Laŭ la spiritisma teorio, telepatio eblas ĉar la spirito ne estas entenata en la korpo, kvazaŭ en fermita ujo; ĝi disradias tute ĉirkaŭ sin; tial ĝi povas komunikiĝi kun aliaj spiritoj, eĉ, kvankam pli malfacile, en maldormo.
Laŭ alia teorio, telepatio eblas ĉar ĉiuj animoj estas individuaj manifestiĝoj de la universa animo (t.e. la sama konsci-energio animas kaj trafluas ĉiujn - kiel elektrofluo tra diversaj ampoloj). Do, homoj povas komuniki ideojn pere de la komuna universa animo (foje nomata Kosma Konscio).
Richmond (Virginio)
Richmond aŭ Riĉmondo estas grandurbo en Usono, en subŝtato Virginio (ŝtato), kie ĝi estas la ĉefurbo de Virginio. Kiel aliaj urboj de Virginio, Riĉmondo estas sendependa urbo, ne parto de iu kantono.
Telepatio
Subtenantoj
Nova teorio de Rupert Sheldrake, ĉifoje de sciencisto kaj kun argumentoj ĉerpitaj el kvanta fiziko kaj diversaj eksperimentoj, provas klarigi telepation, ekzemple tiu de bestoj antaŭsciantaj la revenhoron de siaj mastroj, pere de plivastigita nocio de morfaj kampoj.
Richmond (Virginio)
Geografio
Riĉmondo situas sur ebenaĵo laŭ navigebla rivero al la maro en la orienta landparto de Usono, en la meza (iom orienta) parto de la subŝtato. Vaŝingtono troviĝas 158 km.
Historio
En la nuna Riĉmondo la plej frue indianoj vivis. Britaj ŝipistoj alvenis en 1607 kaj ili metis krucon tien. Post jaroj alvenis koloniuloj, nature ili batalis kontraŭ la indianoj. La loko estis produktejo de tabako, komercejo de feloj. Richmond estis fondita en 1737, ĝi urbiĝis en 1742 kaj ĝi iĝis ĉefurbo de la kolonio en 1780. Tiutempe oni komercadis ankaŭ per sklavoj. Dum la Usona Milito de Sendependeco tie okazis grava parolado. En 1781 britaj soldatoj bruldetruis la urbon. La urbo tuj rekonstruiĝis kaj ĝi iĝis grava industria centro. En 1862 armeo de Nordo ne povis okupi Riĉmondon, sed tio sukcesis post 3 jaroj. Tiutempe la fervojo kaj kanalo helpis la trafikon, eĉ en la urbo troleo trafikis. En 1968 universitato estis kreita.
Klimato
Riĉmondo situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 9-21 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 32 °C, la malvarmo kulminas en decembro averaĝe ĉirkaŭ frostopunkto. Jare pluvas po 1107 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en aŭgusto kaj malkulminas en februaro.
Trafiko
El Riĉmondo kuras aŭtovojoj al Virginia Beach, Alexandria (Virginio), Charlottesville, Petersburg, fervojoj kuras al 4 direktoj, ekzemple al Norfolko (Virginio). La urbego havas internacian flughavenon. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
(16458) 1989 WZ2
(16458) 1989 WZ2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Universitato Sudkolombia
La Universitato Sudkolombio (hispane: Universidad Surcolombiana) (USCO) estas universitato en Neiva, Kolombio.
La universitato estas unu el la plej prestiĝaj en la sudo de kolombio. Ĝi havas ĉirkaŭ 8,000 studentojn antaŭdiplomajn kaj 17,000 postdiplomajn.
Podargoj
La Podargoj, ranbuŝuloj aŭ Podargedoj estas grupo de noktaj birdoj parencaj de la kaprimulgoj. Ili troviĝas el Barato tra suda Azio al Aŭstralio.
El la tri genroj, tiu nomita Batrachostomus, deprenas la nomon el la greka, kie batraĥo signifas rano kaj stoma signifas buŝo, pro ties grandaj plataj hokoformaj bekoj kiuj similas al rano kun malferma buŝego, kaj samcele: por pli facile kapti insektojn. Same la nomo de la birdofamilio en la angla estas "frogmouth", kio signifas same.
La flugo de podargo estas malforta.