cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jubilo
Jubilo estas grava kantoformo de la gregoria ĉanto. Temas pri melisma tekstprezentado de riĉa melodio kaj celas plejparte la sentesprimo. Je tiu ripetiĝas certaj tonĉenoj kaj donas al al kanto karakterizajn konturojn.
Jubilo ankaŭ estas ĝojkrio.
Popola formo de jubilo
La popola alpa landa muziko kaj popola jubila kanto estas ankaŭ formo de religia jubilo. Ofte la popola formo estas ankaŭ religia forma. La alpa kantisto dankas kaj kantas la alpan benon.
17
En la jaro 17 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
10er
Pereš
Pereš, hungare Peres [pereŝ] estas iama vilaĝo, nun urboparto de Košice en Slovakio.
Situo
Pereš situas de la urbocentro en okcidento laŭ ĉefvojo.
Historio
Dum la hungara dominado arbaro estis tie. La vilaĝo fondiĝis en 1937. Inter 1939-1945 kaj ekde 1993 ĝi apartenas al Slovakio. En 1990 loĝis tie 609 homoj, en 2000 871. Ankaŭ nun la kvartalo aspektas vilaĝo.
Bajót
Ne konfuzu kun Babót!
Bajót [bajOt] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Esztergom apud Nyergesújfalu, Mogyorósbánya, Bajna kaj Lábatlan.
Historio
La teritorio de vilaĝo estas loĝita loko de pratempoj, kiun pruvas la ĉi tie trovitaj arĥeologiaj trovaĵoj. Sur la teritorio de vilaĝo, en rokmuro de la okcidenta flanko de monto Öregkő (aĝa aŭ granda ŝtono) en la grotoj „Jankovits” kaj „Baits” oni trovis praepokajn restaĵojn, inter ili nombrajn, rarajn kaj famajn memoraĵojn de kulturoj solutrea kaj magdalena de prahomo. Ili estis subtile laboritaj ŝtonaj kaj ostaj utilaĵoj.
En la romia epoko estis setlejo ĉi tie, sur kies loko malkovriĝis skulptitaj ŝtonobjektoj kaj ankaŭ reliefa tomboŝtono, kiu estas konstrita en la muron de parokejo.
Ekonomio
La vinkultivejoj de la vilaĝo apartenas al la vinberregiono „Ászár-Neszmély”.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, 2 lernejoj, muzeeto, kulturdomo.
Montoj Torozos
La komarko konsistas el 39 vilaĝoj en 32 municipoj: nome Adalia, Casasola de Arión, Ciguñuela, Fuensaldaña, Gallegos de Hornija, La Mudarra, Marzales, Tordesillas, Villanubla, Barruelo del Valle, San Cebrián de Mazote, Pedrosa del Rey, Wamba, Castronuño, Villalba de los Alcores, Mota del Marqués, Mucientes, Peñaflor de Hornija, Castromonte, Castrodeza, Castromembibre, Tiedra, San Pelayo, San Salvador, Torrecilla de la Torre, Torrelobatón, Vega de Valdetronco, Velliza, Villalbarba, Villán de Tordesillas, Villasexmir, kaj Velilla.
Tria Punika Milito
La Tria Punika Milito (de la latina vorto poeni = punikoj) estas la tria kaj lasta el serio de tri militoj en la regiono de la Mediteranea Maro dum la antikva epoko. En ĉiuj tri militoj temis pri konflikto inter la urboŝtato Kartago en norda Afriko, kiu estis tradicia mararmea kaj komerca potenco kontrolanta la regionon de la okcidenta Mediteranea Maro, kaj la kompare juna Romia Imperio, kiu de la ŝtata ĝermo en la urbo Romo ĵus konkeris la italan duoninsulon kaj nun celis agrese plu ekspansii.
7060 Al-ʻIjliya
7060 Al-ʻIjliya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en la Kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Tria Punika Milito
Kvankam Romio plurfoje estis tre proksima al malvenko, finfine ĝi venkis kaj la unuan kaj la duan militojn, dum Kartago fine estis signife malfortiĝinta. Post la fina triumfo de la dua milito en la batalo de Zama dum la jaro 202 antaŭ Kristo la kartaga ŝtato estis politike rompita kaj ekhavis la statuson de vasaloŝtato de Romio.
7060 Al-ʻIjliya
Konata ankaŭ kiel Al-Asturlabiya, Mariam al-'Ijliya estis konstruistino de astrolaboj, kiu laboris ĉe la kortego de Saif al-Daŭla, emiro de Halepo de 945 ĝis 967. Ŝia patro estis ankaŭ konstruisto de astrolaboj, kaj ambaŭ estis gemetilernantoj de Nastulus, konstruinto de la plej malnova postrestanta astrolabo
Tria Punika Milito
Tamen precipe la konservativaj romiaj politikistoj sub gvido de Marcus Porcius Cato la Maljuna "timis" la refortiĝon de la malamikego kaj tre favoris la lokajn nordafrikan rivalojn de la kartaganoj. Fine la romia armeo dum la Tria Punika Milito inter la jaroj 149 kaj 146 antaŭ Kristo tute nuligis la urboŝtaton Kartago, konkeris la regionon kaj tie starigis la romian provincon Africa.
Kazimir Severinoviĉ Maleviĉ
Kazimir Severinoviĉ Maleviĉ (Казимир Северинович Малевич; naskiĝinta la, mortinta la ) estis rusa pentristo kaj artteoriulo. Kiel pioniro de geometria abstrakta arto li estis la plej grava reprezentanto de la rusa avangardo kaj la fondinto de suprematismo. Li estis influita de la franca post-impresionismo, faŭvismo kaj kubismo. Lia abstrakta pentraĵo Nigra kvadrato el la jaro 1915 estas konsiderata mejloŝtono de la avangardo.
Junaĝo
Kazimir Maleviĉ naskiĝis en 1878 kiel Kazimierz Malewicz en pola familio, kiu ekloĝis proksime al Kievo. La gepatroj, Ludwika kaj Seweryn Malewicz, estis katolikaj kiel la plej multaj etnaj poloj. Ili ambaŭ fuĝis de la orientaj teritorioj al Kievo sekve al la malsukcesa pola Januara Ribelo de 1863 kontraŭ la rusa imperio. Liaj gepatraj lingvoj estis la rusa kaj la pola. La patro de Kazimir laboris en diversaj sukerfabrikoj kaj plurfoje ŝanĝis laborpostenon. Kazimir estis la unua el dek kvar infanoj, nur naŭ el ili atingis la plenaĝecon. Post elementa instruado Kazimir vizitis agrikulturan lernejon kaj je aĝo de 13 jaroj li malkovris lian emon al pentrado. De 1895 ĝis 1896 li vizitis artlernjon en Kievo.
En 1896 la familio translokiĝis al Kursko, kie Kazimir laboris kiel teknika desegnisto ĉe la fervojo Kursko-Moskvo. En 1901 li edziĝis kun Kazimiera Sgleitz. Li daŭre intencis iĝi pentristo kaj ŝparis monon por iri al la artlernejo en Moskvo. En 1904, post la morto de lia patro, li realigis sian intencon. Li iris al Moskvo, vizitis la artlernejon ĝis 1905 kaj sekve lernis en la studio de Fedor Rerberg ĝis 1910.
La pentristo
En 1907 Maleviĉ unuafoje partoprenis al ekspozicio de la moskva artasocio kune kun Vasilij Kandinskij, Miĥail Larionov kaj Natalja Gonĉarova. En 1909 li edziĝis en dua edziĝo kun Sofija Rafalowitsch. En 1910 li partoprenis al la ekspozicio de la grupo "Karoo-bubo". En 1911 komenciĝis lia novprimitivisma periodo. En 1912 li unue kunlaboris kaj ekspoziciis kun la grupo "Azena vosto" kaj sekve alproksimiĝis al futurismo kaj nomis sin "kubofuturisto". En 1913, kun la komponisto Miĥail Matiushin kaj la verkisto Aleksej Kruchenykh li redaktis manifeston por la unua Futurista Kongreso. En la sama jaro Maleviĉ dizajnis la ŝenaranĝon kaj la kostumojn por la opero "Venko super la Suno" de Matiushin kaj Kruchenykh. En 1914 li partoprenis al la Salon des Indépendants en Parizo kun tri pentraĵoj.
Ĉe la lasta futurista ekspozicio 0:10 tenita en 1915 en Petrogrado, Malevich iniciatis Suprematismon, kun ĝia geometria kaj abstrakta pentrarto. Tie li unuafoje montras la faman bildon "Nigra Kvadrato]]" kaj publikigas la teorian verkon "De kubismo al suprematismo: la nova pentra realismo". Ek de 1919 li studis tri-dimensiajn aplikojn de suprematismo kun arkitekturaj modeloj. En la jaroj post la Oktobra Revolucio de 1917, Malevich kaj aliaj avangardaj artistoj estis apogitaj de la sovetia registaro kaj atingis elstarajn poziciojn en la administrado kaj instruado de arto. En 1919, Malevich komencis labori kiel instruisto ĉe la artinstituto en Vitebsk, kaj baldaŭ iĝis ĝia direktoro. Kun siaj studentoj ĉe Vitebsk Malevich kreas la suprematistan grupon UNOVIS (heroldoj de la novo en arto). En 1920 naskiĝis lia filino, kiun li nomis Una. De 1922 ĝis 1927 li instruis ĉe la instituto de arto kaj kulturo en Leningrado kaj inter 1924 kaj 1926 li faris ĉefe arkitekturajn modelojn kun grupo de studentoj.
En 1927 Malevich vojaĝis unue al Varsovio por prezenti ekspozicion de siaj pentraĵoj kaj poste al Berlino, kie liaj verkoj estas montritaj ĉe la Grosse Berliner Kunstausstellung (granda artekspozicio de Berlino). Dum lia restado en Germanio li renkontis Jean Arp, Kurt Schwitters, Naum Gabo kaj Le Corbusier, kaj vizitis la Bauhaus. En 1929 li ekpoziciis ĉe la Tretyakov Galerio en Moskvo. Pro lia rilato kun germanaj artistoj, Maleviĉ estis arestita en 1930 kaj multaj el liaj manuskriptoj estis detruitaj. En la lastaj jaroj li pentris en figura maniero. Maleviĉ mortis en Leningrado je la 15-a de majo 1935.
Muitos Capões
Muitos Capões estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Vacaria. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Neckarbischofsheim
Neckarbischofsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Adalia
Adalia [aDAlja] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco. Adalia estas etimologie komprenebla kiel Nobelejo, el ĝermana adal, 'nobela stirpo'.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis 40 loĝantojn el 1996 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 40 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San Cebrián de Mazote norde, Barruelo del Valle, Villasexmir kaj San Salvador oriente, Gallegos de Hornija kaj Vega de Valdetronco sude, kaj Mota del Marqués okcidente, ĉiuj samprovincaj. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rojoj Retortero kaj Daruela. La plej alta pinto estas sur la monto Atalaya (Gvatoturo) je 830 m.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Iam estis murego, el kiu survivis malmultaj restaĵoj. Ĝi apartenis al senjorlando kunhavata de la episkopoj de Palencio kaj la komandoroj de la Ordeno de Sankta Johano, kies kruco aperas en la blazono super tritikospiko kaj grapolo, simboloj de la agrikultura tradicio.
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento trinava kun ĉefretablo de platereska stilo.
Jökulfirðir
Geografio
Jökulfirðir situas en la okcidenta parto de Islando. Ĝi estas parto de la duoninsulo Vestfirðir, kiu konsideriĝas unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið), kaj same estas parto de la Atlantiko.
Turbino
Turbino estas la ĝenerala nomo uzata por plej parto de la motoraj turbomaŝinoj. Tiuj estas maŝinoj de fluaĵo, ĉar tra ili pasas fluaĵo konstante kaj tiu transdonas sian energion pere de radeto kun padeloj.
Jökulfirðir
Geografio
La kvin fjordoj en la duoninsulo Hornstrandir, la plej nordokcidenta parto de la duoninsulo Vestfirðir, estas
Turbino
La turbinoj konsistiĝas el unu aŭ du radoj kun padeloj, nomitaj rotoro kaj statoro, el kiuj la unua, pelita de la fluaĵo, puŝas la akson kie oni akiras la movon de rotacio.
La termino turbino kutime aplikiĝas ankaŭ, ĉar estas la ĉefa komponaĵo, al la aro de kelkaj turbinoj konektitaj al generatoro por akiro de elektra energio.
Tipoj de Turbinoj
La turbinoj, ĉar estas turbomaŝinoj, povas klasiĝi laŭ la kriterioj propraj de tiuj maŝinoj (laŭ direkto de la fluaĵo, laŭ la bildo de la fluaĵo en la rotoro, laŭ la tipo de fluaĵo, laŭ la premoŝanĝo en la rotoro kaj laŭ la tipo de enlaso). Sed laŭ komuna lingvaĵo la turbinoj povas disdividiĝi en du ĉefaj subgrupoj kiuj estas la jenaj:
Hidraŭlikaj turbinoj
Estas tiuj kies laborfluaĵo ne suferas konsiderindan ŝanĝon de denseco pro ties enpaŝo tra la radeto aŭ tra la statoro; tiuj estas ĝeneral akvoturbinoj, kiuj estas la plej komunaj, sed same oni povas kvalifiki kiel hidraŭlikaj turbinoj la ventomuelilojn aŭ aerogeneriloj.
Ene de tiu genro kutime oni parolas el:
Termikaj turbinoj
Krome kiam oni parolas pri termikaj turbinoj, oni parolas kutime pri tiuj diversaj subgrupoj:
Same komuna estas klasigi la turbinoj laŭ la premo ekzistanta en ili rilate aliajn turbinojn klasitajn en la sama grupo:
Ventoturbino
Ventoturbino estas mekanismo kiu transformas la energion de la vento en alia formo de utila energio kiel la mekanika aŭ la elektra.
La kinetika energio de la vento estas transformita en mekanika energio pere de la rotacio de akso. Tiu mekanika energio povas esti profita por mueli, kiel okazis en la antikvaj (kaj ankoraŭ nunaj) ventomuelejoj, aŭ por pumpi akvon, kiel ĉe la muelilo multipadela. La mekanika energio povas esti transformita en elektra pere de elektra generatoro (alternatoro aŭ dinamo). La elektra energio generita povas esti stokita en akumulatoroj aŭ esti uzata rekte.
Submara turbino
Submara turbino estas mekanismo kiu konvertas la energion de la submarfluoj en elektra energio. Ĝi konsistas en la profitigo de la cinetika energio de la Submarfluoj, fiksante al la submara fundo turbinojn muntitaj sur turoj antaŭfabrikitaj por ke tiuj povu rotacii serĉe de la submarfluo, ĉar la rapido de la submarfluo varias laŭlonge de la jaro kaj tiuj devas esti lokigitaj en la plej taŭgaj lokoj kie la rapido de la submarfluo variu inter 3 Km/horo kaj 10 Km/horo por setligi turbinajn centralojn prefere en profondeco plej eble malaltaj kaj kiuj ne damaĝu submaran ekosistemon. Tiuj turbinoj havu protektan reton kiu malhelpu la allogon de akvaj animaloj.
Perthes (Ardennes)
Perthes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ernő Guzsal
Ernő Guzsal [guĵal], laŭ hungarlingve kutima nomordo Guzsal Ernő estis hungara bestkuracisto, anatomo, histologo.
Ernő Guzsal naskiĝis la  1925 en Hörnyék. Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Andrésy
Andrésy [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 11,991 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Andrésy situas ĉe la kunfluejo de la riveroj Sejno kaj Oise, nordokcidente de la centro de Parizo.
Transporto
En Andrésy troviĝas du stacidomoj: la stacidomo de kaj la stacidomo de. Ambaŭ estas haltejoj de la regiona linio Transilien J, kiu iras de la stacidomo Parizo-Saint-Lazare al.
George Buchanan
George Buchanan (1506-1582) estis skota humanisto, filozofo, erudiciulo, historiisto, latinisto, poeto kaj profesoro. Li estis instruisto de la reformisto Teodoro Beza (1519-1605) kaj de la humanisto Michel de Montaigne (1533-1592). En la Universitato St. Andrews li estis lernanto de John Major (1467-1550), profesoro pri Logiko.
Biografio
En 1522 lia onklo mortis, kaj Buchanan, kiu ne povis daŭrigi sen rimedoj en Parizo, revenis al Skotlando. Post resaniĝo de grava malsano, li aliĝis al la francaj helpunuoj kiuj estis alportitaj de John Stewart, la duko de Albany, por partopreni en malsukcesa ekspedicio en Anglion.
La sekvan jaron li eniris la Universitaton de Saint Andrews, kie li diplomiĝis je Bakalaŭro pri Artoj en 1525. Li estis veninta por partopreni la logikajn klasojn de John Major kaj kiam lia profesoro translokiĝis al Parizo, Buchanan sekvis lin.
En 1528 li gradiĝis ĉe Parizo kaj la sekvan jaron li estis nomumita profesoro ĉe la Universitato de Sainte-Barbe. En 1529 li estis elektita prokuroro de la "Germana Nacio" en la Universitato de Parizo, kaj reelektiĝis kvar fojojn. Li eksiĝis en 1531, iĝante privata instruisto de Gilbert Kennedy 3-a Grafo de Cassilis (1515-1558), kun kiu li revenis al Skotlando.
Li akceptis la samajn vidpunktojn de Erasmo de Roterdamo antaŭ la katolika eklezio kaj, kvankam li ne neis la Vatikanan doktrinon, li tamen sentis sin libera por kritiki ĝin. Li direktis sarkasmajn poemojn kontraŭ la franciskanojn kaj monaĥan vivon ĝeneralforme. Ĉi tiu sinteno ne malplaĉis al Jakobo la 5-a el Skotlando (1512-1542), kiu dungis lin kiel privatan instruiston al unu el siaj naturaj filoj, James Stewart, la 1-a Grafo de Moray (1531-1570). Sub ĉi tiuj cirkonstancoj li verkis la poemojn "Palinodia" kaj "Franciscanus et Fratres", kaj, kvankam ili restis neeldonitaj dum multaj jaroj, la aŭtoro esprimis sian abomenon al la franciskana ordo kaj al ties defendantoj. En 1539 okazis granda persekutado kontraŭ la luteranoj kaj oni arestis Buchanan inter aliaj.
Li sukcesis eskapi kaj rifuĝi en Londono, por poste iri al Parizo. Ĉi tie li tamen renkontis sian malamikon, la kardinalon David Beaton (1494-1546), kiu loĝis en la franca ĉefurbo kiel ambasadoro. Kun la subteno de André de Gouveia (1497-1548) li translokiĝis al Bordozo, kie li ricevis postenon kiel latina instruisto.
En Bordozo li faris iujn el siaj plej bonaj verkoj: la tradukojn de "Medea kaj Alcestis", kaj li finis du dramajn verkojn, "Jephthes (Votum sive)" kaj "Baptistes (Calumnia sive)". La renesanca verkisto kaj pensulo Michel de Montaigne estis studento de Buchanan en Bordozo kaj partoprenis en liaj tragedioj.
Montaigne klasifikis Buchanan en sia "De Presumption" kune kun la plej elstaraj latinaj poetoj de sia tempo kiel Jean Daurat (1508-1588), Teodoro Beza (1519-1605), Michel de L'Hospital (1505-1573), Pierre de Montdoré (1505-1570), kaj Adrianus Turnebus (1512-1565). Ĉi tie Buchanan ekis fortan amikecon kun Julio Cezaro Scaliger (1484-1558).
En 1542 aŭ 1543 li revenis Parizon, kaj en 1544 li estis nomumita direktoro ĉe la Universitato de la Kardinalo Lemoine. Liaj kolegoj inkluzivis la famajn Marko Antono Mureto|Marcus Antonius Muretus (1526-1585) kaj Adrianus Turnebus.
En 1547, kune kun aliaj francaj kaj portugalaj humanistoj, li estis invitita al la Universitato de Koimbro. La franca matematikisto Elie Vinet (1509-1587) kaj la portugala historiisto, Hieronymus Osorio (1506-1580), estis inter liaj kolegoj, ĉiuj sub la protekto kaj patroneco de Johano la 3-a de Portugalio (1502-1557).
Tamen la morto de lia ĉefa subtenanto, André de Gouveia, povus konduki lin al forlaso kaj klarigi, laŭ liaj biografoj, la kreon de enketkomisiono fare de la Inkvizicio en 1549, kie la verkaro de Buchanan estis ekzamenita. Ili akuzis lin pri protestantaj kaj judaj praktikoj. Buchanan defendis sin per lerteco, kuraĝo kaj sincereco, konfesinte, ke iuj el la akuzoj veras.
En junio 1551 li estis kondamnita, estante malliberigita en la monaĥejo de Sankta Benedikto en Lisbono. Ĉi tie ili devigis lin aŭskulti edifajn paroladojn de la monaĥoj. En sia libertempo li komencis traduki la psalmojn en la latinan verson. Post sep monatoj li estis liberigita, kun la kondiĉo ke li restu en Lisbono, ĝis li finplenumos sian punon en 1552.
Liberigita, Buchanan tuj foriris al Anglujo, sed baldaŭ alvenis en Parizo, kie li estis nomumita reganto ĉe la "Universitato de Boncourt", kie li restis dum du jaroj. Pli malfrue li konsentis esti privata instruisto de la Marŝalo de Brissac (1505-1563). Ĝuste en tiu tempo Buchanan ekfamiliariĝis kun la kalvinismo.
En 1560 aŭ 1561 li revenis al Skotlando, kaj en aprilo 1562 ni trovas lin instalita kiel gvidinstruisto (mentoro) de la juna reĝino Maria la 1-a de Skotlando (1542-1587). Estis ĉe tiu tempo ke Buchanan malkaŝe ĉirkaŭbrakis Protestantismon kaj en 1566 li estis nomumita kiel lernejestro de la Kolegio de Sankta Leonardo.
Lia ekonomia situacio estis prospera ricevinte la enspezojn de abatejo kiu la reĝino lin estis doninta sub ŝia regado. Lia proksimeco al la krono kaj liaj skribaĵoj igis lin influa kaj prestiĝa persono, atinginte gravajn poziciojn en la administrado.
Buchanan akompanis la reganton James Stewart al Anglio, kaj lia "Detectio" (publikigita en 1572) estis uzita por mendaĵoj aranĝitaj ĉe la Palaco de Westminster. En 1570, post la murdo de James Stewart, li estis nomumita unu el la gardistoj de reĝo Jakobo la 1-a (1566-1625).
8132 Vitginzburg
8132 Vitginzburg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio (Nun, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
George Buchanan
Biografio
Funkciante kiel mentoro, Buchanan iĝis Gardanto de la Privata Sigelo de Skotlando kaj parlamentano, ŝajne ĝis sia morto la 28-an de septembro, 1582.
8132 Vitginzburg
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa fizikisto Vitalij Lazareviĉ Ginzburg (cirile: Виталий Лазаревич Гинзбург, 1916–2009), Nobel-premiita pri fiziko en 2003. Li estis elstara fakulo pri teoria fiziko. Liaj ĉefaj laboroj temas pri la teorio de partikloj kun spino 3/2 kaj pri la kvantuma teorio de la Ĉerenkov-radiado.
Montval-sur-Loir
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento La Flèche, kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Elvis Presley
Elvis Aaron PRESLEY (naskiĝis la, mortis la ; meza nomo iufoje montrata kiel Aron) estis usona kantisto kaj aktoro, kaj muzikisto kiu havis profundan influon al la monda kulturo. Kiel kultura ikono en Usono kaj mondvaste, li ofte estas konata kiel nur "Elvis," kaj ankaŭ iufoje konata kiel "Reĝo de Rokenrolo" aŭ simple "la Reĝo".
Presley komencis sian karieron kiel unu el la unuaj ludistoj de rokabilo: rapidstila mikso de kontreo kaj ritmenbluso kun forta interpulso. Li faris novajn versiojn de ekzistantaj kantoj, miksante "nigrulajn" kaj "blankulajn" muzikojn. Tian stilon, kune kun liaj seksecaj spektakloj, faris lin populara kaj skandala. Li registris kantojn de ĝenro rokenrolo, kun trakoj kiel "Hound Dog" kaj "Jailhouse Rock", ĉefekzempleroj de la ĝenro. Presley havis pluraspektan voĉon, kaj atingis nekutiman sukceson en aliaj ĝenroj, inkluzivante gospelon, bluson, baladon, kaj popmuzikon. Ĝis nun li estis akceptita en kvar muzikaj haloj de fameco.
Devena el Tupelo (Misisipio), Presley kaj lia familio translokiĝis al Memphis (Tenesio), kiam li estis 13jaraĝa. Lia muzikista kariero ekis tie en 1954, kiam li eklaboris ĉe Sam Phillips, la posedanto de Sun Records. Akompane de gitaristo Scotty Moore kaj basisto Bill Black, Presley estis frua populariganto de rokabilo. LA muzik-entrepreno RCA Victor akiris lian kontrakton per traktado aranĝita de Kolonelo Tom Parker, kiu estos la administranto de la kantanto dum pli ol du jardekoj. La unua soloa disko de Presley ĉe RCA, nome "Heartbreak Hotel", aperis en januaro de 1956, esti numero-unu en Usono. Elvis iĝi ĉefa figuro de rokanrolo post serio de televidaj aperoj kaj sukcesaj diskoj. Lia energiaj interpretoj de kantoj kaj seksecetaj provokaj ludada stilo, kombine kun singulara povega mikso de influoj blankul-nigrulaj kiuj koincidis kun la apero de la Porcivilrajta Movado, faris lin enorme populara kaj polemika.
En la 1960-aj jaroj Presley plejparte faris siajn 31 filmojn, ofte recenzitaj malbone, sed finance sukcesaj muzikaloj. En novembro de 1956, li faris sian unuan filmon en Love Me Tender. En 1958, li devis fari sian militservon: Li pluigis sian diskoregistran karieron du jarojn poste, kiam produktis kelkajn el siaj plej komerce sukcesaj laboroj antaŭ dediĉi plej multe el la 1960-aj jaroj al fari holivudajn filmojn kaj ties respektivajn akompanajn sontrakajn albumojn, plej el kiuj estis kritike reviziitaj. En 1968 (post 7 jaroj sen rekte koncerti) li revenis al koncerta muziko per speciala televidelsendo kaj koncertludis tra la tuta Usono, notinde Las Vegas. En 1973 Presley koncertludis la unuan koncerton per satelito de Havajo ("Aloha from Hawaii") atinginte almenaŭ miliardon da spektantoj tiame, kaj pli ol 500 milionojn deprokraste.
Tra lia kariero la amasoj da homoj spektintaj liajn koncertojn rompis rekordojn por spektantoj ĉe koncertoj, spektantoj de televidprogramo, kaj vendadoj de albumoj. Tiel li estas unu el la plej ofte venditaj muzikartistoj ĉiame en la historio de muziko. Sanproblemoj, droga dependeco, kaj aliaj kialoj kaŭzis lian morton en aĝo de nur 42 jaroj en 1977. Lia edzino estis Priscilla Ann Beaulieu kaj ili havis la filinon Lisa Marie Presley.
Presley estas unu el plej celebrataj kaj influaj muzikistoj de la 20a jarcento. Komerce sukcesa en multaj ĝenroj, kiaj pop, bluso kaj gospelo, li estis la plej vendanta soloa artisto en la historio de registrita muziko,   kun ĉirkaŭkalkulitaj albumvendoj de 600 milionoj da unuoj tutmonde. Li estis nomumita por 14 konkurencoj al Grammy kaj ricevis tri el ili, kaj ankaŭ ricevis la Grammy Lifetime Achievement Award (premio por tutaviva atingado) je aĝo de 36.
La revuo Rolling Stone vicigis lin tria en la listo de la 100 plej grandaj artistoj de ĉiuj tempoj.
Infanaĝo en Tupelo
Presley estis naskita la 8-an de januaro 1935, en Tupelo, Misisipio, kiel la filo de Vernon Elvis Presley (10-an de aprilo 1916 - 26-an de junio 1979) kaj Gladys Love Presley (naskita Smith, 25-an de aprilo 1912 - 14-an de aŭgusto 1958), en la duĉambra ŝotguna kabandomo konstruita fare de la patro de Vernon en preparo por la naskiĝo de la infano. Jesse Garon Presley, lia identa ĝemelfrato, estis liverita malvive naskite 35 minutojn antaŭ li. Kiel solinfano, Presley iĝis proksima al gepatroj kaj formis nekutime proksiman ligon kun sia patrino. La familio ĉeestis la preĝejon de Assembly of God (Asembleoj de Dio), kie li trovis sian komencan muzikan inspiron.
La genealogia arbo de Presley estis ĉefe okcidenteŭropa miksaĵo: ĉe la flanko de lia patrino, li estis skot-irlanda, kun iome da normandoj; unu el la prapraavinoj de Gladys estis ĉeroka. La prapatroj de la patro de Presley estis de skota kaj germana originoj. Gladys estis rigardita fare de parencoj kaj amikoj kiel la domina membro de la malgranda familio. Vernon ŝanĝis de unu okazlaboro al la venonta, konstatante nur malmulte da ambicio. La familio ofte fidis je helpo de najbaroj kaj registara malsathelpo. La familio Presley postvivis la tornadon F5 en 1936 okazinta en Tupelo-Gainesville. En 1938, ili perdis sian hejmon post kiam Vernon estis trovita kulpa de falsado de ĉeko skribita fare de la terposedanto, Orville S. Bean, la laktproduktisto kaj brutar-kaj-porka makleristo por kiu li tiam laboris. Li estis malliberigita dum ok monatoj, kaj Gladys kaj Elvis translokiĝis ĉe parencoj.
En septembro 1941, Presley membriĝis ĉe la unua grado en la lernejo East Tupelo Consolidated, kie liaj instruistoj rigardis lin kiel "meza lernanto". Li estis instigita por eniri en kanto-konkurson post imponado fare de sia bazlerneja instruisto kaj interpretado de la kontrea kanto de Red Foley nome "Old Shep" dum matenpreĝoj. La konkurso, aranĝita ĉe la Misisipa-Alabama-Foiro kaj Dairy Show la 3-an de oktobro 1945, estis lia unua publika ludo: vestita kiel vakero, la dekjaraĝa Presley sur seĝo atingis la mikrofonon kaj kantis "Old Shep". Li atingis la lokon kvinan. Kelkajn monatojn poste, Presley ricevis sian unuan gitaron por sia naskiĝtago; li esperis je io alia - proksime de malsamaj raportoj, aŭ biciklo aŭ fusilo. Dum la sekva jaro, li ricevis bazajn gitarlecionojn de du el liaj onkloj kaj la nova pastro ĉe la preĝejo de la familio. Presley memoris, "mi prenis la gitaron, kaj mi observis homojn, kaj mi lernis ludi malgrandan pecon. Sed mi neniam kantus publike. Mi estis tre embarasita pri tio."
Membriginte en novan lernejon, Milam, por sesa grado en septembro 1946, Presley estis rigardita kiel solemulo. La sekvan jaron, li komencis alporti sian gitaron ĉiutage. Li ludis kaj kantis dum tagmezo, kaj ofte estis konsiderita kiel "neserioza" infano kiu ludis kampulan muzikon hillbilly. La familio tiam vivis en plejparte afro-usona najbareco. Fervorulo de la spektaklo de Mississippi Slim ĉe la Tupelo radiostacio WELO, Presley estis priskribita kiel "freneza pri muziko" de Slim fare de lia pli juna frato, samklasano de Presley, kiu ofte prenis lin en la stacio. Slim kompletigis la gitarinstruon de Presley montrante kordoteknikojn. Kiam lia protektito estis 12 jaraĝa, Slim planis por li por du sur-aeraj prezentoj. Presley estis venkita de publikotimo la unuan fojon, sed sukcesis la sekvan semajnon.
Diskaro
Elvis Presley havis 11 albumojn sur la Billboard-listo:
Memoro
En 2019 la Ministerio pri edukado de Rusio inkluzivis kanton kanton Jailhouse rock en "La kultura normo de la lernejano" — la eduka projekto, kiu celas spiritan, estetikan kaj artan evoluon de la rusiaj lernejanoj.
Anna Csepreghy Lángné
LÁNGNÉ CSEPREGHY Anna [pr. la:ngne: ĉepregi] estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagyvárad en 1801 kaj mortinta en Szatmár la 25-an de februaro 1862.
Kariero
En jaroj 1819–21 Anna Csepreghy estis anino de la trupo de Dávid Kilényi, kiu prezentis ankaŭ operojn. Ekde 1821 li estis edzino de aktoro Lajos Láng. Unue ŝi ludis en la trupo de sia edzo, poste ekde 1852 en la trupo de sia filo Boldizsár Láng. Li havis la plej grandajn sukcesojn en Debrecen kaj Miskolc. Ŝi estis tre populara komikulino.
Kurona lingvo
La vorto kurona lingvo (en la kurona kaj la latva lingvo kuršu valoda, litove kuršių kalba, germane Kurisch) aplikiĝas al du malsamaj, sed parencaj lingvoj el la balta lingvaro.
Lazi (Taĉiv)
Situo
Lazi situas inter montoj 390–540 m-ojn altaj laŭ traira flankovojo.
Kurona lingvo
La "malnova" aŭ origina kurona lingvo
La "malnova" aŭ origina kurona lingvo estas elmortinta lingvo, kiun parolis la balta popolo kuronoj, kiu vivis en la teritorio Kuronio, kiu kovris la duoninsulon de la nuntempa okcidenta Latvio (regiono ankoraŭ nun latve nomata Kurzeme) kaj borde de la Balta Maro sude de Kurzeme, do en la pleja okcidento de la nuna Litovio kaj la nordo de la ekde la 13-a jarcento germana regata provinco Orienta Prusio, la nuna Kaliningrada provinco de Rusio – ĉirkaŭ la kurona laguno. Kvankam baze balta lingvo, la malnova kurona lingvo ankaŭ estis proksime rilata al la finn-urgraj finna kaj estona lingvoj.
Lazi (Taĉiv)
Historio
La vilaĝo fondiĝis supozeble en 1600. Ĝis Traktato de Trianon la loko apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Lazi. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Kurona lingvo
La "malnova" aŭ origina kurona lingvo
Tiu lingvo malaperis dum la 17-a jarcento, lasante nur iujn spurojn en la okcidentaj dialektoj de la latva kaj litova lingvoj, aparte la ĵemajtia dialekto. Neniuj skribitaj dokumentoj en la lingvo estas konataj, sed iuj frumezepokaj tekstoj en la litova lingvo el la pleja okcidento de Litovio montras rimarkeblan influon de la malnova kurona lingvo.
Nova kurona lingvo
Kiam la germanlingvaj armeanoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj kaj la Livonia ordeno enmarŝis Kuronion, la sudo de la teritorio estis preskaŭ senhoma. Plejparto de la kuronoj estis formigrintaj al la nordo (la nuna okcidenta Latvio), pro fortegaj pluvoj dum pluraj jaroj en la sudo, kiuj ŝanĝis la regionan klimaton kaj malfaciligis kaj la kultivadon de plantoj kaj la bestobredadon. Nur sur la Kurona Duoninsulo estis restintaj iuj kuronaj familiaroj. La sudo de la kurona teritorio iĝis tereno de la Ordeno de germanaj kavaliroj, la nordo de la Livonia ordeno. Ekde proksimume la jaro 1400 unuaj kuronoj remigris el la nordo, la latva regiono Kurzeme, al la teritorio ĉirkaŭ la kurona laguno. La patroflankaj prauloj de Immanuel Kant estas tiaj remigrintaj latviaj kuronoj (en la nova kurona lingvo kursenieki), kiuj resetlis en la regiono ĉirkaŭ la delto de la rivero Nemunas kaj ĉirkaŭ la kurona laguno.
Intertempe la kurona lingvo adaptiĝis al la latva lingvo, tiel ke la origina kurona lingvo nur estis parolata de malmultaj maljunuloj. En miksiĝo kun la praprusa lingvo de la skalvoj (sude de la rivereto Minija) kaj la latvigita eks-kurona lingvo ekestis nova lingvaĵo, kiun oni nomas nova kurona lingvo (en la nova kurona kursenieku valoda germane Nehrungskurisch, do "duoninsula kurona lingvo"). Ekde la 15-a jarcento en la antaŭaj sudkuronaj pejzaĝoj ankaŭ vivis germanlingvanoj, praprusoj, jemajtianoj kaj aliaj litovoj, tiel ke inter la kamparanoj ekestis lingvo, kiu havas latvajn, praprusajn, nov-kuronajn, platgermanajn kaj precipe litovajn vortojn, sed en la vortaro tamen signife malsamis de la "norma" litova lingvo.
Lingvaj dokumentoj en la nova kurona lingvo
La Patro nia:
Kuoa tie laužes ede (Manĝokutimoj):
Vortaro de la nova kurona lingvo publikigita dum la jaro 1927 montris, ke 60 procentoj de la nov-kuronaj vortoj samis al tiuj en la latva lingvo, 27 procentoj estis pruntvortoj el la platdiĉa kaj altgermana lingvoj, kaj 13 procentoj samis al paralelaj vortoj de litovaj dialektoj, aparte de la ĵemajtia dialekto. La eventoj de la unua duono de la 20-a jarcento, inkluzive de la sovetunia okupado de la baltiaj ŝtatoj kaj poste de Orienta Prusio, gvidis al la preskaŭa elmorto de la nova kurona lingvo, kaj nune ĝi de lingvistoj estas konsiderata ekskreme endanĝerigita. Grupo de denaskaj parolantoj de la lingvo vivas en Germanio, ĉar post la Dua Mondmilito, kiam la sovetuniaj funkciuloj forsendis ĉiujn ĝistiamajn loĝantojn el Orienta Prusio al plia okcidentaj partoj de Germanio, ili celis forsendi la germanlingvanojn sed praktike ekziligis ankaŭ ĉiujn lokajn parolantojn de la nova kurona.
Reviviĝo de la nova kurona lingvo
Post la malfondo de la Sovetunio, la baltiaj ŝtatoj observis reviviĝon de scienca kaj kultura intereso pri la elmortiĝintaj baltaj lingvoj kaj triboj. Ekzemplo estas la dokumenta filmo Tarp 8 vėjų ("inter ok ventoj") fare de la filmisto Arturas Barysas, pri la deklino de la kurona lingvo.
Ekzistas multaj entuziasmuloj pri la kurona lingvo, kiuj provas gardi informojn pri la lingvo, inkluzive ekzemple de la germanoj Paul Kwauka ["Paŭl Kvaŭka"] kaj Richard Pietsch ["Riĥart Pi:ĉ"].
18
En la jaro 18 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
10er
Sinoplo
Sinoplo estas la heraldika verdo, unu koloro el la grupo de la farboj''.
Abatejo Sankta Galgano
La abatejo Sankta Galgano estas ruino de iama abatejo proksimume 35 kilometrojn sudokcidente de Sieno sur la teritorio de la komunumo Chiusdino en Toskanujo en Italujo.
Historio
Galgano Guidotti fondis la monaĥejon en la 12-a jarcento sur la monteto Montesiepi. Post kiam Guidotti estis mortinta en la aĝo de 33 jaroj, venis cistercianaj monaĥoj sur la monteton. La origina ermitejo sur la monteto, kiu ankoraŭ nun estas bone konserviĝinta, baldaŭ fariĝis tro malvasta, pro kio oni en 1224 komencis konstrui la abatejon Sankta Galgano en la malmultajn cent metrojn fora valo. La abatejo de Sankta Galgano estis la unua (kaj ununura) novfondaĵo de Cistercianoj en la toskana regiono, ĉar alikaze ili kutime ekloĝis en jam ekzistantaj monaĥejaj domensembloj de la Benediktanoj. Post kiam eble jam estus ekzistinta kolonio de monaĥoj, kiuj senpere estus veninta el la monaĥejo Clairvaux, la nova abatejo substaris al la ĉefabatejo Casamari kaj apartenis per tio al la filiaro de la ĉefabatejo Clairvaux.
La monaĥoj de Sankta Galgano baldaŭ akiris grandan terposedaĵon. Ili estis komisiataj per notariaj kaj administraj taskoj kaj ludis gvidan rolon je la katedralkonstruo en Sieno. Ili sekigis marĉojn kaj kreis novajn terkulturajn areojn. Krome ili konstruis muelejojn kaj fulejojn, en kiuj ili plikvalitigis drapojn. La monaĥejo evoluis rapide al la plej prospera cisterciana kolonio en Toskanujo. En 1233 monaĥejo San Pantaleone di Monte Faeta ĉe Lucca estis submetita kiel filio al monaĥejo Sankta Galgano, en 1246 monaĥejo San Salvatore a Settimo en Scandicci ĉe Florenco, en 1261 monaĥejo San Michele della Verruca ĉe Pizo kaj en 1337 monaĥejo San Michele a Quarto ĉe Sieno.
La cistercianoj restis ĝis 1783, kiam ĉefduko Leopoldo la 2-a malfondis la monaĥejon. En 1783 kunfalis la sonorilturo kaj la plej multaj volboj de la preĝejo. Iom post iom kamparanoj el la ĉirkaŭejo dekonstruis ŝtonojn el la masonaĵo, por konstrui per ili siajn domojn. La monaĥejo fariĝis en 1815 bieno. En 1881 arĥitekto Giuseppe Partini konservis la ruinojn.
En 1961 cisterciana monaĥo el Romo ricevis la permeson transloĝi al Sankta Galgano kaj revivigi la abatejan ruinon. Li elkonstruis kelkajn ĉelojn kaj komencis revivigi la monaĥejon por la monaĥina ordeno de la Olivetanoj, kiu deklaris Sanktan Galganon loko de monaĥa soleco. Malgranda metiejo por interalie ikonopentrado kaj brodado ekestis, foje okazas koncertetoj.
Domensemblo kaj konstruaĵoj
La preĝejo estas en meza Italujo unika fremdaĵo. Per ĉi tiu domo unuafoje elementoj de gotika arĥitekturo atingis Toskanujon; tamen la neta franca gotiko neniam sukcesis superi en Toskanujo. La konstruaĵo sin orientis je la modelo de la ĉefpreĝejo de monaĥejo Casamari en Latio. Tiu ĉi siaflanke orientiĝis je burgonja konstrumaniero. Tial la preĝejo de Sankta Galgano estas konceptita klasikskeme kiel cistercianaj preĝejoj laŭ bernarda kaj efikas tre franca. Ĝi konsistas el tri navoj po ok naveroj, transversa navo kun aldona okcidenta flanknavo kaj malalta fina ĥorejo sur la plano de latina kruco. Ankaŭ la flankokapeloj havas – plene laŭ la ordenaj ordonoj de Bernardo de Clairvaux – preskaŭ kvadratan planon.
La murskemo de la meznavo ne estas unueca. La pli malnova orienta parto estas kvaretaĝa: Sur la arkaĵozono sekvas vico da pli malgrandaj fenestroj, pli supre pintarkaj fenestroj kaj plej supre rondaj fenestroj. En la okcidento tamen la murskemo estas nur trietaĝa. Alia apartaĵo sin montras per la uzo de du konstrumaterialoj: travertino por la portaj kaj strukturigaj eroj, brikoj tamen por la murstrukturo kaj la volboj.
Nuntempe la preĝejo longa 71 metrojn estas ĉefa vidindaĵo en Toskanujo malgraŭ kunfalinta tegmento. Dumnokte oni elspeze lumigas la ruinon, foje okazas teatraj kaj dancaj prezentadoj. Pli granda publiko mondvasta konatiĝis kun la ruino per la filmo Nostalghia (1983) de la rusa reĝisoro Andrej Tarkovskij, en kies fina sceno ĝi estas videbla. Multaj taksas la abatejon Sankta Galgano kiel la plej eminenta gotika konstruaĵo de Italujo.
Nižná Kamenica
Bazaj informoj
Nižná Kamenica, hungare Alsókemence (alŝOkemence) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižná kaj alsó signifas: suba.
Situo
Nižná Kamenica situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 20 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1347 en formo "Kemenche". En 1910 loĝis en Alsókemence 476 homoj, (356 slovakoj, 104 hungaroj, 11 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nižná Kamenica 489 homoj, (483 slovakoj, unusola ukrainoj).
23-a de junio
La 23-a de junio estas la 174-a tago de la jaro (la 175-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 191 tagoj restas.
Je la 23-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 23-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Eŭropa Komunumo pri Atomenergio
La Eŭropa Komunumo pri Atomenergio (EKAE aŭ Eŭratomo) fondiĝis la 25-an de marto 1957 kadre de la Traktatoj de Romo. Fondaj membroŝtatoj estis Belgio, Francio, Germanio (FRG), Nederlando, Italio kaj Luksemburgio. Ekde la jaro 1965 ĝi estas krom la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo kaj la same kadre de la Traktatoj de Romo fondita Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK) parto de la Eŭropa Komunumaro (EK), ekde la sekva Traktato de Mastriĥto de 1992 nomata Eŭropa Unio.
Tasko de la Eŭropa Komunumo pri Atomenergio estas, "per la kreo de por la rapida starigo kaj evoluo de atomenergiaj industrioj necesaj kondiĉoj kontribui al la levo de la vivkvalito en la membroŝtatoj kaj al la evoluo de la interrilato kun la aliaj ŝtatoj" (artikolo 1, teksto de la traktato legebla en 23 eŭropaj lingvoj pere de la reta ligilo menciita paĝofine). Same kiel la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo ankaŭ la EKEA celas plistabiligi la pacon en Eŭropo per la "komunigo", do la reciproka kontrolo, de materio esenca en la kazo de nedezirinda milito inter la ŝtatoj de Eŭropo - ĉi tie la atomenergio estas la fokuso.
La unuopaj ĉapitroj de la traktaro precizigas interalie la subtenon de la esploro pri atomenergio, la disvastiĝo de konoj, la protekto de la sano de la kunlaborantoj de la atomenergia industrio samkiel la tuta enloĝantaro, la kreo de komunaj interŝtataj entreprenoj, la havigo de materialoj necesaj por utiligo de la atomenergio, la kontrolo de la sekureco de la atomenergiaj entreprenoj kaj la atomenergiaj rilatoj kun entreprenoj kaj registaroj de nemembraj ŝtatoj.
Kontraste al la traktato pri la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo, kiu dum la jaro 1951 estis subskribita por 50 jaroj kaj do finiĝis fine de la jaro 2001, la daŭro de la traktato pri la EKEA estas tempe nelimigita. Krome la traktato - kontraste al pli-malpli ĉiuj aliaj interkonsentoj lige al la unuiĝo de Eŭropo - ekde sia ekvalidiĝo ne estis grave ŝanĝita.
Huecas
Huecas estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Huecas" devenas el araba Waqqas, tamen povus havi romian devenon plej antikva en la termino latina occare, truo, malplenaĵo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Huecanos. La censita populacio en 2011 estis de 720 loĝantoj kaj la denseco estas de 26,67 loĝ/km².
Situo
Huecas estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 555 m; je 25 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 27 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°0′41″ N 4°11′43″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur malgranda deklivo de monteto, ĉe kiu flupasas rojo». Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Fuensalida, Villamiel de Toledo, Rielves, Barcience kaj Novés, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Estas romiaj restaĵoj de la 3-a kaj 4-a jarcentoj.
En 1465 la filo de grava superulo de Kastilio, nome Pedro López de Ayala, konstruis kastelon. Komence de la 16a jarcento stariĝas justica pilorio, kun la blazono de la familio Ayala. En la dua duono de la 16a jarcento la vilaĝo nomiĝis "Mocen" aŭ "Mucen", termino de araba deveno, kaj tiam troviĝis je duono da leŭgo oriente de la nuna domaro.
Campodipietra
Campodipietra estas komunumo de Italio.
19
En la jaro 19 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
10er
Konidio
Konidio estas sporo de fungoj aŭ de oomicetoj plenumanta la neseksa reproduktado. Ĝi estas ne moviĝema kaj ĝenerale defalema.
MGA
La tri-litera kombinaĵo MGA havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Emilian Kamiński
Emilian Kazimierz Kamiński (naskiĝis la 10-an de julio 1952 en Varsovio, mortis la 26-an de decembro 2022 en Józefów) – pola aktoro teatra kaj filma, muzikala reĝisoro, voĉisto kaj verkisto. Fondinto de la Fondaĵo Atut (Atuto) kaj Teatro Kamienica (Brikdomo).
Vivo
Emilian Kamiński tuj post fino de la publika altlernejo Teatra Akademio je la nomo al Aleksander Zelwerowicz en Varsovio en 1975 debutis en la unua spektaklo de la Teatro en Wola (Wola) La unua tago de libereco de Leon Kruczkowski, reĝisoritan de Tadeusz Łomnicki. Unu el liaj plej grandaj atingoj estis rolo en spektaklo de la prozo de Edward Stachura Się (De si) en eta salono de Teatr Na Rozdrożu (Teatro sur Vojkruciĝo) en Varsovio.
En filmo debutis en 1977 kiel unu el junaj rezistomovadanoj en la filmo de Jan Łomnicki Akcja pod Arsenałem (Faro apud Arsenalo). Simpation de spektantoj gajnis en televida versio de la romano de Kornel Makuszyński Szaleństwa panny Ewy (Furiozecoj de fraŭlino Eva) en 1985.
En la jaroj 1977–1983 estis ligita kun Teatr Narodowy (Nacia Teatro), kie partoprenis en spektaklojn reĝisoritajn de Adam Hanuszkiewicz laŭ Aleksander Fredro, Juliusz Słowacki, Adam Mickiewicz, Jan Kochanowski, Fjodor Dostojevskij, Giovanni Boccaccio, Stanisław Moniuszko kaj Jan Andrzej Morsztyn.
En la jaroj 1983–2000 ligiĝis kun Teatr Ateneum, kie debutis kiel reĝisoro. Kunkreinto kun Wojciech Młynarski de la spektaklo Brel (1985). Oni povis vidi lin en famaj enscenigoj de Pierre Corneille laŭ Georg Büchner.
En 1993 dum la 27-a Festivalo de la Teatroj de Unu Aktoro en Toruń ricevis premion de jurio kaj premion de la publiko pro monologa spektaklo Kontrabasisto laŭ Patrick Süskind.
Laŭ edukiteco estas teknikisto-ekonomikisto. En Varsovio finis Ekonomian Teknikumon.
Distingoj
En 2012 ricevis Medalon de Sankta Frato Albert pro apogo de malkapabluloj kaj senhejmuloj.
La 5-an de junio 2014 pro eminentaj meritoj en krea laboro kaj artisma agado, pro atingoj en promocio de la pola kulturo estis distingita per Oficira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta. Februare 2019 pro meritoj en agado favore al sendependeco kaj suvereneco de Pollando kaj respektado de homrajtoj en Pola Popola Respubliko ricevis Krucon de Libereco kaj Solidareco. Oktobre 2019 ricevis Medalon de Centjariĝo de Reakirita Sendependeco.
La 23-an de decembro 2022 ministro pri kulturo kaj nacia heredaĵo atribuis al li oran medalon „Merita por Kulturo Gloria Artis”.
Orenhofen
Orenhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Okli Gedj
Bazaj informoj
Okli Gedj, ukraine Оклі Гедь, hungare Aklihegy estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Okli Gedj situas sur flanko de monto, laŭ la rumana landolimo. Vinohradiv troviĝas 26 km-ojn.
Historio
La loko ĝis la ĉeĥa erao estis grava vinbereja kampo de Okli. Tiam oni formis setlejon nomatan Klinovecka Hora, kiu rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Okli Gedj apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Okli Gedj 611 da homoj, (597 hungaroj). Vilaĝservo estas lernejo.
Lazi (Volovec)
Vidu la ceterajn samajn vilaĝojn: Lazi!
Sieraleona leono
La Sieraleona leono - origine leone - estas la nacia valuto de Sieraleono. Unu leono estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas SLL.
Home (Vaŝingtonio)
Home estas censa loko en Kantono Pierce, Vaŝingtonio, Usono. Laŭ la popolnombrado de 2010, 1377 homoj loĝis en Home. Home situas en la Duoninsulo Key, borde de la golfeto Carr Inlet, kiu estas etendiĝo de Puĝeta Fjordo. Nuntempe, Home estas plejparte vilaĝo de ĉeplaĝaj hejmoj, sed komence de la 20a jarcento ĝi estis utopia komunumo de anarkiistoj.