cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlottenhof (Essen)
Historio
La Ĉefepiskopujo Kolonjo transprenis la domaron en 1950 kaj translasis ĝin poste al la novfondita Episkopujo Essen. La bazaj muroj de la kastelo en la jaroj 1966/1967 estis enigita en novkonstruaĵon. La antaŭkastelo ricevis aldonajn litodomojn. La episkopujo Bistum instalis ĉi tie per helpo de monaĥinoj el Schuir la nunan junularklerigejon Jugendbildungsstätte St. Altfrid. Poste oni konstruis en la jaroj 1977/1978 antaŭ la domaro preĝejon, kiun episkopo Franz Hengsbach konsekris la 31an de oktobro 1981.
Esperanto
En la jaro 2017 Jugendbildungsstätte St. Altfrid estas okazigejo de la Printempa Semajno Internacia de la 10a ĝis la 17a de aprilo.
Fonto
Traduko de germanlingva versio en de.wikipedia.org/wiki/Charlottenhof_(Essen)
Robert Todd Lincoln
Robert Todd LINCOLN (1a de Aŭgusto, 1843 – 26a de Julio, 1926) estis usona advokato, negocisto, kaj politikisto. Li estis la plej aĝa filo de la Prezidento Abraham Lincoln kaj de lia edzino Mary Todd Lincoln, kaj la nura el iliaj kvar filoj kiuj vivis ĝis matureco. Robert Lincoln iĝis negocista advokato kaj kompaniprezidento, kaj servis kiel ministro pri milito kaj kiel ambasadoro en Unuiĝinta Reĝlando.
Lincoln naskiĝis en Springfield (Ilinojo), kaj gradiĝis en Harvard College antaŭ servi por la stabanaro de Ulysses S. Grant kiel kapitano en la Unia Armeo en la finaj tagoj de la Usona Enlanda Milito. Post la milito, li edziĝis al Mary Eunice Harlan, kaj ili kunhavis tri filojn. Post kompletigo de jura lernejo en Ĉikago, li faris sukcesan jur-karieron, kaj riĉiĝis reprezentante korporaciajn klientojn.
Aktiva en Respublikana politiko, kaj evidenta simbolo de la heredo de sia patro, Lincoln ofte ricevis proponojn kiel ebla kandidato por postenoj, inklude tiun de prezidento, sed neniam faris demarŝojn por munti kampanjon. La nura posteno por kiu li estis elektita estis tiu de urba konsilisto de Suda Ĉikago, kiun li tenis el 1876 ĝis 1877; tiu urbo poste iĝis parto de la urbo Ĉikago. Lincoln servis kiel ministro pri milito en la registaro de James A. Garfield, kaj poste de Chester A. Arthur, kaj kiel usona ambasadoro en Unuiĝinta Reĝlando dum la regado de Benjamin Harrison.
Lincoln iĝis jura konsilisto de la "Pullman Palace Car Company", kaj post la morto de la fondinto George Pullman en 1897, Lincoln ekhavis la kompanian prezidentecon. Post retiriĝi el tiu posteno en 1911, Lincoln servis kiel stabanestro ĝis 1922. En la lastaj jaroj, Lincoln loĝis en Vaŝintono kaj en Manĉestero (Vermonto); la Manĉestera hejmo, nome Hildene, estis aldonita al la Nacia Registro de Historiaj Lokoj en 1977. En 1922, li partoprenis en la ceremonioj por la Monumento de Lincoln. Lincoln mortis en Hildene la 26an de Julio, 1926, ses tagojn antaŭ sia 83a naskiĝtago, kaj estis entombigita en la Arlingtona nacia tombejo.
18874 Raoulbehrend
18874 Raoulbehrend estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa astronomo Raoul Behrend, kiu vivas en romandia Svislando. Li estas fakulo pri modeligo de steloj, sed ankaŭ interesiĝas pri astrometrio kaj fotometrio de la asteroidoj. Li forte subtenas la kunlaboron inter profesiaj kaj amatoraj astronomoj.
Raalte
[[Media:Nl-Raalte.ogg|Raalte]] estas municipo en la nederlanda provinco Overiselo en la centro de la regiono Salland. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio konsideriĝas katolika enklavo en ĝenerale protestanta ĉirkaŭaĵo.
Ceteraj vilaĝ(et)oj
Broekland, Heeten, Heino, Laag Zuthem, Lierderholthuis, Luttenberg, Mariënheem kaj Nieuw-Heeten.
Bornea stumpovostulo
La Bornea stumpovostulo (Urosphena whiteheadi) estas specio de birdo de la familio de Ĉetiedoj. Ĝi estis iam inkluditaj en la Silviedoj. Ĝi formas parton de la sudazia genro Urosphena kiu enhavas nur aliajn du speciojn, ĉiuj el ili nomataj stumpovostuloj pro ties mallongegaj vostoj.
Ĝi troviĝas nur en la insulo de Borneo nome en la landoj Indonezio kaj Malajzio.
Ĝi havas tre markatan helan superokulan strion kaj ĝenerale brunecajn suprajn partojn kaj pli girzecajn subajn partojn, kiel la aliaj samgenranoj, sed ĉe tiu specio, diference al la plej disvastigata Azia stumpovostulo, havas pli brunajn nuancojn en la hela superokula strio kaj estas multe pli malhelgriza en subaj partoj ĉefe ĉe flankoj; la mentono tamen estas blanka. La kruroj estas rozkoloraj.
Boécourt
Boécourt (prononcu boekur, malnova germana nomo Biestingen) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 854 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Boécourt situas proksimume 6 kilometrojn okcidente de Delemonto. La orienta parto de la komunumo, kie situas la ĉefa setlejo apartenas al la tiel nomita Baseno de Delemonto, tio estas vasta kaldrono en la Ĵurasa Montaro. En okcidento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis la kresto de Mont Russelin, kiu fakte estas la akvodislimo inter la riversistemoj de Doubs (kiu alfluas al Rodano) kaj de Birs (kiu alfluas al Rejno), kaj do sekve inter Mediteraneo kaj Norda Maro.
Kukle
Fera kruco
Fera kruco sur ŝtona soklo kun figuro de Kristo troviĝas maldekstre apud la ŝoseo el Svitavy al Litomyšl.
Boécourt
Geografio
Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝetoj Séprais, Montavon kaj Les Lavoirs, kaj krome pluraj izolitaj bienoj.
Kukle
Limŝtono
Historia limŝtono inter landoj Bohemio kaj Moravio situas apud busa haltejo sur rando de la vilaĝo.
Boécourt
Najbaraj komunumoj
La komunumo Boécourt limas en nordo al Bourrignon, en nordoriento al Develier, en oriento al Bassecourt, en sudo al Glovelier, en okcidento al Clos du Doubs kaj en nordokcidento al La Baroche.
Kukle
Verda signaro
Tra la vilaĝo kondukas verda turisma signaro el haltejo en Vendolí, kondukanta tra Ostrý Kámen, montokresto de Javorník, Kukle al fontejo de rivero Svitava.
István Szelényi
István Szelényi [iŝtvAn selEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szelényi István estis hungara komponisto, muzikhistoriisto, pianisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.
Boécourt
Trafiko
Boécourt estas konektita al la publika transportreto per buslinio al Bassecourt. Ĉe la limo al Glovelier ĝi disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 de Bielo tra Delemonto al Porrentruy.
István Szelényi
István Szelényi naskiĝis la en Zólyom (Hungara reĝlando, nuntempa Zvolen en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
István Szelényi komencis studi muzikon ekde 1913 en sia naskiĝurbo. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1926. Liaj plej gravaj instruistoj estis Arnold Székely kaj Zoltán Kodály. Post siaj studoj li ekinstruis en muziklernejo kaj aliĝis al avangarda muzika grupo. Inter 1928–1929 li estis koncertpianisto en Germanio, poste en la sekvaj 2 jaroj muzika gvidanto de baleta trupo en Francio kaj Londono. Li esploris manuskriptojn pri Ferenc Liszt en Weimar. Li hejmenvenis en 1935. Dum la 2-a mondmilito li vivis en deportejo, poste li instruis en muzika gimnazio, poste muziklernejo. Inter 1956-1972 li instruis en la Muzikarta Altlernejo. En 1969 li ricevis hungaran premion, postmortan en Germanio en 1997. Pro akuta malsano li mortigis sin.
Boécourt
Historio
La unua dokumenta mencio de Boécourt datiĝas el la jaro 1141 kiel Boescort.
Kiel unu de la 13 liberaj vilaĝoj de la regno Delemonto Boécourt fariĝis en la jaro 1271 havaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Boécourt apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Louisa Garrett Anderson
Anderson estis ĉefa ĥirurgiisto de la Women's Hospital Corps (Malsanuleja korpuso de virinoj, aŭ WHC) kaj ŝi estis altranga membro en la brita Royal Society of Medicine (Reĝa Socio de Kuracarto).
Frua vivo
Louisa Garrett Anderson ĉeestis lernejon St Leonards en St. Andrews, Fife en Skotlando. Poste, ŝi ĉeestis la Londonan Medicinan Instruejon por Virinoj (fondita de ŝia patrino).
Kariero
Anderson laboris kiel kuracisto en malsanulejoj kaj privataj klinikoj.
En 1912 ŝi estis mallonge malliberigita por ŝia aktivado kiel sufrageto.
Dum la Unua Mondmilito Anderson deĵoris en Francio kun la WHC, Kunkune kun ŝia amiko kaj kolego D-ro Flora Murray, establis milit-malsanulejojn por la franca militistaro en Parizo kaj Wimereux. Finfine, ŝi ankaŭ sukcesis establi la WHC ĉe la milit-malsanulejo en Endell Street, Holborn, Londono. La tuta dungitaro de la WHC estis virinoj, inkluzive Anderson mem, kiel ĉefa ĥirurgiisto.
Anderson verkis multajn medicinajn artikolojn, kaj eldonis ankaŭ vivhistorion de la patrino, en 1939.
Ŝi mortis en 1949 kaj estas entombigita en Buckinghamshire kun ŝia amiko Flora Murray kiu jam mortis en 1923. Ne estas certa, ke ili estis amorantinoj, sed ili estis entombigitaj kune kaj ilia tomboŝtono estis enskribita "Ni estis glore feliĉaj" (''We have been gloriously happy").
Notoj
Ĉi tiu artikolo estis bazita sur ĝia angla versio.
Desireless
Desireless (prononcu deziʀˈlɛs) (en Esperanto "sen deziro") naskiĝis kiel Claudie Fritsch-Mentrop, la 25-an de decembro 1952, en Parizo, Francio) estas franca kantistino. Inter la jaroj 1986 kaj 1988 ŝia granda furorkanto estis Voyage, Voyage, kiu fariĝis numero unu en multaj landoj de Eŭropo kaj Azio.
Ŝia frizuro estis eble inspiro por frizuro de Bart Simpson.
Monda Etiko
Bazaj konvinkoj
Bazaj konvinkoj de la projekto Monda Etiko estas:
Laŭ Küng, ekzistas en ĉiuj mondreligioj la sekvaj kvar ordonoj: ne mortigu, ne ŝtelu, ne mensogu, ne misuzu seksemon.
Surbaze de tiuj ĉi ordonoj, Küng formulis la sekvajn respondecojn, kiujn ĉiu homo, ĉiu institucio kaj ĉiu nacio transprenu:
Ora regulo
Grava ekzemplo por la komunaĵoj inter la religioj estas la principo de la Ora Regulo.
Monda Etiko kaj Homaranismo
La principoj de Monda Etiko multrilate similas al la homaranismo de Zamenhof.
Sciuredoj
La sciuredoj (Sciuridae) estas granda familio de ronĝuloj.
Kriptana Manĉo
Kriptana Manĉo aŭ en hispana Mancha de Criptana, de Quintanar aŭ Común de La Mancha korespondas kun la municipoj de la historia-kultura medio de la Kamparo de Kriptano, respektive la perfekta ebenaĵo kiu etendiĝas el la samnoma municipo ĝis la provinco Albacete. Historie la zono identiĝas kun la teritorioj difinitaj en la antikva provinco Manĉo (jaro 1765), kiu tiam enhavis municipojn de la aktualajn provincoj Ciudad Real, Toledo kaj Kvenko (ĝis la kreo de la administrado provinca nune valida), ĉiuj el la senjoralndo de la Ordeno de Santiago: nome Horcajo de Santiago (Kvenko), Villamayor de Santiago (Kvenko), Los Hinojosos (Kvenko), Santa María de los Llanos (Kvenko), Villanueva de Alcardete (Toledo), Quintanar de la Orden (Toledo), Campo de Criptana (C. Real), El Toboso (Toledo), Miguel Esteban (Toledo), Socuéllamos (C. Real), Tomelloso (C. Real), Arenales de San Gregorio (C. Real), kaj Pedro Muñoz (C. Real). Oni povas pli precize kompreni kiel Kriptana Manĉo la grupon de municipoj nur de la provinco Ciudad Real kiuj pluapartenas al la Supra Manĉo, integrante la reston en ties respektivaj provincoj. Ties limoj estus la jenaj:
Sciuredoj
Listo de specioj
(N.B. † signas formortintan genron aŭ specion)
Kriptana Manĉo
Norde, Toleda Manĉo kaj Kvenka Manĉo; sude la Kamparo de Montiel ciudadreala; okcident la Kamparo de Sankta Johano, kaj oriente la Supra Manĉo Albaceta.
(8570) 1996 TN10
(8570) 1996 TN10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Altaĵo Mortinto
La Altaĵo Mortinto estas la plej fama altaĵo de Agŭaskaljentes, ne longe for de Agŭaskalienteso urbo.
Ĉi tiu altaĵo estas renoma pro ĝia belegaj sunsubiroj, precipe dum Septembro ĝis Novembro.
Ankaŭ estas populara loko por sportistoj.
Konstanco (Rumanio)
Konstanco, rumanlingve Constanța [konstanca], estas kaj la ĉefa urbo de la distrikto Constanța en la historia rumana provinco Dobroĝo (ĉe la Nigra Maro) kaj la ĉefurbo de la samnoma distrikto (județ) Constanța. Ĝi situas 266 km oriente de București. La nomon ĝi ricevis honore al Konstantino la Granda.
Konstanco havas la ĉefan havenon de Rumanio. Ĝi okupas areon de 39,26 km² kaj longas preskaŭ 30 km. Tiel ĝi estas la plej granda haveno de la Nigra Maro kaj la kvara plej granda de Eŭropo.
Ĝemelaj urboj
Rimarkigo: Konstanca Lago situas ne en Rumanio, sed inter Aŭstrio, Germanio kaj Svislando.
Roccaraso
Roccaraso estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Haselünne
Haselünne estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Haselünne situas borde de la rivero Hase. Regione la urbo aparte konatas pro pluraj tradiciaj brandofarejoj, kies historiaj konstruaĵoj proksime unu al la alia situas en la urbocentro.
Hidraŭlika-statika konvertilo
Hidraŭlika-statika konvertilo estas hidraŭlika elemento destinita por transmisii energion de solidaj partoj en likvo-kolonon aŭ male.
Estas kelkaj tipoj de hidraŭlikaj-statikaj konvertiloj:
Katalin Klafsky
Katalin Klafsky [klafski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Klafsky Katalin estis hungardevena germana operkantisto (soprano), primadono. Ŝia (tria) geedziĝa nomo estis Katharina Klafsky-Lohse.
Katalin Klafsky naskiĝis la  en Mosonszentjános, ŝi mortis la  en Hamburgo.
Juan José Arreola
Juan José Arreola Zúñiga (Zapotlán el Grande — hodiaŭ Ciudad Guzmán, Jalisco—, 21-a de septembro 1918 - Gvadalaharo, 3-a de decembro 2001) estis meksika verkisto de la tendenco al la magia realismo. Li estis instruisto en la UNAM.
Zsuzsa Domonkos
Zsuzsa Domonkos, laŭ hungarlingve kutima nomordo Domonkos Zsuzsa estas hungara operetkantisto. Zsuzsa Domonkos naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Domonkos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, sed samtempe ŝi frekventis muzikan mezlernejon. Ŝi membriĝis en Operetoteatro (Budapeŝto) en 1972, post 2 jaroj ŝi akiris diplomon pri opereto en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Ŝia ĉefinstruisto estis László Vámos. Baldaŭ ŝi havis rolojn ankaŭ en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi ofte turneis eksterlande kaj ŝi instruis en pluraj lokoj. Ŝi edziniĝis trifoje, ŝi naskis filinon en la tria geedziĝo.
Place de Clichy (pariza metrostacio)
Place de Clichy [plas də kliʃi] (ofte Place Clichy ) (Placo de Clichy) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 2 kaj linio 13. Ĝi situas inter la 8-a, 9-a, 17-a kaj 18-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
Ĝia nomo memorigas ke la placo situis en la bariero de Clichy, ĉe pordoj de tiama Parizo.
Alirejoj
La ĉefa alirejo troviĝas sur meza inter-ŝoseo de Placo de Clichy al kiu alireblas post transiro de la publika vojo.
Roccascalegna
Roccascalegna estas komunumo de Italio.
Langston Hughes
Langston HUGHES (1-a de februaro 1902 - 22-a de majo 1967) estis usona poeziisto, romanisto, dramisto, rakontisto kaj ĵurnalrubrikisto. Hughes estas plej bone konata pro sia laboro dum la Renesanco de Harlem.
Hans Küng
Hans KÜNG (naskita la 19-an de marto 1928 en Sursee, kantono Lucerno, Svislando; mortinta la 6-an de aprilo 2021 en Tübingen) estis katolika teologo kaj verkisto.
Vivo kaj verko
De 1948 ĝis 1957 li studis filozofion kaj teologion en Romo, kie li doktoriĝis.
Hans Küng estis profesoro pri katolika teologio en Tübingen. En sia libro "Ĉu neeraripova?" ("Unfehlbar?") de 1970 li pridubis la neeraripovon de la papo. Rezulte de tiu ĉi libro la Germana Episkoparo anoncis la 18-an de decembro 1979, ke lia eklezia instrurajto estos forprenata. Malgraŭ la perdo de la instrurajto li restis profesoro en la Universitato de Tübingen, kie li gvidis la Instituton pri Ekumenaj Esploroj, ĝis kiam en 1996 li emeritiĝis. Li daŭre estis romkatolika pastro.
Ĉirkaŭ la jaro 1990 li iniciatis la projekton Monda Etiko ("Weltethos"), kiu celas al paca kunlaboro inter ĉiuj religioj.
Hans Küng kaj Esperanto
En letero al Maire Mullarney de ĉirkaŭ 1985 li esprimis favoran sintenon al Esperanto, kaj en letero al Ulrich Matthias de 1997 li aldonis en germana lingvo la manskribitan frazon "Mi bedaŭrinde ne parolas Esperanton".
Verkoj de Hans Küng
Ciò che credo (Pri tio kion mi kredas), Rizzoli, Milano (Italio), 2010. (Temas pri himno al la vivo de granda katolika teologo. Ĉiu ĉapitro estas aparta kanto de la ampleksa spektro de ekzisto, esprimita per linvaĵo tiom simpla kaj flua kiom kristane sciencoplena kaj saĝoplena. La unua ĉapitro temas pri "la konfido en la vivo", nome konfido kiel fundamento de la spiritualeco de ĉiu homo. La inlelektula membiografio de la aŭtoro daŭras kun "ĝojo vivi", en kiu al la "gaja scienco" de Nietzsche (la ĝojo vivi sen Dio) anstataŭas la fidon kaj la esperon "vivi ĝisfunde", nome eniri, postmorte, la "Dian Lumon". Tiel, paŝon post paŝo, la teologo rakontas sian kredsperton per "la marŝo de la vivo", "la senco de la vivo" kaj aliaj ĉapitroj inter kiuj aparte: "la vivmodelo" kaj "vivkoncepto". En la "vivmodelo", apud la modeloj de aliaj religioj ((hindua, budhizma, konfucea, hebrea, islama, reliefigas sian personan modelon: Jesuo Kristo, "historia figuro de Jesuo de Nazareto, historia eksterordinara vivo, eksterordinara morto, eksterodinara mesaĝo, eskterordinara mia rela kompanulo". "La diversajn vivmodelojn - li aldonas - oni ne konfrontu por elekti la plej kontentigan, sed nur por scii kiun veron unu komunikas al la alia". Kaj Hans konkludas ke paco inter la popoloj eblas nur pere de etika komuna vivmodelo).
Nigrafalka Milito
La Nigrafalka Milito (en angla Black Hawk War) estis konflikto inter la ŝtato Usono and Usonaj indianoj estrita de Black Hawk (Nigra Falko) nome estro de Saukoj. La milito startis post Black Hawk kaj grupo de Saukoj, Meskvakioj (Vulpoj), kaj Kikapuoj, konataj kiel la "British Band" (Brita Bando), trapasis la riveron Misisipon, en la usona ŝtato Ilinojso, el Iovaa India Teritorio en Aprilo 1832. La tialoj de Black Hawk estis ambiguaj, sed li estis ŝajne esperante postuli la teron venditan al Usono en la disputata Traktato de St. Louis (1804).
Usonaj funkciuloj, konvinkitaj, ke la Brita Bando estis malamika, mobilizis landliman milicon kaj pafis al delegitaro de indianoj la 14an de Majo, 1832. Black Hawk respondis sukcese atakante la milicon en la Batalo de la Retiriĝo de Stillman. Li kondukis sian bandon al sekura loko en tio kio estas nun suda Viskonsino kaj estis persekutita de usonaj fortoj. Dume, aliaj indianoj entreprenis atakojn kontraŭ fortikaĵojn kaj koloniojn tre neprotektitaj pro la foresto de milico. Kelkaj militistaj Ho-ĉunk kaj Potavatomoj partoprenis en tiuj atakoj, kvankam plej tribanoj klopodis eviti la konflikton. La Menominiaj kaj la Dakotaj triboj, jam malamikaj de Saukoj kaj Meskvakioj, apogis la usonanojn.
La Nigrafalka Milito havigis al Abraham Lincoln sian mallongan militservon, kvankam li ne partoprenis en batalo. Aliaj partoprenantoj iĝos fama kiel Winfield Scott, Zachary Taylor, kaj Jefferson Davis. La milito akcelis la usonan politikon de forigo de Indianoj, laŭ kiu indianaj usonaj triboj estis premitaj vendi siajn terojn kaj translokigi okcidenten el la Misisipa Rivero.
Sunkompanio
Sunkompanio estas esperantista grupo en la vilaĝo Arrout (Pireneoj), en Francio. La esperanto-grupo gvidas la staĝejon La Maraude en la vilaĝo. En la staĝejo dum ferioj kaj en lerneja tempo akceptatas infanoj kaj adoleskantoj por "verdaj klasoj", t.e. ekkonigo de la naturo kaj de la kampara vivo, kaj ofertatas lingvo-staĝoj pri Esperanto.
(14762) 6647 P-L
(14762) 6647 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Schildmeer
La Schildmeer [sĥiltmer] estas lago, kiu situas en la provinco Groningen Nederlando.
Ĝia grandeco estas proksimume 300 ha, kaj ĝi apartenas plejparte al la komunumo Slochteren. La plejgranda parto de la bordoj de la lago estas naturparko. La akvosportant(in)o povas aktivi en Steendam.
Lago Schildmeer estas restaĵo de la iama, pli granda, lago Woldjermeer, kies nomo signifas "arbara lago" kaj indikas, ke iam en la regiono ekzistis konsiderinde da arboj. La nuna lago havas formon dubrakan, similan al tiu de majuskla "L".
Distrikto Derecske
La Distrikto Derecske [dereĉke], (hungare Derecskei járás) estas distrikto en Hungario en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo en la orienta parto de la departemento (same en la orienta parto de la lando) laŭ landlimo de Rumanio.
La distrikta ĉefurbo estas Derecske, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj 2 grandvilaĝoj, la ceteraj 9 estas vilaĝoj.
La areo estas 650,31 km², kie loĝas 41 533 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed ĝis 1950 ĝi apartenis al departemento Hajdú. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Preĝejo Sankta Spirito (Paks)
Preĝejo de Sankta Spirito estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Paks.
Historio
La unika, moderna preĝejo konstruiĝis ĝuste dum fino de la socialismo kun financaj apogoj de diversaj enlandaj kaj eksterlandaj societoj. La preĝejo konstruiĝis per ligno, tial ĝi estas unika en epoko de betono. Por la kupoloj la lignoj venis el Mecsek, por la turoj el Sopron.
Konstruaĵo
La preĝejo kvazaŭ montras la homon. La navo montras neniun geometrian formon. La svelta turo troviĝas super la enirejo kaj super la navo disbranĉiĝas je 3 turetoj. Sur la pintoj estas simboloj de 3 religioj, sed la plej alta tureto portas la krucon. Interne la lignaj traboj prezentas la ripojn, kies centro (en la imagita loko de la koro) situas la blanka altaro. Ekstere ĉe la enirejo 2 anĝeloj (lignaj modernaj skulptaĵoj) troviĝas. Kermeso okazas en la dimanĉo de Pentekosto.
Krimolotro
La Krimolotro (Molothrus rufoaxillaris) estas specio de birdoj de la familio de Ikteredoj kaj genro de molotroj kiu enhavas 5 speciojn de nestoparazitaj birdoj.
Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilo, Paragvajo kaj Urugvajo. Ties natura habitato estas paŝtejoj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Estas specio kun markata seksa duformismo, nome la 19,5 cm longa masklo estas tre brilnigra kun irizeco bruneca en dorso, flugiloj kaj vosto. Dume la ino estas senbrila bruneca, pli hela sube kun markata hela superokula strio. La beko estas mallonga kaj fortika ĉebaze. Beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Ĝi formas grupojn vintre, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj molotrospecioj. Dum la reprodukta sezono ili vivas laŭ paroj.
Tiu specio apenaŭ kantas, nur elsendas akrajn kriojn kaj stridajn pepedojn.
Furio Dionizo Filokalo
Filokalo estis kaligrafo de papo Damaso la 1-a (366 - 383) kaj aŭtoro en 354 de roma kalendaro kiu atingis nian epokon.
Filokalo estis kristana, sed en sia redaktita kalendario li inkluzivis multajn romajn festojn. Temas, ĉiukaze, pri la plej antikva kristana kalendaro konata.
Li estis ankaŭ aŭtoro de la epigrafoj skribitaj sur grandaj marmoraj slaboj lokigitaj sur tomboj de la martiroj, monumentigitaj de Lia papa moŝto Damaso la 1-a. El tiuj epigrafoj konserviĝis tridekoj pli aŭ mlpli integraj dum aliaj kvindekoj estis transskribitaj sur mezepokaj kodeksoj kiuj atingis nian epokon.
Suchá (Havlíčkův Brod)
Suchá (Dürre) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Havlíčkův Brod, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km sude de Havlíčkův Brod. Estas ĉi tie registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
3025 Higson
3025 Higson estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usonaj geedzoj kaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Monarkoĉetioj
La genro enhavas la jenajn tri speciojn:
Amado Nervo
Juan Crisóstomo Ruiz de Nervo, alinome Amado Nervo (Tepic, Nayarit, 27-a de aŭgusto 1870—Montevideo,24-a de majo 1919) estis meksika verkisto kaj diplomato.
La Hisse (stacidomo)
La Hisse estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Samson-sur-Rance, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lison - Lamballe (415000).
Svisa aŭtovojo A53
La svisa aŭtovojo A53 (la tiel nomita Oberlandaŭtovojo) estas kantona aŭtovojo kiu konektas la svisan aŭtovojon A1 ek de la kruco de Brüttisellen kun la svisa aŭtovojo A3 ĉe la disbranĉiĝo de Reichenburg. Ĝi estas ankaŭ konata sub la nomo Oberlandaŭtovojo.
Vojo
La aŭtovojo A53 komenciĝas ĉe la kruco de Brüttisellen. Ĝia kompleta longeco estas 39 km. Sekvas la elveturejoj Wangen, Hegnau, Uster Okcidento, Uster Nordo kaj Uster Oriento, kie la aŭtovojo nuntempe interrompiĝas. La vojo inter Uster Oriento kaj Hinwil devintus malfermiĝi en la jaro 2015. Pro verdikto de la Federacia Tribunalo de Svislando la mankanta parto de la aŭtovojo ne povas esti konstruita sur la planita linio, ĉar tio detruiĝintus protektitan marĉon. Oni nun devas fari alternativan projekton, kio kaŭzos plurjaran malfruon de la finkonstruo de la aŭtovojo. Tio estas ankaŭ la lasta parto, kiu mankas por kompletigi la aŭtovojringon ĉirkaŭ Zuriko.
En Hinwil la aŭtovojo rekomenciĝas unue kiel ekspresvojo ĝis la aŭtovojcirklo de Hinwil, kie alvenas la svisa aŭtovojo 52 ek de Zuriko tra Forch. Post la cirklo de Hinwil la ŝoseo denove estas 1-a klasa aŭtovojo. Sekvas nun al elveturejoj Dürnten, Rüti kaj Rapperswil, sekvas du tuneloj, tiam la elveturejo Jona, aliaj tri tuneloj, la elveturejo Eschenbach, la tunelo Uznaberg kaj fine la elveturejo Schmerikon, de kie la vojo tra la Ricken-Pasejo deiras. Inter Rüti kaj Schmerikon la ŝoseo estas nur 2-a klasa ekspresvojo kun nur po unu koridoro al ĉiu direkto. Ek de Schmerikon A53 denove estas 1-a klasa aŭtovojo kun po du koridoroj. Sekvas la tunelo Buchberg, la elveturejo Tuggen kaj fine la disbranĉiĝo Reichenburg kie A53 konektiĝas al la nacia svisa aŭtovojo A3.
Kolektivismo
Kolektivismo estas la morala sinteno, politika filozofio, ideologio, aŭ socia perspektivo kiu emfazas la signifon de grupoj aŭ komunumoj - iliaj identecoj, celoj, rajtoj, rezultoj, ktp. - kaj tendencas analizi temojn en tiuj esprimoj. Kolektivismo estas baza kultura elemento kiu ekzistas kiel la malo de individuismo (laŭ la saman maniero kiel kulturo de alta kunteksto ekzistas kiel la malo de kulturo de malalta kunteksto), kaj en kelkaj kazoj substrekas la prioritaton de grupaj celoj super individuaj celoj kaj la gravecon de kohezio ene de sociaj grupoj.
Kolektivistoj kutime emfazas komunumon, socion, aŭ nacion. Ĝi estas uzita kaj estis uzata kiel elemento en multaj malsamaj kaj diversspecaj reĝimoj kaj politikaj, ekonomiaj kaj instruaj filozofioj laŭlonge de la historio kaj ĉiuj homaj socioj en praktiko enhavas elementojn de kaj individuismo kaj kolektivismo.
Kolektivismo povas esti dividita en horizontalan kolektivismon kaj vertikalan kolektivismon. Horizontala kolektivismo substrekas kolektivan decidiĝon inter relative egalaj individuoj, kaj estas tiel kutime bazita sur malcentralizado. Vertikala kolektivismo estas bazita sur hierarkiaj strukturoj de potenco kaj sur morala kaj sur kultura konformecoj, kaj estas tial bazita sur centraligo. Koopera entrepreno estus ekzemplo de horizontala kolektivismo, dum armea hierarkio volus esti ekzemplo de vertikala kolektivismo.
Oktobro: dek tagoj kiuj skuis la mondon
Oktobro: dek tagoj kiuj skuis la mondon (Октябрь (Десять дней, которые потрясли мир); translit. Oktjabr': Desjat' dnej kotorje potrjasli mir) estas soveta muta historia filmo de Sergej Eisenstein kaj Grigori Aleksandrov de 1928. Ĝi estas rezulto de la celebriga teatrigo de la Oktobra Revolucio de 1917 komisiita por la dekjariĝo de la evento. Origine publikigita kiel Oktobro en Sovetunio, la filmo estis reeldonita kaj publikigita internacie kiel Dek tagoj kiuj skuis la mondon, laŭ la populara samnoma verko de John Reed pri la Revolucio. En Usono ĝi estis publikigita de Amkino Corporation kaj de First National (poste ĝi estis filio de Warner Bros.).
Líšný 1.díl
Líšný 1.díl estas parto de vilaĝo en Ĉeĥio kaj parto de municipo Líšný en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente-nordokcidente de Železný Brod, sur dekstra bordo de rivero Jizera, kontraŭ (nordokcidente) la dua parto de Líšný. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 22 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Líšný 1.díl situas en katastra teritorio Líšný kun areo 1,73 km².
Palaiologidoj
La Palaeologidoj (Greka: Παλαιολόγος, pl. Παλαιολόγοι) estas la familio de la lasta dinastio reginta sur la Bizanca Imperio. Mikaelo la 8-a Palaeologa fariĝis imperiestro en 1259 kaj rekaptis Konstantinopolon en 1261. Mikaelo kaj siaj posteuloj regis ĝis la falo de Konstantinopolo en 1453, kaj la Palaeologidoj fariĝis la plej longaviva dinastio en Bizanca historio. Ili estis originale regantoj de Makedonio.
Sub la regado de la Palaeologidoj, la fragmenta imperio ankoraŭ postulis sian devenon de la Romia imperio, sed komencis enfokusiĝi pli sur la imperia greka heredaĵo. La vorto "Helena" komenciĝis esti uzata denove por priskribi la imperion mem. La dinastio forte protektis literaturon kaj la artojn.
La Palaeologidoj ofte provis reunuigi la Orientan Ortodoksan Eklezion kun la Romkatolika Eklezio, kun la espero, ke ĉi tio kondukos la okcidenton doni al ili pli grandan helpon por la batalo kontraŭ la Turkoj. Ĉiu provo pri reunuigo estis forte kontraŭita de la loĝantaro.
Andor Gellért
GELLÉRT Andor (gele:rt) estis hungara ĵurnalisto naskita en Gyulafehérvár la 20-an de decembro 1907 kaj mortinta en Budapeŝto la 28-an de novembro 1990.
Kariero
Andor Gellért finis siajn studojn en la fakultato pri ekonomiko de la teknikuniversitato de Budapeŝto, Parizo kaj Berlino. Li partoprenis en la studentmovadoj de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Inter 1930-38 li laboris apud Pál Teleki en al Ŝtatscienca Instituto. De 1939 li estis ĵurnalisto, en 1941 raportisto el Berlino de Hungara Telegrama Oficejo. En 1942 kiel sekreta misiulo li agadis en Svedio por la estigo de armistico. Post la fino de la dua mondmilito li loksidiĝis en Usono. Ĝis 1954 li laboris en la redakcio de Novjorko de la Radio Libera Eŭropo, inter 1954-1957 li estis la gvidanto de la hungara sekcio en Munkeno. En 1957 li ricevis postenon en Novjorko. Li restis kunlaboranto de la radio ĝis sia pensiiĝo.
Grenejoj de burĝaj farmistoj (Vajmaro)
Grenejoj de burĝaj farmistoj (germane: Ackerbürgerscheunen) ĉe Coudray-strato nr 1, 3 kaj 5 en Vajmaro (Germanujo) estas la lastaj strukturaj signoj de vivmaniero kaj terkultivado de iam ne tro malofta vivperlaboro de en la tuja najbareco de Vajmaro. La civitanoj praktikis agrikulturon kiel sian ĉefan okupon. Ĉar ekzistis multaj grenejoj tie, tiu strato ankaŭ estis nomita Scheunenstraße (grenejstrato) ĝis ĝi estis nomita laŭ Clemens Wenzeslaus Coudray, ĉefkonstruaĵdirektoro, en 1911.
La farmistaj garbejoj laŭlonge de Coudray-stratoj (56; kvin troviĝis ĉe Schwansee-strato; el ili la plej granda parto estis konstruita inter 1800 kaj 1820, la lastaj ĝis 1841) origine funkciis kiel stokejoj por agrikultura ekipaĵo. Pro la ekspansio de la urbo kaj la konstruado de la Metiarĉambro konstruaĵo de ĉe Coudray-strato, la aliaj kamparanaj garbejoj malaperis kaj la strato tute ŝanĝis sian vizaĝon.
La grenejoj de la kamparanoj burĝaj figuras memkompreneble sur la listo de kulturaj monumentoj en Vajmaro (unuopaj monumentoj). La longaj neuzataj garbejoj estas transformotaj de Bauhaus-Universitato Vajmaro, kiu jam posedas kelkajn konstruaĵojn en la strato.
Ádám Ignác Prandt
Ádám Ignác Prandt, laŭ hungarlingve kutima nomordo Prandt Ádám Ignác estis hungara kuracisto, profesoro.
Ádám Ignác Prandt naskiĝis en 1739 en Habsburga Imperio en Peterwardein. Li mortis la 1817 en Pest (urbo).
Biografio
Ádám Ignác Prandt akiris kuracistan diplomon en Vieno en 1768. Post 2 jaroj li ekinstruis en Reĝa Universitato de Nagyszombat. Li estis dekano sepfoje en la 1770-aj kaj 1780-aj jaroj. Li estis rektoro en la studjaro 1773. Li fidele sekvis la translokigitan universitaton al Buda en 1777, same al urbo Pest en 1784.
Norte de Minas
La mezoregiono de Norte de Minas estas unu de la 12 mezoregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 89 municipojn kuniĝantas en 7 mikroregionoj.
Șoimuș (Șieu)
Șoimuș [ŝojmuŝ] (hungare: Sajósolymos, germane: Almesch) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 309 loĝantojn (rumanoj); en 1992 194. Ĝia unua mencio skribe estas en 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Șieu.
11853 Runge
11853 Runge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo Philipp Otto Runge, (1777–1810), fama majstro de la nord-germana romantikismo. Li favoris bildojn de figuroj en pitoreskaj etosoj kaj pentris plantojn zorge kaj precize. Liaj plej gravaj verkoj estas en la Artgalerio de Hamburgo.
(18875) 1999 VT39
(18875) 1999 VT39 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Christian Daniel Beck
Christian Daniel BECK (naskiĝinta la en Lepsiko, mortinta samloke la ) estis germana filologo.
Vivo
Estante filo de arĝentisto li edukitis fare de privata instruisto. Kiam tia lasta nome Irmisch iĝis pastoro en Großpörthen proksime de Zeitz li sekvis lin. Nur en januaro 1772 Beck faritis lernanto de Thomasschule. Tie li post malmulte da tempo povis frekventi pli altan klason. Kiel la kunestro Thieme instigis lin por libro-temoj (li faris Beck sia helpanto ĉe la Urba biblioteko) tiel la lernejestro Fischer instigis Beck je la lernado de la malnovaj lingvoj. Je la fino de la lerneja kariero Beck verkis Specimen observationum criticarum in Eŭripidis Hippolytum (1775). Ĉar li volis iĝis instruisto li daŭre studis filologion ĉeuniversitate kune kun teologio kaj historio. Li la plejmulton faris private ĉar inter la profesoraro entuziasmigis lin nur Morus kaj la historiisto Böhme. Li bakalaŭriĝis en la 8.5.1778 kaj habilitiĝis en la 8.5.1779 per la verko Specimina historiae bibliothecarum Alexandrinarum (represo en 1829). Ekde tiam li komencis altlernejan karieron apenaŭ supereblan koncerne la nombron da prelegoj kaj amplekson enhavan.
En 1780 li rifuzis vokon al Göttingen kiel neorda profesoro pri jurscienco; en 1782 li iĝis neorda profesoro en Lepsiko kaj en 1785 jam orda profosoro pri la literaturoj helena kaj latina. En 1819 li cedis tion ĉi al Spohn kaj transprenis la seminariojn historiajn. Post la morto de Spohn (1825) li revenis al antaŭaj okupoj. Ĉiutage li prelegis inter 4-5 horoj (laŭ kvarjara alterno) pri ĉiuj libroj de la Nova Testamento, pri dogmatiko, pri eklezia historio. Krome li traktis multajn helenajn kaj latinajn verkistojn, poetojn kiel prozistojn, sed ankaŭ fonojn sociajn kaj eĉ arkeologion. Dum la intervalo spohn-a li pli interesiĝis pri historio kion li prezentis kiel universalan kaj unuopan de diversaj landoj. Li faris ankaŭ multajn aferojn nepagitajn. Aldone li okazigis ekzercojn inter anoj de iu filologia klubo (ekde 1784, tiam kun ok studentoj; ekde 1809 la societo kunfandiĝis kun la filologia seminario), estante i.a. bibliotekisto universitata, zorganto por reĝaj stipendiuloj, kontrolisto de instituto porsurdmutula, dekano, universitata rektoro (ekde 1791 dekdu fojojn!). La jubileo bakalaŭriĝa festitis en 1828 kun multaj invititoj kiel ankaŭ unu jaron poste la jubileo docenteca.
Graveco
Beck modelis kiel scienculo tradicia. Filologio estis - kiel ankaŭ ĉe J.A. Ernesti (lia idolo) - por Beck ankoraŭ unuo neseparota. Plej gravis por li historia savo ol kritiko kaj gramatiko. Kiam tiuj du domenoj, danke al la antaŭenpuŝo de G. Hermann, ricevis pluajn instigojn, diferencoj inter la disĉiploj de la du geniuloj klare ekevidentiĝis. Beck ne ŝanceliĝis malgraŭ ataketoj far la juna Reisig. Beck estis la lasta scienculo eble, kiu konsideris filologion historio multflanka. Liaj profundaj konoj, lia memoro impona, lia diligenteco grandega brilegis. Tio videblis ankaŭ en siaj pli ol 200 skribitaĵoj.
Fonto
Artikolo Beck, Christian Daniel fare de Friedrich August Eckstein, en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 2 (1875), p. 210–212, kio legeblas tie ĉi interrete.
La Bañeza
La Bañeza [labaNJEza] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco, kaj en tradicia areo de La Valduerna, inter Paramo kaj Teleno. La Bañeza estas komprenebla etimologie kiel Bieno de Bani Eiza.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Bañeza, San Mamés de la Vega kaj Santiago de la Valduerna, okupas totalan areon de 19,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 10 068 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 7 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al tiu urbo kiu disponas el servoj. Inter migrantoj hegemonias bulgaroj, kolombianoj kaj marokanoj.
Ĝi distas 57 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Palacios de la Valduerna, Soto de la Vega, Regueras de Arriba, Santa Elena de Jamuz kaj Cebrones del Río. Ĉefa rivero estas Órbigo.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. En industrio gravas sukerfabriko el beto. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muzeoj, festoj, kuirarto), sed ĉefe servoj kaj komerco.
Roccaspinalveti
Roccaspinalveti estas komunumo de Italio.
Teatro je Rudolstadt
La Teatro je Rudolstadt (Theater Rudolstadt) troviĝas en Rudolstadt, Germanujo. Ĝi difinis sin en la tradicio de la en 1792/93 fondita Duka somerteatro. La Turingia landa teatro de Rudolstadt estas samtempe la ĉefa ejo de la Turingiaj simfoniistoj de Saalfeld-Rudolstadt. Pro tio estas oficiala titolo ĝia Thüringer Landestheater Rudolstadt – Thüringer Symphoniker Saalfeld-Rudolstadt GmbH. Tenadanto estas porcela ligo kiun anas la Distrikto Saalfeld-Rudolstadt (50%) kaj la urboj Rudolstadt (38%) kaj Saalfeld (12%).
Historio
Fonditis la teatro laŭ instigo de la dukoj de Rudolstadt, por la someraj monatoj kaj sur centra Anger-placo. Inter 1794 kaj 1803 aktoris tie anoj de la Vamara dramteatrogrupo. Goethe mem subsignis kontrakton pri tio ĉi en la 12.5.1794. La lasta punkto enkontrakta estis tre pridisputata, ĉar laŭ tio libera aliro estis cedota ne nur al la korteganoj sed ankaŭ al iliaj gastoj. Goethe jesis tion - sed ankaŭ klaris ke la gastludoj en Bad Lauchstädt kaj Rudolstadt estis tre lukraj.
La teatro ofte alikonstruitis en la kuro de la historio. Pro revoluciaĵoj malŝatataj fare de lia duka moŝto la alikonstruo de 1848 devis pune interrompiĝi. En 1868 kaj 1956 iĝis aliaj plibonigoj ĝis la jaro 1983 kiam la historiaj framskeletaĵoj forigitis kaj novaranĝo kompleta kaj de la scenejo kaj de la spektantarejo efektiviĝis.
Meze de la 1970-aj jaroj la teatro rudolstadt-a iĝis pli kaj pli politika danke al la estrado de Klaus Fiedler kiu ja ŝatis surscenigon de aktualaj temoj en moderna prezento. En 1987 teatrointendanto Manfred Heine kaj lia literatura kaj dramaturga konsilisto Harald Gerlach maldungitis pro politikaj kialoj. Posteulo ilia iĝis Horst Liebig.
Post kunfandiĝo kun la Landa Teatro Eisenach en 1995 oni revenis ekde 2003 je memstareco. Ekde 2004 kunlaboris la rudolstadt-anoj kun Teatro en Nordhausen. Muzikteatro kaj baleto eksportatas al Rudolstadt dume nuraj dramteatraĵoj de rudolstadt-a produkto spekteblas en Nordhausen.
Laŭfaka teatrado
Ekde 2008 havas la teatro tri sekciojn:
Intendantoj
Mensching restos ĝis julio 2025 intendanto kaj afergvidanto teatra/simfoniorkestra; pro bonega laboro kontrakto lia plilongigitis la trian fojon en la jaro 2020-a.
26800 Gualtierotrucco
26800 Gualtierotrucco estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la kardiologiisto Gualtiero Trucco, fakiĝinta en misritmologio, kiu disvolvis projekton en duagradaj lernejoj kun la celo trejni studentojn en bazaj vivsubteno kaj la en uzo de aŭtomataj defibrilatoroj.
Géza Berey
BEREY Géza [pr. berei] estis hungara ĵurnalisto naskiĝinta en Satmaro 17-an de januaro 1908 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de aŭgusto 1982. Berey estis la edzo de ĵurnalistino Piroska Csányi.
Orontes
Orontes (نهر العاصي‎, Asi Nehri) estas rivero en la sudokcidenta parto de Azio, longa 571 km. Ĝi forkondukas akvojn de nordaj areoj de Levanto al la Mediteranea Maro. La rivero fontas en la meza parto de Libano, en Valo Bekaa, poste fluas al nordo tra la paralelaj Lebanono kaj Anti-Lebanono kaj atingas tie Sirion. Oni konstruis baraĵon; tiel estiĝis la Hims-akvorezervejo. Poste la rivero trafluas nordokcidente de Hama la iam marĉan, nun produkteman, senmarĉan basenon al-Ghab kaj alfluas Turkion. En Turkio ĝi plufluas okcidente kaj ĉe Samandan enfluas la Mediteranean Maron.
La rivero Orontes fluas plejparte en fendovalo, kiu estas fakte la komenca parto de la Orientafrika fendosistemo.
La rivero ne estas ŝipebla, sed kiel akvuma fonto estas tre grava, precipe inter Hims kaj Hama kaj en al-Ghab. La riveregon Orontes alfluas la riveroj Kura Su kaj Odi Medani.
La plej gravaj apudriveraj komunumoj estas Hims, Hama kaj Antakya (la antikva Antioĥio).
Musenoj
Musenoj (murinae) apartenas kiel subfamilio al la besta familio de musedoj.
Hasenkrug
Hasenkrug estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bad Bramstedt-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Bad Bramstedt, kiu tamen mem ne apartenas al la komunmara teritorio.
Turacoena
Turacoena estas eta genro de birdoj de la familio de Kolombedoj, kiu enhavas ankaŭ kolombojn kaj turtojn. Tiu ĉi inkludas nur 3 speciojn kiuj estas endemioj en Indonezio kaj estas iom endanĝeritaj pro perdo de medio en humidaj arbaroj.
La genro estis enkondukita en 1854 fare de la franca natursciencisto Charles Lucien Bonaparte. La tipa specio estas la Blankvizaĝa kukolkolombo (Turacoena manadensis). La nomo Turacoena kombinas la genronomon Turacus enkondukitan de la franca natursciencisto Georges Cuvier en 1800 kaj la radikon de la Antikva greka oinas kun la signifo "kolombo".
Homa efiko sur la medio
Homa efiko sur la medio aŭ antropogena efiko sur la medio estas la ŝanĝoj kiujn suferas la biofizikaj medioj kaj la ekosistemoj, la biodiverseco, kaj la naturaj rimedoj okazigitaj rekte aŭ malrekte de la homoj, inter kiuj enkalkuliĝas la tutmonda varmiĝo, la media degradado (kiel la oceana acidiĝo ), amasa formorto kaj perdo de biodiverseco,   ekologiaj krizoj kaj falego. Modifi la medion por kongrui kun la necesoj de la socio estas okazigante akrajn efikojn, kiuj iĝas eĉ pli akraj dum la problemo de la homa troloĝiĝo pluas. Kelkaj homaj agadoj kiuj okazigas damaĝon (ĉu rekte ĉu nerekte) al la medio je tutmonda skalo estas ekzemple homa reproduktado, trokonsumado, troekspluatado, poluado kaj senarbarigo, se kalkuli nur kelkajn malmultajn. Kelkaj el tiuj problemoj, kiel tutmonda varmiĝo kaj perdo de biodiverseco metas ekzistoriskon por la homa specio, kaj la troloĝiĝo okazigas tiujn problemojn.
La termino antropogena difinas efikon aŭ objekton rezultan el la homa agado. La termino estis por la unua fojo uzata en la teknika senco fare de la rusa geologo Aleksej Pavlov, kaj poste uzata en angla de la brita ekologo Arthur Tansley reference al la homaj influoj sur la pintaj plantokomunumoj. La priatmosfera sciencisto Paul Crutzen enkondukis la terminon "antropocena" meze de la 1970-aj jaroj. La termino estas foje uzata en la kunteksto de elsendoj da poluo kiuj estas produktitaj de homa agado ekde la starto de la agrikultura revolucio sed ankaŭ aplikiĝas larĝe al gravaj homaj efikoj sur la medio. Multaj el la agadoj fare de homoj kiuj kontribuas al la varmigo de la medio pro la brulado de fosiliaj brulaĵoj el variaj fontoj, kiel la: elektro, aŭtoj, aviadiloj, spacvarmigo, fabrikoj aŭ detruado de arbaroj.
Lariso (luno)
Lariso estas la kvina plej interna natura satelito de la planedo Neptuno, kaj la kvara laŭ maso post Tritono, Proteo kaj Nereido.
Larison karakterizas neregula formo kaj surfaco riĉa je krateroj. Temas verŝajne pri simpla amasiĝo da eroj disigitaj de Tritono tiam, kiam ĝi estis kaptita de la gravita forto de Neptuno kaj eniris ties lunaron.
La larisa orbito preskaŭ tuŝas la atmosferon de Neptuno, kaj estas aparte malstabila; tajda interago kun Neptuno estas malpliiĝanta ĝian averaĝan alton super la plej altaj nuboj de la planedo, kaj la luno antaŭvideble kolizios kun Neptuno, aŭ diseriĝos kiam la tajda streĉo atingos sojlan nivelon, tiel konsistigonte novan ringon.
Neŭtona metodo
Neŭtona metodo, aŭ tanĝantometodo estas iteracia algoritmo por aproksime solvi reelan ekvacion f(x)=0, kie f estas derivebla funkcio. La aproksimoj estas komputataj per rikura formulo: Ofte estas uzata iom simpligita algoritmo:
Senvertebruloj
Senvertebruloj (Invertebrata) estas komuna nomo por la bestoj sen vertebro. Al tiu grupo apartenas ĉirkaŭ 90% de la hodiaŭ vivantaj bestoj. Ili vivas dismonde, varias de la unuĉeluloj ĝis la kolosa kalmaro.
Neŭtona metodo
La metodon inventis Isaako Neŭtono en la 1669-a jaro.
Senvertebruloj
Ili havas molan korpon ĉar mankas la interna skeleto, sed ili havas ofte malmolajn eksterajn skeletojn (helikoj, kankroj, insektoj), kiuj servas ankaŭ protekton de la korpo.Pli frue la senvertebruloj aperis kiel aparta taksonomia kategorio.
Neŭtona metodo
Vidu ekzemplan programpecon pri realigo de la Neŭtona metodo per kondiĉa iteracio.
Senvertebruloj
Tradiciaj klasigoj
Laŭ Jean-Baptiste Lamarck, Aristotelo jam dividis la bestojn jene: Jam en 1794 Jean-Baptiste Lamarck plibonigis tiun klasigon laŭ enhavo de sango, kiam ankoraŭ oni ne sciis kio ĝi estas, jene:
Tiu ĉi lasta klasigo oni uzis dum multaj jardekoj. Sed jam antaŭe Lineo distribuis bestojn jene:
Jean-Baptiste Lamarck poste klasigis la senvertebrajn animalojn unue dekomence en kvin grupojn, nome:
1.- La moluskoj,
2.- la insektoj,
3.- la vermoj,
4.- la ekinodermoj kaj
5.- la polipoj.