cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kost
Historio de la burgo
Rimarkinda modelo de samtempa kunvivado de mezepoka mekanikigo estas masiva masonaĵo de la burgo. La grandegaj grejsaj kvadroj, rompitaj rekte en subaĵo de la burgo kaj ties ĉirkaŭaĵo, estis suprenĵetitaj sur la konstruaĵon helpe de feraj tenajloj kaj pulio. Atestas pri tio multnombraj kavetoj en la ŝtonoj. En la jaro 1414 la burgon akiris Mikuláš Zajíc z Házmburka kaj li disvastigis la sinjorujon. En la tempo de husanaj militoj la burgo staris enflanke de katolikoj kaj la burgo servis al ili kiel apogejo. En 1497 la burgon aĉetis Šelmberkidoj. En tiu ĉi periodo okazis pli malfrua gotika alikonstruo en la palaca alo. En 1524 Jindřich ze Šelmberka vendis la ŝuldigitan sinjorujon al Jan z Bibrštejn. En 1556 la burgon Kost akiris Kryštof z Lobkovic - per geedziĝo kun Anna z Bibrštejna. En tiu ĉi periodo - ĝis fino de la 16-a jarcento - iom post iom okazis alikonstruo de la burgo. Samtempe estis renovigita ekonomia funkcio de la subburgejo, kie estiĝis bierfarejo kaj pluaj ekipaĵoj, kiuj alportis al nobelaro grandajn enspezojn. Sian nuntempan areon la burgo atingis dum Lobkovicidoj. Laŭlonge laŭ alirvojo al la burgo elkreskis pluaj konstruaĵoj kaj fortikaĵoj. La devena antaŭburgejo ekde la suba burgo estis apartigita per profunda fosaĵo kun falponto. Lobkovicidoj regis al Kost ĝis la jaro 1637 (escepte de la jaroj 1632 - 1634, kiam la burgo apartenis al Albrecht z Valdštejna). Post morto de Valdštejn Kost revenis reen al Lobkovicidoj. La burgo tre perdis sian signifon post incendio en la jaro 1635. Ekde 1637 estas posedanto de la burgo Heřman Černín z Chudenic. Estis faritaj riparoj post la incendio, kiu estiĝis en 1635 kaj kiun kaŭzis imperiestra soldataro okupinta la burgon post murdo de Albrecht z Valdštejna.
En la tempo, kiam la burgo estis en posedaĵo de Albrech z Valdštejn, la tridekjara milito fakte ne tuŝis la burgon kaj la sinjorujon. Sed en la jaro 1639 Kost estis okupita de svedoj kaj poste ripetite en la jaroj 1642 kaj 1643. Ĝis la jaro 1648 svedoj senĉese revenis en la regionon prenante la t.n. elaĉetmonon, ili konfiskis brutaron kaj cerealojn. Tiam komencis periodo de iom post ioma falado de la burgo.
En la jaro 1658 landa registaro konsideris pri neniigo de la burgo, por ke la burgo en estonteco ne povu esti eluzita kiel apogejo de malamiko, kiel tio okazis dum la tridekjara milito. Tiu ĉi intenco fine ne estis realigita. En 1686 la stato de la burgo estis jam tre malbona. Kiam la servuteco estis nuligita, la burgo estis en la jaro 1850 donita en publikan uzadon. En la jaro 1950 la burgon Kost transprenis en proprumadon la ĉeĥoslovaka ŝtato. En la jaroj 1953 - 1959 okazas rekonstruo de la burgo. En la jaroj 1976 - 1992 estis faritaj resavo de masonaĵoj kaj firmigo de roksubaĵo inkluzive de pluaj reguligoj de la palacoj.
Historio de Eŭropo
La historio de Eŭropo referencas al la serio de okazintaĵoj relativaj al la Eŭropa kontinento, ekde kiam ĝi estis loĝata de la unuaj homoj al la aktualo.
Kost
Ĉirkaŭaĵo de la burgo
Proksime de la burgo Kost eblas viziti trunkon de memoriga tilio, kiu estis faligita de ŝtormego la 27-an de majo 2000, aŭ viziti la vilaĝon Vesec u Sobotky, kiu estas memoriga rezervejo de popolarkitekturo. Vesec u Sobotky fariĝis dankema loko por filmado de eksterdomaj scenoj.
Historio de Eŭropo
La Homo sapiens ŝajne aperis antaŭ ĉirkaŭ 130 000 jaroj en Afriko, laŭ la majoritata scienca opinio. La alveno de la Homo sapiens al Eŭropo eble okazis el Proksima Oriento al Eŭropo, kie ili setlis inter 40 000 kaj 25 000 a.K. (Supra Paleolitiko).
Antaŭhistorio
Homo erectus migris de Afriko al Eŭropo antaŭ la eliro de modernaj homoj. Homo erectus georgicus, kiu vivis malglate 1.8 milionoj da jaroj en Kartvelio, estas la plej frua hominido malkovrita en Eŭropo. Lézignan-la-Cèbe en Francio, Orce en Hispanio, Monte Poggiolo en Italio, kaj Kozarnika en Bulgario estas inter la plej malnovaj Paleolitikaj lokoj en Eŭropo.
La plej frua apero de anatomie modernaj homoj en Eŭropo estis datita al 35,000 aK, kutime referita kiel la Kro Magnon. La plej fruaj ejoj en Eŭropo estas Riparo Mochi (Italio), Geissenklösterle (Germanio), kaj Isturits (Francio). Iuj loke evoluintaj transiraj kulturoj (Uluzianoj en Italio kaj Grekio, Altmühlianaj en Germanio, Szeletianaj en Mezeŭropo kaj Ŝatelperonaj sudokcidentaj) uzis klare Malfruajn Paleolitikojn teknologiojn tre frue.
Tamen, la definitiva antaŭeniĝo de ĉi tiuj teknologioj estas farita de la Aŭrinjaka kulturo. La originoj de ĉi tiu kulturo situas en Levantenio (Ahmarian) kaj Hungario (unua plena Aŭrinjaka). Antaŭ 35,000 aK, la Aŭrinjaka kulturo kaj ĝia teknologio etendis tra plej de Eŭropo. La finaj neandertaloj ŝajnas esti devigitaj foriri dum ĉi tiu procezo al la suda duono de Iberio.
Kalevi Hemilä
Kalevi HEMILÄ estis 1995–2002 la ministro pri agrikulturo kaj arbara mastrumado de Finnlando.
Murska Sobota
Murska Sobota germane Olsnitz, hungare Muraszombat estas urbo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska. La nomo signifas Murasabato, ĉar proksime de rivero Muro ĉiusabate okazis foiro.
La jenaj 10 vilaĝoj apartenas al la urba municipo: Bakovci, Černelavci, Krog, Kupšinci, Markišavci, Nemčavci, Polana (Murska Sobota), Rakičan, Satahovci, Veščica (Murska Sobota).
Situo
Murska Sobota situas sur ebenaĵo, laŭ rojo Lendava, Mura estas en la proksimo. La urbo havas gravan trairan trafikon fervoje kaj ĉefvoje inter Hungario kaj internaĵo de Slovenio.
Historio
La unua mencio okazis en 1348 en formo "Muraszombata". Katolika preĝejo konstruiĝis en la 14-a jarcento. En 1605 la loĝantaro ne apogis Transilvanian princon Stefano Bocskai, sekve la urbeto plene detruiĝis. La rekonstruo okazis iomete pli fore, ĉe kastelo de Szapári (sapAri), sed ankaŭ tie la urbeto suferis pro la inundoj. En la 19-a jarcento Muraszombat havis la titolon kampurbo kaj estis distriktejo. En 1910 loĝis tie 2748 homoj (1305 hungaroj, krome slovenoj, kroatoj kaj germanoj). Fine de 1918 la kroatoj okupis la urbon, sed en januaro la hungaroj reokupis ĝin. En 1919 tie deklariĝis Respubliko Prekmurje, sekve la urbo estis ĉefurbo dum 6 tagoj. Ĝis Traktato de Trianon Muraszombat apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat (kies distriktejo estis), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. En 1941 la germana armeo okupis la urbon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 2002 loĝis en Murska Sobota 20 080 homoj (17 637 slovenoj, 439 ciganoj kaj 138 hungaroj).
28206 Haozhongning
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hao Zhongning, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Eksperimenta Mezlernejo de Henano en Ĝengĝoŭo (Henano, Ĉinio).
Enlightenment
Enlightenment, ankaŭ nomita E, estas fenestrodministrilo kaj grafika uzulinterfaco por la vidigosistemo X Window. Ĝi malsimilas el kutimaj medioj pli uzataj kiel KDE kaj Gnome pro siaj tuta parametra ebleco, komandoj kaj detala parteco. Ĝi estis pensita por uzado en ĉiaj komputilaj sistemoj, de bazaj ĝis potencaj. Enlightenment signifas klereco.
La projekto pliboniĝas iomete malrapide. Malstabilaj versioj estas iom oftaj kaj ne donas multajn novajn funkciojn. La ĉefa ideopensanto, Rasterman, volas ŝanĝi je Enlightenment ekde fenestrodministrilo ĝis labortabla ŝelo. La programado estis plurfoje malfruigita de grandnombraj ŝanĝoj en aranĝo de kodoj, kaj Rasterman plurfoje tute ŝanĝis la sistemon.
E17 uzas aron da bibliotekoj nomitaj Enlightenment Foundation Libraries (EFL). Notinde tiu E17-versio uzatas en Yellow Dog Linux 5.0 por la ludkonzolo PlayStation 3 de Sony.
Historio
La versio 0.17, ankaŭ nomita E17, estas programata ekde decembro 2000 ĝis decembro 2012 kiam oni disponigis ĝin al la publiko. Dum la programado oni nomis ĝin DR17 (Development Release 17, evoluiga eldono 17).
Ĝi estas tute reprogramita ek de DR16 kaj oni celis ke ĝi estu plena labortabla ŝelo, uzante la novajn komponantojn EFL.
Programistoj
La listo de partoprenantoj en tiu projekto estas granda.
Portalbera
Portalbera estas komunumo de Italio.
Gorgier-St-Aubin (stacidomo)
Gorgier-St-Aubin estas fervoja stacidomo en Gorgier, Svislando.
Ionika ordo
La ionika ordo estas unu el la kvin klasikaj kolonaj ordoj.
Laŭ Francisko Azorín Jonika arto [tiele] estas Arkitektura ordo elpensita de la grekaj artistoj; la kapitelo havas tipajn volutojn. Li indikas etimologion el greka ionikos el Ionio, propra nomo de greka lando; kaj de tie la latina ionicus.
Klasigo
En la hierarkio de la kolonaj ordoj, unuafoje sisteme priskribita en la verkoj de Marcus Vitruvius Pollio (Vitruvio), sed en arkitektura praktiko aplikata longe antaŭe, ĝi staras inter la dorika kaj korinta ordoj.
Oni diferencigas atikan kaj malgrandazian formon kaj aldone romian variaĵojn ene de la artikektura stilo: Diferencoj inter la atika kaj malgrandazia formoj estas malsamaj kolona bazo kaj figura friso super la arkitravo. En Mezeŭropo dum al baroka epoko aldone kutimiĝis plia variaĵo de la ionika ordo, nomata "germana kolona ordo".
Historia evoluo
La dorika, ionika kaj korinta ordoj jam ekestis en la klasika epoko de antikva Grekio, dum la toskana kiel ankaŭ la kompozita ordoj estas inventaĵo de la klasike romia arkitekturo. Uzo de la ionika ordo observeblas ekde la komenco de la 6-a jarcento a.K.. La nomo ionika ordo fontas de la ionoj, la pli malnova kaj de la doroj el la origina setla teritorio forpelita helena tribo. La stilo estis aparte disvastigata en la malgrandazia regiono Ionio, sur la insuloj de la egea maro loĝataj de ionoj, kaj en Atiko, la greka regiono ĉirkaŭ la urbo Ateno. Paralele al tio, en la partoj de Grekio okupitaj de la dorikoj estis pli disvastigata la konkurenca dorika ordo de kolonoj. Kontraste al la dorika stilo, kiu havis unuecan aspekton, la ionika tamen restis dispartigita al pluraj variaĵoj, ĉar la ionika setloteritorio estis tro diserigita por permesi evoluon de plene unueca artitektura regularo. Nur dum la 4-a jarcento ĉefe la malgrandaziaj ionikaj arkitektoj interkonsentis pri komunaj reguloj, por bone difini sian stilon kontraste al la dorika. Dum la plua evoluo de la helena historio perdiĝis la regiona ligiĝo de la arkitekturaj stiloj kaj ambaŭ kolonaj ordoj ekuziĝis por konstruaĵoj de la tuta helena kulturo.
Karakterizaĵoj
Kiel la dorikaj, ankaŭ la ionikaj kolonoj havis centre pli dikan kolonotrunkon, kvankam malpli akcentite. La kolona trunko estis provizita per vertikalaj kaneloj, kies nombro po kolono dum la 6-a jarcento a.K. ankoraŭ variis inter 28 kaj 48. Nur dum la 5-a antaŭkrista jarcento la nombro ĝenerale fiksiĝis je 24 kaneloj, poe dividite per mallarĝa interspaco. Tamen ankaŭ tiutempe restis esceptoj kiel la dorike influita regiono Argolando, kie nur konstruiĝis ionikaj kolonoj de 20 kaneloj.
Saint-Germain-sur-Morin
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Germinois.
Ionika ordo
Karakterizaĵoj
Foje la subaj trionoj de la kanelaj kavaĵoj pleniĝis per dekoraj bastonoj. La trunka supro iukaze estis dekorita per specifaj bendoj nomataj Anthemion, aŭ la kolona piedo ricevis aldonajn figurajn reliefojn, latine nomataj columnae caelatae. Ekzemploj de tio troveblas ĉe la pli aĝa kaj pli juna temploj de la diino Artemiso de Efezo aŭ ĉe la templo de Apolono en Didima. La komenca stila libereco de la ionika ordo ankaŭ montreblas en tio, ke dum longa tempo permesatis uzi aliajn formojn de kapiteloj, ekzemple la eolan aŭ korintan formon. La ionika kapitelo konsistas ĉefe en du volutoj ĉiuflanke.
La ionika ordo estis multe pli riĉa je dekoroj ol la dorika. En multaj lokoj inter la konstruaj partoj uziĝas dekoraj cimatioj. Samtempe la proporcioj de la ionika ordo donas la impreson esti sveltaj, facilaj, elegantaj kaj kvazaŭ "supren strebantaj" - kontraste al la multe pli fortike kaj stabile aspektantaj konstruaĵoj de la dorika ordo. En sia verkaro, Vitruvio (IV 1, 7) komparas la ionikan kolonon kun la gracilitas, gracieco kaj svelteco, de knabina korpo.
Yann Martel
Yann MARTEL (naskigita en Salamanca, Hispanio) estas kanada verkisto. Lia plej fama verkio estas Life of Pi. (Vivo de Pi).
Mödling
Mödling estas urba komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Famuloj
En Mödling mortis hungara juĝisto Kornél Emmer.
Quincy-Voisins
Quincy-Voisins estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Quincéens.
Life of Pi
Life of Pi (Vivo de Pi) estas romano el 2001 fare de la kanada verkisto Yann Martel. Ĝi temas pri barata junulo Piscine "Pi" Molitor Patel, kiu estas la nura travivinto de ŝip-akcidento en la Pacifika Oceano. Li travivas dum monatoj sur eta sav-boato, sur kiu troviĝas ankaŭ tigro, kiun la ŝipo transportis.
La verko gajnis la 2002 Premion Booker.
Riverfino
Riverfino estas loko, kie rivero finiĝas. Geografio distingas tri specojn de riverfino:
La unuaj du specoj estas nomataj riverbuŝoj aŭ enfluejoj.
Kunfluejoj de riveroj
En la okazo de kunfluo ofte la homa tradicio difinas la nomon de la rezulta rivero: ĉu de unu el la alfluantaj riveroj, ĉu tute novan:
Engrundiĝoj de riveroj
Ekzemploj de la tria speco de riverfino estas:
Bunĉuko
Bunĉuko (buncuk) estas flagstango, al kiu estas fiksita(j) ĉevala(j) aŭ poefaga(j) vosto(j). Oni uzis ĝin kiel standardo kaj simbolo de potenco. Bunĉukoj ekzistas en Mongola Imperio, poste en tjurkaj ĥanlandoj kaj Otomana Imperio, de kie ili estis adoptitaj en kelkaj orienteŭropaj regnoj. Bunĉukojn oni ĝis nun foje uzas, ekzemple, en kelkaj trupunuoj de la pollanda armeo.
Etimologio
Kaj en la piednoto estas skribite:
En diversaj lingvoj oni aŭ nomas bunĉukojn iel simile al “tug” (ekzemple, tug), aŭ iel simile al “bunĉuk” (ekzemple, buńczuk), aŭ aperigis novan vorton (ekzemple, Rossschweif). Ĉar Antoni Grabowski jam uzis la vorton “bunĉuko”, do, eble, tiu ĉi varianto estas preferinda en Esperanto.
En Mongolio
En Mongolio bunĉuko nomiĝas tug (туг) kaj ofte sulde (сүлд). Sulde rekte signifas “animon” aŭ “vitalan forton”, unu el animoj de homo, kiu povas esti ligita al iu objekto, ujo, en kiu la vitala forto ĉeestis dum la vivo de homo kaj restis post la morto. Tiu ujo ofte estis bunĉuko, do la vorton “sulde” oni ofte uzis kiel sinonimo de bunĉuko.
Ĝingis-Ĥano havis du bunĉukojn: unuan, kun blankaj haroj, por paca tempo, kaj la duan, kun nigraj haroj, por militoj. Post la morto de Ĝingis-Ĥano la blanka bunĉuko baldaŭ malaperis, sed la nigran oni konservis ĝis la 20-a jarcento. Ĝi malaperis nur ĉirkaŭ 1937, jam en Mongola Popola Respubliko.
En Otomana Imperio
Otomana bunĉuko estis malpeza cilindra stango el mola ligno kun alfiksita sur ĝi ĉevala vosto, la stango estis ornamita. La supro de stango finiĝis plej ofte per metala globo, sed foje per lunarko. Pli malsupre estis alfiksita simpla aŭ plektita ĉevala vosto, kolorigita brune, ruĝe kaj nigre. La lokon de alfiksado estis tegita per teksaĵo el ĉevalaj aŭ kamelaj haroj. La teksaĵo estis kolorigita en diversaj koloroj kaj foje havis tre belan ornamon. Bunĉukon oni portis antaŭ altrangulo kiel simbolo de lia potenco, la kvanto de vostoj signifis rangon. Antaŭ sultano oni portis sepvostan bunĉukon, antaŭ granda veziro (laŭ PIV ĉefveziro) — kvinvostan, antaŭ veziro — trivostan, malpli altrangaj paŝaoj povas havi du- kaj unuvostajn bunĉukojn.
Tjurkaj ĥanlandoj
En tjurkaj ĥanlandoj oni ankaŭ uzis bunĉukojn, kaj bunĉuko de ĥano simbolis lian rajton regi. Ĝis nun konserviĝis la bunĉuko de Javad-Ĥano (1785-1804), kiu estis la lasta ĥano de la Ganĝa ĥanlando.
En la Ora Hordo kaj en aperintaj post ties disfalo ĥanlandoj oni ankaŭ uzis bunĉukojn. De iuj el tiaj ĥanlandoj aŭ de la Otomana Imperio bunĉukojn oni prenis en kelkaj orienteŭropaj regnoj.
En Pol–Litova Unuiĝo kaj en moderna Pollando
En 17-a jarcento bunĉuko fariĝis populara en la pola armeo. Oni ĝin uzis kiel signo de trupestro. Komence bunĉukojn oni ĉefe uzis en tataraj taĉmentoj, poste en aliaj. Bunĉuko simbolis potencon de trupestro, kaj tiu lasta povas per ĝi signali siajn ordonojn.
En kelkaj trupunuoj de la pollanda armeo oni uzas bunĉukojn ĝis nun. Moderna pola bunĉuko estas nikelita lanco 270 cm longa, kun vosto el ĉevalaj haroj kaj flageto.
Vido de Toledo
Vido de Toledo estas unu el du survivantaj pejzaĝoj de Toledo pentritaj de El Greco, krom pejzaĝaj fonoj. La alia estus Vido kaj mapo de Toledo kaj kuŝas ĉe la Muzeo El Greko, Toledo, Hispanio.
Kun Stela nokto de Vincent van Gogh, kelkaj pejzaĝoj de William Turner, kaj kelkaj verkoj de Monet, ĝi estas inter la plej bone konataj priskriboj de la ĉielo en okcidenta (eŭropa arto), kaj montras akran kolorkontraston inter la ŝtormeca ĉielo kaj la verdaj montetoj sube kun la konstruaĵoj meze. Pentrita laŭ stilo de Manierismo (ne realisma), la verko iom libere montras la pejzaĝon de Toledo (kvankam kelkaj nunaj spektantoj volas vidi la en la pentraĵo la aktualan urbon), kiel videblas maldekstre la Kastelo de Sankta Servando, meze la ponto de Alkantaro kaj dekstre la Alkazaro de Toledo, kompreneble ĉiu laŭ sia tiama aspekto. Ĝi estas subskribita en la malsupra dekstra angulo de El Greco.
Mariasdorf
Mariasdorf, hungare Máriafalva, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Mariasdorf situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Eisenstadt-Oberwart. La lasta urbeto troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1388, sed oni trovis arĝentajn monerojn el 1335. En 1910 loĝis en Máriafalva 396 homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1921 Máriafalva apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Mariasdorf iĝis foira komunumo en 1988.
Ádám Nádasdy
Ádám Nádasdy [nAdaŝdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nádasdy Ádám estas hungara lingvisto, tradukisto, altlerneja instruisto, poeto. Lia patro estis Kálmán Nádasdy, lia patrino Lilian Birkás. Lia pseŭdonimo estas (malofte) Graff Miklós. Ádám Nádasdy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ádám Nádasdy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970. Li instruas en la universitato ekde 1972, inter 1997-2003 li estis katedrestro. Li kandidatiĝis en 1994 (PhD), habilitiĝis en 2006. Li estis nomumita profesoro en 2012, post 5 jaroj emerita profesoro. Li parolas angle, germane, france, itale, li estas samseksemulo. Li ofte estas aŭdebla en televizioj, radioj kaj ofte kontribuas en gazetoj. Li ricevis premiojn inter 1990-2007.
Aaron Copland
Aaron COPLAND (naskiĝis la, mortis la ) estis usona komponisto de koncerta kaj filma muziko, kaj ankaŭ talentplena pianisto. Per li forĝiĝis usona stilo kaj komponado, kaj li estis konata kiel "la dekano de usonaj komponistoj." La muziko de Copland atingis malfacilan balancon inter moderna muziko kaj usonaj popolaj stiloj, kaj la malfermitaj, malrapide ŝanĝiĝantaj harmonioj en lia verkaro onidire elvokas la ampleksan usonan pejzaĝon. Li kombinis batan orkestraĵon, ŝanĝiĝantan metrikon, poliritmojn, poliakordojn, kaj tonvicojn. Krom komponado, Copland instruis, prelegis pri muziko, verkis librojn kaj artikolojn, kaj laboris kiel dirigento ĝenerale (sed ne ĉiam) pri siaj propraj komponaĵoj.
Ministraro dua de François Fillon
La ministraro dua de François Fillon estas:
3258 Somnium
3258 Somnium estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Ministraro dua de François Fillon
Ĝi oficis de la 18-a de junio 2007 ĝis la 13-a de novembro 2010, t.e. dum 3 jaroj kaj 148 tagoj.
Porto Ceresio
Porto Ceresio estas komunumo de Italio sur bordo de la Lago de Lugano.
3258 Somnium
Nomo
Ĝia nomo aludas al la libro Somnium, seu opus posthumum de astronomia lunari, fantazia verko de Keplero rakontanta vojaĝon en Lunon (eldonita en 1634, tri jaroj post la morto de Keplero).
Ministraro dua de François Fillon
La 18-an de junio 2007, laŭ la t.n. "respublika tradicio" pri sekvo de deputitaj balotoj, ĉefministro François Fillon sciigis la eksiĝon de sia ministraro al prezidento Nicolas Sarkozy, kiu samtage taskis lin starigi novan ministraron. De tiam la ministraron oni modifis 11-foje, laste la 22-an de marto 2010. Je tiu ĉi dato la ministraro enkalkulas la ĉefministron, 2 ŝtatministroj, 18 ministrojn kaj 17 ŝtatsekretariojn.
Celo de egalaj nombroj da viroj kaj virinoj
El la 15 ministroj oni nombras sep virinojn, t.e. 46,66 %, kio konformiĝas al la antaŭanonco de Nicolas Sarkozy. Tamen el la 33 membroj (inkl. la ĉefministro) la tuta ministraro enkalkulas nur 11 virinojn, t.e. 33 % de siaj membroj. Tio ĉi estas for de la seksa egaleco, sed malgraŭe tio restas rekordo en Francio. Krome du gravajn ministrejojn unuafoje okupas virinoj: la ministrejo pri interno kaj la ministrejo pri ekonomio.
Siro
Siro estis komence uzata - sen nomo - kiel kortega titolo inter egaluloj, sed nuntempa uzado estas la honora alparolo de pli altrangaj, aĝaj, estimataj personoj. Hodiaŭ oni povas trakti ĝin ankaŭ kiel mallongigon de sinjoro. Simila uzo por la virinoj estas Madam, laŭvorte "mia damo", do sinjorino.
Ministraro dua de François Fillon
Celo de egalaj nombroj da viroj kaj virinoj
Fine la ministraro enhavas tri nordafriko-devenajn homojn kaj unu nigrulinon, t.e. 12 % de siaj membroj.
28207 Blakesmith
28207 Blakesmith estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Blake Edward Smith, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Oceanside High School en Oceanside (Kalifornio, Usono).
Hilda Geiringer
Vivo
Geiringer devenas de la juda familio de la hungara tekstila fabrikanto Ludwig Geiringer kaj lia edzino Martha denaske Wertheimer. Ŝiaj fratoj estis la poste diplomiĝinta Ernst Geiringer, la posta inĝeniero Peter Geiringer kaj la poste muzikologo Karl Geiringer (1899-1989).
Ŝia dua edzo estas Richard von Mises, frato de Ludwig von Mises.
Estas matematika stipendio honore al Geiringer, donita de la Berlina Matematika Lernejo.
Santa Cruz de Yanguas
Santa Cruz de Yanguas [Santa Cruz de Yanguas] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Almarza.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 62 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 49 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Santa Cruz de Yanguas, Valdecantos kaj Villartoso.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Riberas del Río Cidacos y afluentes, okupanta 22 hektarojn, nome 1% de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sierras de Urbión y Cebollera, okupanta 1 890 hektarojn, nome 56% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Sierra de Urbión, okupanta 1 895 hektarojn, nome 57% de la teritorio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, popola arkitekturo kaj piedpremoj de dinosaŭroj.
Changis-sur-Marne
Changis-sur-Marne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Changissois.
Rana dalmatina
Rana dalmatina, esperante longkrura aŭ longsalta aŭ facilmova rano, apartenas al familio ranedoj (Ranidae), al grupo de brunranoj, kun kampara rano (Rana temporaria) kaj marĉa rano (R. arvalis). El ili tri, la longkrura rano havas la plej longajn krurojn, rilate al la korpolongo. Danke al tio, ĝi povas trapasi longajn distancojn dum fuĝado per saltegoj. Ĝia maksimuma longo inter la nazopinto kaj la kloaka aperturo estas 6-7 cm, la maskloj ĉiam pli malgrandaj. Ĝia dorso estas bruneta, ofte kun longa hela strio. La ventra flanko estas flavblanka, kiu havas ĉe kelkaj individuoj rozkoloran, marmoran paternon. Dum la nuptotempo, la maskloj havas la koloron de ŝtala blua-griza. Nur laŭ la kolornuancoj, ĝi estas distingebla nur por spertuloj.
Ĝi vivas en la meza kaj suda partoj de Eŭropo, mankas en Iberio kaj la Britaj insuloj. La norda disvastiĝa areo etendiĝas al la Öland-insulo de Svedio, oriente ĝi vivas ĝis la Prut-rivero. Ĝi ŝatas la arbarajn lokojn, ĝi troviĝas en la falfoliaj kaj ĉiamverdaj arbaroj, sed ne malofte gastas sur alta herbaro.
Ĝi travintras nur tre mallonge kaj aperas jam inter la unuaj ĉe la ovodemetejoj, en Hungario eĉ fine de februaro. Mal al la du menciitaj specioj, la longkruraj ranoj ne formas ĥoron kaj la tenispilko-similajn ovamasojn demetas disŝute. La ranidoj eloviĝas fine de marto, meze de aprilo kaj la ranoj forlasas la akvon ajm post 2-3 semajnoj. Sur la tero ili manĝas senvertebrulojn de la grundo.
Ili komencas la travintron en novembro (depende de la vetero) en la tero, malofte grunde de lagoj, en la ŝlimo.
Lipovník (distrikto Rožňava)
Lipovník (Hárskút, ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Ivry-sur-Seine (stacidomo)
Ĝi komence nomiĝis « Chevaleret » kiam ĝi estis malfermita en 1900 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans" (PO), kiu alinomis ĝin « Ivry-sur-Seine » en 1919.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
9965 GNU
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al projekto GNU kreita de Richard Stallman en 1983 ; tiu nomo estas rekursiva akronimo por "GNU Ne estas Unikso". GNU ebligis komputadistoj por libere trakti kaj plibonigi la ideojn de unu la aliaj. Linukso kaj akademiaj komputadoj ŝuldas multe de iliaj funkcioj al la solida fundamento de la programaro GNU
Eŭropa naciismo
La Eŭropa patriotismo aŭ eŭropa naciismo estas la patriotismo de Eŭropo. La termino ne estas bone difinita kaj dum kelkaj komprenas ke ĝi estas la patriotismo de tuta Eŭropo, komunaj idealoj, heredaĵo kaj similaj trajtoj, multaj aliaj vidas en ĝi la patriotismo de Eŭropa Unio. Tia patriotismo de la Eŭropa Unio estas la vizio de la popoloj kaj ŝtatoj ene de tiu politika supraŝtata institucio kiuj unue identigas sin kun la Unio kiel estonta ŝtato-nacio male al tiuj por kiuj patriotismo nur ekzistas al la membro-ŝtato ene de la Eŭropa Unio, de kiuj ili estas civitanoj. Multaj ankaŭ kredas ke la Unio ampleksigos la tutan kontinenton.
Historiaj eŭropaj naciismoj
Alia koncepto tute diferenca estus de historia vidpunkto. Nome laŭlonge de la 19a jarcento multaj popoloj kiuj ne estis enkadritaj ene de nacia ŝtato luktis por la sendependigo (kaze de Grekio) aŭ kunigo necesaj por konstitui tian ŝtaton. Oni povas ĝenerale konsideri, ke tiu procezo komencis pro la kontraŭstaroj de elementoj de tiaj popoloj kontraŭ la supernacia ŝtata Imperio de Napoleono, sekvis per la burĝaj revolucioj de la tuta jarcento kaj finis per la fondo de la nunaj ŝtatoj de Germanio kaj Italio, kiuj ĝis la dua duono de la 19a jarcento ne ekzistis.
Hazarde tiuj naciismoj komencis per kontraŭstaro kontraŭ eŭropa superŝtata klopodo, kiu ne estis fakte tiom Eŭropa naciismo kiom franca naciismo. Al tiuj klopodoj oni povos aldoni ankaŭ similajn fare de Hitlero kaj Stalino.
Ideologoj de la eŭropa naciismo kaj federaciismo
Kutime ĉiuj havis diferencajn planojn por Eŭropa superinstitucio:
Géberjén
Géberjén estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Mátészalka.
Situo
Géberjén situas sur ebenaĵo, laŭ iama riverobranĉo de Somesul, meze de sakovojo, ĉefvojo kaj fervojo Debrecen-Satu Mare preteriras. Mátészalka troviĝas 14, Fehérgyarmat 9 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo aperis en la mezepoko en formo "Gabrian". Pro la oftaj inundoj la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. La plej granda inundo okazis en 1882, la lasta en 1970. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto.
Manifesto de Interlingvao
De la 1-a ĝis la 6-a de aŭgusto 1959, la Union Mundial pro Interlingua havis sian trian "Congresso International" en Tours, Francio. Tiam, la prezidanto de l' Union, Alexander Gode, prezentis la Manifeston de Interlingvao. Ĝi estas "amika alvoko" al esperantistoj por ke ili komprenu ke Interlingvo, laŭ Gode, ne estas konkuranto de Esperanto.
Post la saluton, Gode disvolvigis la ĉefajn punktojn:
En parto "La 'loko' de Interlingvao" la aŭtoro enkondukas la tekston. En parto "Juĝu Interlingvaon laŭ ĝia propra filozofio", la ĉefa parto de manifesto, Gode volas montri ke filozofio de interlerlingvaa movado estas malsama al tio de esperanta movado, kaj ke oni ne povas simple kompari ambaŭ la lingvoj, ĉar la celo de Interlingvao ne estus konkuri al Esperanto. Poste, "La tipologio de Interlingvao" diras ke Interligvao ne havas rilatojn al aliaj projektoj, ĉefe ne al Latino sen fleksio kaj ne al Okcidentalo. En "Standard average European" (angle en la originalo), Gode ŝajne prezentas Interlingvao kiel zona planlingvo por parolantoj de "okcidentaj" lingvoj kaj precipe de parolantoj de latinidaj lingvoj. En "Kontraŭ ĉiu dogmatismo, sed..." la aŭtoro daŭras dirante ke Interlingvao estas "proprietate de Romania" (apartenaĵo de latinidparolantoj), sed grava estas kompreni la koncepto de "Romania" (latinidparolantujo), sekve li difinas "Romania" kiel la teritorio kie la lingva influo de latino estas sentebla, sekve, tio inkluzivas, laŭ li, ankaŭ anglaligvujon kaj eĉ germanalingvujon.
Konklude, la manifesto diras ke Interlingvao estas zona planlingvo al parolantoj de latinidaj, angla kaj germana lingvoj, pro tio ne konkuras rekte al Esperanto.
La manifesto estis publikita ankaŭ en Novas de Interlingua, anno IV, nos. 3—4, maio—augusto 1959.
Vizmanos
Vizmanos [bizMAnos] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝi distas 40 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Vizmanos kaj Verguizas.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Riberas del Río Cidacos y afluentes, okupanta 14 hektarojn, nome 1% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Dum la Mezepoko ĝi formis parton de la Comunidad de Villa y Tierra de Yanguas.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, ermitejo de Verguizas kaj blazondomoj.
(59079) 1998 VY19
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ciry-le-Noble (stacidomo)
Ciry-le-Noble estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ciry-le-Noble, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Granda Magelana Nubo
En la ĉielo la Granda Magelana Nubo videblas plejparte en la konstelacioj de Orfiŝo kaj parte en la konstelacio de Tablomonto.
En la Granda Magelana Nubo meznombra kvanto de pezaj elementoj estas 40% de tiu de nia galaksio, la Lakta vojo.
Ciry-le-Noble (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Coteau - Montchanin (769000).
Granda Magelana Nubo
Multaj stelaroj kaj nebuloj, videblaj en la GMN, havas nombrojn laŭ la nova ĝenerala katalogo (NGC). Tiujn objektojn eblas observi jam per etaj lornoj.
Ida de Loreno
Ida de Loreno (naskiĝis ĉirkaŭ 1040, mortis la ) estis sanktulino kaj nobelino.
Saint-Jean-les-Deux-Jumeaux
Saint-Jean-les-Deux-Jumeaux estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Jeannais.
Ida de Loreno
Ŝi naskiĝis en Bouillon, en la sudo de la nuna Belgio, kaj estis la filino de Gotfredo la 3-a (Malsupra Loreno) kaj lia edzino Doda.
En 1057 ŝi edziĝis al Eŭstako la 2-a (Bulonjo).
Ida kaj Eŭstako havis tri filojn: Nekutime, ŝi mem mamnutris siajn infanojn.
Ili ĉiuj partoprenis la unuan krucmiliton, kaj Ida multe kontribuis al la kosto.
Ida estis almozdonema kaj tre pia. Ŝi fondis monaĥejojn, kaj korespondis kun Anselmo, ĉefepiskopo de Canterbury. Ankoraŭ restas pluraj leteroj de Anselmo al Ida. Antaŭ oni kredis ke ŝi mem iĝis monaĥino, sed nun fakuloj konsideras ke estas pli verŝajne ke ŝi iĝis laika ano de la benediktana ordeno.
Laŭ tradicio ŝi entombiĝis en la Abatejo de Sankta Vaast en Arras. Ŝiaj restaĵoj relokiĝis en 1669 al Parizo, kaj denove en 1808 al Bayeux.
Luna
La vorto Luna povas signifi:
Ciry-le-Noble
Ciry-le-Noble estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Cirysiens.
Helen Keller
Helen Adams KELLER (naskiĝis la 27-an de junio, 1880 en Tuscumbia, Alabamo, mortis la 1-an de junio, 1968 en Westport, Konetikuto) estis usona verkistino kaj socia aktivulo. Ŝi estis blinda kaj surda, kaj sukcese luktis kontraŭ la barieroj de la komunikado.En la aĝo de 19 monatoj ŝi pro malsano iĝis blinda kaj surda. Helpe de sia persona instruistino Anne Sullivan ŝi unue lernis komuniki per palpado de la polmo. Poste ŝi lernis paroli kaj skribi, ŝi vizitis universitaton, lernis fremdajn lingvojn, verkis librojn kaj prelegis.
Regiono Košice
Regiono Košice (Slovake: Košický kraj) estas unu el la ok slovakaj administraj regionoj. La ĉefurbo estas urbo Košice. Ĝi lokiĝas en la sud-orienta parto de Slovakio kaj konsistas el dek unu distriktoj:
Helen Keller
Vivo
Helen Keller estis naskita en Toskanio, Alabamo al kapitano Arthur H. Keller kaj Katherine (Kate) Adams Keller. Ŝi havis du pli junajn fratojn, Mildred Campbell kaj Philip Brooks Keller, kaj du duonfratojn de la antaŭa geedziĝo de ŝia patro, James William kaj Simpson Keller.
Kiam ŝi estis 19 monatojn, ŝi kontraktis malsanon, kiun kuracistoj priskribis kiel "severan obstrukciĝon en la stomako kaj cerbo", kiu estis verŝajne skarlatino malsano aŭ meningito. Keller resaniĝis, sed la malsano lasis ŝin surda kaj blinda. Ŝia konduto fariĝis neeltenebla. Kiam tiuj ĉirkaŭ ŝi ne komprenis ŝian volon, ŝi ekiris en koleregon: ŝi kuŝis sur la planko, piedbatante, batante kaj kriante. Heleno ankaŭ estis tre dorlotita, ĉar ŝiaj gepatroj, kiuj kompatis ŝin, ĉiam lasis ŝin fari kiel ŝi volas.
En 1887 ŝiaj gepatroj kontaktis Alexander Graham Bell, kiu laboris kun surdaj infanoj. Li konsilis al ili kontakti la Perkins Instituton por Blinduloj en Bostono, Masaĉuseco. La Perkins Instituto sendis Keller al Anne Sullivan kiel instruisto tiel ke ŝi povis provi trovi manieron en la psikon de Keller, tio estis la komenco de 49 jaroj da laboro kune. Sullivan tiam aĝis 21 jaroj, ankaŭ ŝi estis vidhandikapita kaj nesperta en instruado. Heleno priskribas tiun signifan tagon en sia vivo kiel "la plej bonegan en mia vivo, ĝi estas la tago kiam mia instruisto, Anne Mansfield Sullivan, venis al mi. Mi ankoraŭ estas plena de miro memorante la grandegan kontraston inter la du animoj, kiuj estis ligitaj unu al la alia tiutage."
Sullivan kaŝis la fakton de ŝia fizika handikapo de ŝia laboreja medio kaj ne permesis al ili damaĝi Helenon. Sullivan postulis kaj akiris permeson de la patro de Keller por izoli la knabinon de la resto de la familio en la kabano. Ŝia unua tasko estis eduki la dorlotitan knabinon por disciplino. Sullivan komunikis kun Keller uzante gestojn en fizika kontakto (kiel ekzemple movigo de la mano de Keller for de objekto kiu ne estu tuŝita) kaj palpadtuŝante la vizaĝon por detekti mimikojn. Sullivan provis instrui al Keller la nomojn de diversaj objektoj permesante al Keller senti ŝiajn manojn dum ŝi literumas la nomojn de la objektoj en signolingvo. Ŝi komencis per la vorto "pupo", por la pupo kiun ŝi donis al Keller, sed dum longa tempo Keller vidis ĉi tiujn signojn nur kiel ludon, ĉar ŝi ne estis elmontrita al iu lingvo ekde la aĝo de 19 monatoj. Keller ankaŭ malfacile komprenis la signojn ĉar ŝi ne komprenis, ke ĉiu objekto havas sian propran nomon. Kiam Sullivan provis instrui al Keller la vorton "taso" Keller estis tiel elĉerpita, ke ŝi rompis la tason, kiun ŝi tenis. La granda sukceso de Keller en komunikado kun ĝia ĉirkaŭaĵo venis kiam ŝi rimarkis, ke certaj movoj ke ŝia instruisto faris per sia mano simbolante la koncepton de "akvo". Ŝi tiam elĉerpis sian instruiston en siaj postuloj ricevi la nomojn de ĉiuj aliaj konataj objektoj en la mondo. Poste Sullivan povis doni al Keller ilojn por pensado kaj instrui al ŝi skribi en konvencia skribo. Inter 1888 ĝis 1890, ŝi lernis brajlon en la lernejo Perkins, kiu estas terapia lernejo por blinduloj en Bostono, Masaĉuseco. Alexander Graham Bell, provis malemigi Sullivan permesi al Heleno sekvi lingvostudoj, opiniante ke krom la instrulingvo, tiukaze la angla, la surduloj ne bezonas pli. Vidante la sukceson de Sullivan kun Heleno, Bell volis ke Sullivan instruu pli da surduloj en Perkins School. Sullivan estis nevola disiĝi de Heleno kaj impete malaprobis lian oferton. En la aĝo de dek tri jaroj Helen povis legi brajlon en multaj lingvoj: angla, germana, franca, greka kaj latina. Keller tiam lernis paroli kun la helpo de sinjorino Fuller, rektoro de lernejo por la surdmutaj infanoj en Boston, uzante la Tadoma metodon: tuŝante la lipojn de aliaj dum ili parolis kaj senti la vibrojn.
Kiam Keller estis 24, ŝi diplomiĝis kun honoroj ĉe Radcliffe College, kie Sullivan tradukis ĉiun vorton en ŝia manplato por ŝi.
La 1- an de junio 1968, Keller mortis en sia dormo, 26 tagojn antaŭ ŝia 88-a naskiĝtago.
Publika agado kaj socia aktivado
Kun la helpo de sia grandega volforto, Heleno fariĝis mondfama oratoro. En 1903 Helen publikigis aŭtobiografion, "The Story of my life" (Rakonto de mia vivo). La libro iĝis furorlibro kaj estis tradukita en multajn lingvojn. Ŝiaj aliaj libroj ne havis la saman sukceson kaj estis venditaj en limigita nombro da kopioj. Keller sentis ke la intereso pri ŝi estis plejparte ĉirkaŭ ŝia malsano kaj eltenado, dum ŝi transiris siajn limitaĵojn kaj volis publike advokati aliajn temojn kiuj interesis ŝin. Keller faris la lukton por la handikapuloj de la sensorganoj la mision de sia vivo.
Helen Keller estis membro de la Socialista Partio de Ameriko kaj agis kaj skribis nome de la laborista klaso de 1909 ĝis 1921. Jen kiel ŝi pravigis sian decidon aliĝi al la Socialisma Partio: Mi ne amas la mondon tia, kia ĝi estas, mi provas fari ĝin iom pli la mondo, kiun mi volas, ke ĝi estu por ni .En 1912, Keller aliĝis al Industrial Workers of the World, post sentante ke parlamenta socialismo estis "dronado en la politika marĉo." Ŝi skribis pri la ekpotenco de komunismo dum la revolucio en Rusio. Keller funkciigis en vasta gamo de kampoj. Laboris por virina balotrajto kaj la antaŭenigo de la rajtoj de laboristoj.
En 1920 ŝi estis unu el la fondintoj de la The American Civil Liberties Union (Amerika Asocio por Civilaj Liberecoj), kaj kvin jarojn poste ŝi aperis antaŭ konferenco de Lions Club International kaj disponigis gravan malkovron por iliaj komunumaj agadoj, kiuj daŭras ĝis hodiaŭ. En 1960 eldonis libron "Light in my Darkness" (Lumo en mia Mallumo) kiu subtenis la instruon de la sveda mistika teologo de la 18-a jarcento, Immanuel Swedenburg.
Ekde 1924 Keller laboris por la American Foundation for the Blind (Amerika Asocio por Blinduloj), kie ŝi estis aktiva dum kvardek kvar jaroj, ĝis sia morto
Helen Keller fariĝis ano de la Socialista Partio, luktis kontraŭ militoj kaj engaĝiĝis por la rajtoj de subpremitoj. Vojaĝante tra la mondo, Keller vizitis 35 landoj inter 1946 kaj 1957.
La vivo de Helen Keller estis inspiro al homoj ĉirkaŭ la mondo kaj ŝia vivrakonto estis priskribita en la filmo "The Miracle Worker" (La miraklulino) kaj eĉ estis enscenigita kaj prezentita sur Broadway.
Helen Keller kaj Esperanto
Helen Keller esprimiĝis favore al "supernacia lingvo" :
"Mi konsideras Esperanton kiel grandan esperigon de miaj samsortanoj. La unua kaj la plej bona helpo al blindaj kaj surdaj homoj povas veni nur el niaj propraj vicoj, kaj ju pli ni kunagas trans ĉiujn landlimojn, des pli granda estos ankaŭ la helpo. Por supernacia interkompreniĝo oni bezonas supernacian lingvon por eviti maloportunecon de tradukoj. Inter la blinduloj, la rondo de esperantistoj konstante pligrandiĝas".
Verkaro (elekto)
Keller verkis entute 12 publikigitajn librojn kaj plurajn artikolojn.
Eksteraj ligiloj
(en) Alabama Honors Helen Keller and Her ‘Spirit of Courage'
(en) Helen Keller - artikoloj pri ŝi en la retejo de la Fondumo de usonaj blinduloj
(en) Helen Keller - filmetoj pri ŝi en YouTube
Porto Mantovano
Porto Mantovano estas komunumo de Italio.
Okulstria arbalciono
La Okulstria arbalciono (Halcyon chelicuti) estas arbalciono, tio estas birdo de la grupo de Alcededoj, kiu enhavas ankaŭ la alcionon, kukabaraojn kaj aliajn arbalcionojn.
Tiu ĉi specio estas amplekse distribuita en tropika subsahara Afriko.
Ĝi estis unuafoje priskribita de Edward Smith-Stanley, en Salt's Voyage to Abyssinia (Sala vojaĝo al Abisenio) en 1814 kiel "Chelicut Kingfisher" (Ĉelikuta alciono) Alaudo Chelicuti.
La nomo de la specio chelicuti devenas el Chelicut (Ĉelikut) en Etiopio, loko kie oni atingis la specimenon de Stanley.
Tiu estas tre teritoria birdo kiu forpelas ne nur sampecianojn, sed ankaŭ laniojn, kolombojn kaj koraciojn. La teritorio povas ampleksi ĝis 3 hektarojn, kaj enhavi 100 altajn arbojn. Tiu estas gardita el arbopinto de sia posedanto, kiu kantas el antaŭ mateniĝo intermite ĝis post tagmeze.
Itala pasero
Itala pasero (Passer domesticus italiae aŭ Passer italiae) estas paseroforma birdo. Ĝi estas parte stabila hibrido de Hispana pasero kaj Dompasero, sed ties taksonomia statuso kaj originoj estas ankoraŭ necertaj, spite multan debaton. Ĝi loĝas en Italio, Afriko kaj sur insuloj de Mediteranea maro.
Okulstria arbalciono
Teritorio kaj habitato
Tiu specio loĝas en subsahara Afriko escepte en densaj arbaroj (ĉefe ĉe la Rivero Kongo), nordoriente kaj la regiono sude de nordokcidenta Namibio kaj nordorienta Sudafriko. La specio preferas arbaron, dornarbustejo (thornveld), seka makiso kaj malferma savano, sed evitas intensivaj terkulturejoj.
Itala pasero
Aspekto
La Itala pasero estas malgranda diketa birdo, kun grizbruna plumaro. Ambaŭ seksoj diferencas en plumarbildo, kaj iome en longo. La masklo havas kapobildon kiel tiu de la Hispana pasero, kun brunaj krono (kio diferencas el la Dompasero), nuko kaj kapoflankoj, kaj blankaj vangoj. La supraj partoj de la masklo estas brilbrunaj, kaj ties subaj partoj estas palgrizaj, sen la nigra strieco de la Hispana pasero. La masklo havas nigran makulon en gorĝo kaj brusto, konata kiel antaŭtuko. Tiu makulo, kiel multe de la maskla plumaro estas senkolora ĉe freŝa nereprodukta plumaro kaj briliĝas pro vestado kaj plumaranĝado. La ino estas preskaŭ identa al la ino de la Dompasero, sed ŝi diferencas el la ino de la Hispana pasero en manko de nigra strieco en subaj partoj. Albinismo estas foje konstatita.
Okulstria arbalciono
Teritorio kaj habitato
Estas du subspecioj: H. c. chelicuti en plej parto de la teritorio, kaj H. c. eremogiton (Hartert, 1921) en la nordaj dezertaj partoj de la teritorio el centra Malio al la regiono de la Blanka Nilo en orienta Sudano. Ili hibridiĝas en suda Malio.
Itala pasero
Aspekto
La Itala pasero estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Dompasero, tio estas 14–16 cm longa. La tarso estas 1.7 cm longa, la vosto 5.7 cm, kaj la enverguro ĉe maskloj estas de 73.5–82 cm. La pezo de la Itala pasero varias sezone el 30 g vintre al 26 g somere.
Okulstria arbalciono
Aspekto
La Okulstria arbalciono de la nomiga subspecio H. c. chelicuti mezaveraĝe estas 16 ĝis 18 cm longa el beko al vosto. Ripoze plenkreskuloj ŝajnas ĉefe grizbrunaj en la supra parto de la korpo. La malsupra dorso, duarangaj flugoplumoj kaj vosto estas metalbluaj; tiu koloro estas multe pli videbla kiam la birdo flugas, kiel la blanka makulo de la bazo de la unuarangaj flugoplumoj. La flugilstrioj estas blankaj kun nigra bordo, kaj ĉe maskloj kiel nigra strio baze de la unuarangaj. La subaj partoj estas ostoblankaj, pli senkolora en brusto, kun brunaj strioj en flankoj en birdoj de Kenjo kaj ankaŭ en brusto en sudafrikaj birdoj. Striita malhelbruna estas ankaŭ la krono, kun la fono grizeca ĉe maskloj kaj bruneca ĉe inoj. La flankoj de la kapo, gorĝo kaj zono ĉirkaŭ la malantaŭa kolo sekvas la blankecon de subaj partoj. Nigra linio iras ĉirkaŭ la malantaŭa kolo, sub la blanka zono kaj tra la okuloj. La beko estas nigreca supre kaj ĉe pinto, dum ruĝecoranĝa sube.
Itala pasero
Aspekto
La voĉo de la Itala pasero estas simila al tiuj de kaj la Hispana pasero kaj de la Dompasero. Maskla kantomodelo gradiĝas malrapide al tiu de la Hispana pasero tra suda Italio, sed en la areo de koincido inter la Dompaseroj kaj la Italaj paseroj, ambaŭ birdoj sonas simile.
Okulstria arbalciono
Aspekto
La junulo ŝajnas kiel plenkreskulo, sed estas pli pala. Ĝi havas malpli da bluo en flugiloj, pli malhelan kronon, malhelajn pintojn en brustoplumoj, kaj ruĝecon en suba makzelo.
Itala pasero
Taksonomio
La taksonomia statuso de la Itala pasero restas necerta. Ĝi estis konsiderata kiel stabila hibrido inter la Dompasero kaj la Hispana pasero, aŭ subspecio ĉu de la Dompasero ĉu de la Hispana pasero. studo fare de la zoologo Till Töpfer de Itala pasero agnoskis ĝin kiel samspecifa kun la Hispana pasero, sed multaj fakuloj, inklude la Handbook of the Birds of the World, agnoskas ĝin kiel separata specio, se nur pro konveno. Aliaj, inklude multajn konservadajn grupojn, konsideras la Italan paseron kiel simpla hibrido kaj prifajfas ĝin. La kromosomoj de la Itala pasero estas distingaj el tiuj de la Dompasero, sed analizoj de DNA sugestas proksiman rilaton al la Dompasero.
Torrelacárcel
Torrelacárcel [torelaKARzel] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Torrelacárcel estas etimologie komprenebla kiel turo de la prizono.