cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Īga
Temoj
En la bildo: Caravaggio, Davido kun la kapo de Goljato. Muzeo de Arthistorio, Vieno.]] La ĉefa temo de la filmo estas venĝo; la animo de murdisto reenkarniĝas kiel muŝo kaj strebas venĝon kontraŭ sia murdinto. Raĝamoli identigis kelkajn similecojn al La Muŝo (The Fly) de David Cronenberg (1986), en kiu sciencisto fariĝas muŝo kiam siaj eksperimentaj misfunkcias, kaj taksis Īga-n kiel «socia-fantasto» prefere ol sciencfikcia filmo. En renkontiĝo kun studantoj ĉe la Internacia Lernejo Annapurna pri Filmo kaj Amaskomunikilaro (laŭ anglalingva akronimo, AIFSM), li komparis la batalon inter la muŝo kaj Sudipa, venkita de la malfavorata muŝo, al la triumfo de Davido kontraŭ Goljato kaj al la venko de Barato dum la monda pokalo de kriketo de 1983. Freneza Mohan komparis la filmon kun Apoorva Sagodharargal (1989), venĝa dramo kies protagonisto Appu (Kamal Hasan) estas nano.
Massen-Niederlausitz
Massen-Niederlausitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rogers Locomotive and Machine Works
Ĝi konstruis pli ol ses mil vaporlokomotivojn por fervojoj en la tuta mondo. La plej fama produkto estis la lokomotivo nomata The General (La generalo), konstruita en decembro de la jaro 1855, kiu ĉefrolis dum la Usona Enlanda Milito.
Listo de liberaj programoj
Eksteraj ligiloj
La difino de libera programaro
Rogers Locomotive and Machine Works
Rogers estis la dua plej konata lokomotivkonstruisto de la 19-a jarcento post Baldwin Locomotive Works inter almenaŭ cent konstruistoj.
Dekila antranilato
Dekila antranilato aŭ dekila 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj dekanolo. Dekila antranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dekila antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al dekila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 27 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
28677 Laurakowalski
Nomo
Ĝia nomo honoras Laura Kowalski, mentorinon por unu finalisto de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Parkland High School en Allentown (Pensilvanio).
Īga
Temoj
Mohan diris al Malati Rangaraĝan el The Hindu, ke kvankam la scenaro de la filmo povas simili al tiuj de Stuart Little (1999) kaj Shrek (2001), la enkonduko en la intrigon de malfacilaĵojn de homo turmentata de muŝo estis originala ideo. Laŭ historisto pri tamilaj filmoj kaj aktoro nome Mohan Raman, Nāṉ Ī—malkiel la besto-centrita filmoj Nalla Neram (1972) kaj Neeya? (1979)—malhavas homan protagoniston. La filma kritikisto Baradvaĝ Rangan trovis la protagoniston de Īga realisma, malkiel en la movbildaj filmoj de la firmao Walt Disney, escepte kiam ĝi montras kelkajn hom-similajn trajtojn. Mid-Day komparis Īga-n al Coakroach, aŭstralia mallonga filmo de 2010 pri viro kiu reenkarniĝas kiel blato post kiam li estas akcidente mortigita dum sia geedziĝa tago.
Duaranga temo de la filmo estas la supervivo de amo pretere morto. Rangan komparis Īga al fantoma filmo, ĉar mortinta protagonisto revenas al sia amulino kiel ĝenata animo. Malini Manat el ĵurnalo The New Indian Express trovis la scenon kie la muŝo malhelpas la provon de Sudipa proksimiĝi al Bindu rememoriga de simila sceno en filmo Ghost (signifo: «Fantomo») de 1990. Majank Ŝekar kritikis la interrilaton inter la ĉefa paro, asertante ke ĝi rekomendas persekuton kiel akceptebla formo de enamiĝo. Malati Rangaraĝan deklaris, ke la antagonisto prenis la «finfina paŝon» murdi la heroon frue en la filmo, en kontrasto kun la stereotipa antagonisto kies volupto por la virina ĉefrolo nur ekminacas la heroon.
Komentante pri la uzado de Tantrismo, ĵurnalisto Kruti Grover el The New Indian Express trovis la morton de la sorĉisto simila al la rakonto de Basmasura, demono en barata mitologio al kiu Ŝivo donas la potencon redukti personon al cindroj simple tuŝante ŝian aŭ lian kapon. Kiam Basmasura provas tuŝi la kapon de Ŝivo, Viŝnuo ekprenas la formon de Mohini kaj igas Basmasuraon tuŝi sian propran kapon, tiel mortiganta lin. Laŭ Malati Rangaraĝan, la temoj de la filmo pri Tantrismo kaj nigra magio estas rememoriga de la uzo de la okulto kiel ilo de la intrigo en filmoj reĝisoritaj de B. Vitalaĉarja.
Muziko
La filmmuzikoj de Īga kaj de Nāṉ Ī, ĉiu konsistanta de kvin kantoj—unu el kiuj estas refarita versio de la titola kanto de la filmo kanto—estis komponitaj de M. M. Kiravani. Kiravani diris ke, ĉar la temo de la filmo pri venĝo kaj la protagonisto (muŝo) estas universalaj konceptoj, sia «nura defio» estis certigi ke la muziko ne havis «apartan etnan aŭ regionan guston» kaj «altiron». Li inkluzivis la zumantan sonon farita de muŝoj en la muziko kaj troigis aŭ reduktis ĝin laŭ la emocia naturo de la sceno. Raĝamoli mendis al Madan Karki skribi la kantotekston por la muziko Nāṉ Ī post la publikigo de Enthiran (2010), klarigante la gravecon de ĉiu kanto en la intrigo de la filmo. Raĝamoli provizis detalajn profilojn de la karakteroj kaj ankaŭ aktorumis kelkajn scenojn: tio helpis Karki-n dum la skribado de la kantotekstoj.
La muziko de Īga estis publikigata la 4-an de aprilo 2012 ĉe varba evento ĉe Ŝanti Sarovar, akademio de Brahma Kumaris en Gaĉibovli, antaŭurbo de Hajderabado. La muziko por Nāṉ Ī estis publikigata la 2-an de majo ĉe alia varba evento ĉe la Kinejo Satjam en Ĉenajo. Oni prokrastis la muzikan publikigon de Īga en iTunes ĝis la 7-a de aprilo por eviti piratadon kaj kontraŭleĝajn elŝutojn.
Skribante por la taggazeto The Hindu, Sangita Devi Dundu priskribis la muzikon «melodia ... Akre kontrastata de la fona muziko, kiu perfekte ŝanĝiĝas de serena al ludema al pulsanta». Alia kritikisto por The Hindu, nome S. R. Aŝok Kumar, laŭdis la interpretadon de Viĝaj Prakaŝ de «Konĝam Konĝam». Kumar ŝatis la uzon de violonoj en Eedaa Eedaa kaj taksis Lava Lava «bona rezulto». Kartik Pasupulate el gazeto The Times of India skribis, ke Kiravani «nur ŝajnas rezervi sian plej bonajn kapablojn por [Raĝamoli]», kaj taksis la muzikon «unu el lia plej bonaj».
Publikigo
Īga, kune kun Nāṉ Ī kaj Eecha, estis publikigita la 6-an de julio 2012 sur ĉirkaŭ 1 100 ekranoj. La registaro de Tamilnado kolektis distran imposton sur Nāṉ Ī je 30%. la versio de Īga dublita en la hindia, titole Makkhi, estis publikigita la 12-an de oktobro 2012. La filmo estis poste dublita en la svahila kiel Inzi kaj publikigita kun la slogano «Kisasi Cha Mwisho» (Muŝo: la finfina venĝo). Inzi estis liberigita en Tanzanio, Kenjo, Ugando, Ruando, Burundo kaj Respubliko Kongo; tiamaniere, Īga iĝis la unua filmo en la telugua publikigita en Afriko.
Distribuo
Tutmondaj distribuadaj rajtoj por la telugua versio estis venditaj kontraŭ 34 kroroj ₹ (6,24 milionoj da USD) kaj PVP Cinema akiris la distribuajn rajtojn de Nāṉ Ī kontraŭ 5 kroroj ₹. Ekster Barato, firmao 14 Reels Entertainment distribuis Īga-n kaj Naan-Ee-n en asocio kun Ficus, Inc. Firmao Reliance Entertainment akiris la distribuajn rajtojn de Makkhi.
Piratado
Semajnojn post la publikigo de Īga, ankaŭ ties pirata versio estis eldonita; ĝi estis kontraŭleĝe filmita en kinejo en Varadaiahpalem, distrikto Ĉitur. Jura enketo pri akvomarko sur la piratita kopio determinis, ke kamerao estis uzita por la filamdo. La cifereca akvomarko ankaŭ helpis la enketistoj eltrovi, ke la fonto de la piratado de Nāṉ Ī estu kinejo en Koimbatore.
Laŭ Raĝamoli, Īga estis kontraŭleĝe elŝutita 655 000 fojojn dum semajno kiam la piratita versio ekaperis interrete. Raĝamoli pludiris, ke datumbazo de IP-aj adresoj de ne-loĝantaj baratanoj kiuj ofte elŝutas enhavon estis dividita kun enmigradaj aŭtoritatoj, por ke ili povu malfaciligi ilian potencialan menon pri permespeto de loĝado en Usono. Kontraŭpirata grupo forigis pli ol 2 000 ligiloj al la pirata versio de Nāṉ Ī tra la interreto.
Vendoj
Laŭ la marketika analizisto Komal Nahta, Īga enspezis nete 17 krorojn ₹ en suda Barato dum sia unua tago de publikigo. Dum sia malferma semajnfino, ĝi enspezis malnete 538 996 USD de 31 ekranoj en Usono— mezume po 17 387 $ por ekrano. En dek tagoj, Nāṉ Ī enspezis malnete 13 krorojn ₹ de 208 ekranoj en Tamilnado. Dum sia dua semajnfino, Īga enspezis malnete 253 334 $ de 42 ekranoj en Usono, alportanta ties dek-tagan totalon en tiu lando al 913 046 $. Ekde tiam, Nāṉ Ī havis malnetan totalon de 14 259 $ en Usono. Nāṉ Ī gajnis 18 krorojn ₹ dum tri semajnoj ĉe la Tamilnadaj biletvendejoj—rekordo por dulingva, telugua-tamila filmo. Ekde la komenco de aŭgusto 2012, la sumo de la la kombinita distribuisto-akcio por la telugua kaj la tamila versioj estis 57 kroroj ₹. La versio dublita en la hindian, t.e., Makkhi, ne atingis en junio 2015 ekvivalentan komercan sukceson.
Laŭ gazeto Bangalore Mirror, la filmo jam enspezis malnete 115 krorojn ₹ tutmonde en aŭgusto 2012. Ties fina tutmonda malneta enspezo estas taksita inter 125 kaj 130 kroroj ₹ (23–24 milionoj $). Īga enspezis malnete preskaŭ 1,08 milionoj $ en Usono; en tiu senco, ĝi estis unu el la plej komerce sukcesaj teluguaj filmoj de la lando. Ĝi estis deklarita la plej alta pri malneta enspezo el la dulingvaj filmoj en Tamilnado post kiam ĝi gajnis 24,66 krorojn ₹, kun distribuisto-akcio de 8,5 kroroj ₹, en 50 tagoj. La filmo rompis la rekordon tenita de Arundhati (2009), kies tamile dublita versio gajnis distribuisto-akcion de 6,5 kroroj ₹.
Hindo-azia informa servo deklaris, ke Īga estu la plej alta pri malneta enspezo el la teluguaj filmoj de 2012, sed Bangalore Mirror rebatis, ke ĝi estis nur la dua plej alta (post Gabbar Singh) en biletvendeja enspezo. Laŭ Deccan Herald, Īga kaj Julayi estis la nuraj grandbuĝetaj teluguaj filmoj de 2012kiuj egaliĝis kaj ricevis pozitivan spektantaran takson. Makkhi malfermiĝis nebone, malgraŭ pozitiva perbuŝo, sed finfine akiris ordinaran enspezon. Koncerne al la elfaro de Makkhi, Raĝamoli sentis, ke la filmo ne estis bone prezentita kaj ne atingis ties kinejan spektantaron eĉ kvankam ĝi estis taksata pli bone surtelevide; do poste li kunlaboris kun filmfaristo Karan Ĝohar – kiun li konsideris la «ununuran forestantan ligon» – por la prezento de la hindie dublita versio de sia lastlasta filmo, Baahubali: The Beginning.
Takso de kritikistoj
Baradvaĝ Rangan, skribanta por The Hindu, asertis ke, kvankam sen homa protagonisto kaj nur fiulo kaj heroino, la spektantaro estas «gvidata tra rakonto kiu estas amuza, sentimentala, plena de ago, romantika—tie troviĝas eĉ iom da okulteco». Ankoraŭ por The Hindu, Malati Rangaraĝan skribis, «Ni festu la imagpovon [de Raĝamoli], kiu igis la dommuŝon aperi kiel nevenkebla kiel iu ajn de niaj muskolo-plenaj herooj». Kariŝma Upadjaj el The Telegraph nomis la filmon «venkiston ekde la unua kadro ĝis la lasta», kaj laŭdis la scenaron de Raĝamoli, skribanta ke ĝi igis «la absurdan ŝajni veran, volante ke vi akceptu ion ajn ke li portretas ĝin al vi». J. Hurtado el Twitch Film nomis Īga-n la «plej bonan, plej frenezan, plej inventeman filmon de la jaro» kaj laŭdis la scenaron de Raĝamoli, la vidajn efikojn kaj la elfaron de Sudipa, nomante ĉi-lastan «prave ridigan». V. S. Raĝapur, el Hindo-azia Novaĵservo, donis al Īga kvar stelojn el kvin, kaj laŭdis la aktorumojn kaj la muzikon; Raĝapur precipe ŝatis la vidajn efikojn, diranta ke la malfacilan laboron de la tuta filma teamo estis «klare videbla surekrane». Reviziisto el Sify nomis Īgaon «eskapeman, komikan libro-simila fantazion» kiu «ĵetas vin en sperton, tiel profunda ke nenio alia vere gravas».
Radika Raĝamani el Rediff.com premiis Īga-n kun kvar steloj el kvin; ŝi laŭdis ties vidajn efikojn, elfarojn kaj kinematografion kaj diris, ke Sudipa «estas tre plezura kiam rigardata sur ekrano». Kartik Pasupulate kaj M. Sugant el The Times of India ambaŭ donis al Īga kvar steloj el kvin. Sugant nomis ĝin «elstara ekzemplo de komerca filmfarado kiu estas sendube triumfo ĉe ĉiu flanko». Raĝiv Masand el News18 donis al la filmo kvar stelojn el kvin, laŭdis ties ideon, kaj diris ke Sudipa ludis sian rolon kun «vera komika stilo» kaj «karikatura nuanco». Skribanta por Bollywood Hungama, Subaŝ K. Ĝa laŭdis la «inteligentan agoplenan rakonton» de Īga, kiu flankenpuŝis la «malfortan rakonton». Li cetere komentis: «Kuraĝa, ruza kaj originala: ĉi tiu estas la distristo de la sezono». Anupama Ĉopra donis al la filmo kvar stelojn el kvin en revizio por Hindustan Times kaj nomis ĝin «frenezan kuron sur onda fervojo kiu estas farinda» kaj la «plej bizaran filmon [kiun ŝi] vidis dum jaroj». Ŝabana Ansari aprezis Īgaon donante tri stelojn el kvin en revizio de Daily News and Analysis kaj nomis la viglan muŝon «modernan baratan heroon» kun «altaj ideoj».
Kruti Grover el The New Indian Express skribis, ke Īga malhavas konvenan strukturon malgraŭ siaj vidaj efikoj kaj redakto. Ŝi pludiris, ke la filmo transformiĝas en «ridindan animacian filmon por infanoj» post la naskiĝo de la muŝo. Revizianta Makkhion por Dainik Bhaskar, Majank Ŝekar diris, ke la ideo de la filmo etendiĝas preter ties potencialo kaj, kiel rezulto, ĝi «nur daŭras ankoraŭ kaj ankoraŭ» en ties «originala, kiĉa, kruda formo».
Laŭdoj
La telugua versio de la filmo aperis ĉe filmaj festoj tutmonde. En decembro 2012, la filmo partoprenis la ĉiujaran Internacia Filmfestivalo de Ĉenajo. Post projekcioj ĉe la filmfestivaloj L'Étrange kaj Sundance, ĝi estis la nura Telugu kiu partoprenis la sekcion Marché du Film de la Filmfestivalo de Cannes de 2013 kaj la panoraman sekcion de la Internacia Filmfestivalo de Ŝanhajo de 2013.
Īga estas la nura telugua filmo kiu ricevis ses kandidatigojn ĉe la Internacia Filmfestivalo de Madrid kaj estis la unua barata filmo kandidatigita kiel Plej Bona Filmo. Kandidatigoj ĉe la eldono de 2013 de la filmfestivalo inkluzivis ankaŭ: Plej Bonan Filmon, Plej bone Flankaktoro (Sudipa), kaj Plej Bona Kinografiisto (Senthil Kumar). La filmo estis invitita al la Internacia Fantazia Filmfestivalo de Buĉon de 2013 en Sud-Koreio kaj estis la kvina fremdlingva filmo montrita ĉe la 18-a Internacia Filmfestivalo de Busan en oktobro 2013.
Heredaĵo
Sudipa ricevis nacian rekonon por sia elfaro en Īga; Raĝinikant komentis pri li: «Ĝis nun mi pensis ke mi estis la plej bona fiulo. Sed vi umis pli bone ol mi». Lia elfaro plaĉis al aliaj famuloj kiel Nagarĝuna, Maheŝ Babu kaj Ram Gopal Varma; Varma asertis ke li rekonis la potencialon de Sudipa post vidi Īga-n, kaj pludiris, ke «Multaj taksas lian faradon en tiu filmo kiel facila, rilate al liaj esprimoj kiam interrilatas kun la muŝo, sed kiel reĝisoro, mi ja scias kiel malfacile estas aktorumi kiam oni nur imagas ke muŝo estas tie». La elfaro de Sudipa en Nāṉ Ī impresis la filmfariston Ĉimbu Deven, kiu volis lin kiel la antagonisto en Puli (2015).
Parolanta pri la centjara jubileo de la barata kino ĉe la pintkunveno CII pri Amaskomunikilaro kaj Distro de 2012, la filmfaristo Ŝekar Kapur diris, ke la regiona kino estis superpasanta la hindialingvan kino en terminoj de enhavo kaj rakonto-kapablo, kaj citis Īgaon kiel ekzemplo. Kapur diris, ke li estis impresita pro ties rakonto kaj uzo de teĥnologio, kaj diris ke la filmo estis «nenio malpli ol Holivuda superheroa filmo». Ŝah Ruk Ĥan vokis Īga-n «mirinde originala» filmo kaj «rigardenda» kun infanoj. Lavanja Tripati citis la elfaron de Nani en Īga kiel unu el la kialoj pro kiu ŝi laboris kun li en Bhale Bhale Magadivoy (2015).
Īga estis parodiita dufoje en Sudigadu (2012), komedia filmo de Bimaneni Srinivasa Rao; kiam juna knabino demandas ŝian patron rakonti al ŝi dormtempan rakonton dum la komenca filmlisto, kaj ankaŭ en sceno en kiu la protagonisto minacas mortigi inan kriman estron kun armiloj desegnitaj de Raĝamoli, inkluzive de nadlo de muŝo. En decembro 2012, Īga kaj Sudipa konkveris la rangordon de Rajamani.Com de Radhika Rediff kiel unu el la «supraj kvin teluguaj filmoj de 2012» kaj en la kategorio «plej bona teluguaj aktoroj de 2012»; laŭ ŝi, Sudipa lasis «neforigeblan» markon en la filmo kaj donis «escepte bonan raporton» pri li mem kiel la antagonisto. Shobha Warrier de Reddif inkluzivis Sudipa-n en sia listo de «plej bonaj tamilaj aktoroj de 2012», skribante ke lia elfaro estis «tiel superlativo kaj klare elstara kompare al iu ajn alia aktoro en la tamila» ke ĝi «meritas esti taksata kiel la plej bona elfaro de la jaro». Radika Raĝamani rangis Raĝamoli-n unua en sia listo «plej bonaj teluguaj reĝisoroj de 2012», kiu estis eldonita en januaro 2013. En 2020, Sankirtana Verma de Film Companion inkluzivis la filmon en sia listo «25 plej grandaj teluguaj filmoj de la jardeko».
Adam Nayman de The Ringer enlistigis Īgaon inter «la 25 Plej bonaj fremdaj filmoj de la jardeko». En aŭgusto 2015, Puĝa Darade de The Times of India inkluzivis Īga-n en sian liston «teluguaj filmoj kiujn oni devas rigardi antaŭ morti»; ŝi diris ke ĝi «plialtigis la normon pri kiel kreivo povas esti uzata efike». En intervjuo kun The Hindu de aprilo 2016, tamila aktoro Surija asertis ke filmoj kiel Sagara Sangamam (1983), Īga, Baahubali: The Beginning kaj Manam (2014) estas memorataj multe pli ol pli tradiciaj filmoj.
En 2019, la intrigo de la filmo estis multfoje dividita en sociaj amaskomunikilaro de hispana-parolantaj landoj pro ties unika intrigo kiu enhavas muŝon strebanta venĝon kontraŭ homo.
Ibogao
La Tabernanthe Iboga estas arbusto apocinaca, kiu kreskas en la ekvatora arbaro afrika, precipe en Gabono, en Ekvatora Gvineo, en la du Kongolandoj kaj en Kameruno. Ĝi estas uzata por inicado kaj kuracado.
Botaniko
En 1864 la kirurgo de la Franca Mararmeo Griffon du Bellay esploris Gabonon kaj alportis du specimenojn de tiu planto al Eŭropo kun la unua raporto de ĝia uzado kiel stimulilo kaj seksekscitilo. En 1889 la Profesoro Henri Baillon de la franca "Muzeo Nacia pri Historio Natura" (Museum National d'Histoire Naturelle en la ĉefurbo Parizo) verkis la unuan priskribon botanikan de tiu planto, kiun li nomis Tabernanthe iboga.
La folioj situas pare kaj kontraŭstare sur la branĉetoj dikotomecaj. Ili estas ĉirkaŭ 10cm longaj kaj 3cm larĝaj, simple ovalformaj kun pinto, glataj, moletaj, kun malsupra parto flaveta. La petiolo estas ĉirkaŭ 2mm longa.
La floroj similas al tiuj de la aliaj tribanoj Tabernaemontanaj. Ili estas tre malgrandaj sed multaj, blankaj aŭ blanketaj iomete ĉu flavaj ĉu rozkoloraj, kaj 5-12 ope kreskas pinte de maldika pedunklo ĉe la dikotomiĝo de la branĉetoj. La kaliko konsitas el kvin kuniĝaj sepaloj kaj la korolo estas krateroforma (5mm longa kaj maldika tubeto fine funeliĝanta) kun kvin petaloj kunvolvitaj. La floroj estas ambaŭseksaj kaj estas nur unu ovario sur flava glandringo, kiu entenas unu kavon kun du paralelaj placentoj portantaj multajn ovolojn sur sia interna flanko. Estas kvin apartaj stamenoj alternantaj al petaloj, kaj la anteroj estas sage pintaj.
La fruktoj kreskas duope kaj similas al longaj olivoj flavoranĝaj kun pinto. Iliaj grajnoj ebenaj aspektas brunaj kaj sulkiĝintaj.
Inica Uzado
La efikon de tiu arbusto konas la migrantaj pigmoj jam de obskuraj pratempoj. Ili konigis ĝin al la popolo Micogo-o, kiu ellaboris la kulton Buitio kontraŭ la prapatroj kaj siavice konigis la ibogaon al la popolo Fang-o amase kristanigita. Tiu lasta kreis diversajn formojn de sinkretisma kulto Buiti', kiujn alportis hejmen kun la planto arbohakistoj el diversaj etnoj kaj landoj afrikaj. Iboga-on ili uzas por kuraci la frenezulojn kaj dum la inica rito de la transiro al la plen-kreskeco. Manĝado de raspitaj radikoj kaŭzas sperton tre similan al "Sperto ĉe Mortosojlo" ("Near Death Experience"). Cetere la inicitoj estas konvinkitaj, ke ili vojaĝis al la "reĝlando de la mortintoj" kaj ke ili renaskiĝis kiel novaj homoj posedantaj la scion kaj la povon por kiel eble plej bone mastri sian vivon. Se oni konas la neŭrokemiajn efikojn de la ibogaino kaj scias ke "ensorĉado" kaj "demonhavo" estas en Afriko tradiciaj manifestiĝoj de psikosociaj perturboj, estas kompreneble ke la religioj de la ibogao estas kontraŭsorĉaj kultoj kun senfine readaptiĝantaj mitoj.
Lodrino (Lombardio)
Kristana patrono estas la sankta Vigilio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Ibogao
Medicina Uzado
La francaj esploristoj malkovris la planton kaj la kulton dum la 19-a jarcento, kaj farmakologiajn studojn por difini la strukturon de la ibogaino ekfaris du taĉmentoj de serĉistoj : svisa taĉmento gvidata de la Profesoro E. Schlitter (Organisch Chemische Anstalt der Universität, Basel) kaj franca-svisa taĉmento kun la Profesoro V. Prelog, Nobel-premiita pri Kemio (École Polytechnique Fédérale de Zurich), la Profesoro M.M. Janot (Faculté de Pharmacie de Paris) kaj R. Goutarel.
La radikoj kaj ŝelo de tiu arbusto entenas alkaloidojn : la ibogaino aŭ 12 metoksi-ibogamino (C20-H26-N2-O) en granda kvanto kaj ankaŭ kelkaj aliaj alkaloidoj en malpligrandaj kvantoj. La ibogaino estas indol-azepino devenanta de la serotonino, kaj estis por la unua fojo izolita en 1901 de Dybowsky kaj Landrin.
El tio rezultis malkovrojn pli "sciencajn" pri la efikoj de la ibogaino :
Tokseco
S-ro Delourme-Houdé verkis por sia doktoriĝo pri farmacio en Parizo rimarkindan tezon titolitan Etude de l'Iboga, Tabernanthe iboga H. Bn., kiun li publikigis en 1944 kaj en kiu li eksperimente determinis la toksecon de la ibogaino : la "Dozo Letala 50" (kvanto mortiganta duonon de la bestoj) estas taksita je 82 mg/kg se oni injektas ibogainon per enperitonea vojo al kobajoj.
En 1971 S-ro H.I. Dhahir pruvis en sia tezo por doktoriĝo (A Comparative Study of the Toxicity of Ibogaine and Serotonin, University Microfilm International 71-25-341, Ann Arbor, Mich.), ke la tokseco akuta kaj kronika de la ibogaino estas malforta kaj malpli ol tiu de la serotonino.
Dum la buitia inicado la glutitaj kvantoj estas grandegaj, ĝis pluraj hektogramoj da raspitaj radikoj, kaj tio povas superi 5 gramojn da pura alkaloido, sed la majstroj de la Buiti' havas antidoton, kiu ebligas al ili iam ajn tuj ĉesigi la vizian proceson se minacas danĝero. La dozoj uzataj por sentoksiga kuracado varias laù la korpopezo, ĝenerale po 25 mg/kg, kaj tio estas 1.5/2 gramoj da ibogaino por normala plenkreskulo.
Tamen oni scias, ke kelkaj homoj mortis post uzo de la ibogaïno, verŝajne ne pro la planto mem sed pro toksaj miksaĵoj kun aliaj drogoj aŭ medikamentoj. Tial ĝi estas malpermesita aŭ kontrolita en iuj landoj :
Maubert-Fontaine
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Rasmus Bartholin
Rasmus Bartholin (1625-1698) (* Roskilde, en la 13-a de aŭgusto 1625 - Kopenhago, en la 4-a de novembro 1698) estis dana matematikisto, fizikisto, scienculo kaj erudiciulo.
Kiel parto de siaj studoj li vojaĝis tra Eŭropo dek jarojn. En la Universitato de Kopenhago li instruis Geometrion kaj Medicinon. Li estis frato de Thomas Bartholin. Rasmus Bartholin estas memorigita ĉefe de sia malkovro (1669) de la duobla refrakteco de la lumradio pere de kristalo el Islando. Li publikigis precizan priskribon pri la fenomeno, tamen, ĉar la fizika naturo de la lumo estis malbone komprenata tiuepoke, li ne sukcesis plene klarigi ĝin. Nur pli malfrue Thomas Young proponis la lumteorion (1801) kaj klarigo eblis. En 1667 li estis nomumita reĝa profesoro pri matematiko kie li restis ĝis sia morto.
Duobla refrakto
Kiam Bartholin ankoraŭ estis profesoro pri matematiko en la Universitato de Kopenhago, li observis tion, ke la bildoj tra la kalcita kristalo duobliĝis, kaj kiam la kristalo rotaciis, unu bildo restis senmova dum la alia rotaciis kune kun la kristalo. Rimarkinte ke la lumo kiu trapasis la kristalon dividiĝis en du radioj, li alnomis la senmovan bildon "ordinara lumpakaĵo" kaj la movantan "eksterordinara lumpakaĵo". Kvankam li ne estis sukcesinta klarigi la fenomenon, oni agnoskas serion da duboj en la optikaj teorio de Isaac Newton.
Planet-Crossing Asteroid Survey
La Palomar Planet-Crossing Asteroid Survey (PCAS) aŭ "Palomara Enketo pri Planed-renkontaj asteroidoj" estis programo de astronomia esploro, iniciatita de Eleanor Francis Helin kaj Eugene M. Shoemaker en 1973.
Tiu programo permesis la malkovron de pluraj miloj da ĉiuj-tipaj asteroidoj, inkluzive nombro da, pli ol 200 objektoj kun granda klinangulo, aliaj kun nekutimaj  orbitoj. Ĝi ankaŭ malkovrigis 20 kometojn.
La PCAS funkciis dum ĉirkaŭ 25 jaroj, ĝis junio 1995. Ĝia posteulo estas la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT).
La Minor Planet Center kreditas ĝin de la malkovro de 20 asteroidoj sub la nomo "PCAS".
István Rusznák
István Rusznák [iŝtvAn rusnAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rusznák István estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
István Rusznák naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
István Rusznák maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1938, poste li akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1942. Post la diplomo li eklaboris en konata tekstila uzino, sed li ankaŭ plustudis kaj en 1944 li doktoriĝis. Inter 1945-1951 li ankaŭ instruis en teknika altlernejo. En 1950 li forlasis la uzinon kaj li havis postenon en tekstila esplora instituto. Inter 1951 kaj 1960 li estis docento kaj katedrestro en Teknikuniversitato de Budapeŝto, kie li estis ankaŭ dekano 1951–1955 kaj 1970–1979. Interrompo okazis en la jaroj 1964 kaj 1965, tiam en Kairo li establis tekstilan instituton. Intertempe li kandidatiĝis en 1959 kaj doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1975. Inter 1969 kaj 1989 li instruis en rango profesoro. Li ricevis premion Kossuth en 1954, poste aliaj premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.
Nova Iguaçu de Goiás
Nova Iguaçu de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.826 loĝantojn en 2010.
130249 Markminer
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mark Miner, Termika Inĝeniero pri la Spektrometro por Termika Elsendo de la Asteroida Misio de Specimena Alvenigo OSIRIS-REx.
Ouro Verde de Goiás
Ouro Verde de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.034 loĝantojn en 2010.
Dodona
Dodono aŭ Dodona (dorgreke: Δωδώνα, Dōdṓna, iongreke kaj atikgreke: Δωδώνη, Dōdṓnē) en Epiro en nordokcidenta Grekio estis la plej antikva orakolo en Grekio, eble date el la 2-a jarmilo a.K. laŭ Herodoto. La plej antikvaj rakontoj de Homero priskribas Dodona kiel orakolo de Zeŭso. Situa en malproksima regiono for el la ĉefa greka polis, ĝi estis konsiderata dua nur post la orakolo de Delfo laŭ prestiĝo.
Aristotelo konsideris la regionon ĉirkaŭ Dodona kiel parto de Hellas kaj de la regiono kie Helenoj originiĝis. La orakolo estis unue sub la kontrolo de Tesprotianoj antaŭ ĝi pasis en la manojn de Molosanoj. Ĝi restis grava religia sanktejo ĝis la apero de Kristanismo dum la fino de la Antikveco.
Listo de riveroj en Amazonas (Brazilo)
En ĉi tiu paĝo troveblas la listo de riveroj en Amazonio, Brazilo.
Perrouse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(7946) 1991 RV13
(7946) 1991 RV13 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
NGC 3256C
NGC 3256C (aliaj indikoj — ESO 263-41, MCG -7-22-16, FAIR 431, AM 1026-433, IRAS10269-4335, PGC 30873) estas galaksio en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Chambray
Chambray estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chambraysiens.
Kasisto
Kasisto estas homo, kiu administras la kason, t. e., la financojn de asocioj, kluboj, firmaoj, ktp. Ĝenerale tiu regule kontrolas librotenadon (bilancon), preparas financajn raportojn kaj budĝeton por la venontaj tempoj. Oni nomas "kasisto" la estraranon de klubo, asocio, kongreskomisionoj, ktp, kiuj zorgas pri la financojn. Kasistoj ofte estas estrarano, kiu ne necese havas profesiajn konojn pri librotenado, sed ricevas monon de klubanoj kaj liveras kvitancilojn
Listo de riveroj en Bahia (Brazilo)
Listo de Riveroj en Bahio, Brazilo
1643 Brown
1643 Brown estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Ernest William Brown.
Désirée Clary (Metroo de Marsejlo)
Désirée Clary estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Edelstal
Edelstal, hungare Nemesvölgy estas malgranda vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Niederdorfelden
Niederdorfelden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Edelstal
Situo
Edelstal troviĝas 25 kilometrojn de Neusiedl am See.
Historio
Pli frue romianoj kaj avaroj loĝis tie. La turkoj detruis la vilaĝon en 1529 kaj en 1683. En 1910 759 da loĝantoj loĝis, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hungario, al Moson, al distrikto de Rajka, poste al Aŭstrio.
Hordelymus europaeus
Hordelymus europaeus estas la sola specio de la genro hordelimo (Hordelymus).
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝia spiko altas 6–12 cm. Ĝia infloresko estas spiko el maldensaj spiketoj triopaj en la kavetoj de la akso. Ĝia spiketo havas du glumojn kun longa aristo. Spiketo enhavas du florojn sed unu estas rudimenta kaj la ekstera paleo de la alia havas grandan ariston.
Parazitoj
Ergoto fungo parazitas ĝian ovarion.
Jemena kardelo
Ĝi troviĝas en Saŭdarabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj.
Estas fringedo kun helgrizaj kapo kaj brusto, bruna dorso (iom strieca) kaj brunaj flugiloj kun nigraj bordoj; la subaj partoj estas sablokoloraj kun iom da ruĝecbruna strieco en suba brusto kaj supra ventro. La vosto estas nigra.
Ekonomio de Haitio
La Ekonomio de Haitio estas la plej malriĉa de Ameriko kaj de la Norda Hemisfero, tio estas, Haitio estas lando kun plej malgranda Malneta enlanda produkto per persono kaj unu el la plej neegalaj de la mondo. Ĝia laŭpersona rento estas ĉirkaŭ deka parto de tiu de ĝiaj najbaroj de la regiono de Karibio.
Historio
Haitio estis kune kun Bengalio, unu el la koloniaj posedoj pli profitodonaj por la eŭropa koloniado. Fakte Haitio estis grandparte la fonto de la riĉeco de Francio en la 18a jarcento. Tamen, dum la lasta jarcento ĝi estis sub efektiva politika kontrolo de usona registaro de kiam ties armeo invadis Haition en 1915. La unua milita okupacio de Haitio fare de Usono, ordigita de la prezidanto Woodrow Wilson, daŭris de 1915 al 1934. Dum ĉi tiu periodo Usono apogis diktatorojn kiaj François Duvalier kaj lia filo Jean-Claude Duvalier kaj ili toleris la militan baton kontraŭ la unua prezidanto elektita demokratie post la diktatoreco de la Duvalieroj, Jean-Bertrand Aristide, kiu minacis per reformoj serioze demokratiaj ne konvenaj al la interesoj de la nordamerikaj investantoj.
Haitio ankoraŭ suferas la konsekvencojn de la puĉo de 1991 kaj la ekonomiaj politikoj kaj nerespondecaj financoj de la faktaj registaroj, kiuj akcelis forte la ekonomian malsupreniron de Haitio.
Post la puĉo, Usono adoptis sankciojn kaj la OAŜ estigis propra-volajn sankciojn, kiuj havis kiel celon revenigi la registaron konstitucian.
Post la milita puĉo kontraŭ Aristide, la haitia registaro montris sian devontigon kun la ekonomia reformo sugestita de la internaciaj fondusoj, per la alpreno de specifaj ekonomiaj kaj fiskaj politikoj kaj la enpotencigo de leĝaroj ordonantaj la modernigon de ŝtataj entreprenoj. Sub la ordono de la prezidanto René Préval (1996-2001), la ekonomia programo de la lando inkludis la liberaligon de la komerco kaj la tarifoj, kontrolon de la enspezoj de la registaro kaj pliigon de la fiskaj impostkolektadoj, reformo de la financa sektoro, kaj la privatigo de la ŝtataj entreprenoj.
Ecoj de la ekonomio
La ekstera helpo estas esenca por la estonta ekonomia disvolviĝo de Haitio, la lando malplej evoluinta de Ameriko kaj unu el la plej malriĉaj de la mondo. Indikiloj sociaj kaj ekonomiaj montras ke Haitio falis sub aliaj landoj de malalta enspezo, aparte en la hemisfero, de kiam ĝi iniciatis la liberaligon de la ekonomio en la jardeko de la 1980-aj. La ekonomia stagno de Haitio estas la rezulto de netaŭgaj ekonomiaj politikoj, politika nestabileco, malabundeco de kultiveblaj teroj, media difekto, daŭra uzo de netaŭgaj teknologioj, manko de publika inversio en homaj rimedoj, migrado de grandaj grupoj de la loĝantaro labore kvalifikita kaj malforta ŝparado.
Jella Lepman
Jella Lepman (la 15-an‏ de majo 1891 - la 4-an de oktobro 1970) estis germana ĵurnalistino, verkistino kaj tradukistino de juda deveno, kiu fondis la Internacian Junularan Bibliotekon en Munkeno.
Vivo
Jella Lepman naskiĝis en Stutgarto, Germanio, kaj estis la plej aĝa de tri filinoj de la riĉa teksa industriulo Joseph Lehman (1853-1911) kaj lia edzino Flora née Lauchheimer (1867-1940). Ŝiaj gepatroj apartenis al la fluo de Reformjudaismo (progresema liberala judismo). Ŝia kuzo estis la filozofo Max Horkheimer. De sia junaĝo ŝi aktivis en sociaj projektoj. En la aĝo de 17 jaroj ŝi fondis la "Internacian Legejon" por la infanoj de la eksterlandaj laboristoj en la cigaredfabriko Waldorf-Astoria (la unua antropozofia lernejo estis establita en tiu ĉi fabriko en 1919). Post kompletigado de siaj studoj ĉe la mezlernejo Königin-Katharina-Stift en Stutgarto, ŝi pasigis proksimume jaron en loĝlernejo en Svislando por studi la francan.
Post sia reveno al Stutgarto, ŝi geedziĝis kun Gustav Horace Lepman (1877 - 1922), la filo de germandevena usonano. La paro havis du infanojn: Anna-Marie, naskita en 1918, kaj Gunter, naskita en 1921. Gustav Lepman batalis en la Unua Mondmilito kiel germana oficiro ĉe la fronto en Francio, sed pro sia vundiĝo li iĝis handikapita kaj mortis pro koratako en 1922.
Post la morto de ŝia edzo, Jella Lepman estis nomumita redaktisto de la ĉiutaga gazeto Stuttgarter Neues Tagblatt kaj estis la unua virino en tiu pozicio. Ŝi verkis artikolojn pri socipolitikaj temoj kaj iniciatis, en 1927, la publikigon de aldono nomita Die Frau in Haus, Beruf und Gesellschaft (la virino en la domo, profesio kaj komerco). Samtempe, en 1927, ŝi publikigis sian unuan infanlibron Der verschlafene Sonntag ("La dormema dimanĉo"), kaj en 1929 la infanteatraĵon Der singende Pfennig ("La kantanta pfenigo"). Ŝi estis aktiva en la Germana Demokrata Partio (DDP) kie ŝi iĝis la gvidanto de regiona virina grupo. En 1929 ŝi konkursis (kune kun Theodor Heuss), malsukcese, en baloto al la Germana Reichstag.
Kiam la nazioj ekregis en 1933, Jella Lepman perdis sian permanentan laboron pro ŝia judeco. Ĝis 1935 ŝi daŭre estis dungita kiel sendependa kunlaboristo en la gazeto. En 1936 ŝi elmigris kun siaj infanoj tra Florenco al Anglio. Tie ŝi ricevis britan civitanecon kaj vivis en la londona antaŭurbo de Hampstead Garden, en domo disponigita al ŝi fare de amikoj. Ŝi estis dungita en provizoraj skriblaboroj kiuj inkluzivis, inter aliaj agadoj, redaktado de artikoloj de la aŭstra dramaturgo Arthur Schnitzler, por la Universitato de Kembriĝo, laboris kiel konsultinto por BBC pri aferoj rilataj al junularo, laboro ĉe la brita ministerio pri eksteraj aferoj kaj redaktis germanan lernolibron por lernejoj. Poste ŝi laboris ĉe la usona elsendostacio en Eŭropo (ABSIE). En 1943 ŝi eldonis la libron "Virinoj en Nazia Germanio" sub la plumnomo Catherine Thomas.
Psot la fino de la Dua Mondmilito, en oktobro 1945, ŝi revenis al Germanio, al Frankfurto ĉe Majno. Komence ŝi vivis en Bad Homburg kie ŝi funkciis kiel konsultisto en temoj ligitaj al virinoj kaj juneco ĉe la stabejo de la usona armeo. Ŝia laboro en la usona okupadzono en Germanio temigis la efektivigon de programoj por la reedukado de la germana junularo koruptita fare de la nazireĝimo. Lepman distribuis plurmiloj da ekzemplerojn de la germana traduko de la verko La Rakonto de Ferdinand inter infanoj de Berlino. Post tio, en 1946, ŝi estis translokigita al Munkeno kaj nomumita vicredaktoro de ĉiutaga gazeto nome de la usonaj aŭtoritatoj, kiu multe okupiĝis pri prezentado de la demokratiaj valoroj de Usono al la germana legantaro. En 1949 ŝi fondis la Internacian Junulara Bibliotekon (IJB), kiu estas bazita en Munkeno, kaj gvidis ĝin ĝis sia emeritiĝo en 1957. Fine de siaj vivo ŝi vivis en Zuriko kie ŝi mortis en 1970 kaj estis entombigita.
Vizio
Partoprenante la klopodon restarigi Germanion, ŝi formulis sian vizion por doni al infanoj kaj junularoj esperon pri bona estonteco per libroj. Ŝi temigis kultivado de infana kaj junulara literaturo kiel rimedo de edukado por malfermiteco, toleremo kaj ne-batalo. En 1946, helpe de donacoj de eldonejoj tra la mondo, ŝi organizis la unuan internacian ekspozicion de infana kaj junulara literaturo. La ekspozicio okazis en Munkeno, en la artgalerio Haus der Kunst. La libroj prezentitaj en tiu ĉi ekspozicio estis poste utiligitaj, en 1949, kiel la komenca kolekto de la Internacia Junulara Biblioteko, kiu nombris proksimume 8 000 volumojn je ĝia malfermo. Dank'al la multaj klopodoj de Jella Lepman, la biblioteko ricevis helpon de Eleanor Roosevelt kaj internacian financadon de Unesko kaj la fondaĵo Rockefeller. Antaŭ la malfermo de la biblioteko, Jella Lepman proponis al verkisto Erich Kästner la ideon verki la libron "Die Konferenz der Tiere" (La konferenco de la bestoj) en kiu la bestoj de la arbaro devigas la homaron ĉesigi militojn.
En 1952, Jella Lepman iniciatis konferencon en Munkeno, kun la partopreno de verkistoj, eldonistoj, instruistoj kaj filozofoj, por antaŭenigi komprenon inter popoloj per porinfana literaturo. Ĉe la fino de la konferenco, komisiono estis nomumita kiu en 1953 establis la organizon " Internacia Estraro pri Libroj por Junuloj - IBBY " kiu estis registrita, kaj daŭre funkcias, kiel neprofitocela organizo en Bazelo, Svislando. Inter la fondintoj de la organizaĵo estis la verkistoj Erich Kästner kaj Astrid Lindgren. Jella Lepman verkis vaste pri la celoj de la organizo en sia aŭtobiografia libro "Die Kinderbuchbrücke" (La Infanlibro-Ponto) publikigita en 1964. En 1956, Jella Lepman estis inter la iniciatintoj de la "Premio Andersen", la plej grava premio en la mondo por junaj verkistoj, aljuĝita fare de la organizaĵo IBBY.
Jella Lepman verkis multajn infanlibrojn, kolektojn de infanrakontoj kaj grandan kolekton de lulkantoj kiujn ŝi kolektis dum multaj jaroj. Komencante en 1991, por marki ĝian 100-an naskiĝdatrevenon, la IBBY aljuĝas la Jella Lepman-Medalon al eminentaj aktivuloj en la organizaĵo.
Letero de Neacșu
Neacșu Lupu estis komercisto de Valaĥio de la 16-a jarcento, menciita la unuan fojon dum la regado de Vlad cel Tânăr (1510 – 1512).
La letero de Neacșu de Câmpulung al Johamo Benkner de Braŝovo estis probable skribita la 29-an aŭ la 30-an de junio de 1512, en la urbo de Dlăgopole (slava nomo de la aktuala Câmpulung). La dato ne aperas menciata en la letero, sed dedukteblas el okazaĵoj kaj personoj ja menciataj en ĝi.
Pál Tallós
Pál Tallós [talOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tallós Pál estis hungara inĝeniero, botanikisto, entomologo.
Pál Tallós naskiĝis la  en Ĉeĥoslovakio en Bratislavo. Li mortis la en Hungario en Sárvár.
Biografio
Pál Tallós apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis mezlernejon en Šamorín, liceon en Pápa, poste li akiris diplomon en arbara altlernejo de Sopron en 1953. Inter 1954 kaj 1957 li havis postenon en Bakony, poste li laboris 2 jarojn en arbara instituto en Sopron, fine ĝismorte en simila instituto jam en Budapeŝto. La frua morto baris lian kandidatiĝon. Li okupiĝis precipe pri pinoarbaroj, kie li kolektis ekzemple papiliojn de Bakony. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Busov (monto)
Busov estas la plej alta montopinto de geomorfologia tuteco de samnoma ne granda montaro Busov kaj ankaŭ de tuteco Malaltaj Beskidoj. La monto kuŝas en orienta parto de Slovakio ĉe la slovak-pola limo.
Markita turista piedvojo:
NGC 3257
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lograto
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Azzano Mella, Berlingo, Maclodio, Mairano, Torbole Casaglia kaj Travagliato.
Kristana patrono estas la sankta Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Palestina de Goiás
Palestina de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.371 loĝantojn en 2010.
Louviers
Louviers estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Lovériens.
Templo de Atena Nike
La Templo de Atena Nike, aŭ Venka Atena (Αθηνάς Νίκης), memorigas la venkon kontraŭ la persoj en la batalo de Salamino (448a.K). La ideo pri ĝia konstruado en la Akropolo de Ateno, estiĝis en 449 a.K, post la paciĝo kun la persoj. Tamen, Periklo oponiĝis al ĝia konstruado kaj la laboro ne komenciĝis ĝis la jaro 421 a.K, dum la Peloponeza milito (431 a.K-404 a.K).
Pri la projekto okupiĝis Kalikrato (Καλλικράτης, arkitekto kiu ankaŭ kunlaboris en la konstruado de la Partenono, kune kun Iktino), kiu dizajnis templon el ionika ordo kiu devis adaptiĝi al la malgranda spaco destinita por ĝi.
En ĝia interno troviĝis ksoanono, bildo de Atena personigita kiel "Nike", aŭ flugilhavanta diino, simbolo de marmilitaj venkoj, al kiu oni senflugiligis por ke la diino neniam povu forlasi la urbon. Sed la tempo ne estis destinita por gastigado de grandaj kunvenoj, por tiaj aliaj celoj oni konstruis altaron antaŭ ĝi, kiu permesis la subĉielan celebradon.
La templo en ĝia nuna stato estis zorgeme restaŭrita, sed ĝi perdis parton de la entablemento, la kovraĵo kaj la frontonoj.
Antal Gábor Szűcs
Antal Gábor Szűcs [sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szűcs Antal Gábor estas hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto). Lia fratino estas Judith Szűcs. Antal Gábor Szűcs naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Antal Gábor Szűcs mem faris gitaron kaj uzis ĝin. Li neniam studis muzikon, li estas memlernanta gitaristo. Li aĝis 18, kiam li ricevis veran gitaron, poste li aliĝis al amatora ŝlagrorkestro. Baldaŭ li estis membro en tutlande konataj orkestroj (Hungária 1971-1973, Skorpió 1973-1979, Dinamit 1979-1983, Bikini). Li ricevis premion en 2019.
Ceintrey (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Jarville-la-Malgrange - Mirecourt (040000).
Harald Tangl
Harald Tangl, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tangl Harald estis hungara kuracisto, fiziologo, profesoro, skolto.
Harald Tangl naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Harald Tangl frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1924. Li partoprenis ekde la fruaj lernojaroj en la skolta movado ĝis la socialismo. Inter 1925 kaj 1935 li estis asistanto en la universitato, sed en 1929 li studvojaĝis en Usono kaj Egipto. Inter 1935-1960 li estis lektoro en ministeria instituto, poste li estis institutestro. En 1952 li kandidatiĝis (CSc), post 2 jaroj li doktoriĝis (DSc), en 1969 li pensiuliĝis. Li okupiĝis ĉefe pri bestaj nutraĵoj. Li ricevis premion Kossuth en 1957, poste malpli gravajn premiojn.
36184 Pavelbožek
36184 Pavelbožek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pavel Božek, respektinda kirurgo de Břeclav (Ĉeĥa Respubliko). Li interesiĝas pri astronomio kajkosmonaŭtiko.
Pajno
Pajno (el la greka Πάν, "Pan", ankaŭ nomata Faŭno de la latinoj), laŭ la greka mitologio, estis dio de la paŝtistoj, de la kamparo, de la kavernoj, de la grego, de ĉio. Li instigis la kaprojn al sekskuniĝo kaj estis tre voluptema. Tre malica dio, li emis timigi la personojn, pro tio la deveno de la vorto paniko. Ĉiajn strangajn bruojn aŭ eĉ la ordinarajn, kiel la bruon de la vento, ajnan krakon, oni atribuis al li. Lia nomo siginifas ĉion, ĉar reprezentis ĉiujn fenomenojn de la naturo. Li estis duone homa kaj duone kapra, torso kaj kapo de homo, malsupraĵo de kapro, kun kapraj kornoj kaj oreloj. Li estas ĉiam reprezentita ludante fluton, ankaŭ nomatan pajnoŝalmo.Filo de Hermeso kaj la nimfo Driopa, lia patrino forlasis lin post la akuŝo pro tio ke la bebo ŝajnis al ŝi tre monstra. La patro, male, kompatis la povran infanon kaj venigis lin al Olimpo (samkiel okazis al la Centaŭro Kirono) kie li konkeris la simpation de la dioj pere de siaj amuzaj kantoj kaj petolaĵoj. La olimpaj dioj, tiam, nomis lin Ĉio aŭ Tuto. Bona amiko de la dio Dionizo, li kune kun siaj sekvantoj venis al la Tero kie li komencis vivi en la arbaro akompanate de la nimfoj, satirusoj kaj bestoj. La mito rakontas, ke lia loĝejo estis la montara regiono de Arkadio en la centro de Peloponezo.
Dum unu el siaj multaj amoraj aventuroj la duonkaprulo ekvidis la belan nimfon Sirinksa filinon de la rivero Ladono kaj tuj lia koro bolis de amdeziro. Obstine li persekutis ŝin, kaj la nimfo kiu ne interesiĝis pri amaferoj, ĉar ŝi estis ĉasistino kaj sekvantino de la diino Artemisa, forfuĝis plena de teruro. Kiam Pajno preskaŭ kaptis la nimfon, ŝi petis helpon de sia patro kiu tuj transformis ŝin en kanarbedon. La dio tute malĝoja, pro la amora malsukceso, perceptis ke la delikataj kanoj elsendis agrablan kaj harmonian sonon, tiam li fortranĉis kelkajn ŝalmojn (unuj diras sep ŝalmoj) de malsamaj longoj, kunigis ilin per abelvakso kaj faris blovmuzikilon kiun li nomis sirinkso, ankaŭ konatan kiel pajnoŝalmo.
La morto de Pajno
Plutarko, greka historiisto sub la regado de Tiberio, rakontas tre interesan okazaĵon pri la morto de Pajno. Egipta ŝipo sub stirado de Tamo iris sur la trankvila akvo de la Egea maro kiam la ŝipanoj subite aŭdis strangan kaj misteran voĉon ŝajne venantan de la ondoj aŭ aero, kiu diris: La granda Pajno mortis! kaj instruis al la vojaĝantoj ripeti laŭtvoĉe tiun diraĵon kiam ili alvenos ĉe determinita loko. Alveninte tien la ŝipanoj samtempe kaj laŭtvoĉe ripetis: La granda Pajno mortis!. Apenaŭ ili finis krii kiam aŭdiĝis strangaj ĝemoj de suferoj ŝajne venintaj el la vento, kvazaŭ la tuta marloĝantaro estis samtempe ĝemanta. Tiu ĉi okazaĵo tuj fariĝis notico en Romo kaj konsternis la popolon, kiu demandis pri la siginifo de la mistero. Oni kredis tiam, ke la epoko de Pajno finiĝis, ke la paganismo alvenis al sia fino.
Hjalmar Eklund
Hjalmar Eklund studis matematikon, fizikon kaj filozofion ĉe l' universitato de Helsinki kaj diplomitiĝis en 1903. En 1906 li laboris en la fonetika laboratorio de la historilingvistika sekcio. Eble de tiam li interesiĝis pri lingvoj kaj, kiel matematikisto-logikisto, pri artefaritaj lingvoj.