cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jakioj
La jakioj - hispane nomataj Yaqui aŭ Yoeme  - estas indiana etno, do indiĝena popolo de Ameriko, kiu loĝas precipe en kaj apud la valo de la samnoma rivero Yaqui en la meksika subŝtato Sonora kaj de Sudokcidenta Usono; krome ankaŭ ekzistas malgrandaj populacioj en la meksikaj subŝtatoj Sinaloa kaj Durango. La tribo Paskaj Jakioj (hispane Pascua Yaqui) vivas proksime de Tucson, Arizono, kaj krome membroj de la etno loĝas aliloke en sudokcidenta Usono, speciale en la usonaj subŝtatoj Nevado kaj Kalifornio. Aparte densa la loĝado estas en kaj rande de la Sonora-dezerto. Internacie la etno interalie konatiĝis per la fikciaj rakontoj de Carlos Castañeda.
Forlimpopoli
Forlimpopoli estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la norditala regiono Emilio-Romanjo kaj en la provinco Forlì-Cesena. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 11994 loĝantojn.
Sant Pere de Vilamajor
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio, nomata laŭ la sankta Petro. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Aboliciismo (apartigilo)
Aboliciimo estas termino por pluraj sociaj aŭ politikaj movadoj:
Simon Zavarjan
Simon ZAVARJAN, (armene: Սիմոն Զաւարեան) ankaŭ konata per sia militnomo Anton (Անտոն), (1866-1913) estis unu el la tri fondintoj de la Armena Revolucia Federacio kaj parto de la Armena naciona liberiga movado, kune kun Kristapor Mikaeljan kaj Stepan Zorjan.
Li mortis neatendite en Istanbulo en 1913, kun 47 jaroj. Li neniam vidis sendependan Armenion, Rosdom estis la nura atestanto el tiuj tri fondinto de la Daŝnako.
13308 Melissamayne
Ĝi estis malkovrita la 14-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gritsch
Gritsch, hungare Gerese [gereŝe] estas iama vilaĝo, nun parto de Sankt Martin an der Raab en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.
13308 Melissamayne
Ĝi estis nomita en honoro de Melissa Mayne, kiu mentoris finaliston de la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Cambridge School, San-Diego (Kalifornio).
Adamo de Marisko
Adamo de Marisko, latine: Adamo de Marisco (ĉ. 1200 - 18-a de novembro 1259) estis angla franciskana teologo.
Mampumpilo
Mampumpilo estas ilo por elpumpi patrinan lakton. Oni uzas ĝin kiam normala mamnutrado ne eblas, kiam la patrino havas tro da lakto aŭ kiam ŝi laboras kaj deziras frostigi sian lakton por posta uzo.
Sonorilforma plasta ingo estas surmetita sur la mamon kaj la lakto eltirata mane aŭ elektre laŭ la modelo.
Uzo
Oni uzas mampumpilon:
La lakto konserviĝas mallonge en fridujo aŭ pli longe en frostujo, tiel eblas prepari rezervon. Ĝi estas varmigita antaŭ ol donita al bebo en suĉbotelo aŭ boteleto kun suĉilo.
Apotekoj ofte proponas tiajn pumpilojn luprene. Foje asekurkompanioj transprenis la kostojn. Ne ĉiuj mampumpiloj en merkato samas kaj ankaŭ ne ĉiu patrino akceptas tiom facile la uzadon de mampumpilo: foje kelkaj povas dolorigi la mamojn aŭ ne bone pumpi; tiukaze la patrino devus serĉi la sistemon plej akurata por si mem. Foje laŭ la kialo de la uzado de la mampumpilo (vidu supre) temas nur pri portempa situacio; tiukaze (kaj eĉ kiam patrino devas forlasi unu sistemon favore al alia) multfoje patrinoj povas donaci la sistemon al patrinoj en similaj cirkonstancoj aŭ eĉ vendi la aparaton, kiu foje estas multekosta. Ĉar ĉiam oni devas zorge lavi kaj eĉ malinfekti la aparaton, ĉiam devus esti konservata laŭ higienaj kondiĉoj. De tio dependas ĉefe la sano de la bebo.
Historio
La elektra mampumpilo estis inventita de Edward Lasker kaj patentita la 4-an de oktobro 1927.
Adamo de Marisko
Eble li naskiĝis en teritorio de Somerset; li estis disĉiplo de Roberto Grossatesta. En la fransciskana ĝenerala Kapitulo de 1239 en Asizo, Adamo de Marisko partianiĝis por la reveno al la origina spirito de la francskana regulo. Inter la jaroj 1247-8 kaj 1249-50 li estis la unua franciskana profesoro ĉe la Universitato de Oksfordo.
Li ĝuis grandan estimon ĉe Roger Bacon, iam lia disĉiplo, kiu kune kun Roberto Grossatesta, lin honoris kiel unu el la plej “elstaraj kleruloj de la mondo, perfektaj en la dia scienco kaj homa”.
Benaroya Hall
Benaroya Hall estas muzika prezentejo en Seattle, Vaŝingtonio. Ĝi estas la hejmo de la Seatla Simfonia Orkestro. Ĝin konstrui kostis ĉ. 120 milionoj da USD, kaj la halo malfermiĝis en septembro, 1998. Ĝi estas rimarkinda pro la teĥnologie apogata akustiko, luksaj akutraĵoj, kaj elstare centra situo, okupante plenan blokon en la mezo de la Seatla urbcentro (trans unu strato troviĝas la centra poŝtejo; alidirekte trans la strato sidas la Seatla Artmuzeo). La halo entenas du koncertajn aŭlojn. En la enirvestiblo troviĝas granda ekspozicio de vitraj artaĵoj verkitaj de la mondfama artisto Dale Chihuly.
Naftali Zvi Maimon
Naftali Zvi Maimon aŭ hebree נפתלי צבי מיימון (naskiĝis la 20-an de julio 1905 en Galicio, tiama Aŭstrio-Hungario, mortis la 6-an de aŭgusto 1984 en San-Francisko) estis israela esperantisto. Laŭ juĝo de la libroservo de UEA li estis "unu el la plej kompetentaj zamenhofologoj".
Benaroya Hall
En 2004, la bando Pearl Jam eldonigis albumon Live at Benaroya Hall.
Naftali Zvi Maimon
De lia verkaro plej konatiĝis sia verko La kaŝita vivo de Zamenhof, en kiu li kunigis siajn originalajn studojn pri la familia, lingva kaj etne kultura medio, en kiu kreskis la juna Ludoviko Lazaro Zamenhof en Bialistoko. Per tio verko li pentris vivan bildon kaj pri la vivo de la orienteŭopaj judoj en tensio inter tradiciaj kredantoj jude ortodoksaj, kaj malplimulto de judaj intelektuloj kiuj estis malfermataj al la idaloj de klerismo. Sed ankaŭ ebligas diveni la fortecon de la tiutempa naciismo kaj kontraŭjudismo en multaj eŭropaj socioj, kiuj signife influis la publikan prezenton de Esperanto kaj gvidis al propaganda "maljudigo" de la biografio kaj de la lingvo kaj de ties kreinto.
Adamo de Marisko
Homo de grandega humilo, li rifuzis plurfoje la nomumon al superulo de la anglaj franciskanoj kaj la inviton akcepti la episkopan honoron. Kiam ŝajnis ke estimantoj estus sukcesantaj lin konvinki, lia sano montriĝis tro malsekura: kaj do estis respektata lia humileco.
Naftali Zvi Maimon
Vivo
En la antaŭparolo de la libro "La kaŝita vivo de Zamenhof", Gaston Waringhien informas ke Naftali Zvi Maimon en juna aĝo venis al la Germana Regno, studis kaj en laika gimnazio kaj en talmuda altlernejo (Jeŝivo), kaj dum 25-a jara restado en Palestino, poste Israelo, li kunlaboris en pluraj hebreaj revuoj, el kiuj unu li mem redaktis. En la gazeto de la Laborista Centralo Histadrut (הסתדרות) li estis preskorektisto, kaj krome laboris kiel vortaristo kaj tradukisto.
Adamo de Marisko
La tri distingiĝas pro sia atento al la tiama tieldirita Fiziko, nome emo esplori, kune kun la spekutativaj filozofio kaj teologio, la materian mondon. Kaj tiun atenton historiistoj pri la historio de la filozofio kaj mistikismo atribuas al la inklino de Sankta Francisko al la materia Kristo, kies aspiris senti en sia korpo la karnajn suferojn.
Naftali Zvi Maimon
Vivo
En pluraj artikoloj en la "Nica Literatura Revuo", kaj post ĝia malapero en "Monda Kulturo", "Norda Prismo", la revuo "Esperanto", "Kontakto", "Heroldo de Esperanto", "Germana Esperanto-Revuo" kaj aliaj esperantlingvaj periodaĵoj, li ekpublikigis siajn studojn pri la juda kultura medio de Zamenhof, en kies kadro naskiĝis Esperanto, kaj pri la grandparte sistema prisilentado de tiu juda fono en la informado favore al Esperanto ĝis post la Unua Mondmilito. La publikigo de la libro "La kaŝita vivo de Zamenhof" en 1978 kolektis kaj kunligis tiujn unuopajn erojn.
Inter la jaroj 1959 kaj 1962 li estis membro de Universala Ligo, kaj de 1972 ĝis 1980 estis individua membro de UEA. Post sia morto en aĝo de 80 jaroj li entombiĝis en la Eternal Home Cemetery en Colma, Kalifornio (apud San-Francisko).
Gritsch
Situo
Gritsch situas laŭ dekstra bordo de Rába. Jennersdorf troviĝas je 3 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1387 laŭ tiama hungara ortografio "Gerencher", apartenanta al bieno kaj fortikaĵo de Vasdobra. En 1605 Stefano Bocskai bruldetruis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 113 homoj en 20 domoj, en 1828 136 homoj en 20 domoj, en 1857 165 homoj en 24 domoj, en 1910 196 homoj en 34 domoj. Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Gritsch aliĝis al Sankt Martin an der Raab en 1971.
(10614) 1997 UH1
(10614) 1997 UH1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Vespo (motorciklo)
Vespo (Vespa en la itala) estas itala marko de skotero, kiu estis registrita en la jaro 1946. La nomon elpensis entreprenisto Enrico Piaggio. Vespo estas tre ŝatata transporta rimedo precipe en suda kaj okcidenta Eŭropo (ĉefe en Italio, sed ankaŭ en Granda Britio, Hispanio ktp.), danke al alirebla prezo kaj komforteco de vojaĝado.
Krome ĝi iĝis tipa motorciklo por urba kaj promenada uzadoj, kio konvertis ĝin en tre ŝatata marko por urbaj uzantoj.
11964 Prigogine
11964 Prigogine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Heusenstamm
Heusenstamm estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Offenbach de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
11964 Prigogine
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusdevena belga kemiisto kaj fizikisto Ilya Prigogine (cirile : Илья Романович Пригожин, 1917–2003), ricevinto de la Nobel-premio pri kemio 1997. Naskitĝinta en Moskvo, li iris en Belgion en 1929 kie li studis kaj laboris en la Universitato Libera de Bruselo, ĉefe pri la.
Septo
Septo (aŭ septimo de la latina vorto septimus = la sepa) estas intervalo de iu noto al la sepa de diatona gamo.
Variaĵoj
Ekzemploj de septaj intervaloj
La lastaj du variaĵoj note skribeblas nur helpe de la antaŭsignoj bemolo kaj dieso, kaj laŭ sono "aŭgmentita septo" samas al okto respektive "diminuita septo" al granda sesto.
Ĉartismo
Ĉartismo (Chartism) estis movado por socia kaj politika ŝanĝo en Britio dum la meza 19-a jarcento. En 1832, la brita parlamento aprobis la "Reform Act", balotadan leĝon kiu donis voĉrajton al la plejmulto de la vira meza klaso, sed ne al la laboristoj. William Lovett, en majo 1838, verkis cirkuleron titolitan "Ĉarto de l' popolo" kontraŭ tio. En la ĉarto estas ses postuloj: Universala balotado, voĉdono per balotkuponoj, egaleco inter balotaj distriktoj, ĉiujara voĉdono, pago al parlamentanoj kaj abolo de enklasigo laŭ rento por partopreno en parlamento.
La Ĉartismo estis la unua nacia laborista movado en la historio kaj helpis konkeron de laboristaj rajtoj. En 1833 aperis unua leĝo kiu limigis la labortempon de infanoj al 8 horoj tage. En 1842 oni malpermesis la laboron de virinoj en minejoj, en 1847 oni malpligrandigis la ĉiutagan labortempon al 10 horoj tage.
La Ĉartismo finiĝis ĉirkaŭ 1848, sed tre influis la postajn laborismajn movadojn kaj soci-ekonomikan penson, inkluzive marksismon.
Vilalba
Vilalba (etimologie por "blanka urbo") povas interalie rilati al la sekvaj loĝlokoj:
Międzyzdroje
Międzyzdroje - jen la pola nomo donita en 1945, ĝis tiam germane Misdroy - estas urbo de la provinco (vojevodio) Okcidenta Pomerio en Pollando sur la insulo Wolin ĉe la Balta Maro. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Kamień. La 31-an de decembro 2010 en la urbo loĝis 5479 da loĝantoj.
Deveno de la nomo Międzyzdroje
Międzyzdroje en la pola lingvo signifas: "Inter kuraclokoj"
Historio
En la 12 jarcento sur la tereno de la hodiaŭa urbo estis du setlejoj: Żelazo ("Fero") kaj Kępieńce, ambaŭ suden de la urbo obie. Vilaĝo Żelazo la esplorantoj lokigas en la regiono de nuna vilaĝo Zalesie, kaj Kępieńce en la regiono de nuna setlejo Lubiewo (la kruciĝo de la stratoj Wolińska kaj Nowomyśliwska).
Meze de la 13a jarcento, en la centro de nuna urbo (la stratoj Krótka kaj Gryf Pomorski) estis establigita gastejo por la komercistoj de la vojo de la insulo Usedom ĝis Kamień Pomorski kaj Wolin. La unua nomo estis Misdroige, Misdroie estis en la donacia dokumento de la pomeria princo Boguslao la 1-a por la preposteco de la katedralo en Kamień Pomorski. En la jaro 1579 estis konata la nomo Mysdroye.
Post la dektrijara milito (1454–66) la terenon de la nuna Międzyzdroje kaj la tutan insulon Wolin okupis Svedio. En la jaro 1715 la insulon Wolin ekokupis Prusio.
Jurek Becker
Jurek Becker [jurek beke] (30-an de septembro 1937 – ) estis germana verkisto. Li naskiĝis en la pola urbo Lodz, kaj mortis en Berlino.
La unuajn ses jarojn de sia vivo li pasigis en juda geto kaj en faŝismaj koncentrejoj. Post la Dua mondmilito li venis al Orienta Berlino, lernis la germanan lingvon, studis filozofion kaj laboris poste kiel scenaristo kaj verkisto. Lia ribelemo kontraŭ la reĝimo de GDR kaŭzis akrajn konfliktojn kaj fine li en la jaro 1977 decidis ekvivi en Okcidenta Berlino. Krom romanojn li sukcese verkis scenarojn, rakontojn kaj tekstojn por kabaredoj.
Sunsistemo
La Sunsistemo estas gravite ligita sistemo de la Suno kiel centra stelo kaj objektoj kiuj orbitas ĝin. La plej grandaj el tiaj objektoj estas la ok planedoj, en ordo de la Suno: kvar internaj planedoj nomitaj Merkuro, Venuso, Tero kaj Marso, du gasgigantoj nomitaj Jupitero kaj Saturno, kaj du glacigigantoj nomitaj Urano kaj Neptuno. Ekzistas nekonata nombro da pli malgrandaj nanplanedoj kaj sennombraj malgrandaj korpoj orbitantaj la Sunon.
La Sunsistemo estas parto de la galaksio nomata Lakta Vojo, kie ĝi loĝas en la brako de Oriono. Ĝi situas ĉirkaŭ 8 kpc (∼26,100 lj) de la Galaksia Centro, ĉirkaŭ kiu ĝi kompletigas unu revolucion en 225 ĝis 250 milionoj da jaroj. Ĝi formiĝis antaŭ iom malpli ol 4,6 miliardoj da jaroj de la gravita kolapso de molekula nubo, sekvita de la formado de praplaneda disko laŭ la nebula hipotezo.
Interna Sunsistemo
La interna Sunsistemo estas la regiono konsistanta el la terecaj planedoj kaj la asteroida zono.
Asteroida zono
La asteroida zono okupas la orbiton inter Marso kaj Jupitero, inter 2,3 kaj 3,3 AU (340 kaj 490 milionoj da km) de la Suno. Ĝi supozeble estas restaĵoj de la formacio de la Sunsistemo kiu ne kunfluis pro la gravita interfero de Jupitero.
Asteroidoj estas sub-planedoj kiel Cereso (nana planedo), 4 Vesta (ebla nana planedo), Pallas, Hygiea, Junono, kaj multaj aliaj planedetoj.
Memorhelpilo
La sinsekvo kaj unuaj literoj egalas al tiuj de la planedoj en ordo disde la Suno.
Planedoidoj
La rezolucio (numero 5A, akceptita en Prago la ) tekstas jene:
La punkto (c) de la difino de planedo kaŭzas, ke Plutono ne plu estu nomata planedo, dum ĝi ja plenumas la kondiĉojn de la grupo planedoido. La nova kolektiva nomo de la tria grupo malgrandaj Sunsistemaj korpoj de planedetoj kaj kometoj evidente ne celas forpuŝi la jam ekzistantajn grupojn asteroido, kometo kaj aliaj, nur esti kolektiva nomo por ĉiuj astretoj (ĉiuj objektoj ekster la grupoj (1) kaj (2)).
La novaj difinoj koncernas nur nian Sunsistemon. Mankas precizaj difinoj por eroj de similaj sistemoj ĉirkaŭ aliaj steloj.
La Sunsistemo kiel parto de la Lakta Vojo
La Sunsistemo estas tre malgranda parto de nia galaksio, nome la Lakta Vojo: La Suno estas unu el la plurcent miliardoj da steloj en la tuta galaksio. Ĝi troviĝas je distanco proksimume du trionoj de la centro al la rando. Lumo bezonas preskaŭ unu tagon por transiri nian Sunsistemon. La sistemo havas aĝon de proksimume 4500 – 5000 milionoj da jaroj. Ĝi estas formita de la gravita disfalo de granda nubo de polvo kaj gaso, tia kia ekzistas inter steloj hodiaŭ.
La stabileco de la sistemo rezultas el gravito de Suno (kvankam la gravito de planedoj teorie estas samvalora, ĝi estas kompare malforta). Ne estas precize difineble kie Sunsistemo finiĝas. Unu ebla limo estas la heliopaŭzo kie la suna vento ĉesas. Alia estas distanco kie gravito de la Suno ĉesas superi graviton de aliaj steloj, ĉirkaŭ 2 lumjaroj fore de la Suno.
Jam estas pruvite, ke aliaj stelsistemoj kun planedoj ekzistas ĉe aliaj steloj kaj en la Lakta Vojo kaj en aliaj galaksioj.
Formado kaj evoluo
La plej ofte akceptita klarigo por la formado de la Sunsistemo estas la nebula hipotezo, unue proponita en la 17-a jarcento de René Descartes kaj poste en la 18-a jarcento de Immanuel Kant kaj Pierre-Simon Laplace. Laŭ kiu la plej grandaj objektoj estiĝis proksimume samtempe el rotacia nubego el gaso kaj polvo. La ideon pri pranubego formulis la germana filozofo Immanuel Kant en la jaro 1755 en sia verko Ĝenerala naturhistorio kaj teorio pri la ĉielo, sed nur en la lastaj jardekoj astronomoj pripensis ĝin denove.
Tiu dekomenca nubego estis kelkajn lumjarojn granda kaj probable ĝi naskis kelkajn stelojn. Kiel tipe ĉe molekulaj nubegoj, ankaŭ tiu konsistis ĉefe de hidrogeno, iom da heliumo, kaj malgrandaj kvantoj de pli pezaj elementoj fuziitaj de antaŭaj generacioj de steloj. Ĉar la regiono kiu nun estas konata kiel Sunsistemo, en ankoraŭa stato konata kiel "antaŭsuna nubego", kolapsis, la konservado de la angula movokvanto okazigis, ke ĝi rotaciis pli rapide. La centro, kie kolektiĝis plej granda parto de la amaso, pli kaj pli varmiĝis pli ol la ĉirkaŭstela disko. Dum la malpliiĝanta nubego rotaciis pli rapide, ĝi ekebeniĝis ĝis iĝi praplaneda disko kun diametro de ĉirkaŭ 200 AU (30 mil milionoj da km; 19 mil milionoj da mi) kaj varma, densa proto-stelo en la centro. La planedoj formitaj per akrecio (malkresko) el tiu disko, en kiuj polvo kaj gaso gravite altiris unu la alian, koaleskante ĝis formi eĉ pli grandajn korpojn. Eble centoj da protoplanefoj ekzistis en la frua Sunsistemo, sed ili jen merĝis jen estis detruitaj aŭ forĵetitaj, lasante planedojn, nanplanedojn, kaj restintajn minorajn korpojn.
Teamo de astronomoj uzante la Kosmoteleskopo Hubble spektis en la jaro 2000 planedon kiu kliniĝas kun sia protoplaneda disko ambaŭ je 30°. La sama kliniĝo indikas ke la planedo formiĝis el la disko. Ĝia stelo, Epsilon Eridani, aĝas nur 800 milionojn da jaroj, kio signifas ke la ĉirkaŭa protoplaneda disko restas kaj povas esti observata. Ĝi foras el Tero je nur 10,5 jarlumoj, facile videbla.
La astronomo Alice Quill observis per la Hubble-teleskopo tri proksimajn stelojn, Microscopii, Beta Pictoris kaj Fomalhaut, kaj iliajn ĉirkaŭajn protoplanedajn diskojn.
Pranubego
Laŭ nuntempaj opinioj moviĝis antaŭ ĉirkaŭ 4,6 miliardoj da jaroj en la nuna loko de la Sunsistemo kaj de la ĉirkaŭaj steloj vastega materia nubego ĉirkaŭ la galaksia centro.
La nubego diametris probable iom da lumjaroj. konsistis je 99 % el la gasoj hidrogeno kaj heliumo, kaj el malgranda parto de mikrometraj polveroj konsistantaj el pezaj elementoj kaj kombinaĵoj kiel akvo, karbonaj monooksido kaj dioksido, aliaj karbonaj kombinaĵoj, amoniakaj kaj siliciaj kombinaĵoj.
Mamsuĉstriko
Mamsuĉstriko estas portempa rifuzo de la bebo mamnutriĝi. La bebo forturniĝas de la mamo kaj krias tiel ke ne eblas mamnutri ĝin.
Sunsistemo
Pranubego
La hidrogeno kaj la pli granda parto de la heliumo estiĝis jam ĉe la praeksplodo. La pezaj elementoj kaj kombinaĵoj kreiĝis ene de steloj kaj liberiĝis ĉe iliaj eksplodoj kiel stelpolvo. Partoj de la materia nubego kuntiriĝis pro la propra gravito kaj plidensiĝis. Kaŭzo de tio estis eble eksplodo de relative proksima supernovao, kies premondoj trairis la nubegon. Tiaj densiĝoj kreis verŝajne plurajn centojn aŭ eble milojn da steloj en stelamaso, kiu verŝajne post kelkaj centoj da milionoj da jaroj disiĝis en liberajn unuopajn aŭ duopajn stelojn.
Mamsuĉstriko
Kaŭzoj
La kaŭzoj povas esti tre diversaj:
Sunsistemo
Estiĝo de la planedoj
En la restanta protoplaneda disko laŭ la ĝisnuna modelo, la kuniĝo de polveroj estigis protoplanedon. Tiuj grandaj strukturoj havis sufiĉe da maso por kuniĝi per sia gravito kun aliaj protoplanedo kaj pli grandaj objektoj.
La epoko de la estiĝo de montgrandaj protoplanedoj, kaj tiel la komenco de la planedestiĝo estis trovitaj pro esploroj de iuj meteoritoj: ĝi okazis antaŭ 4 568 miliardoj da jaroj (kun malcerteco de 2 milionoj da jaroj).
Mamsuĉstriko
Reago
Eblas nutri la infanon per kulereto aŭ glaso. Pumpado de la patrina lakto malhelpas malpligrandiĝon aŭ ĉeson de la laktofluo ĉe la patrino.
Hidrogengaso
| Hidrogengaso (H2) estas la plej grava unuspeca materio de hidrogeno. Ĉe normala premo kaj temperaturo, ĝi estas senkolora, senodora, sengusta kaj tre brulebla gaso.
En la atmosfero ĝi estas nur en tre malgranda koncentriteco (0,5 eroj en miliono). Pro sia tre malalta [[volumena maso ĝi eskapas tre malrapide sed certe en la spacon.
Hidrogengaso (dihidrogeno aŭ molekula hidrogeno) estas tre flamiĝema, sed pro la malpezaj molekuloj la flamo orientiĝas rekte al la ĉielo, tiele la fajro ne tro disvastiĝas.
16466 Piyashiriyama
16466 Piyashiriyama estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Monto Pijaŝiri (japane ピヤシリ山, Piyashiri-san aŭ foje Piyashiri-yama) alta de 987 m en la nord-oriento de la urbo Najoro, Hokajdo. Tiu monto, kies kulmino estas krestita de klifoj kaj de japanaj rok-pinoj, estas fama pro la belaj vidoj, kiujn ĝi donacas.
Gyula M. Szabó
Gyula M. SZABÓ (naskiĝis la ) estas hungara astronomo.
Li lernis ĉe la Scienca Universitato de Szeged, de 2009 li laboras kiel sciencesploristo ĉe la Konkoly Observatorio de Budapeŝto.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 7 asteroidoj ĉiujn farita kun Krisztián Sárneczky
La asteroido 113203 Szabó (malkovrita precize de Krisztián Sárneczky) estis nomita en lia honoro.
Jesenný
Jesenný (Engenthal) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1356.
Partoj de la municipo
Domaroj: Na Mansku, Engenthal (Úzké Údolí), Vápenka, U Reichlů
Clifford Husbands
Siro Clifford Straughn HUSBANDS, (naskiĝinta la  en Plantejo Morgan Lewis en Sankta Andreo, mortinta la  en Sankta Jakobo) estis la 6-a guberniestro ĝenerala de Barbado. Li tenis la postenon ekde la morto de Damo Nita Barrow en.
Biografio
Husbands naskiĝis en Sankta Andreo, sed frekventis la <Knaban Elementan Lernejon Selah en Sankta Lucio de 1931 ĝis 1936, kaj la lernejon Parry kaj la kolegion Harrison de 1936 ĝis 1946.
Post Kolegio Harrison li estis instruisto ĉe Lernejo Parry dum tri jaroj, kaj poste li iris al Londono por studi juron. Li akceptiĝis en la advokataron en 1952, kaj li reiris Barbaden por praktiki private ĝis 1954.
De 1954 ĝis 1960, Husbands havis kelkajn postenojn en Grenado, Antigvo, Moncerato, Sankta Kito kaj Neviso kaj Angvilo. En 1960 li reiris Barbaden, kaj servis en la posteno de la Advokato ĝenerala dum 16 jaroj.
En 1976, Husbands nomumiĝis kiel juĝisto de la Suverena kortumo, kaj li promociiĝis al juĝisto de Kasacia Kortumo en 1991 ĝis 1996.
Pro la morto de Damo Nita Barrow en, Husbands ĵuriĝis kiel la 6-a Guberniestro ĝenerala de Barbado.
Maintenon
Maintenon (france: ​[mɛ̃tənɔ̃]) estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Clifford Husbands
Biografio
La li surprize anoncis sian demision por la posta tago. Kvankam li ne indikis kialon, estas supozoj pri sanecaj problemoj. La oficon provizore transprenis Elliot Belgrave, juĝisto de la supera tribunalo.
Maintenon
Historio
Maintenon estas konata pro sia pitoreska Kastelo de Maintenon, unue hejmo de Charles François d'Angennes, markizo de Maintenon, poste hejmo de Françoise d'Aubigné, markizino de Maintenon, morganata dua edzino de la reĝo Ludoviko la 14-a. Alia vidindaĵo estas la ruinoj de la akvedukto de Maintenon, konstruita de Ludoviko la 14-a por porti akvon de la Eure al la ĝardenoj de la Kastelo de Versailles.
Esperanto-ĉina vortaro
Esperanto-kulturo > Esperanto-vortaro > Esperanto-ĉina vortaro
Johano la 21-a
Johano la 21-a, naskita ĉ. 1210 en Lisbono kiel Pedro Julião, mortinta la en Viterbo, estis la 187-a papo de la katolika eklezio. Li oficis nur ok monatojn. Lia tombo estas en la katedralo de Viterbo.
Pro sia iberia deveno li ricevis la nomon Petrus Hispanus (latine) aŭ Pietro Ispano. Li studis en la episkopa lernejo en Lisbono kaj poste medicinon kaj teologion en la universitato de Parizo (laŭ kelkaj: de Montpellier). Precipaj fakoj liaj estis dialektiko, logiko kaj la fiziko kaj metafiziko laŭ Aristotelo.
Post sia magistriĝo en 1245 li iris al Sieno por instrui medicinon ĉe la tiea universitato. Li tie verkis Summulae Logicales. Lia verko dum pli ol tri jarcentoj estis grava konsultaĵo pri la aristotela logiko. Julião restis en Sieno ĝis 1250.
En 1273 li iĝis arkiespiskopo de Braga. Ankoraŭ samjare Gregorio la 10-a nomumis lin kardinalo de Frascati. Post la morto de papo Adriano la 5-a en 1276 li estis elektita papo je la 15-a de septembro. Kvin tagojn poste li estis konsekrita kaj ekoficis.
Ok monatojn poste li mortis pro akcidento en la papa palaco en Viterbo: La plafono de lia studejo falis sur lin.
Vilanova del Vallès
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ido (persona nomo)
Ido estas persona nomo por viroj. Pli frue ĝi estis trovebla en pluraj partoj de Nederlando, nun ĉefe en la provincoj Groningen kaj Frislando.
Al la sama grupo apartenas ankaŭ Idde, Idsge, Itsen, Ydes kaj la virinaj formoj Iddichje, Ytske k.a. Komparu ankaŭ kun Edo kaj Ida.
Saint-Barbant
Saint-Barbant estas loĝloko kaj eksa franca komunumo, kiu ekde la 1-a de januaro 2019 apartenas al nova komunumo Val-d'Oire-et-Gartempe. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio, historie en la regiono Limoĝio. Fine de en la loko vivis.
Ido (persona nomo)
Eventuale la nomoj devenas de la ĝermana radiko id-, kiu signifas "esti laboranta".
Saint-Barbant
Geografio
Saint-Barbant etendiĝas sur 42,47 km², kaj havis 352 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8,3 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Haute-Vienne, en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Ido (persona nomo)
Konata portanto de la nomo estas ekzemple la historiisto Ido de Haan.
Saint-Barbant
Historio
La departemento Haute-Vienne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Barbant antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Jeanine Labrousse, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Barbant apartenis ĝis 2016 al la kantono de Mézières-sur-Issoire, kies ĉefurbo estas Mézières-sur-Issoire. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Bellac, unu el la tri arondismentoj de la departemento Haute-Vienne.
Amfreville-la-Mi-Voie
Amfreville-la-Mi-Voie estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
László Pál (ministro)
László PÁL [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pál László estis hungara politikisto, ministro, parlamentano.
Sainte-Marguerite-sur-Mer
Sainte-Marguerite-sur-Mer estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
László Pál (ministro)
László Pál naskiĝis la  1942 en Budapeŝto, li mortis en 2017.
Sainte-Marguerite-sur-Mer
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Margueritais.
László Pál (ministro)
Biografio
László Pál frekventis baz- kaj mezlernejojn en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Moskvo, kie li akiris diplomon en 1966. Pli frue en 1965 li aliĝis al la komunistoj, en la sama jaro li edziĝis baldaŭ havanta 2 gefilojn. Hejmenveninta li laboris en instituto, post jaroj en teknika planada oficejo. En 1982 li akiris plian diplomon en la politika altlernejo. En 1987 li plulernis en Usono, poste li okupiĝis pri uzo de komputiloj en la planado. En 1989 li estis nomumita subministro en Kabineto Németh. En la sekva jaro (kaj ankaŭ en 1994) li estis elektita parlamenta deputito. En la jaroj 1994 kaj 1995 li estis ministro pri industrio kaj komerco en Kabineto Horn, poste li havis postenojn en industriaj firmaoj. Li ricevis 5 premiojn inter 1987 kaj 1995.
Semela
Finfine konvinkita, Semela petis al Zeŭso pruvon de sia dieco, ke li prezentu al ŝi laŭ sia tuta majesto kaj gloro. La amanto, tamen avertis ŝin pri la danĝero de tiu peto, ĉar neniu mortemulo postvivus tian eksterordinaran sperton, sed promesinte, ĉe la rivero Stikso, neniam negi ian ajn peton de la amatino, li konsentis kaj montriĝis al ŝi je sia tuta grandiozeco kaj gloro. La sperto estis fatala. La fulmoj kaj tondroj eliĝintaj de la potenco de la olimpa dio bruligis la palacon kaj karbonigis la princinon.
Tamen Semela estis graveda kaj Zeŭso eltiris la embrion, ankoraŭ vivan, el la ventro de la mortintulino kaj enmetis lin en sian femuron ĝis la fino de la koncipiĝo. Kelkaj monatoj poste naskiĝis Dionizo, la dio dufoje naskiĝinta.
Oni diras ke post kelktempo, Dionizo masupreniris Hadeson kaj reakiris Semelan, portante ŝin al Olimpo kie ŝi fariĝis senmorta kaj estis alinomita Tionea, la ardantino, hodiaŭ adorata kiel diino de la geedziĝo. Por atingi tiun heroaĵon, la dio de la vino malsupreniris tra la regiono Lerno, direktiĝis al Hadeso, kie li subaĉetis Persefonan, la reĝino de la inferoj, por ke ŝi liberigu sian patrinon, kiu kune kun la filo supreniris al la templo de Artemisa. Ŝia nova nomo, Tionea, estis interkonsento inter Dionizo kaj Zeŭso, por eviti la koleron de Hera kaj la ĵluzoj de aliaj animoj. Parto de la konstelacio Corona Australis havas la nomon Harplekto de Tionea, honore al tiu nova diino.
Oni ankaŭ diras ke Semela estas fondintino aŭ la diino de la nigra popolo, ĉar ŝi ascendis al ĉielo tute nigrumita de la fajro de Zeŭso.
Mariana de Jesuo
Mariana de Jesuo (naskiĝis la 31-an de oktobro 1618 en Kito, mortis la 26-an de majo 1645 samloke) – ekvadora sanktulino de Katolika eklezio.
Alberto Gilardino
Alberto Gilardino (naskiĝis la 5-an de julio de 1982 en Biella) estas itala futbalistoLi estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Futbala Mondpokalo 2010.
Komunumaroj en Finistère
Departemento Finistère enhavas urban komunumon, 3 aglomerajn komunumarojn kaj 22 komunumajn komunumarojn. Nun nur 2 komunumoj (Ouessant kaj Île-de-Sein) ne apartenas al publika organizaĵo por interkomunuma kooperado (EPCI).
Lando de Brest
Nordokcidente, la Lando de Brest enhavas 89 komunumojn sur kaj  loĝantojn (2006), t.e. 43,1 % de la loĝantaro de la departemento. Ĝi enhavas la sekvantajn komunumarojn :
Lando de Centre Ouest Bretagne
Okcidente, la Lando de Centre Ouest Bretagne enhavas 108 komunumojn (el kiuj 37 estas en Finistère) sur ( en Finistère) kaj  loĝantojn (2006) (el kiuj  en Finistère), t.e. 4,9 % de la loĝantaro de la departemento. Ĝi enhavas la sekvantajn komunumarojn :
Lando de Cornouaille
Sude, la Lando de Cornouaille enhavas 93 komunumojn sur kaj  loĝantojn (2006), t.e. 37 % de la loĝantaro de la departemento. Ĝi enhavas la sekvantajn komunumarojn :
Lando de Morlaix
Norde, la Lando de Morlaix enhavas 61 koùmunumojn sur kaj  loĝantoj (2006), t.e. 14,6 % de la loĝantaro de la departemento. Ĝi enhavas la sekvantajn komunumarojn :
Cissa
Cissa estas genro de mallongvostaj pigoj kiuj loĝas en arbaroj de tropika kaj subtropika Azio. Temas pri tre koloraj birdoj, kie hegemonias la verda, kaj pro tio foje ni nomas verdaj pigoj, sed tiu nomigo pleje kongruas kun unu el la specioj. Krome la tri specioj de la genro montras en la vizaĝo larĝan nigran traokulan strion el la beko al la nuko. La jenaj specioj estas agnoskataj:
Kastelo Belvedere (Vieno)
La Kastelo Belvedere (Schloss Belvedere), situas en la distrikto Landstraße sude de la historia centro de Vieno, Aŭstrio.
Ĝi reprezentas unu el la ĉefverkoj de aŭstra baroka arkitekturo kaj unu el la plej belaj princaj restadejoj en Eŭropo. Ĝi estis konstruita de Johann Lucas von Hildebrandt por la Princo Eŭgeno de Savojo kaj konsistas el du kontraŭstarigitaj palacoj, la Supra Belvedere ( Oberes Belvedere ) kaj la Malsupra Belvedere ( Unteres Belvedere ), konstruitaj sur la deklivo de monteto sude de la urbocentro. La du palacoj estas apartigitaj per granda franca ĝardeno. Famaj estas la vidoj de Canaletto, kiuj portretas la lokon. La interno de ambaŭ konstruaĵoj gastigas la Österreichische Galerie Belvedere, unu el la ĉefaj artaj muzeoj en Vieno.
La 15-an de majo 1955, la Aŭstria Ŝtattraktato, kiu metis la fundamentojn por la dua aŭstria respubliko estis subskribita en la Supra Belvedere.
Malsupra Belvedere ( Unteres Belvedere )
La 30-an de novembro 1697, la princo Eŭgeno de Savojo (Soissons), militestro de la imperia armeo, komisiis al la fama arkitekto Johann Bernhard Fischer von Erlach la konstruadon de sia urba palaco (poste nomata vintra palaco) en la centro de Vieno. En 1702 la konstruaĵaro estis transprenita kaj pligrandigita de alia granda aŭstra arkitekto: Johann Lucas von Hildebrandt. Hildebrandt (1668-1745), kiun la generalo unue renkontis en Piemonto kiam li okupiĝis pri la kampanjoj kontraŭ la francoj, jam konstruis Palacon Ràczkeve sur Danuba insulo sude de Budapeŝto kaj multajn aliajn palacojn por la viena aristokrataro de la tempo, ĉar li sin distingis pro siaj studoj pri arkitekturo en Romo, ĉe Carlo Fontana.
En 1697 la princo Eŭgeno aĉetis grandan terpecon kun malgranda domo sude de la urbo. En 1714, jam antaŭ la finkonstruado de la urba palaco, li komisiis al Hildebrandt la konstruadon de ĝardena palaco sur tiu terpeco. Hildebrandt alikonstruis la ekzistantan konstruaĵon kaj inter 1714 kaj 1716 realigis la Malsupran Belvedere, kie sekve la princo kutimis loĝi dum la somero.
La konstruado de la palaco fare de la princo de Savojo havis ankaŭ politikan aspekton, ĉar lia kontraŭulo, la marŝalo Heinrich Franz von Mansfeld, princo de Fondi, aĉetis kelkajn monatojn pli frue terpecon proksime al tiu de Eŭgeno por konstruigi palacon kun ĝardeno. Inter la du militistoj fortiĝis la deziro rivali pri la plej bela palaco.
La pozicio de la Malsupra Belveder montriĝis tuj sukcesa ĉar de la palaco oni havis belegan vidon al la urbo Vieno, kiu estos senmortigita, interalie, ankaŭ de Canaletto en tiuj samaj jaroj. En 1717, kiam la konstruado estis finita, oni komencis laborojn por la konstruado de la francaj ĝardenoj konfiditaj al Dominique Girard, iama ĝardenarkitekto de Ludoviko la 14-a (Francio).
Supra Belvedere ( Oberes Belvedere )
La konstruado de la Supra Belvedere komenciĝis en 1717 post la fino de la konstruado de la Malsupra Belvedere kaj progresis tre rapide. Tial jam la 2-an de oktobro 1719 la princo Eŭgeno povis ricevi la turkan ambasadoron Ibrahim Paŝa en la ĉambroj de la palaco.
Estis konstruita ankaŭ kapelo, kies dekoracioj de la altaroj estis konfiditaj al la napola pentristo Francesco Solimena, kiu ankaŭ prizorgis la freskojn de la Ora Salono, la ĉefa halo de la palaco, helpata de Carlo Carlone, kiu ekde 1720 realigis aliajn freskojn en la strukturo.
La impona kaj grandioza konstruaĵo estis finita en 1723 eĉ se iuj signifaj strukturaj problemoj komencis aperi de la komenco. Fakte la Sala Terrena, kiu konsistigas la enirejan vestiblon de la palaco, minacis disfali pro la troa pezo ŝarĝita sur ĝia volbo. Tial Hildebrandt, inter 1732 - 1733, estis devigita instali kolonojn, donante al la halo la nunan aspekton.
La Belvedere post la morto de princo Eŭgeno
Kiam princo Eŭgeno mortis en sia urba palaco en Vieno la 2-an de aprilo 1736, li ne estis edziĝinta, havis neniujn heredantojn kaj ne lasis testamento n. Tial la imperiestro Karolo la 6-a nomumis komisionon, kiun li mem prezidis. La komisiono deklaris la nevinon de la princo, Anna Viktoria, kiel la legitima heredanto. Ŝi estis la plej aĝa filino de la pli aĝa frato de Eŭgeno, Luigi Tommaso di Savoia-Soissons kaj la lasta pluvivanto de la familio Savoia-Soissons.
Osijek
Osijek (Eszék [esEk], Essegg, Mursia) estas urbo en Kroatio, en departemento de Osijek.
Kastelo Belvedere (Vieno)
La Belvedere post la morto de princo Eŭgeno
La Malsupra Belvedere estis historia loko por la multaj eminentuloj, kiujn ĝi loĝigis de la fino de la 18-a jarcento: Napoleono, Maria Teresa Carlotta (la sola pluviva filino de Marie Antoinette kaj Ludoviko la 16-a de Francio) kaj la arkiduko Ferdinando (reganto de Lombardujo ekde 1796, devigita loĝi ĉi tie post la Traktato de Campoformio de 1797).
Ekde 1811 la imperiestro Francisko la 2-a laboris por transformi ankaŭ ĉi tiun areon en muzeon por loĝigi la egiptajn kaj romiajn antikvaĵojn ricevitajn de la kolekto Ambras apud Innsbruck. En 1888 ankaŭ ĉi tiu kolekto estis translokata al la Kunsthistorisches Museum.
Osijek
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Dravo (ĉe grava ponto). Estas ĉefvojoj kaj fervojoj al Darda, Beogrado kaj Varaždin.
Kastelo Belvedere (Vieno)
Francesco Ferdinando kaj la Belvedere
Post la translokado de la imperiaj artaĵkolektoj, ambaŭ palacoj ĉesis esti publikaj muzeoj. En 1896 la imperiestro Franz Joseph de Aŭstrio establis, ke la Supra Belvedere estu utiligata kiel oficiala restadejo de la heredanto al la trono, lia nevo Francesco Ferdinando.
Osijek
Historio
La urbo estis loĝata dum la kuprepoko, poste venis keltoj kaj romianoj. La lastaj havis gravan urbon Mursia. En 351 ĝi iĝis episkopejo. En 896 la hungaraj triboj okupis la regionon kaj fondis ŝtaton en 1000. La turkoj okupis la urbon en 1526 kaj venkis la aŭstrojn en 1537. La turkoj firme tenis la ponton, tamen hungaroj detruis ĝin en 1599 kaj en 1664. La Habsburgoj okupis la urbon en 1687. Ili konstruis fortikaĵon en 1712. La urbo ricevis la rangon libera reĝa urbo en 1809. Ĝis 1918 la urbo apartenis al departemento de Verőce, poste al SHS, poste Jugoslavio, poste Kroatio. Inter 1991-1993 la serboj sieĝis la urbon.
Kastelo Belvedere (Vieno)
Francesco Ferdinando kaj la Belvedere
Ekde 1903 la Malsupra Belvedero loĝigis la ŝtatan modernan artan galerion. Ĝi estis la unua galerio dediĉita ekskluzive al la samtempa arto, komence precipe tiu de la Viena Secesio.
Osijek
Esperanto en Osijek
Unuaj esperantistoj en Osijek estis Natalija Hergović, Anna Hradil, Emmy Hradil, Gusti Hradil kaj Marija Pillepich ankoraŭ en 1887 – tiel nomata Osijeka Kvinopo. Tuj poste, nur artileria oficiro Egon Moše lernis la lingvon ĉirkaŭ 1897.
Osijeka profesoro Antun Ŝimunić publikigis en 1983 la libron "Obstine antaŭen - materialoj por historio de la esperanta movado en Osijek" (kroatlingve). Davor Klobučar daŭrigis liajn esplorojn kaj publikigis pri tio en 2007 en la revuo Tempo (n-ro 94, rete legebla).
Kastelo Belvedere (Vieno)
La Belvedere dum la 1-a kaj 2-a Respubliko
Baldaŭ post la fino de la unua mondmilito, en novembro 1918, la arthistoriisto Franz Haberditzl favoris la peton de la Ministro pri Kulturo konservi la modernan artan galerion en ĉi tiuj konstruaĵoj. La ŝtatigo de la belvedera komplekso ankaŭ kaŭzis novan aranĝon de la internaj kolektoj en la 1920-aj jaroj.
Osijek
Industrio
Oni produktas sapojn, alumetojn, purigilojn, dolĉaĵojn.
Kastelo Belvedere (Vieno)
La Belvedere dum la 1-a kaj 2-a Respubliko
La palaco suferis konsiderindajn damaĝojn dum la dua mondmilito kaj kelkaj partoj de ĝiaj ĉambroj estis detruitaj per bombado. Post kiam la restariga laboro estis finita, la moderna artgalerio estis remalfermita la 4-an de februaro 1953.
Osijek
Famuloj
En la urbo naskiĝis: En la urbo mortis:
Kastelo Belvedere (Vieno)
La ĝardenoj
La francaj ĝardenoj formas integrigan parton de la komplekso de la Belvedere-Palaco en Vieno. Ĝis la nuntempo estas konservataj la barokaj originaloj kun multnombraj akvo-ludoj desegnitaj de Dominique Girard, kiu jam laboris en Versailles kiel lernanto de la fama André Le Nôtre.
Metakroleino
Metakroleino aŭ metakrilata aldehido estas estas organika nesaturita aldehido, travidebla, senkolora kaj brulema likvaĵo. Metakroleino estas unu el la plej grandaj produktoj rezultantaj el la reakcio de la izopreno kun la OH en la atmosfero, kiam la alia produkto estas la metil-vinil-ketono aŭ butenono.
Ĉi-kombinaĵoj estas gravaj komponantoj de la atmosfera oksidiga kemio de biogenaj kemiaĵoj, kiuj povas rezulti en ozonformado kaj/aŭ partiklaj materialoj. Metakroleino estas toksa substanco per ingestado, inhalado aŭ haŭtokontakto.
Sintezoj
sekvata per senhidratigo:
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Ethyl-acrylate-3D-balls-B.png| Etila akrilato Methyl acrylate molecule ball.png| Metila akrilato Ethyl_glycolate3D.png| Etila glikolato Crotononitrile_3D_ball.png| Krotononitrilo </Gallery>
EuroCity
EuroCity, mallongigite EC, estas kategorio de internaciaj trajnoj en Eŭropo.
Estiĝo de kategorio EuroCity
Estiĝo de kategorio EC estas konektita kun bezono havi unuecan normon de kvalito. Ĝi okazis en jaro 1987 kiel kunlaboro de eŭropaj fervojaj kompanioj. Je la 31-a de majo 1987 tiu ĉi projekto komenciĝis. 33 paroj de trajnoj konektis Germanion kun Belgio, Danio, Francio, Nederlando, Italio, Aŭstrio, Svedio kaj Svisio (sed estis ankaŭ aldonitaj vagonoj al Norvegio kaj tiama Jugoslavio). Kiel la sistemo evoluis kaj ekestis novaj EuroCity trajnoj, okazis, ke hodiaŭ estas ankaŭ EuroCity trajnoj, kiuj ne havas konekton kun Germanio. Celo estis havi sistemon de trajnoj kun klare difinitaj kaj unuecaj normoj de kvalito. Unu el la normoj estis havi ne nur en la unua, sed ankaŭ en la dua klaso klimatizilon. Per tio oni volis proponi kompareblan kvaliton kun kvalito de aviadilo.
EuroCity kaj vagonoj
Trajnoj EuroCity ofte havas diversajn vagonojn. Ekzemple en Ĉeĥio eblas veturi en germanaj aŭ ankaŭ en polaj aŭ slovakaj vagonoj (en kazo de EC 174/175 Jan Jesenius, kiu veturas de Hamburg aŭ Budapeŝto, oni vojaĝas en germanaj vagonoj kaj inter vagonoj de la dua klaso kaj vagonoj de la unua klaso estas nuntempe hungara restoracia vagono, sed ankoraŭ en jaro 2008 estis simple germana restoracia vagono ; en kazo de EC 172/173 Vindobona estas ranĝataj aŭstraj kaj germanaj vagonoj ). Alia ekzemplo estas, ke kelkaj EuroCity trajnoj de Prago al Vieno havas ĉeĥajn vagonojn, sed aŭstran lokomotivon kaj ne estas bezono ŝanĝi lokomotivon apud landlimo.
Tarifaj kondiĉoj
En kelkaj landoj estas necesa pagi krompagon al normala enlanda bileto, en kelkaj landoj oni tute ne bezonas pagi iun ajn krompagon.
Nomoj de EuroCity trajnoj
En tabelo sube estas kompleta listo de EuroCity trajnoj, kelkaj ankaŭ kun iliaj nomoj. Nomoj de trajnoj signifis kaj ankaŭ hodiaŭ signifas iun konekton kun direkto aŭ eco de trajno. Ekzemple "Slovenská strela" (Slovaka pafo) estis nomo por trajno, kiu ofertis antaŭ Dua mondmilito en jaro 1938 rapidan konekton inter Prago kaj Bratislava - tiam vojaĝo daŭris nur 4 horoj kaj 18 minutoj! Legenda trajno estas ankaŭ trajno "Vindobona" (latina traduko de Vieno), temis pri trajno, kiu en jaro 1957 komencis konekti Berlinon, Pragon kaj Vienon kaj en sia tempo ofertis egan komforton. Tiu ĉi trajno estis unika ankaŭ pro tio, ke temis pri unu el malmultaj trajnoj, kiu trairis Feran kurtenon.
Listo de trajnoj en kategorio Eurocity en jaro 2011
! Numero de trajno ! Nomo de trajno ! De kie kien ! Noto pri trajno
Listo de trajnoj en kategorio Eurocity en jaro 2010, ,
! Numero de trajno ! Nomo de trajno ! De kie kien ! Noto pri trajno
Mihály Ács (pli juna)
Mihály Ács [mihAj Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ács Mihály estis hungara luterana pastro, instruisto, lernejestro. Liaj familiaj nomvariantoj estis Aács kaj Aachs kun sama prononco, lia patro estis Mihály Ács (pli aĝa).
Mihály Ács naskiĝis la en Győr, li mortis la  en Kassa (la fontoj informas pri malsamaj datanoj!).
Imperio de malbono
La termino imperio de malbono estis tuj priridita, sed iom post iom la nocio imperio trapenetris sciencan priskribon de la soveta fenomeno de regado. Ekde la disfalo de Sovetunio iĝis ĝenerale uzata dum komparaj esploroj.
Jam post sia unua renkontiĝo kun Miĥail Gorbaĉov Reagan publike proklamis, ke li ne plu konsideras Sovetunion Imperio de Malbono. (??)
Verda Evangelio
Verda Evangelio (Зелена Євангелія, Zelena Jevanhelija) estas la kvara poemaro de la ukraina poeto Bohdan-Ihor Antoniĉ, kiu estis publikigita post la morto de la aŭtoro en 1938.
Pri la kolekto
B.-I. Antoniĉ prezentas naturon kaj homon en unueco, interdependeco. La kolekto enhavas multajn liniojn en kiuj la poeto komparas sin kun la bestoj kaj plantoj de sia naskiĝlando. En la pasinteco kaj en la nuntempo, la aŭtoro vidas sin kaj la tutan homan rason kiel malgrandan atomon de la tero kaj naturo. En ĉi tiu libro, la cikla naturo kaj ĝia neracieco fariĝas speco de religia procezo por Antoniĉ. Liaj opinioj pri eterneco povas esti komparitaj kun la budhana interpreto de eterneco: post ses reenkarniĝoj en plantaj kaj bestaj formoj, la homa animo iĝas stelo en iu "ĉiela" konstelacio ("Hejmo preter la stelo"). Kiam en "Tri Ringoj" (Три перстені) aperas la etoso de fabelo, en "La Libro de la Leono" estas mito, tiam en la "Verda Evangelio" estas evidente sofistiko kaj arte reenkarniĝinta mistikismo.
Ethel Lilian Voynich
Etelo Liliano VOJNIĈ (Ethel Lilian Voynich) naskiĝis la 11-an de majo 1864 en Cork, Irlando, mortis la 28-an de julio 1960 en Novjorko, Usono estis verkistino kaj muzikistino.
Vivo
Ŝi naskiĝis en familio de granda angla matematikisto George Boole. Sian patron la bebo reale ne konis, ĉar li forpasis baldaŭ post ŝia naskiĝo. Ŝia patrino Mary Everest estis filino de profesoro de la greka lingvo. La familia nomo Everest estas fame konata en la mondo, ĉar same nomiĝas plej alta pintmonto situanta en Himalajo. Ĝin oni tiel nomis honore al ŝia onklo George Everest, Sir.
La patrino en mizero edukis siajn kvin filinojn, tial kiam la plej juna Etelo atingis okjaran aĝon, ŝi alveturigis la etulinon al frato de ŝia edzo laborinta kiel intendanto de minejo. Li estis tre religia kaj severa homo.
En 1882 Etelo ricevis etan heredon kaj samtempe diplomiĝis en Berlina Konservatorio kiel pianistino. En Berlino Germanio ŝi ankaŭ vizitis lekciojn de slavistoj en la urba universitato.
Veninte Londonon ŝi ĉeestis kunvenojn de politikaj enmigrintoj, inter kiuj estis rusa verkisto Sergej Kravĉinskij, kiu subskribis siajn verkojn kiel Stepnjak. Li iĝis ŝia intima amiko, kiu multe rakontis al ŝi pri sia patrujo - Rusio. En ŝi aperis deziro viziti tiun ĉi misteran landon, kiun ŝi efektivigis en 1887.
Ŝi laboris en Rusio kiel guvernistino kaj instruistino de la angla kaj muziko du jarojn.
Somere de 1889 ŝi revenis Londonon, kie multe laboris en kelkaj societoj, ĵurnaloj kaj fonduso, kiujn establis kaj gvidis Kravĉinskij.