cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludo
"Vortoj" (vortoj.net)
VORTOJ estas komputila ludo de E@I pri akurateco, lingvoj kaj amuziĝo (2020)
"Ludoj"
Reta ludo "Ludoj" (klarigoj en esperanto) aŭ "Giochi ' (klarigoj en la itala) ofertas vortludojn kaj puzlojn. Temas ĉefe pri serio de ludoj kiuj uzas la grandan liston de terminoj de hVortaro por oferti interesajn defiojn kaj por tiuj, kiuj lernas Esperanton, kaj por tiuj, kiuj volas testi siajn sciojn. Tri ludoj:
"Samopiniuloj"
Ĝi estas ludebla rete ĉe la retejo de la ludo. Necesas havi propran, senpagan konton, kaj ensaluti. Ĉiutage nova vorto estas proponata. Oni devas trovi ok vortojn, kiuj rilatas al ĝi, sed kiuj ne enhavas saman radikon. Ekzemple, se aperas la vorto “luno” oni rajtas proponi sunon, eklipson, Armstrong, astron, sateliton kaj aliajn, sed oni ne rajtas proponi ekz. lunarkon. Tamen oni rajtas proponi vortojn kun la sama radiko, se tiu radiko ne estas en la vorto de la tago. Ekzemple oni rajtas proponi paroli kaj parolo kaj parola - por la sistemo temas pri tri malsamaj vortoj. Same parolo kaj paroloj estas konsiderataj kiel malsamaj vortoj. Post 24 horoj ĉiuj ludantoj ricevas poentojn se ili havas la samajn vortojn kiel la aliaj. Se neniu alia proponis la saman vorton, tiu vorto ricevigas neniun poenton al la ludinto.
'Emocioj '
La ludkartaro "Emocioj" povus esti la unua didaktika materialo, utila por la lingvotestado de Esperanto.
"La Ludo de Pinocchio"
"La Ludo de Pinocchio" estas Esperantlingva kartludo pri la historio de Pinocchio. Ĝi estas produkto de la itala ludfirmao Dal Negro.
"Minecraft"
Minecraft estas sendependa videoludo pri konstruado kreita de Markus Persson kaj poste evoluigita de lia firmao, Mojang AB. Ĝi naskiĝis en 2011, sed praversioj aperis en 2009. La ludo estas tradukita al pluraj lingvoj kaj inter ili estas Esperanto.
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri lud(ad)o en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Roosdaal
Roosdaal (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Ekde 1977 la municipoj Borchtlombeek, Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek, Pamel kaj Strijtem apartenas al Roosdaal, la ĉefa municipo.
Polico de la Provinco Bonaero
La Polico de la Provinco Bonaero (ankaŭ nomita Bonaera Polico aŭ nur la Bonaera) estis kreita por zorgi por la publika sekureco en la Provinco Bonaero. Ĝi estas la plej granda polica korpuso de Argentino.
Ĝi dependas de la Provinca Sekureca Ministerio; kies titulara estas Alejandro Granados; komandita de la Generala komisaro Hugo Matzkin, kiu anstataŭis Juan Carlos Paggi la 30an de novembro 2011.
Ciferoj
La Urbo de Bonaero, en sia karaktero de aŭtonoma urbo, ne estas parto de la provinco de tiu nomo. Pro ĉi tio, la Bonaera Urbo ne estas en jurisdikcio de la Bonaera Polico, sed de la Federala Polico Argentino kaj de la Metropola Polico de la Urbo de Bonaero.
Ĝi havas 82.000 laboristojn en aktiveco (decembro de 2014). Krome, en ĝia jurisdikcio loĝas 15 milionoj da personoj, proksime de la 38% de la loĝantaro de la lando kaj inter tiuj de pli granda kvanto de kunlaborantaro en Sudameriko.
En ĉi tiu provinco, estas 7 policistoj por ĉiuj 1000 loĝantoj.
Flago de Rusio
La flago de Rusio estas trikoloro, kun tri egalaj horizontalaj kampoj, blanka ĉe la supro, blua ĉe la mezo, kaj ruĝa ĉe la malsupro. La flago unue uziĝis kiel ensigno de la Rusia Imperio por komercistaj kaj militaj ŝipoj ekde 1883 kaj oficialiĝis ne ĝis 1896. Onidire, ĝi eble baziĝas sur la nederlanda trikoloro. De 1914 ĝis 1917 uziĝis iom modifita versio, kaj antaŭ 1883 klare oficialis la nigra-flava-blanka flago de la dinastio Romanova , kvankam la suba bildigo de oficiala parado de 1873 montras, ke neoficiale ambaŭ flagoj jam foje uziĝis unu apud la alia. La Rusia Provizora Registaro daŭre uzis la trikoloron blankan-bluan-ruĝan eĉ post la renversiĝo de la Caro en la Februara revolucio, kaj oni ne anstataŭis ĝin ĝis la Oktobra revolucio, kiu establis la bolŝevikan registaron. Ekde tiu tempo, oni preferis ruĝan flagon montrantan komunismajn simbolojn ol la trikoloron. Ne estis ĝis la renversiĝo de Sovetunio en 1991, ke oni reoficialigis la trikoloron kiel la flago de la Rusia Federacio. La moderna flago travivis etan ŝanĝon en 1993, kaj restas oficiale ekde 2000. La flago de Rusio fontis la tutslavajn kolorojn (la ruĝan, la bluan, kaj la blankan) kiuj aperas en la flagoj de pluraj aliaj slavaj landoj (inkluzive de Ĉeĥio, Slovakio, Slovenio, kaj Serbio).
Lando
Lando, ĝenerale, estas teritorio, eventuale kun interna kaj apuda aera kaj akva spacoj, rezultinta de ia dividado de geografia estaĵo, kun difinita aŭ difinata limo, ofte asociita al la nocioj ŝtato, nacio kaj regado kaj tiam kutime suverena.
Ekzistas ankaŭ landoj kun limigita suvereneco kaj kolonioj aŭ dependaj teritorioj, kiuj estas okupitaj, administrataj kaj ekspluatataj de aliaj ŝtatoj. Ekzemploj de dependaj teritorioj estas Saint-Martin, Tokelao, kaj Usonaj Virgulininsuloj.
André Luíz Baracho
André Luíz Baracho (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Schirnding
Schirnding estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wunsiedel kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario, lime al Ĉeĥio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
André Luíz Baracho
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj Sagan Tosu.
Schirnding
La komunuma teritorio situas en la mezalta montaro Fichtelgebirge.
Dammam
Dammam, aŭ Ad Dammām, arabe: الدمام‎ estas metropolo, marhaveno kaj universitata urbo en Sauda Arabio. Ĝi estas la ĉefurbo de ties Orienta Provinco (regiono Ŝarkija).
Geografio
Dammam troviĝas sur dezerta ebenaĵo laŭ Persa golfo.
Trafiko
Dammam havas imponajn internacian flughavenon, aŭtovojojn kaj havenon. Fervojo trafikas al Rijado.
Klimato
Dammam havas senpluvan klimaton. Jare pluvas nur po 67mm. En novembro kaj decembro pluvas, foje pluvetas inter januaro-majo. Dum la ne menciitaj monatoj neniam pluvas. somere foje polvoŝtormoj okazas. La temperaturo estas proksimume 40 °C, ankaŭ vintre estas varmo, spite tion, ke foje tio falas ĝis forstopunkto.
David Scott
David Randolph "Dave" Scott (6an de junio 1932), (kolonelo de la USAF, emerita), estas usona inĝeniero, retiriĝinta usonaerarmea oficiro, iama testa piloto, kaj iama kosmonaŭto de la NASA. Li apartenis al la tria grupo de kosmonaŭtoj de la NASA, selektita en Oktobro 1963. Kiel kosmonaŭto, Scott iĝis la sepa persono kiu piediris sur la Luno.
Antaŭ iĝi kosmonaŭto, Scott gradiĝis el la usona militakademio de West Point kaj aliĝis al la Usona Aerarmeo. Li gradiĝis el la Usona Aerforta Testopilota Lernejo (klaso de 1963) kaj el la Aerospaca Esplora Pilotlernejo (klaso de 1964). Scott retiriĝis el la Aerforto en 1975 kun la rango de kolonelo, kaj pli ol 5,600 horoj de registrita flugotempo.
Kiel kosmonaŭto, Scott faris sian flugon en la ekstera spaco kiel piloto de la misio Gemini 8, kun Neil Armstrong, en Marto de 1966, pasante ĝuste ĉirkaŭ dekunu horoj en malalta terorbito. Scott poste pasis dek tagojn en orbito kiel piloto de Apollo 9, lia dua kosmoflugo, kun la komandanto James McDivitt kaj la piloto de la Apolla Lunmodulo nome Rusty Schweickart. Dum tiu misio, Scott iĝis la lasta usonano kiu flugis sola en la orbito de la Tero (sen kalkuli sekvan MMU kaj EVAoj). Scott faris sian trian kaj finan flugoj en la spacon kiel komandanto de la mesio de la Apollo 15, la kvara homa surluniĝo, iĝante la sepa persono kiu piediris sur la Luno kaj la unua persono kiu ŝoforis surlune.
Altaja neĝokoko
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Kazaĥio, Mongolio kaj Rusio. Ties natura habitato estas borealaj arbaroj.
Ĝi estas birdo kun grizbrunaj kapo, kolo kaj supra brusto, kie nigreca strio separas ĝin el sablokoloraj subaj partoj. La dorso estas helgriza kaj makuleteca. La suba ventro estas nigreca.
Sloupno (distrikto Havlíčkův Brod)
Sloupno (Slaupno) estas municipo de Ĉeĥio, en regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod, proksimume 6,5 kilometrojn nordoriente de Chotěboř. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1556.
Lek (rivero)
Lek estas rivero en okcidenta Nederlando ĉirkaŭ 60 km longa. Ĝi estas pluigo de Nederrijn post Kromme Rijn forbranĉiĝas ĉe la urbo Wijk bij Duurstede. La ĉefa okcidenta akvovojo estas el tie nomita Lek. Nederrijn estas mem distribua branĉo de Rejno.
Partoj de la rivero formas la limon inter la provincoj Utreĥto kaj Gelderlando, kaj inter Utreĥto kaj Suda Holando.
En romiaj tempoj, Nederrijn fluis en Kromme Rijn kaj tiuj akvovojoj estis la ĉefa akvofluo de la rivero Rejno. Kiam Kromme Rijn eksedimentiĝis en la Mezepoko, Lek iĝis la ĉefa branĉo. Tuj post Wijk bij Duurstede, la rivero interagadas kun la Kanalo Amsterdamo–Rejno, kiu pluas suden al Waal. Branĉo de tiu kanalo, nome Lekkanaal (Lek Kanalo) estas konektita al la rivero ĉe la urbo Nieuwegein.
Aliaj gravaj urboj sur ĝiaj bordoj estas Culemborg, Vianen, Schoonhoven, Nieuw-Lekkerland, Lekkerkerk kaj Krimpen aan de Lek. La fluejo de la rivero kuŝas iom pli alta ol la ĉirkaŭaj teroj kaj tiukadre kampoj kaj digoj estas esencaj por reteni Lek. Ĉe la vilaĝo Kinderdijk Lek renkontiĝas kun la rivero Noord kaj la kombinita akvejo estas konata kiel Nieuwe Maas (Nova Mozo) dum ĝi fluas al la Norda Maro.
Kalia heksafluoro-platenato
Kalia heksa-fluoro-platenato aŭ K2[PtF6]2 estas neorganika kombinaĵo de kalio, fluoro kaj plateno, kiu en akva medio produktas heksafluoroplatenatajn anjonojn kaj kaliajn katjonojn. Ĉiuj heksafluoroplatenatoj, samkiel la heksafluoroarsenatoj eksplode reakcias kun organikaj materialoj kaj akvo.
Árpád Kiss (eduksciencisto)
Biografio
Árpád Kiss akiris diplomon pri franca kaj germana lingvoj kaj literaturoj en la Universitato Pázmány Péter en Budapeŝto (1932). Li doktoriĝis en 1935 el franca filologio. Li instruis en gimnazio de Balassagyarmat (1932-39) kaj en Debreceno (1939-44). En 1946 li iĝis universitata privatprofesoro. Li estis la afergvidanta direktoro de la Országos Köznevelési Tanács (Landa Publikeduka Konsilantaro) (1945-48), kunlaboranto de Országos Neveléstudományi Intézet (Landa Instituto pri Edukscienco), (1941-50). En 1951-53 oni internis lin al Kistarcsa. Ĝis 1956 li instruis kaj ekde tiam li laboris en Pedagógiai Tudományos Intézet (Pedagogia Scienca Instituto), ekde 1962 en ĝia postea instituto en Országos Pedagógiai Intézet ĝis 1976. Li estis la prezidanto de Magyar Pedagógiai Társaság (Hungara Pedagogia Societo) (1974-79). Li redaktis la revuon Köznevelés la libroserion Köznevelés könyvtára (1946-48); li estis redaktoro, pli poste kunlaboranto de la revuo de MTA Magyar Pedagógia (1961-79).
Katedralo de Sankta Johano ('s-Hertogenbosch)
La katedralo de Sankta Johano (Sint-Janskathedraal) estas romkatolika katedralo de gotika arĥitekturo en la centro de la nederlanda urbo ’s-Hertogenbosch. Ĝi validas kiel supro de brabanta gotiko en Nederlando kaj estas rangaltigita al regna monumento. La 26-an de junio 1929 la preĝejo ricevis la honortitulon basilika minor.
Historio
La preĝejo estis konstruata ekde 1220 kiel paroĥopreĝejo laŭ romanika stilo. En 1380 komenciĝis la konstruo de la gotika preĝejo laŭ koncepto de Willem van Kessel. En 1559 ĝi fariĝis katedralo de la novfondita episkopujo ’s-Hertogenbosch. La 15-an de julio 1584 eksplodis brulego en la nuna meza turo, kiu grave difektis la preĝejon. Inter 1629 kaj 1813 la prĝejo estis reformita.
De 1859 ĝis 1864 oni realigis unuan riparon; de 1961 ĝis 1985 okazis renovigo de la interno. Ekde 2000 pasas plia resanigo.
Kikno
Kikno - (helene Κύκνος, (latine Cycnus) estas en la helena mitologio filo de la liguria reĝo Stenelo.
Arina Osipova
Arina Osipova, naskiĝis la 29-an de majo 1988 en Solikamsk, Rusio, estas rusia esperantistino. Laŭ la stato de 2015 ŝi estas studantino en la universitato de Poznano, post kiam antaŭe ŝi studis en la Urala ŝtata pedagogia universitato en Jekaterinburgo. Aktiva kunlaboranto en TEJO, ŝi interalie estis kunorganizanto de la Internacia Junulara Kongreso de Esperanto en aŭgusto 2015, kiu okazis en la germania urbo Wiesbaden - en la organiza teamo ŝi respondecis pri la distra programo.
Kikno
Li estis amiko de Faetono, filo de suna dio Helios.
Li eksciis, ke lia amiko prunteprenis ĉielan veturilon kaj ekveturis per ĝi en la ĉielon. Ĉe tiu ĉi danĝera veturo li ne kapablis konduki la veturilon, per kio endanĝerigis la ĉielon kaj teron. Por ke li ne faru ankoraŭ pli grandajn damaĝojn, finigis lian veturon la plej granda dio Zeŭso mem kaj puŝis lin en marajn profundojn.
Arina Osipova
Ŝi estas aktiva kunlaboranto de E@I. En 2018-2020 instruis Esperanton je la nivelo B1 en SES.
Kikno
Kikno falis en nekvieteblan bedaŭron pro morto de sia plej bona amiko. Li volis eĉ memmortigi sin. Dioj lin pro ĉagreno super lia funebrado transformis en cignon. De post tiam li vivas sur akvoebeno kaj timas fulmon.
Laŭ alia rakontado dioj eĉ prenis lin sur la ĉielon inter stelojn.
Nässjö
Nässjö estas urbo en suda Svedio. Ĝi apartenas al la sveda provinco Jönköpings län kaj la historia provinco Smolando (Småland). La urbo estas la centro de samnoma komunumo.
Ladomerská Vieska
Ladomerská Vieska, hungare Ladomérmindszent (ladomErmindsent) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
Situo
Ladomerská Vieska situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Hron, laŭ la ĉefvojo kaj fervojo Žarnovica-Žiar nad Hronom. La lasta urbo troviĝas 2 km-ojn.
Historio
Rojo Ladomér aperis jam en 1075, la unua mencio skribe okazis en 1335 en formo "Lodomar", pri Veszka (baldaŭe nomiĝis Garammindszent pro la preĝejo) en 1352. La vilaĝo bruldetruiĝis fare de hajdukoj de Stefano Bocskai en 1607. Ladomér iĝis opidumo en 1650 kun rajto pri bazarado jare po 2. En 1828 oni komputis en Ladomér 41 domojn kaj 266 homojn, en Vieszka 35 domojn kaj 236 homojn. En 1910 en Garamladomér loĝis 357 homoj en iama Vieszka (Garmammindszent 407 homoj (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, en distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la vilaĝoj unuiĝis, sed inter 1971-1991 la municipo estis en Žiar nad Hronom. En 2001 loĝis en Ladomerská Vieska 798 homoj, (779 slovakoj kaj aliaj).
Neŭŝatelo
Neuchâtel (france; germane Neuenburg; itale Novocastello) estas urbo en Svislando kaj ĉefurbo de la samnomaj kantono kaj distrikto. Ĝi havis 33 641 loĝantojn je la 31-a de decembro 2013
Geografio
La urbo Neŭŝatelo situas ĉe la bordo de la Lago de Neŭŝatelo sur la suda deklivo de la montoĉeno Chaumont, kiu estas la suda ĉeno de la Neŭŝatela Ĵuraso kaj etendiĝas de la montokresto en nordo ĝis la lagobordo en sudo. Tra la urbo fluas la rivero Seyon, kiu senakvigas la Valon de Ruz. La teritorio de la urbo kaj komunumo Neŭŝatelo ampleksas 1745 hektarojn. Triono el ili estas kovritaj per konstruaĵoj. Krom la urbo Neŭŝatelo ankaŭ la antaŭe aŭtonomaj loĝlokoj Serrières kaj Chaumont apartenas al la komunumo. La aliaj du trionoj de la teritorio precipe konsistas el arbaroj kaj herbejoj. Ekde la jaro 1512 ankaŭ la arbaro Domaine forestier des Joux nordokcidente de Les Ponts-de-Martel apartenas al la urbo.
Najbaraj komunumoj
Sude la teritorion limigas la Lago de Neŭŝatelo. Najbaraj komunumoj estas Auvernier kaj Peseux okcidente, Valangin, Val-de-Ruz norde, Enges, Saint-Blaise kaj Hauterive oriente.
Listo de papaj buleoj
Tiu listo de papaj buleoj entenas nur elektitan parton de ĉiuj buleoj. Ĉar la oficiala termino estiĝis nur en la 13-a jarcento, antaŭaj buleoj povas esti klasigitaj ankaŭ kiel aliaj specoj de papaj dokumentoj.
(24444) 2000 OP32
(24444) 2000 OP32 estas troja asteroido de Jupitero orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Neŭŝatelo
Trafiko
Kiel kantona ĉefurbo Neŭŝatelo ankaŭ estas grava trafiknodo. Tra la urbo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Bielo al Yverdon-les-Bains, kiu en Neŭŝatelo kruciĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 10 de Berno al Pontarlier. La kantona ĉefvojo 1320 kondukas norden tra la montpasejo Vue-des-Alpes al La Chaux-de-Fonds. Tra la urbo pasas la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten al Yverdon-les-Bains. Aliaj fervojlinioj kondukas al Pontarlier, La Chaux-de-Fonds kaj Berno. La franca rapida trajno TGV haltas en la neŭŝatela stacidomo. La urbo disponas pri tramlinio al Boudry kaj ampleksa loka trolebus- kaj busreto. Krome ekzistas du funikularoj nome al Plan kaj de La Coudre al la monto Chaumont.
Historio
Skribe Neŭŝatelo unuafoje menciiĝis dum la jaro 1011, kiam la reĝo Rudolfo la 3-a de Burgundio donacis "Novum Castellum" (novan kastelon) al sia edzino Irmengarde. Tiu "nova kastelo" supozeble staris en la loko de la hodiaŭa malliberejo kaj estis ne pli ol eta garnizono.
La urbo kreskis iom-post-iome. En 1180 la unua feŭda sinjoro de Neŭŝatelo estis Ulrich la 2-a. Li kaj lia edzino metis la fundamentan ŝtonon por nova kastelo kaj la kirko Eglise collégiale (dediĉita en 1276). Dum 1214 Neŭŝatelo iĝis libera urbo, kaj dum 1250 konstruiĝis la unuaj domoj maldekstraflanke de la rivereto Seyon.
La ankoraŭ nuntempe ekzistanta kvartalo Quartier Neubourg kaj la urba muro ekestis. Dum 1349 triono de la loĝantaro mortis sekve de pesta epidemio, kaj dum 1530 inundo de la rivereto detruis ĉiujn urbajn pontojn, la urbodomon kaj la kompletan urban arkivon.
De 1707 ĝis 1805, formale ankoraŭ ĝis 1857, la urbo apartenis al la germana reĝlando Prusio.
Inter la 13-a kaj 18-a jarcento la urbo kreskis ĝis la bordo de la lago de Neŭŝatelo kaj la enfluejo de la rivereto Seyon en la lagon. Iuj riĉaj patriciaj familioj ekkonstruis domojn ekster la centro limigita per la malnova urba muro. Ekestis la kvartaloj Faubourg de l'Hôpital, Faubourg du Lac, Quartier du Lac kaj nur poste la tiel nomata Quartier Universitaire. Dum 1838 malfermiĝas la altlernejo Académie de Neuchâtel, kiu dum 1910 iĝas la universitato de Neŭŝatelo.
La rivero Seyon ripete subakvigis la urbon. Inter la jaroj 1839 kaj 1843 konstruiĝis subteraj tuboj, kiuj ekde tiam kondukis la riveron sub la urbo. Kie origine fluis la rivero, ekestis butika strato, la Rue du Seyon. Dum la 19-a jarcento ankaŭ la lagobordo fortikiĝis. Post konstruo de fervoja linio kaj de stacidomo (1859) la urbo plukreskis norden. Riverborde malfermiĝis tramlinio al Boudry.
Vidindaĵoj
La defore videblaj simboloj de la urbo estas la kastelo (hodiaŭ sidejo de la kantona registaro) kaj la preĝejo Collégiale. Pliaj vidindaĵoj estas la mallibereja turo Tour des Prisons, la foirejo Maison des Halles kaj la domo Hôtel DuPeyrou. La muzeo Latenium prezentas prahistoriajn kaj historiajn objektojn.
Partnera komunumo
Besançon en najbara Francio estas partnera urbo de Neuchâtel.
Universitata urbo
La Universitato de Neŭŝatelo estis fondita en la jaro 1909. La universitato historie baziĝas sur akademio, kiun fondis en la jaro 1838 la princo kaj reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a de Prusio. La neŭŝatela universitato apartenas al la pli malgrandaj svisaj universitatoj kun aktuale proksimume 4000 studantoj kaj kvin fakultatoj.
Rekta agado
Rekta ago okazas kiam grupo de homoj faras agon kiu intencas lukti kontraŭ ekzistanta problemo, elstarigi alternativon, aŭ montri eblan solvon al socia afero.
Priskribo
Tio povas inkludi neperfortajn kaj malpli ofte perfortajn agadojn kiujn celpersonoj, grupoj, aŭ posedaĵo rigardos kiel ofensivaj al la rekte batalpartoprenantoj. Ekzemploj de neviolenta rekta ago (ankaŭ konata kiel neperforta rezisto aŭ ĝentila rezisto) povas inkludi sidstrikojn, strikojn, laborejajn okupojn, haktivismon, ktp., dum perforta rekta ago povas inkludi politikan perforton, sabotadon, posedaĵdetruon, blokadojn, atakojn, ktp. Kompare, balot politiko, diplomatio, intertraktado, kaj arbitracio ne estas kutime priskribita kiel rekta ago, kiam ili estas saĝe mediaciitaj. Neviolentaj agoj foje estas formo de civila malobeo, kaj povas impliki gradon da intencita leĝ-rompado kie personoj metas sin en arestigajn situaciojn por fari politikan deklaron sed aliaj agoj (kiel ekzemple strikoj) eble ne malobservas punan juron.
La celo de rekta ago devas aŭ malhelpi alian politikan agenton aŭ politikan organizon de elfarado de iu praktiko al kiu la aktivuloj obĵetas; aŭ solvi perceptitajn problemojn kiuj tradiciaj sociaj institucioj (registaroj, religiaj organizoj aŭ establitaj sindikatoj) ne traktas al la kontentigo de la rekte batalpartoprenantoj.
Neviolenta rekta ago historie estis difinita regula kvalito de la taktikoj utiligitaj fare de sociaj movadoj, inkluzive de tiu de Mohandas Gandhi nome Hindia Sendependiga Movado kaj la Afrusona Civitanrajta Movado.
János Bíró (historiisto)
BÍRÓ János (bi:ro:), hegyaljai estis rumanihungara/hungara historiisto, verkisto naskita en Gyergyószentmiklós la 24-an de novembro 1905 kaj mortinta en Nyíregyháza la 28-an de majo 1972. De 1945 li vivis en Hungario.
Kariero
János Bíró studis du jaron filozofion en Belgio ĉe la jezuitoj kaj li fatiĝis sekretario de Komerca Rondo en sia naskiĝurbo. Pli poste li studis juron en Kluĵo kaj li doktoriĝis en Debreceno.
Ponte Preta (Suda Rio-Grando)
Ponte Preta estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.750 loĝantojn en 2010.
Turji Remeti
Turji Remeti (Тур'ї Ремети, Turjaremete) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Pereĉin.
NGC 4146
NGC 4146 (aliaj indikoj — UGC 7163, MCG 5-29-28, ZWG 158.36, PGC 38721) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Turji Remeti
Historio
En 1910 vivis en Turjaremete 2041 loĝantoj, (1237 rutenoj, 446 hungaroj, 334 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Perecseny, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Turji Remeti/Turjaremete. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
NGC 4146
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Valdney Freitas da Matta
Valdney Freitas da Matta (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale kaj Oita Trinita.
Macerejo
Al tiu macerado servas grandaj kuvoj. Ofte la imponaj historiaj kaldronoj en jam ne funkciantaj bierfabrikoj viziteblas.
Seksologio
Seksologio estas la laŭsistema studado de homa sekseco. Ĝi ampleksas ĉiun parton de sekseco, inkluzive de provoj por priskribi "normalan seksecon" kaj ĝiajn variaĵojn.
Moderna seksologio estas plurkampa afero, kiu uzas teknikojn de biologio, medicino, psikologio, statistiko, epidemiologio, pedagogio, sociologio, antropologio, kaj foje kriminologio por esplori sian subjekton. Ĝi studas homan seksan evoluon, kaj la evoluon de seksaj interrilatoj, kaj ankaŭ la mekanikan parton de sekskuniĝo kaj seksa disfunkcio. Ĝi ankaŭ dokumentas la seksecon de specifaj grupoj, inkluzive de handikapuloj, infanoj, maljunuloj, kaj studas seksajn patologiojn, ekzemple seksmanion kaj infanan seksan mistraktadon.
Oni notu, ke seksologio estas konsiderita priskriba, ne preskriba: ĝi provas dokumenti realecon, ne juĝi ian agadon taŭga, etika, aŭ morala. Seksologio ankaŭ estas polemika temo inter siaj subtenantoj, kaj tiuj, kiuj konsideras ke seksologio entrudas sanktajn aferojn, kaj tiuj, kiuj filozofie malakceptas ĝian pretendon esti objektiva kaj empiria.
Patro Paulo Ricardo
Paŭlo Ricardo de Azevedo Júnior, naskita en Recife (Pernambuco) la 7 de novembro 1967, estas katolika pastro, verkisto, universitata lekciisto kaj anoncisto brazila, konata kiel Patro Paulo Ricardo.
Li estas eks-studento de ulo konservativa, ĵurnalisto kaj filozofo Olavo de Carvalho.
Eksteraj ligiloj
Official website (en la portugala lingvo)
Montabaurer Höhe
La Montabaurer Höhe estas  10 ĝis  15 km longa, plej ofte arbarkovrata alteco en la sudokcidenta  Westerwald kaj ĝi grandparte situas en la  distrikto Westerwald. La pinto de la monto Alarmstangesituas ses kilometrojn okcidente de la urbo Montabaur kaj ĉ. 12 km nordoriente de Koblenz.
La Montabaurer Höhe estas dividita de la ĉ. 280 m alta, kaj de argilo plenigita Ransbacher Mulde(baseno de Ransbach), en la vera Montabaurer Höhe (en la sudo) kaj la ĝis 394,0 m alta ŝtata forsto  Neuhäusel kun la monto Hölzberg (Hölzenberg; en la nordo). Krom la baseno de Ransbach la Montabaurer Höhe estas arbarkovrata.
Situo kaj limoj
La Montabaurer Höhe lsituas preskaŭ komplete en la sudokcidento de la distrikto Westerwald. NUr neloĝata strio en la ekstrema sudo situas sur la teritorio de la komunumo Arzbach, distrikto Rhein-Lahn.
Komunumoj
Jenaj komunumo ĉirkaŭas la Montabaurer Höhe:
En al baseno de Ransbacher situas krom la urbo Ransbach-Baumbach la komunumoj  Hundsdorf (komunumaro Ransbach-Baumbach, nordokcidente) kaj Hilgert (komunumaro Höhr-Grenzhausen, okcidente).
Pejzaĝo
La altaĵo en la nordo kaj sudo estas preskaŭ komplete arbarkovrataj. Precipe kreskas picearoj.
En la baseno de Ransbach troviĝas multaj  argilo-fosejoj. Ĝi esta fama pro sia keramika industrio, kaj nomiĝas Kannenbäckerland.
La suda parto apartenas komplete al la naturparko Nassau. Tra la ekstrema sudokcidento iras la romia limeso.
Akvejoj
Pro la rapida altigo de la Neuwieder Becken en okcidento la jara precipitaĵo kreskas de 650 mm, ĝis 700 mm rande de a baseno ĝis  850 ĝis 900 mm en la centro de la  Montabaurer Höhe.
Trans la suda parto de la Montabaurer Höhe iras la akvodislimo inter la rivero Lahn kaj la riveretoj Hillscheiderbach kaj  Saynbach, kiuj alfluas la Rejnon.
La oriento de la altaĵo deakvigas trans la rivereto Gelbach al la rivero  Lahn. En la sudo de la altaĵo kaj sude de la monto Lippersberg, fontas la rojo Hillscheiderbach, kiu rekte alfluas la Rejnon.
Montoj
Jen la montoj kaj altaĵoj de Montabaurer Höhe  – ordigita laŭ alteco:
Fortika ŝoreo
La fortika ŝoreo (Shorea robusta) apartenas al la familio de la dusamaraj kreskaĵoj (dipterokarpacoj). Lokaj nomoj en Barato estas interalie: Ral, Salwa, Sakhu, Sakher, Shal, Kandar kaj Sakwa.
Estas orientalisa arbospecio kiu kreskas rekte ĝis alteco de 35 metroj. Ĝi atingas aĝon de 100 jaroj kaj ĝia ligno estas dura.
Disvastiĝo kaj priskribo
Fortika ŝoreo estas indiĝena en la Hinda subkontinento, etendiĝante sude de Himalajo, ekde Birmo oriente ĝis Nepalo, Barato kaj Bangladeŝo. En Nepalo, ĝi plejofte troviĝas en la teraja regiono de oriento al okcidento, speciale, en Ŝivalik-Montetoj en la subtropik-klimata zono. Estas multaj protektitaj areoj, kiel Nacia Parko Ĉitvan, Nacia Parko Bardia, Nacia Parko Ŝukla Phat k.t.p., kie troviĝas densaj arbaroj de altaj fortikaj ŝoreoj. Ĝi ankaŭ troviĝas en la malataĵa zono de la montetoj kaj en interna Terajo. En Barato, ĝi etendiĝas ekde Asamo, Bengalujo, Oriso kaj Ĝharkhando okcidente al Ŝivalik-Montetoj en Harjano, oriente de Jamuna-Rivero. La arealo ankaŭ etendiĝas tra Orientaj Ghatoj kaj tra la orienta Vindhya- kaj Satpura-Montaroj de centra Barato. Ĝi ofte estas la superreganta arbo en arbaroj kie ĝi troviĝas.
Ekoregione oni trovas fortikan ŝoreon interalie en la barataj orient-altaĵaj humidaj deciduaj arbaroj, la ĉotanagpur-altebenaĵaj sekaj deciduaj arbaroj, la himalajaj subtropikaj foliarbaroj, la kvazaŭĉiamverdaj arbaroj de la bramaputra valo kaj la orient-dekkanaj sekaj ĉiamverdaj arbaroj
Fortika ŝoreo mezrapide al malrapide kreskadas, kaj povas atingi altecojn de 30 al 35 metroj kaj trunkodiametrojn ĝis 2m – 2,5m. La folioj longas 10-25 cm kaj larĝas 5-15 cm. En pli humidaj areoj, ĝi estas ĉiamverda ; en pli sekaj areoj ĝi estas sek-sezona decidua, faligante plimulton da folioj inter februaro kaj aprilo, ekfoliante denove en april kaj majo.
Religia signifo
En la hinduisma tradicio, la fortika ŝoreo estas konsiderata esti favorata de Viŝnuo. Ĝia nomo ŝala, ŝaal aŭ sal, estiĝis el la Sanskrito; aliaj nomoj en la Sanskrito estas aŝvakarna, ĉiraparna kaj sarja, inter multaj aliaj.
Oni ofte reciproke konfuzas fortikan ŝoreon kaj saraca asoca (fabacoj) en la antika literaturo de Hindujo.
En budhisma tradicio, estas dirite ke Reĝino Maja naskis sian filon Siddhartha Gautama sub fortika ŝoreo aŭ sub Saraca asoca en ĝardeno en Lumbini, en suda Nepalo, kiam ŝi tenis branĉon. Dum tiu okazis, Reĝino Maja estis survoje por naski lin en ties ava reĝejo. Ankaŭ estas dirite ke kvar fortik-ŝoreaj duopoj da arboj, kreskantaj ĉirkaŭ la lito de Budho, subite estiĝis blankaj kiam li mortis.
Ekzistas kutima dekora elemento de hinduisma skulptarto kiu originis en jakŝini (hinda virina mita estaĵo) tenanta la branĉon de floranta arbo dum metado piedon sur ties radikoj. Tiu dekora elemento estis integrita en hind-templan arkitekturon kiel salabhanjika aŭ "fortik-ŝorea virgulino", kvankam ne estas klare se temas pri Shorea robusta aŭ Saraca asoca.
En Katmandu-Valo, troveblas nepal-pagodaj arkitekturaĵoj kun tre riĉaj ligno-skulptaĵoj, kaj plimulto de la temploj, kiel la Niatapol-Templo, estas kunstruitaj surbaze de fortik-ŝorea ligno.
Uzado
La ligno estas malfacile prilaborebla sed havas grandan ekonomian valoron en la konstruado pro ĝia dureco. Fortika ŝoreo estas unu el la plej gravaj fontoj de malmola durligna konstruligno en Barato, kun kruda lignoteksturo kiu estas hel-kolora ĵus post hakado, sed ĝi estiĝas malhele bruna kiam ĝi estas elmetita. La ligno estas rezineca kaj longdaŭra, kaj estas aprezita por konstruado, kvankam ne multe apta al glatigado kaj polurado. La ligno speciale taŭgas por enkadrigo de pordoj kaj fenestroj.
La sekaj fortik-ŝoreaj folioj estas ĉefa resurso por produkti foliajn pladon kaj bovlojn en norda kaj orienta Barato. La folioj ankaŭ freŝe uziĝas por surtabligi preparitan paan (betelaj preparaĵoj) kaj manĝetoj kiel boligita Vigna mungo (fabacoj), panipuri, k.t.p.. La uzitaj folioj/pladoj tuj manĝiĝas per kaproj kaj brutaro kiuj libere vagadas en la stratoj. Tial la arbo protektis nordan Baraton kontraŭ torento da polistireno kaj plastaj pladoj kiuj estus kaŭzintaj timigan poluadon. En suda Barato freŝaj bananujofolioj estas uzitaj anstataŭe.
Fortik-ŝorea rezino, ṛla en Sanskrito, estas uzata por kalfatri plankojn kaj kiel adstringanto en ajurveda medicino. Ĝi ankaŭ estas bruligita kiel incenso en hinduismaj ceremonioj, kaj fortik-ŝoreaj semoj kaj fruktoj estas resurso de lampo-oleo kaj vegetala graso.
Andronovka (stacio)
Apudaj stratoj: Pervaja frezernaja.
Transirejoj:
Alburno
La alburno  estas la ne-duramenigita ligno de arbo : ĝi troviĝas inter la durameno kaj la arboŝelo. La alburno prizorgas la supreniran sevon kaj servas kiel magazeno por nutraĵoj. Ĝi havas precize la saman strukturon kiel la durameno, sed alian kemian entenaĵon : mankas la precipitaĝon de substancoj kiuj protektas la duramenon, kaj ĝi ĉiam havas helan koloron. Ĉu pli la durameno malhelas, des pli klare la alburno desegniĝas. Tiu dependas de la specio. La transiro inter la durameno kaj la alburno foje estas neta, foje iompostioma. La alburno estas vundebla por fungoj, kaj tial ne ( aŭ ne ne-manipulada ) estas uzata kie longdaŭreco gravas. Kie longdaŭreco ne primare gravas, oni ankaŭ kelkfoje uzas nur la alburnon.
Rechlin
Rechlin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, borde de la lago Müritz. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Tamás Kosutány
Tamás Kosutány [tamAŝ koŝutAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosutány Tamás estis hungara agronomo, inĝeniero, kemiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1894). Lia frato estis Ignác Kosutány. Tamás Kosutány naskiĝis la  1848 en Nyírlugos. Li mortis la 1915 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Kosutány frekventis altlernejon kaj universitatojn en Keszthely, Pest (urbo), Halle an der Saale. Hejmenveninta en 1871 li ekinstruis en altlernejo de Magyaróvár. En 1903 li ekhavis 2 direktorajn postenojn en Budapeŝto, krome li ankaŭ instruis en la universitato.
Weiach
Pri la komunumo
Weiach estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 993 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Weiach situas je la norda fino de la distrikto Dielsdorf, norde de la monto de Stadel. La nordan limon de la komunumo formas la rivero Rejno, je kies alia flanko situas Germanio.
Ekonomio
En la 60-aj jaro la komunumo ĉefe vivis de la Weiacher Kies AG, kiu ekspluatis ŝtongruzon sur la teritorio de Weiach. Dum la konstruado de la svisa nacistratreto, tiu materialo estis tre bezonata, kio ebligis al Weiach periodon de prospero kaj riĉeco.
Trafiko
Tra Weiach pasas trajnlinio de la kompanio THURBO, kiu ligas Vinterturon tra Bülach kaj Eglisaŭ per la regiontrajnlinio S41 de la Zurika Trafik-Unio kun la germana urbo Waldshut. Per la poŝtaŭtolinio 515 Weiach estas konektita kun la Flughaveno Zuriko.
Historio
Diversaj trovaĵoj pruvis, ke jam en la ŝtonepoko devis vivi homoj en Weiacht. Fundamentoj de du turoj de la Limes el la jaro 370 rememorigas la romian epokon. La unua dokumenta mencio de Weiach datiĝas de la jaro 1271 per la sribmaniero Wiâch. La supera jurisdikcio de Weiach transiris en la jaro 1424 al Zuriko. Zuriko estis en Weiach ĝis la jaro 1798 reprezentita per subvokto. Post la Helveta Revolucio la komunumo estis atribuita al la distrikto Bülach. En la mediacia tempo en la jaro 1814 la komunumo estis transigita al la Prefektujo Regensburg el kiu poste fariĝis la distrikto Dielsdorf.
Aviadilkatastrofo de Alitalia
La 14-an de novembro 1990 aviadilo de la modelo Douglas DC-9-32 de la itala flugkompanio Alitalia koliziis dum alteriĝalflugo la la kurejo 14 de la Flughaveno Zuriko en la teritorio Surgen je alteco de 520 m super la marnivelo kun la monto Haggenberg. Ĉiuj 46 pasaĝeroj kaj la aviadilpersonaro de la flugo AZ 404 mortis.
Kunobelino
Kunobelino (latine Cunobelinus, mortis en ĉ. 40 p.K.) estis filo de Tasciovanus, reĝo de Catuvellauni en la antaŭromia sudorienta Britanio. En la angla legendo, li aperas kiel Cynfelyn, Kymbelinus aŭ Cymbeline kaj iĝis en tiu formo inspiranto por dramo de William Shakespeare Cymbeline. La nomo signifas „Hundo de la Dia Belenus“ (angle hound of (the god) Belenus) aŭ „lumanta hundo“ (angle shining hound).
Fonto
Kunobelinon menciis la klasikaj historiistoj Sueton kaj Cassius Dio nur marĝene, sed lain nomon portas multaj moneroj, pruvante lian gravecon kaj helpante la historiistoj.
Vivo
Laŭ numismaj trovitaĵoj, oni supozas, ke li surtroniĝis en ĉ. 10 p.K.. Li poste sukcese defendis la komercajn vojojn kaj certigis por la sekvaj tri jarcentoj sian regadon en sudorienta Britanio.
Oni konas nomon de liaj tri filoj – Adminius, Togodumnus kaj Karatako – same nomon de lia frato Epaticcus. Li baldaŭ venkis la tribon trinovantoj, ĉar li baldaŭ post 10 p.K. eldonis monerojn ne nur en la ĉefurbo de la Catuvellauni, Verlamion (la pli posta romia urbo Verulamium, la hodiaŭa St Albans), sed ankaŭ en Camulodunum (hodiaŭ Colchester), en pli frua ĉefurbo de la trinovantoj.
Komence de la 20-aj jaroj, Kunobelino konkeris grandajn areojn en Cantium (de la hodiaŭa Kent), dum lia frato Epaticcus batalis kontraŭ tribo Atrebates ĉe la meza Tamizo kaj en ĉ. 25 konkeris ties cefurbon Calleva Atrebatum (hodiaŭa Silchester). Epaticcus mortis en 35, ĝis tiam li pligarndigis sian regareon kaj tion transprenis Karatako. Atrebates sukcesis tiam partojn de la iama areo rekonkeri.
En la nordo, Kunobelino etendis sian teritorion ĝis la marĉaj areoj. Li iĝis reganto de la tuta sudorienta regiono de Anglio, Sueton nomis lin Reĝo de la Britonoj (Britannorum rex). Dum lia longa regado, li havis bonajn kontaktojn al la Romia imperio, li eĉ resendis en 16 p.K. militŝipojn kun armiloj, kiu hazarde sur-strandiĝis sur la birtania marbordo. Sur la moneroj, li uzis la titolon Rex (Reĝo), verŝajne post kiam éa romia imperiestro Tiberius rekonis lin kiel klientan reganton.
Dum lia regado floris la komercado kun la kontinento, kelkaj urboj forte evoluis, precipe Camulodunum, Verulamium kaj Durovernum (hodiaŭ Canterbury).
Adminius regis ĉe fino de la regtempo de Kunobelino en areo de Kent, estis forpelita en ĉ. 40 fare de lia patro kaj fuĝis al romia imperiestro Kaligulo, kiu planis invadon de Britanio. Sed do tiun entreprenon efektivigis lia sekvanto Claudius en 43, post morto de Kunobelino.
Laŭ epigrafaj pruvaĵoj, Sallustius Lucullus, kiu estis fine de la 1-a jarcento reprezentanto de Romio en Britanio, estis nepo de Kunobelino.
Hjerl Hede
Hjerl Hede estas subĉiela muzeo en la komunumo Holstebro, situanta inter la urboj Skive kaj Holstebro en Danio. Ĝi prezentas la historion de kampara Jutlando de la ŝtonepoko ĝis la moderna epoko.
Historio
La muzeo estis fondita en 1930 de la direktoro Hans Peter Hjerl Hansen kaj ĝis 1979 ĝi estis funkciigita de la Hjerl Fondaĵo. En 1979 la muzeo estis apartigita de la fondaĵo kaj ekde tiam funkcias kiel sendependa institucio. La 1-an de Januaro 2012 ĝi kunfandiĝis kun la Holstebro-Muzeo kaj Strandingsmuseum St. George por formi la institucion "De Kulturhistoriske Museer i Holstebro Kommune".
Priskribo
Hjerl Hede konsistas el pli ol 50 konstruaĵoj, kiuj ebligas la vizitantojn konatiĝi kun la malnova dana vilaĝa vivo. La muzeo esence konsistas el tri grandaj partoj, la malnova vilaĝo, la erikeja administrada muzeo kaj la arbara muzeo. Originala apartaĵo estas la ŝtonepoka vilaĝo, kie la vizitantoj dum la somera sezono povas observi "verajn" ŝtonepokajn homojn dum ilia aktiveco.
Hjerl Hede estas parto de la reto de ŝtate agnoskitaj muzeoj en Danio. La muzeo volas transdoni "vivan historion" kaj ek de la fino de junio ĝis la komenco de aŭgusto proksimume 100 virinoj, infanoj kaj viroj montros diversajn, plejparte malnovajn, nun forgesitajn manfaritaĵojn. La lernejo estas loĝata de infanoj en historiaj vestoj kaj malgrandaj objektoj estas faritaj por vizitantoj en la forĝejo. En la nutraĵvendejo eblas aĉeti varojn "de la malnova tempo" kaj pano kaj kukoj estas bakitaj en la bakejo.
Enhavo de la muzeo
Sur la vasta tereno interalie estas montrata
Montafia
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Mirhorod (stacidomo)
Mirhorod (Миргород) estas fervoja stacio en Mirhorodo (Poltava provinco), urbo en Ukrainio.
Pirofito
Pirofito aŭ fajroĝermanto estas planto, kiuj estas akomodita al fajro aŭ kiu estas de ĝi stimulita – rekte aŭ nerekte –. En kelkaj varmegaj kaj sekaj regionoj oni havas tiel nomataj fajroekosistemojn. Prirofitoj estas precipe arboj, kiuj protektiĝas per dika arboŝelo kontraŭ la efiko de fajro. Povas esti ankaŭ plantoj, kies supergrundaj partoj post incendio povas denove ŝosi aŭ herbaj plantoj, kies semoj restas en la grundo kaj ekĝermas kun la unuaj pluvoj post incendio: Kelkaj plantoj ankaŭ bezonas fajron en certaj fazoj de ilia evoluo, ekzemple por la formado de la semoj aŭ por la disvastigo de la semo (malfermado de la strobilo).
Ekzemploj de pirofitoj estas:
(53429) 1999 TF5
(53429) 1999 TF5 estas terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Venuso kaj krucas tiujn de la Tero kaj de Marso, sed ĝia granda klinangulo tenas ĝin malproksima de Venuso kaj Marso.
Ivan Ĉarota
Ivan Alexeyevich Charota (Іван Аляксеевіч Чарота; Lishchiky, 16 septembro 1952) estas belorusa literatura kritikisto, slavisto, historiisto de kulturo, tradukisto, publika figuro. Charota estas kuracisto en filologiaj sciencoj (1998) kaj profesoro (1999). En 2003, li ricevis la premion de la Belorusa Respubliko "Por spirita reviviĝo". Li ankaŭ estas fremda membro de la Serba Akademio de Artoj kaj Sciencoj (2009)). Li estas membro de la Asocio de Verkistoj de Belorusujo, de la Asocio de Verkistoj de Rusujo kaj de la Asocio de Verkistoj de Serbio.
Biografio
De 1969 al 1974 li studis en la Departemento de rusa lingvo kaj literaturo en la Fakultato de Filologio de la Nacia Universitato de Belorusio. Kiam li diplomiĝis, li laboris dum tri jaroj kiel profesoro en mezlernejo Pallaskishk en Vornov regiono en la provinco Grodno. En 1977, la Nacia Universitato de Belorusio dungis lin kiel profesoro - asociita profesoro, kaj post defendis tezon doctoral (lia studoj daŭris de 1991 al 1994 ), ŝi iĝis la kapo de la lastatempe formita Seĝo de slavaj studoj (Slovena literaturo). Kandidato disertaĵo "Творчество М. А. Шолохова и литературный процесс Югославии (1956-1968)", defendis la Leningrado Instituto en 1986 kaj lia tezo doctoral "Беларуская літаратура ХХ стагоддзя і працэсы нацыянальнага самавызначэння" defendis ĉe la Universitato naciaj Belorusio en Minsko en 1998.
Sciencaj verkoj kaj libroj
Liaj sciencaj interesoj, Ivan Charota direktis ilin ĉefe al la literaturo kaj kulturoj de la slovena popolo. Esplorante ĝiajn genetikajn, tipajn kaj konkretajn rilatojn, ĝi fariĝis "jugoslava" gvidanto de Belorusujo, tre aŭtoritata specialisto en la kampo de kompara literaturo kaj kulturologio, aŭtoro de 600 sciencaj verkoj, inter kiuj la sekvaj libroj elstaras: «Беларуская савецкая літаратура за мяжой» (Мінск, 1988 – у сааўтарстве), «Пошук спрадвечнай існасці: Беларуская літаратура ХХ стагоддзя ў працэсах нацыянальнага самавызначэння» (Мінск, 1995), «Сербская Праваслаўная Царква» (Мінск, 1998), «Беларуская мова і Царква» (Мінск, 2000), «Косовская битва продолжается» (Мінск, 2000), «Антологија белоруске поезије», (Београд: 1993; 2-е выданне – 2012), «Югаславянскія казкі» (Мінск, 1999), «Антологија лирике источних Словена” (Београд, 2000), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай паэзіі» (Мінск, 2001), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай прозы» (Мінск, 2002), «Слово и Дух. Антология русской духовной поезии ХХ –ХХ вв.» (Минск, 2003, 2005, 2010), “Ні на небе, ні на зямлі.Казкі славянскіх народаў” (2013), «Српска књижевност. Антологија текстова. Књ.І -V» (Мінск, 2002-2007 – на сербскай мове), “Тэорыя і практыка мастацкага перакладу” (Мінск, 2012), “Испод крила роде. Антологија савремене белоруске поезије” (Подгорица, 2014), “Беларусы пра Сербію-Югаславію” (Мінск, 2015, « Белорусија и Србија: Трагом узајамног упознавања и деловања“(Шабац, 2016).
Metodologia-scienca sfero
Profesoro Charota estas membro de la 11 redakciaj oficejoj de la gazetoj (6 fremduloj), estas la scienca konsilisto de la Belarusian Encyclopedia, la sekretario de la Biblia Komisiono de la Belarusian Ekszarhata de la Rusa Ortodoksa eklezio kaj la plenuma redaktoro de la revuo "Ortodokseco". (Праваслаўе).
En la metodologia-scienca sfero, la profesoro kompilis jenajn manlibrojn: «Советская литература в связях и взаимодействиях: Начала сравнительного и системного анализа» (Мінск, 1989), «Мастацкі пераклад на беларускую мову : Асновы тэорыі і практычныя рэкамендацыі» (Мінск, 1997), «Югаславянскія літаратуры і культуры» (Мінск, 1999 – у сааўтарстве), Праграма «Гісторыя славянскіх літаратур» (2000), «Гісторыя сербскай літаратуры. Практыкум» (2007).
Tradukada laboro
Li estas membro de la Asocio de Verkistoj de la Kuniĝo de Sovetiaj Socialismaj Respublikoj (tio estas, de la Asocio de Verkistoj de Belorusio), kiel Serbio kaj Rusio; aktive ĝi aperas en la gazetaro kiel literatura kritikisto, kritikisto, eseisto, publicisto. Pli ol dudek kvin jaroj estas ĉe la fronto de la fako de arta tradukado kaj literaturaj rilatoj de la Asocio de Verkistoj de Belorusio, estas dediĉita al la traduko de serba, kroata, slovena, makedona, pola kaj aliaj lingvoj al belorusa kaj rusa, ankaŭ la traduko de belorusa kaj rusa al serba. Liaj atingoj inkludas pli ol 1200 presitaj tradukoj, inkluzive de pli ol 70 literaturaj eldonoj, inter kiuj estas la verkoj de famaj verkistoj kiel ekzemple: Pavlo (serba patriarko), Nikolaj Velimirović, Justin Popovic, Marko Markovic, Tadej Štrbulović, Ivo Andrić, Branislav Nušić, Rade Drainac, Dobrica Ćosić, Nevena Vitošević Ćeklić, Zoran Gavrilović, Mira Radojević, Ljubodrag Dimić, Momir Lazić, Dragan Lakićević, Dragoslav Mihailovic, Grozdana Olujić, Goran Petrović, Ljiljana Habjanović-Djurović, Beno Zupančić, Prežihov Voranc, Josip Jurčič, Drago Janičar kaj aliaj. Li estas la fondinto, aŭtoro kaj tradukisto de la "Сербскае багаслоўе ХХ стагоддзя" serio en kiu ili jam lasis pli ol kvardek libroj. Kolekto de popularaj fabeloj serboj, kiuj Profesoro Charota tradukitaj en Belorusa "Мовы ўсяго жывога: Сербскія народныя казкі" (Мінск: Мастацкая літаратура, 2007), estis proklamita kiel la plej bela libro en Belorusio en la kampo de tradukado en la jaro 2008 kaj estis aljuĝita Nacia Premio.
Li estas unu el la fondintoj de la "Komitato de subteno por la serboj kaj montenegraj" kaj la publika organizo "Belorusio - la fratino de Serbio", la plenuma vicprezidanto de la asocio "Belorusujo - Jugoslavio" kaj la prezidanto de la asocio "Belorusio - Serbio kaj Montenegro. "
Effrico (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
NGC 4148
NGC 4148 (aliaj indikoj — UGC 7158, MCG 6-27-18, ZWG 187.16, PGC 38704) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Clohars-Fouesnant
(jen france, bretone Kloar-Fouenant) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Quimper (france arrondissement de Quimper, bretone Arondisamant Kemper), la suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Saint-Sauvant
Saint-Sauvant estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Schkeuditz
Schkeuditz - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Sauvant (Charente-Maritime)
Saint-Sauvant [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 505 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Sauvant situas oriente de Saintes.
2764 Moeller
2764 Moeller estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al Sonia Louise Moeller-Thomas patrino de la malkovrinto.
Ŝraŭbmaŝino
Ŝraŭbmaŝino aŭ elektra ŝraŭbilo  estas maŝino por ŝraŭbi aŭ malŝraŭbi, kiu uzas elektran motoron, samtipa al elektra drilo aŭ bormaŝino. Oni bezonas uzi taŭgan pinton por tipo de ŝraŭbo, kiun oni devas uzi.
Ekzistas pluraj tipoj de ŝraŭbmaŝinoj.
Montaldeo
Montaldeo estas komunumo de Italio.