cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horná Mariková
Horná Mariková, hungare Felsőmarikó [felŝOmarikO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
0x10c
0x10c (fakte 0x10c) estis sciencfikcio-videoludo kun malfermita mondo, kiu disvolvis de Mojang. Ĝi estis anoncita de Markus Persson (Notch) en 3a aprilo 2012. La ludo estis poste senfine prokrastita, ĉar Persson trovis la ludon "ne tre amuze ludi". Poste deklaris li ke anstataŭe, li estas plej verŝajne daŭrigos labori en malgrandaj projektoj por la resto de lia vivo. La ludo nun estis tute nuligita, sed teamo de fanoj laboras en sia propra versio de la ludo.
22724 Byatt
22724 Byatt estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Horná Mariková
Situo
Horná Mariková situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 17 km-oj.
22724 Byatt
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita verkistino Antonia Susan ("A. S.") Byatt, bone konata pro ŝiaj romanoj kaj mallongaj rakontoj. Ŝi gajnis la Premion Booker kaj fariĝis Damo Komandorino de la Ordeno de la Brita Imperio en 1999.
Horná Mariková
Historio
La loko estis loĝata jam dum la antaŭhistoriaj tempoj. Germanoj fondis la vilaĝon en la 14-a jarcento. La unua mencio okazis pri la kampoj en 1321 en formo "Kethlehota – Dvelehoty", pri la vilaĝo mem en 1828 en formo "Hornyo Hlboke". Tiam loĝis tie 2598 vilaĝanoj en 309 domoj. En la 18-a jarcento jam du apudaj vilaĝoj formiĝis, sed municipe ili estas apartaj ekde 1954. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en (ambaŭ) Marikó 4456 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolná Mariková 824 homoj, (816 slovakoj).
Malaltaj Landoj
La Malaltaj Landoj aŭ la Nederlandoj estas la nomo de malalta teritorio en Okcident-Eŭropo uzata en la tempo kiam Nederlando kaj Belgio ankoraŭ ne ekzistis kiel apartaj ŝtatoj. Fojfoje ankaŭ Luksemburgo estas konsiderata parto de la Malaltaj Landoj. La termino estas uzata ĉefe en historia kunteksto, sed ankaŭ nun oni fojfoje uzas ĝin por la du (aŭ tri) ŝtatoj kune.
Geografia situo
La teritorio de la Malaltaj Landoj estas la parto de Eŭropo, kiu troviĝas inter la francaj teritorioj (la nuna Francio sen franca Flandrio) sude, la germanaj teritorioj oriente, kaj la Norda Maro norde kaj okcidente.
Diseco ĝis en la 15-a jarcento
Dum la romia erao la postaj Malaltaj Landoj sude de Rejno estis parto de la Romia Imperio. La regiono estis dividita en la romiaj provincoj Gallia Belgica kaj Germania Inferior. Norde de Rejno estis Germania, kiu nur dum longa tempo estis parto de la imperio. Post la falo de la Okcident-Romia Imperio la Malaltaj Landoj iĝis parto de la Frankonia Regno aŭ de la Karolinga Regno kaj poste de la Sankta Romia Regno. Gelderlando restis sendependa ĝis en 1543. La dukejo Lotaringo disfalis en plurajn partojn, kiujn oni ekde tiam nomis dukejo aŭ grafejo.
Dum la Mezepoko la dukoj de Brabanto kaj de Gelre, kaj la grafoj de Holando kaj de Flandrio regis pri la malgrandaj teritorioj de la Malaltaj Landoj. Pro militoj, sed precipe pro geedziĝoj ekestis pli grandaj unuoj. Holando venis sub influo de la grafoj de Henegovio kaj ambaŭ kune sub la influo de la familio Wittelsbach en Bavario.
15-a jarcento: Unuiĝemo dum la Burgunda periodo
En la 15-a jarcento la plimulto de la partoj de la Malaltaj Landoj venis en la manojn de la dukoj de Burgundio.
Habsburgaj Malaltaj Landoj
Post la morto en 1482 de Maria de Burgundio, la edzino de Maksimiliano de Aŭstrio, la teritorioj transiris el la influo de la franca dinastio de Valois al tiu de la dinastio de Habsburgo. La teritorioj oficiale restis disaj, sed formis "personan union".
En 1549 imperiestro Karlo la 5-a en la Pragmata sankcio de 1549 ke Burgundio ekde nun estos nedisigebla kaj transiros al liaj posteuloj, ĉu viraj, ĉu inaj. Per tio li disigis la Malaltajn Landojn (estis li, kiu enkondukis la nocion) de Francio kaj de la Germana Imperio kaj igis ilin propraĵo de sia familio.
Hispanaj Malaltaj Landoj
Post la abdiko de Karlo la 5-a kiel estro de la Malaltaj Landoj kaj unu jaron poste kiel reĝo de Hispanio la landoj venas sub la respondeco de lia filo Filipo. Li ne estis militisto, kiel lia patro, sed burokrata reganto kaj fanatika kredanto.
La disigo de la Malaltaj Landoj en norda kaj suda partoj datumas de la hispana sieĝo. Filipo la 2-a deziris konverti la intertempe kalvinismajn nordajn Malaltajn Landojn denove al la katolika kredo, kio gvidis al multe da rezisto. Tiu ĉi rezisto daŭris 80 jarojn (de 1568 ĝis 1648) kaj pro tio estas fojfoje nomata ankaŭ la Okdekjara milito. Ĝi finiĝis per la Vestfalia Paco en 1648.
15-a ĝis 18-a jarcento: Nordo kaj Sudo disigitaj
Ekde la 16-a jarcento la historio de la Malaltaj Landoj denove estas alia en la Nordo kaj en la Sudo.
Nordo
En la nordo en la periodo 1581-1588 ekestis la Respubliko de la Sep Unuigitaj Malaltaj Landoj. Ĝi ekzistis ĝis la jaro 1795, kiam francaj revoluciuloj finigis ĝin kaj fondis la Batavan Respublikon. En 1801 sekvis la Batava Regnaro, kiun oni en 1806 reformis al la Reĝlando Holando. Ĉiuj tiuj tri lastaj ŝtatoj estis fakte vazalŝtatoj de Francio. Inter 1809/1810 kaj 1813 la nordo oficiale apartenis al la Unua Franca Imperio.
Sudo
La sudo de la Malaltaj Landoj restis dume en hispanaj manoj. Post la formorto de la hispana branĉo de la Habsburganoj en la Pactraktato de Utreĥto (1713) estis aranĝite, ke la sudo iris denove al la aŭstra branĉo de la Habsburganoj. Tiuj regis la teritorion ĝis 1795. Ekde tiu dato ĝi apartenis al la Unua Franca Respubliko (ĝis 1804) kaj poste al la Unua Franca Imperio (ĝis 1815).
19-a jarcento: Nordo kaj Sudo unuigitaj, disigitaj kaj denove reunuigitaj
En la periodo 1810-1813 la Malaltaj Landoj denove mallonge estis unu, sed kiel nordaj departementoj de la Unua Franca Imperio. Ankaŭ la Princepiskopujo Lieĝo ekapartenis al ili.
Nordo
En 1813 la norda parto estis liberigita de la franca dominado kaj ekestis la Unuigita Reĝlando de la Malaltaj landoj, persona unio inter la Nordaj Malaltaj Landoj kaj la Grandduklando Luksemburgo.
19-a jarcento ĝis 21-a jarcento: Nordo kaj sudo definitive disigitaj
Ekde tiam Belgio kaj Nederlando estas du sendependaj ŝtatoj. En 1839 la Grandduklando Luksemburgo devis transdoni tre grandan parton de sia teritorio al Belgio. En 1890 la persona unio inter Nederlando kaj Luksemburgo estis nuligita kaj per tio la Grandduklando Luksemburgo ankaŭ iĝis sendependa.
Interpretata programlingvo
Ekzemploj pri programlingvoj interpretataj estas Basic, Bash, Perl, Pitono, Ĝavaskripto.
Saint-Antonin-du-Var
(jen france, okcitane Sant Antonin dau Var) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
The Holy Modal Rounders
The Holy Modal Rounders estis usona popolmuzika grupo, origine la duopo de Peter Stampfel kaj Steve Weber, kiuj komencis prezenti sin kune en Lower East Side, Novjorko en la fruaj 1960-aj jaroj. Ilia unika miksaĵo de popolmuzika reviviĝo kaj psikedelo donis al ili kultosimilan sekvon el la malfruaj 1960-aj jaroj ĝis la 1970-aj jaroj. Dum kelka tempo la grupo ankaŭ inkludis la dramiston kaj aktoron Sam Shepard.
Benissa
Benissa estas municipo hispana apartenanta al Valencia Komunumo kaj al provinco Alakanto. Ĝi lokas en nordokcidento de tiu kaj en komarko Marina Alta. Ĝi estas 69,71 km2 ampleksa. Tiu limas al Gata de Gorgos, Teulada, Mediteraneo (maro), Calp, Altea kaj Llíber. En la jaro 2019 dek unu mil kvin personoj rezidis en la municipo.
Microcarbo
Microcarbo estas genro de fiŝmanĝantaj birdoj, konataj kiel kormoranoj, de la familio Falakrokorakedoj. Tiu genro estis iam enmetita en Phalacrocorax.
Kiel sugestata de ties nomo, tiu genro enhavas la plej malgrandaj el la kormoranoj de la mondo. Oni agnoskas kvin speciojn.
Karakteroj
Temas pri malgrandaj, mallongbekaj subtropikaj al tropikaj maraj kaj nesalakvaj specioj el Malnova Mondo kaj Aŭstralio. Ili havas nigrajn piedojn kaj preskaŭ ĉiuj ne havas signifajn blankajn plumojn. Ili ofte havas malgrandan fruntan tufkreston.
Newport Folk Festival
La Newport Folk Festivalo estas usona ĉiujara popol-muzika festivalo en Newport, Rod-Insulo, kiu komenciĝis en julio 1959 kiel ekvivalento al la antaŭe establita Newport Jazz Festival. La festivalo ofte estas konsiderata unu el la unuaj modernaj muzikaj festivaloj en Usono kaj restas fokuso en la ĉiam kreskanta genro de "popola" muziko.
Ostrovec
Ostrovec (Wostrowetz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Písek proksimume 15 km norde de Písek. Vivas ĉi tie.
Newport Folk Festival
La Newport Folk Festival estis fondita en 1959 de George Wein, fondinto de la jam bone establita Newport Jazz Festival, kaj posedanto de Storyville, ĵaza klubo en Bostono. En 1958, Wein ekkonsciis pri la kreskanta movado pri revigliĝinta popolmuziko kaj komencis inviti popolajn artistojn kiel Odetta por prezenti dimanĉan posttagmezojn ĉe Storyville.
Ostrovec
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1323.
Newport Folk Festival
La inaŭgura festivalo kalkulis je Pete Seeger, Earl Scruggs, The Kingston Trio, John Jacob Niles, Sonny Terry kaj Brownie McGhee, Odetta, The New Lost City Ramblers, kaj pli. Eble la plej rimarkinda agado estis la surpriza debuto de la 18jaraĝa Joan Baez, kiu estis alportita kiel gasto de Bob Gibson.
La festivalo revenis en 1960 kaj estis vastigita por inkludi tri noktojn. La vicigo emfazis muzikan diversecon, rezervante prezentistojn el Afriko, Skotlando, Hispanio, Israelo kaj Irlando kune kun "tradiciaj" popolmuzikistoj kiel Pete Seeger, Ewan McColl, John Lee Hooker, Cisco Houston kaj Tommy Makem.
Ostrovec
Partoj de municipo
Municipo Ostrovec konsistas el tri partoj sur tri samnomataj katastraj teritorioj.
(12273) 1990 TS4
(12273) 1990 TS4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
NGC 1969
NGC 1969 (alia indiko — ESO 56-SC124) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1547
En la jaro 1547 post Kristo okazis, interalie:
Abako (kolono)
Abako estas supra plata, ofte kvadrata parto de kolona kapitelo. Sur ĝi sidiĝas la Arkitravo ĉefe en klasika arkitekturo, kaj ĝi kuŝas sur ekino. Krome ĝi protektas la ornamaĵojn de la kapitelo.
En la Dorika ordo estas formata per prismo, en la ionika per spiraloj kaj en la korinta ĝi simpliĝas kaj sveltiĝas. En la Mezepoko ĝi estis sinonimo de Cimatio.
Vitorino
Vitorino estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.509 loĝantojn en 2010.
Ostrovec (apartigilo)
Ostrovec estas nomo de pluraj lokoj:
Mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj
La mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj estas tersupraĵa biomo kun modera kaj humida klimato. La tipa strukturo de tiuj ĉi arbaroj ampleksas kvar stratumojn. La supra tavolo estas la kanopeo aŭ krontegmento kiu estas konstituata el la kronoj de grandaj maturaj arboj. Malsupre de la kanopeo troviĝas la tri-tavola, ombro-tolerema subarbaraĵo. El tiu ĉi la supra tavolo estas la subkanopeo aŭ arbetaĵo kiu estas konstituita el maturaj kaj junaj arbetoj, kaj el junaj subpremitaj arboj kiuj atendas malfermiĝon de la kanopeo. Malsupre de la subkanopeo estas la arbeda tavolo, konstituata el malaltaj lignaj plantoj. Karakterize, la plej malalta kaj plej diversa stratumo estas la grunda kovraĵo aŭ herba tavolo.
Arboj
Karakterizaj superregantaj foliarboj en tiu ĉi biomo inkluzivas kverkojn (Quercus spp.), fagojn (Fagus spp.), acerojn  (Acer spp.), kaj betulojn (Betula spp.). La termino "miksa arbaro" originas el la enteno de pinglarboj kiel kanopea komponanto de tiuj ĉi arbaroj. Tipaj koniferoj inkluzivas : pinojn (Pinus spp.), abiojn (Abies spp.), kaj piceojn  (Picea spp.). En iuj areoj de tiu ĉi biomo la pinglarboj povas konstitui pli gravajn kanopeajn speciojn ol la foliarbaj specioj.
Klimato
La mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj troviĝas en areoj kun diferencaj varmaj kaj malvarmetaj sezonoj, kiuj kunportas moderan mezan temperaturon (5.5-15.6 gradoj Celsius).
Tiuj arbaroj troviĝas en relative varmaj kaj pluvaj klimatoj, kelkfoje ankaŭ kun distinga seka sezono. Tiu ĉi okazas dum la vintro en Orienta Azio kaj dum la somero je la humida periferio de la zonoj kun Mediteranea klimato. Aliaj areoj havas sufiĉe egalan distribuon de precipitaĵo; jara pluvofalo tipe superas 600 milimetrojn (24 colojn) kaj ofte superas 1500 milimetrojn (60 colojn). Temperaturoj tipe estas moderaj eskcepte de partoj de Azio kiel Ĉemara Regiono kie mezvarmaj arbaroj povas ĉeesti malgraŭ tre severaj cirkonstancoj kun tre malvarmaj vintroj.
7797 Morita
7797 Morita estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yukio Morita, dentisto en Hiroŝimo kaj amatora astronomo fakulo de la fotado de planedoj, unu el la plej aktivaj anoj de la sekcio "Marso" de la Asocio de Orienta Astronomio.
Armadillo World Headquarters
Armadillo World Headquarters (foje nomata simple The 'Dillo) estis muzika loko kaj noktoklubo situanta en Aŭstino, Teksaso de 1970 ĝis 1980. Ĝi situis ĉe 505 Barton Springs Road en Aŭstino. Post ĝia malkonstruo, ĝi estis anstataŭigita per 13-etaĝa oficeja konstruaĵo. Post la sukceso de la furora muzika scenejo de Armadillo, la loka televida filio de PBS, kreis Austin City Limits, programo kiu montras popularajn lokajn, regionajn kaj naciajn muzikajn aranĝojn.
San Lorenzo de El Escorial
San Lorenzo de El Escorial (esperantigita kiel Sankta Laŭrenco de Eskorialo) estas municipo de la Madrida Regiono (Hispanio), situanta en la nordokcidento de la regiono, en la sudorienta deklivo de la Gvadarama Montaro, ĉe la montoj Abantos kaj Las Machotas, je 47 km de Madrido. Populare ĝi ricevas la nomon El Escorial de Arriba (Supra Eskorialo), por distingi ĝin disde la najbara urbeto El Escorial, kiu estas konata kiel El Escorial de Abajo (Malsupra Eskorialo). Ene de ĝiaj municipaj limoj, troviĝas la Monaĥejo de El Escorial kaj la monumento Valo de la Falintoj. La urbeto havas 17.346 loĝantojn.
Norde ĝi limas kun Gvadaramo, okcidente kun Santa María de la Alameda, Robledo de Chavela kaj Provinco Avilo, oriente kun Alpedrete kaj Collado Villalba kaj sude kun El Escorial kaj Zarzalejo.
La urbeto estis fondita en la epoko de la reĝo Karlo la 3-a, en la 18-a jarcento, kaj iĝis municipo en la 19-a jarcento, kiam ĝi ekhavis sian unuan urbestron. Ĝi estiĝis kiel apartigo de El Escorial, kie Filipo la 2-a fine de la 16-a jarcento konstruis la monaĥejon de El Escorial, kaj formis, pere de la aneksado de la najbaraj terenoj, la Reĝan Lokon de San Lorenzo de El Escorial kaj El Escorial. En la apartigita parto troviĝis la ĉefaj konstruaĵoj kaj lokoj de la Reĝa Loko, inkluzive de la Monaĥejo, kiu nuntempe troviĝas en la municipo San Lorenzo de El Escorial. Tial, ĉi tiu monumento ankaŭ ricevas la nomon "Monaĥeho de San Lorenzo de El Escorial".
Ĉirkaŭ la konstruaĵo, unu el la ĉefaj hispanaj renesancaj monumentoj, ariĝis grava turisma kaj hotela turisma industrio, kiu igas la municipon unu el la precipaj turismaj celoj de la Madrida Regiono.
Ekde la 21-a de junio 2006, ĝia teritorio estas protektita de la Madrida Regiono kiel Havaĵo de Kultura Intereso ("Bien de Interés Cultural"), en la kategorio "Historia Teritorio aŭ Historia Loko", kategorio kie ankaŭ troviĝas la najbaraj municipoj El Escorial, Santa María de la Alameda kaj Zarzalejo.
En 2011 okazis tie la 70-a Hispana Esperanto-Kongreso.
Situo kaj urbo
San Lorenzo de El Escorial troviĝas en la sudaj flankoj de la Monto Abantos (1.753 m), kiu historie kondiĉigis la urban kreskadon. La domaro kreskis sen ordo ĉirkaŭ la Reĝa Monaĥejo, etendiĝante al la monto. En la 18-a jarcento, la arkitekto Juan de Villanueva ordigis la historian urboparton kaj planis plurajn placojn kaj stratojn, kiuj savus la fortan niveldiferencon inter la Lonja del Real Monasterio kaj la krutaj deklivoj de Monto Abantos. De tiu epoko venas la strato Floridablanca, unu el la plej gravaj de la urbeto, kaj la tuta fermo de la Lonja per la konstruado de la Domoj de la Infantoj. En la 20-a kaj 21-a jarcento, la loĝloko spertis grandan urban ampleksiĝon, ĉefe en la sudorienta flanko de Abantos.
Reliefo kaj akvaro
La mezuma alteco de la municipo estas 1.032 m. La plejparto de la urboparto troviĝas super 1.000 m alte, inkluzive de la Monaĥejo de El Escorial. La pleja alteco troviĝas en la pinto de Monto Abantos, kun 1.753 m.
Ĝia tuta areo estas 56,4 km², distribuitaj en montaraj terenoj. Suden, la municipo iradas tra la nomata Cirko de El Escorial, valo ĉirkaŭata de la sudaj flankoj de Abantos kaj la nordaj flankoj de Las Machotas. Norden, ĝi trairas la sudorientan flankon de Abantos ĝis Cuelgamuros, kie troviĝas la Valo de la Falintoj, proksime de la limoj kun Gvadaramo. Sudokcidente, la municipo malsupreniras ĝis El Escorial, tra la parkoj kaj ĝardenoj de la Dometo de la Princo.
San Lorenzo de El Escorial apartenas al la baseno de la rivero Gvadaramo. La rojoj kiuj naskiĝas en la Monto Abantos alvenas al la rivero Aulencia, kiu naskiĝas en Las Machotas kaj trairas la najbaran urbeton El Escorial. Kelkaj el la eskorialaj rojoj estas retenataj en malgrandaj basenoj, ene de la municipo.
Plantaro
En la plej altaj zonoj (1 000-1 200 m), kiel konsekvenco de malpli da grundakvo kaj pli rekta kontakto kun la suno, aperas la pinaroj el pinastro (Pinus pinaster) kaj pinio (Pinus pinea), ankaŭ anzinaroj (Quercus ilex), kun juniperoj (Juniperus oxycedrus) kaj cisto-kampo (Cistus ladanifer). Inter la 1 200 kaj 1 700 m, troviĝas la pinaroj el arbara pino (Pinus sylvestris) kaj nigra pino (Pinus nigra), krom ekosistemoj el roko kaj la granitaĵoj de la pintoj de Abantos.
San Lorenzo de El Escorial ankaŭ gastigas kelkajn speciojn el foraj lokoj sur ĝiaj montoj, kiel fagoj (Fagus sylvatica), pinsapoj (Abies pinsapo), cedroj (Cedrus sp.), larikoj (Larix sp.), Laŭson-ĥamekiparisoj (Chamaecyparis lawsoniana) aŭ aceroj (Acer pseudoplatanus). Ĉi plantaroj estis plantitaj de studentoj de la Lernejo de Montoj, komence de la 20-a jarcento.
La loĝloko ankaŭ havas historiajn arbojn, kiel la sekvojoj (Sequoiadendron giganteum), plantitaj en la 18-a jarcento en la parkoj kaj ĝardenoj de la Dometo de la Princo.
En la municipo San Lorenzo, troviĝas la Centro de Edukado pri la Medio, Arboreto Luis Ceballos, kiu gastigas kolekton de pli ol 200 specioj de indiĝenaj arboj kaj arbustoj de la Ibera duoninsulo kaj Balearoj.
142756 Chiu
142756 Chiu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kuenley Chiu, usona astronomo kaj kontribuanto de Sloan Digital Sky Survey, bone konata pro lia malkovro de kvazaroj kun granda ruĝenŝoviĝo.
San Lorenzo de El Escorial
Historio
La historio de San Lorenzo de El Escorial estas tute ligata al la konstruado de la samnoma monaĥejo kaj la urbeto El Escorial, el kiu ĝi naskiĝis kiel segregacio. La unua historiaj referencoj pri ĉi tiu konstruaĵo datas de la jaro 1558, kiam Filipo la 2-a nomumis komisionon por ke ĝi serĉu bonan lokon por ĝia situigo, formita de arkitektoj, kuracistoj kaj ministoj, inter aliaj.
La malgranda vilaĝo El Escorial havis la necesajn fizikajn kondiĉojn por ekigi tian entreprenon. Ĝia abundeco je arbaroj, minejoj, ĉasejoj, la akvokvalito kaj la situado en la geografia centro de Iberia duoninsulo, ĉe la Monto Abantos, estis decidigaj faktoroj por ĝia fina elektado, okazinta en 1561.
La unua ŝtono de la monaĥejo estis metita la 23-an de aprilo 1563. Unu jaron antaŭe, Filipo la 2-a komencis akiri la ĉirkaŭajn terenojn de la loko kie la monaĥejo estos konstruata, kun la celo krei reĝapartenaĵon, nomata Reĝa Loko de El Escorial, kun distraj, ĉasaj kaj agrikulturaj celoj. Inter li troviĝis la bienoj de la Dehesa de las Ferrerías de Fuentelámparas (hodiaŭ nomata La Herrería), situanta en la nuntempa municipo San Lorenzo de El Escorial, kaj en La Granjilla de La Fresneda, en la najbara municipo El Escorial.
La laborado daŭris 21 jarojn, laŭlonge de tiu tempo la socia kaj urba aspekto de El Escorial transformiĝis. La malgranda vilaĝo iĝis urbeto en 1565.
Ĝi havis Plejan Urbestron, kiu realigis sian funkcion strikte en la urba nukleo. La ĉasejoj estis rekte administrataj de la Krono, kaj la terenoj dediĉitaj al agrkulturado, pri kiuj okupiĝis la Prioro de la Monaĥejo.
En la eklezia afero, la loko estis apartigita de la potenca Ĉefepiskopejo de Toledo por rekte dependi de la Prioro, pere de du papaj buleoj datitaj el 1585 kaj 1586.
Ĉi tiu administra strukturo daŭre funkciis ĝis la 18-a jarcento, kiam la reĝo Karlo la 3-a altrudis novan teritorian kaj administran markon. La konstruado de domoj, antaŭe malpermesita, en la ĉirkaŭaĵoj de la monaĥejo, estis la origino de disputo, kiu konfrontis la municipajn aŭtoritatulojn, kiuj serĉis la modifadon de tiu regulo, kaj la monaĥoj celis daŭrigi ĝin. La afero estis speciale delikata en tiu epoko, pro la oftaj vizitoj de la Reĝa Familio al la Loko, kiuj igis prezaltigon de la tereno, ĉefe flanke de la ŝtatlaboristoj, je la servo de la Reĝa Domo.
La solvo de la konflikto alvenis de la manoj de la reĝo mem, kiu la 3-an de majo 1767 permesis la konstruadon de loĝejoj apud la Placo de la Monaĥejo, kio estas la fonda nukleo de San Lorenzo de El Escorial kaj la ekiĝo de procezo kiu finiĝos per la disiĝo de ĉi tiu urbeto respekte al El Escorial. La evoluo de ĉi tiu nova domaro estis tre rapida, kun pli da mil najbaroj post nur malmultaj jaroj de la decido adoptita de Karlo la 3-a.
Ĉi tiu iĝis ŝlosila por la formado de la nuna municipo San Lorenzo de El Escorial, ĉar preskaŭ ĉiuj bienoj de la Reĝa Loko privatiĝis krom La Herrería kaj la terenoj kiuj ĉirkaŭis la Monaĥejon kaj la Dometon de la princo kaj la Dometon de la Infanto.
La 26-an de septembro 1836, San Lorenzo de El Escorial naskiĝis kiel sendependa municipo. En ĉi tiu dato ĝi havis sian unuan urbestron, kaj en 1887, iĝis ĉefurbo de samnoma jurisdikcia regiono integrita de 22 loĝlokoj.
Dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939), la loko restis lojala al la respublika registaro kaj ĝia nomo estis ŝanĝita al El Escorial de la Sierra.
Nuntempe, la jurisdikcia regiono sub San Lorenzo de El Escorial estas formata de 12 loĝlokoj: Colmenar del Arroyo, Kolmenareĥo, El Escorial, Fresnedillas de la Oliva, Navalagamella, Robledo de Chavela, Santa María de la Alameda, Valdemaqueda, Valdemorillo, Villanueva del Pardillo kaj Zarzalejo, krom San Lorenzo de El Escorial.
Loĝantaro
San Lorenzo de El Escorial havas 17.346 loĝantojn, laŭ la Nacia Instituto de Statistiko (Hispanio), de la jaro 2008. Ĝi havas loĝdenson de 307,55 loĝ/km², simile al tiu de aliaj ĉirkaŭaj municipoj (kiel El Escorial, kun 216,18 loĝ/km²), sed tre sube al la regiona mezumo (781,82 loĝ/km²).
En la jaro 2006, 51,7% de la sanktlaŭrencanoj estas virinoj kaj 48,3 % viroj. La eksterlandanoj registritaj estas 10,07% de la tuta loĝantaro. La meza aĝo estas 37,8 jaroj. La kreskado de la loĝantaro estas 4,2%, laŭ la referencoj de la jaro 2006.
La portempaj loĝantoj de San Lorenzo de El Escorial estas tre alta. Temas pri grava rezidnukleo, kie abundas multaj duaj loĝejoj, uzataj nur dum la semajnfinoj kaj la feritagoj. Krome, la municipo ĉiutage ricevas altan nombron da turistoj, allogataj de ĝia kultura kaj natura heredaĵo.
NOTO: La ciferoj de 1996 temas pri la 1-a de majo kaj la ceteraj de la 1-a de januaro. Fonto: NIS
Ekonomio
Sektoroj kiel turismo, hotela industrio kaj komerco estas unu el la ĉefaj ekonomiaj aktivaĵoj de San Lorenzo de El Escorial. La municipo estas unu el la plej turismaj lokoj de la Madrida Regiono. Ĝiaj vizitantoj prefere realigas unutagan viziton, uzante Madridon kiel ekon. La tranoktadoj apenaŭ havas signifan kvanton, same kiel en aliaj monumentaj urboj de la regiono, kiel Alcalá de Henares, Aranjuez aŭ Ĉinĉono.
En la lastaj jaroj, la loĝloko provas konsolidi la tranoktadon en la urbo pere de eventoj, konvencioj kaj kursaroj kun kulturaj kaj edukaj celoj. Tiu estas la kazo de la Somerkursaro de la Komplutensa Universitato, kiu okazas en la sidejo de Euroforum, kreita por diskonigi la urbeton San Lorenzo de El Escorial kiel kongresurbo. La municipo havas 10 hotelaĵojn, kun entute 611 dormlokoj (jaro 2006).
Ene de ĝia municipa limo troviĝas du el la plej vizitataj monumentoj apartenantaj al la institucio Patrimonio Nacional. La Monaĥejo de El Escorial estas la dua monumenta komplekso kun pli da vizitantoj (504.238 turistoj en 2004), malantaŭ la Madrida Reĝa Palaco (720.710 samjare). La Valle de los Caídos, en la municipo, estas la tria en la listo de Nacia Heredaĵo (407.578).
La konstruado estas alia kreskanta ekonomia aktivaĵo en San Lorenzo de El Escorial. Kvankam grava parto de ĝia teritorio estas protektata, kiel la arbaroj de La Herrería, la municipo spertis fortan urban kreskadon dum la lastaj jaroj, kun la kreado de novaj domaroj en lokoj sen leĝa protektado. Tiu estas la kazo de la sudorienta flanko de la Monto Abantos, kie multobliĝis pluraj kvartaloj, ĉefe post la incendio de la 21-a de aŭgusto 1999, kiu bruligis 450 hektarojn da pinarboj.
Arta kaj natura heredaĵo
Parto de ĝia monumentaro estas enskribita en la listo de la Monda heredaĵo de Unesko. Krome, la municipo estis deklarita "Kultura Heredaĵo", en la kategorio "Historia Teritorio", sub la nomo "Escorial: Monaĥejo, Loko kaj Natura kaj Kultura Ĉirkaŭaĵo", de la Madrida Regiono.
Ene de ĉi lasta instanco, aprobata per dekreto 52/2006 (21-an de junio), ankaŭ estas inkluzivataj la loĝlokoj El Escorial, Zarzalejo kaj Santa María de la Alameda. Temas pri areo kiu restis ene de la nomata Palisaro de Filipo la 2-a, per kiu ĉi tiu reĝo limigis la perimetron de la Reĝa Loko kiu estiĝis ĉirkaŭ la monaĥejo.
Tar (vilaĝo)
Tar estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó.
Situo
Tar situas en valo de Zagyva inter montaroj Mátra kaj Cserhát, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Hatvan-Salgótarján. Pásztó troviĝas 6, Bátonyterenye 10, Salgótarján 21 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1256. En la 15-a jarcento Tar iĝis kampurbo, sed dum la turka erao ĝi senhomiĝis. Post la refondiĝo la vilaĝo perdis la gravecon.
San Lorenzo de El Escorial
Monda Heredaĵo
En ĉi tiu aro, oni dinifas la areon kiu ĉefe protektas la Monaĥejon, la Dometon de la Infanto kaj la Dometon de la Princo, palaceto, kiu troviĝas en la alia municipo nomata El Escorial:
La protektata areo aperanta en la listo de la Monda heredaĵo nuntempe troviĝas en demarŝoj por ĝia ampleksigado. La hispanaj aŭtoritatoj volas ke la Unesko etendu la deklaradon de "Monda Heredaĵo" al la tuta spaco ene de la Palisaro de Filipo la 2-a.
Kultura Heredaĵo en la kategorio Historia Teritorio (Historia Loko)
Krom la jam menciitaj monumentoj en la antaŭa sekcio, la municipo San Lorenzo de El Escorial arigas aliajn art-historiajn lokojn, kiuj, same kiel tiuj aliaj, estis leĝe integritaj en la kategorio Historia Loko de "El Escorial: Monaĥejo, Loko kaj Natura kaj Kultura Ĉirkaŭaĵo", laŭ dekreto 52/2006 (BOCM, 21-an de junio) de la Madrida Regiono.
30170 Makaylaruth
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Makayla Ruth Gates, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri fizika scienco. Ŝi lernis ĉe la Peralta Elementary School en Los Lunas (Nov-Meksiko).
San Lorenzo de El Escorial
Famuloj
San Lorenzo de El Escorial havis mallarĝan historian rilaton kun la Hispana Krono, kiel rezidloko kaj tombejo de pluraj monarkoj de la Habsburga dinastio kaj de la Burbonoj. Tamen, nur unu el ili naskiĝis ĉi tie. Temas pri Fernando la 7-a, kiu naskiĝis en la Reĝa Monaĥejo la 14-an de oktobro 1784 kaj mortis en Madrido la 29-an de septembro 1833.
La ĉeesto de la reĝo allogis plurajn gravulojn de la kultura mondo al la municipo. Krom la longa listo de arkitektoj, skulptistoj kaj pentristoj kiuj partoprenis, en la 16-a jarcento, en la konstruado de la Monaĥejo de El Escorial, la loĝantaro akceptis en la 18-a jarcento la muzikiston Antonio Soler (Olot, 1729), kiu mortis en San Lorenzo de El Escorial en 1783, kie li plejparte disvolvigis sian profesian vivon.
En la 19-a kaj la 20-a jarcentoj, la urbeto iĝis rezidnukelo, en kiu ekloĝis elstaraj kulturaj kaj politikaj figuroj. Inter ili, elstaris la komediografoj Serafín kaj Joaquín Álvarez Quintero, kiuj loĝis portempe en la municipo.
Inter la naskiĝintoj en San Lorenzo de El Escorial en la 20-a jarcento, menciindas la poeto Luis Felipe Vivanco (1907-1975), la arkitekto Juan Herreros (1958) kaj la botanikisto Luis Ceballos y Fernández de Córdoba (1896-1967).
Festoj kaj tradicioj
La urbeto celebras patronajn festojn la 10-an de aŭgusto, tago de San Lorenzo, sanktulo al kiu Filipo la 2-a konsekris la monaĥejon de El Escorial kaj de kiu, la municipo prenas sian nomon. Ĉi tiu konstruaĵo estis konstruita por memorigi la venkon de la Batalo de San Quintín, okazinta la 10-an de aŭgusto 1557.
La Pilgrimfesto de Nia Sinjorino la Virgulino de la Graco (hispane Romería de Nuestra Señora la Virgen de Gracia) estas, sendube, la plej grava tradicio de San Lorenzo de El Escorial. Ĝi okazas dum la unuaj tagoj de septembro kaj troviĝas inter la plej amase vizitataj de Hispanio. Ĝi venas de la jaro 1948 kaj estas deklarita je turisma intereso de la Madrida Regiono.
La sanktalaŭrenca Sankta Semajno elstaras kiel unu el la plej vide riĉaj el la gvadarama komarko. Dum Kristnasko, la urbeto scenigas la naskiĝon de Jesuo, pere de kripo (nomata "Betleĥemo") per grandaj bildoj surstare kaj surplace, kiel turisma reklamaĵo.
Ponto Don Luis la 1-a
La Ponto Don Luis la 1-a estas ponto de la urbo Porto, Portugalio, inaŭgurita en 1886. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej simbolaj aspektoj de la urbo.
Historio
Kiam en en 2001 Oporto ricevis la titolon de kultura ĉefurbo de Eŭropo, kune kun Roterdamo, la slogano uzata por la promociado de tiu evento estis Pontes para o futuro (Pontoj por la estonteco). Porto estas konsiderata kiel la dua ĉefurbo de Portugalio. En la urbo troviĝas konsiderinda nombro da pontoj, kiuj kunigas la urbon dividitan pro la rivero Doŭro.
La plej konata kaj fama el ĉiuj ĝiaj pontoj estas la ponto Don Luis la 1-a (Ponte Dom Luís I, portugale). Ĝia konstruado baziĝas sur projekto de la belga inĝeniero Théophile Seyrig, disĉiplo de la fama Gustave Eiffel, kio klarigas ĝian similecon kun la metala strukturo de la Turo Eiffel. La ĉefa trajto de tiu ponto estas ĝia granda fera arko. Pro ĝia famo kaj beleco, ĉiurkaŭ la ponto ariĝas multaj turistoj. La vidaĵoj de la supra etaĝo ofertas panoraman vidon de la rivero Doŭro kaj de la kvartaloj kiuj fondiĝis ambaŭflanke de la rivero.
Armagh
Armagh estas la ĉefurbo de la samnoma graflando en Nord-Irlando. Kvankam ĝi ne estas granda, Armagh ludis gravan rolon en la irlanda historio.
La urbo estas ligita kun la sankta patrono de Irlando, Sankta Patriko, kiu estis la unua episkopo de Armagh. Tiel en la Romkatolikismo kiel en Eklezio de Irlando, Armagh estas la sidejo de ĉefepiskopo, kiu estas la gvidanto de ambaŭ eklezioj por la tuta Irlando.
Koordinatoj:
Lago Viedma
Viedma (hispane: Lago Viedma), proksimume 80 kilometrojn longa en plej sudokcidenta Argentino, estas grava longa troga lago, formita de degelanta glaĉera glacio (la lago situas je ). La lago estas nutrata unuavice de glaĉero Viedma je la okcidenta fino de la lago. Ĝia akvo tra rivero Santa Cruz atingas Atlantikon.
Glaĉero Viedma larĝas 5 kilometrojn je sia fino ĉe lago Viedma. La bruna pejzaĝo rezultis de skrapanta glacio, kiu forigis preskaŭ ĉian plantan vivon de la krutaj valflankoj.
La lago ricevis la nomon de Antonio de Viedma, hispano, kiu trovis ĝin dum ekspedicio en 1782.
Dolný Lieskov
Dolný Lieskov, hungare Alsómogyoród [alŝOmodjorOd] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Dolný Lieskov situas apud flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1327 laŭ en latina formo "Maior Lyszkocz". En 1784 loĝis tie 198 vilaĝanoj (33 familioj) en 30 domoj, en 1828 175 vilaĝanoj en 16 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Lieszkó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsómogyoród 154 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Illava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolný Lieskov 748 homoj, (742 slovakoj).
Templo de Asunciono
La Templo de Asunciono, Paragvajo estas unu el la konstruitaj kaj operaciitaj temploj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 112 konstruita de la Eklezio kaj la unua de Paragvajo, lokita en la avenuo Hispanio de la urbo de Asunciono.
Pulsaro
Ĉar pulsaroj (pulsastroj) tipe havas proksimume 400.000 termasojn je diametro de 20 kilometroj, ili disponas pri forta gravita kampo, kiu je la surfaco konformas al la 2×1011 ĝis 3×1012-obla gravito de la tero. Krome ili havas magnetkampon miloble pli fortan ol la magnetkampo de la tero, kio daŭre de la tempo bremsas la propran rotacion de tiuj steloj. La vivodaŭro de pulsaro (pulsastro) kiel radiadofonto proksimas meznombre al dek milionoj da jaroj.
Pforzheim
Pforzheim estas eksterdistrikta urbo en Germanio. Administre ĝi lokiĝas en la distriktaro Karlsruhe kaj en la Regiono Norda Nigra Arbaro de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de ĝi havis  loĝantojn. Proksime apud la urbo troviĝas Karlsruhe (25 km okcidente) kaj Stuttgart (ĉ. 37 km oriente). La urban teritorion trafluas la rivero Enz [prononco Enc].
Brevier-Legaĵoj – Klarigoj
Brevier-Legaĵo estas teksto por la Liturgio de la Horoj.
Tiu ĉi artikolo, post kelkaj klarigoj, entenas kompletan liston de la tiel nomataj «duaj legaĵoj» el la romkatolika breviero laŭ ilia sinsekvo dum la liturgia kaj kalendara jaro. La tekstojn mem oni trovas, sekvante la ligilojn, en Vikifonto.
La artikolo volas instigi vin, verki la ankoraŭ mankantajn esperantajn tradukojn kaj enmeti ilin en Vikifonton.
Klarigoj
La Liturgio de la Horoj estas la oficiala preĝado de la romkatolika eklezio. Kelkfoje tage monaĥoj kaj aliaj klerikoj tiucele kunvenas. Diakonoj kaj pastroj, kiuj ne vivas komune, preĝas solaj.
La libro, kiun oni uzas, nomiĝas breviero, ĉar ĝi entenas la necesajn tekstojn en konciza formo (latine: breve = mallonge, koncize). Ankaŭ la preĝadon mem oni nomas breviero. Oni do povas diri ekzemple: "Mi posedas kvarvoluman latinan brevieron", sed ankaŭ: "Mi preĝas ĉiutage la brevieron".
Post kiam la 2-a Vatikana Koncilio (1962 - 1965) instigis reordigi la liturgion de la horoj, la roma kongregacio por la Diservo eldonis, post konfirmo fare de papo Paŭlo la 6-a, en 1971 la modelan libron (Editio typica) de la Liturgio de la horoj laŭ la roma rito en la latina lingvo.
La Horo de la legaĵoj havas jenan strukturon:
La «duaj legaĵoj» estas prenitaj el la ekster-biblia religia literaturo, komenciĝante per la fruaj ekleziaj patroj ĝis hodiaŭaj modernaj aŭtoroj. Ili entute do estas kvazaŭ «Kristana Roma Krestomatio».
Rande ni volas mencii, ke nacilingvaj tradukoj de la latina Editio typica aldonis aliajn perikopojn el siaj propraj kulturoj. Sed tio ne estas la temo de nia artikolo, kiu koncernas nur la roman brevieron.
Sekvas la kompleta listo de «duaj legaĵoj» laŭ la ordo en la breviero.
Kloten
Kloten estas komunumo kaj urbo en la Kantono Zuriko Svislando. Kloten situas en la distrikto Bülach kaj havis 16976 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006, kiu nombro kreskis al 17809 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Kloten situas nordoriente de la kantonĉefurbo Zuriko, oriente de la rivero Glatt en la ebenaĵo de la tiel nomita Glatt-Valo. Al la komunumo Kloten apartenas krom la flughavena urbo Kloten la vilaĝoj Gerlisberg kaj Egetswil.
Nélson Luís Kerchner
Nélson Luís Kerchner (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1987 ĝis 1990 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Kloten
Historio
La unua dokumenta mencio de Kloten datiĝas el la jaro 1155 kiel Chlotun.
En la iama marĉo oni trovis restaĵoj de frua bronzepoka setlejo. Dum romia epoko Kloten situis ĉe la kruciĝo de la vojoj de Vindonissa al Brigantium kaj de Turicum al suda Germanio. Apud la reformita preĝejo estis trovitaj restaĵoj de romia setlejo el la 1-a ĝis la 3-a jarcento kaj ruino de romia kastelo el la 4-a jarcento.
En la jaro 1848 estis en Kloten malfermita la civila flughaveno de Zuriko, kiu ek de tiam estis plurfoje grandigita. La laborlokoj de la flughaveno kaŭzis grandan kreskon kaj evoluon, tiel ke el la iam kampara vilaĝo fariĝis grava urbo.
NGC 1970
NGC 1970 (alia indiko — ESO 56-SC127) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Le Poirier-Université (stacidomo)
Le Poirier-Université estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Trith-Saint-Léger, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Hirson (267000).
17216 Scottstuart
17216 Scottstuart estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
15249 Capodimonte
15249 Capodimonte estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio de Capodimonte proksime de Napolo, kiu estis inaŭgurita en la komenca novembro 1819, kvar tagoj antaŭ la naskiĝo de la itala astronomo Annibale de Gasparis. De Gasparis laboris en tiu observatorio dum preskaŭ sia tuta vivo kaj malkovris naŭ asteroidojn.
10956 Vogezo
10956 Vogezo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la francia mezalta montaro Vogezoj (1424 m), kiu etendiĝas okcidente de Rejno, fronte al la Nigra Arbaro.
Sainte-Anastasie-sur-Issole
(jen france, okcitane Santa Anastasia d'Içòla) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
(12305) 1991 TE1
(12305) 1991 TE1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nová Lhota
Nová Lhota (Neu Lhotta) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio, en PPR Blankaj Karpatoj, 19 km sudoriente de Veselí nad Moravou. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1598.
(17217) 2000 AR243
(17217) 2000 AR243 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Teodora (persona nomo)
Teodora aŭ Fedora estas virina persona nomo grekdevena (semantike Teodora estas varianto de Dorotea). Ekvivalento vira estas Teodoro.
Diverslandaj variantoj
Fedora, Феодора , Федора , Théodora , Teodóra , Dóra , Dora , Fenja , Feodora , Teodora , Thea , Tea , Theodora , Theda , Θεοδώρα , Теодора , Тодорка , Teddi , Teddie , Teddy
1721
1721 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1721 post Kristo okazis, interalie:
Ĝavaĥo
Ĝavaĥko (ჯავახეთი) estas historia regiono kaj de la Kartvela reĝlando kaj de la Armena reĝlando, sed nuntempe en la sudokcidento de Kartvelio en la provinco Samcĥe-Javaĥeti. Hodiaŭ ĝi konsistas el la municipaj teritorioj Aĥalkalako kaj Ninocminda, kaj estis historia ĉirkaŭata okcidente pere de la rivero Mtkvari, norde, sude kaj oriente kun la montoj Ŝavvaŝeti, Samsari kaj Nialiskuri. La plejparto de ĝiaj loĝantoj estas armenoj.
(19409) 1998 FA12
(19409) 1998 FA12 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Destino
Destino estas tio, kio influas la sinsekvon de eventoj: nome la supernatura forto, havanta tian influon aŭ la tuto de cirkonstancoj, kiuj influas la vivon de difinita persono (PIV).
En alia senco estus la celo al kio estas destinita aŭ antaŭvidita preciza objekto.
Destino estas la supernatura povo kiu, laŭ oni kredas, gvidas la vivojn de ajna estaĵo de necesa formo kaj ofte estas fatala, tio estas, nepra aŭ neevitebla. En la okcidenta kulturo la plimulto de la religioj kredis en formoj de destino, speciale rilatigita kun la antaŭdestinismo. La destino estas vojo kun multaj direktoj.
Salvador Alvarado
Salvador Alvarado Rubio (1880 - 1924) estis soldato kaj politikisto meksika, kiu partoprenis en la Meksika revolucio kiel generalo de la meksika armeo sub la komando de Venustiano Carranza. Li estis reganto de Jukatanio de 1915 ĝis 1917. La administra komunumo Salvador Alvarado en la federacia subŝtato Sinaloa, kie li naskiĝis, nun portas lian nomon.
Banoŝtor
Banoŝtor, serbe Баноштор, slave Banoštor, hungare Bánmonostor estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Beoĉin.
Situo
Banoŝtor situas laŭ dekstra bordo de Danubo. Petrovaradin troviĝas 22 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1198 en formo "Keu". Tiutempe ankaŭ abatejo formiĝis. En 1229 ĉefepiskopo de Kalocsa tie fondis episkopejon de Szerém. La tataroj detruis la vilaĝon en 1241. En la 1520-aj jaroj la turkoj okupis la regionon de Hungara reĝlando. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis. En 1910 vivis tie 1137 homoj, (serboj en najoritato, germanoj en minoritato. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, al distrikto de Újlak. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Banoŝtor 780 homoj, (serboj 732 (94 %), kroatoj 17, hungaroj 5, slovakoj 5, germanoj 3, slovenoj 3 kaj aliaj).
Fresnel-lenso
Fresnel-lenso [fʀɛˈnɛl] aŭ pli precize Fresnela ŝtupa lenso estas optika lenso, kiun malkovris en ĉ. 1822 Augustin Jean Fresnel kaj originale estis uzata en lumturoj. Pro la uzita konstrua principo, oni ŝparis mason kaj volumenon, ĉar la ĉefa fokusa distanco estas pli mallonga ol ĉe la normala lenso.
La Fresnel-lenso estas dividata en ringformaj strioj kaj en ĉiu strio la diko estas malpliigita, tiel la lenso entenas serion de ringformaj ŝtupoj.
Oni dividas du konstruformon de la Fresnel-lensoj:
Oni esploras uzon de la Fresnel-lensoj ĉe sunenergicentraloj.
Vištytis (lago)
Vištytis (Vištyčio ežeras; Wystiter See; Виштынецкое озеро; neformale iam nomata kiel Eŭropa Bajkalo), estas lago sur limo inter Litovio (Distrikto Marijampolė) kaj Rusio (Kaliningrada provinco).
NGC 1971
NGC 1971 (alia indiko — ESO 56-SC128) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Vištytis (lago)
Antaŭ la Dua mondmilito ĝi markis parton de la limo inter Germanio kaj Litovio. Ĝi estas nomita laŭ la malgranda Litova urbo Vištytis sur ĝia norda bordo.
Vištytis kovras areon de 17.87 km², plejparto de kiu troviĝas en Rusio. La rando sekvas la akvolinion laŭ la Litova bordo, tiel bangastoj sur Litovaj plaĝoj reale eneniras Rusiajn teritoriajn akvojn. Ĝi estas lokigita en pentrinda pejzaĝo de arbaroj kaj montetoj. La lago estas protektita naturrezervejo kaj perlaboras ĝia "Eŭropa Bajkalo" (reputacio, karaktero) pro la diverseco de ĝia unika flaŭro kaj faŭno.
Oséas Reis dos Santos
Oséas Reis dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1996 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Nova Tebas
Nova Tebas estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.389 loĝantojn en 2010.
Irig
Irig (Ириг, Ürög, Irick) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono). Ankoraŭ 11 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Irig situas ĉe piedoj de Fruŝka Gora, laŭ ĉefvojo Ruma-Novi Sad.
Historio
La unua mencio devenis el 1225. Inter 1526-1699 laturkoj okupis la urbeton. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la urbo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Irig 4848 da homoj, (serboj 3900 (80 %), hungaroj 360 (7 %), jugoslavianoj 127 (3 %), kroatoj 78 (2 %) kaj aliaj).
Costarainera
Costarainera estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Cipressa kaj San Lorenzo al Mare.