cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mkrtiĉ Ĥrimjan
Naciismo
La opinio de Ĥrimjan pri armena naciismo kiel kultura vekiĝo transformiĝis al naciismo kiel armita revolucia movado en respondo al la subprema reĝimo de otomana kaj rusa registaroj same kiel al eŭropaj politikoj al Armenio. Ĥrimjan eksplicite apogis la Armenan Revolucian Federacion en letero de 1896 al la armenoj de Van, en kiu li skribis: "La apero de politikaj partioj inter vi estas ekzemplo de la renaskiĝo de la historiaj domoj de nia nobelaro, dum la Partio Daŝnakcutjun estas la nova armena kavaliraro. Ĝiaj pioniroj montris sin veraj kavaliroj en Vaspurakano [t.e. la regiono ĉirkaŭ Van] kaj aliloke. Leviĝu, leviĝu, armenoj, aliĝu al ĉi tiu nova armena kavaliraro, kuraĝu ..."Antaŭ tio la eklezio konservis distancon de la armenaj revoluciaj grupoj, ĉar ĉi-lasta vidis la unuan kiel konservativan institucion. Ĥrimjan bonvenigis revolucian aktivismon, precipe de la Daŝnakcutjun, la plej influa armena partio. Laŭ Panossian, Ĥrimjan tiel radikaligis, certagrade, la armenan eklezion kaj li sekulariĝis en sia vizio de la armena nacio.
Morto kaj heredaĵo
Ĥrimian mortis la 29-an de oktobro 1907. Li estis entombigita, kiel multaj el liaj antaŭuloj, en la korto de la katedralo de Eĉmiadzin. Skulptisto Sergej Merkurov faris lian mortmaskon. .
Ĥrimjan estis honorita de armenoj dum lia vivo. Li estis nomita Hajrik (diminutivo por "patro") ekde lia tempo kiel abato de la monaĥejo Surb Karapet proksime de Muŝ en la fruaj 1860-aj jaroj. Sarkis Atamian asertas, ke "ne estis viro, eble, en armena historio, kiu simbolis la afablan, saĝan, paternalisman estron de sia grego same kiel Ĥrimjan, kiu ricevis la titolon Hajrik (paĉjo) ame de sia popolo". Jack Kalpakian priskribas Ĥrimjan kiel "duan nur post la mita Hajko kiel la patrofiguron de la nacio". Ĥrimjan plejparte enfokusigis siajn klopodojn sur la ordinaraj homoj prefere ol la armena elito kaj estas tiel konsiderita" . Katolikoso Vazgen la 1-a (ĉ. 1955-1994) nomis Ĥrimjan la "plej granda revoluciulo [de la armena kamparana klaso]".
Panossian skribis, ke Ĥrimjan sin dediĉis dum sia tuta vivo al plibonigo de la kondiĉoj de provincaj armenaj kaj ĝenerale de armenaj rajtoj. Ĥrimjan estis priskribita kiel "unu el la malmultaj vere bonegaj figuroj en la historio de la armena eklezio" kaj "unu el la plej famaj kaj karaj naci-religiaj figuroj de lia tempo". Alia aŭtoro nomis lin "la plej amata armena patriarko de modernaj tempoj". Patricia Cholakian skribis pri li: "viro kun granda persona sankteco, estis inter la unuaj se temas pri inspiri la persekutitajn armenojn al amo por lernado kaj sento de fiero pri ilia heredaĵo". La elstara lingvisto Hraĉja Aĝarjan nomis lin vera kristano, vera patrioto kaj vera populara homo.
La Misia Heroldo skribis en 1891 pri Ĥrimjan: "viro, al kiu la tuta armena nacio rigardas kun granda respekto. Li laboris honeste kaj fervore por bono de sia nacio ". Alice Stone Blackwell skribis pri li en 1917 kiel "la plej granda figuro en la moderna armena historio" kaj aldonis ke "Li estis profunde amata kaj honorata pro lia saĝo kaj sankteco". Elstara armena poeto Avetik Isahakjan skribis en artikolo de 1945: "La armena popolo ne forgesos lin. Ju pli da tempo pasas, des pli brila fariĝos lia memoro. Li rigardos la armenan popolon el la profundo de jarcentoj kaj parolos konatan lingvon pri ĝiaj amataj aspiroj kaj senmortaj celoj".
Ĥrimjan estas la temo de pentraĵoj de pluraj eminentaj armenaj artistoj, kiel ekzemple Ivan Ajvazovskij, Jeghiŝe Tadevosjan, kaj Vardges Surenianc. Armena-usona komponisto Alan Hovhannes verkis koncerton titolitan Ĥrimjan Hajrik en oktobro 1944. Laŭ liaj propraj vortoj, "La muziko estis inspirita de portreto de la heroa pastro Ĥrimjan Hajrik, kiu gvidis la armenan popolon tra multaj persekutoj". La komponaĵo unue estis komerce registrita en 1995 de la Manhatana Kamera Orkestro, reĝisorita de Richard Auldon Clark. Lernejo en Erevano, la ĉefurbo de Armenio, fondita de Ĥrimjan en 1906 kaj renomita omaĝe de la 26 Bakuaj Komisaroj dum la sovetia periodo, estis renomita omaĝe al li en 1989.
Publikaĵoj
Ĥrimjan verkis eseojn kaj librojn. Liaj plej rimarkindaj verkoj estas la jenaj :
Monvalle
Monvalle estas komunumo de Italio.
Ormándlak
Ormándlak estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Ormándlak situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Zalaegerszeg troviĝas 14, Pacsa 25, Lenti 28 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1260 en formo "Wrmand". Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, vendejo, migra poŝto. La municipa administracio en Gellénháza funkcias.
Villar del Cobo
Villar del Cobo [biLJAR delKObo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 78 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Villar del Cobo estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la komarko, kaj estas ĉe la limoj kun la provinco Kvenko.
Ĝi estas sur tre montara areo, komunikata laŭ provinca ŝoseo TE-73 sudokcidente al Tramacastilla sed estas pli proksimaj Griegos kaj Guadalaviar.
Historio
La mezepoka historio de Guadalaviar aperas ligita al Villar del Cobo, kies dependaĵo ĝi estis.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Villar del Cobo ekformis parton de la komunumo Sesma de Villar del Cobo en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
La uzado de la komunumaj paŝtejoj en tiuj tiom apartaj kaj limaj areoj ne ĉiam estis klara kaj aperis tiurilate konfliktetoj ankaŭ kun Griegos. Finfine, la reĝoj Marteno la 1-a de Aragono, kaj Henriko la 3-a de Kastilio iniciatis la 8an de Oktobro 1404 negocadon por interkonsento validigita en 1407.
Guadalaviar sendependiĝis en la 22a de junio 1694, pli ol unu jarcenton post akiro de paroĥa sendependigo.
San Lorenzo
San Lorenzo estas la la hispana kaj itala nomigo de la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies religia memortago estas la 10-a de aŭgusto.
Gaziantep
Gaziantep ('Aintab) estas urbo en sudorienta Anatolio, Turkio, kun ĉirkaŭ 1,25 milionoj da loĝantoj. Ĝi estas samtempe ĉefurbo de la provinco Gaziantep kaj sesa plej granda urbo de Turkio.
Mazaro
La Mazaro estas rivero en okcidenta Sicilio, en Italio. Ĝi longas 30 kilometrojn, ekde la fontoj de Rapicaldo (en la komunumo Salemi) ĝis sia enfluo en la Mediteranea Maro, ĉe la grava havenurbo Mazara del Vallo.
Gaziantep
Nomo
La nomo Gaziantep estas duparta: Gazi signifas diskutanto kaj Antep - venas el la araba ʿayn ṭayyib - signifas bona fonto. Gazi estis aldonita al Antep en 1921 en epoko de la Turka Sendependeca Milito, je decido de la Nacia Asembleo, post ribelo de la loĝantoj kontraŭ la francaj okupantoj.
Mazaro
Ĉe ĝia enmarejo oni malkovris praan fenican komercejon, aktiva inter la 6-a kaj la 4-a jarcento a.K..
Gaziantep
Historio
La urbon konkeris Saladin en 1183 dum la militiro. Ĝi restis en osmana posedo, la francaj trupoj sensukcese provis okupi ĝin dum la unua mondmilito.
Mazaro
Ĝia enmarejo estas la kanala haveno de Mazara del Vallo, en kiu estas la grava urba fiŝkaptŝiparo.
Gaziantep
Ekonomio
Gaziantep estas - inter aliaj - sidejo de Cimko, unu el la plej grandaj konstrumateriala kaj cementa produktanto de Turkio.
Esperanto en Gaziantep
En 2012 okazis en tiu urbo la Mezorienta Esperanto-Kunveno.
Jóhannes úr Kötlum
Jóhannes úr Kötlum (1899-1972) estis unu el la plej produktivaj islandaj poetoj en la 20-a jarcento. Liaj multaj poemlibroj enhavas poemojn de multaj ĝenroj: lirikajn, rakontajn, kaj sociajn. Dum granda parto de sia longa kariero kiel poeto Jóhannes estis intime ligita al la islanda poezia tradicio, tamen li forlasis la tradiciajn regulojn de regulaj rimo kaj aliteracio en la poemaro Sjödægra 1955 kaj en du postaj poemlibroj. En tiuj libroj Jóhannes renovigis sian poezian stilon kaj kreis novan dimension en sia verkado, tamen ĉiam fidela al la sociaj kaj la popolpoeziaj temoj de siaj antaŭaj libroj.
Popola Partio
Popola Partio havas du signifojn:
9913 Humperdinck
9913 Humperdinck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto Engelbert Humperdinck (1854–1921), unua helpanto de Richard Wagner. Poste li vojaĝis tra Eŭropo kaj Nord-Afriko kaj fariĝis instruisto en diversaj konservatorioj kaj artaj akademioj. Lia plej granda sukceso estas la opero Hänsel und Gretel, kiu restas pliŝatata hodiaŭ, kun ĝiaj melodioj kaj kantoj.
O cortiço
Ĉefverko de Aluísio Azevedo, la iniciatinto de Naturalismo en Brazilo. "O cortiço" (La abelujo) estas socia romano publikigita en 1890 kie la aŭtoro priskribis la ĉiutagan vivon de malriĉa komunumo ekspluatita de avara portugalano. Elektronika versio de "O cortiço", en la portugala, troviĝas en la publika oficiala retejo kiel publika havaĵo:
Thinocorus
Tiuj birdoj ŝajnas kvazaŭ paseroj, perdrikoj aŭ koturnoj laŭ strukturo kaj bekoformo. Ili havas mallongajn krurojn kaj longajn flugilojn.
O cortiço
Duonjarcento poste ankaŭ hispana romanisto nome Camilo José Cela aperigos romanon titolitan La colmena (La abelujo) kie li priskribos la ĉiutagan vivon de malriĉaj loĝantoj de postmilita Madrido ekspluatitaj kaj forpremitaj de avaruloj kaj novreĝimanoj.
Thinocorus
La ino demetas 2-3 ovojn en malprofunda trueto engrunda.
NGC 3406-2
NGC 3406-2 (aliaj indikoj — UGC 5970, MCG 9-18-40, ZWG 267.20, KCPG 253B, PRC D-16, PGC 93106) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Affoltern (distrikto)
La distrikto
La distrikto Affoltern estas distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. La distrikto portas la nomon de ĝia ĉef-komunumo Affoltern ĉe Albis. Ĝi situas okcidente de la Albisĉeno kaj estas konata ankaŭ sub la nomoj Knonaueramt aŭ Säuliamt, kiuj estis la nomoj de la iama malfrumezepoka voktdistriktoj. La distrikto Affoltern estas unu el la plej kamparaj distriktoj de la kantono kaj estas bela regiono por migrado. En la distrikto troviĝas belaj naturrezervejoj, ekzemple la Marĉo de Maschwanden (germane Maschwander Ried) oriente de la rivero Reuss kaj ankaŭ la Lago de Türlen. Kun 44'469 loĝantoj la 31-an de decembro 2007 ĝi estas la dua plej malgranda el la zurikaj distriktoj. Ĝi la 31-a de decembro 2009 ĝia loĝantaro kreskis al 46978.
Limoj
La distrikto Affoltern limas oriente al la distrikto Horgen, norde al la distriktoj Zuriko kaj Dietikon, okcidente al la Kantono Argovio kaj sude al la Kantono Zugo.
Politikaj komunumoj en la distrikto Affoltern
En la jaro 2011 la distrikto Affoltern havis 14 komunumojn. Jen la listo:
Stord
Stord estas urbo en la norvega provinco Hordaland. Ĝi situas sur la insulo Stord. Fine de en la komunumo vivis. En la norda parto de la insulo troviĝas alia komunumo, Fitjar. Al la urbo Stord apartenas pluraj pliaj insuloj, interalie Huglo, Storsøya kaj Tanøy.
La administra centro de la urbo estas Leirvik. Ĝi havas 10.000 loĝantojn. La dua plej granda vilaĝo estas Sagvåg kun 4.000 loĝantoj.
Wellen
Wellen havas diversajn signifojn:
Sporozoito
Sporozoito estas etapo de la vivociklo de parazito protozoa dum kiu tiu povas infekti novajn gastigantojn. La sporozoitoj formiĝas per sporogonio, kiu estas la multobla divido de sporo aŭ zigoto, el kiuj ĉiu fragmento okazigas po unu sporozoiton. Tio estas karaktero de multaj apikompleksoj.
Por ekzemplo, en la malario (Plasmodium), la sporozoito estas la fazo en kiu la parazito pasas de la moskito al la homo. La sporozoitoj disvolviĝas en la salivaj glandoj de la moskito, pasas al la homo dum la pikado de la moskito kaj parazitas la hepatocitojn (ĉeloj de la hepato).
Bourg-la-Reine
Bourg-la-Reine [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Hauts-de-Seine, en la regiono Francilio. Ĝi havis 19,801 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Bourg-la-Reine troviĝas sude de la centro de Parizo, en la sudoriento de la departemento Hauts-de-Seine, ĉe la limo kun Val-de-Marne. La najbaraj komunumoj estas Cachan nordoriente, L'Haÿ-les-Roses oriente, Antony sude, Sceaux sudokcidente kaj Bagneux nordokcidente
Bourg-la-Reine havas stacidomon, kiu estas haltejo de la regiona linio RER B.
Ibarama
Ibarama estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 4.371 loĝantojn en 2010.
Navalpino
Navalpino estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Navalpino estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj (Ciudad Real) en la nordokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 700 m. La areo de ties teritorio estas de 196.33 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°13′30″N 4°35′30″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Batilly (Meurthe-et-Moselle)
Batilly estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Batillois.
Kuri
Kuri aŭ Guri (구리시, laŭ ĉinaj literoj 九里市) estas urbego en Sud-Koreio.
Geografio
Kuri situas en la nordokcidenta parto de la lando en altebenaĵo. La urbego troviĝas en proksimeco de la ĉefurbo.
Trafiko
Kuri estas ligita al Seulo tra navedanta fervojo, same kirl pere de interurbaj aŭtobusoj.
Skarlata lorio
La Skarlata lorio, ankaŭ konata kiel Reĝa lorio aŭ Bornea lorio (Eos bornea aŭ Eos rubra) estas specio de papago el familio Psittaculidae kaj subfamilio Loriinae. Ĝi estas endemia de la Molukoj kaj ĉirkaŭaj insuloj de Indonezio. Ties natura habitato estas tropikaj humidaj arbaroj de altaj teroj kaj manglejoj.
Unger
Unger estas germana familia nomo kies origino venas de Ungar (hungaro)
Taluso (apartigilo)
Taluso aŭ talo staras por:
Papua montokolombo
La Papua montokolombo (Gymnophaps albertisii) estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemisma en Indonezio kaj Papuo-Nov-Gvineo. Ĝi estas unu el la tri specioj en la genro Gymnophaps.
Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetoj.
Aspekto
Temas pri malhelblua kolombo kun tre rimarkindaj flavaj senplumaj makuloj ĉirkaŭ la okuloj. La beko estas ruĝa, longa kaj iom subenkurbita. Ankaŭ la kruroj estas ruĝaj.
Lampiono
Lampiono, el la itala lampione, estas lampeto por iluminado. En origina itala signifo lampione (laŭlitere "granda lampo") estas publika fosta lampo, sed en la germana, lampion estas dekoracia lampeto, sekve la ekzakta koncepto pri lampiono ne estas klara, ĉar ŝajne ĝi arias laŭ la regiono, epoko kaj aŭtoro. Al kelkaj homoj ili estas paperlanterno, al aliaj, estas sinonimo de eta petrollampo, al aliaj estas lampoj kun koloraj vitroj. Eble pro tio estas moko: Kiom da esperantistoj oni bezonas por substitui UNU lampon? Respondo: 41 por korekti la ortografion de la retmesaĝoj kiuj atakis tiujn kiuj korektis la ortografion por citi PIVon kaj por informi la diferencojn inter lampo, lampiro kaj lampiono.
Ĝenerale oni akceptas ke lampiono estas eta lampo, movebla, sed ne portebla (male al lanterno) kaj ke lampiono estas fajra lampo (kandela, olea, petrola, ne elektra):
(15504) 1999 RG33
(15504) 1999 RG33 asteroido de la klaso de la Centaŭroj, objektoj de la ekstera regiono de la Sunsistemo. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Troy Floyd
Troy Floyd (* 5-an de januaro 1901 en Teksaso; † 16-an de julio 1953 en San-Diego, Kalifornio) estis Usona muzikisto (tenor- kaj aldosaksofono, klarneto) kaj direktisto de teritoria bando en San Antonio, kiu estas atribuenda al kansasurba ĵazo.
Sergio Badilla Castillo
Sergio Badilla Castillo, (naskiĝis la 30-an de novembro, 1947 en Valparaíso. Ĉilio) poeto, verkisto, tradukisto, kaj eseisto. Estas fondinto de la movadon transreslisto en la modernan poezion.
Troy Floyd
Troy Floyd direktis ekde meze de la 1920-aj jaroj en San Antonio proprajn bandojn; lia unua ensemblo estis sesopo, kiun li fondis en 1924 kaj pligrandigis en 1926 al naŭopo. Floyd estis regule aŭdebla kun sia bando en la loka radiostacio HTSA, kiu transsendis lian prezentadojn en Plaza Hotel en San Antonio. Pro tio la bando elektis kiel sia nomo Troy Floyd and His Plaza Hotel Orchestra, kiam la 14-an de marto 1928 ekestis unuaj surdiskigoj por Okeh Records. La orkestro apartentis tiam al la unuaj nigrulaj bandoj, de kiuj aperis diskoj. Floyds Band ankaŭ estis dungita de Shadowland Club, el kio deduktiĝas la titolo de Shadowland Blues (1928). Al la tiamaj muzikistoj de Floyd apartenis trumpetisto Claude „Benno“ Kennedy kaj saksofonisto Siki Collins. Inter 1926 kaj 1929 en la bando de Floyd ludis ankaŭ trumpetisto Don Albert; en 1929 envenis tenorsaksofonisto Herschel Evans, kiu sonregistrigis kun la bando „Dreamland Blues“, sur kiu aŭdeblus la unua surdiskigita soloo de Evans. Kun la bando ludis ankaŭ serio da pluaj poste famiĝontaj ĵazmuzikistoj kiel Hot Lips Page, Chester Boone aŭ Buddy Tate. En 1932 Floyd malfondis la bandon. En siaj pli malfruaj jaroj li laboris kiel estro de bilardo-halo en San Diego (Kalifornio), kie li mortis julion de 1953.
(15504) 1999 RG33
Pro ĝia tre discentra orbito, oni povus rigardi ĝin kiel nekativan aŭ. Ĝi povas pasi je malpli de unu astronomia unuo de Jupitero (0,87316176 UA la ), sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de la orbitoj de la aliaj planedoj.
Sergio Badilla Castillo
Biografio
Badilla Castillo naskiĝis en la ĉilia urbo Valparaiso, la 30an de novembro de 1947. Li estas filo de s-ro Jerónimo Badilla Fuentealba, marino, kaj de s-ino Luisa Castillo.
(15504) 1999 RG33
Ĝi estas foje klasifikata kiel damokloido.
Halton
Halton estas unuara instanco en la angla regiono North West England. Ĝi enhavas la urbojn Runcorn (antaŭe en la provinco Cheshire) kaj Widnes (antaŭe en la provinco Lancashire).
Sergio Badilla Castillo
Biografio
Li komencis verki en 1971 kaj lia unua libro estis Entre el cemento y el pasto Li organizis kaj redaktoris Pasionjn kulturajn revuojn 1984. En 2005 li publikigis Poem transreala kaj iu evangelio (Poemas transreales y algunos evangelios), eseo en kiu li esploras la esencon de la strete ligita kun ĉiuj modernismaj artaj tendencoj kaj de la vivo
Halton
Loĝantaro - (1997)
Anna Bárdos
Anna Bárdos [bArdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bárdos Anna estis hungara operkantisto (soprano), operetkantisto, primadono. Ŝia origina familia nomo estis Busch [buŝ].
Sergio Badilla Castillo
Biografio
Nuntempe li estis profesoro pri antropologia en universitato Santo Tomas en Chile
Anna Bárdos
Anna Busch naskiĝis la  en Szeged, ŝi mortis la  en Pécs.
Biografio
Anna Bárdos lernis en konservatorio inter 1946–1954, poste ŝi lernis private de Erzsébet Hoór Tempis. Jam pli frue inter 1952-1954 ŝi estis privata kantisto de Nacia Teatro (Szeged), tiam ŝi estis ankaŭ vicaktoro de Teatro Madách. Inter 1956 kaj 1983 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Pécs), poste ŝi pensiuliĝis. Komence ŝi ricevis primadonajn rolojn, poste ĉefrolojn. En 1959 ŝi apartenis al la fondintaj membroj de opera trupo de la Nacia Teatro en Pécs. Ŝia edzo estis dirigento en la sama teatro, en 1969 ŝi vidviniĝis. Post la vidviniĝo ŝi ne havis rolojn, tial ŝi estis simpla laboristo.
Halton
Areo -
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Vidu ankaŭ
Loka regado kaj administrado en Britio.
Merozoito
Merozoito estas etapo de la vivociklo de parazito protozoa, kiu rezultas de la neseksa reproduktado pere de multobla divido (merogonio aŭ skizogonio). Dum la merogonio, al nukleo dividiĝas kelkajn fojojn kaj ĉiu fragmento, je la rompo de la ĉelo, akiras parton de la citoplasmo. La patra ĉelo estas nomata meronto (aŭ skizonto) kaj la rezultaj ĉeloj estas nomitaj merozoitoj. Tio estas karaktero de multaj apikompleksoj.
En la malario (Plasmodium), la merozoitoj infektas la eritrocitojn kaj reproduktiĝas nesekse ene de ili. La eritrocitoj rompiĝas liberigate la merozoitojn kiuj sekve infektas aliajn eritrocitojn.
Pálfiszeg
Pálfiszeg [pAlfiseg] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Pálfiszeg situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Zalaegerszeg troviĝas 13, Pacsa 27, Lenti 28, Őriszentpéter 29, Szombathely 65, Budapeŝto 229 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1751. Oni supozas, ke el tiu loko devenas familio Pálfy, kiuj baldaŭ havis grandegajn bienojn. En Pálfiszeg migra poŝto servas. La municipa administracio en Csonkahegyhát funkcias.
NGC 3407
NGC 3407 (aliaj indikoj — UGC 5978, MCG 10-16-17, ZWG 291.7, PGC 32626) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mtacminda
Mtacminda estas maŭzoleo por verkistoj kaj publikaj elstaruloj (მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონი). Ĝi estas tombejo en Tbiliso, Kartvelio, kie estas entombigataj kelkaj el la plej gravaj verkistoj, artistoj, akademianoj, kaj la naciaj herooj de Kartvelio. Ĝi troviĝas en la tombejo ĉirkaŭ la preĝejo Sankta Davido "Mamadaviti" en la flanko de la monto Mtacminda (მთაწმინდა, tio estas, la Sankta Monto) kaj oficiale starigita en 1929.La unuaj entombigataj elstaruloj en tiu ĉi loko estis la rusa verkisto Aleksandro Gribojedov (1795-1829) kaj lia edzino el Kartvelio Nino Ĉavĉavadze (1812-1857). La Maŭzoleo estis oficiale inaŭgurita en 1929 okaze de la 100-jariĝo de la forpaso de Gribojedov en Irano. Ekde tiam, la elstaraj kartveloj estis entombigataj tie. La maŭzoleo estas administrata de la urbodomo de Tbiliso kaj ĝi estas unu el la turismaj allogaĵoj de la urbo.
Ralph Waldo Emerson
Ralph Waldo EMERSON [ralf ŬOLdo EMersan] (naskiĝis la 25-an de majo, 1803, mortis la 27-an de aprilo, 1882) estis populara anglalingva eseisto kaj poeto kaj unu el la plej influaj verkistoj kaj pensistoj de Usono. Li estas konata pro sia forlaso de kristanismo favore al la filozofio de Transcendismo, kiun li kreis.
Vivo
Dum 1810, kiam Emerson havis ok jarojn, lia patro mortis. Lia patro plendis ke Emerson ne povis legi sufiĉe bone kiam li havis 3 jarojn. Dum oktobro de 1817, kiam li havis 14 jarojn, Emerson ekstudis ĉe Universitato Harvard kaj elektiĝis kiel Unujarulo de la Prezidento. Pro tiu li ricevis senpagan loĝejon. Poste li gajnis stipendion, kaj por la resto de la necesita mono, li helpis studi kaj instruis dum la vintraj ferioj ĉe la lernejo de lia Onklo Ripley en Waltham, Masaĉuseco [ŬALtam].
Post lia diplomricevo ĉe Harvard, li helpis sian fraton en lernejo por junulinoj fondita en la domo de ilia patrino; kiam lia frato iris al Göttingen por studi teologion, Emerson lernejestriĝis. Dum la sekvantaj jaroj, Emerson gajnis monon tiel, fine teologistudentiĝis li mem, kaj li fariĝis unitarisma pastro. Disputo kontraŭ preĝejestroj pri la administrado de la Komunio rezegnigis lin. Ĉirkaŭ tiu tempo, lia juna edzino kaj unu vera amulo, S-ino Elena Louisa TUCKER, mortis dum februaro de 1831.
Dum 1832 kaj 1833 li rondiris Eŭropon, vojaĝo pri kiu li poste skribis en English Traits [Anglaj Trajtoj] (1856). Dum tiu vojaĝo, li renkontis William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, John Stuart MILL, kaj Thomas Carlyle. Emerson kontinuis korespondi kun Carlyle ĝis ties morto en 1881.
Dum 1835, Emerson aĉetis domon sur la flanko de la Cambridge Turnpike, en Konkordo, Masaĉuseco. Li rapide fariĝis unu el la gvidantaj urbetanoj.
Dum 1836, Emerson kaj aliaj sampensaj intelektuloj fondis la gazeton The Dial kiu estis voĉilo por la transcendisma movado, sed la unua eldono ne aperis ĝis julio de 1840. Intertempe, Emerson publikigis sian unuan libron, Nature, dum septembro de 1836.
Frue dum 1842, lia unua filo, Waldo, mortis pro skarlatino. Emerson skribis pri sia malĝojo en du ĉefaj verkoj: la poemo "Threnody", kaj la eseo "Experience".
Emerson entombiĝis en Tombejo Sleepy Hollow Cemetery en Konkordo.
Idearo
Emerson estis influita de germana Romantikismo kaj la filozofio de Kant sed ankaŭ de budhismo kaj aliaj skoloj. Liaj ĉefaj ideoj estis etiko de mem-plibonigo kaj de la aŭtoritato de la individuo super li mem, en procezo de introspekto, kontraste al turnado al religiaj aŭ aliaj potencoj. Kaj efektive Emerson estis akra kritikisto de kristanismo.
Lia granda influo estis plej konata en Usono, kie liaj ideoj pri individuismo enradikiĝis.Ankaŭ ekster Usono tiuj kaj aliaj Emerson-ideoj influis kaj estas reflektitaj, ekzemple, en la koncepto de Nietzsche de destino.
Liaj prelegoj ĉe Harvard Universitato
Emerson revenis al Harvard en 1837 por liveri al siaj studentoj sian prelegon "The American Scholar" (La Usona Klerulo) pri la praktika vivo de intelektuloj kaj por prediki usonan intelektan sendependecon. Tamen, estis la prelego kiun li donis unu jaron poste, en 1838, al la diplomiĝintoj de la Lernejo de Religiaj Studoj de la universitato kiu kaŭzis konsiderindan konflikton. En sia parolado Emerson ŝokis siajn aŭskultantojn kaj la tutan protestantan komunumon, kiam li deklaris, ke malgraŭ ke Jesuo estas granda homo, li ne estas Dio mem.
Sekvante ĉi tiujn diraĵojn li estis kondamnita fare de la religia kaj akademia establo, kaj denuncita kiel ateisto venenanta la junulon. Emerson elektis ne komenti la kritikon kaj jam ne estis invitita prelegi ĉe Harvard dum la venontaj kvardek jaroj, sed ĝis la 1980-aj jaroj lia pozicio estis la domina doktrino en la Unitaria Eklezio.
Rilatoj kun Thoreau
Emerson vivtenis sin de prelegoj kaj iĝis konata kiel interesa kaj profunda prelegisto, ĉar parto de lia skriba penso kreskis el liaj prelegoj. Dum la vagadoj postulataj por prelegoj li disvolvis profundan amikecon kun Henry David Thoreau, kaj ege subtenis lin komence de lia kariero. La tero sur kiu Thoreau konstruis sian faman kabanon el sia libro Walden apartenis al Emerson, kiu provizis lin per manĝaĵo kaj laboro dum du jaroj. La rilato inter la du diseriĝis post la fiasko de libro publikigita fare de Thoreau sub la direkto de Emerson, kiu metis lin en ŝuldon.
Kvankam la du rilatuloj jarojn poste finiĝis siaj kverelo, konsiderinda malĝojo restis inter ili. Thoreau akuzis Emerson je devio de la originaj principoj de la Transcenda filozofio kiun li fondis; kaj Emerson siaflanke konsideris Thoreau-n kiel mizantropon kaj en sia nekrologo de Thoreau laŭdis lin sufiĉe kritike, kvankam ne sen amo.
Prezentoj kaj paroladoj
Emerson estis influita de Samuel Taylor Coleridge kaj de la Eseoj fare de la franca verkinto Michel de Montagne, de kiu li tiris la provokan stilon, kaj la perdon de fido al la dio kiu kontrolas homo per dia providenco.
Emerson estis konata pro siaj verkado sed eĉ pli pro la paroladoj kiujn li donis al granda spektantaro kolektita por aŭskulti lin. Li, kiu estis ankaŭ populara poeto krom pensulo, ĉiam kapablis egaligi lirikan stilon al siaj paroladoj. Li estas konsiderata brila oratoro danke al sia profunda voĉo kaj granda energio, sed samtempe parolanto ne estas facile komprenebla, parte pro la abstraktaj ideoj, kiujn li prezentis. Li ofte konstruis siajn prezentojn el lertaj citaĵoj kiujn li kolektis kaj konservis ekde sia junaĝo, kaj redaktis siajn verkaĵojn kaj predikojn de rafinado de siaj prezentitaj paroladoj.
Pri sklaveco, abolicio kaj politiko
Jam en la malfruaj 1840-aj jaroj, dum prelegoj li malkaŝe esprimis subtenon por la kompleta forviŝado de ĉiu formo sklaveco kie ajn ĝi estis, aboliciismo. Malgraŭ la kolero kaj krioj de malestimo ke li ricevis de la spektantaro, li neniam retiriĝis de siaj opinioj.
Listo de verkoj
Kvankam li pli ĝenerale estas konsiderata kiel eseisto, Emerson skribis ankaŭ poezion. Liaj poemoj inkluzivas "Threnody", "Uriel", "Works and Days" [Laboroj kaj Tagoj], kaj la faman "Concord Hymn" [Himno de Konkordo].
Jaroměřice nad Rokytnou
Jaroměřice nad Rokytnou estas urbo en Ĉeĥio situanta en Regiono Vysočina, distrikto Třebíč, 14 km sude de Třebíč. En vivis ĉi tie.
La urbo estas konata pro sia kultura heredaĵo, precipe pro la tiea baroka kastelo kun preĝejo de Sankta Margareta (ambaŭ proklamitaj kiel Naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio) kaj pro loka agado de baroka komponisto František Václav Míča kaj poeto Otokar Březina.
Ekde 1999 ĝi estas okazloko de Internacia muzikfestivalo de Peter Dvorský.
Historio
Sur loko loĝata jam ekde pratempo estis laŭlegende fondita vilaĝo en 1131. La unua skriba mencio pri ĝi tamen devenas nur el 1325.
En la loka kastelo estis en la jaro 1730 verkita la unua ĉeĥlingva opero „O původu Jaroměřic“ („Pri deveno de Jaroměřice“) de František Václav Míča, kortega komponisto kaj kapelestro de la grafo Johann Adam Questenberg, konata kiel mecenato de artoj.
Muzeo de Otokar Březina
En la domo, kie la poeto Otokar Březina vivis ekde 1913 ĝis sia morto en 1929, en la strato Březinova n-ro 46, troviĝas muzeo omaĝe al lia vivo kaj verkaro. La ideon fondi la muzeon ekhavis liaj proksimaj geamikoj jam tuj post lia enterigo. En la j. 1930 sur la domo estis inaŭgurita memortabulo de la skulptisto František Bílek. Ekde 1932 la muzeon ekmastrumis la nove fondita Societo de Otokar Březina. Tiutempe temis pri la unua literatura muzeo en Moravio.
La muzeo funkciis ankaŭ dum la dua mondmilito. Dum la komunisma reĝimo en la 50aj jaroj la Societo de O.B. estis malfondita kaj la muzeo kaj la konstruaĵo malprosperis. Nur post 1989 post ampleksa rekonstruo la muzeo estis 11.9.1993 solene remalfermita. Zorgas pri ĝi denove Societo de Otokar Březina, refondita en 1990.
En la unua etaĝo de la muzeo estas konservita loĝejo de la poeto kun originaj meblaro, bildoj, grafikaĵoj kaj plastaĵoj donacitaj de lia amiko skulptisto František Bílek, vitrinoj kun valoraj dokumentoj pri lia vivo kaj aliaj memoraĵoj. En la teretaĝo troviĝas studbiblioteko, muzea oficejo kaj ekspozicio pri historio de la muzeo kaj de la Societo kaj pluraj vitrinoj por okazigo de temaj ekspozicioj.
Ekde 2005 la muzeo estas proklamita kiel „Kultura memorindaĵo“. Ĝi malfermitas ekde aprilo ĝis oktobro ĉiutage krom lundo inter 9-11 kaj 14-16 h.
Xiao Hong
Xiao Hong (萧红, Xiāo Hóng, ankaŭ Hsiao Hung, n. la 2-an de junio 1911 en Hulan en la nuna distriko Harbin Hulan; m. la 22-an de januaro 1942. en Honkongo) estis ĉina verkistino kaj poetino. konata kiel "Luo Shen de Literaturo en la 1930-aj jaroj" de la 20-a jarcento. Ŝia nomo estis Ronghua, ŝia vera nomo estis Zhang Xiuhuan, kaj ŝi poste renomiĝis Zhang Naiying (en unu kazo: Zhang Lingying). La plumnomoj estas Xiao Hong, Quiyin, Lingling, Tian Di, ktp.
Ŝi vivis dum la Ĉina Civita Milito kaj la japana okupo de Ĉinio kaj jam mortis kiam ŝi estis 31-jara. Kvankam ŝia verkista kariero estis ekstreme mallonga, ŝia laboro havis profundan efikon al postaj generacioj de verkistoj en Ĉinio.
En ŝia libro 马伯 乐 (Ma Bole, en angla traduko Ma Bole’s Second Life) el la jaro 1940, Esperanto estas menciita. Ŝia plej fama libro estas 生死场 ("Kampo de vivo kaj morto", romano en kiu la aŭtoro priskribas la tragikan sorton de kamparanoj, precipe virinoj. Ĝi ankaŭ kritikas la patriarkan socion kaj satirumas, ke patriotismo estas ĉefe vira anstataŭ virina afero.
Filmoj
En 2013 aperis tre poezia ĉina filmo kiu rakonta la vivon de la verkistino (zh: 萧红, en:: Falling Flowers, eo: Falantaj floroj).
La filmo ekestis por memorfesti la 100-jaran datrevenon de la naskiĝo de la verkistino Xiao Hong kaj rakontas la vivhistorion de Xiao Hong dum la dua japana-ĉina milito, la ĉina enlanda milito, ŝia ekzilo en Harbino, Ŝanhajo kaj Ŝanŝio, ŝia malfeliĉa geedziĝo kaj enamiĝo kun 端木蕻良 (Duanmu Hongliang) kaj fine ŝia morto en Honkongo.
En 2014 aperis la filmo La Ora Epoko (zh: 黄金时代, en: The Golden Era) reĝisorita de Ann Hui
En januaro 2019, la televida dokumenta filmo "跋涉者蕭紅" estis reĝisorita de Wei Shiyu, produktita kaj produktita de la TV-sekcio de Radio Hongkongo kaj produktita de Lanhou Culture Communication Co., Ltd.
Noveloj:
"Vivo kaj Mortokampo", "Butikstrato", "Malgranda Urbo en marto", 呼兰河 传 (Hulanhe zhuan aŭ "Rivero Hulan", 马伯 乐 ("Ma Bole"), "La Morto de Onklino Wang", "Rigardanta Milvo", "Stulta Maljunulo", "Nokta Vento", "La vojo matene", "La bandaĝo sur la kruro", "La edzino kaj la akvomelono", "La ruĝa fruktoĝardeno", "Homoj ekster la familio", "La rakonto de la kvara reĝo", 生死 場 (Sheng si chang aŭ "Kampo de Vivo kaj Morto"), 回憶 魯迅 先生 (Huiyi Lu Xun Xiansheng aŭ "Memoroj de sinjoro Lu Xun")...
Romanoj:
"Forpelito", "Malgranda Nigra Hundo", "Mez-Aŭtuna Festivalo", "Somera Nokto", "Soleca Vivo", "Libro al Samlandanoj en Nordorienta Ĉina Ekzilo", "Kiam Avo Mortis", "Tranokte", "Europa Hotelo", "Tutoro" ...
Poemoj:
"Aŭgusta Tago", "Sablo", "Amara Pokalo", "Iluzio", "Printempaj Kantoj", "Grajno de Koto", "Memorindaj Ruĝaj Folioj", "Fojaj Pensoj", "Trankvila", " Plantado de Floroj, "Parkoj", "Poemoj de Kultoj Gravaj-Por Sinjoro Lu Xun"
Tradukoj
(angla) Ma Bole’s Second Life, Open Letter Books, 2018. La tradukisto Howard Goldblatt kiu tradukis la plej grandan parton de ŝia verkaro kaj publikigis biografion pri ŝi.
Vidu ankaŭ
Xiao Jun
Ba Jin
Svisa psalmo
La svisa nacia himno, la tiel nomita Svisa psalmo estis komponita en 1841 de la monako Alberich Zwyssig laŭ teksto de Leonhard Widmer.
Jen la esperanta teksto laŭ traduko de Dietrich Michael Weidmann.
Touligny
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ignaco Zakka la 1-a
Ignaco Zakka la 1-a Iuas (en siria lingvo: ܐܝܓܢܐܛܝܘܣ ܙܟܝ ܩܕܡܝܐ ܥܝܘܐܨ, arabe: إغناطيوس زكا الأول عيواص , Ignatios Zakka 'Īwāṣ , naskita kiel Sanharib Iwas la 21-an de aprilo 1931 - m. la 21-an de marto 2014) estis la 122-a reganta Patriarko de la Siria Ortodoksa Eklezio kaj de tuta Oriento kaj, kiel tia, Supera Estro de la Universala Siria Ortodoksa Eklezio. Ankaŭ konata sub lia tradicia episkopa nomo, Severios, li estis kronita kiel patriarko la 14-an de septembro 1980 en Patriarka Katedralo de Sankta Georgo en Damasko. Li sukcedis Ignatius Ya`qub la 3-a. Kiel tradicie por la estro de la eklezio, Mor Severios adoptis la nomon Ignaco.
Zakka estis konata pro sia partopreno en ekumena dialogo. Li estis prezidanto de la Monda Konsilio de Eklezioj kaj ankaŭ fruktodona aŭtoro. Li estis observanto ĉe Dua Vatikana Koncilio antaŭ ol iĝi metropolito de Mosulo. Dum lia elekto kiel patriarko, Mor Severios Zakka funkciis kiel la ĉefepiskopo de Bagdado kaj Basra. Kiel patriarko, li establis monaĥejan seminarion, renkontiĝis kun papo Johano Paŭlo la 2-a dum la vizito de la roma papo al Sirio en 2001, kaj enoficigis multajn metropolitojn, inkluzive de Baselios Thomas la 1-a kiel Katolikoso de Hindio. Li festis sian Arĝentan Jubileon en 2005.
Iwas estis akceptita en hospitalo en Germanio pro angioplastio la 20an de februaro 2014 kaj mortis la 21an de marto 2014.
East Providence (Rod-Insulo)
East Providence (en Esperanto, Orienta Providenco) estas urbo en Kantono Providence, Rod-Insulo, Usono. Gi situas ĉe. En 2010 la loĝantaro estis entute 47 037, sekve ĝi estis la kvina urbo en la ŝtato laŭ nombro de loĝantoj.
Warrington
Warrington  estas kaj urbo kaj unuara instanco en la angla regiono Nordokcidenta Anglio (North West England. Je la fino de  tie vivis.
Salioj
La salioj, germane Salier, estis orientfranka nobela dinastio ene de la Sankta Romia Imperio de la 10-a ĝis la 12-a jarcento. Ilia devenregiono estis la apudrejnaj regionoj Speyergau, Wormsgau kaj Nahegau. Pli malfrue ili estis parte dukoj de Loreno kaj Frankonio. De 1027 ĝis 1125 el la gento venis la romi-germana imperiestro. Ne intermiksu la genton kun la salfrankoj de la 3-a ĝis 4-a jarcento, germane Salier aŭ Salfranken, kiuj estis parto de la frankoj kaj setlis ĉe la malsupra Rejno ĝis la hodiaŭa Salland en Nederlando.
Supozeble la nomo venas de la merovida reĝo Kloviso la 1-a, kiu enkondukis la leĝaron kun la nomo Lex Salica (en esperanto: “salfranka leĝo” aŭ “salia leĝo”). salicus baldaŭ staris por la tuta franka popolo. En la malfrua mezepoko la esprimo „salia“ estas ĝenerale akceptita por la dinastio. Poste „salia“ nur staras por Konrado la 2-a kaj liaj idoj.
Jeandelize (stacidomo)
Jeandelize estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Jeandelize, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Hilaire-au-Temple - Hagondange (085000).
Paul Éluard
Kiam li estis dudek-jaraĝa, li elektis sian pseŭdonimon Paul Éluard, hereditan de sia avino Félicie [FeliSI]. Li apartenis al la movado Dadaismo kaj superrealismo.
Lia unua edzino Gala Dalí kaj la dua edzino Nusch Éluard havas proprajn biografiajn artikolojn en vikipedio.
Gilberti Jacchaei
Gilberti Jacchaei (1578-1628) estis skota aristotela filozofo, profesoro pri filozofio kaj fiziko en la Universitato de Lejdeno, lernanto de Robert Howey (1565-1647) en la Kolegio de Sankta Maria. Dum kelka tempo li studis en la Fakultatoj de Herborn kaj Helmstedt, kaj instigita de la famo de la Universitato de Lejdeno, li tien translokiĝis kaj ricevis postenon kiel profesoro en 1604. Oni diras ke li estis la unua instruinta metafizikon en tiu universitato. Dum tiu tempo, kiun li instruis en Lejdeno, kie li studis medicinon kaj diplomiĝis kiel doktoro en 1611.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Theodorus-schrevelius.jpg| Theodorus Schrevelius (1572-1649) Daniel Heinsius - Imagines philologorum.jpg| Daniel Heinsius (1580-1655) BarlaeusMatham.jpg| Casparus Barlaeus (1584-1648) Franco_Petri_Burgersdijk.jpg| Franciscus Burgersdicius (1590-1635) Adolphus-Vorstius.jpg| Adolphus Vorstius (1597-1663) Cornelius-schrevelius.jpg| Cornelius Schrevelius (1608-1661) </Gallery>
Casar de Cáceres
Casar de Cáceres estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon “Casas de ...”, tio estas “Domoj de ...”, nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.
Situo
Casar de Cáceres estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 365 m; nur je 9 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 69 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 130,47 km² kaj fakte ĝi estas enklavo (du enklavoj) ĉe la nordokcidenta pinto de la municipa teritorio de la urbo Cáceres. Pro la proksimeco al Cáceres estis iam konsiderata kiel submunicipo aŭ domaro de Cáceres. Nun tia proksimeco helpas la disvolviĝon de la vilaĝo kaj la plutenon de la populacio, ĉar la vilaĝo funkcias kiel dormokvartalo de la provinca ĉefurbo, ĉar multaj lokanoj laboras tie aŭ multaj kiuj laboras tie serĉas loĝejon en pli trankvila loko, kial tia.
Ekonomio
Tradicie agrikulturo kaj brutobredado. Aktuale ĉefe okupiĝas en industrio kaj konstruo (vidu sube pri dormokvartalo), sed la hegemonia sektoro estas servoj (pro proksimeco de la provinca ĉefurbo) kioi okupas preskua 50% de la laboristaro. La unuaranga sektoro malgraviĝas. La kvalito de ĝia fromaĝoj, ĉefe la elŝafa fandeca nomita torta del Casar famkonatigas la vilaĝon en la tuta Hispanio kaj ĉefe en gastronomiaj medioj.
Historio
Dum la 13a jarcento (jaro 1291) la reĝo Sanĉo la 4-a donas al Casar de Cáceres Privilegion per kio la vilaĝanoj disponos porĉiame de teroj ĉirkaŭ la vilaĝo. La origina dokumento perdiĝis, sed konserviĝis en la Municipa Arkivo rekonfirmo de la reĝo Karlo la 4-a.
Aktuale estas vigla municipo kun futuro kaj gravaj resursoj pri turismo.
Turismo
La vilaĝo ĝuas belajn pejzaĝojn, kiel la komuna kamparo, la montozono, la laguno, kie eblas observo de birdoj kiel la Blanka cikonio aŭ la upupo. Ĉe la loko konata kiel la Jara (Cisto) troviĝas interesaj prahistoriaj tomboj. Krome estas preĝejo de la 16a jarcento kiu estas nacia monumento.
Arkitekturo
La popola arkitektura videblas en simplaj fasadoj kalkitaj kun bordoj de granito ĉe pordoj kaj fenestroj. Estas ankaŭ ornamaĵoj kiuj ŝajnigas falsajn stukoj, marmoroj, modluroj ktp.
Estas 4 ermitejoj, po unu en ĉiu kardinala punkto, dediĉitaj respektive al Santiago, Sankta Bartolomeo, la Martiroj kaj la Virgulino de la Soleco. La arkitekturo estis populara, sed nun modifita kaj malaŭtentigita.
La busstacidomo, popole nomita kiel la "fritita terpomo", estas verko de fama arkitejto Justo Gracia kiu heroece fermas spanon de 34 metroj per lameno el betono de malpi da 15 cm dika. La konstruaĵo ricevis omaĝon per poŝtmarko de 2006.
Folkloro
Casar de Cáceres havas en sia folkloro multajn festojn kiel la jenaj:
Ronda de Ánimas aŭ Ronda de Reyes. Dum la 6 unuaj tagoj de la jaro la frataranoj de Ánimas trakuras la stratojn preĝante kaj kantante por la animoj de la mortintoj. Ili vestiĝas per tipa (jam ne) hispana nigra mantelo, uzas lumon de lanternoj kaj estas anoncitaj de sonorileto. Tio okazas ekde la 17a jarcento.
Sankta Blaso. Celebrata la 3an de februaro, kiam oni vendas la dolĉaĵojn de la sanktulo opr malhelpi gorĝomalsanojn. La kamparfesto en la ermitejo okazas la venontan dimanĉon.
Karnavaloj. Oni ŝajnigas tradician nupton per pupoj de novgeedzoj; same kiel en aliaj lokoj la enterigo de la sardino.
Sankta Semajno. Oni celebras procesiojn kaj por viroj kaj por virinoj.
Romería de las Cruces. Kamparfesto la venontan lundon ĉe la ermitejo de la patronino la Virgulino del Prado (de la Herbejo).
Kamparfesto de Sankta Benedikto. La venontan lundon ĉe la ermitejo de S. Benito kaj S. Blas.
András Krámli
András Krámli [andrAŝ krAmli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krámli András estis hungara kemiisto, profesoro.
András Krámli naskiĝis la  en Mezőhegyes. Li mortis la en Szeged.
Biografio
András Krámli doktoriĝis el kemio en Scienca Universitato Ferenc József en 1935. Inter 1936 kaj 1939 li estis proksima kolego de Nobel-premiito Albert Szent-Györgyi. Li estis institutestro de universitata kemia instituto inter 1949-1980, poste li pensiuliĝis. Li apartenis al stabo, kiu komencis produkti penicilinojn en Hungario.
Meilendorf
Meilendorf ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Südliches Anhalt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 256 loĝantojn.
Historio de Aŭstralio
Prahistorio
La ĝusta dato de la unuaj homaj setlejoj en Aŭstralio estas ankoraŭ temo de debato. Tamen, oni kredas ke la aŭstralia tero estis loĝita de homoj antaŭ inter 42.000 kaj 48.000 jaroj; en tiu epoko estis periodo de amasa ekologia ŝanĝo kiu estis kaŭzita de homaj agadoj. La unuaj aŭstralianoj estis la praavoj de la aŭstraliaj aborigenoj de la aktualeco; ili alvenis tra pontoj de tero kaj maraj trapasejoj de malmulta longeco el Sudorienta Azio. La plej granda parto de ĉi tiuj personoj estis ĉasistoj-kolektistoj kun kompleksa parola tradicio kaj spiritaj valoroj bazitaj en la adorado de la tero kaj en la kredo de la tempo de sonĝo.
En 1603, la pastro Matteo Ricci, jezuito portugala kiu pasigis longan tempon en Ĉinio, mapigis la mondon konitan en la epoko. En la spaco kie lokus sin Aŭstralio, li notis: Neniu estis en ĉi tiu tero de la sudo, sekve ni scias nenion pri ĝi. Li skribis krome en ĉinaj karakteroj Tero de la Fajro kaj Tero de Papagoj, per kio li sugestis ke la ĉinoj konis aŭ eble eĉ estis vizitintaj Aŭstralion.
Eŭropa esploro
La reĝo de Francio Ludoviko la 16-a sendis Jean-François de La Pérouse esplori Aŭstralion. Li envenis en Botany Bay en 1788.
La unuaj skribaĵoj pri la malkovro de la aŭstralia kontinento fare de eŭropaj esploristoj datiĝas de komencoj de la 17a jarcento. La unua eŭropa vidado de la kontinento estis farita en 1606 de la nederlanda naviganto Willem Janszoon, kiu navigis en Karpentaria Golfo en la ŝipo Duyfken. Tamen, iuj historiistoj asertas ke la hispana ekspedicio de Pedro Fernández de Quirós vidis la aŭstralian kontinenton monatojn antaŭe. Fakte, la naviganto Luis Váez de Torres apartenanta al la ekspedicio de Quirós, estis la unua kiu mapigis la markolon kiu portas lian nomon: Toresa Markolo. Aliflanke, la nomo de la lando kaj kontinento "Aŭstralio", venas de la loknomo "La Aŭstralio de la Sankta Spirito" kiun Quirós donis al la Insulo Sankta Spirito, kiu hodiaŭ dependas de Vanuatuo.
Je sia reveno al Anglio, li informis favore al tiuj teroj malkovritaj dum la ekspedicio kio generis intereson pri Aŭstralio konsiderita kiel la potenciala solvo por halti la problemon de troloĝateco de krimuloj en Britio, kiu estis pligravigita pro la perdo de la dektri amerikaj kolonioj, kiu estis estintaj la destino por la transportado de kondamnitoj. Sekve, la 13an de marto de 1787, la dek unu ŝipoj de la Unua Floto eliris de Portsmouth, Anglio, al Botany Bay.