cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesogeóica
1.) En Eníκion, λa Génτa λoς enτiéρoς Múndoς θe haβángο σoλaμénτa únan Λínguan ce θe uσángo λoλ μéσμaλ Móτoλ 2.) Ménτa θe doμandáno κíρκa en λon Éστon, θe βenéno únom Πλánom en Vavyλónìam ce θe eστaπλeκéno λá. 3.) Θa deκéno λom únom λon aλτéρon, “Aς adβanκiζéμìo! Aς φaκéμìo Vríяoλ ce aw λoλ κoκéμìo duρaμénτa.” Κóσi θe haβéno Бríяoλ πoρ na κonστρuκτéno ce Κaτρáμon na λoλ τenéngo enσéμπλe. 4.) Θa deκéno “Adóρa aς κonστρuκτéμìo únan Κíττan κon únam Τóρρam κue θa aλκanκьángo λon Κéλon, de Móδam de φaκьáμìo únen Ónoμan πoρ λiχoλ ce no na diσπeρσóμaστe σúπρa λam enτiéρam Τéρρam. 5.) Enτónκeς λo Σenióρo θe deσκendéngo na βidéngo λan Κíττan ce λan Τóρρan κue eκκuéστoθ Hóμμoθ θa haβéno κonστρuκτáτan, 6.) ce θa deκéngo, “e бenaμénτa, eκκuéστoθ θa eσσóno τóτor únar Génτar ce θa πaρλáno únan Λíngua; eκκuéστo θa eσσéngo λar Κoμμenκíar πoρ λen κué θu φàκáno. Πρéστo θu πodéno na φaκьáno κuaλκoκóζa na deσideρáno. 7.) Aς deσκéndeñ na μeσκuλéngo λóσan Λínguan πoρ no na κoμπρehendéλìan.” 8.) Κóσi λo ΣENIÓΡO θe λoλ diσπeρσéngo σúπρa λam enτiéρam Τéρρam, ce θe aρρeστéno na κonστuκτáno λan Κíττa. 9.) Λa Κíττa θe onoμaζángo Бaбyλón, πoρ κué λá λo Σenióρo θe μeσκuλéngo λaλ Λínguaλ τóτoς únaς Génτaς, ce de λa λoξ diσπeρσéngo σúπρe λam enτiéρam Τéρρam.
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/20020311043440/http://www.geocities.com/alexandrosworld/Mesogeoika/Home.htm
Kasbaho
Kasbah (arabe: قصبة) estas la araba vorto por citadelo.
La nomo utilas ĉefe en la magrebaj ŝtatoj. Oni tiel nomas la fortikaĵojn aŭ historiajn urbocentrojn. Ĉefe en Alĝero la nomo transiris al la tuta malnova urbocentro, kiu iĝis parto de la Monda heredaĵo de Unesko en 1992.
16319 Xiamenerzhong
16319 Xiamenerzhong estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (angle : Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la mezlernejo Xiamen N° 2 de Fuĝjano, Ĉinio, kiu kulturis milojn da sukcesintaj homoj en ĉiuj stiloj de vivo de 1870, ampleksante futbalon,  kaj muzikon en lerneja eduko. La nomo estis proponita de ''D.-h. Chen'', studento ĉe tiu lernejo dum 1961 – 1967.
Kasbaho
Aldone en Maroko ankaŭ fortikaĵoj eksterurbaj, ĉefe en la Atlaso, nomiĝas Kasbah. Ili estas loĝejoj de la lokaj berberoj. Plej ofte ili utilis ankaŭ kiel protektitaj grenejoj, nomitaj en la berbera lingvo agadir, de kio devenas la nomo de la maroka urbo Agadiro. Tiaj konstruaĵoj estas faritaj el argilo kaj enhavas centran pluretaĝan konstruaĵon ĉirkaŭatan de muro protektita de angulturoj.
En multaj urboj de Andaluzio, ekzemple Malaga kaj Almeria, ekzistas maŭraj fortikaĵoj nomitaj Alcazaba, kio devenas de la araba al kasbah.
Lazura garolo
La Lazura garolo (Cyanocorax caeruleus) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj, kiu enhavas la korvojn, pigojn, garolojn ktp. Tiu neotropisa specio estas de la genro Cyanocorax kiu karakteras pro kombino de nigro (ĉefe en kapo) kaj bluo (la korpo).
Aspekto
Pli precize tiu specio longa ĉirkaŭ 40cm montras tre intense bluan koloron kun nigraj kapo, gorĝo kaj supra brusto. La nigrajn partojn havas simile la parenca Viola garolo, sed tiu havas diversajn helajn kaj malhelajn bluajn nuancojn en la korpo, dum la Lazura garolo estas pli uniforme tutblua. Maskloj kaj inoj havas la saman plumaron kaj aspekton kvankam inoj estas tipe pli malgrandaj.
Distribuo
Kvankam komune oni diras, ke ĝia biotopo estas la Araŭkariaj humidaj arbaroj de brazila araŭkario sude de Brazilo, kie la birdo trovas "pinsemojn" (semojn de Araucaria) por ties manĝo, ne estas rekta dependo de tiu arbaro, ĉar tiuj birdoj manĝas ankaŭ insektojn kaj fruktojn. Ties distribuado etendiĝas el sudo de la subŝtato de Rio-de-Ĵanejrio suden al la subŝtato de Suda Rio-Grando, kaj koncentriĝas en la Atlantika arbaro. Ĝi estas la subŝtata birdo de Paranao.
Kutimoj
Lazuraj garoloj estas tre inteligentaj nur post psitakoj. Ties komunikado estas komplika, konsistanta de almenaŭ 14 voĉoj (krioj) tre distingaj kaj signifaj. Ili formas arojn de 4 al 15 individuoj tre bone organizitaj en hierarkioj, kun divido en klanoj. Tiuj grupoj restas stabilaj dum eĉ ĝis du generacioj.
Józef Kremer
Vivo
Filo de tajloro Joseph Kremer (1769-1848) el Opava kaj Maria Anna Erb (1769-1828) devenanta de riĉa nobela familio el Karlsbad. Frekventis gimnazion al Sankta Anna en Krakovo, de 1823 studis filozofion kaj juron ĉe Jagelona Universitato. Post magistriĝo edukiĝis en Berlino, Heidelberg kaj Parizo (1828-1830). En Berlino aŭdis lekciojn de Hegelo, Schleiermacher, Ritter, Gans kaj von Savigny, en Heidelberg - i.a. de Thibaut. Dum plua studado en Parizo frekventis lekciojn de Say, Guizot kaj Villemain. Partoprenis novembran ribelon (vundita en venka batalo de Grochów). De 1847 lekciis filozofion ĉe JU, kaj de 1853 estetikon kaj historion pri arto en krakova Akademio de Belartoj. En la jaroj 1865-1866 oficis kiel dekano de Filozofia Fakultato, kaj en la jaroj 1870-1871 rektoro de JU. Membris al belartaj kaj sciencaj asocioj en Krakovo, Vilno, Varsovio kaj Poznań. En 1872 kunkreis Akademion de Scipovoj (Akademia Umiejętności), kie estis direktoro de Historia-Filozofia Fakultato, prezidanto de Filozofia Komisiono, membro de Komisiono pri Historio de Arto kaj Arkeologia Komisiono.
Lazura garolo
Kutimoj
La reproduktado okazas el oktobro al marto. Ĉiuj individuoj kunlaboras en la konstruo de nestoj en la plej altaj partoj de la plej altaj arboj, prefere en la centra branĉaro de la araŭkario se ĝi ekzistas. La nesto el bastonetoj de ĉirkaŭ 50 cm de diametro, tasforma, la ino demetas 4 ovojn mezaveraĝe.
Józef Kremer
Kreemo
Laboraĵojn de Kremer kolektis kaj eldonis en 12 volumoj Henryk Struve (Warszawa 1877-1880). Kremer estas pioniro de scienca okupiĝado pri psikologio en Pollando: faris sisteman dividon de psikologiaj aperaĵoj je konsciaj kaj nekonsciaj kaj antropologion komprenis kiel sciencon pri ilia reciproka rilatado.
Lazura garolo
Kutimoj
Laŭ legendo de la subŝtato de Paranao ĉar tiu birdo respondecas pri la zorgado de la arbaro kiel dia misio, la pafiloj eksplodus aŭ malsukcesus se oni pafus ilin. Ĉiukaze tiu specio estas laŭ leĝo n. 7957 de 1984 "simbola birdo" de la Ŝtato de Paranao. Ĉar la araŭkaria arbaro malpliiĝis al ĉirkaŭ 4 % tiu specio havas malbonan estontecon.
Záhoří a Kozinec
Záhoří a Kozinec situas en katastra teritorio Jetřichovice kun areo 4,4 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1389.
1287 Lorcia
1287 Lorcia estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano, laŭ giaj orbitaj elementoj, de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo, "Lorcia", estis la antaŭnomo de la edzino de la pola astronomo Tadeusz Banachiewicz.
Ducikloheksila dusulfido
Ducikloheksila dusulfido aŭ C12H22S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la dusulfidoj de la dusulfida acido kaj cikloheksila alkoholo. Ducikloheksila dusulfido estas senkolora likvaĵo kun ajlodoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Ducikloheksila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Ducikloheksila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Dusulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Monda mapo
Monda mapo aŭ mondomapo estas mapo de plej aŭ ĉio el la surfaco de la Tero. Mondaj mapoj formas distingan kategorion de mapoj pro la problemo de projekcio. Mapoj necese dismontras la presentadon de la tera surfaco. Tiuj dismontroj atingas ekstremojn en mondaj mapoj. La multaj manieroj projekcii la teron laŭ diversaj teknikaj kaj estetikaj celoj por mondomapoj.
Vito Mercadante
Vito MERCADANTE (Prizzi, la 13-an de julio 1873 - Palermo, la 28-an de novembro 1936) estis itala sindikatisto kaj poeto.
Vito Mercadante naskiĝis en Prizzi kaj kompletigis siajn elementajn studojn tie. Li eniris en mezlernejojn en Palermo, kie li vivis la ceteron de sia vivo. Ne povante fini siajn inĝenieriajn studojn pro familiaj kialoj, li laboris kiel komizo ĉe la Ŝtataj Fervojoj. Li aliĝis al la revolucia sindikatismo kaj la politikaj teorioj de Georges Eugène Sorel. Li fondis kaj gvidis la Revolucian Sindikatan Grupon de Palermo. Li favoris la renkonton inter urbaj intelektuloj kaj estroj de la kamparana movado (Nicola Alongi, Nicola Barbato, Bernardino Verro ktp) por la unueco inter la laborista klaso kaj la kamparanoj. Li kunlaboris en la redaktado de la sicilia revolucia gazetaro ("Il Germe", "La sindikata avangardo", "La proleta avangardo"). Li verkis la broŝuron "La fervojo al la fervojistoj", kun antaŭparolo de Vilfredo Pareto kaj noto de Sorel. Li plenumis intensan agadon en la Unione Sindacale Italiana (fervojistoj). Li estis la fondinto de la kooperativo Panormus, kiu konstruis plurajn Art Nouveau-konstruaĵojn. Lia plej granda poezia verko estas "Focu di Muncibeddu", publikigita en 1910. En la antaŭa tago de la Unua Mondmilito li sekvis la Intervenismon sed en la postmilita periodo li estis kontraŭfaŝisto. En 1927 li publikigis komedion en la sicilia lingvo "Mastru Mircuriu". Li mortis en Palermo la 28-an de novembro 1936.
Cancionero de Medinaceli
La Cancionero de Medinaceli aŭ Muzika Kanzonaro de Medinaceli (CMM) estas manuskripto kiu enhavas muzikon hispanan de la Renesanco. Ĝi estis kopiata en la dua duono de la 16a jarcento kaj konserviĝis en la Biblioteko de la Familio de Medinaceli, de kie devenas ties nomo. Probable ĝi konstituas la rekolekton de polifonio hispana nereligia de la epoko renesanca plej gravan post la Cancionero de Palacio.
Piri Reis
Ahmed Muhiddin Piri (1465/70–1553 ), pli bone konata kiel Piri Reis (Pîrî Reis aŭ Hacı Ahmed Muhiddin Pîrî Bej), estis otomana admiralo, geografo, kaj kartografo.
Li estas konata nuntempe pro siaj mapoj kolektitaj en sia Kitab-ı Bahriye (Libro de Navigado), nome libro kiu enhavas detalan informaron pri navigado, same kiel tre akuratajn mapojn (por tiu tempo) kiuj priskribas la gravajn havenojn kaj urbojn de la Mediteranea Maro. Li akiris famon kiel kartografo kiam malgranda parto de la lia unua mondomapo (preparita en 1513) estis malkovrita en 1929 ĉe la Palaco de Topkapi en Istanbulo. Lia mondomapo estas la plej antikva konata Turkia atlaso kiu montras la Novan Mondon, kaj unu el la plej antikvaj mapoj de Ameriko ankoraŭ ekzistantaj ie ajn (la plej antikva konata mapo de Ameriko ankoraŭ ekzistanta estas la mapo desegnita de Juan de la Cosa en 1500). La mapo de Piri Reis centriĝas en Saharo ĉe latitudo de Tropiko de Kankro.
En 1528, Piri Reis desegnis duan mondomapon, el kiu malgranda fragmento (montranta Gronlandon kaj Nordamerikon el Labradoro kaj Novlando norde al Florido, Kubo, Hispaniolo, Jamajko kaj partoj de Centrameriko sude) ankoraŭ survivas. Laŭ sia presita teksto, li estis desegnanta siajn mapojn uzante ĉirkaŭ 20 fremdajn mapojn kaj mondan mapon (arabaj, hispanaj, portugalaj, ĉinaj, hindiaj kaj grekaj) inklude unu el Kristoforo Kolumbo. Li estis ekzekutita en 1553.
Bibliografio
Mapo de 1513:
Fachbach
Fachbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj ekde januaro 2019 apartenas al la komunumaro Bad Ems-Nassau, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj (antaŭe ĝi apartenis al malpli granda komunumaro Bad Ems). Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Guargumo
Guargumo estas polisakarido de nutrorezervo el la semoj de la guaro, Cyamopsis tetragonoloba, nome planto de la familio de la Fabacoj. En Barato, tiu planto estis uzita en la homa dieto dum jarcentoj. La molekulo de guaro estas linia polimero kun molekula maso proksimume de 220 000 daltonoj.
La polisakarido de la guargumo estas solvebla en akvo. Oni uzas ĉefe en la nutrindustrio, en sukoj, glaciaĵoj, saŭcoj, manĝaĵoj por maskotoj, bakado ktp. La faruno akiritas el la semoj de Cyamopsis tetragonoloba estas uzita kiel densigilo.
(137011) 1998 SF122
(137011) 1998 SF122 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas membro de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pro ĝia granda discentreco, ĝi proksimiĝas la orbiton de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,18127 astronomia unuo, tie estas 27,118 milionoj da km; pro tio ĝi povus esti rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido. Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo.
Penio
Laŭ la helena mitologio, Penio (el la greka Πενία) estis dajmonino kiu personigis malriĉecon kaj bezono, kaj pro tio ŝi suferis malamon kaj marĝenon fare de la homoj. Ŝia nomo en la romia mitologio estis Paŭperto (Paupertas).Kunuloj ŝiaj estis Aporio (Malfacileco) kaj ŝiaj fratinoj Ameĥanio (Senhelpeco) kaj Ptoĥejo (Almozado), do iliaj kontraŭaj dajmonoj estis Pluto (Riĉeco) kaj Eŭtenio (Prospero). Alceo priskribis ŝin kiel grava kaj nekontrolebra malbono, kiu submetas la popolojn. Teogniso aldonis ke Penio estis konata de ĉiuj, eĉ de tiuj kiuj ne suferas ŝin. Laŭ li, la dajmonino neniam vizitis merkatojn kaj tribunalojn, ĉar sia kondico estas malsupera, kaj oni ĉiam disdegnis kaj malamis ŝin, ne gravas kion ŝi faras aŭ kie ŝi troviĝas.
En sia teatraĵo Pluto, Aristofano rakontas kion povus okazi se oni malblindigus Riĉecon kaj malaperigus Penion. En ĝi, ŝi estas priskribita kiel la plej terura monstro el ĉiuj epokoj, sed ŝi respondas la atakon saĝe: se malriĉeco ne ekzistus, neniu emus labori nek klopodus plibonigi sian vivon; streĉoj antaŭenigi la socion, la metiojn kaj artojn ne plu troviĝus inter la homaro, kaj virteco, kiu malofte akompanas riĉulojn, simple malaperus de la mondo. Ankaŭ Herodoto, Plutarko kaj Filostrato mencias Penion, sed ĉiam kun negativaj atributoj.
Nur la orfeanoj menciis ŝian genealogion: laŭ ili, la patrino de Penio estis Tesiso, simbolante per tio la antikvecon de malriĉeco. Tamen, la filozofo Platono priskribis postan legendon kiu anstataŭis tiun diinon per Metiso, la generanta povo. Do, Tesiso-Metiso iĝis patrino kaj de Penio kaj de Poro (kiu laŭ tiu legendo simbolas abundo). Ambaŭ diaĵoj ĉefrolis la alegorian miton pri deveno de la Amo: en festo honore al Afrodito, kiun ĉiuj gedioj partoprenis, Poro ebriiĝis kaj kuŝiĝis surplanke, en la korto. Tiam Penio venis peti la manĝo-restaĵojn, kaj pensis ke tiu dio suferis la samajn vivkondiĉojn ol ŝi. Tio igis Poron la nura alloga diaĵo por Penio, kaj el ilia unuiĝo naskiĝis Amo. Pro tio oni diras ke tiu sento ĉiam obeas Afroditon, ĉar naskiĝis dum tago dediĉita al ŝi, sed kutime Amo alivestiĝas en malriĉo kaj vagadas tra la stratoj. Kiel sia patrino, Amo kontraŭas riĉecon kaj bonfarton, kaj faras la homojn batali inter ili.
Hermanovce nad Topľou
Hermanovce nad Topľou (hungare Tapolyhermány [tapojhermAnj], germane Hermannsdorf an der Töpl) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hermanovce nad Topľou situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo el Bystré. Vranov nad Topľou troviĝas je 24 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1399 laŭ tiama hungara nomo kaj ortografio "Hermanvagasa". En 1600 oni komputis tie 12 servutulajn domojn, preĝejon, paroĥon kaj lernejon. En 1715 27, post 5 jaroj 16 familioj pagis imposton. En 1787 248 vilaĝanoj vivis en 32 domoj, en 1828 612 vilaĝanoj en 84 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tapolyhermány 654 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro la partizanoj la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon. En 2001 vivis en Hermanovce nad Topľou 653 homoj, (651 slovakoj).
Jenő Nagy (verkisto)
Jenő NAGY [nadj] estis rumania hungara verkisto, ekonomikisto. Li naskiĝis en Hagymásbodon la 8-an de julio 1912 kaj mortis la 31-an de oktobro 1974 en Debreceno.
Tsodilo
Tsodilo estas regiono en la dezerto Kalaharo en nordokcidenta Bocvano. Ĝi estis deklarita Monda Heredaĵo de UNESKO en 2001.
Jenő Nagy (verkisto)
Kariero
Jenő Nagy diplomitiĝis pri hungara lingvo-historio en Universitato de Kluĵo (1933). Li estis fabriklaboristo, poste pristudis ekonomikon en Mosonmagyaróvár kaj li laboris en Târgu Mureș. Post la dua mondmilito li instruis en Hungarujo. Li publikigis fakartikolojn pri laktoindustrio, novelojn, romanetojn en Erdélyi Helikon.
Tsodilo
Sur areo de 10 km² ekzistas la plej alta koncentriĝo de rokpentraĵoj en la mondo. Tial oni nomas la lokon ankaŭ "Luvro de la dezerto".
Konserviĝis pli ol 4.500 pentraĵoj, kiuj montras homan vivon kaj ŝanĝiĝon de la medio dum la lastaj  10.000 jaroj. La loka loĝantaro respektas la lokon kiel lokon, kie troviĝas la animoj de prauloj.
4400 Bagryana
4400 Bagryana estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Roĵen, norde de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la bulgara poetino Elisaveta Bagrjana (cirile : Елисавета Багряна, 1893 — 1991).
Gyula Antal
Gyula Antal [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Antal Nándor Gyula estis hungara advokato, altlerneja instruisto, parlamenta deputito, monaĥo.
Gyula Antal naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Antal estis membro de la benediktanoj inter 1857–1865, en tiu periodo li frekventis gimnazion. Li forlasis la monaĥan vivon kaj en 1867 li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest, post 2 jaroj advokatan diplomon. Jam dum la unua diplomo li instruis en Liceo de Pécs, poste li estis advokato (1869–1875). Li ankaŭ instruis en la universitato (1869–1905), kie fine li estis profesoro. Li estis ankaŭ parlamentano (1875–1881, 1884–1896).
Eduardo Giacomo Boner
Edoardo Giacomo BONER (Mesino, la 29-an de februaro 1864 - Mesino, la 28-an de decembro 1908) estis itala poeto, verkisto kaj ĵurnalisto, kritikisto, reprezentas la venĝanton, inter multaj amikoj de la "Momento", amantoj de franca literaturo. Profesoro pri itala literaturo en la R. Liceo Maurolico di Messina, kaj poste ĉe la katedro de germana literaturo ĉe la Universitato de Romo. Profunda kono de diversaj lingvoj (la dana traduko de kelkaj noveloj de Hans Christian Andersen, Novelle Scelte, Mesino, Tip. De "Imparziale", 1887), devas esti menciita por volumo de Eseoj pri Fremdaj Literaturoj (Mesino, Principato, 1896), en kiu li malkaŝas sin pri pesimismo en la rusa romano, pri la temo de Kristnasko kaj Nova Jaro en la nordia literaturo (dana, islanda, rusa, germana, angla, ktp.), pri la finna Kalevala, pri la itala influo sur la germanan lingvon. Li mortis tragedie dum la tertremo en Mesino en 1908. Lia korpo estis reakirita sub grandega monto da rubo pli ol naŭ monatojn post la katastrofo.
Ubaldo de Gubbio
Ubaldo de Gubbio (naskiĝis je la nomo Ubaldo Baldassini inter la jaroj 1080 kaj 1085 en la urbo Gubbio de norda Italio; mortis la 16-an de majo 1160) estis episkopo de Gubbio. Oni deklaris lin post lia morto kristana sanktulo.
Li kreskis en nobela familio de la urbo Gubbio en la regiono Umbrio de Italio. Ambaŭ gepatroj frue mortis, kaj sekve li estis edukata en monaĥejo. En 1114 li konsekriĝis pastro kaj disdividis sian heredaĵon inter la lokaj malriĉuloj. Probable en 1129 la papo Honorio la 2-a nomumis lin episkopo de Gubbio, post kiam li antaŭe malakceptis elektiĝon kiel episkopo de Peruĝo (Perugia).
Nuntempe en Gubbio ekzistas festo honore al la sankta Ubaldo, kies centra parto estas "vaksokandela kurado" (itale Corsa dei Ceri).
La papo Celesteno la 3-a la 5-an de marto 1192 deklaris Ubaldon sanktulo. Li konsideratas patrono de infanoj kaj patrono kontraŭ nervaj malsanoj. Fingra relikvo de Ubaldo situas en la katedralo de la urbo Thann en Alzaco.
Fiľakovské Kováče
Fiľakovské Kováče, hungare Fülekkovácsi estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Lučenec.
Situo
Fiľakovské Kováče situas parte sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Lučenec-Fiľakovo. La lasta urbo troviĝas 4 km for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1246 en formo "Cuach". La kampoj apartenis al fortikaĵo de Fiľakovo. En 1548 la turkoj detruis la vilaĝon, poste refondiĝis. En 1910 loĝis tie 541 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Fülek, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1941 la proksima Fülekkelecsény aliĝis al Fülekkovácsi. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 898 da homoj, (494 hungaroj, 348 slovakoj).
Adolf Lieben
Adolf Lieben (1836-1914) estis aŭstra kemiisto kaj apotekisto, lernanto de Robert Bunsen, kiu okupis diversajn postenojn kiel privata-docento en la Universitato de Vieno. El 1875 ĝis lia morto li okupis la katedron de ĝenerala kaj farmakologia kemio en la Universitato de Vieno kaj estis membro de la Akademio de Sciencoj de Vieno.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Robert Wilhelm Bunsen (HeidICON 116097).jpg| Robert Bunsen (1811-1899) dosiero:Stanislao Cannizzaro 01 (cropped).jpg| Stanislao Cannizzaro (1826-1910) dosiero:YoungBlaserna.png| Pietro Blaserna (1836-1918) dosiero:Salomon_Kleiner_006.JPG| Rudolf Auspitz (1837-1906) dosiero:Franzschubert.jpg| Carl Kundmann (1838-1919) dosiero:Ludwig_Barth_ca1870.jpg| Ludwig zu Barthenau (1839-1890) dosiero:Guglielmo_Koerner.jpg| Wilhelm Körner (1839-1925) dosiero:Auer_von_Welsbach.jpg| Carl Auer von Welsbach (1858-1929) dosiero:Robert_von_Lieben.gif| Robert von Lieben (1878-1913) </Gallery>
Ohaba-Mâtnic
Ohaba-Mâtnic [ohaba mıtnik] (hungare: Mutnokszabadja) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sebiş. En 1910 ĝi havis 1 125 loĝantojn (rumanoj, rusinoj), en 1992 328 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1370. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Copăcele.
Ban Arapruich
Ban Arapruich estas vilaĝo en Phouvong Distrikto en Attopu Provinco de sudorienta Laoso.
Rumiologio
Rumiologio estas scienca kaj laŭmetoda studado kaj esplorado pri Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi kaj liaj verkoj kaj ideoj. Rumiologo estas fakulo kaj studas Rumi. Unu el la plej grandaj rumiologoj estas Reynold A. Nicholson.
Dinkoj
La dinkoj estas popolo en Sud-Sudano, kiuj loĝas en la regionoj Gharb Bahr al Ghazal (en la nildelto), Jonglei, sude de Kurdufano kaj la supera nilo, nordoriente en la lando. Tradicie ili estis paŝtista popolo, kiu paŝtis bovojn sur la bordo de Nilo. Ili formas 12% de la loĝantoj de Sudano.
La dinkoj ne havas centran ĉefon, ili estas organizitaj je sendependaj klanoj. Kelkaj el tiuj klanoj donas ĉefhomojn, kiuj estas konataj kiel majstroj de la fiŝkaptado pere de lancoj. La religioj kaj la vivstilo de la dinkoj estis en forta konflikto kun la islamigaj klopodoj de la registaro de Ĥartumo. Dum la 21-jara milito ĝis 2003, oni murdis milojn da dinkoj kaj oni forpelis centmilojn.
La dinkoj estas konataj pro tio, ke ili generas la plej multajn altajn homojn. Manute Bol ekzemple, kiu kun alteco de 2,31 m estas unu el la plej altaj korbopilkludantoj, kiuj iam ludis en la usona profesia ligo NBA, samkiel la aktuala NBA-ludanto Luol Deng, kiu ankaŭ estas de dinka deveno.
Etna nomdonado
Depende de la fontoj kaj la kunteksto, ekzistas pluraj nomoj: Denka, Denkawi, Dieng, Dinkas, Jang, Jeng, Jiaan, Jieng, Moinjaang.
Ili nomas sin mem Jieng (en la supra Nilo) kaj muonyjang (en Bahr el Ghazal), terminoj kiuj signifas "homoj". Eŭropaj esploristoj estus donitaj al ili la nomo Dinka.
Dinka lingvo
La dinka estas okcidenta nilota lingvo de la orientsudana lingvofamilio, parolata en Sud-Sudano. Aliaj okcidentaj nilotaj lingvoj inkluzivas: luaj lingvoj, nuer, ŝilluk, lango, acholi kaj alur. La lingvo nuer estas la lingvo kiu plej similas al la dinka (Thuɔŋjäŋ). Ekzistas diversaj dialektoj.
Kristanaj misiistoj estis ŝlosilaj personoj en la disvolviĝo de tio kio fariĝis finfine la dinka alfabeto. La nuna ortografio de la dinka baziĝas sur la latina skribo kun iuj aldonaĵoj.
Loĝantaro
La dinkoj reprezentas ĉirkaŭ 36% de la loĝantaro de Sud-Sudano aŭ ĉirkaŭ kvar milionoj da homoj.
Religio
Tri kvaronoj de la dinakoj estas kristanoj. Ankaŭ ekzistas islamanoj (5%) kaj animistoj.
Bibliografio
(en) Ushari Ahmad Mahmud et Suleyman Ali Baldo, Human rights abuses in the Sudan, 1987 : the Diein massacre : slavery in the Sudan, Khartoum, 1987, 33 paĝoj.
(en) Lazarus Leek Mawmut, Dinka resistance to Condominium rule, 1902-1932, University of Khartoum, Khartoum, 1983, 59 p. ( ISBN 0863720110 )
(en) Marc R. Nikkel, Dinka Christianity : the origins and development of Christianity among the Dinka of Sudan with special reference to the songs of Dinka Christians, Paulines Publications, Nairobi, 2001, 383 p. ( ISBN 9966216170 )
Rilataj artikoloj
Sud-Sudano
Listo de afrikaj etnoj
Nildeltaj inunditaj savanoj
Filmografio
(en) Dinka Diaries, usona televida filmo, 2005
(fr) Un mariage chez les Dinka, dokumenta filmo realigita de Charles Stewart kaj Matt Currington, produktado: National Geographic Television/Essential Films, 2006, 50'
Eksteraj ligiloj
(en) Gurtong Peace Trust pri la dinkoj
(en) BBC-raporto pri la vivo en Dinka bovokampadejo
Faustyna Kowalska
Helena KOWALSKA (naskiĝis la en Głogowiec ĉirkaŭ Lodzo), mortis la  en Kraków), konata kiel sankta fratino Maria Faustyna Kowalska estis pola monaĥino de la Kongregacio de Fratinoj de Sankta Dipatrino de la Mizerikordo en la Katolika eklezio, mistikulino, stigmatigita viziulino, konata kiel apostolino de la Dia Mizerikordo kaj aŭtorino de la Taglibreto, en kiu priskribis siajn spiritajn kaj mistikajn travivaĵojn.
La vivo
Ŝi estis baptigita en 1907 jaro en Świnice Warckie. En 1912, havante 7 jarojn ŝi eksentis la inklinon al la monaka vivo. Ŝi ne finis eĉ la tri jarojn en la bazlernejo. En 1921 komencis labori ĉe la nobelaj familioj en Aleksandrów Łódzki, Lodzo kaj Ostrówek. Post unu jaro de la laboro ŝi malkaŝigis al siaj gepatroj la volon iri al monaĥejo. La gepatroj malpermesis tion. Ŝi volis esti obeema al ili, tamen neatendite eskapis al Varsovio. Tie ŝi serĉis la monaĥejon kiu povus ŝin aprobi. Enfine patrina monaĥino Michaela Moraczewska proponis al ŝi ke ŝi laboru kontraŭ la malriĉa doto kaj venu al la monaĥejo. La 1-an de oktobro 1925 ŝi komencis vivi en la Kongregacio de la Sankta Dipatrino de la Mizerikordo. Ankoraŭ en la sama monato ŝi ekvolis foriĝi de ĝi ĉar ŝi opinis ke ne havas sufiĉe da tempo por la preĝado. Ŝi tamen restis dum 13 jaroj kaj estis tie la kuiristino, ĝardenistino kaj pordistino monaĥeja. Plej longe ŝi estis en Płock kaj ankaŭ loĝis en Vilno kaj Krakovo. Ŝi ricevis la monaĥan nomon Maria Faustyna (ĉiuj monaĥinoj de tiu Kongregacio havis Maria en la unua nomo, do oni menciis nur la lastan). La riĉeco de ŝia interna vivo kaj nekredebleco de ŝiaj spiritaj travivaĵoj estis grava problemo por ŝiaj konfesistoj. Konforme al la propono de pastro Michał Sopoćko ŝi komencis skribi tre precizan Taglibreton. Ŝi priskribis sian mistikan vivon kaj la revelaciojn. Plejmulte ŝi priskribis la komandon pentri la bildon de Jesuo Kristo kiu revelacis al ŝi - la pentraĵo nomata Jezu ufam Tobie (Jesuo, mi konfidas Vin). Ŝi skribis ankaŭ pri la Rozario al la Dia Mizerikordo kaj la noveno al Dia Mizerikordo. Ŝi ricevis ankaŭ komandon disfamigi la ideon de la Festo de la Dia Miserikordo la unuan dimanĉon post la Pasko. En revelacioj ŝi antaŭvidis la novan monaĥan kunigon pri la mizerikordo por la mondo. La revizioj de psikologoj kaj psikiatroj malkaŝigis ke ŝi estis sana en psiko. En 1934 ŝi vizitis la pentriston Eugeniusz Kazimirowski kiu pentris la bildon "Jezu ufam Tobie" konforme al indikoj de ŝi. Nuntempe la pentraĵo troviĝas en la preĝejo de la Sankta Triunuo en Vilnius. La 8-an de januaro 1936 ŝi vizitis la vilnan metropoliton por priparoli la ideon de la nova Kongregacio. Enfine ĝin fondis Michał Sopoćko sub la nomo Kongregacio de la Fratinoj de la Jesuo Mizerikordema.
Bouilland
Bouilland estas franca komunumo, kiu situas en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Bouilland, la vilaĝeton La Forge, la bienon Trentinière, la bienon Butte kaj la ruinojn de la abatejo.
Faustyna Kowalska
La vivo
Poste ŝi venis al Walendów. Ŝi havis la malfortan sanon. Fine okazis ke ŝi estas malsana je tuberkulozo. Faustyna Kowalska mortis la 5-an de oktobro 1938. Oni entombigis ŝin en Łagiewniki (nuntempe en Kraków) du tagoj poste.
Taglibreto
Ŝi skribis ĝin dum multaj jaroj. Ĝi estas unu el plej gravaj libroj en la monda mistika literaturo. Laŭ la Taglibreto ŝi havis kontakton kun Jesuo Kristo kiu venadis al ŝi en revelacioj de la estinteco kaj estonteco. La 22-an de februaro 1931 Jesuo vidiĝis antaŭ ŝi en la blanka vesto, havante la manon ĉe sia vundita koro de kiu defluadis du fluksoj - la blanka kiu estis la sanktaj animoj kaj la ruĝa kiu estis la sango de la mizerikorda ofero (la "akvo kaj sango"). Li parolis, ke same Li vidigis antaŭ dekunu apostoloj kaj ke ŝi devas pentri la bildon de Li (la bildo de la Mizerikordo "Jesuo, mi konfidas Vin"). Kristo parolis ankaŭ pri la rozario al la Dia Mizerikordo. Li parolis: "Preĝu senĉese per la rozario kiun mi instruis al vi. Kiu ajn preĝados per ĝi gajnos la grandan mizerikordon en la horo de la morto. La pastroj donos al pekuloj ĝin kiel la lastan tabulon de la savo kaj eĉ se la pekulo estus tre fervora en peko kaj preĝos per tiu rozario li pacigos la koleron de Dio kaj la mizerikordo profundega prenos lian animon". Faustyna priskribis ankaŭ la estontecon. Ŝi priskribis sian vizion de la fino de mondo. Ŝi antaŭvidis ankaŭ sian kanonizon la 30-an de aprilo 2000 fare de papo Johano Paŭlo la 2-a. Ŝi vidis ke tiu kanonizo estos vidata per nedefineblaj al ŝi rimedoj fare de milionoj da homoj - ŝi antaŭvidis la mondan elsendon (emision, transmision) en radio kaj televido. La tago de rememorigo en liturgio estas la 5-an de oktobro.
Bouilland
Geografio
En 1285 la vilaĝo enhavis 738 loĝantojn. En 1442 ĝi enhavis 30 loĝantojn.
Historio kaj vidindaĵoj
Tie estas ŝlosita sprono uzita dum la ferepoko.
La unua skriba mencio de Bouilland datiĝas de 852 kiel Bullientes.
Antila mezoplodo
La Antila mezoplodo, Bekobaleno de Gervais aŭ Mezoplodo antila (Mesoplodon europaeus), foje konata ankaŭ kiel Antila bekobaleno, Golfoflua bekobaleno, aŭ Eŭropa bekobaleno (laŭ la scienca nomo apenaŭ ĝusta, ĉar nur en Irlando kaj Kanarioj videblis, dum la teritorio atingas Karibion kaj Okcidentan Afrikon) estas la plej ofte surstrandiĝinta tipo de mezoploda baleno ĉe la marbordo de Nordameriko. Ĝi surstrandiĝis ankaŭ ĉe Sudameriko kaj Afriko.
Bouilland
Historio kaj vidindaĵoj
La abatejo Sankta Margerito datiĝas de la 12-a jarcento. Oni kuracis ergotismon.
La preĝejo Sankta Marteno enhavas romanikan sonorilturon.
Antila mezoplodo
Historio de malkovro
Iam inter 1836 kaj 1841, kapitano de unu el la ŝipoj de la franca komercisto kaj ŝipposedanto Abel Vautier trafis grandan animalon flosantan je la enirejo al la Manika Markolo, kies korpon estis kovrita de svarmaj mevoj. Li fortranĉis la kapon kaj transportis ĝin al Caen, kir li prezentis ĝin al Vautier. Vautier siavice proponis ĝin al la anatomiisto Deslongchamps. La specimeno poste iris al la franca sciencisto Paul Gervais, kiu priskribis ĝin kiel nova specio en 1855. Dum kelkaj jardekoj tio restis kiel la nura konata specimeno de tiu specio, kaj multaj malkonsentis pri sia specifa statuso kaj postulis ke ĝi estas simple aberacia plenkreskulo de Nordmara mezoplodo. La specia identeco estis konfirmita pere de la malkovro de du specimenoj el Nov-Ĵerzejo, nome nematura masklo kaptita ĉe Atlantic City en 1889 kaj plenkreska ino trovita surstrande en North Long Branch en 1905.
Bouilland
Historio kaj vidindaĵoj
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (1,35% de voĉoj) kaj ankaŭ en la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (1,35% de voĉoj).
Antila mezoplodo
Priskribo
Tiu specio estas la plej granda el la mezoplodoj kaj pli gracia, longeca, kaj flanke kunpremita kompare kun la aliaj. La buŝlinio estas rimarkinde rekta, eĉ ĉe maskloj, kaj la du dentoj de la masklo elstaras el la bekopinto. La kapo estas ĝenerale malgranda kaj mallarĝa konture. La melono iomete elstaras. La koloro estas malhelgriza supre kaj pli helgriza sube. Inoj foje havas pli helajn punktojn ĉe la generaj organoj kaj la vizaĝo, kun malhela cirklo ĉirkaŭ la okuloj. Junuloj havas pli helan koloraron, sed tuj malheliĝas. Maskloj estas 4.5 metrojn longaj kaj inoj estas almenaŭ 5.2 metrojn longaj kaj probable pezas pli ol 1200 kg. Inoj estas ŝajne 2.1 metrojn longaj. Unu surstrandiĝinta specimeno povis esti 48-jaraĝa.
Bouilland
Naturo
En la klifoj oni vidas subalpinajn kreskaĵojn.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (1,35 %) en 2004 1 voĉdonon (1,35 %) en 2009 kaj 1 voĉdonon (1,14 %) en 2014.
Antila mezoplodo
Populacio kaj distribuado
Ekde la malkovro de la tipa specimeno, oni trovis ilin ĉe la orienta marbordo de Usono, Irlando, Kanarioj, Okcidenta Afriko, kaj la insulo Ascension. En Aŭgusto 2001, oni trovis specimenon ĉe San-Paŭlo, Brazilo, nome la plej suda specimeno ĝis nun. Tiu specio estas konsiderata nature rara, kaj oni ne faris klopodojn de ĉirkaŭkalkuloj.
Toto (bando)
Toto estas rokmuzika grupo kiu estis fondita en Los Angeles en 1978, ĝi estis populara en la fruaj 1980-aj jaroj.
Antibloka Sistemo
Antibloka Sistemo (ABS) estas sekureca sistemo de veturilo. Ĝi preventas ke la radoj de veturilo (ekzemple aŭto aŭ motorciklo) blokas dum forta bremsado. La celo estas teni la veturilon bone regebla ekzemple dum urĝohalto. Ĉar radhava veturilo ne povas esti stirata kiam la radoj ekglitas aŭ joras.
Historio
ABS estis en 1929 disvolvigita de Gabriel Voisin por uzado en aviadiloj. En 1958 oni faris la unuajn provojn kun ABS muntita sur motorciklo. Dum la 1960-aj jaroj la unuaj mekanikaj ABS-oj estis aplikataj en aŭtomobiloj. La unua moderna ABS por aŭtoj estis enmerkatigita en 1978 de Robert Bosch GmbH. ABS pliposte estis devige enkondukita por ĉiuj novaj aŭtomobiloj en la Eŭropa Unio.
Zavadka
Nomon Zavadka havas pluraj municipoj en Ukrainio:
János Gyalui Asztalos
János Gyalui Asztalos [jAnoŝ djalui astaloŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyalui Asztalos János estis hungara ornama pentristo.
Hlibivka
Hlibivka (ukraine Глі́бівка) estas vilaĝo en Ukrainio, situanta 30 kilometrojn norde de la ĉefurbo Kievo, en la Viŝhoroda distrikto de la Kieva provinco. Ĝi havas 984 enloĝantojn kaj situas en la alteco de 106 metroj super la marnivelo. La vilaĝo estis fondita en la jaro 1315. Ĝi situas sur la okcidenta bordo de la Kieva rezervujo.
Esperanto
Laŭ originala plano, ekde la 14-a ĝis la 21-a de julio 2011 estis en Hlibivka okazonta la 67-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO, sed poste oni decidis ŝanĝi la lokon al la urbo Kievo mem.
Omano en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1984 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis omanaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Omana Olimpika Komitato.
Pereira Barreto
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Andradina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ban Chom
Ban Chom estas vilaĝo en Phouvong Distrikto en Attopu Provinco de sudorienta Laoso.
La Almarcha
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas almarcheño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 472 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,38 loĝ/km².
Situo
La Almarcha estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 875 m; je 64 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 100 km el Albacete, dum al la ŝtata ĉefurbo Madrido distas 154 km kaj al Valencio, 193 km. La areo de ties teritorio estas de 64 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°41′12″N 2°22′47″O. Ties municipa teritorio limas kun tiuj de Castillo de Garcimuñoz, Olivares de Júcar, La Hinojosa, Villalgordo del Marquesado kaj Villar de la Encina.
Etimologio
La etimologio de la nomo Almarcha devenas el araba “al-marğ”, kiu signifas “herbejo”, kaj ankaŭ “setlejo situa ĉe valo aŭ malalta tero”, interpretata de la Diccionario de la Real Academia Española laŭ la teksto de la Tesoro de la lengua castellana de Covarrubias.
Flaŭro kaj faŭno
Estas elementoj de biodiverseco: makiso kun anzinoj, multa olivarbaro kaj lokoj kun pinoj, poploj kaj migdalarboj. En la loko "La Muela" estas granda plantejo de lavendo el kie oni produktas esencan oleon por fabrikado de parfumoj. Samloke abundas la timiano, la rosmareno, la satureo kaj granda diverseco de kuracplantoj kiaj la nomita rokteo, salvio, ktp.
En la municipa teritorio abundas specioj de malgranda ĉaso kiaj perdrikoj, koturnoj, turdoj, palumboj, turtoj, leporoj kaj kunikloj. Somere abundas apusoj kaj hirundoj. Estas ankaŭ paseroj, abelmanĝuloj, otidoj, pluvioj, malgranda otido, kalandroj, kardeloj, lanioj, ktp. En "La Muela" kaj "El Campazo" foje troveblas agloj, nizoj, falkoj kaj aliaj birdospecioj kiaj turstrigo, noktuo, upupo, ktp. Somere ĉe la bieno Molinillo foje estas aproj kaj vulpoj, krom roduloj kaj kelkaj serpentoj.
Historio
En la teritorio oni trovis restojn eĉ el la Neolitiko kaj multaj el la epoko de Romia Imperio. La araboj jam fondis la setlejon. Ili jam citis la setlejon en dokumentoj de 935 kaj 1172. La plej antikva kastililingva citaĵo estas de epoko de la reĝo Sanĉo la 4-a, dua duono de la 13a jarcento. Kaj ankaŭ aperas en la Libro de la caza de don Juan Manuel (1325). Poste estis konfliktoj inter la diversaj feŭdaj senjoroj.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe La Almarcha super 1590 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe La Almarcha kie oni falis al la nunaj 472.
Ekonomio
Agrikulturo (tritiko, hordeo, olivarbaro kaj sunfloro) kaj brutobredado (ŝafoj) tradicie. Servoj (hotelo, restoracioj, bankoj, apoteko, vendejoj, aŭto-atelieroj kaj entrepreno pri transporto per kamionoj) kaj loĝejoj.
Eksteraj ligiloj
https://www.facebook.com/pages/El-Pozairon/139239959482877?ref=hl
18781 Indaram
18781 Indaram estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maanasa Indaram, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Wheatley School en Old Westbury (Nov-Jorkio Usono).
Samu Sebesi
SEBESI Samu, pseŭdonime: Tüske Pál, estis hungara verkisto, ĵurnalisto, aktoro naskiĝinta en Rugonfalva la kaj mortinta en Târgu Mureș la 21-an de marto 1930.
Girolamo Ragusa Moleti
Girolamo Ragusa Moleti, ankaŭ konata laŭ la kaŝnomo G.R. Sagura Molarogi (Palermo, la 14an de januaro 1851 - Palermo, 1917), estis itala poeto, verkisto kaj ĵurnalisto.
Filo de Pellegrino, kapitano komandanto de la devo-gardistoj kaj de Rosalia, de nobla familio, avo de Girolamo, Francesco Paolo Moleti, kuracisto, estis fakte Grafo de Addidi. Li estis kuzo de Giuseppe Pipitone Federico, kun kiu en 1883 li fondis la pozitivisman revuon "Il Momento". Profunda konanto de la franca literaturo, subtenanto de Émile Zola kaj de la naturscienca skolo ekde sia provo pri realismo, laŭ la difino de Benedetto Croce, ankaŭ en la elekto de la francaj aŭtoroj analizotaj, "ribelema ribelulo". Vojo, kiel estis, de "ikonoklasta spiro de perforta ribelo kontraŭ la malbonoj de la mondo", estis nature, ke li donis sian tutan propran kontribuon al tiu folio de Palermo - Il Momento - sur kies dua numero aperis la kopifilo de Émile Zola.
La unua itala traduko de Les Paradis artificiels, ankaŭ en "eltiraĵoj" (1878), estas ankaŭ atribuebla al Ragusa: tiu laboro havis sian unuan tradukiston atribuitan al Biagio Chiara. Li estis direktoro de la Reĝa Teknika Lernejo "Domenico Scinà" de Palermo kaj profesoro pri Estetiko ĉe la Universitato de Palermo.
Fry's Electronics
estis usona komputika firmao, fondita en 1984 kaj malfondita la 24-an de februaro 2021, kiu funkciigis vastan reton de vendejoj por hejma elektronika aparataro. Ĝia ĉefsidejo estis en (Kalifornio). La ĉefsidejo kaj estas parto de la tiel nomata Silicia Valo.
Checea Română
Checea Română (keĉea romana) (hungare: Nagykőcse) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara aligita al Checea.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 478 loĝantojn (rumanoj, serboj, germanoj, ciganoj).
Ban Dak-Lay
Dak-rakontpoemo estas vilaĝo en Phouvong Distrikto en Attopu Provinco de sudorienta Laoso.
Checea Română
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1470. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Torontál).
Alice Munro
Alice Ann MUNRO (denaska nomo LAIDLAW; naskita la 10-an de julio 1931) estas Kanada verkisto. Ŝi estas laŭreato de la Nobel-premio pri literaturo en 2013. En 2009 ŝi ricevis pro sia dumviva verkaro la Internacian Premion "Man Booker". Trifoje estis aljuĝita al ŝi la Premio de la Kanada Guberniestro Ĝenerala por fikcia verkado. La okazocentro de la verkoj de Munro estas en Suda Ontario, ŝia denaska loĝloko. Ŝiaj "facile alireblaj, kortuŝaj rakontoj" studas malsimplaĵojn de la homa vivo en ŝajne senpena stilo.
Vivo kaj verkaro
Munro vivis kun ambaŭ gefratoj ĉe vulpopeltofarmo en Wingham (Ontario). Kiam ŝi estis 10-jaraĝa, sia patrino eksuferis je Parkinsona malsano. De 1949 ĝis 1951 ŝi studis ĵurnalistikon ĉe la Universitato de Okcidenta Ontario. Pro monmanko ŝi ĉesis studi, edziniĝis al Jim Munro kaj naskis kvar filinojn; unu el ili baldaŭ post la akuŝigo mortis. Ŝia filino Sheila Munro publikigis en 2002 la memorojn pri la infaneco ene de la verko Lives of Mothers and Daughters: Growing Up With Alice Munro. En 1972 ŝi eksedziniĝis; en 1976 ŝi edzigis la geografon Gerold Fremlin.
Longtempe ŝi devis atendi ĝis la unua publikigo de siaj rakontoj. Ŝia unue lanĉita rakontaro Dance of the Happy Shades ege laŭdatis en 1968 fare de kritikistoj. Ĝis nun 13 volumoj kun rakontoj eldonitis kaj unu romano.
En la verko The View from Castle Rock ŝi rakontis la historion de siaj skotaj antaŭuloj. Al la parencaro nombriĝas ankaŭ la skota poeto James Hogg. Krome ŝi tie ĉi skribis pri la propra infaneco kaj junuleco.
Per siaj noveloj ŝi plene troviĝas en la anglosaksa tradicio. Ŝiaj rakontoj estas realaj, direktaj, nesentimentalaj kaj ofte igis la leginton elpensi la finon de la intrigo.
Stilo
Kiam Monroe ricevis la Nobel-premion pro siaj noveloj, ŝi diris similan aferon: "Dum jaroj kaj jaroj mi pensis, ke noveloj estas nur praktiko por verki romanon ... Tiam mi konstatis, ke nur tion mi povis fari, do mi eltenis ĝin. Mi supozas, ke la fakto, ke mi enmetis tiom multe en la rakontojn, estas maniero kompensi tion fakton. "
Mesosaurus
Mesosaurus (signife "meza lacerto") estas formortinta genro de reptilioj komenca Permio de suda Afriko kaj Suda Ameriko. Kun la genroj Brazilosaurus kaj Stereosternum, ĝi estas membro de la familio Mesosaŭredoj kaj de la ordo Mesosauria. Mesosaurus estis dumlonge konsiderita unu el la unuaj marreptilioj, kvankam nova informaro sugestas ke almenaŭ tiuj de Urugvajo loĝis en trosala akvejo, pli ol ĉe tipa marmedio. Ĉiuokaze, ĝi havis multajn adaptaĵaojn al tute akva vivostilo. Kutime oni konsideris ke ili estis anapsidaj, kvankam Friedrich von Huene konsideris ke ili estis sinapsidaj, kaj tiu hipotezo estis jŭse revivigita.
Éphrem-A Brisebois
Revizoro '''Éphrem-A. Brisebois''' (nask. la 7-an de marto 1850, mortis la 13-an de februaro 1890) estis politikisto, soldato, kaj polica oficiro ĉe la Reĝa Kanada Rajda Polico.
Frua kariero
Brisebois montris sin estis elstara lernanto kaj estis flue dulingva en la angla kaj franca lingvoj. Kiam li havis 15 jarojn li forlasis la lernejon por batali en la Unia Armeo en la Usona Enlanda Milito kaj sekve pasigis pluajn tri jarojn en Italio kun la volontula batal-unuo "Devils of the Good Lord".
Vivo kiel oficiro
En la jaro 1873 Sir John A. Macdonald elektis Brisebois unu el la naŭ gvidantaj oficiroj de la nova Rajda Polico de la Nord-Okcidento pro lia milita sperto (kaj Konservativa politiko). Li montris sin kapablaj trejnisto kaj montris rimarkindan antaŭvidon penante respektigi severajn limojn je la ĉasado de bizonoj (troĉasado, inter aliaj kaŭoj, sekvigis grandegan malplimultiĝon de la bizonaro). Oni tamen kritikis lin pro lia nekapablon devigi sinregadon inter siaj subordigitoj kaj pro lia decido preni komunleĝan metisan edzinon. Kiam la neobememo de lia divizio alproksimiĝas al plena ribelo, li havis pli kaj pli grandan konflikton kun sia superordigito James Macleod. Je la sugesto de Macleod, Fortikaĵo Brisebois renomiĝis Fortikaĵo Calgary (je kio baziĝis la nuna Kalgario (Alberto) en junio de 1876, kaj Brisebois demisiis en aŭgusto.
Politika vivo
Post sia demisio de la RKRP Brisebois rajdis, sole, la 1200 kilometrojn al Vinipego. Iom poste li revenis al Kebekio kaj helpis al Konservativa kandidato, Désiré-Olivier Bourbeau, venkis federacian ministron de la Liberala Partio kun la nomo Wilfred Laurier (la estonta Ĉefministro). En 1880 li elektiĝis registristo de la posedrajto je terenoj kaj sendita al Minnedosa (Manitobo). Li kaj lia edzino Adelle (kiun li laŭleĝe edzinigis iam post lia demisio de la RKRP) havis aktivan socian vivon, fondante klubon por uzantoj de rakedoŝuoj kaj gastigante katolikajn diservojn en sia hejmo. Dum la Nordokcidenta Ribelo de 1885, Brisebois helpis mobilizi miliciajn unuojn.
Morto
Brisebois mortis pro infarkto de la miokardio en Vinipego en 1890 kaj enteriĝis en St. Boniface (Manitobo).
Molmerswende
La vilaĝa komunumo Molmerswende, kvartalo de Mansfeld en Saksio-Anhalto, havas ĉirkaŭ 270 loĝantojn (274 en marto 2004). La unua dokumentita mencio okazis en la jaro 1136. Tiutempe oni per hakilo kaj fajro elradikis la arbarojn de la malsupra parto de la montaro Harco. En la Tridekjara milito la vilaĝo dezertiĝis sed estis poste rekonstruita. En la novajara nokto de la jaro 1747 en Molmerswende naskiĝis la verkisto Gottfried August Bürger, kiu ankaŭ la unuaj infanajn jarojn pasigis ĉi tie. Lia naskodomo, simpla trabfaka konstruaĵo, hodiaŭ estas muzeo. Apude staras malgranda trabfaka preĝejo el la jaro 1771.
Bezděkov (distrikto Rokycany)
Bezděkov (Besdiekau bei Bschas) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta proksimume 9 km norde de Rokycany kaj 4 km sude de Radnice. Vivas ĉi tie.