cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klasika latino
Gramatiko
En la vulgara latina, la restantaj kazoj iom post iom malvastiĝis al du, nominativo/akuzativo kaj genitivo/dativo, kaj poste estis anstataŭitaj per prepozicioj aŭ vortordo. Inter la nunaj latinidaj lingvoj, nur la rumana ankoraŭ distingas tiujn du kazojn krom la pronomoj.
La substantivo kaj ĝiaj adjektivoj akordas laŭ kazo, genro, kaj nombro:
La verbo fleksiiĝas laŭ la nombro (singulara, plurala) kaj persono (unua, dua, tria) de la subjekto, kaj laŭ tempo (prezenco, imperfekto, pasea perfekto, pluskvamperfekto, futuro, futura perfekto), voĉo (aktivo, pasivo) kaj modo (indikativo, subjunktivo, imperativo). Ankaŭ estas la infinitivo, la adjektivecaj participoj (prezenca, perfekta, futura), kaj la substantivecaj gerundo kaj supino.
Adverboj kaj konjunkcioj ne fleksiiĝas. Ankaŭ ne ekzistas artikolo, same kiel en la plej multaj el la nuntempaj slavaj lingvoj. La artikoloj de la latinidaj lingvoj evoluis el la montraj pronomoj de la klasika latina (ille, illa, illud aŭ ipsus, ipsa, ipsum).
La ĝenerala vortordo de klasika latino estas SOV - subjekto unue, objekto sekve, kaj fine la verbo. Tamen, pro la vasta fleksiado, la vortordo estis tre variebla.
Aranyosszék (semajngazeto)
Aranyosszék estis radikala politika, socia kaj ekonomia semajngazeto en Turda, Rumanio. Ĝia unua numero aperis la 30-an de julio 1932. Ĝia respondecredaktoro estis Ervin Heltmann, la ĉefredaktoro Mór Várfalvi (1934-36), kunredaktoro György Dávid (1937-38). Ĝi helpis la vilaĝesploradan kaj region prograsigan movadon de Ferenc Balázs. De 1935 ĝi ekirigis memstaran Irodalmi Melléklet (Literatura Aldonaĵo). Ĝi ĉesis en decembro 1940.
Zoltán Király (inĝeniero)
Zoltán Király [kirAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Király Zoltán estas hungara agronomo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
Zoltán Király naskiĝis la  1925 en Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, en Beĉej.
Biografio
Zoltán Király apartenis al la hungara minoritato. Li frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1944-1948, poste li eklaboris en diversaj institutoj. En 1964 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. En 1967 li doktoriĝis antaŭ MTA. Baldaŭe li estis direktoro de instituto pri plantaĵoj en Budapeŝto. Ekde 1993 li esploras, krome jam pli frue komencis instrui en 3 universitatoj. En universitato de Gödöllő li estis ankaŭ katedrestro ĝis la emeritiĝo. Li longe estis ĉefredaktoro de fakrevuo Acta Phytopathologica et Entomologica Hungarica. Li okupiĝas precipe pri malsanoj de la kreskaĵoj. Li ricevis 3 premiojn kaj oran medalon ekde 1972.
ETC
La tri-litera kombinaĵo ETC havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Changgwangwon
Changgwangwon situas en Chollima strato, Pjongjango. Apude fluas Pothong rivero. Ĝi estas la plej fama kompleksa ripozcentro de Nord-Koreio. Ĝi estis konstruita en Marto, 1980. Ĝi havas 4 etaĝojn kaj la areo de la domo estas 380,000 m².
Dezső Tapolczai
Dezsö Tapolczai [deĵO tapolcai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tapolczai Dezső estis hungara aktoro, teatrestro. Lia nobela antaŭnomo estis tapolczai, lia familia nomvarianto estis Hoffmann. Lia edzino estis Mariska Vízváry, lia filo estis Gyula Tapolczai.
Kamo (rivero)
Kamo (Кама, el la Кам, kio signifas rivero, fluo) estas granda rivero en Rusio, la maldekstra kaj plej granda alfluanto de Volgo. Pli alte de la enfluejo de Belaja (rivero) Kama estas nomita Ĉulman (el la antikvotjurka lingvo).
La longo de Kama estas, areo de baseno estas.
Dezső Tapolczai
Biografio
Dezsö Tapolczai frekventis gimnazion kaj komercan lernejon, poste li iĝis oficisto. En 1884 li aliĝis al koruso de teatra trupo. Iom poste li havis ankaŭ rolojn. Post longa migrada vivo de inter 1896 kaj 1917 li apartenis al la fondintaj membroj de Gaja Teatro jam kiel elitaktoro. Intertempe en 1898 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 gefilojn, post jaroj li eksedziĝis. Inter 1917-1921 li estis victeatrestro de Teatro Városi, ekde 1922 ĝis sia morto li estis teatrestro de Operetoteatro (Budapeŝto).
Niva
Niva estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Rafajnovo
Bazaj informoj
Rafajnovo, ukraine Рафайновo, ruse Рафалёво (rafaljovo), hungare Rafajnaújfalu estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Zapsonj. La pli frua ukraina nomo estis Рафальове (rafaljove).
Situo
Rafajnovo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Mukaĉeve troviĝas 22, Berehove 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1270 en formo Rafajn. En 1566 la tataroj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Rafajnaújfalu 676 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Rafajnaújfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la regiono redoniĝis al Hungario, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Dum alveno de Ruĝa Armeo parto de la hungaroj estis deportitaj al gulago. Ekde 1945 Rafaljovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1993 Rafajnovo disiĝis kaj memstariĝis de Zapsonj. En 2000 la kampoj estis disdonitaj inter la loĝantoj. En 2001 loĝis en Rafajnovo 974 da homoj, (936 hungaroj).
Vilaĝservoj estas lernejo, muziklernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, poŝto, 5 vendejoj, kafejeto.
Vjekoslav Škrinjar
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Gamba Osaka.
Isorno TI
Isorno estas komunumo de la Komunumaro Onsernone kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 334 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,11 km², de kiuj 79,6% estas kovritaj de arbaro, 5,4% servas por agrikulturo kaj 1,5% por setlado.
Trafiko
Isorno situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Isorno pasas montara vojo de Cavigliano al Onsernone. Pere de la buslinio de Onsernone al Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo Isorno estis fondita en la jaro 2001 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Auressio, Berzona kaj Loco.
La unua dokumenta mencio de Auressio datiĝas el la jaro 1233 kiel Oraxio. Berzona estis menciita la unuan fojon en la jaro 1265 jam kiel Berzona. Loco estis menciita la unuan fojon en la jaro 1224 jam sub la aktuala nomo Loco. Bernzona kaj Loco apartenis dum mezepoko ĝis la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 al la valkomunumo Onsernone, tiam ili sendependiĝis kaj estis ĝis la integriĝo al Isorno aŭtonomaj komunumoj.
Mühlanger
Mühlanger estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 31-a de decembro 2010 temis pri administre sendependa komunumo; ekde la 1-a de januaro 2011 la loĝloko estis parto de la nova urbo Zahna-Elster. Pro formala eraro la enigo de la komunumo Mühlanger deklariĝis nevalida pere de la landa konstitucia kortumo la 29-an de majo 2013, sed fine ekde la 1-a de januaro 2014 la loĝloko tamen definitive membras en la nova urbo. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2012 ĝi havis 1331 loĝantojn.
Reciprokisma anarkiismo
Reciprokisma anarkiismo, aŭ simple reciprokismo aŭ mutualismo estas ekonomika teorio kaj anarkiisma pensoskolo kiu defendas socion kie ĉiu persono povus posedi produktadrimedon, aŭ individue aŭ kolektive, kaj kie komerco reprezentas ekvivalentajn kvantojn de laboro en la libera merkato. Integre al la skemo estis la establado de reciproka banko kiu pruntedonu al produktantoj je minimuma intereso, alta nur por kovri administradon. Mutualismo estas bazita sur la teorio de laboro-valoro kiu asertas ke kiam laboro aŭ ties produkto estas vendata, interŝanĝe, ĝi devus ricevi havaĵojn aŭ servojn enhavantajn "la kvanto de laboro necesa por produkti varon de precize simila kaj egala utileco". Mutualismo originiĝis el la verkoj de la filozofo Pierre-Joseph Proudhon.
Reciprokismo komenciĝis dum la 19-a jarcento en la anglaj kaj francaj laboristaj movadoj, kaj poste adoptis anarkiisman formon konektitan al Pierre-Joseph Proudhon en Francujo kaj aliuloj en Usono. Tio ĉi influis individuismajn anarkiistojn en Usono kiel je Benjamin Tucker kaj je William B. Greene; dum la 1840-aj kaj 1850-aj jaroj, Charles A. Dana kaj Greene prezentis la verkojn de Proudhon al Usono. Greene adaptis la reciprokismon de Proudhon al usonaj kondiĉoj kaj prezentis ĝin al Tucker.
Reciprokisma anarkiismo temas pri reciprokeco, libera asociado, volonta kontrakto, federacio, kaj reformo de kredito kaj valuto. Multaj reciprokistoj kredas ke merkato sen registara interveno egaligas la prezojn al laborkostoj, malestigante profiton, lupagon, kaj rentumon laŭ la laborteorio de valoro. Firmaoj estus devigitaj konkursi por laboristoj same kiel laboristoj konkursas por firmaoj, plialtigante salajrojn.
Iuj vidas reciprokismon kiel inter individuisma kaj kolektivisma anarkiismoj. En Kio estas Posedaĵo?, Proudhon evoluigas koncepton de "libereco", egala al "anarkio", kiu estas la dialektika "kunigo de komunismo kaj posedaĵo." Greene, influita de Pierre Leroŭ, strebis reciprokismon laŭ la kunigo de tri filozofioj – komunismo, kapitalismo, kaj socialismo. Pli malfruaj individuismaj anarkiistoj uzis la terminon "reciprokismo" sed gardis malmulte la emfazon pri kunigo, dum socialaj anarkiistoj kiel la verkintoj de An Anarchist FAQ (angle Oftaj Demandoj pri Anarkiismo) konsideras reciprokismon esti subaro de sia filozofia tradicio.
Muzeo pri deveno de la specioj (Jena)
La Muzeo pri deveno de la specioj (Phyletisches Museum) estas tre konata elmontrejo pri darwinismo en pli larĝa senco en Jena, Germanio, Vor dem Neutor nr. 1.
Historio
La muzeeroj eksplikas al la vizitantoj la historion kaj la teoriojn de evoluismo, klarigas la parencarojn kaj la evoluan historion de la bestoj kaj de la homo.
Ĝin fondis en 1907 la zoologo Ernst Haeckel. La elmontrejo troviĝas en riĉe ornamita konstruaĵo secesistila, kies konstruon ebligis sole donacoj. Ekposedas ĝin en 1908 la Universitato de Jena; en ties kadro ĝi estas parto de la Instituto pri speciala zoologio.
Priskribo
Pojare nombriĝas ĉ. 15.000 vizitantaj lernantoj kaj studentoj: tiu celogrupo utiligas la ekspoziciojn ĉefe kiel komplementon de enlerneja respektive enaltlerneja instruado. Ellaborado de didaktike, estetike kaj remburade bonkvalitaj ekspozicioj necesas kontinue orientiĝi pri aktualaj esplorrezultoj.
ETE
ETE povas rilati al:
Muzeo pri deveno de la specioj (Jena)
Priskribo
Fokusoj ĉefaj estas la konservado de vertebruloj kaj senvertebruloj kaj de ties fosilioj. Eminenta elmontra objekto estas ankaŭ la skeleto de t.n. prataŭro elfosita en 1821 en Turingio sub la gvidado de Johann Wolfgang von Goethe mem kaj la historia remburitaĵo de gorilo. Ili venis en la kolektojn muzeajn okaze de la 75-a datreveno naskiĝa de Haeckel.
En akvario kun enhavokapacito de 1.000 litroj montratas belegaj meduzoj. Nedaŭraj ekspozicioj kompletigas la oferton elmontran.
Corcelles
Corcelles estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kinkala
Kinkala estas urbo de la Respubliko Kongo. Ĝi situas en la departemento Pool kaj estas ties administra centro. Laŭ la stato de 2007 en Kinkala vivis 34 608 loĝantoj.
Metodi Galeski
Metodi GALESKI estas unu el la pioniroj de la Esperanto-movado en Prilep, Makedonio, tiama Jugoslavio, dum la 20a jarcento. Galeski estas unu el la fondintoj de la Esperanto-societo "La Progreso" en 1963. Krom tio Galeski gvidis multajn esperantaj kursojn en Prilep, estis prezidanto de Makedonia Esperanta Ligo (MEL), delegito en UEA kaj estrarano de la societo "La Progreso".
Linexert
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Metodi Galeski
Kun Gjorgji Pop-Atanasov li verkis la ĝis nun solan vortaron makedonan-Esperanto-makedonan (1977).
Píla
Píla povas esti:
Enrique Gil y Carrasco
Enrique Gil y Carrasco (Villafranca del Bierzo (Leono), 15-a de julio de 1815 - Berlino (Germanio), 22-a de februaro de 1845) estis verkisto romantika de Hispanio. Ĝi famiĝis ĉefe pro la historia romano romantika nome El Señor de Bembibre (1843), majstroverko de la romantika prozo de fikcio hispanlingva, kiu sekvas la modelon de la romano de Walter Scott.
Biografio
Enrique ekstudis en konvento de Villafranca el 1823 al 1828; poste en alia de Vega de Espinareda, poste en la pastroseminario de Astorga en 1829, kion li abandonis por studi juron en Valladolid. Tamen dekreto de 1830 de Fernando la 7-a ordonis la fermon de la Universitatoj. Tie li restis inter 1831 kaj 1836 kaj amikiĝis kun intelektuloj kaj verkistoj kiaj Joaquín del Pino, José María Ulloa, Miguel de los Santos Álvarez, José Grijalba, Jerónimo Morán, Buenaventura García Escobar, Manuel de Assas aŭ José Zorrilla. Necesis 100.000 homoj por la Karlismaj militoj kaj li lasis la universitaton en 1835, soldatiĝis en la kristina armeo du monatojn, sed sekvis en decembro de 1835 la studadon. Somere li iris al Ponferrada, el kie li faris ekskursojn tra la komarko El Bierzo. Li tie amikiĝis kun Guilllermo Bailina kaj lia fratino Juana, muzo de liaj unuaj verkoj.
Li iris al Madrido kontraŭ la patra volo; aliĝis en 1836-1837, al sesa jaro de juro. Finis la karieron en 1839. Ne okazis repacigo antaŭ la morto de la patro, ĉar tiu mortiĝis en Ponferrada la 18-a de septembro de 1837 lasante la postenon de administristo de reĝaj interesoj, heredenda al Enrique, al lia frato Eugenio kaj Enrique eĉ ne ĉeestis al la entombigo. En Madrido li amikiĝis kun liberaloj, el kiuj unu nome José de Espronceda legis en la Liceo, la 7a aŭ 14a de decembro de 1837, lia poemon Una gota de rocío (rosguto); leĝis tie Espronceda ankaŭ sian poemon El cisne en 1838. Gil y Carrasco ĉeestis en la fama entombigo de la memmortigita Mariano José de Larra kiel membro de la babilrondo El Parnasillo; en tiu ago famiĝis lia kunulo José Zorrilla. En El Parnasillo, babilrondo kunsida en la kafejo Princo, aperis la ideoj por la fondo de la Ateneo de Madrido, la brila Liceo Artístico (el kiu estis membro Gil y Carrasco ekde ties fondo en 1837), la Instituto, kaj aliaj multaj literaturaj grupoj aŭ institucioj.
Enrique publikigis poemojn en la gazetoj El Español kaj No me olvides, kaj iĝis ofta kunlaboranto en prozo kaj verso de El Correo Nacional, redaktorita de Andrés Borrego; por tiu li verkis 9 poemojn kaj fantastan rakonton en 1838; samjare li publikigis ankaŭ en El Liceo Artístico y Literario ĝis1839 kaj en El Semanario Pintoresco Español, redaktorita de Ramón Mesonero Romanos ekde februaro de 1839. En la lastaj monatoj de 1838 ekverkis kiel teatra kritikisto de El Correo Nacional, sed aperis liaj verkoj ankaŭ en La Legalidad de González Bravo, en El Entreacto kaj en El Piloto.
En majo de 1841, dum la regenteco de Espartero, ek kunlaboris en El Pensamiento, revuo fondita de liaj amikoj Eugenio Moreno, Espronceda, Ros de Olano kaj Miguel de los Santos Álvarez. Tie pritraktas temojn kiaj Juan Luis Vives aŭ la literaturo de Usono. Li ĉesis publikigon ekde oktobro de 1841 al februaro de 1843, dediĉita al verkado de El señor de Bembibre kaj al ĝenrismaj artikoloj kiuj estos eldonitaj en 1843 en la kolekto Los españoles pintados por sí mismos kaj en Bosquejo de un viaje a una provincia de interior. La 23an de majo de 1842 mortiĝis lia amiko kaj protektinto José Espronceda, al kiu dediĉas samtage sian poemon A Espronceda; sekvas mortoj de aliaj amikoj kaj familianoj, kiu deprezias la verkiston. La poemo pri Espronceda estis publikita en El Corresponsal kaj El Eco del Comercio. Revenis al El Bierzo somere de 1842 malsane kaj tie faris ekskursojn por dokumenti Bosquejo de un viaje a una provincia de interior. En 1843 aperis Los españoles pintados por sí mismos, kompendio kolektiva de ĝenrismaj artikoloj kie li kunlaboris per tri artikoloj, kaj aperis en El Sol, la verkoj kiuj formos Bosquejo de un viaje a una provincia de interior. Li proponis al eldonisto Francisco de Paula Mellado sian ĵus finitan historian romanon El señor de Bembibre. Li krom kunlaboris en El Laberinto, revuo fondita de Antonio Flores, ekde novembro de 1843 ĝis sia eliro al Berlino en aprilo de 1844.
Dum la regado de lia amiko González Bravo (novembro de 1843 - majo de 1844) oni nomumis lin diplomata sekretario en Prusio. Krome la ĉefministro de la konservativa registaro estis bofrato de amiko de Gil y Carrasco, nome la aktoro Julián Romea. Laŭ tiu posteno li devis viziti la lander kaj realigi diversajn informojn pri la germana industrio. Lia laboro konsistis fundamente en restarigo de diplomataj rilatoj kun Prusio, rompitaj ekde 1836 kaj restarigotaj en 1848, tuj post la morto de Gil. Lia abandonis sian postenon de bibliotekisto la 29an de februaro de 1844 kaj eliris el Madrido komence de aprilo; dediĉas ses horojn tage al lernado de la germana, lingvo kiun li regos same kiel la francan kaj la anglan. Vizitis Valencion kaj Barcelonon post la puĉoj kiuj okazigis la elpostenigon de González Bravo favore de Narváez. La 20an de majo enŝipiĝis en El Fenicio al Marsejlo kaj veturis tra Eŭropo dum kvar monatoj antaŭ alveni la 24an de septembro al Berlino. Li pasis tra Marsejlo, Liono, Parizo (el 1a de junio al 9a de aŭgusto), Lille, Bruselo, Gento, Bruĝo, Ostende, Antverpeno, Roterdamo, Hago, Amsterdamo, la Valo de la Rejno, Frankfurto, Hanovro, Magdeburgo kaj Potsdamo. Li profitis por prilabori sian informon pri la germana industrio. Ekde Francio sendis du artikolojn al El Laberinto kaj verkis taglibron Diario, kie li montris siajn literaturajn emojn: Fray Luis de León, Byron, Schiller, Goethe. En Berlino li amikiĝis kun Alexander von Humboldt kaj konis la Princon Karlon kaj lian edzinon, al kiu instruos la hispanan.
Somere de 1845 remalsaniĝis, sed preferis resti en Berlino anstataŭ eliri al Nico por rekupero kaj por eviti la danĝeron de veturado. Li donacis ekzemplerojn de El señor de Bembibre al Humboldt kaj al la prusia reĝo. Humboldt proponis al li nome de la reĝo honoran ormedalon; koresponde Enrique postulas por sia amiko la Grandan Krucon de Karlo la 3-a, kiun li donis al li hejme fine de januaro de 1846. Sed lia sano malboniĝis rapide kaj li mortiĝis la 22an de februaro de 1846. Li havis antaŭsentojn pri frua morto, videblaj en poemoj kaj artikoloj, kaj fakte li mortiĝis juna kiel multaj romantikuloj. Post lia morto la familio restis en malriĉo. Li estis entombigita en la katolika tombejo de Sankta Eduvigis, en Berlino. Ĉeestis la barono Humboldt, lia amiko José de Urbistondo, kaj kelkaj diplomatoj. La ostoj estis senditaj en 1987 al preĝejo de Sankta Francisko de Villafranca de El Bierzo danke al agado de la profesoro Picoce. La havaĵoj de Gil y Carrasco restis en la hispana ambasadejo de Berlino ĝis la Dua Mondmilito, kiam ili malaperis. Inter ili estis manuskriptoj laŭ César Morán. Publikigis nekrologojn El Castellano, El Español, El Liceo de la Coruña kaj El Semanario.
Verko
Li komponis nur 32 poemojn, ĉiuj el 1837 al 1842, sed eĉ tiele Gil y Carrasco meritas lokon inter la romantikaj poetoj. Ili li iĝis antaŭanto de Gustavo Adolfo Bécquer. Li kantis al naturo, kunhavante siajn sentojn pri soleco, seniluziiĝo, mallongeco de la vivo, sensenco de la homaj penoj: tiele en «La palma del desierto», «La violeta» (violo), floro kiun li igis simbolon de sia vivo, kaj en «Un recuerdo de los templarios», kie montras la dekadencon de la kastelo de Ponferrada. Li priokupiĝis por la tiama politiko: «A Polonia» estas bedaŭro pro ties disdono; «El 2 de mayo» montras fortajn kontraŭfrancajn sentojn; «Paz y porvenir» esprimas grandas fidon al futuro de Hispanio. Parolis pri la alia mondo en «El cisne» kaj «Un ensueño» kaj lasis elstaran elegion en «A la muerte de Espronceda», al kiu, kun Zorrilla, ŝuldas parton de sia inspiro.
Li verkis priveturajn kaj ĝenrismajn artikolojn kiaj ĉe «Bosquejo de un viaje a una provincia del interior», tre dokumentita historie, kiun li profitis por la verkado de El señor de Bembibre; aŭ tiuj frukto de lia sperto eksterlande kiaj «De Lyon a París», «Diario de un viaje», ktp. Inter la duaj menciindas tri de Los españoles pintados por sí mismos, de markita regionista sento kaj de granda valoro folklora kaj antropologia. En «El pastor trashumante» oni parolas pri la vivo de la transmigra paŝtisto kaj en «El segador» oni parolas pri malriĉo de Galegio kiu devigas la loĝantojn elmigri kiel falĉistoj en Kastilion, kaj Gil y Carrasco aludas al tapiso de Goya kiel ilustraĵo de tiu tipo. En «El maragato» priskribas mulisto kaj gvidisto inter Madrido kaj Galegio kaj oni priskribas nupton en la komarko Maragatería detale.
Centro por civilaj liberecoj
La Centro por civilaj liberecoj (Центр громадянських свобод) estas homrajta organizaĵo en Ukrainio, fondita en 2007. La prezidanto estas la ukraina advokatino kaj homrajta aktivulino Oleksandra Matvijĉuk. La celo de la organizaĵo estas antaŭenigi homajn rajtojn kaj demokration en Ukrainio kaj en Eŭrazio. En septembro 2022 al ĝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero kaj en oktobro 2022 la Nobel-premio pri paco, kune kun la belorusia homrajta aktivulo Ales Bjaljacki kaj la rusa homrajta organizaĵo Memorial.
Herbert Cysarz
Herbert CYSARZ (naskiĝinta la 29-an de januaro 1896 en la moravia urbo Oderberg/Bohumín, mortinta la 1-an de januaro 1985 en Munĥeno) estis aŭstra literatursciencisto.
Dum la jaro 1922-28 li estis universitata profesoro en Vieno. Li ĉefe okupiĝis pri la baroka literaturepoko. Li estis konsiderata reprezentanto de naciorientita interpretado de literatura historio.
Centro por civilaj liberecoj
La organizo prenas pozicion por plifortigi la ukrainan civitan socion kaj meti premon sur la aŭtoritatojn por igi Ukrainion plenrajtan demokration. Por evoluigi la landon en ŝtaton bazitan sur juro, la Centro por Civilaj Liberecoj aktive rekomendas ke Ukrainio estu aligita al la Internacia Puna Kortumo.
La Centro por Civilaj Liberecoj akiris internacian famecon en 2013 dokumentante malobservojn de homaj rajtoj dum la perforta subpremo kontraŭ la protestoj nomataj Eŭromajdano, kiel parto de la tutmonda iniciato Eŭromajdano SOS fondita de Oleksandra Matvijĉuk. La iniciato ankaŭ volontule provizis juran helpon al centoj da kazoj, por parencoj de tiuj kidnapitaj kaj mortigitaj, same kiel por homoj kiuj estis batitaj, arestitaj aŭ torturitaj. La centro dungis plurajn milojn da volontuloj por la laboro dum kaj kiel rezulto de la malvenko de la protestoj nomataj Eŭromajdano. Rezulte la organizaĵo komencis monitori diversajn registarajn agentejojn por civitanrajtaj malobservoj. Ĝi ankaŭ klarigis homajn rajtojn, dokumentis la premon sur la civila socio kaj la persekuton de homrajtaj aktivuloj.
Alia kampanjo nomita Savu Oleg Sencov organizis amaskunvenojn en pli ol 30 landoj kaj faris postulojn al la registaroj de la landoj por premi al Vladimir Putin, liberigi Sencov kaj 34 aliajn politikajn malliberulojn. La centro estis sukcesa per la kampanjo.
4009 Drobyshevskij
4009 Drobyshevskij estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Enrique Gil y Carrasco
Verko
Li kontribuis al la literatura kritiko per 38 artikoloj publikitaj el 1838 al 1844. En «Poesías de Zorrilla», parolas pri la koncepto de nacia poeto, de la resurekto de tradicioj, ktp. El Espronceda elstarigas la influon de Béranger kaj Byron, la skeptikismon kaj malesperon krom klopodon por demokratiigi la poezion. En «Romances históricos del duque de Rivas» indikas la lertan priskribarton kaj la novklasikan influon. Li profitas la okazon por aludi al eraroj de El moro expósito. Li faris ankaŭ reviziojn de teatraĵoj kaj de libroj kiaj pri Juan Luis Vives kaj ties reformisman senton kun atakoj al Rousseau, kaj "De la literatura de Estados Unidos, por A. Vail" (pri usona literaturo).
Li iĝis rakontisto per «El anochecer de la Florida» (El Nacional 1838), novelo pri rekupero de malespera junulo, kaj «El lago de Carucedo» (Semanario Pintoresco, 1840), rakonto pri tertremo kiu laŭ legendo formis la lagon.
En 1844 aperis en Madrido lia historia romano El señor de Bembibre, kiu ege sukcesis. Gil y Carrasco inspiriĝis en historioj de Juan de Mariana kaj Jerónimo Zurita, en la Crónica anónima de Fernando IV, la Historia genealógica de la casa de los Lara, de Salazar y Castro, kaj Disertaciones históricas de la Orden de los Templarios de Campomanes. Liaj literaturaj modeloj estas: Bride of Lammermoor de Walter Scott; I promessi sposi, de Alessandro Manzoni, pro la morala kaj religia fono, kaj El templario y la villana de Juan Cortada, kun kiu koincidas en variaj ĝeneralaj aspektoj.
La historia fono de la romano estas konstituita, de la politikaj kaj militaj luktoj ĉirkaŭ la malapero de la templanoj dum la regado de Fernando la 4-a de Kastilio. La temo interesis al Gil y Carrasco pro sia amo al sia regiono Bierzo, la forta romantismo de la afero, kun mezepoka etoso kaj dolora fino kaj simileco kun la desamortización de Juan Álvarez Mendizábal, samtempa afero kun la epoko de la verkado.
La historio interrompita per referencoj al la historio de la templanoj, baziĝas sur malfeliĉa amo de Beatriz kaj Álvaro. La patro de Beatriz rompas la destinon, kun aliaj cirkonstancoj malfavoraj kiuj donas la malfeliĉan junulinon al Grafo Lemos. Malesperega, Álvaro fariĝas templano, dum Beatriz malsaniĝas. Mortinta la Grafo Lemos lukte kontraŭ Álvaro, la vidvino malesperiĝas pro la religia dediĉo de ŝia amato. Kiam la Papo akceptis ties nuligon kaj feliĉo estis atingebla, Beatriz mortiĝas tutjuna, Álvaro monaĥiĝas kaj enterigas ŝin. Kiel ĉe aliaj romantikaj historioj la junaĝo kaj la amo estas malhelpita de la socio: ĉu patra aŭtoritato ĉu interesoj aŭ politikaj aŭ religiaj.
Menciindas la gravo de la naturo, kies priskribo estis unika en la epoko: montoj, vilaĝetoj kaj kasteloj, sunsubiroj kaj mateniĝoj, ŝanĝoj de la sezonoj, ĉio konata de la aŭtoro. La ritmo lantas: la agado estas minima kaj simpla, malgrava antaŭ la analizo de la sentoj.
Šošůvka
Šošůvka estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374.
Geografio
Suda arto de la municipo situas en protektita pejzaĝa regiono Moravia karsto. Okcidente de la municipo en subterejo troviĝas Kavernoj de Sloup-Ŝoŝuvka kaj el orienta kaj okcidenta flankoj kondukas tra la subterejo sistemo de Amatora kaverno.
Ĥazar-hipotezo pri la deveno de aŝkenazaj judoj
La Ĥazar-hipotezo pri la deveno de aŝkenazaj judoj, fojfoje ankaŭ nomata la Ĥazar-mito estas plejparte refutita hipotezo, laŭ kiu la aŝkenazaj judoj devenas de la ĥazaroj, mult-etna amasiĝo de tjurkaj popoloj, kiuj formis duonnomadan ĥanlandon en la areo, kiu etendas de orienta Eŭropo ĝis centra Azio. La hipotezo baziĝas sur mezepokaj fontoj, kia la Ĥazar-korespondo, laŭ kiuj iam dum la 8-a kaj 9-a jarcentoj, la reganta elito de la Ĥazaroj, laŭ Judah Halevi kaj Abraham ibn Daud, konvertiĝis al rabena judismo. La amplekso de tiu konvertiĝo en la ĥazara ĥanlando restas necerta, sed la evidenteco, uzata por ligi la aŝkenazajn komunumojn al la ĥazaroj, estas tre malmulta kaj kontraŭdire interpretata de proponanto al proponanto.
En la akademioj tiu hipotezo havis kompleksan historion. Kvankam la granda plimulto da hodiaŭaj akademianoj konsideras ĝin nekredinda, oni pasinte pli vaste argumentis la hipotezon, kaj eĉ aŝkenazaj judoj dum tempo vaste akceptis ĝin. En la malfrua 19-a jarcento, Ernest Renan kaj aliaj erudiculoj supozis, ke la aŝkenazaj judoj de Eŭropo originis inter tjurkaj rifuĝintoj, kiuj migris okcidenten el la falinta ĥazara ĥanlando en Eŭropon, kaj interŝanĝis sian denaskan ĥazaran lingvon por la jida lingvo sed plu praktikis Judismon. Post tiam, kvankam fojfoje elvokita de pluraj erudiciuloj, la ĥazar-aŝkenaza hipotezo disvastiĝis al pli granda kvanto da homoj nur en 1976, kiam eldoniĝis libro nome La dektria tribo fare de Arthur Koestler.
Kiel tuto, genetikaj enketoj pri judoj trovis nenian substancan evidentecon pri ĥazara origino de aŝkenazaj judoj, sed kontraŭe, trovis fortan evidentecon pri rilato inter la aŝkenazoj kaj la aliaj ĉefaj judaj etnaj grupoj, precipe (sed ne nur) al la sefardoj, ambaŭ kun miksitaj originoj en popoloj de la Proksima Oriento kaj Suda Eŭropo. Pri la sudeŭropa rilato, tiuj studoj trovis precipe fortan ligon inter eŭropaj judoj kaj hodiaŭaj italoj, speciale Toskanianoj, kio povus interalie esti klarigata per itala kontribuaĵo al la juda genomo. Sed ili neniel trovis evidentecon por ligo inter judoj kaj ĥazaroj.
Eta malplimulto da genetikaj kaj lingvosciencaj fakuloj ankoraŭ argumentas favore de la Ĥazar-hipotezo; ĝin lastatempe revivigis Eran Elhaik, kiu en 2012 faris enketon, celante pravigi ĝin. Malgraŭ dubo, li reformulis la koncepton en 2016, evoluiginte novan metodon de genetika analizado, kiu utiligas la marĝenajn lingvosciencajn teoriojn de la fakulo pri la jida lingvo Paul Wexler.
Malgraŭ ke pli kredindaj hipotezoj ekzistas, la Ĥazar-hipotezon ankoraŭ uzas iuj kontraŭcionistoj por defii la ligon de la israelaj judoj al antikva Levantenio, kaj ĝi krome rolas en multaj kontraŭjudaj konspiraj teorioj.
Lúčky
Lúčky povas esti:
Masafumi Nakaguchi
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
ETH
La vorto havas plurajn signifojn:
Lúčina
Lúčina, hungare Hüvész [huvEs] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Lúčina situas en valo, laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas je 23 km-oj.
114096 Haroldbier
114096 Haroldbier estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Harold D. Bier, emerita profesoro pri kemio ĉe la Luterana Universitato de Teksaso, kiu helpis fondi la departementon kaj ludis gravan en eduko pri fizika kaj analiza kemio dum pli ol 30 jaroj. Pli ol 120 el liaj studentoj ricevis antaŭenirajn diplomojn pri kemio, medicino kaj scienco.
Antonio Gramsci
Je la li iĝis kunfondinto kaj kungvidanto de la Itala Komunisma Partio, ĝis lin malliberigis la tiama faŝista reĝimo.
En siaj verkoj li interalie studis problemojn pri kulturo kaj aŭtoritato, kio igas lin unu el la ĉefaj aŭtoroj de la marksisma skolo. Al la materiisma dialektiko li aldonas "filozofion de la praktiko"; lia koncepto pri "kultura hegemonio" kiel rimedo por povokapto en kapitalisma socio havis aparte gravan eĥon.
Infanaĝo
Filo de Francesco (1860–1937) kaj Peppina Marcias (1861–1932), Antonio estis la kvara el iliaj sep infanoj. Francesco estis kondamnita la je kvin jaroj da malliberejo. Sen monrimedoj, la familio pasigis kelkajn jarojn en mizero. Antonio vizitis la elementan lernejon ĝis la aĝo de 12 jaroj. Poste li eklaboris en oficejo por finance helpi sian familion, kiu ne havis sufiĉajn rimedojn por pagi liajn enskribiĝon en mezlernejo.
La 31an de januaro 1904, lia patro eliris el malliberejo, kaj ricevis sekretarian postenon en oficejo. Antonio tiam povis viziti mezlernejon en la apud urbeto Santu Lussurgiu; li ricevis la mezlernejan diplomon en 1908, kaj poste vizitis liceon en Cagliari, kie li loĝis kun sia frato Gennaro.
Dum sia militservo en Torino, Gennaro konvertiĝis al socialismo; Antonio tiam legis diversajn socialismajn librojn kaj revuojn, kaj ekde 1910, li kunlaboris en al la gazeto L'Unione Sarda, kiun gvidis unu el liaj instruistoj. Li brile diplomiĝis pri bakalaŭro.
En Torino
Ekde 1915, li partoprenis en la politikaj bataloj, instruante la junajn laboristojn. Li partoprenis en la laborista ribelo de Torino en aŭgusto 1917, kiu fiaskis pro nesufiĉa organizado.
Kompartiano
Ekde 1919, li animis la sovetisman movadon, kiu proponis la kreon de laboristaj sovetoj en la entreprenoj. La saman jaron li estis inter la starigantoj de nova gazeto, L'Ordine Nuovo, kie li klarigis la neceson politike kaj kulture klerigi la laboristojn, reorganizi la italan socion kaj konstrui novan socialisman kulturon. Li opiniis, ke tio postulas transformon de la socialista partio. Necesus prepari ĝin al milito ĉar kiam komenciĝus la marŝado al revolucio, aŭ la partio kaptus la povon, aŭ la kapitalisma povo ĉiel klopodos perforte detrui ĉiujn laboristajn organizojn. Ĝenerala sekretario de la itala komunista partio tuj post ĝia kreo la, li rapide iĝis ĝia intelekta referenco.
Li fondis la ĵurnalon L'Unità, kies unua numero aperis la.
La li estis elektita itala parlamentano.
Malliberulo
En 1926 la faŝisma registaro nuligis ĉiujn opoziciajn partiojn kaj arestis ankaŭ Gramsci. En 1928 li estis kondamnita en politika proceso al 20 jaroj, 4 monatoj kaj 5 tagoj da mallibero. En la malliberejo li serioze malsaniĝis kaj en 1935 estis sendita al kliniko en Romo. La li estis liberigita, sed mortis ses tagojn poste.
Ideoj
Gramsci skribis pli ol 30 kajerojn en karcero. Tiuj ĉi verkoj, konataj kiel "Malliberejaj kajeroj" (Quaderni del carcere), enhavas liajn pensojn pri la itala historio, pri la marksisma teorio, pri la kritikismo kaj pri lia eduka teorio.
Kuriozaĵo
Oni diras, ke Gramsci estas inter la tri homoj, laŭ kiuj en ĉiu signifa itala urbo estas nomita strato (la aliaj du estas Giuseppe Garibaldi kaj Camillo Benso di Cavour).
Pri Esperanto
Antonio Gramsci reprenis la tezojn de Karl Kautsky kontraŭ internacia lingvo sed ĉi foje eksplicite kritikis kaj severe kondamnis Esperanton mem. Li opiniis, ke 'serioza' marksisto ne interesiĝu pri Esperanto ĉar Esperanto estas antaŭtempa, netaŭga kaj eĉ nebezona.
Ĝi estas antaŭtempa, ĉar Esperanto rilatas al utopioj de la pasinteco kaj ĝi celas jam nun solvi la problemon de la multlingveco, kio fakte estas utopia salto al malproksima estonteco. Ĝi estas netaŭga, ĉar Esperanto estas plene artefarita, do 'mekanika', ne havas historian tradicion, nek literaturon, nek subtilan esprimpovon kaj tial ĝi ne povas sukcesi. Ĝi estas nebezona, ĉar Gramsci vidas en la estonteco iun ekzistantan lingvon kiel 'venkinta' sed en la nuntempo rifuzas atribui al Esperanto eĉ nur rolon helpan; nebezona, plie, ĉar, same kiel Kautsky, Gramsci neglektas la aspirojn de la malgrandaj nacioj kaj, inspirita de intelektula elitismo, eĉ opinias ke la subaj popoltavoloj ne tiom bezonas internaciajn kontaktojn.
En julio 2008, la SAT eldona fako kooperativa de SAT eldonis kunlabore kun la itala asocio Arci Esperanto libreton pri tiu debato de 1918 ĉirkaŭ Esperanto en kiu vigle partoprenis Gramsci, titolitan La itala socialismo kaj esperanto.
En Esperanto
La kanzono "Tiu ul’" (itale: Quello lí) de Claudio Lolli, kiu pritraktas la vivon de Gramsci, aperis en esperanta traduko sur la kasedo Horo da opozicio. Kiel tradukinto aperas "renato kun helpo de ĝuljo".
Oberweiler (Eifel)
Oberweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bergamo
Ĝi estas tre vizitata de turistoj kaj iom konata kiel naskiĝejo de danco bergamasko. Ĝi estas ĉefurbo de la centra provinco samnoma en la norda regiono Lombardio. Tiu provinco limas sude kun la provinco Cremona, okcidente kun Milano kaj Lecco, norde kun Sondrio kaj oriente kun Brescia (parte laŭ la lago Iseo). En la nordo de la urbo komencas deklivoj de Alpoj, kio estigas kondiĉojn por apartaj klimato, flaŭro kaj agrikulturo.
Garnizono
Garnizono laŭ PIV estas
Bergamo
La urbo estas historia kaj artoplena. Ekzemple la Accademia Carrara [Karara Akademio] enhavas pentraĵojn de Botticelli, Rafaelo, Tiziano kaj Bellini, krom kelkaj verkoj de lokaj artistoj, kiel tiuj de la skulptisto de la 20-a jarcento, nome Giacomo Manzù.
Garnizono
1. Militistaro gardanta fortikaĵon, urbon aŭ daŭre loĝanta en ĝi, kaj
Brehm-memorigloko (Renthendorf)
La Brehm-memorigloko (germane: Brehm-Gedenkstätte) estas muzeeto pri la konataj Brehm-oj, germanaj esploristoj pri bestoj, en Renthendorf, Dorfstraße nr 22.
Garnizono
2. la ejo, kie tiuj militistoj loĝas.
Brehm-memorigloko (Renthendorf)
La loko
Sur altaĵo ĉe la norda rando de Renthendorf staras domo el ruĝaj brikŝtonoj, la iama loĝejo de la Brehm-oj, nuntempe muzeeto. Apudas la paroĥestrejo, la kirko kun tombejo, la paroĥestra garbejo kaj la feria hejmo Brehm-Schullandheim..
Tie ĉi vivis kaj laboris Christian Ludwig Brehm kaj Alfred Edmund Brehm, tie ĉi ili ankaŭ entombigitis. La birda pastoro Christian Ludwig kaj lia filo, la bestopatro Alfred Edmund tutmonde renomiĝis kiel ornitologoj kaj zoologoj. La patra merito estas ankaŭ la popularigo de naturscienco i.a. per la verkado de Illustriertes Thierleben, kio iĝis vere popollibro kun multaj eldonoj.Titolo kaj aŭtoro kunfandiĝis ekde la ankoraŭ de la verkisto mem prilaborita 2-a eldono al Brehms Tierleben (10 volumoj).
Vidindas ankaŭ la Brehm-a bird-observejo ĉe la monteto Baderberg kun 2 kilometrojn longa naturkona padeto Brehm-Naturlehrpfad.
Priskribo de la muzeo
La plej juna de la tri Brehm-filinoj Frieda povis en 1946 realigi longe deziritan intencon fari memoriglokon en la loĝejon de la patro. Post ŝia morto (1952) la lasta Brehm-ano Hans Renatus donacis la tuton al la komunumo. Hodiaŭ multaj oritinalaj objektoj dokumentadas en ok salonoj la vvivon kaj la agadon de la Brehm-oj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 133
Garnizono
Etimologio
La vorto devenas de la franca substantivo garnison, kiu mem devenas de la verbo garnir, la esperanta verbo "garni". "Garni" (laŭ PIV) signifas almeti ion al objekto, por ĝin 1. ŝirmi kaj plifortigi ... aŭ 2. ĝin kompletigi, aŭ 3. ĝin dekori - eble plej konatas la tria el tiuj signifoj, sed ĉi tie interesas la unua.
Bergamo
La urbo dividiĝas en du tre klare apartaj areoj nome la Supra Urbo (ĉirkaŭita de muregoj kaj enhavanta la plej parton el la interesaj vidindaĵoj) kaj la Malsupra Urbo (pli moderna kie loĝas la plej parto de urbanoj kaj kun la modernaj konstruaĵoj de ekonomia celo ekzemple administraj institucioj, bankoj kaj komerco).
En Bergamo okazis kongreso de SAT en 1974.
Apud Bergamo videblas ekzemplo de moderna arkitekturo en Crespi d'Adda, modelo de vilaĝo por laboristoj.
En 2020 Bergamo viktimiĝis de la koronviruso.
Sporto
Bergamo estas konata pro la biciklaj konkursoj (Giro d'Italia) kiuj regule alvenis en la urbo. Grava teamo de futbalo estas Atalanta BC.
Eksteraj ligiloj
(itala)
Vidu ankaŭ
Bergama
Horná Ves
Horná Ves povas esti:
4973 Showa
4973 Showa estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la firmao Showa Corporation (japane: 株式会社ショーワ) kiu fabrikas teleskopojn ekde 1988. Kin Endate uzas ekvatorialan teleskopon "Showa" por sia serĉo de asteroidoj.
Farnborough (Hampshire)
Farnborough estas urbo en la angla distrikto aŭ graflando Hampshire kaj apartenas al la subdistrikto  Rushmoor. La urbo havas pli-malpli 60.000 loĝantojn.
En Anglio Farnborough plej bone konatas pro la aviadila parado Farnborough International Airshow, kiu okazas ĉiun duan jaron.
Ene de la urbo situas la preĝejo Saint Michael's Abbey, en kiu entombiĝis la franca imperiestro Napoleono la 3-a (1808 - 1873) kaj sia edzino Eugénie de Montijo (1826 - 1920).
Farnborough havas tradicion produkti armeajn produktojn. Nuntempe ĝi estas sidejo de la plej granda armila kaj arme-produkta konzerno, BAE Systems.
Geografio
Farnborough situas en la nordoriento de Hampshire. Proksimas la limo inter Hampshire kaj Surrey, kiun markas la rivero Blackwater. Londono situas en distanco de 50 kilometroj nord-oriente.
La urbon ĉirkaŭas la geografia regiono North Downs.
ETO
La vorto havas plurajn signifojn:
Illzach
Illzach estas franca komunumo kun proksimume 15,000 loĝantoj situanta norde de Mulhaŭzo (Mulhouse/Mülhausen) en la departemento Haut-Rhin kadre de la regiono Alzaco.
Demografio
Prognizita por 2006 : 15311 loĝantoj
Ekonomio
Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la haveno Ile Napoléon administrata de la komerca kaj industria ĉambro Sud-Alzaco Mulhouse.
(86534) 2000 DT98
(86534) 2000 DT98 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia iom discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso kun malgranda orbita klineco. Ĝia marsa MOID estas 0,241368 astronomia unuo, tie estas 36,108 milionoj da km.
Buchrain (stacidomo)
Buchrain estas fervoja stacidomo en Ebikon, Svislando.
Széll
Széll havas plurajn signifojn:
Luterana preĝejo (Csorvás)
Historio
En fino de la 19-a jarcento ĉirkaŭ 50% de la kredantoj estis slovakoj. Ili havis luteranan lernejon inter 1875 kaj 1907, ankaŭ luteranan tombejon ekde 1875. La luterana grupo sendependiĝis en 1890. La kirko mem estis konstruita en 1901. Ĉirkaŭ 30% de la loĝantaro nuntempe apartenas al la luteranoj, tamen la pastro venas el Gerendás.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto ĉe la ĉefplaco, sed tre proksima funkcias ankaŭ la katolika kaj kalvinana kirkoj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La ĉefenirejo funkcias tra la turo, flanke estas pli malgranda enirejo. La turpinto estas piramida.
Serra do Mel
Serra do Mel estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1989, la municipo havas 9.627 loĝantojn.
23680 Kerryking
23680 Kerryking estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kerry King, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Arcadia High School de Arcadia (Kalifornio).
Nacia Biblioteko de Argentino
La Nacia Biblioteko de Argentino, aŭ en hispana oficiale Biblioteca Nacional de la República Argentina, estas la nacia biblioteko, nome la biblioteko plej grava de Argentino. Kreita en 1810 en la institucio nomita Cabildo de Buenos Aires, aktuale troviĝas situa en la bonaera kvartalo Rekoleta.
Menciindas ankaŭ la administrado fare de la prestiĝa verkisto Jorge Luis Borges, kiu plenumis la postenon de Direktoro el 1955 al 1973. Dum sia administrado oni instigis la konstruon de nova sidejo (la aktuala), kiu estis necesa pro la ampleksa havaĵo kiun estis akumulinta la Biblioteko. En 1958, la Prezidento Arturo Frondizi subskribis la dekreton 5512/58, atribuante buĝeton por la vorko kaj kreita de Honora Komitato prezidita de Borges, kiu devis verki la programon de neceson por la estonta edifico.
La aktuala edifico de la Nacia Biblioteko estas granda ekzemplo je internacia nivelo de desegno brutalisma, nome stilo aperinta en la 1950-aj jaroj kiu karakteriziĝas pro la hegemonio de la strukturoj de ŝtalbetono videblaj kaj traktataj skulptece, kaj ĉefe pro la loko de la parko lasita en la grunda nivelo kaj la legejo kiel rigardejo al la haveno kaj al la Plata-Rivero.
(38599) 1999 XC210
(38599) 1999 XC210 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero,
Aranyosvidék
Aranyosvidék estis hungara liberala politika, socia kaj ekonomia semajngazeto en Torda Hungario poste Rumanio ekde 1891 ĝis 14-a de decembro 1940. Estas gravaj ĝiaj lokhistoriaj fontkomunikaĵoj. La gazeto en 1991 denove aperis.
Redaktoristoj
Ĝia unua redaktoro estis Sándor Kövendi Weress, historiisto. Inter la du mondmilitoj redaktis ĝin István Baróthy (1919-28), Zoltán Magyarósy (1928-29), Elek Boross (1929-36) kaj Miklós Gál (1936-40); ĝia posedantoj estis pli juna, poste József Füssy. Ĝi subtenis la agadon de Országos Magyar Párt.
Kunlaborantoj
En ĝia literatura rubriko publikis Albert Nagy, Mária Nagyné Gombos, István Pallos, Zoltán Páll, Judit Sándor, Ferenc Balázs, Istvánné Baróthy, Domokos Gyallay Papp, Miklós Pálfi, Samu Sebők, Vilma Vernes. Inter ĝiaj kunlaborantoj aperis Károly Rass, Béla Jancsó kaj László S. Nagy; sociologiajn verkojn publikis Gábor Kemény.
Bronza statuo de Ĉollima
La Bronza statuo de Ĉollima (koree 천리마동상) estis konstruita en 1961. Ĝi estas 170 m alta (la bronza statuo mem: 14 m).
Ĉollima signifas «dum unu tago kovri distancon de mil lioj», la mito pri tiu rapidega ĉevalo estas komunaj por ĉiuj orient-aziaj popoloj. Sur la bronza ĉevalo sidas du junuloj, la viro tenas leteron al Korea Laborista Partio kaj la virino portas riz-garbon. la statuo reprezentas Ĉollima-movadon, rapidan rekonstruon de la Korea Popol-Demokratia Respubliko post Korea milito (1950-1953).
Tetrakordo
Tetrakordo signifas:
Antarkta arĝentfiŝo
La Antarkta arĝentfiŝo, Pleuragramma antarcticum estas membro de la subordo de Notothenioidei kaj familio Nototeniedoj de la Perkoformaj fiŝoj.
Pleuragramma antarcticum estas gravega specio en la ekosistemo de la Suda Oceano.
17611 Jožkakubík
17611 Jožkakubík estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Ervin Baktay
Ervin Baktay [baktai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baktay Ervin estis hungara orientalisto, pentristo, arthistoriisto, astrologo, verkisto, tradukisto. Ervin Baktay naskiĝis kiel Gottesmann Ervin la  1890 en Dunaharaszti. Li mortis la 1963 en Budapeŝto.
Biografio
Ervin Baktay lernis pentroarton en Budapeŝto, poste li plulernis en Munkeno de Simon Hollósy. Li finbatalis la 1-an mondomiliton, poste li okupiĝis pri kulturo de Hindio, kie li vivis 3 jarojn. Hejmenveninta en 1930 li redaktis geografian gazeton. Inter 1946-1958 li estis muzeestro. En 1956 li estis invitita al Barato. Hejmenveninta li kiel pensiulo ofte prelegis pri Hindio ankaŭ eksterlande.
Baróti
Baróti:
Hitoshi Morishita
Hitoshi Morishita (森下 仁志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Consadole Sapporo kaj Júbilo Iwata.
Akvopelilo (necesejo)
Akvopelilo estas aparato, kies rolo estas evakui la solidajn kaj likvajn ekskrementojn el la kuvo de la necesujo. Ĝi kutime inkluzivas mekanismon por liberigi akvon el la tanko kaj aŭtomata valvo por permesi al la ujo esti replenigita aŭtomate.
Ĝi funkcias per subita elfaligo de certa kvanto da akvo (kutime ĉirkaŭ dek litrojn) de la rezervujo en la necesujon. La pelo de la akvo kreas sufiĉe fortan fluon por kunporti la ekskrementojn.