cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granda Barilrifo
Geografio kaj geologio
La rifo ĉiujare pligrandiĝas kaj kreskas elinterne kaj ekstere, ĉar polipoj, kreantaj ĝin, senĉese multiĝas kreante novajn unuopulojn. Ĉiu polipo estas ligata kun sia najbaro. Ĉiu specio de koralo havas sian propran formon de la kresko, per kio estiĝas granda variableco de la rifo, la plej diversaj montetoj, ebenaĵoj, tabuloj, branĉetoj kaj kornaroj.
La rifo prezentas unu el biologie plej riĉajn regionojn de la mondo. Jam longtempe biologoj klopodas per la plej diversaj metodoj taksi ties aĝon. Sukceso venis nur kiam geologia boraĵo (elfosaĵo) venis en lokojn, kie la maso de koraloj interkontaktiĝas kun subaĵo, do tie, kie foje la koraloj komencis kreski. Al ĝenerala surprizo montriĝis, ke la rifo estas aĝa nur je 600 000 jaroj.
Ekologio
La granda rifaro donas hejmon al pli ol mil specioj de fiŝoj kaj ĝi mem estas kreata de preskaŭ 400 specioj de koraloj. La lokoj, kie ĝi supreniras la surfacon, servas kiel rifuĝejo de birdoj. Ĉirkaŭ 4 mil specioj de fiŝoj, 350 specioj da koraloj, dekoj da specioj de maraj serpentoj, krustacoj, lamenbrankuloj ks. kreas riĉan kaj komplikan ekosistemon, kiu estas komparebla nur kun Tropika pluva praarbaro. La Granda Barilrifo subtenas eksterordinaran vivodiversecon, inter kiu multaj vundeblaj aŭ endanĝerigataj specioj, kelkaj el kiuj povas esti endemiaj de la rifaro.
Tridek specioj de cetacoj estis registritaj en la Granda Barilrifo, kiel la Akrapinta baleno, la Hind-Pacifika ĝiba delfeno, kaj la Ĝiba baleno. Grandaj populacioj de dugongoj vivas tie. Pli ol 1 500 fiŝospecioj vivas en la rifo, kiel la klaŭnfiŝo, la boharperko, la ruĝgorĝa imperiestro, kaj kelkaj specioj de Lutjanedoj kaj la koraltruto. Kvardek naŭ specioj amasfrajas, dum aliaj okdek kvar specioj frajas aliloke en la teritorio. Dek sep specioj de marserpentoj vivas en la Granda Barilrifo en varmaj akvoj ĝis 50 m de profundo kaj estas pli oftaj en la suda ol en la norda sekcio. Neniu el tiuj trovitaj en la Mondhereda Areo de la Granda Barilrifo estas endemiaj, kaj ankaŭ ne endanĝerita.
Ses specioj de martestudoj venas al la rifoj por reproduktiĝi: nome la kelonio, la leda martestudo, la akcipitrobeka martestudo, la kareta martestudo, la aŭstralia ebendorsa martestudo kaj la oliveca martestudo. La kelonioj de la Granda Barilrifo havas du genetike distajn populaciojn, unu en la norda parto de la rifo kaj la alia en la suda parto. Dek kvin specioj de marherboj en bedoj altiras dugongojn kaj testudojn, kaj havigas habitaton por la fiŝoj. La plej oftaj genroj de marherboj estas Halophila kaj Halodule.
Markrokodiloj vivas en mangrovoj kaj salmarĉoj ĉe la marbordo proksime de la rifo. Nestumado ne estis registrita, kaj la salmarĉa krokodila populacio en GBRWHA estas de ampleksa teritorio sed de malalta denseco. Ĉirkaŭ 125 specioj de ŝarkoj, rajoj aŭ ĥimeroj vivas en la rifaro. Ĉirkaŭ 5 000 specioj de moluskoj estis registrita en la rifaro, kiel la giganta tridakno kaj variaj nudbrankuloj kaj konushelikoj. Kvardek naŭ specioj de kudrilfiŝoj kaj naŭ specioj de hipokampoj estis registritaj. Almenaŭ sep specioj de ranoj vivas en la insuloj.
Ĉirkaŭ 215 specioj de birdoj (kiel 22 specioj de marbirdoj kaj 32 specioj de marbordaj birdoj) vizitas la rifojn kaj nestumas aŭ ripozas sur la insuloj, kiel la blankventra maraglo kaj la roza ŝterno. Plej nestolokoj estas en la insuloj de la nordaj kaj sudaj regionoj de la Granda Barilrifo, kaj 1.4 ĝis 1.7 milionoj da birdoj uzas la lokojn por reproduktiĝi. La insuloj de la Granda Barilrifo subtenas ankaŭ 2 195 konatajn plantospeciojn; tri el tiuj estas endemiaj. La nordaj insuloj havas 300–350 plantospeciojn kiuj tendencas esti lignaj, dum la sudaj insuloj havas 200 kiuj tendencas esti herbaj; la regiono Whitsunday estas la plej diversa, subtenante 1 141 speciojn. La plantoj estas disvastigitaj pere de birdoj.
Estas almenaŭ 330 specioj de ascidiacoj en la rifa sistemo kun diametro de 1–10 cm. Inter 300–500 specioj de briozooj vivas en la rifaro. Kvar cent koralaj specioj, kaj de malmolaj koraloj (Scleractinia) kaj de molaj koraloj (Alcyonacea) vivas en la rifoj. La majoritato de tiuj frajas gametojn, kaj reproduktiĝas en amasaj frajadoj kiuj estas okazigitaj de la plialtigo de la martemperaturoj de la printempo kaj de la somero, la luna ciklo kaj la taga ciklo. Rifoj de la interno de la Granda Barilrifo frajas dum la semajno post la plena luno en oktobro, dum en la eksteraj rifoj oni frajas en novembro kaj decembro. Iliaj oftaj molaj koraloj apertenas al 36 genroj. Kvin cent specioj de maraj algoj aŭ makroalgoj vivas en la rifoj, kiel dektri specioj de la genro Halimeda, kiuj lasas kalkoŝtonajn amasojn ĝis 100 m larĝa, kio kreas ekosistemetojn en la surfaco kio estis komparita kun la kovro de la pluvarbaro.
En oktobro 1979 parto de Granda barilrifo estis proklamita kiel mara parko kaj en 1981 UNESKO proklamis ĝin monda naturrezervejo.
Nuntempe ĉi tie ekzistas la tn. "verdaj zonoj", kie estas malpermesita ajna fiŝkaptado. Tio rilatas proksimume al 5 % da rifo, kio estas areo kun 16 000 kvadrataj kilometroj.
Bencecu de Sus
Bencecu de Sus [benĉeku de sus] (hungare: Felsőbencsek, germane: Deutsch Bentschek) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 528 loĝantojn (germanoj); en 1992 848 (rumanoj, ĉ. 3% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1471. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Pişchia.
Granda Barilrifo
Kontraŭmediaj minacoj
Klimata ŝanĝo, poluado, la krondorna marstelo kaj fiŝkaptado estas la ĉefaj minacoj al la bonfarto de tiu rifosistemo. Aliaj minacoj estas ŝipakcidentoj, naftoverŝoj, kaj tropikaj ciklonoj. La Skeleterozia Bendo, nome malsano de la ostokoraloj okazigita de la protozoo Halofolliculina corallasia, damaĝas 31 koralspeciojn. Laŭ studo de 2012 de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj, ekde 1985, la Granda Barilrifo perdis pli ol duono de siaj koraloj kaj du trionoj de la perdoj okazis el 1998 pro la faktoroj listigitaj antaŭe.
Klimata ŝanĝo
La Marparka Aŭtoritato de la Granda Barilrifo konsideras, ke la plej granda minaco al la Granda Barilrifo estas la klimata ŝanĝo, kio okazigas la oceanan varmigon kio siavice pliigas la koralblankigo. Amasa koralblankigo okazis pro maraj varm-ondoj okazintaj en la someroj de 1998, 2002 kaj 2006, kaj oni timas, ke tio estos ĉiujara okazo. Se tutmonda plivarmigo pluas, koraloj ne povos elteni la pliiĝantajn oceanajn temperaturojn. Okazoj de koralblankigo kondukas al pliigo de la eblo de malsanoj, kiuj okazigas detruajn ekologiajn efikojn al la rifokomunumoj.
En Julio 2017 UNESCO publikigis decidon, esprimante seriozan priokupigon pri la efikon de la koralblankigo en la Granda Barilrifo. Tiu decido avertis Aŭstralion, ke ĝi ne trafos la celojn de la informo "Reef 2050" sen konsiderinda laboro por plibonigi la akvokvaliton.
Klimata ŝanĝo influas ankaŭ al aliaj formoj de rifa vivo — la gamo de preferataj temperaturoj de kelkaj fiŝoj kondukas ilin al serĉado de novaj habitatoj, kaj tio pliigas la mortindicojn de fiŝidoj en predataj marbirdoj. Klimata ŝanĝo ankaŭ tuŝas la populaciojn kaj disponeblan habitaton de martestudoj.
Okazoj de koralblankigo en bentaj koralkomunumoj (pli profundaj ol 20 m) en la Granda Barilrifo ne estas tiom bone dokumentita kiel tiuj de ne tiom profundaj akvoj, sed ĵusa esplorado montris, ke la bentaj koralkomunumoj estas ĝuste tiom negative tuŝitaj pro la pliigo de la oceanaj temperaturoj. Oni trovis, ke kvin specioj de grandaj bentokoraloj de la Granda Barilrifo blankiĝis pro altaj temperaturoj, konfirmante, ke la bentokoraloj estas vundeblaj de la temperatura stresado.
Poluado
Alia grava minaco kiun frontas la Granda Barilrifo estas poluado kaj malpliigita akvokvalito. La riveroj de nordorienta Aŭstralio poluas la Rifaron dum la tropikaj inundoj. Ĉirkaŭ 90% de tiu poluado venas el agrikultura fluado. Ĉirkaŭ 80% el la tero apuda al la Granda Barilrifo estas uzata por agrikulturo inkludante intensivan kultivadon de sukerkano, kaj grava bredado de bovaro. Agrikulturaj praktikoj damaĝas la rifaron pro tropaŝtado, pliiganta elfluado de agrikulturaj sedimentoj, nutrantoj kaj kemiaĵoj inter kiuj sterko, herbicidoj kaj pesticidoj, kio reprezentas la plej gravan riskon por la bonfarto de la koraloj kaj de la biodiverseco de la rifoj. Sedimentoj enhavantaj altajn niveloj de kupro kaj de aliaj pezaj metaloj fontintaj el la Minejo Ok Tedi en Papuo-Nov-Gvineo estas ebla polucirisko por la plej norda parto de la Granda Barilrifo kaj por la regionoj de la Toresa Markolo.
Ĉirkaŭ 67% de koraloj mortis en la plej akre tuŝita norda parto de la rifaro, laŭ informo de la ARC Centre of Excellence for Coral Reef Studies.
Homa uzado
La Granda Barilrifo estis delonge konata kaj uzata de Indiĝenaj aŭstralianoj kaj de Insulanoj de Toresa Markolo. Indiĝenaj aŭstralianoj estis loĝantaj en la areo dum almenaŭ 40 000 jaroj, kaj Insulanoj de Toresa Markolo ekde antaŭ ĉirkaŭ 10 000 jaroj. Por tiuj ĉirkaŭ 70 klanaroj, la rifaro estis ankaŭ grava kultura trajto.
En 1768 la franco Louis de Bougainville trovis la rifaron dum esplora misio, sed li ne postulis la areon por Francio. La 11an de junio 1770, la ŝipo "Endeavour", kapitanigita de la esploristo James Cook, surgrundiĝis sur la Granda Barilrifo el kio ricevis grandan damaĝon. Malpezigi la ŝipon kaj reflosigi ĝin dum venanta tajdo finfine savis ĝin. Unu el la plej famaj vrakoj tie estis tiu de la ŝipo "Pandora" en la 29a de aŭgusto 1791, kio mortigis 35 homojn. La Queensland Museum fari arkeologiajn elfosaĵojn al la vrako de Pandora ekde 1983. Ĉar la rifaro ne havas atolojn, ĝi restis tre malbone studita en la 19a jarcento. Dum tiu epoko, kelkaj el la rifarinsuloj estis minitaj por atingi kuŝejojn da guano, kaj oni konstruis lumturojn kiel indikiloj por la sistemo. kiel en la Insulo Raine, nome la plej frua ekzemplo. En 1922, la Komitato de la Granda Barilrifo ekfaris multon de la plej frua esplorado de la rifaro.
El la 1970-aj jaroj la aŭstralia registaro iniciatas diversajn projektojn por la bonfarto de la Granda Barilrifo.
Friedrich Dürrenmatt
Friedrich DÜRRENMATT (naskiĝis la 5-an de januaro 1921 en Konolfingen apud Berno, mortis la 14-an de decembro 1990 en Neuchâtel) estis svisa verkisto, scenaristo kaj dramisto.
La politike engaĝita aŭtoro famiĝis ĉefe pro siaj avangardismaj dramoj, filozofie profundaj krimromanoj kaj la ofte makabraj satiroj.
Honoroj kaj graveco
Dürrenmatt ĝuis multajn honorojn, i.a. en 1960 la aljuĝon de "Grosser Preis der Schweizerischen Schillerstiftung", en 1984 de "Österreichischer Staatspreis für europäische Literatur" aŭ en 1986 de la gravega premio "Georg-Büchner-Preis".
Liaj modelaj, groteskaj komedioj starigas ade la demandon je libereco kaj kulpeco de la unuopuloj en mondo malfacile taksebla, de anonimaj potencaj sistemoj. Ofte atakite kaj kritikite ili apartenis sendube al la plej gravaj literatureroj germanlingvaj teatraj de la dua duono de la 20-a jarcento. La krimromanan ĝenron mem nove difinintaj kaj parte primokintaj krimromanoj dürrenmatt-aj havis eldonokvanton konsiderindan kaj troviĝas eĉ hodiaŭ en la kanono de legindaj libroj de la lernantaro de Germanlingvio. Ekde la 1960-aj jaroj Dürrenmatt ankaŭ verkis kiel sendependa aktualaĵkritikanta komentisto. Inter 1969 kaj 1971 li kuneldonis la semajngazeton "SonntagsJournal". Krom pamfletaj pritraktoj de sia hejmlando (ekz. ĉe la parolado por Václav Havel, 1990) li furoris i.a. per engaĝiĝo vigla por Israelo. Dum la tuta vivo Dürrenmatt ankaŭ desegnis kaj pentris sen volo publikigi ankaŭ tiajn siajn artajojn. Tamen vidindas bildoj liaj ekde 2000 en Neuenburg ĉe Centre Dürrenmatt.
Verkaro
Die Ehe des Herrn Mississippi (La geedzeco de sinjoro Misisipo) - Teatraĵo pri ĝenerala prokuroro, kies ĉefa celo en la vivo estas akuzi kaj kondamni mortopunojn, kiu jam sukcesis kaŭzi ekzekuton de 350 akuzitoj. La akuzanto murdis sian edzinon kaj por puni sin li decidas edziĝi kun virino, kiu venenis ŝian edzon.
Der Besuch der alten Dame (La vizito de la maljunulino) - Eble la plej konata verko de Dürrenmatt. Makabra morala teatraĵo prezentanta maljunan milionulinon revenantan al sia infanaĝa urbo. Ŝi ofertas al la urbanoj donacon de mono, kiu riĉigos ilin, kontraŭ la morto de unu el la urbanoj, kiu forlasis ŝin en sia junaĝo. La urbanoj, kiuj unue malakceptas la oferton, retiriĝas unu post la alia kaj iom post iom de la granda potenco de tento. Laŭ multaj, ĉi tiu estas unu el la plej grandaj modernaj moralaj teatraĵoj.
Die Panne (La paneo) - Rakonto kun filozofiaj demandoj pri kulpo kaj justeco.
Die Physiker (La fizikistoj) - Teatraĵo, kiu okazas en mensa malsanulejo, kie la pacientoj adoptas la identecojn de konataj personecoj, kaj la filo de la rolulo de Albert Einstein provas averti la mondon pri la hororoj de la atombombo, kiun li alportis en la mondon.
Ĝenerale, Dürrenmatt kutimis doni al siaj protagonistoj nekutimajn nomojn: Florestan Mississippi, lear Zachnacian, Fraulin d-rino Matilda von Zand, grafo Bodo nee Ibluha, kaj aliaj nomoj, kiuj levis la demandon, de kie li akiris iliajn nomojn? Li ankaŭ estas konata pro siaj spritaj diraĵoj, kiel ekzemple: "Lando rapidas nomi sin patrujo dum ĝi preparas sin por verŝi sangon", "Rakonto ne pliboniĝas krom kiam ĝi faras la plej malbonan turnon. "
En Esperanto aperis
La blindulo : dramo / Esperantigis: Gerd Bussing; Tomasz Chmielik. Lingve reviziis Wojciech Usakiewicz. - [Swidnik: Libro- Mondo ; Forumo Edmond kaj Yvonne Privat, 1990]. - 69 folioj : ilustr. – (Nova Esperanta Biblioteko Internacia : Svisa Literaturo ; 31,3)
Originalo: Der Blinde : ein Drama
''La Svisoj estas samtempe liberaj, malliberuloj kaj gardistoj de si mem. Parolado de Friedrich Dürrenmatt okaze de la transdono de la premio „Gottlieb Duttweiler“ al Václav Havel la 22an de novembro 1990 apud Zürich (Svisujo).'' / Esperantigis kaj enkondukis Andy Künzli. - En: Kontakto 1991/4,p. 3-6. Rotterdam
Torre Cajetani
Torre Cajetani estas komunumo de Italio en la provinco de Frozinono.
Friedrich Dürrenmatt
Fonto
Weber, Ulrich: "Dürrenmatt, Friedrich", ĉe: Historisches Lexikon der Schweiz (HLS, tie ĉi interrete)
80
En la jaro 80 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
80er
László Balogh (kemiisto)
Biografio
Barátos Balogh akiris diplomon pri fiziko kaj kemio en 1944 en Kolozsvár kaj li doktoriĝis pri kemio. Li estis asistanto, poste de 1947 preleganto de OGYI Li publikigis en Orvosi Szemle kaj en aliaj fakrevuoj (Studii şi Cercetări de Chimie, Studii şi cercetări de Fizică şi Ştiinţe Tehnice, Archives de l'Union Medicale Balcanique).
NGC 1826
NGC 1826 (alia indiko — ESO 85-SC43) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
27524 Clousing
27524 Clousing estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wayne Clousing, emeritiĝinta instruisto el la Kristana Lernejo Watson Groen. Li instruis je 6-a nivelo de 1974 ĝis 2014, inspirante la studentojn por gardi intereson por la scienco, matematiko kaj teknologio.
Nguyễn Tuấn Anh
Nguyễn Tuấn Anh (n. ) estas vjetnama futbalisto. Ekde la jaro 2016 li membras en la vjetnama nacia teamo de futbalo.
Jakob Telling
Jakob TELLING (naskiĝis la 25-an de novembro 1896 en Oldehove (Groningo); mortis la 14-an de aŭgusto 1975 en Rotterdam) estis nederlanda esperantisto, poŝtoficisto.
Li esperantistiĝis post la unua mondmilito. En Groningen li kunfondis Esperanto-grupon, poste en 1929 transloĝigis al Rotterdam. De 1931 li estis ĉefdelegito de UEA. Kursoj, artikoloj, laboro por ILEPTO, organizo de karavanoj kaj vojaĝoj. Li prezidis lokan Esperanto-grupon de poŝtistoj.
Irwin Horowitz
Irwin HOROWITZ estas usona astronomo.
Li estis bakalaŭro pri fiziko kaj sciencoj pri tero, atmosfero kaj planedoj en 1986, li daǔrigis per magistro kaj doktoreco respekte en 1992 kaj 1994. Li sekve ricevis bakalaŭrecon kaj doktorecon en elektra inĝenierarto en 2003 kaj 2005. Li instruas en diversaj institutoj de supera eduko.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroido 9837 Jerryhorow la.
Esporles
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Publika administrado
Publika administrado estas la plibonigo de la publika regado kaj ankaŭ akademia fako kiu studas tiun plibonigon kaj preparas civilajn funkciulojn por labori en publikaj servoj. Kiel "kampo de priserĉado per diversa rigardo" ties "fundamenta celo... estas plibonigi administradon kaj politikojn por ke tiu regado povu funkcii." Kelkaj el la variaj difinoj kiuj estis proponitaj por la termino estas: "administrado de publikaj programoj"; la "traduko de politiko en la realo kiun civitanoj vidas ĉiutage"; kaj "la studo fari registaran decidon, la analizo de la politikoj mem, la variaj produktoj kiujn oni produktis, kaj la materialoj necesaj por produkti alternativajn politikojn."
(19373) 1997 YC14
(19373) 1997 YC14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Naskiĝo de la Itala Respubliko
La Itala Respubliko naskiĝis la 2an de junio 1946 kiel rezulto de referendumo okazigita por determini la institucian formon de la ŝtato post la fino de la Dua Mondmilito. La oficiala proklamo okazis la 18an de junio.
Tiu estis grava ŝanĝo en la nuntempa historio de Italio, post la periodo de la itala faŝismo kaj la partopreno en la milito, kiu oakzis en tre tensia etoso. Ĝi estis konsiderata paca revolucio, kiu rezultis en formon de ŝtato ne tre diferenca de tiu aktuala.
La Konstitucianta Asembleo de la Itala Respubliko havis la taskon redakti konstitucion por la nova Itala Respubliko. Ĝis tiam, Italio estis regata per la nomita Alberta Statuto, kiu estis fakte pra-konstitucio havigita de la reĝo de Sardio, nome Karlo Alberto de Savojo, en 1848. Tiu statuto estis establante limigitan konstitucian monarkion, kiu atingis la nuran ielan funkciadon de parlamentismo en la tiama Italio (1849-1860). Post la atingo de la itala unuigo ĉirkaŭ la Dinastio de Savojo, ties statuto estis aplikita al la tuto de la nova unuigita ŝtato. Tamen, tio ne malhelpis la establadon de la faŝisma diktaturo de Mussolini, en la 1920-aj jaroj.
La nasko de la Respubliko estis akompanata de polemiko pri la regulareco de la referendumo kiu rezultis en respubliko.
Asztrik P. Papp
P. PAPP Asztrik estis hungara franciskano, poeto naskita en Kisgörgény la 27-an de aprilo 1916 kaj mortinta en Braŝovo la 12-an de julio 1985.
Kariero
P. Papp Asztrik finis teologion en Hunedoara (1940), universitaton en Koloĵvaro (1942). Li estis francikana monako en Csíksomlyó, Mikháza, Máriaradna, Esztelnek, Szárhegy (1944-57). Li estis sep jarojn politika malliberulo.
Honkilahti
Honkilahti estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Satakunta. Ĝi estis ligita al Eura en 1970. Terareo de la komunumo estis. La 31-an de decembro 1969 Honkilahti havis 1,548 loĝantojn. La komunumo estis fondita en 1904. Honkilahti havis longe strandon de lago Pyhäjärvi.
Irma Balogh
Biografio
Irma Balogh post fino de la porinstruista lernejo de Satmaro fariĝis redakciano de gazeto Romániai Magyar Szó (1952), de la Junulara Eldonejo (1953-57), de Falvak Dolgozó Népe (1957-58), Előre (1963-67), poste de Jóbarát.
Vidvino
Vidvino havas diversajn signifojn:
Lobstädt
La 31-an de decembro 2005 la komunumo Lobstädt havis 2652 loĝantojn.
Hinnerjoki
Hinnerjoki estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Satakunta. Ĝi estis ligita al Eura en 1970. Terareo de la komunumo estis. La 31-an de decembro la komunumo havis 1,411 loĝantojn. Tra areo de eksa komunumo Hinnerjoki fluas rivero Hinnerjoki. Ĝi komencas al Koskeljärvi.
Punktokrona enanto
La Nigragorĝa enanto aŭ Punktokrona enanto,  Oenanthe pleschanka (ankaŭ monaĥsaksikolo), estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas diferenca de la Rokenanto, la Izabelenanto, la Dezertenanto kaj la Mediteranea enanto pro tio ke ĝi havas pli etendajn nigrajn partojn.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
Tiu migranta centrazia enanto loĝas el la pleja sudoriento de Eŭropo al Ĉinio, kaj oni trovis ĝin vintranta en Barato kaj nordorienta Afriko. Ĝi estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Somere la virseksulo estas nigrablanka birdo. Unu el la plej klaraj distingiloj estas la blanka krono nuance per grizaj punktoj kontraste kun la nigraj vizaĝo kaj gorĝo (eĉ supra brusto); ankaŭ la dorso kaj la flugiloj estas nigraj, dum la ventro, pugo kaj vostobazo estas blankaj: je la vostofino la kutima nigra renversita T kiel tiu de Mediteranea enanto. La ino estas pli bruna, kaj ŝia kapo estas nuanca per sablokoloro. Inoj estas pli malhelaj ol la Rokenanto, aspektas pli malgrandaj kaj montras malpli da blanko en pugo. Tiu estas birdo 13,5-14,5 cm longa.
Ĝi nestumas en malfermaj, ŝtonecaj, dise veĝetaĵenhavantaj habitatoj; la ino demetas 4-6 ovojn en rokfendo. Ili manĝas insektojn kaj berojn.
Brita bluso
Brita bluso estas formo de muziko deriva el usona bluso kiu originiĝis fine de la 1950-aj jaroj kaj kiu atingis sian pinton de ĉefa populareco en la 1960-aj jaroj, kiam ĝi disvolviĝis kiel distinga kaj influa stilo dominata per la uzado de la elektra gitaro kaj ĝi disponis el internaciaj steluloj kiaj The Rolling Stones, The Animals, Eric Clapton, Fleetwood Mac kaj Led Zeppelin.
Dum kelkaj bandoj fokusiĝis al blusartistoj, partikulare al tiuj de la ĉikaga elektra bluso, aliaj adoptis pli ampleksan intereson en ritmenbluso, kiel tiuj kiuj laboris por Chess Records kiel Muddy Waters kaj Howlin' Wolf, sed ankaŭ en rokanrolaj pioniroj kiel Chuck Berry kaj Bo Diddley. Plej sukcesaj estis Rolling Stones, kiu abandonis bluspurismon antaŭ ilia stilo plifirmiĝis kaj ili produktis sian unuan samnoman albumon en 1964, kiu ege konsistis el ritmenblusaĵoj. Sekvante la tajdon de la enlanda kaj poste eksterlanda sukceso de Beatles, Rolling Stones tuj establiĝis kiel la dua plej populara brita bando kaj aliĝis al la Brita Invado al la usona diskopintaro kiel estroj de la dua tajdo de ritmenblusaj bandoj. Aldone al la jam uzitaj elementoj de Ĉikaga bluso, la Rolling Stones uzis ankaŭ kantojn de Chuck Berry kaj The Valentinos, kies It's All Over Now havigis al ili ilian unuan britan unuan rangon en 1964. Blusaj kantoj kaj influoj plue aperis en la muziko de Rolling Stones, kiel en ilia versio de "Little Red Rooster", kiu iĝis numero 1a en la brita listo de pintaj pecoj en Decembro 1964.
Aliaj Londonaj bandoj estis The Yardbirds (inter kies anoj estis tri gravaj gitaristoj, nome Eric Clapton, Jeff Beck kaj Jimmy Page), The Kinks (kun la pionira kantoverkisto Ray Davies kaj la rok-gitaristo Dave Davies), kaj Manfred Mann (konsiderita posedanta de unu el la plej aŭtentaj sonvoĉistoj sursceneje en la figuro de Paul Jones) kaj Pretty Things, ĉe la pli ĵaz-influitaj grupoj kiel Graham Bond Organisation, Georgie Fame kaj Zoot Money. Bandoj aperintaj el aliaj ĉefaj Britaj urboj estis The Animals el Newcastle (kun la klavaro de Alan Price kaj la voĉo de Eric Burdon), The Moody Blues kaj Spencer Davis Group el Birmingham kaj Them el Belfast (kun sia kantisto Van Morrison). Neniu el tiuj bandoj ludis ekskluzive ritmenbluson, ofte fide sur vario de fontoj, kiel Brill Building kaj ingrupaj kantoj por unuopaĵoj, sed ĝi restis en la kerno de iliaj unuaj albumoj.
Juda Virtuala Biblioteko
La Juda Virtuala Biblioteko estas reta enciklopedio publikigita de la neprofitocela organizo Uson-Israela Kooperativa Entrepreno de la usona eksterlanda politiko kaj analizisto Mitchell Bard. Ĝi estas retejo, kiu traktas temojn pri rilatoj inter Israelo kaj Usono, juda historio, Israelo, la holokaŭsto, antisemitismo kaj judismo.
La retejo enhavas la libron Mitoj kaj Faktoj. La libro estis origine verkita de Leonard Davis kaj eldonita en 1964. Postaj eldonoj de la libro estis verkitaj de Bard, kiu priskribas ĝin kiel "la biblion de la por-israela aktivulo".
La JVB ankaŭ inkluzivas la retejon stopbds.com, kiu celas kontraŭbatali la movadon Bojkoto, Malinvesto kaj Sankciumoj.
4626 Plisetskaya
4626 Plisetskaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa baletistino Maja Miĥajlovna Pliseckaja (cirile : Майя Михайловна Плисецкая), edzino de la komponisto Rodion Konstantinoviĉ Ŝĉedrin.
Bad Neuenahr-Ahrweiler
Bad Neuenahr-Ahrweiler estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj estas la administra centro de la distrikto. Centroj de la komunumo estas la historia urbeto Ahrweiler okcidente kaj la kuracurbo Bad Neuenahr oriente, ambaŭ borde de la rivereto Ahr, meze de la rivera valo kies deklivoj intense uzatas por vinkultivado. Ĉirkaŭ la du centraj loĝlokoj grupiĝas 11 pliaj komunumopartoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Administra divido de la urbo
Bad Neuenahr-Ahrweiler havas urbopartojn, kiuj konsistas el unu aŭ pluraj kvartaloj. La urbopartoj havas lokajn reprezentantojn. La plej granda loĝloko estas la urboparto Bad Neuenahr. Ĝi konsistas origine el tri komunumoj, kiuj ankaŭ hodiaŭ estas kvartaloj.
La statistiko pri la loĝantoj de la 31-a de marto 2013 (ĉefa kaj kroma loĝejoj):
Esperanto-movado
La riĉa banloko ekde la 19-a jarcentoj altiris multajn vojaĝantojn, ankaŭ esperantlingvajn; interalie en 1913 L. L. Zamenhof pasigis siajn feriojn en Bad Neuenahr kaj renkontiĝis tie kun aliaj movadanoj kiel la juna esperanto-aktivulo Max Butin el la iom pli norda banloko Bad Godesberg. En la urbo kun sia familio loĝas la esperantisto Wolfgang Bohr, kiu estas aktivulo kaj ekde 2006 prezidanto de la regiona Rejnlando-Palatinata Esperanto-Ligo. La familio interalie funkcias kiel gastiganto de Pasporta Servo. Inter la jaroj 1994 kaj 1996 krome la esperantisto Thomas Pusch laboris kiel kuracisto en la urbo. Lia tiama hospitalo samkiel multaj aliaj domoj de la urbocentro subakviĝis kaj komplete detruiĝis dum la inundoj de julio 2021.
Torri in Sabina
Torri in Sabina estas komunumo de Italio.
Regiono Meza Jutlando
La regiono Meza Jutlando (Region Midtjylland) estas unu el kvin administraj regionoj de la eŭropa ŝtato Danio kaj ampleksas la mezon de la geografia nordo de la duoninsulo Jutlando. Ĉefurbo de la regiono estas Viborg, plej granda urbo kaj komunumo tamen Arhuzo, kiu havas loĝantojn. La regionoj estas kreitaj komence de la jaro 2007 kaj anstataŭigas la antaŭajn administrajn distriktojn, kiuj dane nomiĝis.
Komunumoj
La nuna regiono Meza Jutlando konsistas el la sekvaj unuopaj komunumoj:
La Anima Evoluado
La Anima Evoluado ( L’Évolution Animique) estas verko de Gabriel Delanne, publikita en 1897. La libro traktas pri la rilatoj inter biologia kaj anima evoluado. Surbaze de diversaj sciencaj laboroj de sia tempo, Delanne defendas ke la evoluo de la specioj ne havas sole materiajn kaŭzojn. Tial li revenigas koncepton de vivfluidaĵo, vivforto aŭ vivprincipo.
"Havas (...) la vivo specialan modon, vivantan, por procedi, por teni sian funkciadon; ekzistas en organizita estulo io neekzistanta en korpoj neorganikaj, io operianta per privataj metodoj, sui generis, kaj ke ne nur fabrikas, kiel riparas organojn. Al tiu io oni nomas vivforton". (DELANNE, 1937, pp. 33). Ankaŭ li prenas koncepton de perispirito cele ekspliki fenomenojn psikologiajn sub spiritualista vidpunkto.
RÚV
RÚV ( akronimo por Ríkisútvarpið signifante "Nacia Radio") estas la publika dissenda korporacio de Islando, kiu komencis dissendi la 20-an de decembro 1930.
Kiel parto de ĝiaj elsendoj, RÚV Corporation funkciigas televidkanalon ankaŭ konatan kiel "Kanalo 1" kaj tri radiostaciojn. Ĝi ankaŭ funkciigas kvar brakojn de sia novaĵsekcio ĉie en Islando, kie ĉiu brako kovras specifan areon trans la lando. Krome, la korporacio ankaŭ funkciigas retejon.
Ĝeneralaĵoj
La RÚV televidkanalo estas tre populara ĉie en Islando, kune kun la fakto ke ĝi estas unu el la malmultaj televidkanaloj dissendanta en Islando.
La celo de RÚV, laŭ ĝia retejo, estas "esti ĉe la avangardo de islanda amaskomunikilaro fiksante varian kaj kompleksan tagordon en linio kun la misioj de RÚV."
Laŭ la leĝo dekretita la 23-an de januaro 2007, la korporacio iĝis limigita publika firmao. La promulgon de la leĝo estis akompanata de malkontento de la opozicio, kiu agis por prokrasti la diskuton pri la leĝo, kiu daŭris ĉirkaŭ 100 horojn. Fine la leĝo estis aprobita.
Amilcare Ponchielli
Amilcare PONCHIELLI (n. 31-an de aŭgusto aŭ 1-an de septembro 1834 en Paderno Fasolaro ĉe Cremona; m. 16-an aŭ 17-an de januaro 1886 en Milano) estis itala komponisto kaj muzikpedagogo. Plej bone konata estas Ponchielli nuntempe pro sia muziko por la opero La Gioconda.
RÚV
Radio
Ĝis la komenco de la agadoj de la korporacio la 20-an de decembro 1930, privataj radiostacioj funkciigis ĉie en Islando. En la unua jaro, la elsendoj estis faritaj en limigita kaj tre limigita maniero, kaj ili estis determinitaj laŭ la postuloj en la regularoj, kiuj deklaris, ke la elsendoj devas mencii la historion kaj lingvon de Islando, kaj inkluzivi novaĵelsendojn kaj programojn por infanoj kaj junuloj.
En 1947, la radio komencis dissendi regule, kaj hodiaŭ ĝi elsendas multe da diversa enhavo, kaj la elsendoj estas nuntempe faritaj sur tri stacioj:
Televidilo
La televidkanalo RÚV, nomita laŭ la Islanda Amaskomunikila Korporacio, komencis dissendi la 30-an de septembro 1966. Komence, la elsendoj okazis nur merkrede kaj vendrede, sed iom post iom ili etendiĝis al la resto de la semajno, escepte de ĵaŭdo, sur kiu dum jaroj ne estis elsendoj, ĝis la 1-a de oktobro 1987, post kiam pliaj televidkanaloj ekfunkciis. elsendo en Islando. Krome, dum la tuta monato da julio, la kanalo ne dissendis, pro la foriro de ĉiuj dungitoj de la televidsekcio en ferioj samtempe. Nur en 1983 la kanalo komencis dissendi en julio. Post kiam la kanalo perdis la televidelsendan monopolon en Islando.
Testelsendoj en koloro komenciĝis en 1973 kaj regule en 1976. Ekde 1-a de marto 1982, spektantoj en Islando povas spekti la novaĵojn ĉiutage, kaj ekde majo 1986, la kanalo elsendas vivajn elsendojn de kontinenta Eŭropo, kiel la Eŭrovido-Kantokonkurso. Kelkajn jarojn poste, en 1991, teleteksto servo de Islando estis inaŭgurita.
Ĝis la jaro 2000, la televidelsendoj okazis nur 8 horojn ĉiutage, dum semajnfine la elsendoj estis pli longaj. Ekde tiam la elsendoj estas plilongigitaj, sed eĉ hodiaŭ la elsendoj ne okazas je ĉiuj horoj de la tago, kaj dum la horoj, kiam la kanalo ne elsendas, estas elsendita rekta elsendo de la stacio Rás 2.
11123 Aliciaclaire
11123 Aliciaclaire estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Alicia Claire Contrite, eksterordinare sindoneman patrinon, edzinon kaj filinon. Ŝi estas prokurororino por la urbo Santa Monica, Kalifornio, precipe koncernita de la turmentoj de la mistraktitaj virinoj.
Tom Kettle
Thomas Michael "Tom" KETTLE (9a Februaro 1880 – 9a Septembro 1916) estis an irlanda ekonomikisto, ĵurnalisto, advokato, verkisto, poeto, soldato kaj politikisto por la Irlanda Aŭtonomeco. Kiel membro de la Irlanda Parlamenta Partio, li estis Membro de la Parlamento (MP) por Orienta Tyrone el 1906 al 1910 ĉe la Parlamento de la Unuiĝinta Reĝlando. Li aliĝis al la Irlandaj Volontuloj en 1913, kaj poste kiam ekis la Unua Mondmilito en 1914 li enlistiĝis por servo en irlanda reĝimento kie en 1916 li trafis morton ĉe la OKcidenta Fronto.
Preĝejo Maria de la Neĝo (Kluĵo)
Franciskana preĝejo de Maria de la Neĝo estas romkatolika preĝejo en Rumanio, en urbo Kluĵo.
Tom Kettle
Li estis unu el ĉefaj figuroj de la generacio kiu komence de la 20a jarcento donis novan intelektan vivon al la irlandaj politikaj partioj, kaj al la konstitucia movado al la politiko de aŭtonomeco All-Ireland Home Rule. La Granda Milito finigis kaj tion kaj lian propran vivon. Li estis elstara parolanto kun akra menso kaj detrua ingenio, kaj lia morto estis konsiderata granda perdo en Irlando por la politika kaj la intelekta vivo.
Preĝejo Maria de la Neĝo (Kluĵo)
Konstruaĵoj
La monaĥejo estas duetaĝa gotika domego, centre kun kvadrata korto.
La preĝejo kun la monaĥejo estas Monumento historia.
Ŝtato Enugu
La ŝtato Enugu aŭ en la angla plenforme Enugu State - en Esperanto eble Enugu-Ŝtato - estas interna ŝtato respektive fakte subŝtato en sudorienta Niĝerio. Ties nomo estas rilata al la ĉefurbo. La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Enugu. Agbani kaj Nsukka estas la plej grandaj komercaj kaj industriaj urboj, respektive. Limoj estas Abia kaj Imo sude, Ebonji oriente, Benue nordoriente, Kogi nordokcidente kaj Anambra Ŝtato okcidente.
La indiĝena etna grupo en la ŝtato Enugu estas la igboj. La ŝtato havis 3 267 837 loĝantojn laŭ la censo de 2006 (ĉirkaŭ 3,8 milionoj en 2012).
Alvaschein
Pri la komunumo
Alvaschein (en romanĉa lingvo Alvaschagn) estas komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 143 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Preskaŭ primo
En nombroteorio, natura nombro estas nomata kiel k-preskaŭ primo se kaj nur se ĝi havas akurate k primajn faktorojn, kalkulitajn kun la oblecoj. Alivorte, nombro n estas k-preskaŭ primo se kaj nur se Ω(n) = k, kie Ω(n) estas la tuteca kvanto de primoj en la prima faktorigo de n:
Alvaschein
Geografio
Alvaschein situas sur monteto proksimume 200 metrojn super la grundo de la Ablula-Valo ĉe ties norda flanko.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Alvaschein limas en nordoriento al Lantsch/Lenz, en oriento al Brienz/Brinzauls, en sudoriento al Tiefencastel, en sudokcidento al Stierva, kaj en nordokcidento al Vaz/Obervaz.
Trafiko
Ĝis 1980 la kantona ĉefvojo 417 pasis tra la vilaĝo, sed post la malfermo de la ĉirkaŭira tunelo, la vilaĝo estas liberigita de la transira trafiko kaj tial nun troviĝas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Tiefencastel, kie ekzistas konekto al la Retia Fervojo.
Lingvoj
Alvaschein estis origine romanĉlingva komunumo, sed kiel en multaj origine romanĉlingvaj lokoj ankaŭ en Alvaschein en la lasta jarcento la nombro de romanĉlingvanoj konstante malkreskis. Dum ankoraŭ en la 1950-aj jaroj la plimulto de la loĝantaro parolis denaske la romanĉan, okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 nur ankoraŭ 40,26% parolis romanĉe kiel denaska lingvo. La unuan lokon atingis la germanlingvanoj kun 53,25%. Multiĝis ankaŭ la nombro de la itallingvanoj, kiuj kun 3,25% en la jaro 2000 havis la trian lokon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Alvaschein datiĝas el la jaro 1154 kiel Alvisinis. En la jaro 1745 grava inscendio detruis grandan parton de la vilaĝo.
Kuseno
Kuseno estas sako el ŝtofo aŭ ledo, remburita per molaj aĵoj (plumoj, haregoj, sed ofte kun antialergiaj nenaturaĵoj) por ke oni povu sin apogi sur ĝi komforte. La kapkuseno estas speciala kuseno, kiun oni metas en la liton por apogi la kapon. Ofte oni simple diras kuseno iom malnuance anstataŭ kapkuseno. Oni kovras la kapkusenon ĉiuflanke per kusentolo aŭ kusenujo.
Kusenego estas longa sako el tolo, plenigita de plumoj, sur kiu oni kuŝis. (legu lanugo, peplomo)
Kuseneto estas malgranda kuseno ekz-e por kudriloj, pingloj, aromherboj; kiel inkospongo; aŭ pufaĵo por virinoj sub la jupojn (historie).
Laŭ Francisko Azorín kuseno estas Sako plenigita per molaĵoj (plumoj, haregoj, k. a.) por kuŝi, sidi malmole; ofte bele ornamita per brodaĵoj, k. c. Li indikas etimologion el la latina culcinus, el culcita.
Kusena danco
En la iama hungara popola nupto kusena danco signifis la forporton de la fianĉinaj kusenoj per dancaj paŝoj al la fianĉa ĉaro aŭ fianĉa domo.
Alia kusena danco estas, kiam en la nupto virinoj kaj viroj elektas paron kaj la elektita devas kisi la elektinton, ambaŭ genuante sur la kuseno.
Bilardo
En bilardo, kuseno estas ĉiu elasta bordero de la flankoj de la bilarda tablo.
22627 Aviscardi
22627 Aviscardi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kuseno
Kuriozaĵo
La 19-an de aprilo 2007 renkontiĝis proksimume 500 homoj por spontana kusenbatalo en Oldenburg, Germanio. La gazeto Nordwest-Zeitung raportas pri tiu per interreta filmeto.
22627 Aviscardi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anthony Viscardi, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas ano de la Josan Academy de San-Diego (Kalifornio).
Kuseno
Proverbo
Ekzistas proverboj pri kuseno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Puli (aŭtomobilo)
La aŭtomobilo longis 2,46 m kaj estis kunmuntita el partoj de Škoda, Lada kaj Polski Fiat 126p, akireblaj tiutempe en Hungario. Ĝin pelis dizel-motoro de 4 kW. La karoserio estis fortikigita vitrofibro. Oni intencis eksporti ĝin al Francio, kie oni ne bezonis permesilon por stiri tiukategorian veturilon.
La firmao HÓDGÉP (mallongigo Hódmezővásárhelyi Gépgyártó… ~Hódmezovaŝarheja Maŝinfabriko) produktis agrikulturajn maŝinojn kaj ne travivis la politikajn-ekonomikajn ŝanĝojn en Hungario, fine de la 1980-aj jaroj.
Oni produktis en 1991 elektran aŭtomobilon kun nomo Puli Pinguin 4.
Napola Skolo
La termino Napola Skolo markas grupon de komponistoj, kies bazo troviĝis en la itala urbo de Napolo, kiu ekde 1650 dum pli ol ĉ. 100 jaroj grandparte difinis la historion de la serioza opero. La influo de tiu ĉi skolo daŭris parte ĝis la fino de la 20-a jarcento.
Ekesto
La historio de tiu ĉi skolo estas ligita al la sinsekva kreado de kvar konservatorioj, kiuj nuntempe estas kunigitaj al ununura Conservatorio di musica San Pietro a Maiella (de kiu iĝis direktoro ankaŭ Francesco Cilea) kaj kiuj devenis el orfanejoj:
Estellencs
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Napola Skolo
Gravaj Skolanoj
Inter la reprezentantoj de la Napola Skolo elstaras Giovanni Battista Pergolesi, Leonardo Vinci, Pasquale Anfossi, Antonio Sacchini, Nicola Vaccai, Francesco Antonio Feo kaj Leonardo Leo. Unu el la plej elstaraj reprezentantoj estis Domenico Cimarosa. Pluaj konataj komponistoj de la Napola Skolo estas Nicola Porpora, kaj Johann Adolph Hasse.
Konataj tekstopoetoj, kies libretojn muzikigis la komponistoj de la Napola Skolo, estis Pietro Metastasio kaj Apostolo Zeno.
Graveco
Dum la 18-a jarcento la Napola Skolo havis la gvidan pozicion ĉe la nasko de la komika opero. Tiu ĉi evoluis el intermezoj enŝovitaj en la seriozajn operojn
La Napola Skolo influis i.a. postajn muzikistojn kiel Christoph Willibald Gluck kaj Wolfgang Amadeus Mozart, sed ankaŭ Gioacchino Rossini.
Cyril Wong
Cyril WONG (Singapuro 27-a de junio 1977) estas verkisto de Singapuro.
Li iris al St Patrick's School, Temasek Junior College kaj National University of Singapore
Li estas kontratenoro.Liaj poemoj estas en kelkaj eldonaĵoj (Atlanta Review, Fulcrum 3, Poetry International, Dimsum, Poetry New Zealand, Wascana Review, Asia Literary Review, etc), en kantoj kaj en filmoj. Li loĝas en Singapur kun li koramiko kaj la kantisto Wilson Goh.
Gvidanto (politiko)
Gvidanto estas, ĝenerale, neformala titolo de homoj, kiuj fakte estras landoj, ĝenerale respublikoj, eks-respublikoj aŭ reĝlandoj kun tre malfortaj reĝoj. La ĉefa diferenco de gvidanto kaj simpla diktatoro aŭ kaŭdilo estas sia persona valoro, reala aŭ ne. Gvidanto aperas en tre speciala historia momento por "savi" nacion kontraŭ fremdaj malamikoj, aŭ kiel ĉefoj de revolucioj. Gvidantoj estas ĉiam karismaj homoj, tre popularaj, sen kompromisoj kun antaŭloj, kaj, ĝenerale, siaj sekvantoj ne sukcesas atingi similan popularecon kaj falas iom post la morto de la gvidanto.
Princlando Moers
Princlando Moers estis historia teritorio, kiu situis ĉe la maldekstra flanko de la Malsupra Rejno. Iam la senpere imperia graflando Moers, ĝi apartenis kune kun la urboj Moers kaj Krefeld kiel ankaŭ kun la ĉirkaŭaj lokoj kaj terenoj ekde 1702 al Prusujo. Sub ties regado ĝi rangaltiĝis al pricnlando en 1707 kaj estis malfondata en 1794 kadre de la franca okupado.
Gvidanto (politiko)
Führer estas germana vorto kiun oni laŭvorte povas traduki al gvidanto. Adolf Hitler lasis sin nomi tiel en sia partio. Ekde 1934, li alprenis la oficialan titolon Führer und Reichskanzler (gvidanto kaj regna kanceliero). Je tiu okazo li, post la morto de Hindenburg, unuigis la oficojn de registarestro kaj prezidento post aranĝita plebiscito. Tiam ankaŭ la vorto fariĝis parto de nomo de multaj pozicioj en ŝtato kaj partio. Eĉ kiam la vorto estas en Germanio ĝenerale uzata, ĝi ĝis nun estas akompanata per certa socia malhonoro.
Corputius-Plano
La Corputius-Plano estas detale fidinda projekciaĵo de la urbo Duisburg en la 16-a jarcento, kiu tiam apartenis al Duklando Kleve. La nederlanda kartografo Johannes Corputius pretigis kaj publikigis ĝin en 1566. La projekcio de la plano tre similas al la nuntempa prakatastro. Corputius verkis la planon, por omaĝi ĝin al la landestro kaj al la urbo Duisburg. La plano estas la plej malnova pri la urbo. La kolora plano montras la urbon el la birdoperspektivo. En la interno de la murega kampo la urbo estas bildigita laŭ la ĝusta skalo, je kio Corputius uzis je la produktado de la plano sondaĵojn per kvadranto. La plano entenas la urbovidaĵo kun surskribo, blazono kun subskriboj kaj omaĝotabulo same kiel klarigan tekston malsupre de la vera plano.
Gvidanto (politiko)
Kelkaj el tiuj prenas formalan titolon kiel "prezidento", aliaj ne. La titolon "gvidanto" prenis Adolf Hitler (Führer) kaj Benito Mussolini (Duce), iom simila estis la titolo de Francisco Franco: "Kaŭdilo de Hispanio", Mao Zedong preferis la titolon "Kvar Grandaj: "Granda Instruisto, Granda Estro, Granda Ĉefkomandanto, Granda Stiristo". En komunismaj landoj, la gvidanto povas esti "sekretario de komunisma partio".
Corputius-Plano
La produktado de la plano koincidis kun la regotempo de Vilhelmo la Riĉa, duko de Jülich-Kleve-Berg kaj de la graflandoj Mark kaj Ravensberg. De la politika kaj ekonomia florepoko de la iama libera regna urbo Duisburg jam multa estis perdiĝinta. Tamen Corputius treege fieris pri sia verko, ĉar la latina surskribo de la plano tekstas laŭ esperanta traduko: „Vera kaj tute preciza disegno de Duisburg, la tre aĝa urbo, la iama reĝejo de la Frankoj kaj samtempe ĝia bildo plej origina kaj tiel verkita laŭ la vivo, ne neniu en ĝi mankas.“ Kiel legeblas en la urba fakturo el 1566/1567, la urbo ricevis la kuprogravuraĵon, kiu estis pendigata en la urbodomo.
La plano perdiĝis. En la 18-a jarcento ĉe librovendisto en Dordrecht aperis kvar nigro-blanko-presaĵoj. La originalo aperis en 1889 en la stoko de la urba biblioteko de Breslau. La urbo Duisburg lasis pretigi en 1897 kopion. La originala plano restinta en Breslau perdiĝis dum la Dua Mondmilito. La ununura ankoraŭ konata nigro-blanko-presaĵo troviĝas en la Duisburger Kultur- kaj Urbohistoria Muzeo.
Historio de la plano
Post kiam Corputius en 1558 estis enlistiĝinta je la malnova Universitato je Loveno, li sekvis printempon de la jaro 1562 la vokon de kartografo Gerhard Mercator al Duisburg, por sindediĉi al la studado de matematiko. Li loĝis en la domo de sia majstro proksime de la Burgplatz. Problemojn orientiĝi en la urbo li havis neniujn, ĉar en Duisburg tiutempe parolis malsuprofrankan dialekton, kiu havis similecojn kun la malsuprofrankaj dialektoj sur la tiama teritorio de nuna Nederlando. La studo sub Mercator estis multfaka kaj ne nur ampleksis matematikon, sed ankaŭ kuprogravuradon kaj la faron de instrumentoj kiel angulmezurilo kun viziero ks. Corputius sekvis diversajn instruadojn ĉe la Akademia Gimnazio en Duisburg. Li ekzemple ankaŭ sekvis lecionojn pri la malnovgreka de la rektoro de la gimnazio, Johannes Molanus el Flandrujo. La mezuradojn por la plano Corputius faris laŭ propraj eldiroj inter 1562 kaj 1563 ekde tri malsamaj punktoj per la kvadranto konstruita de li mem: Van den grooten tooren te Duysburg – ekde la turo de la Salvator-Preĝejo, ekde unu turo de la Maria-Preĝejo kaj ekde certa turo de la urbomurego.
Komence de 1563 Corputius la pli juna raportis al sia samnoma patro Johannes en letero, ke li jam tenas enmane „priskribon“ („descriptio“) de la urbo kaj intencas fari de ĝi kuprogravuraĵon, por gajni per ĝi monon. En 1564 li ricevis de la urbo 10 Talerojn, kiu egalis iom pli ol la tiaman averaĝan monatan salajron de metiisto. En la ŝuldolibro de la urbo por tiu jaro troviĝas la noto: ''„M. Johann Corputt voir die toschryfonge der affgemaelter und contrafieter Carten von Duisborch verehret mit X daler, ider ad 45 albus, is 18 gulden, 18 albus“''. [Al M. Johann Corputt por la priskribo de la depentritaj kaj gravuritaj mapoj de Duisburg, honorata per 10 taleroj ...]
Je tio evidente temas pri la „priskribo“, pri kiu Corputius raportis al sia patro. Tiun tempon la definitiva plano tamen ne jam estis finfarita, ĉar mankis ankoraŭ la klariga teksto sub la urbovidaĵo. Monatojn pli malfrue, la 12-an de februaro 1565 okazis granda glacidrivado, kiu direktis la Rejnon preskaŭ reen en sian malnovan fluejon – reen al la urbomurego. Tiun ĉi eventon Corputius menciis en la poste engravuritan klarigotekston per la indiko ANNO M DLXV (1565). La plano estis publikata pro nekonataj kaŭzoj nur jaron pli malfrue, do en 1566, ĉar je la jarnombro oni ankoraŭ premegis malantaŭen romian unuon („I“). Nur post tio la plano ricevis kadron kaj ekpendis en la urbodomo. Tamen je tio verŝajne ne temas pri la definitiva plano kun la klariga teksto.