cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
32263 Kusnierkiewicz
Nomo
Ĝia nomo honoras Chris Becker Kusnierkiewicz, sisteman inĝenieron por la misio New Horizons al Plutono kaj la Kujper-zono. En tiu rolo li faris fundamentan kontribuon al la esploro de la sunsistemo.
Monaĥejo Reichenstein
Arkitekturo
Dum la restaŭradlaboroj oni eksupozis ke kelkaj ejeroj povus esti eĉ pli malnovaj ol ĝis tiam pensite. El kelkaj spuroj en la preĝejeto oni povas konkludi ke ĝi jam datumas el la frua Mezepoko kaj estus sekve ĉ. 400 jarojn pli malnova. Tiaj spuroj estas la senfunkcia rondarkoj kaj aliaj konstrusignoj (ekz. senfunkciaj subtenaj kolonoj videblaj ankaŭ de ekstere). En la kuro de la tempo iĝis multaj riparadoj kaj ŝanĝoj tiel ke akurata interpreto pristruktura ankoraŭ ne ĉiam, ne ĉie eblas.
Historio
En la dua duono de la 11-a jarcento fondis la grafoj kaj postaj dukoj de Limburg altan burgon sur monto ĉe la Rur-rivero proksime de la rojo Ermesbach, por defendi la posedaĵojn. Danke al Reichenstein la teritorioj sude de Akeno, Hof kaj Forsto Konzen tre ekgravis. Ĉar la konstruaĵo ne respondis al ĉiuj minimumaj postuloj de vera remparilo, la limburgaj dukoj donacis en 1136/37 la Burgon Richwinstinne (=Reichenstein) al la ordeno de la premonstrantoj. La monaĥejo estis komence duobla, do porvirina kaj porvira. Poste la monakoj forlasis la regionon kaj iris al monaĥejo Steinfeld. La monakinoj restis ĝis 1487 surloke. Poste venis kanonikoj el Kall-Steinfeld kaj eksetlis tie ĉi. En 1543 detruis Reichenstein la trupoj de la katoliko Karl von Egmond, poste estis ĝia rekonstruo.
Inter 1639-86 Stephan Horrichem estris la monaĥejon, kiu ĝis hodiaŭ nomiĝas Apostolo de de la Altaj Marĉoj. La rekonstruo de la priorejo en ĝia nuna formo finiĝis en 1687. La konsekro de la restarigita kapelo estis en 1693.
La fino de la monaĥejo anoncis sin en la jaro 1794 per la franca okupado de la teritorioj de je la maldekstra bordo de Rejno. En 1802 sekularigo per Napoleono Bonaparte forigis la monaĥejan uzon. La posedaĵoj kelkajn jarojn ludonitis, poste (en 1808) venditis al la tukfabrikantoj kaj poste landa deputito Bernhard Böcking. La bieno, kun siaj 125 hektaroj, nombriĝis inter la plej grandaj siajspece en la regiono de Monschau. La posedantoj alternis ĝis la jaro 2008-a.
La komencoj de la meteologiaj mezuroj en la supera Rur-valo instigitis fare de la posedantoj de la Reichenstein-bieno mem. Jam en 1891 estis la unuaj mezuroj, oficiala mezurado (ekz. de precipitoj) komenciĝis en la 1.7.1892. La kirkon oni uzis unue kiel ŝafostalo, poste por fabriki formaĝon kaj poste (ĝis 1971) kiel fojna garbejo. En 1971 la komplekso servis al la filmigo de Tatort-epizodo (krimfilmserio, fare de ARD). En 1973 aĉetis Ernst Wilhelm Handschumacher kaj lia edzino Helma la iaman monaĥejon kaj engaĝiĝis pri la rekonstruo de la kirko kaj de la aliaj ejoj. Post transdono al la menciita sacerdota fratio konservema en septembro 2008 la kirko rekonsekritis en la 16.5.2009. La oficejo pri monumentprotektado de Rejnlando-Palatinato deklaris la kompleksaron ideala por konservado.
Saint-Jean-du-Doigt
(jen france, bretone Sant Yann ar Biz) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Kristnaskinsula akcipitro
La Kristnaskinsula akcipitro (Accipiter fasciatus natalis) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj. Ĝi estas minacata endemio de Kristnaskinsulo, teritorio de Aŭstralio en orienta Hinda Oceano.
Aspekto
La Kristnaskinsula akcipitro estas pli malgranda kaj havas pli rondoformajn flugilojn ol la nomiga subspecio. La koloro estas ege simila, diference en tio ke la nuko, krono kaj orelkovriloj estas malhelgrizaj, kaj ne havas brunan nuancon. Inoj estas distinge pli grandaj ol la maskloj.
Šidlákov
Šidlákov (Schilligkau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hora Svatého Václava, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Hora Svatého Václava. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kristnaskinsula akcipitro
Distribuado kaj habitato
Tiu akcipitredo estas limigita al la areo de 135 km2 de Kristnaskinsulo kie ĝi troviĝas en tropikaj pluvarbaroj kiuj kovras 75 % de tiu insulo, same kiel ĉe en aliaj samlokaj habitatoj kiaj rekreskata arbaro kaj bordoj de klarejoj.
Šidlákov
Šidlákov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,78 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Kristnaskinsula akcipitro
Reproduktado
La Kristnaskinsula akcipitro konstruas neston alte en altaj arbaraj arboj. Ĝis la tempo de reproduktado, tiu specio de akcipitredo loĝas solece. Ili reproduktiĝas el aŭgusto al januaro, dum kiuj la partneroj rekuniĝas, flugas kaj alvokas kune.
Manĝo
La Kristnaskinsula akcipitro manĝas ampleksan gamon de vertebruloj kaj senvertebruloj, inklude birdojn, mamulojn, reptiliojn kaj insektojn. Ili kaptas sian predon el grundo aŭ dumfluge. Ili ĉasas el ripozejo aŭ persekutas birdojn traarbare.
Statuso kaj konservado
La Kristnaskinsula akcipitro estas listata kiel endanĝerita laŭ la Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999. Ne estas detala populacistatistiko por tiuj akcipitroj, kvankam la populacio estas malgranda kaj ĉirkaŭkalkulata je ne pli da 100 maturaj birdoj, aŭ 50 reproduktaj paroj, en la insulo. La ĉefa minaco venas el la flava frenezformiko kiu estis akcidente enmetita en la insulo. La minaco ne estas nur pro formika predado de akcipitridoj, sed ankaŭ nerekte el eventuala amasaj ŝanĝoj al la ekologio de la insulo kaŭzata de la formikoj.
Atriplex
Atriplex, Á-tri-plex aŭ en Esperanto atriplekso aŭ atriplo, estas planto-genro de 250-300 specioj, konata anglalingve per komunaj nomoj saltbush (salarbusto), orache kaj aliaj. Ĝi apartenas al la subfamilio Chenopodioideae de la familio Amarantacoj (kiu inkludas Chenopodiaceae laŭ la sistemo Cronquist).
La genra nomo estas derivita el Latino kaj estis aplikata de Plinio la Maljuna al la manĝeblaj atriploj. La nomo salarbusto deriviĝas el la fakto, ke tiuj plantoj retenas salon en siaj folioj, pro kio ili estas ege utilaj en areoj kie estas grundosaliĝo.
Lignareix
Lignareix estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 153 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Ĝi situas en la natura regiona parko Millevaches. Sur la teritorio de la komunumo situas interalie la lago Combeaux, kie kutime okazas fama fiŝkapta konkurso.
Geografio
Lignareix etendiĝas sur 9,38 km², kaj havis 153 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lignareix situas je alteco de 761 metroj.
Administrado
Lignareix apartenas al la kantono Ussel-Ouest, kies ĉefurbo estas Ussel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
41206 Sciannameo
41206 Sciannameo estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Polino en la vilaĝo Pianomonte de la komunumo Polino (provinco Terno, Umbrio, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Francesco Sciannameo, profesoro pri ĝenerala kirurgio kaj ĉefa kuracisto pri ĝenerala kirurgio ĉe la malsanulejo de Terno. Kiel amatora astronomo, li aktive partoprenis al la vivo de la Observatorio de Polino.
Jan Pospieszalski
Jan Franciszek Pospieszalski (naskiĝis la 29-an de januaro 1955 en Częstochowa) – pola muzikisto, aranĝisto kaj komponisto, dekstrula ĵurnalisto kaj publicisto, aŭtoro de rdiaj kaj televidaj programoj.
Muzika kariero
Unuan muzikan ensemblon fondis en liceo. Post abiturientiĝo kaj fino de muzika lernejo de la dua grado ludis kun kontrabaso en ĵazaj ensembloj.
En 1976 ekludis en Ruĝaj Gitaroj (basgitaro), kun kiu koncertis en Pollando (en 1977 partopreninte en la festivalo de Sopot), Usono, Sovetunio, Kanado, Aŭstrio, Kubo kaj Germana Demokratia Respubliko, kie la ensemblo gajnis apartan popularecon.
De 1980 kunlaboris kun piana dueto Marek kaj Wacek. Duone de la 80-aj jaroj ludis en ĵazroka ensemblo Woo Boo Doo, kies meneĝero ankaŭ estis, kaj post ĝia disalo, dum la jaroj 1986-1998 iĝis basisto kaj meneĝero de Voo Voo (dekkelkaj diskoj). En 1993 eldonis kun la familio aŭtoran prilaboron de kristnaskaj kantoj – Kolędy Pospieszalskich. En 1999 komponis kaj surbendigis kun polaj voĉistoj la diskon Ok Benoj, eldonitan okaze de vizito de la papo Johano Paŭlo la 2-a en Pollando.
Li prilaboris kolekton de 60 kantoj por bezono de komenca instruado, ankaŭ komponis religiajn kantojn kaj filman muzikon. En 2000 aperis dua parto de Kolędy Pospieszalskich (interalie kune kun Anna Maria Jopek kaj Arka Noego), kaj en 2003 disko Plej Varmaj Festoj.
Agado en amaskomunikiloj
De 2001 laboris en katolika televido TV Puls, kie gvidis Malfermitan Studion. Publikigis en "Rzeczpospolita", "Nasz Dziennik" kaj aliaj gazetoj. Asocio KoLiber atribuis al li titolon de honora membro pri estimo de la pola historio kaj promocio de familiaj valoroj.
En 2010 Jan Pospieszalski surbendigis kune kun Ewa Stankiewicz dokumentan filmon Solidarni 2010 (Solidaruloj 2010), en kiu estis kolektitaj eldiroj de personoj omaĝantaj al la prezidenta paro, kiu mortis rezulte de aviada katastrofo super Smolensk en 2010. Kunaŭtoro de scenaro kaj kunreĝisoro de la dokumenta filmo Listo de pasaĝeroj. Kunkreinto de la Stowarzyszenie Solidarni 2010 (Asocio Solidaruloj 2010).
De 2004 ĝis februaro 2011 gvidis en la pola televido TVP2, kaj poste en TVP1 publicistan programon Valoras interparoli. De novembro 2011 ĝis februro 2016 kreis disŭdigaĵon kun identa formulo titolitan Jan Pospieszalski: Pli Proksimen en TVP Info. Marte 2016 revenis al TVP1 kun la programo Valoras interparoli. Samjare en Radia Unuo iĝis mastrumanto de la disaŭdigaĵo Twarzą w Twarz (Vizaĝo al vizaĝo).
Universitato de Tuluzo
La Universitato de Tuluzo lokiĝas en urbo Tuluzo, Francio, kaj estas unu el la plej antikvaj de la mondo, ĉar ĝi fondiĝis en la 12-a de aprilo 1229.
Jan Pospieszalski
Privata vivo
Jan Pospieszalski naskiĝis kiel la tria el naŭ infanoj (unu el fratoj Mateusz estas muzikisto). Membro de muzikanta familio. Edziĝinta kun Maria Bielanus, havas du infanojn.
Universitato de Tuluzo
Historio
La kreado de la Universitato de Tuluzo estis altrudita al la grafo Rajmondo la 7-a (1197-1249) kiel parto de la Traktato de Parizo en 1229, kiu finigis la krucmiliton kontraŭ la kataroj. Ĉar oni suspektis ke li simpatiis kun la heretikuloj, Rajmondo devis financi la instruadon pri teologio. La episkopo Fulko de Tuluzo (1150-1231) estis inter la fondintoj de la universitato. Ĝiaj unuaj profesoroj estis: Johano de Garlando (1195-1272) kaj Rolando de Kremono (1178–1259). Aliaj fakultatoj estis poste aldonitaj, kiel juro kaj medicino. Komence la universitato estis lokigita en la urbocentro, kune kun la praaj rezidejoj de la studentoj, la kolegioj.
Jan Pospieszalski
Privata vivo
La 7-an de aŭgusto 1999 sur lago Dadaj apud Biskupiec dum eksplodo de motorboato pereis lia kvarjara filo. Tiu ĉi akcidento iĝis komenco de lia spiriteca transformiĝo, kiu plifortigis lian kredon.
Amparo Poch y Gascón
Amparo POCH Y GASCÓN (naskiĝis en 1902, mortis en 1968) estis hispana anarkiisto, pacista, doktoro, kaj aktivulo en la jaroj antaŭ kaj dum la Hispana Enlanda Milito. Poch y Gascón naskiĝis en Zaragozo.
Ŝi estis unu el la fondaj membroj de la feminisma organizo Mujeres Libres kaj estis nomumita direktoro de sociala helpo ĉe la Ministerio de Sano kaj Sociala Helpo fare de Federica Montseny.
Ŝi estis respondeca pri la organizado de Mujeres Libres en Barcelona kaj uzis sian registaran sintenon por disvastigi la establadon de la tiel nomitaj liberatorios de prostitución (liberigejoj por prostituinoj, kie prostituinoj povis ricevi sanzorgon, psikoterapion kaj profesian trejnadon kiu ebligis al ili akiri ekonomian sendependon pere de socie akcepteblaj rimedoj).
Ŝi laboris por disvastigi konscion pri la virina sekseco kaj defendis seksan liberon kontraŭ kaj monogamio kaj seksa duobla normigo por viroj kaj virinoj. Malkiel siaj kunfondintoj en Mujeres Libres, nome Lucía Sánchez Saornil kaj Mercedes Comaposada, ŝi estis membro de la reformisma branĉo nome treintista de la CNT antaŭ la milito. Ŝi tenis pli esencisman vidpunkton pri la naturo de virinoj, alvokante al virinoj kiel patrinoj kaj konsiderante patrinecon kiel natural ina stato. Ŝi verkis etende pri la temo de patrineco, helpante anarkiisman alproksimiĝon al infanzorgado.
Doktorino Amparo Poch estas ankaŭ nomo tre bone konata en pacismaj cirkloj. Poch y Gascón estis kunestrino de la Liga Española de Refractarios a la Guerra, hispana grupo de kontraŭantoj al la milito, kun sia kolego, la pacisto José Brocca. Dum la Hispana Enlanda Milito ŝi estis aktiva en la Orden del Olivo (ordeno de la olivarbo), nome hispana branĉo de la internacia organizo kontraŭmilita, helpante al la viktimoj de la milito.
Poch y Gascón mortis en ekzilo en Tuluzo, 1968.
Hispanlingva biografio de Amparo Poch estis verkita de Antonina Rodrigo (vidu Referencojn sube).
Ponto Szabadság
Ponto Szabadság aŭ Ponto Libereco (ĝis la socialismo Ponto Francisko Jozefo estas la 4-a (la 3-a voja) ponto en Budapeŝto ekde 1896. Ĝi havas kontakton inter la malgranda bulvardo kaj piedo de Monto Gellért.
Historio
En la frua 1945 la nazioj eksplodis la ponton. La rekonstruo finiĝis en la sekva jaro, samtempe la ponto prenis la nomon Szabadság [sabadŝAg] (=libereco). En 2007 la ponto plene renoviĝis. En la frua 21-a jarcento tage trairas la ponton po 17000 aŭtoj.
Sandhausen
Sandhausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kadavra rigideco
Kadavra rigideco aŭ rigor mortis (latine) estas simptomo de la morto, kion kaŭzas la kemia ŝanĝo en la muskoloj kaj kio kondukas al rigidiĝo de la kadavro kaj la movo de la korpopartoj estas tiel malfaciligita. En milda temperaturo, la fenomenon priskribas la Nysten-regulo. Laŭ tiu regulo, la korpo rigidiĝas dum 24 horoj, unuafoje la makzela artiko, poste la trunko kaj la kruroj, piedoj. Post 48 horoj, la rigidiĝo ek-ĉesas kaj tute ĉesas post 72 horoj. La procezo dependas de la temperaturo de la medio, ĝenerale de 4 horoj ĉe homoj.
Kosuke Kikuchi
Kosuke Kikuchi (菊地 光将, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale kaj Omiya Ardija.
Kadavra rigideco
Kadavra rigideco havas specifan rolon en la viando-industrio, kie ĝi determinas tempopunkton de la viando-frostigo. En la viando-industrio estas konata tiu fenomeno, se oni malvarmigas la viandon de la buĉita besto sub 15 °C, la muskoloj kuntiriĝas je triono pro la kadavra rigideco kaj samtempe la vinado perdas grandan parton de la akvo-enhavo kaj kune kun plimulto de la vitamin-, protein-, kaj mineral-enhavo. Pro tio, en la viando-industrio húsokat oni traktas la viandojn per alterna kurento, kio forkonsumas la ATP-rezervon kaj tiel tute mal-rigidigas ilin, malhelpante la fenomenon.
Villiers-le-Bel
Villiers-le-Bel [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Val-d'Oise, en la regiono Francilio. Ĝi havis 26,736 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Villiers-le-Bel troviĝas en la oriento de la departemento Val-d'Oise, norde de la centro de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Écouen, Le Plessis-Gassot, Bouqueval, Gonesse, Arnouville kaj Sarcelles.
Distrikto Iași
Iași [jaŝj] estas distrikto (rumane județ) en la orienta Rumanio, en provinco Moldavio, ĉe la landlimo kun Respubliko Moldavio. La ĉefurbo estas Iași.
Najbaroj: oriente: Moldavio; sude: distrikto Vaslui; okcidente: distrikto Neamț; nord-okcidente: distrikto Suceava; norde: distrikto Botoșani.
Demografio
Laŭ la jara statistiko de 2006 la distrikto havis 824.083 loĝantojn (takso de 2008: 826.552). Per tio ĝi estas la dua plej loĝata distrikto de Rumanio, post Bukareŝto. La loĝdenso estas 150,5/km². Preskaŭ 98 % de la loĝantoj estas rumanoj.
Komunumoj de Ariège
Jen listo de la 332 komunumoj de la franca departemento Ariège, laŭalfabete.
Akrapinta baleno
Akrapinta baleno (Balaenoptera acutorostrata) estas specio de Balenoptero ene de la subordo de Lamencetacoj. Ĝi estas la plej malgranda membro de Balenopteroj kaj la dua plej malgranda specio de Lamencetacoj. Kvankam dekomence ignorita de balenkaptistoj pro sia malgrando kaj malalta ole-produktado, ĝi ekestsis ekspluatita de kelkaj landoj dekomence en la komenco de la 20a jarcento. Dum aliaj specioj malpliiĝis, pli grandaj nombroj de akrapintaj balenoj etis kaptitaj, ĉefe por ties viando. Ĝi estas nuntempe unu el la ĉefaj celoj de la balenindustrio. Estas nana formo en la Suda Hemisfero.
Tiu specio estas konata el fosilia registro el Plioceno ĝis la Kvaternaro (3.6 milionoj da jaroj ĝis nun).
Theodor Innitzer
Ekde 1913 li estis profesoro pri ekzegezo de la Nova Testamento en Vieno kaj iĝis en 1929/30 federacia ministro pri socialaĵoj. En 1932 li elektitis ĉefepiskopo de Vieno kaj kardinaliĝis en 1933.
En 1938 li ne kontraŭis la Anschluss, sed iĝis baldaŭ kondukanto de la katolika rezistado. En 1945 li fondis la Vienan Katolikan Akademion.
NGC 5384
NGC 5384 (aliaj indikoj — UGC 8886, MCG 1-36-8, ZWG 46.23, ARAK 434, PGC 49707) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Veliny
Historio de la komunumo
De la duono de la 13-a jarcento ĝis la duono de la 14-a jarcento estis en Bohemio prisetlataj regionoj ĝis tiam arbarkovritaj, okazis ŝanĝado de virga grundo en plugeblaj kampoj kaj fondado de novaj vilaĝoj kaj urboj. Krome de enlanda loĝantaro, tiun grandegan koloniigan taskon ĉeestis ankaŭ grupoj de fremduloj, plejparte el germanaj landoj. Laŭ historiaj raportoj estis en ĉi tiea regiono vasta arbaro nomata "Reĝolando", havaĵo de la ĉeĥaj reĝoj. En la nomita tempo ekestis ĉi tie komunumoj Holice, Ředice, Roveň, Litětiny, Komárov kaj pluaj. Pri fondo de tiuj ĉi vilaĝoj ekzistas neniu skriba dokumento.
Viktor Géza Lányi
Viktor Géza Lányi [lAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lányi Viktor Géza estis hungara tradukisto, muzika kritikisto, komponisto. Lia patro estis Ernő Lányi, lia fratino estis Sarolta Lányi.
Veliny
Historio de la komunumo
Ankaŭ fondo de Veliny estis efektivigita verŝajne en tiu ĉi tempo. Atestas pri tio area aranĝo de la vilaĝo en formo de t.n. huba komunumo. De la vilaĝplaco laŭlonge de la vojo en direktoj al oriento kaj al okcidento estis konstruataj bienoj, malantaŭ kiuj estis longaj hubo-kampoj ĝis limoj de la katastra distrikto. Proksimuma formo de la huboj estis videbla ĝis antaŭnelonge, ĝis kiam la kampoj estis kunigitaj kadre de socialisma agrikultura kooperativo. Simila priskribita formo de la domoj kaj kampoj estis en regiono de Holice en plejparto de la komunumoj kies fondo estas fiksata en la t.n. unuan kolonizon.
Viktor Géza Lányi
Viktor Géza Lányi naskiĝis la en Rákosfalva (nuntempa loĝkvartalo de Budapeŝto), li mortis la  en Bruselo.
Biografio
Viktor Géza Lányi studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto. Lia akademia ĉefinstruisto estis Viktor Herzfeld. Ekde 1910 liaj muzikaj kritikoj aperis en Nyugat kaj aliaj gazetoj. Li havis malgrandajn taskojn dum la Hungara Sovetrespubliko, tial post la falo li ricevis malliberejon. En 1921 li iĝis muzika gvidanto de kabaredo de Endre Nagy (verkisto). Li komponis kantojn al la plej signifaj hungaraj poemoj. Inter 1926 kaj 1931 li estis reĝisoro de Teatro Városi, poste li denove estis kritikisto. Dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis kaj vivis en Bruselo.
Veliny
Historio de la komunumo
La plej malnova dokumento kun nomo de la vilaĝo estas en arĥivoj en Vatikano. La notaĵo el la jaro 1366 koncernas pastron Víšek en Veliny. Poste nur en dokumentaro de Vilém el Pernštejn el la jaro 1507 estas aĉetkontrakto kun Čeněk Dašický el Barchov, kie en listo de aĉetitaj vilaĝoj estis nomata vilaĝo Veliny.
Preĝejo de Sankta Nikolao
Preĝejo de Sankta Nikolao devenas el la jaro 1752, estas baroka, ununava kun trilatere fermita presbiterejo kaj kun antaŭĉambro en okcidenta fronto. La plafono estas plata ligna, la ĥorejo estas portata per skulptitaj kolonetoj. La tegmento estas kovrita per ŝindoj. La ekipaĵo estas novrenesanca el la jaro 1904, bildo de Madono en belega kadro el la 1-a duono de la 18-a jarcento, benkoj el la 18-a jarcento, en sakristio estas tri popolaj bildetoj sur vitro el la 19-a jarcento. La kirko estas protektata kultura memorindaĵo.
Mara krokodilo
Mara aŭ estuaria krokodilo (Crocodylus porosus) estas la plej granda krokodilo kaj la plej granda el ĉiuj nun vivantaj reptilioj. Ĝi troveblas en multaj regionoj de Sudorienta Azio, norda Aŭstralio, laŭ orienta bordo de Barato kaj en apudaj akvatorioj. En Aŭstralio ĝi estas kutime misnomata «aligatoro», ĉar ĝi aspektas pli simile al aligatoro ol al purakva krokodilo de Johnston, alia specio de krokodilo trovebla en Aŭstralio. Aligatoraj riveroj en Arnhemlando, Norda Teritorio, estas nomataj laŭ maraj krokodiloj.
Veliny
Kadavrejo
El la sama tempo kiel la preĝejo kaj sonorilejo estas ankaŭ trabfaka kadavrejo. Interne estas bildo de Sankta Nikolao en riĉe skulptita kadro el la 1-a duono de la 18-a jarcento. En kadavrejo estas deponita tiel nomata "Jozefinisma ĉerko" el 1780-aj jaroj. La ĉerko ne havas fundon kaj estis destinita por enterigado okaze epidemioj kaj amasmortado. Por kontraŭstaro de la publiko tiu ĉi maniero de enterigado ne estis praktikata. La pesta ĉerko ne estas publike prezentata.
Mara krokodilo
Anatomio
Mara krokodilo havas pli longan muzelon ol parenca marĉa krokodilo - ĉ. duoble pli longan ol vastan ĉe la bazo. Mara krokodilo havas malpli da skvamojn ĉe la kolo ol aliaj krokodiluloj kaj la korpo estas multe pli vasta ol korpoj de kutimaj krokodiloj. Pro tio fruaj esploristoj kredis, ke ĝi estas aligatoro.
Plenkreska vira mara krokodilo kutime pezas 600 ĝis 1000 kaj longas 4,1 ĝis 5,5 metrojn, sed la besto supozeble kreskas dum tuta sia vivo, kaj tre maljunaj virkrokodiloj povas esti ĝis 6 metroj kaj 1300 kilogramoj. . La specio havas plej grandan seksan duformismon el ĉiuj modernaj krokodiluloj, kaj la inoj estas ege malpli grandaj ol la iĉoj. Inoj estas nur 2,1 ĝis 3,5 metrojn longaj. La plej granda rekordita ino longis ĉ. 4,2 metrojn. Averaĝa pezo por plenkreska mara krokodilo (averaĝe inter iĉoj kaj inoj) estas ĉ. 450 kg.
Estas iom da diskutoj pri la plej grandaj maraj krokodiloj. La plej longa mezurita speciano estis haŭto de mortigita krokodilo, proksimume 6,1 metroj longa. Ĉar haŭtoj de krokodiloj kutime iom malkreskas post forigo, oni supozas, ke viva krokodilo longis ĉ. 6,3 metrojn kaj probable pezis ĉ. 1200 kg. Estas trovita kranio de krokodilo, mortigita en Orissa, laŭ kiu oni estrapolis, ke la viva besto longis ĉ. 7,6 metrojn, kvankam poste sciencistoj sugestis ke ĝi estis ne pli longa ol 7 metroj. Malpli pruvitaj deklaroj pri krokodiloj ĉ. 9 metroj estas sennombraj: unu speciano, mortigita en Bengala golfo en 1840 esta raportita 10-metra; alia, mortigita en 1823 ĉe Jala Jala en Luzono, Filipinoj estis, laŭ raporto, 8,2 metrojn longa; oni raportis 7,6-metran krokodilon en Hugli-rivero, Kolkato. Tamen, esploroj de la kranioj de tiuj specianoj sugestas, ke la bestoj longis nur 6 ĝis 6,6 metrojn.
Pro moderna restarigado de ekosistemo de maraj krokodiloj kaj maplia ĉasado, nun estas eble ke ekzistas vivaj krokodiloj de 7 metroj aŭ pli. Guinness-libro de rekordoj akciptis raporton pri 7-metra krokodilo, vivanta en Bhitarkanika Park en Orissa, Barato,, kvankam kapti tiom grandan vivan krokodilon por mezuri estas malfacile kaj do mezuroj ne jam estis testitaj.
Estis raporto de krokodilo, mortigita en Kvinslando en 1957, kiu estis ĉ. 8,5 metrojn longa, sed neniuj testitaj mezuroj estas faritaj kaj neniuj restaĵoj de la krokodila karkaso ekzistas. "Replikaĵo" de la krokodilo estas kreita kiel turista vidindaĵo. Ekzistas multaj aliaj nekonfirmitaj raportoj pri krokodiloj pli ol 8 metrojn longaj.
Distribuo
La mapo en ĉi-artikolo reprezentas historian orientalisan kaj aŭstralazian arealon de la specio. Ĝi ne tute kongruas kun ĝia vera vivareo, ĉar en multaj regionoj maraj krokodiloj iĝis tre raraj aŭ formortis. Dum jardekoj ne estis raportoj pri sovaĝaj maraj krokodiloj el Hindoĉinio kaj ili plej verŝajne formortis en Tajlando, Laŭio, Vjetnamio kaj Kamboĝio. La specio estas agnoskita kritike endanĝerita en Mjanmao, sed ĝi havas stabilan populacion en buŝo de Iravadio. Mjanmao probable estas la sola lando en Hindoĉinio kie ĝis nun ekzistas sovaĝa populacio de maraj krokodiloj.
Kvankam maraj krokodiloj iam estis tre kutimaj en buŝo de Mekongo (kie ili malaperis iam en 1980-aj jaroj) kaj aliaj riveraj sistemoj de Hindoĉinio, la estonto de la specio en tiu regiono estas obskura. Tamen, la specio estas kredata plej malprobabla formorti globale el ĉiuj krokodiluloj, danke al vasta vivareo kaj grandaj populacioj en Norda Aŭstralio kaj Nov-Gvineo, kiuj estas preskaŭ same multnombraj kiel en antaŭ-koloniaj tempoj. En plimulto de teritorio de Barato mara krokodilo estas tre rara, sed granda kaj olda populacio (inkluzive iĉon 7,5 metrojn longan) ekzistas en Bhitarkanikaj mangrovoj en Orissa, kaj kelkaj malpli grandaj populacioj en Barataj kaj Bangladeŝaj partoj de Ŝundorbono. Populacioj ekzistas en Indonezio kaj Malajzio, inkluzive sufiĉe grandajn (ekzemple, en Borneo), kaj tre malgrandajn, eĉ endanĝeritajn (ekzemple, en Filipinoj). Stato de la specio en Javo kaj Sumatro estas nekonata (kvankam estis iom da raportoj pri atakoj de "tre grandaj krokodiloj" al homoj en izolitaj regionoj de Sumatro). Malgraŭ proksimeco al Aŭstralio, Balio ne plu havas marajn krokodilojn.
Mara krokodilo ankaŭ troveblas en kelkaj malgrandaj partoj de Suda Pacifiko, inkluzive sufiĉe grandan populacion en en Salomonaj Insuloj, tre malgrandan (nur 3 specianoj) populacion en Vanuatuo kaj malkreskantan (eble rekreskontan) populacion en Palaŭo.
En Norda Aŭstralio (inkluzive nordajn partojn de Norda Teritorio), Okcidenta Aŭstralio kaj Kvinslando mara krokodilo estas prospera, aparte en estuaroj kaj riveraj sistemoj apud Darvino, kaj tre oldaj iĉoj pli ol 6 metroj longaj ne estas raraj. Atendata grando de populacio de maraj krokodiloj en Aŭstralio estas inter 100000 kaj 200000 plenkreskaj specianoj. Ili troveblas de Broome en Okcidenta Aŭstralio, tra tuta bordo de Norda Teritorio kaj ĝis Rockhampton en Kvinslando. En Nov-Gvineo ili ankaŭ estas tre komunaj, troveblaj en preskaŭ ĉiu rivera sistemo en la lando, kaj ankaŭ en estuaroj kaj mangrovoj. En variaj kvantoj ili ekzistas en Bismarkoj, Kai-insuloj, Aru-insuloj, Molukoj, kaj multaj aliaj insuloj en la regiono, inkluzive Timoron kaj plimulton de aliaj insuloj en Toresa Markolo.
Iam maraj krokodiloj troveblis tiom okcidente kiel orienta bordo de Afriko kaj la Sejŝeloj. Tiam oni kredis, ke tio estis tre sudaj populacioj de la Nila krokodilo, sed poste estas pruvite, ke tiuj estis Crocodylus porosus.
Pro ebleco de maraj krokodiloj naĝi longajn distancojn tra la maro, individuaj specianoj okaze treveblis en strangaj lokoj, kie ili ne estas nativaj. Tiaj vagantaj specianoj estas raportitaj en Nova Kaledonio, Iwo Jima, Fiĝioj, kaj eĉ en relative malvarma Japana maro (milojn de kilometroj ekster endemia arealo).
Dieto kaj konduto
Mara krokodilo estas karnovoro kaj oportunista rabobesto, kapabla ataki preskaŭ ĉiun animalon, kiu eniras ĝian teritorion, kaj en la akvo, kaj sur la lando. Junaj krokodilidoj estas malgrandaj kaj fokusas je malgranda predo, kiel insektoj, amfibioj, krustacoj, malgrandaj reptilioj kaj fiŝoj. Ju pli kreskas la krokodilo, des pli varian predon ĝi povas kapti, kvankam relative malgrandaj animaloj estas grava parto de dieto eĉ por plenkreskuloj. Plenkreska mara krokodilo povas kapti kaj manĝi ĉiun animalon de sia vivareo, inkluzive simiojn, kanguruojn, aprojn, dingojn, bruton, goanojn, birdojn, akvobubalojn, gaŭrojn, ŝarkojn ktp., kaj ankaŭ homoj ne estas ekskludo. Hejmaj bovoj, ĉevaloj, akvobubaloj kaj gaŭroj, kiuj kutime pezas pli ol tunon, estas la plej granda predo de plej maljunaj viraj maraj krokodiloj. Mara krokodilo estas kutime ne tre aktiva, eĉ iom torpora, preferanta sunumi dum tago kaj ĉasi nokte. Tamen, kiam predo eniras teritorion de la krokodilo, ĝi kapablas ataki je estiminda rapido, kaj tra la akvo, kaj per mallongaj kuroj sur la lando. Mara krokodilo povas moviĝi laŭ la lando per kelkaj manieroj: rampo, iro, salt-iro kaj galopo. Maksimuma rapido de mara krokodilo sur lando estas komparebla kun tiu de kuranta homo. Estas legendoj, ke iuj krokodiloj kuras mallongan distancon je rapido de ĉevalo, sed tiuj ne estas iam pruvitaj.
Mara krokodilo estas embuska rabobesto. Ĝi plej kutime atendas ĝis la momento, kiam la predo venas proksimen al la akvo, kaj poste subite elsaltas kaj kaptas ĝin. Plej ofte, predanimaloj estas momente mortigataj per enorma premo de krokodilaj makzeloj, aliaj estas dronataj. Mara krokodilo estas ege forta kaj kapablas enteni tunan bubalon en la akvon aŭ kraŝigi kranion de plenkreska bovo. Tipa atako de la krokodilo estas tiel nomata "rulo de l’ morto", kiam ĝi prenas predon inter makzeloj kaj fortege rulas flanken. Tiel la kaptanta animalo, se ĝi ne mortas tuj pro impakto, perdas balancon kaj estas pli facile entrenebla en la akvon. Ankaŭ krokodiloj uzas la rulon por disŝiri mortigitan predon, se ĝi estas tro granda por engluti.
Atakoj al homoj
Maraj krokodiloj estas ekstreme danĝeraj kaj atakas homojn same, kiel ili atakas ĉiujn aliajn animalojn. Tamen, pro manko de statistikaj servoj en plejparto de arealo de maraj krokodiloj, datumoj pri la atukoj ekster Aŭstralio estas malmultaj kaj ofte kontraŭdiraj. Kvanto de la mortoj povas esti ia ajn inter kelkdek kaj kelkmil da homoj po jaro. Tamen, pro plejparte malgrandaj populacioj de maraj krokodiloj ekster Aŭstralio kaj Nov-Gvineo, oni kredas pli malgrandajn ekspektojn pli fidindaj. En Aŭstralio estas ne pli ol 1 aŭ 2 atakoj de maraj krokodiloj po jaro, tamen, pro ega grando kaj forto de la animalo, ili estas preskaŭ ĉiam fatalaj. Malgranda kvanto de atakoj en Aŭstralio estas plej verŝajne pro tio, ke plimulto de krokodilaj populacioj estas en pli-malpli insulitaj naciaj parkoj, kaj pro vasta disvastigo de informoj pri danĝero de krokodiloj inter lokaj loĝantoj. En Arnhemlando, kie plejparte loĝas aboriĝenoj, povas esti pli da neraportitaj atakoj. Ankaŭ estas malpli publikitaj informoj pri atakoj en Borneo, Sumatro, orienta Barato, kaj Mjanmao.
Károly Hofmann
HOFMANN Károly estis hungara geologo, universitata profesoro, ano de MTA (1871) naskita en Ruszkabánya la 27-an de novembro 1839 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de februaro 1891.
Biografio
Károly Hofmann studis en akademio de Freiberg kaj en Universitato de Heidelberg. De 1864 li estis profesoro pri mineralogio kaj geologio de la teknikuniversitato de Budapeŝto. De 1869 oni nomumis lin ĉefgeologo de la tiutempe organizita Instituto pri Geologio. Li redaktis la rubrikon de publikaĵoj pri mineralogio kaj geologio de la revuo Természettudományi Közlöny. Li havis grandajn meritojn en la detala geologia studado kaj en la kartografiado geologia de Hungario.
Koronaria angio
Koronaria angio (laŭ PIV) estas arterio aŭ vejno, kiu provizas la koran muskolon per sango aŭ forkondukas sangon de ĝi. La koronariaj angioj estas aranĝitaj kvazaŭ korono ĉirkaŭ la koro. La termino venas de la latina vorto coronarius, kiu signifas "korona" aŭ "krona".
Koronariaj arterioj
La koronariaj arterioj (arteriae coronariae) fontas el la aorto tuj post la aorta valvo. Ekzistas maldekstra (arteria coronaria sinistra) kaj dekstra (arteria coronaria dextra) koronariaj arterioj. Malvastiĝoj de la koronaraj arterioj estas la plej oftaj kaŭzoj por brustangoro kaj en la kazo de pliprogresanta malvastiĝo ĝis kompleta ŝtopiĝo de la angio ankaŭ de koratako.
Koronariaj vejnoj
La grandaj koronariaj vejnoj (venae cordis) plejparte kondukiĝas paralele al la koronariaj arterioj kaj komune fontas en la dekstra atrio de la koro. Pli etaj koronariaj vejnoj sendepende fontas en la dekstra atrio aŭ en aliaj partoj de la koro, kiel ekzemple la vejnoj de la dekstra ventriklo (venae ventriculi dextri) kaj la minimumaj koraj vejnoj (venae cardiacae minimae).
La grandaj koronariaj vejnoj estas:
Hagetmau
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj nomiĝas hagetmautiens.
Saint-Hernin
(jen france, bretone Sant Hern) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Svätuše
Svätuše (svetuŝe), hungare Bodrogszentes estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La historia slovaka nomo estis Plešany.
Situo
Svätuše situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Slovenské Nové Mesto-Kráľovský Chlmec. La lasta troviĝas 4 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1245 en formo "Scuntes". En 1910 loĝis en Bodrogszentes 966 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogszentes apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Svätuše 914 da homoj, (872 hungaroj, 33 slovakoj).
Chotěbudice
Chotěbudice (Drei Eichen) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.
Sajókaza
Sajókaza (ŝajOkaza) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Kazincbarcika.
Dalmata hundo
Dalmata hundo (aŭ neprecize sed kelkfoje Dalmato; Dalmatinac) estas hundraso el Kroatio. Ĝi ŝuldas sian nomon al la historia regiono Dalmatio. Ties ĉefa karaktero estas ilia senegala hararo makulita nigre surblanko. Naskinte, la idoj ne havas tiajn makulojn, kiuj aperas en tuta ties korpo dum la unua vivojaro. La hiperuratemio oftas inter la dalmatuloj, ofte konsiderataj la nuraj urikotelaj mamuloj. Alia trajto de genetika deveno propra de tiu raso estas alta dispozicio al la surdeco.
Ĝi estis uzata por akompani la kaleŝojn de la aristokrataro, ĉar ili funkciis kiel simbolo de statuso por la nobelaro ke tia hundo kuru ĉe la ĉevaloj. Tamen antaŭ tiu uzado fare de la aristokratoj en Anglio, oni supozas ke ankaŭ akompanis ĉarojn serve kiel zorgohundo. Ĝi estis uzata ankaŭ kiel paŝtisto kaj en okupoj rilataj al militoj. Ĉefe ili estis maskotoj de fajrestingistoj kaj de staloj. El la libro verkita de Dodie Smith en 1956, titole: «One Hundred and One Dalmatians», ties populareco ege pliiĝis kaj ĉefe kiam tiu venis adaptita al kino en samnoma usona filmo de Walt Disney.
Sajókaza
Situo
Sajókaza situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Sajó kun ponto, laŭ flankovojoj. Kazincbarcika troviĝas 6, Putnok 13, Edelény 15, Miskolc 26 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1221 en formo "Caza". En la 15-a jarcento la komunumo akiris la rangon kampurbo. En1564 la turkoj senhomigis la urbeton. En 1638 incendio okazis. En la 20-a jarcento oni minadis karbon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, poŝto.
Famuloj
En Sajókaza naskiĝis politikisto Béla Radvánszky.
Kati Egri
Kati EGRI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Egri Kati estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia patro estis István Egri (aktoro), ŝia patrino estis Teri Náray, ŝia frato estas Márta Egri.
Kati Egri naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kati Egri frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1975, dum ŝi eastis amatora aktoro jam ekde 1967. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Petőfi (Veszprém). Ŝiaj signifaj teatraj stacioj estis: Ŝi ricevis 6 premiojn inter 1985-2007.
Aci Catena
Aci Catena estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aci Castello, Aci Sant'Antonio, Acireale kaj Valverde (CT).
A.C.R.D. Acicatena estas tiea futbalklubo.
Tomonobu Yokoyama
Tomonobu Yokoyama (横山 知伸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Cerezo Osaka, Omiya Ardija, Hokkaido Consadole Sapporo kaj Roasso Kumamoto.
Burgo Alsenborn
La restaĵoj de la burgo Alsenborn (ankaŭ nomata Dieburg), troviĝas oriente de la malnova vilaĝkerno de Alsenborn en la distrikto Kaiserslautern, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi ekestis ĉirkaŭ la jaro 1148, sed jam komence de la 13-a jarcento ne plu uziĝis. Nun la historia loko apartenas al la loka subĉiela naĝejo.
Palpatine
Sheev Palpatine (esperante, Ŝiv Palpatin) estas rolulo en Star Wars, kiu aliĝas al la malbonuloj. Li aperas en ĉiuj filmoj de la serio escepte en la 4a, 7a kaj 8a epizodo, kvankam ja li estas menciita en la 4a kaj 8a.
Li estas tre parolkvalita homo, parolema, ruza, vere manipulema kaj hipokrita, kiu dum multa tempo ŝajnigis esti mezgrava politikisto, sed lerta.
Holger Nielsen Nederland
Holger Nielsen NEDERLAND (naskiĝis la en Silkeborg; mortis la ) estis dana lernejestro kaj esperantisto. De 1927 ĝis 1967 li laboris kiel instruisto en Tømmerup. Dum kelkaj jaroj li instruis Esperanton kaj estis delegito de UEA en Tømmerup. Liaj hobioj estis abelbredado kaj Esperanto; li tradukis libron pri abelbredado al Esperanto (Pri bredado de abeloj de A. P. Andersen, 1943).
Skribardezo
Skribardezo aŭ Ardeza tabuleto estas skribtabulo el ardezo.
Ardezo estas malhelgriza petro kiun oni povas fendi en maldikaj tavoloj.
Sur tavolo de ardezo oni povas skribi per skribilo kiu nomiĝas grifelo. Oni povas facile forviŝi la skribitaĵon per spongo post kio oni denove povas uzi la skribardezon.
Sogdio
Sogdio estas historia regiono de Centra Azio, kiu multajn jarcentojn estis satrapio de la Persa Imperio. La vorto devenas de la sogdoj, historia etno el la irana etnaro en Centra Azio.
Antikva epoko
Historiistoj disputas, ĉu Sogdio estis memstara provinco aŭ ĉu parto de la reĝlando Baktrio. Post la morto de la persa imperiestro Dario la 3-a la makedona konkeristo Aleksandro la Granda kun sia armeo en la 4-a jarcento antaŭ nia erao ekvojis al Baktrio kaj Sogdio. Nur kun multe da bonŝanco kaj ruzo li sukcesis rompi la fortan reziston kaj konkeri ilian lastan fortikaĵon, kiun defendis soldataro de la baktria reganto Oksiarto (greke latinliterigite Oxyartes). Mallonge post tio Aleksandro la Granda edziĝis al filino de Oksiarto, la baktria princino Roksana, kiu kun sia patro estis en Sogdio. Same el Sogdio estis la legenda persa armeestro Spitanemeno (Spitamenes), la plej forta kaj danĝera kontraŭanto de Aleksandro la Granda en ties militado kontraŭ la Persa Imperio.
Ekde la 4-a jarcento de nia erao en la malfrua antikva epoko en la regiono ekestis granda nombro da etaj princlandoj, kiuj kontrolis la prosperan komercon de la Silka Vojo. Kun la diversetnaj komercistoj kiujn ili renkontis dum ties vojaĝoj kaj ankaŭ la propra vojaĝado, ekestis ne nur ekonomiaj, sed ankaŭ kulturaj interŝanĝoj. En tio interalie la ujguroj konatiĝis kun la sogda religio manikeismo, fondita de la persa profeto Mani, kaj eĉ igis ĝin la ŝtata religio de la Ujgura Imperio.
Kadre de la islama ekspansio ankaŭ Sogdio kun la resto de la Sasanida Imperio konvertiĝis al islamo.
Mezepoko
La alta nivelo de la sogda kulturo, kiu same enprenis okcidentajn kaj orientajn kulturajn influojn, interalie rekoneblas en la antikaj urboj Panĝakento kaj Afrasiabo. Temas pri la ĉefurboj de regionaj princlandoj, kies aparte bone konservitaj ruinoj troviĝis kadre de arkeologiaj elfosaĵoj.
Saint-Germain-en-Laye-Grande-Ceinture (stacidomo)
Saint-Germain-en-Laye-Grande-Ceinture estas fermita franca stacidomo de Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo Saint-Germain-en-Laye (departemento Yvelines).
Temas pri stacidomo de SNCF sur linio L de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande Ceinture de Paris (990000).
Mastik-glaciaĵo
Mastik-glaciaĵo (rezinbazita glaciaĵo) estas populara nomo por glueca glaciaĵo, nomita laŭ la spico - Mastiko (Pistacia lentiscus-rezino). Ĉi tiuj glaciaĵoj estas bazitaj sur "salep" aŭ "florento", rozakvo, kaj la "Mastika rezino" kiu kontribuas al la teksturo (kontraste al la teksturo de aliaj glaciaĵoj kiuj havas pli aerecan teksturon) kaj estas ofte uzataj en mezorienta kuirarto. Hodiaŭ, pro la tre alta prezo de la goma spico kaj la malfacileco akiri ĝin, ekzistas glaciaj vendistoj, kiuj kutime anstataŭas ĝin per glukozo aŭ aliaj glaciaĵoj kiuj aperas kiel glueca plado.
Historio
Mastik-glaciaĵo unue estis elpensita en Turkio dum la Otomana Imperio kaj estis nomata: Dondurma kaj dum ĉirkaŭ 300 jaroj lia recepto estis konservita sekreta dum multaj jaroj. Estas lokoj en Turkio, kie estas kutimo meti la glaciaĵon en grandan ujon ekipitan per grandegaj kuleroj por konstanta agado, por ke ili ne tro firmiĝu, kaj servu ĝin sur telero kun tranĉilo kaj forko. La glaciaĵoj estas tre ŝatataj en Turkio kaj ekzistas eĉ strataj butikoj precipe por mastikaj glaciaĵoj, kie ili verŝas bolantan ĉokoladan siropon sur glaciaĵan tason. Estas vendistoj de glaciaĵoj, kiuj praktikas ludadon kaj stratajn spektaklojn por turistoj kun glaciaĵoj pro ĝia granda fleksebleco kaj rezisto al fandiĝo. La amasa diskonigo de la glaciaĵo en Turkio konigis la kvartalon de Istanbulo kiel "Dondorma".
Siria glaciaĵo
Meze de la 19a jarcento komercisto siriano alportis la sekretan recepton de glaciaĵo el Turkio al Damasko, kie li disvolvis pli molan lokan version de glaciaĵo nomata "Booza", kiu estas pli malpeza kaj aereca ol la turka versio, kaj de tie ĝi estis distribuita al arabaj landoj. En la Proksima Oriento oni vendas nur la araban version de la glaciaĵo, dum en la Malproksima Oriento nur la turka versio de la glaciaĵo vendiĝas.
Marjino (distrikto de Moskvo)
Ties areo estas 11.917 kvadrataj kilometroj. Ĝi havis 252 597 loĝantojn (en 2017); 247 479 loĝantojn  (en 2010); 206 388  (en 2002). Ĝi estas la plej loĝata distrikto de Moskvo.
Sophienhamm
Sophienhamm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hohner Harde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohn.
Richárd Füredi
Richárd Füredi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Füredi Richárd estis hungara skulptisto. Lia familia nomvarianto estis Füredy, lia origina familia nomo estis Führer.
Richárd Führer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Richárd Füredi studis en Reĝa Belarta Altlernejo inter 1892-1896. Jam dum la studentaj jaroj li kreis skulptaĵojn. Li faris portretostatuojn, ornamstatuojn, sed li agadis plej multe por disvastiĝo de tombomonumentoj. Li havis edzinon.
Distrikto Brașov
Brașov [braŝov'] (hungare: Brassó megye) estas distrikto (rumane județ) en la centra Rumanio, en Transilvanio.
Najbaroj: oriente: distrikto Covasna; sude: distrikto Prahova, distrikto Dâmbovița kaj distrikto Argeș; okcidente: distrikto Sibiu; nord-okcidente: distrikto Mureș; norde: distrikto Harghita.
Emil Haeffner
Emil Haeffner, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Haeffner Emil Róbert Arthur estis hungara kasisto, muzeologo, altlerneja instruisto. Lia frato estis Tivadar Haeffner.
Emil Haeffner naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Emil Haeffner pro financaj problemoj ne studis en universitato, li estis nur simpla kasisto. Li estis memlernanto pri lingvoj latina, greka, hebrea, fenica, praegipta kaj mezopotamia. Li ŝatis ankaŭ pentradi kaj muzikadi. Post la pensiuliĝo li estis muzeologo en Belarta Muzeo (Budapeŝto) inter 1947–1953. En tiu muzeo estas kolektaĵo pri praa Egiptio, kie li laboris multe. Li ankaŭ instruis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1949–1953.
NGC 5385
NGC 5385 estas grupo de steloj en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rivero Cesar
La rivero Cesar [seSAR] estas rivero norde de Kolombio kiu elfluas en la montoj de la Sierra Nevada de Santa Marta, en la municipo San Juan del Cesar, Departemento La Guajira, poste trapasas la teritorion de la Departemento Cezaro de nordo al sudo kaj elfluas en la Ciénaga de Zapatosa, zono de la depresio momposina.
Ĝi etendas tra proksimuma areo de 310 km².
Ties fluejo separas la areon de la Sierra Nevada de Santa Marta disde la ĉefa montaro Andoj, partikulare disde la Cordillera Oriental formante la valon de la rivero Cesar aŭ valo de la Kaciko Upar.
La rivero Cesar estas nutrita de variaj rojoj kiuj elfluas en la Sierra Nevada de Santa Marta kaj en la Serranía del Perijá. La ĉefa alfluanto de la rivero Cesar estas la rivero Ariguaní, kiu havas longon de 183 km. Aliaj gravaj alfluantoj estas la riveroj Badillo, Guatapurí (85 km) kaj Cesarito.
Valledupar estas la plej grava urbo laŭ ties fluejo.
(8362) 1990 QM1
(8362) 1990 QM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nezamyslice
Nezamyslice estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Ĝia konsisto estas ankaŭ domaro Těšice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1276, sed ne pri la municipo, sed pri nobela familio, kiu skribiĝis laŭ Nezamyslice. En la jaro 1371 estas indikata burgejo. El la jaro 1749 estas konata sigelo. Per imperiestra patento Nezamyslice estis avancita en la jaro 1907 je urbeto, la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Fervoja transporto
Nezamyslice estas signifa fervoja nodo. Ĝi situas sur fervojlinio n-ro 300 Brno-Přerov kaj deflankiĝas ĉi tie ankaŭ fervojlinio n-ro 301 tra Prostějov ĝis Olomouc. En antaŭ nelonga historio ĉi tie deflankiĝis ankaŭ loka fervojo ĝis Morkovice, sed tiu estis nuligita kaj hodiaŭ estas sur ties korpo biciklovojo.