cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruperto Chapí
Biografio
Jam en la 20a jarcento kvar estas liaj ĉefaj verkoj: La patria chica, La venta de Don Quijote, Circe (1902) kaj Margarita la Tornera (1909).
Li estis fonfinto de la Sociedad General de Autores y Escritores (S.G.A.E.), en 1893, organizo destinita reguli la rajtojn de la komponistoj, kiu fine de la 20a jarcento dediĉis sin al propra riĉigo de la estraranoj kaj proksimuloj. Li estis krome instruisto de Manuel de Falla.
Li mortiĝis en Madrido, en 1909. Liaj restoj troviĝas en la tombejo municipa de Villena desde 2003.
Kuttolsheim
(jen france, origine germane kaj alemane Küttolsheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(18901) 2000 MR5
(18901) 2000 MR5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gaeloj
La gaeloj (Gaeil, Gàidheil , Gaeil , Gaels ) estas etno indiĝena en Irlando, Skotlando, kaj Manksinsulo, asociita al la gaela lingvaro.
Origino de la gaeloj
Gaelaj kulturo kaj lingvo devenis de Irlando. La gaeloj komercis kun Romio, kaj fojfoje atakis Romian Anglion.
Mezepokaj gaeloj
Dum la mezepoko, gaela kulturo disvastiĝis en Skotlandon kaj Manksinsulon, kaj en partojn de Kimrio. Tiama gaela Irlando konsistis el pluraj regnoj, dum gaela Skotlando unuiĝis en unu regnon en la 9-a jarcento.
En la 12-a jarcento, normanoj konkeris partojn de Irlando kaj Skotlando. Tamen, gaela kulturo restis en Irlando kaj en la montaroj de Skotlando.
Persekuto de la angloj kontraŭ la gaeloj
En la 17-a jarcento, la lastajn gaelajn regnojn konkeris Jakobo la 1-a de Anglio kaj la 6-a de Skotlando. Jakobo provis forviŝi gaelan kulturon, kaj en Skotlando kaj en Irlando, kaj anstataŭgi gaelojn per anglajn Protestantojn.
Hodiaŭ, gaelaj lingvo kaj kulturo nur troviĝas en partoj de Irlando kaj en kelkaj insuloj de Skotlando. La idaro de la gaeloj, nun plejparte anglalingva, hodiaŭ troviĝas en Britio, Irlando, Ameriko, Aŭstralio, kaj Oceanio.
Lingvo
La gaeloj parolis lingvojn de la gaela lingvaro, kiu estas parto de la kelta lingvaro. La ĉefaj lingvoj de la gaeloj estas irlanda lingvo, skotgaela lingvo, kaj manksa lingvo.
Kulturo
Tradicie, gaeloj organizis sin en klanoj, ĉiu el kiuj havis siajn teritorion kaj estron.
Gaeloj disvolvis unikajn tradiciojn de muziko, danco, literaturo, kostumo, kaj sporto.
Ixtlahuacán del Río
Geografio
Ixtlahuacán del Río apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18157 loĝantojn. El tiuj estis 8603 viroj kaj 9554 virinoj. La komunumo havas surfacon de 564,94 km². La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19 C. En la komunumo estas 855,2 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5440 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4508 scipovis legi kaj skribi kaj 931 viroj estis analfabetoj. Do 17.11 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 6139 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5229 sciis legi kaj skribi kaj 909 virinoj estis analfabetoj. Do 14,81 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Ixtlahuacán del Río vivis 17001 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 6 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,035 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gaeloj
Religio
Origine, gaeloj kredis je tradicia kelta religio, kun indiĝena diaro kaj ceremonio por praavoj kaj kun rita kalendaro de kvar ĉeffestoj (Samhain, Imbolg, Bealtaine, Lúnasa) por la kvar sezonoj. En la 5-a jarcento, kristanaj misiistoj atingis Irlandon. Indiĝena formo de kristanismo, nomata gaela kristanismo, estiĝis, kiu konservis kelkajn keltajn festojn kaj kutimojn. Tamen, la centralizita katolika eklezio eksubpremis la indiĝenan formon de kristanismo en la 12-a jarcento, celante anstataŭigi ĝin per kontinentaj ritoj.
Krokeo
La krokeo (itale crocchè, el la franca lingvo croquette), ofte ankaŭ nomata panzarotti, estas tipa plado de napola kuirarto ankaŭ trovebla en la apulia kaj sicilia kuirartoj, precipe en Palermo, kie estas unu el ĝiaj variaĵoj. La napola recepto konsistas el miksaĵo de terpomoj, ovoj, fromaĝo kaj pipro. La lasta paŝo konsistas el banado en la ovoblanko kaj poste en la pano raspita kaj poste fritita.
En Kampanio, kaj ankaŭ en hejma preparado, ili estas ankaŭ tipa strata manĝo, kiu en ĉi tiu kazo ofertas malpli riĉan version, ne pripensante la ĉeeston de laktaĵoj kaj fumaĵitaj viandoj. Ankoraŭ hodiaŭ ili povas esti aĉetataj en unu el la multaj vendejoj de la urbo, kie ili estas servataj en specialaj ujoj nomataj "cuoppi", akompanitaj de pastakreŝutoj, ŝiuriloj, skaljocioj, aŭ frititaj melongenoj kaj malgrandaj aranĉinoj.
La versio en Palermo inkluzivas la uzon de lakto anstataŭ ovoj kaj mento en la pasto. Alia varianto estas tipa de Piemonto, kie ili nomiĝas Subriko.
Hauteroda
Hauteroda estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la nove fondita urba komunumo An der Schmücke. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Ĝis la fino de 2018 la urbo estis la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft An der Schmücke - la nova urba komunumo, el urbopartoj Heldrungen, Bretleben, Gorsleben, Hauteroda, Hemleben kaj Oldisleben, fakte ampleksas ses el la ok membroj de la antaŭa komunumaro.
(33881) 2000 JK66
(33881) 2000 JK66 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito iom malproksime tanĝas tiun de Marso sed ne traira ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,208363 astronomia unuo, tie estas 31,171 milionoj da km.
Val Camonica
La Val Camonica (/'val ka'mɔnika/) aŭ Valcamonica, esperantigebla kiel Kamuna Valo, estas longa valo en orienta Lombardio, trafluata de la rivero Oglio, preninta sian nomon de la antikva popolo Kamunoj (latine Camunni).
Aparte famaj en Val Camonica estas la petroglifoj, prahistoriaj ŝtonaj gravuroj postlasitaj de la Kamunoj kaj akceptitaj de UNESCO jam en 1979 en la Monda Heredaĵo.
Geografio
La rivero Oglio originas de la kunfluo de du riveretoj je ĉ. 1250 m, ĉe la piedo de la montpasejo Tonale en la centraj Alpoj. Longa 280 km, ĝi estas la plej longa alfluanto de Pado post la rivero Adda (pli longa ol Ticino); la unua parto, preskaŭ 100 km, fluas tra la Kamuna Valo kaj estigas ankaŭ la Lagon de Iseo.
Historio
Homoj ekakiris ŝancon loĝi en la valo nur post kiam la granda glaciejo okupanta ĝin dum la lasta Glaciepoko fandiĝis antaŭ 15mil jaroj.
Ne certas kiam la Kamunoj alvenis ĉi tien nek el kie ili venis. Verŝajne ili estis prahindoeŭropanoj kaj parencaj al Raetoj kaj eble eĉ al Etruskoj, kun kiuj ili havis almenaŭ kulturajn rilatojn (ilia skribmaniero devenas de la etruska).
Ĉirkaŭ la 3-a jarcento a.K. Keltoj disvastiĝis en la Pada Ebenaĵo kaj la Kamunoj ekhavis kontaktojn kun ili, ekzemple ekadoris kelkajn keltajn diaĵojn. Poste, en la 1-a jarcento a.K., Romio konkeris la valon.
En la antikva kaj mezepoka historio de la valo, tre gravis la minejoj de fero. Nuntempe ili ne plu funkcias.
Sophie Taeuber-Arp
Sophie TAEUBER-ARP (naskiĝinta la 19-an de januaro, 1889 - mortinta la 13-an de januaro, 1943) estis svisa artisto, pentristo, kaj skulptisto.
Taeuber studis aplikitan arton en Munkeno kaj Hamburgo. En 1915 ŝi konatiĝis kun Jean Arp kaj ili geedziĝis en 1922. Ambaŭ engaĝiĝis en la Zurika Dada movado. Ŝi planis pupojn kaj dekoracion por la spektakloj ĉe la Cabaret Voltaire, kie ŝi ankaŭ partoprenis kiel pupisto kaj dancisto.
Taeuber-Arp ankaŭ instruis ĉe la Zurika Lernejo de Artoj kaj Slojdoj de 1916 ĝis 1929.
Ekde la malfruaj 1920-aj jaroj ŝi loĝis en Parizo kaj daŭre eksperimentis pri desegnado. Ŝiaj povoj evoluis en grandskalan internan skizon, kiam ŝi kreis radikalan internon por teejo/kafejo.
Dum la 1930-aj jaroj, ŝi esprimis konstruismajn simpatiojn per membriĝo en la grupojn Cercle et Carré kaj abstraction-création. Ŝi ankaŭ eldonis sian propran konstruisman ĵurnalon, titolitan "Plastique."
Taeuber-Arp, Sonia Delaunay, kaj aliuloj kreis artan kolonion ĉe Grasse en suda Francio, post fuĝo el Parizo pro la antaŭeniro de la germana invado. La kolonio aktivis de 1941 ĝis 1943, kiam Taeuber-Arp mortis dum vizito en Svislando en terura akcidento de kuirforno.
Ŝi figuriĝis sur la biletoj de 50 svisaj frankoj, ellasitaj ekde 1995.
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 23-an de januaro, 2007.
József Benkő (botanikisto)
BENKŐ József estis hungara historiverkisto, botanikisto, reformita pastro. Li naskiĝis en Bardoc la 20-an de decembro 1740 kaj mortis en Középajta la 28-an de decembro 1814.
Biografio
József Benkő pristudis teologion en Nagyenyed. En 1767 li iĝis pastro en Középajta kiel posteulo de sia patro. Tie fondis botanikan ĝardenon. Post kiam li travojaĝis grandparton de Transilvanujo verkis Flora Transsilvanica, sed tiu verko restis en manuskripto kaj malaperis. En 1787-89 instruis teologion en Székelyudvarhely, sed oni abdikigis lin. Li retiriĝis al Középajta. Inter 1791-99 kune kun Sámuel Gyarmathi agadis fervore por industriigo de Transilvanujo. Ekde 1805 ĝis sia morto li subtenis sin per vendado de kuracilplantoj.
Helena Kagan
Biografio
Helena Kagan naskiĝis en Taŝkento, Uzbekio, al Moŝe kaj Miriam Kagan, juda paro el Rigo. Ili ankaŭ havis filon nomitan Noaĥ. Kiam ŝia patro, inĝeniero, rifuzis konvertiĝi al kristanismo, li perdis sian laboron. Tamen, ŝiaj gepatroj sukcesis pagi la lernejan instruadon por Helena kaj ŝia pli aĝa frato, kaj ili diplomiĝis en 1905.
Kagan studis pianon ĉe la Konservatorio de Berno kaj medicinon ĉe la Universitato de Berno, diplomiĝante en 1910, kaj specialiĝante en Berno kiel infankuracisto.
En 1936, ŝi edziniĝis al Emil Hauser, violonisto, kiu estis membro de la Budapeŝta Kordinstrumenta Kvarteto kaj fondis la Palestinan Konservatorion en Jerusalemo. Helena Kagan mortis seninfana la 22-an de aŭgusto 1978.
Márton Simó
SIMÓ Márton [ŝimo:] estas rumanuja hungara verkisto, poeto, ĵurnalisto, ano de E-MIL naskita la 15-a de aprilo 1963 en Uricani.
Biografio
Márton Simó studis en Liceo Tamási Áron de Odorheiu Secuiesc, en altlernejo Juhász Gyula Tanárképző Főiskola kaj en universitato József Attila Tudományegyetem (1990–1995) de Segedo.
Capu Corbului
Capu Corbului, Hollósarka, estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Administre ĝi apartenas al la komunumo Corbu.
Capu Corbului situas ĉe la nacia vojo DN15, inter Corbu (5 km oriente) kaj Borsec (10 km sud-okcidente). De la nacia vojo debranĉiĝas la distrikta vojo DJ174B al Bilbor.
En la vilaĝo kaj proksime de ĝi troviĝas du tombejoj-memorejoj pri mortintaj rumanaj soldatoj.
Sanhaĝaoj
La sanhaĝaoj (en la berbera lingvaro tio signifas 'homoj de la oazo') estis same kiel la zenataoj kaj la masmudaoj unu el la grandaj tribogrupoj de la berberoj en la Magrebo.
La Hammadida dinastio estis sanhaĝa berbera dinastio kiu regis areon ĉirkaŭ la teritorio koresponda al la nordorienta nuntempa Alĝerio dum ĉirkaŭ unu jarcento kaj duono (1008–1152), ĝis ties regno estis konkerita de la Almohada Kaliflando.
La Zirida dinastio (en berbera ⵉⵣⵉⵔⵉⴻⵏ (Izirien), زيريون (Zīryūn)), nomita ankaŭ banu ziri, estis sanhaĝa berbera dinastio, el centra Magrebo (Alĝerio) kiu regis en centra Magrebo el 972 al 1014 kaj en Ifrikio (orienta Magrebo) el 972 al 1148.
Juval Neria
Juval Neria (hebree יובל נריה, per angla latinliterigo Yuval Neria, naskiĝis la 9-an de julio 1952) estas israela kuracisto. Li funkcias kiel profesoro pri medicina psikologio ĉe la fakoj pri psikiatrio kaj epidemiologio en la medicina centro de la Universitato Kolumbio, esploristo kaj direktoro de programo pri traŭmatoj kaj posttraŭmata streĉa perturbo ĉe la Ŝtata Psikiatria Instituto de Novjorko kaj la Sekcio de Psikiatrio de la Universitato Kolumbio. Juval Neria estas ricevanto de la Medalo Pro Heroismo (עיטור הגבורה, Itur ha-Gvura), la plej alta ordeno de Israelo, pro siaj esploroj dum la Milito de Jom Kippur de 1973.
Tibor Kákonyi
Tibor Kákonyi [kAkonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kákonyi Tibor estas hungara aktoro. Lia familia nomo estis Kakonji en Jugoslavio laŭ necirila skribo.
Tibor Kákonyi naskiĝis la  en Subotica (Jugoslavio, nun en Serbio).
Biografio
Tibor Kákonyi apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1985, poste li akiris aktoran diplomon en arta akademio de Novi Sad en 1989. Lia instruisto estis ekzemple Zsuzsa Bánki. Li komencis sian aktoran karieron en teatrejo en sia naskiĝurbo. Inter 1991-1994 li estis membro de Teatro Szigligeti (Szolnok), en la sekvanta teatra jaro de Teatro de Kecskemét. Pli poste li estis liberprofesiulo.
(6322) 1991 CQ
(6322) 1991 CQ estas tre malgranda marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kvankam ĝi ne ankoraŭ ricevis nomon, la observo de ĝia luma kurbo montras, ke ĝi rotacias ĉirkaŭ sia akso en 4 horoj 19 minutoj kaj 23 sekundoj. Ĝia absoluta magnitudo de 16,3 permesas taksi ĝian diametron inter 1,5 kaj 4,5 km, kaj ĝi rondiras ĉirkaŭ Suno en preskaŭ 4 jaroj.
Oyace
Oyace estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bionaz, Nus, Ollomont, Quart kaj Valpelline.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Alexander Calder
Alexander Calder (22-a de julio de 1898, Lawnton, Pensilvanio, Usono - 11-a de novembro de 1977, Novjorko) estis skulptisto usona.
Toniko (muziko)
En muziko, la toniko estas la unua grado de tonalo.
Rilate al la harmonio, tonika trisono estas la trisono sur la centra tono de gamo. Ekz. en la C-maĵora gamo la tonika trisono formiĝas C - E - G. Tonsilabe oni esprimas la saman aferon ol [domiso], en ĉiu maĵora gamo. La toniko estas la ĉefa el la tri sonoj, kun la dominanto kaj la subdominanto.
Károly Aggházy
Károly Aggházy [kAroj aghAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aggházy Károly estis hungara komponisto, pianisto, muzika pedagogo. Károly Aggházy naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Aggházy aĝis 8, kiam li komencis pianludi. Inter 1867 kaj 1870 li studis en nacia muziklernejo en sia naskiĝurbo, jam tiam li komponadis. Inter 1870–1874 li frekventis konservatorion de Asocio de Muzikamantoj de Vieno, fine li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1878. Lia ĉefa instruisto estis persone Ferenc Liszt. Same en 1878 li havis stipendion en Parizo. Inter 1878–1881 li estis muzika partnero de Jenő Hubay, ili faris koncertojn eksterlande. Hejmenveninta li instruis muzikon en pluraj lokoj, pli ofte en la menciita nacia muziklernejo. Li edziĝis dufoje.
Mehmed Emen (Ali paŝao)
Mehmed Emin Ali paŝao (n. 5-an de marto 1815 Konstantinopolo, Otomana Imperio – m. 7-an de septembro 1871, samloke), otomana grandveziro (ĉefministro), konata pro sia okcidentamika reformpolitiko. Li estis gvidanta persono kun paŝao Mustafa Reŝid kaj paŝao Fuad en la t.n. Tanzimat-epoko (1839–70).
Li estis filo de vendej-posedanto, kiu jam fruaĝe ekservis la registaron. Li havis nenian instruadon, sed lernis la francan kaj akompanis en 1836 diplomatan komisionon al Vieno. Lia diplomata kariera pinto estis, kiam oni nomumis lin en 1841 ambasadoro en Londono. Post kiam li revenis al la Otomana Imperio, li iĝis ministro pri eksteraj rilatoj de la imperio sub gvido de paŝao Mustafa Resid kaj partoprenis en la viena (1855) kaj parizaj (1856) kongresoj kie li ludis ŝolisilan rolon en la diplomatia negoco kaj estis unu el la subskribintoj. Li servis kiel grandveziro en 1852, 1855–56, 1858–59, 1861 kaj 1867–71.
Sudriogranda germana dialekto
Sudriogranda germana dialekto (propralingve Riograndenser Hunsrückisch, tiel nomata ekde 1996 de lingvisto Cléo Altenhofen antaŭe Brasildeutsch) estas dialekto de germana lingvo parolata en Sudriogrando, Brazilo de ĉirkaŭ 200 mil germanidoj. Ĝi estas la 4-a lingvo de Brazilo laŭ parolantaro, post la portugala, la japana kaj la itala.
Historio
Kvankam ĉiam estis germanoj en Brazilo, ĉefe kiel pagsoldatoj kaj pastroj, nur en 1824 komencis oficiala amasa enmigrado de germanoj kiel kvazaŭsklavoj por anstataŭigi nigrajn sklavojn, kies komerco estis malpermesata de Britio. Unuaj germanoj venis al Rio de Janeiro kaj parolis platgermana lingvo sed multaj el ili fuĝis al ĝangalo kaj estas germanaj familioj kiuj vivis kun aliaj sovaĝulo dum du aŭ tri generacioj kaj formis kelkajn germanidajn tribetojn, kiu forgesis la skribon kaj la kristanan religion. Ili estis rigarditaj kiel sovaĝuloj kaj prestaŭ mortitaj dum genocida kampanio kontraŭ minoritatoj dum komenco de 20-a jarcento. Ankoraŭ hodiaŭ kelkaj tre izolitaj kaj malgrandaj komunumoj parolas la platgermanan.
Poste oni preferis konduki germanojn al tiam senhomaj regionoj de la sudo de Brazilo, kie ili ne povis fuĝi. Alie, oni preferis protestantojn, ĉefe luteranoj ĉar ili vere kredas ke ili devas pagi ŝuldojn per laboro.
En tiuj lokoj, germanoj estis tre influitaj de indiĝenaj lingvoj kaj de la portugala, tio estigis multajn modifojn en la originala lingvo.
Ĉirkaŭ la Dua Mondmilito, oni malpermesis la paroladon de la germana lingvo en Brazilo, kaj multaj de la parolantoj de la brazila dialekto rezignis ĝin. Hodiaŭ oni rigardas la germanan kiel indiĝena lingvo en Brazilo, kaj la parolantoj rajtas estigi bazajn lernejon en sia lingvo, krom havi protekton de la registaro se ili bezonas uzi la portugalan lingvon.
Cantabria (metroo de Madrido)
Cantabria estas stacio sur linio ML-3 de Metro Ligero Oeste, situanta apud la samnoma avenuo, antaŭ la Financa Urbo de Banko Santander, okcidente de la Industria Poligono Prado del Espino, en Boadilla del Monte.
La stacio estis malfermita la.
9374 Sundre
9374 Sundre estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la paroĥo Sundre, la plej malgranda kaj plej suda el la paroĥoj de Gotlando (Svedio).
Alcalá de los Gazules
Alcalá de los Gazules estas municipo de la provinco Kadizo, Andaluzio, Hispanio.
Ĝi situas sude de la montaro Grazalema kaj estas loko de la nomita Taŭra Vojo. Pli proksimaj municipoj estas San José del Valle, Benalup-Casas Viejas, Medina Sidonia kaj Paterna de Rivera. Ĝi deklaritas arthistoria ejo ekde la jaro 1984.
Granda areo de la municipo situas ene de la Natura Parko Los Alcornocales. Unua estiĝo de la vilaĝo antaŭas ĝis romia epoko (-189). La nomo venas de la araba epoko, Al-Qalat at Yazula, aŭ "Kastelo de Gazules".
29706 Simonetta
29706 Simonetta estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Simonetta Boattini, pli juna fratino de la unua malkovrinto.
Muhammad Ali (paŝao)
Muhammad Ali Paŝa, محمد علي باشا, albane Mehmet Ali Pasha, turke Mehmet Ali Paşa (naskiĝis 1769 en Kavala, Makedonio, tiam Otomana Imperio, hodiaŭ Grekio; mortis la  en Aleksandrio) estis de 1805 ĝis 1848 vicreĝo de Egiptio kaj otomana paŝao, kaj estis prapatro de la dinastio de Muhammad Ali, kiu regis en Egiptio ĝis 1953, kaj fondinto de moderna Egiptio, atinginte relativan sendependecon de la Otomana Imperio.
Lia patro estis armea gvidanto, kiu frue mortis, tiel lin edukis la guberniestro Ibrahim Aga. Li edziĝis en aĝo de 18 kun nevino de la guberniestro kaj okupiĝis pri tabaka komerco.
Mohamed Ali alvenis al Egiptio por forpeli la invadintajn francojn. En 1805, la sultano nomumis lin paŝao, subreĝo de Egiptio.
Li detruis la malnovan regantan eliton, deproprigis posedaĵojn de la malnovaj bienuloj, la pastrojn igis dependaj de la registaro, subpremis ĉiun ribelon. Ĝis 1815 iĝis ĉiu bieno ŝtata posedaĵo kaj la enspezojn li elspezis por evolui la irigacion en Egiptio. Li ekkultivigis novajn plantojn kiel kotonon, reorganizis la administran sistemon por tute kontroli la ekonomion. Li provis setligi modernan industrion por la prilaboro de la krudmaterialoj, sed tio malsukcesis pro la mankantaj energiofonto kaj faklaboristoj.
Li malfondis la soldan armeon kaj organizis floton kaj rekrutan armeon el egiptiaj kamparanoj. Li sendis studcele junulojn en Eŭropon kaj fondis fakstudejojn.
Meze de la 1830-aj jaroj, ŝtata plantaĵo de Mohamed Ali atingis punkton, kiam ĝi estis jam malprofita, dum – pro la militiroj – la ŝtata monavido kreskis.
Muhammed Ali helpis la sultanon venki la ribelojn en Arabio kaj Grekio. Li okupis apudnilajn areojn de Sudano, ĉar akiris novulojn por la armeo kaj oron por la trezorejo. Kvankam li venkis en ĉiuj tri militiroj, fine lia floto estis malvenkita ĉe Navarino (1827). Spite al malvenko de la floto, li sentis sin forta eki militon kontraŭ la sultano. La unua milito okazis en 1831–33 kaj tiam li akiris Sirion ĝis Adana, dum en la dua milito en 1838–41, la osmana armeo estis decide venkita ĉe Nizip (1839), dum la turka floto transiris al flanko de Muhammed Ali. Tiam intervenis la eŭropaj potencoj: en julio de 1840 Britio, Aŭstrio kaj Prusio interkonsentis fini la egiptian regadon en Sirio kaj tiel malebligis sendependiĝon de Egiptio de la Osmana imperio. Mohamed Ali kaj lia familio akiris en 1841 heredan rajton pri regado de Egiptio kaj Sudano, sed lian potencon limigis la Sultana Kortego kaj la sultano reakiris la kontrolon je Egiptio.
Mohamed Ali retiriĝis en 1848 el sia ofico kaj mortis sekvajare. Post lia morto, oni neniigis liajn multajn reformojn. Ismail Paŝao, lia nepo, estis ĥedivo de Egiptujo kaj Sudano el 1863 al 1879.
Ekerken
Ekerken (sciuro) estas, laŭ la libro Von Zauberern, Hexen und Unholden [Pri magiistoj, sorĉistinoj kaj monstroj] de J.Vallick, helpema koboldo, kiu labore helpas sur bieno en Duklando Kleve (Germanujo).
Ĝiaj/liaj devoj enhavas je tio kaj la manĝigo de la ĉevaloj kaj ankaŭ la punado de neglektemaj subuloj. Dumnokte li tamen kuŝa je la servistinoj, por tireti je ilia sekreta kaj kaŝa haro, ĉar li tamen estas plejofte nevidebla, oni vidas plejofte nur malgrandan manon. La Fratoj Grimm tekstis pri li: ''Ĉe la vilaĝo Elten, duonan mejlon disde Emmerich en la duklando Kleve, estis fantomo, kiun la ordinaruloj kutime nomas Ekerken. Ĝi saltis ĉirkaŭe sur la ŝoseo kaj incitis kaj turmentis la vojaĝantojn ĉiamaniere. Kelkajn ĝi batis, aliajn ĝi deĵetis de la ĉevaloj, al aliaj li renversis la ĉarojn. Oni vidis tamen perokule de ĝi nenion alian ol home formitan manon.''
Pro la postaj sorĉistinpersekutoj Ekerken estis nomata la inkubo de la servutuloj, kiu dedukteblas supozeble de ĝiaj noktaj kutimoj, kaj tekstas, ke ĝi estas nur forpelebla, se oni forbrulas la pokazan virinon kiel sorĉistino.
Blankvizaĝa arbanaso
La Blankavizaĝa arbanaso, literumata ankaŭ kiel Blankvizaĝa arbanaso (Dendrocygna viduata) estas birdospecio de la grupo de arbanasoj kiu reproduktiĝas en subsahara Afriko kaj multe de Sudameriko.
Aspekto
La Blankavizaĝa arbanaso estas ĉirkaŭ 50 cm longa, havas enverguron de proksimume 90 cm kaj pezas ĝis 700 g. Ĝi havas longan grizan bekon (kun antaŭfina hela ringo kaj fina “dento”), longan kapon kaj longecajn grizajn krurojn. Ĝi havas blankajn vizaĝon kaj kronon, tre kontraste kun tre nigra malantaŭa kapo; ĉe la mentono fermiĝas la nigra areo sed suba gorĝareo estas blanka. La dorso kaj flugiloj estas malhelbrunaj al nigrecaj fine kun grandaj malhelbrunaj plumoj (ĉefe grandaj fine) kun helaj fajnaj bordoj, kiuj faras ioman striecon. La subaj partoj estas nigraj, kvankam la flankoj havas fajnan blankan striecon. La kolo estas helbruna al ruĝecbruna ĉefe ĝis supra brusto. Ĉiuj plumaroj estas similaj, escepte ke junuloj havas multe malpli kontrastan kapobildon.
Teritorioj kaj habitato
La Blankavizaĝa arbanaso estas indiĝena de Ameriko kaj Afriko. En la Nova Mondo ĝia distribuado norde estas en Kostariko, kaj eble Nikaragvo. Sude ĝi loĝas en Kolombio, Venezuelo, Gujanoj, kaj en la Amazona baseno ĝis la centro de Bolivio, Paragvajo, Urugvajo, kaj centro kaj nordo de Argentino. Okcidente de Andoj ĝi loĝas ĝis Ekvadoro kaj Peruo, (en Ĉilio estas registroj de vidaĵoj). Ĝi estas indiĝena ankaŭ en Trinidado, oriente de Venezuelo. Estas registroj ĉe Antiloj, Kubo kaj Domingo.
En Afriko ĝi okupas la ekvatoran zonon sude de la dezerto Sahara kaj okcidente de la kontinento, same kiel ĉe Madagaskaro. Estas registroj el Hispanio kaj Kanarioj (sed certe de fuĝintoj).
La habitato estas nesalaj lagoj aŭ rezervejoj, kun multe da vegetaĵaro, kie tiu anaso manĝas semojn kaj aliajn plantomanĝojn. Ĝi loĝas el marnivelo ĝis 1000 msm. Estas sedenta birdo, kiu moviĝas laŭ abundo de manĝo kaj laŭ la habitato produktita de la precipitaĵo. Ĝi loĝas en lagunoj, lagoj, marĉoj, kampoj kovritaj el akvo kaj riveroj. Ĝi estas vidata en estuaroj de saleca akvo kaj en la riverdeltoj. Ili serĉas lokojn kun altaj herbejoj kaj bordojn neprofundajn. Temas pri specio kiu apenaxu ripozas sur arboj male al siaj samgenranoj; oni vidas ĝin plej komune piedira aŭ dumnaĝe.
Ekologio
Tio estas abunda specio. Ĝi estas specio de tre nemigrantaj birdoj, krom lokaj movoj kiuj povas esti de 100 km aŭ plie. Estas specio aktiva dum krepuskaj horoj, kaj flugas nokte dum elsendas sian tipan kanton, kiu diras "sirirí", "sirirí", kio havigas komunan nomon en la hispana. Estas gregema; ĝi observeblas en grandaj grupoj, kiel ĉe majoritato de anasedoj. Temas ĉu grupoj de samspecianoj kaj de aliaj anasoj.
Ili manĝas plantojn, semojn, malgrandajn senvertebrulojn, moluskojn, insektojn kaj krustulojn. Ili manĝas filtrante la manĝon el akvo, kie la profundo estas de malmultaj centimetroj; metas la bekon en la ŝlimo kaj filtras rapide. Ĝi plonĝas kutime kaj facile.
Konservado
La Blankavizaĝa arbanaso estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Naciaj nomoj
La lokaj nomoj plej komunaj estas la jenaj:
10541 Malesherbes
10541 Malesherbes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel-l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes (1721–1794), franca plantosciencisto kaj ŝtatulo. Kiel kanceliero li regis la gazetaron, tamen sen lia sekreta apogo la Encyclopédie, reprezentante la penson de la klerismo, eble estis neniam eldonita. Li estis gilotinita pro sia defendo de la Reĝo Ludoviko la 16-a
Oni ne konfuzu ĝin kun 260724 Malherbe.
János Medgyesi
MEDGYESI János (medjeŝi), hungaro, estas profesoro de surdmutula instituto, loĝis en Hódmezövásárhely, Hungario. Antaŭ Unua mondmilito, tre agema propagandisto, kursgvidanto, sekretario de HES. Redaktoro de Hungara Esperantisto, 1910; ,Sciiganto', 1908 kaj tiu de ,Hungara Studento', 1910-12. Verkis detalan gramatikon kun vortaroj, 1910.
EdE-M
Siglo XXI (metroo de Madrido)
Siglo XXI (21-a jarcento) estas stacio sur linio ML-3 de Metro Ligero Oeste, situanta en la samnoma avenuo, en Boadilla del Monte.
La stacio estis malfermita la.
Kriegsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Pomatostomedoj
La Pomatostomedoj (Pomatostomidae) estas familio el la ordo de la paseroformaj birdoj. Ĝi konsistas el nur unu genro. La malgrandaj ĝis mezgrandaj birdoj estas endemiaj en Aŭstralio kaj Nov-Gvineo. Ĉiuj kvin specioj estas ĉiomanĝantoj kaj nutras sin sur la grundo. Pomatostomedoj estas tre sociemaj kaj vivas en familiaj grupoj kaj malgrandaj svarmoj ĝis ĉirkaŭ 20 individuoj kaj manĝas komune, laŭte vokante unu al la alia la tutan tagon.
Dum multaj jaroj la pomatostomoj estis klasifikitaj, iel necerte, al la timaliedoj (timaliidae), kaŭze de la similaj apero kaj kondutoj. Pli novtempaj esploroj tamen indikas, ke ili apartenas pli trafe al la corvidae ol al la passeridae kaj ili nun estas klasifikitaj kiel separita familio.
Nomo (programlingva)
En programlingvoj nomo estas baza leksika unuo, antaŭdifinita en la lingvo aŭ kreata de programisto konforme al la sintakso de la lingvo, uzata por indiki iun elementon de programo.
En diversaj programlingvoj la sintakso de nomoj havas siajn apartaĵojn, sed plej ofte oni uzas la nomojn kiuj konsistas el literoj kaj ciferoj, kaj komencas per litero: <tt>a, b123, sin, rez</tt>.
La Riche
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours, al la kantono  kaj al la komunumaro Tours Métropole Val de Loire. Unu el ĝiaj notindaj monumentoj estas la kastelo de Plessis-lèz-Tours, kie loĝis la franca reĝo Ludoviko la 11-a.
Nomo (programlingva)
Uzoj
Oni uzas la nomojn por indiki diversajn objektojn kiaj
Terminologia noto
Pro la internacia premo oni neeviteble renkontadas ankaŭ la paŭsaĵon identigilo. Tiu formo estas nelogika, ĉar la nomo ne estas rimedo por fari ion ajn identa; se oni nepre volas uzi vorton internacian, oni prefere ĝin ne (mis)traduku, sed transprenu ĝin bloke; tamen la formoj identifikatoro aŭ identifiero estas tro longaj kaj malbelaj.
La Riche
Geografio
La Riche havis 10,089 loĝantojn en 2011. La areo de la komunumo estas granda je 8.17 km², kaj ĝia alteco varias inter 43 kaj 51 m s.m..
Ĉirkaŭaj lokoj
La samlimaj komunumoj de La Riche estas :
Dmitrij Mereĵkovskij
Dmitrij Mereĵkovskij estas rusia verkisto.
Amiko de Nikolao Berdjaev, proksima al la socialistoj revoluciaj, li esperis rekunigi Jesuon kaj la revolucion kaj igi la religion animo de la revolucio.
Lia trilogio Kristo kaj Antikristo (1905) glorigis lin tutmonde. Fuĝinte for de la bolŝevisma Teroro, li instaliĝis en Parizo dum 1921 kaj tie restis ĝis la fino de sia vivo.
Lian edzinon Zinajda Hippius, kiu samopiniis kiel li, kromnomis Leo Tolstoj "la Sorĉistino". Kiel sia edzo, ŝi favore akceptis la defalon de la imperiestra reĝimo antaŭ ol abomeni la bolŝevistojn, kion atestas ŝia aparta Taglibro sub la Teroro.
Verkaro
Dmitrij Mereĵkovskij estas precipe fama danke al sia historiaj romanoj. Jenas nekompleta listo de ili.
Strašice (distrikto Rokycany)
Strašice (Straschitz) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio proksimume 12 km oriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
En konekso kun pereo de armea spaco Brdy estis al la 1-a de januaro 2016 alligita al la municipo katastra teritorio Strašice v Brdech, kiu estiĝis al la 10-a de februaro 2014. Tiu ĉi katastra teritorio mezuras 26,902 km² (ĝia devene ununura kaj samnomata katastra teritorio prenas areon nur 7,94 km²) kaj estas ĉi tie registritaj du konsruaĵoj kun adresoj, unu neenloĝita loĝejo kaj 0 loĝantoj.
Eduard Tisse
Eduard Kazimiroviĉ Tisse (Эдуа́рд Казими́рович Тиссэ́, Eduards Tisē; 13a de aprilo 1897 – 18a de novembro 1961) estis soveta kinisto.
Li naskiĝis de sveda patro kaj rusa patrino en Liepāja; li kreskiĝis en Liepāja kaj studis kaj pentrarton kaj fotarton.
Li ekkarieris en 1914 kiel kameraisto dum la Rusia Enlanda Milito. El 1916 al 1918, li laboris kiel milita kameraisto. En 1921, Tisse iĝis profesoro ĉe la Gerasimova Instituto de Kinarto. Lia kariero ekiris laborante kun reĝisoro Sergej Eisenstein ĉe la filmo Striko. Tisse iĝis la kutima direktoro de fotografio de Eisenstein por la venontaj dudek jaroj.
Tisse, kun Eisenstein kaj Grigori Aleksandrov forveturis en 1929. Ili veturis al Eŭropo kaj al Usono kun la celo trovi novan sonon ekiparon kaj kreadi konektojn inter Holivudo kaj la soveta kinindustrio. Eisenstein subskribis kun Paramount Pictures kaj la triopo iris al Kalifornio. Ili laboris en kelkaj filmoj, sed nenio estis fakte produktorita. Pere de Eisenstein, fotoĵurnalisto Margaret Bourke-White renkontiĝis kun Tisse kaj en 1932, li kunlaboris kun ŝi ĉe Okuloj al Rusio (1933); tio estis la nura klopodo de Bourke-White por kinfarado.
Aparaĉiko
La termino aparaĉiko (ruslingve: аппара́тчик, t.e. "homo de la aparato") aperis por aludi en Sovetio, kaj poste per disvastiĝo al en aliaj komunismaj reĝimoj, al membro de la altranga registaro aŭ de la Komunista partio.
Vitelono
Vitelono, Witelon, Vitello Thuringopolonis, Erazm Ciołek (naskiĝinta ĉirkaŭ 1230, mortinta inter 1280 kaj 1314) - estis sciencisto de deveno kaj pola kaj germana, kiu konsideriĝas la unua pola filozofo, fizikisto, matematikisto kaj la kreinto de fundamentoj de psikologio de rigardado. Pri li oni parolas ke enkondukis Pollandon en eŭropa scienco.Vitelono naskiĝis en suda Silezio, probable en Kleinburg (Borek) apud Vroclavo, ekde 1897 parto de la urba teritorio. Li estis filo de patrino el Pollando kaj patro el Turingio do li skribis pri si „Turingorum et Polonorum filius”. Li lernis en lernejo klostra en Legnica. Tie li estiĝis monaĥo. Poste li studis en Parizo kaj en Italio, ankaŭ en Padovo. Tie li renkontis Roger Bacon, Tomason de Akvino kaj Wilhelm de Moerbecke, la tradukisto de Aristotelo de la antikva greka al la latina.
Aparaĉiko
Pli ĝenerale, aparaĉiko estas dumviva politika aktivulo, tio estas, kiu karieras en sia partio (en kunteksto ankaŭ de alia partio ol komunismaj partioj), pagita aŭ nepagita, prenas responsojn akirante investiturojn kaj voĉdonajn mandatojn.
La termino nun rilatas al membro de politika kaj administra sistemo aŭ, disvastiĝante, al iu ajn, kiu profitas de sia rango, sia pozicio ene de socia aŭ politika grupo por fortigi sian legitimadon, sian supreniron kaj prestiĝon, aŭ eĉ por riĉigi sin, karieradi, ktp. Ankaŭ ĝi subkomprenigas malestimindan burokraton.
Vitelono
Li estis unua grava polo kiu skribis pri si "in nostra terra, scilicet Polonia" ("de nia tero, ĝi signifas Pollando"). Lia filozofado komencas en lia verko "Perspectivorum libri decem" pri optiko kaj fiziologio, kiun konis eĉ Leonardo da Vinci kaj Koperniko. Li estis adepto de ideoj de sankta Aŭgusteno kaj Bonaventuro. Laŭ li la lumo estas ĉefa forto en la mondo kiu emas ke ĉio havas formon kaj koloron. Tiu lumo devenas de Dio (konforme kun Evangelio de Sankta Johano). Laŭ li okulo atingas nur informaciojn pri koloro kaj grandeco de anguloj kaj poste tiu informacio estas transkreata en homa menso. Per lia filozofado li estiĝis unua psikologo de rigardado kaj unu el unuaj eŭropaj optikoj.
Post skribado de "Perspectivorum..." li komencis esti diplomato kaj partoprenis en Soboro en Lyon en 1274, li estis la deputito de Henriko Probus la 2-a al papo Johano la 21-a. Li ankaŭ servis ĉe Přemysl Otakar la 2-a. Poste li instruis en lernejo ĉe parafio de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo en Legnica.
Kurtzenhouse
(jen france, origine germane kaj alemane Kurzenhausen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ireneo de Liono
Sankta Ireneo (Irenaeus, Εἰρηναῖος “Pacema”; 125–202) estis la dua episkopo de Lugdunum (la nuno Liono, Francio), unu el la Patroj de la Eklezio kaj la plej grava teologo de kristanismo en la 2-a jarcento. Li batalis kontraŭ la herezo de gnostikismo, precipe en sia libro Kontraŭ Herezoj (latine, Adversus haereses ). En lia libro, li klarigis la doktrinojn de gnostikismo kaj montris, ke tiuj kontraŭdiris la instruojn de la Biblio kaj la apostoloj. Ĝis la 20-a jarcento, kiam gnostikaj skriboj estis trovitaj en la dezerto de Egipto, Ireneo estis nia ĉefa fonto pri la doktrinoj de gnostikismo. Tamen la eltrovitaj skriboj montris, ke Ireneo skribis pri gnostikismo tre precize.
Papo Francisko deklaris Ireneon Doktoro de la Eklezio la 21-an de januaro 2022.
Vivo
Ireneo estis greko kiu devenis de Smirno, Anatolio (la nuna Izmir, Turkio) kaj estis disĉiplo de Sankta Polikarpo de Smirno, la tiea episkopo, kiu, laŭvice, konis Sanktan Johanon la Evangeliiston kaj aliajn apostolojn.
Ireneo floris je la fino de la 2-a jarcento. Li iris al Romo je 177 por kunveni pri la herezo montanismo. Kiam li revenis, li fariĝis la episkopo de Lugdunum en 178, post kiam la unua episkopo, Sankta Pothino, estis martirita dum la persekutado sub la imperiestro Markaŭrelio.
Ireneo estis enterigita sub la preĝejo de Sankta Johano en Liono, poste renomita Sankta Ireneo. La tombo kaj liaj restaĵoj estis detruitaj en 1562 de la kalvinistoj.
Verkoj
Ireneo verkis en la greka, sed liaj verkoj nun ekzistas nur en traduko en la latina kaj la armena kaj per citaĵoj en la siria kaj greka lingvoj.
Kontraŭ Herezoj
Kontraŭ Herezoj estas la ĉefverko de Ireneo. Ĝi estis verkita en la greka, sed la sola tuta versio estas en laŭvorta latina traduko. Eroj ankaŭ ekzistas en la greka, siria kaj armena.
En  Kontraŭ Herezoj , Ireneo montris, ke la Dio de la juda Biblio kaj la Dio de la kristanaj apostoloj estis la unu kaj sama Dio — kontraŭ la doktrino de Marciono kaj aliaj gnostikoj. Li ankaŭ argumentis, ke Jesuo Kristo estis karne reala. Ireneo argumentis kontraŭ herezo per:
Ireneo helpis starigi la doktrinon de apostola posteuleco: laŭ la doktrino, nur la episkopoj, kiuj sekvas la apostolojn de Jesuo Kristo, institucie kaj senrompe, estas fidindaj instruantoj de la kristana vero. Post du mil jaroj la doktrino ankoraŭ estas tenita de katolikismo kaj ortodoksismo, sed ne de protestantismo (kiu anstataŭ instruas la doktrinon de sola scriptura).
Pruvo de la Apostola Predikado
En  Pruvo de la apostola predikado  li priskribas sintezon de katolika doktrino ĉe la fino de la 2-a jarcento. La nura konata versio de la verko estis eltrovita en 1904 en la armena lingvo. La originalo estis en la greka lingvo.
La kanono de Ireneo
La Nova testamento de Ireneo ne enhavis la librojn: sed anstataŭ enhavis la librojn: Komparu tion kun la Nova testamento de Origeno de la 3-a jarcento kaj Lutero de la 16-a jarcento.
Lia listo de libroj de la Nova testamento estis unu el la plej fruaj. La listoj de Ireneo kaj Taciano estas la unua kun la kvar evangelioj ( Mateo, Marko, Luko, Johano ). Tio eble estis en respondo kontraŭ Marciono, kies sola evangelio estis "korektita" versio de Luko.
Pri la Vortfarado en Esperanto
Pri la Vortfarado en Esperanto eldonita en 1959 en Hago, estas studo de J. R. G. Isbrücker, prezidinto de la  Akademio de Esperanto.
Ireneo de Liono
La kanono de Ireneo
Laŭ Ireneo, Evangelio laŭ Mateo estis verkita en la hebrea lingvo (li diris nenion pri versio greka), Evangelio laŭ Marko estis la evangelio predikita de Sankta Petro, kaj Evangelio laŭ Luko la evangelio predikita de Sankta Paŭlo. Tiuj estis verkitaj de Marko kaj Luko, respektive, post la morto de Petro kaj Paŭlo. La evangelio de Evangelio laŭ Johano estis verkita de Sankta Johano mem en Efezo post la aliaj tri evangelioj.
Pri la Vortfarado en Esperanto
La libreto enhavas resumon en la angla.
Eltiraĵoj
<Gallery> Dosiero:1960 Isbrucker Vortfarado.jpg </Gallery>
(18902) 2000 NN5
(18902) 2000 NN5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Oleg Bryjak
Oleg Bryjak (naskiĝis en Ĵezkazgan, SSR Kazaĥio, mortis  en Prads-Haute-Bléone, Francio) estis kazaĥa-germana Basbaritono kaj operkantisto.
Oleg Bryjak estis arkidiakono en Ukrain-Ortodoksa Preĝejo en Krefeld.
Oleg Bryjak mortis kune kun kolegino Maria Radner en la kraŝo de Flugo 9525 de Germanwings en Francio, dum reveno el spektakloj de Siegfried de Richard Wagner en la Gran Teatre del Liceu en Barcelono.
Berna Ĵuraso (administra distrikto)
La administra distrikto Berna Ĵuraso estas administra unuo de Kantono Berno, kiu apartenas al la samnoma administra regiono, kies sola distrikto ĝi estas. Ĝi havis 51539 loĝantojn la 1-an de decembro 2010. Ĝia ĉefloko estas la komunumo Courtelary.
Geografio
La administra distrikto Berna Ĵuraso situas en la nordo de la kantono en la Ĵurasa Montaro kaj entenas la franclingvajn komunumoj de la Berna Ĵuraso. En ĝia sudo ĝi atingas la nordorientan bordon de la Lago de Bielo.
Historio
La administra distrikto Berna Ĵuraso estis formita kadre de la administra reformo de Kantono Berno je la 1-a de januaro 2010 per la kunigo de la malnovaj distriktoj Courtelary, La Neuveville kaj Moutier.
Komunumoj de la administra distrikto Berna Ĵuraso
La administra distrikto Berna Ĵuraso konsistas (stato en 2010) el 49 komunumoj. Jen la listo:
Nacia Litova Renaskiĝo
La Nacia Litova Renaskiĝo aŭ Nacia Litova Reviviĝo (litove Lietuvių tautinis atgimimas aŭ Lietuvių tautinis sąjūdis) estis periodo de la historio de Litovio en la 19-a jarcento en la epoko, kiam ĉefa parto de litov-loĝataj regionoj apartenis al la Rusia Imperio. Ĝi estis esprimita per la estiĝo de memdecido de la litovoj, kiuj kaŭzis formadon de la moderna litova nacio kaj kulminis per la restarigo de sendependa litova ŝtato. Inter la plej aktivaj partoprenantoj de la nacia reviviĝo estis Vincas Kudirka kaj Jonas Basanavičius. La periodo plejparte korespondis al la pliiĝo de romantika naciismo kaj aliaj naciaj reviviĝoj de 19a-jarcenta Eŭropo.
La reviviĝo estis antaŭita de mallonga periodo de la frua 19-a jarcento konata kiel "Ĵemajtia reviviĝo" gvidata de studentoj de la Vilna Universitato, inkluzive de Simonas Daukantas kaj Simonas Stanevičius. La plej freŝa litova nacia reviviĝo estas ligita al la evoluoj de la malfrua 20-a jarcento ankaŭ konataj kiel la Kantanta Revolucio.
Potosí (urbo)
Potosí estas grandurbo en Bolivio, kie ĝi estas administra centro de la samnoma departemento Potosí. Potosí prezentiĝas kiel idiomaĵo por "speciala riĉeco" en la fama romano de Miguel de Cervantes: Donkiĥoto.
Geografio
Potosí situas en montaro en la meza kaj suda partoj de Bolivio. Sukro troviĝas 79, Oruro (urbo) 231, Tarija (urbo) 239, Cochabamba (urbo) 248, La-Pazo 426, Trinidad (Bolivio) 536 km.
Historio
Potosí fondiĝis en 1545 kiel tre grava minurbo pri arĝentoj. Pro la senĉesa minado la apuda monto mem malpliiĝis, dume multe da indianaj ministoj mortis supozeble pro vaporo de hidrargo. Ekde la 17-a jarcento la ministoj estis ankaŭ sklavoj el Afriko. Post 1800 la arĝenotminoj estis malplenigitaj, sed oni trovis stanojn.
Klimato
En Potosí la averaĝa temperaturo dum somero estas 22 °C, sed dum nokto tio falas al 12 °C. Dum vintro la temperaturo ofte atingas la frostopunkton. Jare oni mezuras precipitaĵojn po 350 mm, precipe inter decembro-marto pluvas.
Trafiko
El Potosí ĉefvojoj kuras al Oruro, Sukro kaj Tarija.
14834 Isaev
14834 Isaev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia inĝeniero Aleksej Miĥajloviĉ Isajev (cirile : Алексей Михайлович Исаев 1908–1971), fakulo pri raketo-pelaĵo. Li partoprenis en la konstruo de motoroj kun likva brulaĵo por multenombraj kosmoveturiloj kaj kosmostacioj. Li gajnis multenombraj premiojn : Heroo de Socialisma Laboro, Lenin-premio, Stalin-premio, Ŝtata premio de Sovetunio kvarfoje Ordeno de Lenin, Ordeno de la Oktobra Revolucio.
Lorenco Umling (patro)
UMLING Lorenco (la pli aĝa), la "lignaĵisto de Kluĵo", saksa majstro, pentristo-lignaĵisto: 18-a jarcento. Li naskiĝis ĉirkaŭ 1707 en Saschiz kaj mortis en 1790 en Cluj.
Li estis la patro de Lorenz Umling la pli juna.
Biografio
Verŝajne li lernis la metion en la gildejo de Segesvár. La 23-an de junio 1742 li iĝis civitano de Koloĵvaro. Li laboris ĉefe en Kalotaszeg. Li ornamis plurajn reformitajn preĝejojn per florkomponaĵoj en baroka stilo. Ekde la jaroj de 1770 li laboris plurfoje kune kun siaj filoj Lorenco kaj Johano.
Vidu ankaŭ
{{Vivtempo|Umling, Lorenco|nekonata} }
34393 Cindyallen
34393 Cindyallen estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 2-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Hauzenberg
Hauzenberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝis 2001 Hauzenberg estis finstacio de la fervojlinio Passau–Hauzenberg.
Proksime de Hauzenberg estas grandaj trovejoj de granito (ĉ. 60 km²), kiu estas minata almenaŭ de la 15-a jarcento; tiam ĝi estis uzata por la konstruado de kastelo Freudensee.
Ernő Csizmadia
Ernő Csizmadia [ĉizmadia], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csizmadia Ernő estis hungara agrara ekonomikisto, altlernejaj instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1979). Lia edzino estis Ernőné Csizmadia Magda Székely.
Ernő Csizmadia naskiĝis la  1924 en vilaĝo Behynce en Ĉeĥoslovakio (nuntempa ekstera urboparto de Tornaľa en Slovakio). Li mortis la 1984 en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Csizmadia devenis el la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li studis en Hungara Ekonomia Universitato en Budapeŝto, poste li ekinstruis en agrara universitato en Gödöllő. Ekde 1968 li havis postenon en la menciita ekonomia universitato en Budapeŝto, ekde 1979 li estis rektoro (pli frue dekano). Krome li estis partiano havanta altajn postenojn en la unusola partio. Li okupiĝis precipe pri kooperativoj (aŭ kolĥozoj), pri agrar-industriaj evoluoj.
Otto Berg
Otto BERG (1873-1939) estis germana kemiisto kaj sciencisto, kunmalkovrinto de la kemia elemento Renio, kune kun Walter kaj Ida Noddack. Ili ankaŭ trovis renion en la ercoj de gadolinito kaj molibdenito. En 1928, ili sukcesis ekstrakti 1 gramon de la elemento procezante 660 kilogramojn da molibdenito. Ili ankaŭ malkovris la kemian elementon Teknecion, al kiu ili nomis Masurio, regiono de Prusio, kiu nuntempe apartenas al Pollando.