cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Migrado
Lingvoj kaj migrado
La Forumo de NRO j en UNESKO “Alia Perspektivo pri Migrado” organizita en Tunizo la 26-an kaj 27-an de septembro 2018 al kiu partorpenis 140 NROj partroprenis, el kvardeko da landoj aparte celis forigi miskomprenojn pri migrado kaj evoluigi strategiojn por fronti tiujn miskomprenojn. Inter la strategioj estas: liveri pli bonajn perspektivojn ĉehejme (kiam migrantoj forlasas siajn proprajn landojn, la rezulto estas neta perdo al tiuj landoj), kaj eduki la publikon pri la efektiva situacio de migrantoj (kontraste al la multaj misperceptoj, troigoj kaj ksenofobiaĵoj). Ĉiuj tiuj klopodoj postulas lingvan komprenon. La lingvo restas granda barilo kiam oni celas prizorgi migrantojn, dungi ilin, starigi dialogon kun lokuloj, kaj integrigi ilin en la laborforton kaj la lernejojn.
Asimilado kaj migrado
En kunteksto de enmigrado distingeblas du formoj de asimilado : "kompleta asimilado" de "parta asimilado'.
La unua rilatas kiel tia al forta procezo de asimilado dum kiu ĉiuj eksteraj diferencoj (kun la escepto de haŭtkoloro, akĉento, ktp.) malaperas.
La kompleta asimilita enmigrinto tiukaze i.a.uzas la lingvon de la migradolando kiel hejma lingvo, kaj ne plu la lingvon de la lando de kie li originas (aŭ tiun de siaj gepatroj aŭ geavoj). La vestaĵoj kaj (plejmulto) de la lokaj kutimoj estas same asimilitaj.
Ĉe parta asimilado la enmigrinto konservas multe el la kulturo de la lando de origino, sed scias la lingvon de la enmigrada lando kaj respektas la tie validajn leĝojn kaj la ĉefajn faktajn regulojn kiujn la plenaĝa loĝantaro de tiu lando konas kaj respektas.
Bibliografio
(eo) Gvidlibreto por kompreni la internaciajn migradojn, traduko kaj desegnaĵoj de Jeanne Marie Cash, Monda Asembleo Socia (MAS), 2011, 15 p., ISBN 978-2-918300-47-2
Eksteraj ligiloj
Tutmonda ĉarto de migrantoj : (fr) Charte mondiale des migrants, (en) World charter of migrants , (it) Carta Mondiale dei Migranti
(angla) Pozitiva rakonto pri siriaj rifuĝintaj infanoj en Kanado - filmeto
Marktschellenberg
Marktschellenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Berchtesgadener Land kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Morgemoulin
Morgemoulin estas franca komunumo kiu troviĝas en la departemento Meuse kiu mem situas en la regiono Loreno.
Historio
La nomo de la vilaĝo devenas de muelilo (en la franca : moulin) kiu apartenis al la familio Morge en la 1610-a jaro. Ĝi estis detruata dum la Unua Mondmilito kaj estis poste rekonstruata.
Administracio
La aktuala vilaĝestro (2001-2014) nomiĝas Michel Leturc.
Japana Nacia Fervojo
La Japana Nacia Fervojo ( 日本 国有 鉄道 [nippon kokujuu tecudoo], mallongigo: 国鉄 [kokutecu] aŭ JNR [el Japanese National Railways]) estis la korporacio kiu funkciigis la nacian fervojan reton de Japanio inter la jaroj 1949 kaj 1987. Ĝi en la momento de plej granda disvastiĝo havis reton de 21 421 kilometroj da fervojaj reloj. La centra oficejo de la korporacio estis en Tokio. Posteulo de la korporacio estas la grupo de kompanioj JR.
Aquincum
Aquincum [akvinkum] estas iama romia milita kaj civila urbo, nun urboparto de Budapeŝto en Óbuda. La unuan urbon ĉi tie fondis la keltoj en nordo de Buda, kies karakterizan nomon Ak-ink (akvo-riĉa) konservis la Romianoj, kiuj antaŭ 2 mil jaroj konkeris la regionon okcidente de Danubo. Kiel rezidejo de vickonsulo kaj grava legio, kreiĝis vera urbo kun 2 amfiteatroj (!), kun ĉiaj atributoj de la tiama Romia civilizo: grandaj vilaoj kun mozaikoj kaj varmakva hejtado, banejoj kaj longaj akvo-kondukiloj por liveri la termalakvon al la foraj kazernoj, en la "legia urbo". La tiama romia urbo konsistis el 2 partoj: legia kaj civila urboj.
La subĉiela muzeo de Aquincum (fare de Bálint Kuzsinszky) prezentas parton de la "civila urbo", la produktaĵojn de la tiamaj metiistoj, la varojn de la negocado, kaj multajn artaĵojn de pentristoj kaj skulptistoj, eĉ orgenon. Preter la ŝoseo (konstruita jam de romianoj) videblas pilastroj kaj arkoj de la romia akvokondukilo, ankaŭ la plej granda amfiteatro ekster Italio (por 22 mil spektantoj), kaj la malgranda amfiteatro (apud la Muzeo) de la "civila kvartalo".
Nun tiu kvartalo, eĉ pli norden preter la riverbordo, estas ŝatata ripozejo kaj centro de la boatsportoj, kun pluraj plaĝoj kaj kampadejoj, gardantaj la titolon: Római part, Római fürdő (romia bordo/banejo).
Spirosigno
Spirosigno indikas en notacio lokojn, ĉe kiuj la kantisto aŭ blovinstrumentisto povas spiri. Je tio la muzikisto ne interrompu la melodifluon. Spirosigno do ne estas paŭzo.
Brachyelytrum
Brachyelytrum, esperante brakielitro aŭ braĥielitro, estas genro de plantoj de la subfamilio de Pooideae. La specioj estas precipe nearktisaj sed oni trovas specion Brachyelytrum japonicum en Japanio kaj en sudorienta Ĉinio. Brachyelytrum estas la nura genro de la tribo Brachyelytreae. Brachyelytreae estas frata klado de aliaj pooideoj.
La nomo de genro elvokas la mallongajn glumojn.
Priskribo
Ilis estas staŭdaj kun rizomoj. Ili havas membranajn ligulojn. Floraro estas paniklo. La floro havas du lodiklojn.
Parazitoj
Epichloë typhina parazitas la planton.
Saint-Just - Hôtel du Département (Metroo de Marsejlo)
Saint-Just - Hôtel du Département estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Charles de Saint-Évremond
Charles de SAINT-ÉVREMOND (naskiĝinta la en Saint-Denis-le-Gast, mortinta la  en Londono) estis franca filozofo, verkisto, juristo kaj (multflanka) kritikisto.
Vivo
Post edukiĝo ĉe la jezuitoj en Parizo li studis jursciencon. Poste li soldatis restante ĉiam fidela al la reĝo dum la ribeloj de ĉe Frondo. Pro tio li promociiĝis en 1652 je feldmarŝaleco. Post verko de satira epistolo pri la Traktato de Pireneoj li devis fuĝi tra Nederlando al Britio. Tion li ĝismorte restis estante amiko kaj konsilisto de dukino Hortense Mancini, nevino de Jules Mazarin. La korteganoj kaj aliaj elstaruloj tre ŝatis lin kaj lia tombo troviĝas ĉe Abatejo Westminster.
NGC 3181
NGC 3181 estas parto de galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4717 Kaneko
4717 Kaneko estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu.
Charles de Saint-Évremond
Vivo
Liaj verkoj, kiuj longtempe nur manskribite transdonitis, brilas stile, satirece kaj kosmopolitisma filozofio. Li estis konata kritikisto (ankaŭ pri kuirarto) kaj liaj konsiloj ŝatitis kaj en Britio kaj sur la kontinento eŭropa.
Literature menciindas liaj satiraj aĵoj (»La Comédie des académiciens«, 1644) kaj liaj leteroj. La unua impreso de ĉio okazis en Londono 1705.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 17. Leipzig 1909, p. 435-436, (tie ĉi interrete)
Le Castelet
Le Castelet estas nova franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Neversdorf
Neversdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Leezen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Bălți
La urbo etendiĝas sur areo de 71 km² kun ĉirkaŭ 130 000 loĝantoj. La urbo estas dividita en distriktojn. En Bălți troviĝas universitato, aliaj altlernejoj, teatro, muzeoj kaj kulturejoj.
Șercaia
Șercaia [ŝerkaja] (hungare: Sárkány [ŝarkanj], germane: Scharken, Schirkanyen) estas komunumo en Rumanio oriente de Făgăraș. Administre apartenas al ĝi Hălmeag kaj Vad.
Bălți
Historio
En 1620 Bălți estis menciita por la unua fojo, tiam kiel parto de la Princlando Moldavio. Ĉu temas pri tiu ĉi setlejo aŭ alia samnoma ĉe la nuna landlimo kun Ukrainio malklaras. Fine de la 15-a jarcento ĝi estis detruita fare de la tataroj sub ĥano Mengli-Girey (1467-1515), rekonstruote poste. Post la kolapso de ilia regado en Podolio (1699), la sultano loĝigis lojalajn polajn tatarojn en proksima Lipcani, nomita laŭ la Lipka-tataroj.
Șercaia
Ĝi situas meze inter Braŝovo kaj Făgăraș ĉe nacia vojo DN1.
Bălți
Historio
En 1812 la regiono Besarabio, kaj kun ĝi Bălți, falis al Rusio. Multaj rusoj kaj ukrainoj baldaŭ ekloĝis en la regiono kaj la rusa estis prezentita kiel la oficiala kaj lerneja lingvo. Bălți aparte estis unu el la centroj de ruslingvaj enmigrintoj. La 20-an de aprilo 1818 Balti ricevis urborajtojn. La urbo estis ege grava centro por judoj en Besarabio, en 1897 preskaŭ 56% de la 18.500 loĝantoj de Bălți estis judoj, kompare kun 23% rusoj kaj ukrainoj kaj 17% rumanoj kaj moldavoj. Ekzistis 72 sinagogoj en la urbo en la jaro 1882-a.
Șercaia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 925 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj); en 1992 1 478 (rumanoj, 18 % da hungaroj).
Bălți
Historio
En 1918 Besarabio iĝis parto de Rumanio. La ruslingvaj populacioj en la regiono poste estis submetitaj al rumanigo. En 1940, kiel rezulto de la ne-agreso-pakto inter Adolf Hitler kaj Stalin, Besarabio estis aneksita fare de Sovetunio kaj iĝis parto de la nova Moldava Soveta Socialisma Respubliko. Antaŭ la Dua mondmilito planis tie ĉi multajn domojn la arĥitektino Etti-Rosa Spirer.
Șercaia
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1235. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye).
Bălți
Historio
Dum la Dua mondmilito, la grandurbo estis sturmprenita fare de rumanaj soldatoj la 9-an de julio 1941. La plimulto de la juda komunumo en Bălţi poste estis forpelita aŭ murdita. La 26-an de marto 1944, la grandurbo estis rekaptita fare de la Ruĝa Armeo kaj poste iĝis parto de Sovet-Unio denove. Bălți suferspertis severan difekton dum la milito, kie multe de la historia konstruaĵo estas detruita. Post 1945, anstataŭe de rekonstruo, la fokuso estis plejparte sur novaranĝado. Grandskale novaj distriktoj estis kreitaj en la prefabrikita stilo kaj uzinoj estis establitaj. La nombro de loĝantoj rapide denove grandiĝis kaj en 1959 jam estis preskaŭ 68.000 - duoble la valoro de 1930.
Post la Dua mondmilito Stalin ordonis deportadon de miloj da urbanoj (kaj de loĝantoj de la ĉirkaŭaĵoj) al Kazaĥstano kaj Siberio pro ties laŭdira bonvenigo de germanaj/rumanaj trupoj. Fine de la 1960-aj jaroj la limo al cent miloj da loĝantoj estis transpaŝita. Ekde la kolapso de Sovet-Unio en 1991, la grandurbo estis parto de la nun sendependa ŝtato de Moldavio.
Kiel en multaj iamaj sovetiaj respublikoj, Moldavio, kaj tiel ankaŭ Bălți, spertis fazon de ekonomia kaj demografia malkresko en la 1990-aj jaroj. Intertempe tamen la situacio denove pliboniĝis.
Ekonomio
Bălţi estas ĉefe hejmo de la elektraj kaj manĝindustrioj kaj estas kaj industria kaj universitata urbo. Bălți posedas antaŭ ĉio nutran industrion, tiel oni povas trovi tie grandajn vinfarajn uzinojn, frukto- kaj legomindustrion, tabakindustrion, teksaĵindustrion. Tie troviĝas kultura centro, artgalerioj, teatroj kaj la kulturpalaco. Granda nombro da metiaj entreprenoj de ĉiuj sektoroj, precipe en la konstrusektoro, situas ankaŭ en la urbo. Konstrufirmaoj de fenestro kaj fasadoj estas forte reprezentita.
30705 Ideo
30705 Ideo estas mezgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Ĥora spirado
Ĥora spirado estas spirtekniko por ĥoro kantistoj aŭ ankaŭ blovinstrumentistoj de plurkape okupita voĉgrupo, je kiu por auŝkultanto ne ekkoneblas spirpaŭzeto en la akustika tuteco. Por ke ili ĥore spiru, la muzikistoj ne spiras je lokoj, kiuj fakte invitas al spirado, sed je aliaj ajn, kiun ĉiu muzikisto hazarde elektas por si mem. Je kio oni eĉ foje toleras, ke unuopaj muzikistoj preterlasas dum la spirado tonojn.
30705 Ideo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Károly Goldmark
Károly/Karl GOLDMARK [kAroj], hungare Goldmark Károly' estis hungara-aŭstra violonisto, pedagogo, figuro de hungara operoliteraturo.
Ĥora spirado
Per ĉi tiu tekniko la spirpaŭzoj de la unuopaj muzikistoj distribuiĝas statistike, kaj ekestas ŝajne traira muzikfluo sen paŭzoj. Ĥoran spiradon ne nepre oni aplikas sur tutaj muzikaĵoj, sed nur tie, kie nepre evitendas spirpaŭzoj.
Károly Goldmark
Li naskiĝis en Keszthely, en la 18-a de majo 1830. Li mortis en Vieno, en la 2-a de januaro 1915.
Vivo
La gepatroj estis malriĉaj judoj kaj apartenis ankaŭ al la germana minoritato. Li longe ne frekventis lernejon pro financaj problemoj. Baldaŭe li lernis muzikon en Sopron kaj en Vieno. Li apogis la revoluciojn en Vieno kaj same en Hungarujo. En 1850 en Buda li konatiĝis kun la opero. La debuta koncerto okazis en 1857 en Vieno, post 2 jaroj en Buda, dume li vivis mizere. Uverturo Sakuntala portis jam internacian sukceson en 1843. Poste sekvis opero Reĝino de Ŝeba.
Fiŝkaptisto
Fiŝkaptisto estas tiu, kiu kaptas fiŝojn.
Fiŝisto estas pli ĝenerala termino, kiu povas signifi: fiŝkaptisto aŭ fiŝbredisto aŭ fiŝvendisto.
Historio
Fiŝkaptado estis okupo jam el la unuaj homaj socioj.
La profesio de fiŝkaptisto estas ofte ligita al kasto aŭ iu specifa etno. Ekzistas ekzemple en okcidenta Afriko, laŭ la Niĝero, la fiŝkaptistpopolo de la Bozoj. Ankaŭ en Hindio ekzistas fiŝkaptistaj kastoj kaj popoloj.
Literaturo
Ĉar dum jarmiloj fiŝkaptistoj kontribuadis al nutrado de la loĝantaro, oni ofte trovas ilin en literaraj verkoj. Tre konataj ekzemploj estas:
Vidu ankaŭ
Listo de profesioj
Inverigo
Inverigo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Ambrozio de Milano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Alzate Brianza, Arosio, Brenna, Briosco (MI), Carugo, Giussano (MI), Lambrugo, Lurago d'Erba, Nibionno (LC), Veduggio con Colzano (MI).
Materio (filozofio)
Materio, el la latina materia aŭ materies, kio ĝenerale respondas al la greka ὕλη (hyle, litere "arbaro" kaj do "ligno", "lignaĵo" kaj ampleksige "konstrumaterialo") estas vorto uzita en filozofio unuafoje de Aristotelo alude al:
La fizika konsisto de la materio laŭ la pluristoj
La unuaj rezonadoj celantaj priskribi la strukturon de la materio aperas en la medio de tiu filozofia fluo nomata plurismo. Aparte oni sin demandas ĉu la materio ĉeesta en la mondo restas kvante konstanta, de kie originas la diversaj entoj kiuj ĝin konsistigas. Oni ekskludas ke la malsamaĵoj aperantaj estas originitaj per diversaj kvalitoj de la estaĵoj ĉar la kvalitaj karakteroj estas identigitaj de la sensoj pere de la sensebleco, pri kiu oni ne rajtas fidi ĉar nemalofte iluziiga: la sensa percepto malofte identas en pluraj personoj. Bezonus establi la premison ke ĉiu kvalito dependas de la kvanto: ĉar se veras ke la kvalito de iu aĵo ŝanĝiĝas, tio kio daŭrigas pluresti estas la kvanto de la sama aĵo.
Empedoklo: la kemia strukturo de la materio
La principoj de la materio estas identigeblaj, laŭ Empedoklo, kun la tradiciaj kvar elementoj: tero, akvo, aero kaj fajro, ĉiuj ĉeestaj laŭ dozo kvante malsama, el kiuj dependas la kvalito superstaranta kiu per ili prezentiĝas al oni. Empedoklo superas la antikvajn konceptojn pri la materio kiel unika “arkè” (origina substanco), kaj anticipas la koncepton pri kemia komponaĵo de la materiaj estaĵoj, konstituitaj el miksaĵo de originaj elementoj.
Anaksagoro: la materio kiel amplekso-vasteco dividebla senfine
Sed laŭ Anaksagoro, Empedoklo, baziĝinte sur la principo ke la materio estas karakterizata per vasteco, kaj do praktikante ĝian dividon por atingi la elementojn kiuj, spite de iliaj dividoj daŭrigas pluresti, haltis trofrue antaŭ la imagita procezo de divido.
La sennombraj estaĵaj kvalitoj ne povas ŝuldiĝi nur al la kvar elementoj, sed antaŭenirante per la divido de la materio, Anaksagoro alvenas, sur la bazo ke “ĉio estas en ĉio”, ekhipotezas la senfinan dividon de la materio. La konstituantaj principoj de la materio, tial, estus la “semoj”, infinitezimaj elementoj, kiuj, estante materiaj kaj do vastecaj, povas esti dividitaj senfine, konservante, tamen, sian originan kvaliton,. Eĉ en la plej eta parteto de materio ĉeestus, diversdoze, ĉiuj semoj de la kosmo.
Leŭkipo kaj Demokrito: la materio nedividebla senfine
Leŭkipo kaj sekve ankaŭ Demokrito detruas la anaksagoran teorion de la analizo de la materio sekvante rigoran logikan lineon:
Platono
La koncepto pri materio, ekzamenita vidpunkte de la metafiziko, kiel principo kiu originas la aĵan ŝanĝiĝon, jam troviĝis en Timeo de Platono.
''”Tial ni ne diros ke la patrino estas ricevejo de tio kio estas generita, konstatebla kaj ĝenerale sensa, nome tero aŭ areo aŭ akvo, aŭ alia fonto naskiĝinta el tiuj aŭ el kiuj tiuj lastaj devenas. Sed ni ne trompiĝos dirante ke temas pri speco de “nevidebla kaj amorfa speco, kiu ĉion ricevas”, kaj ke iamaniere tre problema partoprenas de la ‘inteligeblo’ kaj multe malfacilas ĝin kompreni” (Timeo, 51a)''
Materio kiel substrato
Aristotelo reiras al Platono por ekspliki la ‘ŝanĝaĝon’ kiel “transiron el kontraŭo al kontraŭo, aŭ el manko al formo (kiel el varmo al malvarmo aŭ el movo al kvieto) kaj fine opinias ke sube kuŝas origina substrato. La ŝanĝiĝo, do, el la manko (supoze: nescianto) al la formo (= scianto) okazas pro tio ke subkuŝas komuna substrato kiu akompanas la ŝanĝiĝon: nome la materio (homo). La homo estas siavice komponita el diversaj korpaj elementoj (sango, ostoj ktp) kiuj siavice el la fundamentaj elementoj kiel akvo kaj fajro per kaj tra kiuj, kun retroira trairo, logike “devas” atingi la “unuan materion”, nome la komenca, senforma, kiun malfacilas difini ĉar ĝuste absolute formomanka. Pri ĝi, tial, oni provas ‘negativan” difinon asertante ke temas pri io “pri kio oni ‘ne’ diras ke ĝi estas komponita per io ajn”.
Tial, la materio ne povas esti referancata al kelkaj el la kategorioj: ĝi, fakte, ne estas kvanto ĉar havas nek vastecon nek grandecon, sed estas “absoluta origina potenco, nome pura ebleco kiu povas esti konata nur per analogio.
Plotino reprenos tiun aristotelan koncepton ĝin aplikante “al la tuta inteligebla mondo” konstituata je genroj kaj specioj idealaj.
Materio kiel principo de individuigo
Kiel ekzistas la ‘unua materio’ kiel substrato de la ŝanĝiĝo de la filozofiaj entoj, same estas ankoraŭ la ‘unua materio’ kiu igas la enton individuo en ĝia specifeco. Nome la materio ekzercas la funkcion de principo de individuigo kaj igas ke tiu homo, de la antaŭa ekzemplo, fariĝinta saĝa, per la ĉeesto de la unua materio (homo) – tio estas per la materio estiganta tiun homon (karno, sango ktp) - finfine lin konstituu, ekzemple, individuo ‘Sokrato’ (fina materio).
Materio laŭ Stoikismo
La fondinto de la antikva Stoao, Zenono el Kitiono, konceptis la materion kiel pasivan principon sur kiu intervenas la aktiva dia principo kiu ĝin karakterizas je si, ĝin igante produktiva kaj fekunda. La du principoj kunvivas en la unika substanco: el kio la stoikisma ontologio, nome la korpo aktiva kaj pasiva, kiu estas elemento konstituanta la materion kiu el si mem havas neniun kvaliton sed, ĝuste pro tio ke ĝi estas korpa, ĝi havas la karakterizon de vasteco.
La materio laŭ Plotino
Aparte en la “Eneadoj”. Plotino reprenas la platonan teorion, ĉeestan en la dialogo Filebo, de la materio kiel “principo senlima”. kaj de la “senfina Diado de la grando kaj de la malgrando”. Inkliniĝante al religia interpreto, jam ĉeesta en Filono de Aleksandrio kaj en la novpitagora Numenio el Apamea de la 2a jarcento p.K., Plotino faras la materion la origina fonto de ĉiu malbono.
Male al la Stoao, laŭ Plotino, la materio ne havas vastecon sed estas absoluta sendeterminado; li reinsistas identigi materion kaj malbonon. La sensa materio, dominata de la defektebleco, kopio de tiu inteligebla al kiu estas konfidita la kreo de la plureco de la genroj kaj specioj idealaj, estas tordita reflekto de la ideala mondo kaj la lasta emanaĵo de la Unuo.
Materio kaj Skolastikismo
La koncepto pri materio kaj ĝiaj diversaj spekulativadoj de sennombra filozofoj, en kristanismo fariĝas dekomence diskrimino inter la orienta patristiko kaj tiu okcidenta. La orientaj Patroj de la Eklezio kaj kristanaj pensuloj preferas ĉerpi el novplatonismo, aŭ aŭtonome koincidas ĉi-punkte kun ĝi, kaj konceptas la materion kiel puran ne-eston. Ili taskiĝas savi la transcendecon de Dio kaj doni spiritan sencon al la tuta realo,, sed samtempe sin elmetas al risko ne savi la dignecon de la homa korpo de Kristo kaj al risko vanigi la doktrinon de la kreado. La okcidentaj Patroj kun kristanaj verkistoj kaj filozofoj, eble ankaŭ por eviti tiujn riskojn vanigi la fundamentan kristanan dogmon de la kreo, elemento de diferencigo kun la paganismo, emas revalorigi la materion kaj ĝin konsiderante kiel substancan realon. La materio, tiom nobla ke Tertuliano ĝin vidas ankaŭ en Dio, en Alberto la Granda kaj Tomaso de Akvino igas la materian principon akordigitan kun la dogmo de la senmorteco de la animo. Dum la tuta skolastikisma epoko teologoj kaj filozofoj, dum enkadras tiujn sciencojn en ĝiaj parametroj, rekuperas, reellaboras, originale interpretas la teorion de la aristotela kaj posteulara Hilemorfismo ĝin aplikante, foje aŭdace, ankaŭ al la prireligiaj sciencoj kaj dogmoj.
Materio dum la renesanca epoko
Bernardino Telesio (1500 – 1588) kontrastas kun la aristotela-skolastika ideo pri la ‘formo’ kaj enkondukas tiun de fortoj kiuj aktivas sur materia substrato de la fizika realo ege malsama al tiu de la sendetermino aristotela.
Dominikana religiulo Giordano Bruno, distanĉiĝante el la tuta klasika tradicio, vidas aktivaj en la materio la sensajn kaj intelekteblajn principojn, ĝis tiam pensitaj kontraŭstarantaj, de la “naturata naturo” kaj de la “naturo naturans” (naturo naturiĝanta), kiuj fariĝas unu en la dia menso kiu, kiel “causa insita omnibus (kaŭzo aganta en ĉio), aktivas kiel principo kreanta imanenta en la materio ĝis identiĝi kun ĝi (el tio la akuzo pri panteismo).
La koncepto de materio en la jarcentoj 18-a kaj 19-a
Laŭsence kontraŭ Aristotelo estas orientita la koncepto pri la materio en la moderna prinatura scienco kiu atingas sian plejaltan kulminon en la mekanikisma filozofio de la materio: ĝi estas nura “vasteco”, laŭ Kartezio, sur kiu Isaac Newton vidas aktivi la principojn de la forto kaj de la movo.
Kun Leibniz okazas originala fandado de la materia mekanikismo kun la metafiziko. La materio ĉi-kaze reprezentas la eron pli obskuran de la monado, tiu preskaŭ tute sena de konsciaj perceptoj: kio ĝin faras forton tre inerta kaj pasiva, fonto de nekonsciaj psikaj reprezentaĵoj. El la materia nekonscio de Leibniz, tra la neracia “vivvolo” de Arthur Schopenhauer, la filozofia penso aliras al la nekonscio de Sigmund Freud.
La materio en la nuna filozofio
Kun la plievoluiĝo de la moderna scienco kaj, aparte, kun la revoluciaj malkovroj de la nuntempa fiziko, post la debato pri la lasta determino de la realo de la materio en la medio de la relativista fiziko kaj kvantuma fiziko, spekulativado pure filozofia pri la koncepto de materio reduktiĝus al pura lingva kverelo, kiel ofte estas ripetite en scienculaj medioj. Sed tiel ne opinias filozofoj serĉantaj la metafizikan esencon de la materio, ne nur tiun fizikan de la senseblaj aspektoj.
Gyula Szántai
Gyula Szántai [djula sAntai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szántai Gyula estas hungara ŝlagrogitaristo, orkestrestro. Gyula Szántai naskiĝis la en Szombathely.
Biografio
Gyula Szántai frekventis la kutimajn lernejojn en sia naskiĝurbo, li komencis gitaradi en 1970 en urba ŝlagrorkestro. La orkestro kontribuis en klubo, iom poste turneoj okazis eĉ en Ĉeĥoslovakio kaj Orienta Germanio. En la sekvaj jaroj kaj jardekoj li apartenis al pluraj lokaj ŝlagrorkestroj. En 2012 li fondis propran ŝlagrorkestron, kie li estas aktiva ankaŭ nun.
Akva pupteatro
Historio
La preciza tempo kie akva pupteatro komenciĝis en Vjetnamio ne estas konata, sed frua noto pri tiu arto estis trovita sur ŝtonsteleo devenanta de la 11-a jarcento laŭdante la meritojn de reĝo Ly Nhan Tong. Post periodo de rapida evoluo de la 11-a-14-a jarcentoj, la arto de akva pupteatro eskapis la limigojn de la reĝaj palacoj de la Le- kaj Nguyen-dinastioj kaj komencis montriĝi ĉe vilaĝfestivaloj kaj ceremonioj, antaŭenmovigante la evoluon de la tradiciaj scenartoj de la lando.
En antikva Vjetnamio, la kamparaj vjetnamoj kredis ke spiritoj kontrolis ĉiujn aspektojn de sia vivo, de la kuirejo ĝis la rizejoj. La vjetnama elpensis akvan pupteatron kiel maniero kontentigi tiujn spiritojn, kaj kiel formo de distro, uzanta tiun naturan medion kiun ili povis trovi en sia ĉirkaŭaĵo. En antikvaj tempoj, la lagetoj kaj inunditaj rizejoj post rikolto estis la scenejo por tiuj senpreparaj spektakloj.
Ĉi tiu formo de arto estas unika al Norda Vjetnamio kaj nur trovis sian vojon al la monda scenejo en la lastaj jaroj kiel rezulto de normaligaj rilatoj kun okcidento. Dum la fruaj 1990-aj jaroj la tri elstaraj entreprenoj - la Nacia Pupteatro (Nhà hát múa rối trung ương), la urba Thang Long Pupteatra Kompanio (Nhà hát múa rối Thăng Long) de Hanojo kaj la Ho-Chi-Minh-Urbo Pupteatra Kompanio (Đoàn Nghệ thuật Múa rối Thành phố Hồ Chí Minh) gajnis pliigantan internacian atenton. La ĉefaj lokoj en Vjetnamio mem estas la Thang Long Akva Pupteatro en Hanojo kaj la Ora Drako Akva Pupteatro en Ho Chi Minh urbo.
Prezentado
Moderna akva pupteatro estas prezentita en baseno da akvo 4 metrojn kvadratajn, kun la akvo surfaco kiel scenejo. Nuntempe, la prezentado okazas ĉe unu el tri lokoj - sur tradiciaj lagetoj en vilaĝoj kie scenejo estas starigita, sur porteblajn basenoj konstruitajn por vojaĝaj prezentistoj, aŭ en speciala konstruaĵo kie baseno estas konstruita. Ĝis 8 pupistoj staras malantaŭ disig-bambua kurteno, ornamita por simili templofasadon, kaj kontrolas la marionetojn uzante longajn bambuobastonojn kaj kordmekanismon kaŝitajn sub la akvosurfaco. La marionetoj estas ĉizitaj el ligno kaj ofte pezas ĝis 15 kg. Rizo, la ĉefbazvaro de la vjetnama dieto, kreskas en akvorizejo. La originaj akvaj marionetfestivaloj estis laŭlitere okazigitaj ene de rizejo, kun pagodo konstruita sur pinto por kaŝi la pupistojn kiuj staras en la ĝistalia akvo. La akvo funkcias kiel la scenejo por la marionetoj, kaj kiel simbola ligo al la rizrikolto. Ĝi ankaŭ kaŝas la marionetkordojn kaj pupistmovadojn, plibonigas la muzikan kaj voĉan akustikon, kaj disponigas briletan lumefekton. Tradicia vjetnama orkestro disponigas fonamuzikan akompanon. La instrumentado inkludas kanton, tamburojn, lignajn sonorilojn, cimbalojn, kornojn, đàn bầu (Unukordilo), gongojn, kaj bambuoflutojn. La klaraj simplaj tonoj de bambufluto akompanas reĝecon dum la tamburoj kaj cimbaloj povas laŭte anonci la eniron de fajrosputanta drako.
Stacio Kamogawa
Stacio Kamogawa (japane: 鴨川駅 [Kamogaŭa-eki], angle: Kamogawa Station) estas fervoja stacio en Sakaide, Gubernio Kagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Ŝikokua: Linio Yosan.
Akva pupteatro
Prezentado
Kantistoj de chèo (formo de opero devena de norda Vjetnamio) kantas kantojn kiu rakontas la historion ludantan de la marionetoj. La muzikistoj kaj la pupoj interagas dum prezento; la muzikistoj povas krii vorton de averto al marioneto en danĝero aŭ vorto de kuraĝigo al marioneto en bezono.
La marionetoj eniras de ĉiu flanko de la scenejo, aŭ eliras el la neklaraj profundoj de la akvo.
Spotlumoj kaj buntaj flagoj ornamas la scenejon kaj kreas festan atmosferon.
Enhavo
La temo de la skeĉoj estas kampara kaj havas fortan referencon al vjetnama folkloro. Ĝi rakontas pri daŭra porvivaĵo en kampara Vjetnamio kaj vjetnamaj popolaj fabeloj kiuj estas rakontitaj per geavoj al siaj nepoj. Rakontoj pri la rikolto, de fiŝkaptado kaj de festivaloj estas emfazitaj. Legendoj kaj nacia historio ankaŭ estas rakontitaj tra mallongaj skeĉoj. Multaj el la skeĉoj, aparte tiuj implikantaj la rakontojn de daŭra porvivaĵo, ofte havas humuran tordecon.
Leimbach AG
Geografio
Leimbach situas ĉe la nordorienta bordo de la rivero Wyna sur la okcidenta deklivo de la monto Homberg. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Leimbach mem ankaŭ la pli alte sur 650 m s.m. situanta setlejo Seeberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,15 km², de kiuj 0,36 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,18 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 760 m s.m. okcidente de la kulmino de la monto Homberg kaj la plej malalta punkto sur 510 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wyna en la trilima punkto inter la komunumoj Leimbach, Gontenschwil kaj Zetzwil.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Leimbach limas en nordo al Zetzwil, en oriento kaj sudo al Reinach, kaj en okcidento al Gontenschwil.
Trafiko
Al la publika trafikreto Leimbach estas konektita per la etŝpura tramfervojo Wynentalbahn [Wyna-Valo-Fervojo] de Araŭo al Menziken.
Historio
La unua dokumenta mencio de Leimbach datiĝas el la jaro 1300 jam per la aktuala formo de la nomo en la Habsburga Urbaro.
En mezepoko en Leimbach unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj.
Ferenc Temesi
Ferenc Temesi [temeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Temesi Ferenc estas hungara verkisto, tradukisto, dramisto, scenaristo.
Leimbach AG
Historio
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Leimbach troviĝis nun sub la servuteco de la urbo Berno kaj estis atribuita kiel eksklavo al la tribunala distrikto Seengen en la voktejo Lencburgo. Ĝis 1751 Leimbach estis tiel nomita Steckhof, tio estis libera bieno ekster komunuma. Nur en la jaro 1751 la registaro de Berno atribuis al ĝi la statuson de propra komunumo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Leimbach fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.
Ferenc Temesi
Ferenc Temesi  naskiĝis la  1949 en Szeged.
Biografio
Ferenc Temesi frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo en 1974 li laboris kelkajn monatojn en la universitata biblioteko en Budapeŝto, poste li iĝis liberprofesia verkisto. En 1983 li partoprenis en Amsterdamo en monda festivalo de poetoj. En 1988 li studvojaĝis al Ĉinio. Li estas eksedziĝinta. Lia stilo estas varia, foje avangarda. Li ricevis premion Kossuth en 2014, pli frue ekde 1987 ankaŭ aliajn premiojn.
Inverno e Monteleone
Inverno e Monteleone estas komunumo de Italio.
Landivisiau
Landivisiau (en la bretona Landivizio) estas urbo de Francio. Ĝi troviĝas en la departemento de Finistère kaj la regiono Bretonio. Landivisiau konatas pro tradicia ĉiujara foiro de ĉevaloj kaj tial ricevis la kromnomon "ĉefurbo de la bretona ĉevalo". Ĝi estas la administra centro de la kantono samnoma, kiu konsistas el 8 komunumoj kun sume proksimume 16 000 loĝantoj.
Zimatlán de Álvarez
Zimatlán de Álvarez estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zimatlán de Álvarez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 570.
Geografio
Zimatlán de Álvarez apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18370 loĝantojn. El tiuj estis 8551 viroj kaj 9819 virinoj. La komunumo havas surfacon de 255,16 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 793 indiĝenoj. El tiuj 589 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 589 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Centra Tombejo de Bruĝo
La Centra Tombejo de Bruĝo estas granda tombejo en Assebroek en la belga urbo Bruĝo. La tombejo troviĝas je la rando de la kvartaloj Sint-Katarina kaj Steenbrugge. Ne konfuzu ĝin kun la Parktombejo Blauwe Toren, kreita en la 1970-aj jaroj norde de la urbo, nek kun la tombejo de la iama sendependa komunumo Assebroek en la kvartalo Ver-Assebroek.
Historio
La dekreto de la 26-a de junio 1784 de imperiestro Jozefo la 2-a interalie malpermesis entombigojn en preĝejoj kaj ene de la urboj. Tial la bruĝa urbestraro aĉetis terenon en la najbara komunumo Assebroek. La unua entombigo en ĝi okazis je la 13-a de februaro 1787, sed pro kontraŭstaro de la loĝantaro nur en 1804 ĉiuj entombigoj okazis ekster la urbo.
Arĥitekto Pierre Buyck en 1837 desegnis ĝeneralan planon. Jam en 1841 kaj 1864 la tombejo estis pligrandigita. Post pliaj pligrandigoj la tombejo nun havas areon de 12 hektaroj.
Revalorigo
Ĉirkaŭ la jaro 1980 ekkreskis la konscio ke ne nur la arĥitekturo de la centro de Bruĝo meritas protekton, sed ke ankaŭ en la stratoj kaj tombejoj ekster la urbo estas valoraj aferoj. En 1978 estis kreita Urba Komisiono pri Tombejaj Monumentoj. Ĝi iniciatis konstruon de lapidarium, konstruaĵo en kiu estas montritaj restaĵoj de malaperintaj tomboj kaj paneloj kun klarigoj.
Ekde 2010, pro la malpermeso de herbicidoj, okazas eksperimentoj rilate al la plantoj ĉirkaŭ la tomboj (ne nur en la centra, sed ankaŭ en la ceteraj tombejoj). La urbo purigis kaj riparis plurajn valorajn tombojn.
Valoraj monumentoj
La plej valoraj monumentoj estas inventarigitaj kaj ricevis klarigan tabuleton. Ili estas listigitaj poste (unue la vicnumero, poste la parcelo de la tombejo, fine la nomo).
Militista sekcio
En aparta sekcio de la tombejo estas tomboj de belgaj kaj britaj soldatoj mortintaj dum la Unua kaj Dua Mondmilito.
Brita Sekcio
Dum la 19-a jarcento en Bruĝo loĝis multaj britaj familioj, ekzemple la familio Trollope. Iliaj tomboj troviĝas apud la lapidarium.
Aliaj tombejoj en Bruĝo
Ankaŭ en la partkomunumoj de Bruĝo (Assebroek, Dudzele, Sint-Andries, Sint-Kruis, Sint-Michiels kaj Sint-Pieters) estas tombejoj, plejofte tuj apud preĝejo, kun valoraj monumentoj.
Ekis projekto por faciligi la serĉadon de tomboj per geografia informsistemo (GIS). Jam funkcias por Dudzele kaj Sint-Michiels.
Aldo Capitini
Aldo Capitini (Peruĝo, 23-a de decembro 1899 - Peruĝo, 19-a de oktobro 1968) estis itala filozofo, inter la unuaj subtenantoj en Italio de neperforto laŭ la instruado de Gandhi.
Biografio
Aldo Capitini naskiĝis en Peruĝo en neriĉa familio. La patro estis urba oficisto kaj la patrino estis kudristino.
Oni taksis lin ne sufiĉe sana por la milito, do li ne partoprenis al la Unua Mondmilito. Dum la jaroj de la milito kaj en la postaj jaroj, li legis multe da libroj kaj, inter la aliaj, ĉiuj de Gandhi, kiuj igis lin vegeterana kaj ema al neperforto.
En 1937 estis eldonita lia libro Elementi di un'esperienza religiosa ("Elementoj de religia sperto"), kiu enhavis kritikojn al faŝismo. Dum la Dua Mondmilito, Capitini estis arestita du fojojn.
Post la milito, Capitini malakceptis aliĝi al iu ajn partio, eĉ al Partito d'Azione, kiu estis inspirata de lia verko, kaj preferas krei novajn movadojn:
La 24-a de septembro 1961 (dimanĉe), li aranĝis la Marŝon por la Paco de Peruĝo al Asizo.
Capitini mortis en 1968. Li neniam edziĝis.
Jarnac-Champagne
Jarnac-Champagne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 758 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Jarnac-Champagne estas vilaĝo en la sudokcidento de Charente-Maritime, sudokcidente de Cognac.
34266 Schweinfurth
34266 Schweinfurth estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Raley Schweinfurth, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri scienco de la vivmedio. Ŝi estis lernantino ĉe la Oregon Episcopal School de Portlando (Oregono).
San Vittore GR
Pri la komunumo
San Vittore (en Esperanto ankaŭ Sankta Viktoro) estas komunumo de la komunumaro Roveredo kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 731 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
San Vittore estas la plej malsupra grizona komunumo de la Valo de Mesoko ĉe la bordo de la suba Moësa. Al la komunumo apartenas kiel eksklavo alpopaŝtejo nomita Alpe di Rescignaga en la sudo de la komunumo Roveredo, kiu de tri flankoj estas ĉirkaŭigita de Roveredo kaj en sudo limas al Italio. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo San Vittore ankaŭ parto de la vilaĝeto Monticello rekte apud la kantona limo al Tiĉino.
Najbaraj komunumoj
La komunumo San Vittore limas en nordo al Cresciano (TI), en nordoriento al Arvigo, en oriento al Buseno, en sudoriento al Roveredo, en sudokcidento al Lumino (TI), kaj en okcidento al Claro (TI).
Trafiko
Tra San Vittore pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj la svisa aŭtovojo A13 kiuj trans San-Bernardino-Pasejo konektas Grizonon kun Tiĉino. De la iama fervojlinio de Belinzono al Mesoko ekzistas ek de 1978 nur ankoraŭ la plej subaj kilometroj, kie trafikas muzea fervojlinio. Por la konekto al la publika transportreto zorgas la poŝtaŭtolinio de Biasca al Disentis.
Lingvoj
La ĉefa kaj sola oficiala lingvo de San Vittore estas la itala.
Historio
La unua dokumenta mencio de San Vittore datiĝas el la jaro 1168 kiel sancto Victore. Ĝis la administracia reformo de Kantono Grizono de la jaro 1851 San Vittore apartenis al la flago de la tribunalkomunumo Roveredo de la supera tribunalo Mesoko. Ĝis la jaro 1646 ĝi formis utiligokomunumon por la alpopaŝtejoj, arbaroj kaj paŝtejoj kun Roveredo. Tiam la bienoj estis dividitaj. La abata preĝejo se la sanktuloj Johnao kaj Viktoro estis de 1219 ĝis 1885 la sidejo de la Kapitulo Sankta Viktoro, kiun fondis siatempe la barono Heinrich de Sax. Ek de 1851 San Vittore estas politika komunumo de la komunumaro Roveredo en la distrikto Moësa.
Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ
Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ (Ukraine: Людмила Іванівна Черних, ruse: Людми́ла Ива́новна Черны́х; naskiĝis la 13-an de julio 1935, en Ŝuja, mortis la 28-an de julio 2017) estis sovetia astronomo. Ŝi edziĝis al la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ.
Mamirolle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ
Ŝi ricevis sian diplomon en la Ŝtata Pedagogia Universitato de Irkutsk. Inter 1959 kaj 1963, ŝi laboris en la "Laboratorio Tempo kaj Frekvenco" de la Nacia Instituto de Esploro pri Fizikoteknaj kaj Radioteknaj Mezuroj de Irkutsk. Ŝi tie faris astrometriajn observojn por la "Servo pri la Tempo".
Mamirolle
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Mamirollais.
Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ
Inter 1964 kaj 1998, ŝi estis scienca laborantino en la instituto pri teoria astronomio de la Rusia Akademio de Sciencoj. Ŝi laboris pri la observadoj faritaj elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno. De 1998 ŝi laboras en la Krimea astrofizika observatorio.
Ŝi malkovris 267 asteroidojn, kelkajn kun sia edzo kaj kolego Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ, aliajn kun sia kolegino Tamara Miĥajlovna Smirnova.
La asteroido 2325 Ĉerniĥo estis tiel nomita en honoro de ŝi kaj de ŝia edzo.
Zsizsi Ferenczy
FERENCZY Zsizsi [ferenci] Szentimreiné estis rumanuja hungara kantistino naskiĝinta en Koloĵvaro la 13-an de januaro 1895 kaj mortinta en Kluĵo la 13-an de februaro 1969. Ŝi estis edzino de Jenő Szentimrei, la pli juna fratino de komponisto, aktoro Gyula Ferenczy kaj de redaktoro, verkisto György Ferenczy, patrino de folkloristino Ágnes Kovács kaj industriartistino Judit Szentimrei.
Kariero
Zsizsi Ferenczy debutis kiel operkantistino 1915 en sia naskiĝurbo. Post la unua mondmilito apud sia edzo Jenő Szentimrei li envolviĝis la transsilvanujan hungaran literaturan vivon kantante popolkantojn kaj popolbaladojn.
Ne aĉetu rusiajn varojn!
"Ne aĉetu rusiajn varojn!" (ukraine: «Не купуй російське!») aŭ «bojkotu rusiajn varojn!" (ukraine: «Бойкотуй російське!») estas neperforta kampanjo de rezistado por bojkoti rusian komercon en Ukrainio. La protesto komenciĝis la 14an de aŭgusto de 2013 kiel reago al komerca embargo de la Rusa Federacio kontraŭ Ukrainio. Ĝi estis organizita de Vidsiĉ per sociaj amaskomunikiloj. La kampanjo ekspansiiĝis al amasa dissendo de flugfolioj, afiŝoj, kaj glumarkoj en ĉirkaŭ 45 urboj kaj vilaĝoj. Ĝi fadis de la komenco de la Euromaidanaj manifestacioj en novembro de 2013, sed estis renovigita en la 2a de marto de 2014, dum la Krimea krizo kaj la rusa milita interveno en Ukrainio.
Dezső Márkus (dirigento)
Dezső Márkus [deĵO mArkuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Márkus Dezső estis hungara dirigento, teatrestro. Lia frato estis arkitekto Géza Márkus, lia edzino estis Ilona Szoyer.
Dezső Márkus naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Márkus devenis el juda familio. Li studis muzikon laŭvice en Muzikakademio de Budapeŝto kaj simila lernejo de Vieno. En 1879 li debutis kiel pianisto, poste en Bad Ischl li estis jam dirigento. En 1893 li estis teatra dirigento en la jam ne ekzistanta teatro en Budapeŝto. Inter 1895 kaj 1898 li havis postenon en Reĝa Operejo de Budapeŝto, poste li dirigentis en Prago kaj Amsterdamo. Inter 1903-1911 li estis dirigento de Budapeŝta Operejo, poste li fondis Popoloperejon, kiun li gvidis poste 3 jarojn. Li estis en la Popoloperejo muzika direktoro (1918-1921), dirigento (1921-1926), poste muzika ĉefdirektoro. Baldaŭ li private instruis kantadon.
Li edziĝis en 1905, baldaŭ li havis filinon.
NGC 3182
NGC 3182 (aliaj indikoj — UGC 5568, MCG 10-15-62, ZWG 290.27, PGC 30176) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lusk (Vajomingo)
Lusk estas urbo en Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj nome en la orienta parto de la subŝtato Vajomingo, Usono. La urbo estas la kantona sidejo de Kantono Niobrara. La urbo estis fondita en Julio 1886, de Frank S. Lusk, renoma ranĉisto de Vajomingo, partnero en la entrepreno Western Live Stock Company, kaj akciisto de la fervojo Wyoming Central Railway. Ranĉa bovobredado pluestas la ĉefa industrio en la nune urbo Lusk.
Gravuloj
42.76056°N, -104.45278°W
Esperantista Centra Librejo
Esperantista Centra Librejo (ECL), france Librairie centrale espérantiste (LCE), estis grava Esperanto-librejo kaj -eldonejo en Parizo, kiu aperigis i.a. reeldonojn de la Fundamento de Esperanto (1905) kaj la unuajn eldonojn de la tri unuaj volumoj de Fabeloj de Andersen en traduko de L.L. Zamenhof (1923, 1926 kaj 1932).
ECL fondiĝis post la unua mondmilito (1914-1918) laŭ iniciato de generalo Sebert. Ĝi estis anonima societo kun variebla kapitalo kaj akcioj po 25 frankoj francaj. La nova entrepreno tuj aĉetis la grandan librostokon de Hachette, kiu ĉesigis la Esperanto-fakon jam unu jaron antaŭ la mondmilito, aĉetis stoketojn ankaŭ de aliaj librejoj kaj komencis la eldonon de francaj vortaroj kaj gramatikoj elĉerpitaj. Ĝia komenca kapitalo de 45.600 francaj frankoj en 1920 kreskis ĝis 85.575 en 1933 kaj la venditaj libroj, en 1920 en valoro de 21.930 frankoj, atingis en 1933 144.678 frankojn. Tamen ambaŭ ciferoj ne estas tro altaj, se oni konsideras la duman senvaloriĝon de la franca franko (1922-1926), kvankam la librejo havis ĉiujn Zamenhof-verkojn eldonitajn, kune proksimume 80 diversajn verkojn, kaj instalis ankaŭ vendadon de fremdaj eldonaĵoj.
Komence ECL havis la saman adreson kiel la Esperantista Centra Oficejo (ECO), same fondita laŭ iniciato de Sebert, en 51 rue de Clichy, Paris (9e). Post la morto de Sebert, de okt. 1931 ECL troviĝis en la librocentro de Parizo (rue de Sevres).
Post la dua mondmilito ECL eldonis i.a. la unuan eldonon de la vortaro Esperanto-franca de Gaston Waringhien (1957).
Melanie Müller
Melanie MÜLLER (geedza nomo Melanie Blümer; naskiĝis la en Oschatz) estas germana aktorino en realecaj televidserioj, ŝlagra kantistino kaj interpretistino de popularega Ballermann-muziko.
Vivo
Müller kreskis en Grimma en la 1990-aj jaroj. Post lernejfrekvento ŝi kompletigis fakan trejnadon kiel restoracia kaj drinkejista fakulino de 2005 ĝis 2009. Ŝi tiam laboris sub la pseŭdonimo Cataleya Young kiel erotika fotomodelo kaj provizore deĵoris por eskortagentejo. En 2011 ŝi aktoris sub la pseŭdonimo Scarlet Young en pluraj pornografiaj filmoj de svisa entrepreno, el kiuj du estis elsenditaj je la kanalo Blue Movie.
En 2012 ŝi partoprenis semajnan eldonon de la VOX-kuirspektaklo Das perfekte Dinner filmita sur Majorko. Ŝi unue priatentigitis kiel realeca televidaktorino en 2013 konkursante en la tria sezono de Der Bachelor. Ekde tiam ŝi aperis en aliaj realecaj televidspektakloj (sur privataj kanaloj) kaj ankaŭ havis apogan rolon en epizodo de la krimserio SOKO Leipzig elsendita sur la publika kanalo ZDF en 2013; sekvis tie du intervjuspektakloj. Ŝi ankaŭ estis popkantisto ekde 2013 kaj kreis plurajn unuopaĵojn ekde tiam. Jaron poste ŝi partoprenis la realecspektaklon Ich bin ein Star - holt mich hier raus! de RTL.
Krome, ŝi funkciigas retan komercon por seksludiloj ekde 2013. Komence de 2014, kune kun amiko, ŝi malfermis fakbutikon en Leipzig, kiu fermiĝis jam kelkajn monatojn pli malfrue. En la sama jaro ŝia aŭtobiografia libro Mach's Dir selbst, sonst macht's dir keiner! aperis post redaktado de la verkistino Christiane Rousseau. Müller ankaŭ aperas kiel kantisto kun Circus Erotica en kluboj kaj flegas kanti ekz. en la turisme tre popularaj diskotekoj Bierkönig kaj Oberbayern sur Majorko. En aprilo 2017, ŝi malfermis fritkolbasbudon en S'Arenal inter Balneario numeroj 7 kaj 8 sur Majorko, kie ŝi laboras ĉe la vendotablo plurfoje semajne. En 2020 ŝi partoprenis sukcese en la realeca distrigspektaklo Like Me - I'm Famous.
Ŝi edzigis sian manaĝeron Mike Blümer en 2014. Filino naskiĝis en septembro 2017 kaj filo en oktobro 2019. Eksgeedziĝo okazis fine de 2021.
En 2021 ŝi estis vidita kiel konkursantino en la realecspektaklo Promis unter Palmen; la elsendo estis ĉesigita post la morto de partopreninto jam post du epizodoj. En aŭgusto 2021 ŝi estis kandidatino por la naŭa sezono de Promi Big Brother sur la kanalo Sat.1 - kaj venkis.