cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duonrekto
Se konsideri rektan linion kaj iun ajn punkton A sur ĝi, eblas konsideri A kiel dispartigi tiun linion en du partojn. Ĉiu el ambaŭ partoj estas nomata duonrekto, radio aŭ duonlinio kaj la punkto A estas nomata ĝia ekpunkto. La punkto A konsideriĝas esti membro de la radio. Intuicie, radio konsistas el tiuj punktoj sur linio pasanta tra la punkto A kaj procedante senfine, komence de A, en unu direkton laŭ la linio.
notoj
Line (geometry)
Iris Murdoch
Jean Iris MURDOCH (naskiĝis la 15-an de julio, 1919, mortis la 8-an de februaro, 1999) estis brita verkistino kaj filozofino.
Ŝi naskiĝis en Dublin, Irlando. En Somerville College (Universitato de Oksfordo) kaj Universitato de Kembriĝo ŝi studis klasikan kaj antikvan historion, kaj filozofion. Post filozofiaj eseoj ŝi en la jaro 1954 verkis sian unuan romanon: Under The Net. Sekvis 25 pliaj romanoj, krome dramoj, liriko kaj filozofiaj publikaĵoj.
En 1956 ŝi en Oksfordo ekkonis sian futuran edzon John Bayley, kiu estis profesoro pri angla literaturo kaj ankaŭ verkis. Ankaŭ la verkisto Michael Oakeshott estis ŝia amanto.
En 1995 ĉe ŝi montriĝis la unuaj simptomoj de Alchajmero. En 1999 ŝi mortis.
La vivo de Iris Murdoch inspiris la britan verkiston A. N. Wilson al biografio. Ŝia edzo John Bayley verkis siajn memorojn pri la vivo de la verkistino en la tempo de la malsano.
En la jaro 2001 ŝia vivo estis filmigita: Judi Dench transprenis la rolon de la maljuna Iris Murdoch kaj Kate Winslet prezentis ŝin kiel junulinon en la filmo Iris.
Esperanto
Marjorie Boulton estis unu el la dumvivaj amikoj de Iris Murdoch. Iris Murdoch lernis almenaŭ la bazon de Esperanto sekve de tiu amikeco. En letero al Marjorie Boulton ŝi skribis en 1990, ke la Esperanto-mondo estas grandioza afero kaj ke ĝi ŝajnas estis kvazaŭ familio, feliĉa familio. . En plia letero al Boulton en 1995 ŝi esprimas, ke ŝi sentas, ke estas certa magio en Esperanto kaj ke ĝi apartenas al la tuta mondo.
En sia libro "A Word Child" (1975) Murdoch enmetis dialogon, kiu rilatas al la formo -ino en Esperanto, en la vorto patrino, erare tradukita per "malgranda patro". La dialogo estas citita de David Crystal kaj Hilary Crystal en libro kun prilingvaj citaĵoj.
Montellano
Montellano estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 116 km2 kie loĝas 7037 geloĝantoj, do loĝdenso estas 60.7 loĝ./km2. Montellano situas je 66 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
La nomo de la vilaĝo signifas en la hispana "Ebena Monto", kio estas kontraŭdiro.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 7037 geloĝantoj de la municipo Montellano estas 3510 inoj kaj 3527 viroj. En la 116-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 6974 geloĝantoj, kaj aliaj 63 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 62, 30 inoj kaj 32 viroj, kaj mortis 52, 23 inoj kaj 29 viroj. Tiel la natura kresko estis 10 (0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 3172 homoj (45.1%).
Pjatiĥatki (stacidomo)
Pjatiĥatki (П'ятихатки) estas fervoja stacio en Pjatiĥatki (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
Muelilo (ritma figuro)
Muelilo, unu el la frapinstrumentaraj rudimentaĵoj, estas aparta fraptekniko por la frapinstrumentaro. Ĝi estas kombinaĵo el duoblaj frapoj en diversaj tempoj.
NGC 4842B
NGC 4842B (aliaj indikoj — NGC 4842-2, MCG 5-31-31, ZWG 160.46, DRCG 27-23, PGC 44338) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Muelilo (ritma figuro)
Tradicie oni komencas la muelilon malrapide kaj pliigas iom post iom la tempon ĝis la supro, por poste reiri al la ekirtempo.
NGC 4842B
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Listo de komunumoj en Colima
La meksika federacia subŝtato Colima situas en la centra-okcidenta parto de Meksiko. En ĝi ekzistas 10 komunumoj.
Ram Panjwani
Ram Partaprai PANJWANI estis sindlingva sufia kantisto kaj aŭtoro de Barato. Li naskiĝis la 20-a de novembro 1911 kaj mortis 31-a de marto 1987, kaj estis subtenanto de sinda kulturo inter la sindanoj ekzilitaj en Barato sekva la Hindia-partigo de 1947.
Panjwani verkis 25 libroj, inter kiuj Quaidi (Malliberulo) de 1943 – pri strebo por libereco – Ahe Na Ahe (Ĉu Li estas, aŭ ĉu Li ne estas?) de 1955 – pri fido je Dio – Anokha Azmooda (Ununuraj spertoj) de 1962, Ayo Nayo Zamano (Alveno de Nova Epoko) de 1978 kaj Zindgi Yaan Mout (Vivo aŭ morto) de 1988 apartenas la plej gravaj. Li ankaŭ tradukis la famkonata libro How to Win Friends and Influence People (Kiel gajni amikojn kaj influi homojn) de Dale Carnegie, 1936, al la sinda – Dost Keean Kajan Ain Dilyoon Keean Kheechjan.
La monojn kiu la aŭskultantaro donis al Panjwani, ankaŭ de grandaj tiaj aroj, li laŭ rampanjwani.com ĉiam donis al lokaj karitataj celaĵoj.
Teatro alla Scala
La Teatro alla Scala aŭ La Scala estas operejo en la italia urbo Milano, kiu inaŭguriĝis la 3-an de aŭgusto 1778 kaj anstataŭigis la dum 1776 forbrulitan teatrejon Teatro Regio Ducale. La aŭstria imperiestrino Maria Teresia en la ĉefurbo de la tiutempe aŭstria regiono Lombardio malkonstruigis la preĝejon Santa Maria alla Scala de la jaro 1381, kaj taskigis la arkitekton Giuseppe Piermarini samloke konstruigi klasikisman novan operejon ene de nur 23 monatoj. Por la premiero sursceniĝis la opero L'Europa riconosciuta ("La rekonita Eŭropa") de la komponisto Antonio Salieri. La "Teatro alla Scala" nuntempe kalkuliĝas inter la plej gravaj operejoj de la mondo.
La opera sezono ĉiujare komenciĝas la 7-an de decembro, la tago de la urba patrono de Milano, Sankta Ambrozio (Sant'Ambrogio).
Post la kompleta detruiĝo dum la jaro 1943 kadre de la Dua Mondmilito la operejo en rekorda tempo rekonstruiĝis. La 11-an de majo 1946 la ejo per koncerto de la diriganto Arturo Toscanini remalfermiĝis. La hasta rekonstruo kaŭzis kelkajn arkitektajn fuŝojn, kiuj ĝenis la akustikon de la operejo kaj necesigis profundan trakonstruon. Malgraŭ multaj protestoj, la kolekto de pli ol 18.000 subskriboj kaj spite al pluraj juraj procesoj, la operejo preskaŭ komplete malkonstruiĝis - nur la antaŭhalo, la publikejo kaj la fasadaj muroj restis, dum forpreniĝis la kompleta malantaŭo inkluzive de la scenejo. Inter 2001 kaj decembro 2004 la operejo estis trakonstruata, por reatingi perfektan akustikon kaj tamen gardi la originan stilon de la klasikisma fasado kaj la interna dekoro.
Dum la sekva sezono necesis elekti posteulon de la opereja intendanto Carlo Fontana. Fine elektiĝis Stéphane Lissner, intendanto de la muzika festivalo de Aix-en-Provence. Por la malfermo de la opera sezono 2005 sursceniĝis la opero Idomeneo de Wolfgang Amadeus Mozart, por la malfermo de la sezono 2006 la opero Aida de Giuseppe Verdi, kaj dum la malfermo de 2007 la opero Tristan und Isolde de Richard Wagner.
Elektitaj kantistoj
Montserrat Caballé, Maria Callas, José Carreras, Plácido Domingo, Tito Gobbi, Mario Del Monaco, Carlotta Ordassy, Luciano Pavarotti, Giuseppe Di Stefano, Joan Sutherland, Renata Tebaldi
Madagaskaro
Madagaskaro, oficiale Madagaskara Respubliko, nomata ankaŭ Malagasio, estas insula ŝtato lokita en la okcidenta parto de la Hinda Oceano. La insulon apartigas el la sudorienta bordo de Afriko la 400-kilometrojn larĝa Mozambika Kanalo; sed iam ne ekzistis tiu kanalo, kaj la insulo estis parto de la suda kontinento Gondvano. Poste ĝi disiĝis, kaj la apartiĝo daŭras milionojn da jaroj. Pro tio kaj bestaro kaj vegetalaro enhavas multajn endemiismojn, kiel la lemuroj. La insulo estas la plej granda en Afriko kaj la kvina plej granda en la mondo. La ĉefurbo de Madagaskaro estas Antananarivo.
Dum la plej granda parto de la 19-a jarcento, la insulo estis administrita de la madagaskara reĝlando, kiun sekve abolicis la francaj koloniistoj. En 1960, Madagaskaro refariĝis sendependa, sed restas ĝis hodiaŭ forte influita de Francio, kaj politike kaj ekonomie.
Lingvo
La malagasa lingvo devenas de Indonezio. Ĝi pli precize apartenas al branĉo de la aŭstroneziaj lingvoj. La aliaj lingvoj de tiu grupo estas parolataj sude de Borneo.
Geografio
Madagaskaro havas areon de 587.000 km², tio estas amplekso komparebla al tiu de Kenjo. Ĝi estas la kvara plej granda insulo en la mondo, post Gronlando, Novgvineo kaj Borneo. La insulo troviĝas en Hinda oceano, kaj estas trairata de la Tropiko de Kaprikorno. Ĝi ĝuas tre strategian situon, kaj situas ĉe Mozambika Kanalo, proksime al la sudorienta bordo de Afriko.
Nur 5% de la madagaskara teritorio estas uzata por agrikulturo. Grava problemo estas la progresa forigo de forstoj, tiel ke tiu fenomeno minacas la insulan ekologian medion : la rapida kresko de la loĝantaro estas la ĉefa kialo de la malapero de forstoj. Tio kaŭzas plian erozion de la malmultaj kultiveblaj terenoj kaj la sekiĝon de la akvaj fontoj. Akvo estas pli kaj pli poluciita de nekontrolitaj reĵetitaj ruboj, kaj ekzistas do risko de malsano (precipe ĥolero) en la plej multhomaj areoj.
Tiu giganta insulo entenas multajn belegajn pejzaĝojn, kiuj iasence havas la aspekton de paradizo forsavita el diluvo. Ankaŭ vivas en la insulo mirinde variaj bestoj. Madagaskaro estas rigardebla kiel insulo-kontinento, ĉar ĝi konsistigas apartan, senkomparan medion.
Ekzistas du sezonoj : la varma, pluvema sezono daŭras ekde novembro ĝis aprilo. Milda, seka sezono ekas en majo kaj finas en oktobro. La plej fortaj kaj oftaj ventoj estas sudorientaj, kaj la insulo de tempo al tempo spertas ciklonojn.
Historio
La unua homa setliĝo datiĝas eble de la 4-a jarcento aŭ malmulte antaŭe, ĉar ne estas pruvoj de antaŭa homa ĉeesto ekzemple ĉirkaŭ la 1-a jarcento. La prauloj de la nunaj insulanoj alvenis ekde la insularo kie nuntempe estas Indonezio, kaj pro tio la lokanoj havas aziajn trajtojn, tipajn kutimojn de la sudoriento de Azio kaj lingvon de la branĉaro malazia-polinezia. Kun ili alvenis ankaŭ iliaj hejmaj bestoj, inter kiuj elstaras la zebuo, kaj post iom da tempo post ilia alveno estingiĝis multaj endemismaj bestoj de la insulo, kiel la Giganta lemuro, la Orikteropo de Madagaskaro kaj Pigmea hipopotamo simila al tiu kiu troviĝas nun en okcidenta Afriko. Ankaŭ la arboj kaj vegetaloj suferis kaj nuntempe la insulo estas tro eroziita kaj konservas nur 20% de la originala vegetala kovrilo.
Poste okazis migradoj de bantuoj ekde la kontinento kiuj miksiĝis kun la loka loĝantaro, ĉefe en la orienta parto de la insulo. Komence de la Mezepoko alvenis la unuaj komercistoj persaj kaj ĝis la jaro 1000, la araboj. Frukto de tiu ĉeesto estas la fakto, ke en la norda parto de la insulo oni pleje praktikas nune la religion de Islamo.
Dum la 15-a jarcento kaj la 16-a jarcento, Portugalio, Britio kaj Francio klopodis instaliĝi en la marbordo, sed ili estis forpelitaj de la indiĝenoj, kiuj fine de la 17-a jarcento unuiĝis sub la reĝlando Merina, sur bazo en la centra altebenaĵo. Fine, la francoj sukcesis konstrui komercajn bazojn en la malgasiaj marbordoj, foje perforte, foje per diplomatiaj klopodoj, fine de la 18-a jarcento. Hungaro Moric Benjovski ricevis mandaton de Parizo por helpi la koloniigon. Li iĝis guberniestro, sed li strebis por la indiĝenoj, kiuj rigardis lin reĝo. En 1786 li mortis dum batalo kontraŭ la francoj en Maroantsetra.
Dum la Napoleonaj militoj, la reĝo Radama la 1-a de Merina flankeniris kun la britoj, kiuj pligrandigis siajn influojn en la insulo kontraŭ la francoj kaj trejnigis indiĝenojn per modernaj armiloj. Tamen post la morto de Radama la 1-a en 1828 oni persekutis la britojn, inkludante la misiistojn. Dum la reĝado de Radama la 2-a (1861–1863) oni enmetis serion de modernigaj reformoj kaj Madagaskaro malfermiĝis al la kontakto kun francoj kaj britoj, kio kaŭzis ke la sektoroj plej konservativaj mortigis la reĝon kaj retroirigis la reformojn. Francio alproprigis la tutan insulon al si en 1895 post venki la reĝinon Ranavalona la 3-a. Tiu ekziliĝis post unu jaro, samtempe kiam oni kreis militistan francan regadon kaj Madagaskaro iĝis franca kolonio.
Jam en 1916 la francoj suferis problemojn pro la sekretaj naciistaj organizoj, sed sukcesis rehavi la povon.
La plano Madagaskaro estis propono de la nazia germana registaro por perforte relokigi la judan loĝantaron de Eŭropo en la insulo Madagaskaro. Franz Rademacher, estro de la Jud-Departemento de la germana Ministerio de Eksteraj Aferoj, proponis la ideon en Junio 1940, jam antaŭ la falo de Francio. La propono postulis la redonon de la kontrolo de Madagaskaro, tiam franca kolonio, al Germanio kiel parto de la baldaŭa pactraktado. Oni prokrastis la planon post la nazioj estis venkitaj en la Batalo de Anglio en Septembro 1940, kaj oni arkivigis ĝin definitive en 1942 pro la iniciato de la Fina Solvo, nome la sistema politiko de genocido de judoj, al kiu oni tendencis en la Nazia Germanio.
En 1975 okazis militista puĉo kiu donis la regadon al ŝipkapitano Didier Ratsiraka, kiu dure regis ĝis kiam en 1992 popola premo devigis lin elekti registaron por transiri al la demokratio. Ratsiraka malvenkis en la prezidenta balotado de 1993 antaŭ Albert Zafy, sed vemkis en la porleĝa balotado kiuj okazis samtempe. La kvereloj inter la anoj de Ratsiraka kaj la registaro de Zafy kaŭzis la forigon de tiu farita de la parlamento en 1996, kiam estis anstataŭita de Norbert Ratsirahonana. Tiu estis proksima kunlaboranto de Zafy kiu regis enombre ĝis 1997, en kies balotado Ratsiraka rehavis la povon.
Didier Ratsiraka pluhavis la povon ĝis la prezidentaj balotadoj de decembro de 2001, kiam la rivalo, tiama urbestro de Antananarivo Marc Ravalomanana venkis eĉ super la klopodoj de la registaro fiŝanĝi la rezulton.
Preskaŭ okazis intercivitana milito en 2002 kiam kaj la armeo kaj la socio de Madagaskaro disiĝis en du partojn kun la ĉefurbo Antananarivo regata de Ravalomanana, dum Ratsiraka estris alian registaron en la marborda urbo Toamasina. La internacia komunumo helpis la elektitan registaron de Ravalomanana kiu estis agnoskita en junio de 2002 de kelkaj landoj kiel Usono, Svisio kaj Norvegio. Aliaj eŭropaj landoj atendis ĝis kiam Francio finfine akceptis la elektitan prezidenton. Ratsiraka finfine forfuĝis el la lando al Francio.
Dum januaro de 2009 okazis protestoj kontraŭ Ravalomanana kiuj akriĝis kiam tiu ĉi fermis la radi- kaj televid-elsendejojn de Andry Rajoelina urbestro de Antananarivo, kiu estras krome la tutlandan protestadon kontraŭ Ravalomanana. Dum tiuj konfliktoj almenaŭ mortis 56 homoj. Ĝis 40.000 manifestaciantoj petis la demision de Ravalomanana. Ĉio iĝis la plej akra krizo en la lando dum la lastaj jaroj kaj malplibonigis la bildon de la lando en la ekstero.
Politiko
En marto 1998, la madagaskaraj voĉdonantoj aprobis reformitan konstitucion. La ĉefaj institucioj de la Madagaskara Respubliko estas prezidento, parlamento (Nacia Asembleo kaj Senato), ĉefministro estrante registaron, kaj sendependa justico. La prezidento estas elektita de ĉiuj civitanoj por kvinjara, dufoje renovebla mandato. La lasta voĉdonado okazis la 3-an de decembro 2006, kaj Marc Ravalomanana estis elektita kiel la nova prezidento.
La Nacia Asembleo de Madagaskaro entenas 160 deputitojn, rekte elektitaj por kvinjaraj mandatoj. En la Senato troviĝas 90 senatanoj, el kiuj du trionoj estas elektitaj de lokaj asembleoj. La lasta triono estas nomumita de la prezidento. Ĉiuj havas sesjarajn mandatojn. La ĉefministro kaj la konsilio de la ministroj okupiĝas pri la ĉiutaga administrado de la registaro. La prezidento nomumas la ĉefministron.
La konstitucio estas favora al la aŭtonomiĝo de la ses provincoj.
Ekstera politiko
Madagaskaro apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Provincoj kaj regionoj
Madagaskaro estas dividata en ses aŭtonomaj provincoj (faritany mizakatena) kaj 22 regionoj. La regionoj entute estas subdividataj en 116 distriktoj, 1.548 komunumoj kaj 16.969 fokontany. La plej grandaj urboj havas specialan staton de commune urbaine kaj estas en sama nivelo de la distriktoj.
Ekonomio
Madagaskaro estas populara turisma allogaĵo por eksterlandanoj kaj ankaŭ allogas investistojn en la sektoroj de la minado kaj kuŝejoj de nafto, kiujn kontrolas la eksterlandaj entreprenoj Total franca kaj Rio Tinto brita. La valuto de Madagaskaro estas la ariaro.
Naturo
Pro la izolateco kie vivis la insulo dum multaj jarmiloj, la evoluo de la kaj vegetalaj kaj bestaj specioj estas tute partikulara kaj eksterordinara. Nur ĉirkaŭ la 4-a jarcento je la alveno al la insulo de la homo kun la zebuo ekŝanĝis kaj la flaŭro kaj la faŭno. Ĉiukaze ankoraŭ estas tre rimarkinda la multnombro de endemismoj en Madagaskaro. Ties faŭno aspektas kvazaŭ ekstertera. La 80% de la malagasa bestaro estas maleble trovataj aliloke. La duono de la specioj de kameleonoj kaj la tuta tutmonda lemuraro estas tie: indriedoj, kameleono parsoni, ruĝbrusta lemuro, ringvosta lemuro, drongoj, kaprimulgedoj.
Biogeografie la insulo apartenas al Madagaskara ekoprovinco de la Afrotropika ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Fitogeografie, Madagaskaro estas laŭ surfaco la ĉefa parto de la Madagaskara Regiono, kiu situas en la Paleotropika Regno.
Kulturo
Valiho (malagase valiha) estas tuba citro. Ĝi estas tradicia muzikilo en Madagaskaro, kie oni konsideras ĝin "la nacia instrumento".
Kabary
Kabary estas tre stiligita parolformo kiu formis gravan parton de madagaskara kulturo dum jarcentoj. Tiu kiu parolas kabary estas konata kiel mpikabary. Kapablo en ĉi tiu formo de ceremonia publika parolado - en kiu proverboj (ohabolana) ludas privilegian rolon - estas tre estimata kaj tiu kiu montras sin esti tompon'ny kabary (majstro de kabary) ĝuas pli altan nivelon de respekto kaj eĉ de aŭtoritato.
Monda nemateria kultura heredaĵo
UNESKO decidis enskribi kabary malagasy (=malagasan prelegon) en sian reprezentan liston de nemateriaj kulturaj heredaĵoj. La ceremonio per viziokonferenco estis estrita de la komitatestro Punchi Nilame Meegaswatte. Malagasio estis reprezentita de sia ministrino pri kulturo. Tiel Kabary akiris nun honorindan lokon rilate la malagasan kulturon.
Kabary formas integritan parton de multaj gravaj sociaj ceremonioj, inkluzive de geedziĝo, famadihana, cirkumcido kaj entombigo. Elektante uzi la kabaran parolstilon, parolanto povas igi ajnan situacion pli formala kaj ceremonia, kiel ekzemple tio povas okazi dum esprimado de kondolenco, danko, formale traktado de renkontiĝo aŭ donante politikan alparolon. Ĝis hodiaŭ, lerteco en kabary povas ludi decidan rolon en la sukceso de la kariero de madagaskara politikisto.
La uzo de nerekta lingvo kiel ekzemple proverboj estas rigardata kiel la pli malfacila, plenkreska parolmaniero, montrante kapablon, dum rekta kritiko, malakreco, malama parolado aŭ io ajn kiu kaŭzas perdon de vizaĝo al la spektantaro aŭ rivala parolanto estas cenzuritaj kaj malestimita kiel manko de lerteco. Kabary estas ĝenerale la posedaĵo de viroj kaj ne de virinoj, ĉar oni atendas de virinoj ke ili parolu en pli rekta maniero - inkluzive de la esprimo de kolero kiu povas kaŭzi perdon de vizaĝo al la parolanto - dum oni atendas de viroj ke ili konservu vizaĝon prenante la tempon por elekti siajn vortojn zorge kiam ili parolas al aliaj. Tamen, kelkaj virinoj povas escepte okupiĝi pri kabary (ekzemple, ĉiuj reĝinoj), kvankam viroj reprezentas la vastan plimulton de mpikabary.
Religio
Eklezio de Jesuo Kristo en Madagaskaro
Ekzistas antikva kulturo de eltombigo.
Esperanto en Madagaskaro
Kanto en Esperanto (Madagaskaro) invitas viziti la landon. (ref?)
Robert Havemann
Robert HAVEMANN naskiĝis la 11an de marto 1910 en Munkeno kaj mortis la 9an de aprilo 1982 en Grünheide apud Berlino. Li estis apotekisto, ĥemiisto, ano de rezistmovadoj dum nazia reĝimo, komunisto (ruĝa kapelo, kaj rezistmovado europa unio), kaj orientgermana disidento.
Biografio
Havemann naskiĝis kiel filo de pentristino Elisabeth Haveman (fraŭlina nomo - Von Schönfeldt) kaj de patro, redaktoro kaj verkisto Hans Havemann (1887-1985) kiu aŭtoris sub pseŭdonimo la teatraĵon en stilo Dada: "La monda juĝejo — tragedio de prasonoj AEIOU". Li studis kemian fakon en Berlino kaj Munkeno de 1929 al 1933 kaj poste akiris doktorecon en fizika ĥemio en la instituto "Imperiestro Vilhelmo la 2-a". 1935 li habilitiĝis en la Frederika Vilhelma universitato de Berlino (Fiedrich-Wilhelms-Universität).
En 1934 li geedziĝis kun Antje Hasenklever. Ekde 1946 li estis membro de komunista partio de germanio (SED) En 1947 li divorcis. Du jarojn poste le denove geedziĝis s-inon Karin von Trotha. La geedzeco sukcesis ĝis jaro 1966-a naskiĝis idoj: Frank 1949, Florian 1952, Sibylle 1955 kiu naskis filon de Wolf Biermann, konata disidento en GDR.
La trian fojon Havemann geedziĝis je la 1974 kun Annedore (Katja) Grafe.
Profesoro D-ro Havemann eniris la komunistan partion (kommunistische partei deutschland - KPD) en la jaro 1932. Li estis kunfondinto de partizanaj grupoj (ruĝa kapelo kaj eŭropa unio). Lige kun la aktivado li estis arestita fare de sekreta ŝtata polico (Gestapo) en 1943. Li estis mortkondamnita fare de la t.n popola tribunalo (Volksgerichtshof sub prezido de fifama ŝtata prokuroro Roland Freisler. Sed pro la interveno de iamaj kolegoj kaj pro la signifo de lia engaĝo en la nazia armea korpuso - (li esploris la venenajn gasojn uzeblajn por ĥemiaj armiloj) - tial lia mortekzekuto estis prokrastita.
La ruĝa armeo finfine liberigis lin el koncentrejo-karcero Brandenburg-Görden.
Post la Dua Mondmilito 1945 li fariĝis direktoro en Berlino - sed pro denunco de usonaj instancoj li fariĝis nur administranto  en la Elektro-ĥemia Vilhelminstituto de Okcidenta Berlin-Dahlem. Tie li daŭrigis sian sciencan laboron. 1950 Li provis rezisti al la Usona enkonduko de plej potenca atom-armilaro, kaj kampanjis kontraŭ la nova hidrogena atom-bombo. Tial li estis maldungita kaj transmigris al Orienta Berlino en 1948. En Orienta Germanio li fariĝis profesoro pri fizika ĥemio ĉe la Humboldt-universitato. Li ankaŭ engaĝis sin en politiko kiel membro de popola ĉambro (Volkskammer de jaroj 1946-1963). Li estis distingita per nacia premio de GDR en jaro 1959. Haveman kunlaboris laŭ aktoj (el unuiĝinta Germanio 2005) kun la KGB sekreta servo el sovetio  ekde la jaroj 1946-1963. Li spionis inter siaj gekolegoj k. el orienta k. el okcidenta Germanioj. Aparte menciindas lia denunco de fuĝemulaj kolegoj.
Eksigo el la SED (unuiĝinta socialista partio de orienta germanio GDR)
En la vintra semestro 1963/1964 Profesoro Havemann faris prelegon pri la temo: "natursciencaj aspektoj de filozofaj problemoj" Ĝi estis publikigita en okcidento sub titolo: Ĉu Dialektiko sen dogmo? Ĵurnalistoj el okcidenta germanio = FRG skribis kritikecan komentarion — kio malplaĉis al la organizita membraro de la Humboldt-Universitato. Ĝia ĝenerala asembleo verdiktis: Ni eksigos Profesoron Havemann el la partio, ĉar li, sub preteksto batali kontraŭ dogmismon grave deviis de la politika linio marksisma-leninisma — kaj tial perfidis la povon de laboristoj kaj kamparanoj. La plej alta instanco (organizo de universitaoj kaj altlernejoj) konfirmis tian juĝon: Prof. Havemann kalumniis nian reĝimon - eĉ amikiĝinte kun ĵurnalistoj el okcidento - kiuj ĉiam propagandis malamikecon al GDR. Tial li ne plu estas eltenebla kiel instruisto.
Ekde 1965 li perdis rajton je sia profesio kaj estis eksigita el la akademio de sciencoj. En la sekvaj jaroj aperadis publikigaĵoj en okcidenta Germanio de liaj kritikemaj artikoloj kontraŭ la socialisma partio (SED) en orienta Germanio.
En jaro 1976 li protestis kontraŭ la ekscivitanigo de sia bofilo Wolf Biermann. Li sendis malfermitan leteron al la ŝtatestro Erich Honecker - la letero aperis samtempe en okcidenta magazino: der Spiegel (Spegulo). 1976 li estis daŭre arestita en sia vilao en Berlino Grünheide Burgwall-strato. Trovis azilon en lia hejmo lia amiko Jürgen Fuchs (jirgen Fuks). Ili ambaŭ diurne gvadata de sekreta polico (Stasi). En tiama periodo la nuna kanceliero de reuniĝinta Germanio, S-ino Angela Merkel, estis fotita en la rondo de Profesoro Havemann. La foton oni ne rajtas publikigi. En jaro 1982 Havemann fondis kun pastro Rainer Eppelmann tutgemanan pacmovadon sub la ŝildo "apelacio de Berlino" Iom poste mortis profesoro Havemann. Ĉeestis lian sepulton en tombejo Erkner (Berlino) 250 kondolencantoj.
Jam en jaro 1989 la partio SED per speciala komisiono deklaris la rehabiliton de profesoro. Estis kondamnitaj en 2000 du iamaj GDR-prokuroroj.
2006 li ricevis titolon "justuloj inter la popoloj" de memorestablo Yad Vashem pro lia aparteneco al rezistmovado "eŭropa unio" kiu sukcese savis multajn judojn. Sur la konstruaĵo de Humboldt-Universitato en Berlino nun troviĝas honoriga memortabulo.
7266 Trefftz
7266 Trefftz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana fizikistino Eleonore Trefftz, konata pro ŝiaj laboroj pri fizikaj procezoj de astronomia intereso. Ŝi laboris de 1948 ĝis sia emeritiĝo ĉe la Max-Planck-instituto por Fiziko kaj Astrofiziko en Munkeno.
Pjatiĥatki
Pjatiĥatki (П'ятихатки) estas urbo en Dnipropetrovska provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Branice (distrikto Písek)
Branice estas municipo en Ĉeĥio kun en. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek, administre ĝi estas ligita al la urbo Milevsko.
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1488.
Bromo
Bromo (el la greka Bromos signifante "odoraĉo") estas kemia elemento havanta la simbolon Br kaj la atomnumeron 35. En la perioda tabelo ĝi estas lokata sub la kloro kaj super la jodo kaj estas kiel ili halogena elemento.
Nomo
La nomo "bromo" devenas el la greka βρόμος (bròmos), signifanta "haladzon", "aĉan odoron".
Historio
Bromon malkovris sendepende la franca kemiisto Antoine-Jérôme Balard en 1826 kaj la germana kemiisto Carl Jacob Löwig en 1825. Fakte, jam en 1824 la germana kemiisto Justus von Liebig produktis puran bromon, sed li ne komprenis ke ĝi estas nova kemia elemento, male li kredis ke ĝi estas kombinaĵo de jodo kaj kloro.
Ecoj
Elementa bromo (Br2) estas ruĝa likvaĵo ĉe norma ĉirkaŭa temperaturo kaj premo. Ĝi bolas je 59°C kaj iĝas solida je -7 °C.
Pura bromo estas tre reakciema. En eta kvanto ĝi ĝenas homajn histojn kiel likvaĵo kaj ĝia vaporo dolorigas okulojn kaj gorĝon; en pli granda kvanto ambaŭ povas esti danĝera por la homa sano.
La broma atomo enhavas 35 protonojn. Du izotopoj estas stabilaj kaj preskaŭ same oftaj: 79Br, kun 44 neŭtronoj, kaj 81Br, kun 46 neŭtronoj. La ceteraj izotopoj estas tre radioaktivaj (la plej longan duoniĝan tempon havas 77Br kun 57 horoj).
La elektrona distribuado de bromo estas [Ar] 3d10 4s2 4p5. Mankas nur unu elektrono al kompletigo de la ŝelo "4p", simile al fluoro, kloro kaj jodo, kie mankas nur unu elektrono al kompletigo de la ŝelo "2p", "3p" kaj "5p". Do, la kemiaj ecoj de tiuj elementoj estas similaj, ili estigas kune la halogenan familion.
En naturo
Pura bromo ne troveblas en naturo. Male, kelkaj kombinaĵoj enhavantaj bromon estas sufiĉe oftaj; la plej grava estas natria bromido, kiu okazas en la mara akvo kune kun la natria klorido kaj estas eta parto de la kutima tabla salo.
Eta kvanto da bromo estas ankaŭ en la homa sango kaj ludas biologian rolon en iuj leŭkocitoj.
Skrbeň
Skrbeň (Gregor Wolný en Die Markgrafschaft Mähren topographisch, statistisch und historisch geschildert indikas nomon de la municipo kiel Skrbený) (Scriben (1174), Kirwein (1771)) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1174.
R. Kelly
R. Kelly (naskiĝis la 8-an de januaro 1967 en Ilinojo, Usono) estas repisto.
Hana Benešová
Hana BENEŠOVÁ (ŝi naskiĝis en 1885 - mortis en 1974) estis edzino de Edvard Beneš.
Sian unuan pli altan klerigon ŝi akiris en industria lernejo en Malnova Urbo de Prago (tiu ĉi porvirina lernejo en Ĉeĥio estis fondita en 1884), poste ŝi finvizitis ankoraŭ komercistan lernejon.
Tomáš Garrigue Masaryk diris pri ŝi: "Vera virino de diplomato. Ŝi scias saĝe silenti."
(89136) 2001 US16
(89136) 2001 US16 estas terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso kun danĝere febla klineco:
Rögnitz
Rögnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Gadebusch. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 4843
NGC 4843 (aliaj indikoj — MCG 0-33-24, ZWG 15.48, PGC 44388) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pócsa
Pócsa [pOĉa], germane Botsch estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Bóly.
Situo
Pócsa havanta nur unusolan straton kaj situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Villány troviĝas 6, Bóly 9, Beremend kaj Siklós po 18, Mohács 23, Harkány 24 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam antaŭ alveno de la hungaroj. Post la mezepoko La komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn. Tiam kaj poste dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la vilaĝo senhomiĝis. En 1780 germanoj el Ulm refondis Botsch-on, en 1724 sudslavoj alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la germanoj havis 13 %-n.
En Pócsa migra poŝto servas.
Skrbenští z Hříště
Skrbenští z Hříště estas malnova moravia senjora familio. En la 16-a karcento ili komencis sian predikaton derivi laŭ vilaĝo Skrbeň kaj aldonomon de burgejo Hříště en regiono ĉirkaŭ Olomouc.
Arborea
Arborea aŭ Arborèa - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Marrubiu, Santa Giusta kaj Terralba.
Éragny - Neuville (stacidomo)
Éragny - Neuville (plennome Éragny - Neuville-sur-Oise) estas franca stacidomo sur linio Achères -, situanta en Éragny, apud Neuville-sur-Oise, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Ringa gimnastiko
Ringa gimnastiko estas fako de ila arta gimnastiko de viroj. Ekde la unua moderna olimpiko, la Somera Olimpiko 1896, ĝi estas olimpika sporto. La gimnastikilo nomiĝas duringo. Laŭ la olimpikaj reguloj, du ringoj pendas en alteco de 275 centrimetroj super la planko, en distanco de 50 centrimetroj je drataj ŝnuroj, kiuj turneble estas fiksitaj je 575 centrimetrojn alta skafaldo. Plankaj matracoj por la fina subensalto de la gimnastikilo altas 20 centimetrojn. La du ringoj mem havas diametron de 24 centimetroj ekstere kaj 21 interne.
Dum la gimnastikado alternas movoj, kiuj aparte necesigas korpan forton, kaj elementoj svingaj.
Endre Mistéth
Endre Mistéth [miŝtEt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mistéth Endre estis hungara inĝeniero, profesoro, ministro, framasono , . Endre Mistéth  naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Buziásfürdő (nuntempa Buziaș en Rumanio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
La familio Mistéth translokiĝis al rest-Hungario en 1922. Endre frekventis armean lernejon en Kőszeg, kie lia samklasano estis Géza Ottlik. Li daŭris la lernadon en Budapeŝto en armea lernejo, fine li akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1935. Ĝis la 2-a mondmilito li laboris en diversaj lokoj, eĉ en ministerio pri trafiko. En 1940 li iĝis privata inĝeniero. Dum dominado de la nazioj li partoprenis en la rezista movado. Depost sieĝo de Budapeŝto li projektis provizoran ponton tra la Danubo. Tiutempe li estis nomumita subministro, poste ministro pri konstruo kaj laboro. Inter 1947 - 1955 li estis en malliberejo pro falsaj akuzoj. En 1969 li kandidatiĝis, en 1978 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 1983 li instruis en universitato. Li ricevis 5 premiojn inter 1991-2006.
Amatolo (montaro)
Amatolo aŭ Amatole-Montaro (loke : Amathole) estas dense arbarkovrata montaro, situanta en la provinco Orienta Kablando, Sud-Afriko. La vorto Amathole signifas "bovidoj" en la kosa lingvo, kaj Amatolo (distrikto), kiu troviĝas sude, estas nomita laŭ tiu montaro.
Natura historio
Parto de la regiono de Amatolo-Stormbergoj, ĝi konstituas la orientan ekstremon de la granda Kabomarborda montara sistemo, leviĝante pli ol 1 800 metrojn super marnivelo. Ĝiaj deklivoj estas dense kovrataj de praarbaroj de podokarpo kaj afrika celtido, Calodendrum capense (rutacoj) kaj aliaj indiĝenaj arboj. Veraj indiĝenaj arbaroj kiaj Kologha kaj Kubusie estas iuj el la plej vastaj arbaraj areoj en Sud-Afriko. La montaroj estas koronataj kun floro-riĉa montara herbejo. La albenaj densaĵoj ankaŭ estas okulfrapaj en la ĉirkauaĵo. La montaro estas fama por sia pejzaĝa beleco kun abundoplenaj arbaroj, ravinoj, akvofaloj kaj panoramaj. La sestaga amatola promenadvojo estas unu el la plej famaj en Sud-Afriko.
Geologio
La amatola geologio estas karakterizata de la Bofort-Grupo (subdividita en la subgrupoj Tarkastad kaj Adelaide), kiu konstituas parton de la Karoo-sinsekvo. La sedimentoj estis formataj de demetaĵoj en riverejoj, inundebenaĵoj kaj marĉoj.
Taktabáj
Taktabáj (ĝis 1953 Báj) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Tokaj. Takta estas rojo fluanta al Tiso.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Tiso preterfluas. Tokaj troviĝas 11, Szerencs 16, Tiszaújváros 30, Miskolc 47 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1413 en formo "Báy". En 1711 tie surskribiĝis "Paco" de Szatmár, kiu finis liberecbatalon de Francisko Rákóczi la 2-a. En 1785 oni komputis tie 54 domojn, 72 familiojn kaj 395 homojn. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto, kuracejo, klubo de maljunuloj.
Uragano Erika (2003)
La uragano Erika estis atlantika uragano, kiu frapis nordorientan Meksikon ĉe la landlimo al Teksaso meze de aŭgusto 2003. Erika estis la oka uragano de la sezono. Unue la usona uragancentro (National Hurricane Center, NCE) ne anoncis ĝin kiel uragano, ĉar oni antaŭvidis maksimuman ventrapidon de nur 115 km/h. Nur poste oni reklasis ĝin al klaso 1. Pro la influo de alta aerpremo, Erika rapidegis okcidenten de la golfo de Meksiko kaj tuŝis la teron en nordorienta Meksiko la 16-an de aŭgusto.
Nur post sia paso Erika estis deklarita uragano.
Sekvoj
La anonco de Erika evakuigis 54 naftoplatformojn en la okcidenta golfo de Meksiko.
Erika pluvegis nur malmulte super suda Teksaso. La ventoj atingis tie 75 km/h. Fortaj ondoj estis raportitaj norde de Corpus Christi. La damaĝoj en Teksaso atingis $10,000 (2003 USD, $11.000 2006 USD).
En Meksiko Erika unue tuŝis la ŝtatojn Tamaulipas kaj Nuevo León, sed ankaŭ Coahuila-n. Pluvo atingis 170.5 mm en Magueyes (Tamaulipas). La pluvegoj kaŭzis inundojn kaj kotglitojn kaj blokis plurajn aŭtoekspresvojojn en nordorienta Meksiko. En Matamoros, la ŝtormego damaĝis tegmentojn kaj aŭtojn. En Montemorelos (Nuevo León), mortis du personoj, kiam ili provis trairi parte inunditan ponton. Tra la tuta Meksiko 20.000 homoj restis sen elektro pro la uragano.
Malgraŭ la inundoj la entutaj damaĝoj estis minimumaj.
Frontignan (stacidomo)
Frontignan estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Frontignan, en departemento Hérault, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tarascon - Sète-Ville (810000).
Albert Bertalan
Albert Bertalan, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bertalan Albert estis hungara, poste franca pentristo, restaŭristo. Albert Bertalan naskiĝis la  en Jászberény, li mortis la  en Parizo.
Biografio
Albert Bertalan lernis pentradon de Jenő Körmendi-Frim kaj en privata lernejo de Károly Kernstok en Budapeŝto, poste en Artistkolonio (Szolnok) de Adolf Fényes, fine en Artistkolonio (Nagybánya) de Béla Iványi-Grünwald kaj István Réti. En 1924 li plulernis en akademio en Parizo, kie en la sekva jaro li ekspoziciis. Li vivis, dufoje edziĝis en Parizo ekde 1929, sed kelkfoje li ekspoziciis ankaŭ en Budapeŝto. Li pentradis plej ofte pejzaĝojn, ĝenrojn, portretojn. Pro financaj problemoj li longe faris restaŭradajn laborojn. Li ricevis hungaran premion en 1925.
Dabbahu
Dabbahu estas vulkano situanta en la izolita Regiono Afar, en Etiopio. Ĝi estas stratovulkano, parto de la Triangulo Afar (depresio Afar), tre aktiva vulkana regiono, kiu entenas Erta Ale. La erupcio de 26-a de septembro en 2005 kreis larĝan fendegon en la grundo konata kiel Fendego Dabbahu. La erupcio estas la sola en la skribita historio de la vulkano. La erupcion antaŭis ĉ. 130 tertremetoj, kelkaj 4,2 laŭ la Richter-skalo.
La estiĝinta fendego longas ĉ. 60 km.
Petro la 3-a (Aragono)
Petro la 3-a de Aragono aŭ Petro la Granda (Pere el Gran; naskiĝis en 1239, en Valencio, mortis ) estis Reĝo de Aragono (kiel Petro la 3-a), de Valencio (kiel Petro la 1-a), kaj Grafo de Barcelono (kiel Petro la 2-a) de 1276 ĝis sia morto. Invitite de iuj ribeluloj, li konkeris la Reĝlandon de Sicilio kaj fariĝis ĝia reĝo en 1282, apogante la pretendon de sia edzino, Konstanca. Li estis unu el la plej grandaj mezepokaj monarkoj.
Juneco kaj sukcedo
Petro estis la plej aĝa filo de Jakobo la 1-a de Aragono kaj de lia dua edzino Jolanda de Hungario. Inter (oportunaj) svatiĝoj de lia juneco, li estis fianĉigita al Eŭdoksia Laskarina, la plej juna filino de Imperiestro Teodoro la 2-a de Nicea, en aŭ antaŭ 1260. Tiu kontrakto estis rompita, tamen, kiam la frato de Eŭdoksia perdis la imperian tronon en 1261, kaj Eŭdoksia estis anstataŭe edzinigita al la Grafo de Tende. la, Petro edziĝis kun Konstanca, filino kaj heredantino de Manfredo el Sicilio. Dum sia juneco kaj frua plenaĝeco, Petro akiris multan militan sperton en la militoj de la Reconquista de lia patro kontraŭ la Maŭroj.
Post la morto de Jakobo en 1276, la landoj de la Kronlando de Aragono estis dividitaj, Aragono kaj Valencio, kune kun la plejparto de la Katalunaj Graflandoj, irantaj al Petro kiel la plej aĝa filo, dum la Balearoj (konsistantaj el la Reĝlando de Majorko), la Katalunaj Graflandoj de Rusiljono-Vallespir, Conflent kaj Capcir, kaj la teritorioj en la Langvedoka (Sinjorejo de Montpeliero), iris al la dua filo, Jakobo la 2-a. Petro kaj Konstanca estis kronitaj en Zaragozo (la ĉefurbo de la Kronlando de Aragono) en novembro 1276, fare de la ĉefepiskopo de Taragono. Okaze de tiu ceremonio, Petro forĵetis ĉiujn feŭdajn devojn al la papo kiujn lia avo Petro la 2-a havis.
Fruaj ribeloj
La unua ago de Petro kiel reĝo estis kompletigi la paciĝon de sia Valencia teritorio, ago kiu estis komencita antaŭ la morto de sia patro.
Tamen, ribelo baldaŭ eksplodis en Katalunio, gvidata de la vicgrafo de Cardona kaj asistita de Roĝero-Bernardo la 3-a de Foix, Arnoldo Roĝero la 1-a de Pallars Sobirà kaj Ermengol la 10-a de Urgel. La ribeluloj disvolvis malamon kontraŭ Petro rezulte de la severeco de liaj negocadoj kun ili dum la regado de sia patro. Nun ili kontraŭstaris lin pro tio ke li ne kunvokis la katalunan cortes, aŭ asembleon, kaj ne konfirmis ties privilegiojn post sia ascendo al trono.
Samtempe, krizo de sukcedo daŭris en la Graflando de Urgel. Kiam Grafo Álvaro de Urgel mortis en 1268, la familioj de liaj du edzinoj, Konstanca, filino de Pedro Moncada de Béarn, kaj Cecilia, filino de Roĝero-Bernardo la 2-a de Foix, komencis longan lukton super la heredo de lia graflando. Dume, granda parto de la graflando estis reposedita de la patro de Petro, Jakobo la 1-a kaj tiel heredita de Petro en 1276. En 1278, Ermengol la 10-a, la plej aĝa filo de Álvaro, sukcesis reakiri la plejparton de sia perdita heredaĵo kaj faris inkonsenton kun Petro per kiu li rekonis la lastan kiel sian suzerenon.
5042 Colpa
5042 Colpa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Petro la 3-a (Aragono)
Fruaj ribeloj
En 1280, Petro venkis la bolantan ribelon gviditan de Roĝero-Bernardo la 3-a post sieĝado de la ribeluloj en Balaguer dum monato. Plejparto de la ribelaj gvidantoj estis malliberigitaj en Ilerdo ĝis 1281, dum Roĝero-Bernardo estis malliberigita ĝis 1284.
5042 Colpa
Nomo
Ĝi estis nomita per la vorto "Colpa", kiu, en la lingvo de la Huarpoj, signifas "ŝtono el pura erco". La Huarpoj estis indiĝena etno de Argentino kiu praktikis minadon kaj agrikulturon en la provinco de San Juan.
Petro la 3-a (Aragono)
Italio
Petro estis la rekta posteulo kaj ĝenerala heredanto de Mafalda (Matilda), filino de Robert Guiscard, Duko de Apulio, la Normanda konkeranto, kaj de lia oficiala edzino Sigelgaita, filino de Guaimario la 4-a el Salerno, Lombarda princo. Post kiam la duka familio de Apulio formortis kun Vilhelmo la 2-a, Duko de Apulio en 1127, la heredantoj de Mafalda (tiam la grafoj de Barcelono tra ŝia edziniĝo kun Rajmondo Berengero la 2-a, Grafo de Barcelono) ŝajne iĝis la de jure heredantoj de Guiscard kaj Sigelgaita; tiel Petro estis dormanta pretendanto al la sukcedo de suda Italio de la normanda familio Hauteville. Pli rekte, li estis la heredanto de Manfredo el Sicilio pere de sia edzino, Konstanca (la plej aĝa filino de Manfredo). La Reĝlando de Sicilio kaj ties sinsekvaj reĝlandoj estis fariĝontaj tenace persekutata heredaĵo por la aragona reĝa familio kaj ties heredantoj dum la sekvaj kvin jarcentoj.
La itala kuracisto Giovanni da Procida agis en la nomo de Petro en Sicilio. Giovanni estis fuĝinta al Aragono post la sukceso de Karlo en la batalo de Tagliacozzo. Giovanni vojaĝis al Sicilio por agiti la malkontentulojn favore al Petro kaj de tie al Konstantinopolo por havigi la apogon de Mikaelo la 8-a Paleologo. Mikaelo rifuzis helpi al la aragona reĝo sen papa aprobo, kaj tial Giovanni vojaĝis al Romo kaj tie akiris la konsenton de papo Nikolao la 3-a, kiu timis la ascendon de Karlo en Suda Italio. Giovanni tiam revenis al Barcelono sed la papo mortis, kaj estis anstataŭita de Simon de Brion, franco kaj fervora aliancano de Karlo. Tio pretigis la scenejon por la venonta konflikto.
Post kiam li ricevis ambasadon de la popolo de Palermo en Alcoyll, Petro surteriĝis en Trapani la. Li estis proklamita reĝo en Palermo la. Karlo estis devigita fuĝis trans la Mesina Markolo kaj kontentiĝi per sia "Reĝlando de Napolo". Simon de Brion, nun papo Marteno la 4-a, ekskomunikis ambaŭ Petron kaj la Bizancan imperiestron pro tio ke li donis orajn monerojn al Petro la 3-a por invadi Sicilion (la ).
Petro tamen puŝis sian avantaĝon kaj en februaro 1283 li estis preninta la plimulton de la kalabria marbordo. Karlo, eble sentante sin senespera, sendis leterojn al Petro postulante ke ili solvu la konflikton per persona batalo. La invadinto akceptis kaj Karlo revenis al Francio por aranĝi la duelon. Ambaŭ reĝoj elektis po ses kavaliroj por disponi pri lokoj kaj datoj kaj duelo estis planita por la 1-a de junio en Bordeaux. Cent kavaliroj akompanus ĉiun flankon kaj Eduardo la 1-a de Anglio juĝus la konkurson; la angla reĝo, obeante la papon, tamen rifuzis partopreni. Petro konfidis Sicilion al la prizorgo de Giovanni da Procida kaj revenis tra sia propra regno al Bordeaux, kiun li eniris alivestite por eviti eblan francan embuskon. Estas senutile diri, ke neniu batalo iam okazis kaj Petro revenis kaj retrovis tre turbuleman Aragonon.
Dum Petro estis reveninta sur la kontinenton, lia admiralo, Ruggiero di Lauria, kaŭzis detruojn en Mediteraneo. Li neniigis la floton de Karlo plurfoje kaj konkeris Malton por Aragono.
Posta hejma agitado
Petro estis pritraktanta hejman agitadon samtempe kiam la Francoj estis preparantaj la invadon de Aragono. Li kaptis Albarracín el la nobela ribelulo Juan Núñez de Lara, li renovigis la aliancon kun Sanĉo la 4-a de Kastilio, kaj li atakis Tudelan (Navaro), provante malhelpi ke Filipo la 4-a, la reĝo de Navaro kaj la filo de la franca reĝo Filipo la 3-a la Maltima, invadu sur tiu fronto. Petro tenis kunvenojn de la cortes en Taragono kaj Zaragozo en 1283. Li estis devigita koncedi Ĝeneralan Privilegion al la novformita "Unuiĝo de Aragono".
Ankaŭ en 1283, la frato de Petro, Jakobo la 2-a de Majorko aliĝis al la Francoj kaj rekonis ilian suzerenecon super Montpeliero. Tio donis al la Francoj liberan pasejon en Katalunion tra la Graflando de Rusiljono same kiel aliron al Balearoj. En oktobro, Petro komencis prepari la defendon de Katalunio. En 1284, papo Marteno la 4-a koncedis la Reĝlandon de Aragono al Karlo, Grafo de Valois, alia filo de la franca reĝo kaj pranevo de Karlo de Anĵuo. Papa permeso estis donita al milito - krucmilito - konkeri Aragonon nome de Karlo de Valois.
Aragona krucmilito
En 1284, la unua franca armeo sub komando de Filipo la 3-a de Francio kaj Grafo Karlo eniris Rusiljonon. Ĝi inkludis kavalerianojn,  arkpafistojn, kaj  infanterianojn, kune kun 100 ŝipoj en havenoj de suda Francio. Kvankam la Francoj havis la subtenon de Jakobo, la loka loĝantaro ekstaris kontraŭ ili. La urbo Elne estis kuraĝe defendita de la t.n. bâtard de Roussillon ("bastardo de Rusiljono"), la ekstergeedza filo de Nuño Sánchez, poste grafo de Rusiljono (1212 - 1242). Fine li estis venkita kaj la katedralo estis brulita; la reĝaj fortoj progresis.
En 1285, Filipo entranĉeiĝis antaŭ Ĝirono provante sieĝi ĝin. La rezisto estis forta, sed la urbo estis prenita. Karlo estis kronita tie, sed sen reala krono. La Francoj baldaŭ spertis renverson, tamen, ĉe la manoj de Ruggiero di Lauria, reveninta de la Itala teatro de la etendiĝanta konflikto. La franca floto estis venkita kaj detruita en la Batalo de Les Formigues la. Krome, la franca tendaro estis forte trafita de epidemio de disenterio.