cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Persekutado de Diokleciano
La persekutado de Diokleciano, ankaŭ nomata «Granda Persekutado», estis la lasta, kaj eble la plej sangoverŝa el la kontraŭkristanaj persekutoj en la Romia Imperio. En 303, la tetrarkio formata de la aŭgustoj Diokleciano kaj Maksimiano kaj la cezaroj Kajo Galerio kaj Konstancio diskonigis serion de ediktoj per kiuj la leĝaj rajtoj de la kristanoj estis forigitaj kaj samtempe postulis ke ili plenumu la ritojn de la tradiciaj romiaj religioj. Postaj ediktoj enfokusiĝis sur la pastraro kaj postulis universalajn oferojn, ordoninte al ĉiuj civitanoj oferi al la gedioj. La persekutado variis laŭ intenseco laŭlonge de la imperio. la plej malfortaj persekutoj okazis en Gaŭlio kaj Britanio, kie estis aplikata nur la unua edikto, dum la plej akraj troviĝis en la orientaj provincoj. Kvankam la persekutleĝoj estis nuligitaj de diversaj imperiestroj en malsamaj epokoj, Konstantino la Granda kaj la Edikto de Milano de Licinio tradicie markis la finon de la persekutado kontraŭ la kristanoj.
La kristanoj estis obĵeto je diskriminacio lokanivele en la Imperio, kvankam la unuaj imperiestroj ne formulis leĝojn rekte kontraŭ ili. Tamen, ekde la komenco de kristanismo ili estis vidataj kiel minaco por la tradicioj de la Romia Imperio. Same, la kristanoj estis konsiderataj kiel anoj de «sekreta societo», de kiu oni ĉiam suspektis kaj pro diversaj kialoj ĉiam troviĝus marĝene de la socio. Post al surtroniĝo de Diokleciano en 284 okazis laŭgrada ŝanĝo en la oficiala ago rilate al la religiaj malplimultoj; en la unuaj 15 jaroj de lia regado, Diokleciano purigis la armeon el kristanoj, kondamnis la manikeanojn je morto, kaj sin ĉirkaŭis de publikaj kontraŭantoj al la kristana religio. En la jaro 302 Kajo Galerio, fervora pagano, premis al Diokleciano por ekigi ĝeneralan persekutadon kontraŭ la kristanoj. Post konsultado de la ras consultar al orakolejo de Apolo, ĝia respondo estis interpretita kiel favora al la pozicio de Galerio kaj en 303 ekiĝis la ĝeneraligita persekutado. La persekutado kontraŭ la kristanoj variis laŭlonge de la Imperio en la regionoj regataj de Diokleciano kaj Galerio estis pli akra, kaj malpli severaj en tiuj regataj de Konstancio. Lia filo, Konstantino, post esti proklamita aŭgusto en 306, metis finon al la persekutado en la teritorioj sub lia rego kaj ofertis al la kristanoj la tutan redonon de iliaj posedaĵoj. En tiu sama jaro, en Italio, la uzurpinto Maksencio prenis la lokon de la sukcedinto de Maksimiano, Severo, promesante la plenan religian toleremon. Kajo Galerio finis la persekutadon en Oriento en 311, sed ekigita denove en Egiptujo, Palestino kaj Malgrand-Azio de lia sukcedinto, Maksimino. Konstantino kaj Licinio, la sukcedinto de Severo, subskribis la «Edikto de Milano» en 313, kiu donis pli profundan kaj kompreneman akceptadon de kristanismo laŭ la propono de la edikto de Galerio. Kiam Licinio venkis Maksiminon en 313 la persekutado en Oriento tute finiĝis.
La persekutado ne sukcesis bremsi la kreskadon de la kristana eklezio. En 324, Konstantino estis la nura reganto de la Imperio kaj kristanismo konvertiĝis en lia favorata religio. Kvankam la persekutado okazigis la morton al, laŭ nunaj kalkuloj, inter 3000 kaj 3500 kristanoj, samkiel la torturo, enkarcerigo kaj ekzilo de multaj aliaj, sed la plejmulto preterlasis la punon. Tamen, la persekutado kaŭzis la dividon de multaj eklezioj inter tiuj kiuj plenumis la imperiajn altrudojn (la «perfiduloj»), kaj tiuj kiuj restis «puraj». Kelkaj skismoj, kiel la donatistoj en Nordafriko (kiuj ne repaciĝis kun la Katolika Eklezio ĝis 411) kaj la melecianoj en Egiptujo, daŭre restis sub la persekutadoj. En la postaj jarcentoj, kelkaj kristanoj kreis «kulton al la martiroj» kaj troigis la barbarecon de tiu epoko. Tiuj rakontoj estis kritikitaj ekde la Klerismo kaj poste de Edward Gibbon. Modernaj historiistoj kiel Geoffrey de Sainte Croix, provas determini ĉu la kristanaj fontoj troigis la atingon de la persekutado de Diokleciano.
20
En la jaro 20 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
20er
LaSalle (metroo de Montrealo)
LaSalle estas stacio de la Metroo de Montrealo sur verda linio, situanta en arondismento 	Verdun de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Ekspansio
La ekspansiemo estas soci-scienca teorio, laŭ kiu regno nature emas al ekspansio.
Annamária Járdos Lángné
LÁNGNÉ JÁRDOS Annamária [pr. la:ngne: ja:rdoŝ] estis hungara aktorino naskiĝinta ? kaj mortinta en Kolozsvár la 24-an de aŭgusto 1806.
Justus van Gent
Justus van Gent aŭ Joos van Wassenhove (ankaŭ: Justus aŭ Jodocus de Gento, aŭ Giusto da Guanto) (ĉ. 1410 – ĉ. 1480) estis pentristo el la Flandraj Primitivuloj kiu en siaj lastaj jaroj laboris en Italio.
Li faris almenaŭ 28 portretojn de famaj homoj kaj ĉefe pentraĵojn de religia arto. Oni konservis du verkojn el la tempo antaŭ lia eliro al Italio: nome la monumenta Krucuma altarero aŭ Kalvaria Triptiko (Katedralo de Sankta Bavo, Gento) kaj la Adorado de la Reĝoj (Metropola Muzeo de Arto, Novjorko). Tiu lasta pentraĵo estis eble komisiita por konvento ĉe Burgos, Hispanio. Pro tio la pentraĵo estis pentrita sur tolo por esti rulita por facila transporto.
Centestro
La centestro aŭ centuriestro estis oficiro en la Romia imperio, kiu komandis centopon (centurion ).
La centestro (Latine: 'centurio'; Greke κεντυρίων), ankaŭ 'hekatontarkxo' (ἑκατόνταρχος) laŭ Grekaj fontoj, aŭ, en la Bizanca epoko 'kentarĥo' (κένταρχος) estis profesia oficiro en la Romia Armeo post la reformoj de Mario en la 107-a jaro a-K el kiu la plejmulto komandis 83 homojn, anstataŭ precize 100, sed la pli altrangaj cenestroj komandis kohorto; aŭ plenumis altstaboficojn en siaj legioj.
La Latina vorto 'centuria' havas la sencon, ne de 'centopo', sed 'tribo' aŭ 'kompanio'. Teorie, la origino de la vorto estus 'centum' (cento) sed tio estas vaste disputata.
1740 Paavo Nurmi
1740 Paavo Nurmi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la finlandan piedkuriston Paavo Nurmi (1876 - 1963).
Colin Firth
Colin Andrew FIRTH (naskiĝis en Grayshott Hampshire) estas brita aktoro. Li ricevis Oskar-premion, Premion Oran Globon, du BAFTA premiojn kaj tri Screen Actors Guild Awards. Lia plej aklamita rolo ĝis nun estis reĝo Georgo la 6-a (2010) en The King's Speech, prezento kiu gajnis al li Oskaron kaj multoblajn tutmondajn plej bonajn aktorpremiojn. Aperis en la televidadaptiĝo (1995) de Pride and Prejudice de Jane Austen, por kiu li ricevis pli da atento. Tio kaŭzis rolojn en filmoj kiel ekzemple The English Patient, Bridget Jones's Diary (por kiu li estis nomumita por BAFTA premio), Shakespeare in Love kaj Love Actually. En 2009, Firth ricevis ĝeneralan kritikistaplaŭdon por sia ĉefrolo en A Single Man, pro kiu li akiris sian unuan Akademian nomumon kaj gajnis la BAFTA-Premion. Firth ĉefrolis en la batala spionfilmo Kingsman: The Secret Service en 2014, kiu estis komerca sukceso kaj ricevis ĝenerale pozitivajn recenzojn kaj poste en ties plia parto Kingsman: The Golden Circle. Liaj filmoj atingis pli ol 3 000 milionojn da dolaroj laŭ 42 tutmondaj filmoj. En 2011, Firth ricevis stelon en la Trotuaro de famo en Holivudo kaj ankaŭ estis elektita kiel unu el la Time 100. Li estis premiita kiel honora doktoro de la Universitato de Winchester en 2007 kaj fariĝis Freeman of the City of London en 2012. Li kampanjis por la rajtoj de indiĝenaj tribaj homoj kaj estas membro de Survival International. Firth ankaŭ kampanjis en temoj de azilpetantoj, la rajtoj de rifuĝintoj kaj naturmedio.
Ventra danco
Ventra danco konata ankaŭ sub diversaj aliaj nomoj, estas danco, en kiu oni uzas ĉiujn partojn de la korpo ekde plandoj ĝis ekstremaĵoj de haroj. Plimulto de la movoj eliras el la mezo de korpo, kiam firman akson kreas la spino, ĉirkaŭ kiu turniĝas la koksoj kaj la brusto. La orientala danco estas ideala por formigado de virina korpo kun emfazo al la ventraj muskoloj, brakoj kaj brusto. Ekzemple ĉe movo nomata "shimmy" dancistino vibrigas per la pelvo aŭ per la brusto kaj funkciigas kaj priregas sole unuopajn muskolojn tiel, por ke la danco aspektu bele kaj nedevige. La danco estas karakteriza precipe pro siaj voluptemaj movoj, kiuj alternas kun tremado de brakoj, brusto aŭ flankoj.
Historio de orienta danco
Radikoj de ventra danco eblas serĉi eble jam en la tempoj de grek-romia antikvo. La ventra danco estis devene nomata "naska danco". Kirlaj movoj de pelvoj estis uzataj kiel preparo por nasko. Jam en tiu periodo estis la ĉefa kuniĝo de la korpo kaj la danco, kiu estis natura. La ventra danco ne estas unusola danco, kiun virinoj dancas en Mezoriento. En ĉiu regiono estas ia folklora danco, kiu emfazas flankojn, sed tiu ĉi estas la plej populara en la tuta mondo. Estas en ĝi kunigitaj elementoj de persa, barata, cigana kaj hispana dancoj. En mezepoko danke al nomadoj la danco disvastiĝis en la tutan Eŭropon.
Devene oni dancis nudpiede, ĉar la nudaj piedoj ebligas kunigon kun la tero, "La patrino de naturo".
Kiel vesti sin
Dancante oni uzas bele koloraj kostumoj, kiuj estas ornamitaj per moneroj. Plej ofte oni portas jupojn kun tuko el moneroj kaj same tiel ornamitaj mamzonoj. Anstataŭ jupo eblas havigi persajn aŭ turkajn pantalonojn. Se vi ne havas longajn harojn, kiuj estas la plej konvenaj por tiu ĉi speco de danco, do eblas diverskolorigi la kapon per diversaj kapkovriloj. Tintado de la moneroj farigas sur la fabelaj kostumoj neforgeseblan spertaĵon. Dancante oni uzas diversajn etajn ilojn aŭ diversajn helpilojn: kaptukojn, vualojn, kandelojn, glavojn...
Kiel oni dancas ĝin
Terminon ventra danco oni komencis uzi en Francio, kiam ili unuafoje vidis, kiel dancistino scias doni sin al danco kaj al movoj. Bazo de la danco konsistas en izolitaj movoj de la korpo. La movoj iom post iom kuniĝas.
Tiu ĉi danco estas tre ludema. Sufiĉas koni kelke da bazaj elementoj. Eblas danci laŭ malrapida kaj rapida muzikoj.
Sano
Per la danco oni liberigas tiajn partiojn de la korpo, kiujn oni dum ĉiutaga vivo ne uzas aŭ ili estas multe pezigataj danke al malbona korpotenado. La rigidiĝintaj muskoloj malrapide komencos liberiĝi. La danco per la manoj estas saniga por homoj, kiuj havas sidigan laboron kaj problemoj kun doloroj de ŝultroj. La baza staro en ventra danco estas la sama kun la ĝusta korpotenado.
Animo
La ventra danco estas kunigo inter la menso kaj la korpo. Ĝi estas majesta kaj reĝa kiel klasika baleto. Sed ĝi diferenciĝas, ĉar tio, kion ĝi proponas, estas la suma sperto el la senso por ĝojo danci, la liberecon de korpo kaj animo. Virinoj dancante eklernos al belaj voluptemaj movoj, ili perceptos sian korpon pli bela kaj pli allogema.
Korpo
Tiu ĉi danco kapablas bele formi la virinan korpon, ĝi emfazigas la ventron kaj la brakojn.
Konsiloj por komencantoj
En Esperantujo jam okazis kurso kaj eldoniĝis DVD kun subtektoj en Esperanto
Kritiko
Apogantoj rigardas ĝin kiel la nacian trezoron de Egiptio, dume aliaj kritikas ĝin erotika kaj vulgara.
Muziko
Shik shak shok estas ne nur klasikaĵo, sed ankaŭ vera sukceso kiam temas pri ventrodanca muziko. Ĝi estis tre populara ekde la 1970-aj jaroj, kiam Hassan Abou Seoud unue publikigis la kanton - kaj nun ekzistas pluraj modernigitaj versioj de ĝi. La plej konata estas la nova mondernsona versio de Hassan Abou Seoud el la 1990-aj jaroj.
Vidu ankaŭ
Almeo
Danco
Shrouk El-Attar
Ekstera ligilo
Shik shak shok, muziko de Hassan Abou Seoud
Tibor Széki
SZÉKI Tibor (se:ki) estis hungara farmaciisto, kemiisto, universitata profesoro, ano de MTA (1934, ordinara 1945) naskita en Koloĵvaro la 18-an de aprilo 1879 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de decembro 1950.
Kariero
Tibor Széki studis en la Universitato de Koloĵvaro, havigis diplomon de farmaciisto en 1900, en 1902 diplomon de prikemia doktoro. En 1902 li estis asistanto, ekde 1913 adjunkto en la katedro de kemio de Rudolf Fabinyi. En 1907 li estis privatprofesoro pri la organika kemio, ekde 1922 profesoro de la universitato de Segedo. Tie li organizis la la instituton pri organika kemio. Ekde 1934 li instruis en Budapeŝto.
MGB
La tri-litera kombinaĵo MGB havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Campolieto
Campolieto estas komunumo de Italio.
Leonfaŭko
Leonfaŭko, (aŭ antirino) (Antirrhinum) estas genro de plantagacoj kies floroj similas je faŭko de besto (leono, lupo aŭ drako laŭ diversaj etnoj) kaj malfermeblas (kaj refermiĝas!) sammaniere; abeloj kaj burdoj eniras en ĝi kaj la stamenoj frotiĝas sur iliaj dorsoj, igante ili tiel pretervole efiki kiel kruc polenigistoj.
Pro kuriozeco kaj beleco de ties floroj tiuj plantoj estas kultivitaj kiel ornamflorojn.
Eŭropa Komunumaro
La Eŭropaj Komunumoj (laŭ la oficialaj lingvoj de la fondaj membroŝtatoj Communautés européennes, Europäische Gemeinschaften, Comunità europee kaj Europese Gemeenschappen kaj ekde 1973 ankaŭ European Communities kaj Europæiske Fællesskaber) - estas la tuto de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ), Eŭropa Komunumo pri Atomenergio (Euratom) kaj Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK, ekde 1993 Eŭropa Komunumo). Per la ekvalidiĝo de la Traktato de Mastriĥto, la 1-an de novembro 1993, surbaze de la Eŭropaj Komunumoj fondiĝis la Eŭropa Unio, tamen la tri komunumoj formale pluekzistis; tamen la Eŭropa Komunumo pli kaj pli graviĝis kaj la EKKŜ kaj Euratom perdis je graveco, ĉar kies funkciojn pli kaj pli povis transpreni la Eŭropa Komunumo. Nur per la Traktato de Lisbono, interkonsentita en 2007 kaj ekfunkciinta la 1-an de decembro 2009, fine fuziiĝis la Eŭropa Komunumo kun la Eŭropa Unio.
Leopoldo la 4-a (Habsburgo)
Leopoldo la 4-a de Habsburgo (1371-1411) estis La Dika aŭ la Fiera, Duko de Karintio (1396) kaj Karniolo (1406). Li estis filo de Leopoldo la 3-a (1351-1386) kaj ties edzino Viridis Visconti (1352-1414) kiu estis filino de Bernabò Visconti (1323-1385), Senjoro de Milano. Li estis membro de la Domo de la Habsburgoj, laŭ la Leopoldida Linio kaj Duko de Antaŭa Aŭstrio. En 1393, li edziĝis al Katerina de Burgundio (1378-1425), filino de Filipo la maltima (1342-1404), la paro ne havis infanojn.
Biografio
Li estis frato de Vilhelmo la Ĝentila (1370-1406) kiu agnoskis lin kiel efektivan reganton de la Antaŭa Aŭstrio, kio cetere estis antikvega teritorio el la Habsburgoj en Svisio. Leopoldo estonte alfrontus la svisan opozicion al la aŭstra administrado.
El 1391 antaŭen, li estis la efektiva reganto de la Antaŭa Aŭstrio, kaj el 1396 ĝis 1406 li fariĝis ankaŭ reganto de Tirolo. Liaj plej junaj fratoj Ernesto, La Fera (1377-1424) kaj Frederiko la 4-a (1382-1439) estis ankoraŭ infanoj. En 1402 ili komencis esti edukitaj por regi estonte kiel dukoj de Aŭstrio. En 1406, ilia frato Vilhemo la Ĝentila mortis lasante neniun heredanton, kaj Leopoldo ekestris la komandon de la familio. Bedaŭrinde Leopoldo ankaŭ ne lasis heredantojn kaj la du fratoj interkonsentis pri la divido de la teritorioj.
Ernesto ricevus la regionon apartenantan al la Interna Aŭstrio kaj Frederiko la Antaŭan Landon, inkludante la Tirolon. Ernesto ekregis la regnojn en Stirio, Frederiko, kvankam li estis nur 20-jara, li prenis sur sin la Tirolajn teritoriojn. Al Leopoldo restis la teritorioj el la Antaŭa Aŭstrio, kune kun sia pozicio kiel estro de la familio. En 1406, Leopoldo ekprenis la kuratorecon de sia juna kuzo Alberto la 2-a (1397-1439). Leopoldo mortis en Vieno kaj sepultiĝis en la Dukeja Kripto de la ĉefurba Katedralo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Stift_Heiligenkreuz_-_Babenbergerfenster_2_Heinrich.jpg| Henriko la 2-a (1107-1177) Stift_Heiligenkreuz_-_Babenbergerfenster_7_Leopold.jpg| Leopoldo de Bavario (1108-1141) Visconti,_Barnab%C3%B2.jpg| Bernabò Visconti (1323-1385) Blason_Enguerrand_VII,_Seigneur_de_Coucy.svg| Engerando la 7-a (1339-1397) Philippe_II_de_Bourgogne.jpg| Filipo la maltima (1342-1404) AvI_Provinz_Inner%C3%B6sterreich.jpg| Leopoldo la 3-a (1351-1386) Viridis_Visconti_(1350-1414),_Ds_of_Austria.jpg| Viridis Visconti (1352-1414) Die_deutschen_Kaiser_Wenzel.jpg| Venceslao la 1-a (1361-1419) Pisanello_024b.jpg| Sigismundo de Luksemburgo (1368-1437) Wilhelm_H.jpg| Vilhelmo la Ĝentila (1370-1406) Werdenberg_ZW128.png| Rudolfo la 2-a (1370-1420) Albrecht_Vierte_Habsburg.jpg| Alberto la 4-a (1377-1404) Ernst_der_Eiserne.jpg| Ernesto la Fera (1377-1424) Thienen_Catherine_of_Burgundy.jpg| Katerina de Burgundio (1378-1425) Anonym_Herzog_Friedrich_IV._von_Tirol.jpg| Frederiko la 4-a (1382-1439) Albrecht_II._von_Habsburg.jpg| Alberto la 2-a (1397-1439) Wien_3_Wappen.svg| Konrad Vorlauf (1408-1408) Muri-Wey.jpg| Konrad Brunner (1410-1410) 7347_-_Milano_-_San_Simpliciano_-_Coro_-_Foto_Giovanni_Dall%27Orto_-_25-mar-2007.jpg| Francesco Terzio (1523-1591) Wurzbach,_Constantin,_Ritter_von_Tannenberg_(1818-1893).jpg| Constantin von Wurzbach (1818-1893) </Gallery>
János Pataki Füsüs
PATAKI FÜSÜS János (pro. pataki fyŝyŝ), Füsüs estis hungara reformita verkisto, predikisto vivinta en la 17-a jarcento
Biografio
János Pataki Füsüs studis en universitatoj de Heidelberg kaj Marburg dum jaroj 1616 – 17. Reveninte li estis pastro de 1622 en Ungvár, de 1624 en Sárospatak, ĉirkaŭ 1629 en Satmaro. Li apogis la politikon de reganto Gabrielo Bethlen. Lia ĉefa verko estas la unua hungarlingva libro pri ŝtatteorio.
Aŝkenaza hebrea prononco
La aŝkenaza hebrea prononco aŭ aŝkenaza hebrea estas la prononca sistemo de liturgia uzado kaj studado de la hebrea, kiun tradicie preferis aŝkenazoj. Ĝi supervivas hodiaŭ kiel aparta religia dialekto ene de kelkaj partoj de la ĥareda komunumo, eĉ apud la moderna hebrea en Israelo, kvankam ĝia uzado inter neĥaredaj kaj neisraelanaj aŝkenazaj judoj draste malpliiĝis favore de la moderna hebrea prononco, kiu baziĝas sur la sefarda tradicio.
Ecoj
Ĉar ĝi estas uzata paralele kun la moderna hebrea, la fonologiaj diferencoj estas klare rekoneblaj:
Origino
En la 13-a jarcento, la praga rabeno Jekusiel verkis komentaron pri la ĝusta prononco de la hebrea, kie li remarkis diversajn "erarojn" ofte faratajn de malpli kleraj judoj, kompare kun la "ĝusta" proksim-orienta prononco, kiu tiam ankoraŭ vivis ĉe aŝkenazaj rabenoj. Tio atestas al la plua ekzistado de antikva prononco en la tradicioj de la tiamaj aŝkenazoj, kun evoluanta aparta prononco. Dovid Katz skribis, ke "la aŝkenaza kaj sefarda prononcoj radike diferenciĝas de la antikvaj hebrea kaj aramea prononcoj. La aŝkenaza retenas multe pli da distingoj inter vokaloj, kaj la sefarda estas pli konservema laŭ konsonantoj. Ili estas la egale validaj kaj egale 'ĝustaj' tradicioj de la du ĉefaj branĉoj de la eŭropa judaro."
Ankoraŭ hodiaŭ estas restaĵo de la prasono de la litero ע en la jida prononco de יעקב, "Jankev" (Jakobo).
Tipa prononco
Atentindas la plena uzado de ĉiuj tiberiadaj vokaloj, kio sugestas deveno de tiu tradicio, simile kiel la jemena devenas de la babilona tradicio.
Variantoj
Estas konsiderindaj diferencoj inter la litova, pola, galicia, hungara, kaj germana prononcoj de la aŝkenaza hebrea.
Aldone al geografiaj diferencoj, ekzistas diferencoj en lingvotavolo inter la "natura" prononco ĝenerale uzata kaj la pli preskribaj reguloj, kiujn rabenoj kaj gramatikistoj rekomendas, precipe por uzado en legado de Torao. Ekzemple, pli neformala uzo, inkludante en jeŝivaj lecionoj, tendencas meti la akcenton sur la antaŭlasta silabo, dum pli formala rita uzado tendencas meti ĝin sur la lasta silabo kiel en la biblia hebrea.
MGC
La vorto havas plurajn signifojn:
Luncavița
Luncavița [lunkavica] (hungare: Nagylankás) estas komunumo en Rumanio sude de Caransebeș. En 1910 ĝi havis 1 300 loĝantojn [rumanoj); en 1992 1 132 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Verendin.
Sagipa
Sagipa estis indiĝena ĉefo (aŭ "zipa") de la grupo Mŭiska, grupo kiu loĝadis en la suda parto de la altebenaĵo de la departementoj Kundinamarko kaj Bojakao en Kolombio. Li regis en la jaroj 1538-1539, post la morto se sia frato Tiskesusa (hispanlingve "Tisquesusa"). Li estis militema kaj malfaciligis por hispanaj konkeristoj la subpremadon de sia gento.
Antaŭe de la alveno de la hispanoj al la mŭiska teritorio en 1537, Sagipa estis estro de la mŭiska armeo kiam la ĉefo ("zipa) estis Nemekene (hispanlingve "Nemequene"), kaj gvidis kelkajn batalojn kontraŭ aliaj triboj. Li daŭris kiel armea estro kiam, post Nemekene, la ĉefecon prenis sia frato Tiskesusa.
Kiam poste Tiskesusa estis mortigita far la hispanoj, Sagipa fariĝis ĉefo, kvankam la ĉefecon disputis al li la tribestro de regiono "Ĉia" ankaŭ en Kundinamarko. Li daŭrigis la atakojn kontraŭ la hispanoj.
Fernando Vallejo
Fernando VALLEJO RENDÓN (naskiĝis la  en Medellín, Antjokio, Kolombio) estas kolombia verkisto, filmreĝisoro kaj biologo.
Fernando Vallejo kaj Esperanto
En sia verko Inter fantomoj Vallejo rakontas, ke lia onklo Iván estis esperantisto:
Giallo
Giallo (“flava”) estas 20-a jarcenta ĝenro de literaturo kaj filmo. Ĝi estas proksime rilata al la Franca “fantastique” ĝenro, krima fikcio, hororo fikcio, kaj erotiko. La vorto estas ankaŭ uzata por signifi verkon de la ĝenro; tiukaze eblas havi la italan pluralon “gialli”. La vorto “giallo” signifas itale “flava”, kaj devenas de la origina aperigo de la verkoj de ĉi tiu ĝenro en malmultekostaj libroj kun flavaj kovriloj.
Literaturo
La vorto "giallo" baldaŭ iĝis, itale, sinonimo de la mistera, krima, kaj detektiva rakonta ĝenro.
Filmo
La filma ĝenro kiu elmergiĝis de ĉi tiuj libroj dum la 1960-aj jaroj komenciĝis kiel laŭvortaj adaptaĵoj de la libroj, sed baldaŭ utiligis modernajn kinajn teknikojn por krei unikan ĝenron. Filmoj konataj kiel "gialli" nomiĝas "incitiga" itale, kaj ofte signifas italajn klasikojn de la 1970-aj jaroj de filmistoj kiel Dario Argento aŭ Mario Bava.
Karakterizaĵoj
"Giallo"-filmoj karakteriziĝas por komplikaj murdaj scenoj kun ekscesa sango, stileca kamerafaro, kaj stranga muziko. La literatura mistera elemento estas brida, sed kombinita kun la moderna seria-mortigula hororo, kaj filtrita tra la longviva tradicio de opero kaj granda dramo de italo. Ili ankaŭ havas grandajn sumojn de nudeco kaj amoro. Ankaŭ, ofte la filmoj okazas en la fasona mondo, do fasono en la filmoj estas tre ofte vere stileca.
"Gialli" ofte uzas fortajn psikologajn temojn de frenezo, fremdeco, kaj paranojo. Ili tre ofte uzas freŭdan psikologion, do ofte, la mistero temas pri infaneco aŭ sekseco.
Evoluo
La unuaj filmoj kiuj kreis la kinan ĝenron "giallo" estas "La ragazza che sapeva troppo", aŭ "La knabino kiu konis tro multe", esperante, de Mario Bava. La titolo estas referenco al la fama filmo de Alfred Hitchcock, "La viro kiu konas tro multe". Ĉi tiu denove fondas ligojn kun Usona kulturo. Dum la filmo de Bava, "Sango kaj Nigra Punto", la arketipa figuro estis la maskigita mortigulo kun ledaj gantoj.
Baldaŭ, la "giallo" iĝis mem ĝenro, kun siaj propraj reguloj kaj kun tipa itala tuŝo: aldonaj markotoj de intenca koloro kaj stilo. La teremino "giallo" iĝis sinonima kun peza, teatra, stiligita vida elemento.
Béla Tarcsay
Béla Tarcsay [tarĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarcsay Béla estas hungara fervojisto, amatora pentristo, grafikisto. Béla Tarcsay naskiĝis la en Nagykanizsa.
Dave Bautista
David Michael BAUTISTA Jr (naskiĝis la 18-an de januaro 1969), kiu estas konata kun la nomo Batista aŭ Dave Batista, estas usona profesia luktisto. Li laboris en la WWE en la divizio RAW.
Béla Tarcsay
Biografio
Béla Tarcsay post lernado iĝis aŭtomuntisto kaj li profitis la tiaman eblecon kaj li iris labori al Orienta Germanio. Baldaŭ li hejmenvenis sed jam kun germana edzino. Li laboris kiel lokomotivisto, la geedziĝo fiaskis, la germanino hejmenvenis. Li denove edziĝis kaj eksedziĝis. Ekde 1994 li okupiĝis pri pentrado. En la sekva jaro li sukcese debutis en ekspozicio en sia naskiĝurbo. Li lernis libertempe ankaŭ en artistkolonio en Tokaj. Ekde 2000 li vivas en Szeged, li same pentradas kaj estas fervojisto, krome li studas en la loka artista klubo. Li lernis ankaŭ la grafikan teknikon, li kreas per tuĉo kaj karbo. En 2009 li pensiuliĝis, tial poste li havas pli da libertempoj.
Sankthelena pundo
La senthelena pundo estas la nacia valuto de brita transmara teritorio Sankta Heleno en la suda Atlantika Oceano, kaj ankaŭ en ties dependa teritorio Ascension. Unu pundo estas dividita je cent pencoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas SHP.
Menongue
Menongue estas urbo kaj ankaŭ komunumo (Concelho de Menongue) de la provinco de Cuando Cubango, en la sudoriento de Angolo, lima regiono kun Namibio kaj Zambio. Ĝi estas ĉefurbo de la provinco de Cuando Cubango.
Kula
Kula (Кула, Kúla, Wolfsburg) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Okcidenta Baĉka. Ankoraŭ 6 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Menongue
Geografio
Banita de la rivero Cuebe, alfluanto de la Okavango en la loĝloko de Caiundo. Menongue distancas 1 051 km de Luando kaj 342 de Kuito. La teritorio havas surfacan etendon da 23 565 km² kaj loĝantaron de 280 846 loĝantoj.
Kula
Situo
Kula situas sur ebenaĵo, laŭ ambaŭ bordoj de kanalo Danubo-Tiso-Danubo, laŭ ĉefvojo Senta-Bečej.
Menongue
Geografio
Limas norde kun la provinco de Bié, komunumo de Chitembo; oriente kun la komunumoj de Cuito Cuanavale kaj de Nancova; sude kun tiu de Cuangar; kaj okcidente kun la provinco de Cunene, komunumoj de Cuañama, Cuvelai kaj Cuchi.
Kula
Historio
La komunumo estis fondita de turkoj, kiuj okupis la regionon en la 16-a jarcento. Ili konstruis burgon, kiu signifas turke kula. Iom poste serboj setlis apude. La kristana armeo venkis la turkojn en 1686, la regiono iĝis limgarda zono apartenanta al la Habsburga Imperio. Tiutempe alvenis ankaŭ hungaroj, germanoj, slovakoj kaj aliaj. Fine de la 18-a j.c. la kanalo ekfunkciis, sekve la marĉoj malaperis. post jarcento la fervojo atingis la urbon. En 1910 loĝis 9125 da homoj (3679 hungaroj, 2510 serboj, 2425 germanoj, 456 ukrainanoj). Ĝis 1920 la loko apartenis al Bács-Bodrog, kie estis distriktejo. En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la urbon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs, Baja kaj aliaj ili proklamis respublikon. Ekde 1920 ĝi apartenis al SHS, ekde 1929 kiel Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis la urbon. En 1942 la serbaj partizanoj suferigis la loĝantaron. Responde la hungara armeo faris regionan razion, kie murdis serbojn. La ĉefaj raziantoj estis tuj enkarcerigitaj. La serbaj partizanoj venĝis tion kaj en 1944 ili murdis 500 da hungaroj kaj germanoj.
Menongue
Komunumoj
Ĉi tiu komunumo enhavas kvar komunumojn:
Kula
Historio
En 2002 loĝis 19 304 da homoj (9623 serboj, 2738 hungaroj, 1125 ukrainanoj, 725 rutenoj, 322 kroatoj).
Menongue
Historio
Dum la portugala koloniado kaj ĝis 1975 estis nomita Serpa Pinto en honoro al la militista portugala esploristo kun la sama nomo.
Kula
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas preĝejoj ortodoksa kaj katolika omaĝe al martiro Sankta Georgo.
13912 Gammelgarn
13912 Gammelgarn estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi estas proksima de la en orbita resonanco 1:6 kunVenuso kaj 1:2 kun Marso.
Park Geun-hye
Park Geun-hye (박근혜; naskiĝinta je la 2-a de februaro 1952 en Gumi, Sud-Koreio) estis prezidentino de Sud-Koreio ekde la 19-a de decembro 2012 ĝis la 8-a de decembro 2016, kiam la parlamento aprobis la elpostenigon de la prezidentino. Antaŭe, ŝi estis partia prezidanto de la konservativa partio Saenuri.
13912 Gammelgarn
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda paroko (socken) Gammelgarn en Gotlando, Svedio. Tie troviĝas bone konservita defenda turo proksime de malnova kirko.
Park Geun-hye
Biografio
Ŝi estas filino de Park Jung-hee, kiu estis prezidento de Sud-Koreio de 1961 ĝis sia murdo en 1979. Lia registaro estas konsiderata diktatora.
Ŝia patrino mortis en 1974 en Seulo. Ŝi estis mortpafita de agento de Nord-Koreio. Ŝia patro estis pafita de Kim Jae-kyu, ĉefo de Sekreta servo.
Je la 19-a de decembro 2012, Park venkis politikan kontraŭulon, Moon Jae-in.
Post multaj semajnoj de surstrataj protestaj tumultoj en la 8-a de decembro 2016 la parlamento aprobis la elpostenigon de la prezidentino.
Emília Prielle Lángné
LÁNGNÉ PRIELLE Emília [pr. la:ngne:] estis hungara aktorino naskiĝinta en Máramarossziget en 1829 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de aprilo 1902.
Kariero
Emília Prielle debutis en 1845 en trupo de Miklós Feleky en Debrecen. Ekde 1848 ŝi estis edzino de aktoro Boldizsár Láng, poste ĝis 1868 ŝi ludis en lia trupo. En 1871 ŝi dungiĝis al la trupo de sia pli juna frato, Péter Prielle al Szatmár.
Morris Swadesh
Morris SWADESH (MOris SŬAdeŝ, naskiĝis la 22-an de januaro, 1909, mortis la 20-an de julio, 1967) estis usona lingvisto kiu studis kun Edward Sapir.
Swadesh famas pro sia debatveka listo Swadesh, listo de oftaj vortoj kiuj estas bazaj en la plejparto de lingvoj, kiun li kreis por decidi ĉu du lingvoj estas parencaj (kaj se jes, kiom longe antaŭe ili disiĝis). Tiu metodo nomiĝas leksikonstatistiko aŭ lingvokronologio.
MGF
La vorto havas plurajn signifojn:
The Condor (gazeto)
The Condor: Ornithological Applications estas kolegreviziita trimestra scienca gazeto kiu temas pri ornitologio. Ĝi estas oficiala gazeto de la American Ornithological Society.
Bajna
Bajna estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Esztergom apud Nyergesújfalu, Bajót, Nagysáp, Epől, Szomor kaj Gyermely.
Geografio
Bajna situas sur malebenaĵo ĉe montaro Gerecse, laŭ flankovojoj. La plej proksima urbeto estas Tokod.
Historio
La skribita historio de vilaĝo Bajna, kiu nun havas du mil loĝantojn, estas kondukebla reen ĝis la 11-a jarcento, ja, en 1087 ĝi estis jam loko kun domoj. La preĝejo estis konstruita en 1484 kun unu navo en gotika stilo, kaj en 1880 estis plilarĝigita kun kvernavo kaj du flankonavoj dank’ al János Simor la primaso de Esztergom. Ankaŭ la lernejon konstruigis Simor al siaj amataj kredantoj. La golgoto de Csimar, proksime al la vilaĝo, staras sur la loko de preĝejo de detruita vilaĝo en la turkaj tempoj, kun praa kruco el ruĝa marmoro. La famon de Bajna tamen ne donis ĝi, sed la tiel nomita kastelo de Sándor-Metternich. La grafo Móric Sándor, kiu vivis en la 19-a jarcento, kaj estis obstina, necedema, flamiĝema homo. Li vetinte saltigis malsupren de la balkono de la kastelo per sia ĉevalo. La ĉevalo pereis pro atrakcio, sed la grafo estas menciata eĉ hodiaŭ en la vilaĝo la diablorajdisto. La grafo transkonstruigis la kastelon por sia amatino, Leontina la filino de kanceliero Metternich laŭ la planoj de fama hungara arĥitekto József Hild.
Suda Sulaveso
Suda Sulaveso (Sulawesi Selatan, enlande foje mallongigata "Sulsel") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 46 717 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sulaveso. Laŭ stato de la jaro 2011 Suda Sulaveso havis 8 034 776 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 151 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 3 urboj, 26 distriktoj, 301 subdistriktoj kaj 2 874 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Makassar. Aliaj gravaj urboj estas Palopo kaj Parepare.
La teritorio situas plejparte en la malprofunda, marĉa sudokcidenta parto de la insulo, kiu estas trafluata de grandaj riveroj. La provinco estas unu el la malplej evoluigitaj en Indonezio. La ekonomio estas ĉefe agrikultura. En 2004 la provinco estis dividata kaj la nordokcidenta parto iĝis sendependa provinco de la nomo okcidenta Sulaveso - la ĉi tie indikataj datumoj kompreneble rilatas al la nuna stato, do al la situacio post la provinca dividiĝo.
Friedrich Albrecht Augusti
Vivo
Estante filo de juvelisto kaj scienculo li invititis akompani judan legaton reen Jerusalemon. Survoje ambaŭ kaptitis de ŝtelistoj; Augusti venditis al komercisto sklaviĝinte. Judoj el Izmir finfine pagis por lia libereco kaj duonan jarcenton poste planitis reiro Eŭropon. Proksime de Konstantinoplo Augusti frapitis la pesto sed postvivis danke al bonega medicinista flegado. Reveninte Litovion kie loĝis parencoj li senditis Krakovon por plukleriĝo rilate al aferoj necesaj por rabenoj. En Prago li daŭrigis siajn studojn ĉe rabeno Gabrielo. Augusti publikigis sian verkon Neŝikat Moŝe kaj defendis ĝin publike. Sekve li deklaritis morenu kio rajtigis je instruado. Por ellerni kabalon li intencis vojaĝi al Britio, Italujo aŭ Nederlando kontraŭ la patrina volo. Pro tio li frekventis diversajn sinagogojn enlande kaj fine li ekloĝis ĉe kortega judo je Sondershausen. Ties biblioteko disponieblis por li kaj Augusti invititis je vojaĝakompano Amsterdamon.
Tie Augusti denove atakitis de krimuloj. Kiam li verkis eseon pri la profeto Jesaja li ekhavis problemojn kun judismo; parolinte kun superintendanto kaj kortegpredikisto Reinhard li decidis konvertiĝi. Kristnaske 1722 la tuto oficialiĝis. Poste li iris Gotaon kie li iĝis lernanto ĉe Ernestinum-gimnazio por prepari kristanismajn studojn. En 1727 Augusti iris, apogite fare de lia duka moŝto Guntero, al la Universitato de Jena por studi teologion. Baldaŭ poste li estis studento ĉe la Universitato de Lepsiko. Post ekzameniĝo en Dresdeno li komencis prelegadi Lepsike. Pro financaj kialoj li iĝis helpa kaj privata instruisto en Gotao en 1729.
Li ne sekvis vokiĝon al Altes Gymnasium de Bremeno pri orientalaj lingvoj kaj preferis resti en Gotao. Jam dum instruado en Gotao (kie li ŝatitis ankaŭ pro lia regado de la hebrea lingvo) li estis paralele helpanimzorganto en Eschenbergen: nomumiĝo je paroĥestro de Eschenbergen venis en 1734. Ĉi-funkcie li agadis ĝismorte.
En 1755 mallonge post ties fondo, li iĝis membro de la Princelektista akademio de Akademie gemeinnütziger Wissenschaften. Krome li gajnis honoran doktorecon ĉe la Universitato de Göttingen. Poste li helpitis animzorgade fare de la filo Ernst Friedrich Anton Augusti. Lia nepo estis la universitata profesoro pri teologio Johann Christian Wilhelm Augusti.
Campomarino
Campomarino estas komunumo de Italio.
Sy (Ardennes)
Sy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Bregenzerwald
Bregenzerwald - en Esperanto Bregenca Arbaro - estas la nomo de regiono en la federacia lando Vorarlbergo de Aŭstrio. Ĝi esence inkludas la akvokolektan areon de la rivero Bregenzerach sudoriente de la urbo Bregenz, de la Bodenlago ĝis la montpasejo Hochtannbergpass. Komune kun la najbaraj regionoj Außerfern kaj Kleinwalsertal ĝi konsistigas eŭropan regionon.
Saint-Germain-en-Laye (Tramtrajno en Francilio)
Saint-Germain-en-Laye [sɛ̃ ʒɛʁmɛ̃ ɑ̃ lɛ] estas haltejo de Eksprestramo 13, situanta en komunumo Saint-Germain-en-Laye, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
La haltejo estis malfermita al pasaĝeroj la.
133009 Watters
133009 Watters estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Shannon P. Watters, signifa kontribuanto al la Sloan Digital Sky Survey.
Miklós Forrai
Miklós Forrai [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forrai Miklós estis hungara dirigento, korusestro, altlerneja instruisto, sekretario de Societo Ferenc Liszt (1973-1991). Lia frato estis István Forrai (same dirigento), lia edzino estis Mária Gyurkovics. Miklós Forrai naskiĝis la en Magyarszék, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Forrai frekventis okjaran gimnazion en Debrecen, samtempe li studis pianludon kaj komponadon en la urba muziklernejo. Inter 1931 kaj 1937 li studis en Muzikakademio Franz Liszt. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály kaj Lajos Bárdos. Jam dum la studentaj jaroj li establis koruson kun la nomo Forrai. Li gvidis ĝin ĝis la ĉeso en 1948, poste li gvidis alian koruson inter 1948-1978. La unua koruso popularigis la renasancajn korusverkojn eĉ en la Hungara Radio. Inter 1941-1988 li instruis en la Muzikakademio, en la lasta periodo li estis katedrestro. Li longe estis gvidanto de eklezia koruso en cisterciana Preĝejo Emeriko de Hungario (Újbuda). Li ricevis germanan kaj 4 hungarajn premiojn inter 1955-1993.
MGH
La vorto havas plurajn signifojn:
Gyula Putnoky
Gyula Putnoky naskiĝis la  1901 en Hungara reĝlando en Körmöcbánya (nuntempa Kremnica en Slovakio). Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Putnoky frekventis kalvinanan mezlernejon en Miskolc, poste li akiris kuracistan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1925. Post siaj studoj li laboris en patologia fako en hospitalo de Budapeŝto, ekde 1929 en patologia instituto en Szeged. En 1936 li havis stipendion en Germanio, en 1938 en Anglio. Inter 1942 kaj 1944 li instruis en Universitato Babeș–Bolyai, poste li esploris ĉefe kanceron en Budapeŝto. Inter 1947 kaj 1954 li estis katedrestro en Universitato pri Medicino kaj Farmacio de Târgu Mureș. En 1953 li iĝis docento en medicina instituto en Budapeŝto. Li pensiuliĝis en 1972.
Malvo (floro)
Malvo (Malva) estas planta genro el la familio malvacoj.
Malvoj estas ofte uzitaj kiel ornamaj plantoj kaj kiel manĝeblaj plantoj.
Specioj
Sources:
Manĝeblo
En multaj specioj la folioj estas manĝitaj kiel legomo. La junaj folioj kaj tigoj prepareblas kiel spinaco. Eblas ankaŭ sekigi la foliojn kaj florojn por fari infuzaĵon. La junaj folioj de malvo, kun milda gusto, estas bona anstataŭanto de laktuko, dum la pli malnovaj folioj estas pli bonaj kiam kuiritaj. Floroj estas vaste uzataj en salatoj.
Obišovce
Bazaj informoj
Obišovce, hungare Abos (aboŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Obišovce situas laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Prešov-Košice, ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo en la sama direkto preteriras. Košice troviĝas 17 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1289 en formo "Obus". En 1910 loĝis en Abos 482 homoj, (450 slovakoj, 19 hungaroj, 13 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Obišovce 370 homoj, (365 slovakoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).
Geneviève de Gaulle-Anthonioz
Ŝi eniris Panteonon la. Tamen, ŝia familio rifuzinte ke ŝi estu apartigita de ŝia edzo, la ĉerko entenas nur teron el ŝia tombejo.
Sydney Chaplin
Sydney Earl CHAPLIN la 3-a (naskiĝis la, mortis la ) estis usona aktoro.
Chaplin naskiĝis en Rancho Mirage, Kalifornio. Li estis la dua filo de la aktoroj Charlie Chaplin kaj Lita Grey.
Estante infano, li kaj lia pli aĝa frato Charles estis uzitaj kiel luderoj en la batalema divorco de sia patrino el Charlie Chaplin, dum kiu multo de malpuraĵoj de la paro estis publikigita. Post la divorco, la fratoj estos zorgitaj de la patrino kaj ĉefe de la patrinflanka avino ĝis mezo de la 1930-aj jaroj, kiam ili ekfaris oftajn vizitojn al sia patro.
Neckargemünd
Neckargemünd estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Meloidogyne incognita
Meloidogyne incognita estas nematodo en la familio de heteroderedoj. Ĝi estas grava nematodo kun gajloj (Meloidogyne). Ĝi preferas ataki la radikon de ĝia gastiganta kreskaĵo.
Kiam Meloidogyne incognita atakas la radikojn de la plantoj, ĝi instalas sin en loko de nutrado kie ĝi kaŭzas la deformadon de la normalaj radikaj ĉeloj kiuj fariĝas gigantaj. La radikoj fariĝas nodaplenaj, formante de la gajloj, de kie la nomo de « nematodo kun gajloj ».
Ĉi tiu parazita nematodo havas tutmondan disvastiĝon kaj multenombraj gastigantoj.
La genaro de Meloidogyne incognita estas tute sekvenca.
Claudio Magris
Claudio MAGRIS (naskiĝis la 10-an de aprilo 1939 en Triesto) estas itala verkisto, tradukisto, politikisto kaj germanisto.
Magris studis germanistikon en la universitato de Torino kaj tiu de Freiburg im Breisgau kaj instruis germanan literaturon kiel profesoro de la universitatoj de Torino kaj Triesto, ĝis sia emeritiĝo en 2006. De 1994 al 1996 li estis ano de la itala senato, elektita tra listo, kiu portis lian nomon (lista Magris). Lia ĉefverko estas "Danubio" kun kiu li estis en 1987 gajninto de la Premio Bagutta kun Daniele Del Giudice. En tiu verko li ankaŭ aludis al Esperanto.
En 1995 li ricevis honoran doktorecon de la Universitato de Klagenfurt. En 2011 li ricevis honoran doktorecon de la Katolika Universitato de Loveno (KUL) kiu honoris lin "pro lia intelekta, arta kaj politika sindevontigo al Eŭropo. Liaj intervenoj en la publika debato pri temoj kiel solidareco, diverseco kaj sekulareco montras, ke literaturo provizas forumon por pripensado, kritiko kaj dialogo."
En 2005 li ricevis la Österreichischer Staatspreis für Europäische Literatur (Aŭstrian ŝtatan premion por eŭropa literaturo).
Monda akvotago
La monda akvotago estas internacia tago kun temo kiu ŝanĝas ĉiujare.
Claudio Magris
Verko en Esperanto
De Magris aperis en Esperanto:
Monda akvotago
Je la 18-a de januaro 1993, la 47-a Ĝenerala Asembleo de UN aprobis la rezolucion n-ro 47/193, ke laŭ propono de la 18-a ĉapitro de la Programo en la 21-a Jarcento, dum la pintkonferenco pri la Tero en Rio en 1992, adoptita la 22-an de februaro 1993 fare de la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj kaj aprobita de la Konferenco de UN por Medio kaj Disvolvo, oni difinis la 22-an de marto kiel Monda Tago de Akvo, kun la celo antaŭenpuŝi tutecan administradon, daŭripova disvolviĝo kaj planadon de akvorimedoj, plifortigi protektadon de akvorimedoj, solvi la problemon pri ĉiam pli serioza manko de dolĉa akvo kaj altigi la konscion de la publiko pri ekspluatado kaj protektado de akvoresurso.
Eksteraj ligiloj
(esperanto) Monda Tago de Akvo,
(france + multlingve) Monda Akvotago, retejo de la Unuiĝintaj Nacioj.
MGI
La vorto havas plurajn signifojn:
Badwater
Badwater (angle, malbona akvo) estas malalto en la Valo de Morto, en Kalifornio, en la sud-okcidenta parto de Usono. Badwater estas la plej malalta loko en Nordameriko pro sia alto de 86 metroj sub la marnivelo.
Metodio la 1-a
San Metodio (Metodio la 1-a aŭ Sankta Metodio de Konstantinopolo, naskiĝis en 787 en Sirakuzo, mortis en 847) estis ekumena patriarko de Konstantinopolo ekde 14-a de marto 843 ĝis la 14-a de junio 847, dato de sia morto.
Biografio
Familibonstate, Metodio naskiĝis en Sirakuzo (Sicilio) ĉe la fino de la 8-a jarcento; tutjunaĝe li estis sendita al Konstantinopolo por daŭrigi la studadon, male, kelkjaron poste li eniris monaĥejon de Bitinio kaj monaĥigis: fondis, krome, monaĥejon en Ĥio en la Egeo. Dum la regado de imperiestro Leono la 5-a la Armeno (812-820) ree fortikiĝis la ikonoklasma persekuto. Metodio en 815 iris viziti la papon, nome Paskalo la 1-a, en Romo, eble sendita de la antaŭa eloficigita patriarko Nikeforo la 1-a, por informi pri la konstantinopolaj eventoj: en Romo li restadis ĝis la morto de Leono. La papo sendis leteron al la ĵus elektita nova imperiestro Mikaelo la 2-a la Amoriano lin invitante enoficigi Metodion kiel laŭleĝan patriarkon de Konstantinopolo. En la urbo, temen, kien Metodio alvenis, ankoraŭ furiozis la ikonoklasta disputo. Metodio estis akuzita pri pormensoga influo sur la papo por tiu ĉi favovu la partion de idolanismanoj: li estis arestita kaj enprizonigita kaj tia lin oni restadigis, en malhumanaj kondiĉoj, laŭlonge de ĉirkaŭ naŭ jaroj, ĝis la morto de la imperiestro. Metodio, plue, publike malaprobinte la konduton de Teofilo, la filo de la imperiestro kaj lia de tiu lasta, estis pune submetita al aliaj kromaj brulaĵoj.
Fina solvo
Kun la morto de de la imperiestro Teofilo, en 842, la regentino Teodora la Armenino, reenkondukis la veneradon de la bildoj, eloficigis la ikonoklastan konstantinopolan episkopan kaj elektigis Metodion en lia posteno. En marto de 843, pere de triumfa procesio – de la preĝejo de Sankta Maria de la Blakernoj ĝis la baziliko de Hagia Sofia – la ikonoj estis reestablitaj en siajn postenojn. La evento estas rememorata en la orienta eklezio per granda liturgia festo, la Triumfo de la ortodokseco (la unua dimanĉo de Karesmo). Dum la mallonga patriarka agado Metodio montriĝis akordiĝema kun la ikonoklasta frakcio ankaŭ se foje li devis ekskomuniki monaĥojn neredukteblajn.
Kulto
Lia liturgia memoro estas celebrata la 14-an de julio en la Katolika Eklezio. La roma martirologio entenas: “En Konstantinopolo, sankta Metodio, episkopo, kiu, dum estis monaĥo, venis al Romo viziti papon Paskalon la 1-an por defendi la veneron al la sanktaj bildoj kaj, levita al episkopeco, solene celebris la triumfon de la vera kredo”'.
Germana Film-Premio
En la 63-a atribuo de la premiaro la 26-an de aprilo 2013 la oran filman premion ricevis la tragika komedio Oh Boy de la reĝisoro Jan-Ole Gerster.
Historio
La Germana Film-Premio atribuiĝas ĉiujare ekde la jaro 1951, ĝis 1998 per la nacia ministerio pri internaj aferoj, ekde 1999 per la komisiito de la registaro de Germanio pri kulturo kaj amaskomunikiloj (germane Beauftragter der Bundesregierung für Kultur und Medien).
Pri la premiitoj ĝis la jaro 2004 decidis komisiono, en kiu ankaŭ membris iuj reprezentantoj de politikaj partioj kaj de kristanaj eklezioj. Tiu komisiono ofte kritikiĝis esti tro influata de partiaj kaj ekleziaj interesoj en sia decidado. Laŭ la modelo de la usona modelo de la Akademia Premio (neformale nomata "Oskaro"), kies premiitoj - sen financigo de la ŝtato - decidiĝas fare de politike sendependa akademio pri kina arto kaj scienco, en 2003 fondiĝis la Germana Film-Akademio. Ĝi en 2005 anstataŭigis la antaŭan komisionon kiel ĵurio.
La atribua celebraĵo ekde la jaro 2006 okazis en festa halo proksime de la berlina radioturo. Samjare la celebraĵo ŝoviĝis de antaŭe julio al nun majo. La Film-Akademio informis, ke la evento okazu komence de la "kina sezono", por ke la premiitaj filmoj allogu pli da kinejaj spektantoj kaj donu pli da aldona financa subteno al la filmoj. En 2010 la tradicia teatrejo Friedrichstadtpalast en la berlina urbocentro iĝis la nova okazejo de la celebraĵo.
Trofeo
Origine la premio atribuiĝis en serio de malsamformaj trofeoj, inter ili la premio Goldene Schale (ora telerego) de plej bona tutvespera filmo kaj Filmbänder ("filmbendoj") en oro kaj arĝento.
Ekde la jaro 1999 kiel trofeo atribuiĝas statueto en formo de virina figuro vestita per stiligita filmbendo, dezajnita en stilo de la epoko Art Déco. Memore al la rolo "Lola" de Marlene Dietrich en la filmo Der blaue Engel, de la samnoma filmo Lola de Rainer Werner Fassbinder el 1981, kaj de la sukcesa filmo Lola rennt de Tom Tykwer el 1998 la trofeo ricevis la nomon Lola.
En la kategorio "plej bona filmo" la trofeo Lola atribuiĝas en oro, arĝento kaj bronzo (ĝis la jaro 2007 en oro kaj dufoje arĝento), en ĉiuj kromaj kategorioj nur en oro.