cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adoniso
Adoniso estis dio de la vegetaĵaro ĉe la Fenicoj, Helenoj kaj Romianoj. Ĉiuj tri pruntis la figuron de Adoniso de la sumera Dumuzi. Tiu estis bela junulo. Amata de Iŝtar li estis mortigita de apro, descendis en Ŝeolon, releviĝis kaj supreniĝis en la ĉielon.
En la helena mitologio Adoniso (helene Άδωνις, latine Adonis) estas filo de la Kipra reĝo Kiniraso kaj de lia filino Mirho. Pri lia origino estas kelkaj legendoj. La plej konata estas, ke diino Afrodito punis Mirhon pro malmulto da adoro al ŝi. Kaŭzis, ke Mirho enamiĝis sian patron. Ŝia vartistino ebriigis la reĝon ĝis senkonscio kaj Mirho sian patron incestis. Kiam la reĝo pli poste eksciis kio okazis, volis Mirhon mortigi. Tion malebligis Afrodito kaj transsorĉis la knabinon en arbon mirho. Kiam la reĝo hakis la arbon, el fendita trunko falis Adoniso, filo kaj frato de Mirha.
La knabo estis belega kaj Afrodito estis de lia beleco ravita. Ŝi kaŝis lin en kestoŝrankon kaj tiun konfidis al Persefono, edzino de Hadeso, dio de Tartaro. Tiu la knabon edukis, sed ankaŭ enamiĝis lin. Kiam tion eksciis Afrodito, tuj volis la knabon repreni. Sed tiutempe Adonis jam estis amanto de Persefono kaj tiu ne volis lin redoni.
Verdikto de Zeŭso estis, ke ambaŭ diinoj havas je Adoniso la saman rajton. Afrodito pro savo de lia vivo kaj Persefono pro edukado de li. Estis decidite, ke ĉiu el ili travivos kun Adonis unu trionon de la jaro. Tiu lasta triono estos lia, por ripozi de ambaŭ pasiaj amantinoj.
Sagaca Afrodito per siaj sorĉoj kaŭzis, ke Adonis decidis resti ankaŭ lastan trionon de la jaro kun ŝi. Persefono plendis pri tio ĉe amanto de Afrodito Areso, dio de milito. Tiu pro ĵaluzo tiel ekscitiĝis, ke li transformiĝis en apron, agrese atakis Adonison kaj per akraj dentegoj mortigis lin. Poste Afrodito petakiris ĉe Zeŭso, ke Adonis travivados la mornajn partojn de la jaroj en Tartaro kun Persefono kaj belajn somerajn monatojn kun ŝi, Afrodito. Por tiuj belaj tempoj Adoniso estos ĉiam liberigita el Tartaro
Adoniso en legendoj simbolas cirkulan moviĝadon de la natura vivo, komencon en printempo kaj pereon aŭtune. Ĝiaj festoj estis solenataj en la unua tago per plorado de virinoj pro lia morto kaj en la dua tago per ĝojego el lia reveno en la vivon.
La nomo de Adoniso estas uzata kiel antonomazio por beluloj.
Atelier Puppenspiel
Priskribo
La pavilono havas ĉ. 50 sidlokojn disde kiuj spektantoj povas admiri centon da pupoj. La programo direktas sin al ĉiuj aĝogrupoj. Ĝi fonditis en 1995. La ludantaro estas tre diversa. Ĝi konsistas en profesiaj ludistoj, duonprofesiaj grupanoj, amatoroj, anoj de lernantaj trupoj. La programoferto estas surloke aŭ eĉ migranta. Oni ŝatas ĝenerale subtenon de ĉiuj bonaj ideoj kaj volas instali tutturingian retejon pri ludlokoj en kooperacio kun regionaj institutoj. Ofertatas ankaŭ laborrondoj por junuloj kaj aliaj celogrupoj. Post la pavilono estas la Lernejo por prisanecaj kaj socialaj profesioj "Marie Elise Kayser". Kayser estas la unua virino kiu doktoriĝis ĉe Friedrich-Schiller-Universitato Jena; ŝi instalis kolektejon pri patrina lakto en Erfurto en 1927.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la teatrejo
Mátyás Bajkó
BAJKÓ Mátyás estis hungara edukhistoriisto, doktoro de edukscienco, universitata profesoro naskita en Ditró la 1-an de marto 1925 kaj motinta en Debrecen la 3-an de oktobro 1999.
Ejlato
Laŭ la stato de en Ejlato vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mátyás Bajkó
Biografio
Bajkó studis en Porinstruista Instituto en Ĉikŝomjo kaj en universitato de Kluĵo, pli poste li havigis diplomon de instruisto pri la fakoj de hungaro-historio. Lia ĉefa esplorkampo estis la historio de la kolegioj dum la klerismo en Transilvanujo kaj Hungarujo. Li aperigis pli ol 170 publikjaxojn kaj 5 volumojn. Li estis redaktoro ekde 1989 de la gazeto Erdélyi Tükör.
Ejlato
Historio
La urbon plurfoje mencias la Biblio kun nomo Ecjon-Geber. En la 7-a jarcento tien rifuĝis la judoj pro la muzulmana konkero sur la araba duoninsulo. En 1116, la urbon okupis la krucmilitistoj, en 1167 sultano Saladin, pli poste la urbo malfloris.
Ĉe ĉeso de la palestina brita mandato sur la loko de Ejlato staris nur limstacio Omm Rasrás. La israela armeo militiris 240 km en 1949 tra al Negev-dezerto ĝis ili atingis la la Ruĝan Maron ĉe Ejlato. Tiu estis la lasta milita manovro de la unua araba–israela milito.
La moderna urbo de Eilat fondita en 1949, kaj estas por turistoj tre populara.
Ekonomio
Ejlato estas la sola elirejo de Israelo al la Ruĝa Maro. Ejlato estas unu el la tri havenoj de Israelo (kun Haifa kaj Aŝdod) kaj estas uzata por importi varojn el la malproksima oriento. Eilat fariĝis zono de libera komerco en 1985, permesante al taksioj, hoteloj, ktp. esti multe pli malmultekosta ol aliloke en Israelo.
La loĝantaro de Eilat konsistas el granda nombro de eksterlandaj laboristoj, taksita je pli ol 10.000, el kiuj multaj laboras en metioj de la konstruado.
Klerigo
En 2002 la Universitato Ben-Gurion de Negevo malfermis (Birŝeba) en Ejlato universitatan kampuson. En 2005, la Universitatobranĉo havis 300 studentojn.
Turismo
Ĝi estas tre populara banurbo kaj populara por ĝia subakviĝa turismo. Enestas multaj hoteloj kaj internacia flughaveno. Tre riĉa korala rifo (la plej norda en la mondo) kaj submara fiŝobservejo troviĝas apud ĝi kaj allogas la vizitantojn. Multaj turistoj preferas la varmetan veteron de Ejlato dum la vintro, "forfuĝante" tien el la malvarma Eŭropo. La urbo ankaŭ funkcias kiel bazo por esplori aliajn partojn de Israelo kaj Egiptio kaj Jordanio. Oni ĉi tien venas ankaŭ por birdomigrado, videbla ambaŭ en printempo kaj en aŭtuno. Ejlato estas ankaŭ la oficiala komenca aŭ fina punkto de la israela nacia migrovojo "Shvil Israelo", seninterrompa longdistanca promenvojo ĝis Kibbutz Dan.
Inter la allogaĵoj en kaj ĉirkaŭ Ejlato troviĝas :
Observatorio Mara Parko Eilat
Ekskursoj al la duoninsulo Sinajo en Egiptio
La historia urbo de Petra kaj aliaj lokoj en Jordanio
Timna valo, nacia parko
La botanika ĝardeno
Endoma amuzejo King City
IMAX 3D kinejo
Butikumaleo
Transporto
Pro la granda distanco al Ejlato (la urbo situas 243 km sude de Birŝeba, la ĉefurbo de la suda) multaj vojaĝantoj preferas flugi al la urbo je la Ruĝa Maro. Pluraj flugoj po tago konektas al la flughaveno Sde Dov (urba flughaveno), Internacia Flughaveno Ben-Gurion kaj flughaveno Ĥajfo kun la malgranda flughaveno en la urbo (flughaveno Ejlato). Internaciaj flugoj alteriĝas foje sur flughaveno Ovda, 60 km norde de la urbo, kiu kundividas la alteriĝa vojo kun aerarmea bazo.
La intenco konstrui fervojon ekzistas ekde kiam Ben-Gurion decidis pri ĝi en la 1950-aj jaroj. Ekde tiam, pliaj ok fojoj planoj estis adoptitaj fare de la registaro, sed la (industria) fervojo ankoraŭ ne estas pli suda ol Oron kaj pasaĝera trafiko atingas ekde 2006 denove la urbon Dimona (206 km de Ejlato).
Klimato
Dum granda parto de la jaro sunplenas kaj la maksimuma temperaturo ne falas sub 20 gradoj Celsius (en januaro la maksimuma temperaturo mezumas 21 gradoj kaj 41 gradoj en julio). Temperaturoj en la someraj monatoj junio-julio-aŭgusto povas varii inter 24 °C ĝis 41 °C.
Eksteraj ligiloj
(angla) Israela Meteorologia Servo - observado de pluvofalo
(4-lingva : fr, en, iv, ru) Oficiala retejo de la Turisma Agentejo de Ejlato
Nigra pigo
La Nigra pigo aŭ Platismuro (Platysmurus leucopterus) estas birdo de la aziaj arbopigoj, mezgranda membro de la familio de Korvedoj kiu inkludas la korvojn kaj la garolojn. Ĝi estas monotipa, tio estas ununura specio en la genro Platysmurus.
Temas pri tre nigra korvedo, sed kun tre rimarkinda blanka marko en flugiloj, kio videblas eĉ ripoze kiel mezflanka strio kaj kio nomigas la specion en la scienca nomo P. leucopterus, kie el greka radikoj “leŭko” signifas “blanka” kaj “ptero” signifas “flugilo”. Krome la specio montras nigran kresteton en frunto, brilnigran bekon, tre ruĝajn irisojn, verdecan nuancon en kolo kaj ŝultrojn kaj verdecajn nuancojn en flugilplumoj kaj longa vosto.
Tiu orientalisa birdo troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo, Singapuro kaj Tajlando. Ĝia natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj mangrovoj. La specio estas minacata pro habitatoperdo.
Albert Péter
Albert PÉTER [pe:ter] estas rumania hungara koreografo. Li naskiĝis en Mătişeni la 26-an de junio 1932.
Kariero
Albert Péter akiris diplomon de bazlernaja instruisto en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc (1951), poste pri rusa lingvo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955). Li instruis en pluraj lernejoj, estis inspektoro pri edukado. Kun sia popoldancensemblo de liceo Székely Mikó Kollégium de Sfântu Gheorghe li havis 500 spektaklojn enlande kaj eksterlande.
Kobilje
Kobilje, hungare Kebeleszentmárton estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska. Administre neniu alia loko apartenas al Kobilje.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landlimo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Kontraŭe en Hungario troviĝas Szentgyörgyvölgy.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. La vilaĝo trovis sin ĝuste apud la nova limo. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario, ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole.
Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
(Pro longeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)
Gubin
Gubin (germane: Guben, malsuprasorabe: Gubin) estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al Komunumo Gubin en Distrikto krośnieński (lubuski).
Historio
Gubin dokumente unuafoje estis menciita en 1211 kaj akiris la urbajn rajtojn en 1235 laŭ la Magdeburga juro.
Apartenis la kvartaloj de ĉe ambaŭ bordoj de la fluo Niso al Germanio. Pro la nova difino de la pola landlimo post la Potsdama konferenco la ege detruita urbokerno kaj la aliaj teritorioj de oriente al la rivero enkorpiĝis al Pollando. La urbo alinomiĝis kaj la germana loĝantaro estis forpelita.
Hāʾ
La hāʾ (arabe ﻫﺎء, hāʾ ) estas la dudeksesa litero de la araba alfabeto. En la klasika araba reprezentas la fonemon. Tiele ĝi reprezentas sonon frikativan, glotalan kaj senvoĉan.
La kombino de tiu litero kun la du punktoj de la ta' okazigas la kreadon de la ta' marbuta.
Hennweiler
Hennweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Aleksandr Kubalov
Aleksandr KUBALOV (osete Къубалты Алыксандр [k’uBALti alikSANDR]; 1871 — 1937) estis oseta poeto, dramaturgo, socia kaj kultura aganto. Li estis praktikanta juristo, fininta juran fakultaton de Kieva Universitato.
La plej konata poemo de Kubalov estas "Afĥardti Ĥasana", kiu baziĝas sur popolaj heroaj legendoj. La poemo rakontas pri malriĉa oseta junulo (Ĥasana AFĤARDTI), kiu laŭas la moron de sanga venĝo mortigante naŭ junulojn de la familio, kies reprezentanto iam mortigis lian patron. La poemo, aperinta libroforme en 1897, iĝis la unua presita poezia verko en la oseta lingvo.
Krom verkado Kubalov ankaŭ kolektadis osetan folkloron, interalie eldoninte en 1905 prilaboritan kaj versigitan tekston de narta eposo (en la rusa traduko aperis en 1906).
Post la Oktobra Revolucio Kubalov daŭre verkis. Tamen li estis por multaj reprezentanto de antaŭrevolucia socio, kredeble pro tio li estis arestita en 1937 kaj pereis en malliberejo.
János Balogh (politikisto)
János Balogh [jAnoŝ balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balogh János estis hungara juristo, politikisto, oficiro. Lia nobela antaŭnomo estis galántai. János Balogh naskiĝis la  1796 en Nagyendrőd (nuntempa Ondrejovce en Slovakio). Li mortis la 1872 en Érsekújvár (nuntempa Nové Zámky en Slovakio).
Biografio
János Balogh lernis juron, poste li havis postenon en administrado de departemento Bars, samloke li komencis ankaŭ politikadi kontraŭ Habsburgoj. Li estis ankaŭ deputito en la hungara parlamento, kie li amikiĝis ekzemple kun Lajos Kossuth. Inter 1842 kaj 1845 li estis nur subdepartementestro. Li denove estis elektita parlamenta deputito dum hungara revolucio de 1848, sed komence de la armilaj bataloj ankaŭ li batalis. Post falo de la revolucio li mallonge estis kolonelo en la turka armeo, poste li vivis en Londono. En 1859 li hejmenvenis ricevinta amnestion. Lastfoje li politikadis en 1861 en la parlamento.
468 Lina
468 Lina estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi estis nomita "Lina", laŭ la antaŭnomo de la ĉambristino de Max Wolf.
Ne konfuzu ĝin kun la asteroida luno Lino.
Kantono Marshall (Indianio)
La kantono Marshall (Marshall County) estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Praia da Luz
Praia da Luz (signife, luma strando) estas strando situante 7 km de Lagos (Algarve, Portugalio) apud la vilaĝo Luz. Ĉar ĝi estas fiŝista vilaĝo, nuntempe estas diversaj feriaj kompleksoj.
Ĝi estas feriejo kiu ĉiujare akceptas turistojn de diversaj naciecoj (ĉefe Portugala, Hispana, Brita, Franca kaj Germana). Malgraŭ la disvolviĝo, la vilaĝo konservas ankoraŭ parton de ĝia ĉarmo, ĉefe dum someraj tagoj kiam la strando estas plenplena.
13249 Marcallen
13249 Marcallen estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marc Allen, stela kaj suna astronomo, kiu direktis la Estraro pri Kosmaj Studoj de la Usona Nacia Priserĉada Konsilantaro (1991 - 1999) kaj estis helpanta asociata direktoro de la Strategia kaj Internacia Planado ĉe la NASA.
Nesset
Nesset estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal. Fine de en la komunumo vivis. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Aursjøen.
Strauss
Strauss en la germana lingvo signifas kaj bukedo kaj struto.
Familia nomo
Strauss aŭ Strauß estas familinomo de germana deveno ege komuna en la germanlingvaj landoj. Estas variantoj kiel Straus, Strouse (en franclingvaj landoj) aŭ Štraus (en slavaj landoj). Ankaŭ erardevene estas Straub kaj Stras.
La plej famaj homoj de tiu familinomo estas la membroj de la familio de aŭstraj muzikistoj: krom la germana muzikisto: Ekzistas ankaŭ la germana politikisto
László Béla Lengyel
LENGYEL László Béla (lendjel) estis hungara komponisto naskita en Pécs la 6-an de februaro 1891 kaj mortinta la 12-an de decembro 1957 en Târgu Mureș.
Kariero
Lengyel estis studento de Pongrác Kacsóh en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Li alvenis Braŝovon kiel militkaptito (1919), kie li fariĝis kapelestro de la Magyar Dalárda (1925), poste de la laborista ĥoro Törekvés (1926). Laste li gvidis la ĥoron de Marosvásárhelyi Magyar Népi Együttes.
Pastro Cícero
Cícero Romão Batista (/siseru hõmãŭ baĉiŝta/) aŭ plej ofte Padre Cícero (Pastro Cícero /padri siseru/) estis brazila mesiisma katolika pastro. Popolaj piuloj nomas lin Padim Ciço (/padĩ sisu/).
Posedanto de multaj teroj, bovoj kaj domoj, Padre Cícero partoprenis aktive en la regiona kaj konservisma cearaa politiko. Li, kune kun la kuracisto Floro Bartolomeu, konsistigis brakojn de la tirana familio Accioli (/asioli/), kiu regis Cearaon dum pli ol du jardekoj. Pro sia karismo, Padre Cícero atingis prestiĝon kaj influpovon sur la socia, religia kaj politika vivo en Cearao kaj en Brazila Nordoriento. En 2001, per voĉdonado realigita de la TV Verdes Mares, oni lin elektis “O Cearense do Século” (La Cearaano de la Jarcento.)
Infanaĝo
En 1860 la junulo Cícero Romão eniris en la lernejon de la pastro Inácio de Sousa Rolim, en Cajazeiras el Paraibo. Tie, li restis dum eta tempo, ĉar lia patro Joaquim Romão, malsanigita de ĥolero, subite mortis. Cícero interrompis la studojn kaj revenis al la patrino kaj al la ankoraŭ needziĝintaj fratinoj. La frua forpaso de Joaquim Romão, kiu estis malgranda komercisto en Krato, kaŭzis tiel seriozajn financproblemojn al la senrimeda familio, ke, kiam la junulo provis eniri en la seminarion de Prainha, en Fortalezo; li sukcesis nur danke al lia baptopatro, la kolonelo Antônio Luís Alves Pequeno.
Pastrigo
Dum la tempo de la seminaristudoj, Cícero estis taksita kiel meznivela lernanto kaj, kvankam poste li allogis grandajn homamasojn al siaj prelegoj, li dumlerneje akiris malbonajn ekzamennotojn pri parolarto.
Post la pastrigo, kiu okazis la, Cícero Romão revenis al Krato kaj, dum la episkopo ne difinis parokon al li, sindediĉis al lernado de la latina lingvo en la lernejo Padre Ibiapina, kiun fondis kaj gvidis lia kuzo kaj granda amiko, instruisto José Joaquim Teles Marrocos.
Alveno al Juazeiro
En la kristonasko de 1871, invitita de Simeão Correia de Macedo, Padre Cícero la unuan fojon vizitis tiaman parton de la urbo Krato, la vilaĝon Juazeiro. Tie li celebris la kristonaskan meson.
La pastro, 28-jaraĝa, malalta, kun blanka haŭto, flavaj haroj, akraj bluaj okuloj kaj nuanchavaj voĉtonoj, impresis la lokajn loĝantojn. Pro tio, iujn monatojn poste, precize la, jen Padre Cícero, kaj ankaŭ lia familio, duafoje alvenante al Juazeiro por tie neprovizore loĝi.
Multaj libroj asertas, ke Padre Cícero decidis fiksi loĝolokon en Juazeiro, ĉar li, je noktiĝo post laca labortago de sinsekvaj horoj da konfesprenado, provante ripozi en dormoĉambro apuda de lernejoĉambroj, havis sonĝon (aŭ antaŭdivenon), laŭ kiu, Jesuo Kristo kaj la 12 apostoloj sidis ĉe manĝotablo similforma al la pentraĵo La Lasta Vespermanĝo, de la itala pentristo Leonardo da Vinci. Tiam, neatendite, eniras la lokon amaso da homoj portantaj siajn malmultajn propraĵojn en malgrandaj sakoj, kiel la nordorientaj migrantoj (retirante(s) – /heĉirãĉi(z)/). Kristo turniĝas al la malsatantoj kaj parolas pri sia seniluziiĝo rilate al la homaro; sed diras, ke li estas preta ankoraŭ unufoje plenumi lastan oferon por savi la mondon. Tamen, se la homoj ne agnoskos rapide ilian kulpecon, li finfinus ĉion. Tiumomente, Kristo fingromontras la malsatantojn kaj post neatendita kapturno, ordonas: ─ Kaj vi, Padre Cícero, zorgu pri ili!
Pastra agado
Jam loĝfiksite, Padre Cícero rimarkis la malriĉecon de la vilaĝo: nuraj argilmasonaĵaj domoj kaj simpla kapelo, starigita de la unua kapelpastro Pedro Ribeiro de Carvalho, honore al Nia Sinjorino de l' Doloroj, la loka Patrona Sanktulo. Antaŭ tiu situacio, li entreprenis plibonigon de la kapelo, al kiu estis decidaj la almozoj de la piuloj. Poste, pro arda deziro konkeri la fidon de la popolo al li donita de Dio, Padre Cícero realigis intensan pastran laboron pere de predikoj, konsiloj kaj ĉedomaj vizitoj, laŭ kvanto neniam antaŭe realigita en la regiono. Tiamaniere, li rapide gajnis la simpation de la vilaĝanoj kaj fariĝis ĉefulo en la komunumo. Kun la paso de la tempo kaj kun la harmoniiga agado de la mesiisma pastro, la vilaĝo spertis kreskon en sia lonĝantaro kaj, rezulte de tio, en sia ekonomio. Ĉiuj volis koni la pastron de Juazeiro. La devoj de la jam dumviva sanktigita viro kreskis samkvante. Helpo bezonatis. Padre Cícero por tio uzis la saman solvon, kiun uzis la misiisto Ibiapina: varbi fraŭlinojn kaj vidvinojn kaj organizi kunfrataron, kiu agos plene sub lia aŭtoritateco.
Supozita miraklo
En la jaro 1889, dum meso celebrita de Padre Cícero, la hostio kiun li donis al la religiema Maria de Araújo, transformiĝis en sangon ene de ŝia buŝo. Laŭ raportoj, tiu fenomeno ripetiĝis plurfoje dum du jaroj. Rapide disvastiĝis la novaĵo, ke en Juazeiro okazis miraklo. Padre Cícero tiam petis al episkopujo starigi komision de pastroj kaj sansciencaj profesiuloj, kiu esplorus la supozitan miraklon. Oni cedis lian peton. La komisio enhavis kiel prezidanton la pastron Climério da Costa kaj kiel sekretarion la pastron Francisco Ferreira Antero. Krom tiuj, ankaŭ partoprenis ĝin du kuracistoj (Marcos Rodrigues Madeira kaj Ildefonso Correia Lima) kaj unu apotekisto (Joaquim Secundo Chaves). La, la komisiistoj finis la esplorojn. Ili konkludis, ke, ĉar mankis natura klarigo al la okazaĵo, estis do miraklo.
Tamen la episkopo Joaquim José Vieira ne kontentiĝis per tio. Li nomumis novajn komisiistojn por reesplori la aferon. Nun la prezidanto estis la pastro Alexandrino de Alencar kaj la sekretario, la pastro Manoel Cândido. Tiu dua komisio finis sian laboron kaj konkludis, ke ne estiĝis miraklo, sed trompaĵo.
En 1977 li estis sanktigita de la Brazilkatolika Eklezio (Igreja Católica Apostólica Brasileira), kiu estas dismembriĝo for de la Romkatolika Eklezio.
Politika agado
Padre Cícero estis membro de la ne plu ekzistanta Respublika Konservisma Partio (portugallingve Partido Republicano Conservador - PRC). Kiam la vilaĝo Juazeiro fariĝis urbo en 1911, li venkis la voĉdonadon kaj iĝis la unua urbestro.
La, Padre Cícero kaj aliaj 16 regionaj politikistoj kunsidis en Juazeiro kaj subskribis akordon pri reciproka kunagado kaj la kunsenton apogi la subŝtatestron Antônio Pinto Nogueira Acioly. La kunsido ricevis nomon “La Kontrakto de la koloneloj”.
Krisztina Ferenczi
Krisztina Ferenczi [kristina ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczi Krisztina estis hungara aktoro, voĉoaktoro, ĵurnalisto. Ŝia familia nomvarianto estis Ferenczy, ŝia unua edzo estis Béla Timár (reĝisoro).
Pastro Cícero
Politika agado
En 1912, kadre de la “Politiko de/por Savado” (Política das salvações) – kiu celis malfortigi tradiciajn fortojn regantajn dum multaj jaroj la saman ŝtaton –, la brazila prezidanto Hermes da Fonseca sendis al Cearao la militiston Marcos Franco Rabelo kiel delegiton, kiu respondecos pri la eksigo de Antônio Pinto Nogueira Acioly. La registara interveno sukcesis kaj Acioly-n anstataŭigis Franco Rabelo.
Krisztina Ferenczi
Krisztina Ferenczi naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Pastro Cícero
Politika agado
Nova voĉdonado estiĝis por elekti la vicsubŝtatestron. Tiuepoke la pastro jam estis famkonata kiel sanktulo kaj miraklofaranto. Padre Cícero konkeris la postenon, sed Franco Rabelo malobservis la elektadon kaj, en 1913, eksigis de lia urbestreco la influhavan pastron. Floro Bartolomeu, la amiko de Padre Cícero, vojaĝis al Rio-de-Ĵanejro kaj havigis al sia batalflanko la subtenon de senatano Pinheiro Machado kaj eĉ de la prezidanto Hermes. Tiele Franco Rabelo perdis apogon en la federacia registaro. Kontraŭe, Padre Cícero kaj Floro Bartolomeu ricevis neoficiale la federacian apogon. Per tia muta permeso kaj uzante sian tutan influon sur la piuloj kaj sur la kangasistoj, la mesiisma pastro armigis la regionon kaj instigis la revoluciulojn – kiuj estis pli multenombraj ol la militistoj de la cearaa ĉefurbo, kvankam malpli preparitaj – invadi Fortalezon kaj forigi la subŝtatestron. La kangasistoj kaj la fanatikuloj amase eniris Fortalezon detruante ĉion. Franco Rabelo, kies ordonojn la federaciaj militistoj neglektis, estis perforte eksigita. Tiuj bataloj nomiĝis poste “La Ribelo de Juazeiro” (A Sedição de Juazeiro), kiun multe pritraktas libroj kaj filmoj; ekzemple la cearaa verkisto Rodolfo Teófilo, kiu travivis tiun periodon, publikigis en 1922 samtitolan libron.
En 1914 Padre Cícero reakiris sian urbestrecon sur Juazeiro.
En 1925 oni elektis lin kiel federacian deputiton, sed li ne prenis la oficon.
Krisztina Ferenczi
Biografio
Krisztina Ferenczi studis en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto) en 1969, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1974. Ŝia ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝiaj ĉefaj teatraj stacioj estis Teatro József Attila (1977–1981), Nacia Teatro (Pécs) (1984-1987), Nacia Teatro (Szeged) (1989-1991). Intertempe en 1979 ŝi akiris plian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1991 ŝi ne ligiĝis al teatrejo, post jaroj ŝi frekventis kurson por ĵurnalistoj kaj ŝi forlasis la aktoran vivon. Ŝi specialiĝis pri esplorado pri ĉefministro Viktor Orbán. Ŝi ricevis premion en 2013 kaj postmortan en 2015. Ŝi edziniĝis dufoje, ŝi naskis resume kvinfoje.
Pastro Cícero
Rilatoj kun la Kangaso
Virgulino Ferreira da Silva, kaŝnome “Lampião”, estis admiranto de Padre Cícero kaj respektis liajn kredojn kaj konsilojn. Lampião kaj Padre Cícero renkontiĝis nur unufoje, en Juazeiro, en 1926. En tiu jaro, la “Marŝado Prestes” (Coluna Prestes), kiun gvidis Luís Carlos Prestes, trairis la brazilan enlandon defiante la federacian registaron. Por kontraŭbatali ĝin, oni kreis Patriamantajn Militistarojn (Batalhões Patrióticos), en kiujn eniris multaj kangasistoj.
Oni rakontas du versiojn pri la renkonto. Laŭ la unua, disvastigita de Billy Jaynes Chandler, la pastro invitis la kangasiston kuniĝi al “La Patriamantaj Militistaro de Juazeiro” (Batalhão Patriótico de Juazeiro), kaj interŝanĝe li ricevus pardonon al siaj krimoj kaj la titolon Kapitano. Laŭ la alia versio, defendita de Lira Neto kaj Anildomá Willians, la inviton faris Floro Bartolomeu, sen interkonsento kun la pastro.
Ta' marbuta
La ta' marbuta (en araba تاء مربوطة, tāʾ marbūṭa, tio estas «ligita ta'») estas varianto de la litero ta' kiu reprezentas la morfemon ĝenerale femenina /-at/ kiam ĝi estas la lasta litero de vorto. La litero ta' konvencie nomiĝas, por distingi ĝin de la ta marbuta, ta maftūḥa, tio estas, malferma (en araba تاء مفتوحة).
Historio
Historie ĝi prononciĝis kiel /h/, kaj pro tio la ta marbuta havas la formon de la ه (hāʾ). Ĉar ĝi estas fakte kombinaĵo de ambaŭ literoj, la ta marbuta ne estas konsiderata parto de la origina araba alfabeto, simile al la ء (hamza).
Kiam la vortoj kiuj enhavas tiun simbolon pasas al aliaj lingvoj skribitaj per araba alfabeto (kiaj la persa), ili ekhavas ه aŭ ت, laŭ la ĝeneralaj reguloj de gramatiko de la ricevanta lingvo.
Purlanda budhismo
Purlanda Budhismo (ĉine: 淨土宗, Jìngtǔzōng; 浄土仏教, Jōdo bukkyō; korea: 정토종, jeongtojong; vjetnama lingvo: Tịnh Độ Tông), konata ankaŭ kiel Amitabismo esperantlingve, estas vasta skolo de mahajana budhismo kaj unu el la plej praktikataj tradicioj de budhismo en Orienta Azio. La Pura Lando estas tradicio de budhisma instruado, kiuj koncernas la budhon Amitabo. La tri ĉefaj tekstoj de la tradicio, konataj kiel la "Tri Purlandaj Sutroj", estas la Sutro de Senfina Vivo, la Sutro de Amitabo kaj la Sutro de Kontemplado.
La praktikoj kaj konceptoj koncernantaj la Puran Landon troviĝas en la baza kosmologio de mahajana budhismo kaj estas grava elemento de la mahajanaj tradicioj de Ĉinio, Japanio, Koreio, Vjetnamio, kaj Tibeto. La termino "Purlanda budhismo" referencas kaj al la soteriologio de mahajana budhismo, kiuj plej bone kompreniĝas kiel la "Purlandaj tradicioj" aŭ "Purlandaj instruado," kaj al la apartaj Purlandaj sektoj disvolviĝintaj en Japanio.
Historio en Hindio
La Purlanda instruado unue disvolviĝis en Hindio, kaj estis tre populara en Kaŝmiro kaj Centra Azio, el kie ili eble originis. Purlandaj sutroj venis de Gandaro al Ĉinio jam de la jaro 147 KE, la Kuŝana Imperio monaĥo Lokaksemo komencis traduki la unuajn budhistajn sutrojn en la ĉinan. La plej fruaj el ĉi tiuj tradukaĵoj indikas antaŭan tradukadon de la gandhara lingvo, prakrita lingvo parenca kun Sanskrito. Ankaŭ ekzistas bildoj de la budho Amitabo kun la bodisatvoj Avalokiteŝvaro kaj Mahastamaprapto kreitaj en Gandario dum la Kuŝana epoko.
La Purlandaj Sutroj
La tri precipaj sutroj de la Pura Lando estas la Sutro de Amitabo, la Sutro de Senfina Vivo, kaj la Sutro de Kontemplado. Ĉi tiuj sutroj priskribas Amitabon kaj lian Puran Landon de Feliĉo, nomita Sukavatio. Ankaŭ rilata al la Purlanda tradicio estas la Sutro de Pratjutpana-samadio, kiu donas fruan priskribon de la praktiko de deklamado de la nomo de Amitabo kiel metodo mediti, kvankam ĝi ne listigas la votojn de Amitabo aŭ la ecojn Sukavatio.
Krom ĉi tiuj sutroj, multaj aliaj mahajanaj tekstoj ankaŭ inkluzivas la Budhon Amitabo, kaj la Taisho-a Tripitako enhavas 290 tiajn verkojn.
Andrew Skilton skribas, ke la priskriboj de Sukavatio en la Sukhāvatīvyūha sutroj (Sutro de Senfina vivo kaj Sutro de Amitabo) sugestas, ke komence, ili servis por meditado:
En la "Sutro de Senfina Vivo", la Budho komencas per tio, ke li priskribas al sia helpanto Anando antaŭan vivon de la budho Amitabo. Li diras, ke en antaŭa vivo, Amitabo estis reĝo, kiu forlasis sian reĝon kaj fariĝis monaĥa bodisatvo nomita Darmakaro ("Tenejo de Darmo"). Helpata de la budho Lokeŝvararaĝo ("Suverena Mondo-reĝo"), nekalkuleblaj budho-landoj tra la dek direktoj riveliĝis al li. Meditinte dum kvin eonoj kiel bodisatvo, li faris grandan serion de votoj por savi ĉiujn sentpovajn estaĵojn, kaj pro sia grandega merito, kreis la mondon de Sukavatio ("Pleja Feliĉo"). Ĉi tiun landon de Sukavatio oni pli poste nomis la Puran Landon (ĉine 淨土) en la ĉina lingvo.
Frua Historio en Ĉinio
La Purlanda instruado unue graviĝis en Ĉinio pro la fondiĝo de la templo Donglin ĉe la monto Lu (ĉine 廬山) de Huijuan (ĉine 慧遠) en la jaro 402 KE. Kiel juna viro, Huijuan praktikis Daoismon, sed trovis la teoriojn de senmorteco malprecizaj kaj nefideblaj, kaj eraraj rilate al la vero de la vivo. Anstataŭ tio, li direktis sian vivon al budhismo kaj fariĝis monaĥo studanta sub Dao An (ĉine 道安). Poste, li fondis monaĥejon ĉe la pinto de la monto Lu kaj invitis konatajn klerulojn, ke ili studu kaj praktiku budhismon tie, kie ili fondis Societon de la Blanka Lotuso (ĉine 白蓮社). Ili akceptis la "Malpli Longan Sukhāvatīvyūha-sutron" kaj la 'Pli Longan Sukhāvatīvyūha-sutron' kiel siajn fundamentojn inter la budhistaj sutroj, kaj ili rekomendis la praktikon de deklamado de la nomo de Amitabo por atingi naskiĝon en la okcidenta pura lando de Sukavatio. La Monto Lu estas konsiderata kiel unu el la plej sanktaj religiaj lokoj de la Purlanda budhista tradicio, kaj la loko de la unua Purlanda kunveno.
La Purlandaj instruadaj kaj meditadaj metodoj rapide disvastiĝis en Ĉinio kaj organiziĝis de pluraj monaĥaj pensuloj, nome Tanluan, Daoĉuo, Ŝandao, kaj aliaj. La ĉefa instruado de la ĉina Purlanda tradicio baziĝas sur menso enfokusigata per Konscio pri la Budho (sanskrite ) pro deklamado de la nombro de la Budho Amitabo, cele al renaskiĝo en lia pura lando de Sukavatio. La frua praktiko de la Pura Lando en Ĉinio fare de Tanluan estis jena:
La Pura Lando
Nuntempaj Purlandaj tradicioj kredas, ke Amitabo instruas la Darmon en sia budhejo (Sanskrite buddhakṣetra), aŭ "pura lando" (ĉine 净土, Jìngtǔ), regiono, kiu oferas ripozon ekster karma migrado. La pura lando de Amitabo, Sukavati, estas priskribita en la Pli Longa Sukhāvatīvyūha-Sutro kiel lando de beleco supera al ĉiuj aliaj mondoj. Oni diras, ke tie loĝas multaj dioj, viroj, floroj, fruktoj, kaj ke la lando ornamiĝis per dezirdonaj arboj sur kiuj raraj birdoj ripozas. Laŭ Purlandaj tradicioj, naskiĝo en la Pura Lando estas ofte komprenita kiel egala al Nirvano. Enirinte la Puran Landon, Amitabo kaj multaj bodisatvoj tiam instruas la adepton ĝis plena kaj kompleta vekiĝo efektiviĝas. Tiu adepto poste kapablas reveni iam ajn kiel bodisatvo al iu ajn el la ses mondoj de estado por helpi al ĉiuj sentpovaj estaĵoj en sansaro, aŭ por resti la tutan daŭron, atingi budhecon, kaj post tio gvidi estaĵojn al la bordo de libereco.''
Meditado
Charles Luk montras, ke tri meditadaj metodoj estas tre vaste praktikataj en Purlanda budhismo.
Konscio pri la Budho Amitabo
En ĉina budhismo, estas parenca praktiko nomita la "duopa vojo de kultivado pri Chan kaj la Pura Lando", kio ankaŭ estas nomita la "duopa vojo de malpleneco kaj estado." Laŭ Nan Huai-Chin, la nomo de la budho Amitabo estas dirata malrapide, kaj la menso malpleniĝas post ĉiu ripeto. Kiam iluziaj pensoj aperas, oni ripetas la frazon por forbalai ilin. Per senĉesa praktikado, la menso kapablas adi paĉe en malpleneco, post iom atingante la samadion.
Bildigaj metodoj
Alia praktiko en Purlanda budhismo estas medita kontemplado kaj mensa bildigo de Amitabo, liaj kunaj bodisatvoj, kaj la Pura Lando. La bazo de ĉi tio troviĝas en la Sutro de Kontemplado, en kiu la Budho priskribas al la Reĝino Vaidehi la praktikojn de dek tri paŝ-post-paŝaj bildigaj metodoj, konformaj laŭ la atingo de variaj niveloj de naskiĝo en la Pura Lando. La unua el ĉi tiuj paŝoj estas la kontemplado de subiranta suno, ĝis la mensa bildo iĝas klara, la okuloj aŭ fermitaj aŭ malfermitaj. Ĉiu posta paŝo aldonas detalaĵojn al la bildo de Sukavatio, kaj la lasta kontemplado temas pri vasta bildo enhavanta la budhon Amitabo kaj liaj kunaj bodisatvoj. Laŭ Inagaki Hisao, ĉi tiu bildiga metodo tre vaste uziĝis pasintece cele atingi la samadion. Bildigaj metodoj pri Amitabo ankaŭ estas popularaj en japana Ŝingona budihsmo kune kun aliaj skoloj de esotera budhismo.
Iri al la Pura Lando
La lasta parto de la korpo malvarmiĝi estas la verto (fontanelo). Laŭ budhista instruado, estaĵoj kiuj eniras la Puran Landon eliras la korpon tra la fontanelo ĉe la supro de la krano. Tial, ĉi tiu parto de la korpo restas varma pli longe ol la resto de la korpo. La Versoj pri la Strukturo de la Ok Konscioj (八識規矩補註), diras: "al sanktulejo la lasta korpa varmo en la verto, al devaejo en la okuloj, al homejo en la koro, al pretaejo en la ventro, al animalejo en la patelo, al inferejo en la plando." Vidu ankaŭ: pobao.
Kiam persono mortas, unue la preĝo "bonŝancon en la alia mondo" estas farita por la mortinto. Tiam, la familio funebras dum 49 tagoj ĝis la renaskiĝo de la mortinto (Purlandaj sektoj foje diras "ĝis renaskiĝo en la Pura Lando").
Hinda Budhismo
Rilate al Purlanda praktiko en hinda budhismo, Hajime Nakamura (Haĝime Nakamura) skribas, ke laŭ la Purlandaj sutroj el Hindio, Konscio pri la Budho (Sanskrite buddhānusmṛti) estas la esenca praktiko. Ĉi tiaj praktikoj estas baze metodoj mediti pri Amitabo. Andrew Skilton (Andru Skilton) konsideras la intermiksadon de mahajanaj instruadoj kaj la budhistaj meditadoskoloj en Kaŝmiro kiel la kaŭzon de la plipopulariĝo de mahajanaj praktikoj rilataj al buddhānusmṛti, t.e. konscio pri la Budho:
Ĉina Budhismo
En ĉina budhismo, Purlanda praktiko neniam apartiĝis en alian sekton de la ĝenerala mahajana praktiko. Precipe, la Purlanda kaj Zena praktikoj ofte estas konsideritaj kiel akordigeblaj, kaj neniu neta distingo inter ili estas farita. Ĉinaj budhistoj tradicie konsideras la praktikon mediti kaj la praktikon deklami la nomon de Amitabo kiel kompletigajn kaj eĉ unuopajn metodojn atingi vekiĝon. Estas pro tio, ke ili vidas deklamadon kiel metodon mediti por koncentri la menson kaj purigi la pensojn. Ĉinaj budhistoj vaste konsideras ĉi tiun formon deklami kiel alte efikan formon de meditado.
Historie, multaj budhistaj instruistoj en Ĉinio ankaŭ instruis kaj Chan-on kaj la Puran Landon kune. Ekzemple, dum la Dinastio Ming, Hanŝan Deking kaj multe de liaj samtempuloj rekomendis la praktikon de la Chan-a kaj Purlanda metodoj, proponante konscion pri la budho Amitabo por purigi la menson cele al la antigo de mem-vekiĝo.
Tibeta Budhismo
La Tibeta Purlanda budhismo havas delongan kaj kreeman historion jam de la jarcentoj 8a kaj 9a KE, la epoko de la Tibeta Imperio, kun la tradukado kaj kanonigado de la Sanskritaj Sukhāvatīvyūha sutroj tibetlingven. Tibetaj verkoj de Purlandaj preĝoj kaj artaj bildoj de Sukavatio en Centra Azio estis kreitaj tiam. Tibeta Purlanda literaturo konsistigas distingan ĝenron kaj enhavas vastan gamon de skribaĵoj, "aspiraj preĝoj naskiĝi en Sukavatio" (tibete bde-smon), komentarioj pri la preĝoj kaj la sutroj, kaj meditadoj kaj ritoj propraj al la Vaĝrajana tradicio. La inkluzivigo de phowa (pobao) (metodoj transigi la menson) en Purlandaj meditadoj estas tekste montrebla dum la 14a jarcento, en La Stara Herbero (tibete 'Pho-ba 'Jag-tshug ma), termaa teksto laŭdire datiĝante de la epoko de la tibeta imperio. Granda nombro de budhistaj trezor-tekstoj estas dediĉitaj al la Budho Amitabo kaj al ritoj rilataj al lia pura lando, dum la ĝenerala agnosko de pobao en tibetaj mort-ritoj eble populariĝis pro la Purlanda budhismo proponita de ĉiuj skoloj de Tibeta Budhismo.
Estas multe da trezor-teksoj kunaj kun Tibeta Purlanda budhismo kaj la tertono Rigdzin Longsal Njingpo (1625–1682/92 aŭ 1685–1752) de la Monaĥejo Katok rivelis termaojn pri la Pura Lando. Ĉi tiu termao pritraktis la pobaon dum la bardoo de morto, sendante la mensfluon al pura lando.
Gyatrul (n. 1924), kiel aludon al la verko de Karma Chagme (Wylie: Karma-chags-med, fl. 17a jarcento), anglalingvigita de B. Alan Wallace (Chagmé et al., 1998: p. 35), diras: Estas grave apliki nian scion ene. La Budho atingis Nirvanon tiel ĉi. La puraj landoj estas enaj; la mensaj afliktiĝoj estas enaj. La esenca ago estas rekoni la mensajn afliktiĝojn. Nur rekonante ilian naturon ni povas atingi Budhecon.
Japana Budhismo
En Japana budhismo, la Purlanda instruado fariĝis sendependaj instituciaj sektoj, kiel estas videbla laŭ la sektoj Ĝodo-ŝu, Ĝodo Ŝin-ŝu, Juzu Nembucu-ŝu, kaj Ĝi-ŝu. (Eo. ĝodo-ŝu, ĝodo ŝin-ŝu, juzu nembucu-ŝu, kaj ĝi-ŝu respektive)
Fortaj instituciaj limoj ekzistas inter la sektoj, kiuj servas al nete distingigado de la japanaj Purlandaj skoloj el la japanaj zenaj skoloj. Rimarkinda escepto de ĉi tio estas la Obaku-a zena skolo, kiu fondiĝis en Japanio dum la 17a jarcento fare de la ĉina budhista monaĥo Yinyuan Longki (j. Ingen Ryuki). La Obaku-a zena skolo ankoraŭ havas multajn ĉinajn trajtojn, kiel konscio pri Amitabo pere de deklamado, kaj deklamado de la Purlandaj sutroj.
Renkontinte la japanajn purlandajn tradiciojn, kiuj substrekas la fidon, multaj okcidentuloj vidis eksterajn similaĵojn inter ĉi tiuj tradicioj kaj Protestantisma kristanismo. Pro tio, multaj okcidentaj aŭtoroj faris teoriojn pri eblaj kunigoj inter ĉi tiuj tradicioj. Tamen, la kosmologio, enaj premisoj, kaj subtenantaj doktrinoj kaj praktikoj havas multajn malsamecojn agnoskitajn.
Góra Kalwaria
Góra Kalwaria (do "kalvaria monto") estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Piaseczyński.
Santo Antônio do Jardim
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Zubero
Zubero, Xiberoa en la zubera dialekto, Zuberoa en la eŭska, Soule en la franca, Sola en la hispana, estas la plej malgranda el la sep provincoj de Eŭsklando.
Enkonduko
Zubero havas ĉirkaŭ 16,000 loĝantojn kaj ĝia ĉefurbo estas Mauléon-Licharre. La loĝantoj estas nomataj souletins en la franca kaj xiberotarrak en la zubera.
La Zuberanoj distingas Altan Zuberon ("Basabürü", kiu signifas kapo, sovaĝa ekstremaĵo, monta parto en la sudo) disde Malalta Zubero (kun Mauléon en la nordo).
Ĝi situas en la departemento Pyrénées-Atlantiques en la valo de Saison (Uhaitza en la eŭska), regiono Akvitanio. Tiu provinco estas kelfoje nomata Lando de Zubero. Laŭ la Akademio de la Eŭska Lingvo (Euskaltzaindia), ĝi estus unu el la sep historiaj teritorioj, kiuj konsistigas Eŭskion, t.e. teritorio kun komunaj kulturaj, antropologiaj kaj etnografiaj karakterizoj kiel la Eŭska lingvo.
Terrenkonta asteroido
La terrenkontaj asteroidoj estas asteroidoj, kiuj proksimiĝas al Tero. Oni klasifikas ilin en tri ĉefaj grupoj:
Zubero
Enkonduko
La komunumoj kiuj konsistigas ĝin apartenas al la francaj kantonoj de Mauléon-Licharre (Maule-Lextarre), Tardets-Sorholus (Atharratze-Sorholüze), en la arondismento de Oloron-Sainte-Marie, kaj parte al la kantono de Saint-Palais (Malsupra Navaro) en la arondismento de Bayonne. Al tiuj komunumoj necesas aldoni la vilaĝon de Esquiule, situanta en Bearno, tamen ĝenerale ligita al Zubero, ĉar la popolo tradicie parolis la zuberan.
Terrenkonta asteroido
La nombro de la terrenkontaj asteroidoj de pli ol unu kilometro de diametro estas taksata inter 500 kaj 1000. Plej granda estas 1036 Ganimedo kun 32 km.
Zubero
Enkonduko
La komunumoj de Zubero integritaj en la arondismento de Oloron-Sainte-Marie, krom Esquiule, asociiĝis por formi la komunumaron de komunumoj de Soule-Xiberoa.
Terrenkonta asteroido
Pro la gravita altiro de Tero kaj ceteraj internaj planedoj, iliaj orbitoj estas nestabilaj : en periodo de 10 al 100 milionoj da jaroj, ili emas esti forpuŝataj el la sunsistemo aŭ fali sur planedojn aŭ Sunon. Ili do devus esti tute malaperiĝintaj, sed estas konstante "renovigitaj" de alvenoj de novaj objektoj el la asteroida zono.
Iuj el la terrenkontaj objektoj kun tre discentra orbito estas kernoj de estingiĝintaj kometoj verŝajne devenantaj de la Kujper-zono. La aliaj terrenkontaj asteroidoj estus pelitaj el la ĉefa asteroida zono fare de la gravita influo de Jupitero.
Zubero
Enkonduko
Ĝia ekonomio ĉefe konsistas el agrikulturo (porlakta bredado, interalie por ŝaf-fromaĝoj), aviadila sub-konstruado kaj kelkaj metiartaj industrioj kiel tiu de espartaj sandaloj.
Terrenkonta asteroido
Ĉar iuj el tiaj objektoj estas potence danĝeraj ili estas la temo de apartaj observadoj, kiel la projekto Lincoln Near-Earth Asteroid Research (Linkolna Serĉo de Terrenkontaj Asteroidoj) akronime "LINEAR", lanĉita en 1996 de la NASA, de U. S. Air Force kaj la Laboratorio Lincoln de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, aŭ Spacewatch lanĉita en 1980.
Zubero
Enkonduko
En Zubero estas parolata aparta dialekto de la eŭska: la zubera.
Terrenkonta asteroido
Eksteraj ligiloj
Near-Earth object
Zubero
Geografio
Zubero estas limigita:
Zubero divideblas en tri zonojn:
De antikva Zubero ĝis Bearna dominado
Post la disfalo de la Romia Imperio, estis invadoj de Visigotoj kaj Frankoj en la 5-a jarcento. En 602, la vaskonaj teritorioj en la nordo de Pireneoj estis unuigitaj kun la duklando de Vaskonio, venkante iom poste (635) la armeon de reĝo Dagobert la 1-a, provante per tio firmigi relativan sendependecon. La Duklando de Tuluzo malaperinte en la manojn de la Frankoj, la Duklando de Vaskonio elfariĝis el la teroj de Duklando de Akvitanio (660), kvankam ĝi estis sendependa ĝis la Karolidoj kiuj konkeris ĝin en 768. Malgraŭ luktoj por konservi sian sendependon, la Duklando de Vaskonio fine unuiĝis kun tiu de Akvitanio inter la 7-a kaj 9-a jarcentoj.
De Bearna ĝis Angla dominado
En la 9-a jarcento naskiĝis la vicgraflando de Zubero, dank'al la naskiĝo de la Reĝlando de Pamplono (824), kies unua reĝo Iñigo Arista, nomis Aznar unua vicgrafo en 832, tiel komencante dinastion kiu pludaŭris ĝis la 13-a jarcento. En la 11-a jarcento, la duko de Gaskonio transdonis siajn rajtojn rilatajn al Zubero al la vicgrafo de Bearno, dum la reĝo daŭre estis la dekano de kastelo de Mauléon. La duklando de Akvitanio elfariĝis el la eŭskaj (vaskonaj) teritorioj, kiuj konservis siajn instituciojn, trapasante iom poste unuigitaj kun Lapurdo en la manojn de Angloj en 1152, sekve al la geedziĝo de Eleonora de Akvitanio kun Henriko la 2-a Plantagenêt. Sub angla dominado, Zubero konservis grandan liberecon en siaj kutimoj, disvolvante sian ekonomion. Post la angla dominado, ĝi trapasis en la manojn de Vicgrafo de Bearno, Gaston la 4-a de Foix, en 1449.
Konstantino la 3-a (Armenio)
Konstantino la 3-a (ankaŭ Konstantino la 5-a; armene: Կոստանդին, transskribo en la okcident-armena lingvo: Gosdantin) n. la 17-an de aprilo 1313 - m. la 21-an de decembro 1362. Konstantino estis reĝo de la armena reĝlando en Kilikio de 1344 ĝis 1362. Li estis filo de Baldueno, Marŝalo de Armenio; nevo de Hetumo la 1-a, kaj malproksima kuzo de Konstantino la 2-a.Kiam Konstantino la 2-a estis mortigita dum ribelo en 1344, Konstantino la 3-a sukcedis lin. Li estis la dua reĝo de la dinastio Lusignan. Li provis ekstermi ĉiujn rivalajn postulantojn al la trono. Li ordonis mortigi Konstantinon la 2-an, Bemon kaj Leonon, sed antaŭ la murdo ili povis eviti ĝin rifuĝante sin en la najbara Kipro.
Konstantino estis la unua edzo de Maria, filino de Oŝin de Korikos kaj Johanino de Anĵuo. Liaj du filoj mortis kaj kiam li mortis pro naturaj kialoj estis sukcedita de lia kuzo Konstantino la 4-a.
Fruktlegomo
Fruktlegomo estas legomo, de kio oni manĝas la maturajn aŭ malpli maturajn fruktojn. Dolĉaj fruktoj de ofte multjaraj plantoj ne apartenas al tiu grupo de legomoj. Sed la distingo ne estas absoluta. Fruktoj ofte venas de plurjaraj plantoj (arboj, arbustoj aŭ staŭdoj°.
Al la grupo de fruktlegomoj apartenas diversaj legomospecioj, kies fruktoj estas manĝeblaj. agrikulturaj kaj hortikulturaj entreprenoj produktas ilin. En multaj landoj la privata, ne komerca kultivado havas grandan signifon.
Ĉiuj legomspecioj havas multajn diversajn variojn, la tiel nomataj kultivovarioj . Ofte grandaj specialigitaj firmaoj okupigas en la bredado de novaj varioj. Ĉiujare multaj novaj varioj aperas sur la merkato.
Al la fruktlegomo apartenas: