cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konvencio de la Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro
La Konvencio de la Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro (United Nations Convention on the Law of the Sea, mallongigita (UNCLOS), ankaŭ nomata Traktato de Marjuro) estas la internacia interkonsento kiu rezultis el la tria Konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro (UNCLOS III), kiu okazis inter 1973 kaj 1982. La konvencio difinas la rajtojn kaj respondecojn de landojn rilate al ties uzado de la mondaj oceanoj, establante gvidliniojun por negocado, mediprotekto, kaj la administrado de la maraj krudmaterialojn. La konvencio, konkludita en 10-an de decembro 1982, anstataŭis kvar traktatojn de 1958. UNCLOS ekvalidiĝis en 16-a de novembro 1994, unu jaron post Gujano iĝis la 60a lando kiu subskribis la traktaton. Komence de 2015, 166 landoj kaj la Eŭropa Unio estis aliĝintaj en la Konvencio. Tamen, malcertas ĝis kioma grado la Konvencio kodigas internacian kutimjuron.
Kvankam la Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj ricevas dokumentojn de ratifo kaj aliro kaj la UN havigas eltenon por kunsidoj de ŝtatoj por la Konvencio, la UN ne havas rektan funkciigantan rolon en la plibonigo de la Konvencio. Estas, tamen, roloj luditaj de organizoj kiaj la Internacia Mara Organizo, la Internacia Balenkomitato, kaj la Internacia Aŭtoritato pri Marfundoj. (La IAM estis establita de la UN Konvencio.)
Spartanburg
Spartanburg estas urbo de Suda Karolino, ŝtato de Usono. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2010, ĝi havas loĝantojn - sekve ĝi estas la 12-a plej granda urbo de la subŝtato laŭ loĝantaro. Spartanburg estas la 2-a plej granda urbo laŭ loĝantaro en la kombinita statiskita areo Greenville-Spartanburg–Anderson, kiu sume laŭ la stato de 2014 havis loĝantaron de homoj.
Bach-koncerthalo (Frankfurto ĉe Odro)
La Bach-koncerthalo (Konzerthalle Carl Philipp Emanuel Bach Frankfurt/Oder) estas multfunkcia okazigejo en iama klostra kirko de la franciskanoj en Frankfurto ĉe Odro, Germanujo.
Situo kaj ĉirkaŭajo
Situas la koncerthalo en la nordo de la urbokerno. La teritorion limigas norde la strato Lebuser Mauerstraße markanta la iaman ĉirkaŭfortikaĵon. Eoste apudas la longan halon la promenejo ĉe Odro-rivero, kies orienta orielo de la pola riverbordo bonege videblas. Sude kaj ueste staras ĉirkaŭ la Malsupra bazaro ĉe Collegien-strato la iama mezepoka malliberejo (hodiaŭ ĝi gastigas la bibliotekon kaj muzeon), la Pacpreĝejo frankfurta (senkfunkcia nuntempe) kaj la iama duobla paroĥeestrejo (la nuna urba arkivo).
Arĥitekturo
La rektagula konstruaĵo kun sela tegmento estas trinava gotika brikkonstruaĵo kun ses naveroj. Ambaŭ gabloj estas kun puco. La uesta gablo havas ornamaĵojn el brikoj. la ununava, rekte fermita altarejo estas trinavera kaj tri metrojn pli malalta ol al longa navo. Tie la gabloj havas gotikajn fenestroformojn. La norda kaj la suda flanko de la longa navo ordigitis per ses fenestroj kaj la uesta flanko per tri fenestroj kiuj longas ĉe la kompleta alteco de la fasado. Ĉe la suda flanko troviĝas du duoblealaj pordoj. De la du 2,90 metrojn altaj bronzaj pordoj nomiĝas la unua Gaja pordo kaj la alia Malgaja pordo; ilin faris la skulptisto Axel Schulz. La supra finiĝo estas ĉe ambaŭ pordoj duoncirkla rondarko similanta al arbo. Norde apudas komplete duetaĝa konstruaĵo kun atrio.
Historio
La en 1210 fondita franciskana ordeno rapide disvastiĝis en la Sankta Romia Imperio. Jam antaŭ 1253 ekzistis en Frankfurto, klostro ĉe la Ponta pordego; la urbo tiutempe apartenis al la Episkoplando Lebus. Ĉirkaŭ la jaro 1270-a franciskanoj de la saksia ordenprovinco konstruis novan konventon kun preĝejo en la proksimeco de Packirko (aŭ Nikolao-kirko). La unua mencio iĝis en 1312 laŭdanta la sintenon de la pia viraro: temus pri ŝatataj kaj piaj uloj (religiosi viri et nobis in Christo dilecti fratres Minores nostrae civitatis). Konsekro de la sakristio (de kapelo?) estis en 1301. Pluraj riĉuloj entombigitis surloke. Inter 1516 kaj 1525 fratro Andres Lange organizis novonstruon de la trinava longa halo; tiam fariĝas la nunaj internaj dimensioj sur okangulaj pilastroj kun volboj stelretaj. Apartenis tiam al la monakejo 20 patroj kvar laikuloj. En la kuro de Reformacio la frankfurta urba konsilantaro maltolereme malpermesis al la ordenanoj en la 9.11.1539 kaj la predikadon kaj la celebron de la sankta meso. Oni fermis la konventon kaj forpelis la sanktajn virojn. La posedaĵojn ricevis laŭ ordono de princelektisto Joakimo la 2-a (Brandenburgio) la Viadrina-altlernejo. La klostra biblioteko iĝis presejo kaj la kirko iĝis en la jaro 1551-a protestantisma. En 1572 estis la definitiva transdono de ĉiuj klostraj konstruaĵoj al la universitato. En al eksa monakejo instalitis prizorgejo por malriĉaj studentoj. Ekde la mezo de la 16-a jarcento faritis en al kirko dum ĉ. unu jarcento ankaŭ la diservoj por la fideluloj el la malsupra urbokvartalo.
Dum la regado de reĝo Frederiko Vilhelmo la 1-a (Prusio) faritis ampleksaj restaŭradlaboroj en 1735/36. Kreitis tiam la fundamento por planita turo; ĝi ĝis nun ekzistas, kvankam la turkonstruo neniam komencitis. Post la malfondo universitata en 1811 la urbo iĝis posedanto. La kirkon iĝis memstara komunumo respektive garnizona. Inter 1823 kaj 1901 troviĝis ene malriĉulejo publika. Je la fino de la Dua mondmilito detruitis la tiea areo; tamen la kirko mem ne estis multe damaĝita. Post 1945 diservoj ene lokis pli kaj pli malofte ĉar la antaŭmilita komunumo loĝis en Dammvorstadt kiu iĝis pola sen germanaj loĝantoj.
Ĉe la suda flanko muntitis en 1975 du enirejoj (laboraĵoj de A. Schulz) kaj en 1987 oni alkonstruis multfunkciejon. Tie estis ekde 1988 provludĉambroj, gastejo, garderoboj, burooj kaj instrumentejoj. Ekde 1990 faritis novaj restaŭradlaboroj. La eostaj fenestroj de la altarejo ricevis plumbajn vitralojn kaj la iama sakristio ankaŭ restaŭritis. Novaj sidlokoj venis danke al engaĝiĝo fare de la iniciatorondo Frankfurter Festtage der Musik. Ĝis la urba jubileo de 2003 la tegmento ankaŭ novigitis. En 2003 la firstotureto remetitis supren, kiu forigitis en 1736. Anoj de ''Musikgesellschaft C. Ph. E. Bach'' donacis ventoflagon kun inicialoj de la komponisto Bach. En 2013 la ĉambromuziksalonego restaŭritis - ĉefe oni forigis damaĝojn faritaj pro troa malsekeco, remetis novan pucon kaj diversaj aĵoj nove farbitis.
Presbiopeco
Presbiopeco estas okula fenomeno, kiun oni povas rigardi kiel natura procedo, aŭ kiel malsano. Ĝi estas natura procedo, ĉar kiel maljuneco aŭ menopaŭzo okazas al ĉiuj individuoj normalaj en certa aĝo, sed, kiel malsano, ĉar ĝi malbonigas vidkapablon kaj estas atenuebla de kuracisto. Presbiopeco estas iom-post-ioma perdo de okula akomodeco, t.e., la elasteco de kapablo teni fokuson. Ĉe iuj, la presbiopeco aperas pli frue, ekde la 40-a jaraĝo; male, aliulojn ĝi trafos ĉirkaŭ la 50-a jaraĝo. Praktike, la proksima vido iĝas malfacila, kaj poste neebla. Presbiopeco koincidas kun la apero de kronika glaŭkomo, sen kaŭza ligo inter tiuj du fenomenoj. Oni malpligravigis ĝin per uzo de okulvitroj aŭ lensoj.
Ŝuisto
Ŝuisto aŭ botisto estas homo, kiu laboras pri la fabrikado kaj riparo de ŝuoj. En antaŭindustriaj socioj ŝuistoj laboras kaj laboris en malgrandaj atelieroj ofte hejme aŭ ĉestrate en tre malgrandaj ĉambretoj, ekzemple sub ŝtuparo, bazara budo ktp. En nunaj industriaj socioj eblas ŝuistoj kiuj ĉefe riparas, sed ne fabrikas, ŝuojn en ankaŭ malgrandaj, sed ofte modernaj kaj sufiĉe luksaj, atelieroj. Tiuj ŝuistoj kiuj fabrikas ŝuojn laboras plej ofte en fabrikoj. En tradiciaj regionoj kun grandaj ŝufabrikoj ofte privatuloj povas labori hejme aŭ en malgrandaj atelieroj por fari specifajn taskojn por la apudaj fabrikoj.
En kamparaj socioj, kiel ekzemple en Hispanio ĝis la fino de la 20a jarcento, kutimis, ke kriplitaj homoj, ĉefe lamuloj, dediĉis sin al profesio de ŝuriparado hejme, ĉar ili ne povis tiom facile labori en kamparo kiel kultivistoj.
Maxwell Scherrer Cabelino Andrade
Maxwell Scherrer Cabelino Andrade, kutime nomata nur Maxwell, estas brazila futbalisto. Li naskiĝis en Cachoeiro de Itapemirim, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Paris Saint-Germain F.C. de Parizo - antaŭe li inter la jaroj 2009 kaj 2012 profesiis en la klubo FC Barcelona. Krome Oscar ekde la jaro 2013 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo. Matĉe li en la nacia teamo rekoneblas per la numero "14".
Cárcheles
Cárcheles [KARĉeles] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. Ĝi estas formata de la domaroj Cárchel kaj Carchelejo [karĉeLEĥo], kiuj ĝis 1975 estis sendependaj municipoj. Cárcheles estas sur la nodorienta deklivaro de la montaroj Grajales kaj Alta Coloma, descende al la rivero Guadalbullón.
Priskribo
La areo de la municipo estas 43 km2 kie loĝas 1 363 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 31,98 loĝ./km2.
Ekonomio
La bazo de la loka ekonomio estas la kultivo de la olivarboj, same kiel en la majoritato de la areo. Menciidas ankaŭ la industrio de viando de transformado de porko. En la municipo estas paŝtejoj por la brutobredado.
Historio
La unua dokumento konata kiu mencias la tri kernojn (Carchelejo, Cárchel kaj Cazalla) estas de la epoko de la konkero de tiuj teroj fare de la kastiliaj reĝoj. Ĉirkaŭ la dua duono de la 13a jarcento - 1256 -, Alfonso la 10-a donis al la episkopo de Ĥaeno la kastelon de Cárcheles, kies ruinoj estas kio nun konatas kiel Castillejo [kastiJEĥo] (Kasteleto).
En 1485 Cambil dependas de Ĥaeno. En 1558, Cambil, separiĝas de la jurisdikcio de Ĥaeno kaj kiam oni decidas la limigon oni inkludas en tiu la kampadomojn de Carchelejo, Cárchel kaj Cazalla. En tiu epoko havis demografion de 12 lokanoj Cárchel, 33 lokanoj Carchelejo kaj 26 lokanoj Cazalla. En la 17a jarcento okazas sendependigo disde Cambil kaj la nova municipo havis administracian centron en Carchelejo. Dum la 19a kaj 20 jarcentoj okazis kunigojn kaj diskunigojn, krom plialtiĝo de la loĝantaro.
68218 Nealgalt
68218 Nealgalt estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la plenumitan Neal Galt, kiu helpis popularigi astronomion en la sudorienta Arizono per sia rubriko  Ĝardena Astronomo en la lokala komunikilo.
Otakar Dorazil
Inĝeniero Otakar Dorazil estis supera teknika komisaro en ŝtataj servoj. Ne plu juna li forlasis sian praktikan profesion kaj dediĉis sin al sia amo, la historio. Li doktoriĝis pri filozofio, instruis historion kaj geografion en mezlernejo, travojaĝis multajn landojn en tri kontinentoj.
Laŭ modelo de malnovaj kronikistoj-aŭtodidaktoj li verkis multajn librojn kaj prelegojn, en kiuj li prezentis al la publiko geografion kaj historion de la mondo, de la literaturo, tekniko, arkitekturo, de famaj malkovraj vojaĝoj kaj historion de la Ruĝa Kruco. Tiel lia instruista laboro kulminas kaj servas ĝis nun, ĉar la verkoj estas ne nur konservataj en la Nacia Biblioteko en Prago, sed ankaŭ reeldonataj.
Jiu
Pri la aliaj signifoj de JIU rigardu en JIU.
Jiu [ĵiŭ] (latine: Rabon; hungare Zsil [ĵil]) estas rivero en suda Rumanio. La rivero estiĝas proksime al Petroşani per kunfluo de Okcidenta Jiu kaj Orienta Jiu, kiuj mem fontas en la Vâlcan-monto kaj en la Parâng-monto. Ĝi fluas komence en la suda direkto, tra la distriktoj Hunedoara, Gorj kaj Dolj, kaj enfluas Danubon ĉe Bechet. La rivero longas 331 km kaj havas akvokolektan areon de 10.070 km².
En la Karpatoj ĉe la rivero estas gravaj karbominejoj. Tiu regiono nomiĝas Jiu-valo, kun urbo Petroşani.
Cumbres de San Bartolomé
Cumbres de San Bartolomé (Montopintoj de Sankta Bartolomeo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Estas tri najbaraj vilaĝoj en la montara nordo de la provinco kun simila nomo komenca per “Cumbres” kio signifas “Montopintoj”, nome Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.
Provinco Savannaĥet
Savannaĥet (laose:ສະຫວັນນະເຂດ) estas provinco de Laoso, ĝia nomo venas de la vortoj Savanh Naĥone, t.e. "Urbo de la Paradizo", la origina nomo de la provinco. Ĝi situas sude de la lando.
Savannaĥet limas kun la provincoj Ĥamuan norde, Salavan sude, kun Vjetnamio oriente, kaj kun Tajlando okcidente. Ĝi etendiĝas sur 21.174 km², simile al Salvadoro. En 2015 ĝi havis 969.697 loĝantojn.
Cumbres de San Bartolomé
Situo
Cumbres de San Bartolomé estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo lime kun la sudo de la Provinco de Badajoz, je altitudo de 586 m; je 145 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 145 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 04' N, 6º 44' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La deveno de tiu loko estís en malapero de la antikva urbo Concordia Julia Nertobriga romia sed de kelta deveno. El ties senloĝigo eliris la aktualaj Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.
Esti landlima vilaĝo determinis sian historion. Meze de la 13a jarcento ĝi estis konkerita al islamanoj kaj enmetita en la kristana Regno de Sevilo.
En la 13a jarcento oni konstruis la porkanonan muregon de tiu municipo kiu ekformis partoj de ĉeno fortikaĵoj, kiu okupis la nordan landlimon de la regno, ĉar okazis disputoj ĉar ne estis bone markitaj la portugalajn kaj kastilian teritoriojn laŭlonge de la maldekstra bordo de la rivero Guadiana. Tiun defendon iniciatis la reĝo de Kastilio Alfonso la 10-a kaj pluata de lia filo Sanĉo la 4-a.
Post la subskribo en 1479 de la traktato de Alcaçobas oni finis la malamikecon kaj la fortikaĵo de Torres estis donita al la Ordeno de Santiago por administro kaj defendo.
En 1594 Cumbres de San Bartholome formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche kaj havis 377 impostopagantajn anojn.
Monaĥejo de la Grotoj de Kievo
La Monaĥejo de la Grotoj (Печерська лавра, Peĉerska lavra) estas monaĥejo de la Ortodoksa Eklezio en Kijivo (Ukrainio). Ĝi konstruiĝis en 1051 dum la regado de Jaroslavo la Saĝa. Ĝi estas la plej antikva monaĥejo de Ukrainio kaj unu el la sanktaj lokoj por la ortodoksaj kristanoj de la lando. En 1990 ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de UNESKO, kune kun la Katedralo Sankta Sofia.
Ĝi troviĝas en Lavra strato en areo de arbaraj montetoj, proksime de la okcidenta bordo de la rivero Dnipro. Ĝi havas areon de 28 hektaroj kaj ĉirkaŭata de murego. Ĝi dividiĝas en du zonoj: la alta kaj la malalta. Ambaŭ gastigas plurajn konstruaĵojn el religi-kultura graveco: preĝejoj, monaĥejoj, muzeoj kaj la antikvaj grotoj de la monaĥoj kiuj konformas la historian nukleon de la komplekso.
Matosavank
Matosavank (armene: Մաթոսավանք ) estas malgranda armena monaĥejo de la 13-a jarcento, kaŝita en arbara areo de Nacia Parko Diliĝano je 3 km nordokcidente de la urbo Diliĝano en la provinco Tavuŝo de Armenio. Ĝi sidas proksime al la monaĥejo Ĝuĥtak Vank same kiel al proksima tombejo. La kirko nuntempe ruiniĝas kaj estas relative malfacile trovebla, ĉar migrovojoj ofte misgvidas.
Matosavank estis konstruita kun la superrigardo de Avag, la filo de Ivane de la dinastio Mĥargrdzeli post ĵurado de sia submetiĝo al la mongolaj invadaj armeoj. Li poste fariĝis la milita estro de kartvelaj kaj armenaj kombinitaj fortoj sub Mongke Ĥano, la kvara Granda Ĥano de la Mongola Imperio.
La malgranda preĝejo Sankta Dipatrino de Pghndzahank estis konstruita en 1247 kaj fakte konsistas el du apudaj preĝejoj. Ĝi estis konstruita el proksimume hakitaj ŝtonoj, kiuj estis kovritaj per gipso ene de la interno de la konstruaĵo. Ĉambroj inkluzivas ĉefan halon, libro-deponejojn, enirhalon kaj ĉiu havas volbajn plafonojn, kiuj ankoraŭ staras plejparte nerompitaj. La okcidentaj muroj de la kirko sidas najbaraj al la enirhalo, dum la suda muro ĉe la altaro aliĝas al la librodeponejo. Sur la ekstero de la strukturo estas surskribo, kiu rakontas pri la fundamento de la preĝejo. Iuj el la kahelaj tegmentoj ankoraŭ videblas.
István Kovács (arkeologo)
KOVÁCS István (kovaĉ) estis rumanuja hungara arkeologo, numismatikisto. Li naskiĝis en Kézdivásárhely la 21-an de aŭgusto 1880 kaj mortis en Kluĵo la 15-an de aŭgusto 1955.
Armena Patriarkejo de Konstantinopolo
La Armena Patriarko de Konstantinopolo nuntempe estas la estro de unu el la plej etaj patriarkatoj de la antikvaj orientaj eklezioj, kiu havis politikan rolon kaj ankoraŭ li havas spiritan aŭtoritaton, simile al la aliaj orientaj eklezioj. Malgraŭ la grandega malkreskado de la kredantoj, la patriarkato ankoraŭ rangas kiel la kristana komunumo plej granda de Turkio. La Armena Patriarkato de Konstantinopolo agnoskas la superecon de la Katolikoso de Armenio, kun sidejo en Eĉmiadzin, Armenio, rilate al la ĝeneralaj aferoj de la armena eklezio. Pri lokaj aferoj la patriarkato estas tute memstara.
Historio
Dum la Bizanca Imperio al la Armena Apostola Eklezio estis malpermesate agi en Konstantinopolo, ĉar la Greka Ortodoksa Eklezio konsideris ĝin kiel herezo. Multaj patriarkoj estis enkarcerigitaj inkluzive de Sankta Narses, estis enprizonigitaj en la Isuloj Princo de la bizancoj, akuzitaj je herezo. La otomana sultano Mehmed la 2-a ne nur permesis ke la grek-ortodoksa eklezio restu en la urbo, sed ankaŭ permesis ĝian rivalon, la armena eklezio, establi ĝian propran sidejon en la nova otomana ĉefurbo, parte ĉar konvenis al li ke la kristanoj estu dividataj en kelkaj frakcioj. Dum kelka tempo la Siria Ortodoksa Eklezio restis sub la jurisdikcio de la Armena Patriarko. Samkiel la greka patriarkato, la armena suferis la ŝtatan intervenon en ĝiaj internaj aferoj.
La unua Patriarko estis Hovagim la 1-a, kiu samtempe estis episkopo de Bursa. En 1461 estis sendita al Konstantinopolo de la sultano Mehmed la 2-a, kie li establiĝis kun la titolo "Armena Patriarko de Konstantinopolo". Hovagim estis agnoskata kiel gvidanto kaj religie kaj laike de ĉiuj armenoj loĝantaj en la Otomana Imperio. kaj portis la titolon Milletbaşı aŭ 'Etnarca' krom la titolo Patriarko. Kvankam ekzistis 115 pontifikadoj ekde 1461, nur ekzistis 84 Patriarkoj; ekzemple: Karapet la 2-a regis dum kvin pontifikadoj (1676-1679, 1680-1681, 1681-1684, 1686-1687 kaj 1688-1689).
En 1896 la Patriarko Matteos la 3-a Izmirlian estis deponita kaj ekzilita al Jerusalemo de la sultano Abdul Hamid la 2-a, pro lia aŭdaco denonci la masakron de la jaro 1896. Ne estis permesata lia reveno ĝis 1908, kiam la sultano estis deponita. La Nacia Konstitucio(Sahmanadrootiun) koncedita al la armenoj de la sultano Abdülaziz la 1-a en 1861, kiu estis forgesita kaj ne plenumita dum preskaŭ 20 jaroj, ankaŭ estis restarigita.
La "kapo" de la Armena Apostola Eklezio en Turkio kaj Kreto estas la patriarko de Konstantinopolo kiu estas sub la aŭtoritato de la Katolikoso de Armenio. La sidejo de la Patriarkato estas en la kvartalo Kumkapı de Istanbulo.
10983 Smolders
10983 Smolders estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
San Miguel Panixtlahuaca
San Miguel Panixtlahuaca estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel Panixtlahuaca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 272.
Geografio
San Miguel Panixtlahuaca apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5724 loĝantojn. El tiuj estis 2707 viroj kaj 3017 virinoj. La komunumo havas surfacon de 264,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 770 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5395 indiĝenoj. El tiuj 4257 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4257 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
August Gotthilf Gernhard
August Gotthilf GERNHARD (naskiĝinta la en Naumburg, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pedagogo kaj klasika filologo.
Vivo
Gernhard frekventis la Urban lernejon naumburgan sub rektorado de Karl David Ilgen. En 1795 li komencis studon pri teologio ĉe la Universitato de Lepsiko aŭskultante prelegojn de Christian Daniel Beck kaj Gottfried Hermann. Per tio li pli kaj pli treniĝis je filologio kaj Beck anigis lin ĉe la en 1785 fondita Filologia societo. Liaj kunstudentoj estis Gottlieb Kiessling, Karl Erfurdt, Heinrich August Schott kaj Heinrich Gottlieb Tzschirner.
August Gotthilf Gernhard tre plibonigis la sciencan nivelon de la lernejo kaj tamen povis plinombrigi la lernantaron. En 1814 li fondis manĝigejon por malriĉaj lernantoj kio ankaŭ post ties morto funkciis sub la nomo Gernhard'scher Tisch. En 1819 li vokitis kiel lernejestro ĉe la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio Vajmaron kie li ekdeĵoris en 1820. Unu el liaj unuaj agoj tieaj estis la forpreno de punbastonoj kiuj troviĝis en ĉiuj klasĉambroj enŝranke. Ĝismorte li rektoris tie. Por honorigi liajn atingojn kaj klopodojn pedagogiajn la registaro nomumis lin konsistoria konsilisto.
August Gotthilf Gernhard estis edzo de Charlotte Christiane Mey; kun ŝi li havis filinon, Agnes Emilie.
Verkoj (elekto)
Krome li kontribuis al la gazetoj de Gottfried Seebode Archiv für Philologie kaj de Heinrich Karl Eichstädt ''Novis Actis Societ. lat. Ienensis''.
Benedikto la 9-a
Benedikto la 9-a, Teofilakto la 3-a de la Grafoj de Tuskolo estis papo de la Katolika Eklezio ekde 1032 ĝis 1044, plie duan fojon en 1045 kaj trian fojon en la jarduo 1047–1049. Li famas pro la vendo de la papa digno al sia baptopatro kaj pro ĝia reakiro. Li estas la ununura homo kiu papadis pli ol unu fojon.
(48764) 1997 JJ10
(48764) 1997 JJ10 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Benedikto la 9-a
Familio
Benedikto la 9-a estis filo de Alberiko la 3-a de la Grafoj de Tuskolo, kaj nevo de papoj Benedikto la 8-a kaj Johano la 19-a. Alberiko la 3-a estis filo de Gregorio la 1-a de Grafoj de Tuskolo, siavice filo de Alberiko la 2-a el Spoleto. Lia patrino estis fratino de papo Johano la 15-a; Johano la 12-a estis onklo de lia patro Alberiko la 3-a, dum papo Johano la 11-a kaj papo Johano la 13-a estis respektive onklo kaj kuzo de lia praonklo Johano la 12-a; papo Serĝo la 3-a, patro de la papo Johano la 11-a, estis lia praonklo; papo Benedikto la 7-a jam havis kiel onklon sian praavon Alberikon la 2-an kaj estis, do, duagrada kuzo de la patro de Alberiko la 3-a kaj de liaj onkloj Benedikto la 8-a kaj Johano la 19-: tial Benedikto la 7-a estis lia triagrada kuzo; ĉar oni suspektas ke papo Hadriano la 3-a estis reale Agapito, frato de lia onklo Serĝo la 3-a, kaj ke papo Hadriano la 1-a estis antikva praavo de la Grafoj de Tuskolo, oni povas dedukti ke longa ĉepapaj “kutimecoj” pretigis kaj alte poziciigis Teofilakton la 3-an. Krome, Johano filo de lia frato Gvido, do lia nevo, estos estonta Benedikto la 10-a (kontraŭpapo) (1058-1059).
NGC 2243
NGC 2243 (aliaj indikoj — OCL 644, ESO 426-SC16) estas malfermita stelamaso en konstelacio Granda Hundo.
Benedikto la 9-a
Papadoj
Laŭ iuj fontoj Benedikto la 9-a apenaŭ dekdujaraĝa estis levita al papa digno: se tio estus, li ankaŭ estus la plej juna papo de la historio. Aliaj fontoj, tamen, diras ke li eble jam dudekunujaraĝis kiam oni lin papigis. Malgraŭ ke lia naskodato ne estas konata, li restas unu el la plej junaj promociitoj al papado, kune kun papoj Aleksandro la 1-a, Gregorio la 5-a kaj liaj parencoj Johano la 11-a kaj Johano la 12-a.
NGC 2243
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Benedikto la 9-a
Papadoj
Benedikto estis, rilate tion kio koncernas moralon, tute netaŭga al la rolo de pontifiko: oni rakontas ke li vivis tute diboĉeme. Kronikisto asertas ke Benedikto superis ĉiujn proksimajn antaŭulojn pro diboĉemo kaj mondisipado; Sankta Pier Damiani ekkris okaze de lia morto: “Tiu fiulo disŝprucis en senmoraleco ekde la komenco de lia papado ĝis la fino de liaj tagoj”, aldonante: “La Katedro de Petro estis okupita de infera diablo pastre kamuflita”. . Kiel papo, nome rilate la teologiajn temojn kaj ordinarajn aktivecojn de la Eklezio, li konfesis kaj proponis la ortodoksan doktrinon kaj sin montris ekstreme lerta politikisto. Okazis ke laŭlonge de malmulte da tempo li estis forpelita el Romo kaj bezonis la helpon de la imperiestro (1036) Konrado la 2-a por tien reveni. La 1-an de septembro de 1044, eble pro manko de la apogo de la ĵus forpasinta sia patro Alberiko, li estis denove forpelita el Romo. Laŭvole de la Krescencoj, Crescenzi, kaj per unuanima konsento de civitanoj de Romo, sekve de sangaj civitanaj luktoj laŭlonge de kvar monatoj, li estis anstataŭigita (13-an de januaro – 1045) per Johano de Krescenco-Ottaviani, konsekrita la semajnon postan kun la nomo de Silvestro la 3-a (foje konsiderita kontraŭpapo).
(48764) 1997 JJ10
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Benedikto la 9-a
Papadoj
Koterianoj de Benedikto la 9-a eniris Romon la 9-an de majo 1045 kaj forpelis lian rivalon. La postan tagon li estis enoficigita kaj hastis kondamni sian anstataŭanton kiel uzurpanton kaj kontraŭpapon.
Bededikto la 9-a libervole abdikis la 1-an de majo samjare, eble pro la deziro geedziĝi, vendante sian oficon al la pastro Johano de Graziani, sia baptopatro, (eble per la sumo de 650 kg da oro, laŭonidire). Tia procedo estis tuj taksata simonio, sed Graziani estis kronita kun la nomo de papo Gregorio la 6-a.
Al la abdikanto Benedikto jam estis promesita la filino de Gerardo el Galeria, kio tamen eble estis nur logaĵo por lin altiri al la abdiko kaj sin definitive liberigi el tiu stranga kaj malmorala papo.
Evidente Benedikto baldaŭ senkontentiĝis pri la vendo, eble pro la fakto ke al li ne estis koncedita la mano de la promesita junulino. Tial li revenis al la Urbo por eksigi Gregorion la 6-an. Benedikto reprenis Romon kaj restis sur la trono nur ĝis julio 1046 pro la interveno de Henriko la 3-a germana imperiestro, kaj de la Koncilio de Sutri: Benedikto estis ankaŭ senigita de la episkopa digneco; Gregorio la 6-a estis kuraĝigita abdiki (kvankam estimita de ĉiuj, oni juĝis ke la simonia aĉeto de la ofico igis malakceptebla lia - ankaŭ se laŭleĝe elektita – restado en la ofico). Oni elektis papo la germanan episkopon Suidgero kiu estis kronita kun la nomo Klemento la 2-a. Eksa Benedikto la 9-a ne konsentis kun la decido de sia eloficigo. Kiam Klemento forpasis la 9-an de oktobro 1047 (oni diris venenigita de li), Benedikto, dum diversloke oni diskutadis ankaŭ proponante lian reenoficigon, reokupis la palacon Laterano (novembron 1047, el kiu estis forigita iniciate de roma patriciaro.
Dume mortis Gregorio la 6-a kaj Silvestro la 3-a retiriĝis al privata vivo; kaj laŭjure komencis pape ofici Popono el Brixen kun la nomo de Damaso la 2-a.
La ekspapo Benedikto la 9-a rezignis sin defendi kontraŭ la akuzo pri simonio kaj oni lin ekskomunikis.
Juĝoj pri Benedikto la 9-a
Sankta Pier Damiani rimarkigas en sia "Liber Gomorrhianus", ke Benedikto estisdiablo pastre kamuflita. Laŭ Bonizono, episkopo unue de Sutri kaj fine de Piaĉenco, diris ke li kutimis plenumiadultojn kaj mortigojn. Historiisto Gregorovius skribis ke kun Benedikto la 9-a la papado atingis la fundon de la dekadenco morala. Catholic Encyclopedia lin priskribas kiel malfeliĉo por la tuta Eklezio. En la tria libro de siaj “Dialogoj”, papo Viktoro la 3-a (1086-1087), lin memorigas per bruligaj vortoj. Tamen la tiutempaj kronikoj al li atribuas decidojn kuraĝajn kaj gravajn por la Eklezio, en kiuj li montris aŭdacon kaj firmecon: li kunvokis du sinodojn por meti ordon en la oficoj ekleziaj, ofte atingitaj pere de simonio, en marto 1035 li ekskomunikis la superpotencan episkopon de Milano Ariberton, kanonizis (post nur sep jaroj el la morto) la monaĥon Simeonon el Sirakuzo (kaŭzo anoncita de Popono, estonta Damaso la 2-a); li sukcesis pacigi kontrastojn inter diocezoj, kiel inter Aquileia kaj Grado. Lia unua papado (12 jaroj, afero malofta en tiu epoko) li sintenis firme en epoko ekstreme perforta kaj kaosa, en kiu la araboj disverŝiĝis tra la Mediteraneo kaj tra eŭropaj marbordoj, la Bizancanoj ofte praktikis entrudiĝojn en la Eklezio, Frankoj kun Normanoj kaj aliaj germanaj popoloj jam celis la superregadi en la itala duoninsulo. Lia mano tenadis la bridojn firmaj por la komuna avantaĝo; elstaraj personoj de la Eklezio ne ĉesis postuli lian revenon al la papa ofico...
Aliaj projektoj
Commons=Benedikto la 9-a
Arbo de Tenere
La Arbo de Tenere estis arbo de akacio en nordoriento de Niĝero (regiono Tenere) kiu estis konata kiel la plej izolita arbo de la mondo, ĉar la plej proksima arbo estis 250 mejlojn (400 km) fore. Ĝi estis longtempe referenca punkto por karavanoj kaj estis apud 40-metra puto fosita fine de 1938 kaj komence de 1939. Ĝi estis trafita de kamiono du fojoj: Unue iam en la 1950-a jardeko kaj due en 1973.
Morto kaj anstataŭo
En 1973, kamiono de supozite ebria ŝoforo koliziis kontraŭ la arbo de Tenere; sekve ĝi falis kiam ĝi aĝis 300, laŭ la ringoj de sia trunko. La 8an de novembro 1973 la morta arbo estis translokita al nacia muzeo de Niĝero en Niameo.
Podrečany
Geografio
Podrečany situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zvolen-Lučenec. La lasta urbo troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1393 en formo "Potruchan". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1828 loĝis tie 279 vilaĝanoj en 38 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Podrecsány, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Patakalja 344 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ekde 1956 oni minadis tie magneziton dum 4 jardekoj. En 2001 vivis en Podrečany 582 homoj, (571 slovakoj).
Arbo de Tenere
Morto kaj anstataŭo
Nuntempe metala skulptaĵo estas en la loko omaĝe al la perdita arbo..
Mutatis mutandis
La latina esprimo mutatis mutandis signifas "kiam estas modifita tio, kio modifendas" aŭ "farinte modifendaĵojn". Ofte tio signifas, ke oni ne plene ripetas tekston, sed diras al la leganto/aŭskultanto, ke tiu modifu ĝin kie necesas, laŭ analogio. Ekzemple, priskribo de profesio laŭ vira formo (ekzemple: instruisto) enhavas vortojn kiel "li", "al li", "lia",... Priskribante poste la inan formon (ekzemplo: instruistino), necesas do modifi nur tiujn virgenrajn vortojn al ingenraj.
Tiu ĉi esprimo ofte estas uzata ĉe prilaborado de jura teksto aŭ oficialaj statutoj. Tiel, tuta serio da modifoj povas esti indikita per nur kelkaj vortoj.
Csorna
Csorna [ĉorna] estas urbo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna, kies centro ĝi estas. Ŝajnas, la loknomo montras turkan devenon.
Geografio
Csorna situas sur ebenaĵo laŭ la ĉefvojo kaj fervojo inter Győr kaj Sopron, krome disiĝas ĉefvojoj kaj fervojoj al Szombathely kaj Mosonmagyaróvár.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj, avaroj kaj hunoj loĝis tie. Dum la kontraŭturkaj bataloj la urbeto multe suferis. En 1809 hungaraj nobelulaj taĉmentoj venkis francan armeeton. En 1849 hungaroj venkis la Habsburgan armeeton. En 1971 la komunumo ricevis rangon urbo.
Róbert Koltai
Róbert Koltai, hungare Koltai Róbert estas hungara aktoro kaj reĝisoro. Lia pli juna fratino estis Judit Koltai.
Róbert Koltai naskiĝis la 16-an de decembro 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Róbert Koltai finis la Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1968, en 1971 li edziĝis. Li komencis sian karieron en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), baldaŭe li aktoradis en Teatro Petőfi (Veszprém), Nacia Teatro (Pécs) kaj en Nacia Teatro (Budapeŝto), tamen li havis furorajn sukcesojn en filmoj. Lia edzino estas aktorino Judit Pogány. Li ricevis diversajn premiojn ekde 1976.
17262 Winokur
17262 Winokur estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ruĝvostuloj
Ruĝvostuloj estas popola nomo por la specioj de la genro Phoenicurus (kiu havigas ankaŭ la nomon de fenikuroj), kiu estas genro de birdoj de la familio Muŝkaptuledoj kiu karakteras, kiel la nomo sugestas, pro ruĝeca longa vosto. Kvankam similsignifaj, dum la nomo de Ruĝvostuloj taŭgas ankaŭ por aliaj birdoj kun ruĝecaj vostoj, parencaj, sed ne nepre tre proksimaj inkluditaj en la grupo de Ruĝvostuloj, la nomo fenikuroj taŭgas nur por la membro de la genro Phoenicurus.
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Antonio Segni
Antonio SEGNI [antonjo senji] (Sassari, la — Romo, la ) estis itala politikisto kaj la kvara prezidanto de Italio. Iama ministro pri agrikulturo, publika instruado, defendo, internaj aferoj, eksterlandaj aferoj, li ankaŭ en du okazoj rolis kiel ĉefministro.
Julio Bueno Cortés
Julio Bueno Cortés [ĤUljo BŬEno korTES] (aŭ galege Xulio Bueno Cortés [ŜUljo BŬEno korTES]) naskiĝis en 1903, mortis en 1988) estis esperantisto el Vigo, Galegio, kiu ludis gravan rolon en la loka movado. Dum multaj jaroj li estis prezidanto de la viga esperanto-klubo Paco kaj Amo.
Antonio Segni
Teksto de la Cirkulero Segni pri la Instruado de Esperanto
(Neoficiala traduko)
Julio Bueno Cortés
Vivo
Li naskiĝis en A Graña, vilaĝo proksima al la urbo Ferrol. Post la eksplodo de la Hispana Enlanda Milito li, kun la kromnomo Porrolo, aliĝis al gerilo kontraŭ la nova reĝimo de Franco. Li estis kaptita kaj juĝita en Ferrol pro ribelo. Malgraŭ lia mortkondamno, li estis savita. Tiam, ankoraŭ dum la milito, li translokiĝis al Vigo.
Avesnes-le-Sec
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Antonio Segni
Teksto de la Cirkulero Segni pri la Instruado de Esperanto
Prot. N. 12411 – Gab. Romo la 21-an de februaro 1952
Julio Bueno Cortés
Vivo
Xulio Bueno daŭre instruis la internacian lingvon en la sidejo de Paco kaj Amo. En 1986 li kunordigis la organizon de alia Hispana Kongreso de Esperanto en Vigo. La 13an de decembro 1987, post liaj longaj demarŝoj, inaŭguriĝis la Esperanto-strato en Vigo, koincide kun la centjariĝo de la lingvo. La Magistrato alprenis tiun decidon en la kunsido de la 9a de decembro 1986. Tiel plenumiĝis longe kovrita revo de Xulio. . Ses monatojn poste, la 9an de junio 1988, Xulio Bueno forpasis.
Antonio Segni
Teksto de la Cirkulero Segni pri la Instruado de Esperanto
TEMO: Kursoj de lingvo Esperanto.
Ĉi tiu Ministerio, konsciante pri la utileco kaj intereso kiuj povas deveni de la kono kaj disvastigo de Esperanto, opinias, ke devas esti favorata ĝia studo en tiuj centroj, minimume, kie jam troviĝas elementoj taŭgaj por doni la diritan instruon.
Kun la celo, do, faciligi la konon de tiu helpa lingvo, ĉi tiu Ministerio neniel kontraŭas, ke estu kuraĝigataj iniciatoj celantaj akceli la studon de Esperanto, per la konsento, ankaŭ, de la utiligo de lernoĉambroj por la starigo de kursoj.
Oni atentigas, ĉi-okaze, ke pri la teknikaj manieroj de la instruado, la lernejaj instancoj povos starigi taŭgajn kontaktojn kun la Itala Instituto de Esperanto – Florenco, Strato de’ Neri 6, aŭ kun la lokaj reprezentantoj de la dirita Studo-Centro.
Oni petas Liajn Moŝtojn konstante informi ĉi tiun Ministerion, siatempe, pri la rezultatoj atingitaj de la diritaj kursoj.
-- Ministro Segni
19478 Jaimeflores
19478 Jaimeflores estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jaime Eduardo Flores, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Colegio San Ignacio de Loyola de Rio Piedras (Porto-Riko, Usono).
Federacio Esperantista Rodana
Federacio Esperantista Rodana estis Esperanto-asocio en la valo de la rivero Rodano, en okcidenta respektive sudokcidenta Francio, kiu fondiĝis en 1908. Ĝi aliĝis al la Societo Franca por la Propagando de Esperanto (SFPE), fondita en 1898 sub la nomo Société pour la propagation de l'Espéranto (SPPE; esperante Societo por la Propagando de Esperanto), kiu uzis ĉefe la francan lingvon, kvankam agis internacie, kaj en 1903 ricevis la nomon SFPE, konformiĝante al la nova fenomeno de naciaj esperanto-asocioj - la nacia asocio en 1934 aliĝis al UEA kaj intertempe havas la nomon Espéranto-France. Unua sekretario de la Federacio Esperantista Rodana laŭ la Enciklopedio de Esperanto de 1934 estis la profesoro Georges Pouchot. Intertempe la teritorio de la rodana valo estas parto de la agoteritorio de la asocio Rodanalpa Esperanto-Federacio, regiona federacio de la nuna asocio Espéranto-France.
Intermilita periodo
Per Intermilita periodo (latine interbellum) en la Okcidenta civilizo oni celas la periodon inter la fino de la Unua Mondmilito kaj la komenco de la Dua Mondmilito en Eŭropo, specife de la 11-a de novembro 1918 ĝis la 1-a de septembro 1939. Tiu epoko nomiĝas foje ankaŭ Inter-du-milita epoko, fakte la jaroj 1918-1939 post la unua mondmilito kaj antaŭ la dua mondmilito, rimarkinde konsiderata pro ties proprecoj politikaj, sociaj, ekonomiaj kaj kulturaj.
Tiu ĉi periodo estis tre tumulta, ĉar Eŭropo provis restrukturiĝi post la detruoj de la Unua Mondmilito. En Usono la unua parto de la intermilita periodo ofte estas konsiderata sufiĉe prospera, sed tio ĉi draste ŝanĝiĝis post kiam en 1929 ekestis la Granda depresio.
6761 Haroldconnolly
6761 Haroldconnolly estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo kaj planedologo Harold C. Connolly de la Kingsborough Community College de Novjorko. Lia studo pri meteorŝtonoj ludas grandan rolon por la klarigo de la deveno kaj evoluo de la kondroj kaj de la enfermaĵoj de kalcio kaj aluminio en la suna nebulozo.
Huelma
Huelma [ŬElma] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Geografio
La areo de la municipo estas 250,29 km2 kie loĝas 5 776 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 23,7 loĝ./km2.
Huelma situas sur la sudo de la komarko Sierra Mágina en la sudo de la provinco, lime kun Noalejo, Cambil, Albanchez de Mágina, Bedmar y Garcíez, Bélmez de la Moraleda, Jódar kaj Cabra del Santo Cristo. Sude estas la provinco Granado]. Estas sur 981 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj de la provinco Ĥaeno je 50 km de la provinca ĉefurbo, Ĥaeno. Parto de ties municipa teritorio formas parton de la Natura Parko de Sierra Mágina.
Historio
Dum la dominado de araboj ĝi nomiĝis Ŭalma el "Ŭalda(t) al-ma", kio signifas "ekfluejo de akvo". En la Reconquista la kristanoj devis konkeri la lokon kelkajn fojojn ĝis en 1438 konkeris ĝin Don Íñigo López de Mendoza, unua Markizo de Santillana. En 1530 ekkonstruiĝis la templo fare de Andrés de Vandelvira.
La loko de Solera estis asimilita ene de la municipo Huelma en 1975, kiu ĝis tiam estis sendependa municipo.
Kuelma estis deklarita Historiarta Komplekso en 1983.
Flago de Palestino
La flago de Palestino baziĝas sur la flago de la araba ribelo, kaj kutimas reprezenti la palestinanojn (ekde 1964), kaj la Palestinan Administradon (Palestina Aŭtoritato), krom la ideon de Palestino mem por ties diversaj politikaj konceptoj.
La flago estas trikoloro konsistanta el nigra, blanka kaj verda (koloroj de tutarabismo), kun ruĝa izocela triangulo ĉe la hisflanko. La flago estas preskaŭ identa al tiu de la partio Baazo, kaj tre simila al la flago de Jordanio, kaj al la flago de Okcidenta Saharo, ĉiuj inspiritaj de la Araba Ribelo kontraŭ Otomana Imperio (1916-1918). La flago de la Araba Ribelo havis la saman grafikan formon, sed la koloroj estis aranĝitaj alimaniere.
La originoj de la flago estas la temo de disputo kaj mitologio. En unu versio, la koloroj estis elektitaj de la araba naciisma Literatura Klubo en Konstantinopolo en 1909.
Alia versio kredas ke ĝi apartenas al la Juna Araba Socio, formita en Parizo en 1911. Ankoraŭ alia versio estas ke la flago estis dizajnita de Sir Mark Sykes.
La 18-an de oktobro 1948, la flago de la Araba Ribelo estis adoptita de la Palestina Registaro, kaj estis agnoskita poste de la Araba Ligo kiel la flago de Palestino. Modifita versio estis oficiale adoptita kiel la flago de la palestinanoj fare de la Organizaĵo por Liberigo de Palestino (PLO) en 1964. La 15-an de novembro 1988 la OLP adoptis la flagon kiel flagon de la Ŝtato Palestino.
Dustria mikrasturo
La Dustria mikrasturo (Micrastur gilvicollis) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kiu inkludas la falkojn, karakarojj kaj ties parencoj. Ĝi estas membro de la genro de Mikrasturoj kiuj estas tre similaj grizaj malgrandaj arbarfalkoj.
Ĝi estas endemia de humidaj arbaroj de okcidento kaj nordo de Amazona Baseno. Ĝi povas troviĝi en la jenaj landoj: Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujanoj, Peruo kaj Venezuelo. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Populacioj troviĝantaj en sudorienta Amazonio (sude de la Amazona Rivero kaj oriente de la rivero Madeira) estis iam inkludataj en tiu specio, sed estis priskribita kiel birdospecio nova por scienco kiel Kripta mikrasturo en 2003. Kun la Plumba mikrasturo de Chocó, ili estas ekzemplo de kripta specikomplekso. Plenkreskuloj de la tri specioj havas la tre ruĝoranĝajn vizaĝan haŭtaĵon kaj vaksaĵon kiuj separas ilin el la tre simpatria Strivosta mikrasturo, kaj nur la Dustria mikrasturo havas du blankajn striojn en la vosto (aldone al mallarĝa blanka vostopinto), kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo, tre blankan irison kaj pli blankan ventron. Kiel ĉe la parencaj specioj la supraj partoj estas grizaj kaj la brusto estas hela kun tre fajne griza horizontala strieco. La kruroj estas flavaj. La beko estas dika, fortika, hokoforma kaj griznigreca ĉe la supra makzelo kaj flavoranĝa ĉe la suba kun griznigreca pinto.
La nematurulo estas iom pli griza ol tiu de la Strivosta mikrasturo; neniam estas flaveca sube.
Al-Kahir
Al-Kahir, Al-Qahir aŭ Abu Mansur Muhammad al-Qahir bi-llah (أبو منصور محمد القاهر بالله), ofte konata simple laŭ sia lakab aŭ regna titolo al-Qāhir bi-llah (القاهر بالله, "Venka pro divolo"), estis la 19-a Abasida kalifo en Bagdado de 932 ĝis 934. Li naskiĝis en 286 (laŭ islama kalendaro kaj 899 n.e.) kaj mortis en 339 (950 n.e.).
Al-Kahir tiele falis en tia tiraneco, eĉ kontraŭ amikoj kaj parencoj, ke lia regado iĝis neeltenebla. Tuja konspiro formiĝis ĉirkaŭ la antaŭa veziro nome Ibn Mukla, kaj la kalifo, venkita de la nokto kaj la vino, estis elpostenigita en sia palaco.
Malakceptante abdiki, li estis blindigita, kaj metita en prizonon en 322 (934). Dek unu jarojn poste li estis liberigita, kaj estis foje vidata en vestoj de almozuloj kaj lignaj sandaloj.
Somera Universiado 2013
Somera Universiado 2013 okazis en rusa urbo Kazano, la ĉefurbo de Respubliko Tatarstano, 800 kilometrojn oriente de Moskvo. La urbo havas la plej grandan studentan komunumon en la regiono.
La 27-a somera Universiado estis malfermita la de Vladimir Putin kaj estis fermita la. Ĝi gastigis sportistojn el 162 nacioj kiuj konkuris en 27 disciplinoj.
Elekto de gastiganta urbo
La urboj Kazano (rusio), Vigo (Hispanio) kaj Kŭangĵuo (Sud-Koreio) estis en diskuto por la Ludoj. La, FISU (Federacio Internacia de Sporto Universitata) anoncis ke la gastiganto fariĝu Kazano.
Sportejoj
La ludoj okazis en 64 lokoj. 36 el tiuj instalaĵoj estis specife konstruitaj por la Universiado. La ĉefaj lokoj estas:
Medaloj
Medaloj de Somera Universiado 2013
___ Gastiganta lando
Plérin
(jen france, bretone Plerin) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sistema ideologio
Sistema ideologio estas studo de ideologioj fondita fine de la 1930-aj jaroj en kaj ĉirkaŭ Londono, Anglio, fare de Harold Walsby, George Walford kaj aliaj. Ĝi celas la komprenon de la origino kaj disvolvigoj de ideologioj, kiel ideologioj kaj ideologiaj grupoj funkcias kune kaj pri la ebloj gvidi la disvolvigon de ideologioj je tutmonda skalo. La baza premiso de la sistema ideologio estas ke ideologio estas la centra motivigo en la homaj aferoj; ke la trajtoj kiuj formas la ĉefajn ideologiojn venas en serioj; ke tiuj serioj de trajtoj formas siavice serion; kaj ke la ideologiaj serioj formas sistemon.
La verkoj de George Walford kaj Harold Walsby, konstruitaj sub la titolo de "sistema ideologio", estas provoj esplori la rilatojn inter ideologio kaj sociaj sistemoj.
Dua Pola Korpuso
Dua Pola Korpuso – granda taktika kaj operaca unuiĝo de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento, en la jaroj 1943–1947.