cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fronto de Liberigo de la Oromoj
Ideologio
La ĉefa ideo de FLO estas liberigo de la premo de fremdaj subpremantoj — la amharoj, kiuj kaptis potencon kaj konsistigas plejparton en kontraŭdemokratia, ŝovinisma centra registaro. Gravan malkontenton de la oromoj elvokis kampanjo de dissetligado de loĝantoj de sekeca norda parto de la lando en teritorioj de la oromoj, kiun okazigis la centra registaro post grandega sekego kaj malsatego de 1984-1985. La kampanjo havis ankaŭ politikajn celojn, ĉar inter transmigrintoj multis subtenantoj de la eritreaj kaj tigrajaj opoziciaj grupoj. Centoj da miloj da oromoj estis devigitaj forlasi siajn tradiciajn loĝlokojn. Laŭ kelkaj asertoj, pli ol 6 milionoj da oromoj perdis siajn terenojn dum transloĝigo kaj establado de la vilaĝoj de kolektiva laboro. Preskaŭ du milionoj fuĝis en najbarajn landojn.
Strukturo
FLO havas propran radiostacion «La voĉo de Liberigo de la Oromoj» kaj militan organizaĵon — la Armeo de Liberigo de la Oromoj. En «liberigitaj» regionoj establiĝis la potenco de FLO. En 1994 ĉefaj batalagoj okazis en la provincoj Asoso kj Uolego.
Laŭ la rusia militspertulo Pavel Neĉaj, FLO havis la du partojn: unu apogis sin je kristana loĝantaro de teritorioj okcidente de Adis-Abebo (la eksa provinco Uolego), la alia agadis en suda kaj orienta regionoj, loĝataj precipe de islamanoj.
Militaj fortoj
Plejparte FLO bataladis en la regionoj en orienta, suda kaj okcidenta partoj de Etiopio, loĝataj de la oromoj. Ĉefa taktiko estis subitaj atakoj de malgrandaj partizanaj trupoj kun postaj retiriĝoj, kaj diversioj en komunikiloj inter Etiopio kaj Ĝibutio.
Nun FLO agadas precipe en suda kaj sud-orienta partoj de Etiopio, ĉelimaj regionoj de Somalio, en nord-okcidenta Kenjo. En la 1990-aj jaroj ĉirkaŭ 700 batalantoj ĉiam troviĝis en bazoj en Koruoli, Baidoa, Gedo en Somalio (teritorio, kontrolita de Husejn Farah Ajdid).
FLO mem taksas siajn militajn fortojn je 15-20 mil regulaj batalantoj kaj ĝis 60 mil kaze de mobilizado de triba milico. Spertuloj diras pri 2000 konstantaj batalantoj. Multaj batalantoj iam dizertis el la registara armeo. Armilaro plejparte konsistas el malpezaj pafiloj, mitraloj, minĵetiloj. Kirasaŭtoj kaj artilerio malmultas.
Milite FLO ĉiam estis malpli forta ol NFLE kaj NFLT.
Interrilatoj
Oni asertas, ke FLO havas subtenon de Sudano, de kies teritorio evidente dissendadas ĝiaj radiostacioj. La sudana registaro faris tion, reagante al la subteno de la Liberiga Armeo de la Sudana Popolo (SPLA) fare de la etiopia registaro. FLO kaj SPLA malamas unu la alian, regule kulpigas je fiagoj kontraŭ siaj popoloj.
Kun la Nacia Fronto de Liberigo de Eritreo (NFLE) FLO havas fortajn interligojn, inkluzive militajn. Trupoj de NFLE partoprenis la ofensivon kontraŭ Asoso en januaro 1990. Laŭ interkonsento, militkaptitaj de NFLE soldatoj-oromoj estis transdonataj al FLO. Krime FLO alvokis la oromojn ne partopreni militon kontraŭ eritreaj opoziciuloj, dizerti el la registara armeo.
Kun la Nacia Fronto de Liberigo de Tigrajo (NFLT) FLO havas pli komplikajn rilatojn. Ĝi subtenas ĝian lukton pri sendependeco, sed kondamnas ties entrudon en aferojn de la oromoj, akuzas je strebo al establo de etna dominado de la tigrajoj. NFLT kontraŭas sendependiĝon de la oromoj. En marto 1990 ĝi establis el militkaptitaj oromaj soldatoj de la registara armeo la Nacia-Demokratian Organizaĵon de la Oromoj (NDOO), kiun ĝi agnoskis laŭleĝa reprezentanto de tiu popolo.
Ankaŭ FLO kunlaboras kun la Nacia-Liberiga Fronto de Ogadeno (de 1996), la Revolucia-Demokratia Fronto de la Afaroj (de 1997), la Unuiĝinta Fronto de Liberigo de la Oromoj, la Liberiga Organizaĵo de la Popolo Oromo (de 1999).
Sudano, Eritreo kaj Libio donis politikan kaj militan helpon al FLO. En majo 1999 estis rimarkita liverado de kirasaŭtoj, artilerio kaj municioj el Eritreo trans la havenurbo Merka (Somalio), kies celo estis ĉirkaŭi Etiopion dum la milito inter Etiopio kaj Eritreo.
Historio
FLO estis establita en la provinco Harario. Unue ĝi bataladis precipe en suda parto de la lando, en la 1980-aj jaroj la batalagado disvastiĝis ankaŭ en orientan Etiopion. Dum la milita konflikto inter Etiopio kaj Somalio en 1977-1978 FLO batalis je la flanko de la somalia armeo.
En 1989 en Harario okazis la 2-a kongreso de FLO.
Dum unuaj jaroj pri ĝia ekzistado konis nur malmultaj eksterlandaj spertuloj. Fameco atingis FLO en januaro 1990, kiam ĝiaj trupoj subite kaptis tri urbojn kaj kelkajn vilaĝojn ĉe la limo kun Sudano, eksterminte gravajn trupojn de la registara armeo. Interalie en la urbo Asoso ili kaptis 6 kubajn kuracistojn, kiuj laboris en loka malsanulejo kaj estis liberigitaj nur danke al perado de la sudanaj potenculoj.
En 1991, post falo de la reĝimo de Mengistu Haile Mariam FLO eniris la regantan Revolucia-Demokratian Fronton de la Popolo de Etiopio (RDVPE), estratan precipe de tigrajoj.
En la lokaj balotoj printempe de 1992 plejparton da voĉoj en Oromio gajnis la Nacia-Demokratia Organizaĵo de la Oromoj, establita de la Nacia Fronto de Liberigo de Tigrajo (NFLT). FLO kaj kelkaj alia partioj bojkotis balotadon, kio malvalidigis balotojn en oromo-teritorioj. Protestante kontraŭ tia konduto de RDVPE, FLO forlasis ĝin kaj kune kun kelkaj aliaj organizaĵoj alvokis nuligi rezultojn de la balotoj. Responde al plendoj de FLO pri maljusta balotado, la registaro subite malarmigis plejparton da ties batalantoj, kaptis kah sendis en prizonojn ĉirkaŭ 20 mil anojn de FLO kaj ĝiaj subtenantoj. Antaŭ 1995 preskaŭ ĉiuj ili estis liberigitaj.
En junio 1994 okazis tutnacia balotado en la Konstitucianta kunveno. RDVPE denove subpremadis opoziciulojn, do FLO kaj plejparto da amharaj partioj plian fojon bojkotis la balotadon.
Post komenco de la milito inter Etiopio kaj Eritreo en 1998, FLO iom aktiviĝis, ricevinte pliajn subtenantojn forme de dizertintoj kaj subtenon de Eritreo. Somere de 2002 kelkcent da batalantoj penetris el Sudano en okcidentajn partojn de Oromio, sed ene du semajnoj pleparte estis mortigitaj aŭ militkaptitaj.
Vilaĝoj de Finnlando
La organizaĵo Vilaĝoj de Finnlando - finne Suomen Kylät, svede Finlands byar - estas senprofitcela ne-registara organizaĵo en Finnlando. Sian sidejon la projekto havas en la urbo Salo, en la provinco Origina Finnlando (finne Varsinais-Suomi, svede Egentliga Finland). En 1992 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
12612 Daumier
12612 Daumier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo, gravuristo, skulptisto kaj karikaturisto Honoré Daumier (1808–1879). Inter liaj multenombraj satiraj kaj socie kritikaj verkoj estas "Parizanoj atendante la faman kometon" (1857). Iuj antaŭdiris, ke tiu kometo alfrapos Teron, sed tio neniam okazis.
D-tago
El inter la T-tagoj aŭ D-tagoj dum la Dua mondmilito, plej fama estas tago de la Normandia surbordiĝo de la Aliancanoj. Tio okazis la 6-an de junio 1944.
En tiu ĉi operaco partoprenis taĉmentoj el dek du aliancanaj nacioj: Aŭstralio, Belgio, Ĉeĥoslovakio, Francio, Grekio, Kanado, Nederlando, Nov-Zelando, Norvegio, Pollando, Unuiĝinta Reĝlando kaj Usono.
La operaco Overlord komenciĝis dumnokte, kiam en Normandio surteriĝis paraŝutistaj taĉmentoj. Samtempe la aliancanaj surmaraj kaj aeraj fortoj bombardis germanajn taĉmentojn. La sekvantan tagon matene, la 6-an de junio, estis entreprenita kunigita sturmo. Tiu ĉi tago estas markata kiel T-Tago.
En anglalingva kulturo, nome ĉefe en Usono kaj Britio, oni ankaŭ nomas tiun ĉi tagon La Plej Longa Tago laŭ libro The Longest Day fare de Cornelius Ryan (1959) kaj samnoma filmo (1962).
Neustadtl an der Donau
Neustadtl an der Donau estas bazara komunumo en distrikto Amstetten en Malsupra Aŭstrio. Komence de 2014 ĝi havis 2.100 loĝantojn.
La komunumo situas sur la alt-ebenaĵo Neustadtler Platte, kiun Danubo parte trarompas, parte ĉirkaŭfluas laŭ duoncirklo kun radiuso de kvar kilometroj. Neustadtl situas proksimume en la centro de tiu duoncirklo. La komunumaj partoj Freyenstein kaj Hößgang situas ĉe Danubo, do nur 230 ĝis 240 metrojn super marnivelo, malpli ol la duonon de la komunuma centro.
Al la komunumo apartenas la neloĝata danuba insulo Wörth ĉe Hößgang; ĝi longas ĉirkaŭ 750 metrojn kaj dividas la Danubon al du proksimume samlarĝaj brakoj.
Neustadtl an der Donau membras en la urbo-partnereca laborgrupo Novurbo en Eŭropo.
617
En la jaro 617 post Kristo okazis, interalie:
Kolham
Kolham estas vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen (Nederlando). La vilaĝo situas je la suda flanko de la komunumo, apud la A7. La vilaĝo havis, je la 1-a de aŭgusto 2004, 1 491 loĝantojn.
Tergaso
Je la 29-a de majo 1959 oni malkovris la unuan tergason en Kolham. Sur la kulturkampo de terkultivisto K.P. Boon oni trovis la gasvezikon je profundeco de 2659 metroj. Nur post jaroj montriĝis kiel granda la veziko estis; minimume 2 700 miliardoj kubmetroj. Je la 22-a de julio oni elterigis la unuan gason. La trovaĵo estis la komenca paŝo al rapida kresko de la nederlanda ekonomio.
Tertremo je la 16-a de aŭgusto 2012 apud Huizinge en la komunumo Loppersum havis magnitudon de 3,6 (la plej forta iam en Norda Nederlando). En la tergasregiono de Groningen estas pliiĝo de la nombro da tertremoj. Tio estas rezulto de la pligrandiĝinta gasproduktado.
Je la 29-a de marto 2018 la nederlanda registaro decidis forte malpliigi la produktadon de tergaso kaj ke ne malpli frue ol en 2030 la produktado de tergaso finiĝos en Groningen.
Gyula Vértesy
Gyula VÉRTESY [djula vErteŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vértesy Gyula estis hungara verkisto, ĵurnalisto, redaktoro, membro de Societo Petőfi (1906).
Gyula Vértesy naskiĝis la  1867 en Balassagyarmat. Li mortis la 1925 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Vértesy frekventis lernejojn en Besztercebánya kaj Losonc, poste li eklaboris en sia naskiĝurbo. Liaj verketoj aperis ekde 1887. Baldaŭe li komencis ĵurnaladi en Debrecenn en 1889, poste en Budapeŝto en 1893. En 1899 li doktorixis pri juro. Baldaŭe li estis inspektoro pri lernejoj.
Belforte Monferrato
Belforte Monferrato estas komunumo de Italio.
Mogoĉa
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 76226501.
La urbo estis fondita en jaro 1910.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1950.
La interurba telefona kodo estas 30241, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 6 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo situas ĉe kunfluejo de riveroj Mogoĉa (Могоча) en riveron Amazar (Амазар) (kiu enenfluas en riveron Amuro (Амур)),
En la urbo estas unu el la ĉefaj stacidomoj de la Transsiberia Fervojo. Krome la urbo havas militan kaj civilan flughavenon
En jaro 1959 la urbo havis 14,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,3 mil loĝantojn.
La vetero en la regiono estas ekstrema kaj do ekzistas loka proverbo: "Dio kreis Soĉi-on kaj Satano kreis Mogoĉ-on"
Thomas Becket
Sankta Thomas BECKET (naskiĝis la 21-an de decembro 1119 en Londono, mortis la 29-an de decembro 1170 en Canterbury) estis la ĉefepiskopo de Canterbury ekde 1162 ĝis 1170. Li spertis konflikton kun la reĝo Henriko la 2-a de Anglio pri la rajtoj kaj privilegioj de la katolika Eklezio, kaj estis konsekvence murdita de anoj de la reĝo en la Katedralo de Canterbury. En 1173 li estis kanonizita.
Li estas ankaŭ kelkfoje konata kiel Thomas à BECKET, kvankam kelkaj historiistoj rigardas tion kiel nekorekta. Becket verŝajne akiris la ekstran "à" en sia nomo multaj jaroj post sia morto, eble por aludi Thomas à Kempis (1380-1471).
Frua vivo
Becket naskiĝis en Cheapside, Londono kaj estis la filo de riĉa komercisto, Gilbert Beket, kaj Matilda (kies familia nomo estis Roheise aŭ Rosea kaj kiu devenis de la regiono de Caen). Liaj gepatroj entombiĝis en la malnova Katedralo Sankta Paŭlo (Londono), detruata per fajro en 1666.
Inter la amikoj de lia patro estis Richer l'Aigle, kiu ofte gastigis Becket ĉe siaj bienoj en Sussex. Tie Becket lernis rajdi, ĉasadi, turnire batali kaj konduti kiel ano de la supera klaso. Becket estis edukata en Priorejo Merton (proksime al Londono), Parizo, Auxerre kaj Bolonjo, kaj studis aparte la juron.
Kiel kanceliero Becket klopodis pligrandigi la potencon de la reĝo, inkluzive rilate la eklezion, kaj pro tio akiris amikojn inter la anglaj ekleziuloj. Li iĝis malŝpara kortegano kiu ĝoje partoprenis la plezurojn de Henriko, kaj la du homoj forte amikiĝis. Henriko eĉ sendis sian filon Henriko la Juna Reĝo por edukiĝi inter la domanaro de Becket (tiutempe oftis ke aristokratoj kaj reĝoj edukis la idojn de aliaj aristokratoj kaj reĝoj).
Ĉefepiskopo
En 1162, plurajn monatojn post la morto de Teobaldo, Becket estis nomumita ĉefepiskopo de Canterbury. Henriko esperis ke li daŭre malpligrandigus la rajtojn de la eklezio, sed tio ne okazis. Becket rezignis la postenon de kanceliero, forlasis siajn kortegajn plezurojn, iĝis asketo, kaj forte defendis la rajtojn de la eklezio kontraŭ la reĝo. Estiĝis fendo inter Becket kaj la reĝo. Ŝajne Henriko sukcese persvadis la aliajn anglajn episkopojn subteni lian politikon. Rezultis en 1164 akordo nomata la Konstitucioj de Clarendon (Clarendon estis reĝa palaco). Nur Becket kontraŭis, sed eĉ li fine decidis akcepti la esencon de la Konstitucioj. Tamen li rifuzis formale subskribi sian nomon. Henriko koleriĝis. Li alvokis Becket al Reĝa Konsilio la 8-an de oktobro 1164. Tie oni kondamnis Becket, kiu fuĝis al Francio, kie li ĝuis la protekton de reĝo Ludoviko la 7-a.
Becket pasis preskaŭ du jarojn en la cistercia Abatejo Poitigny, ĝis la minacoj de Henriko kontraŭ la cistercia ordeno igis lin translokiĝi al Sens. Li deziris uzi la tutan potencon de la eklezio kontraŭ Henriko - ekzemple ekskomuniki Anglion - sed la papo preferis pli mildan politikon, kvankam li simpatiis kun Becket. Tamen en 1170 la papo senpaciencis kaj minacis ekskomuniki Anglion. Tio devigis Henrikon permesi ke Becket revenus en Anglion. Tamen Becket kaj Henriko daŭre kverelis. En junio 1170 la ĉefepiskopo de Jorko kaj la episkopoj de Londono kaj Salisbury kronis Henrikon la Junan Reĝon. Tio uzurpis la potencojn de la ĉefepiskopo de Canterbury, kaj en novembro 1170 Becket ekskomunikis la tri ekleziulojn. Henriko estis en Normandio kiam li reicevis la novaĵojn, kaj parolis malprudentajn kaj kolerajn vortojn. Aŭdinte la vortojn de la reĝo, kvar kavaliroj (Reginald Fitzurse, Hugo de Moreville, Vilhelmo de Tracy, kaj Rikardo le Bretono) veturis al Canterbury, kie ili murdis Becket en la katedralo la 29-an de decembro 1170. La tombo de Becket, en Katedralo Canterbury, estis detruita en 1538, laŭ komando de Henriko la 8-a.
Sekvoj de la murdo
Komence la murdo malplifortigis Henrikon rilate la eklezion. En 1172 li faris publikan penton.
En 1173 Becket estis kanonizita, kaj Canterbury fariĝis tre grava pilgrimcelo. (La Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer estis rakontataj dum pilgrimado al Canterbury.)
Teatraĵoj kaj filmo
La murdo de Becket inspiris al:
Zompist.com
zompist.com estas retpaĝo pri planlingvoj kreita kaj kreata de la usonano Mark Rosenfelder – ĝi temas kaj pri liaj planlingvoj, kaj pri planlingvoj ĝenerale. Verdurian de la fikcia lando Verduria, en la fikcimondo Almea, estas eble la pli konata lingvo de Rosenfelder. En la retpaĝo, oni ankaŭ trovas la konatan Language Construction Kit – angla por "Ekipaĵo por lingvokonstruado" – uzata de lingvokreantoj.
Lingvoj
Kelkaj arta lingvo kreitaj de Mark Rosenfelder, en zompist.com, krom Verdurian:
Cuêzi [cuezi] estas luda arta lingvo de Rosenfelder, kiu kreis multajn fikciajn planlingvojn nur por kompari ilin per filologia metodo. Pro tio, Cuêzi estas fantazia, sed ne kompleksa, la influo de Volapuko estas nerekta, sed sentebla. La laboro de Rosenfelder estas amuza al kiuj studis historian lingvistikon.
Elkarîl publikiĝis en 2002. Elkarîl estus lingvo de fikciaj uloj Elcar. La lingvo havas tre fantazian, kvankam simplan, gramatikon kaj fonologion. Ekzemplo:
Kebreni estas lingvo de fikcia etno Kebri. Ĝi estas kreiva projekto, la aŭtoro plendis krei gramatikon malsaman al la angla, kiu estas. La verboj ne estas fleksiitaj laŭ persono, numero aŭ tempo, sed pli simile al la japana lingvo, la verbaj kategorioj estas aspekto, bonmaniero, volo kaj efekto. Vortprovizo estas apriora. Ekzemploj:
Obenzayet estis kreita en 2001. Ŝajne estas nur baza vortprovizo de la lingvo, sen informoj pri gramatiko. Ŝajne la vortprovizo estas apriora.
Wede:i (ne konfuzigu al Wede) havas fonologio influita de la angla. Ĝia gramatiko estas algluiga kaj vortprovizo apriora. La gramatiko estas fantazia, sed la influo de la angla estas klara.
Myrtis de Anthedon
Myrtis de Anthedon estis antikva greka poetino de la urbo Anthedon en la distrikto Beotio. Myrtis vivis en la 6-a jarcento a.K.; ŝi estis samtempulo de Korinna de Tanagra kaj Pindaro de Tebas, ĉi tiu lasta estis unu el la naŭ grandaj lirikaj poetoj de la antikva Grekio.
Tiel ne klara estas la rilato inter tiuj tri historiaj personecoj, ke dum iuj aŭtoroj rakontas la venkon de Korinna super Pindaro en iu poezia konkurso, aliaj asertas ke Korinna kritikis al ‘melodieca Myrtis’, ĉar ‘estante virino ŝi aŭdacis konkuri kun Pindaro’.
Tiel same iuj fontoj mencias Myrtis kiel la instruistinon en poezia trejnado kaj de Pindaro kaj de Korinna, dum aliaj certigas Korinnan kiel instruistinon de ambaŭ.
Inter la 6-a kaj 5-a jarcentoj a. K. en la kontinenta Grekio disvolviĝis grava movado en kiu poetinoj verkis monodiajn lirikojn; ili estis kantataj de solista voĉo en dialogo kun korusa refreno. La temoj rilatis al mitaj poemoj, religiaj himnoj, antikvaj legendoj kiuj glorigis precipe lokajn kultojn kaj heroojn. La poetinoj de Argos kreis himnojn kaj ‘bankedajn kantojn’, dum la beotianinoj kantis al diversaj malpli konataj legendoj.
Ĉio kio estas konata el la poezio de Myrtis, oni deduktas el unu el ŝiaj lirikaj poemoj pri antikva beotia legendo, kiun parafrazis Plutarko (1-a jarcento), li mem el Beotio. Plutarko aludas al Myrtis pro ŝia milda voĉo kaj citas ŝin kiel la fonton de malĝoja amrakonto. Per tiu poem-legendo de Myrtis li klopodas klarigi kial al virinoj estis malpermesite promeni en sankta arbareto dediĉita al loka heroo Eunostos, en la beotia urbo Tanagra.
La verko de Myrtis rakontas kiel virino nomita Ochna, enamiĝis al sia kuzo, la heroo Eunostos. Li ne akceptis ŝian amon kaj rifuzis ŝin. La senreciproka amo enprofundigis ŝin en angoro kaj malespero kiu baldaŭ eksplodis en kolero. Do antaŭ ol Eunostos povis paroli kun ŝiaj fratoj, ŝi rakontis al ili, ke Eunostos seksperfortis ŝin. La reago de la fratoj estis embuski kaj mortigi Eunostos. La patro de la mortinto serĉis kaj rapide kaptis la murdintojn kaj ĉenis ilin. Ŝi sentis sian kulpon kaj venkita de pento pro la sorto de siaj fratoj, konfesis la mensogon. La fratoj rajtis ekziliĝi, sed Ochna finis sian vivon saltante el klifo.
Plutarko ankaŭ raportas, ke de tiam la sanktejo de Eunostos en la arbareto de Tanagra estis malpermesita por virinoj, ili ne rajtis eniri la areon eĉ en krizoj kiel tertremoj.
Akademiuloj kredas ke ŝi estis la plej frua en la vico de lirikaj poetoj el la beotia distrikto.
Georges-André Chevallaz
Georges-André CHEVALLAZ (naskiĝis la 7-an de feburaro 1915 en Laŭzano kaj mortis la 8-an de septembro 2002 samurbe, civitano de Montherod) estis svisa politikisto kaj membro de la Radikal-Demokrata Partio de Svislando. Li estis membro de la Federacia Konsilio de Svislando de 1974 ĝis 1983 kaj federacia prezidanto en la jaro 1980.
Foir- kaj kermesmuzeo (Essen)
La Markt- und Schaustellermuseum (foir- kaj kermesmuzeo) en Essen prezentas per selektaj eksponaĵoj la historion de la kermeseksponistoj ekde la fino de la 18-a jarcento.
Ekesto
La nuna muzeo ekestis el la kolektopasio de la kermeseksponisto Erich Knocke, naskiĝinta en majo 1927 en Hanovro. La kolektitaj eksponaĵoj troviĝis ĝis 1996 ĉe Berliner Platz en halo ĉe la grandfoirejo de Essen. La urbo Essen, ekde jaroj malvaste ligita kun la kermesmuzeo, disponigis senkoste post la malkonstruado de la grandfoirejo fabrikhalon proksime de la ĉefa stacidomo. Tie nun spektanto povas postplenumi helpe de restaŭritaj originalaĵoj la evoluiĝon de la kermesekspona metio, sed ankaŭ la plezuron sur kermesoj.
Ekzistas nur grupvizitadoj.
Eksponaĵoj
La nuzeo montras sennombrajn foirajn kaj kermesajn figurojn el ligno, porcelano, stano, metallado kaj arĝento. Ĝi prezentas ludojn, puzlojn, murtelerojn kaj murtapiŝojn kun motivoj pri foiro, kermeso kaj cirko. Nek mankas personaj dokumentoj kaj fotoj pri kermeseksponistaj familioj nek objektoj pri la antaŭa kaj frua historio de la fotografio, kiu estis malvaste ligita kun jarfoiro kaj kermeso. Oni trovas ekzemple karuselojn kaj karuselbestoj, historikanto-tabulojn kaj turnekinejajn ekipaĵojn, foirĉarojn kaj kermesesponistajn loĝoĉaregojn, akrigistoĉaregon kaj laste, sed ne balaste, unikan kolekton de muzikinstrumentoj de la foirejo: gurdo, dorspianoj, harmoniumoj, orkestrionoj kaj rulorgenoj, kiuj dum la ĉiĉeronado far la kolektisto estas revivigitaj.
Ĉi tiuj eksponaĵoj ankaŭ havas grandan historian valoron. Ofte ili devenas el la lastaj jardekoj de la 19-a jarcentoj; kelkaj pecoj ekestis en la 18-a jarcento. Erich Knocke ampleksigas kontinue la kolekton.
Blokum
Blokum, antaŭe De Bloken aŭ De Blokum estas setlejo en la nederlanda komunumo Midden-Groningen. Ĝi situas iom oriente de la Emskanalo kaj sude de Woltersum, kiu situas je la transa flanko de la kanalo.
Blokum apartenis delonge al la paroĥo Woltersum kaj ekde 1812 al la komunumo Ten Boer. Post la plilarĝigo de la Emskanalo, pro kio la turnponto apud Woltersum estis nuligata, la setlejo situis sufiĉe izolita rilate al la ĉefvilaĝo de la komunumo. Tial en 1962 la parto de Ten Boer oriente de la kanalo, inkluzive Blokum, estis aldonita al la komunumo Slochteren. Blokum ekde tiam estas konsiderata aparteni al la vilaĝo Overschild.
Křelovice (distrikto Plzeň-nordo)
Křelovice (Kschellowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň proksimume dek kvin kilometrojn de banloka urbeto Konstantinovy Lázně, 27 kilometrojn de Plzeň kaj dek kvin kilometrojn de urbo Stříbro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1483.
Neudorf (Harco)
Neudorf estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de septembro 2010 parto de la urbo Harzgerode en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Quedlinburg. Fine de la jaro 2007 la loĝloko havis x loĝantojn.
Ludoviko la 5-a (Francio)
Ludoviko la 5-a (naskiĝis ĉirkaŭ 967; mortis ), kromnomita Ludoviko la Nenionfara (Louis V le Fainéant) estis la lasta karolida reĝo de Francio, kaj reĝis en 986 kaj 987. Ludoviko estis la filo de la reĝo Lotaro de Francio kaj de Emma de Italio. Lian kromnomon li verŝajne akiris pro tio, ke nenion gravan li plenumis dum sia mallonga reĝado.
POF
La vorto havas plurajn signifojn:
Doktrino
Doktrino, (latine doctrina), estas kohera aro da instruoj, kiuj povas esti:
Ludoviko la 5-a (Francio)
En 982 en Brioude (Haute-Loire), lia patro edzigis lin kun Adelajda de Anĵuo, kiu aĝis preskaŭ dudek jarojn pli ol li. La edziĝo estis nedaŭra, kaj la geedzoj divorcis du jarojn poste.
La 8-an de junio 979, je la pentekosta dimanĉo, lia patro Lotaro asociis lin al la trono, kaj kronigis lin en la abatejo Saint-Corneille de Compiègne fare de Adalberono, ĉefepiskopo de Reims. Kiam mortis lia patro la 2-an de marto 986, Ludoviko kunvenigis asembleon da Frankoj en Compiègne por juĝi Adalberonon, kiu antaŭe subtenis la imperiestron Oto la 2-a kontraŭ Lotaro. Tamen la tagon antaŭ la kunvenigo mortis Ludoviko okaze de ĉasado en la forsto Cuise, apud Compiègne. Li estis entombigita en la abatejo Saint-Corneille.
Asembleo kunveniĝis la sekvan junion en Senlis (Oise), kaj elektis kiel novan reĝon Hugon Kapeton, kiu estis la plej aĝa filo de Hugo la Granda, grafo de Parizo.
Mortinta sen heredanto, Ludoviko la 5-a estis la lasta reĝo de la karolida dinastio. Postaj reĝoj apartenis al la kapetida dinastio.
618
En la jaro 618 post Kristo okazis, interalie:
Johann Gabriel Seidl
Johann Gabriel Seidl (naskiĝinta la 21-an de junio 1804 en Vieno; mortinta la 18-an de julio 1875 samurbe) estis aŭstra arĥeologiisto, poeto, rakontisto kaj dramisto. Li estas la poeto de la aŭstraj imperiestro-himno "Gott erhalte, Gott beschütze unsern Kaiser, unser Land!".
Vivo
Johann Gabriel Seidl estis filo de advokato kaj lernis ĉe la Akademia Gimnazio en Vieno. Postsekve li studis juron. En la jaro 1829 finfine li fariĝis gimnazia instruisto en (nun slovena) malsupra-stiria Celje.
Krom siaj sciencaj studoj Johann Gabriel Seidl publikigis multajn poemojn kaj rakontojn, inter ili la unuajn poemojn de Nikolaus Lenau. Multajn el liaj poemoj muzikigisFranz Schubert (ekzemple Die Taubenpost) kaj Carl Loewe (ekzemple Die Uhr). Krom altgermanaj poemoj Johann Gabriel Seidl verkis ankaŭ plurajn versojn en malsupra-aŭstra dialekto.
Verkoj
Poezio Geografiaj traktaĵo
Belgirate
Belgirate estas komunumo de Italio.
Ribița
Ribița [ribica] (hungare: Ribice) estas komunumo en Rumanio norde de Brad. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Crișan, Dumbrava de Jos, Dumbrava de Sus, Ribicioara kaj Uibărești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 892 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 610 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1419. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
619
En la jaro 619 post Kristo okazis, interalie:
Moĵajsko
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46445.
La urbo estis fondita en jaro 1231.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1708.
La interurba telefona kodo estas 09638, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Moskva (Москва), en 4 km de Moĵajska akvujo (Можайское водохранилище).
En la urbo estas fervoja stacio en linio Moskvo - Smolensk.
En jaro 1959 la urbo havis 15,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 31,5 mil loĝantojn.
Geografio de Alĝerio
Alĝerio enhavas 2,381,741 kvadratajn kilometrojn de tero, pli ol kvar kvinonoj el kio estas dezerto, en Nordafriko, inter Maroko kaj Tunizio. Ĝi estas la plej granda lando en Afriko. Ties araba nomo, Al Ĝazair (la insuloj), derivas el la nomo de la ĉefurbo Alĝero (Al Ĝazair en araba), laŭ la malgrandaj insuloj iame troviĝantaj en ties haveno. Ĝi havas longan marbordon al Mediteraneo, plej el kiu estas pli taŭge nomita Alborana Maro, kiu estas la plej okcidenta elemento de la Mediteranea Maro. La norda parto, nome areo de montoj, valoj, kaj altebenaĵoj inter la Mediteranea Maro kaj la Sahara Dezerto, formas integran parton de la sekcion de Nordafriko konata kiel Magrebo. Tiu areo inkludas Maroko, Tunizion, kaj la nordokcidentan parton de Libio konata historie kiel Tripolitanio.
Priskribo
Alĝerio estas la plej granda lando ne nur en Afriko, sed ankaŭ en la Araba mondo, kaj en la Mediteranea Baseno. Ties suda parto inkludas gravan parton de Sahara. Norde, la Tella Atlaso formas kun la Sahara Atlaso, pli sude, du paralelajn seriojn de reliefoj en en direkto al oriento, kaj inter kiuj estas ampleksaj ebenaĵoj kaj altaj teroj. Ambaŭ Atlasoj tendencas eniri en orientan Alĝerion. La etendaj montaroj Aures kaj Nememĉa okupas la tutan nordorientan Alĝerion kaj estas liniigitaj laŭ la landlimo de Tunizio. La plej alta pinto estas Monto Tahat (3,003 m).
Alĝerio kuŝas ĉefe inter latitudoj 19° kaj 37°N (malgranda areo estas norde de 37°), kaj longitudoj 9°W kaj 12°E. Plej el la marborda areo estas monteteca, foje eĉ montara, kaj estas kelkaj naturaj havenoj. La areo el la marbordo al la Tella Atlaso estas fekunda. Sude de la Tella Atlaso estas stepa pejzaĝo kiu finas kun la Sahara Atlaso; pli sude, estas la Sahara dezerto. Tasilin-Aĝer estas 500 km longa montaro en Alĝerio, ĉe la Saharo (de N 26°20’ Or 5°00’ ĝis N 24°00’ Or 10°00’). Ĝia plej alta pinto estas Adrar Afao (N 25°10’ Or 8°11’) kun 2158 m. La rokaĵo de la montaro estas sabloŝtono, kies erodiĝo rezultis interesajn montoformojn.
La Ahagaraj Montoj (جبال هقار), konataj ankaŭ kiel Hogaro, estas altatera regiono en centra Saharo, suda Alĝerio. Ili estas situaj je 1 500 km sude de la ĉefurbo, Alĝero, kaj ĝuste okcidente de Tamanrasset. Alĝero, Orano, Konstantino, kaj Annaba estas la ĉefaj urboj de Alĝerio.
Manĝeblaj fungoj
La manĝeblaj fungoj estas fungoj, kiuj prepareblas por homa nutrado. Ili estas nevenenaj aŭ ne havas alian damaĝon por la homo. Ili estas ofte kuirite manĝataj. Ili ĝenerale estas ĉapelfungoj.
Eksteraj ligiloj
Gombák
Trüllikon
Trüllikon estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1007 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Najbaraj komunumoj
Norde la komunumo limas al la komunumo Schlatt en la Kantono Turgovio, oriente al Ossingen kaj Truttikon, sude al Kleinandelfingen kaj okcidente al Marthalen kaj Benken.
Trafiko
Trüllikon ne posedas propran fervojstacidomon, sed per poŝtaŭto la stacidomoj de Marthalen kaj Ossingen facile atingeblas, kaj ek de la 12-a de decembro 2004 ĝi estas ankaŭ konektita al la nokta busreto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Arekologiaj trovaĵoj pruvis, ke unuaj setlejoj sur la teritorio de la komunumo ekzistis jam en la bronzepoko. Unua dokumenta mencio de Trüllikon datiĝas de la jaro 858, kiam la Monaĥejo Rejnaŭo ricevis de la alemana nobelo Wolvene terposedaĵon en Trullinchiva, Ruadolvinga kaj Willigisbuoh.
Ĝis 1878 ankaŭ la hodiaŭ aŭtonoma komunumo Truttikon, kiu tiam per popola voĉdono sendependiĝis, apartenis al la politika komunumo Trüllikon.
Listo de hungaraj loknomoj kun "besenyő"
La hungara nomparto besenyő signifas "peĉenego" kaj rilatas al loĝantoj de tiu etno. Pluraj loknomoj en la iama Hungara reĝlando enhavas tiun ĉi parton.
Kvalito
La vorto kvalito havas kelkajn signifojn:
POI
La vorto havas plurajn signifojn:
Kvalito
Ĝenerale kvalito estas
Ekonomie ĝi signifas, ke luksa, multekosta produkto havas altan kvaliton. Cetere ĝi signifas la kongruon kun la bezonoj de la klientoj. Luksa produkto povas esti de malalta kvalito, se ĝi havas malbonan funkciadon, se oftaj paneoj okazas. Por atingi altan kvaliton en la dua senco, kvalito-sistemoj estas evoluigataj kaj aplikataj.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri kvalito en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Gómez Farías (Tamaulipas)
Gómez Farías estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Gómez Farías. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10011.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ne konata mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 11 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7684 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,221 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
5811 de la loĝantoj de Gómez Farías en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 821 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 14,13 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 12,85 % (440 el 2846), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 15,46 % (381 el 2965).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 6525 personoj apartenis al la katolika religio kaj 605 personoj al la protestantisma religio. 198 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 356 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Distrikto Spišská Nová Ves
Distrikto Spišská Nová Ves estas norda distrikto en Regiono Košice. Ĉefa urbo de distrikto estas Spišská Nová Ves. La distrikto najbaras kun Distrikto Rožňava (okcidente), Distrikto Gelnica (sude), Distrikto Prešov (oriente), Distrikto Levoča kaj Distrikto Poprad (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Spiš.
Saint-Patrice (stacidomo)
Saint-Patrice estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Moncloa (metroo de Madrido)
Moncloa (Monkloo) estas interŝanĝa interŝanĝejo en Madrido, stacio de la linioj 3 kaj 6 de la Metroo de Madrido sub la strato Princesa, apud kiu estas subtera busstacio, kiu formas transportan interŝanĝejon. Ĝi prenas ĉi tiun nomon pro la situo sub la placo de la Moncloa.
Ĝi estas stacio kiu gastigas grandan parton de la interurba transportado de la nordokcidenta regiono de Madrido, kaj ankaŭ renkontiĝejo por universitataj studentoj pro la proksimeco de la Komplutensa Universitato de Madrido, fakultatoj kaj studaj centroj. Ĉe la eliro de la stacio oni povas vidi la imponan konstruaĵon de la Hispana Aerarmeo kaj la Arkon de Triumfo.
Béla Pozsár
Béla Pozsár [poĵAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pozsár Béla estis hungara radiobiologo, plantofiziologo.
Béla Pozsár naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Pozsár akiris pedagogian diplomon altlernejo en Szeged en 1945, post 5 jaroj li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Inter 1949 kaj 1954 li estis asistanto en la universitata instituto en Budapeŝto, poste li estis redaktoro en la akademia eldonejo, inter 1958-1963 li estis laboratoriestro en Iregszemcse, poste li laboris en similaj laborlokoj ĝis la pensiuliĝo en 1979. Intertempe en 1962 en altlernejo de Gödöllő li akiris plian diplomon, poste li doktoriĝis. Li kandidatiĝis en 1964.
23955 Nishikota
23955 Nishikota estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de tramo de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Nishiyama Kota, kiu laboras en la Spaceguard-Centro de Bisei (gubernio Okajama, Japanio).
11196 Michanikos
11196 Michanikos estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Queensland, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la greka inventisto Herono de Aleksandrio (ĉ. 10 – ĉ 70 p.K.), kies kromnomo estis "Miĥanikos, la maŝina viro". Li inventis multajn aŭtomatajn mekanismojn longe antaŭ la aĝo de la komputilo.
Daisy McCrackin
Daisy MCCRACKIN (n. la 12-an de novembro 1981 en San Rafael (Kalifornio)) estas usona aktorino kaj kantistino, kanto-verkistino.
Biografio
La filma debuto de McCrackin okazis en la strata videofilmo A Crack in the Floor, kun Mario Lopez. Post tio, ŝi ludis en diversaj televidaj serioj, kiel Cold Case kaj Angel kaj en filmoj kiel Hollywood Horror, 3000 Miles to Graceland, Love and Suicide, kaj Halloween: Resurrection. Ŝi verkis muzikon por kaj ludis en la filmo Till Death Do Us Part. Mica Film surmarketigis tiun muzikan debuton kiel Till Death Do Us Part, kompilante fare de Steve Muhic en aŭgusto de 2009. Tion sekvis la muzikalbumeto The Rodeo Grounds en novembro de 2009, fare de Aeronaut Records. Ŝi ludis en 2011 en la filma adaptigo de libro Atlas Shrugged (verkita de Ayn Rand, aperis en 1957). Atlas Shrugged (filmo)
Batalo de Ourique
La Batalo de Ourique ([uRIK] en araba: معركة أوريكه) estis batalo kiu okazis en la 25a de Julio 1139, en kiu la fortoj de la portugala grafo Afonso Henriques (de la Dinastio de Burgonjo) venkegis super tiuj de la almoravida guberniestro de Kordovo, Muhammad Az-Zubajr Ibn Umar, identigita kiel "Reĝo Ismar" en kristanaj kronikoj.
Kvankam la tradicio atribuas tiun batalon al Ourique, en tre suda Distrikto Beja, verŝajne la batalo okazis pli proksime al Santarém. Ankaŭ ne klaras la detaloj de la batalo; ŝajne estis koalicio de diversaj islamaj reĝoj, sed ili suferis internaj malkonsentoj, dum la moralo de kristanoj estis plibonigita pro la plialtigo de Afonso Henriques kiel grafo al kategorio de unua reĝo de Portugalio.
Tio estis tradicie konsiderata la okazo kiam la Graflando Portugalio, tiama feŭdo de la Reĝlando Leono, transformiĝis en la sendependa Reĝlando Portugalio. Afonso estis agnoskita kiel reĝo nur en 1143 fare de la reĝo Alfonso la 7-a de Leono, kaj en 1179 de la papo Aleksandro la 3-a. Post tiu batalo Afonso Henriques kaj liaj posteuloj, helpita de militistaj monaĥordenoj, pelis suden la maŭrojn.
Anteridio
La anteridio de la greka „antheros“ = floranta) estas botanika termino: Ĝi estas la maskla gametangio (seksa organo) ĉe kriptogamaj plantoj kiel muskoj, filikoj, likopodioj kaj kelkaj algoj respektive fungoj. En la anteridio kreskas la moveblaj spermatozoidoj, kiuj fekundiĝas en la inaj seksorganoj, nome la arĥegomioj respektive oogonioj, la ovolojn. La surteraj muskoj bezonas akvon por la transporto al la aĥegonio. La akvogutoj povas naĝi mallongdistance en akvoguto al la arĥegonio. La arĥegonioj estas logitaj ĉemotaksise. Eblas ankaŭ majstri pli grandajn distancojn ĉe dioikaj plantoj sprucigante akvogutojn kun spermatozooj al la ina planto.
Ĉe semplantoj (spermatophytina) la anteridio estas reduktita al la genera ĉelo de la polenkerno. Ankaǔ la filikoj havas anteridiojn.
Isztimér
Isztimér [istimEr], germane Stimmersdorf estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Mór.
Historio
La unua mencio devenis el 1193 en formo "Stamer". La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste germanoj refondis ĝin. Ĝi iĝis opidumo inter 1792-1872. En 1946 la germanoj estis deportitaj al Germanio. En 1966 memstara vilaĝo Gúttamási aldoniĝis.
Ne tro for troviĝas ruinoj de fortikaĵo Csikling (ĉikling) kaj monto 470 m-ojn alta.
12613 Hogarth
12613 Hogarth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
POL
La tri-litera kombinaĵo POL havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Cirila-Metoda gimnazio kaj pedagogia mezlernejo Brno
Cirila-Metoda gimnazio kaj pedagogia mezlernejo Brno (ĝis 2006 Cirila-Metoda mezlernejo pedagogia kaj gimnazio) estas eklezia gimnazio kaj pedagogia mezlernejo. Establinto estas Kongregacio de fratinoj de sanktaj Cirilo kaj Metodo. Ĝi troviĝas en Brno, Ĉeĥio, Masaryk-kvartalo, strato Lerchova 343/63.
Historio
En la lernejo oni instruis ĝis oktobro 1940, kiam ĝin konfiskis la trupoj de SS. La gimnazio tiam transiris al la nuntempa avenuo de kapitano Jaroš, sed en aŭgusto ĝi estis nuligita. Fine de la dua mondmilito funkciis en la konstruaĵo sovetia armea lazareto; instruado rekomenciĝis post riparoj aŭtune 1945, kiam la knabina gimnazio estis renovigita. En februaro 1949 la lernejo estis alŝtatigita kaj transdonita al sekreta polico, kiu intencis fondi sian propran lernejon.
Ee la lernojaro 1961/1962 rezidis en la konstruaĵo nove fondita ĝenerale kleriga lernejo, kiuj post kelkaj jaroj transformiĝis al gimnazio de Matyáš Lerch.
Nuntempo
Gimnazio de Matyáš Lerch estis transigita en alian lokon kaj en la konstruaĵo estis establita Cirila-Metoda pedagogia mezlernejo, kiu komencis instruadon en 1996/1997. En 1997 en la supra etaĝo estis fondita kapelo de Virgulino Maria, kies internon ornamis skulptistoj Jan Šimek kaj Petr Francán, artista fandisto Pavel Hřebíček kaj pentristoj Milivoj Husák kaj Karel Rechlík.
En 2006 la lernejo ricevis la nunan nomon.
En la lernejo estas 16 klasoj kun 499 lernantoj. Ĝi havas tri fakojn, la kvara (Eduka kaj humanisma agado) finigis en la lernojaro 2012/2013. Laboruloj estas 68.
Bosonidoj
La Bosonidoj (Bosonides) estis dinastio de la franka nobelaro. La Bosonidoj akiris sian nomon pro tio, ke pluraj membroj de la familio nomiĝis Bosono (Boson, Boso, Bozo aŭ Bouzo en variaj tekstoj...). La Bosonidoj interalie konsistigis la unuan domon de Burgonjo. Inter iliaj membroj, oni povas mencii :
622
En la jaro 622 post Kristo okazis, interalie:
Trufo
Trufo estas la manĝebla fruktokorpo - ĝenerale subtera - de certaj fungoj (genro Tuber aŭ aliaj fungoj de Tuberales / Tuberaloj en ordo Askomicetoj).
Sergej Tkaĉ
Sergej Fjodoroviĉ TKAĈ, Сергей Фёдорович Ткач, (naskiĝis la 15-an de septembro 1952 en la Kiselovsk) estas rusa kaj ukrainia seria murdisto. En 2007 Kortumo de Ukrainio rilatis lin partopreni en 40 murdoj. En la 23-a de decembro 2008 Kortumo de Ukrainio kondamnis lin al ĝismorta puno. Juĝado en la 2008 kulpigis lin pri 29 murdoj, ĉiu kun perforto aŭ kun kontentigo de seksa deziro en perversa formo, 8 perfortoj sen murdo, restigis 3 epizodojn por pluesplorado. Poste Sergej Tkaĉ mem konfesis pri pli da 30 aliaj krimoj.
Alnomoj de la krimulo: Pavlograda maniulo, Pogolova maniulo.
Biografio
Sergej Tkaĉ naskiĝis en la urbo Kiselovsk en Kemerova provinco de Rusio. Li servis en la Soveta armeo kiel teknikisto-geodeziisto, post armeo li estis direktita por labori en milico kaj rekomendis por aniĝi en la Novosibirskan milican lernejon. Dum servo en la Kemerova milico li faris ofican falsadon, tial oni eksigis lin el la milico. Post maldungo li interesiĝis pri halterlevo kaj eĉ iĝis ĉampiono de la provinco. Li ŝanĝis kelkajn profesiojn, laboris en minejoj, fabrikoj kaj kolĥozoj.
Metodo
Sergej Tkaĉ estis murdanta kaj perfortanta en perversa formo de 1980 ĝis 2005 en teritorio de Krimeo, Zaporiĵa, Dnipropetrovska kaj Ĥarkiva provincoj. Plejmulto el liaj viktimoj estis knabinoj en la aĝo 9-17 jaroj. Unua viktimo estis juna virino, kiun Tkaĉ strangolis kaj perfortis en 1980 en Simferopolo, poste li telefonis milicon. Koninta metodojn de milico, Tkaĉ likvidis spurojn sur kadavroj de siaj viktimoj: demetis ĉiun veston, kie spuroj de liaj fingroj povus resti, zorge likvidis ĉiujn aliajn spurojn: restaĵon de manĝaĵo, cigarstumpojn, stampojn de piedvesto, spurojn de spermo. Li pleje gvatis knabinojn en arbaro apude al fervojo aŭ aŭtovojo por ke ia kamionisto aŭ traveturanto suspektatiĝis. Antaŭ iri por la murdo, Tkaĉ drinkis glason da vodko kun dimedrolo.
Murdante, Sergej Tkaĉ premis la karotidon de viktimo kaj prenis ion de ĝiaj aĵoj kiel memoraĵo. Li foriris de krimoloko laŭ reltraboj, ĉar tiele hundoj ne povis kapti lian spuron. Lia lasta viktimo estis 9-jara Katja. Tkaĉ estis kaptita en sia domo en Polohi en aŭgusto 2005.
Ottstedt am Berge
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Ottstedt am Berge estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Grammetal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Isseroda.
Moĵga
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 94430.
La urbo estis fondita en jaro 1835.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
7100 Martin Luther
7100 Martin Luther estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Moĵga
La interurba telefona kodo estas 34139, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Mostovskoj
Mostovskoj ( Мостовской) estas urbotipa komunumo en suda Rusio, en la Krasnodara regiono, kun 25.478 loĝantoj (kalkulo en 2009).
7100 Martin Luther
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la germana monaĥo kaj teologo Martin Luther (1483–1546), unu el la fondintoj de la Protestantismo.
Mostovskoj
Geografio
La komunumo situas ĉe la norda parto de la granda Kaŭkazio ĉ. 150 kilometrojn sudoriente de la regiona ĉefurbo Krasnodar sur la maldekstra bordo de Laba, maldekstra alfluanto de Kuban.
Moĵga
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 1 horo (en jaro 2005).
Mostovskoj
Geografio
Mostovskoj estas administra centro de la samnoma distrikto Mostovskoj.
Moĵga
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Sjuginka (Сюгинка).
Mostovskoj
Historio
La loko estiĝis en 1894 danke al konstruo de ponto (ruse most) super Laba kiel Mostovoje (pli poste ankaŭ Mostovskoje). La loko ricevis en 1961 la statuson de urbotipa komunumo.
Ekonomio kaj infrastrukturo
La ekonomio de Mostovskoj estas karaktera pri prilaboro de agrikulturaj produktoj.
Moĵga
En la urbo estas fervoja stacio.
Mostovskoj
Ekonomio kaj infrastrukturo
La komunumo situas ĉe la fervoja linio de Kurganinsk tra Labinsk al Ŝedok rilate al Psebai (stacia nomo Mostovskaja).
Kafoklaĉa Internacia Somera Renkontiĝo
Kafoklaĉa Internacia Somera Renkontiĝo (KISO) estis Esperanto-renkontiĝo, kiu ĝis 2004 okazis ĉiujare aŭguste ĉe la germana urbo Marburg. Post 19 fojoj sekvis paŭzo kaj revivigo de la tradicio, tiel ke la jam 23-a KISO okazis de la 19-a ĝis la 25-a de aŭgusto 2013. En la komenco KISO okazis en Marburg en tendaro ĉe la rivero Lahn, poste unufoje en Hamburgo. Poste la renkontejo estis naturamika kabano meze en arbaro. Laŭ la devizo ludi, krei, sperti sin mem oni organizis diversajn ludajn, artajn, sportajn kaj distrajn programerojn, ekzemple origamion, batikumadon, jogon, urborigardon, popoldancadon kaj ĵongladon. Komencantoj povis plibonigi siajn Esperanto-sciojn en lingvokurso.
Mostovskoj
Ekonomio kaj infrastrukturo
Tra la komunumo kondukas la regiona vojo R256 Majkop–Karaĉajevsk. La ponto interligas la lokon kun Stanica Sassovskaja ĉe la kontraŭsituanta bordo de Laba.