cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adolfo Pérez Esquivel
Infanaĝo kaj junaĝo
Esquivel mem rakontis, ke li tiam rekomprenis sian religian edukadon alimaniere. Li eklaboris kiam li estis 11 aŭ 12jaraĝa. Li foje suferis malsaton. Li vendis gazetaron, estis oficejhelpanto, ĝardenisto, kaj poste dezajnisto, ĝis povi vendi ioman pentraĵon. Li lernis en la Nacia Lernejo de Belarto Manuel Belgrano, kiu tiam estis ĉe la strato Cerrito, ĉe Retiro (Bonaero). En tiu lernejo li poste estos instruisto. Kiam li estis junulo li estis ege aktiva en la junulaj grupoj priokupitaj por trudi sian kulturemon al la realo. Li mem memoris ke ili organizis ekspoziciojn, iris al kvartaloj, partoprenigis la knabaron. Eĉ kontaktis kun la fabrika laboristaro. Sian edzinon, Amanda Guerreño, li konis 15jaraĝa, ĉar li estis amiko de ŝia frato. Kune ili studis en la Nacia Universitato La Plata, kie ŝi iĝis supera instruistino de piano kaj komponado kaj li iĝis pentristo kaj skulptisto.
Nord-Odal
La teritorio havas komunan limon kun. Al la komunuma teritorio apartenas parto de la lago Storsjøen.
Adolfo Pérez Esquivel
La aktivulo
En 1974, en Medellín, Kolombio, li iĝis ĝenerala kunordiganto de la Servo Paco kaj Justeco por Latinameriko, komponitas de grupoj kaj movadoj kiuj laboris por la liberigo pere de rimedoj neviolentaj. Tiuj grupoj de religiuloj, nereligiuloj, kamparanoj, indiĝenoj, popolaj sektoroj, organizoj de bazo, intelektuloj, priokupitaj pro la situacio de siaj landoj, klopodis komunajn agadon kaj politikojn kontraŭ la violento kaj la subpremado, generante alternativojn kaj respondojn ene de la spacoj plej limigitaj kaj subpremitaj de la socio. En la majoritato de la latinamerikaj landoj hegemoniis la militistaj diktaturoj kaj oni fifaris politikajn murdojn, nome rabado kaj malaperigo de personoj.
En 1975, Adolfo Pérez Esquivel estis arestita de la militpolico de Brazilo en la flughaveno de Sao Paulo, kun la Doktorino Hildegard Goss-Mayr, de la Internacia Movado por la Repacigo. Li estis enprizonigita ankaŭ en 1976 en Ekvadoro kun episkopoj kaj religiuloj latinamerikaj kaj usonaj.
Post la militista puĉo fare de Jorge Rafael Videla en Argentino, en 1976, kaj pro la subpremado sistema poste realigita, li kontribuis al la formado kaj financado de la ligoj inter popolaj organizoj por defendi la Homajn Rajtojn kaj apogi la familianojn de la viktimoj de la Diktatur. La Servo Paco kaj Justeco, kiun li mem kun-fondis, evoluis en tiu kunteksto kaj utilis kiel ilo por la defendo de la homaj rajtoj okazigante internacian kampanjon por denonci la malhumanecojn fifaritaj de la militista reĝimo. En 1975 li kontribuis al fondado de la Konstanta Aeambleo por la Homaj Rajtoj kaj de la Ekumena Movado por la Homaj Rajtoj. Poste li kunlaboros en la konstituado de organismoj por Homaj Rajtoj de familianoj de las viktimoj de la subpremado kiaj Patrinoj de Placo Majo, Avinoj de Placo Majo, kaj Familianoj de Arestitoj kaj Malaperigitoj pro Politikaj Kialoj.
En aŭgusto de 1977, li estis arestita en Bonaero, de la Federala Argentina Polico. Li estis enprizonigita kaj torturita, sen iu ajn juĝa proceso. Poste li deklaros, ke li supervivis mortoflugon. La violenta subpremado, rabado kaj murdoj fare de la diktatoroj de Paragvajo, Urugvajo, Brazilo, Bolivio, Ĉilio kaj Argentino, kun la agado de grupoj policiecaj kaj militistecaj, generis ĝeneralan staton de angoro ĉe la popoloj, same kiel ĉe aliaj landoj de la kontinento.
Li restis en prizono 14 monatojn kaj en gvardolibereco aliajn 14 monatojn. Dum sia enprizoniĝo li ricevis la premion Memorial de la Paz Juan XXIII, fare de Pax Christi International, inter aliaj internaciaj agnoskoj. La Servo Paco kaj Justeco, inter aliaj organizoj, estis organizo por helpo kaj defendo de la Homaj Rajtoj, kaj lanĉis fortan internacian kampanjon por denonci la malhumanecon de la militistaj diktaturoj kaj en la kontinento kaj en la lando. Tiu agado rezultis en subpremado al la Servo Paco kaj Justeco, kaj en Argentino kaj en aliaj latinamerikaj landoj.
En 1980, Esquivel ricevis la honoron de la Nobel-Premio pri Paco, pro sia laboro defende de la Homaj rajroj en Latinameriko. En sia diskurso de akcepto li asertis, ke li ricevas ĝin ne persone sed "nome de la popoloj de Latinameriko, kaj partikulare de miaj gefratoj plej malriĉaj kaj plej malgrandaj, ĉar ili estas la plej amataj de Dio; nome de ili, miaj indiĝenaj gefratoj, la kamparanoj, la laboristoj, la junuloj, la miloj de religiuloj kaj homoj de bona volo kiuj rezignante al siaj privilegioj kunhavas vivon kaj vojon de la malriĉuloj kaj luktas por konstrui novan socion".
Post la premio, Esquivel vizitis ĉiujn latinamerikajn landojn suferantajn pro diktaturoj kaj plue en Argentino kaj diversaj landoj. Aktuale, krom Prezidanto de la Honora Konsilantaro de la Servo Paco kaj Justeco de Latinameriko kaj de la Provinca Komisino por la Memoro, li estas Prezidanto de la Internacia Ligo por la Homaj Rajtoj kaj la Liberigo de la Popoloj, kun bazo en Milano, Italio, kaj membro de la Konstanta Tribunalo de la Popoloj. Estas membro de la Honora Komitato de la Internacia Kunordigo por la Jardeko de la Neviolento kaj Paco. Li estas ankaŭ honora prezidanto de la Fondaĵo Universitat Internacional de la Pau de Sant Cugat del Vallés (Barcelono). Kaj ekde 2004 li formas parton de la Internacia Tribunalo de la Premio de Homaj Rajtoj de Nurembergo, kiu ĉiun duan jaron havigas premion al organizoj aŭ personoj kiuj elstaras por la defendo de la homaj rajtoj en la mondo, eĉ riske de propra vivo.
Danke al lia iniciato ekis juraj procesoj kontraŭ la argentina militista diktaturo en Italio, Hispanio kaj Germanio. Post la proklamo de la Leĝo 25.779 de nuligo de la Leĝo de Deviga Obeo kaj Fina Punkto de la jaro 2003, oni povis sekvi la juĝon iniciatita en 1984 kontraŭ la diktatoro Jorge Rafael Videla kaj aliaj subpremantoj de Argentino.
Laŭlonge de sia kariero, Adolfo Pérez Esquivel faris faston ofte por peti pacon kaj helpon laŭ diversaj socialaj aferoj.
En 2013 partoprenis kun Natty Petrosino en kunsido kun pli ol 500 personoj, okaze de la unua "Congreso Callejero por la Paz" (surstrata kongreso por paco), en Mar de Plata.
La edukisto
Dum pli ol 25 jaroj li dediĉis sin al instruado en niveloj baza, meza kaj universitata, same kiel en la Altlernejo de Arkitekturo kaj Urbanizado de la Universidad Nacional de La Plata, en la Nacia Lernejo de Belarto Manuel Belgrano ktp.
Li ankaŭ profesoris en la Nacia Lernejo de Belarto de Azul; en la Instituto por Instruistiĝo de Azul, Provinco Bonaero kaj en la Altlernejo por Instruistiĝo kaj Nacia Lernejo de Azul, ĝis li estis sendungita dum la lasta militista diktaturo en Argentino. Li poste revenis al instruado post la alveno de la demokratio.
Ekde septembro de 1998 li estas profesoro pri "Kulturo por la Paco kaj la Homaj Rajtoj", en la Altlernejo de Sociaj Sciencoj de la Universitato de Bonaero (UBA).
En la jaro 2006 la UBA havigis al li la Doktoriĝon Honoris Causa agnoske al lia itinero kaj engaĝiĝo kun edukado.
Li dediĉas sin ankaŭ al la eduka projekto “Aldea de Jóvenes para la Paz“ (domaro de porpacaj junuloj), kies celo estas la laboro kun geinfanoj en socia risko.
La artisto
La skulpta verko de Adolfo Pérez Esquivel havas nuancojn ege latinamerikajn, kaj laŭ formoj, kaj laŭ koloroj kaj ĉefe estas bone konsiderata politike.
Pérez ricevis stipendion de la Nacia Fonduso por Artoj por realigi studojn en la Nacia Lernejo de Belarto de Bonaero kaj en la Nacia Universitato La Plata. Li estis profesoro en la Altlernejo de Arkitekturo kaj Urbanizado de la Universidad Nacional de La Plata, en la Nacia Lernejo de Belarto Manuel Belgrano kaj en la Instituto por Instruistiĝo de Azul.
Kiel artisto li realigis intensan aktivecon kaj en ekspozicioj kaj murpentraĵoj kaj en monumentoj, inter kiuj elstaras Via Crucis Latinoamericano y Paño Cuaresmal realigita en 1992 en rememorigo de la 500 jaroj de la konkero de Ameriko; la Monumento a los Refugiados (al rifuĝintoj), kiu troviĝas en la Centra Sidejo de la Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj por la Rifuĝintoj (ACNUR) en Svisio; la Mural de los Pueblos Latinoamericanos en la Katedralo de Riobamba, Ekvadoro, dediĉita al Monsinjoro Proaño kaj al la Indiĝenaj Popoloj; kaj la starigo de lia skulptaĵo el bronzo omaĝo al Mahatma Gandhi sur la Placo Gandhi, en la urbo Barcelono, Hispanio, inter aliaj nombraj verkoj.
Li ĵus inaŭguris Memorparkon en la vilaĝo Combarro, Galegio, konstruita ĉirkaŭ lia skulptaĵo. Krome li finis novan murpentraĵon en la Preĝejo de la Sankta Kruco (San Cristóbal) pro la engaĝiĝo al lukto de tiu institucio dum la diktatoreca epoko.
Multaj liaj verkoj troviĝas en muzeoj argentinaj, kiaj ĉe la Castagnino, en la Muzeo de Nuntempa Arto de Rosario, en la Muzeo de Nuntempa Arto de Bonaero kaj ankaŭ eksterlande. Liaj verkoj estas konataj ĉefe en Latinameriko, Eŭropo kaj Kanado.
Verkoj
En 2011 li eldonis Resistir en la Esperanza kun kompilo de elstaraj leteroj kaj artikoloj el la lastaj 40 jaroj okaze de la trideka jariĝo de la ricevo de la Nobel-premio. Kaj ankaŭ La Fuerza de la Esperanza, libro de filozofia babilado kun Daisaku Ikeda, nome la prezidanto de la internacia budhisma institucio nome Soka Gakkai.
Ama Stelaro
Ama Stelaro estas 119-paĝa libro, originale esperantlingve kaj traduke verkita de La Forgesito (Nuno Baena). Ĝi aperis en la jaro 1922 ĉe Oskar Ziegler en Marktredwitz (Bavarujo). La dua eldono, 144-paĝa, de 2017, estiĝis danke al eldonejo Temática Editora el Porto Velho (Brazilo).
Silifke
Silifke estas urbo kaj distrikto en la provinco Mersin en suda Turkio, borde de Göksu ĉe la piedo de la Taŭruso. Ekde regiona reformo en 2014, la urbo identas laŭ areo kaj loĝantaro al la distrikto.
Historio
En antikvo la urbo estis nomita Seleukeia (Σελεύκεια) sur la Kalykadnos (hodiaŭ Göksu). Ĝi estis fondata komence de la 3-a jarcento a.K. sub la reĝo Seleŭko la 1-a kaj (kiel kelkaj aliaj seleŭkaj urbaj fondaĵoj) nomata laŭ la reganto.
Sub la romianoj, Seleukeia (lat. Seleucia ad Calycadnum) iĝis la ĉefurbo de Isauria. Sub la nomo Seleucia en Isauria ĝi daŭre estas titulara ĉefepiskopejo de la Romkatolika Eklezio.
Imperiestro Frederiko Barbarossa dronis en 1190 dum la Tria Krucmilito proksime al la urbo en la rivero Göksu, kiu tiam nomiĝis Saleph.
Murray (rivero)
Murray aŭ Murej-Rivero estas 2.589 kilometrojn longa rivero en Aŭstralio. Ĝi estas la dua plej longa kaj akvoriĉa rivero de la lando post la Darling. Kune ili fluas laŭ 3.370 km (laŭ aliaj fontoj 3.750 km) ĝis la marenfluejo.
La plej gravaj urboj laŭ la Murray estas Albury, Swan Hill, Echuca, Mildura kaj Murray Bridge.
Mayapán
Mayapán estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Mayapán. La komunumo apartenas al la regiono 8 (Sur Poniente). Ĝi estas en la sudokcidenta parto de Yucatán kaj havas limojn kun Campeche kaj al la regionoj 5, 6, 7 kaj 9. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31049.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2972 loĝantojn. El tiuj estis 1497 viroj kaj 1475 virinoj. La komunumo havas surfacon de 103,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 24 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 65,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1330 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 764 scipovis legi kaj skribi kaj 564 personoj estis analfabetoj. Do 42,41% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2484 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2058 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 82,9% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Drento
Drento (Drenthe [dɾɛntə]) estas Nederlanda provinco, kiu situas en la nordorienta parto de la lando. En la nordo ĝi havas limon kun Groningen, en la oriento kun Germanio, en la sudo kun la provinco Overijssel kaj en la okcidento kun la provinco Frislando. La ĉefurbo estas Assen.
Geografia pozicio:
Geografio
Dunoj de Gasteren (nederlande: Gasterse Duinen) estas naturareo en Gasteren provinco Drento, kiu konsistas el sablodorsoj kaj malsekaj torfejoj. Estas gravaj kanaloj kiaj Drentse Hoofdvaart.
La Lago de Leek (nederlande: Leekstermeer) estas la plej granda lago de la provinco Drenthe.
Bertalan Székely
SZÉKELY Bertalan [sekej] (naskiĝis la 8-an de majo 1835 en Kolozsvár, Hungarujo, mortis la 21-an de aŭgusto 1910 en Mátyásföld( nuntempe apertenanta al Budapeŝto) estis hungara pentristo.
Kariero
Bertalan Székely lernis pentradon en Vieno, sed pro materialaj kialoj li revenis Transilvanujon kaj vivtenis sin kiel migrantpentristo, desegninstruisto. De 1859 li plulernis en Munkeno. Ekde 1871 li instruis. Li pentris portretojn, pejzaĝojn, sed precipe historiajn pentraĵojn. Li estis la ĉefreprezentanto de la hungara nacia romantika pentrado, kiu disvolviĝis en Hungario en dua parto de la 19-a jarcento.
Dua Simfonio de Brahms
La Simfonio Numero 2 en D-maĵoro, Op. 73, estis komponita de Johannes Brahms en la somero de 1877, dum vizito al Pörtschach am Wörthersee, urbo en la Aŭstria provinco Karintio. Ties komponado estis mallonga kompare kun la 21 jaroj kiujn Brahms dediĉis al la kompletigo de sia Unua Simfonio.
Bertalan Székely
Kariero
En 1858 li edziĝis, baldaŭ li havis 4 filojn.
Dua Simfonio de Brahms
La simfonio estis planita por 2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 4 kornoj, 2 trumpetoj, 3 trombonoj, tubjo, timbaloj, kaj kordinstrumentoj.
La premiero okazis en Vieno la 30an de Decembro 1877 fare de la Viena Filharmoniko sub dirigentado de Hans Richter; Walter Frisch notis ke ĝi estis origine planita por la 9a de Decembro, sed "en unu el tiuj ironietoj de muzika historio, ĝi devis esti prokrastita [ĉar] la ludantoj estis priokupitaj por la lernado de Das Rheingold de Richard Wagner." Tipa ludado daŭras inter 40 kaj 50 minutojn.
Movimentoj
La kvar movimentoj estas la jenaj:
27417 Jessjohnson
27417 Jessjohnson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jess Johnson, observanto kaj fakulo pri instrumentoj kun la Catalina Sky Survey. Li ankaŭ kontribuis al la platformo de adaptiĝema optiko en videbla lumo ĉe la Observatorio Lick.
Borĵavske
Situo
Borĵavske situas sur deklivoj.
Historio
En 1910 vivis en Nagycsongova 1458 homoj, (1344 rutenoj, 98 germanoj, 16 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Nagycsongova apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Borĵavske apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Sinop (Turkio)
Sinop (en Σινώπη, Sinope) estas urbo de la provinco Sinop en Turkio ĉe la Nigra maro.
Ventspils
Ventspils (germane historie Windau, inter la jaroj 1795 kaj 1918 rusigite Виндава/ Vindava) estas havenurbo borde de la Balta Maro en Latvio. Ĝi situas en la nordo de la historia regiono Kuronio, en la pejzaĝo Venta, nomata laŭ samnoma rivero. Ventspils estas la sesa plej granda urbo de Latvio.
Geografio
Ventspils situas en Kuronio norde de la urbo Liepāja, en la loko kie la rivero Venta enfluas la Baltan Maron – laŭvorte la latva urbonomo signifas "Venta-fortikaĵo". La urbo troviĝas proksimume 190 kilometrojn okcidente de la latvia ĉefurbo Rigo kaj komence de 2006 havis 43.806 loĝantoj.
Historio
Dum la 13-a jarcento la germanlingva Livonia Ordeno, kiu provis armee kontroli la teritoriojn de la hodiaŭaj ŝtatoj Latvio kaj Estonio, tiam loĝitajn de diversaj baltaj popoloj kaj en la nordo de estonoj, konstruis fortikaĵon Windau kaj ĉirkaŭ ĝi fondis samnoman urbon. La urbo dum la mezepoko apartenis la al Hansa Ligo kaj estis prospera komercejo.
Poste apartenanta al la mezepoka regno Pollando-Litovio, la urbo post la tria kaj fina dispartigo de la regno dum 1795 estis konkerita kaj aneksita fare de la Rusia Imperio kaj post la Unua Mondmilito iĝis parto de la sendependiĝinta respubliko Latvio.
Ekonomio
La urbo havas senglacian grandan komercan havenon kaj estas grava ĉenero de la transportovojo de nafto kaj karbo el Rusio al Norda Eŭropo. Kun subteno de la Eŭropa Unio en la urbo fondiĝis centro por la evoluo de novaj teknologioj, kiu subtenu lokajn entreprenojn teknologie avangardajn.
Trafiko
Estas du tutjaraj pramŝipaj linioj al Rostock en Germanio kaj Nynäshamn en Svedio. Krome somere ekzistas plia regula prama linio al la insulo Saaremaa en Estonio.
La dum 1975 malfermita internacia flughaveno Ventspils estas inter la tri signifaj flughavenoj de Latvio (krom tiuj de Rigo kaj Liepaja). Ekde aprilo 2008 ekzistas aviada ligo al Rigo dufoje ĉiutage.
Edukado
En la Altlernejo Ventspils (Ventspils Augstskola) dum 2006 estis registritaj 840 studentoj.
Esperanto
La Baltaj Esperanto-Tagoj (BET-57) okazos en 2023 en Ventspils de la 15-a al la 22-a de julio 2023.
Vidindaĵoj
Aparte vidindaj estas la bone restaŭrita historia urbocentro kaj la plaĝo ĉe la Balta Maro.
La urba kastelo de la Livonia Ordeno, kiu unuafoje skribe menciiĝis dum la jaro 1290, konstruiĝis dum la dua duono de la 13-a jarcento kaj nuntempe estas la plej nova konservita konstruaĵo de la urbo. Post restaŭro ĝi ekde septembro 2001 gastigas la urban muzeon, kiu antaŭe ekde 1928 troviĝis aliloke en la urbo. Al la instalaĵo ankaŭ apartenas subĉiela etnografia muzeo rekte ĉe la marbordo, kiu montras ĉiujn aspektojn de la vivo de la latvaj kaj livoniaj fiŝistoj kaj kamparanoj dum la pasintaj jarcentoj.
30 kilometrojn pli nordoriente situas la internacia radio-astronomia centro de Ventspils.
Partneraj urboj
Partneraj urboj de Ventspils estas
Norda tombejo (Jena)
La Norda tombejo (germane: Nordfriedhof) estas kun areo de 22 hektaroj kaj pli ol naŭ miloj da tomboj estas la plej granda tombejo en Jena, Germanujo.
Situo kaj historio
Troviĝas la Norda tombejo norde de la urbocentro estante ekde 1884 municipa tombejo. Multaj eroj de ĝi hodiaŭ estas monumentprotektitaj. La unua entombigo okazis en 1889, la unua kremacio en 1898.
La ĝis hodiaŭ funkcianta funebra halo planitis en 1887 fare de la arĥitekto Karl Timler kaj konstruitis kune kun la ĉefkonstruisto Theodor Hartmann. Farite en novklasikisma stilo kiel klinkeraĵo kun kalkŝtono kaj kolonoj ĝi ankaŭ posedas orgenon.
En 1897 konstruitis surloke la unua kremaciejo, tiutempe la kvina en Germanujo. En la 3.5.2016 inaŭguritis proksime novkonstruaĵo, ĉar la malnova ne plu sekvis aktualajn kremacileĝojn sen paroli pli kadukaj problemoj. Ankaŭ la laborkondiĉoj tiel pliboniĝis; la malnova hodiaŭ uzatas trinkeje.
Ekzistas surtombeje ĉ. 9.050 tomboj (stato de 2013), el kiuj estas:
Tomboj de konatuloj
Multaj elstaruloj de la 19-a kaj 20-a jarcento el la kampoj de sciencoj, ekonomio, politiko, arto kaj kulturo trovis sian lastan kvieton ĉi tie.
Fernando de la Mora (urbo)
Fernando de la Mora estas urbego en Paragvajo. Ĝi apartenas al urbaro de Asunciono, krome ĝi estas dormurbo de Asunciono. La grandurbo iam estis nomita Zavala Cue. Nuntempe ĝi prenis sian nomon de Fernando de la Mora, unu el la patroj de paragvaja sendependeco de Hispanio.
Historio
Tiu areo komence apartenis al San Lorenzo, kie oni okupiĝis pri fruktoj, legomoj kaj bestobredadoj. Gravaj kamparanoj estis la familio Zavala, tial baldaŭe la loknomo iĝis Zavala Cué. La komunumo sendependiĝis en 1939.
Klimato
En Fernando de la Mora tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 1500 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, la pluvokvanto kulminas en novembro kaj malkulminas en julio. La averaĝa temperaturo estas 22 °C, tio varias inter 19-27 °C. La varmo kulminas en januaro kaj decembro foje kun 40 °C, malkulminas en junio kaj julio, tiam malofte ĝi falas ĝis frostopunkto.
Malgranda galinago
La Malgranda galinago, Lymnocryptes minimus estas, kiel informas ties nomoj kaj latinscienca kaj esperanta eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Temas pri la plej malgranda inter galinagoj kaj de la propra genro Galinago kaj de la aliaj similaj kaj la ununura specio en la genro Lymnocryptes kiu estas sufiĉe diferenca de la aliaj galinagoj aŭ skolopoj (Thomas et al., 2004).
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas marĉoj, tundro kaj humidaj herbejoj kun malalta plantaro en norda Eŭropo, ĉefe en Skandinavio, kaj norda Rusio.
La Malgranda galinago estas migrantaj birdoj kiuj vintras en Danio, Britio, Francio kaj la Oceano Atlantiko kaj la Maro Mediteraneo, aliaj marbordoj de Eŭropo, Afriko kaj Barato ĝis Kamboĝo.
Aspekto
La Malgranda galinago estas pli malgranda -19 cm longa kaj pezo de ĝis 120 g- ol la Komuna galinago kaj havas relative pli helan kaj mallongan bekon. Ili havas mallongajn grizverdajn krurojn kaj dikan kapon. La korpo estas bruna kaj ne punktita supre kaj tre hela sube -pli ol la Komuna galinago-. En tiu malhela dorso videblas tre klare kaj bele du flavhelaj strioj laŭlonge de la dorso. Ili havas malhelan strion tra la okulo inter du helaj kaj supre alia pli malhela kaj larĝa laŭ la krono; inter tiuj el ambaŭ flankoj ne estas hela strio ĉe la mezo de la krono kiel ĉe aliaj galinagoj sed tute nur malhela krono. La flugiloj estas pintakraj, mallarĝaj kaj montras flavecajn makulojn. La vosto estas malhela kaj kojnforma. Junuloj estas iomete malpli koloraj kaj havas flavajn krurojn.
Kutimoj
La Malgranda galinago manĝas en milda koto per tuŝoprobado aŭ bekoplukado per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj tervermojn kaj eventuale plantan materialon. Ili estas malfacile videblaj, pro ties kamuflado en sia medio.
Maskloj ludas flugajn ceremoniojn dum pariĝado kaj faras brukanton kiel ĉevalgalopado. Ili estas silentaj vintre.
Ili nestumas en bone kaŝita loko surplanke, kie la ino demetas 3-4 grizflavajn ovojn kaj kovas dum ĉirkaŭ tri semajnoj.
La Malgranda galinago povas esti tre sekretemaj en vintrejoj kaj pro tio malfacile videblaj. Pro tio birdoŝatantoj rekonas ilin pro ties diferenca konduto kiam ili estas ĝenataj de fremduloj. Tiu specio kaŭriĝas kaj ne ekflugas ĝis kiam la invadulo estas je unu metro; tiam ili ekflugas malllongan distancon por kamufli denove inter plantaro.
La Malgranda galinago, Lymnocryptes minimus estas unu el la birdaj specioj protektita de internacia traktato favore la afrikeŭraziaj migrantaj birdoj.
Referencoj
Kroma Materialo
Mira Feticu
Mira FETICU (naskiĝis la 10-an de decembro 1973 en Breaza) estas rumania-nederlanda verkisto, poeto. Aldone al sia literatura laboro, Feticu estis aktiva kiel prezentisto, intervjuisto, radioproduktanto kaj publicisto.
Vivo kaj verkaro
Feticu studis rumanan kaj francan literaturojn ĉe la universitato de Bukareŝto. Ekde 1993 ŝi debutas kun poezio, poste sekvis kolekto de mallongaj raktontoj kaj romano. En 2006 ŝi transloĝiĝis kun ŝia nederlanda edzo al Nederlando kaj decidas verki ankoraŭ sole en la nederlanda. En 2012 aperis ŝia unua romano en la nederlanda. En 2010, Feticu akiris doktorecon en literaturo kun disertaĵo pri la rumana poeto Gabriela Negreanu.
Ŝi regule prizorgas rubrikon en De Groene Amsterdammer, Trouw, De Standaard kaj Den Haag Centraal. En la biblioteksektoro, ŝi ankaŭ respondecis dum dek jaroj kiel produktanto por Literature Late Night, ĉiumonata intervjuspektaklo en Hago (Den Haag), aranĝita fare de Abdelkader Benali kaj Jeroen Vullings. Krome, ekde la fino de siaj universitataj studoj en Bukareŝto, ŝi faras literaturajn esplorojn por la Rumana Akademio de Sciencoj kaj estas parto de la redakcia kolektivo de la Ĝenerala Vortaro de Rumana Literaturo (6 volumoj).
Verkado en la nederlanda
Ekde 2008, Feticu verkas en la nederlanda. Feticu lernis la nederlandan ĉar ŝi enamiĝis al nederlanda viro. La lukto kun la nova lingvo kondukis al la romano Lief kind van mij (Ĉarma infano mia) komence de 2012, per kiu ŝi ankaŭ definitive konkeris lokon en la nederlanda literaturo. De ziekte van Kortjakje (La malsano de Kortjakje) sekvis jaron poste. Por ŝia tria nederlanda romano ''Tascha. De roof uit de Kunsthal ( Taŝa. La rabo de la Arthalo'') ŝi ricevas laborsubvencion de la Nederlanda Fonduso por Literaturo. La romano Al mijn vaders (Ĉiuj miaj patroj) eldonita en 2019 estis bone akceptita. Temas pri la persona rakonto de kaj pri migranta virino, kiu spertis misuzon, sed kiu havas grandan fidon al la resaniga potenco de klasika eŭropa literaturo, en la kunteksto de la hodiaŭa dividita Eŭropo. Kune kun aktoro Hans Dagelet ŝi adaptis Ĉiuj miaj patroj en teatran prezentadon, kiun ŝi mem prezentas.
Ŝia romano Tascha (2015) traktas la ŝtelon de sep artaĵoj de la Kunsthal en Roterdamo. Dum la krimproceso, la suspektatoj deklaris en tribunalo ke la pentraĵoj estis detruitaj. Tamen, la 18-an de novembro 2018, iĝis konata ke la verkisto eble trovis unu el la sep, la verkon de Pablo Picasso, Tête d'Arlequin, kaj transdonis ĝin al la nederlanda ambasado en Bukareŝto. Post anonima konsileto, ŝi kaj Frank Westerman ekesploris kaj trovis la Picasso'n en arbaro. Tiamaniere ŝi mem fariĝis parto de sia romano Tascha (2015), kiu priskribas la ŝtelon. La aŭtentikeco de la Picasso tuj estis pridubita de eksperto. Ne longe post, estis sciigite ke Feticu kaj Westerman iĝis viktimo de riskagaĵo de la belga teatra grupo Berlino. Tiu Picasso estis falsaĵo, kvankam postaj amaskomunikilraportoj indikas ke la reala Picasso eble ne estis bruligita post ĉio kaj daŭre estas en krimaj manoj. Feticu tiam skribis la reverson de Picasso pri la vojaĝo tra ŝia hejmlando. La serĉo de perdita artverko, kiu estas samtempe reflekto pri beleco kaj malvero, arto kaj realo.
Amdeklaro al lingvo
En 2021 estis publikigita Liefdesverklaring aan de Nederlandse taal (Amdeklaro al la nederlanda lingvo), aŭtobiografia rakonto pri elmigrado, la malkovro de nova lando kaj lingvo en kiu ŝi analizas kiel ŝi rilatas al tiu por ŝi nova lingvo kaj pri kiel enkonduko de nova lingvo en sia vivo radikale ŝanĝis ies konscion pri la mondo. Ĝi konsistas el kolekto de 43 mallongaj eseoj pri kulturrilataj lingvaj sciindaĵoj kiel ekzemple la diferenco inter la rumana kaj la nederlanda en kiu Feticu propagandas sintenon al lingvo kiel kulturo, ujo de memoroj. La romano temas ne sole pri la amo por la nederlanda lingvo, sed ankaŭ pri la amo kaj fascino por la lingvo ĝenerale. La mallongaj eseoj havas nomojn kiel 'lingvo kaj libereco', 'lingvo kiel armilo', 'lingvo kaj senpoveco', 'lingvo kaj nacia karaktero'. La libro incitas al amo de sia lingvo. Ŝi konsideras lingvon kiel bazo de identeco kaj malkovris ke ŝanĝo de lingvo povis tute ŝanĝi sian identecon. Valora konsilo por ĉiu, kiu volas regi novan lingvon, estas ŝia konsilo legi librojn en la nova lingvo, kiuj traktas vian propran intereskampon. Ankaŭ ŝia konsilo lerni la lingvon de la lando en kiu vi ekloĝas ege gravas por ne esti socie ekskludata.
"La lingvo de la loko, kie vi loĝas, liberigas vin. Ĉu la romaoj estis liberigitaj ĉar ili parolis la rumanan? Formulite alimaniere. Ĉu ili sentis sin liberaj parolante la rumanan?"
Pureks-procedo
La Pureks-procedo estas fizika-kemia procedo, en kiu oni disigas el la brulelementoj la uzeblajn uranon kaj plutonion disde la ne plu uzeblaj radioaktivaj defalaĵoj. La angla mallongigo PUREX estas „Plutonium-Uranium Recovery by Extraction“. (Plutonia-Urania Reakiro per Ekstraktado)
En ties principo, la procedo estas formo de ekstraktado, en kiu la ekstraktaĵo estas fosforacida estero, kiun oni maldensigas per 70 % da kerozeno. Tiel oni nomumas la ekstrantan materialon ankaŭ TBP-30.
Dum la reciklado de la brulstangoj, oni disigas (segas) ilin kaj solvas en varmega nitrata acido. La TBP-30 solvas la nitratojn de la urano kaj plutonio, dum nitratoj de brulproduktaĵoj re-restas en la akva fazo. Oni povas ripeti la disigan procedon por atingi la necesan purecon.
Evoluo en Ĉinio
2011-01-03 aperis informo el ĉinio pri teknologia trarompo: Laŭ tio nova teknologio ebligos multe pli efikan uzon de urano. Per la nova teknologio la uzebla parto de la natura urano estos ĝis kvindekfoje pli granda ol ĝis nun. Tial la stokoj de urano, kiuj laŭ ĝisnuna teknologio sufiĉos por nur 60 jaroj, estonte sufiĉos por ĝis 3000 jaroj. La metodo estas pluevoluo de la tekniko pureks. Ties efiko estas multe malpli granda ol tiu de la anoncita ĉina metodo.
La Internacia Atomenergia Organizo (IAEA) konfirmis, ke la ĉina kalkulo povas esti vera. (vidu je reta ligilo 3)
Simpla kalkulado rezultas, ke tiu faktoro 50 povas ankaŭ signifi, ke la kvanto de rubo produktata de atomenergiaj centraloj povos estonte esti reduktita al kvindekoble malpli ol ĝis nun. Tamen, ĉar la rubo entenas la ege venenan plutonion, tre grandaj problemoj eblas. (vidu ligilo 4)
Ĝenerale la mondaj stokoj de energi-liverantaj materialoj ne sufiĉos longe, nome nafto, gaso, karbono. En 1972 la Klubo de Romo unuafoje atentigis pri tio. Kvankam ĝiaj unuaj kalkuloj estis tro pesimismaj, parte falsaj, intertempe la scio pri la limigoj por nia tuta civilizacio, kiu grandparte bazas je elektra energio, estas ĝenerale kreskanta.
Ekde 2011-01 krom diskutoj ne aperis multaj novaj informoj pri la ĉina metodo, tre strange! Stato 2018.
Eksteraj ligiloj
pri la Pureks-procedo
pri la ĉina pluevoluo
ĉina rapida bred-reaktoro jam aktiva ekde 2010. pli efika uzo de urano signifas malpli da atoma rubaĵo. (en angla)
Barr (apartigilo)
Barr estas la nomo de:
lokoj  en Usono:
Barr estas la familia nomo de jenaj personoj:
Ceteraĵoj:
Kunal Nayyar
Kunal NAYYAR (en la hinda lingvo: कुणाल नैयर; n. en Londono, Britio, la 30-an de aprilo 1981) estas brita aktoro el barata deveno konata pro la rolo Rajesh Ramayan Koothrappali en la usona televidserio The Big Bang Theory de la televidkanalo CBS. Nuntempe li loĝas en Losanĝeleso kaj edziniĝis al la venkinto de Femina Mis India 2006 Neha Kapur en decembro 2011.
NGC 338
NGC 338 (aliaj indikoj — PGC 3611, UGC 624, MCG 5-3-34, ZWG 501.61, IRAS00578+3024) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bilarghu
Bilarghu, ankaŭ Pilargh'u, estis mongola generalo de la reganto Ghâzân dum la fino de la 13-a kaj la komenco de la 14-a jarcento.
Dum la mongolaj kampanjoj de 1299 en Sirio, Bilarghu gvidis la trupojn ĉirkaŭ la areoj de Eŭfrato, gvidante 10,000 virojn.
En 1307, Bilarghu, kiu jam havis malbonajn rilatojn kun Hetumo, estis implikita en interna intrigo kondukanta al lia atenco de la armenaj regantoj. Hetumo la 2-a kaj Leono la 3-a rekomendis la unuiĝon de la Armena Apostola Eklezio kaj la Romkatolika Eklezio, sed tio okazis estis sub terura interna opozicio. La kontraŭstara frakcio vizitis Bilarghu-n, kaj akuzis Hetumon je planado de ribelo kontraŭ la mongoloj. La 17-an de novembro, Bilarghu decidis iri kaj mortigi Hetumon kaj alfronti la eventualajn konsekvencojn vizitinte lin en ĉe Anazarbe.
Oŝin, frato de Hetumo, tuj marŝis kontraŭ Bilarghu kaj venkis lin, devigante lin forlasi Kilikion. Oŝin estis kronita nova reĝo de la armena reĝlando en Kilikio.
Konstantino de Baberon
Konstantino de Baberon (m. ĉ. 1263) estis potenca armena nobelo de la hetumida familio. Li estis la filo de Vassag, la patrina onklo de la reĝo Leono la 1-a de Armenio. Li estis la patro de la reĝo de Armena reĝlando en Kilikio, Hetumo la 1-a, kiu regis la armenan reĝlandon de 1226 ĝis 1270.
Konstantino, ankaŭ konata kiel la Granda Barono Konstantino, edziniĝis al Partzapert, kun kiu li havis:
Villers-la-Combe
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Parascienco
La termino parascienco (greke para- „apude, supere“) rilatas al ekkonopretendoj, kiuj troviĝas je la rando aŭ ekster la akademia scienco.
Oni povas uzi la terminon parascienco priskribante aŭ taksante.
En la unua kazo la termino rilatas al opinioj, praktikoj, teorioj aŭ esploroj por kiuj ne estas findifinita, ĉu temas pri pseŭdoscienco aŭ protoscienco.
La taksanta utiligo plej ofte celas al supera termino, ĉu por pseŭdosciencoj kaj aliflanke al alternativaj ekkonoj, kiuj ne pretendas esti sciencaj. Pri la lastaj la taksanta utiligo priĵuĝas, ke la postulitaj alternativaj ekkonoj estas falsaj
Proletaria Kantaro
Proletaria Kantaro estas 180-paĝa kantaro eldonita 180-paĝe en Lepsiko de Sennacieca Asocio Tutmonda en la jaro 1924.
En la kantaron eniris i.a. : Haĝi Dimitro de Ivan Zajc.
József Somssich (ministro)
Grafo József Somssich, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo Somssich József Adolf estis hungara politikisto, ministro, ĉambelano, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis saárdi. József Somssich naskiĝis la  1864 en Habsburga Imperio en Graz. Li mortis la 1941 en Budapeŝto.
Biografio
József Somssich frekventis universitaton, fine li doktoriĝis. Li eklaboris en 1888 kiel oficisto. Post 10 jaroj li diplomatiĝis. En la jaroj 1919 kaj 1920 li estis ministro pri ekstraj aferoj, poste denove diplomato. En 1924 li pensiuliĝis. Li edziĝis en 1899, sed li neniam havis filon. Li estis membro de la senato.
Jacobus de Kerle
Jacobus de Kerle, 1531 aŭ 1532 ĝis 7-a de januaro 1591, estis franc-flandra komponisto.
Ekde 1555 li vivis en Italio kaj laboris en preĝejo en Orvieto; ekde 1562 li deĵoris ĉe la arkiepiskopo de Aŭgsburgo en Romo dum la koncilio de Triento. Li estis aktiva en Ypres ekde 1565 ĝis 1567, kaj poste transprenis la ĥoron de la katedralo de Aŭgsburgo, tiam li transloĝiĝis 1575 en benediktanan abatejon en Kempten. Refoje li revenis al Flandrio: kiel kantoro de Cambrai en 1579, sed en 1582 li revenis al Germanio kiel ĥordirektisto en Kolonjo; pli malfrue en tiu jaro li transprenis sian lastan postenon en Prague. Liaj publikataj verkoj ampleksas 8 eldonojn de motetoj, vespromuzikojn kaj volumon da mesoj. Liaj pecoj en nekomplika, lirika Palestrina-stilo eble konvinkis la patroj de la Koncilio de Trento pri tio, ne forpeli polifonian muzikon el la eklezio.
Kopa regulo
Kopa regulo aŭ Regulo de Cope [koŭp], postulita de la usona paleontologo Edward Drinker Cope, asertas ke la stirpoj de populacioj tendencas pliiĝi laŭ korpogrando laŭlonge de la evolua tempo. Dum tiu regulo estis pruvita en multaj ekzemploj, ĝi ne entenas vere ĉiujn nivelojn de la taksonomio aŭ ne okazas en ĉiuj kladoj. Pli granda korpo asociiĝas kun pliiĝantaj biologiaj kapabloj pro multaj tialoj, kvankam estas ankaŭ malavantaĝoj kaj je individua kaj je klada niveloj: kladoj kiuj enhavas pli grandajn individuojn plej proksimiĝas al formorto,kio povas limigi la maksimuman grandon de organismoj.
Zgierz
Zgierz estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al distrikto Zgierski.
Neogeno
Neogeno estas geologiaj periodo kaj sistemo por la geologia temposkalo de la Internacia Komisiono pri Stratigrafio (IKS) starte antaŭ 23.03 ± 0.05 milionoj da jaroj kaj fine antaŭ 2.588 milionoj da jaroj. Ĝi estas la dua periodo en Kenozoiko, sekvas al Paleogeno kaj estas sukcedata de Kvaternaro. Neogeno estas subdividata en du epokoj, la pli supra Mioceno kaj la pli posta Plioceno.
Neogeno kovras ĉirkaŭ 20 milionoj da jaroj. Dum tiu periodo, mamuloj kaj birdoj pluevoluis la pli modernaj formoj, dum aliaj vivogrupoj restis relative senŝanĝe. Fruaj homedoj, prahomoj, aperis en Afriko. Okazis kelkaj kontinentaj movoj, el kiuj plej grava estus la konekto de Norda kaj Suda Ameriko ĉe la Istmo de Panamo, malfrue en Plioceno. Tio fortranĉis oceanajn fluojn inter Atlantiko kaj Pacifiko, kaŭzante klimatajn ŝanĝojn kaj kreante la aperon de la Golfa Marfluo. La tutmonda klimato malvarmiĝis konsiderinde laŭlonge de Neogeno, fine en serio de kontinentaj glacialojn en la venonta Kvaternaro.
35350 Lespaul
35350 Lespaul estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,202322, ĝi troviĝas je 347 400 kilometroj trans la arbita limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroidaj zonoj
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Les Paul (realnome Lester William Polfuss, 1915–2009), fama usona gitaristo, kiu en 1950 inventis la masivkorpan. En sia muziko, li unuafoje uzis la.
Provinco Herat
Herat, perse هرات, estas provinco (velayat) en la okcidento de Afganio en la valo de la rivero Hari Rud. La provinco limas okcidente al Irano kaj norde al Turkmenio. La provinca ĉefurbo estas la samnoma urbo Herat. La teritorio havas proksimume 1,8 milionojn da loĝantoj, kaj la plej multaj el ili etne konsideratas taĝikoj. La en la provinco parolata variaĵo de la persa lingvo tre simila al la dialekto parolata en la irana regiono Maŝhad. Herat favore situas ĉe historiaj komercaj voroj inter Irano, Barato, Ĉinio kaj Eŭropo. La stratoj al Turkmenio kaj Irano daŭre konsideratas strategie aparte gravaj laŭ armea vidpunkto.
Sogn og Fjordane
Sogn og Fjordane ("Sogn kaj La Fjordoj") ĝis la fino de 2019 estis provinco de okcidenta Norvegio, lime de Møre og Romsdal, Oppland, Buskerud, kaj Hordaland. En en ĝi loĝis  homoj, aŭ  de la tuta loĝantaro de Norvegio. La areo estas. La administra centro estis Leikanger. Ekde la komenco de 2020 ĝi kun la antaŭe najbara provinco Hordaland konsistigas novan provincon Vestland. Sogn og Fjordane estis la norvegia provinco havanta plej da uzantoj de norvega skriblingvo nynorsk.
Inter la multaj lagoj de la teritorio estas Austdalsvatnet, Avalsjøen, Breimsvatn kaj Viddalsdammen.
Ŝarka sen-naĝiligo
Ŝarka sen-naĝiligo estas kruela metodo, dum kiu oni detranĉas la naĝilojn de la vivantaj ŝarkoj kaj reĵetas la tiel kripligitajn ŝarkojn en la maron, kie ili ne kapablante moviĝi, sinkas-sufokas aŭ iĝas predo de karnomanĝantaj fiŝoj.
La ŝarkonaĝiloj utilas en kelkaj aziaj kulturoj por alt-estimitaj nutraĵoj, ili estas kuiritaj servitaj en la ŝarkonaĝila supo, precipe en Ĉinio. Oni rezervas la naĝilojn en sekigita stato, kostante 400-1000 USD/seka kilogramo, tiel ĝi utilas kiel prestiĝa kara, nutraĵo. Onidire, la ŝarkonaĝilo fortigas la seksan potencon, plibonigas haŭtan kvaliton, pligrandigas ĉienergion, preventas kormalsanojn kaj malpliigas kolesterolon. Fakte, pro la poluado de la maroj, la naĝilo povas enteni akumulitan hidrargon, danĝeran je graveduloj.
Oni supozas, ke ĉiujare oni kaptas kaj sennaĝigilas pli ol 38 milionojn da ŝarkoj. Tiu trokaptado minacas la populacion de la ŝarkoj, pro tio oni malpermesis la sen-naĝigilon de ŝarkoj (ekz. Tajvano 2011) aŭ eĉ vendon de la ŝarkonaĝila supo (2007, Malajzio).
Mekanika ekvilibro
Fizika sistemo (partiklo, aro da partikloj aŭ rigida korpo) estas en "mekanika ekvilibro" kiam la vektora sumo de ĉiuj eksteraj fortoj kaj tordomomantoj nuliĝas.
Kadre de la neŭtona mekaniko necesas, ke la sekvaj kondiĉoj de ekvilibro estu plenumitaj:
Rigida korpo en mekanika ekvilibro spertas nek linian nek rotacian akcelon; tamen ĝi povas esti rekte movanta aŭ rotacianta kun konstanta rapido.
Alternativa difino de ekvilibro konstatas, ke rigida korpo estas en "statika ekvilibro", kiam sia potencialo atingas ekstremumon. Tio signifas, ke la unua derivaĵo de la energio iĝas nul kaj ne okazas energiflukso.
La parto de fiziko, kiu okupiĝas pri la statikaj ekvilibroj, estas statiko.
El la kondiĉoj de ekvilibro sekvas:
Stabila, labila kaj indiferenta ekvilibro
La difino implikanta energion povas esti etendata por doni informojn pri la stabileco de la ekvilibro-stato. Sufiĉas rigardi la duan derivaĵon de la energio. Oni povas distingi tri specojn de ekvilibro laŭ ilia stabileco:
Kvadrato de Polibio
La kvadrato de Polibio (aŭ Ŝaktabulo de Polibio, aŭ Ĉifro de Polibio), estas tabelo kiun la antikiva helena historiisto Polibio kreis. Ĝi estas metodo konverti al malpli leteroj.
120741 Iijimayuichi
Ĝi estas en orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la japana aerospaca sistema inĝeniero Yuichi Iijima (1968–2012) de la Japana Aerokosmo-Esplora Agentejo, kiu estis unu el la ŝlosilaj membroj de la japana orbitilo SELENE.
Rondo de Merck
Rondo de Merck (germane: Merkscher Kreis, Darmstädter Kreis) estis literatura amikarrondo kies anoj kolektiĝis inter 1769 kaj 1773 en Darmstadt, Germanujo, ĉirkaŭ la tie vivanta verkisto kaj eldonisto Johann Heinrich Merck. Ĝi gravis por la naskiĝo de la t.n. sensiva stilo (Empfindsamkeit) ene de klerismo.
Membroj kaj celoj
Inter la daŭraj membroj nombriĝis Johann Gottfried Herder, Johann Wolfgang von Goethe (kromnomite Der Wanderer aŭ Der Pilger), Franz Michael Leuchsenring, la herder-a fianĉino Maria Karoline Flachsland (kromnomo Psyche) kaj la kortegaj damoj Henriette Alexandrine von Roussillon (kromnomate Urania) kaj Luise von Ziegler (kromnomo Lila). Pluse duone apartenis al ĝi multaj aliaj literaturaj gravuloj, kiel Friedrich Gottlieb Klopstock, Christoph Martin Wieland, Johann Wilhelm Ludwig Gleim, Sophie von La Roche, la fratoj Friedrich Heinrich kaj Johann Georg Jacobi, Johann Caspar Lavater kaj la artiste interesita kaj mecenata landgrafino darmstadta Karoline von Pfalz-Zweibrücken
Tri B-oj
La "Tri B-oj" estas sintagmo derivita el esprimo stampita de Peter Cornelius en 1854, kiu aldonis Hector Berlioz kiel la tria B por okupi la pintojn de plej famaj kaj bonkvalitaj muzik-komponistoj jam okupitaj de Johann Sebastian Bach kaj Ludwig van Beethoven. Poste en la jarcento, la fama dirigento Hans von Bülow anstataŭmetos Johannes Brahms por Berlioz. La esprimo estas ĝenerale uzata en diskutoj pri klasika muziko por referenci al la supozita hegemonio de Bach, Beethoven, kaj Brahms en tiu fako.
Jēkabpils
Jēkabpils (latve, laŭvorte "Jakoba fortikaĵo", historie ankaŭ germane Jakobstadt, laŭvorte "Jakoba urbo") estas urbo de proksimume 26.000 loĝantoj en Latvio. La urbo troviĝas mezvoje inter la urboj Rigo kaj Daugavpils kaj konsideriĝas la neoficiala ĉefurbo de la historia regiono Selonio (latve Sēlija).
Harsewinkel
Harsewinkel estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gütersloh de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jēkabpils
La historiaj partoj de la nuna urbo, Krustpils kaj la historia germanlingva "Jakobstadt" (nuntempe latve Jēkabmiests), situas ĉe ambaŭ bordoj de la rivero Daŭgavo, kaj konektatas per ponto. En la valo de la rivero Daugava, ĉirkaŭ la urbo, situas la distrikto Jēkabpils Rajons.
Historio
Dum la jaro 1237 la germanlingva Livonia Ordeno, kiu provis armee kontroli la teritoriojn de la hodiaŭaj ŝtatoj Latvio kaj Estonio, tiam loĝitajn de diversaj baltaj popoloj kaj en la nordo de estonoj, konstruis ŝtonan fortikaĵon "Cruczeborch" ("Kruca burgo") kaj ĉirkaŭ ĝi fondis samnoman urbon. Arkeologiaj elfosaĵoj tamen malkovris, ke la loko jam multajn jarcentojn antaŭe estis viva komerca centro de la latgaloj, unu el la latvaj triboj. Post la konstruo de la burgo, la vilaĝo kaj poste urbeto Krustpils kreskis ĉirkaŭ ĝi. La vilaĝo plurvoje komplete detruiĝis, ekzemple dum la bataloj inter Pollando-Litovio kaj Svedio, sed ĉiam rekonstruiĝis. Dum la 17-a jarcento ambaŭflanke de la rivero Daugava eksetlis fuĝintoj el Rusio, kiuj tie estis persekutitaj pro religiaj kialoj. Ĝis la jaro 1670 la rusa setlejo ĉirkaŭ la gastejo "Salas Krogs" (insula kruĉo) kreskis ĝis urbo sur la maldekstra riverobordo. Honore al la germanlingva duko Jakob Kettler de Kuronio, kiu atribuis al la loĝloko la urbajn rajtojn, la setlejo ricevis la nomon "Jakobstadt". Laŭ loka legendo la duko misvojis dum ĉasado. Borde de la rivero li vidis linkon sub abio kaj samtempe tiuloke havis vizion pri urbo. La bildo de linko sub abio eterniĝis en la urba blazono.
Ho (Jukatanio)
Ho aŭ Merido estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Jukatanio, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Ho. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Jukatanio estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31050.
Jēkabpils
Vidindaĵoj
En la plej malnova parto de la urbo pluraj historiaj konstruaĵoj povis esti konservitaj. En Tadenava, tre proksime de Jēkabpils, troviĝas memoriga muzeo pri la verkisto Rainis.
Arondismento Rochechouart
La arondismento Rochechouart (france arrondissement de Rochechouart) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Nova Akvitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Rochechouart. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝi konsistas el du kantonoj:
Jēkabpils
Vidindaĵoj
Pliaj vidindaĵoj de la regiono estas la kasteloj de Justine kaj Dignāja kaj la plej alta punkto de la regiono Sēlija, la monteto Ormaņkalns.
Ho (Jukatanio)
Geografio
Al la komunumo apartenas jenaj 12 vilaĝoj: Caucel, Cosgaya, Chablekal, Cholul, Chuburná de Hidalgo, Dzityá, Dzununcán, Komchén, Molas, San José Tzal, Sierra Papacal kaj Sitpach kaj diversaj loĝlokoj (malgrandaj setlejoj): San Pedro Chimay, Texan Cámara, Xmatkuil, Santa Cruz Palomeque, Yaxnic, Oncan, Chalmuch, Susulá, Cheuman, San Antonio Dzikal, Xcanatún, Temozón Norte, Kutz, Suytunchen, Kikteil, Dzidzilche, San Diego Texan, Xcunya kaj Sac-nicté.
Arondismento Rochechouart
Ĝis marto 2015 ĝi ankoraŭ konsistis el la jenaj ses kantonoj:
Ho (Jukatanio)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 72 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,2 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.