cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frida Kahlo
Unuaj jaroj (1910-1925)
La vivo de Frida estis frue markita de fizika sufero kaj malsanoj. La unua estis poliomjelito kiun ŝi akiris en 1913, kio ekigis serion de sinsekvaj malsanoj, diversaj lezoj, akcidentoj kaj operacioj. Tiu unua malsano devigis ŝin resti naŭ monatojn surlite kaj lasis al ŝi dumvivan konsekvencon: la dekstra kruro iĝis multe pli maldika ol la maldekstra. Kuraĝigite de sia patro, kaj kiel parto de sia rekapabliĝo, Frida praktikis diversajn sportojn, el kiuj kelkaj estis maloftaj por la tiama meksika socio ĉe junulino, kiaj futbalo aŭ bokso.
Tamen, la evidenta movolimiĝo, same kiel konstantaj kirurgiaj operacioj kaj kuractraktadoj kaŭzis, ke Frida malsame disvolviĝis ol samaĝuloj, kaj ofte ne eblis al si partopreni agadojn kun aliaj infanoj. Kelkaj ŝiaj pentraĵoj poste montros la temaron de la soleco de ŝia infanaĝo. Ekzemplo ofte citita estas la verko de 1938 Cuatro habitantes de Ciudad de México (Kvar loĝantoj de Meksikurbo), olepentraĵo sur metalo de 32,4 x 47,6 kiu montras infaninon side sur altaĵo, en tipa vestaĵo tehuana. La infanino ŝajnas forlasita kaj trista, kaj suĉas sian fingron solece. Alia samjara pentraĵo (Niña con máscara de muerte aŭ Ella juega sola, Infanino kun mortomasko aŭ Ŝi solludas) kiun Frida pentris laŭ du versioj, montras infaninon ĉirkaŭ kvarjaran kun kranimasko. Kvankam temas pri la fama Tago de Mortintoj, celebro kiu en Meksiko havas karakteron de festo ege populara, oni komentis la senton de soleco kiu transdonas la infanino, kaj kiu supozeble prezentas Frida mem.
Dum la rilato de Frida kun sia patrino estis markita de sentoj duflankaj de amo kaj malamo, la rilato kun sia patro ĉiam estis de multa amo kaj proksimeco. Kaj tio pligrandiĝis pro la poliomjelito de Frida, ĉar ĉefe la patro estis tiu, kiu akompanis ŝin al ekzercado kaj gvidis ŝin en la rekapabliĝaj programoj.
Oni ne sukcesis identigi precize la lernejon kiun ĉeestis Frida antaŭ 1922. Ripete oni asertis, ke ŝi estis lernanto de la Colegio Alemán (Germana Lernejo) ĝis 1921, kaj ke tie ŝi ricevis la koncernan titolon. Tamen tion pruvas nek la lernejaj protokoloj nek Frida regadis kiel atendeble la germanan lingvon, kiel ŝi mem diris al Hans-Joachim Kahlo en 1949 en letero, per kiu ŝi klopodis sciiĝi pri siaj praavoj kaj familio en Germanio.
En 1922 ŝi eniris en la Escuela Nacional Preparatoria de Meksikurbo, prestiĝa eduka institucio en Meksiko, kiu ĵus ekakceptis lernantinojn. Estis nur 35 virinoj el entute du mil gelernantoj. Tiam ŝi intencis iam studi medicinon. En tiu lernejo ŝi ekkonis estontajn meksikajn intelektulojn kaj artistojn, kiel Salvador Novo, kaj ŝi partoprenis grupon de lernantoj konataj kiel Los Cachuchas [kaĉUĉas], tiel nomitaj pro iliaj ĉapoj. Al tiu grupo apartenis nur du virinoj: Carmen Jaime kaj Frida mem. Ĉiuj aliaj estis viroj kiuj en siaj maturaj vivoj havis intelektulan aŭ profesian sukceson en la meksika socio: Agustín Lira, Miguel Lira, Alfonso Villa, Manuel González Ramírez, Jesús Ríos y Valles, José Gómez Robleda kaj tiu, kiu poste iĝis ŝia fianĉo, Alejandro Gómez Arias. La cachuchas estis ribeluloj, difiniĝis kiel kritikema grupo kontraŭ la aŭtoritato, protestis kontraŭ maljustaĵoj kaj agadis por la reformoj de la eduksistemo. Sed krome ili amuziĝis kaj ŝercis en la lernejo ege entuziasme. Ties politikaj agadoj kaj pozicioj estis ie inter la idearoj de anarkiismo kaj revolucia romantikismo.
En 1925 ŝi ricevis lecionojn de desegnarto en la ateliero de gravurarto de Fernando Fernández Domínguez kie ŝi kopiis gravuraĵojn de Anders Zorn.
Akcidento kaj eko de ŝia pentragado (1925-1928)
En la aĝo de 18 jaroj Frida Kahlo spertis teruran busakcidenton. La vundoj estis tiel gravaj, ke ŝi longan tempon de sia vivo devis pasigi kuŝante en gipsa aŭ ŝtala korseto. Ŝi tiam komencis pentri en sia lito kaj trovis en tiu ĉi okupo eblecon por majstri sian sorton. Kiam Frida Kahlo havis 19 jarojn, estiĝis ŝia unua memportreto. Dum sia vivo ŝi kreis 55, el 143 pentraĵojn. Spite al ĉiuj prognozoj de kuracistoj, Frida Kahlo relernis piediri, tamen ŝiaj vundoj tutvive turmentis ŝin. Pentrante ŝi esprimis siajn korpajn kaj animajn dolorojn.
La 17-a de septembro de 1925 ŝi suferis teruran akcidenton kiam la buso per kiu ŝi veturis estis surveturita de tramo, kaj ĝi restis premita antaŭ muro kaj komplete detruita. Ŝi estis reveninte el lernejo hejmen, kun sia tiama fianĉo Alejandro Gómez Arias. Ŝia vertebraro rompiĝis en tri partoj, kaj ŝi suferis ankaŭ rompojn en du ripoj, en la klaviklo kaj tri en la pubio. Ŝia dekstra kruro rompiĝis en dekunu partoj, ŝia dekstra piedo disiĝis, ankaŭ ŝia maldekstra ŝultro disiĝis kaj ferstango trapasis ŝin ekde la maldekstra kokso ĝis eliri tra la vagino. Tiurilate, Frida komentis, ke tiu estis la malhumana maniero per kiu ŝi perdis sian virgecon. La medicino tiutempe torturis ŝin per multaj kirurgiaj operacioj (almenaŭ 32 laŭlonge de ŝia vivo), ortopediaj korsetoj el gipso kaj de diversaj tipoj, same kiel per diversaj mekanismoj por "streĉigado".
Dum sia longa konvalesko ŝi ekpentris pli kontinue. En septembro de 1926 ŝi pentris sian unuan memportreton kiel olepentraĵo kiun ŝi dediĉis al Alejandro Gómez Arias. En tiu unua memportreto ŝi ekis dinamikon kiun ŝi pluigos dum la resto de sia vivo: nome respeguli en siaj pentraĵoj la eventojn de sia vivo kaj la sentojn kiujn tiuj produktis al ŝi.
En 1927 ŝia pentrarto iĝis pli komplika. Tiun jaron ŝi pentris la Portreton de Miguel N. Lira, olepentraĵo sur tolo de 99,2 x 67,5 cm kie ŝi aperigas sian kunulon kaĉuĉa sur fono tre partikulara kaj simbola plena je aĵoj kaj signoj kiuj aludas lian nomon. Apenaŭ post unu jaro ŝi realigis la portreton de sia fratino Cristina per linioj tre puraj kaj mildaj nuancoj.
Tiam, Frida jam estis ĉeestinta politikajn, artistajn kaj intelektajn etosojn. Pere de Germán de Campo, studentestro tre admirita de Frida, ŝi konis la kuban komuniston Julio Antonio Mella kiu loĝis ekzile en Meksiko kun sia usona partnerino, la fotistino Tina Modotti, pere de kiuj Frida kontaktis kun la pentristo Diego Rivera. Frida kaj Tina rapide amikiĝis kaj tiu lasta ekalportis Frida al la politikaj kunsidoj de la Komunista Partio de Meksiko, organizo el kiu jam formis parton kelkaj de ŝiaj amikoj kaĉuĉas kaj al kiu ankaŭ ŝi aliĝis formale Frida. Diego Rivera estis aliĝinto de la Komunista Partio ekde 1922.
Geedziĝo kun Diego Rivera (1929-1931)
En 1929 Frida Kahlo edziniĝis al la pentristo Diego Rivera, kiun ŝi longtempe estis admirinta, kaj kiu kunhavis ŝiajn fortajn komunismajn kredojn. Kaj lia malfideleco kaj la pluraj disiĝoj retroviĝis en ŝiaj pentraĵoj. Sed malgraŭ tiuj malfacilaĵoj, Diego Rivera restis grava parto de ŝia vivo. Kvankam Rivera je la tempo de la geedziĝo jam estis mondfama artisto, li neniam influis la agadon de sia edzino, sed plene respektis ŝian stilon. Post ŝia morto li diris, ke ŝi estis plej grava en sia vivo, kaj ŝi esprimis en siaj taglibroj, ke sen lia amo ŝi ne povintus elteni siajn turmentojn.
Frida konatiĝis kun Diego Rivera per Tina Modotti. Antaŭe, en 1922, ŝi povis observi lin, dum la realigado de lia unua murpentraĵo en la Anfiteatro Simón Bolívar de la Escuela Nacional Preparatoria. En 1928 ŝi renkontis denove Diego Rivera dum kelkaj vesperoj kaj kunsidoj al kiuj ŝi ĉeestis kun Tina Modotti, sed ŝi estis parolinta neniam rekte kun li. Unu tagon ŝi kuraĝis viziti lin spontane, dum li estis laboranta en serio de murpentraĵoj por la konstruaĵo de la Sekretarejo de Publika Edukado, cele montri al li siajn proprajn verkojn. Diego impresiiĝis el ŝiaj pentraĵoj kaj kuraĝigis ŝin plupentradi. Ekde tiam ŝi estis konstante invitita hejme de Kahlo.
La artistino edziniĝis al Diego Rivera la 21-a de aŭgusto de 1929. Ilia rilato inkludis amon, amaferojn kun aliaj personoj, kreativan ligilon, malamon, divorcon en 1939 kaj denovan geedziĝon post unu jaro.
Spite amaferoj de Diego kun aliaj virinoj (inklude la fratinon de Frida ) kaj de la propra malfideleco de Frida la paro sukcesis komplementiĝi en multaj aspektoj.
Loĝado en Usono (1931-1934)
La politika etoso de Meksiko por la simpatiantoj de maldekstro komplikiĝis dum la reakcia lasta fazo de la registaro de Plutarco Elías Calles. La mendoj de murpentraĵoj al Diego Rivera komencitaj de la ministro pri eduksistemo José Vasconcelos paraliziĝis. Ĉar la famo kaj reputacio de Rivera kreskiĝis en Usono, aperis mendoj tie, kaj ili translokigis loĝejon tien el 1931 al 1934 kaj pasigis la plej parton de la tempo en Novjorko kaj Detroit.
En 1932 oni mendis al Diego Rivera murpentraĵojn por Muzeo de Detroit. En aprilo Frida pentris Ŝranko surstrate de Detroit tre influita de Giorgio de Chirico. Ŝi iĝis kritika kun la usona vivostilo kaj respegulis tion en siaj tiamaj pentraĵoj. En aŭgusto de 1932 ŝi rigardis suneklipson kaj aldonis al siaj pentraĵoj la duismo nokto kaj tago, kio iĝis ikona elemento ofta kaj ripetata de sia verkaro.
En tiu urbo Frida suferis duan aborton. Dun sia rekuperado ŝi pentris memportreton Aborto en Detroit, realigita laŭ stilo pli penetra, inspirita en la malgrandaj pentraĵoj eksvotaj de la popola meksika arto kiuj ricevas la nomon de retablo. Tiu pentraĵo estis totale sendependa el tio kion faris lia edzo. Rivera, konscia pri la valoro de ŝia verkaro kaj de tiu periodo, diris: «Frida eklaboris en serio de majstroverkoj senprecedencaj en la historio de arto, pentraĵoj kiuj elstarigis la inan kvaliton de la vero, la realon, la krudelecon kaj la aflikton. Neniam antaŭe virino estis metinta similan turmentitan poezion sur la tolaĵo kiel faris Frida en tiu epoko de Detroit.»
Unuaj ekspozicioj (1935-1939)
Ili revenis al Meksiko en 1933. Rivera havis amaferon kun Cristina, la pli juna fratino de Frida. Antaŭe estis aliaj malfidelecoj flanke de Rivera, sed tiu aventuro kun Cristina tuŝis multe Frida kaj okazigis grandan ŝanĝon en ilia parrilataro. Kvankam ili sukcesis superi siajn konfliktojn, Frida ekis aliajn amrilatojn kaj kun viroj kaj kun virinoj kiuj pluis la ceteron de ŝia vivo. Rivera suferis violentan ĵaluzon pri la eksterparaj rilatoj de sia edzino kvankam pli bone eltenis la lesbajn rilatojn de Frida ol tiuj aliseksajn.
El 1937 al 1939 la ukrainia revoluciulo (kiu disvolvigis sian politikan vivon en Rusio) nome Lev Trocki loĝis ekzile en la hejmo de Frida en Coyoacán, kun sia edzino. Tie Frida havis amaferon kun la komunista estro. Post la murdo de Trocki fare de la membro de la stalinista NKVD nome la hispana kaj kataluna Ramón Mercader, Frida estis akuzita kiel murdisto. Ŝi estis arestita sed finfine ŝi estis liberigita same kiel ŝia edzo.
En 1938 la poeto kaj eseisto de la surrealismo André Breton konsideris ŝian verkaron kiel propra de surrealismo en eseo kiun li verkis por la ekspozicio de Kahlo en la galerio Julien Levy de Novjorko. Tamen ŝi mem poste deklaris: "Oni kredis, ke mi estas surrealista, sed mi ne estas tia. Neniam mi pentris miajn revojn. Pentris mian propran realon".
En 1939 Frida Kahlo finfaris memportreton kie ŝi respegulis siajn du personecojn: Las dos Fridas (ambaŭ Fridoj). En tiu pentraĵo, post la geedza krizo, ŝi aperas pere de la separo inter Frida en vesto de tipa tehuana, la favorita de Diego, kaj la alia Frida, vestita pere de eŭropaj radikoj, kiu ekzistis antaŭ ŝia renkonto kun li. La koroj de ambaŭ virinoj estas konektitaj unu al alia per vejno, la eŭropa parto malakceptita de Frida Kahlo minacas perdi sian tutan sangon. Samjare ŝi ekspoziciis en Parizo en la galerio Renón et Collea danke al Bretón. Ŝia estado en la franca ĉefurbo permesis al ŝi rilati kun la malaga pentristo Picasso kaj eĉ aperi sur la kovrilpaĝo de la franca gazeto Vogue.
Arta agnosko (1939-1949)
La 6an de novembro 1939 Kahlo kaj Rivera divorcis, post serio de malfidelaĵoj, el kiuj la plej dolora por Frida estis la rilato inter Diego kaj ŝia fratino. Frida revenis tiam portempe al sia hejmo de Coyoacán. Estis periodo depresia en kiu la artistino drinkegis por konsoliĝi el fizika kaj mensa suferoj. Estas du produktaĵoj gravaj en tiu periodo de separo: Las dos Fridas (ambaŭ fridoj) kaj Dos desnudos en un bosque (du nudaĵoj en arbaro).
La 24an de majo de 1940 okazis la unua atenco (malsukcesa) fare de Siqueiros kontraŭ Trocki, post kiu oni eniris en la hejmo de Frida nome la Casa Azul (blua domo) kaj ŝi estis arestita de la polico dum kelkaj horoj. En aŭgusto de tiu jaro Trocki estis finfine murdata kiel konsekvenco de dua atenco. Frida estis denove pridemandita de la polico. Rivera veturis al San-Francisko, Usono, en junio de 1940 kaj Frida sekvis lin post kelkaj monatoj, post la murdo de Trocki por ricevi en tiu urbo novan kirurgian operacion fare de la kirurgo Leo Eloesser, kiu jam traktis ŝin antaŭ dek jaroj, en la unua restado de la paro en San-Francisko. Post rekuperiĝi el tiu operacio, ŝi veturis al Novjorko.
Post la divorco, Frida kaj Diego plukunhavis grandan parton de la socia, arta kaj politika vivo, kio unuigis ilin. Frida alvenis en septembro al San-Francisko kaj nur post du monatoj, la paro decidis regeedziĝi. La nova amika interkonsento konsistis je vivi kune, kunhavi elspezojn, pluigi la artan kunlaboradon kaj sen havi seksan vivon kiel paro.
Dum tiuj jaroj, la arta agnosko de ŝia verkaro pliiĝis, ĉefe en Usono. Ŝi partoprenis en gravaj grupaj ekspozicioj en la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko, en la Instituto de Nuntempa Arto de Bostono kaj en la Muzeo de Arto de Filadelfio.
El 1943 ŝi instruis en la lernejo La Esmeralda de Meksikurbo.
En 1950 ŝi enhospitaliĝis en Meksikurbo kaj restis en la hospitalo unu jaron.
Lastaj jaroj (1950-1954)
En la jaro 1953 ŝiaj pentraĵoj estis montritaj en aparta ekspozicio en ŝia hejmurbo. Ŝi tiutempe ne plu povis piediri, sed partoprenis la inaŭguron kuŝante en sia lito: ŝi estis ege kontenta.
Samjare oni devis amputi al ŝi kruron sub la genuo pro infekto je gangreno. Tio metis ŝin en granda depresio, kio kondukis ŝin al klopodoj de memmortigoj pare de fojoj. Dum tiu tempo, ŝi verkis poemojn en siaj taglibroj, ĉefe rilatajn kun doloro kaj sufero.
En februaro de 1954 Frida verkis klare en sia taglibro pri siaj memmortigaj ideoj. Ŝi priskribis kiel granda torturo la fizikajn kaj mensajn dolorojn de la lastaj ses monatoj (post la amputo) kaj diris, ke kvankam ŝi plupensis ankoraŭ memmortigi, retenis ŝin nur Diego Rivera, kiun ŝi ne deziras abandoni ĉar li havas "la vantecon" krei, ke ŝi mankos al li. La 19an de aprilo de 1954 enhospitaliĝis denove post nova klopodo memmortigi, kaj kvankam ŝi skribis en sia taglibro, ke ŝi estis promesinta ne ripeti, la 6an de majo, post nova klopodo, oni devis enhospitaligi ŝin denove. Tamen ŝi foje ankoraŭ kuraĝis: sur sia rulseĝo, la 2an de julio partoprenis, kun Diego Rivera kaj Juan O'Gorman en manifestacio por protesti kontraŭ la usona interveno en Gvatemalon.
Frida Kahlo mortis en Coyoacán en la 13-a de julio de 1954. Oni ne faris nekropsion, sed oni diris, ke pro pulma embolio. Ŝiaj restoj estis funebr-omaĝitaj en la Palaco de Belartoj de Meksikurbo kaj oni kovris ŝian ĉerkon per la flago de la Meksika Komunisma Partio, kion la nacia gazetaro ege kritikis. Ŝia korpo estis kremaciita en la Civila Kremaciejo Dolores kaj ŝiaj cindroj konserviĝas en la Blua Domo de Coyoacán, kie ŝi iam naskiĝis.
Ankaŭ ŝia lasta pentraĵo montriĝas en la Muzeo Frida Kahlo. Temas pri olepentraĵo sobre mazonito kiu montras kelkaj akvomelonajn pecojn en fortaj koloroj. En unu el tiuj pecoj kun ŝia subskribo legeblas «VIVA LA VIDA. Coyoacán, 1954, México» (vivu la vivo). La lastaj vortoj en sia taglibro estis: "Espero alegre la salida y espero no volver jamás" (mi kontenta atendas la eliron kaj mi esperas neniam reveni).
Gravo
Ŝia famo estis iom malgranda antaŭ la 1980-aj jaroj, kiam la nova stilo de Neomexicanismo (novmeksikismo) vaste rememorigis je ŝiaj pentraĵoj. Ekspozicio estiĝis ĉe Whitechapel Gallery en Londono en majo 1982, kaj poste en Svedio, Germanio, Novjorko, kaj Meksikurbo. Biografioj pligrandigis ŝian famon tiom, ke en 2001 ŝia vizaĝo aperis sur usona poŝtmarko, kaj en 2010 la Banko de Meksiko cirkuligis 500-pesan monbileton, kiu montris Kahlo'n sur unu flanko, kaj Rivera'n sur la alia.
En 1983 kaj 2002 ŝia vivo estis filmigita:
Casa Azul
La Casa Azul (Blua Domo) en Coyoacán, Meksikurbo, estas la familia hejmo en kiu Frida Kahlo loĝis dum infanaĝo, kaj al kiu ŝi revenis dum siaj lastaj jaroj. Ŝia patro, Guillermo Kahlo, konstruis la domon en 1904 ĉe la angulo de stratoj Londres kaj Allende, en la najbarejo Colonia del Carmen. La du-etaĝa konstruaĵo enfermas korton kaj ĝardenon, origine nur triflanke, sed poste ĉiuflanke. Lev Trockij loĝis tie de tempo al tempo post li venis Meksiken en 1937.
La domon al la ŝtato donacis Diego Rivera kiel testamentaĵon okaze de sia morto en 1957, tri jarojn post la morto de Frida, kaj nuntempe la konstruaĵo estas muzeo enhavanta aĵojn el iliaj vivoj. Ĝi estas populara je turistoj, kaj ricevas po 25 000 vizitantojn monate.
Stacio Mejĝi-Ĝingumae
Stacio Mejĝi-Ĝingumae (japane: 明治神宮前駅 [Mejĝi-Ĝingūmae-eki], angle: Meiji-Jingumae) estas metroa stacio de la metroa reto Tokjo Metro. Ĝi servas 2 liniojn: Linion Ĉijoda kaj Linion Fukutoŝin. La stacio situas en Kvartalo Ŝibuja en Tokio, Japanio.
La stacio ĉe la linio Jamanote situas tuj apud la stacio Mejĝi-Ĝingumae. Pro tio kaj por instigi uzadon de la stacio la 6-an de marto 2010 Tokjo Metro ŝanĝis la staciaj ŝildoj al "Stacio Mejĝi-Ĝingumae 'Haraĝuku'" (japane: 明治神宮前<原宿>駅, anlge: Meiji-jingumae 'Harajuku' Station).
Apud la stacio troviĝas Parko Jojogi.
Ekspresoj
Ĉe la stacio Mejĝi-Ĝingumae ne haltas naveda ekspreso kaj ekspreso en labortagoj.
Ulrich Ochsenbein
Ulrich Ochsenbein naskiĝis la 24-an de novembro 1811 en Schwarzenegg (komunumo Unterlangenegg); kaj mortis la 3-an de novembro 1890 en Port. Li estis svisa politikisto kaj generalo. Li estis la gvidanto de la dua libermilitistarmarŝo kaj poste registarkonsiliano de Kantono Berno. En la jaro 1848 li estis elektita kiel membro de la unua Federacia Konsilio de Svislando. Komence de la 1850-aj jaroj li malakordiĝis kun siaj kunpartianoj de la liberal-radikala frakcio, la hodiaŭa Radikal-Demokrata Partio de Svislando, kaj tial en la jaro 1854 malelektiĝis kiel federacia konsilanto. Post tio li dufoje estis generalo en la servo de Francio kaj dum la postaj jaroj vane provis reaktiviĝi kiel politikisto por la konservativuloj.
Friedrich Weise
Friedrich Weise la maljuna (germane: Friedrich Weise der Ältere; naskiĝinta la en Camburg, mortinta la  en Helmstedt) estis germana filozofo, teologo, paroĥestro kaj universitata profesoro.
Vivo
Estante la filo de impostenkasigisto li frekvenits lernejon en Camburg antaŭ ekstudo ĉe la Universitato de Jena. Li studis unue filozofion kaj bakalaŭriĝis en 1672. Poste li dediĉis sin je teologio; en 1673 li venis al la Universitato de Erfurto por kontinuigi studojn siajn. Ekster tio li ĉeestis kursojn ĉe la erfurta Jezuita kolegio kaj gajnis la unuajn instruadspertojn.
Post kelke da tempo li ekprofesoris en 1680 en Jena. En 1682 li iĝis predkisto en Berga an der Elster kaj katedrala predikisto en 1690 ĉe Katedralo de Naumburg. Krome li estis inspektisto lerneja en Naumburg. En 1695 li vokitis kiel ĉefa kortega predikisto je Quedlinburg, kie li konfrontiĝis je diversaj kvereloj tiel ke en 1697 li preferis iri al Helmstedt. Tie li fariĝis en la 15.6.1686 doktoro pri teologio antaŭ nomumiĝo je orda profesoro ĉe la surloka universitato. Krome li iĝis paroĥestro ĉe la Stefano-kirko kaj generalsuperintendanto kiel ankaŭ inspektoro de la urba lernejo. En Helmstedt li ĝuis publikan ŝatiĝon kaj volonte kaj longe deĵoradis. Kiam li eksentis malfortiĝon de la fortoj li ricevis kiel adjunkton Christoph Timotheus Seidel.
Post apopleksio en 1732 lia kreiveco ege limiĝis.
(18069) 2000 AS199
(18069) 2000 AS199 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kastrumo Holzhausen
La kastrumo Holzhausen estis romia castrum de la Supraĝermana-raeta limeso, kiu havas ekde 2005 la statuson de UNESKO-monda heredaĵo. La iama kohorto kastrumo estas hodiaŭ arkeologia monumento en la arbaroj de Holzhausen an der Haide (komunumaro Nastätten), komunumo en la germana federacia lando Rejnlando-palatinata distrikto Rhein-Lahn. Ĝi estas unu el plej bone konservitaj limesaj Kastrumoj de Germanujo.
Buŝtuko
Buŝtuko estas ĝis ĉirkaŭ 50 cm × 50 cm granda tuko, destinita por viŝi la buŝon kaj la fingrojn dum kaj post la manĝo.
Bosa
Bosa - jen itale, sarde Bosa aŭ ’Osa, prononco [] - estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktaj Emilius kaj Priamus, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Buŝtuko
Unuaj buŝtukoj troveblis en Eŭropo ĉe la nobeloj de la 16-a jarcento. Antaŭe oni simple viŝis la fingrojn per la tablotuko aŭ la vestaĵoj.
Bosa
Najbaraj komunumoj estas Magomadas, Modolo, Montresta, Padria (SS), Pozzomaggiore (SS), Suni kaj Villanova Monteleone (SS).
Buŝtuko
Nuntempe disvastiĝis paperaj buŝtukoj, aĉeteblaj diversgrande kaj diverskvalite. En bonaj restoracioj kaj dum festoj oni ŝatas uzi damaskajn buŝtukojn el kotono aŭ el kotono-linaĵo.
Ekde la mezepoko la ornama faldado de buŝtukoj evoluis al aparta arto.
Vidu ankaŭ
Viŝpapero
Naztuko
Stacio Minami-Hikone
Stacio Minami-Hikone (japane: 南彦根駅 [Minami-Hikone-eki], angle: Minami-Hikone Station) estas fervoja stacio en Hikone, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Gare du Val de Fontenay (Tramtransporto en Parizo)
Gare du Val de Fontenay estas estonta haltejo de tramvojo T1, situanta en Fontenay-sous-Bois, en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
Charles M. Schulz
Charles Monroe SCHULZ (26-an de novembro 1922–12-an de februaro 2000) estis usona bildliteraturisto, plej fama tutmonde per sia bildstrio Peanuts.
Frua vivo
Schulz naskiĝis en Minneapolis (Minesoto) kaj kreskis en Saint Paul; la familio de lia patro venis el Germanio kaj la familio de lia patrino venis el Norvegio.
En februaro 1943, Schulz aniĝis en la usona armeo. Li alvenis al Francio en februaro 1945 kaj malmulte partoprenis en la Dua mondmilito. Li oficiale ĉesis esti soldato en januaro 1946 kaj igis arta instruisto, li ankaŭ komencis helpi kun la desegno de Timeless Topix, romkatolika bildliteratura revuo por infanoj.
Komenco de bildliteraturista kariero
La unua bildstria serio de Schulz Li'l Folks ("Hometoj") aperis en gazeto de Minesoto, Saint Paul Pioneer Press en 1947. Schulz uzis la nomon "Charlie Brown" trifoje en la serio kiel nomon de tri malsamaj knaboj. Ankaŭ aperis hundo preskaŭ samaspekta kiel Snoopy, poste aperonta en la serio Peanuts.
Deksep ilustraĵoj de Schulz aperis en la fama usona revuo Saturday Evening Post, la unua en 1948.
Peanuts
Peanuts, la fama bildstrio de Schulz kun la hundo Snoopy, la knabo Charlie Brown kaj rondo de aliaj geknaboj, unue aperis je la 2-a de oktobro 1950. Dum la 1960-aj kaj la 1970-aj jaroj estis la plej fama bildstrio de la mondo. Ĝi aperis en 2.600 gazetoj en sepdek kvin landoj kaj estis tradukita en dudek unu lingvojn.
La unua de tridek specialaj animaciaj televid-programoj pri Peanuts, "A Charlie Brown Christmas", aperis en decembro 1965. La unua de kvar kinaj versioj, "A Boy Named Charlie Brown", aperis en 1969. estis du teatraj muzikaloj, "You're a Good man, Charlie Brown" en 1967 kaj "Snoopy!!! The Musical" en 1975. Animacia televid-serio, "The Charlie Brown and Snoopy Show" komenciĝis en 1983.
Neniu alia bildliteraturisto laboris pri Peanuts post la morto de Schulz, laŭ lia volo. Tamen, liaj malnovaj bildstrioj aperas en gazetoj kaj oni faris novajn animaciajn televid-programojn pri la fikciuloj de Peanuts, kun historioj tute el malnovaj bildstrioj.
Minareto de Samaro
La Minareto de Samaro, aŭ la Malŭija Minareto, الملوية estas parto de la granda moskeo de Samaro, Irako. La moskeo estas unu de la plej grandaj en la mondo. Ĝi estis konstruita de la kalifo de Abasidoj nome Al-Mutavakil. La minareto estis origine kunigita al la moskeo per ponto.
Charles M. Schulz
Peanuts
Schulz nombris la bildliteraturistojn George Herriman (Krazy Kat), Roy Crane (Wash Tubbs), Elzie C. Segar (Thimble Theater) kaj Percy Crosby (Skippy) kiel siajn precipajn influantojn. Gravaj influoj en la fikciuloj kaj eventoj de Peanuts ankaŭ estis la amikoj kaj familianoj de Schulz kaj la eventoj de lia vivo, ĉefe liaj infaneco kaj juneco.
Janusz Durko
Janusz Durko (naskiĝis la 23-a de februaro 1915 en Varsovio, mortis la 6-an de septembro 2017 samloke) - pola historiisto pri Varsovio kaj laborista movado, arkivisto, muzeologo, verkisto, profesoro, direktoro de Varsovia Muzeo pri Malnova Urbo, justulo inter la popoloj.
Le Perchay
Le Perchay estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Charles M. Schulz
Persona vivo
La gepatroj de Schulz estis luteranoj. Dum kelkaj jaroj Schulz instruis infanojn dimanĉe pri religio en metodisma preĝejo. Kristanaj temoj kelkfoje aperis en Peanuts, ĉefe en la diroj de la knabo Linus Van Pelt. Por la unua animacia televid-progaramo de Peanuts, "A Charlie Brown Chrsitmas" de decembro 1965, Schulz insistis ke Linus legu parton de la Evangelio laŭ Luko el La Biblio, Versio Rajtigita de la Reĝo Jakobo por ekspliki "la veran signifon de Kristnasko". Tamen dum la 1980-aj jaroj Schulz diris en intervjuo ke li ĉesis iri al la preĝejo kaj iĝis humanisto.
Princlando
Princlando estas monarĥia regsistemo en kiu la ŝtatestro estas princo. Ĉi tiu modelo pri regado multe oftis dum la Mezepoko en la periodoj de la 15-a jarcento ĝis la 18-a jarcento. La princlandoj estis laŭ politika vidpunkto, etaj regionoj kiuj dependis de la mezepoka metropolo.
La nunaj princlandoj
Nuntempe estas en la mondo tri sendependaj ŝtatoj kiuj estas princlandoj: Liĥtenŝtejno, Monako kaj Andoro. Ankaŭ ekzistas aliaj princlandoj kiuj estas partoj de pli grandaj ŝtatoj, inter aliaj ĝi estas oficiala nomo de la hispana aŭtonoma regiono de la Astura Princlando. La titoloj de Princo de Asturio kaj Princo de Kimrio estas ricevataj de la heredantoj de la kronoj de Hispanio kaj de Britio respektive.
Janusz Durko
Vivo
Filo de gepatroj kun maldekstrulaj tradicioj de Pola Partio Socialista. En 1934 finis gimnazio je la nomo al Jan Zamoyski en Varsovio. En la jaroj 1934–1938 studis historion en Varsovia Universitato. Defendis magistran tezon pri Starpunkto de Gdańsk dum la pola-sveda milito 1623–1629.
Dum la germana okupado laboris kiel sekretario kaj estrarano de Socia Konstrua Entrepreno en Varsovio, kie laboris multaj judoj kun tiel nomataj "arjaj" dokumentoj. Ekde aŭtuno 1942 ĝis eksplodo de la ribelo de Varsovio en la loĝejo de gepatroj Janina kaj Janusz kaŝiĝis ĉ. 20 personoj – fuĝintoj de la Varsovia geto.
En 1948 li defendis doktoran laboraĵon Komencoj de socialisma movado en Kongresa Pollando. En 1955 ricevis la titolon docento. De 1945 estis scienca laboranto de la Instituto pri Nacia Memoro kaj Instituto de Plej Nova Historio. En la jaroj 1947–1951 lekciis en Akademio de Politika Scienco. De 1951 laboris en Histori-Fakultato de Partio/Fako pri la Historio de Partio ĉe Centra Komitato de Pola Unuiĝinta Laborista Partio, kie gvidis tiean arkivon kaj estis vicdirektoro. De 1971 ĝis 1981 laboris en Centra Arkivo de PULP, kies gvidanto li estis. En la jaroj 1951–2003 estis direktoro de Historia Muzeo pri la Ĉefurbo Varsovio.
Laŭ propono de Savitaj de Holokaŭsto Instituto Jad Vaŝem donis en 1989 al gesinjoroj Durko la titolon "Justuloj inter la popoloj".
Charles M. Schulz
Persona vivo
Schulz edziĝis dufoje kaj havis kvin gefilojn.
Le Perchay
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Perchois.
Minareto de Samaro
La minareto aŭ turo estis konstruita en la jaroj 848 ĝis 852. La materialo estas sabloŝtono. Ĝi estas unika inter aliaj minaretoj, ĉar ĝia formo estas spirala kaj konusa. La spiralo entenas ŝtuparon, kiu gvidas ĝis la pinto. La vorto "malwiya" signifas "helika konko" aŭ domo de limako.
Je la pinto de la konuso estas cilindroforma ĉambro kun diametro de 12 metroj. Ĝi estas ornamita per ok arkoj ekstere. Ĉiu arko staras sur du mallarĝaj kolonoj el tegoloj.
Malsame al plej multaj minaretoj la Malviya ne estis uzita por la "voko al preĝo". Ĝia alteco estas malutila por tiu uzo. Sed ĝi estas bone videbla el granda distanco ĉirkaŭ Samaro kaj probable estis konstruita kiel forta signo de la Islamo en la valo de Tigriso.
Aktuale
Dum la milito en Irako diversaj damaĝoj je historiaj konstruaĵoj okazis. Jen traduko el BBC-informo, anglan tekston vidu je retaj ligiloj:
Iraka polico diras, ke eksplodo damaĝis unu de la plej gravaj islamaj monumentoj... Polico diras, ke ribeloj eksplodigis la pintan parton de la 52 metrojn alta Malwiya turo, kiu estis uzita de Usonaj soldatoj kiel elrigardejo. La eksplodo metis disigitajn tegolojn kaj morteron sur la ŝtuparon.
Seeblick
Seeblick estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ordeno de Sankta Johano
La ordena regulo
Estis ĉirkaŭ 1130, kiam Raymond du Puy ellaboris kaj aplikis la unuan regulon modelitan sur tiu de Sankta Aŭgusteno. La Regulo de Sankta Aŭgusteno estas certe la plej komunuma regulo, ĝi insistas pli pri kunpartigado ol deteniĝemo, pli pri komuneco ol ĉasteco kaj pli pri harmonio ol obeado. Sed eblas ke la regulo de la deveno estis pliĝuste tiu de Sankta Benedikto.
5993 Tammydickinson
Nomo
Ĝia nomo honoras Tamara Dickinson, aktivan esploristinon pri lunaj ŝtonoj kaj aŭbritaj meteorŝtonoj. Ŝi subtenis la planedosciencon en pluraj roloj de projektaj mastrumadoj ĉe la NASA, la National Science Foundation kaj la Usona Nacia Konsilantaro pri Esploro.
Gustavo Busuttil
Busuttil estis pioniro de la Esperanto-movado en Malto. Lin esperantigis la apotekisto Arkanĝelo Agius en Msida. En 1903 li fondis la unuan Esperanto-grupon en Malto. . Li estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato en la rubriko "Anglujo" (Malto sendependiĝis de Britio nur en 1964) kaj havis tiun postenon ĝis minimume 1929. Busuttil verkis multajn artikolojn por eksterlandaj (nemaltaj) Esperanto-gazetoj.
Albanoj
Albanoj estas nacio vivanta en sudorienta Eŭropo. Antaŭuloj de la hodiaŭaj albanoj estas laŭ iuj teorioj hindoeŭropaj iliroj (sed ekzistas ankaŭ teorioj pri traka aŭ alia deveno de la albanoj). En la 5-a kaj la 6-a jarcentoj tra la sama teritorio trairis visigotoj, hunoj kaj ostrogotoj, en la frua mezepoko rivalis pri ĝi bizanca imperio, turkoj, bulgaroj kaj serboj. En 1468 estis subpremita 15 jaroj daŭranta rezisto subgvide de heroo Skanderbeg kaj la teritorio de la hodiaŭa Albanio fariĝis parto de Osmanida imperio. En 1881 turka armeo subpremis la unuajn klopodojn je sendependeco de la lando, post balkana milito ĉi tie en la jaro 1913 estiĝis princlando - Albanio, sed certa parto de la albanoj restis ekster ties teritorio. Ilia nombro hodiaŭ faras ĉirkaŭ 8 milionoj, ili vivas plimulte en Albanio, en Kosovo kaj en apudaj teritorioj de Nord-Makedonio, Grekio kaj la centra Serbio. Ilia lingvo estas la albana, kio estas memstara hindoeŭropa lingvo.Inter signifaj albana personecoj apartenas batalintoj el la 15-a jarcento kiel ekz. Skanderbeg, plu verkisto Ismail Kadare, pentristo Ibrahim Kodra, komponisto Simon Gjoni, portanto de Nobel premio Ferid Murad, olimpika atleto Klodiana Shala, romkatolikisma misiistino Patrino Teresa kaj papo Klemento la 11-a. PLuaj bone konataj unuopuloj estas ministeria prezidanto de Osmanida imperio Ferhat Pasha, kaj Muhammad Ali (paŝao), vicreĝo de Egiptio. John Belushi kaj lia frato Jim Belushi havis albanan devenon, tiuj transloĝiĝis en Usonon post la dua mondmilito. Usona aktorino Eliza Dushku estas ankaŭ filino de albana patro kaj dana patrino.
Rilataj temoj
Granda Albanio
Kaŭkaza Albanio
La Kaŭkaza Albanio ankaŭ konata kiel Aghbanio estis antikva reĝlando kiu kovris la nunan Dagestanon kaj grandan parton de Azerbajĝano.
Historio
La reĝlando de Kaŭkaza Albanio estis fondata fine de la 4-a jarcento kaj komencoj de la 3-a jc. a.K. Komence ĝia ĉefurbo estis Gabalo situa en la nuna distrikto Qabala, antaŭe ĝi estis nomata kiel Kabalako, Ŝabalo kaj Tabalo. Post iom da tempo, ĝi translokiĝis sude en la nuna teritorio de Barda sub la nomo Partavo.
Armena dominado
Partoj de la reĝlando inkluzive de la regiono Uti, ĉe la bordoj de la rivero Kura, kaj Arcaĥo, estis konkeritaj de la armenoj venantaj de Urarto, en la 2-a jc. a.K.
Araba kaj seljucida invado
En la 7-a jarcento la reĝlando estis invadata de la araboj kaj kiel ĉiuj aliaj konkeritaj teritorioj ĝi estis aliĝita al la kaliflando. Ekde la 8-a jarcento, la Kaŭkaza Albanio ekzistis kiel la princlandoj Aranŝahso kaj Ĥaĉino, kune al aliaj persaj kaj arabaj princlandoj tiaj kiaj Ŝirvano kaj Derbento.
Kiel konsekvenco de la ekloĝado de la selĝukoj (turkoj) en la nuna Azerbajĝano en la 11-a jarcento, la indiĝena albana loĝantaro estis asimilita. La albanoj ĉefrolis en la formado de la nuna azera popolo.
Loĝantaro
La antikvaj triboj kiuj loĝis Albanion estis la kaŭkazaj avaroj, sabiroj, kaspianoj, utianoj, inter aliaj. Laŭ Strabono la nombro de triboj de Aghbania atingis 26, ĉiu kun sia propra lingvo.
Religio
Aghbania estis inter la unuaj landoj kiuj adoptis la kristanismon, ĉ. la 4-a jarcento, kiam la Armena Apostola Eklezio estis fondata.
NGC 4902
NGC 4902 (aliaj indikoj — MCG -2-33-92, UGCA 315, IRAS12583-1414, PGC 44847) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Henri Micard
Henri MICARD estis franca esperantisto, fondinto de la esperantista centro Greziljono.
Li estis filo de laboratori-helpanto ĉe Instituto Pasteur. Kiam li estis infanaĝa, la gepatroj sendis lin al la patrinaj geavoj, apud La Flèche. Post kiam li estis 3-jara, la gepatroj venis loĝi en tiu ĉi regiono (Sarthe) kaj Henri povis vivi ĝoje kun ili, ĝuante la kamparon. Li ankaŭ bone lernis kaj intencis fariĝi inĝeniero.
Malfeliĉe, kiam li aĝis je 12 jaroj, li ricevis kuglon en la genuo (ĉas-akcidento) kaj fariĝis kriplulo. Sekvis multe da klopodoj kaj zorgoj, sed li sukcesis per sia volo, kaj la helpo de sia kuzino Marie-Thérèse, denove paŝi.
Finfine (1918), li fariĝis instruisto en la elementaj lernejoj. En aŭgusto 1919, li edziĝis kun Marie Thérèse.
Dum sia kariero, Henri Micard estis ankaŭ vilaĝa administra sekretario, sed li multe agis por helpi siajn samvilaĝanojn (precipe la infanojn kaj junulojn) distriĝi kaj kleriĝi. Li senlace laboris kun sia edzino, eĉ dimanĉe, por organizi festojn kaj vojaĝojn. Li estis ano de la pedagogia movado de Celestin Freinet (Institut Coopératif de l'Ecole Moderne). Li ankaŭ aliĝis al la sindikato (SNI, Syndicat National des Instituteurs) kaj agadis en ĝi.
Ekde 1921, li fariĝis esperantisto, eklernis la lingvon. En 1934 li partoprenis en la "somera lernejo" organizita de Honoré Bourguignon en Bretonujo. En la sekvaj jaroj fondiĝis la GEE (Grupo de Esperantistaj Edukistoj) kies Ĝenerala Sekretario estis Henri Micard. Post la dua mondmilito, la someraj lernejoj denove okazis, sed estis malfacile trovi ĉiujare novan lokon por organizi tiujn aranĝojn.
Pro tio, Micard proponis la kreon de asocio, kiu estis leĝe starigita la 16an de septembro 1951.
En oktobro, li trovis la kastelon Greziljono, vizitis ĝin... Post diversaj malfacilaĵoj (ne estis sufiĉe da mono), finfine okazis la aĉeto. Komence de 1952 la franca esperantistaro havis sian domon.
En 1953 oni povis aĉeti meblojn, kaj de tiam la geedzoj Micard dediĉis siajn tutajn fortojn al pluvivado kaj komforto de Greziljono.
Somogyjád
Somogyjád [ŝomodj-jAd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kaposvár.
Situo
Somogyjád situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj laŭ fervojo Fonyód-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 20, Igal 22, Lengyeltóti 25, lago Balatono 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1329 laŭ tiama hungara ortografio "Jaad". Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, sporthalo.
Karlovice (distrikto Zlín)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1768.
En la jaroj 1980–1991 ĝi estis konsisto de urbo Zlín. Ĝi memstariĝis al la 1-a de januaro 1992.
Frapinstrumentara ludo
Frapinstrumentara ludo signifas la regadon de ĉiuj instrumentoj de frapinstrumentaro.
Funkcio de frapinstrumentaro
Krom ĉi tiu baza funkcio per pli alta komplikeco de la muziko io alia fariĝas pli kaj pli grava: frapinstrumentaro enkonstruas ornamaĵojn, akcentas kaj reliefigas certajn lokojn de la muziko per efektoj kaj deŝanĝoj, ekz. per ritmaj plenigoj. Jen la frapinstrumentisto uzas la krakcimbalojn aŭ aliajn efektocimbalojn. Ankaŭ la uzado de kirloj kaj rudimentaĵoj sur la tambureto alcelas ĉi tiun efekton. La supro de ornamado kaj akcentado estas frapinstrumentara soloo, dum kiu la aliaj instrumentoj de la bando paŝas en la fonon.
Analizado kaj lernado
Analizado kaj lernado staras en liga rilato kun la strukturo de frapinstrumentaro. La frapinstrumentaro distingiĝas de la amaso de instrumento per tio, ke oni ludas ĝin ne nur kun la du manoj, sed ankaŭ (same kiel orgeno) kun ambaŭ piedoj. Krome ĝi ne estas unueca instrumento, sed aro el pluraj instrumentoj, kiuj devas esti komforte atingeblaj kaj tuj frapeblaj por manoj kaj piedoj. Oni povas lerni sur knartamburoj ĝisfunde la ritmoteknikajn frapfigurojn kaj realigi ilin sekvapaŝe per la tuta frapinstrumentaro kaj aparte per la alternado de knara kaj basa tamburoj. Ĉi tiun transigan proceson oni nomas man-pieda kunordigo, kaj ĝi estas esenca ero de la lernado. Tamen nur la kombinaĵo el ambaŭ, tio estas el figuroj sur la knartamburo (kaj ankaŭ sur la tamoj) kaj kompletaj ritmomodeloj sur ĉarlestono, knartamburo kaj bastamburo, estas la bazo por la tamburado en bando.
Praktika instruo kaj pedagogio
Analizado kaj lernado okazas ofte je la praktikado de muzikpeco. Komence temas pri tio, elaŭskulti la taktospecon kaj la formon de la muzikpeco. Poste oni analizas kaj eklernas konvenan akompanadon per la frapinstrumentaro kaj ludas tion poste kun aliaj instrumentoj. Ĉi tiun proceson povas subteni instruo. Tiu ĉi pretigas notaĵon de la ludata, grava aparte en pli grandaj muzikensembloj, helpe de frapinstrumentaraj muziknotoj. Krome per tio oni povas lerni gravajn bazajn sciojn el la ĝenerala muzikinstruo kaj la ĝustan korposintenon ĉe la frapinstrumentaro de fundamente.
Ludadon de frapinstrumentaro oni povas lerni ĉe la plejmulto de la muziklernejoj. Alternative oni povas lerni je privataj frapinstrumentaro-instruistoj. Por daŭrigi la ludadon je profesia nivelo oni povas studi ĉi tiu fakon je konservatorioj, muzikaltlernejoj aŭ privataj institutoj kiel Drummers Focus.
Masakro
Masakro aŭ amasbuĉado estas murdo de homoj en precipe kruelaj cirkonstancoj, okazanta plej ofte pro malamo aŭ venĝo.
En militaj konfliktoj, oni komprenas sub tiu nocio la politike aŭ etne motivitajn ekzekutojn de civiluloj, soldatoj post ties kapitulaco. La masakro tiel estas ligita kun amasmurdo, kiun faras armitaj trupoj sen milita, batala neceso.
Masakro ankaŭ povas ĉe malvenko de manifestacioj kaj ribeloj, tumultoj, sed oni uzas ankaŭ la esprimon por teroraj aŭ krimaj amasmurdoj.
Cerinto
Cerinto (latine: Cerinthus; vivis en la 1-a jarcento en Efeso aŭ Antioĥio de Sirio, kaj estis greklingva teologo kaj filozofo ene de la unua kristana komunumo, kiu taksis lin doceta, do herezulo.
Epifanio el Salamis, atestanto malfrua sed informita pri la palestinaj tradicioj, enkadras Cerinton en la kristana movado de judo-kristanismo. La “Cerintanoj”, kiel la judo-kristanoj, estas, fakte, cirkumciditaj, rigore respektas la sabaton kaj preskribojn de la Levidoj, kaj ne konas la kanonan Evangelion laŭ Mateo, sed uzas apartan version... Juda legalismo estas por ili, kiel por Cerintanoj, ordona.
Doktrino
Laŭ Cerinto la mondo estis kreita de Dio, sed malsupera potenculo (Demiurgo aŭ anĝelo), kiu ne konis eĉ la ekziston de Dio (kiu staras supre de ĉio kaj tial estas nekonebla).
Laŭ Ireneo el Liono Cerinto estis samtempulo de Sankta Johano la Evangeliisto.
Eksteraj ligiloj
] Citaĵo ĉe Eksebio de Cezareo. Anglalingve.
Laŭ “Alogoj”, sekto de anoncantoj de Monarĥismo naskiĝinta ĉirkaŭ 170 en Malgrand-Azio, Cerinto estis eĉ la aŭtoro de la Apokalipso de Johano.
Ilona Milanovits
Ilona Milanovits [milanoviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Milanovits Ilona estis hungara gimnastikisto, olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Bánhegyi Lászlóné respektive Bagi Józsefné.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
inter 1950-1960 estis gimnastikisto en signifa ĉefurba sportklubo. Ŝi estis hungara ĉampiono unuoble en 1953, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1951-1960 13-foje. Ŝi venkis teame en mondĉampionumo en 1954. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1960. Ŝi edziniĝis dufoje.
Ŝaŭmfesto
Ŝaŭmfesto estas festo ĉe kio la dancejo per ŝaumgeneratoroj (ankaŭ nomataj ŝaumkanonoj) kaj sapsolvaĵo komplete estas kovrita per ŝaŭmo.
La unuaj ŝaŭmfestoj okazis dum la 1990-aj jaroj sur la insulo Ibizo en Hispanio.
Je la fino de la 1990-aj jaroj studentoj de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio pruvis ke per simplaj rimedoj oni povas organizi ŝaŭmfeston.
11433 Gemmafrisius
11433 Gemmafrisius estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la geografiisto kaj kuracisto Gema Frizo (1508–1555), kiu naskiĝis en Dokkum (Frislando) kaj studis en Loveno. Li elpensis novajn globusojn, priskribis kiel preciza horloĝo povus utili por determini la longitudon kaj plibonigis la astrolabon. Gerardus Mercator estis unu el liaj studanto.
Višňové (distrikto Nové Mesto nad Váhom)
Višnové (hungare Alsóvisnyó [alŝOviŝnjO], germane Wischenau) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Teama persekutado
La teama persekutado estas fako de traka biciklado.
Višňové (distrikto Nové Mesto nad Váhom)
Situo
Višnové situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Ĉeĥio-Nové Mesto nad Váhom. La lasta urbo kaj Myjava troviĝas en distancoj 15 km.
Teama persekutado
Reguloj
Principe la regularo similas al tiu de individua persekutado. En la teama konkurso tamen interkonkuras du teamoj de kvar viraj respektive tri virinaj biciklistoj: viroj konkuras je distanco de 4000 metroj, virinoj de 3000 metroj. La alventempon de la teamo decidas la alveno de la tria teamano je la cela linio: do teamo ankoraŭ havas ŝancon je fino de la konkuro, se unu el la teamanoj ekzemple pro vundiĝo. La teama persekutado konsideratas "reĝa Fako" de traka biciklado, ĉar krom la sporta kapablo de ĉiu unuopa teamano aparte gravas la bona interago en la teamo. Necesas intensa trejnado ĝis optimume funkcias la veturado de minimuma distanco de antaŭa kaj posta bicikloj, kaj la interŝanĝo de gvida pozicio inter du teamaj bicikloj. Kontraŭe al konkursoj kun amasa staro, en kiu la bicklistoj tenas distancon de 30 ĝis pli ol 100 centimetroj al la malantaŭa rado de antaŭa biciklisto, la ideala distanco inter la bicikloj de tia persekutada teamo estas nur 15 ĝis 20 centimetroj. Por la ŝanĝado de gvida pozicio ene de la teamo lerte uzatas la traka deklivo en kurbiĝoj: la gvida biciklisto en kurbiĝo deflankiĝas dekstren kaj pro la altiĝo de la trako rapide perdas rapidecon, kiun oni tamen el la gravito rapide regajnas, se oin tuj redirektiĝas maldekstren kaj trakosuben, kaj aliĝas fine de la teama grupo.
Placo de la 400-jariĝo de Tjumeno
Placo de la 400-jariĝo de Tjumeno (площадь 400-летия Тюмени) estas la plej granda placo de la urbo Tjumeno (Rusio). Ĝi troviĝas inter la stratoj Respubliko kaj Meĥaniĉeskaja en la Centra administra distrikto.
Višňové (distrikto Nové Mesto nad Váhom)
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóvisnyó 334 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto Myjava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Višnové 187 homoj, (185 slovakoj).
Monodio
Monodio estas speco de muziko konsistanta el sola melodia linio kaj akompano. Kvankam tia muziko troviĝas en diversaj kulturoj tra historio, la termino ĝenerale aplikiĝas al italaj kantoj de la frua 17-a jarcento. Ĝi kontrastas kun polifonio, en kiu ĉiu parto estas egale grava, kaj homofonio, en kiu la akompano ne estas ritme memstara. La termino estas uzata kaj por la stilo kaj por individuaj kantoj (tial oni povas paroli kaj pri monodio kiel tutaĵo kaj pri apartaj monodioj). La termino propre estas lastatempa elpensaĵo de scienculoj: neniu komponisto el la 17-a jarcento iam nomis pecon monodio. Komponaĵojn en monodia formo oni povis nomi madrigaloj, motetoj, aŭ eĉ konĉertoj (en la pli frua senco de konĉerta stilo, kiam ĝi signifis "kun instrumentoj").
Aoraki
Aoraki aŭ en la angla monto Cook [kuk] estas la plej alta monto en Novzelando, kaj atingas alton de 3724 m. Ĝi situas en Sudaj Alpoj, la montara teritorio kiu etendas laŭlonge de la Suda Insulo. Ĝi estas populara allogaĵo por turismo, kaj interesega defiaĵo por montogrimpistoj. Aoraki aŭ Monto Cook konsistas el tri montopintoj deklive iome al sudo kaj oriento, nome Low Peak, Middle Peak kaj High Peak, kun la Tasmana Glaĉero oriente kaj la Glaĉero Hooker okcidente.
Monodio
En monodio — kiu devenis de klopodo de la Florenca Camerata restarigi la idealojn de Antikva Grekio pri melodio kaj deklamado (verŝajne kun malmulte da historia akurateco) — unu sola voĉo kantas melodian parton, kutime kun multe da ornamado, super ritme memstara baslinio. Akompanantaj instrumentoj povis esti liuto, kitarono, teorbo, klaviceno, orgeno, kaj eĉ foje gitaro. Kvankam kelkaj monodioj estis aranĝaĵoj por pli malgrandaj grupoj de la muziko por grandaj grupoj — kio ofte okazis fine de la 16-a jarcento, aparte en la venecia skolo — tamen plej multaj monodioj estis komponitaj sendepende. La disvolviĝo de monodio estis unu el la difinaj punktoj de frua baroka praktiko, kontraste kun malfrua renesanca stilo, en kiu grupoj de voĉoj kantis sendepende kaj kun pli granda egaleco inter partoj.
Aliaj muzikaj fluoj kiuj kunvenis en la monodio estis la madrigalo kaj la moteto, kiuj ambaŭ disvolviĝis en solistajn formojn post 1600 kaj prunteprenis ideojn de la monodio.