cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasil Ikonomov
Atenco kontraŭ caro
En 14-a de aprilo 1925 grupo de membroj de la Koprivŝtica ĉelo (nome, Vasil Ikonomov, Vasil Popov-Geroja, Neŝo Tumangelov, Anton Ganĉev kaj Neŝo Mandulov) atakis aŭton de tiama bulgara caro Boriso la 3-a en montpasejo Arabakonak apud urbeto Botevgrad. La gardistoj de caro rimarkis atakantaj kaj unuavice komencis pafi, la anarkiistoj respondis, Vasil Ikonomov ĵetis du bombojn kaj la cara aŭto koliziis al fosto. Nur kun helpo de tie preterveturanta aŭto la caro sukcesis fuĝi. Nun oni scias, ke la trafo inter anarkiistoj kaj cara aŭto estis hazarda kaj la atenco ne estis antaŭe priparita. Nur pro tio la caro travivis.
La atenco ĉe Arabakonak vokis ondon de protestoj inter reganta klaso kaj ties preso. En la sekva tago ĉefministro Aleksandr Cankov, ministroj, militistoj, politikistoj kaj simplaj regatoj ade gratulis la caron pri lia "savo". La angla gazeto The Times je 15-a de aprilo 1925 skribis: "Nepriskribeblajn scenojn de entuziasmo oni povas vidi en Sofio ekde mateno, kiam en templo de Sankta Aleksandro la Neva okazis danka meso pro savo na vivo de caro"
Ekde 16-a de aprilo komencis ondo de ŝtata teroro kontraŭ ĉiu opozicio: anarkiistoj, komunistoj, laboristoj, kamparanoj ktp. Dum sekvontaj du semajnoj estis arestitaj ĉ. 3 194 homoj, el kiuj plimulto estis mortigitaj aŭ tuj, aŭ post juĝo. Sed anarkiistoj ne ĉesis ilian agadon kaj daŭre faris fortajn atakojn kontraŭ fortiganta faŝista reĝimo.
Agado post la atenco
En majo 1925 la Koprivŝtica ĉelo okazigas kelkajn sukcesajn akcionojn, el kiuj plej grava estis la atako al militista konvojo inter Strelĉa kaj Koprivŝtico. Rezulte de la atako, la soldatoj fuĝis kaj la anarkiistoj prenis armilojn kaj kartoĉojn, kiujn ili malhavis. En mezo de junio Vasil Ikonomov kaj kelkaj aliaj membroj de lia grupo (Velko Ivanov, Neŝo Mandulov k. aliaj) apartiĝis de la ĉelo por akiri monon. En 19-a de junio ili decidis ataki ekspresan trajnon Sofio-Plovdiv. Sed en nokto de 20-a de junio, plej probable pro denunco, agentoj de Servo de Socia Sekureco eltrovis la grupon kaj atakis ĝin apud vilaĝo Belica. En batalo, Vasil Ikonomov estas mortita.
La caro Boriso la 3-a vidis la kadavron kaj atestis, ke tio estis unu el liaj atakintoj. Ikonomov estas enterigita en tombejo de vilaĝo Belica. En 10-a de novembro 1989 oni starigis tie monumenton, kaj ekde tiam anarkiistoj de tuta Bulgario ĉiujare vizitas la tombon.
Albert Heber Longman
Albert Heber LONGMAN (24a de Junio 1880 – 16a de Februaro 1954), ofte nomita ankaŭ Heber Longman aŭ Heber Albert Longman, estis aŭstralia artikulisto kaj muzedirektoro de brita deveno.
En 1911 Longman translokiĝis al Brisbano por ekhavi postenon kiel membro de la stabanaro de la Kvinslanda Muzeo, kie iĝis Acting Director en 1917 kaj Direktoro en 1918. Tie la ĉefa fokuso de liaj interesoj ŝanĝiĝis el botaniko al zoologio, speciale al paleontologio de vertebruloj, priskribante novajn genrojn de fiŝoj, maraj reptilioj, dinosaŭroj kaj marsupiulo. Li deziris fari la Muzeon pli edukan institucion, ol stokejo de fosilioj. Li akiris por la Muzeo kelkajn skeletojn de dinosaŭroj, inklude tiun de Rhoesaurus Brownei.
Li publikigis proksimume 70 artikolojn kiuj aperis en Memoirs of the Queensland Museum. Li verkis ankaŭ popularan kolumnon – nome Nature’s ways – en la gazeto Brisbane Courier-Mail.
Jenny Lind
Johanna Maria LIND (6a de Oktobro 1820 - 2a de Novembro 1887), pli bone konata kiel Jenny Lind, estis sveda operkantistino, ofte konata kiel "Sveda Najtingalo". Unu el la plej tre bone rigarditaj kantistoj de la 19a jarcento, ŝi ludis rolojn de soprano en opero en Svedio kaj tra Eŭropo, kaj entreprenis eksterordinaran popularan turneon komence en 1850. Ŝi estis membro de la Reĝa Sveda Akademio de Muziko el 1840.
Lind famiĝis post la ludado en Der Freischütz en Svedio en 1838. Post kelkaj jaroj, ŝi suferis voĉan damaĝon, sed la kantinstruisto Manuel García savis ŝian voĉon. Ŝi sukcesis en granda peto en operaj roloj tra Svedio kaj norda Eŭropo dum la 1840-aj jaroj, kaj estis proksime asocia kun Felix Mendelssohn. Post du sukcesaj sezonoj en Londono, ŝi anoncis sian retiriĝon el opero je aĝo de 29.
En 1850, Lind iris al Usono je invito de spektaklisto P. T. Barnum. Ŝi faris 93 grand-skalajn koncertojn por li kaj poste pluis turnei laŭ sia propra administrado. Ŝi enspezis pli ol 350,000 da usonaj dolaroj el tiuj koncertoj, kaj donacis ĝin al boonfarado, ĉefe por la kreado de liberaj lernejoj en Svedio. Kun sia nova edzo, Otto Goldschmidt, ŝi revenis al Eŭropo en 1852 kie ŝi havis tri filojn kaj faris porokazajn koncertojn dum la venontaj du jardekoj, setlinte en Anglion en 1855. El 1882, dum kelkaj jaroj, ŝi estis profesoro de kanto ĉe la Royal College of Music en Londono.
La rakonto La najtingalo de Hans Christian Andersen estis ŝajne inspirita de la nereciproka amo de la aŭtoro al la operkantistino Jenny Lind, kromnomita fakte "Sveda najtingalo".
Belŝacaro
Belŝacaro (laŭ PIV, ankaŭ nomata Bel-Ŝar-Usur) estas reĝo de Babilonio dum 6-a jarcento a.K., citita en Biblio kaj mortinta post granda festeno.
La biblia libro "Danielo", kies Zamenhofa traduko nomas lin "Belŝacar", rakontas, ke dum la festeno li ebriiĝis kaj uzis orajn kaj arĝentajn vazojn el la templo de Jerusalemo kiel trinkvazojn. Tiam aperis mano kaj skribis nekompreneblan tekston sur blanka muro; Danielo malĉifris la tekston kiel "mene, mene, tekel, ufarsin" kaj interpretis jene:
Rembranto en 1635 kreis faman pentraĵon pri la lasta festeno de Belŝakar.
Uson-Israela Komitato por Publikaj Aferoj
Uson-Israela Komitato por Publikaj Aferoj (American Israel Public Affairs Committee) (AIPAC), estas usona lobio kiu realigas taskojn en Vaŝingtono, antaŭ la Kongreso de Usono kaj en la Blanka Domo, por teni mallarĝan interrilaton inter la ŝtato de Israelo kaj Usono. Ĝi estas ne-profita organizaĵo kun granda kvanto de membroj, inkludante inter ili senatanojn kaj kongresanojn el la demokrataj, respublikaj kaj sendependaj parlamentanoj. La AIPAC estas financita pere de la kontribuoj de siaj membroj. La AIPAC havas ampleksan apogon al la Kongreso kaj al la Senato de Usono; la apogo inter la membroj de la Kongreso inkludas al la plimulto da membroj tiel de la Respublika Partio kiel de la Demokratia Partio. Al la Konferenco de la AIPAC de la jaro 2011 ĉeestis proksimume la 2 trionojn de la Senato de Usono kaj la 2 trionoj de la Ĉambro de Reprezentantoj de Usono, inkludite la Prezidanton de Usono: Barack Hussein Obama, Hillary Rodham Clinton, la gvidanton de la plimulto en la Senato, Harry Reid, kaj la proparolanton de la ĉambro nome John Boehner.
AIPAC formiĝis dum la administracio de la Prezidanto de Usono Dwight D. Eisenhower, kaj de tiam helpis por certigi la helpon kaj la apogon de Usono al la ŝtato de Israelo.
Osasco (San-Paŭlio)
Osasco (oficiale Município de Osasco) estas municipo, universitata urbo kaj antaŭurbo de San-Paŭlo (urbo) en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Osasco. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis la 1962; la subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 16 kilometroj.
Klimato
Osasco havas subtropikan klimaton.
Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja
Pli ol ĝuste unu komarko, Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja, povus esti konsiderata komarkaro ĉar formata de la komarkoj Campo de Ribatajada (Campichuelo), Serranía Media kaj Serranía Baja.
Ĝi havas 77.600 loĝantojn kaj la urbo Kvenko estas ĝis ĉefurbo kaj plej loĝata municipo.
Itaju
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Jaú. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ferenc Tarjáni
Ferenc Tarjáni, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarjáni Ferenc estis hungara kornisto, altlerneja instruisto.
Ferenc Tarjáni naskiĝis la en Dorog, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Tarjáni komence violonadis en muziklernejo en sia naskiĝurbo, iom poste en Tarhos, sed pro brakorompiĝo li ŝanĝis la instrumenton al korno jam en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto (1954-1961). Lia plej grava instruisto estis János Ónozó. Intertempe en 1957 li estis primara kornisto en poŝtista simfonia orkestro, inter 1958 kaj 1995 en la simfonia orkestro de Hungara Radio. En tiu longa periodo li kun la orkestro (ankaŭ kiel solisto) koncertis en Eŭropo, Ameriko, Azio. Li fondis ankaŭ blovorkestrojn. Ekde 1975 li instruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt kiel docento, poste en pli alta posteno. Inter 1987-2007 li estis arta gvidanto de somera muzika tendaro. Li ricevis muzikkonkursajn premiojn ekde 1962, ŝtatajn premiojn inter 1965-2004. Li edziĝis en 1961, filo naskiĝis post 3 jaroj.
5293 Bentengahama
5293 Bentengahama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
SAT eldona fako kooperativa
La SAT eldona fako kooperativa aŭ S.A.T-E.F.K. celas faciligi la plenumon de la statutaj taskoj de la Sennacieca Asocio Tutmonda per eldono de kleriga materialo, pretigita kadre de kolektiva laboro kaj kun laŭeble kohera eldon-politiko, ankaŭ kolektive difinita.
Klarigo
SAT-EFK estis kreita komence de 2007, post referendumo sekve al propono en la beograda SAT-kongreso de 2006.
La eldona fako estas kooperativa : ĝi financas siajn eldonojn per la profito akirita dum la vendo de antaŭaj eldonoj. Tiu sistemo celas ebligi ankaŭ eldonon de valoraj libroj, kies vendebleco estas limigita.
La eldonoj estas disponeblaj kaj papere kaj elektronike. La eldonkooperativo celas ke la eldonprezoj por la paperaj eldonaĵoj estu kiel eble plej malaltaj, sed estas antaŭ-vidite senpage havigi 10 procentojn el ĉiuj eldonitaj libroj al nepagipovaj legantoj. La eldona fako celas zorgi ankaŭ pri elektronikaj eldonoj, por faciligi la diskonigon de dokumentoj ne adaptitaj al la papera formato, kaj plu plialtigi la kvaliton de la SAT-kultura retejo.
Eldonaĵoj
Vidu la artikolon Eldonoj de SAT.
Fonto
SAT eldona fako kooperativa
5293 Bentengahama
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la plaĝo Bentengahama, sude de Kuŝiro, kie la dua malkovrinto pasis sian infanaĝon. Tiu plaĝo estis eroziita kaj iom post iom malaperas.
Sebastiano la 1-a (Portugalio)
Sebastiano (naskiĝis la 20-an de januaro 1554, mortis la 4-an de aŭgusto 1578) estis reĝo de Portugalio. Li estis la 16-a reĝo de Portugalio kaj la 7-a de la dinastio Aviso. Li estis nepo de Johano la 3-a kaj naskiĝis nur 2 semajnoj post la morto de lia patro, la kronprinco Johano, pro tio, oni kromnomis lin "la Dezirata".
Dum sia infaneco, estis regentoj lia avino reĝedzino Katarino de Aŭstrio kaj lia ava-onklo Henriko. Sebastiano estis revema adoleskanto kiu volis restarigi la krucmilitojn. Kiam li atingis la plenaĝon, li preparis militon kontraŭ Maroko por konkeri Fezon. La hispana reĝo Filipo la 2-a rifuzis apogi lin en tiu freneza kampanjo, kaj ne permesis la geedziĝon de hispana princino kun la portugala reĝo.
La portugala armeo invadis Marokon en 1578 kaj iris rekte al dezerto. Dum la batalo de Alcácer-Quibir (Ksar el-Kebir), la portugalanoj estis venkitaj de sultano Ahmed Mohammed kaj tie mortis la plejparto de la armeo. Oni ne scias pri Sebastiano, li tre eble mortis, sed laŭ la legendo, li nur malaperis.
Li iĝis legenda, la "dormanta reĝo", speco de mesio kiu revenos en nebula tago por savi Portugalion.
Dum la hispana regado de Portugalio, tri homoj prezentis sin kiel la reĝo reveninta. Unu el ili italo kiu mortis en 1619. Eĉ dum la 19-a jarcento, multaj kamparanoj en Portugalio kaj Brazilo ankoraŭ atendis la revenon de la reĝo Sebastiano.
Cortes de la Frontera
Cortes de la Frontera (C. de la Landlimo) estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la okcidenta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la norda parto de la komarko Montĉeno de Arundo. Cortes de la Frontera estas sur la deklivaro de montaro Arunda kaj plej parto de ĝia areo estas inter la naturaj parkoj Sierra de Grazalema (24 % de la teritorio) kaj Los Alcornorcales (69,42 % de la teritorio).
Ekde la restaŭrado de la demokratio la urbestraro estis preskaŭ ĉiam socialista.
Krom tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado kaj nuntempa turismo, oni produktis artmetie varojn el korko, esparto, ceramiko kaj ledo.
Listo de signifaj arestitoj de Mauthausen-Gusen
Tio ĉi estas listo de signifaj arestitoj de koncentrejo Mauthausen-Gusen.
Stacio Gose
Stacio Gose (japane: 御所駅 [Gose-eki], angle: Gose Station) estas fervoja stacio en Gose, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Sfântu Gheorghe
Sfântu Gheorghe estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Trnovec
Trnovec (hungare Tövisfalva [toviŝfalva]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Trnovec situas apud Holíč en valo laŭ ĉefvojo Ĉeĥio-Trnava. Skalica troviĝas je 7 km.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1548 en formo "Thernowawes". Tiam kroataj rifuĝintoj loĝis tie. En 1828 oni komputis tie 351 homojn en 51 domoj. Plejparte ili laboris en brikouzino. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Tövisfalva 364 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Skalica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Trnovec 333 homoj, (330 slovakoj).
Kastelo de Tuzsér
La Kastelo de Tuzsér (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Lónyay [lOnjai]) estas historia monumento en Hungario, en Tuzsér, laŭ la ĉefstrato.
Historio
Teretaĝa kasteleto kun 6 ĉambroj estis konstruita en 1787, poste oni konstruis flankajn domojn por la gastoj, servistoj, sed ankaŭ la kuirejo kaj stalo trovis lokon flanke. Menyhért Lónyay pligrandigis la kastelon - ŝajnas - helpe de planoj de Miklós Ybl. Tiam la kastelo parte iĝis unuetaĝa konstruaĵo, kekloke estas mansardoj. Post la 2-a mondmilito la la ŝtato forprenis la kastelon (la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj). Komence la kastelo estis feriejo por laboristoj. Depost la socialismo la kastelo renoviĝis, malofte ekspozicioj estas videblaj interne, tamen la hodiaŭa uzo ne estas klara.
Konstruaĵoj
La konstruaĵo sitas en parko, kiu origine estis pli granda. Ĉe la parka enirejo estas 2 pavilonoj el la 18-a jarcento, inter ili tre bela baroka pordo el forĝita fero estas videbla. Fasado de la kastelo estas simetria, meze reliefas 3 arkadoarkoj, kiun 4 kolonoj tenas. Ankaŭ flanke estas po unu arkoj, kie iam la koĉeroj eniris.
Ákos Azary
Ákos Azary [Akoŝ azari], laŭ hungarlingve kutima nomordo Azary Ákos estis hungara kuracisto, bestokuracisto, altlerneja instruisto. Ákos Azary naskiĝis la en Verbiás (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Verbjaĵ en Ukrainio), li mortis la  en Szob (Hungara reĝlando Aŭstrio-Hungario).
Kastelo de Tuzsér
Konstruaĵoj
Interne en la kastelo troviĝas ornamĉambro kun freskoj pentritaj en 1797. La figuroj ĉefe estas dioj de la greka mitologio. En alia ĉambro la fresko estis pentrita en 1820.
Ákos Azary
Biografio
Ákos Azary akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1874, poste li estis asistanto en la universitata instituto. En 1878 li estis milita ĉefkuracisto dum okupado de Bosnio, poste li studis la veterinaran medicinon en Berlino, Munkeno kaj Parizo. Hejmenveninta en 1881 li iĝis bestokuracisto, ordinara instruisto en Veterinara Instituto, ankaŭ katedrestro (1882-1888).
Kastelo de Tuzsér
Parko
La parko - grandparte pejzaĝa parko - origine etendiĝis ĝis bordo de Tiso. En la parko situas ankaŭ tombejo-tombomunumento de familio Lónyay. Parto de la parko estis kreita en franca sistemo. En la parko kreskas ekzemple eskuloj, tilioj, platanoj, fagoj, kverkoj, fraksenoj, katalpoj, aceroj.
Avedis Aharonjan
Avedis AHARONJAN aŭ AĤARONJAN (armene Ավետիս Ահարոնյան; naskiĝinta en 1866 en Iğdır, Rusia Imperio [nun Turkio]; mortinta la en Parizo, Francio) estis armena politikisto, verkisto kaj revoluciisto. Li partoprenis en la movado por la sendependiĝo de Armenio.
Avedis Aharonjan estis ege influita de la natura ĉirkaŭaĵo de Iğdır kun rivero Arakso kaj montaro Ararato. Lia patrino instruis lin legi kaj skribi. Li abiturientiĝis en Eĝmiacin (Էջմիածին), fariĝis instruisto kaj post kelkaj jaroj ekstduis historion kaj filozofion en la universitato de Laŭzano en Svislando. Dum tiu tempo li ekkonis Kristapor Mikajelean (Քրիստափոր Միքայէլեան), ĉefredaktisto de gazeto Troŝag (Դրօշակ). Li komencis verki por la gazeto. Post finstudado en 1901 li transloĝiĝis al Parizo por studi literaturon en Sorbono. En 1902 li revenis al Kaŭkazio; li fariĝis lernejestro kaj ĉefredaktisto de gazeto Mourj. En 1909 la cara registaro malliberigis lin. Li malsaniĝis en malliberejo Meteĥi (kartvele მეტეხი) en Tbiliso. Du jarojn poste donaco de 20 000 rubloj ebligis al li fuĝi al Eŭropo.
En 1917 li revenis al Kaŭkazio kaj fariĝis estro de Armena Nacia Konsilio, kiu deklaris sendependiĝon de Armenio la. Li subskribis la traktaton de Batum kun la Otomana Imperio. Li kaj Boghos Nubar estris la armenan delegitaron ĉe la Pariza packonferenco en 1919; li tie subskribis la traktaton de Sèvres.
Vidu ankaŭ
Historio de Armenio.
Rafał A. Ziemkiewicz
Rafał Aleksander Ziemkiewicz [rafaŭ aleksander zjemkjewiĉ] (naskiĝis la 13-an de septembro 1964 en Piaseczno) estas pola ĵurnalisto, politika kaj ekonomia komentaristo kaj sciencfikcia verkisto. Laŭreato de Premio Zajdel.
Li finstudis pri la pola lingvo en Varsovia Universitato. Li laboris kiel ĵurnalisto kaj publicisto interalie en "Radio Wawa", "Kwara Programo de Pola Radio", "Radio Tok FM", "Radio Vox FM". Li kunlaboras kun gazetoj: "Gazeta Polska", "Najwyższy Czas!", "Newsweek Polska", "Rzeczpospolita" kaj aliaj.
Ziemkiewicz estas sendependa publicisto, kvankam dum 90-aj jaroj li apartenis Unio de Realpolitiko (Unia Polityki Realnej) kaj nun li simpatias kun Juro kaj Justeco (Prawo i Sprawiedliwość). En 2002 li ricevis Premion de Kisiel por sia publicista agado. De aprilo de 2005 li estas honora membro de Asocio KoLiber.
Ziemkiewicz debutis kiel verkisto per novelo "Z palcem na spuście" ("Kun figro sur ĉano") en semajngazeto "Odgłosy" (julio 1982). Li ricevis Premion Zajdel por romanoj "Pieprzony los kataryniarza" ("Fikata sorto de gurdisto" - 1995) kaj "Walc stulecia" ("Valso de jarcento" - 1998) kaj por novelo "Śpiąca królewna" ("Dormanta reĝidino" - 1996).
Alto Jequitibá
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1953.
Eŭforio
Eŭforio (greke ευφορία, latine euphoria, euforia) laŭ PIV estas sento de bonfarto, jen reala (ĉe resaniĝo aŭ simila okazo), jen iluzia (en la fina periodo de iuj malsanoj aŭ pro influo de stuporigaj drogoj). Temas pri subjektiva percepto de dumtempa ekstreme bona sento, de feliĉo aŭ ekstrema ĝojo, kun dum tiu tempo pli forta optimismo, aktiveco kaj malpli fortiĝintaj psikaj inhibicioj. La sento tiom fortas, ke ĝi eĉ iom kompareblas al malforta deliro.
Etimologie la greka vorto ευφορία, "euforía", devenas de la vorto "euforos" (mem uzata en la senco "sana"), kiu konsistas el la vorteroj "eu" ("bone") kaj "ferein" ("porti, elteni"), do laŭvorte estas la sento "bone elteni" la vivon.
En la ĝenerala lingvouzo la vorto eŭforio ofte uzata kvazaŭ sinonime al la vortoj pasio aŭ entuziasmo – kvankam verdire temas pri ankoraŭ pli forta sento ol tiu pasia aŭ entuziasma. Kiel montras la difino de PIV citita en la unua frazo de la teksto, la sento povas aperi kaj en stato de kompleta psika sano, kaj en stato de psika malsano: Eŭforio ligita al psikaj malsanoj estas tipa simptomo ekzemple ĉe manio aŭ la pli malforta variaĵo de tiu malsano, kiu nomatas hipomanio. Sed ankaŭ malsanoj kaŭzitaj pro organa misfunkcio, ekzemple senila demenco, fruntaj cerbaj tumoroj, ĉe progresinta paralizo aŭ sekve de veneniĝo (ekzemple, sed ne nur, pro influo de stuporigaj drogoj) povas kaŭzi eŭforion sen rilato al evento, kiu klarigus tiun delirigan ĝojon.
Neŭrosciencaj esploroj montris, ke la sento de eŭforio korespondas al daŭra aktiveco de la cerba areo nucleus accumbens. El la psike aktivaj substancoj, kiuj povas kaŭzi eŭforion, aparte elstaras la opiaj alkaloidoj. Biologie, eŭforio estas kaŭzata de pliintensiĝo de la nervotransigilo dopamino en la internervaj sinapsoj. Ankaŭ alkoholo aŭ tro altaj kvantoj de medikamentoj, kiuj en la preskribitaj dozoj ne psike aktivu, povas kaŭzi eŭforion.
Dum ekstrema sportado post iom da tempo same povas aperi eŭforio, kaŭzata de enkorpa produkto de endorfinoj. Ankaŭ post travivo de ekstremaj, vivdanĝerigaj situacioj kutime sekvas eŭforia stato – tion oni povas simuli per kreo de tiaj situacioj, kiuj estas kalkulataj ne vere esti vivdanĝerigaj, sed ekstreme suprenpuŝi la stresiĝon de la koncerna homo kaj ties produktadon de adrenalino en la danĝera situacio mem. Ekzemplo de tia stimulo estas saltado sur ŝnuro.
Szabolcs Zempléni
Szabolcs Zempléni naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Szabolcs Zempléni en aĝo de 6 komencis pianadi, en 1994 li ŝanĝis la instrumenton al korno. Inter 2002-2004 li studis en muzikakademio de Berlino, poste li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2005. Liaj plej gravaj instruistoj estis de:Christian-Friedrich Dallmann respektive Ferenc Tarjáni. Intertempe en aĝo de 19 li aliĝis al la festivala orkestro de Budapeŝto. De 2005 ĝis 2013 li estis la primara kornisto en la simfonia orkestro en Bamberg, ekde 2010 li instruas en Muzikarta Altlernejo de Trossingen. Pli malofte li instruas ankaŭ en Londono kaj Tokio. En la aĝo de 17 jaroj li gajnis la unuan muzikpremion en Prago, poste li havis pliajn. El ili elstaras la germana premio en 2005, kiu malfermis la karieron en Germanio.
Kreuzberg
Kreuzberg havas diversajn signifojn:
Réminiac
(jen france, bretone Ruvenieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kavernoj en Javoříčko
Kavernoj en Javoříčko troviĝas en norda Moravio, en distrikto Olomouc, 1 km de vilaĝo Javoříčko, proksimume 12 km sude de urbo Mohelnice.
Palaco Buckingham
Palaco Buckingham estas la oficiala Londona sidejo de la brita monarko.
Kavernoj en Javoříčko
Kavernoj en Javoříčko estas pro kvanto, grandegeco kaj bunteco de karsta ornamado la plej ornamaj kavernoj en Ĉeĥio, kaj ankaŭ ties subteraj katedraloj apartenas al la plej grandaj en Ĉeĥio. Ili kondukas tra kalkŝtona tavolaĵo de la tn. koniko-mladeca devonio, geologia unuo de moravia-silezia paleozoiko. Kalkŝtonaj montoj ĉi tie kreas la tn. Karston en Javoříčko.
Palaco Buckingham
Origine konstruita por la Duko de Buckingham en 1703. La Reĝo Georgo la 3-a aĉetis la palacon en 1772 por la reĝa familio.
Kavernoj en Javoříčko
La ampleksan, duetaĝan kavernan sistemon, kun suma longeco de koridoroj ĉirkaŭ 4 km, kreis subtera rivereto nomata Špránek, kies aktivaj subteraj riverfluejoj hodiaŭ situas profunde sub la esplorserĉitaj kavernoj kaj ili ne estis ĝis nun malkovritaj. La ekkonitaj kaj el granda parto alirebligitaj spacoj estas malnovaj, alte situantaj etaĝoj kaj kreas ilin grandegaj katedraloj kaj longaj koridoroj kun river-aluvioj kaj kun la tutaj generacioj de eksterordinare riĉa karsta ornamaĵaro.
Palaco Buckingham
Ekster la ĉefpordejo staras statuo de la Reĝino Viktorino (1819 – 1901), reĝino inter 1837 kaj 1901.
Kavernoj en Javoříčko
Vizitrondo tra la kavernoj kondukas el enirejkonstruaĵo tra Gotika kaverno en la unuan grandegan spacon – Deglitaĵkatedralon kun riĉa, precipe stalaktita, ornamaĵaro. De ĉi tie la vojo kondukas preter Lupa truo (37 m profunda abismo) ĝis la plej profunda spaco de la kavernoj – 56 m longa, 34 m larĝa kaj 18 m alta Katedralo de Gigantoj. Ĝi estas laŭvorte troplenigita per fantastaj formoj de stalaktitoj, stalagmitoj kaj stalagnatoj de mamutaj dimensioj, lagetoj kun perloj, kurtenoj, sintraj akvofaloj de neĝblankaj kaj ruĝaj koloroj. Precipe eminentas grandiozaj stalagmitaj pagodoj kaj giganta bunta sintra akvofalo Niagaro. Sekvantaj koridoroj havas jam multe pli modestajn dimensiojn. Sed ili estas ankaŭ troplenigitaj per gutŝtonoj, ĉifoje precipe per blankecaj stalaktitoj.
Palaco Buckingham
La nomo de la strato kiu kondukas al la palaco estas The Mall [de mol]. Aŭtoj estas tie malpermesataj dimanĉe.
Kavernoj en Javoříčko
La kavernoj estis malkovritaj en la jaro 1937, en 1938 estis malkovrita Fabela kaverno. Esploroj de la kavernoj daŭrigis eĉ post ties elektrigo kaj post la alirebligo tra nova, la hodiaŭa enirejo el la 1953. En la jaro 1998 estis renovigitaj konstrua kaj teknika ekipaĵaro de la kavernoj. Pojare trairas tra la kavernoj pli ol 50 000 vizitantoj.
Palaco Buckingham
La palaco estas grava loko por ŝtatceremonioj kaj tie oni povas vidi la mondfaman ceremonion “ŝanĝado de la gvardioj”.
Kavernoj en Javoříčko
En la ĉirkaŭaĵo eblas viziti rokformon Ŝtoniĝintan kastelon (rokpordego kaj kaverno), vilaĝon Javoříčko (monumento al viktimoj de faŝismo) aŭ burgon Bouzov.
Palaco Buckingham
Membroj de la publiko nun rajtas viziti certajn ĉambrojn en la palaco.
26474 Davidsimon
26474 Davidsimon estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Barre
Barre estas urbo (angle city) en la subŝtato Vermonto de Usono. Laŭ la stato de 2010 en la urbo vivas 9 052 loĝantoj, kaj pliaj 7 924 vivas en ĉirkaŭa areo, nomata urbeto (angle town) Barre. La subŝtata ĉefurbo Montpelier situas najbare, en la sama distrikto.
26474 Davidsimon
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dávid Szabolcs Simon, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Duagrada Lernejo  Szent Margit de Budapeŝto (Hungario).
Listo de asteroidoj (153001–154000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 153001 ĝis 154000. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Sinagogo de Erzsébetváros
Historio
En 1783 la judoj ricevis permesojn loĝadi en Pest (urbo). La ortodoksa branĉo de la judoj konstruis ĉi tie unue lernejon kaj religian administrejon en 1910, poste secesian sinagogon en 1913. En 1928 oni establis ankaŭ ritan banejon (ekde 2004 ĝi denove funkcias kiel unusola juda banejo en la urbo).
La duetaĝa konstruaĵo estas integrita al la ceteraj domoj laŭ la strato. Estas videblaj pentritaj vitrofenestroj. La interna parto estas brikoforma, ĉe la anguloj situas ŝtuparejoj al la galerioj. La mebloj estas originaj kaj ili estis ornamitaj ankaŭ per hungaraj motivoj (tulipoj).
Finsterhennen
Finsterhennen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Erlach kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 494 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Finsterhennen situas en la Granda Marĉo de la Berna Lagolando, proksimume 20 kilometrojn sudokcidente de la urbo Bielo. Tra la komunumo fluas la kanalo Usserkanal, kiu senakvigas la Grandan Marĉon al Hagneck-Kanalo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Finsterhennen diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,56 km², de kiuj 16,0% estas kovritaj de arbaro, 71,4% servas por agrikulturo kaj 11,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Finsterhennen limas en nordo al Lüscherz, en oriento al Siselen, en sudo al Kallnach, en sudokcidento al Treiten, kaj en nordokcidento al Brüttelen.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo 237 de Arberg al Müntschemier. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 10 kilometrojn oriente apud Aarberg. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la tramlinio de Nidau al Ins.
Historio
La unua dokumenta mencio de Finsterhennen datiĝas el la jaro 1220 kiel Freineshun. Kiel parto de la Senjorujo Erlach, Finsterhennen en la jaro 1474 estis konkerita de la urba ŝtato Berno kaj en la jaro 1476 integritaj al la berna Voktejo Erlach.
Kantono Murray (Minesoto)
La kantono Murray - angle Murray county - estas kantono de Usono en la subŝtato Minesoto. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Zoltán Banner
BANNER Zoltán estas rumanuja hungara/hungara artverkisto, deklamisto, poeto, redaktoro. Li naskiĝis en Satu Mare la.
Homel
Homel - beloruse Гомель, ruse Гомель (tiulingve prononcata pli-malpli Gomelj) - estas urbo en la sudorienta parto de Belorusio. Ĝi estas la ĉefurbo de Homela regiono, nomata laŭ la urbo. Komence de la jaro 2004, la urba loĝantaro estis ĉirkaŭ 480 000 homoj.
Zoltán Banner
Biografio
La mezlernejon Banner finis en sia naskiĝurbo, la historifakon en Universitato Bolyai de Kluĵo. De 1958 li estis la arta redaktoro de Utunk. En 1986 li translokiĝis Hungarujon kaj li laboris en la muzeo de Békéscsaba.
Homel
Administracia divido
Homel konsistas el kvar distriktoj: Soveta, Centra, Fervoja, Novobelica.
Historio
La urbo unuafoje menciiĝis en kronikoj en la jaro 1142 (tiu dato konsideratas kiel fondojaro de la urbo) kiel urbo en la historia Ĉernigova/Ĉernihiva princlando. De la jaro 1335 Homel apartenis al la Grandduklando Litovio, de la jaro 1772 jaro al la Rusia Imperio. De la jaro 1919 la urbo estis centro de Homela gubernio en RSFSR de Sovetunio, kaj de la jaro 1926 ĝi estis parto de Belorusa Soveta Socialisma Respubliko de Sovetunio. De la jaro 1938 la urbo estas la administra centro de la samnoma Homela regiono.
Industrio
Granda industria centro: produktado de kemiaj sterkoj, stabloj, agrikulturaj maŝinoj, vitro, prilaborado de diamantoj, konditoraĵoj.
Ĝemelaj urboj
Interalie estas pola urbo Radom / Radomo
Trilobozoa
Trilobozoa ("tri-lobaj animaloj") estas taksono de formortintaj organismoj kiuj montras tri-radian simetrion. Fosilioj de Trilobozo-anoj estas limigitaj al maraj tavoloj de la fino de la Ediakara periodo — antaŭ la Kambria eksplodo de pli modernaj vivoformoj.
La taksonomiaj afinecoj de tiuj grupoj estas malferme disputataj. Ivantsov kaj Fedonkin (2002) lokigas ilin inter kniduloj. Ili asertas ke ĉar la konululoj Vendoconularia montras ses-flankan simetrion, la konularedoj — tiam konsiderataj frata grupo de la scifozoaj kniduloj — devas esti metitaj ene de la trilobozoa, kio faras la trilobozoan grupon parto de la knidula filumo.
Plej trilobozo-anoj estis diskoformaj, tipigite ĉe Tribrachidium. Tra komparoj kun la aliaj diskoidaj trilobozoanoj, ili montras la diversajn "brako"-modelojn en ĉiu genro/specio pro la kreskanta haltiganta aŭ progresanta je diferencaj stadioj de disvolviĝa kresko.
Jorge Amado
Jorge Amado (naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1912, mortis la 6-an de aŭgusto 2001) estis brazila verkisto.
En sia frua verkaro Amado precipe kritikis la socion. Fine de la 1950-aj jaroj li pli kaj pli forlasis la politikan temaron: Ironio kaj humuro, erotiko kaj la religiaj moroj de la afrikdevenaj brazilanoj iĝis gravaj eroj de lia verkaro, el kiu granda parto estas filmita.
Jorge Amado mortis en Salvador de Bahio.
En Esperanto aperis
La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko: novelo / El la portugala "A Morte e a Morte de Quincas Berro-d'Água" trad. Geraldo Pádua. - Chapecó: Eld. Fonto, 1984. - 111 p.
Árpád Bardócz
BARDÓCZ Árpád [bardo:c] estis hungara tradukisto, poeto naskita en Nagyilonda la 23-an de aprilo 1888 kaj mortinta la 9-an de aŭgusto 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Post juraj studoj Árpád Bardócz estis oficisto en Temeŝvaro. En 1921 li translokiĝis Hungarujon kaj loksidiĝis en Vác, kaj tie li hungarigis la komediojn de Johann Wolfgang Goethe. Li estis kunlaboranto de la revuoj Erdélyi Szemle, Pásztortűz, Erdélyi Helikon.
Kantono Morgan
La nomo Kantono Morgan  - angle Morgan County - povas rilati al la jenaj kantonoj de Usono:
Hida montaro
La Hida montaro ({{{lang-ja|飛騨山脈}}, Hida Sanmyaku), aŭ nordaj alpoj (北アルプス, Kita Arupusu) estas unu el la montaroj de Honŝuo, Japanio. areas Tojama,Gifu kaj Nagano prefektujojn.
Canner
La rivero Canner estas apenaŭ 30km longa dekstra alfluanto de la rivero Mozelo en la franca departemento Moselle.
Ferenc Ronkay
Ferenc Ronkay [ronkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ronkay Ferenc estis hungara inĝeniero, profesoro.
Canner
Vojo
La Canner fontas en du fontbranĉoj sur la teritorio de la loko Vry. Post la kuniĝo la rivero fluas norden. Ĝi preterpasas Vigy dekstre, kie enfluas la riveron Merles. Ĉe St. Hubert enfluas ĝin la Reibach, tuj poste venas la Villers kaj la Grand St. Martin. Ĉe Aboncourt alfuas la Pâquis-on kaj ĉe Budange la Katzenbach-on. La Canner tiam fluas ĝis Hombourg-Budange tra apudrivera pejzaĝo. Tie enfluas la Altbach. Ĉe Kédange-sur-Canner enfluas la Kohlbach kaj iom poste la Strumbach. Ekde tiam ĝin akompanas la ŝoseo D2. Norde de Elzing alfluas la Reimersbach kaj ĉe Moulin de Buding atingas ĝin je la maldekstra flanko la Kedingerbach. Ĝi pasas tiam Buding kaj poste Molin Haut, kie alfluas la Bisbach. Post Hastroff ankoraŭ enfluas la Breistroff. Ĝi transas la lokon Elzange kaj enbuŝiĝas norde de Koenigsmacker en la Mozelon.
Ferenc Ronkay
Ferenc Ronkay naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Ronkay akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1935. Post siaj studoj li laboris en Elektra Uzino en Budapeŝto, kie li okupiĝis pri energioproduktado kaj distribuado. Li partoprenis ankaŭ en konstruado de elektrejo ĉe Mátra. Post jaroj li laboris en esplora instituto, poste en Elektra Trusto. Lia plej granda ago estis kreo de elektra kunlaboro inter Hungario, Ĉeĥoslovakio, Pollando kaj Orienta Germanio. Li ankaŭ instruis 2 jardekojn en la menciita universitato kiel titulara profesoro.
Canner
Hidrologio
Ĉe la enbuŝiĝo de Canner en la Mozelo la meza akvokvanto (MQ) estas 0,98 m³/s; La akvokolekta areo entenas 110,3 km².
En Koenigsmacker oni mezuris dum 40 jaroj (1971 - 2010) la averaĝa akvokvanto de la Canner. La plej altan nivelon oni mezuris en la monatoj januaro kaj februaro. La plej alta nivelo la rivero atingas kun 1,92 m³/s en februaro. La plej malalta akvonivelo estas en aŭgusto kaj septembro kun 0,33m³/s.
'La monata averaĝa forfluo (MQ) de la Canner'' en m³/s, mezurita en la hidrologia stacio Koenigsmacker
Alain Bashung
Alain Bashung, naskiĝnome Alain Baschung (naskiĝis la kaj mortis la  en Parizo), estis franca verkisto-komponisto-interpretisto kaj komediisto. Li fariĝis gravulo de francaj kanzono kaj roko ekde la komenco de la 1980-aj jaroj kaj influis multnombrajn francajn kantistojn de la nova generacio.
Juneco
Alain Bashung estis la filo de breton-devena patrino, laboristino en kaŭĉuka fabriko en Boulogne-Billancourt, kaj de alĝeria, kabila patro, kiun li ne konis. Lia patrino reedziniĝis kun bakisto laboranta dumnokte kaj Alain Bashung, tiam 1-jara, estis sendita en la ĉirkaŭaĵon de Strasburgo, en Wingersheim, ĉe la gepatroj de sia nova bopatro. Li tiel trapasis sian infanecon en la kamparo, en iom konservativa medio, kun avino kiu parolis nur la alzacan lingvon. Li malkovris muzikon, interalie Mahogony de Kurt Weill, dank'al ludado de buŝharmoniko Rosebud, kiun li ricevis por sia 5-a datreveno. Li krome estis messervanto en Wingersheim, kie li ankaŭ praktikis korbopilkadon kaj bicikladon. En lernejo, Alain estis bona lernanto.
Li revenis al Parizo en 1959, kie li malkovris la grandulojn de franca kanzono, kaj, per radio, la usonan Rok-muzikon de Gene Vincent, Buddy Holly, kiu fariĝis modelo, aŭ Elvis Presley. Paralele al siaj studoj, kiujn li rapide forlasis post akiro de diplomo de librotenado, li formis efemeran grupon kun siaj kunuloj, les Dunces, kun repertuaro inter folklor-muziko kaj "Rockabilly".
Malfacila komenco
Kune kun muzikistoj renkontitaj en Royan, Bashung formis novan grupon kiu aliris restoraciojn, provincajn hotelojn kaj ĉefe usonajn militbazojn. 19-jara, li malfacile ekstartis karieron per siaj unuaj unuopaĵoj, kiaj Pourquoi rêvez-vous des États-Unis ? en 1966. La saman jaron, li fariĝis aranĝisto en muzik-kompanio RCA, kie li prilaboris la diskojn de Claude Channes kaj Noël Deschamps kaj ankaŭ tiujn de Dick Rivers. Plia el siaj unuaj vinilaj diskoj, aperinta en 1968 kaj apenaŭ trovebla, titoliĝis Les Romantiques.
Li plue aperigis dekduon da unuopaĵoj, el kiuj unu sub la pseŭdonimo David Bergen, kaj du aliaj, en 1971-1972 sub la pseŭdonimo Hendrick Darmen komponisto kaj interpretisto de grupo Monkey Bizness. Li plue komponis kelkajn titolojn por tiu-epokaj konataj kantistoj kiel Noël Deschamps, sed ne sukcesis atingi sukceson.
En 1973, li interpretis Robespieron en la muzikalo La Révolution française de Claude-Michel Schönberg. Li renkontis Dick Rivers, por kiu li interalie komponis kaj produktis Marylou.
Sukceso
Li renkontis son-inĝenieron Andy Scott kaj tekst-verkiston Boris Bergman, kun kiuj en 1977 li subskribis sian unuan novigan albumon, Romans photos, kiu montriĝis komerca fiasko en la kunteksto de punka lavango.
Li pludaŭrigis en 1979 per Roulette russe, pli malluma kaj roka albumo. En 1980 aperis la titolo Gaby, oh Gaby, dank'al kiu Bashung finfine ekkonis sukceson, per pli ol unu miliono da venditaj ekzempleroj. Li konfirmis sian talenton ĉe recenzo kaj publiko en 1981, per sia tre roka albumo Pizza, kiu ebligis al li, per titolo Vertige de l'amour, ekstarti turneon en grandaj koncertejoj, interalie Olympia en Parizo.
En 1982, Bashung kunlaboris kun Serge Gainsbourg en la albumo Play blessures. Tiu albumo estis volonta rompo de Bashung post la grandega kaj neatendita sukceso de Gaby, de kiu li ŝajne volis distanciĝi («Mi dediĉas tiun angoron al malaperinta kantisto, mortinta pro soifo en dezerto de Gaby, respektu minuton da silento, faru kvazaŭ mi ne estus alveninta...», li ekkantis en J'croise aux Hébrides). Malluma, torturita, malfacile alirebla disko, kiu fine estis komerca kaj recenza fiasko. En 1983, li publikigis tre originalan kaj malluman albumon, Figure imposée, kiu ankaŭ restis konfidenca. En 1985, li verkis titolojn por la asocio SOS Racisme.
En 1986, li aperigis Passé le Rio Grande. Li retrovis Boris Bergman kaj denove retrovis sukceson per la titolo SOS Amor.
En 1989, la albumo Novice per "New wave" sonoro kaj ties unuopaĵo Bombez !, signis lian unuan oficialan kunlaboron kun tekst-verkisto Jean Fauque kaj lian lastan kun Boris Bergman, kun-verkinto de liaj unuaj sukcesoj, kiu, en pluraj intervjuoj, interalie en Rock & Folk por la apero de Fantaisie militaire, ne kaŝis ian amarecon. Novice eĥis al la mallumo de Play Blessures.
Rekono
En 1992, li rekantis Les Mots bleus de Christophe, en kompilaĵo destinita al priserĉo de AIDS. En 1994, li aperigis albumon Chatterton, kiun li mem kvalifikis Country New Age. Por tiu disko, li kunlaboris kun pluraj artistoj (Sonny Landreth, Ally McErlaine, Link Wray, Marc Ribot kaj Stéphane Belmondo). La titolo Ma petite entreprise (kiu onidire estus metaforo de lia seksa aktiveco, kion formale malgarantiis Bashung mem) estis nova sukceso por Bashung. Li tuj ekstartis du-jaran turneon, kiu rezultigis duoblan koncertan albumon en 1995, Confessions publiques.
Ekde 1994, Bashung dediĉis sin pli multe al sia komediista kariero komencinta en 1981, interalie en Ma sœur chinoise de Alain Mazars.
Post registrado de City duope kun Brigitte Fontaine en ŝia albumo Les Palaces, li revenis al muziko en 1998 per Fantaisie militaire, por kiu li kunlaboris kun Jean Fauque, Rodolphe Burger, Les Valentins kaj Jean-Marc Lederman. Adrian Utley, gitaristo de la angla grupo Portishead, ankaŭ partoprenis al tiu albumo. La kordinstrumentaj aranĝoj, kiuj alportis multon al la etoso de la disko, estis faritaj de Joseph Racaille. La unua unuopaĵo eltirita el tiu verko estis La nuit je mens. Por tiu albumo, li ricevis tri victoires de la musique en 1999. En 2005, okaze de la 20-a eldono de la "Venkoj de l'Muziko", Fantaisie Militaire estis deklarita plej bona albumo de la 20 lastaj jaroj. Tiu albumo estis recenza kaj komerca sukceso por Bashung.
En 2000, li aperigis Climax, duoblan albumon de kompilado, en kiu li rearanĝis kelkajn el siaj plej famaj titoloj, interalie Volontaire duope kun Noir Désir.
En 2002, li aperigis L'Imprudence, albumon aplaŭditan de recenzo kaj konsideritan kiel la plej malluman de lia diskografio. Postulema disko, foje juĝita kiel aŭstera, pli parolita ol kantita, kun kordinstumentaj kaj elektraj aranĝoj, laŭ Bashung inspirita de muzikoj de malnovaj blanka-nigraj filmoj. La saman jaron, li registris Cantique des cantiques kun sia edzino, komediistino kaj kantistino Chloé Mons: tiu titolo estis verkita okaze de ilia geedziĝo en 2001, laŭ muziko de Rodolphe Burger, ekde nova traduko de "Kanto de la kantoj" el la Biblio farita de verkisto Olivier Cadiot. En 2003, li partoprenis al albumo dediĉita al Léo Ferré interpretante la kanzonon Avec le temps kaj verkis antaŭparolon al verko respegulanta la artan karieron de tiu artisto.
En 2004, aperis duobla koncerta albumo, La Tournée des grands espaces. En 2005, li interpretis la titolon Le sud de Nino Ferrer en omaĝa albumo On dirait Nino. En 2006, li registris la kanzonon Que reste-t-il de nos amours de Charles Trenet duope kun Françoise Hardy por ŝia disko Parenthèses....
En junio 2006, li okupadis la "Cité de la Musique" en Parizo, kiu donis plenpovon al li. Li faris serion da spektakloj ĉirkaŭigante sin porokaze de pluraj artistoj: Christophe, Dominique A, Rodolphe Burger, Arto Lindsay.
Komence de 2007, li finis sian paŭzon kaj partoprenis al la turneo Les Aventuriers d'un autre monde kun Jean-Louis Aubert, Cali, Daniel Darc, Richard Kolinka kaj Raphaël. Li ankaŭ ofertis al si du vesperojn en Salle Pleyel de Parizo kaj enkarnigis Jack l'éventreur en la kanzono Panique Mécanique en albumo La Mécanique du cœur de Dionysos.
Alain Bashung aperis en la filmo J'ai toujours rêvé d'être un gangster de Samuel Benchetrit, en kiu li ludis parton kun belga kantisto Arno. Ambaŭ interpretis propran rolon, disputante la aŭtorrajton de kanzono.
En 2008, li kantis L.U.V. duope kun Daniel Darc en ties albumo, Amours suprêmes. Li ankaŭ proponis kreaĵon, L'Homme à tête de chou, ĉirkaŭ Serge Gainsbourg. La, Bashung aperigis albumon Bleu pétrole, kunlaborante interalie kun Gaëtan Roussel de Louise Attaque, Arman Méliès kaj Gérard Manset, kies kanzonon Il voyage en solitaire li reprenis por konkludi sian albumon. Poste, li ekstartis turneon kaj estis programita en pluraj festivaloj. La, li komencis serion da recitaloj en Olympia malgraŭ ĥemio-terapio pro pulma kancero. Jean Fauque, lia verkisto jam de 20 jaroj, anoncis ke nova albumo povus rapide aperi.
La, Alain Bashung estis promociita al Kavaliro de Honora Legio. La, li gajnis tri trofeojn dum la Victoires de la musique 2009, interalie tiun por vira interpretisto de l'jaro. Bashung ankaŭ gajnis tre prestiĝan venkon, tiun de albumo de kanzonoj por Bleu pétrole, kaj lia turneo estis konsiderata kiel plej bona spektaklo de l'jaro. Per entute dek unu rekompencoj akiritaj dum lia kariero, li fariĝis la plej premiita artisto de tiu ceremonio. Tiu rekono estis okazo por lia lasta publika apero, ĉar li devis nuligis siajn lastajn koncertojn la sekvantajn tagojn.
Trafita de pulma kancero depost pli ol unu jaro, kaj tre malfortiĝinta, Alain Bashung mortis la en Hospitalo Saint-Joseph en Parizo, tiam 61-jaraĝa. Post religia ceremonio en preĝejo de Saint-Germain-des-Prés, li estis entombigita en Tombejo Père-Lachaise la.
Acoelomorpha
Acoelomorpha estas sub-filumo de tre simplaj kaj malgrandaj mild-korpaj animaloj kun planula-ecaj trajtoj kiuj vivas en maraj aŭ saletaj akvoj. Ili kutime loĝas inter granoj de sedimento, naĝante kiel planktono, aŭ ŝvebante super aliaj organismoj, kiel algoj kaj koraluloj. Kun la escepto de du nesalakvaj specioj, ĉiuj konataj Akoelomorfuloj estas marbestoj.
Antal Fleischer
FLEISCHER Antal (flejŝer) estis hungara kemiisto, universitata profesoro naskita en Kecskemét la 19-an de julio 1845 kaj mortinta en Koloĵvaro la 28-an de novembro 1877.
Kariero
Antal Fleischer studis farmacion en Vieno. Li doktoriĝis en Budapeŝto. En 1868 li iĝis asistanto kaj ekpublikis memstare siajn esplorrezultojn en hungaraj kaj eksterlandaj fakrevuoj. En 1872 li iĝis universitata profesoro de la Universitato de Koloĵvaro. En la lernojaron de 1872–73-a li studis la laboratoriojn de eksterlandaj universitatoj, precipe de tiu de Bonn. En 1875 oni elektis lin honora membro de la unuiĝo de apotekistoj.
Memfido
La vortoj memfido, memestimo aŭ malpli ofte memvaloro en la lingvaĵo de psikologio estas la impreso aŭ prijuĝo, kiun persono havas pri si mem, kiom forte ĝi fidas pri si mem, estimas siajn proprajn fortojn, respektive kiom valora persono taksas sin mem. Tiu juĝo povas fokusi la karakteron aŭ la kapablojn de la individuo, la memorojn pri la ĝisnuna vivodaŭro aŭ la senton pri la nuntempa "memo"..
Eksteraj faktoroj povas plifortigi aŭ malplifortigi la memfidon, se la ĉirkaŭo konsekvence kaj kredinde laŭde aŭ mallaŭde reagas al la individuo.
Memfido krome ankaŭ estas elemento de la memkompreno de politike aŭ morale difinitaj grupoj, kiu ekzemple donas la certecon al la anoj de tiu grupo, en difinita situacio agi ĝuste, respektive postuli aŭ elbatali tion, kion la grupanoj konsideras sia rajta posedo.
Signife tro granda aŭ tro malgranda memfido povas esti simptomo de psika malsano. Tro alta memfido, sen rilato al la realeco, estas tipa signo ekzemple ĉe manio aŭ la pli malforta variaĵo de tiu malsano, kiu nomatas hipomanio. Tro malforta memfido povas esti signo de depresio aŭ de ĝenerala psika malsekureco. Sed ankaŭ ekster la kadro de psikaj malsanoj, tro alta memfido neniel nepre estas socie juĝata favora trajto: aliaj homoj povas interpreti ĝin kiel aroganteco kaj reagi al la "tro memfida" persono per malsimpatio. Kutime tamen en komparo tro malalta memfido kaŭzas pli da sociaj problemoj ol tro alta, ĉar la tro negativa prijuĝo de la propra persono tre bremsas kaj malkuraĝigas.