cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bynov
Geografio
Por la municipo estas karakterizaj altaj arbarkovritaj montetoj, kiuj ĉirkaŭas ĝin el ĉiuj direktoj kaj kreas valon de rojo Jílovský potok, kondukanta el okcidento al oriento, direkte al Děčín. Karakterizaj montetoj kiel Klobouk en sudo kaj Písečný vrch en okcidento donas al Bynov sur mapo ĉapelan formon. La plej alta monto en la ĉirkaŭaĵo estas grejsa tablomonto Děčínský Sněžník, malproksima nur 3 km nordokcidente. Tiuu kun alteco 723 metroj apartenas al karakterizaj dominantoj en la ĉirkaŭaĵo kaj tre alloga turisma celo ne nur por la lokaj aŭ enlandaj loĝantoj, sed ankaŭ por turistoj el Germanio.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Kantono Tucker
La kantono Tucker - angle Tucker County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(16614) 1993 FS35
(16614) 1993 FS35 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
1493 Sigrid
1493 Sigrid estas malgranda, malhela kaj iom marapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Ĝi ricevi la virinan antaŭnomon "Sigrid", tiu de la edzino de la dana astronomo Bengt Strömgren.
Volendam
Volendam (okcidentfrise: Vullendam) estas vilaĝo en la municipo Edam-Volendam, en la nederlanda provinco Noord-Holland.
Volendam havas ĉ. 22 000 loĝantojn kaj ankoraŭ firme kreskas. la turistoj ankoraŭ venas de malproksime por serĉi la tradiciajn vestojn kaj fiŝistajn boatojn sed nur trovas kelkajn memorigaĵo-butikojn ĉe la haveno kaj boaton kiu povas porti ilin al la (duon)insulo Marken.
Jules Verstraeten
Jules VERSTRAETEN [ĵil verstrate] (naskiĝis la, mortis la ) estis flandra esperantisto. Li lernis Esperanton, kiam li estis militkaptito en Aŭstrio dum la dua mondmilito. Ekaktivis en la antverpena Esperanto-grupo La Verda Stelo en 1950 kiel sekretario, kaj en la Reĝa Belga Ligo Esperantista kiel administranto. En 1957 li ricevis la arĝentan medalon Pro merito de la antverpena Esperanto-grupo. Li estis LKK-ano de la 45-a UK en Bruselo en 1960 kaj vicprezidanto de la nova Belga Esperanto-Federacio ekde ĝia fondiĝo en 1960, redaktoro-respondeculo de la antverpena revuo Esperanto-novaĵoj de 1963 ĝis decembro 1979. Verstraeten estis prezidanto de la antverpena Esperanto-grupo La Verda Stelo en 1969 kaj 1970, kiam li iĝis honora prezidanto de la grupo.
En 1982 Jules Verstraeten verkis la historion de la Esperanto-grupo, kiu eldoniĝis sub la titolo Historio de la Esperanto-grupo La Verda Stelo 1957-1982.
Pro liaj multegaj meritoj en la Esperanto-movado kaj precipe en Antverpeno, oni honore al li starigis fonduson por la subtenado kaj plibeligado de la iama Esperanto-domo de Antverpeno. En Codji, Benino, estis inaŭgurita Lernejo Jules Verstraeten kiel esprimo de danko pro lia multjara financa subteno.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1960 UK Bruselo.jpg|Loka Kongresa Komitato; UK de Esperanto 1960, Bruselo. Dosiero:Jules Verstraeten 1977.jpg|Jules Verstraeten dum prelego en 1977. </Gallery>
László Hunyadi (skulptisto)
HUNYADI László (hunjadi) estas rumania hungara skulptisto. Li naskiĝis en Dâmbău la 16-an de novembro 1933.
Biografio
László Hunyadi inter 1953-59 studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. En 1995 li estis laŭreato de EMKE de premio Koloĵvaraj Fratoj. Li vivas en Târgu Mureș. Li laboras el ligno kaj metalo.
Federico Fazio
Federico Fazio (loka hispanlingva prononco laŭ sistemo IFA ) estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2017 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo AS Roma. Krome ekde la jaro 2011 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "6".
Preĝejo Koro de Jesuo (Zalaegerszeg)
Paroĥa franciskana preĝejo Koro de Jesuo estas romkatolika konstruaĵogrupo en Hungario, en urbo Zalaegerszeg, en loĝkvartalo Ola.
Preĝeja historio
En Zalaegerszeg oni konstruis memorpreĝejon en la jaroj 1925 kaj 1926 memore al Karolo la 1-a (Aŭstrio). La franciskanoj alvenis en 1926. Dum la konsekro aperis eĉ Zita de Bourbon-Parma. Zita mem pli frue donacis al la preĝejo la predikejon. Escepte la socialisman eraon en la kirko franciskanoj servis/servas. En 1942 la kirko ricevis paroĥan titolon. La orgeno alvenis en 1958. En 1996 oni farbis la internajn murojn, en la sekva jaro oni kreis pli novan marmoran altaron. En 2000 oni dispartigis interne vintran kapelon dediĉitan al Sankta Francisko. En 2004 ekstere la preĝejo renoviĝis.
Monaĥeja historio
La unuetaĝa monaĥejo estis konstruita kune kun la preĝejo. En 1950 la ŝtato forigis ĉiujn monaĥojn (ankaŭ tie la franciskanojn). La monaĥejo funkciis plu kiel armea domo (pli frue en tiu loko kazerno funkciis). Depost fino de la socialismo (1990) la franciskanoj rajtis reveni. Okaze de tio alvenis ankaŭ Otto von Habsburg.
Konstruaĵoj
La preĝejo kaj la monaĥejo formas unuon ĉe stratangulo. La preĝeja fasado situas laŭ la trotuaro. La fasado estas malsimetria, ĉar dekstre la kvadrata turo altiĝas. Kaj la navo, kaj la turo havas po unu enirejojn, sed antaŭ la preĝeja enirejo estas porĉo. Super la porĉo estas niĉo kun statuo. La kirko kaj la monaĥejo formas majusklon L, ili brakumas malgrandan, sed pompan korton. Interne meciindas apud la altaro statuoj pri Koro de Jesuo, Sankta Margareta Maria Alacoque kaj Sankta Bonaventura.
Kermeso okazas en la 2-a dimanĉo depost Pentekosto.
Bogliarka
Bogliarka (hungare Boglárka) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Bogliarka situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Bardejov troviĝas je 17 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1454. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Boglárka 248 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bogliarka 163 homoj, (142 slovakoj, 11 rutenoj).
Hradiště
Hradiště estas nomo por pluraj municipoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Gongogi
Gongogi estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 8.357 loĝantojn en 2010.
Ulsterskota lingvo
La ulstera skota lingvo (aŭ ulsterskota lingvo) estas minoritat-lingvo de Nord-Irlando (tre granda parto de la irlanda provinco Ulstero). Ĝi havas ĉirkaŭ 100,000 parolantojn. Estas malkonsentoj, ĉu la ulstera skota estas nura dialekto de la 'malalteja' skota, aŭ lingvo sendependa, kiu tre rilatas al ĝi. Ja, estas malkonsentetoj ĉu la skota estas dialekto de la angla. Kaj la skota kaj la ulstera skota estas anoj de la ĝermana lingvaro. Ili estas tre rilataj al la angla.
Ekzemplo
Jen ekzemplo de la ulstera skota. Temas pri kontribuaĵo farita de Jim Shannon en la Provizora Asembleo (Transitional Assembly):
Phạm Đoan Trang
Pham Doan Trang (naskiĝis en 1978 en Hanojo) estas vjetnama aŭtoro, bloganto, ĵurnalisto, eldonisto kaj aktivistino pri demokratio. En 2017 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis ŝin per la premion Homo Homini, "pro elstara ĵurnalisma laboro, kiu grave kontribuas al la protekto de homaj rajtoj kaj disvastiĝo de demokratiaj valoroj en Vjetnamujo, kaj al ekzempla kuraĝo." Ŝi verkis plurajn publikaĵojn kaj estas unu el la fondintoj de la retejo Luat Khoa revuo kiel sendependa ĵurnalisma formo en Vjetnamio.
People in Need nomis ŝin "unu el la gvidaj personecoj de la nuntempa vjetnama malkonsento".
Ulsterskota lingvo
Ekzemplo
Notu: La skota lingvo ne estas sama kiel skota gaela, kiu estas kelta lingvo rilata al la irlanda kaj la manksa.
Phạm Đoan Trang
Malgraŭ konstanta timigado, ŝian Facebook-paĝon spektas 40.000 homoj, kaj ŝia blogo "Taglibro de Juro" (Luat Khoa Tap Ch i) legas 20.000 homojn tage.
Samjare (2017) ŝi publikigis sian naŭan libron "Politiko por ĉiuj" (Chính Trị Bình Dân), kiu ne rajtis esti publikigita, sed estas havebla en la interreto. La aŭtoro ekde tiam estis punita per hejma aresto kaj devis rifuĝi en malproksima loko.
La 18-an de majo 2021, la germana PEN-Klubo nomis Pham Doan Trang honora membro de ĉi tiu organizaĵo kaj postulis ŝian tujan liberigon.
NGC 967
NGC 967 (aliaj indikoj — PGC 9654, ESO 545-31, MCG -3-7-30, NPM1G -17.0096) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Davido la 2-a (Skotlando)
Davido la 2-a (1324 - 1371) estis reĝo de Skotlando de 1329 ĝis 1371. Li estis la filo de Roberto la 1-a (Robert the Bruce) kaj lia dua edzino, Elizabeth de Burgh.
Malgraŭ la traktato kun Anglujo de 1328, lia regno estis invadita de Eduardo la 3-a de Anglio kaj Davido devis ekziliĝi al Francio post la malvenko en julio 1333. La lukto kontraŭ la angloj restis sub la gvido de la juna nevo de Davido, Roberto Stuarto.
Eduardo la 3-a helpis sian favoraton Eduardo de Balliol, filo de Johano de Balliol, fariĝi (kontraŭ-)reĝo de Skotlando, kun la nomo Eduardo la 1-a. Sed pli malfrue Davido reakiris la skotan tronon.
Denove venkita de Eduardo la 3-a en 1346 en la Batalo de Neville's Cross, Davido estis malliberigita en Anglujo ĝis 1357. Dum tiu tempo Skotlando restis sub la regentado de lia nevo Roberto Stuarto.
Davido estis edzo de Johana de la Turo, fratino de Eduardo la 3-a, sed ili ne havis gefilojn. Li denove geedziĝis (1364) kun Margareta Drummond, ankaŭ sen gefiloj.
Pro tiu kialo, je lia morto proklamiĝis heredanto lia nevo Roberto Stuarto, per kio ekiĝis la regado de la dinastio de Stuartoj.
IJK 2010
La 66-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis inter la 24-a kaj la 31-a de julio 2010 en la somera ripozejo Villa Trópico ĉe la plaĝo Jibacoa en la komunumo Santa Cruz del Norte en Kubo. Origine la kongreso estis okazonta en la apuda kampadejo Los Cocos. Per la reta aliĝilo aliĝis al la kongreso 133 personoj, sed ĉar surloke aliĝis pliaj, la kongreson fine ĉeestis 181 partoprenantoj el 35 landoj. Danke al stipendioj kaj donacoj povis partopreni proksimume dudeko da kubaj gejunuloj kaj junaj reprezentantoj de pluraj latinamerikaj landoj. Ĉeestis ankaŭ pluraj partoprenintoj de la tujantaŭa 95-a UK ekster TEJO-aĝo.
Kongresejo
La kongresejo - hotelo Villa (El) Trópico situas ĉe la bordo de la Meksika Golfo, meze inter Havano kaj Varadero. Ĝi estis inaŭgurita en la jaro 1962 kaj rekonstruita en 2001. Surloke troviĝas proksimume cento da du- kaj trilitaj kabanoj, kiujn dum la kongresa semajno enloĝis plejparte la kongresanoj. Programeroj okazis en tegmentita amfiteatro proksime de la naĝejo aŭ en taŭga ekstera loko ene de la kongresejo.
Dum la tuta aranĝo la kongresejo proponis al ĉiuj partoprenantoj senpagajn trinkaĵojn (kun kaj sen alkoholo), manĝado okazis trifoje tage.
Laŭ origina propono la kongreso estis okazonta en la apuda kampadejo Los Cocos, sed tri monatojn antaŭ la okazigo oni pro neakiro de necesa ministeria permeso decidis ŝanĝi la lokon al Villa Trópico, kontraŭ samaj prezoj kaj eĉ pli luksaj kondiĉoj (tri manĝoj tage anstataŭ du, senpagaj trinkaĵoj tuttage).
Programo
Kompare kun la aliaj jaroj, la 66-a IJK estis malpli riĉa je formala prelegeca programo; anstataŭe grandparte logis la ĉeestantojn la proponoj de la kongresejo, kiu senpage proponis sportajn ekipaĵojn kaj aktivaĵojn kiel naĝado (baseno kaj plaĝo), plonĝadon (profesia kurso aŭ amatora memstara), navigadon (sur kajakoj, pedalboatoj kaj katamaranoj), pilkajn ludojn (akvopilko, piedpilko, surherba kaj sursabla flugpilko), promenajn ekskursojn (montgrimpado kaj migrado apud la kongresejo) ktp.
Okazis tamen ankaŭ kelkaj prelegoj, prezentoj kaj diskutrondoj, ekzemple pri: E@I, JCI, historio de TEJO, YAWAR-festo, kunlaboro kun la Unuiĝintaj Nacioj kaj Unesko, agado en esperanto-dezertoj. Aldone estis proponataj kurso de la hispana lingvo, kursoj de esperanto por komencantoj (gvidataj de Adenjo Charrière kaj Alexandre Humet), kursoj de salso kaj aliaj dancoj (gvidataj de Matthias Humet kaj Ariadna García Gutiérrez). Dum du neformalaj kaj unu formala kunsidoj kunvenis la komitato de TEJO. Okazis ankaŭ kultur-lingva festivalo. Kadre de la vespera programo plurfoje koncertis la kuba esperanto-muzikgrupo Amindaj, debutinta antaŭe dum la 95-a UK, kaj funkciis filmejo kaj diskejo.
Organiza teamo
La Lokan Kongresan Komitaton konsistigis la jenaj personoj, junaj kubaj esperantistoj: La teamon asistis antaŭe kaj surloke Łukasz Żebrowski, la TEJO-estrarano pri kongresoj, Sergej Tyrin, la kasisto de TEJO, kaj el la Centra Oficejo de UEA ankaŭ la TEJO-volontulo Alexandre Baudry. Retpaĝaron kaj aliĝilon kreis Marek Blahuš, komisiito de TEJO pri reta agado.
Houjhnhnmoj
Houjhnhnmoj (Houyhnhnms, singulare Houyhnhnm) estas fikciaj raciaj ĉevaloj loĝantaj en fikcia lando de la libro La vojaĝoj de Gulivero de brita verkisto Jonathan Swift. Laŭ la libro, Gulivero loĝis en ĉi tiu lando en la jaroj 1711-1715, sekve pli malalte estas priskribata fikcia socio de houjhnhnmoj de la jaroj 1711-1715.
Houjhnhnmoj ne havas malvirtojn, estas honestaj kaj saĝaj. Sekve socio de houjhnhnmoj estas tre perfekta, utopia. En ĉi tiu socio ne ekzistas konfliktoj.
Aliaj neordinaraj loĝantoj de la sama lando estas jahuoj. Jahuoj estas homoj perdintaj racion, sed konservintaj homajn malvirtojn.
Bazaj informoj
Ekstera anatomia strukturo de houjhnhnmo estas tia sama, kiel ĝi de ordinaraj ĉevaloj. Sed houjhnhnmoj estas sufiĉe pli fleksebla. Ili majstre uzas antaŭajn piedojn kiel manojn kaj povas fari ĉion, kion homoj faras per manoj (houjhnhnmoj premas aĵojn inter hufo kaj osto super hufo). Plej ofte houjhnhnmoj iradas per 4 piedoj, kiel ordinaraj ĉevaloj, sed ofte estadas je aliaj pozoj.
Cerbo de houjhnhnmo estas sufiĉe evoluinta por racieco.
Houjhnhnmoj ne portas vestojn.
Vivmaniero
Houjhnhnmoj loĝas en domoj faritaj el lignaj vergoj kaj pajlo.
Houjhnhnmoj manĝas fojnon kaj kuiras aliajn manĝaĵojn el aveno kaj lakto. Por tio ili falĉas avenon kaj fojnon, melkas bovinojn; ili uzas fajron, sed la aŭtoro ne priskribas, kiel ili akiras ĝin. Houjhnhnmoj uzas vazaron el argilo kaj el ligno. Anstataŭ tablo ili uzas ion similan al staltrogo. De tempo al tempo ili simple paŝtiĝas sur herbo.
Houjhnhnmoj ofte sidas, kiel hundoj, sur pajlaj matoj.
Teĥniko kaj agrokulturo
Houjhnhnmoj ne scias feron. Ili faras ilojn el ŝtonojn tornante ilin per specifa tre malmola ŝtono.
Domoj de houjhnhnmoj estas farataj el lignaj vergoj kaj pajlo. Por tio estas uzata difinita arbo, kiun oni ne devas haki, ĉar ĝi falas mem post la aĝo de 40 jaroj. Oni faras la vergoj per akrigita ŝtono.
Vazaro estas farata el argilo kaj el ligno. Argila vazaro estas kalcinata per Suno.
Kio koncernas transporton, houjhnhnmoj uzas diversajn ĉarojn jungatajn per jahuoj. Akva transporto ne ekzistas.
Houjhnhnmoj uzas jahuojn kiel labora brutaro kaj bovinojn kiel lakta brutaro. Probable, ili uzas en mastrumo ankaŭ azenojn, katojn kaj hundoj, sed estas malklare el la libro, ĉu ĉiuj ĉi tiuj animaloj estas uzataj kaj kiaj estas roloj de katoj kaj hundoj. Jahuoj ofte estas nutrataj per viando de mortintaj azenoj kaj hundoj.
Kiel regulo, aĵoj faritaj de houjhnhnmoj estas ne tre belaj, sed tre oportunaj.
Lingvo
Lingvo de houjhnhnmoj havas fonetikon konvenan al henado. La aŭtoro asertas, ke la fonetiko estas iom simila al germana.
Multaj vortoj signifantaj malvirtojn ne ekzistas en la lingvo, ĉar en la socio de houjhnhnmoj ne ekzistas tiaj malvirtoj. Vortoj signifantaj ion malbonan havas sufikson prononcatan proksimume kiel jahu, kaj samtempe jahu estas vorto signifanta homon aŭ jahuon (jahuo estas esperantigita versio de jahu).
Houjhnhnmoj ne havas skribon.
Scienco
Spite al malesto de skribo, houjhnhnmoj havas iomajn sciencajn sciojn.
Astronomio de houjhnhnmoj probable estas limigata al studo de ŝajnaj movoj de Suno kaj Luno. La aŭtoro asertas, ke "maksimuma atingo de ilia astronomio" estas fakto, ke ili "komprenas naturon de eklipsoj". Ili kalkulas jarojn kaj monatojn per Suno kaj Luno. Ili ne havas nocion de semajno.
Kio koncernas geografio, houjhnhnmoj scias nur sian landon, ĉar ili ne scipovas marvojaĝon. Gulivero estis unua, kiu rakontis al houjhnhnmo pri ekzistado de aliaj landoj.
Historio de houjhnhnmoj entenas malmulte de eventoj kaj facile konserviĝas en memoro.
Medicino de houjhnhnmoj estas limigata al scioj pri kuraciloj el herboj por kuracado de vundoj kaj kontuzoj. Je aliaj malsanoj houjhnhnmoj neniam malsanas, ĉar ilia vivmaniero estas tre saniga.
Houjhnhnmoj ne okupas sin pri filozofiaj meditoj ne aplikeblaj al praktiko.
Arto
La aŭtoro mencias nur unu genron de arto ekzistantan en la socio de houjhnhnmoj: poezion. Poemoj de houjhnhnmoj enhavas precizajn priskribadojn kaj trafajn komparadojn. Ĉiu poemo estas aŭ pri amikeco, aŭ pri venkinto de sporta konkurso.
Socio
Agado de houjhnhnmoj komplete subordiĝas al racio. Krome ĉiu houjhnhnmo amas ĉiujn houjhnhnmojn kaj estas same amikeca al konatoj kaj nekonatoj. Parolo estas uzata por informo, mensogo ne ekzistas. Houjhnhnmoj ĉiam estas decaj, sed ne havas kompleksajn regulojn de etiketo.
Sed en socio de houjhnhnmoj ekzistas apartigo inter pli saĝaj (noblaj) kaj malpli saĝaj. Malpli saĝaj estas servantoj de pli saĝaj. Ekzistas eĉ ligo inter grado de saĝo kaj koloro de houjhnhnmo. Iuj koloroj estas konataj kiel koloroj de servantoj, kaj houjhnhnmoj de tiaj koloroj neniam pretendas alian socian pozicion.
Kvankam houjhnhnmoj neniam havas konsiderindajn malvirtojn, de tempo al tempo iuj servantoj estas distriĝemaj kaj iuj infanoj agas malkorekte.
Edziĝoj okazas laŭ konsideroj pri ecoj de estontaj idoj. Amindumo ne ekzistas. Ne ekzistas ankaŭ divorco, perfido. Ĉiu paro de geedzoj devas doni al la mondo du idojn kaj ne pli multe, sed servantoj rajtas 6. Post generado de la konvena nombro de idoj geedzoj finas seksajn interrilatojn. Se iuj geedzoj ne povas generi duan idon, iuj aliaj geedzoj transdonas al ili sian idon kaj generas plue idon por si. Samo estas farata, se ido mortas (tre malofta evento). Oni konsideras, ke estas dezirinde, ke geedzoj edukas idojn de diversaj seksoj; sekve paroj havantaj idojn de sama seksa interŝanĝas idojn konforme.
Infanoj estas edukata tre severe, kun multe da sporto, tre malofte manĝas ion bongustan. 4 fojoj en jaro okazas sportaj konkursoj de junularo.
Teritorio de la lando estas dividita je distriktoj. 1 fojo en 4 jaroj okazas kunveno de reprezentantoj de ĉiuj distriktoj (la aŭtoro ne priskribas regulojn de elekto de ĉi tiuj reprezentantoj). En la kunveno estas konsiderataj variaj problemoj; ekzemple, pri distribuo de aveno: se en iu distrikto estas deficito de aveno, aliaj distriktoj donas parton de sia aveno al la distrikto kun la deficito. Supre menciita distribuo de idoj ankaŭ estas konsiderata en la kunveno. Ne ekzistas reguloj de voĉdonado en la kunveno, ĉar preskaŭ ĉiam partoprenantoj de la kunveno venas al unueca opinio per raciaj argumentoj.
Rilato al morto
Houjhnhnmoj rilatas al morto trankvile, almenaŭ al morto pro maljuneco. Kiam houjhnhnmo sentas, ke baldaŭ mortos, li aŭ ŝi adiaŭe vizitas siajn amikojn. Dum tio neniu esprimas malgajon. Kadavrojn oni metas en tre izolitaj lokoj.
Houjhnhnmoj mortas kiel regulo je 70-75 jaroj, tre malofte je 76-80. De tempo al tempo ili mortas pli frue pro akcidentoj, sed tre malofte.
Károly Kocsis (inĝeniero)
Károly Kocsis [kAroj koĉiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsis Károly estis hungara inĝeniero, profesoro, ekonomikisto.
Marcos Acuña
Marcos Acuña aŭ plennome Marcos Javier Acuña (prononco laŭ sistemo ) estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Zapala, Provinco Neŭkeno, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2017 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Sporting Clube de Portugal. Krome ekde la jaro 2016 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "8".
Károly Kocsis (inĝeniero)
Károly Kocsis naskiĝis la  en Komárom. Li mortis la en Gödöllő.
Biografio
Károly Kocsis akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1958. Post la diplomo li havis inĝenieran postenon en fabriko, en la sekva jaro li ekinstruis en Agrarscienca Universitato de Gödöllő. En 1963 li akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Marx Károly, en la sama jaro li doktoriĝis. En la studjaro 1964 li esploris en Reading. Inter 1968 kaj 1978 li estis docento, poste universitata profesoro kaj vicrektoro. En 1969 li kandidatiĝis. Inter 1982-1990 li estis kunlaboranto de FAO en Romo. Inter 1990-1996 li estis rektoro, poste denove vicrektoro en Gödöllő. Li aĝis 70, kiam li pensiuliĝis. Li ricevis diversajn premiojn inter 1967-2004. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Bárdudvarnok
Bárdudvarnok estas unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kadarkút. La vilaĝnomo signifas: batalhakilo-kortumisto. Ekstera parto de Bárdudvarnok estas ankaŭ feriejo.
Burgo Bundenbach
La burgo Bundenbach estas la ruino de spronburgo okcidente de la vilaĝo Großbundenbach en la komunumaro Zweibrücken-Land en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Ponto Craigavon
La Ponto Craigavon estas unu el tri pontoj en Derry, Norda Irlando. Ĝi trairas super la rivero Foyle iom pli sude ol la Ponto Foyle kaj la Pacponto. Ĝi estas unu el nur malmultaj duetaĝaj ŝosepontoj en Eŭropo. Ĝi estis nomita laŭ Lord Craigavon, nome unua ĉefministro de Norda Irlando.
Bárdudvarnok
Situo
Bárdudvarnok situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Dise 16 setlejoj formas la municipon. Kaposvár troviĝas 10, Kadarkút 15 km-ojn.
Burgo Bundenbach
Supozeble la burgo estis konstruita ĉ. 1200 de la grafoj Saarwerden. Aliaj posedantoj estis la grafoj de Veldenz, Boos von Waldeck, la familio von Stein kaj la dukoj de Zweibrücken. En la Tridekjara Milito la burgo estis detruita kaj 1813 malkonstruata.
Bárdudvarnok
Historio
La unua mencio devenis el 1229 en formo "Bárd" (=batalhakilo), pri alia vilaĝo "Szerászló" [serAslO] el 1411, pri "Szentbenedek" [sentbenedek] (=Sankta Benedikto) el 1421, pri "Kaposdada" [kapoŝdada] el 1244. En 1851 el ili 3 malgrandaj vilaĝoj unuiĝis, baldaŭe aliĝis la ceteraj, la nuna nomo uziĝas ekde 1908. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, familihelpa servo, poŝto.
Kolkwitz
Kolkwitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Santibáñez del Val
Santibáñez del Val [santiBAnjez delBAL] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-356, en la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, (Hispanio).
Vilaĝoj
Santibáñez estas la ĉefurbo de la municipo, je du kilometroj sude, survoje al Hinojar de Cervera troviĝas kvartalo nomata Barriosuso.
Geografio
Ĝi estas je 50 km de la ĉefurbo kaj en la aŭtoŝoseo BU-900, je 5 km de Santo Domingo de Silos, oriente kaj je 2 km de Quintanilla del Coco, okcidente.
Ponto Craigavon
La nuntempa ponto estis desegnita de urba arkitekto, nome Matthew A Robinson. Konstruado startis fine de la 1920-aj jaroj kaj finiĝis en 1933. La malsupra etaĝo de la ponto origine eltenis fervojon por ŝarĝovagonoj, sed tiu estis anstataŭita per ŝoseo en 1968. Je ĉiu pinto, kontura murpentraĵo de fervoja stacio markas la iaman fervojon. La 3an de Julio 1968, kiel parto de serio de protestoj kontraŭ stato de loĝado en Derry, la tiucela komitato Derry Housing Action Committee (DHAC) organizis sid-proteston sur la ĵus malfermita dua etaĝo de la Ponto Craigavon.
Paro de bronzaj statuoj formanta skulptaĵon titolitan Manoj super la divido estas ĉe la okcidenta pinto de la Ponto Craigavon ĉe Carlisle Square kaj estis produktita de la skulptisto de Derry nome Maurice Harron.
Historio
En 1863, la ŝtala Ponto Carlisle estis starigita, iom pli supren laŭ la riverfluo, preskaŭ kie nun estas la ponto Craigavon, por anstataŭi la malnovan lignan ponton.
Notoj
54.99056°N, -7.31778°W
Nord-Okcidenta Kompanio
La Nord-Okcidenta Kompanio (franclingve Compagnie du Nord-Ouest) estis kolonia firmao fondita en 1782 en Montrealo (Kebekio), cele al la komerco de peltoj. Ĝi estis kreita far Benjamin Frobisher, lia frato Joseph, kaj Simon McTavish.
Davtaŝeno
Davtaŝeno (armene Դավթաշեն) estas unu el la 12 distriktoj de Erevano, la ĉefurbo de Armenio. Ĝi havas 671 hektarojn, situas nordokcidente de la urbo kun ĉirkaŭ 40.400 loĝantoj. La distrikto dividiĝas en du kvartalojn: Davtaŝeno kaj Nareko (fondita inter 1946 kaj 1948 de la repatriigitaj armenoj el Sirio, Libano,Egiptio, Irano, Irako kaj Grekio).
Greppen
Pri la komunumo
Greppen estas komunumo en la distrikto Lucerno en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 941 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Greppen situas ĉe la bordo de la Kvarkantona Lago, nome ĉe la orienta bordo de la Golfo de Küssnacht, ĉe la okcidenta flanko de la monto Rigi.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sen la lagosurfaco sur areo de 3,30 km², de kiuj 39,7% estas kovritaj de arbaro, 50,9% servas por agrikulturo kaj 9,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Greppen limas en nordo kaj oriento al Küssnacht (SZ), en sudo al Weggis, kaj en okicdento aliflanke de la Kvarkantona Lago al Meggen.
Trafiko
La komunumo Greppen estas konektita al la publika transportreto per la buslinio de Brunnen tra Gersau kaj Weggis al Küssnacht kaj per la ŝiplinioj sur la Kvarkantona Lago.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A4 situas norde en Küssnacht en distanco de 5 km.
Historio
La unua dokumenta mencio de Greppen datiĝas el la jaro 1259 kiel Crepon.
Dum mezepoko Greppen apartenis al la Habsburgoj. En la jaro 1406 Greppen kune kun la voktejo Habsburgo estis akirita de la urbo Lucerno.
Ekzistas projekto pri kunigo de la tri komunumoj Greppen, Weggis kaj Vitznau al nova komunumo Rigi. Jam ekzistas loza kunlaboro, sed ĉar la tri komunumoj finance bonfartas nek ekzistas premo nek urĝo. En la jaro 2005 la projekto estis ŝovita je nedifinita tempo.
Cannalonga
Cannalonga estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Campora, Moio della Civitella, Novi Velia kaj Vallo della Lucania.
Graffenwald (stacidomo)
Graffenwald estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wittelsheim, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Johannes Bobrowski
Johannes BOBROWSKI (naskiĝinta la en Tilsit, mortinta la  en Berlino) estis germana verkisto.
Graffenwald (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est kaj Tramtrajno Mulhouse Vallée de la Thur.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lutterbach - Kruth (130000).
Johannes Bobrowski
Vivo
La filo de fervoja oficisto iĝis en 1930 membro de la Ligo Germana Biblicirkla kaj frekventis la gimnaziojn en Kętrzyn kaj Kenigsbergo ĝis 1937, kiam li pasis la abiturientan ekzamenon. En 1938 li ekstudis arthistorion en Berlino. Li havis kontaktojn al anoj de Konfesanta Eklezio kaj de la rezistado kontraŭnazisma. En 1938 li laboris ĉe Regna Laborservo kaj li soldatis dum la tuta Dua mondmilito, kiam li faris la unuajn verkistajn provojn (en 1941). Inter 1945-49 li estis militkaptito en Sovetio. Li punlaboris en minejoj ĉe la rivero Don kaj ĉe la Meza Volgo kaj frekventis t.n. kontraŭfaŝismajn lernejojn.
Reveno en Germanlandon
En 1949 li revenis Berlinon kaj iĝis en 1950 lektoro en la eldonejo "Altberliner Verlag Lucie Groszer". En 1955 aperis la unuaj poemoj. Li iĝis membro de la orientgermana CDU-partio.
En 1961 oni publikigis lian unuan poeziaĵvolumon titolitan Sarmatische Zeit en ambaŭ germanaj ŝtatoj. Por tio li ricevis en 1962 la Alma-Johanna-Koenig-premion en Vieno kaj la Premion de la Grupo 47. En 1963-65 fariĝis esploroj de la orientgermana kaŝpolico Stasi ene de la operacio "Ahornkreis" kontraŭ Bombrowski kaj lia literatura amika cirko (i.a. Manfred Bieler, B. Djacenko, L. Kusche, P. Huchel) pro iliaj kritikaj pozicioj koncerne la artoprogramo de SED ("Bitterfelder Weg", postuloj de la socialismaj realismo).
En 1964 Bombrowski iĝis membro de PEN-centro "Ost und West". Aperis la romano ''Levins Mühle. 34 Sätze über meinen Großvater'', por kiu li ricevis la Heinrich-Mann-premion de la Germana Akademio de la Artoj kaj la Charles-Veillon-premion en Zuriko.
Graveco
Lia fundamenta temo estis la rilato kulposenta de Germanio kontraŭ la najbaraj orienteŭropaj popoloj, kion li el la vidpunkto kristana-humanisma rigardis. Distancigis sin de li la oficiala GDR-kulturpolitiko pro modernaj strukturoj de liaj lirikaĵoj (i. a. Schattenland Ströme 1962, Wetterzeichen 1966) kaj prozaĵoj (i. a. Boehlendorff und Mäusefest 1965, Litauische Claviere 1966), kiuj daŭrigis iel la tradicijon de Klopstock kaj Hölderlin, sed ankaŭ pro liaj kontaktoj al la Grupo 47.
Kune kun tekstoj de E. Arendt kaj P. Huchel la rimaĵoj bobrovski-aj ankaŭ pelmeligis la longjaran kaj ege didaktikan poezikanonon de GDR (Brecht, Becher) kaj malfermis la pordon por novaj evoluoj.
Peter Brian Medawar
Peter Brian Medawar (1915-1987) estis angla kuracisto kaj biologo, Nobel-premiito pri Fiziologio kaj Medicino (1960) pro sia esploro, kune kun Frank Burnet, pri la imunologia sistemo de bestoj, kaj la unua homo naskiĝinta en Brazilo, kiu ricevis tian premion. En 1947, li fariĝis profesoro pri zoologio de la Universitato de Birmingham, kaj du jarojn poste li estis elektita membro de la Reĝa Societo de Londono.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Pierre_Teilhard_de_Chardin_01.jpg| Pierre T. de Chardin (1881-1955) Burnet_2jpg.jpg| Frank Burnet (1899-1985) Karl_Popper.jpg| Karl Popper (1902-1994) John_Zachary_Young_1978c.jpg| John Zachary Young (1907-1997) </Gallery> <Gallery> Guy%27s_Tower,_Guy%27s_Hospital_-_geograph.org.uk_-_1623716.jpg| Peter Alfred Gorer (1907-1961) Kilbarchan_Weavers_Cottage,_The_Cross._-_geograph.org.uk_-_566812.jpg| Thomas Gibson (1915-1993) James_Black_(pharmacologist).jpg| James Black (1924-2010) Westminster_fog_-_London_-_UK.jpg| Anne McLaren (1927-2007) </Gallery>
(9613) 1993 BN3
(9613) 1993 BN3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la de la usona astronomo Thomas J. Balonek elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono).
Havlovice (Domažlice)
Havlovice situas en katastra teritorio Havlovice u Domažlic kun areo 4,72 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.
Lingva Komitato
La Lingva Komitato, fondita dum la 1-a Universala Kongreso de Esperanto en Bulonjo-ĉe-Maro en 1905, estis sendependa lingva institucio de Esperanto, kies tasko estis konservi kaj protekti la fundamentajn principojn de la lingvo Esperanto kaj kontroli ĝian evoluon. Laŭ propono de Zamenhof mem 102 membroj el 28 nacioj estis elektitaj. La Lingvan Komitaton prezidis Émile Boirac. La nomon "Akademio de Esperanto" portis unue supera komisiono de la Lingva Komitato. En 1948 la Lingva Komitato kaj ĝia Akademio kunfandiĝis en unu solan korpon nomatan "Akademio de Esperanto".
Akademio kaj Laboraj Sekcioj
En 1908 por forigi la malutilon de la granda nombreco de la Lingva Komitato, la prezidanto proponis dispartigi ĝin, formante en ĝi konstantan "superan komisionon" nomatan "Akademio". Validis jena regularo:
En 1908 estis fonditaj konstantaj komisionoj aŭ sekcioj por komuna vortaro, gramatiko, teknika vortaro. Dum kelka tempo ekzistas ankaŭ sekcio por internaj kaj aliaj aferoj. Laŭ la regularo oni povis, laŭbezone, fondi pliajn sekciojn.
En 1948, kadre de ĝenerala reorganizado, la Lingva Komitato kaj ties Akademio estis kunfanditaj kaj ricevis la nomon "Akademio de Esperanto".
Sekcio pri Komuna Vortaro
La Sekcio de Komuna Vortaro estis unue prezidata de profesoro Théophile Cart; en 1912 ĝi fariĝis Sekcio pri Vortaro kun du subsekcioj: komuna lingvo, direktata de Leopold Elb, kaj teknika lingvo, de Charles Verax. Post morto de Elb en 1913 Émile Grosjean-Maupin fariĝis direktoro de la Sekcio pri Komuna Vortaro, kaj la Sekcio pri Teknikaj Vortaroj fariĝis sendependa sub direkto de Verax. Jen listo de la laboroj, kiuj estis publikigataj: Jen listo de la ĉefaj aliaj laboroj nepublikigitaj:
Sekcio de Gramatiko
La Sekcio de Gramatiko estis unue prezidita de Antoni Grabowski kaj poste, en 1924, de Walter Lippmann. Ne estis konstanta personaro en tiu sekcio, kiu mem ne efektivigis specialan laboron. Nur la sekcio kolektis kaj plej ofte publikigis en Oficiala Gazeto ĝis 1914 la verkojn de LK-anoj pri temoj, kiuj interesis ilin. Jen la ĉefaj el tiuj verkoj: De 1924 la direktoro Lippmann publikigis en sia ĉiujara raporto gramatikajn monografiojn:
Sekcio de Teknikaj Vortaroj
La Sekcio de teknikaj vortaroj estis unue prezidita de Saussure, kiu fondis en Ĝenevo Sciencan Oficejon, kies celo estis kolekti laborojn de ĉiuj membroj de Scienca Asocio laŭ plano bazita sur la Bibliografia Klasigado decimala. Ĉiujare devis esti publikigata listo de faritaj vortoj. Sed jam en 1909 mono kaj tempo mankis por tiu publikigado. Saussure proponis krei „Akademian Komisionon“ por oficialigi la vortojn proponitajn de „Teknika komisiono“, kiu ankaŭ donus konsilojn al la vortfaristoj. Maurice Rollet de l'Isle, elektita direktoro de tiu komisiono, organizis ĝin kaj en 1910 aperis en Scienca Revuo la Konsilaro por la Farado de la Teknikaj Vortoj. Poste tiu komisiono laboradis pri la vortaro de la puraj sciencoj, kaj publikigis en Scienca Gazeto Kemian Nomenklaturon kaj parton de la vortaroj de Kemio, Fiziko kaj Mekaniko.
En 1921 d-ro Pierre Corret estis elektita direktoro de Sekcio pri la Sciencaj kaj Teknikaj Vortaroj, kaj proponis starigi dek ĝeneralajn fakojn kaj subfakojn; sed li ne sukcesis funkciigi tiujn aranĝojn.
Taskoj
Estis redaktita kaj aprobita de Lingva Komitato la sekvanta deklaro pri la rolo de Lingva Komitato:
Naciaj Subkomitatoj
En kelkaj landoj ekzistis Nacia Subkomitato, kies membroj estis la LK-anoj de tiu lando kaj kies tasko estis esplori la verkojn aperintajn en la lando, sendi rimarkojn al aŭtoro, elĉerpi interesajn ekstraktojn el tiuj rimarkoj por „Oficiala Bulteno“, kaj eventuale fari proponojn al Akademio. Tiuj komitatoj povis ankaŭ helpi la propagandajn societojn por organizo de ekzamenoj kaj diplomoj. En 1912 ekzistis tiaj komitatoj en Danujo, Francujo, Germanujo, Hispanujo, Italujo, Rusujo, Usono, Finnlando, Flandrujo, Katalunujo, Meksikujo, Nederlando, Svisujo. Dum la milito ili malaperis. En 1924 la prezidanto de Akademio esprimis la deziron, ke ili estu restarigitaj por prepari laboron de Lingva Komitato. De 1925 franca kaj germana subkomitatoj restariĝis, sed ili preskaŭ nenion faris pro malfacileco organizi tian laboron.
Premioj
Akademio rekompencis verkojn rimarkindajn laŭ la stilo. Pri tiuj verkoj ĝi decidis laŭ proponoj de speciala komisiono. Nur la membroj de Lingva Komitato povis prezenti tiajn verkojn. La komisiono estis unue prezidata de Théophile Cart, poste de Edmond Privat. Listo de la premiitaj verkoj de 1914 ĝis 1928 estas publikigita en la Raporto de la prezidanto de Akademio al Universala Kongreso de 1929.
Financoj
Ĉiujare estis prezentata al Universala Kongreso la kalkuloj de la Akademio. La enspezoj konsistis el donacoj de esperantistoj (en 1930: 200 svisaj frankoj) kaj subvencio de ICK (500 frankoj); elspezoj konsistis el poŝtelspezoj, presaĵoj, salajro de sekretario. La buĝeto estis ĉirkaŭ 1 000 frankoj ĉiujare.
Membroj
En 1905 estis unue elektitaj pli ol cent membroj de Lingva Komitato, kaj en 1908 12 Akademianoj, nome: Émile Boirac, Kazimierz Bein, Théophile Cart, Antoni Grabowski, Gaston Moch, René de Saussure, Paul Axel Nylén, Eduard Mybs, Antonio López Villanueva, Nikolai Evstifejev kaj Alfred Edward Wackrill; Boirac estis elektita prezidanto.
Post morto de Boirac en 1917 Cart fariĝis prezidanto. John Mabon Warden anstataŭis lin en 1931, kaj post Warden Maurice Rollet de l'Isle fariĝis prezidanto en 1933. En 1934 la Akademianoj estis: J. R. G. Isbrücker, Camille Aymonier, Walter Lippmann, Maurice Rollet de l'Isle, Bruno Migliorini, Paul Axel Nylén, Leo Belmont, Louis Bastien, Anakreon Stamatiadis, Karl Heinrich Paul Bennemann, Julio Baghy, Vicente Inglada Ors, Andreo Cseh, Vilho Suonio Setälä, William Bailey kaj Pierre Corret.
En 1934 en la Lingva Komitato estis reprezentataj la lingvoj (la sekvanta nombro estas tiu de iliaj reprezentantoj): angla, 11; franca, 19; germana, 16; rusa, 11; pola, 7; hispana, 5; itala, 6: armena, 1; bulgara, 1; ĉeĥa, 5; dana, 1; estona, 1; finna, 1; flandra, 2; greka, 1; hebrea, 3; nederlanda, 5; hungara, 5; ĉina, 1; japana, 3; kataluna, 6; ladina, 1; litova, 1; norvega, 2; persa, 1; portugala, 4; rumana, 1; sveda, 3. Entute 28 lingvoj kaj 124 anoj.
Publikaĵoj
De 1923 ĉiujare estis publikigita jarlibro entenanta la Regularon de la Lingva Komitato kaj de la Akademio, kaj la liston de Akademianoj kaj LK-anoj, tiuj lastaj estas ankaŭ grupigitaj laŭ lingvoj. Ĝis 1914 la cirkuleroj kaj dokumentoj de la Lingvaj Institucioj estis publikigitaj en Oficiala Gazeto de la Esperantista Centra Oficejo. Nur per tiu gazeto kaj per la ĉiujaraj Raportoj de la Prezidanto kaj de la Direktoroj de la Laboraj Sekcioj, la esperantistaro sciiĝis pri la laboroj de LK kaj de Akademio.
En 1929 prezidanto Cart decidis publikigi Oficialan Bultenon, kiu entenos oficialajn dokumentojn kaj, se eble, artikolojn pri Esperanto laŭ metodo severe lingvistika. Ĝi estis sendata senpage al la LK-anoj, interŝanĝe al Esperanto-gazeto, kaj al la ne-LK-anoj, kiuj pagis ĉiujare almenaŭ 5 svisajn frankojn. Numeroj aperis en 1929, februaro 1930, junio 1930, aprilo kaj junio 1931.
Ĉiujare la prezidanto kaj la direktoroj de la Laboraj Sekcioj prezentis al UK raportojn pri la laboroj efektivigitaj de la antaŭa kongreso; tiuj raportoj estas publikigitaj en la dokumentaro de la UK-j.
Zoltán Bálint (arkitekto)
Zoltán Bálint, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bálint Zoltán estis hungara arkitekto, framasono. Lia origina familia nomo estis ĝis 1892 Bleyer, lia frato estis Rezső Bálint (kuracisto), lia filo estis Péter Bálint (kuracisto), lia nepo estis András Bálint (aktoro). Zoltán Bálint naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nagyvárad (nuntempa Oradea en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Bálint devenis el juda familio. Li akiris inĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József en 1892, poste li studvojaĝis al Parizo, Londono, Berlino ĝis 1895. Hejmenveninta li laboris en laborejo de Flóris Korb kaj Kálmán Giergl. Inter 1897-1932 li havis komunan arkitekturan atelieron kun Lajos Jámbor. Iliaj planoj sekvis stilon de Ödön Lechner. Tiaj projektoj (loĝdomoj, palacoj, lernejoj) estas videblaj en plena parto de la iama Hungara reĝlando (nun ne nur en Hungario, sed ankaŭ en Slovakio, Rumanio, Serbio). En 1900 li framasoniĝis, en 1895 li ricevis arĝentan medalon.
Pampelmuso
Pampelmuso (Citrus maxima = Citrus grandis) estas specio de citruso. La frukto estas granda kaj la ŝelo flava aŭ helverda.La pulpo povas esti senkolora, rozkolora aŭ ruĝeca. Tiu specio kreskas nature en sudorienta Azio kaj sur la Pacifikaj insuloj. Nun oni kultivas ĝin tra orienta kaj suda Azio kaj en varmaj regionoj de Ameriko. Oni manĝas la karnon kaj la kanditan ŝelon de pampelmuso.
La pli malgranda grapfrukto estas hibrido de pampelmuso kun speco de oranĝo. En kelkaj kulturoj oni nomas pampelmuson kaj grapfrukton per unu vorto.
Glendalough
Glendalough [glen-da-LOĤ] (Gleann Dá Locha) estas pitoreska glacia valo en graflando Wicklow, Irlando. Ĝi enhavas du glaciajn lagojn, kiujn la rivero Glenealo trafluas, antaŭ ĝia kunfluo kun la rivero Glendasan. La anglalingva nomo Glendalough deriviĝas el la irlanda, kiu signifas 'valon de du lagoj'.
Sankto Kevino fondis abatejon tie, en la 6-a jarcento. Sur la valflankoj estas plantejoj de pinacoj. Ekde 1850 ĝis ĉ. 1957 ekzistis minejo en la valo.
Geografio
Skulptiĝis la valo dum la lasta glaciepoko per glaĉero kiu lasis morenon trans la valbuŝo. La rivero Poulanass, kiu plonĝas en la valon de la sudo, kreis riverdelton kiu dumtempe apartigis la orginan lagon en la du aktualajn lagojn.
Sasal
La loĝloko Sasal mem estas en la okcidenta valo Val Estrecha je kvar km de Sabiñánigo. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Dum la Hispana Enlanda Milito, Sasal suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Sasal oni malaltiĝis el 36 loĝantoj en 1980 ĝis nunaj nur 9 loĝantoj (2019).
Cimo
Cimo povas esti:
Nacia Muzeo de Arto de Katalunio
La Nacia Muzeo de Arto de Katalunio (Museo Nacional de Arte de Cataluña, Museu Nacional d'Art de Catalunya), konata ankaŭ per la sigloj MNAC, estas en la urbo Barcelono, Katalunio (Hispanio). Ĝi elstaras pro sia kolekto de romanika arto, konsiderata unu el la plej kompletaj de la mondo. Ĝia direktoro estas Josep Serra i Villalba.
La nuna muzeo estis konstituita en 1990 pere de la unuigo de la kolektoj de la Muzeo de Moderna Arto, kreita en 1945, kaj la Muzeo de Arto de Katalunio, inaŭgurita en 1934. Al la pecoj devenintaj el tiuj muzeoj oni aldonis novan fakon de numismatiko, alian de gravuraĵoj same kiel la kolektojn de la Ĝenerala Biblioteko de Historio de Arto. Poste, en 1996, oni aldonis novan fakon dediĉitan al la fotografio. En 2006 la enhavo de la muzeo jam posedis preskaŭ 250 000 verkojn en la tuta kolektaro. Krom portempaj kaj vagantaj ekspozicioj, la muzeo faras ankaŭ aliajn funkciojn kiel estas studado, konservado kaj restaŭrado de artaĵoj.
La MNAC estas komplekso de institucioj konstituita de la Generalitato de Katalunio, la Municipo de Barcelono kaj, ekde komenco de 2005, la Ĝenerala Administracio de la Ŝtato Hispanio. En la kombinita estraro de la muzeo estas reprezentataj, krom la menciitaj publikaj administracioj, personoj kaj privataj entoj kiuj kunlaboras kun la muzeo.
La ĉefa sidejo estas en la Nacia Palaco, konstruaĵo sur la monteto Montjuïc, inaŭgurita en 1929 okaze de la Internacia Ekspozicio okazinta en Barcelono. Krome, ankaŭ aliaj tri institucioj formas parton de la komplekso de la muzeo: nome la Biblioteko-Muzeo Víctor Balaguer de Vilanova i la Geltrú; la Muzeo de Garrocha en Olot; kaj la Muzeo Cau Ferrat de Sitges.
Kolektoj
El ĉiuj kolektoj de la muzeo elstaras tiu de romanika arto. La muzeo ekspozicias serion de murpentraĵoj kiu faras ĝin unika en la mondo. Oni ekspozicias ankaŭ diversajn lignoĉizaĵojn, pecoj de juvelarto, emajlojn kaj skulptaĵojn el ŝtono. Plej parto de la pecoj estas montroj de romanika arto en Katalunio kaj Aragono.
De la gotika periodo la muzeo montras pecojn realigitajn pere de diversaj teknikoj kio utilas por instrui pri tiu historia periodo en Katalunio. En la sekcio dediĉita al la Renesanco kaj al la Baroko elstaras du pentraĵoj de Bartolomé Bermejo, Martirigo de sankta Bartolomeo, pentrita de José de Ribera, Virgulino kun infano kaj sanktuloj de Giambattista Pittoni, Senmakulino de Francisco de Zurbarán kaj fama Sankta Paŭlo de Diego Velázquez, unu el la malmultegaj certaj pentraĵoj de tiu artisto konservataj ekster la Muzeo Prado. La kolekto kompletiĝis kaj pliboniĝis konsiderinde per la aldono de la partikulara kolekto de Francesc Cambó kaj per prunto de la Muzeo Thyssen-Bornemisza.
En la Kolekto Cambó elstaras pentraĵoj de Sebastiano del Piombo, Petro Paŭlo Rubens, la Portreto de la abato de Saint-Non vestita hispane de Jean-Honoré Fragonard, du Veneciaj scenoj de Giovanni Domenico Tiepolo kaj kurioza mitologia sceno, nome Kupido kaj Psiĥo, de Francisco de Goya.
La MNAC estas hejmo ekde la jaro 2004 de verkoj el la kolekto Thyssen-Bornemisza, pruntitaj de la samnoma muzeo el Madrido kiel reago al kontrakto subskribita en 1986 fare de la barono Hans Heinrich Thyssen-Bornemisza kaj la kataluna prezidento Pasqual Maragall. La artaĵoj estis dekomence ekspoziciataj (1993) en la Monaĥejo de Pedralbes sed oni decidis translokigi ilin al MNAC por faciligi la vizitojn de la publiko. Oni montras pentraĵojn de la periodoj inter gotiko kaj rokoko, kun ekzemploj de artistoj tiom raraj en katalunaj kolektoj kiel Fra Angelico, Lorenzo Monaco, Lucas Cranach, Ludovico Carracci, Kanaletto kaj Giambattista Pittoni (Ripozo survoje al Egipto).
El 2005, la muzeo esas hejmo ankaŭ de verkoj de kataluna pentrarto de la Kolekto Carmen Thyssen-Bornemisza, senpage pruntitaj. Inter ili menciindas pentraĵoj de Mariano Fortuny, Lluís Graner, Ramón Casas, Joaquim Mir, Hermen Anglada Camarasa, Joaquín Torres García kaj Antoni Tàpies. La kolekto de la 19a kaj 20a jarcentoj estas tre varia, kaj elstaras reference pri la Kataluna modernismo. Gravas majstroverkoj de Fortuny, kaj ekzemploj de Isidre Nonell, Gaudí, José Gutiérrez Solana, Salvador Dalí, kaj eĉ impresionisma pejzaĝo de Alfred Sisley. La MNAC ĵus aligis kelkajn verkojn de Pablo Picasso, inter kiuj menciindas Virino kun ĉapelo kaj felkolumo, ricevita kiel donaco pro impostopago. Partikulara pentraĵo de Edvard Munch estas ekspozciiata kiel prunto ekde septembro 2007: nome Portreto de Thor Lütken, kiu estis la advokato de la pentristo. En 2014 la muzeo prezentis kompletan reordigon de la salonoj de la 19a jarcento, kiu aligis multnombrajn pecojn de dezajno antaŭe simple stokitaj: nome afiŝoj, mebloj...
Arnèke
Arnèke - jen france, nederlande respektive flandre Arneke - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas arnékois.