cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alessandro Malaspina
Malaspina estis baptita kiel "Alessandro". Li subskribis siajn leterojn en hispana "Alexandro" [aleĤANdro], kio estas kutime modernigita al "Alejandro" same [aleĤANdro] fare de hispanaj fakuloj.
Tajĉungo
Tajĉungo estas universitata milionurbo en Tajvano.
Situo
Tajĉungo situas sur marborda ebenaĵo. La maro estas proksime.
Historio
Tajĉungo fondiĝis en 1705 havanta la nomon Dadun. Garnizono estis fondita en 1721. En la 19-a jarcento ne dumlonge ĝi estis provinca ĉefurbo. En 1895 Japanio akiris konkere la urbon. En 1917 stacidomo konstruiĝis. Tajĉung estis deklarita speciala urbo en 1949.
Trafiko
Tajĉungo havas internacian flughavenon, sed ĝi havas ankaŭ gravan havenon ekstere de la urbo. La fervoja kaj aŭtovoja kontaktoj estas tre bonaj. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Ekonomio
En Tajĉungo estas vigla komercado. En la industrio la plej grava estas farado de bicikloj kaj aliaj sportaj varoj. Mondfama firmao Nike estas tie la plej fama.
Klimato
Tajĉungo havas subtropikan klimaton. La meza temperaturo estas 23 °C (somere proksimume 30°C). Jare pluvas po 1708 mm (ĉiumonate pluvas, plej ofte dum somero).
Encantado
Encantado estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 20.510 loĝantojn en 2010.
Soninstalaĵo
Soninstalaĵo (an.: Public Address, mallonge PA) estas elektronikaj instalaĵoj, kiuj amplifikas sonsignalojn el mikrofonoj, elektronikaj aŭ elektromekanikaj muzikinstrumentoj aŭ sonregistriloj kaj perceptebligas ilin per laŭtparoliloj al la homa aŭdo. Je tio du specoj estas distingeblaj:
Valenzuela
Valenzuela estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kazutoshi Ishiyama
Kazutoshi Ishiyama (石山 万稔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Těšetice
Nomon Těšetice portas pluraj setlejoj:
Begoniacoj
La begoniacoj (Begoniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kukurbaloj (Cucurbitales). Ĝi enhavas 2 aŭ 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 1600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas begonio.
Tiuj plantoj estas dioikaj tropikaj herboj, arbustoj kaj arbedoj kun nesimetriaj folioj. Multaj specioj estas ornamplantoj, subvitre aŭ enĉambre kulturataj. Ovario sube staranta.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (20 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Bombakacoj
La bombakacoj (Bombacaceae) estas diktrunkaj, tropikaj arboj.
András Bertalan Schwarz
András Bertalan Schwarz [andrAŝ ŝvarc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schwarz András Bertalan, en Germanio konata Andreas Bertalan Schwarz estis hungara-germana juristo, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1946).
András Bertalan Schwarz naskiĝis la  1886 en Budapeŝto. Li mortis la 1953 en Freiburg im Breisgau.
Biografio
András Bertalan Schwarz frekventis universitatojn en sia naskiĝurbo, Bonn kaj Lejpcigo. En 1908 li ricevis diplomon pri juro en Budapeŝto, sed poste li revenis al Lejpcigo, kie li profesoriĝis en 1912. En 1922 li ricevis la instruan rangon instruis eksterordinara profesoro. Inter 1926-1930 li instruis en Zuriko, poste en Freiburg. Li devis fuĝi pro la nazioj, tial li instruis en Kembriĝo, Oksfordo kaj Istanbulo. Post la 2-a mondmilito li reiris al Okcidenta Germanio, kie li instruis en universitato de Bonn.
Rokoloĝanta cerkomelo
La Rokoloĝanta cerkomelo aŭ Hindia cerkomelo (Cercomela fusca) estas specio de birdo de la genro de Cercomela en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia kaj komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en nordocentra Barato. Foje la specio estas nomata kiel Bruna rokocerkomelo.
Ĝi estas surgrunda manĝanta birdo, kiel plej parto de saksikolenoj; fakte en tiu grupo estas la ununura grundomanĝanta subfamilio en la familio de Muŝkaptuledoj; ĝis antaŭnelonge ili estis en la familio de la Turdedoj.
Distribuado
Ĝi estas endemia de centra duoninsulo de Hindio, norde de la rivero Narmado, el Panĝabo (Pakistano) okcidenten tra Panĝabo (Barato), Utar-Pradeŝo, Biharo al Okcidenta Bengalo, kaj al okcidentaj deklivoj de Himalajo ĝis 1300 m. Oni konstatis vagantojn en Nepalo kaj Norda Pakistano. Ĝi estas komuna specio, sed neuniforme distribuata; kaj montras ankaŭ kelkajn lokajn sezonajn movojn.
Aspekto
Tiu orientalisa specio estas pli granda ol la Dompasero (ĉ. 17 cm), tiu estas ruĝecbruna birdo, malhelbruna supre, kaj helruĝecbruna sube, kun pli malhelaj flugiloj kaj nigreca vosto. Ĝi estas simila al la ino de Blankaŝultra saksikolo, sed ĝi ne havas la ruĝechelbrunan subpugon (makulon subvostan). Ili povas esti konfuzitaj ankaŭ kun la ino de la Blua rokturdo dumfluge.
La voĉo konsistas el fajfa ĉii dum kliniĝas ritme la supran korpon kaj milda turdeca kanto dum la reprodukta sezono. Ĝi estas bona imitanto, oni konstatis imitadon perfektan de la kantoj de la Flavokula silvio, Tikela blua muŝkaptulo kaj de la Griza Koraceneto. La alarmalvoko estas akra ĉek-ĉek. Oni konstatis ĝis 8 diferencajn specojn de alvokoj.
Vivejo kaj kutimaro
Ĝi loĝas en rokaj montetoj, ravinoj, ruinoj de antikvaj tomboj kaj fortikaĵoj kaj en ĉeurbaj setlejoj, foje vizitante neloĝatajn domojn aŭ nestumantaj ĉe traboj. Ĝi videblas sola aŭ en paroj.
Ĝi manĝas surgrunde insektojn, ĉefe skarabojn, formikojn kaj aliajn, ĉefe surgrundajn insektojn. Kutime ĝi estas maltimida kaj fidema. Agresema ĉeneste kaj preta ataki sciurojn, ratojn, lacertojn aŭ aliajn entrudulojn.
Reproduktado
La sezono estas el februaro al aŭgusto, ĉefe el aprilo al junio. La nesto estas fuŝeca tasforma nesto konstruita el radikeroj, lano, haro ktp., lokita en rokfendo aŭ murtruo. La ino demetas 3 aŭ 4 ovojn, kiuj estas palbluaj kun ruĝecaj punktoj je la larĝa pinto. Nur la ino kovas. Elnestiĝo okazas 14/15 tagojn post eloviĝo. La junuloj estas sekse maturaj post unu jaro. Foje okazas du ovodemetado jare kaj eĉ ĝis tri.
Kaŭkenoj
Kaŭkenoj aŭ Chloephaga estas genro de birdoj de la ordo de Anseroformaj de la familio de Anasedoj, kiu inkludas kvin speciojn, kiuj estas endemiaj de la subkontinento de Sudameriko, kaj kiu ricevas la komunan nomon de cauquén [kaŭkEn], avutarda (otiso) aŭ caranca.
Ties scienca nomo devenas el greka (kloe = herbo, faga = manĝantoj), kaj indikas ke ili nutras sin el herbo freŝa el bordoj de lagoj kaj lagunoj en Patagonio, ĉefe. Kiam oni uzas la komunan nomon de “avutarda”, oni ne konfuzu kun la eŭropa otido, birdo de la ordo de Gruoformaj tute nerilata.
Malhela cerkomelo
La Malhela cerkomelo (Cercomela dubia) estas specio de birdo de la genro de Cercomela en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia de orienta Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en Etiopio kaj Somalio. Ties natura habitato estas subtropika aŭ tropika seka makiso.
Kaŭkenoj
Estas migrantaj birdoj (el Patagonio al sudo de Bonaero).
Malhela cerkomelo
Ĝi estas grizbruna birdo pli malhela supre kaj preskaŭ blankeca sube. La flugilplumoj kaj vosto estas nigrecaj. Videblas hela superokula strio. Beko kaj kruroj estas nigraj.
Rasura
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bema, Cosio Valtellino, Pedesina kaj Rogolo.
28242 Mingantu
28242 Mingantu estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina astronomo kaj matematikisto Ming Antu (ĉine : 明安圖, Ming'antu, 1692–1765 ?) de la dinastio Qing. Dum la jardekoj de servo ĉe la Imperia Observatorio, li partoprenis al kompilo kaj eldono de tri tre gravaj astronomiaj verkoj.
Tig-okulaj muŝoj
Tig-okulaj muŝoj (aŭ anteno-okulaj muŝoj) (Diopsidae) estas insektoj de la muŝofamilio Diopsidae. La familion karakterizas la posedo de okultigoj (aŭ okulantenoj): etendiĝoj el la flankoj de la kapo kun okuloj ĉe la fino. Sufiĉe rimarkinda kvalito de tig-okulaj muŝoj estas la kapablo de la maskloj por kapti aeron tra ilia buŝkavo, kaj pumpi ĝin tra duktoj en la kapon al la pintoj de la tigoj, tiel rektiginta ilin. Tio estas ĝenerala precipe en sekspariĝa sezono. Ekzistas pluraj cent specioj en la familio, kun la plej granda diverseco, trovita en la malnov-mondaj tropikoj. Ili disvastiĝis ĝenerale en tiu regiono, kie la plej konataj specioj estas el sudorienta Azio kaj suda Afriko. Ekzistas ankaŭ du specioj en Nordameriko kaj eŭropa specio ĵus estis trovita en Hungario (en 1996, ĉe kunfluejo de riveroj Maroŝ kaj Tiso, latine Sphyracephala europaea). Unu specio, Sphyracephala brevicornis, vivas en modera zono de norda Ameriko.
Plenkreskaj tig-okulaj muŝoj estas tipe trovitaj sur malalta vegetaĵaro en humidaj areoj, ofte proksime al riveretoj kaj riveroj, kie ili manĝas fungojn kaj bakteriojn de disfalantaj plantoj. La larvoj evoluas en putriĝanta vegetaĵaro. Pro ilia stranga morfologio, tig-okulaj muŝoj estas identigeblaj kiel fosilioj (ekz. en sukceno); tiel la prahistoria genro Prosphyrocephala. La afrika genro Centrioncus foje estis specifigita al familio Sepsidae kaj oni poste proponis specifigon al nova familio Centrioncidae kiel fratinogrupo de la tig-okulaj muŝoj, sed ĝi estas kutime traktata kiel subfamilio de tig-okulaj muŝoj.
Seksa dimorfismo, selektado
Tiuj muŝoj estas rigarditaj kiel klasikaj ekzemploj de sekse selektitaj bestoj. Multaj specioj estas sekse dimorfaj je la longo de la okulantenoj, kie maskloj havas multe pli longajn okultigojn ol inoj, kaj tiu dimorfismo alportas avantaĝon al maskloj. La plej vaste studita specio de tig-okulaj muŝoj estas la malajzia specio Teleopsis-dalmani (ĝis nun nomita Cyrtodiopsis-dalmani kaj Diopsis-dalmani). Tiuj insektoj ripozas dum la nokto sur radikharoj pendiĝantaj proksime de riveretoj kaj ties pariĝo kutime okazas en la frua mateno en tiuj lokoj. Inoj montras fortan preferon por kunripozado kaj pariĝo kun maskloj de pli longaj okultigoj.
Esplorado
Frua esplorado de tig-okulaj muŝoj koncentriĝis je vidaj sekvoj de la nekutima pozicio de la okuloj, kun emfazo sur la vidkampo de la muŝoj kaj kapablo juĝi distancojn. Pli nuntempe tiuj muŝoj fariĝis gravaj laboratoriaj modeloj por testado de teorioj pri evoluo de sekundaraj sekskarakteroj, kie grava laboro estas aranĝita ĉe la Universitato de Marilando en Usono kaj ĉe University College de Londono, en Britio. Esplorado en tiuj laboratorioj prilumis kelkajn gravajn demandojn en evolua biologio, aparte la demandon, kial ina selekto je certe arbitraj virfiguroj devus evolui. Longo de okultigo de tig-okulaj muŝoj estis forte kondiĉo-dependanto en maskloj, signifante ke grandkvalitaj maskloj povas kreskigi longajn okultigojn eĉ inter malfavoraj kondiĉoj. Femaloj, kiuj pariĝas kun tiuj maskloj, akiras tiujn bonajn alelojn por iliaj idoj. La geno por longaj okultigoj estas proksima por geno kiu permesas al maskloj generi pli da maskloj, do pariĝante kun long-okultigaj maskloj, pliiĝas la ŝanco por ke idoj de ino estos maskloj (favoraj en ino-dominita populacio). Alternative, longaj tigoj povas signali fekundecon, eble kuraĝiginte inojn por uzi la spermon de long-antena masklo.
Pseŭdodomajno de plej alta nivelo
Pseŭdodomajno de plej alta nivelo (pseudo-top-level domain) estas termino uzata por indiki la nomojn de komputilaj retoj kiuj ne partoprenas en la mondskala oficiala domajna nomsistemo sed povas uzi similan hierarkion de domajnaj nomoj. Tiuj domajnoj inkludas bitnet, csnet, exit, Freenet, i2p, local, onion, oz kaj uucp.
Kvankam ili ne havas oficialan statuson, ili estas ĝenerale rigardataj kiel neoficiale avklaŭzitaj, kaj atendeble ne estas iam ajn atribuotaj kiel domajnoj de plej alta nivelo.
Vidu ankaŭ
Alternativaj radikaj nomserviloj
Luhanka
Luhanka estas komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. La areo de Luhanka estas 313,34 km², el kiu 98,31 km² estas akvo. La komunumo havas ĉ. 900 loĝantojn. Luhanka situas sur la orienta bordo de lago Päijänne. Luhanka fariĝis sendependa komunumo en 1864. En la blazono de Luhanka aperas melo.
Casimiro Castillo
Casimiro Castillo estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Casimiro Castillo, kromnomata La Resolana. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 021.
Geografio
Casimiro Castillo apartenas al la regiono Costa Sur kiu situas en la okcidenta parto de la subŝtato (sude de la regiono Costa Norte). Multaj komunumoj en tiu regiono limas al la pacifika oceano. Al tiu regiono apartenas entute ses komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18913 loĝantojn. El tiuj estis 9207 viroj kaj 9706 virinoj. La komunumo havas surfacon de 461,8 km². La meza alteco estas 360 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 25,2 C. En la komunumo estas 1566,7 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6407 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5642 scipovis legi kaj skribi kaj 761 viroj estis analfabetoj. Do 11.88 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 6607 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5871 sciis legi kaj skribi kaj 733 virinoj estis analfabetoj. Do 11,09 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Casimiro Castillo vivis 18525 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 16 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,086 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Stráža
Stráža (hungare Nemesőr [nemeŝOr]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Stráža situas laŭ traira flankovojo. Žilina troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1439 en formo "Strase". En 1598 6 familioj pagis impostojn. En 1784 208 vilaĝanoj (33 familioj) loĝis en 30 domoj, en 1828 315 vilaĝanoj loĝis en 34 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztrázsa [strAĵa], poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nemesőr 313 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Žilina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Stráža 663 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Pafado en Fakultata malsanulejo Ostrava
Pafado en Fakultata malsanulejo Ostrava okazis la 10-an de decembro 2019 ĉirkaŭ la 7.15 horo de mezeŭropa tempo. Ses pacientoj perdis la vivon surloke, du pliaj estis vunditaj, sume estis damaĝitaj kvar viroj kaj du virinoj. En vesperaj horoj proparolanto de la malsanulejo diris, ke du viroj vunditaj dum la pafado estas ekster vivdanĝero. En kritika stato tiel restis nur unu virino. La vunditoj estas enhospitaligitaj en unuo de intensa zorgo.
La kriminto poste fuĝis el la loko kaj post esti kaptita mortigis sin.
Paso
La kriminto venis post la sepa horo matena en poliklinikon de Fakultata malsanulejo Ostrava, kie en atendejo per kontraŭleĝe tenata armilo CZ 75 de kalibro 9 mm pafmortigis ses homojn kaj pluajn du li vundis. Onidire devis temi pri la tiel nomata trankvila pafisto, kiu atakas sen anticipa averto. Atestantino indikis, ke kiam li estis veninta en la atendejon, li unue forĵetis infanojn. Poste li komencis pafi. La kriminto devis alpaŝi al la viktimo, ekkrii unu kaj ekpafi, poste iri al la dua viktimo kaj ekkrii du kaj pafi. Tiel ĉi li onidire agis en la paso de la tuta atako. Polico akceptis anoncon de la evento je la 7.19 horo kaj la unua patrolo alveturis al la loko 5 minutojn post tio. La kriminto tiutempe estis jam forveturanta de la polikliniko. Laŭ asertoj de lia patrino la kriminto venis hejmen kaj anoncis, ke li pafmortigis homojn kaj iros mem pafmortigi sin. La polico kaptis lin ĉe municipo Děhylov, malproksima proksimume 5 kilometroj de la loko de atako. Kaptinte li ankoraŭ intervenonte de la polico pafis sin en la kapon. Dum alveturo de la polico la viro montris markojn de la vivo, sed en la paso de transporto ĝis malsanulejo li mortis.
Billy Collins
Billy Collins (naskita William James Collins la 22-an de marto 1941) estas usona poeto, nomita Poeta Laŭreato de Usono de 2001 ĝis 2003. Li estas Distingita Instruisto ĉe Lehman College de la Urba Universitato de Nov-jorko kaj Sinjora Distingito de la Winter Park Institute en Florido. Collins estas distingita kiel Literary Lion ("Literatura Leono") de la Novjorka Publika Biblioteko kaj elektita kiel Novjorka Ŝtata Poeto de 2004 ĝis 2006. Li nun estas instruisto ĉe la programo Majstro de Belartoj en Stony Brook Southampton.
Károly Vass
Károly Vass [kAroj vaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vass Károly estis hungara kameraisto. Lia nomo en Germanio estis Karl Vash [vaŝ].
Károly Vass naskiĝis la  en Budapeŝto (laŭ alia informo en Ropcsa?), li mortis la  en Budapeŝto (laŭ alia informo la mortotago estas la 27-a).
Biografio
Károly Vass post la mezlernejaj jaroj eklaboris en Germanio en filmproduktejo en 1913. Baldaŭ li laboris ankaŭ en sia naskiĝlando. Depost la 1-a mondmilito ĝis 1938 li denove laboris en Germanio. Hejmenveninta li apartenis al la plej konataj filmistoj. Komence de la nazia erao la germanoj trovis lin kaj devigis lin krei tre danĝeran militistan filmofotadon, tial li ŝokiĝis. La resaniĝo okazis en Svislando. Hejmenvojaĝinta post la 2-a mondmilito li trovis sian loĝejon bombardita. En 1950 li edziĝis, post 2 jaroj la hungara sekreta polico kaptis lin kaj laŭ la tiamaj kutimoj li estis kruele batita. Post la liberiĝo li mortis. Resume li filmis 80 filmojn.
Pohan
Pohan (포항시, laŭ ĉinaj literoj 浦項市''' estas metropolo, universitata urbego kaj mara havenurbo en Sud-Koreio.
Geografio
Pohan situas en la sudorienta parto de la lando laŭ la Japana Maro ĉe enfluo de rivero. Teguo troviĝas 80, Seulo 272 km.
Historio
En areo Pohan arkeologoj trovis malgrandajn vilaĝojn kaj dolmenojn el periodo de 1500-300 a.K. Daŭre estis tie nur malgranda fiŝkaptista vilaĝo ĝis la 20-a jarcento. En 1930 oni konstruis modernan havenon, poste la iama fiŝkaptista vilaĝo kreskis rapide havanta la statuson urbeto (1931) kaj urbo en 1949. Dum la korea milito la haveno estis tre signifa. En la 21-a jarcento jam gravas la instruado, 2 universitatoj funkcias en la metropolo.
Ekonomio
En 1968 la Pohan iĝis pezindustria centro kun produktado de ŝtaloj, tio alportis la lokan ekonomion (ŝipkonstruado, fiŝbredejoj, ktp). La ĉirkaŭaj ebenaĵoj produktas diversajn agrikulturajn produktojn, kaj la maro provizas fiŝojn. Tradiciaj industrioj estas produktado de vinoj kaj brandoj.
Klimato
En Pohan la jara averaĝa temperaturo estas 14 °C, tio varias inter 10-19 °C. Inter novembro-marto foje estas ankaŭ frostoj. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,152 mm. Inter junio-septembro pli ofte falas pluvo.
Trafiko
Pohan havas bonajn ligilojn voje kaj fervoje. En la haveno funkcias ankaŭ pramoj al la proksimaj insuloj. La metropolo havas flughavenon. Enurbe aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Famuloj
En Pohan naskiĝis politikisto Ji Mjong-bak
Miesterhorst
Miesterhorst ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 700 loĝantojn.
Juan F. Ferraz
Juan F. FERRAZ estis pedagogisto, poeto kaj volapukisto de Kostariko. Li estis prezidanto de Volapuk-klubo de San José en 19-a jarcento.
Li komponis naciisman himnon al Kostariko, la Himno al 15 de setiembre, 1883. Kiel pedagogisto, li famiĝis per sia prezentado en Congreso pedagógico hispano-portugués-americano 1892. Pri lingvistiko li verkis kelkajn artikolojn pri regionalismoj de hispana lingvo en Kostariko.
Rea (Italio)
Rea estas komunumo de Italio.
(59112) 1998 WN35
(59112) 1998 WN35 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Tetsuya Okayama
Tetsuya Okayama (岡山 哲也, n. ) estas japana futbalisto.
Badener Höhe
Badener Höhe (esperante= altaĵo de Badeno) estas monto en la norda Nigra Arbaro sur la teritorio de Baden-Baden kaj Forbach. Kun alteco de 1002,5 m ĝi estas la plej alta punkto en la urbo Baden-Baden.
Tetsuya Okayama
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Albirex Niigata kaj Albirex Niigata Singapore.
Rumbeke
Rumbeke ([RYMbe:k']) estas municipo, kiu aliĝis al la urbo Roeselare. Ĝi estas precipe konata pro la kastelo de Rumbeke.
Fama loĝanto estis Odiel Defraeye, la unua belga venkinto en la biciklista konkurso Tour de France.
30935 Davasobel
30935 Davasobel estas tre malgranda sed eksterordinare hela hungaria asteroido de la interna asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kronologio de la malkovroj de la sunsistemaj planedoj kaj de ties naturaj satelitoj
Tiu ĉi artikolo prezentas tabelan kronologion de malkovroj de planedoj, preskaŭplanedoj ("nanaj planedoj") kaj ties naturaj satelitoj en sunsistemo.
30935 Davasobel
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona aŭtorino Dava Sobel, kies libroj vekis intereson pri la historio de scienco ĉe ŝiaj milionoj da legantoj. Ŝiaj plej famaj libroj — Longitude, Galileo's Daughter kaj The Planets — alportas novajn kompreno pri plej gravaj historiaj problemoj de la evoluo de la scienca pensado.
Kronologio de la malkovroj de la sunsistemaj planedoj kaj de ties naturaj satelitoj
Tabelo de koloroj
Planedoj, preskaŭplanedoj kaj ankaŭ ties naturaj satelitoj estas priskribitaj sub donitaj koloroj:
Alternativaj radikaj nomserviloj
La Estraro pri Interreta Arkitekturo (Internet Architecture Board, IAB) deklaris strikte kontraŭ alternativaj radikaj nomserviloj en RFC 2826.
8756 Mollissima
8756 Mollissima estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Somateria Mollissima, aŭ komuna molanaso.
Miguel Veloso
Miguel Luís Pinto Veloso (naskiĝis, do nun -aĝa) estas portugala futbalisto. Li interalie en la portugala nacia teamo de futbalo (ĝis teama eliminiĝo en la okonfinalo kontraŭ Hispanio) partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko kaj partoprenas tiujn pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 en Pollando kaj Ukrainio.
Veľký Kriváň
Veľký Kriváň (1 708, 7 m s. m.) estas la plej alta monto de montaro Malgranda Fatro. Ĝi troviĝas sur ĉefa montodorso de Krivana parto de Malgranda Fatro, kiu portas laŭ ĝi sian nomon. Tiu ĉi herbejriĉa monto kun montopinto super supra limo de disvastiĝo de monta pino estas eminenta belvedera punkto kun ronda elrigardo. Ĝi najbaras kun montoj Pekelník (1609 m s. m.) kaj Chleb (1645, 6 m s. m.), de kiuj apartigas ĝin montoseloj Bublen (1610 m s. m.) kaj Snilovské sedlo (1524 m s. m.). La sudaj, orientaj kaj okcidentaj deklivoj de Veľký Kriváň estas lavangemaj.
Aliro
Aliri al la montopinto oni povas de kabano Vrátna sur verda turisma marko aŭ per seĝa telfero al Snilovské sedlo (1 524 m s. m.), de tie sur ruĝa marko al la montopinto. Tempo de la aliro sur la verda marko estas proksimume 2:30 horoj, per la telfero el ties supra stacio daŭras al la pinto prokimume 45 minutoj.
S/2004 S 7
S/2004 S 7 estas neregula satelito de Saturno ankoraŭ ne oficiale nomata.
Laŭ la klineco kaj la discentreco de ĝia retrograda orbito oni klasifikas ĝin en la norda grupo.
Malkovro
Anoncis ĝian malkovron Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna kaj Brian G. Marsden, la, sekve al observoj inter la kaj la.
(19850) 2000 TQ25
(19850) 2000 TQ25 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Plumba (II) hipofosfito
Plumba (II) hipofosfito aŭ plumba (II) fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la plumba (II) hidroksido kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka, higroskopa solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Plumba (II) hipofosfito posedas 1 plumbatomon, 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Plumba (II) hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de plumbaj derivaĵoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
(17517) 1992 WZ3
(17517) 1992 WZ3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Gál
La nomo Gál apartenas al la oftaj familiaj nomoj en Hungario, sed ĝi estas malofte ankaŭ persona nomo. Gál laŭ pli malnova ortografio estas Gaál. Tiuj menciitaj nomoj malofte aperas ankaŭ ekster Hungario.
Jánkmajtis
Jánkmajtis [jAnkmajtiŝ] estas unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Fehérgyarmat.
Situo
Jánkmajtis situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Mátészalka-Zajta. Csenger troviĝas 14, Fehérgyarmat 15, Mátészalka 32, Vásárosnamény 41 km-ojn.
Historio
Jánkmajtis naskiĝis en 1950. Tiam unuiĝis la 2 subaj vilaĝoj. En 1970 inundo okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, familihelpa servo, poŝto.
Jánk
La unua skriba mencio pri Jánk aperis en 1252. Tiutempe la posedanto estis familio Jánky, baldaŭe familio Maytisy. Dum la historio kelkfoje okazis tie departementaj kunsidoj, ekzemple en 1669 kaj 1719.
Majtis
La unua skriba mencio pri Majtis aperis en la 14-a jarcento en formo "Tymátyus". Tiutempe la posedanto estis familio Maytisy. Dum la historio ofte okazis inundoj. En 1905 incendio okazis.
Raĝedef
Raĝedef, ankaŭ Ĝedefhor, estis egiptia faraono de la 4-a dinastio. Li regis proksimume en la jaroj 2581 a. K./2531 a. K.–2572 a. K./2522 a. K.. Li surtroniĝis post sia patro Ĥufu, verŝajne li estis uzurpanto. Cirkonstancoj, dum kiuj li surtroniĝis, ne estas konataj. Oni scias nenion ankaŭ pri lia regado kaj faroj.
Redavalle
Redavalle estas komunumo de Italio.
Minehide Kimura
Minehide Kimura (木村 峯秀, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Eleanora de Clare
Eleanora de Clare (n. la 3-an de oktobro 1292, m. la 30-an de junio 1337) estis angla nobelino kiu edziĝis al Hugo Despenser (la pli juna).
Naskiĝo kaj gepatroj
Eleanora naskiĝis ĉe Caerphilly, Glamorgan, Kimrio kaj estis la plej aĝa filino de Gilberto de Clare (6-a grafo de Hertford) kaj Johana de Akko, filino de Eduardo la 1-a (Anglio).
Edziĝo al Hugo Despenser
Majon 1306, ĉe Abatejo Westminster, Eleanora edziĝis al Hugo Despenser (la pli juna). Ŝia avo Eduardo la 1-a faris nuptan donacon de du mil pundoj.
Malliberiĝo
Malfrue de la 1310-a jardeko Hugo Despenser iĝis favorato de Eduardo la 2-a (Anglio) kaj potencegiĝis. Tamen multaj nobeloj malamis lin. Fine en 1326 la angla reĝino, Izabela de Francio, kaj ŝia amorato Roĝero Mortimer (1-a grafo de March) invadis Anglion kaj faligis Hugon, kiu kruele ekzekutiĝis la 24-an de novembro tiun jaron. Eleaonara mem malliberiĝis an la Turo de Londono ĝis februaro 1328. Aprilon 1328 ŝi regajnis siajn bienojn.
Dua edziĝo
Januaron 1329 Vilhelmo de la Zouche, kiu helpis kapti Hugon Despenser, forrabis Eleanora: tute ne certas ĉu ŝi volonte konsentis al tio. Ili geedziĝis. La regento de Anglio, Roĝero Mortimer, denove konfiskis ŝiajn bienojn kaj malliberigis ŝin en la Turo de Londono. Krom geedziĝo sen reĝa permeso, ŝi akuziĝis pro ŝtelo de juveloj en la Turo. Januaron 1330 ŝi pardoniĝis kontraŭ transdono al la reĝo de la plejparto de siaj bienoj: estis decidate ke ŝi regajnus ilin nur se ŝi pagus la grandegan sumon de 50 mil pundoj ene de unu tago.
Post nelonge Eduardo la 3-a faligis kaj ekzekutis Roĝeron Mortimer. En 1331 Eduardo redonis ŝiajn konfiskitajn bienojn kontraŭ dek mil pundoj (poste malpligrandigitaj al kvin mil) pageblaj en partoj. La plejparton restis nepagita kiam Eleanora mortis.
Joseph Banks
Siro Joseph Banks, 1a Barono, Prezidento de la Reĝa Societo de Londono (24a aŭ 13a Februaro 1743 - 19a Junio 1820) estis angla naturalisto, botanikisto kaj patrono de la naturaj sciencoj.
Banks famiĝis pro partopreno en 1766 en naturhistoria ekspedicio al Novlando kaj Labradoro. Li partoprenis ankaŭ kun la kapitano James Cook en lia unua veturado (1768–1771), vizitante Brazilon, Tahition, kaj Aŭstralion, kaj venate al tuja famo. Li iĝis Prezidanto de la Reĝa Societo dum ĉirkaŭ 41 jaroj. li estis konsilisto de la reĝo Georgo la 3-a pri la Reĝa Botanika Ĝardeno de Londono, kaj sendis botanikistojn tutmonde por kolekti plantojn, kaj igis tiun Reĝan Botanikan Ĝardenon la plej grava el la botanikaj ĝardenoj de la tuta mondo.
Banks defendis la Britian setladon en Novsudkimrio kaj koloniigon de Aŭstralio, same kiel la establon de Botany Bay kiel loko por la ricevo de prizonuloj, kaj konsilis la britan registaron pri ĉiaj aŭstraliaj aferoj.
Li ŝajne enmetis la eŭkalipton, akacion, kaj la genron nomitan laŭ li, nome Banksia en la okcidenta mondo. Proksimume 80 specioj de plantoj portas lian nomon. Li estis ĉefa fondinto de la Afrika Asocio kaj membro de la Society of Dilettanti, kiu helpis establi la estontan Royal Academy.
Fikcio
Romanoj bazitaj sur mikso de historiaj faktoj kaj konjekto pri la frua vivo de Banks estas la jenaj:
Latva lato
La latva lato (latve 1 lats = 100 santimi) estis la valuto de Latvio ekde la kaj ĝis la, kiam ĝi estis anstataŭita de la eŭro. En la latva lingvo la ĝustaj gramatikaj formoj estas unu lats aŭ santīms (singularo), du ĝis naŭ lati aŭ santīmi (pluralo), dek aŭ pli da latu aŭ santīmu (pluralo genitivo). La valuton produktigas kaj cirkuligas la ŝtata Banko de Latvio.
Historio
La lato aktuale enkondukiĝis kiel ŝtata valuto dum oktobro 1993. Samnoma valuto tamen jam ekzistis dum la epoko de la unua demokratia latva respubliko, inter la unua kaj dua mondmilitoj.
Ĝian valutan stabilecon garantias ŝtataj deponoj de oro kaj aliaj valutoj, kaj ŝtataj investoj en aliajn valutojn.
Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II
Latvio la 1-an de majo 2004 iĝis membroŝtato de Eŭropa Unio. Ekde la 1-a de januaro 2005 la lato - prepare al la estonta enkonduko de la komuna eŭropa valuto Eŭro en Latvio - estas ligita al la Eŭro kun kurzo, kiu rajtas maksimume ŝanĝiĝi je 1 procento. Antaŭe la latva valuto estis ligita al internacia valuta fondaĵo, kiu dependis ĉefe de la usona dolaro, do la kurzo inter la lato kaj la Eŭro, respektive ties antaŭaj naciaj eŭropaj valutoj, povis relative forte ŝanĝiĝi.
Kaj la ŝtata sendependeco kaj la reakiro de propra valuto, por la latva socio, kies lingva kaj kultura disvolviĝo estis limigita kaj dum multaj jarcentoj antaŭ la unua mondmilito, kaj post 1945 dum la deviga aligo de la lando al Sovetunio, havas altan simbolan valoron - simile kiel en la najbaraj landoj Litovio kaj Estonio. Tial multaj latvoj el emocia vidpunkto bedaŭras la reperdon de la "propra" valuto.
Moneroj kaj monbiletoj
Moneroj ekzistis en valoro de 1, 2, 5, 10, 20, 50 centimoj kaj 1 plus 2 latoj. Monbiletoj havis valorojn de 5, 10, 20, 50, 100 kaj 500 latoj.
Pamětice
Pamětice estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1167.
Mömlingen
Mömlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la nordo de la distrikto Miltenberg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Norde najbaras la distrikto Aschaffenburg (komunumo Großostheim), okcidente la du hesiaj distriktoj Darmstadt-Dieburg (komunumo Groß-Umstadt) kaj Odenwald (komunumoj Breuberg kaj Höchst). Montetoj ambaŭflanke de valo de la rivereto Mümling periferie apartenas al la mezmontaro Odenwald, kiu plu etendiĝas sudokcidenten.
Keltoj kaj romianoj
Pri prahistoria loĝado de la loko ekde la ŝtonepoko atestas multaj arkeologiaj trovaĵoj. Antaŭ alveno de la romiano, kies imperio en la unua jarcento post Kristo oriente etendiĝis nur malmultajn pliajn kilometrojn, ĝis limo ĉe la rivero Majno, la regiono estis kelta. El romiaj tempoj restis ŝtonaj kolonoj dediĉitaj al Jupitero kaj aliaj dioj, kaj spuroj de kamparaj vilaoj en la montetoj ĉirkaŭ Mömlingen.
Frankonoj
Ekde la 6-a jarcento frankoj ekloĝis en la tereno de la nuna centro de la komunumo. Tomboj el tiu tempo enhavis interalie orajn monerojn kaj silkon, kio supozigas, ke inter la frankonaj loĝantoj troviĝis altaj nobeloj.
Unua skriba mencio
La vilaĝo mem unuafoje skribe menciiĝas sub nomo Miminingen en dokumento de la monaĥejo Fulda, skribita inter 802 kaj 817. Dum la frankonia tempo ekestis unua komunuma preĝejo.
Eklezio kaj nobeloj - Majenco kaj Breuberg
Dum la mezepoko pluraj ekleziaj instancoj kaj nobeloj posedis la komunuman terenon aŭ partojn de ĝi. En 1024 la germana imperiestro Henriko la 2-a donacis la grafejon Stockstadt, al kiu Mömlingen tiam apartenis, al la monaĥejo de Fulda. Dum 1278 la loko iĝis parto de la episkopejo kaj korona princejo de Majenco. Ĝis 1803 politike apartenis al Majenco, sed la nobeloj de la proksima fortikaĵo Burg Breuberg posedis grandan parton de la tereno kaj havis multajn rajtojn. Tio gvidis al daŭraj kvereloj inter Majenco kaj Breuberg.
Dum la malfrua mezepoko ekaperas la nomo de nobela familio "von Mimling". Ankaŭ familio de la mezepoka pentristo Hans Memling, naskiĝinta dum 1435 en Seligenstadt, devenas el la komunumo. Liaj verkoj nuntempe troviĝas en muzeoj dise tra la mondo.
Sude de Mömlingen dum la mezepoko ekzistis vilaĝo kun nomo "Hausen hinter der Sonne", kiun posedis la eklezio de Bamberg: ĝi preskaŭ ĉesis ekzisti dum la pesta epidemio de 1346, sed tute dum la tridekjara milito inter 1618 kaj 1648. La komunumoj Mömlingen oriente kaj Hainstadt okcidente dividis inter si la terenon de la malaperinta vilaĝo.
Sekvoj de la tridekjara milito inter 1618 kaj 1648
Dum la 16a jarcento Mömlingen estis prospera komunumo, kiu pagis signifajn impostojn al la grafoj de Wertheim, tiamaj posedantoj de la fortikaĵo kaj regiono Breuberg. Dum la tridekjara milito inter 1618 kaj 1648 pro murdoj, ŝteloj kaj bruligoj de la diversaj armeoj, sed ankaŭ pro sekva pesta epidemio, rapide disvastiĝanta pro la milita mizero, preskaŭ ĉiuj loĝantoj formortis. Multaj tradiciaj familiaj nomoj ĉesis ekzisti. Post 1648 aperis novaj familiaj nomoj: enmigrintoj el suda Tirolio, Francio kaj Nederlando ekloĝis en la valo. La milito ankaŭ nuligis planojn pri nova loka preĝejo: nur dum 1777 finiĝis baroka preĝejo, kiu nuntempe estas simbolo de la komunumo.
Mömlingen iĝas bavara
Komence de la 19-a jarcento finiĝis la sescentjara epoko, dum kiu la komunumo apartenis al la episkopejo kaj korona princejo de Majenco. Dum 1803 ĝi por sep jaroj iĝis parto de la nova "princejo de Aschaffenburg", dum 1810 por kvar jaroj parto de la same efemera "princejo de Frankfurt", kaj fine dum 1814 iĝis parto de Bavario.
Komunuma partnereco
Partnera komunumo ekde la jaro 1992 estas La Rochette en Francio.
Vera Kruco
La Vera Kruco - aŭ Sankta Kruco - estas la nomo por la fizikaj restaĵoj kiuj, laŭ kristana tradicio, supozeble estas de la kruco sur kiu Jesuo Kristo estis krucumita.
Laŭ post-niceaj historiistoj, Sokrato de Konstantinopolo kaj aliaj, sankta Helena, patrino de Konstantino, la unua kristana imperiestro de Romo, en la dato post la jaro 312 kiam kristanismo estis leĝigita ĝenerale en la Imperio, vojaĝis al la Sankta Lando, fondante preĝejojn kaj establante helpejojn por la senhavuloj. En tiu tempo ŝi supoze malkovris la kaŝejon de tri krucoj uzitaj ĉe la krucumo de Jesuo kaj de la du ŝtelistoj, sankta Dimas kaj Gestas, kiuj estis ekzekutitaj kun li. Per miraklo estis rivelita kiu de la tri estis la Vera Kruco.
Multaj preĝejoj posedas fragmentajn restaĵojn laŭ kiu la tradicio apartenas al la Vera Kruco. Ilia aŭtenteco ne estas akceptita universale de ĉiuj kristanoj. La akcepto kaj kredo de tiu parto de la tradicio kiu apartenas al la Frua Kristana Eklezio estas ĝenerale restriktitaj al la Katolika kaj Ortodoksaj Eklezioj. La mezepokaj legendoj de ĝia deveno malsamas inter katolika kaj ortodoksa tradicio. Tiuj eklezioj honoras Helenan kiel sanktulinon, same kiel la anglikana eklezio.
Nübel
Nübel (dane: Nybøl) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südangeln, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Böklund.
Baptisma preĝejo (Szentendre)
La Baptisma preĝejo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en Szentendre.
Historio
La baptisma eklezis grupo estis fondita en Szentendre en 1955. La urbo oficiale registris la grupon kiel filio de Tahitótfalu. Tiutempe la mesoj okazis en privataj ĉambroj, nur en 1981 ili ekhavis ricevitan domon, kiun la baptistoj heredis en 1986. Ili konstruis la nun videblan preĝdomon, kiu estis preta en 1988. Intertempe en 1987 la grupo sendependiĝis, ĝi havis 150 membrojn en 2014.
Andor Jaross
Andor Jaross [jaroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jaross Andor estis hungara politikisto, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis nemesmiticzi.
Biografio
Andor Jaross komencis politikadi en la ĵus naskiĝinta Ĉeĥoslovakio. En 1935 li estis elektita membro de la ĉeĥoslovakia parlamento, kie li politikadis por la hungara minoritato. Post 3 jaroj li estis membro de la hungara parlamento, eĉ titulara ministro. Baldaŭe li fondis nazian partion. Li estis signifa motoro de deportado de judoj. Depost la 2-a mondmilito li estis kondamnita je morto.
Dio, pli apud vin
Dio, pli apud vin (Nearer, my God, to Thee) estas kristana himno verkita en la 19a jarcento de Sarah Flower Adams. Ĝi baziĝas sur Genezo 28:11–19. La himno farigis mondfama, ĉar laŭ multaj atestantoj ĝi estis la lasta, aŭ unu el la lastaj melodioj ludataj de muzikbando sur la ferdeko de RMS Titanic antaŭ ĝia drono.
Persiaj Pordegoj
Persiaj Pordegoj estis la antikva nomo de la montopasejo nune konata kiel Tang-e Mejran, kiu konektas Jasuj kaj Sedeh oriente, trapasante la limon de la modernaj provincoj Kohkilujeh kaj Bujer Ahmad kaj Fars de Irano, pasante sude de la masivo Kuh-e-Dinar, parto de la Zagros-montaro. La montopasejo kontrolas la ligejon inter la marborda kaj la centra parto de Persio.
Tri-Episkoplandoj
La Tri-Episkoplandoj (Les Trois-Évêchés ) estis provinco de la reĝlando Francio en la Malnova Reĝimo, kiu ekzistis de 1552/1648 ĝis 1790. La provinco situis en la nordoriento de Francio, en la hodiaŭa teritorio de la regiono Loreno. Ĝi estis kreita sekve de la paco de Vestfalio, per teritorioj kiuj dependis laŭleĝe ĝis la traktato de Monastero (1648), de la Sankta Romia Imperio : la tri liberaj regnaj urboj Metz, Toul kaj Verduno, okupitaj laŭ la traktato de Ĉambordo (1552), kaj la princepiskopujoj de la episkopoj de Metz, Toul kaj Verduno, okupitaj en 1631-1632. Ĉiuj tri urboj kaj princepiskopujoj estis iam antaŭe partoj de la duklando Loreno antaŭ ol ili sukcesis akiri imperian senperecon. Ili pligrandiĝis poste per la franca Luksemburgo, parto de la duklando Luksemburgo cedita al Francio per la traktato de Pireneoj (1659), poste de koridoro, cedita al Francio per la traktato de Vincennes (1661). Tiuj teritorioj kaj la duklandoj Bar kaj Loreno konsistigis ĝis tiam kompleksan teritorian mozaikon, temo de ripetiĝaj konfliktoj.
Persiaj Pordegoj
En la komencaj semajnoj de 330 a.K., ĝi estis la batalkampo de la sangelverŝa Batalo de la Persia Pordego, en kiu la Macedonia reĝo, Aleksandro la Granda, frontis fortan reziston fare de la lastaj Akemenidaj trupoj estritaj de Ariobarzanes.
Annie Leibovitz
Anna Lou «Annie» LEIBOVITZ (Waterbury (Konektikuto), 2a de oktobro 1949) estas usona fotistino. Ŝi estis la unua virino kiu ekspoziciis sian verkaron en la Nacia Portreta Galerio de Vaŝingtono kaj la lasta kiu portretfotis la muzikiston John Lennon, antaŭ li estis murdita en 1980.
Ŝi estis la plej multe pagita fotistino de la mondo kaj laboris por gazetoj kiel Vanity Fair, Rolling Stone kaj Vogue. En 1984 ŝi ricevis premion de la Usona Asocio de Eldonistoj de Gazetoj kiel Fotistino de la jaro. En 1988 ŝi ricevis premion Clio pro la reklamkampanjo de American Express. En aprilo 2000, la Kongresa Biblioteko de Usono havigis al ŝi la titolon de «Vivanta Legendo». En 2005, la revuo American Photo nomumis ŝin "la plej influa fotistino de niaj tempoj". En majo 2013 ŝi ricevis la Premion Príncipe de Asturias de Comunicación y Humanidades.
Kvankam ŝi estas konata ĉefe pro siaj portretoj de famuloj, ŝi praktikis ankaŭ la dokumentan fotografio kaj la pejzaĝojn, dungita de la eldonejo Condé Nast Publications ekde 1993. Ŝiaj fotoj estas reprezentataj, ekde 1977, de la agentejo de fotoĵurnalismo Contact Press Images.
Privata vivo
Leibovitz havis specialan rilaton kun la prestiĝa verkistino kaj eseistino Susan Sontag, kiun ŝi konis en 1988 kiam ŝi fotis tiun por ties libro "La aids kaj ties metaforoj". Ili neniam kunvivis, sed sufiĉe proksime. Sontag foje kritikis kaj premis Annie por ke tiu pli forte laboru, kaj por ke estu pli profunda kaj personeca. Fakte, kiam Leibovitz portretis Demi Moore nuda kaj graveda, estis Sontag kiu konvinkis la eldonistinon de Vanity Fair, nome Tina Brown, por ke ŝi publikigu tiun polemikan foton.
Tiu rilato pluis 16 jarojn ĝis la morto de Sontag en decembro 2004. En 2006 Leibovitz konfirmis foje, ke temis pri amafero.
Dio, pli apud vin
Eksteraj ligiloj
Esperanta teksto kaj melodio en TTT-Himnaro Cigneta
Klinkero
Klinkero estas tre malmola briko, bakita el kalkriĉa argilo ĝis vitriĝo kaj uzata kiel ornama kovro de muro aŭ panko.
Ĝia ĉefa karakterizaĵo, ke dum la bakado la poroj fermiĝas kaj pro tio la klinkero apenaŭ absorbas akvon kaj tiel iĝas tre akvorezista.
vidu ankaŭ: azuleĥo
(15560) 2000 GR24
(15560) 2000 GR24 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tri-Episkoplandoj
Historia kunteksto
En 1551, la germanaj protestantaj princoj sub gvido de princo-elektisto Morico de Saksio, batalante kontraŭ Karlo la 5-a, petis subtenon de la reĝo de Francio. En Lochau, apud Torgau, estis subskribita interkonsento, kiu antaŭvidis financan kaj militan partoprenon de Francio en ilia agado. En la kastelo de Ĉambordo, la, estis subskribita traktato, kiu indikis ke la franca reĝo Henriko la 2-a okupos, pro strategiaj kialoj, kiel vikario de la Sankta Romia Imperio, la urbojn Metz, Toul kaj Verduno, « kaj aliajn urbojn de la Imperio ne parolantajn germanlingve ». La subskribintaj germanaj princoj havis neniun rajton fordoni teritoriojn de la Imperio al ekstera potenco, tamen la fordono estis eĉ konfirmita pli poste en la Vestfalia Paco.
Milita konkero
Le « Vojaĝo al Germanio » estis kondukata de la reĝo Henriko la 2-a, « defendanto de la germanaj liberecoj », subtenata de Francisko de Guise kaj de la kardinalo Karlo de Loreno. La tagon de la palmofesto 1552, la francaj trupoj, sub komandado de la konestablo Anno de Montmorency, alvenis ĉe la muregoj de Metz, kaj okupis per surprizo la pordegojn de la urbo. La 13-an de aprilo 1552, la reĝo kun armeo aliris Toul, kie li estis akceptita de la episkopo Toussaint de Hocédy, la skabeno estis foririnta el sia urbo por protesti al Pont-Saint-Vincent. Li iris poste al Nancy, kie li arbitre eksigis la regentan dukinon kaj forkondukis la duketon Karlo la 3-a de Loreno, ankoraŭ neplenaĝa, por edukigi lin en la kortego de Francio. Henriko la 2-a faris poste « ĝojan eniron » en Metz, la 18-an de aprilo 1552. La urbo estis fakte submetita perforte, sub firma regado de la soldatoj de Montmorency. La 22-an de aprilo, Henriko la 2-a pluiris direkte al Rejno, lasante en Metz 3,400 soldatojn. En ĉ. la 20-a de majo, ne sukcesante konkeri Strasburgon, li retroiris, okupis Verdunon, kie li eniris la, antaŭ ol reveni al Francio.
Por viŝi la ofendon de la luteranaj princoj kaj de la reĝo de Francio, Karlo la 5-a marŝis al la tri episkopaj urboj, la 1-an de septembro 1552. Li komencis sieĝi la metzan urbon, proksima la siaj luksemburgaj posedaĵoj. Fortikigita kaj defendata de la duko de Guise, Metz restis posedaĵo de la francaj trupoj post memorinda sieĝo. Kun bedaŭro, Karlo la 5-a ĉesigis la sieĝon la rezignante rekonkeri la aliajn episkoplandojn. La franca okupo vere komenciĝis en Tri-Episkoplandoj.
Integriĝo en la reĝlando Francio
Ekde 1552, la urboj ricevis konstantan francan soldataron, sed la imperiestro oficiale konservis suverenecon sur la urboj.
En 1648, la traktatoj de Vestfalio findecidis pri la cedo de Tri-Episkoplandoj fare de la Imperio.
La episkopujo de Saint-Dié, kreita en 1777, estas foje nomita la Kvara Episkopujo en Loreno, sed ne rilatas al la historia nocio de la "Tri-Episkoplandoj". Hodiaŭ, nur la episkopujo de Metz, kies la episkopo estas nomumita de la Prezidanto de la Franca Respubliko, estas koncernata per la konkordata reĝimo de Alzaco-Mozelo.
Teritoria estiĝo
Tri-Episkoplandoj enhavis la tri urbojn Metz, Toul kaj Verdun kaj ties respektivajn posedaĵojn, kaj la bienojn de la episkopoj de tiuj tri urboj kaj la bienojn de la katedralaj kanonikaroj.
Tri-Episkoplandoj estis dividita en kvar prefektolandoj.
Harpioj
Laŭ la helena mitologio, la Harpioj (el la greka Άρπυια, «flugantaj kaptintoj») estis flugilhavaj virinoj, ĉefe konataj pro tio ke ili konstante ŝteladis ĉiun manĝaĵon de Fineo, malebligante lin manĝi laŭ ordono de Zeŭso. Postaj tradicioj igis ilin malbonaj spiritoj (rabemaj dajmoninoj, laŭ la Suido), kun akraj krifoj, kiel ili estis generale konataj. La laŭvorta signifo ŝajnas esti «tio, kiu kaptas», pro tio ke ĝi devenas de la vorto ἁρπάζειν, kiu signifis "kapti".
La harpioj en la mita rakontaro
La harpioj estis filinoj de la oceanidino Elektro (aŭ Ozomeno ) kaj de la mara pradio Taŭmaso, do ili estis fratinoj de la ĉielarko, Iriso. Tamen, alternativaj versioj igas ilin filinoj de Ponto (Maro) kaj Geo (Tero), de la monstra Tifono aŭ eĉ de Fineo mem.
La poeto Heziodo priskribis ilin kiel estaĵoj kun mirinda blonda hararo, kaj ceramik-arto ofte prezentis la harpiojn kiel belaj virinoj kun flugiloj. Harpioj tiel malbelaj birdo-virinoj, ekzemple en la Eŭmenidoj de Esĥilo estas malfrua evoluo, pro konfuzo kun la sirenoj. Romiaj kaj bizancaj verkistoj ankaŭ detaligis sian malbelecon.