cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vespo (genro)
Ironie, vespoj nun estas la sola grupo de insektoj, kiu ĝis nun havas latinan nomon Vespa donitan far Linnaeus. Ĉiuj aliaj vespoj eventuale transferitas al aliaj genroj. Pro tio entomologiistoj ofte ŝercas, ke membroj de genro vespoj estas nun solaj veraj vespoj.
Specioj
Entute estas 24 specioj de vespoj:
Artoteorio
Male, la nomataj aplikataj artoj (nomitaj ankaŭ malgrandaj artoj, dekoraciaj artoj aŭ artoj kaj metioj) ricevis historie pli malgrandan aprezon (kun tiu de aliaj metioj kaj male al la pli bone valoritaj liberalaj artoj), kvankam el fino de la 19-a jarcento ili postuliĝis kaj el la 20-a jarcento ili atingis la etikedon de dezajno, kies ĝeneraligo al ajna medio de la kreivo kaj la produktado aŭ eĉ de la servoj endanĝerigas la etoson ĝis ties aplikado senkriterie de troa kaj eĉ ridinda maniero, senvalorigante sian enhavon.
La teorioj de arto analizas tiun el vidpunktoj kaj teoria kaj normiga, havigante metodologion por aperigi la signifon de la artverkoj. La filozofia kadro en kiu eblas la situo de ĉiu versio de la teorio de arto estas forte ligita al la diferencaj interpretoj de la estetiko, ĉar la meditado ĉirkaŭ la esenco kaj funkcio de la arto mem troviĝas ĉe la limo inter ambaŭ fakoj, de malfacila limigo.
Douzy
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
20136 Eisenhart
20136 Eisenhart estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ Hungaria familio) malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
TIO
La vorto havas plurajn signifojn:
20136 Eisenhart
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona matematikisto Luther P. Eisenhart (1876–1965), profesoro ĉe la universitato Princeton, kiu faris gravajn kontribuojn al la Rimana kaj ne-Rimana geometrio.
Goberling
Goberling, hungare Góborfalva estas vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Stadtschlaining.
Historio
La unua mencio devenis el 1279 en formo "Kapurnuk", ĉar tiam la loknomo estis Kapornok. La vilaĝo iam estis doganprena loko. En la 19-a jarcento Kapornok ŝanĝiĝis al hungara formo de la germana loknomo. En 1910 vivis en la komunumo 668 homoj (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Góborfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Alpa raso
Tiaj rasaj tipologioj estas kritikataj kaj plejparte kontraŭataj fare de modernaj antropologoj pro pluraj kialoj, aparte post la ekesto de molekula antropologio.
(17778) 1998 FT11
(17778) 1998 FT11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Kosteva Pastilj
Kosteva Pastilj, ukraine Костева Пастіль estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij en municipo de Roztocka Pastilj.
Situo
Kosteva Pastilj troviĝas de Velikij Bereznij (kun stacidomo) je 9, Uĵhorodo je 46 km-oj.
Burgo de Diedrich
La Burgo de Diedrich (Diedrichsburg en Melle estas eta altaĵburgo sur monteto de Melle (219m super normalnivelo) en la Montetoj de Melle (Meller bergen) en Malsupra saksio distrikto Osnabrück.
Historio
La hodiaŭa burgo konstruiĝis en la mezo de la 19-a jarcento en novgotika/novromanika stilo kiel imitaĵo de mezepoka plifortigita turo. Ĝi konsistas el 26 metroj alta turo je la maniero de loĝejturo, flankita de du duetaĝaj aloj kiel palaco. Ne estas ĉirkaŭmuroj aŭ aliaj plifortigaĵoj; Ĝi pli estas loĝturo ol fortreso en la tradicia senco.
La burgo nun enhavas restoracion por ekskursantoj kaj incidentaj eventoj. En la turĉambro estas ekspozicio pri la faŭno kaj flaŭro de la ĉirkaŭaĵo. La krenelita belvida platformo sur la turo estas alirebla kaj oferas panoraman elvidon super la urbo kaj regiono Melle.
La burgo estas ĉirkaŭita de la pli ol 200 hektara sovaĝejo Diedrichsburg kun libere irantaj aproj kaj kelkaj kapreoloj. Kune kun la burgo ĝi formas popularan destinon en la regiono kaj estas parto de la Naturparko Terra Vita.
Maksi
Maksi, laŭ (मक्सी) estas urbego en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en distrikto de Ŝajapur.
Geografio
Maksi situas 480 metrojn super la marnivelo. Distrikta sidejo Ŝajapur troviĝas 23, Devas 33, Uĝĝen 39, Indaur 67, subŝtata ĉefurbo Bopalo 130, Guna 194, Mumbajo 589, tutlanda ĉefurbo Delhio 608, Kolkato 1253 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko oni konstruis preĝejon antaŭ 500 jaroj. Apude oni komencis loĝi, paŝo post paŝo la ejo iĝis urbego.
Ekonomio
Maksi havas idustrion, sed la apudaĵo estas pure agrikultura. La malnovaj preĝejoj tiras la pilgrimantojn kaj la fremdultrafikon, la fervoja nodo la komercon.
Religioj
En Maksi 76% de la populacio estas hinduoj, krome islamanoj 21% kaj ankaŭ aliaj religioj.
Trafiko
En Maksi kruciĝas la fervojaj linioj inter Sehore-Uĝĝen kaj Guna-Devas. La aŭtovojo Agra-Mumbajo tuŝas la urbegon. La plej proksima flughaveno funkcias en Indaur.
Klimato
Devas havas humidan subtropikan klimaton kun influo de musono. La plenjara pluvokanto estas ĉirkaŭ 930-1360 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro pro la musono. Ekzemple en julio pluvas 557 mm, novembre nur 3 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 17-33.
Caresanablot
Caresanablot - jen itale, piemonte Carzan-a Blòt - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Monumento al Indiano
La Monumento al Indiano (oficiale, Monumento al Indiano kaj la Mararmeo de Kastilio) estas monumento sur la pinto de la monto Peña Cabarga, en Kantabrio (Hispanio). Ĝi honoras kantabrajn migrintojn al Ameriko (indjanoj) kaj la helpon de la kantabra mararmeo servinta la Reĝlandon de Kastilio.
Caresanablot
Najbaras la komunumoj Olcenengo, Oldenico, Quinto Vercellese, Vercelli kaj Villata.
TIP
La vorto havas plurajn signifojn:
Monumento al Indiano
Oni konstruis ĝin en 1968 laŭ desegno de la arĥitekturisto Ángel Hernández Morales kaj projekto de la konstruinĝeniero José Calavera Ruiz, kiuj ankaŭ konstruis la telferon de Fuente Dé. Oni inaŭguris la monumenton la 8-an de julio 1968.
La monumento konsistas el turo kun ronda ejo, al kiu oni iras per strukturo simila al ponto. La turo altas 40 metrojn proksimume. De ĝi oni povas rigardi vastan panoramon de la Golfo de Santandero, la marbordo de Kantabrio kaj la montaro Picos de Europa. Apud la monumento oni konstruis televidan ripetilon.
En majo 2007 oni instalis senluman kameron. Ĝi havas areon de 23 kvadrataj metroj kaj en ĝi povas samtempe esti 58 homoj. Ankaŭ en 2007 oni malfermis novan restoracion (en la unua inaŭguro de la monumento ankaŭ estis restoracio, sed post iom da tempo ĝi malaperis).
Mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj
Mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj, kaj arbustaroj estas tersupraĵa biomo de mezvarma klimato, karakterizita de sekaj someroj kaj malseveraj kaj pluvecaj vintroj. Someroj tipe estas varmegaj en malaltaĵaraj landinternaj lokoj sed povas esti malvarmetaj apud iuj maroj, kiel apud San Francisco, kiuj havas malvarmetajn marajn akvojn.
Mediteraneaj arbaraj, duonarbaraj, kaj arbustaraj ekoregionoj troviĝas en la kvin zonoj de la mondo kun mediteranea klimato, je la okcidenta marbordo de kontinentoj ĉe mezaj latitudoj : la Mediteranea regiono, Kalifornio, centra Ĉilio, sudokcidenta Aŭstralio, kaj la Okcidenta Kablando en Sud-Afriko.
Tipoj de vegetaĵaroj
La ĉefaj plantaj formacioj en tiu ĉi biomo inkluzivas :
Incendio kiel ŝanĝilo
Fajro, kaj natura kaj hom-kaŭzita, estas ludinta gravan rolon je kreado de la ekologio de la mediteraneaj ekoregionoj. La varmegaj sekaj someroj kaŭzas fajrodanĝeron por la regiono. Incendioj kaŭzitaj de fulmo okazas sufiĉe ripetfoje. Multaj vegetaĵoj estas pirofitaj aŭ fajremaj, adaptaj al aŭ dependaj de fajro por reproduktado, por recikligado de nutraĵaj elementoj, kaj por forprenado de mortaj aŭ velkantaj vegetaĵoj. Kaj en la aŭstraliaj kaj en la kaliforniaj ekoregionoj de mediteranea klimato, la indiĝenaj popoloj regule estis uzantaj fajron por elimini lignecajn plantojn kaj arbojn, por cedigi lokon al gresoj kaj herbaj vegetaĵoj kiuj subtenis la bruton kaj kulturitajn vegetaĵojn. La plantaj komunumoj en tiuj areoj adaptiĝis al multfojaj hom-kaŭzitaj brulegoj, kaj pirofitaj specioj estiĝis pli komunaj kaj pli fajremaj, dum plantoj kun malgranda fajrorezista kapablo retiriĝis. Post eŭropa koloniado de tiuj ĉi regionoj, incendioj estis subpremitaj, kiu estas kaŭzinta iujn neatenditajn konsekvencojn en tiuj ekoregionoj : brulaĵoj amasiĝas, tiel ke kiam brulegoj alvenas, ili estas multe pli neniigantaj, kaj iuj specioj kiuj dependas de fajro por sia reproduktado, nuntempe estas endanĝerigitaj. La eŭropaj arbedaroj kaj arbustaroj ankaŭ estas fasonadaj de antropogena fajro, historie asociata kun sezona brutomigrado de ŝafoj kaj kaproj.
Geografio
Mediteraneaj ekoregionoj estas duonaridaj, kaj ofte havas malriĉajn grundojn, do ili estas vundeblaj por degrado pro diversaj homaj aktivecoj. Tiuj regionoj ankaŭ estas iuj el la plej endanĝerigitaj sur la planeto, kaj multaj ekoregionoj estas suferintaj de forta habitatodetruo pro neleĝa arbarekspluatado, troa enarbara paŝtado, transformado al agrikulturo, urbanizado, kaj enkonduko de ekzotikaj specioj. Precipe la ekoregionoj ĉirkaŭ la Mediteraneo estas suferintaj de grunda erozio ligita al neniigo de arbaroj, kaj multaj enlandaj plantoj kaj bestoj formortis aŭ estas endanĝerigitaj.
Košické Oľšany
Košické Oľšany (Kassaolcsvár (kaŝaolĉvAr)) estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Košické Oľšany situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Sečovce-Košice. La lasta urbo troviĝas 7 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1288 en formo "villa Olchwar". Iom poste 2 vilaĝoj formiĝis: Supra kaj Suba Olcsvár-oj. En 1910 loĝis en Alsóolcsvár (=Suba) 243 homoj, en Felsőolcsvár (=Supra) 405 homoj, en ambaŭ (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Košické Oľšany 1119 homoj, (996 slovakoj, 94 ciganoj).
Sainte-Radegonde (Charente-Maritime)
Sainte-Radegonde [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 556 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Sainte-Radegonde situas sudoriente de Rochefort.
Ĉefepiskopo de Canterbury
La ĉefepiskopo de Canterbury (Archbishop of Canterbury) estas la spirita estro de la Eklezio de Anglio. La nuna ĉefepiskopo estas Justin Welby, kiu ekhavis tiun oficon en 2013.
Hodiaŭ, la ĉefepiskopo de Canterbury ĉefe zorgas pri tri aferoj :
Husinec
Husinec povas esti:
Závada (Petrovice u Karviné)
Závada (Zawada, Zawada) estas loka parto de Petrovice u Karviné. Ĝi situas en Moraviasilezia regiono en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝis la jaro 1952 ĝi estis memstara administra unuo. En la jaro ĉi tie vivis.
En la municipo troviĝas limpasejo ĝis Pollando: Gołkowice - Závada kaj fervojhaltejo en fervojlinio Dětmarovice - Petrovice u Karviné.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447, kiam teŝina princo Bedřich Kazimír lombardis en la jaro 1569 vilaĝojn Závada, Petrovice u Karviné kaj pluajn vilaĝojn al urbo Fryštát. En la jaro 1572 aĉetis Fryštát-on kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj Václav Cigán se Slupska. En la jaro 1792 alaĉetis la fryštátan senjorujo eĉ kun Závada de Rudolf Taaffe Jan Larisch-Mönnich, kiu parton de la vilaĝo vendis al Vojtěch Gussnar z Komorné.
Post anekso de la teritorio fare de Pollando en oktobro 1938 sekvis nazia okupado. Závada estis liberigita la 1-an de majo 1945 fare de Ruĝa Armeo. En la paso de la bataloj falis en la katastron de Závada forpafita soveta aviadilo pilotita de anoj de ĉeĥoslovaka aviadila taĉmento.
Villedieu (Vaucluse)
Villedieu (jen france, okcitane Viladieu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Senato de Savojo
La senato de Savojo aŭ suverena Senato de Savojo (france Souverain Sénat de Savoie) estas savoja justica institucio kreita en la 16-a jarcento de la duko Emanuelo Filiberto de Savojo.
La senatanoj estis elektitaj inter la plej eminentaj juristoj de la duklando. La plej fama, Antoine Favre eniris la Senaton en 1587 kaj iĝis ties prezidanto en 1608.
Imre Révész (pentristo)
Imre Révész [rEvEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Révész Imre estis hungara pentristo, grafikisto. Lia familia nomo estis Csebrai [ĉebrai] ĝis 1883. Imre Révész naskiĝis la  en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Sovetunio en Vinogradov (nuntempa Vinohradiv en Ukrainio).
Biografio
Imre Révész frekventis gimnazion en Debrecen, poste inter 1873-1875 en arta akademio en Vieno. En la studjaro 1878 li lernis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Bertalan Székely, poste li denove lernis en Vieno en la akademio 3 jarojn. Lia debuta ekspozicio okazis en la fruaj 1880-aj jaroj en Budapeŝto. Inter 1882 kaj 1885 li lernis rekte de Mihály Munkácsy en Parizo. En 1884 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 filinojn. Ekde 1904 li instruis en la Belarta Altlernejo, en 1918 en Artistkolonio (Nagybánya), inter 1920-1931 en Artistkolonio (Kecskemét). En la sekvaj jaroj li retiriĝis pro malbona stato de siaj okuloj.
Li pentris multajn ĝenropentraĵojn, ofte li ilustris poemojn de Sándor Petőfi.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
La habsburgaj imperiestro-himnoj, ankaŭ nomitaj popolhimnoj, estis inter 1826 ĝis 1918 la oficialaj himnoj de la Aŭstra Imperio, kiu ekde 1867 ne plu inkluzivis la landojn de la hungara krono (Aŭstrio-Hungario). En la monarkio de la Habsburgoj ne ekzistis nacia aŭ landaj himnoj en la propra senco. Male la himnoj estis dediĉitaj al la pokaze reganta imperiestro. Pro tio la teksto ŝanĝiĝis post ĉiu ŝanĝo sur la trono, dum kiam restis la melodio komponita de Joseph Haydn.
Himnoteksto en diversaj lingvoj
Aŭstrio-Hungario estis multnacia ŝtato. Tio necesigis tradukojn de la himnoteksto en diversajn lingvojn parolatajn en la imperio. Jen la teksto en diversaj lingvoj:
Germana teksto
Volkshymne (Teksto de Lorenz Leopold Haschka)
Pola teksto
Hymn ludowy
1. Boże wspieraj, Boże ochroń
Nam Cesarza i nasz kraj,
NGC 3613
NGC 3613 (aliaj indikoj — UGC 6323, MCG 10-16-109, ZWG 291.49, PGC 34583) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Brońmy wiernie Jego tronu,
Zwróćmy wszelki wroga cios,
Bo z Habsburgów tronem złączon
Jest na wieki Austrii los.
2. Obowiązkom swoim wierni
Strzeżmy pilnie świętych praw
W ich obronie niech się spełni
powołanie do cnych spraw!
Pomni, jak to skroń żołnierza
Nadap
Nadap estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Gárdony.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Świetnie zdobi lauru krzew
Nadap
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, inter Montaro Velence kaj Velence (lago), laŭ traira flankovojo. Aŭtoŝoseo M7 inter Budapeŝto-Balatono preteriras. Gárdony troviĝas 9, Székesfehérvár 21, Budapeŝto 47 kilometrojn.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Nieśmy chętnie za Monarchę,
Nadap
Historio
La unua mencio okazis en 1193. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la komunumon, baldaŭe germanoj refondis Nadap. En 1760 baroka preĝejo konstruiĝis, kiu en 1904 rekonstruiĝis laŭ novgotika stilo.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Za Ojczyznę mienie, krew!
Nadap
Historio
Apud la vilaĝo troviĝas granita roko, kiu estas la primara nivelada punkto de Hungario.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
3. Ludu pilnej pracy zbiory
Nadap
Historio
En Nadap migra poŝto servas.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Niech osłania zbrojna moc
Niechaj kwitną ducha twory
(8119) 1997 TP25
(8119) 1997 TP25 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Kecerovce
Bazaj informoj
Kecerovce, hungare Kecer estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Carezzano
Carezzano estas komunumo de Italio.
Corcos del Valle
Corcos del Valle [Corcos del Valle] estas municipo en la nordocentro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campiña del Pisuerga en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 42,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 203 loĝantojn. Ĝi perdis 54 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 22 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj 6 km de Cigales.
Ĝi limas kun Ampudia (Palencia), Trigueros del Valle, Cubillas de Santa Marta, Valoria la Buena, San Martín de Valvení kaj Cabezón del Pisuerga. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo, kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado: iam estis farunfabriko ĉe la Kanalo de Kastilio. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la monaĥejo de Palazuelos inter Corcos del Valle kaj Cabezón de Pisuerga.
Kecerovce
Situo
Kecerovce situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 20 km-ojn.
Historio
Vilaĝo "Kecerkosztolány" estis unue menciita en la jaro 1229, apuda vilaĝo "Kecerpeklény" en 1427. En 1910 loĝis en Kecerkosztolány 286 homoj, en Kecerpeklény 410 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kecerovce 2333 homoj, (1442 ciganoj, 863 slovakoj, 7 ĉeĥoj, 2 ukrainoj kaj aliaj).
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Niech rozświetla światło noc!
Éder Citadin Martins
Éder Citadin Martins, kutime simple nomata Éder - naskiĝis en la loĝloko Lauro Müller (setlejo fondita de italaj enmigrintoj, malgraŭ la germana nomo) en la subŝtato Sankta Katarino (Brazilo) de Brazilo, do nun -jara - estas itala profesia futbalisto. Ekde la jaro 2005 li aktivas kiel futbalisto en italiaj kluboj, ekde 2012 apartenas al la unua vira teamo de Sampdoria Genova kaj ekde 2016 estas pruntata al Inter Milano. Ekde la jaro 2015 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li ankaŭ partoprenis en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Austrii Boże daj wsławienie
Na szczyt chwały racz ją wznieść
4. Spólność, jedność powołania,
Bo złączonych sił działania
Zdolne przemóc wszelki trud.
Dążąc społem ku celowi,
Chciejmy bratnio siły zlać,
Szczęść Monarsze, szczęść Krajowi,
Austria będzie wiecznie trwać!
5. Przy Cesarzu mile włada
Cesarzowa pełna łask,
Cały lud Jej hołdy składa,
Distrikto Hochtaunus
La distrikto Hochtaunus (proksimuma prononco ) situas en la distriktaro Darmstadt de la germana federacia lando Hesio, nord-okcidente de Frankfurto ĉe Majno. La distrikto havas areon de 482 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia administra sidejo estas la urbo Bad Homburg, kiun ĉirkaŭas la arbaraj montoj de la mezmontaro Taunus, kiu donas sian nomon al la distrikto. La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Podziwiając cnót Jej blask.
Distrikto Hochtaunus
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj loĝantoj laŭ stato fine de )
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Pola teksto
Franciszkowi Józefowi
I Elżbiecie, Boże szczęść,
Ĉeĥa teksto
Lidová hymna
Slovena teksto
Ljudska himna
Kroata teksto
Carevka
Hungara teksto
Császri himnusz
1. Tartsa Isten, óvja Isten
Királyunk s a közhazát!
Erőt lelve a szent hitben
Ossza bölcs parancsszavát!
Hadd védnünk ős koronáját
Bárhonnét fenyítse vész!
Egyesíté égi kéz!
Rumana teksto
1. Doamne sânte, întăreșce
Pră al nostru Împărat!
Să domnească ’nțelepțeșce
Credincios să-i aperăm:
De-a Habsburgei ’nalte troane
Soartea noastră s’o legăm!
Itala teksto
Inno patriottico
1. Serbi Dio l'austriaco regno
Guardi il nostro imperator!
Nella fé che gli e sostegno
Regga noi con saggio amor!
Difendiamo il serto avito
Sempre d'Austria il soglio unito
Sia d'Asburgo col destin.
2. Pia difesa e forte insieme
Siamo al dritto ed al dover;
E corriam con lieta speme
La battaglia a sostener!
Rammentando le ferite
Che di lauri ci coprir;
Noi daremo beni e vite
3. Dell'industria a' bei tesori
Sia tutela il buon guerrier;
Incruenti e miti allori
Abbian l'arti ed il saper!
Benedica il Cielo e renda
Glorioso il patrio suol,
Sovra l'Austria ognora il sol!
Del potere il nerbo sta;
Alte imprese fian compite,
Se concordia in noi sarà.
Siam fratelli, E un sol pensiero
Salvi Iddio l' Imperator!
5. Presso a Lui, sposa beata,
Del Suo cor l’Eletta sta,
Di quei vezzi inghirlandata,
Che non temono l’età.
Sulla Mite in trono assisa
Versi il Cielo ogni suo don:
Salve Augusto, salve Elisa,
E d’Asburgo la Magion!
Friula teksto
1. Dio mantegni d’Austria il Regno,
Uardi il nostri Imperatòr!
Nela fede – a Lui sostegno –
Nus guviarni cun amòr.
Difindìn chel diadema
Che la front circonda al GRAND
Ciarz, che l’Austria no trema
Sin che Absburgo le al comand.
Ponte-Leccia (stacidomo)
Ponte-Leccia (U Ponte À A Leccia) estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Ponte-Leccia -, situanta en  Morosaglia, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Friula teksto
Sei speranza nostra guida
Ponte-Leccia (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Habsburgaj imperiestro-himnoj
Friula teksto
Quand che il nostri braz combàt.
Sì! – pensand ala vitoria
Che nus spieta – vulintir
Bens e vita par la gloria
Ualìn dà del nostri Sir!
Sein tutela i boins soldàz
E i mistirs, lis arz, la scienza
Sein d’aloro coronàz.
Benedis, o Cil! la tiara
Che noaltris abitìn,
E, o soreli! tu risclara
Simpri d’Austria il faust destin.
4. La concordia nus unissi
Che la fuarza ja in ta man
Grandis chiossis van compissi
Se d’acordo dug saràn.
Fradis siin e atòr a un perno
Zirin ment e nostri amòr;
Duri chist biel Regno eterno:
Salvi Dio l’Imperatòr!
Dall'originale in: Z. L. Filli, Anchiamò un lunari par l'an bisest 1856, cun poesiis, raconz, riflessions e altris tananais par cui che al vol edificassi o sclopà di ridi, Gorizia, Paternolli, 1855. Grafia friulana non ufficiale.
Neukieritzsch
Neukieritzsch - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Leipziger Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo ĝis la 1-a de aprilo 2008 estis la administra centro de samnoma komunumaro Neukieritzsch (germane  Verwaltungsgemeinschaft Neukieritzsch), kiu krom la teritorio de tiu ĉi komunumo ankaŭ inkluzivas tiun de la pli malgranda komunumo Lobstädt: tiun tagon la teritorio Lobstädt aliĝis al tiu de Neukieritzsch, kaj la administra komunumaro sekve ne plu sencis.
Américo
Américo (naskiĝis kiel Domingo Johnny Vega Urzúa la 24-a de decembro 1977 en Arica) estas ĉilia kantisto.
Ritter Rost
Ritter Rost - germanlingve por "Kavaliro Rusto" - estas la titolo de serio da infanlibroj kun po volumo pluraj porinfanaj kanzonoj, prezentitaj, kune kun la voĉlegita rakonto, sur libroakompana kompaktdisko. La libroj krome ankaŭ havas notojn kaj tekstojn de ĉiuj kanzonoj. Kreintoj de la serio estas la verkistoj Jörg Hilbert kaj Felix Janosa.
La rakontisto Fritz Stavenhagen ĉarme gvidas tra la rakontoj kaj bone prezentas la amindajn karakterajn malfortaĵojn de la ĉefaj personaĵoj.
La unua libro komence publikiĝis ĉe la malgranda eldonejo ConBrio, pli poste ĝi kaj ankaŭ ĉiuj sekvaj seriaj publikaĵoj en la eldonejo Terzio.
Ritter Rost ("Kavaliro Rusto")
Ritter Rost ("kavaliro rusto") estas metala figuro en formo de mezepoka kavaliro, kiu estas stulteta, tre timema, mallaborema kaj rezulte pli tragike malkapabla plenumi la honoran rolon de mezepka kavaliro ol Don Kiĥoto (kvankam principe Ritter Rost kontraste al la hispana modelo ne estas freneza, nur sencerba kaj senmuskola, nur "metala eksteraĵo". Ĝi ŝajnas kunlutita el diversaj rubujaj metalaj partoj. La verkisto kaj desegnisto Jörg Hilbert deklaris, ke lia modelo por la kavaliro estis malnova modelo de la aŭto Peugeot 404 kaj la historia kaso el bakejo de liaj infanaĝaj memoroj.
Per fanfaronaj paroloj Ritter Rost ja provas aspekti militema, sed en ĉiaj iel postulaj momentoj lia timo rapide videbliĝas kaj li prefere kun ĵurnalo enŝlosiĝas en necesejo aŭ kun pluŝurseto kaŝiĝas en sia lito. En kanto li mem priskribas sin sekve: Mein Vater hat mich hergestellt (Mia patro produktis min)
aus dem schönsten Schrott der Welt. (el la tutmonde plej bela rubo)
Statt Cola oder Dosenbier (Anstataŭ kolao aŭ ladskatola biero)
Der schönste, stärkste, klügste Mann (La plej bela, plej forta, plej saĝa viro)
In Süd und West und Ost. (en sudo kaj okcidento kaj oriento.)
Ja, so bin ich (Jes, tia mi estas)
- der Ritter Rost (- Kavaliro Rusto). Tiu tre pozitiva memjuĝo al la personaĵoj en lia ĉirkaŭaĵo evidente ŝajnas megalomania kaj nerealisme fanfarona, sed pro sia timemo la kavaliro ne signifas seriozan danĝeron por iu ajn, kaj do oni simple priridetas lin kaj konsideras lin ĉarma stultulo. Lia nutraĵo estas najloj kaj diversaj pingloj, kaj lia kavalira ĉevalo, same metala, havas la nomon Feuerstuhl (germanlingve krome foje uzata por grandaj kaj potencmotoraj motorcikloj). Li kun la "kastela fraŭlino" Burgfräulein Bö kaj ŝia parolanta ĉapo kaj la malgranda drako Koks loĝas en metala kastelo en fantazia pejzaĝo - "kie la arbaro plej malhelas kaj kien eĉ la rabistoj ne kuraĝas iri".
Burgfräulein Bö ("Kastela fraŭlino Be")
La kastela fraŭlino Bö estas juna, emancipita virino kun abunda ruĝa bukla hararo, vigla temperamento, granda saĝo kaj la inklino ageme solvi problemojn - ĉiurilate ŝi estas la malo de la kavaliro. Ŝi estas desegnita kiel normala homa estaĵo, laŭdire la modelo de Jörg Hilbert por la personaĵo kaj aparte ties ruĝa hararo estis lia edzino Susanne, kaj ŝi havas la la nomon "Bö", germanlingve por "subita vento", ĉar ŝi dum purigado kaj ordigado zumas tra la kastelo kvazaŭ forta vento. Ŝi estas la aktiva mastrumanto de la kastelo: se la infane petola drako faris iun malrespektaĵon, ekzemple bruligas la je ŝnuro sekiĝantajn lavitajn subkalsonojn de kastela gasto, estas ŝi kiu punas la petolan beston. Ŝia parolanta ĉapo daŭre komentas la agojn per plene sencerbaj kaj eksterkontekstaj proverboj kaj komentoj.
Drache Koks ("drako Koks")
Koks, la eta drako, estas fantazia estaĵo kiu aspektas kvazaŭ besto kun escepto de faŭko kiu memorigas fajrigilon. Do ne temas pri personaĵo lutita el metala rubo, kiel la kavaliro kaj multaj aliaj estaĵoj de la fikcia universo, sed ankaŭ ne pri tute "normala" fikcia drako. Ĝi havas la rolon de malobeema kaj tre petolema infano, kiu estas edukata fare de la kastela fraŭlino kaj kuraĝe spitas al tiuj edukoprovoj, asertante ke malgrandaj drakoj tute ne edukeblas. Ofte li senintence elbuŝigas fajron, ekzemple se li, malvarmumiĝinta, devas terni, sed ankaŭ tre emas tute intence ludi per fajro. Kiam li bruligas cirkotendon, li devas plenumi la "ĝenan liston de ĉiutagaj devoj" („Lästige Liste der täglichen Pflichten“): inter tiuj ĝenaj devoj estas purigado de la dentoj, ordigo de sia infanĉambro kaj frue enlitiĝi... Infanoj bone povas identiĝi kun lia infaneca rolo, sed ankaŭ povas iom envii lian kompare grandan liberon fari idiotaĵojn, kun nur tre mildaj punoj. Lian rolon en la kompaktdiskaj sonlibroj parolas kaj kantas la komponista kunaŭtoro Felix Janosa.
König Bleifuß ("reĝo Plumbopiedo")
König Bleifuß der Verbogene ("reĝo Plumbopiedo la misfleksita") estas kavaliro lutita el metala rubo samkiel Kavaliro Rusto, kaj estas proksimume same sencerba. Li estas la estro de la fikcia reĝlando, do ankaŭ la ĉefo de Kavaliro Rusto, kaj kompareble al Rusto plej konvinkatas pri sia propra saĝeco. En kanzono li pravigas sian reĝecon per la argumento „Weil ich so ein Schlaukopf bin.“ ("ĉar mi estas tiom saĝa kapo"). Ĉiujn liajn "geniaĵojn" la kortuma skribisto Ratzefummel (neformala lernejana germanlingva vorto por skrapgumo) devas tuj surpaperigi. La vorto Bleifuß same estas neformala germana lingvaĵo kaj priskribas la aŭtan veturstilon de ŝoforo plejeble rapidanta, sen konsidero de ĉirkaŭuloj aŭ de trafikreguloj).
Nikolaj Judeniĉ
Nikolaj Judeniĉ (Николай Николаевич Юденич) (, Moskvo, Rusio –, Francio) estis gvidanto de la nordokcidentaj blankaj kontraŭrevoluciaj taĉmentoj dum la rusia enlanda milito (1918–20).
Judeniĉ soldatservis ekde 1879 en la cara armeo, en 1887 finis en la Staba Akademio, poste li servis ĝis 1902 ĉe la stabo, iĝis regimenta komandanto. Li partoprenis en la rusa-japana milito (1904–05), poste oni altrangigis lin al generalo (1905).
TIR
La vorto havas plurajn signifojn:
Nikolaj Judeniĉ
Oni nomumis lin en 1913 al gvidanto de la kaŭkaza militista regiono. Li direktis dum la unua mondmilito la gravajn batalojn en Kaŭkazio kaj Turkio (1914–15 kaj februaro-oktobro de 1917) (batalo de Erzurum, Batalo de Erzincan).
Lajos Tokácsli
Lajos Tokácsli [lajoŝ tokAĉli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tokácsli Lajos estis hungara pentristo. Lajos Tokácsli naskiĝis la en Szentes, li mortis la  en Szeged.
Biografio
Lajos Tokácsli frekventis bazlernejon, poste li estis simpla agrara laboristo. Libertempe li ŝatis pentradi. Li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1942. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Rudnay. Post siaj studoj li ricevis stipendion, li edziĝis, en la sekva jaro filino naskiĝis. Inter 1943-1945 li batalis en la 2-a mondmilito. Li pentradis en sia naskiĝurbo, sed kelkfoje li vizitis al aristkolonion en Tokaj. Inter 1951-1965 li gvidis la urban pentristan rondon. Li ricevis memormedalon en 1975.
Nikolaj Judeniĉ
Post la bolŝevika puĉo de 1917, Judeniĉ elmigris en Finnlandon, poste retiriĝis en Talinon, Estonio. Li ekatakis en majo de 1919 kontraŭ Petrogrado (hodiaŭ Sankt-Peterburgo) sed lia voluntula armeo estis venkita kaj devis retiriĝi en Estonion.
En julio de 1919, Aleksandr Kolĉak (gvidanto de la kontraŭbolŝevika registaro en Siberio) nomumis lin al ĉefkomandanto de la nordokcidenta blanka armeo. Judeniĉ organizis armeon kun 12.000 soldatoj el la Baltia regiono.
Ĉar li ne tro estimis la estonian registaron kaj lia ĉefo Kolĉak rifuzis sendependecon de Finnlando, li eĉ disputis kun la britaj konsilistoj, tiel lia politika apogo malpliiĝis. En oktobro de 1919, li reekis ofensivon – paralele kun aliaj atakoj kontraŭ Moskvo –, sed la Ruĝa Armeo haltigis lian armeon ĉe Pulkovo, antaŭurbo de Petrogrado. Li devis retiriĝi en Estonion kaj la armeo disiĝis en januaro de 1920. Judeniĉ fuĝis en Francion kie vivis ĝismorte.
Plumo
Plumo estas natura korneca elkreskaĵo de birdoj. Homoj uzas plumojn por litovestoj, por ornami kaj skribi. La tuto de la plumoj de birdo nomiĝas plumaro.
Plumaj specoj
Plumaro estas la plej distinga trajto de la nunaj birdoj (en la pratera tempo ekzistis ankaŭ reptilioj kun plumoj). La rolo de la plumaro estas diversspeca. Oni distingas kovrilajn plumojn (angle tectrices), kiuj ĝenerale kovras la korpon, escepte de la tarsoj kaj beko, manplumojn aŭ remilojn (angle remiges), vostajn plumojn aŭ direktilojn (angle rectrices) kaj lanugajn plumojn.
La unuaj plumoj ĉe birdidoj estas ĉiam lanugoj (lat. pluma), kiuj formas la nestoveston (angle neoptile) de la idoj. Ĝi restas ĉe la kurantaj, do ne-flugkapablaj, birdoj dumvive. Ĉe la aliaj birdoj aperas dum kresko la t. n. konstanta plumaro (angle teleoptile), kiu estas dutavola: sube troviĝas lanugoj, kiuj bone kovras kaj izolas la haŭton por varmorezervo; kaj supre la t. n. konturplumoj (angle/lat. pennae). Tiuj konturplumoj kovras la birdon kaj karakterizas la eksteran aspekton de ĝi.
Konstruo de unu konturplumo
Kelkaj birdoj povas havi nudajn, senplumajn partojn surkorpe ĉe ne la kutimaj supre skribitaj lokoj, kio havas genan kialon. Plej konata ekzemplo estas la nudkola koko.
La koloron de la plumo karakterizas genoj kaj per ili la pigmentoj. La birdoj havas inter 940 (kolibro) kaj pli ol 25.000 (kelkaj cignospecioj) da plumoj.
Ŝanĝo de la plumaro
plumoj estas ligita al sezono, seksa vivo. Sed ankaŭ la homo uzis pli frue la plumojn de la anasedoj (anaso, ansero) por plenŝtopi kusenon, peplomon. Tiuj estis tre varmotenaj litovestoj, uzataj ankaŭ hodiaŭ kelkloke. Ilin flankenŝovis la nenaturaj (malmultekostaj) plenigaĵoj. Alia kaŭzo estis la alergio de multaj homoj je la naturaj plumoj. (Ankaŭ la verduloj akuzas la plumodeŝirantojn je torturado de la birdoj; sed homo ja imitis la naturon.)
Avantaĝoj pro la plumaro
La plumoj estas unu el la plej utilaj kaj multflankaj derivaĵoj de la korna tavolo de la haŭto, kiu ekstere havas ĉe aliaj bestoj ekzemple hufon, hararo]n] kaj/aŭ [[ungon, konsistantajn el keratino ktp. La plumoj estas malpezaj organoj kaj malgraŭ tio ili estas fortaj kaj elastaj. Ili bonege izolas la korpon ĉe temperaturaj diferencoj kaj ili bone defendas la birdojn kontraŭ malsekiĝo.
Danke al la plumaro la birdoj regas la aeron sole, krom la insektoj, kiuj havas similajn derivaĵojn de la haŭto el kitino. Inter la mamuloj nur vespertoj kapablas flugi.
Norda senharibiso
La Norda senharibiso, Norda kalvibiso aŭ Ermitibiso (Geronticus eremita) estas migranta birdo el la ordo de Pelikanoformaj (iam Cikonioformaj) kaj familio de ibisedoj. Ĝi estas kvazaŭ endemia de la ekoregiono "mediteraneaj sekaj duonarbaroj de akacio kaj arganio", de kelkaj aliaj aridaj partoj de la mediteranea regiono kaj de la Meza Oriento.
Priskribo
Temas pri migranta birdospecio troviĝanta en nefekundaj, duondezertaj aŭ rokaj habitatoj, ofte ĉe fluanta akvo. Tiu 70–80 cm longa, brilnigra ibiso, kiu, malkiel ĉe aliaj membroj de la ibisa familio, estas nevadbirda, havas senplumajn ruĝajn vizaĝon kaj kapon, kaj longan, kurban ankaŭ ruĝan bekon. Ili reproduktiĝas kolonie en marbordaj aŭ montaj klifokornicoj, kie la ino tipe demetas 2–3 ovojn en nesto el bastonetoj, kaj manĝas lacertojn, insektojn, kaj aliajn malgrandajn animalojn.
Tiu palearktisa birdo estis iam disvastigata tra Mezoriento, norda Afriko, suda kaj centra Eŭropo, kun fosiliaj registroj date ĝis almenaŭ 1.8 milionoj da jaroj. Ĝi malaperis el Eŭropo antaŭ 300 jaroj, kaj estas nune konsiderata draste endanĝerita. Oni supozas, ke estas 500 naturaj birdoj restantaj en suda Maroko, kaj malpli da 10 en Sirio, kie ĝi estis remakovrita en 2002. Por lukti kontraŭ tiu malpliiĝo oni iniciatis ĵusajn internaciajn reenmetoprogramojn, kun duonnatura reprodukta kolonio en Turkio, same kiel en lokoj de Aŭstrio, Hispanio, kaj norda Maroko.
La tialoj por la longdaŭra malpliiĝo de la specio ne estas klaraj, sed ĉasado, perdo de manĝohabitato, kaj venenado per pesticidoj certe influis en la rapida perdo de kolonioj en ĵusaj jardekoj.
Taksonomio
La ibisoj estas gregemaj, longkruraj vadbirdoj kun longaj subenkurbaj bekoj. Kun la plataleoj ili formas unu subfamilion ene de la Treskiornitedoj. La plej proksima parenco de la Ermitibiso, kaj la ununura alia membro de la genro, estas la Suda kalvibiso, G. calvus, de suda Afriko. Ambaŭ specioj de la genro Geronticus diferencas el aliaj ibisoj ĉar ili havas senplumajn vizaĝojn kaj kapojn, reproduktiĝas sur klifoj pli ol sur arboj, kaj preferas aridajn habitatojn anstataŭ la humidejojn uzatajn de ties parencoj.
La Ermitibiso estis priskribita kaj ilustraciata de svisa naturalisto Conrad Gessner en sia verko de 1555 nome Historiae animalium, kaj ĝi ricevis la dunoman nomon Upupa eremita fare de Carl Linnaeus en sia verko de 1758 Systema Naturae. Ĝi estis movita al sia nuna genro fare de la germana herpetologo Johann Georg Wagler en 1832.
La specio probable disiĝis en du distingaj populacioj antaŭ almenaŭ 400 jaroj kaj, ekde tiam, ambaŭ populacioj estis diverĝinte morfologie, ekologie, kaj genetike; tamen, la turkia kaj la marokia populacioj de tiu ibiso ne estas nune klasataj kiel separataj subspecioj. Unu konsista diferenco inter la orientaj kaj la okcidentaj birdoj estas sola mutacio en la geno citokromo b de ties DNA.
Oni trovis fosiliojn de la Ermitibiso en lokoj de Holoceno (antaŭ ĉ. 10,000 jaroj) en suda Francio, en tavoloj de meza Pleistoceno (antaŭ ĉ. 900,000 jaroj) en Sicilio, kaj en kuŝejoj de la limo inter Plioceno-Pleistoceno (antaŭ ĉ. 1.8 milionoj de jaroj) de la mediteranea marbordo de Hispanio. Kio ŝajnas praa formo, Geronticus balcanicus, estis trovata en fina Plioceno de Bulgario, etende ilustrante la fruan disvastigatan ĉeeston de tiu genro en Eŭropo, kaj sugeste, ke Geronticus eremita povus havi originon en sudorienta Eŭropo aŭ Mezoriento.
La genra nomo, Geronticus, devenas el antikva greka γέρων, signife maljunulo kaj alude al la kalva kapo de maljunuloj. Eremita estas latina por ermito, el la greka ἐρημία, signife dezerto, kaj aludas al la aridaj habitatoj loĝataj de tiu specio. La alternativa komuna nomo Waldrapp estas germana vorto por arbarkorvo, la ekvivalento de la latina Corvo sylvatico de Gesner, adaptita kiel Corvus sylvaticus fare de Linnaeus.
Aspekto
La Ermitibiso estas granda, brilnigra birdo, 70–80 cm longa kun enverguro de 125–135 cm kaj averaĝa pezo de 1.0–1.3 kg. La plumaro estas nigra, kun bronzverdecaj kaj violaj irizecoj, kaj estas svaga krestokolumo en nuko. La vizaĝo kaj kapo estas nebrile ruĝecaj kaj senplumaj, kaj la longa, kurba beko kaj la kruroj estas ruĝaj. Dumfluge, tiu birdo faras povegajn, neprofundajn kaj flekseblajn flugilfrapojn. Ĝi elsendas gorĝecan hramp kaj altatonajn, raŭkajn alvokojn hioh ĉe siaj reproduktaj kolonioj, sed aliflanke estas silentema.
Ambaŭ seksoj estas similaj en plumaro, kvankam maskloj estas ĝenerale pli grandaj ol inoj, kaj, kiel ĉe aliaj ibisoj kiuj reproduktiĝas en kolonioj, havas pli longajn bekojn. La plej longbekaj maskloj estas pli sukcesaj allogantoj de inoj. La lanuga ido havas uniforme palbrunan plumaron, kaj elnestiĝinta junulo similas al plenkreskulo escepte ke ĝi havas malhelan kapon, helgrizajn krurojn kaj palan bekon. La senplumaj areoj de la junulaj kapo kaj kolo laŭgrade ruĝiĝas dum maturiĝo. Marokaj birdoj havas pli longan bekon ol la turkaj birdoj samseksaj.
Se la orienta kaj okcidenta populacioj estas konsiderataj separeblaj subspecioj, estas neklare kiu el ili estu konsiderata nomiga formo, ĉar la unua priskribo de tiu specio estis bazata sur nune formortinta populacio el Svisio kiu estis de nekonata raso.
La Ermitibiso estas facile distingebla el sia plej proksima parenco, la Suda kalvibiso de Suda Afriko, pro la blankeca vizaĝo de la suda specio. La Norda kalvibiso povas esti konfuzata ankaŭ kun la simile malhelplumara Bruna ibiso, kies teritorio koincidas, sed ĝi estas pli granda kaj pli fortika ol tiu specio. Dumfluge, kiam la koloro de beko kaj vizaĝo povas ne facile videbli, la malpli rondoformaj flugiloj kaj pli mallonga kolo de la Ermitibiso havigas diferencan konturon disde el la Bruna ibiso, kaj ties relative pli mallongaj kruroj signifas ke ties piedoj ne elstaras el la vosto, malkiel tiuj de la Bruna ibiso.
Habitato kaj teritorioj
Malkiel ĉe aliaj ibisoj, kiuj nestas en arboj kaj manĝas en humidejoj, la Ermitibiso reproduktiĝas en neĝenataj klifokornicoj, kaj manĝas en neregulaj terkultivejoj, herbejaj sekaj areoj kiaj duonaridaj stepoj, kaj stoplejoj. Proksimeco de taŭgaj stepaj manĝareoj al reproduktaj klifoj estas grava habitatopostulo.
La Ermitibiso estis iam disvastigata en Mezoriento, Nordafriko, kaj suda Eŭropo; ĝi reproduktiĝis laŭlonge de la riveroj Danubo kaj Rodano, kaj en montoj de Hispanio, Italio, Germanio, Aŭstrio, kaj Svisio (la origina priskribo de Gessner estis de svisa birdo). Ili uzis kastelajn konstruaĵojn same kiel klifokornicojn por nestumado antaŭ formortiĝi el Eŭropo almenaŭ antaŭ tri jarcentoj. Ĝi estas formortinta ankaŭ el plej de siaj iamaj teritorioj, kaj nune preskaŭ la tuto de la natura reproduktanta populacio de ĝuste super 500 birdoj estas en Maroko, ĉe la Nacia Parko Souss-Massa, kie estas tri dokumentitaj kolonioj, kaj ĉe elfluo de la rivero Tamri (norde de Agadir), kie estas ununura kolonio enhavanta preskaŭ duonon de la maroka reprodukta populacio. Estas kelkaj movoj de birdoj inter tiuj du lokoj.
Religiaj tradicioj helpis tiun specion survivi en unu turka kolonio longe post kiam la specio jam estis malaperinta el Eŭropo, ĉar oni supozis, ke la ibisoj migras ĉiun jaron por gvidi haĝajn pilgrimantojn al Mekao. La ibiso estis protektita pro tiu sia religia signifo, kaj okazis festivalo ĉiujare por celebri ties revenon norden. La turka ibisa populacio estis centrata ĉe la malgranda urbo Birecik sudoriente de la lando, kaj dum la unua duono de la 20a jarcento, la kolonio de Birecik retenis relative stabilan populacion de ĉirkaŭ 500 reproduktaj paroj, atingante ĉirkaŭkalkulitan totalan populacion de ĉirkaŭ 3 000 ĉirkaŭ 1930. Ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj, ties nombroj estis draste falintaj kaj oni komencis kaptivecan reproduktan programon en 1977 el unu paro kaj 9 idoj kaptitaj el naturo. Tiu programo ege malsukcesis por eviti la malpliiĝon; estis 400 birdoj en 1982, nur kvin paroj en 1986, kaj sep paroj en 1987. Nur tri birdoj revenis el vintrejoj en 1989, kaj ĝuste nur unu en 1990. La revenintaj birdoj mortiĝis antaŭ reproduktiĝi, pro kio la specio iĝis formortinta en naturo en Turkio ĉirkaŭ 1992. Post kiam la natura turka populacio iĝis malebla, la kolonio estis plukontrolita kiel aro kiu estas liberfluga plej parton de la jaro sed estas enkaĝigita aŭtune por eviti migradon.