cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bangladeŝo
Dispartigo de Bengalio
La 3an de Junio 1947 la Plano Mountbatten skizis la manieron por la Dispartigo de Hindio. La 20an de Junio, la Bengala Leĝofara Asembleo decidis la dispartigon de Bengalio. Je la dekomenca kunsido, oni decidis (120 voĉdonoj kontraŭ 90) ke se la provinco restus unuiĝinta ĝi aliĝus al la Konstitucifara Asembleo de Pakistano. Je aparta kunsido de leĝofarantoj el Okcidenta Bengalo, oni decidis (58 voĉdonoj kontraŭ 21) ke la provinco estu dispartigita kaj Okcidenta Bengalo aliĝu al la Konstitucifara Asembleo de Barato. Je alia kunsido de leĝofarantoj el Orienta Bengalo, oni decidis (106 voĉdonoj kontraŭ 35) ke la provinco ne estu dispartigita kaj (107 voĉdonoj kontraŭ 34) ke Orienta Bengalo aliĝu al la Konstitucifara Asembleo de Pakistano se Bengalio estas dispartigita. La 6an de Julio, la Silheta regiono de Asamo voĉdonis per referendumo aliĝi al Orienta Bengalio.
Cyril Radcliffe ricevis la taskon skizi la landlimojn de Pakistano kaj Barato, kaj la Linio Radcliffe establis ankaŭ la limojn de la nuntempa Bangladeŝo. La Dominio de Pakistano estis kreita la 14an de Aŭgusto 1947.
Unuigo kun Pakistano (1947–1971)
Orienta Bengalio, kun Dako kiel ĉefurbo, estis la plej loĝata provinco de la Pakistana federacio de 1947 (estrita de la Ĝenerala Guberniestro Muhammad Ali Jinnah, kiu promesis religiliberon kaj nereligian demokration en la nova ŝtato). Orienta Bengalio estis ankaŭ la plej kosmopolita provinco de Pakistano, hejmo de popoloj de diferencaj religioj, kulturoj kaj etnaj grupoj. La dispartigo havigis pliiĝantajn ekonomiajn oportunojn al Orientaj Bengalanoj, produktis urban loĝantaron dum la 1950-aj jaroj.
Ĥaŭaĝa Nazimuddin estis unua ĉefministro de Orienta Bengalio kaj Frederick Chalmers Bourne estis ties guberniestro. La Tutpakistana Aŭami Islama Ligo estis formita en 1949 kiel centra-maldekstra alternativo al la centra-dekstra Tutpakistana Islama Ligo. En 1950, la Orientbengala Leĝofara Asembleo aprobis agraran reformon, abolante la Permanentan Setlejon kaj la sistemon de la aristokrataj terposedantoj zamindar-oj. La Movado por bengala lingvo de 1952 estis la unua signo de malkonsento inter la du geografie separataj branĉoj de la lando. La Aŭami Islama Ligo estis renomita kiel pli nereligia simple Aŭami Ligo en 1953. La unua konstitucifara asembleo estis dissolvita en 1954; tio estis defiita de sia orientbengala proparolanto, Maulvi Tamizuddin Ĥan. La koalicio de la Unuiĝinta Fronto forbalais la eblojn de la Islama Ligo en landoskua venko en la Orientbengala leĝofara balotado de 1954. La posta jaro, Orienta Bengalio estis renomita kiel Orienta Pakistano kiel parto de la programo Unu Unuo kaj la provinco iĝis ŝlosila parto de la Sudorientazia Traktatorganizo.
Heinrich Gelzer
Lia filo Heinrich Gelzer estis verkisto kaj lia patro estis la svisa historiisto kaj germani-unuigemulo Johann Heinrich Gelzer.
Bangladeŝo
Unuigo kun Pakistano (1947–1971)
Pakistano adoptis sian unuan konstitucion en 1956. Tri Bengalanoj estis ties ĉefministroj ĝis 1957: Nazimuddin, Mohammad Ali Bogra kaj Suhravardi. Neniu el la tri kompletigis siajn regotempojn, kaj rezignis el la posteno. La Pakistana Armeo faris militistan puĉon en 1958, kaj Aĝub Ĥan estis la forta estro de la lando dum 11 jaroj. Politika subpremado pliiĝis post la puĉo. Ĥan enkondukis novan konstitucion en 1962, anstataŭante la Pakistanan parlamentan sistemon per prezidenta kaj guberniestra sistemo (bazita sur elektoj laŭ balotejo) konata kiel Baza Demokratio. En 1962 Dako iĝis la sidejo de la Nacia Asembleo de Pakistano, faro vidita kiel trankviligo de pliiĝanta Bengalia naciismo. La Pakistana registaro konstruis la polemikigan Akvobaraĵon de Kaptai, kaj forigis la Ĉakma-ojn el siaj indiĝenaj hejmlandoj en la Ĉitagongaj Montetareoj. Dum la prezidenta balotado de 1965, Fatima Jinnah malvenkis antaŭ Aĝub Ĥan spite la subtenon el la alianco de la Kombinita Opozicio (kiu inkludis la Aŭami-an Ligon). La Barat-Pakistana Milito de 1965 blokis la traslimajn transportajn ligojn kun la najbara Barato en kio estis priskribita kiel dua dispartigo. En 1966, la estro de la Aŭamia Ligo nome Ŝeiĥ Muĝibur Rahman anoncis sespunktan movadon por federala parlamenta demokratio.
Heinrich Gelzer
Vivo
Gelzer studis inter 1865 kaj 1869 en Bazelo kaj Göttingen klasikan filologion kaj historion habilitiĝonte post tri jaroj da gimnaziinstruisteco en Bazelo pri malnova historio. En 1873 li iĝis eksterorda profesoro en Heidelberg.
En 1878 Gelzer iĝis orda profesoro pri klasika filologio kaj malnova historio en Jena. En 1871 li entreprenis studvojaĝon al Malgrandazio kaj Grekujo kun i.a. Ernst Curtius kaj la arĥitekto Friedrich Adler; pro bizancaj studoj li vizitis je la fino de la jaro 1899 denove la menciitajn landojn kaj troviĝis inter 1902 kaj 1903 en la Athos-monaĥejoj kaj en Makedonio i.a.
Bangladeŝo
Unuigo kun Pakistano (1947–1971)
Laŭ iamaj funkciuloj de la Monda Banko, Pakistano praktikis etenda ekonomian diskriminadon kontraŭ Orienta Pakistano: pli grandaj registaraj elspezoj en Okcidenta Pakistano, financaj transigoj el Orienta al Okcidenta Pakistano, uzado de orientpakistanaj plusoj pro eksterlanda komerco por financigi la importojn de Okcidenta Pakistano, kaj malakcepto fare de la centra registaro liveri fondusojn atrobuitaj al Orienta Pakistano kun ekskuzo antaŭa elspezo subbuĝeta; Orienta Pakistano generis 70 % el la Pakistana proeksporta enspezo el juto kaj teo. Ŝeiĥ Muĝibur Rahman estis arestita pro perfido en la kazo de la Agartala Konspiro, kaj estis liberigita dum la ribelo de 1969 en Orienta Pakistano kiu rezultis en la rezigno de Aĝub Ĥan. La generalo Ĝahĝa Ĥan surprenis povon, kaj reenmetis la militjuron.
Heinrich Gelzer
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 7. Leipzig 1907, p. 527 (surrete)
Bangladeŝo
Unuigo kun Pakistano (1947–1971)
Etna kaj lingva diskriminacio estis ofta en Pakistanaj civilaj kaj militistaj servoj, en kiuj Bengalanoj estis sub-reprezentitaj. Nur ĉirkaŭ 15 % el la postenoj de la Pakistana centra registaro estis okupitaj de Bengalanoj, kiuj simile formis nur 10 % el militistaro. Okazis ankaŭ kultura diskriminacio, kio faris ke Orienta Pakistano formos distingan politikan identecon. Pakistano malpermesis la Bengalajn literaturon kaj muzikon en la ŝtataj amaskomunikiloj, inklude la verkojn de la Nobel-premio Rabindranath Tagore. ciklono runigis la marbordon de Orienta Pakistano en 1970, kaj mortigis ĉirkaŭ 500,000 personojn, kaj la centra registaro estis kritikita pro sia malforta reago. Post la balotado de Decembro 1970, alvokoj por la sendependigo de Orienta Bengalio iĝis pli laŭta; la Bengal-naciisma Avamia Ligo atingis 167 el la sidlokoj el 169 de Orienta Pakistano en la Nacia Asembleo. La Ligo postulis rajton por formi registaron kaj disvovligi novan konstitucion, sed tio estis forte kontraŭita de la Pakistana militistaro kaj de la Pakistana Popola Partio (estrita de Zulfikar Ali Bhutto).
Geografio
La plej granda parto de Bangladeŝo konsistas el la delto de la riveroj Bramaputro, Gango kaj Meghna; plata regiono kun multegaj riverfluoj, kiun minacas ofte inundoj, ĉar pro la senarbarigo de Himalajo la riveroj devas enteni pli kaj pli grandajn akvomasojn. La ĉefurbo Dako situas nur je ses metroj super la marnivelo (normala nulo). Ĉe maraltiĝo de unu metro kaj sen protekto de la marbordoj ĉirkaŭ 25.000 km² da landareo (17 procentoj de la tuta areo de Bangladeŝo) estus subakvigataj. Laŭ la kutimaj scenaroj tamen probablas malpligranda maraltiĝo inter 18 kaj 59 centimetroj, kies sekvoj eviteblas per efika marbordprotektado, kies kosto korespondus al ĉirkaŭ 0,1% de la Malneta enlanda produkto (MEP). Ĉe la marenfluejo de la Gango kaj Bramaputro ekzistas grandaj mangrovoj. Pro la plata larĝa bordostrio antaŭ Bangladeŝo la cunamo sekve de la tertremo en la Hinda Oceano en 2004 apenaŭ atingis la marbordon.
73 elcentoj de la areo de Bangladeŝo estas plugebla tero.
La plej grandaj urboj estas la ĉefurbo Dako (9,60 milionoj da loĝantoj) kaj Ĉitagongo (3,35 milionoj) (nombroj el la jaro 2000).
Teritoria organizado
La nacia teritorio de Bangladeŝo estas dividita en sep regionoj, nomataj dividaĵoj: Bengale ili nomiĝas বিভাগ (singularo), latinliterigite bibhag, angle uzatas la termino division. Ĉiu el ili havas la nomon de la respektiva regiona ĉefurbo:
Loĝantaro
Ĉirkaŭ 25 elcento de la loĝantoj estas urbanoj. La loĝantaro kreskas je 1,59 elcento jare. Ĉirkaŭ 8,73 el 1.000 homoj mortas ĉiujare. Ĉirkaŭ 71,66 el 1.000 beboj mortas. Virinoj havas mezaveraĝe 2,85 filojn. La meza vivodaŭro estas 60,16 jaroj (60,4 jaroj por viroj, 59,91 jaroj por virinoj). (Indicoj el la jaro 2000.)
Ĉirkaŭ 98 elcento de la loĝantoj estas bengaloj. Laŭ religio ĉirkaŭ 88,3 elcento apertenas al islamo, 10,5 elcentoj al hinduismo. Laŭ la lingvoj, ĉirkaŭ 3 milionoj da loĝantoj povas paroli la anglan. Nur 38,1 elcento de la loĝantoj (49,4 elcento de la viroj, 26,1 elcentoj de la virinoj) scipovas skribi kaj legi (indico el la jaro 1995).
Malaika Mihambo
Vivo
La patro de Mihambo venas de la insulo Zanzibaro apartenanta al Tanzanio, ŝia patrino el Germanio. Ŝia antaŭnomo Malaika signifas "anĝelo" en la svahila. Malaika Mihambo estis lernanto en la Internacia Mezlernejo Hajdelbergo kaj finis siajn lernejajn jarojn per la ekzameno abituro en 2012. En la aŭtuna semestro 2012/13, ŝi komencis studi politikajn sciencojn ĉe la Universitato de Mannheim, kiun ŝi sukcese finis en 2016. Mihambo studas ekologiajn sciencojn en la Distanca Universitato en Hagen ekde aprilo 2019.
(129153) 2005 EL140
(129153) 2005 EL140 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero,.
Apartadó
Apartadó estas urbego kaj diocezo en nordokcidenta Kolombio, en departemento Antjokio. Komence de en la municipo vivis   sur areo de 607 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Apartadó situas en nordokcidenta parto de la lando sur ebenaĵo proksime de Kariba Maro. Monteria troviĝas 131, Bello (Kolombio) 209, Sincelejo 212, Medeĝino (Kolombio) 215, Itagüí 222, Kartageno (Kolombio) 309, Manizales 336, Pereira 356, Bucaramanga 399, Armenia (Kindio) 386, Barranquilla 401, Floridablanca 404, Ibagué 413, Soacha 454, Cúcuta 458, Bogoto 462, Santa Marta 463, Valledupar 474, Santiago de Cali 493, Villavicencio 532, Neiva 569, San Juan de Pasto 743 km.
Bangladeŝo
Urboj
La ĉefurbo Dako, antaŭ Ĉitagongo kaj Kulno la plej granda urbo, laŭ la popolnombrado de la 22-a de januaro 2001 havis en la urbo mem 5.378.023 loĝantojn (9.912.908 en la urbo kaj ĉirkaŭo). Nuntempe oni taksas la nombron de loĝantoj je ĉirkaŭ 12 milionoj. Preskaŭ la duono inter ili loĝas en malriĉulaj kvartaloj. Dako estas unu el la tutmonde plej rapide kreskantaj urboj.
Apartadó
Ekonomio
En Apartadó oni okupiĝas ĉefe pri agrikulturo (bananoj, maizoj, maniokoj, kakao), menciindas la brutobredado, kaj produkto de korboj.
Bangladeŝo
Urboj
La plej grandaj urboj laŭ la popolnombrado de 2001 estas:
Apartadó
Klimato
Apartadó situas en tropika klimato. La temperaturo ŝanĝiĝas inter 23-32 °C. Jare pluvas po 3000 mm. La relativa humideco estas super 80%.
Trafiko
Apartadó havas flughavenon, flugoj okazas ĉefe al Medeĝino. Aŭtoŝoseo inter Medeĝino kaj Kariba Maro tuŝas la urbegon.
Bangladeŝo
Politiko
Bangladeŝo estas paneinta demokratio depost 1991. Validas nuntempe la konstitucio akceptita la 4-an de novembro 1972, laste ŝanĝita en 1996.
Epizodo
Epizodo (helene epeisodios = enmetita) estas akcesora agado, ne strikte ligita kun la ĉefa temo en rakonto aŭ poemo aŭ aparta kurioza fakto en historia aŭ grava okazintaĵo (PIV).
Bangladeŝo
Politiko
El 2015 okazis murdaj atakoj fare de ĝihadistoj el Al Kajda, la Islama Ŝtato aŭ la loka grupo ABT kontraŭ aktivuloj, bloganoj, intelektuloj kaj profesoroj ĉu laikaj ĉu ne akceptintaj la trudeman ideologion de ĝihadismo. Ĝis mezo de 2016 oni kalkulis dekon da tiaj murdoj.
Epizodo
Kiel eta negrava memstara okazaĵo en la ĉefa fluo de rakontado ĝi spicas la rakontatan agadon, ofte kun anekdota aŭ male incidenta nuanco.
En la antikva dramo ĝi estis akto verkita en kvartrokea aŭ trijamba verso kaj enmetita inter du kantojn de la koruso (kutime tri epizodoj en unu dramo).
Bangladeŝo
Ekstera politiko
Ekde komenco de la 21a jarcento Barato konstruadas per pikdrato sekurigatan limmuregon, por malhelpi la eksterleĝan enmigradon el Bangladeŝo laŭ la 4.000 kilometrojn longa landlimo. En Barato loĝas jam ĉirkaŭ 20 milionoj da bangladeŝanoj.
Epizodo
En la moderna dramo la epizodo grave stimulas la ĉefan agadon (ekzemple la epizodo de tombistoj de Hamleto). La aktoroj, kiuj ludas epizodan rolon, estas nomataj epizodistoj.
Bangladeŝo
Administracio
Bangladeŝo konsistas el sep administraciaj unuoj nomataj divizioj aŭ dividaĵoj, kiuj denove estas ordigitaj je 64 distriktoj. La sep divizioj estas:
Epizodo
En la komunuza lingvo oni parolas ekzemple pri epizodoj, kiuj okazis dum la kongreso, dum feriado k.s.
Bangladeŝo
Eventoj
La Bangladeŝa Sendependeca Tago (bengale স্বাধীনতা দিবস Ŝadhinôta Dibôs), nome la 26a de marto, estas nacia ferio. Ĝi rememoras la landan deklaron de sendependeco de Bangladeŝo el Pakistano en la finaj horoj de la 25a de marto 1971 fare de la "Patro de la Lando" nome Bongobondhu Ŝejĥo Mujibur Rahman antaŭ li estis arestita de fortoj de Pakistano.
Epizodo
Metafore estas epizodo uzata ankaŭ en la pentroarto kaj muziko (parto de granda komponaĵo).
Bangladeŝo
Ekonomio
Kiel en multaj aliaj malriĉaj nacioj ankaŭ en Bangladeŝo la ekonomio solide kreskas. En la lastaj jaroj la kresko atingis meze 5 procentojn kaj en 2005 eĉ 6,2 procentojn.
Agrikulturo estas daŭre grava, sed laboras por ĝi nur jam 56 procento el ĉiuj laborantoj. Ĝia parto de MEP estas nur 23 %, dum tiu de industrio estas 25 % kaj tiu de la servosektoro 52 %. Ĉefaj produktoj de agrikulturo estas rizo kaj juto. Kreskas produktado de tritiko, maizo kaj legomoj. Aliaj produktoj estas sukerkano, ligno kaj teo. Juto estis grava eksportaĵo kaj anstataŭas ĝin kiel pakmaterialo pli kaj pli plastaĵoj.
Grava problemo por la lando estas la sezonaj inundoj pro la musonoj. Tio okazigas grandajn perdojn ĉefe de loĝejoj, aliaj konstruaĵoj kaj servoj, sed ankaŭ malfacilon por agrikulturo, brutobredado kaj aliaj sektoroj. Tamen paradokes, la inundoj ankaŭ kreas ofte favotrajn kondiĉojn por agrikulturo (novaj grundoj, sedimentoj) kaj fiŝkaptado. La revuo "Kuriero" de Unesko dediĉis sian numeron n-ro 1 de januaro-marto 2019 al la temo de indiĝenaj lingvoj okaze de la proklamo de 2019 kiel Internacia Jaro de Indiĝenaj Lingvoj. Kelkaj el ties artikoloj temas pri kiel la diversaj indiĝenaj komunumoj frontas la minacojn de la klimata ŝanĝo pere de tradicia sciaro. Tiukadre la artikolo En la lando de furiozaj riveroj, kun fotoj de Protick Sarker kaj teksto de Katerina Markelova, temas pri kiel la loĝantoj ĉefe de la Ganga Delto kaj aliaj inundeblaj teroj frontas la minacojn de la inundoj.
Bangladeŝo posedas tergason kaj karbon. Industrio en Bangladeŝo produktas ĉefe teksaĵojn, juton kaj jutaĵojn, ledaĵojn kaj ceramikaĵon. La internacie funkcianta flugkompanio Biman Bangladesh Airlines apartenas 100 procente al la ŝtato.
Pro MEP de ĉirkaŭ 460 usonaj dolaroj en la jaro 2007 Bangladeŝo estas unu el la plej malriĉaj landoj de la mondo. Ĝi tenas la 140-an rangon inter 177 landoj rilate al la indekso de homa disvolviĝo.
Granda problemo de la popola ŝato estas la alta grado de korupto. Bangladeŝo staris en 2009 je la 139-a rango el 180 en la vico de perceptata korupto publikigata de Transparency International.
Paradiso TI
-
Bangladeŝo
Kulturo
Nova ŝtato kaj malnova nacio, Bangladeŝo havas kulturon kun elementoj kaj novaj kaj malnovaj.
Paradiso TI
Paradiso estas komunumo de la komunumaro Carona kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 3654 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Bangladeŝo
Kuirarto
La kuirarto de Bangladeŝo estas tre forte ligata al tiu de Hindujo kaj de la Mezoriento. Rizo kaj kareo estas la bazaj ingrediencoj. Bangladeŝanoj preparas dolĉaĵojn el laktaĵoj; inter la plej konata estas la roŝogola, ĉomĉom, kalojam kaj ladu.
Paradiso TI
Geografio
Paradiso situas ĉe la bordo de la Lago de Lugano kaj estas kvazaŭ enklavo en la urbo Lugano. Sude de la komunumo leviĝas la Monto San Salvatore, kiu estas la rekonilo de Lugano. La setlejoj de la komunumo formas optike integritan parton de la urbocentro de Lugano. Al Paradiso apartenas al kvartaloj Calprino, Guidino, Fontana kaj Morchino.
Bangladeŝo
Literaturo
La bengala lingvo posedas riĉan literaturan heredaĵon, kiun Bangladeŝo dividas kun la hinda ŝtato Okcident-Bengalo. La plej malnova literatura bengala teksto estas la Ĉarjapada el la 7-a jarcento. En la mezepoko la bengala literaturo konsistis el religiaj tekstoj (la Ĉandidas) aŭ el adaptoj el aliaj lingvoj (Alaol); ĝi vere evoluiĝis nur en la 19-a jarcento. Inter la majstroj troviĝas la poetoj Rabindranath Tagore kaj Kazi Nazrul Islam.
Bangladeŝo havas ankaŭ longan tradicion de literaturo popola, inter kiuj troviĝas verkoj kiel la Maimansinga Gitika, la Takurmar Juli aŭ fabeloj pri Gopal Bar.
Paradiso TI
Najbaraj komunumoj
La komunumo Paradiso limas en nordo, sudo kaj okcidento al la komunumo kaj urbo Lugano, kaj en okcidento al la Lago de Lugano.
Trafiko
Tra Paradiso pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Lugano al Chiasso. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas 1 kilometron okcidente de la komunumo. Pere de la loka bus- kaj trolejbusreto de la urbo Lugano la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto. La trolejbuslinio dum la unua duono de la 20-a jarcento estis tramlinio. De la centro de Paradiso funikularo kondukas al la kulmino de la Monto San Salvatore. La komunumo disponas ankaŭ pri haltejoj por la liniaj ŝipoj sur la Lago de Lugano.
Historio
La loko origine nomiĝis Calprino, kies unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 1335. La nomo Paradiso estiĝis en la jaro 1835 kaj fariĝis en la jaro 1929 la oficiala nomo de la komunumo.
Jolotca
Jolotca [ĵolotka] (Orotva) estas vilaĝo en Rumanio apertenanta administracie al Ditrău.
Loĝantoj
Ĝi havis en 1992 694 loĝantojn hungarajn.
Flankapluma arbanaso
Taksonomio
Priskribita de la angla naturalisto Thomas Campbell Eyton en 1838, ties specifa epiteto honoras ties nominton. Ties genra nomo devenas el terminoj de Antikva greka nome dendron "arbo", kaj kuknos (tra Latina cygnus) "cigno". Alternativaj komunaj nomoj estas Eytona plumulo, Ruĝkrura aŭ Fajfa arbanaso, kaj Griza aŭ Ruĝkrura fajfanaso.
Aspekto
La alvoko estas karaktera fajfo kiu havigas la alternativan komunan nomon de Fajfanasoj.
Distribuado kaj habitato
Ties teritorioj estas orienta, norda kaj centra Aŭstralio el Kimberley tra la Supra Pinto kaj la Kabo Jorko, suben al suda Kvinslando kaj norda Novsudkimrio ĉe la orienta marbordo, kvankam ili povas atingi ĝis nordokcidenta Viktorio interne, najbare de la rivero Murray. Ili troviĝas ankaŭ en Novgvineo. La preferata habitato estas alta herbejo kaj savano, ofte ĉe akvejoj.
Reproduktado
La Flankapluma arbanaso reproduktiĝas dum la humida sezono, ĝenerale en Januaro al Marto, kvankam ankaŭ tiom malfrue kiom ĝis Aprilo, aŭ foje, Majo. Oni faras unu ovaron ĉiusezone. La nesto estas matraceto de herboj aŭ simila materialo inter alta herbo, aŭ en aŭ ĉe vegetaĵaro kiel ŝirmo. La ino demetas 10 al 12 ovalajn ovojn, kiuj estas 48 x 36 mm; foje oni registris ĝis 14 aŭ plie. Dekomence brilaj kaj kremokoloraj, ili povas iĝi makulecaj. La kovada periodo estas ĉirkaŭ 30 tagoj.
Abroskopoj
Abroscopus aŭ Abroskopoj estas orientalisa genro de birdoj de la familio de Ĉetiedoj, iam inkluditaj en la familio de Silviedoj.
Ĝi enhavas la jenajn tri speciojn:
Temas pri genro de Azio. Ĉiuj specioj havas olivecajn dorsojn kaj vizaĝajn markojn, krom helajn subajn partojn.
Serra dos Aimorés
Serra dos Aimorés (prononco: seha dos ajmore:s, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Valo de la Rivero Mukurio) kaj en la mikroregiono Nanuque. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Nanuque kaj Mucuri (en la najbara subŝtato Bahio).
Ĝi akiris la statuson de municipo la.
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Macuzaki Kacumi
EdE-M
MACUZAKI Kacumi, japano, oficisto, febr. 1901-en Tokyo-si, mortis 2 febr 1926 tie. E-isto de 1916. Por 1925 reprezentanta komitatano de JEI. Energie laboris por E kaj kunlaboris por E Junula Ligo (iama socialisma grupo). Verkis J. tradukon de Vivo de Zamenhof de Privat, 1923, kaj Facilan Legaĵon kun Komentario 1924.
Komunumoj de Hérault
Jen listo de la 342 komunumoj de la franca departemento Hérault, laŭalfabete. (CAM) Kunurba komunumo de Montpellier, kreita en 2002. (CAB) Kunurba komunumo de Béziers, kreita en 2002. (CAS) Kunurba komunumo de Sète, kreita en 2003. (CAA) Kunurba komunumo de Agde, kreita en 2003.
NationStates
NationStates estas multludista enreta ludo pri simulado de registaro. Ĝi estis kreita de Max Barry kaj estis publike publikigita la 13-an de novembro 2002, bazita sur lia romano Jennifer Government ("Registaro Jennifer"). Barry fondis la retejon kiel sendependa veturilo diskoniganta la libron unu semajnon antaŭ ĝia publikigo. La retejo daŭre reklamas la librojn skribitaj de Barry.
Influo
En intervjuo, Max Barry diris ke la ludo estis influita de enketilo al kiu li respondis: "NationStates estis influita per malgranda politika kvizo kiun mi faris unufoje, kie vi respondas al plurelekta demandaro kaj via politiko estas klasifikita. [...] Ĝi estis amuza, sed mi ankaŭ deziris vidi kiun speco de lando miaj politikoj kreis, kaj devis trakti la sekvojn".
Ludsistemo
Novaj nacioj aperas en unu el kvin ĉefaj ludaj regionoj (sciita en la ludo kiel "feeders") lokitaj en la enluda versio de la Pacifika Oceano (La Orienta, Okcidenta, Norda kaj Suda Pacifiko), sed nacioj estas kapablaj movi al aliaj regionoj aŭ krei ilian propran. Nacioj kiuj restas neaktivaj kaj estas resurektitaj estas lokitaj en tri regionoj konataj kiel "sinker", kiuj nomiĝas Osiris, Balder kaj Lazarus, ĉiuj nomitaj post karakteroj kiuj laŭdire altiĝis el la mortintoj. Nacioj elĵetitaj aŭ malpermesitaj de regiono estas movitaj al regiono nomita "La Malakceptitaj Sferoj".
La ludsistemo funkcias sur decidoj pri registaraj politikoj: kvarfoje tage la ludo prezentas aŭtomate asignitan "aferon" (issue) al la ludisto (kiel ekzemple elekti ĉu permesi dekstrulan protestan marŝon aŭ kiel trakti manĝaĵajn nesufiĉojn en ilia lando). La ludisto elektas la registaran sintenon el listo de elektoj aŭ povas elekti malakcepti la problemon. Ĉiu ago aŭ neago influas la prosperon de la lando de la ludisto kaj povas havi neantaŭviditajn efikojn. Ekzemple, doni pli grandan politikan liberecon povas gvidi al pli da civila agitado. Kelkaj aferoj estas skribitaj de la ellaborantoj de la ludo, dum aliaj estas submetiĝitaj de ludistoj. Por la unua 30 tagoj de la ekzisto de nacio, nur ludo-kreitajn aferojn povas esti proponitaj, sed post tiu periodo iu ajn afero povas esti proponita. La respondoj de la ludisto al la aferoj influas la statuson de la nacio laŭ tri ĉefaj faktoroj: la nivelo depolitika libereco, kaj civila rajto, kaj la forto de la ekonomio.
Bazita sur la individuaj, ekonomiaj kaj politikaj liberecoj, la nacio estas asignita al unu el 27 registaraj tipoj, de Anarkio (Anarchy), al Sendanĝera Centrista Demokratio (Inoffensive Centrist Democracy), kaj al Mense Malsana Diktaturo (Psychotic Dictatorship). Kvankam estas neniu ebleco por "gajni" la ludon, ĉiutaga "raporto de Monda Censo" estas kompilita por ĉiu regiono kaj la tuta mondo, ranganta naciojn sur io ajn de ekonomia forto al la plej liberala leĝoj pri publika nudeco.
Ekster la bazaj teknikaj parametroj de nacia ludado, ludistoj ankaŭ povas movi libere inter regionoj, "transprenas" oponantajn regionojn inundante ilin kun fremdaj nacioj, voĉdonas pri rezolucioj de la Monda Asembleo (enluda versio de la Unuiĝintaj Nacioj) kaj konversacias sur la oficialaj ludaj forumoj. Multaj regionoj ankaŭ havas apartajn regionajn forumojn kiuj koncernas regionan politikon, foirojn, ktp.
Hausen (apud Forchheim)
Hausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĉinaj personaj nomoj
Ĉi tiu artikolo temas pri familia nomo kaj persona nomo de Ĉinoj.
Multetna lando
Ĉinio estas lando multnacia. Ĝiaj hanoj, hujoj kaj manĉuroj uzas la hanlingvon kaj ĉiuj ĝiaj aliaj nacioj uzas sian propran lingvon. Tiuj lingvoj apartenas al malsamaj familioj. Pro malsameco de la historio kaj kulturo tiuj nacioj havas diferencon ankaŭ en la homaj nomoj, ekz. la tibetanoj havas la personan nomon, sed ne la familian. Tiel statas ankaŭ aliaj 10 naciminoritatoj. En Ĉinio la nomoj de jioj kaj aliaj 20 naciminoritatoj, el kiuj iuj havas la familian nomon kaj aliaj ne, konsistas el pluraj partoj. Ankaŭ la nacioj, kiuj uzas la han-lingvon, havas siajn proprajn trajtojn ĉi-flanke. La ĉinaj nomoj estas multformaj kaj enhavoriĉaj.
Centonove
Centonove (esperante Cent naŭ) estis sicilia semajna gazeto. Ĝi aperis ĉiuĵaŭde en ĉiuj ĵurnalvendejoj de Sicilio. La 6-an de julio 2016 la kompanio "Editoriale Centonove Srl", eldonisto de la semajna gazeto, estis deklarita bankrota. La eldonaĵo aperis unue en la ĵurnalvendejoj en 1993. La semajna gazeto estis fondita de Enzo Basso, Graziella Lombardo kaj Fabio De Pasquale (respektive iama serva estro kaj iamaj kunlaborantoj de Giornale di Sicilia), en Mesino.
Ĉinaj personaj nomoj
Familiaj nomoj
Kontraŭe al la kutimo de la okcidentanoj, la ĉinoj metas la familian nomon antaŭen kaj la personan posten, ĉar en Ĉinio la familiaj nomoj naskiĝis pli frue ol la personaj, kaj plie, la antaŭaj havas apartan signifon en la homa koncepto. En la patriarka klana socio de Ĉinio la familia pozicio kaj sang-rilato estis bazo por distingi la interrilatojn de la homoj kaj ĉi-flanke la familia nomo estis la plej grava marko. La ĉinoj rigardis generadon la plej granda afero en sia vivo kaj tiun ĉi taskon devis plenumi viroj ekskluzive, tial la ĉinoj ĉiam portas la familian nomon de sia patro.
La historio de familia nomo en Ĉinio komenciĝis antaŭ 5 000 jaroj. Oni uzis pli ol 6 000 familiajn nomojn. Iuj devenis de la landnomoj Zhou, Chen, Wu, Lu, Song kaj Zheng; aliaj de oficoj kaj rangoj, kiaj Sima (ŝtatoficisto de milita afero), Wang (reĝo) kaj Hou (markizo); triaj de loknomoj, kia Guo (urbomuro); kvaraj de profesioj de la antaŭuloj, kia Tao (ceramikisto). Kompreneble, estis ankaŭ aliaj devenoj, kiuj havis striktan rilaton kun la pozicio kaj rango de la antaŭuloj. Iuj el ili poste potenciĝis, dum la aliaj dekadencis.
La ĉinoj alte taksas la familian nomon kaj pro tio formiĝis rigora sistemo. Tamen kun epoka progreso ŝanĝiĝis la homa koncepto. Nun kvankam la homoj daŭre portas la familian nomon de la patro, tamen tio ne montras noblecon nek malnoblecon. Ankaŭ paliĝis la patriarka klana koncepto. Nuntempe aprobite de siaj gepatroj, oni povas porti ankaŭ la familian nomon de la patrino. Tio estis tute neebla antaŭ duonjarcento.
En Ĉinio estas miloj da familiaj nomoj en la han-lingvo, tamen la nombro de la han-lingvaj fonem-kombinoj superas nur iom pli ol 400. Pro tio multaj familiaj nomoj de la hanoj estas homofonoj. Tiel statas ankaŭ iuj personaj nomoj. Pro tio, ĉe la konatiĝo oni devas klarigi, kiu ideogramo montras la familian nomon.
En la feŭda socio, pro malalta socia pozicio, ĉinaj virinoj ne havis sian personan nomon, tial ili portis nur la familian nomon de la patro kaj post edziniĝo ankaŭ tiun de la edzo, kaj tiam ili metis la familian nomon de la edzo antaŭen kaj tiun de la patro malantaŭen. Sed nun ĉiuj virinoj havas sian propran nomon, kiu ne ŝanĝiĝas post la edziniĝo.
Persona kaj aldotiĝa nomo
Familia nomo estas tre grava, dum la persona estas en dependeco. Antaŭe la nomoj de Ĉinoj estis pli komplikaj ol tiuj de la nunaj. Iuj ĉinoj havis plurajn nomojn, tamen el ili plej gravis persona kaj adoltiĝa, signife interligitaj. Kutime, la gepatroj, ĉefe la patro, donis infanan kaj personan nomojn al la bebo 3 monatojn post ĝia naskiĝo. En iuj lokoj oni ankaŭ petis la avon doni tiajn nomojn al la nep(in)o. Ĝenerale dirite, la tiel nomata persona nomo estas oficiala, kiu rolas en la tuta homa vivo. Kaj la infana nomo estis uzata inter la familianoj, parencoj kaj intimaj amikoj. Ĝi ne plu estis uzata, post kiam oni atingis adoltiĝon. La infana nomo estas familiara kaj vulgara, dum la persona estas ĝentila kaj serioza. Antaŭe, kiam la homoj atingis la aĝon de 20 jaroj, ili donis al si adoltiĝan nomon. Kaj la uzado de persona kaj adoltiĝa nomoj estis ja malsama. La persona estis donita de la gepatroj, tial la gepatroj, geavoj kaj aliaj supergeneraciuloj vokis per ĝi, kaj la nom-portantoj nomis sin mem ankaŭ per ĝi, dum la samgeneraciuloj, posteuloj kaj tiuj, kies pozicio estis malalta, devis voki per la adoltiĝa por montri respekton. Ekz. la persona nomo de Konfuceo estis Qiu kaj lia adoltiĝa - Zhongni. Liaj disĉiploj nomis lin per Zhongni.
La sistemo de persona kaj adoltiĝa nomoj daŭris ĝis 1949. Nun iuj maljunuloj havas adoltiĝan nomon, sed la mezaĝuloj kaj junuloj ne. Nuntempe persona nomo jam identiĝis kun la adoltiĝa. La modernaj homoj uzas la nomon tute liberigite el la antaŭaj tabuoj. Kompreneble, estas ne dece rekte voki la gepatrojn kaj aliajn supergeneraciulojn per ilia persona nomo. Ĝenerale, oni vokas siajn konatojn per la familia nomo kun lao (por pli-olmezaĝa) aŭ xiao (por juna) antaŭe, tute sen la persona nomo, kio montras intimecon kaj ankaŭ respekton.
En la patriarka klana socio estis observataj multaj reguloj de nomado, krom la supre menciitaj, estas ankaŭ grava regulo, t.e. unu sama ideogramo estas uzata en la persona nomo de la samgeneraciuloj de la sama klano. Tio vidiĝas en la nomoj de iuj junuloj kaj multaj mezaĝuloj.
La homaj nomoj ŝanĝiĝas kun tempopaso. La uzado de unu-ideograma persona nomo multe kreskis en la lastaj 20-30 jaroj. Tio estas utila por simpligi la nomojn, tamen tio multe pliigis la nombron de tiuj, kiuj havas unu saman nomon.
Viroj kaj virinoj
Estas klara diferenco inter la nomoj de la viroj kaj virinoj. La nomoj de viroj montras bravecon, firmecon kaj altan aspiron, signifante land-prosperiĝon, monton, riveron, sanktulon kaj heroon, dum tiuj de virinoj montras belecon kaj tenerecon kun la signifo de juveloj, herboj, floroj, birdoj, virtoj k.a. En la viraj nomoj oni ofte uzas la ideogramojn prononcatajn kiel ming (brilo), guo (lando), de (virto), dong (oriento), guang (lumo) ktp., dum en la virinaj ofte vidiĝas la ideogramoj prononcataj kiel xiu (beleco), yu (jado), fan-- (ĉarmo), mei (umeo), chun (printempo) ktp. El tiuj ideogramoj oni povas faris multajn vortkombinojn, kiaj jianguo (landokonstruo), xiuying (bela floro) k.a. Laŭ la nomoj oni povas scii, ĉu tio montras viron aŭ virinon. Kompreneble, troviĝas virinaj nomoj, kiujn uzas ankaŭ viroj aŭ inverse.
Pri la transskribo de ĉinaj personaj kaj lokaj nomoj
La revuo El Popola Ĉinio (EPĈ) dum jaroj jam pripensis kaj traktis la transskriban problemon de ĉinaj nomoj. Kvankam en Ĉinio estas la unuigitaj Ĉinaj ideogramoj, tamen pro la teritoria vasteco la prononco de la samaj ideogramoj estas multe diferenca en malsamaj lokoj. Por unuigi la prononcon, faciligi komunikadon kaj interŝanĝon, la Ĉina registaro ellaboris projekton por la Ĉina fonetika alfabeto, kiu nun estas uzata ne nur en Ĉinio, sed ankaŭ en la mondo. Ĝi estas norma transskriba sistemo por Ĉinaj personaj kaj lokaj nomoj.
Tamen uzado de la Ĉina fonetika alfabeto portis ankaŭ ian malfacilon por la legantoj de EPĈ, kiuj ne konas han-lingvon, alinome la Ĉinan lingvon. Iuj el la legantoj skribis al EPĈ kun propono transskribi Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn per Esperantaj literoj. Ankaŭ la redakcio de EPĈ donis grandan atenton al tiu problemo kaj faris provadon. De majo 1984 la revuo per Esperantaj literoj transskribis la Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn, kio unuflanke faciligis al la legantoj la legadon kaj alifianke portis al ili ian konfuzon kaj miskomprenon. Ĉar la Esperantaj fonemoj multe diferencas de la hanlingvaj, absolute neeblas precize esperantigi la Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn kaj la skriboj de la esperantigitaj Ĉinaj personaj kaj lokaj nomoj estas diferencaj de tiuj ĝenerale uzataj internacie.
Por solvi tiun problemon decidis EPĈ, ekde 1989, denove uzi la Ĉinan fonetikan alfabeton en transskribo de Ĉinaj personaj kaj lokaj nomoj kaj metis la Esperantajn literojn en krampoj post la koncernaj nomoj, kiam ili unuafoje aperis en la artikolo. De 1990 EPĈ forigis la krampojn. Petate de la legantoj ekde la januara numero, 1996, la revuo denove alprenis la krampojn. Por ke la legantoj konu la Ĉinan fonetikon, la revuo konigos ĝiajn regulojn kaj regule konigos la tabelon por kompari la Ĉinan fonetikon kun la Esperanta.
Efektive la Ĉina fonetika alfabeto ne estas komplika. Ĝi havas 26 latinajn literojn. Tiuj literoj kaj literkombinoj povas dividiĝi en 2 partojn, t.e. konsonantojn kaj vokalojn. Ĉiu Ĉina ideogramo prononciĝas per vokalo aŭ konsonanto kaj vokalo kune. En la alfabeto estas entute 21 konsonantoj kaj konsonant-kombinoj : b p m f d t n l g k h j q x zh ch sh r z c s, kaj 35 vokaloj kaj vokal-kombinoj : i e a u o ü ie ia ua uo ne ei ai ao ou iao iou uei uai in en an un ian uen uan üan ing eng ang ong iang iong ueng kaj uang. El tio oni vidas, ke ankaŭ en la Ĉina lingvo la vokaloj estas ĉefaj sonoj kaj la silaboj estas kompare fiksaj. La supre diritaj 21 konsonantoj kaj 35 vokaloj en la kombino observas certajn regulojn. Iliaj kombinoj estas malpli ol 400, alivorte, se oni bone posedas la supre diritajn literojn kaj iliajn kombinojn, do estos ne malfacile prononci ĉiujn vortojn. Sube oni listigis vokalojn kaj konsonantojn en la Ĉina fonetika alfabeto, kiuj estas malfacile posedeblaj, kaj komparas iliajn prononcojn kun Esperantaj :
Estas menciinde, ke
Camilo Torres Tenorio
Camilo TORRES (Popajano, Nova Granado, 22a de novembro de 1766 - Santafé de Bogotá, 5a de oktobro de 1816) estis advokato, intelektulo, politikisto, estro kaj martiro kiu estris la movadon por la unua sendependo Nova Granado, nune Kolombio. Pro sia enorma kapablo oratora, pasis al historio kiel El Verbo de la revolución (la revolucia vorto). Jam en 1793 suferis persekutadon ĉar havis en sia biblioteko librojn en franca, kiuj estis alportitaj al la Inkvizicio. En 1809 li sendis plendan dokumenton (pri maljusta situacio de krioloj) al la hispana registaro kiu tiam estis konfuze inter la diversaj Juntoj, kaj flate ĝi ne alvenis al ricevonto.
La 15an de novembro de 1815 li estis elektita Prezidento de la Unuiĝintaj Provincoj de Nova Granado. La 12an de marto de 1816, post la parta malvenko de la trupoj de Custodio García Rovira en Cachirí kaj tiu definitiva en El Socorro, rezignis al la posteno kun la guberniestro de Kundinamarko, nome José María García Hevia. Tiam li defendis federalan sistemon.
La hispana generalo Pablo Morillo persekutis la sendependistojn kaj en julio de 1816 Torres estis kaptita kaj mortpafita 5an de oktobro de tiu jaro. La hispanoj krome dispecigis la kadavron por terurigi la loĝantaron.
Arta movado
Arta movado estas arta tendenco aŭ stilo havanta specifan komunan idearon aŭ celojn, kiujn sekvas grupo de artistoj dum specifa tempoperiodo. Artaj movadoj estis speciale gravaj en moderna arto, en kiu ĉiu postsekvanta movado estis konsiderata avangarda. Movadoj estas preskaŭ tute malaperintaj en nuntempa arto, en kiu individuismo kaj diverseco plejmultas.
Diversaj trajtoj — establado de labormetodo integrala al arto, establado de movado aŭ videbla aktiva kerno aŭ subteno, kaj internacia adopto — estis ripetita de artaj movadoj en la periodo de Moderna Arto.
Literatura movado aŭ literatura tendenco estas la nomo por la artaj movadoj en ties literatura fako.
Ciprì kaj Maresco
Daniele Ciprì (Palermo, 17-an de aŭgusto 1962) kaj Franco Maresco (Palermo, la 5-an de majo 1958) estas du italaj reĝisoroj, skriptistoj, redaktistoj kaj kinematografiistoj.
Esla
Esla estas unu de la plej gravaj riveroj de nordokcidenta Hispanio. Ĝi ekfluas sur la Kantabra Montaro kaj trapasas de nordo suden la provincojn Leono kaj Zamoro.
Ĝi estas la plej akvenhava alfluanto de la rivero Doŭro, kaj ĝi portas en sia enfluejo ofte pli da akvo ol la ĉefrivero Doŭro mem.
Esla estas 287,83 km longa kaj drenas basenon de 16 026 km², ​ kio faras ĝin la dua plej longa alfluanto de Hispanio post Genil. Ĝia akvokvanto estas retenita en la Akvorezervejo de Riaño dekomence kaj, fine jam proksime de sia enfluo en la Doŭro, en la Akvorezervejo de Ricobayo. Kelkaj loknomoj de la zono deriviĝis el la nomo de tiu rivero, kiel Mansilla del Esla aŭ San Miguel del Esla, el kiuj la unua estas en la Provinco Leono kaj la dua en la Provinco Zamoro.
Bernesga kaj Cea estas alfluantoj de la rivero Esla.
Leĝoj Morrill
La Leĝoj Morrill, en angla oficiale Morrill Land-Grant Acts, tio estas Leĝoj Morrill por Garantii Teron, estis usonaj statutoj kiuj rajtigis la kreadon de ter-garantiaj kolegioj en la Usonaj ŝtatoj uzante la enspezojn de la federaciaj tervendoj. La Morrill Act of 1862 (7 U.S.C. § 301 kaj poste) estis aprobita dum la Usona Enlanda Milito, kaj la Morrill Act of 1890 (nome Agricultural College Act of 1890 (26 Stat. 417, 7 U.S.C. § 321 kaj poste) etendis tiun modelon.
La kreado startis la 8an de Februaro, 1853, per rezolucio de la parlamento de Ilinojo kio rezultis en propono, ke tio estu enkondukita de orientusona kongresano. Du monatojn poste, la reprezentanto Justin Smith Morrill de Vermonto enkondukis sian leĝproponon. La disvolvigo de la ter-garantiaj kolegioj metis la fundamenton por la posta disvolvigo de la agrikultura scienco en Usono.
7656 Joemontani
7656 Joemontani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joseph L. Montani, instrumentisto, fakulo pri optiko kaj observanto por la projekto Spacewatch de la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono. Dum siaj observoj por Spacewatch, li malkovris la kometojn P/1997 G1, C/1997 G2 kaj C/1998 M6 kaj pli ol 16 apudterajn objektojn. Antaŭ aliĝi al la grupo Spacewatch, li faris observojn en milimetraj ondoj de la CO en la Magelanaj Nuboj, Oriono kaj la Unukornulo kaj infraruĝa spektroskopio kun granda precizo de objektoj de la sunsistemo elde la Kuiper Airborne Observatory. Li ankaŭ faris studojn en laboratorio pri vaporiĝemaj materialoj ĉe la surfacaj mineraloj de asteroidoj.
Plouvara - Plerneuf (stacidomo)
Plouvara - Plerneuf (Plouvara Plerneg) estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Plouvara, apud Plerneuf, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Schneider
Schneider:
Cent jaroj da soleco
Cent jaroj da soleco (Cien años de soledad) estas la plej fama romano de la kolombia verkisto Gabriel García Márquez, kiu ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1982. Tiu verko estas konsiderata majstroverko de la literaturo hispanamerika kaj universala kaj estis eble unu el la plej venditaj libroj de la tuta 20-a jarcento. Ĝi estas unu el la plej tradukitaj kaj legitaj verkoj de la hispana lingvo. La romano estis taksita kiel la dua plej grava verko de la hispanlingva literaturo post la Don Kiĥoto de Miguel de Cervantes okaze de la Internacia Kongreso de la Hispana Lingvo okazinta en Cartagena, Kolombio, en marto 2007.
La romano estis eldonita de la Editorial Sudamericana (Sudamerika Eldonejo) en Bonaero, Argentino en 1967, komence je 8.000 ekzempleroj. Ĝis nun oni vendis pli ol 30 milionoj da ekzempleroj kaj la verko estis tradukita al 35 lingvoj, inkluzive al la esperanta. La verkaĵo enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Intrigo
La romano rakontas la historion de la familio Buendía dum sep generacioj en la fikcia vilaĝo Macondo. La vilaĝo estis fondita de diversaj familioj kondukitaj tien de José Arcadio Buendía kaj Úrsula Iguarán, geedza paro de gekuzoj, kiuj geedziĝis plenaj je antaŭsentoj kaj timoj pro sia proksima parenceco kaj pro mito ekzistanta en la regiono, laŭ kiu ili povus naski idaron kun vosto de porko. Spite tion, ili naskis tri gefilojn: José Arcadio, Aureliano kaj Amaranta (nomoj kiuj ripetiĝos en la venontaj generacioj). José Arcadio Buendía, la fondinto, estas la persono kiu estras kaj priserĉas je la novaĵoj kiujn alportas la ciganoj al la vilaĝo (speciale amikiĝante kun Melquíades, kiu mortos plurfoje kaj kiu estos baza por la destino de la familio), kaj finas sian vivon ligita al arbo ĝis kiam venas la fantomo de lia malamiko Prudencio Aguilar kun kiu li dialogas. Úrsula estas la matriarko de la familio, kiu vivas dum pli ol cent jaroj zorgante la familion kaj la hejmon.
La vilaĝo iom post iom kreskas kaj alvenas loĝantoj de trans la marĉo (senhoma teritorio kiu ĉirkaŭas la vilaĝon, samkiel la naskiĝloko de la verkisto mem en Aracataca, Kolombio). Kreskas ankaŭ la komerca aktiveco kaj la konstruado en Macondo. Senkiale alvenas Rebeca, kiun la familio adoptas kiel filino. Bedaŭrinde, alvenas kun ŝi ankaŭ la pesto de sendormo kaj la pesto de forgeso, kio devigas la loĝantaron krei metodon por memori aĵojn : Jóse Arcadio Buendia etikedas ĉion por memori. Tiu metodo tamen ekmalsukcesas kiam la personoj forgesas ankaŭ legi. Iun tagon revenas Melquíades el morto kun trinkaĵo por rehavigi memoron al la familio. Li pro dankemo estas sekve invitita resti en la hejmo. Li tiam verkas manuskriptojn kiuj estos deĉifritaj nur post cent jaroj.
Kiam komencas la enlanda milito, la loĝantaro partoprenas en la konflikto ene de roto estrita de la kolonelo Aureliano Buendía, batalante kontraŭ la konservativa reĝimo. En la vilaĝo, dume, Arcadio estas nomumita estro, iĝas diktatoro kaj estas mortpafita, kiam la konservativoj reakiras kontrolon de la komunumo.
La milito dume pludaŭras kaj la kolonelo Aureliano sukcese evitas morton plurfoje ĝis kiam, laca lukti sensence, li aranĝas pactraktaton, kiu pludaŭros ĝis la fino de la romano. Poste la kolonelo revenas hejmen, rezignas sian politikan karieron kaj enfermiĝas en sia ateliero por ekfabriki orajn fiŝetojn, el kie li eliras nur por vendi ilin.
Aureliano Triste, unu el la deksep filoj de la kolonelo Aureliano Buendía, instalas fabrikon de glacio en Macondo, lasas sian fraton Aureliano Centeno dediĉi sin per la afero kaj foriras el la vilaĝo, planante alporti fervojon al la urbeto. Revenas li tuje, plenuminta sian mision, kio generas grandan disvolviĝon, ĉar kun la trajno, alvenas ankaŭ la telegrafo, la gramofono kaj kino. Tiam la vilaĝo iĝas prospera regiona kerno kaj allogas fremdulojn. Kelkaj el ili fondas plantejon de bananoj proksime al Macondo. La vilaĝo pluriĉiĝas ĝis grava striko en la banana plantejo. Intervenas la nacia armeo : la protestantaj laboristoj estas mortpafitaj kaj forpelitaj al la maro.
Post tiu amasmortigo, la vilaĝo suferas longan pluvon, entute dum kvar jaroj, dek unu monatoj kaj du tagoj. Úrsula diras, ke ŝi atendas la finon de la pluvego por finmorti. Naskiĝas Aureliano Babilonia, la lasta membro de la dinastio Buendía. Post la pluvego Macondo estas fine detruita.
La familio malpliiĝas kaj en Macondo neniu plu memoras pri la Buendía. Aureliano dediĉas sin al la deĉifrado de la manuskriptoj de Melquíades en sia laboratorio, ĝis kiam revenas el Bruselo lia onklino Amaranta Úrsula, kun kiu li amindumas. Amaranta Úrsula naskas filon kun porka vosto. Ŝi mortiĝas pro sensangigo post la nasko. Aureliano Babilonia, malespera, eliras al la vilaĝo, alvokante el pordo al pordo, sed Macondo estas nun abandonita vilaĝo. Post ebrio kaj dormo, li vekiĝas kaj subite memoras pri sia ĵus naskita filo, sed je sia alveno li konstatas, ke la infano estas manĝata de formikoj.
Aureliano memoras, ke tio estis antaŭdirita en la manuskriptoj de Melquíades kaj fine deĉifras la historion de la Buendía-familio por trovi je la fino de la legado, ke tiele finos sia propra historio kaj kun li, la historio de Macondo...
Soleco
Laŭlonge de la romano, ĉiuj roluloj ŝajnas antaŭdestinitaj por suferi solecon, kvazaŭ tio estus karaktero de la familio Buendía. La vilaĝo mem vivas izolite de la moderneco, ĉiam esperante la alvenon de la ciganoj por ekkoni novajn inventaĵojn.
Klare evidentiĝas soleco koncerne la kolonelon Aureliano Buendía, ĉar nur pro senamo li iras al la milito lasante filojn tra diversaj lokoj kun diferencaj patrinoj; li supervivas militon, pacon, klopodon memmortigi kaj maljunaĝon en la laboratorio fabrikanta orajn fiŝetojn tute solece. Aliaj roluloj kiel la fondinto de Macondo, José Arcadio Buendía (kiu mortas solece, ligita al arbo), Úrsula (kiu spertas solecan maljunaĝon kaj blindecon), José Arcadio (filo de la fondinto) kaj Rebeca (kiu loĝas aparte pro ne "malhonori" la familion), Amaranta (kiu mortas kiel fraŭlino), Gerineldo Márquez (kiu atendas kaj emeritecon, kiu neniam alvenas, kaj la amon de Amaranta), Pietro Crespi (kiu sinmortigas pro tio, ke li estis rifuzita de Amaranta), José Arcadio Segundo (kiu apartiĝis kaj vivis siajn lastajn jarojn enŝlosigita en la ĉambro de Melquíades) inter aliaj, suferas la konsekvencojn de soleco kaj abandono.
Unu el la bazaj kialoj, pro kiuj la roluloj finiĝas solaj kaj maliluziigitaj, estas la malkapableco ami aliulojn aŭ forgesi siajn antaŭjuĝojn: tio rompas la union de Aureliano Babilonia kaj Amaranta Úrsula, kiuj sen koni sian parencecon, provokas tragedian finon en la historio, kiam la ununura ido naskita pro vera amo estas manĝita de la formikoj. La familio estis kondamnita je cent jaroj de soleco kaj senamo. Escepta kazo estas tiu de Aureliano Segundo kun Petra Cotes, kiuj amas unu la alian, sed neniam naskas idon. La unika ebleco naski idon pro amo estas kun alia membro de la familio, kio okazis ĉe Aureliano Babilonia kaj lia onklino Amaranta Úrsula, sed tiu filo estis ankaŭ destinita morti kaj konkludi la familian historion.
Konklude soleco ĉeestas ĉiujn generaciojn. Memmortigo, malamo, perfido, amo, libereco, pasio, alproksimigo al maldeco, inter aliaj, estas duarangaj temoj kiuj igas Cent jaroj da soleco romano kaj komprenigas onin, ke en tiu ĉi mondo oni vivas kaj mortas sole.