cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sudaŭstralia Muzeo
La Sudaŭstralia Muzeo aŭ en angla South Australian Museum estas naturhistoria muzeo kaj reserĉa institucio en Adelajdo, Suda Aŭstralio, fondita en 1856. Ĝi okupas domaron ĉe North Terrace, en la kultura areo de la Adelajda Parkaro.
La Muzeo
Nuna Direktoro, el aprilo de 2007, estas Profesoro Suzanne Miller.
La muzeo enhavas la plej grandan kolekton de kulturaj objektoj de Aŭstraliaj Aborigenoj en la mondo.
Konstantaj galerioj estas la jenaj:
Ekspozicio pri Esperanto
Estis la malfermo-ceremonio de la ekspozicio pri Esperanto en Muzeo de Migrado en 2011 per la organizo de Esperanto en Sudaŭstralio.
Vajmara klasikismo
La esprimo Vajmara klasikismo, germane Weimarer Klassik en la literatura kompreno de la 19-a jarcento priskribas la epokon kiam en la germana urbeto Vajmaro aktivis la verkista kaj poeta kvaropo de Christoph Martin Wieland, Johann Wolfgang von Goethe, Johann Gottfried Herder kaj Friedrich Schiller. En pli strikta senco la nocio karakterizas la epokon de la unua vojaĝo de Johann Wolfgang Goethe al Italio en 1786 ĝis la morto de Goethe en 1832. Ofte la termino ankaŭ difiniĝas ankoraŭ pli limigite nur kiel la komuna krea periodo de la amikaj verkistoj Goethe kaj Schiller inter la jaroj 1794 kaj 1805 - tiu periodo komenciĝis per intensa letera korespondado inter ambaŭ.
12910 Deliso
12910 Deliso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
József Zana
József Zana [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zana József estis hungara aktoro, voĉoaktoro, instruisto. Lia unua edzino estis Ilona Kassai, lia filo Zolee Ganxsta, lia filino Zita Zana.
József Zana naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Zana frekventis industrian mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li eklaboris en fabriko. Libertempe li estis futbalisto, krome li studis vespere en aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi inter 1956–1959. Li forlasis la fabrikon kaj estis membro de Gaja Teatro (1959-1962), poste ĉefe de komediaj teatroj. En 1990 li ekinstruis en privata aktorlernejo. Li ricevis premion en 1998. Li edziĝis dufoje.
Maketo de Arnstadt
En la parko de Kastelo Neideck en Arnstadt, Germanujo, troviĝas belega miniatura modelo (germane: Stadtmodell) de la historioza urbo.
Ejo
En la 1650-a jaro konstruita ejo de la ĝardenisto vizitindas pro maketo en skalo de 1 por 200. Ĝi imprese prezentas la aspekton de la urbo en 1740, invitante la vizitantojn al eta vojaĝo tra la epokoj. Alia historia ĝardenista domo troviĝas tre proksime, apud la Preĝejo de Ĉieliro.
Urba modelo
Ideo fari maketan modelon de la urbo venis de Heinz Walther, la estro de la societo Verein Schloßruine Neideck zu Arnstadt e. V. Sekvante lian iniciativon grupo de kvar fakuloj komenciĝis en la 1-a de januaro 1998. Ekde junio 2000 la modeliga grupo etendiĝis je 3 pliaj personoj.
La epoko ĉ. la jaro 1740 elektitis ĉar tiam Kastelo Neideck kiel rezidejo ankoraŭ ekzistis kaj la Nova Palaco jam grandparte estis finkonstruita. Krome oni volas paraleligi la modelon al la pupa mondo Mon plaisir (kiu estas de 1700-51). Se tiu unue menciita mondo alproksimigas al la vizitantoj la ĉiutagan vivon en kaj la diversajn metiojn de eta rezideja urbo, la ĉi tiu miniatura modelo prezentas la eksteron ene de la ĉirkaŭfortikaĵo. Ĉar oni sukcesis identigi Arnstadt kiel faktrabaĵa urbo danke al termofotografio, la modelo estas bunta laŭ la originalaj koloroj.
Pli ol 3 jaroj - ĝis februaro 2001 - oni intense laboris; la senpere okupiĝintoj pri la modelkonstruo laboregis pli ol 30.000 horoj sen paroli pli plusaj 6.000 horoj necesaj por informiĝado historia/arkitektura aŭ desegnado. En tiu ĉi kunteksto eblis kolekti pli ol 10.000 bildoj de malnova Arnstadt por arkivado: tiel naskis la plej ampleksa kolekto de historiaj bildoj pri la ĉefurbo de la Distrikto Ilm.
Eksteraj ligiloj
Pri la modelo kaj la domo.
25542 Garabedian
25542 Garabedian estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wayne Garabedian, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Clovis West High School de Fresno (Kalifornio).
Măciuca (komunumo, Vâlcea)
Măciuca [mǝĉuka] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 9 vilaĝoj, el kiuj neniu nomiĝas kiel la komunumo: Bocșa, Botorani, Ciocănari, Măciuceni, Măldărești, Oveselu (la sidejo), Popești, Ștefănești kaj Zăvoieni.
La komunumo situas sur la maldekstra (orienta) bordo de la rivero Cerna. La nacia vojo DN67B ligas ĝin al Drăgășani (25 km sud-oriente) kaj al la nacia vojo DN65C okcidente. La plej proksima urbo estas Bălcești (20 km sude). Aŭtobusaj konektoj estas al Râmnicu Vâlcea, Drăgășani kaj Târgu Jiu.
Kuriozaĵo
La ĵurnalo Adevărul en 2014 klasis la nomon Măciuca inter la plej amuzajn nomojn de Rumanio. Etimologie la nomo signifas batalilon similan al klabo, sed estas ankaŭ uzata kun seksorgana signifo. En 2014 oni starigis antaŭ la komunuma domo monumenton de klabo, kvin metrojn altan.
Internacia Tago de Legopovo
La Internacia Tago de Logopovo aŭ Tago de Forigo de Nescio (aŭ "Literatura Tago") estas internacia dato festita ĉiujare la 8an de septembro de la membroŝtatoj de la Unuiĝintaj Nacioj, por konsciigi edukadon kaj elradikigi nescion kaj analfabetecon, deklarita de Unesko en 1965. Dum la tago, kunvenoj kaj konferencoj okazas por edukado kaj konscio pri la temo, kaj por emfazi la gravecon de edukado por individuoj kaj komunumoj.
La celo de ĉi tiu tago estas konsciigi aferojn rilatajn al legopovo, antaŭenigi sintenon pri edukado kaj pliigi la kunlaboron de ĉiuj landoj, por ke homoj povu ĝui pli da necesaj edukado kaj kulturo en la estonteco.
Normiga etiko
Normiga etiko estas branĉo de etiko kiu okupas pri la studo de etika agado. Ĝi estas la branĉo de etiko kiu esploras la serion de demandoj kiuj leviĝas konsiderante kiel oni devus agadi, morale parolante. Normiga etiko estas diferenca el metaetiko ĉar ĝi esploras normigojn por praveco aŭ malpraveco de agadoj, dum metaetiko studas la signifon de morala lingvaĵo kaj de metafiziko de moralaj faktoj. Normiga etiko estas diferenca ankaŭ el priskriba etiko, ĉar tiu lasta estas empiria esplorado de la moralaj kredoj de la personoj. Aliflanke, priskriba etiko rilatus al determinado de kia proporcio de personoj kredas ke mortigi estas ĉiam malbonaĵo, dum normiga etiko rilatas al ĉu estas justa (bona, prava) teni tiun kredon. De tie, normiga etiko estas foje nomata preskriba, pli ol priskriba. Tamen, ĉe kelkaj versioj de metaetika vidpunkto nomata morala realismo, moralaj faktoj estas kaj priskribaj kaj preskribaj samtempe.
Internacia Tago de Legopovo
Al iuj 775 milionoj da unuopuloj mankas bazaj legopovoj. Unu el kvin plenkreskuloj ne scias legi kaj skribi, kaj ĉirkaŭ du trionoj el ili estas virinoj. Pli ol 60 milionoj da infanoj estas ekster la lernejaj muroj kaj multaj aliaj ne vizitas tie regule aŭ forlasis la lernejon. Laŭ la retejo de UN indico de nescio en Israelo estas 2,7 procentoj inter viroj kaj 6,6 procentoj inter virinoj.
Gravas emfazi, ke legopovo ne rilatas nur al la teknika kapablo legi kaj skribi, sed al la kapablo de la homo uzi ĉi tiujn kapablojn por transdoni kaj ricevi mesaĝojn. Tio estas akiri kapablon legi komprenon kaj skriban esprimon.
Nescio kaj analfabeteco estas diversaj manifestiĝoj de analfabeteco. Nescio estas la manko de scio kaj edukado pri gravaj aferoj. Analfabeteco estas la nekapablo legi kaj skribi. Estas kazoj de funkcia analfabeteco, en kiuj persono ekhavas iujn komencajn legokapablojn, sed ili ne sufiĉas por efika uzo en ĉiutaga vivo.
Maršíkov
Maršíkov (Marschendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Losiny en distrikto Šumperk. Vivas ĉi tie. Ĝi etendiĝas en entranĉita valo de rojo Maršíkovský potok, oriente de centro de Velké Losiny. Ĝi estas precipe konata pro sia ligna fostodoma preĝejo de sankta Mikaelo, kiu estas konstruita sen unusola najlo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351, jam tiam estis en Maršíkov paroĥo. En la jaro 1494 la vilaĝo estis tralasita el markgrafa feŭdo, en la 16-a jarcento ĝi jam apartenis al senjorujo de Losiny. Komence de la 17-a jarcento la vilaĝo estis apartigita de la tiu ĉi senjorujo kaj alligita al Vízmberk (hodiaŭa Loučná nad Desnou). En la jaro 1609 lokaj evangeliistoj konstruis lignan preĝejon, kiu konserviĝis ĝis hodiaŭ.
En la jaro 1786 estis sur parto de parceloj konstruita domaro Nový Maršíkov, kiu pli ůposte kuniĝis kun la municipo. Post la jaro 1848 Maršíkov fariĝis parto de juĝeja distrikto Vízmberk. La municipo estis plu pure agrikultura. Kiam estiĝis unua respubliko de Ĉeĥoslovakio, havis en la municpo la plej grandan apogon Germana asocio de terkulturistoj, kiu gajnis en balotoj en Parlamentejon de Ĉeĥoslovaka respubliko en 1935. Eĉ post la jaro 1945 Maršíkov restis agrikultura municipo.
Post ellandigo de germana loĝantaro Maršíkov estis alloĝigita de loĝantoj el aliaj regionoj. Signifajn mastrumobjektojn ekz. okupis familioj el Valaĥio (Bylnice). Maršíkov estis alligita al municipo Velké Losiny en la jaro 1976.
NGC 5789
NGC 5789 (aliaj indikoj — UGC 9615, MCG 5-35-26, ZWG 164.43, WAS 93, IRAS14545+3025, PGC 53414) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blankakrona lanio
La Blankakrona lanio aŭ Suda blankakronulo (Eurocephalus anguitimens) estas specio de birdo de la familio de Laniedoj. Ĝi troviĝas en Suda Afriko nome el suda Angolo, kaj ĉefe en Bocvano kaj Zimbabvo, al orienta Mozambiko, norda Namibio kaj norda Sudafriko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj seka savano kun disa kreskaĵaro kaj riveraj arbaroj.
Plenkreskulo havas blankajn kronon kaj pugon, nigran traokulan strion, brunajn dorson kaj flugilojn (pli malhelajn) kaj nigrecan voston. La gorĝo, brusto kaj ventro estas blankaj, kaj la flankoj kaj ventroj estas brunecaj. Kiel diferenco kaj distingilo el la tre proksima kaj simila Rupela lanio estas pli markata lanimasko kaj ĉefe tre malhelbruna kaj larĝa orelareo. Beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Ili manĝas ĉefe insektojn, ofte el elstaraj ripozejoj, serĉe de manĝeroj. Kiam ĝi vidas ion, eksaltas surgrunden kaj kaptas ĝin. Ili ĉasas ankaŭ je grunda nivelo kaj ofte ariĝas al miksitaj kunmanĝantaroj. Oni konstatis la jenajn manĝerojn en ties dieto:
Ĝi estas foje kooperativa reproduktulo, la ĉefaj ino kaj masklo estas helpataj de ĉirkaŭ 1-4 helpantoj. La reprodukta paro kaj la grupanoj konstruas la neston, kiu estas tasforma nesto konstruata de fajna, disŝirata herbo plifortigita per aranereto. Ĝi estas tipe situa en horizontala branĉoforko. La ovosezono daŭras ĉefe el oktobro al novembro, somero en suda hemisfero. La ino demetas 2-5 ovojn, kovataj ĉefe de la ĉefa ino dum ĉirkaŭ 20 tagoj. La idoj estas zorgataj kaj de la grupanoj kaj de la reprodukta paro; elnestiĝo okazas post ĉirkaŭ 19-20 tagoj.
Preĝejo Sankta Maksimiliano (Bischofshofen)
Historio
Ĝi esta sur sama grundo kiel Cella Maximiliana (maksimilana ĉelo) fondita de Ruperto de Salcburgo kaj la agilulfido kaj bavara duko Teodberto. La ensemblo samaĝas kiel la monaĥinejo Nonnberg. Post detruo fare de la lokaj slavoj rekonsekris la kapelon (Cella Maximiliana) lia arkiepiskopa moŝto Adalram en oktobro 821. En al 11-a jarcento evoluis tie ĉi konvento de la aŭgustenanoj.
Elfosaĵoj de 1953 atestis la ekziston de antaŭula konstruaĵo: temis pri la klostra kirko de la aŭgustenanoj. La transepto estis same granda kiel la nuna kaj en rektangulaj niĉoj estis kvin altaroj. Pri ties aĝo estas teorioj de inter la 8-a kaj la 11-a jarcento. De ĝi ankaŭ venis la fama Ruperto-kruco, la plej malnova artaĵo kristanisma en hodiaŭa Aŭstrujo troviĝanta nun en la Dioceza Muzeo en Salcburgo.
En 1215 transdonis la utiligrajtojn al la episkopoj de Chiemsee kiuj igis ĝin nova kutima sidejo. Oni renomis la monaĥejon Bischofshof kaj ŝanĝis parton je ekonomia bieno (Kastenhof). Maksimiliano-kirko iĝis la nova paroĥa preĝejo de la suverena senjorio anstataŭonte Mario-kirkon. Tiu lasta daŭre apartenis al la komunumo de Pfarrwerfen.
En alpa regiono maloftas ties aspekto kun transepto kaj transsepta turo kiu memorigas onin je rejnlandaj modeloj. Ĝi aldoniĝis verŝajne en la 13-a jarcento, la ĥorejo (de kiu konserviĝis kielkaj restaĵoj en la nuna muraro) alvenis en la 14-a jarcento. Atesto ekzistas pri altarejkonsekriĝo de 1327. Ankaŭ ĉe la transepta turo videblas spuroj de la malfruromanika konstruaĵo.
La firme alkonstruitaj orienta kaj okcidenta koridoroj de Kastenhof (la nuna urbodomo) kaj la rektangula ensemblo de la interna korto ankoraŭ hodiaŭ flarigas la monaĥejan originon de la preĝejo. Sian finan aspekton ricevis la kirko en la 15-a jarcento. La altarejo ekhavis novan volbojn. La volbo ĉetransepta intensiĝas per dikaj pilastroj kaj la paralela kruconervura volbo havas iom pezan efekton. La iama okcidenta galerio iam ankaŭ volbita estis. La transepto havas tri vicojn kun meze ok nervuraj ĉirkaŭ ringo. La turo supra estas de pli malfrue por esti memorilo pri Sankta Maksimiliano. La flankaj stelaj volboj havas spegulbildan aranĝon.
Kiam la malnova domo Kastenhof detruiĝis en 1775 okaze de superakvego (rojo Gainfeldbach) restis netuŝitaj nur la turo Kastenturm kaj la preĝejo. Restaŭrado de la interno estis en 1982/83, de la ekstero en 1985/86 ; ankaŭ en 1999 kaj 2010/11 farataj estis renovigoj.
Hodiaŭ la paroĥo etendiĝas, krom Bischofshofen, je Pöham (kvartalo de Werfen) kaj zorgas pri ĉ. 6000 fideluloj. La jenaj preĝejoj estas komunumaj posedoj: Mario-kirko, Georgo-kirko (tombeje), Kreuzberg-kirko (ĉe la Misia domo Sankta Ruperto), Buchberg-kirko; krome la kapeloj de la oldulejo de Bischofshofen, de la kapelo sur la misidoma tombejo, Götschen-kapelo kaj Hörndl-kapelo.
Animzorga filio troviĝas en la urbokvartalo Mitterberghütten. Ankaŭ infanĝardeno estas parto de la paroĥa komunumo. Ĝi estis nove konstruita en 1999; la antaŭa versio datumis de 1899 ene de societa como. Paroĥa unuiĝo estas farita kun la komunumo de Mühlbach am Hochkönig.
7381 Mamontov
7381 Mamontov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (ekde 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusia entreprenisto kaj mecenato Savva Mamontov (cirile: Савва Иванович Мамонтов, 1841–1918), grava monhelpanto por la mondo de la teatro kaj de la muziko.
Transponado (muziko)
La plej simpla speco de transponado estas la oktigo, je kiu la tonoj restas samnomaj, tamen estas forŝovataj okton supren aŭ malsupren. Je transponado kun aliaj intervaloj oni devas plejmultakaze ankaŭ ŝanĝi la tonalon kaj per tio ankaŭ la ĝeneralajn antaŭsignojn. Se oni ekz. transponas el D-maĵoron al F-maĵoro, oni interŝanĝas la antaŭsignitajn du diesojn (por f♯ kaj c♯) kontraŭ b♭ (anstataŭ „b“) kaj metas tiam ĉiujn tonojn je eta trito supren aŭ je sesto malsupren.
Furfurila salikato
Furfurila salikato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila salikato estas senkolora aŭ blanka solidaĵo kun karakteriza odoro, uzata kiel organika reakciaĵo en la kemia industrio kaj en la fabrikado de farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila salikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Transponado (muziko)
Historiaj konstruformoj
Je historiaj latunaj blovinstrumentoj kiel naturtrumpeto aŭ naturkorno pro la manko de kromata ludebleco ne eblis ludi malproksimajn tonalojn ekde la baza agordo (vidu ankaŭ naturtona serio). Do la muzikistoj enmetis agordo-arkotubojn diverslongajn (ekz. je trumpeto a-arko, c-arko, e♭-arko, F-arko), por tiamaniere ŝanĝi la bazan agordon. Por ke la blovistoj ne devis legi la novajn tonseriojn por la ŝanĝita baza agordo, la komponistoj konsideris ĉi tion kaj metis la c-notacion tiel, ke la instrumentistoj povis ŝanĝi la arkon kaj pluludi kiel kutime. Ĉi tiujn lokojn por ŝanĝo de la arkoj la komponistoj markis per transponinstrukcioj (ekz. "trumpeto en F").
Je modernaj instrumentoj kapablaj ludi kromata ĉi tiu problemo forfalas, tiel ke muzikistoj estas devigataj nuligi ĉi tiun notadon „en la kapo“ kaj transkalkuli ĉiun noton ree en „sonantan“. Alikaze oni devus transnoti la kompletan literaturon, kaj pri tio oni ĝis nun ne sukcesis interkonsenti.
Ŝanĝo de la voĉregistroj
Ofte lidoj aŭ  aliaj pecoj estas tro altaj por voĉregistro (Franz Schubert verkis siajn lidojn por alta voĉo). Jen transponado en pli taŭgan pozicion povas helpi. Ĉi tiun tradicion flegis muzikistoj ĝis nun: De la plej multaj lidocikloj de grandaj komponistoj ekzistas propraj eldonoj por la diversaj voĉregistroj, transponitaj en konvenajn tonalojn. Ankaŭ aranĝaĵoj por ĵazband(eg)oj kun kantado laŭtradicie estas adaptataj al la plejbona voĉregistro de kantisto. Sama validas ankaŭ por muzikinstruo en lernejo.
La ebleco de transponado tentas tamen ĉefe komencantojn eviti teknikajn malfacilaĵojn, kiuj estus regeblaj per iomete da ekzercado kaj instruo kaj malfermus la vojon al grada pliampleksigo de la voĉamplekso.
Je instrumentmuziko ankaŭ povas esti, ke peco, kiu estas agrable ludebla sur fluto, por hobojisto estas malagrabla kaj tro alta kaj estus pli bone ludebla en pli malalta registro. Johann Sebastian Bach, kiu mem ofte transverkis proprajn melodiojn aŭ kompletajn komponaĵojn por aliaj instrumentoj, ĉiam denove aplikis ĉi tiun praktikon.
Teknika simpligo
Se muzikpecoj staras en malfacilaj tonaloj, por komencantoj ofte estas malfacile ekregi la abundon de antaŭsignoj. La faman soloon por angla korno el Simfonio el la Nova Mondo de Antonín Dvořák, originale en D♭-maĵoro, oni povus transponi en pianoalbumo por infanoj ekz. al C-maĵoro, tiel ke ĝi estus ludebla nur per blankaj klavoj.
Sed ankaŭ por profesiaj instrumentistoj povas esti sencoplene, transponi muzikpecon: Verkoj por blovinstrumentistoj ofte estas en bemolaj tonaloj kaj tiaj por arĉinstrumentistoj en diesaj tonaloj, ĉar tio komplezus al la sono kaj la tekniko de la instrumentoj. Se ekz. violonsĉelisto volas ludas pecon por fagoto en A♭-maĵoro, ĝi sonus pli brila kaj komprenebla, se li transponas ĝin en tonalon agrablan por violonĉelo, ekz. A-maĵoron.
Transponaj instrumentoj
Foje muzikisto devas ludi tamen per sia transpona instrumento el netransponita t.n. C-voĉo, ekz. se klarnetisto transprenas la voĉon de fluto aŭ violono. Ĉi-kaze la transponado devas okazi realtempe en la cerbo de la muzikisto.
En orkestra literaturo foje troviĝas ankaŭ C-klarnetvoĉoj, ekz. en la simfonioj de Beethoven aŭ Schubert, aŭ en "La barbiro de Sevilo" de Rossini, kies foje rapidegaj voĉoj estus iome pli facile majstreblaj per la nuntempe preskaŭ ne uzataj C-klarnetoj. En kelkaj verkoj de Richard Strauss kaj Richard Wagner troviĝas eĉ voĉoj por basklarneto en A, kiuj devas esti ludata pro manko de tiaj instrumentoj per basklarneto en B♭ duontonon pli malalta ol notita.
Aparte elspeza tio povas esti je kornistoj, kiuj devas majstri je naturkornaj voĉoj la plej variajn transponadojn.
Elektrona transponado (diskretigo)
Je specimenilo la tonoj prenataj de originalinstrumentoj povas esti transportataj.
Transpontabelo (en elcentoj): -8   158,74 -7    149,83 -6    141,42 -5    133,48 -4    126,00 -3    118,92 -2    112,25 -1    105,95 neniu 100,00 1    94,39  2     89,09  3     84,09  4     79,37  5     74,92  6     70,71  7     66,74  8     63,00
Per tio ĝi sekvas la eksponencialan funkcion .
Duobla aŭ duona tonalto estas atingita je transponado de 12 tonoj.
Marguerite Laugier
Marguerite LAUGIER (naskita Marguerite Lhomme; naskiĝis la 12-an de septembro 1896 en Boulogne-sur-Mer, mortis la 10-an de junio 1976 en Nico) estis franca astronomo.
Ŝi laboris en la observatorio de Nico dum la 1930-aj al 1950-aj jaroj, kaj faris plurajn observadojn elde la reĝa observatorio de Belgio en Uccle. Ŝi estis citita en la tiamaj astronomaj artikoloj sub la nomo de « Madame Laugier ».
Ŝi malkovris plurajn asteroidojn. La asteroido 1597 Laugier estis (verŝajne) tiel nomata en ŝia honoro.
Oni ne konfuzu ŝin kun la astronomo Paul Auguste Ernest Laugier, « M. Laugier » en la astronomiaj artikoloj ; kie « M. » signifas « Monsieur » (Sinjoro).
Invarianta maso
Je la speciala teorio de relativeco, la invarianta maso aŭ ripoza maso aŭ simple maso estas la normo de la kvardimensia movokvanto de korpo — alivorte, la mas-ekvivalento de tiu energio, kiun korpo havas en sia referenckadro (“dum ripozo”).
Difino
Supozu ke la energio de korpo estas E, kaj la (tridimensia) movokvanto estas \vec p. Alivorte, la kvardimensia movokvanto estas la ĉi-subo: (En tio, c signifas la lumrapidon.) Supozu ke la signaro de la spactempa metriko estas plejparte plusa: Do, la invarianta maso de la korpo estas la ĉi-suba kvanto:
Propraĵoj
La invarianta maso estas fizika invarianto: ĝi ne dependas de la referenckadro de la observanto.
Princo de Mallumo de la lasta skribotablo
Princo de Mallumo de la lasta skribotablo (いちばんうしろの大魔王 [Iĉiban Uŝiro no Daimaō]) estas japana mangao kaj animeo, bazitaj sur samnona mangailustrita romano de Mizuki Ŝotaro ilustrita de Ito Soiĉi.
Intrigo
Ĉefaj eventoj disvolviĝas ĉirkaŭ la lernanto de magia akademio, junulo nomata Saj Akuto. Li eniras la akademion, celante okupi la plej altan politikan postenon en la imperio por plibonigi vivon de la homoj, ŝanĝante la mondon. Tamen dum speciala magia testo de la akademio pri estonta profesio, li estas determinata kiel Princo de Mallumo — ĉefa malamiko de la homaro. Kun tiu malbonega famo li komencas sian lernadon en la akademio, amikiĝante kun strangaj gejunuloj kaj trafante ridindajn embarasajn situaciojn. De komenco al fino komedia etoso de animeo andante anstataŭiĝas per pli seriozaj temoj tiaj kiel amo, amikeco, filozofio kaj simile. Al la fino ankaŭ multiĝas scenoj de magiaj kaj teknikaj bataloj.
Ĉefaj roluloj
Akuto kreskis en orfejo, revante iĝi la supera pastro por ŝanĝi la mondon al bono. Li ne kredas je Dioj, nomante ilin "sistemo" kaj "elpensaĵo". En la akademio post antaŭdiro, ke li estos Princo de Mallumo, li penas konvinki homojn, ke tio ne estas vero. Tamen liaj neordinare fortaj magiaj kapabloj devigas ĉiujn pensi alie. Krome, li akceptas drakon Peterhaŭsen, aparteninta al antaŭa Princo de Mallumo, por savi lernantinon de morto.
Ĝunko havas egan senton de justeco. Ŝi estas filino de kapo de ninĝa klano. Ĝunko enamiĝas al Akuto, tamen provas frakasi lin de tempo al tempo, kiam rigardas lin kiel danĝeran al la socio. Ŝi havas fratinon Hattori Juko, kiu estas populara idolo. Ŝia avino donas al ŝi la ĉefan glavon de la klano, kiu mem decidas al kiu kaj por kio servi. Ŝi ekpovas eligi ĝin, nur kiam ŝi decidas batali ne kontraŭ Akuto, sed por li.
Samklasanino de Akuto, senĉese forestanta ĉe lecionoj. Ŝi kapablas flugi kaj fariĝi nevidebla. Tamen ŝi bezonas senvestiĝi, farante tion, ĉar nur ŝia korpo nevidebliĝas. Pro tio Keena ofte aperas nuda. Ŝi freneze ŝatas rizon kaj multe manĝas ĝin, diverse preparitan. Keena ofte parolas solene, sed havas infanan pensmanieron. Malkovriĝas, ke ŝi estas "leĝo de individueco", kapabla regi Diojn post kontrakto kun iu.
Korone estas "Liladan" (リラダン [Riradan]) — tipo de androido — kiu havas junulinan korpon kaj, ŝajne, junulinan animon. Ŝi estas sendita de la registaro al Akuto por observi lin plentage. Ŝi havas fortajn batalajn kapablojn, povas legi emociojn de homoj kaj detekti ilian manaon. Ŝi amas sian observaton, sed iufoje ŝia estraro devigas ŝin agi kontraŭ li. Korone dormas sur breto de ŝarko en la ĉambro de Akuto. Ŝi povas esti malŝaltita per eltirado de ŝia vosto, situanta malantaŭe sub ŝia jupo.
Hiroŝi estas junulo el la klaso de Akuto, kiu deklaris sin sekvanto de Princo de Mallumo kaj iĝis amiko de Akuto, malgraŭ malkonsento de Akuto esti Princo de Mallumo. Hiroŝi nomas lin "anaki", kio signifas "pliaĝan fraton" (uzata en familio kaj mafio). En lia gepatra vilaĝo estas legendo, ke aperos heroo, kiu frakasos Princon de Mallumo. Ĉar Hiroŝi malfruiĝis al la testo de profesio, neniu krom lia instruistino ne eksciis, ke li devas iĝi heroo. Li ne havas nek fizikan forton, nek magiajn kapablojn, nek firman karakteron. Tamen li fariĝas legenda heroo kaj batalis kontraŭ monstroj kaj poste kontraŭ Akuto. Hiroŝi amas la fratinon de Ĝunko — Hattori Juko — kaj savas ŝin de monstroj.
Fuĝiko estas estrino de virina komunloĝejo de la akademio. Ŝi vidas Princon de Mallumo en Akuto kaj provas havigi lin al si por regi la mondon, kiun li certe okupos laŭ ŝia opinio. Konspire ŝi estas gvidanta nigra magiisto de la akademio. Fuĝiko konservas la malmorta kapo de sia mortinta frato. Post kiam Akuto savis ŝian vivon, ŝi ĵuras lin je fideleco kaj penas servi lin provante lerni kontroli monstrojn por li. Ekde tiam ŝi revas, ke ŝi regos la mondon kun Akuto, sidante apud lia trono.
Ĉefa antagonisto de la animeo. Li alvenis el estonteco, kie li havis amatinon, estontan "leĝo de individueco", kiu foriris al Princo de Mallumo. Kiel estro de fako de magia spionado, li konspiras kun Teruja Ejko. Li malamas la ĉefan heroon Akuto kiel Princojn de Mallumo. Boiĉiro celas kontrakti kun Keena, kiel kun "leĝo de individueco", por kontroli Diojn. Li kreis aparaton, per kiu Hiroŝi fariĝas heroo, por ke Hiroŝi venku Princon de Mallumo. Boiĉiro volas revenigi sian amatinon, kiun li vidas en Keena.
Filino de kapo de la klano Teruja. Li (la patro de Ejko) estas la plej alta pastro de Dio Suhara, kiun obeas ankaŭ la klano Hattori. Tamen ŝi ial estas malamiko de Ĝunko, eble pro siaj terura karaktero kaj putina konduto. Konspirinte kun Boiĉiro, ŝi mortigas sian patron kaj ricevas lian postenon. Tial la batalon kontraŭ Akuto estas estrata de Ejko, sed en fino de la batalo ŝia elvivinta patro stariĝas antaŭ ŝi.
Li estas drako, aparteninta al antaŭa Princo de Mallumo. Akuto agnoskas sin kiel lia mastro por savi kamaradinon Fuĝiko, ne ŝatante ideon, ke Peterhaŭsen servu lin. Tamen poste Akuto alvokas la drakon al batalo por mortigi Diojn. Peterhaŭsen tre volante helpas lin kaj eĉ oferas sin por li.
Fratino de Ĝunko. Ŝi estas fama sub pseŭdonimo Hoŝino Juri (星野 ゆり [Hoŝino Juri]), kiel televida idolo. Kiam Juko estis infano, manao de monstro enloĝiĝis en ŝian korpon dum iu incidento. Pro tio ŝi sentas monstran manaon. Juko tuj komprenas, ke Akuto ne estas normala homo. Kiam ŝi renkontas Hiroŝi, ŝi ne scias, ke li estas heroo, kiu savis ŝin, sed kiam la identeco de la heroo estas malkovrita, ŝi respondas lin per reciprokeco.
La lernanta konsilio
Prezidanto de la lernanta konsilio de la akademio. Ŝi estas tiom malalta, ke aspektas kiel infano. Eble pro tio, Lili ĉiam surhavas grandan sorĉistinan ĉapelon kaj longan skarpon. Per magio ŝi povas ege plilongigi sian brakojn. Lili batalas sur la flanko de Akuto kune kun aliaj membroj de la konsilio, malgraŭ ke ŝi diris, ke ŝi ne konsentas kun opiniojn de Akuto.
Librotenistino de la konsilio. Havas gajan karakteron, kapablas transformiĝi al lupo.
Vicprezidanto de la konsilio. Ŝi surhavas du rozajn harvostojn, kapablas transformiĝi al fluego de vespertoj.
Sekretariino de la konsilio. Ŝi povas diri nenion krom ununura vorto "guga". Tamen la parolkapablo venas al ŝi en la fino.
Aliaj
Klasgvidantino de Akuto (do ankaŭ de Hiroŝi, Keena kaj Ĝunko), kuracisto kaj magia esploristo de la akademio. Ŝi estas sufiĉe bonkora. Tamen Micuko ofte aŭdeble revas, ke ŝi esploru la korpon de Akuto, farigante lin zombio, post kiam li mortos aŭ iu mortigos lin.
Magiisto-marionetisto el la fako de magia spionado. Li helpas al Ejko en la batalo kontraŭ Princo de Mallumo. Tamen poste li agas kontraŭ ŝi. Fine malkovriĝas, ke lia korpo estas nur unu el liaj pupoj, kiujn li regas. Rezulte neniu scias, kie li estis, kiel li aspektas, kiu estas lia aĝo kaj eĉ lia sekso). Post la batalo li senspure malaperas (aŭ pli precize, liaj pupoj ne plu aperas).
Ĝanata Partio
La Ĝanata Partio (hindie जनता पार्टी, traduke: Popola Partio) aŭ angle Janata party (JP aŭ JNP) estis arigo de politikaj partioj de Barato kontraŭaj al la Urĝa Stato kiu estis trudita inter 1975 kaj 1977 de la Registaro de Barato dum la ĉefministreco de Indira Gandhi kaj al ŝia partio, nome Barata Nacia Kongreso (R). En la ĝenerala balotado okazinta post la fino de la urĝa stato en 1977, la Janata partio venkis super la Kongreson (R) por formi la unuan registaron ne-kongresan en la historio de la Respubliko Barato.
Steinweiler
Steinweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Asocieco
Asocieco estas eco de duargumenta matematika operacio. Duvalenta operacio estas asocia, se la ordo de kalkulado ne gravas se la operacio aperas pli ol unufoje en esprimo. Oni do ne bezonas krampojn, kiam oni kalkulas per unu asocia operacio. Ekzemple, (7+5)+1 = 7+(5+1), kaj oni do simple povas skribi 7+5+1.
Formala difino
Se \star estas duargumenta operacio sur la aro A, ĝi estas asocia se
Monda ĉampioneco en glacihokeo 2013
La Monda ĉampioneco en glacihokeo 2013 okazis de la 3-a ĝis 19-a de majo 2013 en la urboj Stokholmo en Svedio kaj Helsinko en Finnlando. La turniron partoprenis entute 16 naciaj teamoj.
Ludosistemo
Ek de 2013 la turniro funkcias laŭ nova sistemo. La turniro okazas en du partoj. En la unua parto, la antaŭfazo, la teamoj ludas en du grupoj de po 8 teamoj unu en Stokholmo kaj la alia en Helsinko plenrondan turniron, dum kiu ĉiu teamo de la grupo ludas kontraŭ ĉiu. La 4 unuaj teamoj de ĉiu grupo kvalifikiĝas por la finalfazo de la ok plej bonaj teamoj. La lasta teamo de ĉiu grupo la postan sezonon devos ludi en la suba klaso nome la 1-a divizio.
Grupodivido
La grupa divido de la antaŭfazo estis fiksita surbaze de la mondarangolisto de IIHF post la fino de la Monda ĉampioneco en glacihokeo de la viroj de 2012. Sola escepto estis, ke la startlokoj de Rusio kaj Ĉeĥio estis interŝanĝitaj en malsamaj grupoj por akiri pli bonajn ludokombinojn.
Grupo S
Mallongigoj: R = Rango, L = Nombro da ludoj, V = Venkoj, VPL = Venkoj post longigo, MVPL = Malvenkoj post longigoj, MV = Malvenkoj
Grupo H
Mallongigoj: R = Rango, L = Nombro da ludoj, V = Venkoj, VPL = Venkoj post longigo, MVPL = Malvenkoj post longigoj, MV = Malvenkoj
Finalfazo
La finalfazo komenciĝis post la fino de la antaŭrondo la 16-an de majo 2013, tiel ke ĉiuj teamoj havis almenaŭ unu plenan tagon por ripozado. Du de la kvaronfinaloj estis luditaj en Stokholmo la aliaj du en Helsinko. La ludoj de la kvaronfinaloj okzasas interne de la grupoj de la antaŭrondoj, tiel ke ne okazas transa komparo de la du grupoj en tiu-ĉi jaro. Ek de la kvaronfinalo ĉiuj ludoj okazas en Stokholmo. La finalo kaj la eta finalo de la ludo por la bronzomedalo okazos la 19-an de majo.
Eta finalo por la 3-a rango la 19-an de majo en Stokholmo 🇫🇮 kontraŭ 🇺🇸: 2-3 (p.p.)
Stacio Ise-Nakagawa
Stacio Ise-Nakagawa (japane: 伊勢中川駅 [Ise-Nakagaŭa-eki], angle: Ise-Nakagawa Station) estas fervoja stacio en Macusaka, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 3 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka, Linio Kintetsu-Nagoya, Linio Kintetsu-Yamada.
Santa Ninfa
Santa Ninfa estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Trapanio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Calatafimi-Segesta, Castelvetrano, Gibellina, Partanna, Salaparuta kaj Salemi.
NGC 5790
NGC 5790 (aliaj indikoj — UGC 9624, MCG 1-38-22, ZWG 48.76, ZWG 76.110, PGC 53459) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Seleŭkio-Ktesifono
Seleŭkio-Ktesifono (المدائن = la urboj,, ankaŭ konata sub la nomo Beit-Ardaŝir - estis duobla urbo en la nuntempa Irako, kiu konsistis el la kunkreskiĝintaj urboj Seleŭkio kaj Ktesifono dividitaj per la rivero Tigriso. La duobla urbo estis la ĉefa rezidejo de la reĝoj de la partoj kaj de la sasanidoj. La etimologio de la nomo Ktesifono, kiu cetere estas greklingva persona nomo, estas nekonata.
Savigny-en-Septaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bourges kaj al la kantono  (ĝis 2015 ekzistis propra kantono Savigny-en-Septaine).
Seleŭkio-Ktesifono
Historio
Seleŭkio, ĉe la dekstra bordo de la rivero Tigriso, fondiĝis pere de la reĝo Seleŭko la 1-a proksime de la malnova urbo Opis. Kune kun la urbo Antioĥio ĉe rivero Orontes, la nova urbo iĝis la ĉefa rezidejo de la seleŭkida imperio. Meze de la 2-a jarcento a.K. la urbo estis konkerita fare de la partoj. La urbo estas interalie priskribata de la romiaj historiistoj Tacito (Analoj, 6, 42) kaj Plinio la pli maljuna. Tacito rimarkigis ĉefe, ke Seleŭkio estis potenca, per altaj muroj protektita urbo.
300 urbaj civitanoj konsistigis urban konsilion de helenisma tipo, kiun kompletigis popola parlamento. Tamen la reĝo Artabanos la 2-a enmiksiĝis en la aŭtonoman urban regadon, post kiam Seleŭkio subtenis lian rivalon Tiridates la 3-a. La urbo ankaŭ dum la epoko de la partoj komence restis plejparte helenisma kaj pro sia favora situo plu prosperis. Laŭdire en ĝi tiam loĝis pluraj centmiloj da loĝantoj – krom grekoj kaj makedonoj aparte judoj kaj sirianoj, poste en kreskanta kvanto ankaŭ partoj. Tamen ripete en la urbo erupciis ribeloj kontraŭ la partoj, aparte post kiam la partaj reĝoj proksime de Seleŭkio fondis la urbon Vologesias kaj parte subtenis ĝin. Fine de la 1-a jarcento la urbo pli kaj pli perdis sian helenisman karakteron kaj ŝanĝiĝis al plejparte parta urbo.
Fine de la jaro 165 la urbo estis konkerita kaj prirabita fare de la romia armeo sub komando de Avidius Cassius – tio estis la fino por la eksa centro de la helenismo en Mezopotamio. Jam la armea armeestro Septimius Severus kun siaj legioj kadre de sia milito kontraŭ la partoj trovis la restojn de la urbo praktike nedefenditaj, tamen en la urbo ankoraŭ dum la epoko de la parta reĝo Vologaeses la 6-a produktiĝis moneroj. Seleŭkio interalie estis la naskiĝloko de Diogenes de Babilono kaj de Seleukos de Seleŭkio.
Ktesifono estas plia historia urbo ĉe grava komerca vojo, ĉirkaŭ 35 kilometrojn sudoriente de la nuntempa urbo Bagdado ĉe la maldekstra bordo de la rivero Tigriso, vidalvide de Seleŭkio. La urba nomo similas al greklingva persona nomo, kaj eble originas el helenisma nomdono sone simila al antaŭa toponimo – mankas certa klarigo pri la noma etimologio. Kontraste al la najbara helenisma najbara urbo Seleŭkio, la partoj levis la urbon Ktesifono, kiu jam dum la epoko de la seleŭkidoj estis konata, al la rango de vintra kaj ĉefa rezidejo de la partaj reĝoj kaj ekipis ĝin per fortaj remparoj, kvankam la najbara urbo Seleŭkio aliborde de la rivero daŭre ankaŭ havis gravan komercan rolon en la parta imperio. Laŭ la romia historiisto Ammianus Marcellinus tiu altrangigo de la urbo al rezidejo de la partaj reĝoj okazis inter la jaroj 38 kaj 45, dum la regotempo de Vardanes. Tamen jam antaŭe la romia historiisto Tacito en sia verko Analoj (6, 44) nomis la urbon la rezidejo de la parta uzurpisto Tiridates la 3-a, kiu dum la jaro 36 dumtempe okupis praktike la tutan Mezopotamion.
La urbo, aŭ pli konkrete dirite la "urboj", ĉar temis pri kunkreskaĵo el diversaj urbaj loĝlokoj, plu evoluis kaj kreskis sub la sasanidoj, kiuj rigardis la du urbojn kiel unu metropolo kaj ankaŭ uzis Seleŭkio-Ktesifonon kiel ĉefurbo de sia regno. Dum la somero, kiam la klimato en Seleŭkio-Ktesifono iĝis tro varma, oni uzis Istaĥr kaj aliajn lokojn kiel dumtempaj someraj rezidejoj, sed Seleŭkio-Ktesifono restis la precipa rezidejo kaj politika ĉefurbo: Dum tiu tempo la urbo kreskiĝis ĝis vera grandurbo, kiu fine havis ĝis 500.000 loĝantoj. La urbo estis plurfoje konkerita de la romianoj, plej laste dum la jaro 283, kaj pliajn fojojn nesukcese sieĝita, plej laste dum 591, sed neniam pli longan tempon restis okupita de la romianoj. La lastan romiarmean klopodon de konkero entreprenis la bizanca imperiestro Heraklio dum la jaro 628.
Post la persa malvenko en la batalo de Kadesia kontraŭ la eskpansiantaj islamanoj, la urbo dum la jaro 637 estis konkerita kaj parte detruita de la araboj, sed tamen dum la sekva islama epoko krom la de la islamanoj nove fondita urbo Kufa estis centro de la ŝijaismo. La islama goberniestro  Salmān al-Fārisī , kiu rezidis en la urbo, estis signifa gravulo de la islama gnostikismo. Tamen Seleŭkio-Ktesifono definitive disfalis kaj perdis ĉian gravecon, post kiam dum la jaro 762 fondiĝis la nova metropolo Bagdado.
Dum sia flora tempo, Seleŭkio-Ktesifono estis ankaŭ centro de la kristanismo en Persio, de la ortodoksa Asiria Eklezio de la Oriento. Plej malfrue dum la jaro 410 la episkopo de la urbo kaj granda metropolito de Persio havis la titolon "katholikos". Li estis la gvida aŭtoritato por ĉiuj metropolitoj de Mezopotamio kaj por ĉiuj kristanaj eklezioj de la oriento – tio signifis "oriente de la Romia Imperio", konkrete aparte temis pri la imperio Persio kaj la hinda subkontinento, pli poste ankaŭ pri centra Azio kaj pri Ĉinio. Fine de la 8-a jarcento ankaŭ la sidejo de la kristana granda metropolito translokiĝis de Seleŭkio-Ktesifono al Bagdado.
Arkeologiaj fosaĵoj
La teritorio de la antikva urbo ĝis nun nur en malsufiĉa kvanto estas arkeologie esplorata. Dum la Unua Mondmilito la ruinoj dum bataloj inter la armeoj de la Otomana Imperio kaj Britio estis aldone damaĝitaj. Arkeologiaj fosaĵoj aparte okazis en Seleŭkio inter la jaroj 1927–1932 kaj 1936–1937 pere de sciencistoj de la usona universitato de Miĉigano: Tiuj fosaĵoj precipe koncentriĝis pri bloko de loĝdomoj, kaj trovatis parte tre riĉe ekipitaj loĝejoj inter la jaroj 300 a.K. ĝis 200 p.K.. La trovaĵoj ekspoziciatas en la muzeo Kelsey de la universitato de Miĉigano.
Plue inter la jaroj 1964 ĝis 1989 okazis pliaj fosaĵoj de la itala universitato de Torino: La italaj arkeologoj interalie trovis konstruaĵon, kiu ŝajne dum la seleŭkida epoko uziĝis kiel ŝtata arkivo. Elfosiĝis 30.000 argilaj tabuloj kun sigeloj, preskaŭ ĉiuj en pure helenisma stilo. La konstruaĵo ŝajne bruldetruiĝis dum la parta konkero de la urbo ĉirkaŭ la jaro 150 a.K.. Sondaĵoj krome rezultigis du grandajn kanalojn, kiuj de oriento al okcidento kaj de nordo al sudo trairis la urbon.
La ruinoj de Ktesifono estas multe malpli esplorataj. Germanaj fosaĵoj ĝis nun nur trovis partajn tombejojn, sed ne loĝdomojn. Italaj fosaĵoj trovis metiistan kvartalon. Ĉiuj ĝis nun trovitaj spuroj estas plej frue el la epoko de la sasanidoj, inter ili la restoj de antikva kristana preĝejo. Probable pli aĝaj konstruaĵoj aŭ tre grandparte detruiĝis ĝis plej laste la sasanida epoko aŭ estas entombigitaj sub metroj de dikaj tavoloj de sedimento. Iom pli norde de la areo prilaborata de la italaj arkeologoj, irakaj arkeologoj trovis fruajn islamajn domojn, parte riĉe dekoritajn, el la tempo post la jaro 637.
La sola nuntempe ankoraŭ surloke spektebla ruino estas la restoj de la sasanida palaco Tak-e Kisra, kiuj aparte imponas pro granda volbaĵo (videbla sur la foto artikolokomence).
Malvarmaj tagoj
Historia epoko
La historio estis okazanta en la 2-a mondmilito. En 1941 Hungario helpe de Germana Regno reakiris sudajn regionojn (pli frue hungarajn) de ĵus disfalanta Jugoslavio. Tio estis granda dilemo, tial la hungara ĉefministro mortigis sin. Aliajn landpartojn okupis precipe Italio, Germanio, la ĵus sendependa Kroatio. Serboj komencis bataladi, ili fondis partizanajn grupojn. Dum la mondomilito la partizanoj ne estis akceptitaj laŭ la internacia juro. Ili estis teroristoj. Ankaŭ en la hungara parto okazis partizanaj agadoj, ili pafis eĉ al la simplaj homoj. Tial la hungara armeo aranĝis grandan razion en Újvidék (nuntempa Novi Sad) kaj en la ĉirkaŭaĵo, ili murdis ĉ. 4 milojn, precipe tiujn, kiujn neniu konis, do alvenis supozeble por partizanadi. Ili murdis ankaŭ judojn, eĉ hungarajn komunistojn. La razio ŝokis tutan Hungarion, la ĉefraziuloj trovis sin en karcero.
En 1944 la serboj reokupis tiujn regionojn. Unua dum 3 tagoj nur partizanoj okupis la komunumojn, dume ili venĝis la razion sen iu ajn respondeco. Laŭ hungaraj fontoj malaperis 40000 homoj. Estas en la rememoroj multe da lokoj, kie estas kadavroj.
Kissikátor
Kissikátor [kiŝikAtor] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
Malvarmaj tagoj
Historio
La historio okazas en malliberejo, en ĉelo, kie sidas 4 diversrangaj soldatoj. Ili rememoras pri la razio. El la mozaikoj ili provas fari pli kompleta la razion.
La filmo estis farita pro eventuala hungara pardonpeto, atendanta similan agon de la serboj. En la filmo kremo de la tiama hungara aktoraro estas videblaj.
Kissikátor
Situo
Kissikátor situas en valo, laŭ rojo nomata pri la proksima Hangony, laŭ la slovaka landlimo, fine de longa sakovojo el Ózd. La lasta troviĝas 11, Borsodnádasd 14, Miskolc 66 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1379. La vilaĝo senhomiĝis post la mezepoko pro la senĉesaj bataloj. Post Traktato de Trianon la komunumo trovis sin apud la nova landlimo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas kulturdomo kaj migra poŝto.
Ĝemelkomunumo
Gemerské Dechtáre, Slovakio
Internacia Tago de Naturo
La Internacia Tago de Naturo (angle: World Wildlife Day) estas interacia tago celebrata ĉiujare la 3-an de marto kaj estis desegnita por konsciigi pri vivaj kaj naturaj plantoj kaj bestoj kaj kuraĝigi ilian konservadon. Sovaĝaj bestoj estas bestoj troveblaj en naturo, kiuj ne estis hejmigitaj kaj ne prizorgataj de homoj.
historio
La dato estis fiksita ĉe la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj la 20an de decembro 2013, ĉar ĝi estas la dato de subskribo de la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio (Protektitaj Bestoj). Ĉiujare, temo rilate al ĝia esenco estas elektita por ĉi tiu tago.
La dato estas menciita en diversaj lokoj en multaj landoj, inkluzive de Ĉinio, Barato, Nederlando, Germanio, Hispanio kaj aliaj. La tago estas festata multmaniere: aranĝi specialajn agadojn en zooj kaj safaroj, kuraĝigi legadon pri la temo kaj disvastigi ĝin en sociaj retoj, diskuti la temon kaj pli.
Jean Janvier
Jean Janvier, naskita la en Saint-Georges-de-Reintembault kaj mortinta en Rennes la, estis grava franca entreprenisto kaj politikisto. Membro de la radikala partio, li estis urbestro de Rennes de Majo 1908 ĝis sia morto. Li partoprenis en la kreado de la franca Federacio pri Konstruado.
La avenuo iranta al la stacidomo de de la rivero Vilaine estis nomata per lia nomo.
Infanaĝo kaj junulaĝo
La patro de Jean Janvier estis gipsisto en Saint-Georges-de-Reintembault, kampara komunumo de la regiono de Fougères. Li mortis en Julio 1869, tiam Jean estis nur 10-jara. Lia patrino fariĝis sola por eduki siajn kvar infanojn. Tial Jean forlasis la lernejon kiam li estis 12-jara por labori kiel metilerna gipsisto en Saint-Brice-en-Coglès. Li forlasis la regionon de Fougères por iri labori en Rennes en 1875 kaj poste komencis francan lernrondiron, kiu ebligis al li perfektigi sian metipraktikon de 1876 ĝis 1879.
Reinaldo Alagoano
Reinaldo Alagoano (n. ) estas brazila futbalisto.
Jean Janvier
Infanaĝo kaj junulaĝo
Reveninta en Saint-Georges-de-Reintembault en Septembro 1879, li laboris dum kelkaj monatoj sur la laborejo de la fervoja linio 'Lison - Lamballe', kaj poste li estis vokita por soldatservi laŭ 'hazarda elekto', tiam uzata elekta metodo. En Novembro 1880, li aliris por kvinjara soldatservo en la 114-a infanteria regimento. De Julio 1881 ĝis Marto 1883, li partoprenis kun tiu unuo en la dua kampanjo de Tunizio, kiu kondukis al la konvencioj de Marsa. Sekve de tiuj kampanjoj, li estis honorita per la kolonia medalo kaj estis komandoro de la ordeno de Nichan-Iftikhar. Li estis liberigita de siaj soldataj devigoj en Majo 1884 kun la grado de serĝento.
Reinaldo Alagoano
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
Jean Janvier
Influa entreprenisto
Reveninte en Rennes, li relaboris kiel gipsisto kaj rapide fariĝis laborejestro. Sur la laborejo de la lernejo de la inaj instruistoj, li rimarkiĝis de Jean-Marie Laloy, departementa arkitekto, kiu instigis lin fariĝi entreprenisto. En 1885, li renkontis Perrine Chauvel, kies patro estis vicurbestro de Cesson-Sévigné. Ili geedziĝis en la kaj Jean janvier kreis sian konstrukompanion iomete poste : « Tuj post edziĝo, mi estis pli kaj pli invadita per la ideo labori en mia propra entrepreno. Tio estis farita en 1886. Mia bopatro iomete helpis nin ; li pruntis al ni. ».