cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Wollstonecraft
Junaĝo
Du amikinoj profunde stampis la junaĝon de Wollstonecraft. La unua estis Jane Arden, kiun ŝi renkontis en Beverley. Ŝi kaj Mary ofte legis librojn kune, aŭ spektis la prelegojn de la patro de Jane, memlerninta filozofo kaj sciencisto. Mary tute feliĉis ene de la mensa, sciencoplena etoso de la Arden-hejmo, kaj valorigis sian amikecon kun Jane tiel grande, ke ŝi kelkfoje ŝajnis ĵaluza aŭ emociema. Al Jane skribis Mary : « Mi formis romantikan nocion de amikeco (…) Mi estas iomete bizara koncerne miajn pensojn pri amo kaj amikeco; aŭ la unuan rangon aŭ neniun mi devas havi ». En kelkaj el la leteroj de Wollstonecraft al Jane Arden, la verkistino malkaŝas la ŝanĝiĝemajn, precipe deprimemajn emociojn, kiuj obsedadis ŝin tra ŝia tuta vivo.
La dua, sed ankaŭ plej grava amikino nomiĝis Fanny Blood. Ŝi, laŭ Wollstonecraft mem, vere ekflorigis la menson de la estonta verkistino. Mary projektis vivi en virina utopio kun Blood : ili ekzemple planis kune luigi ĉambrojn, kaj subteni unu la alian emocie aŭ finance. Tiun revon tamen rapide detruis la ekonomia realeco de tiu periodo. Por vivteni sin, Mary, siaj fratinoj kaj Fanny kune establis lernejon kaj nekonforman komunecon en Newington Green, sed Fanny baldaŭ fianĉiĝis. Post la edziĝo, la edzo de Fanny, Hugh Skeys, forkondukis ŝin al kontinenta Eŭropo por plibonigi ŝian sanon, ĉiam nefirman depost ŝia naskiĝo. Kiam ŝi fariĝis graveda, la sano de Fanny difektis eĉ pli serioze. En 1785, Wollstonecraft vizitis kaj flegis ŝin, sed senrezulte : la foresto de Mary plie kaŭzis la fiaskon de la lernejo en Anglio. La morto de Fanny tute ruinigis Wollstonecraft, kaj parte inspiris la unuan romanon de la verkistino, Mary : Fikcio. Sed Wollstonecraft finfine perceptis, ke ŝi eble tro idealigis Blood — Fanny fakte kontentiĝis per tradiciaj virinaj valoroj pli ol Mary. La verkistino tamen daŭre dediĉadis sin al ŝia familio ĝis sia morto : ŝi, ekzemple, ofte proponis financan helpon al la frato de Fanny.
Viandismo
Viandismo (aŭ karnismo, aŭ viando-manĝado) estas nocio uzata en diskutoj pri rilatoj de la homaro al bestoj, difinata kiel reganta ideologio, kiu kondiĉigas homojn subteni uzadon kaj konsumadon de bestaj produktoj, precipe viando. Karnismon oni priskribas kiel dominantan kredsistemon apogatan per diversaj defendo-mekanismoj kaj plejparte nekontestataj supozoj. La nocion karnismo kreis en 2001 Melanie Joy, socia psikologino de la Universitato de Masaĉuseco, kiu popularigis ĝin per sia libro Why we Love Dogs, Eat Pigs, and Wear Cows [Kial ni amas la hundojn, manĝas la porkojn kaj vestas nin per bovinoj] (2009).
Mary Wollstonecraft
« La unua el nova genro »
Post la morto de Fanny Blood, Wollstonecraft revenis al Britio, kie ŝi trovis postenon kiel guvernistino de la respektinda familio Kingsborough en Irlando. Kvankam ŝi ne vere plaĉis al Sinjorino Kingsborough, la geinfanoj ŝatis ŝin kaj opiniis, ke ŝi estas bona instruistino. Unu el la infanoj, Margaret King, pliposte diris ke Wollstonecraft « liberigis ŝian menson el ĉiuj superstiĉoj ». La sperton akiritan de Wollstonecraft dum tiu jaro oni povas sensi en ŝia sola porinfana libro, Originalaj Rakontoj el la Reala Vivo (1788).
Sinagogo Tránsito
Evoluo
La Sinagogo Tránsito troviĝas ene de la juda kvartalo, komponita de bestobuĉejoj, merkatoj, muregoj, pordegoj, domaroj, stratoj, kaj eĉ ĝis dek pliaj sinagogoj. Tion oni scias el poemo de la 14a jarcento de Jakob Albeneh. La konkero de Toledo fare de la kristanoj ne ŝanĝis la situacion de la juda komunumo kaj en la 13a jarcento malaperis ties murego kaj la juda kvartalo miksiĝis kun la resto de la urbo.
Viandismo
Centre en tiu ideologio, laŭ la teorio, situas la akcepto de viandomanĝado kiel io "natura", "normala", "necesa" kaj (kelkfoje) "simpatia". Grava trajto de karnismo estas la klasado de nur unu difinita bestospecio kiel manĝaĵo, kaj la akcepto de praktikoj aplikataj al tiuj bestoj, kiujn oni malakceptus kiel netolereblan kruelecon, se oni aplikus ilin al aliaj specioj. Tiu klasado estas kulture relativa, tiel ke ekzemple kelkaj homoj en Koreio manĝas hundojn, dum oni tenas ilin kiel dombestojn en la Okcidento, kaj bovinojn oni manĝas en la Okcidento, sed protektas en granda parto de Barato.
Karnismo esence kontraŭas vegetarismon kaj veganismon. Plejmulto el la homoj vidas viandomanĝadon pli kiel ion ricevitan ol kiel ion elektitan. En la viandomanĝaj kulturoj ĉirkaŭ la mondo, la homoj ne pripensas kial ili taksas la viandon de kelkaj bestoj aĉa, kaj tiun de aliaj bongustega; ankaŭ ne kial ili entute manĝas bestojn. Sed kiam manĝado de bestoj ne necesas por supervivi, kiel nuntempe, temas pri propra elekto – kaj la elektoj ĉiam devenas el kredsistemo.
Mary Wollstonecraft
« La unua el nova genro »
Dum en Londono, Mary Wollstonecraft spertis amrilaton kun la artisto Henry Fuseli, kvankam tiu ĉi jam estis edziĝita. Ŝi skribis, ke ŝi estis kvazaŭ sorĉita de lia genio, de « la nobleco de lia animo, lia rapida komprenpovo, kaj lia adorinda kompato ». Ŝi aŭdace proponis vivi platone kune kun la geedzoj, sed la edzino de Fuseli skandalis, kaj Henry devis finfine ĉesigi sian rilaton kun Mary. Kiam ŝi estis reĵetita de Fuseli, Wollstonecraft decidis vojaĝi al Francio por eskapi tiun humiligan incidenton, sed ankaŭ simbole por partopreni la Francan Revolucion, kiun ŝi ĵus celebris en sia freŝdata Pravigo de la Rajtoj de Homoj (1790). Tion ŝi verkis kiel repliko al la konservativa kritiko de Edmund Burke en Pensoj pri la Revolucio en Francio. Siajn ideojn ŝi konfirmis nerekte kaj pliposte en Pravigo de la Rajtoj de Virino (1792), sia plej fama kaj influa verko.
Sinagogo Tránsito
Evoluo
El elfosaĵoj faritaj komence de 2000 oni scias, ke sub la fundamento de la sinagoga estis banloko, nome Hamman de Zeit, kiu estis detruita por la konstruo de la sinagogo inter 1357 kaj 1363. Krom la tereno de la banareo, oni malkonstruis apudajn domojn kaj sure oni starigis la sinagogon, danke al mecenato de Samuel ha-Leví. Kun la Sinagogo oni konstruis la Mikveon.
Post la Forpelo de la judoj el Hispanio en 1492, la juda kvartalo estis okupita de la nobelularo kaj la areo de la sinagogo estis donita de la Katolikaj Gereĝoj al la Ordeno de Kalatravo, kiu faras tie kaj preĝejon de Sankta Benedikto kaj arkivon por la religiaj ordenoj de Kalatravo kaj Alkantaro. En la 17a jarcento la preĝejo iĝis konata populare kiel "del Tránsito" pro mendo fare de kalatrava kavaliro al pentristo Juan Correa de Vivar de pentraĵo pri Tránsito (preskaŭmorto kaj ĉieliro) de la virgulino, kiu de tiam ornamis la platereskan altaron. Ĝis la 19a jarcento la preĝejo apartenas al la religiaj ordenoj, sed ruiniĝis. En 1877 la reĝo Alfonso la 12-a deklaris la kapelon Tránsito kiel Nacia Monumento. Poste, en 1964, oni decidis, ke la Sinagogo Samuel ha-Leví estu la sidejo de muzeo pri sefardoj, kiu celas konservi la heredon de la kulturo hispan-juda kaj sefarda kiel parto de la Historia Hispana Heredo, kio estas ĝis la aktualo.
Mary Wollstonecraft
Francio kaj Gilbert Imlay
Mary Wollstonecraft eliris el Anglio je decembro 1792, kaj alvenis al Parizo ĉirkaŭ unu monaton antaŭ la gilotinigo de Ludoviko la 16-a. La tuta lando estis tiam tumulta : ŝi tuj serĉadis aliajn britajn vizitantojn, kiel Helen Maria Williams, kaj ĉeestis la klubon da elpatriiguloj en la franca ĉefurbo. Ĉar sia Pravigo de la Rajtoj de Virino estis ĵus finita, Mary intencis testi siajn ideojn praktike : en la stimula, intelekta etoso de la Franca Revolucio, ŝi spertis sian plej romantikan amrilaton ĝis tiam, kiam ŝi renkontis kaj enamiĝis por Gilbert Imlay, usona aventuristo. Nek Wollstonecraft nek Imlay antaŭvidis edziĝon, kaj la verkistino ŝajne enamiĝis en iom idealigitan portreton de tiu viro. Kvankam Mary plifrue reĵetis la seksan elementon de amrilatoj en Pravigo de la Rajtoj de Virino, Imlay ja ŝajne vekis ŝian intereson pri seksa plezuro. Wollstonecraft rapide fariĝis graveda, kaj je la 14-a de majo 1794, ŝi naskis sian unuan infanon, Fanny, kiun ŝi verŝajne nomigis laŭ sia forpasinta amikino. Malgraŭ la senĉesa malordo, kiun Francio tiam spertis, Mary neniam ĉesigis verki. Ŝi profitis el sia restado en Francio por kolekti informojn, cele al la kreado de sia propra versio de la historio de la Franca Revolucio. Pri tio ŝi senlace laboris en la ĉemara urbo Le Havre. Ŝia Historia kaj Morala Vidpunkto de la Franca Revolucio eldoniĝis en Londono je decembro 1794.
Sinagogo Tránsito
Eksteraj ligiloj
Retejoj
Mary Wollstonecraft
Francio kaj Gilbert Imlay
Kiam la politika situacio plidifektis, Britio deklaris militon al Francio, tiel kreinte grandegan danĝeron por la britaj civitanoj en Francio. Por protekti Wollstonecraft, Imlay registris ŝin kiel sia edzino en 1793, kvankam ili ne estis edziĝitaj. Pluraj amikoj de Mary ne estis tiel bonŝancaj : multaj Britoj, ekzemple Thomas Paine, estis arestitaj, kaj kelkaj estis eĉ gilotinigitaj. Kiam Mary pliposte revenis al Anglio, ŝi daŭre prezentis sin kiel S-ino Imlay, eĉ al siaj fratinoj, ĉefe por doni legitimecon al sia infano.
Sinagogo Tránsito
Eksteraj ligiloj
Kongreso
Artikoloj
Mary Wollstonecraft
Francio kaj Gilbert Imlay
Imlay, pli kaj pli malkontenta pri la hejma inklino kaj la patrineco de Mary, finfine forlasis ŝin. Li promesis, ke li rapide revenus al Le Havre, kie ŝi enloĝiĝis por naski la infanon, sed la maloftaj leteroj kaj la longaj forestoj de Imlay konvinkis Mary, ke li fakte trovis alian virinon. Ŝiaj leteroj al li estas plenaj de necesbezonaj riproĉoj, kiujn plejmulto el la kritikistoj analizas kiel esprimo de profunde deprimita virino, sola kun unu infaneto meze de alilanda revolucio.
Anglio kaj William Godwin
Serĉante Imlay, Mary Wollstonecraft finfine revenis al Londono en aprilo 1795, sed Gilbert reĵetis ŝin. En majo ŝi tial provis mortigi sin, verŝajne per laŭdano, kaj Imlay sukcese savis ŝin, kvankam kiel ni ne certe scias. Kvazaŭ ŝi volus provi lastafoje rekonkeri Imlay, Mary enŝipigis por Skandinavio, kie ŝi devis traktadi kelkajn aferojn de Gilbert kaj kompensi liajn malprofitojn. La verkistino entreprenis tiun hazardan vojaĝon nur kun sia filino kaj unu servistino. Ŝi tiam raportis siajn aventurojn kaj pensojn al Imlay per multaj leteroj, kaj pluraj el ili estis finfine eldonigitaj en 1796 kiel la Leteroj Verkitaj Dum Mallonga Restado en Svedio, Norvegio kaj Danio (anglalingve Letters Written During a Short Residence in Sweden, Norway, and Denmark). Kiam Mary revenis al Anglio kaj plene komprenis, ke ŝia amrilato kun Imlay ne plu estis, ŝi denove provis mortigi sin : ŝi eliris ekstere je pluva nokto kaj, « por plipezigi sian vestaron kun la pluvakvo, ŝi paŝadis kaj vagis dum proksimume unu duonhoro » antaŭ salti en la Tamizon. Sed pasanto vidis ŝian salton kaj sukcesis savi ŝin. Wollstonecraft rigardis sian sinmortigon kiel profunde racieman. Post sia mirakla savo, ŝi skribis : « Mi povas nur lamenti ke, kiam la amareco de morto jam estis pasinta, mi estis malhumane revenigita al vivo kaj mizero. ».
Malrapide, Wollstonecraft revenis al sia literatura vivo : ŝi denove ekĉeestis la intelektan klubon de Joseph Johnson kaj la membrojn de tiu ĉi, precipe Mary Hays, Elizabeth Inchbald, kaj Sarah Siddons, danke al sia amiko William Godwin. La sola tradicia amindumo de la verkistino, kun Godwin, komencis progrese, sed poste fariĝis pasia amo. Godwin legis la Leterojn Verkitajn en Svedio, Norvegio kaj Danio, kaj pri tio skribis pliposte : « ''Se iam ekzistis libro, kiu antaŭkalkulis enamigi viron por sia aŭtorino, tiu ĉi ja ŝajnas al mi esti la libro. Ŝi parolas pri siaj ĉagrenoj tiamaniere, ke tio plenigas nin je melankolio kaj disigas nin en tenerecon, samtempe montrante genion, kiu trudas nian admiron.'' ». Kiam Mary fariĝis graveda, ili decidis edziĝi, ĉefe por legitimigi la estontan infanon de la geedzoj. La edziĝo kompreneble malkaŝis, ke Wollstonecraft fakte neniam estis la oficiala edzino de Imlay, kaj pro tio ŝi kaj Godwin perdis multajn amikojn. Godwin estis plie kritikita, ĉar li antaŭe apogis la abolicion de edzeco en filozofa traktato, Enketo Koncerne Politikan Justicon (An Enquiry Concerning Political Justice). Post la edziĝo, kiu okazis la 29-an de marto 1797, ili enloĝiĝis en du kuntuŝiĝajn domojn, alikonitajn kiel la « poligono », por konservi la sendependecon de ambaŭ geedzoj. Fakte, ili eĉ ofte komunikis per leteroj. Ilia amrilato estis ŝajne feliĉa kaj stabila, kvankam tragike nedaŭra.
Morto kaj Memuaroj de Godwin
Je la 30-a de aŭgusto 1797, Mary Wollstonecraft naskis sian duan filinon, Mary. Kvankam la akuŝo ŝajne komencis sen grava problemo, la placento rompiĝis dum la nasko kaj rapide infektiĝis : tio estis ankoraŭ sufiĉe kutima incidento je la 18-a jarcento. Post agonio de pluraj tagoj, Wollstonecraft finfine mortis pro sepso la 10-an de septembro. Tio tute ruinigis Godwin. Li skribis jenon al sia amiko Thomas Holcroft : « ''Mi firme kredas, ke ne ekzistas ŝia egalulo tra la mondo. Mi scias, pro sperto, ke ni estis formitaj por feliĉigi unu la alian. Nun mi ne havas eĉ la plej etan esperon, ke mi povos denove sperti feliĉon'' ». Ŝi estis entombigita en la tombejo de la malnova preĝejo Sankta-Pancras, kaj tie oni cetere starigis por ŝi monumenton (kvankam ŝiaj postrestaĵoj kaj tiuj de Godwin estis pliposte movitaj al Bournemouth).
Je januaro 1798, Godwin eldonigis siajn Memuarojn de la Aŭtoro de Pravigo de la Rajtoj de Virino. Kvankam Godwin kredis, ke li vortpentris sian edzinon kun amo, kompato kaj sincereco, multaj legantoj skandalis ke li malkaŝis ŝiajn nelegitimajn infanojn, tumultajn amrilatojn aŭ provojn por mortigi ŝin. La poeto Robert Southey akuzis lin pri « manko de ĉiu sento, tiel nudigante lian mortintan edzinon ». La Memuaroj de Godwin prezentas Wollstonecraft kiel profunde sentimentan virinon, kiu kompensis tion per sia racio, sed ankaŭ bildigas ŝin kiel religie skeptika, kvankam ŝiaj propraj verkoj ne klare evidentigas tion.
Heredaĵo
Wollstonecraft generis tion, kion kritikisto Cora Kaplan rigardas kiel tre « kuriozan » heredaĵon : « kvankam ŝi estis aktivistino kaj verkistino en multaj ĝenroj (…), ĝis la lasta kvaronjarcento oni legis la vivon de Wollstonecraft multe pli atenteme ol ŝiajn verkojn ». Post la katastrofa efekto de la Memuaroj de Godwin, la reputacio de la verkistino restis aĉa dum unu jarcento : ŝi estis eĉ atakita de verkistinoj kiel Maria Edgeworth, kiu klare modelis la strangegan Harriet Freke de Belinda (1801) laŭ Wollstonecraft. Ne antaŭ la fino de la 19-a jarcento oni denove aplaŭdis ŝin. Danke al la alveno de la feminista movado, pluraj virinoj eĉ tre malsamaj politike, ekzemple Virginia Woolf aŭ Emma Goldman, interesiĝis pri la vivo de Wollstonecraft kaj celebris ŝiajn « eksperimentojn de vivo » — laŭ la dirmaniero de Woolf en fama eseo. Multaj, tamen, daŭre denuncadis la vivstilon de la verkistino.
Pensoj pri la Edukado de Filinoj (1787) kaj Originalaj Rakontoj (1788)
La du unuaj verkoj de Wollstonecraft ambaŭ temas pri edukado. La unua, Pensoj pri la Edukado de Filinoj (anglalingve Thoughts on the Education of Daughters), estas libro pri ĝentilaj manieroj. Ĝi, unuvorte, donas konsilojn, ne nur pri moralaj temoj kiel karitato, sed ankaŭ pli ĝenerale pri socia etiketo, ekzemple konforma veststilo. Tiaj tekstoj restis tre popularaj tra la tuta 18-a jarcento, precipe inter la burĝonaj mezklasuloj, kiuj konsideris ilin bonaj iloj por krei novan etoson, rivalan de la aristokrataj sociaj kodoj. Kvankam la plej granda parto de la teksto estas plena da banalaĵoj, ekzistas bonegaj fragmentoj — ekzemple la priskribo de la suferado de sola virino — kiuj diskrete sugestas, ke Mary Wollstonecraft jam ne kontentiĝis per la simpla imitado de aliaj verkistoj.
Unu jaron poste, la verkistino publikigis alian edukadan tekston, tiufoje porinfanan libron. En Originalaj Rakontoj el la Reala Vivo (anglalingve Original Stories from Real Life), du junaj knabinoj, Mary kaj Caroline (nomitaj tiel laŭ du el la filinoj de Sinjorino Kingsborough) estas lernigitaj de S-ino Mason, saĝa, bonkora kaj patrina persono. Tra la rakontoj, Wollstonecraft emfazas la gravecon de racia penso por la edukado de knabinoj. Tio fariĝis tipa kaj daŭra temo en ŝiaj postaj verkoj. S-ino Mason kuraĝigas la kompaton de Mary kaj Caroline por bestoj aŭ por la mizeruloj, sed atentigas la knabinojn precipe diligente, ke ili ne devu sole aŭskulti siajn kortuŝojn : nur justa ekvilibro inter racio kaj pasio ebligos ilin fariĝi humanaj virinoj. La libro spertis naŭ eldonojn, antaŭ finfine elĉerpiĝi en 1818. La dua eldono, presita en 1791, entenis desegnaĵojn fare de William Blake.
Gradacio
Gradacio estas parolfiguro konsistanta je akumulado ordigita laŭvice de ideoj, objektoj, personoj, ktp. Kutime la celo de la gradacio en kreska ordigo klopodas krei impresan sensacion en la leganto. Tamen la gradacio povas esti de mala signo, tio estas malkreska.
Mary Wollstonecraft
Pravigo de la Rajtoj de Homoj (1790)
En 1790, Edmund Burke publikigis siajn Pensojn pri la Revolucio en Francio. Burke, kiu antaŭe apogis la Usonan Revolucion, ŝokis siajn samtempulojn pro sia senindulga kritiko de la Franca Revolucio. Lia libro iniciatis tion, kio hodiaŭ nomiĝas la « Revolucian Debaton » (Revolution Controversy) : la teksto de Burke kaŭzis la redaktadon de multnombraj, kontraŭstaraj pamfletoj. La Pravigo de la Rajtoj de Homoj (Vindication of the Rights of Men), fare de Mary Wollstonecraft, estis la unua el pluraj verkoj kontraŭ Burke (alia ekzemplo estas la fundamenta Rajtoj de Homo fare de Thomas Paine). Sed per sia verko, Wollstonecraft deziris ne nur repliki al la Pensoj de Burke : ŝi ankaŭ kaj samtempe respondis al alia verko de Burke, tio estas lia Filozofa Enketo pri la Origino de Niaj Ideoj de la Sublimo kaj de la Belo (1756), en kiu li opinias ke la belon oni asocias kun febleco kaj virineco, dum la sublimon oni asocias kun forto kaj vireco. La verkistino ruze uzas la retorikon de Burke kontraŭ li mem : ŝi argumentas ke la tre patosa stilo de Burke — ekzemple la ekstrakto kiu priskribas per bombasta prozo la multajn elprovojn imponitajn al la reĝino Marie-Antoinette — aliformigas lian leganton en feblan virinon, kortuŝitan de malgaja spektaklo.
Ŝi plu kritikas Burke pro liaj antaŭjuĝoj rilate al sociaj klasoj : la verkisto ŝajnas emociiĝi pri la sorto de Marie-Antoinette, dum li restas senĉagrena pri la aflikto de la malriĉaj, malsategaj virinoj de Francio. Sian malestimon por ili li eĉ ne malkaŝas. Wollstonecraft cetere kontraŭdiras la opinion de Burke, laŭ kiu tradicio devus ĉiam subporti politikan teorion : tute male, la verkistino apogas la ekskluzivan uzon de racio, rimarkigante ke la sistemo de Burke ekzemple favorus la eternigon de sklaveco, simple ĉar tio estas prapatra tradicio. Wollstonecraft ne reĵetas la homan bezonon de kompato emfazitan de Burke, sed ofte aldonas ke kompato ne sufiĉas por bona socia kohereco. Pri tio ŝi skribas : « Tia mizero necesigas pli ol larmojn — ankaŭ racieme oni devas ĉiam analizi ĉiun situacion ». Signife estas, ke ŝi finigas la Pravigon de la Rajtoj de Homoj kun aludo al la Biblio : « ''Li timas Dion kaj amas siajn kun-kreitulojn. Atentu la tutan devon de homo !'' »
Pravigo de la Rajtoj de Virino (1792)
Vidu ankaŭ : Pravigo de la Rajtoj de Virino
Pravigo de la Rajtoj de Virino (anglalingve A Vindication of the Rights of Woman) estas tre hibrida teksto, samtempe politika traktato, libro pri ĝentilaj manieroj aŭ eseo pri edukado. Por pridiskuti la situacion de virinoj ene de la tiama socio, Wollstonecraft emfazas la konektojn inter kvar konceptoj: rajtoj, racio, virto kaj devo. Rajtoj kaj devoj estas laŭ la verkistino tute kunligitaj — se oni havas civitanajn rajtojn, tiam oni ankaŭ havas civitanajn devojn. Pri tio ŝi konkludas, ke « sen rajtoj ne povas ekzisti devoj ».
En la libro, unu el la ĉefaj argumentoj de Wollstonecraft estas la apogo de raciema edukado por virinoj, por ke ili kapablu plene kontribui al socio. La verkistino respondas acerbe al moralaj aŭtoroj kiel James Fordyce kaj John Gregory, aŭ al edukadfilozofoj kiel Jean-Jacques Rousseau, kiuj kutime asertas ke virino ne bezonas racieman edukadon: en fama ekstrakto de Émile, Rousseau eĉ sugestas ke oni eduku edzinojn por la plezuro de viroj. Tute kontraŭe, Wollstonecraft persiste asertas, ke edzinoj fariĝu la raciemaj « kunulinoj » de la edzoj. Ŝi rimarkas ke, se iu socio decidas konfidi la edukadon de siaj infanoj al la virinoj, tiam la virinoj devas esti sufiĉe kleraj por transdoni la sciadojn al la venonta generacio. Wollstonecraft opinias ke virinoj estas stultaj kaj malprofundaj: ŝi eĉ priskribas ilin kiel « spanielojn » kaj « ludilojn ». Ŝi tamen asertas, ke tio ne rezultas el natura manko de komprenpovo, sed devenas de la viroj, kiuj malpermesis la altkvalitan edukadon de virinoj. Wollstonecraft volonte plu priskribas la konsekvencojn de tia malpermeso por virinoj. Ŝi poete skribas jenon : « Instruita depost infaneco, ke beleco estas la sceptro de virino, la menso modlas sin laŭ la korpo, kaj turniĝante en sia ora kaĝo, nur strebas al la plibeligo de sia karcero ». Tiu citaĵo implicas, ke sen la domaĝa ideologio kuraĝigante junajn virinojn fokusi pri beleco depost junaĝo, virinoj kapablus ekflori multe pli.
Restas necerte, ĉu Wollstonecraft opiniis, ke virinoj estas egalaj al viroj. Ŝi kompreneble ne estis feministo laŭ la moderna signifo de la vorto (en la angla, la vortoj "feministo" kaj "feminismo" ne aperis antaŭ la 1890-aj jaroj ), ĉar ŝi postulas nek egalajn rajtojn por virinoj nek balotrajton en siaj verkoj. Ŝi ja asertas, ke ĉiuj viroj kaj virinoj estas egalaj en la okuloj de Dio, kaj devas obei la samajn moralajn leĝojn. Tamen, tiaj klamadoj pri egaleco iom kontrastas kun aliaj citaĵoj, kiuj ŝajnas respekti la superecon de vira forto kaj viraj valoroj. En famkonata kaj ambaŭsenca ekstrakto, la verkistino skribas : « ''Oni ne konkludu, ke mi deziras inversigi la naturan ordon ; mi jam koncedis, ke pro la konstituo de siaj korpoj, viroj estis ŝajne elektitaj de Providenco por atingi virton de pli alta grado. Mi parolas kolektive pri la tuta sekso; sed mi ne vidas eĉ la plej etan kialon por konkludi ke iliaj virtoj devus malsami pro ilia naturo [kompare kun tiuj de virinoj]. Fakte, kiel do, se virto havas nur unu eternan normon? Mi do devas, se mi rezonas konsekvence, persiste aserti, ke ili iras en la saman simplan direkton, tiom certe ke ekzistas Dio'' ».
Unu el la plej severaj kritikoj fare de Wollstonecraft en la teksto temas pri falsa kaj ekscesa kortuŝemo, precipe ĉe virinoj. Kiam virinoj subfalas sub siaj emocioj, argumentas la verkistino, ili estas « forportitaj de ĉiu sentimenta blovo »: ĉar ili estas « la predoj de siaj sentoj », ili ne kapablas pensi. Fakte, ŝi plu skribas, per tio ili damaĝas ne nur sin mem, sed la tutan civilizacion: tiaj virinoj ne kapablas rafini la civilizacion — kutima 18-a jarcenta ideo — sed pli verŝajne detruos ĝin. Wollstonecraft ne opinias, ke racio kaj sento agu sendepende unu de la alia: ŝi pli volonte kredas, ke ili devus informi unu la alian.
Krom la ĝeneralaj filozofaj argumentoj, Wollstonecraft ankaŭ ellaboras originalan edukadan planon. En la 12-a ĉapitro, « Pri Nacia Edukado », ŝi proponas, ke ĉiujn infanojn oni sendu al « kampara taga lernejo » (country day school), kaj ke oni ankaŭ eduku ilin hejme, por « inspiri amon de hejmo kaj de la hejmaj plezuroj ». Ŝi cetere asertas, ke lernanteco devus estis gea, ĉar viroj kaj virinoj, kies edziĝoj estas « la cemento de socio », devus esti « edukitaj laŭ la sama modelo ».
Wollstonecraft intencis adresi sian tekston al la mezklasuloj, kiujn ŝi rigardis kiel la « plej naturan staton »: iasence, Pravigo de la Rajtoj de Virino estas profunde influita de popola vidpunkto pri la mondo. La verkistino apogas kaj modestecon kaj industriemon, kaj atakas la riĉulojn per la sama senindulga parolmaniero, kiun ŝi uzas por denunci la senutilecon de multaj virinoj. Sed tio ne signifas, ke ŝi estas amikino de la mizeruloj: en sia nacia plano pri edukado, ŝi ekzemple opinias, ke je la aĝo de naŭ jaroj, oni apartigu la malriĉulojn disde la riĉuloj kaj sendu ilin en alian lernejon.
Mary (1788) kaj Maria (1798)
Vidu ankaŭ : Mary : Fikcio
La du romanoj de Wollstonecraft ambaŭ temas pri la ofte tre malfacilaj vivkondiĉoj de virinoj dum la 18-a jarcento. En ŝia unua romano verkita en 1788, Mary : Fikcio (anglalingve Mary : A Fiction), la samnoma persono estas unue malestimita kiel infano, sed subite fariĝas grava heredantino. Ŝiaj gepatroj konsekvence aranĝas ŝian profiteman geedziĝon kun viro, kiun ŝi eĉ neniam trafis. La edzo de Mary, Charles, rapide malaperas el la romano, kaj la plej granda parto de la teksto sekve rakontas la amikecon inter Mary kaj ŝia malsana amikino, Ann. Ili kune vojaĝas al la eŭropa kontinento, tiel esperante plibonigi la sanon de Ann, sed tute vane : Ann finfine mortas. Dum sia restado en Eŭropo, Mary trafas kaj enamiĝas en Henry : post la morto de Ann, Mary kaj Henry decidas reveni al Anglio. Ankaŭ Henry estas serioze malsana, sed Mary restadas kun li kaj lia patrino ĝis lia morto. Mary neniam refortiĝas post la malapero de Ann kaj Henry : kiam la edzo reaperas je la fino de la libro, ŝi ne kapablas dormi kun li en la sama ĉambro. La fino de la romano sugestas, ke ŝi verŝajne mortos je frua aĝo. Samkiel Maria, tiu romano estas komento pri edziĝo. Neniu edziĝo estas feliĉa en la teksto, kaj okaze de ŝia fina agonio, Mary « pensis ke ŝi hastis al tiu mondo, kie ekzistas nek edziĝo, nek edziĝpremo ». La nuraj sukcesaj rilatoj en la romano estas fakte amikecoj, sed eĉ ili tragike ĉesiĝas.
Maria (1798) estas nefinita romano, kaj estas ofte rigardata kiel la plej radikala verko de Mary Wollstonecraft. Ene ŝi priskribas multajn el « la malbonaĵoj de virino », ne nur individue sed ankaŭ laŭ sistema analizo. La ĉefpersono, Maria, estas enkarcerigita en frenezulejo fare de sia ekstravaganca edzo, kiu volas ŝteli ŝian monon. Ankaŭ ŝian infanon oni ŝtelas el ŝiaj brakoj. En la frenezulejo, Maria trafas kaj — eble — enamiĝas en viron nomitan Darnford. Sed ĉar la romano estas nefinita, restas necerta ĉu la verkistino deziris konkludi tiun amrilaton feliĉe aŭ ne. Maria cetere amikiĝas kun unu el la flegistinoj, Jemima, kiu samkiel Maria spertis kruelan edziĝon. La atestadon de Jemima uzas la verkistino kiel ekzemplo de la ligoj inter virinoj el malsamaj sociaj klasoj. Tie aperas argumento, kiu pliposte fariĝis fundamenta por la historio de feminismo : virinoj kun malsamaj sociaj statutoj tamen havas komunajn interesojn, nur pro tio ke ili estas virinoj. Profunde kortuŝita de siaj propraj amrilatoj en Francio, Wollstonecraft tiel klare ŝanĝas sian antaŭan opinion koncerne klasojn : la saman tekston ŝi certe ne redaktus ses jarojn antaŭe, kiam ŝi priskribis la mezklasulojn kiel « la plej naturan staton ».
Leteroj Verkitaj en Svedio, Norvegio kaj Danio (1796)
La Leteroj verkitaj fare de Mary Wollstonecraft en Svedio, Norvegio kaj Danio (anglalingve Letters Written in Sweden, Norway and Denmark) konsistigas tre personan vojaĝrakonton : la verko entenas ne nur ŝiajn pensojn pri Skandinavio kaj la skandinavaj popoloj, sed ankaŭ ŝian amrilaton kun Gilbert Imlay, kvankam lia nomo ne aperas en la teksto. Tiu verko — la lasta grava, finita libro de la verkistino — ŝajnas profunde influita de la Revoj de solula promenanto fare de Jean-Jacques Rousseau (1782), kun pluraj komunaj temoj : « la serĉado de la fonto de homa feliĉo, la stoika reĵeto de materiaj bienoj, la ekstaza ĉirkaŭpreno de naturo, kaj la esenca rolo de sento por komprenpovo ». Sed dum Rousseau finfine reĵetas homan socion, Wollstonecraft kontraŭe celebras hejmajn scenojn kaj industrian progreson en sia verko. La verkistino plie esploras la filozofajn konektojn inter sublimo kaj sentokapablo. Multaj leteroj priskribas la spektindajn pejzaĝojn de Skandinavio, kaj Wollstonecraft videble provas krei emocian konekton kun tiu natura mondo. Tiel, ŝi atribuas al imagpovo pli grandan gravecon ol en siaj antaŭaj tekstoj. Ŝi kontrastigas tiun imageman rilaton al la mondo kun komerca, « dungomona » vivmaniero, kiun ŝi asocias kun Imlay kaj kritikadas tra la tuta teksto.
Basma bint Talal
Princino Basma bint Talal (naskiĝis la 11-an de majo 1951) estas filino de iama reĝo de Jordanio Talal bin Abdullah kaj reĝino Zejn aŝ-Ŝaraf, fratino de reĝo Husejn bin Talal, kaj onklino de la nuna reĝo de Jordanio Abdullah la 2-a. Ŝi naskiĝis en Amano kaj ricevis siajn unuajn studojn en la lernejo por knabinoj Al-Ahlijĝa. Ŝi daŭrigis sian edukadon en Britio ĝis kiam ŝi aliĝis al la Universitato de Oksfordo kie ŝi magistriĝis pri lingvoj.
26-a de januaro
La 26-a de januaro estas la 26-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 339 tagoj restas (340 en superjaroj).
Je la 26-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 26-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Basma bint Talal
Kontribuo al la publika vivo
En 1977, ŝia frato Husejn la 1-a konfidis al ŝi la respondecon administri la Fondumon Reĝino Alia pri volontula socia laboro. Por atingi la celon de la Fondumo ŝi partoprenis en la disvolviĝo de libervola socia laboro. Ŝi faris vastajn esplorajn vizitojn al diversaj regionoj de la Reĝlando por identigi sociajn problemojn. Ŝi ankaŭ kontrolis la preparadon de sociaj studoj por ĉi tiuj aferoj konstruante pontojn de kunlaboro kun arabaj landoj kaj internaciaj institucioj. Ŝi estis Araba Virino de la Jaro en 1995. Lia Moŝto, la forpasinta reĝo Husejn aljuĝis al ŝi en 1994 la Grandan Kordonon de la Juvelita an-Nahda "Renaskiĝo" kiel rekono de ŝiaj humanaj agadoj por ŝia lando.
Milotice
Milotice (Milotitz bei Gaya) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 6 km sude de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Basma bint Talal
Familia vivo
Ŝi estis edziniĝinta al Timur Dagestani kaj havis du infanojn:
Milotice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
Serial ATA
Serial ATA estas familio de interfacoj prilaborataj kaj normigataj far Serial ATA Working Group. La seria interfaco uzatas por komuti diskan sistemon de komputilo al ĉefĉiparo. Serial ATA estas sekva generacio de diskaj interfacoj post ATA. La interfaco komutas diskon laŭ punkto-punkto per maldika kablo longa ĝis 1 m. La kablo permesas munti-malmunti diskon en varma reĝimo kaj uzas ŝtopilon kongruan al Serial Attached SCSI. Kaj ĝenerale Serial ATA estas kongrua al Serial Attached SCSI.
Indonesia Raya
Indonesia Raya estas la nacia himno de Indonezio. La tekston kaj originan muzikon en 1928 verkis Wage Rudolf Supratman, kaj en 1950 la melodion adaptis Jozef Cleber. La funkcion de oficiala nacia himno la muzikaĵo havas ekde la jaro 1945.
Serial ATA
Serial ATA Working Group
Serial ATA Working Group estas internacia asocio prilaboranta kaj normiganta la diskan interfacon Serial ATA. Serial ATA Working Group konsistas el du subgrupoj: Serial ATA 1.0 Working Group kaj Serial ATA II Working Group. La unua grupo estis fondita en februaro de la jaro 2000. La grupo konsistas el 135 firmaoj inter kiuj estas Dell, Intel, Maxtor, Seagate, Vitesse. La laborgrupo Serial ATA II Working Group estis fondita en februaro de 2002 jaro.
Basma bint Talal
Familia vivo
Poste ŝi estis edziniĝinta al Walid al-Kurdi kun kiu ŝi ankaŭ havis du infanojn:
4659 Roddenberry
4659 Roddenberry estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Milotice (apartigilo)
Similaj nomoj:
Aŝkenazo
Laŭ Genezo 10:3 Aŝkenazo ( אשכְּנז) estis la plej aĝa filo de Gomero kaj nepo de Jafeto:
1 Jen estas la generaciaro de la filoj de Noa: Ŝem, Ĥam, kaj Jafet. Kaj naskiĝis al ili filoj post la diluvo. 2 La filoj de Jafet: Gomer kaj Magog kaj Madaj kaj Javan kaj Tubal kaj Meŝeĥ kaj Tiras. 3 Kaj la filoj de Gomer: Aŝkenaz kaj Rifat kaj Togarma. Pliaj informoj pri tiu Aŝkenazo mankas.
La nomo reaperas ĉe Jeremia 51:27 estkiel nomo de regno, apud Ararat (Urarto) kaj Mini, al kiuj Javeo ordonas militiri kontraŭ Babelon kaj ĝin detrui: 27 Levu standardon en la lando, blovu per trumpeto inter la nacioj, armu kontraŭ ĝin (kontraŭ Babelon) popolojn, kunvoku kontraŭ ĝin la regnojn de Ararat, Mini, kaj Aŝkenaz (...)
La teksto estiĝis ĉirkaŭ 594 a.K., kaj ties Aŝkenaz probable indikas skitojn. Tiu nomo probable rezultis el konfuzo de la hebreaj literoj vav (ו por la vokalo /u/) kaj nun (נ prononcata /n/): la asiria prononco (A)ŝ-ku-za-a aŭ (I)ŝ-ku-za-a respondis al la greka Σκύθοι.
4659 Roddenberry
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona televida produktoro Gene Roddenberry (1921–1991), kreinto de la serio de scienc-fikcio Star Trek.
Torre del Burgo
Torre del Burgo [TOre delBURgo] (Turo de la Burĝo: la turo aperas en la flago kaj en la maldekstra duono de la blazono, dum en la dekstra estas la episkopa bastono) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 281 loĝantoj kaj la denseco estas de 57,23 loĝ/km².
Situo
Torre del Burgo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 725 m super marnivelo; je 23 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 4,91 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°47′39″N 3°04′48″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 58 en 1991, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Torre del Burgo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Torre del Burgo kie oni falis; sed poste proksimeco al la provinca ĉefurbo konvertis la urbeton en ties dormurbo kaj oni rekuperiĝis al la nunaj 281.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
NGC 2279
NGC 2279 estas triopa stelo en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ofero
Ofero estas
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri ofero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Artogne
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bovegno, Darfo Boario Terme, Gianico, Pezzaze, Pian Camuno, Pisogne kaj Rogno (BG).
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktaj Kornelio kaj Cipriano, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Carl Sauter Pianofortemanufaktur
La Carl Sauter Pianofortemanufaktur GmbH & Co KG en Spaichingen (Germanio) estas ekde 1819 tie rezidanta produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj).
POWER4
POWER4 estas familio de procesoroj far firmao IBM. La 64-bitaj procesoroj estas uzataj en serviloj. Power4+ estas fabrikata laŭ teknologio 0,13 mkm kun uzo de SOI kaj havas du kernojn. La procesoraj kernoj estas kunigataj per buso, kies frekvenco estas duono de frekvenco de procesoro. Ĉiu kerno havas 96 Kb-an staplon L1. Staplo L2 havas 15 MB kaj estas ĉiesa por la kernoj, same kiel staplo L3 (32 MB). La lasta staplo estas, rilate al la procesoro, ekstera. Power4+ havas frekvencon ĝis 1,45 GHz kaj varmoeliminon 80 W.
Leoncio Evita Enoy
Leoncio Evita Enoy (Udubuandolo, 8-a de aŭgusto 1929 - Batao, decembro 1996) estis intelektulo, pentristo kaj verkisto de Ekvatora Gvineo.
Li loĝis en Kamerunio de 1953 ĝis 1960.
Inversio
Inversio estas parolfiguro konsistanta el inversa ordo aŭ ŝanĝo de la kutima sintaksa ordo en la frazo aŭ parto de la teksto. Ĝi devenas rekte de simila rimedo sufiĉe uzata en la ĉiutaga parolmaniero kie logike estas akompanata de specifa intonacia manipulado. Tio ne eblas en skriba literaturo, sed la sintaksa kunteksto sufiĉas por tion klarigi. En kelkaj lingvoj, kiel en la angla, la inversio estas peza kaj apenaŭ ebla kiel figuro, en aliaj lingvoj, kiel la portugala, la inversio estas tiel ofta, ke oni devas fari fortegan inversion por kaŭzi retorikan efekton.
Kelkaj lingvoj uzas la inversion por marki frazon kiel frazdemandon (ĉu-demandon).
Zabočevo
Zabočevo estas la vilaĝo, kiu situas en la municipo Borovnica, Slovenujo. Ĝi okupas areon de 6,57 km², kaj en la komenco de 2018 tie loĝis 114 homoj.
Loko, priskribo
Ĝi situas en centran slovakan regionon, proksimume 3 km sudorientade la centro de Borovnica. La teritorio de la vilaĝo estas monta. Sur la sudokcidenta rando de la vilaĝo, la alteco estas ĉirkaŭ 330 m, sed ĝi atingas 900 m en la oriento. Plejparto de la vilaĝo estas kovrita de arbaroj.
Imbé de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Brăzești
Brăzești [brəzeŝtj] (hungare: Berzesd, germane: Bresesden) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Câmpeni. Administre ĝi apartenas al Baia de Arieș.
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1503 (laŭ aliaj: 1733). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Solulplanto
Solulplanto aŭ Soliterplanto (el la franca  "solitaire" por "solulo") estas esprimo el la  ĝardenarto, arbokultivejo kaj  akvaristiko. Soliterplanto estas planto, plej ofte arbo aŭ arbusto, kiu kiel unuopa planto dominas plantejon. Ĝi distigiĝas de aliaj plantoj en la najbareco pro speciala alteco, koloro, habito aŭ aliaj ecoj. libere starantaj soliterplantoj ofte aspektas okulfrape. Multaj lignoplantoj estas taŭgaj por iĝi solulplanto. Gravas antaŭ ĉio, ke la planto havas sufiĉe la spacon por etendiĝi. Speciale taŭgaj plantoj ekzemple estas la purpurfago pro siaj purpuraj folioj, la Süntel-fago pro sia bizara kreskoformo aŭ magnolio pro la frua florado. Pli malgrandaj devas esti soliterplanto por la antaŭĝardeno. Taŭgas tiukaze malgrandaj magnolioj, rododendro kaj arbustrozo. Kiel solulplantoj en la akvaristiko oni uzas plantojn, kiuj distingas sin de la aliaj plantoj per okulfrapa folikoloro aŭ foliformo.
Belij
Belij (Белый) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28206501.
La urbo estis fondita en jaro 1359.
La interurba telefona kodo estas 082502, la enurbaj telefonnumeroj estas kvarciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°50' norde, longitudo 32°56' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Obŝa (Обша) (baseno de rivero Zapadnaja Dvina (Западная Двина)).
En jaro 1959 la urbo havis 4.1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 4.4 mil loĝantojn.
Jammelshofen
Jammelshofen estas parto de la komunumo Kaltenborn en la distrikto Ahrweiler en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Jammelshofen situas kelkajn kilometrojn sudsudoriente de Kaltenborn. La pejzaĝo estas tipe monteta por la mezmontaro Ejfelo. La vilaĝo situas rekte ĉe la piedo de la monto Hohe Acht. Ĉi tie fontas la rojo Herschbach, kiu estas la fontrojo de Kesselinger Bach.
Jammelshofen estis ĝis la enkomunumigado al Kaltenborn je la 7a novembro 1970 memstara komunumo.
Linalila sorbato
Linalila sorbato aŭ C16H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sorbata acido kaj linalolo. Linalila sorbato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Linalila sorbato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Linalila sorbato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Unusoleco
Unusoleco ĉi tie elektas la sencon de karakterizaĵo de la kristana eklezio. Ĝi formas, kune kun al aliaj tri, same entenataj en La Kredo Nicea (-konstantinopola),la videbla/nevideblan strukturon de la kristana komunumo. La aliaj tri estas: sankteco, katolikeco, apostoleco.
La Eklezio estas unusola, Dio estas unusola kaj Kristo estas unusola. Jesuo kvarfoje preĝis (Joh 17,11; 21) por la unueco de la Eklezio. Tiu unusoleco (kaj unueco) plurestas malgraŭ la diversaj lokaj eklezioj ĉar la fundamento ne estas la akordo videbla kaj asertata de la multaj lokaj eklezioj: ĝi, fakte, baziĝas sur la unika kredo je la unusola Sinjoro, kaj estas animita de sama Spirito.
Ĉe katolikoj, signo de tiu unusoleco (kaj unueco) estas ankaŭ la videbleco de la roko de Petro, nome la papo. Kaj samtempe, juĝe de katolikoj, la unusoleco ne aperas tute integra en la kristanaj eklezioj nekunligitaj kun la Katolika Eklezio.
La unueco je kredo ne kuntrenas, tamen, la unuecon de teologioj, kiuj povas esti multaj en medio de la sama kredo.
Tiu unusoleco kunportas unuecon en la liturgio.
Eksteraj ligiloj
(Itala teksto de De Ecclesiae catholicae unitate de ankta Kipriano).
(Pri unueco de la eklszio kaj kristanaj sektoj).
Tenamaxtlán
Tenamaxtlán estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Tenamaxtlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 090.
Geografio
Tenamaxtlán apartenas al la regiono Sierra de Amula kiu situas relative okcidente interne de la subŝato. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7047 loĝantojn. El tiuj estis 3528 viroj kaj 3519 virinoj. La komunumo havas surfacon de 337,99 km². La meza alteco estas 1490 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21 C. En la komunumo estas 906.00 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2254 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1996 scipovis legi kaj skribi kaj 257 viroj estis analfabetoj. Do 11.4 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2466 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2211 sciis legi kaj skribi kaj 251 virinoj estis analfabetoj. Do 10,18 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tenamaxtlán vivis 6352 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,047 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Mad
Mad (hungare Nagymad) estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas en distanco 5 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1254 en formo Mod. En la 16-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis, poste refondiĝis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 438 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony, al distrikto de Dunajská Streda. Ekde 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis en la vilaĝo 469 da homoj, (449 hungaroj, 19 slovakoj).
Lena Schwarz
Lena SCHWARZ - prononco - naskiĝis la 29-an de septembro 1976 en Stutgarto - estas germana filma kaj teatra aktorino.
La unua stacio de Schwarz post kompletigado de ŝiaj aktoraj studoj ĉe la Lernejo Otto Falckenberg en Munkeno estis la Munkena teatro Kammerspiele. Tie ŝi aperis en Princo Friedrich von Homburg de Heinrich von Kleist (reĝisoro: Dieter Dorn) kaj en Ludoviko la 2-a - la plena vero (reĝisoro: Georg Ringsgwandl). Ŝia sekva engaĝiĝo estis en la teatro Bochum, kie ŝi laboris interalie kun la reĝisoro Dieter Dorn, Matthias Hartmann, Jürgen Kruse, Jürgen Gosch, Jan Bosse kaj Niklaus Helbling.
De 2007 ĝis 2013 ŝi laboris kiel gasta aktoro, interalie ĉe la drama teatro Duseldorfo (Düsseldorfer Schauspielhaus), la drama teatro Bochum kaj la Munkena Kammerspiele, ekde 2013 ŝi membras en la ensemblo de la drama teatro Zuriko.
En 2008 ŝi gajnis sponsoran premion de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio por junaj artistoj.
Kersantito
La kersantito, aŭ ŝtono de Kersanton, estas vejna magma roko, kun konsisto proksima al granito, kaj kun certa intereso por skulptado, ĉar ĝi kunigas facilecon por skulptado kaj reziston kontraŭ la tempo kaj malbona vetero.
Tio estas preskaŭ la sola ŝtono (alia ekzemplo, malpli konata, tamen ekzistas, la sizunito kies nomo devenas de kabo Sizun kaj kiu estas simila al kersantito) kies oficiala nomo venu rekte de toponimo de Bretonio. Roko unika en la mondo, ĝi apartenas al la monda geologia heredaĵo.
Ĝia nomo estas skribita ankaŭ kerzanton en la pasinteco, kaj ankoraŭ komence de la 20-a jc.
Proprecoj
Kersantito estas ano de la lamprofiroj. La lamprofiroj estas magmaj rokoj subvulkanaj (t.e. kreita per la vulkana aktiveco, sen okazinta erupcio). Konsekvence, ili aperas en tavoloj kaj havas tre fajnan grajnecon. Ili kutime estas malhelkoloraj (melanokrataj rokoj).
« Kersantito estas ofte konsiderata, kvankam malprave, kiel granito, kun kiu estas komuna nur la profunda origino. Tio estas magma roko, kiu rezultas de la parta fandiĝo de materialoj en la profundaĵo de la tera krusto (30 ĝis ). La fandiĝintaj amasoj, malpli densaj ol sia ĉirkaŭaĵo, estis pelitaj supren, t.e. la fenomeno de entrudiĝo (entrudiĝaj rokoj). La magmo finis sian kristaliĝadon (pli aŭ malpli rapide) kaj progresive malvarmiĝis sen atingi la surfacon. Tiuj rokoj estas nun observeblaj ĉar erozio forigis plurajn milojn da metroj da kovraĵo ».
Pli precize kersantito estas ano de la kalcia-alkalaj lamprofiroj. Tipa konsisto de kersantito estas :
La ekspluatado de la ŝtono de Kersanton
La ŝtono de Kersanton estas ekspluatata de almenaŭ la 15-a jc, kiel atestas la plej malnovaj monumentoj (sed gaŭla statuo trovita en Plougastel jam estis el kersantito ), el ŝtonejoj, nomo, kiu tiutempe estis uzata por nomi 'ŝtonminon'. Pri la ŝtonmino de Roz en Logonna-Daoulas estas aktoj de la kaj alia de 1625, kiuj devigis « teni la diratan ŝtonejon puran, malembarasitan kaj liberan de ĉiuj 'attraits' (?) ».
Tiu ekspluatado okazis el malprofundaj minoj ĉar la mintavoloj estas profundaj je 20 m ĝis 40 m. Pro la malalteco de la minoj, la tajlofronto devis esti konstante sekigata per pumpado. Tiuj tavoloj situas inter skistaj tavoloj, kio ebligas sufiĉe facile eltiri ĝin.
La ŝtono de Kersanton estas verdeta, sed ĝi nigriĝas kun la tempo ; oni tajlas ĝin ĉe la elirejo de la mino, kaj ĝi malmoliĝas poste pro la aero. Alia avantaĝo de la situo de Kersanton, krom la kvalito de la ŝtono, estas la proksimeco al la maro. Situanta je malpli ol de la bordo, la mara transporto ĉiam estis uzata por liveri tiujn ŝtonojn en la tuta mondo. Sed granda parto de la produktado estis skulptita surloke kaj transportita kiel finita produkto.