cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pintupi-luritja
Ortografio
La Hansenoj evoluigis literumon sistemon pri siaj eldonaĵoj, kiu inkluzivas vortaron, gramatiko-skizon kaj partojn de la Biblio. Dulingva lernejo en la regiono ankaŭ uzas ilian ortografion, precipe en ĝia eldonadcentro. La supraj tabloj de konsonantoj kaj vokaloj ilustras la ortografion.
Fonotakso
La pintupi lingvo havas sole du eblan silabtipojn: K-V (konsonanto antaŭ vokalo) kaj K-V-K (konsonanto-vokalo-konsonanto). En la mezo da vorto, kaj  eble aperos en la silaba finaĵo nur kiam samorgana plozivo sekvas, kiel en  «maldekstra flanko» kaj  «muso». Alie, sole koronalaj sonorantoj eble aperos en la silaba finaĵo. Ĉiuj konsonantoj krom la apiko-alveolaraj kaj povas aperi vortounue; nur koronsonorantoj (escepte ) aperas vortofine. Tamen, fine de propozicio oni aldonas la silabon al konsonantfinaj vortoj, tiel konsonantoj ne aperos en propoziciofina pozicio.
Mallongaj vokaloj povas aperi ie ajn en la vorto; longaj vokaloj aperas sole en la unua silabo (kiu akcentiĝas), kiel en «aglo» kaj  «malklera».
Fonologiaj procezoj
Kiam sufiksunua sekvas radikfinan konsonanton, la  asimilas en ĝia loko de artikulacio al la antaŭa konsonanto, kiel en  →  «pli juna samgepatrido (transitiva subjekto)» kaj  →  «ĉe la spiritejo». Tamen, la sinsekvo kunfandiĝas kun simpla rezulto de, kiel en «ĉe Tjintar».
Kiam du identaj K-V sinsekvoj renkontas ĉe vortlimo en rapida parolado, ili travivas haplologion kaj kunfandiĝas en unu vorto, kiel en →  «grimpigis en la aŭto» kaj  →  «ĉirkaŭis la mezon». Kiam sekvas lamino-alveolaro aŭ  en la vortfina silabo kaj la sekvanta vorto komencas kun, oni forigas la vortounua , kaj la du apudaj -sonoj kombinas en longa , kiel en  →  «Ili ĉiuj venis» kaj  →  «ne okcidente».
Prozodio
Pintupi vortoj akcentas la unuan silabon. En zorgema parolado, ĉiu dua sekvanta silabo (tio estas, la tria, la kvina, la sepa, ktp.) povas ricevi neĉefan akcenton, sed la neĉefa akcento neniam falas sur la vortfina silabo, kiel en «bonfare de Tjakamara» kaj  «pro bopatrino». Tamen, la partiklo (kiu indikas subjektŝanĝon) ne ricevas akcenton kiam ĝi estas la unua morfemo en propozicio, kiel en  «[li] iris.»
Jakab Harsányi Nagy
HARSÁNYI NAGY Jakab (harŝa:nji nadj) estis hungara instruisto, diplomato naskita en Transilvanio en 1615 kaj mortinta en ? post 1677.
Biografio
Jakab Harsányi Nagy studis en universitatoj Franeker kaj Leiden. Reveninte li instruis en Várad. En 1646 pro liaj puritanaj konvinkoj la sinodo de Satmaro postulis de li obeemon kaj sinretenon de novigadoj, sed li ne subskribis la deklaron, kaj tial en 1648 oni maldungis lin. En 1651 iris Istanbulon por studi la turkan lingvon je elspezo de Georgo Rákóczi la 2-a. DE 1656 ĝis 1669 li estis konstanta sendito de la reganto en la kortego turka. En 1657–58 la sultano pro lia kolero je reganto enkarcerigis lin en la malliberejon Sep Turnoj. En 1663 li estis ĉe la vojvodo de Moldavio, poste en 1664 li iris Berlinon komisiite de la reganto de Brandenburg.
Lyndon B. Johnson Space Center
La Lyndon B. Johnson Space Center, (JSC) (prononcu:[LINdon bi ĜONson SPE:s SENtr]) estas la sidejo de NASA kie troviĝas la kontrolejo por ĉiuj homaj kosmoflugoj de Usono (Mission Control Center, MCC).
La misia kontrolejo translokiĝis de Cape Canaveral al Houston en Teksaso pro decido de senatano Lyndon Baines Johnson. Poste li fariĝis prezidento kaj kunkreis la organizaĵon NASA en 1958. Dum oni elkonstruis Cape Canaveral-on kiel lanĉejon, Houston fariĝis la kontrolejo kaj la centro kie astronaŭtoj trejnas.
La centro JSC havas la bazan oficejon de la astronaŭtoj kaj havas ankaŭ la sidejon de la laboratorio Lunar Receiving Laboratory, kie la unuaj astronaŭtoj kiuj revenis de la luno estis en kvaranteno. Tie oni ankaŭ konservas la pecojn de la rokoj kaj surfacaj substancoj de la luno.
Kohei Nakano
Kohei Nakano (中埜 航平, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.
Norah Jones
Biografio
Norah Jones estas la filino de la barata sitaristo Ravi Shankar kaj dancistino Sue Jones, kaj la duonfratino de Anoushka Shankar. Ŝi pasigis sian infanaĝon kun sia patrino, kiu transloĝiĝis al la Fort Worth antaŭurbo de Vito, Teksaso, kiam Geethali Norah havis kvar jarojn. Je la aĝo de dek ses, kun la benoj de siaj gepatroj, ŝi oficiale ŝanĝis sian nomon al "Norah Jones". Kiam en mezlernejo, ŝi gajnis la DownBeat Student Music Award (Studenta Muzika Premio Downbeat) en 1996 kaj 1997. Ŝi studis ĉe "Interlochen Center for the Arts (Centro Interlochen por la Artoj) dum la someroj.
Kariero
Ŝia kariero komenciĝis en 2002 kiam ŝi surbendigis "Come Away with Me" (Venu foren kun mi) - voĉa ĵaza albumo kun populara kolornuanco, kiu ricevis kvin Grammy-Premiojn, inkluzive de Albumo de la jaro, Disko de la jaro kaj "Best New Artist" (plejbona novulo). Tio estis sekvata per ŝia dua albumo, "Feels Like Home" (Sentas kiel Hejmo) en 2004. En 2007, ŝi publikigis sian trian albumon, "Not Too Late" (ne tro malfrua). Jones publikigis ŝian kvaran albumon, "the Fall" (La Falo) je la 17-an de novembro, 2009. Ŝi vendis pli ol 17 milionojn da albumoj en Usono kaj pli ol 40 milionojn da diskoj tutmonde; entute, ŝi vendis pli da albumoj ol iu alia ina ĵazartisto dum la 2000-aj jaroj.
Jones ĉiam havis afinecon por la muziko de Bill Evans kaj Billie Holiday, inter aliaj "oldkantoj". Ŝi konsideras Willie Nelson sia mentoro. Ŝi kantis en preĝejaj korusoj kaj prenis pianolecionojn kiam ŝi estis juna. Ŝi daŭre partoprenas en preĝeja agado. Ŝi konsideras sin spirita kaj ŝatas la ritojn de preĝejoj sed ne konsideras sin religiema tipo.
Jones iris al la Universitato de Norda Teksaso, kie ŝi studis ĵazan pianon. Tie ŝi hazarde konatiĝis kun estonta kunlaboranto Jesse Harris, kiu poste katapultos ŝin al komerca sukceso. Ŝi kolektis muzikan grupon ĉe la universitato kiu ankaŭ hazarde estis formata de amikoj de Jesse Harris. En 1999, ŝi forvojaĝis al Novjorko. Malpli ol jaron poste ŝi komencis grupon kun Harris.
Jones ekaperis en la 2004 speciala Sesame Street-programo por donacoj: "The Street We Live On" (La Strato nia).
Jones aperis en la fina albumo de Ray Charles, "Genius Loves Company" (geniulo ŝatas kuneston), en la kanto "Here We Go Again" (Ni denove). Tiu kanto poste gajnis la Grammy premion kaj la albumo gajnis deklaron de Albumo de la jaro.
En februaro 2006, ŝi ludis la rolon de la protagonisto en filmo de direktoro Wong Kar-wai. La filmo estis "My Blueberry Nights" (Miaj mirtelaj noktoj).
Drassanes (Metroo de Barcelono)
Drassanes estas stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Joseph Hodgson
Joseph HODGSON (naskiĝinta en 1788 - mortinta en 1869) estis Brita kuracisto, eksprezidento de la Medicina kaj Kirurgia Societo de Londono, kirurgiisto ĉe Ĝenerala Malsanulejo Birmingham kaj aŭtoro de traktaĵo Pri Vundoj kaj Morboj de Arterioj kaj Vejnoj. Li estis bone konata Kvakero.
Li estas plej bone konata pro sia priskribo de la morbo de Hodgson, aneŭrisma dilato de la proksima parto de la aorto, ofte akompanita per dilato aŭ trograndiĝo de la koro. Li enteriĝis ĉe Tombejo Highgate, Londono.
Tufino
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Avella (AV), Casamarciano, Cicciano, Comiziano kaj Roccarainola.
48416 Carmelita
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Carmelita Miranda (1950–2014) kiu disvolvis amon por la astronomio dum navigado tra Pacifiko. Ŝi centrigis sian pasion en la skribo kaj la prezento de noktaj programoj al pli ol 25 000 infanoj uzante porteblan planetarion. Ŝi ankaŭ prezentis sunajn observojn.
Konkordato de 1801
La Konkordato de 1801 estas interkonsento inter Napoleon Bonaparte kaj Pio la 7-a kiu restarigis la Katolikan Eklezion kiel la majoritata eklezio de Francio kaj restarigis plej grandan parton de ĝia burĝa statuso.
Dum la Franca Revolucio, la Nacia Asembleo konfiskis ekleziajn proprietojn kaj eldonis la Ĝentilan Konstitucion de la Pastraro, kiu igis al la eklezio sekcio de la Ŝtato, forigante ĝin de la papa aŭtoritato. Tio kaŭzis malamikecon inter la vendeanoj rekte al la ŝanĝo en la rilato inter la Romkatolika Eklezio kaj la franca registaro. Postaj leĝoj aboliciis la tradiciajn gregorian kalendaron kaj kristanajn feriojn.
Dum la Konkordato reestigis kelkajn aferojn de la papo, ĝi estis plejparte en favoro de la ŝtato. La ekvilibro de eklezi-ŝtataj rilatoj kliniĝis firme en la favoro de Napoleon Bonaparte. Nun, Napoleon povis gajni favoron de la katolikoj ene de Francio kaj en Romo. Kiel parto de la Konkordato, li prezentis alian aron da leĝoj konataj kiel Organikaj Artikoloj.
Porte Dauphine (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis inaŭgurita la. Tiam, linio 2 iris nur ĝis Étoile, nun .
La stacio, kiu eltiras sian nomon el Porte Dauphine (Pordo Dauphine) kie ĝi troviĝas, en la okcidenta ekstremaĵo de Avenuo Foch kaj norde de Bulvardo Lannes, priservas interalie Universitaton Paris-Dauphine, malfermitan en 1968. Ĝi ricevis aldonan nomon, omaĝe al Marŝalo de Lattre de Tassigny.
E15
La kombino E15 havas plurajn signifojn:
Piceo
Piceo (Picea) estas holarktisa genro de pinacoj kiu troviĝas super la zono de la deciduaj arboj. Unupingla, la pinglo-sekcia-formo estas lozanĝa, strobiloj pendas suben (du gravaj trajtoj por rekoni ilin),. Junaj ŝosetoj estas ŝatataj de la bestoj, sed en granda kvanto tio malsanigas ilin.
Táltos
La táltos (prononci taltoŝ) aŭ tátos estas figuro de Hungara mitologio simile al ŝamano.
Laŭ romkatolika Arnold Ipolyi, en lia libro "Magyar mitológia" (Hungara mitologio) el 1854, táltos estis en rekta kontakto kun Dio dum graveda periodo. Post nasko, ĝi havas specialan mision en vivo por kuraci kaj korpon kaj animon de aliaj membroj en societo.
Laŭ folklora kristana tradicio, la égi táltos (aŭ simple táltos) estas Jesuo Kristo.
Jarcentohalo (Bochum)
La jarcentohalo en Bochum estis konstruita kie ekspozicihalo de la Bochumer Verein por la Düsseldorfer Gewerbeausstellung (metioekspozicio Duseldorfo) 1902 kaj poste reutiligita kiel kompresorhallo por la altfornoj de la Bochumer Verein.
Táltos
La ĉevalo de Táltos
La táltos ĉiam havis ĉevalon, ofte aperinte en popolaj Hungaraj rakontoj. En ĉi tiuj rakontoj la vera formo de ĉevalo de táltos havas 5 aŭ 6 gambojn, povis havi oran, arĝentan aŭ kupran hararon, kaj en multaj tempoj manĝis cindron antaŭ ol iri al misio.
Jarcentohalo (Bochum)
Ĝi estis plurfoje pliampleksigita, la nomo jarcentohalo hodiaŭ estas uzata por la tuta konstruaĵo, kiu kovras areon da 8.900 m².
La ŝtalkonstruaĵo de la konstruparto el 1902 estas aparte rimarkinda, ĉar ĝi estas konstruita unualinie ne laŭ estetikaj vidpunktoj, sed prefere laŭ inĝenierteknikaj pripensoj, tiel ke ĝi do estas unu el la unuaj ekzemploj de utilcela arkitekturo.
Pianĥi
Menĥepera Pianĥi, ankaŭ nomata Pije, estis reĝo de la regno de Kuŝ, la fondinto de la dudekkvina egipta dinastio kiu regis ekde la urbo Napata, en Kuŝ, de 747 al 716 a. K. dum la Tria Meza Periodo de Egiptio.Pianĥi, reganto de Kuŝ, profitis la batalojn inter la regantoj de Egiptio por vastigi sian povon ekster sai regno (Tebo, en centra Egiptio. Kiel reago kontraŭ la kreskanta influo kuŝa en la Supra Egiptio, Tefnaĥt, reganto de Sais, kreis koalicion inter la lokaj reĝoj de la Nildelto kaj konvinkis la alianciton de Pianĥi, la reĝo Nimlot la 3-a de Hermopolo, dizerti kaj kuniĝi kun ili.
Jarcentohalo (Bochum)
Post ĝia sanigo la halo estas nun uzata por plej diversspecaj aranxoj, ekz. por la RuhrTriennale (jartrio) (ekz. en oktobro 2006 por elspezema kaj spektakla novincenigo de la opero La soldatoj de Bernd Alois Zimmermann).
Pianĥi
Tefnaĥt sendis al la sudo la armeon de la koalicio kaj sieĝis Herakleopolon, kie ĝia reĝo Peftjaubast kaj la lokaj regantoj de Kuŝ petis la helpon al Pianĥi. Pianĥi rapide reagis antaŭ tiu ĉi konflikto kreante armeon por invadi la Mezan kaj Suban Egiption. Li vizitis Tebon en epoko de la granda Festo de Opet kio elmontras ke li vere regis en tiu epoko la Supran Egiption.
Donín
Nomon Donín havas pluraj setlejoj:
Jarcentohalo (Bochum)
Intertempe ĝi estas la centro de la nova okcidenta parko de Bochum, per kiu tiu ĉi iama industritereno devas esti utiligata kiel areo por loĝdomoj, metiejoj kaj ripozo. Krome ĝi estas unu el la atrakcioj de la Ruhr-regiono, kiuj estas evoluigitaj per la itinero de la industrikulturo.
Pianĥi
La kroniko de liaj militaj heroaĵoj troviĝas gravuritaj en la steleo de la Venko, en Gebel Barkal.
Tefnaĥt rifuĝiĝis en insulo de la delto kaj deklaris sin venkita pere de letero, sed neis persone omaĝi la regnestron de Kuŝ.
Pianĥi navigis sude, ekde Tebo, kaj revenis al sia patrio Kuŝ, por neiam plu reveni al Egiptio. Malgraŭ la sukcesa militkampanjo de Pianĥi en la delto, lia aŭtoritateco nur etendiĝis norden de Tebo, ĝis la okcidenta regiono de la oazoj kaj la dezerto, kaj Herakleopolo kie Peftjaubast regis kiel vasalo de Kuŝ. La lokaj reĝoj de Suba Egiptio, precipe Tefnaĥt, restis liberaj por fari kion ajn sen la gvido de Pianĥi.
Donín (Hrádek nad Nisou)
Donín (Dönis, arkaike Döhnis) estas parto de urbo Hrádek nad Nisou en distrikto Liberec en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sude de Hrádek nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 308 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Donín situas en katastra teritorio Donín u Hrádku nad Nisou kun areo 3,21 km².
Historio
La unua skribmencio pri Donín devenas el la 6-a de februaro 1454.
9702 Tomvandijk
9702 Tomvandijk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda amatora astronomo Thomas van Dijk, fakulo en spektroskopio, nuklea fiziko kaj fotado. Li verkis 45 artikolojn, iujn en la revuo Nature, pri la luna luminesko kaj unu pri radiaktiveco en meteorŝtono.
Zújar
Por la rivero alfluanto de la rivero Gvadiano vidu la artikolon Rivero Zújar.
Zújar [ZUĥar] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas en la nordokcidenta parto de la komarko de Baza, lime kun la municipoj granadaj Cortes de Baza, Baza, Freila kaj Cuevas del Campo, kaj kun la municipo ĥaena Pozo Alcón.
La municipo zujar-a enhavas la domarkernojn Zújar kaj Carramaiza. Ĝi estas ĉe la monto Cerro Jabalcón, el kies pinto videblas preskaŭ la tuta komarko. La monto disponas el zonoj por elflugo taŭgaj por glisparaŝutado kiu servis en variaj okazoj por la okazigo de la Ĉampionado de Hispanio. Je naŭ kilometroj de la vilaĝo estas la Banejo de Zújar, nome naturaj termofontoj sulfurhavaj uzata por ripozejo.
Fine de la 19a jarcento estis pli ol 2000 loğantoj; dum la unua duono de la 20a jarcento oni supreniris ĝis la pinto de 9178 lokanoj. Poste la loĝantaro malsupreniris ĝis sub 3000 en la 21a jarcento.
Victor Ferreyra
Victor Ferreyra (n. ) estas argentina futbalisto. Li en 1991 membris en la argentina nacia teamo de futbalo.
Mezuro (muziko)
Mezuro (de greka μέτρον (metron) = „mezuro“) aŭ metriko estas en la muziko la terminoj por la organizado de pulsoj en regula akcentmodelo. Ĉi tiu akcentmodelo formas la „fonstrukturon“, sur kiu rilatas la aliaj ritmaj strukturoj de muzikpeco. Ĉar la diversaj taktspecoj en la muziko plej ofte estas ligitaj kun certa akcentmodelo, oni ofte intermiksas la terminojn takto kaj mezuro. Tiu takto foje nomiĝas ankaŭ muzika pulso. Ĝi facile konfuzeblas kun ritmo, kio tamen havas iom alian signifon kiu povas inkluzivi variajn tambursonojn kaj ritmajn sinkopojn.
La mezura hierarkio
Jena priskribo de la mezura hierarkio sekvas esence la priskribon en Jackendoff kaj Lerdahl (1983) kaj Temperley (2001).
Raková (distrikto Čadca)
Raková (hungare Trencsénrákó [trenĉEnrAkO], pole Rakowa) estas vilaĝo en Slovakio.
Mezuro (muziko)
La mezura hierarkio
La neceso de hierarkia strukturo de metriko ekestas pro du observoj:
Raková (distrikto Čadca)
Situo
Raková situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Turzovka-Čadca. La lasta urbo troviĝas je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1658 en formo "Rakova", kiun paŝtistoj fondis. En 1720 bienocentro funkciis tie. En 1784 loĝis tie 2159 vilaĝanoj en 325 domoj, en 1828 2916 vilaĝanoj en 386 domoj. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Rakova, poste pro peto de poŝto ĝi ricevis novan nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Trencsénrákó 3376 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Čadca, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Raková 4939 homoj, (4885 slovakoj).
Mezuro (muziko)
La mezura hierarkio
La metrikan akcentmodelon oni ofte klarigas kiel hierarkia subdivido de regule revenantaj impulsoj („batoj“). Unuopa tavolo de tiaj batoj ankoraŭ ne rezultigas metrikan modelon, ĉar ĉiuj impulsoj de tavolo estas samforte akcentataj:
Nur hierarkie tavoligitaj batoj rezultigas metrikan akcentmodelon. Je tio inter du batoj de unu hierarkia tavolo situas plejofte unu (binara divido) aŭ du batoj (ternara divido) de la vicprofunda tavolo (komp. fig. 2 kaj fig. 3).
Kutime oni konsideras por la metrika strukturo almenaŭ tri tavolojn (komp. fig. 4 kaj fig. 5). Se oni kondiĉigas, ke ĉiu bato (negrave je kiu tavolo) havu la pezon 1, tiam oni povas registri la pezon (la akcentoforton) je momento t, adiciante ĉiujn batojn situantaj unu sur la alia (komp. fig. 4). Se oni nun anstataŭas la abstraktan numeradon de la unuopaj tavoloj de tia hierarkia modelo per notvaloroj, la muzika signifo de la modelo fariĝas pli klara. Se oni anstataŭas en fig. 4 la tavolon 0 per oktona noto, rezultas por la restaj tavoloj la notvaloroj kvarono, duono kaj unuono. Se oni fiksas la kvaronotavolon kiel „taktotempo“, oni ekzakte ricevas la akcentomodelon de 4/4-takto kun akcentoj sur la 1-a kaj 3-a kvarono, je kio la akcento sur la 3-a kvarono estas iomete pli malforta ol sur la 1-a kvarono.
Teorie oni povus konstrui metrikan strukturon, kiu alprenas la plej malgrandan notvaloron en muzikaĵo (la plej rapidaj batoj) kiel bazo por la plej malalta tavolo. Samtiel oni male povus konsideri pli altajn tavolojn per pli kaj pli grandaj batintervaloj ĝis tiu tavolo, kies batintervalo ampleksas la tutan muzikaĵon. Mallongegajn batintervalojn (malpli ol ĉ. 100 ms) tamen ni ne perceptas kiel kiel klare nombreblaj batoj. La sama validas por ekstreme longaj batintervaloj. Tial kutime oni konsideras maksimume ses tavolojn por la metrika strukturo.
Jen praktika ekzemplo, la komenco de la gavoto el la ''Französische Suite Nr. 5'' de Johann Sebastian Bach (fig. 6), kiu konsideras kvin tavolojn por la analizo. La batintervalo sur tavolo 0 egalas oktonnoton. Tavolo 4 estas ekzemplo por metrika tavolo, kiu transpasas takton (la batintervalo havas du taktojn).
Metrika strukturo kaj muzika surfaco
La metrika strukturo ne rekte estas entenata en la muzika surfaco, sed estas deduktata el la akcentoj de ĉi tiu surfaco. Ĉi tiuj akcentoj povas baziĝi sur diversaj karakterizaĵoj de la muziko, ekz. laŭteco, ritmaj grupigoj aŭ harmoniŝanĝoj. El ĉi tiuj indikoj aŭskultanto abstraktas la metrikan strukturon. Se mezuro iam establiĝis, ĝi ne ŝanĝiĝas, se neniuj sufiĉaj kaŭzoj pledus por ŝanĝo. La aŭskultanto eĉ kapablas interpoli metrikajn akcentojn, tiel ke ne necese ĉiu metrika akcento ankaŭ devus esti realigita en la sonanta muziko. Se muzika surfaco havas neniun aŭ ne sufiĉajn akcentojn, ne povas evolui stabila mezuro.
Mezuro kaj baza bato
En la metrika hierarkio ĉiu tavolo konsistas el batoj. tamen ni perceptas ne ĉiujn tiajn tavolojn same fortaj. Male la batoj de certa tavolo ŝajnas al ni akcentitaj kiel perioda impulso, kiu trairas la tutan muzikaĵon. Tiun ĉi impulson oni nomas pulso aŭ baza pulso. Ĉi tio estas la metrika tavolo, kiun dirigento antaŭdirektas al sia orkestro, aŭ tiu, kiun ni kunfrapas. La tavolo portanta la pulson povas varii. Kutime la pulso troviĝas sur unu el la mezaj tavoloj de la metrika hierarkio. La distanco de la batoj sur ĉi tiu tavolo nek rajtas esti tro rapida nek tro malrapida. Plejparte la tempo sur ĉi tiu tavolo estas pli ol 50, sed malpli ol 150 batoj po minuto. La tempo de la pulso estas pro sia elstara pozicio grava indikatoro por la perceptata tempo de muzikaĵo. La pulso estas por la metriko la plej grava tavolo. elirante de ĝi oni konsideras por la prezentado de la metrika strukturo po du ĝis tri pli altajn aŭ malaltajn tavolojn. La perceptado de la metrika strukturo estas sur ĉi tiu tavolo plej intensa. Ju pli oni malproksimiĝas de la pulsa tavolo, des malpli forte fariĝas la perceptado de la akcentdiferencoj, kaj sur la pli malaltaj kaj ankaŭ sur la pli altaj tavoloj.
Laŭ la grupigo de la pulsbatoj oni nomas mezuron binara (duparta) aŭ ternara (triparta). Ĉi tiu nomo indikas, kiom da batoj de la pulsa tavolo konvenas sur unu bato de la ventonta pli alta tavolo. En la eŭropa arta muziko ĉi tiuj mezuroj estas plej ofte, sed pli kompleksaj mezuroj (ekz. kvinpartaj) ankaŭ ekzistas.
Mezuroj, kiuj ne estas klarigeblaj kiel oblo de du- aŭ triparta mezuro, estas adicie priskribitaj el kombinaĵo de du- aŭ tripartaj batoj. Ekz. la 5/4-takto estas priskribebla kiel kombinaĵo de 2/4 + 3/4 (aŭ 3/4 + 2/4). Ĉar ĉi tiuj mezuroj postulas sur almenaŭ unu tavolo de la metrika hierarkio neegaltempan distribuadon de la pulsbatoj, ili demandigas, kiom adekvata estas la disvastigita postulo je ekskluzive neegaltempa distribuado de la batoj de metrika tavolo (komp. Malakordoj en la teorio).
Mezuro kaj taktspeco
Kutime ni nuntempe ligas kun certa taktspeco ankaŭ certan akcentmodelon (pro tio la nocio akcentgrada takto). Per tio la taktspecoj formas kvazaŭ „pratipojn“ de metrikaj modeloj, laŭ kiuj orientiĝas la (okcident-)eŭropa arta muziko. Pro ĉi tiu kaŭzo oni ofte samsignife uzas la vortojn mezuro kaj takto. Per taktspeco oni fiksas plejparte ankaŭ la tavolon de la pulso kaj parte ankaŭ la subdividojn de la tavoloj super kaj sube malsupre de la pulso (komp. artikolon Takto (muziko)).
La mezuro ja kutime estas strikte ligita kun taktspeco, sed eblas ke metrika modelo efikas trans taktlimoj. La taktspeco je tio ne fiksas, ĉu tiaj plurtaktaj metrikaj tavoloj ekzistas resp. kiel ĝiaj akcentmodeloj estas strukturitaj. Tamen plejofte ne havas sencon, konstrui metrikajn strukturojn super pluraj taktoj (kiel limo oni povas akcepti ĉ. kvar taktojn), ĉar en ĉi tiu kampo jam efikas la influoj de la frazostrukturo de muzikaĵo, kiuj plejparte ne estas regule organizitaj.
Mezuro kaj ritmo
Plejparte oni rilatigas la ritmon sur la fakte eksonan tempan organizadon de muzikaĵo en diverslongaj tonoj, dum kiam la mezuro estas pli regula kaj konstanta (tamen ankaŭ tempe destinata) strukturo deduktita el ĉi tiu muzika surfaco. Ritmo kaj mezuro estas tamen ne sendependaj unu de la alia, sed influas sin reciproke. Tio kaŭzas en tio, ke la metrika strukturo de muzikaĵo implikas ĉertajn ritmajn grupigojn kaj ties akcentadojn. Se ĉi tiuj ne harmonias kun la fakte eksona ritma strukturo, okazas streĉitecoj inter mezuro kaj ritmo, ekz. je sinkopoj aŭ hemiolo.
Malakordoj en la teorio
La plej evidenta malakordaĵo de ĉi tiu prezentado de la mezuro estas la postulo je regulaj pulsbatoj. En la okcidenteŭropa arta muziko ekzistas multaj eblecoj scanĝi la tempon de la muziko, ekz. la batintervaloj de la pulso kaj la batoj sur aliaj metrikaj tavoloj en la realo estas ĉiel alia ol konstanta. Ekz. dum rubato ŝanĝiĝas nur relative malmulte, tamen anstataŭe ade, ĉe la akcelado la tempo estas daŭre plirapidigita kaj je la malakcelado malplirapidigita. Ankaŭ pli kompleksaj mezuroj, kiel ekz. en la 5/4-takto, tiel ne estas registritaj, ĉar kutime ĉi tiuj mezuroj estas klarigitaj kiel adicia kombinaĵo de dupartaj kaj tripartaj batoj. Praktikaj ekzemploj por mezuroj kun neregula dispartigo de la bazaj batoj troviĝas ofte en pecoj de Dave Brubeck (ekz. en „Blue Rondo à la Turk“). Teorio de mezuro, kiu persistas sur konstantaj batintervaloj sur ĉiuj metrikaj tavoloj dum la daŭro de tuta muzikaĵo, do estas idealigo de la muzika realo.
Ankaŭ malklara restas la limigo de la tavoloj konsiderataj por la metrika strukturo. Ŝajnas ja klare, ke la metrika perceptado kutime ne atingas la plej mallongan batintervalon de muzikaĵo kaj ankaŭ ne ampleksas la pecon entute. Psikologia komprenoj ja indikas proksimuman supran kaj malsupran limojn por batintervaloj konsiderata en la metrika hierarkio, sed kiel oni povas ekzakte difini, kiuj el la teorie eblaj tavoloj fakte estas gravaj, ĝis nun ne estas klara.
Finfine ankaŭ la determinado de la tavolo de la pulso estas problema. Tute ne klaras, ke ĉiuj homoj perceptas la saman tavolon de la metrika hierarkio kiel baza bato: se du personoj batas la pulson kun la sama muziko, kaj la unu batas duoble rapide kiel la alia, ambaŭ pravas.
Tonsilabe
Tonsilabe, takta streko (/) montras komencon de nova takta mezuro. Rapido de muziko indikeblas je hercoj, tio estas takteroj po sekundo. Tiu indiko, kune kun indiko kiom da takteroj po takta mezuro, montras longon de takta mezuro kaj ankaŭ kalkulebligas la nombron da batoj po minuto. Ekzemple, valso kun takteco <2,8:3> rapidas je 2,8 hercoj kaj uzas tri batojn po takta mezuro. 2,8 batoj po sekundo egalas al 2,8 x 60 = 168 BPM. La daŭro de unu tia takta mezuro estas 3 / 2,8 = 1,07 sekundoj. Tonsilaba taktindiko donas la meznombran longon de taktero. Ritmindiko diras kiom diferencas la longeco de unu taktero al tiu de alia. Ekzemple, indiko, tipa je tradicia polsa danco el Ursao (Orsa) en Dalekarlajo, Svedujo, difinas ke en ĉiu takta mezuro la dua taktero daŭras duoble pli longe ol la unua, dum la tria taktero estas meznombre longa. Tio tamen ne ŝanĝas la longecon de la takta mezuro mem, nur la rilatojn inter ĝiaj partoj.
Simio
Simioj estas mamuloj el la ordo de primatoj, infraordo de simiuloj, kun antaŭendirektitaj okuloj kaj reduktiĝintaj dikfingroj, plej similaj al homo, tre lertmovaj kaj inteligentaj.
Evoluado de simio
La plej fruaj primatoj aperis antaŭ 60 milionoj da jaroj – ĉirkaŭ 5 milionojn post la malapero de la dinosaŭroj. Tiuj praprimatoj iom similis la sciuron laŭ aspekto kaj grandeco, kaj verŝajne manĝis insektojn. Ili havis manojn kaj piedojn bone uzeblajn por grimpi sur arboj kaj teni malgrandajn aĵojn.
Antaŭ 54 milionoj da jaroj aperis estaĵoj, kiuj similas modernajn duonsimiojn (lemurojn, tarsiojn, ktp). Tiuj ankoraŭ estis malgrandaj, sed ili verŝajne tenis sin vertikale, simile al la moderna lemuro. La fruaj duonsimioj prosperis longtempe, sed komencis malaperi je la apero de la simioj.
Simioj evoluis el duonsimioj antaŭ proksimume 34 milionoj da jaroj (la ĝusta tempo ne estas tute certa). Tiuj havis pli antaŭdirektajn okulojn, malpli multajn dentojn, kaj pli grandajn cerbojn ol duonsimioj. Konataj specioj de fruaj simioj povis esti tiel malgrandaj kiel sciuroj, aŭ tiel grandaj kiel katoj. Ilia anatomio sugestas, ke ili manĝis fruktojn kaj semojn kaj loĝis arbe. Simioj plejparte anstataŭigis duonsimiojn. Tamen, kelkaj specioj de duonsimioj travivis – plej ofte en regionoj, kie simioj ne loĝis (ekzemple ĉe la insulo de Madagaskaro).
Okcidentaj simioj aperis antaŭ proksimume 30 milionoj da jaroj en Sudameriko. Dum tiu epoko, Sudameriko estis izolata kontinento, ne tuŝante Nordamerikon, nek Afrikon, nek Antarkton. Malgrandaj grupoj de simioj iel atingis Sudamerikon, kaj tie ilia evoluado iris laŭ malsama vojo.
Antaŭ proksimume 23 milionoj da jaroj, homedoj komencis aperi en Afriko—tiuj evoluis el orientaj simioj. Homedoj emas esti pli grandaj ol aliaj simioj. Aldone, la homedo havas pli grandan cerbon, "kontraŭigeblajn" dikfingrojn, kaj ne plu havas voston.
La homo evoluis el la homedo antaŭ malmultaj milionoj da jaroj, kaj ni estas speco de homedo kaj simio.
Simio kiel laboratoria besto
Dum la 20-a jarcento, simioj ankaŭ iufoje uziĝis por testi kosmoraketojn. La 14-an de junio 1949, la makako Alberto la 2-a, veturante sur V2-raketo, iĝis la unua simio atinginta la kosmon (Alberto la 1-a ne sukcesis atingi la kosmon). Simioj kaj aliaj bestoj uziĝis tiel por testi la influon de kosma radiado kaj nulgravito sur la sano. Tiuteme vidu ankaŭ Roger Fouts
Simio en religio
En Hinduismo, la dio Hanuman simbolas forton, kuraĝon, virton, kaj modeston. Hanuman estas simio.
La simio ankaŭ aperas en la Ĉina zodiako, kaj estas la 9-a el la 12 bestoj, kiuj donas siajn nomojn al la jaroj de la Ĉina kalendaro.
Simio en fikcio
Simioj aperas tre ofte filme.
Jean Bodel
Jean Bodel (ankaŭ Bodel Jehan, Bodiaus, Bordiaus) (naskiĝis ĉirkaŭ 1165 - mortis 1210) estis franca burĝa poeto (menestrelo) el Araso.
En 1205 li estis trafita de lepro kaj verkis belan poemon Li Congiées, en kiu li adiaŭas kun siaj amikoj. Konserviĝis ankaŭ lia dramo pri Sankta Nikolao (Jeu de Saint Nicolas), unu el la plej malnovaj dramoj en la franca lingvo, kies scenoj proksimiĝas al la moderna naturalismo. Li estas aŭtoro ankaŭ de pluraj kantoj (chansons de geste).
Necerta estas lia aŭtoreco de la poemo Saisnes, priskribanta militiron de Karolo la Granda kontraŭ saksojn (oni dubas precipe pro la humura nuanco), same dubindaj estas 4 pastoreloj kaj 8 fabloj.
Krivé
Krivé (hungare Sárosgörbény [ŝAroŝgorbEnj], germane Zipserhau) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krivé situas laŭ traira flankovojo. Bardejov troviĝas je 16 km.
Arko-transitiva grafeo
En matematiko, arko-transitiva grafeo estas grafeo G tia ke por ĉiuj du lateroj e1 = u1v1 kaj e2 = u2v2 de G, estas du aŭtomorfioj
tiaj ke
kaj
Muhammad Ikbal
Muhammad IKBAL, naskiĝis la  en Sialkot; mortis la  en Lahoro) estis la plej grava 20-jarcenta islama poeto de Pakistano. Li verkis en la urdua lingvo kaj la persa lingvo. Li verkis ankaŭ pri politika filozofio. En elstara libro La rekonstruo de la religia penso islama (1934) li sintezas siajn proprajn pensojn, la inspiron de la hindia renovigisto Ahmad Sir Hindi (1562-1620) kaj tiun de Friedrich Wilhelm Nietzsche kaj Henri Bergson.
Stilo
La filozofio kaj poemoj de Ikbal estis tre influitaj de la islama poeto kaj pensulo de la 13-a jarcento, Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi, kaj eĉ nomis lin "mia gvidisto". Ikbal prezentis Rumi kiel sian spiritan gvidiston en multaj el siaj poemoj.
La plej multaj el la poemoj de Ikbal estis skribitaj en la persa prefere ol la urdua, loka al Pakistano. El la 12 000 trairejoj de liaj poemoj, proksimume 7 000 estas en la persa lingvo. En 1915 li publikigis sian unuan poemaron en la persa, Asrar-e-Ĥudi (Sekretoj de mem). La poemoj en la libro traktas la homan psikon spirite kaj religie.
En 1924 li unue publikigis kolekton de poemoj en la urdua lingvo, en libro nomita Bang-e-Dara (Alvoko de la Marŝanta Sonorilo). La kantoj en la dosiero estis skribitaj en tri malsamaj periodoj de lia vivo. La poemoj kiujn li verkis ĝis 1905 traktis patriotajn temojn kaj priskribojn de naturo. La poemoj kiujn li verkis inter 1905 kaj 1908, studante en Eŭropo, traktis la eŭropan socion kion, laŭ lia konstato, perdis siajn religiajn kaj spiritajn valorojn, do liaj poemoj vokis islamanojn readoptu sian historian kaj kulturan heredaĵon. La poemoj skribitaj dum la jaroj 1908–1923 traktas la glortempon de Islamo kaj predikas fratecon kaj unuecon.
En 1932, la eseo Ĝaved Nama (Libro de Ĝaved) estis publikigita, libro de poezio konsiderita la pinto de la laboro de Akbal. La eseo memorigas pri la Dia Komedio de Dante; La gvidisto, kiu gvidas la parolanton dum la laboro, estas la persa poeto Rumi. La du pasas tra malsamaj areoj de la sunsistemo, same kiel en netuŝeblaj areoj kiel paradizo. Dum la vojaĝo, la du renkontiĝas kun malsamaj figuroj de persa kulturo (Zoroastero, Tahirih), de Islamo (Muhamedo, Al-Hallaĝ) kaj de aliaj kulturoj (Nietzsche, Ĝamal al-Din al-Afghani).
Verkitaj libroj de Muhammad Ikbal
Verkaro en Perslingvo
Verkaro en Urdulingvo
Juda vivo en Sondershausen
En Sondershausen en Germanujo juda vivo atesteblas de pli ol sep jarcentoj jam. Tion klarigas eĉ hodiaŭ la mikveo de ĉ. 1300 kaj la juda tombejo de Sondershausen, kiu aranĝitis en 1699.
Muhammad Ikbal
Verkitaj libroj de Muhammad Ikbal
Verkaro en Anglalingvo
Juda vivo en Sondershausen
Juda vivo mezepoke
El tiu ĉi tempo malmulto konatas: ja vivas judoj en Sondershausen sendube dum la mezepoko, en urbo kiu ĵus estis ricevinta la urbajn privilegiojn ĉ. la jaro 1300. Atestas tion mikveo kiu troviĝis ĉe la orienta periferio de la urbocentro. Surloke ĝi ne estis parto de juda banej sed de privata domo kiu poste iĝis parto de la ĉirkaŭfortikaĵo. Sekve dedukteblas ke la juda komunumo ne estis tre granda. Kie entombigitis la mortintoj malkonatas ĝis hodiaŭ.
Instalo de nova komunumo ĉ. 1700
Nur ekde la fino de la 17-a jarcento redokumenteblas juda vivo reviviĝinta. Tio ŝuldiĝas al grafo Kristiano Vilhelmo (Schwarzburg-Sondershausen) kiu iĝis princo en 1697. Tiukonekse li klopodis fari siajn kortegajn aferojn en maniero digna je princo. Pro tio li ankaŭ dungis judon kiu helpu peri monsumojn kaj maloftajn artikolojn; Kristiano Vilhelmo venigis judajn komercistojn sub alogaj kondiĉoj, por ke li mem ĉiam havu je dispono sufiĉe da varoj kaj impostoj.
Ekde 1695 la judoj ricevis statuson de protektotuloj. Pro tio ili devis ĉiujare pagi protektomonon por plia restadorajto kaj estis submetitaj al specialaj leĝoj. La juda tombejo tiama faritis longe ekster la tiama urbomuroj fare de la protektĝuanta judo Alexander Cantor en 1699. Ĝis la estingo de la juda komunumo dum la nazia tempo ĝi funkciis; hodiaŭ ĝi flegatas kiel grava kultura heredaĵo.
Emancipiĝo dum la 19-a jarcento
Kiel protektotaj civitanoj la judoj de Sondershausen estis submetitaj al speciala leĝaro, do ne tute egalaj al la resto de la enloĝantaro. Sed post la aniĝo de la Duklando Schwarzburg-Sondershausen je la Germana Federacio kaj la ideo de konstitucifaro komenciĝis ekde 1815 paŝon post paŝo la civitana egaligo dela judoj. Tamen nur en 1848 la novaj reguloj vere efektiviĝis sur ĉiuj kampoj. Sekve ekis floro de la judoj; ĝis la 19-a jarcento nur malmultaj judoj estis loĝantaj tie sed jam en 1871 ilia nombro estis de 149 homoj. La tombejo iĝis malsufiĉe ampleksa kaj necesis akiri apudan montĝardeneton. Ankaŭ sinagogo iĝis neprirezignebla. En 1826 ĝi konsekritis en malantaŭa korto kiu povis eniriĝi disde domo de ĉe Bebra-strato. Meze de la 19-a jarcento alproprigo socia de la judo la nedjudeco pli kaj pli videblas kaj parto de la tombosthono estas kun enskribo en la germana lingvo.
Eĥoj
En niaj tago ne plu juda vivo estas, tamen oni ja fieras pri la kultura heredo tia. Kiam oni konstruis la magazinego "Galerie am Sĉlossberg" oni faris elfosadoj en la jaro 1999-a dum kiuj oni malkovris la mikveon el la mezepoko kaj la fundamentaj muroj sinagogaj. La banejo enkorpigitis subtere en la aĉethalegon kaj ja viziteblas post antaŭa sinanonco en la Kastelmuzeo. Ŝtona memorigŝtono en la Bebra-strato repensigis onin je la sinagogo. Aliaj detaloj memkompreneble lerneblas en sekcio aparta de la Kastelmuzeo.
Okupacio de baltaj ŝtatoj
La Okupacio de baltaj ŝtatoj konsistis en milita okupacio de la tri Baltaj ŝtatoj, do Estonio, Latvio kaj Litovio, fare de Sovetunio inter 1939 kaj 1941 kaj inter 1944 kaj 1990 (kaj la Tria Regno dum la tri jaroj inter 1941 kaj 1944), surbaze de la sekreta aldonaĵo al la Molotov–Ribbentrop Pakto de 1939.
Historio
La 22-an de marto 1939 la germanlingva urbo Memel/Klaipėda, kiu en 1927 estis alligita al Litovio, estis religita al Nazia Germanio, la 12-an de oktobro sovetaj taĉmentoj de maro kaj tero eniris al Estonio, kaj komence de novembro sammaniere eniris al Latvio. Meze de junio 1940 la ruĝa armeo ankaŭ grandkvante eniris Litovion. La tri demokrataj respublikoj estis aneksitaj en Sovetunion kiel konstituaj respublikoj en aŭgusto 1940, kvankam multaj potencoj de Okcidento neniam agnoskis ties aligon. La 22an de junio 1941, Nazia Germanio atakis Sovetunion kaj post nur kelkaj semajnoj ili okupaciis la Baltajn ŝtatojn jam por la tuta Dua Mondmilito. En julio 1941, la Tria Regno aligis la Baltajn teritorion en sia Reichskommissariat Ostland. Kiel rezulto de la Balta Ofensivo de 1944 fare de la Ruĝa Armeo, Sovetunio rekaptis plej el la Baltaj ŝtatoj kaj eĉ kaptis la restintajn Germanajn fortojn en la Kurlanda Sako ĝis ties formala kapitulaco en majo 1945. La Soveta "aneksokupacio" (Annexionsbesetzung) aŭ okupacio sui generis de la Baltaj ŝtatoj daŭris ĝis aŭgusto 1991, kiam la tri landoj reakiris sian sendependecon.
La Baltaj ŝtatoj mem, Usono kaj ties tribunaloj, la Eŭropa Parlamento,  la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj kaj la Konsilio pri Homaj Rajtoj ĉe Unuiĝintaj Nacioj asertis, ke tiuj tri ŝtatoj estis invaditaj, okupaciitaj kaj eksterleĝe aneksitaj en la Soveta Unio laŭ kondiĉoj de la Pakto Ribbentrop-Molotov de 1939. Ili sekvis la okupacion fare de Nazia Germanio dum la Dua Mondmilito el 1941 al 1944 kaj poste denove ĝi iĝis okupacio fare de Sovetunio el 1944 al 1991. Tiu politiko de ne-agnosko starigis la principon de "laŭleĝa kontinueco" de la Baltaj ŝtatoj, kiu subtenas ke de jure, aŭ keil jura afero, la Baltaj ŝtatoj restis sendependaj ŝtatoj sub kontraŭleĝa okupacio laŭlonge de la periodo el 1940 al 1991.
En sia retaksigo de la soveta historio kiu startis dum perestrojko en 1989, Sovetunio kondamnis la sekretan protokolon de 1939 inter la Nazia Germanio kaj si mem. Tamen, Sovetunio neniam formale agnoskis sian estadon en Baltio kiel okupacio aŭ ke ĝi aneksigis tiujn ŝtatojn kaj konsideris la Estonan, Latvan kaj Litovan Sovetajn Socialismajn Respublikojn kiel tri el sisj konstituigaj respubliko. Aliflanke, la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko agnoskis en 1991 la okazintaĵojn de 1940 kiel "aneksigo". Naciism-patriota Rusia historiografio kaj lernolibroj plue subtenas, ke la Baltaj ŝtatoj volonte aliĝis al la Sovetunio post ĉiuj iliaj popoloj faris socialismajn revoluciojn sendepende el la Soveta influo. La post-soveta Registaro de la Rusia Federacio kaj ties ŝtataj funkciuloj insistis, ke la aligon de la Baltaj ŝtatoj estis kongrua kun la internacia juro kaj akiris de jure agnoskon pro la interkonsentoj faritaj en februaro 1945 en la Jalta Konferenco kaj en julio–aŭgusto de 1945 en la Pocdama Konferenco kaj en 1975 en la Helsinka Interkonsento,  kiuj deklaris la netuŝeblon de la ekzistantaj landlimoj). Tamen, Rusio akceptis la Eŭropan postulon "helpi personojn ekzilitajn el la okupitaj Baltaj ŝtatoj" posts ties aliĝo al la Konsilio de Eŭropo en 1996.  Aldone, kiam la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko subskribis apartan traktaton kun Litovio en 1991, ĝi agnoskis la aneksigon de 1940 kiel perforto de la litova suvereneco kaj agnoskis la de jure kontinuecon de la Litovia ŝtato.
Plej okcidentaj registaroj plutenis, ke la Balta suvereneco ne estis laŭleĝe nuligita kaj tiele ili plue agnoskis la Baltajn ŝtatojn kiel suverenaj politikaj entoj reprezentataj de la delegitaroj — nomumitaj de la antaŭ-1940 Baltaj ŝtatoj — kiuj funkcciis en Vaŝingtono kaj aliloke. La Baltaj ŝtatoj rekuperis de facto sendependecon en 1991 dum la Dissolvo de Sovetunio. Rusio ekretiris siajn trupojn el Baltio (starte el Litovio) en aŭgusto 1993. La kompleta retiriĝo de trupoj deplojita de Moskvo finis en aŭgusto 1994. Rusio oficiale finis sian militistan restadon en Baltio en aŭgusto 1998 pere de la malmuntado de la radara stacio el Latvio. La malmuntitaj instalaĵoj estis repatriigitaj al Rusio kaj la loko revenis al Latvia kontrolo, kaj la lasta Rusia soldato lasis Baltian teritorion en oktobro 1999.
(15198) 1940 GJ
(15198) 1940 GJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku (Finnlando).
Vairano Patenora
Vairano Patenora estas komunumo de Italio.
Kintetsu super-ekspreso
Kintetsu super-ekspreso (japane: 近鉄特急 [Kintecu-tokkjuu], angle: Kintetsu limited express) estas super-ekspreso de Kintetsu.
Meihan super-ekspreso
Meihan super-ekspreso (japane: 名阪特急 [Mejhan-tokkjuu], angle: Meihan limited express) kuras inter kaj.
Han'i super-ekspreso
Han'i super-ekspreso (japane: 阪伊特急 [Han-i-tokkjuu], angle: Han'i limited express) kuras inter kaj.
Mei'i super-ekspreso
Mei'i super-ekspreso (japane: 名伊特急 [Mej-i-tokkjuu], angle: Mei'i limited express) kuras inter kaj.
Kei'i super-ekspreso
Kei'i super-ekspreso (japane: 京伊特急 [Kej-i-tokkjuu], angle: Kei'i limited express) kuras inter kaj.
Keikashi super-ekspreso
Keikashi super-ekspreso (japane: 京橿特急 [Kejkaŝi-tokkjuu], angle: Keikashi limited express) kuras inter kaj.
Keina super-ekspreso
Keina super-ekspreso (japane: 京奈特急 [Kejna-tokkjuu], angle: Keina limited express) kuras inter kaj.
Hanna super-ekspreso
Hanna super-ekspreso (japane: 阪奈特急 [Hanna-tokkjuu], angle: Hanna limited express) kuras inter kaj.
Yoshino super-ekspreso
Yoshino super-ekspreso (japane: 吉野特急 [Joŝino-tokkjuu], angle: Yoshino limited express) kuras inter kaj.
Bredansero
Bredansero, Hejmansero aŭ Hejma ansero (Anser anser domesticus aŭ Anser cygnoides) estas hejmigita ansero (ĉu Griza ansero aŭ Cigna ansero) tenita kiel kortobirdo por ties viando, ovoj aŭ lanugo ekde antikaj epokoj.
Originoj kaj karakteroj
En Eŭropo, plej norda Afriko, kaj okcidenta Azio, la origine malsovaĝigitaj anseroj estas devenaj de la Griza ansero, Anser anser. En orienta Azio, origine malsovaĝigitaj anseroj estas devenaj de la Cigna ansero, Anser cygnoides; tiuj nun estas konataj kiel ĉinaj anseroj. Ambaŭ estis vaste enmetitaj en ĵusaj tempoj, kaj modernaj grupoj en ambaŭ areoj (kaj aliloke, kiel ekzemple Aŭstralio kaj Nordameriko) povas konsisti el amabŭ specioj, kaj/aŭ el hibridoj inter ili. Ĉinaj anseroj povas esti facile distingitaj de eŭropaj anseroj per la granda karunklo en la bazo de la beko, kvankam hibridoj povas montri diversajn gradon da vario inter ili.
Teatro Nanterre-Amandiers
Teatro Nanterre-Amandiers (Théâtre Nanterre-Amandiers aŭ Théâtre des Amandiers) estas teatro en Nanterre kaj konata teatro ekster Parizo. La nuna konstruaĵo malfermiĝis en 1976. La kompanio estas Centre dramatique national (Nacia drameca centro), nacia publika teatro. Artaj direktoroj inkludis Patrice Chéreau kaj Catherine Tasca (1982), Jean-Pierre Vincent (1990) kaj Jean-Louis Martinelli (2002). La teatro funkciigas filmstudion kaj aktoran lernejon kiu estas ligita al teatraj studoj ĉe la Université Paris-Nanterre.
Bredansero
Originoj kaj karakteroj
La malsovaĝigo, kiel Charles Darwin notis (La variado de bestoj kaj plantoj aldomigataj, I. 287), estas de tre maljunega dato, kun arkeologia montro de hejmigitaj anseroj en Egiptujo antaŭ pli ol 4 000 jaroj. Ili estas multe pli grandaj, kaj ili estis selektitaj pro tiu pli granda grandeco, kun hejmaj rasoj pezantaj ĝis 10 kg, kompare kun la maksimumo de 3.5 kg por nunaj natura Cigna ansero kaj 4.1 kg por natura Griza ansero. Tio tuŝas ilian korpostrukturon; dum naturaj anseroj havas horizontalan pozon kaj sveltan malantaŭon, mastrumeman anserojn tenas malsupre grandajn grasdeponaĵojn al la postaĵo, havigante grasan malantaŭon kaj devigante la birdon sinteni laŭ pli vertikala pozo. Tio ankaŭ tute malhelpas flugon, kvankam anseroj kuras kaj batas per iliaj flugiloj kvazaŭ ekflugante, kaj povas levi piedon en la aero momente.
Ŝanĝoj en la plumaro estas variaj; multaj estis selektitaj por perdi malhelbrunajn nuancojn de la natura birdo. La rezulto estas besto markita, aŭ tute kovrita per blankaj plumoj. Aliaj retenas plumaron proksime al la naturulo; kelkaj, kiel ekzemple la moderna Tuluza ansero havas aspekton preskaŭ identan al tiu de la Griza ansero en plumaro, malsamante nur laŭ strukturo. Blankaj anseroj ofte estas preferitaj kiam ili aspektas pli bone elplukitaj kaj ornamitaj, kun ĉiuj malgrandaj lanugoj restante malpli evidentaj. De la tempo de la romianoj, blankaj anseroj estis tenitaj en granda altestimo.
Anseroj produktas grandajn manĝeblajn ovojn, pezante 120-170 g. Ili povas esti uzataj en kuirado ĵus kiel la ovoj de kokino, kvankam ili havas proporcie multe pli da ovoflavo, kaj tio kuiratas al iomete pli densa konsistenco. La gusto estas multe la sama kiel tiu de kokino, sed iom pli ĉasbirda.
Anseroj en fikcio kaj mito
Kiam Afrodito unuan fojon venis sur strandon ricevis bonvenon de la tri Gracioj, kies ĉaro estis trenita de anseroj.
Estas rakontoj pri Anserpanjo, ekzemple la proverba anserino kiu demetis orajn ovojn, averte pri danĝeroj de avido.
La anseroj de la templo de Juno en la Kapitola monteto laŭ Tito Livio savis Romon el la surpriza atako de Gaŭloj ĉirkaŭ la jaro -390 kiam ili estis ĝenitaj dum nokta atako. La historio povus esti klopodo klarigi la originon de la sakra aro de anseroj de Romo.
Liliane Bodson kaj Daniel Marcolungo, L'oie de bon aloi: Aspects de l'histoire ancienne de l'oie domestique [La ansero en antikva vivo kaj folkloro]. Vise (Musée Regional d'Archeologie et d'Histoire de Vise), 1994, studas la bildon kaj francajn folklorajn tradiciojn pri Bredanseroj en klasika antikveco, kun aparta ĉapitro pri anseroj en folkloro.
.
Liceu (Metroo de Barcelono)
Liceu estas stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Venarey-les-Laumes
Venarey-les-Laumes estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis 0 loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Langewiesen
Langewiesen estas loĝloko kaj eksa urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde julio 2018 estas parto de la urba komunumo Ilmenau. Komence de 2019 la loĝloko havis 3057 loĝantojn. La eksa urbo estas surborde de la rivero Ilm (Turingio).
Konataj lokuloj
En la elmontrejoj de la Heinse-domo oni informas pri ili kaj aliaj kun koneksoj al Langewiesen.
Urboaspekto
Gravas siluete la urbodomo (1676-78) kaj la najbara bazarplaco; la Mario-kirko, kies orgenon pruvludis en 1706 Johann Sebastian Bach; la Petro-kirko (samtempe la plej malnova konstruaĵo en la urbo) sur la tombejo.
Ekde 1994 apartenas al Langewiesen la vilaĝo Oehrenstock.
Raiju Obuchi
Raiju Obuchi (大渕 来珠, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.