cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendungen
Hendungen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dumitra (Bistrița-Năsăud)
Dumitra (hungare: Nagydemeter [nadjdemeter], germane: Mettersdorf) estas komunumo en Rumanio norde de Bistrița. En 1910 ĝi havis 1 677 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 2 522 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre apartenas al ĝi Cepari, Tărpiu.
Ferenc Pataki
Ferenc Pataki, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pataki_Ferenc estas hungara psikologo, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).
Ferenc Pataki naskiĝis la  1928 en Szentes.
Biografio
Ferenc Pataki frekventis universitaton en Budapeŝto, poste inter 1949-1953 li plulernis en ĉeflernejo en Moskvo. En 1950 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Hejmenveninta li ricevis estraran postenon en la komunista junulara organizaĵo. Baldaŭe li partoprenis en la movado, kiu preparis la hungaran revolucion en 1956. Tial li poste rajtis instrui nur en bazlernejo. En 1965 li eklaboris en akademia psikologia instituto, kie li estis nomita direktoro en 1975. Li ankaŭ ekinstruis en Universitato de Budapeŝto en 1967. Li doktoriĝis en 1982 antaŭ la akademio. Li profesoriĝis en 1984. Li pensiuliĝis en 1998. Inter 1980-2000 li redaktis revuon Pszichológia. Li ricevis premiojn inter 1977-2009.
29858 Tlomak
29858 Tlomak estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dominique Helen Tlomak, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri medicino kaj sciencoj de la sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Universitata Lernejo de Milvokio (Viskonsino, Usono).
Négrondes (stacidomo)
Négrondes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Négrondes, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Fino de la mondo
La fino de la mondo en multaj kulturoj estas evento venonta, kaj la veno estas aŭgurita en la sanktaj tekstoj aŭ en folkloro.
Tiu ideo estas, verŝajne, tiel antikva, kiel la homaro mem. Antaŭ kristanismo, tiu ideo aperis en zoroastrismo, frua hinduismo, de ĝi estas portita en budhismo (kvankam en budhismo ĝi ne ludas grandan rolon). Tiu ideo estis ĉe majaoj kaj aliaj diversaj civilizitaj kaj indiĝenaj popoloj. Ragnarök estas versio de monda fino por ĝermanaj popoloj tre konata kaj kiu influis la okcidentajn filozofion kaj arton.
Se ni parolos pri mondofino(j), ekzemple, de vidpunkto de hinduismo kaj budhismo, ni ekvidos ke temas ĝuste pri tutmondaj katastrofoj (t.e. tutplanedaj), kiuj okazas tre rare, eble, unufoje en kelkaj milionoj da jaroj (tio dependas de certa kuranta epoko). Ankaŭ hinduismo diras pri fino de la mondo en senco de naskiĝo kaj fino de tuta universo, kiel oni vidas en scienco. Tiu vidpunkto estas tre proksima al vidpunkto de mondernaj sciencistoj.
Moderna scienco asertas, ke tutmondaj katastrofoj estas eblaj (ekz. pro falo de meteoritoj, ekologiaj, glaciaj epokoj ktp.), kvankam ekstreme raraj. Malgraŭ tio, la ideo pri fino de la mondo estas tiel populara, ke multaj homoj kredas ke la nuna mondo alproksimiĝas al iu "fino", per ekologiaj "krimoj" de moderna socio, per kreskigo de loĝantaro, per militoj, ktp. Eĉ kino ofte faras popularajn filmojn pri tiuj nereligiaj "finoj de la mondo".
En abrahamaj religioj, la fino de la mondo estas ligita al lasta juĝo.
Ideoj pri fino de la mondo estas studataj de eskatologio.
13234 Natashaowen
13234 Natashaowen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Louise Fresco
Louise Ottilie Fresco (Meppel, ) estas nederlanda sciencistino, estrino kaj verkistino.
Prof. d-ro. inĝ. Fresco estas en junio 2006 nomumita kiel universitata profesoro ĉe la Universitato de Amsterdamo, kun kiel atentokampo la fundamentoj de longdaŭra disvolviĝo en internacia perspektivo. Je la 24-a de majo 2014 ŝi donis adiaŭan lekcion por tiu universitato.
Ŝi doktoriĝis en 1986 kun laŭdo per la disertacio "Cassava in shifting cultivation : a systems approach to agricultural technology development in Africa" je la tereno de tropika plantkultivado ĉe Michiel Flach kaj Niels Röling je la Universitato de Wageningen.
Attila Lőte
Biografio
Attila Lőte aliĝis al amatora trupo jam en 1953. Li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1957. Post siaj studoj li aliĝis al Teatro Csokonai (Debrecen). Ekde 1959 li konstante apartenas al la Teatro Madách. Li ofte ricevis rolojn en filmoj, krome li tre longe estis aŭdebla en Hungara Radio en serio "Szabó család" (Familio Szabó). Li ricevis premion en 1973.
Kreiva verkado
Kreiva verkado estas verkado kiu havas artan celon. La rezulto de kreiva verkado estas teksto, kiu kutime ne povas esti klasifikita kiel unu el la komunaj ĝenroj: komerca teksto, referenca teksto, listo, gvidila kaj operacia teksto, reklamo, letero aŭ kontrakto. La plej oftaj formoj de kreiva verkado estas fikcio (prozo), poezio, teatraĵoj aŭ meditadoj. Kreiva verkado fakte estas procezo de kreado de literatura teksto.
Bazoj kaj fundamentoj
Unika trajto de kreiva verkado estas la ampleksa uzo de literaturaj artaj rimedoj, kiel vortfiguraj, lingvaj, gramatikaj kaj aliaj literaturaj teknikoj. La kreinto uzas ĉi tiujn artajn rimedojn por transdoni pli ol sekaj informoj en la teksto. Estas ilia uzo kio transformas kreivan verkon en arton.
Verkadi estas homa bezono. La verkisto kreas tekston kiu uzas verkon kaj gramatikon pro arto. Talenta verkisto uzas la ilojn de la lingvo por krei verkostilon kiu karakterizas lin. La persona verkostilo de la verkinto estis konstruita, interalie, de eksponiĝo al larĝa spektro de aliaj stiloj. Laŭ multaj homoj, estas neeble bone verki sen legado. Same kiel ĉiu, kiu studas plastikan arton, ankaŭ studas arthistorion kaj modernan arton, tiel ĉiu, kiu volas verki, devus ankaŭ scii la historion de literaturo, klasikan literaturon kaj nuntempan literaturon. Ĉi-rilate, kreiva verkado ne diferencas de la aliaj artoj. Fakte, legado kaj akiro de la lerteco de verko estas interplektitaj.
Male al la aliaj artoj, verkado estas arto, pri kiu ĉiu povas okupiĝi, ĉu ili havas la necesan talenton aŭ ne. Verkado estas konsiderata tre persona arto, kio sufiĉas, se ĝi kontentigas nur sian kreinton. Kiam la kreinto volas publikigi sian verkon, la verko pasas en la manojn de la redaktoro, kiu decidas ĉu kaj kiel publikigi ĝin.
18996 Torasan
18996 Torasan estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Kazuro Watanabe elde Sapporo sur la insulo Hokajdo (Japanio).
Orbito
Kalkulita por la epoko 2457200.5 ( TDB), ĝia orbita granda duonakso estis 3,2023296, ĝi do orbitas ĉirkaŭ 348 500 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana aktoro Acumi Kijoŝi (japane 渥美清, Atsumi Kiyoshi, 1928–1996), konata pro lia rolo en la filmo "Estas malfacile esti viro" (男はつらいよ) kaj ĉefe en la serio "Tora-san", kies 48 epizodoj estis filmitaj de 1969 ĝis 1995. La serio "Tora-san" ege furoris en Japanio kaj ricevis Nacian Honoran Premion en 1996.
Haflinger
La ĉevala raso Haflinger devenas de la Alpoj en centra Eŭropo, estas forta kaj nuntempe ĉefe uziĝas por libertempa rajdado kaj tirado de ĉaroj. Oficiale temas pri poneo.
Aspekto
Eleganta kapo kun grandaj, fidemaj okuloj, grandaj nazotruoj kaj etaj, atentemaj oreloj. Breda idealo estas kolo muskola, sed svelta, longa dorso kun forta lumba regiono. Kruroj kun fortaj hufoj. Ruĝe bruna ĝis ore bruna felo, kolharoj kaj vosto linokoloraj ĝis blankaj.
Ecoj
Haflinger-ĉevaloj unue brediĝis sur tre altaj paŝtejoj de la Alpoj kaj rigardiĝas kiel amikemaj, sentemaj, senprobleme nutreblaj, fortaj kaj per la homoj diversmaniere utiligeblaj ĉevaloj. Ili vivas longe, ofte ĝis 40 jarojn. Pro ilia ne tro alta grandeco kaj bona kapablo porti homojn la ĉevaloj ankaŭ uzeblas en terapio de psike nesekuraj homoj, aparte infanoj. Ankaŭ ekster terapioj la inteligentaj kaj bonhumuraj Haflinger-ĉevaloj bone taŭgas por rajdado de infanoj. Pro sia foja obstino ĝi tamen ne taŭgas por tre etaj infanoj. Tial por rajdado iom da konstanta trejnado utilas, por teni la ĉevalan karakteron amikema kaj por kontraŭagi kutimajn malhelpajn al homa rajdado.
Bredado
La unua Haflinger-ĉevalo brediĝis dum la jaro 1874 en la vilaĝo Schluderns en la regiono Vinschgau de Provinco Bolzano, la germanlingva nordo de la nuna Italio. Ĝian nomon tamen ne tiu vilaĝo, sed la komunumo Hafling (itale Avelengo) en proksimeco de Merano same en Provinco Bolzano donis al la nova ĉevala raso. De Suda Tirolio en Italio kaj Norda Tirolo en Aŭstrio la ĉevala raso disvastiĝis en tuta Eŭropo kaj multaj aliaj landoj de la mondo.
Sporto
Pro longa bredado, trejnado kaj selektado intertempe ekzistas Haflinger-ĉevaloj, kiuj konkuras en la disciplino dresa rajdado kontraŭ pli grandaj ĉevaloj.
Pli multaj tiurasaj ĉevaloj tamen sporte brilas en sporta tirado de ĉaro.
Teoremo pri la cirkonferenca angulo kaj la centra angulo
En ebena eŭklida geometrio, la teoremoj pri la cirkonferenca angulo kaj la centra angulo demonstras rilatojn inter la cirkonferencaj anguloj kaj la centraj anguloj kiu detranĉas saman arkon en cirklo.
La teoremo pri la centra angulo montras, ke en cirklo, la mezuro de centra angulo estas la duoblo de la mezuro de cirkonferenca angulo.
La teoremoj pri la cirkonferenca angulo montras, konsekvence, ke du cirkonferencaj anguloj, kiuj detranĉas saman arkon, estas egalaj
Versio kun geometriaj anguloj
Estas du kazoj: unu, kiam la cirkonferenca angulo de vertico M estas akuta, do la centra angulo konveksa (bildo supra), kaj la alia, kiam la cirkonferenca angulo de vertico M estas obtuza, do la centra angulo konkava (bildo malsupra). Oni faras la demonstron en du stadioj.
Versio kun orientataj anguloj
La teoremo kaj ĝia demonstro estas pli simplaj kun orientataj anguloj.
La demonstro utiligas la rilaton de Chasles pri la orientataj anguloj kaj la econ de la izocelaj trianguloj :.
Ĉar la trianguloj OAM kaj OBM estas izocelaj, oni havas : kaj :.
Anstataŭigante, oni ricevas:
Tiu econ oni demonstras, rimarkante ke la antaŭa egaleco malhelpas la punktojn M, A kaj B esti laŭliniigitaj (la angulo neniam estas nula). Oni povas do rigardi la centron O' de la cirklo ĉirkaŭskribita al la triangulo MAB kaj uzi la rekta senco de la eco:
Oni do ricevas :.
La izocelaj trianguloj isocèles (OAB) kaj (O'AB) havas la sama bazo kaj la sama vertica angulo, ili do estas kunfanditaj kaj O' = O. La punkto ja estas sur la cirklo Γ.
Versio kun geometriaj anguloj
Un angulo estas cirkonferenca rilate al cirklo se ties vertico estas punkto de la cirklo. La arko kiun ĝi detranĉas povas esti konveksa (< 2π) aŭ konkava (> 2π). En la dua kazo, la geometriaj anguloj estas obtuzaj, sed la eco estas enoncita sammaniere:.
Tiu eco estas rekta sekvo de la teoremo pri la cirkonferenca angulo kaj la centra angulo.
Versio kun orientataj anguloj
Koncern'al la orientataj anguloj, la eco iĝas karakterizilo de la cirklo pasanta tra la punktoj A, M kaj B.
Oni rimarkas, ke la egaleco estas vera module π, tiu, kiu klarigas, ke la geometriaj anguloj povas esti malegalaj.
Ares I
Ares I estas usona (trans)porta raketo. Ĝi estas evoluigita nuntempe speciale por la lanĉo de kosmoŝipo Oriono kaj tiel transprenas taskon de Space Shuttle kiel kunhoma, usona raketo. Laŭ la nunaj planoj, la Ares I kapablos transporti ĝis 24,5 tunojn en suban Teran orbiton. Kun la parenca raketo Ares V, ĝi estas parto de la Programo Constellation de la NASA.
Tekniko
La Ares I havas du ŝtupojn. La unua ŝtupo estas kvinsegmenta solidpelaĵa raketo – evoluigita de akcela raketo de la kosmopramo Space Shuttle -, kiun produktas Alliant Techsystems. La raketa forbrulas miksaĵon nomata Amonia Perklorata Kunmetita Pelaĵo - angle Ammonium Perchlorate Composite Propellant (APCP) -, konsistanta el amonia perklorato kiel oksidigaĵo kaj aluminio, tiel produktante ŝovforton de ĉ. 16 meganeŭtonoj. Se la pelaĵo de la raketo ekbrulas, ĝia brulo ne estas haltebla, malŝaltebla, ĝi portas la raketon dum la 126-sekunda bruldaŭro en alton de ĉ. 50 km. En tiu alto, la unua ŝtupo deiĝas. Sistemo el kvin paraŝutoj certigas sekuran surakviĝon en la Atlantiko. Tie oni kaptas ĝin kaj retransportas al la lanĉejo, kie oni dismuntas la segmentojn. Ĝis la reguligoj permesas, oni reuzas, riparas ilin en la muntejo en proksimo de Brigham City (Utaho). La transporto de la segmentoj okazas sur relvojo.
La dua ŝtupo estas malgrandigita versio de la ekstera cisterno de la kosmopramo Space Shuttle. Ĝi estas produktita ĉefe el aluminio-litio-alojo kaj entenas du malgrandajn cisternojn por la pelaĵoj. La supra cisterno (fuelujo, pelaĵujo) estas plenigita antaŭ la lanĉo per hidrogeno (329 m3 ĉe 20 K), la suba kun fluida oksigeno (108 m3 ĉe 90 K). Tiuj materialoj nutras la J-2X-pelilon kiu portas la raketon en la suban terorbiton. Post la brulfino, deiĝas la utilŝarĝo aŭ ekas tria ŝtupo. La fuelujon konstruas Boeing en Michoud Assembly Facility kaj transportas ilin sur marvojo al la lanĉejo. La pelilon produktas Rocketdyne kaj estas muntita nu tie en la lanĉejo.
Okaze de kunhoma kosmoveturo, sur pinto de la raketo sidas solidpelaĵa savraketo, kiu povas rapide deigi kaj malproksimigi la kosmokapsulon en danĝero.
Evoluiga historio
La unuaj proponoj por raketo, kiu uzas solidpelaĵan raketon kiel unuan ŝtupon kaj fluidpelaĵan raketon kiel duan ŝtupon, aperis jam en 1995. Tiam Lockheed Martin gvidis – je komisio de Marshall Space Flight Center - dezajnan studadon pri eblaj estontaj raketoj, kiuj similas al la hodiaŭa aspekto de Ares I.
Oni eklaboris dek jarojn poste pri realigo de tiutipaj raketoj. Oni evoluigis komence raketon kun kvinsegmenta unua ŝtupo kaj modifitan ĉefpelilon de Space Shuttle kiel pelilon por la dua ŝtupo. Post la unua rezulta kontrolo evidentiĝis do, ke la solidpelaĵa raketo ne povas doni sufiĉan ŝovforton por lanĉi la raketon. Oni solvis la problemon per aldono de kvina segmento kaj per pez-malpliiĝo dje la maksimuma utilŝarĝo. Oni decidis plue ŝanĝis la pelilon al reuzebla J-2-X. Tiu pelilo kostis duonon de SSME, kiu mem kostis ĉ. 55 milionojn da USD, kaj oni devintus ankaŭ modifi la sparkadon.
La testoj finiĝis en 2007 kaj samjare oni mendis la flugkomputilon la 12-an de decembro 2007 ĉe Boeing.
Lanĉoj
La sekva testflugo de Ares I estas planata por fine de 2013.
Provinco Tokat
Tokat estas provinco en la norda parto de centra Turkio. Ĝi situas en la nigramara regiono (turke Karadeniz Bölgesi) de la lando, do sude de la Nigra Maro. Ĝi havas limojn kun la provincoj Amasya, Yozgat, Sivas kaj Ordu. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Tokat, krome menciindas interalie la urboj Niksar kaj Zile.
András Patkós
András Patkós [andrAŝ patkOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Patkós András estas hungara fizikisto pri atomoj, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
András Patkós naskiĝis la  1947 en Budapeŝto.
Biografio
András Patkós frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1965-1970, poste li samloke ekinstruis. Li doktoriĝis en 1973 en Universitato de Budapeŝto, poste antaŭ la akademio en 1987. Li profesoriĝis en 1989. Inter 1998-2003 kaj post 2007 li estis katedrestro. Li estis gastoprofesoro interalie en Ĝenevo, Kopenhago. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn. Li okupiĝas precipe pri partikla fiziko. Li ricevis 4 premiojn inter 1978-1992.
Radio Libera Eŭropo/Radio Libero
Naskiĝo de la radio
Dum la Dua Mondomilito propagandaj radioj sukcese funkciis. Ili dissendis ne por sia aŭskultantaro, sed al loĝantaro de alia lando en la propraj lingvoj. Ekzemple ekde 1939 la brita radio (BBC) dissendis ankaŭ hungare. Ili spertis la sukcesojn fine de la milito.
Usonaj politikistoj konstatis, ke post la milito en Orienta Eŭropo, la sovetunie regata zono de la kontinento, la informado ne estas libera. Tial ili funkciigis Voĉon de Ameriko, krome ili fondis privatan radion Radio Free Europe. Financa helpo venis el la ŝtata buĝeto. La radio ekfunkciis en 1950, la redaktejo estis en Nov-Jorko. Ili sendis la surbendigitan tekston al Grekio, kie mare ŝipo dissendis ĝin. La redaktejo havis principojn:
La radio en Eŭropo
En 1951 la redaktejo ŝanĝis lokon al Munkeno en parkon tiel nomatan Angla Ĝardeno, kie la stabo, teknikaĵoj, eblecoj etendiĝis. La antenoj estis en Germanio, sed poste ankaŭ en Portugalio. La radio dissendis en la lingvoj ĉeĥa, hungara, pola, rumana kaj bulgara. Tio okazis en kurta ondo (la pola ankaŭ en meza ondo) preskaŭ tuttage (en la rumana kaj bulgara iom malpli). La aŭskultantoj estis ne nur en Eŭropo, sed ankaŭ pli fore, do estis kunligo inter la gepatra lando kaj elmigrintoj.
Dum la hungara revolucio en 1956 la radio faris erarojn. Ne estis koncepto pri la okazintaĵoj. La revolucio atingis la redaktejon neatendite. En la hungara dissendo en la unua tago redaktis agraristo, ĉar li estis ĉemane. La usonaj politikistoj okupiĝis pri la prezidanto-elekto, poste pri Suezo. La hungaraj komunistoj akuzis la radion pri aĉa instiganto. Fakte, dum la unua tago post la novaĵo forta voĉo diris: Policanoj! Ne prenu armilojn kontraŭ la popolo! Pripensu, ke okazos prirespondeciĝo! Poste ofte okazis konsiloj al la hungaraj politikistoj kaj revoluciuloj.
Post la okazintaĵo germanoj kaj usonanoj ekzamenis la dissendojn. En 1968 ĉe Printempo de Prago la estraro forte admonis: ne estu denove 1956. La redaktistoj lernis, en la redaktado ne estis problemoj en 1968, en 1980, en 1990.
Hungarlingva dissendado
Elektitaj hungaraj kunlaborantoj estis Dezső Albrecht, Gyula Borbándi, Bálint Czupy, András Domahidy, Miklós Domahidy, Géza Ekecs, Árpád Gazda, Ilona Hajmássy (anoncisto), Lajos Halász, Péter Halász, Aladár Kovách, Iván Petrovich, Viktor Sztankovics (anoncisto), Mária Tasnády Fekete, Gyula Zathureczky.
Pollingva dissendado (1952-1994)
La pollingva fako estis en Pola Popola Respubliko la plej aŭskultata kaj la plej ĵamata eksterlanda radiostacio. En ĝi i.a. laboris: Jan Nowak-Jeziorański (direktoro), Zdzisław Najder (direktoro), Jacek Kaczmarski (bardo), kunlaboris famaj verkistoj kiel Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński kaj materialojn sendis Władysław Bartoszewski, Józef Szaniawski.
Inter multaj libroj pri Radio Libera Eŭropo aperis i.a.:
Ĵamado
La dissendadoj okazis precipe en kurtaj ondoj: 13, 16, 19, 25, 31, 41, 49 m-ojn, malofte en la tiel nomata fiŝista ondo: 60 kaj 75 m. La dissendoj periode estis ĵamataj. Ĝis la morto de Stalin la ĵamado estis kontinua, poste ĝi iĝis sporada. Inter 1956-1964 denove fortiĝis la ĵamado, poste en Hungario ĉesis, sed la hungara dissendo sporade estis ĵamata verŝajne el Sovetio. La ĵamado kostis pli, ol la redaktado kaj dissendado, tial ne nur demokratoj, sed ankaŭ komunistoj singarde kampanjis kontraŭ la ĵamado. Onidire la ĵamado ne aŭdiĝis forte, se la radioaparato estis en la banĉambro.
Aparte menciinda estas Cornel Chiriac [kornel kiriak] (1942-1975), juna rumana redaktisto, kiu faris la ŝlagromuzikan programon Metronom aŭskultatan de ne nur rumanoj, sed ankaŭ de alilandanoj. Li estis murdita en ankoraŭ ne klaraj cirkonstancoj en la printempo de 1975.
En 1981 okazis bombatako kontraŭ la radio, dum kelkaj minutoj ĉesis la dissendado.
Forvelko en Orienta Eŭropo
Dum la demokratiĝo en Orienta Eŭropo en Budapeŝto ekfunkciis la unua redaktejo trans la fera kurteno, kiun sekvis la aliaj landoj. Escepte la hungaran dissendon, ĉiuj ricevis frekvencon loke. Dume la registaro de Usono faris novajn planojn, oni komencis fari radion Libera Azio, krome ekfunkciis Libera Afganio kaj dissendo en la serba lingvo. La aparte eŭropa branĉo, direktiĝinta al sovetunie dominata orienta Eŭropo, plenumis sian taskon, do ĉesis en 1993. La restaĵo ŝanĝis sian nomon al "Radio Libero" (angle Radio Liberty), kaj ŝanĝis sian lokon al Prago. En Munkeno funkcias universitato de "Radio Libero".
Guajará-Mirim
Guajará-Mirim estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 41.656 loĝantojn en 2010.
Guajará-Mirim estas indiĝena nomo, kiu signifas "akvofaleto"; ĝia historio forte estas ligata al la konstruado de la fervojo Madeira-Mamoré. Ĉar ĝi estas lokata en bela regiono de la subŝtato, tial Guajará-Mirim gajnis karesan kromnomon: Pérola do Mamoré (perlo de la rivero Mamoré).
Turismo
Kulturo
Naturaj Atrakcioj
Festotagoj
Kulturaj Eventoj
Timbaleo
Timbaleoj estas kuba (origine kreola) tamburo paro el unuflanke felotegitaj metalkaldronoj (plejofte el kupro aŭ ŝtalo) sen resonancfeloj, kiuj estas fiksitaj ĉe starigilo, al kiu ankaŭ estas fiksataj unu aŭ plurajn brutosonoriloj kaj aliaj akcesoraĵo kiel lignoblokoj. Foje al tio ankaŭ apartenas cimbaloj. Timbaleoj apartenas al la perkutinstrumentoj, kaj malgraŭ nomsimileco ne estas parencaj kun la timbaloj.
La pli malgranda kaj pli alta timbaleo nomiĝas „primero“ [unua] aŭ „macho“ [virseksulo]; ĝi troviĝas dekstre. La pli granda kaj pli malalta nomiĝas „segundo“ [dua] aŭ „hembra“ [in-seksulo]. La tonala distanco de la tamburoj situas plejofte inter triono kaj kvinono. Timbaleisto ludas starante kaj frapas la felon, sed ankaŭ la tamburorandojn („cáscara“) per du malpezaj tamburbastonoj. Ĉi tiun teknikon oni nomas „paila“ [pato]. Timbaleojn kubanoj ofte ankaŭ nomas „pailas“. Laŭ la kuba verkisto Felipe Pichardo Moya (1892–1957) „pailas“ estas ujoj el ŝtalo aŭ kupro laŭ formo de „duona oranĝo“, uzitaj en la kansukero-fabrikoj por kolekti la kansukero-sukon.
Ekde proks. meze de la 20-a jarcento timbaleoj estas gravaj eroj de kariba muziko, ekz. en salso-bandoj. Aldone ili estas kompletigataj per du brutosonoriloj, lignobloko kaj cimbalo. En Kubo ili foje estas ankaŭ enigita en frapinstrumentaron, kie ili staras maldekstre de la ĉarlestono.
La nomo „timbaleoj“ deduktiĝas de la timbalo, hispane „timbal“, el kiu ili origine evoluis.
Detalajn, ilustritajn informojn pri la historio de la timbaleoj same kiel pri la variaj timbaleo-ritmoj (kun notoj kaj aŭdekzemploj) oferas la libro de Changuito (vd. Literaturo).
Literaturo
Changuito (Jose Luis Quintana): A Masters Approach to Timbales. Book + CD. Alfred Publishing, 1998.
Krokodilo Gena
Krokodilo Gena (Крокодил Гена) estas fikcia, amikema krokodilo en la serio da libroj Ĉeburaŝko de rusa verkisto Eduard Uspenskij. Ĝia nomo estas la diminutiva formo de la populara rusa nomo Gennadij. Li ankaŭ aperis en la animaciaj filmoj bazitaj sur la libroserio de studio Sojuzmultfilm.
La 50-jaraĝa Gena laboras kiel krokodilo ĉe la urba bestoĝardeno. Li ludas la akordionon kaj ŝatas kanti. Liaj du plej ŝatataj kantoj estas Pust' begut neukljuĵe... ("Rigardu suben") kaj Goluboj vagon ("Blutrajna vagono").
Gena estas la plej bona amiko de Ĉeburaŝko, la eta rolulo de la serio.
Székkutas
Székkutas (sEkutaŝ) estas vilaĝo kaj banloko en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Hódmezővásárhely. La loknomo signifas seĝo-puta.
Geografio
Székkutas situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Békéscsaba-Szeged inter Orosháza kaj Hódmezővásárhely. Orosháza troviĝas je 10 km-oj.
Historio
Pli frue avaroj loĝis tie. La nomo aperas unue en 1426 en formo Kwtas, sed la loko apartenis al Hódmezővásárhely dum la historio. En 1950 la komunumo sendependiĝis. En 1933 apoteko, 1957 sportejo, en 1962 impona kulturdomo, en 1975 vendejego konstruiĝis.
Ne menciitaj vilaĝservoj estas infanĝardeno, 2 lernejoj, interretejo, policano.
Interesaĵo
Germana verkisto Hugo Hartung (1902-1972) pasigis tie tempon post la 1-a mondmilito. Poste li verkis romanon "Ich denke oft an Piroschka" (=ofte mi pensadas pri Piroska). En la kulturdomo troviĝas memorĉambro de la verkisto.
Famuloj
En la tiama Vásárhelykutas naskiĝis poeto kaj ministro Sándor Csizmadia.
Malnova kapelo Bona Pastoro (Esztergom)
Malnova kapelo de Bona Pastoro estas la tombeja kapelo de urbo Esztergom. Ĝi estas historia monumento kaj eklezie ĝi apartenas al Preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Esztergom).
Historio
La kapelo konstruiĝis en 1734. En 1900 pli nova Kapelo de Bona Pastoro (Esztergom) estis konstruita, tial ĉi tiu malnova kapelo iĝis tombeja kapelo por funebraj ceremonioj.
Konstruaĵo
La baroka konstruaĵo situas sola havanta po unu navon kaj lignan turon, sed estas ankaŭ apudkonstruaĵo. La sanktejo estas duonronda. Super la enirejo latinlingva teksto estas legebla pri la konstruado.
Antaŭ la kapelo marmora kruco situas el la 18-a jarcento. La alia kruco en la proksimo estas grava historia monumento farita en 1763. Fine estas menciinda skulptaĵo kun 3 figuroj.
Korea Esperanto-Asocio
La plej granda organizaĵo de esperantistoj en Sud-Koreio estas la Korea Esperanto-Asocio (KEA), fondita en 1920 kaj aliĝis al UEA en 1976. Ĉiumonate ĝi eldonas sian oficialan organon La Lanterno Azia.
Oficejoj
Regionaj filioj de KEA
Regionaj filietoj de KEA
Junulara Sekcio
La junulara sekcio de KEA estas Korea Esperanto-Junularo (KEJ).
Aktivado
Ĉiujare okazas Korea Kongreso de Esperanto organizita de KEA, kaj ĉiujare Komuna Seminario (KS) okazas alterne en tri aziaj landoj (Ĉinio, Japanio kaj Sud-Koreio). Por disvastigi la lingvon KEA ankaŭ organizas kurskunvenojn en somero kaj vintro. En printempo kaj aŭtuno filioj de KEA en Daegu kaj Kyeongsangbuk-do okazigas Namkang Esperanto-lernejon, kunlabore kun Kansaja Ligo de Esperanto-Grupoj kaj Esperanto-Populariga Asocio.
Unikoda alfabeto
Unikoda alfabeto
Laurie Anderson
Anderson renkontiĝis kun Lou Reed en 1992, kaj estis edziniĝinta al li el 2008 ĝis lia morto en 2013.
Kato de Schrödinger
Laŭ kvantummekaniko, kies rezultoj estas nun multfoje eksperimente certigitaj, la stato de elementaj partikloj estas ne diskreta kaj absolute ekzistanta, sed kontinue distribuita laŭ probablo. Nur dum observado (mezurado) okazas kunfalo de la probableca funkcio, kaj unu distingebla valoro rezultas. Kio estas "observo", pri tio disputas fizikistoj. Iuj asertas, ke necesas observado de konscia estaĵo, aliaj, ke la kunfalo estas des pli klara, ju pli granda estas la kvanto de la koncernataj atomoj. Ĉar konscia estaĵo havas grandegan kvanton da (organizitaj) molekuloj, evidentas, ke ĝia observado havus enorman efikon.
Tio estis la enhavo de la interpreto de Kopenhago, kvazaŭ-oficiala provo kompreni la kvantuman mekanikon en la tempo de Schrödinger.
La baza ideo
Por konsciigi siajn kolegojn pri la sekvoj de abstraktaj konsideroj Schrödinger (kiu tre ŝatis katojn) elpensis (mensan) eksperimenton pri kato. Ĝin oni aranĝas jene:
En kesto fermita troviĝas
Oni instalu la aparataron tiel, ke post horo la probablo de malkomponiĝo estas 0,5. Post tiu horo la probablo, ke la kato mortis (pro la venena gaso), estas do 50 %. Se fizikisto post tiu horo malfermas la keston, li povas konstati, ĉu la kato mortis aŭ ne. (Ni supozu, ke li spiras tra masko por ne mem morti.)
Noiron-sous-Gevrey
Noiron-sous-Gevrey estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Kato de Schrödinger
La baza ideo
Sed kia estas la stato antaŭ la malfermo de la kesto? Ĉu la kato estas morta? Ne certas, ĉar alie la fizikisto ne havus 50-%-an ŝancon trovi ĝin viva. Ĉu ĝi estas viva? Ne certas, ĉar alie la fizikisto ne havus 50-%-an ŝancon trovi ĝin morta. Se oni kredas al la kvantuma fiziko (en ties interpreto de Kopenhago), la kato estas en stato disigita inter tiuj du ebloj, same kiel la radioaktiva specimeno.
Noiron-sous-Gevrey
Historio
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Kato de Schrödinger
La baza ideo
Tio kontraŭas la "sanan racion" de homo; do la kata eksperimento estas indiko, ke la (makroskala) sana racio ne taŭgas por la kvantuma fiziko. La mensa eksperimento indikas, ke necesas klare distingi inter pure matematika interpreto de leĝoj (foje nomata "sintakso") kaj provoj bildigi ĝin al imagoj de homa menso ("semantiko").
Noiron-sous-Gevrey
Historio
En 1212, la monaĥoj de Cistercio ekkonstruis la ponto de la Arveaux.
Kato de Schrödinger
Interpreto de Kopenhago
Disigon de la sciebla stato en du malsamajn scenejojn kaŭzas unuavide la malkomponiĝo de unuopa radiaktiva partiklo. Tiu disigas sin laŭ la interpreto de Kopenhago pri ne observata malkomponiĝo en superpozicion de stato malkomponiĝinta kaj stato ankoraŭ ne malkomponiĝinta. Pro la interligo kun la mortiga mekanismo tiu dustateco efikas al la atomoj de la veneno kaj fine al la atomoj de la tuta kato. Ekzemple, atomo en la orelo de la kato sub la influo ŝanĝas sian formon al dupinta ondfunkcio, do probableca distribuo kun pinte po duona amplitudo. Ĉi-specaj disigoj estas observeblaj en la Dufenda eksperimento koncerne unuopajn partiklojn. Ĉi-okaze ĉiuj atomoj de la kato konsistigas implikiĝintan superpozicion de vivanta kaj mortinta kato kun po duona probablo por ĉiu el la du statoj (en la diagramo bildigita per du duone travideblaj katoj, unua viva, dua neviva.
Noiron-sous-Gevrey
Geografio
Noiron situas proksimume 10 kilometrojn de Gevrey-Chambertin kaj 14 kilometrojn de Nuits-Saint-Georges.
Kato de Schrödinger
Interpreto de Kopenhago
Nur okaze de la ekrigardo, ĉu la kato ankoraŭ vivas, ekestas interefiko kun la ekstera mondo kaj tiel ĉeloka observado estiĝas, kiu nun kvazaŭ devigas la superpozicion elekti aŭ unu eblon aŭ la alian. Ĉe tio tiu ĉi necerteca stato ĉesas kaj iĝas unu el du eblaj statoj certaj, alivorte la ondfunkcio kolapsas.
Noiron-sous-Gevrey
Geografio
La du riveretojn Boïse kaj Chairon kunfluas kune en la komunumo por formi la rivero Varaude. La rivero Varaude kaj la rivero Sansfond kuciĝis en la ponto (akvedukto) de la Arvaux.
Kato de Schrödinger
Interpreto laŭ la plurmonda tezo
Alia klopodo pri klarigo supozas, ke ekde la superpozicio ekzistas du statoj samtempe — nome en malsamaj mondoj. La unua mondo plu ekzistas kun kato vivanta, la dua mondo plu ekzistas kun kato mortinta. La du universoj estas egalaj, krom la situacio de la kato, sed ili ne kapablas iel ajn reciproke interagi. Aliflanke, ambaŭ mondoj havas komunan historion ĝis la tempopunkto de sia disiĝo.
Noiron-sous-Gevrey
Ekonomio
Oni kulturas tritikon, hordeon, kolzon, cepon kaj mustardon.
Tie estas dromo por veturiletoj (karting).
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon en 2004 (0,50%) sed 0 voĉdonon en 2009.
Eksteraj ligiloj
Pagaxaro de la paroĥo
Akanaj nomoj
La Akanoj de Ganao kaj Ebura Marbordo ofte nomigas siajn infanojn laŭ la tago de la semajno kiam ili naskiĝis kaj laŭ la ordo en kiu ili estis naskiĝintaj. Tiuj "tagnomoj" havas pliajn signifojn pri la animo kaj karaktero de la persono. Aliaj nomoj havas multe pli da varieco kaj povas raporti pri sia naskiĝordo, ĝemeleco aŭ pri meza nomo de prapatro.
Codex Montfortianus
Precipua fonto
Akanaj nomoj
Tiu nomiga tradicio estas komuna en la tuta Okcidenta Afriko kaj la Afrika diasporo. Dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj, sklavoj en Karibio el la regiono kiu hodiaŭ estas hodiaŭa Ganao estis nomataj Coromantees. Multaj el la gvidantoj de sklavo-ribeloj havis "tagnomojn" inkluzive de Cuffy aŭ Kofi, Cudjoe aŭ Kojo, kaj Quamina aŭ Kwame/Kwamina.
Ŝōfuku-ĝi (Fukuoka)
Ŝōfuku-ĝi estas Rinzai zena templo en kvartalo Hakata, Fukuoka en Japanio. Ĝia honora sangō prefikso estas Ankokuzan (安国山). Ĝi fondiĝis de la Rinzai-monaĥo Eisai per financa suporto de Minamoto no Yoritomo, kaj konstruado finis en 1195, do ĝi estas la plej malnova zena templo en Japanio kiu ankoraŭ ekzistas. La prima zena templo estus la ankaŭ per Eisai konstruita templo Hōon-ĝi el 1191.
Codex Montfortianus
Codex Montfortianus aŭ Kodekso Monfortiano  aŭ Minusklo 61 ĉar katalogita per 61 en la listo de Bibliaj manuskriptoj aranĝita de Caspar René Gregory; δ 603 laŭ la listiga sistemo de Von Soden.
Akanaj nomoj
Plejparto de Ganaanoj havis almenaŭ unu nomon laŭ ĉi tiu sistemo, eĉ se ili ankaŭ havas anglalingvan aŭ kristanan nomon. Konsiderindaj figuroj kun tagnomoj inkluzivas la unuan prezidanton de Ganao Kwame Nkrumah kaj iama Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj nome Kofi Annan.
Ŝōfuku-ĝi (Fukuoka)
La templo havas personajn posedojn de Eisai kaj Sengai, kaj bronzan kogurjan sonorilon.
Codex Montfortianus
Priskribo
Tiu kodekso enhavas la tutan grekan Novan Testamenton. La teksto estas skribita en unika kolumno de 21 linioj po paĝo sur j455 paperfoflioj en dimensio (15×8,12 cm).
Ordo de la libroj: Evangelioj, Paŭlaj Epistoloj, Agoj, Katolikaj Leteroj (Jakobo, Judaso, 1-2 Patro, 1-2-3 Johano) kaj Apokalipso de Johano. Tiu ordo de la Katolikaj (Ĝeneralaj) Leteranoj estas tiu de la Minuskulo 326.
Teksto
La greka teksto de la Evangelioj de de la Agoj de tiu kodekso estas ekzemplero reprezenta de la Teksta bizanca tipo kaj Aland ĝin lokigas en la kategorio V. En la Paŭlaj kaj en la Katolikaj Leteroj la tekstoj estas niksitaj.
En la Apokalipso de Johano, la teksto laŭiras la bizancan tipon sed kun nombraj tekstaj variantoj en strikta similo kun la Codex Vaticanus 2066 (Uncialo 046) kaj kun la Minusklo 69. En la Evangelioj la teksto similas al tiuj de la Minuskloj 56 kaj 58..
Akanaj nomoj
Speciala naskiĝo
Infanoj ankaŭ estas nomitaj laŭ kiam aŭ kiel ili estas naskitaj en specialaj cirkonstancoj.
Codex Montfortianus
Teksto
En la 1-a epistolo de Johano 5, 6-7-8 troviĝas la teksta varianto δι' ὕδατος καὶ αἵματος καὶ πνεύματος ἁγίου (6 Ĉi tiu estas la veninto per akvo kaj sango, Jesuo Kristo; ne sole en la akvo, sed en la akvo kaj en la sango. Kaj la Spirito estas la atestanto, ĉar la Spirito estas la vero. 7 Ĉar tri estas la atestantoj: 8 la Spirito, kaj la akvo, kaj la sango; kaj la tri en unu konsentas.) kiel ankaŭ en la manuskriptoj: 39, Minusklo 326, Minusklo 1837. Por la variantoj de tiu pasaĵo oni vidu: Textual variants in the First Epistle of John. Bart D. Ehrman identified this reading as Orthodox corrupt reading; Bart D. Ehrman, The Orthodox Corruption of Scripture, Oxford University Press, Oxford 1993, p. 60.
Akanaj nomoj
Familiaj nomoj
Aŝantioj donis nomojn kiuj estas kongruaj kun etnaj aŝantiaj familinomoj sekvitaj de etnaj aŝantiaj personaj nomoj. La familinomoj de etnaj aŝantioj estas ĉiam donitaj laŭ proksimaj aŝantiaj parencoj kaj kelkfoje aŝantiaj amikoj. Ĉar la aŝantiaj nomoj ĉiam estas donitaj fare de la aŝantiaj homoj, se aŝantiaj geedzoj ricevas aŝantian filon kiel sian unuenaskitan bebon, la filo aŝantia estas nomata laŭ la patro de la edzo kaj se la bebo estas knabino, la knabino estos nomata laŭ la patrino de la edzo. Rezulte, se aŝantio nomita Osei Kofi kaj lia edzino naskis knabinon kiel sian unuenaskitan, la knabino povas esti nomita "Yaa Dufie" eĉ se ŝi ne naskiĝis vendrede. La kialo estas ke la patrino de la viro Osei Kofi estas nomita Yaa Dufie. La aŝantiaj homoj kutime donas tiujn nomojn por ke la nomoj de proksimaj parencoj estu konservitaj en la familioj por montri kiel aŝanti-oj amas siajn familiojn.
Codex Montfortianus
Historio
La unua konata posedanto de la Codex Morfotianus estis Froy, franciskano fratulo, poste estis William Chark (1582), poste Thomas Montfort, el kiu ricevis la nunan nomon Montortianus; fine pri ĝi interesiĝis poligloto episkopo Brian Walton kiu ĝin gastigis ĉe Trinity College (Ms, 30) en Dublino. Apartaĵo de tiu kodekso estas ke en ĝi prezentiĝas kiel la unua greka manuskripto kiu entenas la Alineon Johanan (Comma Johanneum) de la 1-a epistolo de Johano 5,7-8. Tiu pasaĵo, laŭ kritikistoj, estis kopiita de dekjarcenta manuskripto de la Lincoln College de Oksfordo, kiu tamen origine ĝin ĉar ĝia origino naskiĝis en la latina lingvo.
Akanaj nomoj
Familiaj nomoj
En la malnovaj tagoj de la Aŝantioj estis malhonoro se homo ne povis nomi iun infanon laŭ sia patro kaj / aŭ patrino ĉar tio estis la fiero de ĉiu familio. Plejparto de la etnaj aŝantiaj familinomoj donitaj al knaboj ankaŭ povus esti donitaj al knabinoj nur aldonante la leterojn "aa". Iuj aŝantiaj familiaj nomoj povas esti donitaj al kaj knaboj kaj knabinoj sen ŝanĝi aŭ aldoni ion. Tamen, ekzistas aliaj familinomoj, kiuj estas ekskluzive por nomi knabojn, dum aliaj estas ekskluzive knabinaj familinomoj.
Codex Montfortianus
Historio
De tiu dokumento profitis Erasmo de Roterdamo por kompili la trian grekan eldonon de sia Novum Instrumentum omne (Tuta Nova Testamento) (1522).
Zsigmond Deáky
Zsigmond DEÁKY [ĵigmond deAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Deáky Zsigmond estis hungara teologo, episkopo, poeto, membro de Hungara Scienca Akademio.
Zsigmond Deáky naskiĝis la  1795 en Himod. Li mortis la 1872 en Győr.
Biografio
Zsigmond Deáky frekventis mezlernejojn en Győr. Li pastriĝis en 1817. Post 2 jaroj li estis hejma edukisto. Baldaŭe li vojaĝis al Svislando kaj Italio, poste li denive edukis en riĉa familio. En 1836 li iĝis abato, en 1841 episkopo. Li kolektis librojn, kiujn li donacis al la pastra lernejo de Győr.
Grajewo
Grajewo estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Podlaĥio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Augustów. Fine de en la urbo vivis.
Smrk (Riĥleba montaro)
Smrk (1127 m.s.m; germane: Fichtlich, pollingve: Smrek, esperante: Piceo) estas la plej alta monto en Riĥleba montaro troviĝanta 5 km nordokcidente de selo Ramzová. La propra pinto estas arbarkovrita de piceo, troviĝas ĉi tie pintejo Malení kun tipa torfeja vegetaĵo, kiu estas protektata kiel naturmemorindaĵo. Proksime de la pinto troviĝas historia trilanda punkto de Moravio, Silezio kaj Pollando (Klodsko). Apud la trilanda punkto troviĝas savtegmentejo kun benkoj kaj disvojiĝo de turismaj markoj.
Ganga akridotero
Ganga akridotero aŭ Ganga minao (Acridotheres ginginianus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Akridoteroj kiuj portas fruntajn krestojn. Ĝi loĝas en Suda Azio kun teritorioj el Sindo, Pakistano al Bangladeŝo.
Aspekto
Ĝi estas simila laŭ koloro kaj kunhavas teritorion kun la Komuna minao, sed ĝi estas iom pli malgranda kaj griza, dum la Komuna minao estas multe pli bruna. Malkiel la Helventra minao aŭ aliaj membroj de la genro de Akridoteroj, kaj la Komuna minao kaj la Ganga minao montras flavecajn ĉirkaŭokulajn haŭtomakulojn, sed tiuj de la Ganga minao estas pli oranĝecaj kun hirtecaj plumoj ĉirkaŭe. Same ambaŭ proksime parencaj specioj ne montras (aŭ apenaŭ) la elstaremajn krestojn de la aliaj akridoteroj. Aliaj distingiloj estas ke la nigra krono havas klaran limon ĉe la Ganga minao dum temas pri gradado ĉe la Komuna minao. Krome la flugilmakuloj kaj pintoj de vostoplumoj estas rozkolorecaj anstataŭ blankecaj.
Ĝenerale temas pri grizeca birdo pli nigra en kapo, flugiloj (kun brilverdecaj nuancoj) kaj vosto kun blankeca fajna bordeto. En la nigra kapo elstaras la ruĝoranĝa haŭtaĵo kaj ĉirkaŭ la bruna okulo iom da nigreca ĉirkaŭokulo.
Ambaŭ seksoj estas similaj; junuloj estas pli palaj kaj brunaj. .
Distribuado
La Ganga akridotero troviĝas en plej granda parto de duoninsula Suda Azio, el Sindo, Pakistano okcidenten al Bangladeŝo orienten, ĝenerale inter latitudoj de ĉirkaŭ 19o (Mumbajo); al 28o (Ganga valo). La Ganga akridotero forestas el plej sekaj regionoj de Raĝastano. Ĝi havas makulecan distribuadon sed ĝi estas komune vidata en plej grandaj rivervaloj. Ĉefe loĝantaj birdoj, la Ganga akridotero montras regulajn sezonajn lokajn movojn en kelkaj areoj. Individuaj perditaj vagantoj estis dokumentataj tiom malproksime kiom ĝis Kandaharo, Afganio, kaj Ĉenajo, Barato
Habitato
La Ganga akridotero troviĝas inter rokoj, en malferma kamparo kaj ĉirkaŭ homaj setlejoj, ofte ĉe tevendejoj kaj merkatoj ktp. Ili oftumas ĉe trajnstacioj. Komune troviĝanta ĉe riverbordaj habitatoj.
Kutimaro
La Gangaj akridoteroj estas gregemaj, kaj povas troviĝi en aroj eĉ dum la reprodukta sezono. Tiuj birdoj estas kutime tre fidemaj kaj netimidaj. Ofte vidataj en trajnstacioj inter platformoj kaj eĉ inter la piedoj kaj valizoj de pasaĝeroj, plukantaj manĝerojn; ili estas vidataj en merkatoj kiel ĉe Malnova Delhio, ŝtelsaltetantaj al ĉaroj de vendistoj por rabi rubaĵojn.
La Gangaj akridoteroj ankaŭ traserĉas publikajn rubejojn por rubaĵojn kaj manĝerojn kaj foje atendas sur gregoj por serĉi iksodojn aŭ insektojn.
La voĉo estas iom pli milda ol tiu de la Komuna minao.
Nestumado
La Gangaj akridoteroj havas nestosezonon el aprilo al aŭgusto, kaj plej parto de birdoj nestumas el majo al junio.
La Gangaj akridoteroj ofte reproduktiĝas en kolonioj kun la Komuna minao. Oni konstatis grupojn de 50 aŭ eĉ plie da paroj en ununura kolonio.
Bildaro
Bildoj de Gangaj akridoteroj en Hodal, Faridabado, Distrikto de Harjano, Barato.
Fenetila oktanato
Fenetila oktanato aŭ C16H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj fenetila alkoholo. Fenetila oktanato estas senkolora likvaĵo kun vinsimila odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenetila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenetila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Howard Walter Florey
Howard Walter FLOREY (Barono Florey de Adelajdo kaj Marstono ; naskiĝis la 24-an de septembro 1898, en Adelajdo, mortis la 21-an de februaro 1968, en Oksfordo, en Britio) estis aŭstralia kemiisto kaj farmakologo. Rekompencis lin la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino en 1945, kun Ernst Boris Chain kaj Sir Alexander Fleming, por la ekstrakto de penicilino.
Vivo
Li naskiĝis en Suda Aŭstralio, lernis medicinon en Universitato de Adelajdo de 1917 ĝis 1921, ricevis stipendion Rhodes kaj daŭrigis sian lernadon en Queen's College de la Universitato de Oksfordo.
Post tempo en Usono kaj Universitato de Kembriĝo, li reiris al Oksfordo kie li iĝis ano de la Lincoln College kaj estro de esplora teamo. En 1938, laborante kun Ernst Boris Chain kaj Norman Heatley, li legis artikolon de Alexander Fleming pri la kontraŭbakteria efiko de ŝimo penicillium notatum.
Howard W. Florey nobeliĝis kaj ricevis la ordenon pro merito en 1944. Li aniĝis la Ĉambron de la Lordoj kiel Barono Florey de Adelajdo kaj Marstono en 1965. Li estis prezidento de la Reĝa Societo de Londono de 1960 al 1965 kaj kanceliero de la Aŭstralia Nacia Universitato de 1965 al 1968.
Li mortis pro korinfarkto en 1968.
Großenrade
Großenrade estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Münsterlingen TG
Pri la komunumo
Münsterlingen estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2543 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Münsterlingen situas ĉe la bordo de Bodenlago sudoriente de la urbo Kreuzlingen. Münsterlingen konsistas el la du municipoj Scherzingen kaj Landschlacht.
Limoj kaj najbaraj komunumoj
Münsterlingen limas en nordoriento al Bodenlago, kiu estas landlimo kun Baden-Virtembergo (Germanio), en nordokcidento al Bottighofen, en sudokcidento al Lengwil kaj en sudoriento al Altnau.
Trafiko
La komunumo disponas pri tri stacidomoj ĉe la trajnlinio de Romanshorn al Kreuzlingen, kiun servas trajnoj de Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj de THURBO.
Historio
La politika komunumo Münsterlingen estiĝis la 1-an de januaro 1994 per la kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Landschlacht kaj Scherzingen kadre de la komunuma reorganizado de Kantono Turgovio. Nomon kaj blazonon la komunumo ricevis de la malnova Monaĥejo Münsterlingen. La unua dokumenta mencio de la monaĥejo datiĝas el la jaro 1125 kiam Henriko la 5-a permesis al Ulrich de Dillingen, la tiama episkopo de Konstanco la renovigon de la monaĥejo, kiu laŭ buŝa tradicio fondita en la 10-a jarcento de fratino de la abato Gregoro de Einsiedeln.
Béla Bagaméri
BAGAMÉRI Béla [bagame:ri] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, turisto, montgrimpanto, amatora grot-esploristo. Li naskiĝis Kluĵo la 22-an de aŭgusto 1922.
Biografio
Béla Bagaméri diplomitiĝis en 1955 en la teknikuniversitato de Kluĵo kaj ĝis 1982, kiam li pensiuliĝis, li laboris kiel inĝeniero. Li komencis la grot-esploradon de 1947. La unua groto malkovrita de li la 7-an de aprilo 1957 estis la Groto de ventoj (rumane Peștera Vântului), kiu estas la plej granda groto de Rumanio. Inter 1955-1965 li estis gvidanto de alpinista sekcio Metalul de Kluĵo. De 1966 li estis ano, poste prezidanto de Amatora Rondo de Grot-esploristoj kaj Grot-esplorado de Kluĵo. Al lia nomo ligiĝas la malkovro de pluraj centoj da grotoj.
Chirivel
Chirivel [ĉiriBEL] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio en la komarko Los Vélez.
La areo de la municipo estas 197 km2 kie loĝas 1794 geloĝantoj, do loĝdenso estas 9.1 loĝ./km2. Chirivel situas je 139 km de la provinca ĉefurbo Almerio.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1794 geloĝantoj de la municipo Chirivel estas 903 inoj kaj 891 viroj. En la 197-kvadratkilometra teritorio estas 2 vilaĝoj, kie loĝas 1459 geloĝantoj (Chirivel, 1276 loĝ., kaj El Contador, 183 loĝ.), kaj aliaj 335 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 13, 4 inoj kaj 9 viroj, kaj mortis 25, 16 inoj kaj 9 viroj. Tiel la natura kresko estis -12 (-0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 702 homoj (39.1%).
Historio
Chirivel atingis pinton en la 1950-aj jaroj kun pli ol 3500 loĝantoj; poste okazis elmigrado kaj oni falis ĝis la nunaj 1500, tio estis oni perdis pli ol duono.
La origino de la municipo devenas el aro da kampardomoj de la senjorlando de Los Vélez kiu atingis sendependecon disde Vélez Rubio en 1895.