cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dictionnaire Pratique d'Esperanto
La 3-a eldono
La 3-an eldonon de 2000 redaktis André Andrieu, iama kunlaborinto de Edmond Dazun pri la botanika terminaro "Sin nutri en la naturo" de 1995. Andrieu pliampleksigis kaj aktualigis la jam ne plu modernan vortaron. Ĝi ricevis formaton similan kiel tiu de la "Grand Dictionnaire". Recenzo "Modela vortaro" de Jean Doublet aperis en La Gazeto 97 p. 27.
Konarako
Konarako estas malgranda urbo en la barata Oriso ĉe marbordoj de Bengala Golfo. Nombro de loĝantoj en la jaro 2001 nur je malmulte superis 15000. La urbo estas konata precipe danke al konservitaj malnovaj memorigaĵoj en la ĉirkaŭaĵo. Eble plej signifa estas Suna templo de Surjo, la dio de suno, kiu estis konstruita jam en la 13-a jarcento. Ekde la jaro 1984 ĝi estas parto de listo de monda heredaĵo de Unesko.
Holzheim (Aar)
Holzheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La burgo Ardeck estas la  ruino de  malfrumezepoka montburgo sur altaĵo de 157 m s.m. apud la vilaĝo Holzheim.
Regiono Suda Supra Rejno
La regiono Suda Supra Rejno (Region Südlicher Oberrhein) estas unu el 12 administraj regionoj en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝi troviĝas ene de la distriktaro Freiburg, en la sudokcidento de la federacia lando.
La regiono konsistas el la
Kansaja internacia flughaveno
La Kansaja Intenacia Flughaveno (japane 関西国際空港) estas japana flughaveno en regiono Kinki en Japanio. Ĝi situas parte en la japana prefektujo Osaka, parte en Prefektujo Vakajama, 5 km antaŭ la marbordo, sur artefarita insulo en la maro. Ĝia IATA-flughavena kodo estas KIX, la ICAO-flughavena kodo estas RJBB.
Historio
La insulo estis planita je longo de 4 km kaj larĝo de 2,5 km. La inĝenieroj devis superi la ekstreme grandajn riskojn de tertremoj kaj tropikaj hurikanoj (kun ondegoj de ĝis 3 m).
La konstruado ekis en 1987: oni pretigis muran valon kompleta en 1989 el rokaĵoj kaj 48.000 tetahedraj betonŝtonoj. Oni malkonstruis tri montojn por 21.000.000 m3 por plenigaĵo. La konstrulaboroj bezonis 10.000 laboristojn, 10 milionojn da laborhoroj dum tri jaroj, uzante okdek ŝipojn. Ili devis pretigi 30-metrojn dikan grundotavolon ene de la marmuro. La konstruaĵon planis la arĥitekto Renzo Piano. Oni konstruis en 1990 trikilometrajn pontojn por ligi la insulon al la natura kontinento ĉe Rinku Town, ke kosto de miliardoj da USD.
La flughaveno estis malfermita la 4-an de septembro en 1994. La insulo iĝis 4 km longa kaj 1,2 km larĝa. La konstruado kostis 15 miliardojn da USD.
La Kansaja flughaveno estis projektita kiel 24-hora flughaveno, sed tio ne realiĝis. Ĝi sendamaĝe travivis la tertemon de Kobe en 1995. La largiĝo de la flughaveno pretiĝis en aŭgusto de 2007. La flughavenon trairas ĉiujare ĉ. 16 milionoj da pasaĝeroj.
La flughaveno sinkas nuntempe 4,8 cm ĉiujare, sed iam tio devas halti. Tiun sinkado oni enkalkulis dum planado, konstruado, tiel la kondukaj tuboj havas ĉiam elasatn parton kaj eblon moviĝi.
Oni planas duan ponton por aŭtomobiloj.
Regiono Suda Supra Rejno
eksterdistrikta urbo
kaj la distriktoj
Administra centro estas la urbo Frajburgo.
Flughaveno de Sevilo
La Flughaveno de Sevilo, konata ankaŭ kiel Flughaveno de Sevilo-Sankta Paŭlo estas internacia flughaveno el Hispanio mastrumata de AENA, situanta je 10 km nordoriente de la urbo Sevilo. Ĝi situas en la municipoj Sevilla kaj La Rinconada, kaj temas pri grava ekonomia motoro kaj kreado de laborpostenoj ne nur en la urbo sed en la regiono.
La terminalo, dizajnita de la arkitekto Rafael Moneo, konstruiĝis inspirite de la sevila kaj andaluza arkitektura stilo, baziĝinte sur tri tradiciaj komponantoj: la Moskeo, la Palaco kaj la oranĝarboj. Horto el oranĝarboj bonvenigas la pasaĝeron en la flughaveno. La flughaveno de Sevilo troviĝas inter la ses profitdonaj flughavenoj de AENA en Hispanio.
Mac OS
Mac OS (angla) estas serio de operaciumoj de Apple por la serio de komputiloj Makintoŝo. La aktuala versio estas Mac OS X, kiu estas Unix-, OpenStep-, kaj Darwin-bazita. La unua versio de Mac OS (nomita poste) aperis en 1984, kiam oni nomis ĝin simple System software (sistema programaro). Fruaj versioj de Mac OS funkciis nur per Motorola-68000-aj Makintoŝoj. Kiam Apple disponebligis komputilojn PowerPC-ajn, tiu ŝanĝiĝis. Mac OS X nun funkcias kun kaj PowerPC-a kaj Intel-a komputiloj.
Combarro
Combarro estas submunicipo de la municipo de Poio, en la provinco galega Pontevedro (Hispanio). Ĝis komenco de la 20a jarcento ĝi estis municipo sendependa. La censo de 1999 registris 1.567 loĝantojn kaj tiu de 2004, 1.668.
Priskribo
Temas pri marista vilaĝo, proksima kaj al la provinca ĉefurbo, nome Pontevedra (7 km), kaj al aliaj konataj urboj kiaj Sanxenxo. Plej interesa estas la malnova zono, kie troviĝas granda kvanto el tipaj surkolonaj grenejoj kaj pilorioj, krom la preĝejo.
Vivi (lago)
La plej grava eco de la lago estas ĝia situo. La sud-orienta ĝia bordo estas geografia centro de Rusio. Baldaŭ post la disfalo de Sovetunio akademiano P. A. Bakut kalkulis koordinatojn de la centro por la nova ŝtato; tiuj koordinatoj estis agnoskitaj de la Federacia Servo pri Geodezio kaj Kartografio de Rusio. Por kalkuli la centron la akademiano uzis speciale ellaboritan formulon.
Ĉe la bordo de Vivi staras monumento 7 metrojn alta, oni metis ĝin la 21-an de aŭgusto 1992 kaj la 27-an de aŭgusto solene inaŭguris. En tiu jaro situacio en la ŝtato estis ankoraŭ malstabila, ekzistis danĝero de plua disfalo je malpli grandaj ŝtatoj, en kelkaj regionoj okazis interetnaj konfliktoj. La starigo de la monumento estis tamen antaŭvida, post paso de pluraj jaroj ĝi restas aktuala geografia centro de la lando.
Pli poste apud la monumento estis malfermita granda ortodoksisma kruco, memorige al 600-jariĝo ekde la morto de Sergio la Radoneĵa.
1452 Hunnia
1452 Hunnia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Lingva Xronari
Lingva Xronari estas planlingvo kreita de Libor Sztemon en 2001. La aŭtoro ankaŭ kreis Arsezi, Slavarsi, Slavrevi, Ersezî, Sansari, Manadei, Vâradei, Darseni, Yordeni, Moravei kaj Euransi. Li rezignis pri Xronari.
Specimeno
Patro nia:
Terajo
Terajo aŭ origine Terai (en hinda kaj nepala: तराई, en urdua:ترائی; tarāī) estas pruntvorto de persa origine signifanta malsekan regionon. Ĝi plusendas al tero sude de la Montetoj Sivalik, la plej malsupraj eksteraj promontoroj de Himalajo kiu foje estas marĉaj herbejoj, savanoj, kaj arbaroj. Tamen ĉar la Terajo estas ĉiufoje tre senarbarigita, drenita kaj estas uzata por kultivado, la ligo kun malsekeco malintensiĝas en nuntempa uzokutimo. Terajo konvenas al geografia, ne hidrografia esprimo, por distriktoj en la ebenaĵoj proksimaj aŭ limaj kun la montetoj Sivalikoj. En Barato la vorto plusendas al la plej norda parto de la Hind-Ganga Ebenaĵo, sed nur ĉe la Gango-Baseno komenciĝanta ĉe la rivero Jamuna orienten en tuta Himaĉal-Pradeŝo, Utarakando kaj Harjano. En Nepalo ĝi plusendas al ebenaĵoj de la rando de la Sivalikoj sude al Barato kaj plie proksimume al sep malaltaj valoj en la Sivalikoj aŭ tuj norde de ili. En du lokoj kiujn la internacia limo atente sekvas al la Sivalikoj kaj "Terai" inkludas nordajn distriktojn en Utar-Pradeŝo kaj Biharo.
4745 Nancymarie
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nancy Marie Martinez, filino de la malkovrinto.
Listo de urboj de Surinamo
La ĉefa urbo de Surinamo estas Paramaribo, lokigata ĉe la samnoma distrikto.
Provinco Kunar
Geografio
Kunar kovras areon de proksimume 4942 kvadrataj kilometroj kaj havas pli-malpli 417 000 loĝantojn. La provinco situas en la montaro Hindukuŝo dense kovrata de arbaroj.
La najbaraj afganiaj provincoj estas Nuristano en la nordokcidento, Lagman en la okcidento kaj Nangarhar en la sudo.
Ĉefurbo de la provinco Kunar estas Asadabad.
Topografio
La rivero Kunar Rud fontas en la nordokcidenta Pakistano en glaĉero ĉe la suda flanko de la Hindukuŝo kaj komence havas la nomon Ĉitral. Ĝi fluas suden al Afganio, kaj sude de la limo ekhavas la nomon Kunar. Proksime de la urbo Ĝalalabad la rivero enfluas la riveron Kabul, laŭ kiu nomatas la afgania ĉefurbo kaj ties provinco.
La per la rivero ekestinta valo en Pakistano koresponde nomatas valo Ĉitral kaj en Afganio valo Kunar.
La afgana provinco Kunar ĉefe konsistas el tiu parto de la valo Kunar, kiu situas inter la monta altaĵo de Nuristano en la nordo kaj la valo de la rivero Kabul en la sudo, kaj el valoj de flankaj riveroj enfluantaj la riveron Kunar, kiel ekzemple la rivero Korangal enfluanta proksime de Asadabad. En la okcidento ne ekzistas klara, natura kaj topografia limo al la aliaj afganiaj provincoj en la montaro Hindukuŝo. En la oriento kaj sudoriento la provinco limiĝas per la montoĉeno Kabul-Tsapar, en la nordoriento per la montoĉeno Kaŝmund.
Proksimume 86 % de la provinco konsistas el montaro kaj sekaj altaj montaj deklivoj - tiu montaro dispartiĝas per krutaj kaj dense per arbaroj kovrataj riveraj valoj. La valoj plejparte tre malfacile alireblas. La restaj 14 % konsistas precipe el ebenaj areoj proksime de la riveraj bordoj.
Loĝantaro
Kunar havas proksimume 417 000 loĝantojn, el kiuj 95 % estas paŝtooj kaj 5 % nuristananoj. Proksimume 11 000 loĝantoj de Kunar loĝas en urboj, precipe la provinca ĉefurbo Asadabad. La restaj 406 000 vivas malurbo en vilaĝoj kaj unuopaj bienoj.
Triboj de la provinco
La paŝtooj de Kunar divideblas en la tribojn Safi, Gorbuz, Masud, Vadir, Ŝinvari, Takari, Salarzaj, Vur, Kakazaj, Mohmand, Baezaj kaj Sepah. Krome ankaŭ paŝtoaj nomadoj de la tribo Gilzaj loĝas en partoj de la provinco Kunar, aparte dumsomere en la regiono de la distrikto Gaziabad (vintre ili plejparte vivas en la afganiaj provincoj Lugar, Vardak kaj Parvan).
La nuristananoj de Kunar plejparte apartenas al la tribo Kom. Tamen ankaŭ tre malgrandaj grupoj de la nuristananaj triboj Kalaŝa, Tregami, Kŝto kaj Gramsana vivas en unuopaj vilaĝoj de la provinco.
Lingvoj
El la 771 loĝlokoj de la provinco, en 705 parolatas precipe paŝtoe. La parto de la parolantoj de la paŝtoa en la suma loĝantaro estas pli ol 90%. En 35 loĝlokoj la nuristana estas la ĉefa lingvo, en 15 loĝlokoj la paŝaja kaj en po duloĝlokoj la persa (Dari) kaj uzbeka.
Religio
La loĝantaro de Kunar plejparte sekvas hanafitan interpreton de sunaisma islamo, kies praktiko tre miksatas kun la antaŭislama honora kodekso de la paŝtoaj tradicioj.
En la provinco Kunar ekzistas 1 349 moskeoj kaj madrasoj, el kiuj multaj atribueblas al islama sekto kiu reprezentas naciisme paŝtoan kaj radikalan interpreton de la islamo - la tiel nomataj "lernantoj", do talibanoj.
Eduko
En la provinco Kunar ekzistas proksimume 115 lernejoj. Proksimume 31% el la loĝantaro scipovas legi. Inter virinoj estas proksimume 7%.
Prisana infrastrukturo
En la provinco ekzistas tri malsanulejoj kaj 46 senlitaj medicinaj centroj.
Ekonomio
La plejparto de la loĝantaro de Kunar nutras sin de bestobredado kaj agrikulturo. Aparte en la valo de la rivero Korangal ankaŭ kultiviĝas kaj hakofaliĝas arboj por lignoproduktado. Krome en la provincoj, kiel en multaj partoj de Afganio, kultiviĝas papavo cele al neleĝa produktado de opio.
Politiko
Provincestro estas Sajed Fazlulah Vahidi.
Laŭ onidiroj Osama bin Laden de tempo al tempo restadas en la provinco lima al Pakistano.
distriktoj de la provinco
La provinco Kunar konsistas el 16 distriktoj, kiun poe gvidas distriktestro. La nombro, nomoj kaj limoj de la distriktoj ĝis nun ofte ŝanĝiĝis.
Stalo
Stalo estas farmbiena konstruaĵo, kiu servas kiel loĝejo por bestoj agrikulture tenataj.
Laŭ Francisko Azorín stalo estas Loĝejo por brutaro, por grego. Li indikas etimologion el la latina stabulum, el stabulare (stali). Kaj li aldonas la terminon stali, por loĝigi brutojn en stalo.
Priskribo
]]
Tipoj de staloj
Staloj estas konstruaĵoj sur bieno aŭ troviĝas proksime de bieno. Ĉe loĝstala domo, kiu dominis antaŭ la industria revolucio, la stalo estas integrita en loĝdomo de la agrikuluristo.
Se la stalo troviĝas ekster la biena loko kaj proksime de paŝtejo, ĝi nomiĝas „eksterbiena stalo“.
En la industria agrikulturo de la 21-a jarcento ofte la stalo aŭ pli bone stalego troviĝas ekster la vilaĝo aŭ urbo. La bestoj tenataj en tiaj staloj plej ofte ne havas la eblon serĉi la nutraĵon en la subĉielejo.
Staloj en la 21-a jarcento
Hodiaŭ ekzistas specialaj konstruformoj por ĉiu bestospeco kaj utilformo, kiuj dependas de la bezonoj de la bestospeco rilate la nutrigado, mastrumado, temperaturbezono kaj aerumado.
Ĝenerala konstruo
Stalkonstruaĵoj hodiaŭ ofte estas haloj kun trairejoj aŭ pluraj ejoj poe unu aŭ pluraj bestoj. La bestoj estas nutrataj aŭ dum la tuta jaro aŭ nur dum la malvarmaj sezonoj en la stalo.
Ottó Ruttkai
Ottó Ruttkai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ruttkai Ottó estis hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis Russ, liaj gefratoj estis Éva Ruttkai kaj Iván Ruttkai, lia edzino estis Hanna Lóránd. Ottó Ruttkai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Stalo
Ĝenerala konstruo
Ĉe malnovaj bienaj staloj la stokejoj por fojno kaj pajlo ofte estas super la stalo. Modernaj staloj havas proprajn ejojn aŭ ujoj por stoki la furaĝon, fojnon kaj pajlon.
Ottó Ruttkai
Biografio
Ottó Ruttkai jam kiel infano kaj membro de infanteatro de Artúr Lakner ricevis rolojn en pluraj teatroj, poste ankaŭ en filmoj antaŭ la 2-a mondmilito. La vera aktora kariero komenciĝis en 1947 en Teatro Madách. En la teatra jaro 1950 li apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al pli malgranda teatro, inter 1953–1955 al Teatro de Hungara Armeo. Li estis teatrestro de Li ricevis premion en 1958. Li edziĝis en 1949, en la 1950-aj jaroj 2 filoj naskiĝis.
Stalo
Bovoj
Ĉe la staltenado de bovoj oni distingas inter unuopa tenado kaj grupa tenado. Ĉe la unuopa tenado la bestoj estas ligitaj. Tiel la ekskrementoj falas malantaŭ la kuŝejoj kaj tiel pli facile povas esti forigeblaj. Junbestoj (bovidoj) estas tenataj dum la unuaj du samajnoj en bovidkabanoj. Ekde al oka semajno ili devas esti tenataj en grupoj. La prizorgado kun akvo kaj furaĝo okazas per trogoj.
Porkoj
Ĉe la tenado de domaj porkoj ekzistas diversaj konstruformoj, kiuj estas agordita al la diversaj celoj de la bestotenado.
Ĉevaloj
Ĉe ĉefvaloj dominas la stalfaka stalo kaj la unuopaj ĉevalo staras en unuopaj fakoj, Ofte ekzistas ebleco por elkuri.
Vidu ankaŭ la artikolon pri ĉevalstalo.
Kortobirdoj
Ĉe la bredado de kortobirdoj la stalformo ankaŭ dependas de la celo.
Kortobirda grasigado
Jenaj kortbirdoj taŭgas por grasigi en staloj: virkoketoj, meleagroj kaj ekonomie malpli gravaj estas hejmaj anseroj, anasoj, kolomboj, strutoj kaj ordinaraj koturnoj. Staloj de virkoketoj kaj meleagoj estas simile konstruitaj. Aŭ la bestoj estas tenataj en fermitaj staloj kun deviga aerumado aŭ ili estas tenataj en staloj kun libera aerumado. La lasta staltipo nomiĝas „naturstalo“. La planko ne estas firmigita kaj nur ricevis ĉ. 3,5 cm dika tavolo el hakita pajlo aŭ molligna rabotaĵo.
Ovoproduktaj kokinoj
Ĉe Ovoproduktaj kokinoj oni distingas inter enkaĝa tenado, tenado en kaĝegoj, surplanka kaj subĉiela tenado. En la Eŭropa Unio ekzistas reglamento pri postuloj al la staloj (1999/74/EG: reglamento de la konsilio de julio 1999 pri fiksado de minimumaj kondiĝoj protekte al ovoproduktaj kokinoj - ofica komuniko L 203 de 03/08/1999 paĝoj 0053–0057, jen germane, sed ankaŭ havebla en la aliaj lingvoj de EU).
Ŝafoj kaj kaproj
La tenado en grupoj okazas en stalfakoj ene de granda stalego. En ili estis multe da spaco por grupoj ĝis kvin bestoj.
Flankkonstruaĵoj kaj stokejoj
Ofte la furaĝo estas stokata proksime de la stalo, ekzemple en separata ejo, por eviti la ŝarĝon de la enstala aero, se temas pri seka, polva materialo. En malnovaj staloj ofte la furaĝo estas stokata en la subtegmentejo de la stalo.
Literaturo
En la germana:
Gisclareny
Gisclareny estas kataluna municipo en la komarko Berguedà, provinco Barcelono.
Blachownia
Blachownia estas urbo en la Silezia provinco de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj al la distrikto Częstochowa.
Bretigney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Géza Entz (pli juna, arthistoriisto)
ENTZ Géza (enc) hungara arthistoriisto, politologo, universitata profesoro: Kluĵo, 1949.
Biografio
Géza Entz finis historion-arthistorion en 1973 en ELTE, kie en 1977 li doktoriĝis. Inter 1973 kaj 1990 li estis kunlaboranto de la Arthistoria Esplorgrupo de la MTA, inter 1986—1990 li estis la sekretario de la faksekcio de Arkeologia kaj Arthistoria Societo. Ekde 1990 ĝis 1992 li estis politika ŝtatsekretario de la Oficejo de Ministerprezidanto por problemoj de hungaroj trans la landlimoj. Inter 1992—1994 li estis titolita ŝtatsekretario, prezidanto de la Oficejo por Translandlimaj Hungaroj. En 1991 komisiite de ministerprezidanto li organizis la fondaĵon Teleki László Alapítvány (TLA). Ĝis 1995 li estis la kunulprezidanto de kuratorio TLA, ekde 1995 la eksterna kunlaboranto de Mezeŭropa Instituto de TLA. Ekde 1992 li estis la prezidanto de Fondaĵo Pro Professione. En 1998-1999 li estis la przidanto de la Landa Artmonumentdefenda Oficejo. Inter 2000—2002 li estis ĉefdirektoro de la Nemzeti Kultuális Örökség Kulturális Intézetek Igazgatósága''. Lia ĉefa esplorkampo estas la arktekthistorio kaj arttopografio en mezepoko de Hungarujo, kompara eŭropa politiko, regiona politiko kaj nacionalismo. li estas kunulredaktoro de revuo Regional and Federal Studies.
Internacia ekspozicio de Sevilo (1992)
La Internacia ekspozicio de Sevilla 1992 estis okazigita en la ĉefurbo de Andaluzio (Sevilo) en la jaro 1992, kaj estis konata kiel "Expo'92" aŭ "la Expo" inter la hispanlingvanoj.
Kiel ĉiu internacia ekspozicio posta al 1931, ĝi estis reguligata de la Internacia Oficejo de Ekspozicioj. Ĝi daŭris ses monatojn, de la 20-a de aprilo ĝis la 12-a de oktobro, koincidante kun la 5-a Centjariĝo de la tielnomata Malkovro de Ameriko en 1492. Ĝi estis realigita por memorigi tiun historiaĵon kaj la moto estis "La Epoko de la Malkovraĵo".
La oficiala dorlotbesto de la ekspozicio 92 nomiĝis "Curro", simpatia biro el beko kaj kresto buntaj. Je la fino de la ekspozicio, la infrastrukturoj estas profititaj por la kreado de la Teknologia Parko Cartuja, mastrumata de la societo Cartuja 93, kaj parko nomata Isla Mágica, krom por administraj kaj universitataj uzoj.
Zákupy
Zákupy (legu: Zakupi) (Reichstadt) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en la norda parto de Bohemio, en regiono Liberec, distrikto Česká Lípa. Vivas ĉi tie.
La ĉefa vidindaĵo estas samnoma kastelo, proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio. Vizitindas ankaŭ unika karnavala muzeo.
Historio
La unua mencio pri la urbo devenas el la jaro 1306 en konekso kun kavaliro Fridman el Smojno. En la 14-a jarcento Zákupy estis en posedo de Vartenberkoj, kiujn en duono de la 15-a jarcento sekvis nobela familio Berka z Dubé. Ekde la jaro 1612 Zákupy apartenis al familio Novohradský el Kolovraty kaj ekde la jaro 1632 ĝi venis en posedaĵon de familio de princoj Saksio-Lauenburkidoj. En la jaroj 1689 - 1741 regis al Zákupy Anna Marie Františka Toskánská, granddukino el Toskanio, ekde duono de la 18-a jarcento superularo estis dukoj el Bavario.
Fine de la 18-a jarcento Zákupy fariĝis posedaĵo de Habsburgoj. En 1818 - 1832 estis kun ampleksa ĉirkaŭaĵo kreita duklando Zákupy, destinita por Napoleono la 2-a nomata Agleto. Sed reale li neniam venis al Zákupy kaj pro sia frua morto li fine eĉ ne povis transpreni la mastrumadon. Post la jaro 1848 la kastelo estis somersidejo de eksimperiestro Ferdinando la 5-a. En 1900 en la kastelo geedziĝis Franz Ferdinand kun Žofie Chotková. Ekde la jaro 1918 posedanto de la kastelo estas Ĉeĥoslovaka, nun Ĉeĥa Respubliko.
La 19-a jarcento estis periodo de prospero de socia vivo, periodo de estiĝo de diversaj asocioj. En la jaro 1850 en Zákupy estis fondita pro merito de Ferdinando Leitenberger (frato de tiama posedanto de kartonejo) la unuapropravola fajroestingista korpuso en meza Eŭropo.
Post la jaro 1918 komenciĝis altiĝi nombro de ĉeĥoj en Zákupy. En la jaro 1919 ili tie malfermis ĉeĥan minoritatan lernejon. En la jaro 1930 Zákupy havis 2145 loĝantojn, el tio 369 ĉeĥoj kaj slovakoj. Ekonomia krizo en la 30-aj jaroj de la lasta jarcento faciligis venon de faŝismo. En balotoj en la jaro 1938 ĉi tie henleinanoj akiris plimulton da voĉoj. Post la dua mondmilito la germana loĝantaro estis iom post iom forŝovita kaj ĉeĥoj denove komencis reveni ĝis Zákupy.
Sadroc
Sadroc estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 737 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.
Geografio
Sadroc etendiĝas sur 19,26 km², kaj havis 737 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 38 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sadroc antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Geneste, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Slava Domo
La Slava Domo (Slovanský dům) estas historia konstruaĵo de la centra kvartalo Nova Urbo de Prago. Ĝi situas en la strato "Na příkopě". Temas pri baroka konstruaĵo el la fino de 17-a jarcento, en la jaroj 1797-1798 klasikisme alikonstruita. La moderna apuda konstruaĵo estis finkonstruita en la jaro 1938 laŭ projekto de arkitekto R. Rofth kiel "Živnostenská banka" (Negocbanko).
Sausapor
Sausapor (alternativaj nomoj: Sansapor aŭ Tandjong Sausapor) estas malgranda urbo kaj kecamatan en la Regenteco Tambraŭ de Sudokcidenta Papuo, Indonezio. La urbo estas sur la norda marbordo de la Birdokapa Duoninsulo, konata ankaŭ germanlingve kiel Vogelkop kaj anglalingve Bird's Head. Laŭ la popolnombrado de 1983, tiu kecamatan havas 3 325 loĝantojn, kaj pli ĵusaj kalkuloj montras ĉirkaŭ 1 000 personoj loĝantaj en la ĉefa urbo Sausapor. Sausapor estas grava reproduktejo por martestudoj kaj birdo-habitato.
Sausapor havas kelkajn diversajn zonojn kiuj inkludas pluvarbarojn, areojn de fruktoĝardenoj, strandoj, kaj arbarbordoj.
Nacia Biblioteko de Francio
La Nacia Biblioteko de Francio (Bibliothèque nationale de France) estas la nacia biblioteko kaj ankaŭ la plej grava biblioteko en Francio. Ĝi havas la juran statuson de publika institucio. Ĝiaj agadoj okazas en kelkaj lokoj, la ĉefa estas la loko "Francois-Mitterrand" situanta sur la maldekstra bordo, en la 13-a arondismento de Parizo.
La kolekto de la biblioteko estas taksita je 13 milionoj da presitaj eroj kaj libroj. La biblioteko ankaŭ estas rekonita danke al siaj retaj bibliotekoj, ĉefe la Gallica [GALlika] Biblioteko, tute cifereca biblioteko, kaj Europeana, eŭropa cifereca biblioteko, muzeo kaj arkivo. La dokumentoj alŝutitaj al la retejoj estas en formo de bildoj, plejparte, sed estas plejparte tekstaj, precipe en la retejo Europiana. Ĝi estas unu el la plej gravaj bibliotekoj en la mondo.
Grand'Combe-La Pise (stacidomo)
Grand'Combe-La Pise estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  La Grand-Combe, en departemento Gard, regiono.
Nacia Biblioteko de Francio
La nacia biblioteko estis komencita de reĝo Karlo la 5-a en jaro 1368, kaj laŭleĝe devas enteni ĉion kio eldoniĝas en Francio.
Grand'Combe-La Pise (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Kastelo de Ádánd
La kastelo de Ádánd, konata ankaŭ pri la iama posedanto kastelo de Csapody [ĉapodi] estas historia monumento en vilaĝo Ádánd (Hungario).
Grand'Combe-La Pise (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
Kastelo de Ádánd
Historio
En tiu loko estis jam kastelo en la 17-a jarcento. Pli nova kastelo estis konstruita inter 1820-1827 fare de Pál Csapody, kiu estis progresema bienulo kaj ĉevalbredisto. Dum la hungara revolucio de 1848 ekzemple Miklós Wesselényi, Zsigmond Kemény kaj aliaj politikadis en la kastelo. Post morto de Csapody pluraj posedantoj vivis interne. Dum la 2-a mondmilito la aktuala posedanto forfuĝis, la kastelo estis prirabita. Iom poste la kastelo iĝis internato de agrikultura lernejo. La tegmento de la kastelo estis trakonstruita inter 1980 kaj 1985, la interna parto en 2000, tamen la lernejo forlasis la kastelon en 2007. Ĝi estas nun neuzita.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola en parko. La fasado estas preskaŭ plene simetria. La meza parto reliefas. La unua etaĝo estas nur malgranda parto, sed aldoniĝas al tio mansardoj.
Parko
La kastela parko iam estis pli granda kaj ene estis ankaŭ pluraj agrikulturaj domoj. Dum la socialismo oni konstruis la necesajn aldonaĵojn por la lernejo (ekzemple sportejoj, metiejoj). Spite tion restis praaj arboj, ĉirkaŭ 150 aĝaj (eskuloj, nigraj juglandoj, platanoj, kafarboj, arbaraj pinoj, nigraj pinoj, pendaj betuloj, eŭropaj taksusoj). Menciindas busto pri István Fekete.
Muzeo de Nuntempa Arto de Rosario
La Muzeo de Nuntempa Arto de Rosario aŭ en hispana Museo de Arte Contemporáneo de Rosario (MACRo) estas museo de arto situanta en la urbo Rosario, Argentino. Administrade ĝi dependas el la Municipa Muzeo de Belarto Juan B. Castagnino. Ĝi troviĝas ĉe kuniĝo de la Bulvardo Oroño kaj la rivero Paranao kie iam estis grenejo de zono havena de la urbo nomata Silo Davis. La konstruaĵo estis projektita de Ermete de Lorenzi (1900-1971), unu el ĉefaj arkitektoj de Rosario de la 20a jarcento.
La instituco emfazas la konservadon, dokumentadon kaj katalogadon de sia havaĵo, en la helpo al arto rosaria kaj por la aligo de nuntempaj verkoj de la plej diversaj regionoj de la lando, pere de plano de akiro tiucele. Ties havaĵo estas nuntempe la plej grava kolekto de nuntempa arto en Argentino, kun verkoj de artistoj kiaj Nicola Constantino, Marcos López, Marta Minujín, Marcelo Pombo, León Ferrari kaj de grupoj kiaj Tucumán Arde, inter aliaj.
Sándor Vándor
Sándor Vándor [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vándor Sándor estis hungara korusestro, komponisto, dirigento, helpekzercisto, esperantisto. Lia origina familia nomo estis Venetianer. Sándor Vándor naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Sopron.
Biografio
Sándor Vándor aranĝis revolucian grupon el lernantoj dum la Hungara Sovetrespubliko, tial post falo de la respubliko li estis eksigita el ĉiuj lernejoj. Li lernis en Berlino en 1921, en Lejpcigo inter 1921-1924, poste li laboris en operejoj en Italio 8 jarojn kiel helpekzercisto. Hejmenveninta en Post 1932 li estis dirigento en Sopron, sed li laboris ankaŭ en Budapeŝto kaj Miskolc. En 1936 li komencis dirigenti koruson, kiu nuntempe havas la nomon Koruso Vándor. La koruso ofte prenis muzikaĵojn de Béla Bartók kaj Zoltán Kodály, sed mem Vándor komponis korusajn muzikaĵojn. Li ofte laboris kun Attila József, kies poemojn li profitis en komponadoj. Dum la nazia erao li estis murdita en apudaĵo de Sopron.
Fjodor Aleksejeviĉ
Fjodor Aleksejeviĉ (Фёдор Алексеевич) aŭ Teodoro la 3-a estis la tria reprezentanto de monarka dinastio Romanov sur la rusia trono. Li naskiĝis la 9-an de junio 1661 kaj mortis la 7-an de majo 1682 travivinte nur 21 jarojn.
Origino
Liaj gepatroj estis caro Aleksej Miĥajloviĉ kaj carino Maria Iljiniĉna (naskita Miloslavskaja). Lia patro heredigis la rusian tronon al li la 1-an de septembro 1674, antaŭ unu jaro ĝis sia morto okazinta la 29-an de januaro 1676. Krom ceterajn gefilojn lia patrino ankaŭ naskis fraton Ivanon, kiu poste iĝis caro de Rusio dum 1682-1696 kune kun Petro la 1-a. Lin oni konas kiel Ivano la 5-a.
Infaneco
Infanece lia edukisto estis monako Simeono veninta Moskvon elokcidente. Tial lia influo iĝis tre videbla dum kelkaj jaroj. Al la carido plaĉis ĉio pola. Li scipovis la polan kaj la latinan lingvojn. Li ŝatis muzikon kaj kantadon.
Lia sano
Bedaŭrinde ĉiuj elvivintaj gefiloj de gecaroj Aleksio la 1-a kaj Maria Miloslavskaja havis ne sufiĉe bonan sanon kaj mortis ankoraŭ junaj. Aleksio Aleksejeviĉ pliaĝa frato estis heredinto de la rusia trono, sed mortis neatinginte eĉ 16 jarojn. Caro Ivano la 5-a mortis, kiam li estis 30 jara.
Reĝado
Mallonga (4 jarojn) reĝado de Teodoro la 3-a estis dum 1676-1682 kaj restigis en kronikoj kelkajn rimarkindajn eventojn kaj reformojn.
Privata vivo
La unua edzino de Teodoro la 3-a estis pola nobelino Agafia Gruŝeckaja, al kiu li edziĝis en 1680. Ties malfeliĉa bebo naskita la 11-an de julio 1681 vivis nur dek tagojn kaj mortis la 21-an de julio. Samtempe mortis Agafia.
La dua edzino nomiĝis Marta Matvejevna Apraksina, al kiu li edziĝis antaŭ sia morto. La geedzoj ne havis idojn. La caro mortis la 7-an de majo 1682 kaj sukcesis heredigi neniun.
Lin oni entombigis en Arĥangelskij katedralo de moskva Kremlo.
Sasano
Sasano (mortis ĉirkaŭ la jaro 200) estis grandpastro de templo de diino Anahita en urbo Staĥro en irana provinco Farso (greke Persis kaj samtempe fondinto de familio, kiu komencante Ardaŝiro la 1-a (224 -240/241) regis pli ol kvarcent jaroj al Irano kaj Mezopotamio (de tie sasanidoj).
Sasano estas unu el la plej misteraj figuroj de antikva persa historio. Laŭ plej verŝajna parolo li estis patro de Papako, la pli posta reĝo en Staĥro kaj avo de reĝo de reĝoj Ardaŝiro la 1-a, kiu forbatis la partan imperion kaj fondis novpersan imperion. Sed kelkaj fontoj asertas, ke Sasano estis fakte la patro de Ardaŝiro kaj ke Papako akceptis lian filon sole kiel propran. Tiu ĉi ĥaoso kaŭzas diametre diferencajn interpretadojn pri la komencoj de la sasanida historio.
Provinco Nangarhar
Nangarhar (paŝtoe/perse ننگرهار), ankaŭ nomata Nangerhar, estas unu el 34 provincoj en Afganio.
La provinco kovras areon de 7.727 km² kaj sume inkluzivas ĉirkaŭ 1,52 milionojn da loĝantoj, el kiuj la plej multaj estas paŝtooj. Ĝi situas en la orienta parto de la lando kaj limas al Pakistano.
La provinca ĉefurbo estas Ĝalalabad. Tra Nangarhar kondukiĝas la plej grava konekta ŝoseo de la afgania ĉefurbo Kabulo tra la montpasejo Ĥajber al Pakistano.
Distriktoj
Nangarhar disdividiĝas laŭ 21 distriktoj (volusvali).
Granda Ruĝa Makulo
La Granda Ruĝa Makulo estas daŭrema kontraŭciklona ŝtormo troviĝante 22 gradojn sub la ekvatoro de la planedo Jupitero. Ĝi jam daŭris pli ol 170 jaroj, kaj eble eĉ 340 jaroj aŭ pli. La ŝtormo sufiĉe grandas por esti observebla per teleskopoj de la Tero. Ĝin verŝajne unue observis Giovanni Domenico Cassini ĉirkaŭ 1665. La ŝtormo estis rimarkeble ruĝkolora en diversaj tempoj dum sia observ-historio, kvankam ĝia aspekto variadas de jaro al jaro.
Antaŭ la sondmisioj Voyager, astronomoj tre malcertis pri la naturo de la Ruĝa Makulo. Pluraj kredis ke ĝi estas solida aŭ likva formo sur la surfaco de Jupitero.
Strukturo
La ovala strukturo rotacias maldekstrume, kun rotacia periodo de proksimume ses teraj tagoj aŭ 14 jupiteraj tagoj. Ĝi grandas 24 000-40 000 km de oriento al okcidento kaj 12 000-14 000 km de nordo al sudo - sufiĉe granda por enteni du aŭ tri Terojn. La pintoj de la nuboj en la ŝtormo staras ĉirkaŭ 8 km super la ĉirkaŭaj nuboj.
Atmosphere of Jupiter
Muzeo de Nuntempa Arto de Bonaero
La Muzeo de Nuntempa Arto de Bonaero aŭ en la hispana Museo de Arte Moderno de Buenos Aires (aŭ simple MAMBA) estis kreita en 1956 pro iniciato de la kritikisto pri arto nome Rafael Squirru. Ĝia havaĵo estas orientita al havigo de rimedoj por ke la socio ekkonsciu pri la artaj tendencoj de avangardo. Ĝi situas ĉe Avenuo San Juan 350, Bonaero, Argentino.
La muzeo enhavas verkojn de argentina arto de ekde la 1920-aj jaroj ĝis la nuntempo, kun totalo de 6.000 verkoj, proksimume. Inter la plej interesaj kolektoj elstaras tiuj de Fotografio, Industria kaj Grafika Dezajno, kaj de la lastaj tendencoj artaj de la lastaj du jardekoj.
Radmožanci
Radmožanci (radmoĵanci), hungare Radamos estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina  Lendava.
Situo
Radmožanci situas sur ebenaĵo, laŭ traira flanka vojo, aŭtoŝoseo Lendava-Mariboro preteriras. La hungara landlimo troviĝas 2 km-ojn.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito Radamos apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En la vilaĝo ankaŭ la hungara lingvo estas oficiala.
Radmožanci estas romkatolika pilgrimloko.
Wilhelm Peterson-Berger
Wilhelm Peterson-Berger (n. 27-an de februaro 1867 en Äskja gård, Ullånger; m. 3-an de decembro 1942 en Östersund) estis sveda komponisto kaj muzikkritikisto.
Vivo
Unuajn muzikajn impresojn Peterson-Berger ricevis kiel infano de sia patrino, kiu ludis kiel talenta pianisto Beethoven kaj Chopin. Tiuj ĉi tiel profundiĝis en li, ke li poste enigis ilin en siajn pianopecojn „Fyra Danspoem“. En la aĝo de 18 jaroj Peterson-Berger iris en 1885 al Stokholmo, por tie viziti la konservatorion. Tie li studis i.a. kompozicion ĉe Joseph Dente, lerninto de Franz Berwald. Profunde impresis lin la prezentado de „Die Meistersinger von Nürnberg“ de Richard Wagner aprile 1887 en Stokholmo. Peterson-Berger okupiĝis ekde sia lerneja tempo pri Wagner. Wagner por li ne nur estis muzikisto, sed ankaŭ kultura aperaĵo. Peterson-Berger poste tradukis kelkajn el la traktaĵoj de Wagner en la svedan.
En la aĝo de 21 Peterson-Berger en 1888 faris sian ekzamenon ĉe la konservatorio kaj iris por studrestado al Dresdeno. Du jarojn poste li revenis al Svedio kaj instruis muzikon en Umeå en Västerbotten (Norrland). Jam jaron antaŭe li ekkonis dum somerrestado la pejzaĝon de Jämtland (Norrland), kiu fariĝis decida por lia plua vivo kaj verkado. Naturo kaj pejzaĝo de Jämtland por li fariĝis inspirfontoj de lia muziko (ekz. en liaj pianopecoj „Frösöblomster“ kaj en lia opero „Arnljot“). La liberaera vivo kaj plursemajnaj ekskursoj tra la nordsvedaj pejzaĝoj fariĝis por Peterson-Berger grava ripozo, retiriĝo de la civilizacio. Peterson-Berger skribis pri siaj ekskursoj en la jarlibroj de Svenska Turistföreningen. Rektajn ligojn al ekskursaj travivaĵoj tenas ankaŭ la ciklo „En Fjällfärd“ (montarekskurso) por virĥoro el 1893, kiun li mem versis.
Longe Peterson-Berger tamen ne eltenis en Umeå: 25 jarojn aĝa (1892) Peterson-Berger estis vokita kiel muzikinstruisto al Dresdeno. Sed Dresdeno ne povis teni lin. 27 jarojn aĝa (1894) li revenis al Svedio kaj setlis jaron poste en Stokholmo. Tie li komencis en la aĝo de 29 unu el la plej fatalajn paŝojn: li fariĝis muzikkritikisto de la plej grava sveda ĵurnalo Dagens Nyheter. Liaj kritikoj kun la mallongigo P.-B. baldaŭ fariĝis la plej timataj tutlande. Per sia senindulga postulo je vereco kaj simpleco, sia rifuzo de ĉiu artefarita kaj artifika P.-B. faris al si dumvivajn malamikojn kaj fariĝis en la svedaj amaskomunikiloj pli kaj pli izolita persono.
Krom siaj kritikoj Peterson-Berger publikis ankaŭ multajn traktaĵojn, kiuj eĉ tiutempe legindas, precipe lia analizo de la „kultura aperaĵo“ de Richard Wagner. La kreska izoliteco ankaŭ esprimiĝis en la eksteraj vivkondiĉoj, kiam Peterson-Berger en la aĝo de 43 (1910) aĉetis terpecon sur Frösön, insulo en Storsjön en Jämtland ĉe Östersund, sur kiu li kvar jarojn poste enmeze de naturpejzaĝo konstruis domon rigarde sur Oviksfjället, unu el liaj favoraj montoj. Tie li mortis en 1942 en la aĝo de 75 jaroj.
Muzika kreado kaj stilo
Wilhelm Peterson-Berger komprenis sin mem kiel muzikdramisto. En Svedio li tamen restis fama ĉefe kiel komponisto de valoraj pianopecoj kaj multaj lidoj. Peterson-Berger celis krei, sekvante al Richard Wagner, svedan muzikdramon. Tion li sukcesis per „Arnljot“ en 1910. „Arnljot“ rajtas pretendi la rangon de sveda naciopero. Kiel sia modelulo Wagner Peterson-Berger skribis la tekstojn por siaj verkoj ekskluzive mem. Arnljot rolas en Jämtland de la vikinga epoko kaj havas historian fonon en la persono de Arnljot de Gällnö, kiu vivis en la tempo de la norvega reĝo Olaf la Sankta. Peterson-Berger priskribas en sia poeziaĵo la konflikton de sia heroo inter la pagana socio de konvencioj kaj devoj kaj nova kristana kulturo de libereco kaj miokonscio. Ripeta moto je tio estas la frazo „La kredo je Kristo estas la kredo je si mem.“ La poezio de Peterson-Berger havas kulturfilozofian mesaĝon por la estanteco kaj ne nur estas historia agado.
Muzike Peterson-Berger laboras per gvidmotivoj. Kiel je Wagner la numerigo de la operpartoj estas abolita: la teksto estas formita kiel parolkanto interrompata de ariozaj partioj (plejofte tekstpartioj, en kiuj la agantoj meditas pri si mem). Elstare sukcesa estas la naturetoso en la dua akto, kie Peterson-Berger atingis formi la mistikan magion de la arbara soleco de la sveda Norrland. Arnljot estis dumlonge prezentita sur la stokholma scenejo kiel fiksa repertuarero. Ekde la tempo de Peterson-Berger ĉiujare ankaŭ okazas liberaeraj festivaloj sur Frösön. Je la unuaj festivaloj samkiel je la unua prezentado en Stokholmo Peterson-Berger mem direktis la reĝion.
La piankomponaĵoj de Peterson-Berger ĝis nuntempe estas ege ŝatataj, kvankam la komponisto mem rigardis ilin kromproduktoj. Ĝuste pro tio Peterson-Berger estas verŝajne en ĉi tiuj pecoj pleje li mem kaj plej natureca. En la centro de la pianokomponaĵoj staras la tri kajeroj „Frösöblomster“ kaj la pianosuitoj. „Sommarsång“ (Somerkanto) el Frösöblomster II preskaŭ fariĝis modkanto kaj „Intåg i Sommarhagen“ (Eniro en Sommarhagen, la domo de Peterson-Berger sur Frösön) el Frösöblomster III prototipo de sveda somermuziko. Ankaŭ je la pianomuziko la pecoj kun naturetoso apartenas al la plej konvinkaj. Se la fruaj verkoj ankoraŭ estas stampita de la malfruromantisma tradicio kaj de Edvard Grieg, Peterson-Berger poste evoluis dumpaŝe de la jaroj impresionisman stilon, kiu precipe en la tria kajero de Frösöblomster „Sommarhagen“ (la domo de Peterson-Berger sur Frösön) kaj en la ciklo „I Somras“ (Lastsomere) trarompas sian vojon.
La lidaro de Peterson-Berger estas ampleksa: la komponisto estis diligenta leganto, kaj li ĝojegis, malkovri ankaŭ novajn verkistojn. Li amikis kun la poeto Erik Axel Karlfeldt, kiu estis ankaŭ sekretario de la sveda akademio kaj per tio membro de la komitato, kiu disdonis la nobelpremion por literaturo. Peterson-Berger tiel mem influis la donadon de la literatura nobelremio al la sviso Carl Spitteler, de kies verkoj li estis emtuziasmita. Krom de Karlfeldt Peterson-Berger muzikigis poemojn de Oscar Levertin, Jens Peter Jacobsen, Friedrich Nietzsche, Ricarda Huch, August Strindberg, Werner von Heidenstam, Anders Österling, Bo Bergman, Gustaf Fröding, Heinrich Heine k.a.
Peterson-Berger ankaŭ kreis orkestrokomponaĵojn en skurila, laŭsone interesaj kaj preskaŭ ekzota muziklingvaĵo. Trarompa komponaĵo estis Simfonio n-o 2, „Sunnanfärd“ (Sunvojaĝo), kiu priskribas la sopiro de la komponisto al klasika Grekio kiel velado en la mediteraneon. La trian simfonion „Same Ätnam“ inspiras samea popolmuziko. La violonkonĉerto eksperimentas per kvintonismo.
Jerdona kukolaglo
La Jerdona kukolaglo (Aviceda jerdoni) estas mezgranda rabobirdo de la familio de Akcipitredoj iom simila al la Komuna kukolo. Temas pri bruna rabobirdo kun fajna blankapinta nigra kresto kutime tenata rekte. Ĝi estas troviĝanta en Sudorienta Azio. Ĝi loĝas en montetoj de terajo kaj estas pli rara en ĉiamverdaj arbaroj kaj teplantejoj.
Aspekto
Ĝi estas ĉirkaŭ 46 cm longa. Ĝi estas konfuzebla kun la Kresta akcipitro aŭ kun la Kresta akcipitraglo dumfluge, sed povas esti distingata pro sia pli longa kaj rekta kresto, tre larĝaj kaj rondo- kaj padel-formaj flugiloj kaj ĉefe senmarkaj kaj palaj subaj partoj. Ĝi havas blankan mentonon kaj tre nigran mezan strion. La supraj partoj estas tre malhelbrunaj, la vizaĝo kaj la brusto grizeca kaj la ventro montras horizontalan striecon. La vosto havas horizontalajn bendojn.
Distribuado
Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en terajo de Norda Barato kaj montetoj de Orienta Himalajo el Orienta Nepalo kaj duaroj de Bengalo al la valo de Asamo, Okcidentaj Ghatoj en Suda Barato, suda Srilanko, Bangladeŝo, Birmo, Tajlando , Sumatro , Singapuro kaj Filipinoj
Kutimoj
Tiu birdo estas tipe vidata en paroj farante aerajn flugmontradojn; dume ili havas krestojn rekte. Foje tiuj birdoj povas esti vidataj en malgrandaj familigrupoj de 3 al 5 individuoj flugantaj ĉe arbarbordoj. Tiu birdoj plenumas memontradon per 'ŝvebado kaj ondeca flugo' ĉe la nesto. La reprodukta sezono varias laŭloke sed oni scias, ke tiu birdospecio reproduktiĝas preskaŭ la tutan jaron escepte kelkajn monatojn ĉe aprilo kaj majo. Manĝo estas lacertoj, akridoj kaj aliaj grandaj insektoj. La stomakenhavo de specimeno kolektata en kio nune estas Kurseong inkludis lacerton de la familio de Agamedoj, nome Japalura variegata, kelkajn longkornajn skarabojn kaj mantojn.
Klöpfer
Klöpfer estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Zdeněk Štěpánek
Zdeněk Štěpánek (naskiĝinta la 22-an de septembro 1896 – mortinta la 20-an de junio 1968) estis ĉeĥa aktoro.
En la jaro 1934, jam kiel fama aktoro, li sursceniĝis en scenejon de Nacia Teatro en Prago kaj li rolis ĉi tie karakterize virajn karakterojn, kiuj kapablas interbatali pro sia vero, same tiel staturojn rompitaj aŭ eĉ el profundo de la animo patologiaj, psikologie malmoraligitaj kaj komplikaj. Li estis aktoro per la korpo kaj per la animo, tial li eĉ ne povis preterpasi la vekiĝantan ĉeĥan filmon, sed muta filmo ne povis doni al li tiun veran okazon. Nur sonfilmo donis al li plenan eblecon validigi sian karakterizan voĉon, akran kaj profundan mimikon de la vizaĝo, kiu dum la jaroj akiris formon de sulkigita kampo, ŝparemo de gestoj kaj forton de personeco. Antaŭ kamerao li ripetis vicon da staturoj, kiujn li rolis antaŭe sur la scenejo, sed tio neniam estis nur „premsigno“ de la sceneja staturo, ĉar li bone konsciis diferencon inter teatro kaj filmo.
Ĝis duono de la 40-aj jaroj de la 20-a jarcento li kreis kelke da pure filmaj staturoj, aŭ historiaj aŭ la tn. „civilaj“. Li mem verkis por si rolon de renesanca fanfaronulo por historia komedio Gildo de kutnohoraj virgulinoj. Post la milito Zdeněk Štěpánek validigis sian monumentalan aktorecon en vico da historiaj staturoj. Tra roloj de staturoj de Palacký, Rieger kaj Purkyně li plenkreskiĝis ĝis pure naciaj herooj Jan Hus kaj Jan Žižka (en la samnomataj filmoj Jan Hus kaj Jan Žižka kaj en filmo Kontraŭ ĉiuj).
Sed Zdeněk Štěpánek estis plastika aktoro de vasta registro, kaj do same heroaj estas ankaŭ liaj ordinaraj homaj portretoj. „Zdeněk Štěpánek estis grandstatura realisto de psikologia direkto kaj li ĉiam energie enkorpigis sin en siajn staturojn. Samtempe li enmetis en ilin siajn temon, sopiron je grandeco kaj kredon en la vivon.
Mesaĝon de tiu ĉi granda aktoro portas plu liaj infanoj – Jana, Martin kaj Petr kaj reĝisorino Kateřina Taberyová. Lia avo estis verkisto Jan Nepomuk Štěpánek.
Ignamo
La tubero de ignamo (Dioscorea batatas) enhavas multan karbonhidraton, ĝi estas la terpomo de la tropikoj (jams-radiko). Kultivata planto.
La vorto devenas de volofa vorto nyami, kiu signifas "manĝi" per la portugala inhame (/injame/), la gn devenas de franca versio "igname", la franca digrafo "gn" oni prononcas kiel la portugala nh (preskaŭ /nj/). Angle oni nomas ĝin yam, sed en la angla tiu vorto ofte signifas "speco de batato".
En kandombleo ignamo estas oferita al dioj.
Krom manĝaĵo, oni uzas ĝin kiel medikamento por virinoj kiuj volas gravediĝi, aŭ kiel preventado al dengo.
Sainte-Féréole
Sainte-Féréole estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1605 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Sainte-Féréole etendiĝas sur 35,3 km², kaj havis 1605 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 45 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
22106 Tomokoarai
22106 Tomokoarai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Sainte-Féréole
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sainte-Féréole antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
22106 Tomokoarai
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tomoko Arai, sciencistino ĉe la Instituto de Teknologio de Ĉiba, kiu studas la komponaĵajn ecojn de meteorŝtonoj por determini la ecojn de ties asteroidaj aŭ kometaj ; Ŝi ankaŭ disvolvas novajn teknikojn por studi meteoroidojn per kosmosondiloj.
Sainte-Féréole
Lokaj famuloj
La familio de la franca prezidanto Jacques Chirac parte devenis de tiu vilaĝo.
Administrado
Sainte-Féréole apartenas al la kantono de Donzenac, kies ĉefurbo estas Donzenac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Saksa Domo
Saksa Domo (Saský dům) estas domo en Prago, en strato Mostecká. Ĝi estis donaco de Karolo la 4-a al la princo de Saksio (de tio la nomo). En sia ĝisnuna renesanca aspekto ĝi estas proksimume el la jaro 1800.
Rusia Imperio en la Olimpikoj
Sportistoj de la Rusia Imperio ĝis la unua Mondmilito partoprenis la olimpikojn de 1900 en Parizo, 1908 en Londono kaj 1912 en Stokholmo. La imperio tiam ne nur kovris Rusion inkluzive de la vastaj okcidentaj regionoj fine de la 18-a jarcento akiritaj de la eksa ŝtato Pollando-Litovio, kiuj nun estas Belorusio kaj Ukrainio, regionojn en okcidenta Azio, kiuj nun estas Armenio, Azerbajĝano kaj Kartvelio, vastajn regionojn en centra Azio, kiuj nun estas Kazaĥio, Kirgizio, Taĝikio, Turkmenio kaj Uzbekio, sed ankaŭ nordokcidente de Rusio la teritoriojn de nuna Pollando, Litovio, Latvio kaj Estonio, kaj iom pli norde la areon de la Grandprinclando Finnlando komence de la 19-a jarcento konkerita de Svedio. El tiuj teritorioj, la Grandprinclando Finnlando ekde la fondiĝo de la Rusia Olimpika Komitato en 1911 rajtis reprezentiĝi per aparta olimpika teamo, la aliaj etnoj en la imperio ne.