cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laplaca ekvacio
Fluo de fluido
kaj la kondiĉo de nerotaciebleco implicas, ke ψ kongruu kun la laplaca ekvacio. La harmonia funkcio \Phi \,, kiu estas konjugita al ψ nomiĝas rapidopotencialo. La ekvacioj de Cauchy-Riemann implicas ke:
Tiele, ĉiu analitika funkcio respondas al daŭra nekunpremebla kaj nerotacia fluidofluo en la ebeno. La reela termo de tia kompleksa funkcio estas la rapidopotencialo, kaj ĝia imaginara termo la fluofunkcio.
Elektrostatiko
Laŭ la ekvacioj de Maxwell, elektra indukdenso (u,v) en du-dimensia spaco, kiu estas sendependa de tempo konformas al
kie \rho_l estas la elektra ŝarga denseco. La unua ekvacio estas la kondiĉo de integralebleco de analitiko funkcio, kies la diferencialo estas:
do eblas konstrui la elektran potencialon \Phi tiele:
La dua ĉi supra ekvacio de Maxwell implicas ke:
kio estas la ekvacio de Poisson.
Gravas noti, ke la ekvacio de Laplace povas esti uzata pri tri-dimensiaj problemoj en elektrostatiko (la elektra kampo E derivas de elektra potencialo V) kaj en fluidofluo, sammaniere kiel en du-dimensiaj problemoj.
Uebeschi
Uebeschi estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 695 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Uebeschi situas en la Svisaj Antaŭalpoj en la Berna Oberlando norde de la montoĉeno de Stockhorn, proksimume 8 kilometrojn okcidente de la urbo Thun. En oriento de la komunumo troviĝas la Lago de Uebeschi, kiu kvankam ĝi portas la nomon de la komunumo grandparte situas sur la teritorio de la najbara komunumo Hofen. En sudo de la komunumo troviĝas alia marĉa lageto, nomita Aegelsee. La komunumo konsistas el la ĉefa vilaĝo Uebeschi kaj pluraj malgrandaj setlejoj, nome Weiersbüel (sur alteco de 636 m s.m. en nordoriento de Uebeschi), Aegelsee (sur alteco de 735 m s.m. en sudo ĉe la bordo de la samnoma lageto), Honegg (sur alteco de 718 m s.m. en okcidento de la komunumo), kaj Bächlimatt (sur alteco de 665 m s.m. en nordokcidento de la komunumo).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,40 km², de kiuj 2,5% estas kovritaj de arbaro, 89,1% servas por agrikulturo kaj 7,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Uebeschi limas en nordoriento al Thierachern, en oriento al Amsoldingen, en sudoriento al Höfen ĉe Thun, en sudokcidento al Pohlern, en okcidento al Blumenstein, kaj en nordokcidento al Forst-Längenbühl.
Trafiko
Uebeschi situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas de Blumenstein kaj de Amsoldingen pere de la flanka vojo n-ro 1135. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 8 kilometrojn okcidente en sudo de Thun. Per la buslinio n-ro 50 de la transportentrepreno Thun-Interlaken de Blumenstein al Thun la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Uebeschi datiĝas el la jaro 1223 kiel Ibisshe. Dum mezepoko Uebeschi apartenis al la Senjorujo Strättligen. En la jaro 1447 la Nudpiedula Monhaĥejo Berno akiris la rajtojn pri Uebeschi. Ĝi formis el Uebeschi kaj Pohlern en al jaro 1459 la Senjorujon Pohlern. Post la reformacio en la jaro 1528 Berno malfondis la tribunalon de Pohlern kaj ĝin submetis al la malalta tribunaldo de Amsoldingen en la Voktejo Thun. Ĝis la Helveta Revolucio Uebeschi apartenis al la Voktejo Thun. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1978 ĝis 1803 ĝi estis parto de la tiama distrikto Oberseftigen. Post la fino de la Helveta Respubliko ĝi estis atribuita al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto samnoma.
Akvejo nepermanenta
Akvejoj nepermanentaj ne havas ĉiam akvon, kontraŭe al la akvejoj permanentaj.
Ilin oni ankoraŭ subdividas en du kategoriojn:
(11165) 1998 DE5
(11165) 1998 DE5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Pozuelo de la Orden
Pozuelo de la Orden [poZŬElo delaORden] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Pozuelo de la Orden estas etimologie komprenebla kiel Puteto de la Ordeno, kaj alude al ordenoj aperas en la blazono du krucoj de religiaj ordenoj en la malsupra duono, nome de Malto kaj de Santiago.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 63 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Moral de la Reina, Palazuelo de Vedija, Palazuelo de Vedija kaj Medina de Rioseco.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Komence de la 10-a jarcento, mozarabo nomita Ebrahem, lokano de Villalbín, donacis al la monaĥoj de la monaĥejo de Sahagún terojn kiujn la ekleziuloj nomis villa Pozolos.​ La 11an de Novembro 944, la reĝo Ramiro la 2-a de Leono, je peto de la monaĥoj de Sahagún kiuj estis laborintaj kaj reloĝintaj tiujn terojn, konfirmis la donacon de Ebrahem. En 958, la reĝo Ordonjo la 4-a donis Pozuelo al la Katedralo de Leono. La 8an de Julio 985, Jimena Muñoz, filino de la grafo Munio Flaínez kaj de lia edzino Froiloba Bermúdez, donis kelkajn havaĵojn inter kiuj Pozuelo, al la monaĥejo de Sahagún,​ kio estis konfirmita per testamento de Junio 989, per kiu Jimena klarigis, ke Pozolos estis aĉetita de ŝia bopatro Gome Mirélliz kaj heredita de ŝia filo Gonzalo Gómez, la edzo de Jimena. En postaj jarcentoj oni registris diversajn transdonojn kaj transigojn de la lokoj.
La unua propra regularo estas de 1139 al 1149. ​En 1181 ĝi apartenis al la Malta Ordeno kaj en 1347 al la Ordeno de Santiago. Ekde 1181 Pozuelo de Campos eknomiĝis Pozuelo de la Orden. En la 12-a kaj 13-a jarcentoj estis murego, el kiu survivis malgrandaj restaĵoj.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo (iam estis aliaj) kaj la ermitejo.
GIR
La tri-litera kombinaĵo GIR havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Hideki Uchidate
Hideki Uchidate (内舘 秀樹, n. ) estas japana futbalisto.
Dick Clark
Richard Wagstaff "Dick" Clark (naskiĝis la 30-an de novembro, 1929 – mortis la 18-an de aprilo, 2012) estis radiofonia kaj televida stelulo en Usono, konata kiel la "gastigisto" de la plej longdaŭra usona televida varietea programo, American Bandstand, de 1957 ĝis 1987. Li ankaŭ dum multaj jaroj estris la ĉiujaran prezentadon de la novjorka novjaro al Usono kaj la mondo per sia Dick Clark's New Year's Rockin' Eve, kiu mondvaste disvastigis la festadon en Times Square.
Per American Bandstand, li ludis gravan rolon en la "legitimigado" de rokenrolo en Usono," ne nur popularigante ĝin al gejunuloj, sed ankaŭ al pli aĝaj generacioj. Multaj konataj muzikistoj unue konatiĝis per American Bandstand, interalie Ike kaj Tina Turner, Smokey Robinson kaj Miracles, Stevie Wonder, Talking Heads, kaj Simon kaj Garfunkel. Liaj programoj estis inter la plej fruaj, kie malsamrasuloj prezentadis programerojn sur la sama scenejo kaj la spektantaro kunsidis rase miksite. La kantisto Paul Anka asertas ke la programo de Clark respondecis pri la kreado de "junula kulturo", kaj pro lia juneca aspekto oni ofte nomis Clark "la plej maljuna dekkelkjarulo" en Usono, aŭ eĉ en la mondo.
Clark sukcese gvidis sian propran firmaon, Dick Clark Productions, kiel prezidanto kaj estro. Krome li entreprenis fondi restoracian ĉenon, "American Bandstand Diner," laŭŝablone de Hard Rock Cafe. Ekde 1973, li kreis kaj produktis la ĉiujaran premiprogramon American Music Awards, similan al Grammy Awards.
Clark suferis gravan apopleksioon malfrue en 2004. Kvankam tio daŭre difektis lian kapablon paroli, Clark revenis al sia programo New Year's Rockin' Eve je la 31-a de decembro, 2005/1-a de januaro, 2006. Post tio li aperis ĉe la Premioj Emmy la 27-an de aŭgusto, 2006, kaj ĉe ĉiu New Year's Rockin' Eve ĝis inkluzive de tiu de 2011/2012. Clark mortis la 18-an de aprilo, 2012, 82-jara, pro infarkto post medicina traktado. Post lia morto, ŝtatprezidanto Barack Obama diris, "Per American Bandstand li enkondukis jardekojn da spektantoj al la muziko de nia epoko."
American Bandstand
In 1952, Clark moved to Philadelphia suburb Drexel Hill, Pennsylvania, where he took a job as a disc jockey at radio station WFIL. WFIL had an affiliated television station (now WPVI) with the same call sign which began broadcasting a show called Bob Horn's Bandstand in 1952. Clark was a regular substitute host, becoming the show's primary host in 1956 after Horn's dismissal due to a drunken driving arrest. The show was picked up by the ABC television network, renamed American Bandstand, and debuted nationally on August 5, 1957 with a Clark interview of Elvis Presley.
The show took off, due both to Clark's natural rapport with the live teenage audience and dancing participants and the non-threatening image he projected to television audiences, including many parents being introduced to rock and roll music. According to Hollywood producer Michael Uslan, "he was able to use his unparalleled communication skills to present rock 'n roll in a way that was palatable to parents."
As a result, notes journalist Ann Oldenburg, "he deserves credit for doing something bigger than just putting on a show." Los Angeles Times writer, Geoff Boucher, goes further, stating that "with the exception of Elvis Presley, Clark was considered by many to be the person most responsible for the bonfire spread of rock 'n roll across the country in the late 1950s," making Clark a "household name." He became a "primary force in legitimizing rock 'n' roll," adds Uslan. Clark, however, simplified his contribution: "I played records, the kids danced, and America watched."
The show was credited with introducing numerous artists to national audiences, including Jerry Lee Lewis, Buddy Holly and Chubby Checker. Shortly after taking over, Clark also ended the show's all-White policy by featuring Black artists such as Chuck Berry. In time Blacks and Whites performed on the same stage and studio seating was desegregated. During the late 1950s and 1960s, Clark produced and hosted a series of concert tours around the success of American Bandstand, which by 1959 had a national audience of 20 million. However, Clark was unable to get the Beatles to appear when they came to America.
Clark moved the show from Philadelphia to Los Angeles in 1964. The move was related to the popularity of new "surf" groups based in Southern California, including The Beach Boys and Jan and Dean. The show ran daily Monday through Friday until 1963, then weekly on Saturdays until 1987.
Naŭ krucoj
Historio
La loko ricevis la nomon laŭ naŭ lignaj krucoj, laŭ la legendo starigitaj ĉe la loko, kie supozeble okazis masakro de la geedziĝa procesio en 1540. Estis 9 viktimoj en la loko, en kies memoro estis starigitaj la krucoj. En 2012, arkeologoj de kompanio Archaia esploris la lokon kune kun sciencistoj de Universitato de Masaryk. Tiuj surloke ne trovis homajn restaĵojn, kiuj povus subteni ĉi tiun historion. Laŭ la memuaroj de Vladimír Ryšánek, la urbestro de Lesní Hluboké, ili estis reprenitaj jam en la 1960-aj jaroj dum la renovigo de la putraj krucoj. Poste, post ilia anstataŭigo, la ostoj estis metotaj sub la mezan krucon, sed pro oftaj elfosadoj de servaj retoj, ili probable estis detruitaj.
Dick Clark
American Bandstand
The show's emphasis changed from merely playing records to including live performers, and as a result many of the leading rock groups of the 1960s had their first exposure to nationwide audiences. A few of the many artists introduced were Ike and Tina Turner, Smokey Robinson and the Miracles, Stevie Wonder, the Talking Heads and Simon and Garfunkel, who were then called "Tom and Jerry."
Naŭ krucoj
Historio
La originaj krucoj estis starigitaj de benediktanaj monaĥoj de la monaĥejo en Rajhrad. Ili estis regule anstataŭigitaj per novaj kaj kutime konsekritaj ĉiun centan jaron. Ekzemple, ilia preskribo en 1824 kaj la 18-an de septembro 1887 estas registrita. Novaj krucoj estis starigitaj en 1985, kiuj tamen estis en malbona stato post 30 jaroj. Tial, en 2018, novaj krucoj estis faritaj el larika ligno, de lokaj arboj faligitaj dum ŝtormo en 2016. Ili estis konsekritaj dum la pilgrimado en Lesní Hluboké la 26-an de julio 2020 kaj estis plantitaj en decembro de 2020.
La krucoj estas protektitaj kiel kultura memorindaĵo.
Dick Clark
American Bandstand
In 2002, many of the groups he introduced appeared at the 50th anniversary special to celebrate "American Bandstand." Clark noted during the special that American Bandstand was listed in the Guiness Book of Records as "the longest running variety show in TV history." In 2010, American Bandstand and Clark himself were honored at the Daytime Emmy Awards. Hank Ballard, who wrote "The Twist," described Clark's popularity during the years of American Bandstand: "The man was big. He was the biggest thing in America at that time. He was bigger than the president!"
Naŭ krucoj
Mito
La mito estas dokumentita en neniuj laŭtempaj fontoj. La unua skribmencio pri la krucoj venas de Milena Flodrová, la historiistino el Brno, el la fino de la 18-a jarcento. Tamen Silva Smutná de la Muzea Asocio de ĉirkaŭaĵo de Velká Bíteš mencias germanan enskribon en la urba kroniko de Velká Bíteš el la jaro 1728, kiu ankaŭ priskribas la eventon.
Dick Clark
American Bandstand
The reason for Clark's impact on popular culture was partly explained by Paul Anka, a singer who appeared on the show early in his career: "This was a time when there was no youth culture — he created it. And the impact of the show on people was enormous."
Saint-Tropez
Saint-Tropez (jen france, okcitane Sant Tropetz) estas urba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. La havenurbo situas borde de la Mediteranea Maro, pli precize en regiono nomata Bordo Lazura aŭ franca Riviero. La urbo, famigita pro siaj konataj kaj riĉaj gastoj, estas ofte nomata Marbella de Francio. Temas pri signifa apudmara somerrestadejo. La haveno estas unu el la plej belaj lokoj de Francio.
Naŭ krucoj
Mito
En 1801, la mito estis publikigita kaj ĝi deklaris, ke la malfeliĉo okazis antaŭ 261 jaroj, do en 1540. Laŭ ŝi, vilaĝano el Hluboké trovis vintre en la arbaro la malsanan Veleslavon, la filon de riĉa komercisto. Li kunprenis lin al sia hejmo, kie la filino de la vilaĝano Johanka prizorgis lin dum kelkaj semajnoj. Veleslavo kaj Johanka enamiĝis unu la alian, sed ŝiaj gepatroj ne konsentis kun ilia geedziĝo. Veleslavo foriris kaj estis varbita al la kavaleria regimento kontraŭ la turkoj. Li revenis post unu jaro poste kiel suboficiro, kaj kiam li aŭdis en drinkejo pri la planita geedziĝo de Johanka kun fremda fianĉo, li kaj lia kunulo prepariĝis por atako kontraŭ la geedziĝaj gastoj. Tiuj revenis de la preĝejo en Bíteš kaj en la arbaro Veleslav kaj lia kunulo ekpafis kontraŭ ili. La fianĉino devis esti savita, sed lia kunulo pafmortigis ŝin ankaŭ. La malĝoja Veleslavo poste mortpafis lin kaj sin.
Saint-Tropez
Ĉi tie oni ankaŭ filmis ses konatajn filmojn Ĝendarmo el Saint-Tropez, Ĝendarmo en Novjorko, Ĝendarmo geedziĝas, Ĝendarmo en emeriteco, Ĝendarmo kaj eksterteranoj kaj Ĝendarmo kaj ĝendarminoj. En tiuj ĉi filmoj rolis Louis de Funes, Michel Galabru kaj multaj aliaj konataj francaj aktoroj.
Dick Clark
American Bandstand
In 1959, the United States Senate investigated payola, the practice of music-producing companies paying broadcasting companies to favor their product. As a result of Clark's personal investments in music publishing and recording companies, his investments were considered a conflict of interest, and he sold his shares in those companies. Clark denied any involvement in "payola" and was not charged with any illegal activities. -->
Dick Clark's New Year's Rockin' Eve
<!--
In 1972, Clark produced and hosted Dick Clark's New Year's Rockin' Eve, the first of an ongoing series of specials still broadcast on New Year's Eve. The program has typically consisted of live remotes of Clark in Times Square in New York City, counting down until the New Year ball comes down. After the ball drops, the focus of the program switches to musical segments taped prior to the show in Hollywood, California. The special is live in the Eastern Time Zone, and it is delayed for the other time zones so that they can ring in the New Year with Clark when midnight strikes in their area.
ABC has broadcast the event on every New Year's Eve since 1972 except in 1999 when it was preempted for ABC 2000 Today, news coverage of the milestone year hosted by Peter Jennings. In the more than three decades it has been on the air, the show has become a mainstay in U.S. New Year's Eve celebrations. Before then, Guy Lombardo (a.k.a. "Mr. New Year's Eve"), along with his big band orchestra, the Royal Canadians, and Ben Grauer had long been the main draw for New Year's Eve broadcasts for radio and, later, for television (on CBS). Watching the ball in Times Square drop on Clark's show was considered an annual cultural tradition for the New Year's holiday for the last decades of his life.
Radio-programoj
<!-- Clark also had a long stint as a top-40 radio countdown show host. He began in 1963, hosting a radio program called The Dick Clark Radio Show. It was produced by Mars Broadcasting of Stamford, Connecticut. Despite his enormous popularity on American Bandstand, the show was only picked up by a few dozen stations and lasted less than a year. The show proved to be ahead of its time, becoming one of the earliest attempts at radio syndication.
On March 25, 1972, Clark hosted American Top 40, filling in for Casey Kasem. Several years later, Clark would become one of AT40's most enduring rivals. In 1981, he created The Dick Clark National Music Survey for the Mutual Broadcasting System. The program counted down the Top 30 contemporary hits of the week in direct competition with American Top 40. Clark left Mutual in 1986, and Charlie Tuna took over the National Music Survey. Clark then launched his own radio syndication group; the United Stations Radio Network, or Unistar, and took over the countdown program, "Countdown America". It ran until 1994, when Clark sold Unistar to Westwood One Radio. The following year, Clark started over, building a new version of the USRN and a new countdown show: "The U.S. Music Survey". He served as its host until his 2004 stroke.
Aliaj televidaj programoj
<!-- At the peak of his American Bandstand fame, Clark also hosted a 30-minute Saturday night program called The Dick Clark Show (aka The Dick Clark Saturday Night Beech-Nut Show). It aired from February 15, 1958, until September 10, 1960, on the ABC television network. It was broadcast live from the "Little Theater" in New York City and was sponsored by Beech-Nut Gum. It featured the rock stars of the day lip synching their hits, just as on American Bandstand. However, unlike the afternoon Bandstand program which focused on the dance floor with the teenage audience demonstrating the latest dance steps, the audience of The Dick Clark Show (consisting mostly of squealing girls) sat in a traditional theater setting. While some of the musical numbers were presented simply, others were major production numbers.
The high point of the show was the unveiling with great fanfare at the end of each program, by Clark, of the top ten records of the coming week. This ritual became so embedded in popular culture that to this day it is satirized nightly by David Letterman. In the 1986 comedy-drama Peggy Sue Got Married, Kathleen Turner's character after being transported back to the spring of 1960 is supposedly watching American Bandstand on television. The clip used in the movie, however, is actually of the Dick Clark Saturday night show, because the teen age audience is not dancing but sitting in a theater. In addition, members of the audience were wearing the "IFIC" buttons based upon the Beech-Nut Gum advertising slogan of the late 1950s ("It's FlavorIFIC"). Beech-Nut sponsored the Clark Saturday night show and sponsored the top 10 countdown board on American Bandstand.
Clark attempted to branch into the realm of soul music with the series Soul Unlimited in 1973. The series, hosted by Buster Jones, was a more risqué and controversial imitator of the then-popular series Soul Train and alternated in the Bandstand time slot. The series lasted for only a few episodes. Despite a feud between Clark and Soul Train creator and host Don Cornelius, the two would later collaborate on several specials featuring black artists.
He hosted the short-lived Dick Clark's LIVE Wednesday in 1978. In 1984, Clark produced and co-hosted with Ed McMahon the NBC series TV's Bloopers & Practical Jokes. The series ran through 1988 and continued in specials hosted by Clark (sometimes joined by another TV personality) into the 21st century, first on NBC, later on ABC, and currently on TBS (the last version re-edited into 15-minute/filler segments airing at about 5 A.M.). Clark and McMahon were longtime Philadelphia acquaintances, and McMahon praised Clark for first bringing him together with future TV partner Johnny Carson when all three worked at ABC in the late 1950s. The "Bloopers" franchise stems from the Clark-hosted (and produced) NBC "Bloopers" specials of the early 1980s, inspired by the books, record albums and appearances of Kermit Schafer, a radio and TV producer who first popularized outtakes of broadcasts.
For a period of several years in the 1980s, Clark simultaneously hosted regular programs on the 3 major American television networks: ABC (Bandstand), CBS (Pyramid) and NBC (Bloopers) and in 1993, he hosted Scattergories. In 1990 and 1991, he hosted the syndicated television game show The Challengers, which only lasted for one season. In 1999, along with Bob Boden, he was one of the executive producers of Fox's TV game show Greed, which ran from November 5, 1999, to July 14, 2000, and was hosted by Chuck Woolery. At the same time, Clark also hosted the Stone-Stanley-created Winning Lines, which ran for six weeks on CBS from January 8, 2000 – February 12, 2000.
In July 1985, he hosted the ABC prime time portion of the historic Live Aid concert, an all star concert designed by Bob Geldof to end world hunger.
Clark did a brief stint as announcer on The Jon Stewart Show, in 1995.
From 2001 to 2003, Clark was a co-host of The Other Half with Mario Lopez, Danny Bonaduce and Dorian Gregory, a syndicated daytime talk show intended to be the male equivalent of The View. Clark also produced the television series American Dreams about a Philadelphia family in the early 1960s whose daughter is a regular on American Bandstand. The series ran from 2002 to 2005. -->
Apopleksio kaj ĝia postsekvo
<!--
Initial news
During an interview on Larry King Live in April 2004, Clark revealed that he had Type 2 diabetes.
On December 8 of that year, the then 75-year-old was hospitalized in Los Angeles after suffering what was initially termed a minor stroke. Clark's spokeswoman, Amy Streibel, said that he was hospitalized but was expected to be fine.
Return to television
Having not been seen in public since his stroke, Clark announced in a statement that he would be back in Times Square for the annual tradition, bringing on Hilary Duff and Ryan Seacrest as co-hosts, in addition to the latter being co-executive producer. Also in the same August 2005 press release, it was announced that Seacrest would eventually take over as the sole host should Clark decide to retire, or be unable to continue.
On December 31, 2005, Clark made his return to television, returning to the Dick Clark's New Year's Rockin' Eve broadcast.
During the program, Clark remained behind a desk and was shown only in limited segments. Though Clark had noticeable difficulty speaking, he was able to perform his famous countdown to the new year.
On air, he stated, "Last year I had a stroke. It left me in bad shape. I had to teach myself how to walk and talk again. It's been a long, hard fight. My speech is not perfect but I'm getting there." Before counting down to 2006, he mentioned he "wouldn't have missed this for the world."
Reaction to Clark's appearance was mixed, reported CNN.com. While some TV critics (including Tom Shales of The Washington Post, in an interview with the CBS Radio Network) felt he was not in good enough shape to do the broadcast, stroke survivors and many of Clark's fans praised him for being a role model for people dealing with post-stroke recovery.
Subsequent appearances
On August 27, 2006, Clark appeared on NBC's telecast of the 2006 Emmy Awards. He was introduced by Simon Cowell after the show paid tribute to his successful career that has spanned decades. He was shown seated behind a lectern, and although his speech was still slurred, he was able to address the audience and introduce Barry Manilow's performance.
For the 2006–07 and 2007–08 ABC New Year's Eves, Clark still exhibited noticeably slurred and somewhat breathless speech, but improved from previous years, in addition to using his arms again. For the 2008–09 broadcast, he increased his hosting duties to the point where he split duties roughly evenly with Seacrest during the half-hour leading up to the ball drop. For the 2009–10 countdown show, he spoke with improved verbal expression, as well as improved head and arm dexterity, but incorrectly counted down, counting "...14, 12, 10, 11, 10, 9...". In previous years following the stroke, Clark had only hosted the countdown and one brief segment.
Clark was honored at The 37th Annual Daytime Emmy Awards on CBS TV. It was a tribute to his 40 years hosting American Bandstand.
Clark returned for the 2010–11 New Year's Rockin' Eve and executed a perfect countdown with 24 seconds left on the clock.
For the 2011–12 New Year's Rockin' Eve, which would be Clark's last, Clark once again performed the countdown (although slightly rushed around the 0:06 mark to stay in time), this time with 17 seconds left on the clock. -->
5-a SAT-Kongreso 1925
La 5-a kongreso de SAT okazis en Vieno inter la 11-a kaj la 15-a de aŭgusto 1925. Ĝin partoprenis 150 homoj el 7 landoj.
La kongreso decidis, ke SAT restos ĉiutendenca, peresperanta organizo. Ĝi malaprobis la tendencon eksperimenti en SAT futurisman, nefundamentan stilon, kaj starigis komisionon por SAT-programo.
Fono
En 1924-1925 SAT travivis malgrandan krizon. Anarkiistaj SAT-anoj, inter kiuj J. Migny, A. Bolle kaj A. Lewin, estis malaprobantaj, ke en SAT-organoj ne povas aperi artikoloj kontraŭ Sovetio, kontraŭ la komunismo, starigis propran organizon, la Tutmondan Ligon de Esperantistaj Senŝtatanoj (TLES) kaj eldonis dumonatan gazeton Libera Laboristo. Sennaciulo, la oficiala organo de SAT, ĉefe pro la tre aktiva kunlaboro de komunistaj kaj sovetiaj SAT-anoj kaj pro manko de alitendencaj kunlaborantoj aspektis iom unutendenca kaj kaŭzis malkontentecon ĉe parto de la SAT-anaro. Krome estis en SAT bataleto sur lingva kampo pro la troa uzado de novaj vortoj kaj de sciencaj afiksoj, kaj pro la eksperimentado kun novaj formoj kiel "morge" (morgaŭ), "balde" (baldaŭ), "konfero" (konferenco), "difero" (diferenco) kaj similaj.
Ĉi tiuj faktoj kaŭzis ian maltrankvilon ĉe la anoj, kiu esprimiĝis per multaj proponoj pri reorganizo, pri aliigo de la strukturo ktp. La 5-a SAT kongreso en Vieno, 1925, pritraktis ĉi tiun situacion, fiksis la ĝustan linion kaj restarigis la ekvilibron. Ĝi ankaŭ malaprobis la eksperimentadon kun lingvaj novaĵoj en SAT-organoj. Post tiu ĉi kongreso la redaktadon de Sennaciulo prizorgis redakcia komisiono, konsistanta el diverstendencaj SAT-anoj en Leipzig. Tio daŭris ĝis la mezo de 1926, kiam Lanti dum kelka tempo provizore prizorgis la redaktadon. Post malagrablaj spertoj kun aliaj redaktoroj, fine Norbert Barthelmess venis Parizon kaj de tiam ĉi tiu, sub gvidado de Lanti, redaktis Sennaciulon.
Obrigheim (Badeno)
Obrigheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Genovieffa Ravissa
Genovieffa (VIGNOLA) RAVISSA (1745 en Torino - 1807) ankaŭ konata kiel Madame Ravissa, estis itala kantistino, klavicenisto, pedagogo kaj komponistino.
Vivo
La muzika medio en kiu Madame Ravissa kreskis estis riĉa kaj tre stimula. La Reĝa Kapelo kaj tiu de la Ĉefepiskopo difinis tiutempe la riĉan muzikan vivon de Torino, kiu havis proksimajn ligojn kun la operejoj de Napolo, Venecio kaj Milano. Tio evidentiĝis interalie en la ofta partopreno en tiuj scenejoj de la samaj kantistinoj, muzikistinoj aŭ koregrafoj.
La patro de Genovieffa respondecis pri la liturgio kaj la religiaj festoj, do sendube la kortega kaj arta kunteksto de ŝia patro estis kio subtenis la edukadon de la filino. Ŝi verŝajne ricevis la kutiman muzikan instruadon por knabinoj kaj virinoj en la 18-a jarcento, lernante klavicenon kaj kantadon.
Kiel ununura referenco pri la muzika agado de Genovieffa dum la unuaj jaroj en Torino estas anonco pri “Mrs Vignola” kiu reprezentis “Mrs Giakomazzi” dum la sezono 66-67 ĉe la Reĝa Teatro.
Tamen kiam la familio translokiĝis al Parizo post la aŭkcio de ilia biendomo, Genovieffa ekpartoprenis en la pariza muzika vivo prezentante ĉe la elstara Concert Spirituel du ariojn de Antonio Sacchini kaj Pasquale Anfossi (1778); tio sugestas ke ŝi tiam jam estis sukcesa kaj konata kantistino.
Estante en Parizo, unu el la ĉefaj centroj de muzikeldonado, ŝi publikigis kolekton de ses sonatoj: “Ses Sonatoj por Klaviceno aŭ Piano Forte de Mme Ravissa el Torino, Majstro pri Klaviceno kaj Itala Kanto, Verko I”.
En la Muzika Almanako de la sama jaro tiu ĉi verko estis priskribita tiel: "Ĉi tiuj Sonatoj estas brilaj, kaj vi povas vidi en ili tiujn aŭdacajn transirojn, kiujn la italoj amas, kaj kiujn niaj timemaj komponistoj ne kuraĝas riski". Kaj la aŭtoro aldonas: La karaktero kaj honesteco de sinjorino Ravissa, ŝia talento kaj la sukceso de la lecionoj, kiujn ŝi instruas de pluraj monatoj en ĉi tiu ĉefurbo, igas ĉiujn, kiuj ŝin konas, deziri ke ŝi eblus ripari tion ĉi tie.
En 2003 en la Franca Nacia Biblioteko, Claudia Schweitzer trovis manskribitan francan kopion de tri sonatoj titolitaj “Tri sonatoj por fortepiano kun violona akompano laŭvole” sub la etikedo de la komponistino “Madame Vignola”. La “tri sonatoj” havas multon komunan kun la “ses sonatoj” kvankam ili, verŝajne estis skribitaj poste: laŭ analizo de la papero kaj la inko oni konkludas ke ĝi devenas de periodo inter 1790 kaj 1810. Schweitzer precizigas ke ili estis komponitaj dum la revolucia periodo.
Madame Ravissa regule iris kaj venis de Torino al Parizo instruante kaj prezentante klavicenkoncertojn, sed Christofaro kaj Genovieffa eksedziĝis. Ŝi translokiĝis sen la edzo al Neŭŝatelo, kie ŝi trovis muzike dediĉitan kaj interesitan loĝantaron. Tie ŝi instruis muzikon, kaj fariĝis klavicenisto en la urba orkestro dum preskaŭ du jaroj.
La politika situacio eble decidigis Genovieffan forlasi Neŭŝatelon. De Neŭŝatelo ŝi kunportis brilan adiaŭan kaj rekomendleteron de la kvar Ministroj regantoj de la urbo: “…ni deklaras kaj atestas ke dum la tuta tempo, kiam la menciita Damo Ravissa loĝis ĉi tie ŝi ekzercis siajn talentojn pri muziko kun granda lerteco kaj plezuro”.
Negeri-Sembilano
Negeri-Sembilano (Negeri Sembilan, plenforme Negeri Sembilan Darul Khusus) estas unu el la 13 subŝtatoj, kiuj konsistigas Malajzion.
Priskribo
La subŝtato kovras areon de kvadrataj kilometroj en la malaja duoninsulo. Politike ĝi estas konstitucia monarkio, regata de elektata monarko (ne de sultano, malsame al la plimulto de aliaj malajziaj subŝtatoj). Laŭ stato de la jaro 2010 Negeri-Sembilano havis 997,071 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 150 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro kaj ŝtata ĉefurbo estas la urbo Seremban, sed la monarka rezidejo estas en Seri Menanti.
La tuta nomo de la ŝtato estas Negeri Sembilan Darul Khusus.
Esperanto kaj Negeri Sembilano
Kelkaj loĝantoj konis Esperanton. Estas informo en Fejsbuko pri vizaĝlibra grupo.
52231 Sitnik
52231 Sitnik estas malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia astronomo Grigorij Fjodoroviĉ Sitnik (cirile Григорий Фёдорович Ситник, 1911–1996), profesoro ĉe la Moskva Ŝtata Universitato kaj gvidanta spertulo pri sunofiziko, absoluta mezuro de radiada fluo kaj atmosfera optiko. Laborinte en Rusio kaj eksterlande, li trejnis generaciojn da astronomoj.
Irén Deézsi
Irén Deézsi [dEĵi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Deézsi Irén estis hungara fizikisto, profesoro, instruisto.
Jagoda Marinić
Jagoda MARINIĆ (naskiĝinta la en Waiblingen) estas kroata-germana verkistino, dramatistino kaj kolumnistino.
Irén Deézsi
Irén Deézsi naskiĝis la  1917 en Budapeŝto. Ŝi mortis la 1958 en Budapeŝto.
Jagoda Marinić
Vivo
Jagoda Marinić estas la filino de jugoslavaj migrintaj laboristoj el Dalmatio. Ŝi studis ĉe la Universitato de Heidelberg germanistikon, politiksciencon kaj anglistikon. En 1999 ŝi gajnis Hermann-Lenz-stipendion kaj en 2003 helpadpremio de la Artfondaĵo Baden-Virtembergo. Ŝia unua libro kun rakontoj Eigentlich ein Heiratsantrag publikigitis en 2001; por ŝia en 2005 aperinta rakontvolumo Russische Bücher ŝi ricevis la Grimmelshausen-subtenpremion. En 2006 eklegeblas ŝia unua romano Die Namenlose. Ekde 2012 ŝi aniĝas al PEN-centro germania.
Irén Deézsi
Biografio
Irén Deézsi frekventis mezlernejon, poste ŝi eklaboris en kontoro. Dum laboro ŝi akiris 2 pedagogiajn diplomojn en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1945 kaj 1946. Post siaj studoj ŝi laboris en la universitata laboratorio, krome ŝi instruis en mezlernejoj de Ózd kaj Pápa. En 1949 ŝi doktoriĝis, en la sekva jaro ŝi instruis en Kemiindustria Universitato de Veszprém, sed ŝi laboris plu ankaŭ en la laboratorio. En 1951 ŝi eklaboris ĝismorte en la ĵus formiĝinta centra fizika esplora instituto en Budapeŝto.
Jagoda Marinić
Vivo
En junio 2007 ŝi kune kun 17 aliaj partoprenantoj prezentis sin ĉe la 31-a konkurso pri la Ingeborg-Bachmann-premio en Klagenfurt kie ŝi laŭtlegis sian tekston Netzhaut.
Unuiĝintaj Princlandoj
La Unuiĝintaj Princlandoj de Moldavio kaj Valaĥio, ankaŭ nomataj la Rumanaj Princlandoj, estis la oficiala nomo de Rumanio post la elekto de Alexandru Ioan Cuza kiel princo, "domnitor", de ambaŭ teritorioj en 1859. La la Princlando Moldavio kaj la Princlando Valaĥio formale kuniĝis al la Unuiĝintaj Princlandoj. Tiuj ĉi, krom Transilvanio kiu aldoniĝis en la Unua mondmilito, iĝis la kerno de la nacia ŝtato Rumanio.
Jagoda Marinić
Vivo
La enscenigo de la teatraĵo Zalina, kiun tekstigis Marinić, premiiĝis en aŭgusto 2007 per elstareco por la plej bona ero en la eŭropa kulturĉefurba programaro (tiam en Sibio). Krom eseojn kaj rakontojn ŝi faras ankaŭ kritikojn pri teatraĵoj; ŝi verkas por Frankfurter Rundschau, taz kaj Süddeutsche Zeitung. En 2008 ŝi estis skoltino laŭ komisio de Heidelberger Stückemarkt por la gastanta lando Kroatio.
Unuiĝintaj Princlandoj
Nova konstitucio efektiviĝis en 1866 kaj donis al la lando la oficialan nomon Rumanio. Post establo de monarĥio la ĝi fariĝis la Reĝlando Rumanio.
Jagoda Marinić
Vivo
Ŝia teatraĵo Wer war Kitty Genovese? proponiĝis en 2001 por la Leonhard-Frank-premio. Marinić regule gvidas kreivigajn verkadlaborrondojn por infanoj kaj adoleskantoj. Ekde 2012 ŝi gvidas en la Interkultura Centro de Heidelberg.
Unuiĝintaj Princlandoj
<!--
Jagoda Marinić
Vivo
Aperis en 2016 la romano Made in Germany – Was ist deutsch in Deutschland, kie temigitis Germanujo kiel enmigradlando kaj ebla/necesa identecŝanĝiĝo. Ŝia verko ''Sheroes. Neue Held*innen braucht das Land'' (eseolibro, 2019) postulas ke Germanujo iĝu antaŭiganto de tiu ĉi tema komplekso. Ŝi vivas en Heidelberg.
Unuiĝintaj Princlandoj
Background
As a historical term designating the pre-Union Principalities of Moldavia and Wallachia, sometimes including the Principality of Transylvania, the term "Romanian Principalities" dates back to the beginnings of modern Romanian history in the mid 19th century.1 It was subsequently used by Romanian historians as an alternative to the much older term "Romanian Lands". English use of "Romanian Principalities" is documented from the second half of the 19th century.
In the period between the late 18th century and the 1860s, Danubian Principalities was used, a term that sometimes included Serbia, but not Transylvania. In contrast, use of "Romanian Principalities" sometimes included Transylvania but never Serbia.
History
The aftermath of the Russian Empire's defeat in the Crimean War brought the 1856 Treaty of Paris, which started a period of common tutelage for the Ottomans and a Congress of Great Powers – (the United Kingdom of Great Britain and Ireland, the Second French Empire, the Kingdom of Piedmont-Sardinia, the Austrian Empire, Prussia, and, although never again fully, Russia. While the Moldavia-Wallachia unionist cause, which had come to dominate political demands, was viewed with sympathy by the French, Russians, Prussians, and Sardinians, it was rejected by the Austrian Empire, and viewed with suspicion by Great Britain and the Ottomans. Negotiations amounted to an agreement over a minimal and formal union; however, elections for the ad hoc divans of 1859 profited from an ambiguity in the text of the final agreement, which, while specifying two thrones, did not preventing the same person from occupying both and ushered in the rule of Alexandru Ioan Cuza as Domnitor of the United Principalities from 1862 onwards.
Although internationally recognized only for the period of Cuza's rule, the union was cemented by Cuza's unsanctioned interventions in the text of previous organic laws. In addition, the circumstances of his deposition in 1866, when the rapid election of Prussian fief leader Carol of Hohenzollern-Sigmaringen, who had the backing of an increasingly important Prussia, and the Austro-Prussian War made measures against the union impossible.
Following the 1878 war of independence, Romania shook off formal Ottoman rule, but clashed with its Russian ally over its request for the Bujak (southern Bessarabia) region. Ultimately, Romania was awarded Northern Dobruja in exchange for southern Bessarabia. A Kingdom of Romania subsequently emerged in 1881.
The reign of Alexandru Ioan Cuza
Alexandru Ioan Cuza took steps to unify the administration of the two principalities and gain international recognition for the union. He also adopted several reforms, including the secularization of church lands, free primary education, a French-inspired civil and penal code as well as army and limited land reforms. Opposition from the large landowner-dominated parliament to the latter resulted in a coup by Cuza in 1864. He subsequently instituted authoritarian rule but his popular support, strong at the time of the coup, gradually waned as the land reform failed to bring prosperity to the peasant majority. Cuza was forced to abdicate in 1866 by the two main political groups, the Conservatives and Liberals, who represented the interests of former large landowners. Although the event sparked some anti-unionist turmoil in Cuza's native province of Moldavia, it was quickly suppressed by the central authorities.
The reign of Carol I as Prince
The new governing coalition appointed Carol of Hohenzollern-Sigmaringen as the new ruler of Romania in a move initially rejected by the European powers but later accepted. In the first year of Carol's rule, Romania adopted its first constitution. The instrument provided for a hereditary constitutional monarchy, with a Parliament elected through censitary suffrage although the country remained under Ottoman suzerainty. Carol was not unanimously accepted, and a rise in republican sentiment culminatinated with an uprising in Ploieşti in 1870 and a revolt in Bucharest in 1871, both of which were quelled by the army.
In April 1877, in the wake of a new Russo-Turkish war, Romania signed a convention by which Russian troops were allowed to pass through Romanian territory in their advance towards the Ottoman Empire. On May 9, the Romanian parliament declared the independence of the principality, and joined the war on the Russian side. After several Romanian victories south of the Danube and the ultimate victory of the Russian-led side in the war, the European powers recognized Romania's independence under the 1878 Treaty of Berlin. Nevertheless, Romania was made to exchange Southern Bessarabia for Northern Dobruja, and allow non-Christians living in Romania access to Romanian citizenship. In 1881, the country's parliament proclaimed Romania a kingdom.
See also
-->
(17621) 1995 WD1
(17621) 1995 WD1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Tadeusz Kościuszko
Andrzej Tadeusz Bonawentura KOŚCIUSZKO [taDEuŝ koŝĈUŜko] aŭ en Esperanto Tadeo Kosĉjusko (naskiĝis la 4-an de februaro 1746 en la belorusa Mereczowszczyzna (siatempe Grandprinclanda Litovio) kaj mortis la 15-an de oktobro 1817 en Soloturno, Svislando) estis armea inĝeniero kaj generalo. Li batalis por libereco kaj sendependeco en du militoj sur du malsamaj kontinentoj. Unue en la pola-litova konfederacia Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Poste li estis batalanto por la sendependeco de Usono.
Tadeusz Kościuszko estis membro de la Societo de la Cincinatuloj dank 'al sia agado en la Usona Milito de Sendependeco. En multaj portretoj li portas la aglon de ĉi tiu Societo. Li fariĝis nacia heroo en Pollando, Belorusio kaj Usono. Li ankaŭ estis Honora Civitano de Francio.
En 1794 li estis estro de insurekcio (Insurekcio de Kościuszko). Post la malsukcesa insurekcio, la reston de sia vivo li okupiĝis pri diplomatiaj provoj por reinstali sendependecon de Pollando. Tiucele li renkontis, inter aliaj, Napoleonon Bonaparte kaj la rusan caron Aleksandro la 1-a.
Li estis poligloto. Li parolis flue la anglan, belorusan, francan, germanan kaj polan. Li ankaŭ sciis la latinan. Li ankaŭ estis artisto kiu ŝatis komponi, desegni kaj pianludis.
Historio
Ne trovinte postenon en sia lando reveninte el Parizo (175) kie li studis militan inĝenieradon per privata instruado, li decidis partopreni volontule en la Usona Milito de Sendependeco kiel ĉefinĝeniero (1776-1782). Per, interalie, siaj fortikaĵoj li kontribuis al la venko, ricevis generalan rangon kaj la honoron de nacia heroo de Usono.
Kiel Supera Komandanto de la polaj Naciaj Armitaj Fortoj, li havas internacian reputacion de gvidanto de la Insurekcio de Kościuszko en 1794. Li kontraŭstaris la dispartigojn de Pollando-Litovio. Tial li batalis en luktoj de la pola–litova konfederacio kontraŭ la Rusia Imperio kaj Reĝlando Prusio. Kun armeo, kiu konsistis plejparte de kamparanoj armitaj per falĉiloj, li kaŭzis iujn malvenkojn al rusoj en la Batalo de Racławice kiu inspiris komencon de la Ribelo de Varsovio (17-an de aprilo 1794). En la fino, tamen, li samjare devis kapitulaci kontraŭ la rusoj.
Post sia jam menciita malvenko, li denove elmigris al Usono dum kelkaj jaroj en 1796, sed poste denove foriris al la revolucia Francio. Tie li aliĝis al pola legio kaj partoprenis la fondon de la Varsovia Duklando (1807-1815), oficiale sendependa, tamen reale subordigita al napoleona Francio. La Varsovia Duklando estis nur surogato de la pola ŝtato. Post la malsukcesa napoleona invado kontraŭ Rusio, la duklando estis okupita de prusaj kaj rusaj trupoj ĝis 1815, kiam ĝi estis formale dividita inter tiujn du landojn ĉe la Viena Kongreso.
Post la malvenko de Napoleono Bonaparte, Tadeusz Kościuszko pasigis siajn lastajn vivjarojn en Svislando, siatempe la sola eŭropa lando kun respublika reĝimo. Tie li mortis en Soloturno, la 15-an de oktobro 1817. Poste li estis entombigita en la reĝa kripto de la kastelo Vavelo (pole: Wawel) en Krakovo.
Deveno kaj junaĝo
Tadeusz Kościuszko naskiĝis en februaro 1746 en la biendomo (beloruse: dwór; pole: dworek) Mereczowszczyzna en la administra distriko Ivacevicki (beloruse: Ivatsevіtsky) de la bresta regiono, nuntempe Belorusio, sed siatempe en Grandprinclando Litovio kiel parto de la pola–litova konfederacio (Respubliko de Ambaŭ Nacioj).
Li estis la kvara infano de Ludwik Tadeusz, posteulo de Kostiuszko (Konstantin) Fiodorowicz kaj Tekla Ratomska, kiu estis de belorusa deveno kaj de relgio ortodoksa. La mezklasa nobelara familio devenis de kortegano de reĝo Sigismondo la 1-a,
''Konstanty (??), kiun oni diminutive nomis Kostiuszko [kostJUŜko]. Pro nekonataj al ni meritoj la familio ricevis en 1509 (??) la bienon Siechnowicze, kiu iĝis la familia nesto de la Kościuszkidoj.''
En 1755 Tadeusz kaj lia pli juna frato (Jozefo) komencis lernadon ĉe la Kolegio de fratoj piaristoj en Lubieszów (Volina provinco). En 1760 ili ambaŭ revenis hejmen pro familiaj problemoj. Tadeusz devis forlasi sian edukandon, sed danke al la subteno de la familio Czartoryski li povis daŭrigi ĝin ĉe la Lernejo de Kavaliroj. Ĉar estis decidite, ke Jozefo estos bienposedanto, Tadeusz elektis karieron en armeo.
En 1765 pro iniciato de reĝo Stanislao Aŭgusto Poniatowski estis fondita Kavalira Lernejo en Varsovio, kies tasko estis preparadi oficiraron, klerajn homojn, progresemulojn kaj bonajn civitanojn. La 18-an de decembro 1765 Tadeusz iĝis kadeto en la lernejo kaj distingiĝis inter aliaj studentoj. Li studis polan kaj universalan historion, filozofion, la lingvojn latina, pola, franca kaj germana, juron, ekonomion, geometrion, aritmetikon kaj mezuradon. Li ankaŭ partoprenis specialan inĝenieran kurson por distingitaj studentoj. La lernadon en la Kavalira Lernejo Tadeusz finis ricevinte la rangon de kapitano.