cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Cwik
Michael Dieter Cwik (naskiĝis en Hamburg, mortis la ) estis germana esperantisto de pluraj jardekoj vivanta en Belgio. Ĝis sia emeritiĝo li estis oficisto de la Eŭropa Komisiono en Bruselo kaj multajn jarojn engaĝite kunlaboris en Eŭropa Esperanto-Unio. En sia junaĝo li fariĝis unu el la unuaj staĝantoj de la Eŭropa Komisiono kaj poste plu helpis kunordigi agadon de la komisionaj (eks)staĝantoj. Michael Cwik loĝis en Tervuren apud Bruselo. En 1983 li organizis lingvo- kaj komunikad-eksperimenton kun sep kolegoj respondinte al la demando: Ĉu vi povas lerni la bazan komunikad-eblecon kun unu planlingvo kiel la Internacia lingvo/Esperanto ene de du semajnoj ferioj? - La respondo estis "jes"! - Unusemajna kurso gvidita de Graham Leon-Smith el Londono kaj unu semajno da prelegoj kaj diskutoj en kvar-stela hotelo en montara regiono (Windischgarsten en Supra Aŭstrio) ebligis al la partoprenantoj diskuti komunajn temojn kaj aliĝi al la Brusela Esperanto-Grupo. En tiu epoko li kreis kun kolegoj en la eŭropaj institucioj lingvan rondon nomita en la franca lingvo Amis de la langue internationale Esperanto (Esperante "Amikaro de la Internacia Lingvo Esperanto"). Li ankaŭ prelegis en kluboj, seminarioj kaj kongresoj pri la Eŭropa Komunumo, federalismo, la mona kaj ekonomia unio kaj lingvaj aspektoj en Eŭropo kaj redaktis multajn artikolojn en tiuj kampoj.
Rudolf Novák
Rudolf NOVÁK (naskiĝis en la 18-a de februaro 1882 en Kročehlavy- mortodato nekonata) estis ĉeĥoslovaka esperantisto, ĉefinĝeniero de elektraj entreprenoj de Plzeň. Prezidanto de la Plzeň-a klubo. UEA-delegito. de 1921. Propagandisto per prelegoj kaj artikoloj.
Michael Cwik
En la jaro 2011 li renkontiĝis kun pola parlamentano Jarosław Sellin en la parlamenta oficejo en Gdansko kune kun esperantistoj el la Estraro de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) Kazimierz Krzyżak el Gdynia kaj Eduardo Kozyra el Malborko, la temo de la renkontiĝo estis la ŝancoj de Esperanto en Eŭropa Unio.
Oktila 2-metilbenzoato
Oktila 2-metilbenzoato aŭ oktila 2-metilfenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Metilbenzoata acido kaj oktanolo. Oktila 2-metilbenzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktila 2-metilbenzoato prezentas 2-metilbenzoata acido grupon ligitan al oktila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn. 22.08.2022
Sociala ekonomio
En Belgio
2. La mastrumada aŭtonomeco, kiu celas ĉefe distingi la socialan ekonomion de la publikaj potencoj. Efektive, la ekonomiaj agadoj farataj de tiuj ĝenerale ne disponas pri la larĝa aŭtonomeco kiu konsistigas esencan rezervon de la asocia dinamiko.
3. La demokratio, kiu resendas al la principo "unu homo - unu voĉo" (kaj ne "unu akcio - unu voĉo") en la suverenaj organoj kaj emfazas ke la partopreno en decidoj kaj ties respektado ne povas precipe deveni el la proprieto de kapitalo.
4. La antaŭrangeco de la homoj kaj de la laboro antaŭ la kapitalo en la disdonado de enspezoj, kiu montriĝas en praktikoj kiel la limigita kompenso por kapitalo, la distribuado de plusoj en formo de retropagoj, la rezervo por investoj, socialaj celoj ktp.
En Francio
En Francio la sociala ekonomio grupigas la mutualojn, la kooperativojn, la asociojn laŭ la leĝo 1901 kaj la fondaĵojn. Ili reprezentas 10 % de la Malneta Enlanda Produkto MEP kaj de la dungoj.
La Regionaj Ĉambroj pri Sociala Ekonomio (CRES laŭ la franca) liveras logistikan subtenon (informado, konsilo, studaĵoj) al la sektoro sur regiona nivelo kaj la CEGES sur nacia nivelo.
En Svisio
Ekde 2004, la agantoj de la Socia kaj Solidara Ekonomio (ESS) komencas grupiĝi en la Asocio por la subteno de la sociala kaj solidara ekonomio (ESS). La unuaj spertoj troviĝas en la franclingva parto de Svisio. Ĝenevo starigis Ĉambron de la ESS, vd la retejon: (franclingvan) POSTE, iru al: "Chambre de l'économie sociale et solidaire"
franclingvaj
EcoSociale - Annuaire des acteurs de l'économie sociale et solidaire
Polemiko
Por iuj, la tuta ekonomio devus esti "sociala kaj solidara". Por aliaj, la ekonomiaj agantoj povas ja havi certajn socialajn celojn, sed ili ne povas atribui al si la ekskluzivecon por tio, ĉar tio senigus la demokratie elektitan publikan potencon je ĝia legitimeco en tiu kampo. Alidirite stariĝas la demandoj de potencodiseco, de korporaciismo kaj de patronismo.
Nova Tempoj
EdE-N
Nova Tempoj. Revuo de popoledukado. Estis organo de TAGE. Aperis de decembro 1921 ĝis 1926, ĝin sekvis Internacia Pedagogia Revuo. Editoro: Vittecoq, Habert, Müller, Pflitze; administranto Goldberg. Formato 28x23.
Villedieu-les-Poêles (stacidomo)
Villedieu-les-Poêles estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Villedieu-les-Poêles-Rouffigny, en departemento Manche, regiono Normandio.
Malfermita en 1870, temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Intercités Normandio kaj Normandio.
Villedieu-les-Poêles situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Argentan - Granville (405000).
Nacia Parko Keoladeo
Keoladeo estas Nacia Parko en federacia ŝtato Raĝastano (Barato), kun grando de 29 km². Ĝi situas ĉirkaŭ 55 km okcidente de Agra ĉe Bharatpur.
Keoladeo estis originale la privata anasĉasejo de ĉefhindreĝoj de Bharatpur. En la marĉa areo travintras multaj akvobirdoj el Afganujo, Turkmenistano, Ĉinio kaj Siberio. Oni povis noti 364 birdospeciojn, inter ili la maloftan siberian gruon (lastfoje en 1993).
Historio
La ekosistemo de la nacia parko estiĝis danke al homoj:
Ĉra la urbo Bharatpur estis ofte inundita dum la musona sezono, oni konstruis ĝis 1760 la akvobaraĵon kaj tiel estiĝis - pro la forlivero de grundo - profundaĵo, kiu pleniĝis per akvo kaj estiĝis la Keoladeo-lago.
Oni poste intence dividis, formis la areon kaj establis baraĵojn, ĉasvartejojn, spektejojn, vojetojn. Keoladeo iĝis plej bona anasĉasa areo de la mondo.
La ĉasado estis ĉesigita meze de la 1960-aj jaroj kaj la areo iĝis nacia parko en 1981.
La parko estas monda naturheredaĵo ekde 1985 ĉe UNESCO.
Birdoj
En la parko travintrumas gruoj, pelikanoj, anseroj, anasoj, agloj, falkoj, akvokurbirdoj, strandkur-birdoj, alaŭdoj kaj aliaj
Kabo de Sankta Vincento
La speciala situo de la kabo estis konata jam al romianoj, kiuj nomis ĝin "Promontorium Sacrum" (sankta antaŭmonto) kaj ĝin dediĉis al la dio Saturno. La helena verkisto Strabono, kiu vivis ĉirkaŭ la epoko, skribis, ke ĝi estas la plej okcidenta loko ne nur de Eŭropo, sed de la tuta loĝata Tero.
La vojon inter la kabo kaj la cetero de la kontinento baras kastelo Sagres, kiu estas nomita laŭ la proksima urbo Sagres. Sur la kabo troviĝas lumturo vizitebla por turistoj.
Ĉe la kabo okazis pluraj historiaj bataloj, la eble plej konata je la 14-a de februaro 1797 inter angla kaj hispana ŝiparoj.
Porte de Champerret (Tramtransporto en Parizo)
Porte de Champerret [pɔʁt də ʃɑ̃pɛʁɛ] estas estonta haltejo de tramvojo T3b, situanta en la 17-a arondismento de Parizo.
Barbo
Barbo je modo
Barbo estis moda en pluraj epokoj :
Romia Imperio
Certa problemo ĉiam restis por ili la Greka mondo, kie multaj - kaj precipe multe da famuloj - poetoj, filozofoj k.s. - portis barbojn. Kaj kulture la Grekan mondon ili nepre ne povis opinii senciviliza...
Pluraj Romianoj, ĉefe en la 2a jarcento p.Kr., en sia imitado de la Greka kulturo same ekimitis iliajn barbojn.
Kelkaj uloj kun barbo.
Angelhispano Novejarque
Angelhispano NOVEJARQUE [noveĥarke] (mortis en 1922) estis hispana esperantisto, verkisto de logogrifoj kaj ŝakoproblemoj por diversaj Esperanto-gazetoj, loĝis en Valencia, redaktisto de La Suno Hispana.
(19085) 1978 UR4
(19085) 1978 UR4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino C. Michelle Olmstead elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Bussière-Nouvelle
Bussière-Nouvelle estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 111 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Krista Kosonen
Krista KOSONEN (naskiĝis la 28-an de majo 1983 en Espoo, Finnlando) estas finna aktorino.
Bussière-Nouvelle
Geografio
Bussière-Nouvelle etendiĝas sur 8,52 km², kaj havis 111 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Krista Kosonen
Ŝi estas plej konata pro la roloj en kinejaj filmoj Jadesoturi (finna-ĉina filmo de 2006) kaj Suden vuosi (finna, 2007). Ŝi ankaŭ ludis en finnaj televidaj serioj kiel Suojelijat (2007), Uutishuone (2009) kaj Putous (2010).
Bussière-Nouvelle
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bussière-Nouvelle situas je alteco de 687 metroj.
Universitato de Kalifornio en Santa Cruz
La Universitato de Kalifornio en Santa Cruz (University of California, Santa Cruz; mallonge UCSC) – fondiĝis dum la jaro 1965 kaj apartenas al la Universitato de Kalifornio, sistemo de ŝtataj universitatoj en la ŝtato Kalifornio de Usono. La universitato situas en pitoreska areo meze de granda pinarbaro, nordokcidente de la urbo Santa Cruz, kaj estas la plej grava ekonomia faktoro kaj plej granda labordonanto de la urbo. La universitato aparte konatas pro sia programo pri astrofiziko kaj marbiologio.
Bussière-Nouvelle
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bussière-Nouvelle apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Universitato de Kalifornio en Santa Cruz
Plue la universitato havas la renomon esti aparte liberala, kaj sekve aparte multaj studentoj de alternativaj vivoformoj troveblas tie. Kaj la prelegejoj, institutoj, manĝejoj kaj studentaj loĝejaroj troviĝas sur vasta areo de arbara parko kaj estas interligitaj per piediraj kaj biciklaj vojoj.
Bussière-Nouvelle
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Valérie Simonet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Universitato de Kalifornio en Santa Cruz
Dum la aŭtuna semestro de 2005 proksimume 15.013 studentoj estis registritaj en la universitato, kaj laŭ la stato de la jaro 2003 ekzistis 4.279 universitataj dungitoj. La edukejo dividatas en 10 kolegiojn, en kiuj ofertatas 90 diversaj specoj de studoj, el ili 30 postdiplomiĝaj studoj, en la fakoj arto, homsciencoj, sociscienco, biologio, fiziko kaj inĝenieraj sciencoj. La jara budĝeto de la universitato dum la jaro 2003 estis 407 milionoj da usonaj dolaroj.
Konataj kunlaborantoj kaj studintoj
Ekzemplaj profesoroj de la universitato estas
Inter la plej konataj studintoj de la universitato troviĝas
Himmelkron
Himmelkron estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kulmbach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Flavokula junkulo
Ties teritorio estas ĉefe en Meksiko, etende al kelkaj montoj de la sudaj pintoj de la usonaj ŝtatoj de Arizono kaj Nov-Meksiko. Ĝenerale ne migranta, sed foje moviĝas al proksimaj pli malaltaj lokoj dum vintro. La ino demetas 3-5 palgrizajn aŭ bluecblankajn ovojn en malferma nesto de sekigita herbo 2 aŭ 3 fojojn jare. Kovado daŭras 15 tagojn, kaj elnestiĝo okazas 2 semajnojn post eloviĝo. La dieto de tiu birdo konsistas ĉefe el semoj, beroj kaj insektoj.
Aspekto
Tiu specio havas tre malhelgrizan kapon kun preskaŭ nigreca brido al ĉirkaŭ okuloj, kie ege kontrastas la flavaj okulirisoj. La subaj partoj estas helgrizaj kaj la dorso tre bruna preskaŭ senmarka aŭ senstria. La flugiloj kaj vosto estas pli malhelaj. La kruroj estas rozkolorecaj. La beko estas fortika kaj kun flaveca malsupra makzelo kaj malhela supra makzelo.
Sistematiko
Simila al la situacio de la Vintroemberizo, la sistematiko de tiu specio estas ankoraŭ necesa de multa pristudo antaŭ esti konsiderata solvita. Kutime oni distingas 4 grupojn de subspecioj. Tiuj estas el nordo suden:
Trentish
Trentish estas apriora arta lingvo, influita de Rami kaj verkita tre eble de la sama aŭtoro. Laŭ strukturo ĝi estas polisinteza lingvo.
Eksteraj ligiloj
http://frath.net/language/trentish.shtml
Hoel la 3-a (Bretonio)
Hoel la Tria de Bretonio estis duka pretendanto de Bretonio en 1148 kaj grafo de Nantes de 1148 ĝis 1156.
Biografio
Hoel estis konsiderata kiel la filo de la duko Conan la 3-a kaj de Matilda de Anglio, la filino de Henriko la 1-a Beauclerc. Ĉe sia mortlito, ĉar li opiniis Hoel nelegitima, la duko Conan la 3-a rifuzis agnoski lin kiel sian postvenonton kaj elektis kiel heredanton sian nepon Conan, filo de sia filino Berta kaj de ties unua edzo Alano de Pentievro, grafo de Richmond. Li lokis la junan estontan dukon sub la kuratorecon de la dua edzo de lia patrino Eudon de Porhoët.
En 1156, Hoel estis forpelita el sia graflando de la Nantes-anoj, kiuj akceptis kiel grafon Gotfredo Plantaĝeneto. Oni ne konas la daton de la morto de Hoel kun kiu finiĝis la dinastio de la grafoj de Kornvalo.
Edziĝo kaj idaro
De konata edzino, li havis nur unu filinon, pri kiu oni scias nur pri la unua litero de la nomo : « O. », kiun li dediĉis al Dio ekde la 13-a de Aŭgusto 1149. Ŝi izoliĝis kiel religiulino en Coët ĉe la rivero Luaro.
Shaaban Robert
Shaaban bin ROBERT (n. la 1-an de januaro 1909 en Vibamba proksime de Tanga en nordokcidenta Tanganjiko, m. la 22-an de junio 1962 en Tanga, Tanzanio), estis tanzania poeto, verkisto kaj eseisto, kiu verkis en la svahila lingvo. Li ofte estas konsiderata kiel unue el la plej gravaj svahilparolantaj verkistoj kaj estas nomata "poeto-premiito de la svahila" kaj "patro de la svahila".
Shaaban bin Robert komencis verki laŭ la tradicia stilo en 1934, sed iom post iom pli liberiĝis en sia poezio traktante temojn kiel koloniismo kaj naciismo. Li estas rigardata kiel la granda pioniro de la svahila poezio.
Vidu ankaŭ
Siti binti Saad
30053 Ivanpaskov
30053 Ivanpaskov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ivan Spassimirov Paskov, finaliston de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokomputiko kaj genomiko. Li estis lernanto ĉe la Edgemont High School de Scarsdale (Nov-Jorkio).
1400 Tirela
1400 Tirela estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Argonaŭto (biologio)
Argonaŭto (Argonaŭta argo) - genro de pelagaj polpoj de la familio Amphitretidae, loĝanta en supraĵaj akvoj de varmaj maroj. La inoj havas tre maldikajn konkojn per kiuj ili kvazaŭ glitas sur akvo. Virseksuloj estas multfoje malpli grandaj, ol la inoj (plej grandaj virseksuloj havas longecon ĝis 1-2 centimetroj, dum plej grandaj inoj estas ĝis 45-centimetrojn longaj).
Plej karakteriza trajto de argonaŭtoj estas observebla dum reproduktiĝo. En tiu periodo unu el la brakoj de virseksulo modifiĝas (dum nereproduktiĝa periodo ĝi troviĝas en speciala sako sur la kapo, do la nematura virseksulo ŝajnas havi nur 7 brakojn) al la speciala reprodukt-organo, nomata hektokotilo. La matura hektokotilo per iu ankoraŭ ne pristudita maniero pleniĝas je spermo el la sola spermatoforo (spermujo), disiĝas de la korpo kaj serpentumante enrampas en la mantel-kavon de la ino. Tie ĝi konserviĝas dum sufiĉe longa tempo, ĝis la ino elĵetos la ovojn. Tiutempe la hektokotilo krevas kaj la spermo fekundigas la ovojn.
Pro la fakto, ke la hektokotilo de argonaŭto similas al vermo, esploristoj dum longa tempo opiniis ĝin vermo-parazito.
Mickaël Landreau
Mickaël Landreau (naskiĝis la 14-an de majo de 1979) estas franca futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006.
Otwock
Dua mondmilito
Novembre 1940 germanoj en la urbo establis geton por juda loĝantaro.
1943
NGC 38
NGC 38 (aliaj indikoj — PGC 818, MCG -1-1-47) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plinto
Plinto estas arkitektura fakvorto. Ĝi estas malalta bazo aŭ platformo, sur kiu staras kolono, statuo, monumento aŭ alispeca konstruaĵo.
Plintoj estas kelkfoje dekoraciitaj kaj ornamitaj de skulptaĵoj aŭ freskoj.
Laŭ Francisko Azorín plinto estas Plataĵo servanta kiel bazo de kolono, pilastro, piedestalo, soklo, bazamento. Li indikas etimologion el la greka plinthos (briko) kaj de tie la latina plinthus.
Laŭ 2a signifo en PIV tiu vorto uzeblas ankaŭ por "elstaraĵo el ŝtono aŭ briko ĉe la malsupro de muro"; tiu plifortigo de la supra parto de muro utilas por protekti la muron de eksteraj frapoj aŭ difektado, krom de interna humideco. Kiam malabundas speciala konstrumaterialo, kiel ŝtono aŭ briko, ekzemple en multaj mediteraneaj regionoj aŭ landoj, oftas, ke tiu malsupra parto de muro, ĉefe en koridoroj (protekto kontraŭ ofta uzado) aŭ en fasado (protekto kontraŭ eksteraj veterkondiĉoj aŭ malpurado), estas farbita de speciala koloro diferenca de la ĝenerala murkoloro, ekzemple blanko. Plej ofte tiaj plintoj estas pli malhelaj ol la resto de la muro. En Portugalio la koloro de tiuj plintoj diferencas laŭ la regionoj, ekzemple blua en Alentejo.
Montefiorino
Montefiorino estas komunumo kun 2.318 loĝantoj en Provinco de Modena en regiono Emilio-Romanjo, en Italio.
Kapilaro
Kapilaro laŭ Esperanto-vortaroj kiel PIV aŭ reta vortaro estas harforma angio respektive organo, kies interna diametro estas treege malgranda. En homoj kaj bestoj, ekzistas sangaj, limfaj kaj aeraj kapilaroj: en la sangocirkula sistemo, kapilaroj estas la etaj ligoj inter arterioj kaj vejnoj, longas proksimume 0,5 mm kaj havas diametron de inter 5 ĝis 10 µm. Etimologie, la termino devenas de la latina vorto capillus por "haro".
Maia Sandu
Maia SANDU (naskiĝinta la 24-an de majo 1972 en Risipeni) estas moldava ekonomikisto kaj politikisto, ministro pri edukado de Moldavio en jaroj 2012–2015, en 2019 ĉefministro de Moldavio kaj de 2020 prezidanto de Moldavio.
Max Boot
Max Boot (1969, Moskvo, Sovetunio) estas usona aŭtoro, konsultisto, redaktisto, lektoro kaj historiisto pri militaferoj. Li estis grava proparolanto de la novkonservatisma ideologio en la ekstera politiko kaj apogis disvatigon de la usonaj ideoj.
Maia Sandu
Edukado
Ŝi naskiĝis en vilaĝo Risipeni, kiu situis en regiono Fălești, Moldava Soveta Socialisma Respubliko. Dum jaroj 1995–1998 ŝi studis internaciajn rilatojn en Academia de Administrare Publică de pe lângă Președintele Republicii Moldova. En 2010 ŝi finis je Harvard Kennedy School en Universitato Harvard.
Max Boot
Li kunlaboras por The Weekly Standard, Los Angeles Times, Financial Times, The New York Times. Li estas konsultanto por kelkaj militistaj instancoj de la usona registaro.
Maia Sandu
Agado en politiko
La 24-an de julio 2012 ŝi fariĝis la ministro pri edukado. La 23-an de julio 2015 ŝi estis konsiderata kiel kandidato de la Partio Liberal-Demokrata por ĉefministro. Sed Valeriu Streleț estis elektita anstataŭ ŝi.
Max Boot
Li plu frue laboris por The Wall Street Journal kaj The Christian Science Monitor.
Maia Sandu
Agado en politiko
En decembro 2015 ŝi kreis platformon „În /pas/ cu Maia Sandu”, kiu en 2016 iĝis Partio de Agado kaj Solidareco.
Max Boot
Boot estas fine de 2007 eksterpolitika konsilanto de senatoro John McCain por la prezidenteco.
Maia Sandu
Agado en politiko
En la unua raŭndo de la prezidentaj elektoj de 2016 ŝi akiris 38,7% da voĉoj. En la dua raŭndo ŝi akiris 47,9% da voĉoj kaj malvenkis kontraŭ Igor Dodon.
En 2019 ŝi fariĝis parlamentano kaj la 8-an de junio 2019 ŝi estis elektita de parlamento kiel ĉefministro de Moldavio. La 8-an de novembro socialistoj anoncis mocion de demisio kontraŭ Sandu. La 14-an de novembro 2019 Ion Chicu estis elektita kiel nova ĉefministro.
En la unua raŭndo de la prezidentaj elektoj de 2020 ŝi akiris 36,16% da voĉoj. En la dua raŭndo ŝi akiris 57,72% da voĉoj (943 006) kaj venkis kontraŭ Igor Dodon.
Ŝi oficiale fariĝis prezidanto de Moldavio la 24-an de decembro 2020, iĝante la unua ina prezidanto de tiu ĉi lando.
Flavbrusta pigo
La Flavbrusta pigo aŭ Hindoĉina verda pigo (Cissa hypoleuca) estas specio de birdo de la familio de korvoj kaj pigoj aŭ Korvedoj. Ĝi estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Eŭropa pigo kaj estas indiĝena de Ĉinio kaj sudorienta Azio, ĉefe en Hindoĉinio.
All Elite Wrestling
All Elite Wrestling (AEW, en Esperanto Ĉia Elita Luktado), estas usona reklamaĵo por spektakla luktado fondita en 2019. Ĝia prezidento estas Tony Khan. Komencaj talentuloj estis Cody Rhodes, The Young Bucks, Adam Page, kaj Kenny Omega, inter aliaj.
Aktualaj ĉampionoj
{|border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FCFDFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" !Ĉampioneco||Aktuala ĉampiono||Dato ||Evento||Antaŭa ĉampiono
Fiksa vapormotoro
Fiksaj vapormotoroj estas fiksitaj vapormotoroj uzitaj por pumpi aŭ konduki muelilojn kaj fabrikojn, kaj por generi energion. Ili estas distingaj el lokomotivaj motoroj uzitaj ĉe fervojoj, lokomobiloj por peza vaportirado ĉe ŝoseoj, vapor-aŭtoj (kaj aliaj motorvehikloj), agrikulturaj motoroj uzataj por plugi aŭ draŝi, marmotoroj kaj vapor-turbinoj uzataj por mekanismoj por generi energion ĉe plej nukleaj centraloj.
Ili estis enmetitaj dum la 18a jarcento kaj amplekse faritaj dum la tuta 19a jarcento kaj plej el la unua duono de la 20a jarcento, malpliiĝanta nur kiam elektra livero kaj la motoro de la interna brulado iĝis pli disvastigata.
Jean-Alain Boumsong
Jean-Alain Boumsong (naskiĝis la 14-an de decembro de 1979) estas franca futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006.
Sulfura tetrafluorido
Sulfura tetrafluorido aŭ SF4 estas esta neorganika sulfura komponaĵo, senkolora, toksa,reakciema kaj koroda gaso kun odoro simila al sulfura duoksido, uzata kiel reakcianto en la preparado de organofluoraj kombinaĵoj, kaj en farmaciaj kaj en kemiaj industrioj. Sulfura tetrafluorido liberigas kloridan acidon kaj tionilan fluoridon kiam ekspoziciata al humideco kaj kaŭzas brulvundojn sur neprotektitaj haŭtoj.
En organikaj sintezoj, SF4 estas uzata por konverti COH-grupojn al C=O-grupoj, kj CF al CF2 grupoj respektive. Certaj alkoholoj donas la korespondan fluorokarbonon. Ketonoj kaj aldehidoj donas najbarajn dufluoridojn. Karboksilataj acidoj konvertiĝas al trifluorometilaj derivaĵoj. Ekzemple: Acetata acido kun SF4 produktas 1,1,1-trifluoro-etanon.
Transplantilo
Ĝi estas utila ĉefe por transplanti plantetojn el produktoj kiuj plej bone ĝermas en pli zorgita medio ol sur kamparo, kiaj tomatoj, rizo ktp., ekzemple en forcejo; male ĝi ne tiom utilas al produktoj kiuj rekte estas semitaj engrunde, kiaj tritiko.
Batalo ĉe Galaŝko (2002)
Batalo ĉe Galaŝko (2002) okazis dum la Dua Ĉeĉenia milito forme de batalo ĉe vilaĝo Galaŝko (Inguŝio, Rusio). Ĉirkaŭ 300 ĉeĉenaj gerilanoj subestre de Ruslan Gelajev invadis de la teritorio de Kartvelio al Nord-Osetio kaj poste al Inguŝio por pluiri al Ĉeĉenio. La ili ekbatalis kontraŭ rusiaj trupoj ĉe Galaŝko, paffaliginte per portebla kontraŭaviadila sistemo «Igla» helikopteron Mi-24, damaĝinte per bombokanonoj du kirasitajn transportilojn kaj mortiginte 17 ĝis 21 rusiajn militistojn. Rusiaj trupoj aktive uzis artilerion, aviadon, kirasveturilojn. Oni ekstermis 5 ĝis 110 gerilanojn, 6 estis kaptitaj. La resto de la gerilanoj disiĝis je etaj grupoj kaj kaŝis sin en Ĉeĉenio. Oni diris, ke inter la kaptitoj estis du araboj.
Foriro de Kartvelio
En aŭgusto 2002 Kartvelio komencis polico-militistan operacon en la Pankisa interkrutejo, kie dum jaroj loĝis ĉeĉenaj rifuĝintoj kaj kaŝis sin gerilanoj. Do la ĉeĉenaj gerilanoj devis forlasi la landon. La ili ekiris kaj dum du semajnoj zigzagis laŭ Kartvelio por kaŝi sin de rusiaj spionaj satelitoj. Poste ili sekvis tra Nord-Osetio kaj Inguŝio serĉante eblecon penetri Ĉeĉenion. La taĉmento konsistis el 250 homoj subestre de Ruslan Gelajev. Ili marŝis en grupoj po 30 ĝis 40 homoj, inter la grupoj estis 50-metra distanco. Grupoj (la gerilanoj nomis ilin ĝamaatoj) formiĝis en Kartvelio laŭ etna kriterio: 4 estis ĉeĉenaj, po unu grupo araba, turka, kabarda, karaĉaja, kistina, dagestana. Aparte iris taĉmento subestre de Abdul-Malik Meĵidov, kiu anis en la Islama Frataro. La gerilanoj havis ĉirkaŭ 20 porteblajn kontraŭaviadilajn sistemojn, preskaŭ duono da gerilanoj havis bombokanonojn kaj radiostaciojn Kenwood. Vic-ĝenerala prokuroro de Rusio Sergej Fridinskij diris, ke ĉe Galaŝko interalie batalis 20 turkoj, 11 araboj, du kartveloj kaj aliaj alilandanoj Poste oni diris, ke en la taĉmento estis almenaŭ 40 alilandanoj.
Nokte de la al la  sub ŝirmo de densa nebulo la taĉmento transpasis la rusian ŝtatlimon kaj post marŝi 4 km laŭ interkrutejo nord-okcidenten haltis por plurtaga ripozo. Ĉirkaŭ 50 gerilanoj tro malfortiĝis kaj estis resenditaj al Kartvelio. Abdul-Malik Meĵidov kverelis kun Gelajev, do lia taĉmento foriris laŭ aparta itinero.
La la Gelajev-taĉmento ekmarŝis profunden en la rusia teritorio. Nokte de la al la  dum ili transpasis riveron Armĥi dronis du turkoj. Vespere la ili alvenis al vilaĝo Tarskoje (Nord-Osetio), situanta 10-12 km for de Galaŝko. La tutan tempon ili ne uzis radiostaiojn. La lastaj du semajnoj estis aparte penigaj, manĝaĵoj elĉerpiĝis. Do la apud Tarskoje ili sendis kelkajn batalantojn por prirabi bestofarmon. Laŭvoje tiuj renkontis kelkajn osetajn milicanojn kaj du militistojn — suboficiron kaj soldaton, kiuj en UAZ revenis de pafejo al sia milittrupo. Ili senarmigis kaj liberigis milicanojn, kaj murdis la militistojn, sed tiuj sukcesis sendi per radio alarmosignalon. Persekutataj de alvenintaj militistoj la gerilanoj fortiriĝis al arbaro kaj saviĝis grandparte danke al forglito de glaĉero en Nord-Osetio, okazinta tiunokte, ĉar pro tio pluraj militistoj estis forsenditaj helpe al savistoj. De tiu tempo la taĉmento estis senmaskigita.
Unuaj konfrontiĝoj
La 20-an de septembro surloken alvenis generalo Valerij Gerasimov kun oficiroj de la stabo de la 58-a armeo. Vespere ili komprenis, ke la gerilanoj sekvas lau itinero Muĵiĉo — Galaŝko — Bamuto. Do milico blokis la limon inter Inguŝio kaj Nord-Osetio. Artilerio komencis pripafi la taĉmenton en arbaro.
La skoltogrupoj komencis persekutadon de la gerilanoj kaj daŭrigis ĝin sekvan tagon. Samtempe okazis aera skoltado. Oni sendis armeajn trupojn al Inguŝio, kie ili okupis poziciojn sur la okcidenta bordo de rivero Assa.
Unue rusiaj oficialuloj neis la konfrontiĝojn kun la gerilanoj, sed poste agnoskis tion. Poste ili plurfoje nomis kiel taĉmentestron jen Ruslan Gelajev, jen Abdul-Malik Meĵidov.
Nokte al la kelkaj skoltogrupoj po 2 ĝis 3 gerilanoj alfrontis poziciojn de la 58-a armeo. Oni ekpafis kontraŭ ili per pafiloj kaj bombokanonoj. Poste eklaboris artilerio.
La ĝis la  skoltistoj trovis en arbaro gerilanajn spurojn: unufojajn injektilojn kun maldolorigiloj, sangomakulitajn  bandaĝojn, spurojn de trenitaj korpoj ktp. Artilerio kaj aviado bombardis trovitan gerilanan tendaron. Samtempe okazis unuaj gravaj konfrontiĝoj de la skoltistoj kaj la gerilanoj. Rusia skoltogrupo trafis embuskon kaj estis disbatita. Tri militistoj estis mortigitaj (du estis senkapigitaj), kvar estis vunditaj. La gerilanoj perdis, laŭ rusiaj fontoj, pli ol 30 homojn (mortigitoj kaj vunditoj).
Nokte de la 25-a de septembro al la la taĉmento subestre de Ruslan Gelajev eniris vilaĝon Galaŝko.
Carludovica palmata
Carludovica palmata (Panamaĉapela planto aŭ tokilja palmo) estas palmeca unukotiledona planto. Ĝi ne estas vera palmo. Ĝiaj folioj estas aliaj ol la folioj de veraj palmoj, Kaj alie ol veraj palmoj ĝi ne disvolvas lignecan trunkon. Ĝiaj inaj floroj (kiuj unue maturiĝas) havas grandajn stigmojn, kaj ĝiaj viraj floroj (kiuj pliposte maturiĝas) havas multe da poleno. Ĝi vegete reproduktas, ĉar ĝi ne produktas vivipovajn semojn.
Batalo ĉe Galaŝko (2002)
La batalo
Ili planis transpasi laŭ tri pontoj riveron Assa kaj atingi vilaĝon Bamuto, situanta sur la transa bordo, jam en Ĉeĉenio. Inguŝaj milicanoj, kies posteno troviĝis ĉe enirejo al Galaŝko, rimarkis ilin, sed ne ekbatalis pro sia malmulteco, nur retiriĝis kaj vokis taĉmentojn de la Internaj Trupoj, kiuj deĵoris sur apuda altaĵo. Tiuj vokis por pafsubteno helikopterojn kaj ĉirkaŭ la 6-a matene (je la 4-a matene laŭ la moskva tempo) komenciĝis la batalo, kiun unue partoprenis milicanoj de la Sunĵa distrikta milicejo kaj loka OMON. Unue la gerilanoj pafis per mitraletoj kaj subfustaj bombokanonoj. Poste alvenis kirasitaj transportiloj (KT), do ili ekuzis bombokanonojn. Unu KT estis trafita kaj forbrulis. Je 7-40 matene la gerilanoj post kvin pafoj sukcesis faligi per portebla kontraŭaviadila sistemo helikopteron Mi-24, ambaŭ (foje menciiĝas tri) skipanoj pereis. Ili pripafis alian helikopteron, sed maltrafis. Tagmeze sub artileria pafado ili devis forlasi la vilaĝon kaj estis blokitaj ĉe farmo apud Galaŝko. Tamen kelkaj grupoj sukcesis transvadi la riveron kaj atingi la okcidentan bordon de Assa. Nokte ilin bombardis artilerio, kiun gvidis helikoptero kun varmokamerao.
Postbatala persekutado
Vespere en la blokita Galaŝko komenciĝis trarastado kaj kontrolado de la pasporta reĝimo.
La skoltogrupoj kaj cinologoj kun hundoj komencis persekutadon de la gerilanoj, kiuj retiriĝis direkte al Bamuto. Al la komandejo de la 58-a armeo alvenis stabestro de la Nord-Kaŭkaza militdistrikto generalo-kolonelo Vladimir Bulgakov kaj komandestro de la Unuigita Armea Grupo generalo-kolonelo Vladimir Moltenskij. Ili gvidis la persekutan operacon.
De la ĝis la  daŭris serĉado de etaj gerilanaj grupoj en montaro kaj ilia ekstremado per aviado kaj artilerio. Kelkfoje oni kontrolis pasportan reĝimon en Galaŝko, Muĵiĉo, Alkuno kaj Alĥasto.
Ĝis la oni daŭrigis aeratakojn kontraŭ gerilanaj grupoj en apuda arbaro. La 29-an de septembro la Internaj Trupoj komencis traserĉadon de terenoj laŭlonge de rivero Aĥta. Oni kaptis radiointerparolojn de la gerilanoj, en kiuj tiuj diris pri vundo de Gelajev. Ĉeĉenaj fontoj refutis tion kaj stabestro de la 58-a armeo agnoskis, ke informoj pri la vundo estas malrektaj.
Poste oni sciigis pri aresto de du loĝantoj de vilaĝo Slepcovskaja, kiuj regule veturante en siaj aŭtoj UAZ-452 kaj VAZ-2107, provizis la gerilanojn per kuraciloj kaj manĝaĵoj, kaj poste trakondukis ilin tra la montaro. Somere de 2004 oni arestis kartvelon, kiu kondukis la taĉmenton al Galaŝko kaj partoprenis la batalon.
Poste rusiaj oficialuloj diris, ke Abdul-Malik Meĵidov estas vicestro de Ruslan Gelajev kaj ke li vere komandis la taĉmenton, kiu batalis ĉe Galaŝko, sed faris tion de la Pankisa interkrutejo. Neniu poste konfirmis aŭ ripetis tiun informon.
Fine de septembro 2002 aktiviĝis gerilanoj en regionoj de Ĉeĉenio apudaj al Dagestano. Oni supozis, ke tiel ili provis fortiri parton de la rusiaj militfortoj, kiuj persekutis la taĉmenton de Ruslan Gelajev.
Restaĵoj de la bando estis blokitaj ĉe la limo de Ĉeĉenio. Bombardado daŭris ĝis mateno de la. Oficialuloj diris, ke plejparto de la gerilanoj estis ekstermitaj.
Kontraŭ la gerilanoj batalis trupoj de la 19-a motorpafista divizio kaj skoltotrupoj de la 58-a armeo sub komuna komandado de generalo-leŭtenanto Valerij Gerasimov. Krome en la batalo partoprenis milicanoj de la Sunĵa distrikta policejo. Entute la operacon partoprenis 5000 militistoj kaj milicanoj. Ĝenerale ĝin gvidis Anatolij Kvaŝnin, komandestro de la Ĝenerala Stabo de Rusio.
Perdoj de la batalantoj
Prezidanto de la Ĉeĉena kontraŭmilita kongreso, prezidanto de la plenumkomitato de la Eŭrazia partio de Rusio, Salambek Maigov asertas, ke la batalo okazis hazarde, ĉar Aslan Masĥadov oficiale malpermesis militadon ekster Ĉeĉenio. Do malsataj gerilanoj alvenis Galaŝkon por trovi manĝaĵojn, sed alfrontis lokan milicon kaj post mallonga batalo foriris al arbaro. Li diras, ke laŭ lokaj milicanoj, la gerilanoj perdis ne pl ol kvin homoj kaj ke neniu vidis pli da kadavroj surloke.
Retejo kavkaz.org publikigis telefonan intervjuon kun Gelajev, kiu asertis, ke li perdis 11 homojn mortigitaj kaj malaperintaj, 13 estis vunditaj. Perdojn de la rusia flanko li pritaksis je 50 ĝis 100 homoj.
Tion malrekte konfirmas Madina Kodzojeva, kunlaborantino de la gazetara servo de la Ministerio pri internaj aferoj de Inguŝio, kiu alvenis Galaŝkon jam la 26-an de septembro posttagmeze kaj vidis nur kvar kadavrojn de la gerilanoj kaj unu kaptiton
Retejo Ingushetia.org la 26-an de septembro reference al reprezentantoj de la inguŝa prokurorejo, revenintaj de Galaŝko diris, ke la rusia flanko perdis 17 soldatojn mortigitaj kaj 20 vunditaj. Krome estis damaĝitaj helikoptero kaj du kirasveturiloj. Loka virino Marem Arapĥanova estis pafmortigita. Estis trovitaj 5 mortigitaj gerilanoj (inter ili brita ĵurnalisto) kaj 3 estis militkaptitaj (el ili du vunditaj, inkluzive de unu grave vundita).
Komence de oktobro 2002 stabestro de la 58-a armeo generalo-majoro Vladimir Ĉirkin informis, ke la gerilanoj perdis 70 mortigitojn, 50 vunditojn kaj 8 kaptitojn. La rusia flanko perdis 21 mortigitojn kaj 25 vunditojn
Civilulaj damaĝoj
Loka loĝanto Ozdojev estis trafita de hazarda kuglo al ventro.
Sekvoj
La prezidanto de Inguŝio Murat Zjazikov diris dum gazetarkonferenco la ke la gerilanoj havis eblecon preteriri Galaŝkon kaj rekte iri al Ĉeĉenio, sed anstataŭe ili intence penetris la vilaĝon por «semi panikon inter la loĝantaro» kaj tiele «vastigi la konfliktozonon».
Rilatoj inter Rusio kaj Kartvelio
Ministro pri internaj aferoj de Kartvelio Koba Narĉemaŝvili diris, ke ĉiuj ĉeĉenaj gerilanoj forlasis la Pankisan interkrutejon, foririnte al Ĉeĉenio sen alfronti iun kontraŭon de rusiaj limgardistoj kaj militistoj. Neoficiale oni asertis, ke la Gelajev-taĉmento povintus alveni Inguŝion nur helpe de rusiaj militistoj. La iama ministro pri defendo de Kartvelio Tengiz Kitovani asertis, ke li plurfoje raportis al prezidanto Eduard Ŝevardnadze pri ĉeĉenaj gerilanoj en la Pankisa interkrutejo, sed neniuj reagoj sekvis, ĉar Eduard Ŝevardnadze supozeble planis uzi ĉeĉenojn por siaj celoj. Militkaptita gerilano Murtaz Manija konfirmis, ke Ruslan Gelajev veturis al Tbiliso por renkontiĝi kun Eduard Ŝevardnadze, kaj ke kartvelaj altrangaj militistoj ofte vizitis ilin en la Pankisa interkrutejo kaj provizis per manĝaĵoj, municioj kaj armiloj.
Vic-ministro pri ŝtata sekureco de Kartvelio Laŝa Nacvliŝvili deklaris, ke lia lando «celkonscie liberiĝas de neinvititaj armitaj gastoj, transirintaj al la landa teritorio de Rusia Federacio. Se la gelajevanoj transiris la kartvelo-rusian ŝtatlimon, do tio jam estas problemo de Rusio, kun kiu Kartvelio pretas kunlabori laŭmezure de sia kompetento». Li aldonis ke Kartvelio «ne malhelpas la naturan deziron de la ĉeĉenoj reveni al la patrujo». Rusia ministro pri defendo Sergej Ivanov eĉ diris, ke tiu invado povus elvoki reagon forme de preventa aeratako kontraŭ gerilanoj, kiuj kaŝas sin en la kartvela teritorio.
Ĵurnalistoj de rusia tagĵurnalo Kommersant asertas, ke pluraj iĉkeriaj oficialuloj, demanditaj kial Ruslan Gelajev gvidis sian taĉmenton de Kartvelio al Inguŝio anstataŭ rekte iri al Ĉeĉenio, sugestis ke tiu ĉi komandestro jam plurfoje strange kondutis, kelkfoje kunlaboris kun la rusia flanko, kaj tiu ĉi sensenca de milita vidpunkto atako estis provoko, kiu donis al Rusio fortajn argumentojn por premi sur Kartvelion, postulante forigon de la ĉeĉenaj gerilanoj de ĝia teritorio. Prezidanto de Iĉkerio Aslan Masĥadov akre kritikis Ruslan Gelajev pro perdo de pluraj batalantoj kaj malboniĝo de rilatoj al Kartvelio.
Stato de ĉecenaj rifuĝintoj
Prezidanto de Inguŝio Murat Zjazikov klarigis, ke Galaŝko estis elektita de la gerilanoj, ĉar ĝi apudas al Ĉeĉenio kaj estas alirebla de Nord-Osetio. Li promesis, ke tio neniel malbonigos staton de la ĉeĉenaj rifuĝintoj en Inguŝio kaj rilatojn inter Inguŝio kaj Nord-Osetio. Tamen post tio en rifuĝejoj de Inguŝio okazis pluraj arestoj kaj detenoj. En Galaŝko mem loĝis ĝis 300 ĉeĉenaj rifuĝintoj.
Juĝa kondamno
La atako ĉe Galaŝko, same kiel la tiu ĉe Komsomolskoje, estis kvalifikitaj de rusia juĝejo kiel terorismaj. Do post morto, Ruslan Gelajev kiel teroristo ne estis redonita al parencoj, sed enterigita en sennoma tombo.
En septembro 2003 en la Supera Kortumo de Nord-Osetio oni aŭskultis atestojn de sep gerilanoj de la taĉmento de Ruslan Gelajev, kiuj partoprenis la batalon ĉe Galaŝko.
Brita ĵurnalisto
Oni informis, ke ĉe unu el mortigitaj gerilanoj estis trovita brita pasporto N 500301639 je la nomo Gerveys Roderick John Scott kun kartvela vizo N 364496 valida de la ĝis la. Apude kuŝis videokamerao kun filmitaj kasedoj. Poste oni eltrovis, ke li laboris por Frontline Television News. Oficialuloj unue diris, ke la pasporta foto ne kongruas kun la mortigito, do li ne estis brita ĵurnalisto, sed ne plu ripetis tion.
Tamen la la Administracio de la Ĝenerala Prokurorejo de Rusio en Norda Kaŭkazo deklaris, ke enterigo de la mortigita ĵurnalisto okazos en tombejo de vilaĝo Orĝonikidzevskaja, ĉar parencoj rezignis preni lian korpon kaj eĉ rekoni ĝin kaj ĉeesti la enterigon. La la enterigo estis lastmomente nuligita, kvankam amikoj kaj kolegoj jam alvenis al la vilaĝo. Tio okazis ĉar aŭtoritatoj de Inguŝio refutis la enterigon, dirinte ke ankaŭ li estis teroristo. Direktoro de Frontline Television News Vaughan Smith diris, ke rifuzo de la parencoj preni la korpon estas ne strangaĵo, sed parto de la brita tradicio, laŭ kiu pereinton oni enterigas laŭeble pli proksime al loko de lia pereo. La televidkompanio diris, le Gerveys Roderick John Scott ses jarojn laboris por ĝi, filmis en Afganio, Kosovo, Kartvelio, Kamboĝo, sed ĉefe en Ĉeĉenio.
La oni informis, ke ĉerko kun lia kadavro estis transportita al Moskvo por esti transdonita al britaj oficialuloj.
Iu amiro Sultan, kiu partoprenis la batalon, asertis, ke la brito volis kapitulaci antaŭ la rusiaj militistoj kaj tiel de Inguŝio reveni hejmen kun filmitaj materialoj. La 26-an de septembro en iu relative kvieta strato de Galaŝko li levis blankan litotukon kaj ekiris al la rusiaj militistoj. De tiam la gerilanoj ne plu vidis lin. Iuj diris, ke li estis mortigita de celpafisto, kies kuglo trabatis la kameraon kaj eniris lian okulon. Tio signifas, ke li filmis ĝis la lasta momento.
La prezidanto de la Ĉeĉena kontraŭmilita kongreso, prezidanto de la plenumkomitato de la Eŭrazia partio de Rusio, Salambek Maigov, kiu dum la batalo troviĝis en Inguŝio, diris, ke la ĵurnalisto pereis ne dum la batalo, sed falis en abismon en la Tarska interkrutejo en Nord-Osetio kaj la gerilanoj dum tri tagoj portis lian korpon. Neniu ripetis aŭ konfirmis tion.
Alternativaj versioj
Laŭ aliaj versioj, rusiaj militistoj forte bombardis ĉirkauaĵojn jam antaŭ la batalo, kiu komenciĝis ĉirkaŭ la 5-a matene la kaj estis mallonga. La granda (ĝis 500 homoj) gerilana taĉmento disiĝis je du grupoj kaj foriris direkte al Ĉeĉenio. Alvenis busoj, kiuj evakuis vilaĝanojn, restis nur viroj por gardi domojn de marodistoj. Vespere la rusiaj militistoj denove bombardis ĉirkauaĵojn. Krome oni asertas, ke vunditaj estis ne unu, sed tri vilaĝanoj kaj ke Marem Arapĥanova estis viktimo ne de la gerilana krueleco, sed de la rusiaj militistoj kaj pereis pro hazarda kuglopafo aŭ eĉ dum estingi la helikopteron Mi-24, kiu falis pro teknikaj kialoj kaj trafis vilaĝan legomejon, kie ekbrulis. Plejparto da fontoj ne konfirmas tion.
Torrejoncillo
Torrejoncillo [ToreĥonZIjo] (Tureteto) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres, regiono Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto “torre”, turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Torrejoncillanos. La censita populacio en 2009 estis 3 338 loĝantoj.
Situo
Torrejoncillo estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 328 m; je 50 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 110 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed la plej proksima urbo estas Coria je nur 12 km. La areo de ties teritorio estas de 94,54 km². Estas submunicipo de Valdencín situa je 7 Km de Torrejoncillo kun 500 loĝantoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
János Kazy (jezuito)
János Kazy [jAnoŝ kazi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kazy János estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis Kazy de Garam-Veszele. Lia persona nomo foje estis Iván. Lia frato estis Ferenc Kazy.
János Kazy naskiĝis la  1686 en Hungara reĝlando en Léva (nuntempa Levice en Slovakio). Li mortis la 1759 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Biografio
János Kazy aĝis 18, kiam li aliĝis al la jezuitoj. Li akiris filozofian kaj teologian diplomojn. En 1714 li pastriĝis en Graz, en 1720 li monaĥiĝis en Nagyszombat. En la sama jaro li ekinstruis en Jezuita Universitato de Nagyszombat, sed post 4 jaroj li interrompis ĝin kaj li instruis plu en Graz, fine li revenis al Nagyszombat, kie li estis rektoro inter 1736/37–1738/39. En la sekvaj jaroj li havis diversajn postenojn en diversaj katolikaj altlernejoj. Li kontribuis latinlingvajn historiajn studojn.
Provinco Montana
La provinco Montana (Област Монтана; vidu la artikolon oblasto) - situas en la nordokcidento de Bulgario, sude limas al Serbio kaj norde al Rumanio. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 183 350 homoj, el kiuj pli-malpli 30 procentaĵoj vivas en la administra centro Montana. La provinco kovras areon de 3 618 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 11 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo M.
Razado
Razado estas la tranĉado de la haroj ĉe la nivelo de la haŭto per akra klingo nomata razilo aŭ per alia akra ilo. Razas sin la viroj plej ofte por forigi la harojn (barbon) for de la vizaĝo; la virinoj plej ofte por forigi la harojn for de la akseloj kaj de la kruroj.
Fantazio kaj fakto
Estas komuna mito ke razado kaŭzas la harojn kreski pli rapide aŭ alimaniere kiam razitaj, sed kontraŭe al tiu populara kredo, razado ne influas harkreskon. La haroj estas faritaj el proteino nomata keratino, kiu estas neĉela proteina substanco kaj tial la haroj ne efikas sur la foliklo kaj ĝi ne densiĝas aŭ plilongiĝas plu pro razado. Ĉi tiu mito eble okazis de la fakto, ke kiam knaboj komencas razi sian barbon, tiu kreskas pli rapide dum ili maturiĝas.
Bušovice
Bušovice (Buschowitz) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio proksimume 7 km nordokcidente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1115.
Santa Cruz de Tenerife
Santa Cruz de Tenerife (Sankta Kruco de Tenerifo) estas la ĉefurbo de la kanaria insulo Tenerifo kaj, samrange kun Las Palmas de Gran Canaria, la ĉefurbo de la aŭtonoma regiono Kanarioj.
Ĝi havas areon de kaj 221,567 loĝantojn kaj aglomeriĝas kun La Laguna, kiu havas pliajn 160.000.
La ekonomio de Santa Cruz baziĝas sur la sektoro de servoj, kiel administra centro de granda turisma areo. Ankaŭ gravas la propra turismo, kies ĉefa allogaĵo, krom la suno kaj plaĝo, estas la famaj Karnavaloj.
Historio
La guanĉoj, praloĝantoj de la Kanarioj, nomis la regionon de Santa Cruz "Anjaso".
Tie ĉi la admiralo Fernández de Lugo, armea guberniestro de Gran Canaria, albordiĝis en 1494 por subigi la praloĝantojn kaj starigis krucon, kiu donis al la urbo la nomon ("sankta kruco"). Tiu kruco ankoraŭ ekzistas, troviĝas en la Kirko de Koncipiĝo kaj ĉiujare je la 3-a de majo (kruco-tago) estas portata procesie tra la urbo. Fernández de Lugo estis venkita kvar semajnojn poste de insidantaj gŭanĉoj, kio tamen nur prokrastis la hispanan superregon.
Ĉar iam la Kanarioj estis nemankebla etapo survoje al Ameriko, la urbo evoluigis gravan havenon. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj ĝi suferis, kiel tutaj Kanarioj, atakojn de anglaj kaj nederlandaj piratoj. En 1797 ĝi sukcesis defendi sin kontraŭ atako de la brita admiralo Horatio Nelson, kiu tie perdis brakon pro kanonpafo kaj suferis sian solan malvenkon.
Francisco Franco de tie ĉi ekiris en 1936 por realigi sian ribelon kaj komenci la hispanan enlandan militon.
Famuloj
En Santa Cruz de Tenerife mortis iama hungara ministro Imre Csáky.
Ernest Bevin
Ernest BEVIN (9-a de marto de 1881 - 14-a de aprilo de 1951) estis brita politikisto kaj sindikatisto memorita ĉar estis unu el ĉefaj ministroj pri Laboro kaj Nacia Servo.
Neriĉa, li aliĝis fruaĝe al la Laborista Partio. En 1922 li estis unu el la kreintoj de la Transporta Sindikato kiu poste estos rapide unu el la sindikatoj plej povaj de la Unuiĝinta Reĝlando. Post esti elektita kiel ĝenerala sekretario de tiu sindikato, Bevin iĝis unu de la sindikatistoj plej influaj en la lando kaj forta reprezentanto de la sindikataj rajtoj en la Laborista Partio. Politike li estis modera socialisto, forte kontraŭa al komunismo kaj al la rekta agado. Tamen li partoprenis en la granda ĝenerala striko de 1926, sed ne tre entuziasme. Li pensis ke estas pli certa atingi profitojn pere de negocado, rezervante la strikojn kiel lasta ilo.
Corsaint
Corsaint estas vilaĝo kaj komunumo en Francujo. Ĝi troviĝas en la kantono Semur-en-Auxois de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. En la komunumo havis  loĝantojn.
Ernest Bevin
Winston Churchill nomumis lin Ministro de Laboro (1940) en la registaro de uueco dum la Dua Mondmilito.
Corsaint
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Coursaint kaj la vilaĝetojn Ménetreux-le-Haut, Ménetreux-le-Bas, Tivauche-le-Haut, Tivauche-le-Bas, Turley kaj Courtaint.
Montegridolfo
Montegridolfo estas komunumo de Italio.
Torremenga
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Torremengueños. La censita populacio en 2009 estis 621 loĝantoj.
Situo
Torremenga estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, je altitudo de 187 m. La areo de ties teritorio estas de 12 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
NGC 39
NGC 39 (aliaj indikoj — PGC 852, UGC 114, MCG 5-1-52, ZWG 499.76, IRAS00096+3046) estas galaksio en la konstelacio Andromedo.