cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Absceso
Vidu ankaŭ
Norma traktado de plej multaj abscesoj de la haŭto aŭ mola histo estas malferma tranĉo al ĝi kaj eldrenado. Ne ŝajnas esti iu ajn avanĝo de kuna uzo de antibiotikoj al plej multaj homoj kiuj estas alie sanaj. Eta kvanto de evidentaĵo subtenas ne pakado kun gazo en la kavaĵo kiu restas post drenado. Fermado de la kavaĵo tuj post drenado anstataŭ lasado al ĝi malferma eble pli rapidigas saniĝon sen pliiĝo de la risko de reveno de la absceso. Elsuĉado de la puso kun nadlo ofte ne sufiĉas.
Haŭtaj abscesoj estas oftaj kaj jam plioftiĝas dum lastaj jaroj. Riskaj faktoroj inkludas envejna uzo de drogoj kun po-kvantoj tiel alta kiel 65% en tiu ĉi populacio. En 2005 en Usono, 3,2 milionoj da homoj iris al medikamentaj krizaj departementoj pro abscesoj. En Aŭstralio ĉirkaŭ 13 000 homoj estis enhospitaligita en 2008 pro la malsano.
3868 Mendoza
3868 Mendoza estas malgranda tre hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego).
Tiuj platoj, poste senditaj en Leiden (Nederlandon), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honoras la meksikan astronomon Eugenio E. Mendoza Villareal (1927–2019).
Laŭ JPL Small-Body Database, ĝi havas diametron de 8,628 ± 0,157 km kaj albedon de 0,218 ± 0,032; Robert Johnston atribuas al ĝi diametron de 9,35 ± 0,05 km kaj albedon de nur 0,162 ± 0,029.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de J. Oey, P. Pravec, P. Kušnirák, K. Hornoch, J. Brinsfield, V. G. Chiorny, D. Pray, M. Pikler kaj M. Husarik, per observoj de ĝia luma kurbo elde diversaj observatorioj, anoncita la.
1687
1687 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1687 post Kristo okazis, interalie:
Nagycenk
Nagycenk [nadjcenk] estas grandvilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron.
Situo
Nagycenk situas laŭ la ĉefvojo inter Sopron kaj Győr kaj samtempe laŭ la ĉefvojo inter Sopron kaj Balatono, preteriras fervojo Sopron-Szombathely, krome fervojo Sopron-Győr estas ne tro for. Rigardinte la mapon oni konstatas, ke la grandvilaĝo estas kolo de "duoninsulo" Sopron.
Historio
Nagycenk estis loĝata dum la kuprepoko kaj bronzepoko, poste romianoj kaj avaroj loĝis tie. En 1750 konstruiĝis kastelo de familio Széchenyi kun parko. En la kastelo estas muzeo. En 1892 memstara vilaĝo Kiscenk (=eta Cenk) aliĝis al Nagycenk.
Post disiĝo de Aŭstrio-Hungario en 1918 mallarĝa koridoro de Okcidenta Hungario aldoniĝis al Aŭstrio. Aŭstroj malrapide komencis okupi la koridoron, sed en 1921 en vilaĝo Ágfalva bataleto okazis inter aŭstroj kaj hungaraj memservantoj. La aŭstroj retiriĝis, la hungaroj fondis bonusujon Lajta kaj proklamis sendependecon en Felsőőr. La efemera landeto uzis eĉ apartan poŝtmarkon. Fine en 1921 okazis plebiscito en Sopron kaj en kelke da najbaraj vilaĝoj. Rezulte Sopron kaj la proksimeco restis hungara (ankaŭ Nagycenk), la ceteraj koridorpartoj (tie ne estis plebiscito) iĝis aŭstra, bonusujo Lajta ĉesis.
Post 1945 konstruiĝis Fera Kurteno. La vilaĝo vivis en kvaranteno. En 1989 la fera kurteno ĉesis. Ekde 2008 la ŝtatlimoj inter Aŭstrio kaj Hungario ĉesis, pro ambaŭ landoj apartenas en internan parton de Eŭropa Unio aŭ de zono de Schengen.
San Román de Cameros
Geografio
Ĝi estas sur la valo de la rivero Leza kaj ĉe la regiona ŝoseo LR-250; laŭ tiu estas sude Jalón de Cameros kaj norde Terroba kaj aliaj lokoj de la komarko. Ĝi estas je 36 km sude de Logronjo. El Logronjo oni venas laŭ tiu LR-250, kiu trapasas sinsekve la loĝlokojn Villamediana de Iregua, Ribafrecha, Leza de Río Leza, Soto en Cameros kaj Terroba. Laŭ tiu interesa veturado oni povas kontempli la kanjonon de la rivero Leza, inter Leza kaj Soto.
Krom la urba kerno, formas parton de la municipo la loĝlokoj Santa María, Montalbo, Velilla, Vadillos, Avellaneda kaj Valdeosera, el kiu plej parto estas senhomaj. San Román mem havas kelkajn kvartalojn: Solano, Cantarranas, Cava kaj Carretera (ŝoseo). San Román limas norde kun Terroba, sude kun Jalón de Cameros, oriente kun Santa María, okcidente kun Torrecilla en Cameros, Torre en Cameros kaj Muro en Cameros.
Historio
Plej frua mencio estas de 1076 Iñigo López, unua senjoro de Biskajo, aĉetis domojn en San Román de Cameros. En 1366, la reĝo Henriko la 2-a de Kastilio inkludis San Román en la senjorlando de Cameros kiun li havigis al Juan Ramírez de Arellano.
Dum la Moderna Epoko, San Román prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 745 loĝantoj ĝis nunaj 131.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, la ermitejo, fontanoj, popola arkitekturo, muzeoj, arkivo, naturaj lokoj kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
11003 Andronov
11003 Andronov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan astrofizikiston Ivan Leonidovich Andronov (cirile : Иван Леонидович Андронов), profesoron ĉe la Universitato de Odesa. Li estas konata pro siaj esploroj pri duopaj kaj simbiozaj steloj. Li ankaŭ lekcias pri diversaj aspektoj de astrofiziko kaj matematiko.
Libro de Enos
La libro de Enos estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi havas ĉapitron kiu parolas de la preĝo de Enos al la Sinjoro. Ĝi tamen diskutas pri la elaĉeto de la Nefiidoj kaj liaj malamikoj, la Lamanidoj.
Anke Huber
Anke Huber estas germana tenisistino. Ŝi naskiĝis en Bruchsal, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1989 ĝis 2001 ŝi estis tenisa profesiulo. Interalie ŝi partoprenis en la Someraj Olimpikoj de 1992, 1996 kaj 2000, kaj en 1995 kune kun la samlanda tenisisto Boris Becker gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Nun ŝi vivas en Ludwigshafen, Germanio.
Borgarello
Borgarello estas komunumo de Italio.
Kálmán Antos
Kálmán Antos [antoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Antos Kálmán estis hungara komponisto, orgenisto, dirigento, muziklerneja instruisto.
Kálmán Antos naskiĝis la en Körmöcbánya (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario nuntempa Kremnica en Slovakio), li mortis la  en Novjorko (Usono).
Biografio
Kálmán Antos ricevis la unuajn muziklecionojn hejme. Li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1922–1926. Liaj plej gravaj instruistoj estis Dezső Antalffy-Zsiross, Aladár Zalánfy kaj Albert Siklós. Li daŭris la lernadon en Universitato de Berlino. Hejmenveninta li estis orgenisto kaj dirigento de Vota Katedralo de Szeged inter 1930 kaj 1944, li ankaŭ instruis en la urba muziklernejo inter 1934–1944. Tiutempe li recitalis en Frankfurto ĉe Majno kaj Prago. En 1944 li translokiĝis al Romo, kie li estis orgenisto en Baziliko Sankta Paŭlo antaŭ la Muroj. En 1947 li elmigris al Novjorko, kie li instruis en kolegio inter 1947-1952, poste li estis orgenisto samloke. En 1956 li akiris plian diplomon en Novjorko, poste li orgenis en en:St. Thomas More Church (New York City), samtempe li estis muzika direktoro en alia kolegio.
Interesaĵo
2 sciencoj Zoltán Bay kaj Albert Szent-Györgyi aŭdis koncerton de Antos en Katedralo de Szeged. Dum la paŭzo ili konatiĝis, poste ili estis amikoj.
Eta rinanto
Eta rinanto - Rhinanthus minor L. - estas duonparazita herbo sufiĉe ofta en kalkaj herbejoj kaj paŝtejoj de Eŭropo kaj Nordameriko. Kompare kun la aliaj specioj de la genro Rinanto, la dentetoj de la supra korola lipo estas plejofte blankaj kaj longas malpli ol 1 mm, kaj la korola tubo estas rekta. Tiu "eta" planto povas alti ĝis 50 cm. Ĝi ne havas apartajn uzojn krom malakceli la kreskon de la parazitataj herboj, kiuj tiel malpli superregus laj lasus iom da loko al aliaj herbejaj plantoj.
Gioux
Gioux estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 174 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Gioux etendiĝas sur 37,42 km², kaj havis 174 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 5 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Aŭgustenanoj
Aŭgustenanoj estas monaĥoj de kristana ordeno, kiu sekvas la regulojn kaj instruojn de Aŭgusteno de Hipono.
Gioux
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Gioux situas je alteco de 886 metroj.
Aŭgustenanoj
La ermitoj de Sankta Aŭgusteno (latine Ordo Eremitarum Sancti Augustini, OESA) vice post la franciskanoj, dominikanoj kaj karmelitoj estas la kvara granda monaĥa ordeno de la malfrua mezepoko, kiu bazigis sian regularon aparte je la regulo de malriĉeco. La ordeno pri iniciato de la katolika episkoparo fondiĝis la 9-an de aprilo 1256 per la papa dokumento Licet ecclesiae catholicae de la papo Aleksandro la 4-a - temis pri "granda unuiĝo" de multaj norditalaj kaj germanaj malriĉo-regulaj monaĥaj komunumoj kaj ordenoj.
Gioux
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Gioux apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Aŭgustenanoj
Nuntempe la ordeno oficiale nomiĝas "ordeno de Sankta Aŭgusteno" (latine Ordo Sancti Augustini, OSA) - la nomero pri ermitoj forpreniĝis dum la jaro 1963 de la papo Johano la 23-a, ĉar la ermita vivo ne plu estas aparta karakterizaĵo de la ordenaj monaĥoj: dum la fondojaro 1256 ankaŭ kristanaj grupoj de ermitoj akceptiĝis en la "grandan unuiĝon", sed post la mezepoko ermita monaĥa vivstilo pli kaj pli maloftiĝis. La tipa monaĥa vesto de aŭgustenano konsistas el nigra supra vesto, leda zono kaj nigra kapuĉo.
Gioux
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Mireille Grégoire, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lilio (romano)
Lilio (1918) estas verkita de Edith Alleyne Sinnotte. Temas pri la unua romano en Esperanto fare de virino. La libro (194-paĝa) eldoniĝis en Londono ĉe Brita Esperanto-Asocio.
San Pedro Topiltepec
San Pedro Topiltepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Topiltepec. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Petro. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 332.
Geografio
San Pedro Topiltepec apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 372 loĝantojn. El tiuj estis 178 viroj kaj 194 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2170 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 7 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Agostino Agazzari
Agostino Agazzari (* 2-a de decembro 1578 en Siena; † 10-a de aprilo 1640 samloke) estis itala komponisto kaj muzikteoriisto de la baroko.
Vivo
Agazzari devenas el malnova nobelfamilio el Siena. Post unua artista edukado en sia gepatra urbo li iris ĉ. 1601 al Romo kaj aktivis tie en la jaroj 1602 ĝis 1607 kiel docento ĉe la Collegium Germanicum. En tiu tempo ankaŭ ekestis lia amikeco kun la muzikisto Lodovico Grossi da Viadana, la inventinto de la baso kontinua.
En 1607 Agazzari revenis al Siena kaj ankoraŭ samjare oni nomumis lin unua orgenisto de la loka katedralo. En 1630 li avancis al kapelmajstro.
Agazzari komponis krom sakrala muziko kaj madrigaloj ankaŭ la dramon Eumelio. Li komponis la muzikon ene de du semajnoj kaj kopiis la voĉojn kaj provis ĝin en la restaj du semajnoj, akrobataĵo kiu imponus eĉ en niaj modernaj tempoj. Kiel muzikteoriisto li estas konata eĉ hodiaŭ pro sia verko Del sonare sopra il basso. Tiu estas unu el la plej fruaj kaj gravaj verkoj pri baso kontinua, per kiu Agazzari influis i.a. ankaŭ Michael Praetorius je ties Syntagma musicum. Same kiel okazis en multaj aliaj renesancaj kaj barokaj traktaĵoj, li priskribis nur praktikon, kiu jam estis aplikata. Grandparte ĝi baziĝis sur studado de verkoj de lia amiko Viadana, la Cento concerti ecclesiastici (publikitaj en Venecio en 1602), la unua kolekto de sakrala muziko, kiu utiligas la bason kontinuan.
La plejmulto el siaj komponaĵoj estas sakrala muziko, kaj motetoj de la baroka maniero (por du aŭ tri voĉoj kun instrumenoj) formas la plimulton en ĝi. Ĉiujn motetojn akompanas baso kontinua, kun orgeno prizorganta la portantan linion. Liaj madrigaloj tamen estas a cappella en la malfrurenesanca stilo, do Agazzari samtempe montris ekstreme progresivajn tendencojn samkiel kelkajn pli konservemajn: estas nekutime, ke lia sakrala muziko estas progresema kaj lia profana muziko estas konservema, kaj per tio li estas unika inter la samepokaj komponistoj.
En la aĝo de 62 jaroj Agostino Agazzari mortis la 10-an de aprilo 1640 en Siena.
JSTOR
JSTOR estas cifereca biblioteko fondita en 1995. Originale enhavante malnovajn gazetojn, ĝi nun inkluzivas librojn kaj primarajn fontojn kaj nunajn aferojn de revuoj. Ĝi provizas plenajn tekstajn serĉojn de preskaŭ 2000 revuoj. Pli ol 8000 institucioj en pli ol 160 landoj havas aliron al JSTOR, el la plejparto, aliro estas per abono. Iuj malnovaj publikaj domajnaj enhavoj estas libere haveblaj al iu ajn.
Ĝia nomo elvenas el la angla frazeto journal storage (“gazeta stokado”).
Vidu ankaŭ
MUSE
Putimov
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el 1379.
Diabrotiko maizdamaĝiga
La Diabrotiko maizdamaĝa (Diabrotica virgifera) estas skarabo el la familio krizomeledoj (Chrysmelidae). Ĝia habitato origine estis en Mezameriko kaj ĝi disvastiĝis rapide en Usono kaj Kanado en la regionoj de monokultura maizkultivado.
Fine de la 1990-aj jaroj la insekto ekaperis en Eŭropo kaj ankaŭ tie nun ĝi minacas pli kaj pli la maizkultivejojn.
Tibor Tomcsányi
Tibor TOMCSÁNYI [tomĉa:nji] estis rumania hungara radio- kaj televidredaktoro. Li naskiĝis en Braŝovo la 3-an de marto 1934 kaj mortis en Bukareŝto la 17-an de junio 2002. Li estis la edzo redaktorino Mária Tomcsányi.
Biografio
Tibor Tomcsányi akiris diplomon pri angla lingvo kaj literaturo en Bukareŝto (1956). Poste li laboris en angla lingva redakcio de Rumana Radio ĝis sia pensiuliĝo (1994). De 1969 li apartenis al la fondantoj-redaktoroj de la hungara lingva dissendo de ruman televido.
30299 Shashkishore
30299 Shashkishore estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shashwat Kishore, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Unionville High School de Kennett Square (Pensilvanio).
NGC 2402-2
NGC 2402-2 (aliaj indikoj — UGC 3891, MCG 2-19-4, ZWG 57.15, PGC 200236) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Karimboo
Karimboo (portugale carimbó) estas popolmuzika stilo de brazila muziko kaj danco el la nordo de Brazilo. Ĝi estas trovebla ĉefe en la federaciero Parao kaj ties najbaraj regionoj.
La nomo carimbó devenas de samnoma longa tamburo, kiu estas konstruata el kavigita arbotrunko kaj sur unu flanko estas surstreĉita per felo.
En la stilo de karimboo intermiksiĝas afrikaj, indianaj kaj portugalaj elementoj.
La tradicia instrumentaro konsistas plej ofte el tamburego, ĉokaljo, rekoreko, pandero, gitaro kiel harmonia instrumento same kiel blovinstrumento, ekzemple fluto. Nuntempe oni ludas karimboon ofte per amplifikataj instrumentoj kaj per plena bolovinstrumentistaro.
Laŭ dancista vidpunkto oni distingas je karimboo tri malsamajn stilojn: Unu el la plej konataj reprezentantoj de karimboo en Brazilo estas Pinduca, ankaŭ nomata reĝo de karimboo.
Ginger Rogers
Ginger ROGERS, realnome Virginia Katherine McMATH (naskiĝis la 16-an de julio 1911; mortis la 25-an de aprilo 1995) estis usona aktorino kaj dancistino.
Ŝi estas plej konata pro siaj dancfilmoj, en kiuj ŝi aperis kune kun Fred Astaire. Sed ankaŭ en dramecaj filmoj ŝi konvinkis la publikon: Pro la ĉefrolo en la filmo Kitty Foyle (1940) ŝi estis honorata per Oskaro.
Revúca
Revúca, hungare Nagyrőce, germane Gross-Rauschenbach estas urbo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Revúca, kies distriktejo estas. la slovaka historia nomo estis Veľká Revúca.
Historio
Germanoj fondis la komunumon en la 13-a jarcento, la unua mencio devenis el 1357 en formo Nagy Reucze. La setlejo iĝis centro de la feroindustrio, en 1566 8 fandofornoj funkciis. Post unu jaro la vilaĝo ricevis rangon urbo, sed aperis ankaŭ turkoj, kiuj suferigis la loĝantaron ĝis 1690. Poste formiĝis diversaj korporacioj. Ekde 1862 la urbo iĝis centro de la slovaka nacia movado, tial la hungaroj malpermesis funkciadon de slovaklingva gimnazio. En 1910 loĝis en Nagyrőce 1925 da homoj, (1000 hungaroj, 884 slovakoj). La urbo ĝis Traktato de Trianon apartenis al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, kies distriktejo estis. Poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. En 1963 Revúca ricevis la rangon urbo kaj ekde 1996 denove iĝis distriktejo.
Ĝemelurboj
Kazincbarcika, Hungario Litovel, Ĉeĥio Uster, Svislando
Nová Véska (Norberčany)
Nová Véska (1869–1880 Nová Ves, 1890–1910 Nová Veska; Neudörfel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Norberčany. Ĝi troviĝas 2,5 km okcidente de Norberčany. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 29 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nová Véska estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,09 km².
Iuiú
Iuiú estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.900 loĝantojn en 2010.
Abĥaza Dze
Abĥaza Dze (Ӡ ӡ, kursive <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ӡ ӡ ) estas litero de la cirila abĥaza alfabeto. Abĥaza Dze havas prononcon []. Bazo por ĉi tiu litero estis cirila litero З.
Ĝi ekzistas en Unikodo kun kodoj U+04E0 Ӡ majuskla, U+04E1 ӡ minuskla (la nombroj estas deksesumaj). En Unikodo ĉi tiu litero nomiĝas Abkhasian Dze.
Bakteria pilo
Bakteria pilo estas speco de fuelpilo, kiu transformas kemian energion per katalizada reakcio de bakterioj al elektra energio. Tio domaĝas la naturon kaj povas uzi por prizorgado de la biologiaj restaĵoj, defalaĵoj, rubaĵoj.
La tipa bakteria pilo konsistas el anodaj kaj katodaj elementoj, separita per katjona specifa membrano. En la anoda elemento, la fuelo oksidiĝas helpe de la mikroorganismo, produktante elektronojn kaj protonojn. La elektronoj migras al la katoda elemento tra ekstera elektra cirkvito, la protonoj migras al la katoda elemento tra membrano. La elektronoj kaj la protonoj estas foruzitaj en la katoda elemento, kie ili kombiniĝas kun oksigeno formiĝante akvon. Ĝenerale, ekzistas du tipoj de la bakteriaj piloj: unu uzas elektrokemia aktivan bakterion (Shewanella putrefaciens, Aeromonas hydrophila), alia uzas mediatoron (elektrokondukan materialon) por migrigi la elektronojn.
燃料電池
Pijnacker-Nootdorp
Pijnacker-Nootdorp estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 38,61 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj por kvadrata kilometro. Administra centro de la municipo estas la loĝloko Pijnacker. Pliaj municipopartoj estas Delfgauw kaj Nootdorp.
Gofero
Gofero estas arbospecio, kiun laŭ Biblio kaj diversaj mitoj uzis Noa por konstrui sian arkeon. La vorto estas uzita nur unu fojojn en la Biblio; Genezo 6:14 diras ke Noa estis konstrui la Arkeon de גפר, gofero, vorto ne aliloke uzita en la Biblio aŭ la hebrea lingvo. Oni ne precize scias, pri kiu hodiaŭa arbo temas, sed ŝajne pri okcident-azia foliarbo.
Brumovice
Brumovice estas nomo por pluraj vilaĝoj de Ĉeĥio.
(6782) 1990 SU10
Ĝi estas asteroido de spektra klaso "Cb", subkaso de la klaso "C" : riĉa je organikaj komponaĵoj, anhidraj silikatoj, hidrataj argiloj, magnetito kaj sulfidoj. Ĝia komponiĝo similas tiun de la, kiu estus tiu de la praa suna nebulozo sed sen hidrogeno nek heliumo.
Goran Ivanišević
Goran Ivanišević estas kroata tenisisto. Li naskiĝis en Split, Dalmatio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1988 ĝis 2004 li estis tenisa profesiulo. Interalie li en 1996 kune kun la samlanda tenisistino Iva Majoli gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.Nun li vivas en Montekarlo, Monako.
Listo de eternaj membroj de Nacia Teatro (Budapeŝto)
Jen listo de "eternaj membroj" de Nacia Teatro (Budapeŝto) laŭ alfabeto:
33917 Kellyoconnor
33917 Kellyoconnor estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kelly O’Connor, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2017, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj en mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la George H. Moody Middle School de Richmond (Virginio).
Antonino Zichichi
Antonino ZICHICHI [zikiki] estas itala fizikisto, diskoniganto pri scienco kaj specialisto en partikla fiziko. Li estas estimata ĉe la granda publiko kaj pro sia aktiveco kiel diskoniganto de sciencoj, pro siaj multnombraj verkoj kaj eseoj kaj pro sia partopreno en televidaj programoj de italaj, kaj ne nur, elsendoj, per kiuj profesoro Zichichi ne rezignas substreki sian certecon pri malĉeesto de kontrastoj inter scienco kaj kredo, kiel povas konfirmi ankaŭ lia katolika kredo.
Malkovroj kaj ideoj
Zichichi laboris en la kadro de la subnuklea fiziko ĉe laboratorioj Fermilab de Ĉikago kaj CERN de Ĝenevo, kie en 1965 estris la poresploran grupon kiu malkovris la unuan ekzemplon de kontraŭdeŭterio, nome nukleo de kontraŭmaterio (nekonfuzinda kun la malkovro de la unua kontraŭatomo de hidrogeno). Inter aliaj liaj, sole aŭ kune, malkovroj jenas: energio efektiva en la interagoj inter gluonoj, la strukturo tipo-tempo de la protono], la unua konstato de la “partiklo [[bariono” entenanta qvarkon de la tria klaso, “efekto’leading’” en la produktado de barionoj kun kvarkoj de la dua kaj tria klasoj.
Estas liaj la projektoj: tiu de elektrona ĉirkvito por altprecize mezuri (75 milonoj de miliardoj de sekundo) la formiĝtempon de la elementaj partikloj, kaj de Laboratorio de Gran Sasso. Estas lia ankaŭ la propono de Eloisatron, nome cirlkla Partikla akcelilo havanta cirkonferencon de ĉirkaŭ 300 km kapabla atingi, en la masa cenrtro, energion de 500 TeV, pliperfektigante la teknologion de Large Hadron Collider (LHC) de CERN. (La enormaj kostoj pro la dimensioj de akcelilo, la malfacilaĵoj trovi zonon taŭgan, la projekto estis taksata de multaj nerealigebla: fakte, tiu simile realigita ĉe CERN havas dimensiojn ege malpli ampleksajn.
Pluaj iniciatoj de Zichichi
En 1963 Zichichi fondis en Erice (Trapani) centron Ettore Majorana'' de Scienca Kulturo kun diversaj postuniversitataj kursoj en diversaj kampoj de la scienca moderna esploro. Tiuj lernejoj liveras ankaŭ stipendiojn por meritaj studentoj.
Li estis prezidento de INFN Istituto Nazionale di Fisica Nucleare ekde 1977 ĝis 1982 kaj en 1980 elpensis kaj projektis la Naciajn Laboratoriojn de Gran Sasso. Ekde 1986 estas prezidanto de la World Lab, asocio kiu subtenas sciencajn projektojn por la tria mondo. Nun (2010) Zichichi estas emerita profesoro pri Supera Fiziko ĉe la universitato de Bolonjo.
Zichichi kaj scienca kulturo
La granda publiko konas Zichichi precipe kiel sciencan diskoniganton, kiu sukcesas altiri la atenton de la amaskomunikiloj sur la sciencula mondo. Lia aparteco koncentriĝas en pruvado ke inter scienco kaj kredo ne povas ekzisti kontrasto: tion li elmontras en la verko pri Galileo Galilei, Galilei, Divin Uomo (Galilejo, dia homo), kiu pruvas ke la kredanta Galilejo el sia kredo deduktas, per sia scienca metodo, ke kristanismo kaj scienco marŝas senkontraste, kaj sukcesas rekuperi la antikvan aŭgustenan principon laŭ kiu la Biblio ne instruas “kiel estas aranĝita la ĉielo, sed kiel oni iras al la ĉielo”, tiel ke ankaŭ kristanoj povis sekvi tiun vojon. Tamen, en recenzoj pri tiu verko, kontrastis kiuj preferas vidi en la kondamno kontraŭ Galilejo difinitivan sintenon de la katolika eklezio (aŭ de kristanismo, ĝenerale). Zichichi ne negas la eraron de la eklezia tribunalo, sed evidentigas ke la vera vidpunkto de kristanismo antaŭ la scienco estis tiu de Galilejo.
Zichichi engaĝiĝis ankaŭ en la batalo kontraŭ astrologio kaj pli ĝenerale kontraŭ superstiĉoj, kiel tiuj svarmanta el numerologio, difinita de la scienculo, "Hiroshima kultura". Kritiko kontraŭ horoskopoj kaj superstiĉoj estas precipa temo de iu lia libro plej vendata (2002): Il Vero e il Falso (La vero kaj la malvero).
Zichichi kaj evoluismo
Zichichi estas ankaŭ aŭtoro kaj subtenanto de akra kritiko kontraŭ la biologia teorio darvina de evoluismo, rilate tion kio koncernas la pasaĵon el la vegetala regno al besta regno, kaj el bestoj al homo. Laŭ li, al tiuj partoj de la teorio mankas sufiĉaj sciencaj pruvoj kaj, krome, al tiuj mankus matematika ekvacio. . Se la motivoj de la manko de sciencaj (spertaj kaj paleontologiaj) pruvoj trovis konsenton ĉe diversaj samopiniantoj scienculoj, akrajn kritikon renkontis la tiel dirita matematika ekvacio, eĉ foje mokojn. .
Taskoj kaj honorigoj
Al Zichichi estis dediĉita asteroido, nome 3951 Zichichi.
Myslovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Kamaropteroj
Camaroptera aŭ Kamaropteroj estas genro de birdoj de la familio de Cistikoledoj.
Ĝi enhavas la jenajn kvar speciojn:
1879
1879 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1879 post Kristo okazis, interalie:
Brumovice (distrikto Opava)
En distanco 8 km norde situas urbo Krnov, 16 km sudoriente statuta urbo Opava, 19 km okcidente urbo Bruntál kaj 23 km sudoriente urbo Kravaře.
Transporto
En la municipo troviĝas ŝosea limpasejo Skrochovice - Boboluszki ĝis pola vilaĝo Boboluszki.
Terroba
Geografio
Ĝi estas sur la valo de la rivero Leza kaj ĉe la regiona ŝoseo LR-250; laŭ tiu estas sude San Román de Cameros kaj norde Soto en Cameros kaj aliaj lokoj de la komarko en diversaj direktoj. Proksime estas areoj de iknitoj, inter kiuj spuroj de dinosaŭroj.
Historio
Dum la Moderna Epoko, Terroba prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 193 loĝantoj ĝis nunaj 32.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, ĉefe de bovoj, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, du ermitejoj, iknitoj, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Borghetto Lodigiano
Borghetto Lodigiano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Ossago Lodigiano, Villanova del Sillaro, Brembio, Graffignana, Livraga kaj San Colombano al Lambro (MI).
Heraklides Pontikos
Heraklides Pontikos (en greka: Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός Herakleides; ĉirkaŭ 390 a.K. – ĉirkaŭ 310 a.K.) estis greka filozofo kaj astronomo kiu naskiĝis en Herakleja Pontike, nune Karadeniz Ereğli, Turkio, kaj migris al Ateno. Li estas plej bone memorita ĉar proponis, ke la Tero rotacias sur sia akso, el okcidento orienten, unufoje ĉiun 24an horon. Li estas ankaŭ konsiderata originanto de la suncentrismo, kvankam tio estis dubita de kelkaj.
Kiel pitagoranoj, Hiketas kaj Ekfantos, Heraklides proponis, ke la ŝajna taga movado de la steloj estis kreita per la rotacio de la Tero sur sia akso unufoje tage. Tiu konsidero kontraŭdiris la akceptitan aristotelan modelon de la universo, kiu subtenis, ke la Tero estas fiksita kaj ke ankaŭ la steloj kaj la planedoj en siaj respektivaj sferoj povus esti fiksaj.
Heraklides ŝajne estis fekunda verkisto pri filozofio, matematiko, muziko, gramatiko, fiziko, historio kaj retoriko, sed estas duboj pri la atribuado de multaj verkoj. Ŝajne li komponis variajn verkojn en formo de dialogo.
Hideo Fukushima
Hideo FUKUSHIMA estas japana astronomo naskinĝita en 1953.
Longtempe aktiva kiel amatora astronomo, li fariĝis sperta pri la teknikojn de la kaj publikigis libron pri tiu temo.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 2 asteroidojn inter 1994 kaj 1996 kun Isao Sato kaj Naotaka Yamamoto.
La asteroido 6345 Hideo estis nomita en lia honoro.
A (apartigilo)
A aŭ a havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti:
NGC 2403
NGC 2403 (aliaj indikoj — UGC 3918, IRAS07321+6543, MCG 11-10-7, KARA 197, ZWG 309.40, ZWG 310.3, PGC 21396) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sungai-Besar-a Kromelekto
La kromelekto de Sungai-Besar-o okazos la 18an de junio 2016. Poste oni nomumas la kandidatojn je 5a de junio 2016. La morto de Noriah Kasnon je 5a de majo 2016, devigis la kromelekton.
Rezultoj
La kandidato de Barisan Nasional, Sinjoro Budiman Mohd Zohdi gajnis la kromelekton.
Vault-de-Lugny
Vault-de-Lugny estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 328 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Vault-de-Lugny etendiĝas sur 15.2 km², kaj havis 328 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 22 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Jacqueline Dupré, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Vault-de-Lugny apartenas al la kantono de Avallon, kies ĉefurbo estas Avallon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Moncayo
Moncayo [monKAĝo] aŭ San Miguel estas monto de la Iberia Sistemo situa inter la provincoj Zaragozo (Aragono) kaj Soria (Kastilio-Leono) en Hispanio. Pro 2314,30 m super marnivelo, estas la plej alta montopinto de la Iberia Sistemo kaj unu de la plej elstaraj montopintoj de la Iberia Duoninsulo, same kiel la plej alta montopinto de la provinco zaragoza kaj de la provinco soria.
Ekde 1978, sektoro de la monto en sia aragona deklivaro formas parton de la nuntempe nomita Natura Parko Moncayo (dekomence la Natura Parko Dehesa del Moncayo), kun aktuala surfaco de 11 144 hektaroj. Estas "Centro de Interpretación de la Naturaleza" en Agramonte.
Sur la montopinto estas geodezia punkto unuaranga, nome la 35207.
István Botár
István BOTÁR [botAr] rumania hungara arkeologo. Li naskiĝis en 1976 en Miercurea Ciuc.
Kariero
István Botár akiris diplomon en ELTE de Budapeŝto en 2001. La titolo de sia diplomlaboraĵo: A Csíki-medence Árpád-kori emlékei (La memoraĵoj de Csíki-medence el Árpád-erao). Li estas arkeologo de Muzeo Csíki Székely de Miercurea Ciuc.
Maratono (urbo)
Maratono (malnovgreke Μαραθών, novgreke Μαραθώνας Marathonas; en traduko fenkola kampo) estas loko en Grekio, iom pli ol 40 kilometrojn nordoriente de Ateno, ĉe la orienta marbordo de la antikva pejzaĝo Atiko. Nuntempe la tiunoma loĝloko havas proksimume 8.5000 loĝantojn. En la ebenaĵo proksime al la loĝloko dum la jaro 490 a.K. okazis la batalo de Maratono inter persoj kaj atenanoj, kiun la atenantoj sub la armeestro Miltiado venkis.
Maratona kurado
Laŭ legendo post la batalo la kuriero Feidipido de la batalkampo ekkuris al la urbo Ateno, por transdoni la mesaĝon pri la atena venko, kaj laŭdire post la transdono de la mesaĝo en la atena urbocentro mortis pro elĉerpiĝo. Ĉu la legendo estas historia fakto aŭ postokaze kreita fikcia inventaĵo, estas demando daŭre diskutata inter historiistoj. Ĉiukaze memore al la legendo ekestis sporta disciplino de senpaŭza kurado trans distanco de iom pli ol 40 kilometroj, kiu ricevis la nomon maratono.
Muzeo
Proksime de la loĝloko Maratono ekzistas tombeja monteto, en kiu laŭdire la 192 en la batalo mortintaj atenaj batalistoj estis entombigitaj, kaj en malgranda distanco duon tombejan monteton por la mortintaj plateaj militistoj, kiuj en la batalo luktis flanke de la atananoj, kaj trian tombejan monteton, kiu multe pli aĝas kaj devenas el la 13-a jarcento a.K., do el arkaika tempo.
Apud la tria tombeja monteto ekzistas muzeo, kiu ekspozicias arkeologiajn trovaĵojn el la ĉirkaŭaĵo de Maratono.
765 Mattiaca
765 Mattiaca estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Mattiaca" estas derivaĵo de "Aquae Mattiacae", latina nomo de la urbo Wiesbaden.
(6787) 1991 PF15
(6787) 1991 PF15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Provinco Huambo
La provinco Huambo estas unu el 18 administraj unuoj, kiuj dividas la ŝtaton Angolo en sudokcidenta Afriko. Ĝi kovras areon de 34 270 kvadrataj kilometroj kaj laŭ takso pri la stato de 2006 havis proksimume 1 900 000 loĝantojn. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Huambo, en kiu vivas 822 000 provincanoj, preskaŭ duono el ĉiuj. Pliaj 239 000 vivas en la municipo Caála, la restaj 45 % en malurbaj regionoj.
La teritorio situas en la centra altebenaĵo de la lando. Ĉefa etno en la provinco estas la ambundoj.
Aluniș (Mureș)
Aluniș [aluniŝ] (hungare: Magyaró [madjaro], germane: Haseldorf, Monja) estas komunumo en Rumanio ĉe la piedo de la montaro Gurghiu, sur la maldekstra bordo de la rivero Mureș norde de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Fițcău kaj Lunca Mureșului.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 525 loĝantojn, en 1992 2 635 (70 % da hungaroj, rumanoj).
Historio
La unua skriba menciaĵo pri ĝi datiĝas el 1228. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Lamia Makaddam
Lamia Makaddam (naskiĝis en 1971 en Sousse) estas tunizia-nederlanda poetino kaj tradukistino.
Makaddam studis la araban lingvon kaj literaturon en la Universitato de Sousse. Post siaj studoj ŝi migris al Nederlando. Ŝi publikigis tri volumojn de poezio en la araba. Ŝia laboro estis tradukita en la nederlandan, la anglan, la francan kaj la kurdan. En 2000 Makaddam gajnis la Literaturan Premion El Hizjra.
Ŝi tradukis la nederlandlingvajn romanojn Jij Zeg het de Connie Palmen kaj Malva de Hagar Peeters en la araban.
Elek Kiss
KISS Elek [kiŝ] estis rumanuja hungara eklezia verkisto, tradukisto, unitariisma episkopo naskiĝinta la 28-an de marto 1888 en Medesér kaj mortinta la 7-an de decembro 1971 en Kluĵo.
Biografio
La mezlernejon Elek Kiss finis en Székelykeresztúr kaj Kolozsvár (1908). Li studis filologion en la kluĵa universitato Kolozsvári Ferenc József Tudományegyetem kaj li finis (1913), poste li pasigis du jarojn en Oxford en Manchester College. Li estis pastro en Kissolymos (1915–21), profesoro, dekano en la unitariisma teologio en Kluĵo (1921–26), ekde la 15-a de septembro 1946 ĝis sia morto li estis unitariisma episkopo de Transilvanujo.
Malu Mader
Maria de Lourdes da Silveira Mäder (naskiĝis la en Rio de Janeiro, Brazilo) estas brazila aktorino.
Ester
La kapvorto Ester povas konduki al jenaj artikoloj:
San Pedro Totolapa
San Pedro Totolapa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Totolapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 333.
Geografio
San Pedro Totolapa apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2644 loĝantojn. El tiuj estis 1242 viroj kaj 1402 virinoj. La komunumo havas surfacon de 391,68 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 940 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 244 indiĝenoj. El tiuj 197 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 197 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Itambacuri
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Gustave Flaubert
Flaubert estis filo de kirurgo, sed li mem studis juron en Parizo, tamen pro epilepsiaj atakoj li ne finis la studadon. Post la morto de la patro en 1846 li vivis kun la patrino kaj nevino en Rouen, poste li translokiĝis al la proksima Croisset kaj dediĉis sin plene al verkado. Li laboris tre malrapide, strebante pri plej perfekta stilo, tial liaj verkoj ne estas multaj, sed majstraj.
László Baky
László BAKY [lAslO baki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baky László estis hungara politikisto, subministro, parlamentano, oficiro.
László Baky naskiĝis la  1898 en Budapeŝto. Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Gustave Flaubert
En sia verkado li daŭre ŝanceliĝas inter romantikismo kaj realismo, respegulante per tio ankaŭ sian propran internan malakordon. Ofte li estas konsiderata kiel la plej granda stilisto. Lia verkaro, en eleganta stilo de detalaj, malrapidaj priskriboj, situas prefere en realismo, kun perfekta psikologia konstruado de homfiguroj. Li okupiĝis precipe pri kritiko al la burĝa vivo, el kiu li mem devenis.
László Baky
Biografio
László Baky batalis dum la 1-a mondmilito, poste li aliĝis al kontraŭrevoluciuloj en Szeged. Post jaroj li atingis la rangon majoro. En 1938 li emeritiĝis por esti politikisto. Li ĉefe estis membro de Sagokruca Partio. En 1941 li estis elektita parlamenta deputito, en 1944 subministro. Li okupiĝis ĉefe pri deportado de judoj. Post la 2-a mondmilito la tribunalo kondamnis lin je morto.
Gustave Flaubert
Al lia amikaro apartenis verkistoj kiaj George Sand, Guy de Maupassant, Edmond De Goncourt kaj Jules De Goncourt.
Li mortis kaŭze de ikto, en 1880.
Ĉefverko, Madame Bovary
En sia adoleska aĝo unu aparta okazaĵo forte influis lian psikon, kaj tiu influo verŝjne daŭris la tutan vivon: li enamiĝis al virino pli aĝa ol li je 15 jaroj. Tiu amrilato ne prosperis, kaj verŝajne tio speguliĝis en lia tuta verkado.
Lia literatura verkaro ne estas tre grandnombra, ĉar la rafinita polurado de liaj prozaĵoj probable postulis longan laboradon. Sed liaj libroj estas esence gravaj: La Sentimentala Edukado, La Tento de Sankta Antonio, Salambo´, Tri rakontoj, kaj aliaj.
Tamen, lia ĉefverko — almenaŭ la plej fama — estas Madame Bovary (1857). Parte ĝi furoris pro la skandalo, kiun ĝi kaŭzis. Hodiaŭ certe ne okazus la samo.
Siatempe, la rakonto pri Sinjorino Bovary montris virinan figuron, kiun la socio ne povis elporti. Nome, temas pri ĉasta junulino en la kamparo, kutimiĝinta al legado de romantikaj rakontoj, kiun edzinigis medicinisto Charles Bovary. La geedza vivo estis senkolora kaj enuiga, kaj iom post iom kondukis la edzinon al iluzioj kaj netolerebla malkontento. Ŝi havigis al si amanton, kiu tamen rifuzis alpreni ŝin kiel konstantan parulinon. Ŝia vivo evoluis al senekvilibraj kondutoj rilate al la financa aspekto; nova amanto aperis, kaj sekve nova elreviĝo. Ema Bovary fine trovis tragikan sorton.
Pro tiu grava verko, kreiĝis la termino “bovarismo”, kiu priskribas psikan staton de seksa frustracio, kun malkontenteco pri la socio kaj emocioj, kun vanaj ambicioj kaj inklino al iluzioj.
Flaubert estis jure procesita, sub akuzo de publikigo de malmorala verko. Pro kompetenta defendo, oni lin absolvis. Fine, konsiderante la realisman figuron de Sinjorino Bovary, oni demandis lin: Kiu estas Madame Bovary?
Lia respondo eniris la historion de literaturo: “Madame Bovary estas mi!”
Listo de verkoj
Pri Gustave FLAUBERT, Jean-Paul Sartre verkis L'idiot de la Famille (1972)
Kinaj adaptoj
Laŭ liaj verkoj estis filmitaj ĉ. 25 filmoj (Madame Bovary 10-foje, Bouvard et Pécuchet 3-foje, Salambo 2-foje).
En Esperanto aperis
Simpla koro; Herodiasa (du noveloj) / Trad.: L. BOURGOIS ; P. COMBOT. – Paris, 1989
La legendo de Sankta Juliano Helpema / Trad.: Hector Hodler. – Paris : UFE, 1990
Aarono
Aaron, aŭ Esperante Aarono, estas nomo el hebrea origino. Ĝi devenas el rolulo de la Biblio.
La biblia Aarono estis laŭ la Biblio pli aĝa frato de Moseo. Informoj pri tiu Aaron sole venas de religiaj tekstoj, kiel la Biblio kaj la Korano.
Biblia Aarono
La biblia Aarono frue vivis en la orientaj bordaj teritorioj en Antikva Egiptio, kaj eble naskiĝis en 1396 a. K.. Laŭ la libro Eliro en Biblio, liaj gepatroj estis Amram kaj Jokebed, de la gento de Levi, la praavo de Aaron (Eliro 6:13, 16-20.) Li havis fratinon pli maljunan ol si, Mirjam, kaj fraton je tri jaroj pli junan, Moseo (Eliro 2:1-4; 7:7). Li edziĝis al Eliŝeba, filino de Aminadab, kiu naskis kvar filojn: Nadab, Abihu, Eleazar kaj Itamar (Eliro 6:23). Laŭ la Biblio, li mortis 123-jaraĝa (Nombroj 33:39) en 1274 a. K..
Moseo investis Aaronon je la devoj konsekritaj kiel reprezentanto de Dio en ceremonio kiu daŭris sep tagojn (Le 8:7-9; El 28). Aaron estis sanktoleita, laŭ priskribo de la Psalmo 133:2, kaj, de tiam eblis nomiĝi מָשִׁיחַ "mesio" ("la sankteoleita" – septuaginte, Χριστός, "kristo") (Le 4:5, 16; 6:22). Dio indikis ke el lia idaro oni devos enoficiigi ĉiujn futurajn superajn sacerdotojn.
Lia nomo eble devenas el sama radiko ol "hā'ārōn", kiu signifas "La Kesto", aŭ eble ĝi devenas el la Egipta.
Elektitaj studentoj de Universitato de Vieno
Jen listo de elektitaj studentoj de Universitato de Vieno:
Brislach
Pri la komunumo
Brislach estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1592 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Brislach situas ĉe la suda flanko de la Laufenvalo. Ĝian nordan limon formas la rivero Birs. La areo de la komunumo etendiĝas sura 9,39 km², de kiuj servas 53% al agrikulturo, 39% estas kovritaj de arbaro, kaj 8% servas por setlejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en sudo al Breitenbach, en oriento al Himmelried, en nordoriento al Grellingen, en nordo aliflanke de la rivero Birs al Nenzlingen, en nordokcidento al Zwingen, en okcidento al Laufen, kaj en sudokcidento al Wahlen.
Trafiko
Brislach situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas ek de Zwingen per poŝtaŭto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Brislach datiĝas el la jaro 1144 kielo Brislacho.
Ekfantos
Ekfantos aŭ Ekfanto (en antikva greka: Ἔκφαντος) aŭ Efantos aŭ Efanto (Έφαντος) estas obskura greka antaŭsokrata filozofo. Eble li eĉ fakte ne ekzistis. Li estis ankaŭ identigita kiel la Pitagoro de la 4-a jarcento a.K., kaj kiel subtenanto de suncentrismo. Priskribita kiel el Sirakuzo, tiu povas esti aŭ ne esti la sama figuro kiel la ja atestita Ekfanto de Krotono.
Ekfantos akceptis la ekziston de atomoj. Li akceptis la ekziston de malplena, vakua, spaco. Ekfantos akceptis, ke la Kosmo (Universo) estas farata el atomoj kaj estas nur unu Kosmo regata de la providenco (πρόνοια). Li estis la unua el pitagoranoj kiuj atribuis fizikan substancon al la pitagoraj unuoj.
Ekfantos, kiel Heraklides Pontikos, kredis, ke la Tero turnas ĉirkaŭ sia centro el okcidento orienten, kiel rado, kvazaŭ ĝi havas akson de rotacio.
Borgo Priolo
Borgo Priolo estas komunumo de Italio.
Nemea leono
Laŭ la helena mitologio, la Nemea leono (el la greka λέων τῆς νεμέας) aŭ Kleona leono estis sovaĝa monstro kiu katastrofis, laŭ ordono kaj trejnado de Hero, tra la ĉirkaŭaĵoj de monteto nomiĝinta Treto, inter Nemeo kaj Mikeno, proksime de la istmo de Korinto. Ĝiaj ungegoj estis pli akraj ol glavoj, ili kapablis trapasi eĉ armaĵon, kaj ĝia ora felo estis nevundebla, do oni ne kapablis mortigi ĝin per la kutimaj armiloj. La edzino de Zeŭso volis puni Argolandon kaj ĝia estonta reĝo Heraklo (bastarda filo de sia edzo, kiun ŝi akre malamis) per ĝi, sed la heroo sukcesis mortigi la leonon, kaj plenumis tiel sian unuan laboron.Oni plimulte konsideris ĝin unu el la monstra idaro de Tifeo kaj Eĥidno, kvankam Heziodo asertis ke ĝiaj gepatroj estis Ĥimero kaj la hundeca Ortro. Alternativaj versioj mencias tamen, ke ĝi falis el la Luno kiel filo de Zeŭso kaj Seleno. Post ĝia naskiĝo, akompanata de bruego kaj tertremo, Seleno sendis ĝin katastrofi tra la argolanda kamparo, por puni tiun regionon, ĉar ĝia loĝantaro forgesis kultadi la lunan diinon. Tiuj, kiuj plej suferis ĝin estis la bambineanoj. Variaĵo de la rakonto priskribas ke Seleno kreis ĝin per mara ŝaŭmo entenita en kofro laŭ ordonoj de Hero. Irizo prenis ĝin per sia zono kaj faligis la beston sur la nemea montaro.