cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
31-a de majo
Tagoj de semajno
La 31-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Besnyő
Besnyő (beŝnjO) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Adony. La nomo estas misformo de peĉenegoj.
Kumi
Geografio
Kumi situas en la meza parto de la lando laŭ rivero en montara regiono. Seulo troviĝas 202 km.
Besnyő
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, fervoja linio Budapeŝto-Pécs preteriras, Danubo, Pusztaszabolcs, Ercsi kaj Adony estas proksime.
Kumi
Historio
Dum la historio tiu areo apartenis al pluraj regnoj. La unua mencio okazis en 1914 kaj la urbiĝo okazis en 1978. En la 1960-aj jaroj Kumi evoluis el malgranda kampara urbo al unu el la plej grandaj industriaj centroj de la lando. En 1995 proksimaj areoj aliĝis al la urbego.
Besnyő
Historio
La loko estis loĝata de romianoj. La unua mencio devenis el 1276. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la komunumon, dume alvenis serbaj rifuĝintoj. Longe estis nur farmoj en la vilaĝoloko, kiu ricevis memstarecon en 1950.
Vidindaĵoj
La vilaĝo havas novromanikan katolikan preĝejon el 1897.
Kumi
Ekonomio
Kumi estas industria centro de la lando kun multaj firmaoj, inkluzive de Samsung, Daewoo kaj LG Group. La primaraj industrioj estas la elektroniko, tekstiloj, fibroj, kaŭĉuko, plasto- kaj metalproduktoj. En la urbego 1,772 firmaoj laborigas pli ol 80,000 laboristojn. La lokaj agrikulturaj produktoj inkluzivas rizojn, akvomelonojn, aliajn fruktojn kaj fungojn.
Laborakcidento
En 2012 laboristoj malŝarĝis acidon, kiam eksplodo okazis. 5 homoj mortis kaj 4,260 homoj ricevis kuracistan kontrolon en lokaj hospitaloj. Loka rizo kaj vinberkultivaĵoj estis detruitaj pro la acido, ĉirkaŭ 3,200 brutaro estis eksponita kaj 1,000 veturiloj havis difektojn.
Marek Rymuszko
Marek Rymuszko (naskiĝis la 4-an de junio 1948 kaj mortis la 22-a de julio 2019) estis pola raportisto, verkisto, publicisto.
Marek Rymuszko diplomiĝis pri leĝo (1970) kaj ĵurnalismo (1972) en Varsovia Universitato. Kunlaboranto de pluraj revuoj, ĉefredaktoro kaj kunkreinto de monatrevuo "Nieznany Świat", dediĉita al esoterismo kaj parapsikologio. Laŭreato de kelkdeko de premioj en tutpollandaj konkursoj por raportistoj. Kunaŭtoro de scenaro por pola komedio Wielka majówka (Granda maja solenaĵo) (1981). En 1986 pro sia laboro favore al raportado honorigita per Premio je la nomo al Ksawery Pruszyński - de la pola sekcio de PEN-klubo internacia. De 1990 prezidanto de la Asocio Landa Klubo de Raporto.
Kumi
Trafiko
Kumi estas ligita voje kaj fervoje al la ceteraj landopartoj.
Klimato
En Kumi la jara averaĝa temperaturo estas 12,5 °C. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,073 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (aŭ neĝas), sed inter junio-septembro pli ofte pluvas.
208
En la jaro 208 post Kristo okazis, interalie:
Fernando de Casas Novoa
Fernando de Casas Novoa (Santiago-de-Kompostelo, 1670? - 25-a de novembro de 1750) estis hispana arkitekto baroka. Ĝi laboris ĉefe en Galegio. Lia ĉefa verko estis la fasado de Obradoiro de la Katedralo de Santiago-de-Kompostelo, kiu elmontris tiujn stilojn.
Yoichi Mori
Yoichi Mori (森 陽一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos kaj Mito HollyHock.
Zoltán Kedei
KEDEI Zoltán estis rumanuja hungara pentristo naskita en Rava la 29-an de novembro 1929 kaj mortis la 26-an de decembro 2020 en Târgu Mureș. Li estis la patro de pentristo Zoltán Kedei V.
Biografio
Zoltán Kedei post la fino de bazlernejo en sia naskiĝvilaĝo inter 1941-1949 li studis en Cristuru Secuiesc. Poste li instruis en Valea Rotundă kaj Zetea. En 1951 li sukcese donis priakceptan ekzamenon al Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, sed li ne povis fino siajn studojn pro sociaj kaj materialaj kaŭzoj. Li denove instruis en Corund (Harghita). Ekde 1955 li definitive loksidiĝis en Târgu Mureş. Inter 1955 1958 li studis pentradon en arta popollernejo. Li subtenis sin kiel oficisto.
Butila tribromoacetato
Butila tribromoacetato aŭ C6H9Br3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun butila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Butila tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Krishnammal kaj Sankaralingam Jagannathan
Krishnammal (1926-, ina) kaj Sankaralingam (1912-2013, vira) Jagannathan estas sociaj aktivuloj por socia justeco kaj daŭrigebla homa evoluo, laborante kun socie marĝenigitaj kaj vundeblaj populacioj en Barato. Ili portis la Gandhian heredaĵon en la 21-an jarcenton, neniam ĉesante servi la bezonojn de dalitoj, senteruloj kaj tiuj minacataj de la avideco de luigantoj kaj multnaciaj entreprenoj.
En 2008 al ili estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Ravno Selo
Ravno Selo, serbe Равно Село, germane Schowe [ŝove], hungare Sóvé [ŜOvE] estas unuigita vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Vrbas.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el fine de la 15-a jarcento, kiel parto de Hungara reĝlando. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al Osmana Imperio, ĝis 1873 al Habsburga Imperio, poste al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Verbász. En 1786 germanoj fondis novan vilaĝon "Neu-Schowe" (hungare Újsóvé) apud la malnova vilaĝo, kie loĝis plejparte serboj. En 1893 oni komputis tie 2136 homojn (1436 serboj, 653 germanoj, 15 hungaroj kaj aliaj). Post Traktato de Trianon Ravno Selo apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la vilaĝon. Post la 2-a mondmilito la germanoj rifuĝis. En 2002 loĝis en Ravno Selo 3478 homoj, (2702 serboj (78 %), 274 montenegranoj, 33 kroatoj, 25 makedonoj, 20 jugoslavianoj, 15 ciganoj, 11 hungaroj, 7 slovakoj, po 4 germanoj kaj rutenoj kaj aliaj).
Ivanivci
Ivanivci (Іванівці, Ивановци (ivanovci), Iványi, Ivanice) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
Ivanivci situas sur ebenaĵo kaj deklivoj. Mukaĉeve troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La loko havis preĝejon en la 13-a jarcento. Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1881 banejo konstruiĝis, kie estis ferohava fonto. En 1910 loĝis en Iványi 858 da homoj, plejparte rutenoj. Ĝis 1920 Iványi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan etan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ivanivci/Iványi. Ekde 1945 Ivanovci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
1003 Lilofee
1003 Lilofee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Lilofee" estas inpirata de popolkanto "Die schöne junge Lilofee".
Nova Mozo
Nova Mozo (nederlande: Nieuwe Maas) estas parto de la ĉefa rivero en la Delto de Rejno, longa 24 kilometrojn. Ĝi estiĝas ĉe Slikkerveer, kiam kuniĝas la Lek kaj la Noord, kaj trafluas la urbon Roterdamo (vidu artikolon Haveno de Roterdamo) kiel Nieuwe Waterweg, kiu eniras la nordan maron ĉe Hoek van Holland.
Büsserach
Büsserach estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,995 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Büssach situas en valo de la Soloturna Ĵuraso ĉe la bordo de la rivero Lüssel, orienta alfluanto de Birs, norde de Passwang-Pasejo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Büsserach limas en nordo al Breitenbach, en nordoriento al Fehren, en sudoriento al Meltingen, en sudo al Erschwil, en sudokcidento al Grindel, kaj en nordokcidento al Wahlen.
Trafiko
Tra Büsserach pasas la kantona ĉefvojo n-ro 253 de Zwingen tra Breitenbach kaj Passwang-Pasejo al Balsthal. Per poŝtaŭtolinio, kiu trafikas sur tiu vojo, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Vidindaĵoj
La hodiaŭa katolika preĝjo Sankta Petro estas novkonstruaĵo de la jaro 1953. Ĝia turo estis konservita de la malnova preĝejo kaj datiĝas el la jaro 1464 kaj servas ek de 1995 kiel muzeo.
La rekonilo de Büsserach estas la Kastelo Nov-Thierstein, kiu tronas sur roko sude de la vilaĝo apud la kantona ĉefvojo al Passwang-Pasejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Büsserach datiĝas el la jaro 1194 kiel Buezherach. Dum mezepoko la senjoroj pri Büsserach estis la Grafoj de Thierstein. Dum la Malnova Zurika Milito aŭstriaj trupoj sub gvido de Peter de Mörsberg en la jaro 1445 prirabis la vilaĝon. Post la formmorto de la grafa familio en la jaro 1522 la urbo Soloturno akiris la regadon pri Büsserach. Ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio de la jaro 1798 en la Kastelo Nov-Thierstein residencis la soloturna kamparvokto.
Reĝa Ordeno de Viktoria
La Reĝa Ordeno de Victoria (Royal Victorian Order aŭ RVO) estas honorordeno de la Unuiĝinta Reĝlando kaj de la Komunumo de Nacioj fondita en 1896 de la reĝino Viktoria.
Historio
Laŭ la konstitucio, la premioj, kvankam atribuitaj de la reĝino, estis laŭ propono de la registaro aŭ de la ministroj de la Krono por la Dominioj ; la reĝino, kiu ne sciis kiel mem honori personon, inspiriĝis de la plej malnovaj ordenoj kia la ordeno de la Ĝartero kaj la ordeno de la Kardo.
Ĝi estis fondita de la reĝino Viktoria en aprilo 1896. Ĝi estas atribuata nur laŭ la sola suverena volo al personoj, kiun li/ŝi deziras honoti, sen konsulti la ĉefministron – kio estis novaĵo en ĝia fondotempo. La kapelo de la Ordeno estas tiu de la malnova palaco Savojo.
Strukturo
La Ordeno konsistas el kvin klasoj kaj unu medalo :
Salatujo
Salatujo estas kava plado aŭ ujo uzata por miksi salaton kaj prezenti ĝin sur tablo. Oni povas ankaŭ uzi ĝin por miksi ovojn. Ĝi estas farita el vitro, kristalo, aù pli uzata nuntempe en plasto.
Dita Von Teese
Heather Renée Sweet (28a de Septembro, 1972), konata profesie kiel Dita Von Teese, estas usona vedette, burleskodancistino, manekeno, kaj negocisto. Oni atribuas al ŝi re-popularigon de burlesko, kio havigis al ŝi la kromnomon "Queen of Burlesque" (Reĝino de Burlesko).
Von Teese aperis en CSI: Crime Scene Investigation, RuPaul's Drag Race, The Masked Dancer, The Curious Creations of Christine McConnell, inter aliaj televidproduktaĵoj. Ŝi estas konata ankaŭ pro sia mallongdaŭra geedzeco kun la kantisto Marilyn Manson kaj pro sia ludado en liaj muzikfilmetoj. Von Teese publikigis du librojn pri historio de burlesko, fetiĉismo kaj beleco. Ŝi ankaŭ registris kantojn kun la franca muzikisto Sébastien Tellier. Ŝi turneis tutmonde kun siaj burleskaj spektakloj en urboj kiel Londono, Berlino, Novjorko kaj Parizo. Inter siaj specialaj gastoj en turneoj estas Dirty Martini, Perle Noire, Ginger Valentine, Jett Adore kaj la manekeno de Playboy Gia Genevieve. Von Teese estis speciala gasto en la pariza kabaredo Crazy Horse kelkajn fojojn.
Ŝia spektaklo de 2016 rezultis en publikifo de DVD. El 2006 ĝis 2008, Von Teese estis parolanto de Viva Glam por MAC Cosmetics por kolekti monon por esplorado kontraŭ Aidoso. El 2007 ĝis 2013, ŝi estis monda ambasadoro de alkoholaĵo Cointreau kaj en 2010–2011 ŝi estis bildo de akvo Perrier. Ŝi ankaŭ kreis kvar perfumojn sub la marko Dita Von Teese Perfumes. Ŝi ankaŭ havas sian propran branĉon de subvestoj kaj ŝtrumpoj kun la nomo Secrets in Lace kaj de luksaj kardiganoj por aŭstralia reta vendejo Wheels & Dollbaby.
Temploj de Abu Simbel
La Temploj de Abu Simbel estas du rokaj temploj ĉe la okcidenta bordo de la Naserlago. Ili situas en la egiptia parto de la historia regiono Nubio, ĉe la sudorienta rando de la nuna loĝloko Abu Simbel kaj estis konstruitaj en la 13-a jarcento a.K. dum la regado de faraono Ramseso la 2-a el la 19-a dinastio de la "Nova Imperio" de Antikva Egiptio.
La pli granda el la du temploj konstruiĝis memore al la antaŭa faraono Ramseso la 1-a, kaj la pli eta el ili memore al Nefertari, ties granda reĝa edzino. Ambaŭ ekde la jaro 1979 estas listigitaj kiel monda kultura heredaĵo de Unesko. Ambaŭ temploj ne plu situas en sia origina loko: por savi ilin de la leviĝanta akvosurfaco de la Naserlago kreita per la Alta Baraĵo de Asuano, ili inter la jaroj 1963 kaj 1968 estis atente disigitaj kaj rekonstruitaj 64 metrojn pli supre sur la altebenaĵo de Abu Simbel. Tie ili nun leviĝas sur insulo en la Naserlago, kiu en sia nordokcidenta flanko per aŭte veturebla digo estas ligata al la moderna loĝloko Abu Simbel.
La nomo Abu Simbel cetere estas eŭropa transformigo de la araba nomo Abu Sunbul, mem transformigo de la antikva egiptia loka nomo Ipsambul. En la epoko de la faraonoj de la Nova Imperio la regiono, en kiu konstruiĝis la temploj, probable nomiĝis Meha.
Proksimume 20 kilometrojn sudokcidente de Abu Simbel situis la malgranda vilaĝo Ibŝek, en la Nova Imperio loko de templo de la egiptia diino Hatoro, kiu ankaŭ adoriĝis en la pli eta templo de Abu Simbel. Tiu areo de Ibŝek en la antikva epoko situis iom norde de la dua katarakto (kaskadego) de la rivero Nilo - nuntempe ĝi situas en Sudano kaj nun estas kovrata per la sudana parto de la Naserlago, nomata Nubia Lago.
Situo
Abu Simbel situas en la sudo de Egiptio en la provinco Asuano, proksime de la limo al Sudano. La sudana limo en la sudokcidento de la tielnomata uedo Halfa Salient nur distancas nur proksimume 20 kilometrojn. La provinca ĉefurbo Asuano, situanta 240 kilometrojn pli nordoriente, estas ligata al la du temploj per ŝoseo, kiu kondukas okcidente de la Naserlago tra la Libia Dezerto. Tiu ŝoseo estas precipe frekventata fare de turistaj busoj, kiuj portas vizidtantojn al la du temploj kaj reen al Asuano. La Naserlago senprobleme navigeblas per ŝipoj, tiel ke la temploj ankaŭ atingeblas per turistaj ŝipoj. Per loka flughaveno la loko ankaŭ atingeblas per aviadiloj.
En la antikva epoko, Abu Simbel situis ĉe la okcidenta bordo de la rivero Nilo inter ties unua kaj dua kataraktoj (kaskadegoj). La du kataraktoj, baritaj per rokegoj, aparte ĉe malalta surfaco de la rivero malfacile ŝipe paseblis. Nuntempe la du kataraktoj, ĉe Asuano kaj la 65 kilometrojn pli sudorienta uedo Halfa, ambaŭ dronis en la moderna Naserlago. Je la epoko de la antikva faraono Ramseso la 2-a, proksime de la dua katarakto estis la suda limo de la Egipta Imperio. La tiea konstruo de la du monumentaj temploj de Abu Simbel celis videbligi la potencon kaj eternan superecon de Egiptio kompare al la pli suda ŝtato Nubio, kiu devis pagi impostojn al la Egipta Imperio.
Malkovro de la templo
En la jaro 1813 la sviso Jean Louis Burckhardt (1784-1817), respektive Johann Ludwig Burckhardt aŭ Ŝejĥo Ibrahim Ibn Abdallah), esploris la regionon sude de la la loko Kasr Ibrîm en Nubio. Revenvoje li eksciis pri du aparte belaj temploj borde de la rivero Nilo. Kiel unua moderna eŭropano li la 22-an de marto 1813 vidis la templon dediĉitan al la reĝino Nefertira kaj al diino Hatoro. Esplorante la ĉirkaŭaĵon, li ankaŭ trovis la pli grandan templon de Ramseso la 2-a, tiutempe plejparte kovrita per sabla dunego. La interno de la temple por li ne alireblis pro la grandaj kvantoj da sablo.
Pr ilia alveno ĉe la granda templo la esploristo Burckhardt notis en sia taglibro: "Mia rigardo trafis la ankoraŭ videblan parton de kvar kolosaj statuoj … Ili situis en profunda malaltaĵo fosita en la dunon; bedaŭrinde ke ili preskaŭ komplete estis kovritaj per sablo, kiun la vento ĉi-loko faligas de la monto kiel la akvon de sovaĝa rojo. De unu statuo la kapo, la du brakoj kaj parto de la brusto leviĝas el la sablo. La najbara preskaŭ ne plu videblas, ĉar la kapo mankas kaj la korpo ĝis super la ŝultro estas kovrata per sablo. De la du pliaj statuoj nur videblas la kapa dekoraĵo."
Post sia reveno al Kairo, Burckhardt priskribis la de li malkovritajn templojn al la itala aventuristo Giovanni Battista Belzoni (1778-1823), kaj konatigis la italon kun la brita ĝeneralkonsulo kaj egiptologo Henry Salt. Komisie de Henry Salt, Giovanni Belzoni en 1817 vojaĝis al Nubio kaj vizitis la templojn de Abu Simbel. La 1-an de aŭgusto 1817 li forigis la sablon de la supra parto de la enirejo al la granda templo, kaj moviĝis internen. Belzoni skribis pri la templo: „Nia unua impreso estis, ke temis evidente pri granda konstruaĵo; nia miro kreskis, kiam ni malkovris ke temas pri eksterordinare riĉa sanktejo, dekorita per reliefoj, pentraĵoj kaj kolosaj statuoj de granda beleco.“
La scienca esploro de la temploj komenciĝis en 1828 per franca-itala ekspedicio sub Jean-François Champollion kaj Ippolito Rosellini, kiuj verkis dokumentaton de la templa stato. Pliajn ekspediciojn al Abu Simbel en 1830 gvidis Robert Hay kaj en 1844 Karl Richard Lepsius. Robert Hay kiel unua protektis la grandan templon per teknikaj protektiloj kontraŭ remalapero sub sablo. Kiam la novaĵo pri la trovo de la du imponaj temploj disvastiĝis en Eŭropo, jam en la 19-a jarcento multaj turistoj de tie venis al la rokaj sanktejoj borde de la rivero Nilo. Iuj el ili eternigis siajn nomojn, ĉizante ilin en la templajn fasadojn. Fine de la jarcento la sablo ĉe la sidantaj kolosaj statuoj de Ramseso la 2-a estis pli kaj pli forportita. Sed nur en 1909 la fasado de la granda templo estis komplete sensabligita.
Translokigo de ambaŭ temploj
En la 1950-aj jaroj la tiam planata konstruo de la Alta Baraĵo de Asuano minacis la ekziston de la du temploj de Abu Simbel. Kune kun la aliaj antikvaj temploj de la region ili post finkonstruo de la baraĵo dronintus en la akvo de la Naserlago. Jam en 1955 fondiĝis internacia dokumentada centro cele al registrado de la minacataj kulturheredaĵoj. La 8-an de marto 1960 la registaro de Egiptio pere de la interacia organizaĵo Unesko petis internacian helpon por la savo de tiuj minacataj kulturheredaĵoj. Alvenis multaj proponoj kaj planoj pri la savo de la du temploj. Inter tiuj planoj en junio 1963 elektiĝis projekto de svedaj sciencistoj, kiu antaŭvidis la atentan disigon de la du temploj, la transporton de ĉiuj templeroj kaj la kompletan rekonstruon en pli alta loko. 7
Tiu projekto realiĝis inter novembro 1963 kaj septembro 1968, kiel tutmonda kunlaboraĵo. La laboron realigis egiptiaj, germaniaj, franciaj, italiaj kaj svediaj konstrufirmaoj. La 22-an de septembro 1968 oficiale festiĝis la bone finita translokigo. Okaze de la inaŭguro de la Alta Baraĵo de Asuano la 15-an de januaro 1971, la tiama egiptia ŝtata prezidanto Anwar al-Sadat aparte elstarigis la translokiton de sume 23 nubiaj temploj kaj sanktejoj per la frazo: "Popoloj povas realigi miraklojn, kiam ili kunlaboras por bona celo."
La templa translokigo kostis sumon de proksimume 80 milionoj da usonaj dolaroj, kiuj kolektiĝis per donacoj el pli ol 50 ŝtatoj. La internacia projekto iĝis unu el la okazoj instali la konvencion pri kulturaj mondheredaĵoj de Unesko en 1972 pri la starigo de koncerna listo de Unesko.
Koncilio
Koncilio estas kunveno de la episkopoj de kristana eklezio por decidi pri la aferoj de doktrino, praktiko, ktp. Iuj koncilioj estas lokaj aŭ regiona, sed la plej famaj estas ekumenaj aŭ tutmondaj. La plej fruaj koncilioj (300–500) difinis la naturon de Jesuo Kristo por batali kontraŭ herezoj.
Beloiannisz
Beloiannisz [belojanis] estas nova vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono Adony. La nomo estas la familia nomo de greka komunisto Nikos Belojanis (greke Μπελογιάννης), kiu metis ruĝan flagon sur la pinto de Akropolo.
Koncilio
Iam la vorto estis uzata sinonime kun la vorto sinodo.
Beloiannisz
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Budapeŝto-Pécs preteriras, Danubo, Pusztaszabolcs, Ercsi kaj Adony estas proksime.
Koncilio
La katolika eklezio nomas siajn konciliojn ekumenaj, sed tiu ĉi vorto signifas tutmondecon, ne kunagadon de ĉiuj eklezioj. En strikta senco oni nomas ekumenaj nur la fruajn konciliojn antaŭ la reformacio.
Beloiannisz
Historio
Longe estis nur agrikultura bieno en la vilaĝoloko. Post la 2-a mondmilito alvenis grekaj rifuĝintoj, kiuj fondis por si apartan vilaĝon Görögfalva (=greka vilaĝo). En 1952 kolĥozo pri Paco formiĝis kaj en la sama jaro la vilaĝo nomumis Beloiannisz.
Kimra nacia teamo de futbalo
La Kimra nacia teamo de futbalo (angle: The Wales national football team, kimre: Tîm pêl-droed cenedlaethol Cymru) reprezentas Kimrujon en internacia futbalo.
Beloiannisz
Historio
La vilaĝo havas ortodoksan preĝejon el 1996.
Kimra nacia teamo de futbalo
Kvankam parto de Unuiĝinta Reĝlando, Kimrio ĉiam havis reprezentan flankon por ludi en ĉefaj profesiaj ĉampionecoj, kvankam ne en Olimpikoj, ĉar la Internacia Olimpika Komitato ĉiam agnoskis Unuiĝintan Reĝlandon kiel reprezenta flanko.
Koncilio
La apostola koncilio
La unua koncilio estas nomata "apostola" ĉar ĝi okazis dum apostola epoko. Ĝin prezidis Sankta Petro
Sammy Davis Jr.
Samuel George "Sammy" DAVIS Jr. (Harlem, 8a de decembro 1925 – Beverly Hills, 16a de majo 1990) estis usona kantisto, plur-instrumentista muzikisto (vibrafono, trumpeto kaj drumoj), dancisto, aktoro kaj komediisto. Li estis parto de la grupo "Rat Pack" en kiu membris Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford kaj Joey Bishop inter aliaj.
Kariero
Sammy devenis de familio de dancistoj. En la militservo devis suferi pro rasisma diskriminacio kion li superis per partopreno en spektakla ensemblo. Poste li plue ludis kun la familia trio, kio ascendis en 1947 kiam la trio malfermis la prezentadon de Frank Sinatra (kun kiu Davis tenos ekde tiam porvivan amikecon kaj konstantan artan kunlaboradon) en la Teatro Capitol en Novjorko. Poste li turneis kun Mickey Rooney.
Koncilio
La ekumenaj koncilioj
La unuaj sep koncilioj, nomataj "ekumenaj", estas agnoskitaj de la katolikaj kaj ortodoksaj eklezioj:
Sammy Davis Jr.
Kariero
En 1954 li suferis akcidenton kaj perdon de okulo kiun li devis anstataŭi per protezo nome vitra okulo. Durante la rekupero, li konvertiĝis al judismo, ĉar li trovis komunajn punktojn inter la subpremado suferita de la komunumoj kaj de nigruloj kaj de judoj. La vundoj ne bremsis lian karieron, li produktis diskojn, partoprenis en filmoj kaj en televidprogramoj, inter ili Anna Lucasta (1958, kun Eartha Kitt), Porgy and Bess (1959, kun Dorothy Dandridge kaj Sidney Poitier) kaj The Frank Sinatra Show (1958). En tiu epoko Davis debutis en Broadvejo, protagoniste en la sukcesa muzikalo de 1956 Mr. Wonderful, kun samfamilianoj kaj alia legenda dancistino, nome Chita Rivera.
Koncilio
La ekumenaj koncilioj
Teorie protestantismo ne agnoskas iun ajn koncilion pro la doktrino de sola scriptura, sed praktike ĝi ne kontraŭdiras la unuajn du konciliojn.
Sammy Davis Jr.
Kariero
Kun membroj de la legenda grupo Rat Pack, nome Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford kaj Joey Bishop, li ludis en festoj de la noktokluboj de Las Vegas kaj Los Angeles. Davis aperis kun membroj de la grupo en filmoj kiel Ocean's Eleven (1960), 3 Sargents (1962) kaj Robin kaj la 7 sonoriloj (1964). Davis krome ludis aparte ankaŭ en filmoj kiel Viro nomita Adamo (1966), kun Louis Armstrong kaj lia protektulino dancistino kaj kantistino Lola Falana aŭ en sukcesa muzikalo de Bob Fosse nome Sweet Charity (1969) kun Shirley MacLaine.
Kimra nacia teamo de futbalo
La ĉefa sukcesa de la kimra futbala teamo okazis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kiam ili atingis la duon-finalojn post venki super Belgio en la kvaron-finala maĉo la 1an de julio 2016.
Sammy Davis Jr.
Kariero
Dum la 1960-aj jaroj li partoprenis aktive en la usona movado por la civilaj rajtoj, kaj partikukare en la marŝo de 1963 en Vaŝingtono kaj malakceptis ludi en dancejoj kaj noktokluboj rase diskriminaciitaj, pro kio oni konsideris lin unu de la ĉefaj defendantoj de la rasintegrigo en Las Vegas kaj Miami Beach. Davis ankaŭ defiis la tiaman maltoleremon kiam edziĝis en 1960 kun la sveda aktorino May Britt kiam la interrasaj geedzecoj estis malpermesitaj jure en 31 usonaj subŝtatoj. La Prezidento John F. Kennedy fakte petis al la paro, ke ili ne aperu en lia ekposedo, por ne kolerigi blankulojn de Suda Usono.
Koncilio
Postaj koncilioj
Dum la sep koncilioj difinas ortodoksismon doktrine, katolikismo poste aldonis aliajn doktrinojn (la ĉieliro de Sankta Maria, la senerareco de la papo, ktp) en 14 aliaj koncilioj. Inter ili, la plej famaj estas:
Laŭ katolikismo, koncilio estas valida nur, se la papo aprobas ĝin. Dum 1300–1500 estis lukto inter la koncilio kaj papo por regado de la katolika eklezio.
31500 Grutzik
31500 Grutzik estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Petra Luna Grutzik, gajnantino en 2014 de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Redondo Union High School de Redondo Beach (Kalifornio Usono).
Alyn Ware
Alyn Ware - naskiĝis la 21-an de marto 1962 en Tauranga - estas instruisto kaj pacaktivisto en Novzelando. En 2009 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Batalo de Millesimo
La Batalo de Millesimo, luktita la 13an kaj 14an de Aprilo 1796, estis la nomo kiun Napoleon Bonaparte donis en sia korespondado al serio de malgrandaj bataloj kiuj okazis en Ligurio, Norda Italio inter la armeoj de Francio (generalo Pierre Augereau) kaj la aliancitaj armeoj de Aŭstrio kaj de la Reĝlando Piemonto-Sardio (generalo Giovanni Provera). Tiu batalo okazis ĉe la urbeto Millesimo de la Provinco Savono.
Spite la fakton, ke la francaj trupoj preskaŭ naŭobligis tiujn de la ital-aŭstrianoj (9 000 kontraŭ 1 000) la franca venko estis nur relativa ĉar ili perdis preskaŭ 700 homojn dum la ital-aŭstriaj perdoj estis ĉefe de preskaŭ 900 kaptitoj sed nur malpli ol cent mortintoj.
La Francaj helpa generalo Jean Quenin kaj la kolonelo Pierre Banel, kaj aliflanke la Sardinia Del Carretto estis mortigita. Louis Suchet ascendis kiam lia kolonelo estis mortigita en la atako. La kapitulaco de la kastelo permesis la pluigadon de la franca ofensivo. La 14an de Aprilo, Masséna venkis en la Dua Batalo de Dego. Tuj poste, Napoleono Bonaparte lanĉis sian armeon en senripozan aliron okcidenten kontraŭ la ital-aŭstriaj fortoj de la Colli.
209
En la jaro 209 post Kristo okazis, interalie:
Skerco
Skerco (de la italo "scherzo" = "ŝerco") estas la nomo por muzika movimento.
La skerco estas ekde Ludwig van Beethoven plejofte la 3-a movimento de sonato aŭ simfonio. Ĝi naskiĝis el la menueto, triparta danckomponaĵo en 3/4-takto, kiu en la Viena klasiko, ekz. ĉe Joseph Haydn kaj Wolfgang Amadeus Mozart, eniris la sonaton resp. simfonion kaj siaflanke devenis de kortega dancmuziko de la baroko. Skerzo plejparte estas vigla (rapida) kaj oni ludas ĝin gajan, vitalan kaj spritan (temponomoj: alegro, vivace aŭ presto). La kutima formskemo estas, skerco - trio - skerco, tamen jam Beethoven traktas la formon sufiĉe libere. En la romantika muziko ofte aliĝas pluaj mezopartoj, tiel ke la skemo povas ekzempe aspekti jene: A - B - A1 - C – A2.
Skerco povas montri diferencajn kolorigojn: ekde gaja dancmovimento ĝis demona (Frédéric Chopin), vibre-ŝveba (Felix Mendelssohn Bartholdy), fortike-rustika (Anton Bruckner), melankolia, groteska (Gustav Mahler) aŭ tragikomika (Dmitrij Ŝostakoviĉ) etoso.
Janusz Chmielewski
Janusz Chmielewski (naskiĝis la 4-an de aprilo 1916 en Moskvo, mortis la 2-an de januaro 1998 en Varsovio) - pola lingvisto kaj ĉinologo, lekciis komparan lingvosciencon en Lodza Universitato, de 1955 profesoro de Varsovia Universitato. Chmielewski estis mondkonata spertulo pri klasika ĉina logiko. Joseph Needham petis lin verki ĉapitron al sia monumenta verko Science and Civilisation in China (Scienco kaj civilizo en Ĉinio). Li komencis la laboron, sed ne povante ĝin fini indikis sian anstataŭanton Christopher Harbsmeier. Chmielewski estis kunaŭtoro de poligo de la klasikaj ĉinaj verkoj kiel ekz. Vera libro de suda floro de Ĝuangzio (1953) kaj Antologio de ĉina literaturo (1956).
Was ist was
Was ist was (eldoneja ortografio per majuskloj WAS IST WAS, en Esperanto "kio estas kio?") estas germanlingva serio de dokumentaj libroj por infanoj, kaj jura marko de la germana eldonejo Tessloff. Intertempe ne nur ekzistas la en familioj de Germanlingvio ekde la 1960-aj jaroj konataj grandformataj dokumentaj libroj, sed ankaŭ informaj komputilaj kompaktdiskoj kaj filmaj lumdiskegoj, ampleksa reteja portalo kun multaj informoj, sonlibroj dokumentaj, ludoj por la sistemo Nintendo DS kaj samnoma televida programo Was ist Was TV. La koncepto originas en Anglalingvio, kie ĝi publikiĝis en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, do intertempe jam konsideratas historia libroserio - anglalingve la marko havis la nomon How and Why (en Esperanto "kiel kaj kial?").
Tipaĵo de la libra enpaĝigo de la germana serio kaj de alilingvaj plutradukoj estas aparta demanda kesteto po ĉapitro. Tiuj kestetoj ĉiam metatas maldekstre al la linioj 2 ĝis 7 de la ĉapitra teksto.
Historio
Bazo de la libroserio Was ist was estas la anglalingva porinfana dokumenta libroserio „How and why“'', kiu al junaj legantoj koncize kaj bone kompreneble klarigas malfacilajn temojn. Ĝi ekkonceptiĝis en 1959 en Usono, kie en 1960 aperis la unuaj volumoj, kaj kun malmultaj nuancaj adaptoj republikiĝis en Britio. En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj en Usono aperis 74 volumoj, en la sama tempo en Britio presiĝis 66 el tiuj usonaj volumoj plus 29 aldonaj, sendepende verkitaj. Fine de la 1970-aj jaroj en Usono kaj komence de la 1980-aj en Britio la serio finiĝis kaj ankaŭ la ekzistaj volumoj eldone ne plu kontinue aktualiĝis.
Tuj en 1959, komence de la koncepta fazo kaj jaron antaŭ la publikigo de la unua anglalingva libro, la germana eldonejo Tessloff aĉetis la germanlingvajn rajtojn pri la serio kaj en aŭtuno 1961 publikigis la unuajn kvar volumojn en formo de magazino. Nur en 1963 publikiĝis la unua volumo en grandformata libra formato kun nefleksebla kovrilo. Tiumomente jam estis 24 volumoj en formo de magazino.
Post fino de la anglalingva serio, la germana eldonejo havas la ĉiulingvajn rajtojn pri ĝi. Surbaze de la germana eldono, la serio licence plutradukiĝis interalie en la ĉeĥan (seria titolo "Co jak proč") kaj la rusan (seria titolo "Что есть что").
Libroj
La libroserio celas infanajn legantojn en aĝo inter 8 kaj 13 jaroj. En laŭ la stato fine de 2012 sume 130 volumoj klarigatas temoj el la temaroj de historio, biologio, tekniko kaj pliaj sciencaj branĉoj. La libroj havas maksimume 48 paĝoj, kaj estas ripete enhave aktualigataj. Tiel ekzemple la volumo 3, "energio", en la momento de unua publikigo en la 1960-aj jaroj ankoraŭ nomiĝis "atomenergio" kaj enhave nur temis pri tiu speco de energio - nur en posta eldono la libro reverkiĝis. Dekomence la libroj ne estis tradukoj de la volumoj el la anglalingva serio, sed memstaraj verkaĵoj, transprenantaj nur la ĝeneralan koncepton kaj parte la enpaĝigan dezajnon de la usona serio.
Kromaj produktoj
En 2001 unuafoje produktiĝis la televida programo Was ist was TV. Paralele ekzistas ampleksa reteja portalo kun multaj informoj. Publikiĝis sondramoj, kvizaj komputilaj programoj, filmaj vidbendoj kaj lumdiskegoj kaj infana ludo. Ekde 2010 ekzistas kvizaj programoj ("aplikaĵoj") por la komunikiloj iPhone kaj iPod touch. Ekde la jaro 2007 krome publikiĝas la libroserio Was ist was Junior por infanoj ekde kvin jaroj, kaj ekde 2010 aldone la libroserio Was ist was Mini por infanoj ekde 3 jaroj. Aldone ĉiun duan monaton aperas infana magazino de la serio en la eldonejo Egmont Ehapa.
Listo de la ĝis 2011 publikigitaj lumdiskegoj kun filmoj el la programo Was-ist-was-TV
(por esperantlingvaj tradukoj de titoloj principe vidu la liston de libroj supre)
La unuaj 26 programoj ankaŭ aperis en la temkolektaj lumdiskegoj:
Castagnole Piemonte
Castagnole Piemonte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas None, Piobesi Torinese, Scalenghe, Osasio, Virle Piemonte, Cercenasco kaj Carignano.
Johann Heinrich Hartung
Johann Heinrich HARTUNG (naskiĝinta la 17-an de aŭgusto 1699 en Erfurto, mortinta la 5-an de majo 1756 en Lepsiko dum la foiro) estis germana presisto kaj eldonisto.
Komencoj en Erfurto kaj foriro
La filo de Heinrich Hartung - distilisto, barelisto kaj orgenfaristo - trejnitis kiel presisto en Erfurto kaj Lepsiko. Ekde 1727 li laboris en Kenigsbergo en la ateliero de Johann Stelter. Lia intenco malfermi propran libropresejo estis malebligita per la vetoo de la presisto Reußner. En 1731 Hartung edziĝis al Christine Stelter († 1745; kun ŝi li havis 9 infanojn). Post la morto de la bopatro Hartung transprenis en 1734 ties presejon, ricevis en 1745 ankaŭ la privilegion vendi librojn kaj aĉetis en 1746 la renomitan, en 1722 fonditan librovendejon de Gottfried Eckart. En 1746 li edziĝis al Johanna Zobel († 1791; kun ŝi li havis 4 infanojn).
Kariero en Kenigsbergo
En 1751 Hartung krome transprenis la presejon de Reußner kun la ekde la mezo de la 17-a jarcento ekzistinta kenigsberga gazeto. Ĝi ekzistis kun ŝanĝitaj titoloj ĝis 1945 (lasta titolo: Hartungsche Zeitung, kun legantoj en tuta Germanlando). Tiel Hartung subite havis kvazaŭ monopolan pozicion en la kenigsbergaj metioj de librofarado kaj -vendado. Hartung sekve influis la spiritan vivon de la urbo. Kelkaj fruaj skribitaĵoj de Immanuel Kant aperis ĉe Hartung antaŭ lia eldonistoŝanĝo (nome al Hartknoch en Rigo).
Krom multajn germanlingvaĵojn Hartung ankaŭ publikigis librojn en la latina, latva, litova kaj pola lingvoj.
Movado de Berneuchen
La Movado de Berneuchen (Bernojĥen) estas eklezia evangelia movado, kiu formiĝis en la unua duono de la 20-a jarcento. Celoj de la movado estas: Reformo de la eklezio kaj ties Diserva vivo same kiel reciproka animzorganta kaj spirita akompano.
Historio
La Movado de Berneuchen ekestis 1922 el evangeliaj cirkloj de germana junulara movado, kiuj sentis post la unua mondmilito la bezonon pri radikala ŝanĝo de eklezio kaj junularo. Reprezentantoj de kelkaj ekleziaj junular-asocioj renkontiĝis en Angern ĉe Magdeburgo por interkonsiliĝi pri novaj vojoj; de 1923 ĝis 1927 sekvis jaraj renkontoj je la kavaliro-bieno de Berneuchen (hodiaŭ Barnówko proksime de Dębno / Pollando).
Waltraut von Lamezan priskribas en sia artikolo „La loko estas detruita – la Movado vivas kaj efikas ion", eldonita 1993 en la Kirchberga Mozaiko, kajero 1, la komencan situacion jene:
En 1926 oni publikigis la libron de Berneuchen, verkita de Wilhelm Thomas, Ludwig Heitmann, Karl Bernhard Ritter kaj Wilhelm Stählin. Ĝi montru al la eklezio vojon al ekiro. Apud la aŭtoroj subskribis 66 pliaj personoj la program-verkon, inter ili Paul Tillich kaj Ruth von Kleist-Retzow, la avino patrinaflanke de la fianĉino de Dietrich Bonhoeffer Maria von Wedemeyer.
Dietrich Bonhoeffer mem, kiu en sia tempo en Finkenwalde vigle interesiĝis pri la spirita vivo, ne aliĝis al la Movado de Berneuchen. Li venis severe en konflikton kun iliaj reprezentantoj en la pomerlanda frato-konsilantaro, precipe kun d-ro Schauer, tiom ĝis plena disiĝo.
La Servo de Berneuchen, la Miĥaelofrataro kaj la Komunumo Sankta Miĥaelo devenis de la komencoj kaj estas hodiaŭ partoj de la Movado de Berneuchen. Ĉiuj tri komunumoj metas la fokuson je la celebro de Eŭkaristio en la formo de Evangelia Meso. Silentaj tempoj, preĝado laŭ la Liturgio de la horoj, biblia konscio kaj Diservo devas malfermi al la partoprenantoj la faron de Dio. El la beno sekvas la elsendo en la mondon.
La Miĥaelofrataro estiĝis okaze de kunesto je la tago de Miĥaelo (29-a de Septembro) 1931 pere de 22 fratoj en la Krucokapelo de Marburg. La frataro sin konsideras kiel "firma komunumo de viroj, pastroj kaj laikoj ene de la eklezio de Jesuo Kristo". (Reinhold Fritz). La frataro de Junuloj kiel organizo de nova generacio akceptas ankaŭ junajn virinojn kiel membroj; post la demando pri ilia restado (ĉar la Miĥaelofrataro rifuzis sin malfermi por virinoj) oni fondis la Komunumon Sankta Miĥaelo (vidu suben). (Kp. )
La Komunumo Sankta Miĥaelo estiĝis en Borchen kiel komunumo de viroj kaj virinoj, kiuj sentas sin same respondecaj al la heredaĵo de Berneuchen.
La komuna centro por ĉiuj 3 komunumoj estas la Domo Kloster Kirchberg apud Sulz am Neckar.
NGC 3657
NGC 3657 (aliaj indikoj — UGC 6406, MCG 9-19-65, ZWG 268.30, IRAS11212+5310, PGC 35002) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Technorati
Technorati estas serĉilo por blogoj. En majo 2006, Technorati-indeksoj enhavas pli ol 40,5 milionoj da blogoj.
Sileziaostrava burgo
Sileziaostrava burgo situas en ostrava urboparto Silezia Ostrava.
Historio
La burgo estis konstruita en la dua duono de la 13-a jarcento ĉe travadejo proksime de kunfluejo de riveroj Lučina kaj Ostravice. Ties celo estis ŝirmo de landa pado el Opava tra Hlučín kaj Teŝino ĝis Krakovo. Jam en la 13-a jarcento ĝi estis ĉirkaŭita per 4 metroj alta kaj 2,5 metroj larĝa muro. En 1327 ĝi ĉesis esti limregiona fortikaĵo, kiam sileziaj duklandoj inkluzive de la teŝina duklando alliĝis kiel feŭdo al la ĉeĥaj landoj. En 1508 la burgo estis aĉetita de Jan Sedlnický z Choltic, kiu en la jaroj 1534-1548 alikonstruis la burgon je kastelo. El tiu tempo devenas portalo kun turo, kiuj konserviĝis kiel la ununuraj ĝis nuntempo. En 1621 prirabis la urbon kaj ankaŭ la kastelon napolaj soldataroj, al kiuj komandis Karel Spinelli. Plua rabado okazis en la jaroj 1626 fare de danoj kaj en 1628 fare de soldataroj de Valenŝtejno. En 1637 ĉi tie tranoktis arkidukino Cecilia Renata, la fratino de imperiestro Ferdinando la 3-a, kiu vojaĝis tra ĉi tie al nupto kun la pola reĝo Vladislav. En la jaroj 1642-1649 konkeris Ostravon kaj la kastelon svedoj. En 1714 la kastelo transiris en posedaĵon de familio de Wilczekidoj, kiuj tenis ĝin ĝis la jaro 1945, kiam ĝi estis eksproprumita. Sed pro la minado de karbo en la ĉirkaŭaĵo de la kastelo ili konscie ruinigis ĝin.
Sparkilo
La  sparkilo estas tiu organo en benzinmotoro, kiu produktas interne de la cilindro en ĝusta momento la sparkon, por ekbruligi la kunpremitan miksaĵon benzino /aero. Estas grave, ke la ekbruligado okazas, kiam la piŝto ĵus preterpasis la maksimuman kunpremadopunkton kaj ĵus rekte komencas la vastiĝo de gasvolumeno en cilindro..
Sparkilo havas metalan ŝraŭbaĵitan ŝelon. Ĝi estas elektre izolita de la centra elektrodo per porcelanizolilo. La centra elektrodo, kiu povas enhavi rezistilon, estas kunigita per bone izolita drato al la sparkbobeno. La metalŝelo de la sparkilo estas enŝraŭbita en la kulaso de la motoro kaj tiel elektre konektita al maso (tero). La centra elektrodo traboras la porcelanizolilon kaj elstaras en la brulkamero, formante unu aŭ pluraj sparkfendetoj inter sia interna ekstremaĵo kaj unu aŭ pluraj elstaraĵoj alkroĉitaj al la interna fino de la ŝraŭbaĵita ŝelo, kiu funkcias kiel "tera" elektrodo.
Sileziaostrava burgo
Historio
Fakte komence de la 20-a jarcento la konstruaĵo malkreskis. Sekve de subminigado la burgo sinkis proksimume je 16 metroj kaj la 15-an de februaro 1954 estis eldonita al ĝi eĉ demolicia ordono.
Towje Kleiner
Towje KLEINER (naskiĝinta en la 4-a de aprilo 1948 en Wolfratshausen-Föhrenwald, mortinta en la 9-a de januaro 2012 en Munĥeno) estis germana aktoro kaj scenaristo.
Sileziaostrava burgo
Mitoj
La mitoj rakontas, ke sub la burgo estadis kaŝitaj trezoroj. Sed tiujn oni povis ekvidi nur en Granda vendredo. Gardis ilin ĉe la pordo staranta viro kun fera bastonego, kiu al ĉiu eventuala ŝtelisto disbatus lian kapon. Kiel aliaj burgoj, ankaŭ ĉi tie ekzistis blanka sinjorino. Blanke vestita virino kun malkombitaj haroj, brulanta kandelo en la maldekstra kaj ora ŝlosilo en la dekstra mano aperis sole tiam, se iu el la familio de la posedanto de burgo devis morti.
Towje Kleiner
Vivo
Naskiĝinte kiel filo de gepatroj kiuj estis travivintaj la holokaŭston, li kreskiĝis en Israelo, Svedlando, Kanado, Anglujo, Argentino kaj Germanujo. Lia debuto aktora estis en la 1967-a jaro ĉe la Jida Teatro en Israelo, kie li deĵoris ĝis 1969.
Sileziaostrava burgo
Nuntempo
La malkreskantan burgon aĉetis urbo Ostrava kaj post multekosta rekonstruo komence de la jaro 2004 ĝi savis ĝin. Por la publiko ĝi estis malfermita en majo de la sama jaro. la burgo nun servas al okazado de kulturaj agadoj, ĉiujare tie okazis ekzemple festivalo Colours of Ostrava. Okazejo de la festivalo estis poste transmetita en Malsupran regionon Vítkovice.
Towje Kleiner
Vivo
Al pli vasta spektantaro li konatiĝis la komencon de la 1980-aj jaroj per la ĉefrolo en la serio televida Der ganz normale Wahnsinn. Antaŭe iam oni vidis lin ĉe la ege ŝatata televida serio Münchner Geschichten (1974) personigantan certan Aĥmeton. Krome li aperis en la serioj Der Sonne entgegen (Germanujo/Aŭstrio 1984–1985) kaj Wenn das die Nachbarn wüßten (Aŭstrio 1990–1992). En siaj roloj li reprezentis plejtempe amindajn, iomete febretajn-kaosajn karakterajn rolojn. Li reklamis ankaŭ tre sukcese por la keksfabriko Bahlsen. En 1994 li estis la kuiristo Odessi en la Pumuckl-filmo Pumuckl und der blaue Koch kun infanoj kiel celgrupo.
Dum la lastaj jaroj li retiriĝis en Israelon, kie li instruis la arton aktoran. Li ege ŝatis kolektadi horloĝojn.
Sileziaostrava burgo
Nuntempo
Veni al ĝi eblas piede de Nigra herbejo tra Pasponteto de Unio. Al la hodiaŭa aspekto de la burgo dominas la enirportalo kun la turo, kiu kreas la plej altan konstruaĵon de la komplekso. Kun ĝi kunigita spaco de mansarda galerio en teretaĝo entenas malgrandan ĉambregon. En kortego ni trovos la burgan citadelon kaj burgan puton kun fontano. En kelaro de la citadelo estas timigebla kelo kaj grandegaj dolĉakvaj akvarioj. En 2009 estos komencita alkonstruado de norda alo de la konstruaĵo.
Zoltán Gáty
Zoltán Gáty [gAti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gáty Zoltán estis hungara komponisto, korusestro, instruisto. Liaj personaj nomvariantoj estis Gáti, Gáthy aŭ Gáthi, lia avo estis István Gáthy.
Zoltán Gáty naskiĝis la en Ajka, li mortis la  en Pápa.
Biografio
Zoltán Gáty frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, dum li violonadis. Li daŭris la lernadon en kalvinana gimnazio de Pápa. Ekde 1874 li studis filozofion en Budapeŝto, kiun interrompis la soldatjaroj (1877-1879). Li frekventis poste jaron en muziklernejo, poste li akiris diplomon en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio en 1884. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Nikolits kaj Ferenc Erkel. Post la diplomo li instruis en muziklernejo, ekde 1990 en la kalvinana kolegio de Pápa, ekde 1909 en kalvinana instituto. Li estis ankaŭ korusestro en ĉiuj lernejoj, krome li estis la ĉefa figuro de muzika vivo de Pápa. Li pensiuliĝis en 1926. Li havis edzinon, kiu naskis plurfoje.
211
En la jaro 211 post Kristo okazis, interalie:
Strato Stodolní
Strato Stodolní (Stodolní ulice) troviĝanta proksime de la urbocentro de Ostrava, en ties parto Moravia Ostrava, estas unika fenomeno de la ostrava komuna vivo. En la pasinteco en la strato estis nur malplenaj, malkreskintaj domoj kaj domaĉoj, pri kiuj neniu zorgis. Nun en la tuta strato mem kaj en ties senpera ĉirkaŭaĵo troviĝas nur dekoj da drinkejoj, restoracioj kaj kluboj, kiuj estas precipe dum semajnfinoj abunde vizitataj de la juna kaj la meza generacioj, nenur el Ostrava. Sed ties populareco kunportas ankaŭ negativajn aspektojn en aspekto de plialtigita kriminaleco. Tial la strato estas sub kontrolo de policaj patroloj kaj kameraa sistemo. En 2006 la strato estis rekonstruita.
La 20-an de novembro 2007 estis proksime de fino de la strato malfermita nova fervoja haltejo Ostrava centrum, ekde la 15-a de junio 2008 la nomo de la haltejo estis ŝanĝita je Ostrava-Stodolní, situanta sur fervojlinio Ostrava - Valašské Meziříčí, kiu devas faciligi transporton en la cetrejon de Ostrava.
Hoek van Holland
Hoek van Holland (laŭvorte "angulo de Holando") estas urboparto de Roterdamo, sed konservis la karakteron de malgranda ĉemara urbeto kaj banloko. Ĝi situas en Sud-Holando ĉe la loko, kie la Nova Maso enfluas la Nordan Maron, ligante Roterdamon kun la oceano. Ĉe la alia flanko de la rivero troviĝas Europoort. En 1999 la loko havis proksimume 9.400 loĝantojn.
René Ngongo
René Ngongo - naskiĝis la 1-an de oktobro 1961 en Goma - estas mediprotekta aktivulo en Demokratia Respubliko Kongo. En 2009 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
János Karácsony (apartigilo)
KARÁCSONY János [karaĉonj janoŝ] estas la nomo de hungaraj personoj
(15778) 1993 NH
(15778) 1993 NH estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
(17782) 1998 FD26
(17782) 1998 FD26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tragedio de Brigo Palhaço
La tragedio de Brigo Palhaço, ankaŭ nomata masakro de Brigo Palhaço, estis evento de la historio de Parao, okaziĝinta en la urbo Belém en 1823, en la kadro de la Brazila sendependigo (1822-1825).
Historio
En la nokto de la 16-a de oktobro, 1823, grupo de soldatoj de la 2-a artileria regimento de Belém, kaj ebriaj tumultuloj, denove atakis portugalajn vendejojn en la urbo, atakoj komencis la antaŭan nokton. La patroloj, nekapablaj ĉesi la tumultojn, informis al la imperia ŝipartrupo, sub la ĉefeco de John Pascoe Grenfell. Ĉi tiu ordonis, malfrue en la nokto, elŝipigi trupojn kiuj arestis kaj malliberigis ĉiujn homojn trovitajn sur la stratoj kaj suspektindaj domoj aŭ denuncitaj, sendistinge.
La 17an, kvin homoj estis pafitaj. Civitanoj arestitaj la antaŭan nokton, nombritaj 256, estis kondukitaj al la publika malliberejo ĝis la 20a, kiam ili estis transdonitaj sur brigon en la haveno, nomata "São José Diligente", kaj poste "Palhaço", sub la komando de ĉefleŭtenanto Joaquim Lúcio de Araújo.
Enkarcerigitaj en la holdo de la ŝipo, kun lukoj fermitaj kaj nur malgranda aperturo por la aertrairado malfermita, pro la troloĝateco kaj varmeco surŝipe, la kaptitoj komencis krii pro akvo kaj pli da aero, kelkaj eĉ minacis la garnizonon en sia malespero. Laŭ rakonto de la postvivantoj, oni komprenas ke kiam akvo estis ĵetita de la rivero al la kaptitoj, la tumulto kaŭzita de la disputo pligraviĝis, kaj la protestoj de la kaptitoj estis renovigitaj. La garnizono, decidita trankviligi aferojn, lanĉis kelkajn pafilpafojn en la holdon, en kiun, senĉese, ili aspergis iom da kalko, fermante la aperturon de la kelo.