cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ensorĉo
Ensorĉo estas, aktive, konsiderita, koncentrado de deziroj kaj de vola energio en la direkto de preciza celo por provoki aliigon – kio estus la pasiva rezulto – de la natura aktiveco de la aĵoj aŭ de la volo de personoj. .
Foje oni similigas al la ensorĉa arto komunajn gestojn aŭ ritojn kun la preciza celo plifortigi siajn dezirojn por ke tiu ĉi realiĝu.
La ensorĉo povas estis vehiklita per vortoj - aparte per kantoj kaj kantilenoj kiel videblas en la latina etimologio incantum el incantare - aŭ per instrumentoj destinitaj al tiu celo, kiel magiaj sigeliloj, pentagramo, amuletoj, talismanoj, herboj, planoj, oleoj, incensoj, ritoj ktp, kun, foje, la apogo de alvokoj al diaĵoj aŭ spiritaj estaĵoj, aŭ ankaŭ elvokadoj (de mortintoj kaj spiritoj).
Per ensorĉoj nutriĝas abunde la fabeloj kaj la literaturoj de ĉiu epoko, aparte tiu klasika.
Departemento Alta Verapaco
Alta Verapaco (Alta Verapaz) estas departemento situanta norde de Gvatemalo, je de Gvatemalurbo. Ĝi limas norde kun Peteno; oriente kun Izabal; sude kun Zakapo, Progreso kaj Malalta Verapaco; kaj okcidente kun Kiĉeo. Ĝia ĉefurbo estas Kobano.
Ene de ĝiaj limoj troviĝas 64 arkeologiaj enklavoj el la majaa epoko kaj kelkaj religiaj konstruaĵoj el la kolonia periodo, ĉefe en Kobano, Sankta Johano Ĉamelko kaj Sankta Petro Karĉao.
La departemento kovras areon de kaj tie loĝas ĉirkaŭ 776,246 personoj. Krom la hispana, en la regiono oni ankaŭ parolas en la kekĉia lingvo, la pokomĉia kaj la aĉia.
Eilsleben
Eilsleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj krome estas la administra centro de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verbandsgemeinde Obere Aller. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Anchieta
Anchieta, devenata de familia eŭskia nomo Antxeta, povas esti:
Nelly Roussel
Skiza biografio
Nelly Roussel naskiĝis en burĝa konformista familio. Kontraŭnaska aktivulino, ŝi estis, same kiel Madeleine Pelletier, unu el la unuaj virinoj en Eŭropo, kiuj publike postulis la rajton por virinoj disponi je sia propra korpo kaj rekomendis politikon de nasko-kontrolo kaj -limigo per kontraŭkoncipaj rimedoj kaj aborto. Ŝi aliĝis al la nov-maltuzanismo de la liberecana pedagogo Paul Robin, kiu subtenis ke la ideo pri kontrolo de la naskiĝoj, gepatra prudenteco, estas rimedo de emancipiĝo de la plaj malriĉaj socitavoloj. Ŝi diskonigis sian mesaĝon per publikaj prelegoj, ĵurnalismo kaj ankaŭ teatro. Ŝi estis talenta oratorino. Inter 1905 kaj 1908, ŝi trairis Francion por prezenti, 64-foje, prelegon pri la temo "L’éternelle sacrifiée" (La eterna foroferitino). El tio kaj ŝiaj notoj rezultis samtitola membiografia libro. Ŝi vokis la virinojn al rifuzo de forofero kaj de doloro, kiel neevitablaĵoj de la virina vivo.
Kiel ĵurnalistino, ŝi skribis artikolojn por la gazeto "Regénération" (Regenerado). Dum la Unua Mondmilito, ŝi partoprenis en la gazeto "La Voix des Femmes" (La voĉo de la virinoj). En ties numero de la 22a de marto 1903, ŝi skribis : "Ne plu nasku infanojn, kiujn vi ne povos konvene eduki (...) Al la lamentado de la repopoligantoj, respondu per la plej granda, la plej efika, la plej potenca, la plej impona, la plej ĉefa el ĉiuj strikoj : la striko de la ventroj.". Tiun ideon reprenis la kantisto Montéhus en sia kanzono "La grève des mères" (La striko de la patrinoj)
Ŝi luktis por modifi la tradician bildon de la virino. Tiel, la agado, la vivo kaj la penso de Nelly Roussel kompreneble ribelas kontraŭ tiu modelo, disvolvante, male, tiun de la "nova virino", bone reprezentita en Usono : virino sportema, aktiva, engaĝita en valoriga profesio. Nelly Roussel oponas al la "eterna virineco" tion, kion ŝi nomas la "eterna foroferitulino" — tio, estas cetere la titolo de unu el ŝiaj libroj. Ŝi mem skribis : "''La virino estas efektive foroferita ne nur fare de Dio sed fare de la Naturo mem, sed ankaŭ fare de la respublika socio mem."
Ŝi edziniĝis kun la skulptisto Henri Godet, liberpensulo kaj framasono, de kiu ŝi havis tri infanojn. En li ŝi trovis bonan konsilanton. Ŝi mortis en 1922 pro tuberkulozo pri kiu ŝi suferis jam de 1908.
Pensoj de Nelly Roussel
.
Memore al Nelly Roussel
Municipaj omaĝoj
Eksteraj ligiloj
Retejo de Marie-Victoire Louis : Textes féministes historiques Historiaj feministaj tekstoj.
Fonto
La informoj de tiu ĉi artikolo fontas plejparte el la franclingva versio de Wikipedia
Metiso (mitologio)
Metiso estas en la helena mitologio filino de titano Oceano kaj de lia edzino kaj fratino Tetiso. Ŝi estis diino de racio.
Metiso vivis proksime de Oceanaj torentoj, tie ankaŭ vizitis ŝin Zeŭso, kiam li maturiĝis kaj venis al intenco detronigi Kronon. Metiso rekomendis al li viziti patrinon de la Tero Rheon kaj peti ŝin fari el li tabloserviston de Krono. Poste li laŭ konsilo de Metiso miksis mielan trinkajxon kun vomigilo kaj prezentis tion al Krono. Poste Krono vomis ĉiujn fratojn kaj fratinojn de Zeŭso en prioritatordo: Pozidono, Hadeso, Hera, Demetro kaj Hestia.
Pli poste la plej alta dio Zeŭso eksopiris pri Metiso, ŝi en diversaj metamorfozoj eskapis de li, sed fine estis kaptita kaj gravediĝis. Sed aperiĝis orakolo, ke naskiĝos saĝa filino kaj se Metiso ekhavos plian infanon, ĝi estos brava filo kaj tiu detronigos Zeŭson same kie li detronigis sian patron Kronon.
21421 Nealwadhwa
21421 Nealwadhwa estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Metiso (mitologio)
Kaj tiel Zeŭso ebriigis Metison per dolĉaj vortoj kaj poste englutis ŝin, do neiniu poste ne ekvidis ŝin eĉ ke Zeŭso mem asertis, ke ŝi parolas el la ventro al li. Post iu tempo kaptis Zeŭson kruela kapdoloro. Por helpi al li alrapidis dio Hermeso, devigis Hefeston aŭ Prometeon alporti kojnon kaj martelegon. Per tiuj ili faris en Zeŭsan kapon fendeton kaj el ĝi elsaltis Atena plene armita. Poste Atena estis Zeŭsa plej amata filino, kun kiu li ŝatis restadi, konsultis ŝin kaj ŝiajn konsultojn koncedis.
21421 Nealwadhwa
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Neal Wadhwa , finalisto en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Ward Melville High School de East Setauket (Nov-Jorkio).
Namuro
La vorto Namuro povas signifi la jenajn:
Tetiso
Tetiso aū Tetio povas indiki
6316 Méndez
6316 Méndez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina astronomo Mariano Méndez, kiu havis fruktodonan karieron kiel astronomo paralele al sia nelaca aktivo por helpi la antaŭeniron de eduko kaj scienco en evolulandoj, notinde per Vice-Katedro (2006–2010) kaj poste Katedro (2010–2018) en la Grupo por Helpo al Sinhelpo de la Komitato de Kosma Esploro (COSPAR).
EKO
La tri-litera kombinaĵo EKO havas plurajn signifojn:
Mankovce
Mankovce, hungare Mankóc, germane Mankowitz [mankovic] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mankovce situas en valo de rojo sur deklivoj, meze de sakovojo. Zlaté Moravce troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1345 en formo "Mangya". En 1601 oni komputis tie 23 domojn. En 1828 loĝis tie 254 vilaĝanoj en 39 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mankóc 322 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mankovce 537 homoj, (529 slovakoj).
Paisley (Skotlando)
Ĝi havas universitaton, kaj la internacia flughaveno de Glasgovo situas ĉe ĝia norda limo. Per ĝiaj kvar stacidomoj ĝi bone konektiĝas al Glasgovo kaj la sudokcidenta marbordo.
Ekzistas en Paisley la observatorio Coats, vizitebla ĉiutage escepte de lundoj.
Esperanto en Paisley
En 1908 fondiĝis tie Esperanto-grupo.
Bruĝo
Bruĝo (Brugge) estas komunumo en Belgio, unu el la 133 komunumoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1128. Dum la mezepoko la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso. Bruĝo estas konsiderata unu el la plej belaj urboj de Eŭropo.
Paisley (Skotlando)
Esperantistoj de Paisley
Ĝi estas la naskiĝloko de John Buchanan.
Bruĝo
Ekde 1971 la komunumoj Assebroek, Dudzele, Koolkerke, Lissewege, Sint-Andries, Sint-Jozef, Sint-Kruis, Sint-Michiels, Sint-Pieters, Zeebrugge kaj Zwankendamme apartenas al Brugge. Steenbrugge estas loĝkvartalo en la sudo de Assebroek.
La historia urbocentro estas Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi estas ovo-forma kaj proksimume 430 hektarojn granda. La areo de la tuta urbo sumiĝas al pli ol 13.840 hektaroj, inkluzive de 1.075 hektaroj de la marbordo, ĉe Zeebrugge (la haveno de la urbo, kies nomo signifas "Bruĝo ĉe la maro").
Kune kun kelkaj aliaj kanal-bazitaj nordaj urboj, kiel ekzemple Amsterdamo, ĝi foje estas referita kiel "La Venecio de la Nordo". Vidu artikolon Bruĝaj kanaloj.
Historio
La unuaj signoj de la homa loĝado sur la nuna teritorio de Bruĝo datiĝas de la 2-a jarcento, kiam estis gaula-romia setlejo. La nomo de Bruĝo estis unue menciita inter 850 kaj 875. Inter la 9-a kaj 12-a jarcento la urbo danke al la grava haveno kreskis ĝis internacia komerca centro.
En 1089 Bruĝo estis proklamita ĉefurbo de la Graflando Flandrio kaj ekde la 13-a ĝis la 15-a jarcento Bruĝo povis esti konsiderita la ekonomia ĉefurbo de nordokcidenta Eŭropo. Pro ĝia graveco en Bruĝo ekestis la unua borso en la mondo.
La 14-a jarcento estis la ora epoko de Bruĝo. Tiutempe la urbo havis 46.000 loĝantojn. La urbo plivastiĝis kaj estis konstruita dua remparo sur kiu ankoraŭ nun restas videblaj pluraj pordegoj. La burgonja dinastio elektis Bruĝon kiel sian rezidejon kaj altiris multajn elstarajn artistojn, inkluzive de pentristoj kaj arkitektoj. Tio rezultis en grandega riĉiĝo de la urbo el arkitektura, arta kaj kultura vidpunkto. La monumenta urbodomo estas bona ekzemplo, sed ankaŭ multaj imponaj preĝejoj kaj domoj datiĝas de tiu periodo.
La morto de Maria de Burgonjo (1457-1482) estis turnopunkto. La burgonjanoj forlasis la urbon kaj alproksomiĝis la fino de Bruĝo kiel internacia komerco centro. Antverpeno transprenis tiun rolon dum jarcento kaj Bruĝo ruiniĝis. De 1592 ĝis 1713 la hispana reĝo ankaŭ estis grafo de Flandrio. Tiu hispana regado, akompanita de kelkaj religiaj militoj, pli trenis la urbon en la abismon.
Al tio sekvis la aŭstria regado, la anekso de Francio, la kunigo kun Nederlando kaj en 1830 la sendependeco de Belgio. Inter 1600 kaj 1885 Bruĝo apartenis al la plej malriĉaj urboj de la regiono. La industria revolucio alportis al Bruĝo nur ioman ŝanĝon.
Finfine, estis la franclingva romano Bruges-la-Morte (Bruĝo la mortinta) de Georges Rodenbach, kiu denove famigis la urbon. En tiu libro Bruĝo estis priskribita kiel malriĉiĝinta sed mistera kaj tio kondukis al subita inversio en la internacia intereso. La historia heredaĵo estis remalkovrita (ankaŭ danke al la multaj britoj kiu tiutempe loĝis en Bruĝo) kaj konstruo de la haveno de Zeebrugge en 1896 ankaŭ metis ekonomian bazon por revivigo. La ekspozicio de pentraĵoj de Jan van Eyck, Rogier van der Weyden, Hans Memling kaj aliaj (la t.n. Flandraj Primitivuloj) en 1902 estis la impeto por la forta kultura kaj turisma disvolviĝo kiu karakterizas la urbon ĝis nun.
Dum la du mondmilitoj Bruĝo ne spertis grandajn detruojn. En 1971 la teritorio de la urbo estis pligrandigita per kunfandiĝo kun la ĉirkaŭaj komunumoj. En 2000 la urbocentro iĝis Monda heredaĵo de Unesko kaj dum 2002 Bruĝo estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo.
Paseky
Paseky estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, en distrikto Písek, 8 km sudoriente de urbo Písek, rande de ripozareo montaro de Písek, riĉa je piedmigraj kaj biciklaj vojoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Bruĝo
Geografio
La areo en kiu Bruĝo kreskis kuŝas je la rando de la poldero, ĉirkaŭ 15 km de la Norda Maro.
Paseky
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1748. En la vilaĝo funkcias turisma tranoktejo.
Partoj de municipo
Municipo Paseky konsistas el du partoj, kiuj ambaŭ situas en la katastra teritorio Paseky u Písku.
Bruĝo
Geografio
Bruĝo havas ok partkomunumojn, ses — Bruĝo, Sint-Andries, Sint-Michiels, Assebroek, Sint-Kruis kaj Koolkerke — havas urban karakteron kaj du — Dudzele kaj Lissewege — estas karakterizitaj de unuflanke kampara kaj aliflanke haveno-rilata pejzaĝo. La historia urbocentro — la tiel nomata ovo ene de la remparo — havas la plej altan loĝdensecon. Ankaŭ kvartaloj najbaraj al la urbocentro ofte havas altan densecon, kelkfoje pli altan ol iuj kvartaloj en la centro.
Partkomunumoj
Tra la jaroj, la areo de la urbo konsiderinde grandiĝis. Malsupre estas superrigardo de la aneksitaj komunumoj kaj kvartaloj (montrita estas la jaro en kiu la aneksado okazis).
Nur la komunumoj aneksitaj en 1971 estas nomitaj partkomunumoj.
Klimato
En Bruĝo regas modera klimato, influata de la apuda maro. Vintro estas relative milda kaj somero estas sufiĉe freŝa. La Golfa Marfluo de la Atlantika Oceano varmiĝas la Nordan Maron. La okcidenta kaj sudokcidenta ventoj estas tial pli mildaj. Dum vintro la meza temperaturo estas ĉirkaŭ 2 °C, dum somero 20 °C.
La plej humidaj monatoj de la jaro normale estas aŭgusto, oktobro, novembro kaj decembro, sed dum la tuta jaro eblas multa pluvo. La plej sunplenaj monatoj estas majo ĝis aŭgusto.
Turismo kaj vidindaĵoj
Bruĝo estas hodiaŭ plej konata kiel historia urbo kun multaj kulturaj heredaĵoj. La historia centro estas bone konservita. La nuna aspekto de la urbo tamen estis forte influita de la intereso en la Gotika Reviviĝo en la 19-a jarcento. Multaj konstruaĵoj estis poste ornamitaj, restarigitaj aŭ rekonstruitaj en novgotika stilo. La kanaloj, la historio kaj la vendejaj stratoj allogas multajn homojn.
Por la turistoj la urbocentro havas centon da hoteloj kun pli ol 8300 litoj. La junulargastejoj havas plian 1300 litojn.
La multaj restoracioj kaj butikoj celantaj la turistojn, tamen, parte forpuŝas la loĝantojn, ĉefe en la turisma kvartalo, la t.n. ora triangulo (kies pintoj estas Stacidomo - 't Zand - Markt).
Religia heredaĵo
Apud la duonreligia Beginejo Ten Wijngaerde la ĉefaj religiaj konstruaĵoj estas:
En kaj ekster la urbocentro estas dekoj da preĝejoj kaj monaĥejoj, de tre malnovaj ĝis modernaj. Pluraj monaĥejoj jam malaperis aŭ ricevis alian uzon pro manko de monaĥoj. Ankaŭ por la ne plu bezonataj preĝejoj oni arde serĉas alian destinon.
Urbaj muzeoj
La bruĝaj muzeoj estas dividitaj en tri grupojn:
Kelkaj religiaj konstruaĵoj, ekzemple la katedralo, ankaŭ havas muzeon.
Privataj muzeoj
Dum la lastaj jaroj ekestis pluraj privataj muzeoj:
Gastronomio
Multaj bieroj kaj manĝaĵoj uzas la marknomon Brugge, kvankam ili nur malofte estas produktitaj en la urbo.
Restoracioj kaj trinkejoj
Abundas trinkejoj kaj manĝejoj. En la urbo kaj la ĉirkaŭaĵo estas pluraj restoracioj kun Michelin-steloj.
Teatroj kaj koncertejoj
La ĉefaj ejoj estas Concertgebouw (koncertejo, 1300 sidlokoj) kaj Stadsschouwburg (urba teatro, 700 sidlokoj).
Malpli grandaj estas i.a. Biekorf, De Dijk, De Werf, Het Entrepot, Magdalenazaal.
Kinejoj
La unua filmprezentado en Bruĝo okazis la 5-an de septembro 1896 en De Gouden Arend, Vlamingstraat 46, kontraŭe de la urba teatro.
Dum la pasintaj jardekoj la kinejoj unu post la alia malaperis. En la urbocentro restas Cinema Lumière, ekster la centro (en Sint-Michiels) estas Kinepolis.
Parkoj
La plej malnovaj parkoj estas la remparo, kiu ĉirkaŭas la urbocentron, kaj la Botanika ĝardeno (oficale Koningin Astridpark), ambaŭ kreitaj en la 19-a jarcento. Al tiuj aldoniĝis ekde la 1970-aj jaroj pluraj malpli grandaj parkoj, eksaj privataj parkoj, restaĵoj de malaperintaj monaĥejoj aŭ sur tereno de eksaj fabrikoj. Ankaŭ ekster la centro estas grandaj parkoj.
Bibliotekoj kaj arĥivoj
Ĉefa urba biblioteko estas Biekorf (nomita laŭ revuo kiun fondis Guido Gezelle) kun modernaj kaj historiaj librokolektoj. Ĝi havas 12 filiojn dise en la urbo. Tolhuis estas provinca biblioteko, interesa pro sia kolekto Westflandrica (dokumentoj pri Okcidenta Flandrio). Estas kelkdekaj privataj kaj duonpublikaj bibliotekoj (ligitaj al lernejoj, monaĥejoj...), konsulteblaj post interkonsento.
Bruĝo gastigas urban (je Burg), provincan (en Sint-Andries) kaj ŝtatan (je Predikherenrei) arĥivojn. Krome estas pluraj privataj kaj specialigitaj arĥivoj.
Amaskomunikiloj
Bruĝo havas regionan gazeton, la Brugsch Handelsblad (Bruĝa komerca gazeto), fakte regiona eldono de la Krant van West-Vlaanderen (Gazeto de Okcidenta Flandrio). Krome tutflandraj tagaj gazetoj kiel Het Nieuwsblad kaj Het Laatste Nieuws enhavas paĝojn kun novaĵoj el la regiono.
Estas kelkaj lokaj radiostacioj kaj televida stacio Focus por la norda kaj okcidenta parto de la provinco.
Ekonomio
Bruĝo estas grava ekonomia centro. La urbo havas, post Antverpeno kaj Gento, la plej altan nombron da laborpostenoj en Flandrio: pli ol 74.000 en 2012. De la profesi-aktiva loĝantaro (20-64-jara) en 2012 73,3% profesie laboris. La 1-an de januaro 2013 Bruĝo havis 3.618 labor-serĉantojn, aŭ proksimume 6,6% de la laborforto, el kiuj 36% longtempe.
La meza jara enspezo je persono estis 17.847 eŭroj en 2011.
Haveno
La marhaveno de Bruĝo, kutime nomata Zeebrugge, estas la plej granda laborprovizanto de Bruĝo, multe pli granda ol la turismo. Ĉefaj trafikoj estas konteneroj kaj novaj aŭtoj.
Aliaj entreprenoj
En la industriaj zonoj de la urbo estas multaj etaj ĝis mezgrandaj entreprenoj kiuj aktivas loke, nacie kaj internacie. Post la malapero de Philips, kiu dum jardekoj havis televidilo-fabrikon en la urbo, restas nur du filioj de gravaj multnaciaj entreprenoj: Bombardier Transportation (fervojaj veturiloj) kaj Dana Corporation (transmisioj por pezaj veturiloj).
Sude de la urbo, jam delonge estas planata zono por ĉefsidejoj kaj esplorejoj de altteĥnologiaj entreprenoj. Tiu projekto, nomita Chartreuse, pro politikaj kaj administraj kialoj daŭre restas plano.
Butikumado
La ĉefaj komercaj stratoj en la urbocentro estas la du paralelaj stratoj kiuj konektas 't Zand kaj Markt: norde Noordzandstraat kaj Geldmuntstraat, sude Zuidzandstraat kaj Steenstraat. Inter tiuj du aksoj estas Zilverpand, iama mezlernejo, nun kuno de subtera parkejo, stratnivelaj vendejoj kaj supraj loĝejoj.
Ekster la centro troviĝas vendejoj laŭlonge de la ĉefaj vojoj, ekzemple je Maalsesteenweg kaj Sint-Pieterskaai, kaj en kelkaj vendejaj zonoj, ekzemple Fort Lapin, Hoge Express kaj Express Park.
Aŭtovojoj
Sude de Bruĝo estas la E40-aŭtovojo kiu oriente ligas la urbon kun Gento kaj Bruselo kaj en la alia direkto sekvante la marbordon kun Francio. La E403, daŭrigo de la Expressweg (N31) el Zeebrugge, ligas la regionon al sudaj urboj Kortrijk, Tournai kaj Lille. Norde de la urbo komencis konstrulaboroj por plibonigi la konekton de la haveno kun la E34 en la direkto de Antverpeno.
Batalo de Adrianopolo (324)
La Batalo de Adrianopolo okazis inter la armeoj de Konstantino kaj de Licinio en la 3-a de julio de 324.
Bruĝo
Fervojoj
La ĉefa stacidomo troviĝas je la sudokcidenta rando de la urbocentro. Estas kelkaj etaj trajnhaltejoj sur la fervojo linio al Zeebrugge.
Dancbando
Dancbando (svede: dansband) estas muzikoĝenro, kies origino situas en Svedujo en la 1970-aj jaroj.
Batalo de Adrianopolo (324)
Konstantino kaj lia armeo estis persekutanta kelkajn sarmatojn kiuj estis trapasintaj la riveron Danubon al la teritorio de Licinio. Temis evidente pri provoko al Licinio por devigi lin al batalo. La armeo de Konstantino havis malpli da homoj, sed multajn veteranojn. Konstantino venkis la batalon kaj Licinio devis rifuĝiĝi malantaŭ la muroj de Bizanco. Post la malvenkoj de Cibaliso (20.000 mortintoj), Adrianopolo (34.000 mortintoj) kaj Krizopolo (100.000 mortintoj) Licinio kapitulacis post sekurigo ke oni respektos lian vivon danke al peto de lia edzino Konstantia, fratino de Konstantino, tamen post kelkaj monatoj oni ordonis lian murdon pro perfido, ĉar li klopodis rearmiĝi. Ankaŭ la juna filo de Linicio estis murdita pro ordono de Konstantino. Tiu estis tiam la ununura kaj nedisputebla senjoro de la romia mondo. Estis libera por fondi sian novan Romion en Bizanco, ĉefurbo libera de la respublika kaj pagana pasinto de la malnova Romo.
Dancbando
Dansbandsmusik (esperante: dancbandomuziko) popularegiĝis en Svedujo kaj Norvegujo en la 1970-aj, 1980-aj kaj 1990-aj jaroj. Dancobando estas bando, kiu ludas dancmuzikon, ofte Bugg kaj Foxtrot. La sveda vorto dansband signifas foje ankaŭ la muzikoĝenron.
Bruĝo
Fervojoj
Ekde Bruĝo estas linio okcidenten al Oostende, nordokcidenten al Blankenberge, norden al Zeebrugge, nordorienten al Knokke-Heist, orienten al Gento kaj Bruselo, kaj suden al Kortrijk Sur la gravaj linioj estas almenaŭ du rapidaj trajnoj hore.
Dancbando
Enhavo
Kantotekstoj de dancbandmuziko estas ofte ĝojaj kaj temas pri amo, amikeco kaj paco. Ofta temo estas dancado mem, kaj la bona iama epoko.
Bruĝo
Kanaloj
Nun sur la urbocentraj bruĝaj kanaloj nur veturas turismaj ŝipetoj. La plej grandaj (Langerei kaj Coupure) ĝis en la 20-a jarcento estis uzitaj por vartransporto. Ankaŭ la kanalo al Damme kaj Sluis nur utilas al turismo. La interna haveno de la urbo estas konektita al la maro per kanaloj al Zeebrugge kaj Oostende. Enlanden la nura konekto estas la kanalo al Gento. Ĝi estis plilarĝita kaj uzebla por larĝaj barĝoj ekde Beernem, sed la modernigo inter Beernem kaj la interna haveno de Bruĝo dum jardekoj estis prokrastita, ĉar estis planoj por tute nova kanalo norde de la urbo. En 2014 oni finfine konkludis ke tiu projekto estas teknike kaj finance apenaŭ realigebla kaj la flandra registaro intencas rapide modernigi la restantan parton.
Dancbando
Historia evoluo
Antaŭ ol dancbandmuziko vere populariĝis, kutimaj ĵazorkestroj ludis dancmuzikon. En la 1950-aj jaroj malgrandiĝis la intereso pri ĵazmuziko kaj dancmuziko evoluis al popmuziko. Plej famiĝis la bandoj Flamingokvintetten, Ingmar Nordströms, Wizex kaj Matz Bladhs en la 1970-aj jaroj.
Bruĝo
Flughavenoj
Bruĝo ne havas flughavenon. Plej proksima, je 25 kilometroj, estas tiu de Oostende (Middelkerke), sed ĝi ne ofertas regulajn liniojn. Je iom pli ol 100 kilometroj estas la flughavenoj de Bruselo (Zaventem), bone atingebla per trajno, kaj Charleroi, atingebla per privata busservo.
Urba publika transporto
Ĝis 1951 la enurban publikan transporton prizorgis elektraj tramoj. Poste ilin anstataŭis busoj. Eksterurbe unue veturis vapor-, poste dizelaj tramoj; ankaŭ ilin anstataŭis busoj. Estas translima buslinio al Breskens (Nederlando). Tra Zeebrugge pasas la Kusttram kiu priservas la tutan belgan marbordon.
Dancbando
Historia evoluo
En la 1990-aj jaroj dancbandmuziko disiĝis en du kategoriojn: mogen (svede matura) kaj moderna. La moderna stilo estis influita de rok-muziko kaj celis ĉefe junulojn, dum la mogen-stilo estis preferata de pli maljunaj homoj. Tiu ĉi muziko estis malpli rapida kaj similis foje al Schottis, Hambo aŭ Snoa. En la 1990-aj jaroj dancmuziko estis ludita ĉefe en la mogen-stilo, sed kun iom da moderno, nomata fräschmogen. Bandoj, kiuj ludis tian muzikon estis Blender, Arvingarna, Candela, Joyride kaj Fernandoz.
Geografiaj kaj regionaj diferencoj
En la diversaj regionoj dancbandmuziko estas diversstila. En la sudsveda regiono Skåne troviĝas influoj de Country kaj ĝi estas kutime malrapida. En Mezsvedujo, de kie devenas la plej famaj mogen-bandoj kiel Vikingarna kaj Sven-Ingvars, Bugg estas populara. En Norrland dancbando estas ofte pli rapida kaj influita de rok-muziko. Tial oni povas konsideri norrlandan dancbandmuzikon kiel la plej moderna.
Bruĝo
Futbalo
En la sporta mondo Bruĝo estas ĉefe konata pro Club Brugge kaj Cercle Brugge, du el la plej malnovaj futbalo-kluboj de Belgio. Ekde kelkaj jardekoj ili kune uzas la Jan Breydel-stadionon en Sint-Andries. Tamen, la situo de granda stadiono en dense loĝata kvartalo estas problemiga. Unue estas planita nova stadiono sude de la urbo je Chartreuse, sed nun estas projekto por du stadionoj je Blauwe Toren, norde de la urbo.
Sanservoj
La ĉefaj malsanulejoj de Bruĝo estas Sint-Jan en kvartalo Sint-Pieters (ĝis ĉirkaŭ 1970 establita en la urbocentro) kaj Sint-Lucas en Steenbrugge (nove konstruita en la 1960-aj jaroj).
Religio
Bruĝo estas sidejo de la katolika episkopo de la diocezo de Bruĝo, kun katedralo kaj seminario. Pro manko de pastroj la paroĥoj estas grupigitaj kaj antaŭvideblas ke baldaŭ pluraj preĝejoj perdos sian funkcion kaj estos reuzataj por aliaj celoj. Simila situacio estas ĉe la monaĥejoj, kiuj iom post iom estas forlasitaj.
En Bruĝo ankaŭ estas reprezentataj kaj havas siajn kunvenejojn multaj aliaj religioj, liberpensuloj kaj framasonoj.
Urbestraro
Ekde 2019 urbestro estas Dirk De fauw. Li estras koalicion de kristandemokratoj, socialistoj kaj liberaluloj.
KAARTENHUIS
Bruĝo havas longan tradicion de pristudado de sia historio. En 1838 estis fondita la historia societo Société d'émulation pour l'histoire et les antiquités de Bruges et de la Flandre Occidentale. Estis la oficialigo de neformala grupeto de tri pastroj (Charles Carton, Joseph-Olivier Andries kaj Ferdinand Van de Putte), oraĵisto François De Hondt kaj apotekisto Philippe De Stoop. Ekzemplo estis la learned societies en Britio. Dum sia ekzisto ĝi evoluis de societo de la ĉefe franclingva elito al pli malferma asocio de nederlandlingvaj fakuloj kaj interesitoj. En 1979 ĝi oficiale alprenis la nederlandlingvan nomon Genootschap voor Geschiedenis te Brugge (Societo por Historio de Bruĝo).
La Genootschap estas la plej prestiĝa tia asocio en la urbo, sed ekzistas pluraj aliaj. Gvidan rolon en la pristudo de la loka historio havas la urba arĥivo ekde sia translokiĝo al pli bona alirebla ejo je Burg 11A. Kun helpo de skipo de volontuloj realiĝis diversaj projektoj por igi la enhavon de la arĥivo pli bone alirebla por interesitoj, ankaŭ en bita formo kaj tra la interreto. Unu tia projekto estas Huizenonderzoek (esplorado de la historio de domoj) kiu ekde 1995 ligas la informojn de la urba katastro el la 16-a ĝis 19-a jarcento al historiaj mapoj. La projekto pro daŭra aldono de informoj pliampleksiĝis kaj plikompliĝis. En 2013-2014 Huizenonderzoek estis transprenita de "KAARTENHUIS", nova projekto kiu plene ekspluatas la eblojn de geografia informsistemo (GIS), tute konsultebla rete, sen devigo de registrado.
La nomo "KAARTENHUIS" estas vortludo. Unuflanke ĝi estas "mapo kaj domo", do la pristudataj objektoj. Aliflanke la nederlanda vorto kaartenhuis (domo farita el ludkartoj) signifas "himero", "fantaziaĵo".
Estas tri eroj:
Diversaĵoj
La moknomo de la bruĝanoj estas zotten (frenezuloj). Tiun kromnomon ili ŝuldas, laŭ legendo, al Maksimiliano de Aŭstrio. Okaze de sia lukto por aŭtonomeco, la bruĝanoj en 1487 dum iom da tempo malliberigis Maksimilianon. Sekve al tio, li malpermesis al ili la okazigon de jara foiro kaj aliaj festoj. Provante pacigi lin Bruĝo okazigis grandegan feston honore al li kaj demandis permeson denove organizi foiron, kolekti impostojn kaj... konstrui novan frenezulejon. Li respondis: "Fermu ĉiujn pordegojn de Bruĝo kaj vi havos frenezulejon". Loka Bierfarejo De Halve Maan antaŭ kelkaj jaroj surmerkatigis bieron kun la nomo Brugse Zot.
Vidu ankaŭ
Delphine Lecompte, poetino el Bruĝo
Takeŝi Urata
Takeŝi URATA (japane 浦田武, Urata Takeshi) estas japana astronomo naskiĝinta en 1947.
Li estas fruktodona malkovrinto de asteroidoj elde la observatorio de Nihondaira.
En 1978 li estis la unua amatora astronomo, kiu malkovris asteroidon de kvindek jaroj. Li nomis ĝin Mizuho laŭ la nomo de sia filino. Tiu malkovro instigis relanĉon de la malkovroj de asteroidoj fare de amatora astronomoj, kiuj, dum la sekvantaj dek jaroj, trovis 160 planedetojn elde Japanio.
Urata mem malkovris aŭ kunmalkovris 631 asteroidojn, kaj kunmalkovris la periodan kometon 112P/Urata-Niijima kun Tsuneo Niijima.
La asteroido 3722 Urata estis tiel nomita en lia honoro.
Imre Nagy (historiisto)
Imre NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Imre estis hungara juĝisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1886). Lia nobela antaŭnomo estis alsó-szopori.
Jarura lingvo
La jarura popolo praktika poliandrion (geediziĝo de multaj viroj kun unu virino).
Imre Nagy (historiisto)
Imre Nagy naskiĝis la  1822 en Hungara reĝlando en Németkeresztúr (nuntempa Deutschkreutz en Aŭstrio). Li mortis la 1894 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Nagy frekventis lernejon en Sopron, poste li lernis juron en Pozsony. En 1842 li eklaboris kiel komencanta juristo. En 1848 li partoprenis en la hungara revolucio nur monaton. En 1854 li ricevis gravan postenon en Kaposvár, en 1861 Magyaróvár, em 1862 en Kőszeg. En 1869 li iĝis reĝa juĝisto en Pest (urbo), ekde 1875 li jam estis ĉefjuĝisto. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Vasárnapi Ujság.
Chagny (stacidomo)
Chagny estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon -, -  kaj  - , situanta en  , en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Flamborough Head
Flamborough Head ( aŭ ) estas promontoro de marborda longo de 13 kilometroj ĉe la marbordo de Jorkŝiro en Anglio, inter la golfetoj de Filey kaj Bridlington de la Norda Maro, proksimume 70 kilometrojn nordokcidente de la urbo York. Temas pri kretoŝtona kruta marbordo, kun pure blankaj klifoj.
Supre ĝi havas du lumturojn, la plej malnova datiĝanta de 1669 kaj Flamborough Head Lighthouse konstruita en 1806. La pli malnova lumturo estas la plej malnova komplete postvivanta lumturo en Anglio.
La klifoj havigas nestojn al multaj miloj da marbirdoj, kaj konsideratas inter la plej taŭgaj lokoj por birdumo en Eŭropo. Krome ili estas internacie konataj pro sia geologio.
Departemento Malalta Verapaco
Malalta Verapaco (Baja Verapaz) estas departemento de la norda regiono de Gvatemalo. Ĝi limas norde kun Alta Verapaco; sude kun departemento Gvatemalo; oriente kun Progreso; kaj okcidente kun Kiĉeo. La origina nomo de ĉi teritorio estis Tucurután, kelkfoje skribita Tuzulutrán, Tezulutlán aŭ Tesulutlán, laŭ la Nacia Geografia Vortaro. Kvankam oni ne certas tute pri la specifa signifo kelkaj sugestas ke ĝi signifas "Militlando" pro la rezisto de la loĝantoj al la hispana koloniado.
Malalta Verapaco kovras areon de kun 215,915 loĝantoj. La departementa ĉefurbo estas Salamá.
Georges Cuvier
.
Studinte ĉe Karlo-lernejo li estas inicianto de la kompara anatomio kaj paleontologio; li proponas la klasigon de la besta regno laŭ biologiaj Ordo, Familio, Genro kaj Specio.
Tamen, sub influo de la kristanisma religio, li neniam konsentis la transformismon de Jean-Baptiste Lamarck, rifuzis la nocion de evoluismo kaj favoras la teorion de katastrofismo. Li estis kondukita opinii, ke sinsekvaj katastrofoj plurfoje detruis vivon en iaj regionoj, kiu poste estas enloĝataj de estaĵoj venintaj de aliaj lokoj.
Li kredis en la malegaleco de la homaj rasoj, kaj estimis ke Sarah Baartman (kiun li sekcos) estas pruvo de la ekzisto de malsuperaj rasoj.
Li mortis pro ĥolero kaj estas entombigata en la Tombejo Père-Lachaise. Lia nomo estas unu el la 72 nomoj gravuritaj sur la Eiffel-turo.
Hamiltono (Ontario)
Hamiltono (Hamilton) estas urbo en suda Ontario (Kanado), sur la suda bordo de la plej orienta parto de Lago Ontario. Okcidente de la urbo-centro troviĝas la Universitato McMaster. Ankaŭ estas la Redeemer-Universitato-kolegio.
Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
257 Silesia
257 Silesia estas granda, tre malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita, la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
Nomo
Ĝia nomo referas al la regiono Silezio de Mezeŭropo.
Nyers
Nyers (elp. "njerŝ", signifas "kruda") estis rokgrupo en Hungario dum la 1990aj jaroj kaj la komenco de la 2000aj jaroj. Ĝi estis fondita de 14-jaraj junuloj Czutor Zoltán (gitaro), Volent Zsolt (tamburo) kaj Miklós Tibor (basgitaro) en la komenco de la 1980aj jaroj en Szeged.
Historio
En 1996 Mátraházi Andor fariĝis la nova gitaristo anstataŭ Kovács Ferenc. Post tiam la dua albumo Béna (Paralizita) eldoniĝis, kiu gajnis la trian klasigon malantaŭ R.E.M. kaj Metallica en la hungara voĉdonado "La albumo de la jaro". La anglalingvaj kantoj de Nyers atingis eĉ plurajn eksterlandajn (i.a. nord-amerikajn) admirantojn.
En 1998 ili eldonis etdiskon Világslágerek (Furorkantoj), poste estis membroŝanĝo denove: Hegyi Pál aliĝis kiel akompana gitaristo. En 1999 ili eldonis la trian albumon Mi, rendes emberek (Ni, bonorduloj), poste la grupo ludis en la plej signifaj hungaraj universitatoj, kluboj, festivaloj.
En 2000 Mátraházi Andor denove aliĝis al la grupo, poste ili eldonis la kvaran albumon Szeretet, béke van (Estas amo, paco). El tio ĉi la kanto Pizzás (Pickuriero) estis enmetita en la samtitolan filmon, poste la grupo faris enmetaĵkantojn al pluraj premiigitaj filmoj. La tiam lanĉita radio EST FM elsendis sukcesan sinkronan akustikan programon de Nyers, al tio dankinde la KD Hátra arc (dugatlan) (Malantaŭen! (neenŝovita)) eldoniĝis.
En 2003 ili eldonis novan albumon Afrobetyár (Afro-vojrabisto), kiun sekvis remiksalbumo. En 2005 Nyers finis la registradon de nova albumo, sed post lasta turneo, eldonado de retrorigardanta koncertalbumo kaj DVD-kompilo la grupo ĉesis aktivi "pro nesolveblaj diferencoj inter la imagoj de la membroj".
Ziko van Dijk
Ziko VAN DIJK (prononco, naskiĝis en 1973 kiel Marcus SIKOSEK) estas germana esperantisto ekde 1987/1988. La baptonomo estas Marcus, sed li preferas Ziko (voknomo el bazlernejaj tempoj).
Vivo
En 2006 li edziĝis al la nederlanda esperantisto Ingeborg van Dijk. Nun li loĝas en orienta Nederlando.
Post studoj en Bochum, Utrecht kaj Kolonjo li fariĝis magistro pri historio, kromfako germana filologio. En 2006 li doktoriĝis en Utrecht. Van Dijk parolas, krom sia gepatra lingvo kaj Esperanto, la nederlandan kaj anglan, iomete la francan.
Esperanto-movado
Li havis diversajn taskojn kaj postenojn en Germana Esperanto-Junularo kaj Germana Esperanto-Asocio, i.a. informado kaj la redaktado de la GEA-gazeto Esperanto aktuell. De februaro 2003 ĝis junio 2005 li laboris kiel bibliotekisto/arkivisto en la Biblioteko Hector Hodler. Li fondis kaj administras la yahoogroup-ojn "ehist" pri Esperanto-historio kaj "pivgrupo" pri Plena Ilustrita Vortaro. Partoprenis en En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Vikipedio
De aprilo 2011 ĝis marto 2014, Ziko van Dijk estis prezidanto de Wikimedia Nederland, la nederlanda filio de Fondaĵo Vikimedio kiu estras la liberan enciklopedion Vikipedio.
Drslavice (Klatovy)
Drslavice (Derslawitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 6 km nordokcidente de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 56 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Drslavice situas en katastra teritorio Drslavice u Tupadel kun areo 2,17 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1410.
Moses Blah
Moses Zeh Blah (naskiĝis en Toweh Town, mortis  en Monrovio, Liberio) enposteniĝis kiel prezidanto de Liberio la, post la rezigno de Charles Taylor. Li laboris kiel prezidanto dum du monatoj, ĝis la 14-a de oktobro, kiam enposteniĝis transira registaro apogata de UN kaj gvidata de Gyude Bryant.
Timilpan
Timilpan estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas San Andrés Timilpan, nomata laŭ la kristana sanktulo Andreo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 14.335 loĝantojn. El tiuj 6.948 viroj kaj 7.387 virinoj. La komunumo havas surfacon de 179.82 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2690 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 800.0 milimetroj.
Lupa remparo
Lupa remparo (germane Wolfsschanze, pole Wilczy szaniec) estas koda markigo por la Ĉefa Gvidanta Restadejo (germane Führerhauptquartier) de Adolf Hitler, kiu troviĝis apud la urbeto Rastenburg en Orienta Prusio (en 1945 la urbeto transdoniĝis al la teritorio de hodiaŭa Pollando kaj alinomiĝis Kętrzyn). Adolf Hitler mem ĉi tie pasigis pli ol 800 tagoj, nome de junio 1941 (komenco de atako kontraŭ Sovetunio - Operaco Barbaroso) ĝis novembro 1944 (pro kaŭzo de la antaŭensturmanta Ruĝa Armeo). Ĉi tie estis ankaŭ entreprenita nesukcesa atenco kontraŭ li. Estro de la komploto estis kolonelo Claus von Stauffenberg (Atenco de la 20-a de julio 1944).
Lieĝo
La gloso Lieĝo povas signifi la jenajn:
Chester William Nimitz
Chester William NIMITZ (24-an de februaro 1885, Fredericksburg – 20-an de februaro 1966, insulo Yerba Buena en Golfo de San-Francisko) estis usona admiralo kaj en la jaroj 1945 - 1947 ankaŭ la plej supera komandanto de usona armea maristaro.
Li finvizitis maristan akademion en Annapolis en la jaro 1905. Deĵorinte sur Filipinoj li estis forkomandita al submarŝipoj. En la jaro 1912 li fariĝis komandanto de atlantika submarŝipa floto kaj je unu jaro pli poste li partoprenis studentan restadon en Germanio, kie li dediĉis sin ĉefe al studado de naftaj submarŝipaj motoroj. Dum la unua mondmilito li agadis en la ĉefa stabo de submarŝipa ŝiparo.
Ekde la jaro 1941 li estis la plej supera komandanto de pacifika floto. En 1942 li gvidis elŝipigon sur Guadalcanal. En la jaroj 1943 - 1944 li estis komandanto de pluaj elŝipigaj operacoj en Pacifiko (vidu Milito en Pacifiko).
En la jaro 1944 li atingis komune kun admiraloj William Leahy kaj Ernest King la plej superan maristan rangon en la usonaj maristaj fortoj - li fariĝis kvinstela admiralo (angle Fleet Admiral), kiu en la usona armea sistemo de facto markis grandadmiralon. Post dua mondmilito jam neniam tiu ĉi plej supera rango estis uzita.
Přílepy (distrikto Kroměříž)
Přílepy estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1272.
Chester William Nimitz
En 1945 komune kun Douglas McArthur li partoprenis kapitulacon de Japanio. En la sama jaro li ankaŭ anstataŭis en la funkcio la ĉefkomandanton de usona floto (angle Commander in Chief of the US Fleet) Erneston King. Li restis en tiu ĉi funkcio ĝis la jaro 1947, kiam li foriris en emeriton.
Fine de la jaro 1965 Chester Nimitz suferis pro apopleksio komplikigita de pulminflamo, en januaro de 1966 li estis tralasita el malsanulejo kaj vespere la 20-an de februaro 1966 li mortis sur insulo Yerba Buena en Golfo de San-Francisko.
En la 70-aj jaroj nova usona nuklea aviadilŝipo estis omaĝe de Chester Nomitz nomita USS Nimitz kaj laŭ ĝi ankaŭ sekvanta klaso de aviadilŝipoj portas markigon klaso Nimitz.
Supera Soveto de Sovetunio
La plej supera ŝtata organo de Sovetunio, la Supera Soveto - ruse Верховный Совет, [prononco "verĥovnij savjet"] - ampleksis du samrajtajn parlamentajn ĉambrojn, la Unian Soveton kaj la Naciecan Soveton, kiuj havis samajn kunsidoperiodojn kaj ĉiun kvinan jaron elektiĝis de la civitanoj de Sovetunio. La Supera Soveto kunvenis dufoje dum unu jaro. Li el siaj membroj elektis 24 membrojn en la estraron (prezidantaron) de la Supera Soveto, al kiu krome laŭdifine apartenis la la prezidantoj de la Superaj Sovetoj de la unuopaj uniaj respublikoj. La estraro de la Supera Soveto estis konstanta legislativa organo de la ŝtato, kaj ties prezidanto plenumis la oficon de ŝtatestro. Krome la Supera Soveto elektis la Konsilion de Ministroj aŭ Soveton de Ministroj (ĝis la 16-a de marto 1946 nomata "Soveto de Popolaj Komisaroj''), kiu konstigis la ekzekutivan kaj administran parton de la registaro.
El la agado
29.10.1939: Dekreto de la Prezidiumo de la Supera Soveto de Sovetunio pri atribuo de soveta civitaneco al polaj civitanoj, kiuj en la tagoj 1-a kaj 2-a de novembro 1939 troviĝos sur la enkorpigitaj de Sovetunio polaj Orientaj Limregionoj.
Superaj Sovetoj de la Uniaj Respublikoj
Paralele al la tutŝtata Supera Soveto en ĉiuj Sovetaj Socialismaj Respublikoj de Sovetunio ekzistis Superaj Sovetoj, kiuj poe elektis kiel plej altan ekzekutivan organon de sia respubliko Konsilion de Ministroj aŭ Soveton de Ministroj. La respublikaj Superaj Sovetoj tamen nur havis unu ĉambron. La prezidantoj de la Superaj Sovetoj de la uniaj respublikoj laŭdifine apartenis al la (estraro de la) Supera Soveto de Sovetunio, kaj la prezidantoj de la Konsilioj de Ministroj de la uniaj respublikoj al la Konsilio de Ministroj de Sovetunio.
La parlamentoj de la posteulaj ŝtatoj sur la teritorio de la eksa Sovetunio parte ankoraŭ nuntempe portas la nomon "Supera Soveto": ekzemple la nomo de la parlamento de Ukrainio, Verĥovna Rada, nur estas la ukrainlingva traduko de la nomo "Supera Soveto" aŭ "Supera Konsilio".
Por ĉiuj sovetoj, tutŝtataj kaj respublikaj, regionaj, distriktaj kaj lokaj, validis, ke kvankam iliaj membroj formale estis elektitaj de la popolo, ĉiam ekzistis la limigo ke kandidatiĝo eblis nur tra la komunisma partio.
Dum la lastaj tri jaroj de Sovetunio, kiam la ŝtataj regantoj antaŭenpuŝis la reformajn procesojn perestrojko kaj glasnosto por provi eviti la ekonomian kaj politikan disfalon de la ŝtatego, la Supera Soveto post signifaj konstituciaj ŝanĝoj la 1-an de decembro 1988 estis anstataŭigita per la parlamento Kongreso de Popolaj Deputitoj, al kiu unuafoje ankaŭ ne-membroj de la komunismaj partioj estis permesitaj. La disfalo de la ŝtato tamen jam ne plu estis haltigebla, kaj tial tiu parlamento malaperis kiam fine de la jaro 1991 entute malfondiĝis la ŝtato Sovetunio.
Saint-Jean-de-Blaignac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Joan de Blanhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Babaçulândia
Babaçulândia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 10.424 loĝantojn en 2010.
Neverice
Neverice, hungare Néver, germane Nüweritz [nuveric] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Neverice situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Nitra (urbo)-Zlaté Moravce. La lasta urbo troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1156 en formo "Neuerci". En 1828 loĝis tie 420 vilaĝanoj en 65 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Néver 585 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Neverice 662 homoj, (644 slovakoj).
Nodo
Nodo - ĉi tiu vorto havas kelkajn sencojn.
21422 Alexacarey
21422 Alexacarey estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alexa A. Carey, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Gold Beach High School de Gold Beach (Oregono, Usono).
Departemento Ĉikimulo
Ĉikimulo (Chiquimula), konata en gvatemala medio kiel La Perlo de Oriento, estas departemento situanta en la nordorienta parto de Gvatemalo. Ĝi limas norde kun la departemento Zakapo; sude kun Salvadoro kaj la departemento Hutiapo; oriente kun Honduro; kaj okcidente kun Halapo kaj Zakapo.
Ĉikimulo kovras areon de kaj tie loĝas ĉirkaŭ 302,485 loĝantoj. La departementa ĉefurbo estas la samnoma Ĉikimulo, je 174 km de la landa ĉefurbo.
14669 Beletic
Nomo
Ĝia nomo honoras James William Beletic, talentan fizikiston, estron de la Teamo por Optikaj Detektiloj de la eŭropa suda observatorio de la ĝis la. Li kontribuis al la disvolvo de nova ŝargkuplita kontrolilo por la astronomio kaj estas adjunkta direktoro de la Observatorio W. M. Keck.
Armemuziko
La nocio armemuziko enprenas ĉiujn aspektojn de muzikaj prezentadoj de soldatoj. Krom la ofte kun tiu asociata marŝmuziko armemuziko tamen ankaŭ entenas solenan muzikon kun nepre religia karaktero (ĥoraloj), marŝkantoj samkiel distran kaj dancmuzikon. Ankaŭ la prezentado de klasikaj verkoj el ĉiuj epokoj nuntempe estas fiksa ero de armemuziko.
Kristalakvo
En kristalografio, kristalakvo aŭ akvo de kristaliĝo aŭ akvo de hidratigo estas akvo, kiu troviĝas ene de kristaloj.
Akvo ofte estas necesa por la formado de kristaloj. Substancoj kiuj enhavas kristalakvon estas nomataj hidratoj.
Akvo de kristaliĝo povas ĝenerale esti forigata varmigante la substancon, sed tiam la kristalaj trajtoj ofte perdiĝas. Ekzemple kiam oni forigas la kristalakvon el kupra sulfato ĝia blua koloro iĝas blanka kaj povas okazi, ke parto de la salo solviĝas en la forigita kristalakvo.
Freystadt (Supra Palatinato)
Freystadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neumarkt kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Demandice
Ne konfuzu kun vilaĝo Domadice en la sama distrikto!
Demandice, hungare Deménd estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
Demandice situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Nové Zámky-Šahy. La lasta troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1291 en formo "Damian". En 1910 loĝis tie 724 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1036 da homoj, (688 slovakoj, 335 hungaroj).
Hébec
Hébec estas apuda iama vilaĝo, unue menciita en 1317 en formo Hebuch. Ĝi detruiĝis dum la tatara invado en 1241. Sur sia preĝejo troviĝas jaro 1023. Laŭ la legendo en 1778 ŝafisto aŭdis voĉon de Sankta Helena. Ŝi admonis: ne detruiĝu sia preĝejo. Ĝi renoviĝis en la 19-a jarcento kaj iĝis pilgrimloko.
Famuloj
En la iama Déménd naskiĝis kaj mortis hungara parlamentano János Paczolay. En la iama Déménd naskiĝis hungara agronomia politikisto Károly Baross.
Adem Demaçi
Adem DEMACI (naskiĝis la 26-an de februaro 1936 en Priŝtino, Regno de Jugoslavio, mortis la 26-an de julio 2018 en Pristina, Kosovo ) estis sendependeco-aktivisto kaj albanlingva verkisto de Kosovo. En 2010, li ricevis la titolon Hero of Kosovo (Hero i Kosovës).