cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Latinaj urbonomoj
La listo de latinaj urbonomoj donas superrigadon pri latinaj nomoj de konataj geografiaj nomoj, ĉefe tiu de urboj. En la mezepoko, en Eŭropo, la latina estis la internacia lingvo, kaj tial oni uzis tiujn nomojn ankoraŭ en la 18-a jarcento sur mapoj kaj en oficialaj dokumentoj.
Eksteraj ligiloj
Listo de urboj de Irlando
Großräschen
Großräschen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio, kaj estas parto de la historia regiono Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Pascal Martin
Pascal Martin estas administranto de la societo Linterweb sed ankaŭ kaj ĉefe ligita al Vikipedio per du projektoj.
Unue per la projekto Kiwix laŭ malfermita kodo kiu ebligas eksterretan legadon de elektitaj artikoloj.
Due, per la projekto WikipediaSearch kiu reuzas la serĉorganon de Kiwix por ricevi videblecon sur la Interreto.
Por financi siajn esplorojn, la societo disvolvis aktivaĵojn sur la tereno de servoj en informadiko.
Linterweb fariĝis Anonima Societo kun Limigita Respondeco (en la franca: SARL: Société Anonyme à Responsabilité Limitée) ekde la 1-a de aprilo 2006, kun kapitalo de.
Dalian
Dalian estas industria, komerca kaj turisma urbo en la Nordoriento de Ĉinio. Danke al sia favora geografia situo, agrabla klimato kaj belaj ĉemaraj pejzaĝoj, ĝi altiras al si sennombrajn turistojn ĉinajn kaj alilandajn. Ĝi estas tre grava havenurbo de Ĉinio.
Parko Xinghai
En Dalian estas dek famaj pitoreskejoj. Unu el ili troviĝas ĉe la golfo Xinghai. Tie estas parko kun la sama nomo de la golfo. Ĝi konsistas el ĝardeno kun areo de 150 mil kvadrataj metroj kaj arkforma ĉemara banejo 800 metrojn longa. En la ĝardeno estas pavilonoj kaj aliaj pejzaĝoj, kiuj estas ligitaj per rulŝtonaj vojoj. Ĉe ĝiaj orienta kaj okcidenta ekstremoj estas klifoj, de tie oni povas ĝui la krispajn ondojn kaj belajn pejzaĝojn unuigantajn la ĉielon kun la maro. Ĉe la orienta monteto estas groto. Oni povas malsupreniri laŭ la ŝtuparo, kaj trapasinte la profundan valon, oni povas tuj tuŝi maron. La strando estas ebena, akvo milda kaj neprofunda. Somere la parkon vizitas sennombraj turistoj.
Paradizo de Tigroj
La paradizo troviĝas en la suda parto de Dalian. Ĝi kovras areon de 1,88 milionojn da kvadrataj metroj kaj havas marbordon 4 mil metrojn longan. Tie la naturaj pejzaĝoj estas tre belaj.
En la paradizo estas mirinda skulptajharo de tigroj, la plej granda en Ĉinio. La tigroj tenas sin en diversaj pozoj, kvazau ili mughus en vento. Tie trovighas ankaŭ Arbaro de Birdoj, la plej granda birdkagho en Ĉinio. Tie la unua ĉina supermara telfero ligas la pejzaĝojn orientajn kaj okcidentajn. La loko ebligas okulplaĉan birdvidon de la tuta loko. Tie estas ankaŭ ekspozicio de maraj vivuloj “Subakva Mondo” kaj halo de maraj animaloj, kie otarioj kaj fokoj prezentas diversajn akrobataĵojn.
La Subakva Mondo 220 metrojn longa estas la plej granda eksponejo de maraj vivuloj en Ĉinio. Ĝi ampleksas areon de 3300 kvadrataj metroj. Tie, sub modera lumo vidiĝas kvieta plaĝo, antikva droninta boato kaj diversaj fiŝoj. Tie eksponiĝas pli ol cent specoj de maraj vivuloj, kiaj delfenoj, ŝarkoj, maraj testudoj, fokoj, pingvenoj kaj koraloj.
La Arbaro de Birdoj kun areo de 1.8 hektaroj troviĝas en la valo sudokcidente de la paradizo. Tie vivas pli ol mil pavoj, papagoj, alaudoj, turdoj kaj ardeoj de 150 specoj. Tie la turistoj povas pasumi laŭ la zigzagaj padoj kaj “interparoli” kun la birdoj. Estas interese, ke tie oni povas ĝui akrobataĵojn de birdoj: Jen papavoj iras sur drato, grimpas eskalon, rajdas sur biciklo, stiras lokomotivon kaj pilotas aviadilon. Dekkelkaj pavoj bone dresitaj flugas en unu vico. Ĉio ĉi forte mirigas la vizitantojn.
Jinshitan-feriejo
Tio estas ŝtata turisma feriejo fondita en 1992. Tie estas proksimume cent pitoreskejoj el sendimentaj rokoj kaj paleontologiaj fosilioj sur aparta geologia tersurfaco. Tie vidiĝas golfejo, jakta klubo, ĉasejo, hipodromo kaj restoracioj. Ĉio ĉi faras la lokon ideala por turistoj en la Nordoriento de Ĉinio.
Internacia Vesta Festivalo
Tio estas la plej granda, altnivela kaj spektakla internacia festivalo de vestoj. Septembre de ĉiu jaro gastoj el dekoj da landoj kaj regionoj kolektiĝas en tiu bela ĉemara urbo por partopreni la vestan festivalon kun lokanoj.
Eksponado de modaj vestoj faritaj de mondfamaj fasonistoj estas granda spektaklo en Dalian. Ekde 1988 ĝi jam sukcese okazis 12 fojojn. Dekoj da mondfamaj fasonistoj el Parizo, Milano, Tokio kaj aliaj urboj montris pli ol 6 mil kompletojn da lastmodaj vestoj. Tie prezentis pli ol 400 mondnivelaj manekenoj. Nun la festivalo farighis grandskala kultura aktivado kaj aŭtoritata tereno por jughi vestojn.
La aktivadoj en la festivalo harmonie unuigis la vestojn kun kulturaj aferoj kaj multe levis la konscion pri vestoj de la urbanoj, kaj ludas gravan rolon por riĉigi la popolan vivon spiritan kaj materian kaj plibonigi la investan medion kaj turisman aferon de la urbo.
PARTNERAJ URBOJ
Inter la partnerurboj estas:
Templo de Mesa
La Templo de Mesa estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciigantaj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj.
La templo de Mesa, Arizona estis unu el la unuaj temploj konstruitaj en la historio de la Mormona Eklezio SUD. La eklezio anuncis la planoj de konstrui templon en Arizona en la jaro 1919, iom post kiam ĝi rekonis sin al la ŝtato de Usono. Estis unu el tri temploj anoncitaj tiu jaro kiu estus konstruitaj por servi la membrojn de la eklezio kiun kolonigiis ekstere la teritorio de Utaho al la komenco de la 20a jarcento.
Corneliu Zelea Codreanu
Corneliu Zelea Codreanu [korneliŭ zelja kodrjanu] estis rumana politikisto, naskiĝis kiel Corneliu Codreanu (laŭ lia naskiĝatesto) la en Iași, mortis la  en Tâncăbeşti. Li estis pli precize ekstremdekstrulo kaj kreinto kaj ĉefo de la Fergvardio. Tiu antisemita kaj kontraŭkomunisma movado funkciis laŭ lia gvidado per terorismo, atencoj kaj murdo ĉefe en la periodo inter la Unua Mondmilito kaj la Dua Mondmilito. Kiel forta admiranto de Adolf Hitler, lia estis kromnomita "La Kapitano".
11947 Kimclijsters
11947 Kimclijsters estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estas 3,19966404 : ĝi orbitas ĉ. 50 300 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
István Barra (botanikisto)
BARRA István estis hungara vinberpatologiisto naskiĝinta en Torda la 14-an de junio 1900 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de majo 1986.
Kariero
Barra translokiĝis Hungarujon el Rumanujo en 1922 kaj studis ekonomikon kaj agrikulturon en Budapeŝto. Ekde 1929 ĝis 1962 li laboris en la Instituto Esplora pri Vinberkuturo.
Zoltán Bartha
BARTHA Zoltán [pr. barta] estis hungara inĝeniero pri kemio naskiĝinta en Koloĵvaro la 15-an de junio 1922 kaj mortinta en Budapeŝto la 29-an de aŭgusto 1989.
Kariero
Bartha havigis diplomon en 1945 en la Teknikuniversitato de Budapeŝto kaj ekde 1947 ĝis sia morto li estis ĉefinĝeniero de la fabriko de Magyar Ruggyanta (la pli posta Taurus).
Fenilacetamido
Fenilacetamido aŭ C8H9NO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj de la fenilacetata acido kaj amoniako. Fenilacetamido estas blanka solidaĵo kun amoniakodoro uzata kiel kemia reakciaĵo kaj en la produktado de farmaciaĵoj pro ĝiaj antiamebaj, antibakteriaj kaj antifungaj proprecoj. Fenilacetamido estas solvebla en akvo kaj reakcias kun fortaj bazoj, acidoj kaj reduktagentoj.
Farbus (stacidomo)
Farbus estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Farbus, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - Dunkerque-Locale (301000).
IJK 1982
Planado
Historion de la okazigo de la 38-a IJK en Leuven priskribis en sia inaŭgura parolado la 1-an de aŭgusto 1982 Kiki Tytgat, prezidantino de FLEJA: La ideo aperis jam tri jarojn antaŭe, en 1979, tuj post aljuĝo de la 67-a Universala Kongreso de Esperanto al La Verda Stelo, esperanto-grupo en proksima Antverpeno. Laŭ tiama kutimo oni sekve ekstrebis organizi Internacian Junularan Kongreson en la sama lando, kaj tiel kelkaj homoj en Leuven ekpensis pri eventuala IJK tie.
Elekto de urbo
Promenante tra la stratoj de Leuven oni konstatis, ke tiu ĉi urbo povus taŭgi por okazigi IJK-n en ĝi: ĉar ĝi posedas vastan universitatan strukturon por gastigi multnombre junajn homojn kaj por ellabori programon en universitata medio. Krome ĝi estas historivalora urbo kaj moderna urbo, situanta en la mezo de Belgio, laŭ tiamaj imagoj eĉ preskaŭ en la koro de Eŭropo, do facile atingebla.
Akcepto de la invito
La invito organizi IJK-n en Leuven estis akceptita de TEJO post la 36-a IJK en Rauma en 1980. Tiam eklaboris la organiza teamo, kunsidante en trinkejoj, en lernejo, hejme ĉe esperantistoj, dum esperanto-kongresoj, eĉ en parko dum la bierfestoj en Leuven.
Kontaktoj kun la ekstera mondo
Agado de la organizantoj rezultigis kunlaboron de la urbo Leuven en la kongreso, kies rezultoj estas ia. esperantlingva turisma broŝuro pri Leuven, IJK-afiŝo kaj akcepto en la urbodomo.
Kongresejo
La kongreso okazis en tempo de studentaj ferioj, kiam la etoso en la universitata urbo kutime estas silenta. Normale, dum la akademia jaro, en tiu tempo vivis en ĝi ĉirkaŭ 20 000 studentoj.
Chrámec
Bazaj informoj
Chrámec (ĥrAmec), hungare Harmac estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
IJK 1982
Kongresejo
La kongreso okazis en pluraj konstruaĵoj, el kiuj plej multaj situis en la loĝadejaro Arenberg 3 en Leuven-Heverlee, meze de parko kun multaj arboj, herbejoj kaj alia verdaĵo, tra kiu fluas kvieta rivereto. Kongresanoj loĝis en dupersonaj kaj eĉ unupersonaj ĉambroj, grupigitaj en malgrandaj, freŝdataj konstruaĵoj. La kongresejoj konsistis el trinkejo, diskutejo, ripozejo, kunvenejoj, memserva restoracio kaj aliaj ejoj. Ili ĉiuj troviĝis sufiĉe proksime de la urbo, en kies centro estis la salono pro la plenaj programeroj – pli-malpli unu kilometron kaj duonon for de la kongresejo, por nemarŝemuloj atingebla per aŭtobuslinio.
Chrámec
Situo
Chrámec situas laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 20 km-ojn.
IJK 1982
Temo kaj simbolo
Temo de la kongreso estis la rilatoj inter scienco kaj socio: kongresanoj povis diskuti pri la influoj de la scienca "eksplodo" en la lastaj jaroj sur la ĉiutaga vivo, komparante la nuntempon kun la pasinteco, "okcidenta" kun "orienta" kulturoj, ĉu ekzistas alternativoj al tiaspecaj evoluo kaj influo de la scienco. La temon akompanis Wim De Smet, Ian Tarrant, András Lukács kaj Claude Piron.
Esperanto 3000
Esperanto 3000 (ĝis la jaro 1999 nomata Esperanto 2000) estas esperanto-klubo en Leuven (Flandrio, Belgio). Ĝi estis fondita en la 3-a de majo 1979 kaj jam frue, en 1982, ekorganizis en la urbo kune kun FLEJA la 38-an Internacian Junularan Kongreson. Al konstanta agado de la klubo apartenas organizado de kunvenoj ("Vesperoj 3000"), kursoj de esperanto (ĉeestaj, distancaj), aperigado de propra revuo, funkciigado de libroservo, biblioteko, dujara tutlanda festado de la Semajno de Internacia Amikeco kaj okaza eldonado de libroj. En februaro 2008 aldoniĝis dujara Lingva Festivalo. Pro la sukceso, estis decidite organizi ĝin denove ĉiun neparan jaron. La dua Lingva Festivalo okazis en februaro 2009, kaj en 2013 okazis la kvara. Ekde 2016 ĝi okazas laŭ alia formo.
IJK 1982
Temo kaj simbolo
Simbolo de la kongreso iĝis la statuo Fonseto (Fonske).
Partoprenantoj
Laŭ aperintaj gazetaj artikoloj la kongreson partoprenis proksimume 300 junuloj el 35 landoj, inter ili (krom 40 belgoj) Bocvano, Britio, Danio, Finnlando, Francio, Germanio, Grekio, Hispanio, Hungario, Bulgario, Israelo, Italio, Japanio, Jugoslavio, Kanado, Luksemburgo, Nederlando, Norvegio, Svedio kaj Svislando.
Esperanto 3000
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Aminda urbo 1.jpg|Broŝuro pri Loveno Dosiero:Aminda urbo 2.jpg|...kreita de ties Esperanto-klubo </Gallery>
IJK 1982
Programo
Jen skiza resumo de la programo, kia ĝi estis planita en la kongreslibro:
Specifaĵoj
Rimarkinda rezulto de la kongreso, kiun oni ne trovas en oficialaj tekstoj, estas la jena: Ekde aŭgusto 1982 la esperanto-movado bone konas kaj praktikas la manieron danci "La Bamba"n (kisetodanco). Ekde ties unua apero dum la 38-a IJK la danco fariĝis tre populara kaj preskaŭ nemalhavebla parto de precipe junularaj esperanto-renkontiĝoj.
Kantono Warren (Pensilvanio)
La kantono Warren (Warren County) estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
13279 Gutman
13279 Gutman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jennifer Erin Gutman, finalistinon en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Mt. De Chantal Visitation Academy de Wheeling (Okcidenta Virginio, Usono).
Spinoso
Spinoso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castelsaraceno, Grumento Nova, Montemurro, San Chirico Raparo, San Martino d'Agri kaj Sarconi.
(19028) 2000 SC165
(19028) 2000 SC165 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Konin
Konin estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi estas urbo kun rajto de distrikto (eksterdistrikta urbo): tamen ĝi funkcias kiel administra centro por la samnoma distrikto Konin, kiu plene ĉirkaŭas la urban komunumon. En en la urbo vivis.
Tinajas (Cuenca)
Tinajas [tiNAĥas] (ĵaregoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Temas pri ununura domaro sen submunicipoj.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Tinajero [Tinajero]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 207 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,41 loĝ/km².
Situo
Tinajas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 864 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 46,89 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°19′33″N 2°35′00″Ok.
Historio
Ĝia historio datas el la Paleolitiko kaj el la Ferepoko.
Karolo la 5-a havigis al la setlejo la titolon de "villa", kiel aperas en dokumento de 1787.
Pri arkitekturo elstaras la preĝejo de Nia Sinjorino de la Paco, la domegoj de la domaro, kaj la ermitejo de Campillo (kampeto).
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tinajas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Tinajas kie oni alvenis al la nunaj 207.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Triphopo
Triphopo (foje uzata sinonime kun "ĉefpulso") estas muzika ĝenro kiu originiĝis en la komenco de la 1990-aj jaroj en Britio, speciale en Bristol. Ĝi estis priskribita kiel "fuzio de hiphopo kaj elektroniko ĝis neniu ĝenro restas rekonebla", kaj povas aligi varion de stiloj, kiel funko, dub-muziko, soulo, psikedelia, ritmenbluso, kaj haŭzo, same kiel aliaj formoj de elektronika muziko. Triphopo povas esti tre eksperimenta.
Hrip
Hrip (hungare:Hirip) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Satu Mare. Administre ĝi apartenas al Păuleşti.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 295 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 608 (rumanoj, 36% hungaroj).
3675 Kemstach
3675 Kemstach estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 23-an de septembro 1982 de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marfa Vladimirovna Kemstaĉ kaj Semen Stepanoviĉ Kemstaĉ, avoj de la malkovrintino.
Makulvanga paradoksornito
La Makulvanga paradoksornito (Paradoxornis guttaticollis) estas specio de birdo de la familio de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj, en la genro Paradoxornis karaktera pri bekoj stumpecaj kvazaŭ de psitakoj, adaptitaj al manĝo de sekaj semoj de herbo. Ĝi troviĝis en la familio de Timaliedoj aŭ en propra distinga familio Paradoksornitedoj, sed ĝi aktuale estas pli certece enmetita en la Silviedoj.
Ĝi troviĝas en Sudorienta Azio nome en Bangladeŝo, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio.
Temas pri 19 cm longa birdo, kun helbrunaj supraj partoj kaj blankecaj subaj partoj. La kapo estas sufiĉe distinga ĉar krom la tre mallonga kaj papageca rimarkinda flava beko kaj la ruĝecbruna krono, estas tre rimarkinda vizaĝo kun blanka areo de saŭmecaj plumoj el la mentono al subokulo kaj supren estas nigreca okulareo al la beko kun nigra okulo kaj tre malgranda blanka brovo kaj suben estas tre rimarkinda nigra makulo en vango, kio nomigas la specion en Esperanto. En la gorĝo videblas similaj saŭmecaj plumoj iom pli malhelaj kaj sagoformaj kvazaŭ gutoj kio nomigas la specion en la latina scienca nomo kie guttaticollis signifus pli malpli “kun gutoj en la kolo”.
Lago Er
25.76333°N, 100.1875°W
Lago Er, ĉine Erhai (ěrhǎi, 洱海), estas alpa faŭlta lago en la provinco Junano, Ĉinio. La lago Er estis konata ankaŭ kiel Jejuze aŭ Kunming iam. Komuna mistraduko estas Lago Erhai kiu duobligas la vorton por lago.
Geografio
Er situantas ĉe1972 m super marnivelo. Laŭ grando, la Norda-Suda longo de la lago estas 40 km kaj la Okcidenta-Orienta larĝo estas ĉirkaŭ 7-8 km. Ties areo estas 250 km², kio faras ĝin la dua plej granda altatera lago de Ĉinio, post la Lago Dian. Ties cirkonferenco atingas 116 km, ties averaĝa profundo estas de 11 m kaj la totala akvokapacito estas de 2.5 miloj da milionoj da m³.
Ekologio
La lago estas grava manĝofonto por la lokanoj (Bajoj), kiuj famas pro ties kurioza fiŝkapta metodo: nome kormorana fiŝkaptado, kiu konsistas je tio ke ties trejnitaj kormoranoj fiŝkaptas kaj redonas la predon al la fiŝkaptistoj. La birdoj ne povas engluti siajn fiŝopredon pro ringoj fiksitaj ĉirkaŭ siaj koloj. La lago Erhai havas ankaŭ altan biodiversecon de karpoj (Cyprinus), ekzemple la endemiaj specioj (Cyprinus barbatus, Cyprinus daliensis kaj la Cyprinus longipectoralis). Iam la areo estis ĉasrezervejo de cervoj.
65785 Carlafracci
65785 Carlafracci estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala klasika dancistino Carla Fracci, falma pro ŝia interpretado de romantikaj kaj tragediaj roloj.
Henrik Hajnal
Henrik Hajnal, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajnal Henrik estis hungara advokato, altlerneja instruisto, interpretisto. Lia origina familia nomo estis Streicher  ĝis 1898, lia frato estis Dávid Hajnal.
Henrik Hajnal naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝmonato estas novembro) en Vicsápapáti (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Výčapy-Opatovce en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Henrik Hajnal devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1900, poste li estis advokatkandidato en la sama urbo. Li havis propran advokatan atelieron en Budapeŝto inter 1906-1961. Li ankaŭ instruis en la universitato inter 1910–1944. Depost la 2-a mondmilito li estis ankaŭ interpretisto. Lia jura laboro fokusiĝis al Danubo en internacia aspekto.
Starina (distrikto Snina)
Starina estas eksa rutena vilaĝo en orienta Slovakio. La teritorio de vilaĝo kuŝas en distrikto Snina. Unua skribaĵo pri vilaĝo estas de jaro 1492. Dum historio la vilaĝo apartenas origine al noblaj familioj de Humenné, poste al kelkaj aliaj noblaj familioj. La vilaĝo estis neniigita pro la konstruaĵo de Trinkakvujo Starina en 1986 kune kun aliaj ses vilaĝoj. La loko de vilaĝo nune estas sub la akva nivelo de valbaraĵo. De estinta vilaĝo konserviĝis nur monumento de mortintaj dum unua mondmilito  kaj monumento de mortintaj piroteknikistoj dum dua mondmilito, kiu troviĝas sub la baraĝo. Sub la monto de Magura troviĝas minerala akvofonto. Katastro de la vilaĝo nune apartenas al vilaĝo Stakčín. Nune la teritorio estas en la Nacia parko Poloniny. Sur la teritorio de estinta vilaĝo ankaŭ troviĝas Naturrezervejo Gazdoráň, kiu estis deklarita pro la protekto de raraj kreskaĵoj.
Vidu ankaŭ
Eksaj slovakaj vilaĝoj
Farbus
Farbus estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Farbusiens.
Sokrato
Sokrato (greke: Σωκράτης Sōkrátēs; naskiĝis en 470/469 a.K., mortis en 399 a.K. ) estis klasika helena filozofo kiu estas konsiderata unu el ĉefaj fondintoj de okcidenta filozofio. Li famiĝis kiel interparoladanto kun junuloj sur la stratoj, la gimnastikejoj (gimnazioj), kaj en la agoro de la antikva Ateno. Li restas enigma figuro konata ĉefe tra la rakontoj de klasikaj verkistoj, ĉefe el la verkoj de liaj disĉiploj Platono kaj Ksenofono kaj per la verkoj de sia samtempulo Aristofano. La dialogo de Platono estas inter la plej kompletaj rakontoj pri Sokrato kiuj survivis el la antikveco, kvankam ne klaras la grado laŭ kiu Sokrato mem estas "kaŝita malantaŭ sia 'plej bona disĉiplo', Platono".
Tra lia portretado en la dialogoj de Platono, Sokrato fariĝis fama por sia kontribuo al la kampo de etiko, kaj estas tiu platona Sokrato kiu aŭtoritatas la konceptojn de sokrata ironio kaj la sokrata metodo, aŭ elenĥus. Tiu lasta ofte estas uzita ilo en larĝa gamo de diskutoj, kaj estas speco de pedagogio en kiu serio de demandoj estas petita ne nur por eltiri individuajn respondojn, sed ankaŭ por apogi fundamentajn sciojn pri la temo ĉe mano. Sokrato de Platono ankaŭ faris gravajn kaj daŭrantajn kontribuojn al la kampo de sciteorio, kaj la influo de liaj ideoj kaj aliro restas forta fundamento por multe de la okcidenta filozofio kiu sekvis.
La sokrata problemo
Preciza bildo de la historia Sokrato kaj liaj filozofiaj vidpunktoj estas problemaj: temo konata kiel la sokrata problemo.
Ĉar Sokrato ne verkis filozofiajn tekstojn, la kono de la viro, lia vivo, kaj lia filozofio estas tute bazita sur skribaĵoj fare de liaj studentoj kaj samtempuloj. Ĉefe inter ili estas Platono. Verkoj de Ksenofono, Aristotelo, kaj Aristofano disponigas gravajn komprenojn. La malfacileco de trovado de la "reala" Sokrato ekestas ĉar tiuj verkoj estas plejparte filozofiaj aŭ dramecaj tekstoj prefere ol simplaj historioj. Krom Tucidido (kiu faras neniun mencion de Sokrato aŭ filozofoj ĝenerale) kaj Ksenofonto, ekzistas fakte neniu simpla historio tiutempa kun Sokrato kiu traktis liajn propran tempon kaj lokon. Konsekvenco de tio estas ke tiuj fontoj kiuj mencias Sokrato'n ne nepre asertas ke ili estas historie precizaj, kaj ofte estas partiaj (tiuj kiu procesigis kaj kondamnis Sokrato'n forlasis neniun testamenton). Historiistoj tial renkontas la defion de unuigado de la diversaj tekstoj kiuj venas de tiuj viroj por krei precizan kaj koheran raporton pri la vivo de Sokrato kaj ties verko. La rezultoj de tia fortostreĉo ne estas nepre realismaj, simple koheraj.
Platono estas ofte rigardita kiel la plej informa fonto pri la vivo kaj filozofio de Sokrato.. En la sama tempo, aliflanke, multaj akademiuloj kredas ke en kelkaj verkoj Platono, estanta literatura artisto, puŝis sian deklarite favoran version de "Sokrato" longe preter io ajn kion la historia Sokrato supozeble faris aŭ diris; kaj tiu Ksenofonto, estanta historiisto, estas pli fidinda atestanto al la historia Sokrato. Estas demando pri multe da debato super ĝuste kiu Sokrato estis kaj kiun Platono priskribis ĉe iu antaŭfiksita punkto - la historia figuro, aŭ la fikcio fare de Platono. Kiel Martin Cohen asertis, Platono, la idealisto, proponas "idolon, majstran figuron, por filozofio. Sanktulo, profeto de la "Suno-dio", instruisto kondamnita pro sia instruo kiel herezulo."
Estas klara ankaŭ el aliaj skribaĵoj kaj historiaj artefaktoj, aliflanke, ke Sokrato ne estis simpla rolulo, aŭ invento, de Platono. La atestaĵoj de Ksenofonto kaj Aristotelo, kune kun iuj el la verkoj de Aristofano (aparte La Nuboj), estas utila en precizigo de la percepto de Sokrato preter la verkaro de Platono.
Vivo
Detaloj pri Sokrato povas esti derivitaj de tri tiutempaj fontoj: la dialogoj de Platono kaj Ksenofono (ambaŭ fervoruloj de Sokrato), kaj la teatraĵoj de Aristofano. Li estis prezentita fare de kelkaj akademiuloj, inkluzive de Eric Havelock kaj Walter Ong, kiel ĉampiono de parolaj sistemoj de komunikado, starante supren ĉe la krepusko de skribado kontraŭ ĝia hazarda difuzo.
La teatraĵo La nuboj de Aristofano portretas Sokrato'n kiel klaŭno kiu instruas al siaj studentoj kiel trompi ilian elirejon de ŝuldo. La plej multaj el la verkoj de Aristofano, aliflanke, funkcias kiel parodioj. Tiel, estas supozite ke tiu karakterizado ankaŭ estis ne laŭvorta.
La patro de Sokrato estis Sofronisko, skulptisto, kaj lia patrino Fenarete, akuŝistino. Sokrato geedziĝis kun Ksantipo, kiuj estis multe pli juna ol li kaj estis karakterizitaj kiel nedezirindaj en temperamento (kiu havis laŭdire malbonan karakteron, ne komprenis lin, konstante kritikis kaj prikriis lin, sed li toleris ŝin kun pacienco). Ŝi ekhavis por li tri filojn,, nome Lamproklo, Sofronisko kaj Menekseno. Lia amiko Kritono de Alopece kritikis lin pro forlasado de siaj filoj kiam li rifuzis provi eskapi antaŭ sia ekzekuto.
Sokrato komence gajnis sian porvivaĵon kiel majstra ŝtontajlisto. Laŭ Timono de Flio kaj pli postaj fontoj, Sokrato transprenis la profesion de ŝtonmasonaĵo de sia patro kiuj tranĉis ŝtonon por la Partenono. Ekzistis tradicio en antikvo, ne kreditita per moderna enketado, ke Sokrato kreis la statuojn de la Tri Gracioj, kiu staris proksime de la Akropolo ĝis la 2-a jarcento p.K. Antikvaj tekstoj ŝajnas indiki ke Sokrato ne laboris pri ŝtontondado post demisiado. En la Simpozio de Ksenofono, oni informas ke Sokrato diras, ke li dediĉas sin nur al kion li rigardas kiel la plej gravan arton aŭ okupon: diskutado de filozofio. En La nuboj Aristofano portretas Sokrato'n kiel akceptanto de pago por instruado kaj prizorgado de sofista lernejo kun Ĥajrefono, dum en la Apologio de Sokrato de Platono kaj en la Simpozio kaj en la rakontoj de Ksenofono, Sokrato eksplicite neas esti akceptinta pagon por instruado. Pli specife, en la Apologio Sokrato citas sian malriĉecon kiel pruvon ke li ne estas instruisto.
Sokrato batalis kiel hoplito en la Peloponesa Milito.
En la jaro 399 a. K., kiam Sokrato aĝis 70 jarojn, atenanaj samcivitanoj lin akuzis pri blasfemo, ateismo, kaj pri korupto de la junularo. La kortumo kondamnis lin je mortpuno. Anstataŭ defendi sin bone antaŭ la juĝistoj, aŭ fuĝi laŭ konsiloj de siaj amikoj, Sokrato akceptis sian kondamnon. Sokrato, kiu kredis je la senmorteco de la animo, ne timis la morton. Li diris, ke la juĝistoj, ĉar ili neniam ekzamenis siajn proprajn vivojn, jam estis mortaj. Sokrato trinkis venenon de konio ("konia kaliko" ), kaj mortis serene meze inter siaj amikoj.
La juĝo
Kvankam dum la unua parto de sia vivo, li estis patrioto kaj homo de profundaj religiaj kredoj, Sokrato suferis tamen la malfidon de multaj samtempuloj, al kiuj ne plaĉis la nova sinteno kiun li adoptis antaŭ la atena ŝtato kaj la establita religio, ĉefe kontraŭ la metafizikaj kredoj, kiuj proponis «eteran ekzistadon sen konsento de iu ajn dio kiel evidenta figuro». Li estis akuzita en la jaro 399 a.n.e. je enkonduko de novaj dioj kaj je koruptado de la moralo de la junularo, malproksimigante ĝin disde la principoj de la demokratio. Tamen, Sokrato manifestiĝis devota de la dioj, kaj li tute ne intencis enkonduki novajn diaĵojn, al kio li manifestis jenon:
Sed la vera tialo por procesi Sokraton, laŭ Ksenofono, estas ke li akceptis kiel lernanton Kritias, kiu kiel aliaj lernantoj de Sokrato estis membro de la frakcio pro-sparta poste nomita la Tridek Tiranoj, kiuj enpoviĝis en Ateno post la Milito de Peloponezo, kaj estis akuzitaj pro masakroj kaj enriĉiĝo fare de iliaj demokrataj rivaloj.
La Apologio de Platono kolektas la esencon de la defendon de Sokrato en lia propra juĝo; fakte kuraĝa defendo de lia tuta vivo. Li estis mortokondamnita, sed dekomence la kondamno estis aprobita per malgranda majoritato. Kongrue kun la jura praktiko de Ateno, Sokrato faris ironiajn aludojn al la mortokondamno fare de la tribunalo proponante pagi nur malgrandan monpunon pro la malgranda valoro kiun havas por la ŝtato homo kiu havs nur filozofian mision. Oni menciis ankaŭ, ke Sokrato petis ŝerce, ke oni povus kondamni lin simple «invitante lin manĝi en komunumaj bankedoj», alude al la fakto ke ili estas malbonkvalitegaj. Ambaŭ reagoj kolerigis al la juĝistoj tiom ke ili revoĉdonis favore al la mortokondamno nun per pli granda majoritato. La amikoj de Sokrato proponis pagi kaŭcion, kaj eĉ planis lian fuĝon el la prizono, sed li preferis obei la leĝon kaj li mortis tiutiale. Li pasigis siajn lastajn tagojn kun siaj amikoj kaj sekvantoj.
Morto
La venenigo per konio estis metodo kutime uzita de la grekoj por plenumi mortopunojn. Sokrato estis juĝita kaj deklarita kulpulo; oni plenumis tiun punon en la jaro 399 a.n.e.
Li mortis estante 71-jaraĝa, serene akceptante tiun mortopunon. Laŭ rakontas Platono en la Apologio kiun li lasis pri sia majstro, tiu estis povinta eviti la morton, pere de la helpo de amikoj kiujn li ankoraŭ konservis, sed li pro honesteco preferis obei la juran decidon kaj morti.
Je lia morto aperis variaj sokrataj skoloj, ĉar liaj doktrinoj estis interpretitaj diverse pere de liaj lernintoj. Tiele, krom la Platona Akademio, aperis kvar minoraj sokrataj skoloj: nome la cirenisma, la cinikisma, la skolo de Elis kaj Eretria kaj la megara.
Platono ne povis veni al la lastaj momentoj de Sokrato kaj ili estis rekonstruitaj en lia verko Fedono, laŭ la rakonto de kelkaj lernantoj. La rakonto pri la lastaj simptomoj estas jena:
Poste, liahonore kaj kiel agnosko de lia graveco, la Moderna Akademio de Ateno starigis statuon pri Sokrato ĉe la enirejo de la institucio.
Filozofio
Sokrato parolis piedirante laŭlonge la vojoj, kaj faris multajn demandojn serĉante difinojn de (ĉefe etikaj) nocioj. Tiumaniere li inventis la dialogon kiel metodon por malkovri la veron. Sian tipan metodon li nomis majeŭtikon ("akuŝan arton"); t.e. la arto naskigi la ideojn, kiuj estas jam kaŝitaj en la kapo, sed pri kiuj oni konsciiĝas nur se oni "turnas" la menson tiel, ke oni ekvidas ilin.
Ankaŭ ironion li uzis: Ŝajne aprobante la ideojn, kiujn li deziris malpruvi, li montris, ke ili kondukas al absurdaj konkludoj, do ke ili estas malpravaj. De tio devenas la literatura senco de ironio. Sokrato ne verkis ion, sed poste Platono, lia adepto, verkis dialogojn, en kiuj Sokrato ludas ĉefan rolon. Tiele oniaj ĉefaj fontoj pri la vivo de Sokrato restas la jenaj: Platono, Aristofano, Ksenofono.
Laŭ Sokrato, multe gravas ekzameni la vivon. Konversaciante kun multaj homoj, Sokrato uzis induktan racion por atingi la veron. Sed la ofta uzado de ironio en liaj diskursoj havigis al li malamikojn. Tamen Sokrato, laŭ propra aserto, lernis multon de siaj sekvantoj, kaj ofte li laŭ si mem ne havis propran opinion. Li neniam donis doktrinojn.
Antaŭsokrataj filozofoj estas la filozofoj kiuj vivis antaŭ Sokrato. Ili loĝis en Antikva Grekio. Ili inkluzivas ĉefajn figurojn kiaj Taleso, Alkmeono, Hipokrato, Empedoklo, kaj Demokrito.
Heredo
La bazo de la instruoj de Sokrato kaj tio kion li disvastigis estis la kredo en objektiva kompreno de la konceptoj de justeco, amo kaj virto; kaj ĉefe la konon de si mem. Sokrato priskribis la animon (psiĥe) kiel tio laŭ kio oni kvalifikas onin kiel saĝuloj aŭ frenezuloj, bonaj aŭ malbonaj, kombino de inteligenteco kaj karaktero.
Montrante sintenon de nescio, li pridemandis al homoj por poste evidentigi la nekongruon de iliaj asertoj; tio estis nomita «sokrata ironio», kio esprimiĝis per sia fama frazo «Mi scias nur, ke mi nenion scias» (Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα, hèn oîda hóti oudèn oîda).
Li kredis, ke ĉiu malvirto estas la rezulto de la nescio kaj ke neniu persono deziras la malbonon; siavice, la virto estas sciaro kaj tiuj kiuj konas la bonon agados je justa maniero. Lia logiko fokusis al la racia diskutado kaj al serĉado de ĝeneralaj difinoj. Tiusence li influis en sia lernanto Platono kaj tra li en Aristotelo.
Li kredis en la supereco de la parola diskutado super la skribado kaj tial li pasigis la plej grandan parton de sia vivo jam plenkreskulo en bazaroj kaj publikaj placoj de Ateno, iniciatante dialogojn kaj diskutojn kun ĉiu ajn kiu deziru aŭskulti lin, al kiu ili kutime respondis pere de demandoj.
La saĝeco de Sokrato ne konsistis en la simpla akumulado de sciaro, sed en reviziado de la sciaro kiun jam oni posedas kaj el tio oni povu konstrui pli solidajn sciarojn.
La povo de lia oratorio kaj lia atingo publike esprimiĝi estis lia plej grava kapablo akiri la atenton de la personoj. Alia pensulo kaj amiko, kiu estis influita de Sokrato esstis Antisteno, nome la fondinto de la cinikisma skolo de filozofio. Sokrato estis instruisto ankaŭ de Aristipo, kiu fondis la filozofia kirenan skolon pri sperto kaj plezuro, de kiu eliris la pli alta filozofio de Epikuro. Kaj por stoikoj kiel la greka filozofo Epikteto, Sokrato reprezentis la personigon kaj la gvidon por atingi superan vivon. Resume li havis grandan influon en la okcidenta pensaro, tra la verko de lia lernanto Platono.
Aristotelo, lernanto de Platono, indikis la du grandajn atingojn de Sokrato:
Dialektiko
Li estis la vera iniciatinto de la filozofio pro tio ke li havigis al ĝi ĝian ĉefan celon esti la scienco kiu serĉas en la interno de la homa estaĵo. La dialektiko estas la metodo kunhavi sciaron, uzita ĉefe de Platono, inspirita en la majeŭtiko de Sokrato. Post starigi propozicion, li analizis la demandojn kaj respondojn starigitajn de tiu propozicio. Tio faras lin eksterordinara figuro ege influa por la estonteco; li reprezentas la reagon kontraŭ la relativismo kaj la subjektivismo de la sofistoj, kaj li estas singulara ekzemplo de unueco inter teorio kaj konduto, inter pensaro kaj agado. Platono adoptis tiun metodon laŭ kiu pere de la dialogo kaj la konversacio oni povas alveni al la sciaro.
Majeŭtiko
Li disvastigis metodon, kiun li nomis majeŭtiko (probable inspirita de la fakto ke lia patrino estis akuŝistino, ĉar etimologie majeŭo estis greka vorto rilata al akuŝado), tio estas, atingi, ke la interparolanto malkovru siajn proprajn verojn. La majeŭtiko estis lia plej granda atuto, indukta metodo kiu permesas al li konduki siajn lernantojn al la solvo de la problemoj kiuj estis starigitaj pere de lertaj pridemandaroj kies logiko prilumis la sciaron. Laŭ lia pensaro, la kono kaj la memregado ebligus la restaŭradon de la rilato inter la homa estaĵo kaj la naturo. Por Sokrato tiu estis metodo pere de kiu la animo alvenus al sciaro, maniero konstrui sciaron el la solvo de demandoj kaj maniero analizi la veron komparante diversajn opiniojn. Sokrato kredis, ke la sciaro estas konstruebla el opinioj kaj rezonado. Uzante tiun metodon, li konstatis, ke la plej granda parto de la personoj al kiuj li demandadis en Ateno opinias sen havi sciaron: Sokrato demandadis kaj ili ne scipovis pravigi siajn opiniojn; pro tio li ricevis la kromnomon tabano, ĉar liaj demandoj ŝajnis ĝenaj al demanditaj atenanoj.
Politiko
Oni argumentas, ke Sokrato kredis, ke "la idealoj apartenas al mondo kiun nur la saĝulo kapablas kompreni", kio faras la filozofon la nura tipo de persono taŭga por regadi aliulojn. En la dialogo de Platono, Respubliko, Sokrato kontraŭis malferme la demokration kiu regis Atenon dum lia vivo de plenkreskulo. Laŭ li la atena demokratio ne estis je taŭga nivelo de ideala registaro reprezentita de pli perfekta reĝimo regata de filozofoj. Tamen eble la Sokrato de Respubliko de Platono estas nuancigita de la propraj ideoj de Platono. Dum la lastaj jaroj de la vivo de Sokrato, Ateno estis en kontinua ŝanĝo pro la politika agitado kaj maltrankvilo. La demokratio estis finfine elpovigita per junto konita kiel la Tridek Tiranoj, regata de parenco de Platono, nome Kritias, kiu estis iama studanto kaj amiko de Sokrato. La nomitaj tiranoj regadis dum proksimume unu jaron antaŭ la atena demokratio estis restarigita, momento en kiu oni deklaris amnestion por ĉiuj ĵusaj okazaĵoj.
La opozicio de Sokrato al demokratio estas ofte malakceptita de fakuloj, kaj la pridemando estas unu de la plej ardaj filozofiaj diskutoj dum klopodoj por precize determinado de tio kion vere Sokrato kredis. La plej forta argumento de tiuj kiuj asertas, ke Sokrato ne kredis reale en la ideo de la filozofaj reĝoj estas ke tiu ideo ne aperas antaŭ la Respubliko de Platono, kiu estas amplekse konsiderata unu de la "mezaj" dialogoj de Platono kiu ne reprezentus klare la hisoórian kredaron de Sokrato. Krome, laŭ la Apologio de Platono, pli "frua" dialogo platona, Sokrato malakceptis sekvi la konvencian politikon; li ofte asertis, ke li ne povas rigardi la aferojn de aliuloj nek diri al tiuj kiel vivi siajn vivojn kiam li mem ankoraŭ ne sciis kiel vivi siana propran vivon. Li kredis, ke li estas filozofo engaĝiĝinta en la serĉado de la Vero, kaj li ne fanfaronis scii komplete ĉion. Ankaŭ la akcepto fare de Sokrato pri sia mortopuna kondamno povas utili por apogi tiun opinion. Oni asertas, ofte ke granda parto de la tendencoj kontraŭdemokratiaj estas fakte propraj de Platono, kiu neniam estis kapabla superi sian malkontenton pro tio kion oni faris al lia majstro.
Ajnaokaze, estas klara, ke Sokrato pensis, ke ankaŭ la leĝoj de la Tridek Tiranoj estas same objekteblaj; kiam oni alvokis lin petante lian helpon en la aresto de atena kamarado, Sokrato malakceptis kaj apenaŭ povis eviti sian propran morton antaŭ la elpostenigo de la tiranoj. Tamen, li plenumis sian devon servi kiel la sparta reĝo Pritanis kiam oni juĝis grupon de generaloj kiuj prezidis katastrofan marbatalan kampanjon; eĉ tiam, li montris netolereman sintenon, estante unu de tiuj kiuj malakceptis proceduri per maniero nebazita sur la leĝaro, spite la fortan premon. Rigardinte iliajn agadojn, li konsideris la leĝojn de la Tridek Tiranoj malpli legitimaj ol tiuj de la Demokrata Senato kiu mortkondamnis lin.
La ŝajna respekto de Sokrato al la demokratio estas unu de la temoj esploritaj en la verko de 2008, Socrates on Trial de Andrew David Irvine. Irvine subtenas, ke estis pro sia fideleco al la atena demokratio kial Sokrato estis preta akcepti la mortokondamnon fare de siaj samcivitanoj. Kiel diras Irvine: "Dum milittempo kaj granda socia kaj intelekta maltrankvilo, Sokrato sentis sin devigita esprimi siajn vidpunktojn malferme, sen priokupiĝi pro la konsekvencoj, pro kio nuntempe oni memoras lin ne nur pro sia sprita ingenio kaj pro sia alta etika nivelo, sed ankaŭ pro sia fideleco al vidpunkto ke en demokratio la plej bona maniero kiel homo servu sin mem, siajn amikojn kaj sian urbon - eĉ dum milittempo - estas montri fidelon kaj publike diri la veron".
Verkoj
Sokrato ne verkis tekston ĉar li kredis, ke «ĉiu devas disvolvigi siajn proprajn ideojn». Oni konas nur parte liajn ideojn pere de la atestoj de liaj lernantoj: ĉefe Platono, Ksenofono, Aristipo kaj Antisteno.
Ankaŭ ne oni fondis regulan skolon de filozofio. Ĉio kion oni scias certe pri liaj instruoj oni elprenis el la verkaro de Platono, kiu ofte atribuis siajn proprajn ideojn al sia majstro, kaj li priskribis Sokraton kaŝanta sin malantaŭ ironia memmontrado de nescio, konata kiel sokrata ironio, havanta granda ingenion kaj mensan spriton.
Krom la menciitaj lernantoj, Sokrato havis aliajn sekvantojn kaj aŭskultantojn, inter kiuj menciendas Eŭklido de Megara, Fedono de Elis kaj Eskino de Sfeto.
Fontoj
Ĉar Sokrato ne verkis tekston, oni povas alproksimiĝi al lia figuro nur pere de kvar fontoj:
Sokrato (teatraĵo)
Sokrato estas kvarakta tragedio de Ch. Richet, el la franca trad. en ritma prozo J. Couteau x, 1914, 101 p. Oni volis prezenti ĝin dum la 10-a Universala Kongreso, sur la p. 5. oni eĉ legas: "Estas ludita dum la Deka UK de E (Paris, aŭgusto 1914) de la jenaj geaktoroj: ..."
Svisa Citro-Kultur-Centro
La Svisa Citro-Kultur-Centro en la emevala vilaĝo Trachselwald Svisujo estas la unua svisa citromuzeo. Ĝi estas malfermita ekde februaro 1999.
Loko
En 1999 la centro instaliĝis en la eksa hotelo stacio en Konolfingen. Ek de marto 2003 la centro troviĝas en domo de jaro 1614 Amtsschaffnerei - la iama bieno-administrejo en la emme-vala vilaĝo Trachselwald Svisujo.
Muzeo
Ĝi estas la unua muzeo en Svisujo, kiu montras kolekton da ĉiuj tipoj de citroj de Svisujo, de la komenco en la 18-a jarcento ĝis nuntempo. Ĉirkaŭ 110 citroj montras 200 jarojn da instrumenta historio kaj kulturo. Oni vidas ankaŭ muziknotojn, patentajn skribaĵojn, bildojn kaj aliajn ekipaĵojn.
Viziteblo de muzeo
La muzeo estas malfermita por la publiko la 1-an dimanĉon de ĉiu monato, matene kun gvidisto kaj koncerto, posttagmeze la muzeo estas nur malfermita sen gvidisto. Grupoj povas post antaŭmendo viziti la muzeon ankaŭ dum aliaj tagoj kun gvidisto kaj koncerto.
Lernejo
Oni povas lerni ludi citron.
Eldonejo
La eldonejo enhavas hodiaŭ ĉirkaŭ 160 titolojn ankaŭ kun notoj.
Koncertoj
Ĉiam la 1-an dimanĉomatenon (krom januaro, julio kaj aŭgusto) en la centro okazas koncerto kun gvidado je la 10.30. La centro cetere organizas koncertojn en aliaj lokoj.
Viktor Csiky
Viktor Csiky [ĉiki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csiky Viktor estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis csíksomlyói [ĉikŝomjOi].
Viktor Csiky naskiĝis en 1839 en Marosvásárhely (Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempa Târgu Mureș en Rumanio), li mortis en 1924 en la sama urbo, sed jam en Rumanio.
Biografio
Viktor Csiky maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Vieno. Post siaj studoj inter 1965-1967 li estis advokato en Arad (urbo), poste li instruis en jura akademio en Kolozsvár, ekde 1872 en la Scienca Universitato Jozefo Francisko kiel ordinara profesoro. En la lernojaro 1874 li estis dekano, ĝuste post jardeko rektoro. En 1899 li emeritiĝis. Li okupiĝis pri la katolika eklezia juro. Ekde 1898 li havis posteneton en Erdélyi Magyar Közművelődési Egyesület.
Dino Zoff
Dino ZOFF (naskiĝis la 28-an de februaro 1942 en Italio) estas itala futbala golulo, unu el la plej grandaj italaj futbalistoj de ĉiuj tempoj, kaj la plej maljuna ludanto por venki en la futbala Mondpokalo, kiam li venkis kiel la kapitano de la itala futbalteamo en la Monda Pokalo 1982 en Hispanio, kiam li estis 40-jaraĝa.
Kariero
Zoff ludis dum la plej granda parto de sia kariero ĉe Juventus. Li tenas la rekordon por la plej longa tempo sen koncedi golon (1142 minutoj) kaj ankaŭ la rekordon por la plej maljuna ludanto por okazigi la Mondan Pokalon (40-jaraĝa, en la Mondo-pokalo de 1982).
Zoff iĝis trejnisto post emeritiĝo de profesia futbalo. Li igis Juventus venki en la UEFA-pokalo la sezono 1989, post venko en fina stadio super Fiorentina kun poentaro de 3-1 sume.
Li trejnis la italan teamon kiu venis dua en Eŭro 2000. En 2005 li estis nomumita trejnisto de Fiorentina, post antaŭe trejnis Juventus kaj SS Lazio.
Kiel parto de la UEFA Jubileaj Premioj, Zoff estis elektita kiel la Ora Futbalisto de Italio.
En marto 2004, li estis elektita de Pelé kiel unu el la La 125 plej bonaj vivantaj futbalistoj en la mondo.
13280 Christihaas
13280 Christihaas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Christine Haas, finalistinon en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro ŝia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Reyburn Intermediate School de Clovis (Kalifornio, Usono).
Aulnay
Pluraj komunumoj de Francio havas la nomon Aulnay.
11948 Justinehénin
11948 Justinehénin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Por la epoko de la, ĝi orbita granda duonakso estas 3,19777893 ; ĝi orbitas ĉ. 332 300 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga tenisistino Justine Henin.
7706 Mien
7706 Mien estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC" (angle por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la lago Mien en Småland, sudokcidente de la sveda urbo Tingsryd. Tiu lago rezultas de meteorŝtona alfrapo ĉirkaŭ 120 milionoj da jaroj antaŭ.
São José do Vale do Rio Preto
São José do Vale do Rio Preto estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 20.252 loĝantojn en 2010.
Ödön Kaposy K.
Ödön Kaposy K. [kapoŝi kA], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kaposy K. Ödön estis hungara pentristo, instruisto, verkisto. Lia origina familia nomo estis Klaszek [klasek].
Biografio
Ödön Kaposy K. frekventis lernojaron en 1938 en Belarta Altlernejo de Budapeŝto (liaj instruistoj estis Gyula Rudnay kaj Bertalan Karlovszky), poste li daŭris la lernadon en Accademia di Belle Artien Venecio. Li restis en Venecio, iom post la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj li instruis en mezlernejo. Li studvojaĝis en Italio, Grekio, Turkio, Hispanio, Sirio, Egipto, Maroko kaj Libio. Dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Londono. En 1980 li hejmenvenis kaj aliĝis al la hungaraj pentristaj rondoj.
Somere dum la lernojaroj li bicikle vagabondadis al pluraj landoj, pri la aventuroj li eldonis librojn kun siaj ilustraĵoj.
Mikola Husoŭski
Mikola HUSOŬSKI (beloruse: Мікола Гусоўскі, pole: Mikołaj Hussowczyk, latine: Nicolai Hussoviani) estis elstara belorusa mezepoka verkisto. Li naskiĝis en 1470 plej verŝajne en belorusa urbeto Usa (Usava). Komencan edukadon li ricevis en Belorusio, poste daŭrigis studadon en universitatoj de Bolonjo, Krakovo kaj Vilno (laŭ informoj el tieaj arĥivoj). Dato de lia morto estas necerta – iam post la 1533 jaro.