cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nordkapp
- jen norvege, en la norda samea Davvinjárga aŭ Nordkáhppa, en la kvena Kappa aŭ Nordkappa - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 616 kilometroj.
Dezső Mérő
MÉRŐ Rezső (me:roe) estis hungara ekonomikisto naskita la 16-an de februaro 1887 en Szabadka kaj mortinta la 26-an de oktobro 1954 en Temeŝvaro.
Kariero
Mérő studis en Komerca Akademio de Budapeŝto, li estis librotenanto de la Ekonomika Banko de Temeŝvaro, poste firmaestro de la Popolbanko de Szolnok. Post la unua mondmilito li loksidiĝis en Temeŝvaro, kie li estis direktoro de la Banko Timişoara, pli poste de la Banko Pallas fondite de si mem. Li redaktis kaj eldonis la ekonomikan fakrevuon A Hét (1934-35)
Prenois
Prenois estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Prenois etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
São Sebastião do Paraíso
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo, evidente nomata laŭ la sankta Sebastiano. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj estas la administra centro de la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1821.
György Vályi
VÁLYI György (va:ji djoerdj) estis hungara inĝeniero naskita en Koloĵvaro en 1756 kaj mortis en ? post 1830.
Kariero
Vályi studis en la Collegium Oeconomicum de Szempc. Li estis verŝajne la inĝeniero de la grandbieno Esterházy. Li faris mapon en 1788 pri la regiono de Tarna, en la sekvaj jaroj pri la regiono de Ipoly, poste pri la parto de Danubo en ĉirkaŭaĵo de Visegrád. Lia mapo farita en 1790-aj jaroj montras la malnovan akvoreton de la Hanság kaj ĝia ĉirkaŭajo kun la malsupera fluo de Rába kaj Répce. Li laboris ĉe Garam, poste de 1823 kune kun Keresztély Raisz li mezuris la akvoregionon de Tisza, Zagyva kaj Tarna inter Tiszakürt – Jászkisér – Újszász - Szolnok. Li estis unu el la plej elstaraj kartografiaj inĝenieroj de la 18-a jarcento.
Chegança
Chegança [ŝegansa] estas drama dancoteatraĵo en la muziko de Brazilo, kiu apartenas al la aro de pastorio-dancoj.
La scenaj popolteatraĵoj rakontas pri la batalo de la kristanoj kontraŭ la maŭroj kaj enprenas je tio motivojn el rakontoj de la maristoj kaj el kavalirromanoj. Ĝi estas identa kun la festivaloj Moros y Cristianos en hispanlingva Latinameriko kaj deiras de la villancico-j el Galegujo kaj Portugalujo de la 18-a jarcento, havas tamen ankaŭ similaĵojn kun la menueto de la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Meseșenii de Sus
Meseșenii de Sus [meseŝeni de sus] (hungare: Oláhkecel) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 1475 loĝantojn (rumanoj); en 1992 987 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1213. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kraszna, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Meseșenii de Jos.
La komunuma vojo DC76 ligas Meseșenii de Sus al Meseșenii de Jos. Vojetoj iras al Fetindia kaj Șeredeiu.
Richard Talbert
Richard J.A. TALBERT (nask. en 1947) estas Brit-usona antikva-historiisto kaj klasikisto ĉe la Universitato de Norda Karolino ĉe Chapel Hill, kie li estas Profesoro de Antikva Historio William Rand Kenan, Da. Talbert estas gvidanta erudiciulo de antikva geografio kaj la ideo pri la spaco en la antikva Mediterranea mondo. Konektita al ĉi tiu spaca esplorado estas ega projekto pri la Tabula Peutingeriana (tablo Peutinger), kopio de antikva Romia karto konservita en mezepoka versio.
Talbert ricevis sian edukon ĉe La Canterbury-a Lernejo de la Reĝo kaj ĉe Corpus Christi College, Universitato Cambridge, kie li gajnis Duoble-Altgradajn Honorojn pri la Klasikoj (1968) kaj poste Doktoron de Filozofio (1972). Cambridge donis al li honoran Doktoron de Literumoj en 2003. Li estas Korespondanta Membro de la Germana Instituto de Arkeologio. Talbert estas fakultiĝinta ĉe Queen’s University, Belfast, kaj la Universitato McMaster en Ontario, Kanado. Li estis Kunlaboristo Herodotus ĉe la Instituto por Altgrada Studado, Princeton, New Jersey (1978-1979). Lia studo The Senate of Imperial Rome (Princeton University Press, 1984, en Esperanto: La Senato de Imperia Romio), gajnis por li la Premion Goodwin en 1985.
Dum 2000-2001 al Talbert premiis la Premion J.S. Guggenheim-a Memororganizo, Dojenan Premion Usono Komitato pri Eruditaj Socioj, kaj la inaŭguran Premion Robert F. kaj Margaret S. Goheen ĉe la Nacia Centro pri la Homa Scienco ĉe Norda Karolino. Inter liaj doktaj verkoj estas la kompilaĵo de la Barrington Atlas of the Greek and Roman World (Princeton, 2000, en Esperanto: Atlaso Barrington de la Greka Kaj Romia Mondo), kiu gajnis la Premion pro Plej Bona Profesia/Erudita Multvoluma Referencverko pri la Homa Scienco.
Eksteraj Ligiloj
Kartcentro de la Antikva Mondo (en la angla) Fakultata Profilo (en la angla)
Okcidenta Armenio
Okcidenta Armenio (okcident-armene: Արեւմտեան Հայաստան, Arevmdjan Hayasdan), situanta en Okcidenta Azio, estas termino uzata por nomi orientajn partojn de Turkio (antaŭe Otomana Imperio ), kiuj estis parto de la historia patrujo de la armenoj. Okcidenta Armenio, ankaŭ nomata Bizanca Armenio, aperis post la divido de Granda Armenio inter la Orientromia Imperio (Okcidenta Armenio) kaj la Sasanida Persio (Orienta Armenio) en 387 post Kristo.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
La preĝejo Sankta Jakobo (germane: Jakobskirche) en Vajmaro, Germanujo, estas baroka konstruaĵo. En ĝi geedziĝis Johann Wolfgang von Goethe kaj Christiane Vulpius. La ĉirkaŭanta tombejo gastigas i.a. la tombojn de Lucas Cranach la Maljuna, Martin Gottlieb Klauer kaj Friedrich Schiller. Arkitekto de la preĝejo estis i.a. Johann Mützel kaj Christian Richter. La altaron kun benanta Kristo en retora pozo estas verko de Peter Kaufmann.
Okcidenta Armenio
La areo estis konkerita de la otomanoj en la 16a jarcento dum la Otomana-Safavida Milito (1532–1555) kontraŭ iliaj iranaj safavidaj ĉefaj rivaloj. Pasinte de la unua al la dua, otomana regado super la regiono fariĝis nur decida post la Otomana-Safavida Milito 1623–1639. La areo tiam iĝis konata kiel turka Armenio aŭ otomana Armenio. Dum la 19-a jarcento, la Rusa Imperio konkeris la tutan Orientan Armenion de Irano, kaj ankaŭ certajn partojn de Turka Armenio, kiel Kars. La armena loĝantaro de la regiono estis trafita dum la disvastigitaj masakroj de armenoj en la 1890-aj jaroj.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Ne forgesendas ke la kirko donis sian nomon al la tuta Jakoba antaŭurbo.
Okcidenta Armenio
La armenoj loĝantaj en sia praa lando estis ekstermitaj aŭ deportitaj de otomanaj trupoj dum la Armena genocido en 1915 kaj dum la sekvaj jaroj. La sistema detruo de armena kultura heredaĵo, kiu eltenis pli ol 4000 jarojn,  estas konsiderata ekzemplo de kultura genocido.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Historio
La nomon ricevis la preĝejo estante stacio de la jakoba pilgrimvojo ĝis Santiago de Compostela. La unua konstruaĵo estis jam en 1168 sur la Jakoba monteto. Kiam en la 13-a jarcento estiĝis ĉirkaŭfortikaĵo kompleta, la preĝejo restis ekstere de la muroj. En 1712 la kadukiĝinta ejo disfaligitis. En 1713 lia duka moŝto Vilhelmo Ernesto starigis ununavan barokan preĝejon. Post incendio tuŝinta ankaŭ la Urban kastelon la Jakobo-preĝejo iĝis oficiala kortega preĝejo. Restaŭradlaboroj post la okupado de la trupoj de Napoleono Bonaparte akompanitis fare de la fama ĉefarkitekto Clemens Wenzeslaus Coudray kaj finfaritis en 1817. En la 19.10.1806 okazis en la sakristio la nuptoceremonioj de Goethe kaj Vulpius sub la gvidado de paroĥestro Christoph Wilhelm Günther.
Okcidenta Armenio
Nur asimilitaj kaj kaŝitaj armenoj loĝas en la regiono hodiaŭ, kaj iuj iredentaj armenoj asertas ĝin kiel parton de Unuiĝinta Armenio. La plej rimarkinda politika partio kun ĉi tiuj vidpunktoj estas la Armena Revolucia Federacio.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Priskribo
En la masonitaĵo de la preĝejo troviĝas ŝtono kiu memorigas la konsekron de la unua kapelo el la 1168-a jaro.
Okcidenta Armenio
Etimologio
Monto Ararato, hodiaŭ situanta en Turkio, kiel vidite de la armena ĉefurbo Erevano. Ĝi simbolas Okcidentan Armenion en la armena publika menso. En la armena lingvo, ekzistas pluraj nomoj por la regiono. Hodiaŭ la plej ofta estas Arevmtjan Hajastan (Արևմտյան Հայաստան) en orient-armena (plejparte parolata en Armenio, Rusio, Kartvelio, Irano) kaj Arevmdean Hajasdan (Արեւմտեան Հայաստան) en okcident-armena (parolata en la diasporo : Usono, Francio, Libano, Sirio, Argentino, ktp.). Arkaikaj nomoj (uzataj antaŭ la 1920-aj jaroj) inkluzivas Taĝkahajastan (Տաճկահայաստան) en orienta kajDaĉkahajasdan en okcident-armena. Ankaŭ uzataj en la sama periodo estis Turkahajastan (Թուրքահայաստան) aŭ Trkahajastan (Թրքահայաստան), ambaŭ kun la signifo turka Armenio.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Priskribo
La interna aranĝo de la galerioj estas farita en klasikisma stilo. La de Martin Gottlieb Klauer ĉe la ĉefaltaro dezajnita figuro de "Kristo benanta" ege tipas por tio: kaj la vestaĵoj kaj la gestoj estas romiaj. Krome substrekas la enkadrigo per t.n. aedicula la modelliveradon de romia antikveco. Ene troviĝas la sarkofago de la angla pentristo Charles Gore, kiu ja ankaŭ partoprenis la kulturajn rondojn de dukino Anna Amalia en Kastelo Tiefurt.
Okcidenta Armenio
Etimologio
En la turka lingvo, la laŭvorta traduko de Okcidenta Armenio estas Batı Ermenistan. La regiono estis oficiale priskribita kiel Orienta Anatolio (Doğu Anadolu) ĉar la sep geografiaj regionoj de Turkio estis difinitaj ĉe la Unua Geografia Kongreso en 1941. Laŭlonge de multe de la registrita historio oni ne konsideris, ke la orienta limo de Anatolio etendiĝas ĝis Aras, la rivero, kiu markas la nuntempan limon inter la statoj Armenio kaj Irano. Kelkaj kurdoj nomas la sudajn regionojnBakurê Kurdistanê (Norda Kurdio).
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Priskribo
Tuj nordoriente de ĉi tiu kirko troviĝas Feodora-hejmo.
Orgeno
Laŭdire ĉeestis la solenan ekfunkciigon de la orgeno en 1721 la geniulo Johann Sebastian Bach mem. La nuna orgeno konstruitis en 1977 fare de Gerhard Böhm el Gotha. La instrumento estas en la ĥorejo kaj havas 17 registrojn sur du klavaroj. La instrumento staras dekstre en la altarejo. La ludaj kaj registraj traktaĵoj estas mekanikaj.
Okcidenta Armenio
Otomana konkero
Post la Otomana-Persa-Milito (1623-1639), Okcidenta Armenio fariĝis decide parto de la Otomana Imperio. Ekde la rusa-turka milito, 1828–1829, la termino "Okcidenta Armenio" nomis la armen-loĝatajn historiajn regionojn de la Otomana Imperio, kiuj restis sub otomana regado post kiam la orienta parto de Armenio estis cedita al la Rusa Imperio de la kaĝaroj post la rezulto de la rusa-persa milito (1804–1813) kaj rusa-persa milito (1826–1828).
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Tombejo kaj sonoriloj
La tombejo hodiaŭ ne plu funkcias. Ĝin posteulis ekde 1818 la t.n. Historia tombejo vajmara. Tamen ĝi estas unu el la plej gravaj de tuta Turingio. Sur ĝi i.a. troviĝas la tomboj de Lucas Cranach la Maljuna, Johann Karl August Musäus, la pentristo Johann Friedrich Löber kaj de Christiane von Goethe. En la jaro 2007 oni malkovris en la planko de la preĝejo tomboslabon de dum la Tridekjara milito mortpafita Hans Melchior Marschall. Ĝi daŭre kuŝas ĉe la originala loko kaj videblas travitre. La unua tombo de Friedrich Schiller estis ĉe la kripto Kassengewölbe.
Okcidenta Armenio
Otomana konkero
Okcidenta (otomana) Armenio konsistis el ses  vilaietoj ( vilâyat-ı sitte): la vilaietoj de Erzurum, Van, Bitlis, Diyarbekir, Kharput, kaj Sivas.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Tombejo kaj sonoriloj
En la turo estas tri sonoriloj kun historia trabaro el ligno. La plej malnova mulditis en 1631 fare de la erfurtanoj Hieronymus kaj Melchior Möhring; ili estis ĝis 1713 en la Kortega kapelo ĝis la anstataŭiĝo per alia sonorilaro fare de Nicolaus Jonas Sorber. La iama turista loĝejo alireblas servante kiel bela belvedero.
Okcidenta Armenio
Otomana konkero
La sorto de Okcidenta Armenio, ofte nomata "La Armena Demando ", estas konsiderata ŝlosila afero en la moderna historio de la armena popolo.
Preĝejo Sankta Jakobo (Weimar)
Pastoro Erich Kranz
Kranz estis de 1977 ĝis 1994 paroĥestro de la komunumo jakoba. En aŭtuno 1989 li estis unu el la plej gravaj batalantoj por pli da libereco, antaŭ Turniĝo. Li krome deĵoris kiel porjunula pastoro por la tuta urbo. En 2013 li nomumitis pro tio honora civitano de Vajmaro.
Okcidenta Armenio
Unua Mondmilito kaj postaj jaroj
La traktatoj resumitaj en 1923 de Ray Stannard Baker, kiu estis gazetara sekretario de Woodrow Wilson dum la Pariza Packonferenco.
Armena genocido
En 1894–1896 kaj 1915 la Otomana Imperio faris sistemajn masakrojn kaj devigis deportadon de armenoj  rezultigante la Armenan genocidon. La amasa deportado kaj mortigoj de armenoj komenciĝis printempe 1915. La 24an de aprilo 1915, armenaj intelektuloj kaj komunumestroj estis deportitaj de Konstantinopolo. Depende de la cititaj fontoj, ĉirkaŭ 1 500 000 armenoj estis mortigitaj dum ĉi tiu ago.
Kaŭkaza Kampanjo
Dum la militkampanjo en Kaŭkazio de la Unua Mondmilito, la Rusa Imperio okupis la plej multajn el la armenaj loĝataj regionoj de la Otomana Imperio. La provizora provinca registaro estis establita en okupitaj areoj inter 1915 kaj 1918.
La kaoso kaŭzita de la Rusia revolucio de 1917 ĉesigis ĉiujn rusajn armeajn operacojn kaj rusaj trupoj komencis retiriĝojn. La unua kaj dua kongresoj de okcidentaj armenoj okazis en Erevano en 1917 kaj 1919.
Interkonsento Sazonov–Paléologue
La Interkonsento Sazonov-Paléologue de la 26-a de aprilo 1916 inter rusa ministro pri eksterlandaj aferoj Sergej Sazonov kaj franca ambasadoro en Rusio Maurice Paléologue proponis doni Okcidentan Armenion al Rusio kontraŭ rusa konsento al la Interkonsento Sykes-Picot.
Nuna situacio
Nuntempe Armenio havas neniujn teritoriajn postulojn kontraŭ Turkio, kvankam unu politika partio, la Armena Revolucia Federacio, la plej granda armena partio en la diasporo, postulas la areon donitan al la Respubliko Armenio (1918–1920) de la usona prezidanto Woodrow Wilson arbitra verdikto kadre de la Traktato de Sèvres en 1920, ankaŭ konata kiel Vilsonia Armenio.
Ekde 2000, organiza komitato de la kongreso de heredantoj de okcidentaj armenoj postvivintaj la armenan genocidon aktivas en diasporaj komunumoj.
Šumarina
Šumarina, hungare Benge, serbe  Шумарина estas malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Beli Manastir.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo. Beli Manastir troviĝas 3, Mohács 16, Osijek 27 km-ojn for.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio.
Górzno
Górzno estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al Górzno en distrikto Brodnicki.
Gilbert Warrenton
Gilbert WARRENTON (n. la 27-an de marto 1894 en Nov-Ĵerzejo - m. la 21-an de aŭgusto 1980 en Kalifornio) estis elstara usona kameraisto por mutaj kaj parolaj filmoj. Li filmis pli ol 150 filmoj antaŭ sia morto.
Inter la plej rimarkindaj filmoj estas The Cat and the Canary (1927), sed ankaŭ pluraj B-filmoj de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.
Sabloperdriko
Tiu membro de la grupo de la perdrikoj havas sian ĉefan indiĝenan teritorion el Egiptio kaj Palestino orienten al suda Arabio. Ĝi estas proksime rilata kaj simila al sia samgenra de sudorienta Turkio kaj orienten al Pakistano, la Mezorienta perdriko, Ammoperdix griseogularis.
Tiu 22-25 cm longa birdo estas specio de loĝantaj birdoj en seka, malferma kaj ofte monteteca kamparo. Ili nestumas en fuŝe kovrita grunda skrapaĵo, kie la ino demetas 5-7 ovojn. La Sabloperdriko manĝas ampleksan varion de semoj kaj iome da insektomanĝo.
La Sabloperdriko estas fortika birdo, ĉefe sablobruna kun blankabruna flanka strieco ne vertikala kiel ĉe la perdrikoj de la genro Alectoris, sed ondeca. Masklo havas grizan kapon kun blanka traokula strio kiu larĝiĝas malantaŭokule al orelareo eĉ pli ol ĉe la samgenra Mezorienta perdriko. La kolflankoj estas senmarkaj grizaj kaj ankaŭ la gorĝareo estas griza, dum la resto de la korpo estas sablokolora. La kapobildo estas la plej certa distingilo el la Mezorienta perdriko. La beko estas oranĝecflava. La kruroj estas flavecaj kaj ne ruĝaj, kiel ĉe la perdrikoj de la genro Alectoris. La maskloj havas tre distingobildajn grizajn kapojn, sed inoj estas tre eluzitaj versioj kompare, kaj tiu manko de distinga kapobildo malfaciligas distingi sian specion.
Hornsömmern
Hornsömmern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio, kaj apartenas al administra komunumaro Bad Tennstedt. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
22174 Allisonmae
22174 Allisonmae estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Mezorienta perdriko
La Mezorienta perdriko, Ammoperdix griseogularis, estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj.
Tiu membro de la grupo de la perdrikoj havas sian ĉefan indiĝenan teritorion el sudorienta Turkio tra Sirio kaj Irako oriente al Irano kaj Pakistano. Ĝi estas plej proksime rilata kaj tre simila al sia samgenra de Egiptio kaj Arabio, nome la Sabloperdriko, Ammoperdix heyi.
La Mezorienta perdriko estas fortika birdo, ĉefe sablobruna kun blankabruna flanka strieco ne vertikala kiel ĉe la perdrikoj de la genro Alectoris, sed ondeca. Masklo havas grizan kapon kun tre markata nigrega strio superokula kaj blanka traokula strio kiu larĝiĝas malantaŭokule al orelareo. La kolflankoj estas makuleca je blanka kaj la gorĝareo estas griza, kialo por la latina scienca nomo. La kapobildo estas la plej certa distingilo el la Sabloperdriko. La beko estas oranĝecruĝa. La kruroj estas flavecaj kaj ne ruĝaj, kiel ĉe la perdrikoj de la genro Alectoris. La maskloj havas tre distingobildajn grizajn kapojn, sed inoj estas tre eluzitaj versioj kompare, kaj tiu manko de distinga kapobildo malfaciligas distingi sian specion.
Kaze de ĝenado, tiu palearktisa specio preferas kuri anstataŭ ekflugi, sed se necese ili ekflugas mallongajn distancojn per rondoformaj flugiloj. La kanto estas fajfeca hŭit-hŭit-hŭit.
Gryfino
Gryfino (jen pole, germane Greifenhagen, platgermane Gripenhagen, kaŝube Gripiewò, Grifënoestas) estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Gryfino. Fine de en la urbo vivis.
<!-- Tekstoj en la esperanta vikipedio devas esti en Esperanto, plene en Esperanto, ne nur iomete. Polajn tekstojn eblas aldoni en la pola vikipedio.
Historio de Gryfino en Mezepoko
eta|200px|maldekstra|La [[Hansa Ligo ĉirkaŭ la jaro 1400
]] En la frua Mezepoko en la loko de Gryfino estis setlejo de slavoj tiam nomata Dąbrowa. Tamen dokumentita mencio pri Gryfino estas el la 13a jc. La urborajtojn laŭ la leĝo de Magdeburgo Gryfino ricevi enm la jaro 1254 laŭ la dokumento pri lokigo farita de princo de Pomerio Barnim la 1-a "Bona" (1210-1287) (vidu la apudan bildon). Co więcej, początki osadnictwa ludzkiego na ziemi gryfińskiej sięgają 8 000 lat p.n.e., a Słowianie osiedlili się na tym obszarze prawdopodobnie w VIII-IX wieku (vidu la supran mapon). W momencie lokacji Gryfino otrzymało 100 łanów gruntów ornych, 100 łanów pastwisk oraz lasów, zwolnienie z danin na sześć lat i prawo wolnej żeglugi na rzekach. Nowy ośrodek szybko zyskiwał na znaczeniu otrzymując dalsze przywileje, na przykład prawo zakładania cechów i gildii kupieckich. Pierwszymi wójtami Gryfina byli jego zasadźcy, w pierwszej połowie XIV stulecia wójtostwo przeszło w ręce najbogatszego w mieście rodu Wobberminów. Miastem zarządzało dwóch burmistrzów. En la jaro 1283 urbo Gryfino ekstaris kontraŭ duko de Pomerio Bogusław la 4-a (vidu la apudan bildon). Od 1295 roku Gryfino leżało na terenie Księstwa szczecińskiego Ottona I. De la 14a jc Gryfino estas ano de la Hansa Ligo (vidu la apudan mapon). En januaro 1341 Szczecin kaj Gryfino malobeis pomerian princon de Szczecin Otton la 1-a (vidu la suban bildon) kaj princon Barnim la 3-a, kaj ekobeis al la princoj de podporządkowały się książętom wołogoskim i wezwały ich do objęcia rządów w księstwie. W drugiej połowie XIV wieku Gryfino związane coraz silniej ze Szczecinem zaczęło tracić na znaczeniu. Do końca stulecia uzależniło się całkowicie pod względem gospodarczym od stolicy księstwa, schodząc do roli ośrodka rynku lokalnego.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Gryfino de la 16a jc ĝis la 19a jc
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Gryfino dum la 20a jc
En la jaro 1904 oni komenci la reguligon de la fluo de lka rivero Odro. Około 1930 roku wybudowano fabrykę mydła, garbarnię i wytwórnię kapeluszy filcowych. Dodatkowo wzniesiono szkołę rolniczą i rzeźnię, na północ od miasta zlokalizowano duży zakład suchej destylacji drewna. W dniach od 8 do 21 marca 1945 roku toczyły się ciężkie walki o Gryfino, w wyniku których miasto zostało zniszczone w 75%. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). We wrześniu 1945 roku pracę rozpoczęły szkoła podstawowa oraz gimnazjum i liceum ogólnokształcące. Pierwsi Polacy zatrzymali się w Gryfinie 2 maja 1945 roku. Ludność niemiecka została zmuszona do opuszczenia tych terenów. Współczesna nazwa miasta została wprowadzona 7 maja 1946 roku. W latach 1954-1975 Gryfino pełniło rolę siedziby powiatu w ówczesnym województwie szczecińskim. W 1987 roku miasto liczyło 20 tysięcy osób. Po reformie administracyjnej z 1999 roku ponownie stało się miastem powiatowym. La hodiaŭa Gryfino havas tre interesajn historiajn memoraĵojn, kelkajn tenisejojn kaj modernajn sport-objektojn kaj ripozejojn.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk) -->
NGC 460
NGC 460 (alia indiko — ESO 29-SC39) estas malfermita stelamaso kun emisia nebulozo en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rusa avangardo
Rusa avangardo estis granda, influa ondo de Avangarda moderna arto kiu floris en la Rusia Imperio kaj Sovetunio, proksimume de 1890 ĝis 1930 - kvankam iuj datis ĝian komencon jam en 1850 kaj ĝian finon tiom malfrue kiom 1960. La termino kovras multajn apartajn, tamen nedisigeble rilatigitajn artajn movadojn kiuj floris en tiu tempo; nome Suprematismo, Konstruktivismo, Rusa Futurismo, Kubo-Futurismo, Zaum kaj Nov-primitivismo. Pro la fakto ke multaj implikitaj avangardaj artistoj naskiĝis aŭ kreskis en kio nun estas Belorusio kaj Ukrainio (inkluzive de Kazimir Maleviĉ, Aleksandra Ekster, Vladimir Tatlin, Vasilij Kandinskij, David Burljuk, Alexander Archipenko), iuj fontoj ankaŭ parolas pri Ukraina avangardo.
Firminiș
Firminiș [firminiŝ] (hungare: Fürményes) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 586 loĝantojn (rumanoj); en 1992 293 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Mirșid.
Rusa avangardo
La Rusa avangardo atingis sian kreivan kaj popularan kulminon en la periodo inter la Rusia revolucio de 1917 kaj 1932, ĉe kiu punkto la ideoj de la avangardo interbatalis kun la nov-aperinta ŝtat-sponsorita direkcio de Socialisma realismo.
Ernő Schubert
Ernő Schubert [ŝubert], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schubert Ernő estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto.
Historio de ateismo
Kvankam la plej frue trovita uzokutimo de la esprimo ateismo estas el Francio de la 16-a jarcento, ideoj kiuj estus rekonitaj hodiaŭ kiel ateismaj estas dokumentitaj de la veda periodo kaj de la grek-romia antikvo.
Rusa avangardo
Arĥitektoj
Konservado de arĥitekturo de Rusa avangardo fariĝis vera zorgo por historiistoj, politikistoj kaj arĥkitektoj. En 2007, la MoMA en Novjorko, dediĉis tutan ekspozicion al *Perdita Avangardo: Sovetia arĥitekturo, prezentante la verkon de angla fotisto Richard Pare.
Ernő Schubert
Ernő Schubert naskiĝis la  en Bácsfa (Hungara reĝlando, nuntempa Báč en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Historio de ateismo
Generala socia sinteno
Eble povas esti malfacile por ni nuntempe kompreni kiom multe la rifuzo de la ekzisto de Dio estis ne nur maloftega afero, sed fakte ankaŭ timiga afero por niaj prapatroj antaŭ kelkaj cent jaroj. Eble bona ekzemplo estus ke por ili, ateistoj estis tiuj, kiuj por ni estas pedofiloj: ne nur abomenindaj homoj, sed profunde nekompreneblaj. Kiel entute povas esti rifuzita la ekzisto de Dio? Kiel ni povas nei la evidentaĵon, la necesan por ke la vivo, kiel ni scias, tute eblas?
Kaj kiel oni povas vivi normalan, por ne diri indan, vivon sen Dio? La ateisto minacis ne nur la kredon, sed la tutan kulturan kadron de la civilizo. La vekita teruro ne devenis de timo pri la estonteco de religio, sed de timo pri la moralaj normoj, pri la socia ordo mem.
De generacioj al generacioj ateismo provokis monstraĵojn en la homoj tra la mondaj civilizoj. Kiel do la nuntempaj homoj alvenis al kono kaj realaĵo, ke ateismo estas perceptata kiel legitima pozicio, kaj laŭ la opinio de sufiĉe multaj homoj ankaŭ kiel la sola realisma, racia kaj estiminda pozicio?
La scienco liberigis nin
Sed laŭ ĉi tiu rakonto, la klerismo efektive markas la procezon de maturiĝo de la homaro, ĝia liberigo de la katenoj de mitologio kaj infanaj fabeloj kaj ĝian transformon en inteligentecon. Supozeble, en sia konata artikolo "Kio estas Klerismo?" Kant vokis homojn: "Aŭdacu scii!", tiuj kiuj respondis al la defio kaj vere kuraĝis scii. Ili amasigis sciojn, kaj ĉi tiuj scioj siavice elprenis ilin el la "stato de nematureco" (laŭ la vortoj de Kant), el kiun ili deorigine alportis al si, kaj igas ilin laikaj. La plej spertaj el ili kompreneble fariĝis ateistoj.
Ernő Schubert
Biografio
Ernő Schubert devenis el juda familio. Li studis pentroarton en juda pentrista lernejo, lia majstro estis Adolf Fényes. Ekde 1924 li studis en la Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto, liaj plej gravaj instruistoj estis István Réti kaj István Csók. Dum la studentaj jaroj li aliĝis al avangarda rondo de Lajos Kassák, tial li estis forigita el la altlernejo. Li debutis en ekspozicio en 1932, poste li pentradis malpli, sed li estis avangardaj internofasonisto kaj tekstilartisto. Li havis tapiŝometiejon en Békésszentandrás. Tiutempe li ofte vizitis Artistkolonion de Szentendre, en 1946 eĉ li membriĝis. Post la 2-a mondmilito li faris dekoraciaĵojn al la komunistoj. Inter 1948 kaj 1952 li estis rektoro de la Industriarta Altlernejo, poste katedrestro. Li instruis tie ĝismorte. Li ricevis premion en 1956.
Historio de ateismo
La scienco liberigis nin
Tiu ĉi rakonto, kiu estas nenio alia ol la mito pri la revelacio de la Klerismo ("Ni estis sklavigitaj ĝis scienco liberigis nin per forta racieco kaj empirio"), ne povas plene klarigi la sekularigan procezon, nek kial la nocio de la neceso de Dio por subteni inteligentan kaj moralan vivon disiĝas.
Fakte, la pozicio, ke scio nuligas kredon, estas malprofunda eĉ laŭ la supozoj de ĝia antaŭiruloj, ĉar tiuj, kiuj prezentas tiun supozon, estos la unuaj, kiuj agnoskas, ke homoj kapablas kredi je ia sensencaĵo, negrave kion ili scias aŭ ne. Se novaj informaj detaloj interrompus niajn malnovajn kredojn, ni ofte ŝanĝus mondkonceptojn.
Ankaŭ ne helpos se ni supozas, ke nur konfirmita kaj kvalifikita scio ŝanĝos niajn sintenojn al la mondo, ĉar tia scio estas ofertita al la homaro multfoje. La mondbildigoj de la aristotelaj, kabalistaj aŭ budhanaj mondoj montris "oficialan" scion pri la tuta mondo, sed ne necesas diri, ke ne ĉiu homo, kiu renkontis ĉi tiujn, estis konvinkita kaj adoptita. Io pli estas bezonata por ŝanĝi niajn fiksajn supozojn rilate al realo, bona kialo necesas por disiĝi de malnovaj supozoj kaj adopti novajn supozojn, kaj ĉi tiu kialo ne povas veni de la novaj supozoj mem.
Por ateismo necesas pli ol scio
La fundamentoj de la klerismo kuŝas en la neo de la aŭtoritato de tradicio kaj en la povigo de la homo ĝis la punkto iĝanta la supera aŭtoritato en ĉiu afero. Eĉ antaŭ ol turnante al aliaj temaj kadroj, la memkomprenebla respekto al la Eklezio estis pli kaj pli defiita, kaj la eneca subigo de okcidentanoj al tradicio estis subfosita per nove akiritaj scioj kaj sciigoj. Fine de la 4-a jarcento, Aŭgusteno, unu el la Ekleziaj Patroj, deklaris, ke "sen la aŭtoritato de la Katolika Eklezio, mi ne kredus la Evangelion." Dum komence de la 18-a jarcento la deisto Matthew Tindel jam diris, ke "racio estis donita al homoj por doni al ili scion pri la volo de Dio", kaj ke nenio pli necesas.
Certe ĉi tiuj du gravaj pensuloj kredis ke la ekzisto de Dio estas evidenta kaj memkomprenebla, kaj neniu el ili sonĝis esti ateisto. Sed ĉiu el ili formis sian religian mondon pro lojaleco al malsama aŭtoritata fonto. Por Aŭgusteno tradicio ne nur donas formon kaj enhavon al kredo, sed donas al ĝi validecon. Por Tindel ne nur la komentistoj de la tradicio estas malkonsiderindaj, sed la tradicio mem estas malkonsiderinda. Laŭ li la volo de Dio estas determinita nur de racio, kiu estas konsiderata denaska kaj universala.
Prefero de racio venas antaŭ perdo de kredo. krediganta kadro, kiu fondis religion sur racio kaj ektiris la kleran eliton en Eŭropo kaj Nordameriko en la 18-a jarcento - malligis sin de tradicio kaj eklezia aŭtoritato, sed ne de kredo je Dio. "Mi kredas! Mi kredas je vi, Dio Ĉiopova!" Kriis Voltaire, la ĉampiono de la Franca Klerismo, sed certigis aldoni: "Koncerne la sinjoron la filon kaj la sinjorinon lian patrinon, tiu estas alia historio."
Kiam racio fariĝas aŭtoritata fonto, tradicio povas esti defiita, kaj post kiam racio estis adoptita kiel aŭtoritata fonto, la ekzisto de Dio ankaŭ povas esti defiita. Sed gravas kompreni: ĉi tiu aldona paŝo ne estas "natura" movo, alia paŝo sur la vojo, sur kiu iras ĉiuj dikredemuloj al racieco. Finfine, por deistoj kiel Tindel aŭ Voltaire, la racio certe montris la ekziston de Dio. "Estas tute klare al mia menso, ke ekzistas inteligenta, supera, eterna kaj sindeviga ento al la realo," Voltaire regis. "Ne temas pri kredo, sed pri racio." simpla, ĉu ne?
Por transiri de certeco pri la ekzisto de Dio al herezo en ĝia ekzisto, ni bezonas alian paŝon, en kiu racio direktiĝas al Dio. La demando estas, kio instigas racion nei la ekziston de Dio? La respondo al ĉi tiu demando estas ne sur la fakta nivelo, sed sur la normiga.
Racio estas la bildigo de dio
La transiro de tradicia kristanismo al diismo ankaŭ devenis de morala alvoko: La malakcepto de kredo je mirakloj aŭ diaj revelacioj estis por la deistoj afero celanta konservi homan dignon. Tindel, angla deisto, estis unu el la plej influaj pensuloj de la 18-a jarcento. En sia libro de 1730, "Christianity as Old as the Creation" (Kristanismo tiel malnova kiel la Kreado), kiu ricevis la statuso de diisma skribaĵo, li staras sur la universalaj principoj de religio kaj klarigas kiel "vera" kristanismo estas tute racia.
Laŭ Tindel, la intelekto de la homo "laŭesence, eĉ se ne laŭmezure, estas la saĝo de Dio. Efektive, nia saĝo faras nin la bildo de Dio" (laŭvorte de la homa krea rakonto ĉe genezo). La homo estas inteligenta estaĵo, ĉar li estis kreita laŭ la bildo de Dio. Alie, kiel li eĉ povus pensi? Sed ĝuste pro tio, malobservo de racio konsistigas malobservon de homa digno: "Sen antaŭa enketo, kredo ... estus neracia kaj malracia, tiel malbonigante homan dignon kaj koruptante la bildon de Dio."
Laŭ Tindel, aliĝo al saĝo estas aliĝo al la bildo de Dio, kaj la devio de ĝi estas ĝia korupteco. La malakcepto de superstiĉoj (en mirakloj, en la naskiĝo de la virgulino, ktp.) Estas do la konservado de la bildo de Dio, kaj do ankaŭ la adorado al Dio. Jen jes, se antaŭe la homo estis fidela al la bildo de Dio, en kiu ne estante pekulo aŭ obeante Dion, por Tindel la fideleco al la bildo de Dio fariĝas malakceptante superstiĉojn, kiuj por li inkluzivas tion, kio iam estis konsiderata sanktaj dogmoj de kredo.
La libro de Tindel estigis vastan disputon en Eŭropo, kaj pli ol cent eseoj estis verkitaj por provi malkonfirmi liajn asertojn. Kompreneble, la eklezio, kiu mem estis konsiderita de Tindel kiel la koruptado de la racia religio, kontraŭstaris ĝin. Tamen konsiderante sia tuta batalo kun la monoteisma tradicio, Tindel eĉ ne momenton neis, ke Dio ekzistas. Prefere, li kredis, ke sen li ni ne estus inteligentaj estaĵoj.
Timemulaj deistoj
Kiel Tindel celis konservi homan dignon, tiel la unuaj eŭropaj pensuloj, kiuj eksplicite predikis ateismon, kredis, ke kredo devas esti malakceptita ne nur ĉar ĝi estas malĝusta, sed ĉar ĝi konsistigas malobservon de homa digno. Jen Paul-Henri Thiry d'HOLBACH, unu el la plej elstaraj figuroj de la franca klerismo. D'Holbach dediĉis sian vivon al la lukto kontraŭ kredo kaj la disvastiĝo de ateisma penso. D'Holbach malestimis la deistoj kaj pensis, ke ili estas timemuloj. Por li ĉi tiuj iris nur duonvoje, kaj ne alportis la uzon de racio kiel kriterio por ekzameni religion ĝis la fino de liaj evidentaj konkludoj. Kvankam ili sanktigas la racion, ili ne forlasis la lastan superstiĉon, la fonton de ĉiuj superstiĉoj: la kredo je la ekzisto de Dio.
En la lastaj linioj de lia grava libro "La sistemo de la naturo", D'Holbach alvokas "ensorbigi kuraĝon en la inteligenta estaĵo, verŝi energion en siajn sistemojn, por ke li finfine sentu sian propran dignon." D'Holbach celas glori la racion kaj defendi ĝian dignon malakceptante ĉion kontraŭan al ĝi. Tiel li celas konservi nian dignon kiel homoj. Li diras, ke ateismo baziĝas sur naturo kaj racio, ne malpli kaj ne pli. Ĝi havas sencon. Oni nur devas rigardi la faktojn. Bedaŭrinde, ĉi tiu limigita kondiĉo sufiĉas por malebligi ke plej multaj homoj fariĝu ateistoj, ĉar ili ne havas la kuraĝon rigardi la faktojn.
Male al Tindel, por D'Holbach la homa digno devenas ne de la protekto de la bildo de Dio en li, sed de la malakcepto de la ekzisto de la bildo de Dio kaj de Dio mem. Homa digno devenas de la propra aliĝo al lia saĝo, de la decido ne subiĝi al konsolaj iluzioj kaj de la mobilizado de la kuraĝo bezonata por fari tion. La saĝo de homo montras al li la veron, kaj li estas fidela al ĝi kaj ne estas tentata de konsolaj kredoj. Nur subteni la veron donas respekton al homo.
Kiam dio fariĝas minaco
Kio kaŭzas la ekstran paŝon de D'Holbach preter la deista pozicio? Estus tre facile akcepti sian propran version: la deistoj, malgraŭ ilia edukado, estas nesufiĉe kuraĝaj, dum li kaj ateistoj kiel li ne timas alfronti la kalumnion de la socio (kaj siatempe, eĉ la realan danĝeron por iliaj bonfarto) kaj de la korŝira disiĝo de la elpensaĵoj, al kiuj ili alkutimiĝis. Sed ĉi tiu respondo, kiu estas tre populara ĝis hodiaŭ, maltrafos gravan elementon en la movado de kredemo al nekredemo, elemento kiu ankaŭ konsistigas profundan dimension en la disvolviĝo de la sekulariga procezo. Jen la etika fundamento. Nia rilato kun racio estas la kerno de ĉi tiu rakonto.
En la komenco de modernaj tempoj la homa racio ĉesas esti perceptata kiel spegulbildo de la ekzistanta mondo / dia ordo (la logos, la leĝoj de Dio, la saĝo de Dio), kaj fariĝas privata, procedura afero, pensmaniero. Descartes estas pionira pensulo tiurilate. Por li kaj liaj posteuloj, esti inteligenta signifas pensi laŭ iuj normoj, kaj ne konduti laŭ la racieco eneca, ŝajne, en la universo. Simple dirite, racio transcendas ekskluzive por esti metita en la internecon de la individuo.
Sed same kiel ĉe Tindel, en ĉi tiu punkto la racio ankoraŭ estas ligita kaj dependanta de Dio: ĉar por Descartes kaj aliaj racio estas la bildo de Dio en la homo. Nur dum la 18-a jarcento la racio iom post iom disiĝis de la diaĵo, iĝante nur homa taŭgeco. Racio ŝanĝiĝas kune kun la pliiĝo de individuismo, kaj fariĝas homa kapablo.
Jen la signifa rekompenco: la percepto de homo pri si mem kiel apartigita de sia ĉirkaŭaĵo kaj kiel sendependa kondukas al la pretendo de aŭtonomeco mem en morala ŝarĝo. Racio estas ne nur efika ilo, sed valoro. La kapablo pensi sola, precize, klare kaj senpartie estas nun bona mezuro, ĝi estas virto, kiun oni devas konservi kaj nutri. Nia intelekta aŭtonomeco fariĝas ideala. Simple dirite: aŭtonoma pensado nun estas morala ago.
En sia libro "Sources of the Self" (fontoj de si), la kanada filozofo Charles Taylor klarigas, ke la sekva kritika stadio venas, kiam la ligo kun la diaĵo fariĝis de necesa kondiĉo por moralo - al malhelpo al ĝi. Ĉi tio okazas, kiam dependeco de dieco, aŭ eĉ ĝia ekzisto mem kiel pli alta aŭtoritato, minacas la aŭtonomion kaj kapablon de homo atingi moralan decidon. Ne nur la interna ordono gravas, sed estas malpermesita akcepti realecon, en kiu la interna ordono povas esti rifuzita de ekstera aŭtoritato. Pripensu: se aŭtonomio estas kondiĉo de moralo kaj estas valoro en si mem, ĉio, kio subfosas ĝin, estas morala maljusteco kaj eĉ subfosas la bazon de moralo. Jen la ĝusta punkto, en kiu Dio fariĝas, de la necesa kondiĉo de ĉiu morala sistemo - la plej granda danĝero por moralo.
"Materialismo tia, kia ĝi aperas en la 18-a jarcento, ne estas scienca aŭ metafizika ekzemplo, sed morala imperativo," skribis Ernest Cassirer. La individuo kreita de la klerismo vidas sin kiel morala subjekto nur kondiĉe ke liaj decidoj estu aŭtonomaj kaj liberaj. Li ne volas akcepti moralan aŭtoritaton, kiu minacas lian aŭtonomecon, aŭ superas ĝin. Lia problemo kun supera aŭtoritato estas ne nur tio, ke ĝi vundos lian fieron. La problemo estas, ke ĝi damaĝos lian moralecon, lian kapablon esti morala. La homo tiel atingis, de la plej altaj motivoj, staton, en kiu por li ne nur eblas, sed morale necesas rifuzi la ekziston de Dio.
La etoso de ateismo
Se laŭ Tindel, nia memfido dependas de la malakcepto de superstiĉoj, kiuj malestimas nian intelekton (kiu estas la bildo de Dio), laŭ d'Holbach, memestimo ne plu estas derivaĵo de Dia donaco. Prefere, homa digno estas konservita neante ĉiun kredon je dia donaco, ke li ne riverencas al la tentoj de kredoj, al la komforto de la iluzio de religio. d'Holbach prezentas modernan koncepton pri memestimo, kiu devenas de la homo mem kaj mezuras laŭ homaj kriterioj. La honoro de homo ne estas donita al li de Dio kaj ne dependas de obeo al la ordonoj de Dio. La digno de homo dependas ĝuste de konservado de sia sendependeco (mensa, praktika) kaj fideleco al ĝiaj principoj. Homo ne estas kopio de Dio, kaj tute ne estas dia aŭ spirita. Tamen li povas konservi sian memfidon agante konforme al la ordonoj de moralo kaj racio - kiuj devenas de li, de lia homeco kaj humanismo.
Rusa avangardo
Komponistoj
Multaj rusaj komponistoj, kiuj estis interesitaj pri avangarda muziko iĝis membroj de la "Asocio de Nuntempa Muziko" kiu estis estrita de Roslavec.
Historio de ateismo
La etoso de ateismo
d'Holbach malakceptas la ekziston de Dio ne ĉar li havas pruvojn, ke li ne ekzistas, sed ĉar por li la kredo je la ekzisto de Dio estas malobservo de homa digno. Kredo al Dio, aŭ al iu ajn religia dogmo, signifas rezigni pri esenca dimensio de tio, kio igas nin homaj, en tio, kio donas al ni memrespekton kaj permesas al ni fari moralajn decidojn. Laŭ d'Holbach, kaj pli kaj pli da intelektula elito de la 18-a jarcento, homoj kredantaj rezignas pri sia inteligenteco kaj libera elekto. Pli ol iu ajn specifa scienca malkovro, ĝuste ĉi tiu pozicio plej funde subfosis religian kredon.
Frua hindia religio
Ateismaj skoloj estas trovitaj en frua hinda penso kaj ekzistis de la tempoj de la historia veda religio. Inter la ses ortodoksaj skoloj de hindua filozofio, Samĥja, nome la plej malnova filozofia pensoskolo, ne akceptas dion, kaj ankaŭ la frua Mimamsa malaprobis la nocion de dio. La ĝisfunde materialisma kaj kontraŭ-teista filozofia skolo Cārvāka (ankaŭ nomita Nastika aŭ Lokaiata) kiu originis de Hindio ĉirkaŭ la 6-a jarcento a.K. estas verŝajne la plej eksplicite ateisma skolo de filozofio en Hindio, simila al la greka cirenajka skolo. Tiu branĉo de hinda filozofio estas klasifikita tiel heterodoksa pro sia malakcepto de la aŭtoritato de Vedoj kaj tial ne estas konsiderita parto da la ses ortodoksaj skoloj de hinduismo, sed ĝi estas rimarkinda kiel signoj de materialisma movado ene de hinduismo. Chatterjee kaj Datta klarigas ke nia kompreno de Cārvāka filozofio estas fragmenta, surbaze plejparte de kritiko da la ideoj fare de aliaj skoloj, kaj ke ĝi ne estas vivanta tradicio:
"Kvankam materialismo en iu formo aŭ aliaj ĉiam ĉeestis en Hindio, kaj fojaj referencoj estas trovitaj en la Vedoj, la Budhista literaturo, la Epopeoj, same kiel en la pli postaj filozofiaj verkoj ni ne trovas ajnan sisteman laboron pri materialismo, nek ajnan fakorganizitan skolon de anoj kiujn la aliaj filozofiaj skoloj posedas. Sed preskaŭ ĉiu laboro de la aliaj skolstatoj, por refuto, la materialismaj vidoj. Nia scio pri hinda materialismo estas ĉefe bazita sur tiuj."
Aliaj hindaj filozofioj ĝenerale rigarditaj kiel ateismaj inkludas la klasikan Samĥjan kaj Purvan Mimamsan. La malakcepto de dio kiel persona kreinto ankaŭ vidiĝas en ĝajnismo kaj budhismo en Hindio.
Grek-romia antikvo
Okcidenta ateismo havas siajn radikojn en antaŭ-sokrata Greka filozofio, sed ne aperis kiel klara mondokoncepto ĝis la fino de la klerismo. La greka filozofo Diagoro de la 5-a jarcento a.K. estas konata kiel la "unua ateisto", kaj estas tiele citita kiel tia fare de Cicerono en lia De Natura Deorum. Atomistoj kiaj ekzemple Demokrito provis klarigi la mondon laŭ sole materialisma maniero, sen referenco al la spirita aŭ mistera. Kritio rigardis religion kiel homan inventon uzitan por timigi homojn en sekvado de morala ordo kaj ankaŭ Prodiko ŝajne havas evidentigitajn ateismajn deklarojn en sia laboro. Filodemo raportas, ke Prodiko kredis, ke "la dioj de popolkredo nek ekzistas nek ilin oni konas, sed ke la prahomo, [pro admiro, diigis] la fruktojn de la tero kaj praktike ĉion kio kontribuis al lia ekzisto". Protagoro foje estis prenita kiel ateisto sed prefere apogis agnostikajn opiniojn, komentante, ke "Koncerne la diojn mi estas nekapabla malkovri ĉu aŭ ne ili ekzistas, aŭ kiel ili enestas en formo; ĉar ekzistas multaj malhelpoj al scio, la obskureco de la subjekto kaj la mallongeco de homa vivo." Ankaŭ la grekaj filozofoj Teodoro Cirenajko kaj Strato de Lampsako de la 3-a jarcento a. K. ne kredis ke dioj ekzistas.
Sokrato (ĉ. 471-399 a.K.) estis asociita en la atena publika menso kun la tendencoj en antaŭ-sokrata filozofio direkte al naturalisma enketo kaj la malaprobo de diaj klarigoj por fenomenoj. Kvankam tia interpreto misprezentas lian penson laŭ kiu li estis portretita en tia maniero en la komedia teatraĵo Nuboj de Aristofano, li estis pli poste akuzita pro malpieco kaj kiel koruptanto de idojn. Ĉe lia proceso Sokrato estis anoncita kiel impete nei ke li estas ateisto kaj nuntempaj fakuloj disponas nur el malmulte da kialo por pridubi tiun aserton.
Euhemero (ĉ. 330-260 a.K.) publikigis sian opinion ke la dioj estas nur la diigitaj regantoj, konkerintoj kaj fondintoj de la pasinteco, kaj ke iliaj sektoj kaj religioj estis en esenco la daŭrigo de malaperitaj regnoj kaj pli frue politikaj strukturoj. Kvankam ne strikte ateisto, Euhemero poste estos kritikata ĉar "disvastigis ateismon trans la tuta loĝata tero per detruado de la dioj".
Gravas en historio de ateismo ankaŭ Epikuro (ĉ. 300 a.K.). Baze super ideoj de Demokrito kaj de Atomistoj, li apogis materialisman filozofion laŭ kiu la universo estis regita per la leĝoj de ŝanco sen la bezono de dia interveno. Kvankam li deklaris ke diaĵoj ekzistas, li kredis ke ili estis neinteresitaj en homa ekzisto. La celo de la Epikuristoj devis ekhavi trankvilon kaj unu gravan manieron fari tion estis per eksponado de timo al dia kolerego kiel neracie. La Epikuristoj ankaŭ neis la ekziston de postvivo kaj la bezonon timi dian punon post morto.
La romia filozofo Seksto Empiriko eltenis ke oni devu prokrasti juĝon pri praktike ĉiuj kredoj - formo de skeptiko konata kiel Pironismo — ke nenio estas esence malbona, kaj ke ataraksio ("mens-paco" aŭ "trankvilo") estas atingebla retenante onian juĝon. Lia relative granda kvanto de postvivado de verkoj havis daŭrantan influon sur pli postaj filozofoj.
La signifo de "ateisto" ŝanĝis laŭlonge de la klasika antikveco. La unuaj kristanoj estis konsideritaj ateistoj fare de nekristanoj pro ties malkredo je paganaj dioj. Dum la Romia Imperio, kristanoj estis ekzekutitaj pro sia malakcepto de la romiaj dioj ĝenerale kaj de la adorado al imperiestro partikulare. Kiam kristaneco iĝis la ŝtata religio de Romo sub Teodosio en 381, herezo iĝis punebla ofendo.
Mezepoko al Renesanco
Dum la Alta Mezepoko, la islama mondo trapasis oran epokon. Kun la rilataj progresoj en scienco kaj filozofio, arabaj kaj persaj landoj produktis elstarajn raciistojn kaj ateistojn, kiaj Muhammad al Warraq (7-a jarcento), Ibn al-Rawandi (827-911), Al-Razi (854-925) kaj Al-Maari (973-1058). Al-Maari verkis kaj instruis ke religio mem estas "fablo inventita fare de la antikvuloj" kaj ke homoj estis "de du specoj: tiuj kun cerboj, sed neniu religio, kaj tiuj kun religio, sed neniu cerbo." Malgraŭ esti relative produktivaj verkistoj, preskaŭ neniu el ilia skribo pluvivas al la moderna tago, la plej granda parto de kio malgrande restas estante konservita tra citaĵoj kaj eltiraĵoj en pli postaj verkoj fare de islamaj apologiistoj provantaj refuti ilin. Aliaj akademiuloj de la elstara Ora epoko estis asociitaj kun raciista penso kaj ateismo, kvankam la aktuala intelekta atmosfero en la islama mondo, kaj la malabunda indico kiu pluvivas de la epoko, faras tiun punkton disputiga hodiaŭ.