cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bochum
Juda komunumo
La 14-an de novembro 2005 la prezidanto de la centra konsilantaro de la judoj en Germanio, Paul Spiegel, kaj ĉefurbestro d-rino Ottilie Scholz la fundamentŝtonon por nova sinagogo de la juda komunumo Bochum – Herne – Hattingen ĉe la Castroper Straße. En la oficialan fundamentŝtonon Ottilie Scholz metis krom aktuala gazeto arĝentobrikon kiel memoro pri la tago. La inaŭguradon de la sinagogo okazis la 16-an de decembro 2007.
Islama komunumo
Sekve de la turka inmigrado dum la lasta triono de la 20-a jarcento en Bochum ekestis kvin islamaj komunumoj. Preĝejoj troviĝas ĉe la Schmidtstraße kaj Maximilian-Kolbe-Straße samkiel ĉe la Humboldtstraße kaj Dibergstraße.
Zenei Szemle
Zenei Szemle, Muzika Revuo, hungarlingva monata gazeto pri muzikscienco kaj muzika vivo aperinta en Temeŝvaro inter 1917–29.
Bochum
Politiko
Ĉepinte de la urbo unue staris la grafa administranto de la graflando Mark, sed jam ekde 1321 ekzistas dokumentebla konsilantaro, al kiu apartenis du urbestroj kaj ses konsilantoj. La urbestroj estis elektitaj ĉiujare ĝis 1744. Ekde 1731 ekzistis „responsebla urbestro", kiu enhavis la totalan estradon de la urbo, kaj 2-a urbestro kompetenta por polic- kaj foiraferoj. Krome ekzistis 3 senatoroj, por konstruaj kaj loĝaj aferoj, por fajraferoj kaj buĝeto. Inter 1714 kaj 1765 la konsilantaro estis nomumita de la prusa registaro. Poste li denove estis elektita. Dum Napoleono|franca okupado ĉepintis Maire, ekde 1815 urbestro. En 1843 oni separis la kamparestradon de Bochum kaj enkondukis la reviziitan urboregularon.
Victoria Spivey
Victoria Regina SPIVEY (15a de Oktobro, 1906 – 3a de Oktobro, 1976), foje konata kiel Reĝino Viktoria, estis usona kantaŭtoro de bluso. Dum registra kariero kiu daŭris ĉirkaŭ 40 jarojn, el 1926 al la mezo de la 1960-aj jaroj, ŝi laboris kun Louis Armstrong, King Oliver, Clarence Williams, Luis Russell, Lonnie Johnson, kaj Bob Dylan. Ŝi kantis ankaŭ en vodevilo kaj kluboj, foje kun sia fratino Addie "Sweet Peas" (aŭ "Sweet Pease") Spivey (1910–1943), konata ankaŭ kiel Za Zu Girl. Inter ŝiaj komponaĵoj estas "Black Snake Blues" (1926), "Dope Head Blues" (1927), kaj "Organ Grinder Blues" (1928). En 1962 ŝi kun-fondis la registrentreprenon Spivey Records.
László Czikéli
László Czikéli [lAslO cikEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czikéli László estis rumania hungara aktoro.
László Czikéli naskiĝis la  en Bukareŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Czikéli apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris aktoran diplomon en Teatroarta Instituto en 1961. Post la diplomo li iĝis ano de Székely Színház, ekde 1968 ĝis 1976 de Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat kaj poste ĝis 1987 de la Kolozsvári Állami Magyar Színház. En 1987 li translokiĝis al Hungario kaj daŭrigis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém). Li ricevis la titolon eterna membro en Kolozsvári Állami Magyar Színház. Li havis edzinon.
Bochum
Politiko
Daum la nazia tempo la NSDAP enmetis la ĉefurbestrojn. Bochum iĝis administrejo de la NSDAP-distrikto suda Vestfalio. Post la Dua Mondmilito la militregistaro de la britokupita zono instalis novan ĉefurbestron kaj en 1946 ĝi enkondukis komunumkonstitucion laŭ brita modelo. Post tio ekzistis urbokonsilantaro elektita de la popolo. Komence la konsilantaro elektis el siaj vicoj la ĉefurbestron kiel honorofice aktiva prezidanto kaj reprezentanto de la urbo. Krome la konsilantaro elektis ekde 1946 ankaŭ ĉefofican urbodirektoron kiel estro de la urbadministracio. En 1994 oni rezignis la duoblan estraron en la urbadministrado. Ekde tiam ekzistas nur la ĉefofica ĉefurbestro. Tiu ĉi prezidas la konsilantaron, estras la urbadministradon kaj reprezentas la urbon. En 1999 li unuan fojon estis elektita rekte de la popolo.
La konsilantaro de la urbo ĉitempe havas 76 membrojn. Tiuj ĉi post la komunumbalotoj de 2004 distribuiĝas jene:
Blazono
La blazono de la urbo Bochum montras sur blua kampo trabon blankruĝe ŝakigitan en tri vicoj, okupita de staranta nigra libro kun ora tranĉo, arĝenta kovilpregaĵo kaj du arĝente ornamitaj fermiloj. La urbokoloroj estas bluo-blanko. La hodiaŭa blazono estis alprenita post la plej nova pligrandigo de la urboteritorio en 1975, je kio la rugblanka trabo estis elprenita el la malnova blazono de Wattenscheid. La malnova blazono de Bochum montris nur la libron sen la rugblanka trabo. Ĝi estis koronata de urbomuro. Tiu ĉi blazono estis oficialigita en 1913 kaj en 1953 konfirmita per la ĉefa regularo de la urbo, kvankam ĝi jam estas videbla en sigeloj el la 14-a jarcento. La deveno de la libro kiel blazonsimbolo tamen ne konatas. Oni nomumis ĝin foje ankaŭ kiel „rakonta blazono", ĉar oni supozis, la urba nomo „Bochum" devenas de la germana vorto Buch (libro). Tion oni tamen ne povis certigi.
Ĝemelurboj
Bochum ĝemele rilatas kun jenaj urboj:
Bochum ankaŭ estas filiga urbo de la iama distrikto Neidenburg en la iama Orienta Prusio.
Eŭropa Patent-Organizaĵo
La Eŭropa Patent-Organizaĵo estis fondita en 1973. Ĝi konsistas el la Eŭropa Patent-Oficejo (EPO), kiu atribuas kaj administras la eŭropajn patentojn, kaj administra konsilio, kiu kontrolas la funkciadon de la oficejo.
Bochum
Teatro
La teatro en Bochum ne nur famas pro siaj intendantoj.
Eŭropa Patent-Organizaĵo
La organizaĵo estas sendependa de Eŭropa Unio kaj EPO ne estas EU-instanco. Tamen, la Eŭropa Komisiono havas observanton en la estraro kaj estas invitata al kunvenoj.
Bochum
Muzeoj
La urbo Bochum loĝigas pli ol dudek muzeojn: kampodomomuzeo ĉe kastelo Kemnade, Deutsches Bergbaumuseum, Eisenbahnmuseum Dahlhausen, Heimatmuseum Helfs Hof, Kunstsammlungen und Antikenmuseum der Ruhr-Universität, Medizinhistorische Sammlung der Ruhr-Universität Bochum, Museum Bochum – Kunstsammlung, Schulmuseum, Situation Kunst, Telefonmuseum, Zeche Hannover (kun Zeche Knirps) Westfälisches Industriemuseum, Brauereimuseum Fiege, Heimatmuseum Eppendorf.
Museum Bochum – Kunstsammlung: La Museum Bochum estis establita en 1960 en la Vilao Marckhoff. En 1983 la danaj arkitektoj Bo kaj Wohlert pliampleksigis ĝin per novkonstruaĵo. La kolekto enhavas unuflanke germanan arton post 1945 kaj aliaflanke internacian arton el la 20-a jarcento. La muzeo situas vidalvide la sudan ĉefaliron al la urboparko Bochum.
Eŭropa Patent-Organizaĵo
EPO ricevas 123 000 petojn por eŭropa patento jare kaj atribuas 30 000. Ĝi estas financata per kotizoj de la patent-petantoj. La oficialaj laborlingvoj estas angla, franca kaj germana. Kvankam eblas deponi peton en oficiala lingvo de ŝtato subskribinta la Eŭropan Patent-Konvencion, traduko al unu el la tri oficialaj lingvoj necesas. Post atribuo de la patento, necesas traduko al la oficialaj lingvoj de la membro-ŝtatoj en kiuj la patento estu valida.
Bochum
Artisto-dokumentejo
La Schlieker-Haus honoras vivon kaj verkon de la Informel-artisto Hans-Jürgen Schlieker (1924–2004).
Muziko
La orkestro de la urbo Bochum, fondita en 1919, evoluis dumpaŝe de sia historio al unu el la plej gravaj koncertensembloj en okcidenta Germanio. Ekde 1994 Steven Sloane estas ĉefdirektisto de la simfoniorkestro Bochumer Symphoniker. En unu el la koncertejoj, la Audimax de la Ruhr-Universitato Bochum, ankaŭ troviĝas unu el la plej modernaj orgenoj el la orgenfarejo Klais kun 82 registroj.
Alabastra Lago
Alabastra Lago, ankaŭ konata per la maoria nomo Waiwahuika, estas lago de Nov-Zelando. Ĝi situas en la sudokcidento de la Nov-Zelanda Suda Insulo kaj en la regiono Sudlando. La lago etendiĝas de nordoriento al sudokcidento, estas ses kilometrojn je longo, kaj kovras areon de 7 kvadratajn kilometrojn.
Bochum
Muziko
Ekde 1986 en la centro de Bochum ĉiujare okazas la rokfestivalo Bochum Total. Intertempe ĝi estas kun 900.000 spektantoj unu el la plej grandaj koncertoj de Eŭropo.
Alabastra Lago
La Alabastra Lago ricevas sian akvon kaj donas sian akvon al la rivero Pyke, malgranda alfluanto de la rivero Hollyford.
Bochum
Kinejoj
En Bochum ekzistas dek kinejoj, i.a.:
Arkitekturaĵoj kaj vidindaĵoj
''Vd. ankaŭ:'' listo de la ekskursoceloj kaj vidindaĵoj en la Ruhr-regiono
Sporto
Bochum havas transregionan gravecon en la sporto pro la piedpilko-kluboj VfL Bochum kaj SG Wattenscheid 09. Dum kiam tamen la VfL ekde 1971 relative konstante ludas en la unua aŭ dua federacia piedpilkoligo, la SG eniris dekadencon, kiu kulminis en la malsupriĝo el la supra piedpilkoligo dum la sezono 2006/07. Tio tamen validas nur por la unua vira teamo, dum la inoj samsezone atingis la supriĝon en la unuan federacian piedpilkoligon.
Gastejoj
La t.n. „Bermuda-triangulo" estas kun entute 60 trinkejoj kaj restoracioj la plej grava tiaspeca centro de la Ruhr-regiono. Pli ol tri milionoj gastoj vizitas la trinkejaron ĉiujare. Dum somero venas ĝis 30.000 Gäste ĉiutage, dum grandaj eventoj kiel la muzikfestivalo Bochum Total, kiu okazas ĉiujare dum la unua semajnfino de la nordrejnvestfaliaj lernejoferioj, venas ĝis 400.000 vizitantoj ĉiutage. Bochum havas multajn diskludejojn kaj kulturejojn, ekz. la Kulturzentrum Bahnhof Langendreer kaj la Zeche Bochum. Unu el la plej malgrandaj kulturrenkontejoj estas la Café Katzenstube.
La ruĝluma kvartalo de la urbo troviĝas ĉe la okcidenta rando de la centro proksime de la fabrikoj de la Bochumer Verein. La regiontipaj nomoj por la strato estas „Gurke" (kukumo, pro ties longeco), „Eierberg" (Monto Testika) aŭ pli draste „Riemenwalzwerk" (kaclaminejo).
Fervojo, publika enurba persontransporto
La urbo estas konektita al la ĉirkaŭaj urboj per multaj fervojligoj kaj havas entute dek stacidomojn kaj trajnhaltejojn. Trafikas ses regionaj kaj ekspresaj regionaj linioj samkiel du interurbaj linioj (S-Bahn) (S1, S3). La ĉefstacidomo de Bochum estas la ununura urba haltejo de longdistancaj trajnoj (ICE kaj IC). Aliras la komunuma mallongdistanca trafiko. En la urbo ekzistas unu plejparte subtera urbfervojolinio (U35 ekde BO-Hustadt al Herne Schloss Strünkede) samkiel kvin tramlinioj, kiuj veturas en la interna urbo same subtere. Entrepreno BOGESTRA tenas multajn busliniojn kadre de la trafikligo Rejn-Ruhr (VRR).
Ŝoseoj
En la urboteritorio de Bochum pasas la tri aŭtoŝoseoj A 40 (Dortmund – Venlo), A 43 (Monastero – Wuppertal) kaj A 44 (Akeno – Kassel) samkiel urbaŭtoŝoseo, la Bochumer Ring resp. la iama NS 7. Krome tri pliaj ŝoseoj trairas la urbon: la B 51 (Osnabrück – Bochum – Bitburg), la B 226 (Hagen – Bochum – Gelsenkirchen) kaj la B 235 (Datteln – Bochum – Witten).
Nuntempe estas planita interligo de A 44 kaj A 40 trans la iama NS 7. Laŭ tiutempa planado la rilata etapo de la Bochumer Ring estu altigita al la aŭtoŝoseo A 44. Krome la aŭtoŝoseo A 40 ĝis Essen estu elkonstruoto sestrake. Tiuj ĉi planoj jam estis deciditaj ekde la 1990-aj jaroj, unue por garantii pli bonan alligo de la Opel-fabriko 1 en la urboparto Laer al la trafika reto. Hodiaŭ oni alcelas per tio la plibonigon de la orient-okcidenta transiro tra la Ruhr-regiono.
Ŝiptrafiko
Kiel unu el la malmultaj urboj de la Ruhr-regiono Bochum estas ne rekte ligita al la germana akvo-vojreto. Ligo ekzistas nur trans Herne en la nordo ĝis la Rhein-Herne-Kanal. Sur la sude de la urbo situanta rivero Ruhr oni povas atingi la Rejnon nur per malgrandaj boatoj trans kluzoj; la ŝipiro sur la Ruhr por la industrio jam delonge ĉesis.
Gazetoj
La ĵurnaloj Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ) kaj Ruhr Nachrichten (RN) aperas kun propraj lokaj eldonoj, tamen la estonteco de la loka redaktejo de Ruhr-Nachrichten trans 2007 estas necerta. Krome ekzistas senpagaj gazetoj semajnaj kaj monataj.
Radio
Ekde 1990 „98.5 Radio Bochum" elsendas kunlabore kun Radio NRW en Oberhausen.
Flóra Czoppán
CZOPPÁN Flóra [copa'n] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Koloĵvaro la 24-an de aprilo 1891. Ŝia mortoloko kaj mortodato estas nekonata.
Bochum
Sanitara servo
Kelkaj malsanulejoj troviĝas en la interna urbo, dum kiam aliaj troviĝas en la iamaj komunumoj kaj hodiaŭa urbopartoj:
Flóra Czoppán
Kariero
Ŝi debutis en 1907 kaj ŝi ludis ĝis 1934 en Kluĵo. Ŝi festis la 25-an de novembro 1935 sian tridekan jubileon.
Bochum
Sanitara servo
Kelkaj el ili estas kadre de la t.n. Bochumer Modell (modelo de Bochum) ankaŭ universitataj klinikoj de la Ruhr-Universitato.
Altlernejoj
en Bochum troviĝas jenaj sep altlernejoj:
Lernejoj
En Bochum krom 61 bazaj lernejoj, 9 dugrada elementlernejo kaj 14 helplernejoj ekzistas 11 gimnazioj:
krome la 5 ĝenerallernejoj
kaj 8 reallernejoj
Krome ekzistas de antropozofiaj lernejoj (Waldorfschulen)
La Louis-Baare-Berufskolleg havas pli ol 3.000 lernantojn. La muziklernejo Bochum ĉitempe instruas ĉirkaŭ 7.000 lernantojn.
Aliaj
Krom tiuj jenaj personoj estas ligitaj al Bochum, tamen naskiĝis aliloke:
Esperanto en Bochum
En Essen ekszistas ekde la 9-a de januaro 2004 la Esperanto-Grupo Essen (EGE) kun nun pli ol 20 membroj el diversaj urboj el la Ruhr-regiono. Ĝi invitas al renkontiĝoj ĉiun duan ĵaŭdon monate en la klerigejo Grend, Westfalenstr. 311 en 45276 Essen-Steele, kaj ĉiun kvaran ĵaŭdon monate esperantoparolantoj kunvenas en la Kulturzentrum Bahnhof Langendreer, 44894 Bochum, Wallbaumweg 108, jen en la kinokafejo (Kino Endstation), jen en la restoracio (Gastronomie).
Maiko Nasu
Maiko Nasu (那須 麻衣子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2009 ĝis 2011 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Lucille Hegamin
Lucille Nelson HEGAMIN (29a de Novembro, 1894 – 1a de Marto, 1970) estis usona kantistino kaj spektaklisto kaj frua afrikusona artisto de bluso.
Novembre 1920, Hegamin iĝis la dua afrikusona bluskantistino kiu registris, post Mamie Smith. Hegamin faris serion de registraĵoj por Arto Records kaj poste por Paramount en 1922. Unu el ŝiaj plej grandaj sukcesoj estis "Arkansas Blues", registrita por Arto kaj publikigita ankaŭ en multaj aliaj firmaoj, kiel Black Swan. Ŝi registris unu el la plej fruaj komponaĵoj de Tom Delaney nome "Jazz Me Blues", en 1921, kaj ĝi iĝis fama agnoskita reprezentatno de ĵaza normkanto. Ŝi poste ludis en koncertoj sed ne faris etendajn turneojn.
Le Mesnil-Rouxelin
Le Mesnil-Rouxelin estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mesnil-Rouxelinais.
Sant Gervasi (Metroo de Barcelono)
Sant Gervasi estas stacio sur linio 6 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Saint-Aigny - Le Blanc (stacidomo)
Saint-Aigny - Le Blanc estas fermita franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Saint-Aigny - Le Blanc, situanta en  Le Blanc, apud Saint-Aigny, en departemento Indre, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
(15165) 2000 GR89
(15165) 2000 GR89 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Statuso
Statuso estas la leĝa aŭ socia stato de persono, organizo ks. En medicina lingvaĵo ankaŭ povas temi pri la stato de klinika ekzamenado de homo (kvankam la vorto "stato" en tia situacio principe sufiĉas).
Kantono Henry (Iovao)
La kantono Henry (Henry County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Vejle
Vejle [vai le, ] estas ĉefurbo de la dana regiono Syddanmark (Suda Danio).
Historio
Vejle kiel Kolding, Horsens, Randers, Mariager kaj Aalborg apartenis al la pli aĝaj markomercaj urboj de la orienta marbordo de Jutlando. Dum jarcentoj ĝi havis nur regionan gravecon. Post kiam Danio en 1864 perdis la duklandon Ŝlesvigo, la graveco de tiuj urboj kreskis, ĉar gravaj komercaj urboj kiel Aabenraa, Flensburg kaj Haderslev situis sude de la nova landlimo.
Kresko de la loĝantaro
Kresko de la loĝantaro (1-a de januaro):
Ĝemelaj urboj
Vejle nuntempe havas jenajn ses ĝemelajn urbojn:
Esperanto en Vejle
En Vejle naskiĝis, movadumis kaj mortis Martin Packness.
57658 Nilrem
57658 Nilrem estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
Géza Vincze
VINCZE Géza (vince) estis hungara filologo, literaturhistoriisto naskita en Kalotaszentkirály la 12-an de aprilo 1889 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de junio 1964.
Kariero
Vincze studis filologion, reformitan teologion en Koloĵvaro kaj oni ordinis lin en 1916. Li estis pastro en pluraj lokoj, de 1931 li iĝis religiinstruisto kaj pastro en Budapeŝto. Li pensiuliĝis en 1950. Li verkis studojn pri Endre Ady, Zsigmond Móricz, Lajos Áprily kaj Károly Kós.
Okulringo
Ĉirkaŭokulo aŭ okulringo estas kolora areo de nuda (senpluma) haŭtaĵo, aŭ formata de tre malgrandaj plumoj, ĉirkaŭ la okulo de kelkaj birdospecioj kun formo proksimuma de cirkla krono. La ĉirkaŭokuloj senplumaj estas de naturo kvazaŭ karunkla. Ties larĝo kaj koloro varias multe laŭ la diversaj specioj. Ĉe kelkaj birdoj la okulringo rimarkinde elstaras, per intensaj koloroj kiuj kontrastas kun la ĉirkaŭa plumaro; dum ĉe aliaj ties koloro koincidas kun tiu de la plumaro kapa aŭ kun tiu de la iriso de la ĉirkaŭata okulo.
Utilo
La koloraro de la okulringoj povas esti utila por la identigo de la diversaj birdospecioj. Utilas por diferencigi kelkajn speciojn similajn, kaj por distingi inter seksoj aŭ aĝogrupoj, ĉar ĉe kelkaj birdospecioj la ĉirkaŭokuloj povas havi distingajn nuancojn laŭ la individuo estas ĉu masklo aŭ ino, ĉu plenkreskulo aŭ nematurulo. La koloro de la okulringo povas varii laŭ la epoko de la jaro kaj tendencas esti pli intensa dum la reprodukta sezono.
Katarina Barley
Katarina BARLEY (naskiĝis la 19-an de novembro 1968 en Kolonjo) estas germana politikistino. Ŝi engaĝiĝas en kaj estas membro de la Socialdemokratia Partio de Germanio. Interalie ŝi en la kvara ministraro de Angela Merkel de marto 2018 ĝis junio 2019 estis federacia ministro pri justico kaj aktivis en la parlamenta komisiono pri eŭropa kunlaboro havante germanan kaj britan pasportojn, studinte en Francio kaj nun loĝanta en Treviro tre proksime al la limoj al Luksemburgo, Belgio kaj Francio la intereso pri eŭropa kunlaboro ne mirigas. En junio 2019 post sukceso en la eŭropa baloto ŝi akceptis membrecon en la Eŭropa Parlamento kaj post nur 15 monatoj ĝisis el la nacia ministraro.
Quindici
Quindici estas komunumo de Italio.
Gaspare Tagliacozzi
Gaspare TAGLIACOZZI estis itala kuracisto kaj kirurgo, samtempulo de Mikelanĝelo kaj Leonardo da Vinci kaj pioniro pri plasta kirurgio. Li estis tiel brila studento ke lia profesoro Giulio Cesare Aranzi atribuis al li la postenon kiel substituan profesoron pri anatomio kaj kirurgio. Estas probable ke Taljakoci legis la raportojn de Fioravanti pri la tekniko de Vianeo kaj tio vekis en li la intereso pri la lernobjekto.
Oni povas eĉ kredi ke se li ne estus koninta “Il trezoro della Vita Humana”, Taljakoci iĝus anatomo anstataŭ enmergi mem en ĉi tiu mirakleca nova formo je kirurgio. Taljakoci faris rekonstruadojn de lipoj kaj oreloj, same kiel nazoj, uzante haŭton el la brakoj. Ĝenerale la tiamaj kirurgoj estis migrantaj profesiuloj serĉe de pli grandaj oportunokazoj same kiel iom da libereco por ne suferi la efikojn de la eventualaj fiaskoj.
Biografio
Taljakoci enskribiĝis kiel medicina studento en la Universitato de Bolonjo, en 1565, (cetere, Gerolamo Cardano estis lia profesoro tie, same kiel Ulisse Aldrovandi) kaj komencis instrui anatomion en la “Ospedale della Vita e della Morte” (Hopitalo de la vivo kaj de la morto) tre antaŭ ol kompletigi siajn studojn, en 1570.
Laŭ la historiisto Giuseppe Gherardo Forni (1885-1966), la hospitalo estis probable la plej grava el la dekses trovitaj en la provinco de Bolonjo tiuepoke kaj provizis kadavrojn por la anatomia dissekcio de la universitato.
Ĉi tiu hospitalo estis administrita de la “Kunfrataro de la Morto” (Confraternità della Morte), kiu havis la taskon viziti la malliberejojn kaj konsoli la mortkondamnitojn. La rilato de Taljakoci kun ĉi tiu kunfrataro tiam daŭris dum lia tuta vivo, ĉar per ĝi li havigis la kadavrojn de la ekzekutitoj por uzi en dissekcioj kaj ĉiam konfidis al tiu institucio, en lia volo, la taskon de sia propra entombigo.
Post kiam Taljakoci graduiĝis, Arancjo havigis al li postenon kiel docento pri kirurgio en la universitato. Tiutempe, ĉi tiu eksterordinara junulo engaĝiĝis en la fakultato pri filozofio kaj post kompletigi siajn studojn, en 1576, li iĝis titola membro de la “Kolegio pri Artoj kaj Medicino”, pli konata kiel la “Kolegio de la Doktoroj”.
En februaro 1570, Taljakoci ricevis serion da lecionoj realigotaj en la universitato. Tiaj taskoj ĝenerale estis tradicie atribuitaj al la plejmulto el la pli lertaj lernantoj, por ke ili praktiku la licenzaj ekzamenoj kaj sekva gradiĝo. En la 11-a de septembro 1570 Taljakoci ĵuris fidon kaj fidelecon al la Eklezio de Romo antaŭ la ĉefepiskopo de Bolonjo, kardinalo Gabriele Paleotti, post kiu li estis akceptita por la gradiga ekzameno, antaŭ Ulisse Aldrovandi kaj aliaj.
Felsőjánosfa
Felsőjánosfa [felŝojanoŝfa] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. La loknomo estas hungare: supra-Johano-vilaĝo.
Geografio
Felsőjánosfa situas laŭ Zala (rivero) kaj la vilaĝeto havas flankovojojn. Zalalövő estas proksime, la fervojo inter Budapeŝto kaj Slovenio tuŝas la vilaĝon. La komunumo apartenas al Nacia Parko Őrség kaj Hanság.
Historio
La alvenintaj hungaroj en 896 trovis tie arbarojn, la ejo iĝis limgarda regiono. La loĝantaro longe defendis la limojn. La unua mencio okazis en 1402, kiel "Januspanfalva".
Menciindaĵo estas tio, ke en la vilaĝo oni faras parkon por novnaskitoj. En Felsőjánosfa migra poŝto servas.
Abatejo Bürgel
La Abatejo Bürgel estas iama benediktana monakejo troviĝanta en Bürgel en la federacia lando Turingio en Germanio. Ĝia kirko romanikstila - germane ofte nomita Klosterkirche Thalbürgel) nombriĝas al la plej gravaj sakralaj konstruaĵoj de tuta Turingio.
Fondo
La kirko Sanktaj Mario kaj Georgo apartenas al la plej gravaj romanikstilaj sakralaj konstruaĵoj de Turingio. Ĝi estas atestilo de iama benediktana monakejo, kiun estis donacinta markgrafo Heinrich von Groitzsch. En la 13-a de februaro 1133 episkopo Udo von Naumburg permesis la starigon de la monakejo. Monakoj de Paulinzella kaj Monaĥejo Hirsau konstruis kolonan bazilikon influite de la reformmovado de Hirsau. Elstaraj estas la portalo kaj la altarejo kun mallongigitaj flankaj altarejoj (Staffelchor), kies fundamentoj ankoraŭ videlbas.
La enksriboj surportale substrekas ĝian funkcion: "Tie ĉi estas la pordo al la savo por la en bapto lavitaj homoj." kaj "Antaŭ la ĉiela pordo staras ĉi tiu pordo kirka, por ĉiuj kredantoj."
Reformacio
Sekve al la Reformacio malfonditis la monakejo en 1526 kaj oni lasis ĝin ekkadukiĝi. Sub la influo de Filipo Melanktono, kiu vizitis la lokon, la restoj de la kirko denove ekfunkciis por la evangelia komunumo de la vilaĝo. La aliaj eroj servis kiel bienaj deponejoj kaj alikonstruitis ne malofte.
Remalkovro dum la 19-a jarcento
En la 19-a jc oni reekkonis la gravecon de la kirko kaj aranĝis ties sekurigon kaj partan rekonstruon. En 1863 novkonstruitis la flankaj navoj; la antaŭkirka areo, la monaka kirko (kun la ankoraŭ ekzistanta transepta arkaĵo) estis kompletigita. La reĝa ĉefarkitekto Spittel mem prizorgis la aranĝon de la interno. En 1889 oni restaŭradis la lignan plafonon kaj la tegmentaro de la ĉefa navo danke al la donacoj de princino Maria Pavlovna Romanova.
De la 20-a jarcento ĝis nun
De 1964-72 renaskiĝis la kirko kiel parto de romanika baziliko. Por tio oni formetis la benkojn, la ambonon, la baptopelvon, la altaron el la 19-a jarcento. Bedaŭrinde ankaŭ la baroka orgeno de 1748 estis forprenita pro troa historisma elano. Rezulto: Mankas ĝis nun muzikinstrumento digna por la preĝejo. Posedas en niaj tagoj la kirkon la evangelia paroĥa komunumo de Bürgel. La alterno de interna spaco, silento, lumo faras etoson edifan. Dum jardekoj la komunumo kaj multaj amikoj de la loko strebis travivigi la vizitantojn neforgeseblajn momentojn surloke.
Ekstero
La klaŭzuraj partoj kaj apudaj konstruaĵeroj ankoraŭ bone rigardeblas laŭ ilia origina uzo. La dekonaĵa deponejo servas hodiaŭ kiel Muzeo pri vilaĝa vivo (Museum zum dörflichen Leben). Aliaj komunutilaj konstruaĵoj (hodiaŭ: bazlernejo kaj infanĝardeno), la ekonomia bieno kaj la flanke situanta lageto kondukas la vizitanton al la plej grava monumento: la monakeja preĝejo. Okulenfrapas la bone konservita antaŭa kirko estante okcidente de la ĉefa navo. Nepras eniri ĝin por atingi la grandan preĝejon; al ĝi finifine donas eniron la t.n. ĉiela pordo. Ĝi estas pordego el sabloŝtono kun kvar arkaĵoj kaj sep profildonaj linioj.Timpano en formo de ĉiela volbaĵo fermas la pordajn alojn supre. En ties mezo estas la reliefforma paska kruco flankita de foliaj ornamaĵoj. La enskribo sur ĝi jam menciitas pli supre.
Ĉefa navo
Dekstre kaj maldekstre po ses kolonoj kaj sep arkoj portas la ĉefan navon. Iliaj dispono kaj ornama aranĝo estas origina. Dividas hodiaŭ la monakan kirkoparton kaj la longan navon vitralo granda tripartita romanikstila, per kiu multo da lumo povas eniri. Restoj de la iama jubeo markas la lokon, de kiu faritis la ĉiutaga liturgio de la horoj je la honoro de la Plejpotenculo. Altaro el grejso kun malfrugotika Kristo-figuro estas hodiaŭ la mezo de la kirko.
Ebena plafono el ligno kaj je la dekstra kaj je la maldekstra flanko ĉirkaŭas la ĉefan navon. La ambaŭflanke ok fenestroj superaj pluse enlasas multe da lumo. Sekve la interno hodiaŭ koncentrigas la vizitantojn, eĉ preĝigas onin pro la digneco kaj la beleco.
Ekstere rimarkindas la transeptaj turoj, el kiu la okcidenta ricevis en 1758 barokan turokaskon kun orumita pinto (parte brulita poste).
Büttös
Büttös [butoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Encs.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Encs troviĝas 23, Miskolc 70 km-ojn. La slovaka landlimo estas proksime.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1282 laŭ la tiama ortografio "Bythus". Dum la historio la vilaĝo restis viva kaj ĝi apartenis al diversaj nobelaj familioj.
En Büttös migra poŝto servas.
Tereo
Tereo (helene Τηρεύς, latine Tereus') estis en la helena mitologio trakia reĝo, filo de Areso.
Li fariĝis bofilo de atena reĝo Pandíono, kiu al li donis unu el siaj filinoj, Prokno. Tereo venigis ŝin en Trakion, kie ili kune feliĉe vivis kun sia ununura filo Itiso.
La sorto komenciĝis plenumi eble post kvin jaroj, kiam Prokno eksopiris vidi sian fratinon Filomelon kiu restis sur atena burgo kun la patro. Prokno instigis sian edzon, ke li venigu la fratinon al ili por vizito. Tereo ekvojaĝis kaj kiam li vidis Filomelon, trovis, ke ŝi estas multe pli bela ol kian li memoris ŝin kaj de tiu momento li ne pensis pri io alia ol kiel ŝin akiri.
Li akiris tion perforte kaj kiam Filomelo minacis, ke ĉion malkaŝos eltranĉis ŝian langon. Lasis ŝin en arbara kaŝejo kaj en Ateno sciigis, ke ŝi mortis. Sed Filomelo trovis vojon, teksis bildon kaj en ĝin mesaĝon, ke ŝi estas tenata kaptita kaj pro kio. Kiam Prokno tralegis tion, kaŝpreparis kruelan venĝon: ununuran filon Itison mortigis kaj el li preparis manĝon por Tereo. Tiu konjektinte nenion satmanĝis. Kiam li eksciis kion manĝis, volis mortigi ambaŭ fratinojn. Sed dioj intervenis kaj ĉiujn tri transformis en birdojn. El Prokno estis hirundo, el Filomelo najtingalo kaj el Tereo upupo. La reĝo Pandiono el tio pro funebro mortis.
Reflekto en arto
Tiu ĉi okazaĵo estas formita en Ovidiaj Metamorfozoj, Libro 6-a - Prokno kaj Filomelo kaj ankaŭ ofte aperas sur multaj vazaj pentraĵoj.
Kergelena tufkormorano
La Kergelena tufkormorano (Phalacrocorax verrucosus) estas specio de kormorano nome membro de la familio de Falakrokorakedoj kiu estas endemia de la Kergelenoj. Multaj fakuloj konsideras ĝin kiel subspecio de la Imperia tufkormorano.
Teritorio kaj habitato
Tiu specio reproduktiĝas ĉe la marbordoj de Grande Terre (nome ĉefa insulo de la arkipelago), sur ĉebordaj insuloj, kaj sur insuloj de la Golfo Morbihan. Ili manĝas ĉemare tra la arkipelago, kutime je 6 km el la bordo kaj ĉefe en golfetoj kaj insuletoj, kvankam nematuruloj estis vidataj tiom for kiom ĝis 80 km. Vidaĵoj el la Herda Insulo kaj el okcidenta Aŭstralio povus esti de birdoj helpitaj de ŝipoj.
Dum la aŭstrala somero ili manĝas algojn, foje ĉe la fundo.
Aspekto
La Kergelena tufkormorano estas 65 cm longa kun envergugro de 110 cm, kio faras ĝin la plej malgranda bluokula tufkormorano. Ĉe plenkreskulo la supraj partoj, vosto, kaj femuroj estas metalece verdecnigraj; la subaj partoj al la gorĝo estas blankaj; kaj la flugilstrioj estas brunaj. Kelkaj individuoj havas blankajn makulojn en la dorso kaj flugiloj. La kapo kaj la malantaŭa kolo estas tre bluaj aŭ purpuraj, escepte pro la nigra krono kiu atingas sub la okulo al la mentono kaj orelareo. La vizaĝo kaj gorĝosako estas malhelbrunaj, orname per flavoranĝaj karunkloj. La beko estas korno-kolora aŭ bruneca; la okuloj estas avelkoloraj. La kruroj kaj piedoj varias el malhelbrunaj al malhelmakulaj brile rozkoloraj. Reproduktaj plenkreskuloj havas malgrandan nigran erekteblan kreston ĉe la frunto, flavaj aŭ oranĝaj karunklojn (grandajn bridojn) ĉe la bekobazo, kaj brilbluan okulringon. Post la reprodukta sezono, la plumaro svagiĝas, la okulringo iĝas plumbo-blueca, kaj la karunkloj iĝas pli malgrandaj kaj senkoloraj.
Junuloj estas malhelbrunaj kun variaj kvantoj de blanko sube kaj brunaj irisoj, beko kaj piedoj. Ili ne havas karunklojn, kaj ties okulringoj estas plumbo-bluaj. Ili akiras plenkreskan plumaron laŭgrade.
Malkiel multaj kormoranoj, tiu specio ne malfermas siajn flugilojn dum ripozo.
Manĝo
Kergelenaj tufkormoranoj supozeble manĝas ĉefe fiŝojn kaj senvertebruloj kiaj ekinodermoj, krustuloj, kaj poliĥetaj vermoj. Somere ili manĝas ĉefe solaj, sed el majo al oktobro ili formas liniajn arojn de kelkaj centoj, plonĝante kaj surfaciĝante sekvence laŭ la linio.
Reproduktado
Tiu specio reproduktiĝas en kolonioj, kutime el 3 al 30 paroj, sed foje de ĝis 400. Kolonioj povas esti proksimaj al tiuj de la Ŝtonsalta pingveno. Estas periodo de nestokonstruado kaj memmontrado fine de marto kaj komence de aprilo — malkutima epoko por ĉeantarktaj kormoranoj. Memmontradaj maskloj ceremonie skuas la kapon reen ĝis la nuko tuŝas la voston. La nestoj estas konusoj el algoj, bastonetoj kaj herbo kunigitaj per koto kaj guano, ĝis 1 metro altaj kaj 33 cm larĝaj, kun taso averaĝe 20 cm larĝa kaj 8 cm profunda. Nestoj kiuj survivas povas esti reuzataj, eble ne fare de la sama paro. La reprodukta sezono startas tiom frue kiom septembre, sed la ino ekovodemetas iam el fina oktobro al fina novembro kaj tio daŭras ĝis meza januaro; la tempoj varias konsiderinde inter kolonioj. La ino demetas 2 al 4 ovojn, kiuj estas ĉirkaŭ 6.2 cm longaj kaj 3.9 cm larĝaj. La dua ovo estas demetata 2 aŭ 3 tagojn post la unua. Ambaŭ gepatroj kovas dum averaĝe 29 tagoj. Ambaŭ protektas la idojn el la predado fare de rabmevoj, mevoj, kaj ĥionidoj, kiuj tamen kaptas kelkajn idojn. Eloviĝintaj idoj estas nigraj kun rozkolora gorĝo kaj tuje disvolvigas nigrecbrunan lanugon kun grizecblankajn tufojn. Aliaj aspektoj de la reproduktaj kutimaro aŭ sukceso estas nekonataj.
La populacio estis ĉirkaŭ 6,000 al 7,000 paroj en 1984–1987. Interagado kun homoj aŭ enmetitaj mamuloj ŝajne ne damaĝas la populacion.
Klasigo
Tiu specio estis lokita en la genroj Halieus, Hypoleucos, Notocarbo, kaj Leucocarbo. Ĝi estas ofte konsiderata samspecifa kun kelkaj aliaj bluokulaj tufkormoranoj laŭ la nomo de Imperia tufkormorano. Ĉi tie ĝi estas konsiderata separata specio laŭ la Handbook of the Birds of the World kaj aliaj fakuloj
Oni sugestis, ke la Herdinsula tufkormorano povas viziti la Kergelenojn kaj ke la Kergelenaj tufkormoranoj kun blankaj flugil- aŭ dorso-makuloj estas rezulto de hibridiĝo.
Etimologio
La epiteto verrucosus signifas "verukeca", reference al la vizaĝaj ornamomarkoj.
Qualiano
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Calvizzano, Giugliano in Campania kaj Villaricca.
Socialistische Partij Anders
Socialistische Partij Anders (sp.a) ( Socialista Partio Alimaniere) estas socialdemokrata politika partio en Flandrio.
Dum la pasintaj balotoj por la flandra kaj la federacia nivelo, la 'flandraj socialistoj' formis kartelon kun la maldekstre-liberala partio Spirit. En 2006 ili kune havas ministrojn kaj ŝtatsekretariojn en la flandra, federacia kaj brusela ĉefurba registaroj.
Historio
En 1977 la unitarisma BSP-PSB apartiĝis en du sendependaj partioj en Valonio kaj Flandrio: Parti Socialiste (PS) kaj Socialistische Partij (SP).
Menciindaĵoj de la historio de la partio estas i.a.:
Nomŝanĝo
Evidente ne nur la nomo ŝanĝiĝis. Oni ankaŭ multe modernigis la partion mem organizante i.a. ideologiajn kongresojn komence de la nova jarcento. Eĉ la partio nuntempe sin malfermas al kunlaboro kun liberaluloj (spirit) kaj fama pastro aliĝis al la partio.
Ideologio
La socialisma partio tradicie defendas la laboristojn kaj strebas al pli da kontrolo de la ŝtato. Ĉefe en Flandrio sp.a havas sukceson defendante la sistemon de socia sekureco kaj senpagigante la publikan transporton.
Anna Tamás
TAMÁS Anna (tamaŝ) Kelemen estas rumanuja hungara tekstilartistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureş la 14-an de julio 1945.
Biografio
Anna Tamás inter 1964-70 studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1974-87 ŝi estis scenejdekoraciistino de la Nacia Teatro Târgu Mureș Trupo Tompa Miklós. Ekde 1987 ŝi vivas en Novjorko. Krom grandmezuraj haut lisse teknikaj tapetoj ŝi faras ankaŭ tekstil-spacplastikon.
Testo 3 sigmo
Testo 3 sigmo estas uzata por testi ĉu du mezurataj valoroj x_1 kaj x_2 kun iliaj variancaj devioj \sigma_1 kaj \sigma_2 estas samaj aŭ ne.
Se tiam tiu ĉi valoroj estas samaj.
Se tiam tiu ĉi valoroj ne estas samaj.
Testo kontrolas valorojn el normala distribuo.
Mongolia Naturhistoria Muzeo
La muzeo havas fakojn de Geologio, Geografio, Flaŭro kaj Faŭno, Paleontologio, kaj Antropologio ĉirkaŭprenante la naturan historion de Mongolio. Kun pli da 6000 ekzempleroj, 45% el ili estas en permanenta ekspozicio al la publiko.
NGC 1416
NGC 1416 (aliaj indikoj — PGC 13548, ESO 482-34, MCG -4-9-48, NPM1G -22.0087) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Mongolia Naturhistoria Muzeo
La muzeo estas bone konata por ĝia dinosaŭraj ekspozicioj, plej rimarkinda la preskaŭ kompleta skeleto de tarbosaŭro.
NGC 1416
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ingolstadt
Ingolstadt (Auripolis, "urbo de oro") estas eksterdistrikta urbo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi situas en la distriktaro Supra Bavario (germane Oberbayern). Fine de decembro 2006 la urbo havis 122.448 loĝantojn: per tiu nombro ĝi estas post Munkeno la dua granda urbo de la distriktaro kaj post Munkeno, Nurembergo, Augsburg, Regensburg kaj Würzburg la ses plej granda de Bavario. Dum la jaro 2006 la urbo festis sian 1200-jaran urbojubileon.
Geografio
Ingolstadt situas sur alteco de 374 metroj super marnivelo borde de la eŭropa rivero Danubo, en vasta ebenaĵo. La areo de la urbo ampleksas 133,35 km². Post Regensburg, Ingolstadt estas la dua plej granda en Germanio borde de la rivero Danubo.
Alkilpiracinoj
Alkilpiracinoj baze havas la kemian strukturon de piracino, kiu diversmaniere povas esti variigita. Inter la alkilpiracinoj estas natura potencaj aromoj, kiuj jam flare senteblas, kiam la substanco ekzistas en tre eta kvanto. Tiuj alkilpiracinoj kiel ekzemple havas odoron iom similan al freŝa tero.
Le Mesnil-Tôve
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mesniltovais.
Ĝi nun formas parton de Juvigny les Vallées.
Bakar
Situo
La urbo situas inter montoj kaj Adriatiko, fine de 5 km-ojn longa kaj 40 m-ojn profunda golfo, laŭ flankovojoj. Rijeka troviĝas 15 km-ojn. Pro la pitoreska ĉirkaŭaĵo la loko estas parto de Monda Heredaĵo ekde 1968.
Historio
Bakar konsistas el 3 partoj. Grad estas la supra parto, ĉe la maro troviĝas Zagrad kaj Primorje.
Malgranda Ursino (konstelacio)
Malgranda Ursino aŭ Urseto (latine: Ursa Minor, genitive Ursae Minoris) estas konstelacio en la norda tera ĉielo. Ĝi estas unu el la 88 modernaj konstelacioj kaj unu el la 48 listigitaj de Ptolemeo.
Ĝi estas notinda pro sia proksimeco al la norda ĉiela poluso, sed tio ŝanĝiĝos post jarcentoj pro la efiko de precesio. La latina vorto por "nordo", septentrio, referiĝas al la sep brilaj steloj de la konstelacio.
Urseto enhavas stelaron vulgare konatan kiel la Malgranda Kulerego pro tio ke la sep plej brilaj steloj formas kuleregon. La stelo ĉe la fino de la tenilo estas la Polusa Stelo, samtempe la plej brila stelo de la konstelacio. Oni povas trovi la Polusan Stelon sekvante linion formitan el la du steloj ĉe la fino de la bovlo de la Granda Kulerego, proksima stelaro trovita en la stelfiguro Granda Ursino.
Mitologio
Laŭ la helena mitologio Arkaso estis la filo de Kalisto. Pro kolero, iun tagon, Hera ŝanĝis Kaliston en ursinon. Ĉar Zeŭso timis, ke lia edzino agu same kontraŭ Arkaso, li kaŝis lin en montaran regionon, kiu nomiĝas hodiaŭ Arkadio. Tie li vivadis tute pacema ĝis la festo, kiun organizis Lycaon, reĝo de la lando. Lycaon planis bruligi Arkason sur altaro, kiel ofero al la dioj.
Arkaso preĝis laŭte sian patron. Zeuso aŭdis, kaj savis lin. Li punis Lycaon ŝanĝante lin en la unuan lupfantomon. Arkaso fariĝis reĝo de Arkadio kaj fama ĉasisto. Iun tagon, ĉasante en la arbaroj, li vidis ursinon. Li ne rekonis sian patrinon kaj pretigis sin ekpafi sagon. Por preventi tion, Zeŭso tuj transportis ilin ambaŭ en la ĉielon.
En la nokta ĉielo, la Granda Ursino kaj la Malgranda Ursino rondiras kune ĉirkaŭ la Polusa Stelo.
Ekonomia kresko
Ekonomia kresko estas la relativa valor-altiĝo de la havaĵoj kaj servoj produktitaj de teritoria ekonomio dum specifa periodo. Oni mezuras ĝin plej ofte per Malneta Enlanda Produkto (MEP).
Oni povas diferencigi la nominalan kaj la realan ekonomian kreskon. Dum la nominala prezentas la kreskon kiel financan kreskon, la reala ekonomia kresko dekalkulas la inflacion.
Pluaj diferencigoj estas la intensa (kresko de la personaj enspezoj) aŭ ekstensa kresko (kresko de la landa ekonomio); kvanta aŭ kvalita kresko (tiu lasta ekz. atentas pri la medio dum investoj).
Kreskaj modeloj
Vidu apartan artikolon kreskoteorio
Limoj de la ekonomia kresko
La limojn de la daŭra kresko skizis la Roma Klubo en sia analizo de "Limoj de la kreskado". En tiu analizo oni atentigis limojn, pro malabundeco de krudmaterialoj kaj naturaj riĉfontoj kiel pura aero, akvo kaj ties efiko je la ekonomia kresko. Sed aliaj analizistoj konsideras, ke malabundeco helpas malkovron de novaj teknologioj pri ŝparado aŭ anstataŭigado de krudmaterialoj; tiele la malabundeco helpas la teknikan evoluon kaj la ekonomian kreskon.
Sanao
Sanao (صنعاء [Ṣanaʿāʾ] - estas la ĉefurbo de Jemeno. Dum januaro 2005 la urbo havis loĝantojn. Sanao estas la politika, ekonomia kaj kultura centro de la lando.
Geografio
La urbo situas metrojn super la marnivelo okcidente de la monto Nokum, 320 kilometrojn norde de la havena urbo Adeno.
Kulturo kaj vidindaĵoj
Sanao estas mondfama pro sia unika arkitekturo. En la eksa palaco de la imamo nuntempe troviĝas la nacia muzeo pri jemena historio. La historia urbocentro estas ĉirkaŭita de remparo, interrompita de sep urbaj pordegoj. La urbocentro konsistas el miloj da turaj domoj de ĝis ok etaĝoj el sabla argilo, kiuj ĉiuj konstruiĝis antaŭ pluraj jarcentoj.
La unika urbocentro dum la jaro 1988 deklariĝis Monda Kultura Heredaĵo de UNESKO kaj sekve amplekse restaŭriĝis. La projekto pri restaŭriĝo mem dum la jaro 1995 ricevis la arkitekturan premion Aga Khan. Centre de la urbo ekzistas pluraj muzeoj kaj grandan bazaron, kie vendiĝas interalie juveloj kaj artaĵoj el arĝento, vestaĵoj kaj tukoj el silko, produktoj el ledo kaj tapiŝoj.
Araba kultura ĉefurbo 2004
Dum la jaro 2004 Sanao estis araba kultura ĉefurbo. Kadre de ties programo ne nur prezentiĝis la landa kulturo el la prahistoria, islama kaj juda historio kaj la nuntempo, sed ankaŭ venis kaj prezentiĝis elstaraj gastoj el eŭropaj kaj aliaj aziaj kulturoj. Ekzemple gastis kaj prelegis la germana romanverkisto Günter Grass, kaj la Eŭropa Filharmonio el la urbo Magdeburg dum februaro en la historia urbocentro donis subĉielan koncerton de klasika germandevena muziko de la verkistoj Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms kaj Wolfgang Amadeus Mozart. Entute temis pri la unua koncerto de filharmonia orkestro en Jemeno.
Ekonomio kaj infrastrukturo
La urbo estas la plej grava ekonomia centro de la lando. Gravas fabrikado de vestaĵoj kaj ĉiuspecaj metiejoj. Agrikulture en la ĉirkaŭa regiono aparte gravas la kultivado de diversaj fruktoj.
Trafiko
Por la publika transporto preskaŭ ekskluzive uziĝas dizelmotoraj aŭtobusoj. La urbo havas internacian flughavenon.
Eduko
La universitato de Sanao fondiĝis dum la jaro 1970.
Stato
Stato laŭ PIV estas
Sume do temas pri la tuto de ĉiuj ecoj, kiuj necesas por diferencigo de observata objekto kontraste al aliaj objektoj.
Detale la vorto signifas:
Représentation d'état
Megumi Kamionobe
Megumi Kamionobe (上尾野辺 めぐみ n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2009 ĝis 2016 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Monaĥejo Gandantegĉinlen
La Gandantegchinlen Monaĥejo (mongole: Гандантэгчинлэн хийд, Gandantegchinlen khiid mallonga nomo: Gandan mongole: Гандан), estas tibeta stila monaĥejo en la mongolia ĉefurbo de Ulanbatoro kiu estis restarigita kaj revitalizada ekde 1990. La tibeta nomo tradukeblas al la "Granda Placo de Kompletigu ĝojon." Ĝi nuntempe havas pli ol 150 monaĥoj en restadejo. Ĝi prezentas 26,5 metrojn alta statuo de Migjid Janraisig, budhano bodhisattva ankaŭ konita kiel Avalokitesvara. Ĝi venis sub ŝtata protekto en 1994.
historio
La monaĥejo estis fondita en 1835 por la Kvina Jebtsundamba. Ĝi iĝis la ĉefa centro de budhisma lernado en Mongolio. En la 1930, la komunisma registaro de Mongolio, sub la ĉefulo de Khorloogiin Choibalsan kaj sub la influo de Stalino, detruitaj ĉiuj krom kelkaj monaĥejoj kaj mortigis pli ol 15,000 lamaoj. Gandantegchinlen Khiid monaĥejo, eskapis ĉi tiu amasa detruo,kaj fermita en 1938, sed tiam remalfermita en 1944 kaj permesis daŭrigi kiel la sola funkcianta budhisma monaĥejo, sub skeleto bastonon, kiel signo de omaĝo al tradicia mongola kulturo kaj religio. Kun la fino de marksismo en Mongolio en 1990, restriktoj pri diservo estis malfermita. Vidu mongola Budhismo por detaloj.
La originala statuo, el kupro, estis konstruita post vokado al la mongola publiko; Ĝia intenco estis restaŭri la okuloj de Bogd Javzandamba (aŭ la oka Jebtsundamba, ankaŭ konita kiel Bogd Khan), kiu postulis la titolon de Imperiestro de Mongolio. La konstruaĵo de la statuo estis efektivigita de Bogd Javzandamba la ĉefa ministro, Chin Wan Khanddorj. Rusaj trupoj malmuntis la originala statuo en 1938. Post la fino de la sovetia erao, la statuo de Migjid Janraisig estis rekonstruita en 1996, de donacoj de la mongola popolo. Ĝi prezentas 2.286 multekostajn ŝtonojn kaj oron kun orfolioj.
Ĉeĥoslovakaj-polaj limregionaj disputoj
1918-1920
La unua fazo de la disputoj komenciĝis pro estiĝo de Ĉeĥoslovakio kaj Pollando en la jaro 1918. En Silezio eksplodis disputo je Teŝinio, sur Slovakio je disputo je Orava kaj Spiš. Sur Teŝinio en la jaro 1919 ambaŭ ŝtatoj kunpuŝiĝis en la t.n. septaga milito. Tiuj ĉi disputoj estis solvitaj per decido de grandambasadora konferenco en Spa el la 28-a de julio 1920. La disputebla teritorio estis dividita inter ambaŭ ŝtatoj.
1938-1939
En la jaro 1938 Pollando eluzis Munkenan interkonsenton kaj eldevigis por si je Ĉeĥoslovakio rezignon de la orienta parto de la ĉeĥoslovaka Teŝinio (la t.n. Zaolzie) kaj poste eĉ de Pollando antaŭe postulatan teritorion sur Orava kaj Spiš. Sed Pollando post sia malvenko en la jaro 1939 perdis tiujn ĉi teritoriojn - la aneksitaj teritorioj en Teŝinio estis almembrigitaj al Germanio, la aneksitaj teritorioj en Orava kaj Spiš komune kun de Ĉeĥoslovakio postulata teritorio en tiuj ĉi regionoj estis almembrigita al Slovaka ŝtato.
1945-1947
Post la dua mondmilito la limoj de Ĉeĥoslovakio revenis en antaŭmunkenan aspekton. Pola-germana limo transŝoviĝis je kelke da centoj de kilometroj okcidenten, al Odra kaj Niso. Pollando senĉese postulis eldonon de la pli disputeblaj teritorioj, precipe en Teŝinio, kie vivis pola minoritato. Ĉeĥoslovakio male postulis eldonon de parto de antaŭmilitaj germanaj teritorioj de Kłodzko, regionoj Głubczyce kaj Racibórz, kie vivis ĉeĥa minoritato kaj kiujn Sovetunio transdonis en administradon de Pollando.
Post multaj senrezultaj traktadoj estis fine pro interveno de Sovetunio en la jaro 1947 subskribita inter Ĉeĥoslovakio kaj Pollando kontrakto pri amikeco kaj reciproka helpo. Tiu ĉi kontrakto trankviligis la situacion, sed reciproka streĉo daŭris.
Finigo
La reciprokajn limregionajn disputojn kun fina valideco finigis nur Kontrakto inter Ĉeĥoslovaka respubliko kaj Pola popola respubliko pri fina demarkigo de la ŝtatlimoj, subskribita en Varsovio la 13-an de junio 1958. Tiu ĉi kontrakto estis la 17-an de oktobro 1958 ratifikita de Nacia Asembleo de Respubliko ĉeĥoslovaka, nome per konstitucia leĝo n-ro 62/1958 Sb. pri fina demarkigo de la ŝtatlimoj kun Pola popola respubliko. La valideco de la kontrakto ekestis la 14-an de februaro 1959. La limoj restis en antaŭmunkena aspekto.
Imre Pressburger
Imre Pressburger, konata ankaŭ Emeric Pressburger, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Pressburger Imre József estis hungara ĵurnalisto, dramaturgo, scenaristo, reĝisoro, produktoro havanta Oskar-premion en 1942. Lia edzino estis inter 1938-1941 Ági Donáth.
Imre Pressburger naskiĝis la  1902 en Miskolc. Li mortis la 1988 en Britio en Saxstead.
Biografio
Imre Pressburger devenis el juda familio. Li frekventis universitatojn en Prago kaj Stuttgart. Post lernado li estis ĵurnalisto, sed en la 1920-aj jaroj li okupiĝis ankaŭ pri scenarlibroj. En 1926 li vojaĝis al Berlino, baldaŭe al Parizo. Ekde 1935 li vivis en Britio, kie li laboris kun Michael Powell, eĉ ili fondis komunan firmaon en 1943. Li edziĝis dufoje (en 1938 kaj 1947). La dua edzino naskis filinon.
Indianópolis (Paranao)
Indianópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.299 loĝantojn en 2010.