cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samuel Meyer
Meyer esperantistiĝis en 1899, kaj tuj gvidis kurson en La Rochelle kaj faris paroladojn. Dum multaj jaroj kunlaboris al la periodaĵo L' Espérantiste, batalis flanke de Beaufront, kaj poste penadis por deteni lin de la ida skismo. Meyer estis komitatano de SFPE kaj prezidanto de la Sudokcidenta Federacio.
Je la propra risko li presis kaj eldonis la gazeton Lingvo Internacia, al kiu li multe kontribuis, ankaŭ al ties almanako literatura. Poste li kunfondis en Parizo la presejon "Presa Esperantista Societo". En 1905 li estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK).
Li scipovis dekduon da lingvoj; lia stilo estis tre pura. Krom multaj artikoloj kaj propaganda broŝuro li postlasis multajn valorajn tradukojn: X. de Maistre: Vojaĝo Interne de Mia Ĉambro, 1904; Molière: ,L'Avarulo, 1904. Beaumarchais: La Barbiro de Sevilla, 1909. De Hervilly: La Supujo, komedieto, 1905. Mérimée: Karmen, 1911. C. Wagner: Estu Homo, 1912. De Vigny: La Intervidiĝo kaj Nekonita Dialogo, 1914.
János Severini
János Severini [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Severini János, Ján Severini estis hungaria slovaka instruisto.
János Severini naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Alsósztregova (nuntempa Dolná Strehová en Slovakio), li mortis la  en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
János Severini frekventis mezlernejojn en Besztercebánya, Sopron, Pozsony, poste li studis en Tübingen, Göttingen, Halle, Lepsiko. Ekde 1755 ĝis sia morto li estis liceestro en Selmecbánya. Li multe strebis por alta edukado de la liceo. Li verkis diversajn lernolibrojn latinlingve, sed la difinitaj nomoj estis ankaŭ en germane, hungare, slovake.
Bruno Seidel
Bruno SEIDEL, ankaŭ: Seidelius, (naskiĝinta ĉ. en 1530 en Querfurt, mortinta en 1591 en Erfurto) estis germana kuracisto kaj poeto novlatina.
Vivo
Li studis ekde 1546 ĉe la universitato de Wittenberg, kie Johannes Marcellus kaj Filipo Melanktono estis liaj instruistoj. Poste li ekvojaĝis stude tra Germanujo, vizitis Italujon kaj promociiĝis ĉe Gabriele Falloppio en Padovo medicine. Poste li iĝis kuracisto en Arnstadt kaj transloĝiĝis en la 1566-a jaro al Erfurto por fariĝi profesoro pri fiziko ĉe la Universitato de Erfurto. Tie li ege influis la studojn de Rudolf Goclenius, la Maljuna.
Kiel poeto li skribis pri siaj travivaĵoj (i.a. pri ili en Wittenberg) en formo de "carmina", poemoj laŭ antikva modelo. Li laŭde verkis poemon pri Lutero, Melanktono kaj Marcellus. Poste li specialiĝis pri la kolekto da proverboj, kiujn li elĉerpis el popularaj libroj de la 16-a jarcento. Aldonitis saĝaj eldiroj de kamparanoj (ekz. pri veterprognozoj).
Kiel medicinisto li iĝis kontraŭulo al Paracelsus. Tiufake li verkis i.a. pri urinado, la ebrieco kaj kelkaj tiam nekuraceblaj malsanoj.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe ADB.
Winterbach
Winterbach havas diversajn signifojn:
Masakro de Nablus 2023
La Nablus-masakro okazis la 22-an de februaro 2023, kiam la israela okupacia armeo eniris en la urbon Nablus. La masakro kaŭzis la morton de 11 homoj, inkluzive de 3 maljunuloj, kaj la vundigon de 102, inkluzive de 6 grave. Tio alportis la nombron de palestinaj mortoj al 63 ekde la komenco de la jaro.
Okazaĵoj
Estis raportite, ke la israelaj okupaciaj armeotrupoj sturmis Nabluson kaj ĉirkaŭis domon en kiu estis du celitaj palestinaj aktivuloj. Kolizioj erupciis ĉirkaŭ 10 a.m., mortigante 11 palestinanojn kaj vundante 102 aliajn dum la atako. 82 el la vunditoj estis vunditaj per vivaj kugloj de israela pafado, kaj la kondiĉo de ses el ili estis priskribita kiel kritika.
La Palestina Sanministerio diris, ke inter la mortintoj troviĝis 72-jaraĝa viro, kaj ke dekoj estas kuracitaj pro pafvundoj, kelkaj el ili kritikaj. Estis raportite ke du el la mortintoj estis arestitaj kaj mortigitaj kiam la israelaj trupoj disfaligis la konstruaĵon en kiu ili estis post kiam ĝi estis bombita per misiloj. La Sanministerio ankaŭ diris, ke du ĵurnalistoj estis malpeze vunditaj per reala pafado, kaj medicina dungitaro estis vundita, malhelpante ilian laboron. Estis raportite, ke la serĉataj personoj estas Hossam Selim (24-jara) kaj Muhammad Al-Junaidi (23-jara).
Piramido de la Suno
La Piramido de la Suno estas la plej granda konstruaĵo en Teotiŭakano kaj unu el la plej grandaj de Mezameriko. Situiĝinta ĉe la Avenuo de la Mortintoj, inter la Piramido de la Luno kaj la Citadelo, kaj en la ombro de la masa monto Cerro Gordo, la piramido estis parto de granda komplekso en la koro de la urbo.
La nomo Piramido de la Suno venas de la aztekoj, kiu vizitis la urbon de Teotiŭakano jarcentojn post kiam ĝi estis forlasita - nekonatas la nomo donita al la piramido de la teotiŭakananoj.
Ștei (Bihor)
Ștei [ŝtej] (hungare: Vaskohsziklás [vaŝkosiklaŝ]) estas urbo en Rumanio en la baseno de Beiuș laŭ rivero Crișul Negru norde de Vașcău. En 1910 ĝi nombris 506 loĝantojn (rumanoj); en 1992 10 415 (85,9 % rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1580. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar (reĝa departemento) vármegye). Inter 1956 kaj 1990 ĝi portis la nomon de eksĉefministro Dr. Petru Groza.
La urbo ĝemeliĝis kun Hajdúdorog (Hungario).
Aerosmith
Aerosmith estas usona rokmuzika bando devenata el Bostono. Ĝia muzika stilo apartenas al la ĝenroj ŝtonroko, bluso-rokmuziko kaj metalrokmuziko.
Tomaso (apostolo)
Sankta Tomaso, unua jarcento, juda masonisto kaj kristana martiro, estis unu el la dekdu apostoloj de Jesuo Kristo. Li ankaŭ estas nomita Tomaso Dubanta, ĉar li dubis pri la releviĝo de Jesuo ĝis li povis tuŝi liajn vundojn. Kaj alia nomo estas Tomaso Didimo ĉar li estis ĝemelo (laŭ unu fonto, la ĝemelo de Jesuo mem!). Tomaso en la siria kaj Didimo en la greka signifas "ĝemelo". Laŭ la kristana tradicio, Tomaso predikis la evangelion al Persio kaj Hindio.
Tomaso laŭ la Biblio
Ekster la Evangelio de Johano, Tomaso estas menciita nur kiel unu el la Dekdu Apostoloj. Tamen en la libro de Johano estas kvar mencioj:
la versoj 11.16, 14.5, 20.24-29 kaj 21.2.
La tria kaj plej longa mencio estas la fama renkontiĝo inter la dubanta Tomaso kaj la relevigita Jesuo:
Sed Tomaso, unu el la dek du, nomata Didimo, ne ĉeestis kun ili, kiam Jesuo venis. La aliaj disĉiploj do diris al li: "Ni vidis la Sinjoron".
Sed li diris al ili: "Se mi ne vidos en liaj manoj la truon de la najloj, kaj se mi ne metos mian fingron en la lokon de la najloj, kaj ne metos mian manon en lian flankon, mi tute ne kredos".
Kaj post ok tagoj la disĉiploj denove estis interne, kaj Tomaso kun ili. Kaj Jesuo venis, kiam la pordoj estis fermitaj, kaj staris en la mezo, kaj diris: "Paco al vi". Tiam li diris al Tomaso: "Etendu ĉi tien vian fingron kaj vidu miajn manojn; kaj etendu vian manon kaj enmetu ĝin en mian flankon; kaj ne estu nekredema, sed estu kredanta".
Tomaso respondis al li kaj diris: "Mia Sinjoro kaj mia Dio".
Jesuo diris al li: "Ĉar vi vidis min, vi kredas; feliĉaj estas tiuj, kiuj ne vidis, kaj tamen kredas".
- Johano 20.24-29
La Agoj de Tomaso
Post sia Releviĝo, Jesuo aperis al Tomaso kaj ordonis lin iri al Hindio por konstrui palacon por la reĝo, Gondofaro. La reĝo donis al li la monon pro konstruado kaj foriris al la provincoj. Dum la foresto de la reĝo, Tomaso predikis la evangelion kaj fordonis la monon al la malriĉuloj. Kiam la reĝo revenis kaj vidis nek palacon nek monon, li ĵetis Tomason en karceron kaj katenis lin. Tiam la frato de la reĝo, Gad, mortis kaj, post kelkaj tagoj, revenis el la mortintoj. Gad diris, ke la palaco konstruita de Tomaso estas en la ĉielo, palaco farita de oro, arĝento kaj juveloj. Tomaso mem klarigis: "En la ĉielo estas multaj palacoj, pretitaj de la komenco de tempo kaj ili estas gajnitaj per preĝado kaj donado de almozoj. Via riĉo povas iri tien antaŭ vi, sed ne sekvi vin poste."
La 12 gradoj de virto laŭ Tomaso:
<ol>
<li> kredo al Dio, unu en esenco, tri en personoj <li> bapto <li> ĉasteco <li> regado de avareco <li> ne troe manĝu <li> pentofarado <li> bonagado <li> malŝpara zorgado de fremdulo <li> celi la volon de Dio kaj fari ĝin volonte <li> ne fari tion, kion Dio ne volas <li> amo de amikoj kaj malamikoj <li> zorgeme fari ĉi ĉion
Tomaso vojaĝis tra Hindion, farinte miraklojn kaj predikinte la evangelion. Li konvertigis la noblajn kaj la malnoblajn. Unu noblinon, Migdomian, fratino de la reĝino, li konvertigis kaj ŝi rifuzis kuŝi kun sia edzo. Ŝi, laŭvice, konvertigis la reĝinon, kiu tiam ankaŭ ne kuŝis kun sia edzo, la reĝo mem. La reĝo koleriĝis kaj katenis Tomason, sed torturo kaj fajro estis senutilaj kontraŭ li. Tiam la reĝo ordonis Tomason preĝi al la dio, la Suno. Tomaso konsentis nur se la reĝo konvertiĝus se la idolo detruiĝis per la adoradon de Tomaso. Tomaso tiam adoris kaj la idolo ja detruiĝis, sed ĵus tiam la ĉefpastro mortigis lin per glavo. La kristanoj forportis la korpon kaj enterigis ĝin honore.
Poste, ĉirkaŭ 230, la korpo estis transdonita al Sirio, al la urbo Edeso, pro la peto de la imperiestro Aleksandro. Tie Abgaro, reĝo de la urbo, ricevis leteron skribitan de la mano de Jesuo. Poste, kiam ajn malamiko atakis la urbon, infano baptita staras sur la pordegoj de la urbo kaj legas la leteron. Per tio, kaj la merito de Tomaso, la malamiko aŭ foriras aŭ traktas por paco.
Ĉu la Agoj de Tomaso pravas, ĝi almenaŭ havas semojn de la vero: en Hindio en la 1-a jarcento de nia erao, ja estis reĝo, kies greka nomo estis Gondofaro; en Hindio estas lokaj legendoj pri Tomaso; kaj la kristanismo de la Malabara marbordo de Hindio ja devenis de Sirio iafoje antaŭ la jarcento VIII.
Aŭgusteno, kvankam li estis unufoje manikeano, kredis, ke la Agoj estas fabela.
Laŭ Isidoro de Sevilo, Tomaso predikis la evangelion al la persoj, medoj, hirkanianoj kaj la baktrianoj kaj martiris en la Oriento.
Laŭ Johano Krizostomo, Tomaso vojaĝis al la lando de la tri saĝuloj (kiuj vizitis Jesuon je lia naskiĝo) kaj tie predikis la evangelion — tio estas, al Persio.
La evangelio de Tomaso
En la Biblio nur estas kvar evangelioj—la de Mateo, Marko, Luko kaj Johano -- sed multaj aliaj ekzistis. La katolika eklezio malakceptis tiujn aliajn evangeliojn kiel herezaj aŭ falsaj. Unu tia estas la evangelio de Tomaso. Partoj de la grekaj tekstoj estis eltrovitaj antaŭ cent jaroj, sed la tuta teksto en la kopta estis eltrovita en 1945 de la la biblioteko de Nag-Hamado. En la biblioteko estas multaj verkoj de gnostikismo, ne-katolika speco de kristanismo kiu floris dum la 2-a kaj 3-a jarcento, precipe en Egiptio. Sed la evangelio de Tomaso mem ne estas gnostika sed pra-gnostika.
Plentono
Plentono estas vorto por muzika intervalo (muziko), do por la distanco inter du tonoj. Ĝi estas sesono de oktavo, la plena distanco de muzika gamo. Plentono divideblas al du samgrandaj duontonoj.
En diatonaj gamoj - ekzemple en la modaloj maĵora kaj minora - nur ekzistas intervaloj en grandeco de duontonoj kaj plentonoj, tial ke ekestis la sinonimoj duontono = eta duto kaj plentono = granda duto.
Tabelo de frekvencaj proporcioj
La ĉisuba tabelo deliveras ekzemplojn en diatona gamo kaj temporita gamo, kun intervalojn en cendoj.
Jazz Messengers
Jazz Messengers (1955–1990) estis ĵazbando, kiun direktis frapinstrumentisto Art Blakey.
Historio de la bando ĝis 1991
En la jaro 1947 Art Blakey formis mallongvivan bandegon, kiun li nomis „Seventeen Messengers“. En 1954 Blakey, kiu intertempe fariĝis bandestro, kontraktis kun diskeldonejo Blue Note Records. Per la en 1954 formita „Art Blakey Quintet“ kun Clifford Brown, Lou Donaldson, Horace Silver kaj Curly Russell li verkis sian albumon A Night at Birdland. Fine de la jaro Silver kaj li formis la ensemblon The Jazz Messengers, kiu enkondukis ritmaron kaj melodiaron de gospelo kaj li malnovaj, terecaj formoj de bluso en modernan ĵazon. Februaron de 1955 okazis gvidate de Horace Silver kun Kenny Dorham, Hank Mobley, Doug Watkins (kaj la kunbandestroj Silver kaj Blakey) la sonregistradoj por la albumo Horace Silver and the Jazz Messengers; novembron oni sonregistris koncerton en „Café Bohemia“ por Blue Note.
Horace Silver, la muzika estro de la ensemblo, postlasis la bandonomon post sia eksiĝo en 1956 al Art Blakey, tiel ke la bando poste nomiĝis „Art Blakey & The Jazz Messengers“. Post foriro de Kenny Dorham komence de 1956 ofte okazis ŝanĝoj en la blovistosekcio; ekzemple en majo de 1956 Hank Mobley kaj mallonge Donald Byrd kunmuzikis ĉe Messengers. Kiam ankaŭ Mobley eksiĝis, Bill Hardman kaj Jackie McLean formis la frontlinion de la bando. En la epoko de Bill Hardman ankaŭ okazis la komuna sondisko de la Messengers ĉe Atlantic kun Thelonious Monk kaj Johnny Griffin en marto de 1957.
La plej grava ŝanĝo de la personaro fine de la 1950-aj jaroj estis la eniro de tenorsaksofonisto Benny Golson, kiu ankaŭ laboris ankaŭ kiel muzika direktisto kaj komponisto, kaj de la juna trumpetisto Lee Morgan. En la ritmosekcion eniris pianisto Bobby Timmons kaj kontrabasisto Jymie Merritt, kiu restis en la bando ĝis 1962. Normalformo de Messengers estis la kvinopo el trumpeto, tenorsaksofono, piano, kontrabaso kaj frapinstrumentaro; la bando tamen pretertempe pligrandiĝis – ekzemple je la komenco de la 1960-aj jaroj per alveno de trombonisto Curtis Fuller en la frontlinio – al sesopo, aŭdeble sur la disko Mosaic aperinta ĉe eldonejo Blue-Note en 1961. Pli malfrue oni elprovis ensemblojn kun du saksofonoj (tenora kaj alda). Blakey ĉiufoje taskigis muzikan direktiston, kies rolon havis krom Silver kaj aliaj pianistoj precipe la tenorsaksofonistoj Benny Golson kaj Wayne Shorter. Ĉi-lasta estis forvarbita tiam de Miles Davis por ties kvinopo, kie li estis posteulo de John Coltrane. Blakey tamen postulis laŭeble de ĉiuj bandantoj kontribuaĵoj al la repertuaro. Famiĝis aparte la komponaĵoj „Moanin'“ (Bobby Timmons) kaj „Blues March“ (Benny Golson), kiuj je preskaŭ neniu prezentado de Messengersrajtis manki. Kiel brilepoko de la grupo estas nomebla la jardeko 1955-1965, dum kiam ekestis kelkaj konataj diskoj por eldonejo Blue Note Records, ekzemple A Night in Tunisia 1960, Roots and Herbs 1961, Mosaic 1961 kaj Free for All 1964. La Messengers konsistigis ja krom la kvinopo de Horace Silver unu el la kolonoj, sur kiu baziĝis la tiama sukceso de ĉi tiu firmao, kiu sin plejparte dediĉis al malmolbopo. Post kiam la malmolbopo je la fino de la 1960-aj perdis iom je graveco kaj kun ĝi ankaŭ „Blue Note“ pretertempe malaperis de la ekrano, la Messengers estis iomete ŝovata je la rando de la ĵazmondeto, kvankam ĝi ankoraŭ ekzistis ĝis la morto de Blakey en 1990. Al la plej gravaj muzikistoj, kiuj tiutempe estis mombroj de Messengers, apartenas John Gilmore 1964/65, Keith Jarrett kaj Chuck Mangione 1966, Billy Harper kaj Ronnie Mathews 1968, Joanne Brackeen 1969-71, Woody Shaw 1971–73 same kiel denove Bill Hardman kaj Johnny Griffin, same kiel Junior Mance kaj Reggie Workman. Komence de la 1970-aj jaroj Blakey sin turnis ankaŭ al aliaj projektoj, prezentis plu tamen foje kun Messengers. En 1975 li novformis la Messengers kun junaj muzikistoj kiel la trumpetisto Valery Ponomarev devenanta el Rusujo, saksofonistoj Bobby Watson kaj David Schnitter, por kies ensemblo ties pianisto Walter Davis kontribuis kelkajn esencajn komponaĵojn kiel Jodi kaj Uranus. Bill Hardman ĉiam denove estis implikata en la laboron kaj certe havis per sia tridekjara kunlaboro (1956–87) parton je la kontinueco de Messengers. En pli malfruaj ensembloj Blakey havis pianiston James Williams kaj kontrabasiston Dennis Irwin.
Kvankam la malfruaj Messengers ne povis daŭrigi la sukceson de siaj antaŭuloj de 1955 ĝis 1965, ĝi estis eksterordinara „talentforĝejo“ de malmolbopo aŭ novbopo, el kiu devenos pli malfrue sukcesaj muzikistoj kiel Wynton Marsalis, Branford Marsalis, Kenny Garrett, Robin Eubanks, Mulgrew Miller, Lonnie Plaxico, Terence Blanchard aŭ Frank Lacy. Krome Blakey prezentis kun reunuiĝoj de la malnova Messengers-ensemblo je diversaj ĵazfestivaloj, ekzemple je Kool Jazz Festival 1981, je Japanujo en 1983 kaj je la Blue Note-Festivalo en 1985.
Ĝis en la jaro 1990 Blakey regule koncertvojaĝis kun sia bando, prezentis ekzemple dum la Norda-Mara Ĵaz-Festivalo und bei Moldejazz kaj surdiskigis, laste en aprilo de 1990 kun trumpetisto Brian Lynch, trombonisto Steve Davies, saksofonistoj Dale Barlow kaj Javon Jackson, pianisto Geoff Keezer kaj kontrabasisto Essiet Okon Essiet. En la semajno antaŭ la morto de Blakey Jazz Messengers prezentis lastan fojon – en la novjorka Sweet Basil.
Banda historio post la morto de Blakey
Al la Jazz Messengers Reunion Band fondita en 2004 apartenis trumpetisto Valery Ponomarev, tenorsaksofonisto David Schnitter, aldosaksofonisto Bobby Watson, pianisto Mulgrew Miller same kiel kontrabasisto Lonnie Plaxico kun ŝanĝigantaj frapinstrumentistoj kiel Louis Hayes aŭ Ben Riley.
Citaĵoj
La funkciadon de la bando Blakey ironie koncizigis jene: „Kiam la knaboj e la bando fariĝas tro maljunaj, mi prenas pli junajn, tio tenas la spiriton vigla“
Leonard Feather: „La Messengers destinis la malmolbopan kampon de ĵazo per giganta dinamika forto, kion respondecis plejparte la ideoriĉa kaj instiga laboro de Blakey.“
László Orbán (literaturhistoriisto)
László ORBÁN [orba:n] estis rumania hungara literaturhistoriisto. Li naskiĝis en Braŝovo la 26-a de februaro 1914 kaj mortis la 14-an de septembro 2016.
Kariero
László Orbán diplomitiĝis pri fakoj de hungara lingvo-universala historio-arkeologio (1938). Li instruis en Gheorgheni (1938-39), Alba Iulia (1939-40), poste en Odorheiu Secuiesc ĝis sia pensiuliĝo en 1974. En 1996 li translokiĝis en Hungarujon. Lia ĉefa esplorkampo estis la teatrohistorio kaj folkloro. Li kolektis kun siaj gelernantoj pli ol kvin mil folklorajn kreaĵojn, inter ili sep originajn popolbaladojn (Csáki Mariska; Molnár Anna; Endre bíró lánya; Nem vagyunk mi betyárok; Firtos Rózsi; Farkas Julcsa; Gyilkosság a Rikában).
Sarre
Sarre estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aosta, Aymavilles, Gignod, Gressan, Jovençan kaj Saint-Pierre.
Alkarama
Alkarama aŭ Al Karama (en araba: الكرامة, laŭvorte "digneco") estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo borde al la Dubaja Kanalo kaj al parto de la plej malnova areo de la urbo.
Sarre
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Alkarama
Ĝi havas 45,674 loĝantojn. Nome la komunumo estas hejmo al miloj da personoj, kvankam havas nur du kvadratajn kilometrojn. Tiele Al Karama estas la plej loĝata loĝeja areo en Dubajo.
La majoritato de la loĝantaro de Karama estis tradicie mezklasaj sudaziaj kaj filipinaj enmigrantoj, kvankam ankaŭ la Dubaja kosmopolita naturo estas bone reprezentata, per la estado de multaj aliaj naciecoj kiel homoj el Irano kaj Libano kaj de multaj eŭropaj nacioj. Praktike ĉiuj loĝantoj estas ne-UAE-anoj, kio signifas, ke ili devis lupreni siajn apartementojn.
Nepomuk János Rupp
Nepomuk János RUPP [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rupp Nepomuk János estis hungara kuracisto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis illobai.
Nepomuk János Rupp naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Nepomuk János Rupp akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1831. En la sama jaro li partoprenis en kuracadoj dum la epidemio pri ĥolero en Nógrád (reĝa departemento). Inter 1831–1834 li studvojaĝis en Eŭropo, kie li interesiĝis pri la tribunala kuracado. Inter 1834 - 1844 kaj 1849–1860 li estis notario en la universitato, poste katedrestro ĝis 1880, dekano (1861–1863 kaj 1869–1880), eĉ rektoro (1866–1867). Li estis vicprezidanto de tutlanda konsilio pri publika sano (1869–1878), prezidanto (1878–1881). En 1871 li nobeliĝis kaj ricevis ordenon. Li havis edzinon.
Greifenhagen
Greifenhagen ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Arnstein en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 272 loĝantojn (en la nova urbo Arnstein fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Alterode, Bräunrode, Greifenhagen, Harkerode, Quenstedt, Stangerode, Sylda, Ulzigerode kaj Welbsleben kaj la urbo Sandersleben kunligiĝis al nova urbo, kiu laŭ loka mezepoka burgo ricevis la nomon Arnstein. Malfondiĝis la administra komunumaro Wipper-Eine, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Alterode.
Paul Dirac
Paul Adrien Maurice DIRAC (Paŭlo Dirako) naskiĝis en Bristol, Britio la 8-an de aŭgusto 1902 kaj mortis en Tallahassee, Florida, Usono la 20-an de oktobro 1984. Li estis brita fizikisto kiu dividis la Nobel-premion en fiziko en 1933 kun Erwin Schrödinger. Paul Dirac estas fama pro sia laboro en kvantuma mekaniko kaj elektrona teorio.
Dirac faris fundamentajn kontribuojn al la frua evoluo de kvantuma mekaniko kaj kvantuma elektrodinamiko. Li tenis la Lucasan Prezidanton de Matematiko ĉe la Universitato de Kembriĝo kaj pasigis la lastajn dek kvar jarojn da sia vivo ĉe Florida Ŝtata Universitato.
Inter aliaj eltrovaĵoj, li formulis la laŭ li nomatan dirakan ekvacion, kiu priskribas la konduton de fermionoj kaj kiu kondukis al la prognozo de la ekzisto de antimaterio.
Persona vivo
Lia patro, Charles Dirac, naskiĝinta en Saint-Maurice en la Kantono Valezo, Svisio, estis instruisto pri la franca lingvo kaj esperantisto. Lia patrino estis origine de Kornvalo, filino de maristo. Paul havis pli aĝan fraton, Félix, kiuj faris memmortigon en marto 1925, kaj pli junan fratinon, Béatrice.
Laŭ liaj rakontoj, lia frua familia vivo ŝajne estis malĝoja pro la aŭtoritatema naturo de lia patro. Li kelkfoje parolis kun sia filo nur se la filo alparolis lin en la franca. La patro instigis la filon elvolvi la montriĝantan kapablon pri matematiko. La naturo de lia rilato al la patro estas pli nuancita en lia biografio.
Li studis en teĥnika mezlernejo en Bristol, ligita al la Universitato de Bristol, kiu emfazis sciencajn temojn kaj modernajn lingvojn. Tio estis nekutima aranĝo en tempo kiam sekundara eduko en Britio daŭre estis dediĉita plejparte al la klasikaĵo, kaj io por kio Dirac poste esprimus dankemon. Li montris jam tiam grandan talenton por matematiko.
Dirac studis elektroteknikon ĉe la Universitato de Bristol, kompletigante sian gradon en 1921. Li tiam decidis ke lia vera vokanta emo troviĝis en la matematikaj sciencoj kaj, post kompletigado de studoj en aplika matematiko ĉe Bristol en 1923, li ricevis stipendion por fari esploradon ĉe la kolegio de St John, Kembriĝo, kie li restos por la plej granda parto el lia kariero. Ĉe Kembriĝo, Dirac plutraktis siajn interesojn en la teorio de ĝenerala relativeco (intereso kiun li pli frue akiris kiel studento en Bristol) kaj en la ĝermanta kampo de kvantuma fiziko, sub la inspektado de Ralph Fowler.
Distrikto Püspökladány
La Distrikto Püspökladány [puŝpokladAnj], (hungare Püspökladányi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta parto de la departemento (en la orienta parto de la lando).
Paul Dirac
Kariero
Dirac klopodis priskribi la leĝon per matematika formulo, tiel divenis, ke oni devas priskribi la elektronon per kvar ondofunkcioj. Tio helpis malkovron de la pozitrono, kiu havas saman kvanton, sed inversan ŝargon.
Distrikto Püspökladány
La distrikta ĉefurbo estas Püspökladány, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj 3 grandvilaĝoj, la ceteraj 7 estas vilaĝoj.
Paul Dirac
Kariero
Post akiro de la doktoriĝa grado, li instruis en la kembriĝa universitato. Oni nomumis lin en 1932 al Lucas-profesoro pri matematiko. Li agadis en tiu pozicio ĝis 1968, kiam li transloĝiĝis en Usonon. Li iĝis honora universitata instruisto de la Florida Ŝtata Universitato (1971). <!--
Distrikto Püspökladány
La areo estas 729,05 km², kie loĝas 39 529 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj. Ĝis la 2000-aj jaroj tamen la ĉefa agrikulturaĵo estis la sukerbeto. Oni produktis sukerojn en Kaba.
Paul Dirac
Kariero
Kariero
Distrikto Püspökladány
Historio
Tiu distrikto funkciis pli frue kiel Distrikto Hajdúszoboszló, sed en 1930 Püspökladány iĝis distrikta ĉefurbo, samtempe la distrikto prenis la nunan nomon. Ĝis 1950 ĝi apartenis al historia departemento Hajdú. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013, poste oni rekreis tiu ĉi distrikton.
Paul Dirac
Kariero
Dirac rimarkis analogecon inter la Poisson-krampoj de klasika mekaniko kaj la ĵus proponitaj angelikurinado-reguloj en la matrico-formuliĝo de Werner Heisenberg de kvantuma mekaniko. Tiu observaĵo permesis al Dirac akiri la angelikurinado regulojn en romano kaj pli prilumante manieron. Por tiu laboro, publikigita en 1926, li ricevis PH. D. de Kembriĝo.
En 1928, konstruante en la laboro de Wolfgang Pauli sur ne-relativistaj spiralfalo sistemoj, li proponis la dirakan ekvacion kiel relativistan ekvacion de moviĝo por la undoro de la elektrono. [3 ] Tiu laboro kondukis Dirac por antaŭdiri la ekziston de la pozitrono, la kontraŭpartikulon de la elektrono, kiujn li interpretis en esprimoj de kio venis por esti nomitaj la Dirac-maro. [4 ] La pozitrono estis observita fare de Carl Anderson en 1932. La ekvacio de Dirac ankaŭ kontribuis al klarigado de la origino de kvanto-spiralfalo kiel relativista fenomeno.
La neceso de fermions t.e. materio estanta kreita kaj detruita en teorio de la 1934 de Enrico Fermi de beta-radiado, aliflanke, kondukis al reinterpreto de la ekvacio de Dirac kiel "klasika" kampoekvacio por iu punkto-ero de spiralfalo ? /2, mem kondiĉigitajn de angelikurinado-kondiĉoj implikantaj kontraŭ-kolektorojn. Tiel reinterpretite kiel (kvanto) kampoekvacio precize priskribanta kazeojn kaj leptonojn t.e. ĉiujn elementajn materiopartikulojn, tiu Dirac kampoekvacio estas tiel centran ĝis teorian fizikon kiel la Maxwell, Jango-muelejoj kaj Einstein kampoekvacioj. Dirac estas rigardita kiel la fondinto de kvanto-elektrodinamiko, estante la unua uzi tiun esprimon. Li ankaŭ lanĉis la ideon de vakuo-polusiĝo en la fruaj 1930-aj jaroj. Tiu laboro estis ŝlosilo al la evoluo de kvantuma mekaniko antaŭ la venonta generacio de teoriuloj, kaj aparte Schwinger, Feynman, Sin-Itiro Tomonaga kaj Dyson en ilia formuliĝo de kvanto-elektrodinamiko.
En 1933, sekvante lian artikolon de 1931 sur magnetaj monpoloj, Dirac montris ke la ekzisto de ununura magneta monpolo en la universo sufiĉus klarigi la observin angelikurinadon de elektra monpostulo. En 1975 [7 ], 1982, [8 ] kaj 2009 [9 ] [10 ] [11 ] scivoligaj rezultoj indikis la eblan detekton de magnetaj monpoloj, sed ekzistas, dati, neniu rekta indico por ilia ekzisto.
Dirac estis la Lukasa profesoro ĉe Kembriĝo de 1932 to 1969-a En 1937, li proponis konjektan kosmkonsekvencan modelon bazitan en la tielnomita strio-hipotezo. Dum 2-a Mondmilito, li faris gravan teorian kaj eksperimentan esploradon sur uranio-riĉigo de benzino-centrifugilo.
La kvanto-elektrodinamiko de Dirac faris prognozojn kiuj estis - pli d ofte ol ne - senfina kaj tial neakceptebla. Workaroundknown ĉar renormaligo estis evoluigita, sed Dirac neniam akceptis tion. "I nepraĵo eldiro tio I am tiu sama malkontenta kun la situacio," li diris en 1975, "ĉar tiu tielnomita "bona teorio" implikas neglektantajn senfinecojn kiuj ekaperas en ĝiaj ekvacioj, neglektante ilin laŭ arbitra maniero. Tio nur estas ne prudenta matematiko. Prudenta matematiko implikas neglekti kvanton kiam ĝi estas malgranda - ne neglektante ĝin ĵus ĉar ĝi estas senlime bonega kaj vi ne deziras ĝin! " [12 ] lia rifuzo akcepti renormaligon, gvidis al lia laboro en la subjekto movante ĉiufoje pli for el la ĉeftendenco. Post translokiĝis al Florido esti proksime de lia pli aĝa filino, Marian, Dirac pasigis siajn laste dek kvar jarojn (de kaj vivo kaj fiziko-esplorado) ĉe la Universitato de Miami en Koralo-flankoj, Florido kaj Florida State University en Tallahassee, Florido.
Inter liaj multaj studentoj estis John Polkinghorne, kiu memoras ke Dirac "estis post kiam demandita kio estis lia fundamenta kredo. Li paŝegis al tabulo kaj skribis ke la naturaj leĝoj devus esti esprimitaj en belaj ekvacioj. " [13 ]
Persona vivo
Margit, konata kiel Manci, vizitis ŝian fraton en 1934 en Princeton de ŝia indiĝeno Hungario kaj, dum ĉe vespermanĝo ĉe la Aneksaĵo Restoracio (\$1930s-1930s-2006 [14 ] ), renkontis la "solec-aspektantan viron ĉe la venonta tablo. " Tiu klarigo venis de fizikisto de Koreio kiu renkontis kaj estis influita fare de Dirac, Y.S. Kim, kiu ankaŭ skribis: "estas tre bonŝance por la fiziko-komunumo ke Manci prenis bonan prizorgon de nia respektata Paul A.M. Dirac. Dirac publikigis dek unu artikolojn dum la periodo 1939-46. . . . Dirac povis konservi sian normalan esploradoproduktivecon nur ĉar Manci estis en monpostulo de everything alia. " [15 ]
Recenzisto de la biografio de 2009 skribas: " ke Dirac kulpigis siajn [emociajn] malfortikecojn sur sia patro, Svisa enmigrinto kiu ĉikanis sian edzinon, ĉasis siajn infanojn kaj insistis Paul spokon nur franco hejme, eĉ se la Diracs vivis en Bristol. I neniam knew amo aŭ amo kiam I was infano, kiun Dirac foje diris. "Ŝi ankaŭ skribas ke" [t] li problemo kuŝis kun liaj genoj. Kaj patro kaj filo havis aŭtismon, al malsamantaj gradoj. Tial la la diskreteco de nobelpremiito, laŭvorta-mindedness, rigidaj padronoj de konduto kaj memabsorbiĝo. [Citante la biografion:] "la trajtoj de Dirac kiel persono kun aŭtismo estis decidaj al lia sukceso kiel teoria fizikisto: lia kapablo ordigi informojn pri matematiko kaj fizikoj laŭ sistema maniero, lia vida fantazio, lia memabsorbiĝo, lia koncentriĝo kaj persistemo. " " [16 ]
Dirac estis konata inter siaj kolegoj por sia preciza kaj silenta naturo. Kiam Niels Bohr plendis ke li ne sciis kiel fini frazon en scienca artikolo kiun li skribis, Dirac respondis, "Io was taught ĉe lernejo neniam al komenco frazo sen sperta la finon de ĝi. " [17 ] Li kritikis la fizikiston la intereso de Robert Oppenheimer en poezio: "La celo de scienco estas igi malfacilajn aĵojn kompreneblaj laŭ pli simpla maniero; la celo de poezio estas deklari simplajn aĵojn laŭ nekomprenebla maniero. La du estas malkongruaj. " [18 ]
Anekdoto rakontis en revizio de la biografio-tells de 2009 de Werner Heisenberg kaj Dirac mareltena sur krozoŝipo al konferenco en Japanio en la 1929-an de aŭgusto " Kaj daŭre en iliaj dudekaj, kaj fraŭla, ili faris strangan paron. Heisenberg estis la virinamiko de kiu konstante flirtis kaj dancis, dum Dirac-'an-Edwardian nerdo, kiel [kinejo] la ŝovo-it- de Graham Farmelo havis angorojn se devigite en iu speco de socialising aŭ malgranda babilado. Why do you dance? Dirac demandis sian kunulon. "Kiam ekzistas belaj knabinoj, ĝi estas plezuro," Heisenberg respondis. Dirac pripensis tiun nocion, tiam ekbalbutite: "Sed, Heisenberg, kiel faras vi anticipe scias ke la knabinoj estas belaj? " " [16 ]
Laŭ rakonto rakontis en malsamaj versioj, amiko aŭ studento vizitis Dirac, ne sciante pri lia geedziĝo. Rimarkante la surprizon de la vizitanto ĉe vidado de alloga virino en la domo, Dirac diris, "Tiom ioj. . . =" 'this is Wigner's sister' "this is Wigner's sister". Margit Dirac rakontis kaj George Gamow kaj tiu de Anton Z. Capri en la 1960-aj jaroj kiujn ŝia edzo fakte diris, "Permesas al mi prezenti la fratinon de Wigner, kiu nun estas mia edzino. " [19 ] [20 ]
Dirac ankaŭ estis konata por sia propra modesteco. Li anoncis la ekvacion por la tempo-evoluo de kvant-mekanika funkciigisto, kiuj li estis la unua skribi malsupren, la "Heisenberg ekvacion de moviĝo". La plej multaj fizikistoj parolas pri Fermi-Dirac-statistiko por duon-entjero-spiralfalo-partikuloj kaj statistiko de Bose-Einstein por entjero-spiralfalo-partikuloj. Prelegante poste en vivo, Dirac ĉiam insistis pri vokado de la antaŭa "Fermio statistiko". Li nomis la lasta "Einstein statistics" por kialoj, kiujn li klarigis, de "simetrio". [ citaĵo bezonata ] [ redaktu] Religiaj vidoj
Dirac foje diris: "ke dio uzis belan matematikon en kreado de la mondo. " [ citaĵo bezonis ] Heisenberg rememoras ĝentilan konversacion inter junaj partoprenantoj ĉe la 1927 Solvay Conference koncerne Einstein kaj la videblojn de Planck en religio. Tiu de Wolfgang Pauli, Heisenberg kaj Dirac prenis parton en ĝi. La kontribuo de Dirac estis distingiva kaj klara kritiko de la politika celo de religio, kio estis multe aprezita por sia klareco de Bohr kiam Heisenberg raportis ĝin al li poste. Inter aliaj aĵoj, Dirac diris: [21 ] " 	mi ne povas kompreni kial ni malaktivas diskutanta religion. Se ni estas honesta- kaj sciencistoj havas al Be- ni devas koncedi ke religio estas konfuzaĵo de malveraj asertoj, kun neniu bazo en realeco. La ideo da dio mem estas produkto de la homa fantazio. Estas tre kompreneble kial naturpopoloj, kiuj estis tiel multa pli da eksponita al la superfortaj fortoj de naturo ol ni hodiaŭ estas, devis esti personigintaj tiujn fortojn en timo kaj sismo. Sed nuntempe, kiam ni komprenas tiel multajn naturajn procezojn, ni havas neniun bezonon de tiaj solvoj. mi povas ne por la vivo de mi vidi kiel la postulato de Almighty dio helpas nin laŭ iu maniero. Kion mi vidas estas ke tiu supozo kondukas al tiaj neproduktemaj demandoj kiel kial dio permesas tiel multe da mizero kaj maljuston, la ekspluato de la senhavuloj de la rik kaj ĉiu la aliaj hororoj kiujn Li eble malhelpis. Se religio daŭre estas instruita, ĝi estas neniel ĉar ĝiaj ideoj daŭre konvinkas nin, sed simple ĉar iom da ni volas reteni la malsuperajn klasojn trankvilaj. Trankvilaj homoj estas multe pli facilaj regi ol brue kaj malkontenta ili. Ili ankaŭ estas multe pli facilaj ekspluati. Religio estas speco de opio kiu permesas al nacio luli sin en deziremaj sonĝoj kaj tiel forgesi la maljustojn kiuj estas elfarita kontraŭ la homoj. Tial la proksima alianco inter tiuj du grandaj politikaj fortoj, la Ŝtato kaj la Eklezio. Ambaŭ bezonas la iluzion ke bonkore dio-rekompencoj- en ĉielo se ne sur la tero- ĉiuj tiuj kiuj ne pliiĝis supren kontraŭ maljusto, kiu faris ilian devon kviete kaj rezigninte. Tio estas ĝuste kial la honesta aserto ke dio estas nura produkto de la homa fantazio estas markita kiel la plej malbonaj de ĉiaj mortaj pekoj. "
La opinio de Heisenberg estis indulgema. Pauli, levis kiel Katolika sed baldaŭ forvojaĝi ke preĝejo silentis post kelkaj komencaj rimarkoj, sed kiam finfine li estis petita lian opinion, ŝerce li diris: " Bone, = 'i_' "i_" _d eldiro tio ankaŭ our amiko Dirac has got religio kaj la unua oferto de tiu religio estas dio faras Ne ekzisti kaj Paul Dirac ioj his profeton. ææ " kiun ĉiuj eksplodis en rido, inkluzive de Dirac. [21 ] [ redaktu] Morto kaj post
En 1984, Dirac mortis en Tallahassee, Florido kie li estas entombigita. [22 ]
La Dirac-Hellmann-Premio ĉe FSU estis dotita fare de Dr Bruce P. Hellmann (la lasta doktora studento de Dirac) en 1997 por rekompenci elstaran laboron en teoria fiziko de FSU-esploristoj. La Paul A.M. Dirac Scienco Biblioteko ĉe FSU estas nomita en sia honoro.
En 1995, plakedo en lia honoro portanta la dirakan ekvacion estis rivelita ĉe Abatejo Westminster en Londono kun parolado de Stephen Hawking.
Lia infanaĝo hejme en Bristol estas festita kun blua plakedo kaj la proksima Dirac Road estas nomita en rekono de siaj ligiloj kun la grandurbo.
Memorĝardeno estis establita kontraŭ la stacidomo en Saint-Maurice, Svislando, la urbo da origino de la familio de lia patro. [ redaktu] Honoroj
Henry M. Jackson
Henry Martin ("Scoop") JACKSON (elp. HENri ("SKUP") ĜEKsn; n. la 31-an de majo, 1912 – m. la 1-an de septembro, 1983) estis usona parlamentano (reprezentanto 1941-1953, senatano 1953-1983) el Vaŝingtonio. Li estis nesukcesa kandidato por la demokrata prezidenta nomumo en 1972 kaj 1976. Politike Jackson estis liberalulo enlande, forte subtenante plenajn civitanajn rajtojn por rasaj malplimultoj, protektadon de la medio, kaj laboristajn sindikatojn, sed forte kontraŭkomunisma eksterlande.
Paul Dirac
Kariero
Dirac dividis la Nobelpremion de 1933 por fizikoj kun tiu de Erwin Schrödinger " por la eltrovo de novaj produktivaj formoj de atomteorio. " [1 ] Dirac ankaŭ estis aljuĝita la Reĝan Medalon en 1939 kaj kaj la Copley Medalo kaj la Max Planck-medalo en 1952. Li estis elektita Ulo de la Reĝa Societo de Londono en 1930, kaj de la amerika Physical Society en 1948.
Tuj post lia morto, du organizoj de profesiaj fizikistoj establis jarpremiojn en la memoro de Dirac. La Instituto de Fiziko, la profesia korpo de Britio por fizikistoj, aljuĝas la Paul Dirac Medalo kaj Premion por "elstaraj kontribuoj al teorian (matematikan kaj komputilan) fizikon". [24 ] La unuaj tri ricevantoj estis Stephen Hawking (1987), John Stewart Bell (1988), kaj Roger Penrose (1989). La Abdus Salam Internacia Centro por teoria fiziko (ICTP) aljuĝas la Dirac Medalon da la ICTP ĉiun jaron sur la naskiĝtago de Dirac (8 aŭgusto). Ankaŭ, la Dirac Premio estas aljuĝita fare de la Internacia Centro por teoria fiziko en sia memoro. Dirac House en Bristol estas la ĉefsidejo de Instituto de Fiziko Eldonado.
La strato sur kiu la Ŝtatano Maksimumo Magneta Kampo Laboratorio en Tallahassee, Florido, estas situanta estis nomita Paul Dirac Drive. Dua loko sur la Florido Ŝtato Universitato universitatejo, la Paul A. M. Dirac Science Library, ankaŭ portas sian nomon. Ekzistas ankaŭ vojo nomita post li en lia hejmurbo de Bristol, UK. La BBC nomis ĝian vidbendokodec Dirac en sia honoro. [ redaktu] Heredaĵo
Dirac estas vaste rigardita kiel unu el la plej grandaj fizikistoj de la mondo. Li estis unu el la fondintoj de kvantuma mekaniko kaj kvanto-elektrodinamiko.
Ștei (Densuș)
Ștei [ŝtej] (hungare: Stejvaspatak) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Hațeg. En 1910 ĝi havis 903 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 357 rumanoj. Ĝia unua skriba mencio estas el 1438. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Densuș.
Paul Dirac
Kariero
Liaj fruaj kontribuoj inkludas la modernan funkciigistokalkuladon por kvantuma mekaniko, kiu li vokis transformoteorion, kaj fruan version de la pado-integralo. [25 ] Li formulis kvanto-korpoformalismon por kvantuma mekaniko kiu permesis al ĉiun partikulo havi ĝian propran bonordan tempon.
Lia relativista ondo-ekvacio por la elektrono estis la unua sukcesa atako en la problemo de relativista kvantuma mekaniko. Dirac fondis kvantuman kampan teorion kun sia reinterpreto de la diraka ekvacio kiam multaj enkarnigas ekvacion, kiu antaŭdiris la ekziston de antikorpo kaj afero-antikorpo-ekstermo. Li estis la unua formuli kvantelektrodinamikon, kvankam li ne povus kalkuli arbitrajn kvantojn ĉar la mallonga distanco-limo postulas renormaligon.
En provo solvi la kvantodiverĝoproblemon, Dirac donis klasikan punktopartikuloteoriokombinadon avancis kaj malfruigis ondojn por elimini la klasikan elektrono mem-energion. Kvankam tiuj klasikaj metodoj ne tuj solvis la problemojn en kvanto-elektrodinamiko, ili gvidis tiu de John Archibald Wheeler kaj Richard Feynman por formuli la funkcio priskribon de alternativa Legomo por lumo, kiu poste kondukis al la punkto-partikulo-formuliĝo de Feynman de kvantuma kampa teorio.
Dirac malkovris la magnetajn monpolo solvojn, la unuan topologian konfiguracion en fizikoj, kaj uzis ilin por doni la modernan klarigon de monpostulo-angelikurinado. Li evoluigis limigitan angelikurinadon en la 1960-aj jaroj, identigante la ĝeneralajn kvantoregulojn por arbitraj klasikaj sistemoj.
La kvanto-kampo-analizo de Dirac de la vibradoj de membrano, en la fruaj 1960-aj jaroj, pruvis ekstreme utilajn ĝis modernajn terapiistojn de superŝnuro-teorio kaj ĝian parencan posteulon, M-teorion. [26 ] [ redaktu] Bibliografio
* Principoj de kvantuma mekaniko (1930): Tiu libro resumas la ideojn de kvantuma mekaniko uzante la modernan formalismon kiu estis plejparte evoluinta fare de Dirac mem. Direkte al la fino de la libro, li ankaŭ diskutas la relativistan teorion de la elektrono (la diraka ekvacio), kiu ankaŭ estis iniciatita fare de li. Tiu laboro ne plusendas al iuj aliaj skribaĵoj tiam haveblaj sur kvantuma mekaniko. * Prelegoj sur kvantuma mekaniko (1966): Multe de tiuj libro-interkonsentoj kun kvantuma mekaniko en kurba spactempo. * Prelegoj sur kvantuma kampa teorio (1966): Tiu libro amorigas malsupren la fundamentojn de kvantuma kampa teorio uzante la Hamiltonian formalismon. * Ĝenerala fizika relativeco (1975): Tiu 68-page laboro resumas la ĝeneralan de Einstein fizika relativeco. * La Strangest MAN: La Kaŝa Vivo de Paul Dirac, Mistikulo de la Atomo (2009): A ampleksa biografio inkluzive de fokuso sur la privata flanko de la vivo de Dirac. Skribite fare de Graham Farmelo, 539 paĝoj. -->
Bruno Gollnisch
Bruno GOLLNISCH (naskiĝis la 28-an de januaro 1950 en Neuilly-sur-Seine) estas franca politikisto kaj altranga membro de la dekstre ekstremisma partio Fronto Nacia de Francio. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009 li estas membro de la Eŭropa Parlamento.
La Bruno Gollnisch ekestis prezidanto de la nova dekstre ekstremisma frakcio en Eŭropa Parlamento - Frakcio Identeco, Tradicio, Suvereneco (ITS). Grupo fermiĝis la. De tiam li aliĝas nenian frakcion.
Orebitoj
Orebitoj estas orientbohemia grupo de husanoj nomita laŭ monteto Oreb super urbeto Třebechovice pod Orebem, sur kiu ili amasiĝis. Centrejo de la asocio estis urbo de reĝino Hradec Králové. La cetera grandaj orientbohemiaj urboj ne aliĝis al la husmovado, do ĉefan vorton lasis al si nobelaro. La plej signifa poste estis Hynek Krušina z Lichtenburku, sed kiu eluzis la husmovadon ĉefe por plenigo de siaj propraj poŝoj. Ekzemple post morto de Venceslao la 4-a li eluzis sekvantan senregadon nur al tio, por ke li elpelu ĉirkaŭe loĝantajn pastrojn konfiskante ilian posedaĵon.
Pluaj signifaj orebitoj devenis el familioj de sinjoroj el Poděbrady kaj Kunštát, sed plej nombraj estis malpli alta nobelaro.
Pro sia religia sentado orebitoj de komence rememorigis moderigitajn praganojn, sed ili volis likvidi la nekredantan malamikon per forto de armiloj, simile kiel radikalaj taboritoj, sed iom post iom ili fariĝas pli radikalaj.
En la jaro 1423 komandanto de orebitoj fariĝas Jan Žižka el Trocnov kaj post lia morto en 1424 ili alinomiĝas je Orfoj.
Zsolt Zayzon
ZAYZON Zsolt [zajzon] estas hungara aktoro naskita la 20-an de aŭgusto 1979 en Gheorgheni.
Teatroj
Li ludis en Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat, poste en Pécs.
Xewkija
Xewkija aŭ Ŝeŭkio estas komunumo respektive loka konsilio sur la insulo Gozo de la insularo de Malto. Ĝi havis 3115 loĝantojn fine de 2005.
Geografio
Ŝeŭkio situas sur la suda flanko de la insulo inter la havena komunumo Għajnsielem kaj la ĉefurbo Viktorio. La komunumo havas areon de 4,5 km². En Xewkija apud la universitato situas la stadio de Gozo kaj en la urbo troviĝas industria zono, kies entreprenoj disponigas plurcentlaborlokojn.
Universitato
Ĉe la bordo de la urbo troviĝas la goza filio de la Universitato de Malto.
Vidindaĵoj
La rekonilo de la urbo estas la preĝejo kun la alta kupolo, kiu estas konsekrita al Johano la Baptisto, la tiel nomita Rotunda. Ĝi estas la sidejo de la kavaliroj de Sankta Johano kaj estas konstruita el malta ŝtono de lokaj artistoj. Temas pri la plej granda konstruaĵo de la insulo Gozo.
Historio
En Xewkija estis trovita marbra ŝtono kun arabaj surskriboj el la jaro 1173. Ĝi memorigas pri la morto de knabino kun la nomo Majmuna.
Blazono
La blazono de Xewkija montras du verdajn kardojn kun arĝenta floro sur ora ŝildo, inter kiuj en la mezo troviĝas ruĝa bendo.
Tono
Tono laŭ PIV estas
Hawangen
Hawangen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la administra komunumaro Ottobeuren. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Centro Federacia de Teknologia Edukado
Centroj Federaciaj de Teknologia Edukado (portugalalingve: Centros Federais de Educação Tecnológica, mallonge CEFETs) estas brazilaj ŝtataj lernejoj sub la rego de la federacia estraro kaj havantaj rektajn ligojn kun la Ministrejo pri Edukado. En ili funkcias diversnivelaj kursoj, inter ili mezgradaj, supergradaj, teknikaj kaj lingvaj. Nuntempe ekzistas 34 CEFEToj en 19 subŝtatoj de Brazilo.
Palaco de Paco
La Pacopalaco oficiale malfermiĝis la 28an de aŭgusto 1913 kaj estis originale konstruita por krei sidejon por la Konstanta Arbitracia Kortumo, kreita dum la unua Pacokonferenco en 1899. Post la Unua Mondmilito, la Pacopalaco estis la sidejo de la Konstanta Kortumo de Internacia Justeco de la Ligo de Nacioj kaj fariĝis poste (en 1946) la sidejo de la Internacia Kortumo kiam tiu estis establita kiel la ĉefa juĝa korpo de la Unuiĝintaj Nacioj. En la Pacopalaco troviĝas ankaŭ la Haga Akademio pri Internacia Juro, unu el la tutmonde plej signifaj bibliotekoj pri internacia juro kaj la Fondumo Carnegie (1913–hodiaŭ) kiu estas la proprietulo kaj mastrumanto de la Palaco,.
Aliaj internaciaj tribunaloj en Hago, IUSCT (Irana-Usona tribunalo), la Internacia Puntribunalo por la eksa Jugoslavio kaj la internacia puna kortumo estas apartaj organizoj, troviĝantaj aliloke en Hago.
La Palaco de Paco situas en parka pejzaĝo en la nordo de la nederlanda urbo Hago.
La 8-an de aprilo 2014 la Pacopalaco ricevis la prestiĝan eŭropan heredaĵan etikedon.
Antaŭhistorio kaj starigo
Dum la dua duono de la 19a jarcento, eŭropaj nacioj elspezis pli kaj pli da mono por iliaj armeo kaj mararmeo. Pro tiu vetarmado la rusa caro Nikolao II sendis la 24-an de aŭgusto 1898 inviton al la registaroj de ĉiuj gravaj nacioj por kunvoki internacian konferencon pri paco kaj malarmado. Li elektis Den Haag (Hago) kiel neŭtrala loko. Caro Nikolao opiniis ke dialogi kaj organizi internaciajn interkonsentojn estus pli bona por la prospero kaj progreso de la homaro ol semi malkonkordon kaj malamikecon. Lia alvoko komence estis akceptita kun skeptikego, ĉar li funkciis kiel komandanto de la rusa armeo kiu investis multe da mono kaj energio en armea potenco. Estis nur monatojn poste, kiam precize Usono estis la unua lando por reagi pozitive, ke la rusa iniciato efektiviĝis. Tio rezultis en la okazigo de la unua Packonferenco en 1899. La finfina ideo de la Pacopalaco venis de diskuto en 1900 inter la rusa diplomato Friedrich Martens kaj la usona diplomato Andrew Dickson White.
La starigo de la pacopalaco okazis en la kunteksto de multnombraj pacomovadoj surbaze de ideoinfluoj de pacifistoj kiel Leo Tolstoj, Bertah von Suttner, Alfred Nobel kiuj estis aktivaj en Eŭropo kaj Ameriko en la malfrua 19-a jarcento.
La povo de la pacomovadoj ja malkreskis, kaj unu jaron post la inaŭguro de la pacopalaco ekestis la unua mondmilito.