cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villefrancœur
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono Veuzain-sur-Loire.
Agito
Agito estas koncepto kiu povas rilati al:
Valaire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono Blois 3.
Esther Elizabeth Velkiers
Esther Elizabeth VELKIERS (1640 – post 1685) estis svisa kantisto, muzikisto kaj komponisto.
Vivo
Ŝi estis notita kiel komponisto, sed neniu de ŝiaj komponaĵoj postrestis. Velkiers estis konata kiel muzikisto, sed ankaŭ por ŝia filozofio, lingvo, scienco kaj teologio.
Fono
La muzikaj agadoj de virinoj kiel komponistinoj kaj interpretistoj laŭlonge de la historio vekas grandan intereson de esploristoj. Sed ili rimarkas la gravajn obstaklojn trovitajn en sia laboro rilate specife al malfacilaĵoj, kiujn virinoj havis dum jarcentoj pro ilia ekskludo el la publika vivo kiel profesiaj muzikistinoj. Tio reliefiĝas en la koncerna malabundo de virinoj en la historia katalogo de konsekritaj muzikistoj.
La tiamaj literaturaj tekstoj reliefigas la gravan socian lokon, kiun ludis muziko, kaj la rolon de virinoj rilate al ĝi. En supraj sociaj tavoloj, muziko kaj danco estis parto de la virina edukado, ĉar virino devis produkti muzikon por oferti belecon per aŭdado same kiel vido. Do muziko fariĝis preteksto por la publika montrado de iliaj kvalitoj.
Tamen estis virinoj, kiuj sukcesis atingi muzikan profesion al la servo de aristokrataj nobelaj ĉambroj, en la korusaj teatraj spektakloj de la urboj, aŭ en konventoj.
Ĉi tiuj ekzemploj ampleksas virinojn en tre malsamaj situacioj rilate al sia individua eniro en la historion de la muziko. Malmulte el ili postlasis publikigitajn verkojn, de aliaj troviĝis nur manuskriptoj. Hodiaŭ oni povas aŭskulti iliajn verkojn produktitajn de orkestroj, korusaj ensembloj aŭ esploraj grupoj dediĉitaj al protektado de forgesitaj valoraĵoj.
Tamen el multaj muzikistinoj kiuj estis famaj kaj agnoskataj dum sia vivo, restis nur iliaj nomoj aŭ aktivaĵoj en precizaj situacioj. Iuj el ili neniam sukcesis publikigi siajn verkojn, aliaj ne trovis la sufiĉan konsideron de siaj posteuloj, kaj iliaj produktaĵoj perdiĝis. La ceteraj restis nekonataj, anonimaj.
Michael Lonsdale
Michael LONSDALE, konata ankaŭ kiel Michel Lonsdale (naskiĝis en Parizo, mortis  en Parizo), estis franca aktoro, reĝisoro, voĉartisto kaj pentristo.
Biografio
Filo de franca patrino kaj de angla patro, li estis tute dulingva. Lia frua infanaĝo okazis en Londono. Poste, ekde 1939 li ekloĝis en Maroko, kie li laboris en 1943 por radioprogramoj por infanaĝo. Li revenis en 1947 al Francio, kie Roger Blin proponis al li labori en teatro.
En sia kinkariero li ludis rolojn por reĝisoroj kiel Orson Welles, François Truffaut, Louis Malle, Luis Buñuel, Jean-Pierre Mocky, Steven Spielberg kaj Alejandro Amenábar inter aliaj, same kiel li plue laboris en teatro por verkoj de Dürrenmatt, Beckett, Duras... Li partoprenis ankaŭ en filmo de la sagao de James Bond, nome Moonraker (1979), en kiu li ludis la rolon de Hugo Drax. Resume li partoprenis en centoj da filmoj, teatraĵoj kaj radioprogramoj.
Persone li estis arda katoliko, kaj formis parton de la movado de la karismaj kristanoj.
Pacpreĝejo (Saalfelden)
Pacokirko (germane: Friedenskirche) nomiĝas la luterana kirko en Saalfelden, Aŭstrujo (Palvenstraße 2). Tenadanta organizo estas la Evangelia supera intendantejo de Aŭgsburga konfeso en Salcburgio kaj Tirolo.
Historio
Ekde Reformacio jam ekzistis protestantisma komunumo en Saalfelden, kies anojn forpelis 1731/32 la salcburga ĉefepiskopo Leopold Anton von Firmian kaj igis lin elmigri ĉefe en Orientan Prusujon. Nur post la Dua mondmilito rekreskis la nombro de la protestantoj.
Fonditis la saalfelden-a komunumo en 1968 filie al la komunumo de la Preĝejo Resurekto en Zell am See; promociiĝo je memstara paroĥeco venis nur en 1993. La fundamenta ŝtono la verko de la arĥitekto Lutz Möbius metitis en 1964 kaj solena inaŭguro estis en la 15.5.1966. En 1980 aldonitis flanke paroĥejo kun loĝado por la paroĥestro kaj komunumaj salonoj. Temas pri hala kirko nesimetrie elfarita kun sela tegmento. La fasado estas simetria kaj la tuton regas kampanilo. La parabola arkoportalo imitas alpajn konstrutradiciojn. Koncerne la aranĝon de la altara zono (plialtigita je du ŝtupoj) kun flankaj predikejo kaj baptujo la arĥitekto sekvis la proponojn de la t.n. Rammelsberg-programo de 1951.
Tuj apudas (ekde 2009) la Serba ortodoksa preĝejo. Martiro por la protestantisma kredo inter la saalfelden-anoj estis Georg Scherer ekzekutite en 1528.
Villerbon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono Blois 2.
Marlboro
Marlboro estas usona varmarko de cigaredoj, fabrikitaj de Philip Morris USA (filio de Altria) en Usono, kaj de Philip Morris International (separita disde Altria) ekster Usono. Richmond (Virginio) estas la loko de la plej granda fabriko de cigaredoj Marlboro. Marlboro estas la plej vendata varmarko de cigaredoj en la tuta mondo ekde 1972. Ekde 2017, Marlboro havis parton de merkato de 40% en Usono, plus la sekvajn 7 konkurencajn varmarkojn kombinitajn. ​
Villermain
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono La Beauce.
Karl-Olof Sandgren
Karl-Olof SANDGREN (1925-1990) estis sveda Esperanto-verkisto, kristana evangelia misiisto, bibliotekisto kaj librotenisto.
Li naskiĝis la en Karlstad, provinco Värmland, en Svedio. Li esperantiĝis jam kiel gimnaziano, sed fakte finis Esperanto-kursojn nur 23-jara en 1948. Tiam li venis por studado de arkeologio al Stokholmo, kaj en septembro 1948 li edziĝis al sia Esperanto-instruistino Anna Alamo. Post la malfacila juneco (grava ren-malsano, fininta lastamomente per enplantado de alihoma reno en 1965) li decidis tute sin dediĉi al evangelia misio pere de Esperanto. Post la studo li fariĝis sekretario-librotenisto kaj bibliotekisto de la stokholma rondo de la Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI), kie li laboris 1958-1972. Kun sia edzino ĝis la morto li gvidis Esperanto-kursojn kaj organizis viglan Esperantan movadon en malgrandaj svedaj urboj de la provinco Örebro: Nora kaj Östansjö. Li estis talenta instruisto. Tamen ĝis la fino de sia vivo li suferis de revenantaj sankrizoj.
Dum kelkaj jaroj, ĝis 1952, li estis kunredaktinto de la internacia ligilo de KELI Dia Regno (kune kun Erik Carlén). Li mem verkis plurajn artikolojn por la revuo. En 1952 li fondis la Esperanto-Mision por senpage distribui la evangelian literaturon, kaj gvido la korespondajn bibliaj studoj. Ĝis 1989 la Misio sume forsendis 227 882 librojn kaj presaĵojn al samideanoj el 130 landoj.
Samtempe li komencis kolekti religiajn literaturaĵojn de la tuta mondo, en diversaj lingvoj, sed ĉefe en Esperanto. La rezulto estas lia ĉefa, grandioza verko, la Religia literaturo en Esperanto, kies la unua eldono, kun subtitolo: "Provizora katalogo laŭ la registro kaj arkivo de Karl-Olof Sandgren", aperis jam en 1970, dediĉita al la (ne efektiviĝinta) komuna kongreso de IKUE kaj KELI en Brno. Per mondvasta kunlaboro, li poste aperigis 27 aldonojn, disvastigitajn perletere, la lastan en 15.06.1989. La dua, postmorta eldono de la libro (redaktita de Leif Nordenstorm, kun la postvorto de Åke Ahlrén) aperis en eldonejo Nordenstroms förlag en Boden, en 1994.
Li forpasis la en Östansjö.
Katerina Veronika Anna Dusíkova
Katerina Veronika Anna DUSÍKOVÁ (la 8-an de marto 1769 – la 24-an de marto 1833) aŭ Veronica Cianchettini laŭ ŝia postgeedziĝa nomo, estis ĉeĥa komponistino, kantisto, harpisto, pianisto kaj pedagogo naskita en Čáslav, en la tiama Regno de Bohemio. Ŝi estis ankaŭ konata kiel Veronika Rosalia Dusik (Dussek), kaj Veronika Elisabeta Dusíková.
Triacetamido
Triacetamido aŭ C6H9NO3 estas organika kombinaĵo konsistanta je tri acetilaj grupoj ligitaj al unu nitrogenatomo. Ĝi estas terciara amido, senkolora aŭ blanka solidaĵo kun fandopunkto tre apuda al la duacetamido. Ĝi estas produktebla ker interagado de la acetonitrilo kun acetata anhidrido.
Katerina Veronika Anna Dusíkova
Vivo
Veronika estis membro de la eminenta familio Dussek, muzikfamilio de multe da profesie muzikistaj membroj. Ŝia patro Jan Josef Dusik estis komponisto, orgenisto kaj kantisto, kaj ŝia patrino Veronika Ŝtjebetova estis harpisto kaj kantisto. Veronika havis du fratojn: Franz Benedikt kaj la tiam faman komponiston Jan Ladislav. Veronika ricevis sian muzikan edukadon de sia patro, komencante koncerti kiel pianisto de frua aĝo; tiel ŝi fariĝis sukcesa kantistino kaj harpisto en Bohemio.
Ŝi vojaĝis al Londono ĉirkaŭ 1795 por viziti sian plej aĝan fraton Jan Ladislav Dusik (1760-1812), jam rekonita pianisto kaj komponisto, kiu loĝis de antaŭ jaroj en Londono. Ŝi ricevis de li inviton kiun ŝi akceptis, por ke ŝi restu kaj entreprenu sian muzikan karieron en Londono. Komence, kun lia apogo, ŝi sukcesis en la londonaj scenejoj kiel bonega mezosoprana kantistino, poste kiel pianisto kaj harpisto, kaj fine ŝi iĝis aklamita muzikisto kaj estimata muzikinstruisto, krom ke ŝi jam verkis serion da komponaĵoj. Veronika kaj ŝia frato Jan ankaŭ prezentiĝis en koncertoj en Eŭropo.
En Londono ŝi konatiĝis kun la itala muzikeldonisto kaj muzikkomercisto Francesco Cianchettini, loĝanta en Londono tiutempe. Li prizorgis la konatan eldonejon Cianchettini & Sperati, kiu ankaŭ publikigis la verkojn de Mozart kaj Beethoven, inter aliaj komponistoj.
Veronika Dusikova kaj Francesco Cianchettini geedziĝis en 1799. Ili havis filinon, Veronica Elizabeth Cianchettini, kiu iĝis pianisto, kaj filon Pio Lewis Frederick Cianchettini (1799-1851) kiu de infana aĝo montris elstaran muzikan talenton. Instruita de sia patrino, en la aĝo de kvin Pio Lewis aperis ĉe la Operejo kiel mirinfano; vojaĝante tra Nederlando, Germanio kaj Francio li estis salutita kiel la “angla Mozart”; je sia dek jaraĝo (1809) Pio Lewis prezentis konĉerton de sia propra komponaĵo en Londono. Li fariĝis elstara komponisto kaj pianisto.
Kiel Veronica Dusik Cianchettini ŝi faris plurajn publikajn koncertojn en Londonaj teatroj, kaj komponis plurajn verkojn. Ŝi publikigis multajn solludajn pianajn komponaĵojn, inkluzive sonatojn, ensemblojn de variacioj, valsojn, ariojn kaj rondojn. Aldone al tiuj, ĉirkaŭ 1800 ŝi komponis “Du sonatojn por fortepiano kun akompano por violono kaj violonĉelo”. Kelkaj el tiuj verkoj, foje povas esti trovitaj en certaj arkivoj, precipe en Anglio, sub la familia nomo Dusik aŭ Dussek.
En 1804 ŝi kune kun sia frato vizitis Pragon kaj ilian naskiĝurbon Ĉaslavon.
Verkoj
La komponita verkaro de Dusiková inkluzivas du pianajn koncertojn kaj nombro de solistaj pianaj verkaĵoj. Elektita komponaĵojn inkluzivas:
Will Self
William Woodard SELF (26a de Septembro 1961) estas angla verkisto, ĵurnalisto, kaj pripolitika komentisto. Li verkis 11 romanojn, kvin rakontarojn, tri noveloj kaj kvin kolektojn de nefikciaj verkoj. Self estas nune Profesoro de Moderna Pensaro ĉe la Universitato Brunel de Londono, kie li instruas psikogeografion.
Lia romano de 2002 nome Dorian, an Imitation estis proponita por la Premio Booker, kaj lia romano de 2012 nome Umbrella estis nomumita. Lia fikcio estas satireca, groteska kaj fantasteca, kaj temas ĉefe pri lia hejmurbo Londono. Lia verkaro ofte esploras mensajn malsanojn, drogaj trouzadon kaj psikiatrion.
Self estas ofta kontribuanto al publikaĵoj kiel The Guardian, Harper's Magazine, The New York Times kaj la London Review of Books. Li kutime verkas kolumnon de New Statesman, kaj estis kolumnisto ankaŭ por Observer, The Times, kaj the Evening Standard. Liaj kolumnoj por Building Design pri la konstrumedio por la Independent Magazine pri la psikologio de la loko kiu elstaris lin kiel pensulo pri la politiko de urboplanado.
Self estas ofta kontribuanto ankaŭ al Brita televido, dekomence kiel gasto en komediaj programoj kiel Have I Got News for You. En 2002, Self anstataŭis Mark Lamarr en la programo de BBC nome Shooting Stars por du serioj, sed li mem estis ankaŭ anstataŭita de komikisto Jack Dee kiam la programo revenis en 2008. Ekde tiam li aperis en programoj pri nuntempaj aferoj kiel Newsnight kaj Question Time. Self estas kontribuant ankaŭ al la programo de BBC Radio 4 nome A Point of View, al kiu li kontribuas per radio-eseoj elsenditaj en sia familiara "funebrecaj tonoj". En 2013, Self partoprenis en diskutoj pri BBC Radio 4 Writer-in-Residence, but later withdrew.
Simón Andreu
Simón ANDREU Trobat (Sa Pobla, Majorko; 1a de januaro 1941) estas hispana aktoro.
Lia filmaro estas tre etenda, ĉar li laboris por ĉirkaŭ 150 filmoj, el kiuj kelkaj de gravaj reĝisoroj kaj hispanaj kaj eksterandaj; inter la unuaj menciindas Vicente Aranda, Fernando Fernán Gómez, Pilar Miró kaj Eloy de la Iglesia. Li partoprenis en unu de la unuaj sukcesoj de Paul Verhoeven, nome Flesh and Blood, en Goya's Ghosts, de Miloš Forman, kaj en filmoj de tri famaj sagaoj de la anglalingva kino: nome James Bond, Bridget Jones kaj La Kronikoj de Narnio.
Vouzon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono La Sologne.
Villeny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono Chambord.
(148112) 1999 RA216
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 8-an de septembro 1999 de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu, Chadwick A. Trujillo, kaj David C. Jewitt elde unu el la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Ecoj
Laŭ Wm. Robert Johnston, ĝi havas diametron de ĉirkaŭ 126 km; por Michael E. Brown, ĝi havas taksitan diametron de 108 km kaj verŝajne ne estas nanplanedo.
34844 Malavshah
34844 Malavshah estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 27-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Malav H. Shah, plej bonan en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri enveturigita sistemo. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo de Plano (Teksaso, Usono).
Eluru
Eluru (ఏలూరు) estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto Eluru.
Geografio
Eluru etendiĝas sur la marborda ebenaĵo en alteco de 22 metrojn de la marnivelo. Tadepalligudem troviĝas 45, Bhimavaram kaj Bengala Golfo po 49, Vijayawada 54, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 68, Mumbajo 913, Kolkato 999, tutlanda ĉefurbo Delhio 1384 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Eluru havis populacion de kun la aglomeraĵo, laŭ takso kun la aglomeraĵo en 2021. La legopovo estas.
Historio
Historio de Eluru devenas de la 2-a jarcento. Ĝiaj historiaj nomoj estis "Helapuri" kaj "Ellore". Pluraj dinastioj estis la regantoj. En 1753 francoj alvenis, sed post kelkaj jaroj la areo ŝanĝiĝis al brita kolonio ĝis 1947. Dum brita rego Eluru estis armea stacio, ricevis municipan statuson en 1866, ekde 1925 ankaŭ distrikta sidejo.
Ekonomio
Ekde la 17-a jarcento Eluru estis konata pro tapiŝoteksado fare de persoj. Nuntempe la ekologiaj tapiŝoj estas eksportitaj al Usono, Aŭstralio, Germanio kaj Britio.
Lingvoj
La telugua estas oficiala lingvo en Eluru. La instruaj lingvoj estas la angla, la telugua kaj la urdua.
Edukado
En pluraj kolegioj okazas la plej alta edukado en Eluru.
Religioj
En Eluru vivas hinduoj (90%), muslimoj (7%) kaj kristanoj (preskaŭ 3%).
Klimato
La temperaturo en Eluru varias averaĝe inter 23-33 °C. Jare pluvas po 992 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-aprilo apenaŭ pluvas.
91006 Fleming
91006 Fleming estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Eluru
Trafiko
Eluru havas trairantan fervojan linion kaj 7 vojoj kuras al la urbego el ĉiuj direktoj. Enurbe estas aŭtobusa stacidomo. Enurbe privataj aŭtorikiŝoj, taksioj kaj busetoj trafikas. Eluru havas propran flughavenon, tamen 35 km-ojn for.
91006 Fleming
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota biologiisto kaj farmakologiisto Alexander Fleming (1881–1955). Lia plej bone konataj atingoj estas la malkovro de la lizozima enzimo kaj la izolo de la antibiotiko penicilino, pro kiu li dividis Nobel-premion en 1945 kun Florey kaj Chain.
Vernou-en-Sologne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono Romorantin-Lanthenay.
Saint-Agnan-sur-Sarthe
Saint-Agnan-sur-Sarthe estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Agnanais.
Saint-André-de-Briouze
Saint-André-de-Briouze estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Andréens.
Eseoj (Montaigne)
Eseoj estas la nomo de libro verkita de Michel de Montaigne kaj unue publikigita en 1580.
En 1572 de Montaigne komencis verki la eseojn kiuj okupis lin dum dudek jaroj ĝis lia morto en 1592. En 1574 li vendis sian postenon kiel membro de la Bordoza Jura Konsilio kaj retiriĝis al sia kastelo (en la areo de Périgueux de la Akvitania regiono) - kie li establis sian bibliotekon.
Li ŝatis pasigi sian tempon en la biblioteko, sed ankaŭ administris sian bienon, kaj kiel franca nobelo travivis la okazaĵojn kiuj estis implikitaj en francaj religiaj militoj inter protestantoj kaj katolikoj. Li vojaĝis Okcidentan Eŭropon (Germanio, Svislando kaj Italio ), estis elektita urbestro de Bordeaux kaj mediaciis inter Henriko la 3-a, reĝo de Francio kaj Henriko reĝo de Navaro - la protestanta gvidanto kiu poste iĝis Henriko la 4-a, reĝo de Francio.
La eseoj estas bazitaj sur la persona sperto de Montaigne kaj la verkadoj de la antikvgrekaj kaj romiaj verkistoj, kaj tiuj de la verkistoj de humanismo de la Renesanco, kiujn li legis en sia biblioteko. En 1580 li publikigis en Bordozo la unuan kaj duan librojn de la eseoj, kaj aldonis trian libron en nova eldono de tiuj eseoj (Parizo, 1588). Li daŭre riĉigis la tekston kun la celo publikigi represon - kiu estis farita en 1595, tri jarojn post lia morto. Tiuj korektoj kaj aldonoj aperas en lia manskribo en volumeno de eseoj konataj kiel la "Bordoza kopio".
En imito de la greka Plutarko, Montaigne skribis la kolektojn kiel mozaiko kies partoj estas malsamaj unu de la alia. Li akceptas malordon kiel garantion de sia sincereco kaj sendependeco. Ĉi tiu malordo ankaŭ devenas de la maniero kiel li skribis la eseojn. Li pensas laŭte dum li diktas siajn vortojn al la oficisto kiu registras ilin. (Tiucele li dungis tri oficistojn unu post la alia). Li preferas poezian ritmon kiu implikas saltojn kaj saltas super scienca ordo kaj rigora retoriko, kaj amas diversecon kaj diferencon.
La 107 eseoj estas malsamaj unu de la alia kaj plenaj de kontrastoj kiuj vigligas ilin. Kelkaj el la mallongaj estas nur fabloj sur unu aŭ du paĝoj, sed aliaj mallongaj eseoj estas detalaj pensverkoj, kiel "Pri Demokrito kaj Heraklito" (Libro 1, Ĉapitro 50) kaj "Pri Longviveco" (Libro 1, Ĉapitro 57). Aliaj estas apartaj filozofiaj eseoj inspiritaj de la stoikisma sokolo de greka filozofio, kiel ekzemple la eseo "Engaĝiĝi pri filozofio signifas lerni morti" (Libro 1, Ĉapitro 20), aŭ inspiritaj de la fluo de skeptikismo, kiel la longa eseo. "Lobiado pri Rajmondo Sabundo" (Libro 2, Ĉapitro 2). 12). Multaj eseoj baziĝas sur lia persona sperto, kiel la eseo "Pri Vanteco" (Libro 3, Ĉapitro 9) aŭ la eseo "Pri la Sperto" (Libro 3, Ĉapitro 13).
Montaigne traktas multajn malsamajn aferojn. Li skribas pri ĉio, kio venas al la menso, transirante de "kanibaloj" (Libro 1, Ĉapitro 31) al "Diaj Ordonoj" (Libro 1, Ĉapitro 32), kaj de "Odoroj" (Libro 1, Ĉapitro 60) al "Preĝoj" (Libro 1, Ĉapitro 61). La titoloj de kelkaj el la eseoj kaŝas aŭdacajn temojn, kiel ekzemple "La tradicio de la insulo Kaus" (Libro 2, Ĉapitro 3) - eseo traktanta la laŭleĝecon de memmortigo, "Pri la simileco de infanoj al siaj patroj" (Libro 2, Ĉapitro 37) - eseo en kiu li kritikas kuracistojn, "Pri la rimoj de Vergilio" (Libro 3, Ĉapitro 5) - eseo traktanta la sperton de Montaigne pri amo kaj sekso, kaj "Pri Ĉaroj" (Libro 3, Ĉapitro 6) - eseo pri la barbareco de la hispana konkero de Ameriko.
Montaigne uzas citaĵojn el multaj malsamaj fontoj. Kvankam li havas ŝaton por Plutarko kaj Seneko, li citas el la poezio de multaj poetoj kaj el la leteroj de verkistoj kaj historiistoj. La eseoj enhavas centojn da tiaj citaĵoj en prozo kaj en rimoj en la franca kaj la latina, kiuj estas adresitaj al la leganto en agrabla maniero kaj foje kiel ŝercoj. Tiuj ĉi citaĵoj reflektas la pensojn de Montaigne: "Mi ne citas aliajn krom por diri pli bone, kio estas en mia koro."
Kio kunigas ĉi tiujn eseojn, estas la fakto, ke tiu ĉi filozofia esploro fariĝas spegulo de la karaktero de la aŭtoro: "Mi priskribas min". Kia ajn estas la temo, la celo, al kiu Montaigne strebas, estas koni sin, aprezi sian juĝon kaj profunde rigardi siajn personajn inklinojn. Preter tiu ĉi senprecedenca misio, kiu malkaŝas al ni la opiniojn, kutimojn kaj dezirojn de franca nobelo de la deksesa jarcento, la genio de Montaigne estas esprimita en la lumigado de la universala dimensio de lia mempriskribo: "Ĉiu homo estas tute kompleta figuro de nia homa kondiĉo." (Eseo "Pri pento" Libro 3 Ĉapitro 2). Montaigne esploras la misteron de nia homa kondiĉo rigardante sin, siajn suferojn, sian fierecon, sian nekonsekvencon, kaj eĉ sian dignon.
Agitpropo
Agitpropo (propagando de agitado aŭ agitado kaj propagando) estas politika strategio, disvastigita pere de arto, de literaturo kaj de aliaj rimedoj, uzante resursojn kiel agitado kaj la propagando por influi sur la publika opinio kaj tiel atingi politikajn atingojn. Ĝi estas rilata al la unuaj tempoj de Sovetunio.
Eseoj (Montaigne)
En 1603 la libro estis tradukita en la anglan fare de John Florio kaj estis granda sukceso.
Agitpropo
Aliflanke "agitado" sugestis instigi homojn fari tion kion la sovetaj politikestroj deziris. Teorie, la propagando per si mem devis agadi en la menso ("pasiva") de la individuoj, dum la agitado faru same rilate al emocioj ("aktivaj"). Kvankam tio estas iom intenca analiza rigardo: en la reala vivo, ambaŭ iris kaj iras kune, kaj tiel naskiĝis la kliŝo aŭ komuna frazo de "agitado kaj propagando". Temas pri koncepto origine priskribita de la marksisma doktrinisto Georgij Pleĥanov kaj poste de Vladimir Lenin, kiuj nomis ĝin pro siaj emociaj kaj rezonaj argumentoj.
Amalia Katharina de Waldeck-Eisenberg
Amalia Katharina de Waldeck-Eisenberg, pro edziĝo grafino de Erbach-Erbach (naskiĝis la, mortis la ), grafino, estis germana poeto kaj komponisto.
Eseoj (Montaigne)
Laŭorda listo de la Eseoj
Libro 1
Agitpropo
Per la nomo "kontraŭsoveta agitado kaj propagando" oni difinis kelkajn kondutojn kvalifikitajn kiel delikto en la Sovetunio.
Amalia Katharina de Waldeck-Eisenberg
Ŝi naskiĝis en Arolsen al grafo Philipp Theodor von Waldeck-Eisenberg kaj la grafino Marie Magdalene de Nassau-Siegen. En 1664, ŝi geedziĝis Georgon Louis la 1-a, grafo de Erbach-Erbach, la filo de Georgo Albert la 1-a, grafo de Erbach-Schönberg. Ŝi eldonis nombron de pietismaj poemoj kaj kantoj en Hildburghausen en 1692. Ili estis signifitaj por privata familia sindediĉo. Estis 67 poemoj, kelkaj de kiu havis simplajn melodiojn kaj ciferigon.
Eseoj (Montaigne)
Laŭorda listo de la Eseoj
Libro 2
Amalia Katharina de Waldeck-Eisenberg
Fono
La muzikaj agadoj de virinoj kiel komponistinoj kaj interpretistoj laŭlonge de la historio vekas grandan intereson de esploristoj. Sed ili rimarkas la gravajn obstaklojn trovitajn en sia laboro rilate specife al malfacilaĵoj, kiujn virinoj havis dum jarcentoj pro ilia ekskludo el la publika vivo kiel profesiaj muzikistinoj. Tio reliefiĝas en la koncerna malabundo de virinoj en la historia katalogo de konsekritaj muzikistoj.
Eseoj (Montaigne)
Laŭorda listo de la Eseoj
Libro 3
Amalia Katharina de Waldeck-Eisenberg
Fono
La tiamaj literaturaj tekstoj reliefigas la gravan socian lokon, kiun ludis muziko, kaj la rolon de virinoj rilate al ĝi. En supraj sociaj tavoloj, muziko kaj danco estis parto de la virina edukado, ĉar virino devis produkti muzikon por oferti belecon per aŭdado same kiel vido. Do muziko fariĝis preteksto por la publika montrado de iliaj kvalitoj.
Tamen estis virinoj, kiuj sukcesis atingi muzikan profesion al la servo de aristokrataj nobelaj ĉambroj, en la korusaj teatraj spektakloj de la urboj, aŭ en konventoj.
Ĉi tiuj ekzemploj ampleksas virinojn en tre malsamaj situacioj rilate al sia individua eniro en la historion de la muziko. Malmulte el ili postlasis publikigitajn verkojn, de aliaj troviĝis nur manuskriptoj. Hodiaŭ oni povas aŭskulti iliajn verkojn produktitajn de orkestroj, korusaj ensembloj aŭ esploraj grupoj dediĉitaj al protektado de forgesitaj valoraĵoj.
Tamen el multaj muzikistinoj kiuj estis famaj kaj agnoskataj dum sia vivo, restis nur iliaj nomoj aŭ aktivaĵoj en precizaj situacioj. Iuj el ili neniam sukcesis publikigi siajn verkojn, aliaj ne trovis la sufiĉan konsideron de siaj posteuloj, kaj iliaj produktaĵoj perdiĝis. La ceteraj restis nekonataj, anonimaj.
Veilleins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la samnoma kantono .
Archignat
Archignat estas franca situanta en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Archignacois aŭ Archignatois.
Saint-André-de-Messei
Saint-André-de-Messei estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Messendréens.
Karol Kurpiński
Karol Kazimierz Kurpiński (6-a de marto 1785 - 18-a de septembro 1857) estis pola komponisto, dirigento kaj pedagogo.
En 1810, li loĝis en Varsovio, kaj kun la helpo de Józef Elsner li fariĝis dirigento de la Varsovia Opero ĝis 1840.
En 1831, post la Novembra ribelo, li komponis la muzikon de La Varsovienne kun kantoteksto de Casimir Delavigne.
Li estis mentoro de juna Frédéric Chopin.
Montluçon-Eau (stacidomo)
Montluçon-Eau estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Montluçon, en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Archignat (stacidomo)
Archignat estas franca varstacidomo sur linio Montluçon -, situanta en Archignat, en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Eduardo Mendoza
Eduardo MENDOZA Garriga (Barcelono, 11-a de Januaro 1943) estas hispana verkisto. ​ Lia rakonta stilo estas facila kaj rekta, sed foje kun kultismoj, arkaismoj kaj popola lingvaĵo. Li faras oftan uzadon de marĝenaj roluloj kiuj rigardas la socion gape dum ili luktas por survivi restante ekster ĝi.
Archignat (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Montluçon - Saint-Sulpice-Laurière (702000).
Eduardo Mendoza
Lia literatura verkaro malfermiĝis per la publikigo de La verdad sobre el caso Savolta (La vero pri kazo Savolta, 1975), ​ ĝenerale temas pri lia denaska Barcelono kiel medio, kombinante la priskribon de la grandurbo en epokoj antaŭaj al la Hispana Enlanda Milito kaj la aktualo. Kelkaj fakuloj pri la verkaro de Mendoza diferencas inter seriozaj kaj amuzaj; tamen tiu diferenco ne malhelpas la rakontan kaj stilan riĉecon de la parodiaj verkoj nek la humorismon de la seriozaj romanoj.
Kvankam lia ĉefa literaturo ĝenro estas la romano, Mendoza verkis laŭlonge de sia kariero ankaŭ eseojn kiel Baroja, la contradicción, kaj pli ĵuse rakontojn kiel Tres vidas de santos. Li ricevis en 2010 la premion Planeta pro sia romano ''Riña de gatos. Madrid 1936'' kaj en 2016 la premion Cervantes. ​
Saint-Aubin-d'Appenai
Saint-Aubin-d'Appenai estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Aubinois.
Michielina della Pietà
Ŝi fariĝis la ĉefa orgenisto de Monaĥejo en Venecio kaj violonisto en orkestro. Kiel komponistino oni scias, ke ŝi komponis litanion kaj himnon.
Vivo
Forlasito agnoskita en infanaĝo al la Ospedale della Pietà en Venice, della Pietà ricevis plenan muzikan edukadon de frua infanaĝo en coro de la konvena monaĥinejo aŭ ĉe muzika lernejo; ŝi fariĝis ties ĉefa orgenisto kaj estis aktiva kiel violinisto en la orkestro. Kiel komponisto ŝi estis aktiva dum la postendaŭroj de Francesco Gasparini, Giovanni Porta, Gennaro D'Alessandro, Nicola Porpora kaj Andrea Bernasconi kiel estroj de la lernejo. Ŝi estis cetere licencita instrui en 1726. Ŝi estas konata kunmeti litanion por la Festeno de la Nativo en 1740 kaj verki fikson por la himno Pange lingua en 1741. Nenio cetere estas konata de ŝiaj aktivecoj aŭ ŝia vivo.
Kune kun Agata della Pietà kaj Santa della Pietà, della Pietà estis unu el tri forlasitoj de la Ospedale fariĝi komponisto poste en la vivo.
Fono
La muzikaj agadoj de virinoj kiel komponistinoj kaj interpretistoj laŭlonge de la historio vekas grandan intereson de esploristoj. Sed ili rimarkas la gravajn obstaklojn trovitajn en sia laboro rilate specife al malfacilaĵoj, kiujn virinoj havis dum jarcentoj pro ilia ekskludo el la publika vivo kiel profesiaj muzikistinoj. Tio reliefiĝas en la koncerna malabundo de virinoj en la historia katalogo de konsekritaj muzikistoj.
La tiamaj literaturaj tekstoj reliefigas la gravan socian lokon, kiun ludis muziko, kaj la rolon de virinoj rilate al ĝi. En supraj sociaj tavoloj, muziko kaj danco estis parto de la virina edukado, ĉar virino devis produkti muzikon por oferti belecon per aŭdado same kiel vido. Do muziko fariĝis preteksto por la publika montrado de iliaj kvalitoj.
Tamen estis virinoj, kiuj sukcesis atingi muzikan profesion al la servo de aristokrataj nobelaj ĉambroj, en la korusaj teatraj spektakloj de la urboj, aŭ en konventoj.
Ĉi tiuj ekzemploj ampleksas virinojn en tre malsamaj situacioj rilate al sia individua eniro en la historion de la muziko. Malmulte el ili postlasis publikigitajn verkojn, de aliaj troviĝis nur manuskriptoj. Hodiaŭ oni povas aŭskulti iliajn verkojn produktitajn de orkestroj, korusaj ensembloj aŭ esploraj grupoj dediĉitaj al protektado de forgesitaj valoraĵoj.
Saint-Aquilin-de-Corbion
Saint-Aquilin-de-Corbion estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Montluçon-Eau (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bourges - Miécaze (695000).
Saint-Aquilin-de-Corbion
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-aquilinois.
La Ferté-Hauterive (stacidomo)
La Ferté-Hauterive estas franca varstacidomo sur linioj -  kaj La Ferté-Hauterive -, situanta en  La Ferté-Hauterive, en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
La Ferté-Hauterive
La Ferté-Hauterive estas franca situanta en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fertéens.
Saint-Bômer-les-Forges
Saint-Bômer-les-Forges estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bohamadiens.
Metila tiosalikato
Metila tiosalikato aŭ metila tiosalikato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la tiosalikata acido kaj metanolo. Metila tiosalikato estas senkolora, verda aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila tiosalikato prezentas tiolan grupon kaj metilmetanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 2-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 8 karbonatomoj, 8 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 sulfuratomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Saint-Brice-sous-Rânes
Saint-Brice-sous-Rânes estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Pado en la nuboj
Pado en la nuboj (ĉeĥe: Stezka v oblacích) estas belvedera konstruaĵo konstruita el ligno kaj ŝtalo, kiu troviĝas super municipo Dolní Morava proksime de kabano Slaměnka sub montopinto de monto Slamník en masivo de Králický Sněžník. La objekto estas en trafiko ekde la 5-a de decembro 2015. Aŭtoro de 55 metroj alta konstruaĵo estas arkitekto Zdeněk Fránek. La pado en la nuboj fariĝis ŝatata ekskursa celo – dum la unua jaro ekde la komenco de trafiko vizitis ĝin preskaŭ 200 000 homoj.
Saint-Brice (Orne)
Saint-Brice, kelkfoje nomita Saint-Brice-en-Passais, estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Briciens.
Saint-Christophe-de-Chaulieu
Saint-Christophe-de-Chaulieu estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Dumplingo
Dumplingoj konsitas el pecoj de pasto kun plenigaĵo (plej ofte viando, fiŝo, fromaĝo, legomoj, fruktoj, fungoj estas uzataj kiel plenigaĵo), foje sen plenigaĵo. En diversaj landoj de la mondo, ili povas esti bakitaj, boligitaj, frititaj, stufitaj, vaporitaj aŭ frititaj.
Historio
Laŭ la vidpunkto de multaj historiistoj, dumplingoj originas en komencaj jaroj de la epoko de la Tri Reglandoj. Poste ili disvastiĝis tra Ĉinio mem, de kie ili venis al Japanio, Koreio, la landoj de Sudorienta Azio, Mongolio, Centra Azio, Siberio, Uralo, kaj poste disvastiĝis tra la mondo.
Variaĵoj
Laŭ la klasifiko adoptita en anglalingvaj landoj, dumplings inkluzivas la plej multajn varmajn plenigitajn pastajn pladojn, escepte de tortoj kaj krespoj. Laŭ ĉi tiu vidpunkto, ekzistas multaj variaĵoj de dumplingoj en la mondo, ĉiuj kun multeco de diversaj nomoj laŭ la lando aŭ lingvo (vidu ekzemple sub la samtema artikolo en la anglalingva vikipedio).
En Afriko: banku, kenkei, quiet, soucluitis, melkkos.
En Azio: manti, chuchvara, zonzi, tanguyang, baozi, ĝozo, huntuno (wonton), dim sums, ada, bhajiya, fara, gujhiya, kachori, karanji, kadabu, modak, noureo, pide, pitha, samoso, momo, pang siomai, dango, buuz, huushuur, bansh, yomari.
En Ameriko: bajan, pasteuse, empada, cosignas, bolinhas, empanadas, pantrukas, chapalele, milkao, chochosa, chuhuanje, vaemé, papas rellenas, buñuelo, pastelles, domplines.
En Mezoriento: asida, kibbeh, qatayef, shishbarak, gabout (arabe قبوط)
En Eŭropo: ĉefe en formo de knedlikoj aŭ pelmenoj, sed ankaŭ aliaj variaĵoj pli kaj pli haveblas, distribuitaj tra la distribukanaloj de la manĝaĵindustrio.
Vidu ankaŭ
Pelmenoj
Knedlikoj
Cirko Ŝtata de Kiŝinevo
La Ŝtata Cirko de Kiŝinevo (rumane: Circul de Stat din Chișinău, ruse: Кишинёвский государственный цирк/Kiŝinjovskij gosudarstvennij cirk) estas konstruaĵo monumenta kaj tre speciala en Kiŝinevo, la ĉefurbo de Moldava Respubliko (Adreso: bd. Renașterii 38).
Historio
La tuto konstruitis en sovetiaj tempoj en 1981 laŭ projekto de la ĉefarkitekto S. M. Șoihet (kiu ricevis en 1984 premion oficialan). Antaŭe cirkaĵoj estis faritaj en nedaŭraj lokoj. Laŭ tiutempaj fontoj la kiŝineva cirko estis la kvara mondskale kaj la unua sovetiskale koncerne la belecon kaj la nombron de la maksima spektantaro.
En la 25.4.1982 okazis la unua spektaklo okaze de la datreveno 60-a de la fondo de Sovetunio: dum unu monato prezentitis surloke inter 36 kaj 57 programeroj, dume la cetero de la sovetiaj cirkoj samtempe havis nur inter 12 kaj 14 programerojn. La artistoj kiuj artistis surloke venis ekz. el Ruslando, Blanka Ruslando, Ukrainio, GDR, Ĉinio kaj Finnlando. Post la disfalo de Sovetio iĝis granda krizo ankaŭ por tiu ĉi cirko kaj la arkitektura juvelaĵo pli kaj pli abandonitis. En la jaro 2004 ĝi devis esti fermita por fari la necesajn riparojn. En la jaro 2006-a oni anoncis la reorganizon kaj la privatigon je akcia kompanio respektive la vendon por altiri privatulojn investontajn. Sed en 2010 superaj juraj instancoj deklaris la vendon kontraŭleĝa montrante ke pluraj politikistoj subaĉeteblaj responsis pri la planitaj agoj, ekz. la rajtigo al fremda societo de Cipro uzi la tuton por la daŭro de 29 jaroj. La cirko devis esti remetita al la malnova statuso. Pri la fiagoj - same kiel ĉe aliaj krimetoj similaj (ekz. koncerne la teatrejo Luchafarul) komencitis diversaj procesoj.
Intertempe la tegmento kaj la vandoj estis komplete restaŭritaj dume aliaj partoj restis kadukaj (ekz. la enirejo). Kelkaj vitralegoj ekz. ŝtopitaj estis per kartono. En la 30.5.2014 areeto cirka estis remalfermita por 300 spektantoj kun areno de diametro de 9,51 metroj
Arkitekturo
La ĉefa salonego eventa havis rondan arenon de 13 metroj diametre kun 1900 sidlokoj; eblis por ĉ. 100 artistoj samtempe artisti. La kupolo de la cirko povas esti malfermata. Ĉirkaŭ la aŭditorio troviĝis duonronda vestiblo kun dekoraĵoj muraj en enkaŭsta stilo fare de la pentristo P. Obuh; kelkaj terasoj someraj estis panoramaj. La cirko havis ankau modernajn aŭdiajn, iluminajn, radifoniajn kaj kinejajn aparatojn. Krome estis tie areno por provludoj, salono por artistoj kaj helpantaro, akceptejoj por la bestoj kaj veterinarejo.
Saint-Aubin-de-Courteraie
Saint-Aubin-de-Courteraie estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Aubinois.
Leonora Baroni
Leonora BARONI (decembro 1611 – la 6-an de aprilo 1670) estis itala kantisto, teorbisto, liutisto, gambovjola ludisto kaj komponisto. Ŝi estis tiel admirata kiel muzikistino, ke ŝi preskaŭ superbrilis sian virtuozan kaj faman patrinon Adriana Basile. Poetoj kaj nobeloj dediĉis poemojn al ŝi, kiuj estis kolektitaj, publikigitaj kaj reeldonitaj. Neniu el la komponaĵoj de Baroni postrestas.
Vivo
Ŝi estis la filino de Adriana Basile, virtuosa kantisto, kaj Mutio Baroni. Leonora Baroni naskiĝis ĉe la Gonzaga kortego en Mantuo. Ŝi kantis apud ŝia patrino kaj fratino Caterina ĉe kortego kaj tra Italio, inkluzive de urbojn kiel Napolo, Ĝenovo kaj Florenco. Ŝi estis admirita ne nur por ŝia kapablo kiel muzikisto, en kiu ŝi preskaŭ flankenpuŝis ŝian patrinon, sed ankaŭ por ŝia lernado kaj rafinita manierojn. Baroni estis honorita de poetoj kiel Fulvio Testi kaj Francesco Bracciolini, kiu dediĉis poemojn al ŝi, samkiel faris kelkaj nobluloj, kiel Annibale Bentivoglio kaj tiam-kardinalo Papo Clement la 9-a. Ĉi tiuj poemoj estis kolektita kaj eldonita kiel Applausi poetici alle glorie della Signora Leonora Baroni en 1639 kaj represita en 1641. John Milton poste skribis serion de epigramoj al ŝi, titolita Ad Leonoram Romae canentem.
En 1633, Baroni translokiĝis kun ŝia patrino al Romo, kie ŝi kantis ĉe multaj salonoj en la Palazzo Barberini. La 27-an de majo 1640 Baroni geedziĝis Giulio Cesare Castellani, la persona sekretario de Kardinalo Francesco Barberini.
Etila tiosalikato
Etila tiosalikato aŭ etila merkaptosalikato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la tiosalikata acido kaj etanolo. Etila tiosalikato estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila tiosalikato prezentas tiolan grupon kaj etanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 2-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, | oksigenatomoj, 1 sulfuratomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Leonora Baroni
Vivo
En februaro 1644, Baroni translokiĝis al la franca kortego de Anne de Aŭstrio kaj restis tie nelonge, sed em aprilo 1645 ŝi revenis al Romo, kie ŝi estis ĉambra kantisto. Ŝajne ŝi ne estis admirita en Parizo, eble ĉar ŝia itala stilo de ornamenta kantado estis tro fremda al la kortego tie.
Neniu de komponaĵoj de Baroni postrestis, sed la franca vojaĝanto kaj violludisto André Maugars menciis ŝiajn komponaĵojn dum laŭdanta la muzikan komprenon de ŝia kantado.
Fono
La muzikaj agadoj de virinoj kiel komponistinoj kaj interpretistoj laŭlonge de la historio vekas grandan intereson de esploristoj. Sed ili rimarkas la gravajn obstaklojn trovitajn en sia laboro rilate specife al malfacilaĵoj, kiujn virinoj havis dum jarcentoj pro ilia ekskludo el la publika vivo kiel profesiaj muzikistinoj. Tio reliefiĝas en la koncerna malabundo de virinoj en la historia katalogo de konsekritaj muzikistoj.
La tiamaj literaturaj tekstoj reliefigas la gravan socian lokon, kiun ludis muziko, kaj la rolon de virinoj rilate al ĝi. En supraj sociaj tavoloj, muziko kaj danco estis parto de la virina edukado, ĉar virino devis produkti muzikon por oferti belecon per aŭdado same kiel vido. Do muziko fariĝis preteksto por la publika montrado de iliaj kvalitoj.
Ĉi tiuj ekzemploj ampleksas virinojn en tre malsamaj situacioj rilate al sia individua eniro en la historion de la muziko. Malmulte el ili postlasis publikigitajn verkojn, de aliaj troviĝis nur manuskriptoj. Hodiaŭ oni povas aŭskulti iliajn verkojn produktitajn de orkestroj, korusaj ensembloj aŭ esploraj grupoj dediĉitaj al protektado de forgesitaj valoraĵoj.
Tamen el multaj muzikistinoj kiuj estis famaj kaj agnoskataj dum sia vivo, restis nur iliaj nomoj aŭ aktivaĵoj en precizaj situacioj. Iuj el ili neniam sukcesis publikigi siajn verkojn, aliaj ne trovis la sufiĉan konsideron de siaj posteuloj, kaj iliaj produktaĵoj perdiĝis. La ceteraj restis nekonataj, anonimaj.
Propila tiosalikato
Propila tiosalikato aŭ propila tiosulfanila benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la tiosalikata acido kaj propanolo. Propila tiosalikato estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila tiosalikato prezentas tiolan grupon kaj propilmetanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 2-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 sulfuratomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Ruprechtov
Ruprechtov estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1446.
Leonor Watling
Leonor Elizabeth Ceballos WATLING (Madrido, 28-a de julio 1975), pli konata kiel Leonor WATLING, estas hispana aktorino kaj kantistino.
Kariero
Ŝi studis en Londono kaj post interveni en televidserioj kiel Hermanos de leche, Farmacia de guardia aŭ Querido maestro, Leonor plifirmiĝis en kino en la dua duono de la 1990-aj jaroj, speciale post esti nomumita al la Goya-premio al la plej bonkvalita aktorino protagonista pro La hora de los valientes (1998), de Antonio Mercero, sed tiu premio finfine estis atribuita al Penélope Cruz. Poste ŝi estis protagonista kun Cayetana Guillén Cuervo en la serio Raquel busca su sitio kaj aperis ankaŭ en la filmo Son de mar (2001), de Bigas Luna. En 2002 ŝi partoprenis en la komedia filmo A mi madre le gustan las mujeres, de Daniela Fejerman kaj Inés París, pro kies rolo de Elvira, ŝi denove ricevis nomumon por la Goya-premio kiel protagonista, sed ankaŭ tiam ŝi ne ricevis la premion, sed Mercedes Sampietro, tamen ja atingis la premion Fotogramas de Plata. Tiun saman jaron estis filmita de Pedro Almodóvar Hable con ella, filmo kies agado temas pri ŝia rolulo, sed kiu estas dancistino en komato, pro kio temis pri rolo kun apenaŭ dialogo.
Ŝi ludis por aliaj filmoj, sed tro ofte ricevis proponojn por duarangaj roloj. Paralele ŝi dediĉis sin ankaŭ al la muziko, ĉefe kiel kantistino kaj vortumisto de la grupo Marlango, kun Alejandro Pelayo kaj Óscar Ybarra (ŝi forlasis la grupon post la kvina disko) kun kiuj ŝi kunlaboris por sep diskoj: nome Marlango (2004), Automatic imperfection (2005), The electrical morning (2007), Life in the treehouse (2010), Un Día Extraordinario (2012), El Porvenir (2014) kaj Technicolor (2018).
Sky Bridge 721
Priskribo
La longo de la ponto estas 721 m. En la tempo de sia malfermo en majo de 2022 ĝi estis indikata kiel la plej longa pendoponto en la mondo aŭ kiel la plej longa pendoponto por piedirantoj. Antaŭan rekordon en la longeco de pendoponto por piedirantoj (516 m) tenis ponto Arouca 516 en Portugalio.
La alteco de la ponto super la fundo de la valo estas 95 metroj, supermara alteco 1110–1116 metroj aŭ 1125–1135 metroj. La larĝeco de trotuaro sur la ponto estas 1,2 metroj.
La ponton kreas 6 ĉefaj portantaj ŝnuregoj kun tira forto po 360 tunoj kaj 60 ventaj ŝnuregoj de diversa diametro. La ponton kreas 1030 kubaj metroj da betono, la ŝnuregoj kun suma maso 158 tunoj kaj 20 tunoj helpaj konstrukcioj. La ĉefa ŝnurego havas diametron pli ol 7 centimetroj.
Triformiamido
Triformiamido aŭ duformilformilamido estas organika kombinaĵo apartenanta al la klaso de la amidoj, toksa kaj solida substanco produktita per interagado de la formaldehido kun amoniako. Duformilformiamido estas blanka solidaĵo, tre malstabila substanco kiu, per oksidado produktas nitrogenan duoksidon kaj karbonan duoksidon. Triformiamido uzatas kiel fungicido, formiligagento kaj en kemiaj sintezoj.
Saint-Gilles-des-Marais
Saint-Gilles-des-Marais estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Saint-Paul (Orne)
Saint-Paul estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Pauliens.
Fisidentaloj
La fisidentaloj (Fissidentales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (fisidentacoj), kaj ĉirkaŭ 820 speciojn,. Ĝia tipa genro estas fisidento.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (20 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (19 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Saint-Pierre-d'Entremont (Orne)
Saint-Pierre-d'Entremont estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Entremontais.
Punta Gorda
estas havena kaj fiŝista urbo en suda Belizo. Ĝi situas en la distrikto Toledo, unu el la ses dividaĵoj de la lando, kaj estas la distrikta ĉefurbo. La urbo laŭ linia distanco troviĝas iom malpli ol 200 km sude de Belizurbo, sed laŭ ĉiuj vojoj estas 270 km. Laŭ la stato de 2010 en la urbo vivis, laŭ la stato de 2016 estis kaj laŭ censa takso de julio 2022 estis.