cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Briviesca
Historio
La Foruo de Briviesca havigita de Alfonso la 7-a en 1123 fiksis la etendon de la teritorio de la mezepoka urbo. De la 9-a jarcento jam estis plej fruaj mezepokaj referencoj de Briviesca, kiel dokumentaro pri la preĝejo de Sankta Cipriano en la jaro 863 kaj de terenoj propraĵoj de la Monaĥejo de Sankta Johano en 869.
De la 10-a jarcento datas dokumento pri Briviesca kiel "alfoz", tio estas teritorio dependa de kastelo kun referenco al tiu de Briviesca. En tiu jarcento estis jam aro de malgrandaj preĝejoj kaj konventoj, kio sugestas jam ekzistadon de plifirmigita loĝantaro, kiel tiu de Sankta Tirso, Sankta Sebastiano, Sankta Klemente kaj Sankta Petro, kiuj fakte estis la ĝermo de diversaj kvartaloj. Dum la 11-a jarcento Briviesca disvolvigo kaj kresko pere de la komerco de la Jakoba Vojo.
En la 14-a jarcento oni translokigis la loĝlokon de montara tereno (necesa por defendado) al pli ebena areo, pli facile alirebla kaj utila por la disvolvigo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj porkoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj kaj vizitaĵoj menciindas la Colegiata de Santa María la Mayor (en la foto de la tabelo), la Monaĥejo de Sankta Klara, la preĝejo de Sankta Marteno, la placo, Palac-domon de Martínez España – Ordoño Rosales, de Soto Guzmán kaj de Salamanca, la Sanktejo de Sankta Kasilda (je 13 km en Salinillas de Bureba), kvar parkoj, kvar promenejoj. Pri servoj menciindas kvar lernejoj, kulturdomo, kvar sportejaj kompleksoj, historia arkivo ktp.
George Brown (kanada politikisto)
George Brown (naskiĝis, mortis ) estis kanada ĵurnalisto kaj politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Ontario, kaj partoprenis en du el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964.
Beatrice Forbes Manz
Beatrice Forbes Manz  estas usona historiisto pri Mezoriento kaj Centra Azio kiu specialiĝis en nomadoj kaj la Timurida dinastio. Ŝi nune laboras kiel profesoro de historio ĉe la Tufts Universitato. Ŝia libro de 1989 nome The Rise and Rule of Tamerlane estas konsiderata unu el plej aŭtoritataj rakontoj de la kariero de la konkeristo Timur.
Ŝi gradiĝis ĉe Harvard Universitato en 1970 kaj ricevis magistriĝon en Mezorientaj Studoj el la Universitato de Miĉigano en 1974, poste revenis al Harvard por doktoriĝo en Internaziaj kaj Altajaj Studoj kion ŝi ricevis en 1983. Ŝi estas membro de la Massachusetts Historical Society kaj en 2014 prezidanto de American Institute of Iranian Studies.
Ŝi estas filino de William H. Forbes kaj de la fama endokrinologino Anne Pappenheimer Forbes.
Ŝiaj publikaĵoj estas la jenaj:
(19845) 2000 SY319
(19845) 2000 SY319 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Anarki-sindikatismo
Anarki-sindikatismo aŭ anarĥi-sindikatismo estas skolo de anarkiismo kiu koncentriĝas pri la laborista movado. Tiu ĉi politika filozofio celas uzi la laborsindikatojn kiel fortojn por revolucia socia ŝanĝo kaj por anstataŭigi kapitalismon kaj la ŝtaton kun nova socia ordo sen devigado aŭ subpremo.
Ĝi provas abolicii (forigi) la sistemon de privata proprieto kaj produktado, kaj klasdividojn kaŭzitajn de tiu ekonomika sistemo. La baza ero de la teoria anarkisindikatista socio estas libere organizita asocio de laboristaj personoj, memadministrata kaj demokratia.
El la 20a jarcento, la anarkisindikatismo restas populara kaj aktiva skolo de anarkiismo, kaj havas multajn subtenantojn kaj ankaŭ multajn aktuale aktivajn organizojn. Multaj nuntempaj anarkiistoj argumentas ke Anarki-sindikatismo estas pli anarkista organiza strukturo ol ekonomia sistemo per si mem. La anarkisindikatista penso, kiel la anarkiista, proponas alternativojn al diversaj tipoj de povhierarkioj: kapitalismo, patriarkiismo, ktp.
Bonifacio
La urbon fondis en 832 Bonifaco la 2-a de Toskanio, el kiu ĝia nomo devenas.
Historio de Germanio
La Historio de Germanio komenciĝas proks. en mezepoko, kiam io kiel Germanio nur estiĝis. Plej laste ekde 1871 ĝi tamen priskribas la historion de nacia ŝtato en Exuropo. Inter 1949 kaj 1990 granda parto de Germanio (la orienta) ekzistadis aparte de la resto, ĝis en 1990 Germanio reunuiĝis.
Akimasa Nakamura
Akimasa NAKAMURA (japane : 中村彰正, Nakamura Akimasa, naskita en 1961) estas japana astronomo. (Oni ne konfuzu lin kun alia astronomo : Tsuko Nakamura.)
Historio de Germanio
Komencoj de germana historio
Dum la unua jarcentro a.K., ĝermanaj triboj migris suden de norda Eŭropo laŭ la Rejno Rivero kaj ĝis la Danubo. Estis militoj inter la romianoj kaj la ĝermanoj. Tacito, romia historiisto, skribis, ke la ĝermanaj viroj estis blondaj kaj virecaj, ke ili estis decaj kaj moralaj en la familia vivo, ke ili estis kuraĝaj kiel militistoj, prudentaj kiel kultivistoj, kaj ili praktikis specon de demokratio. La romianoj fondis multajn urbojn kaj koloniojn ĉe la ĝermanaj triboj, (Treviro, Kolonjo, Majenco, Aŭgsburgo, Ratisbono, Vieno), kaj fine instalis du provincojn kun la nomo Germania (supra kaj malsupra). Sed ili neniam konkeris la tutan teritorion loĝatan de ĝermanoj.
Akimasa Nakamura
La Minor Planet Center atribuas al li la malkovron de 109 asteroidoj inter 1994 kaj 2002, elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma, kies ano de la direktoraro li estas.
La asteroido 10633 Akimasa estis nomita en lia honoro je la okazo de la naskiĝo de lia filino Kana Nakamura (al kiu estas dediĉita la asteroido 13239 Kana ).
Historio de Germanio
Komencoj de germana historio
La etnogenezo, la estiĝo de la "germana popolo", estis longdaŭra procezo. Post la partigo inter romanidlingva okcidento kaj ĝermanlingva oriento, la orientfrankona regno fariĝis la lulilo de posta Germanio.
En 962, la sakso Otto la 1-a la Granda atingis kiel la unua orientfrankona reĝo la imperiestran titolon. Estis la epoko de la Unua Germana Regno. Post diversaj dinastioj la Habsburgoj, interalie dukoj de Aŭstrio, longan tempon havis la imperiestrecon, preskaŭ sen interrompoj de 1438 ĝis 1806.
La Ostsiedlung (laŭvorte orienta setlado), nome Germana orienta etendo, estis la mezepoka orientena migrado kaj setlado de German-parolantoj el la Sankta Romia Imperio, speciale el ties sudaj kaj orientaj partoj, al malpli loĝataj regionoj de orienta Centra Eŭropo kaj okcidenta Orienta Eŭropo. La koncerna areo proksimume etendis el Slovenio en la sudo al Estonio en la nordo, kaj etendis en Transilvanion sudoriente. Parte, Ostsiedlung sekvis la teritorian etendon de la Imperio kaj de la Teŭtona Ordeno.
Nov-epoko
La Germana Renesanco, parto de la Norda Renesanco, estis kultura kaj arta movado kiu etendis inter germanaj pensuloj en la 15a kaj 16a jarcentoj, kiu originiĝis en la Itala Renesanco. Multaj areoj de artoj kaj sciencoj estis influitaj, ĉefe pro la etendo de la Renesanca humanismo al variaj germanaj ŝtatoj kaj princlandoj. Estis multaj avancoj faritaj ĉe la disvolvigo de novaj teknikoj en la kampoj de arkitekturo, artoj kaj sciencoj. Germanio produktis du antaŭenigojn kiuj hegemonios en la 16a jarcento tra tuta Eŭropo: presarto kaj Protestanta Reformacio.
Depost 1517, Marteno Lutero provis reformi la katolikan eklezion, el kio rezultis la ĉefa skolo de la protestantismo en Germanio. Inter 1618 kaj 1648, dum la Tridekjara milito inter la grandpotencoj kaj parte ankaŭ katolikoj kaj la protestantoj, du milionoj da homoj mortis, kaj la loĝantaroj falis de 13 milionoj ĝis nur 11 milionoj. Daŭriĝis la tendenco, ke Germanio fariĝis miksaranĝo de centoj da malgrandaj princlandoj kaj graflandoj, je nur malgranda potenco de la imperiestro kiel tia.
La ĉefa povo en Germanio restis ĝis 1866 Aŭstrio regata de Habsburgoj, sed ek de la 18-a jarcento leviĝis nordgermana regno al konkurenceco: Prusio. Dum la Tridekjara Milito, Prusio estis ankoraŭ viktimo de tramarŝantaj fremdaj trupoj, dum la regado de la Granda Princo-Elektanto Frederiko Vilhelmo (1640-1688) kaj precipe la dua prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 1-a (1713-1740) esence prigrandigis sian armeon. Lia filo Frederiko la 2-a, "la Granda", (1740-1786) uzis tiun armeon por kapti Silezion, riĉan provincon de Aŭstrio. Per tio komenciĝas periodo de pluraj militoj pri Silezio, grandparte kun internaciaj sekvoj.
Post la Franca Revolucio (1789), Napoléon Bonaparte kaptis multajn landojn en Eŭropo kaj ankaŭ grandan parton de Germanio, dum la restajn ŝtatojn li provis dependigi de li. Germanio do partiĝis al
Pro influo de Napoleono en 1806 disrompiĝis, post okcent jaroj da ekzisto, la Sankta Romia Imperio.
Nur post la malvenko de Napoleono kontraŭ Rusio en 1812 la germanaj regnoj povis en la Liberigaj Militoj, kun brita helpo, venki la francajn invadintojn tute (fine en 1815 ĉe Waterloo apud Bruselo).
La epoko de Napoleono signifis okupacion kaj elrabadon, sed ankaŭ enkondukon de modernaj institucioj kiuj antaŭenigis precipe la tradiciismajn okcidentajn partojn de Germanio. Krome, la okupacio kreis kaj plifortigis nacian senton. Dum la Viena kongreso de 1815 la eŭropaj regantoj nove ordigis la mapon de Eŭropo, precipe tiun de Germanio. En la nova Germana Federacio troviĝis "nur" 39 ŝtatoj, kun Aŭstrio kiel prezidanto de la Federacio kaj Prusio kiel due plej forta potenco. La aliajn ŝtatojn, precipe la iom grandajn kiel Hanovrio kaj Bavario, oni nomis "la tria Germanio".
Post la reordigo de Germanio estiĝis protestaj ondoj, kiuj vidis en la Germana Federacio instrumenton de la jamaj regantoj por subpremi opoziciajn tendencojn, interalie naciismon, liberalismon kaj movadon por demokratio. Kulmino estis la Revolucio de 1848 en Germanio, kun Nacia Asembleo en la Paŭlo-preĝejo en Frankfurto, kiu fine fiaskis unu jaron poste ĉar Prusio ne akceptis la imperiestran kronon el la manoj de la Nacia Asembleo.
Germana Imperiestra Regno ekde 1871
La unuiĝo de Germanio okazis en la epoko de la prusa ĉefministro Otto von Bismarck (ekde 1862). Kiam Prusio kun aliaj nordgermanaj ŝtatoj forlasis la Germanan Federacion en 1866, ĉar diversaj provoj pri unuiĝo ne sukcesis, Aŭstrio kun precipe sudgermanaj aliancanoj deklaris la militon. Prusio venkis en julio 1866 apud Königgrätz en Bohemio, aneksis plurajn malamikajn germanajn ŝtatojn sed lasis Aŭstrion, kaj en 1867 instalis Nordgermanan Federacion sub prusa gvido.
Kiam en 1870 la franca imperiestro Napoleono la 3-a atakis Prusion, la sudgermanaj ŝtatoj kontraŭ la supozo de Napoleono aliĝis al Prusio. Dum la Francia-Prusia Milito fondiĝis la (dua) Germana Regno, per la aliĝo de la sudgermanaj ŝtatoj al la Nordgermana Federacio, kiu fakte ricevis novan nomon.
La Regno akiris depost 1884 kelkajn koloniojn, precipe en Afriko, sed post longdaŭra investa fazo Germanio perdis ilin, antaŭ ol la investoj alportis grandajn fruktojn, dum la Unua mondmilito (ĉefe en 1916). Precipe en Sud-Orienta Afrika, la posta Namibio, germanaj trupoj kaŭzis multe da mortigitoj (okaze de la Herero-ribelo).
La Unua mondmilito (1914-1918) estis kaŭzita interalie pro atenco fare de serbaj teroristoj, aŭstra persekutemo, rusa mobilizacio, franca konfirmo de la alianco franca-rusa kaj la germana invado de Belgio. Germanio kaj Aŭstrio-Hungario kiel la "centraj povoj" batalis kontraŭ brita-franca-rusa alianco (la "entento"). Proksimume 1 600 000 germanoj mortis en la milito.
Post armistico la 11-an de novembro 1918 la okcidentaj aliancanoj interkonsentis pri paco-regularo (Traktato de Versailles, junio 1919), kaj devigis la germanan registaron subskribi. Germanio perdis la koloniojn, grandajn teritoriojn kaj la liberecon memstare organizi sian armeon. La nove instalitan Ligon de Nacioj (1920) ĝi rajtis aliĝi nur en 1926.
Vajmara Respubliko 1919-1933
La komenco de tiu epoko estis tre malorda, ekigita de la malsubmetiĝo de la armea ŝipanaroj en Kiel, kaj karakterizita de pluraj provoj de socialismaj-komunismaj-anarĥiismaj revolucioj: vidu Spartakistoj, Bavaria Respubliko de Konsilantaroj - ktp. Jam la 9-an de novembro 1918 la imperiestro Vilhelmo la 2-a estis devigita abdiki. Nacia Asembleo de februaro ĝis aŭgusto 1919 elektis provizoran registaron, regnan prezidenton (Friedrich Ebert, socialdemokrato) kaj kreis novan konstitucion. Pro la kunven-urbo Weimar ĝi estis nomata Vajmara Konstitucio, la Germana Regno ankaŭ Vajmara Respubliko. Jam en la unuaj parlamentaj balotoj en junio 1920 la diversaj demokratiaj-respublikemaj partioj perdis la plimulton kaj dum la tuta periodo ĝis 1933 ne reakiris ĝin. Ĉefe regis koalicioj de la liberaluloj kun la katolika partio, sub protekto de la Regna Prezidento kaj foja parlamenta subteno de resp. socialdemokratoj, dekstraj liberaluloj kaj konservativuloj.
Depost 1929 la situacio fariĝis pli kaj pli senespera, pro ekonomia krizo kaj politika pliradikaliĝo. Post diversaj ĉefministroj la Regna Prezidanto Paul von Hindenburg fine konsentis en 1933 nomumi la estron de la nacisocialisma partio, Adolf Hitler, ĉefministro, ĉar Hitler promesis post novaj balotoj havi parlamentan plimulton komune kun partoj de la konservativuloj.
Regado de la nacisocialismo (1933-1945)
Hitler misuzis sian povon por forigi ĉian eblan opozicion politikan. Partioj estis malpermesitaj aŭ devigitaj al dissolvo, kontraŭuloj metitaj en malliberejojn aŭ t.n. koncentrejojn, la germanaj regionaj ŝtatoj metitaj sub regadon de regnaj komisaroj. Tiun evoluon ("samdirektigo") li perfektigis en 1934 post la morto de Hindenburg, farante sin "gvidanto (Führer) kaj regna kanceliero" (ĉefministro). Dum la sekvaj jaroj li preparis Germanion por estontaj milit-iradoj, interalie ĉar lia politiko kostis monon, kiun li intencis rabi eksterlande.
Per premo kaj interkonsentoj li kapablis aligi interalie Aŭstrion (marto 1938) kaj la germanlingvajn partojn de Ĉeĥoslovakio (oktobro 1938) al la Regno, sed lia intenco estis la konkerado de multe pli vastaj partoj de Eŭropo. Jam en marto 1939 germanaj trupoj invadis Ĉeĥion. Tiam ne okazis milita batalo nur tial, ĉar pro la minaco detrui Pragon kaj aliajn urbojn per bombaviadiloj la ĉeĥa prezidento ordonis al la armeo ne rezisti. Kiam la 1-an de septembro germanaj trupoj invadis Pollandon, la polaj aliancanoj Britio kaj Francio deklaris al Germanio la militon, dum la tiama germana aliancano Stalin konkeris la orientan parton de Pollando.
Kanpur
Kanpur (कानपुर) estas urbo kaj ekonomia, komerca, religia centro en subŝtato Utar-Pradeŝo en federacia ŝtato Barato. La angla historia nomo ĝis 1948 estis Cawnpore.
Historio de Germanio
Regado de la nacisocialismo (1933-1945)
Dum la Dua mondmilito (1939-1945) Germanio okupadis la plej grandajn partojn de okcidenta kaj centra/orient-centra Eŭropo aŭ havis tie aliancanojn, interalie Italion. La germanaj trupoj atingis la Pireneojn, Nordan Kabon, Kaŭkazon, Nordan Afrikon kaj preskaŭ Moskvon. Tamen Britio komune kun Sovetunio kaj Usono (ambaŭ ekde 1941) sukcesis devigi Germanion al senkondiĉa kapitulaco la 8-an resp. 9-an de majo 1945.
Kanpur
Situo
Kanpur situas sur ebenaĵo bordoj de Gango. Laknaŭo troviĝas 78, Agra 234, Gaziabad 370, ĉefurbo Delhio 383, Kolkato 929, Mumbajo 1133 kilometrojn (aere).
Historio de Germanio
Regado de la nacisocialismo (1933-1945)
Plej ofte menciataj kiel viktimoj de tiu regado estas la ses milionoj mortigitaj judoj (Vidu ankaŭ Genocido), sed ankaŭ ciganoj, gejoj kaj multaj politikaj, religiaj aŭ aliaj kontraŭuloj de la reĝimo estis malliberigitaj aŭ mortigitaj. Al ili oni aldonu ankaŭ la mense aŭ korpe handikapitajn viktimojn de eŭtanazio-programo "Aranĝo T4". En ĉiuj okupitaj landoj okazis priraboj kaj detruoj, kvankam kelkaj landoj pli suferis (ĉefe en orienta Eŭropo) ol aliaj.
Kanpur
Historio
La unua necerta mencio pri Kanpur okazis en 1207, sed oni konas pli frue diversajn religiajn legendojn pri la loko. La vera mencio okazis en 1579, kiel simpla vilaĝo. En la 18-a jarcento britoj alvenis. Ili faris el la komunumo gravan komercejon, kie estis stabo (poste garnizono) de soldatoj. Tie okazis ribelo de sipajoj.
Historio de Germanio
Post la Dua mondmilito (ekde 1945)
Dum kaj post la milito Sovet-Unio kaj helpantoj en Pollando, Ĉeĥoslovakio forpelis 15 milionojn da germanoj el orienta Eŭropo kaj el orientaj partoj de Germanio ĝis la linio de Odro kaj Niso. Minimume 2,6 milionoj da germanoj perdis la vivon. Laŭ taksoj, du milionoj da germanaj virinoj estis seksperfortigitaj de sovetaj soldatoj. Pollando aneksis proksimume kvinonon de Germanio kaj nomis ĝin "re-akirita", ĉar jarcentojn antaŭe slavoj vivis tie. La norda parto de Orienta Prusio estis aneksiita de Sovet-Unio kaj apartenas nun al Rusio.
Kanpur
Historio
Pli detale pri la ribelo legu en la artikolo Ribelo de Sipajoj.
Historio de Germanio
Post la Dua mondmilito (ekde 1945)
La bombado kontraŭ germanaj urboj, per kiuj Britio (kaj poste Usono) regalis germanajn atakojn kaj ankaŭ laŭaserte provis ribeligi la germanojn kontraŭ la reĝimo de Hitler, mortigis duonan milionon da homoj, detruis preskaŭ ĉiun iom grandan germanan urbon, grandajn bibliotekojn kaj aliajn kulturajn trezorojn.
La kvar aliancanoj Usono, Sovet-Unio, Britio kaj Francio dividis la restan Germanion en okupadajn teritoriojn, nome la franca, usona kaj brita zonoj. Ĉar Sovet-Unio ne efektive kunlaboris kaj plialtigis siajn postulojn, la okcidentaj okupantoj donis al la germanoj en la koncernaj teritorioj la permeson fondi propran, okcident-germanan ŝtaton. Dume Sovet-Unio kreadis "popolan movadon" por fondi germanan ŝtaton sub kontrolo de la komunistoj. De majo ĝis septembro 1949 establiĝis Federacia Respubliko Germanio (FR Germanio), kun Bonn kiel ĉefurbo, iom poste en la orienta parto de Berlin ŝtato kun la nomo Germana Demokratia Respubliko (GDR).
Francio deziris ekspluati Saar-regionon karbo-riĉan kaj nur post 1955 permesis ties realiĝon al Germanio. En Ruhr-regiono Francio atingis la instalon de Internacia Aŭtoritato por Ruro, kiu estis unu el la ĝermoj por la sekva okcident-eŭropa ekonomia kunlaboro.
Du ŝtatoj en Germanio (1949-1990)
Ambaŭ ŝtatoj postulis esti la morala reprezentanto de la tuta germana popolo, sed ekde 1966 GDR akcentis la malsamecon de sia "socialisma soci-ordo" al la "kapitalista-venĝisma reĝimo" en okcidento. En sia tria konstitucio, el 1974, GDR forigis la lastajn aludojn al tutgermana komuneco.
En FR Germanio evoluis la germana demokratio, kiu en la Respubliko de Weimar ne ricevis sufiĉe da ŝancoj. Al tio kontribuis pli saĝa konduto de la okcidentaj venkintoj kaj ilia subpremado de dekstraj ekstremistoj.
La unuajn dudek jarojn regis la kristandemokrata unio kun diversaj koaliciaj partioj, la plej longan tempon kun ĉefministro Konrad Adenauer (ekde 1949). Lin sekvis Ludwig Erhard (ekde 1963) kaj Kurt Georg Kiesinger (ekde 1966). En tiu periodo FR Germanio atingis preskaŭ kompletan suverenecon kaj aliĝis al okcidentaj militaj kaj ekonomiaj organizaĵoj. Ekde 1955 ĝi havis propran armeon. La lastan parton de tiu periodo konsistigas la (unua) Granda Koalicio inter CDU kaj SPD sub Kiesinger. Pro gravaj ŝanĝoj pri juro kaj la rilato inter federacio kaj regionaj ŝtatoj, oni nomas la periodon dua fondofazo de la respubliko.
La kristandemokrato Helmut Kohl en 1982 faris novan kolicion kun la liberaluloj kaj ĉefministris ĝis 1998. En la tempo de Kohl okazis la germana reunuiĝo de 1990 kaj gravaj paŝoj al la enkonduko de la eŭropa valuto eŭro.
Reunuiĝo (1990) kaj sekvaj jaroj
La divido inter okcidento kaj oriento komencis ĉesi la 9-an de novembro 1989, kiam malgranda mallertaĵo de reprezentanto de la komunistoj kredigis al la GDR-germanoj ke ekde nun ili rajtas libere vojaĝi eksterlanden. Antaŭe oni ankoraŭ timis ke la GDR-diktaturo defendas sin simile kiel la ĉinaj komunistoj en la somero de la sama jaro. Liberaj balotoj la 18-an de marto 1990 venigis demokratan registaron sub Lothar de Maizière. Post interkonsento kun la kvar okupaciaj potencoj, la 3-an de oktobro 1990 la regionaj ŝtatoj de GDR aliĝis al FR Germanio.
Problemoj restas en la iama GDRa teritorio, materiaj (sendungeco estas po 18,5% en orienta Germanio, kompare kun 8,4% en la okcidenta, kaj la averaĝa enspezo 17.500 eŭroj, kompare kun 27.700 en la okcidenta parto), kaj spiritaj, interalie pro elreviĝo flanke de la orientuloj, kaj ofte diratas, ke "la muro pluekzistas en la kapoj". Post la nunaj ekonomie liberalismaj reformoj opiniesploro konstatis, ke nur 39 % inter la orientgermanoj kontentas pri "kapitalismo" kaj, ke 76 % inter ili opinias, ke "socialismo"" estas bona ideo, kiu estis misaplikita.
Ŝanĝiĝis la ekstera politiko: dum en la Malvarma milito necesis sin prepari kontraŭ atako el orienta Eŭropo, nun germanaj soldatoj unuafoje post la Dua mondmilito servas eksterlande en danĝeraj misioj. En 1999, rilate al la Kosova Milito, Germanio unuafoje denove militis. Germanaj soldatoj servas cetere en Afganujo, sed ne en Irako.
De 1998 ĝis 2005 regis la socialdemokrato Gerhard Schröder komune kun la verduloj sub Joseph Martin Fischer, ministro pri eksteraj aferoj. Ekde 2005 regas la kristdemokrato Angela Merkel per koalicio inter la kristdemokratoj kaj la socialdemokratoj (tiel nomata granda koalicio).
Miehlen
Miehlen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
(85839) 1998 YO4
(85839) 1998 YO4 estas tre malgranda sed neordinare hela terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso. Ĝi estas en orbita resonanco 8:9 kun Marso.
Péter Tamás Dóczi
Péter Tamás DÓCZI [tamAŝ dOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dóczi Péter Tamás estis hungara kuracisto, kirurgo pri nervoj, profesoro, membro (korespondanta en 2007, ordinara en 2013) de Hungara Scienca Akademio.
Péter Tamás Dóczi naskiĝis la  1949 en Szeged.
Biografio
Péter Tamás Dóczi frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Ekde 1992 li laboras en universitato-kliniko en Pécs. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1994. Li okupiĝis ekzemple pri la cerbo. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandan) inter 1984-2010.
12472 Samadhi
12472 Samadhi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita per la sanskrita vorto Samadhi (sanskrite : समाधि ; Samādhi) : mensa stato de unueco de la subjekto kaj la objekto, karakterizita per la kompleta kaj daŭra foresto de apartigeblaj pensoj. Praktikantaj meditantoj, artistoj kaj sportistoj konas tiun malplenan staton kiel unu el spontana kaj facila atento por la afero farata.
1207
En la jaro 1207 post Kristo okazis, interalie:
23324 Kwak
23324 Kwak estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Esther Bora Kwak, kiu gajnis en 2007 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho High School de Jericho (Nov-Jorkio, Usono).
Nara Leão
Nara Lofego Leão (Vitória, la 19-an de januaro, 1942 — Rio de Ĵanejro, la 7-an de junio, 1989) estis kantistino brazila.
Hugo Duminil-Copin
Li estas profesoro en la Fakultato de Sciencoj de la Universitato de Ĝenevo kaj konstanta profesoro en Institut des hautes études scientifiques ("Instituto pri grandaj sciencaj esploroj", Bures-sur-Yvette).
Ferenc Deák (futbalisto)
Ferenc Deák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Deák Ferenc estis hungara futbalisto (avanulo). Li ludis en 830 matĉoj en sia vivo, dum li trafis 1370 golojn, lia meza golo per matĉo estis 1,65.
Nara Leão
Historio
La plej juna filino de Jairo e Altina Leão, Nara transloĝiĝis al Rio de Janeiro kiam ŝi estis unu jaraĝa, kun siajn gepatroj kaj fratino, la ĵurnalistino Danuza Leão. Dum ŝia infaneco, ŝi lernis kiel ludi la gitaron kun la kantisto Patrício Teixeira, poste partoprenante de la muzika movado nomata Bossa Nova.
Ferenc Deák (futbalisto)
Ferenc Deák naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 18-a) en Budapeŝto.
Nara Leão
Historio
Bossa Nova naskiĝis ĉe la apartemento de la kantistino en kvartalo Copacabana, dum kuniĝoj de junuloj kiuj poste fariĝus gravegaj en tiu muzika movado, kiel Roberto Menescal, Carlos Lyra, Sérgio Mendes kaj Ronaldo Bôscoli, inter aliaj.
Ŝi ricevis titolon de belulino de la Bossa Nova. Inter ŝiaj plej konataj kantistaĵoj, estas O barquinho, A Banda kaj Com Açúcar e com Afeto -- farita de Chico Buarque, kantisto kaj muzik-verkisto, speciale por ke ŝi kantu.
Ferenc Deák (futbalisto)
Biografio
Ferenc Deák post la bazlernejo laboris kiel bakisto. Li ludis en pluraj futbalaj kluboj (signifaj kaj malsignifaj) inter 1940 kaj 1959. Li estis hungara ĉampiono en 1949 kaj golreĝo en 1946, 1947 kaj 1949. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1946–1949 20-foje kun 29 goloj. Lia futbala kariero rompiĝis en 1949, ĉar la nova trejnisto aprezis lin politike necerta! Tial li ne povis esti olimpikano kaj membro de orteamo. Lia postfutbala vivo estas nekonata. Li ricevis premion en 1951 kaj postmorte en 1999.
Nara Leão
Historio
Ŝia profesia komenco okazis flanke al Vinícius de Moraes kaj Carlos Lyra, en la komedio Pobre Menina Rica (1963). Sed ŝi vere famiĝis nur poste la milita puĉo, kiu ekzigis prezidenton João Goulart (Jango), en 1964, kun la prezentado de la teatraĵo "Opinião" ("Opinio"), flanke al João do Valle kaj Zé Keti. Estis teatraĵo tre kritikema kontraŭ la milita diktaturo. Maria Bethânia anstataŭigis ŝin en la sekvanta jaro, kantante Carcará, kanzono kiu fariĝis ŝia unua sukceso en la radio, ĉar Nara bezonis foriri pro malsano.
Ŝia muzika sinteno ŝangixs en la 60aj jaroj. De la belulino de Bossa Nova, ŝi komencis fariĝi protesta kantistino kaj apogis la CPCjn (Popularaj Centroj Kulturaj). Kvankam la CPCj estis fermitaj de la diktaturo, en 1964, la teatraĵo Opinião estis tre influita de la CPC. Poste, Nara kuniĝis al la Tropikalismo, partoprenante de la LP Tropicália ou Panis et Circensis, lanĉita de Philips en 1968 kaj nune disponebla kiel KD.
En 1966, ŝi kantis la kanzonon A Banda, de Chico Buarque en la Festival de Música Popular Brasileira (Festivalo pri Brazila Popula Muziko) de la tv-kanalo (TV Record), kiu gajnis tiujn festivalon kaj konkeris la brazilantaron.
Jam edziĝinta de la brazila filmisto Cacá Diegues, dum la milita dirkaturo, ŝi loĝis dum tri jaroj en Pariso, kie naskiĝis sian filinon Isabel (kiu poste gajnus fraton, Francisco).
En tiu epoko, Nara pensis pri forlasi muzikon por studi psikologio, sed ŝi ne sukcesiso. Nara neniam forlasis sian kantadon.
Ŝi mortis en la mateno de la 7a de junio, 1989 pro tumoro. Ŝi estis 47 jaraĝa. Kontraŭe al ke estas pli konata, ŝi ne mortis pro cerba kancero. En ŝia lasta LP, My foolish heart, lanĉita en tiu sama jaro, ŝi kantis versiojn de usonaj kanzonoj.
KDj
1964 - Nara
1964 - Opinião de Nara
1965 - O Canto Livre de Nara
1965 - Cinco na Bossa
1965 - Show Opinião
1966 - Nara Pede Passagem
1966 - Liberdade, Liberdade
1967 - Nara
1967 - Vento de Maio
1968 - Nara Leão
1969 - Coisas do Mundo
1971 - Dez Anos Depois
1974 - Meu Primeiro Amor
1977 - Meus Amigos São Um Barato
1978 - Debaixo Dos Caracóis Dos Seus Cabelos
1979 - Nara Canta en Castellano
1980 - Com Açúcar, Com Afeto
1981 - Romance Popular
1982 - Nasci Para Bailar
1983 - Meu Samba Encabulado
1984 - Abraços E Beijinhos e Carinhos Sem Ter Fim... Nara
1985 - Nara e Menescal - Um Cantinho, Um Violão
1986 - Garota de Ipanema
1987 - Meus Sonhos Dourados
1989 - My Foolish Heart
Askosporo
Askosporo (ascospore) estas la sporo de la fungoj el la askomicetoj (Ascomycota).
La sporo estiĝas en la asko (''ascus (pl. asci)''), kiu entenas du haploidajn ĉelkernojn, kiuj interfandiĝas kaj estiĝas diploida zigoto, poste okazas du mejozoj kaj estiĝas en la asko 8 askosporoj.
Eduardo dos Reis Carvalho
Eduardo dos Reis Carvalho (naskiĝis, do nun -aĝa), kutime nur nomata Eduardo, estas portugala futbalisto kaj golulo. Li estas membro de la portugala nacia teamo de futbalo kaj interalie en tiu teamo (ĝis teama eliminiĝo en la okonfinalo kontraŭ Hispanio) partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, tiujn pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 en Pollando kaj Ukrainio, de la Futbala Mondpokalo 2014 kaj ankaŭ de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu la portugala teamo atingis la ĉampionecon.
Katedro Interlingvistiko kaj Esperanto
La internacia lingvo Esperanto estas instruita ekde 1948 ĉe la Universitato de Amsterdamo. En 1997 estis fondita la katedro interlingvistiko kaj Esperanto kiel speciala katedro de la Fakultato de Humanistiko de la Universitato de Amsterdamo. La katedrulo faras esploradon kaj instruas interlingvistikon kun speciala atento al la teorio kaj praktiko de planlingvoj kaj la lingvon kaj kulturon de Esperanto, kiu ludas centran rolon.
Studentoj atingos post sukcesa ekzameno en la fako instruita de la katedrulo la saman nombron de kreditaĵoj kiel por similaj fakoj.
Hans Erasmus estis unu el la arkitektoj de tiu tiel nomata speciala katedro, kies kreon nederlanda universitato povas delegi al eksteruniversitata organizaĵo pro ties scienca aŭ socia valoro, kondiĉe ke la instru- kaj esplorprogramo kaj la antaŭvidata katedrulo kongruu kun la profesiaj normoj kaj kvalifikoj kiuj validas por ĉiuj aliaj katedroj kaj ties estroj, kaj kondiĉe ke la partnera organizaĵo mem provizu la katedron per almenaŭ minimuma laborkapitalo.
Katedruloj kaj antaŭuloj
D-ro Marc van Oostendorp (1997-2001) d-ro Wim Jansen (2002-2013), d-ro Federico Gobbo (ekde 2014).
Financado
Universala Esperanto-Asocio (UEA) respondecas pri la katedro. La katedro estas financata de Universala Esperanto Asocio UEA kaj Esperanto Nederland.
En 1998 la Fondaĵo “Esperanto en la Publikan Instruadon” instalis sian katedron en la universitato de Amsterdamo, nomis Marc van Oostendorp sia unua katedrulo kaj Hans Erasmus kuratoro apud du universitataj kuratoroj de la fakultato kiu gastigis la katedron.
En 2004, kiam la Fondaĵo kunfandiĝis kun Internacia Esperanto-Instituto (IEI, kun sidejo en Hago), Hans certigis la transiron de la katedro al IEI, kiun la universitata estraro akceptis. En julio 2011, kiam IEI decidis ke ekde 2013 ĝi ĉesos subteni la katedron, tiam la katedro estis savita el embarasa situacio, kaj ĝia daŭrigo sub la aŭspicioj de UEA estis garantiita.
Taro Goto
Taro Goto (後藤 太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Tuŝekrano
Tuŝekrano estas ekrano kiu povas esti uzata kiel enigilo por komputilo aŭ enkorpigitaj sistemoj tuŝante la ekranon.
Ordinara koturno
Ordinara koturno aŭ komuna koturno, Coturnix coturnix, estas specio de malgranda birdo el genro Coturnix, de la familio de Fazanedoj. Ĝi estas disvastigata kaj troviĝas en partoj de Eŭropo, Azio kaj Afriko, kun kelkaj agnoskataj subspecioj. Ili estas ankaŭ bredataj kaj kaptataj kiel kortobirdo en kelkaj partoj de la mondo kaj por ovoj kaj por viando.
Aspekto
La birdo grandas ĉ. 17 cm, similas al Griza perdriko, sed estas pli malgranda. Ĝia plumaro estas flavecbruna, sur la dorso kun densa flavecblankaj kaj nigraj strietoj. La ventro estas hela, sur la flanko estas helaj kaj malhelaj horizontalaj strioj. La kaposupro estas malhelbruna, la vanga kaj brova zonoj estas blankecaj. La inbirdo havas flavetan gorĝon (la masklo helan mentonon) kun densaj makuloj sur la brusto.
Tuŝekrano
Granda avantaĝo estas ke uzanto havas je sia dispono (principe) senfinan nombron de virtualaj butonoj je ekrana surfaco. Vera komputila klavaro havas butonojn kiuj estas fiksitaj kaj ĉiam havos saman formon kaj funkciadon.
La teĥnologio de tuŝekrano estas ofte aplikata en poŝkomputiloj kaj aliaj aparatoj sur kiuj la spaco estas limigita. Tamen ekzistas ankaŭ pli grandaj tuŝekranoj, ekzemple por biletaparatoj de trajnoj kaj busoj. Ĉar tuŝekrano fakte simulas komputilan muson, la celo ne estas sur la ekrano enigi kompletajn tekstojn.
Ordinara koturno
Aspekto
Kiel necese pro la migranta naturo, ĝi havas longajn flugilojn, malkiel la tipaj mallongflugilaj ĉasbirdoj.
Percy Grainger
George Percy GRAINGER [ĜORĜ PERsi GREJNĝer] (naskiĝis la, mortis la ) estis aŭstralia pianisto, komponisto kaj apogulo de la saksofono kaj la blovmuzikistaro, kiu laboris kun la nomo Percy Aldridge Grainger.
Ordinara koturno
Kutimaro
Ĝi flugas pli malrapide kaj malalte ol la perdriko. La Ordinara koturno ŝatas la platajn agrikulturajn lokojn, paŝtejojn, herbejojn. Ĝi estas migra birdo, travintrumas en norda Afriko.
Percy Grainger
Familio
Lia patrino estis Rose Grainger, kiu naskiĝis la 3-an de julio 1861, en Adelajdo kaj mortis la 30-an de aprilo 1922 en Novjorko. Rose estis la filino de George Aldridge kaj Sarah Jane Aldridge. Ŝia patro George mortis kiam li aĝis 62 la 12-an de decembro 1879 kaj ŝia patrino Sarah Jane, mortis la 26-an de novembro 1895 kiam ŝi aĝis 75. Rose havis ses fratojn kaj du fratinojn: George Sydney, James Henry, Edward William, Frederick Clement, Emma Elizabeth, Clara Jane, Chrales Edwin kaj Frank Herbert. Rose edziniĝis kun John Harry Grainger kaj naskis Percy je 1882.
Ordinara koturno
Kutimaro
Ĝi estas surterema specio, kiu manĝas semojn kaj insektojn surgrunde. Ĝi estas ege malfacile videbla, ĉar kaŝiĝas en terkultivejoj, kaj malemas ekflugi, preferante kaŭriĝi anstataŭe. Eĉ ekflugigita, ĝi sintenas malalte kaj tuj falas al ŝirmejo. Ofte la ununura indikilo de ties esto estas la ripeteca kanto priskribita angle kiel "wet-my-lips" (malsekigu miajn lipojn) distinga de la masklo. La alvoko estas elsendata ĉefe mateniĝe, vespere kaj foje nokte. Ĝi estas tre migranta birdo, malkiel plej parto de ĉasbirdoj.
Pusiano
Pusiano estas komunumo de Italio, situanta borde de samnoma lago. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Canzo, Cesana Brianza (LC) kaj Eupilio.
Ordinara koturno
Reproduktado
Kiam ĝi atingas la aĝon de 6–8 semajnoj, la koturno ekreproduktiĝas en malfermaj plugeblaj teroj kaj herbejoj tra plej parto de Eŭropo kaj Azio; la ino demetas 6-13, sed ankaŭ ĝis 56 ovojn en surgrunda nesto. La eloviĝo okazas post 16–18 tagoj. La birdo kovas la ovojn dum 16 tagoj, dufoje en jaro. La idoj tuj forlasas la neston.
Voĉo
Kanto de la ina Ordinara koturno, Coturnix coturnix, similas kvakadon. La kanto de la vira birdo estas ŝablona: tri silaboj klaraj kaj laŭtaj, fojfoje interpretitaj de la popola tradicio, ekzemple en Francio oni aŭdas ilin diri Paye tes dettes (pe te det) = "Pagu viajn ŝuldojn", Wet my lips (vet maj lips) = "Malsekigu miajn lipojn" angle aŭ Bück den Rück (bujk den rujk) = "Kurbigu la dorson" germane.
Tiu kanto estas ege aprecata de la uzbekoj, kiuj kaptas koturnojn kaj tenas ilin en belaj punte ornamitaj kaĝoj por aŭskulti ilin konstante.
Rasoj
Tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia verko de 1758 Systema naturae kiel Tetrao coturnix. La eŭrazia raso, C. c. coturnix, vintrumas suden en afrika Sahelo kaj Barato. La afrika raso, C. c. africana, vintrumas en Afriko, kie kelkaj moviĝas norden el Sudafriko. La Komuna koturno de Madagaskaro kaj Komoroj apartenas al la sama afrika raso. La nombra populacio de Kaboverdo, tamen apartenas al aparta raso, C. c. inopinata, dum tiuj de Kanarioj, Madejro kaj Acoroj apartenas al raso C. c. confisa.
Uzado
Eliro 16:1-13 rakontas kiel la migrantaj judoj estis mirakle vizititaj de migrantaj koturnoj kio savis ilin de malsatmorto. Ĝi estas ankoraŭ multe ĉasata kiel ĉasmanĝo survoje tra la areo de la Mediteraneo. Tiu specio lastatempe vidis pliiĝon en sia propagado en Usono kaj Eŭropo. Tamen plejparto de tiu pliiĝo okazis ĉe ŝatokupantoj.
Birdobredado
Estas tri vojoj por bredi koturnojn: nome oni povas aĉeti plenkreskulojn, idojn aŭ kovotajn ovojn. La eloviĝa proporcio de koturnaj ovoj estas ĉirkaŭ 60 % kaj ĝenerale duono el ili estos junaj virkokoj. Simila proporcio kutime okazas ĉe unutagaj idoj, ĉar ne eblas seksigi ilin almenaŭ ĝis post du semjanoj de aĝo. Je tiu aĝo, plejparto de maskloj ekmontras sian distingajn kolordiferencojn. La maskloj havas ruĝecajn brustoplumojn kaj inoj estas makulecaj kaj grizecaj. Por bredado oni devas separi la virkokojn kaj la inojn ju pli rapide eble. Kaj ne estu altajn kaĝojn nek malmolajn supraĵojn ĉar birdoj tendencas ekflugi rekte kaj povas mortiĝi kontraŭ; prefere la tegmento estu mola.
Percy Grainger
Frua vivo kaj kariero
Grainger naskiĝis en Brighton, suburbo de Melburno, Viktorio, Aŭstralio. Sia patro estis sukcesa arkitekto kiu elmigris de Londono, Anglio kaj sia patrino, Rose, estis la filino de hotelestroj de Adelaide, Sudaŭstralio, ankaŭ anglidino. Sia patro estis akloholulo. Kiam Grainger aĝis 11, siaj gepatroj disiĝis post kiam sia patrino ricevis sifilison de sia patro, kiu tiam revenis al Londono.
Lausen
Lausen havas diversajn signifojn:
Percy Grainger
Frua vivo kaj kariero
Lia patrino lin kunprenis al Eŭropo je 1895 por studi ĉe la Dr. Hoch’s Konservatorium–Musikakademie en Frankfurto. Tie li elmontris siajn talentojn kiel muzika eksperimentisto, uzanta malregulajn kaj nekutimajn muzikajn strukturojn. Li apartenis al la Grupo Frankfurta, aro de komponistoj kiuj studis ĉe la Hoch-Konservatoro dum la lastaj jaroj de la 19-a jarcento. Kunstudentoj inkluzivis Cyril Scott, Henry Balfour Gardiner, Norman O'Neill kaj Roger Quilter. Grainger mem ne kredis je la koncepto de muzika talento kaj atribuis sian karieron al la influo de sia patrino. Dum sia tempo en Frankfurto, li perdis ereton de sia montrofingro dum li laboris per bicikloĉeno. Kvankam Grainger mem esperis, ke li bezonos ĉesigi siajn spektaklojn kaj povos koncentri je siaj komponaĵoj, liaj prezentaj kapablecoj ne influiĝis de ĉi tiu malhelpaĵo.
Grainger estis kreema muzikisto, kiu anticipis multajn formojn de 20-a jarcenta muziko multe da tempo antaŭ ol ili establiĝis de aliaj komponistoj. Je 1899 li laboris kun "senbata muziko", uzanta sekvencojn kiel 2/4, 2½/4, 3/4, 2 ½ /4. Lia uzo de ŝanca muziko je 1912 okazis 40 jaroj antaŭ John Cage ĝin uzis kaj Grainger komponis "neludeblan" muzikon per la Memludanta piano 20 jarojn antaŭ ĝin "elpensis" Conlon Nancarrow.
Ekde 1901 ĝis 1914 loĝis Grainger en Londono, kie li amikiĝis kun kaj influiĝis de la komponisto Edvard Grieg. Grieg havis longtempan intereson pri la popola muziko de sia hejmlando Norvegio, kaj Grainger disvolvis specialan intereson pri la popolaj kantoj de kampara Anglio. Je 1906 marŝis li tra Anglio, faranta surbendigojn de ĉi tiuj popolaj kantoj. Dum ĉi tiu tempo Grainger ankaŭ komponis kaj prezentis pianajn komponaĵojn kiuj antaŭsignis la venontan popularecon de la tonfasko de Leo Ornstein kaj Henry Cowell.
En1910 Grainger komencis desegni kaj fari siajn proprajn vestaĵojn kaj faris jakojn, pantalonetojn, togojn kaj mumuojn, ĉion tion li faris el mantukoj kaj ankaŭ kompleksajn herbajn kaj biditajn jupojn. La vestaĵooj ne estis nur por privata uzo, sed ofte estis portitaj de Grainger publike. Li ankaŭ desegnis prasportmamzonon por sia dana dolĉulino.
Grainger translokiĝis al Usono en la komenco de la Unua Mondmilito en 1914. Lia 1916 piana komponaĵo In a Nutshell ("En nuksingo/Mallonge") estas la unua de klasika muzika profesiulo en la okcidenta tradicio kiu postulas direktan, neklavan sonon de la kordoj - en ĉi tiu okazo, per maleo - kiu koniĝis kiel "korda piana" tekniko. Kiam Usono eniris la militon en 1917, li estis varbita de usona militista muzikistaro, ludanta la oboon kaj la sopranan saksofonon kaj pasigis la daŭron de la milito donanta koncertojn por helpi la sorton de Militpruntoj kaj Liberpruntoj. Ankaŭ dum la jaro 1917, li elektiĝis honora ano de Phi Mu Alpha Sinfonia muzika frataro. Je 1918 li iĝis ŝtatano de Usono.
Butila dukloroacetato
Butila dukloroacetato aŭ C5H8Cl2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dukloroacetata acido kun 1-butanolo, senkolora likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. n-Butila dukloroacetato ne estas solvebla en akvo sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Butila dukloroacetato estas uzata kiel peraĵo en la produktado de farmaciaĵoj.
Ancerville (Meuse)
Ancerville estas franca situanta en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ancervillois.
UTC-06:00
UTC−06 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de ses horoj al la Universala Tempo Kunordigita. Ĝi uziĝas en partoj de Norda kaj Centra Ameriko, kaj krome en la Galapagoj (apartnantaj al Ekvadoro) kaj la Paska Insulo (apartenanta al Ĉilio) en la Pacifika Oceano.
Nurtegmenta domo
Nurtegmenta domo (angle: A-frame house, germane: Nurdachhaus, Finnhütte) estas multspeca arkitektura formaro por domoj, kiuj havas unu karakterizon kune: krom la frontonaj muroj videblas (supre de la grundo) nur la tegmento.
Sekve nurtegmenta domo ne havas sub la tegmentaj randoj flankajn murojn. La tegmento etendiĝas ĝis la tero.
Bludovice (Nový Jičín)
Bludovice (Blauensdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Nový Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 169 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Bludovice situas en katastra teritorio Bludovice u Nového Jičína kun areo 5,33 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1302.
Nyeri
estas grandurbo (oficiale municipo), universitata urbo kaj ĉefdiocezo en Kenjo. Ĝi estas ankaŭ administra centro de provinco kaj distrikto.
Geografio
Nyeri situas sur altebenaĵo en la centro de la lando. Najrobio situas en distanco de 150 km.
Loĝantaro
Pri la loĝantaro estas diversaj kaj malsamaj fontoj, ĉar la censoj kalkulas la gastlaboristojn alimaniere. En Nyeri oni plej ofte parolas la kikujan lingvon.
Ekonomio
En oni okupiĝas precipe pri administrado. Aliaj okupiĝas pri botelado de diversaj fruktosukoj kaj Koka-kolao. En la ĉirkaŭaĵo oni okupiĝas pri kafoj, teoj, legomoj, faboj kaj bredado de bestoj.
Trafiko
havas flughavenon kaj 3 ĉefvojojn al direktoj de la ceteraj urboj.
Klimato
situas tre proksime al la ekvatoro, tamen pro sia konsiderinda alto ĝi havas ne vere tropikan, sed preskaŭ subtropikan klimaton. La averaĝa jara temperaturo estas ĉ. 20 °C. Jare pluvas pli, ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Alexander Campbell (kanada politikisto)
Sir Alexander Campbell (naskiĝis, mortis ) estis kanada juristo kaj politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Ontario, kaj partoprenis en du el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964.
1208
En la jaro 1208 post Kristo okazis, interalie:
(13790) 1998 UF31
(13790) 1998 UF31 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Bruno Alves
Bruno Alves aŭ plennome Bruno Eduardo Regufe Alves (naskiĝis, do nun -aĝa) estas portugala futbalisto. Li estas membro de la portugala nacia teamo de futbalo kaj interalie en tiu teamo (ĝis teama eliminiĝo en la okonfinalo kontraŭ Hispanio) partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, tiujn pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 en Pollando kaj Ukrainio, pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu la portugala teamo atingis la ĉampionecon, kaj pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio.
Kazuhisa Iijima
Kazuhisa Iijima (飯島 寿久, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Kawasaki Frontale kaj Avispa Fukuoka.
Chvojnica (distrikto Prievidza)
Situo
Chvojnica situas en valo de rojo inter montoj 879 kaj 1141 m altaj, fine de longa sakovojo. Prievidza troviĝas je 17 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Germanaj ministoj fondis la vilaĝon fine de la 16-a jarcento. Ili minadis oron, arĝenton, plumbon kaj zinkon. La unua mencio okazis pri en 1614 en formo "Fundstollen". En 1787 loĝis tie 427 vilaĝanoj en 43 domoj, en 1828 615 vilaĝanoj en 88 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Chvojnicza, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nyitrafenyves 983 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Prievidza, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la germanoj deportiĝis al Germanio, dume slovakoj alvenis el Hungario. En 2001 vivis en Chvojnica 421 homoj, (412 slovakoj).
Quingentole
Quingentole estas komunumo de Italio.
Praksila
Praksila de Sikiono (greke: Πράξιλλα), estis influa lirika greka poetino de la 5-a jarcento a.K. naskita en Sikiono Golfo de Korinto, en nordo de Peloponezo.