cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladoix-Serrigny
Esperantio
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (0,48%). Okaze de la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,23%). Okaze de la eŭropaj balotoj 2014, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,19%).
Librokovrilo
Librokovrilo aŭ kovrilpaĝo esas la ekstera antaŭa parto kiu kovras la foliojn de libro kaj kiu kutime reproduktas la ĉefan informon de la titolpaĝo. ​ La termino kovrilpaĝo estas uzata ankaŭ por referenci al ĉiu el la partoj, kaj antaŭa kaj malantaŭa, kiu kovras la foliarojn de libro. Kaj estas tiu signifo por simple "kovrilo" kiu aperas registrita en PIV.
En tiu ampleksa signifo, la "kovrilo" estas dividebla en kvar partoj, nombritaj laŭorde: unua de "kovrilo" (antaŭa ekstera), dua de "kovrilo" (antaŭa interna), tria de "kovrilo" (malantaŭa interna) kaj kvara de "kovrilo" (malantaŭa ekstera). La unua kaj la kvara estas tiuj kiuj ĝenerale montras informon pri la libro.
La kovrilpaĝo de libro devas estis ne konfuzata kun la titolpaĝo, kiu estas kie nepre la paĝo en kiu videblas la nomo de la aŭtoro, la titolo kaj la eldonejo.
Rădulești
Rădulești estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Stanley J. Weyman
Stanley John WEYMAN (naskiĝis la 7-an de aŭgusto, 1855, mortis la 10-an de aprilo, 1928) estis angla romanisto, foje konata kiel la "Princo de Romanoj".
Weyman [Ŭajman] naskiĝis en Ludlow, Shropshire, kiel filo de notario. Li estis edukita ĉe Shrewsbury Lernejo, kaj ĉe Christ Church, Oksfordo. Li ricevis diplomon de moderna historio en 1877, kaj li advokatiĝis ĉe Inner Temple en 1881.
Post ok jaroj kiel advokato, en 1889, li verkis sian unuan romanon titolitan The House of the Wolf (= La domo de la lupo). Tio ĉi estis sekvata dum la sekvaj du jardekoj pere de la romanoj kiuj famigis lin: inter ili historiaj romanoj kiuj temis pri la tumulto en Francio dum la 16a kaj 17a jarcentoj.
Kvankam dum jaroj liaj plej aĉetitaj historiaj romanoj sorĉigis milojn da legantoj (Robert Louis Stevenson kaj Oscar Wilde estis inter liaj plej entuziasmaj legantoj) hodiaŭ liaj libroj estas plejparte neglektataj.
Paul Bairoch
Paul BAIROCH (24a de Julio 1930 en Antverpeno – 12a de Februaro 1999 en Ĝenevo) estis unu el la grandaj post-militaj historiistoj pri ekonomiko kiu specializiĝis en tutmonda ekonomika historio, urba historio kaj historia demografio. Li publikigis aŭ kunverkis pli ol du dekduoj da libroj kaj ĉirkaŭ 120 fakajn artikolojn.
Paul Bairoch serĉis pere de kvanta, empiria esplorado de historiaj tendencoj por pridemandi kaj defii multajn kredojn kiuj estas nuntempe ĝenerale akceptataj en ekonomiko (vidu partikulare lian verkon Economics and World History: Myths and Paradoxes), inter kiuj: la ideo ke libera komerco historie kondukis al periodoj de ekonomia kresko; ke formovi el libera komerco okazigis la komencon de la Granda Depresio; kaj ke la koloniaj potencoj en la 19a kaj komenco de la 20a jarcentoj riĉiĝis ekspluatante la riĉojn de la Tria Mondo.
Ady Endre (Căuaș)
Ady Endre, Mecențiu hungare: Adyfalva, pli frue Érmindszent) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Carei. En 1910 ĝi havis 789 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 175 (rumanoj, 53 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1320. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Căuaș.
Nacia parko Everglades
La Nacia Parko Everglades estas nacia parko de la subŝtato de Florido, Usono, kiu protektas la sudan 20 % el origina natura regiono Everglades. En Usono, ĝi estas la plej granda subtropika natura loko, la plej granda natura loko de ĉiu ajn tipo oriente de la rivero Misisipo, kaj estas vizitata averaĝe de unu miliono da homoj ĉiujare. Ĝi estas la tria plej granda nacia parko en la kontinentaj 48 subŝtatoj (sen Alasko) post Valo de Morto kaj Yellowstone. Ĝi estis deklarata Internacia Biosfera Rezervejo, Monda heredaĵo de Unesko, kaj Humidejo de internacia gravo, kaj tiele estas unu el nur tri lokoj en la mondo kiuj aperas en ĉiuj tri listoj.
Ady Endre (Căuaș)
En Ady Endre naskiĝis la samnoma poeto kaj lia frato Lajos. Antaŭ alpreni la nomon de sia fama filo la vilaĝo nomiĝis hungare Érmindszent kaj rumane Mecențiu aŭ Eriu-Mețenț.
Zoltán Kálmánczhelyi
Zoltán Kálmánczhelyi [kAlmAncheji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kálmánchelyi Zoltán estas hungara aktoro, reĝisoro.
Zoltán Kálmánczhelyi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Kálmánczhelyi jam ekde 1987 estis aktiva en pluraj studioj, artaj, filmaj kaj teatraj trupoj. Inter 1995–1998 li studis en aktorstudio de Nova Teatro (Budapeŝto), poste li fondis artan trupon, pli poste li reaktiviĝis en alia studio. Li estis fondinta membro de Teatro Weöres Sándor en 2008 kaj li ludis tie ĝis 2020. Li partoprenis ankaŭ en filmaj laboroj. Li ricevis filmajn premiojn inter 1998-2003.
Kastelo de Caccamo
La  Kastelo de Caccamo (itale: Castello di Caccamo) estas kastelo en Caccamo, Sicilio. Ĝi estas inter la plej grandaj kaj plej konservitaj normandaj kasteloj en Sicilio, kaj unu el la plej grandaj en Italio.
La kastelo estis konstruita sur kruta klifo, 521 metrojn super marnivelo. Ĝi preteratentas la ĉirkaŭan kamparon, inkluzive de la river-valo San Leonardo kaj la artefaritan Rosmarina lago.
La kastelo kiel ĝi hodiaŭ aspektas, estis konstruita de Matteo Bonnello en la 12-a jarcento. Ĝi poste estis modifita de la familio Chiaramonte en la 14-a jarcento, kaj de aliaj regantoj ĝis la 17-a jarcento. La kastelo estas granda strukturo konstruita el blanka ŝtono, havanta neregulan planon. Ĝi havas murojn kun kreneloj V-formaj, turoj, ĉirkaŭfosaĵo kaj korto. La interno konsistas el labirinto de ĉambroj kaj ŝtuparoj.
La plej rimarkinda ĉambro en la kastelo estas la Sala della Congiura, ankaŭ konata kiel la Konspira Salono. En 1160, iuj normandaj baronoj kunvenis en ĉi tiu ĉambro por konspiri kontraŭ Vilhelmo la 1-a, sed la ribelo malsukcesis.
Partoj de la kastelo disfalis dum tertremo en 1923. La kastelo estis loĝita de posteuloj de la Dukoj de Caccamo ĝis ĝi estis aĉetita de la Regiono de Sicilio en oktobro 1963. Ekde tiu momento, la kastelo estis en ruinoj. Restariga laboro financata de la Regiono de Sicilio komenciĝis en 1974.
Cheney
''Tiu ĉi artikolo temas pri la franca komunumo «Cheney». Por legi pri aliaj sencoj de "Cheney", vidu la apartigilon.
Cheney estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 264 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Cheney etendiĝas sur 5.95 km², kaj havis 264 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 44 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Alain Sudron, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cheney apartenas al la kantono de Tonnerre, kies ĉefurbo estas Tonnerre. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Heidenau (Nordheide)
Heidenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Trafiko
Heidenau per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Minimuma paro
Minimuma paro estas du malsamsignifaj vortoj, kies diferencon estigas ŝanĝo de ununura fonemo. Se la signifo restas sama, la ŝanĝita sono simple estas alofono aŭ ne-distingipova vario de la alia. Trovante minimumajn parojn de iu lingvo oni do ankaŭ trovas ties fonemojn.
Fonema minuma paro
Jen listo de minimumaj paroj en Esperanto:
Longeca minimuma paro
Tiaj paroj ne ekzistas en esperanto, sed ekzistas en aliaj lingvoj en kiuj vokallongeco kaj/aŭ konsonantlongeco gravas:
Minimuma paro el konsonanta longeco: Minimuma paro el vokala longeco:
12084 Unno
12084 Unno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana verkisto Unno Ĵuza japane 海野 十三, realnome Sano Ŝoiĉi (佐野 昌一, 1897–1949), aŭtoro de romanoj de mistero kaj sciencfikcio. "La Marsa Armeo", eldonita en 1940, stimulis la scivolon de la junaj japanoj pri kosmo. Monumento dediĉita al li staras en parko de Tokuŝima, lia naskiĝa urbo.
Diagonala matrico
En lineara algebro, diagonala matrico estas kvadrata matrico en kiu la elementoj ekster la ĉefdiagonalo estas ĉiuj nulaj. La diagonalaj elementoj povas esti aŭ ne esti nulaj. Tiel, matrico D = (di,j) kun n kolumnoj kaj n linioj estas diagonala se:
Skribmaniero uzata estas diag(d1,...,dn) por diagonala matrico kies diagonalaj elementoj startante de la supra maldekstre angulo estas d1,...,dn.
Ekzemple, jena matrico estas diagonala:
La termino diagonala matrico povas iam esti uzata por ortangula diagonala matrico, kiu estas m-per-n matrico kie nur la elementoj de la formo di,i povas esti ne nulaj, ekzemple, .
Tamen, en la resto de ĉi tiu artikolo ni estos konsiderantaj nur kvadrataj matricoj.
Ĉiu diagonala matrico estas ankaŭ simetria matrico. Ankaŭ, se la elementoj estas de la kampo R aŭ C, tiam ĝi estas normala matrico.
Ekvivalente, oni povas difini diagonalan matricon kiel matrico kiu estas samtempe supra triangula matrico kaj suba triangula matrico.
La identa matrico In kaj ĉiu kvadrata nula matrico estas diagonala. Unu-dimensia matrico estas ĉiam diagonala.
Diagonala matrico kun ĉiuj ĝiaj ĉefdiagonalaj elementoj la samaj estas skalara matrico, ĝi estas skalaro multiplikita je identa matrico λI. Ĝia efiko sur vektoro estas la sama kiel de skalara multipliko per λ. La skalaraj matricoj estas la centroj de la algebro de matricoj, alivorte ili estas matricoj kiuj komutiĝas kun ĉiuj kvadrataj matricoj de la sama amplekso.
Matricaj operacioj
La operacioj de matrica adicio kaj matrica multipliko estas aparte simplaj por diagonalaj matricoj.
Adicio:
Matrica multipliko
Diagonala matrico diag(a1,...,an) estas inversigebla se kaj nur se la ĉiuj elementoj a1,...,an estas ne-nulaj. Tiam:
La diagonalaj matricoj formas subringon de la ringo de ĉiuj n-per-n matricoj.
Por iu (ne nepre diagonala) matrico B, multipliko B · diag(a1,...,an) estas multipliko ĉiu i-a linio de B per ai; multipliko diag(a1,...,an) · B estas multipliko ĉiu i-a kolumno de B per ai
Aliaj propraĵoj
La ejgenoj de diag(a1, ..., an) estas a1, ... , an. La unuoblaj vektoroj e1, ..., en estas la ejgenvektoroj.
La determinanto de diag(a1,...,an) estas produto a1...an.
Kvadrata matrico estas diagonala se kaj nur se ĝi estas triangula kaj normala.
Uzoj
Diagonalaj matricoj okazas en multaj areoj de lineara algebro. Pro simpla priskribo de la matricaj operacioj kaj ejgenoj kaj ejgenvektoroj, estas ofte dezirinde prezenti donitan matricon per diagonala matrico.
Ĉiu donita n-per-n matrico A estas simila al diagonala matrico (ekzistas matrico X tia ke XA(X−1) estas diagonala) se kaj nur se A havas n lineare sendependajn ejgenvektorojn. Ĉi tiaj matricoj estas diagonaligeblaj.
Wiesenfeld
Wiesenfeld havas diversajn signifojn:
Preĝejo Sankta Jakobo (Unken)
Preĝejo Sankta Jakobo (germane: Pfarrkirche Unken) estas romkatolia kirko en Unken (Salcburgio), Aŭstrio. La paroĥo apartenas al la dekanujo de Saalfelden. Kaj la kirko kaj la ĉirkaŭanta tombejo estas monumentprotektotaĵoj. La tuto staras idiliece supre de la vilaĝo.
Historio
Ĝia unua mencio estis en la 1383-a jaro. Ĝis 1803 ĝi estis parto de la aŭgustenana konvento Sankta Zeno de Bad Reichenhall. Plialtrangiĝo je paroĥa preĝejo sukcesis en 1812. Post incendio de 1756 refaritis la kontruaĵo inter 1758 kaj 1760 kun utiligo de la malnova turo laŭ la planoj de ĉefkonstruisto Philipp Maurer. En 1959/1960 okazis grandaj restaŭradlaboroj.
Arkitekturo
La uesten orientiĝanta baroka halokirko estas meze en bela tombejo; la plafona fresko pri la porpetanta Sankta Jakobo la pli aĝa estis pentrita de Max Correggio en 1898. Altareje spekteblas vandpentraĵoj kun liturgiaj motivoj kaj tie arke malkovreblas krome blazono de la salcburga princ-ĉefepiskopo Sigismundo Kristoforo de Schrattenbach.
Interno kaj meblaro
La malekstero estiĝis en 1760. La ĉefa altaro havas bildon prijakoban kun fonaj scenoj de la legendaro jakoba (el la unua duono de la 19-a jarcento). Flanke videblas statuoj de la sanktuloj Ruperto de Salcburgo kaj Virgilio de Salcburgo, kiujn faris verŝajne Simeon Fries en 1692/93. Centre estas bildigita la kronado de la Virgulino Maria el la unua duono de la 19-a jarcento kun supra figuro de la ĉefanĝelo Miĥaelo (el 1760).
Krome ekzistas pilgrima bildo de la madono el Maria Luggau (Lesachtal) el la 17-a jarcento dume la Mario-statuo Gföller Madonna (19-a jarcento) ne publike eksponiĝas.
29764 Panneerselvam
29764 Panneerselvam estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sugirtha Panneerselvam, kiu gajnis en 2013 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri media mastrumado. Ŝi estis lernantino ĉe la Plano East Senior High School de Plano (Teksaso, Usono).
Lajos Vayer
Lajos Vayer [lajoŝ vajer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vayer Lajos estis hungara arthistoriisto, profesoro, membro (korespondanta en 1990, ordinara en 1991) de Hungara Scienca Akademio.
Lajos Vayer naskiĝis la  1913 en Budapeŝto. Li mortis la 2001 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Vayer frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1931-1935, poste li eklaboris en arthistoria muzeo. En 1938 li edziĝis baldaŭe havanta filon. Li iĝis titulara profesoro en 1946. En la sekva jaro li ricevis stipendion en Romo. Li akiris sciencan gradon PhD en 1952, li doktoriĝis en 1961 antaŭ la akademio. Inter 1955-1983 li estis katedrestro en Universitato de Budapeŝto. Li redaktis fakrevuon Acta Historiae Artium inter 1957-1988. Li okupiĝis ekzemple pri la renesanco. Li ricevis 3 premiojn inter 1964-1993.
Rajo
Leoparda rajo havas tre longan voston kun venena pikilo.
Manta rajo havas grandajn triangulajn naĝilojn kaj kapajn naĝilojn, kiuj ŝajnas kornoj. En grupo kelkaj el ili kapablas salti en aeron.
Daniel Matter
Daniel MATTER (naskiĝis en 1957) estas franca amatora astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 5 asteroidoj inter 1997 kaj 2004, ĉiuj en kunlaboro kun Christophe Demeautis.
La asteroido 59833 Danimatter estis nomita en lia honoro.
Eksteraj ligiloj
Daniel Matter kaj liaj amikoj en misio al Pic de Château Renard, 1-a de septembro 2005 ; el la paĝaro de la Observatorio de La Vignote.
Conversano
Conversano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castellana Grotte, Mola di Bari, Polignano a Mare, Putignano, Rutigliano kaj Turi.
Pál Hoitsy
Pál Hoitsy naskiĝis la  en Vatya [vatja] (nuntempa parto de Újlengyel). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Hoitsy frekventis lernejojn en Nagykőrös, Sopron, Pest (urbo), Szarvas inter 1861 kaj 1869, poste li akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1873 kaj 1874. Post siaj studoj li estis asistanto en la universitato apud Ányos Jedlik, poste li estis soldato. Inter 1875-1877 li plulernis en Berlino, poste li laboris en observatorio. Ekde 1877 li instruis 3 jarojn en Budapeŝto, sed li ankaŭ kontribuis komence astronomiajn artikolojn. Li estis parlamenta deputito inter 1881–1896 kaj 1906-1910. Li estis redaktoro de Vasárnapi Ujság inter 1905-1921. En 1927 li estis elektita senatano.
Eŭropa Ronda Tablo
La Eŭropa Ronda Tablo' (de la Industriistoj, mallonge ERT) (European Round Table) estas lobia grupiĝo de pli ol 45 ekonomiaj gvidantoj de la plej grandaj eŭropaj, trans-naciaj konzernoj. Tio celas ellaboron de longtempaj ekonomi-amikaj strategioj kaj organizado de renkontiĝoj kun la Eŭropa Komisiono, ties membroj, por konvene influi ilian decidon.
Batalo de Grandson
La Batalo de Grandson estis unu el la tri grandaj bataloj de la Burgonja Milito inter la Svisa Ĵurkomunumo kaj Karlo la Brava, duko de Burgonjo. Ĝi okazis la 2-an de marto 1476 norde de la vilaĝo Concise proksime de la urbo Grandson ĉe la bordo de la Lago de Neŭŝatelo. La batalo de Grandson okazis post rekonkero de Grandson kaj masakro de ĝiaj bernaj okupantoj fare de Princo Jakobo de Savojo la 13-a de januaro 1475. Post la masakro la dieto de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu unue ne volis subteni la bernajn konkerojn en Burgonjo, decidis subtenon al Berno. Kiam unua kontingento de la Svisa Ĵurkomunumo alvenis apud Grandson Karolo la Granda pensante, ke jam alvenis la tuta svisa armeo atakis la svisajn trupojn per sia artilerio. Ĵus en tia momento alvenis la ĉefa svisa kontingento kaj la batalo finis per granda malvenko de la burgonjaj trupoj. La trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo en Grandson konkeris grandan parton de la burgonja artilerio kaj la valore ornamitan dukan ĉapelon de Karolo la Granda. La duko formis novan armeon sed estis denove venkita dum la Batalo de Morato kaj fine la duko perdis sian vivon dum la Batalo de Nancio.
Kastelo de Villandry kaj ties ĝardenoj
Mallonga historio de Villandry
Villandry [vilandri], finkonstruita ĉirkaŭ 1536 estas la lasta el la grandaj kasteloj starigitaj borde de la Loire dum la Renesanca epoko. Villandry estis konstruita de la financa ministro de François Ier, Jean le Breton. Por la servo de la reĝo li superrigardis kaj estris la konstruadon de Chambord en la proksimeco de kiu li konstruigis miniaturan kopion de Villandry : Villesavin.
Jean le Breton, por konstruigi la nunan kastelon, malkonstruigis ternivele malnovan fortreson de la XIIa jarcento, kies fundamentoj kaj la ĉefturo restas nun. En tiu fortreso okazis la 4an de julio 1189, la « Paco de Colombiers » (mezepoka nomo de Villandry), kiam Henri II Plantagenêt, Angla reĝo, agnoskis sian malvenkon antaŭ Phillippe Auguste, franca reĝo.
La posteuloj de Jean le Breton konservis Villandry ĝis 1754, kiam ĝi fariĝis posedaĵo de la markizo de Castellane, deveninta de tre fama provenca familio kaj reĝa ambasadoro. Li konstruigis laŭ klasika stilo la dependaĵojn, kiujn vi rimarkos ambaŭflanke de la antaŭkorto. Li rearanĝis la internon de la kastelo laŭ la komfortnormoj de la XVIIIa jarcento pli proksimaj al niaj ol al tiuj de la Renesanco. En la XIXa jarcento, la tradicia ĝardeno estis detruita por krei parkon laŭ la angla maniero, ĉirkaŭ la kastelo. En 1906, la kastelo estis aĉetita de Joachim Carvallo, naskita en Hispanio en 1869. Li rezignis brilan sciencan karieron kiun li sekvis apud la profesoro Charles Richet, (Nobel premiita pri medicino en 1913) por dediĉi sin tute al Villandry. Tiel li savis la malkonstruotan kastelon kaj kreis en plena harmonio kun la arkitekturo la ĝardenojn kiujn vi admiras hodiaŭ. Joachim Carvallo ankaŭ estas la fondinto en 1924 de la « demeure historique » historia loĝejo, unua asocio kunigante la posedantojn de historiaj loĝejoj. Li tiel montras sin pioniro de la malfermo de la monumentoj al la publiko.
La vestiblo kaj la maketĉambro.
Se vi tion deziras, vi povas spekti dekminutan aŭdvidan filmeton kiu prezentas Villandry laŭ la sezonoj. Informiĝu ĉe la personoj de la akceptejo. Tiu ĉambro, nomita maketĉambro ofertas kelkajn bonajn orientilojn por la ĝenerala kompreno de Villandry : La maketo ebligas situigi kastelon kaj diversajn ĝardenojn organizitajn sur tri fakaj terasoj : la legomĝardeno, la florĝardeno kaj la akvĝardeno. La fotoj kaj gravuraĵoj montras la arkitekturan evoluon de la kastelo kaj de la ĝardenoj de la mezepoko ĝis nun. Fine paneloj kaj historia friso prezentas la diversajn posedantojn kiuj trafe kaj daŭre markis Villandry. Plej ĉefe Jean le Breton (XVIa jarcento), la markiso Michel-Ange de Castellane (XIIIa jarcento), la familio Hainguerlot (XIXa jarcento) kaj fine la paro Joachim Carvallo kaj Ann Coleman (komence de la XXa jarcento).
La salono kaj la laborkabineto.
Tiu salono havas meblaron de la XVIIIa jarcento. La foteloj kaj kusenfoteloj estas tegitaj de silkoj devenantaj el manufakturo de Tours, ankoraŭ funkcianta. La fotoj sur la mebloj, la grandeco de tiu salono emfazas ke Villandry unue estas familia restadejo kun homaj dimensioj. La laborkabineto, sur la teretaĝo de la ĉefturo estis la preferata laborloko de Joachim Carvallo. En tiu ĉambro li ellaboris la kulturplanojn de la legomĝardeno. La ĉefturo estas la plej malnova parto de la kastelo. En tiu mezepoka fortreso okazis, la 4an de julio 1189, la « Paco de Colombiers », inter Henri Plantagenet, reĝo de Anglio kaj Philippe Auguste, reĝo de Francio.
La manĝoĉambro
La markizo de Castellane aranĝis tiun ĉambron laŭ la gusto de XVIIIa jarcento : la murlignaĵoj, de la epoko de Louis XV anstataŭas la tapiseriojn, kaj planke, la marmoroj la pargetojn. La fenestroj ebligas belan vidaĵon al la ornamaj salonoj. Tiu ĉambro, de nuanco salmonroza kaj ornamita de fontano, ne estas sen memorigi la provencan originon de la Markizo. Ĝi estis deklarita ekde 1936 « Historia Monumento ».
La kuirejo kaj la honorŝtuparo.
La kuirejo estas la nura kamparstila ĉambro de la kastelo, kun ruĝaj sesangulaj terakotaj kaheloj, impona kameno kaj muroj el videblaj ŝtonoj. Ĝi montras ĉion el malnova kuirejo : kverkan tablon, kuprajn kaserolojn kaj turnrostilon. La honorŝtuparon, el kalka ŝtono, konstruis la markizo de Castellane por anstataŭi la eksteran ŝtuparon en la honorkorto. La inicialoj de la markizo de Castellane intermiksiĝas sur la ferforĝitaj interŝtuparoj, tipe de la XVIIIa jarcento. Tiu ŝtuparo ankaŭ estis agnoskita « Historia Monumento » ekde 1934.
La dormoĉambro de la Princo Jérôme.
Tradicie, la dormoĉambroj de la unua etaĝo estis rezervitaj al la familiestro kaj ties gastoj. Nun, ili estas restaŭritaj, rearanĝitaj sed iliaj grandecoj kaj situoj en tiu okcidenta alo de la kastelo datumas de la XIIIa jarcento kaj de la aranĝo fare de la Markizo de Castellane. La unua dormoĉambro, kun vivaj koloroj, estas tiu de la Princo Jérôme. Plej juna frato de Napoleono, li posedis Villandry dum kelkaj jaroj de la Imperio. La meblaro de tiu ĉambro estas, do, de imperia stilo, same la ornamaĵoj : meblaro el mahagono, silko ruĝmuara, okultrompaĵoj, drapaĵoj kaj militaj lancoj. De la fenestro, vi malkovras tre belan vidaĵon al la ornamsalonoj kaj amsalonoj aparte.
La dormoĉambro de Joachim Carvallo
La dormoĉambro de Joachim Carvallo estis malfermita en 2006, okaze de la centjara datreveno de la akiro de Villandry far la familio Carvallo. Fama restaŭranto de Villandry kaj inicianto de la ĝardenoj, Joachim estis erudito, pasiulo pri arto, arkitekturo kaj historio. Lia dormoĉambro eble aspektas iom severa sed ĝi havas subliman vidon al la ĝardenoj : sude al la ornamĝardenoj, okcidente al la legomĝardenoj. Pentrtaĵoj kaj statuo de « Saint François » memorigas la gravecon de la kristana fido en la vivo de Joachim.
La dormoĉambro de la legomĝardeno
Tiu ĉambro ofertas alian novan vidaĵon al la legomĝardeno. La pargeto estas ĉefverko de la XVIIIa jarcento. La diversaj lignospecoj harmoniiĝas en bela bruna kamajo.
La dormoĉambro de la ĉirkaŭfosaĵo.
Ankaŭ aranĝita dum la XVIIIa jarcento, tiu ĉi dormoĉambro estis tiu de Ann Coleman edzino de Joachim Carvallo. La pentraĵoj montras tri el la ses infanoj de la paro : ili estis pentritaj de la fama vendea pentristo Milcendeau amiko de la geedzoj.
La Artgalerio.
Joachim Carvallo kaj lia edzino Ann Coleman pasie kolektis malnovajn pentraĵojn kun prefero al la « Ora Jarcento » de la hispana pentrarto. Guste por ekspozicii sian kolekton ili aĉetis Villandry en 1906. Iliaj akiraĵoj fakte havis grandan famon antaŭ la milito sed poste estis disigitaj pro heritado. Malgraŭ tio, Villandry ankoraŭ enhavas tre belan kolekton da pentraĵoj kiun Henri Carvallo, pranepo de Joachim, provas nun restarigi. Plejparto de la verkoj apartenas al la hispana realista skolo, devenante el la renkonto de la modeloj flandraj kaj italaj. Multaj el la verkoj de tiu artgalerio aŭ prezentitaj en aliaj ĉambroj de la kastelo estas religiaj pentraĵoj.
La orientala salono.
La plafono venas el la palaco de la Dukoj de Maquedo, konstruita en la Xva jarcento en Toledo. La palaco estis malkonstruita en 1905 kaj Joachim kunportis unu el la kvar plafonoj al Villandry. La tri aliaj troviĝas en grandaj internaciaj muzeoj. La rekonstruado de tiu plafono el 3600 pecoj de plurkolora ligno postulis unu jaron da laboro… De mudehaja stilo, realigita de maŭraj manlaboristoj por hispanaj mastroj, ĝi miksas ornamaĵojn tipe maŭrajn kaj kritanajn. La franciskanaj ŝnuroj, la konkoj de Saint Jacques de Compostelle, la floraj ornamaĵoj kaj la blazonŝildo de la suverenoj kuniĝas kun la interplektornamaĵoj, la oraĵoj kaj arabecaj skribaĵoj en harmonia sinkretismo. La pentraĵoj prezentitaj sub la plafono estas kvar scenoj de la vivo de la Markizo Miĉel Ange de Castellane kiam li estis ambasadoro de la franca reĝo louis XV ĉe la « otomana pordo » (nun turkio).
La dormoĉambroj de la infanoj
Sur la dua etaĝo troviĝas, dekstre du dormoĉambroj de modesta vasteco : la dormoĉambroj de la infanoj. Tie eblas admiri ludilojn kaj malnovajn librojn en la montrjo, ankaŭ broditajn vestaĵojn kaj lulilon… La vidaĵo al la amĝardeno estas admirinda.
La ĉefturo
De tiu turo, vi havas, de supre, vidaĵon al la ĝardenoj kaj admirindan panoramon al la valo kie Cher kaj Loire fluas paralele unu al la alia laŭ preskaŭ 15 km. Tiu pejzaĝo estas enskribita en la « Monda Heredaĵo » (laŭ UNESCO).
La portempa ekspoziciogalerio
Oni eliras de la dua etaĝo : tiel vi estas sur la terasoj super la ĝardenoj. Vi tuj aliras al la ĝardenoj, dekstre. Se vi tion deziras, irante maldekstren, vi trovos ŝtuparon kiu kondukas al la butikoj kaj al la elirejo.
Vizito de la ĝardenoj
Vi trovos en tiu notico ĉiujn historiajn informojn por ĝui la viziton en la ĝardenoj de Villandry. Por ebligi al vi pli bone profiti jen kelkaj indikoj : Por tiuj kiuj vizitas interne la kastelon, la plej agrabla vojo komenciĝas en la kastelo kaj elirante sur la terasoj de la dua etaĝo, daŭirigi la viziton per la ĝardenoj. Por tiuj kiuj vizitas nur la ĝardenojn, la kompleta vojo indikita per ruĝaj streketoj sur la plano, komenciĝas en la kastela honorkorto de. Ĝi permesos al vi neniom maltrafi de la vizito. Por la personoj en rulseĝo aŭ la familioj kun infanĉareto, la vojo estas indikita blue sur la plano. Ĝi evitas la ŝtuparojn aŭ tro malfacilajn deklivojn. Ĉiukaze mi rekomendas al vi la belvederon, kiu donos al vi neforgeseblan vidaĵon al la ĝardenoj.
La ornamĝardeno
Ĝi troviĝas pli alte ol la legomĝardeno kaj plilongigas la salonoj de la kastelo. Por malkovri ensemblan vidaĵon estas pli bone supreniri ĝis la belvedero. De tie oni distingas, ĵus malalte kvar kvadradojn konsistigantaj la amĝardenoj.
La tenera amo
Ĝi estas simbolita per koroj apartigitaj de flametoj. Centre : la maskoj surmetitaj dum baloj kiuj ebligas ĉiajn konversaciojn de la plej seriozaj al la plej frivolaj !
La pasia amo
Ankoraŭ koroj sed tratranĉitaj de la pasio kiuj farandolas por pli bone elvoki la dancojn.
La flirtema amo
Tie la kvar ventumiloj en la anguloj simbolas la sentlegerecon kaj la virinan mensogon. Inter tiuj ventumiloj troviĝas la kornoj de la trompita amo kaj en la centro dolĉaj biletoj, kiujn la malfidela virino alvenigis al sia amanto.
La tragika amo
La desegnoj elvokas klingojn da ponardoj kaj glavojn uzitajn dum la dueloj kaŭzitaj de amantaj rivalecoj. La plantitaj floroj estas ruĝaj ili simbolas la sangon verŝitan dum la bataloj. Maldekstre, centre, facile oni rekonas la Maltan Krucon kun dekstre tiun de Vaska lando. Fine, laŭlonge de la ĉirkaŭfosaĵoj, stiligitaj floroj de lilio estas desegnitaj. Aliaflanke de la kanalo, situas la "dua salono", ĝi ankaŭ estas plantita de buksoj kaj elvokas simbole muzikon. Liroj, muziknotoj stiligitaj aŭ kandelingoj por lumigi la partiturojn.
Fikcia universo
De nememorebla tempo, homoj emis krei fikcian ekrakonton kaj disvolviĝis ĝin por fine verki kredindajn kaj mirinde detalajn paralelajn universojn. La kialoj de tiu homa bezono estas multaj : provi kompreni la ĉirkaŭan realecon, kritiki tiun realecon, forfuĝi de ĝi, aŭ por la arta kaj simpla deziro krei kaj modifi propravole. Ne ĉiam estas facila afero por la kreinto mem diri ĉu sia verko estas fikcia pro la necerto de realeco de sia ĉirkaŭan medion.
''Tie ĉi estas listigotaj la plej gravaj fikciaj universoj indaj de la tutmonda kultura heredaĵo. Sed ne temas pri mikspoto, tial antaŭ ol aldoni ian ajn universon, bonvolu NEPRE legi tiun!''
Kastelo de Villandry kaj ties ĝardenoj
La ĝardeno de akvo
Pli alte ol la ornamĝardeno, je la suda ekstremo de la bieno, troviĝas la ĝardeno de akvo. Tiu ĉi inspirite de klasika maniero, centrita ĉirkaŭ lageto en formo de spegulo de Louis XV epoko estas cĉirkaŭata de tilia klostro. Estas ideala loko por ripozi kaj mediti.
La legomĝardeno
Inter la kastelo kaj la vilaĝo troviĝas la renesanca legomĝardeno. Ĝi entenas naŭ samdimensiajn kvadratojn kies internaj geometriaj desegnoj estas malsimilaj. Tiuj kvadradoj estas plantitaj de legomoj kies koloroj alternas inter si (bluo de poreo, ruĝo de brasiko kaj beto, jadverdo de karotfolioj) por doni iluzion de multkolora damtabulo. La deveno de la legomĝardeno datumas de Mezepoko. Fakte la monaĥoj en la monaĥejoj ŝatis planti geometrie legomojn. La multaj krucoj de la legomĝardeno elvokas la monaĥan devenon. Plie por gajigi sian bedon la monaĥoj aldonis tigrozarbetojn. Tiuj ĉi plantitaj simetrie simbolas monaĥojn kiuj ŝpatas sian kvadraton. La dua influo venas el Italio kaj aldonas al tiu monaĥa legomĝardeno ornamajn elementojn : fontanojn, laŭbojn kaj florajn kvadratojn. La francaj ĝardenistoj de la Xva jarcento kunligis tiuj du inspirojn, monaĥa kaj itala por krei la ĝardenon kiun ili bezonis por la rozoj kaj la novaj legomoj alvenintaj el" Amerikoj". Ili nomis ĝin dekoracia legomĝardeno. Tiujn ĝardenojn priskribis J. Androuet du Cerceau, arkitekto de la XVI-a jarcento. Interalie liaj planoj inspiris Joachim Carvallo komence de la XX-a jarcento por krei tiun ĝardenon.
Kelkaj teknikaj informoj pri la legomĝardeno
Ĉiun jaron, du plantadoj estas farataj (unu printempe(ĝi restas surloke de marto ĝis junio), la alia somere (ĝi restas de junio ĝis novembro). Proksimume kvardek specioj de ok botanikaj familioj estas uzataj ĉiujare. La dispozicio de tiuj legomoj estas ŝanĝita je ĉiu plantado, respektante, iuflanke la devigoj de kolora kaj forma harminiigo kaj aliflanke la hortikulturaj devigoj kiuj altrudas trijaran kulturalternadon por ne malriĉigi la grundon. La akvumadon plenumas aŭtomata enterigita sistemo.
La arkitekturo de la kastelo kaj de la honora korto
Arkadaj galerioj, fenestroj kun fostoj ĉirkaŭitaj de pilastroj riĉe ornamitaj, altaj lukoj en formo de skulptita galbo, ardezaj tegmentoj forte deklivaj kaj amplekse volumaj konstituas la kadron de la honora korto je proporcioj de neordinara eleganteco. La arkitekto ĉi tie uzis diskrete multajn sekretojn por forigi monotonecan impreson, kiun donas tro geometria respekto de simetrio : la fasada desegno speguliĝas en la ĉirkaŭfosaĵoj. La anguloj formataj de partoj de la loĝejo estas iomete akutaj aŭ obtuzaj, la aloj ne havas ekzakte la saman longon, la aliniigo de la centraj fenestroj ne situas en la preciza centro de la korpo de la konstruaĵo, la ludo de la ombroj farataj estas subtile kalkulita… Du horojn antaŭ la sunsubiro, la kastelo kaj la ĝardenoj estas la plej belaj. En Villandry, tamen tute proksima kaj preskaŭ samtempa ol Azay-le-Rideau, la italeskaj influencoj kaj la mezepokaj restaĵoj – turetoj, sonorilturetoj, dekoraciaj ŝutotruoj – tute malaperis profite al pli simpla stilo, tute franca kiu, ĉefe en la tegmenta formo, antaŭprezentas la kastelojn de Anet, Fontainebleau kaj tiu, kiu estos poste la Henri IV stilo. La originaleco de Villandry montriĝas ne nur en noviga arkitektura konceptado sed ankaŭ en la uzo de la loko por konstrui plenharmonie kun la naturo kaj la ŝtono, ĝardenojn rimarkinde belajn. Valeto, trairita de rivereto, malsupreniras la ebenaĵon sude norden, tiu ebligis etaĝigi tri ĝardennivelojn.
Tri kompletigaj ĝardenoj
La ĝenerala ĝardenstrukturo estis konstruita komence de la XX-a jarcento. Tamen, freŝdataj aranĝoj ebligis krei novajn vizitspacojn : la promenado en la arbareto ebligas malkovri belegajn vidpunktojn al la ĝardenoj, la vilaĝo kaj la valo ĉar la pado superas de preskaŭ tridek metrojn la ĝardenaron. Je la suda ekstremo de tiu promenado, etaj floritaj terasoj ĉirkaŭas la forcejojn kaj la belega "Pavillon de l'Audience" kiu datumas de la XVIII-a jarcento. Fine ludejo kaj labirinto plantita de karpenoj estas je la dispono de la plej junaj.
Kelkaj teknikaj ekzemploj
Tiuj tre rigoraj ĝardenoj pro la simetrio, kiu estas abunde uzata altrudas daŭran zorgon. La 1200 tilioj dispartigitaj sur la tuta bieno bezonas ĉiuvintre trimonatan tondadon farita de kvarĝardenista teamo. La buksaro konstituas 52 kilometrojn da kumula longo, kiun oni devas tondi inter aprilo kaj oktobro ĉiujare. Oni faras nur mane la senherbigon piede de la buksoj, kies radikoj estas tre fragilaj. 250000 plantoj de floroj kaj legomoj estas plantitaj ĉiujare en la ĝardenoj. 50% de tiuj plantoj estas preparataj en niaj forcejoj. Ciujare, oni faras imponaj restaŭrlaboroj en Villandry : la restaŭrado de la orientaj kaj okcidentaj aloj, la riparo de la laŭboj, la kreado de akvaj kaskadoj, la restarigo de la "Pavillonde l'Audience"… estas ĵusaj laboroj.
Konklude, se vi deziras klarigojn, vi trovos en la vendejo kelkajn librojn.
Fine se vi deziras partopreni en la vivo kaj la protektado de tiu monumento, vi povas aliĝi al la Asocio de la "Amis du Château et des Jardins de Villandry" plenigante la aliĝilon por la nuna jaro, haviganta ĉe la memoraĵbutiko.
1356 Nyanza
1356 Nyanza estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la provinco Nyanza en Kenjo.
Kastelo Maniace
La Kastelo Maniace (itale Castello Maniace) estas citadelo kaj kastelo en Sirakuzo, Sicilio, suda Italio. Ĝi situas ĉe la fora punkto de la terpozicio de la Ortiĝa insulo, kie ĝi estis konstruita inter 1232 kaj 1240 fare de la imperiestro Frederiko la 2-a. Ĝi portas la nomon de Georgo Maniako, la bizanca generalo, kiu sieĝis kaj prenis la urbon en 1038. Origine, oni nur povis eniri en la kastelon per ponto inter fosejo (nun plenigita). Karakterizaĵo de la kastelo estas la ornamita portalo. Hodiaŭ la kastelo estas malfermita al publiko kaj estas loka turisma allogaĵo en Sirakuzo.
En la 15-a jarcento ĝi estis uzata kiel malliberejo. En la sekva jarcento ĝi estis inkluzivita en la fortikaĵo defendanta la havenon kaj la urbon. Granda eksplodo damaĝis ĝin en 1704, post kio ĝi estis renovigita kaj adaptita al la uzo de pafiloj.
Luis de Borbón y Farnesio
Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio (naskiĝis, mortis ) estis Infanto de Hispanio, 13-a Grafo de Chinchón. Filo de la reĝo de Hispanio Filipo la 5-a kaj lia dua edzino Isabel Farnesio. Li eniris en la Guinness-libro de rekordoj kiel la plej juna kardinalo en la historio.
Biografio
Luis Antonio, naskiĝis en Madrido, en la familio de la reĝo de Hispanio Filipo la 5-a kaj lia dua edzino Isabel Farnesio. En 1735 (en la aĝo de 8 jaroj) li fariĝis kavaliro de la Ordeno de la Ora Ŝaffelo. La 9-an de septembro de la sama jaro li fariĝis Ĉefepiskopo de Toledo, kaj la 19-an de decembro li fariĝis kardinalo en Romo (listita en la Guinness-libro de rekordoj kiel la plej juna kardinalo en la historio). Luis Antonio estis mecenato. Li subtenis: la komponiston Luigi Boccherini, la arkitekton Ventura Rodríguez, la pentriston Francisco de Goya. La li forlasis la eklezian karieron kaj ricevis la titolon de Grafo de Chinchón.
Li mortis en Arenas de San Pedro, kie li estis subteninta sian kortegon de artistoj.
Familio
La en Olías del Rey li morganate edziĝis kun María Teresa de Vallabriga y Rozas (1857-1820), filino de José Ignacio de Vallabriga y Español kaj de Josefa de Rozas y Drummond de Melfort.
Viktor Vasnecov
Viktoro Miĥajloviĉ VASNECOV (Виктор Михайлович Васнецов; (naskiĝis la 15-an de majo 1848 en vilaĝo Lopjal, Vjatka provinco de Rusia Imperio, mortis la 23-an de julio 1926 en Moskvo) estis eminenta rusa pentristo.
Juneco
Viktoro naskiĝis en familio de paroĥestro Mikaelo Vasnecov, kiu estis bone edukita persono kaj havis diversajn hobiojn, inkluzive pentradon. Ĝin li instruis al siaj filoj Viktoro kaj Apolinario. Avo de ambaŭ fratoj Bazilo Vasnecov estis laŭprofesie pentristo de ikonoj kaj prezentis siajn laboron kaj verkojn al ili.
Germana antologio
Germana Antologio estas kolekto de literaturaj tekstoj, tradukitaj el la germana de Wilhelm Herrmann kaj Helmut Rössler. La antologio etendiĝas de la 8-a jarcento ĝis ĉirkaŭ 1750 kaj do prezentas superrigardon pri la evoluo de la germanlingva literaturo de la plej fruaj originoj ĝis la baroka epoko. La libron aperigis la eldonejo Bleicher en Gerlingen 1985 sub redakto de Ortwin Brodt. La fleksebla poŝlibro estas nigre-blanke ilustrita kaj amplekas 327 paĝojn.
Viktor Vasnecov
Juneco
Ekde 1858 ĝis 1862 Viktoro lernis en la klerika lernejo situanta en urbo Vjatka. Ekde 1862 li kvin jarojn studis en tiea seminario, kiun li lasis antaŭ fino de studado en 1867.
Lucia el Sirakuzo
Lucia el Sirakuzo (Sirakuzo, ĉ.283–304), ankaŭ konata kiel Sankta Lucia (latine: Sancta Lucia), estis juna kristana martirino kiu mortis dum la persekutado de Diokleciano. Ŝi estas taksata sanktulino de la eklezioj katolika, anglikana, luterana kaj ortodoksa. Ŝi estas unu el la ok virinoj kiu, kune kun la Virgulino Maria, estas menciataj laŭnome dum la katolika meso.
Viktor Vasnecov
Kariero de pentristo
Kvankam Viktoro Vasnecov famiĝis ĉefe kiel pentristo, sed li reale estis efektiva artisto, ĉar liaj verkoj restis en la rusa skulpturo, arkitekturo kaj ceteraj fakoj de belarto.
Lucia el Sirakuzo
Ŝi estas festata en Okcidento je la 13-a de decembro.
Viktor Vasnecov
1866—1867
Li faris 60 ilustraĵojn por almanako "La rusaj aforismoj kaj proveboj" far N.Trapicin. Tiam aperis liaj unuaj pentraĵoj faritaj per oleaj farboj: "Laktovendistino" kaj "Rikoltistino".
Lucia el Sirakuzo
Fontoj
Ni estas certaj nur ke Lucia estis martirino en Sirakuzo dum la Persekutado de Diokleciano en la jaro 304 kaj ke ŝia kulto disvastiĝis tre frue, atingante antaŭ la 6-a jarcento la tutan eklezion.
Viktor Vasnecov
1867—1869
Aŭguste de 1867 Vasnecov venis al Sankt Peterburgo. En ĉefurbo de Rusia Imperio li fiaskis dum enirekzameno en Akademio de belarto. Tiam li ilustris du popularajn librojn: "Aboco por la popolo" kaj "Aboco por soldatoj", kiujn verkis N.Stolpjanskij. Samtempe li perfektigis sian lertecon en lernejo de desegnistoj, kiun fondis Favora Socio por belarto.
Lucia el Sirakuzo
Fontoj
La plej malnova arkeologia indico venas de la grekaj enskriboj en la katakomboj de Sankta Johano en Sirakuzo.
Viktor Vasnecov
1867—1869
En 1868 li sukcesis en ekzameno kaj komencis studi en la Akademio.
Lucia el Sirakuzo
Fontoj
La plej malnova rakonto de la vivo de Lucia estas en la Agoj pri ŝi de la 5-a jarcento. Dum la Mezepoko oni legis precipe la Oran Legendon de  Jakobo de Voraĝino. Nur ekde la 15-a jarcento la rakontoj mencias la elpikon de la okuloj de Lucia antaŭ ŝia ekzekuto.
Viktor Vasnecov
1870—1878
En 1870 Vasnecov gajnis la Grandan Arĝentan medalon de la Akademio pro sia laboro: "Kristo kaj Pilato antaŭ la popolo". Somere de 1871 en Kievo li multe laboris por ilustrado de libro "Taraso Buljba" far Nikolao Gogol.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Ĉiuj detaloj de ŝia vivo estas tradicie asociitaj kun la martirinoj de la frua 4-a jarcento, do la rakontoj de ŝia vivo ne estas plene fidindaj.
Viktor Vasnecov
1870—1878
Ekde 1872 li preferis pentri ĉefe per oleaj farboj. Kelkaj liaj pentraĵoj estis en diversaj naciaj kaj eksterlandaj ekspozicioj. En 1873 lian pentraĵon "Laboristoj kun ĉarumoj" aĉetis por sia galerio Paŭlo Tretjakov.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Laŭ la tradicia rakonto, Lucia naskiĝis de riĉaj kaj noblaj gepatroj ĉirkaŭ en la jaro 283. Ŝia patro estis de Roma deveno, sed mortis kiam ŝi estis kvinjara, lasante sian edzinon kaj  filinon sen protekto. La nomo de la patrino de Lucia, Eutiĥia, verŝajne indikas ke ŝi estis de greka deveno.
Viktor Vasnecov
1870—1878
Februare de 1875 Vasnecov lasis la Akademion de belarto. Ekde marto de 1876 ĝis majo 1867 Vasnecov loĝis kaj laboris en Parizo, kie li prezentis siajn verkojn en ekspozicioj kaj pentris la novajn. Tie aperis lia krokizo de la estonta famega pentraĵo "Tri prodoj".
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Kiel multaj fruaj martiroj, Lucia dediĉis ŝian virgecon al Dio kaj esperis distribui ŝian doton al la senhavuloj. Tamen, Eutiĥia, ne scianta pri la promeso de Lucia kaj suferanta pro sangada malordo, timis pri la estonteco de Lucia kaj  aranĝis ŝian geedziĝon al juna viro de riĉa pagana familio.
Viktor Vasnecov
1879—1886
Post reveno al Sankt Peterburgo Vasnecov amikiĝis kun kelkaj famaj rusaj pentristoj kaj aliĝis al "Kolegaro de moveblaj ekspozicioj de pentraĵoj". Ekde marto de 1878 li ĉefe loĝis en Moskvo.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Sankta Agata estis martirigita antaŭ kvindek du jaroj, dum la Persekutado de Decio. Ŝia sanktejo ĉe Katanio, malpli ol 70 km de Sirakuzo, allogis plurajn pilgrimulojn, kaj oni rakontis pri multaj mirakloj okazintaj danke al ŝia propetado. Eutiĥia estis persvadita  pilgrimi al Katanio, esperante resaniĝi. Tie Sankta Agata venis al Lucia sonĝe kaj diris al ŝi ke pro ŝia fido ŝia patrino resaniĝos kaj Lucia estos la gloro de Sirakuzo, kiel ŝi estas de Katanio. Post la resaniĝo de sia patrino, Lucia persvadis ŝin permesi la disdonadon de granda parto de iliaj riĉaĵoj al la senhavuloj.
Viktor Vasnecov
1879—1886
Tiam li konatiĝis kun fama rusa mecenato Savo Mamontov kaj ofte vizitis ties bienon en Abramcevo. Tie li daŭrigis sian pentradon de "Tri prodoj", faris dekoraĵojn kaj kostumojn por teatraĵo "Neĝulino". Desegnis arkitektajn projektojn de la preĝejo kaj la dometo en la rusa stilo.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
La novaĵo ke tiu disdonado alvenis al la viro al kiu Eutiĥia promesis la filinon kiel edzinon. Li denuncis ŝin al Pascasius, la Guberniestro de Sirakuzo. Pascasius ordonis ke ŝi brulu oferon al la bildo de la imperiestro. Kiam ŝi rifuzis, Pascasius kondamnis ŝin esti malpurigita en bordelo. La kristana tradicio deklaras ke, kiam la gardistoj venis forpreni ŝin, ili ne povis movi ŝin eĉ per grupo de bovoj. Ili do amasigis pakojn de ligno ĉirkaŭ ŝi kaj fajrigis ilin, sed ili ne povis bruligi ŝin. Fine, oni mortigis ŝin per glavo. Malestas en la fruaj rakontoj kaj tradicioj, almenaŭ ĝis la 15a jarcento, la elpiko de la okuloj. Laŭ la plej malfruaj rakontoj, antaŭ sia mortigo ŝi anoncis al Paschasius ke li estos punita kaj la persekutado baldaŭ finiĝos, aldone ke Diokleciano ne plu regos kaj Maksimiano renkontos sian finon. Tio tiel kolerigis Pascasius ke li ordonis la elpikon de ŝiaj okuloj.
Viktor Vasnecov
1879—1886
Tiutempe Vasnecov multe laboris por ornamado de halo "La ŝtona jarcento" de la Ŝtata Historia muzeo en Moskvo.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Laŭ alia versio Lucia mem elpikis siajn okulojn por malinstigi persistan sekvanton kiu admiris ilin.
Viktor Vasnecov
1879—1886
Printempe kaj somere de 1885 Vasnecov vizitis Italion, kie li konatiĝis kun kelkaj eksponaĵoj el Renesanco.
Lucia el Sirakuzo
Vivo
Kiam ŝia korpo estis preparita por entombigo en la familia maŭzoleo, oni vidis ke ŝiaj okuloj estis mirakle relokitaj.
Kulto
La latina nomo Lucia enhavas la saman radikon (luc-) kiel la latina vorto por lumo, lux. Tio ege rolis en la elekto de Sankta Lucia kiel patronino de blinduloj kaj okulmalsanuloj.
Viktor Vasnecov
1887—1898
En 1894 li mem projektis kaj konstruis lignan domon kun studio en Moskvo, kie ĝis nun funkcias la muzeo.
Lucia el Sirakuzo
Kulto
Ŝi estas ankaŭ patronino de Sirakuzo en Sicilio, de la insulo Sankta Lucio en Karibio kaj de aliaj lokoj.
Viktor Vasnecov
1899—1916
Aprile de 1899 okazis la unua persona ekspozicio de Viktoro Vasnecov, kie li prezentis 38 siajn pentraĵojn. Samjare omaĝe al la 100-a jubileo de Aleksandr Puŝkin li ilustris la verkaron de liaj libroj.
En 1902 okazis lia dua persona ekspozicio, kie oni povis vidi 36 liajn novajn pentraĵojn. Tiam li estis dekoraciita per la valora franca ordeno de la Honora Legio.
1917—1926
Dum la lasta periodo de lia vivo Vasnecov ĉefe pentris figurojn el la rusa folkloro, kiuj poste eniĝis en multajn lernolibrojn. Danke al ili infanaro lernis la rusan lingvon kaj kun plezuro legis la rusajn fabelojn.
Mara kaŭkeno
La Mara kaŭkeno (hispane: Caranca aŭ Cauquén Marino), Chloephaga hybrida, estas birdospecio membro de la familio de Anasedoj kiu enhavas la anasojn, anserojn kaj cignojn, kiel membro ankaŭ de la genro de kaŭkenoj de Sudameriko. Ĝi estas en la tadorna subfamilio de Tadornenoj.
Don Juan (Byron)
Don Juan estas satira poemo de Lord Byron, bazita sur la legendo de Don Juan, kiun Byron inversigas, portretante Juan ne kiel virinema sed kiel iu kiu estas facile delogita de virinoj. Ĝi estas variaĵo de la eposa formo. Byron mem nomigis ĝin "Eposa Satiro" (Don Juan, c. xiv, st. 99). Byron kompletigis 16 kantojn, lasante nefinitan 17an kanton antaŭ sia morto en 1824. Byron plendis ke li ne havis ideojn en sia menso pri kio okazos en postaj kantoj dum li verkis sian verkon.Kiam la unuaj du kantoj estis publikigitaj anonime en 1819, la poemo estis kritikita pro sia "nemorala enhavo", sed ĝi estis ankaŭ tre populara.
Mara kaŭkeno
Ĝi povas troviĝi en sudaj partoj de Sudameriko; nome en Patagonio, Fuegio, kaj Falklandoj.
Viktor Vasnecov
1917—1926
Tiutempe okazis permanentaj liaj ekspozicioj en Rusio (tiam en Sovetunio) kaj eksterlande. Junie de 1926 (li tiam estis 78-jara oldulo) li pentris portreton de lia amiko Nesterov.
Mara kaŭkeno
Habitato
La Maraj kaŭkenoj loĝas en areoj de suda Ĉilio kaj Argentino, ĉefe, kiel menciita en Patagonio, Fuegio, kaj la insularo de Malvinoj. Ili loĝas ĉefe ĉe rokaj marbordoj ĉe siaj manĝoresursoj: de tia habitato devenas la komuna nomo.