cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copalillo
Sociogeografio
El la 10683 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 9155 apartenis al la katolika religio. 1528 personoj apartenis al aliaj religioj.
77696 Patriciann
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patricia Ann (McLarty) Clingan, edzino de la malkovrinto.
Copalillo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Charlotte Brontë
Charlotte BRONTË (naskiĝis la 21-an de aprilo 1816, mortis la 31-an de marto 1855) estis angla verkistino.
Ŝi naskiĝis en Thornton, Yorkshire la filino de pastro kaj pasigis sian junaĝon en la soleca etoso de la pastra domo en Yorkshire. Kun siaj du fratinoj Anne kaj Emily kaj sia frato Branwell ŝi frue elpensis fantaziajn rakontojn.
En la jaro 1846 la tri fratinoj (la frato fariĝis alkoholulo) publikigis sian unuan poemkolekton: Poems by Currer, Ellis, and Acton Bell. Timante antaŭjuĝojn ili uzis virajn pseŭdonimojn: Charlotte aperis kiel Currer Bell. La verko apenaŭ rikoltis atenton.
Sukceson gajnis ŝiaj parte membiografiaj romanoj, kiuj pritraktis sociajn problemojn kaj la rolon de la virinoj tiutempe.
En 1854, Brontë edziniĝis kun Arthur Bell Nicholls, pastoro. Ŝi mortis dum gravedeco kaj estis enterigita en la Preĝejo de Santa Mikaelo kaj Ĉiuj Anĝeloj en Haworth, West Yorkshire.
Frua vivo
Brontë naskiĝis la 21an de aprilo, 1816. Ŝiaj gepatroj estis Maria kaj Patrick Brontë. Ŝi skribis ŝian unuan poemon kiam ŝi havis 13 jarojn. Dum ŝia infanaĝo, ŝi kaj ŝiaj gefratoj - Branwell, Emily kaj Anne - skribis iliajn proprajn rakontojn, kaj kreis fikciajn mondojn. Charlotte kaj Branwell skribis rakontojn pri fikcia lando nomiĝis "Angria". Emily kaj Anne skribis artikolojn kaj poemojn pri ilia fikcia lando, "Gondal".
En Esperanto aperis
Jane Eyre / el la angla lingvo trad. de H. J. Bulthuis. – Zutphen : Thieme, 1931. – 493 p.
Indolo-akrilata acido
Indolo-akrilata acido estas organika kombinaĵo, klarbruna kristala pulvoro, rezultanta el interagado de la indolo kaj akrilata acido sekvata per senhidrogenigo de la akrilata kateno. Ordinare ĝi estas biologia metabolito de la triptofano. Ĝia propreco kiel inflamo-foriganto, en farmakologio, garantias al li la rolon de intesta bariero.
Pacientoj kun Intesta Inflama Malsano posedas reduktita kvanto da mikroorganismoj (Peptostreptococcus sp.), kaj do, tre eta produktado de indolo-3-akrilata acido. 3-Acetil-piridino estas antimetabolito por triptofano samkiel niacino estas natura antagonisto por indolo-akrilata acido. Indolo-akrilata acido estas inhibanto en la sintezo de aromataj aminoacidoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> L-Tryptophan_-_L-Tryptophan.svg| Triptofano 3-Indolepropionic_acid_skeletal.svg| Indolo-propionata acido Indol-3-ylacetic_acid.svg| Indolo-acetata acido Tryptophol.svg| Indolo-etanolo Kwas_fenylooctowy.svg| Fenilacetata acido </Gallery>
El Barco de Ávila
El Barco de Ávila [elBARko deAbila] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo El Barco de Ávila estas komprenebla etimologie kiel La Boato de Avilo (por trapasi la riveron). Tio videblas simbole en la blazono. Tamen estas aliaj etimologia proponoj el hebrea, eŭskera, araba ktp. Estis iam alternativa nomo El Barco de Tormes.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 298 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel okazis ĉe aliaj samprovincaj loĝlokoj, male ties loĝantaro kreskis el 1 000 el la mezo de la 19-a jarcento ĝis pli ol 2 500 por la 21-a jarcento, kiel komarka centro. Ĝi distas 86 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun La Carrera, El Losar del Barco, San Lorenzo de Tormes, Navatejares kaj Los Llanos de Tormes. Ĝi funkcias kiel ĉefurbo de natura komarko formata de la valoj de Tormes kaj Aravalle, pli konata kiel Supra Tormes.
La tereno estas la valo de la rivero Tormes kaj la montaro de La Alberca okcidente. La rivero Tormes trapasas la teritorion de sudo norden. La altitudo gamas inter 1356 m (montopinto Santa Bárbara) kaj 990 m borde de la rivero Tormes. La urba kerno staras je 1007 m super marnivelo.
Historio
Jam la vetonoj konstruis fortikaĵon sur la dominanta monteto. La araboj plibonigis agrikulturon aparte per konstruado de putoj, kiu utilis por rezisti sieĝojn. Loknomoj kiel Navamorisca, Navalmoro kaj Navamures memorigas pri la islama epoko. Gravis ankaŭ la juda loĝantaro, kiu dediĉis sin al profitaj profesioj.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Kun Piedrahíta, El Mirón, La Horcajada kaj Bohoyo, El Barco estis parto de la Senjorlando de Valdecorneja, teritorio propraĵo de la familio Álvarez de Toledo, Dukoj de Alba. El Barco de Ávila estis grava elirpunkto de gravuloj kiuj parotprenis en la koloniigo de Hispanameriko, eble eĉ dum la ŝipveturoj de Kristoforo Kolumbo, kie estis kelkaj "del barco". En la romano For Whom the Bell Tolls (1940), de Ernest Hemingway, estas rolulo nome Anselmo, kiu diras, ke li estas el El Barco de Ávila.​
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj ĉefe brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Vidindaĵoj
La mezepoka pasinteco, la terena protekto inter la rivero kaj la monteto kaj la konservado de murego rezultis en interesa historia urba kerno, en kiu elstaras la preĝejo "Asunción" kaj la kastelo, krom la murego mem kaj la Pordego de la Pendumito. La ĉefa kunvenejo estas la Placo. Estas kaj blazondomoj kaj tipa popola arkitekturo. La preĝejo estis konstruita el la 14-a al la 16-a jarcentoj, trinava, laŭ gotika stilo kaj baroka retablo, kun kvadratplana turo pintigita per bulornamoj. Ĝi montras similaĵojn kun la Katedralo de Avilo.
La nomita "malnova ponto" plej verŝajne estis rekonstruita kelkajn fojojn laŭlonge de la historio. La lasta rekonstruo okazis en la 12-a jarcento laŭ romanika stilo. En la centro estis turo, kiu estis detruita dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, kaj kies restaĵoj ankoraŭ videblas sur la akvofluejo de la rivero Tormes.
La kastelo estis konstruita sur kastrumo de vetonoj, detruitaj de romianoj. Ĝi estis konstruita en la 12-a jarcento kaj rekonstruita en la 12-a jarcento. Tiees areo estas kalkulebla al 1700 m² sen kalkuli dependaĵojn malaperintajn. Meze de la 19-a jarcento ĝi iĝis municipa tombejo kaj tio pliigis ties ruinigon. Aktuale la kastelo, propraĵo de la familio Alba, estis restaŭrita kaj estas uzata por kultura agado.
22996 De Boo
22996 De Boo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
El Barco de Ávila
Vidindaĵoj
La Ermitejo del Santísimo Cristo del Caño (de la Kristo de la Akvotubo) rilatas al tradicio de la 13-a jarcento laŭ kiu inundo alportis figuron de Kristo, kiu portita al preĝejo ĉiunokte "mirakle" revenis al la riverbordo kaj tie oni konstruis ermitejon, kiu estis rekonstruita en la 17-a jarcento kie aperis fonto laŭ kiu fontano kaj ermitejo nomiĝis de la Akvotubo.
22996 De Boo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Edward de Boo, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Classical High School de Providence (Rod-Insulo).
El Barco de Ávila
Vidindaĵoj
Aliaj vidindaĵoj estas la Horloĝdomo (iama urbodomo, nune ekspoziciejo kaj turisma oficejo) ĉe la placo; alia kultura centro estas iama prizono; la Domo de la Balkonoj estis la unua domo kun balkonoj en la urbo, kaj ĝi havas aliajn ornamaĵojn, estis la Inkiviziciejo; ĉe la placo estas ankaŭ la Domo de la Impostokolektejo de fino de la 14-a jarcento; la domo de la familio Gasca havas elementojn de la 15-a jarcento, kaj estis blazondomo de Pedro de la Gasca, membro de la Inkvizicio.
János László Nagy
János László Nagy [jAnoŝ lAslo nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy János László estis hungara grafikisto, lignogravuristo, altlerneja instruisto.
János László Nagy naskiĝis la en usona militkaptitejo en Vilshofen an der Donau (Germanio), li mortis la  en Slovakio (supozeble en Hurbanovo).
Biografio
La familio Nagy revenis al Ĉeĥoslovakio el la militkaptitejo, sed en 1947 ili estis deportitaj al Hungario, al Mór en 1947 laŭ Dekretoj de Beneš. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 la familio disidis al Kanado. La juna János diplomiĝis pri grafikado en Toronto, poste li estis grafikisto. Li instruis jardekon la karikaturon en la altlernejo. Baldaŭ li komencis krei ankaŭ lignajn reliefojn. En 2004 li translokiĝis al Urbanovo, kie li daŭris la gravuradon. Li ĉerpis temojn el la hungara historio. Post la morto li postlasis edzinon.
Sant Just Centre (Metroo de Barcelono)
Sant Just Centre estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Sant Just Desvern.
Bottom
Bottom (The Bottom) estas administra centro de la insulo Saba, speciala municipo de Nederlando. La urbo situas en la sud-okcidenta parto de la insulo, en la monteta loko, formita per detruitaj deklivoj de la antikva flanka kratero Mount Scenery.
La centro de Bottom estas la Ĉefa Placo, meze de kiu staras busto al Samuel Charles, policano murdita en batalo kun narkotaĵkomercistoj en 1989. En la urbo situas la Medicina universitato de Saba; tie studas homoj eble el ĉiuj landoj de ambaŭ Amerikoj kaj de Karibio.
Bihardancsháza
Bihardancsháza (bihardanĉhAza), estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Püspökladány. La loknomo signifas: Bihar-danĉ (familia nomo)-domo.
Bihardancsháza situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el Bihartorda.
La komunumo estis loĝata dum la kuprepoko, pri la hungara patrujokupado en 895 oni trovis pruvojn. La komunumo estis menciita unuafoje en 1384. Ĝi senhomiĝis en 1670 pro la kontraŭturkaj militoj kaj refondiĝis en 1710. La kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1830. En 1919 la rumanoj okupis la regionon. Dum la socialismo kolĥozo pri Petőfi funkciis. Nuntempe duono de la loĝantoj estas maljunaj. Infanĝardeno kaj lernejo la plej proksime estas en Nagyrábé.
Vilaĝservoj estas biblioteko, interreta domo, kuracejo, flega servo, sportejo, komuna kuirejo.
Kalvinana preĝejo (Túristvándi)
La Kalvinana kirko estas religia monumento historia en Hungario, en vilaĝo Túristvándi.
Historio
En Túristvándi (la tiam katolika) gotika preĝejo estis konstruita en la 1470-aj jaroj aŭ iomete poste. Ĝi estis longe ankaŭ tombejo de la lokaj bienuloj. La loĝantaro sekvis la kalvinana eklezion ekde la 1580-aj jaroj, ili akiris la kirkon kaj malkonstruis la kvadratan sakristion. En 1770 granda incendio okazis, la renoviĝo daŭrus 8 jarojn. Tiam oni faris la novan pentritan kasonan plafonon. La galerio - kiun 2 kolonoj tenas - estis farita en 1811, ties balustrado estis pentrita tre ornamriĉa. Inter 1858 kaj 1876 oni konstruis la turon. Apud la kirko iam estis sonorilostablo, sed ĝi estis forvendita en 1858. En 1970 la inundo atingis ankaŭ la kirkon.
Ĉaĥajo
La Ĉaĥajo (จะเข้, ក្រពើ, မိကျောင်း) estas kordinstrumento de Tajlando, Kamboĝo kaj Birmo. Ĝi havas tri kordojn, kun 2 silkaj aŭ nilonaj kordoj, 1 latuna aŭ ŝtala.
6806 Kaufmann
6806 Kaufmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu enketo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembron kaj oktobron 1960, per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio). La fotaj plakoj, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan optikiston Horst W. Kaufmann. Post pluraj jaroj ĉe gravaj firmaoj pri optiko kiel Fecker aŭ Zeiss, li fondis sian propran firmaon kaj fabrikis optikaĵojn de teleskopoj por multenombraj observatorioj, institutoj kaj amatoraj astronomoj.
Jemva
Jemva (Емва) estas urbo en Komiio en Rusio. La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1985.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 87208501. La interurba telefona kodo estas 82139, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 62°35' norde, longitudo 50°51' oriente.
Ekde 1941 ĝis 1985 la urbo estis nomata kiel Ĵeleznodoroĵnij (Железнодорожный). (Ekzistas ankaŭ la alia urbo Ĵeleznodoroĵnij en Moskva provinco en Rusio.)
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). La urbo estas ĉe rivero Vimj (Вымь).
En la urbo estas fervoja stacio Knjaĵ-Pogost (Княж-Погост).
En 1959 la urbo havis 13.7 mil loĝantojn; en 2002 estis 16.7 mil.
Norte de Roraima
La mezoregiono de Norte de Roraima, esperante Norda Rorajmo, estas unu de la du mezoregionoj de la brazila subŝtato de Rorajmo. Ĝi enhavas ok municipojn kuniĝantas en 2 mikroregionoj.
Damajanto
Damajanto, Damaĝanto aŭ Damayanti (en Sanskrito: दमयंती) estas rolulo en amhistorio trovebla en la libro Vana Parva de la Mahabarato. Ŝi estis la filino de Bhima (ne de tiu Pandava) kaj de princino de la Regno Vidarbha, kiu edziniĝis al la reĝo Nala de la Regno Niŝadha. Tiu rolulo troveblas ankaŭ en aliaj hinduaj tekstoj fare de multaj verkistoj en nombraj hindiaj lingvoj. Ŝi kun Nala estas la centraj roluloj en la teksto de la 12-a jarcento nome Niŝadha Karita, unu el la kvin "mahakavja" (grandaj eposaj poemoj) en la kanono de la Sanskrita literaturo, verkita de Sriharŝa.
Jerŝov
Jerŝov (Ершов) estas urbo en Saratova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 63217501.
La urbo estis fondita en jaro 1894.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
La interurba telefona kodo estas 84564, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe rivero Malaja Uzenj (Малая Узень).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 18.3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 23.8 mil loĝantojn.
4862 Loke
4862 Loke estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 1987 de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la norda diaĵo Loki (Loke en dana lingvo), filo de giganto adoptita inter la Azoj
Oni ne konfuzu kun 7010 Locke.
3890 Bunin
3890 Bunin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa verkisto kaj poeto Ivan Aleksejeviĉ Bunin (cirile : Иван Алексеевич Бунин, 1870–1953), Nobel-premiita pri literaturo en 1933.
5689 Rhön
5689 Rhön estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la montarmasivo Rhön en la centro de Germanio. Tiu masivo dividiĝas inter la landoj de Hesio, Bavario kaj Turingio, ĝia kulmino, la monto Wasserkuppe, atingas 950 metroj supermare kaj estas grava loko de glisflugo.
Centrifuga pumpilo
Centrifuga pumpilo estas pumpilo por liverado de likvaĵoj per meze rotacianta rado. La pumpilo prenas la alvenantan likvaĵon kaj premas antaŭen en la tubon.
Sekvaj parametroj karakterizas centrifugan pumpilon:
La povuma spektro de centrifuga pumpilo estas:
Sekvaj pumpiloj estas centrifugaj pumpiloj:
19598 Luttrell
19598 Luttrell estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jeffrey Michael Luttrell, finalisto en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri konduta scienco. Li estis lernanto ĉe la Kyrene del Pueblo Middle School de Chandler (Arizono, Usono).
Benzenschwil
Benzenschwil estis ĝis fino de 2011 komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 555 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 ĝi estis integrita al la komunumo Merenschwand.
Geografio
La vilaĝo situas ĉe la orienta deklivo de la montoĉeno Lindenberg ĉe la kunfluejo de la rivetoj Büntebach kaj Wissenbach. Nordoriente de la ĉefvilaĝo situas la vilaĝoparto Unterdorf [Subvilaĝo], kiu kvazaŭ kunkreskis kun la najbara vilaĝo kaj komunumo Merenschwand. Sur la teritorio de la vilaĝo troviĝas krome tuta aro da izolitaj kamparbienoj.
Iamaj najbaraj komunumoj
La iama komunumo Benzenschwil limis ĝis fino de 2011 en nordokcidento al Muri, en nordoriento al Merenschwand, en sudoriento al Mühlau, en sudokcidento al Beinwil (Freiamt) kaj en okcidento al Geltwil.
Trafiko
La vilaĝo disponas pri stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Rotkreuz. Tra la komunumo ankaŭ pasas la poŝtaŭtolinio de Muri al Beinwil (Freiamt).
La plej proksimaj alveturejo al aŭtovojo troviĝas nuntempe en distanco de 9km apud Cham sudoriente de la vilaĝo kaj post la malfermo de la lasta ankoraŭ mankanta aŭtovojparto de la svisa aŭtovojo A4 inter centra svislando kaj Zuriko 7km oriente de la vilaĝo apud Affoltern ĉe Albis.
Historio
La unua dokumenta mencio de Benzenschwil datiĝas el la jaro 1189 kiel Penziswile.
Dum mezepoko en Benzenschwil regis la Senjoroj de Hühnenberg. En la jaro 1394 la voktejo Merenschwand, al ku Benzenschwil apartenis, liberaĉetis sin, kaj submetis sin al la jurisdikcio de la urbo Lucerno. Ĝis la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 la voktejo Merenschwand estis lucerna, ek de tiam ĝi apartenas al la distrikto Muri de Kantono Argovio. En la jaro 1813 Benzenschwil estis apartigita de Merenschwand kaj fariĝis memstara politika komunumo.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 la komunumo Benzenschwil estis integrita al la najbara komunumo Merenschwand kaj tial ĉesis ekzisti kiel memstara komunumo.
Ĉekuntrungo
La Ĉekuntrungo (Cekuntrung) estas kordinstrumento de Indonezio.
Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj.
Bohunice (distrikto Ilava)
Bohunice (hungare Vágbánya [vAgbAnja]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La slovaka historia loknomo estis la pli longa Bohunice nad Váhom.
Situo
Bohunice situas preter Váh, meze de sakovojo. Ilava troviĝas je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1229 en formo "Bohwnycz". En 1784 loĝis tie 569 vilaĝanoj (106 familioj) en 81 domoj, en 1828 731 vilaĝanoj en 90 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Bohunicz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vágbánya 612 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bohunice 746 homoj, (738 slovakoj).
Victor Bérard
Victor BÉRARD (Morez, 10-a de Aŭgusto 1864 – Parizo, 13-a de Novembro 1931) estis franca diplomato kaj politikisto.
Kariero
Nuntempe, li estas ankoraŭ fama pro siaj verkoj pri la Helenisma epoko kaj pri la geografio de la Odiseado, kiun li mem tradukis. La verko de Bérard "L'Angleterre et l'impérialisme" estis tradukita en anglan kaj publikigitan en 1906 kiel "British imperialism and commercial supremacy" (Longmans, Green, London, New York).
Li laboris en la Franca Lernejo de Ateno en 1887-1890. Kaj tiukadre li foje veturis en la Otomana Imperio pri kio li fakulis. Estinte instruisto pri geografio, li navigis tra la Mediteraneo serĉante la lokojn kiel supozeble estis Odiseo, en la intenco pruvi (fakte iom malsukcese) la historiecon de la verkoj de Homero inspirite de la malkovro de Trojo fare de Heinrich Schliemann.
Le Vigan
Le Vigan povas esti:
Nord-pacifikaj marbordaj arbaroj
La nord-pacifikaj marbordaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la pacifika marbordo de Nordameriko. Botanike tiuj arbaroj situas en la Rokmontara Flaŭra Regiono. Kune kun iom da ekoregionoj, la nord-pacifikaj marbordaj arbaroj konstituas la "pacifikajn moderajn pluvarbarojn", tutmondaj 200-regionon.
Cavenago d'Adda
Najbaras la komunumoj Corte Palasio, Abbadia Cerreto, Casaletto Ceredano (CR), Credera Rubbiano (CR), San Martino in Strada, Turano Lodigiano, Mairago kaj Ossago Lodigiano. Kiel la nomo indikas, la komunumo situas borde de la rivero Adda.
Nord-pacifikaj marbordaj arbaroj
Priskribo
La ekoregiono okupas mallarĝan zonon de Alasko, inter Pacifika Oceano kaj la plej nordaj Pacifik-Marbordaj Montaroj, kovrante areon de 60 400 kvadratajn kilometrojn, etendiĝante ekde Aleksandro-Insularo en sudorienta Alasko laŭlonge de Alaska Golfo ĝis okcidenta Kenaj-Duoninsulo kaj orienta Insulo Kodiak. La ekoregiono pacifik-marbord-montaraj glaĉeroj kaj tundro troviĝas landinterne, je pli altaj altitudoj en Marborda Montaroj. La ekoregiono ricevas multe da precipitaĵo, kiu konsiderinde varias laŭ elmetaĵo kaj altitudo. Ĝi ampleksas kvaronon de la postrestantaj moderaj pluvarbaroj.
Fürged
Fürged estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Tamási.
Nord-pacifikaj marbordaj arbaroj
Flaŭro
Koniferoj estas la karakterizaj arboj, kaj la superregantaj specioj estas la Sitka-piceo (Picea sitchensis), la okcidenta cugo (Tsuga heterophylla), kaj la montara cugo (Tsuga mertensiana), kune kun la tordopino (Pinus contorta), la giganta tujo (Thuja plicata), kaj la nootka-kalitropso (Callitropsis nootkatensis). Ejoj kun malbona drenado kaj laŭlonge de riveroj hejmigas foliarbojn, inkluzive de la alno (Alnus spp.), la okcidenta balzampoplo (Populus trichocarpa), kaj la blanka betulo (Betula papyrifera).
Fürged
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo (nuntempe nur aŭtobusoj trafikas) Lepsény-Dombóvár. Simontornya troviĝas 23, Tamási 13 km-ojn for.
Nord-pacifikaj marbordaj arbaroj
Flaŭro
Multe de la ekoregiono troviĝas en Tongasa Nacia Arbaro, Ĉugaĉa Nacia Arbaro, kaj Glaĉer-Golfeta Nacia Parko.
Faŭno
La ekoregiono gastigas 151 da birdospecioj kaj 45 da mamulspecioj.
Fürged
Situo
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto.
Hajaoj
La hajaoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en la distriktoj Bukoba, Muleba kaj Karagve en la regiono Kagera en nordokcidenta Tanzanio. En 1991 la hajaoj estis taksitaj 1.200.000 homoj.
Fürged
Historio
Fine de la turka erao nur disaj farmoj formiĝis en loko de Füged. La vilaĝo naskiĝis en 1871 el la farmoj.
NGC 2708
NGC 2708 (aliaj indikoj — NGC 2727, MCG 0-23-15, ZWG 5.34, IRAS08535-0309, PGC 25097) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2708, NGC 2727.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jean Negulesco
Jean Negulesco (naske Ioan Negulescu; [O. S.] - ) estis rumanidevena usona kina reĝisoro kaj scenaristo.
Biografio
En 1934 li eniris en la kina industrio, unue kiel skeĉa artisto, poste kiel help-asista kina produktoro kaj duaranga reĝisoro. En la fino de la 1930-aj jaroj li iĝis reĝisoro kaj scenaristo. Li famiĝis ĉe Warner Brothers kiel reĝisoro de kurtaj filmoj, precipe de serioj de kurtaj filmoj montrantaj malkutimajn kameraajn angulojn kaj teatra uzado de ombroj kaj siluetoj.
La unua apero de Negulesco kiel kinreĝisoro estis Singapore Woman (1941). En 1948 li estis nomumita por Oskar-premio pri reĝisoroj pro Johnny Belinda. En 1955 li ricevis la premion BAFTA pro pli bonkvalita filmo pro How to Marry a Millionaire. Lia filmo de 1959 The Best of Everything havis grandan sukceson.
El la fino de la 1960-aj jaroj li loĝis en Marbella, Hispanio, kie li mortis, en la aĝo de 93 pro koratako.
Li havas stelon en la Trotuaro de famo en Holivudo ĉe 6200 Hollywood Blvd.
Ĉielenpreno de Maria
La Ĉielenpreno de Maria estas eksterbiblia doktrino de katolikismo laŭ kiu Sankta Maria, la patrino de Jesuo, estis prenita kaj levita korpe al la ĉielo kaj ne mortis fizike aŭ estis revivigita tuj post la morto. Tio estis difinita kiel dogmo fare de la papo Pio la 12-a la per la encikliko "Munificentissimus Deus" ("en la enhavo de la fido kristana ... troviĝas ankaŭ la alpreno de virgulino Maria al la ĉielo") en la nura fojo kiam papo parolis sub la mantelo de neerareco. Poste ĝi estis menciita en la encikliko "Lumen gentium" de 1964 de Paŭlo la 6-a. La celebra festo de la ĉielenpreno okazas ĉiujare la 15-an de aŭgusto.
Ŝenjango
Shenyang (沈阳, ) estas la plej granda metropolo en la nordoriento de Ĉinio. Ĝi iam estis la sidejo de la Nordorienta Buroo kaj Granda Nordorienta Regiono en la fondiĝa komenco de Popolrespubliko Ĉinio, kaj estas ĉefurbo de Liaoning-provinco. Ĝi famas pri peza industrio.
Indolo-laktata acido
Indolo-laktata acido estas reakcianto uzata en kemia sintezo, organika substanco trovata kiel metabolito de la triptofano en la sango kaj urino de mamuloj. Indolo-acetata acido troviĝas en diversaj kvantoj, signifoplene pli en umbilika feta plasmo ol de la patrina plasmo iamaniere ligita al iu proteino. Indolo-laktata acido same okazas en grundaj bakterioj kaj fungoj kaj ankaŭ per etaj kvantoj en la plantoj.
Ŝenjango
Shenyang estas unu grava industria centro en Ĉinio, ankaŭ transporta kaj komerca centro en la nordoriento de Ĉinio.
Indolo-laktata acido
Vidu ankaŭ
<Gallery> Indole-3-acetic acid 3D ball.png| Indolo-acetata acido Indole-3-propionic acid 3D.png| Indolo-propionata acido Indole-3-butyric acid 3D.png| Indolo-buterata acido Indole-3-pyruvic acid 3D.png| Indolo-piruvata acido L-Tryptophan-3D-balls.png| Triptofano Triptofolo 3D.png| Indolo-etanolo Tryptamine3D.png| Triptamino Triptofolo 3D.png| Triptofolo </Gallery>
Ŝenjango
Historio
Shenyang havas longan historion. Xinle-restaĵo estas homara aga spuro de antaŭ 7200 jaroj tie ĉi.
En Tang-dinastio, Shenyang estis nomita Shenzhou. En la jaro 1296, la urbo estis refondita je Shenyang Lu en Yuan-dinastio, apartene al Liaoyang. En la jaro 1386, oni ŝanĝis la nomon Shenyang Lu al Shenyang Zhongwei en Ming-dinastio.
En la jaro 1634, Huangtaiji ŝanĝis Shenyang-on je Shengjing, manĉurie: Mukden. En la jaro 1644, Qing-dinastio translokis la ĉefurbon al Pekino. Shenyang estis la provizora ĉefurbo.
En la jaro 1900, Rusio okupis Shenyang-n kaj retiriĝis pro malvenkiĝo en la Rusa-japana milito en 1905.
En la jaro 1911, Qing-dinastio pereis pro Revolucio de 1911. Shenyang fariĝis la rega centro de militaristo Zhang Zuolin en Arme-kliko Fengtian.
En la jaro 1923, Zhang Zuolin starigis Registaran Publikan Oficejon Fengtian kiel la fondiĝan komencon de Shenyang.
En la jaro 1929, Fengtian ŝanĝis la nomon en Shenyang.
En la jaro 1931, Japanio okazigis Evento 9-18 okupante Shenyang-on laŭ preteksto de Liutiaohu-Incidento.
Je la 1-a de marto de jaro 1932 Manĉukuo fondiĝis, kaj denove en la urbnomo Fengtian.
En aŭgusto de 1945, Ruĝa Armeo de Sovetunio ekatakis Manĉurion. Post la finiĝo de Kontraŭjapana Milito, Shenyang renomiĝis.
Je la 12-a de marto 1946, Sovetunia armeo retiriĝis de Shenyang,samtempe elprenis grandsume da industraĵoj,grenaĵoj kaj materialaĵoj. Kuomintanga registaro nomumis Dong Wenqi kiel urbestro,kiu akceptis la rajton de la urbo kaj defend. Sekvtage,Zhao Gongwu armeoestro de Kuomintango gvidis sian armeon eniri la urbon. Tiam loĝantaro de Shenyang estis pliol du milionoj dudek mil.Ĝi estis la centro en la nordorienta Ĉinio pri politiko,kulturo,ekonomio kaj fervojo, kaj la unua granda industria metropolo tiam. En la 23-a de majo, prezidanto de Kuomintaga registaro Ĉiang Kai-ŝek kun sia edzino Soong May-ling aviadilis de Pekino al Shenyang.
En la jaro 1948, la armeo de la komunisma partio liberigis la urbon kaj ekstarigis la armean administran komitaton. Chen Yun rolis kiel estro. Zhu Qiwen estis urbestro.
Loko
Shenyang situas en la suda parto de la nordoriento de Ĉinio, en la centra Liao-Rivera Ebenejo de Liaoning-provinco, ĉefe ebenaĵo, monteto en la sudoriento. Liao-Rivero, Hun-Rivero kaj Xiushui-Rivero flue trapasas.
Klimato
Klimato apartenas al mezvarma zono, precipitaĵa kondiĉo estas mezhumida kun klimato musono de mezvarma zono, 183 tagoj sen prujno tutjare; Temperaturo en somero: ĉ. +20 ℃ averaĝe, maksimume +36 ℃; vintre: ĉ. -8,3 ℃ averaĝe, minimume -30 ℃.
Administra distrikto
Shenyang administras 10 distriktojn, 1 guberni-klasan urbon kaj 3 guberniojn:
Ekonomio
Post la jaro 1953, Shenyang kiel grava urbo por la unua Kvin-jara Plano de Ĉinio, aĉetis kompleton da ekipaĵoj de Sovetunio utiliginte Sovetunian krediton, kaj fondis la plej gravan maŝin-ekipaĵan bazon de Ĉinio. La ekonomio de Shenyang grande ŝanĝiĝis.
Ekde 1949 ĝis la fino de 1980-aj jaroj, Liaoning-provinco estas la plej granda ekonomia provinco, la plej granda entreprena provinco kaj la plej granda industri-energia bazo. Dum la jaroj 1960–1970, la industria produkt-voloro de Liaoning-provinco estis ĉ. 1/4 ĝis 1/3 de tuta Ĉinio. Shenyang entenis grandan proporcion el ĝi.
Ekde la jaroj 1950 ĝis la fino de 1980, la malnova industria bazo de Shenyang reformiĝis malrapide, postrestis kompare kun aliaj metropoloj. Sinteza povo de Shenyang iam falis ĝis la 23-a loko en Ĉinio. Ekde 1996, la malneta enlanda produkto（MEP-GDP）de Shenyang estiĝis la dua en la nordoriento de Ĉinio superite de Dalian.
Ŝoseo
Shenyang estas la trafika centro de la nordoriento de Ĉinio, havas evoluintan ekspresvojan reton ligantan kelkajn gravajn urbojn ĉirkaŭ Shenyang. Tiu estas la unua ekspresvojo de Ĉinio la startpunkto de la Ekspresvojo Shenyang-Dalian.
Fervojo
Shenyang estas la fervoja centro en la nordoriento de Ĉinio, sidejo de Shenyang-a Fervoja Buroo. Interkuniĝas ĉi tie la ĉefaj trajnaj linioj al Pekino, Dalian, Dandong. Jilin-urbo,Changchun, Harbin kaj Chengde, ankaŭ la fina stacio por la nova altrapida trajno de Shenyang ĝis Pekino. Stacidomoj estas Shenyang Nordstacio, Shenyang-a Stacio, Shenyang-a Sudstacio, Shenyang-a Okcidentstacio, Shenyang-a Orientstacio kaj Huanggutun-a Stacio ktp.
Aŭtobuso
Shenyang havas pli ol 250 aŭtobusajn liniojn urbe (2009). Veturiloj ĉiuj estas sen-konduktoraj, ordinaraj busoj por 1 doloro, klimatizilaj busoj por 2 doloroj, biletoj al maljunulo kaj lernanto estas rabataj duone. IC-karto estas uzebla en la urbaj busoj kaj parte antaŭurbaj busoj.
Metroo
Estas konstruata metroaj linio 1 kaj linio 2, kiuj parte estos uzeblaj je oktobro de 2009.
Kulturo
En Shenyang troviĝas multaj antikvaj restaĵoj, famaj kiel Imperiestra Palaco en Shenyang, Fu-Maŭzoleo, Zhao-Maŭzoleo kaj Xinle-Restaĵo.
Konsulejoj
Nun estas 6 konsulejoj en Shenyang.
Ĉinĉino
La Ĉinĉino (秦琴) estas kordinstrumento de Ĉinio. Ĝi havas tri nilonajn aŭ silkajn kordojn.. La tonoj estas G3, D4, A5.
Danielo (profeto)
Danielo estas unu el la bibliaj profetoj, aktiva dum la Babilona ekzilo ekde 605 a.K. ĉirkaŭ, tradicie konsiderita aŭtoro de la samnoma libro, kies atribuado, tamen, estas konsiderata nehistoria ĉe la plej granda parto de nunaj esploristoj. En la kristanaj eklezioj estas konsiderata sanktulo.
La 'Libro de Danielo', do, estas verko atribuita al la profeto Danielo kaj estas kanona parto de la hebrea Biblio kaj de Biblio de ĉiuj Kristanaj Eklezioj kaj ĝia supozita aŭtoro estas katalogita kiel la lasta de la kvar majoraj profetoj de la kristanaj Biblioj.
Signifo de la nomo “Danielo”
La nomo Danielo signifas Dio estas mia juĝisto, el la hebrea (דָּנִיּאֵל)
Historio de Danielo
Laŭ tio kion oni legas en la libro de Danielo, Danielo, hebreo el nobela familio, estis adoleskulo kiam oni lin estis deportinta al Babilono. Pro sia saĝo li konkeris la konfidan estimon de la reĝo Nebukadnecar kaj fariĝas alta funkciulo de la reĝa kortego kaj interpretisto pri la sonĝoj de la reĝo.
Lia ĝuita reputacio al li konsentas daŭrigi sian profetan aktivecon ankaŭ post la konkero de Babilono flanke de la Medoj kaj Persoj okazinta en 539 a.K., ĉar la persa reĝo Dario tre ŝatas liajn konsilojn. Sed liaj malamikoj lin per kalumnio trafigas en la malfavoron de la reĝo, kiu lin elĵetas paŝtaĵo al la leonoj. Fidela al sia religia kredo, Danielo mirakle evitas leonan eŝafodon kaj sin vidas denove favorata de la reĝo. Tial li povas daŭrigi sian profetan mision en Babilono
Historieco de la rakontoj
La historieco de la eventoj rakontitaj en la libro de Danielo hodiaŭ estas endubigita se ne tute rifuzata. Pasinte neniu kristana eklezio permesis dubi pri lia historia ekzisto kaj pri lia agado rakontita en la libro kies li sin prezentas kiel aŭtoro, kaj ĉe kristanoj kaj ĉe judoj : tio videblas en la pasintaj kateĥismoj de la Katolika Eklezio, ekzemple, en la fama “Pligranda Kateĥismo de papo Pio la 1-a.
La precipaj kaŭzoj de tiu konvinko naskiĝis, ĉe la kristanaro, el la fakto ke en tiu libro oni legas ke laŭ Danielo la Mesio estus aperinta, vivinta,, post sepdekoj da semajnoj (9,24); krome Danielo uzas la esprimon, iom misteran, Filo de homo kiu fariĝos difino pri si en Jesuo laŭ la Evangelioj.
Tiu malkovro, kunigita kun la nova datado de la libro de Danielo al la 2-a jarcento a.K., enkondukis multajn historiistojn kaj bibliistojn konfirmiĝi en tiu opinio.
Kaj jam ankaŭ en la Biblio TOB, 1988, tio estas akceptata; kaj la Biblio CEI (Biblio de la Itala Episkopara Konferenco) (2008) krome notas rilate Jeĥezkel 14, 14: “Danielo ne estas la protagonisto de la biblia libro kiu havas lian nomon, sed nun figuro de saĝa reĝo de la kanaana tradicio, menciita en la tekstoj de Ugarit”.
Aliaj studuloj, tamen, revalorigante la kristanan tradicion kaj apogiĝante sur la studo de Dressler (1979), savas la historiecon de la persono de Danielo, malgraŭ postaj legendaj aldonoj kaj transformiĝoj.
Kulto
La Ortodoksa Eklezio liturgie festas Danielon kaj liajn tri kompanulojn Anania, Azaria kaj Misaelo, kiuj laŭdis Dion kun li en fornego de Babilono, la 17-an de decembro; la Katolika Eklezio la samon faras en la 10-a de oktobro.<ef>San Daniele.
Ankaŭ islamanoj lin konsideras granda profeto, kvankam pri li ne estas mencio en la Korano. Oni lokigas lian tombon en almenaŭ ses malsamaj lokoj: en Babilono, Kirkuk kaj Muqdadiyah en Irako, Suzo kaj Malamir en Irano, kaj Samarkando en Uzbekio.
Szögliget
Szögliget [sogliget] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo kaj fortikaĵo "Szádvár" [sAdvAr] devenis el la 13-a jarcento. La Habsburgoj plene detruis la fortikaĵon en 1686. Dum la 2-a mondmilito partizanoj bataladis ĉe la apudaj arbaroj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto, kuracejo, dentokuracejo.
Bazilo Besariono
Bazilo Besariono estis bizanca ekleziulo de la 15-a jarcento.
Naskiĝo kaj studoj
Bazilo Besariono (greke Βησσαρίων) aŭ (foje) Johano Besariono, naskiĝis en multnombra kaj malrìĉa familio en Trabzon, tiam ĉefurbo de la eta imperio de Trabzon, regata de la Mega Komneno, ĉirkaŭ 1408.
Lia supozita Komnena origino – asertata ĉe fontoj pli malfruaj sed ignorita de ĉiuj liaj samtempuloj kiuj, male, lin volas naskiĝinta en modesta familio – estas malfacile kontrolebla; laŭjarcente lia bapta nomo estis opiniata Johano, sed pli ĵusaj studoj pruvis ke ĝi estis Bazilo. Junaĝe (1416/17) kaj post la elementaj studoj plenumitaj en Trabzon, li translokiĝis al Konstantinopolo, kie li daŭrigis siajn studojn kaj fariĝis Bazila monaĥo, ricevante la nomon “Besariono” aludanta al Sankta Besariono de la 4-a jarcento.
Eklezia kaj politika kariero
En 1423 Besariono iris al Egiptio. La sinsekva grava etapo koncernas la jarojn pasintajn ĉe Georgo Gemisto Pletono en Mistro, najbare de la antikva Sparto en la despotato de Moreo, kie li estis enkondukita en la novplatonan filozofion (1430/2-1436). "Kartogardisto" kaj sukcesa diplomatikisto inter la bizancaj kortegoj, baldaŭ li akiris la estimon de la imperiestro Johano la 8-a Paleologo.
Dum la Koncilio de Ferrara kaj Florenco
En 1437 Besariono estis nomumita titola ĉefepiskopo de Niceo kaj en 1438 gastiĝis en Italio, antaŭe en Ferrara, poste en Florenco, por pridiskuti kune kun la multenombra bizanca delegitaro kaj la imperiestro mem, la unuiĝon de la du Eklezioj, esperante ricevi okcidentan helpon kontraŭ la Otomanaj turkoj kiuj fariĝis ĉiam pli minacaj kontraŭ Konstantinopolo.
Dum antaŭ la Koncilio de Ferrara kaj Florenco Besasriono partianiĝis en la bizanca grupo de la kontraŭuloj de la unuiĝo de la du Eklezioj, dum la Koncilio li ekapogis la reunuiĝon. Sur bazoj filologiaj kaj teologiaj, Besariono pruvis ke la diskutita teksto de Bazilo la Granda (reliefa epigono de la Ortodoksa Eklezio) subtenas la samajn poziciojn de la Katolika Eklezio, dum la tekstaj kopioj senaj je tiu batalita pasaĵo estis ĉiuj tre ĵusaj. La dogmaj problemoj dividantaj la du Ekleziojn estis tiu de la Filioque, koncernanta la rilatojn ene de la Sanktega Triunuo inter la Filo, la Patro kaj la Sankta Spirito. Sed la kialoj dividantaj estis pli profundaj. La kialoj ekleziaj kaj politikaj-historiaj estis tiom kompleksaj kaj implikitaj ke ili ŝajnis pli malsupereblaj ol tiuj dogmaj.
Tiu kontraŭlatineco de la bizanculoj radikiĝis en motivita reago kontraŭ la invado de la bizanca imperio flanke de la krucmilitistoj de la 4-a krucmilito (1204), kiuj prirabis Konstantinopolon kaj detruis la imperion kaj la potencoj “konkerantaj” interdividis ĝiajn teritoriojn.
La malfacila reveno al Konstantinopolo
Postnemulte la negocanta komisiono, ĉefregata de Besariono, revenis al Konstantinopolo. Tuj li kaj la apogantoj de la reunuiĝon trovis malamikan etoson inter la popolo kaj la klerikularo, aparte inter la monaĥaro, dum ero de la subskribintoj de la dekreto ĝin malkonfese ekforlasis.
Pro tiu etoso kaj ankaŭ pro sia leviĝo al la kardinala rango, komunikita al li dum lia loĝado en Konstantinopolo en la 18-a de decembro 1439. Besasiono revenis al Italio (1440), de kie ne plu revizitis Konstantinopolon.
Engaĝiĝo de kardinalo Besariono por la konservado de la klasika greka kulturo
Post eta restado en Florenco, Besariono aliris la papan kortegon en Romo.
En 1449, li ŝanĝis sian kardinalan tirolon kun tiu de la Suburba sidejo de Sabina-Poggio Mirteto, konservante tamen la komandoran beneficon de la “Sanktaj dekdu Apostoloj”.
Post la falo de Konstantinopolo 1453, li sin dediĉis al la protekto de bizancaj kleruloj forfuĝintaj el la manoj de Otomanaj turkoj. La diversaj komandoraj beneficoj permesis al li savi la senkomparan bizancan kulturon: li kolektis nombrajn verkojn kiu alimaniere neniam atingus la Okcidenton, establante riĉan bibliotekon, aranĝitan sur du scriptoria (porskribaj centroj), kie laboris kaj laboregis dumvive. En 1448 li ĉion donacis al la urbo Venecio, kio konstituis la ekheredaĵo de la nacia Biblioteko Marciana. Interalie, li sukcesis savi la verkojn gastiĝintaj en la volumriĉega biblioteko de la Monaĥejo de Sankta Nikolao de Casole najbare de Otranto, kiu tujposte finiĝis detruita, rabe de Otomanoj dum la batalo de Otranto de 1480.
Diplomata misio en Francio kaj morto
En 1472 kardinalo Besariono estis sendita de la papo Siksto la 4-a al Francio ĉe Ludovikon la 11-an por pledi en la afero de krucmilito celanta liberigi Konstantinopolon, spite de lia aĝo kaj de lia ekmalpliiĝanta sano. Dum la revenvojaĝo, pro la malkomfortoj, liaj sanaj kondiĉoj malboniĝis kaj lin mortigis en la domo de venecia amiko, Antonio Dandolo. Liaj korpaj restaĵoj, transportita al Romo la 3-an de decembro de la sama jaro, estis sepultita en la Baziliko de la Sanktaj dekdu Apostoloj.
Konklavoj partoprenataj
Bazilo Besariono partoprenis en la elekto de:
Humanista filologo
De Besariono restas fama verketo en kiu, baziĝante sur la origina greka teksta (eàn) kaj sur antikvaj grekaj kaj latinaj aŭtoroj, korektis la tekston de la versego 21, 22 de Johano el sic (tiel) al si (kondiĉa "se"), ĝin farante pli kunsona kun la kunteksto. . Tio en epoko en kiu la Vulgata teksto estis taksata preskaŭ sankta, ekscitis bruon inter la samtempuloj, montrante proksimecon de siaj ideoj al tiuj de Lorenzo Valla – kiu li difinis treĝuste Latinorum Graecissimus, Graecorum Latinissimus (Grekega inter la latinoj kaj latinega inter la grekuloj) – de Poliziano kaj de aliaj ĉampionoj de la Renesanco.
La novplatonisma filozofo
Lia plej grava filozofia verko, skribita origine greklingve, estis tradukita al la latina kaj titolita In calumniatorem Platonis (1457-1458) (Kontraŭ la kalumnianto de Platono). Temas pri eseo favora al kristana Platonismo kaj kontraŭa al la tezoj subtenataj de Georgo el Trabzon favora al la integra ricevo, en la kristana teologio, de la tezoj aristotelaj, kiel jam parte faris Tomaso de Akvino.
Ĉunirio
La Ĉunirio (ჭუნირი) estas kordinstrumento de Kartvelio. Ĝi havas tri kordojn.
Kliŝo
Kliŝo estas teĥnika vorto de presado kiu signifas antaŭfaritan preselementon.
Laŭ Francisko Azorín kliŝo estas ''Fotografia negativo, fiksita sur vitro por fari kopiojn. Metala plato sur kiu estas inverse reproduktita presota bildo. Li indikas etimologion el la franca cliché'', vorto elpensita de tipografistoj dum la 19 jc. Kaj li aldonas la terminojn kliŝi, por fari kliŝon de io, kaj aŭtotipia kliŝo kaj galvana kliŝo.
Kliŝo ankaŭ estas tro uzata frazo, ekzemple: Esperanto estas lingvo de estonto. Kliŝa estas sinonimo de stereotipa, kaj ankaŭ signifas: banala, maloriginala (PIV2).
São Pedro do Sul (Suda Rio-Grando)
São Pedro do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 16.368 loĝantojn en 2010.
Jessentuki
Jessentuki (Ессентуки) estas unu el la plej grandaj kuracurboj en Rusio.
Ĝi situas en la Stavropola regiono, Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 07410.
La urbo estis fondita en jaro 1825.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 86534, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Cavenago di Brianza
Cavenago di Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Jessentuki
La urbo estas ĉe rivero Podkumok (Подкумок).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 48 mil loĝantojn.
En jaro 2017 la urbo havis ĉirkaŭ 100 000 loĝantojn.
En Jessentuki estas Zamenhof-Esperanto-Objekto (ZEO) : vilao "Espero", konstruita de generalo Nikolaj Reŝetin. Post renovigo en la jaro 2009 vilao "Espero" funkcias kiel samnoma hotelo (disponeblas 60 litoj).
Lupeno la 3-a: la kastelo de Kaljostro
Lupeno la 3-a: La kastelo de Kaljostro (japane: ルパン三世:カリオストロの城 [rupan sansei: kariosutoro no ŝiro]) estas 1979-a japana animacia filmo, kaj la dua el la animeaj kinaj filmoj pri Lupeno la 3-a (persono kreita de Monkey Punch, kaŝnomo de Kazuhiko Kato) kaj la ununura de tiuj kinaj filmoj, kiun Hajao Mijazaki reĝisoris.
Jessentuki
Eksteraj ligiloj
Hotelo Espero (Lenina str 15B)
Lupeno la 3-a: la kastelo de Kaljostro
Mijazaki kunreĝisoris antaŭe la unuan animean televidserion pri Lupeno la 3-a, kaj ankaŭ du epizodojn de la dua televida serio. La filman muzikon komponis Ono Juĝi.
En sia originala lando, la filmo premieris la 15-an de decembro 1979. Malgraŭ tio, ke ĝi komence havis malbonetajn kinejajn enspezojn, La kastelo de Kaljostro ricevis grandan laŭdon, kaj recenzistoj rimarkas la influon de ĉi tiu filmo en la postaj verkoj de Mijazaki. Ĝi fariĝis la plej populara kaj bon-rigardata verko el la tuta franĉizo de Lupeno la 3-a. Ĉi tiu filmo montras relative bonkoran Lupenon, dum la aliaj filmoj montras lin plimulte kiel iomete cinikan amuzemulon.
La titolo aludas al La Comtesse de Cagliostro, unu el la originalaj verkoj pri Arseno Lupeno, verkita de Moris Leblan.
Distrikto Bielski
Distrikto Bielski havas diversajn signifojn:
Talos la 4-a
Talos la 4-a aŭ Talos IV estas fikcia planedo de Star Trek kie okazas la provepizodo The Cage kaj sekve, la epizodo The Menagerie de Stela Vojaĝo: La Origina Serio.
Bantokravato
Bantokravato, bantkravato, papilia kravato aŭ papilikravato estas tipo de kravato kiu estas portata ĉefe de viroj sur la kolumo de ĉemizo. La nomo venas de la formo, kiu similas al banto aŭ papilio (kiel ŝunodo).
Talos la 4-a
La surfaco de la planedo estis detruita de militoj kaj sur la planedo vivas nature nur kelkaj bluecaj plantoj, kies folioj donas metalan sonon kiam oni tuŝas ilin. La talosianoj, raso de humanoidoj kun bulbaj kapoj, vivas sub la surfaco de planedo. La planedanoj povas kaŭzi iluziojn telepatie. Primitivaj emocioj povas bloki la kapablon de la talosianoj por legi mensojn. Talosianoj estas sklavigemaj, sed ne estas venĝaj.
Bantokravato
La bantokravato konsistas el rubando (ofte farita el silko, sed ankaŭ el katono aŭ poliestero) kiu estas bantigita ĉirkaŭ la kolo. La rubando finas je ambaŭ ekstremaĵoj en banto, pro kio la kravato post la bantigo ekhavas papiliecan formon. Nuntempe oni portas ĝin ĉefe dum paradaj festoj: nigra ĉe smokingo ("nigra kravato") kaj blanka ĉe frako ("blanka kravato"). Unuopuloj portas bantokravaton ĉe kompletoj ĉe kiu la plejmulto de la sinjoroj portas normalan kravaton.
Talos la 4-a
Talos la 4-a estis vizitita de scienca ekspedicio, kies kosmoŝipo kraŝis en la planedo kaj, 80 jarojn poste, estis revizitita de Enterprise sub komando de Kapitano Christopher Pike. Post la vizito de Pike, kosma floto de Unuiĝinta Federacio de Planedoj malpermesis, kontraŭ mortopuno, la vizitojn al Talos. Dektri jarojn poste, Enterprise orbitis la planedon por porti tien la kripliĝitan kapitanon Pike'n.
Bantokravato
Konataj portantoj kaj portintoj de bantokravato estas Albert Schweitzer, Winston Churchill kaj Elio Di Rupo
Episkopujo Worms
La episkopujo Worms (Bistum Worms, Dioecesis Wormatiensis) estis katolika diocezo kun sidejo en la libera imperia urbo Worms en la Sankta Romia Imperio, nuntempe en Germanio.