cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Sankta Anna (Annaberg-Buchholz)
Volboj
preĝejo Sankta Anna estas trinava halopreĝejo. La volbo farita de Jacob Haylmann kovras la tutan internon. Por Martin Warnke, aŭtoro de la dua libro de „Geschichte der deutschen Kunst“, ĉi tiu volbo estas la „heroo de la interno“ de la preĝejo. "La volbo“, tekstas Warnke, „sin desolvas de siaj apogiloj kaj prezentas propran montrospacon. La ripoj formas en la flanknavoj esence pli viglajn figuraĵojn. La sespartaj maŝofloroj en la naveraj kampoj de la meznavo ne estas tuj ekkoneblaj, ĉar la ripoj ĉiuj havas la saman transversan sekcaĵon. La okulo devas delimigi la figurojn en ĉiu navero kaj ĉiam denove konturigi. Ĝi povas alordigi ilin al la ŝlosoŝtonoj kun grandaj foliaraj rozetoj el stano, kiuj origine ankoraŭ estis akcentataj per lignaj reliefoj. La separbendoj de la naveroj kondukas la balancan fluon de la maŝoripoj en laŭlongan direkton, dum kiam decaj bendokrestoj ritmigas ĝin en laŭlarĝan direkton. La steloj metas pinton kontraŭ pinto kaj unuiĝas en la laŭlonga domo al florĉeno, kiu strebas al la plata ĉefabsido, en kiun el malalten kondukitaj fenestroj enfluas abunda lumo.“
Minaltaro
El la diversaj altaroj en la preĝejo Sankta Anna la minaltaro konsekrata en 1521 estas la plej rimarkinda. Ĝi ligas multrilate formojn de gotiko kun influoj de renesanco. Sian altan arthistorian gravecon ĝi atingas per la kvar bildotabuloj sur sia dorsflanko. La verkoj atribuataj al pentristo Hans Hesse impone montras ercmontaran minopejzaĝon kaj ministan vivon antaŭ 500 jaroj. La altaron mendis la ministogildo.
15992 Cynthia
15992 Cynthia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Gary Hug elde la Observatorio Farpoint proksime de Eskridge (Kansaso, Usono).
Ciruelos (Toledo)
Ciruelos (Prunarboj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimia
La termino "Ciruelos" povus deveni el Sankta Ciruelo kvankam plej probable ĝi devenas el latina cereola, mallongiĝo de Cereola pruna, pruno de vaksa koloro cera, kiu siavice estas diminutivo de cereus, vaksa. Laŭlonge de la historio, la vilaĝo havis diferencajn nomojn:
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Cirolero. La censita populacio en 2011 estis de 649 loĝantoj kaj la denseco estas de 28,22 loĝ/km².
Situo
Ciruelos estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Mesa de Ocaña en la nordorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 705 m; je 43 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°56′14″ N 3°36′55″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situnta en la komarko Mesa de Ocaña kaj limas kun la vilaĝoj aŭ urboj de Aranjuez en la provinco Madrido kaj Ocaña kaj Yepes en la provinco Toledo.
Historio
En 803 Alfonso la 2-a donis la vilaĝon al la senjoroj Pelayo Pérez de Fromista kaj Pedro Díaz Marrón, kiuj pli poste redonos ĝin al la abato de Fitero nome Rajmondo, ĝis ĝi ekdependiĝis de Toledo.
En la preĝejo, dediĉata al la Ĉieliro de la Dipatrino,troviĝas la tombo de Sankta Rajmondo, Abato de Fitero kaj fondinto de la Ordeno de Kalatrava, kiu mortis en tiu vilaĝo en 1163. La tombo estis pagata de Karlo la 3-a en 1768, kiam la korpo de la sanktulo estis translokigita al la konvento Monto-Siono de Toledo.
En la 12-a jarcento formis parton de la antikva vilaĝo de Otos, donita de Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio en 1132 a Hajm Avenzadoĉ kaj al Aleazar, kaj en 1150 al la koncilio de Sankta Mikaelo. En 1178 pasis al la Ordeno de Kalatrava, donata de Alfonso la 8-a.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Ciruelos super 500 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Ciruelos oni falis al super 300; poste iome rekuperiĝis al la nunaj 600.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ĉiam el dekstra partio.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Monumento al L. L. Zamenhof en Bjalistoko
Monumento al Ludoviko Zamenhof (Pomnik Ludwika Zamenhofa) estas monumento en Bjalistoko, situanta sur skvaro inter la stratoj Malmeda kaj Białówny .
Historio de la monumento
En la 1950-aj jaroj oni faris pliajn provojn starigi monumenton. La, dum simpozio de la partoprenantoj de la varsovia UK 1959 en Bjalistoko, oni enmasonigis la fondoakton por la monumento al Zamenhof. La aŭtoro de la projekto estis Stanisław Lisowski, laŭ kiu ĝi devis esti grandioza figuro de Zamenhof, forĝita en blanka granito, staranta sur stelo en cirklo. La projekto neniam estis efektivigita pro financaj kialoj.
En 1973 Jan Kucz faris buston de la majstro kaj metis ĝin sur kolonon. Sur la kolono troviĝas la teksto: "Ludwik Zamenhof 1859–1917", kaj sur la busto: "Esperanto proksimigas naciojn".
La monumento iĝis unu el la punktoj de la Itinero de Juda Heredaĵo en Bjalistoko prilaborita de grupo de doktoriĝantoj kaj studentoj de Universitato en Bjalistoko, malfermita en junio 2008. Ĉi tiu objekto estis ankaŭ markita ĉe la Itinero de Esperanto kaj multaj kulturoj malfermita en junio 2009.
Los Angeles Angels of Anaheim
Los Angeles Angels of Anaheim ("Anĝeloj de Losanĝeleso, de Anahejmo") estas usona basbala teamo en la Grandaj Ligoj de Basbalo. Ĝi apartenas al la Amerika Ligo, kaj konkursas en ties Okcidenta Divido.
Distrikto Pogradec
La distrikto Pogradec (Rrethi i Pogradecit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Korçë. Administra centro estas la samnoma urbo Pogradec. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>PG</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 70 575 loĝantoj.
La distrikto situas borde de la lago de Ohrid, kies bordo situas parte en Albanio, parte en la slava Nord-Makedonio. Kaj slavajn radikojn evidente ankaŭ havas la distrikta ĉefurbo - po(d) en sudslavaj lingvoj signifas "sub" kaj gradec "urbeto", Pogradec do laŭlitere havas la signifon "sub la malgranda urbo".
Hřivínův Újezd
Hřivínův Újezd estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.
Memorindaĵoj
Krom memorindaĵoj de la popola arkitekturo (kameroj ĉe domoj n-ro 11 kaj 19) estas en la municipo memorige protektita nur ligna kruco el la jaro 1877. Memorindaĵo de loka signifo estas kapelo de sanktaj Cirilo kaj Metodo, konstruita en la jaro 1897, puto kaj loka lernejo.
Amsterdama Deklaracio de 2002
La Amsterdama Deklaracio estis decidita en 2002 fare de la ĉefa kunsido de IHEU Internacia Humanista kaj Etika Unio en kadro de la 50-a jubileo de sia unua kongreso okazinta en la jaro 1962.
Laŭ ĝi la bazaj principoj de la moderna humanismo estas la jenaj:
20606 Widemann
20606 Widemann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la franca astronomo Thomas Widemann, planeda sciencisto ĉe la Observatorio de Parizo kaj asociata profesoro ĉe la Universitato de Versajlo Saint-Quentin-en-Yvelines. Li estas fakulo pri stelaj kaŝadoj kaj elde grunda spektroskopio de la planedaj atmosferoj kaj kunmalkovrinto de la ringoj de 10199 Kariklo.
Ordinara hordeo
Ordinara hordeo, science Hordeum vulgare, estas specio de hordeo (poacoj).
Deveno
Dum la mezepoko hordeo estis uzata kiel nutraĵo por brutaro.
Laŭ Nikolaj Vavilov, la kultivataj hordeoj devenas de Hordeum spontaneum.
Temperaturo
Travintra hordeo bezonas vernalizon. La subspecio ''H. vulgare subsp. hexastichum'' estas ĉiam vintra. La ciklo bezonas inter 1900 kaj 2000 celsiajn grado-tagojn kun bazo 0 (1600–1700 grado-tagoj pri printempa hordeo; ). Ĝi ĝermas eke de 0 °C. Ĝi frostas je -8 °C sed kelkaj varioj eltenas -16 °C (se la temperaturo malpliigas grade).
Printempa hordeo estas semata printempe, do kutime ne devas elteni malaltajn temperaturojn. Ĝi estas rikoltata post la vintra hordeo, tamen restas kampe nur ĉirkaŭ 100 tagojn. Mezume ĝi portas malpli grandan rendimenton per kampa areo.
Akvo
Unu kreskociklo bezonas inter 450 kaj 500 mm da akvo. Akvo estas ĉefe grava ĉe la komenco de la ciklo, post semado.
Grundo
Hordeo ŝatas rendzinojn. Ĝi ne ŝatas pezajn argilajn grundojn. Por bona rendimento la kreskogrundo estu profunda kaj bone akvumita; sed akcepteblaj rikoltoj eblas ankaŭ je malpli bonaj kondiĉoj.
Malamikoj
Rhynchosporium secalis, Pyrenophora graminea, Pyrenophora teres, Blumeria graminis, Ramularia collo-cygni kaj Claviceps purpurea estas askofungoj. ''Ustilago nuda f.sp. hordei, Ustilago hordei kaj Puccinia hordei'' estas bazidiofungoj. La naniganta flavmalsano estas virusa malsano transsendata per afidoj. Sitodiplosis mosellana estas diptero. ''Ditylenchus dispsaci estas nematodo.
Uzo
Kutima hordea estas uzata pro siaj grajnoj, pro siaj kulmoj aŭ pro siaj folioj (kiel greso).
Por homa nutraĵo estas uzata ĉefe somera hordeo, plej ofte kiel bierfara hordeo. Bierfara hordeo estas transformata al malto, kiun oni uzas en bierfarejoj, ĉe bakaĵindustrio kaj kiel viskia aŭ brulmalto en la alkoholaĵindustrio, sed ankaŭ por malta kafo aŭ muslio. Kiam mankas somera hordeo oni foje uzas ankaŭ vintran hordeon. La plej grava kvalito por bierfara hordeo estas la proteinenhavo de 9,5 ĝis 11,5 procentoj.
Nemaltita hordeo estas uzata por grio kaj foje muelita al faruno.
Hordeo havas ankaŭ kuracan efikon. En la 19-a jarcento hordea akvo (infuzaĵo) estis ŝatata trinkaĵo por malsanuloj. Ĝerminta hordeo eltiras akvon el la korpo kaj malaltigas febron.
Grajno
En antikva Grekio, oni preparis la bazan grekan pladon maza kun hordeo kaj la kikeono, aĵo inter trinkaĵo kaj manĝaĵo estis hordegriaĵo akvumigita kun aldonitaj herboj.
Por la bierfarado, la titro da proteino devas esti ne tro alta (inter 9,5% kaj 11,5%). La proteinoj estas ĉefe en la aleurontavolo. La bonkvaliteco de enzimoj kiuj permesas la iĝon de amelo al sakarozo estas ankaŭ grava.
Por nutraĵo de brutoj, la energia valoro da 1 kilogramo de grajno da hordeo estas referenco kiu egalas 6 906,075 ĵulojn.
Kulmo
La kulmo estas uzata por pajlaĵo. Ĝi estas pli mola ol tritika pajlo, ankaŭ pli bone sorbas malsekaĵon. Kiel besta nutraĵo aŭ stala enŝutaĵo la hordea kulmo povas esti danĝera kaŭze de la aristoj, kiuj povas iriti la mukozojn de la spirvojo, speciale ĉe la ĉevaloj kal ĉe la porkoj.
Folio
La kutima hordeo estas kultivata por furaĝo.
Juna kutima hordeo estas ankaŭ kultivata por komforto de la katoj
Produktado
La ĉefa produktanto estas la Eŭropa Unio kun ĉirkaŭ 50.000.000 tunoj.
En 2008 laŭ la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (FAO) estis rikoltitaj tutmonde 157,6 milionoj da tunoj da hordeo. La sekva tabulo montras la 15 plej grandajn produktantojn de hordeo tutmonde. Ili kune rikoltis ĉirkaŭ 77,9 % de la tuta kvanto de hordeo:
( # inoficiala kvanto, * taksado de FAO)
Chico Caruso
Francisco Caruso (Karuzo), ankaŭ konata kiel Chico Caruso (Ŝiko Karuzo) aŭ eĉ Chico mem, naskiĝis en urbo(São Paulo, Brazilo, en 1949). Caruso estas komika desegnisto(cartunista), satira desegnisto (chargista), karikaturisto, muzikisto kaj humoristo.
Ordinara hordeo
Produktado
Fonto: Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo, 2008
Chico Caruso
Estas la frato de Paulo Caruso, ankaŭ komika desegnisto. Ambaŭ havas similan desegn-manieron.
Li komencis plubliki siajn desegnojn en la fino de la 1960a jardeko, en la postagmeza ĵurnalo Folha da Tarde. Li laboris ankaŭ en la ĵurnaloj Opinião ("Opinio"), Movimento ("Movado"), Gazeta Mercantil ("Ekonomia Revuo"), IstoÉ, Veja, Jornal do Brasil ("Ĵurnalo Brazil'") kaj O Globo, tiu lasta ekde 1984, kie li laboras ĝis hodiaŭ.
Kontraŭe al tiu kiu ĉiuj pensas, Chico kaj sia frato ne estas el la sama familio de la brazila aktoro Marcos Caruso.
Marlene Dietrich
Marlene DIETRICH [marlene ditriĥ] (naskiĝis la en Berlino, mortis la  en Parizo) estis germana aktorino, populara seksosimbolo kaj kantistino. Ŝi estas konsiderata unu el plej evidentaj mitoj de la sepa arto (kino), kaj ankaŭ kiel la naŭa plej bona stelulino de ĉiuj tempoj laŭ la American Film Institute.
Dietrich daŭris populara tra sia longa kariero de ofta reinventado de si mem. En Berlino en la 1920-aj jaroj, ŝi aktoris en teatro kaj mutaj filmoj. Ŝia rolo kiel Lola-Lola en Der Blaue Engel (1930) reĝisorita de Josef von Sternberg, havigis al ŝi internacian famon kaj kontrakton kun Paramount Pictures en Hollywood. Tie, filmoj kiel Shanghai Express (1932) kaj Desire (1936) utiligis ŝian belecon kaj ekzotecon, fiksis ŝin kiel stelulino kaj faris ŝin kiel unu el la plej altprezaj steluloj de ŝia epoko. Dietrich iĝis usona civitano en 1939; dum la Dua Mondmilito ŝi estis tre populara. Kvankam ŝi daŭre faris kelkajn filmojn post la milito, Dietrich ĉefe turneis dum multaj spektakloj.
Ofte en la rolo de fatale erotika vampireca virino Marlene Dietrich fariĝis la seksosimbolo de la 1930-aj jaroj. Post sia unua granda sukceso (Der blaue Engel), ŝi en la jaro 1930 transloĝiĝis al Usono, kie ŝi subskribis 7-jaran kontrakton kun Paramount. La politika situacio en Nazia Germanio maltrankviligis ŝin tiel, ke ŝi rifuzis ĉiujn proponojn de germanaj kinentreprenoj kaj eĉ ne vizitis sian naskiĝlandon ĝis 1945. Tiukadre en 1939 ŝi fariĝis usona civitanino.
Post la Dua Mondmilito Marlene Dietrich malofte rolis en filmoj, sed havis grandajn sukcesojn kiel kantistino de kanzonoj. Kvankam ŝi ankoraŭ faris porokazajn filmojn post la milito kiel Witness for the Prosecution (1957), Dietrich pasigis plej el la 1950-aj ĝis la 1970-aj jaroj turnee tra la mondo kiel spektaklistino. En 1976 ŝi finis sian karieron sur la scenejoj de la tuta mondo kaj komencis verki siajn memoraĵojn. La lastajn vivojarojn ŝi pasigis tute retirite en Parizo.
Dietrich estis konata pro siaj humanitaraj klopodoj dum la milito, gastigante germanajn kaj francajn ekzilitojn, havigante financan subtenon kaj eĉ defendante sian usonan ŝtatanecon. Pro sia laboro por plibonigi la moralon en la frontolinioj dum la milito, ŝi ricevis kelkajn honorojn el Usono, Francio, Belgio kaj Israelo. En 1999, la Usona Kininstituto nomis Dietrich la naŭa plej granda stelulino de la klasika holivuda kinarto.
Junaĝo
Marie Magdalene Dietrich, kiu mem elektis ĉirkaŭ dekunu-jaraĝa la nomon Marlene, naskiĝis, kiel dua filino de la reĝa policleŭtenanto Louis Erich Otto Dietrich kaj ties edzino Wilhelmine Elisabeth Josephine (denaske Felsing, el riĉa familio de Berlino kiu posedis juvelejon kaj horloĝfarejon), la 27an de decembro 1901 en Leberstraße 65 en la kvartalo Rote Insel (Ruĝa Insulo) en Schöneberg, urbo kiu nun estas en la nuna Berlino.
Ŝian unujare pli aĝan fratinon Elisabeth, Marlene strikte neis dum kaj post la epoko de nazismo, verŝajne ĉar ŝi kune kun sia edzo funkciigis dum la dua mondmilito kinejon vizitatan ĉefe de SS-anoj. Tamen iom post la milito, Marlene Dietrich helpos permone sian fratinon por plufunkciigi la kinejon kaj intervenis ĉe la okupantoj. Ankaŭ en postaj jaroj ŝi helpos sian fratinon finance.
Post la morto de la patro en 1908, la patrino edziniĝis en 1914 al la aristokrata leŭtenanto Eduard von Losch, lia plej bona amiko, kiu mortis pro militvundo dum la Unua Mondmilito en julio 1916. Ne okazis adopto de la du filinoj, kaj tiele la familinomo de Dietrich neniam estis von Losch, kiel ŝi iam postulis.
La familio de Dietrich kromnomis ŝin "Lena" kaj "Lene" (IPA: [leːnɛ]). Ĉirkaŭ dekunu-jaraĝa, ŝi kombinis siajn du nomojn por formi la nomon "Marlene".
En 1921 ŝi daŭrigis studadon en Berlino, sed pro tenden-inflamo ĉe la pulso ŝi haltigis ĝin kaj decidis iĝi aktorino. Ĉiuokaze ĉirkaŭ 1922 ŝi jam estis havinta sian unuan laborpostenon, ludante violonon en akompana orkestro por mutaj filmoj en kinejo de Berlino. Ŝi estis maldungita post nur kvar semajnoj. La plej fruaj profesiaj scenejaperoj fare de Dietrich estis kiel korusanino en turneo kun la vodevilo de Guido Thielscher kaj en revuoj de Rudolf Nelson en Berlino.
Dum prezentado ĉe germanaj teatrejoj en Berlino, ŝi estis dungita de la fama teatrejestro kaj reĝisoro Max Reinhardt por unua sceneja rolo. Kvankam dekomence ŝi nek estis elektita nek poste altiris specialan atenton. Sekve ŝi vizitis la altlernejon por aktorarto Ernst Busch en Berlino.
Komencoj
En 1922 Marlene Dietrich unuan fojon aktoris en filmo – „So sind die Männer“ (Tiaj estas la viroj) sub reĝisorado de Georg Jacoby. Aliaj malgrandaj filmroloj sekvis, kiujn ŝi tamen en postaj jaroj daŭre neis, ekzemple por malgranda rolo en Der kleine Napoleon (1923). Lia impliko en multekosta itala eposa filmo Quo Vadis? (1924), kiu estis katastrofo kaj por kritikistoj kaj por publiko, damaĝis la reputacion; certas, ke ŝi aktoris en 16 mutaj filmoj antaŭ la filmo Der Blaue Engel (La blua anĝelo).
Dum la preparado de sia tria filmo, „Tragödie der Liebe“ (Tragedio de la amo), sub reĝisorado de Joe May (1923), Marlene konatiĝis kun sia estonta edzo Rudolf Sieber (1897−1976), produktor-asistanto, kun kiu ŝi geedziĝis per civila ceremonio en Berlino la 17an de majo 1923 kaj vivis dum pli ol 50 jaroj. La 13-an de decembro 1924 naskiĝis ilia nura filino Maria Elisabeth Sieber.
Dietrich plue laboris por sceno kaj kino kaj en Berlino kaj Vieno laŭlonge de la 1920-aj jaroj. Sursceneje, ŝi ludis rolojn de varia gravo en la verkoj de Frank Wedekind nome Die Büchse der Pandora, de William Shakespeare nome The Taming of the Shrew, kaj A Midsummer Night's Dream, kaj de George Bernard Shaw nome Back to Methuselah kaj Misalliance. Estis per muzikaloj kaj revuoj kiaj Broadway, Es Liegt in der Luft, kaj Zwei Krawatten, tamen, ŝi allogis plej atenton. Fine de la 1920-aj jaroj, Dietrich ludis ankaŭ pli gravajn partojn en kino, kiel roloj en Café Elektric (1927), Ich küsse Ihre Hand, Madame (1928), kaj Das Schiff der verlorenen Menschen (1929).
Tiele post mezaj ĝis grandaj scenejaj roloj kaj mezaj filmoroloj, Marlene Dietrich ricevis ekde 1927 ankaŭ ĉefrolojn en kinprojektoj. Tiel en filmo Café Elektric (de la reĝisoro Gustav Ucicky), kie ŝi ludis apud la de la publiko ŝategata aktoro Willi Forst. En 1928 Marlene denove ĉefrolis en filmo de Harry Liedtke „Ich küsse Ihre Hand, Madame“ (Mi kisas vian manon, sinjorino; de la reĝisoro Robert Land).
Asocio kun von Sternberg
En 1929 Marlene Dietrich ricevis la rolon, kiu konatigos ŝin internacie. La 9-an de oktobro 1929 ŝi subskribis la kontrakton, kiu certigos al ŝi 20.000 markojn (RM) kaj kromajn 5.000 RM por la samtempe filmita anglalingva versio. Kompare ricevis ŝia filmpartnero Emil Jannings, konata internacia stelulo, sumon de 200.000 RM. Ene de kelkaj jaroj, Marlene Dietrich iĝis nova monda stelulino. Marlene Dietrich sekvis sian reĝisoron al Usono kaj subskribis ĉe Paramount Pictures. Pro ŝia rolo en la filmo Morocco oni proponis ŝin por la premio Oscar kiel plej bona ĉefrolulino de la la jaro 1930.
La grava rolo de 1929 estis tiu de Lola Lola, nome kabareda kantistino kiu okazigis la falon de ĝistiama respektinda lernejestro (ludita de Emil Jannings), en la UFA produktorado de Der Blaue Engel (1930), filmita en la kunstudioj Babelsberg. Josef von Sternberg reĝisoris la filmon kaj tiele li estis ekde tiam konsiderita kiel la "malkovranto" de Dietrich. La filmo prezentis la ikonan kanton de Dietrich nome "Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt", kiun ŝi registris por Electrola kaj poste ŝi faris pliajn registrojn en la 1930-aj jaroj por Polydor kaj Decca Records.
Dietrich stelulis en ses filmoj reĝisoritaj de von Sternberg por Paramount inter 1930 kaj 1935. Von Sternberg laboris efektive kun Dietrich por krei la bildon de eleganta, seksalloga kaj mistera fatala virino. Li kuraĝigis ŝin perdi pezon kaj trenis ŝin intense kiel aktorino. Ŝi volonte sekvis foje aŭtoritatan direktoradon laŭ maniero laŭ kiu multaj aliaj aktoroj malakceptis.
En Morocco (1930), Dietrich estis denove elektita kiel kabareda kantistino. La filmo estis plej bone memorata pro la sceno en kiu ŝi kantas vestita kiel viro kaj kisas alian virinon, ambaŭ aferoj estis provokaj en tiu epoko. La filmo havigis al Dietrich ŝian nuran nomumon al Oskar-premio, tiuokaze por la Plej Bonkvalita Aktorino.
Morocco estis sekvita de Dishonored (1931), grava sukceso kun Dietrich ludante Mata Hari-ecan spian rolon. Shanghai Express (1932), kiu estis klasita de la kritikistoj kiel "Grand Hotel surrada", estis la plej granda monenspeziga sukceso de von Sternberg kaj Dietrich, kio fakte iĝis la plej enspeziga filmo de 1932. Dietrich kaj von Sternberg denove kunlaboris por la amafera historio de Blonde Venus (1932). Dietrich laboris sen von Sternberg por la unua fojo en tri jaroj en la amafera dramo Song of Songs (1933), en kiu ŝi ludis la rolon de naiva germana kamparanino, sub reĝisorado de Rouben Mamoulian. La lastaj du filmoj de Dietrich kaj Sternberg, nome The Scarlet Empress (1934), kaj The Devil Is a Woman (1935) — la plej stiligita el iliaj kunlaboraĵoj — estis iliaj malplej enspezigaj filmoj. Dietrich poste notis, ke ŝi estis plej bela en The Devil Is a Woman.
Von Sternberg estis konata pro sia eksterordinara lerteco por lumigi kaj foti Dietrich kun optimuma efektiveco. Li faris tre personan uzadon de la lumo kaj la ombro, inklude la efikon de lumo tra vualo aŭ striecaj ŝutroj (kiel por ekzemplo en Shanghai Express). Tio kombinita kun la detala atento al la scenaranĝaĵo kaj al vestaro faras, ke la filmoj kiujn ili faris kune estas inter la plej rimarkinde senteblaj kaj rigardeblaj en kinarto. Kritikistoj ankoraŭ forte disputas pri kiom multe de tiu konsidero apartenas al von Sternberg kaj kiom multe al Dietrich, sed plej interkonsentas ke neniu el ili klare atingis tiajn altojn denove post Paramount maldungis von Sternberg kaj ambaŭ ĉesis labori kune. La kunlaborado de unu aktorino kaj reĝisoro kreante sep filmojn estas ankoraŭ neripetita en kinarto, kun la ebla escepto de Katharine Hepburn kaj George Cukor, kiuj faris dek filmojn kune dum pli multe pli longa periodo sed kiuj ne estis kreataj por Hepburn en la maniero laŭ kiu la lasta ses kunlaboraĵoj de von Sternberg kaj Dietrich estis faritaj.
En tiuj jaroj estiĝis kvin aliaj el entute 7 filmoj sub reĝisorado de Sternberg. En 1936 ŝi rifuzis proponon de Joseph Goebbels, kiu proponis al ŝi altan salajron kaj liberan elekton pri scenaro kaj kunlaborantoj por filmoj produktitaj en Germanujo. Ŝi daŭre laboris en Usono, interalie reĝisorita de Hitchcock, Lubitsch, Welles kaj Wilder. En 1939 ŝi akceptis la usonan ŝtatanecon.
Meze de la 1930-aj jaroj, same kiel Greta Garbo aŭ Katharine Hepburn la gazetoj nomis ŝin "kasveneno", ĉar ŝiaj filmoj ne obtenis bonajn rezultojn. Helpis ŝin ŝanĝo de ŝia bildo, kiel en la filmo Der grosse Bluff. El neatingebla diino, ŝi iĝis batanta trinkeja servistino, kiu kantis fumvoĉe. Ŝi pli kaj pli famiĝis dum la sekvaj jaroj pro siaj kantoj, kiuj estis plej ofte kantitaj parole. Inter tiuj estis la kanto Lili Marleen, kiu tamen famiĝis ĉefe pro Lale Andersen.
La finaj 1930-aj jaroj
La unua filmo de Dietrich post la fino de ŝia partnereco kun von Sternberg estis la filmo de Frank Borzage nome Desire (1936), komerca sukceso kiu donis al Dietrich oportunon klopodi elturniĝi per amafera komedio. Ŝia posta projekto, nome I Loved a Soldier (Mi amis soldaton, 1936), finis en malorda katastrofo kiam la la filmo estis diserigita dum kelkaj semajnoj en produktorado pro scenaraj problemoj, laborplana konfuzo kaj fina decido de la studio maldungi la produktoron Ernst Lubitsch.
Ekstravagancaj proponoj alllogis Dietrich for el Paramount por fari sian unuan kolorfilmon The Garden of Allah (La ĝardeno de Allaho, 1936) por la sendependa produktoro David O. Selznick, pro kio ŝi ricevis 200,000 dolarojn, kaj al Britio por la produktado de Alexander Korda nome Knight Without Armour (Senkirasa kavaliro, 1937), kontraŭ pago de 450,000 dolaroj, kiu faris ŝin unu el la plej bone pagataj kinstelulinoj de la epoko. Kvankam ambaŭ filmoj bone funkciis kiel enspezigaj en biletvendejoj, iliaj postuloj estis tre multekostaj kaj ŝia publika populareco estis malpliiĝinta. Ĉirkaŭ tiu epoko, Dietrich estis metita la 126a en la listo de enspezigaj stelulinoj, kaj la usonaj filmelsendistoj proklamis ŝin "kasveneno" en majo 1938, distingo kiun ŝi kunhavis kun Greta Garbo, Joan Crawford, Mae West, Katharine Hepburn, Norma Shearer, Dolores del Río kaj Fred Astaire inter aliaj.
Estante en Londono, Dietrich poste diris en intervjuoj, ke alproksimiĝis al ŝi oficialuloj de la Nazia Partio kiuj proponis al ŝi bone pagotajn kontraktojn, se ŝi interkonsentas reveni al Germanio kiel plej elstara kinstelulino en la Tria Regno. Ŝi malakceptis tiujn proponojn kaj estis kiam ŝi petis la usonan ŝtatanecon en 1937. Ŝi revenis al Paramount por fari Angel (Anĝelo, 1937), nome alia amafera komedio reĝisorita de Ernst Lubitsch; tiu filmo ne estis sukcese ricevita, kio kondukis al Paramount nuligi la reston de la kontrakto de Dietrich.
Dietrich, post kuraĝigo fare de Josef von Sternberg, akceptis la proponon de la produktoro Joe Pasternak de iu rolo kontraŭtipa en ŝia unua filmo en du jaroj: nome tiu de vakersalona virino, nome Frenchie, en la vakera komedio Destry Rides Again (Destry rerajdas, 1939), kun James Stewart. Tiu estis sufiĉe pli malbone pagita rolo ol tiuj al kiuj ŝi estis alkutimiĝinta. Tiu toska rolo revivigis sian karieron kaj "See What the Boys in the Back Room Will Have", nome kanto, kiun ŝi enkondukis en la filmon, iĝis sukceso kiam ŝi registris ŝin por Decca. Ŝi ludis similajn tipojn en Seven Sinners (1940) kaj The Spoilers (1942) ambaŭ kun John Wayne.
Dum la Dua Mondmilito
Jam en Parizo Marlene Dietrich subtenis aktive kaj finance eskaphelpantojn kaj elmigrantajn artistojn. Post kiam ŝia amato Jean Gabin volonte aniĝis al la francaj liberigaj trupoj en Usono, ankaŭ Marlene provis partopreni en la batalo kontraŭ la faŝismo de Hitler. Ŝi decidis, se ŝi ne rajtis batali kiel viro, ŝi tamen sursceniĝos kiel kantistino por la soldatoj kiel eble plej proksime al la fronto. Dum la marŝo al Germanujo ŝi volis esti en Germanujo kiel eble plej frue. Dum la batalo de Ardenoj ŝi apenaŭ eskapis kaptiĝon. Pro sia senkondiĉa solidareco al la batalantaj knaboj ŝi iĝis unu el la plej amataj kaj ŝatataj agantinoj de la usona trupprizorgado en Afriko kaj Eŭropo. Poste ŝi diris, ke neniam poste ŝi havis tiel intensan kontakton al sia publiko. En Stolberg ĉe Aachen rekonis ŝin germanino, kiu surprize salutis ŝin ĝojplene. Tia neatendita reago ne estis unufoja afero, aliaj virinoj de la vilaĝo kolektis ingrediencojn por bonvenkuko, kiu laŭ ŝia deklaro estis la plej bongusta el sia tuta vivo.
Dietrich havis fortajn politikajn konvinkojn kaj kapablis paroli pri ili. Jam fine de la 1930-aj jaroj, Dietrich kreis fonduson kun Billy Wilder kaj kelkajn aliajn ekzilitojn por helpi judojn kaj disidentojn fuĝi el Germanio. En 1937, ŝia tuta salajro el Knight Without Armor (450,000 usonaj dolaroj) estis dediĉita al helpo de rifuĝintoj. En 1939, ŝi iĝis usona ŝtatano kaj malakceptis la germanan civitanecon. En decembro 1941, Usono eniris en la Dua Mondmilito, kaj Dietrich iĝis unu el la unuaj publikaj figuroj kiuj helpis vendi militkuponojn. Ŝi turneis en Usono el januaro 1942 al septembro 1943 (aperante antaŭ 250,000 trupojn nur en la parto de la Pacifika Marbordo) kaj vendis pli da militkuponojn ol iu ajna alia stelulino.
Dum du eksterlandaj turneoj por la USO en 1944 kaj 1945, ŝi spektaklis por aliancanaj trupoj en Alĝerio, Italio, Britio, Francio, kaj Heerlen en Nederlando, poste eniris en Germanio kun la generaloj James M. Gavin kaj George S. Patton. Kiam oni demandis al ŝi kial ŝi estis farinta tion, spite la evidenta danĝero esti je nur kelkaj kilometroj de la germanaj linioj, ŝi respondis, "aus Anstand"—"eksterdece". Wilder poste notis, ke ŝi estis en la frontolinioj pli ol Eisenhower. Ŝia revua spektaklo kun Danny Thomas kiel malferma agado por la unua turneo, inkludis kantojn el ŝiaj filmoj, ludado per muzika segilo (kapablo kiun ŝi origine akiris el spektaklaj aperoj en Berlino en la 1920-aj jaroj) kaj "mensolegado", programero kiun ŝia amiko Orson Welles estis instruinta ŝin por sia spektaklo Mercury Wonder Show. Dietrich informis la publikon ke ŝi povas legi mensojn kaj petis ilin koncentriĝi al io ajn kiu venu al iliaj mensoj. Tiam ŝi aliris al soldato kaj serioze diris al li, "Ha, pensu pri io alia. Mi probable ne povas paroli pri tio!" Usonekleziaj gazetoj informis per publikigo de tiaj historioj plendante pri tiu parto de la spektaklo de Dietrich.
En 1944, la Moraloperaca Branĉo de la Oficejo de Strategiaj Servoj (OSS) iniciatis la Musak projekton, nome muzikajn propagandajn elsendadojn dezajnita por demoraligi la malamikajn soldatojn. Dietrich, nome la nura artisto kiu ricevis informon pri tio, ke ŝiaj kantoregistraĵoj estos uzata de la OSS, registris nombrajn kantojn en germana lingvo por la projekto, kiel "Lili Marleen", favorita kanto de soldatoj ambaŭflanke de la konflikto. Maĵora Generalo William J. Donovan, estro de la OSS, skribis al Dietrich, "Mi persone ege dankas pro via malavareco fari tiujn registraĵojn por ni."
Ŝi fine de la milito sukcesis en la serĉado de siaj parencoj. Per militista telefono, ŝi povis mallongege paroli kun sia patrino kaj revidi ŝin kelkajn semajnojn poste en Berlino, kie ŝi restis dum la milito, dum ŝia edzo estis translokiĝinta al ranĉo en la Sanfernanda Valo de Kalifornio. La patrino de Marlene mortis en novembro 1945. Krome, Dietrich reunuiĝis kun sia fratino Elisabeth kaj ŝiaj edzo kaj filo. Ili estis loĝintaj en la germana urbo Belsen dum la militaj jaroj, regante kinejon al kiu oftis Naziismaj oficiroj kaj funkciuloj kiuj regis en la koncentrejo Bergen-Belsen. Dietrich garantiis por sia fratino kaj bofrato, ŝirmante ilin el ebla persekutado kiel kunlaborantoj de Naziismo. Dietrich poste malatentos la ekziston de ŝia fratino kaj de ŝia nevo el la rakontoj pri sia vivo, komplete forgesante ilin kaj plendante, ke ŝi estas ununura filo.
Ŝia politika kaj socia engaĝiĝo kontraŭ naziismo estis internacie multe pli frue aprezita ol en ŝia hejmlando, kie multaj ne komprenis ŝian agadon. Pro sia agado ŝi kontraŭstarintus ne Hitler, sed milionojn da simplaj germanaj soldatoj. La aldono perfidulino estis kaj estas ankoraŭ nuntempe publikigita kaj diskutita. Jam en novembro 1947 Marlene Dietrich ricevis la prezidentan liberecmedalon, la plej altan usonan medalon por civiluloj, pro sia "eksterordinara rekorda distrado de trupoj transmare dum la milito". Ŝi diris, ke tiu estis ŝia plej fieriga plenumo. En 1950 sekvis la titolo kavaliro de la honora legio de la franca registaro. La francaj prezidantoj Pompidou kaj Mitterrand igis ŝin poste oficiro kaj fine komandanto de la Honora Legio.
Komence de la malvarma milito ŝia engaĝiĝo iĝis pli kaj pli pacema. Rimarkeblis tio en la kanto Sag mir, wo die Blumen sind (Diru al mi, kie estas la floroj) de Pete Seeger.
Finaj jaroj
La spektakla kariero de Dietrich finis la 29an de septembro 1975, kiam ŝi falis el la scenejo kaj rompis sian femuron dum spektaklo en Sidnejo, Aŭstralio. La postan jaron, ŝia edzo, Rudolf Sieber, mortis pro kancero la 24an de junio 1976. La fina apero de Dietrich estis mallonga apero en la filmo de Just a Gigolo de 1979, en kiu stelulis David Bowie kaj reĝisorita de David Hemmings, en kiu ŝi kantis la titolkanton.
Alkoholisma dependanta el kontraŭdoloriloj, Dietrich retiriĝis al sia apartamento en 12 Avenue Montaigne en Parizo. Ŝi pasigis la finajn 11 jarojn de sia vivo ĉefe surlitigita, permesante al nur kelkaj malmultaj elektitoj - inklude familion kaj dungistojn — eniri en la apartamenton. Dum tiu epoko, ŝi estis fekunda leter-verkisto kaj telefon-alvokisto. Ŝia membiografio Nehmt nur mein Leben (Prenu nur mian vivon), estis publikigita en 1979.
En 1982, Dietrich interkonsentis partopreni en dokumenta filmo pri sia vivo, nome Marlene (1984), sed ŝi malakceptis esti filmita. La reĝisoro de la filmo, nome Maximilian Schell, rajtis nur registri ŝian voĉon. Schell uzis siajn intervjuojn kun ŝi kiel la bazo por la filmo, nome mozaikon de filmeroj el ŝia kariero. La filmo ricevis kelkajn eŭropajn filmajn premiojn kaj eĉ ricevis nomumon por Oskar-premio por la Plej Bonkvalita Dokumenta Filmo en 1984. La gazeto Newsweek nomis ĝin "unika filmo, eble la plej fascina kaj kortuŝa dokumenta filmo iam farita pri granda kinstelulino".
En 1988, Dietrich registris parolajn enkondukojn al kantoj por nostalgia albumo de Udo Lindenberg. En intervjuo kun la germana gazeto Der Spiegel en novembro 2005, la filino kaj bofilo de Dietrich diris ke Dietrich estis politike aktiva dum tiuj jaroj. Ŝi estis en kontakto kun mondestroj telefone, inklude Ronald Reagan kaj Miĥail Gorbaĉov, kio rezultis en monata fakturo de ĉirkaŭ 3,000 usonaj dolaroj. En 1989, ŝia alvoko savi la studiojn Babelsberg el malfermo estis elsendita per BBC Radio, kaj ŝi parolis televide pere de la telefono okaze de la falo de la Berlina Muro poste samjare.
Persona vivo
Malkiel ĉe ŝia profesia famo, kiu zorge estis organizita, la persona vivo de Dietrich estis, plejparte, tenita for el la publika rigardo. Ŝi flue parolis en germana, angla kaj franca. Dietrich, kiu estis ambaŭseksema, ĝuis la floran tiaman scenejon de samseksemuloj kaj ambiguaj famuloj de la 1920-aj jaroj en Berlino. Ŝi ankaŭ defiis la konvenciajn seksajn rolojn pere de bokso en la boksejo de la turka trejnisto kaj premiluktisto Sabri Mahir en Berlino, kiu malfermiĝis al virinoj fine de la 1920-aj jaro. Aŭŭstria verkistino Hedwig (Vicki) Baum diris en sia memorlibro, "Mi ne scias kiel la ina elemento ŝteliris al tiuj malinaj trajtoj [la boksejo], sed ĉiuokaze, nur tri aŭ kvar el ni estis sufiĉe aspraj por elteni tion (Marlene Dietrich estis unu el tiuj)."
Dietrich edziniĝis nur unufoje, nome al helporeĝisoro Rudolf Sieber, kiu poste iĝis helporeĝisoro en Paramount Pictures en Francio, responsa pri dublado al fremdaj lingvoj. La nura filino de Dietrich, nome Maria Riva, naskiĝis en Berlino la 13an de decembro 1924. Ŝi iĝis poste aktorino, kaj laboris ĉefe en televido. Kiam Maria naskis filon (J. Michael Riva, poste fama produktora dezajnisto) en 1948, Dietrich estis nomita "la plej seksalloga avino en la mondo". Post la morto de Dietrich, Riva publikigis honestan kaj tre laŭditan biografion de sia patrino, titolitan Marlene Dietrich (1992).
Laŭlonge de sia kariero, Dietrich havis senfinan serion de amaferoj, kelkaj el kiuj mallongdaŭraj, kelkaj daŭraj jardekojn. Ili ofte koincidis kaj estis preskaŭ ĉiuj konataj de ŝia edzo, al kiu ŝi havis la kutimon pasigi la amleterojn el siaj amantoj, foje enhavantajn tiklajn komentojn. Kiam Dietrich alvenis en Holivudon kaj filmis Morocco (1930), ŝi havis amaferon kun Gary Cooper, kvankam li estus havanta amaferon kun la meksika aktorino Lupe Vélez. Vélez iam diris, "Se mi havus la oportunon fari tion, mi elŝirus la okulojn de Marlene Dietrich." Alia el ŝiaj famaj amaferoj estis kun John Gilbert, fama pro sia supozata amafero kun Greta Garbo. La neatendita morto de Gilbert estis unu el plej doloraj okazaĵoj de la vivo de Marlene. Dietrich havis ankaŭ mallongan rilaton kun Douglas Fairbanks. la filo, kvankam li estis edziniĝinta al Joan Crawford. Dum la filmado de Destry Rides Again, Dietrich startigis amaferon kun sia kun-stelulo James Stewart, kio finiĝis post la filmado. En 1938, Dietrich renkontiĝis kaj komencis rilaton kun la verkisto Erich Maria Remarque, kaj en 1941, kun la franca aktoro kaj militheroo Jean Gabin. Ilia amhistorio startis kiam ambaŭ estis helpante la aliancanajn trupojn en la Dua Mondmilito. Tiu rilato finiĝis en la mezo de la 1940-aj jaroj.
Komence de la 1940-aj jaroj, Dietrich havis amhistorion kun la kub-usona verkistino Mercedes de Acosta, kiu asertis esti amantino de Greta Garbo. Sewing circle (kudrorondo) estis esprimo uzita de Dietrich por priskribi la submondan, fermitan etoson de lesbaninoj kaj duseksaj filmaktorinoj kaj de iliaj rilatoj en Holivudo. En la supozita "kudrorondo de Marlene" estis menciitaj la nomoj de aliaj proksimaj amikinoj kiel Ann Warner (edzo de Jack L. Warner, unu el la posedantoj de Warner studioj), Lili Damita (malnova amikino de Marlene el la epoko de Berlino kaj la edzino de Errol Flynn), nome Claudette Colbert, kaj Dolores del Río (kiun Dietrich konsideris la plej bela virino en Holivudo). La franca kantistino Edith Piaf estis ankaŭ unu el la plej proksimaj amikinoj de Dietrich dum ŝia restado en Parizo en la 1950-aj jaroj, kaj estis onidiroj pri io pli ol amikeco inter ili. Ŝi havis ankaŭ longdaŭran aferon kun Ginette Spanier estro de la Domo de Balmain.
Kiam Dietrich estis 50-jaraĝa, ŝi kaj la aktoro Yul Brynner havis amaferon kiu daŭris pli ol unua jardeko; ŝia amafera vivo pluis bone kiam ŝi estis ankoraŭ 70-jaraĝa. Ŝi povis kalkuli Errol Flynn, George Bernard Shaw, John F. Kennedy, Joe Kennedy, Michael Todd, Michael Wilding, John Wayne, Kirk Douglas, kaj Frank Sinatra inter siaj konkeroj. Dietrich subtenis sian edzon kaj lian amantinon unue en Eŭropo kaj poste en ranĉo en la Sanfernanda Valo, apud Holivudo.
La familio de Dietrich metis ŝin en la Luterana eklezio, sed ŝi abandonis ĝin kiel rezulto de siaj spertoj kiel junulino dum la Unua Mondmilito, post aŭdi predikistojn el ambaŭ flankoj kiuj alvokis Dion en sia subteno. "Mi perdis mian fidon dum la milito kaj ne povas kredi ke ili estas tie, ĉirkaŭe aŭ ĉetable, ĉiuj kiujn mi estis perdinta." Citante Goethe en sia membiografio, ŝi verkis, "Se Dio kreis tiun mondon, li devus revizii sian planon." La 14an de majo 1992, ŝia funebra ceremonio estis plenumita en ŝia preferata preĝejo de Parizo, nome La Madeleine.
Monta jakuo
La Nigra penelopo aŭ Monta jakuo (Penelopina nigra) estas specio de birdo de la familio de Kracedoj kiu parencas al nestamasuloj de Aŭstralazio. Oni ne konas subspeciojn.
Distribuado, habitato kaj statuso
Ĝi troviĝantas en altaj teroj (de tie la komuna nomo Monta jakuo) de Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, suda Meksiko, kaj Nikaragvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj de 500 al 2500 metroj super marnivelo. Ties populacio malpliiĝis multe lastatempe: Listita kiel specio Malplej Zorgiga en 1994, ĝi estis suprenlistita al Preskaŭ Minacata en 2000 kaj, oni determinis, ke ĝi estas malpli komuna ol iame supozite, al Vundebla en la IUCN Ruĝa Listo de 2007.
Aspekto
Ili estas 59 al 65 cm longaj. La specio estas klara kazo de seksa dimorfismo. La plumaro de maskloj estas nigra kaj brila en dorso kaj flugiloj kaj malhelbruna en ventro; ĉe inoj estas bruneca strie je nigra, kun pli malhela vosto kun nigraj bendoj. Ambaŭkaze la beko kaj gorĝosako estas ruĝaj same kiel la kruroj. Estas ankaŭ blueca nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula.
NGC 5155
NGC 5155 (alia indiko — ESO 96-SC13) estas grupo de steloj en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mangyŏngdae
Man'gyŏngdae (Koree: 만경대) estas en Nord-Koreio kaj estas malgranda antaŭurbo 12 kilometrojn sudokcidente de Pjongjango en la kvartalo Man'gyŏngdae-guyŏk. Lia nomo signifas: Verda Monteto ( Dae ) ,dek mil ( Man ) kaj Pejzaĝoj ( Gyong ).
Inter 1910 kaj 1945, havis oficialan japanan nomon Mankeidai ( Kyūjitai - Japane: 萬景臺 ), ke la ĉina-japana prononco de la origina ĉina-korea prononco, Mangyŏngdae.
Konstruaĵoj
Loko de naskiĝo de Kim Il-sung Man'gyŏngdae estas konata kiel la naskiĝloko de Kim Il-sung, kiu pasigis sian infanaĝon. sur 100 Nordkoreia ŭono desegnas la lokon. En 1970 Naskiĝtago de Kim Il-sung malfermis Mangyŏngdae Revolucio Muzeo.
Laurent Tirard
Laurent TIRARD (18a de Februaro 1967) estas franca kin-reĝisoro kaj scenaristo.
Vivo kaj kariero
Laurent Tirard kreskiĝis en la admiro al usonaj filmoj, kiaj tiuj de Steven Spielberg. Li studis filmofaradon en la Novjorka Universitato, laboris kiel legisto de scenaroj por la studioj de Warner Bros., poste iĝis ĵurnalisto kaj laboris por la franca kingazeto Studio dum ses jaroj.
Tiukadre, li faris serion de intervjuoj pri filmofarado kiu estis publikigita kiel libro kun la titolo Moviemakers' Master Class: Private Lessons from the World's Foremost Directors. El Woody Allen ĝis David Cronenberg, la fratoj Coen ĝis Lars von Trier, ĉiuj kin-reĝisoroj parolas pri la samaj esencaj temoj: kiel reĝisori aktorojn. Intervjuante tiujn kaj 16 aliajn elstarajn filmofaristojn, Tirard trovis evidentajn similaĵojn inter laŭŝajne dissimilaj reĝisoroj. La libro estis publikigita en Francio, Kanado, Anglio, Italio, Hispanio kaj Brazilo.
En 1997, li lasis la gazeton kaj ekverkis scenarojn por kino kaj televido, kaj reĝisoris du kurtojn, en 1999 kaj 2000. Li verkis kaj reĝisoris sian unuan longan filmon, nome Mensonges et trahisons et plus si affinités..., en 2004, kunverkis la tre sukcesan Prête-moi ta main por Alain Chabat en 2005, poste verkis kaj reĝisoris sian duan filmon, Molière, la venontan jaron. Molière estis prezentita en la 29a Moskva Internacia Kinofestivalo.
Li reĝisoris la filmadapton de la populara franclingva libro porinfana Le petit Nicolas: samnome Le petit Nicolas en 2009 kaj ties sekvaĵo nome Les Vacances du Petit Nicolas en 2014.
Kiel scenaristo
Krom la jenaj filmoj, Laurent Tirard estas scenaristo de la filmoj kiujn li reĝisoras.
Weniger
Weniger estas familia nomo de jenaj personoj:
Gustavo Bueno
Gustavo BUENO MARTÍNEZ [gustAbo bŭEno] (1924-2016) estis fama hispana filozofo, kreinto de la „filozofa materiismo“, kaj unu el la plej famaj filozofoj de Hispanio dum la 20-a kaj 21-a jarcentoj. Lia verkaro miksiĝis tuttempe kun scienco kaj filozofihistorio. Li ankaŭ verkis pri ontologio, sciencifilozofio, historio, antropologio, religifilozofio, politikfilozofio, ateismo, ktp. En liaj lastaj jaroj li filmetis sin pri multaj temoj filozofaj. Oni konas lin en Hispanio pro lia partopreno en televidaj interparoladoj. Lia teorio farigis grandan kiomon da kaj poraj kaj malporaj tezoj. La Filozofa Skolo de Oviedo kunsidas en la Fondaĵo Gustavo Bueno por instrui sciencon kaj filozofion. Lia pensado suferis polemikon kaj nekomprenon.
Hispanio kontraŭ Eŭropo
Ĉe ĉi-tiu fama verko Bueno priparolas la naciecon de Hispanio kaj la kielon, ke tiu historia vero perdiĝis tra la tempo. Atakis li la "Leyenda negra" (la nigran legedon), t. e. la komunan eŭropan kritikon pri la agmaniero de la hispanoj en Hispanameriko, kiel amasmurdema, imperiestra, sklavema kaj ŝtelista. Male, li asertas, Hispanio respektis la rajtojn de la tieaj homoj aliĝante ilin en la komunan hispanan nacion egalrajte ol ĉiu civitano, malkiel la „ĉasakiranta“ brita imperio, kiu kreis ĉie subulojn kun ĉiaj malegalecoj, kaj eĉ malkiel la romianoj, kiuj, malgraŭ estigi en la novaj landoj propran kaj egalan komunecon, havadis sklavojn kiel iloj. Hispanio unue malpermesis sklavecon kaj leĝigis la tieulajn rajtojn rapide kaj moderne, li diras. Kontraŭ nuntempaj disiĝaj movadoj, li memorigas la historion de la hispana ŝtato kreinte ĉiujn regionojn pere de ĝia helpo, la neekzistantan ĉeeston de la katalunia ŝtato iam, kaj la malsamtempecon kaj malsaman evoluon de la aliaj lingvoj de Hispanio (la kataluna, la galega, la eŭska, kaj aliaj pli malgrandaj, kiel la astura). Aldone, li diras, ke ĉiu sendependenca movado ene de Hispanio estas ĉefe kontraŭhispana, nek „propra“ nek „memdefenda“. Liapense, la ĉefa karakterizo de Hispanio estas la neislameco, la neeŭropeco, la neafrikeco kaj la partoprenado en Ameriko. Li mallaŭdas la volon pli ŝajnigi eŭropmaniere, kaj asertas, ke la katolika tradicio donis pli da modernecon al Hispanio antaŭ ol la aliaj landoj havus ĝin. Fine, Bueno malporas eniĝon de Hispanio eŭropen kiel ero de tutmondiĝa kaj kapitalisma agado; kontraŭe li defendas unuecon kun intaj kolonioj de Ameriko britmaniere, rigardi kaj provi eniĝi kun ili kreante novan grupon komerce kaj internaci-rilate.
Materiismaj eseoj
Li alfrontas la ideojn de Dio kaj la animo per spiritismo. Homa historio bezonis ideon de sendependa Dio, li diras. Sed ne pro tio lia intenco estas skizi "enciklopediecan sintezon" de scienca scio en ĝia aktuala stato. La libroj de "sintezo" - kia grava rolo ili ludas - konsistigas literaturan ĝenron, ĝuste kiam "sintezo" celas en ili, la kontraŭfiguro de filozofia materiismo. Anstataŭ sekvi alfabetan ordon, kaj komenci per A, ili kutime komencas per galaksioj, sintezaj libroj kiel ĉi-tiu sekvas kun nukleaj acidoj kaj finiĝas per la homara epopeo. Ili estas do mitikaj rakontoj ("Iam ..."), kun scienca materialo. Filozofia materiismo ankaŭ alfrontas la temojn de libro de sintezo: galaksioj, neŭtrinoj kaj sociaj klasoj. Sed ilia perspektivo estas tute malsama, ĉar nun tradicia disciplino estas daŭrigita - la kritika filozofia disciplino. Ĝuste per ĉi tiu libro, Gustavo Bueno estas reakironta tradician ontologion, inkluzive teologion, per rigardado de filozofia materiismo.