cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tirezio
Divenistan ingenion li ne havis de naskiĝo. Akiris ĝin onidire, kiam li estis decidonta kverelon inter la plej alta dio Zeŭso kaj lia edzino Hera, pri tio ĉu pli grandan ĝojon el la amo havas viro aŭ virino. Tirezio estis kapabla tiun ĉi kverelon prijuĝi, ĉar li mem en sia junaĝo estis transformita en virinon por tutaj sep jaroj. Tirezio decidis, ke la virino ĉiam avantaĝas, do la gajnon aljuĝis al Zeŭso. Koleriĝinta Hera punis lin pro tiu ĉi verdikto per blindeco. Zeŭso ne povis nuligi sorĉon de alia dio, pro tio li rekompencis Tirezion per donaco de divenista arto. Al tio donis al li longan vivon, sep ĝis naŭ homajn aĝojn.
Sed alia versio prezentas, ke la divenistan kapablon donacis al li diino Atena, kiu blindigis lin pro tio, ke li vidis ŝin en banejo nuda. Post tio, onidire pro amo al lia patrino, ŝi tiel plibonigis lian aŭdokapablon, ke li komprenis eĉ voĉojn de birdoj. Ŝi faris tion, prenante el sia ŝildo serpenton Eriĥtonion kaj ordonante al li delikate leki tirezian orelon kaj per tio fajnigi lian kapablon aŭdi. Krom tio poste la diino donacis al li bastonon, helpe de kiu li povis iradi kiel vidkapablulo.
Tirezio divenis al la reĝo Edipo, kiam tiu serĉis murdiston de la reĝo Lajo kaj signis Edipon mem patromurdinto kaj edzo de propra patrino.
Seneraraj estis ankaŭ liaj orakoloj al Reĝo Kreono en la milito de la "Sep kontraŭ Tebo".
Regantino de Tartaro Persefono lasis al Tirezio, kiel al la ununura el animoj de mortintoj, memoron kaj prudenton. Tirezio poste en Tartaro divenis al Odiseo kaj antaŭdiris al li kaj al liaj kunuloj feliĉan revenon hejmen.
Divenistino fariĝis ankaŭ filino de Tirezio nomiĝinta Manto.
Arta prezentado
Tirezia fizionomio estas kaptita sur kelkaj vazaj pentraĵoj kaj aparte sur antikva reliefo Odiseo kaj Tirezio sur sojlo de Tartaro (nun en pariza Luvro).
Vegalta Sendai
Vegalta Sendai estas Japana profesia klubo de piedpilkado, kies pinta vira teamo ekde 2010 apartenas al la unua divizio de J. Ligo (J1). Ankaŭ la pinta virina teamo konkuras tre sukcese, je teama nomo Mynavi. La hejmstadiono estas Stadiono Yurtec en Sendajo, la prefekturbo de Mijagi. "Vegalta" estas artefarita vorto, kiu konsistas el Vego kaj Altairo, ĉefsteloj de konstelacioj Liro kaj Aglo.
Antaŭ aparteno al J.Ligo
Origine fondita en 1988 kiel klubo de piedpilkado de Tohoku Elektra Povo Ko., tiu ĉi klubo estis profesiigita kaj nomita kiel Brummel Sendaj en 1994. En 1999 ĝi apartenis al la dua divizio de Japana Ligo kaj samtempe estis renomita al la nuna nomo, pro afero pri varmarko.
2001
Brazila antaŭulo Marcos Paulo Souza Ribeiro kaj iama membro de nacia teamo de Japanio Iŭamoto Teruo denove apartenis al la klubo. Rezulto en la unua kvarono de Ligo estis 8 venkoj, 1 remiso kaj 2 perdoj. Gajninte 6 venkojn en ĉiuj sekvantaj tri kavaronoj, la rango antaŭ la fina konkurso estis 3-a (80 punktoj). En la fina konkurso ĝi venkis kontraŭ Kioto Sanga, kaj samtempe Montedio Jamagata, kiu estis 2-a rango, perdis kontraŭ Kaŭasaki Frontale. Pro tiu, fina rango de Sendajo estis 2-a kaj ĝi unuafoje promociis al la J1-Ligon.
2002
Antaŭlo Jamaŝita Joŝiteru, mezkampuloj Silvio Jose Canuto kaj Morijasu Haĵme kaj defendanto Komura Norio apartenis al la teamo. Ekde malfermo de Ligo ĝi venkis sinsekvajn 5 konkursojn. Jamaŝita, kiu gajnis 5 golojn kaj estis elektita kiel membro de Nacia Teamo.
Tamen, post la interrompo de Ligo pro 2002 Futbola Mondpokalo, ĝi venkis nur unu el 8 konkursoj.
En la dua duono de Ligo la rezulto estis 4 venkoj, 1 remiso kaj 10 perdoj. Rango estis 13/16.
2003
Apartenis golulo Takakuǔa Daiĵirou, antaǔulo Satou Hisato kaj defendanto Nemoto Juuiĉi. Rezulto de la unua duono de la Ligo estis 3 venkoj, 3 remisoj kaj 9 perdoj. En septembro direktisto Ŝimizu estis forĵetita. Sloveno Zdenko Verdenik estis nomumita kiel posteulo. Tamen la fina rezulto estis 15/16 kaj malsupriĝo al la J2-Ligo estis decidida.
Fortunportanto
Vegatta, orkolora aglo.
Flago de Grekio
La nacia flago de Grekio konsistas el naŭ samlongaj horizontalaj strioj el blua kaj blanka koloroj, kies supera strio estas blua. En la supra parto plej proksime de la hisflanko troviĝas blua kvadrato kun blanka kruco kiu estas simbolo de la Greka Ortodoksa Eklezio. La proporcio de la flago estas 2:3.
La naŭ strioj reprezentas la kvanton da silaboj de la frazo "Έλευθερία ή Θάνατος" (E-lef-the-rì-a i Thà-na-tos) kiu signifas “libereco aŭ morto”, kiu estas la nacia devizo.
La blua kaj blanka koloroj havas multajn interpretojn: la maro kaj la marondoj, ĉielo kaj nuboj kaj ankaŭ la tradiciaj koloroj de la grekaj vestaĵoj.
Historio de Lingva Festivalo en Ĉeboksaro
Plurfoje okazis Lingva Festivalo en Ĉeboksaro.
1-a festivalo, 1996
Ĝi kolektis ĉirkaŭ 150 homojn, okazis en la Domo de kulturo Huzangaj la 20-an de oktobro 1996, reprezentiĝis 14 lingvoj, ĉefgastis Vladimir Samodaj – eksredaktoro de la araba versio de “Moskvaj Novaĵoj”, Atner Huzangaj – prezidanto de la Ĉuvaŝa Nacia Kongreso.
2-a festivalo, 1997
La 2-an festivalon partoprenis ĉirkaŭ 300 homoj, ĝi okazis en la 54-a mezlernejo de Ĉeboksaro la 18–19-an de oktobro 1997, reprezentiĝis 22 lingvoj, ĉefgastis Aŝok Saĝanhar – direktoro de la Kultura Centro Jawaharlal Nehru de Moskvo, Vladimir Samodaj, Irina Gonĉarova – kunordiganto de AIS-programoj sur la teritorio de Rusia Federacio.
3-a festivalo, 1998
La 3-a okazis 24–25-an de oktobro 1998. Ĝi havis antaŭprogramon, dum kiu pasis konkursoj de infanaj desegnoj, kaj de lernejanaj verkoj, renkontoj de studentoj kaj lernejanoj kun reprezentantoj de la Asocio kaj gastoj de la Festivalo. La festivalejo estiĝis la 4-a urba mezlernejo, kiu ene de du tagoj bonvenigis ĉirkaŭ 550 festivalanojn.
4-a festivalo, 1999
La 4-a Festivalo okazis la 23–24-an de oktobro 1999, en 59-a lernejo de Ĉeboksaro. En ĝi partoprenis pli ol 900 personoj kaj estis prezentitaj 37 lingvoj de la mondo, inter kiuj novis la cigana, maria, tatara, azerbajĝana, bamana, afrikansa, mongola, finna, norvega kaj aliaj.
Inter la honoraj gastoj estis Sjoerd Bosga, prezidanto de TEJO, Sabira Stahlberg, ĉefredaktoro de la internacia revuo “Kontakto”, Vladimir Ĥritinin, reprezentanto de la katedro de afrikaj lingvoj en Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato. Krome venis ankaŭ Martin Ŝoden, reprezentanto de kultura centro de Svedio en Moskvo, Ulf LUNDE, estrarano de Norvega Esperantista Ligo, Vadim Toropov, ciganisto kaj specialisto pri la krimea dialekto de la cigana lingvo de Ivanovo. En la kultura programo multe kontribuis ĉuvaŝa folklora bando “Serenj”. La festivalo elvokis amason da artikoloj, intervjuoj ks. en amaskomunikiloj.
5-a festivalo, 2000
La jubilea 5-a okazis la 21–22-an de oktobro 2000. La festivalo estis organizita en du grandaj konstruaĵoj: Urba palaco de infana kaj junulara kreado, kaj filologia fakultato de la Ĉuvaŝa ŝtata pedagogia universitato nome de Ivan Jakovlev. En 2000 la antaŭa programo ĉirkaŭkaptis pli ol 3 500 lernantojn, studentojn, lingvemulojn. Ĝi enhavis renkontiĝojn kun honoraj gastoj en altlernejoj kaj en lernejoj, internacian kinejon dum 5 tagoj, infanan konkurson de desegnoj laŭ temoj “Kiel mi imagas la mondon”, “Lando de mia revo” kie partoprenis pli ol 350 lernantoj el 11 ĉeboksaraj lernejoj kaj proksimume 50 infanoj el 2 serbaj lernejoj. La bazan 2-tagan programon de la 5-a Lingva festivalo partoprenis preskaŭ 1 000 homoj el 21 landoj kaj el 7 rusiaj urboj. Dum la festivalo estis prezentitaj 38 lingvoj.
La gastoj de la 5-a festivalo estis Bertrand Menciassi (Francio/Belgio), reprezentanto de la Eŭropa Buroo por malpli uzataj lingvoj, Ĵaklin Bularia (Francio), ataŝeo de la franca ambasado en Rusio pri la evoluo de la franca, direktoro de la Franca centro en Niĵnij Novgorod, Joĵef Goretitj (Hungario), direktoro de la Kultura, scienca kaj informa centro de Hungario en Moskvo, Viktor Votinov, doktoro pri pedagogiaj sciencoj, profesoro, membro de la internacia pedagogia akademio, katedra estro de la Moskva Ŝtata Lingvistika Universitato, Mohammed Al-Samaraj (Irako), doktoranto de la katedro pri irana literaturo de Instituto pri afrikaj kaj aziaj landoj de la Moskva Ŝtata Universitato, Sjoerd Bosga (Nederlando/Svedio), prezidanto de la Tutmonda esperantista junulara organizo, Veronika Acsadi (Hungario), prezidanto de la Hungara Esperanto-Junularo, Sonja Petroviĉ (Jugoslavio), reprezentanto de la Serba Esperanto-Junularo.
Dutaga programo konsistis el 7 samtempaj prezentoj de 38 lingvoj, konkurso "Lingua franca", koncerto de la grupo "Totus floreo" (Uljanovsk), kiu prezentis eŭropan mezepokan muzikon, internacia koncerto (kiun partoprenis 200 artistoj-lernejanoj, studentoj).
6-a festivalo, 2001
La 6-a festivalo okazis la 20–21-an de oktobro 2001 en la Urba palaco de infana kaj junulara kreado, kaj en la filologia fakultato de la Ĉuvaŝa ŝtata pedagogia universitato Ivan Jakovlev. Pasigo de festivalo estis dediĉita al Eŭropa Jaro de Lingvoj. Ĉi jare organizadon de la festivalo monsubtenis Departemento pri junularaj aferoj de Rusia Federacio, Ĉuvaŝa ŝtata komitato pri junularaj aferoj. En kadro de la antaŭa programo estis organizitaj lingva konkurso, interkultura konkurso “Ĉu vi scias?”, ekspozicioj de infanaj desegnoj “Mondo estas …”, “Bildkarto por amiko” kaj de alfabetoj. Dum la 6-a festivalo partoprenantoj aŭskultis mezepokan muzikon prezentitan de muzikgrupo “Universale in re” (N. Novgorod).
La festivalon vizitis delegitaroj de 10 rusiaj urboj kaj de 3 landoj (Norvegio, Ukrainio, Belgio). La gastoj de la festivalo estis Bertrand Menciassi (Francio/Belgio), reprezentanto de la Eŭropa Buroo por malpli uzataj lingvoj, Mehdi Sanai (Irano), direktoro de la kultura centro de la islama respubliko Irano en Moskvo. Ankaŭ la festivalon vizitis organizanto de Lingva festivalo en Berdjansk (Ukrainio), kaj esperantistoj de Norvegio kaj Ĉinio (Stian Håklev, Vang Huaj Ju).
7-a festivalo, 2002
La 7-a festivalo okazis la 18-20-an de oktobro 2002. Ĉi-jare aranĝo estis organizita en la Respublika instituto de kulturo. En la programo estis prezentitaj 40 mondaj lingvoj. La 19-an de oktobro en Ĉeboksara kooperativa instituto pasis studenta konkurso inter teamoj “Orientaj civilizoj”. Gastoj de la 7-a LF estis Tomislav Divjal kaj Vladimir Dujniĉ de Kroata junulara Esperanto-Asocio, Garik KOKOLIJA, prezidanto de Rusia Esperantista Unio.
Kun subteno de la Ministerio de kulturo de Respubliko Marij El estis organizita partoprenado de junulara teamo de la urbo Joŝkar-Ola. Ili prezentis marian lingvon kaj preparis programeron por la koncerto.
8-a festivalo, 2003
La Festivalo okazis inter la 17-a kaj 19-a de oktobro 2003 en la konstruaĵoj de DK Uĥsaj kaj en la 5-a konstruaĵo de la Ĉuvaŝa Ŝtata Pedagogia Universitato.
Estis prezentitaj 43 lingvoj. Kiel honoraj gastoj estis Ivan Horvat (Hungario), vicestro de la Kultura, scienca kaj informa centro de la Hungara Respubliko en Moskvo kaj Aleksandr Melnikov (Rostov-na-Donu), direktoro de kultur-kleriga centro "Lingvo", adjunkto de AIS San-Marino, doktoro de filologio.
Unuafoje okazis studenta KGS pri la temo "Oriento-Okcidento" kaj lingvaj teritorioj pri la angla, franca, germana kaj itala lingvoj.
9-a festivalo, 2004
La 9-a LF okazis inter la 22-a kaj la 24-a de oktobro 2004. La festivalo okazis en 4 grandaj ejoj, la enkonduka programo – en la Ekonomika Teknologia Kolegio, kie okazis la nova festivalero – Festivala Maratono, konsistanta el tri partoj: sporta (naciaj ludoj), intelekta (naciaj intelektaj ludoj) kaj skeĉa (naciaj fabeloj). Alia novaĵo de la Festivalo estis scienc-praktika konferenco "Funkciado de minoritataj lingvoj en kondiĉoj de tutmondiĝo". La konferenco havis lokon en la Instituto de Kulturo.
La malfermo de la Festivalo okazis en la Domo de Infana kaj Junulara Kreado (en la centro de Ĉeboksaro) kaj la lingvaj prezentoj pasis en la 5-a konstruaĵo de la Ĉuvaŝa Ŝtata Pedagogia Universitato.
Entute estis ĉirkaŭ 600 partoprenantoj (el inter ili 60 uljanovskanoj).
La internacia koncerto estis aparte riĉa, enhavante 25 programerojn. Inter la plej popularaj prezentoj estis: la ĉeĉena, la nepala kaj la germana gvidata fare de esperantisto Jan Schröder. Unuafoje en la 9-a LF estis prezentitaj la lingvoj oseta, laka, kataluna, loglano kaj kelkaj aliaj.
10-a festivalo, 2005
La Festivalo komecniĝis per poezia koncerto en diversaj lingvoj (13) en la Ŝtata Artmuzeo de Ĉeboskari kun 60 da partoprenantoj, kiu estis samtempe la solena mafermo de la Festivalo, la programo enhavis 6 karavanojn en diversaj lernejoj de la urbo kaj viziton al Ŝumerlia al la loka Infana Palaco. Enkadre de la Festivalo okazis Festivala maratono inter 5 studentaj teamoj el 5 altlernejoj, konkurantaj en sportaj naciaj ludoj, arto kaj intelektaj konkursoj.
La ĉefaj tagoj de la Festivalo daŭre restis la semajnfinaj tagoj - okazis prezentoj de 39 lingvoj, plej furoris la ĉeĉena, germana far esperantisto Jan Schroeder. La prezentoj de Esperanto havis stabile 10-12 ĉeestatnojn.
Sabate okazis ronda tablo "Internacia lingvo de la XXI jarcento" kun partopreno de Georgij Kokolia, komitatano de UEA, ĉefredaktoro de REGO, Gennadij Anisimov, vic-katedrestro de la rusa lingvo de la Ĉuvaŝa Ŝtata Pedagogia universitato, doktoro de pedagogiaj sciencoj, membro-korespondento de la Ĉuvaŝa Akademio de sciencoj, Viktorija Urbanaviĉiute, ataŝeo de la litova ambasadejo en Rusia Federacio. La ronda tablo konkludis ke la internacia lingvo estas necesa kaj ke ĝi ne devas rompi la rajtojn de la aliaj lingvoj, dum la apliko de esperanto apenaŭ estas videbla en la proksima tempo.
Furoris koncerto de JoMo, kiu dancigis centon da homoj el inter 400 - 450 ĉeestintoj. Sekvatage okazis internacia koncerto kun 24 programeroj.
La Festivalo estis vizitita de la delegitaro de la rus-usona programo Alfa Fellowship program kiu venis sur la ŝtata nivelo kaj la Festivalo estis salutita de la helpanto de la prezidento de la Ĉuvaŝa Respubliko Dmitrij Krjukov (kiu transdonis salutvortoj de la prezidento). La usonanoj estis tre kontentaj veni al la Festivalo ĉar ĝi estis unu el la malmultaj viglaj partoj de ili vizito.
El esperantistoj krom menciitaj personoj venis Irina Gonĉarova kun grupeto da studentoj, Steve Kobb, usonano, laboranta en Moskvo, 33 uljanovskanoj gvidataj de la familio Karcev (Jura, la patrino kaj filino), niĵni-novgorodanoj kun Aleksej Kozlov.
11-a festivalo, 2006
En 2006 42 lingvoj estis prezentitaj. La festivalon ĉeforganizis Alina Vasiljeva.
13-a festivalo, 2008
En 2008 festivalo okazis la 25an -26an de oktobro. Ĉeforganizis la festivalon - Alla Jermilova.
14-a festivalo, 2009
En 2009 festivalo komenciĝos la 11an de oktobro kaj daŭris ĝis la 17a - 18a de oktobro, la pintaj tagoj de la festivalo. La festivalon partoprenis ĉirkaŭ 1500 personoj. Por la 14a festivalo kreiĝis retejo www.lingvafestivalo.org
Vugrišinec
Vugrišinec, hungare Vargahegy [vargahedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Gornji Mihaljevec.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Vargahegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Makó
Makó [mako:] estas urbo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Makó, kies administra centro estas.
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, ĉe dekstra bordo de Maros, oriente de Szeged, proksime al la landlimo kun Rumanio, laŭ ĉefvojo Szeged-Arad. Antaŭ jaroj estis ankaŭ fervojo en la sama direkto, nun jam nur estas restaĵo de tio ĝis Makó, sed oni planas nuligi ankaŭ tion. Nuntempe oni konstruas aŭtoŝoseon M43 preter la urbo.
Historio
La urbo estis loĝata jam en la kuprepoko, de tiu tempo restis kurganoj. En la mezepoko la komunumo profitis de Maros, kie el Transilvanio alvenis salo kaj ligno per floso. Je la fino de la turka erao la setlejo estis senhoma, sed malrapide denove enpopoliĝis. En 1730 ĝi iĝis departementa centro de Csanád. La urbodomo konstruiĝis en 1836. En 1919 ankaŭ ĉi tie estis proklamita la Konsilantara Respubliko. En 1920 la urbo trovis sin apud la nova ŝtatlimo.
La urbo famas pri bulbo. Bulbo el Makó signifas kvaliton. Ĉiujare oni aranĝas festivalon pri bulbo.
Preĝejoj: po 2 katolikaj, kalvinanaj, po 1 luterana, grek-katolika, sinagogo, krome 3 kapeloj.
Esperanto-movado
En 2006 okazis tie la 19-a Internacia Junulara Semajno (IJS).
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Loĝebla zono
En astronomio loĝebla zono estas kosma regiono, kie kondiĉoj estas favoraj por la kreo de vivo. Estas difinitaj du regionoj en la kosmo, kiuj povas esti favoraj al la kreado de vivo, unu ene de sunsistemo kaj la alia en la galaksio. Planedoj kaj lunoj en tiuj regionoj estas bonaj kandidatoj por esti loĝeblaj kaj tiel kapablaj porti eksterteran vivon.
Astronomoj kredas, ke vivo plej probable povas kreiĝi en la ĉirkaŭstela loĝebla zono de sunsistemo, kaj en la galaksia loĝebla zono de grandaj galaksioj.
Ene de sunsistemo, oni kredas, ke planedo devas resti en la loĝebla zono por krei vivon. La ĉirkaŭstela loĝebla zono (aŭ ekosfero) estas teoria sfera speco de kosmo ĉirkaŭ steloj, kie la surfacaj temperaturoj de planedoj povas enteni likvan akvon.
La loko de sunsistemo en galaksio devas ankaŭ esti favora al la evoluado de vivo, kaj ĉi tiu kondukas al la koncepto de galaksia loĝebla zono. Por enteni vivon, sunsistemo devas esti sufiĉe proksima de la galaksia centro, tiel, ke sufiĉe alta nivelo de pezaj elementoj ekzistas kaj favoras la formiĝon de rokaj planedoj. Pli pezaj elementoj devas ĉeesti kiel ekzemple fero, por ke ili formu kompleksajn molekulojn de vivo. Sed la sunsistemo devas ankaŭ esti sufiĉe malproksima de la galaksia centro por eviti danĝerojn kiel alfrapiĝoj de kometoj kaj asteroidoj.
La loĝebla zono kelkfoje nomiĝas orbuklulina zono.
Loĝebla zono ene de sunsistemo
Por povi havi likvan akvon sur ĝia surfaco, planedo devas esti en la loĝebla zono. Ekster la limo de tiu zono planedo ne ricevas sufiĉan sunan radiadon (varmon), tial akvo estas frostita. Planedo pli proksima al la suno ricevas tro multan sunenergion, tial akvo forbruliĝos.
Teodoro Ŝaljapin
Teodoro Ivanoviĉ ŜALJAPIN (Фёдор Иванович Шаляпин) naskiĝis la 13-an de februaro 1873 en Kazano, mortis la 12-an de aprilo 1938 en Parizo. Li estis eminenta rusa kantisto (basulo).Liaj gepatroj Ivano Jakovleviĉ Ŝaljapin kaj Eŭdokia Miĥajlovna (n. Prozorova) venis Kazanon el malsamaj vilaĝoj de Vjatka gubernio serĉinte laboron. Poste la patro laboris kiel skribisto kaj lia salajro estis nesufiĉa por la familio. Tial juna Teodoro jam dekjara adolesko komencis labori kiel asistanto de ŝuisto kaj felisto. Ĝis tiam li tri jarojn lernis en propedeŭtika lernejo, kie li gajnis la laŭdan ateston. La juna knabo kantis en la klerika ĥoro kaj liajn belan voĉon kaj denaskan talenton rimarkis ĝia regento. Li instruis al Teodoro abocon de muzika scio kaj notaj signoj.
Komenco de lia artista kariero okazis en 1889, kiam deksesjara Teodoro eklaboris en drama trupo de impresario Serebrjakov kiel statisto. La 29-an de marto 1890 okazis lia debuto en opero “Eŭgeno Onegin”, en kiu Ŝaljapin kantis solon.
Septembre de 1890 Teodoro translokiĝis al urbo Ufa, kie li laboris en kelkaj entreprenoj kiel kantisto. La migranta trupo, kiun gvidis impresario Dergaĉ, invitis Teodoron gastroli tra la lando. Kune kun ĝi Ŝaljapin venis kartvelan urbon Tifliso (nun Tbiliso). Tie lian unikan voĉon “poluris” senpage sperta kantisto Usatov, danke al kiu Teodoro jam povis kanti ĉiujn basajn partiojn.
En 1893 la kantisto nelonge laboris en Moskvo kaj ekde 1894 li kantis en kelkaj entreprenoj de Sankt Peterburgo. Sekvontjare lin invitis labori tiea prestiĝa Mariinskij-Teatro, kie li kantis du ĉefajn partiojn en spektakloj «Faust» (Mefistofelo) kaj «Ruslano kaj Ludmila» (Ruslano). En 1895 li edziĝis al fama itala baletistino Pola Tornagi. La geedzoj havis kvar gefilojn: Boriso, Teodoro, Tatiana kaj Lidia. En 1896 li konatiĝis kun fama rusa entreprenisto kaj mecenato Savo Mamontov, kiu proponis al li laboron en sia privata opero. Ŝaljapin konsentis kaj kantis en bieno Abramcevo, en Moskvo kaj aliloke dum kvar jaroj. Tiam li konatiĝis kun multaj eminentaj reprezentantoj de la rusa kulturo, kiuj laboris, verkis, pentris en Abramcevo. Danke al Mamontov financa stato de Ŝaljapin sufiĉe pliboniĝis. Lia populareco en Rusio videble elkreskis.
Ekde 1899 Teodoro Ŝaljapin komencis labori en Bolŝoj-teatro de Moskvo, kie lia kantado permanente furoris.
Lia talento estis diversa. Ŝaljapin ankaŭ reĝisoris en teatroj, ŝatis pentri kaj skulpti. Apartan amon de publiko donis al la kantisto liaj kanzonoj en la rusa stilo, en kiuj ofte temis pri malfacila vivo de la popolo. Ekz. “Dubinuŝka” (klabo) eĉ iĝis neformala himno de multaj politikaj demonstracioj okazintaj dum la rusia revolucio en 1905. Poste li laboris en kelkaj entreprenoj de Moskvo kaj Petrogrado.
En 1915 okazis debuto de Ŝaljapin en kinematografo. Li ĉefrolis en filmo «Caro Ivano la Terura».
Post Oktobra revolucio Teodoro Ŝaljapin gvidis Mariinskij-Teatron en Petrogrado kaj pro sia fruktodona laboro ricevis honoran rangon – Popola artisto de Sovetio. En 1921 post repudio Ŝaljapin edziĝis al Maria Eluchen, kiu naskis tri filinojn: Marina, Marta kaj Daisia.
En 1922 la kantisto gastrolis en Eŭropo kaj tie li decidis ne reveni la patrujon, en kiu estis ĉieaj malsato kaj ĥaoso. Kune kun li tie restis lia dua edzino kaj sep liaj gefiloj. En 1927 pro tio, ke Ŝaljapin en Francio subvenciis infanaron de rusaj enmigrintoj kaj kvazaŭ tielmaniere apogis kontraŭrevoluciistojn, la sovetia registaro deprenis liajn rangon de Popola artisto de Sovetio kaj rusian civitanecon (ĉi-decido estis nuligita en 1991).
Somere de 1932 Ŝaljapin ĉefrolis en filmo «Don-Kiĥot», kiun reĝisoris aŭstro Georg Pabst. Muzikon por ĝi komponis franco Ĵako Iber (Jacques François Antoine Ibert). Oni filmis apud franca ĉemara banloko Nice.
Trifoje Francio dekoraciis la elstaran rusan basulon per ordeno de Honora Legio (en 1908, en 1916 kaj en 1933).
Dum lastaj jaroj de sia vivo Ŝaljapin verkis libron «Masko kaj animo», kiun ĝis nun oni tre ŝatas legi. En repertuaro de la kantisto estis ĉ.70 operaj partioj, 400 kanzonoj kaj romancoj. Dum 1920 - 1930 li faris ĉ.300 gramofonajn diskojn.
Printempe de 1937 kuracistoj diagnozis al li leŭkozon. La 12-an de aprilo 1938 Teodoro Ŝaljapin' mortis en Parizo. Lin oni sepultis en pariza tombejo Cimetière des Batignolles.
En moskva palaceto, en kiu li loĝis ekde 1910 nun funkcias la muzeo (Novinskij blv. 25). En iuj alilandaj fontoj lian rusan nomon oni tradukas kiel Fedor Chaliapin.
Vekiĝu!
Vekiĝu! estas revuo eldonita de la "societo Gardoturo", kiu apartenas al la atestantoj de Jehovo. Ekde januaro 2006 ĝi aperas ĉiumonate (antaŭe duonmonate). Post la "La Gardoturo", Vekiĝu! estas la plej populara periodaĵo de la atestantoj. Ĝi aperas en 225 lingvoj kun NaN ekzempleroj.
Artikoloj pri Esperanto
La revuo informis pri Esperanto la 23-an de novembro 1932 (p.108 en volumo), la 4-an de julio 1940 (p.27) kaj la 22-an de aŭgusto 1948 (p.20).
Helsinko-sistemo
Helsinki-sistemo oni nomas la organizitan kunlaboron inter Universala Esperanto-Asocio kaj la naciaj societoj de 1922 ĝis 1932.
Problemo
Ekzistis kaj ekzistas komunaj taskoj de la Esperanto-movado, kiun naciaj societoj povas fari malfacile: internaciaj lobiado, dokumentado, organizado de la Universala Kongreso. Antaŭ 1914 la Esperantista Centra Oficejo en Parizo provis fari tiun laboron, kaj ekzistis apartaj organizformoj establitaj de la kongreso (ekz. la Konstanta Komitato de l' Kongresoj).
La principa problemo estis kiel akiri monsubtenon por tiuj taskoj, kaj kiel decidi pri la elspezado de tiu mono. Provo estis kunordigita kunlaboro inter la naciaj societoj, kiel la Rajtigitaj Delegitoj kaj la Internacia Unuiĝo de Esperantistaj Societoj (1913).
Helsinki-organoj
En 1922, per la kontrakto de Helsinki, UEA kaj la naciaj societoj aranĝis sistemon de kunlaboro por realigi la komunajn taskojn.
La naciaj societoj sendis delegitojn al Konstanta Reprezentantaro de la Naciaj Societoj (Ko-Ro). Tiu Ko-Ro unuflanke kaj UEA aliflanke decidis pri la membroj de Internacia Centra Komitato, kiu estis la plej alta reprezentanto de la Esperanto-movado.
Dum la UK 1923 oni elektis unuafoje la funkciulojn de la sistemo. En 1929 oni decidis havi dum la UK komunajn kunsidojn de UEA-Komitato, Ko-Ro kaj ICK, por eviti la ĝistiamajn kunsidojn dum kiuj oni diskutis ofte la samajn aferojn. Tion oni nomis "Ĝenerala Estraro de la Esperanto-Movado".
Prezidantoj de Ko-Ro estis John Merchant dum 1923-1926 kaj Henri Petiau de 1926 ĝis 1933. Prezidantoj de ICK estis Edmond Privat de 1923-1928 kaj John Merchant de 1928-1933. Inter Ko-Ro, ICK kaj UEA estis multe da persona interŝanĝo, ekzemple Petiau estis plurajn jarojn kaj UEA-komitatano kaj Ko-Ro-prezidanto.
Dissolvo de la Helsinki-sistemo
Kiam en 1932 UEA havis problemon pagi la tutan ĝistiaman subtenon al la Helsinki-sistemo, la naciaj societoj uzis tion kiel kialon por abolicii la sistemon. Ili fondis Universalan Federacion Esperantistan, sed fine akceptis novspecan kunlaboron kun UEA kiel tegmento de la neŭtrala movado. En tiu transiro menciendas la Interkonsento de Ĝenevo, la Interkonsento de Kolonjo kaj la UEA-statuto de 1934.
(16630) 1993 NZ1
(16630) 1993 NZ1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Tibor Scitovszky (ministro)
Tibor Scitovszky [ŝcitovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Scitovszky Tibor estis hungara politikisto, ministro, bankestro. Lia nobela antaŭnomo estis  nagykéri.
Tibor Scitovszky naskiĝis la  1875 en Nőtincs. Li mortis la 1959 en Los Angeles.
27765 Brockhaus
27765 Brockhaus estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana eldonisto Friedrich Arnold Brockhaus (1772–1832), fondinto de la eldonejo F.A. Brockhaus. Kun sia sidejo en Leipzig depost 1817, tiu eldonejo estis dekomence bone konata pro sia enciklopedio, kiu estis modelo por aliaj referencaj libroj.
Dannemarie
Dannemarie (jen france, origine germane kaj alemane Dammerkirch, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Korenica
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagrebo-suda Kroatio.
Historio
Inter 1102-1918 la loko apatenis al Persona unio de hungaroj kaj kroatoj. Post la mezepoko Korenica situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Korenica apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Lika-Krbava, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio. Dum disfalo de Jugoslavio la tuta regiono estis batalejo.
Yoshio Okada
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Joŝio Okada, japane 岡田吉夫, n. 11-an de aŭgusto 1926, m. 22-an de junio 2002) estis japana futbalisto. Li de 1951 ĝis 1954 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Planá (apartigilo)
Nomon Planá uzas pluraj setlejoj:
kaj partoj de municipoj:
Ŝtatsekretaria Ofico de la Apostola Seĝo
La Ŝtatsekretaria Ofico de la Apostola Seĝo estas la ministerio de la Roma Kurio kiu kunlaboras plejproksime kun la Papo en la gvidado de la Katolika Eklezio, kaj koordinante la diversajn oficojn de la Apostola Seĝo kaj zorgante pri la rilatoj kun la Ŝtatoj kaj la internaciaj organismoj.
Strukturo
Ĝi estas gvidita de kardinalo Ŝtatsekretario, la plej alta elstarulo de la politika kaj diplomata aktiveco de la Apostola Seĝo, kaj konsistas el du sekcioj, la sekcio por Ĝeneralaj Aferoj kun la Ŝtatoj, kaj la sekcio de la Ofico de la Protokolo.
Sekcio de la Rilatoj kun la Ŝtatoj
Tiu organismo similas al ministerio por Eksterlandaj Aferoj: ĝi, fakte, prizorgas, ankaŭ per la papaj nuncioj, la diplomatiajn rilatojn de la Apostola Seĝo kun la Ŝtatoj kaj aliaj internaciaj organismoj…
Ofico de la Protokolo
La Ofico de la Protokolo de la Ŝtatsekretaria Ofico, krom okupiĝi pri la rilatoj kun la Diplomataro, estas ŝarĝita por la proceduroj rilate la placet por la novaj ambasadoroj, kaj ilia eniriĝo en la novan taskon, iliaj vizitoj al la papo aŭ partopreno al la “ĝeneralaj aŭdiencoj por la prezento de la akreditleterojn. La protokola gvidanto estas patro José Avelino Bettencourt.
Ŝtatsekretario
Ekde la 15-a de oktobro, la ŝtatsekretario estas la itala kardinalo Petro Parolin, jam subsekretario por la Rilatoj kun la Ŝtatoj kaj nuncio en Venezuelo; la antaŭa estis kardinalo Tarcisio Bertone.
Historio
Post la Koncilio de Konstanco (1418), kiu ĉesigis la grandan Okcidentan Skismon, la papo akiris ĉiam pli la duoblan veston de ĉefo de la universala Eklezio kaj de ŝtatestro de la Ŝtato de la Eklezio: por la elmergiĝo kaj traktado de la politikaj  aferoj de la Roma Kurio, papo Martino la 4-a konstituis la “Sekretan Ĉambron”; en 1487, dum la regado de Inocento la 8-a, ĝiaj funkcioj transiris al la “Apostola Sekretariejo”, komisiono de 24 membroj, prezidata de Secretarius domesticus, al kiu papo Leono la 10-a asociigis spertulon pri politikaj aferoj, Secretarius Intimus (ne ĉiam prelato), kiu akiris ĉiam pli la praktikan direktadon de la Aferoj de la ŝtato.
Kun la alestiĝo de nepotismo, la funkcioj de la Apostola Ŝtatsekretario transiris al la Kardinalo Nepo, parenco de papo, ĉiam asistata de la Secretarius Intimus, kiu estis ŝarĝita lin prepari al la tasko; sub Paŭlo la 5-a, la titolo de Secretarius Intimus estis ŝanĝita al tiu de “Ŝtatsekretario” (ĉiam flankita de la kardinalo nepo, sed al li submetita); ekde papo Inocento la 11-a tiu ofico povis esti konfidita nur al kardinalo. Ĉesinte la rolo de la kardinalo nepo, la ŝtatsekretario okupis ankaŭ ties rolojn.
En 1833 papo Gregorio la 14-a proponis kaj kreis du ŝtatsekretariojn, unu por enlandaj aferoj, la alia por la eksterlandaj, sed papo Pio la 9-a 1846 reunuigis la du funkciojn en unusola persono kaj tio estis praktike konfirmita en la sekvaj reformoj de la Roma Kurio efektigitaj de Pio la 10-a, Paŭlo la 6-a kaj Johano Paŭlo la 2-a per la Apostola Konstitucio Pastor Bonus (28–a de junio 1988) kiu determinis la nunan fizionomion.
NGC 1091
NGC 1091 (aliaj indikoj — PGC 10424, ESO 546-16, MCG -3-8-13, HCG 21E) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ciro-cilindro
La Ciro-cilindro, ankaŭ Ciro-manifesto aŭ Ciro-edikto estas antikva argila rulaĵo, kiu entenas la proklamon de aĥemenida (malnovpersa) reĝo Ciro la 2-a, verkitan post 538 a.K. La teksto de la Ciro-cilindro informigas el vidpunkto de la persa reĝo pri kaŭzoj de falego de la lasta novbabilona reĝo Nabonido.
La judoj asertas en la malnova testamento, ke ili ricevis la rajton por konstrui la Jerusaleman templon, post la hejmenreveno el Babilono. La sciencistoj ĝis hodiaŭ ne trovis rektan pruvaĵon pri tio.
Trovo, priskribo
La arĥeologo Hormuzd Rassam malkovris la cilindron en 1879 en Babilono. Evidentiĝis, ke ĝi estis verkata en la akada lingvo per kojnoskribo. Oni trovis du partojn kaj oni tradukis ilin sendepende unu de la alia. Henry Rawlinson publikigis unuafoje en 1884 la ĉeftabulon, rezervitan en Londono. C.E. Keiser publikigis en 1920 la pli malgrandan parton en New Haven. La simileco de la du eroj estis jam konata longtempe, sed la senproblema kunmeto de la eroj okazis nur en 1976. Ili videblas - kiel unuigita - ekde tiam en la Brita Muzeo en Londono. En 2010, la muzeo decidis pri pruntedono de la cilindro al Irano.
Cusano Mutri
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Cerreto Sannita, Faicchio, Gioia Sannitica (CE), Guardiaregia (CB), Piedimonte Matese (CE), Pietraroja, San Lorenzello kaj San Potito Sannitico (CE).
Puno
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri puno kiel sufero per kiu oni punas en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
9642 Takatahiro
9642 Takatahiro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Hiroyuki Takata, ĉefredaktoro de informa bulteno de la Scienca Societo de Ĉiba. Li estas klerulo pri astronomio kaj popularigisto de astronomio tra la gubernio Ĉiba.
A Collection of Great Dance Songs
A Collection of Great Dance Songsestas kompilaĵo de la grupo Pink Floyd publikigita en novembro de 1981. Ĉi-tiu albumo enhavas ses komponaĵoj de Pink Floyd de la 70-aj jaroj, kies mallongigita versio de "Shine on you, crazy diamond" kaj freŝa resurbendigo de "Money": pro rajtaj kialoj, la grupo ne povis uzi la originalan version, kaj David Gilmour decidis resurbendigi sole la tutan kanton en la studioj New Roydonia, muzikante ĉiujn muzikilojn (krom la saksofono ludata de Dick Parry). La jaketo estis kreata de la firmao Hipgnosis: ĝi bildigas dancantan paron, meze de kampo, ligatan al grundo de streĉintaj kabloj.
Alsózsolca
Alsózsolca [alŝOĵolca] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc. Alsó signifas malsupra, zsolca ne havas sencon en la hungara.
Geografio
Alsózsolca situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Sajó, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Miskolc-Szerencs. Miskolc kaj Felsőzsolca estas proksime.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1281, laŭ la dokumento tie esis ponto al Miskolc. Post la mezepoko la turkoj suferigis la loĝantojn. En 1849 la hungara armeo venkis la rusan armeon. La vilaĝo urbiĝis en 2007.
Famuloj
En Alsózsolca naskiĝis:
Theodor Kilian
Theodor KILIAN (naskiĝis la 26-an de septembro 1894 en Ivančice - mortis la 3-an de julio 1978 en Třebíč) estis germandevena ĉeĥo, mezlerneja instruisto de komerca lernejo kaj direktoro de sanitara lernejo.
Unio Internacia de Asocioj de Alpismo
La UIAA aŭ Union Internationale des Associations d'Alpinisme, (en Esperanto: Unio Internacia de Asocioj de Alpismo, tio estas de montogrimpado) estas la organizo kiu reprezentas variajn milionojn de montomarŝistoj kaj montogrimpistoj, de monda nivelo, en internaciaj aferoj. Kreita en 1932 en Chamonix, Francio, ĝi havas 88 membrojn asociajn el ĉirkaŭ 76 ŝtatoj. Ĝi estas agnoskita de la Internacia Olimpika Komitato (IOK). Tiu asociacio ludas gravan rolon en la regularoj pri sekureco kaj normigoj por la ekipado uzata en tiu aktiveco.
La centra sidejo estas en Berno, Svisio.
Theodor Kilian
Aŭtoro de informiloj kaj lernolibroj.
Sian domon li heredigis al la Esperanto-klubo en Třebíč, kiu nun portas lian nomon (Klubo de Esperanto kaj aliaj mondlingvoj de Theodor Kilian) kaj la strato nomiĝas Esperantistů (strato de esperantistoj). En la domo troviĝas klubejo, tranoktejo por kelkaj personoj kaj la laborejo de Theodor Kilian kun biblioteko kiel lia malgranda muzeo.
Chlum (Děčín)
Chlum estas XXXIV-a parto de statuta urbo Děčín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudoriente de Děčín. Estas ĉi tie registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín XXXIV-Chlum situas en katastra teritorio Chlum u Děčína kun areo 3,44 km².
Tiu ĉi urba parto konsistas el du geografie dividitaj domaroj:
Historio
Spaco de Chlum fariĝis en la 19-a jarcento ŝatata ekskursa loko kaj iom post iom ĉi tie elkreskis turistaj objektoj, el kiuj konserviĝis belevedero el la jaro 1930 suur monteto Velký Chlum. Post la dua mondmilito pereis hotelo kun restoracio en deklivo sub Velký Chlum kaj ankaŭ kabano Na Tambuši, pro kio tre suferis turisma allogeco de tiu ĉi loko.
Stepalaŭdo
La Stepalaŭdo (Melanocorypha calandra) estas alaŭdo de mediteraneaj regionoj (Iberio, plej suda Francio, Italio kaj Balkanio; en tiuj ĉiuj landoj ĝi estas minacita je malapero pro troa pasinta ĉasado), okcidenta Azio, tra Turkio al norda Irano kaj suda Rusio. Ĝi estas anstataŭita oriente de sia parenco, nome la Dumakula alaŭdo.
Ĝi estas ĉefe nemigranta en la okcidento de sia teritorio, sed rusiaj populacioj de tiu paserina birdo estas pli migrantaj, moviĝante suden vintre, tiom malproksime kiom ĝis la Arabia duoninsulo kaj eĉ Egipto. Ĝi estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo.
Temas pri birdo de malferma terkultivejoj kaj stepoj. Ili nestumas surgrunde, kie la ino demetas 4–5 ovojn. La manĝaĵo estas ĉefe semoj suplementita per insektoj dum la reprodukta sezono. Ĝi estas gregema for de la reprodukta sezono.
Temas pri granda, fortika alaŭdo, 17.5–20 cm longa. Ĝi estas nedistingebla specio surgrunde, ĉefe striita grizecbruna supre kaj blankeca sube, kaj grandaj nigraj makuloj kiel duonkolumoj ambaŭflanke de la brusto; sub ili estas iom da bruna striado. Ĝi havas blankan superokulan strion. La beko estas fortika kaj kornokolora al flaveca.
Dumfluge ĝi montras mallongajn mallarĝajn flugilojn preskaŭ triangulajn, kiuj estas tre malhelaj sube kun tre videblaj blankaj malantaŭaj bordoj en flugiloj kaj en vosto. La bildoj de flugiloj kaj vosto utilas por distingi ilin el la pli orientaj parencoj.
Ĝi pleje kantas dumfluge. Ĝi aparte rimarkindas pro ĝia emo miksi imitojn de aliaj specioj en sia propra kanto: Kanabeno, Kardelo, Tufalaŭdo, Emberizo, kaj Ruĝkrona alaŭdo. La kanto estas kiel iomete pli mallaŭta versio de tiu de la kampalaŭdo, tiom muzikeca al homaj oreloj ke la Stepalaŭdo estis iam populara kaĝobirdo en sia teritorio (Kikkawa 2003). Ĝi estas menciita ekzemple en la itala proverbo "Canta come una calandra", (li aŭ ŝi kantas kiel stepalaŭdo) (Giusti 1853), kaj en la hispana romanco "Romance del prisionero", kie ties kanto estas la ununura komunikilo kiun la prizonulo havas por scii kiam estas tago (Applebaum 2004).
István Kovács (aktoro)
István Kovács [iŝtvAn kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács István estis hungara aktoro, voĉoaktoro. István Kovács naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Kovács akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1966. Lia ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Li havis rolojn en Gaja Teatro inter 1964-1981, Teatro József Attila (1981-1984), Teatro Thália (Budapeŝto) (1984-1991), pli poste li estis liberprofesiulo. Intertempe li plustudis en Peruĝo en 1980 kaj 1983, li akiris ankaŭ kulturistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2002. Li ricevis premion en 2016. Li dufoje edziĝis, la unua edzino naskis 2 gefilojn en 1974 kaj 1976, la dua naskis filon en 1999.
Volframito
Volframito, (Fe,Mn)WO4, estas fera mangana volframa mineralo kiu estas intermeza inter ferberito (Fe2+ riĉa) kaj hubnerito (Mn2+ riĉa). Kun scheelito, la volframita serio estas la plej gravaj el la ercoj de tungsteno. Volframito estas trovita en vejnoj de kvarco kaj pegmatito] asociaj kun granitaj magmentrudaj rokoj. Asociaj mineraloj estas kasiterito, scheelito, bismuto, kvarco, pirito, galeno, sfalerito, kaj arsenopirito.
Tiu mineralo estis historie trovita en Eŭropo en Bohemio, Saksio, kaj Kornvalo. Ŝajne Ĉinio havas la plej granda rezervo en la mondo de tungstena erco kun ĉirkaŭ 60%. Aliaj produktantoj estas Kanado, Portugalio, Hispanio, Rusio, Aŭstralio, Tajlando, Sud-Koreio, Ruando, Bolivio, Usono, kaj la Demokratia Respubliko Kongo.
Volframito estas tre valora kiel la ĉefa fonto de la metalo tungsteno, forta kaj tre densa materialo kun tre alta fandotemperaturo uzata por elektraj filamentoj kaj kirasita municio, same kiel por la duraj maŝinaroj de tungstena karbido. Dum la Dua Mondmilito, minoj de volframito estis strategia afero, pro sia uzado por municio kaj iloj.
Volframito estis konsiderata konflikta mineralo pro neetikaj minpraktikoj observitaj en Demokratia Respubliko Kongo, dum la Kongaj Militoj.
Niederwangen
Niederwangen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Fajfilo
Fajfilo estas iom mallaŭta blovinstrumento kiu faras sonon pro enfluo de aero. Ĝenerale la fajfilo ludas nur unu tonikon. Multaj specoj ekzistas: malgrandaj signalfajfiloj estas uzataj de policanoj kaj sportjuĝistoj; tiuj plejofte estas trilofajfiloj. Ŝipoj kaj trajnoj tamen ofte havas grandajn fajfilojn kiel signalilojn. Ekzistas ankaŭ fajfiloj de alta frekvenco, ne aŭdeblaj de homoj, sed ja de aliaj bestoj kiel ekzemple hundoj.
Malgraŭ tiuj ĉi profanaj funkcioj signalaj ili ankaŭ povas esti muzikinstrumentoj: orgenoj havas depende de sia grandeco ofte plurajn milojn da fajfiloj, ĉar ĉiu manuala registro devas havis almenaŭ 50 fajfilojn. Malgranda orgeno havas proksimume registrojn, dum kiam granda orgeno havas eble 50, 70 aŭ eĉ pli registrojn kaj do fajfilonombron konforman al tio. Alia uzo muzika ekzistas en brazila sambomuziko, kie ĝi estas konsiderata kiel perkutinstrumento, markanta la ritmon. Tiu ĉi trilofajfilo povas eligi tri malsamajn tonojn; ĝi nomiĝas en la brazila portugala lingvo apito kaj estas ankaŭ konata kiel sambofajfilo.
Glazovo (distrikto Dmitrov)
Glazovo (Глазово) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 42 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Nuklea centralo Gösgen
La Nuklea centralo Gösgen estas la dua plej granda nuklea centralo de Svislando. Ĝi situas en la soloturna komunumo Däniken, ĉe la bordo de la rivero Aro.
Portanta entrepreno
La nuklean centralon de Gösgen funkciigas la svisa firmao Kernkraftwerk Gösgen-Däniken AG, kiu eklaboris en la jaro 1979. Ĝia akcia kapitalo estas 350 milionoj da svisaj frankoj. La prezidanto de ĝia administra konsilio estas (stato aprilo 2011) s-ro Giovanni Leonardi, civitano de Bedretto, loĝante en Bodio, Kantono Tiĉino.
Antaŭkonstrua historio
Fine de la 1950-aj jaroj la Aare-Tessin AG (tiam mallonge Atel, nuntempe Alpiq la terenon, kie hodiaŭ situas la atomcentralo. En la jaro 1969 Atel informas tra la amasmedioj pri la fondo de studokonsorcio, kiu intencas konstrui proksime de Gösgen nuklean centralon. La situkantono Soloturno estas envolvita ankaŭ kiel kunposedanto de Atel. Laŭofice la kantona registaro disponas pri du lokoj en la administra konsilio. En la jaro 1969 unu de ili estas la posta socialdemokrata federacia konsilanto Willy Ritschard.
Jam baldaŭ post la unua media komuniko estiĝas rezisto kontraŭ la projketo. La komunuma konsilio de najbara komunumo Schönenwerd sin turnas avertita de letero de civitano kaj iama nuklea fakulo al la soloturna registaro. Tiu pludirektas la komunumon al la federacio, kiu laŭ ĝi respondecas. La respondeca federacia konsilanto Roger Bovin respondas koncize, ke la federacio devas surbaze de la federacia leĝo de 1959 preni ĉiujn mezurajn pro la protekto kontraŭ ionigaj radioj. La fakuloj de la federacio cetere ne bezonas refreŝon de siaj konoj pri la danĝeroj ĉi-rilatoj.
En la jaro 1970 Atel deponis ĉe la Federacio peton pro lokpermeso. Krom Schönenwerd ĉiuj komunumoj favoras la lokon. Oni tamen esprimas zorgojn rilate la riverakva malvarmigo, kiu kaŭzintus esencan varmigon de Aro. La kontraŭuloj de la projektoj kredas, ke ili sukcesis, kiam la Federacio samjare malpermesas la riverakvan malvarmigon.
En la jaro 1972 Atel publikigas fotomuntaĵon, kiu montras surloke cenkvindek metrojn altan malvarmigan turon. Atel invitis politikistojn por studvojaĝoj al la Ruhr-regiono. En sia respondo al interveno de zorgoplena parlamentano la soloturna registaro en oktobro 1972 skribas, ke la konstruo de malvarmiga turo ne estus kompatebla kun la natureco kaj integreco de la regiono. La vojaĝaktiveco tamen alportas sukceson. La registaro ankaŭ konstatas, ke modernaj malvarmigaj turoj tute ne estas malelegantaj kaj ne ĝenas la estetikan impreson.
Antaŭ la konstrukomenco oni devis fari zonmodifojn en la komunumoj Däniken kaj Gretzenbach. Ĉar la vilaĝa kerno de Obergösgen situas pli proksime ĉe la konstruloko ol la kernoj de la aliaj du komunumoj, ties komunuma konsilio rekursas kontraŭ la zonomodifo. Tiu rekurso estis reprenita tamen jam fine de novembro 1972 senrekonebla motifo. Monatojn poste publikiĝas protokolo de la komunuma konsilio, kiu montras, ke la komunuma konsilio kaj precipe la komunumestro estis metita sub forte sub premo de Atel.
En novembro 1972 la konstrupeto estis publike prezentita. Okazis multnombraj rekursoj de individuoj kaj grupoj, kiuj ĉiuj estis malakceptitaj. Jam la 12-an de januaro 1973 la konstrupermeso estis donita. Malgraŭ la rekuso de kelkaj kontraŭuloj kaj la ne jurvalida proceso jam en junio 1973 la unuaj konstrumaŝinoj eklaboras surloke.
La federacia konsilio argumentas, ke ne la Federacio sed Kantono Soloturno kaj Atel volas konstrui. La Federacio laŭleĝe devas konsenti. Ĝi ne disponas pri kundecideblo. La aŭtoritatoj devas permesi la projekton, se ĝi plenumigas la sekurecteknikajn kadrokondiĉojn. Tiam nukleenergikontraŭuloj provas per kantona iniciativo maloficigi la registaran konsilion. Ĉar la respondeca Willy Ritschard tiam estis elektita al la federacia konsilio, tiu kontraŭmovado perdis energion. Ankaŭ la tiama naftoembargo de OPEC kaj la naftokrizo malfortigis la kontraŭulojn de la nukleenergio. Kampanjo de la Svisa Asocio por Atomenergio pretendis, ke la nukleenergio estas la plej pura kaj mediprotekta maniero krei elektran energion. Ĝi estus sekura, pura, ne malhavebla kaj praktike senlima. Ankaŭ la antaŭvideblaj impostenspezoj estis forta instigilo por la homoj en la regiono favore al la nukleenergio. Multaj homoj timis pri sia laborloko kaj ne plu kuraĝis publike esprimiĝi.