cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La plej fortaj tajdoj de Eŭropo
La mezepokaj pilgrimuloj donis al la abatejo kiu leviĝis alte super la maro la nomon "Monto Sankta Mikaelo en marodanĝero" (latine: "Mons Sancti Michaeli en periculo mari"), ĉar ili ja devis fini ilian pilgrimadon per la travado de la lasta distanco dum la tajda malfluso. Ankoraŭ hodiaŭ la vojo de la marbordo ĝis la monto tra la vadejo estas danĝera pro la rapida fluso kaj moviĝemaj sabloj. Ekzistas organizitaj vadejmigradoj de Genêts en Normandio preter la neloĝata roka insuleto Tombelaine ĝis la Monto Sankta Mikaelo (7 km).
La digo
Komence oni povis aliri la insulon nur dum malalta tajdo. Ĉirkaŭ 1879 oni konstruis digon por ligi la insulon al la kontinento nekonsidere la tajdon. Tamen ankoraŭ hodiaŭ, dum ŝturmotajdoj la insulo foje estas neatingebla.
En la jaro 1901, kontraŭ la volo de la loĝantoj de Pontorson, la digo estis plilarĝigita por ebligi instalon de tramo, kiu veturigis pasaĝeron inter la urbeto kaj la monto ĝis la dua mondmilito.
Ensabliĝo
Pro la digokonstruaĵo, kiu interrompas la naturajn marfluojn, la golfeto ensabliĝas ĉiam pli. Aldone dum jarcentoj marbordaj regionoj estis sekigitaj por estigi novajn kampojn (polderojn), tiel almenaŭ 3.000 hektaroj estas gajnitaj de la maro. En la jaro 1932 oni ekkaptis akvon de la rivero Couesnon por la bezonoj de la loĝantoj de Rennes, sed la uzitan akvon oni daŭre forĵetas en la riveron Vilaine. La akvofluo de la Couesnon tiel daŭre malfortiĝas.
Ankaŭ la kanaligo de la rivero Couesnon plifortigis tiun evoluadon, tiel ke la insula karaktero de la Monto Sankta Mikaelo perdiĝis pli kaj pli.
Savprojekto
Per grandegaj rimedoj Francio volas haltigi la ensabligon de la golfo ĉirkaŭ la fama benediktana abatejo Monto Sankta Mikaelo antaŭ la normanda marbordo. La 16-an de junio 2006 ĉefministro Dominique de Villepin donis la komencosignalon por la konstrulaboroj, kiuj daŭros dum ses jaroj kaj kostos 164 milionojn da eŭroj.
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
La Litovia Muzika kaj Teatra Akademio (litove Lietuvos muzikos ir teatro akademija, LMTA; latine Academia Musicae et Theatri Lithuaniae) en Vilno, Litovio, estas ŝtata konservatorio kie edukiĝas studantoj de muziko, teatro kaj de moderna plurmedia arto.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Savprojekto
Post ĉirkaŭ dek jaroj la akvonivelo de la golfo devos plialtiĝi de ĉirkaŭ 70 cm kaj la monto iĝi denove vera insulo. Dum la laboroj la monto estos daŭre vizitebla.
Antaŭ kristanismo
La monto estis jam druida kultejo por la popoloj kiuj loĝis en la arbaro de Scissy ĉirkaŭ la monto Sankta Mikaelo. Laŭ historiisto de la 18-a jarcento, Gilles Deric (1726-1800), la roko estis dediĉita al la gaŭla dio de la suno sub la nomo Mons vel Tumba Beneni, Monto aŭ Tombo de Belenos.
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
Historio
La komponisto Juozas Naujalis en 1919 fondis litovian muziklernejon, kiu en 1933 ricevis la nomon "Konservatorio Kaŭno". En 1949 la Konservatorioj de Kaŭno kaj Vilno estis unuigitaj al "Litovia Ŝtata Konservatorio" en Vilno. En 1992 la institucio ricevis la nomon "Litovia Muzika Akademio" (litove Lietuvos muzikos akademija, LMA), kaj en 2004 ekhavis sian nunan nomon.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Antaŭ kristanismo
La vojo kiun konstruis la romianoj preterpasis okcidente la Mons Belenos estis forlasita pro la altiĝo de la maro kaj rekonstruita pli oriente por fine fandiĝi kun la vojo de Avranches.
Broceljando
La tombo de la giganto
La tombo de la giganto, kiun oni nomis iam ankaŭ sorĉistina roko, situas ĉe la vilaĝo Beauvais.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Antaŭ kristanismo
La artura legendo rakontas, ke sur la monto vivis giganto, kiun Arturo mortigis.
Kristana sanktejo
Je la komenco de la kristanismo en la regiono, ĉirkaŭ la 4-a jarcento la Monto Tombe dependas de la episkopo de Avranches.
Unua preĝloko, dediĉita al la unua kristana martiro, Sankta Stefano, estis konstruita je duonalto de la roko, poste sekvis alia honore al la unua martiro de la gaŭloj, Sankta Simforio, konstruita ĉe la piedo de la monto. Tiam ermitoj zorgis pri la preĝlokoj.
Antaŭ la konstruo de la unua religia konstruaĵo en la 8-a jarcento, la insulo nomiĝis Mont Tombe. Laŭ la legendoj en la jaro 708, Aubert, episkopo de Avranches vidis en sonĝo la arkianĝelon Mikaelo, kiu ordonis al li konstrui preĝejon sur la rokinsulo. Sed la episkopo ne obeis la ordonojn ripetitajn, ĝis la anĝelo enbruligis truon en lian kapon per sia fingro. Ĉirkaŭ 710 kaj dum la tuta mezepoko oni nomis la monton "Monto Sankta Mikaelo en marodanĝero" (Mons Sancti Michaeli in periculo mari).
La 16-an de oktobro 708 la monto estis oficiale dediĉita al Sankta Mikaelo kaj 12 kanonikoj transloĝis tien kaj ricevis terojn de la kontinento por subteni ilin.
Dum la 9-a jarcento danke al la relativa paco de la karolida epoko la kulto de Sankta Mikaelo evoluis kaj pilgrimuloj alvenis al la sanktejo. Dum tiu epoko Odo de Cluny konigis la monton sub la nomo Monto Santa Mikaelo.
La atakoj de la normanoj haltigis la prosperon de la monto. Kaj nur post la traktato de Saint-Clair-sur-Epte en 911 inter la franca reĝo Karlo la 3-a kaj la normana ĉefo Rollo, kiu baptiĝis kaj iĝis duko de Normandio, la monto denove evoluis. En la jaro 933 la reĝo Rodolfo cedis al Vilhelmo la 1-a, la filo de Rollo, la duoninsulon Cotentin kaj la regionon de Avranches.
Benediktana abatejo
La insuleto nun troviĝis strategie proksime al la bretona limo. Pro tio, la duko Rikardo la 1-a forpelas en 966 la kanonikojn de la monto kaj instaligas grupon de benediktanoj sub la gvido de la abato Maynard. Maynard iĝis do la unua abato de la abatejo de la Monto Sankta Mikaelo (kvankam li ne estis elektita, kiel postulas tion la regularo de la benediktanoj, sed altrudita de la duko). La reĝo Lotaro konfirmis la instaligon de la benediktana abatejo. La abatejo rapide riĉiĝas pro mon- kaj ter-donacoj de famaj pilgrimuloj.
Rikardo la 2-a donacas al la abatejo la insularon Chausey, teroj, arbaroj kaj komunumoj kaj dungas la italdevenan bendediktanon Vilhelmo de Volpiano por plani kaj konstuigi la preĝejon de la abatejo. Vilhelmo decidis konstrui la preĝejon super la pinton de la monto, do super la ekzistan preĝejon, kiu iĝos Notre-Dame-Sous-Terre (Nia Damo sub Tero). Tiu decido necesis konstruadon de multaj kriptoj kaj kapeloj por provizi sufiĉe vastan fundamenton sub la transepto kaj la ĥorejo de la nova abateja preĝejo. La konstrulaboroj komencis en 1017 sub la abato Hildebert la 2-a, sed ne estos finitaj antaŭ 1520.
Pilgrimadoj
La 12-a jarcento vidis la apogeon de la monto. Sub la gvido de la abato Robert de Torigni, kromnumita Roberto de la Monto, muzikemulo kaj kronikisto, la plej famaj prilgrimuloj alvenas al la monto kaj la monaĥoj estas rekrutigitaj el la plej nobelaj familioj. La pilgrimovojoj establiĝis kaj grandaj pilgrimularoj celis la monton. Arkiepiskopoj kaj episkopoj venas al la abatejo, Henriko la 2-a mem renkontiĝis tie kun la franca reĝo Ludoviko la 7-a. La povo, la influo kaj la posedaĵoj de la abatejo daŭre kreskis. Tiel la abatejo disvastiĝis kaj fondis multajn novajn abatejojn, kiel ekzemple la St Michael's Mount en Kornvalo.
Broceljando
La kastelo de Comper
La kastelo de Comper [komper] troviĝas norde de la arbaro, tri kilometrojn oriente de la vilaĝo Concoret.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Pilgrimadoj
Normandio fariĝis parto de la franca reĝlando kaj Filipo la 2-a ebligis la plukonstruon de la abatejo en gota stilo dum la 13-a jarcento (konstruaĵaro La Merveille, la mirindaĵo).
En 1199 post la morto de la angla reĝo Rikardo la 1-a, leonokoro la franca reĝo Filipo la 2-a provis konkeri Normandion. Dum la bataloj bretonaj militistoj, gvidataj de Guy de Thouars bruligis la monton en 1204. La fortikaĵoj, parto de la abatejo kaj multaj domoj de la urbo estis detruitaj. Filipo la 2-a konfiskis la teron de Johano sen Tero kaj aneksis Normandion al la franca reĝlando. Li disponigis al la abato Jourdain grandan monsumon al la monaĥejo por la rekonstruado kaj la konstruado de nova konstruaĵo, la Merveille, la Mirindaĵo, kiu estos finita nur en 1228.
Broceljando
La kastelo de Comper
Oni ofte supozas, ke la nomo Comper devenas de la bretona kemper, kiu signifas kunfluejon, sed tio ne eblas, ĉar ne ekzistas tie kunfluejo. Tamen, ekzistas grandega baraĵo, kiu retenas la akvon de la lago de Comper. Do prefere oni serĉu la signifon tra la malnova franca (12-a jarcento): la vorto combre (el la gaŭla comberros) signifas baraĵon.
Comper apartenintus al Salomono, reĝo de Bretonio en la 9-a jarcento, sed oni vere scias pri la historio de la kastelo nur ekde la baronoj de Gaël-Montfort, kies unua nomiĝis Raoul kaj estis kunbatalanto de Vilhelmo la Konkerinto dum la batalo de Hastings. Dum la 13-a jarcento, Comper estas unu el la plej grandaj fortikaĵoj de alta Bretonio. Okazis tie multaj bataloj.
Helmut Lachenmann
Helmut Lachenmann ( * 27-an de novembro 1935 en Stutgarto) estas germana komponisto kaj kompozicio-instruisto.
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
Nuna situacio
En januaro 2005 la Litovia Muzika kaj Teatra Akademio havis 1167 studantojn kaj 274 instruistojn. Rektoro ekde la jaro 2005 estas Eduardas Gabnys. En Vilno estas tri fakultatoj, la "fakultato pri piano kaj muzika scienco", la "fakultato pri instrumenta kaj ĥora muziko" kaj plia "fakultato pri teatro kaj kino". Kvara fakultato situas en Kaŭno kaj ofertas kursojn kompareblajn al tiuj de la du muzikaj fakultatoj en Vilno.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Malliberejo
La falo komenciĝis dum la centjara milito. La Monto Sankta Mikaelo iĝis vera fortikaĵo, defendita de la maro kaj de 119 kavaliroj kontraŭ la angloj. En la jaro 1421 dum atako disfalis la ĥorejo de la preĝejo. La angloj instaliĝis sur la najbara insuleto Tombelaine kaj sieĝis la monton de 1424 ĝis 1434, sed ĝi estis neniam prenita, kvankam la urbo estis tamen preskaŭ tute detruita. Malgraŭ tio la monaĥejo allogis ankoraŭ pilgrimuloj en la mezo de la 15-a jarcento.
Gŭangdongo
Gŭangdongo (aŭ Kantonio) estas provinco en la centra sudo de Ĉinio, ĝia ĉefurbo estas Kantono.
Lingvo
Guangdong estas la hejmlando de la kantona lingvo aŭ Yue. En la oriento, je la landlimo al Fujian, estas parolataj dialektoj, kiuj apartenas al la Min-lingvo, ĉefe la lingvo Teochew (潮州话 chaozhouhua) en la urboj Chaozhou kaj Shantou. Ankaŭ Haka homoj vivas en Guangdong, kiuj parolas sian apartan Hakaan lingvon. La plimulto de la loĝantoj de Meizhou parolas la Hakaan. Ankaŭ la kantona lingvo havas kelkajn dialektojn.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Malliberejo
Precipe rimarkinda fenomeno estas la multaj infanopilgrimadoj el Germanio en la jaroj 1456 ĝis 1458. Jam nur el la sudgermana urbo Schwäbisch Hall ĉirkaŭ 100 knaboj pilgrimis en la jaro 1458 al la Monto Sankta Mikaelo. En 1469 fariĝis la abatejo sidejo de la ĵus kreita kavalira ordeno "Ordeno de Sankta Mikaelo".
En 1520 la ĥorejo estis finita en malfrugotika stilo, sed dum la reformacio kaj la aliaj novaĵoj de la moderna epoko la falo daŭrigis. Jam antaŭ la franca revolucio kelkaj homoj estis malliberigitaj sur la monto, sed post kiam la lastaj benediktanoj foris en 1791 la abatejo iĝis malliberejo, kie estis malliberigitaj ekde 1793 pli ol 300 pastroj oponintaj la reĝimon. La monaĥejo estis fermita (kaj nur en la jaro 1966 revenos monaĥoj). Dum tiu epoko la monto ricevis la nomon Monto libera, kiu evidente mokis la uzocelon. Inter 15,000 kaj 18,000 homoj estis malliberigitaj tie ĉi, kelkfoje ĝis 700 samtempe, inter ili iuj gravaj politikaj kaptitoj kiel François-Vincent Raspail, Armand Barbès kaj Auguste Blanqui. Ekde 1836 movado ĉirkaŭ Victor Hugo kaj Théophile Gautier postulis restarigon de la monto kiel arkitektura trezoro de nacia rango kaj fine en 1863 per imperiestra dekreto estis fermita la malliberejo.
Renaskiĝo kaj turismo
En la jaro 1865 okazis denove unua pilgrimado de la diocezo de Coutances. La registaro baldaŭ rekonstruigis kaj renovigis la diversajn konstruaĵojn. La arkitektoj Edouard Corroyer kaj Paul Gout inter aliaj laboris pri la rekonstruado kaj publikigis verkon pri la monto.
En 1874 la Monto Sankta Mikaelo estis deklarita monumento historia.
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
Nuna situacio
La akademio atribuas la sekvajn universitatajn titolojn: bakalaŭro kaj magistro de muziko, de teatro, de plurmedia arto, kaj doktoran titolon por finstudintoj de muzika scienco, de popolmuzika scienco kaj krome de teorio kaj historio de teatro. Aldone ekzisas oferto de dujara postdiploma studo por muzikistoj, komponistoj kaj reĝisoroj.
George Turner
George Turner estas la nomo de pluraj personoj.
Helmut Lachenmann
Studado kaj lernado
Helmut Lachenmann devenis de muzikŝatanta pastrofamilio. Li studis ekde 1955 ĝis 1958 ĉe la Muzikaltlernejo Stuttgart kompozicion, muzikteorion kaj kontrapunkton ĉe Johann Nepomuk David kaj pianon ĉe Jürgen Uhde. Post finado de la kompozicistudado li konatiĝis en 1957 dum la Feriaj Kursoj pri Nova Muziko en Darmstadt la italan komponiston Luigi Nono kaj fariĝis inter 1958 kaj 1960 ties ununura lernanto; pro tio li transloĝiĝis al Venecio.
En 1960 Lachenmann revenis al Germanio, por komence en Munkeno agi kiel liberkrea komponisto kaj pianisto. Ekde 1966 ĝis 1976 li instruis ĉe la muzikaltlernejo en Stutgarto muzikteorion, ekde 1970 li fariĝis prelegisto por muziko ĉe Hochschule für Gestaltung Ulm; ambaŭ instrukomisiojn Lachenmann interrompis en 1972/1973 pro voko kiel estro de kompozicikurso al la Muzikakademio de la Urbo Bazelo. Ekde 1976 ĝis 1981 li tranprenis kompoziciklason ĉe la Ŝtata Altlernejo por Muziko kaj Teatro je Hanovro, antaŭ ol li ĝis sia emeriteco en la jaro 2002 plenumis la saman taskon ĉe la Ŝtata Altlernejo por Muziko kaj Prezenta Arto en Stutgarto. Al liaj lernantoj apartenas i.a. Mark Andre, Alvaro Carlevaro, Clemens Gadenstätter, Harald Muenz, Manuel Hidalgo, Juliane Klein, Wolfram G. Schurig, Juan María Solare, Shigeru Kan-no kaj Stefan Streich.
Artista kariero kaj stilkarakterizaĵoj
Esencajn impulsojn por sia seriisma komponmetodo Lachenmann ricevis de Karlheinz Stockhausen dum la t.n. „Kolonjaj kursoj“ kaj de Luigi Nono, kiu atentigis lin pri la problemoj de la socia funkcio de muziko. Male al Nono Lachenmann komprenas sian muzikon jene: „Anstataŭ la rigida punkteca sono en mia muziko alpaŝu diversspecaj sontipoj: Ek- kaj elsvingoprocezoj, impulsoj, statikaj koloroj, fluktuoj, teksturoj, strukturoj.“ (Lachenmann, Die gefährdete Kommunikation, 1973)
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
Nuna situacio
La akademio strebas "evoluigi la internacian kunlaboron kaj la integrigon en la eŭropan kaj tutmondan akademian komunumon, subteni kaj faciligi la interŝanĝon de studantoj kaj instruistojm kaj garanti altan kvalitan nivelon en la altlerneja arta edukado".
Helmut Lachenmann
Artista kariero kaj stilkarakterizaĵoj
Lachenmann konsekvence evoluis Musique concrète instrumentale, kiu per novaj ludteknikoj por tradiciaj orkestroinstrumentoj generas sonecon, kiu pli ofte proksimas al bruo ol al simfonia tradicio. En konfrontado de la „filharmonia aparato“ kun sonoj, kiuj malkaŝas siajn akustikajn fariĝojn, la percepto de ludantoj kaj aŭskultantoj devas esti kondukata sur la strukturon de konkretaj sonoj. Ne la travivado de belsoneco estas celo de la komponado, sed la sperto de aranĝo kaj ŝanĝo de nekutimaj, ĉar eksterordinaraj soneventoj.
Litovia Muzika kaj Teatra Akademio
Internacia kunlaboro
La akademio havas kunlaborajn interkonsentojn kun 72 partneraj institucioj en ĉiuj partoj de la Eŭropa Unio. Krome ĝi havas apartajn kontraktojn kun la Ŝtata Muzika Akademio de Belorusio, la Moskva Ĉajkovskij Konservatorio, la Nikolaj Rimskij-Korsakov Sankt-Peterburga Konservatorio kaj la Universitato de Kansaso (Usono).
Helmut Lachenmann
Artista kariero kaj stilkarakterizaĵoj
La ĝis nun plej sukcesa etapo de la kreado de Lachenmann konsistis en la unua prezentado de la scenejoverko Das Mädchen mit den Schwefelhölzern (1997) ĉe Hamburga Ŝtatopero, kiu ankaŭ estis prezentata en Parizo, Stutgarto kaj Tokio (novversio 2003). Kadre de sia 70-a naskiĝtago tutmonde okazis koncertoj kun sia muziko. Malgraŭ multaj honorigoj por lia verko ekestis polemikaj disputoj kun unuopaj komponistoj (Henze/von Bose).
Lachenmann influis tutan generacion de komponistoj per sia estetiko (nocio pri beleco kaj vero). Siajn sonŝanĝojn kaj novajn ludteknikojn li ŝatas nomi kiel „turisme jam malfermitaj“. En verkoj post sia Allegro sostenuto Lachenmann pli forte reenigas tradiciajn tonalto-konstelaciojn, sur kiuj li nun aplikas la spertojn faritajn antaŭe en la Musique concrète instrumentale. Ĉi tiu sekvigis neeviteblan disputon, ĉu Lachenmann rezignis sian pli fruan pozicion favore al „retro al“.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Renaskiĝo kaj turismo
En la jaro 1965 unua monaĥo, Dom Bruno de Senneville, ekloĝas sur la monto, sed baldaŭ monaĥa komunumo ariĝas ĉirkaŭ li. La monaĥoj memorigas al la milionoj da turistoj, kiuj venas admiri la plej belan abatejon de la mondo, la unuan celon de tiu sanktejo.
Cittiglio
Cittiglio estas komunumo de Italio.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Renaskiĝo kaj turismo
Jam ekde la 19-a jarcento, verkistoj kaj pentristoj vizitis la monton pro ties ĉarmo unika kaj kvalitoj pitoreskaj, ekzemple Guy de Maupassant. Je la fino de la jarcento, pluraj hoteloj ekzistas sur la monto. Dum la dua duono de la 20-a jarcento la malgranda komunumo normanda iĝas unu el la plej gravaj celoj turismaj de Francio. Hodiaŭ oni kalkulas ĉirkaŭ tri milionojn da vizitantoj ĉiujare, el ili nur triono supreniras ĝis la abatejo. La averaĝa daŭro de unu vizito estas ĉirkaŭ 2 ĝis 3 horoj kaj dum somero alvenas ĉirkaŭ 20.000 turistoj ĉiutage.
Gare de l'Est (pariza metrostacio)
Gare de l'Est [ɡaʁ də lɛst] estas stacio de la Metroo de Parizo, situanta en la 10-a arondismento de Parizo. Ĝi estas priservata de linioj 4, 5 kaj 7. Kiel indikas ĝia nomo, la stacio estas konektita kun fervoja stacidomo Gare de l'Est.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Religiaj konstruaĵoj
Laŭ rango de graveco, estas kompreneble la abatejo mem, kiu imposas sian fieran aspekton kaj sian belegan arkitekturon ĝis pluraj dekoj da kilometroj ĉirkaŭe. Sed ekzistas aliaj religiaj monumentoj sur la roko:
Gare de l'Est (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio havas la nomon de Gare de l'Est sub kiu ĝi estis konstruita. Ĝia plena nomo estas Gare de l'Est - Verdun, el la nomo de apuda Avenuo de Verdun.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La kripto de la pilieroj
Ĝi servas por egaligi la deklivon de la monto kaj tiel ebligi kreadon de ebena fundamento por la superaj konstruaĵoj.
Gare de l'Est (pariza metrostacio)
Stacio
La vojoj de linioj 5 kaj 7 konsistigas aron de tri kajoj kaj kvar vojoj: du flankaj kajoj kaj unu insula kajo komuna al linioj 5 (direkto ) kaj 7 (direkto ) inter la dua kaj tria vojoj.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La Merveille (Mirindaĵo)
Majstroverko de la homa heredaĵo, la Mirindaĵo estas en la mondo unika aro de ses elementoj sur 3 niveloj:
Gare de l'Est (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio de linio 4 prezentas apartaĵon: ĝia volbo estas interrompita en sia centra parto, pro la ĉeesto supre de la stacioj de du aliaj linioj. Tiuj ĉi trapasas sur « ponto » perpendikulara al linio 4, kio formas ebenan « plafonon ».
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La paroĥa preĝejo Sankta Petro
Komence tiu preĝejo estis la preĝejo de la loĝantoj de la monto. Sankta Petro daŭre havas sian titolon de paroĥo kaj ne dependas - spirite - de la abatejo, nek iam, nek nun. Servas tie pastro nomimuta de la episkopo de Coutances. La preĝejo estas daŭre ĉirkaŭita de sia tombejo kaj ankoraŭ havas kelkajn restaĵojn de la 11-a jarcento, sed plejparte ĝi estas el la 15-a ĝis 16-a jarcento. Ĝia navo havas nur unu flankan navon, kio malcentrigas la ĥorejon maldekstren. Kun kloŝtureto ĝi estas riĉa je belaj kultaĵoj:
Fortikaĵoj
La nuna urbo estas unu el la malmultaj francaj urboj, kiuj daŭre posedas ĉiujn siajn mezepokajn fortikaĵojn. Tiu urba ĉirkaŭmuro datumas de la 13-a ĝis la 15-a jarcento. La murego enhavas turojn duoncirklaj kaj unu turo bastiona:
La rondvojeto kaj parapeto estas de la 15-a jarcento kaj ankaŭ diversaj defendokonstruaĵoj:
La muro de Fanils, kiu daŭrigas la murojn de Monteux, Cantilly kaj Pillette, datumas de la 16-a jarcento kiel ankaŭ la turo Gabriel, kiu portas sur ĝia supro ventmuelejon.
Loka gastronomio
Famaj estas la ŝafidoj pré-salé (salitaj herbejoj), kiuj kreskas sur la polderoj kaj kiujn oni manĝas pli bone rostita super lignofajro.
Famas ankaŭ la omleto (ovaĵo) de la Mère Poulard (patrino Pular'), por kiu estas batitaj ovoj kaj kremo en granda kupra bovlo per ritmaj batoj, kiujn oni aŭdas jam de la strato.
Judit Bartholy
Judit Bartholy [bartoli?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartholy Judit estas hungara meteologo, universitata profesoro.
Eŭgenila salikato
Eŭgenila salikato aŭ C17H16O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj eŭgenolo. Eŭgenila salikato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila salikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Judit Bartholy
Judit Bartholy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Judit Bartholy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1976, post 2 jaroj ŝi doktoriĝis. Inter 1976 kaj 1985 ŝi laboris en la meteologia servo, poste ŝi plulernis en Vaŝingtono jaron helpe de stipendio. Ŝi akiris sciencajn gradojn CSc en 1986, DSc en 2006. Ekde 1991 ŝi instruas en la menciita universitato, en la sekva jaro ŝi estis nomumita docento, en 1996 katedrestro, en 2000 profesoro. Inter 2009-2012 ŝi estis ankaŭ vicdekano. Ŝi ricevis premiojn inter 1988-2009. Ŝi havas edzon kaj naskis dufoje.
Gyula Grosics
Gyula Grosics [djula groŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grosics Gyula estis hungara futbalisto, golulo, membro de sportisto de la nacio, membro de la hungara orteamo, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Gyula Grosics naskiĝis la en Dorog, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Grosics hazarde estis golulo de la loka futbala teamo en 1940. La debuto sukcesis, tial li oficiale estis tie membro inter 1943 kaj 1947. Lia kulmina teamo estis Budapest Honvéd FC inter 1950-1954 kaj klubo de Tatabánya (1956-1962). En la Somera Olimpiko 1952 lia nacia teamo ricevis ormedalon, post jaro en Londono li estis la golulo por la unua ne-brita nacia teamo, se temas pri venki Anglion hejme. En 1954 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Inter 1947–1962 li estis membro de la nacia teamo 86-foje. Tiu teamo estis nevenkebla inter 1948 kaj 1954. Li finis sian sportan karieron kiel trejnisto en Kuvaito. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2, la alia 1 filinon.
Adoru Kantante
Adoru Kantante estas kristana himnaro, kiu de sia eldoniĝo en 1971 ĝis la apero de ADORU - Ekumena Diserva Libro en 2001, estis la plej granda kristana kantaro en Esperanto, kun 263 muzike ekipitaj kantoj. Ĝin kompilis kaj redaktis komitato konsistanta el Adolf Burkhardt, Åke Ahlrén, William John Downes, Hendrik Arie de Hoog kaj Hans Amund Rosbach. Eldonis ĝin KELI.
13673 Urysohn
13673 Urysohn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Adoru Kantante
Enhavo
Kvankam granda parto el la himnoj en Adoru Kantante aperis ankaŭ en ADORU, Adoru Kantante restas grava pro la cetera enhavo, kaj pro tio, ke ĝiaj partituroj ĝenerale pli taŭgas por plurvoĉa kantado kaj piana akompanado, ol la muzikaĵoj en Adoru.
13673 Urysohn
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa topologiisto Pavel Samuiloviĉ Urysohn (1898–1924). Multe de lia esploroj temis pri la studo de dimensieco. Kvankam lia scienca aktiveco daŭris nur proksimume kvin jaroj, li havis profundan influon sur postaj disvolviĝoj kaj metis la fundamenton de la Sovetiunia skolo pri topologio.
IJK 1954
La 10-a Internacia Junulara Kongreso (IJK), tiam ankoraŭ nomata Internacia Junular-Kunveno, de TEJO okazis dum somero 1954 en la urbo Hilversum de Nederlando. La kongreson partoprenis nur 90 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel la tiama TEJO-bulteno La juna vivo indikas, la junulara Esperanto-movado tiujare troviĝis en krizo, kion respegulas la malgranda nombro de IJK-anoj en tiu kaj la antaŭa jaro. Tamen ankaŭ en la IJK de 1954, kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO. Kaj abundis ekskursoj: Al Amsterdamo, Roterdamo kaj la registara urbo Hago, kie la kongresanoj interalie vizitis la miniaturan urbeton Madurodam, sed ankaŭ al la bordo de la Norda Maro en Scheveningen.
Fonto
La Juna Vivo aprilo 1954, paĝoj 90 ĝis 94, kun ampleksa antaŭkongresa raporto.
Plasmodesmo
Plasmodesmo estas speco de interligo inter membranoj de najbaraj ĉeloj, kiuj kreas citoplasmajn pontojn. Ili okazas nur en plantaj ĉeloj. La membranecaj mikrotubetoj trapasas la ĉelajn parietojn tra poroj, en kiuj estas nenia materialo. Ili estas la sola maniero transdoni substancojn kaj stimulojn (nutrante la ĉelon) kaj estas citoplasmaj ligoj, kiuj transiras la ĉelan parieton inter apudaj ĉeloj. Kiam ili estas unuigitaj per plasmodesmoj, la protoplastoj de vivaj ĉeloj konsistigas ununuran simplaston. La moviĝo de substancoj tra plasmodesmoj nomiĝas simplasta transporto. La ĉelaj parietoj, la kavoj de la mortaj ĉeloj kaj la interĉelaj spacoj, kiuj ĉirkaŭas la simplaston, ankaŭ formante kontinuaĵon, estas konataj sub la nomo de apoplasto; la moviĝo de substancoj en ĝi estas konata kiel aplopasta transporto. Ili estas formitaj de ligiloj (6 molekuloj de koneksino), kiuj permesas la paŝon de jonoj kaj malgrandaj molekuloj. Plasmodesmoj formiĝas ĉe la fino de ĉeldividiĝo inter frataj ĉeloj. La parietoj de apudaj plantĉeloj havas porojn, lokojn kie ne estas celulozo aŭ iu ajn alia speco de materialo. Ĉi tiuj poroj estas trairitaj de treege maldikaj membranaj tuboj, kiuj metas la citoplasmojn de najbaraj ĉeloj en senpera kontakto. Ĉi tiuj citoplasmaj pontoj, kiuj komunikas apudajn plantajn ĉelojn, nomiĝas plasmodesmoj.
En ĉi tiu teksto estis uzita la traduko de la teksto Plasmodesmo en la portugala vikipedio.
István Holló
HOLLÓ István estis hungara inĝeniero pri mekaniko naskita en Arado la 1-an de julio 1903 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de februaro 1984.
Kariero
István Holló post la finado de la teknikuniversitato de Budapeŝto (1927) ĝis 1950 estis eksperto pri la akvoprizorgado-kanalizado de entrepreno de ETERNIT Művek. Inter 1950-1957 li laboris en la ministerio kiel ĉefinĝeniero, poste kiel gvidanto de inspektorado pri akvokvalito.
Slubice
Slubice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bohdalovice en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Bohdalovice. Estas ĉi tie registritaj 4 adresoj. Vivas ĉi tie daŭre.
Slubice situas en katastra teritorio Svéraz u Větřní kun areo 3,56 km².
La Roche-en-Brenil (stacidomo)
La Roche-en-Brenil estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  La Roche-en-Brenil, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Cravant-Bazarnes - Dracy-St-Loup (755000).
Ŝakuntalo (verko)
Abhijnanashakuntalam (en nagario: अभिज्ञानशकुन्तलम्, IAST: Abhijñānaśākuntalam), konata ankaŭ kiel Ŝakuntalo, Shakuntala, La rekono de Ŝakuntalo, La signo de Ŝakuntalo, kaj multaj aliaj variaĵoj, estas teatraĵo en Sanskrito de la antikva hindia poeto Kalidaso, kiu dramigas la historion de Ŝakuntalo kiel rakontita en la eposo Mahabarato kaj konsiderata kiel la plej bonkvalita el la verkoj de Kalidaso. Ties preciza dato estas necerta, sed Kalidaso estas ofte metita en la 4-a jarcento.
Ŝakuntalo
Kiam Kanva kaj la alian maljunuloj de la ermitejo estas for pro pilgrimado, Duŝjanta, reĝo de Hastinapuro, venas al ĉasado en la arbaro. Ĝuste kiam li estas ĉasonta cervon, saĝulo Vaikhānas malhelpas tion dirante, ke la cervo estas el la ermitejo kaj ne devas esti ĉasata. Li respektema petas al la reĝo ne sagopafi. La reĝo obeas tion kion la saĝulo diris. Tiu tiam informas, ke ili estas kolektontaj brullignon por la ceremonia ofera fajro kaj proponas al li aliĝi. Ili tiam vidas la ermitejon de la saĝulo Kanva kaj decidas vizit la ermitojn. Tamen la reĝo decidas iri al tiu penta arbareto maskita kiel normalulo. Li ankaŭ haltigas la ĉaron iom for por ne ĝeni la ermitojn. En la ĝusta momento en kiu li eniras en la ermitejon kaj vidas Ŝakuntala, li iĝis kaptivita je ŝi, alparolas ŝin per kortega reĝa stilo, kaj finfine li edzinigas ŝin. Tuj, li devas foriri por zorgi pri la aferoj en la ĉefurbo. Ŝi ricevas ringon el la reĝo, kion ŝi devos finfine prezenti al li kiam ŝi aperos en lia kortego por postuli sian lokon kiel reĝino.
Iam, la koler-preta saĝulo Durvasa alvenas kiam Ŝakuntala estas perdita en siaj pensoj, kaj ĉar ŝi tute ne atentas pri li, li malbenas ŝin per sorĉado al Duŝjanta kiu forgesos pri ŝia ekzistado. La nura oportno por Ŝakuntala estas montri al la reĝo la sigelringon kiun li estis doninta al ŝi.
Ŝi poste veturas por renkontiĝi kun li, kaj devas trapasi riveron. La ringo perdiĝas kiam ĝi forfalas el ŝia mano kiam ŝi metas ĝin en la akvon ludeme. Je ŝia alveno, la reĝo estas nekapabla rekoni la personon al kiu li edziĝis kaj tial li malakceptas agnoski ŝin. Ŝakuntala estas abandonita de siaj kompanoj kiuj deklaras, ke ŝi devas resti kun sia edzo. Ili tiam revenas al la ermitejo.
Feliĉe, la ringo estas malkovrita fare de fiŝkaptisto en la ventro de fiŝo, kaj prezentas ĝin en la reĝa kortego. Duŝjanta komprenas sian eraron - tro malfrue. La ĵus konscia Duŝjanta estas postulita por lukti kontraŭ armeo de superpovulaj Asuroj, kaj estas premiita fare de Indro per veturado tra la ĉielo. Nur reveninta al la Tero kelkajn jarojn poste, Duŝjanta trovas Ŝakuntala kaj Ŝian filon hazarde, kaj rekonas ilin.
En tiu historio estas troveblaj kelkaj rakontaj elementoj, kiu pasos al aliaj tre diversaj historioj, kaj plej verŝajne tra la persa kaj araba kulturoj al la okcidenta literaturo, kaj skriba kaj parola, ĝis enkadriĝi tute kongrue kun la romantismo, ekzemple la perdita juvelo kiun fiŝkaptisto trovos en ventro de kaptita fiŝo, la junul(in)o kiu malrespektas maljunul(in)on kaj estas pro tio punita ktp., kiuj pasos al la popolrakontoj, kaj la amparo kiu separiĝas kaj reunuiĝos nur post kelkaj jaroj, kiu estas unu el la ĉefaj elementoj de la romantismaj literaturaj amhistorioj.
En aliaj versioj, speciale en tiu de 'Mahabharata', Ŝakuntala ne estas rekunigita ĝis la nasko de sia filo Bharata, kaj trovita de la reĝo kiam tiu ludetas kun lionidoj. Duŝjanta trafas la junan Bharata kaj demandas pri liaj gepatroj, kaj komprenas, ke Bharata estas fakte lia filo. Bharata estas praulo de la stirpoj de Kauravoj kaj Pandavoj, kiuj luktis la eposan militon de Mahabharata. Estas laŭ tiu Bharata el kio Barato ricevas sian nomon "Baratavarŝa", nome 'Lando de Bharat'.
Guberniestro de la Habsburga Nederlando
La Guberniestro (Landvoogd au Gouverneur-Generaal) estis reganto de la Habsburga Nederlando (proksimume la teritorio de la hodiaŭaj Belgio kaj Luksemburgo, komence ankaŭ Nederlando) kiel reprezentanto de la monarĥo - la duko de Burgonjo ĝis 1549, la reĝo de Hispanio 1556-1706, kaj la arkiduko de Aŭstrio 1716-1794.
La Habsburga Nederlando estis ankaŭ konata kiel, sinsekve, la "Burgonja Nederlando", la Hispana Nederlando, kaj la "Aŭstria Nederlando".
Mária Angyal
Mária Angyal [andjal], laŭ hungarlingve kutima nomordo Angyal Mária estis hungara reĝisoro.
Mária Angyal naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mária Angyal frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris filologian diplomon, poste reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1961. Ŝi debutis kiel reĝisoro en Teatro Kisfaludy. Inter 1964 kaj 1973 ŝi estis reĝisoro de Nacia Teatro (Szeged), poste de Teatro de Kecskemét, fine ŝi revenis al Szeged. Komence ŝi reĝisoradis dramojn kaj komediojn, poste operojn, operetojn, muzikalojn. En 2008 ŝi estis nomumita "eterna membro de Teatro Szeged", krome ŝi ricevis lokan (2001) kaj ŝtatan (2009) premiojn. Ŝi unuafoje naskis filinon.
Rokhirundoj
Rokhirundoj estas la birdoj de la grupo de Ptyonoprogne, kiu estas genro de etaj paserinaj birdoj de la familio de hirundoj. Ĝi enhavas tri speciojn, kiuj, en taksonomia ordo, estas la jenaj:
La tri specioj de la genro Ptyonoprogne estas etaj hirundoj de brunaj supraj partoj, pli palaj subaj partoj sen brustozono, kaj kvadrata vosto kun blankaj punktetoj. Ili povas esti distingeblaj pro la grando, la koloro de la supraj kaj subaj partoj, kaj etaj plumdetaloj kiel la gorĝokoloro. Ili similaspektas al la Bordhirundo, sed estas pli malhelaj sube, kaj ne havas brustozonon.
Tiuj hirundoj estas similaj laŭ kutimoj kaj aspekto al aliaj aeraj insektomanĝantoj. La flugo estas rapida kaj lerta, kaj ili akrobatas malantaŭ la insektoj kiujn ili manĝas dumfluge. La larĝaj pintecaj flugiloj kaj blankaj "fenestroj" en la malferma vosto estas facile vidataj kiam la birdo flugas.
Taksonomiaj notoj
Tiuj tri specioj estis iam konsiderataj samspecifaj. La genro Ptyonoprogne estas ofte enmetita en pli granda genro de hirundoj nome Hirundo.
Ede Récsei
RÉCSEI Ede (re:ĉei) estis hungara porjunulara verkisto naskita en Zsámbék la 15-an de marto 1868 kaj mortinta en Kluĵo la 26-an de majo1927.
Kariero
Récsei Ede studis en Kolozsvár. Oni ordinis lin pastro en 1893 en Kecskemét. Li estis prezidanto de Kölcsey Egyesület de Nagykároly.
Henry Bugalho
Henry Alfred BUGALHO [bugaljo] (Kuritibo, la estas brazila filozofo, verkisto, tradukisto, cifereca influanto kaj jutubisto.
Bugalho diplomiĝis pri Filozofio ĉe Federacia Universitato de Paraná, kun faka emfazo pri Estetiko. Li postdiplomiĝis pri Literaturo kaj Historio.
Kariero
Bugalho estis eldonisto de la gazeto SAMIZDAT kaj unu el la fondintoj de Eldonejo Oficina. Li estas aŭtoro de la furorlibro Guia Nova York Para Mãos-de-Vaca (Gvidilo pri Novjorko por Avaruloj), kiun li prilaboris kun sia edzino, Denise Nappi. La gvidlibro donas indikojn pri bonprezaj muzeoj, butikumado, manĝado kaj gastigado. Krom gvidlibrojn por vojaĝantoj, Bugalho verkas ankaŭ fikciajn librojn, kiel O Rei dos Judeus (La Reĝo de la Judoj), O Covil dos Inocentes (La Rifuĝejo de la Senkulpuloj), The Parallel Life of Your Dog (La Paralela Vivo de via Hundo), i.a. Antaŭ elmigri, li laboris kiel instruisto pri Filozofio en Brazilo.
Persona vivo
Bugalho naskiĝis en familio sen multaj rimedoj. Post la universitataj studoj, li lasis Brazilon en 2006 kaj dum 4 jaroj li kun la edzino loĝis en Novjorko, kie li laboris kiel kelnero, stratvendisto kaj hundpromenigisto antaŭ dediĉi sin al la verkado, kiu montriĝis sukcesa. Poste li du jarojn ekloĝis en Argentino, en Italio, Portugalio, Britio kaj restis en Hispanio, kie naskiĝis lia filo.
En Esperanto
En 2021 li jam havis 27 librojn publikigitajn. Unu el ili estis tradukita en Esperanto kaj aperis kuneldonita de Monda Asembleo Socia (MAS) kaj SAT.
Víska (Chrastava)
Víska estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Chrastava en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km oriente de Chrastava. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Elmar Hillebrand
Elmar Hillebrand (naskiĝinta la 12-an de oktobro 1925 en Kolonjo) estas germana skulptisto.
Vivo
Hillebrand studis post abitura ekzameno en 1943 kaj tuj sekva militservo, kiu finiĝis per militkaptiteco, ekde 1946 ĝis 1950 ĉe la Arta Akademio je Duseldorfo interalie kiel majstrolernanto de Ewald Mataré. Poste li studis en arta akademio je Parizo ĉe Ossip Zadkine. Post restadoj en eksterlando kaj vojaĝoj (Alĝerio) li unuafoje ekspoziciis en1952 proprajn verkojn.
Post laboro ĉe la katedralkonstrua metiejo je kolonjo en 1964 li fariĝis eksterordinara profesoro por plastiko ĉe la arĥitektura fakultato de la RWTH Aachen (ekde 1967 ordinara profesoro, ekde 1988 pensiigita). Hillebrand kreis multnombron da verkoj, ekzemple la statuo en la akceptejo de la Internacia Centro je Vieno, same kiel statuojn en preĝejoj kaj sur publikaj placoj en Eŭropo.
Memadjunkta matrico
En lineara algebro, memadjunkta matrico aŭ hermita matrico estas kvadrata matrico kun kompleksaj elementoj kiu estas egala al sia konjugita transpono. Alivorte, ĉiu ero en la i-a linio kaj j-a kolumno estas egala al la kompleksa konjugito de la ero en la j-a linio kaj i-a kolumno, aij=aji*, por ĉiuj eblaj valoroj de i kaj j:
Se la konjugita transpono de matrico A estas signifita per A^\dagger, tiam por memadjunkta matrico A
estas memadjunkta matrico.
Propraĵoj
La elementoj sur la ĉefdiagonalo de memadjunkta matrico estas nepre reelaj. Reela simetria matrico estas specifa okazo de memadjunkta matrico.
Ĉiu memadjunkta matrico estas normala, kaj la finidimensia spektra teoremo aplikas. Ĝi diras ke ĉiu memadjunkta matrico povas esti diagonaligita per unita matrico, kaj ke la rezultanta diagonala matrico havas nur reelajn elementojn. Ĉi tio signifas ke ĉiuj ajgenoj de memadjunkta matrico estas reelaj, kaj, ajgenvektoroj de malsamaj ajgenoj estas perpendikularaj. Ebla trovi ortnormalan bazon de Cn konsistantan nur de ajgenvektoroj.
La sumo kaj diferenco de du memadjunktaj matricoj estas denove memadjunkta, sed ĉi tio estas ne ĉiam vera por la produto: por donitaj memadjunktaj matricoj A kaj B, AB estas memadjunkta se kaj nur se A kaj B komutiĝas, kio estas, se AB = BA. Du reelaj simetriaj matricoj komutiĝi se kaj nur se ili havas la samajn ajgenspacojn. Tiel An estas memadjunkta se A estas memadjunkta matrico kaj n estas pozitiva entjero.
La inverso de inversigebla memadjunkta matrico estas memadjunkta matrico.
La memadjunktaj n×n matricoj formas vektora spaco super la reelaj nombroj (sed ne super la kompleksaj nombroj). La dimensio de ĉi tiu spaco estas n2 (po unu grado de libereco por ĉiu reela ĉefdiagonala ero, kaj po du gradoj de libereco por ĉiu kompleksa ero pli supre de la ĉefdiagonalo).
Se ĉiuj ajgenoj de memadjunkta matrico estas pozitivaj, la matrico estas pozitive difinita; se ili estas ĉiuj nenegativa, tiam la matrico estas pozitive duondifinita.
Diferenco de kvadrata matrico kaj ĝia konjugita transpono estas deklivo-memadjunkta matrico.
Ajna kvadrata matrico C povas esti skribita kiel la sumo de memadjunkta matrico A kaj deklivo-memadjunkta matrico B:
kie
Hermita vico
Hermita vico aŭ hermita vektoro estas vico (ak) kun k=0, 1,..., n tia ke:
kie Im (x) estas la imaginara parto de x. El la kondiĉo sekvas ke an/2 estas reela se n estas para.
La diskreta konverto de Fourier de reela vico estas hermita vico. Male, la inverso diskreta konverto de Fourier de hermita vico estas reela.
3189 Penza
3189 Penza estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1978 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rusa urbo Penza, ĉefurbo de la Penza provinco.
Kapelo Sankta Jakobo (Ják)
Kapelo Sankta Jakobo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ják, en la vilaĝmezo apud la malgranda baziliko.
Nudkalendaro
Nudkalendaroj estas speciala tipo de murkalendaroj aŭ malplej ofte tablo-kalendaroj. Nudkalendaroj disvastiĝis laŭlonge de la 20a jarcento en malaltaj sociaj tavoloj kaj fine de la jarcento en pli altaj kaj ĝeneralaj sociaj kaj kulturaj tavoloj kun pli bona kvalito ekde arta kaj socirilata vidpunktoj. Kelkaj jam iĝis antaŭvidite reklamataj ĉiujaraj tradicioj. Ĉirkaŭ la komenco de la 21a jarcento populariĝis aliaj tipoj de nudkalendaroj kies celo estas ne tiom simple komercaj sed akiri financon por bonfarado.
Kapelo Sankta Jakobo (Ják)
Historio
Pri la konstruado mankas informoj, sed la fakuloj konsentas en tio, ke ĝi konstruiĝis en la sama tempo, ol la apuda kirko. Tio estis en la 13-a jarcento antaŭ kaj post invado de la tataroj (1241). En la kirko monaĥoj servis, kiuj ne rajtis fari ceremoniojn pri bapto, geedziĝo, morto ktp, tial oni konstruis ankaŭ kapelon, kiu estis la ceremonia vilaĝa preĝejo. Dum la historio la kapelo restis preskaŭ origina.
Nudkalendaro
Tipoj
Nudkalendaraj tipoj estas la jenaj:
Zareĉnij (urbo en Sverdlovska provinco)
Zareĉnij (ruse Заречный) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
Nudkalendaro
Tipoj
Konataj nudkalendaroj de arta famo estas tiuj de Playboy, de Penthouse kaj postaj imitaĵoj. La Kalendaro Pirelli levis novajn kvalitnivelojn en la ĝenro.
Kapelo Sankta Jakobo (Ják)
Konstruaĵo
La kapelo staras sola en la kirka korto apud fasado de la kirko. Ĝi estas preskaŭ rondforma kaj ĝi havas etaĝan altecon. Ornamaĵoj de la kapelo ne atingas riĉecon de la kirko. La plej menciinda estas tamen la ornamriĉa enirejo, preskaŭ la sama enirejo estas videbla en la kirko, krome kopio de la enirejo estas videbla en Kastelo Vajdahunyad. Super la enirejo estas videblaj skulptaĵoj pri ŝafo de Dio kaj sinmordantaj drakoj.
Zareĉnij (urbo en Sverdlovska provinco)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65426.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1992.
La interurba telefona kodo estas 34377, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Kapelo Sankta Jakobo (Ják)
Konstruaĵo
La ĉefaltaro estis farita en la 1770-aj jaroj, sed la 2 anĝeloj venis el la kirko. Same el la kirko venis skulptaĵo pri la bona pastoro farita en la 18-a jarcento.
Zareĉnij (urbo en Sverdlovska provinco)
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°49' norde, longitudo 61°19' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Piŝma (Пышма).
En jaro 2002 la urbo havis 27,9 mil loĝantojn.
Ba Jin
Ba Jin ([ba ĝin] (ĉine 巴金, esperante Bakin; naskiĝis la en Ĉengduo, mortis la  en Ŝanhajo; vera nasknomo estis Li Yaotang (ĉine: 李堯棠); adolta nomo: Lǐ Fèigān, ĉine: 李芾甘) estis ĉina kaj esperantista verkisto. Li verkis tri originalajn verkojn en Esperanto.
La plumnomo estus formita el la unua kaj lasta silaboj de la ĉinaj formoj de Bakunin kaj Kropotkin, du anarĥiistoj, kiujn admiris Ba Jin. Travive ĝi ŝajnas, ke Ba Jin estis sincera anarkiisto, tamen post la revolucio, li devis silenti kaj fari kompromisojn.
Vivo
Li naskiĝis en riĉa familio en la urbo Chengdu ĉefurbo de la provinco Sichuan kaj tie eklernis la francan kaj anglan. Poste li studis en Ŝanhajo kaj Nankino kaj ekde 1927 en Parizo, kie li verkis sian unuan romanon, Pereo (1928), kontaktis kun anarkiista medio kaj korespondis kun mortigota ital-usona anarkiisto, nome Vanzetti.
Fine de la 1920-aj jaroj li revenis al Ĉinio, nome al Ŝanhajo, kaj dediĉis sian vivon al verkado, eldonado, tradukado kaj redaktado de gazetoj. En 1934 kaj 1935 li estis en Japanio. Dum la 1930-aj jaroj dum li dediĉis sin al verkado de siaj plej famaj romanoj li subtenis la eŭropan revolucian movadon, ĉefe la agadon de hispanaj anarkosindikatistoj antaŭ kaj dum la intercivitana milito. Tio ne plaĉis al la komunisma ĉina movado. Tamen dum la japana okupado de la lando Ba Jin kunlaboris kun la rezista ĉina movado. Li daŭre verkis kaj eldonis en Ŝanhajo eĉ dum la intercivitana milito inter partianoj kaj komunistoj de la Kuomintango. Post la venko de la komunistoj li povis plu verki - ĉefe eldoni literaturajn revuojn - spite sian nepolitikan sintenon, malsimila al tio kio okazis kun aliaj verkistoj.
Dum la Kultura Revolucio la ĉina ŝtato tamen persekutis lin kiel kontraŭrevoluciulon, sed li eltenis kaj estis rehonorigita en 1977. Poste li ricevis publikajn postenojn kaj verkadis ĝis sia morto. En 2001 oni kandidatigis lin por la Nobel-premio pri literaturo. Grandan parton de lia verkaro oni tradukis al diversaj lingvoj, kiel la angla, germana, franca, norvega, sveda, itala, japana kaj Esperanto.
Li longtempe ne aktivis en la Esperanto-movado, sed en la 1980-aj jaroj li estis la vicprezidanto de la Ĉina Esperanto-Ligo. Li estas membro de Honora Patrona Komitato de UEA. En 1990 li ricevis en Fukuoka, Japanio la premion pri azia kulturo.
Esperantisto
Li eklernis Esperanton en la komenco de la 1920-aj jaroj. En 1921 la tiam 17-jara Bakin verkis artikolon "Karakterizaĵoj de Esperanto" publikigita de lia amiko Hujucz, kiu ankaŭ aperigis alian pli seriozan artikolon de Bakin pri Esperanto en 1922. En la jaro 1921 li lernis nur la bazon de Esperanto, sed eĉ tiele li klopodis disvastigi la lingvon. Tri jarojn poste (1924) en Nankino li pli serioze lernis la lingvon. Li legis ĉiujn Esperantajn librojn troveblajn. En 1928 li studis en Parizo, kie li amikiĝis kun Hujucz. Ili starigis grandan amikecon inter si kaj kune malfermis novan paĝon de la ĉina Esperanto-movado.
Poste Bakin sin okupis pri tradukado el la Esperanta literaturo. Vere li uzis Esperanton kiel fonto por siaj tradukaĵoj kaj por riĉigo de la ĉina kulturo. Kiel esperantisto, li tradukis la romanon Printempo en la Aŭtuno de Julio Baghy al la ĉina, kaj mem verkis la romanon Aŭtuno en la Printempo kiel komparan verkon de la verko de Baghy, kiu estis poste esperantigita de akademiano Li Shijun en 1980.
Tiu verko de Baghy eniris en liaj "Elektitaj Tradukoj de Bakin" kompilita de Bakin mem por la eldonejo Sanlian en 1988, sed tie ne aperis aliaj liaj tradukoj el Esperanto kiel "La Floro de l' Pasinto" de E. De Amicis, "Danco de Skeletoj" de Akita Ujhaku kaj "La Morto de Danton" de Tolstoj. Eble por tio, ke temas pri ne originalaj verkoj en Esperanto.
El liaj 150 eseoj du temas pri Esperanto. Unu estas titolita "Esperanto" kaj la alia estas antaŭparolo por la Esperanta traduko de Familio. Krome, en multaj aliaj eseoj troviĝas vortoj pri Esperanto aŭ esperantistoj. Tio montras lian konstantan intereson kaj amon al Esperanto. Tamen li ne multe aktivis en la movado, kvankam en 1980 Bakin flugis al Stokholmo por partopreni la 65-an Universalan Kongreson de Esperanto kaj poste estis gasto de la 71-a Universalan Kongreson de Esperanto okazinta en 1986 en Pekino.
Verkaro
Lia romano La Familio estas tre fama en Ĉinio kaj la cetera mondo. Ĝi aperis ankaŭ en esperanto-traduko en 1999.