cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Man Ray
Parizo
En julio 1921, li iris vivi kaj labori en Parizo, Francio, kaj baldaŭ ekloĝis en la kvartalo Montparnasse ŝatata per multaj artistoj. Mallonge post li alvenis en Parizo, li konatiĝis kaj enamiĝis kun Kiki de Montparnasse (Alice Prin), artista pozistino kaj celebrita rolinto en la bohemaj rondoj de Parizo. Kiki estis kunulino de Man Ray dum la plejparto de la 1920-aj jaroj. Ŝi fariĝis la subjekto de kelkaj el liaj plej famaj fotaj bildoj kaj estis la stelulino en liaj eksperimentaj filmoj. En 1929 li komencis longan amo-aferon kun la Superrealista fotisto Lee Miller.
Dum la venintaj 20 jaroj en Montparnasse, Man Ray kreis sian markon sur la arto de fotado. Grandegaj artistoj de la epoko kiel James Joyce, Gertrude Stein, kaj Jean Cocteau pozis por lia fotilo.
Kun Jean Arp, Max Ernst, André Masson, Joan Miró, kaj Pablo Picasso, Man Ray estis rezprezentita en la unua Superrealista ekspozicio ĉe la Galerio Pierre en Parizo en 1925.
En 1934, Superrealista artisto Méret Oppenheim, konata pro ŝia pelt-kovrita tetaso, pozis por Man Ray en kio fariĝis bone konata serio da fotoj figurantaj Oppenheim'on nudan, starantan apud presilo.
Man Ray ankaŭ enscenigis nombron da influaj avangardaj mallongaj filmoj, kiel Le Retour à la Raison (2 minutoj, 1923); Emak-Bakia (16 minutoj, 1926); L'Étoile de Mer (15 minutoj, 1928); kaj Les Mystéres du Château du Dé (20 minutoj, 1929).
Pli Malfrua Vivo
Pli malfrue en lia vivo, Man Ray reiris al Usono, kie li vivis en Los-Anĝeleso, Kalifornio de 1940 ĝis 1951. Kelkajn tagojn post lia alvenis en Los-Anĝeleso, Man Ray konatiĝis kun Juliet Browner, trejnita dancistino kaj sperta artista pozistino. Ili ekloĝis kune preskaŭ tuj kaj geedziĝis en 1946, en duobla geedziĝo kun iliaj geamikoj Max Ernst kaj Dorothea Tanning. Tamen, li nomis la kvartalon Montparnasse hejmo kaj reiris tien. Li enteriĝis en la Tombejo de Montparnasse, Parizo. Lia tombŝtono legiĝis: nekoncerna, sed ne indiferenta. Kiam Juliet Browner Man Ray mortis en 1991, ŝi enteriĝis en la sama tombo. Ŝia tombŝtono legiĝas: kune denove. Juliet starigis financaĵon por lia verko kaj donacis multe da liaj verkaĵoj al muzeoj.
Referencoj
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 25-an novembro, 2006.
Gansuo
Minaĵoj
Tie estas proksimume 3 mil minaĵ-lokoj kun 145 specoj de minaĵoj. Oni jam konstatis la rezervokvanton de 94 el ili. La rezervokvanto de nikelo, kobalto, plateno, seleno, pormulda argilo kaj aliaj 6 specoj de minaĵoj okupas la unuan lokon de nia lando.
Fueloj
La akvoenergio de Gansuo troviĝas ĉefe en la Flava Rivero, Yangzi-rivero kaj postregionaj riveroj, nome, tri basenoj kaj 9 river-sistemoj. La jara surtera fluanta akvokvanto estas 61.4 miliardoj da kubmetroj, la rezervokvanto de elektra kapacito -- 17.24 milionoj da kW, kiu okupas la 9-an lokon de nia lando. Nun en Gansuo funkcias 29 hidroelektrejoj. La totala generatora kapacito de la provinco estas 3 milionoj da kW kaj jara elektroprodukto -- 23.565 miliardoj da kWh. Tie la konstatita karba rezervokvanto estas 8.92 miliardoj da tunoj, la olea rezervokvanto -- 600-700 milionoj da tunoj. Krome, tie estas granda kvanto da ekspluateblaj energioj venta kaj suna.
Bestoj kaj plantoj
Tie vivas 659 specoj de sovaĝaj bestoj, 441 specoj de birdoj. Tie vivas 32 specoj de unuaklasaj bestoj protektataj de la ŝtato, inkl. de pando, orhara simio, ĉamo, neĝleopardo, cervo, moskulo kaj duĝiba kamelo, 4 mil specoj de sovaĝaj vegetaloj, el kiuj estas 951 specoj taŭgaj por farmacio.
Medio
En Gansuo la ekologia medio estas malbona, serioze mankas akvo, maldensas flaŭro, serioze erozias grundo. De tie la Flava Rivero ĉiujare forportas 500 milionojn da tunoj da sablakoto, kiu konsistigas trionon de la forportata sablo de la Flava Rivero.
En la lastaj jaroj la provinco per ekologia, inĝenieria kaj teknologia metodoj faras grandskalan akvo-ter-protektan laboron por plibonigi la medion sur la Leŭsa Altebenaĵo. Per tiuj rimedoj oni celas iom post iom cedi la terkulturon al arbaro kaj herboj, plifortigi la protekton kaj konstruon de la ekologia medio, kaj akceli reguligon de la agrikultura konsisto, fari pli racia la proporcion inter la greno kaj industriaj plantoj.
Nacioj
En la provinco vivas 20.515 milionoj da hanoj, kiuj konsistigas 91.7% de la tuta loĝantaro de la provinco. La nacimalplimultanoj konsistigas 8.3% de la tuta loĝantaro (2.2759 milionoj). Hujoj, tibet-nacianoj, dongŝjangoj, tuoj, manĉuroj, juguroj, baŭ'anoj, mongoloj, salaroj kaj kazahhoj vivas tie generacion post generacio kaj ĉiu nombras pli ol 1 mil.
Ekonomio
La ĉefaj industrioj estas la nefera, elektra, olekemia, maŝinfara por olea industrio kaj konstrumateriala.
Ekstera komerco
La 71 urboj kaj gubernioj de la provinco unu post alia malfermis sian pordon al la eksterlando kaj iuj el ili ĝemeliĝis al 13 urboj de Japanio, Usono, Nov-Zelando, Turkmenio, Aŭstralio, Kazaĥio, Hungario kaj Rusio. Tie jam formiĝis eksportaĵ-sistemo kun tekstilaĵoj, kemiindustriaĵoj, metalaĵoj kaj neferaĵoj kiel la ĉefaj varoj. En 1998 la importa kaj eksporta valoro estis 556.31 milionoj da usonaj dolaroj, el kiuj 384.9 milionoj estis la eksporta kaj 171.41 milionoj -- la importa.
Fremda investo
La provinco havas kunlaboron kun la Monda Banko, Nutraĵ-Agrikultura Organizo de UN, la Monda Nutraĵ-Programo kaj Eŭropa Unio kaj per iliaj kredito kaj helpo faris aron da medicinaj kaj edukaj establaĵoj, plenumis iujn akvoadministrajn kaj sintezan reguligon sur malgrandaj basenoj. En 1998 la entreprenoj kun eksterlanda investo importis kaj eksportis varojn valorajn al 62.6 milionoj da usonaj dolaroj, el kiuj la eksporta valoro estis 35.14 milionoj da usonaj dolaroj kaj la importa valoro -- 27.46 milionoj.
Telekomuniko
Telefonio: 60 urboj kaj gubernioj jam eniĝis en la reton de longdistanca aŭtomata telefonio. La programregaj telefonoj estis 280 mil. La urbaj telefonabonantoj nombris 274 mil. De Lanzhou oni povas rekte paroli per telefono kun 100 landoj kaj regionoj.
Ŝoseoj
En Gansuo estas 72 ŝtataj kaj provincaj ŝoseoj, kiuj sin ligas kun la guberniaj kaj distriktaj ŝoseoj kaj formis ŝosean reton kun totala longeco de 35 mil km. Nun funkcias la ekspresaj vojoj de Tianŝui al Beidao, de Lanĝoŭo al aerodromo Zhongchuan. La ŝosea transporta kvanto estis 8.5 miliardoj da tunoj kaj pasaĝera kvanto -- 500 milionoj da homoj.
Projektoj bezonantaj fremdan investon
Akvoadministra, hidroelektra, fuela, transporta, nefera, olekemia, konstrumateriala, maŝinfara, elektronika, malpezindustria, tekstila, farmacia, manĝaĵa kaj agrikultur-flankokupa.
Urbokonstruado kaj turismo.
Miklós Vay (armeinĝeniero)
Barono Miklós Vay [miklOŝ vaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vay Miklós estis hungara armeinĝeniero, oficiro, parlamentano, reĝa ĉambelano, mecenato. Lia nobela antaŭnomo estis vajai. Lia filo estis la samnoma politikisto Miklós Vay.
Miklós Vay naskiĝis la  en Zsolca (aliaj fontoj informas pri alia loĝloko). Li mortis la en Pest (urbo).
Biografio
Miklós Vay frekventis kolegion en Sárospatak, poste li plulernis en akademio en Leingruben. Post siaj studoj li gvidis laborojn en diversaj fortikaĵoj. Inter 1786 kaj 1788 li studvojaĝis en Francio, Nederlando, Germanio, Britio. En 1787 li estis elektita membro de Royal Society. Hejmenveninta li aliĝis al la kontraŭturka milito. Lia okulo vundiĝis, poste li baroniĝis. En 1799 li edziĝis. Li portis terpomojn el Anglio kaj disvastigis ilin en Szabolcs, krome li portis pli modernajn plugilojn, semilojn, rikoltilojn, taksajn maŝinojn. Ekde 1804 li okupiĝis pri reguligado de riveroj.
Elektitaj kontribuoj
Liaj ĉiuj kontribuoj restis en manuskripto.
Cartel de Santa
Gegrupanoj
Aktualaj
Walker Edmiston
Walker EDMISTON (1926 - 2007) estis usona aktoro kaj voĉaktoro.
Deurne (Nederlando)
Deurne estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Walker Edmiston
Li komencis sian voĉaktoran karieron per televidaĵo Time for Beany en 1949 kaj kiel aktoro li debutis per televidserio Maverick en 1959.
Dum 1960-a jardeko li partoprenis televidseriojn Have Gun - Will Travel, Top Cat, The Flintstones, Daniel Boone, Green Acres, Get Smart, Batman, The Monkees, Star Trek, The Wild Wild West, The Jerry Lewis Show, The Big Valley, inter aliaj krom kinfilmojn kiel Everything's Ducky, Hitler, The Virginian, Stagecoach kaj The Green Berets.
En la sekvaj 1970-aj jaroj li aktoris ĉe kinfilmoj kiel Start the Revolution Without Me, Pufnstuf, The Andromeda Strain, Escape from the Planet of the Apes, One More Train to Rob kaj Willy Wonka & the Chocolate Factory, kaj ankaŭ ĉe televidaĵoj The Name of the Game, Bonanza, A Man for Hanging, Mannix, Cannon, Mission: Impossible, Columbo, Gunsmoke, Yogi's Gang, Trilogy of Terror, The Six Million Dollar Man, The Quest, Land of the Lost, The Mary Tyler Moore Show, Operation Petticoat, Fantasy Island, The Adventures of the Little Prince kaj Barnaby Jones, The Plastic Man Comedy/Adventure Show, inter aliaj.
Dum 1980-a jardeko Edmiston ĉeestis televidaĵojn Scruples, Attica, Quincy M.E., The Waltons, Buck Rogers in the 25th Century, Spider-Man, Sizzle, CHiPs, Little House on the Prairie, Shirt Tales, Spider-Man and His Amazing Friends, Hart to Hart, Why Me?, The New Scooby-Doo Mysteries, Smurfs, Alvin & the Chipmunks, Dallas, Transformers, Galtar and the Golden Lance, Disneyland, Stingray, Jem, Foofur, inter aliaj kaj kinfilmojn kiel Wholly Moses!, The Great Mouse Detective, The Transformers: The Movie kaj Fat Man and Little Boy.
En la fino de 20-a jarcento li partoprenis en kinfilmoj Dick Tracy kaj Mimi wo sumaseba, inter aliaj krom en televidaĵoj kiel Adventures of the Gummi Bears kaj Spider-Man.
Liaj lastaj laboroj estis en 2006 en televidaĵoj Ben 10, Avatar: The Last Airbender kaj Toot & Puddle: I'll Be Home for Christmas.
Palazzo San Gervasio
Palazzo San Gervasio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acerenza, Banzi, Forenza, Genzano di Lucania, Maschito, Spinazzola (BA) kaj Venosa.
Escape from Taliban
Escape from Taliban (Fuĝo el Taliboj) estas barata filmo de 2003 kiu estis reĝisorita de Ujjal Chattopadhyaya. La filmo estis bazita sur la historio A Kabuliwala's Bengali Wife de Sushmita Banerjee, kiu foriris el Afganio en 1995 post ses jaroj de vivo tie kun sia afgana edzo. Dum tiu tempo, la Talibanoj publikigis mortokondamnon kontraŭ ŝi ĉar ŝi malakceptis obei sub ties regado konvertiĝi al Islamo. Sushmita Banerjee, kies libro inspiris tiun filmon, estis mortpafita fare de supozeble talibanoj en Afganio en Septembro 2013.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Keszthely
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Keszthely:
Tunizia Ruĝa Krescento
La societo Tunizia Ruĝa Krescento - arabe الهلال الأحمر التونسي, france Croissant-Rouge tunisien - estas organizajo de humanitara helpo en Tunizio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Tunizo, kaj laŭ stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Abdellatif Chabou.
Vaksdal
Vaksdal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Askjelldalsvatnet. Fine de en la komunumo vivis.
Kantono Osceola (Iovao)
La teritorio situas tute norde en la subŝtato kaj norde havas limon al la najbara subŝtato Minesoto.
Municipoj kaj komunumoj
Jenaj urbaj municipoj (cities) situas en la kantono:
Wittler
Wittler estas familia nomo de jenaj personoj:
Reventador
La Reventador estas aktiva vulkano en orientaj ekvadoraj Andoj kaj situas en la sama - malfacile alirebla - naturparko.
Ĝi erupciis ekde 1541 25-oble, la lasta erupcio okazis en 2002. Tiam parto de la vulkano estis eksplod-detruita. La ĉirkaŭaj vilaĝoj estis evakuitaj kaj la vulkana cindropluvo atingis eĉ la Galapagajn insulojn.
Mussidan
Mussidan estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Mussidanais.
Kaiserpfalz
Kaiserpfalz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj fondiĝis la 1-an de julio 2009 el la antaŭe sendependaj komunumoj Bucha, Memleben kaj Wohlmirstedt. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas membro de la komunumaro An der Finne, libervola administra ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj.
Árpád Károly
KÁROLY Árpád (ka:roj) estis hungara priĝardena inĝeniero, kandidato pri agrikulturaj sciencoj (1979). Li naskiĝis en Armăşeni la 18-an de julio 1924 kaj mortis en Segedo la 25-an de aprilo 1987.
Biografio
Árpád Károly studis agrikulturon en Radnót (1940), finis la mezlernejon en Csíkszereda. Li havigis diplomon en la Universitato pri Agrarscienco en Budapeŝto 1952. Ĝis 1958 li instruis en Gyula kaj li estis ĉefĝardenisto de porinstruada mastrumado. Ekde 1958 li instruis en katedro pri ĝardenoj Mosonmagyaróvár. Li estis inter la unuaj en Hungarujo, kiuj enkondukis la legomproduktadon sub folio en Kocsér. Ekde 1973 li estis en Kecskemét scienca vicdirektoro de la Instituto Esplora pri Legomprodukto ĝis sia pensiiĝo (1984).
Medieș-Vii
Medieș-Vii [medieŝ vij] (hungare: Aranyosmeggyesihegy) estas vilaĝo en Rumanio apartenanta al la komunumo Medieșu Aurit.
Medieș-Vii situas preskaŭ 10 km nord-oriente de Medieșu Aurit, transe de la nacia vojo DN1 kaj de la vilaĝo Medieș-Râturi.
Salvatore Nunnari
Li estas emerita ĉefepiskopo de Cosenza-Bisignano ekde la, li sukcesis mro Francescantonio Nolè.
Biografio
Salvatore Nunnari studis en seminario de Reggio Calabria kaj estis pastrigita la, en la sama urbo.
Li studis en teologia universitato Ignatianum de Jezuitoj en Messina. Li ankaŭ estis ĵurnalisto kaj li estis vic-prezidanto de Ordeno de ĵurnalistoj de Kalabrio.
En 1970 li estis dioceza asistanto de studentoj de Katolika Agado.
De 1983 al 1999 li estis rektoro de la paroĥo S. Maria del Divin Soccorso, kiam li estis nomumita ĉef-episkopo de Sant'Angelo dei Lombardi-Conza-Nusco-Bisaccia la kaj li estis konsekrita la.
La li estis transigita de Papo Johano Paŭlo la 2-a al arĥidiocezo de Cosenza-Bisignano, kaj li retiriĝis de tiu ofico la.
Li estas en la administra konsilio de la Fondaĵo Sankta Francisko el Asizo kaj de Sankta Katarina de Sieno de la Itala episkopa konferenco.
Moto kaj blazono
« Omni consolatione repleamur »
Krĉedin
Geografio
Krĉedin etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ traira flankovojo (ĉefvojo estas proksime). Novi Sad troviĝas 35 km.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 2002 loĝis en Krĉedin 2587 serboj (90 %), 76 slovakoj, 50 ciganoj, 27 jugoslavianoj, 26 kroatoj kaj aliaj.
Khuda Gawah
Khuda Gawah aŭ Ĥuda Gaŭah (en traduko: Dio atestas) estas barata filmo de 1992 de Bolivudo kiu estis reĝisorita de Mukul S. Anand. Temas pri eposa amafera filmo produktorita de Nazir Ahmed & Manoj Desai ĉe Glamour Films. Steluloj estis Amitabh Bachchan, Sridevi, Nagarjuna, Shilpa Shirodkar, Danny Denzongpa en ĉefaj roloj kaj la muziko estis komponita de Laxmikant-Pyarelal.
Khuda Gawah havis sukcesas produktoradon kaj estis filmita en Barato, Afganio, Nepalo kaj Butano. La filmo ricevis multan laŭdon pro siaj geaktoroj kaj ĉefe pro la protagonista paro de Sridevi kaj Amitabh Bachchan. Ambaŭ steluloj ricevis nomumadon al premioj Filmfare pro sia laboro.
IMEC
IMEC (Institut Mémoires de l'Edition contemporaine, Instituto Memoroj de la Nuntempa Eldonado) estas organizo ligita al la franca eldonistaro.
Fondita en 1988 laŭ iniciato de esploristoj kaj eldonfakuloj, IMEC kolektas arkivojn kaj studojn dediĉitajn al la ĉefaj eldonejoj, al la revuoj kaj la diversaj agantoj de la vivo de la libroj kaj de la verkarto en la 20-a jarcento.
Estrata sinsekve de la direktoroj de la grandaj francaj eldonejoj, IMEC ricevas subtenon de la Franca Ministerio pri Kulturo kaj de la regiono Malsupra Normandio.
Magnolio
Magnolio (Magnolia) estas genro de arboj kaj arbustoj el Ameriko kaj Azio. Multaj el ili estas kultivataj pro ties grandaj, belaj floroj. La botanikistoj ne samopinias pri la demando, ĉu Magnolia devas inkludi la plejmulton de la specioj en la familio magnoliacoj (Magnoliaceae) aŭ ĉu nur kelkajn. En la unua sistemo, magnoliacoj enhavas nur Magnolia kaj Liriodendron (tuliparbo); en la dua sistemo, magnoliacoj enhavas proksimume 17 genrojn. Se magnolio (Magnolia) estas malgranda genro, la aliaj specioj estas en la genroj Alcimandra, Houpoëa, Lirianthe, Manglietia, Michelia, Oyama, Pachylarnax, Parakmeria, Talauma, Woonyoungia, kaj Yulania.
Weimarer Stadtschloss
La Weimarer Stadtschloss (eo: Vajmara Urbokastelo) troviĝas en la urbocentro de Vajmaro ĉe la norda finaĵo de la Ilm-parko. La kastelo estas parto de la monda kulturheredaĵo de Unesko „Klasikisma Vajmaro“ kaj ekde la fino de 2008 posedaĵo de la Klasikismo-Fondaĵo je Vajmaro, escepte la domensemblo de Bastilo, kiu apartenas al la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj. La apuda Kastela ponto limiganta la Ilm-parkon portas ĝian nomon.
Historio de la konstruaĵo
Unue troviĝis surloke akvokastelo mezepoka, kiu en la kuro de la 16-a jarcento evoluis al rezidejo renesancstila (ĉefarkitekta gvidado: Nicol Grohmann). Du incendioj detruis la tuton, en 1618 kaj en 1774. La rekonstruon post la lasta bruligo farigis lia grandduka moŝto Karlo Aŭgusto kun la konsilista helpo de Goeto. De tiam originas la internaĵoj. Indas substrekon la belega ŝtuparo, la festosalono el la orienta alo kaj la Falken-galerio en la norda alo. La dungitaj arkitektoj estis (kronologie): Johann August Arens, Nikolaus Friedrich Thouret, Heinrich Gentz. La figurajn ornamaĵon faris ĉefe Christian Friedrich Tieck.
La okcidenta alo, farigita ekde 1816 de Clemens Wenzeslaus Coudray, ricevis inter 1835-47 la ekipaĵon de la t.n. Poetaj salonoj. Ili konsideratas kiel fruaj memoriglokoj por Goeto, Schiller, Wieland kaj Herder. La Goeto-galerio sekvas la arkitekturan koncepton de Karl Friedrich Schinkel, dume pri la pentra programo ĉefe responsas Ludwig von Schorn.
Muzeo kastela
La kastela muzeo aranĝita en la norda, orienta kaj okcidenta aloj de la iama rezidejo, estis ĝis la fuzio kun la organizo Klassik Stiftung Weimar en januaro 2003 la ĉefa elmontrejo de la post 1918 fonditaj Ŝtataj artkolektoj de Weimar kun la kolektoj pri pentrado, grafiko, plastiko, artmetiado (de la Mezepoko ĝis la frua 20-a jarcento). Aliaj partoj de tiuj iamaj Staatliche Kunstsammlungen estis Kastelo Belvedere, Bauhaus-muzeo kaj la Nova Muzeo.
Großkochberg
Großkochberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 687 loĝantojn. Ekde la 1.12.2007 Großkochberg ne plu memstaras estante urboparto de Uhlstädt-Kirchhasel.
Weimarer Stadtschloss
Muzeo kastela
Radikoj de muzea uzo estis jam en la 16-a jarcento; tamen la vera komenco ne estis antaŭ 1700 per la kreado de kabineto de artaĵoj, raraĵoj kaj moneroj sub la regado de duko Wilhelm Ernst. Krome estiĝis biblioteko kaj bildgalerieto. En 1809 oni, laŭ la instigo de Goeto, ekgastigis la tiutempajn modernajn artaĵojn faritajn en la en 1776 inaŭgurita desegnolernejo en kvar salonoj de la kastelo. En 1824/25 moderna bildogalerio tamen alie lokitis, nome en Marien-strato en la domo Großes Jägerhaus.
Großkochberg
Priskribo
Norde de Rudolstadt oni atingas idiliecan vilaĝon kies ĉefa atrakcio estas Kastelo Kochberg. Setlejo en Kochberg jam menciits en 1125, ĉ. 150 jarojn poste oni aŭdas pri la samnoma kavalira dinastio. Ilia ĉefa sidejo estis akvoburgo en la vilaĝo, kiu tuj akiris rajton pri bazarokazigo. Alikonstruoj renesancstilaj iĝis fare de la Schönfeld-oj en 1577. Inter 1733 kaj 1938 posedis la tuton la familio von Stein. Ankaŭ teatrejo ene de la kastela komplekso revivigitis.
Wi-Fi
Wi-Fi aŭ WiFi (kelkfoje esperantigita kiel vifio) estas sendrata (senkabla) retkapt-sistemo, kiu ebligis dekomence sendratan aliron al interna reto, kaj, intertempe fariĝis rimedo ebliganta rapidfluan aliron al interreto. Ĝi baziĝas sur la normo IEEE 802.11 (ISO/CEI 8802-11).
Weimarer Stadtschloss
Muzeo kastela
Nuntempe la kolektoj prezentas sin kronologie. La teretaĝo gastigas la kolekton kun mezepokaj verkoj pentritaj kaj skulptitaj, kies plejparto devenas el Turingio, Saksio kaj Frankonio (13-a ĝis 16-a jarcentoj). Ĝi estas la plej malnova kolekto siaspece en tuta Turingio. Menciindas aparte verkoj el la ateliero de la skulptisto Naumann el Altenburg kaj de la t.n. Majstro de la Meckfeld-altaro kiu agadis kreive en Erfurt kaj Saalfeld (Saale). Kompletigas tiun parton de la muzeo malgranda sed altkvalita kolekto de rusaj ikonoj (15-a ĝis 19-a jarcentoj), i.a. kun verkoj el la skoloj de Moskvo kaj Novgorod. Gravas ankaŭ la sekcio pri germanaj pentraĵoj el la 16-a jarcento. La pli ol 20 verkoj de Lucas Cranach la Maljuna kaj de lia filo respektive de iliaj atelieroj igas la kolekton unu el la plej gravaj Cranach-kolektoj en tuta Germanujo. Krome gravas du Tucher-portretoj pri Albrecht Dürer kaj verkoj de Hans Baldung Grien kaj Jacopo dé Barbari. Apudas la Cranach-sekcion la prezentado de arta metiado kaj etskulptaĵoj de la 16-a ĝis la 18-a jarcentoj, aĵoj originantaj el la eksa duka artkabineto.
Wi-Fi
Tiu teknologio estas tiu, kiun oni kutime uzas por retumi ekde retkaptejoj.
Weimarer Stadtschloss
Muzeo kastela
En la una etaĝo troviĝas la kolekto pri nederlandaj majstroj (16-a ĝis 18-a jarcentoj) kun verkoj de flandroj (Peter Paul Rubens, David de Coninck) kaj holandanoj (Willem Claeszoon Heda, Willem Kalf, Adriaen von Ostade). Sametaĝe metatas alia fokuso pri germanaj verkistoj inter 1750-1850: Anton von Maron, Philpp Hackert, Anton Graff, Angelica Kauffmann, Friedrich Tischbein. La romantikan epokon reprezentas Caspar David Friedrich, Philpp Otto Runge, Georg Friedrich Kersting, Moritz von Schwind. Kompletigas la kolekton la tiutempa portretplastika modo de artistoj kiel Johann Heinrich Dannecker, Christian Daniel Rauch, Christian Friedrich Tieck, Ernst Rietschel.
Mebloj el la 18-a/19-a jarcentoj staras en la ĉ. la jaro 1800 nove aranĝitaj salonoj de la nobla etaĝo, el kiuj plej gravas objektoj el la ateliero de David Toentgen kaj el la Peterburgo: en 1804 la cara filino Maria Pavlovna Romanova edziniĝis al vajmarano kaj kuntrenis memkompreneble ankaŭ rusan kulturon kun si.
En la dua etaĝo videblas verkoj de la en 1860 fondita Artolernejo (Weimarer Kunstschule). Ĝi kunfandiĝis al Bauhaus en 1919 kun la iama Großherzogliche Kunstgewerbeschule, kie kunlaboris ankaŭ Henry Van de Velde. Nur du jarojn poste ĝi refonditis por distanciĝo de la Bauhaus-anoj. La fazo ĝis 1900 estas reprezentata i.a. per verkoj de Max Liebermann, Theodor Hagen, Leopold Graf von Hofmann, Carl Strathmann, Max Beckmann.
(13263) 1998 QV22
(13263) 1998 QV22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bahía Blanca
Bahía Blanca (hispane: "Golfeto Blanko") estas urbo en Bonaera Provinco en orienta Argentino kiu situas laŭ la marbordo de la Atlantiko. Ĝi havas proksimume 274,509 loĝantojn (laŭ la censo de 2001).
Ĝiaj koordinatoj estas.
Bahía Blanca kaj Esperanto
Bahía Blanca estas la urbo kie Delfi Dalmau loĝis kaj fondis Esperanto-grupon.
Essonne (rivero)
La rivero Essonne troviĝas en la nordo de Francio kaj fluas tra la distriktoj (departementoj) Loiret kaj Essonne.
Ĝi formiĝas sur la altebenaĵo Gâtinais per kunfluo de la du riveroj Œuf kaj Rimarde
Albiș (Buduslău)
Albiș [albiŝ] (hungare: Albis [albiŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Marghita. Administre ĝi apartenas al Buduslău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 088 loĝantojn (hungaroj), en 1956 1 332. En 2002 el la 965 loĝantoj 909 (94 %) deklaris sin hungaroj, 941 deklaris la hungaran lingvon sia precipa lingvo.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1362. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Herdwangen-Schönach
Herdwangen-Schönach estas komunumo en sudokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sigmaringen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lorbés
Lorbés estas loĝloko, kiu apartenas al municipo Salvatierra de Esca de provinco Zaragozo sed en la komarko Jacetania, de la historia hispana regiono Aragono.
Loknomo
La loknomo havis la formojn Lorbiés, Lorbiesse kaj Lorbiesi dum Mezepoko, kaj devenas el Vaskona-pirenea aŭ el Akitana origino.
Geografio
Lorbés situas 828 metrojn super la marnivelo, apud la maldekstra bordo de la rivero "Sacal". Ĝia distanco al Zaragozo estas 180 km.
La loĝloko Lorbés, kaŝita kaj malmulte konata, estas la plej norda urbo de la provinco Zaragozo.
Demografio
La popolnombrado ordonita de la aragona reĝo Fernando la Katoliko en 1495 donis al Lurbies 11 familiojn. En 1857 ĝi havis 239 loĝantojn. En 1900 ĝiaj enloĝantoj estis 191.
Nune ĝi estis sur la rando de senloĝiĝo. Ĝi havis 12 loĝantojn en 1991 kaj nur 9 en 2004.
Historio
Ĉirkaŭ 890 la episkopo Jimeno de Pamplono donas la kvaronon de la donacoj de "Lorbesse" al la monaĥejo de Santa María de Fuenfría, proksime de Salvatierra de Esca.
Jaroj poste, la loĝloko Lorbés dependis de la monaĥejo "Leyre" en Navaro, kiu estas relative proksima (en 1174 papo Aleksandro la 3-a petis la reĝon de Aragono Alfonso la 2-a redoni la lokon de Lorbés al la monaĥejo)
Ĝia proksimeco al Navaro klarigas la ekziston de kastelo pro defendaj kialoj. En la komplika 13-a jarcento, la kastelo kaj la loko de Lorbés plurfoje pasis de la manoj de la reĝoj de Aragono al tiuj de malsamaj sinjoroj: De tiam ĝi ne plu forlasis sian karakteron de reĝa loko ĝis la 19-a jarcento.
Lorbés estis sendependa municipo ĝis ĝia enkadrigo en 1972 en la municipo de Salvatierra de Esca.
73534 Liviasavioli
73534 Liviasavioli estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,228547 AU, tie estas 34,190 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala kosmofluga inĝenierino Livia Savioli, kiu faris esplorojn pri la kosmoruboj por protekti la orbitan medion por la estontaj kosmaj misioj. Ŝi rigardas pli malproksimen en kosmo, laborante pri esplora misio al Marso.
Lorbés
Popola arkitekturo
Lorbés estas dividita en du kvartalojn, la Alta estas tre trafita de senloĝigo. En la vasta preĝeja placo kontrastas malplenaj domoj kun anguloj plenaj de vivo. Estas ankaŭ grandiozaj konusaj kamentuboj. Estas belaj domoj kun blazonoj kaj rimarkindaj ŝtonportaloj. La malnovaj lernejoj kaj la forno daŭre estas en bona stato.
Estas menciinde
La domo de la urbestrino de la aragona urbo Lorbés estas la epicentro kie okazas serio da neklarigeblaj fenomenoj. La posedantoj certigas, ke ili vidis fantomon, aŭdis bruojn kaj kriojn kaj serion de strangaj eventoj, kiuj ne ĉesas okazi. La esplorprogramo "Cuarto Milenio" kolektas datumojn, kiuj ne estis konataj pri la kvazaŭaj fantomoj de Lorbés.
Betlenfalva
Betlenfalva aŭ Bethlenfalva ("vilaĝo Bethlen") estis nomo de pluraj lokoj en Hungara reĝlando:
14888 Kanazawashi
14888 Kanazawashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Kanazaŭa (japane (金沢市, Kanazawa-shi), ankaŭ konata kiel "Malgranda Kioto", preskaŭ en la centro de la gubernio Iŝikaŭa. En la epoko de Edo, la urbo prosperis kiel kastela urbo de la Terbieno Kaga kaj konata kiel "Kaga kun unu miliono da koku", la plej alta institucio de rego inter la feŭdaj senjoroj en la epoko Edo.
Creole Love Call
Creole Love Call estas balado, kiu nuntempe validas kiel tipa komponaĵo de Duke Ellington. Kiel aŭtoroj estas registritaj krom Ellington Bubber Miley kaj Rudy Jackson. La peco ekestinta en 1927 evoluis al ĵaza normkanto.
Historio de la ekesto
La solena kaj sentoplena peco ekestis onidire laŭ instigo de klarnetisto Rudy Jackson, kiu antaŭludis al Ellington dum gastmuzikado en New Brunswick Hotel bluson kaj sugestis al li, orkestri tiun kaj ludi ĝin per sia orkestro. Ellington instrumentis la pecon, donis al ĝi sian nomon (kiu aludas la opereto-furoraĵon Indian Love Call de Rudolf Friml ) kaj intermetis unuan parton de la temo, kiu devenis de Bubber Miley.
La tipe ĝangalostilan aranĝaĵon de la peco, kiun la bando muzikis dum la tuta somero, plifajniĝis la 26-an de oktobro 1927 en sonregistrejo: Kiam la bando de Ellington ludis varmiĝe, kantistino Adelaide Hall, kiu estis invitita al la sonregistrado kaj kiu ne konis la pecon, kantis al tiu kontraŭmelodion Ellington aŭdis tion kaj invitis ŝin kanti ĉi tiun melodion. Je la unua fojo kantvoĉo en ĵazo ne kanti estis aplikata por kanti tekston, sed kiel deviga instrumenta voĉo. „Perfektmaniere ĉi tiu registraĵo perfekte reprezentas ankaŭ la kapablon de Ellington, kunfandi la specifaĵojn de siaj muzikistoj kun siaj sonimagoj, tiel ke poste la kompleta rezulto apenaŭ estas disdividebla.“
La parto, kiun kontribuis Rudy Jackson al la komponaĵo, fakte devenis el „Camp Meetin’ Blues“ de King Oliver. La olivera peco konsistas same kiel la elingtona el du ĉefaj temoj; en Creole Love Call nur la klarnetparto devenas el la komponaĵo de Oliver. Al Ellington ĉi tiun melodion Jackson estis indikinta kiel propra komponaĵo. Post kiam estis aperinta la versio de Ellington kaj King Oliver okupis jurpretendojn, Ellington maldungis Rudion Jackson pro la okazintaĵo; Oliver tamen ne povis realigi siajn pretendojn, ĉar li ne tenis validas kopirajton pri „Camp Meetin’ Blues“.
Evoluo al jaza normkanto
Creole Love Call rapide famiĝis tutmonde. Jam en 1928 Comedian Harmonists enprenis la pecon en sian proramon. La kanto evoluis al klasikaĵo de la diksilanda repertuaro. Earl Hines surdiskigis la pecon en 1971 laŭ aparte sukcesinta versio. Por la moderna ĵazo Rahsaan Roland Kirk evoluigis la pecon, kiun li preskaŭ sole surdiskigis en 1967 kaj formis preskaŭ „erotika“. Plurajn jarojn poste ankaŭ Albert Mangelsdorff enprenis la pecon en sian soloprogramon. Oliver Nelson verkis sonregistraĵon de sia grandformata versio Black, Brown and Beautiful kiel omaĝo al Ellington. Ankaŭ „kortuŝas“ la pianista soloversion prezentita per senzorga spontaneco fare de Ellis Marsalis.
Katedralo de Prato
La katedralo de Prato (itale Duomo di Prato) estas la ĉefa katolika preĝejo de Prato (Toskanio), kaj la sidejo de la loka episkopo. Ĝi estis dediĉita al Sankta Stefano, la unua kristana martiro. Ĝi estas unu el la plej malnovaj preĝejoj de la urbo, ĉar ĝi jam ekzistis en la 10-a jarcento kaj estis renovigita aŭ rekonstruita plurfoje ekde tiam.
La katedralo entenas plurajn notindajn artaĵojn, inkluzive de belaj skulptaĵoj. La ekstera katedro de la katedralo estis plenumita de Michelozzo kaj Donatello en la 15-a jarcento.
Paterno
Paterno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Marsico Nuovo, Marsicovetere, Padula (SA) kaj Tramutola.
(7702) 1991 PO13
(7702) 1991 PO13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
São José do Barreiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Bananal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rudy Jackson
Rudolph „Rudy“ JACKSON (naskiĝis en 1901 je Fort Wayne en Indianao; mortis proksimume 1968 en Ĉikago) estis usona klarnetisto kaj tenorsaksofonisto de tradicia ĵazo kaj de svingo.
Vivo kaj verkado
Rudy Jackson alkreskis kiel filo de du muzikistoj en Ĉikago. Ekde sia 17-a vivojaro li muzikis en lokaj bandoj, ekde 1920 ĉe Carroll Dickerson, en 1923/24 ĉe King Oliver. Post tio li laboris en migrorevuoj kaj iris kun la bando de Billy Butler en 1925 al Novjorko. Tie li ankaŭ muzikis en la orkestro de la komplete nigrula muzika komedio Lucky Sambo (kun interrompoj ĝis 1927). En 1926/27 li laboris en la Orkestro Duke Ellington. Ekde 1929 ĝis 1933 li laboris pretertempe en la orkestro de Noble Sissle, kun kiu li vojaĝis tra Eŭropo, poste ĉe Leon Abbey kaj Teddy Weatherford tra Barato. Tie restis Jackson ankaŭ la plej multan tempon dum la Dua Mondmilito, post kies fino li revenis al Ĉikago, por retiriĝi el la muziknegoco kaj labori ĉe telekomunikada entrepreno.
Jackson kunverkis surdiskigojn en orkestroj de Ellington kaj Sissle, krome kun Sidney Bechet kaj kun Sippie Wallace.
Oberrœdern
(jen france, origine germane kaj alemane Oberrödern) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nicola Sacco
Nicola SACCO [NIkola SAko], naskita la en Torremaggiore (en la itala provinco Foggia), estis fama anarkiisto ekzekutita kun Bartolomeo Vanzetti la.
Sacco kaj Vanzetti estis akuzitaj pro rabo kaj murdo. Ilia proceso, kiu sukcesis pruvi nek ilian kulpecon nek senkulpecon, kaŭzis protestojn en multaj landoj.
Laŭdire la lastaj vortoj de Sacco antaŭ la ekzekuto estis: "Veras, ke ili povas ekzekuti la korpon, sed ili ne povas ekzekuti la ideon, kiu nepre vivos."
Mencioj
Li estas menciita en la libro «Kronikoj el la monteto» de Anna Maria Riccardi, eld. Edistudio 2020, ISBN 9788870360943, kiu rakontas el lia naskiĝa vilaĝo Toremaĝore fine de 19a kaj komence de 20a jc.
474 Prudentia
474 Prudentia estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Prudentia" estis romia alegoria figuro.
Château-l'Évêque (stacidomo)
Château-l'Évêque estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Château-l'Évêque, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Limoges-Bénédictins - Périgueux (611000).
Monolatrio
Monolatrio estas la doktrino ke, eĉ se ekzistas pluraj dioj, oni rajtas adori nur unu el ili. Kelkaj religihistorioj opinias ke la judismo origine estis monolatria, kaj nur poste iĝis strikte monoteisma.
BMW Welt
BMW Welt (en Esperanto - BMW-mondo), estas mult-funkcia ekspoziciejo de la aŭtomobila konzerno BMW en Munkeno, Germanio. En rekta proksimeco al la firmaa ĉefsidejo (turdomo konstruita kvazaŭ kvarcilindra piŝta motoro) kaj la parka eventejo de la Somera Olimpiko 1972, la ekspoziciejo estas desegnita por prezenti la aktualajn aŭtajn kaj motorciklajn produktaĵojn de la konzerno, estas centro de dissendo por tiuj aŭtoj kaj motorcikloj, kaj laŭokaze funkcias kiel eventa forumo kaj konferencejo.
Dezajno kaj konstruo
En 2001 internacia arkitektura konkurso por starigo de la ekspoziciejo estis patronita de la konzerno. Dudek sep arkitekturaj oficejoj partoprenis en la konkuro, el kiuj kvar ricevis premiojn. La ĵurio atribuis unuan premion al du oficejoj, Sauerbruch Hutton en Berlino kaj Coop Himmelb(l)au en Vieno, kaj rekomendis al la du konkurantoj reverki ilian dezajnon por ke en tria dezajna fazo la konzerno determinu kiu arkitektura oficejo estus premiita per la kontrakto.
Fine la kontrakton ricevis la arkitektoj Coop Himmelb(l)au en Vieno, kaj la instalaĵo estis konstruita de aŭgusto 2003 ĝis somero 2007 je kosto de 500 milionoj da Eŭroj. Origine koncipita por esti malfermita dum la matĉoj kaj festadoj de la Futbala Mondpokalo 2006, ĝi fine malfermiĝis la 17-an de oktobro 2007, kaj transdonoj de aŭtoj al aĉetantaj klientoj komenciĝis la 23-an de oktobro 2007.
Dum la unuaj 12 monatoj de funkcio, 2 200 000 vizitantoj akceptiĝis en la ekspoziciejo. La nombro de vizitantoj pliigis al 2 930 000 en 2013, el kiuj 60 procentaĵoj venis el Germanio. Sur la tegmento ĝi havas ampleksan sunpanelaron, kiu povas produkti 800 kW da elektra energio.
Ningŝjao
Ningŝjao aŭ Ningxia (宁夏 aŭ 寧夏 en la ĉina, Níngxià en la pinjina transkribo) estas Aŭtonoma Regiono situanta en Nordokcidento de Ĉinio, en la supra kaj meza baseno de la Flava Rivero. Ĝi najbaras al Ŝenŝjio en la oriento, Interna Mongolio en la nordo kaj Gansuo en la sudo. Ĝi estas unu el la 5 nacimalplimultaj aŭtonomaj regionoj de Ĉinio, kun la hujoj kiel ĉefa malplimulto. Ĝia ĉefurbo estas Jinĉŭano (Yinchuan).
Naturaj riĉfontoj
Ningŝjao havas 712 mil hektarojn da kulturebla kampo. Ĝi havas ankaŭ 3 milionojn da hektaroj da paŝtejoj. La kamparo el 37 milionoj da hektaroj sur Weining-ebenaĵo irigaciata per akvo de la Flava Rivero estas unu el la kvar grandaj naturaj irigaciejoj en Nordokcidento de nia lando.
En Ningŝjao oni trovis jam 50 specojn de minaĵoj. Tie estas ankaŭ abundo da ne-metalaj minaĵoj, kiaj karbo, gipso, nafto, natura gaso, kaolino, siliko kaj barito. La karba rezervo-kvanto estas granda kaj la specoj multaj, kiu nun estas elfosataj. La gipsa rezervo-kvanto okupas la unuan lokon de la lando kaj la silika rezervo-kvanto eble superis 17 milionojn da tunoj.
Medio
Nun en Ningŝjao la arbaroj kreskis al 400 mil hektaroj kaj la akumulita ligno-kvanto atingis 6,74 milionojn da kubmetroj. La arbaroj kovris nur 1,3% de la regiona areo en la 50-aj jaroj, sed nun 6,4%. La sablofiksa forstumejo Zhongwei ĉe la rando de la dezerto Tenger aplikis la rimedon dum 40 jaroj planti herbojn en ŝnuraj retoj kaj aliajn efikajn rimedojn, kreis miraklon redukti la dezerton kaj garantiis la glatan funkcion de Baotou-Lanzhou-a Fervojo iranta tra dezerto kaj danke al kiu ĝi estis premiita de UN per la titolo «Unu el la 500 plej bonaj lokoj» en mediprotektado.
Nacioj
En Ningŝjao vivas 1.8297 milionoj da hujoj, kiuj konsistigas 34,1% de la tuta loĝantaro de la regiono kaj kvinonon de la tutlandaj hujoj. La hanoj konsistigas 65,36% de la tuta loĝantaro. Krome, tie vivas ankaŭ manĉuroj, dongŝjangoj kaj mongoloj.
Ekonomio
La ĉefaj industrioj estas la karba, elektra, metalurgia, maŝino-fara, tekstila kaj manĝaja.
Ekstera komerco
Ningŝjao havas ekonomian, komercan kaj kunlaboran rilatojn kun pli ol 70 landoj kaj regionoj. Nun ĝi havas aron da industriaj kaj agrokulturaj bazoj, kie oni produktas 350 specojn de eksportaĵoj.
Fremda investo
La regiono uzas fremdan investon en fuelo, transporto, telekomuniko kaj aliaj 20 kampoj kaj la totala sumo de la fremda investo konsistigas kvaronon de la konstruaj kapitaloj de la regiono.
Telekomuniko
Telefono: en la Nordokcidento de Ĉinio Ningŝjao estas la unua regiono, kie telefonio ligas ĉiujn vilaĝojn. Ĝis 1999 12% de la tieaj familioj havas telefonon.
Fervojoj
La Baotou-Lanzhou-a Fevojo iras tra la norda kaj meza parto de la regiono. Danke al funkcio de la Zhongwei-Baoji-a Elektrizita Fervojo Ningŝjao fariĝis grava membro sur la dua Eŭrazia Ponto. Post plenumiĝo de la reformo de la Baotou-Lanzhou-a Elektrizita Fervojo la veturado estos pli facila.
Ŝoseoj
La tieaj ŝoseoj plilongiĝas po 330 km. ĉiujare kaj nun ilia totala longeco estas 8700 km kaj per tio ĝi estas unu el la provincoj kaj regionoj, kie la ŝoseoj estas densaj.
Akvo-vojoj
La Flava Rivero trapasas Ningŝjaon je 397 km, super kiu estis jam metitaj 6 ŝoseaj pontoj. Post ĉiuj 66 km super la Flava Rivero vidiĝas unu ponto. Nun la 7-a ponto estas en konstruado.
Aviado
De Jinĉŭano oni povas rekte flugi al Pekino, Ŝanhajo, Ŝiano, Kantono kaj aliaj lokoj de Ĉinio.
Projektoj bezonantaj fremdan investon
Turismo, manĝaĵoj kaj informaj servoj.
Big Flow Music
Big Flow Music estas meksika hiphopa grupo de Uriangato, Guanajuato. Ekde ilia ekesto en la jaro 2013 ili produktis kelkajn registraĵojn.
Gegrupanoj
Aktualaj
Viktorina moralo
Viktorina moralo estas nomo, kiun ricevis la morala konduto, kiu disvolviĝis ĉefe dum la epoko de la Brita Imperio, sub regado de reĝino Viktorino (regis 1837-1901), kaj kiu difinis moralan staton de la lando en la 19-a jarcento. Ĝi karakteriziĝis per seksa subpremo, kaŝigo kaj forta sociala etiko.
Oni ofte rilatigas ĝin al obsedo pri kontrolo de la seksa moralo, foje kondukante al bigoteco kaj al farisea, hipokrita konduto. Tiel oni uzis ofte florlingvon por eviti certajn vortojn. La moralo pli koncernis la eliton, kaj ĝi apenaŭ rilatis al sociaj aferoj, tiel ke plu floris la prostituado kaj infanlaboro en Britio.
Viktoro la 2-a
Viktoro la 2-a estis papo de la katolika eklezio.
Biografio
Papo  Viktoro la 2-a, episkopo de la diocezo de Eichstätt, estis parenco de Henriko la 3-a (Sankta Romia Imperio); li estis unu el la germanaj papoj dum la reforma movado de Ildebrando Aldobrandeschi el Soana, la estonta papo Gregorio la 7-a. Li estis kronita en la Baziliko de Sankta Petro de Romo la 13-an de aprilo 1055. Lia patro estis ŝvaba barono, grafo de Harwig von Calw. Instige de la tiama episkopo de Regensburg, onklo de la sama imperiestro Henriko la 3-a, li estis, ankoraŭ aĝanta la 24-an jaron, levita al la digneco de episkopo por la urbo Eichstätt. En tiu episkopa rolo li apogis la politikajn interesojn de la imperiestro kaj, fine, fariĝis unu el la plej influaj konsilantoj.
Okaze de la morto de papo Leono la 9-a, Hildebrando el Soana, la plej elstara tiama figuro de ekleziulo kaj, kiel dirite, estonta Gregorio la 7-a, tiam troviĝis en Francio kaj tuj revenis al Germanio, precize el Majenco, kien alvenis ankaŭ patricia roma delegacio kontraŭa al la rigida reformo “Hildebranda”. Hildebrando proponis kiel papon la episkopon de Eichstätt, kiu jam publike adheris al la reformaj tezoj. Tiu, do, estis nomumita papo iniciate de Henriko kaj granda parto de la ĉeestaj estaruloj en septembro de 1054. La nomumito elektis nomiĝi “Viktoro la 2-a" kaj, samtempe, helpetis al Henriko por la rekonkero de la perdita teritorioj de la Eklezio en Italio.
En Florenco en junio de 1055, okaze de la de la Florenca Koncilio, Viktoro renkontis la imperiestron, kiu helpis fortikigi la kondamnon jam esprimitan de papo Leono la 9-a pri la geedziĝo de la pastroj, pri la simonio kaj pri la rabo de ekleziaj teritorioj. La postan jaron, Viktoro troviĝis, en Germanio, ĉe la imperiestro kiam tiu ĉi mortis en Botfeld, en Harz, la 5-an de oktobro 1056. Kiel kuratoro de la infana filo de Henriko la 3-a kaj kiel konsilisto de la imperiestrino Agneta, patrino kaj regentino de la infana Henriko la 4-a, Viktoro disponis pri granda povo, kiun li uzis por pluteni pace unuigita la tuta imperio kaj plifortigi la papadon kontraŭ la agresoj de la baronoj. Li konfidis al Hildebrando la taskon realigi la reformon precipe en Francio, kiu provis malhelpi la elektadon de episkopoj taksataj neindaj je tiu ofico.
En Italio Viktoro serĉis la apogon de potenculoj por neinsidite rezidi en Romo kaj ĝin trovis en Gotfredo la Barbulo de Loreno edziniginta Beatricon de Loreno vidvino de Bonifaco la 3-a (Canossa). Tiuj potenculoj, Gotfredo kaj Beatrico kun la filino Matilda (kies patro estis la forpasinta Bonifaco), estis ostaĝoj en Germanio pro konfliktoj kun Henriko la 3-a. Kun la morto de la imperiestro, papo Viktoro sin trovis meze de malfacilaĵoj, sed fine sukcesis, precipe helpe de Hildebrando, kombini la pacon inter Agneta kaj Gotfredo, al kiu estis redonitaj edzino kaj la duonfilino krom la teritorioj de Loreno. Post la solvo de tiu problemo, Viktoro forlasis Germanion konfidante siajn taskojn, precipe la kuraturecon de la infano Henriko estonta la 4-a de la dinastio, al la episkopo de Kolonjo Anono.
La penoj de la longaj kaj elĉerpigaj vojaĝoj lin tre malfortigis ĝispunkte ke Viktoro mortis dum la vojaĝreveno al Romo pro malario najbare de Areco, la 28-an de julio 1057, kie li haltis por kvietigi konflikton inter la episkopoj de Sieno kaj Areco. Lia korpo nun ripozas en Raveno, ĉar “rabita” de iuj Ravenanoj kiuj ĝin entombigis en la preĝejo Sankta Maria Rotonda, kie ripozas ankaŭ la restaĵoj de Teodoriko la Granda.
Lia posteulo estis Frederiko de Loreno.
Aremark
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Østfold. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun (la lastaj du, Dals-Ed kaj Årjäng, situas en Svedio). Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Fosby. Parto de la komunuma teritorio estas la lagoj Ara kaj Aspern.
Pakistana Ruĝa Krescento
La societo Pakistana Ruĝa Krescento - angle Pakistan Red Crescent Society, urdue پاکستان ریڈ کریسنٹ سوسائٹی - estas organizajo de humanitara helpo en Pakistano, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la societa prezidanto funkcias la ŝtata prezidanto de Pakistano, nuntempe.
Malfermo de la centro
Malfermo de la centro (ECO C21 y C22) estas Malfermoj de la reĝa peono en ŝako.
La Blankaj volas atingi siajn celojn rapide kaj la Nigraj estas trudita al kapti la Peonon.
La malkonveno de ĉi tiu malfermo estas la eliro antaŭtempa de Damo, kiu donas ŝancon al Nigraj evolui bone. aŭ 2 De3... Al kio povus sekvi la Paulsen atako Pli bone estas sekvi la linion Kieseritzky
Centr-andaj paramoj
Priskribo
La ekoregiono okupas areon de 12 173 kvadratajn kilometrojn kaj situas je altaj altitudoj de Andoj, en la sudo de Ekvadoro kaj la nordo de Peruo, inter la arbarolimo je 3 200 metroj kaj la neĝolinio de daŭra neĝo je 4 500 metroj. Apud la plej malaltaj altitudoj la ekoregiono limtuŝas nubarbarojn kaj transirajn arbarojn.
Château-l'Évêque
Château-l'Évêque estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Centr-andaj paramoj
Priskribo
En tiu alt-montara zono troviĝas aliaj similaj paramaj ekoregionoj.
Château-l'Évêque
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Castelevêquois.
Centr-andaj paramoj
Vegetaĵaro
Tipa pejzaĝo estas kvazaŭ senarba humida arbustetaro kun arbedoj el la genro Ferreyrathus kaj herboj el la genroj Calamagrostis, Agrostis, Hypericum. Oni trovas arbojn el la genroj Polylepis kaj Escallonia.
Sándor Tekeres
TEKERES Sándor (tekereŝ) hungara popolkant-kantisto, operetkantisto. Li naskiĝis en Armăşeni la 1-an de junio 1921 kaj mortis en Budapeŝto la 11-an de julio 1977.