cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edit Róth
Kariero
Edit Róth akiris diplomon pri historio-filozofio en Universitato Babeş-Bolyai (1978) kaj de tiam ŝi estas instruistino pri historio en Odorheiu Secuiesc.
(15286) 1991 RJ22
(15286) 1991 RJ22 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Misak Mecarenc
Misak Mecarenc (armene: Միսաք Մեծարենց, 18-an de januaro 1886; Pingiana vilaĝo, vilajeto Ĥarpet- 5-an de julio 1908; Konstantinopolo, Otomana Imperio) estis elstara okcident-armena novromantika poeto.
Biografio
Misak Mecarenc naskiĝis kiel Misak Mecadurjan en la Pingiana vilaĝo de Ĥarpet, proksime de Agn. En 1894, li translokiĝis kun sia familio al Sebastia, kie li frekventis la Aramian Lernejon. Ĝis 1902 li frekventis la Anatolan Internulejon en Marzvan. De 1902-1905, li frekventis la Centran Lernejon en Konstantinopolo. Tamen tuberkulozo devigis lin forlasi sian edukadon, kaj li poste mortis pro la malsano la 4-an de julio 1908 en la aĝo de 22 jaroj.
Poezio
Mecarenc komencis verki ekde 1901, kun siaj unuaj versoj publikigitaj en 1903. Li ankaŭ kunlaboris kun multaj okcident-armenaj publikaĵoj kiel "Masis", "Hanragitak", "Orienta Preso", "Lumo", "Kuriero", "Manzumei Efkiar", "Buzandion". Multo de lia poezio diskutis la malesperon de lia neevitebla morteco.
Chicago Fire
Chicago Fire estas usona profesia futbalklubo en Ĉikago, Usono. La teamo ludas en Grandliga Futbalo, la plejbona nivelo de futbalo en Usono kaj Kanado. La koloroj de la klubo estas ruĝa, blanka, kaj blua.
Armavir
Armavir (Армавир) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03405. La urbo estis fondita en jaro 1839. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1914. La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 86137, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 45°00' norde, longitudo 41°07' oriente. La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Kubanj (Кубань) ĉe enenfluo en ĝin de rivero Urup (Уруп).
En la urbo estas fervoja stacio.
En la jaro 1959 la urbo havis 111 mil loĝantojn, en la jaro 2002 estis is 194 mil loĝantoj.
Heraltický potok (naturmemorindaĵo)
Heraltický potok estas naturmemorindaĵo kun registra numero 1515, kiu troviĝas en Ĉeĥio, en distrikto Opava, en sudokcidenta najbareco de vilaĝo Zadky proksimume 4 km oriente de municipo Velké Heraltice. Administras ĝin APNP Ostrava.
Motivo de la protekto estas malsekejoj ĉirkaŭ rojo Heraltický potok kun signifaj kreskaĵaj biocenozoj.
The Fillmore
The Fillmore estis la nomo de tri muzikteatrejoj de la koncertorganizanto Bill Graham en Usono: Fillmore East en Novjorko kaj Fillmore West posteanto de Fillmore Auditorium en San-Francisko.
Hotoguo
Hotoguo - ĉine 猴头菇, pinjine hóu tóu gū - estas {fungo, kies biologia nomo estas Hericium erinaceum. Ĝi estas uzata kiel drogherbo kaj tradicia plado de la ĉina kuirarto.
The Fillmore
Al la multaj bandoj kaj muzikistoj, kiuj registrado-koncertis en Fillmore East aŭ West, apartenas inter alie: Frank Zappa, The Doors, Aretha Franklin,  Jimi Hendrix, Santana, Crosby, Stills, Nash & Young, Miles Davis, Chuck Berry,  Neil Young.
Hotoguo
La fungo apartenas al la biologia filumo klabfungoj (latine Basidiomycota), subfilumo Agaricomycotina, klaso Agaricomycetes kaj subklaso Agaricomycetidae.
Gota lingvo
La gota lingvo - sialingve 𐌲𐌿𐍄𐌹𐍃𐌺𐍉 𐍂𐌰𐌶𐌳𐌰 (gutisko razda), aŭ pli koncize 𐌲𐌿𐍄𐌰𐍂𐌰𐌶𐌳𐌰 (gutarazda) respektive 𐌲𐌿𐍄𐌹𐍃𐌺 (gutisk) - estis antikva ĝermana lingvo kiu floris en la 6-a jarcento post la disfalo de la romia imperio, kiam la gotoj regis Iberion, Septimanion (sudan Gaŭlion) kaj Italion, inter aliaj. Nun mortinta, ĝi estas antikva kuzo de la moderna angla kaj germana lingvoj.
La gota lingvo restas en nur deko de dokumentoj, sed tiuj estas la plej antikvaj skriboj de iu ajn ĝermana lingvo. Tial ĝia studo multe helpis lingvosciencon. La plej fama el la dokumentoj estas la Arĝenta Libro, luksa evangeliaro.
Ĉar la gotoj estis kristanigitaj de Vulfilo, misiisto el Konstantinopolo, la gota estas skribita en skribo grekeca kun aldonaj runoj, ne latina. Antaŭ la gotoj kristaniĝis, ili skribis per runoj. Pli da informo pri la gota alfabeto troviĝas ĉe Skriboj de la Mondo.
Familinomoj hispanaj kun finaĵo de -ez (ekzemple, Fernández, González) estas el gota origino.
Krimea gota lingvo
Simila lingvo kiun oni nomas krimea gota aŭ krime-gota lingvo lingvo estis registrita de nederlanda ambasadestro en Krimeo en la 17-a jarcento. Li rimarkis similaĵon al sia nederlanda en loka parolo kaj notis glosojn. Tio estas ĉio dokumentita de tiu branĉo.
Cavadürli (stacidomo)
Cavadürli estas fervoja stacidomo en Klosters-Serneus, Svislando.
Neresnica (rivero)
Neresnica estas rivero en centra Slovakio, en distrikto Zvolen. Ĝi estas maldekstra alfluo de rivero Slatina. Longeco estas 25,5 km. Ĝi elfontas en Pliešovská kotlina (valkaldrono de Pliešovce) en 460m.s.m. en parto nomata Neresnica. Fluas ĝi preter partoj Zalužok kaj Ŝeĉ. Arke li turniĝas nordokcidenten, trafluas vilaĝon Pliešovce kie alprenas Sitník kaj Macovie jarok. Malantaŭ vilaĝo ĝi alprenas dekstre Kňazov potok (386,8m) a fluas tra vilaĝo Sása, kreas kelkajn meandrojn kaj ŝanĝis  direkton de fluo norden. Poste ĝi trafluas mallarĝiĝon. Poste rivero forkiĝas kaj fluas ĉirkaŭ 1,5km en du branĉoj, kiu konektas antaŭ Dobrá Niva. Rivero trafluas vilaĝon kaj alprenas Bystrý potok-on el maldeksrto, poste dekstran Močiarka-n a sinsekve Kalný potok maldekstre (341,6 m.s.m). Poste ĝi daŭrigas preter vilaĝoj Podzámčok a Breziny kaj lasas Valkadrono de Pliešovce kaj profunde entranĉaĝas en nordokcidentan parton de montaro Javorie, kie fluas tra mallarĝa valo unue nordorienten, alprenas de maldekstre Burzovo kaj antaŭ domgrupo Nerestnica turniĝas norden. Ĝi enfluas teritorion de urbo Zvolen kaj teritorion de Zvolenská kotlina (Zvolena valkaldrono) kie enbuŝas en Slatina.
Arkadak
Arkadak (Аркадак) estas urbo en Saratova provinco en Rusio. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 63203501.
La urbo estis fondita en jaro 1721. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963. La interurba telefona kodo estas 84542, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°56' norde, longitudo 43°30' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Boljŝoj Arkadak (Большой Аркадак) (apud ĝia enenfluo en riveron Ĥopjor (Хопёр)). En la urbo estas fervoja stacio. En jaro 1959 la urbo havis 14.8 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 14.4 mil loĝantojn.
Elburg
Elburg estas municipo kaj hansourbo en Nederlando kiu situas ĉe la Veluwemeer en la provinco Gelderland. Je la 1-a de julio 2006 la municipo havis 22 162 loĝantojn kaj areo de 65,95 km². La municipejo situas en Oostendorp. La malnova municipejo troviĝas en Elburg mem.
1610
1610 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
Mikroto
La ordinara mikroto (Microtus arvalis) apartenas al la genro mikrotoj el la subfamilio arvikolenoj, kiuj estas ronĝuloj. La ordinara mikroto estas palearkta specio kaj la plej ofta mamulo en meza Eŭropo.
Eksteraj karakterizaĵoj
Ĝi malsimilas muson ĉar ĝi havas malgrandajn orelojn kaj malgrandan voston.
1610
En la jaro 1610 post Kristo okazis, interalie:
Mikroto
Konduto
Ĝi vivas en herbejo kaj agro. Ĝi ŝatas taraksakon kaj trifolion sed vintre manĝas ankaŭ veran herbon.
Disvastiĝo
Ĝi vivas en palearkta ekozono.
David Hallyday
David HALLYDAY, realnome David Michael Benjamin Smet (naskiĝis en Boulogne-Billancourt), estas franca muzikisto, kantisto, kantaŭtoro kaj aŭtosportisto.
Li estas la filo de la gekantistoj Johnny Hallyday kaj Sylvie Vartan. Krom liaj multaj kunlaboroj kun aliaj artistoj, li estas aŭtoro de dek du albumoj.
Verpa conica
Verpa conica aŭ ungofungo (?) aŭ glatkapa morkelo kreskas en la norda hemisfero, sed oni trovas ĝin tre malofte. La Verpa conica apartenas al la Morkelacoj (Morchellaceae) kaj ordeno de pezizaloj (Pezizales). Verpa signifias latine peniso. La formo de Verpa similas peniso.
Ĝi ŝatas la arbarojn kun subla, humida grundo, tiel ĝi ofte aperas en apudriveraj arbaroj. Ĝi estas verŝajne mikoriza fungo.
Ĝia kapo estas kaŝtanbruna, sonorilforma, kun sulketa aŭ glata surfaco. La kapo ligiĝas al trunko nur ĉe la pinto. La interna kapa surfaco estas malpure blanka, la diametro estas 2-4 cm. La trunko altas 5-15 cm, meze kava, kun blanketa karno. Ĝi ne havas karakterizan odoron.
La senkoloraj sporoj (25-33 x 15-19 µm) situas sur pinto de la fungofadenoj, en oksporaj askoj, kiuj havas glatan surfacon kaj eliptan formon.
Ibiracatu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Kasiopeo (trajno)
Kasiopeo (japane: カシオペア [kaŝiopeo], angle: Cassiopeia) estas luksa tranokta super-ekspresa trajno en Japanio. Ĝi veturas inter la Stacio Ŭeno en Tokio kaj la urbo Sapporo en la norda insulo de Hokajdo. Ĝi vojaĝas ĉirkaŭ 16½ horojn.
Palaco de Kulturo de la Naciecoj
La Kultura Palaco de la Naciecoj (民族文化宫) en Pekino estis konstruita en 1959 kiel unu el la "Dek Grandaj Konstruaĵoj" (十大 建筑 Shí Dà Jiànzhù) de Pekino, sur bazo projektita de arkitekto Zhang Bo.
La konstruaĵo estis konstruita laŭ la stilo de socialisma klasikismo kun tradiciaj ĉinaj motivoj por la 10-a datreveno de la fondo de la Ĉina Popola Respubliko. Ĝi havas muzeon (50 000 ekspoziciaĵoj, konstanta ekspozicio pri la materia kulturo de la etnaj malplimultoj de Ĉinio), bibliotekon (600 000 volumoj), teatron kaj hotelon.
La areo de konstruaĵoj estas 32 000 kvadrataj metroj. La ĉefa konstruaĵo havas 13 etaĝojn kaj altas 67 metrojn. La fasado de la konstruaĵo estas blanka kaj la konstruaĵo havas tradician ĉin-stilan tegmenton kun bluaj vitraj tegoloj.
Kasiopeo (trajno)
Dum irado de al, trajno haltas ĉe Omija, Ucunomija, Korijama, Fukuŝima, Sendaj, Iĉinoseki, kaj Morioka. La unua haltejo en Hokajdo estas Hakodate inter 04:00 kaj 04:30 de la sekva tago, kaj atingo al Sapporo estas ja ĉirkaŭ la 9-a horo.
Ree de Sapporo, la unua haltejo post lasante Hokajdo estas Sendaj, ja ĉirkaŭ 04:30 de la sekva tago. La alvena tempo ĉe estas ĉirkaŭ 09:30.
Ibipitanga
Ibipitanga estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 14.171 loĝantojn en 2010.
Andrea Koncz
Andrea Koncz [konc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koncz Andrea estas hungara aktoro.
Andrea Koncz naskiĝis la  en Odorheiu Secuiesc (Rumanio).
Biografio
Andrea Koncz apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi maturiĝis en liceo en 2005, post 5 jaroj ŝi akiris aktoran diplomon en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István. Post la diplomo ŝi translokiĝis al Hungario, kie ŝi havis rolojn en pluraj teatroj. En 2012 ŝi aliĝis al Nova Teatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis 2 premiojn en 2014.
Penjalaro
Penajlaro (Peñalara) estas la plej alta montaro de la Gvadarama Montaro (montaro kiu apartenas al la Centra Sistemo) kaj de la Madrida Regiono kaj Provinco Segovio kun 2.428 metroj alte super la marnivelo. Ĝi estas unu el la pintoj plej simbolaj kaj gravaj de la montara sistemo kaj ĝia pinto estas la pleja altaĵo de la Natura Parko Penjalaro. La altaĵo de Penjalaro estas 1.113 metroj.
NGC 2050
NGC 2050 (alia indiko — ESO 56-SC170) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Penjalaro
En la pinto de tiu ĉi montaro oni povas trovi, krom la geodezian verticon, malgrandan kapelon dediĉatan al la Virgulino Maria kaj plurajn lignajn afiŝojn indikante itinerojn. La pinto de Penajlaro troviĝas en la centro de la samnoma montara masivo, kiu estas el granito kaj ĝi havas serion de sinsekvaj pintoj de nordoriento al sudokcidento. La pinaroj kiuj tapiŝas la flankojn de tiu ĉi montaro kovras ĝin ĝis 1.900 metroj alte kaj de tie aperas la alpaj pratoj. Tie ankaŭ ekzistas pli ol dudek lagetoj el glacia origino kie vivas pli ol dek specioj de amfibioj kaj aliaj bestoj el alta montaro. En Penjalaro lernis la alpinismon la plej gravaj alpinistoj de Madrido kaj ĝi estas montaro tre vizitata de turistoj pro la facilaj aliroj kiujn ĝi havas.
NGC 2050
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
10966 van der Hucht
10966 van der Hucht estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Karel van der Hucht, de ka Centro de kosma esploro de Utrecht. Aŭtoritato pri la Wolf-Rayet steloj. Li kompilis la Katalogon de la Galaksiaj Wolf-Rayet steloj. Li estis nomumita helpanta ĝenerala sekretario de la IAU en 2003.
Fuĝo-lukto reago
Fuĝo-lukto reago (nomita ankaŭ fuĝa, lukta, frosta aŭ servema reago [en posttraŭmata malordo, hiperagitiĝo, aŭ akra stresreago) estas fiziologia reago kiu okazas responde al konstatita damaĝa okazo, vundiga atako, aŭ minaco kontraŭ survivado. Ĝi estis unuafoje priskribita de Walter Bradford Cannon. Lia teorio asertas ke animaloj reagas al minacoj per ĝenerala malŝarĝo de la simpatia nervosistemo, pretigante la animalon por luktadi aŭ forigo. Pli specife, adrenaj medoloj en la surrena glando produktas hormonan eligon kiu rezultas en sekrecio de katekolaminoj, ĉefe de noradrenalino kaj adrenalino. Amit Sood, Profesoro de Medicino ĉe la Mayo Clinic College of Medicine studas la klasikan fuĝ-luktan reagon kaj asertas ke estrogeno kaj testosterono estas ankaŭ hormonoj kiuj tuŝas al kiel oni reagas al streso, ĉar ili estas neŭrotransmitilaj dopamino kaj serotonino.
Tiu reago estas agnoskita kiel unua stadio de ĝenerala adaptosindromo kiu regulas stresajn reagojn ĉe vertebruloj kaj aliaj organismoj.
Troa reago
Troaktiveco de la Fuĝo-lukto respondo estas konsiderata unu el la eblaj kaŭzoj de la disvolviĝo de kronika streso kaj rilataj malsanoj kiel diabeto, hipertensio kaj diversaj kormalsanoj.
Arsenjev
Arsenjev (Арсеньев) estas urbo en Ĉemara Regiono de Rusio.
La loĝloko estis fondita en 1902, ĝi havas statuson de urbo ekde 1952.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 42361, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en 2005).
24640 Omiwa
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Omiŭa-Sanktejo, unu el plej malnovaj en Japanio. Tiu sanktejo troviĝas sur la Monto Miŭa, en la sud-oriento de la Jamato-Baseno, Miwa, Sakurai, gubernio Nara.
Arsenjev
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 44°10' norde, longitudo 133°16' oriente.
La urbo situas sur la dekstra bordo de rivero Arsenjevka enfluanta en riveron Ussuri.
La urbo havas fervojan stacion.
En 1959 la urbo havis 26,3 mil loĝantojn, en 2012 58,0 mil loĝantojn.
Sentabaka kulturo
Sentabaka kulturo kaj Esperanto
En 1924, la Esperantista Tabakkontraŭula Asocio (ETA) estas fondita dum la UK en Vieno. La instigantoj estis doktoro A. Hloucha kaj W. Mudrak, kiel elektita afergvidanto. Kunhelpis ĉefe M. T. Gueritte, E. L. Osmond, profesoro F. Grimm, E. Koblische, B. Gluchowski, R. Horner, August Oskar Bünemann, doktoro István Joó, E. Urbach kaj A. Neupert. La revuoj estis La Junularo kaj Libero.
Ekde 1929, ETA nomiĝis "Verda Kruco, laborkomunumo por Sentabaka Kulturo". En 1933, Verda Kruco havis geinteresulojn en proksimume dudek landoj. La adreso estis Judenplatz 8 en Vieno.
Val-de-Reuil (stacidomo)
Val-de-Reuil estas franca stacidomo sur linio Paris-Saint-Lazare -, situanta en Val-de-Reuil, en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Rungis (MIN) (stacidomo)
Rungis (MIN) estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Rungis (departemento Val-de-Marne).
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Choisy-le-Roi - Massy-Verrières (985000).
30183 Murali
30183 Murali estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Chythanya Murali, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lisa Academy de Little Rock (Arkansaso).
Karpetanio
Karpetanio, en hispana kaj latina origine Carpetania estis antikva regiono hispania. Estis loĝata de keltoj nome karpetanoj, setliĝintaj inter la rivero Guadarrama, la montoj de Toledo, la rivero Gvadiano kaj la Sierra de Alcaraz, enhavanta proksimume kelkajn zonojn de la aktualaj regionoj de Madrido kaj Kastilio-Manĉo. Ili havis kiel najbarojn sude la oretanojn, nordoriente la keltiberojn kaj nordoriente la vakceojn kaj vetonojn. Ili ne konsolidigis politikan unuigon kaj ties integrigo en la romia mondo eble estis rapida, kio klarigas neeston de mencioj en la literaturo pri la konkero. Ties ĉefaj urbaj setlejoj, Toletum (la aktuala Toledo), Complutum (la aktuala Alcalá de Henares), Consabura (la actuala Consuegra), Segóbriga (ĉe la aktuala Saelices, setlita de karpetanoj aŭ olkadoj) kaj Laminio (de nesolvita lokigo) akiris tuje statusojn jurajn municipajn.
Koloraj revolucioj
Koloraj revolucioj estas termino uzata de la amaskomunikilaro por priskribi la protestmovadojn en nombro da landoj, kiuj ekestis sociajn kaj politikajn ŝanĝojn. Partoprenantoj en koloraj revolucioj kutime uzas pacan reziston por protesti kontraŭ registaroj kaj sociekonomiaj situacioj. Tiaj movadoj inkluzivas la "Revolucion de la diantoj" en Portugalio (1974), la "Revolucio de la rozoj" en Kartvelio (2003), la " Purpuran revolucion " en Irako (2003-2005), la " Oranĝan Revolucion" en Ukrajnio (2004/2005), la "Cedro-Revolucion"en Libano (2005), la "Tulipan Revolucion en Kirgizio "(2005), la "Bluan Revolucion" en Kuvajto (2005), la "Cejanbluan Revolucion" (Ploshcha-2006) en Belorusio (2006), la "Safranan Revolucion" en Birmo (2007), la "Verdan Revolucion" en Irano (2009), la "Jasmenan Revolucion" en Tunizio (2011), la "Sunfloran Revolucion" en Tajvano (Ĉinio) (2014) kaj la "Revolucion de la ombreloj" en Honkongo.
Sennaciismo
Sennaciismo estas termino priskribanta politikajn konceptojn vortigitajn unuavice, sed ne nur, de Eŭgeno Lanti, kiuj kunigas iujn aŭ ĉiujn el la jenaj tendencoj kaj ideoj:
a) radikala kontraŭnaciismo, b) universalismo, c) tutmondismo, ĉ) agnosko de la historia tendenco al lingva unueciĝo de la homaro kaj foje eĉ la strebo akceli ĝin, d) neceso de tiusenca eduko kaj organizo de la monda proletaro, kaj e) la utilo de Esperanto kiel instrumento de tiusenca edukado.
Kvankam naskiĝinta en la sino de SAT, sennaciismo ne estas ties oficiala ideologio.
Muhen
Pri la komunumo
Muhen estas komunumo en la distrikto Araŭo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3489 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Sennaciismo
Unuaj balbutoj
Tiuj ideoj, plifortiĝintaj pro la tiam ĵus okazinta Unua mondmilito, saturis la fondintojn de SAT en 1921. Oni klare retrovas ilin en la verketo de Lanti, For la Neŭtralismon!, kiu unue aperis kun la pseŭdonima subskribo "Sennaciulo". Vivo estas al Lanti batalado, kaj necese estas plani ĉi tiun same kiel militon. Celo de la lukto estas renversi la burĝaron kaj starigi mondon, en kiu regas justeco, ĉar "kie ne estas justeco, tie kuŝas latente milito". Lanti reliefigas, ke inter homaranismo kaj la propraj ideoj la diferenco estas jena : Zamenhof celas pacon kaj unuiĝon de la homaro sed ne analizas kialojn de militoj. Rimedo de la batalado al liberiĝo estas Esperanto, kiel universala lingvo ebliganta forigon de lingvaj baroj, kiun do endas meti en manojn de klasaj amikoj : Esperanto povas fariĝi ilo de reakcio se en manoj de reakciuloj (ekze. kiel okazis dum la ĵus okazinta milito, kiam francia kaj germania registaroj utiligis por si la t.n. neŭtralajn movadojn por eksterlanden propagandi siajn naciismajn politikojn). Por ke ĝi estu revolucia ilo, necese estas akceptigi ĝin de la revolucianaro kaj ke ĝi estu kiel eble plej perfekta, do oni sekvu la konsilojn de lingvistoj, eĉ se ili agadas en la neŭtrala movado. Lanti insistas ankaŭ pri la neceso varbi pliajn homojn kaj instrui al ili la lingvon, kaj ebligi, ke ĝi fariĝu tuj utila al la varbitoj, ĉar nur per uzo de Esperanto povas naskiĝi sento supernacia, "antidoto al naciismo".
La unuaj SAT-anoj ofte konsideris sennaciismon kiel "tegmentan" ideologion de SAT kaj volonte nomis sin mem "sennaciuloj". Tamen, ĝis la publikigo de la Manifesto de la Sennaciistoj verkita de Lanti, "sennaciismo" estis vorto kovranta diversajn sufiĉe malsamajn ideojn. Por multaj SAT-anoj, kiuj tiam konfesis sennaciismon, tiu ĉi simple estis jen "(proleta) internaciismo plus esperanto", jen laborista versio de la homaranismo de Zamenhof.
Muhen
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,03 km², de kiuj 2,90 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,20 km² de konstruaĵoj. La plej malalta punkto de la komunumo situas sur alteco de 425 m s.m. ĉe la norda komunumlimo ĉe la bordo de la rivero Suro, dum la plej alta punkto troviĝas sur alteco de 635 m s.m. sur deklivo de la monto Wannenköpfli.
Sennaciismo
Unuaj balbutoj
Komparo de ABC de Sennaciismo verkita de Elsudo (Kolĉinski) kaj aperinta ĉe SAT, kun la Manifesto de la Sennaciistoj montras, kia abismo povis ekzisti inter diversaj konceptoj pri sennaciismo. Elsudo en sia verko klare kaj rekte difinas SAT "movado porsennaciisma". Drezen okaze de la skismo de la tridekaj jaroj ne riproĉis al SAT simple "sennaciismon", kiun komunistoj en SAT ĝis tiam (kun propra kompreno) subtenis, sed "sennaciismon de marko Lanti".
Muhen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Muhen limas en nordo al Oberentfelden, en nordoriento al Gränichen, en oriento al Teufenthal, en sudo al Hirschthal, en sudokcidento al Holziken, kaj en okcidento al Kölliken.
Sennaciismo
Unuaj balbutoj
Iom post iom la kompreno pri sennaciismo formuliĝis per artikoloj de Eŭgeno Lanti en la organoj de SAT (artikoloj plejparte represitaj en Vortoj de Kamarado E. Lanti kaj ampleksantaj 23 paĝojn de la libro).
Muhen
Trafiko
Muhen estas konektita al la publika trafikreto per la trama etŝpura fervojo "Suhretalbahn" (Surovalo-Fervojo) de Araŭo al Schöftland.
Sennaciismo
Pli preciza formulado
En 1928, Lanti publikigis broŝuron: La Laborista Esperantismo, en kiu unu tuta ĉapitro estas dediĉita al la difino pri la nova termino. Ĝis tiam, en la senpartieca organizo, la sennaciisma tendenco ne renkontis kontraŭstaron. Sed en 1929 okazis krizo en SAT, kaj la sennaciismo fariĝis en la manoj de la opoziciuloj ilia ĉiama argumento por ataki ties gvidantojn.
Muhen
Trafiko
Okcidente de la setlejoj pasas la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Okcidento norde en distanco de proksimume 6 kilometroj.
Sennaciismo
Pli preciza formulado
Tiuj opoziciuloj asertis, ke la sennaciismo estas porimperiisma kaj sekve "kontraŭrevolucieca“. Tiu subita, neatendita atako havis kiel rezulton, ke Lanti en 1931 aperigis anonime 3000-ekzemplere broŝuron: Manifesto de la Sennaciistoj, kiu poste estas tradukita en kelkajn lingvojn kaj jam aperis en 2000 ekzempleroj en franca lingvo.
Muhen
Historio
En mezepoko Muhen ĝis la jaro 1173 troviĝis sub la regado de la Grafoj de Lencburgo, poste ĝi apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto al la Habsburgoj. Ek de la fino de la 14-a jarcento la Muhen formis apartan jurisdikci-distrikton. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Muhen venis sub berna regado. La tribunala distrikto Muhen estis atribuita al la tribunala distrikto de Kölliken de la voktejo Lencburgo. Kiam okaze de la Helveta Revolucio Argovio estis kun helpo de francaj trupoj liberigita de la ĵurkomunuma servuteco, Muhen estis atribuita al la distrikto Araŭo de la nove fondita Kantono Argovio.
Sennaciismo
Pli preciza formulado
En tiu Manifesto estis jene difinita la sennaciismo: "Kio karakterizas la sennaciismon, tio estas ĉefe ĝia agnosko pri la grandega rolo, kiun ludas en la mondo la artefaremo. Tia kapablo faris el la homo la reĝon super la aliaj animaloj. La homo adaptas la naturon al si, dum la besto devas adaptiĝi al la naturo. La sennaciistoj sekve ne neas la grandan forton, kiu kuŝas en la volo de l' homo. Ili sendube scias, ke li ne povas liberiĝi el sia propra pezo, aŭ salti for de sia ombro. Tamen la limigita spaco, sur kiu agas la homo, estas relative larĝa. Lia volo sekve povas fari grandajn verkojn. Tial ni kredas, ke la fatalaj leĝoj de la historio estas nur relativaj."
La plia sekva cito el la sama verko, kiu pliprecizigas komprenon pri la nova ismo, elvokis siatempe riproĉojn fare de la stalinismaj internaciistoj, pro ĝia klara kontraŭstaro al la tiam reganta teorio pri "konstruo de socialismo en ununura lando": "La sennaciistoj batalas kontraŭ ĉio nacieca; kontraŭ naciaj lingvoj kaj kulturoj, naciaj kutimoj kaj tradicioj. Por ili Esperanto estas ilia ĉefa lingvo kaj la naciajn ili konsideras nur kiel helpajn. Ili rifuzas partopreni en iu ajn nacibatalo kaj agnoskas kiel necesan kaj profitdonan al la ekspluatata klaso nur la klasbatalon kun la celo forigi la klasojn, la naciecojn kaj ĉian ekspluaton.“ (sama verko.)
Tial ke la hereza doktrino trovis kontraŭstaron en SAT, la sennaciistoj grupiĝis en Frakcio aganta memstare de la de ili tamen fervore subtenata organizo kaj ekeldonis pli-malpli regule la Sennaciistan Bultenon. Dum unu periodo ĝis 1933 redaktis ĝin la frakcia sekretario Hermann Wagner. De januaro 1935 ĝis decembro 1937 ĝi aperis sub la nomo Herezulo, redaktita de Lanti.
Post la morto de Lanti
Post la morto de Lanti en 1947 kaj la postmilita rekonstituiĝo de SAT, la sennaciistoj restarigis sian SAT-frakcion en 1948 sub la gvido de R. Roberts (vd. la Komunikon de la Frakcio de tiu jaro). Sennaciistaj SAT-anoj prizorgis kaj financis du reeldonojn de la Manifesto de la Sennaciistoj (1951 kaj 1971) kaj de diversaj prisennaciismaj tekstoj de Lanti.
En 1978, la SAT-kongreso en Lekturo decidis kontraŭ la obĵetoj de sennaciistoj Gvidrezolucion, kiu deklaris interalie: "La konservado de gentaj lingvo kaj kulturo estas ligita kun la lukto por nova sociordo, sekve unu ero en la strebado ĝenerala de SAT-anoj al justo kaj individua libero."
Dum la 80-aj jaroj, en la periodo, dum kiu T. Burnelle estis la sekretario de la Sennaciista Frakcio, estis decidita Deklaracio pri Sennaciismo, kiu akcentis, ke la sennaciistoj luktas kontraŭ la naciismo kaj cele al ĝenerala individua rajto de memdetermino, kiu inkluzivas la individuan rajton sin (identece) determini laŭvole. La Frakcio plu agadis, sed estis dum la 80-aj kaj 90-aj jaroj parte nefunkcianta, kvankam debato pri sennaciismo pluis en la kolumnoj de Sennaciulo.
Sennaciismo hodiaŭ
Ĉe la SAT-Kongreso en Nagykanizsa (Hungario) en 2001 estis reestablita la Sennaciisma Frakcio de SAT rezulte de rekreskinta intereso pri sennaciismo kaj rilataj temoj, kiu evidentiĝis jam antaŭe per la fondo de la dissendolisto "Sennaciismo". Dum la refonda kunveno estis decidita Deklaracio pri Sennaciismo, kiu estas reviziita versio de la antaŭa Deklaracio.
La nun aktivaj sennaciistoj de la Sennaciisma Frakcio kulturas kaj evoluigas la universalismajn kaj (radikale) kontraŭnaciismajn pensofluojn, kiuj karakterizis ankaŭ pli fruajn elformulojn de la sennaciismo. Ili malpli strikte ol antaŭaj generacioj de sennaciistoj orientiĝas je la lantia sennaciismo, kaj ankaŭ ne alstrebas doktrinan homogenecon. Kelkaj membroj de la Frakcio klopodas rezisti ideologiojn, kiuj iĝis tre influaj en la ĝenerala Esperanto-movado dum la pasintaj jardekoj kaj kiuj parte parencas al ideoj el novdekstraj medioj: etnismon, instrumentigon de Esperanto por diversaj specoj de identec-politiko, diferencismon (etnoplurismon) kaj "lingvodefendadon".
Ankaŭ ekster SAT kaj la Sennaciisma Frakcio troviĝas esperantistoj, kiuj diversgrade aliĝas al sennaciismaj ideoj. Sennaciismon oni ne disvastigas ekster la Esperanto-komunumo. Lanti klarigis tion en la 5-a ĉapitro de La Laborista Esperantismo: "propagandi sennaciismon al malsamlingvanoj estus same malsaĝe kiel instrui beletristikon al analfabetoj". Diverstempe oni tamen relativigis tiun starpunkton, eldonante nacilingvajn tradukojn de la Manifesto de la Sennaciistoj pro la konvinko, ke tio povas helpi ĉe la disvastigo de Esperanto. La Manifesto, cetere, finiĝas per alvoko al neesperantistoj: "La sennaciistoj vokas al la laboristoj el la tuta mondo: Lernu esperanton! Esperantistoj sennacieciĝu!"
Verkoj pri Sennaciismo
Pliaj tiutemaj artikoloj legeblas en diversaj SAT-gazetoj.
Murialdo
Murialdo estas komunumo de Italio.
Monterosso al Mare
Monterosso al Mare estas komunumo de Italio.
Okcidente de la origina vilaĝo, preter la kapucina monteto, troviĝas la loĝata areo Fegina, relative moderna ekspansio dediĉita al mara turismo, kiun oni povas atingi per tunelo de kelkaj dekoj da metroj. La loka fervoja stacidomo situas en Fegina kie estas relative pli grandaj strandoj ol la mallarĝaj klifoj, kiuj karakterizas la aliajn vilaĝojn de la Cinque Terre.
Historio
Laŭ iuj historiaj fontoj, unua homa setlejo en la areo estis nomita Albareto; ĝi estis konstruita en la tujaj altaĵoj de la nuna urba areo de Monterosso. Tie troviĝis iuj entombigoj de la antaŭromiaj Liguroj. tiu vilaĝo estis ddtruita en la jaro 643 fare de la longobardoj.
La mezepoka vilaĝo Monterosso devenas de la 9-a jarcento kaj estis konstruita ĉe la enfluejo de la rivereto Buranco, kiu probable estis la ekstrema limo de la havaĵoj de la familio Obertenghi en la regiono.
Memoro pri la pasinteco kaj la konstantaj luktoj, estas la kastelo, kun siaj longformaj muroj, kiu inkluzivas tri cilindrajn turojn, la Aŭrora turo super la maro kaj la mezepoka turo en la urbo antaŭ la Preĝejo San Giovanni Battista.
Kun la ĝenova regado la teritorio spertis rimarkindan agrikulturan disvolviĝon - kun la intensigo de la kultivado de tritiko kaj de vinberejoj en la karakterizaj terasoj (la tiel nomataj "fasce") proksime al la marbordo - kaj marista agado; tiurilate, jam en la deksepa jarcento tinuskapta retaro estas menciita en la akvoj antaŭ Punta Mesco.
La 25an de oktobro 2011 malbonega vetero trafis orientan ligurion kun inundoj, damaĝoj, viktimoj kaj malaperintoj en diversaj lokoj en la liguria teritorio. Inter la plej trafitaj municipoj estis ankaŭ Monterosso al Mare (jam trafita en 1966 de simila inunda fenomeno) kie intensa pluvokvanto kaŭzis multoblajn damaĝojn al hejmoj kaj entreprenoj en la historia centro (taksita de la urbestro mem ĉirkaŭ 37 milionoj da EUR
Ekonomio
La loka ekonomio baziĝas ĉefe sur turismo kaj induktitaj agadoj. En la karakterizaĵ terasoj la vinberoj estas kultivataj, kun la produktado de vinoj kiel la fama sciacchetrà.
Estas fiŝkaptada agado, ligita al la "pasado de la anĉovoj" fiŝkaptitaj kun la lampara, tradicie en la tago de Sankta Petro (29 junio); anĉovoj kiuj ankaŭ konservas per salo, kun la produktado de salitaj anĉovoj, kiu akiris la agnoskon de "Slow Food" (Malrapida Manĝaĵo), organizo, kiu agas por malebligi la malaperon de lokaj manĝkulturoj kaj tradicioj.
Ĝemelurboj
Monterosso al Mare estas ĝemelita kun:
Heinrich Rose
Heinrich Rose (1795-1864) estis germana mineralogo, apotekisto, analiza kemiisto, remalkovrinto de la kemia elemento niobio (1844) kaj profesoro pri kemio en la Universitato de Berlino (1835). Li ankaŭ verkis pri fosforesko aŭ fotona emisio de kelkaj materialoj en la Brita Ĵurnalo pri Sciencoj de la Reĝa Institucio.
Biografio
Heinrich Rose estis filo de la apotekisto kaj kemiisto Valentin Rose la Juna (1762-1807), frato de la mineralogo Gustav Rose (1798-1873), onklo de la germana kirurgo kaj kuracisto Edmund Rose (1836-1914), disĉiplo de Jöns Jacob Berzelius kaj samtempulo de Friedrich Wöhler. Li apartenis al familio de komercistoj kaj intelektuloj el Brandenburgo.
Li kaj lia frato Gustav estis trejnitaj de la kemiisto Martin Heinrich Klaproth, kiu estis asistanto de sia patro. En 1815, li venis al Parizo kaj kiel volontulo engaĝiĝis en la milita servo. En Parizo, li konatiĝis kun Louis Nicolas Vauquelin, Joseph Louis Gay-Lussac, Jean-Baptiste Biot kaj Claude Louis Berthollet. Li laboris unue kiel apotekisto en Jelgava, en Latvio, kie la amikeco kun Theodor Grotthuss (1785-1822), konvinkis lin studi kemion pli profunde.
Inter 1819 kaj 1821 li estis trejnita de Jöns Jakob Berzelius, en Stokholmo, kaj tie li plenumis siajn unuajn kemiajn eksperimentojn. En 1821 li ricevis sian doktorecan diplomon en la "Universitato de Kielo". Post diplomiĝi kiel kemiisto en 1822, li iĝis privata docento en la Universitato de Berlino kaj profesoro pri kemio en la 31-a de aŭgusto 1835.
En 1829 li iĝis membro de la Rusia Akademio de Sciencoj, en Sankt-Peterburgo. En 1830 li estis nomumita eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj. En 1832 li estis indikita kiel membro de la Prusa Akademio de Sciencoj. En 1835 li estis nomumita eksterlanda membro de la "Bavara Akademio pri Sciencoj".
En 1849, li elektiĝis por la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. En 1856 li estis nomumita koresponmda membro de la "Akademio de Sciencoj" en Göttingen. En 1860 li iĝis membrom de la Nacia Akademio de la Sciencoj Leopoldina kaj en la 31-a de majo 1861 li estis omaĝita per la "Ordeno de merito por la Sciencoj kaj Artoj".
Karl Friedrich Rammelsberg (1813-1899) estis sukcedanto de Heinrich Rose en la "Universitato de Berlino".
Historio de la niobio
Niobio (aŭ kolumbio) preskaŭ ĉiam okazas kun la tantalo pro la simileco rilate al atomgrando kaj kemiaj proprecoj. La mineraloj "kolumbito" kaj "tantalito" enhavas ambaŭ elementojn, malsimiligante nur rilate al iliaj proporcioj: kolumbito enhavas pli da niobio kaj tantalito pli da tantato. En 1802, Ekeberg malkovris novan metalon en rartera metalo nomata "itrotantalito", kaj nomis ĝin "tantalo" omaĝe al Tantalo el la greka mitologio, kiu suferis pro malsato, kaj ĉi-tiu nova elemento ne reakciis kun acidoj. Li skribis: "Mi nomas tiun metalon "tantalo" ... parte alude al ĝia nekapableco, kiam enmergigita en acido, absorbi ĝin kaj saturiĝi".
Kaj kolumbito kaj tantalito estis analizitaj de William Wollaston (1766-1828) en 1809 (post kiam Hatchett efektive forlasis la sciencon kaj ekprenis la negocojn de sia patro post lia morto). Wollaston estis konfuza pro la simileco en la fizikaj kaj kemiaj proprecoj de la du elementoj kaj li eĉ kredis ke ili estis la samaj, t. e., li deklaris ke la kolumbio de Hatchett kaj la tantalo de Ekberg estis verdire la samaj elementoj kaj sekve klarigo pri la du elementoj restis konfuzaj ĝis 1844. La repostuloj kaj nomoj de Hatchett estis preterlasitaj, kaj la nomo de Ekeberg supervivis.
Eĉ la esploroj de Rose ne sukcesis klarigi la kemion de la niobio kaj tantalo, pro la komplekseco kaj simileco inter ambaŭ. Finfine, en 1866, la sveda kemiisto Christian Wilhelm Blomstrand (1826-1897) kaj la svisa kemiisto Jean de Marignac klarigis la kemion de la du elementoj. Blomstrand unue sukcesis izoli la metalan elementon niobion per reduktado de la "niobia (V) klorido" kun hidrogeno.
La unuaj puraj specimenoj de ambaŭ niobio kaj tantalo estis nur produktitaj en 1907 kiam Werner von Bolton (1868-1912) reduktis la K2NbOF5 kaj K2TaOF5 kun metala natrio.
Pavlikianoj
Pavlikianoj (malnovarmene: Պաւղիկեաններ, Pawłikeanner ; greke: Παυλικιανοί; laŭ arabaj fontoj: Baylakānī, al Bayāliqa البيالقة ) estis kristana adoptisma sekto de Armenio kiu formiĝis en la 7a jarcento, eble influitaj de la gnostikaj movadoj kaj la religioj kiaj Markionismo kaj Maniĥeismo. Laŭ mezepokaj bizancanaj fontoj, la nomo de la grupo estis derivita de la Episkopo de Antioĥio de la 3-a jarcento, Paŭlo el Samosata, sed la pavlikianoj ofte estis misidentigitaj kun sekvantoj de Paŭlo el Tarso laŭ la nomo verŝajne deriviĝus;  tial la identeco kun Paŭlo por kiu la movado estis nomita estas pridisputata. Kutime Konstanteno Silvano estas konsiderita kiel ĝia fondinto.
Ili floris inter 650 kaj 872 en Armenio kaj Orienta Anatolio kaj ekde tiam en regiono de Trakio de la Bizanca Imperio. Ili havis ĝeneraligitan politikan kaj armean influon en Malgranda Azio, inkluzive de portempa sendependa ŝtato meze de la 9-a jarcento centrita en Tephrike, pro kiuj estis kontinue persekutitaj de bizancaj imperiestroj ekde la mezo de la 7-a jarcento. Ili ankaŭ estis persekutitaj pro religia rezonado sed ne dum la periodoj de bizanca ikonoklasmo aŭ ilia agado estis ignorita kontraŭ militaj devoj. Inter la mezo de la 8a kaj la 10a jarcento, bizancaj imperiestroj perforte translokigis multajn pavlikiajn koloniojn al nuna Plovdiv en Trakio por defendi la limon de la imperio kun la Unua Bulgara Imperio ankaŭ por malfortigi la pavlikian influon en la Oriento,  kie ili estis poste alportitaj al la Romkatolika Eklezio dum imperiestro Alekso la 3-a Angelos. En Armenio la movado evoluis al tondrakianismo,  dum en Eŭropo ĝi influis la formadon de bogumilanoj, kataroj kaj aliaj herezaj movadoj. En Eŭropo ili estas la prapatroj de la katolikaj bulgaroj, specife de banataj bulgaroj, kaj islamaj bulgaroj, specife la pomakoj.
Mezepoko kaj transloĝiĝo al Bizanca Imperio
La fontoj montras, ke plej multaj pavlikaj gvidantoj estis armenoj. La fondinto de la sekto laŭdire estis armeno kun la nomo Konstanteno, kiu devenis de Mananalis, komunumo proksime de Samosata, Sirio. Li studis la Evangeliojn kaj Epistolojn, kombinis doktrinojn dualismajn kaj kristanajn kaj, surbaze de la unuaj, vigle kontraŭis la formalismon de la eklezio. Konsiderante sin kiel estinta vokita restarigi la puran kristanismon de Paŭlo la Apostolo (el Tarso), li adoptis la nomon Silvano (unu el la disĉiploj de Paŭlo), kaj ĉirkaŭ 660, li fondis sian unuan parokon en Kibosa, Armenio. Dudek sep jarojn poste, li estis arestita de la imperiaj aŭtoritatoj, juĝita pro herezo kaj mortigita per ŝtonoj. Simeono, la kortega funkciulo, kiu plenumis la ordonon, mem konvertiĝis, kaj adoptante la nomon Tito, fariĝis la posteulo de Konstantino. Li estis mortbruligita en 690.
La adeptoj de la sekto fuĝis, kun Paŭlo ĉe ilia kapo, al Episparis. Li mortis en 715, forlasante du filojn, Gegnaesius (kiun li nomumis sia posteulo) kaj Teodoro. Ĉi-lasta, dirante, ke li ricevis la Sanktan Spiriton, leviĝis kontraŭ Gegnaesius sed malsukcesis. Gegnaesius estis kondukita al Konstantinopolo, aperis antaŭ Leono la 3-a, estis deklarita senkulpa de herezo, resendita al Episparis, sed, timante danĝeron, iris kun siaj anoj al Mananalis. Lia morto (en 745) estis okazo de disiĝo en la sekto; Zakarja kaj Jozef estante la gvidantoj de la du partioj. Ĉi-lasta havis la pli grandan sekvantaron kaj estis sukcedita de Baanies en 775. La sekto kreskis malgraŭ persekutado, ricevante aldonojn de iuj el la kontraŭantoj de la ikonoj. La pavlikianoj nun estis dividitaj inter Baanites (la malnova partio) kaj Sergites (la reformita sekto). Sergio, kiel la reformita estro, estis fervora kaj efika konvertanto por sia sekto; li fanfaronis, ke li disvastigis sian Evangelion "de Oriento al Okcidento; de Nordo al Sudo". Samtempe liaj sekvantoj batalis kontraŭ siaj rivaloj kaj preskaŭ ekstermis ilin.
Baanes estis anstataŭita de Sergius-Tychicus en 801, kiu estis tre aktiva dum tridek kvar jaroj. Lia agado estis okazo de renovigitaj persekutoj flanke de Leono la Armena. Devigitaj fuĝi, Sergio kaj liaj anoj ekloĝis ĉe Argaun, en tiu parto de Armenio, kiu estis sub la kontrolo de la saracenoj. Post la morto de Sergio, la regado de la sekto estis dividita inter pluraj gvidantoj. La imperiestrino Teodora, kiel reganto de sia filo Mikaelo la 3-a, starigis ĝisfundan persekutadon kontraŭ la pavlikianoj tra la tuta Malgranda Azio, en kiu laŭdire 100.000 pavlikianoj en bizanca Armenio perdis la vivon kaj ĉiuj iliaj posedaĵoj kaj terenoj estis konfiskitaj de la imperio ĝis 843. Pavlikianoj, sub sia nova estro Karbeas, fuĝis al novaj regionoj. Ili konstruis du urbojn, Amara kaj Tefrike (moderna Divriği). Antaŭ 844, ĉe la alteco de ĝia potenco, la pavlikianoj establis princlandon ĉirkaŭ la memkreita urbo Tefrike. En 856, Karbeas kaj lia popolo rifuĝis ĉe la araboj en la teritorio ĉirkaŭ Tefrike kaj kuniĝis kun Umar al-Aqta, emiro de Melitene (kiu regis 835–863). Karbeas estis mortigita en 863 en la kampanjo de Mikaelo la 3-a kontraŭ la pavlikianoj kaj eventuale estis kun Omero Malakopea antaŭ la Batalo de Lalakaon (863).
La posteulo de Karbeas, Chrysocheres, detruis multajn urbojn; en 867, li progresis ĝis Efeso, kaj li kaptis multajn pastrojn. En 868, imperiestro Bazilo la 1-a ekspedis Petrus Siculus por aranĝi ilian interŝanĝon. Lia restado de naŭ monatoj inter la pavlikianoj donis al li okazon kolekti multajn faktojn, kiujn li konservis en sia Historio pri la malplena kaj vana herezo de la manikeanoj, alie nomataj pavlikianoj. La proponoj de paco ne estis akceptitaj, la milito estis renovigita, kaj Chrysocheres estis mortigita ĉe Batalo de Bathys Ryax (872 aŭ 878).
Leviĝo kaj falo, potenco kaj influo
Aliaj estis transdonitaj al la okcidenta limo de la imperio. En 885, bizanca generalo Nikeforos Phokas la Maljuna havis armean taĉmenton de pavlikianoj servantaj en Suda Italio. En 970, ĉirkaŭ 200 000 pavlikianoj sur bizanca teritorio estis transdonitaj de la imperiestro Johano Tzimisces al Filipolo en la provinco Trakio kaj,  kiel rekompenco por ilia promeso reteni "la skitojn" (fakte bulgaroj), la imperiestro donis al ili religian liberecon. Ĉi tio estis la komenco de reviviĝo de la sekto en la Okcidento, tamen la transiga politiko krom limigitaj ekonomiaj kaj militaj avantaĝoj por la okcidenta landlimo de la imperio estis katastrofa por la imperio. Ne nur pavlikianoj ne asimiliĝis inter la indiĝenoj, sed sukcese daŭrigis la konvertiĝon de indiĝenoj al sia herezo. Laŭ Anna Komnene, antaŭ la fino de la 11-a jarcento, Filipolo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj estis tute loĝataj de herezuloj kaj al ili aliĝis novaj armenaj grupoj.
Laŭ Annales Barenses,  en 1041 pluraj miloj estis en la armeo de Aleksio la 1-a kontraŭ la normando Robert Guiscard sed, forlasante la imperiestron, multaj el ili (1085) estis forĵetitaj en malliberejon. Laŭ iuj rakontoj, Aleksio verŝajne metis finon al la herezo en Eŭropo. Dum restado en Filipolo, Aleksio kverelis kun la sekto, revenigante plej multajn, se ne ĉiujn, al la Eklezio. Por la konvertitoj la nova urbo Aleksiopolo estis konstruita, kontraŭ Filipolo. Post tiu epizodo, pavlikianoj, kiel ĉefa forto, malaperas de la historio, sed kiel senpova malplimulto, ili reaperos en multaj postaj tempoj kaj lokoj. Dum la Unua Krucmilito iuj, nomataj "Publikanoj", ĉeestis en la islama armeo, sed kelkfoje ankaŭ helpis la krucmilitistojn. Kiam Frederiko Barbaroso pasis proksime de Filipolo dum la Tria Krucmilito, male al la grekaj loĝantoj, ili bonvenigis lin kiel liberiganton. En 1205 kunlaboris kun Ivan Asen la 1-a por turni la urbon al la Dua Bulgara Imperio. La esprimo "Publikanoj" estus ĝenerale uzita por iu herezulo, eĉ politika perfidulo, tra Eŭropo, ofte identigita kun la bogumilanoj, kataroj kaj albigenoj, pro kiu iĝis ĝeneraligita konsidero ke pavlikianoj estis la prapatroj de okcidentaj novmaniĥeismaj sektoj.
Moderna epoko kaj bulgaraj pavlikianoj
Laŭ la historiisto Jordan Ivanov, iuj el la pavlikianoj estis konvertitaj al ortodoksismo, kaj islamo (pomakoj), la resto al la romkatolikismo dum la 16-a aŭ 17-a jarcentoj. Fine de la 17-a jarcento, la pavlikianoj ankoraŭ vivis ĉirkaŭ Nikopol, Bulgario kaj persekutitaj pro religiaj kialoj de la Otomana Imperio. Post la ribelo de Chiprovtsi en 1688, bona parto de ili fuĝis trans Danubon kaj ekloĝis en la Banata regiono. Estas ankoraŭ pli ol dek mil banataj bulgaraj pavlikianoj en Rumanio kaj Serbio hodiaŭ. Tamen ili ne plu praktikas sian originan religion ekde kiam ili konvertiĝis al romkatolikismo. Post la liberigo de Bulgario de otomana regado en 1878, kelkaj banataj bulgaroj transloĝiĝis en la norda parto de Bulgario.
En Rusio, post la milito de 1828–1829, pavlikianaj komunumoj ankoraŭ troveblis en la parto de Armenio okupita de la rusoj. Dokumentoj pri iliaj kredaj profesioj kaj disputoj kun la armena-apotola episkopo ĉirkaŭ 1837 ( Ŝlosilo de la Vero, xxiii – xxviii) estis poste publikigitaj de Frederick Cornwallis Conybeare. Kun Conybeare-publikaĵoj de la pavlikianaj disputoj kaj La Ŝlosilo de Vero ke Conybeare bazis sian bildigon de la pavlikianoj kiel simplaj, piaj homoj kiuj konservis pli fruan adoptisman formon de kristanismo.
Doktrinoj
Malmulto estas konata pri la dogmoj de la pavlikianoj krom la raportoj de kontraŭuloj kaj kelkaj fragmentoj de la leteroj de Sergio ankoraŭ konservitaj. Kelkaj argumentas, ke ilia sistemo estis dualisma, dum aliaj aldonas, ke ĝi ankaŭ estis precipe adoptisma. Ili ankaŭ eble estis netriunuaj, ĉar Conybeare, en sia eldono de la pavlikiana manlibro La Ŝlosilo de la Vero , konkludis, ke "La vorto Triunuo nenie estas uzata, kaj preskaŭ certe estis malakceptita kiel ne biblia." En dualisma teologio, ekzistas du principoj, du regnoj. La Malbona Spirito estas la demiurgo, la aŭtoro kaj sinjoro de la nuna videbla mondo; la Bona Spirito, de la estonta mondo.
La pavlikianoj akceptis la kvar evangeliojn (precipe la evangelion de Sankta Luko); dek kvar Epistolojn de Paŭlo ; la tri Epistolojn de Johano; la epistolojn de Jakobo kaj Judaso; kaj Epistolon al Laodikeanoj, kiun ili konfesis havi. Ili malakceptis la Unuan Epistolon de Petro kaj la tutan Tanaĥon, ankaŭ konata kiel la Hebrea Biblio aŭ Malnova Testamento, same kiel la ortodoksa-katolika titolo Teotokos ("Patrino de Dio"), kaj ili rifuzis ĉian admiron al Maria. Ili kredis, ke Kristo malsupreniris de la ĉielo por emancipi homojn de la korpo kaj de la mondo. Iliajn didomojn ili nomis "preĝejoj", malgrandaj ĉambroj en modestaj domoj. Kvankam ili havis asketajn tendencojn, ili faris nenian distingon en manĝaĵoj kaj praktikis geedzecon. Ili nomis sin "Bonaj Kristanoj" kaj nomis aliajn kristanojn "Romiistoj". Pro ikonoklasmo ili malakceptis la kristanan krucon, ritojn, sakramentojn, la kultadon kaj la hierarkion de la establita eklezio, pro kio Edward Gibbon konsideris ilin kiel"
Kvankam la pavlikianoj estis tradicie kaj treege enklasigitaj kiel maniĥeisma sekto, pro identigo kun kataroj kaj valdanoj kiel iliaj prapatroj, kiel Photius, Petrus Siculus, kaj multaj modernaj aŭtoroj diris, ili ne estis branĉo de ili.