cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstitucio de Portugalio
Konstitucio de 1976
Laŭ tiuepokaj informfontoj, la teksto de la antaŭparolo estis plejparte verko de du grandaj portugalaj poetoj kaj kontraŭfaŝistoj, tiam ankaŭ deputitoj en la Konstitucia Asembleo: Sophia de Melo Breyner Andresen kaj Manuel Alegre. En la periodo dum oni laboris pri la portugala Konstitucia Asembleo, en 1975/1976, la revoluciaj fortoj sukcesis atingi surstrate kaj en la laborlokoj grandegajn ŝanĝojn: eksigis la politikan policon de la faŝisma reĝimo kaj la specialajn tribunalojn, kiuj juĝis la « politikajn deliktojn », malmuntis la korporacian ŝtataparaton, kiu subtenis ĝin, abolis la anticipan cenzuron de komunikiloj kaj aliaj publikigoj, konfirmis neprajn civilajn liberojn, la rajton je striko kaj la rajtojn libere kunveni kaj asociiĝi, atingis pacon kun la liberigaj movadoj de la eks-kolonioj, finante per akordiĝo kolonian militon en tri afrikaj frontoj, kiuj daŭris de antaŭ pli ol 12 jaroj (en Gvineo-Bisaŭo, Angolo kaj Mozambiko), kaj interkonsentis ties respektivajn procezojn pri sendependiĝo, kaj ankaŭ tiujn de la insularoj de Kaboverdo kaj Santomeo kaj Principeo, establis diplomatiajn rilatojn kun ĉiuj popoloj en la mondo.
NGC 4219
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konstitucio de Portugalio
Antaŭklarigo
"La Konstitucia Asembleo, kunveninta plenkunside la 2an de Aprilo de 1976, aprobas kaj dekretas la jenan Konstitucion de la Portugala Respubliko:
La 25an de Aprilo de 1974, la Movado de Armitaj Fortoj, kronante la longan rezistadon de la portugala popolo kaj interpretante siajn profundajn sentojn, faligis la faŝisman reĝimon.
Liberigi Portugalion de diktaturo, de subpremado kaj de koloniismo estis revolucia transformado kaj komenco de historia turno de la portugala socio.
La Revolucio redonis al portugaloj la fundamentajn rajtojn kaj liberojn. Uzante tiujn rajtojn kaj liberojn, la legitimaj reprezentantoj de la popolo kunvenas por ellabori Konstitucion, kiu akordiĝas kun la aspiroj de la lando.
La Konstitucia Asembleo konfirmas la decidon de la portugala popolo defendi la nacian sendependon, garantii la fundamentajn rajtojn de la civitanoj, establi la bazajn principojn de demokratio, garantii la stariĝon de ŝtato de demokratia juro kaj malfermi vojon por socialisma socio, respektante la volon de la portugala popolo, celante konstrui landon pli liberan, pli justan kaj pli fratecan. "
Artikolo 7a: Internaciaj rilatoj
1. Portugalio regas sin pri internaciaj rilatoj laŭ la principoj de nacia sendependo, respekto al homaj rajtoj, rajtoj de popoloj kaj egaleco inter ŝtatoj, de paca solvado de internaciaj konfliktoj, de ne enmiksiĝo en internaj aferoj de aliaj ŝtatoj kaj de kunlaborado kun ĉiuj aliaj popoloj por la emancipado kaj progreso de la homaro.
2. Portugalio rekomendas la aboladon de imperiismo, koloniismo kaj kiuj ajn aliaj formoj de agreso, subpremado kaj ekspluatado en la rilatoj inter popoloj, kaj ankaŭ la ĝeneralan senarmiĝadon, samtempan kaj kontrolitan, la neniiĝon de la politikaj-militaj blokoj kaj la starigadon de sistemo de kolektiva sekureco, celante la kreadon de internacia ordo, kiu garantios pacon kaj justecon en la rilatoj inter popoloj.
3. Portugalio rekonas la rajtojn de la popoloj pri memdecido kaj sendependo kaj pri disvolviĝo, kaj ankaŭ la rajton ribeli kontraŭ ĉiuj formoj de subpremo.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1990
La 35-a Eŭrovido-Kantokonkurso, okazis la 5-an de majo 1990 en Zagrebo (Jugoslavio, hodiaŭ la ĉefurbo de Kroatio). Helga Vlahovic kaj Olivar Mlakar prezentis la konkurson.
1990 estis jaro de ŝanĝoj en Eŭropo kun la tombo de la Fera Kurteno, la reuniĝo de Germanio, multaj landoj de la centra Eŭropo estis diserigitaj, ankaŭ la ŝtato Jugoslavio havis jam problemojn. La novaj situacioj en Eŭropo kaj la libereco estis temoj en kelkaj kantoj de la konkurso :
Ankaŭ la venkinta kanto havis la temo Eŭropo: Insieme 1992 de Toto Cutugno (Italio) parolis de la reuniĝo de Eŭropo kaj gajnis.
Areva
La AREVA-grupo estas franca industria konzerno, kiu okupiĝas pri la produktado kaj vendado de elektrejoj. Ĝia plej grava kampo de aktiveco estas tiu de nuklea teknologio.
La konzerno estas propraĵo de la franca ŝtato: 79 % apartenas al Commissariat à l’énergie atomique et aŭ énergies alternatives (eo. Kommissariat por nuklea energio kaj alternativaj energioj), 8,4 % rekte ala la franca ŝtato kaj 3,6 % al la Caisse des Dépôts et Consignations (CDC, ŝtata franca financa instituto).
4974 Elford
4974 Elford estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstralia astronomo William Graham Elford, de la Universitato de Adelajdo.
Chase Elliott
William Clyde Elliott II aŭ Chase Elliott (naskita en Dawsonville (Georgio), la ) estas usona vetveturisto. Li nuntempe kuregas en la NASCAR Pokala Serio kun la Hendrick Motorsports-teamo en la numero 9 Chevrolet Camaro ZL1 1LE aŭto sponsorita fare de NAPA Auto Parts.
Elliott estas la sola filo de eksa vetveturisto de NASCAR Bill Elliott.
La debuto de Elliott en la Pokala Serio komenciĝis en la konkurso STP 500 2015. Lia unua venko en Pokala Serio estis gajnita en la Go Bowling at The Glen 2018.
Nomaglio
Nomaglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Settimo Vittone, Andrate kaj Borgofranco d'Ivrea.
Urbofasonado
Ĝia fokuso estas precipe sur publika spaco (alinome la ‘publika medio’, ‘publika regno’ aŭ la ‘publika regiono’) inkuzive la tutaĵon de spacoj, kiuj uziĝas libere ĉiutage per la publiko. Tio ampleksas stratojn kaj parkojn kune kun publika infrastrukturo kaj private-posedataj lokoj. Ĝi okupiĝas pri la maniero, laŭ kiu ĉi tiuj lokoj estas spertataj kaj uzataj, kaj ankaŭ fasadoj de konstruaĵoj kaj aliaj elementoj, kiuj helpas al la kvalito de publika spaco estas rigardataj kvankam la emfazo estas sur spacoj inter konstruaĵoj prefere ol sur la konstruaĵoj mem. Gravaj verkistoj pri – kaj alvokantaj por – la uzo de publika spaco tiusence inkluzivas Jane Jacobs, William H. Whyte kaj Jan Gehl.
Urba desegnado konsideras pri:
La skalo kaj grado de detalo konsiderita varias laŭ kunteksto kaj bezonoj. Ĝi etendiĝas de la plano de tutaj urboj, kiel l’Enfant-a plano por Vaŝingtono kaj Griffin-a kaj Mahony-a plano por Kanbero (kvankam tia ŝancoj estas evidente maloftaj), tra ‘signifi la senton de regiono’ kiel priparolita de Kevin Lynch, al la desegnado de strat-meblaro.
Urba desegnado povas ampleksi la preparadon de desegnad-gvidlinioj aŭ eĉ leĝoj, kiuj kontrolas evoluadon, reklamadon, ktp. kaj tiusence koincidas kun urboplanado. Ĝi povas ampleksi la desegnadon de apartaj spacoj kaj strukturoj kaj tiusence koincidas kun arkitekturo, pejzaĝ-arkitekturo kaj industria dezajno. Ĝi povas ankaŭ pritrakti ‘loko-direktadon’ por gvidi kaj helpi la uzadon kaj konservado de urbaj lokoj.
Multe da urb-desegnadaj laboroj estas plenumitaj per urbaj planistoj, pejzaĝ-arkitektoj kaj arkitektoj sed ekzistas profesiuloj, kiuj identigas sin kiel urbaj desegnistoj kaj ankaŭ ekzistas universitataj programoj, kiuj donas diversnivelajn gradojn – licencio, magistro, doktoro - pri urba desegnado.
Tibor Tivadar Glant
Biografio
Tibor Tivadar Glant li akiris diplomon (MD) en Medicina Universitato de Debrecen en 1968, poste Ph.D en 1980. Li doktoriĝis (DMSc) en 1988 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis asistanto jam ekde 1966, post la diplomo li laboris en universitata instituto (ekde 1968 en rango lektoro). Inter 1983 kaj 1986 li esploris en laboratorio en Kanado helpe de stipendio. En 1988 li ekinstruis en universitato en Ĉikago, en 1993 li estis nomumita universitata profesoro en la sama urbo en la biokemia instituto. En la studjaro 1994 li instruis en Harvardo. En 1995 li estis nomumita laboratoriestro, tie li faris kontaktojn kun Universitato de Pécs. Li ricevis diversajn premiojn. Li edziĝis dufoje kaj li havas 2 gefilojn.
Julius Bielz
Julius BIELZ (naskiĝis la 18-an de marto 1884 en Sibio, kaj mortis la 9-an de junio 1958 samloke) estis germana arthistoriisto en Transilvanio.
Kariero
Julius Bielz estis ĝis 1945 direktoro de la Muzeo Brukenthal de Sibio.
Penuta lingvaro
La Penuta lingvaro estas hipotezita superfamilio de kvin ĝis dek kvin apartaj lingvofamilioj en Nordameriko. Ĝin unue proponis Edward Sapir; multaj lingvistoj ne akceptas ĝian validecon.
Renkontiĝas de tempo al tempo aserto, ke ankaŭ la Zunjia lingvo apartenas al la penuta superfamilio, sed tio montriĝis intenca trompo.
Baxley
Baxley estas familia nomo de jenaj personoj:
Baxley estas loko en Usono:
-178
Eventoj
Oni tradukis la libron de Ester el la hebrea al greka lingvo.
József Novák
József NOVÁK [novAk] rumania hungara dizajnisto, heraldikisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la.
Kariero
József Lovag Novák diplomitiĝis en Arta Akademio de Kluĵo pri dizajnarto (1984). De 1984 li ekspozicias (en urboj de Sikullando, Târgu Mureș, Budapeŝto, Tatabánya, Miŝkolco, Bicske, Zalaegerszeg. En lastaj dek-dekdu jaroj li dizajnas heraldikojn.
Nobel-premio pri fiziko
La Nobel-premio pri fiziko estas disdonata ekde 1901 fare de la Sveda Akademio en Stokholmo. Jenaj personoj ricevis ĝin:
Se kaj nur se
En matematiko, filozofio kaj logiko, se kaj nur se aŭ mallonge "s.n.s" estas ligesprimo de du asertoj. La frazo "P estas necesa kaj sufiĉa por Q" havas la saman signifon kiel "Q s.n.s. P".
Formule oni indikas tiun rilaton per la signoj ⇔ aŭ ≡.
Historio de Irlando
''Noto: Plejparto de lok- kaj personnomoj en tiu ĉi artikolo estas en la irlanda, por historia kohereco kaj oportuneco. Kiam bezonitaj, la angligoj estas inter krampoj.''
Prahistorio
La plej malnovaj postsignoj de insulanoj datiĝas de la 9-a jarmilo a.K. Oni elfosis ilin en graflando Phort Láirge, Migrado de mezolitikaj gentoj estas atestita ĉirkaŭ la 66-a jarcento a.K. Verŝajne, temis pri nordeŭropdevenuloj kiu tramarŝis Skotlandon antaŭ atingi Irlandon. Ili establiĝis en la regiono de aktuala Provinco An Mhumhain (Ulster). Ilia vivimaniero bazis sur ekonomio de predado (peskado kaj ĉasado) kaj grade evoluos al agrikulturo (agrokultivado kaj bestobredado). Ili scipovis ŝtonpoluradon por koncepti ilaron kaj starigis dolmenojn funebre destinitaj. Novaj alvenantoj inter la 2-a kaj la 17-a jarceno a.K alportos bronzepokon. De tiu ĉi epoko datiĝas ekspluatado de kuprominejoj en Chorcaí kaj Chiarraí aŭ orminejoj en Chill Mhantáin.
La keltoj
Ĉirkaŭ -500, la keltoj albordiĝis al Irlando, devenante de Britio. Ili kunportis fermetalurgion. Laŭ la Lebor Gabála Érenn, verko pri koloniadoj de Irlando, la gaeloj, t.e. la irlandanoj, devenus de Hispanio. Ankaŭ ili nomiĝis Milesanoj car ili estas idoj de Míl Espáine. Alvenante, ili venkis la Tuatha Dé Danann, sed ĉio ĉi nur estas mitologio.
La registaro de tiu kelta socio strukturiĝas triparte, inter druidoj, bardoj kaj vatoj. Druidoj zorgas pri religio, oferado, justeco, lernigo, poezio, divenarto; bardoj aparte oficas kiel parola kaj kanta poeto, kaj devas eminenti en laŭdo, mallaŭdo kaj satiro. La fakoj de vatoj kuŝas en aŭguroj kaj kuracarto.
En Irlando, filid (bardoj) fariĝos la plej influhavaj membroj de tiu sacerdota klaso, kies unu el la ĉefroloj estas konsili la reĝon. En la kelta civilizacio, la reĝa ofico ne nur temas pri militi, sed precipe alidistribui riĉaĵojn kaj juĝadi, laŭ la druidaj sugestoj. Tamen, dumlonge, ĉi tiuj reĝoj estis ĉefoj kun necertaj povoj kaj problemigaj heredadoj.
La dua klaso de tiu socio estas tiu de militistoj, kaj la tria, tiu de produktistoj, metiistoj kaj agrokultivistoj kaj bredistoj. Ili estas organizitaj en klanoj kiuj grade kunfandiĝos por konstitui kvin provincojn (aŭ reĝlandojn). Kvar por kongrui kun la Kompasdirektoj: Laighin (Leinster), Mumhan (Munster), Connachta (Connacht), Uladh (Ulster) kaj la lasta Mid (Meath), en la centro. Ĉi tiu centra provinco poste fariĝos suĉita en Laighin. La irlandlingva vorto por provinco: «cúige», signifas porcio aŭ kvinono kaj do spegulas tiun oliman provincdividon.
Komence de la 5-a jarcento, la Ard Rí na hÉireann (supera reĝo de Irlando) kiu sidas en Teamhair na Rí (Tara), ĉefurbo de la centra provinco Mid, disvastiĝas sian regareon al la tuta insulo. La ceteraj reĝoj tributos lin per brutaro. Kiam tiu ĉi tributo (aŭ «boroma») estas ignorita, ekflamas militojn aŭ raziojn je diversaj skaloj kies detaloj estas priskribitaj en fabelaro.
Romioj kiuj okupas Britonion (aktuala Anglio) neniam konkeros Irlandon (kiun ili nomas Hibernion), loĝata de gentoj tro malfacile asimileblaj kaj tro foraj de la imperikoro.
Kristanigo
Kristanigo de Irlando signas la ekfinon de la kelta civilizacio, aŭ almenaŭ de ties mitologio, ĉar ties socistrukturo plugravis, kun ĉefeca sacerdota klaso. La precizaj cirkonstancoj de la kristanisma enkonduko en la insulon estas malbone konata, des pli ke la tekstoj koncernante ĝia inicanto, Naomh Pádraig (Sankta Patriko), estas plenmezure hagiografia.
Padraig naskiĝus en 390 ĉe necerta loko de la brita insulo. Li estas la filo de britromia ŝtatoficisto. En 405, dum gaela rabatako, li estus kaptata kaj forrabata Irlanden kiel sklavo, dum la reĝado de la Ard Rí na hÉireann Niall Noigiallach. Okaze de ses jaroj de mallibereco, okupiĝanta paŝti brutarojn, lia kredo je dio estus plifirmigata kaj tuj kiam eskapita, li daŭrigas teologiajn studojn en Gaŭlio. La dato de lia reveno Irlanden estas pridiskutata (inter 432 kaj 490 laŭ la malsamaj tezoj), sed la konvertiĝo de la insulo okazis sub la reĝado de la reĝo Loegaire, filo de Niall. Patriko estas ofte priskribita paroladi kun druidoj kaj provi ilin konvinki ke sia «druida magio» estas pli potenca ol iliaj. Laŭlegende, li ankaŭ sukcesis forpeli serpentojn kaj klarigas la triunuan principon per trifolio (la triopa koncepto estas rikura en kelta mitologio). Patriko mortis ĉirkaŭ 461.
La Dek du Apostoloj de Irlando (ankaŭ konataj kiel "Dek du Apostoloj de Erin", irlande Du Aspal Déag na hÉireann, angle Twelve Apostles of Ireland ) estis dek du fruaj kristanismaj monaĥaj irlandanoj de la 6-a jarcento, kiuj studis kristanismon sub la klera monaĥo Finnian of Clonard (mortis en 549, poste nomata Sankta Finiano) ĉe lia fama monaĥa lernejo ĉe Cluain-Eraird ("paŝtejo de Eraird"), nun Clonard en graflando Meath.
Nur ekde 664, la sinodo Whitby repuŝas irlandajn ritojn profite al romiaj ritoj. En 800 aperas Leabhar Cheanannais (libro de Kells), majstroverko de irlandosaksa kristanismo.
La Vikingoj
Je la 8-a jarcento, la loĝantara plimultiĝo kaj heredaj militoj laŭŝajne elpelis norvegoj kaj danoj el siaj teritorioj. Dum Varengoj marŝas orienten kaj fondas en Rusio la unuajn ŝtatembriojn, la vikingoj metas la kapuson al la britaj insuloj okcidente kaj la kontinento sude.
Irlando travivas intelektan oran eraon, dank'al la dinamismo de ĝiaj religiaj institucioj. Sed laŭ politika vidpunkto, la insulo estas dispartigita inter cent kaj cent kvindek Tuatha (klanoj) kiu senĉese interbatalas. Ĉiu el ili estas regita de iu rí (reĝo), kiu siavice ricevas direktojn de la provincajn reĝojn. La Ard rí estas pli honorifica titolo ol vera aŭtoritateco.
En tiun nestabilan politikan medion alvenas la vikingoj. La unuaj atestitaj ekspedicioj datiĝas de 795 kiam ili bruligas kirkon en Insulo Lambay same kiel la monaĥejojn en Inisbifin kaj Inismurray; tiu ĉi suferos aldonan sturmatakon en 807.
La irlandanoj distingas la norvegoj de la danoj. La unuaj estas Finn Gall «blankaj fremduloj» kaj la duaj Dubh Gall «nigraj fremduloj». Verŝajne ĉar tiuj ĉi estas eme brunharaj dum la norvegoj estas pli blondaj.
En 812, precipe la orienta marbordo estas regule rabatakata, sed post nelonga tempo, la vikinga floto krozas en Irlanda Maro. Komence de la 820-oj, ili ĉirkaŭas la insulon. Dum kvardek jaroj, la vikingoj multobligos rabojn kaj raziojn, aparte kontraŭ monaĥejojn; neniel pro religiaj kialoj, sed pro la trezoroj kiujn tiuj sanktejoj kaŝas. Mumhan-devenaj keltoj superas la vikingojn en 811, kaj poste ĉe Hy-Kinsella en 827, dum diversaj reĝoj en Mumhan koalicias kaj frakasas la limerikdevenajn danojn en Shanagolden.
Sed en 832 montriĝas la vikinga ĉefo Thorgis -latinigita Turgesius- kies nomo signifas «sekvanto de la dio Toro». Forta de konsiderinda armeo, li entreprenas vastan invadan operacion ambaŭflanke de Éire. Liaj drakŝipoj enŝoviĝas alfonten de la insulaj riveregoj, kiel la Sionainn (Shannon) en 836 kaj liaj homoj starigas fortigitajn bazojn ĉie sur la lando. Palisara fortikaĵo estas konstruita ĉe la rivero An Life (Liffey). Temas pri la fundamento de Dublino -Dubb Linn «nigra akvo»- far la vikingĉefo Thorgill (ĝia irlandgaela nomo estas Baile Átha Cliath).
Post siaj sinsekvaj sukcesoj, Thorgis konstruigas palacon apud la hejmo de Máel Sechnaill la 1-a (aŭ Malachy la 1-a), tiama reĝo de Mid. Máel Sechnaill ŝanigas akcepti la gaston kaj mortigas lin per dronado. Tiun farita, li estas surtronigita Ard Rí na hÉireann, kaj baldaŭ li decidas organizi ĝeneralan kontraŭatakon. En 848, nur en Contae na hIarmhí (graflando Westmeath), la danoj perdas 800 homojn. En Contae Thiobraid Árann (graflando Tipperary), 240 vikingoj estas amasbuĉitaj, 200 aliaj en Balrother, Contae Dhoire (graflando Derry) kaj 300 en Rathallen apud Damhliag (Duleek). La venkitoj estis precipe norvegdevenuloj. Granda floto de drakŝipoj dandevenaj marveturas Dublinen dum la jaro 853. Akra ŝipbatalo sekvas dum tri tagoj inter norvegoj kaj danoj. La ĉi lastaj superis, kaj dum la venonta jarcento, ili kontrolos Dublinon intermita laŭ la heredoj, perfidoj kaj aliancoj.
Brian Boru
La irlanda heroo Brian Boru, kies spuroj estas ankoraŭ sekveblaj en diversaj loknomoj nuntempe, naskiĝis en 941. Dank'al ardega ambicio kajmilitista taktiktalento, li fariĝas reĝo de Mumhan en 978 kaj de Laighin en 983, ne sen estri multnombrajn batalojn dumtempe. Li ne hezitas alianciĝi kun la danoj, kiujn li tamen antaŭe venkis, cele de anstataŭi la Ard Rí na hÉireann Máel Sechnaill la 2-a kiu surtroniĝis en 980. En 1002, Brian Boru fariĝas Ard Rí, kaj tuj poste li rondiras Irlandon kaj kaptas ostaĝojn por firmigi sian aŭtoritaton.
Li ankaŭ devigas la dublinajn danojn tributi lin, kion tiuj ĉi ne aparte ŝatas kaj tial subite sturmatakas lian hejmon. Boru retropelas ilin helpe de Máel Sechnaill la 2-a. Li definitive venkas la vikingojn en la dublina bajo la. La t.n. Cath Chluana Tarbh (battle of Clontarf) kostas 4000 vivojn ĉe la irlanda flanko kaj 7000 ĉe la vikingoj. Tio signas la finon de skandinavdevenaj ekspedicioj en Irlando.
Sub la angla krono
Post la triumfo de Cath Chluana dum kiu la trupoj de Brian Boru ankaŭ batalis kontraŭ sampatrianojn), Irlando ĝuas mallongan epokon de sendependeco. La keltaj tradicioj grade malaperas: dum la sinodo de Kells-Mellifont en 1152, la eklezio reorganizas Irlandon en kvar episkopoj. Oni forlasas keltajn ritojn kaj organizojn kaj la tutlasta Ard Rí na hÉireann rezignas sian titolon en 1186. Sociinternaj luktoj, honoraj militoj kaj ceteraj fratomurdoj rekomencas pli ol neniam. La aferoj prenos alian mezuron kiam Diarmait Mac Murchada, surtronigita reĝo de Laighin en 1121, estas senposedigita de sia bieno kaj titolo, far potenca armeo ĉekapita de freŝa Ard Rí kiu estas naŭzita de lia reĝmetodoj. Mac Murchada transveturas la maron por peti helpon en Kimrio kaj Anglio. Kun la subteno de la estonta reĝo Henriko la 2-a, Mac Murchada rondiras Kimrion klamante al ĉiaj preterpasantaj oreloj ke bienoj estas konfiskeblaj en Irlando. Kelkaj nobeloj respondas la alvokon, kiel Robert Fitzstephen kiu havis problemojn kun la kimra reĝo Rhys ap Griffith, aŭ Richard Fitzgilbert de Clare, grafo de Pembroke, alinomita «Strongbow» (forta arko), al kiu Diarmait proponis edzinigi sian filinon Aoife. Strongbow elŝipiĝis en Port Láirge la post sia antaŭesploranto Raymond le Gros (Raymond la dika) raportis al li ian ideon de la situacio. Post konkeri Port Láirge kaj edziĝi kun Aoife en ĝiaj ruinoj, Strongbow kampanjas al Baile Átha Cliath. La Ard Rí Ruaidrí Ua Conchobair, helpata de Godred, reĝo de Manksinsulo, klopodas forpeli la anglan minacon el la lando. Baile Átha Cliath estas kontrolita en 1171 de Strongbow kiu malespere almozpetas helpotaĉmento de Londono.
En Londono, la tutfreŝa reĝo Henriko la 2-a ne paŭtignoras la tenton invadi Irlandon, des pli ĉar, laŭ vidpunkto strategia, la suvereno ne volas riski ke disvolviĝu en ĉi tiu najbara insulo malamika elirbazo. La anglodevena papo estas atribuinta en 1155 suzerenecon de la angla reĝo al Irlando. La invado povas komenci.
Henriko la 2-a ektretas la irlandan teron la, sekvata de armeo kies grandecon eĉ Vilhelmo la Konkerinto ĵaluzus. Ekde 1175, la Ard Rí fordonas siajn povojn al Henriko. Tiu ĉi konkeras na Connachta en 1176 kaj na Ulaidh en 1177. Komence de la 13-a jarcento, triono de Irlando, t.n. «Pale», estas sub la direktoj de la anglonormanoj.
Adda
Adda estas rivero en la regiono Lombardio de norda Italio.
Historio de Irlando
Dudeka jarcento
La Irlanda Enlanda Milito (en angla Irish Civil War kaj irlande Cogadh Cathartha na hÉireann; 28a de Junio 1922 – 24a de Majo 1923) estis konflikto kiu rezultis el la Irlanda Milito de Sendependeco kaj akompanis la establon de la Irlanda Libera Ŝtato, nome ento sendependa el la Unuiĝinta Reĝlando sed ene de la Brita Imperio. Tiu enlanda milito okazis inter du kontraŭaj grupoj, nome irlandaj respublikistoj kaj la irlandaj naciistoj, opoziciantaj pri la akcepto de la Angl-Irlanda Traktato. En la Enlanda Milito venkis la fortoj de la Libera Ŝtato, kiuj profitis la gravajn kvantojn de armiloj havigitaj de la Brita registaro. Tiu konflikto okazigis pli da mortoj ol la propra Milito de Sendependeco kiu okazis antaŭe, kaj lasis la irlandan socion dividita kaj amarigita por generacioj.
Adda
Ĝia fonto estas apud Livigno, tre proksime al la landlimo inter Italio kaj Svislando; gravas ankaŭ, en la komenca parto de la rivero, mallongaj sed akvoriĉaj alfluantoj el Forno- kaj Palü-Glaĉero en Kantono Grizono, Svislando. Tamen, Adda mem fluas nur en Italio kaj nur en Lombardio. La unua parto de Adda fluas okcidenten tra longa kaj mallarĝa valo nomata Valtelino; Bormio, Tirano kaj Sondrio estas la ĉefaj urbetoj en tiu areo. Poste Adda turniĝas suden kaj estigas la Lagon de Komo, kiu alprenis sian nomon de la urbo Komo, la plej grava el la urboj tuŝataj de la rivero. Adda tamen elfluas el la lago ĉe Lecco kaj trafluas la ebenaĵon oriente de Milano (ĝis ĉirkaŭ 20 km de ĝi). Post Lodi Adda fluas sudorienten kun multaj kurbiĝoj kaj fine enfluas en Padon kelkajn kilometrojn okcidente de Cremona.
Adda estas la kvara itala rivero laŭ longeco.
(5764) 1985 CS1
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Rati
Rati (रति, ) estas la Hinduisma diino de amo, karna deziro, volupto, pasio kaj seksa plezuro. Kutime priskribita kiel filino de Prajapati Dakŝa, Rati estas la partnerino, la ĉefa kunulino kaj helpanto de Kamadevo (Kama), la dio de amo. Konstanta kompano de Kamadevo, ŝi estas ofte priskribita kun li en legendaj kaj templaj skulptaĵoj. Ŝi ankaŭ ĝuas adoradon kun Kamadevo. Rati estas ofte asocia kun la elstariĝo kaj plezuro de seksa aktiveco, kaj multaj seksaj teknikoj kaj sintenoj derivas siajn Sanskritajn nomojn el ŝi.
Musa Aĥmadov
Musa AĤMADOV (cirile: Ахма́дов, Муса́ Магоме́дович) estas konata ĉeĉena verkisto, poeto kaj dramaturgo, membro de Unioj de Verkistoj de Ĉeĉenio, Honora laborulo de kulturo de Ĉeĉena Respubliko, Popola verkisto de Ĉeĉena Respubliko (2006), vicprezidanto de Klubo de verkistoj de Kaŭkazo, ĉefa redaktisto de literatura kaj arta revuo «Vajnaĥ», laŭreato de premio «Arĝenta strigo» (2006).
Gnatologio
Gnatologio (greke gnathos/γναθος = makzelo), estas la studado de la maĉa sistemo, inkluzive la fiziologio, funkciaj disturboj, kaj flegado. Ĉar ĝi ne estas parto de dentlerneja trejnado, la plejmulto oni lernas dum partoprenoj al "studaj kluboj" kun mentoroj kun multe da sperto. Gnatologio faras ekstreme akuratan dentistan laboron, kontrolante la laboron dum la progreso, aplikante ĉiujn bone fundamentitajn gnatologiajn principojn, kaj daŭre rekontrolante la laboron.
Musa Aĥmadov
Biografio
Li estis instruisto en vilaĝa lernejo, redaktisto en libra eldonejo, ĉefa redaktisto de infana revuo «Stelaad» («Ĉielarko»), ĉefa redaktisto de literatura kaj arta revuo «Orga», estro de literatura sekcio de Ĉeĉena teatro, instruisto de Ĉeĉena ŝtata universitato. En 2000 li komencis labori en organizacio «Kuracistoj sen landlimoj» (Francio) kiel etnopsikologo. De 2004 ĝis nuntempe Musa Aĥmadov estas ĉefa redaktisto de literatura kaj arta revuo «Vajnaĥ».
Lia teatraĵo «Lupoj» estis publikigita kiel aparta libro en franca lingvo en Parizo en 2002. En 2005 sur bazo de la teatraĵo estis farita spektaklo en scenejo de teatro «Hejmo de orienta eŭropa teatraĵo».
Li estas aŭtoro de lernaĵoj kaj instruaj programoj por ĉeĉena lingvo, etiko kaj kulturo por bazaj kaj superaj lernejoj. Lia verkaro estis tradukita en balkara, franca, japana kaj germana lingvoj.
Vilhelmo Ernesto (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Wilhelm Ernst Karl Alexander Friedrich Heinrich Bernhard Albert Georg Hermann von Sachsen-Weimar-Eisenach (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta la  en Henryków, Distrikto Ząbkowice) estis ekde la 7.1.1901 ĝis la Novembra Revolucio la lasta grandduko de Saksio-Vajmaro-Eisenach.
Vivo
Vilhelmo Ernesto estis la plej maljuna de du filoj de la hereda grandduko Karlo Aŭgusto (1844–1894) kaj filo de Paŭlino de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Li ekdukis pro la frua morto de la patro. Heredinte la havaĵojn de sia avino Sophie von Oranien-Nassau li taksitis la plej riĉa germana princo siatempe. Unue responsis pri ties eduko (inter 1881 kaj 1889) Karl Muthesius, la posta seminariestro vajmara, kaj poste Karl Georg Brandis; Brandis inter 1902 kaj 1926 gvidis la bibliotekon de la Universitato de Jena. La soldataĵojn lernigis al li inter 1885 kaj 1895 kapitano Max von Griesheim. Post la milita trejniĝo li enarmee karieris diverse. Ekde 1898 li anis ĉe la studenta korporacio Corps Borussia en Bonno.
La nova Vajmaro
Multajn monrimedojn li investis por antaŭenigi artojn. Kvankam li priskribitis de multoj kiel malfakulo artista kiu ankaŭ koncerne la artojn kondutis sin soldate Vilhelmo Ernesto ja kreis grandparte la t.n. Novan Vajmaron. Hans Olde, Harry Graf Kessler, Henry Van de Velde kaj Adolf Brütt vokitis Vajmaron tiam. La grandduko apogis la altlernejon en Jena per novkonstruigo de la kolegiara ejo laŭ planoj de la munkena arĥitekto Theodor Fischer. Pri la starigo de la nova Kortega teatrejo komisiistis la moda munkena arĥitekto Max Littmann. La eldonisto Eugen Diederichs iris la Jena, la (malgrava) verkisto Johannes Schlaf al Vajmaro. Poste Vilhelmo Ernesto pli kaj pli favoris la konservativajn-prusemajn tendencojn pro ke Vajmaro iĝis rilate la artojn centro de popolemaj-malprogresemaj artosintenoj. Sekve la sociologo Max Weber kritikege konsideris la granddukon honto por Vajmaro (ein Hohn auf diesem Ort).
Kiam starigitis la monumento de Adolf Brütt por Karlo Aleksandro la urbokerno ĝenerale per protektdeklarado limigitis disde Nova Vajmaro kaj la aĵoj de Secesio. Portretobuston marmoran komisiitan fare de la ŝtato kreis en 1911 la posteulo de Brütt, la skulptisto Gottlieb Elster. La duko estis por aviado kaj jesegis la konstruon de la Aerodromo Weimar-Lindenberg.
Abdiko kaj ekzilo en Silezio
Unu el la lastaj oficialaj farendaĵoj de Vilhelmo Ernesto dum la Novembra Revolucio de 1918 estis la voko de Walter Gropius. La soldatara konsilio sub la gvido de la socialdemokrato August Baudert devigis la granddukon abdiki en la 9.11.1918. Baudert estis nominta lin la plej malŝatata princo germania. Tamen havis Vilhelmo Ernesto ankoraŭ la okazon doni la regadan aŭtoritaton en manojn de homoj laŭ sia gusto. Ankoraŭ mallonge antaŭe vajmaranoj estis kontaktintaj lin per la volego ke li faru ĉion ajn por malhelpi enkondukon de parlamenta sistemo en la lando. Tuj antaŭ abdiko li asertis ke li faris ĉion eblan kaj ke li ankoraŭ volis fari multon bonan (Ich hatte alles getan, was ich konnte. Ich hatte noch viel Gutes vor.) Sekve li iris al Malsupra Silezio ĉe sia bieno en Henryków. En la tiea parko estas ankaŭ lia tombo. Post la t.n. princara rekompenco la meblaro de Kastelo Allstedt transportitis al Silezio. Dum interparoladoj priposedaj inter Vilhelmo Ernesto kaj la ujo Gebiet Weimar de novembro 1921 reguligitis ke la Dornburg-kasteloj donacitu al la Goethe-societo.
Personeco
Wilhelm Ernst konsideritis malfacila homo: ĥolera, malferma, ekkoleriĝema. Graf Kessler, al kiu imputis la grandduko sian fiaskon en radikaj priartaj konsideroj, nomis lin patologia objekto; por grafino Hildegard von Spitzemberg temis pri malbonege edukita kaj malicega princo. Granda malŝato de la princo estis en Nederlando kie li taksitis intertempe ebla tronheredanto estante nepo de la nederlanda princino Wilhelmina Sophie Marie Luise von Oranien-Nassaŭ. Malbonaj karakterizoj de la ekstero de Vilhelmo Ernesto konatas de grafo Graf Dumonceau aŭ de la kortega damo van de Poll.
Lia geedzeco kun Karolino estis malfeliĉa. El la dua geedzeco kun Feodora (Saksio-Meiningen) (1890–1972) li havis la jenajn kvar infanojn: Sophie (1911–1988), Karl August (1912–1988), Bernhard (1917–1986) kaj Georg Wilhelm (1921–2011).
NGC 4219A
NGC 4219A (aliaj indikoj — ESO 267-38, MCG -7-25-6, DCL 13, IRAS12153-4315, PGC 39484) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Buluan
Buluan - Bayan ng Buluan - estas urbo (municipo) en Filipinoj, en la insulo Mindanao, en Aŭtonoma Regiono Islama Mindanao, kie estas ĉefurbo de la provinco Magindanao. La urbo havas 7 distriktojn.
Invaro
Invaro estas nikel-feroalojo kun ekstreme malalta dilatkoeficiento. Ĝi konsistas el proksimume 36% nikelo, 64% fero kaj eventuale etaj kvantoj da aliaj elementoj.
Buluan
Geografio
Buluan kuŝas en norda parto de la insulo sur ebenaĵo laŭ samnoma rivero Buluan enfluanta tre proksime al la samnoma lago Buluan (serĉu la ruĝan punkton!). Regiona ĉefurbo Koronadalo troviĝas 24, alia provinca ĉefurbo Kidapavan 43, Midsayap 62, General Santos 77, regiona ĉefurbo Kotabato (urbo) 85, Dabao 92, Cebuurbo 412, ĉefurbo Manilo 970, Kezonurbo 976, Baguio 1173 kilometrojn (aere).
Invaro
Invaro estis malkovriva en 1896 fare de la svisa fizikisto Charles Édouard Guillaume, kiu kune pro tio ricevis Nobelpremion en 1920. Li donis la nomon "invaro", derivita de invariable, al la alojo kun 35,6% nikelo, 0,1% mangano, 0,4% karbono kaj 63,9% fero. Post kalcinado kaj malvarmetigo en aero ĉi tiu alojo havas dilatkoeficienton (α) de nur 1,2 · 10−6 K−1 ĉe ĉambrotemperaturo. De tiam la nomo invaro foje ankaŭ estas uzata por aliaj alojoj kun komparebla konsisto.
Buluan
Historio
Buluan estis fondita en 1947 kaj fariĝis parto de la provinco Magindanao en 1973. Kelkaj ekstraj partoj forlasis Buluan-on en diversaj tempoj, laste en 2006. La ĉefurba provinca statuso estis ricevita de Shariff Aguak en 2014.
Religio
Laŭ neoficiala statistiko la loĝantoj estas plejparte islamanoj, krome vivas ankaŭ katolikoj.
Trafiko
Buluan voje estas alirebla laŭ traira vojo el Kidapavan.
Ŝokan Valiĥanov
Ŝokan Valiĥanov aŭ Shoqan Shynghysuly Walikhanov (Шоқан Шыңғысұлы Уәлихан, Shoqan Shynghysuly Walikhan; en Чокан Чингисович Валиханов), alinome Muhammed Qanapiya (Мұхаммед Қанапия) (naskiĝis en novembro 1835, mortis la ) estis kazaĥa fakulo, etnografo, historiisto kaj partoprenanto en La Granda Ludo. Li estas konsiderata patro de la moderna historiografio kaj etnografio de Kazaĥio. La Kazaĥa Akademio de Sciencoj estis nomita omaĝe al li. Lia nomo estas skribita ankaŭ Ĉokan Valiĥanov surbaze de ruslingva literumado de lia nomo, kiun li mem uzis. La varianto de lia nomo en la kazaĥa estis skribita en la araba alfabeto, kaj estis simila al la rusa versio.
Buluan
Klimato
La klimato de Buluan estas klasifikita kiel tropika klimato. Averaĝe jare pluvas po 1437 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte. La jara averaĝa temperaturo varias inter 24-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Ŝokan Valiĥanov
Valiĥanov kolektis materialon pri la kazaĥa tradicia juro en 1863. Tio estis parto de registara projekto de Duhamel, kaj kondukis al la Memorando pri Jura Reformo de 1864. Tiujare, Valiĥanov ricevis komision helpi la kolonelon Miĥail Ĉernjajev en ties konkero de Centra Azio. La trupoj de Ĉernjajev marŝis okcidenten el la fortikaĵo de Vernoje (nuntempa Almato). Ĉernjajev antaŭeniris al la ĥanlando Kokando, planante ataki la fortikaĵon de Aulie-Ata (nuntempa Taraz). Valiĥanov malsukcese klopodis por negocita rezulto senviolenta.
Valiĥanov kaj Dostojevskij
En Omsko Fjodor Dostojevskij renkontiĝis kun Ŝokan Valiĥanov. Dostojevskij nomis lin brila, kuraĝa persono, fakulo kaj etnografo, kaj talenta folkloristo. En ilia korespondado, ambaŭ intelektuloj konfesis sian grandan reciprokan amon kaj admiron.
Kiam Dostojevskij militservis en Semipalatinsk, li renkontiĝis kun Valiĥanov denove. Ambaŭ amikiĝis kun fama geografo Pjotr Semjonov-Tjan-Ŝanskij kaj kun la barono A. E. Wrangel, kiu venis el Peterburgo en 1854 por servi kiel la nova distrikta akuzisto.
Dostojevskij skribis el Semipalatinsk la unu el siaj plej entuziasmaj leteroj iam adresitaj al sia amiko Ŝokan Valiĥanov:
En la urbo Semej (Kazaĥio) apud la loka muzeo pri Dostojevskij staras monumento al Valiĥanov kaj Dostojevskij.
Pohoří (Malečov)
Pohoří estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malečov en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Malečov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pohoří situas en katastra teritorio Pohoří u Malečova kun areo 1,99 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1188.
Mendes (Egiptio)
Mendes (Μένδης) estas greka nomo de la antikva egiptia urbo Djedet (hodiaŭ تل الربع Tall al-Rubˁ), urbo en la orienta Nildelto.
Historio
Ĝi estis ĉefurbo de Suba Egiptio kaj ĉefurbo de Antikva Egiptio dum la 29-a dinastio.
La urbo situis ĉe mendesa Nilbranĉo, kiu hodiaŭ ŝlimiĝis ĉirkaŭ 35 km oriente de Masura. La loko estas hodiaŭ unu el la plej grandaj arkeologiaj elfosejoj en la nila riverdelto kaj konsistas el Tell al-Rubˁ kun restaĵoj de ĉeftemplo kaj Tell Timai en la sudo, kie oni trovis setlejon. Mendes havas ĉirkaŭ 3km-an nord-sudan etendiĝon kaj 900 m de oriento ĝis okcidento.
La ĉefdioj de Mendes estis ŝafdio Banebdjedet (Ba, Moŝto de Djedet), nomata "Moŝto de Mendes", kaj lia kunulino la fiŝdiino Hatmehit. Al tiuj estas kalkulinda ilia filo Har-pa-khered (Horus la filo).
Wendover
Wendover estas familia nomo de jenaj personoj:
Miklós Pálffy (palatino)
Miklós Pálffy naskiĝis la  1657. Li mortis la 1732 en Hungara reĝlando en Pozsony  (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Miklós Pálffy lernis en Vieno, poste en 1673 li aliĝis al kortego de la Habsburgoj. Post 2 jaroj li batalis kontraŭ la turkoj, dume li vundiĝis kaj restis lama. En 1687 li estis estro de fortikaĵo de Esztergom, baldaŭe li atingis altajn ĉefoficirajn rangojn. En 1694 li iĝis „eterna” departementestro de Pozsony (historia departemento). En 1701 li iĝis krongardisto en la kortumo. Post jaroj li batalis kontraŭ Francisko Rákóczi la 2-a, tial la hungara historio aprezas lin malbona figuro. En 1712 li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo. En la sekva jaro li estis elektita reĝa juĝisto, poste palatino. Li estis edzo kun 11 gefiloj.
Wendover
Wendover la nomo de kelkaj lokoj:
en Britio:
en Kanado:
en Usono:
Olšany (distrikto Jihlava)
Olšany (Wolschan) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1257.
Pierre Grimal
Pierre Grimal (Pierre Antoine Grimal [pier antoan grimal]), naskinta en Parizo la 21-a de novembro 1912, mortinta en Parizo la 2-a de novembro 1996, estas franca filologisto, specialisto en lingvo kaj literaturo latina kaj plue historiisto. Li interesiĝas pri la romia civilizo, rekonita internacie, siaj verkoj estas tradukitaj en pluraj lingvoj, li multe faris por la vastigo de la kultura heredo el antikva Romio , tiel ĉe specialistoj kiel la plivasta publiko.
Li speciale defendis latinaĵojn kiel modernaj kaj fundamentaj kaj kontribuis je la profundigo kaj je la transformo de la latinaj studoj al sia epoko.
Li skribis multajn temajn kaj ĝeneralajn verkojn kaj faris tradukojn el latina al franca kaj ankaŭ el greka al franca de famaj antikvaj aŭtoroj kiel Cicerono, Tacito, Lukiano, Karitono... Inklusive lia verkaro havas ankaŭ kelkajn romanigajn historiajn fikciojn. Li partoprenis kaj iutempe direktis la francan specialistan sciencian revuon Revue des études latines (Revuo pri latinaj studoj) kay ankaŭ partoprenis je la asocio Vita latina (latine) kiu voliĝas promocii la latinan kulturon.
Li recevis honorojn kiel la premio Cultori di Roma kaj li estis membro de elstaraj akademioj kiel la Akademio de Linkoj (itale Accademia nazionale dei Lincei), la Instituto de Francio (Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio) (france Institut de France Académie des inscriptions et belles-lettres) kaj la reĝa akademio de Svedio kaj la reĝa akademio de Belgio. Li ankaŭ instruis en pluraj francaj universitatoj.
Li defendis francan lingvon per la franca asocio Asselaf.
Li estas la patro de la egiptologo Nicolas Grimal, la sanskritisto François Grimal, la latinistino Florence Dupont kaj la avo de la violonisto David Grimal kaj de la ludistino kaj komponistino de saksofono  Alexandra Grimal.
Copșa Mare
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1.071 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 482 (rumanoj, 4 % da hungaroj).
Lutakko
Lutakko estas urboparto de Jyväskylä plejparte en kabo de Jyväsjärvi. La areo apartenis preskaŭ tute en urbon Jyväskylä jam, kiam la urbo estis fondita en 1837, sed la kabo estis multe pli granda. En Lutakko estas multe apartamentaj konstruaĵoj, kiuj estis konstruinta post la jaro 1995. Multe apartamentaj konstruaĵoj en Lutakko estas 12-etaĝaj kaj unu 15-etaĝa. Ankaŭ enlandakva haveno de Jyväskylä situas en Lutakko. La altaj konstruaĵoj de Lutakko imprenis al Lutakko nomon "(Jyväskylän) Manhattan" ("Manhatano (de Jyväskylä)"). En alta konstruaĵo Innova-torni en Lutakko laboras informaj teknologiaj entreprenoj. En Lutakko estas manĝaj butikoj. Lutakko estas apud la centro de Jyväskylä. Ponto de Kuokkala kontaktas Lutakkon al Kuokkala, kio estas sur suda strando de Jyväsjärvi, sur norda fino de Päijänne.
Niederhasli
Pri la komunumo
Niederhasli estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 8067 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Copșa Mare
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1283. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
Niederhasli
Geografio
Niederhasli situas en la Glattvalo ĉe la eniro al la valo Wehntal inter Dielsdorf ZH kaj Rümlang. Ĝi apartenas al la regiono de la Zurika Unterlando. Al la komunumo apartenas ankaŭ al municipoj Oberhasli ZH, Mettmenhasli, Nassenwil, la setlejoj Kastelhof, Steinacker kaj pluraj izolitaj bienoj.
Trafiko
Niederhasli situas ĉe trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Dielsdorf ZH kaj estas per ĝi kaj diversaj buslinioj bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Niederhasli datiĝas el la jaro 931 kiel Hasila.
Juraj Tóth
Li observis la meteorfluon Leonidojn de 1998 elde la Observatorio de Modra, la rezulto de tiu laboro estis eldonita en la revuo Earth, Moon, and Planets.
Niederhasli
Historio
Meze de la 15-a jarcento la urbo Zuriko transprenis la regadon en la Zurika Unterlando inkluzive pri Niederhasli. En la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio estiĝis la administra distrikto Zuriko, al kiu tiam ankaŭ apartenis Niederhasli. En la restaŭracio la komunumo estis atributia al la distrikto Regensberg, el kiu poste fariĝis la distrikto Dielsdorf. En la jaro 1940 la hodiaŭa komunumo Niederglatt per decido de la granda konsilio de la Kantono Zuriko estis apartigita de la komunumo Niederhasli kaj fariĝis sendependa.
Juraj Tóth
Li publikigis ankaŭ en multenombraj astronomiaj revuoj fakigitaj en meteoroidoj. Lia laboro Orbital Evolution of Příbram and Neuschwanstein estis montrita en la Smithsonian Astrophysical Observatory. En 2010, dum ekspedicio, li trovis la unuan eron de la meteorŝtono "Košice", kiu estas la 14-a meteorŝtono en la mondo kun genealogio.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 16 asteroidojn inter 1998 kaj 2001 en kunlaboro kun Adrián Galád, Dušan Kalmančok kaj Leonard Kornoš.
La asteroido 24976 Jurajtoth estis nomita en lia honoro.
Eŭropaj balotoj
La lastaj, 9-aj eŭropaj balotoj okazis inter la 23-a kaj la 26-a de majo 2019 kaj la venontaj okazos en 2024. En la lastaj balotoj pli ol 400 milionoj da homoj rajtis voĉdoni.
Imre Kovács (ministro)
Imre Kovács naskiĝis la  1914 en Budapeŝto. Li mortis la 1986 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Kovács frekventis bazlernejon, poste metilernejon por estis bakisto. Li aliĝis al la sindikato en 1937, al la komunistoj en 1945. Dum la nazia erao li partoprenis en la rezista movado. Li estis elektita parlamenta deputito en 1949, en la sama jaro li frekventis unujaran partian lernejon. Li estis subministro inter 1951 kaj 1957, poste ministro pri nutro ĝis 1967. Li estis diplomato inter 1967 kaj 1974 en Prago kaj Orienta Berlino.
Dully
Dully estas komunumo de la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo en Svislando. Ĝi havis 506 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 581 ĝis la 31-a de decembro 2009. La loĝantoj de la komunumo sin nomas les Perchettes.
Geografio
La komunumo situas ĉe la norda bordo de Lago Lemano en distanco de proksimume 7 km nordoriente de Nyon kaj de prokismume 30 km okcidente de Laŭzano. La rivero Lavasson, markas limon inter Dully kaj Gland antaŭ sin ĵeti en Lagon Lemanon.
Al la komunumo apartenas la vilaĝoj Bourg d'Amont kaj Saint-Bonnet.
Suchá Hora
Suchá Hora (hungare Szuchahora [suhahora], pole Sucha Góra Orawska) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Dully
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,66 km², de kiuj 17% estas kovritaj de arbaro, 58% servas por agrikulturo kaj 25% por setlado.
Suchá Hora
Geografio
Suchá Hora etendiĝas laŭ la pola landlimo kun iama limpasejo, laŭ flankovojoj. Trstená troviĝas je 15, Zakopane je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1566 en formo "Zucha". En 1715 155 vilaĝanoj loĝis tie, en 1778 327 vilaĝanoj loĝis, en 1828 821 vilaĝanoj en 137 domoj. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. Inter 1899-1920 la oficiala loknomo ŝanĝiĝis al Aszúliget pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 683 homoj, (plejparte poloj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trstená, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Suchá Hora 1256 homoj (1226 slovakoj, 28 poloj).
Dully
Najbaraj komunumoj
Dully limas en nordo al Bursins, en nordoriento al Bursinel, en sudoriento al la lago Lemano, en sudokcidento al Gland, kaj en nordokcidento al Luins.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Ĝenevo al Laŭzano laŭlonge de la lagobrordo, tamen flanke de la setlejoj. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas norde de la komunumo, troviĝas nordoriente en Mont-sur-Rolle kaj sudokcidente en Gland, ambaŭ en distanco de proksimume 3 kilometroj.
Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Gland al Rolle.
Historio
La komunumo apartenis al la iama distriko de Rolle, kiu malaperis la 1-a de januaro 2008. Dully kaj ĉiuj urboj de ĉi-tiu distrikto estis atribuitaj al la distrikto Nyon (krom Allaman, kiu estis atribuita al la distrikto Morges).
La unua dokumenta mencio de Dully datiĝas el la jaro 1238 kiel Delui.
Arkeologoj trovis ĉe la lagobordo setlejon el la neolitiko. Krome en Dully estis trovitaj mejloŝtonoj el la romia epoko kaj signifa tombejo el la frua mezepoko.
Listo de naturaj artistoj
Tiu Listo de naturaj (aŭ prinaturaj) artistoj estas listo de artistoj pri naturo, pentristoj, fotistoj kaj aliaj artistoj, societoj de prinaturaj artistoj, muzeoj aŭ ekspozicioj de naturarto, tutmonde.
Rautalampi
Rautalampi estas komunumo de Finnlando en Norda Savonio. Ĝia areo estas 761.99 km², el kio estas tero 538.96 km². En 30-a de junio 2021 Rautalampi havis 3091 loĝantojn. Najbaraj komunumoj de Rautalampi estas Hankasalmi, Konnevesi, Pieksämäki, Suonenjoki, Tervo kaj Vesanto. La plej granda lago en Rautalampi estas Konnevesi, sed ĝi ne tute apartenas al Rautalampi. En kirko de Rautalampi estas sidlokoj por proksimume 1200 homoj. La kirko pretiĝis en 1844. Proksimume duono de loĝantoj de Rautalampi loĝas en kirkvilaĝo de Rautalampi. Noteblaj labordonantoj en Rautalampi estas almenaŭ Savon taimen, Sepon kaluste, Ecomet Oy, Morehouse Oy kaj Kome Oy. Elementa lernejo en Rautalampi estas almenaŭ en kirkvilaĝo kaj en Kerkonjoensuu.
10146 Mukaitadashi
10146 Mukaitadashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tadashi Mukai, profesoron ĉe la la Departemento pri terscienco kaj planedoscienco de la Universitato de Kobeo, konata pro lia studoj pri la.
Michael Bielz
Michael Bielz (bilc) estis germana naturesploristo, ŝtonpresisto en Transilvanio naskita en Berethalom la 10-an de majo 1787 kaj mortinta en Sibio la 27-an de oktobro 1866.
Kariero
Michael Bielz finis teologion kaj li instruis en Berethalom de 1811, de 1814 ĝis 1822 li estis pastro en Szászújfalu. Li fondis en 1822 en Sibio la unuan ŝtonpresejon de Transilvanio.
Monto Logan
La monto Logan estas la plej alta monto de Kanado kaj la dua plej alta de tuta Nordameriko post la monto Denali, en Alasko. Ĝi formas parton de la Santelia Montaro en la sudokcidenta parto de la Teritorio Jukonio, ĉe la landlimo kun la usona ŝtato Alasko, kaj estas parto de la nacia rezervejo kaj Nacia Parko Kluane. ​ En tiu monto elfluas la glaĉeroj Hubbard kaj Logan. Ĝi havas elstarecon de 5250 m, estante la 6a plej elstara de la mondo. Oni kredas, ke la monto Logan havas la cirklan bazon plej grandan el ajna nevulkana monto de la Tero (granda nombro de ŝildaj vulkanoj estas multe pli grandaj en grando kaj maso), formante masivon kiu havas fakte dek unu pintojn super 5000 msm.
Pro la tektona levo, la monto Logan ankoraŭ plialtiĝas. Antaŭ 1992, la preciza altitudo de la monto Logan estis nekonata kaj oni ĉirkaŭkalkulis ĝin inter kaj. En Majo 1992, ekspedicio de la Geological Survey of Canada fiksis la aktualan mezuron de uzante GPS.