cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de baleto
Rusio
Tre influa persono de britia baleto estas Margot Fonteyn. Ŝi estas dancisto kaj estis en la fokuso de monda atento por preskaŭ 30 jaroj. Ŝi estis agnoskita de la reĝino Elizabeto la 2-a per la titolo Damo Margot Fonteyn. Ŝia nomo estas agnoskita eĉ de iuj ekster la danca mondo.
En 1961 kiam Fonteyn estis proksima al foriro el dancado, la monda atento moviĝis al la rusia Rudolf Nurejev (1938 - 1993). Post kiam Nurejev diplomiĝis de la Baleta Akademio de Vaganova li dancis kun la Mariinskij-Baleto, li estis rimarkita kaj estis konsiderata kiel la "venonta Niĵinskij" en la mondo. Nurejev estis ankaŭ rimarkita de la ŝtata sekureca polico kiel donanta tro grandan atenton al la okcidento. Kiam la Mariinskij komencis organizi vojaĝojn al Parizo kaj Londono, lia nepublika malobservo de sovetaj idealoj preskaŭ malebligis por li la vojaĝon. Tiam, kiam la registaro vokis lin reen al Sovetunio meze de la vojaĝo, li anstataŭe serĉis politikan azilon en Francio.
Post la fuĝo, Nurejev dancis kun Margot Fonteyn kiel kunulo kun multaj kompanioj tra la tuta mondo, inkluzivante la Nacian Baleton de Kanado kaj la Aŭstralian Baleton. Ili du estis sciataj kiel "Rudi kaj Margot". Bedaŭrinde por Nurejev, lia espero por asocio kun Balanchine neniam plenumiĝis.
Usono
Sekve de la movo de la Rusaj Baletoj al Francio, baleto komencis havi pli larĝan influon, aparte en Usono.
En 1929 startis La Koncerta Grupo de Aleksander Dorothy, poste ĝi iĝis la Atlanta Civita Baleto.
En 1933: La Baleto de San Francisco estis fondita de Adolph Bolm.
De Parizo, post malkonsentoj kun Sergej Djagilev, Fokin iris al Svedio kaj de tie al Usono kaj finaranĝiĝis en Novjorko. Li kredis ke tradicia baleto ofertas malmulte pli multan ol ĉarmoaspekta kaj atleta elmontro. Por Fokine ĉi tio estis ne sufiĉa. Aldone al teknika artismo li postulis dramon, esprimon kaj historian aŭtentecon. Laŭ li, dancordigisto devas esplori la periodon kaj kulturan ĉirkaŭtekston kaj malakcepti la tradician baletan jupon en favoro de preciza perioda kostumado.
Fokin dancordigis Ŝehrazad kaj Kleopatro. Li ankaŭ reprilaboris Petruŝka kaj La Fajrobirdo. Unu el liaj plej famaj laboroj estis La Mortanta Cigno, plenumita de Anna Pavlova. Krom ŝiaj talentoj kiel baletistino, Pavlova havis la teatrajn kapablojn por verigi la vizion de Fokine de baleto kiel dramo.
Juna dancisto kaj dancordigisto kun la Rusaj Baletoj estis Georgij Melitonovitĉ Balanĉivadze (1904 - 1983), kies nomo estis poste francigita kiel George Balanchine. Li dancordigis kelkajn laborojn de la Rusaj Baletoj, la plej fama el kiuj estas Apollon Musagète (poste Apollon) (1928), kiu estas klasikaĵo de la novklasikisma baleto. Ĝi estas unu-akta baleto de greka aspekto. Post morto de Sergej Djagilev, Balanchine foriris de la Rusaj Baletoj kaj sole ekvojaĝis por mallonga tempo, finante kiel ĉefo de la danca kompanio Ballets 1933, tamen la kompanio fermiĝis. Balanchine estis invitita veni al Ameriko de Lincoln Kirstein (1907 - 1995). Kirstein sciis preskaŭ nenion pri baleto, kaj Balanchine sciis preskaŭ nenion pri Ameriko, escepte de tio ke en ĝi aperas virinoj similaj al Ginger Rogers. Li decidis preni la oferton kaj fondi baleton en Ameriko. Tiam Kirstein startis listigi la deziratajn baletojn por vidi ilin en Ameriko, la unua ero de la listo estis Pocahontas.
Barbara Karinska estis Rusia elmigrinto kaj scipova kudristino kiu kunlaboris kun Balanchine por altigi la arton de kostuma dizajno de akcesora rolo al grava parto de baleta spektaklo. Ŝi prezentis la deklivan tranĉon kaj plisimpligis klasikan baletan jupon kiu permesis al la dancisto plian liberecon de movado. Kun skrupula atento al detaloj, ŝi dekoris baletajn jupojn per perlolaboro, brodado, kroĉetado kaj almunta ornamo.
Danke al Balanchine, baleto venis al Ameriko. Nun, parte danke al Balanchine, baleto estas unu el la plej bone konservitaj dancoj en la mondo. En Ameriko estas populara miskoncepto ke baleto venis de Rusio. Lincolno Kirstein publikigis eseon "Blast at Ballet" ("Skandalo en baleto") en kiu li penas korekti ĉi tiun miskoncepton.
En 1934 la Amerika Baleta Kompanio debutis.
En 1934 la Baleta Kompanio de Catherine Littlefield iĝis La Filadelfia Baleto.
En 1937 onta La Amerika Baleta Teatro startas kiel la Baleto de Miĥail Mordkin.
En 1936 Baleta Karavano debutis.
En 1954 Joffrey Baleto donas la unua koncerto en la 92-a Strato.
Kiam la Baleta Teatro, ekde 1956 nomata kiel la Amerika Baleta Teatro (ABT), iĝis pli stabila denove Antony Tudor kaj iuj el la dancistoj revenis al ĝi, sed iuj restis kun la NYCB. De tie la du kompanioj iris je iliaj malsamaj vojoj. La NYCB prezentis tute novajn aĵojn aŭ riparitajn malnovajn aĵojn, dum la ABT prezentis bilancajn kvantojn de klasikaj kaj modernaj baletoj. La ABT uzis famekonatajn nomojn, inter ili Eric Bruhn (1928 - 1986) kaj Rudolf Nurejev, por allogi spektantojn.
En 1969 startis la unua Kompanio de Eliot Feld.
En 1971 Danca Teatro de Harlemo faris la unuan koncerton je la Guggenheim Muzeo en Novjorko.
Moderna baleto
Unu dancisto kiu trejniĝis kun Balanchine kaj absorbis multon de ĉi tiu novklasikisma stilo estis Miĥail Bariŝnikov. Sekve de rendevuo de Miĥail Bariŝnikov kiel arta surscenigisto de Amerika Baleta Teatro en 1980, li laboris kun diversaj modernaj dancordigistoj, plej rimarkinde Twyla Tharp. Tharp dancordigis Puŝo Venas Al Ŝovi por ABT kaj Bariŝnikov en 1976; en 1986 ŝi kreis En La Supra Ĉambro por sia propra kompanio. Ambaŭ ĉi tiuj aĵoj estis konsiderataj kiel novdizajna por ilia uzo de klare modernaj movadoj kombinitaj kun la uzo de surfingrebligaj ŝuoj kaj klasike-trejnitaj dancistoj - por ilia uzo de "moderna baleto".
Tharp ankaŭ laboris kun la Joffrey Baleto kompanio, fondita en 1957 de Robert Joffrey. Ŝi dancordigis Deuce Coupe por ili en 1973, uzante pop-muzikon kaj mikson de moderna kaj baleta teknikoj. La Joffrey Baleto daŭre plenumis multajn modernajn aĵojn, multajn dancordigitajn de kunfondinto Gerald Arpino.
Estas multaj eksplicite modernaj baletaj kompanioj kaj dancordigistoj. Tradicie klasikaj kompanioj, kiel la Mariinskij-Baleto kaj la Pariza Opera Baleto, ankaŭ ofte plenumadas modernajn laborojn.
Evoluo de baleta maniero
La plej rimarkindaj baletaj manieroj estas nomitaj post iliaj kreintoj. Ekzemple, du dominantaj sistemoj de Rusio estas konataj kiel la maniero de Vaganova post Agrippina Vaganova, kaj la maniero de Legat post Nikolaj Legat. La konata maniero de Cecchetti estas bazita sur tekniko ellaborita kaj instruita de la itala dancisto Enrico Cecchetti (1850 - 1928). Alia eŭropa sistemo, bazita sur la instruadaj manieroj de la franco Auguste Vestris, estis ellaborita en Kopenhago de August Bournonville (1805 - 1879). La sistemo estas instruita precipe kiel tradicio en Danio, la lando de Bournonville.
John Bowlby
John BOWLBY, plennome  Edward John Mostyn Bowlby (naskiĝis la 26-an de februaro 1907 en Londono; mortis la 2-an de septembro 1990 sur la insulo Skye, Skotlando) estis brita pediatro (do kuracisto pri infanoj), infana kaj adoleskula psikiatro kaj psikoanalizisto. Li kaj la du kolegoj James Robertson kaj Mary Ainsworth konsideriĝas la pioniroj de esplorado pri la fruaj ligoj inter beboj kaj siaj gepatroj.
Bowlby studis psikologion kaj antaŭklinikan medicinon en la universitata kolegio Trinity College de Kembriĝo. Post la studado, li laboris kun socie misadaptiĝintaj infanoj ĝis, je la aĝo de dudek du, li ekstudis medicinon en Londono. Kvar jarojn pli poste, li finis la studadon de medicino kaj do iĝis kuracisto. Ankoraŭ antaŭ la studfino, li enskribigixis en la Instituto pri Psikoanalizo. Post la medicina lernejo, li aparte interesiĝis kaj treniĝis en la tiutempe tre nova fako de infana kaj adoleskula psikiatrio en la malsanulejo Maudsley Hospital. En 1937, 30-jara, li kvalifikiĝis kiel psikanalizisto.
Dum la Dua Mondmilito, li estis leŭtenanto-kolonelo en la medicina fako de la brita armeo. Post la milito, li iĝis vicdirektoro de la kliniko Tavistock Clinic, kaj ekde 1950 estis konsultisto de la Monda Organizaĵo pri Sano.
4937 Lintott
4937 Lintott estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la brita astrofizikisto Chris Lintott, scienca esploristo en la departemento pri fiziko de la Somerville College, Universitato de Oksfordo, kaj prezentisto de programoj de scienca popularigo ĉe la BBC.
Urbie Green
Urban Clifford „Urbie“ GREEN (* 8-an de aŭgusto, 1926 en Mobile Alabamo, Usono) estas konata ĵaztrombonisto, kiu ludis interalie ĉe Woody Herman, Gene Krupa kaj Frankie Carle. Li kunlaboris je 250 sonregistraĵoj kaj registris pli ol du dekojn da diskoj.
Vivo
Urbie Green lernis ludi pianon de sia patrino. En la aĝo de 12 jaroj li komencis same kiel siaj du pli aĝaj fratoj ludi trombonon. Tiutempe li aŭdis la muzikon de tiel konataj trombonistoj kiel Tommy Dorsey, J. C. Higginbotham, Jack Jenny, Jack Teagarden kaj Trummy Young. Plejmulte lin tamen influis la trumpetistoj Dizzy Gillespie kaj la saksofonistoj Charlie Parker kaj Lester Young. Pluaj influoj estas la kantado de Perry Como kaj Louis Armstrong. En la aĝo de 15 jaroj Green komencis profesian muzikkarieron. Unue li ludis en la bando de Tommy Reynolds en Kalifornio, antaŭ ol li kunludis kelktempe ĉe Bob Strong kaj Frankie Carle.
En la jaro 1947 Green membriĝis en la bando de Gene Krupa kaj en 1950 en "Thundering Herd", la tria ĵazbandego de Woody Herman, kie li ludis apud lia frato Jack. En 1954 li estis distingata per la premio "New Star Critics Award" de la revuo Down Beat. Post la transloĝiĝo al Novjorko en 1953 li establiĝis kiel unu el la plej demandataj trombonistoj. Sonregistrado-akademio National Academy of Recording Arts and Sciences plurfoje elektis lin kiel "Most Valuable Player". Green surdiskigis kun preskaŭ ĉiuj konataj gravuloj de ĵazo el la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. Krome li direktis proprajn bandojn kaj koncertvojaĝis kiel soloisto kun variaj bandoj, inter ili tiuj de Benny Goodman, Count Basie kaj la orkestro de Tommy Dorsey post ties morto en 1965. Li sonregistris kun la novigema produktisto Enoch Light por la diskeldonejoj Command kaj Project 3 sondiskojn, kiuj verŝajne estas liaj plej konataj. Al tiuj apartenas la pokaze je du partoj projektitaj diskoj de "The Persuasive Trombone of Urbie Green" same kiel "21 Trombones."
En la 1970-aj jaroj Green komencis evoluigi novigaĵojn je sia instrumento. Li evoluigis buŝaĵon por Jet Tone kaj kune kun Martin Brass plibonigojn je la instrumento mem. Krome li komencis eksperimenti per "Green Monster", trombono de firmao King kun enmuntita elektroniko por oktaj kaj resonaj efektoj. Kelkaj el liaj plej bonaj sonregistraĵoj el ĉi tiu tempo estas tiuj kun Enoch Light and the Light Brigade, Dick Hyman, Maynard Ferguson same kiel Doc Severinsen. Post la tre fruktodonaj jaroj kun Enoch Light la ludostilo de Urbie Green iomete ŝanĝiĝis. Je liaj sonregistraĵoj kun diskeldonejo CTI la akompanbando ricevis pli da atento kaj soloisto Green malpli.
Ekde la 1980-aj jaroj Urbie Green sonregistris nur ankoraŭ du diskojn (Just Friends kaj Sea Jam Blues). Ambaŭ estas koncertregistraĵoj.
Nuntempe li pasigas la plej multan tempon kun sia dua edzino Kathy, ĵazkantistino, en Pokono, regiono de Pensilvanio. Ili havas du gefilojn, Jesse kaj Casey. Urbie Green ankoraŭ konĉertas ĉiuseptembre ĉe Festivalo por Celebrado de Artoj (COTA) en Delaware Water Gap, ne malproksime de lia hejmo. En 1995 li estis elektita por la Alabama Jazz Hall of Fame.
Ludostilo
Urbie Green estas konata pro sia milda kaj varma sono, eĉ en la altaj registroj. Krome li disponas pri tekniko, kiun multaj laŭdas kiel senmanka.
Preetz
Preetz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 4095
NGC 4095 (aliaj indikoj — MCG 4-29-22, ZWG 128.25, PGC 38324) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nacia Parko Limpopo
La Nacia Parko Limpopo (Parque Nacional do Limpopo estis starigita kiel statusŝanĝo de tiu de Coutada 16 en Gazao-Provinco, Mozambiko, kiu estis ŝanĝita de ĉaskoncesio al protektita areo. Ĝi formas parton de la Translima Parko Granda Limpopo kun la Nacia Parko Kruger, Sudafriko kaj la Nacia Parko Gonarezhou, Zimbabvo.
Kun la helpo de 42 milionoj de R donacita de Germanio la nova parko estas evoluigita per beriloj kaj kontraŭ-kontraxuleĝĉasadaj unuoj. La parko estas dividita en tri apartajn zonojn de uzo: turista, sovaĝa, kaj ĉasa. En la sudo estas la Amasiĝi-digo kaj la urbo de Massingir kiu estas la administra ĉefsidejo de la nova parko dum ĉe la norda limo estas la rivero Limpopo.
10140 Villon
10140 Villon estas tre malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nacia Parko Limpopo
En 2001 okazis la translokigo de granda nombro da bestoj de la Nacia Parko Kruger ĝis tiu nova parko. Laboro sur la nova Limejo Giriyondo inter Sudafriko kaj Mozambiko komenciĝis en marto 2004.
10140 Villon
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 19-an de septembro 1993 de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nacia Parko Limpopo
-23.86667°N, 32.13333°W
10140 Villon
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Francois Villon (1431 – post 1463), unu plej granda franca lirika poeto, konata pro siaj baladoj, kanzonoj kaj rondeloj. Le grand Testament estas lia ĉefa verko, en kiu li recenzas sian vivon, esprimante sian abomenon kontraŭ la malsano, la maljuneco, la morto, kaj kortuŝan bedaŭron pri sia malŝparita juneco. Kulpa de pluraj krimoj, li pasis multan tempon en malliberejo, kaj fine estis kondamnita al la pendumo (Ballade des pendus). Tamen, en 1463 lia kondamno estis ŝanĝita al ekzilo el Parizo. De tiam oni perdis lian spuron...
Satelito
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 1,42 km, orbitan taksita al 11 km kaj  de 1,1862 ± 0,0004 tago (28,47 ± 0,01 horoj), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Ottenbach ZH
Pri la komunumo
Ottenbach ZH estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2296 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Trafiko
Per poŝtaŭtobuso Ottenbach estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Pratempo
Tombmonteto en la setlejo Lanzen, kaj romia bieno ĉe la monteto Isenberg kaj tompkampo el la tempo de la popolmigrado en la setlejo Steinern indikas al prehistoria setlado en la regiono. Unua skriba mencio de Ottenbach datiĝas de la 18-a de aŭgusto 831 en dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo sub la nomo Marcha Hottumbacharia.
Mezepoko
En la jaro 1027 kaj 1028 grafino Ida de Habsburgo donacis al la Monaĥejo Muri posedaĵojn en Ottenbach. En la jaro 1169 aperis la nomo Arnoldus de Ottonbac, en 1255 Hottenbach kaj en 1278 finfine Ottenbach. En la jaro 1226 estis menciita la unua pastro kaj en 1234 la unua preĝejo en Ottenbach. Du servutbienoj transiris el la posedaĵo de la kavaliro Walther de Liela en la jaro 1242 kaj de la nobela Johano de Schnabelburg en la jaro 1267 al la havaĵo de la Abatejo Kappel.
Malfrua mezepoko
La servutbienoj kiel plej grava organiza strukturo malaperis kaj estiĝis unueca juro por ĉiuj loĝantoj de la vilaĝo. En la jaro 1406 la urbo Zuriko aĉetis la voktejon de Maschwanden. Per tio Ottenbach falis sub la povo de la urbo Zuriko. En la jaro 1485 la nuna preĝejo estis grantigita en malfrugotika stilo. Por tio laŭdire oni utiligis ŝtonojn de templo de la romia diino Isis, kiu iam staris sur la monteto Isenberg. Ek de la jaro 1519 pastoro Johannes Klinger reformigis la komunumon Ottenbach. Li mortis kune kun Zvinglo en la jaro 1531 dum la Batalo de Kappel. En la jaro 1661 la unua lernejo estis konstuita en Ottenbach. En la 18-a jarcento la vilaĝo detruiĝis plurfoje per teruraj fajroj. Dum vilaĝa fajro en la jaro 1753 22 domoj kaj 16 garbejoj forbrulis.
Helveta Respubliko kaj nuntempo
En la jaro 1799 dum la epoko de la Helveta Respubliko Ottenbach estis konstituita kiel politika komunumo. En la jaro 1847 la 5 setlejoj supre de la kampo disiĝis de Ottenbach kaj fondiĝis la komunumo Obfelden. En la jaro 1864 la unua ponto trans la rivero Reuss estis konstruita. La nuna ponto estis konstruita en la jaro 1955.
Orpipio
Maskla plenkreskulo, malkiel plej parto de pipioj, estas tre facile identigeblaj. Li havas flavajn kapon, subajn partojn kaj estas flavo ankaŭ en flugiloj, dum la dorso brunetas. Elfronte la flavaj gorĝo kaj brusto kun nigra brustozono similigas tiun specion kun la Flavgorĝa makronikso aŭ la Orgorĝa makronikso, sed neniu el tiu havas flavon en flugiloj (tre rimarkindaj dumfluge) kaj ambaŭ havas nigran linion en vizaĝo. La ino de Orpipio estas tre tipe bruna pipio sed havas flavon en subflugiloj.
Rio Lobo (filmo)
Rio Lobo estas usona vesterno de Howard Hawks, aperinta en 1970.
Temo
Kolonelo Cord McNally estas komisiita ricevi gravan mon-transporton destinitan financi nordistajn trupojn en ilia milito kontraŭ konfederaciitoj. Ĝi neniam alvenos, ĉar la trajno transportanta la trezoron estis bedaŭrinte haltigita de bando da sudistoj bone organizitaj kaj ĉefe bone informitaj... Post la fino de la milito Cord McNally serĉas la perfidulojn kiuj vendis la informojn.
Kresta koturnokolombo
La Kresta koturnokolombo, Geotrygon versicolor, estas specio de kolombo de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu enhavas kaj kolombojn kaj turtojn. Ĝi estas endemio de Jamajko. Ties natura habitato estas subtropikaj kaj tropikaj humidaj montararbaroj. Ĝi estas minacata per habitatoperdo.
Temas pri tre malhelgriza kolombo kun ruĝaj irisoj kaj kruroj. La beko estas nigreca.
-124
En la jaro 124 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Lago Chico
La Lago Chico estas eta ĉilia lago interne de la nacia parko de Huerquehue en la provinco de Cautín. La lago troviĝas sur monteto de parko je alteco de 1320 metroj super la marnivelo. La lago situas ĉe 41° 43' 60 S suda latitudo kaj 73° 7' 60 okcidenta longitudo.
La akvo de la lago estas malvarma, trankvila kaj kristalina. Tre proksime estas la Lago Toro kaj la Lago Verde. Por atingi la lageton oni devas promeni ĉ. 7 kilometrojn sur vojeto, kiu komencas ĉe la enirejo de la parko ĉe la bordo de la lago Tinquilco.
Uargla
Uargla aŭ en franca Ouargla (Berbere: Wargren aŭ Wargla, ورجلان، ورقلة, laŭ malnova Berbera nomo: Wareglan) estas la ĉefurbo de la Provinco Uargla en la Sahara Dezerto en suda Alĝerio. Ĝi havas florantan petrolindustrion kaj estas hejmo de unu el la alĝeriaj universitatoj, nome Universitato de Uargla. La komunumo Uargla havis 133,024 loĝantojn en la censo de 2008, el 112,339 en 1998, kaj jaran populacikreskon de 1.7%. Tamen, inkludante la komunumon Ruisat, kiu troviĝas en la Uargla urba areo, ĝi donas totalan populacion de 191,136.
-126
En la jaro 126 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Listo de senatanoj de Vaucluse
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Vaucluse.
Mezzenile
Mezzenile estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ceres, Ala di Stura, Pessinetto, Traves, Viù kaj Lemie. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Graz
Graz estas la ĉefurbo de la federacia lando Stirio en Aŭstrio. La nomo devenas de la slovena vorto Gradec, kiu signifas kasteleto. Ĝi estas la dua plej granda urbo en Aŭstrio (post Vieno), kaj ĝi havas kvar universitatojn kun ĉirkaŭ 40.000 gestudentoj (inter kiuj la Karla-franciska-universitato) kaj estis la eŭropa ĉefurbo kultura en 2003.
Geografio
Graz situas ĉe la rivero Mur, en la baseno de Graz, ĉirkaŭata je tri flankoj de montoj (nur ne en la sudo). La plej alta loko estas la Plabutsch (754 m) en la nordokcidento de la urbo. La plej malalta loko estas en la sudo (330 m), kie la Mur fluas el la urbo.
Urbodivido
Graz estas dividita je 17 distriktoj:
Kulturo
Forum Stadtpark (ankaŭ: Grazer Gruppe aŭ Grazer Forum) estis en 1958 fondita, avangarda unuiĝo da verkistoj kaj artistoj en Graz.
Famuloj
En Graz naskiĝis kaj mortis: En Graz naskiĝis: En Graz mortis:
Esperanto
En komenco de 20-a jarcento estis komerca lernejo en Graz, kie oni instruis Esperanton.
Personoj
Rudolf Horneck en Graz propagandis Esperanton kaj gvidis kursojn. Peter K. Geier vivis en Graz kaj en 1908 kunfondis klubon "Junaj Esperantistoj".
Pastro Max Josef Metzger en Graz en 1917 fondis Mondpacan Ligon de la Blanka Kruco, kiu en 1918 akceptis Esperanton kiel korespondlingvon. Inter 1918 kaj 1920 li tie eldonis la revuon "Blanka Kruco" kaj poste ĝis 1928 la revuon "Katolika Mondo".
Klaus Perko instruas Esperanton ĉe la universitato de Graz.
Eventoj
En Graz okazis
ZEO
Graz posedas ZEO-on, placon nomitan laŭ Esperanto (Esperantoplatz).
Rifferswil
Geografio
Rifferswil situas okcidente de la Albispasejo meze en la Prefektujo Knonaŭo kiel iam nomiĝis la distrikto Affoltern. Tra la komunumo fluas la rivero Jonen. Rifferswil limas oriente al Hausen ĉe Albis, norde en unu punkto al Aeugst ĉe Albis, okcidente al Mettmenstetten kaj sude al Kappel ĉe Albis.
La vilaĝon trafluas la rivereto Jonenbach, kiu fontas en Hausen kaj alfluas en Jonen as Reuss.
Trafiko
Rifferswil apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Per poŝtaŭtobusoj Rifferswil estas ligita kun la najbaraj komunumoj kaj per la pasejvojo trans la Albis kun Langnaŭ ĉe Albis kaj Zuriko.
Historio
Rifferswil estis unuan fojon dokumente menciita sub la nomo Renifriedeswile en la jaro 1019.
Lanmespilo
En la ĉina lingvo ĝia nomo estas pípá kaj en la japana biwa kun la skriboj 枇杷. El la simila formo oni nomas la liutajn muzikinstrumentojn same en la ĉina pípá aŭ en la japana biwa sed kun aliaj skriboj 琵琶, kaj en Esperanto bivo.
Priskribo
La japana eribotrio estas ĉiamverda arbo kaj atingas alton de 7 ĝis 12 metrojn. La lanozaj folioj etas simplaj. La folitigo nur estas 6 ĝis 10 mm longa. La folilimbo havas longecon de 12 ĝis 30 cm kaj larĝecon de 3 ĝis 9 cm. La foliranda estas ĉe la bazo glata kaj pli supre segildenta. La stipuloj longas 1 ĝis 1,5 cm.
La panikla floraro estas 10 ĝi 19 cm longa kaj havas multajn florojn. La rustre hareca flortigo estas 2 ĝis 8 mm longa. La duseksaj radisimetriaj floroj havas kvin petalojn kaj diametron de 1,2 ĝis 2 cm. La kvin rustre harecaj sepaloj estas 2 ĝis 3 mm longaj kaj restas ĉe la fruktoj. La kvin blankaj najlitaj petaloj havas longecon de 5 ĝi 9 mm kaj larĝecon de 4 ĝis 6 mm. Ekzistas 20 stamenoj. La sube staranta ovario konsistas el 5 karpeloj. La kvin pistiloj estas liberaj. La planto floras de marto ĝis junio.
Utiligado
Komence la arbo estis kultivata kiel ornamplanto. Pli kaj pli oni kultivas ĝin ankaŭ pro la fruktoj. La fruktoj povas esti manĝataj krudaj aŭ kuiritaj kun aŭ sen ŝelo. Vaporkuirite ili estas speciale bongustaj.
La muelitaj semoj estas utiligitaj kiel spicaĵo. Eblas ankaŭ uzi ilin kiel kafosurogato.
La fruktoj entenas multe da kalio kaj vitamino A kaj havas diurezan efikon. Kiel siropo (Pei Pa Koa) ili estas uzata en la tradicia ĉina medicino kontraŭ faringito, tusado kaj raŭkeco.
La ligno estas malmola kaj el ĝi oni faras linealojn.
Rathebur
Rathebur estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 163 loĝantojn. Ekde la 7-a de junio 2009 la teritorio estas parto de la komunumo Ducherow.
C. George Boeree
C. George Boeree (naskiĝis la 15-an de januaro 1952, mortis la 5-an de januaro 2021) estis usona psikologo kaj profesoro en Pensilvanio pri personalecoteorio kaj la historio de psikologio. Li naskiĝis en Badhoevedorp en Nederlando.
Boeree ankaŭ kreis la planlingvon Elefeno en 1965, kiun li publikigis rete en 1998.
-127
En la jaro 127 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Aurec (stacidomo)
Aurec estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aurec-sur-Loire, en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Georges-d'Aurac - St-Étienne-Châteaucreux (798000).
NGC 4096
NGC 4096 (aliaj indikoj — UGC 7090, MCG 8-22-67, ZWG 243.43, IRAS12034+4745, PGC 38361) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hotelo Ryanggang
La hotelo Ryanggang estas 1-a klasa hotelo kiu situas en la Mangyongdae Distrikto de Pjongjango, Nord-Koreio. Ĝi havas 330 ĉambrojn. La hotelo estis konstruita en 1989 sur monteto inter la Taedong kaj Pothong riveroj, apud la Seosan Futbala Stadiono. La hotelo kovras areon de proksimume 33,000 kvadrataj metroj kaj havas du ĉefajn konstruaĵojn. Ankaŭ ekzistas giratoria restoracio sur la supra etaĝo, kaj ĝi havas bibliotekon, bilardan ĉambron, trinkaĵan vendotablon kaj butikon.
7179 Gassendi
7179 Gassendi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Pál Vágó (inĝeniero)
Pál VÁGÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vágó Pál estis hungara inĝeniero, parlamentano, inventisto. Lia nobela antaŭnomo estis literáti. Lia patro estis Pál Vágó (pentristo). Pál Vágó naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Bonaero.
7179 Gassendi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca filozofo Pierre Gassendi (1592–1655), matematikisto, teologo kaj astronomo. Disĉiplo de Marin Mersenne, li kritikis la ideojn de René Descartes kaj favoris la sensojn kiel ĉefa fonto de kono. Kiel astronomo, li unuafoje observis pasadon de Merkuro la, konfirmante la laborojn de Johannes Kepler.
Pál Vágó (inĝeniero)
Biografio
Pál Vágó frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1911, kie li multe lernis de Donát Bánki. En la sekva jaro li kreis stabiligilon por flugmaŝinoj, pri tio temas lia invento kaj disertaĵo en 1914. Post 4 jaroj li kreis fotilon konvenan por flugmaŝinoj. Inter 1927 kaj 1939 li havis postenon en elektrejo de Budapeŝto, dume li doktoriĝis en 1929. Li aliĝis al la Sagokruca Partio, en la jaroj 1939 kaj 1940 li estis parlamenta deputito. En 1944 li estis subministro en Kabineto Szálasi. En la sekva jaro li sekvis la kabineton al Nazia Germanio, poste li migris al Argentino, kie li laboris kiel inĝeniero. Li ricevis 3 hungarajn premiojn.
Skafaldo
Skafaldo estas portempa konstruaĵo konsistanta el traboj, pontoj, pasejoj aŭ platformoj subtenitaj de ĉarpentaĵo el bambuo, ligno, ŝtalo aŭ aluminio. Ĝi celas ebligi al metiistoj atingi ĉiun lokon de konstruaĵo konstruota aŭ riparota kaj alporti tien la necesajn materialojn kaj ilojn.
Ekzistas tri diversaj skafaldoj: fiksitaj, pendigitaj aŭ rulantaj.
Fiksitaj skafaldoj povas esti dividitaj en jenajn tri kategoriojn:
Aquidabã
Aquidabã estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 20.056 loĝantojn en 2010.
Bodrog (komunumo)
Ne miskomprenu kun rivero Bodrog!
Bodrog estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Bodrog situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, fervojo preteriras. Kaposvár troviĝas 20, Marcali 27 km-ojn.
Historio
Komence biencentro de la romianoj funkciis tie. Oni trovis ceramikaĵojn el la 11-a jarcento. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, interretejo, migra poŝto.
Lando de Viktoria
La lando de Viktoria (Victoria Land) estas regiono de Antarkto, limigita oriente de la maro de Ross kaj okcidente de la lando de Wilkes. Ĝi estis malkovrita de la esploristo James Clark Ross en januaro 1841 kaj nomita omaĝe al la brita reĝino Viktoria. Inter la plej fruaj esploristoj de tiu lando estis ankaŭ Douglas Mawson.
Přeckov
Přeckov (antaŭe ankaŭ Przeczkow, Przieczkow kaj Přečkov) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Přeckov troviĝas 3 km sudokcidente de Rudíkov, kondukas tra ĝi ŝoseo inter Horní Vilémovice kaj ŝoseo I/360.
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1360.
Mezzomerico
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktaj Filipo kaj Jakobo la pli juna, kies komuna memortago estas la 3-a de majo: ili memoriĝas dum la komunuma festotago la unuan dimanĉon de majo.
Najbaras la komunumoj.
Miagliano
Miagliano estas komunumo de Italio.
Don DeLillo
Don DeLillo (naskita la 20an de novembro 1936) estas usona verkisto kaj dramisto.
Stilo
Delilo estas plej konata pro siaj libroj priskribantaj la vivon en Usono en la dudeka jarcento. Kune kun Thomas Pinchon kaj John Barth, Delilo estas konsiderata unu el la ĉefaj figuroj en la postmodernisma fluo en nuntempa usona literaturo. Multaj junaj verkistoj citas ĝin kiel fonton de inspiro.
Literaturrecenzisto Harold Bloom notis Delilon kiel unu el la kvar plej elstaraj amerikaj romanverkistoj de sia tempo, kune kun Thomas Pinchon, Philip Roth kaj Cormac McCarthy. Delilo ankaŭ publikigis du teatraĵojn enscenigitajn, same kiel artikolojn kaj novelojn.
28954 Feiyiou
28954 Feiyiou estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fei Yiou, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto en teamo pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Mezlernejo n° 7 de Ĉengduo (Siĉuano, Ĉinio).
Nordorienta Universitato (Bostono)
La Nordorienta Universitato (Northeastern University, de kie NU, antaŭe NEU) estas privata universitato en Bostono, Masaĉuseco, fondita je 1898.
Ĝi estas R1 institucio (Doktoraj Universitatoj: Plej Alta Esplora Agado) per la Carnegie Klasifikado de Institucioj de Universitatoj. La universitato havas nediplomitajn kaj postdiplomitajn programojn ĉe la ĉefa universitatejo en la Fenway-Kenmore, Roxbury, South End, kaj Back Bay kvartaloj de Bostono. La universitato havas aliajn universitatejojn en Charlotte, Norda Karolino; Seatlo, Vaŝingtonio; kaj San Jose, Kalifornio, kiuj havas nur postdiplomitajn diplomojn. Alia universitatejo malfermiĝis en Toronto, Ontario, Kanado, je 2016. La studentnombro de la universitato estas proksimume 18,000 nediplomitajn studentojn kaj 7,000 diplomitajn studentojn.
La Nordorienta Universitato prezentas kunlaboran edukprogramon, plej konata kiel "co-op", kiu integras klasĉambrostudon kun profesia sperto kaj enhavas pli ol 3,100 asocianoj en ĉiuj sep kontinentoj. La programo estas ĉefparto de la instruplano per spertlernado de Nordorienta Universitato dum pli ol cent jaroj, kaj ĝi estas unu de la plej grandaj staĝprogramoj en la mondo. Kvankam studentoj ne devas partopreni en la "co-op" programo, ĝenerale la programo estas ĉefsperto por studentoj de Nordorienta Universitato kaj ĝi helpas diferencigi la universitaton disde aliaj universitatoj en la akademia mondo. Ankaŭ, Nordorienta Universitato nuntempe estas 1a je la listo "Plej Bonaj Universitatoj laŭ Staĝoj" de la Princeton Review kaj konsekvence estis en la plej altaj kvin universitatoj dum pli ol unu jardeko. Krom la "co-op" programo, Nordorienta Universitato havas multampleksan eksterlandan studprogramon kiu enhavas pli ol 170 universitatojn.
Nordorienta Universitato estas granda, gastigema universitato. La plejparto de studentoj elektas loĝi universitateje, sed studentoj en sia tria jaro kaj pli alta havas la elekton loĝi neuniversitateje. Pli ol 75% de studentoj de Nordorienta Universitato ricevas iom da financohelpon. Je la 2016–17 universitatjaro, la universitato donis $253.8 milionojn da donata kaj stipendia helpo.
Cirenaiko
Cirenaiko, Cyrenaica aŭ Cirenaica (greke Κυρηναϊκή, prononcita Kirinaiki, respektive برقة, prononcita Barka, esperantigebla Cirenio) estas historia regiono en la nordo de Afriko, borde de la Mediteranea Maro. Kune kun la insulo Kreto ĝi estis - parte sub la nomo Creta et Cyrene - provinco de la Romia Imperio. Ĝi ampleksis la orientan marbordon de la de la hodiaŭa ŝtato Libio kaj (historie foje pli, foje malpli multe) la dezertan teritorion sude de tiu marbordo. Oficiale la romia provinco instaliĝis dum la jaro 78 antaŭ Kristo. La ĉefurbo de Cyrenaica estis la urbo Cyrene (apud la hodiaŭa vilaĝo Ŝahat), kiu donis sian nomon al la antikva lando kaj la romia provinco. Cyrene estis la plej grava el kvin proksime kunlaborantaj urboj, kiuj kune havis la nomon "pentapolis" (kvin-urbo): krom Cyrene temis pri la havenurbo Apollonia (la nuna Marsa Susa) kaj la urboj Arsinoe (Tocra), Berenice (la moderna Bengazi) kaj Barca (Merj). Post la tertremo de la jaro 365 la ĉefurbo translokiĝis al Ptolemais.
Antikva historio
Inter la jaroj 632 kaj 460 antaŭ Kristo, la teritorio estis suverena reĝlando. La oriento de la provinco nomiĝis Marmarica kaj ne havis grandan urbon, dum la grava parto estis la okcidento, kun la kvin grandaj urboj de la pentapolis.
Konkerita fare de la makedona imperiestro Aleksandro la Granda, ĝi sekve pasis al la dinastio de la ptolemeidoj. Dum mallonga tempo la regiono estis tute sendependa sub la rego de la nobelo Magas, sed tuj post ties morto denove integriĝis en la egiptian regnon de la ptolemida dinastio. Sub imperiestro Ptolemeo la 8-a la regiono estis sendependigita de Egiptio kaj donita al regado de lia filo Ptolemeo Apiono. Tiu ĉi reganto ne havis infanojn, kiuj povus heredi la regnon, kaj tial li donis ĝin al la Romia Respubliko. Dum la jaro 78 antaŭ Kristo, la teritorio kune kun la insulo Kreto iĝis formala romia provinco - la provinco estis nomita kaj laŭ la antikva nomo Cyrenaica kaj laŭ siaj du geografiaj partoj Creta et Cyrene. Okcidente najbaris la multe pli konata senata provinco Africa proconsularis, dum oriente situis Egiptio, kiu dum la jaro 30 antaŭ Kristo iĝis la romia provinco Aegyptus.
Dum la administra reformo de la romia imperiestro Diokleciano, la provinco dum la jaro 296 estis dividita en du provincojn: la okcidenta parto kun la kvin gravaj urboj ekhavis la nomon Libya superior, dum la orienta parto Marmarica eknomiĝis Libya Inferior. Dum la Bizanca Imperio la regiono estis la plej okcidenta regula parto de la imperio, dum la ankoraŭ pli okcidenta parto Tripolitania de la eksa provinco Africa proconsularis parte estis sub regado de la ĝermana popolo de vandaloj kaj nur dumtempe parto de la imperio de Bizanco.
Islama kaj moderna historio
Cyranaica estis konkeritaj de la islamaj araboj sub la unua kalifo, Abu Bekr dum la jaroj 643 kaj 644. Ĝi ekhavis la nomon Barka laŭ sia nova ĉefurbo, la antikva urbo Barca. Post la kolapso de la Umajida Kaliflando, ĝi estis aneksita de Egiptio, sub rego de la kalifoj de la Fatimidoj kaj poste sub la sultanoj de la dinastioj Ajubidoj kaj Mamelukoj. Dum la jaro 1517, ĝi estis konkerita fare de la Osmanida Imperio - la plej gravaj urboj iĝis Bengazi kaj Derna. Dum la itala-turka milito la armeo de Italio dum la jaro 1911 okupis la teritorion kaj deklaris la areon Cirenaica protektorato. Post la jaro 1919, la teritorio oficiale estis kolonio de Italio, kaj ekde la jaro 1934 la teritorioj Tripolio, Cyrenaica kaj Fezano kune konsistigis la italan kolonion Libio (pli poste reĝlando Libio).
Wettswil ĉe Albis
Pri la komunumo
Wettswil ĉe Albis (germane: Wettswil am Albis) estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4234 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Wettswil situas okcidente de Uetliberg, la plej alta pinto de la montoĉeno Albis, ĉe la bordo de la rivero Reppisch, kiu estas ĝia limo kun Stallikon.
Trafiko
Wettswil ĉe Albis apartenas al la Zurika Trafik-Unio. La stacidomo troviĝas proksime de la komunumlimo sur la teritorio de Bonstetten, de kie la centro de la vilaĝo Wettswil ĉe Albis estas kun poŝtaŭtobuso en malmultaj minutoj atingebla. Tra la montpasejo Waldegg en proksimume 20 minutoj oni atingas per poŝtaŭtobuso la centron de Zuriko.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wettswil ĉe Albis datiĝas el la jaro 1184 kiel Wettesweilare. La vilaĝo estas supozeble fondita de alemano post la kolapso de la Romia Imperio.
Insulo Ross
La insulo Ross (angle Ross Island) estas insulo de la maro de Ross proksime al la antarkta kontinento kaj al la lando de Viktoria, en la golfo McMurdo. Ĝin formas kvar vulkanoj. Pro la ĉiama ĉeesto de bankizo, oni ofte malĝuste konsideras la insulon kiel parton de la kontinento. Ĝia areo estas 2 460 km². Kabo Crozier [kroziE] estas la plej orienta punkto de la insulo Ross.
Ĝi estis malkovrita de James Clark Ross en 1841, kaj ĝi estis poste nomita omaĝe al li fare de Robert Falcon Scott.
Málkovice (Bor)
Málkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bor, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km nordoriente de Bor. Estas ĉi tie registritaj 10 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Málkovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,83 km². En la katastra teritorio Málkovice situas ankaŭ Malovice.
-128
En la jaro 128 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Málkovice (Bor)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1115.
Alice Petróczy
PETRÓCZY Alice [pr. petro:ci] estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Halmi la 26-an de februaro 1900 kaj mortinta en Zuriko la 2-an de januaro 1951.
Ŝia kariero
Alice Petróczy komencis sian aktoran karieron kiel amatorulino, sed en jaroj 1927–29 ŝi iĝis membrino de la trupo de Kluĵo. La 16-an de novembro 1928 ŝi elpaŝis kiel gasto en la Nacia Teatro de Budapeŝto en rolo de Vilma en la verko de Ferenc Herczeg: A dolovai nábob leánya.
Roanoke
Roanoke (prononco pli-malpli 'Roŭnoŭk') Island estas insulo ĉe la orienta marbordo de la ŝtato Norda Karolino de Usono. La 17-an de aŭgusto 1585 108 setlintoj kaj soldatoj de la Reĝlando Anglio fondis kolonion kaj eksetlis tie, kreante la unuan postenon de angloj en la "Nova Mondo" Nordameriko. Tamen jam la sekvan jaron la angloj devis reforlasi la kolonion. Du jarojn pli poste oni refondis la kolonion kaj ĝis la jaro 1590 plurdeko da anglaj koloniistoj sub misteraj cirkonstancoj malaperis de tie.
Geografio
La proksimume 12 kilometrojn longa kaj 8 kilometrojn larĝa insulo kun areo de 46,48 km² situas ĉe la pasejo inter la la golfoj Albemarle Sound kaj Pamlico Sound ĉe la orienta marbordo de la ŝtato Norda Karolino. Ĝi per la usona aŭtoŝoseo 64 ligatas al la kontinenta parto de Usono kaj kun la najbara insulo Bodie Island. La plej grandaj loĝlokoj estas Manteo kaj Wanchese, kaj sume la insulo laŭ la censo de la jaro 2000 havis 6.724 loĝantojn.
Historio
Vidu la ĉefan artikolon Kolonio Roanoke
Sur la insulo ekestis la unua brita kolonio sur la amerika kontinento.
Preetz (apud Stralsund)
Preetz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Altenpleen de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Independence Hall
Independence Hall estas la centra peco de la Sendependiĝa Nacia Historia Parko en Filadelfio, Pensilvanio, Usono, ĉe Chestnut Street inter la 5a kaj la 6a Stratoj. Ĝi estas konata ĉefe kiel la loko kie estis kaj debatitaj kaj adoptitaj kaj la Deklaro de Sendependeco kaj la Usona Konstitucio.
La konstruaĵo estis kompletigita en 1753 kiel kolonia leĝofarejo (posta Pennsylvania State House) por la Provinco Pensilvanio. Ĝi iĝis la ĉefa kunvenejo por la Dua Kontinenta Kongreso el 1775 al 1783 kaj estis la loko de la Konstitucia Konvencio en la somero de 1787. La konstruaĵo estas parto de la Sendependiĝa Nacia Historia Parko kaj estis listita kiel Monda Heredo de Unesko.
PostScript
La PostScript-tiparoj, nomataj Type-1-tiparoj, fine de la 1980-aj jaroj ricevis konkurencon per la TrueType-tiparoj de la konzernoj Apple kaj Microsoft. Ambaŭ sistemoj pluevoluiĝis paralele.
-131
En la jaro 131 antaŭ Kristo okazis, interalie:
(39798) 1997 TW28
(39798) 1997 TW28 estas malgranda, meze hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Aquilino Ribeiro
Kariero
Li studis en Lamego kaj poste en Viseu, en la seminario, sed li forlasis la eklezian karieron. Estante dudekjarulo, en 1906 li instaliĝis en Lisbono, kie li ekklaboris kiel ĵurnalisto kaj aliĝis al progresemaj tendencoj. En 1907, post eksplodo de bombo li estis arestita, sed sukcesis fuĝi kaj inter 1908 kaj 1914, li loĝis inter Parizo kaj Berlino. Li revenis al Portugalio en 1914, kaj en 1918 li publikigis sian unuan romanona, A Vida Sinuosa, dediĉita al la memoro de sia patro, pastro Joaquim Francisco Ribeiro. Li eklaboris en 1919 definitive en la Nacia Biblioteko; kaj ekde tiam li fekunde verkis: Terras do Demo (1919), O Romance da Raposa (1924), Andam Faunos Pelos Bosques (1926), A Batalha Sem Fim (1931) kaj multaj aliaj verkoj.
Li denove aktivulis kontraŭ la militista diktatoreco, kaj en Porto kaj en Viseu. Pro tio li denove devis ekziliĝi al Parizo dufoje, en 1927 kaj en 1928. El 1935 lia literatura kariero iĝis pli fruktodona: Volfrâmio (1944); O Arcanjo Negro (1947); O Malhadinhas (1949); A Casa Grande de Romarigães (1957), kiu estas la kroniko de praularo el la 17-a ĝis la 19-a jarcentoj; kaj Quando os Lobos Uivam (1958). Tiu lasta libro estis malpermesita de la cenzuro, kaj li mem estis juĝita pro ĝia enhavo. Poste li veturis al Brazilo, Londono kaj denove al Parizo.
Aquilino estis aŭtoro de pli ol 70 romanoj kiuj estas kronikoj de rura socio nuntempe jam malaperinta, pro kio oni konsideras lin en la sekvantaro de Camilo Castelo Branco, kiun li miris kaj kiun li studis detale. Multaj el ili havas membiografian karakteron (A Via Sinuosa, Lápides Partidas), kaj ĉiuokaze lia literatura kvalito estis amplekse laŭdita laŭlonge de la 20-a jarcento. Menciindas nkaŭ liaj memoroj, Um Escritor Confessa-se (1961). Li verkis ankaŭ librojn pri la historio de Portugalio, kaj plej gravaj verkistoj: nome Camoens, Camilo Castelo Branco (ĉefe rpi O romance de Camilio) kaj Eça de Queiroz.
Krome li tradukis la Kiĥoton same kiel la Novelas ejemplares de Cervantes (kion li ankaŭ prologis).
Publika opinio
Publika opinio (aŭ socia opinio) - tuto da opinioj de socio aŭ ĝia pli gravaj frakcioj pri aferoj, kiuj aktuale estas plej interesaj por socio. Enkontadon per enketoj de publika opinio pritraktas sociologio per statistikaj metodoj.
NGC 4097
NGC 4097 (aliaj indikoj — UGC 7092, MCG 6-27-4, ZWG 187.4, PGC 38363) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Publika opinio
Ofte oni uzas la eldfiraĵon la tribunalo, aŭ la kortumo, de publika opinio, tiel kiel ĝi estas desegnita kaj navigita de la amaskomunikiloj.
NGC 4097
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lajos Kazinczy
KAZINCZY Lajos [kazinci] estis hungara honvedgeneralo. Li naskiĝis en Széphalom la 20-an de oktobro 1820 kaj mortis en Arado la 25-an de oktobro 1849. Li estis la plej juna filo de verkisto Ferenc Kazinczy.
Biografio
Lajos Kazinczy finis la sapeistlernejon de Tulln an der Donau, poste li servis en la usarregimento la 9-a en rango de leŭtenanto. En 1847 li elpaŝis el la armeo. Je la establado de honvedaro en junio de 1848 li enpaŝis en sapeistbatalionon la 1-an. En januaro 1849 li estis divizikomandanto en rango de vickolonelo de korpuso de György Klapka. En aprilo 1849 li fariĝis generalo, komandanto de nordorienta korpuso de la regiono Felső-Tisza. En julio 1849 li devintus kuniĝi kun Artúr Görgey, sed la rusaj milittrupoj malhelpis tion. Li senarmiĝis la 25-an de aŭgusto 1849 en Zsibó. La imperiestra milittribunalo kondamnis lin al morto, kaj oni pafmortigis lin.
Sars-Poteries
Sars-Poteries estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 541 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Sars-Poteries estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ Solre-le-Château. La areo de Solre-le-Château troviĝas tute okcidente de la departemento, proksime al la landlimo kun Belgio kaj en natura regioneto kromnomita "Solrezis", inter la urbetoj Maubeuge kaj Fourmies.
La vilaĝo Sars-Poteries troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Sars-Poteries etendiĝas sur 7,88 km².
Historio
La vilaĝo malnovtempe situis tuj antaŭ la enirejo de plejparte malaperinta arbaro nomita Haie d'Avesnes. Tio faciligis la disvolviĝon de vitro-fabrikado dum la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento. La fabrikejoj tamen progrese malaktiviĝis.
Vidindaĵoj
Ekzistas en Sars-Poteries malgranda muzeo pri vitro, fondita de Louis Mériaux : videblas multaj, tre diversaspektaj kaj arte ellaboritaj vitraĵoj, kiuj datiĝas de la "ora epoko" de Sars-Poteries.
Administrado
Sars-Poteries apartenas al la kantono de Solre-le-Château, kies ĉefurbo estas Solre-le-Château. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Rodrigo de Valdepeñas
Monaĥo Rodrigo de Valdepeñas, (Valdepeñas, 1505 - Jerez, 1560), poeto kaj religiulo hispana.
Biografio
Oni konas malmulte pri tiu gravulo. Li studis en la Universitato de Alcalá de Henares kaj monaĥiĝis en la monaĥejo Cartuja del Paular la 7an de marto de 1526 kaj estis abatejo de tiu en (1552-1556) kaj poste en Cazalla (1558-1560) kaj mortiĝis en Jerez en 1560. Li verkis Libro del principio, fundación y prosecución de la Cartuja de Granada y noticia de alguno de sus prelados (pri la monaĥejo Cartuja de Granada), kiu konserviĝas manuskripte en la Nacia Historia Arkivo kaj el kiu estas moderna eldono (Salzburg: Institut für Anglistik und Amerikanistik, 2003, aŭ Beatriz Esteban Muñecas (Murcia, 2003)).
Li krome komponis kiam li estis 20jaraĝa kaj studento en la Universitato de Alcalá de Henares, la 22 unuaj strofoj de konata Glosa al la Coplas por la muerte de su padre, de Jorge Manrique, kion li finis jam plenkreskulo en El Paular por sendi ĝin al sia patro, necesa je konsolo.
Usedom
Usedom (jen germane, Uznam) estas insulo en la Balta maro, situanta proksime al la kontinenta bordo antaŭ la Laguno de Szczecin. La plej granda parto de la insulo apartenas al Germanio. En la oriento ekde la jaro 1945 estas pola teritorio. Tie tamen loĝas la plimulto de la insulanoj; ĉirkaŭ el tuto de  loĝantoj. En la okcidenta parto ankaŭ ekzistas samnoma urbo Usedom.
Geografio
La rivero Peene enfluas la Baltan Maron en la markolo nomata Peenestrom, kiu dividas la maran insulon Usedom de la kontinento.
Apud la sude situanta Laguno de Szczecin etendiĝas okcidente de Usedom la akvujo Peenestrom, kaj oriente Swina apartigas la insulon de la najbara Wolin.