cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vadbirdo
La plej granda parto de tiuj specioj manĝas etajn senvertebrulojn plukitajn el koto aŭ planko, ofte nomitaj vadfaŭno. Pro tio en multaj lingvoj ili estas nomitaj kotoloĝantaj. Bekoj de malsimilaj longecoj permesas diversajn speciojn manĝi en sama medio, ĉefe en la marbordo sen ekzistado de konkurenco pro la sama manĝaĵo. Multaj vadbirdoj havas sensitivajn nervofinaĵojn ĉe la fino de siaj bekoj kiuj permesas ilin lokigi siajn kaŝitajn predojn en koto aŭ milda planko kiel sablo. Kelkaj grandaj specioj, ĉefe tiuj adaptitaj al pli sekaj medioj manĝas pli grandajn predojn inkludante insektojn kaj etajn reptiliojn.
Taksonomio
Laŭ la taksonomio de Sibley-Ahlquist, vadbirdoj kaj multaj aliaj grupoj estas inkluditaj en pligrandigita ordo de Cikonioformaj. Tamen la klasado de ĥaradrioformaj estas unu el la plej malforta punkto de la taksonomio de Sibley-Ahlquist, ĉar DNA-DNA hibridigo rizultiĝis nekapabla solvi la interrilatojn de la grupo. Antaŭe la vadbirdoj formis la subordon Charadrii, sed tiu iĝis "rubuĵa" taksono, inkludante almenaŭ kvar ĥaradrioformajn grupojn en parafiletika unuiĝo. Laŭ la plej novaj pristudoj (Ericson et al., 2003; Paton et al., 2003; Thomas et al., 2004a, b; van Tuinen et al., 2004; Paton & Baker, 2006), vadbirdoj povas esti pli akurate subdividitaj tiele:
(16210) 2000 CY61
(16210) 2000 CY61 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vadbirdo
Taksonomio
Laŭ pli tradicia grupigo, la Thinocori povus esti inkluditaj en la Scolopaci, kaj la Chionidi en la Charadrii. Tamen la pligrandiĝante kono pri la frua evoluhistorio de modernaj birdoj supozigas, ke la akcepto de Paton et al. (2003) kaj Thomas et al. (2004b) de 4 diversaj grupoj de vadbirdoj (= subordoj), kiuj jam ekzistis ĉirkaŭ la formortigo de Kretaceo-Terciario, estas taŭga.
Kuriozaĵoj
Studo de 2015 montris ke en Islando la vulkana polvo helpas la fekundecon de Skolopedoj ĉar ĝi pliigas la organikan enhavon kaj ŝtopas la pH de la grundo. La studo temis pri 729 lokoj kaj konstatis trifoje plian fekundecon, pli en humidejoj ol en plugebla tero ĉar tie oni uzas sterkon kiu ŝanĝas la kondiĉojn. Inter la specioj kiuj profitas el vulkana polvo estas la Ruĝkrura tringo, Tringa totanus, la Malgranda kurlo, Numenius phaeopus, la Bunta kalidro, "Calidris" alpina kaj la Nigravosta limozo, Limosa limosa.
(42887) 1999 RV155
(42887) 1999 RV155 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito ekstere tanĝas, sed ne traias, tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,265881 astronomia unuo, tie estas 39,775 milionoj da km.
Peregu Mic
Peregu Mic (mik) (hungare: Kispereg) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Arad administracie apartenanta al komunumo Peregu Mare. En 1910 ĝi havis 1 859 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 047 (95% hungaroj. Ĝi estis koloniigita de reformitaj hungaroj en la 18-a jarcento. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Jenő Gyárfás
GYÁRFÁS Jenő (jeno djarfaŝ) estis hungara pentristo naskita en urbo Sepsiszentgyörgy la 6-an de aprilo en 1857 kaj mortis samloke la 13-an de decembro en 1925. (Laŭ la libro de József Gazda (vidu sube) la artisto mortis la 17-an de decembro). Li estis membro de Societo Benczúr.
Kariero
En Budapeŝto Jenő Gyárfás estis disĉiplo de Bertalan Székely, kaj poste plustudadis en Munkeno. Lia ĉefkreaĵo estas la pentraĵo Tetemrehívás (1881) pri la malferma sceno de la balado de János Arany. Post mallonga vojaĝo en Italio, en 1882 li loksidiĝis en sia naskiĝurbo kaj li fariĝis instruisto. El siaj historiaj pentraĵoj estas menciinda el inter aliaj la Morto de Áron Gábor. Li kreis ankaŭ ilustraĵojn. Por la kreaĵoj de la artisto en Sfântu Gheorghe estiĝis artgalerio.
Lee Hyori
Lee Hyori (10-an de majo 1979 en Choong Sud-Koreio) estas sudkorea popkantistino.
Ŝi estas gvidanta kantistino de la popbando Fine Killing Liberty (FinKL). Ŝi estis malkovrita dum fotado por la bando.
Diskografio
La kantistino surmarketigis ĝis nun (aŭgusto 2009) tri soloalbumojn:
Wacquemoulin (stacidomo)
Wacquemoulin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wacquemoulin, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ormoy-Villers - Boves (232000).
ZIL
ZIL (ЗИЛ, plennome Завод имени Лихачёва [zavod imeni liĥaĉova], t.e. « Uzino nomita de Liĥaĉov »), estas rusia aŭtomobila konstruisto. Ĝi produktas ŝarĝaŭtojn, aŭtobusojn kaj luksajn aŭtojn antaŭe rezervitajn al altranguloj de la lando. La entrepreno ankaŭ fabrikis militajn aŭtojn.
Bildgalerio
<Gallery> ЗИС-101_%2814844225231%29.jpg|ZIS-101 Zis-110_%286990362959%29.jpg|ZIS-110 ZIL-111V.jpg|ZIL-111V convertible ZiL-111G in Ilya Sorokin's Oldtimer-Gallery, 21 March 2010.jpg|ZIL-111G ZIL-114-limo.jpg|ZIL-114 ZIL-117.jpg|ZIL-117 Зил_41041_2.JPG|ZIL-41041 2013 Moscow Victory Day Parade (07).jpg|ZIL-41044 Zil-41047.jpg|ZIL-41047 ZIL-4112R-124.jpg|ZIL-4112R </Gallery>
Prusa Konfederacio
Prusa Konfederacio aŭ Prusia Konfederacio (en germana Preußischer Bund, en pola Związek Pruski) tio estis organizo formita la ĉe Kwidzyn de grupo de 53 nobeloj kaj ekleziuloj kaj 19 urboj en Prusio (vidu la supran fond-dokumenton), por kontraŭi la maljustecon ĉe la Teŭtonaj Kavaliroj. Ĝi estis bazita sur la modelo de simila organizo, nome la Lacerta Unio establita en 1397 de nobeloj el Chełmno.
En 1454, la estro de la Konfederacio, nome Johannes von Baysen (Jan Bażyński), formale petis al la reĝo Kazimiro la 4-a, aligi Prusion en la Regno de Pollando kiel feŭdo. Tio markis la ekon de la Dektrijara Milito inter la Ordena Ŝtato kaj Pollando, kun la prusiaj urboj financante la militajn kostojn de tiu lasta.
Loka Kongresa Komitato
Loka Kongresa Komitato (LKK) estas la organiza teamo kiu organizas Esperanto-kongreson. Plej kutime kaj origine oni celas la LKK-on de Universala Kongreso de Esperanto (UK), organizita de UEA. LKK havas kutime prezidanton, ties viculojn, sekretarion, kasiston, kaj aron da pliaj anoj. La amplekso povas varii inter proksimume dek ĝis pluraj dekoj da homoj. Ofte (en la UK precipe ekde la pasintaj jardekoj), la LKK-anoj de la UK venas fakte ne nur el la koncerna kongresloko, sed el la tuta regiono aŭ eĉ lando.
La bazajn taskojn kaj regulojn por LKK de UK priskribas la Kongresa Regularo. Al LKK de UK helpas Konstanta Kongresa Sekretario de UEA.
Ankaŭ la organiza grupo de la kongresoj de TEJO (Internacia Junulara Kongreso) nomiĝas LKK, kaj oni foje uzas tiun nomon ankaŭ por pli grandaj teamoj organizantaj aliajn renkontiĝojn. La organiza teamo de la Internacia Seminario de la Germana Esperanto-Junularo nomiĝis KKRen (Konstanta Komisiono pri Renkontiĝoj).
Dumbrăveni
Dumbrăveni estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
21458 Susank
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susan D. Benecchi, (naskita Susan D. Kern) postdoktora esploristino ĉe la Space Telescope Science Institute en Baltimore (Marilando). Ŝi fakiĝis en la duopaj kaj havas fortan intereson por la scienca eduko.
Tălmaciu
Tălmaciu [təlmaĉu] (hungare: Nagytalmács [nadjtalmaĉ], germane: Talmesch [talmeŝ]) estas urbo en la distrikto Sibiu en Rumanio ĉe la nordorienta piedo de la Sibiu-montaro sur la dekstra bordo de la rivereto Cibin, sudoriente de Sibiu.
Al la urbo apartenas administre la vilaĝoj Colonia Tălmaciu kaj Tălmăcel. Ĝis 2004 apartenis al ĝi ankaŭ Boița, Lazaret, Lotrioara kaj Paltin, kiuj nun konsistigas la komunumon Boița. Tio estas parto de la kaŭzo de la malpliiĝo de ĝia loĝantaro inter la censoj de 2002 kaj 2011.
Historio
Ĝiaj unuaj mencioj skribaj estas el 1318 (laŭ aliaj: 1265). Ĝi estis ĉefloko de "filia seĝo" de la seĝo Hermannstadt (Sibiu). En 1453 reĝo Ladislao la 5-a deklaris ĝin parto de la Reĝa Tero.
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben). La rangon de urbo ĝi ricevis en 1989.
Bissert
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ita Wegman
La denaska nederlandanino Maria Ita WEGMAN (* la 22-an de februaro 1876 en Karawang, okcidenta Javo, Indonezio; † la 4-an de marto 1943 en Arlesheim, Svislando), tutvive nur nomata Ita Wegman, estis kuracistino kaj kune kun Rudolf Steiner fondis la antropozofian medicinon.
Jam dum la jaro 1921 la socie engaĝita kuracistino pri ginekologio fondis la tutmonde unuan antropozofian klinikon en Arlesheim en norda Svislando, kiu nuntempe nomatas laŭ ŝi. Arlesheim situas nur 2 kilometrojn norde de Dornach, kie troviĝas la kunvenejo Goetheanum, kiu estas la centro de la antropozofia movado kaj ties altlerneja medicina sekcio, la kunordiga instanco por antropozofia medicino.
Ankaŭ la ritma masaĝo "laŭ Ita Wegman", kiu ene de la antropozofia medicino iĝis memstara terapia formo, ĝis la nuntempo portas ŝian nomon. La kuracistino evoluigis pliajn specialajn kuraco- kaj flegometodojn, kiuj inkluzivas interalie la haŭtan kovriĝon aŭ masaĝon per specifaj kuracaj kremoj respektive oleoj, kaj la volviĝon de korperoj per tukoj kun specifaj kuraciloj.
Secășel
Secășel [sekaŝel] (hungare: Székásbesenyő, germane: Heidendorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Blaj. En 1910 Székásbesenyő havis 725 loĝantojn (rumanoj), en 1992 574. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1296 (laŭ aliaj: 1509). Ĝis 1919 Székásbesenyő apartenis al Hungario, al departemento Alsó-Fehér. Administre ĝi apartenas al Ohaba.
Ita Wegman
Biografio
Ita Wegman dum la jaro 1876 en Indonezio naskiĝis kiel unua infano de nederlanda koloniista familio. Ŝi plurfoje vojaĝis al Mezeŭropo, kaj fine de la 1890-aj jaroj definitive translokiĝis tien kaj edukiĝis en Nederlando kaj Germanio en kuraca gimnastiko kaj masaĝo.
Jam dum 1896 ŝi en Indonezio havis unuajn kontaktojn al la branĉo Adyar de la Teozofia Societo. En aĝo de 26 jaroj Ita Wegman dum la jaro 1902 en Berlino unuafoje renkontiĝis kun Rudolf Steiner kaj aniĝis en la de li gvidita germana sekcio de la Teozofia Societo (sekcio de la internacia branĉo Adyar). Fine de 1912 respektive komence de 1913 tiu germana sekcio malmembriĝis el la branĉo Adyar de la Teozofia Societo kaj fondiĝis la Antropozofia Societo. Ita Wegman sekvis la movadon de Rudolf Steiner kaj iĝis antropozofianino.
Dum 1906 ŝi komencis studi medicinon en la universitato de Zuriko, kie ankaŭ virinoj rajtis studi tiun fakon. La studon ŝi finis dum la jaro 1911 per la kuracista diplomo kaj kiel faka kuracistino pri ginekologio.
Dum 1917 ŝi en sia propra praktikejo el visko faris kuracilon kontraŭ kancero – el la preparaĵo Iscar poste evoluis la plej malnova norma viska medikamento Iscador. Dum 1919 ŝi kun du pliaj kuracistinoj havis komunan praktikejo en Zuriko.
Sekvajare, dum 1920, ŝi aĉetis terenon en la komunumo Arlesheim kaj tie dum 1921 malfermis sian privatan klinikon, kiu komence nomiĝis "klinika-terapia instituto" kaj nuntempe havas la nomon Ita-Wegman-kliniko. Ĉi-tie la tiutempe ankoraŭ nova antropozofia medicino en proksima kunlaboro kun Rudolf Steiner evoluis kaj unuafoje praktike aplikiĝis. Dum 1922 Ita Wegman aldone en Arlesheim fondis pedagogian-terapian hejmon por anime flegindaj infanoj, kiu ricevis la nomon Haus Sonnenhof ("domo sun-bieno"). Samjare, je granda parto pro ŝia iniciato, ekestis la "internaciaj laboratorioj kaj klinika-terapia instituto Arlesheim", kiu poste alprenis la nomon Weleda kaj nuntempe estas internacia konzerno produktanta antropozofiajn kuracilojn kaj kosmetikaĵojn.
Post la detruo de la unua kunvenejo Goetheanum per bruligo fare de anonimuloj la 31-an de decembro 1922, Ita Wegman iĝis la plej proksima kunlaborantino de Rudolf Steiner. Sekvajare Rudolf Steiner vokis ŝin en la "esoterisman" fondan estradon de la Ĝenerala Antropozofia Societo. Kune kun li, ŝi post la fonda kunveno de tiu societo (la tiel nomata "kristnaska kunveno") gvidis la unuan klason de la same novfondita "Libera Altlernejo por Spiritosciencoj" en la Goetheanum.
Dum 1925 ŝi kune kun Rudolf Steiner germanlingve eldonis la bazan verkon de antropozofia medicino, Grundlegendes zur Erweiterung la Heilkunst nach geisteswissenschaftlichen Erkenntnissen ("fundamentaĵoj pri la ampleksigo de la kuracado per spiritosciencaj scioj"). De septembro 1924 ŝi flegis la grave malsaniĝintan Rudolf Steiner ĝis lia morto dum marto 1925.
Wegman ekde la "kristnaska kunveno" de decembro 1923 estis kunfondantino kaj gvidantino de la medicina sekcio de la "Libera Altlernejo por Spiritosciencoj" en la kunvenejo Goetheanum en Dornach. En tiu funkcio ŝi iniciatis kaj akompanis la fondon de multaj medicinaj kaj pedagogie terapiaj institucioj tutmonde. Dum la jaroj post la morto de Rudolf Steiner inter la estraranoj de la Antropozofia Societo, aparte inter Marie Steiner kaj Ita Wegman, ekestis multaj konfliktoj pri la daŭrigo de la movado, kiuj dum la jaro 1935 gvidis al malmembrigo de Ita Wegman kaj Elisabeth Vreede kune kun ties subtenantoj el la Antropozofia Societo. Tiu decido nur dum 1948, kvin jarojn post la morto de Ita Wegmann, deklariĝis senbaza kaj malvalida.
Eduard Felix
Eduard FELIX (naskiĝis ĉirkaŭ 1900 - mortis la 19-an de majo 1975) estis ĉeĥa esperantisto, inĝeniero.
Dum sia vivo li estis pioniro de aviado, konstruisto, organizanto en la industrio, verkisto, lingvo-instruanto.
Esperantisto de ĉ. 15 jaroj, li baldaŭ ekregis la lingvon kaj instruis ĝin en SET. Li kunlaboris en la lingva komisiono de ĈEA kaj en lastaj jaroj gvidis ĝin. Laboris en komisiono por verkistoj kaj tradukistoj de ĈEA, eldonadis Informojn de Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato.
Kunaŭtoro de karatea terminologio en Esperanto.
En 1974 la Centra Komitato de ĈEA nomis lin sia honora membro.
Jindřich Polák
Jindřich POLÁK (* 5-an de majo 1925 en Prago; † 22-an de aŭgusto 2003 en Prago) estis ĉeĥa filmreĝisoro.
Komenco de lia filmkariero estis asistanteco ĉe la reĝisoro Otakar VÁVRA, fine de la 1940aj jaroj. POLÁK filmigis diversajn porinfanajn kaj artfilmojn, i. a. speciale »Pan Taŭ«, »Klaŭno Ferdinand«, »Luci, hororo de la strato« (»Lucie, postrach ulice«) kaj »La vizitantoj« [alia nomo: »Ekspedicio Adam 84«] (»Návštěvníci«) gravas, kiuj difinis artan altnivelon en la porinfanaj televidprogramoj de ambaŭ germanaj ŝtatopartoj kaj kiuj reelsendiĝas sukcese hodiaŭ.
1968 POLÁK kreis la filmon »Nebeští jezdci«; ĝis 1990 estis malpermesite spektigi tiun filmon.
En la verkaro de POLÁK plej rimarkindas la fruktodona kunlaboro kun la scenaristo Ota HOFMAN.
Montejra petrelo
La Montejra petrelo, Oceanodroma monteiroi, estas specio de marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj nome Hidrobatedoj. La kripta specio estis iam konsiderta samspecia kun la Madejra petrelo. Tiu specio estas ŝajne endemia de Azoroj, kie nestumas nur sur du insuletoj kaj ĉefe sur tiu nome da Praia (de la strando), ĉe la insulo Graciosa.
Taksonomio
La ekzisto de separata specio estis dekomence sugestita de la malkovro de du distingaj reproduktantaj sezonoj de la ŝtormopetreloj de la genro Oceanodroma en la Azoroj. Ambaŭ tiuj populacioj estis dekomence supozitaj kiel de Madejraj petreloj; tamen, unu populacio reproduktiĝas en la malvarma sezono, kaj la alia en la varma sezono. Pli detala studo de tiuj du reproduktaj populacioj trovis diferencojn en ties morfologio kaj mudo. Ekzameno de DNA trovis, ke ambaŭ populacioj estis ja genetike izolitaj, kaj la populacio de la varma sezono estis altigita al plena specio, Oceanodroma monteiroi, nome Montejra petrelo. Tiu specio estis nomigita laŭ la biologo Dro. Luis Monteiro, de la Universitato de Azoroj, kiu malkovris la specion kaj instigis al laboroj por speciiĝo, sed kiu ne povis vidi agnoskita la novan specion ĉar li mortiĝis kaze de aviadilakcidento en Azoroj la 11an de de Decembre de 1999.
Konservado
Tiu specio havas malaltan reproduktan produktivecon pro konkurenco kun aliaj petreloj kiuj uzas nestotruojn, kaj la junuloj estas predataj de la Orelstrigo. Tiu specio estis taksita kiel Vundebla fare de la IUCN pro sia malgranda populacio (ĉirkaŭkalkulata je nur 250–300 paroj en 1999) kaj limigita reprodukta teritorio (du insuletoj en Azoroj)
Distrikto Deutschlandsberg
La Distrikto DEUTSCHLANDSBERG (germane: Bezirk Deutschlandsberg) troviĝas en la sudorienta parto de la aŭstria federacia lando Stirio. Distrikta ĉefurbo estas Deutschlandsberg. Areo: 864,02 km², loĝantaro: 60 762 (en 2012). Kun la distrikto Leibnitz ĝi nun konsistigas la turisman kaj statistikan regionon Südweststeiermark, do sudokcidenta Stirio.
Komunumoj en la distrikto
Ĝis administra reformo de la 1-a de januaro 2015 ankoraŭ estis signife pli:
Erzsébetváros
Erzsébetváros ( = Elizabeturbo) estas:
Friesenried
Friesenried estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostallgäu (Orienta Algovio) kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hildegard Hansen
Hildegard HANSEN (naskiĝis kiel Hildegard Gertrud Gerisch la 25-an de novembro 1906 en Auerbach (Vogtland), mortis la 25-an de aŭgusto 1998 en Kolding, Suda Danio), estis germandevena esperantisto. En 1928 ŝi edziniĝis al la dana esperantisto Knud Thorbjörn Hansen en Auerbach (Vogtland). La esperantlingva gazetaro amplekse raportis pri la internacia movada geedziĝo, kaj la Enciklopedio de Esperanto de 1934 menciis ĝin. La paro pasigis sian komunan vivon en Danio kaj havis kvar infanojn. Hildegard Hansen entombiĝis en Dalby.
Nova Reĝa Kortegoteatrejo je Dresdeno
La Neues Königliches Hoftheater Dresden (eo: Nova Reĝa Kortegoteatrejo je Dresdeno) estis la antaŭanta domo de la nuna „Semper-Operejo“, kiu servis inter 1841 kaj 1869 kiel domo por opero kaj teatro en la saksa ĉefurbo Dresdeno.
Historio
Ekde 1838 ĝis 1841 arĥitekto Gottfried Semper konstruis kiel postsekva domo de la ĝistiama kortegoteatrejo imponegan operejon, la „Novan Reĝan Kortegoteatron“. La 13-an de aprilo 1841 la domo solene malfermiĝis per la uverturo Jubelouvertüre de Carl Maria von Weber kaj per la dramo Torquato Tasso de Johann Wolfgang von Goethe.
La ronda domo laŭ formoj de la itala frurenesanco estis glorata kiel unu el la plej belaj teatrejoj en Eŭropo. La 21-an de septembro 1869 ĉi tiu teatrejo plene ruiniĝis je bruleo pro malatentemo je riparlaboroj.
Hendrik Conscience
Precipaj verkoj
Conscience verŝajne inspiriĝis al verkado de La Leono de Flandrio post kiam li vidis la pentraĵon "De Groeningeslag" de Nicaise DE KEYSER. En la romano Conscience priskribas la Batalon de la oraj spronoj, kiun li uzas kiel fonon por skizi la amoaventurojn de Machteld, la filino de Robrecht la 3-a van Bethune kun kavaliero Adolf van Nieuwlandt. Al Conscience oni ofte riproĉas, ke li en sia libro ne ĝuste priskibas la historion tiel, kiel ĝi vere okazis. Robrecht la 3-a van Bethune ekzemple aperas en la libro kiel kavaliro de la flandra armeo je la batalkampo, dum li vere restadis en franca prizono.
Conscience tamen estis konsultinta dudekon da historiaj fontoverkoj, vizitis mem la lokon de la bataloj kaj petis konsilon de spertuloj pri mezepoka historio.
Pro la giganta sukceso de La Leono de Flandrujo, pri Conscience oni diras, ke li "Instruis al sia popolo la legadon". Cetere tiu ĉi libro forte kontribuis al la flandra memkonsciiĝo en la 19-a jarcento kaj al la kresko de la Flandra Movado ĝis en la 20-a jarcento.
Ceteraj verkoj
In 't Wonderjaer 1566 (1837); Geschiedenis van graaf Hugo van Craenhove en van zijnen vriend Abulfaragus (1845); Hlodwig en Clothildis (1845); Simon Turchi (1859); De Kerels van Vlaanderen (1871); Everard 't Serclaes (1874); Hoe men schilder wordt (1843); Houten Clara (1850); De plaeg der dorpen (1855); De geldduivel (1856); Het ijzeren graf (1860); De burgers van Darlingen (1869); Bella Stock (1861); Het goudland (1862); Eene O te veel (1872); Een stem uit het graf (1872); Een zeemanshuisgezin (1872); Eene verwarde zaak (1874); Rikke-tikke-tak (1845); Blinde Roza (1850); Baes Gansendonck (1850); De arme edelman (1851); De grootmoeder (1853). – Diversen: Geschiedenis van België (1845); Eenige bladzyden uit het boek der natuer (1846); Redevoeringen (1858); Geschiedenis mijner jeugd (1888; 21978, bew. en inl. d. M. Gijsen).
Dohren
Dohren havas diversajn signifojn:
Róbert Nógrádi
Róbert Niedermann naskiĝis la en Dombóvár, li mortis la  en Pécs.
Rivero Nansa
Nansa estas rivero en la nordo de Hispanio, en la Kantabra Kornico. Ĝi fluas tra la aŭtonoma komunumo Kantabrio en la Kantabran Maron.
Róbert Nógrádi
Biografio
Róbert Nógrádi studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo inter 1947-1950, inter 1950-1955 en koncerna lernejo en Moskvo. Hejmenveninta li komencis sian reĝisoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1956-1960 li estis reĝisoro, ĉefreĝisoro en Teatro Szigligeti (Szolnok). Pli poste li reĝisoris en Gaja Teatro kaj Teatro Thália (Budapeŝto). De 1962 ĝis la emeritiĝo en 1988 li estis teatrestro de Nacia Teatro (Pécs), en tiu periodo li establis la operan, baletan kaj puteatran branĉojn de la teatro. Li ricevis premiojn en 1969 kaj 1987, krome la titolon "eterna membro de la teatro".
Rivero Nansa
Ĝi elfluas ĉe la norda flanko de la monto Peña Labra, je 1.800 metroj super la marnivelo. Kurinte 7 kilometrojn de la elŝprucejo, la rivero ricevas akvon de pluraj alfluantoj venantaj de la montaroj Peña Sagra, Collado de la Cruz de Cabezuela kaj la Montopasejo de Sejos. Laŭlonge de 5 kilometroj ĝi trairas montopasejon Peña Bejo, alvenante al municipo Tudanca. En 1950 oni konstruis baraĵlagon, nome La Cohilla, en tiu sekcio.
Fluante norden laŭ 12-kilometra meandro ĝis Puentenansa, la rivero ricevas akvon de la rivero Vendulo (maldekstra flanko) kaj la rivero Tibierga (dekstra flanko). Je distanco de 4 kilometroj antaŭ la montoĉeno Escudo de Cabuérniga, ĝi tranĉas la monton kreante diversajn larĝajn kaj mallarĝajn valojn. Fine, la rivero fluas en la Kantabran Maron tra la estuaro Tina Menor.
Korimba rozo
Rosa corymbifera aŭ  korimba rozo estas plantgenro el la genro rozo (Rosa) ene de la familio de la Rozacoj (Rosaceae). Ĝi venas el Eŭropo.
Priskribo
La korimba rozo kreskas kiel somerverda, larĝekreskanta arbusto kaj atingas altokreskon de 2 ĝis 3 metrojn. La pikaĵoj estas fortaj, hokaj kaj plej ofte pli longaj ol larĝaj.
La alternestarantaj folioj estas nepare plumaj ku kvin ĝis naŭ mallarĝ kunkreskintaj plumfolietoj. La plumfolietoj estas mallarĝaj ronde ovoformaj ĝis eliptaj kaj havas longecon de 2,5 ĝis 4 cm kaj kaj nepintan apekson. Ili plej ofte estas dentataj, ofte ambauflanke haraj. La spindelo estas kun haroj.
La planto floras en junio. La floroj estas unuopaj aŭ kune kun multaj. Brakteoj ekzistas. La relative longaj infloreskoj kaj la receptaklo havas harojn. La duseksaj floroj estas 4 ĝis 5 cm grandaj radisimetriaj kaj kvinnombraj kun duobla involukro. La kvin sepaloj estas nemulte plumaj kaj je la dorsflanko kalvaj. Past la antezo ili estas retrofleksitaj kaj forfalintaj. La kvinpetaloj estas blankaj ĝi delekate rozeaj. La pistiloj estas liberaj.
Diferenco al aliaj specioj
La karimba rozo (Rosa corymbifera) malsamas al la proksime parenca hundorozo (Rosa canina) per pli grandaj floroj kaj estas preskaŭ senpikaĵa. La malsupraj folisurfacoj de Rosa corymbifera esta kun haroj.
Ekologio
La korimba rozo estas mezomorfa nanofanerofito.
La polenado okazas per insketoj. Semformado okazas ankaŭ sen polenado.
La disvastigo de la diasporoj okazas tra la digesta organaro de bestoj.
Disvastigejo
La korimba rozo kreskas origine en la apudmarbordaj regionoj de eŭrazio. La sama disvastigejo havas ankaŭ la hunda rozo, sed ĝi malpli oftas. En Mezeŭropo ĝiparte mankas..
La korimba rozo preferas nitrogenriĉaj, kalkhava grundo aŭ minimume ne tre acidaj grundoj. Ĝi preferas varmajn kreskejojn. Ĝi kreskas en verproj kaj rande de sekmuroj.
Sistematiko
La unua priskribo de Rosa corymbifera okazis en 1790 fare de Moritz Balthasar Borckhausen.
Kelkaj botanikistoj apartenigis la varioj de r Rosa corymbiferala specio Rosa canina.
Rosa corymbifera apartenas al la sekcio Caninae ene de la genro Rosa.
Utiligado
La sovaĝrozo Rosa corymbifera estas ankaŭ uzata kiel baztrunko je greftado de rozoj. Korimba rozo estas vintrorezistaĝi −29 °C (USDA-zono 5).
Oktadekila benzoato
Oktadekila benzoato aŭ stearila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj oktadekanolo. Oktadekila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktadekila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al oktadekila grupo. Ĝi konsistas je 25 karbonatomoj, 42 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Premières
Premières estas malaperinta franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi nun formas parton de Collonges-et-Premières.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Dipatrino datiĝas el la fino de la 13-a jarcento.
Šafarsko
Šafarsko, hungare Ligetfalva estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Štajerska, en statistika regiono Pomurske, en Občina Razkrižje, en Intermurejo.
Situo
Šafarsko situas en valo inter Muro (rivero) kaj Kroatio kontaktiĝanta kun Razkrižje kaj preskaŭ kontaktiĝanta kun Gibina (Razkrižje).
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csákvár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Listo de roluloj de Soul Eater
Ĉiu rolulo de Soŭl Ita (Soul Eater) havas unikan karakteron, kiu reprezentas iujn trajtojn de homa animo. Karaktero de rolulo speguliĝas ne nur sur aspekto de rolula animo, sed ankaŭ sur aspekto de rolulo mem. Nomoj de roluloj ofte parodias rolulojn de aliaj verkoj, mitaj nocioj ktp. Pro tio ĝia traduko iufoje ne estas plene fonetika.
Lernantoj-herooj
Lernanto de Akademio, "armilo" de Maka. Origina familinomo estas Evans. Li estas emocia kaj ne tre lernema junulo. Soŭl volas esti "la plej impona". Li akiras venkon per ajna maniero, eĉ ne tre honeste. Dum la batalo kun Krona li estis ege vundita, tra kiu li ricevas nigran sangon de Krona. Pro tio aperis diableto en lia animo, kiu povas plifortigi lin. La diableto senĉese allogas lin preni forton, sed la konsento signifos, ke la diableto ekpovos okupi kontrolon super Soŭl.
Lernanto de Akademio, "metiisto". Tre memcerta kaj egocentra junulo. Tre ŝatas laŭeble laŭte deklari, ke li estos la plej granda, ke li mirigos diojn, ke li ĉion povos kaj simile. Pro tia karaktero li ofte trafas malfacilaĵojn, sed samtempe lia egocentra volo helpas lin akiri bonajn rezultojn. Li estas la lasta reprezentanto de la klano de Steloj, kiu estis klano de ninĝo-solduloj pretaj fari ajnan laboron kontraŭ taŭga mono. Por altigi siajn batalajn fortojn (kaj sekve kvanton da perlaborata mono), ili komencis manĝi animojn de homoj. Pro tio la akademiaj "metiistoj" plene neniigis la klanon, krom Blak Staa, kiun Akademio prenis eduki. De la klano li ricevis nur batalan specialecon kaj tatuon sur la dekstra ŝultro.
Lernantino de Akademio, "armilo" de Blak Staa. Ŝi estas tre diskreta, bonanima, sed tre profesia junulino de antikva klano de "armiloj", kiuj havas kapablon ŝanĝi reĝimojn dum batalo. Cubaki povas esti ŝurikeno, fuma bombo, ambaŭflanka kusarigamo kaj ninĝa klingo. Kiam ŝi venkis sian fraton kaj manĝis lian animon, ŝi ekpovis aliformiĝi ankaŭ al "Glavo de Mallumo". Cubaki probable estas la sola "armilo" (aŭ eĉ la sola homo), kiu povas elporti karakteron de Blak Staa.
Filo de Ŝinigami-sama. Li ne bezonas "armilon", ĉar li dekomence havas forton de ŝinigamio. Tamen li batalas kiel "metiisto" kun du "armiloj" — fratinoj Tompson — kiuj povas aliformiĝi al pafiloj. Malgraŭ tio, ke ili tri estas tute malsanaj personoj, la spiro de iliaj animoj absolute kongruas, kio faras ilin idealaj partneroj. Kid malakceptis ĉiujn variantojn de liberaj "armiloj" de Akademio, proponitajn al li de Spirit. Li estas la sola "metiisto", kiu trovis siajn "armilojn" ekster Akamemio. Kid estas freneza pri simetrio kaj ordo (iu speco de "malsimetrio-fobio" kaj "malordo-fobio"). Hejme li aranĝas ĉiun objekton, strikte sekvante ideon de simetrio, kaj postulas simetrion ĉie kaj al ĉiuj. Pro tio li ne povas uzi unu el siaj "armiloj", kiuj estas identaj en armila formo. Kid ofte ekdeprimiĝas subite pro sia propra malsimetria aspekto aŭ pro aliaj nesignifaj kaŭzaj. Por transporti sin li kutime uzas magian flugantan rultabulon "Velzevul". Origine li ne vizitis lecionon en Akademio, sed poste li decidis lerni kun aliaj spite al sia patro kaj iras al lecionoj, preninte siajn "armilojn" kun si.
Pli aĝa el fratinoj Tompson, "armilo" de Kid. Antaŭ la fratinoj renkontis lin, ili loĝis strate kaj okupiĝis pri rabato, uzante unu la alian, kiel pafilon. Liz serioze rilatas al taskoj kaj ŝatas batalojn, kvankam ŝi tre timas fantomojn kaj aliajn transajn estaĵojn. Ŝi observas sian aspekton, iufoje troe. Liz malŝatas, kiam Kid zorgas pri simetrio kaj falas en histerion aŭ deprimon. Okaze de foresto de sia "metiisto" ŝi povas uzi sian fratinon, kiel "armilo", same kiel ŝia fratino povas uzi ŝin.
Laboristaro de Akademio
Granda kreanto de Akademio de "metiistoj" kaj "armiloj", ĉefa defendanto de la mondo. Malgraŭ tio, ke li estas ŝinigamio (dio de morto), li kondukas sin kiel tre ŝercema kaj morale variema ulo. Tamen li estas tre zorgema akademiestro. La animo de Ŝinigami-sama estas tiom granda, ke ĝi kaŝas kaj subtenas en si la tutan urbon, nomatan "Urbo de Morto", kiun li kreis kiel infrastrukturon por Akademio. Pro tio li ne povas forlasi urbon eĉ dum iomete. Ŝinigami-sama loĝas en stranga spaco "ĉambro de morto", dekoraciita kiel tombejo. Antaŭ longe, dum milito kontraŭ sorĉistinoj, li surhavis timan maskon, sed, kiam li fondis Akademion, li ŝanĝis ĝin al pli bonanima por "ne timigi infanojn". Tia nova masko iĝis lia simbolo kaj ofte renkontiĝas en la urbo. Oni povas komunikiĝi kun li, skribante sur vitro aŭ spegulo ciferojn 42-42-564, kies japanaj prononcoj similas al "morto, morto, murdo" (死に死に殺し [ŝini ŝini koroŝi]). Ŝinigami-sama kutime uzas junulan ĵargonon, sed kiam li konsideras temon kiel vere gravan, li komutas al tute literatura lingvo.
Patro de Maka kaj la ĉefa "falĉilo de morto". Antaŭ nelonge li divorcis kun patrino de Maka, pro kio Maka ekmalŝatis lin. Li estas granda ŝatanto de virinoj, sed samtempe li tre amas sian filinon kaj provas revenigi ŝian ŝaton. Plimulto de tempo pasas en la "ĉambro de morto" kun Ŝinigami-sama aŭ en la plej proksima bordelo flirtante kun virinoj. Pro sia nervoza karaktero ofte ricevas frapojn kontraŭ sia kapo eĉ de Ŝinigami-sama. Tamen li tre serioze kaj fidele servas al Ŝinigami-sama, kiu tre taksas lin kiel la plej fortan "armilon" de Akademio kaj kiel karan kamaradon.
Sciencisto kaj instruisto de Akademio, "metiisto". Ŝtajn aspektas timige: kiel distranĉita kaj denove kunkudrita, kun granda ŝraŭbo en la kapo, kiun li iufoje turnis, kvazaŭ regulante sin. Li multe fumas. Pro grandeco de sia animo li povas batali eĉ sen "armilo", uzante forto de animo. Ŝtajn povas akordi sian animon por ajna "armilo". Li tre ŝatas eksperimentojn kaj onidire pretas eksperimenti super ĉiuj kaj ĉio, inkluzive de lernantoj, minacataj bestoj kaj si mem. Antaŭ patrino de Maka li estis "metiisto" de Spirit kaj kaŝe eksperimentis super li. Ŝtajn havas bonanima karaktero, zorgas pri lernantoj de Akademio kaj batalas kontraŭ tiuj, kiuj minacas al la mondo. Sed samtempe li estas sadisto. Kiam Ŝtajn estis juna li jam estis forta "metiisto" kaj sadista psikopatiulo. Por kontroli lin oni taskis al Spirit influi lin, sed tio ne helpis, kaj oni muntis la ŝraŭbon en lian kapon, ĝi servas kiel regulilo de frenezo. Plimulto de tempo Ŝtajn pasas sur seĝo kun radetoj.
Zombio-instruisto, "metiisto". Antaŭ morto li laboris kiel instruisto. Kiam Profesoro Ŝtajn zombiĝis lin post lia morto, li restis labori en Akademio. Sid scipovas fari tunelojn sub tero por kaŝa translokiĝo kaj uzi la "falĉilon de morto" Jumi Azusa por long-pafaj atakoj.
Blea
Hom-katino. Kiam Soŭl kaj Maka kolektis 99 animojn, ili bezonis 1 animo de sorĉistino. Tiam ili trovis Blea-n, kiu, ŝajnas, ideale taŭgis por iliaj celoj, ĉar ŝi surhavis grandan ĉapelon kaj sorĉadis. Ili tre malfacile venkis ŝin kaj, kiam Soŭl manĝis ŝian animon, evidentiĝis, ke ili eraris: ŝi estas ne sorĉistino, sed katino, kiu povas aliformiĝi al virino kaj sorĉi. Tio nuligis 99 kolektajn animojn. Tamen Blea ne mortis, ĉar katoj havas 9 vivojn. Post tio ŝi transloĝiĝis al Soŭl kaj Maka kaj trovis laboron en kafejo "Ĉupa Kabra", kiun ŝatas viziti Spirit. Ŝia sorĉado estas ligita kun magiaj halovenaj kukurboj, kiujn ŝi uzas kiel transporton kaj armilon. Blea aliformiĝas al belega junulino kun violaj haroj, kiu montras emo al eta perverso, minimuma vesto kaj al Soŭl. Pro tio Soŭl estas batata de Maka dum flirtado de Blea.
"Falĉiloj de morto"
Krom Spirit estas ankoraŭ tri "falĉiloj de morto", kiu loĝis en diversaj partoj de la mondo. Kiam Kiŝin Asura eskapis el sub Akademio, Ŝinigami-sama vokis ilin al Akademio por doni taskojn.
La plej juna el "falĉiloj de morto". Li iĝis "falĉilo de morto" en la aĝo de 13 jaroj. Nun, aĝante 17 jarojn, li estas unu el la plej fortaj "armiloj". Ĝastin batalas sole, sen "metiisto". Lia batala formo estas gilotino kaj dum batalo li nur parte aliformiĝas. Senĉese aŭskultas tekno-muzikon per kapaŭskultiloj, kio agacis homoj, precipe se ili ne scias, ke li scipovas legi laŭ lipoj.
"Falĉo de morto", zorginta pri Oceanio. Mari revas edziĝi kaj vivi normanan vivon. Post eskapo de Kiŝin Asura oni aligis ŝin al Franken Ŝtajn por preventi lian freneziĝon. Sed Krona, uzante ŝian naivecon, sub-almiksis al ŝia teo Meduzan serpenton, kiu intensigis la freneziĝadon de Ŝtajn. Mari surhavas bandaĝon sur la maldekstra okulo. Ŝi aliformiĝas al "Mjolnir" (martelo de Toro).
Malamikoj de Akademio
Sorĉistino, kiu laboras kiel kuracisto de Akademio, sekvante siaj celoj. Kiel Ŝtajn, ŝatas eksperimentojn, tamen ŝi interesiĝas ne pri internaĵoj, sed pri globaj temoj kaj pri magio. Meduzo preferas kaŝi, ne demonstrante sian agadon. Ŝia forto koncentriĝas en tatuoj sur ŝiaj brakoj. Meduzo scipovas krei serpentojn kaj vektorojn, kiujn ŝi uzas por batali, spioni, veneni ktp. Ŝi planis kaj plenumis diversion en Akadimio, organizante eskapon de Kiŝin Asura. Poste Meduza helpis al Akademio kontraŭ sia fratino Arakna, sed ne ĉesis malutili al akademianoj.
Filino de Meduzo, kunkreskiĝinte kun demona armilo Ragnarok. En infaneco ŝi estis objekto de multaj eksperimentoj de Meduza, kiu devigas ŝin murdi, severe punante ŝin okaze de rifuzo. Pro tio Krona suferas de multaj psikaj malordoj kaj obeis Meduzon pro timo. Komence ŝi batalis kontraŭ akademianoj laŭ ordonoj de Meduzo, sed Maka liberigis lin de sub la obeo al Meduzo, kaj Ŝinigami-sama invitis ŝin lerni en Akademio. Krona estas tre malsocieta, timas ĉion, kaj ne scias kiel konduki ĉe multaj situacioj kutimaj por ordinara homo. Tio ĝenas ŝin amikiĝi kun homoj, sed la amikoj de Maka akceptas ŝin al sia etosumo. Laŭ ŝia aspekto ne eblas determini, ĉu ŝi estas knabo aŭ knabino, ĉar Ragnarok tre longe vivas en ŝia korpo.
"Armilo" de Krona, vivanta en ŝia korpo. Li estas demona glavo, kiu scipovas fari aerajn ondojn de grandega potenco kaj trabati defendon de multaj "metiistoj". Kiam Krona estas infano, Meduzo dissolvis lin en sia infera inventaĵo "nigra sango", ŝi enverŝis la dissolvo en korpon de Krona anstataŭ ordinara ruĝa sango, kuniginte ŝin kun Ragnarok per tio. Ragnarok havas karakteron de lerneja huligano, kiu ofte batas kaj ofendas sian partneron, sed li ne havas veran malicemon.
Sorĉistino, fratino de Meduzo, fama kiel "Sorĉistino-Herezulo". Pro multo de malamikoj, celintaj neniigi ŝin, inter kiuj estis Ŝinigami-sama, ŝi longe kaŝis sian ekziston, sursceniginte sian morton. Sed post eskapo de Kiŝin Asura ŝi aperis el bestaro de araneoj, en kiuj vivis ŝia animo, kaj revenas al "Kastelo de Baba Jaga" (ババ・ヤガー [Baba Jagā]), de kie ŝi regas sian organizacion "Araknofobia" (アラクノフォビア [Arakunofobia]). Post tio Arakna serĉas Kiŝin-on Asura-n por uzi lin en sia plano pri konkero de la mondo. Trovinte, ŝi kondukas lin al sia kastelo, kie ŝi prezentas sin zorgema kaj karesema al li, sed fine li mortigas ŝin.
Asura estis lernanto de Ŝinigami-sama, la plej forta de "Okopo de la Plej Fortaj Batalistoj". Li sole neniigis grupon de sorĉistinoj, kiun oni supozis neniigi de tuta "Okopo" kune kun Ŝinigami-sama. Tamen Asura freneziĝis pro senĉesa timo de la tuta mondo. Pro tiu timo li surmetis 6-7 tavolojn de vesto kaj volvis sian vizaĝojn en skarpoj. Por timi nenion kaj neniun li provis fariĝi pli forta, manĝante homajn animojn. Asura eĉ manĝis sian "armilon" kaj tri batalistojn de "Okopo". Rezulte li iĝis tute freneza kaj praktike senmorta estaĵo, kiu frenezigas la tutan mondon. Asura estis la unua, kiun oni nomis Kiŝin (鬼神 [Kiŝin], laŭvorte: malica spirito). Ŝinigami-sama sigelis lin kaj konstruis "urbo de morto" super lia karcero. Longe poste Meduzo okazigas lia eskapo kaj la mondo iom post iom komencas fali en frenezo.
Bad Aussee
Bad Aussee estas kuracbanloko kaj urba komunumo de Aŭstrio. Ĝi situas en la aŭstria federacia lando Stirio kaj en ties distrikto Liezen. Komence de la jaro 2016 la urba komunumo havis 4 771 loĝantojn. En 2010 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
En Bad Aussee naskiĝis interalie la aktoro Klaus Maria Brandauer. La regiono ĉirkaŭ la urbo estas la stiria parto de la historia regiono Salzkammergut - tiu parto nomatas Ausseer Land.
Wacquemoulin
Wacquemoulin estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Wacquemoulinois.
Rănușa
Rănușa [ranuŝa] (hungare: Kisróna) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Moneasa (4 km norde). En 1910 ĝi havis 518 loĝantojn (rumanoj), en 1992 327. Ĝia unua skriba mencio estas el 1556. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Golfo de Mannar
La Golfo de Mannar estas granda neprofunda golfo kiu formas parton de la Lakadiva Maro en la Hinda Oceano kun almenaŭa profundeco de 5.8 m. Ĝi kuŝas inter la okcidenta marbordo de Srilanko kaj la sudorienta pinto de Barato, en la regiono de la Koromandela Marbordo. La ĉeno de malaltaj insuloj kaj rifoj konata kiel Rama Setu, kiu inkludas la insulon Mannar, separas la Golfo de Mannar el Palka Markolo, kiu kuŝas norde inter Barato kaj Srilanko. La rivero Malvatu de Srilanko kaj la estuaroj de la riveroj Tamirabarani kaj Vaipar de Suda Barato drenas en la Golfo. La dugongo vivas tie.
La Golfo de Mannar estas fama pro sia produktado de perloj en Pinctada radiata kaj Pinctada fucata dum almenaŭ du jarmiloj. Plinio la Maljuna (23–79) jam laŭdis la perlo-kaptadon en la golfo kiel unu el la plej produktivaj en la mondo. Kvankam la elprenado de naturaj perloj jam estas konsiderata teo multekosta en plej partoj de la mondo, ĝi estas ankoraŭ realigata en la golfo.
Perovo (apartigilo)
Perovo estas la nomo de pluraj geografiaj lokoj:
(63287) 2001 DT79
(63287) 2001 DT79 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda klinangulo, en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas, en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Bützberg
Bützberg estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Provinco Orienta Kazaĥio
La regiono aŭ provinco Orienta Kazaĥio (kazaĥe: Şığıs Qazaqstan oblısı/Шығыс Қазақстан облысы/شىعىس قازاقستان وبلىسى (per la latina, cirila kaj araba alfabetoj respektive), Восточно-Казахстанская область) estas unu el dek kvar precipaj administraj teritorioj, je kiuj dividiĝas la ŝtato Kazaĥio. Ĝi okupas la plej orientan parton de Kazaĥio, laŭlonge de ambaŭ flankoj de la rivero Irtiŝo kaj la lago Zajsano. La provinco limas norde kun Rusio norde kaj nordokcidente kaj Ĉinio (Ŝinĝango) en la sudo kaj sudoriento. Administra centro estas la urbo Oskemeno. Alia urbo estas Semej.
La provinco havis ĉirkaŭ loĝantoj en 2003, ĝi malkreskis al  komence de 2008 kaj al  komence de 2013. El ili, ĉirkaŭ loĝas en la ĉefurbo. La regiono estas loĝata de multaj rusoj kaj ukrainoj, fakte en la ĉefurbo Oskemeno loĝas pli da slavoj ol kazaĥoj.
Ĝia teritorio etendiĝas sur, grando simila al tuta Ekvadoro.
Langenthal BE
-
Copăceni (Săndulești)
Copăceni [kopǝĉenj] (Koppánd) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Turda. En 1910 ĝi nombris 624 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1120 (rumanoj, 3 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1288. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Săndulești.
Langenthal BE
Langenthal estas urbo en la administra distrikto Supra Argovio de kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 14547 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Copăceni (Săndulești)
En la censo de 2002 la 1250 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Dum la romia epoko ĉe Copăceni komenciĝis akvodukto, kiu iris al Turda (tiam Potaissa).
Langenthal BE
Geografio
Langenthal situas en la regiono Supra Argovio inter Olten kaj Berno. Tra la urbo fluas la rivereto Langete, kiu kunfluas en Murgenthal kun la rivero Rot kaj tiam kiel Murg alfluas la riveron Aro. Langenthal konsistas el la municipoj kaj seteljoj Langenthal mem, Schoren, Waldhof, Hopfern, Zelgli, kaj ek de la 1-a de januaro 2010 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Untersteckholz.
Trafiko
Langenthal estas regiona trafiknodo. Ĝi situas ĉe la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Berno kaj estas haltejo de rapidtrajnoj. De Langenthal krome ekzsitas fervojlinioj al Niederbipp en Kantono Soloturno kaj tra la Emme-Valo al Lucerno. En la najbara komunumo Bleienbach situas la aerodromo Langenthal kun ICAO-kodo LSPL.
Partnerurboj
Langenthal havas urban partnerecon kun Brig-Glis en Kantono Valezo kaj Neviano en Italio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Langenthal datiĝas el la jaro 861 kiel Langatun. Trovaĵoj el la ŝtonepoko pruvas, ke en Langenthal jam en prahistoria tempo ekzistis homaj setlejoj.
En frua mezepoko la Monaĥejo Sankt-Galo posedis bienojn en Langenthal. Ek de 1313 la loko estis posedaĵo de la Grafoj de Kiburgo kaj falis en la jaro 1406 al Berno.
En 1893 Langenthal estis kunigita kun Schoren kaj ek de 1997 la komunumo estas pro la kreskanta loĝantaro konsiderata kiel urbo.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2010 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Untersteckholz estis integrita al la komunumo Langenthal.
Esperanto-movado
Laŭ Svisa Espero jam en 1909 ekzistis unua Esperanto-grupo en Langenthal. En Langenthal vivis dum multaj jaroj ĝis sia morto Lilly Schaerer, kiu estis de 1957 ĝis 1960 prezidantino kaj de 1960 ĝis 1988 sekretariino de Svisa Esperanto-Societo. De 1960 ĝis 1988 la domo de Lilly Schaerer estis tial la oficiala sidejo de Svisa Esperanto-Societo.
De la 4-a ĝis la 6-a de julio 2017 okazis en la loka gimnazio tritaga festivalo pri lingvoj LINGUISSIMA. Okaze de tio Mireille Grosjean kaj Ueli Haenni prezentis Esperanton en 90-minuta kunsido. Entute partoprenis 50 junuloj.
Šprinc
Šprinc estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Štajerska, en statistika regiono Pomurske, en Občina Razkrižje, en Intermurejo.
Situo
Šprinc situas sur deklivoj, proksime de la kroata landlimo.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csákvár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Rymice
Rymice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž, proksimume 4 km okcidente-nordokcidente de Holešov kaj 11 km oriente-nordoriente de Kroměříž. El etnografia vidpunkto ĝi falas en orientan Hanakion. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
La Venecia Komercisto
La Venecia Komercisto (angle: The Merchant of Venice) estas dramo de William Shakespeare, verkita inter 1594 kaj 1597.
La dramon tradukis el la angla Alfred Edward Wackrill. La tradukaĵo eldoniĝis en 1914, kaj ampleksis 102 paĝojn.
Enhavo
Titola heroo estas komercisto Antonio, kaj ne, kiel povus ŝajniĝi, juda pruntodonanto Shylock. La teatraĵo okazas en la 16-jarcenta Venecio. La komedio estis publikigita en 1623.
En la 16-jarcenta Anglujo kontraŭjudaj sloganoj estis denove popularaj. Judoj de Anglujo estis forpelitaj en 1290, dum la tempo de Oliver Cromwell povis setliĝi, kio tamen okazis malrapide ĝis la 18-a jarcento. Pluraj esploristoj opinias, ke Ŝekspiro en la teatraĵo fiksas negativajn stereotipojn pri judoj, montrante la precipan heroon kiel avidan ekspluatiston, la kristanon kiel honestan kaj bonan homon. Verŝajne li tiamaniere volus plaĉi al spektantaro, kiu certe plejparte samopiniis. Interese, ke dum periodo de okcidentigo de Japanujo en la 20-a jarcento, traduko de la verko kaŭzis kreskon de amtisemitismo en la japana socio, en kiu ne estis judoj.
Bolsenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Sabloŝtormo
La Sabloŝtormo (fakte plej ofte polvoŝtormo) estas ŝtormo aŭ forta vento, kiu kunportas sablon aŭ polvon. Ĝi aperas precipe en dezertoj.
Okaze de sabloŝtormo, temas pri tre seka kaj varmega vento, kiu kirlas en sekega areo grandan kvanton da sablo kaj tion kunportas. Kelkaj ŝtormoj kunportas sablon ĝis 100 milionoj da tunoj kaj parte en fora distanco. La pli granda sableroj formas malrapide en ventoprotekta areo dunojn.
La sablerojn (pulverojn) de grando 0,002 mm ĝis 0,063 mm facile levas kaj kunportas la vento. La sableroj de 2 ĝis 6,3 mm povas leviĝi nur kelkajn centimetrojn aŭ maksimume ĝis 2 m super la grundo kaj tiel formas la veran sabloŝtormon.
Dum la sablo/polvoŝtormo, la videbleco reduktiĝas al kelkaj metroj. Oni kalkulas, ke unu kubikkilometra aero entenas ĝis 1000 tunojn da polvo.