cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noctilien
Atribuo de lini-numeroj
La linioj kun 2-ciferaj nombroj estas ekspluatataj de RATP kaj priservas Parizon kaj la najbaran urban areon en tipo "omnibuso", havante grandan nombron da haltejoj. La linioj kun 3-ciferaj nombroj siaflanke estas ekspluatataj de SNCF (krom N122 kaj N153) kaj priservas la pli foran metropolan areon kun rektaj aŭ duon-rektaj servoj.
Ĉiu numero estas antaŭata de litero N por Noctilien kaj havas propran nombron de 2 aŭ 3 ciferoj:
Estas neniu rilato kun la nomenklaturo de la antaŭa reto Noctambus.
La linio N71  havas la saman itineron kiel la linio  dumtage.
Daniel Tompkins
Daniel TOMPKINS (21-a de junio 1774 - 11-a de junio 1825) estis usona politikisto, advokato, kongresano, 4-a guberniestro de Novjorkio (1807-1817) kaj 6-a vicprezidanto de Usono (1817 –1825) dum la prezidanteco de James Monroe.
Li estis delegato en 1801 por la novjorkia konstitucia konvencio kaj servis por la novjorkia Suprema Kortumo el 1804 ĝis 1807.
Li apartenis al la Demokrat-Respublikana Partio.
26426 Koechl
26426 Koechl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Juergen Koechl, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Lernejo HTL Braunau  en Braunau am Inn (Aŭstrio).
Miklós Bertalan Milassin
Miklós Bertalan Milassin [miklOŝ milaŝin], laŭ hungarlingve kutima nomordo Milassin Miklós Bertalan estis hungara pastro, episkopo. La nomon Miklós li prenis en 1756. Miklós Bertalan Milassin  naskiĝis la  1736 en Csávoly. Li mortis la 1811 en Székesfehérvár.
Biografio
Miklós Bertalan Milassin devenis el sudslava familio. Li frekventis gimnaziojn en Baja, Kecskemét, Szeged, Buda. Li ordeniĝis en 1756, pastriĝis en 1761, poste li plulernis en Firenze. En La sama urbo li ankaŭ instruis. En 1767 li iĝis pastro en la armeo, en 1788 konfesisto de Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio), fine post 2 jaroj episkopo de Székesfehérvár. Li ricevis nobelecon de Leopoldo la 2-a. Li establis domon por la maljunaj pastroj, poste li konstruis episkopan palacon. Li estis entombigita en kripto de Baziliko Stefano la 1-a (Székesfehérvár).
Civrac-de-Blaye
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ghislenghien
Ghislenghien [gislegjE] (nl:Gellingen) estas belga ekde 1976 aliĝinta municipo de la valona municipo Ath, provinco Henegovio. Ĝi nombras ĉ. 3000 loĝantojn.
La municipo troviĝas proksime 40 km sud-okcidente de Bruselo, proksime de la aŭtovojo E429 Bruselo - Lille.
Gaseksplodo
En Ghislenghien je la 30-a de julio 2004 okazis severa eksplodo de gasodukto. 18 homoj mortis kaj 132 estis vunditaj. Tiu ĉi eksplodo estis unu el la plej severaj de la belga historio. Tri tagojn post la katastrofo estis ŝtata funebra tago. Multegaj fajrobrigadistoj helpis estingi la fajron. Kvin el ili estis inter la 18 mortintoj. De la severe vunditaj personoj poste mortis ankoraŭ kelkaj, kio portis la bilancon al 24 mortintoj.
Je la 8-a de septembro 2004 la gasodukton oni reaktivigis. Intertempe la registaro prenis kelkajn mezurojn por finance kompensi la viktimojn. Post iom da premo, la asekuroj kaj la konzerno Fluxys (la ekspluatanto de la dukto) kompensis la viktimojn per 1 miliono da eŭroj.
(10420) 1998 YB12
(10420) 1998 YB12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ghislenghien
Gaseksplodo
La 30-an de julio 2005 oni inaŭguris monumenton je la loko de la eksplodoj.
Almogía
Almogía [almoĤIa] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la centra parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro.
Ĝi estas sur la deklivaro de la Montoj de Malago. Limas norde kun la urbo kaj municipoj Antequera kaj Villanueva de la Concepción, oriente kun Casabermeja kaj Malago, sude kun Malago kaj Cártama, kaj okcidente kun Álora.
La ĉefa kerno estas sur milda kaj ondeca tereno kies plej alta pinto estas "Sancti Petri" (794 m.) La tero estas trafluataj de la rivero Campanillas kaj la rojoj Cauche kaj Olivos. La ekonomio baziĝas sur la agrikulturo, speciale de migdalarboj kaj olivarboj, kvankam plej parto de la laboristaro estas dungita en la sektoro de servoj en la marbordo dum agrikulturo kaj brutobredado restis limigitaj al dua rango en la ekonomio de la vilaĝo.
Garlipp
Garlipp ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 ĝi havis 190 loĝantojn.
Giganta bekobaleno
Gigantaj bekobalenoj estas du specioj de bekobalenoj en la genro Berardius: la Arnuksa bekobaleno (Berardius arnuxii) en malvarmaj akvoj de Suda Hemisfero, kaj la Bairda bekobaleno (Berardius bairdii) en malvarm-moderaj akvoj de la Norda Pacifiko. Ebla nenomita tria specio estis priskribita en 2016. Ili estas la plej grandaj balenoj kiuj apartenas al la familio de Zifiedoj. Ĉirkaŭkalkuloj de vivodaŭro, baze sur orelvaksaj montroj, indikas, ke tiuj balenoj povas vivi ĝis 85 jaroj. Ili estas foje referencata kiel "kvar-dentaj balenoj" aŭ "gigantaj bekobalenoj", sed estas plej ofte konata pere de sia genronomo, Berardius. La Arnuksa kaj la Bairda bekobalenoj estas tiom similaj ke esploristoj debatis sendepende de tio, ĉu temas pri simple du populacioj de la sama specio. Tamen, genetika pruvaro kaj ilia ampleksa geografia separado kondukis ilin esti klasita kiel apartaj specioj.
Fizika priskribo
Ambaŭ establitaj specioj havas tre similajn trajtojn kaj estus nedistingeblaj mare se ili ne ekzistus en disaj lokoj. Ambaŭ balenoj atingas similajn grandojn, havas bulbajn melonojn, kaj longajn elstarajn bekojn. Ties malsupra makzelo estas pli longa ol tiu supra, kaj la antaŭaj dentoj estas videblaj eĉ kiam la buŝo estas tute malferma. Tio povas rezulti en havo de antaŭaj dentoj kovritaj per ciripeduloj post multaj jaroj. La Bairda bekobaleno kaj la Arnuksa bekobaleno ankaŭ havas similformajn malgrandajn naĝilojn kun rondoformaj pintoj, kaj malgrandajn dorsajn naĝilojn kiuj kuŝas tre for dorse en la korpo. Plenkreskaj maskloj kaj inoj de ambaŭ specioj montras nombrajn blankajn liniajn cikatrojn tra la tuta korpo dum ili pliaĝas, kaj tio povas esti ioma indikilo de aĝo. Tiuj trajtoj estas similaj en ambaŭ seksoj ĉar estas malmulta seksa dimorfismo en ambaŭ specioj.
Kvankam tre similaj, estas kelkaj diferencoj inter ambaŭ specioj. Bairdaj bekobalenoj estas ĉirkaŭ 4.6 metrojn dumnaske, kaj povas atingi longojn de 11.1 metrojn jam plenkreskaj, kio faras ilin la plej grandaj membroj de la familio de bekobalenoj. Bairdaj havas iom mallarĝajn korpoformojn spite ties grandon, kaj havas dorsajn naĝilojn kiuj estas rondoformaj pinte. Ties koloraro estas sufiĉe uniforma kaj povas gami el bruna al griza. La Arnuksaj bekobalenoj estas ĉirkaŭ 4 metrojn dumide, povas atingi longojn de ĝis 9.75 metroj jam plenkreskaj. Ties korpoj estas ne tiom mallarĝaj kiom la Bairdaj, kaj similas ŝpinilo. Malkiel la Bairdaj, la Arnuksaj bekobalenoj haas iom hokoformajn dorsajn naĝilojn. Arnuksaj bekobalenoj havas malhelan koloraron kiu gamas el bruna al oranĝa pro la akumulo de algoj en sia korpo.
Histadrut
La Histadrut (ההסתדרות, kiu signifante Aranĝiĝo) estas la Israela unio de sindikatoj. Ĝia oficiala nomo estas "HaHistadrut HaKlalit shel HaOvdim B'Eretz Yisrael (Hebree: Ĝenerala Federacio de laboristoj de la Lando de Israelo).
Historio
En 1920 laŭ socialismaj ideoj tiutempe, la ideologoj de la laboristoj fondis la Histadrut en Haifa, kiel sindikato kies celo estas unuigi, representi kaj provizadi al la judaj laboristoj de la Jiŝuv en Palestino. En 1927, ĝi iam enkluzivis 75% de la judaj laboristoj. Laŭgrade la Histadrut fariĝis grava institucio ene de la Cionista movado. Ĝi rapide kreskiĝis en la tiama ekonomio, kaj tiel fariĝis kaj sindikato de laboristoj kaj dunganto kaj propristo-posedanto de fabrikoj kaj firmaoj, ŝajna konflikto de interesoj kiu trafos ĝin poste. Tiel ĝi establis kaj administrumis multajn entreprenoj kaj fabrikoj, inkluzive de propran bankon, nomita Bank HaPoalim (de la laboristoj), kiu ĝis nuntempe estas la plej granda en Israelo.
Ne preterlasante ĝian gravan rolon sociale per la provizado de instituciaj servoj al la publiko de sia anaro - ĝi establis la tiutempe plejvaste legitan novaĵgazeton - Davar (Parolo), libroeldonejo nomita Am Oved (Laboranta Popolo), Universalan sansistemon (Kupat Ĥolim Klalit), porvirina laborista movado (Naamat), unio de sportaj kluboj (HaPoel, la laboristo), junulara asocio Ahoved veHalomed (Laboranta kaj studanta), lernejoj, kaj multe helpis establi vilaĝoj, tiel nomataj Kibucoj kaj Moŝavoj.
David Ben Gurion, estis la unua ĉefo de la Histadrut, antaŭ ol fariĝi la fondinto de israelo kaj la unua ĉefministro de Israelo.
Memkompreneble, la Histadrut funkcias laŭ la labora jura sistemo de israelo, sed antaŭ la establo de la ŝtato tiu leĝaro fakte ne ekzistis kaj la Histadrut organizis la laboristaj lukto por plibonaj laborkondiĉojn. Ĝis Israelo ekmoviĝis de socialisma ekonomio, la Histadrut, kune kun la registaro, posedis la plej grandan parton de la ekonomio. Per sia ekonomia brako, Hevrat HaOvdim ("Societo de Laboristoj"), la Histadrut posedis kaj funkciigis kelkajn entreprenojn, inkluzive de la plej grandaj industriaj konglomeratoj de la lando, la plej granda banko de la lando, Bank Hapoalim, kaj la plej granda surmara ekspeda ŝipkompanio de la lando, ZIM Integrated Shipping Services.
La israela serva sektoro estis tute regata de la Histadrut kaj registaro, kaj la Histadrut ankaŭ plejparte regis la publikajn transportojn, agrikulturojn kaj asekurajn industriojn. Krome ĝi posedis la Klalit sanservon, la plej grandan fonduson pri sanasekuro kaj kuraca sansistemo, hebrea Kupat Holim. Klalit estis la sola sanfonduso en la lando, kiu akceptis membrojn sen diskriminacio laŭ sia aĝo aŭ medicina situacio, sed kun la kondiĉo, ke ili ankaŭ devas esti membroj de la tegmentorganizo de la Histadrut. Kiel tia, multaj israelanoj dependis de Histadrut-membreco por sia sanasekuro.
Politike, en la unuaj jardekoj de Israelo la Histadrut estis proksime ligita al la ŝtata politiko kaj havis grandegan influon ĉe la reganta laborista partio. Fakte renverse, ĝi estis utiligata de la ŝtata registaro kaj de la reganta partio kiel ekonomia ilo por apliki decentralan planitan ekonomio n kaj disvastigi sociajn politikojn. Multaj el la vorkoj en la unuaj jardekoj de Israelo estis administritaj de la Histadrut per ĝia konstruaj firmaoj. ĉefe la disvolviĝo de la lando, kaj infrastrukturo vastlande kaj establo de malcentraj urboj kaj urbetoj, kun ĝiaj fabrikejoj, kie privata kapitalo ne estus volinta provizi la iniciantan kapitalon kaj daŭre investi.
Senescepte, ĉiu ano de la Histadrut ĉiam havas voĉdonan rajton por demokratie elekti siajn reprezentantojn en la oficoj de la Histadrut.
Esceptaj Karektarizoj
La Histadrut estas escepte tutmonda kazo, ĉar ĝi ne estas nur sindikato, en la senco de organizita starado de la laborema publiko rilate al la dunganto, sed organizo de egaleca laborista socio bazita sur kunlaboro (kie la entrepreno apartenas al laboristoj kaj ne al kapitalistoj), kun ĉiuj siaj funkcioj en multaj areoj, kiuj superas la kampon de dungado: edukado, kulturo, sano, interhelpo, kreado de setlejoj kaj loĝejoj por laboristoj. La estroj de la Histadrut post ĝia estiĝo, gvidataj de David Ben-Gurion, vidis la organizon kiel ilo por establi la establitajn instituciojn de la ŝtato.
Post la establado de la ŝtato, la Histadrut daŭre konservis la plej grandajn kaj plej centrajn ekonomiajn kaj sociajn instituciojn de Israelo dum ĉirkaŭ tridek jaroj. Sed neefika kaj maloportuna ekonomia administrado, manko de konkurencivo en la libera merkato, ideologia neagordigebleco ene de ŝanĝiĝanta mondo, kaj "dukapa" strukturo de dunganteco (kaj precipe dunganto kontrolita dum multaj jaroj de la reganta laborista partio) kiu ankaŭ servas kiel sindikato, alportis la Histadrut kaj ĝiajn fabrikojn al krizo en la 1980-aj jaroj, ĉefe ekonomia sed ankaŭ ideologia. La forigo de la laborista kompanio, la dungista organo de Histadrut, la vendo de multaj de ĝiaj aktivaĵoj kaj fabrikoj al privataj manoj kaj la koncentriĝo de penado en la sindikata kampo en 1994, ŝanĝis sian vizaĝon kaj igis ĝin la nova ĝenerala sindikato de laboristoj.
En novliberalisma ekonomio
En 1983, ĝi inkluzivis 1 600 000 membroj, alivorte 85% de la laboristoj de Israelo, inter ili ankaŭ enkluzivis 170 000 araboj. Fakte, la Histadrut komencis enlasi arabojn en 1959.
Post la liberaligo de la Israela kaj monda ekonomio en la 80-a jaroj, la Histadrut malgrandiĝis kaj perdis iom de sia potenco en la Israela socio. Tamen, en la komenco de la 21-a jarcento, ĝi komencis regrandiĝi sed nur kiel sindikato de laboristoj. Novaj grupoj de laboristoj, el ekonomia branĉoj kiu ne estis historie uniitaj, eksemple en la alta teknologio kaj telekomunikado entreprenoj, komencis unuiĝi kaj establi laboristan reprezantarojn en iliaj laborejoj kaj fariĝi memberoj en la organizo.
En 2020, la histadrut havas proksimume 800 mil membrojn. Ĝi unuigas multajn subajn sindikatajn organizojn, en diversaj ekonomiaj branĉoj kaj de diversaj profesioj, ekzemple: la unio de la flegistoj, la unio de la konstruaj laboristoj, la unio de la ŝtata laboristoj, la unio de la trafika laboristoj, de kelneroj, kaj tiel plu.
Krikito
La Histadrut estis kritikita de eŭropaj sindikatoj kaj internaciaj homrajtaj grupoj pro sia malsukceso reprezenti migrantajn laboristojn, konsideritajn la plej malalta tavolo inter la laboristoj, kaj fakte la plej mistraktitaj dungitoj en la lando. Ekde 2009, la Histadrut komencis akcepti membrojn de gastlaboristoj. Alia kritiko de la Histadrut estas, ke ĝi ŝajnas protekti plejparte la plej potencajn interesajn grupojn, sindikatoj, en la labormerkato, t.e., ke ĝi ne egale protektas ĉiujn laboristojn.
Ekiĝo kaj principaro
La ĉefa principo, kiu gvidis siajn fondintojn, estis formulita post ĵus ĝia estiĝo:"La Histadrut unuigas ĉiujn laboristojn vivtenantajn sole de ilia laboro sen profiti de la laboron de iu ajn alia. Ĝi establiĝis por aranĝi ĉiujn lokajn, ekonomiajn kaj kulturajn aferojn de la laborista klaso en Israelo kaj por la konstruado de la Hebrea Laborista Socio en Eretz Israelo."La Histadrut laboris por establi ampleksan laboristan kompanion bazitan sur la principoj de kooperativo apartenanta al laboristoj kaj ne al kapitalistoj, kiuj konsistigis la plimulton de la Jisuv. La starigo de la setlejo kaj la aspiro al juda ŝtato en la Israela Lando estis ekde la komenco la ĉefprioritata ordo kaj tiele la agado okazis kunlabore kun la Monda Cionisma Organizaĵo kaj ĝiaj plenumaj brakoj: la Juda Agentejo. Multaj el la novenmigrintoj estis fakte junuloj kun forta socialisma konscio. Ĉi tiuj enmigrintoj, kiuj eklaboris kiel laboristoj, baldaŭ rimarkis, ke temas pri senprecedenca situacio en la lando, en kiu la utopiaj institucioj de la laborista ŝtato povus esti establitaj en lando, kie preskaŭ ne estis klasa disiĝo. Cionisma socialismo ne tute ekskludis nek neis privatan kapitalon kaj ja trovis kiel kunvivi kun kapitalismo, sed ja postulis centralizitan planadon de la investo por ke la plej multaj enspezoj iru al la laboristoj kaj ne al investantoj. La Histadrut ankaŭ prenis ĉi tiun rolon, kunordigi kaj "gvidi de supre" la kapitalo.
Tial, la fondintoj de la Histadrut vidis sin engaĝitaj al tre larĝaj taskoj kaj celoj, multe pli ol ordinara sindikato ĉe laborejo.
La principoj de la Histadrut, kiel elmontritaj en ĝia fonda konferenco, estis:
La organiza strukturo
Por efektivigi ĉi tiujn principojn, oni starigis du-brakan organizan strukturon (la administrada kaj konstrua brako de la ekonomio de Histadrut unuflanke, kaj la individua flega brako kaj la sindikato aliflanke). La organiza strukturo ŝanĝiĝis tra la jaroj, sed en ĉiuj jaroj de la Histadrut ĝi havis unuforman bazan strukturon.
Ĉiuj Histadrut-membroj havis la rajton voĉdoni ĉe la ĝenerala konferenco de Histadrut, kiu kunvenis fakte tre malofte kaj laŭ la decidoj de la Plenuma Komitato (Inter 1933 kaj 1942 ne okazis konferenco de Histadrut, nek inter 1949 kaj 1956 kaj inter 1960 kaj 1966). Delegitoj estis elektitaj al la konferenco laŭ partianeco. Je la pinto de ĝia potenco, en la 1970-aj jaroj, la konferenco nombris ĉirkaŭ 1,000 delegitojn. En la komenco, nur la socialismaj partioj estis reprezentitaj en la konferenco, sed kun la paso de la tempo preskaŭ ĉiuj partioj de la israela politika spektro aliĝis al ĝi.
La konferenco elektas la Histadrut-Konsilion, kiu estas la plej alta permanenta organo de la Histadrut en la tempo inter la konferencoj. La konsilio estas la leĝdona organo de la Histadrut, iom kiel parlamento, diskutas principajn temojn kaj elektas membrojn de la revizoraj institucioj, la tribunalon de Histadrut kaj la Apelacia Kortumo. La konsilio ankaŭ elektas la membrojn de la plenuma komitato, laŭ la partia konsisto de la konferenco.
La Plenuma Komitato kunvenis regule kaj estis la ĉefa organo en la ĉiutaga funkciado de la Histadrut. De la Plenuma Komitato estis elektita plenuma organo - nomata La Ordigita Komitato (speco de "registaro"), kun 20 membroj. Ĉiu membro de la plenuma komitato respondecis pri difinita agadkampo (unu el la ŝanĝoj en la reformo de 1994 kaj la starigo de la nova Histadrut estis la transformo de la plenuma komitato en la "Domon de Elektitoj de la Histadrut" kaj la Ordigita komitato en la "Histadrut-gvidado"). La Plenuma Komitato kontrolis ĉiujn Histadrut-instituciojn krom la reviziaj institucioj kaj la tribunaloj. La estro de la Histadrut, kies oficiala titolo estis la ĝenerala sekretario de la Histadrut, estis elektita de la plenuma komitato; Fakte la ĝenerala sekretario estis la prezidanto de la plej granda politika frakcio ĉe la konferenco. La ĝenerala sekretario de la Histadrut estis la estro de la centra komitato kaj la estro de la plenuma komitato.
Samtempe kun la Plenuma Komitato, publikaj reprezentantoj estis elektitaj al lokaj laboristaj konsilioj, kiuj kondukis laboristajn aferojn ĉe la urba nivelo kaj laboris kun la lokaj aŭtoritatoj, interalie respondecis pri kulturaj kluboj, junularaj agadoj en la loka kadro, kaj tiel plu;
La ĝenerala konferenco kaj la membroj de la Histadrut
La ĝenerala konferenco estis elektita de la membroj de Histadrut. Ŝajne, la Histadrut-membroj estis la laboristoj en Eretz Israelo, kaj dungitoj kaj mem-dungitoj, ambaŭ sindikatigitaj en komitatoj kaj mem-dungitoj, kiuj aliĝis individue; sed fakte disvolviĝis je la komenco de la israela ŝtato ke ĉiu membro de la Histadrut-a sansistema fonduso (nomata Klalit, hebrea por Generala) fariĝis membro de la Histadrut. Ĉar Klalit-membreco estis laŭleĝe la defaŭlta opcio de sanservo por grandaj publikoj, kiuj la aliaj privataj kaj profitcelaj sanservoj ne konsentis asekuri (la malfortularoj en la socio kiel: dommastrinoj, novaj enmigrintoj, senlaboristoj, malsanuloj, pensiuloj kaj aliaj), tiele membroj de ĉi tiuj publikoj fariĝis membroj de la Histadrut aŭtomate kun sia sanserva-membreco, kondiĉe de unuforma ĉiumonata impostpago.
La konferencaj elektoj okazas kiel kutime ĉiun kvaran jaron. Ĉiu membro havis egalan rajton voĉdoni ĉe la konferenco (same kiel al la lokaj laboristaj konsilioj). Ĉiu partio havis Histadrut-membroliston, kaj la nombro da delegitoj ĉe la konferenco al ĉiu partio estis determinita per la nombro da voĉoj, kiujn ĉiu partio ricevis en la balotado. Post kiam la deputitoj estis elektitaj, ili kunvenis kaj elektis la funkciulojn de la diversaj institucioj (laŭ intertraktadoj de partia naturo) kaj diskutis principajn temojn.
La Plenuma Komitato
La Plenuma Komitato reprezentis la filion de Histadrut kiu respondecas je individua prizorgo kaj la sindikato. La Plenuma Komitato konsistis el pleno, kiu konsistigis la leĝdonan korpon de la Histadrut kaj filioj.
La plej centra filio estis la sindikata filio, kiu fakte konsistigis la brakon de la Histadrut kiel la ĉefa sindikato. Sub la sindikata filio, la sindikatoj estis administrataj kaj la laboristaj komitatoj en la israela ekonomio estis nomumitaj. La filio funkciis en la kampoj de leĝaro, gvidlinioj pri laboraj rilatoj (ĉefe gvidlinioj pri aranĝoj por solvi labordisputojn kaj strikojn), profesia progresado, sekureco kaj sano en la laborejoj, laboro de virinoj kaj junulara laboro, kaj simile.
Aliaj sekcioj de la Plenuma Komitato traktis la sportan asocion Hapoel; En pensiaj fondusoj kaj provizoraj fondusoj; En la junulara movado "Laboranta kaj Lernanta Junularo"; En kulturo kaj edukado (inkluzive la publikigon de eldonejo Am ​​Oved kaj gazeto Davar); En protekto de konsumantoj (kontrolo de ĉiutagaĵaj prezoj); Internaciaj rilatoj kun aliaj socialismaj, sindikataj kaj kooperativaj organizoj; Provizo de leĝa konsilado al membroj de Histadrut; Enmigradsorbado; Esplorado kaj pli.
La financan agadon de la Plenuma Komitato efektivigis la Imposta Buroo, kiu kolektis membrokotizojn de Histadrut-membroj ("uniforma imposto"), kaj organizan imposton de tiuj, kiuj ne estas membroj de Laborista Dunganta Organizo (Hevrat HaOvdim, la dunganto de ĉiuj dungitoj de la Histadrut kaj de sia entreprenoj), sed estas submetitaj al kolektiva interkonsento aŭ pligrandiga ordo kondiĉanta ĉi tiun deprenon. Flanka agado de la imposta buroo estis la elsendo de la membrokarto (la "Ruĝa Libreto") al membroj, kiuj pagis siajn impostojn.
Krome, kadre de la Plenuma Komitato, la memadministraj fakoj de Histadrut funkciis kiel iu ajn organo riĉa je rimedoj kaj laborforto.
Laborista Dunganta Kompanio, Hevrat HaOvdim
Submetita al la Plenuma Komitato (kaj teorie samtempe, ĉar la ĝenerala sekretario de la Histadrut estis la estro de ambaŭ korpoj), la administrado de la dua branĉo de la Histadrut, la administracio kaj konstrua brako de la Histadrut-ekonomio, estis la administrado de la laborista dunganta kompanio.
La laborista dunganta kompanio estis la ombrela organizo por la administrado de la Histadrut-ekonomio kaj fakte reprezentis la principon de kunlaboro laŭ kiu la laboristoj, la membroj de la Histadrut, estas la posedantoj de la fabrikoj kaj la produktadrimedoj en kiuj ili estas dungita. Fakte la laborista kompanio estis potenca dunganto, kiu regis grandajn partojn de la israela ekonomio ĝis la 1980-aj jaroj. Krome, la laborista kompanio estas posedis la financajn rimedojn de Histadrut, estrata ĉefe la bankon, Hapoalim.
Villeneuve-d'Ingré (stacidomo)
Villeneuve-d'Ingré estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Ingré, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Orléans (556000).
Ferenc Hegedűs
Ferenc HEGEDŰS [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegedűs Ferenc estis hungara politikisto, ministro. Ferenc Hegedűs naskiĝis en Hungara reĝlando en 1856. Li mortis la 1909 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Hegedűs lernis juron en la universitato, poste li okupiĝis pri financoj. Dum Unua Kabineto Wekerle li ricevis postenon en ministerio pri financo. En 1897 li iĝis juĝisto. En 1906 li estis ministro pri financo nur monaton.
Georg Olms Verlag
Georg Olms Verlag estas eldonejo en Hildesheim (Germanio) kun publikigaĵoj el fakoj de homa scienco: represoj, mikrofiĉoj kaj nove aperintaj libroj el la fakoj arkeologio, arabistiko, historio, historio de la medicino kaj de la natur-sciencoj, judaj studoj, kultur- kaj literatur-scienco, art-historio, muzik-scienco, novaj filologioj, orientalistiko, filozofio, teologio kaj religi-scienco. En Esperantujo la eldonejo Georg Olms estas konata pro ĝiaj represoj de gravaj interlingvistikaj kaj esperantologiaj verkoj, ekzemple de la Bibliografio de Internacia Lingvo (BIL 1929), de la periodaĵo "La Esperantisto", de la volapuka periodaĵo "Rund um die Welt" k.a.
Historio
En 1886 Hermann Olms malfermis en Hildesheim libro-vendejon, kiu jam antaŭ 1900 estis plilarĝigita al eldonejo. Tiuepoke ĝi fokusiĝis pri lernolibroj, agrikulturaj fakverkoj kaj priregionaj publikigaĵoj.
En 2007, la ret-prezento OLMS ONLINE estis prezentita al la publiko. Ĝi i.a. ofertas volumojn de la represa programo en elektronika formo, i.a. la kompletajn verkarojn de la fratoj Grimm, de Johann Gottfried Herder kaj Christian Wolff.
Moskva-Tovarnaja-Kurskaja (stacio)
Moskva Tovarnaja (Москва Товарная), plennome Moskva-Tovarnaja-Kurskaja (Москва-Товарная-Курская) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
11764 Benbaillaud
11764 Benbaillaud estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Benjamin Baillaud (1848–1934), direktoro de la Observatorio de Tuluzo (1878 - 1907) kaj de Parizo (1907 - 1926). Li fondis la Observatorion de la Pic du Midi kaj estis unua prezidento de la Internacia Astronomia Unio.
Ondrášov
Ondrášov (1869–1910 Ondřejov; Andersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Moravský Beroun. Ĝi troviĝas 1,5 km sudokcidente de Moravský Beroun. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/46. En la jaro ĉi tie vivis.
Ondrášov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,41 km².
En Ondrášov troviĝas fervojstacio Moravský Beroun, kiu situas en fervojlinio Olomouc - Opava. Ĝis la 1930-aj jaroj de ĉi tie kondukis ankaŭ mallarĝtraka fervojo ĝis Dvorce. Estas ĉi tie ankaŭ produktata mineralakvo Ondrášovka.
Historio
Post la jaro 1850 temis pri memstara municipo en politika kaj juĝeja distrikto Šternberk, ekde la jaro 1950 en distrikto Bruntál. Konsisto de Moravský Beroun Ondrášov fariĝis en la jaro 1961, poste en la jaro 2005 ĝi estis almembrigita komune kun ĝi al distrikto Olomouc.
Saint-Benin
Saint-Benin estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 389 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Véronique Nicaise, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Benin apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Ŝamano ŝtono
Ŝamano ŝtono (Шаман-камень) estas roko ĉe lago Bajkalo en fonto de rivero Angara. Tiu estas natura monumento de Apudbajkala nacia parko.
La ŝtono troviĝas je 800 metroj malsupre de linio prama transirejo «Haveno Bajkalo (Порт-Байкал) — Listvjanka (Листвянка)» (inter kaboj Ustjanskij (Устьянский) kaj Rogatka (Рогатка)), en mezo de la rivero, ĉirkaŭ je 500 metroj de ambaŭ bordoj.
Adorado kaj legendo pri Ŝamano ŝtono
Ekde antikveco Ŝaman-ŝtonon oni havigis per ne ordinara forto. Laŭ la kredo de la burjatoj loĝantaj laŭlonge de Angara, Ŝamano ŝtono estis kiel loĝejo de mastro de la rivero — Ama Sagan Nojon (Ама Саган Нойон). La ŝtono estis preĝloko kaj ritloko. Al la roko oni viturigis krimulon kaj lasis lin por nokto kaj se akvoj de Bajkalo ne forportis lin tiam li estis senkulpa.
Legendo pri la roko rakontas, ke Bajkalo volis edzigi sian belan knabinon Angara kun juna militisto Irkut (Иркут). Sed Angara enamiĝis je alia heroo Jenisejo kaj forkuris al li. Kolera patro ĵetis al ŝi grandega roko Ŝaman-ŝtono.
Homa influo
Inĝenieroj proponis detrui la rokon per ekplodo sed projekto havis multe da difektoj kaj kontraŭuloj tial ĝi lasis ne realigita.
En moderna kulturo
Ŝaman-ŝtono menciis en kanto "Ploro" (Плач) de Konstantin Kinĉev (Константина Кинчева), estas solisto de muzikgrupo "Alisa" (Алиса).
5392 Parker
5392 Parker estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kuraciston kaj Donald C. Parker (1939–2015); li estas konata pro siaj precizaj fotografioj de Marso kaj Jupitero.
Hipatia
Hipatia, aŭ Hipatio (Yπατία; naskiĝis ĉirkaŭ 370 en Aleksandrio, murdita la 12-an de marto 415 en Aleksandrio) estis filozofino helena. Ŝi ankaŭ estis la unue konata matematikistino en historio.
Ŝi estis filino kaj lernantino de Teono de Aleksandrio, fama matematikisto kaj astronomo, kiu ĉefadministris la Bibliotekon de Aleksandrio. Ŝi neniam edziĝis kaj ŝajne vivis celibatan vivon, do ŝi estis disponebla por studado kaj instruado en la muzea lernejo. Laŭ iuj rakontoj, ŝi estas kredata esti la inventisto de la astrolabo kaj la hidrometro.
Instruante ŝi havis multajn problemojn kaŭze de ŝia ineco. Kvankam ŝi ne estis kristanino  tamen ŝi estis protektita de Orestes (ang) la romia guberniestro de Aleksandrio kies lia konsilistino ŝi estis. La disputoj inter la episkopo Cirilo de Aleksandrio kaj Orestes akriĝis ĝispunkte impliki ankaŭ Hipatian, malgraŭ ke ties filozofia skolo altiris kaj bonvenigis ankaŭ kristanojn: unu el tiuj ŝiaj ŝatantoj estis Sinezio el Kireno estonta kristana episkopo de Ptolemaido. Aprecoj pri ŝi naskiĝis ankaŭ el la fakto ke ŝi, konfesante novplatonismon, sed ne estis kristana, certe ne plu adheris al la tradicia paganismo.
En la kontrasto inter la du, pro la provo de Orestes cezaropapisme gvidi ankaŭ la ekleziajn aferojn, inter la du intermetiĝis tria protagonisto: la kristanoj, precipe monaĥoj, nomataj “parabolaroj” pro ilia sinteno simila al tiuj de la iamaj gladiatoroj. Ilia centra doktrino estis fanatika serĉado de martireco (ili flegis pestajn malsanulojn kun la espero trafiĝi per la kontaĝo kaj tiel morti pro amo al la proksimularo!). Iuj el tiuj, suspektitaj je herezo far la espiskopo Cirilo, en la marto 415 grupe sturmis Hipation kaj kruele mortigis ŝin akuzante kiel la kaŭzo de la kontrasto inter regno kaj eklezio kaj pro akuzo pri magio kaj nekromancio (aŭ mortint-aŭgurado, kontakto kun fantomoj).
La kristanaro de Aleksandrio jam mortigis sian episkopon, en 361, Georgon el Kapadokio (ang), kaj tion ripetados en 467 mortigante Proterion (ang), episkopon senditan el Konstantinopolo.
Facile naskiĝis voĉo ke komisiinto estis episkopo Cirilo de Aleksandrio, kiu ne batalis kontraŭ paganismo (preskaŭ ne plu ekzistanta en la urbo) aŭ novplatonismo sed kontraŭ diversaj kristanaj, bedaŭrinde ne pacigaj, herezuloj.
Probable ĉiuj verkoj de Hipatia estis en la bruligita biblioteko de Aleksandrio tamen oni scias ke ŝi komentis Almagest de Ptolemeo kaj Aritmetikon de Diofanto.
Memoro
Hipatia en la posta kristana medio estis kutime konsiderita estiminda: Raffaello Sanzio imagas ŝin belega junulino, serioze rigardanta al publiko, en la fama vatikana pentraĵo Scuola di Ateno (La lernejo de Ateno).
La memoro pri Hipatia konserviĝis viva inter la intelektularo kristana. La katolika profesoro pri literaturo, kaj eminenta poeto, Mario Luzi, dediĉis al la martireco de la pagana pensistino ardan dramon versforman, en kiu la martirigita korpo de la virino estas alproksimigita, senhezite, al tiu de Kristo, la ŝafido misfigura... La dramo estis enscenigita en Milano.
Hipatia kredis, ke klasika filozofio kaj kristanismo povas kunekzisti pace unu apud la alia, kaj post ŝia morto fariĝis simbolo de la antikva kulturo, kiu estis viktimo de malamikeco flanke de la kristana eklezio. En la frua moderna epoko, ŝia murdo estis evento, kiu markis la anstataŭigon de klasika racia enketo per religia doktrino kaj superstiĉo, kaj en la 20-a jarcento ŝia bildo estis uzata kiel ikono de virina feminisma lukto por sendependeco kontraŭ vira patriarkeco. Kvankam 1600 jaroj pasis post ŝia morto, la mito de Hipatia daŭre persekutas nin de tiam.
Matthew McLauchlin
Matthew McLauchlin (N. ) estas Kanada politikisto, kiu parolas Esperanton. kampanjis kiel kandidato de la kanada federacia Nov-Demokratia Partio en la elekto-distrikto Jeanne-Le Ber en Montrealo (Kebekio) dum la elektado de 2006. Li estas malferme samseksema kaj avida entuziasmulo de la Montreala metroo. Li havas B.A. pri lingvistiko de Universitato McGill. Li ankaŭ estas prezidanto de la NDP-a asocio por la elekto-distrikto Jeanne-Le Ber.
McLauchlin ĝis nun kandidatis en 3 federaciaj elektadoj:
Ingré
Ingré estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ingréens.
26429 Andiwagner
26429 Andiwagner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andreas Wagner, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Lernejo HTL Braunau  en Braunau am Inn (Aŭstrio).
Guararema
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Mogi das Cruzes. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Miĥail Miŝustin
Miĥail Vladimiroviĉ MIŜUSTIN (Михаил Владимирович Мишустин; n. la 3-an de marto 1966, Lobnja, Moskva provinco, RSFSR, Sovetunio) estas rusia politikisto kaj ekonomikisto, aktuala prezidanto de la registaro de Rusia Federacio ekde la 16-a de januaro 2020.
De 2010 ĝis 2020, li funkciis kiel estro de la Federacia Impostoservo de la Rusia Federacio. La okazis kompleta eksiĝo de la registaro, post kio la prezidanto Vladimir Putin proponis al li okupi tiun postenon.
1231 Auricula
1231 Auricula estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la floro Primula auricula, specio de la genro Primolo (el la familio de la Primolacoj).
Pisino
Pisino (Pisina) estas apriora planlingvo proponita de iu, kiu uzas kaŝnomon µ (Mü) en 2004. Pisina havas kiel unuan celon la komunikadon inter homoj kaj komputiloj. Ĝi estas bazita en khmera kaj indonezia lingvo. Estas versio de Pisina nomata Tunu kun nur 6 fonemoj.
Simile al BABM, Pisina uzas latinan alfabeton kiel silabaron. Krom la 26 literojn ĝi uzas ankaŭ simbolon @.
Specimenoj:
salota kai kitola (Mi promesas ke mi aĉetos la manĝaĵon al kato).
Maud de Kimrio
Maud de Kimrio, ROV (Maud Charlotte Mary Victoria; naskiĝis en Marlborough House, Londono, mortis  samloke) estis Reĝino de Norvegio kiel edzino de la Reĝo Haakon la 7-a, sia kuzo. Ŝi estis la plej juna filino de la brita Reĝo Eduardo la 7-a kaj Aleksandra de Danio. Maud de Kimrio estis la unua Reĝino de Norvegio ekde 1380 kiu ne estis ankaŭ Reĝino de Danio aŭ Svedio.
16244 Brož
16244 Brož estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Miroslav Brož, ĉiel-mekanikisto ĉe la Universitato de Karolo en Prago. Brož fakiĝis en ciferecaj metodoj kaj la efiko Yarkovsky. Li ankaŭ instruas en la observatorio kaj planetario de Hradec Králové.
Ibran
Ibran estas fikcilingvo kreita de Muke Tever kiel lingvo de fikciaj francaj enmigrintoj al Novjorko en la 17-a jarcento. Ĝi estas kompromiso inter la franca kaj la hispana kun influoj de la angla. La gramatiko estas multe pli simpla ol en tiu de realaj latinidaj lingvoj kaj similetas al tiu de Interlingvao, sed ŝajne senintence.
Specimeno (Patro Nia):
Padre noistr ché dĳns les cels stas, sanctifegial sĳ tu nuém. Vĳnģ tu rein. Faet sĳ tu vontal, dĳns les cels cónt sor le tier. Da-nos oy noistr pan cotidian. E remĳt-nos noistr diuts, cónt nosautrs anch noistr deutuérs remetiŭ. E ne nos mĳt a tentación, meis deliur-nos de maril.
Aračinovo
Aračinovo (albane Haraçinë) estas loĝloko en la regiono Skopjo en Norda Makedonio. Laŭ stato de la jaro ĝi havis. El tiuj, ĉirkaŭ 91% estis albanoj. La vilaĝo estas la administra centro de la komunumo Aračinovo.
Loko, priskribo
Ĉirkaŭ 2 km okcidente de la vilaĝo pasas la aŭtovojo A2, kiu estas konektita.
En la vilaĝo estas konstruita la Ortodoksa Eklezio de St Talaleje.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Naciecoj :  http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Bernardino Telesio
Bernardinus Telesius (1509-1588) estis itala filozofo kaj naturalisto, diplomita pri filozofio kaj matematiko en la Universitato de Padovo, kaj doktoriĝis en 1535. Multaj erudiciuloj estis influitaj de lia doktrino, nome, Giordano Bruno (1548-1600), Renato Kartezo (1596-1650), Francisko Bakono (1561-1626), Tomazo Kampanelo (1568-1639), Marko Aŭrelio Severino (1580-1656) kaj Pierre Gassendi (1592-1655).
Liaj teorioj pri la materio, varmo kaj malvarmo estas bazitaj sur la ekzisto de la materio kaj la forto. Ĉi-forto posedas du oponantajn elementojn: la ekspansiantan varmon kaj la kuntiriĝantan malvarmon. La harmonio de la naturo konsistas en la aparta disvolviĝado de ĉiuj agantoj laŭ ties propraj kondutoj dum samtempe tiu movado portas bonfaron al ĉiuj ĉirkaŭantaj. Francisko Patriko (1529-1597) kaj Antonio Persio (1543-1612) estis liaj lernantoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Plato-raphael.jpg| Platono (427 a.K. - 347 a.K.) Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg| Aristotelo (384 a.K. - 322 a.K.) Lucretius_De_Rerum_Natura_1675_page_1.jpg| Lukrecio (99 a.K. - 55 a.K.) Lucius_Junius_Moderatus_Columella.jpg| Kolumelo (4 - 70) Galen_detail.jpg| Klaŭdo Galeno (121--216) Zaccaria_in_the_temple_by_dghirlandaio.jpg| Marsilio Ficino (1433-1499) Copernicus.jpg| Nikolao Koperniko (1473-1543) Pope_Paul_IV.PNG| Paŭlo la 4-a (1476-1559) Clement_VII._Sebastiano_del_Piombo._c.1531..jpg| Julio de Mediĉo (1478-1534) Cosenza.jpg| Bernardino Martirano (1490-1548) Georg_Agricola-Titelblatt.jpg| Georgius Agricola (1494-1555) Titian_-_Portrait_of_Charles_V_Seated_-_WGA22964.jpg| Karlo la 5-a (1500-1558) Philibert_de_Chalon_16._Jh.jpg| Filiberto de Oranĝo (1502-1530) Gregory_XIII.jpg| Gregorio la 13-a (1502-1585) Andrea_Cesalpino.jpg| Andrea Cesalpino (1519-1603) Stemma della famiglia Mocenigo.jpg| Filipo Mocenigo (1524-1586) Frane_Petric.jpg| Francisko Patriko (1529-1597) Giambattista_della_Porta.jpeg| Giambattista della Porta (1535-1615) Antonio Persio (1543-1612).png| Antonio Persio (1543-1612) GiordanoBrunoStatueCampoDeFiori.jpg| Giordano Bruno (1548-1600) Francis-Bacon.jpg| Francisko Bakono (1561-1626) Cozza_Tommaso_Campanella.jpg| Tommaso Campanella (1568-1639) Portrait of J.B. van Helmont, Aufgang...1683 Wellcome L0003194.jpg| Johano Baptisto Helmonto (1580-1644) M_A_Severino.png| Marko Aŭrelio Severino (1580-1656) PierreGassendi.jpg| Pierre Gassendi (1592-1655) Frans_Hals_-_Portret_van_Ren%C3%A9_Descartes.jpg| Renato Kartezo (1596-1650) </Gallery>
Tanindrazana, Fahafahana, Fandrosoana
Tanindrazana, Fahafahana, Fandrosoana estas la moto de Madagaskaro. Do ĝi estas en la malagasa lingvo.
Ĝi prononciĝas jene [/ta.nin.'dɾa.za.na/] ; [/fa.ha.'fa.ʔa.na/] ; [fan.dɾu.'su.na/] Tio signifas  Patrujo, Libereco, Progreso
Ĝi estas la moto de Madagaskaro ekde 1972 : la moto ŝanĝiĝis trifoje ekde 1960 :
33492 Christirogers
33492 Christirogers estas malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Christine Rogers, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Hendrick Hudson High School de Montrose (Novjorkio).
Sunaismo
Sunaismo (أهل السنة) estas la plej granda religia grupo de islamo. La praktikantoj nomiĝas sunaistoj. Akceptiĝas, ke la nomo devenas de la vorto Sunao, kiu reprezentas la linion de penso de Mohamedo. Ŝajne la termino venas de la vorto «Sunnah», kiu signifas vojo/pado, kio rilatas al la ideo ke sunaismo estas la vojo inter ŝijaismo kaj ĥariĝismo.
La sunaistoj (أهل السنة والجماعة) estas la majoritata grupo en la tutmonda islama komunumo, al kiu apartenas 87-90% el ĉiuj tutmondaj islamanoj. Ĝin karakterizas pli granda emfazo al la profeto, la sahaboj (precipe la raŝidunaj kalifoj) kaj la kutimoj kiuj deriviĝas el tio. Ĝia nomo devenas el la fakto ke, krom Korano, la sunaistoj estas sekvantoj de la Sunao, nome kolekto de diraĵoj kaj faroj atribuitaj al la profeto Mahomedo. Kvankam la sunaisma Islamo konsistas el diversaj teologiaj kaj juraj skoloj kiuj disvolviĝis tra diversaj historiaj medioj, lokoj kaj kulturoj, la sunaistoj de la tuta mondo kunhavas kelkajn komunajn kredojn: nome la akcepto de la legitimeco de la unuaj kvar sukcedantoj de la profeto Mahomedo (nome Abu Bakr, Umar ibn al-Ĥattab, Uthman ibn Affan kaj Ali ibn Abi Talib), kaj la kredon, ke aliaj islamaj branĉoj enkondukis plinovigojn (bidah), al la majoritata kredo. La diferencoj inter sunaismaj kaj ŝijaismaj islamanoj aperis el malkonsento pri kiu devas sukcedi Mahomedon kaj ekde tiam ili akiris pli grandan politikan signifon, same kiel teologiajn kaj jurskolajn implicojn.
Laŭ la tradicioj de Sunaismo, Mahomedo ne klare nomumis sukcedanton, kaj la islama komunumo agis laŭ sia Sunao elektante lian bopatron Abu Bakr kiel unuan kalifon. Opozicie, la ŝijaistoj defendas, ke Mahomedo ja anoncis sian bofilon kaj kuzon Ali ibn Abi Talib kiel sia sukcedonton, precipe dum la prediko de Gadir Ĥum. La politikaj tensioj inter sunaistoj kaj ŝijaistoj daŭris kun diversa intenseco laŭlonge de la islama historio kaj en pli ĵusaj epokoj eĉ pliakriĝis pro diversaj etnaj kaj naciaj konfliktoj (ekzemple inter Irano kaj Sauda Arabio aŭ interne de Irako) kaj la apero de vahabismo.
La sunasima islamo disvolviĝis el la luktoj en la frua islamo pri la estreco. La politikaj kaj religiaj sintenoj aperis pro la disputoj pri la difino de la "vera" kredaro, la libereco kaj la determinismo. La sunaistoj tendencas malakcepti troan raciismon aŭ intelektulismon en aferoj de kredaro, kaj centriĝas en la spirito kaj la intenco de la unuarangaj fontoj, uzante se necese neraciajn argumentojn por defendi sian intencitan ortodoksecon kaj refuti la konsideratan herezon.
En la araba lingvo, la sekvantoj de la Sunaisma Islamo estas nomataj أهل السنة والجماعة ("la popolo de la Sunao kaj la komunumo") aŭ pli simple Ahl as-Sunna ("la popolo de la Sunao"). Kvankam ofte la Sunaisma Islamo estas nomata "ortodoksa islamo," jam kelkaj fakuloj konsideras tiun tradukon tute maltaŭga.
Origino
Estonta unu de la grandaj unudiismaj religioj de la mondo, Islamo aperis en la jaro 610 en Arabio, sekvante la revelacion pri kiu Mahomedo diris veninta el la Ĉefanĝelo Gabrielo ĉe la montkaverno Hira. Tiu revelacio estis reproduktita en versegoj nomitaj "aleĝa", kiuj estas arigitaj en ĉapitroj, nomitaj suraoj, kiuj formas organisme tion kio estas konata kiel la sankta teksto de la Korano. Je la morto de la profeto Mahomedo en la jaro 632, liaj sekvantoj ekpridemandis la aferon pri kiu esti lia sukcedanto.
La tri unuaj kalifoj (samtempe religiaj kaj politikaj estroj) estis Abu Bakr, Umar ibn al-Ĥattab kaj Uthman ibn Affan. Post la murdo de tiu lasta, Ali Ibn Abi Talib, bofilo kaj kuzo de Mahomedo (Ali estis edzo de Fatima, filino de Mahomedo), krom patro de liaj nepoj, reklamis siajn sukcedajn rajtojn kaj estis elektita kiel la kvara kalifo (656-661), kvankam ne unuanime, kaj li trafis perfortan opozicion estrita de da por Mu'awiya, membro de la klano Umajida kaj guberniestro de Sirio. Ambaŭ grupoj luktis en la batalo de Siffin en la jaro 657, en kiu la partianoj de Ali estis venkitaj, pro kio restis Mu'awiya kiel nova kalifo. Ali estis murdita en 661 kaj liaj partianoj agnoskis kiel sia sukcedanto lian filon Hussein, kiu mortis poste en la Batalo de Karbala (680). Tiu konflikto rezultis en la du plej gravaj grupoj ene de la islamo: nome la sunaistoj kaj la ŝijaistoj. La tria grupo laŭ gravorango estis tiu de la ĥariĝistoj.
La sunaistoj, kiuj estas la 85% de la tutmondaj islamanoj, sekvis la elekton de la kvar unuaj kalifoj, nome La bongviditaj. La nomo Sunaismo devenas de Sunao, de la arablingva esprimo Ahl as-Sunna ul-Muhammad ŭa-l-Ĝamāʿa, kiu signifas “popolo de la ekzemplo de Mahomedo kaj ties komunumo.” La sunaistoj ricevas sian nomon pro la grabo kiun ili atribuas al la Sunao, nome kolekto de diraĵoj kaj faroj atribuitaj al Mahomedo kaj transpasitaj parole. Alivorte, ili bazas siajn kredaron kaj praktikon ne nur sur la Korano, sed ankaŭ sur la paroldevena tradicio de la Sunao.
La ŝijaistoj, kiuj estas proksimume la 10% de la tutmondaj islamanoj, konsideras, ke estis Ali la vera iniciatinto de la sukceda linio de Mahomedo. Etimologie, ŝijaisto devenas de Ŝiat 'Alī (partio de Ali). La ŝijaistoj konsideras, ke la kalifoj postaj al la morto de 'Alī estis uzurpintoj.
La ĥariĝistoj (nomitaj ankaŭ kariĝistoj) pensas, ke la kalifeco venas el la komunumo, kiu devas elekti libere tiun kiu estas plej digna "kvankam estas nigra sklavo".
Historio
Tre ofta eraro konsistas en la malferma akcepto ke la sunaisma islamo reprezentas la normigan islamon kiu aperis dum la periodo kiu sekvis al la morto de Mahomedo, kaj ke kaj Sufiismo kaj Ŝijaismo disvolviĝis el la sunaisma islamo. Tiu percepto rilatas parte al ties baziĝo sur fontoj tre ideologiitaj kiuj delonge estis akceptitaj kiel fidindaj historiaj studoj, same sur la fakto ke la enorma majoritato de islamanoj estas sunaisma. En la realo, kaj Sunaismo kaj Ŝijaismo estas la rezulto de kelkaj jarcentoj de konkurenco inter parlelaj ideologioj. La du tendencoj uzis unu la alian por plifortigi siajn proprajn identecojn kaj doktrinojn.