cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romanovoj
Lasta imperiestro de Ruslando - Nikolao la Dua
Nikolao la 2-a (li tiam estis carido, heredonto de la rusia trono) la 18-an de novembro 1894 edziĝis al Victoria Aliks Helena Louise Beatrice von Hessen und bei Rhein el Hesio-Darmstadt, kiu en Rusio nomiĝis laŭ la ortodoksa ritaro - Aleksandra Fjodorovna. Ŝi kromalie estis nepino de brita reĝino Victoria.
Gianni Schicchi
Gianni Schicchi (ĝAnni skIkki) estas komedia opero en unu akto de Giacomo Puccini por itallingva libreto de Giovacchino Forzano, komponita en 1917–18. La libreto estis bazita sur okazaĵo menciita en la verko de Dante nome Dia Komedio. La verko estis la tria kaj fina parto de la operaro de Puccini nome Il trittico (Triptiko) — nome tri unuaktaj operoj kun kontrastaj temoj, origine verkitaj por esti prezentitaj kune. Kvankam ĝi pluestas prezentita kun unu aŭ ambaŭ el la aliaj operoj de la trittico, Gianni Schicchi estas nuntempe pli ofte ludata ĉu sola aŭ kun aliaj mallongaj operoj de aliaj komponistoj. La ario "O mio babbino caro" estas unu el plej konataj de Puccini, kaj unu el plej popularaj arioj en opero.
Puccini delonge konsideris verki serion de unuaktaj operoj kiuj estus prezentitaj kune en unusola vespero, sed fronte al manko de taŭgaj temoj kaj kontraŭo el lia publikisto, li ripete prokrastis la projekton. Tamen, ĉirkaŭ 1916 Puccini estis kompletinta la unuaktan tragedion Il tabarro kaj, post konsideri variajn ideojn, li eklaboris la venontan jaron pri la solena, religia, porina opero Suor Angelica. Gianni Schicchi, nome komedio, kompletas la triptikon per plia kontrasto. La muziko kombinas elementojn de la moderna stilo de Puccini de harmonia dissonado kun lirikaj eroj rememoraj de Rossini, kaj ĝi estis laŭdita pro sia inventemo kaj imagopovo.
Romanovoj
Lasta imperiestro de Ruslando - Nikolao la Dua
La geedzoj havis kvin gefilojn: kvar filinojn (Olga, Tatjana, Marija kaj Anastasija) kaj unu filon Aleksej naskitan la 12-an de aŭgusto 1904.
Gianni Schicchi
Kiam Il trittico premieris ĉe la Metropola Operejo de Novjorko en Decembro 1918, Gianni Schicchi iĝis tuja sukceso, dum la aliaj du operoj estis ricevitaj kun malpli da entuziasmo. Tiu modelo ege ripetiĝis ĉe la premieroj de Romo kaj Londono kaj tio kondukis al komercaj premoj por abandoni la malplej sukcesajn elementojn. Kvankam en la arta etoso Puccini kontraŭis la prezentadon de la tri operoj escepte kiel la originala triptiko, ĉirkaŭ 1920 li jam estis donanta nevolan permeson por separataj prezentoj. Gianni Schicchi estis sekve la plej prezentita parto de Il trittico kaj estis amplekse registrita.
Romanovoj
Lasta imperiestro de Ruslando - Nikolao la Dua
Kronado de Nikolao la 2-a okazis en Moskvo la 26-an de majo 1896. Ĉi-tago restis en kronikoj ne sole pro tiu ĉi rimarkinda evento, sed bedaŭrinde pro multaj viktimoj pereintaj en Ĥodinka kampo, kie oni proponis kaj disdonis donacojn de la cara nomo. La vizitintoj amasiĝis kaj neatendite rompis barierojn. Okazis paniko kaj tumulto. Oni tretis ĉiujn falintojn.
Gianni Schicchi
La historio temas pri friponaĵoj por ŝanĝo de testamento favore de unu parto aŭ alia. Krome ekzistas malamikeco inter du partoj, nome familioj, al kiuj apartenas respektive ambaŭ amantoj de la ĉefrolula paro.
Romanovoj
Lasta imperiestro de Ruslando - Nikolao la Dua
Dum la Unua mondmilito la imperiestro estis ĉefkomandanto kaj ne sufiĉe bone gvidis la rusan armeon. Aperis vasta malkontento en la socio, kiu rezultigis lian abdikon de la rusia trono la 2-an de marto 1917.
De marto 1917 ĝis julio 1918 li mem kaj liaj gefamilianoj estis arestitaj. Lastajn tagojn ili troviĝis en Jekaterinburgo situanta apud Ural montaro.
Tiam jam potencis Sovetioj, kvankam daŭris la Civila milito en multaj regionoj de la lando, inkluzive ĉirkaŭaĵojn de Jekaterinburgo. La loka sovetia potenco timis liberigon de la imperiestra familio kaj laŭ konsento de Lenina registaro decidis pafmortigi ĝin.
Programo de Komunista Internacio
Programo de Komunista Internacio. El la rusa tradukis Georgij Filipov kaj A. Sissler, 1930, 119 p. „Plej aktuala dokumento de Komintern. Ĝi montras al ni la spiritostaton, en kiu troviĝas la anoj de la komunistaj partioj. La lingvo kelkloke estas tre peza.“ (Jonas, „La Socialisto“, 1930, p : 80.)
27412 Teague
27412 Teague estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Richard Erik Hill en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas Teague, advokato en Londono kaj bone konata amatora astronomo en Britio. Lia ĉefa kampo de studo estas la mezuro de sunsimilaj kaj duopaj steloj elde lia hejmo en Chester.
3711 Ellensburg
3711 Ellensburg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo James B. Gibson elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio)
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la naskiĝa urbo de la malkovrinto : Ellensburg en la ŝtato Vaŝingtonio.
ĴeLe
La duopon ĴeLe konsistigas Ĵenja Wilke (voĉo, violono, gitaro, ukulelo, metalofono i.a.) kaj Lena Wilke (voĉo, piano, gitaro i.a.), filino kaj patrino el Schwedt (Brandenburgio).
Siajn kantojn ili verkas mem plejparte, aliaj fontas el ukraina popolkulturo.
Biografio
La familia duopo, profesia muzikisto kaj studento pri muziko, ekzistas de 2009 kaj koncertas dum diversaj esperantaj aranĝoj. Ili plejparte kreas lirikajn, jen melankoliajn, jen ĝojajn kantojn, kun fojaj ĵazecaj emoj aŭ influitaj de la slavaj stiloj. Sian trian albumon En Esperantujo ili prezentis dum la 6a JES en Weißwasser (2014-15), kun aŭdacaj, pli rapidaj aŭ pezaj ritmoj, kiel ekzemple Krio, omaĝo al Krio de Morto. Ili ankaŭ tradukas ofte ŝercajn ukrainajn popolkantojn, temo de ilia venonta kvara albumo.
Koncertoj
ĴeLe ravis la orelojn de partoprenantoj en diversaj esperantaj aranĝoj:
Literaturo
Dieter Wilke: La muzika duopo ĴeLe. En: Fritz Wollenberg (Red.): ''Esperanto. Lingvo kaj kulturo en Berlino kaj Brandenburgio 111 jaroj, Jubilea Libro 1903-2014'', Esperanto-Asocio Berlino-Brandenburgio (Eld.), Mondial, Novjorko – Berlino 2017 (Kontribuoj en la germana kaj en Esperanto), ISBN 978-1-59569-340-2
Romanovoj
Lasta imperiestro de Ruslando - Nikolao la Dua
La tragedio okazis nokte la 17-an de julio 1918. La kadavrojn oni kaŝe elveturigis kaj enterigis aliloke. Post longaj serĉoj iujn restaĵojn oni malkovris kaj nur en 2008 pruvis per kelkaj ekspertizoj ties apartenon al la imperiestra familio.
En 2000 la tutan familion (sep personojn) Rusa Ortodoksa Eklezio proklamis kiel sanktuloj.
Virtualaj heredintoj de la dinastio
Ĝis nun daŭras aperado de multenombraj "heredantoj" de la rusia trono kaj dinastio Romanov. En diversaj lokoj kaj landoj aperis multaj personoj, kiuj nomis sin Anastasija (unu el carinoj) aŭ Aleksej (carido), kiuj kvazaŭ elvivis post la ekzekuto.
Memkompreneble tiujn aferaĉistojn motivas krome granda mono apartenanta al Nikolao la 2-a kaj liaj gefamilianoj. Ĝi troviĝas en kelkaj eksterlandaj bankoj kaj ne havas oficialan posedanton.
Ekde 1992 en Rusio oni ekkonis nomon de Maria Vladimirovna Romanova (naskiĝis en Madrido, Hispanio la 23-an de decembro 1953), kiu titolas sin "Granda princino de Rusio". Ŝi estas pranepino de Vladimiro Aleksandroviĉ, malpliaĝa frato de Nikolao la 2-a.
Laŭ la geedziĝa kontrakto kun Franz Wilhelm von Prusio ŝi mem kaj ties filo Georgo (naskiĝis en 1981) apartenas al Rusa Ortodoksa Eklezio kaj rajtas surtroniĝi en Rusio.
Sarıyahşi
Sarıyahşi estas urbo en provinco Aksaray en Turkio.
Livno
estas urbo kaj municipo en la Federacio Bosnio kaj Hercegovino, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi estas la administra centro de kantono simple nomata Kantono 10. Laŭ la stato de 2013 en la municipa teritorio vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Petras
Petras estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la persona nomo Petro.
NGC 332
NGC 332 (aliaj indikoj — PGC 3511, UGC 609, ZWG 410.21) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Kadomashi
Stacio Kadomashi (japane: 門真市駅 [Kadomaŝi-eki], angle: Kadomashi Station) estas fervoja stacio en Kadoma, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa) kaj 1 linion de la unurelvoja reto Osaka Rapida Fervojo: Linio Osaka Unurelvojo (ĉefa).
József Koszta
KOSZTA József (joĵef kosta) estis hungara pentristo laŭreato de Kossuth-premio (1948) naskita la 27-an de marto 1861 en Braŝovo kaj mortinta la 29-an de julio 1949 en Budapeŝto.
Kariero
József Koszta faris siajn studojn en Budapeŝto, Vieno kaj Munkeno kaj poste en la majstrolernejo de Gyula Benczúr. Li lernis ekzemple pri Károly Lotz kaj Bertalan Székely. Li pentris en la artistkolonioj de Solnoko kaj Nagybánya. Post la studvojaĝoj en Parizo inter 1905 kaj 1907 kaj en Romo en 1910 li loksidiĝis apud Szentes. En la lastaj jaroj li pentradis kun István Nagy (pentristo). Antaŭ la morto li donacis penraĵojn al muzeo de Szentes, kiu en 1949 prenis la nomon Koszta József. Li estis membro de Societo Szinyei Merse Pál.
Bernardino Martins d’Almeida
Bernardino Martins d’A LMEIDA  (pseŭdonome Luzo Bemaldo, foje Luso Bemaldo) (naskiĝis la 27-an de julio 1891 en Lisboa) estis portugala esperantisto.
Laŭ la Enciklopedio de Esperanto, «Profesie librotenisto. Aktivulo en la pacifista movado. Unuaranga propagandisto jam helpe al la svisa pioniro Horner. Rimedoj: paroladoj, lecionoj, artikoloj, verkoj poeziaj kaj prozaj. Tereno: Lisboa EG, LES, PEA, kiun li prezidas, la gazeto PE, kies direktoro li estis. Gramatiko kunlabore kun Carreira.»
Eidskog
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Turgaja Maro
Turgai, Turgaja Maro aŭ Turgaja Markolo, konata ankaŭ kiel Okcidentsiberia Maro, estis granda neprofunda salakva akvejo (epikontinenta aŭ interna maro) de la grologiaj eraoj Mezozoiko kaj Kenozoiko. Ĝi etendis norden de la nuna Kaspia Maro al "paleo-arkta" regiono, kaj ekzistis el meza Ĵurasio al Oligoceno, el proksimume antaŭ 160 al 29 milionoj da jaroj.
La Turgaja Maro ne estis absolute kontinua tra tiu tuta erao, knankam ĝi estis konstanta kaj hegemonia karaktero en ties regiono; ĝi "fragmentigis sudan Eŭropon kaj sudokcidentan Azion en multaj grandaj insuloj, kaj separis Eŭropon el Azio."
La divido de la teramasoj de Eŭrazio fare de Turgai havis efikon izoligi animalajn populaciojn. Krome ĝi limigis la ekziston de of variaj nesalakvaj fiŝoj kaj amfibioj.
La nome de la Turgaja Maro derivas el regiono de nuna Kazaĥio, kie fluas la rivero Turgaj.
Max Wolf
Noto :Ne konfuzu lin kun tri aliaj astronomoj, havantaj proksimajn nomojn:
Maximilian Franz Joseph Cornelius WOLF (naskiĝis la 21-an de junio 1863 en Hajdelbergo, mortis la 3-an de oktobro 1932 en Hajdelbergo) estis germana astronomo Li estis unu el la iniciatintoj de la astrofotografio.
Jam en sia infanaĝo, li interesiĝis pri astronomio, sia patro konstruis por li observatorion en sia ĝardeno.
Li studis en Strasburgo kaj Hajdelbergo, ricevis sian doktorecon en 1888 en la universitato de Hajdelbergo kaj studis unu jaron plu en Stokholmo.
En 1902 li iĝis direktoro de la Nacia Observatorio de Hajdelbergo - Königstuhl, kaj gardis tiun postenon ĝis sia morto. En 1910 li desegnis la planojn de la unua planetario, kiun la firmao Carl Zeiss Jena konstruis en 1923.
Li iniciatis fotografiajn metodojn por eltrovi asteroidojn, per kiu li eltrovis 248 el ili, inter kiuj 490 Veritas, 588 Aĥilo, 659 Nestoro, 884 Priamo kaj 887 Alinda. Li malkovris ankaŭ plurajn kometojn, kiuj portas lian nomon kiel 14P/Wolf kaj 43P/Wolf-Harrington. Li partoprernis en 1923 je la malkovro de galaksio kiu portas nomon de Galaksio de Wolf-Lundmark-Melotte laŭ ĝia tri kun-eltrovintoj.
Li aplikis la astrofotografion al serĉo de steloj kaj en 1919 publikigis katalogon de 1053 steloj kies propra movo estas plej granda. Unu el tiuj steloj, ruĝa nano Wolf 359, estas konata por esti unu el la plej proksimaj de Tero.
Honoroj
Li ricevis: Oni donis lian nomon al:
Saint-Gorgon-Main
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Paulius
Paulius estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la persona nomo Paŭlo. Dua, pli maljuna litova variaĵo de la persona nomo cetere estas Povilas.
Sándor Varga
VARGA Sándor estas rumanuja hungara aktoro naskita en Carei la 11-an de majo 1976.
Kariero
Sándor Varga finis en 2004 en Kluĵo kaj ekde tiam li estas ano de Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc.
Sázava (distrikto Ústí nad Orlicí)
Municipo Sázava situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Orlické hory, 2 km oriente de la urbo Lanškroun, laŭlonge de la rivero Moravská Sázava. Transverse en la vilaĝo gvidas la ŝoseo n-ro 315 inter Lanškroun kaj Zábřeh. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba mencio pri vilaĝo Sázava estas el la jaro 1294 en donaca akto de la reĝo Venceslao la 2-a, per kiu li dediĉas sinjorejon Lanškroun kun vilaĝo Sázava, tiam Zasow, al nova monaĥejo en Zbraslav.
Komence de la 14-a jarcento agis en ĉirkaŭaĵo kavaliroj-rabistoj, ĉefe (Hynek el Dubí, Ješek el Šilperk, Jan Vosthub, Petr el Písečná, Bohuněk el Šumperk, Jeník el Žampach). Ili eldevigadis elaĉetmonon, brulsavan monon, rabis la povrajn subulojn.
Nomo de la vilaĝo ofte ŝanĝiĝis. Ĝi estis Zasow, Scazowa, Czsauaw, Zassav, Sazawau, Sazawa, Zasze, Zosau, Zohse, Zohsse, ree Sazawa
En la jaro 1514 Vojtěch el Pernštejn donis al subiĝintaj vilaĝoj, do ankaŭ al Sázava, rajton testamenti senheredan postlasaĵon.
En la jaro 1808 Christian Polykarp Erxleben fondis en Sázava tolproduktan fabrikon kaj blankigejon. Antaŭ la jaro 1858, post morto de la fondinto, la fabriko malprosperis. Ĝi estis rekonstruita ree en muelejon kaj je fabriko pri mebloj. De la jaro 1901 en Sázava estis fabriko pri meblaj ŝtofoj.
En 1850 estis nuligita t.n. patrimonia sistemo, estis nuligitaj sinjorejoj. Ĝis tiu ĉi jaro Sázava apartenis al la sinjorejo Lanškroun kaj poste ĝi estis memstara komunumo.
Vilaĝo Sázava estis en la jaro 1976 kunigita al la urbo Lanškroun. En 1992 ĝi ree memstariĝis kaj bone prosperas.
Kapelo
Kapelo de Sankta Prokopio estis konstruita en la jaro 1858 kun helpo de la imperiestro. La altaro estas el la duono de 19-a jarcento. Bildo de Sankta Nikolao estas el la unua duono de 19-a jarcento, orgeno el la unua duono de 18-a jarcento.
Malfermita stelamaso
Malfermita stelamaso estas stelamaso, kolektiĝo de dudek ĝis kelkaj mil steloj, kiuj evoluis el la sama giganta molekulnubo. Ĝia koncentriĝo en la centro de la amaso estas relative malforta. Tamen ĝi klare kontrastas kontraŭ la stelfono. Pli koncentritaj stelamasoj nomiĝas globaj stelamasoj. Malfermitaj stelamasoj troviĝas nur en spiralaj aŭ neregulaj galaksioj, en kiuj ekestas steloj. Ili malofte estas pli aĝaj ol kelkajn cent milionojn da jaroj, ĉar kolizioj kun aliaj stelamasoj aŭ gasnuboj detruas ilin. Krome per internaj faktoroj ili povas perdi unuopajn stelojn.
Linio Nankai-Flughaveno
Linio Nankai-Flughaveno (japane: 南海空港線 [Nankaj-Kuukoo-sen], angle: Nankai Airport Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Nankai en Kansajo.
Punkaharju
Punkaharju estas eksa komunumo en Finnlando en Savonio. Oni ligis ĝin al Savonlinna en 2013. La 31-an de decembro 2012 Punkaharju havis 3,702 loĝantojn. La areo de la komunumo estis, el kio estis tero kaj  akvo. La komunumo estas nomita laŭ terspino Punkaharju.
Linio Nankai-Flughaveno
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj:
Němčice (distrikto Svitavy)
Municipo Němčice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 4 km norde de urbo Litomyšl, en valo de rivereto kun bela nomo "Zlatý pásek" (Ora zono) inter Litomyšl kaj Česká Třebová. Vivas ĉi tie.
Partoj de la komunumo
Pli frue estis la vilaĝoj memstaraj komunumoj kun propraj nombroj de la domoj.
Historio
La unuaj dokumentoj pri koloniigo de tiuj ĉi lokaĵoj estas datitaj antaŭ la jaro 1200. Tiam ĉi tie staris fortikaĵeto kaj korto de sinjoroj el Člupek. De tiam estas atestita ankaŭ ekzisto de muelejo. La vilaĝo Zhoř, pli frue nomata Schoř ekestis en la 13-a jarcento kaj ĝia nomo devenas el ĉeha vorto tchoř (putoro). Antaŭ la fino de 15-a jarcento en Člupek vivis rabista kavaliro Mikuláš Člupecký. Nomo de la vilaĝo Němčice estas verŝajne derivita de germanaj loĝantoj nomataj Němčíci (germanetoj). Sed verŝajne neniam en tiu ĉi vilaĝo superis la germana loĝantaro.
Riĉa kultura vivo en Němčice komenciĝis en la jaro 1868 per fondo de amatora teatra societo. Ĝi estas nomita laŭ sia fondinto, instruisto Šlégl kaj ekzistas en Němčice ankoraŭ nun. En la jaro 1885 estis en Němčice fondita fajrobrigada trupo kaj en la jaro 1920 ĉeĥa gimnasta organizo Sokol. La lernejo ekzistas en Němčice de la jaro 1750.
Vidindaĵoj
Komunumo Němčice havas tri kapeletojn, konstruitaj en la dua duono de 19-a jarcento. En Němčice estas kapelo konsekrita al Sankta Johano Baptisto, en Člupek al Sankta Anna kaj en Zhoř al Sankta Magdalena.
La komunumo estas fama per multaj muelejoj. Sistemo de ok estintaj muelejoj sur la rivereto Zlatý pásek estas unika. Du muelejoj staras en Člupek, kvin en Němčice kaj ankoraŭ unu en la domaro Podrybník. Laŭlonge de la rivereto tiriĝas interligitaj kanaloj al unuopaj muelejoj.
Sur rando de la vilaĝo estas aparte interesa ĉarpentita ĉevalŝanĝeja gastejo kun mansarda tegmento kovrita per ŝindoj. En centro de la vilaĝo estas antikva gastejo kun teatra salonego kaj en Člupek estas gastejo kun estinta kinejo.
Sub la kapeleto en Člupek estas fontejo kun trinkakvo kaj de vilaĝeto Pudilka al loko nomata Kačenky (Anasetoj) oni iras laŭlonge de rivereto kun multaj fontejoj. Ĉi tie homoj el proksima vilaĝo Vlčkov okazigas ĉiuprintempe solenaĵon nomatan "Malfermado de fontejoj". En Kačenky estas pitoreska modela sistemo de mueletoj, kiuj movigas diversajn statuetojn.
Domaro Podrybník situas sub digo de estinta fiŝlago, kiu iam atingis ĝis la supre menciita ĉarpentita gastejo.
Elstaraj personoj
En Němčice naskiĝis pentristo Antonín Dvořák kaj historiisto, verkisto kaj tradukisto František Špáta, ekzekutita de nazioj. Nuntempe vivas en Člupek elstara ĉeĥa skulptistino Vítězslava Morávková, kiu parton de sia artverkaro prezentas rekte en la ĝardeno de sia familia domo.
Aŭstria Laborista Ligo Esperantista
Laŭ artikolo de J. F. J. en "La Socialisto" (1927, p. 23) la laborista movado en Vieno naskiĝis en 1912, kiam oni fondis Boheman Esperanto-Societon Frateco', kiu konsistis nur el laboristoj kaj preskaŭ ĉiu membro apartenis al alia nacio. En aliaj partoj de la nuna Aŭstrio antaŭ la unua mondmilito montriĝis nur etaj signoj de aparta laborista Esperanto-movado. Post la milito la plifortiĝo de la socialdemokratio en Aŭstrio, kaj ĉefe en Vieno, kie du trionoj de la loĝantaro estis socialistoj, multe favoris la disvastiĝon de Esperanto. Kvankam ne ĉiuj gvidantoj de tiu partio konsideris Esperanton grava socia faktoro, tamen ĝi havis vastan terenon en la laboristaj medioj, kaj por parto de la sukcesoj oficialaj aŭ duonoficialaj oni ŝuldas al socialista influo.
Aktivaĵo inter la du mondmilitoj
En 1922 fondiĝis en Linz la Aŭstria Laborista Ligo, kies sidejo fariĝis post unu jaro Vieno. En 1924 ĝi estis reorganizita kaj ricevis la nomon Aŭstria Laborista Ligo Esperantista (ALLE - la akronimo en la germana lingvo signifas "ĉiuj"). En 1924 fondiĝis samcela organizo, la Socialdemokrata Esperanto-Federacio de Aŭstrio (SEFA) sed en 1927 ĝi kunfandiĝis kun ALLE kaj de tiu tempo la laborista Esperanto-movado montris konstantan kreskon ĝis 1933-34, pri kiu atestas la jenaj nombroj:
! ! 1927 ! 1930 ! 1933
1927 1930  1933 Grupoj 39 61 53 Anoj 948 1549 1729 Wien: Grupoj 18 22 20 Anoj 456 690 746 Provinco: Grupoj 21 39 33 Anoj 496 859 864
En la kursojaro 1926-27 ALLE aranĝis 69 kursojn kun 1630 partoprenantoj kaj 10 progresajn kursojn, en 1927-28 74 kursojn por 1840 personoj, en 1928-29 59 kursojn por 1176 personoj. En 1932 la enspezoj de la societo estis 10.293, la elspezoj 10.429, la prezo de la venditaj libroj 4.029 ŝilingoj.
La ideologio de la gvidado estis pure socialdemokrata, kaj ALLE estis efektiva kultura organizo de la partio. Nur la titolo de la oficiala organo "La Socialisto" esprimis la socialistan karakteron de ALLE. La gazeto estis fondata en 1926. Antaŭe, (de sept. 1924) la oficiala organo de ALLE estis "Arbeiter Esperantist", la laborista Esperanto-gazeto en Germanio. De 1930 okazis reciproka servo: kiam tiu gazeto fariĝis komunist-tendenca, la Socialista Esperanto-Asocio en Germanujo akceptis La Socialisto-n kiel oficialan organon.
Unua prezidanto de ALLE estis Oscar Zimmermann, poste Slezak, de 1925 ĝis 1932 la prezidanto estis Otto Simon, kies estreco en 1930-31 estis interrompata de unujara prezidanteco de F. Jeiter. Redaktoroj de la Socialisto estis Martin Klein, Adalbert Klatil, Ferdinand Seidl kaj Johan Weinhengst. La lasta gvidantaro de ALLE konsistis el prezidanto Alfred Berdan, vicprezidanto Franz Jonas (la vera animo de la asocio, kiu poste de 1965 ĝis sia morto en 1974 estis la ŝtata prezidanto de Aŭstrio), kasisto Rasztoczky Stöckl kaj Kapp, sekretario Haagen, gvidanto de la instrufako Simon, propaganda kaj gazetservo d-ro Grimme.
En februraro 1934 post la venko de la Heimwehr-movado la registaro neniigis ankaŭ la socialistan laboristan Esperanto-movadon. Kuratoro de ALLE fariĝis N. Hovorka kiu volas revivigi la laboristajn Esperanto-grupojn en la kadro de Popolkleriga Institucio.
Post la povo-alpreno de la nazioj, ALLE estis dissolvita.
Post la dua mondmilito : ASLE
ALLE estis restarigita kiel Laborista Esperanto-Asocio, ligita al SAT per la gotenburga konvencio, sub la nova nomo ASLE (Aŭstria Socialista Ligo Esperantista). Ĝi plu restis socialdemokrate orientita.
En 1964 aperis denove la organo de ASLE "La Socialisto". La enkondukan germanlingvan artikolon verkis d-ro Rudolf Fischer [fiŝer], patro de la prezidento de Aŭstrio d-ro Heinz Fischer.
2008 denove aperis la organo de ASLE "La Socialisto", n-ro 1/2008, januaro-februaro-marto, 45-a jaro.
2009 "La Socialisto" n-ro 1/2009, majo, 46-a jaro, informas pri la malfondiĝo de ASLE la 15-an de junio 2009 en Vieno.
La 15-an de junio 2009 devis okazi en Vieno la malfondiĝo de ASLE, ĉar ekde la tempo kiam la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio nuligis la Esperanto-instruadon en la aŭstraj lernejoj, ne plu eblis trovi junajn funkciulojn por ASLE. Dum la varbkampanjo por la Eŭropa Baloto 2009 la SP-kandidatino Karin Kadenbach diris en la Urbo de la Interpopola Kompreniĝo Klostronovburgo, ke la Socialdemokratia Partio nur subtenas la anglan lingvon kaj ne plu Esperanton.
Höhnstedt
Höhnstedt ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la tiutage kreita komunumo Salzatal. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto en Germanio. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 1549 loĝantojn (en la nova komunumo Salzatal fine de vivis sume {{{nombro|{{Metadatumoj pri nombroj de loĝantoj en Saksio-Anhalto|15088319}}}} homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam administre sendependaj komunumoj Beesenstedt, Bennstedt, Fienstedt, Höhnstedt, Kloschwitz, Lieskau, Salzmünde, Schochwitz kaj Zappendorf. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro Westlicher Saalkreis, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Höhnstedt.
Le Val d'Or (stacidomo)
Le Val d'Or estas franca stacidomo sur linio L de Transilien situanta en komunumo Saint-Cloud en departemento Hauts-de-Seine en regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1903 de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest" por priservi la ĉevalkurejon de la Fouilleuse (fariĝinta poste ĉevalkurejo de Saint-Cloud).
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Versailles-Rive-Droite (973000).
Ekde la la stacidomo ne plu estas priservata de trajnoj de linio U.
NGC 333
NGC 333 (aliaj indikoj — PGC 3519, NGC 333A, MCG -3-3-13) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 333, NGC 333A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Károly Bamberger
Károly Bamberger [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bamberger Károly estis hungara bestokuracisto. Lia nobela antaŭnomo estis  balástyai [balAŝtjai].
Károly Bamberger naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Bamberger akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de la Reĝa Hungara Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1937, post 3 jaroj li doktoriĝis. Li laboris en ŝtata entrepreno pri vakcinoj inter 1938-1950, pli poste en esplora instituto. Li estis vicinstitutestro inter 1969–1970. Li okupiĝis konstante pri malsanoj pri kokoj kaj aliaj birdoj (plej ofte hejmbirdoj). La Hungara Scienca Akademio akceptis lin kandidato en 1952 pro persista laboro kontraŭ birdaj infektaj malsanoj.
Seferihisar
Seferihisar estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Franca Sudano
Franca Sudano (Soudan Français, السودان الفرنسي) estis franca kolonia teritorio en la federacio de Franca Okcidenta Afriko el ĉirkaŭ 1880 ĝis 1960, kiam ĝi iĝis la sendependa ŝtato Malio. Tiu kolonio estis formale nomita Franca Sudano el 1890 ĝis 1899 kaj poste denove el 1920 ĝis 1958, kaj havis varion de diferencaj nomoj laŭlonge de ties ekzistado. La kolonio estis dekomence establita kiel militista projekto kondukita de francaj trupoj, sed meze de la 1890-aj jaroj ĝi venis laŭ civila administrado.
Nombraj administraj reorganizadoj komence de la 1900-aj jaroj alportis pliiĝantan francan administradon pri temoj kiaj agrikulturo, religio, kaj sklaveco. Post la Dua Mondmilito, la Rassemblement Démocratique Africain (RDA) sub estrado de Modibo Keïta iĝis la plej grava politika forto lukte por sendependo.
Malio dekomence pluhavis bonajn konektojn kun Francio kaj aliĝis al Malia Federacio, nome mallongdaŭra federacio kun Senegalo en 1959, sed ligoj inter ambaŭ landoj tuj malfortiĝis. En 1960, la kolonio de Franca Sudano formale iĝis la nova ŝtato Respubliko Malio kaj ekdistanciĝis plie kaj el Senegalo kaj el Francio.
Karel Kramář
Karel Kramář (la 27-an de decembro 1860 Vysoké nad Jizerou – la 26-an de majo 1937 Prago) estis ĉeĥa kaj ĉeĥoslovaka dekstrula, nacionalista politikisto, dum Aŭstrio-Hungario ĉefulo de Nacia partio junĉeĥa, dum la mondmilito partoprenanto rezistmovado, post la jaro 1918 unua ministeria prezidanto de ĈSR, longjara prezidanto de Ĉeĥoslovaka nacia demokratio, pli poste de Nacia unuiĝo.
Friedrich Wilhelm Gotter
Friedrich Wilhelm GOTTER (naskiĝinta en la 3-a de septembro 1746 en Gotha, mortinta samloke en la 18-a de marto 1797) estis germana verkisto.
Vivo
Jam kiel knabo Gotter, per edukado kaj superregado de la franclingva dramo ĉe la Kortega teatro de Gotha, familiariĝis kun la franca kulturo. Ja, li eĉ mem provis verki dramojn en la franca lingvo.
Tiu ŝato ne perdiĝis dum la studo de jursciencoj en Göttingen (1763–66), la tempo kiel guberniestro (1768-69) aŭ dum du deĵorperiodoj kiel ambasadeja sekretario en Wetzlar (1767, 1769-71), kvankam li tie aliĝis al la tablorondo de Johann Wolfgang von Goethe. Vojaĝo tra Svislando en Lionon, kie li estis duka sekreta konsilisto, pliprofundigis lian francemon. La savo de la franclingva dramo iĝis lia vivotasko. Laŭ li servu teatrejoj al la amuzigo de la homoj; ĝi ne evoluu, kiel modis dum la epoko de Sturm und Drang, al propaganda loko.
Li jes laŭdis la goetan verkon Götz kaj laŭdegis verkojn de Ŝekspiro. Sed kiom fremdis al Gotter la tragika ĝenro montras kaj liaj transformigoj de la ŝekspiraj verkoj Romeo kaj Julieta ("happy end") kaj La Ventego (opero "Die Geisterinsel"), kiel ankaŭ la mallerte rigidaj tradukoj aleksandraj de francaj tragedioj ("Elektra", "Alzire"…).
Pli taŭgis al lia karaktero tradukoj de komedioj el la lingvoj franca, itala kaj angla. Lia instinkto je bona sursceneja efektigo - li mem estis elstara aktoro - igis liajn komediojn ( ekz. Die Dorfgalla, 1774; Die Erbschleicher, 1789) ege sukcesaj. La samo validis por la kantoteatraĵoj (ekz. Romeo und Julie; Der Jahrmarkt) kaj melodramoj (ekz. Medea) por kiuj komponis la muzikon laŭ karaktere simila Georg Benda.
Graveco
Mankis originaleco kaj al la dramoj al liaj lirikaĵoj, kies kolekton li komencis en 1770 per la eldono de la unua Göttinger Musenalmanach laŭ franca modelo (kune kun Heinrich Christian Boie). Estante adepto de la raciisma imitadteorio li skribis kiel lumigita humanisto aŭ anakreone aŭ spritege (Gleim) aŭ kompateme (Young). Lia fleksiĝema kaj supleca lingvo allogis je muzikigado (Benda, Schweitzer, Reichardt…). De la grandega samtempa gloro, kio je granda parto ŝuldiĝis ankaŭ al la persona ĉarmo de Gotter, ne multo restis. Li iomete kuturhistorie gravis, antaŭ ĉio kiel pioniro de la blanka verso en la dramoverkado (ekz. Merope).
Zator (Malgrandpollando)
Zator estas urbo en Malgrandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Zator en distrikto Oświęcim.
Historio
Zator estis ĉefurbo de la historia duklando Zatoro, unu el la sileziaj princlandoj, ekestis ĉirkaŭ 1445 per apartigo disde la duklando Aŭŝvico. En 1564 ĝi estis aligita al la reĝlando Pollando kaj perdis sian propran ŝtatecon. En la Unua dispartigo de Pollando en 1772, la Habsburgoj forprenis de Pollando la duklandojn Aŭŝvico kaj Zatoro. Ene de la Habsburga monarkio ili estis administrataj kune kun la reĝlando Galicio kaj Lodomerio. La habsburgaj monarĥoj ekde tiam nomis sin "duko de Aŭŝvico kaj Zatoro" en sia imperiestra titolaro.
Post la Unua Mondmilito la teritorio iĝis parto de la Dua Pola Respubliko.
Siilinjärvi
Siilinjärvi estas komunumo de Finnlando en meza parto de provinco Norda Savonio. Ĝia areo estas, el kio estas tero kaj akvo. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis 21,250 loĝantojn. Limaj najbaraj komunumoj de Siilinjärvi estas Kuopio kaj Lapinlahti.
Hans Steiner
Hans STEINER (naskiĝis 1910 - mortis la 19-an de oktobro 1975 en Wörgl, Aŭstrio) estis aŭstra esperantisto.
Gabriel Alomar Ferragut
Gabriel ALOMAR FERRAGUT (8-an de junio 1885 en Palma de Mallorca, Balearoj) estis hispana esperantisto, unu el la pioniroj kaj ĉefaj motoroj de la movado en Balearoj.
Pro Iŝtar
Pro Iŝtar estas 304-paĝa, originale Esperantlingva romano de Heinrich August Luyken. Ĝi aperis en 1924 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko. La temon li prenis el la antikva Babela historio.
Gabriel Alomar Ferragut
Li laboris kiel elektra inĝeniero kaj estis aktivulo en la liberala partio kaj en la Ruĝa Kruco. Esperantisto de 1905. Kunfondinto (1907) kaj ĉ. 10 jarojn prezidanto de Esperantista Klubo Palma. Kursoj en la Nacia Instituto de Balearoj. Li ĉesigis sian aktivadon meze de la 1920-aj jaroj, pro politikaj kialoj, sed ankoraŭ partoprenis la katalunan kongreson en 1935.
Frotpurigo
Frotpurigo (angle: peeling, scrubbing) estas kosmetika praktiko kiu konsistas el forta frotado helpe de frotprodukton sur la malseka haŭto per broso, lufuja spongo aŭ iom pli maldelikata lavganto - ekz. el sisalo (en Brazilo, tradicie, virinoj uzas sukeron) por forigi senvivajn haŭtoĉeloj kaj purigi ŝtopitajn porojn. Frotpurigado permesas plirapidigi la produktadon de novaj ĉeloj kiuj kreas pli molan kaj glatan haŭton.
Petare
Geografio
Petare situas sur altebenaĵo. Karakaso troviĝas 11, Cúa 36, Turmero 78, Valencio (Venezuelo) 134, Barquisimeto 278, Coro (Venezuelo) 328, Maturín 407, Bolívar (urbo) 444, Cabimas 506, Guayana (urbo) 515, Marakajbo 528 km.
Historio
En la 21-a jarcento la malriĉeco baras la evoluon.
Ekonomio
Petare restis agrikultura centro, krome komerca centro de la ĉirkaŭaĵo.
Trafiko
Petare havas ĉefvojon al la proksima Karakaso, kie internacia flughaveno funkcias.
Klimato
Petare havas tropikan klimaton. Jare pluvas preskaŭ 1000 mm. Precipe inter junio-oktobro pluvas, sed la ceteraj monatoj ne estas sekaj. La temperaturo estas stabile ĉirkaŭ 25 °C.
Vicente Alonso Sanz
Vicente Alonso Sanz (naskita la 19-an de julio 1863 en Albendiego; mortinta la ) estis hispana esperantisto.
Laŭ profesio vic-kolonelo de la vagonara korpuso.
Esperantisto de 1907, laboris unue en Burgos, post 1911 en Madrid. Estis prezidanto de HEA, 1927-1929 kaj de la Centra Madrida Esperanto-Grupo, 1920-1927 Paroladoj, kursoj, artikoloj. UEA-ano de ĝia fondo.
Septfontaines
Septfontaines ("sep fontanoj") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
NGC 333B
NGC 333B (alia indiko — PGC 3073571) estas galaksio en konstelacio Baleno.
3712 Kraft
3712 Kraft estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Arnold Richard Klemola elde la Observatorio Lick sur la Monto Hamilton, apud San Jose (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Robert Paul Kraft, direktoron de la Observatorio Lick de 1981 al 1991 kaj prezidenton de IAU de 1997 ĝis 2000.
Romans d'Isonzo
Romans d'Isonzo estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Collio - Alto Isonzo, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso baze identas al la antaŭa provinco. Tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico" - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la novtestamenta evento Anunciacio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Gradisca d'Isonzo, Mariano del Friuli, Medea, San Vito al Torre (UD), Tapogliano (UD) kaj Villesse.
Kozármisleny
Kozármisleny [kozArmiŝlenj], estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs.
Geografio
Kozármisleny situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, fervojo Pécs-Villány preteriras. Pécs troviĝas 8, Villány 25, Budapeŝto 198 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, de romianoj kaj avaroj. En la 11-a jarcento ĝi estis prefektejo. Antaŭ la turkoj fortikaĵo altiĝis, kiun la turkoj detruis. En 1760 germanoj alvenis. Tiutempe estis du vilaĝoj Kiskozár kaj Misleny, kiuj unuiĝis. La evoluo okazis en la 20-a jarcento, kiam oni aĉetis feriajn domojn, poste stabilajn domojn. En 1971 sentura katolika, en 2006 kalvinana preĝejoj ekfunkciis. En 1996 klostro kune kun kapelo konstruiĝis.
La vilaĝo ricevis rangojn grandvilaĝon en 2005 kaj urbon en 2007.
Lofio
Lofio (Lophius piscatorius) estas mara fiŝo vivanta sur fundoj de maroj. Ĝi estas maksimume 2 metrojn longa.
Apero
Lofioj aperas preskaŭ en ĉiuj maroj de tropika kaj milda klimata zono. Ankaŭ en la Mediteraneo ĝi estas tre abunda. En la Atlantika Oceano ĝi vivas de Okcidenta Afriko ĝis la Manika Markolo, la Britaj insuloj kaj la Balta Maro.
Priskribo
Ĝia korpo estas malalta, sed tre larĝa, ĝi estas kovrita de mola haŭto sen skvamoj. Sur la tuta korpo estas malgrandaj elkreskaĵoj kaj elstaraĵoj, do la surfaco de la korpo estas tre malfajna. La plej larĝa kaj la plej malalta estas la kapo, direkte malantaŭen la korpo plialtiĝas kaj mallarĝiĝas. La kapo estas granda, ĝi okupas proksimume unu trionon de la korpo, la buŝo estas larĝa, duonronda kun karakterize superanta suba makzelo (mandiblo) kaj grandaj fleksaj dentoj. La okuloj estas tre malgrandaj, ili troviĝas sur la supra parto de la kapo.
Jūrmala
Jūrmala (latve, historie ankaŭ germane Rigastrand, do "plaĝo de Rigo") estas kuracurbo borde de la Golfo de Rigo de la Balta Maro en Latvio. Komence de januaro 2005 la urbo havis 55.603 loĝantojn. Historie la loko, kiu disponas pri fama sabla plaĝo, estis ripoziga kaj vilaa antaŭurbo por la loĝantoj de la latva ĉefurbo Rigo, kaj nur dum 1920 iĝis memstara urbo.
Geografio
En la urbo Jūrmala la rivero Lielupe fluas en la Baltan Maron, 10 kilometrojn pli sudoriente troviĝas la latva ĉefurbo Rigo.
La teritorio de Jūrmala ampleksas proksimume 40 kilometrojn da marborda tereno nordokcidente kaj okcidente de Rigo kaj de okcidento al oriento konsistas el la unuopaj loĝlokoj Ķemeri, Jaunķemeri, Sloka, Kauguri, Vaivari, Asari, Melluži, Pumpuri, Jaundubulti, Dubulti, Majori, Dzintari, Bulduri, Lielupe kaj Priedaine. La loĝloko Bulduri historie germane nomiĝis Bilderlingshof kaj ĝis la jaro 1914 estis la preferata sidejo de la germanlingva intelektularo de Latvio, de la plejriĉuloj kaj nobeloj. Parto inter Dzintari kaj Bulduri inter 1874 kaj 1914 nomatis Edinburgh, honore al la geedziĝo de la rusa princino Maria Alexandrowna Romanowa kun la brita princo Alfred, duko de Edinburgo, dum la jaro 1874.
En Jūrmala troviĝas multaj libertempaj instalaĵoj, vasta marborda promenejo kaj multaj restoracioj. La longa fajnsabla plaĝo de pli ol 30 kilometroj estas la plej konata de Latvio.
Jūrmala estas kuracurbo, kiu riĉas je sulfuraj sanigaj fontoj kaj aŭte viziteblas de gastoj nur post pago de urbocentra kotizo. Vidindas multaj imponaj vilaoj en ligna konstruo laŭ la arkitektura stilo secesio.
Ĉiujare ekde la sovetunia epoko de Latvio en Jūrmala okazas la muzika konkurso "Jaunais vilnis" ("nova ondo", ruse "Новая волна"). En tiu konkurso partoprenas junaj, nekonataj muzikistoj el la teritorio de la eksa Sovetunio – kaj la konkurso ĝis nun pluokazas malgraŭ ke cetere ja la urbo kiel la resto de la baltiaj ŝtatoj ene de Eŭropa Unio politike kaj ekonomie evoluas tre dise de la aliaj partoj de la eksa sovetunia imperio. Tamen daŭre en Jūrmala, samkiel en la litova urbo Palanga kaj la aliaj marbordaj feriejoj de la baltaj ŝtatoj, multnombras eksterlandaj someraj feriantoj el Rusio kaj Belarusio.
Partneraj urboj
Partneraj urboj de Jūrmala estas
Zamość
Zamość (latine: Zamoscia, ukraine: Замостя, ruse: Замость (Замостье), jide: זאמאשטש) – distrikta urbo en la suda parto de Lublina Provinco. Unu el pli grandaj kulturaj, edukaj kaj turismaj centroj de la vojevodio kaj precipe regiono. Pro escepta arkitektura-urba aranĝo de la Malnova Urbo estas ofte nomata "Perlo de Renesanco", "Urbo de Arkadoj" kaj "Norda Padovo". En 1992 eniris liston de la Monda Heredaĵo de Unesko.
Estas Strato de Ludoviko Zamenhof en Zamość.
Historio
Zamość akiris urborajton en 1580 kiel privata nobela urbo. La 17-a jarcento estis periodo de la plej granda kaj rapida disvolvo de la urbo. Tie ĉi setlis ankaŭ reprezentantoj de aliaj naciecoj (judoj, armenoj). La urbo devis kontraŭstari al pluraj invadoj, interalie de kozakoj sub gvido de Bohdan Ĥmelnickij en 1648 kaj dum la sveda diluvo en 1656 fare de sveda armeo. Ili tamen ne sukcesis konkeri la urbon. Nur dum la Granda Nordia Milito Zamość estis aneksita de sveda kaj saksia soldataro.
Septembre 1939 Zamość invadis germanoj, por mallonga periodo ankaŭ soveta armeo. Dum la dua mondmilito germanoj establis ekstermejon kie pereis pli ol 8 mil personoj, kaj tendarojn por sovetaj militkaptitoj kaj provizoran tendaron por deportataj loĝantoj de la regiono, en tio infanoj. Dum la okupado sekvis amasa deportado de la loĝantaro pro planata germana setlado por plue germanigi orientajn teritoriojn. Pro tio ĉirkaŭaĵoj de Zamość estis tereno de pluraj partizanaj bataloj kadre de la ribelo de Zamość. La 5-an de decembro 1942 de la urbo foriris 3 fervojaj transportoj kun polaj infanoj por ilia germanigo. La urbon rekonkeris Ruĝa Armeo kune kun la Pola Enlanda Armeo julie 1944.
Dum la dua soveta okupado de Pollando taĉmentoj de Pola Enlanda Armeo atakis malliberejojn en Zamość liberigante 34 malliberulojn, kaj provis ataki Rzeszów por liberigi kontraŭulojn de nova komunista registaro.
Engerdal
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Johann Franz Buddeus
Johann Franz BUDDEUS (ankaŭ: Budde; naskiĝinta en la 25-a de junio 1667 en Anklam, mortinta la 19-an de novembro 1729 en Gotha) estis germana teologo kaj filozofo.
Vivo
Sekvis en la patra domo kaj en Greifswald ricevita bonega antaŭa klerigo la studo en Wittenberg ekde 1685. En 1687 Buddeus magistriĝis kaj iĝis en 1689 adjunkto de la tiama filozofia fakultato. En 1689 li iris al Jena por dediĉi sin al historiaj studoj antaŭ ĉio. Sekvis li en la 1692-a jaro la vokon al la gimnazio de Coburg por instrui la lingvojn latinan kaj helenan, unu jaron poste al Halle (Saale) por esti profesoro pri morala teologio. Tie li ege sukcesis.
Estante licenciato ekde 1695 de la tiama teologia fakultato li ne rajtis prelegi. Doktoriĝinte pri teologiaĵoj en Halle li iris en 1705 kiel vicprofesoro al Jena, kie li en 1715 (post la morto de Foertsch) iĝis unua profesoro.
Graveco
Lia granda skribitaĵaro, kiu ege influis la tiaman universitatan vivon, gravis ĉiam, aparte pro lia historia vidpunkto kaj la scienca surbazigo de teologio. Persone li troviĝis inter pietismaj kaj ortodoksaj starpunktoj sed jam antaŭpensis raciisme.
Nordamerika literaturo
La esprimo Nordamerika literaturo ne estas tre preciza, ĉar Nordameriko estas geografia koncepto, facile trapasebla al politikaj kaj ekonomiaj niveloj, sed ne tiom facile al lingvaj, kulturaj kaj sociaj konceptoj, kiel estas literaturo, kaj tiel kvankam eblas paroli de la literaturo de aparta lando, ne klaras kiel oni povas arigi la literaturon de diversaj landoj kun diversaj lingvoj en homogena aro de literaturaj fenomenoj.
Tre ofte per "Nordamerika literaturo" oni subkomprenas la literaturo de Usono, kiel plej grava lando de Nordameriko, el ekonomia, loĝantara, politika kaj kultura vidpunktoj. La literaturo de Usono, dum la 20-a jarcento tre apogita en la disvastigo fare de la kinarto kaj en la pezo de sia potenca ekonomio, kiu eksportas la usonan kulturon tutmonde, iĝis fame konata en aliaj kontinentoj kaj iĝis la plej forta literaturo en angla lingvo. Duarange Kanado ne povas konkurenci kun la kultura potenco de Usono kaj krome ties literaturo dividiĝas laŭlingve inter tiu verkita en angla kaj tiu verkita en franca. Krome, en ambaŭ landoj ezkeistas tre minoritataj literaturoj en indiĝenaj lingvoj.
Ofte usonaj verkistoj ricevis la Nobel-premion pri literaturo, la unua Sinclair Lewis en 1930, kaj poste Eugene O'Neill en 1936 kaj Pearl S. Buck en 1938. Post la Dua Mondmilito sinsekve T. S. Eliot en 1948, William Faulkner en 1949 kaj Bertrand Russell en 1950; sekvis Ernest Hemingway en 1954 kaj John Steinbeck en 1962; kvankam Saul Bellow (1976) naskiĝis en Kanado kaj Isaac Bashevis Singer (1978) en Pollando, ambaŭ faris sian literaturan karieron en Usono. Toni Morrison ricevis la premion en 1993, Bob Dylan en 2016 kaj Louise Glück en 2020. En tute dek tri usonanoj, dum por Kanado nur en 2013 la kanada verkistino Alice Munro ricevis tiun premion; neniu alia kanadano ricevis tiun premion ĝis 2020.
Pri Meksiko, kvankam tre ofte oni lokas ĝin en Nordameriko, lingve kaj kulture havas pliajn rilatojn kun la ceteraj samlingvaj landoj de Karibio, Centrameriko kaj eĉ Sudameriko, do malfacile oni povas konsideri ties verkistojn kiel nordamerikaj. Ĉiuokaze menciindas, ke almenaŭ Octavio Paz en 1990 ricevis la Nobel-premion pri literaturo.
La literaturo de aliaj landoj, foje konsiderataj kiel nordamerikaj, kiel Gronlando, Bermudoj kaj Sankta-Piero kaj Mikelono ne reprezentas tutmonde konsiderataj kun grava pezo en ajna senco. Tamen tiesj verkistoj estus ja nordamerikaj.
Harscheid (apud Adenau)
Harscheid - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Harscheid estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Verda Kabo
Verda Kabo (en la portugala kaj Cabo Verde, Cap Vert, Cape Verde) estas la plej okcidenta punkto de la afrika kontinento.
Ĝi situas je.
La kabo estas sabla kaj roka duoninsulo kun tre maldensa vegetaĵaro. Ĝi situas tre proksima al la senegala ĉefurbo Dakaro, najbare al ties flughaveno kaj urbokvartalo Cap Vert.
En 1445 malkovris kaj nomis ĝin la portugala maristo Dinis Dias.
Maria la 2-a (Portugalio)
Maria la 2-a de Portugalio (Rio-de-Ĵanejro, 4-a de aprilo de 1819 - Lisbono, 15-a de novembro de 1853), reĝino de Portugalio, kromnome la Edukistino. Naskiĝinta en Brazilo, ŝi estis la ununura amerika virino kiu estis Ŝtatestro de eŭropa ŝtato, kvankam vere Brazilo en 1819 formis parton de Portugalio.