cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ordinara montominao
Aspekto
Ambaŭ seksoj estas similaj; sed junuloj havas pli senkoloran bekon.
Dum la Hindoceana, Niasa kaj Engana montominaoj estas separataj specioj, la ordinara montominao havas 7 aŭ 8 subspecioj kiuj diferencas nur iome. Ili estas la jenaj:
Voĉo
La ordinara montominao estas ofte detektata pro siaj laŭtaj stridaj descendaj fajfoj sekvataj de aliaj alvokoj. Ĝi estas pli voĉema mateniĝe kaj krepuske kiam ĝi troviĝas en malgrandaj grupoj en arbarklarejoj alte en kanopeo.
Ambaŭ seksoj povas produkti eksterordinare ampleksan gamon de laŭtaj alvokoj – fajfoj, hurloj, kriĉoj kaj trilado, foje melodiaj kaj ofte tre homecaj laŭ kvalito. Ĉiu individuo havas repertorion de inter 3 kaj 13 tiaj alvokotipoj, kiuj povas esti kunhavataj de kelkaj najbaroj de la sama sekso, kaj lernataj kiam ili estis junuloj. Estas tre rapida ŝanĝo de dialekto laŭdistance, ĉar la birdoj kiuj vivas je pli da 15 km aparte ne havas komunajn alvokojn unu kun alia.
Malkiel kelkaj aliaj birdoj, kiaj la Paradiza dikruro (Dicrurus paradiseus), la ordinaraj montominaoj ne imitas aliajn birdojn en naturo, kvankam oni miskomprenas ke ja ili faras ĝin. Aliflanke, en kaptiveco, ili estas inter la plej agnoskataj imitantoj, eble nur je sama nivelo kiel la Griza papago (Psittacus erithacus). Ili povas lerni reprodukti multajn ĉiutagajn sonojn, ĉefe la homan voĉon, kaj eĉ fajfajn sonojn, kun surprizigaj akurateco kaj klareco.
Distribuado kaj ekologio
Tiuj minaoj estas loĝantaj birdoj reproduktantaj el Kumaŭno en Barato (80° orienta longitudo) orienten tra Nepalo, Sikimo, Butano kaj Arunaĉal Pradeŝ, malsupra Himalajo, terajo kaj montetoj ĝis 2000 m super marnivelo. Ties teritorio plias orienten tra Sudorienta Azio nordorienten al suda Ĉinio, kaj tra Tajlando sudorienten tra norda Indonezio al Palavano en Filipinoj. Ĝi probable ne troviĝas jam en Bangladeŝo pro habitatodetruo kaj troekspluatado por maskotokomerco. Sovaĝiginta populacio de la Kristnaskinsulo aliflanke malaperis. Enmetitaj populacioj ekzistas en Porto-Riko kaj eble en kontinenta Usono kaj eble ie plie; sovaĝigintaj birdoj postulas almenaŭ varman subtropikan klimaton por pludaŭri.
Tiu minao estas preskaŭ entute arborema, kaj moviĝas en grandaj bruemaj grupoj de ĉirkaŭ ses individuoj, en arbopintoj de arbarbordoj. Ili saltetas flanken laŭlonge de branĉoj, malkiel la karaktera gracia piedirado de aliaj minaoj. Kiel ĉe plej parto de sturnoj, ankaŭ la ordinara montominao estas sufiĉe ĉiomanĝanta, kiu manĝas frukton, nektaron kaj insektojn.
Maskotokomerco kaj konservado
Tiuj montominaoj estas popularaj kaĝobirdoj, agnoskataj pro ties kapablo imiti paroladon. La amplekse distribuata ordinara montominao estas tiu plej ofte vidata en birdobredado. Komercopeto superas enkaptivecan bredadon, kaj pro tio ili estas rare trovataj en maskotovendejoj kaj kutime aĉetataj rekte el bredistoj aŭ importistoj kiuj povas certigi ke la birdoj estas komerctaj laŭleĝe.
Tiu specio estas amplekse distribuata kaj surloke ofta, kaj se kvantoj de plenkreskuloj estas sekurigitaj ili povas reproduktiĝi kaj multobliĝi rapide. Je tutmonda skalo, la IUCN tiele konsideras la ordinaran montominaon specio Malplej zorgiga. Sed en la 1990-aj jaroj, ĉiujare oni komercigis preskaŭ 20,000 naturkaptitajn birdojn, ĉefe plenkreskulojn kaj nematurulojn. En la centra parto de ties teritorio, la populacioj de G. r. intermedia malpliiĝis evidente, ĉefe en Tajlando kiu havigis multe de la pliiĝanta okcidenta merkato. Ties najbaraj landoj, el kiuj la eksportoj estis ofte limigitaj pro politikaj aŭ militaj kialoj, tamen jam havigis burĝonan enlandan komercon kaj la komercopetoj en la tuta regiono plualtas. En 1992, Tajlando metis la ordinaran montominaon en la CITES (apendikso III), por sekurigi siajn stokojn kontraŭ nuligo. En 1997, je peto de Nederlando kaj Filipinoj, la specio estis listita en la CITES (apendikso II). La subpecioj de Andamanoj kaj Nikobaroj nome andamanensis kaj (se validas) halibrecta, priskribata kiel "eksterordinare ofta" en 1874, estis klasita kiel Preskaŭ minacata en 1991. La unue menciata jam ne estas plu ofta en Nikobaroj kaj la due menciata – se distingas – havas tre limigitan teritorion.
Ie plie, kie en Filipinoj kaj en Laoso, malpliiĝo estis pli surloka. Ĝi iĝis ankaŭ pli kaj pli rara en regionoj de nordorienta Barato pro kapto de birdidoj por la kontraŭleĝa maskotokomerco. Ĉe la regiono de Garooj, tamen, la lokanoj faras artefaritajn nestojn per markoj el bambuo kovritaj el herbo kaj metas ilin alte en atingeblaj lokoj de altaj arboj en arbarklarejoj aŭ je la bordoj de malgrandaj vilaĝoj por kuraĝigi la minaoj reproduktiĝi tie. Vilaĝanoj tiele sukcesas elkapti junulojn je akurata tempo por facile bredadi, dum la komerco de ordinara montominao iĝas profitebla malgrandskale kiel hejma industrio. Ĝi helpas konservi la medion, ĉar la reproduktuloj ne estas elmovitaj el la populacio, dum la habitatodetruo estas malgranda ĉar minaoj abandonas dezertajn areojn de etenda lignoproduktado kaj preferas pli naturan arbaron ol plantejoj. Ĉar minaoj povas esti ia damaĝbesto de fruktarboj se tro multnombras, aldona profito por lokanoj estas la malkosta kosto kontroli la minaan populacion: malpliiĝantaj stokoj povas esti plifortigataj per enmeto de pliaj nestoj kiuj povu esti elkolektitaj, dum la maksimuma proporcio de idoj estas produktita kiam la populacio iĝas tro granda.
Karakorumo
Karakorumo estas la dua plej alta montaro de la tero, ofte konsiderata parto de Himalajo, sed efektive ĝi estas aparta montaro. Ĝi formas parton da la bordoj de Pakistano, Ĉinio, kaj Barato. Al ĝi apartenas la montego K2, la dua plej alta punkto en la mondo kaj la plej alta punkto de Pakistano. La montaro longas proksime 500 km, kaj havas la plej multajn glaĉerojn de ie ajn ekster la polusoj. 4 el la 14 montoj pli altaj ol 8000 m situas en Karakorumo.
Sude de Karakorumo situas la Tibeta Altebenaĵo, kaj norde situas la Vaĥana Koridoro.
Tapiraí (San-Paŭlio)
Tapiraí (oficiale Município de Tapiraí) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Piedade. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Spiŝo
Spiŝo povas esti:
András Kepes
Kvalifikoj
Li plenumis siajn bazajn kaj mezlernejajn lernejojn en Budapeŝto, Bejruto kaj Bonaero. Li studentiĝis ĉe la Fakultato de Artoj de Universitato Eötvös Loránd en 1973 kun diplomo pri hungara estetiko. Li kompletigis siajn postdiplomulan studojn en Usono en la Sirakuza Universitato (1979) kaj, post gajnado de la Internacia Kunularo John S. Knight de la Universitato Stanford en Stanford (1985–1986). Li doktoriĝis kaj rajtigis doktorecojn ĉe la Budapeŝta Universitato de Teatro kaj Kinartoj (2004).
Ĵurnalisto
Liaj unuaj artikoloj aperis en la aĝo de 17 jaroj. Diplomiĝinte ĉe la universitato, li laboris por la Hungara Radio de 1973 kiel dungito, poste kiel estro de la kultura sekcio. Lia nomo rilatas al la lanĉo de la kultura revuo Gondolatjel, kaj li redaktis interalie la artkritikan serion Ni vidis kaj aŭdis.
Edukado
En Fulbright komencis sian instruistan karieron kiel esplorinstruisto en Novjorka Universitato (N.Y.U.) (1986-1987) kaj poste prelegis en aliaj usonaj universitatoj. Li uzis sian internacian sperton pri amaskomunikila edukado unue kiel docento ĉe la Teatro kaj Filma Arto (1987-1989) kaj poste kiel honora altlerneja instruisto ĉe la Dániel Berzsenyi Altlernejo en Szombathely (2004-2008).
Familio
Lia edzino estas Mária Dettai ekde 2000, liaj iamaj edzinoj Zsuzsanna Mester (1969–1986) kaj Lili Messmer (1987-1999). Patro de ses infanoj: Júlia (1974), Borbála (1975), Rozi (1990), Kata (1998), Lujza (2005), Lukács.
Libroj
Li eldonas librojn regule ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, kaj precipe de kiam li retiriĝis de televida programado, lia laboro pli kaj pli fokusiĝis al verkado. Liaj unuaj verkoj baziĝis ĉefe sur liaj radiaj kaj televidaj raportaj turneoj kaj konversacioj.
Tatjana Ždanoka
Tatjana ŽDANOKA, Татьяна Жданок, estas latvia politikistino de rusa deveno. Ŝi membras en la nacia partio Por Homaj Rajtoj en Unuiĝinta Latvio, kiu precipe konsistas el ruslingvaj loĝantoj de Rusio kaj estas politike maldekstra. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Tatjana Ždanoka estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj kiel individuo apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA) - do ŝia partio ne estas membro de la frakcio.
Hatten (Alzaco)
Hatten (jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Éva Dombrády
Éva Dombrády [dombrAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dombrády Éva estas hungara manekeno (homo). Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Langer-Dombrády Éva Mária.
Biografio
Éva Dombrády devenis el varia hungara-germana familio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Esztergom en 1966, ŝi lernis ankaŭ la tajpadon. Komence ŝi estis tajpistino, iom posta manekeno. Ŝi finstudis kurson pri reklamo. Inter 1969–1976 ŝi estis vaste konata manekeno. Unufoje ŝi ricevis filmaktoran rolon. Inter 1976-1999 ŝi vivis en diversaj landoj (Kuvaito, Irano, Dubajo, Egiptio, Grekio, Germanio). En la lasta lando (en Munkeno) inter 1988-1999 ŝi gvidis kosmetikan studion, poste ŝi hejmenvenis kaj estis helpema por senhejmuloj. Ŝi havas edzon kaj naskis 2 filinojn 1979 kaj 1981.
Preĝejo Sankta Kruco (Cegléd)
Preĝejo Sankta Kruco estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Cegléd, en la urbocentro.
Historio
Pri la mezepoka preĝejo la unua mencio okazis en 1417. Inter 1528 kaj 1752 kalvinanoj uzis la preĝejon. La katolikoj malkonstruis la konstruaĵon en 1821, poste ili konstruis la nun videblan preĝejon. La orgeno alvenis en 1838, post 2 jaroj freskoj estis pentritaj. En 1941 pli moderna orgeno alvenis, ĝi renoviĝis en 1993. Dum la 2-a mondmilito ĝi estis trafita per kugloj, la renoviĝo finiĝis en 1948, tamen la turo nur en 1968. Denovaj internaj pentradoj okazis en 1955 (tiam estis faritaj la sekpentraĵoj) kaj 1986, ekstera renoviĝo okazis en 1990.
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ placo. Antaŭ la preĝejo monumento pri Sankta Triunuo, apud la enirejo kruco estas videblaj. En mezo de la fasado malsupre la enirejo, pli supre timpano, plej supre la turo estas. La turo havas rondbalkonon, kiun longe profitis la fajrobrigado, dum la 2-a mondmilito ĝi estis grava observejo de soldatoj. Malantaŭ la navo la absido estas duonronda. La interno estas ornamriĉa, ene 4 flankaj altaroj kaj la ĉefaltaro troviĝas. La ĉefaltara bildo de 1830 prezentas Kriston dum sufero, apude estas skulptaĵoj pri Kristo kaj Sankta Maria. Estas ankaŭ alia skulptaĵo pri Sankta Maria, kiun laŭkutime oni portas dum kermesa rondirado. Menciindas aliaj skuptaĵoj pri Sankta Familio, Jesuo, Sankta Jozefo, Sankta Antonio.
Kermeso okazas en la 14-an de septembro. Kermesa kruco estas rara historia memoraĵo, nun troviĝas en la Hungara Nacia Muzeo. Malofte oni aranĝas ankaŭ orgenajn koncertojn.
Jolán Orbán
ORBÁN Jolán (orba:n) estas hungara literaturhistoriistino kaj literaturteoriistino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 7-a de februaro 1962.
Biografio
Jolán Orbán finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo en 1981 kaj ŝi instruis unu studjaron kiel senkvalifigita instruistino en Valea Rece. Inter 1983 kaj 1987 ŝi havigis diplomon de instruisto pri la hungara-rusa lingvoj en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo. Post tiu ŝi studis literaturteorion, filozofion, estetikon en Zuriko, Parizo, Boston. Ekde septembro de 1990 ŝi instruis en Universitato de Pécs. En 1994 ŝi doktoriĝis, en 1995 ŝi kandidatiĝis en ELTE. En 1995 ŝi studis per stipendio ACLS en Virginia University, Usono, en 1996 per stipendio en OTKA, EHESS, en Parizo. Ekde septembro de 1996 ŝi estis docentino en Pécs en la katedro de moderna hungara literaturhistorio kaj literaturteorio.
401 Ottilia
401 Ottilia estas granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Haselbach (Malsupra Bavario)
Haselbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
401 Ottilia
Malkovro
Oni ne konfuzu ĝin kun 913 Otila.
Vladimir Péter
Vladimir PÉTER, laŭ hungarlingve kutima nomordo Péter Vladimir estis hungara skulptisto, oraĵisto, juvelisto, altlerneja instruisto. Lia patrino estis Margit Anna.
Adél Orosz (baletisto)
Adél OROSZ [oros], hungare Orosz Adél estas hungara baletisto, baletestro kaj profesoro pri baleto. Ŝia edzo estas Béla Kovács (klarnetisto).
Adél Orosz naskiĝis la 1938 en Budapeŝto.
Vladimir Péter
Biografio
Vladimir Péter frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Industriarta Altlernejo inter 1968-1973 akirinta diplomon en la lasta jaro. Lia ĉefinstruisto estis József Engelsz. Li kreis juvelojn ne nur el la plej ŝatata arĝento, sed el ŝtonoj, ostoj, aliaj metaloj, vitroj, gemoj, lignoj. En 1980 li studvojaĝis al Danio. En 1983 li ekinstruis en la menciita altlernejo, ekde 2001 li gvidis katedron. Li akiris sciencan gradon DLA en 1989, li habilitiĝis en 1997. En 1993 li establis propran metiejon, baldaŭ ankaŭ galerion. Li ricevis premiojn inter 1973-1996.
Adél Orosz (baletisto)
Biografio
Adél Orosz lernis baleton en Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1947-1950, poste en la Ŝtata Baleta Instituto ĝis 1954. Ŝi komencis sian karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo, dume ŝi plulernis en Leningrado en 1959. En 1962 ŝi edziniĝis baldaŭe naskinta filinon kaj filon. Inter 1984-1988 ŝi estris la baletistojn, ĝis 1989 ŝi instruis en la ĉeflernejo. Ŝia ofta partnero estis Viktor Róna. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1965, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Ŝi edziniĝis en 1962 kaj naskis filinon en 1965, filon en 1972.
Fernando Sor
Fernando SOR (13-a de februaro de 1778 – 10-a de julio de 1839) estis fama gitaristo kaj komponisto naskiĝinta en Barcelono, Hispanio.
Biografio
De riĉa familio, Sor descendis el militista stirpo kaj klopodis sekvi ĝin, sed li abandonis tiun tradicion kiam lia patro enkondukis lin en la italan operon. Li enamiĝis de la muziko kaj abandonis la militistan karieron. La patro orientigis lin ankaŭ al la gitaro, kvankam tiam ĝi estis ankoraŭ instrumento ludata nur en fidrinkejoj kaj ne taŭga por orkestro.
Sor studis muzikon en la Monaĥejo de Montserrat, proksima al Barcelono, ĝis la morto de la patro. La patrino ne povis plufinanci liajn studojn kaj retirigis lin. En tiu monaĥejo li ekkomponis por gitaro. En 1797 okazis en la Teatro Principal de Barcelono la premiero de lia opero Telémaco en la isla de Calipso (Telemako en la insulo de Kalipso).
En 1808, kiam Napoleono Bonaparte invadis Hispanion, li ekverkis naciisman muzikon por gitaro, akompanate ofte de patriota vortumado. Post la malvenko de la hispana armeo, Sor akceptis administran postenon de la okupa registaro, sub la monarkio de Joseph Bonaparte. Post la forpelo de la francoj en 1813, Sor kaj multaj aliaj artistoj kaj aristokratoj simpatiintoj de la francoj abandonis Hispanion. Li translokiĝis al Parizo, kaj neniam revenis en Hispanion. En Parizo li amikiĝis kun multaj muzikistoj, inter ili la hispana gitaristo Dionisio Aguado, kun kiu kunlaboris kaj eĉ kunvivis dum ia tempo. Li komponis dueton por ambaŭ (Op.41, Les Deux Amis, la du amikoj, kie parte estas markata "Sor" kaj parte "Aguado").
Li veturis tra Eŭropo, kaj akiris konsiderindan famon per konverto de la gitaro al koncerta instrumento. Li estis en Anglio en 1815 kie li estis agnoskata kiel komponisto de operoj kaj baletoj. En 1823 veturis al Rusio kie li verkis kaj prezentis sukcese la baleton Herkulo kaj Onfalio okaze de la kronigo de la caro Nikolao la 1-a. En 1827, pro maljuniĝo decidis ne plu veturi kaj resti en Parizo. Dum tiu retirepoko komponis multajn el siaj plej bonkvalitaj verkoj, inter kiuj unu instruiga: Metodo por gitaro, publikita en 1830 kaj tradukita diverslingve, inklude la kastilian, en 2008, 178 jarojn post la unua eldono.
Lia lasta verko estis meso honore de lia filino, mortinta en 1837. Tiu morto ege depreziigis kaj malsanigis lin. Sor mortiĝis en 1839.
Stilo
Oni konsideris lin kiel iome antaŭenigita gitaristo, sed ankaŭ komponisto tute klasikisma. Ludistoj interpretas liajn verkojn direkte al "romantisma stilo".
Estas en lia muziko iaj influoj de Haydn kaj Mozart.
Ĉudov-monaĥejo
La Ĉudov-Monaĥejo (ruse en cirila alfabeto Чудов монастырь, Ĉudov monastir) aŭ pli esperantlingve Mirakla Monaĥejo, pli formale nomata Aleksia Monaĥejo ĉefanĝelo Mikaelo, estis fondita en la Moskva Kremlo en 1358 de la metropolito Aleksio de Moskvo. La monaĥejo estis dediĉita al la legenda miraklo (ĉudo en la rusa) de la ĉefanĝelo Mikaelo en Koloseo (greke Κολοσσαί, Kolossai), antikva helena urbo en la regiono Frigio de Malgranda Azio (kies kristana paroĥo estis la adreso de la novtestamenta epistolo al la Koloseanoj). La Monaĥejo sekve de la senreligiigo de sovetunia Rusio post la Oktobra Revolucio estis fermita en 1918 kaj malkonstruita en 1929.
Bukit Mertajam
Bukit Mertajam estas urbeto en Penango, Malajzio.
Malnovnordlanda literaturo
Ĝenroj: Sagao Barda poezio
Verkistoj: Snorri Sturluson
R. k. Sharpe
La Sharpe-Resolucio (R. v. Sharpe, [2001] 1 S.C.R. 45, 2001 SCC 2) estas jura rezolucio adoptita en 2001 de la Supera Tribunalo de Kanado, ratifikanta la disponojn de la Kanada Kriminala Kodo pri posedo de infana pornografio kiel validan limigon de la rajto al parollibereco.
Fundamentoj
John R. Sharpe, kanada verkisto kaj pedofilo, iĝis konata en 1999 pro sukcese ŝanĝi, sen jura reprezentado, plurajn partojn de la Kanada leĝaro koncerne infanan pornografion pro esti prezentinta apelacion pri kontraŭkonstitucieco en kiu li argumentis, ke la Kanadaj leĝoj malobservas la rajton al parol- kaj pens-libereco pro persekuti la kreon de pornografiaj verkoj en kiuj partoprenas fikciajn neplenaĝuloj, post esti arestita en 1995 sub akuzoj de posedo kaj distribuado de infana pornografio surbaze de fotografioj de adoleskantoj havante seksrilaton kaj taglibroj kaj manuskriptoj priskribantaj fikciajn adoleskantoj seksumante trovitaj ĉe li post domicila traserĉo. . En januaro 1999, Sharpe estis kvitigita el la akuzoj pri posedo de infana pornografio fare de la Supera Tribunalo de Brita Kolumbio kaj en majo la Apelacia Tribunalo konfirmis la verdikton per 2-1 balotoj. La Apelacio Tribunalo manifestis, ke la leĝoj pri infana pornografio "[estas] vere je unu paŝo krimigi pro havi malagrablajn pensojn".
En 2001, la Supera Tribunalo de Kanado adoptis juran rezolucion ratifikanta la dispoziciojn de la kriminala kodo pri posedo de infana pornografio kiel validan limigon de la rajto al parollibereco Punktoj 129 kaj Punktoj 241 kaj 242 de la konkludoj de la tribunalo:
. La decido preniĝis post apelacio pri kontraŭkonstitucieco prezentita de John R. Sharpe, pedofilulo arestita pro posedo de infana pornografio, kiu argumentis antaŭ la tribunaloj, ke la kanadaj leĝoj pri infana pornografio malobservas la rajton al parol- kaj pens-libereco.
Občina Luče
Občina Luče estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 7 komunumoj kovrante areon de 109,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 1472 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Luče.
Loko, priskribo
La rivero Savinja fluas orienten tra la centro de la teritorio. En la vilaĝo Luče, en ĝi fluas la rivero Lučnica, kiu fluas de la sudo. En la valo de ĉi tiuj riveroj estas alteco de 470-610 m. La teritorio de la komunumo, tamen, estas monta, kun alteco de pli ol 2000 metroj.
La apudaj municipoj estas: Občina Crna na Koroškem en la nordo, Občina Ljubno oriente, Občina Gornji Grad en la sudoriento, Občina Kamnik en la sudokcidento kaj Občina Solčava nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 7 vilaĝoj: Konjski Vrh, Krnica, Luče, Podveža, Podvolovljek, Raduha, Strmec
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:67_x480442.59349999996_y134590.8515_s12_b4
Araneedoj
Araneedoj estas membroj de la familio Araneidae. Ili estas la plej ofta grupo de konstruantoj de spiralaj radoformaj retoj often trovata en ĝardenoj, kampoj kaj arbaroj. Araneedoj havas ok similajn okulojn, harecajn aŭ spinecajn krurojn, kaj ne havas sonproduktajn organojn.
Tiu familio estas tutmonda, inklude multajn bone konatajn grandajn aŭ brilkolorajn ĝardenajn araneojn. Kun ĉirkaŭ 3 100 specioj en 169 genroj tutmonde, Araneedoj estas la tria plej granda familio de araneoj (malantaŭ Salticedoj kaj Linifiedoj). Araneaj retoj estas konstruataj laŭ stereotipa maniero. Ili konstruas kadron de neglueca silko antaŭ la araneo aldonas finan spiralon de silko kovrita de gluecaj gutetoj.
La tipa kaj nomiga genro estas Araneus kun proksimume 650 specioj.
Arnold Zenkert
Arnold Zenkert [Arnold Cenkert] (naskiĝis la 10-an de septembro 1923 en Steinschönau (Ĉeĥoslovakio), mortis la 14-an de aprilo 2013 en Potsdamo) estis germana instruisto pri astronomio, fakulo pri sunhorloĝoj kaj Bürgel-biografo. Li estris en Potsdamo de 1973 ĝis 1988 la de li fonditan URANIA-planetarion kun Bürgel-memorejo. Post oficialigo de Esperanto en GDR li estis esperantista aktivulo en Germana Kulturligo en Potsdamo kaj tuj post malfermo gvidis en 1968 kaj en 1973 en Esperanto tra la astronomia centro, la planetario kaj la Bürgel-memorejo.
Edukiĝo kaj pedagogia agado
„Arnold Zenkert … jam kiel 12-jarulo estis fascinata de la universo. Dume por la aliaj kunlernantoj nur ekzistis la boks-mondĉampionada venko de Max Schmeling, Zenkert observis per fulga vitropeceto sian unuan partan sunan eklipson.“
Post abituro, militservo, kaptiteco kaj ellandigo Arnold Zenkert laboris kiel novinstruisto kaj lernejestro en Meklenburgo-Antaŭpomerio
Li studis ekde 1953 geografion ĉe la Pedagogia Altlernejo Potsdamo, fariĝis aisistanto ĉe la Instituo pri Geografio, poste scienca sekretario pri distanca studado.
Li faris prelegojn kaj verkis popularsciencajn kaj metodikajn kontribuojn en koncernaj revuoj. En la Potsdamer Neueste Nachrichten li publikigis popularsciencajn kontribuojn pri astronomiaj eventoj.
Iniciatinto kaj estro de la URANIA-Planetario Potsdamo
En 1963 Zenkert fondis la Astronomian laborkomunumon „Bruno H Bürgel" en Germana Kulturligo. La grupo interalie postulis la konstruadon de planetario en Potsdamo.
La 28-an de oktobro en 1968 finfine estis malfermita la Astronomia Centro „Bruno H. Bürgel" kun Zeiß-planetario por 50 vizitantoj en la potsdama Nova Ĝardeno. Por Zenkert nun ekestis tute novaj eblecoj por la astronomia kleriga laboro kun instruistoj, lernantoj kaj kun la interesita loĝantaro Li bone uzis ĉi-tiujn eblecojn.
Post pligrandigo, por krei sufiĉe da loko por prelegoj, agado en rondoj kaj astronomiaj observoj la 2-an de majo 1971 estis transdonita la Astronomia centro „Bruno H Bürgel" kun planetario, observatorio kaj ĉambroj por hobiastronomia agado kaj la Bürgel-memorejo en la supra etaĝo.
Zenkert de 1973 ĝis 1988 estis la estro de la centro. Antaŭe de 1968 ĝis 1973 la Astronomia laborkomunumo „Bruno H Bürgel" honorofice zorgis pri la centro. Ne estis regulaj malfermtempoj.
Mallonge antaŭ lia pensiuliĝo en septembro 1988 la planetario ricevis en majo 1988 modernan projekciilon ZKP 2 (Zeiß-malgrandplanetario 2), kiu kapablis montri la tutan stelan ĉielon, videblan de la tero. Pluajn projekciilojn por montrado de difinitaj ĉielaj okazaĵoj de tiam ankaŭ ekzistis.
Per kontrakto, subskribita la 21-an de junio 2001 de la ĉefurbestro de Potsdamo Matthias Platzek kaj de la prezidanto de URANIA-unuiĝo Wilhelm Förster Potsdam r. A. Hans Oleak transiris la respondeco por la funkciado de la Astronomia Centro „Bruno H Bürgel" la 1-an de julio en 2001 de la urbo al la unuiĝo, kaj la planetario ekde tiam nomiĝas URANIA-planetario.
La 1-an de aprilo 2005 URANIA translokiĝis al Gutenbergstraße 71/72 en Holanda Kvartalo kaj tie alikonstruigis taŭgajn ĉambrojn. Kun konsento de la monumentprotekta instanco ekestis videbla kupolo en tegmenta etaĝo. Zenkert ĝisvivis la translokigon de la de li fondita institucio al la Holanda Kvartalo en Potsdamo. La 15-an de januaro en 2007 tie estis inaŭgurita la nova planetario.
En sia laŭdacio okaze de transdono de la Wilhelm-Foerster-premio de URANIA Potsdam la Ministro pri Klerigo Holger Rupprecht atentigis pri tio, ke Arnold Zenkert „dum pli ol dunona jarcento al centmiloj da lernantoj kaj instruistoj kaj ankaŭ al la ĝenerala publiko peris konojn pri la stela ĉielo, kaj li daŭrigas tion ankaŭ kiel emerito.“
Aŭtoro de instruiloj
De 1960 ĝis 1989 Zenkert kunlaboris en la Komisiono pri Instruiloj por la Fako Astronomio. Ĝi okupiĝis pri kreo de instruiloj kaj lerniloj por la lerneja fako astronomio, enkondukita en GDR en 1959.
La Turnebla stelmapo – Norda stelĉielo de Zenkert, eldonita en la eldonejo Verlag für Lehrmittel Pößneck (Eldonejo pri Instruiloj Pößneck), fariĝis baza verko por la astronomia instruado kaj ĝisvivis en 2020 sian 50-an eldonon.
Ankaŭ lia paperujo kun belkoloraj sunhorloĝoj por memkonstruado estis planita kiel instruilo. (Vidu: verkoj).
Bürgel-biografo
Zenkert grave kontribuis, konservi, prilabori kaj popularigi la postlasaĵon de la verkisto kaj astronomo Bruno H Bürgel (1875–1948).
En la domo Merkurstraße 10 en Potsdamo-Babelsberg, kie Bruno H. Bürgel vivis de 1927 ĝis 1948, ekzistis ekde la 16-a de novembro 1955 memorejo pri li. En 1968 la memorejo estis fermita, kaj per konsilantara decido de 1970 la postlasaĵo de Bürgel venis en la astronomian centron en Nova Ĝardeno. Post la pligrandigo en 1971 estis malfermita nove aranĝita Bürgel-memorejo en la Astronomia Centro „Bruno H. Bürgel“.
La memorigon pri Bürgel kaj la peradon de lia vivoverko li ligis kun la popularigo de la astronomio en la planetario.
Apud aperigo de biografiaj publikigaĵoj Zenkert kunmetis Bürgel-bibliografion.
Kun la planetario ankaŭ la memorejo en 2001 transiris de la urbo Potsdamo al la URANIA-unuiĝo „Wilhelm Foerster" Potsdam e. V.  kaj estis malfermita kelkajn monatojn post la planetario en la nova loko en Holanda Kvartalo. „La laborĉambro estis reinstalita preskaŭ originale kun la ĉefa parto – la biblioteko de Bürgel kaj eĉ kun loko por prelegoj kaj voĉlegadoj en intima rondo. La resto de la libroj, la astronomiaj aparatoj kaj personaj laborobjektoj estis lerte dispartigitaj sur koridoroj kaj trairejoj. Same oni transprenis la kompletan arkivon. La granda teleskopo de la astronomo devos lokigata en la korto.”, raportis Erhart Hohenstein.
La 83-jara Zenkert estis honorigita kiel savanto de la postlasaĵo kaj iniciatinto de la memorejo. Li prelegis pri la literatura verkaro de  Bruno H. Bürgel.
La memorejo hodiaŭ (2020) estas publike alirebla literatura muzeo.
Specialisto pri sunhorloĝoj
En 1979 Zenkert fondis sekcion gnomoniko (sunhorloĝoj) en Kulturligo. Multajn jarojn li estis prezidanto de la Fakrondo Sunhorloĝoj en Deutsche Gesellschaft für Chronometrie (Germana Societo pri Kronometrio).
Li publikigis la bazan verkon Faszination Sonnenuhr (Fascino sunhorloĝo).
En 1977 estis instalita kompleksa mondtagmeza horloĝo, pluredro, en la urba parko de Dessau, konstruita de Achim Kühn laŭ kalkuloj de Zenkert.
En 2001 sur la festa herbejo antaŭ la Bürgerhaus am Schlaaz (Civitana domo ĉe Schlaaz) en Potsdamo, aranĝita kiel amfiteatro, estis kontruita de plangrupo Grün der Zeit (Verdo de la tempo) kunlabore kun Arnold Zenkert la Brandenburger Sonnenuhr (Brandenburgia Sunhorloĝo) kiel surirebla artaĵo.
Oblikve staranta kolono estas ĉirkaŭita de  duoncirklo da ŝtonoj. La konstruaĵo konsistas el kampaj ŝtonoj, betono, granito, ligno kaj ŝtalo. La granita steleo en la duoncirklo surhavas la skribon: 12 Uhr WOZ (12 h Vera loka tempo). Ĉiun duonan horon estas akurate videbla la tempo.
La 8-an de novembro 2012 dum la 41-a faka kunveno de la Deutsche Gesellschaft für Chronometrie – DGC e.V. estis inaŭgurita ĉe borda promenvojo de la haveno de sunhorloĝa urbo Bützow ĉe la Warnow en ĉeesto de la urbestro Sebastian Constien la vertikala Anker-Sonnenuhr DGC 15800  (Ankro-sunhorloĝo), konstruita de Arnold Zenkert laŭ instigo de la Heimatverein (Hejmregiona unuiĝo) el ankro, situinta antaŭ Alte Badeanstalt (Malnova banejo).
Esperanto
Arnold Zenkert engaĝiĝis en Kulturligo ankaŭ por la internacia lingvo Esperanto. Li estis aktivulo, kiam la esperantistoj post multaj jaroj de malpermeso en GDR (ĝis 1961) akiris la rajton oficiale agadi kadre de Kulturligo kaj denove oferti kursojn. En la unua renkontiĝo de esperantistoj de la distrikto Potsdamo en 1966 en Kulturdomo „Hans Marchwitza“ (hodiaŭ: Altes Rathaus – Malnova Urbodomo) li parolis pri la fondinto de Esperanto Ludoviko Zamenhof. Ankaŭ dum la dua distrikta renkontiĝo en junio 1967 en Domo de Kulturligo „Bernhard Kellermann“, Mangerstraße li prelegis. En la sama jaro li gvidis kiel unua esperantlingve tri horojn tra la parko de Sanssouci, kaj en novembro 1968 li klarigis al esperantlingvaj vizitantoj la nove malfermitan planetarion. Ankaŭ en 1973 li gvidis esperantlingve tra la pligrandigita kaj nove aranĝita astronomia centro post prelego de Teresa Nemere de Universitato Toruno en la Domo de Kulturligo. En gazeto der esperantist li klarigis, ke li celis peri astronomiajn ĉiutage uzatajn nociojn en Esperanto. En 1970 li kune kun Carola Schimmelpfennig en elsenda stacio Potsdamo de Radio DDR (Radio GDR) donis intervjuon pri Esperanto. Lia Bürgel-bibliografio ankaŭ enhavas la skribaĵojn en Esperanto:
Familio
Lia edzino estis Marga Zenkert. En 2007 li havis tri infanojn, kvar nepojn kaj tri pranepojn.
Zenkert estis entombigita sur Neuer Friedhof (Nova Tombejo) en Potsdamo la 24-an de aprilo.
Eksteraj ligiloj
Literaturport
Chronos-Manufaktur
Náměstí Republiky (Praga metroo)
Náměstí Republiky estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 1985.
Rocca di Mezzo
Rocca di Mezzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Philibert Jacques Melotte
Naskis lin belgaj gepatroj elmigrintoj dum la Francia-Prusia Milito de 1870.
Le Pénity (stacidomo)
Le Pénity estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Duault, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Philibert Jacques Melotte
En 1915, li eldonis katalogon de 245 stelamasoj. Iuj amasoj, kiuj ne figuris en pli konataj katalogoj, estas foje nomitaj laŭ ilij numeroj en la katalogo de Melotte. Tiel, la malfermita stelamaso de la Berenica Hararo estas foje nomata Melotte 111 (aŭ Mel 111).
Le Pénity (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Carhaix (485000).
Philibert Jacques Melotte
En 1926 li remalkovris galaksion, kiun Max Wolf estis malkovrinta en 1909. Knut Lundmark helpi lin elmontri, ke ĝi estas vera galaksio, kiu ricevis la nomon Galaksio de Wolf-Lundmark-Melotte (aŭ mallonge: WLM)
Honoro
Li ricevis la Médalon Jackson-Gwilt de la Royal Astronomical Society en 1909.
Oblatoj
Origino kaj historio
Sinsekve la termino "oblato" estis uzita por aludi al tiuj laiko kaj laikinoj kiuj estis liberigitaj el ofico far la reĝoj kaj imperiestroj (kaj aliaj protektantoj ĉe la monaĥejoj).
En la 11-a jarcento la abato Vilhelmo di Hirschau (aŭ Hirsau), de la diocezo de Speyer, enkondukis laikajn fratulojn en la monaĥejo kiuj povis regule konfesis la votojn sen tamen esti monaĥoj; fratres barbati (barbohavaj fratuloj) aŭ "servantaj fratuloj" oni ilin difinis, aŭ "oblataj" helpantoj aŭ servistoj. Ĉiuj tamen promesantoj observi la monaĥan regulon.
Sinsekve iom post iom la kanonaj normoj eliminis la malsamecojn inter la du kategorioj kaj nun ĉiuj, kune kun laikaj fratuloj, formas unikan komunumon.
Oblatoj hodiaŭ
Kiel dirite, hodiaŭ la distingo ne koncernas la dignecon aŭ la rajtojn esti konsiderataj veraj religiuloj: apartaj restas nur la normoj por aliro aŭ eliro el la ordeno. La oblatoj – se ankoraŭ estas uzata tiu nomo – povas ankaŭ fariĝi superuloj de la komunumo.
Iuj religiaj ordenoj uzas la terminon "oblato" en sia nomigo: tiuj oblatoj nenimaniere similas al tiuj de la tradiciaj religiaj ordenoj.
Osmio
Osmio (el ὀσμή, osme, 'odoro') estas kemia elemento kun la simbolo Os kaj atomnumero 76. Ĝi estas malmola, fragila, bluetblanka transirmetalo en la platena grupo kiu troviĝas kiel spurelemento en alojoj, plejparte en platenaj ercoj. Osmio estas la plej densa nature okazanta elemento. Kiam eksperimente mezurite uzante Rentgenfotan kristalografion, ĝi havas densecon de 22.59 g/cm3. Fabrikistoj uzas ĝiajn alojojn kun plateno, iridio kaj aliaj metaloj de la platena grupo por fari pintkovradon de fontoplumo, elektrajn kontaktojn, kaj en aliaj aplikoj kiuj postulas ekstreman fortikecon kaj malmolecon.
Pulvoro de osmio estas facile obtenebla, sed pro oksigeno de aero, ĝi transformiĝas en vaporiĝeman kaj odoreman tetroksidon OsO4, kiu estas toksa.
Karakterizaĵoj
Osmio havas blu-grizan nuancon kaj estas la plej densa stabila elemento; ĝi estas proksimume duoble pli densa ol plumbo kaj mallarĝe pli densa ol iridio. Kalkuloj de denseco el la datenoj de difrakto de X-radioj povas produkti la plej fidindajn datenojn por tiuj elementoj, donante valoron de 22.587 ± 0.009 g/cm3 por osmio, iomete pli densa ol la 22.562 ± 0.009 g/cm3 de iridio; ambaŭ metaloj estas preskaŭ 23 fojojn pli densaj kiel akvo, kaj fojojn pli densaj kiel oro.
SkyCat
La SkyCat (= ĉielkato) estas proponita hibrida aerŝipo kaj flugmaŝino evoluigita ĉe Advanced Technologies Group (ATG), kompanio fondita far veterana aerŝipa konstruisto Roger Munk kaj kun centro en Cardington, Britio. Radio-regata seson-skala prototipo ekflugis en julio de 2000. La unua SkyCat estos funkciigita ĉe brita kompanio World Skycat, kiu proponis mondvojaĝon per ĝi.
La flugmaŝino kombinas aerŝipan teknikon kun la levforta korpoformo; la surteriĝa apogilo uzas ŝvebŝipan teknikon. Oni planas tri modelojn, kun ŝarĝa kapacito de 20, 220 kaj 1000 tunoj.
Sekurzono
Sekurzono estas sekuriga aranĝaĵo, kiu firme tenas la pasaĝerojn de veturilo, kaj malhelpas, ke en kazo de akcidento, ili elĵetiĝu aŭ koliziu malmolajn veturilajn partojn aŭ aliajn pasaĝerojn.
Eltrovis ĝin la miskonata kanada inventisto Gustave Désiré Lebeau, sub la formo de sekurigaj ŝelkoj en 1903 kaj estis unue uzata en la aviadiloj en 1957.
La moderna 3-punkta sekurzono kun diagonala kaj abdomena ŝelkoj estis inventita de Nils Bohlin kaj muntita sur aŭtomobilo de firmao Volvo en 1959.
Rio-de-Ĵanejrio
Rio-de-Ĵanejrio, do "ĉirkaŭaĵo de la urbo Rio-de-Ĵanejro" (portugallingve "Rio de Janeiro" laŭ la ĉefurbo Rio-de-Ĵanejro), estas ŝtato respektive subŝtato de la federacia respubliko Brazilo. En 2015 ĝi havis 16 550 024 loĝantojn kaj rilate al la nombro de loĝantoj havis la trian rangon inter la brazilaj ŝtatoj (pli multajn loĝantojn nur havis San-Paŭlio kaj Minas-Ĝerajso). La loĝantoj de la ŝtato estas nomataj fluminenses (de la latina vorto flumen, do rivero, portugale "rio"), kaj la vorto fluminense en la brazila portugala lingvo ankaŭ figurasence uzatas kvazaŭ adjektivo formo de la subŝtata nomo, do "litoral fluminense" estas la marbordo de Rio-de-Ĵanejrio, "Serra Fluminense" la subŝtata montaro, kaj unu el la federaciaj universitatoj de la ŝtato nomatas Universidade Federal Fluminense. La loĝantoj de la urbo Rio-de-Ĵanejro specife nomatas cariocas.
La plej grandaj urboj de la ŝtato estas Rio-de-Ĵanejro, Duque de Caxias, Niterói, Nova-Iguaçu kaj Petrópolis.
Geografio
La Valo de Paraibao (portugale Vale do Paraíba) estas regiono en la orienta parto de San-Paŭlio kaj okcidenta parto de Rio-de-Ĵanejrio, en Brazilo. La regiono lokiĝas laŭlonge de la rivero Paraibao, inter la urboj Rio-de-Ĵanejro kaj San-Paŭlo. Ĝi estas kaj estis historie unu el la plej gravaj ekonomiaj regionoj de Brazilo ekde la komenco de kafo-produktado dum la 19-a jarcento.
Agostinho Neto
António Agostinho NETO (naskiĝis la en Icolo e Bengo, Angolo; mortis la  en Moskvo, Sovetio) estis de 1975 ĝis 1979 prezidento de Angolo, poeto kaj naciisma gvidanto.
Li famiĝis en la 1940aj jaroj kiel grava membro de movado, kiu celis revivigi la tradician kulturon de Angolo, tiama kolonio de Portugalio. Li studis Medicinon en Koimbro, Portugalio. Post lia reveno la koloniaj aŭtoritatoj arestis lin pro opozicieca agado. Li sukcesis fuĝi al Maroko. De tie li gvidis la reziston kontraŭ la portugala rego en Angolo.
Li estis unu el unuaj membro de Movado Popola por Liberiĝo de Angolo (MPLA) kaj fariĝis prezidento post la sendependiĝo la. Lia registaro intime ligis Angolon al Sovetio kaj aliaj komunismaj landoj. Lia posteulo kiel prezidento de Angolo kaj estro de MPLA estas José Eduardo dos Santos.
Dénes Nagy
Dénes Nagy (prononco:[deenes nadj]), laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Dénes estas (Budapest, 1980 -) hungara kinoreĝisoro, scenaristo, filmonuntisto. Li faris plurajn mallongajn filmojn, kiuj ankaŭ estis invititaj al internaciaj filmfestivaloj. En 2021, lia unua plenlonga filmo, Natura Lumo, gajnis la Arĝentan Ursan Premion al Plej bona Reĝisoro ĉe la Berlina Internacia Filmfestivalo.
Biografio
Li studentiĝis ĉe la Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009 kun diplomo en reĝisoro, kaj lia klasa instruisto estis János Szász (reĝisoro). Li studis ĉe la Berlina Filma Akademio dum unu jaro. La mallonga filmo de Éva Kovács estis montrita ĉe la Festivalo de Mallongaj Filmoj de Tampere (2006), Rusa Ludejo estis projekciita ĉe la Semajno de la Kritikistoj de Cannes (2009), Lia mallonga filmo Vmeste (Kune) estis premiita de la hungara filmo-kritikistoj en 2008, kaj gajnis la plej bona en la 38-a Hungara Filmfestivalo premio de mallongfilma reĝisoro. Mola Pluvo Mallonga filmo gajnis la plej bonan fikcian mallonga filmo premion ĉe la Portugala Curtas Internacia Filmfestivalo.
Grenz-Echo
Grenz-Echo estas la sola germanlingva gazeto de Belgio. Ĝi celas la Germanlingvan Komunumon de Belgio kaj la ĉirkaŭajn regionojn en la oriento de la lando. La gazeto sin nomas politike sendependa, tolerema kaj kristana. Ĝi aperas ses tagojn semajne je eldonkvanto de proksimume 12 500 ekzempleroj. La ĉefa redakcio troviĝas, same kiel la propra eldonejo kaj presejo Grenz-Echo Verlag, en Eupen.
Komence de la dudekaj jaroj de la 20-a jarcento ekestis, post la aneksado de la antaŭe germana teritorio de Belgio pro la Unua mondmilito, en orienta Belgio kvin germanlingvaj gazetoj. Ĉiuj tiuj gazetoj estis pli malpli malfavoraj al la nova belga registaro. Grava postulo estis la peto fari referendumon inter la popolo demandante, ĉu ili volas ke la teritorio estu parto de Belgio aŭ ree de Germanio. En 1926 tial oni kreis por-belgan amaskomunikan organizaĵon. Je la 4-a de junio 1927 aperis la unua gazeto, Grenz-Echo, kun subtitolo "Christliches Organ zur Förderung der wirtschaftlichen Interessen der neubelgischen Gebiete" (kristana organo por la antaŭenigo de la ekonomaj valoroj de la nov-belga teritorio). Komence ĝi aperis kiel semajna revuo, kaj ekde 1932 kiel ĵurnalo. Ĝin posedis katolika partio.
La gazeto do sin manifestis sole en la regiono kiel por-belga en Komunumo, kiu volis scii nenion pri la lando. Tio ŝanĝiĝis en la jaroj tridek, kiam la nazioj en Germanio ekregis kaj pli kaj pli klare (re)postulis la aneksitajn regionojn. La precipe katolikaj germanlingvaj belgoj kontraŭis la naziojn pli kaj pli. Tial la gazeto ekde la 25-a de aprilo 1933 estis malpermesata en Germanio kaj ekde la 10-a de majo 1940 ankaŭ ne plu aperis en Belgio.
Karlov pod Pradědem
Karlov pod Pradědem (1869–1880 nur Karlov, 1890–1910 ankaŭ Karlova Ves, Karlsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malá Morávka en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Malá Morávka. Vivas ĉi tie.
Karlov pod Pradědem estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 23,2 km².
Grenz-Echo
Grenz-Echo intertempe evoluis al plenkreska amaskomunika entrepreno kun propra komerca presejo. Ĝi ankaŭ, per la sukcesplena eldonejo Grenz-Echo Verlag, eldonas germanlingvajn librojn pri la regiono. Dum la pasintaj jaroj Grenz-Echo ankaŭ koncentriĝis je la "novaj komunikiloj", kun i.a. la orient-belga amaskomunika portalo Netecho. Ankaŭ la retpaĝo DGLive de la Germanlingva Komunumo estas administrata de Grenz-Echo.
Karlov pod Pradědem
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1685.
Loĝantaro
En Karlov pod Pradědem estas registritaj 214 adresoj, 111 objektoj daŭre loĝataj kaj 113 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 72 domoj, el tio 27 daŭre loĝataj.
Mickey Roker
Granville William „Mickey“ Roker (naskiĝinta la 3-an de septembro 1932 je Miamo en Florido) estas usona frapinstrumentisto de ĵazo.
Vivo kaj verkado
En 1956 Mickey Roker geedziĝis kun virino nome Priscilla. Ili havis du gefilojn, Ronald kaj Debra. En 1957 li muzikis dum sestaga dungiteco en la drinkejo Peps Star Bar kun Gloria Lynne kaj Jimmy Heath. Tie atentis pri li Lee Morgan kaj Clifford Brown.
Ilia elstaran kaj estimatan kunlaboron Mickey Roker klarigis jene: „Ni ludas svingantajn blusajn frazojn ene de la melodio. Ni evitis la pionirojn kaj teniĝis je la ĉeftendenco.“ Bob Cranshaw pri tio esprimiĝis: „Mia gravaĵo estas la sento. Mi estas svingbasisto, kiu tenas la tempon. Estas melodiaj basistoj kaj solobasistoj. Mi ludas la bazotonojn de la akordoj, komprenebligas kaj plene rondigas.“ Ekde tiam, ekzemple ekde la albumo Junior's Blues el 1962 de Triopo Junior Mance, kun la funka Gravy Waltz, Cranshaw kaj Roker kunmuzikis ĝis en iliaj sepdekaj jaroj. „Eble ni (muzike) paŝas iomete pli antaŭen, se ni ne iras tro antaŭen, ĉar ni volas, ke la homoj komprenas kaj ĝuas.“ Sur la albumo Rough 'n' Tumble el 1966 de Stanley Turrentine, kiun aranĝis Duke Pearson, ili ekflamas la ritmon surbaze de ĵazosoŭla bonfarto. „Ni simplas kaj igas tion arton.“
Mickey Roker nun ricevis multajn mendojn de Shirley Scott, Sonny Rollins, Milt Jackson kaj Lee Morgan. Duke Pearson enkondukis lin per sia kunlaboro kun Cranshaw ĉe eldonejo Blue Note Records. „Herbie Hancock kaj Hank Jones estis supozeble la unuaj grandnomuloj, kiuj telefonvokis min“, Roker diris pri ĉi tiu periodo.
En la 1970-aj jaroj li muzikis sur koncertalbumoj de Dizzy Gillespie, ekzemple sur la ĵazfestivalo de Montreux en 1975. En Filadelfio li famis kiel doma frapinstrumentisto de ĵazklubejo Ortlieb Jazz Haus Clubs malfermita en 1987, kiun li muzike malfermis kun Shirley Scott. En la 1970-aj jaroj li surdiskigis kun Count Basie kaj Ella Fitzgerald, ekzemple A Perfect Match.
En la 1980-aj jaroj li koncertvojaĝis krom sia laboro en la klubejo kaj surdiskigis kun Modern Jazz Quartet, Oscar Peterson, Ray Bryant, Jackson Brown, Ray Brown kaj Zoot Sims.
Mladkov (Boskovice)
Mladkov situas en katastra teritorio Mladkov u Boskovic kun areo 2,48 km².
Mickey Roker
Vivo kaj verkado
Lia domklubejo Ortlieb Club plifamiĝis pro lia kunlaboro kun Shirley Scott, Benny Nelson kaj Arthur Harper. Roker krome laboris kun tenorsaksofonisto Bootsie Barnes en Filadelfio. Bill Cosby, kiu laboris kun Barnes, vane provis liberigi Roŭkeron por sia spektaklo. La pli kaj pli junaj muzikistojn, kiuj gastis en la klubejo, Roker akompanis diversstile ekde malmolbopo ĝis pionirĵazo laŭ Archie Shepp.
Roker prezentis sur la ĵazfestivalo je Bahamoj kaj surdiskigis kun James Moody, Benny Golson, Richard Davis, Jimmy Owens kaj Hank Jones. .
Svatý Kříž (Havlíčkův Brod)
Svatý Kříž (Heiligenkreuz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Havlíčkův Brod, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sude de Havlíčkův Brod. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/38. Estas ĉi tie registritaj 145 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Svatý Kříž situas en katastra teritorio Suchá u Havlíčkova Brodu kun areo 7,43 km².
20080 Maeharatorakichi
20080 Maeharatorakichi estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana amatora astronomo Torakichi Maehara (1827–1950), unu el la fondintaj anoj de la Astronomia Societo de Japanio, fondita en 1908. Li establis sian propran observatorion kaj faris multenombrajn per-vidajn kaj fotografiajn observojn, inklude la en 1910.
(14760) 6595 P-L
(14760) 6595 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Rüegsau
Rüegsau estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Trachselwald kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3051 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Rüegsau situas en Emme-Valo ĉe la orienta bordo de la rivero Emme, aliflanke de la rivero ol Hasle ĉe Burgdorf. La du komunumoj Hasle kaj Rüegsau dividas la stacidomon, kiu troviĝas sur la teritorio de Hasle kaj portas la nomon Hasle-Rüegsau. Ankaŭ la sekundaran lernejon kaj la poŝtoficejon la du komunumoj dividas, kaj kune prezentas sin en la reto.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüegsau limas en nordo al Heimiswil, en oriento al Affoltern en Emme-Valo kaj Sumiswald, en sudo al Lützelflüh, kaj en okcidento aliflanke de la rivero Emme al Hasle ĉe Burgdorf.
Trafiko
Tra la stacidomo pasas la trajnlinioj de Burgdorf al Langnau en Emme-Valo kaj de Burgdorf al Konolfingen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüegsau datiĝas el la jaro 1139 kiel ruggere aue.