cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Sébastien (Creuse)
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Sébastien apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Carpentier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Antaŭ ekzistis tie la cisterciana abatejo Aubignac.
Administrado
Saint-Sébastien apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Mátyás Réti
Mátyás Réti [mAtjAsx rEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Réti Mátyás estis hungara pentristo, grafikisto, instruisto. Mátyás Réti naskiĝis la  en Tiszadob, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mátyás Réti fine de la 2-a mondmilito li iĝis militkaptito. Hejmenveninta li studis pentradon en libera pentrolernejo en Nagymaros, poste ekde 1948 en kolegio Derkovits, fine li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1953. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Kmetty, Gyula Hincz kaj Endre Domanovszky. Li studvojaĝis en Francio, Italio, Hispanio, Grekio kaj en la najbaraj landoj. Li estis instruisto pri desegno en Budapeŝto en lernejo 22 jarojn. Li ricevis premiojn en 1959 kaj 1974. Li havis edzinon.
Santa María Yavesía
Santa María Yavesía estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝis Santa María Yavesía. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 443.
Geografio
Santa María Yavesía apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 409 loĝantojn. El tiuj estis 195 viroj kaj 214 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2000 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 127 indiĝenoj. El tiuj 112 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 112 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lübtheen
Lübtheen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Renesanco de la 12-a jarcento
La renesanco de la 12-a jarcento estis periodo de la mezepoko, kiun karakterizis grandaj ŝanĝiĝoj sociaj, politikaj kaj ekonomiaj. Kunvenis intelekta revigliĝo de Eŭropo bazita sur filozofio kaj sciencoj. Tiaj ŝanĝiĝoj preparis la vojon al la vera renesanco, kiu ekis en Italio en la 14-a jarcento.
Deveno de la esprimo
La fakulo pri mezepoko, Charles H. Haskins, estis la unua historiisto, kiu verkis detale pri renesanco, kiu ekis ĉirkaŭ 1070. En 1927 li skribis:
(La 12-a jarcento estis en Eŭropo laŭ multaj kriterioj epoko de floranta vivo. En tiu tempo de la krucmilitoj, de la kresko de urboj kaj de la unuaj okcidentaj naciaj ŝtatoj survenis la klimakso de la romantiko, la komenciĝo de la gotiko, la estiĝantaj popollingvaj literaturoj, la renesanco de la latinaj klasikaj verkistoj, poezio kaj de la romia leĝaro, la rekonsciiĝo pri grekaj sciencoj kun arabaj aldonoj, kaj granda parto de la greka filozofio kaj fondo de la unuaj eŭropaj universitatoj. La 12-a jarcento markis la altan edukadon, skolismon, eŭropajn leĝsistemojn, arkitekturon, skulptadon, liturgian dramon, latinan kaj popollingvan poezion......“)
Ekonomio
En Nordeŭropo estis fondita en la 12-a jarcento, kune kun la urbo Lubeko la hansa ligo.Multaj urboj ene de la Sankta Romia Imperio, kiel Hamburgo, Szczecin, Bremen, Rostock, sed ankaŭ ekstere, kiel Bruĝo kaj Gdańsk iĝis hansaj urboj. Samtempe la germanoj ekkoloniigis orientan Eŭropon, ĉefe la ontan Prusion kaj Silezion.
Fine de la 13-a jarcento, venecia esploristo nomita Marko Polo vojaĝis kiel unu el la unuaj eŭropanoj laŭ la silka vojo al Ĉinio. Okcidentulo ekkonsciis pri la fora Oriento, kiam Marko Polo eldonis sian vojaĝlibron La Libro de la mirindaĵoj. Multaj misiistoj sekvis lin okcidenten, kiel Vilhelmo de Rubruk, Johano de Plano Carpini, Andreo de Longjumeau, Odorik de Pordenone, Johano de Marignolli, Johano de Monte Corvino kaj aliaj vojaĝantoj kiel Nikolo de Conti.
Scienco
La filozofiaj kaj sciencaj scioj de la frua mezepoko baziĝis ĉefe je kelkaj malmultaj ekzempleroj de antikvaj grekaj tekstoj kun komentarioj, kiuj restis en okcidenta Eŭropo post la falo de la okcidentromia imperio. Eŭropo plejparte perdis la rilaton al la scioj de la antikvo. Tio ŝanĝiĝis dum la renesanco de la 12-a jarcento. La kreskanta kontakto al la islama mondo en Andaluzio kaj Sicilio, pro krucmilitoj kaj rekonkero unuflanke kaj al Bizanco aliflanke, donis al la eŭropanoj la eblon legi verkojn de grekaj kaj arabaj filozofoj kaj scienculoj kiel Aristotelo, Eŭklido, Ptolemeo, Plotino, Aviceno kaj aliaj. La fondo de universitatoj antaŭenigis la tradukon kaj disvastigon de tiaj verkoj.
Komence de la 13-a jarcento ekzistis sufiĉe precizaj latinaj tradukoj de la plej gravaj verkoj de preskaŭ ĉiuj intelekte gravaj antikvaj aŭtoroj. Tiel sciencaj ideoj interŝanĝiĝis kaj per universitatoj kaj per monaĥejoj. Tiam skolastikuloj kiel Robert Grosseteste, Roger Bacon, Alberto la Granda kaj Duns Scotus pligrandigis la natursciencajn sciojn de tiuj tekstoj. La uzo de matematiko kiel komprenilo de la naturo fare de Grosseteste jam estas antaŭŝtupo de scienca metodiko.
<!--
The first half of the 14th century saw much important scientific work being done, largely within the framework of scholastic commentaries on Aristotle's scientific writings. William of Ockham introduced the principle of parsimony: natural philosophers should not postulate unnecessary entities, so that motion is not a distinct thing but is only the moving object and an intermediary "sensible species" is not needed to transmit an image of an object to the eye. Scholars such as Jean Buridan and Nicole Oresme started to reinterpret elements of Aristotle's mechanics. In particular, Buridan developed the theory that impetus was the cause of the motion of projectiles, which was a precursor of the modern concept of inertia. Meanwhile, the Oxford Calculators began to mathematically analyze the kinematics of motion, conducting this analysis without considering the causes of motion.
Even though the devastation brought by the Black Death (mid 14th century) and other disasters sealed a sudden end to the previous period of massive philosophic and scientific development, two centuries later started the European Scientific Revolution, which may also be understood as a resumption of the process of scientific change halted during the crisis of the Late Middle Ages. -->
Teknologio
Dum la 12-a jarcento en Eŭropo la nombro de novaj inventaĵoj kaj manieroj ŝanĝi tradiciajn farmanierojn ege pligrandiĝis. En malpli ol jarcento pli da inventaĵoj estis kreitaj kaj uzitaj ol en la antaŭaj mil jaroj de homa historio sur la tuta globo. Tiu epoko vidis grandajn teknikajn paŝojn, enkluzive presado, pulvo, spektakloj, plibonigitaj horloĝoj, astrolabo kaj plibonigitaj ŝipoj. Tiuj du lastaj eroj ebligis la malfermon de la epoko de la grandaj esploroj.
Skolastikismo
Nova lernmetodo, nomata skolastikismo, evoluis fine de la 12-a jarcento el la remalkovro de la verkoj de Aristotelo, tiuj de mezepokaj judoj kaj fruaj islamaj filozofoj influitaj de li, ĉefe Maimonides, Aviceno kaj Ibn-Ruŝd; kaj la kristanaj filozoj influitaj de ili, ĉefe Alberto la Granda, Bonaventure kaj Abelardo. La anoj de skolastikismo kredis je empiriismo kaj subtenis katolikajn doktrinojn per studado, rezonado kaj logiko. Ili oponis kristanan mistikismon kaj la platon-aŭgustinan kredon je dualismo de la animo. La plej famaj skolastikismanoj estis Tomaso de Akvino kaj Aŭgusteno de Hipono. Laŭ skolastika metodo Tomaso evoluigis mensan filozofion skribante, ke la menzo estis je naskiĝo tabula rasa (blanka tabulo), kiu ricevis la eblon pensi kaj rekoni formojn aŭ ideojn tra dia flameto. Aliaj gravaj skolastikismanoj estis Roscelin, Abelardo kaj Peter Lombard.
Unu el la ĉefaj demandoj dum tiu epoko estis la problemo pri universoj.
Gravaj tiamaj ne-skolastikismanoj estis Anselmo de Canterbury, Peter Damian, Bernardo de Clairvaux kaj la Victori-anoj.
Nacia defendo
Defendo aŭ pli precize nacia defendo estas la agado kaj la politiko kiujn disvolvigas la modernaj nacio-ŝtatoj, por eviti aŭ malakcepti la militajn atakojn kiujn eventuale povus realigi aliaj nacio-ŝtatoj. La plej ofta agado rilata al la nacia defendo estas tiu rilata kun la armeoj kaj la milito; tamen aliaj agado kaj politikoj estas streĉe ligitaj kun la nacia defendo, kiel la scienca esploro kaj disvolviĝo de moderna teknologio, la provizado de krudaj materialoj kaj nutraĵoj, la baza industrio kaj la okupado de la teritorio.
Kvankam la termino aludas rekte la ideon de "respondo kontraŭ ekstera atako", malakceptante aŭ miskonfuzigante la propran koncepton de "atako", multfoje la agadoj de nacia defendo estas uzataj de ŝtatoj por efektivigi agresfaktojn kontraŭ aliaj landoj, ekskuze ke tiu agresfakto estisplenumita por preventi eksteran atakon jam antaŭplanitan (ekz., invado de Irako).
La ŝtata institucio dediĉita al la nacia defendo kutime nomiĝas Ministerio aŭ Sekretario de Defendo, kiu historie anstataŭas la antikvan Ministerion de Milito.
Bibliografio
(En la hispana aŭ angla)
Károly Fabritius
Károly Fabritius [kAroj], germane Karl Fabritius laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabritius Károly estis transilvania pastro, historiisto, politikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1872).
Károly Fabritius naskiĝis la  1826 en Habsburga Imperio, en Transilvanio, en urbo Schäßburg. Li mortis la 1883 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Fabritius apartenis al saksa minoritato en Transilvanio. Li lernis teologion en Lejpcigo inter 1847-1849, poste li perpiede iris al diversaj regionoj de tiutempa Germanio. Hejmenveninta li komence ĵurnaladis, poste li ekinstruis en sia naskiĝurbo. En 1865 li komencis sian pastran karieron. Baldaŭe li estis elektita parlamenta deputito, kie li okupiĝis pri interesoj de saksoj. Li verkadis preskaŭ senescepte germane.
Retejo.net
Retejo.net estas retejo, kiu proponas "ĉion, por ellerni Esperanton". Elŝuteblas programoj, filmoj kaj lernobildoj por lerni la lingvon.
Estas programoj por Vindozo [exe], Makintoŝo [hqx] kaj en "fleŝ-formato" html+swf [fleŝ].
La projekto estas efektivigata dank' al grupo de aktivaj esperantistoj plejparte el Ukrainio.
3198 Valonio
3198 Valonio estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la belga astronomo François Dossin elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel-l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la belga regiono Valonio (latine Wallonia), kie naskiĝis la malkovrinto.
Fanny Hill
Fanny Hill: Memoirs of a Woman of Pleasure (populare konata kiel Fanny Hill) estas erotika romano de John Cleland publikigita en Anglio en 1748. Verkita dum la aŭtoro estis en malliberejo por ŝuldantoj en Londono, ĝi estas konsiderata kiel "la unua angla pornografia prozo, kaj la unua pornografiaĵo, kiu uzas la formon de romano." Ĝi estas unu el la plej persekutitaj kaj cenzuritaj libroj en la historio, kaj fariĝis sinonimo de obsceneco.
Ĉi tiu romano estis adaptita multfoje en la kinarto, kiel en "La bordeloj de Paprika", de Tinto Brass.
Galerio
Ilustraĵoj de Édouard-Henri Avril por Fanny Hill:
Porte de Montreuil (pariza metrostacio)
Porte de Montreuil [pɔʁt də mɔ̃tʁœj] (Pordo de Montreuil) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 9, en la 20-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la, tiam finstacio de la linio iranta ĝis. Ĝi havas kvar vojojn kaj posedas la plej grandan volbon de la Metroo de Parizo kun larĝa spano. "Porte de Montreuil" estis unu el la pordoj de la muro de Thiers.
Vilao Fallet
Vilao Fallet estas tradicia ĉaledo (alpdomo) situanta en La Chaux-de-Fonds, Svislando, je 750 metroj de CDELI kaj je 1 km nordeste de la Kultura Centro Esperantista. Ĝi estis projektita kaj konstruita de la dekokjara Charles-Édouard Jeanneret (1887–1965), kiu poste pli famiĝis kiel Le Corbusier. Jeanneret instruis al si arkitekturon irante al la biblioteko por legi pri arkitekturo kaj filozofio, vizitante muzeojn, skizante konstruaĵojn kaj konstruante ilin. En 1905, li kaj du aliaj studentoj, sub la superrigardo de ilia instruisto, René Chapallaz, projektis kaj konstruis unuan domon, la "Villa Fallet", por la gravuristo Louis Fallet. La domo estas laŭ la Stilo Sapin, la svisa varianto de la stilo Secesio (Art Nouveau). La kremaciejo de La Chaux-de-Fonds (1909–1910) estas la plej ampleksa ekzemplo de tiu stilo.
La ĉaledo sur la arbra deklivo proksime al La Chaux-de-Fonds, estas granda tradicia ĉaledo kun kruta tegmento en la loka alpa stilo kaj estas ornamita per zorgeme dezajnitaj koloritaj kaj geometriaj skemoj sur la fasado, kun desegno de triangula pino kaj strobiloj (pinkonusoj). La sukceso de ĉi tiu domo kondukis en la sama jaro al la konstruo de du similaj domoj, la Villaoj Jacquemet kaj Stotzer.
La vilao Fallet estis finkonstruita en 1905. Ĝi estas agnoskata kiel konstruaĵo de kultura signifo en Svislando.
Vidu ankaŭ
Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (CDELI)
Kultura Centro Esperantista (KCE)
4792 Likaono
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 10-an de septembro 1988 de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja princo Likaono, filo de Priamo. Li estis kaptita de Aĥilo dum la troja milito. Eŭneo aĉetis lin kontraŭ ĉu cent bovoj, ĉu unu arĝenta kratero (laŭ diversaj kantoj de la Iliado). Li estis poste vendita al Eetiono, forfuĝis, kaj revenis en Trojon. Fine, li estis mortigita de Aĥilo.
Henricus Martellus Germanus
Inter ĉirkaŭ 1489 kaj 1491, li produktis almenaŭ unu mondan mapon kiu estas notinde simila al la tera globuso produktita de Martin Behaim ĉirkaŭ 1492, nome Erdapfel. Ambaŭ montras novajn adaptojn de ekzistanta Ptolemea modelo, kiu malfermas trapasejon sude de Afriko kaj kiu kreas la duoninsulon Drakovosto nome enorma novo duoninsulo oriente de la Ora Ĥersoneso (Malajzio). Ambaŭ eble derivas el mapoj kreitaj ĉirkaŭ 1485 en Lisbono fare de Bartolomeo Kolumbo.
La nura estanta manuskripta mondomapo, mezuranta 201 cm x 122 cm laŭgrande, estis remalkovrita en 1960 kaj donacita al la biblioteko Beinecke Rare Book & Manuscript Library de Yale.
Martellus ankaŭ produktis la Insularium Illustratum ("Ilustracia libro de insuloj") el kiuj restas kvar manuskriptoj, plus unu skizo en la Biblioteca Laurentiana. Ĝi enhavas ilustraciitan priskribon de insuloj de Egea Maro, ĉefe kopiita el antaŭa verko de Cristoforo Buondelmonti, plus mapojn el aliaj insuloj, kelkajn regionajn mapojn kaj mondan mapon.
Li estis identigita kun Arrigho di Federigho kiu aŭtoris la unuan tradukon en germana de la verko de Bocaccio Decamerone. Laŭ tiu teorio, la surnamo Martellus devenus el la familio Martelli, al kiu estis ligita Henricus / Arrigho.
Haleakalā
Haleakala (Haleakalā) aŭ Orienta Maui-vulkano estas masiva ŝilda vulkano, kiu konsistas pli ol 75% de la insulo de Maui, Havajo. La pli malgranda okcidenta parto estas formita de la Okcidentaj Maui-montoj.
Nomo
La nomo Haleakala signifas "Domo de la Suno" kaj estas konektita kun la legendo, laŭ kio la duondio Maui kaptis la sunon tie.
Vulkana aktivado
Haleakala estas la sola vulkana de la Havaja insularo ekster la insulo Havajo, kiu estis aktiva en la pasintaj 600 jaroj. Ĝis antaŭ kelkaj jaroj oni supozis, ke la lasta erupcio okazis ĉirkaŭ 1790. Sekve de lastaj radiokarbonaj mezuradoj sugestas tamen, ke la lasta aktivado devas esti datita al la periodo de 1450-1650.
La kratero de la vulkano havas perimetron de 34 km, igante ĝin unu el la plej grandaj sur la mondo.
Esplorado sur Haleakala
Pro la konsiderinda klareco kaj sekeco de la aero kaj la alteco de pli ol 3.000 metroj super marnivelo, la pinto de Haleakala estas simile uzebla al tiu de la Mauna Kea, kiel tre bona loko por optikaj astronomiaj instrumentoj. Fakuloj el la tuta mondo alvenas al la komplekso nomata "Science City", kie interalie funkcias teleskopoj de la Universitato de Havajo, de la Usona aerarmeo kaj aliaj organizoj. La Altnivela Elektro-Optika Sistemo (angle Advanced Electro-Optical System, AEOS) de la aerarmeo estas ekipita kun spegulo kun diametro de 3,67 m, la plej granda teleskopo sur Haleakala. Ĝi estis unu el la unuaj teleskopoj, kiuj estis ekipitaj kun adapta optiko. Tiel eblas per satelito - rondflugantaj en alto de 400 km - pretigi fotojn kun eriga grando de 10 cm. Aliaj aparatoj estas spegulaj teleskopoj kun 1,6 metra kaj du kun 1,2-metra spegulo, same modernigita Baker-Nunn-kamerao. Sur Haleakala troviĝas ankaŭ ekipaĵoj de Smithsonian Institution kaj FAA.
Fascio-hipokastano
Fascia hipokastano aŭ monstra hipokastano (Aesculus hippocastanum 'Monstrosa') estas ornamvario de la ordinara hipokastano (Aesculus hippocastanum) kiu havas fasciojn, („monstre“ apektan) kreskon.
Priskribo
La malrapida kreskanta vario montras fascian kreskon kun plataj kaj kurbaj branĉoj. El la dense unu apud la aliaj starantaj burĝonoj kreskas densaj faskoj da folioj, kiuj havas normalan formon, sed restas malgrandaj kaj kovras la kreskoformon. Malnovaj ekzempleroj atingas kreskoalton de pli ol 2 m. Laŭ onidiroj nur unu ekzemplero - en la Botanika Ĝardeno Kiel – antingis la staton de florado. La floroj tie estis multe pli malgrandaj ol ĉe la normala formo.
Historio
La Fascio-hipokastanoj estis malkovrita en la jaro 1933 fare de la botanikisto Hermann Jacobsen sur la Parkfriedhof Eichhof (parka tombejo) en Kiel, Germanujo. Tie unu branĉo montris la fascian fenomenon. La tombeja inspektoro Franz Tempich tranĉis la branĉon kaj Hermann Jacobsen greftis ĝin sur normale kreskantan hipokastanan baztrunkton.
Tiu unua greftoplanto estis transplantita en la hodiaŭan Botanikan Ĝardeno en Kiel. Tiu unua planto mortis fine de 1980a jaroj pro iu fungo el la familio Nektriacoj (Nectriaceae). Antaue oni greftis la fascion plurfoje. La plej maljuna ekzemplero troviĝas en la Botanischen Ĝardeno en Kiel. Aliaj ekzempleroj staras en Stuttgart-Hohenheim, Germanujo, en Marburgo, kaj en Ausland (z. B. ).
NGC 2892
NGC 2892 (aliaj indikoj — UGC 5073, MCG 11-12-15, ZWG 312.15, PGC 27111) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Ladislao (Hegyvidék)
Kirko Sankta Ladislao la 1-a (Hungario) estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Hegyvidék, laŭ placo sur monto. Tiu kirko estas en la plej alta loko en Budapeŝto inter la ceteraj kirkoj.
Historio
Ekde 1790 oni aranĝis mesojn en ligna kapelo. Post la Hungara revolucio de 1848 municipo de Buda donacis parcelon por konstrui preĝejon. Ĝi estis preta en 1860. Interne korusejo estis konstruita, samtempe pli nova turopinto estis konstruita en 1866 laŭ planoj de Ferenc Pfaff. La nuna ekstera formo estas videbla ekde 1913. En 1938 la kirko ricevis sonorilojn. Ekde 1993 elektronika orgeno muzikas, post 5 jaroj ankaŭ la sonorilado estas elektronika. En la 2000-aj jaroj la kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze troviĝas la enirejo, la plej supre la svelta turo.
Azorella
Ili kreskas malalte kaj formas matojn. Ili vivas en precipe sur altaj montoj kaj en subarktaj regionoj. Maljunege ĝi formas rondajn “montetojn” el folioj malpli ol 10 dm altaj. Kelkaj specioj taŭgas kiel ornamplanto en rokĝardeno.
Islandanoj
Islandanoj (Íslendingar) estas nord-ĝermana etno kaj nacio, kiu venas de insula lando Islando. Ili parolas la islandan lingvon.
Preĝejo Sankta Ladislao (Hegyvidék)
Konstruaĵo
Kermeso okazas la 27-an de junio.
Kargokulto
Kargokultoj aperis ĉefe dum kaj post la 2-a mondmilito, kiam loĝantoj de pacifikaj insuloj vidis usonajn soldatojn, kiuj ricevas abundan kargon laŭ siaj bezonoj. La insulanoj ne povis vidi la fabrikadon de varoj kaj ne povis imagi la ekonomian sistemon ebligantan tiun ricevadon. Ĉar ili ne povis supozi, ke blankuloj mem produktas siajn varojn, kaj ili vidis nur alvenon de ŝipoj kaj aviadiloj, la insulanoj konsideris tiun liveradon de manĝaĵo kaj ekipaĵo kiel supernaturan aŭ magian. Nesciante pri radiofonio kaj aliaj teknikoj, ili komencis imiti la konduton de armeanoj, ekzemple kreante uniformojn, falsajn radioaparatojn aŭ eĉ aviadilajn kurejojn, esperante, ke la dioj aŭ aliaj supernaturaj estaĵoj portos ankaŭ al ili manĝaĵon, kuracilojn, ks.
Ĝismorta malliberigo
Ĝismorta malliberigo estas puno konsistanta en malliberigo kaj senigo de libereco de kondamnito post kondamno en juĝo ĝis fino de ties vivo. En multaj landoj tio estas la plej severa puno, se ne ekzistas mortopuno. Se konsideri, ke unu el la celoj de puno estas rehabilitigo de la kulpulo, la ĝismorta malliberigo tute malefikas, dum se la liberigo de la kulpulo certe okazigos gravajn damaĝojn kiel certaj murdoj ktp., tia puno povus tion eviti.
Kargokulto
Kvankam hodiaŭ plej multaj kargokultoj malaperis, unu el ili vivas plu en la insulo Tanna (Vanuatuo): la kulto de la profeto John Frum.
Eblas trovi similaĵon inter kargokultoj kaj la 3-a leĝo de la sciencfikcia verkisto Arthur C. Clarke: “Ĉiuspeca sufiĉe evoluinta teknologio estas nedistingebla de magio.”
Larret
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Idlibo
Idlibo (arabe ادلب, latinliterigo laŭ DMG Idlibo, sed ankaŭ latinliterigata Idleb aŭ Edleb) estas urbo en nordokcidenta Sirio. Laŭ stato de la jaro 2010, la urbo havis sume 164 983 loĝantojn. La urbo estas la administra centro de la samnoma siria gubernio Idlib. Ĝi situas en alteco de 451 metroj super la marnivelo.
Ernst Haeckel
Ernst Heinrich Philipp August HAECKEL (aŭ HÄCKEL), (naskiĝis en Potsdam la 16-an de februaro 1834, mortis en Jena en 1919), estis germana biologo, kiu popularigis ideojn de Darvino en Germanio.
Vivo
Haeckel studis ekde 1852 medicinon kaj natursciencon en Würzburg, Berlino kaj Vieno kaj kuracistis mallongan tempon en Berlino. Poste li ekskluzive dediĉis sin je naturscienojn. Instigite fare de la mentoro kaj fiziologo Johannes Peter Müller esploradi pri marbestoj malsupraklasaj li studis la faŭnon mediteranean en 1859-60 en Napolo kaj Messina. Laŭ la konsilo de la amiko Carl Gegenbaur li habilitiĝis kiel privata docento pri zoologio en 1861 en Jena kaj ricevis samloke en 1862 la eksterordan kaj en 1865 la ordan profesorecojn.
Pli ampleksaj sciencaj vojaĝoj entreprenitis de li al Lisbono, Madeiro, Tenerifo, Gibraltaro, Norvegio, Sirio kaj Egipto, al Korsiko, Sardinio, Sri Lanko, Algerio, Ruslando, Javo, Sumatro. Jam en 1863 Haeckel radike kaj senkompromise apogis la doktrinon de Charles Darwin kaj propagandis ĝin jam en 1866 en la verko »Generelle Morphologie«. Danke al tiu ĉi verko la teorio pli scienciĝis kaj elradiadis. Li estis pionira en la ŝato kaj de la plej malsupre evoluintaj vivaj aĵoj (t.n. moneroj) kaj de la homo; ĉiajn provajn faktojn li profunde trastudis kaj ordigis. Por atingi tian kompletan sciencan ellaboron li estis farinta grandan nombron da sitemaj studoj de animalaj klasoj (ekz. de moneroj, radiolarioj, kalkaj spongoj, diversaj koraloj, medusoj, kniduloj/sifonoforoj). Haeckel furoris ankaŭ per diversaj suspektaj trajtoj kiuj konkludigis lin ankaŭ neprovitajn aerojn; por li nur gravis logikeco. Li engaĝiĝis en la monisma branĉo de Libera penso kaj fondis en 1906 societon monisman Monistenbund ĉe la zoologia instituto de Jena. Krome li ankaŭ batalas por la paco kaj iniciativis kune kun Friedrich Naumann kaj Max Weber en 1910 pri internacia interpopola kompreniĝo politika por garantii la mondan pacon. En 1907 li faris la lastan grandan vojaĝon al Svedio. En 1908 li donace fondis la Filetikan muzeon en Jena. Li eldocentado retiriĝis en 1909; en 1910 li ĉesigis membrecon en la protestantisma kirko. Lia edzino Agnes mortis en 1915 kaj Haeckel mem pasigis la lastajn jarojn duonkriple.
Graveco
Lia plej grava doktrino estis pri la ĉiamvalida signifo de evolucio de la unuopo por doni klarigojn pri la historio de la tuta gento estante ripeto malpliiĝinta de la tuto. Temas pri la de li difinita biogenika baza leĝo (biogenetisches Grundgesetz) el kiu li konkludis la ofte malbone interpretitan kenogenezon kaj la gastrean teorion. Li faris genealogiajn arbojn de la unuopaj bestaj kaj plantaj sekcioj detalege. Ili estu taksataj kiel esplorprogramoj kaj estis konfirmitaj de aliaj. Lia ideo kolekti la tutan vivan mondon sub unu vidpunkto, lia malferma karaktero neniam kaŝi aferojn provokis aron da entuziasmuloj kaj de akraj kontraŭuloj. Multaj fanatikuloj donis monon por pluaj esploroj (ekz. la Fondaĵo Ritter. Post Darwin mem li taksitis de multaj kiel la dua plej grava esploristo tiufaka. En siaj t.n. mondenigmoj (Welträtsel) Haeckel prezentis sian vizion de la mondo kun nua akcepto de kaŭzaj kuntekstoj. Teleologiajn traktojn li tute rifuzis. Mondordo etika kia ajn malakceptatas, tamen laŭdatas la beleco de naturo kaj eduko de homo je sindono al la puraj belo, la bono kaj la vero. Diference al materialismo kruda laŭdatas la fundamenta rolo de sentado.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 592-593, kio relegeblas [htp://www.zeno.org/nid/20006728677 tie cxi interrete.]
30386 Philipjeffery
30386 Philipjeffery estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Philip Jeffery, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Hunter College High School de Nov-Jorko (Nov-Jorkio).
P-Krezila salikato
p-Krezila salikato aŭ p-toluila 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj p-krezolo. p-Krezila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. p-Krezila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al p-krezila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Mabillon (pariza metrostacio)
Mabillon [mabijɔ̃] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 10, en la 6-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝis la, ĝi konsistigis la orientan finstacion de linio 10.
Ĝi alprenis sian nomon el Strato Mabillon, tiel nomita omaĝe al benediktano Jean Mabillon (1632-1707), monaĥo, verkisto kaj erudito, eldoninto de religiaj tekstoj.
Kelč
Kelč estas urbo en distrikto Vsetín en Ĉeĥio, troviĝanta sur limoj inter Hanakio kaj Valaĥio. Kelč estas samtempe ankaŭ unu el plej junaj urboj de Ĉeĥio, ĉar nur la 1-an de julio 1994 estis redonita al Kelč statuton de urbo. Ĉi tie vivas.
Historio
La plej malnovaj spuroj de restado de homo sur la teritorio de la hodiaŭa Kelč estas el pli frua ŝtonepoko. La unuaj sidejoj de neolitaj agrikulturistoj estiĝadis proksimume antaŭ 5000 jaroj antaŭ Kristo. La koneksa historia loĝigo de la hodiaŭa Kelč komenciĝas iam ĉirkaŭ la jaro 1000.
Kelč atingis grandan ekfloron dum episkopo Bruno el Schauenburg, kiam estis reordigita la tuta ĝisnuna sideja spaco de la urbo, fondita nova urbo Kelč kun nova placo, fondita vilaĝo Posvátno, kies memstareco daŭris ĝis la jaro 1850.
Dum husanaj militoj komence de la 15-a jarcento Kelč estis tre dezertigita. La ekonomia situo komencas pliboniĝi nur de duono de la 16-a jarcento. Granda sukceso de la urbo estis akiro de bierfarejo. En 1617 urbo elč fariĝas eĉ luiganto de la tuta sinjorujo. Promeseman ekfloron de la urbo finigis nur la tridekjara milito en la 1-a duono de la 17-a jarcento. Post la tridekjara milito falo de Kelč daŭrigis. La urbo perdis plimulton de siaj privilegioj kaj ĝi sinkis preskaŭ je nivelo de ordinara vilaĝo. La markigo de Kelč kiel urbo Kelč sukcesis denove realigi nur fine de la 18-a jarcento. Komence de la 19-a jarcento en la urbo disvastiĝis produkatado de pipoj.
Post liberigo fine de la dua mondmilito en 1945 estis en Kelč establita loka nacia komitato. Kiam en 1954 estis establataj urbaj naciaj komitatoj, tiama distrikta nacia komitato en Valašské Meziříčí ne agnoskis al Kelč tiun ĉi statuton kaj ankaŭ pli postaj petoj je renovigo de la statuto de urbo estis senrezultaj. Renovigi la statuton de urbo Kelč sukcesis nur en la jaro 1994.
NGC 2893
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Katedralo de Brunsvigo
La katedralo de Brunsvigo (Braunschweiger Dom) estas la plej grava preĝejo en Brunsvigo. Henriko la Leono, duko de Bavarujo kaj Saksujo, ekkonstruigis ĝin en 1173 kiel kolegiata preĝejo vidalvide al sia Kastelo Dankwarderode honore al Sankta Blazio kaj Johano la Baptisto kaj destinis ĝin maŭzoleo sia kaj de sia dua edzino Matilda Plantaĝeneto.
Kvankam ĝi ne estas pure gotika katedralo, ĝi enhavas gotikajn elementojn, kiaj fenestraro intertura.
Ekde 1543 ĝi estas protestantisma, antaŭe romkatolika.
Origino
La konstrulaboroj komenciĝis en la jaro 1173 post la reveno de Henriko el la Sankta Lando, kien li estis pilgriminta. Por la jaroj 1182 ĝis 1185, la jaroj de la ekzilo de Henriko al Anglujo, oni povas supozi interrompon de la konstrulaboroj. Supozeblas, ke la orienta flanko de la konstruaĵo estus finkonstruita en 1188 (la jaro de la konsekrado de la Maria-Altaro ankoraŭ nun troviĝanta en la katedralo. Kvankam en 1195, mortojaro de Henriko la Leono, forbrulis la tegmento de la preĝejo, ankaŭ la laboroj ĉe la laŭlonga domo same kiel de partoj de la turetaĝoj estus finiĝintaj.
La nomon „katedralo“ la konstruaĵo ricevis plej verŝajne jam en la 14-a aŭ 15-a jarcento. Laŭ mezepoka kompreno tio tamen ne intencis la preĝejon de episkopo, sed pli tiun de kolegiato. Ĝis en la 19-a jarcento la katedralo de Brunsvigo tial nomiĝis „kolegiata preĝejo“.
La 29-an de decembro 1226 la katedralo estis konsekrata kaj Thomas Becket elektita kiel tria patrona sanktulo de la katedralo. Ekde 1543 la katedralo de Brunsvigo estas protestantisma preĝejo.
Arĥitekturo
Notoj pri la komenco de la laboroj je la romanika konstruaĵo kaj la komisiitaj konstruestroj ne plu ekzistas. Kiel indikiloj uzeblaj estas nur la konsekradoj de la multaj altaroj de la katedralo, pri kiuj parte ankoraŭ ekzistas dokumentoj.
Origine konceptita kiel trinava romanika pilastrobaziliko laŭ ligita sistemo, kun transversa navo, tri absidoj, kripto, ĉefĥorejo kaj okcidenta alkonstruaĵo kaj konstruita el kalkŝtono el la montoĉeno Elm kaj sabloŝtono el la ĉirkaŭaĵo de Brunsvigo, trans la jarcentoj la katedralo estis plurfoje pliampleksigata kaj transkonstruata. La aparta arĥitektura formo rezultas el la pilastroj kaj muraj antaŭmetaĵoj kun eĝokolonoj, kuboformaj kapiteloj, troaltigitaj krucokrestaj volboj, en la meznavo kiel barelvolboj kontinue sen bendoarkoj. Tiu ĉi modestas volboformo, kiu rezignas la subdividon de la volbo en naverojn, estas surpriziga por malfruromanika preĝejo.
Osiky
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1390. Ekde la 1850 ĝis la 70-aj jaroj de la 19-a jarcento Osiky estis konsisto de Brumov.
Katedralo de Brunsvigo
Arĥitekturo
La orienta flanko de la katedralo estis malplej konstrue ŝanĝata dum la paso de la jarcentoj. Sur la norda flanko ankaŭ troviĝas la ĉefa portalo de la preĝejo, sur tiu la blazono de la velfa kanceliero kaj kolegiatestro Ludolf Quirre kaj la jarnombro 1469. La du okangulaj turoj de la katedralo ricevis proksimume 1300 gotikan sonorilkameron, restis tamen ĝi nun nefinitaj.
Pli grandaj arĥitekturaj ŝanĝoj okazis sub duko Rudolfo Aŭgusto proksimume 1687 kaj lia frato duko Antonio Ulriĥo proksimume 1700. Inter 1866 kaj 1910 interalie konstruestro Ernst Wiehe finfine fundamente resanigis kaj transkonstruis la katedralon laŭ la tiama modo la katedralon historiisma.
Lüchow (Lauenburg)
Lüchow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Karasuk (urbo)
vidu ankaŭ Karasuk (rivero)
Karasuk (Карасук) estas urbo en Novosibirska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en fino de la 18-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1954.
La interurba telefona kodo estas 38355, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Karasuk (Карасук).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 20 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28,7 mil loĝantojn.
Homo de Kennewick
La homo de Kennewick [kenevik] aŭ Kenevika homo estas skeleto de prahomo, trovita en 1996 sur la bordo de rivero Kolumbio ĉe la urbo Kennewick, Vaŝingtonio, Usono. La skeleto estas 9.300 jaraĝa kaj tute kompleta, kio estas maloftaĵo en Nord-Ameriko.
La skeleto kroĉpendiĝis post inundo sur la riverbordo (pro tio la sciencistoj ne konas la entombigan lokon). La kranion de la skeleto rimarkis du junuloj, kiuj organizis hidroplan-konkurson, sed ili atentigis la policon post la konkurso por ne ĝeni la okazintaĵon.
La antropologoj unue konstatis kaŭkazajn trajtojn de la kranio, tiel unu indiana popolo (asartu) tuj nomis lin sia praulo kaj ili volis la restaĵon tuj entombigi. Sed la sciencistoj kontraŭis tion kaj ekis proceso pri la skeleto. Novaj esploroj pruvis, ke la homo verŝajne venis el Japanio aŭ Sud-Orienta Azio; tiel li ne estas praulo de la asartu-oj. La tribunalo decidis favore al la sciencistoj, tiel ili povis pluekzameni la ostojn. Sed dumtempe la trovejo estis arbarumita, tiel ili ne povis plu esplori tion.
La esploroj montris, ke la homo estis pli alta ol la tiutempuloj (preskaŭ 180 cm), fortkorpa, 40-50 jaraĝe mortanta. Liaj dentoj estis en bona stato. Li travivis vundon de lancopinto ĉe la kokso, sed verŝajne ĝismorte lametis.
Chariots of Fire
Chariots of Fire (fajrĉaroj) estas brita historia drama filmo de 1981. Ĝi rakontas la ver-bazan historion de du atletoj en la Somera Olimpiko 1924: nome Eric Liddell, skota kristano kiu kurkonkurencis pro religiaj tialoj, kaj Harold Abrahams, angla judo kiu kurkonkurencis por superi antaŭjuĝojn.
La filmo estis planita kaj produktorita de David Puttnam, verkita de Colin Welland, kaj reĝisorita de Hugh Hudson. Ben Cross kaj Ian Charleson aktoris kiel Abrahams kaj Liddell, kun Nicholas Farrell, Nigel Havers, Ian Holm, Lindsay Anderson, John Gielgud, Cheryl Campbell, kaj Alice Krige en subtenaj roloj.
Ĝi estis nomumita por sep Oskar-premioj kaj atingis kvar, inklude tiun de Plejbonkvalita Filmo kaj Plejbonkvalita Scenaro. Ĝi estis rangigta la 19a en la listo de la British Film Institute nome Top 100 British films. La filmo menciindas ankaŭ pro sia memorinda elektronika muziktemo plenumita de Vangelis, kiu ricevis la Oskar-premion pro Plejbonkvalita Originala Muziko.
La titolo de la filmo estis inspirita de la linio, "Bring me my chariot of fire" (alportu al mi la fajrĉaron) el poeziaĵo de William Blake adaptita en la populara Britia himno "Jerusalem"; tiu himno estas aŭdata fine de la filmo. La origina esprimo "fajrĉaro" estas el 2 Reĝoj 2:11 kaj 6:17 en la Biblio.
Majstro Miĥaelo
Majstro Miĥaelo (mortinta post 1387) estis katedralkonstruestro de la katedralo de Kolonjo. Unuafoje li estis menciata en terenregistra dokumento el 1353 kiel magister fabricae ecclesiae Coloniensis (konstruestro de la kolonja preĝejo) kune kun sia edzino Druda. Sekvas pluaj mencioj en 1364 lige kun lia filino Lisa, 1365–1368 kun filo Petro, en 1369 kun filo Rotgher Micheelszoon van Colen, en 1387 kun filino Drutginis, kiu estas edziniĝinta kun Heinrich von Gmünd, nevo de la konstruestro de la katedralo Sankta Vito je Prago Peter Parler. Lia posteulo kiel katedralkonstruestro fariĝis Andreas von Everdingen.
Bergün/Bravuogn
Pri la komunumo
Bergün/Bravuogn (germana nomo Bergün, romanĉa nomo Bravuogn, por emfazi la dulingvecon oficiale skribata per la duobla nomo) estas ĉefloko de la komunumaro Bergün kaj komunumo de la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 474 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Bergün situas en la supra parto de Albulovalo. La komunuma teritorio etendiĝas ĝis la kulmino de Albulopasejo. Sub la pasejo komenciĝas per diversaj fontoj la rivero Albulo. Sur la komunua teritorio situas la Lago de Palpuogna, kiun nutras kaj de kiu denove elfluas la rivero Albulo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Bergün/Bravuogn ankaŭ la vilaĝetoj Preda ĉe la pasejo, Latsch kaj Stugl/Stuls.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bergün/Bravuogn limas al Bever, Davos, Filisur, La Punt Chamues-ch, Samedan, S-chanf, Tinizong-Rona, kaj Zuoz.
Trafiko
Tra Bergün pasas la vojo n-ro 749 de Tiefencastel tra Albulopasejo al Engadino. Tra la pasejo pasas ankaŭ la fama Albulolinio de Retia Fervojo, kiu disponas pri pluraj stacidomoj sur la teritorio de Bergün/Bravuogn. Ek de la jaro 2008 tiu fervojlinio estas Monda Heredaĵo de UNESKO.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bergün/Bravuogn datiĝas el la jaro 1209 kiel Bregonio. Dum mezepoko en Bergün/Bravuogn regis la episkopo de Koiro. En la jaro 1537 la civitanoj de Bergün/Bravuogn sin liberaĉetis de la episkopa servuteco. Ĝis 1853 Bergün/Bravuogn estis tiam ĉefloko de la samnoma tribunalkomunumo. En la jaro 1854 estis kreita la komunumaro Bergün, al kiu ankaŭ apartenis Filisur, Wiesen, Latsch kaj Stuls. En la jaro 1912 Latsch kaj en 1920 Stugl/Stuls estis integritaj al la komunumo Bergün/Bravuogn.
Per la traboro de Bergünerstein en 1696 kaj konstruo de veturebla vojo en la jaro 1865 la trafiko trans la Albulopasejo akiris gravecon. La malfermo de la Albulolinio de Retia Fervojo malfermis la regionon al la turismo.
Saint-Sulpice-le-Dunois
Saint-Sulpice-le-Dunois estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 634 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
La komunumo situas sur plataĵo, kiun norde limas la valo de la rivero Creuse.
Geografio
Saint-Sulpice-le-Dunois etendiĝas sur 30,85 km², kaj havis 634 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Sulpice-le-Dunois situas je alteco de 546 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Sulpice-le-Dunois apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Delafont, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La preĝejo de Saint-Sulpice-le-Dunois estas rimarkinda pro sia okcidenta portalo de la 12-a jarcento kaj pro sia dika fortikigita sonorilturo.
Administrado
Saint-Sulpice-le-Dunois apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Curtatone
Curtatone estas komunumo de Italio.
Villard
Villard estas la nomo de la sekvantja lokoj.
19643 Jacobrucker
19643 Jacobrucker estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gyula Faigel
Gyula FAIGEL [djula fajgel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Faigel Gyula estas hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
Gyula Faigel naskiĝis la  1954 en Ormosbánya.
Biografio
Gyula Faigel frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1974-1979. Post 2 jaroj li doktoriĝis. Li komencis sian karieron en filio de MTA. Inter 1985-1987 li esploris en Atlanta (Georgio). Li instruas ankaŭ en universitato en Budapeŝto. Li okupiĝas precipe pri Ikso-radioj, Gama-radiado kaj hologramo. Li ricevis diversajn premiojn inter 1989-1999.
NGC 2894
NGC 2894 (aliaj indikoj — UGC 5056, MCG 1-24-24, ZWG 34.51, IRAS09268+0756, PGC 26932) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Balkanlatinida lingvaro
La Balkanlatinida lingvaro estas latinida subfamilio de la hindeŭropa lingvaro kiu iĝis en sudorienta de eŭropo el la vulgara latino. Ĝi entenas la Rumanan, la Arumanan, la Istrorumanan kaj la Meglenorumanan.
Martin Behaim
Martin Behaim (6a de oktobro 1459 – 29a de julio 1507), konata ankaŭ kiel Martin von Behaim kaj de variaj formoj de Martin of Bohemia (Martinus Bohemus kaj de Boëmia; Martinho da Boémia; Martin Behaim von Schwarzbach) estis germana maristo, artisto, kosmografo, astronomo, filozofo, geografo, kaj esploristo je la servo de la portugala reĝo Johano la 2-a. Liaj mapoj estas foje tenitaj kiel influa por la Epoko de Malkovroj, sed li estas nune plej bone konata pro sia Erdapfel, nome la plej antikva survivanta globuso en la mondo, kiun li produktis por la Imperia Urbo Nurembergo.
Oliveira
En tiu ĉi urbo naskiĝis fama sciencisto, Carlos Chagas.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Santa María Yolotepec
Santa María Yolotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Yolotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 444.
Geografio
Santa María Yolotepec apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 431 loĝantojn. El tiuj estis 201 viroj kaj 230 virinoj. La komunumo havas surfacon de 42,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1960 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 144 indiĝenoj. El tiuj 112 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 112 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
The Loneliness of the Long Distance Runner (filmo)
The Loneliness of the Long Distance Runner estas brita filmo de 1962 bazita sur mallonga rakonto samnoma. La scenaro, same kiel la rakonto, estis verkita de Alan Sillitoe. La filmo estis reĝisorita de Tony Richardson, unu el la novaj junaj kinreĝisoroj kiu eliris el la etoso de la dokumentaj filmoj, nome serio de filmistoj el la 1950-aj jaroj konataj kiel movado de Free Cinema.
La verko fokusas al Colin, malriĉa junulo el Nottingham el deprima hejmo en areo de laborista klaso, kiu havas malesperajn planojn en sia vivo kaj malmultajn interesojn krom krimeto. La knabo turniĝas al long-distanca kurado kiel metodo kaj de emocia kaj de fizika fuĝomaniero el sia situacio.
La rolo de Colin estis ludita de Tom Courtenay. La ĉefrolulo estis sendita al korektejo por junuloj, kie li trovas en atletiko manieron eliri el aĉa situacio, dum la zorganto same klopodas uzi tiun metodon por plibonigi la ĝeneralan kondiĉon de junulo.
Sedmerovec
Sedmerovec (hungare Szedmerőc [sedmerOc]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sedmerovec situas proksime de la ĉeĥa landlimo, fine de mallonga sakovojo. Ilava troviĝas je 7 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1229 en formo "Myleuch". En 1784 loĝis tie 246 vilaĝanoj (44 familioj) en 37 domoj, en 1828 317 vilaĝanoj en 41 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szedmerőc 359 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sedmerovec 409 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Karaĉev
Karaĉev (Карачев) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.
Al-Kunajtira
Al-Kunajtira (arabe القنيطرة, latinliterigo laŭ DMG al-Qunaiṭira, ankaŭ latinliterigata Qunaitra, Quneitra aŭ Kuneitra) estas urbo sur la Golanaj Altaĵoj en Sirio. La urbo teorie estas la administra centro de la siria gubernio Al-Kunajtira, sed kadre de la sestaga milito de 1967 kaj pli poste plue kadre de la milito de Jom Kippur la armeo de Israelo komplete detruis la urbon. Ekde la jaro 1981 la israela registaro deklaris esti aneksinta la gubernian teritorion - kvankam la Unuiĝintaj Nacioj sekvarjare deklaris tiun anekson nevalida. La urbaj ruinoj situas en alteco de 985 metroj super la marnivelo.
58569 Eboshiyamakouen
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la parko Eboshiyama Kouen en la suda parto de Nan'jo, oazo por la civitanoj. Multenombraj turistoj vizitas la parkon por vidi la sakurojn je la printempo.
Karaĉev
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15224501.
La urbo estis fondita en jaro 1146.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La interurba telefona kodo estas 08335, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.