cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nedlitz (Fläming)
Nedlitz ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Zerbst (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 687 loĝantojn.
(39301) 2001 OB100
(39301) 2001 OB100 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo malkovrita la far'de la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Iván Bradányi
Iván Bradányi [bradAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bradányi Iván estis hungara tekstopoeto, tradukisto, verkisto, poeto.
Iván Bradányi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Bradányi faris la unuan poemotradukaĵon (La vie en rose de Edith Piaf) en 1947. Post 2 jaroj jam similaj tradukaĵoj aperis, en la sama jaro li ricevis postenon en la Hungara Radio. Li laboris kune kun preskaŭ ĉiuj popularaj ŝlagrokomponistoj tiutempe, ekzemple Dénes Buday, Szabolcs Fényes, András Bágya, Ottó Vincze. Li estis partoprenanto de la hungara revolucio de 1956, poste li disidis. Inter 1958-1960 li studis helpe stipendio en fakultato de Aix-en-Provence, poste ĝis 1972 li vivis en Londono kaj Barcelono, Hejmenveninta li denove estis ekstera laboristo de Hungara Radio, inter 1976-1990 li jam havis tie posteneton. Liaj tekstoj estis interpretitaj de Márta Záray, János Vámosi, György Korda, Zsuzsa Cserháti, Péter Máté, Kati Kovács, eĉ Klári Tolnay, László Márkus kaj Zoltán Latinovits. Ekde 1995 li estas ekstera tradukisto de revuo, inter 1996-2004 li estis artista gvidanto en eldonejo. Li tradukis ofte ankaŭ desegnofilmojn. Li ricevis premiojn inter 1988-2011.
Alfortville
Alfortville estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Val-de-Marne kaj en la Pariza Regiono.
La urbo estas trafluata de la Sejno kaj de la Marno, kaj havas proksimume 37.000 loĝantojn.
Marcelle Lender
Marcelle Lender (propranome Anne-Marie Marcelle Bastien, 1862-1926) estis franca kanzonistino kaj dancistino, hodiaŭ konata precipe el bildoj de Henri de Toulouse-Lautrec. La plej fama bildo de Lender de Lautrec estas registro de ŝia dancprezentiĝo en opereto Chilpéric de Florimond Hervé, kiu hodiaŭ troviĝas en vaŝingtonaj kolektoj de National Gallery of Art.
Dustria arasario
La beko montras tre klare markitan flavan bazobordon, malsupran makzelon nigran, supran makzelon kun nigraj bazo kaj supra bordo, suba bordo kun tre markita dentarformo, ruĝa pinto kaj flava ĝenerala koloro pli flave en unua duono kaj pli pala en pinta duono, preskaŭ blankeca. La supraj kruroj estas brunaj.
La specio troviĝas en nordokcidenta Brazilo, al orienta Kolombio, Ekvadoro, nordorienta Peruo kaj suda Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj, sed ne inondeblaj, pli malofte en inondeblaj kaj foje en iom pli altaj teroj ĝis 900 m de altitudo.
Ili vivas, kiel aliaj arasarioj, en grupoj de ĝis 10 membroj kaj flugas laŭ rektaj linioj. Ili nestumas ĉefe en jam uzitaj arbonestoj, kiujn la masklo aranĝas post allogado de la ino, kiu demetas 2 al 4 ovojn.
Lloydminster
Lloydminster estas Kanada urbo kun la malkutima geografia trajto situi ambaŭflanke de provinca limo. Malkiel la plimulto de tiaj kazoj, Lloydminster ne estas paro de ĝemelaj urboj ambaŭflanke de limo kiuj simple havas la saman nomon sed efektive korporaciiĝis kiel unu urbo kun unu municipa administracio.
La provinca limo kondukas de nordo al sudo, rekte sur la 50-a avenuo (Meridiana Avenuo) en la centro de Lloydminster. Oni konsideras adresojn situantaj oriente de la 50-a avenuo esti en Lloydminster (Saskaĉevano) kaj adresojn situantaj okcidente de la 50-a avenuo esti en Lloydminster (Alberto). Situanta je latitudo 53° 17' norde, Lloydminister estas la plej norda urbo de Saskaĉevano.
Laŭ la municipa censo de 2005, 23.632 homoj loĝas en Lloydminster, de kiuj 15.487 (65,5%) loĝas en Alberto kaj 8.148 (34,5%) loĝas en Saskaĉevano. Laŭ la federacia censo de 2001, Lloydminster havis entute 20.988 loĝantojn, de kiuj 13.148 (62,6%) loĝis en Alberto dum 7.840 (37,4%) loĝis en Saskaĉevano. De 1996 ĝis 2001 la loĝantaro kreskis je 16,2% sur la Alberta flanko dum ĝi kreskis je 2,7% sur la Saskaĉevana flanko.
Kotaro Nakao
Kotaro Nakao (中尾 幸太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Cauroy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
20006 Albertus Magnus
20006 Albertus Magnus estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana teologo, filozofo kaj natursciencisto Alberto la Granda (latine : Albertus Magnus, 1200 ? – 1280), erudiciulo de la 13-a jarcento kun universala kono. Li larĝe kontribuis al la plantoscienco kaj bestoscienco.
Radisson (metroo de Montrealo)
Radisson estas stacio de la Metroo de Montrealo sur verda linio, situanta en arondismento Mercier–Hochelaga-Maisonneuve de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Faustin-Archange Touadéra
Faustin-Archange Touadéra estas politikisto de la Centr-Afrika Respubliko. Inter la jaroj 2008 kaj 2013 li estis la ĉefministro de sia lando, kaj ekde la jaro 2016 estas la ŝtata prezidanto. Li naskiĝis je la 21-a de aprilo 1957 en la urbo Bango, sed la familio origine venis de la urbo Damara norde de Bangui. Kiel antaŭuniversitatan lernejon li vizitis la kolegion Barthelemy Boganda. Poste li vizitis unue la universitaton de Bango kaj poste la universitaton de Abiĝano. En la universitato de Lille en Francio li diplomiĝis en matematiko. En 2004 li fariĝis vicĉefo de la universitato de Bango.
Touadéra nomiĝis ĉefministro fare de la prezidanto François Bozizé la 22-an de januaro 2008.
Radiadilo
Radiadilo estas la aparato kiu ebligas interŝanĝi varmon inter du medioj, el kiuj unu estas la media aero. Ĝi utilas ĉu por disradiigi la nedeziratan varmon for el objekto aŭ maŝino por eviti ties trovarmigon aŭ por profiti ĝin, por varmigo de spaco aŭ objekto. Ĝenerale radiadilo funkcias per konvekto, sed ankaŭ per radiado, el kio venas ĝia nomo. Oni uzas tiun nomon ankaŭ por la varmointerŝanĝilo kiu donas, aŭ foje, ricevas, la varmon al aŭ el la media aero.
Laŭ Francisko Azorín radiadilo estas Aparato konsistanta el metala tubaro por centrigi k. distribui la varmon, kiun ĝi ricevas el kaldrono. Li indikas etimologion el la latina radiare (disĵeti).
La du ĉefaj konataj tipo de radiadiloj estas tiuj de aŭtomotoroj kaj tiuj por hejtadi ĉambron vintre.
Neopentila jodido
Neopentila jodido aŭ neoamila jodido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj neopentanolo. Neopentila jodido estas senkolora aŭ flaveca brulema likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Neopentila jodido prezentas jodatomon ligitan al neopentila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Joncherey (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Goĝong de Koreio
Goĝong de Koreio (Koree: hangule 고종 광무제, hanĝae 宗光武帝; en angleca ortografio Gojong) (25-an de julio, 1852 ĝis 21-a de januaro, 1919) estis reganto de Koreio, la 26-a reĝo de la Dinastio Ĝoseon-a (1863-1897) kaj la unua estro (sub la nomo Imperiestro Gŭangmu)de la Korea Imperio (1897-1907). Lia patro regis por li ĝis lia plenaĝiĝo.
Goĝong strebis por aserti kaj rekonigi la sendependecon kaj suverenecon de Koreio kontraŭ la premoj kaj pretendoj de Ĉinio, Rusio kaj Japanio, kiujn li uzis ĉiun kontraŭ la aliaj. Post la japana venko en la Ĉina-japana milito (1894-1895) li proklamis la imperion (1897) por kontraŭpremi la japanan minacon, sed post la Rusa-japana milito (1904-1905) la japana registaro devigis lin akcepti "konsilantojn" japanajn ĉe la kortego. En 1905 traktato inter Koreio kaj Japanio senigis Koreion je ĝia sendependeco. Responde, Goĝong sendis reprezentantojn al la Packonferenco de 1907 en Hago; japana premado baris ilin de alparolado al la konferenco, sed ilin intervjuis la gazetaro, kaj reage la japana imperiestro devigis ke Goĝong abdiku favore al sia filo Sunĝong.
Salignac-de-Mirambeau
Salignac-de-Mirambeau [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 162 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Salignac-de-Mirambeau situas en la sudo de Charente-Maritime, sudokcidente de Jonzac.
Streptococcus
Streptokokoj - latine singulara genra nomo streptococcus, el la du malnovgrekaj vorteroj στρεπτός. streptós ‚plektita‘ kaj κόκκος, kókkos ‚kerno‘ aŭ ‚grajno‘ - estas globoformaj, gram-pozitivaj bakterioj, kiuj prefere grupiĝas en diverslongaj ĉenoj, malpli ofte en paroj. Streptokokoj estas nemoveblaj kaj ne kreas sporojn. Kutime ili grandas inter 0,5 kaj 2.0 mikrometroj. Ili digestas precipe karbonhidratojn kaj en tiu digesto kreas laktoacidon. Bona medio por kresko kaj plurobligoj estas vasta temperatura gamo inter -10 °C kaj +45 °C, ideala medio temperaturo ĉirkaŭ 37 °C, la kutima senfebra homa korpotemperaturo.
Steptokokoj oftas en la korpoj de homoj kaj aliaj mamuloj, kaj kutime ne kaŭzas malsaniĝon. Se tamen pro bakterie favoraj kondiĉoj aŭ malforta homa imuna sistemo la bakterioj ricevas la eblecon forte plimultiĝi, povas ekesti severaj infektaj malsanoj.
Klasigo kaj medicina signifo
Kutime oni klasigas la streptokokojn laŭ la klasifika sistemo de Lancefield. Iuj streptokokaj specioj ekzistas en multaj subformoj kun diversaj antigenaj tipoj. Ekzemple de la specio streptococcus pneumoniae konatas 84 diversaj bakteriaj "triboj", kiuj diferencas en la strukturo de sia polisakarida surfaco.
Beta-hemolizaj streptokokoj de la grupo B estas infekta risko por ĵusnaskatoj: ili per vagina infekto de la patrino dum la nasko povas transiĝi al la novnaskato, kaj aparte en frunaskitoj povas kaŭzi sepson, meningiton kaj pneŭmonion. Tiukaze rekomendatas terapii la patrinon dum la naskoperiodo, ekde la unuaj naskospasmoj, per antibiotikoj.
Streptokokoj de la serologia grupo D oni kutime traktas kiel propran kategorion, nomatan enterokokoj.
Ŝiŝatovac
Ŝiŝatovac, serbe Шишатовац, slave Šišatovac estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Eŭporio (luno)
Eŭporio estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Vera T. Sós
Vera Turán Sós [ŝOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo '''Turán. Sós Vera''' estis hungara matematikisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1990), membro de Aŭstra Scienca Akademio (1995). Ŝia edzina nomo (kutima en Hungario estis Turán Pálné. Majusklo T estas mallongigo de Turán. Ŝia edzo estis Pál Turán. Vera T. Sós naskiĝis la  1930 en Budapeŝto kaj mortis la 22-an de marto 2023.
Biografio
Vera Turán Sós frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1948-1952, kie ŝi lernis precipe de Pál Erdős kaj Alfréd Rényi. Post la diplomo ŝi restis samloke en la universitato por instrui, krome ŝi edziniĝis kaj baldaŭe naskis 2 filojn. Ŝi profesoriĝis en 1980. Post 2 jaroj ŝi estis nomita katedrestro, krome ŝi ricevis postenon ankaŭ en matematika instituto. Ŝi doktoriĝis en 1980 antaŭ la akademio. Ŝi okupiĝas pri nombroteorio, kombinatoriko, grafeteorio. Ŝi ricevis memormedalon en 1974, 4 premiojn inter 1983-2006.
Eŭporio (luno)
Malkovro
Ĝin malkovris Scott S. Sheppard, kaj sia teamo de la Universitato de Havajo, per observoj faritaj inter la kaj la.
Ili anoncis la la malkovron de dekunu lunoj, inter kiuj Eŭporio, kiu ricevis la maldaŭran nomon S/2001 J 10
Roko (reliefa)
Roko estas malmola tavolo de la terkrusto, kuŝanta sub la humo, aŭ parto el tia tavolo, elstaranta masive super la tero akvo.
Eŭporio (luno)
Nomo
La Ĝi ricevis, aprobata de IAU, la nomon Eŭporio, laŭ Euporia (greke Ευπορια) , unu el la Horoj de la helena mitologio, personiganta la abundecon.
Roko (reliefa)
Laŭ sia genezo, situo la rokoj povas havi siajn specifajn nomojn: rokkudrilo, rokturo, rokmuro, rokremparo, rokpiramido, rokfumtubo, rokelstaraĵo kaj simile. Pli ampleksaj teritorioj kun rokoj estas nomataj rokurboj.
Rohoznice (distrikto Pardubice)
Vilaĝo Rohoznice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en milde ondoforma pejzaĝo inter riveroj Cidlina kaj Elbo, 7 km norde de la urbo Lázně Bohdaneč. Vivas ĉi tie.
Eŭporio (luno)
Orbito
Ĝia orbito similas tiujn de la ano de la ananka grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 19 300 000 kaj 22 700 000 km, kaj klinangulojn inter 145,7° kaj 154,8°rilate al la Jupitera ekvatoro. Se Eŭporio aniĝus al la ananka grupo, ĝi estus plej interna luno de tiu grupo.
Roko (reliefa)
La rokoj estas ekstremaj postenoj, ilia ekstrema karaktero dependas ne nur de minerala substrato kaj ties ecoj, sed ankaŭ de ekstera formo, orientado kaj ekspozicio de rokmuroj. Vegetaloj kreskantaj sur rokoj nomiĝas petrofitoj.
Ŝiŝatovac
Situo
Ŝiŝatovac situas sur deklivoj de Fruŝka Gora fine de sakovojo.
Rohoznice (distrikto Pardubice)
Historio
Arĥeologiaj trovaĵoj atestas prisetlon jam en pratempo. En antaŭhusanaj tempoj la vilaĝo apartenis al la monaĥejo de Opatovice, en la jaro 1436 oficiale akiris ĝin Diviš Bořek el Miletínek kaj en la jaro 1491 de Mikuláš el Chrast aĉetis ĝin Vilém el Pernštejn.
Somerkasteleto
Pseŭdogotika ĉasista somerkasteleto, okcidente de la vilaĝo, en arbaro super la fiŝlago Klechtávecký estis konstruita en la jaro 1880.
Malgrandaj objektoj
En centro de la vilaĝo sub tilioj estas kalvaria kolono kaj kampanileto. Sur orienta flanko de la vilaĝo situas forĝejo.
Naturo
Super la vilaĝo, sur Klechtávecký rivereto estas jam menciita Klechtávecký fiŝlago. Ĝia areo estas 1,5 ha kaj volumeno 12.000 m³.
Nordokcidente de Rohoznice troviĝas nealta arbara deklivo nomata "Víno", ĉar iam estis ĉi tie vitejo. Temas pri termofila kverkarbaro kun apero de raraj kreskaĵspecioj, ekzemple Arbara arkteo (Arctium nemorosum), Oficina stakio (Betonica officinalis), Persikfolia kampanulo (Campanula persicifolia), Malgranda skorzonero (Scorzonera humilis), Blanksprona violo (Viola mirabilis) kaj aliaj.
Legendo
En arbaro super la fiŝlago Klechtávecký estas postrestaĵoj de iama fortikaĵeto. Oni rakontas, ke ie en tiu loko estas en la tero kaldrono kun valora trezoro.
Ŝiŝatovac
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Ŝiŝatovac 218 homoj, (209 serboj (96 %), 4 kroatoj, 2 hungaroj kaj aliaj).
Roko (reliefa)
Rokoj estas ne nur hejmo de vegetaloj, sed ili estas ankaŭ elserĉata hejmo de birdoj.
Rokoj kun vertikalaj muroj pro sia nealirebleco fariĝis objekto de interesoj de homoj, kiuj klopodas venki nature kreitajn altaĵojn. Superante ilin ĉiu montogrimpanto elektas sian stilon, per kiu li superas la rokon (libera grimpado kaj teknika grimpado).
Rokoj kaj rokaĵoj
Kelkaj lingvoj malhavas klarajn terminojn por distingi inter rokoj kaj rokaĵoj; ekz-e angle por ambaŭ povas servi «rock», kaj france, «roche»; aliflanke la germana, rusa, ĉeĥa zorge distingas la terminojn por tiuj malsamaj aferoj (germane Fels kaj Gestein, ruse скала kaj порода). En la esperanta tradicio la pli ĝeneralan nocion esprimas rokaĵo.
PIV francmaniere uzas la saman konfuzan terminon por la du nocioj (sub «roko»); NPIV por la signifo, kutime esprimanta per «rokaĵo», uzas vorton «petro».
(31346) 1998 PB1
(31346) 1998 PB1 estas tre malgranda, hela duopa amora asteroido malkovrita la de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Altlernejo de belartoj (Rusio)
Altlernejo de belartoj (Rusio) aŭ la moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo ( Моско́вское учи́лище жи́вописи, вая́ния и зо́дчества) estas lulilo de multaj rusiaj artistoj funkciinta ekde 1843 ĝis 1918.
Historio
En 1838 la moskva societo de belartoj luis konstruaĵon en Mjasnickaja strato, 21 por instrui pentrarton al talentaj knaboj senkoste. La bela palaco konstruita laŭ projekto de elstara rusa arkitekto Bazilo Baĵenov fine de la 18-a jarcento troviĝas encentre de Moskvo kaj estas ofte menciata en multaj skribaj fontoj kiel unu el rimarkindaj vidindaĵoj de la rusia ĉefurbo.
En 1843 la societo aĉetis ĝin kaj fondis tie lernejon de pentrarto kaj skulpturo. Ekde 1865 en ĝi oni ankaŭ instruis arkitekturon. Diplomitoj havis samajn rajtojn kaj priveligiojn kiel iliaj kolegoj studintaj en Rusia Akademio de Belartoj (Sankt-Peterburgo).
Kresta serpentaglo
La Kresta serpentaglo (Spilornis cheela) estas mezgranda rabobirdo kiu troviĝas en arbaraj biotopoj tra tropika Azio. En ties disvastigata teritorio, estas konsiderinda variado kaj kelkaj fakuloj preferas trakti kelkajn el ties subspecioj kiel komplete separataj specioj. Pasinte kelkaj specioj kiujn ĉiuj fakuloj nune agnoskas kiel separataj estis traktataj kiel subspecioj de la Kresta serpentaglo, inklude tiujn de la Filipina serpentaglo (S. holospila), Andamana serpentaglo (S. elgini) kaj Sudnikobara serpentaglo (S. klossi). Ĉiuj membroj ene de la specikomplekso havas grandajn rimarkindajn kapojn kun plumoj pinte kiuj havigas homecan kaj krestecan aspekton. La vizaĝo estas nuda kaj flava kune kun la vaksaĵo kaj la povegaj piedoj estas senplumaj kaj tre skvamecaj por eviti defendon de serpentoj. Ili manĝas ĉe la arbara kanopeo montrante ĉe siaj flugiloj kaj vosto larĝajn blankanigrajn striojn kaj ofte alvokante per penetra kaj familiara tri- aŭ dunota alvoko. Tiuj agloj ofte manĝas serpentojn, kio havigas ties nomon kaj situas ilin kun la serpentagloj de la genroj Circaetus en la subfamilio Cirkaetenoj.
Altlernejo de belartoj (Rusio)
Historio
Ekde 1896 la lernejo iĝis altlernejo (universitato), en kiu oni instruis krome la ĝeneralajn lernofakojn. Studa kurso por pentristoj kaj skulptistoj daŭris ok jarojn, por arkitektoj - dek jarojn.
Kresta serpentaglo
Aspekto
Tiu mezgranda, malhelbruna aglo estas fortika, kun rondoformaj flugiloj kaj mallonga vosto. Ties mallonga blankanigra ventumilforma kresto havigas al ĝi dikkolan aspekton. La nuda vizaĝa haŭtaĵo kaj piedoj estas flavaj. La subaj partoj estas punktecaj blanke kaj flavecbrune. Ripoze la flugilpintoj ne atingas ĝis la vostopinto. Dum ŝveba flugado, la larĝaj kaj padelformaj flugiloj teniĝas kiel neprofunda litero V. La vosto kaj subflugiloj estas nigraj kun larĝaj blankaj strioj. Junaj birdoj montras multan blankon kape.
Disvastiĝo
Laŭlonge de ties disvastigata teritorio tra tropika Azio, oni indikis 21 populaciojn kiuj estis markitaj kiel subspecioj. La plej disvastigata subspecio estas la nomiga laŭlonge de la subhimalaja teritorio en Barato kaj Nepalo, melanotis en duoninsula Barato, spilogaster de Srilanko, burmanicus en plej parto de Hindoĉinio, ricketti en norda Vjetnamio kaj suda Ĉinio, malayensis de Malaja duoninsulo kaj norda Sumatro, pallidus el norda Borneo, richmondi el suda Borneo, bido el Javo kaj Bali, batu el suda Sumatro kaj insuloj Batu, hoya el Tajvano, rutherfordi el Hajnano, kaj palawanensis el Palavano. La restaj subspecioj estas ĉiuj limigitaj la pli malgrandaj insuloj: davisoni en Andamanoj, minimus (centra Nikobara serpentaglo) el centraj Nikobaroj, perplexus (Rjukjua serpentaglo) el Rjukju, natunensis (Natuna serpentaglo) el Natuna, abbotti (Simeulua serpentaglo) el Simeulue, sipora (Mentavaja serpentaglo) el Mentavajoj, asturinus (Niasa serpentaglo) el Niaso, kaj baweanus (Bavea serpentaglo) de Baveo.
La lastaj sep (kun komunaj nomoj parenteze) estas foje traktataj kiel separataj specioj. Kvankam la Kresta serpentaglo restas disvastigata kaj komuna ĝenerale, iome de la taksonoj kiuj estas limigitaj al malgrandaj insuloj supozeble havas relative malgrandajn populaciojn kiuj verŝajne estas de ĉirkaŭ centoj da ekzempleroj. La plej rara estas probable la Bavea serpentaglo kun malpliiĝanta populacio de ĉirkaŭ 26–37 paroj, kiu estas draste endanĝerita.
La nomiga subspecio havas nigran gorĝon dum la duoninsula barata formo havas brunecan gorĝon. Estas klinaj latitudinaj variadoj, tiele ke la grando malpliiĝas suden. La taksonoj de malgrandaj insuloj estas ĝenerale pli malgrandaj ol la taksonoj el la azia kontinento aŭ de pli grandaj insuloj. Tiu fenomeno estas konata kiel insula nanismo.
La specifa nomo cheela devenas el hinda nomo de milvoj.
Altlernejo de belartoj (Rusio)
Post 1918: plua historio
En 1986 la Sovetia registaro redonis la konstruaĵon al la nova Instituto de pentrarto, skulpturo kaj belarta pedagogio, laŭ iniciato de fama pentristo Ilja Glazunov. Poste ĝi renomiĝis kiel la Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Glazunov iĝis ĝia rektoro.
Kresta serpentaglo
Kutimaro kaj ekologio
La Kresta serpentaglo, kiel ties komuna nomo sugestas, estas specialista reptiliomanĝanto kiu ĉasas super arbaro, ofte ĉe akvo, serpentojn kaj lacertojn. Ĝi situas kun la serpentagloj de la genro Circaetus en la subfamilio de Cirkaetenoj.
Ĝi troviĝas ĉefe ĉe areoj kun densa vegetaĵaro kaj en malaltaj montetoj kaj en ebenaĵoj. Tiu orientalisa specio estas de loĝantaj birdoj, sed en kelkaj partoj de ties teritorio ili troviĝas nur somere.
La alvoko estas distinga Kluii-ujp-ujp kun la unua noto pli altatona kaj ascenda. Ili ege alvokas matene el ripozejoj post ioma tempo kaj ili ascendas danke al termiko. Ili foje persekutas serpentojn surgrunde.
La reprodukta sezono estas ĉefe vintre al printempo. La nesto estas granda platformo konstruita alte en arbo. En centra Barato, oni uzas ofte la Terminalia tomentosa. La nestoj estas kovrataj per verdaj folioj el arbo kie oni estas. La kutima ovaro estas de ununura ovo kvankam foje la ino demetas du, sed nur unu ido estas sukcese bredata dum unu sezono. La nestoj estas defendataj de la gepatroj.
(31346) 1998 PB1
Ĝia spektra klaso "Sq" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Bürg
Bürg estas inter alie
(31346) 1998 PB1
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Marso.
Ĝi estas terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido : ĝia tera MOID estas 0,1426 astronomia unuo (21,330 milionoj da kilometroj).
Ĝi pasas iom malpli proksime de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,14941 astronomia unuo (22,351 milionoj da km).
20007 Marybrown
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mary J. Brown, kiu helpis organizi la arkivon da fotaj platoj de la Schmidt-teleskopo Samuel-Oschin ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio. Tiu projekto de ok monatoj estis plenumita en 2002 far de sindonema grupo da volontuloj, kies Mary estis valora ano.
(31346) 1998 PB1
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de P. Pravec, P. Kušnirák, K. Hornoch, P. Fatka, H. Kucakova kaj C. Snodgrass per observoj de, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,35 ± 0,11 km, orbitan de ĉirkaŭ 3,6 km kaj  de 2,308 ± 0,004 tagoj (55,4 ± 0,1 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
MKV
MKV povas esti:
Mumintroloj
La Mumintroloj (mumintrollen; muumi(peiko)t) estas hipopotamosimilaj fikciaj estaĵoj el la grupo de troloj de la skandinavia mitologio, kreitaj de la svedlingva finnlanda verkistino Tove Jansson (1914–2001). Mumintroloj estas plejparte kalvaj, sed Snorkfröken/Niiskuneiti havas frontajn harojn. Esperantlingvaj legantoj konas ilin de la novelaro Muminvalo, kiu tamen estas nur unu el sume 13 libroj pri la fikciaj estaĵoj. La mumintroloj vivas en la idilia Muminvalo ie en Finnlando. Ili grandas proksimume 50 centimetrojn, havas mallongharan pelton, penikopintan voston kaj bone moviĝas en kaj sur la akvo: ili kaj sperte naĝas kaj plonĝas, kaj lerte navigas boatojn.
Muminoj estas strangaj neĝbul-similaj estaĵoj kiuj aspektas plejparte kiel kruco inter homo kaj hipopotamo kaj kies lingvo estas en Svedio konata per nomo muminsvenska. Muminoj ne ŝajnas havi genitalojn. Koncerne Moominmamma, oni devas mencii, ke en unu epizodo ĝi montriĝas kiam ŝi demetas sian antaŭtukon. Mumin-fanoj multe pensis pri kiel Muminmamma kaj Muminpappa kreis Mumintrollen. Unu ebleco estas ke Muminpaĉjo, Muminpanjo kaj la Mumintrolo estas tri gefratoj, ĉi-lasta el kiu estas enscenigita kiel la infanoj de la unuaj du. Laŭ la teorio, ilia patro estas homo kaj ilia patrino estas hipopotamo. Sniff, aliflanke, eble estos ilia patra duonfrato, kies patrino estas kanguruo. Mulo estas kruco inter ĉevalo kaj azeno. Mulo estas nekapabla reproduktiĝi, kvankam ĝi havas genitalojn. Ĉevalo kaj azeno estas specioj tiel proksimaj unu al la alia ke la genitaloj de siaj komunaj idoj estas tiel malproksimaj ke mulo ne povas reproduktiĝi. Homoj kaj hipopotamo estas tiel malproksimaj ke ilia krucbredado estas ne nur nekapabla reproduktiĝi sed ankaŭ senseksa. Muminoj estas tre grasaj. Aldone al genitaloj, al mumioj mankas anuso. Estis konjektite ke la Muminoj estas ŝvelitaj de grandega kvanto de krespo. Kvankam Tove kaj Lars Jansson en la 1950-aj jaroj, kiam la Muminoj estis pli maldikaj, desegnis anuso por la Muminoj, sed la anuso estis forigita pro kialoj de modesteco. Mi supozas, ke tial la Muminoj grasiĝis kiam la japana televidserio estis farita. Ne mirinde, ke ne estas necesejo en la domo de Muminoj.
Mumintroloj ne uzas vestojn, krom bankostumo sur plaĝo.
Respondeca ne estas taŭga vorto por priskribi la loĝantojn de Muminvalo. La dieto de la Mumin konsistas nur el patkukoj kaj iom da maldika supo kiam malsane, nur la polico kaj la poŝtviro iras al laboro, ekzistas neniu lernejo en la valo kaj la Mumindomo eĉ ne estas ŝlosita nokte. Fanoj de Muminoj scivolis kie la familio Mumin ricevas la financojn por sia relative burĝa vivstilo en sia luksa domo. Almenaŭ la aŭtorsubteno de Muminpaĉjo, subteno de la Mumin-domo de la Muzeoficejo, mono apartigita de salajroj dum antaŭaj laborrilatoj - aŭ misuzo de socialasekuro estis proponitaj kiel monkaptiloj por la Muminoj. Snusmumriko estas speco de fiŝkaptisto, sed nur fiŝkaptado apenaŭ sufiĉas por profesia fiŝkaptado. Eble li faros pli enspezigan laboron en la sudo. Sniff kaj Lilla My (finne Pikku Myy) bombas la manĝaĵon de la Muminoj. Hemulo verŝajne gajnas sian porvivaĵon de siaj kultivaĵoj.
La originaj historioj de la mumintroloj - libroj, bildlibroj kaj bildstrioj - estis multfoje adaptitaj, en animaciaj filmoj, en pupteatraj prezentaĵoj kaj en sondramoj. Pro la amindaj kaj humuraj karakteroj la mumintrolaj libroj tutmonde apartenas al la populara porinfana literaturo, estis tradukitaj en pli ol 30 lingvojn kaj kaŭzis ke Tove Jansson nun estas konsiderata inter la plej konataj skandinaviaj verkistoj.
La origina libroserio
Tove Jansson inter la jaroj 1945 kaj 1970 verkis kaj ilustrigis naŭ librojn primumintrolajn:
La unuaj kvin libroj povas esti karakterizitaj kiel simpla porinfana literaturo: gajaj aventuraj motivoj difinas la rakontojn. Ofta motivo estas la pretervivo de eksteraj minacoj. La tolerema interago de la tre diversspecaj troloj en la rakontoj ankaŭ povas esti modelo por plenkreskuloj. Ekde la sesa libro la serio iom post iom transformiĝas al la ĝenro de psikologie observa dramo, kaj la rakonto pli kaj pli disvolviĝas ene de la rolulaj personecoj. Temoj nun estas internaj sentoj de devigo kaj obsedo, soleco kaj pliaĝiĝo. La sepa libro, tiu tradukita al Esperanto, formale malsamas al la aliaj: ĝi ne havas kontinuan rakonton, sed konsistas el mallongaj noveloj sen tema interligo - formo kiu poste iĝis tipa por la sekvaj porplenkreskulaj libroj de Tove Jansson.
Paralela al tiu literatura estis la ilustra evoluo: la desegnaĝoj de la unuaj volumoj estis gajaj kaj abunde akvarele kolorigitaj, en la mezaj volumoj regas nigra-blanka desegna stilo de fortaj linioj, kaj en la lastaj tri volumoj la desegnaĵoj iĝas pli kaj pli skizaj kaj malklarecaj.
Televide
Muumilaakson tarinoita estas japana animacia serio pri mumintroloj. En Finnlando oni sendas tion televide preskaŭ regule. En Svedio la serio peris tion, ke la rigardantoj aŭdis iom strangan svedan kaj komencis nomi ĝin Muminsvenska.
Bildlibroj
La unuaj tri el tiuj libroj fokusiĝas pri la detala grafikado, dum la kvara estas fota libro, kies rakonto disvolviĝas en granda modelo de mumintrola domo.
Bildstrioj
Inter la jaroj 1954 kaj 1957 Tove Jansson desegnis ĉiutage en tri bildoj aperantan bildstrion por la anglia gazeto Evening News. La motivojn ŝi parte prenis en ŝanĝita formo el siaj mumintrolaj libroj, parte tamen ankaŭ el la aktuala reala mondo. Krome la bildstrioj klare havis amuzan karakteron, ne psikologie profunde observan. Sekve la bildstrioj ne plene akordiĝas kun la fikcia kosmo de la mumintrolaj libroj.
Pro kreskanta tempopremo Tove Jansson post 21 epizodoj transdonis la bildstrian serion al sia frato Lars Jansson, kiu daŭrigis ĝin ĝis la 73-a epizodo en 1975.
Alcide d'Orbigny (Tramtransporto en Parizo)
Alcide d'Orbigny estas haltejo de Tramvojo T5 situanta en komunumo Pierrefitte.
La nomo Alcide d'Orbigny omaĝas al franca naturalisto Alcide d'Orbigny, kies nomo estis donita al apuda strato.
Izopentano
Izopentano, 2-metil-butano aŭ C5H12 estas branĉohava alkano kun kvin karbonatomoj, treege rapidbola kaj tre brulema likvaĵo sub media temperaturo kaj premo. Ĝi same estas la malpli densa substanco sub normaj kondiĉoj je temperaturo kaj premo. La normala bolpunkto estas iom pli alta ol tiu de la pentano kaj izopentano facile vaporiĝas en varma tago. Izopentano ordinare uzatas kune kun nitrogeno por havigi malaltajn temperaturojn ĝis 160 gradoj sub nulo. Naturgasoj tipaj enhavas 1% aŭ malpli da izopentano.
Suda Barato
Duoninsula Barato aŭ Suda Barato estas la areo kiu enhavas de Barato la subŝtatojn de Andra-Pradeŝo, Karnatako, Keralao kaj Tamilnado same kiel la uniaj teritorioj de Lakŝadivoj kaj Pondiĉero, kio okupas 19.31% de la barata areo. La regiono estas ankaŭ konata kiel Dravida aŭ Dravido esperante laŭ la uzo en la nacia himno.
Suda Barato kuŝas en la duoninsulo komponita de la Dekkana Altebenaĵo kaj limas kun la Araba Maro okcidente, kun la Hinda Oceano sude kaj la Golfo de Bengalo oriente. La geografio de la regiono estas diversa, kaj enhavas du montoĉnojn, nome Okcidentaj kaj Orientaj Ghatoj, kaj la altebenaĵan kernon. La riveroj Godavari, Kriŝno, Tungabadro kaj Kaveri estas gravaj konstantaj akvofluoj kaj resursoj.
Cassana (Borghetto di Vara)
Cassana estas vilaĝaro en la komunumo de Borghetto di Vara, en Italio. Ĝi konsistas el la vilaĝetoj Corneto, La Chiesa, La Via, Valle, Groppo, Prato, kaj el kelkaj ruinitaj domaroj, kiel Castello. Cassana apartenis al la komunumo de Pignone ĝis 1841, kiam ĝi transiris al Borghetto di Vara.
Chiauci
Chiauci estas komunumo de Italio. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono de la komumo estas la Sankta Georgo, kies memortago, la 23-a de aprilo, sekve estas la komunuma festotago.
John Maclean
Maclean naskiĝis ĉe Pollokshaws apud Glasgovo, la filo de potisto kiu mortis pro silikozo en 1887.
Maclean finfine doktoriĝis ĉe Glasgova Universitato dum li laboris kiel instruisto.
Li aliĝis al la Sociala Demokratia Federacio (SDF) en 1902 kaj fariĝis unu el ĝiaj ĉefaj propagandistoj en Skotlando.
Li starigis la tagĵurnalon Vanguard en kiu li deklaris en la unua eldono ke la milito montras ke la tagoj de reformo jam pasis. Oni malliberigis lin en 1915, 1916 kaj 1918 por tiaj opinioj.
Li estis brilega propagandisto kaj konvinkis multajn laboristojn pri marksismaj principoj sed ne sukcesis interveni efike en la grandegaj klasbataloj en la Glasgova regiono dum la milito aŭ ŝanĝi la antaŭjuĝojn de la sindikataj aktivuloj en pli politika direkto. Lia kuraĝa lukto kontraŭ la milito ricevis internacian rekonon kaj en 1918 li fariĝis honora soveta konsulo en Glasgovo. Tamen li rifuzis subteni la Trian Komunist-Internacion aŭ aliĝi al la Komunista Partio de Britio kaj turnis sin al kampanjado por skota sendependismo.
En 1922 li starigis novan partion kiu subtenis skotan respublikisman vidpunkton, Scottish Workers Republican Party (Skota Laborista Respublikisma Partio). Ĝi forvelkis post kelkaj jaroj, sed samnoma politika partio restariĝis dum mallonga tempo dum la 1970-aj jaroj honore al li.
József László (aktoro)
LÁSZLÓ József [pr. la:slo:] estas hungara aktoro naskiĝinta en Fugyivásárhely antaŭ 3-an de majo 1808 kaj mortinta en Kolozsvár la 10-an de majo 1878.
Kariero
Li debutis en 1827. Li havis siajn unuajn sukcesojn kiel migrantaktoro en Miskolc, Kassa, Debrecen, Nagyvárad. Unue li estis teatrestro en 1833. En 1836 li estis kunuldirektoro en Debrecen, kie apartenis al liaj aktoroj ankaŭ la pli posta fama poeto János Arany. Inter 1837 kaj 1858 li estis aktoro de la Teatro Pesti Magyar, poste de la Nacia Teatro de Pest.
Johann Melchior Birkenstock
Johann Melchior BIRKENSTOCK (naskiĝinta la en Heilbad Heiligenstadt, mortinta la  en Vieno) estis germana-aŭstra politikisto kaj instruadreformanto.
Vivo
Post studoj en Göttingen kaj Erfurto li eniris la servojn de la Aŭstra Imperio en 1763; li jam estis engaĝiĝinta por la kronadceremonio de imperiestro Jozefo la 2-a en Frankfurto ĉe Majno kaj poste ĉe la legatejoj aŭstriaj ĉe la kortegoj de Majenco, Trier kaj Kolonjo, en Palatinato kaj Saksio.
El Saksio li vokitis fare de Maria Tereza de Aŭstrio plibonigi la edukadsistemon en Aŭstrio. Post taskarfino li vojaĝis tra tuta Germanujo por viziti la plej renomajn lernejojn kaj trovi ulojn taŭgajn por tiu projektego. Post la reveno Vienon li iĝis registara konsilisto, poste kortega konsilisto kaj ĉefa cenzuristo. Kaj Maria Tereza kaj ŝia posteulo Jozefo la 2-a plene konfidis lin. Sub la regado de imperiestro Leopoldo la 2-a li nomumitis direktoro de la Departemento instruada-edukada kiun li estris ĝis 1803. Poste li retiriĝis pro sanecaj kialoj.
Graveco
Liaj meritoj por plialtigi la nivelon de instruado, kulturo kaj sciencoj ne malgrandas kaj opiniitis de ĉiuj pozitivaj. En siaj klopodoj helpis la propra klerita gusto, la ĝenerala kulturo, la bona juĝpovo kaj la raciisma sinteno malantaŭjuĝinte provi ĉion. Postlasis li krome egan kolekton da libroj, bildoj kaj artaĵoj. Rakonto pri Frederiko la 2-a kaj priskribo de monumento de arkidukino Christine (kiun kreis amiko lia Antonio Canova) havas lakonan stilon. Birkenstock mem estis en letera interŝanĝado kun multaj viroj el la tuta mondo, i.a. kun Benjamin Franklin aŭ Robertson.
Fonto
Artikolo "Birkenstock, Johann Melchior Edler von" de Ferdinand Spehr, en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 2 (1875), p. 662. (surrete.)
Brieulles-sur-Bar
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Proteacoj
La proteacoj (Proteaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo protealoj (Proteales). Ĝi enhavas preskaŭ 70 genrojn kaj ĉirkaŭ 1250 speciojn,. Ĝia tipa genro estas proteo.
James Mason
James Neville Mason (/ˈmeɪsən/; 15a de Majo 1909 – 27a de Julio 1984) estis angla aktoro. Mason akiris konsiderindan sukceson en la Brita kino antaǔ iĝi unu el la plej grandaj steluloj de Holivudo. Li estis la plej altira allogo ekonomie en Britio en 1944 kaj 1945, kun elstaraj filmoj kiel The Seventh Veil (1945) kaj The Wicked Lady (1945). Li stelulis en Odd Man Out (1947), nome la unua ricevinto de la premio BAFTA al la plej Bonkvalita Brita Filmo.
Li stelulis en multnombraj sukcesaj britaj kaj usonaj filmoj el la 1950-aj jaroj al la komenco de la 1980-aj jaroj, kiel The Desert Fox, A Star Is Born, 20,000 Leagues Under the Sea, Lolita, North by Northwest, The Prisoner of Zenda, Journey to the Centre of the Earth, A Touch of Larceny, Bigger Than Life, Julius Caesar, Georgy Girl, The Deadly Affair, Age of Consent, Heaven Can Wait, The Boys from Brazil, The Verdict, Mandingo, Murder by Decree kaj Salem's Lot.
Mason estis nomumita por tri Oskar-premioj, tri Oraj Globoj (kaj ricevis la Oran Globon en 1955 pro A Star is Born) kaj du premioj BAFTA laǔlonge de sia kariero. Post lia morto en 1984, liaj cindroj estis enterigitaj ĉe la tombo de lia amikego, la kolega angla aktoro Charlie Chaplin.
Bakonyoszlop
Bakonyoszlop [bakonjoslop] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Zirc. En la loknomo oszlop signifas kolono. Ĝis 1913 la oficiala nomo estis nur Oszlop.
Situo
Bakonyoszlop situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Zirc troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1392 en formo Ozhlop. Tiutempe la vilaĝo apartenis al fortikaĵo de Csesznek. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Poste la kampoj apartenis al familio Esterházy, kiuj venigis germanojn kaj aŭstrojn. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio.
En Bakonyoszlop migra poŝto servas.
Meksiko (apartigilo)
Meksiko povas siginifi:
Masamitsu Kanemoto
Masamitsu Kanemoto (兼本 正光, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe kaj Fagiano Okayama.
8073 Johnharmon
8073 Johnharmon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John K. Harmon, sciencisto ĉe la radio-observatorio de Arecibo. Li faris dum du jardekoj rimarkindaj kontribuojn al la planeda radara astronomio de Marso, Merkuro, de la Galilejaj satelitoj kaj de la kometoj.
Ferenc Sánta (violonisto)
Ferenc Sánta [ŝAnta], laŭ hungarlingve kutima nomordo kun distinga vorteto pli juna '''Ifj. Sánta Ferenc,''' estas hungara violonisto pri popolmuziko.
Ferenc Sánta naskiĝis la 1945 en Kaposvár.
Biografio
Ferenc Sánta devenis el cigana familio. Li komencis sian violonistan karieron en orkestro de sia patro jam en 1954, sed li samtempe lernis violonadon en muziklernejo de Kaposvár. Inter 1963-1969 li frekventis Muzikartan Altlernejon Ferenc Liszt en Budapeŝto. Li fondis orkestron en 1973 kaj li prezentis popolan aŭ ciganan muzikon. Foje li violonadis en orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, en 1969 li apartenis al orkestro en Göteborg. La Hungara Radio prezentis lian memstaran violonadon en 1972, poste ofte, kie li ludis ne nur ciganan muzikon, sed ankaŭ de Johannes Brahms, Franz Liszt, Béla Bartók. Li violonludis en la tuta Eŭropo, en Usono kaj Japanio. Li longe apartenis al Cigana Orkestro kun cent anoj. Foje li instruis violonadon. Li havas edzinon kun filo kaj filino. Li ricevis premiojn Kossuth en 2007 kaj 2023, pli frue kaj intertempe ankaŭ aliajn premiojn.
Kalifornia deliro pri oro
La kalifornia kurego pri oro - angle  California Gold Rush  – eble eĉ nomebla pli trafe laŭ la germana lingvo kalifornia "deliro pri oro" (kalifornischer Goldrausch) aŭ laŭ la hispana "febro pri oro" (fiebre del oro de California) – estis tempo inter la jaroj 1848 kaj 1854, dum kiu multaj miloj da homoj vojaĝis al Kalifornio por tie serĉi oron en la espero de fabela riĉiĝo.
La 24-an de januaro 1848 la usonano James W. Marshall en la loko Sutter’s Mill ("muelejo de Sutter"), la konstruejo por lignosegejo en la farmejo germane nomita Neu-Helvetien kaj angle New Helvetia de la svisa elmigrinto Johann August Sutter trovis la unuan ŝtonetoforman pecon de oro. La posedanto de la farmejo instrukciis al la laboristoj silenti pri la evento, sed iuj el ili tamen babilis pri la trovo de oro, kaj baldaŭ la unuaj homoj el Kalifornio elvojis al la regiono por mem serĉi pri oro aparte en la regionaj rojoj. La novjorka gazeto New York Herald la 19-an de aŭgusto 1848 raportis pri trovoj de oro. Amasaj vojaĝoj al la "oraj teritorioj" de Kalifornio ekestis post la 5-a de decembro 1848, kiam la usona prezidento James K. Polk parolis antaŭ la nacia parlamento, la Usona Kongreso. Li uzis la trovojn de oro, por pravigi la meksikusonan militon de la jaroj 1846 kaj 1947 pri la teritorio Kalifornio. Tiu prezidenta parolo oficiale konfirmis la trovojn de oro en Kalifornio.
Ortenberg (Badeno)
Ortenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kalifornia deliro pri oro
Nur malmultaj serĉantoj pri oro vere riĉiĝis, la plej multaj tamen ne, kaj tiuj kiuj vere trovis oron, ofte perdis ĝin en vetludado aŭ devis pagi amase troigitajn prezojn por simplaj varoj. Dum la jaro 1849 en la "oraj teritorioj" de Kalifornio ekzemple ovo kostis unu usonan dolaron, malnovaj gazetoj vendiĝis kontraŭ po dek dolaroj kaj kreditoj estis donitaj je interezo de po kvin procentoj semajne. La komercistoj kaj posedantoj de gastejoj sekve estis la precipaj profitantoj de la "kurego pri oro".
La senkontrola almigro de homoj krome kaŭzis ankaŭ pliajn problemojn: inter la jaroj 1849 kaj 1951 ses fojojn okazis incendioj en la urbo San-Francisko, la higienaj cirkonstancoj tie kaj en la loĝlokoj de la "oraj teritorioj" estis katastrofaj, tiel ke puloj kaj ratoj amase disvastiĝis. Dum la vintro de 1851 erupciis epidemio de ĥolero.
Antaŭ la "kurego pri oro" dum la jaro 1847 pli ol 150 000 indianoj vivis sur la teritorio de la poste usona ŝtato. Ĝis la jaro 1870 restis nur 31 000. Dum la sama tempo la suma loĝantaro de Kalifornio kreskis de proksimume 92.000 al ĉirkaŭ 560.000 loĝantoj. Pli ol 60 procentoj de la indiĝenaj indianoj mortis pro malsanoj, kiujn alportis la usonaj serĉantoj pri oro. Multnombraj pliaj estis forpelitaj de sia tradicia vivoteritorio kaj murditaj. Murdoj de indianoj estis oficiale premiitaj per mono, kaj indianaj infanoj vendiĝis kvazaŭ sklavoj. Dum la serĉo de oro pli ol 7 000 tunoj da plumbo estis elfositaj, kiuj sekve venenigis rojojn, riverojn kaj lagojn de la regiono.
Pro sia kreskinta riĉeco kaj pro la forte altiĝinta loĝantaro, Kalifornio la 18-an de oktobro 1850 kiel 31-a ŝtato estis akceptita en la ŝtataron de Usono.
Ekde la jaro 1854 la orminado estis organizita industrie kaj en granda skalo, kaj la tempo de la privataj serĉistoj pri oro estis pasinta.
Nek Sutter nek Marshall mem povis profiti de la oro: Marshall mortis komplete senmona, kaj Sutter perdis la plej grandan parton de sia grandega posedaĵo je grundo, kiu iam ampleksis vastajn partojn de la posta ŝtato Kalifornio.
Muzeo Nova Kastelo Rauenstein
La Muzeo Nova Kastelo Rauenstein (germane: Museum Neues Schloß Rauenstein) estas i.a. regionhistoria muzeo en Frankenblick, Schloßstraße nr 3.
Priskribo de la loko
La ejo estas baroka bieno kun modesta sed tamen sentebla rezideja karaktero. Ĝi konstruitis en 1690 kaj alikonstruitis kaj ĉ. la jaro 1820 kaj en 1880. Restaŭradlaboroj ampleksaj komenciĝis en 1999.
Priporcelana sekcio
Superrigardo pri la bunta gamo de la produktitaĵoj, pri la entreprena historio kaj ties influo je regionaj evoluoj konsistigas la unuan sekcion de la muzeo.
Krom historiaj kolektoj interesas ankaŭ nuntempaj porcelanaĵoj kaj ceramikaĵoj el Turingio.
Fervojo kaj industriigo
En 2002 aldonitis dua ekspozicia parto. Ĝia temo estas la historio pri la estiĝo kaj la funkciigo de la fervoja linio inter Eisfeld kaj Sonneberg, kiu estas ja en rekta konekto kun la porcelanaĵfarado respektive - poste - de aliaj industriaj branĉoj.
Bildoj, tekstoj kaj aliaj (sciencaj) dokumentoj faras tie ĉi la kadron por aparta kaj de multaj ŝatata kolektotemo - la maketaj trajnoj de la firmao Märklin.
Nedaŭraj ekspozicioj kaj kunlaboro intermuzea
En la dua supra etaĝo servas salonego por la aranĝo de nedaŭraj elmontradoj. Ofte oni jam kunlaboris ekzemple kun la Muzeo Otto Ludwig en Eisfeld. Ambaŭ muzeoj tiel esprimis la deziron krei en suda Turingio unu grandan muzeon pri porcelano.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 131-132
Shanti Devi
Shanti Devi (11-a de decembro 1926 - 27-a de decembro 1987), konata kiel Lugdi Devi (18-a de januaro 1902 - 4-a de oktobro 1925) en ŝia supozata pasinta vivo, estis hinda virino, kiu asertis memori ŝian antaŭan vivon, kaj ŝi fariĝis la temo de reenkarniĝa esplorado. Komisiono starigita de la hinda politika gvidanto Mahatma Gandhi subtenis ŝian aserton, dum alia raporto de esploristo Bal Chand Nahata kontestis ĝin. Poste, pluraj aliaj esploristoj intervjuis ŝin, kaj publikigis artikolojn kaj librojn pri ŝi.
Kastelo Mirabell
Kastelo Mirabell (Schloss Mirabell) estas historia konstruaĵo en la grandurbo Salcburgo, Aŭstrio. La palaco kun siaj ĝardenoj estas protektita kulturhereda monumento kaj parto de la Historia centro salcburga/Monda heredaĵo de Unesko.
Jack Johnson
John Arthur "Jack" JOHNSON (1878, Galveston, Teksaso, Usono - 1946) estis fama nigrulo-boksisto. Li laboris komence en havenoj, en aĝo de 19 jaroj decidis vivteni sin kiel profesia sportisto.
Kastelo Mirabell
Historio
La palaco estis konstruita proksimume 1606 sur la marbordo de Salzach-rivero norde de la mezepokaj urbomuroj, laŭ peto de princo-ĉefepiskopo Wolf Dietrich von Raitenau. La ĉefepiskopo suferis de podagro kaj havis apopleksion la jaron antaŭe; por eviti la mallarĝajn stratojn de la urbo, li decidis konstrui plezurpalacon por li kaj sia amantino Salome Alt. Konstruite ŝajne ene de nur ses monatoj laŭ italaj kaj francaj modeloj, ĝi portis unue la nomon Altenau-kastelo.
Jack Johnson
Li venkis kontraŭ blankuloj, amikiĝis kun blankaj virinoj, geedziĝis kun blankulino, havis blankan serviston, ekloĝis en kvartalo de la blankuloj kaj eĉ uzis blankan Mercedeson. Pro tiuj li iĝis defio por la blankaj rasistoj en Usono.
Kastelo Mirabell
Historio
Kiam Raitenau estis senpovigita kaj arestita sur Citadelo Hohensalzburg en 1612, lia posteulo Markus Sittikus von Hohenems forpelis Salome Alt kaj ŝian familion de la regiono. Sittikus donis al la palaco la nunan nomon italan Mirabell (do kastelo frapanta kaj bela). Ĝi estis rekonstruita en abundega barokstilo de 1721 ĝis 1727, laŭ planoj dizajnitaj fare de Johann Lucas von Hildebrandt.
Jack Johnson
La kanada Tommy Burns en 1908 - spite al neoficiala bojkoto kontraŭ Johnson - ne povis kontraŭstari al la propono de 30.000 USD por boksa matĉo kaj akceptis boksadon kun li. Li invitis Johnson "Venu 'nigger', kaj batalu kiel blankulo!" al batalo en Sidnejo, Aŭstralio. La koleriĝinta "nigger" tiel subbatis la malamikon, ke la boksadon ĉesigis la polico en la 14-a raŭndo.