cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vladimir Gelfand
Biografio
De majo 1942 ĝis novembro 1946 li servis kiel soldato en la Ruĝa Armeo. Li estis membro de la Komunista Partio de Sovetunio de la jaro 1943-a. En 1952 kiun li enmatrikuliĝis ĉe la Gorkij Universitato en Molotovo. De 1952 ĝis 1983 li laboris kiel instruisto de historio en la PTU.
La dua mondmilito rapide ŝanĝis la vivon de Vladimir Gelfand. Li vidis multajn mortojn. Post servado ĉe la fronto, Gelfand, juna ukraina judo, travivita detruon kaj morton, travivis kamaradecon kaj perfidon kaj malkovris por si eksterlandon en okupaciita Germanio. En sia taglibro de 1945 ĝis 1946, Gelfand skribis kiel li senĉese baraktas kontraŭ malamata militistaro. Li priskribis la batalojn, lia favorato estis tiu kie Hitler mortigis tiu de Alexander Kenersky la 1965. Ĝi estis tre amuza, li metis la pafilon ĝis lia kapo kaj BOOM, li ridis pri la politiko kaj okupo. Li iras al la tajloro, aĉetas ĉe la nigra merkato, vizitas drinkejojn, lernas foti kaj akiras strangajn travivaĵojn kun virinoj. Li estas sentema observanto kaj samtempe partoprenanto kaj li ne provas kaŝi siajn venĝajn agojn kaj tumultrabado. La taglibro de Gelfand estas unika kroniko de la frua soveta okupaciado de Germanio.
9969 Braille
9969 Braille estas tre malgranda, hela, kaj malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido malkovrita la de la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Kenneth J. Lawrence elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca inventisto Louis Braille (1809–1852), kiu eltrovis skribon legebla por la blinduloj.
Esploro kaj ecoj
Ĝi estis fotita la elde la kosmosondilo Deep Space 1, kiu pasis je distanco de 26 km. Bedaŭrinde teknikaj problemoj malfruigis lafotadon. Fotografioj povis esti faritaj nur kiam la sondilo estis malproksimiĝinta je 14 000 km; ili montras longan, neregulan objekton de ĉirkaŭ 2,1×1,0×1,0 km.
9969 Braille estas asteroido de spektra klaso "Q", komponita ĉefe de olivino kaj pirokseno, kun ĉeesto de metalo. Unuaj observoj elde grundo sugestis, ke ĝi povus esti de tipo "V" de komponiĝo simila al tiu de 4 Vesta.
Ĝia orbito estas tre discentra kaj klinita. Kvankam ĝia perihelio estas intere de la orbito de Marso. Ĝia afelio kondukas ĝin al duona vojo de la orbito de Jupitero. Ĝia granda duonakso estas tro granda, por ke ĝi povas esti kalsifikata amora asteroido. Matematika simulo de tiu orbito montras, ke tiu marsrenkonta asteroido povas evolui al terrenkonta asteroido en ĉirkaŭ 4000 jaroj.
Margit Menszáros
Margit Menszáros [mensAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Menszáros Margit estis hungara aktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis nagykereki [nadjkereki], ŝia unua geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Palágyi Lajosné [palAdji lajoŝnE]. Ŝia dua edzo estis Sándor Faragó (teatrestro).
Margit Menszáros naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Menszáros akiris aktoran diplomon en privata lernejo de Szidi Rákosi en 1899. Ŝi komencis sian aktoran karieron en teatrejo de Pozono, poste ŝi ludis en Arad (urbo), pli poste en Debrecen ĉe János Komjáthy. En 1904 ŝi edziniĝis al Lajos Palágyi (aktoro). Baldaŭ ili ricevis rolojn en Szeged, poste ŝia edzo iĝis teatrestro de Teatro de Miskolc. Ŝi estis tie ne nur aktoro, sed ankaŭ faris la necesajn administraciajn taskojn. En 1920 ŝi divorcis kaj rezignis pri la aktorado. Ŝi denove edziniĝis kaj en 1921 ili malfermis librovendejon.
Fuentes Calientes
Fuentes Calientes [FŬENtes kaLJENtes] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Fuentes Calientes estas komprenebla kiel Varmaj Fontoj, aludo al mineralaj akvoj.
Geografio
Ĝi estas je 46 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu, Fuentes Calientes estas la sesa plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Perales del Alfambra kaj Rillo. La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-420, inter la km 623 kaj 625. Krome laŭ la nacia ŝoseo N-420 oni povas alveni ĝis Cañada Vellida kaj Mezquita de Jarque.
La orografio de la municipo estas markita de la valo de la rivero Alfambra kaj la neregula tereno kiu ĉirkaŭas ĝin, pere de nombraj ravinoj kiuj enfluas en la riveron. La altitudo gamas inter 1420 msm en la nordorienta pinto kaj 1160 msm borde de rojo. La loĝloko mem kuŝas je 1209 msm. ​
Fratoj Arvalaj
La kanto de la Fratoj Arvalaj (latine fratres arvales) estas unu el la plej fruaj tekstoj en la Latina lingvo. Temas pri religia kanto de pastraro, kiu ekde plej praa tempo je certa festo dancante, kantante trairis tra la urbon. Laŭ la tradicio, tiun pastraron fondis Romulo mem, la fondinto de Romo.
Fuentes Calientes
Geografio
La municipa teritorio limas jene:
Fratoj Arvalaj
Oni ankoraŭ plenumis tiun ceremonion tempe de imperiestro Heliogabalo en 218 p.Kr.
Fuentes Calientes
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. Frua mencio de la loko aperis en la Foruo de Alfambra.
Kricetedoj
Kricetedoj (science Cricetidae) estas familio de ronĝuloj apartenanta al la klaso Mamuloj kaj la ordo Rodentia.
Fuentes Calientes
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado (ŝafoj) kaj turismo; lastatempe ekologia agrikulturo. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Fuentes Calientes oni malaltiĝis ĝis nunaj 251 loĝantoj.
Wohlen AG
Pri la komunumo
Wohlen estas urbo kaj komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 14200 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Fratoj Arvalaj
En Antologio Latina ĉi sakrala kanto aperas je paĝo 34-35.
Wohlen AG
Geografio
La urbo Wohlen situas ĉe la bordo de la rivero Bünz grandparte en la ebenaĵo de la Bünz-Valo kaj je proksimume triono ĉe la sudokcidenta deklivo de la montoĉeno Wagenrain. Al la urbo Wohlen apartenas ek de 1914 ankaŭ la vilaĝo Anglikon.
Fuentes Calientes
Aktualo
Vizitindaĵoj estas preĝejo, muelejo kaj interpretejo de muelejoj, naturaj lokoj, mineralaj akvoj ktp.
Kricetedoj
Ĉar ili povas esti facile breditaj en kaptiteco, ili estas popularaj dorlotbestoj kaj ankaŭ laboratoriobestoj.
Wohlen AG
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wohlen limas en nordo al Hägglingen kaj Niederwil, en nordokcidento al Fischbach-Göslikon, en oriento al Bremgarten, en sudo al Waltenschwil kaj Büttikon, en okcidento al Villmergen, kaj en nordokcidento al Dottikon.
Kricetedoj
La familio enhavas 717 speciojn.
Wohlen AG
Trafiko
Wohlen situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Rotkreuz. Samtempe Wohlen estas la finhaltejo de la mallarĝŝpura fervojo Wohlen-Bremgarten-Dietikon. La urbo disponas pri propra loka busreto kaj estas ankaŭ elirpunkto de diversaj poŝtaŭtolinioj.
Kricetedoj
Kelkaj sistemoj klasifikas ilin kiel subfamilion de la murida familio (Muridae) sub la nomo Cricetinae.
Wohlen AG
Historio
La unua dokumenta mencio de Wohlen datiĝas el la jaro 1178 kiel Wolon.
Kricetedoj
Organizado
La familio inkludas la sekvajn 6 subfamiliojn:
Wohlen AG
Historio
Ek de 1185 Wohlen formis parton de la familia havaĵo de la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj atribuis Wohlen al la Libera Distrikto, kiu troviĝis sub komuna servuteco de la membroj de la Jŭkomunumo.
En la jaro 1529 la loĝantoj de Wohlen aliĝis al la reformacio sed devis post la 2-a Milito de Kappel repreni la katolikan kredon.
En la jaro 1914 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Anglikon post bankrotiĝo pro lerneja konstruo per kantona dekreto estis integrita al la komunumo Wohlen.
50753 Maryblagg
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Wohlen AG
Historio
En la 1960-aj jaroj la komunumo Wohlen superis la nombron de 10000 loĝantoj kaj atinigs la grandecon de urbo.
50753 Maryblagg
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astronomino Mary Adela Blagg (1858 – 1944). Aniĝinte al la Brita Astronomia Asocio, ŝi helpis disvolvi unuforman sistemon de luna nomenklaturo kaj poste estis elektita Anino de la Reĝa Astronomia Societo. Ŝi aniĝis al la Luna Komisiono de IAU en 1920, standardigante la lunan nomenklaturon en Named Lunar Formations (Nomitaj Lunaj Formacioj).
Pehr Evind Svinhufvud
Pehr Evind SVINHUFVUD (naskiĝis en 1861, mortis en 1944) estis finna politikisto kaj la unua ĉefministro de Finnlando. Li unuafoje oficis de la 27-a de novembro 1917 ĝis 27-a de majo 1918 kaj de tiam ĝis decembro 1918 estis prezidanto de Finnlando. Duafoje li estis finnlanda ĉefministro de la 6-a de julio 1930 ĝis 16-a de februaro 1931, kaj de tiam ĝis 1937 ankaŭ duafoje estis prezidanto de Finnlando.
Peter Svinhufvud naskiĝis la 15-an de decembro 1861 en Sääksmäki en suda Finnlando, kiutempe okupita de la Rusia Imperio, kaj post la lerneja tempo iĝis juristo. Li reprezentis sian ekde la jaro 1574 nobelan familion en la kavalira ĉambro de la tradicia finna parlamento, inter la jaroj 1907 kaj 1914 estis konservativisma membro de la nova unu-ĉambra parlamento kaj ĝis la jaro 192 estis ties parolisto. Estante kontraŭanto de la cara reĝimo de la Rusia Imperio, li en 1914 estis deportita al Siberio. En 1917 li revenis, iĝis prezidanto de la nova finna senato kaj vojaĝis al Sankt-Peterburgo por konvinki Leninon permesi la sendependiĝon de Finnlando, kio sukcesis. Dum la Finnlanda Enlanda Milito li estis gvidanto de la nekomunisma "Blanka Registaro" en Vaasa/Turku,  estis ĉefministro kaj ĝis decembro 1918 prezidanto de Finnlando. Post la fino de la Unua Mondmilito li kiel subtenanto de la monarkio kaj de la Germana Regno ne plu konsideriĝis taŭga ŝtata prezidanto de Finnlando kaj anstataŭiĝis pere de Gustaf Mannerheim. En 1930 la Lappo-movado devigis lian duafojan nomumon kiel ĉefministro, kaj en 1931 li duafoje iĝis prezidanto de Finnlando. Daŭre estante konservativisto, li ne volis toleri la registaran partoprenon de la Finnlanda socialdemokratia partio kaj perdis la prezidantan baloton de la jaro 1937.
Pehr Evind Svinhufvud mortis la 29-an de februaro 1944 en Luumäki en Suda Karelio. Impona monumento pri li staras antaŭ la finnlanda parlamentejo en Helsinko.
Dugny (stacidomo)
Dugny estas franca varstacidomo sur linio - Pont-Maugis, situanta en  Dugny-sur-Meuse, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Goiandira
Goiandira estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 5.222 loĝantojn en 2010.
Řimice
Řimice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bílá Lhota. Ĝi troviĝas 1,5 km nordoriente de Bílá Lhota. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 113 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
John Law
John LAW (of Lauriston) (16-an de aprilo 1671 en Edinburgo; 21-a de marto 1729 en Venecio) estis skota ekonomikisto kaj financa spekulisto.John Law estis amiko de la regento – la princo de Orléans –, li fondis en 1716 privatan bankon Banque Générale, kiu havis rajton eldoni monbileton. Li fondis unu jaron poste la Compagnie d'Occident, kiu akiris ekskluzivajn rajtojn en Norda Ameriko, por evoluigo de la francaj teritorioj en rivervalo de la Misisipo. La entrepreno de Law baldaŭ monopoligis la francan tabakan kaj sklavan komercadon. La entrepreno estis alinomata en 1719 al Compagnie des Indes, kiu entrepreno monopoligis tutan kolonian komercadon de Francio. Law akiris eĉ impostkolektadon kaj monerfaradon, tiel fakte li direktis la eksteran komercon kaj financojn de Francio.
Řimice
Řimice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,99 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1387.
John Law
Rigardante la espereblan profitegon, la akcioj de Compagnie des Indes iĝis tre serĉataj, valoraj: ilia kurso kreskis de 500 livre al 18.000, kiu ne montris vera profitablecon de la entrepreno. Law ĝis 1719 ellasis ĉ. 625.000 akciojn, poste aĉetis Banque Générale kaj kunigis al Compaigne des Indes. Li esperis, ke li povas tiel pagi la grandegan ŝtatŝuldon – kolektiĝanta en lastaj regaj jaroj de Ludoviko la 14-a -, ke li vendas akciojn de la entrepreno kontraŭ ŝtataj valorpaperoj. Pro tio rapide kreskis eĉ valoro, kurso de la ŝtataj paperoj, estiĝis febra spekula ondo en Eŭropo, la borsojn atingis ĝenerala kursoaltiĝo. La franca registaro povis eluzis tiun situon ellasante (presante) grandan kvanton da monbiletoj, kiujn la ŝuldatoj akceptis kaj aĉetis kontraŭ tiuj Law-akciojn. Tio daŭris ĝis tiam, kiam la monbileta ellaso alportis hiperinflacion kaj falegis valoro de la monbiletoj kaj la ŝtatpaperoj.
Dumtempe, la esperita profito el negocoj de la entrepreno malrapide alvenis kaj alvenis la plena katastrofo en 1720: la kurso de la akcioj tiel falegis, ke okazis ĝenerala borsa kolapso en Francio kaj aliloke. La propeka kapro iĝis Law, kiu devis fuĝi el Francio en decembro de 1720.
La grandegajn ŝuldojn de lia entrepreno kaj banko transprenis la ŝtato kaj – por elpagi ilin – altigis la impostojn.
Oni nomumis la proceson Misisipo-bobelo.
Navaha Nacia Monumento
Navaha Nacia Monumento (Navajo National Monument) situas en nordokcidenta parto de Navaha rezervejo en norda Arizono, proksime al urbo Tonalea.
La monumento estas tri grandaj praaj loĝejaroj, fosita en ŝtono. Oni konas multajn similajn loĝejojn tie, sed la plej bone rezervitaj estas la Betatakin (navaho: „Klifa domo”), Keet Seel („Rompita argilaĵo”) kaj Surskriba domo, entute sur ĉ. 146 hektaroj. Oni (la blankuloj) malkovris la plej grandan (Keet Seel) en 1895. La tropan monumenton oni deklaris nacia monumento en 1909 per prezidenta deklaro.
La monumento estis loĝejo de la formortinta popolo, la kayenta anasazi inter 1250 kaj 1300. Ili ekloĝis, konstruis ilin, kiam ekkultivis la agron, sed pro klimataj ŝanĝoj forlasis ilin.
Portalegre
Por la samnoma municipo en Brazilo, vidu Portalegre (Brazilo).
Navaha Nacia Monumento
La 135 loĝejoj de Betatakin situas sur 115 m larĝa kornico al 140 m alta klifomuro. Keet Seel konsistas el 160 loĝejoj kaj 6 ritejoj, en klifa golfo. La Surskriba domo (Inscription House) havas 74 ĉambrojn (fermita en 1968 al la turistoj).
Portalegre
Portalegre estas urbo en la orienta parto de Portugalio, proksime de la limo al Hispanio. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma distrikto Portalegre. En la urbo loĝas 24 973 homoj (stato de junio 2011) sur areo de 447 kvadrataj kilometroj.
Navaha Nacia Monumento
Oni povas viziti la ruinojn nur kun gvido de la parkistoj, en grupo.
Bílsko
Bílsko estas:
Jukonio
La kanada teritorio Jukonio, ĝis 2003 ankaŭ Jukon-teritorio (Yukon Territory [JU-kan TER-i-tor-i], le Yukon [jukõ]) situas en la pleja nordokcidento de Kanado. Okcidente troviĝas Alasko, norde la Arkta Oceano, oriente la Nordokcidentaj Teritorioj kaj sude Brita Kolumbio.
Laŭ la stato de en la teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kroniko de la fortikigado de Ĉeĥoslovakio
Tiu ĉi kroniko enhavas eventojn, kiuj estas kunigitaj kun fortikigado en Ĉeĥoslovakio dum la jaroj 1934 - 1938.
Jukonio
La nuna ĉefministro de Jukonio ekde la estas . La komisiito, kiu formale reprezentas la britan monarkion, estas .
Historio
En 1845, Robert Campbell estis la unua blankulo, kiu esploris la regionon. Je la 17a de aŭgusto 1896 George Washington Carmack malkovris oron en la Rivero Klondike, kaj baldaŭ 100.000 homoj alvenis al la teritorio. Dawson City fariĝis grava urbo. En 1942, la granda Alaska Ŝoseo inter Fairbanks (Alasko) kaj Dawson Creek (Brita Kolumbio) estas konstruita. Estas 1.110 homoj en Jukonio, kies hejma lingvo estas la franca.
Eksteraj ligiloj
Registaro de Jukonio
Natria bromo-acetato
Natria bromo-acetato estas organika derivaĵo el la bromoacetata acido kaj natria hidroksido. Ĝi estas natria salo derivita el la acetata acido kie unu hidrogenatomo estas anstataŭita de bromatomo. Saloj de la bromoacetata acido ordinare estas toksaj k iritaj, sed ĝenerale ili uzatas kiel peraĵoj en kemiaj sintezoj.
Géza Irányossy
IRÁNYOSSY Géza (ira:njoŝi ge:za), Knoblauch estis hungara remisto, trejnisto naskita en Nadjvarado la 1-an de aprilo 1903 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de oktobro 1978. Lia edzino estis la trejnistino pri atleto, instruistino Katalin Vértessy.
Biografio
Géza Irányossy kiel ano de la unuiĝo de Neptun Evezős Egylet de 1926 ĝi 1930 estis 5-foja hungara ĉampiono. En la 1950-aj jaroj li estis trejnisto de Vasas Sport Club kaj de la hungara virina remista selektitularo.
Dugny-sur-Meuse
Dugny-sur-Meuse estas franca situanta en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Nariyasu Yasuhara
Nariyasu Yasuhara (安原 成泰, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, River Plate Montevideo kaj Honda.
Alajos Stech
Alajos Stech, laŭ hungarlingve kutima nomordo Stech Alajos estis hungara instruisto, pastro, piarista monaĥo, pentristo, monaĥestro, gimnaziestro, kolektisto.
Alajos Stech naskiĝis la en Sasvár (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa urboparto de Šaštín-Stráže en Slovakio), li mortis la  en Tata (Hungario).
Biografio
Alajos Stech frekventis gimnaziojn en Szentgyörgy, Győr, Komárom kaj Pest (urbo). Li aliĝis al la piaristoj en 1830, poste li plulernis en Trencsén kaj Vác. En 1836 li monaĥiĝis, post 2 jaroj li pastriĝis, intertempe li studis teologion. Li instruis en piaristaj lernejoj en Vác (1839–1846, 1858–1860), Szeged (1846–1852), Nagybecskerek (1852–1858), Pest (1861) kaj Nitro (1862–1864). Li studvojaĝis en Venecio kaj Tirolo en 1851, li vivis en Germanio en 1864. Li instruis en piarista gimnazio de Tata inter 1865-1879, kie li estis monaĥejestro kaj gimnaziestro (1870–1879), poste li pensiuliĝis. Li vojaĝis en Italio en 1880. Li estis ankaŭ kolektanto de pentraĵoj.
Jakvo
Jakvo estas frukto el (Artocarpus heterophyllus) arbo ĝis 30 m alta daŭreverda el la familio de la Morusacoj (Moraceae), kies origino estas en Barato.
Vidaj artoj
Vidaj artoj (angle: visual arts, france: arts visuels) estas artoj, kiuj kreas aĵojn ĉefe perceptataj per la okuloj de la spektanto. Artaj formoj kiel pentrado, desegnado, presaĵkreado, skulptaĵo, ceramikaĵo, foto, video, filmproduktado, projektado, metiartaĵo kaj arkitekturo estas konsiderataj vidaj artoj.
6916 Lewispearce
6916 Lewispearce estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Vidaj artoj
Ili ampleksas nociojn pri tre diversaj bildokreadoj, dekoracio de objektoj, aŭ scenaj artoj. (eĉ povante inkludi sportojn kaj cirkajn spektaklojn...)
6916 Lewispearce
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Lewis Percival Pearce, filo de la aŭstralia amatora astronomo Andrew Pearce. Dum sia naskiĝo, la, li mankis je oksigeno kaj neniam retrovis konscion. Li mortis post dudek tagoj, sed antaŭ li partoprenis je kelkajn spertojn kun siaj gepatroj, inter kiuj observi la stelojn kun sia patro.
Vidaj artoj
Kategorioj
Oni povas krude enfaki ilin laŭ kategorioj, (kvankam iliaj limoj restas malnetaj).
Jakvo
La jakvarbo okulfrapas pro siaj enormaj fruktoj (ĝis 40 kg), kies floroj fontas el trunko. La disaj folioj estas supre malhelverdaj kaj brilaj kaj malsupre malbrile verdaj.
Vidaj artoj
Spektaklo-arto
Spektakloarto (angle: performance art) estas arta formo, kiu kombinas elementojn de bildartoj, teatro -kaj muziko.
Jakvo
La folioj estas ovalformaj kaj 3,5-12 x 5-25 cm grandaj. Plej ofte la folioj havas sendifektan randon, sed junaj folioj povas esti entranĉitaj. La malgrandaj floroj kreskas aparte laŭ sekso en 1-4,5 x 3-15 cm grandaj infloreskoj el la foliakseloj je harkovritaj ŝosoj.
Jakvo estas ŝajnfrukto, kiu ekestas el la tuta ina infloresko. Ĝi estas pirforma aŭ cilindra, 30–100 cm longa kaj ĝis 50 cm larĝa. La brunverda ŝelo konsistas el sesedraj punktoj, kiuj ekestas el po unu floro. La frukto enhavas kvincent semojn kiuj longas 4 cm. La sarkokarpo estas dum matureco flaveca kaj gustas neforte dolĉa kaj havas ankaŭ dolĉan odoron. La frukto entenas ĝis 30% da amelo.
La unuaj fruktoj kreskas tri jarojn post la plantado de la arbo. Ĝi estas unu el la plej grandaj fruktoj kiuj kreskas sur arboj. Nematuraj fruktoj estas uzataj kiel legomo. La frukto ofte estas vendata en ladskatolo, sed en bazaroj ankaŭ vendiĝas (partoj) de freŝaj fruktoj. Ankaŭ ekzistas ĉipsoj kaj glaciaĵo faritaj el la frukto. En manĝaĵoj el orienta kuirarto, kiel la filipina, vjetnama kaj indonezia, oni uzas la frukton. Ankaŭ en vegana aŭ vegetara kuirarto oni ofte uzas la nematuran frukton kiel viand-anstataŭaĵon.
La ligno de la arbo estas uzata dum la farado de instrumentoj de la gamelano kaj ankaû estas tre utila por meblofarado.
Giovanni Battista Aostalli
Giovanni Battista Aostalli (ankaŭ: Avostalli, Avostalo, Aostalli de Sala, Vostalis; naskiĝis en 1510 en Savosa - mortis la 30-an de julio 1575 en Poděbrady) estis elstara itala arkitekto kaj konstruisto, kiu agadis plejparte en Bohemio.
Biogragio
Giovanni Battista Aostalli devenis el la konata familio de italaj konstrumajstroj Aostalli el la svisa kantono Tiĉino. Kune kun siaj fratoj Antonio, Francesco kaj Stefano Aostalli li kreis konstrugrupon, per kiu li agis en Prago kaj aliaj lokoj de Bohemio.
Verkaro
Li grave rolis en konstruo aŭ rekonstruo de jenaj memorindaĵoj:
Yankee Doodle Dandy
Yankee Doodle Dandy (pli-malpli anglalingve "Jankio-Dando", el la usona patriota marŝ-kanto "Yankee Doodle" .) estas 1942-jara biografia muzikala filmo direktita de Michael Curtiz. La filmo rakontas pri George M. Cohan (1878-1942), kiu estas konsiderata kiel la patro de la usona muzikala komedio, kaj estis pionira influo ĉe Broadway. Aperas en la filmo aktoroj James Cagney, Joan Leslie, Walter Huston, Eddie Foy Jr., kaj aliaj.
La filmo gajnis tri Akademiajn Premiojn, inkluzivante premion por plej bona aktoro en ĉefa rolo (James Cagney), plej bona muziko, kaj plej bona sono. Ĝi estis kandidatigita por 5 pluajn Oskarojn, inkluzivante premion por plej bona filmo. En 1993, la filmo estis elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial konservita ĉe la Usona Nacia Film-Registro.
Engraulis capensis
Engraulis capensis, aŭ Sudafrika anĉovo, estas specio de anĉovo kiu loĝas en plej sudaj akvoj de Atlantika Oceano ĉe Namibio kaj Sudafriko. Ĝi apartenas al la genro de Engraulis. Ĝi estas grava kompono de la dieto de la Sudafrika pingveno, kies habitato koincidas kun tiu de tiu anĉovo.
Tumblr
Tumblr (foje stiligita "tumblr.") estas mikrobloga platformo, kiu esprimas facilan uzadon. Uzantoj facile povas afiŝi tekstojn, bildojn, videojn, aŭdiaĵojn, citaĵojn. Uzantoj povas "sekvi" neproprajn blogojn. Sekve oni permesas la afiŝaĵojn de tiuj, kiuj sekvas esti montrita sur sia "instrumentpanelo" por ĝin foliumi. Specialaĵo de tumblr estas la kapablo aldoni malsamajn temojn al sia blogo. Iu povas estigi temon kaj submetigi ĝin por ke aliuloj povu uzi ĝin.
Historio
Tumblr estis fondita en 2007 de David Karp. 75 000 nunaj blogantoj ŝanĝiĝis al la platformo, kaj hodiaŭ la ejo havas preskaŭ 20 000 000 uzantojn. La ejo ankaŭ estas alirebla per iPhone kaj poŝterminaloj de BlackBerry. Venis momento, kiam en decembro 2010, tumblr estis nealirebla por 47 horoj. Pro tiaj oftaj eraroj en la retejo ofte la uzantoj koleras.
Vidu ankaŭ
Mikroblogo
Iba el Edeso
Iba el Edeso (sirie ܗܝܒܐ ܐܘܪܗܝܐ‎) estis ekde 435 ĝis 457  episkopo de Edeso de Mezopotamio kaj naskiĝis en Sirio. Lia nomo, sirie, estas Ihiba aŭ Hiba, ekvivalenta al “Donato”. Lia nomo ofte estas asociita al tiuj de la grupo nestorianisma kvankam la dokumentoj, laŭ iuj esploristoj, lin koncernantaj tion ne pravigas.
Biografio
Iba estas unuafojojn menciita kiel presbitero de la eklezio de Edeso dum la episkopado de Rabbula, ĉar li energie aliĝis al teologiaj pozicioj kiujn sia episkopo samenergie rifuzis. Iba estis fervora admiranto de la verkoj de Teodoro de Mopsuestio, kiujn li tradukis al la siria lingvo kaj cirkuligis tra la tuta kristana oriento.
Li aliĝis al la “Teologia Skolo de Edeso” (dirita “Skolo de Persoj”) kaj aperis ĉe kelkaj partizano de Nestorio. Kaj tiu aliĝo estis akompanata de verkoj. Rabbula, lia antaŭulo en la episkopa sidejo de Edeso, estis kondamninta tiujn verkojn kaj de ili bruligis ekzemplerojn. . Kun la episkopiĝo de Iba, Nestorianismo trovis liberan vojon en Mezopotamio, kaj la letero kiun la nova episkopo estis adresinta, en 433, al Mari, episkopo de Hardaŝir en Persio, kuraĝigis pri ĝi la propagandon inter la orientaj sirianoj. Atakita pro tiu letero en la koncilioj de Tiro kaj Bejruto, Iba estis absolvita, sed dum la Dua koncilio de Efezo (tiu dirita la “Banditaĵo de Efezo”, en 449, li estis kondamnita kune kun Flaviano de Konstantinopolo kaj aliaj ses episkopoj. Iba estis depostenigita kaj ekzilita; sed lia ekzilo daŭris nur du jarojn, Post la Koncilio de Kalcedono de 451, kiu estis precipe direktita kontraŭ Eŭtiko kaj monofizitoj, Iba revenis al sia sidejo, kie li pace regis nur laŭ kelkaj monatoj ĉar morto lin trafis.
La morto de Iba okazigis forigon de Edeso de liaj partizanoj kiuj studis aŭ instruis ĉe la Skolo de Persoj, sed la Skolo estis definitive fermita en 489, ordone de Zenono imperiestro.
Verkoj konservitaj
Oni al li atribuis; sed la listoj ne estas unuformaj:
Straník
Straník estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Nový Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 179 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Finn-ugraj lingvoj
Finn-ugraj lingvoj aŭ finno-ugraj lingvoj estas unu el la du ĉefbranĉoj de la urala lingvofamilio apud la samojedaj lingvoj. Iuj lingvosciencistoj malakceptas la ĉefbranĉo-statuson de la samojedaj lingvoj kaj uzas la nomojn finn-ugraj lingvoj kaj uralaj lingvoj kiel sinonimojn.
Straník
Straník estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,01 km².
Finn-ugraj lingvoj
Historio
Finn-ugraj lingvoj devenas el komuna pralingvo, kiu estis parolata antaŭ 5 000-6 000 jaroj. Unue el la komuna lingvo eliris la ugraj lingvoj. La okcidenta branĉo de la komuna lingvo dividiĝis al praperma, el kiu poste formiĝis komia kaj udmurta lingvoj, kaj al finna-volga lingvaro, el kiu formiĝis maria, mordva kaj prafinna lingvoj. El la prafinna lingvo apartiĝis sameaj lingvoj kaj baltmaraj finnaj lingvoj.
Straník
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1408, kiam ĝi apartenis al senjorujo starojiĉina. Ĝis la jaro 1867 la infanoj vizitis lernejon en proksima Hostašovice, poste jam en nove konstruita lernejo rekte emn Straník. La 1-an de januaro 1979 Straník alliĝis al Nový Jičín.
Finn-ugraj lingvoj
Historio
La esplorado de la finn-ugra lingvaro baziĝas sur komuna vortaro kaj komunaj strukturoj. La unua, kiu listigis finn-ugrajn lingvojn surbaze de komunaj vortoj, estis la sveda lingvisto Philipp Johann von Strahlenberg en la jaro 1730. Poste hungaroj János Sajnovics (1770) kaj Sámuel Gyarmathi (1799) komparis ankaŭ strukturojn.
Ecoj
Finn-ugraj lingvoj estas sintezaj lingvoj, kiuj havas multajn kazojn kaj malmultajn prepoziciojn kaj postpoziciojn. Laŭ la nuna opinio en la komuna pralingvo troviĝis jenaj elementoj:
Popoloj
ESTONOJ
Kareloj
KOMI-PERMANOJ
KOMIANOJ
Hungaroj, Madjaroj
Ĥantoj
Mansoj
MARIOJ
MORDOVOJ
SAMEOJ, saamoj, loparoj, laponoj
UGOROJ
Listo de la deputitaj distriktoj en Francio
Tiu artikolo listigas la 577 francajn deputitajn distriktojn, tio estas 556 distriktoj en la metropolaj kaj transmaraj departementoj, 10 distriktoj en la transmaraj kolektivumoj kaj 11 distriktoj por la francoj instaliĝintaj ekster Francio, laŭ departemento kaj kun indiko de la nombro de loĝantoj (popolnombrado de 2008, tiu de 2009 por Nov-Kaledonio),.
Listo de la deputitaj distriktoj ekde 2012
Tiu listo enhavas la distriktojn kreitajn per la subdivido de la francaj deputitaj distriktoj de 2010 kaj ekvalida ekde la 14-a parlamenta periodo de la kvina Respubliko. Por la francoj instalitaj eksterlande, temas pri la nombro de registritoj sur la konsulejaj balotaj listoj ( "listes électorales consulaires" aŭ LEC) laŭ distrikto, tia kia deklarite per la balota komisiono en la 29-a de februaro 2012.
Listo de la distriktoj de 1988 ĝis 2012
Listo de la 570 francaj deputitaj distriktoj (metropolaj kaj transmaraj departementoj) kaj de 7 distriktoj de la transmaraj kolektivumoj, laŭ malkreska ordo de la nombro de la loĝantoj (popolnombrado de 1999), por la distriktoj validaj por la kvin parlamentaj periodoj de 1988 ĝis 2012 (9-a, 10-a, 11-a, 12-a kaj 13-a parlamentaj periodoj de la kvina Respubliko).
Hnilčík
Hnilčík, hungare Szepespatak [sepeŝpatak], germane Eisenbach estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
Hnilčík formiĝis en la nuna senco en 1961 el iamaj vilaĝoj Ráztoky/Iglórosztoka, Supra kaj Malsupra Hnilčík-oj kaj aliaj ministaj domaroj. La unua mencio okazis pri la loko en 1315 en formo "Guylnitz". La unuaj loĝantoj estis ministoj, kiuj ricevis rajton ne pagi imposton dum 20 jaroj. Ili minadis kupron. En la 16-a jarcento ankaŭ fandejo ekfunkciis. En 1772 16 minejoj funkciis tie. En 1787 loĝis en la tiama Kishlinec 306 vilaĝanoj en 51 domoj, en 1828 343 vilaĝanoj en 47 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kis-Hnilecz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szepespatak 945 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Igló, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Depost la socialismo la vilaĝo prosperas, kiel feriejo. En 2001 vivis en Hnilčík 487 homoj, (479 slovakoj).
Famuloj
En la iama Blindtbánya (nuntempa apartenaĵo de Hnilčík) naskiĝis hungara geologo Pál Rozlozsnik.
Ludwig von Lasperg
Barono Ludovico VON LASPERG estis brazila volapukisto, prezidanto de Volapukklubo de Joinville de 1888 ĝis 1895. Li naskiĝis 1830 kaj mortis 1910 kaj estis prezidanto de urbkonsilantaro de Joinville. Li ankaŭ divastigis la idiomon en Curitiba.
Fendlipo
Fendlipo aŭ leporlipo estas denaska misformiĝo de la vizaĝo, kiu estas karakterizita per fendo en la supra lipo, makzelo aŭ palato. La fendo povas esti limigita al la supra lipo, sed ankaŭ povas daŭrigi en la supra makzelo kaj palato. Ankaŭ fendo nur en la palato ekzistas. La fendo povas esti unuflanka aŭ duflanka. Fendlipo ekestas dum la unuaj semajnoj de la gravedeco kiam la fendo, kiu estas normala fazo de la embria disvolviĝo, ne fermiĝas.
Ĝi estas kuracebla per kirurgio.
Pedionomo
La pedionomo, Pedionomus torquatus, estas unika birdo klasita en sia propra genro kaj familio. Ĝi estas endemismo de herbejoj de Aŭstralio.
Iam oni konsideris ĝin rilatan al Turnicedoj kaj pro tio ĝi estis lokita en la ordo de kokoformaj aŭ kun gruoj kaj raledoj en gruoformaj. Hibridigoj de DNA kaj de RAG-1 lokas ĝin kiel vadbirdon rilatan al jakanaoj (Sibley & Ahlquist 1990, Paton et al. 2003, Thomas et al. 2004, van Tuinen et al. 2004). La specio estas rimarkinda kazo de morfologia konverĝo.
Temas pri birdo simila al koturno 15 ĝis 19 cm longa. Maskla plenkreskulo estas helbruna supre, kun sablokoloraj subaj partoj kun nigraj duonlunoj. Ina plenkreskulo havas diferencigan nigroblankan kolumon kaj ruĝecan bruston, pro tio ŝi estas pli bunta, malkiel ĉe plej parto de birdaj specioj. La beko estas maldika kaj la vosto mallonga.
Tiu aŭstralazia birdo estas oficiale endanĝera specio. Malpliĝo de loĝantaro estis kaŭzita de transformigo de originaj herbejoj en terkulturejoj.
1206
En la jaro 1206 post Kristo okazis, interalie:
Tetsuo Nakanishi
Tetsuo Nakanishi (中西 哲生, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj Kawasaki Frontale.
Maria lingvo
La maria lingvo (antaŭe: ĉeremisa lingvo), lingvo de marioj, kune kun la mordva lingvo apartenas al la volgia grupo de la finnoperma lingvaro. La maria lingvo havas du literaturajn normojn: gornomaria (montarmaria) kaj lugomaria (ebenmaria) kaj kvar dialektojn: ebena, orienta, montara, nordokcidenta. Inter la orientaj marioj estas disvastigita ankaŭ la tatara lingvo.
La maria lingvo estas parolata en Maria Respubliko (Marij El), kie ĝi estas la ŝtata lingvo kune kun la rusa, en Tatario, Udmurtio, Baŝkirio kaj kelkaj aliaj regionoj de Rusio.
Laŭ la popolnombrado de 1989, estas ĉirkaŭ 560 mil parolantoj de la maria lingvo, el inter 670 mil marioj. Laŭ popolnombrado en 2002 la parolantoj (kiel unu aŭ dua lingvo) estis 488 000, el kiuj 37 000 parolis la montarmarian. El marioj la marian parolis 464 000 (76,8%).
Alfabeto
La maria skribsistemo evoluis surbaze de la rusa alfabeto.
Historio
En la historio de la lingvo oni difinas kvar periodojn:
Rezulte de aktivaj kontaktoj kun la tjurkaj lingvoj en la maria lingvo okazis diversaj ŝanĝoj: sub influo de la tatara kaj ĉuvaŝa lingvoj evoluis la vokala sinharmonio, estis prunteprenitaj tipoj de parigitaj verboj, pluraj sufiksoj, analitikaj formoj de preterito. La rusa lingvo havigis al la maria (speciale al ĝia gornomaria varianto) multajn vortojn, kiuj anstataŭigis la tjurkajn pruntaĵojn, kaj influis formiĝon de la kompleks-subordigitaj prepozicioj. En la maria lingvo 8 (en kelkaj dialektoj ĝis 12) vokaloj kaj 22 konsontantoj. La maria lingvo estas rigardata kiel aglutina lingvo. La unua monumento de la maria lingvo (vortlisto) datiĝas de la 17-a jarcento, la unua teksto – en la 18-a jarcento.
Nuna stato
La lingvo estas instruata en la bazaj kaj mezaj lernejoj; en altlernejoj oni uzas ĝin kiel lingvo de instruado de sociaj studobjektoj. En maria lingvo estas eldonataj beletraĵoj, gazetoj, studlibroj, elsendatas per radio kaj televido, funkcias teatro. Studon kaj esploron de la maria lingvo efektivigas la Maria scienc-esplora instituto de lingvo, literaturo kaj historio, la Maria ŝtata universitato, la Maria pedagogia instituto.
György Sárosi
György Sárosi [djordj ŝAroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárosi György estis hungara futbalisto (avanulo), trejnisto. Lia rekordo: en la nacia teamo en unu matĉo trafis 6 golojn en 1937. Lia origina familia nomo estis Stefancsics [ŝtefanoviĉ].
Biografio
György Sárosi maturiĝis en 1930 en sia naskiĝurbo, dum la gimnaziaj jaroj li sportadis en pluraj branĉoj. Li estis membro de junulara teamo de prestiĝa futbalklubo FTC inter 1927-1931, pli poste de la plenkreska teamo seniterrompe ĝis 1948, kie li ludis 383-foje kun 351 goloj. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje kaj trifoje golreĝo. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1931-1943 resume 62-foje kun 42 goloj. En 1938 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Intertempe li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Francisko Jozefo en 1935. Li estis trejnisto inter 1948-1972 en Italio (Juventus FC, Genoa, AS Roma, Bolonjo F.C. 1909, ktp).
(13780) 1998 UZ8
(13780) 1998 UZ8 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. La tieaj asteroidoj estas anoj de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Pumenengo
Pumenengo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calcio, Fontanella, Roccafranca (BS), Rudiano (BS) kaj Torre Pallavicina. Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo de Tarso, kaj la religia memortago de Petro estas la komunuma festotago.
Gyula Ostenburg
OSTENBURG Gyula (pro. ostenburg), Ostenburg-Moravek estis hungara oficiro naskita en Marosvásárhely en 1886 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de januaro 1944.
Biografio
Gyula Ostenburg estis komandanto de unu fifama milita speciala taĉmento post la falo de hungara konsilantrespubliko. Li atingis la rangon de majoro. Lia speciala taĉmento mortigis interalie Béla Somogyi kaj Béla Bacsó. Okaze de la dua reĝpuĉo (20 – 23 de oktobro 1921) li staciis kun sia taĉmento en Sopron kaj li aliĝis al reĝo Karolo la 1-a (Aŭstrio), kiu nomumis lin kolonelo. Liaj taĉmentoj akompanis la reĝon al Budapeŝto kaj ili partoprenis en la lukto de Budaörs flanke de la reĝo. Post la malvenko de la puĉo li estis iom da tempo en kaptiteco, sed li ricevis amnestion.
37840 Gramegna
37840 Gramegna estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan matematikiston Maria Gramegna (1887–1915), kiu studis la linearajn. La teknikoj en lia disertaĵo, nun perdita, estis treege originalaj. Li instruis pri matematiko en Avezzano kaj estis unu el la 30 000 homoj mortigitaj pro la tertremo de la.
Joŝkar-Ola
Joŝkar-Ola (Йошкар-Ола), urbo en Rusia Federacio, ĉefurbo de Maria Respubliko. En la maria lingvo la nomo de la urbo signifas “ruĝa urbo”.
Ĝi estis fondita en 1584. Statuson de urbo ĝi ekhavis en 1781. Ĝis 1919 la urbo estis nomita Carjovokokŝajsk (Царёвококшайск); de 1919 ĝis 1927 la urbonomo estis Krasnokokŝajsk (Краснококшайск). La nunan nomon la urbo ricevis en 1927. En 1959 Joŝkar-Ola havis nur 89.000 loĝantojn; en 1989 estis jam 249.200. En 256.700 oni kalkulis 256.700 homojn.
La urbo estas ĉe rivero Malaja Kokŝaga (Малая Кокшага) (kiu de maldekstre enfluas riveron Volgo (Волга)). En la urbo estas fervoja stacio.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°38' norde, longitudo 47°52' oriente.
La interurba telefona kodo estas 8362, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo estas 88401.
Dum la socialismo Joŝkar-Ola havis fratajn kontaktojn kun Szombathely, kie nomiĝis nova kvartalo pri Joŝkar-Ola.
Nottensdorf
Nottensdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Bunschoten
Bunschoten estas municipo kaj urbo (kun urborajtoj) en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havis 19 428 loĝantojn (je la 1-a de julio 2006). La areo estas 35,58 km² (de kiu 4,21 km² estas akvo).
Sausalito (Kalifornio)
Sausalito [sos'LItoŭ] en Kalifornio estas vilaĝo ĉe golfeto pinte de la norda duoninsulo inter Atlantiko kaj la Golfo de San-Francisko. Ĝi situas ĉe la norda fino de Golden-Gate-Ponto (ponto de la Ora Pordego).
La koordinatoj de Sausalito estas 37,86° N kaj 122,49° E. Ĝi havas loĝantaron de iom pli ol 7.000 kaj areon de 5,8 km². Ĝi apartenas al la distrikto Marin County. Ĝia nomo venas el la Hispana lingvo, en kiu "sauce" = "saliko" kaj "saucelito" [saŭseLIto] = "saliketo".
Sausalito pro sia pitoreskeco kaj sia (parte alirebla) bordo logas multajn turistojn. Ĝi estis fama ankaŭ pro la multaj artistoj tie loĝantaj.
Albert Kenessey
Albert Kenessey [keneŝei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kenessey Albert estis hungara maristo, fakulo pri ŝipado, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1871).
Albert Kenessey naskiĝis la  1828 en Gerjen. Li mortis la 1879 en Slavonski Brod.
Biografio
Albert Kenessey frekventis gimnaziojn en Gyönk kaj Pápa, poste li plulernis en kolegio de Debrecen, fine li lernis en akademio de Rijeka. Li komencis sian karieron en 1847 kiel marista oficiro. Post la revolucio en 1848 li hejmenvenis kaj li iĝis leŭtenanto sur hungara militŝipo. En 1849 la Habsburgoj arestis lin ne tro longe, poste li instruis lingvojn, baldaŭe li laboris en ŝparkaso en Debrecen. En 1852 li kapitaniĝis sur ŝipo en Balatono, en la sekva jaro jam en Danubo. En 1867 li ekhavis postenon en la ŝtata administrado, kie li okupiĝis pri ŝipado. Liaj artikoloj regule aperis precipe en Vasárnapi Újság. Inter 1868-1874 li instruis ŝipadon.
Poveda de la Sierra
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas povedano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 130 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,51 loĝ/km².
Situo
Poveda de la Sierra situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1198 m super marnivelo; je 148 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 33 km el Molina de Aragón, plej proksima urbo. La areo de ties teritorio estas de 51,7 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°38′38″N 2°01′38″Ok.
Historio
Poveda de la Sierra el la kristana konkero al la 12-a jarcento apartenis al la teritorio Común de Villa y Tierra de Kvenko, kaj estis regita de ties foruo, kaj poste ĝi apartenis al la teritorio sexmo de la Sierra del Señorío de Molina kaj sub la kontrolo de la Diocezo de Kvenko. Dum la teritoria reformo de la 19-a jarcento, la vilaĝo, kiel la tuta Senjorio de Molina, estis atribuita al la Provinco Gvadalaĥaro.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 130, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Poveda de la Sierra, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Poveda de la Sierra kie oni falis al la nunaj 130.
Ekonomio kaj socio
Agrikulturo, forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo: preĝejo de Sankta Petro (kun triangula sonorilmuro, bela pordego kaj portiko sur lignaj pilieroj), naturo kaj natura aktivedo. Poveda de la Sierra estas sudoriente de la Natura Parko de Alto Tajo. Je la fluo de la rivero Taĵo tra la municipo troviĝas la Salto de Poveda, antikva akvobaraĵo abandonita sur kiu la rivero iĝas akvofalo.
La festo de Gancheros (hokistoj), konsiderata de turisma regiona intereso: ĝi okazas la unuan semajnfinon de septembro, kunlabore kun Peralejos de las Truchas, Taravilla, Peñalén kaj Zaorejas, rememorige de la tradicia metio de ganchero [ganĈEro] (hokisto), ekzemple priskribita de la verkisto José Luis Sampedro en sia libro El río que nos lleva (La rivero kiu portas nin) kaj konsistis en transportado de arbotrunkoj ekvilibre sur ili.
Ancerville-Guë (stacidomo)
Ancerville-Guë estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Traktato de Montreux
La Traktato de Montreux (ankaŭ Markola traktato) de 20-a de julio 1936 redonis al Turkio la tutan suverenecon super la Dardaneloj, kaj la Marmora maro kaj Bosporo. Ĝi validas ankaŭ hodiaŭ kaj reguligas la liberan ŝiptrafikon tra tiuj akvoj.
La revizio de la traktato okazis pro premo de Turkio, kiu volis reakiri suverenecon pri siaj teritorioj. Pro la graviĝantaj internaciaj konfliktoj de la 1930-aj jaroj, oni volis akiri simpation de Turkio en ontaj konfliktoj. La centra traktata temo estis trairo de militŝipoj tra la markoloj. La traktadojn gvidis ĉefe Turkio, Britio kaj la Sovetunio, pliaj traktadaj partneroj estis Francio, Grekio, Bulgario, Rumanio, Jugoslavio kaj Japanio.
La traktato konsistas el 29 artikloj, kvar aldonaĵoj kaj unu protokolo. La artikloj 2 ĝis 6 regeligas civilan ŝiptrafikon, la artikloj 7 ĝis 22 la trafikon de militŝipoj. La markoloj estas internaciaj akvo laŭ la artiklo 2, tiel la komercaj ŝipoj – sendepende ties kargo aŭ flago – havas en paco liberan travojon. La turkaj instancoj povas fari nur sanitarajn inspektadon aŭ sekurecajn kontrolojn, altigi la impostojn, sed ili ne rajtas malebligi la trairon.
Parko Güell
La Parc Güell (diru: "guejl") estas parko situanta en Barcelono. La fama verkisto kaj arĥitekto Antoni Gaudí kreis ĝin inter la jaroj 1900 kaj 1914, ĝi kompleksas areon de. Komisianto por la parko estis la industriisto Eusebi Güell. Ekde 1984 la parko estas akceptita kiel Monda Heredaĵo de UNESKO.
Parko Güell kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Parkon Güell kiel unu el ĉefaj mirindaĵoj de Barcelono:
Briviesca
Briviesca [briBJESka] estas municipo kaj hispana urbo en la nordo de la Iberia duoninsulo, ĉefurbo de la regiono La Bureba, en nordoriento de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono. En 2017, la municipo havis 6 861 loĝantojn, estante la kvara urbo plej loĝata en la provinco, malantaŭ Burgoso mem, Miranda de Ebro kaj Aranda de Duero.
Briviesca kreskis kaj iĝis grava ekde Mezepoko danke al la Jakoba vojo de Francio kiu trairis ĝin. Ĝi iĝis pli grava dum Renesanco. Nuntempe, ĝia situo mezvoje inter Miranda de Ebro kaj Burgoso en la itineroj Francio-Madrido-Afriko kaj Francio-Portugalio, ambaŭ per fervojo kaj modernaj aŭtovojoj, kontribuis al industria kaj komerca disvolviĝo.
Nuntempe estas grava turismo pro multaj monumentaj vidindaĵoj kaj en la 1970-aj jaroj oni kreis industrian zonon, kiu nun estas ĉefe stokejo de agrikultura maŝinaro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 81,2 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 6 465 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte pro sia kondiĉo de komarka ĉefurbo ĝi supreniris el pli ol 3 000 en 1900 ĝis preskaŭ 8 000 loĝantoj en la 21-a jarcento.
Ĝi distas 42 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Briviesca, Cameno, Quintanillabón, Revillagodos kaj Valdazo; ĝi limas kun Salinillas de Bureba, Aguilar de Bureba, Vileña, La Vid de Bureba, Berzosa de Bureba, Galbarros, Quintanilla San García, Reinoso, Prádanos de Bureba, Carrias, Bañuelos de Bureba kaj Belorado. La teritorio estas markata de la valo de la rivero Oca.
Historio
Jam estis homa loĝado el Paleolitiko (en grotoj) kaj setlejoj de Ferepoko en la 1-a jarcento a.K. de Aŭtrigonoj. Poste Briviesca estis grava romia urbo, tiam nomita Virovesca (citita en la jaro 77 p.K. en la Natura Historio de la romia verkisto Plinio la Maljuna), sur vojkruciĝo de du gravaj romiaj ŝoseoj citita en la Itineraro de Antonino kiel romia mansio.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Briviesca kreskis kaj iĝis grava ekde Mezepoko danke al la Jakoba vojo de Francio kiu trairis ĝin. Ĝi iĝis pli grava dum Renesanco. Nuntempe, ĝia situo mezvoje inter Miranda de Ebro kaj Burgoso en la itineroj Francio-Madrido-Afriko kaj Francio-Portugalio, ambaŭ per fervojo kaj modernaj aŭtovojoj, kontribuis al industria kaj komerca disvolviĝo.