cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georges Fontenis
Ĝenerala Sekretario de la Anarkiisma Federacio (Francio)
En 1948 George Fontenis kuniĝis kun grupo de ekzilitaj CNT- kaj FAI-ekstremistoj por provi la murdon de generalo Francisco Franco. La plano konsistis el aĉeto de aviadilo, kion hispana pasportposedanto ne sukcesis fari. Fontenis donis sian nomon kaj naciecon por la aĉeto de malgranda aviadilo, destinita por esti bombata plezurŝipo okupita de la "Caudillo" en la golfeto de Donostio. La provo malsukcesis. En februaro 1951 Fontenis estis mallonge arestita rilate al la afero, sed baldaŭ liberigita ĉar supozataj (sed fikciaj) ligoj al la komplotantoj ne povis esti pruvitaj.
Liberecana Komunista Federacio ("Fédération communiste libertaire")
Komence de 1950 grupo de ekstremistoj ĉirkaŭ Serge Ninn kaj Georges Fontenis komencis krei komunistan liberecanan grupon - priskribitan de Maurice Joyeux kiel "kaŝa partio ene de la Anarkiisma Federacio", kaj de alia komentisto kiel "speco de sekreta zingibra grupo" - kiun ili nomis Organizo de Batalplanado ("Organizo Pensée Bataille", OPB), kiel omaĝo al Camillo Berneri kaj lia libro de 1936 "Pensée et bataille". OPB-membroj decidis sekretigi la ekziston de sia organizo. En majo/junio 1952, ĉe la kongreso de Anarkiisma Federacio en Bordozo, ili translokiĝis por forpeli la fratojn Lapeyre, Maurice Joyeux kaj Maurice Fayolle. La amareco generis kaj la centreco de Georges Fontenis al la amara afero signifis, ke dum multaj jaroj poste li estos elektita por demonigo en la paroladoj kaj verkoj de tradicie pli ĉefaj anarkiistoj.
En la kongreso en Parizo en majo 1953 regis la liberecana komunisma frakcio. La kongreso adoptis la projekton "Deklaracio de Principoj", kiu asertis la liberecanajn komunistajn celojn de la organizo. Nekapabla interkonsenti pri nova nomo por la relanĉita organizo tiutempe, nur post referendumo de membroj en decembro 1953 la franca "Anarkiisma Federacio" fariĝis la "Liberecana Komunista Federacio", kun 11 el la 16 regionaj grupoj (konsistantaj inter 130 kaj 160 individuaj aktivuloj) sub la direkto de la OPB. La individuismaj anarkiistoj kaj iuj el la komunismaj liberecanoj regrupiĝis aparte ĉirkaŭ Maurice Joyeux, kiu trovis la taktikojn adoptitajn de la OPB neakcepteblaj, kaj celis krei novan "sendependiĝan" Anarkiisman Federacion.
Kate Fischer
Kate Fischer, ankaŭ Katie Fischer', (naskiĝis la 30-an de novembro en Adelaide, Suda Aŭstralio) estas aŭstrala manekeno kaj aktorino. Ŝi vizitis Canberra Girls' Grammar School.
Kate venkis la vangobelecan konkuron de Dolly Magazine ('Face of the 80's') en 1988 kaj estis traktita kiel la sekva Elle Macpherson.
Ŝi aperis en la kinofilmoj Sirens, The Real Thing kaj Foreigner. Ŝi estis iutempe en amrilato kun riĉa komercisto James Packer.
Kantono Henry (Tenesio)
La kantono Henry (Henry County) estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
21798 Mitchweegman
21798 Mitchweegman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mitch Dale Weegman, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Winona Senior High School en Winona (Minesoto Usono).
Jón Arason
Jón Arason (naskiĝinta en 1484 en Grýta/Norda Islando, mortinta la en Skálholt) estis romkatolika episkopo kaj poeto islanda.
Vivo
Li pastriĝis ĉirkaŭ la jaro 1504. Post kiam li konatigitis al Gottskálk Nikulásson, episkopo de Hólar en Hjaltadalur, li senditis de li en Norvegion kiel misiisto. En 1522 Jón posteulis lin kiel episkopo. Sed baldaŭ li forpelitis de tiu sieĝo episkopa fare de Ögmundur de Skálholt. Ankaŭ tiu ĉi episkopo pli malfrue opoziciis kontraŭ luteranismigo de la lando; ĉar li jam estis pli aĝa liaj agadoj ne tiom efikis.
Tiutempe Jón jam famiĝis. Li havis multajn infanojn; malgraŭ de la Apostola Seĝo priskribita celibato la reguloj en Islando ne tiel akurate validis. Post mallonga ekzilo en Norvegio Jón ekkverelis kun sia suvereno, Kristiano la 3-a (Danio-Norvegio) pro ke li ne allasis ekfloron de Reformacio en Islando. Komence Jón estis pli defendema ol maldefendema. Sed en 1548 li radike ŝanĝis sian taktikon. Tiam li kaj Ögmundur unuigis la fortojn por batali kontraŭ la anoj de protestantismo. Dume la olda kaj blinda Ögmundur ne longe eltenis tion kaj fine devigitis je transloĝiĝo en Danion, Jón Arason kombinis obstinecon kun naciemon: gravis samnivele religio kaj persona karieremo. Li malŝatis ke la danoj volus pelmeligi la religiajn kondiĉojn islandajn. Li estis konvinkita ke Islando povus resti pli memstara se daŭrus katolikismo. Pro tio papo Paŭlo la 3-a skribis al Jón kuraĝigantan leteron instigante je daŭrigo de kontraŭluteranisma agado. Por la papo temis sendube pli pri mondeklezia afero, ne pri speciala emo por Islando. Tia subteno pliakrigis la situacion kaj la tuto iĝis vera interna milito. Subteno venis por Jón ankaŭ de la infanoj kiuj gvidis taĉmentojn en diversaj bataloj. Kiam Jón intencis kapti sian plej grandan malamikon Daði Gudmundsson, li estis mem malliberigita. Laŭlegende unu el liaj filinoj volis liberigi lin, post kiam ŝi aŭdis pri la kaptiteco patra. En la jaro 1550 la episkopo kaj du liaj infanoj estis senkapigitaj. La guberniestro dana Christian Skriver poste murditis fare de fiŝkaptistoj kiuj favoris la planojn de Jón Arason.
Graveco
Estante legendulo, Jón Arason forĝis diversajn esprimojn en la islanda lingvo. Kiam li estis antaŭ la senkapiĝo, sacerdoto nomita Sveinn ofertis al li spiritan konsolon. Post la vortoj « Líf er eftir þetta líf, herra! » (« Moŝto, ja estos alia vivo post ĉi tiu! ») Jón respondis: « Veit ég það, Sveinki! » (« Tion mi ja scias, mia Sveinnĉjo! »). Ekde tiam la islandanoj respondas per « veit ég það, Sveinki » por aserti ke io estas tre evidenta.
Kolos Vaszary
Kolos VASZARY [koloŝ vasari], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vaszary Kolos aŭ pli komplete Vaszary Kolos Ferenc estis hungara pastro, ĉefabato, ĉefepiskopo, kardinalo, primaso, instruisto, historiisto, membro (direktora en 1894) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis . Kolos Vaszary naskiĝis la  1832 en Keszthely. Li mortis la 1915 en Balatonfüred.
Biografio
Kolos Vaszary frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li aliĝis al benediktanoj kaj li lernis teologion en Pannonhalma. Inter 1854-1856 li instruis en Komárom. En 1855 li pastriĝis, sed li daŭris la instruadon en Pápa, poste en Esztergom. Ekde 1869 li estis direktoro de gimnazio en Győr. En 1885 li estis elektita ĉefabato de Pannonhalma. En tiu periodo li establis diversajn ekleziajn kaj pedagogiajn konstruaĵojn. En 1891 li estis elektita primaso, tiutempe li fondis hospitalon kaj strebis por ponto en Esztergom. Depost 1912 li rezignis kaj okupiĝis nur pri la historio. Li ricevis premiojn inter 1884-1892.
Unufingraj melodioj
Unufingraj Melodioj estas la tria poemaro de la skota poeto William Auld. Ĝi enhavas kelkajn pli longajn poeziaĵojn, i.a. versan komedion. Eldonejo Stafeto el La Laguna aperigis la 126-paĝan verkon en la jaro 1960
Castri di Lecce
Castri di Lecce estas komunumo de Italio. Ĝi ekestis fine de la 19-a jarcento el la du komunumoj Guarino kaj Francone. La komunumo apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Big Nose Kate
Big Nose Kate, fakte Mary Katharine Haroney (ankaŭ konata kiel Kate Fisher, Kate Elder kaj Mary Cummings), (naskiĝis la 7-an de novembro 1850 en Peŝto, Hungario – mortis la 2-an de novembro 1940 en Prescott, Arizono, Usono), estis usona prostituitino. Ŝi iĝis konata kiel longtempa akompanulino de revolvera famulo John Henry „Doc“ Holliday. Kiel figuro de la usona folkloro, ŝia vivo estis prilaborita en diversaj verkoj, ekz. en vesterno de John Wayne La kvar filoj de Katie Elder, kio baziĝis libere sur ŝia vivo. Ŝin ludis Faye Dunaway en la filmo Doc de 1971.
Junaĝo kaj morto de la gepatroj
Kate estis la plej aĝa el 11 infanoj de kuracisto Dr. Michael Haroney kaj lia dua edzino Katharina Baldizar Haroney. Ŝi ricevis larĝan edukadon, ŝi parolis la hungaran, francan, hispanan kaj anglan lingvojn. Ŝia patro estis ekde 1862 persona kuracisto de pli posta meksika imperiestro Maksimiliano la 1-a. Ĝis 1865 vivis ŝi en Meksik-urbo. La 26-ab de marto 1865 mortis ŝia patrino, du monatojn poste la patro. Resto de la familio rifuĝis post senpotencigo kaj ekzekuto de Maksimiliano en 1867 al Davenport en federacia ŝtato Iowa.
Kate kaj ŝiaj gefratoj estis en diversaj fleghejmoj. Ŝikomencis en 1867 flegadon ĉe Otto Smith. Ŝi do rifuĝis en la sama jaro per ŝipo al St. Louis en federacia ŝtato Missouri. Kvankam la kapitano de la ŝipo malkovris ŝin kiel nepagatan kaŝpasaĝeron, ŝi do povis pluŝipi. En St. Louis, ŝi uzis la familian nomon de la kapitano kaj kiel Kate Fisher kaŝis sin en monaĥeja lernejo, kie ŝi lernis tie ĝis 1869.
Arques (Pas-de-Calais)
Arques estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Big Nose Kate
Kate kaj Doc Holliday
Kate translokiĝis en ĉ. 1874 al Dodge City en Kansas, kie ŝi uzis la nomon Kate Elder. Ŝi laboris kiel ĉiesulino en bordelo, kiun fukciigis Nellie „Bessie“ Earp, edzino de James Earp, pli aĝa frato de la konataj fratoj Wyatt Earp, Virgil Earp kaj Morgan Earp. Tio estas diskutata, ĉu tiutempe Kate konatiĝis kun Wyatt Earp aŭ ŝi havis iun rilaton al li. Ŝi mem aldonis pli poste, ke ŝi vidis lin jarojn poste la unuan fojon.
Stacio Shindō
Stacio Shindō (japane: 新堂駅 [Ŝindō-eki], angle: Shindō Station) estas fervoja stacio en Iga, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Ereruk
La Baziliko Ereruk (armene: Երերույքի տաճար) estas frua armena preĝejo de la 4-a kaj 5-a jarcentoj en la urbo Anipemza, en Ŝirako, Armenio, nur 8 km sudoriente de la antikva armena ĉefurbo Anio.
Ĉar la baziliko Ereruk estas unu el la plej fruaj kristanaj monumentoj en Armenio kaj en la tuta mondo, ĝi estis aldonita al la Monda heredaĵo de Unesko la 25-an de aŭgusto 1995 en la kultura kategorio. One kredas ke la baziliko venas de la 5-a jarcento eĉ eble pli frue en la 4-a jarcento kaj la stato de konservado estas malbona.
Arques (Pas-de-Calais)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Arquois.
Big Nose Kate
Kate kaj Doc Holliday
Kate poste translokiĝis al Fort Griffin en federacia ŝtato Texas, kie ŝi konatiĝis kun Wyatt Earp kaj John Henry „Doc“ Holliday. Kune kun Doc Holliday veturis ŝi al Dodge City, kie Wyatt Earp ripozis, kaj rezidis kun li en Dodge House Hotel. Ŝi plenumis la sekvajn jarojn kun Doc Holliday, komence en Dodge, pli poste en Deadwood, South Dakota, en Las Vegas, en New Mexico kaj en Prescott, Arizona. En areo de Globe fukciigis ŝi sub la nomo Big Nose Kate bordelon. Ŝi vivis en 1880 en la tiam floranta arĝenta urbo Tombstone en Arizono. Tie ŝi akiris relative riĉecon danke al al bone funkcianta bordelo. Doc Holliday aliĝis al ŝi en la sama jaro, post kiam li havis en Tucson sukcesan serion en kartoludoj Faro kaj pokero.
Kiam Doc Holliday estis eksuspektita, ke li partoprenis en poŝta prirabo en proksimo de Tombstone, la 15-an de marto 1881, ŝi elparolis – pos disputo- kontraŭ li. Onidire, amlamiko de Doc Holliday drinkigis ŝin kaj poste priparolis por la elparolo. Surbaze de tiu elparolo, Doc Holliday estis arestita kaj liberigita nur post kiam ŝi sobre la elparolon retiris en la sekva tago.
Malfrua vivo
Post morto de Holliday, Big Nose Kate geedziĝis kun ferforĝisto George Cummings, sed ili disiĝis post unu jaro. Pli poste ŝi reiris al Arizona, kie ŝi laboris ĝis 1930 kiel dom-mastrumistino. Ŝi plenumis siajn lastajn jarojn en hejmo por olduloj en Prescott. Ŝi mortis en 1940 kaj estis entombigita sub nomo Mary K. Cummings en Prescott.
István Koháry (reĝa juĝisto)
Grafo István Koháry [iŝtvAn kohAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koháry István estis hungara reĝa juĝisto, militestro, politikisto, ĉambelano, poeto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis csábrági kaj szitnyai [ĉAbrAgi] [sitnjai]. István Koháry naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Csábrág (nuntempa Čabradský Vrbovok en Slovakio). Li mortis la en Csábrág.
Biografio
István Koháry komence lernis hejme, poste en jezuita kolegio en Nagyszombat. Li aĝis 15, kiam lia patro mortis en batalo, tial li devis transpreni taskon pri familiestro, samtempe li ricevis titolon fortikaĵestro de la reĝo. Post la kolegiaj jaroj li frekventis universitaton en Vieno, sed kiel magnato li ofte vizitis kortegon de Habsburgoj. Post lernado li hejmenvenis kaj li transprenis la estrecon en fortikaĵo en Fülek, kie li batalis en la regiono kontraŭ la turkoj. En 1678 Emeriko Thököly ne povis okupi la fortikaĵon. En 1681 li partoprenis en Sopron en la parlamenta kunsido, kie li tiel saĝe politikadis, ke en la sekva jaro li estis nomumita ĉambelano, interna reĝa konsilisto kaj kolonelo. En 1682 pro perfido Thököly okupis la fortikaĵon, Kohary estis en prizono de Thököly 3 jarojn. Post la liberiĝo eĉ la papo sendis al li ornaman ĉapelon kaj li grofiĝis. Inter 1685 kaj 1687 li sukcese batalis kontraŭ la turkoj en Székesfehérvár, Buda kaj Eger, kie li vundiĝis. Ekde 1703 li batalis kontraŭ liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a. Depost la liberecbatalo li akiris siajn bienojn kaj li ricevis la titolon eterna departementestro, en 1712 li estis emeritita de la reĝo, poste en 1714 iĝis reĝa juĝisto. Li estis signifa mecenato, ekzemple li fondis gimnazion en Kecskemét kaj li donacis monon ne nur la katolika, sed reformita preĝejoj.
Koháry neniam edziĝis. Li verkis poemojn precipe en la malliberejaj jaroj.
Kastelo de Kalatubo
La kastelo Kalatubo  (latine: catrum Calathatubi; arabe: قلعة ﺍوبي - Qal'at 'Awbi; itale: Castello di Calatubo) estas fortikaĵo proksime al la urbo Alcamo, Sicilio, suda Italio.
La ejo havas restaĵojn de setlejo de la elimianoj kaj kaj nekropolo. Situanta apud la aŭtoŝoseo A29, ĝi multe difektiĝis, pro kio fermiĝis al la vizitantoj, kvankam la Urbodomo de Alcamo ofte esprimis deziron rekuperi ĝin. La Kastelo Kalatubo estas fakte arkitektura komplekso, konsistanta el la strukturo de la origina kastelo, kiu spertis plurajn ŝanĝojn tra la jarcentoj. Ĉi tiu komplekso estas granda 150 × 35 metroj kaj staras sur kalkoŝtona roko kiu kuŝas ĉe alteco de ĉirkaŭ 152 m super marnivelo kaj kiu regas kun sia alteco la ĉirkaŭan regionon. De la pozicio de kastelo eblas klare vidi Monton Bonifato kaj Castellammare.
La kastelo estas neatingebla sur tri flankoj pro la krutaj muroj de roko sur kiuj ĝi estis konstruita. La nura alireblo situas en la okcidento, kiu kondukas al la unua defendlinio de la kastelo per dekliv-irejo kun grandaj ŝtupoj. De la unua defenda linio, kiu inkluzivas interalie puton, preĝejan salonon kaj aliajn lokojn, estas atingebla la kortego, kiu komunikas kun la dua rondo de muroj tra portalo, ĝis la tria rondo de muroj, kiu konsistigas longan turon. Fine la kerno de la kastelo, situanta en la suda parto de la fortikaĵo, estas rektangula kun areo de 7 × 21,50 m.
Itala aŭtovojo A1
La itala aŭtovojo A1 estas parto de la reto de italaj aŭtovojoj. En la itala lingvo ĝi havas la nomon Autostrada del Sole - "aŭtovojo de la suno". La vojo ligas la urbojn Milano, Bolonjo, Florenco, Romo kaj Napolo, do pli-malpli kondukiĝas en direkto nord-suda. Suma longo estas 759 kilometroj. Konektojn al iom pli distancaj urboj provizas la vojoj:
La suda parto de la vojo inter la urboj Romo kaj Napolo origine havis la nomon A2 kaj nur poste iĝis parto de la vojo A1.
Inter Milano kaj Romo la vojo estas parto de la eŭropa ŝoseo, inter Modena kaj Bolonjo kaj inter Orte kaj Napolo ankaŭ parto de la eŭropa ŝoseo.
Lisa Kudrow
Lisa Marie Diane KUDROW (naskiĝis la 30-an de julio 1963 en Encino, Kalifornio) estas usona aktorino. Ŝi estas konata ĉefe pro ŝia ludo en la sukcesega usona sitkomo Friends, kvankam ŝi ankaŭ kunludis en 30 aliaj produktaĵoj.
En Friends. Ŝi ludas Phoebe Buffay kaj samtempe ties ĝemelon Ursula.
Muramoto Tatsuzo
MURAMOTO Tatsuzo [tacuzo], alia transskribo Muramoto Tatuzô, nask. 13 jun. 1880 en la urbo Okajama (Okayama-si), estis japana presejestro (en 1934 senokupa). Li esperantiĝis en 1904 kaj unuafoje en Japanio fabrikis presliterojn Esperantajn. Muramoto multe helpis al d-ro Kroita Kacumi pri fondo de Japana Esperanto-Asocio (JEA). La vortareto „A short Vocabulary English-E and E-Eng.“, 1906, verkita kune kun Yamada Kôsaku kaj presita de la presejo de Muramoto, estas la unua Esperanto-libro en Japanio. (Kuwahara Tosihido)
Petrus Stenbeke
Petrus STENBEKE, ankaŭ Steenbeke au Steynbeke, (naskiĝinta antaŭ 1397, mortinta post 1421) estis teologo kaj fondinta rektoro de la Universitato de Rostock.
Vivo
Li ekstudentis en Erfurto en somero de 1396 kaj estis de 1415-16 la 45-a rektoro de la Universitato de Erfurto (fariĝinta magistro de la Sep liberaj artoj kaj bakalaŭro de teologio). Poste li sekvis kun granda nombro da erfurtaj doktoroj la vokon fondi la universitaton de Rostock.
En la 12-a de novembro 1419 li nomumitis - fare de la episkopo de Schwerin, de la ĉefdiakono, de la paroĥestro de la preĝejo Sankta Mario kaj de la urbestro Heinrich Katzow - unua rektoro de la altlernejo. En la vintra semestro 1420/21 li krome estis dekano de la fakultato pri filozofio.
De lia scienca laboro ne multaj spuroj konatas, sed nur unu verko de 1417, nome la Questio pro quotlibeto: Utrum quelibet intellectiva … suam essenciam intelligat. Lian naskiĝurbon oni ne konas; klaras - pro la malaltgermana formo de la familia nomo - ke li venis el la germana nordo. La relative granda sumo enmatrikuliĝa indikas ke lia origino devas esti serĉata ene de la urba patriciaro aŭ kampara nobelaro.
Supozoj pri origino
La 2-an aprilon de 1372 aĉetis i.a. certa burĝo el Rostock nome Peter Steinbeck de duko Albrecht tutan vilaĝon apud Bad Doberan. Se Petrus originas el tiu famiio facile eksplikeblas ke li iĝis rektoro en Rostock kaj ne la jam tiam multe pli konataj Heinrich Toke aŭ Heinrich von Geismar (kiu en Erfurto jam dufoje estis rektoro, unufoje vicrektoro).
Eblas ke li estas identa kun certa Petrus Steynbut, kiu ekstudentis ĉe la praga Universitato de Karolo en la 15-a de decembro 1397.
Adam Block
Adam BLOCK estas la nomo de :
Edmond Rostand
Edmond Eugène Alexis ROSTAND (naskiĝis en Marsejlo, Francio, la, mortis en Parizo la ) estis franca poeto. Li studis leĝosciencon, sed neniam profesiis, ĉar lia amo estis la literaturo. Ĉe la universitato, li frekventis la literaturajn rondojn, kaj tie li ekkonis sian estontan edzinon, la poetinon Rosemonde Etienette Gérard, lian plej grandan stimulilon. Li estas patro de la fama biologo kaj eseisto Jean Rostand.
La 30-an de majo 1901, Rostand iĝis la plej juna verkisto kiu ĝis tiam estis elektita al la Franca Akademio. Lia ĉefverko estas Cyrano de Bergerac (teatraĵo). En 1990 la teatraĵo gajnis la ekranojn de la kinejoj en filmo kun Gerard Depardieu kiel protagonisto.
Cyrano de Bergerac estis tradukita de André Cherpillod en Esperanton.
Murata Masataka
MURATA Masataka, japano, eksdir. de tria oficiala internigejo de lepruloj Sotozima-Hoyoin, Osaka. Lektoro de med. fakultato de Univ. Nippon. Nask. 20 apr. 1884 en Kotiken. Energie klopodis per varma polemiko por la enkonduko de E en japanajn medicinajn rondojn kaj tion akcelis per sia E publikigo de la fama tezo: „La plej simpla metodo por serodiagnozo de sifiliso“, (Medicina monografio, n-ro 1., 1926.) Aliaj verkoj „Serologio de Lepro“, La Lepro, vol. I.n-ro 2, jun 1930. ktp.
Stacio Higashi-Nakano
Stacio Higashi-Nakano (japane: 東中野駅 [higaŝi-nakano-eki]) estas fervoja stacio en Kvartalo Nakano de Tokio en Japanio. La stacio de tut-japania fervoja reto JR servas Linion Chūō-Sōbu de JR Orienta. La subtera parto de la stacio servas Linion Ōedo de la metroa reto Toei.
Max Müller
Friedrich Max MÜLLER (naskiĝis la 6-an de decembro 1823 en Dessau, Germanio, mortis la 28-an de oktobro 1900 en Oksfordo, Anglio), ĉefe kontata kiel Max MÜLLER, estis lingvisto kaj orientalisto kiu aparte fakis pri sanskrito kaj kompara lingvoscienco. Li estis ĉefe konata pro lia studo de meza kaj orienta Azio, kaj verkis 20-libran aron pri la temo. Max Müller estis universitata profesoro en la Universitato de Oksfordo.
En la fruaj jaroj de Esperanto, kiam apenaŭ troviĝis aprobantoj de la lingvo internacia inter famaj lingvistoj, li plurfoje montris siajn simpatiojn ne sole por la ideo de L. I., sed ankaŭ speciale por Esperanto kaj skribis en 1894, ke Esperanto havas la plej altan lokon inter siaj konkurantoj. Li diris:
La termino katenoteismo estis stampita de Max Müller, reference al la adorado de unu dio por fojo. Tiu koncepto estas tre rilata al henoteismo, tio estas, la adorado al unusola dio sen nei la ekzistadon de aliaj. Müller kreis la koncepton reference al la Vedoj, en kiu ĉiu diaĵo estas traktita kvazaŭ la suprema dio en ĉiu himno. ​
Sash!
Sash! germana DJ kaj produktoro, propranome Sascha Lappessen naskiĝinta la 10-an de junio 1970 en Nettetal en Germanio. Kantas kun li Tina Cousins.
En la jaroj 1997 - 1998 li havis en Britio ĉenon de furorkantoj kun Encore Une Fois, Ecuador, Stay kaj Mysterious Times, el kiuj ĉiuj atingis zeniton en la dua plej alta el hitparadoj en Britio. Fakte li tenas rekordon por plej multe da unuopaĵoj en la dua plej alta hitparado (sume kvin), kiuj atingis unuan postenon. Ĝis hodiaŭ Sash! estas aktiva, sed ne jam kun tiaj grandaj sukcesoj. Lia lasta albumo estis neniam en UR eldonita. Sash! estis ĉiam agnoskata por sia unika kapablo krei dancfurorkantojn kun envicigo de muzika stilo kaj lingvo en diversaj mondaj etnaj grupoj. Ekzemploj de tiu ĉi unika kapablo ni trovas en lia diskografio. Stay, Mysterious Times kaj Just Around The Hill estis surdiskigitaj en la angla, Encore une Fois en la franca, Adelante kaj Ecuador en la hispana, La Primavera en la itala, Together Again en la dana kaj Ganbareh! en la japana.
Ruská Bystrá
Situo
Ruská Bystrá situas inter montoj, fine de sakovojo. Sobrance troviĝas 22 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1405. En 1910 loĝis en Oroszsebes 312 da homoj, (306 rutenoj, 6 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Oroszsebes apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Ruská Bystrá 151 da homoj, (144 slovakoj, 5 rutenoj, unusola ukraino). Vilaĝservo estas biblioteko.
4429 Chinmoy
4429 Chinmoy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 12-an de septembro 1978 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la bangladeŝan filozofon, poeton kaj guruon Sri Chinmoy (1931–2007).
Historio de Ekvatora Gvineo
Antaŭ la alveno de eŭropanoj
La nuna teritorio de Ekvatora Gvineo kuŝas sur mezepokaj tribaj regnoj malmulte strukturitaj, sendube aperanta de la influo de pra-ŝtataj strukturoj pli evoluintaj kiuj disvolviĝis.
Kolonia Epoko
Portugalaj navigantoj esploris la golfon de Gvineo en 1471. La portugalo Fernão do Pó situigis la insulon Bioko en la portugalaj mapoj tiujare, serĉante vojon al Hindio, kiun li nomis Formosa (tamen, ĝi baldaŭ estis konata laŭ la nomo de sia eltrovanto).
En 1493, Johano II de Portugalio proklamis sin kiel Senjoro de Gvineo kaj la unua Senjoro de Corisco. La portugaloj koloniigis la insulojn Bioko, Annobón kaj Corisco en 1494, kaj transformiĝis ilin en bazon por sklav-komercado. Ankaŭ nederlandanoj kaj belgoj multe rolis.
Post la traktato de Sankta Ildefonso (1777) kaj traktato de El Pardo (1778), la insuloj estis ceditaj al Hispanio.
La britoj okupis Biokon inter 1827 kaj 1832.
En 1900, per la Traktato de Parizo, la aliaj eŭopaj ŝtatoj rajtigis Hispanion aneksi la kontinentan teritorion konatan kiel Rio Muni. Ambaŭ teritorioj unuiĝis en la kolonio de Hispana Gvineo. La ĉefa ekonomia aktivaĵo estis kulturado de kakao.
En 1959, la teritorioj atingis rangon de hispanaj provincoj transmaraj. En 1963 la hispana registaro organizis referendumon por aŭtonomeco de la provincoj, kio estis pozitive balotita. Tiel, la lando estis nomita oficiale Ekvatora Gvineo.
En marto de 1968, pro la postuloj de la lokaj naciistoj kaj de Unuiĝintaj Nacioj, Hispanio anoncis ke ĝi retiriĝos. Konstitucio estis aprobita per referendumo.
Diktaturo de Francisco Macías
En septembro de 1968, Francisco Macías Nguema estis elektita kiel prezidento. La 12an de oktobro la lando oficiale sendependiĝis. Macías baldaŭ akiris ĉiujn povojn kaj kreis reĝimon bazitan sur ununura partio 'PUNT' (Partido Único Nacional de los Trabajadores). Li estis proklamita dumviva reganto kaj forte persekutis opoziciantojn. Okazis grava krizo: Oni kalkulas, ke pli ol 100.000 homoj eskapis de la diktaturo, ĉirkaŭ 50.000 mortis kaj 40.000 estis kondamnitaj je deviga laboro. La eduka sistemo estis fermita kaj aliaj publikaj servoj ruinigitaj. Katolikismo ankaŭ estis malpermesata.
Diktaturo de Teodoro Obiang
En 1979 Macías estis venkita de puĉo gvidata de lia nevo Teodoro Teodoro Obiang Nguema Macías estis juĝita kaj ekzekutita. Oni kreis provizoran konsilion prezidita de Obiang mem, kiu nomunis lin prezidanto por sep jaroj. Tria konstitucio estis aprobita. En 1983 kaj 1988 okazis parlamentanj balotadoj, temen unupartiaj. En 1991 ŝajne komenciĝis ioma demokratiiĝo kaj en novembro oni referendumis por alia konstitucio. Kelkaj opoziantoj revenis, sed estis tuj malliberigitaj. Dek el dek kvar partioj estis malpermesitaj en la balotado de 1993 kaj sekve Obiang daŭrigis sian povon. En 1995, la opozianta gvidanto Severo Moto Nsá estis enkarcerigita sub akuzoj pri koruptado kaj kalumnio. En 1996, 1999 kaj 2002 novaj balotadoj revalidigis la reĝimon en simila situacio. En 1996 la usona entrepreno Mobil komencis ekspluati petrolon, kio generis tre abundan profiton, tamen disdonitan nur en la reganta klaso.
En 2003 estis malsukcesa provo de puĉo. Ĝis 1991 la ŝtatpartio estis la unika politika partio de la lando. Intertempe ekzistas ĉirkaŭ 20 opoziciaj partioj.
En la leĝdonaj balotoj de 2017 la venko de la PDGE denove estis kompleta, kun ĉiuj senatanoj kaj 99 el 100 deputitoj. La alia apartenis al la partio Ciudadanos por la Innovación (CI), sed mallonge poste la partion oni akuzis organizi puĉon, kaj 146 el la partianoj estis malliberigitaj en 2018.
Nuntempe la plej granda parto de la gvineanoj vivas en mizeraj kondiĉoj, tamen pro la ekspluatado de nafto, la averaĝa porkapa enspezo estas kiel tiu de evoluinta lando.
Ozun
Ozun (hungare: Uzon) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Bicfalău, Lisnău, Valea Lisnăului, Măgheruş (Ozun), Sântionlunca, Scrădoasa, Lunca Ozunului.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 785 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 2 919 (83% hungaroj).
Historio
Je ĝia unua skriba mencio en 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék). En la batalo inter ĝi kaj Chichiş mortis Áron Gábor la 2-an de julio 1849.
Pantoflofloro
La pantoflofloro aŭ kalceolario (Calceolaria) estas flora planta genro (el familio Kalceolariacoj (Calceolariaceae)), havanta ĉ. 300 speciojn. La specioj havas diversajn kolorojn (ruĝa, bruna, flava) kaj pantofloformajn korolojn. Ili velkas post la florado (printempe). Ili travintras ĉe 6 Celsiusoj, kiu temperaturo necesas por elformado de la floroj. La burĝonoj aperas printempe (necesas 10 °C) kaj poste floras, ili estas ŝatataj ĉambraj ornamplantoj. (Dumtempe aperis la hibrido Anytime F1, kiu ne bezonas malvarma temperaturon por la burĝonoj.)
Ĝi estas moltiga planto, kiu kreskas ĝis alto de 15-20 cm. Ĝi ŝatas la regulan akvoprovizon, ne ŝatas la direktan sunlumon, la malbonan aeron (ekz. fumon, traventon). La pantoflofloro venas el Ĉilio.
Ĝi estas multigebla per grajnoj (junio-julio), ĝermado okazas kiam gradas 18 Celsiusoj.
La ĝardena pantoflofloro (Calceolaria integrifolia)
Károly Herrich
Károly Herrich [kAroj heriĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herrich Károly estis hungara hidrologo. Károly Herrich naskiĝis la  en Makó. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Károly Herrich akiris diplomon en Institutum Geometricum en 1841. Post siaj studoj li laboris en Püspökladány, ekde 1847 li partoprenis en riverregulado de Tiso apud István Széchenyi. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1956 kiel soldato por la hungara libereco, poste li iĝis ĉefinĝeniero de riverregulado de Tiso. Ekde 1857 li apartenis al la centra stabo, en 1867 li estis nomumita ministra konsilisto. En 1879 li pensiuliĝis. Li estis la unua en Hungario, kiu okupiĝis pri irigacio.
Longa filmo
Longa filmo estas filmo kun sufiĉa daŭro por esti konsiderata la ĉefa aŭ nura filmo por plenigi programon. La koncepto pri kiom longa tiu estu povas esti varia laŭ la tempo kaj loko. Laŭ la Akademio de Filmaj Artoj kaj Sciencoj, la Usona Kininstituto, kaj la Brita Kininstituto, longa filmo daŭras 40 minutojn aŭ plie, dum la Screen Actors Guild defendas ke ĝi estu 80 minutojn aŭ pli longe.
La majoritato de longaj filmoj estas inter 70 kaj 210 minutojn longaj. The Story of the Kelly Gang (1906, Aŭstralio) estis la unua drama longa filmo publikigita (daŭra proksimume 60 minutojn). Pli frua The Corbett-Fitzsimmons Fight (1897, Usono) estis konsiderita foje la unua dokumenta longa filmo (daŭra 100 minutojn), tamen ĝi estis plej taŭge karakterizita kiel sporta programo ĉar ĝi inkludis la kompletan neeldonitan boksomatĉon. La unua longa adaptaĵo estis Les Misérables (1909, Usono). Aliaj longaj filmoj estis The Inferno (L'Inferno) (1911), Quo Vadis? (1912), Oliver Twist (1912), Richard III (1912), From the Manger to the Cross (1912), kaj Cleopatra (1912).
Ĝenerale kiam oni parolas pri filmoj, oni subkomprenas pri longa filmo, kaj same rilate al famaj reĝisoroj, aktoroj, kinĝenroj ktp.
Fortikaĵo Real Felipe
La Fortikaĵo Real Felipe aŭ en hispana Fortaleza del Real Felipe estas milit-konstruaĵo de stilo de Vauban konstruita en la 18a jarcento en la golfo de Kajao (Peruo), dum la registaroj de la vicreĝoj José Antonio Manso de Velasco kaj Manuel de Amat y Junient, por defendi la havenon kontraŭ la atakoj de piratoj kaj korsaroj.
Ĝi estas unu el malmultaj verkoj de milit-arkitekturo ekzistantaj en Peruo kaj la plej granda el tiuj kiujn konstruis la hispanoj en Ameriko. Ĝi estis konata dum la epoko de la Vicreĝlando de Peruo kune kun la fortikaĵoj «San Rafael» kaj «San Miguel», kiel la «kasteloj de Kajao».
Ties nomo estis elektita honore al la reĝo Filipo la 5-a de la Burbonoj, kiu mortis en 1746. Poste ĝi estis renomita honore al José de San Martín kiel «Castillo de la Independencia» (Kastelo de la sendependeco) komence de la respublika epoko de Peruo, kaj ĝi restarigis la originan nomon en 1925.
Ĝi havas la formon de neregula pentagono kun areo de 70,000 m². La fortikaĵo havas du turojn, kvin muregojn kaj du pordegojn. Norde estis la fortikaĵo San Miguel kaj sude la fortikaĵo San Rafael.
Aktuale ĝi funkcias kiel sidejo de la Muzeo de la Perua Armeo.
Georga Golfo
La akvoj de la Georgia Golfo estas famaj pro escepta klareco. La golfo ricevis sian nomon en 1822, kiel omaĝo al la brita reĝo Georgo la 4-a.
Alrigga
Alrigga aŭ Alrikka (en araba: الرقة) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Alrigga estas kaj loĝeja kaj komerca centro.
Tiu estas komunumo kiu limas kun Rigga Albutin, Said Haveno, Almurakkabat kaj Naif kaj limas sude kun la Dubaja Rojo.
Barba irido
Priskribo
La barba irido estas multjara herba planto, kiu havas rizomon. La floro konsistas el tri pendantaj petaloj, kiuj havas randojn similajn al barboj. La aliaj tri petaloj estas starantaj.
Alrigga
Ĝi havas 6,737 loĝantojn.
Barba irido
Bredistoj
Ekde la mezepoko ekzistas jam kruciĝoj el Iris pallida kaj Iris variegata (Germana irido, Iris × germanica). El ambaŭ diploidaj specioj ekestas dum la jaroj la tetraploida selekto.
Alrigga
Al Rigga estas bordita okcidente pere de la ŝoseo D 88 (Omar bin Ĥattab) kaj oriente pere de la ŝoseo D 78 (Abu Baker Al Siddike). La komunumo estas apartigita el Almurakkabat pere de la ŝoseo Alrigga kaj el Rigga Albutin pere de la ŝoseo D 89 (Al Maktum). En Al Rigga estas stacio kiu havigas busojn kaj taksiojn por transportoj ene de la emirlando kaj ankaŭ por aliaj emirlandoj en la lando UAE. La Dubaja Horloĝturo, kiu staras en la intersekco de la ŝoseo Umm Hurair kaj la ŝoseo D 89 estas en Al Rigga.
Barba irido
Bredistoj
Fine de la 19a jarcento la angla kuracisto Michael Foster (1836–1907) krucigis en sia ĝardeno Nine Wells apud Cambridge Iris pallida kaj Iris variegata kun la  tetraploidaj  aziaj specioj, inter ili Iris cypriana, Iris trojana kaj Iris macrantha el Turkujo, Iris kaschmiriana, Iris cengialti kaj Iris mesopotamica. Ankaŭ inter la aziaj plantoj, kiujn Foster uzis verŝajne estis malnovaj kulturaj hibridoj.
La novaj hibridoj havis pli grandajn petalojn, pli da koloroj kaj pli dikajn tigojn. ‘Catharina’, kruciĝo inter Iris pallida kaj Iris cypriana estis enkondukita en 1909. Ĝi ricevis la nomon de la lasta reĝino de Kipro, Katerina Kornaro. La malhelblua kultivaro ‘Crusader’ kun intensa odoro estas ankaŭ Iris-Cypriana-Hibrido. ‘Amas’ estas kruciĝo inter Amasja kiu estas trovita en Turkujo 1885 kun Iris pallida x variegata. Precipe George Yeld plubredis tiun linion.
En Francujo estis precipe la familia firmao Vilmorin, Andrieux et Cie aktiva en la bredado de la barba irido. Ili komencis vendi la duploidan kultivaron ‘Caprice’ ekde 1898, kiu ekzistas ĝis hodiaŭ. Ankaŭ ‘Isoline’ estas diploida. ‘Tamerlan’ estis la unua tetraploida kultivaro. La fama ‘Oriflamme’ el la jaro 1904 ankoraŭ nur estas en herbarioj. La 1910 enkondukita hibrido ‘Alcazar’ intertempe kreskas sovaĝe en la Pariza regiono. ‘Ambassadeur’ (1920) estis unu el la plej sukcesaj bredaĵoj.
Ferdinand Cayeux bredis 1938 la varion de irido ‘Louvois’ kun malhelruĝaj pendantaj folioj, rozroloraj starantaj florfolioj kaj brilanta flava barbo.
La angla artisto Cedric Morris (1889–1982) bredis ‘Storrington’ kaj ‘Benton Ankaret’ kun rozkoloraj starantaj florfolioj.
Ankaŭ en Usono ekzistas tre aktivaj bredistoj.
Ekde la 1960-aj jaroj estis breditaj plejparte ruŝitaj varioj kun tre grandaj floroj (vidu la supran bildon).
Oni dividas la kultivarojn de irido laŭ la kreskoalton. Klasika estas la engrupigo en la tri grupoj „Barbata-Nana“-grupo, „Barbata-Media-grupo kaj „Barbata-Elatior”-grupo.
Kastelo de Aci
La Kastelo de Aci (itale: Castello Normanno -"Normanda Kastelo"-, aŭ alternative Castello di Aci, sicilie: Casteddu di Iaci), estas kastelo situanta en Aci Castello en la metropola urbo de Katanio en Sicilio, suda Italio. La kastelo situas sur roka pinto elstaranta super la maro. Ĝi preciza dato de konstruo estas necerta, sed ĝi estis grava por la disvolviĝo de la regiono dum la Mezepoko. Dum la milito de la Sicila Vespro, ĝi estis submetata al Roĝero de Laŭrio. Ĝi estis sieĝita pli ol unu fojon, kaj ankaŭ estis mallonge prenita de la hispanoj. Ĝi estas nuntempe muzeo.
Hidroksofenilacetata acido
4-Hidroksofenilacetata acido aŭ C8H8O3 estas kemia kombinaĵo, blanka aŭ flaveca solidaĵo, unu el la ĉefaj komponaĵoj de la oliv-oleo. Ĝi estas antaŭaĵo de la dopamino, konata kiel la hormono de la feliĉo, ĉeestas ankaŭ en la vino kaj en la biero kaj posedas antioksidigajn kaj antiinflamajn proprecojn.
Eksperimentoj elmontras ke la karboksila grupo igas la fenolajn derivaĵojn malpli antioksidigajn laŭ testoj por mezurado de la ekvivalenta antioksidigaĵo. Hidroksofenilacetata acido estas metabola produkto el la tirozino asociita al troa kreskado de gastrointestaj bakterioj aŭ malsanoj de la maldika intesto. Ĝia ĉeesto povas indiki ekapero de la celiaka malsano. La ekskreciado de p-hidroksofenilaj acidoj estas grava parametro indikanta nekompletan absorbadon de la tirozino.
Kupa
Kupa (hungare Kulpa) estas dekstra alfluanto de Sava en suda parto de Mez-Eŭropo. Ĝi devenas en Slovenio el lago Kupreŝ, poste fluas tra Kroatio kaj alfluas Sava ĉe urbo Sisak.
La rivero longas 296 km-ojn, 113 km-ojn estas limorivero inter Slovenio kaj Kroatio.
La rivero estas ŝipebla 136 km-ojn. La akvokolekta areo estas 10032 km2.
Ernő Krón
KRÓN Ernő estis hungara kalendarvekisto kaj redaktoro naskita en Marosvásárhely la 16-an de aŭgusto 1884 kaj mortinta en Târgu Mureș la 4-an de februaro 1983.
Kariero
Krón Ernő fariĝis librobindisto en bindejo de sia patro, poste li laboris en Kolozsvár kaj Esztergom, li iĝis majstro en eldonejo Tolnai Világlapja de Budapeŝto. De 1903 ĝis sia morto li estis memstra metiindustriisto. De 1913 li komencis redakti kaj eldoni la kalendaron Régi és Valódi Lőcsei-féle Közhasznú Székely Naptár aperinta ĝis 1948 ĉiujare. Li fondis la eldonentreprejon Székely Naptárak Kiadóvállalata.
Max Murath
Max MURATH (naskiĝis la en Teplice) estis germana esperantisto, prot. de knabina gimnazio en Teplice-Sanov (Teplitz-Schonau) en ĈSR. E-isto de 1911, daŭre aktiva en prop., organizo, kursoj. Honora membro de ES en Olomouc, hon. prez. de EG en T.
Handley Page
La firmao sukcesis unuafoje en 1915 per O/100. La O/100 estis siatempe la plej granda brita aviadilo. La malfacila nokta bombaviadilo havis alfikseblajn portajn surfacojn, kirason, malfermitan kajuton kun pafrezista vitro kaj protektitan propulson.
Evoluigita versio estis la O/400 kun pli fortaj motoroj. Oni konstruis el tiu tipo 450 ekzemplerojn inter 1918 kaj 1919. La O/1500 povis flugi ĝis Berlin, sed kiam ĝi estis preta, la milito jam finiĝis. Kelkaj O/400 estis uzataj en civila pasaĝerliverado post la dua mondmilito (Handley Page Transport) inter Parizo kaj Londono. El tiu tipo evoluis la pure civila aviadilo, la W.8 (unua flugo 4-an de decembro 1919), W.9 (unua flugo 1-an de oktobro 1925) kaj W.10 (same en 1925) kun malfermita pilotkajuto kaj fermita pasaĝerejo por 15 veturantoj. La entrepreno kunfandiĝis en 1924 kun Imperial Airways.
La deziro de Imperial Airways je pli granda aviadilo por flugoj al Afriko kaj Hindio estis plenumita per H.P.42, el metalo, kun duoblaj flugiloj, fermita kajuto kaj sidĉambro por 24 pasaĝeroj. Ĝi ekflugis en 1930.
Handley Page investis dumtempe monon ankaŭ por malgranda aerkanalo, kiu eĉ finance alportis enspezojn.
Okaze de la komenciĝanta dua mondmilito, la produktado estis tute transformita por militaj aviadiloj (gravis Halifax, Hampden, Hereford, Harrow, Heyford, Hyderabad kaj Hinaidi.
Oni produktis post la dua mondmilito ekz. Handley Page Hastings (1946), Hermes (1945).
Handley Page aĉetis en 1947 grandan parton de bankrota Miles Aircraft Company. Poste la firmao konstruis Victor, H.P.R. 7 Dart Herald, H.P.137 Jetstream. Pro la kreskantaj evoluigaj kostoj, Handley Page havis likvidajn problemojn (1969) kaj malfondiĝis la 1-an de junio 1970.
Verda Kafo (Porto Alegre, Brazilo)
Verda Kafo estas la monata Esperanta rendevuo en Porto Alegre (Brazilo), la plej tradicia Esperanto-rendevuo en la suda parto de la lando. Ĝi estis lanĉita de Georgo Otto Vaske kaj liaj amikoj en 1978. La ideon ili ekhavis post reveno el la Latinamerika Kongreso de Esperanto okazinta samjare en Marília, SP.
Eksteraj ligiloj
Paĝo de Verda Kafo en Eventa Servo.
Heideblick
Heideblick estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Monaĥejo Tegher
Ruinoj de la vilaĝo Tegher (Malnova Tegher) de la 9a jarcento kuŝas je kelkaj paŝoj de la monaĥejo. Multaj fundamentoj videblas, kune kun la restaĵoj de funebra kapelo de Tuĥ Manuk de la 5-a jarcento. Proksime estas ankaŭ la mezepoka tombejo uzata ĝis la 19-a jarcento kun kelkaj elstaraj maŭzoleoj kaj ĥaĉkaroj.
Preĝejo
La preĝejo Sankta Dipatrino estis konstruita en 1213, kaj estas konstruita el malhelgriza bazalto. Ĝi estas krucoforma tipoplano kun kamero en ĉiu el la kvar anguloj kaj duoncirkla absido ĉe la fino de la halo. Centra alta ronda tamburo ripozas supre kun tenda stila kupolo, subtenata de la anguloj de la kvadrato, kiun subtenas kolonoj sube. La tegmento de la preĝejo estas frontonhava. La strukturo estas simple ornamita krom la kornicaj fandadoj kaj distingaĵo de la arkoj en la ĉefa areo. El la ekstero, la konstruaĵo estas rektangula kun du mur-niĉoj kaj fenestroj norde, oriente kaj sude.
Gavito
La gavito najbara al la preĝejo Sankta Dipatrino estis finita en 1221. Ĝi estas granda centra plano kun kvar grandaj kolonoj. Intersekcaj arkoj subtenas la kvadraton, sur kiu kupolo sidas. Ĝi troviĝas direkte al la fronto de la gavito ĉe ambaŭ anguloj, estas du duetaĝaj ĉambroj, kie studentoj de la monaĥejo iam vivis kaj povis eviti persekuton de eblaj invadaj trupoj. Super ĉi tiuj ĉambroj estas turoj similkonstruaj al la ĉefa kupolo kaj tamburo de la preĝejo. Sur unu el la kolonoj de la gavito estas surskribo, kiu donas krediton al la arkitekto Vardapet Aghbajrik pro projektado de la preĝejo Sankta Dipatrino kaj ĝia gavito. En ĉi tiu sama strukturo estas multaj tomboj, unu el kiuj estas la nobela princino Ĥatun kaj alia estas ŝia edzo princo Vaĉeh Vaĝutjan. Tuj ekster la gavito, sur la antaŭa fasado super la portalo estas grupo de krucaj desegnoj ĉizitaj en la ŝtono. Temas pri monumento al riĉa donacanto, kiu subtenis la konstruadon de la monaĥejo, kaj tiel ricevas "senpagan trairejon"
Artohalo de Arnstadt
La Artohalo de Arnstadt (germane: Kunsthalle Arnstadt - Galerie für zeitgenössische Kunst) estas kultura centro en Arnstadt, Angelhäuser Straße nr 1. Establis kaj prizorgas la tuton la societo Arnstädter Kunstverein.
Historio
En printempo 2001 superregis ankoraŭ la nura volo fari ion, sed en julio de la sama jaro konkretaj laboroj por kreado de Artohalo komenciĝis. En ne plu uzita malantaŭa produktejo de la poŝlampojfabriko ARTAS oni realigis kun multo da idealismo kaj helpantoj de la Johannes-Falk-projekto de Marienstift Arnstadt kiel ankaŭ per la helpo de multaj sponsoroj la instalon de 816 kvadrametrojn granda Artohalo. Sekve ĝi estas la plej granda siaspece en tuta Turingio.
Priskribo
La fabriko ofertas al la artistoj malavare multan spacon en tri inter si malfermitaj, senseptaj haloj, kun speciala ĉarmo surloka ŝuldita al la iama uzo produktada. La Artohalo Arnstadt estas malfermita al ĉiu ajn formo de altkvalita nuntempa kaj moderna arto.
Krom la ĝenerale nedaŭraj ekspozicioj pri plastikaj artoj kaj laborrondoj okazas dum la tuta jaro ankaŭ diversaj projektoj kun muzikistoj, pentristoj, teatraj artistoj, verkistoj, krome koncertoj, voĉlegadoj kaj eĉ surscenigoj de teatraĵoj. La artistoj venas el la tuta mondo. Ĉe neenlandaj aferoj metatas fokuso speciala sur arto el Hispanlingvio.
Aleksandro Nikolajeviĉ Engelhardt
Alekandro Nikolajeviĉ ENGELHARDT (Александр Николаевич Энгельгардт) estis rusa militoficisto, agrikultura sciencisto kaj publikigisto kun narodnika orientiĝo. Membro de la nobela familio Engelhardt, li iĝis vaste konata pro siaj sociaj kaj agronomiaj aktivecoj kaj siaj eksperimentoj en la organizado de iu racia agrikulturo en sia propraĵo mem, en Batiŝevo, Gubernio Smolensk.
Biografio
Alekandro Nikolajeviĉ Engelhardt ricevis hejme sian edukadon ĝis kiam 15-jaraĝa, poste li eniris en la kursoj por oficistoj en la Akademio pri Milita Artilerio Mikailovskj. Post gradiĝi en la universitato, en 1853, li muntis sian hejman laboratorion, kaj ankaŭ frekventis la lecionojn de la akademiulo Nikolao Zinino en la Akademio pri Kirurgio kaj Medicino, kaj mem studis la ĵus-aperinta libro de Charles Gerhardt "Enkonduko al la studo pri la organika kemio", spegulante la plej lastajn novaĵojn en ĉi-areo de konado.
Ekde 1853, li vizitadis la Mikaelan Akademion de Artilerio de Sankt-Peterburgo kaj iĝis leŭtenanto de la Imperia Rusa Gardo-Artilerio. En la Krimea Milito (1853-1856) li pruvis esti bonega oficiro. Ekde 1855, li estris la kanonan fandejon kaj la kemiajn laboratoriojn ĉe la nova arsenalo de Sankt-Peterburgo. En 1855, tri el liaj verkoj pri kemio, skribitaj laŭ rezultoj de eksperimentoj plenumitaj en lia hejma laboratorio, aperis en notoj de la Akademio pri Sciencoj. Li instruis kemion en la Tsarskoye Imperia Liceo. En 1857, kune kun Nikolao Sokolov, li fondis privatan kemian laboratorion, kaj en 1859, li starigis kaj eldonis la unuan sciencan rusan ĵurnalon pri kemio. Krom la eldonistoj, Mendelejevo, Aleksandr Butlerov kaj aliaj sciencistoj publikigis iliajn laborojn en ĉi-ĵurnalo. Dum la periodo 1857-1870, Engelhardt publikigis ĉirkaŭ kvindek dokumentojn pri organika kemio kaj materioj pri artilerio. En 1864, li estis nomumita profesoro pri kemio en la ĵus-inaŭgurita Agrikultura Instituto de Sankt-Peterburgo kaj liaj sciencaj interesoj ekkliniĝis pli kaj pli por la demandoj pri agronomia kemio. Tiuepoke, li disvolvis alkalan metodon por osta malkomponado proponita de "Pavel Antonoviĉ Ilyenkov" (1821-1877) kaj promociigis la lokan ekonomian produktadon de fosfohavaj sterkoj anstataŭ la acida procezo de la ostoj en la fabrikado de superfosfatoj.
Nome de la Departemento pri Agrikulturo, li kontrolis la deponojn de fosforito en la gubernioj de Smolensk, Kursk, Orlov kaj Voroneĵ kaj plenumis analizojn en la rusaj fosforitoj. En la Agrikultura Instituto, li organizis modelan kemian laboratorion kiu estis la orgojlo de la instituto. Samtempe, li faris publikajn prelegojn en la Muzeo pri Agrikulturo, kiuj pli malfrue estis publikigitaj kiel aparta libro sub la titolo "Kemiaj fundamentoj pri Agrikulturo" (1875).
Engelhardt ankaŭ tradukis la librojn de August von Hofmann pri "Agrikultura kemio" (1868). Pro liaj kemiaj esploroj, la Universitato de Ĥarkivo donis al Engelhardt la gradon de Doktoro en kemio, kaj la Akademio de Sciencoj donis al li kaj al Pavel Laĉinov la Premion Lomonosov (1870) pro ilia laboro "Pri la kreozoloj kaj nitrokomponaĵoj". En tiu jaro, pro lia konekto kun la narodnika studenta agitado, li estis arestita kaj ekziligita en Batiŝevo (1871).
Linio Yotsubashi
Linio Yotsubashi (japane: 四つ橋線 [Jocubaŝi-sen], angle: Yotsubashi line) estas metroa linio en Osako, Japanio. Ĝi estas unu el 8 linioj de metroa sistemo Osaka Urba Subtera Fervojo. La simbola koloro de linio estas blua koloro.
Rusio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Rusia Olimpika Komitato.