cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Napoleon Cybulski
Vivo
Krom medicino li interesiĝis pri sociaj problemoj, publikigante ĉi-teme librojn kaj artikolojn: "Ĉu ŝtato kaj socio devas apogi sciencon?" (1895), "Pri organizado de kamparanaj bienoj" (1896), "Scienco kontraŭ milito" (1918). Li estis decida adepto permesi al virinoj studi medicinon. Kun Odo Bujwid en 1891 fondis la unuan en Krakovo virinan gimnazion.
Richard Berger
En 1912 li eklernis Esperanton kaj estis delegito de UEA. Jam en 1918 li transiris al Ido kaj verkis multajn broŝurojn pri tiu planlingvo. Poste, en 1928 li, kiel la plejparto de Idistoj de Svisio, transiris al Okcidentalo. En tiu jaro li iĝis redaktoro de la okcidentalista revuo "Svissia", kiu post 1931 nomiĝis "Helvetia". Poste, de 1934 ĝis 1950, li estis kunredaktanto de la revuo "Cosmoglotta", kies ĉefredaktisto li estis kiam en septembro 1949-a, laŭ lia propra iniciato, kaj post debatado kiu ekintis jam en 1945, la nomo de la lingvo estis oficiale ŝanĝita al Interlingue, parte pro la granda malfacileco uzi la nomon de la asocio "Occidental-Union" en landoj alianciĝintaj kun Sovetunio post la dua mondmilito , kaj verŝajne ankaŭ parte pro la espero de Berger unuigi Okcidentalon kun la tiam preskaŭ finita kaj simila projekto de IALA, kiu dum tiuj jaroj jam komencis esti nomata Interlingvao.
En 1956 Berger ŝanĝis al Interlingvao. Jam en 1959 li estis ĝenerala sekretario de Union Mundial pro Interlingua (Monda unio por Interlingvao), kiu li restis ĝis 1963. Li ankaŭ samtempe estis redaktanto de interlingvaa revuo Currero. De 1966 ĝis 1983 li eldonis la nuran revuon monatan de Interlingvao: Revista de Interlingua.
Li tre verkis pri interlingvistiko kaj eldonis multajn gramatikojn de malgrandaj etnaj lingvoj.
Ciono (mormonismo)
Ene de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la nomo de la monto Ciono estas ofte uzata por utopiaĵo laŭ kiu ĉiuj justuloj estas kune. Ĉi tiu kunaĵo estas praktikata pere de komunuma ekonomio nomata Ordeno Kuniĝintoj kiu klopodas ke ĉiuj membroj havu akceptindan vivnivelon, malpliigi la klasdiferencojn kaj atingi unuecon en la grupo.
Iberia skribsistemo
La iberoj uzis tri malsamajn skribojn por reprezenti sian lingvon:
Kentaro Ishikawa
Kentaro Ishikawa (石川 健太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Iberia skribsistemo
Kutime la ĝenerala referenco al iberia signaro aŭ al iberia skribo celas la nordorientan iberian signaron, pro tio ke ĝi klare estis la plej uzita (95%). De la nordorienta iberia signaro oni konas du variantojn: la duala varianto diferencigas silabogramojn plosivajn dentajn kaj surdajn velarajn disde la voĉaj kun streko aldonita, tiel ke la simpla formo reprezentas la voĉan kaj la kompleksa formo la surdan, dum la varianto ne-duala nur prezentas la simplajn formojn de la silabogramoj.
Kentaro Ishikawa
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Iberia skribsistemo
La nordorienta kaj la sudorienta signaroj estas iamaniere rilatitaj, sed ne povas esti konsiderataj nuraj variantoj de sama signaro, pro tio ke kvankam la repertuaro de signoj similas, ilia valoro ne koincidas tute en multaj kazoj.
Fakte, la nordorienta signaro estas preskaŭ tute deĉifrita kaj prezentas stabilan formon, dum la sudorienta ankoraŭ ne estas tute deĉifrita, kaj ankoraŭ restas signifaj diferencoj inter la esploristoj kiuj realigis konkretajn proponojn. Krome, indas rimarki ke la sudorienta varianto estas multe pli simila al la tartesa signaro, uzita por reprezenti nekonatan lingvon, ol al la nordorienta iberia signaro, kiu siavice estas la modelo en la origino de la keltibera skribo, uzita de la keltiberoj por reprezenti ilian lingvon.
Dum la alfabeto grek-iberia estas preskaŭ rekta adapto de ionika greka alfabeto al la apartaĵoj de la iberia lingvo, la nordorienta kaj la sudorienta iberiaj signaroj prezentas proprajn karakterizaĵojn de la prahispanaj skriboj, pro tio ke ambaŭ prezentas signojn kun silaba valoro, por la plosivaj sonoj, kaj signojn kun alfabeta valoro, por la resto de konsonantoj kaj vokaloj. De la vidpunkto de la klasifiko de la sistemoj de skribo, ili estas nek alfabetoj nek silabaroj, sed miksitaj skriboj kiun oni identigas kutime kiel duonsilabaroj. Pri la origino de la prahispanaj signaroj ne ekzistas konsento: por iuj esploristoj ilia origino estas rekte kaj sole ligita al la fenica alfabeto, dum por aliaj en ilia kreo ankaŭ estus influinta la greka alfabeto.
Mucheln
Mucheln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de decembro 2003 la komunumo havis 606 loĝantojn.
Lais Ribeiro
Lais Ribeiro (naskiĝis la ) estas brazila modelo. Ŝi komencis sian modelan karieron en 2009. Baldaŭ post esti malkovrita surloke, ŝi komencis paradi por pli grandaj internaciaj markoj kiel Chanel, Louis Vuitton, Gucci, Dolce & Gabbana, Versace kaj Marc Jacobs. Dum la moda semajno en Brazilo 2011 por la printempa kaj somera kolekto, Ribeiro estis la plej mendita modelo por la paradpodio. Ŝi promenis en ne malpli ol 27 spektakloj en San-Paŭlo kaj 26 fojojn dum la moda semajno en Rio-de-Janejro. Ŝi estis fotita por usona, brazila, germana kaj itala Vogue kaj aperis en kampanjoj de Ralph Lauren, Christian Dior, Tom Ford, GAP kaj American Eagle, inter aliaj. Ŝi ankaŭ laboras por Victoria's Secret kaj aperis en la Victoria's Secret Fashion Show en 2010, 2011 kaj 2013.
Poleymieux-au-Mont-d'Or
Poleymieux-au-Mont-d'Or estas komunumo en la metropolo Liono en Francio. Naskiĝloko de André Marie Ampère, ĝi entenas muzeon dediĉitan al la fama sciencisto.
Geografio
Poleymieux-au-Mont-d'Or etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
England expects that every man will do his duty
„England expects that every man will do his duty“ (esperante: "Anglio atendas, ke ĉiu viro plenumos sian devon") estis surmara flaga signalo sendita el flagŝipo HMS Victory de vicadmiralo Horatio Nelson kiel komenco de batalo apud Trafalgar kontraŭ maristaro de napoleona Francio la 21-an de oktobro 1805. La batalo apud Trafalgar estis fatala por la Franca imperio de Napoleono kiel surmara grandpotenco. Unuiĝinta Reĝlando akiris superecon sur la maro kaj malsukcesigis tiel ĉiujn esperojn por la franca elŝipiĝo sur la britaj insuloj.
Kvankam rilate al preciza versio de la signalo oni gvidis vicon da disputoj, la signifo de la venko apud Trafalgar kaj la morto de vicadmiralo Nelson en la batalo kaŭzis, ke tiu ĉi diraĵo disvastiĝis inter britoj kaj ĝi estadas de tiu ĉi tempo ofte uzata kaj parafrazata ĝis la hodiaŭaj tagoj.
Nancy Kovack
Nancy KOVACK estas usona aktorino. Ŝi naskiĝis en Flint, Michigan. Ŝi komencis studi en Universitato de Miĉigano kiam ŝi estis nur 15-jaraĝa kaj diplomiĝis je 19-a jaraĝa. Ŝi partoprenis multajn beleckonkursojn el kiuj ŝi gajnis 8 antaŭ ŝi estis 20-jaraĝa. Ŝi estas vidvino de Zubin Mehta.
Kariero
Ŝi komencis sian karieron per televidserio The Verdict Is Yours en 1958 kaj debutis en kino per filmo Strangers When We Meet.
En 1960 jaroj ŝi aktoris en kinfilmoj Cry for Happy, The Wild Westerners, Diary of a Madman, Jason and the Argonauts, The Outlaws Is Coming, Sylvia, The Great Sioux Massacre, The Silencers, Frankie and Johnny, Tarzan and the Valley of Gold, Almaas 33 kaj Marooned. Krome ŝi aperis en televidaĵoj kiel The Alfred Hitchcock Hour, Voyage to the Bottom of the Sea, Burke's Law,I Dream of Jeannie, Batman, The Wackiest Ship in the Army, The Man from U.N.C.L.E., I Spy, The Invaders, Star Trek, The Name of the Game, Get Smart, Bewitched, Hawaii Five-O, It Takes a Thief.
Dum 1970-a jardeko ŝi partoprenis televidaĵojn Love, American Style, Mannix,The Invisible Man, Cannon, ktp.
28819 Karinritchey
28819 Karinritchey estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Karin Ritchey, mentorinon por unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Mary Ellen Henderson Middle School de Falls Church (Virginio).
Provinco Uargla
Uargla (arabe: ورقلة ), estas unu el la 48 provincoj de la sudo de Alĝerio. Ĝia ĉefurbo ankaŭ nomiĝas Uargla. Aliaj gravaj lokoj estas Temacine, Tugurt kaj Hasi Mesaud.
Uargla etendiĝas sur teritorio de 211.980 km². La provincs loĝantaro estas 552.539 personoj (laŭ la censo de 2008).
Rio do Fogo
Rio do Fogo estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 10.124 enloĝantojn.
Rio do Fogo signifas en la portugala Fajra rivero.
DEZ
La vorto havas plurajn signifojn:
Potigny
Potigny estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Potignais.
934
En la jaro 934 post Kristo okazis, interalie:
Barão de Cotegipe
Barão de Cotegipe estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 6.529 loĝantojn en 2010.
Filolao de Krotono
Filolao de Krotono (greke Φιλόλαος; * eble je 470 a.K., † post 399 a.K.) estis antikva greka filozofo (pitagorano). Filolao estis unu el la plej gravaj filozofoj de la pitagora skolo. Li estis samtempulo de Sokrato, tamen pro sia pensmaniero oni rigardas lin kiel antaŭsokratano.
Laŭ la universkoncepto de Filolao, en la plej proksima loko al la centro de la universo, en "Antikton" estas nevidebla planedo, kaj poste situas la tero, la luno, la suno kaj ka kvin planedoj kaj preter ili la ĉielo kaj sur ĝi estas fiksitaj la fiksitaj steloj.
Preter la ĉielo estas muro de fajra "Etero", kiu fermas la universon de ĉiuj direktoj kaj funkcias kiel dua lumfonto.
Fontoj kaj literaturo
Walter Burkert: ''Weisheit und Wissenschaft. Studien zu Pythagoras, Philolaos und Platon'', Nürnberg 1962
Arnoldo Alemán
José Arnoldo Alemán Lacayo estas politikisto kaj entrepenisto de Nikaragvo, li estis prezidento de Nikaragvo inter 1997 kaj 2002. Li estis elektita urbestro de Managvo en 1990 kaj post tiu periodo, prezidanto de la lando. Li estas konsiderata kiel unu el la 10 plej koruptaj ŝtatestroj en la mondo.
Biografio
Lia baza kaj mezgrada lernejo estis Instituto pedagógico la salle (Pedagogia instituto la salle) en Managvo. En 1967 li finis siajn jurajn studojn en Nacia Aŭtonoma Universitato de Nikaragvo. Dum la sekvaj jaroj li estis advokato kaj havis gravajn postenojn en la banka kaj komerca sistemoj de la lando.
Post la malvenko de la diktatoro Anastasio Somoza Debayle en 1979 li estis arestita ĉar oni akuzis lin esti kontraŭrevoluciulo kaj pasis 9 monatojn en malliberejo. Dum lia restado en malliberejo lia patro mortis.
Prezidento de la respubliko (januaro 1997 - januaro 2002)
Li venkis en la voĉdonado la 20-an de oktobro de 1996 kaj la 10-an de januaro de 1997 li prenis la postenon en la Nacia Stadiono Denis Martinez kune kun la vicprezidento, la inĝeniero Enrique Bolaños Geyer.
Alemán estis anstataŭata en la prezidenteco la 10-an de januaro de 2002 fare de sia vicprezidento Enrique Bolaños Geyer, venkinto ĉe la prezidenta balotado de la 4-a de novembro de 2001.
Hidișel
Hidișel [hidiŝel] (Nánhegyes) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 805 loĝantojn (rumanoj), en 1992 767. Ĝia unua skriba mencio estis en 1505. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Dobrești.
Édouard Ganche
Édouard Ganche (1880 - 1945) estis franca beletristo, muziksciencisto kaj biografiisto pri Frédéric Chopin.
Zug Fridbach (stacidomo)
Zug Fridbach estas fervoja stacidomo en Zug, Svislando.
Édouard Ganche
Biografio
Édouard Ganche naskiĝis en la franca urbeto Baulon, apud Rennes, filo de kuracisto, kiu trofrue mortis kiam Édouard Ganche nur estis 12jaraĝa. Tiu evento ege impresis lin. En 1909, li publikigis novelaron titolitan La Libro de la Morto, kiu atestas pri sia indigno rilate al la neevitebla destino de ĉiuj vivantuloj. Celante sekvi la ekzemplon de sia patro, li eklernis medicinon, sed li devis rezigni tiun vojon pro malsano. Li poste tute dediĉis sin al sia dua pasio, muziko, kaj pli precize al Frédéric Chopin. Dum sekvantaj jardekoj li iĝis unu el la eminentaj fakuloj de la pola komponisto.
Li fondis la societon Société Chopin en Parizo en 1911, kune kun la komponisto Maurice Ravel (1875-1937) kaj la verkisto Camille Le Senne (1851-1931). Li direktis la Monumenta-n Eldono-n de Frédéric Chopin (Oxford University Press, 1928-1932). Pro lia intereso pri Chopin, li iĝis fervora defendanto de pola kulturo en Francio.
La ĉefaj muzikologaj verkoj de Édouard Ganche estis kolektitaj en kvar volumoj eldonitaj ĉe la franca eldonisto Mercure de France de 1913 ĝis 1935.
Diversaĵoj
La Kultura Centro Édouard Ganche de Baulon, naskiĝurbeto de Édouard Ganche, enhavas kulturotekon kaj plurajn kunvenĉambrojn dediĉitajn al kulturaj aŭ porinfanaj aktivaĵoj. Ĝi estis inaŭrigita aŭtune de 2007.
NEOMA Business School
NEOMA Business School estas eŭropa komerca universitato kun terenoj en Parizo, Rueno kaj Reims. Ĝi estis fondita en la jaro 2013.
NEOMA okupis la 50-an rangon en listo pri Eŭropaj Komercaj Lernejoj publikigita en 2019 fare de la ĵurnalo Financial Times.
La studprogramojn de NEOMA Business School akreditas la internaciaj organizaĵoj AMBA, EQUIS kaj AACSB. Inter la diplomitoj de la universitato en la komerca kaj politika sferoj estas Shi Weillang (Ĉefdirektoro ĉe la kompanio Huawei France) kaj Wilfried Guerrand (Hermès).
Esto kaj tempo
Esto kaj Tempo ('Sein und Zeit') estas verko de la germana filozofo Martin Heidegger publikigita en la jaro 1927. Kvankam ĝi estis skribita rapide, kaj laŭ la intencoj formulitaj en la enkonduko, ke Heidegger neniam kompletigis la projekton, kiun li skizis en la enkonduko de la libro, "Esto kaj Tempo" estas konsiderata lia plej grava verko kaj havis grandan influon al la filozofio de la 20-a jarcento ĝenerale, kaj precipe pri ekzistadismo, hermeneŭtiko kaj dekonstruismo. La eseo, nefinita, havas kiel gvidfadenon la problemon de la esto kaj de ĝia naturo. Tio estis la fundamenta demando de la greka metafiziko jam de la tempo de Platono kaj Aristotelo.
Ĝi estis tradukita al multaj lingvoj.
La originala projekto
La libro "Esto kaj Tempo" estis komence intencita por enhavi du ĉefajn volumojn kiuj konsistus el po tri partoj. Heidegger estis devigita publikigi sian libron post kompletigado de nur la unuaj du partoj de la unua volumo de la projekto. La aliaj partoj de la projekto neniam estis publikigitaj, kvankam referencoj al ili troveblas en kursoj kiuj estis publikigitaj kiel libroj inter 1926-1929.
Resumo
En la unuaj paĝoj de la libro, Heidegger priskribas la projekton, kiun li entreprenis per la sekvaj vortoj: "Nia intenco en la venonta traktaĵo estas labori pri la demando pri la signifo de esti, kaj fari tion en konkreta maniero." Heidegger asertas, plue, ke la ontologia tradicio preteriris tiun demandon formulante ĝin kiel demandon koncerne la naturon de homa konebla estaĵo, tiel supozante kio estis petita en salutoj al la karakterizado de estaĵo. En "Esto kaj Tempo" Heidegger provis karakterizi homon kiel demandante la demandon de estaĵo. Kiel demandanto, laŭ Heidegger, la homo estas malfermita ricevi malsamajn respondojn al ĉi tiu demando laŭ la maniero kiel la ento estas rivelita al li en sia agado-en-la-mondo.
Sur la formala nivelo, Heidegger proponas, kiel alternativon, kompreni la estaĵon mem kiel aparta de aliaj estaĵoj. Laŭ Heidegger, kio distingas estaĵon de estaĵoj en la mondo estas tiu estaĵo ĉiam nur ebleco, kaj tial ne povas esti identigita kun iu speciala unuo. Male, laŭ Heidegger, la karakterizado de estaĵoj estas farita el la kampo de eblecoj kiuj malfermiĝas por la estaĵo-de-homo-en-la-mondo kaj tial esence implikas la redukton de tiuj eblecoj al la determino de estaĵoj. En la libro, Heidegger provas karakterizi la kondiĉojn por la apero de iu unuo entute. Heidegger asertas ke la koncepto de esti kondukas al la klarigo de sia signifo ("sinn des seins", "la maniero kiel en kiu io fariĝas komprenebla kiel io"). Laŭ Heidegger, tiom kiom ĉi tiu sento de estaĵo antaŭas iun apartan rilaton al la mondo koncerne la ekzistmanieron de iu aparta ento, ĝi estas antaŭkoncepta, nepropozicia kaj tial ankaŭ antaŭscienca. La fundamenta ontologio (tiel Heidegger nomas sian esploron en "Esto kaj Tempo") klarigos la antaŭan komprenon al iu alia maniero de scio aŭ interpreto, teorio, specifa ontologio aŭ reflekta penso. Aliflanke, Heidegger emfazas, ne ekzistas alia aliro al estaĵo ol la estaĵoj mem - tio estas, la demando de estaĵo devus esti demandita koncerne iun enton kaj rilate al ĝia estaĵo.
Dasein
La demando, kiun Heidegger celas demandi en "Esto kaj Tempo", do, estas "Kio estas la estaĵo, kiu donos al ni aliron al la demando pri la signifo de esti?" La respondo de Heidegger estas ke tiu ĉi estaĵo estas la estaĵo por kiu la demando pri estaĵo havas signifon, por kiu la demando pri estaĵo estas grava. Tio estas, la estaĵo por kiu estaĵo estas demando ne estas kio sed kiu. Heidegger nomas ĉi tiun estaĵon "Dasein" (frazo kiu povas esti tradukita kiel "esti-ĉi tie" aŭ "esti-tie"). La metodo uzita fare de Heidegger en la libro inkludas la provon karakterizi Dasein, kun la celo kompreni la signifon de esti mem tra la interpreto de la tempa dimensio de Dasein (ŝanĝo en tiu dimensio de Dasein, laŭ Heidegger, kunportas. la signifo de tiu estaĵo).
Tempo
Finfine, la demando pri la aŭtentikeco de Dasein ne povas esti distingita de la "historieco" de Dasein. Unuflanke, Dasein kiel mortonto estas "streĉita" inter naskiĝo kaj morto, kaj estas "ĵetita" en la mondon, tio estas, ĵetita en ĝiajn eblecojn, eblecojn kiujn Dasein estas postulata por ampleksi. Aliflanke, la aliro de Dasein al la sama mondo kaj al la samaj eblecoj estas ĉiam farita per historio kaj per tradicio - jen la demando pri la "historieco de la mondo": inter la sekvoj de tiu ĉi demando, laŭ Heidegger, estas; ke la aŭtentika eblo de Dasein troviĝas en sia kapablo elekti "heroon". La rezulto de la progresado de ĉi tiu argumento estas la ideo ke la estaĵo de Dasein estas tempo. Tamen, Heidegger finas sian verkon per serio da misteraj demandoj, kiuj antaŭvidas la bezonon rekonstrui la historion de filozofio kaj la manieron kiel ĝiaj ĉefaj komprenmanieroj ĝis nun estis komprenitaj. Tiuj demandoj, aliflanke, neniam estis rekte responditaj ene de la enketo de "Esto kaj Tempo",
DGA
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Villers-Farlay
La kantono Villers-Farlay (prononcu " Viler-Farle") (france canton de Villers-Farlay) estas franca kantono, kiu situas en la departemento Jura kaj en la regiono Franĉ-Konteo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento Dole. Ĝia ĉefurbo estas Villers-Farlay.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Villers-Farlay la jenaj 11 francaj komunumoj :
Nobutaka Tanaka
Nobutaka Tanaka (田中 信孝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol kaj Brummel Sendai.
935
En la jaro 935 post Kristo okazis, interalie:
Fluto
Fluto estas muzikinstrumento kaj ano de la blovinstrumenta grupo. La ludanto per fluto estas nomata flutisto. Konata figuro de la eŭropa folkloro estas La flutisto de Hameleno.
Malkiel al lignaj blovinstrumentoj kun anĉoj, fluto estas aerosoniloj aŭ senanĉaj blovinstrumentoj kiuj produktas sian sonon per la flublovo de aero tra malfermaĵo, fendo aŭ truo. Laŭ la instrumenta klasifiko de Hornbostel–Sachs, flutoj estas kategoriigitaj kiel rangoblovaj aerosoniloj.
Flutoj estas la plej fruaj ankoraŭ ekzistantaj muzikinstrumentoj. Nombraj flutoj datitaj el antaŭ ĉirkaŭ 43,000 al 35,000 jaroj estis trovitaj en la regiono Schwäbische Alb de Germanio. Tiuj flutoj pruvas ke ekzistis jam disvolvigita muzika tradicio el la plej frua periodo de moderna homa ĉeesto en Eŭropo. Flutoj, kiaj la fama Bansuri, estis estinta integra parto de hindia klasika muziko ekde la jaro 1500 a.K. Ĉefa dio de Hinduismo, nome Kriŝno, estis asociataj kun la fluto.
Historiaj flutistoj estas Pajno la greka dio de la paŝtistoj kaj la prusa reĝo Frederiko la 2-a.
En mezepokaj muziko kaj folkloro (ekz. ĉe Irlando) ĝi estas ĉefa muzikinstrumento.
Laŭ la situo de la fluto dum blovado oni diferencigas inter vertikalaj kaj transversaj flutoj.
Etimologio
Nuntempe, muzikisto kiu ludas ajnan instrumenton de la fluta familio povas esti nomata flutisto. La anglalingva vorto flutist datas el almenaŭ 1603, kies plej antikva citaĵo estas citita de Oxford English Dictionary. Flautist estis uzata ekzemple en 1860 fare de Nathaniel Hawthorne en The Marble Faun, post esti adoptita dum la 18a jarcento el Italio (flautista, mem el flauto), kiel multaj muzikaj terminoj en anglan ekde la Itala Renesanco. Aliaj anglalingvaj terminoj, nune preskaŭ eksmodaj estas fluter (15a–19a jarcentoj)  kaj flutenist (17a–18a jarcentoj).
Historio
La plej antikva fluto iam malkovrita eble estas fragmento de femuro de juna kavernurso, kun du aŭ kvar truoj, trovita ĉe Divje Babe en Slovenio kaj datita je antaŭ ĉirkaŭ 43,000 jaroj. Tamen, tio estis pridubita. En 2008 alia fluto datita el almenaŭ antaŭ 35,000 jaroj estis malkovrita en la kaverno Hohle Fels ĉe Ulm, Germanio. La kvintrua fluto havas V-forman buŝaĵon kaj estas farita el osto de flugiloj de vulturo. La esploristoj implikitaj en la malkovro oficiale publikigis siajn trovojn en la gazeto Nature, en Aŭgusto 2009. La malkovro estis ankaŭ la plej antikva konfirmita trovo de ajna muzika instrumento en historio, ĝis redatigo de flutoj trovitaj en kaverno de Geißenklösterle montris ilin kiel eĉ pli antikva kun aĝo de 42,000 al 43,000 jaroj.
Tritrua fluto, 18.7 cm longa, farita el mamuta eburo (el la kaverno de Geißenklösterle, ĉe Ulm, en sudgermana Schwäbische Alb kaj datita el antaŭ 30,000 al 37,000 jaroj) estis malkovrita en 2004, kaj du flutoj faritaj el ostoj de cignoj elfositaj unu jardekon antaŭe (el la sama kaverno en Germanio, datitaj en antaŭ ĉirkaŭ 36,000 jaroj) estas inter la plej konataj muzikaj instrumentoj.
Ludebla 9,000-jaraĝa gudi (laŭvorte, "osta fluto") estis elfosita el tombo en Jiahu kun 29 mortintaj ĝemeloj, farita el la flugilaj ostoj de ruĝ-kronaj gruoj kun po kvin al ok truoj, en la centra ĉina provinco Henano. La plej frua nuntempa ĉina transversa fluto estis ĉi (篪) nome fluto malkovrita en la Tombo de Markizo Ji de Zeng ĉe loko de Suizhou, en la provinco Hubejo de Ĉinio. Ĝi datas el 433 a.K., de la posta Dinastio Zhou. Ĝi estis fabrikita el ŝelaka bambuo kun fermitaj finaĵoj kaj havas kvin ŝtopejojn kiuj estas ĉe la fluta flanko anstataŭ ĉe la pinto. Ĉi flutoj estas menciitaj en Ŝi Jing, kompilita kaj eldonita fare de Konfuceo, laŭ la tradicio.
La plej frua skribita referenco al fluto estis el sumerlingva kojnoskriba tabuleto datita el ĉ. 2600–2700 a.K. Flutoj estas menciitaj ankaŭ en ĵuse tradukita tabuleto de la Eposo de Gilgameŝo, nome eposa poemo kies disvolviĝo daŭris dum la periodo de proksimume 2100–600 a.K. Aldone, serio de kojnoskribaj tabuletoj konataj kiel "muzikaj tekstoj" havigas precizajn melodiajn instrukciojn por sep skaloj de korda instrumento (supozeble babilonia liro). Unu el tiuj skaloj estas nomata embūbum, kiu estas akada vorto por "fluto".
La Biblio, en Genezo 4:21, citas Jubal kiel la "patro de ĉiuj kiuj ludas la ugab kaj la kinnor". La iama hebrea termino ŝajne referencas al kelkaj blovinstrumentoj, aŭ al blovinstrumentoj ĝenerale, dum tiu lasta al kordinstrumento, aŭ al kordinstrumentoj ĝenerale. Tiele, Jubal estis konsiderata en la jud-kristana tradicio kiel inventinto de la fluto (vorto uzita en kelkaj tradukoj de tiu biblia fragmento). Aliloke en la Biblio, la fluto estas referencata kiel "ĉalil" (el la vortoradiko por "truo"), partikulare en 1 Samuel 10:5, 1 Reĝoj 1:40, Jesaja 5:12 and 30:29, kaj Jeremia 48:36. Arkeologiaj elfosaĵoj faritaj en Palestino malkovris flutojn kaj el la Bronzepoko (ĉ. 4000-1200 a.K.) kaj el la Ferepoko (1200-586 a.K.), el kiuj la lasta epoko estis "atestante la kreadon de la Israela regno kaj ties separadon en du regnoj de Israelo kaj Judeo."
Kelkaj fruaj flutoj estis faritaj el tibioj (tibiaj ostoj). La fluto estis ankaŭ ĉiam esenca parto de la Hindia kulturoj kaj mitologio, kaj la krucfluto estas laŭ kelkaj rakontoj originita en Hindio ĉar la hindia literaturo el 1500 a.K. faris svagajn referencojn al la krucfluto.
Akustiko
Fluto produktas sonon kiam fluaĵo de aero direktita tra truo aŭ fendo en la instrumento kreas vibradon de aero ĉe truo. La aerfluo tra tiu truo kreas bernulian efikon aŭ sifono. Tio pelas la aeron enhavita en la kutime cilindra resoniga kavaĵo ene de la fluto. La ludanto ŝanĝas la tonalton de la sono produktita per sinskeva malfermo kaj fermo de la truoj en la korpo de la instrumento, tiele ŝanĝante la efektivan longon de la resonigujo kaj ties koresponda resonanca frekvenco. Per variado de la aerpremo, fluta ludanto povas ankaŭ ŝanĝi la tonalton de noto per enmeto de aero en la fluton por ke ĝi resoniĝu je harmono pli ol je fundamenta frekvenco sen malfermi aŭ fermi truojn.
Por esti pli laŭta, fluto devas uzi pli grandan resonigilon, pli grandan aerfluon, aŭ pliigitan aerfluan rapidon. La volumeno de fluto povas ĝenerale esti pliigita per farado de ties resonigilo kaj ties tontruojn pli grandaj. Pro tio polica fajfilo, fakte formo de fluto, estas tre larĝa por ties tonalto, kaj tuborgeno povas esti multe pli laŭta ol la koncerta fluto: granda orgenfajfilo povas enhavi kelkajn kubajn futojn da aero, kaj ties tontruo povas esti kelkajn colojn larĝa, dum tontruo de koncerta fluto estas ĉirkaŭ duoncolan larĝa.
La aerfluo devas esti direktita laŭ ĝusta angulo kaj rapido, aŭ alimaniere la aero en la fluto ne vibros. En flutoj fajfilaj, precize formita kaj lokita ventovojo premas kaj enkanaligas la aeron al la lipa bordo tra la malferma truo. En la tuborgeno, tiu aero estas havigita per regulita blovilo. En ne fajfilflutoj, la aerfluo estas formita kaj direktita pere de la lipoj de la ludantoj, nome buŝteno. Tio permesas al la ludanto ampleksan gamon de esprimivon laŭ tonalto, volumeno, kaj tembro, speciale kompare kun la fajfilaj flutoj. Tamen, ĝi ankaŭ faras finblovajn flutojn aŭ transversajn flutojn konsiderinde pli malfacilaj por komencanto kiu produktas kompletan sonon ol per fajfilaj flutoj, kiaj ĉe la bekflutoj. Ankaŭ transversaj kaj finblovaj flutoj prenas pli da aero por ludi, kio postulas pli profundan spiradon kaj faras cirkulan spiradon konsiderinda pli komplika propono.
Ĝenerale, la kvalito nomata tembro aŭ "tonkoloro" varias ĉar la fluto povas produkti harmonojn en diferencaj proporcioj aŭ intensecoj. La tonkoloro povas esti modifita pere de la ŝanĝo de la interna formo de la cilindro, kiaj la konusa mallarĝejo, aŭ la proporcio diametro-longo. Harmono estas frekvenco kiu estas la tuta nombra multoblo de pli malalta registro, aŭ "fundamenta" noto de la fluto. Ĝenerale la aerfluo estas pli fajna (vibranta en pliaj manieroj), pli rapida (havigante pli da energio por eksciti la aeran resonancon), kaj celita tra la truo malpli profunde (permesante pli profundan reflekton de la aerfluo) en la produktado de pli altaj harmonoj aŭ supraj partaj.
Kategorioj
Eble la plej konata kaj disvastigata kategorio de flutoj estas la transversa fluto kiu estas blovinstrumento, kio aperas en simfonia orkestro. La klasika okcidenta orkestra variaĵo estas el arĝento, sed ankaŭ ekzistas multaj lignaj kaj bambuaj variaĵoj.
Bildaro
! Kversekco de la kapartiko bekfluta ! Partoj de la bekfluto
Valmadrera
Valmadrera estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio la Granda, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Canzo (CO), Civate, Galbiate, Lecco, Malgrate, Mandello del Lario kaj Valbrona (CO).
Oberstreu
Oberstreu estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nemyšl
Nemyšl (Nemischl) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1373.
DGE
DGE havas plurajn signifojn:
Bogislaw Philipp von Chemnitz
Bogislaw Philipp von CHEMNITZ (1605-1678) estis germana teologo, juristo, publikigisto, latinisto kaj historiisto de la dana reĝino Kristina el Svedio. Li estis filo de Martin Chemnitz la Maljuna (1561-1627), frato de Martin Chemnitz la Juna (1596-1645), Franciscus Philipp Chemnitz (1609-1656), Johann Friedrich Chemnitz (1611-1686) kaj Christian Chemnitz (1615-1666), kaj nevo de Martin Chemnitz (1522-1586). En la Universitato de Jena li estis lernanto de Dominicus Arumaeus (1579-1637). Lia vivo estis muldita de la Tridekjara Milito. Li studis historion kaj juron en la Universitato de Rostock.
Biografio
En 1627 li estis en la milita servo serve de Nederlando kaj en 1630 aliĝis al la sveda armeo sub Gustavo la 2-a Adolfo (1594-1632) post sia surteriĝo en Pomerio. En ĉi tiu armeo li atingis la rangon de kapitano. Ekde 1637 li estis dungita de la sveda armeo kiel oficisto kaj komencis siajn publikaĵojn pri konstitucia juro kaj historio.
Tie li montriĝis kontraŭulo de la germanaj imperiestroj de la Habsburga Domo kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de la sveda ideo kun granda potenco. Unu el liaj plej gravaj verkoj estas multvoluma historio pri la Tridekjara Milito laŭ la sveda perspektivo.
La 3-an de januaro 1644, li iĝis la Imperia Historiografo de reĝino Kristina de Svedio. En 1646 li edziĝis kun Margaretha Alborn, la filino de la Brandenburga vokto de Tangermünde. La 20-an de januaro 1648 li estis levita al la sveda nobelaro kaj en 1675 nomumita konsilisto.
Bogislaw Philipp von Chemnitz mortis en 1678 en sia bieno, en Svedujo. Liaj verkoj estis represitaj kaj publikigitaj en tradukoj ĝis la 18-a jarcento.
Hippolithus a Lapide
Sub ĉi tiu pseŭdonimo Bogislaw Philipp von Chemnitz publikigis en Nederlando ekde 1640 almenaŭ du eldonojn pri unu el la plej polemikaj libroj pri la konstitucio de la Germana Imperiestra Regno (Sankta Romia Imperio de la Germana Nacio): La "Dissertatio de ratione status in imperio nostro Roman-Germanico ...". Ĝi estis broŝuro kontraŭ la germana imperiestro, tiam Ferdinando la 3-a (1608-1657) kaj la Habsburga Domo.
En ĝi li diskutas la rolon de la imperiestro kaj opiniis, ke la suvereneco de la imperio ne kuŝas ĉe la imperiestro (kaj do ĉe la Habsburgoj), sed kun la imperiaj propraĵoj.
La skribo disvastiĝis dum la momentoj de la finaj intertraktadoj pri la Vestfalia Paco. Ĝi estis komprenata kiel amasa atako kontraŭ la supro de la Germana Imperio en delikata intertrakta situacio: la imperiestro Ferdinando la 3-a komence rezistis la partoprenon de la imperiaj bienoj en la pacaj intertraktadoj, sed li estis speciale devigita de Francio permesi la partoprenon de la imperiaj ŝtatoj.
Kiel rezulto, la ekapero de la Germana Imperiestra Regno en Osnabrück, kie la Vestfalia Paco estis negocita apud Münster de 1643 ĝis 1648, ne nur signifis la intertraktojn inter la Imperio kaj Svedio, sed ankaŭ germanan konstitucian konvencion.
Soumont-Saint-Quentin
Soumont-Saint-Quentin estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Soumontais.
114026 Emalanushenko
114026 Emalanushenko estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina-usona astronomino Elena Malanushenko, signifa kontribuantino al la Sloan Digital Sky Survey.
Ido-himno
Ido-himno estas la internacia himno de la adeptoj de Ido. Ĝin kantas oni laŭ la melodio de la Esperanto-himno La Espero. Verkis la tekston Sten Liljedahl. Yen ni venas mikra Idistaro
kun ideo bel e praktikal,
por montrar ad obstinem homaro
maxim bona verko mondlingual,
Lernez Ido simpla e sparema
nam stranjera lingui desfacil
esas nur obstakli disipema,
qui impedas agi plu fertil.
Helpez do per honoroz kombato,
frati sur la tero sospirant,
al felica e vinkoza fato,
quan meritas linguo unigant !
Vivez Ido, nia grand idolo,
Mayenne (Mayenne)
Mayenne [] estas francia komunumo kaj subprefektejo de la departemento Mayenne, en la regiono Luarlandoj. Ĝi havis 13,226 loĝantojn en la jaro 2011.
Ido-himno
kom la vera linguo futural !
Mayenne (Mayenne)
Geografio
Mayenne situas en la nordo de la samnoma departemento, ĉe la samnoma rivero.
Ido-himno
Brilez stelo, nia kar simbolo,
klare tra la mondo unesal !
Zinaida Serebrjakova
Zinaida Jevgenjevna Serebrjakova (Зинаида Евгеньевна Серебрякова; naskiĝis la  en vilaĝo Neskuĉnoje, Kurska gubernio de Rusio, mortis la  en Parizo), denaske Zinaida Jevgenjevna Lansere (Зинаида Евгеньевна Лансере), pentristino.
Familio
Zinaida Lansere naskiĝis la (la 28-an de novembro laŭ la julia kalendaro) en vilaĝo Neskuĉnoje (tiam Kurska gubernio de la Rusia Imperio, nun Ĥarkiva provinco de Ukrainio), en bieno de sia patro. Ŝia patro estis Jevgenij Lansere, skulptisto. Ŝia patrino, Jekaterina Lansere, estis filino de Nikolaj Benua, arkitekto. Zinaida Lansere devenas de du familioj (Lansere kaj Benua). Ambaŭ familioj havas francan originon (Lanceray kaj Benois), sed jam vivis en Rusio dum pluraj generacioj. Multaj anoj de tiuj familioj atingis sukceson en artoj. La onklo de Zinaida (la frato de ŝia patrino), Aleksandr Benua, estis pentristo. Poste li multe helpis al arta instruado de Zinaida.
Vasilevo
Vasilevo (Василево) estas vilaĝo situanta en la Sudorienta Regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Vasilevo. En 2002 loĝis ĉi tie 2174 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas sur la suda rando de Opština Vasilevo. Ĝi situas en valo inter la rivero Strumica oriente kaj la rivero Vodočnica okcidente. Ĝi situas je 230 m super marnivelo, kaj la vilaĝa areo estas 7,6 km².
La ĉefa vojo A4 kaj la regiona vojo R1403 trairas la vilaĝon de nordo al sudo. La distanco al la urbo Strumica estas ĉirkaŭ 4 km.
Loĝantaro, ekonomio
Ekzistis 1 819 makedonoj (70,24 %), 349 Turkoj (15,70 %), kaj aliaj.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Zinaida Serebrjakova
Familio
Zinaida Lansere havis du fratojn (Jevgenij, poste li fariĝis pentristo, kaj Nikolaj, li fariĝis arkitekto) kaj tri fratinojn (Sofia, Jekaterina kaj Maria).
Juneco
Jam en infanaĝo Zinaida Lansere multe pentris kaj desegnis. La patro de Zinaida mortis, kiam ŝi aĝis nur 2 jarojn. Ŝi vivis kun sia patrino kaj gefratoj en Peterburgo, kaj ŝi ofte rigardis pentraĵojn en la muzeo Ermitejo. En 1900 ŝi finis gimnazion. La familio de Zinaida ofte vojaĝis, ŝi vizitis Italion. En 1903-1905 ŝi lernis pentrarton en pentrejo de Osip Braz en Peterburgo.
Edzineco kaj infanoj
En 1905 Zinaida Lansere edziniĝis al Boris Serebrjakov, studento, poste inĝeniero. Ekde edzineco ŝia familio estis Serebrjakova. Ili havis kvar infanojn:
Unuaj sukcesoj
En 1905-1906 Zinaida Serebrjakova kun sia edzo vizitis Parizon. Ŝi studis pentrarton kaj ofte vizitis muzeojn kaj ekspoziciojn. Post reveno al Rusio, Serebrjakova decidis fariĝi pentristino. Ŝi vivis plejparte en la vilaĝo Neskuĉnoje, kaj en ĉi tiu vilaĝo ŝi kreis pejzaĝojn kaj portretojn.
En 1910 Serebrjakova partoprenis grandan ekspozicion de pentrarto en Peterburgo. Pentraĵoj de Serebrjakova havis sukceson, tri el ili aĉetis la galerio de Tretjakov. En 1911 ŝi eniris la societon "La mondo de la arto".
La periodo ĝis 1917 estis tempo de apogeo por la kreado de Serebrjakova. En ĉi tiu periodo ŝi kreis siajn famajn pentraĵojn, ekzemple "Rikolto" (1915), "Blankigado de tolo" (1917).
La revolucio de 1917
La revolucio de 1917 kaj sekvinta enlanda milito tute perturbis la vivon de la familio de Serebrjakova. En 1919 ŝia edzo mortis pro tifo, kaj ŝi pene trovadis nutraĵon por siaj infanoj kaj la patrino. En 1920 ŝi kun sia familio transloĝiĝis Petrogradon. En Petrogrado ŝi povis perlabori iomete da mono, pentrante portretojn. En ĉi tiu periodo ŝi kreis serion de pentraĵoj, kiu prezentis baletistinojn de Mariinskij-Teatro (tiam la teatro estis nomata "Ŝtata akademia teatro de opero kaj baleto").
Vivo en Francio
La 28-an de aŭgusto 1924 Zinaida Serebrjakova forlasis Rusion. Ŝi transloĝiĝis Parizon. La kialo de la elmigro estis tre malbona enspezo en postrevolucia Rusio. Poste ŝia filo Aleksandr kaj ŝia filino Jekaterina ankaŭ transloĝiĝis Parizon. Du aliaj infanoj (Jevgenij kaj Tatjana) restis en Sovetunio. En Francio Serebrjakova vivis malriĉe, tamen iufoje ŝi trovis mendantojn. Kiam ŝi havis iom da mono, ŝi pasigis someron en Bretonio. En Bretonio ŝi kreis serion de pejzaĝoj kaj portretoj.
Vojaĝoj en Marokon
En 1927 Serebrjakova renkontis belgian industriiston Ĵan de Bruver (Jean de Brouwer). Li mendis portretojn al ŝi. Ŝia arto plaĉis al li, kaj li proponis pagi vojaĵon de Serebrjakova en Marokon. Li volis aĉeti bildojn, kiujn ŝi estis kreonta. Ŝi konsentis, kaj ekde la decembro de 1928 ĝis la januaro de 1929 ŝi laboris en Maroko, en Marakeŝo. Ŝi kreis pli ol 130 bildojn. Ŝi ofte uzis paŝtelon por rapide desegni en stratoj.
En 1932 Serebrjakova refoje vizitis Marokon. Denove ŝi revenis post la vojaĝo kun multo da novaj bildoj.
Malfruaj jaroj
En la 1960-aj jaroj en USSR estis malpli rigora reĝimo ol antaŭe. Tatjana, la filino de Zinaida Serebrjakova, en 1960 vizitis sian patrinon en Francio, post 36 jaroj de disiĝo. La arto de Serebrjakova iĝis pli vaste konata en USSR. En Moskvo (1965) kaj en Leningrado (1966) okazis ekspozicioj de la pentristino.
La 19-an de septembro 1967 Zinaida Serebrjakova mortis en Parizo, 82 jarojn aĝa.
Eksteraj ligiloj
Pentraĵoj de Serebrjakova ĉe WikiArt
936
En la jaro 936 post Kristo okazis, interalie:
Provinco Tebesa
Tebesa (arabe: ولاية تبسة ), estas unu el la provincoj de Alĝerio. Tebesa ankaŭ estas la nomo de la ĉefurbo. Antaŭe ĝi estis konata kiel Theveste. Aliaj gravaj lokoj estas Ouenza, Negrine kaj Bir el Ater. La provinco havas 705 556 loĝantoj kaj tutan areon de 14 227 km².
8795 Dudorov
Pro la duona grandakso de ĝia orbito, 3,2028395, ĝi estas ĉ. 425 000 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝia nomo honoras Aleksandr Egoroviĉ Dudorov (cirile Александр Егорович Дудоров) astrofizikiston ĉe la Ĉeljabinska ŝtata universitato. Liaj esploroj inkludas la formiĝon de steloj en magnetismaj. Li ludis gvidan rolon en la studo de la aera eksplodo de Ĉeljabinsk.
Mayenne (apartigilo)
Mayenne povas esti:
Zajjanida dinastio
La Zajjanida dinastio (زيانيون, Zijānjūn) aŭ Abd-al-Ŭad-idoj (بنو عبد الواد) estas Berbera Zenata  dinastio kiu regis en la Regno de Tlemcen, nome areo de nordokcidenta Alĝerio, centre en Tlemcen, kies teritorio etendis de Tlemcen ĝis la rivero Ĉelif kaj Alĝero, kaj atingis sian zeniton kun la rivero Muluja okcidente, Sijilmasa sude kaj la rivero Summam oriente. Ties regado daŭris de 1235 ĝis 1556.
(19936) 1981 EZ12
(19936) 1981 EZ12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Unión Cívica Radical Intransigente
La Unión Cívica Radical Intransigente (UCRI) estis politika partio de Argentino aperinta pro la divido de la Unión Cívica Radical en 1957. Ties estro estis Arturo Frondizi. La aktuala Partido Intransigente estas ties politika kaj jura kontinuaĵo.
Un sektoro de la radikalismo proponis strategion de alianco kaj demokratiigo de la peronismo. Alia sektoro proponis strategion de malpermeson kaj subpremado de la peronismo. La kontraŭstaro inter ambaŭ sektoroj kondukis al la rompo de la ĝistiama radikala unika partio Unión Cívica Radical fine de 1956 en du partiojn: Unión Cívica Radical Intransigente (UCRI) estrita de Frondizi, kaj Unión Cívica Radical del Pueblo (UCRP) estrita de Balbín.
La UCRI alvenos al la registaro per la prezidenteco de Arturo Frondizi (1958-1962), dum la UCRP alvenos al la registaro per la prezidenteco de Arturo Illia (1963-1966). Ambaŭ estos elpostenigitaj de po unu militista puĉo.
Pola landvojo n-ro 70
La pola landvojo n-ro 70 (DK70) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 52 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Lodza Provinco kaj Mazovia Provinco. Ĝi kunigas Łowicz-n kun landvojo n-ro en Zawady.
Kenichi Sugano
Kenichi Sugano (菅野 賢一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Kawasaki Frontale kaj Mito HollyHock.
Madridejos
Toponimio
La termino "Madridejos" kondukas al diversaj versioj laŭ akcepto de la radiko romia aŭ araba. De la araba, ĝi devenus el maŷrit, same kiel Madrido, kio signifas 'fontoj', 'rojoj'. En la romia versio eble ĝi devenus de la kolektivaj latinaj nomoj *MATRICETV aŭ *MATRETV kie oni observus la elementon MATRIZE, 'matrico' aŭ MATRE, 'patrino' kun la signifo de 'akvofluejo de rivero'. Laŭ tio Madridejos signifus 'loko abunda je akvofluejoj de riveroj'. Morala elektas la radikon MATRICE por klarigi la nombrajn toponimojn Madriz kiuj ekzistas en la zono de Leono. Simile Oliver Asín prenas la saman radikon en formo diminutiva kaj plurala por la etimologio de Madridejos, sed influita de la supozata antikva varianto Madricejos de Madrid.
En monero de la 3-a jarcento trovita en la municipa teritorio aperas la vorto MATRE sekvata de aliaj nelegeblaj literoj, en la dorso aperas figuro kun ina hararanĝo kiu korespondas al matrono, eble posedantino de grava vilao kaj kun povo (rajto) stampi moneron, ĉar estis multaj la vilaoj kaj urboj kiuj havis tiun privilegion stampi monerojn. Ŝajne la latina radiko alĝustiĝas plie al studo toponimia kaj ke eble poste ĝi arabiĝis per la diminutivo MAGERIT.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas madridejense. La censita populacio en 2011 estis de 11.304 loĝantoj kaj la denseco estas de 43,15 loĝ/km².
Situo
Madridejos estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Toleda Manĉo en la sudorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 697 m; je 70 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 117 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 262 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°27′57″ N 3°31′47″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en la carretera general de Andalucía que cruza las llanuras de la Mancha» (ĉe la ĝenerala ŝoseo de Andaluzio kiu trapasas la ebenaĵojn de Manĉo) en la centro de la regiono Kastilio-Manĉo kaj sudoriente de la provinco Toledo.
Limas norde kun la municipaj teritorioj de Turleque kaj Tembleque; oriente kun tiuj de Villafranca de los Caballeros kaj Camuñas; sude, kun Villarrubia de los Ojos kaj Puerto Lápice; kaj okcidente, kun Consuegra; formante parton de la komarko natura Manĉo.
La municipa teritorio estas de neregula formo, kun etendo de 26.213 hektaroj. Tiu vilaĝo prezentas ebenan teritorion ŝnaĝita nur de la deklivaroj de la Montoj de Toledo -Sierra de Valdehierro- kaj la izolaj montetoj kiaj Carbonera (714 m), Larga (764 m), Juego de los Bolos (717 m), Cabalgador (933 m), Moral (699 m) aŭ Basto (1.134 m), inter aliaj. La linio de la geodeziaj verticoj nome "Juego de los Bolos" kaj "Carbonera" de longo de 14.662 metroj, estis la unua uzata por mezuro de la alteco de Hispanio kaj Nordo de Afriko, kreata en 1853. Trapasas la vilaĝon la Rivero Amarguillo de okcidente oriente, kaj je ties flankoj estas fruktodonaj valoj. La grundo de Madridejos estas de naturo argileca kaj sableca.
Klimato
Ĝenerale hegemonias longaj kaj rigoraj someroj, propraj de kontinentaj klimatoj. La minimumaj temperaturoj okazas kutime en januaro, kaj poste decembre, februare kaj novembre; la maksimumaj absolutaj en la dua duono de julio kaj dum la monato aŭgusto. Karakteras pro sekeco de la atmosfero dum du trionoj de la jaro, registrante la plej altan relativan humidecon inter la monatoj novembro al februaro, minimuma kiel en plej parto de Manĉo. La monato plej pluva kutime estas aprilo.
Naturaj rimedoj
La montetoj Valdehierro troviĝas je ĉirkaŭ 15 km de Madridejos kaj oni alvenas tien laŭ la ŝoseo Sierras. La lokanoj kaj la komarkanoj kuniĝas tie la 1-an de majo dum la Festoj de Valdehierro, deklaritaj de kultura kaj distra intereso. Tiuj sierras (montetoj) havas grandan ekologian diversecon, en ili estas rosmareno, lavendo, jasmeno, pino, ktp. Proksime estas rojoj, malgrandaj akvofaloj kaj fontoj kiaj tiu de Fuente del Umbrión. En tiuj montetoj Valdehierro troviĝas la Naturdomo kie okazas distra aktiveco kaj kie estas loĝejo por vizitantoj. Tie estas ankaŭ la Ermitejo Valdehierro en la zono Explanada.
Originoj
De la originoj de tiu vilaĝo, estas restoj en la lokoj Tírez, El Calaminar, Las Esperillas, kun montroj de setlejo kaj nekropolo de la antikva Karpetanio. De la epoko de romianoj aperis restoj de ceramiko, permanaj mueliloj por tritiko, fustoj de kolonoj, esteleoj, en Villares de la Ventilla, Valdezarza, sed ĉefe en Villar del Tobosillo, tra kie pasis la Reĝa Vojo de Andaluzio, kaj kie aperis serio de amforoj ege bone konservitaj.
Dum la epoko de visigotoj, ŝajne estis simplaj konstruaĵoj dise tra la Valo kaj la Paŝtejo, ĉiuj tiuj teroj apartenis al la grafo don Juliano, guberniestro de Ceŭto, laŭ legendo, kiu ĉar faciligis la eniron de la berberoj en Iberio estis akuzata je perfido kaj poste senkapigita en tiuj lokoj nome kie nun estas la "Cabeza del Conde" (la kapo de la grafo).
Mezepoko
Post la islama invado, oni formis setlejon loĝata de islamanoj, detruita kaj rekonstruita en diversaj okazoj. En tiu periodo aperis la kerno de la aktuala vilaĝo kie homoj devenaj de Consuegra konstruis diversajn domarojn kaj kie poste oni konstruis la Ermitejon de Santiago, ĉe la nomata Cerro Santo (sakta monteto). La populacio dediĉis sin, fundamente, al la agrikulturo, ĉefe ĉe la valo de la rivero.
En 1097, post la konkero de Toledo fare de Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio, en tempo de luktoj kontraŭ la almoravidoj, la infanto don Sanĉo, filo de Alfonso la 6-a, atakis ilin ĉe Consuegra, kaj malvenkis. Ĝi estis portita al Madridejos kaj dankeme pro la gastigado, donis al la preĝejo de Sankta Maria, kiu ekkonstruiĝis, sonorilon el arĝento dediĉite al sankta Johano Nepomuka, kiu estis detruita en 1936.
En 1150 donis Alfonso la 7-a la kastelon de Consuegra, kun tuta ties teritorio, al sia servisto Rodrigo Rodríguez kaj la 8-a de aŭgusto de 1183, en Palencio, la reĝo Alfonso la 8-a kaj la reĝino Doña Leonor donas tiun kastelon kaj ties teritorion, rekuperita definitive, al la Ordeno de la Hospitalo de Sankta Johano de Jerusalemo. Kiam la limo malsupreniris pli suden, post la konkero de Kalatrava, la Ordeno de Sankta Johano ekreboĝigis tiun zonon kun homoj astur-leonaj, kaj oni donis rajtigilojn kaj foruon de Consuegra al ĉiuj la novaj lokoj kaj al la jam ekzistintaj.