cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Dana Gibson
Kariero
En 1895 li geedziĝis kun Irene Langhorne, naskita en Danville, Virginio. Unu el ŝiaj kvar fratinoj estis Lady Nancy Astor, la unua virino kiu funkciis kiel parlamentano en brita la ĉambro de komunuloj. La elegantaj edzino kaj fratinoj de Langhorne ankaŭ inspiris liajn famajn Gibson Girl-desegnaĵojn, kiuj iĝis ikonecaj bildoj de la frua 20-a jarcento. Ilia dinamika kaj vigla patro, Chiswell Langhorne, perdis siajn aktivaĵojn en la Civita milito, sed en la malfrua 19-a jarcento rekonstruis sian riĉaĵon sur tabakaŭkcioj kaj la fervojindustrio.
Post la morto de John Ames Mitchell en 1918, Gibson iĝis la redaktisto de Life revuo kaj poste transprenis kaj iĝis la posedanto de la revuo. Ĉar la populareco de la Gibson Girl malkreskis kaj dissolviĝis post 1-a Mondmilito, Gibson komencis pentri en oleoj por plezuro. En 1918, li estis elektita "asocia membro" de la National Academy of Design (Nacia Akademio de Dezajno kaj iĝis plena akademia membro en 1932.
Heredo
La skizoj en lia unika stilo aperis en preskaŭ senlima komerca maniero. Estas postulite ke Gibson- koktelo estis nomita laŭ li, sed li preferis mendi ĝinan martinion kun peklita cepo anstataŭe de la tradicia olivo aŭ citronŝelo.
Por parto de lia kariero, Gibson loĝis en New Rochelle, Nov-Jorkio, arta kolonio populara inter aktoroj, verkistoj kaj artistoj de sia tempo. La komunumo estis plej konata pro senprecedenca nombro da elstaraj usonaj ilustristoj.
Li demisiis en 1936, kaj la saman jaron lia biografio, eldonita fare de Scribner, "Period Portrait as Illustrated by Charles Dana Gibson: A Biography" de Fairfax Downey, estis publikigita.
Charles Dana Gibson mortis en 1944, en aĝo de 77, kaj estis entombigita en Mount Auburn Cemetery en Kembriĝo, Masaĉuseco.
Nové Dvory (distrikto Žďár nad Sázavou)
Nové Dvory (Neuhof) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1444.
Samuel Friedrich Diez
Vivo
Estante filo de la ĉefadministranto Jakob Diez li baldaŭ ekkonnis sian talenton kaj ĝuis sendiĝon al la Casimirianum-gimnazio en Koburgo. En 1824 li ekstudis en Munkeno ĉe la Akademio de vidaj artoj. Baldaŭ li taksitis bonega portretisto tiel ke en 1832 lia duka moŝto Bernardo la 2-a (Saksio-Meiningen) venigis lin al Meiningen. En 1833 li oficiale nomumitis kortega pentristo. Post nelonge liaj verkoj famiĝis internacie kaj li verkadis ĉe la kortegoj de Koburgo, Vajmaro, ĉe la Reuß-oj kaj en Munkeno - sed eĉ en Bruselo, Parizo, Londono, Stokholmo kaj Sankt-Peterburgo. En 1853 li nomumitis fare de la belga reĝo Leopoldo la 1-a dessinateur honoraire de Sa M. le Roi des Belges.
En 1856 Diez fonditis la societon Marienverein, kiu nomitis por la dukino Marie de Saksio-Meiningen kaj dediĉis sin je la plibeligo de la medioj de Meiningen. En 1858 princo Henriko la 67-a (Reuß pli juna linio) nomumis lin kortega konsilisto. Kune kun la artista grupo Meininger Künstlerklause li verkis en 1867 bildon de la Virgulino ĉe Haßfurt-ravino, pilgrimejo de la katolikoj de Meiningen. La lastan dekon da vivojaroj li okupiĝis ankaŭ pri ĝenropentrado kaj estis pejzaĝisto.
Lia filino Bianca Sachse ankaŭ iĝis pentristino; unu ŝia bildo pendas en la Preĝejo Nia kara Sinjorino (Meiningen). Lia nevo estis la skulptisto Robert Diez.
Honoroj
Por li nomitis belvidejo starigita en 1868 sur Bielstein-pinto supre de la urbo Meiningen. Marienverein muntis tie memorigtabulon tekstantan ''Dem trefflichen Menschen und tüchtigen Künstler ''Samuel Diez, ''der uns lehrte, die Schönheit der Gegend ''zu erkennen und zu genießen ''zu dankbarer Erinnerung.
Belgio en la Somera Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Mariobildo ĉe Haßfurt-faŭko
Mariobildo ĉe Haßfurt-faŭko (germane: Marienbild in der Haßfurtschlucht) estas pilgrimejo de la katolikoj de Meiningen en la sudo de Turingio (Germanujo). Ĝi similis mezepokan ĉestratan kapelon.
Situo
La Mario-bildo troviĝas en la arbaro Haßfurt en la uesta urboarbaro de Meiningen ĉe la strato Alte Frankfurter Straße kondukanta disde Haßfurt-grundaro proksime de Kastelo Landsberg tra Haßfurt-ravino al Dreißigacker-altebenaĵo. Tra tiu ĉi frua mezepoka komerca vojo oni atingis la urbojn Gotao, Fulda, Frankfurt ĉe Majno kaj Würzburg. Proksime kuŝas sur alta rokosprono la burgruino Habichtsburg.
Mariobildo
La hodiaŭ kutima nomo por la tuto, Marienbild ŝuldiĝas al la centra reliefo ĉe la konkokalka muraro. La grejso-reliefo, kiu iam pendis ĉe la suda vando kapela, kreitis fare de la skulptisto August Müller geschaffen. La kapelto staris en groto eksplodigita en la 19-a jarcento: ĉe ties nuna okcidenta rokovando nuntempe situas la Mario-bildo. Restaŭrado estis en 2005 kaj ĉiujare celebratas surloke diservoj en la monato majo. En junio 2021 la bildo damaĝitis post bruliga atako.
Scharnageln (stacidomo)
Scharnageln estas fervoja stacidomo en Niederbipp, Svislando.
Pilibhit
Pilibhit, पीलीभीत, antaŭe konata kiel Hafizabad estas urbego en norda Barato, en norda parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en kantono de Barejli, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Pilibhit ankaŭ estis konata kiel "la tero de flutoj" pro amasa kreado de la flutoj.
Demografio
En 2023 loĝantoj de Pilibhit laŭtakse havis. La legopovo estis 63,5% sub la nivelo de la landaveraĝo.
Geografio
Pilibhit situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 172 m. super la marnivelo. Limo de Nepalo troviĝas 35, kantona sidejo Barejli 49, Rudrapur (Utarakando) 56, Haldvani 71, Ŝahĝahanpur 82, Ŝahĝahanpur 86, Ĉandausi 103, Moradabad 105, Lakhimpur 121, Sambal 122, Amroha 134, Sitapur 146, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 227, Agra 238, Kanpur 240, tutlanda ĉefurbo Delhio 253, Kolkata 1090, Mumbajo 1287 kilometrojn (aere).
Historio
En 1772 Pilibhit iĝis parto Maratha Imperio, sed jam en 1801 ĝi falis sub brita rego, kiu finiĝis en 1947. Dum la brita periodo en 1909 21 liberecbatalantoj estis pendigitaj. Dum la sendependa periodo okazis tumultoj, inter hinduoj kaj islamanoj, ekzemple en 1992 37 homoj mortis. En 2010 tigro mortigis kaj parte manĝis ok homojn.
Ekonomio
Pilibhit estas plejparte agrikultura kun dominado de sukerkanoj, enurbe sukerfabriko funkcias. La plej grava hejma okupiĝo estas manfarado de flutoj el bambuoj. Menciindas ankaŭ la turismo.
La Table
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Pilibhit
Lingvoj
En Pilibhit oni parolas plej ofte hindie kaj urdue.
Niederbipp Dorf (stacidomo)
Niederbipp Dorf estas fervoja stacidomo en Niederbipp, Svislando.
Pilibhit
Religio
En Pilibhit la plej ofta religio estas la hinduismo kaj kaj islamo.
Trafiko
Al Pilibhit kuras 3 fervojaj linioj el Ŝahĝahanpur, Barejli kaj proksimeco de Nepalo. 5 ĉefvojoj kuras al la urbego.
Klimato
En Pilibhit la temperaturo varias inter 20-29 °C. En la plena jaro pluvas resume averaĝe 754 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte pro la musono inter junio-septembro. Lastfoje neĝis en 1949.
Sklené nad Oslavou
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1368.
Carl Robert
Carl Georg Ludwig Theodor Herwig Joseph ROBERT (naskiĝinta la en Marburg, mortinta la  en Halle) estis germana arĥeologo kaj klasika filologo kiu profesoris en Berlino (1877–1890) kaj Halle (1890–1922).
Vivo
Estante filo de ĥirurgo li ekstudis en 1868 klasikan filologion kaj arkeologion ĉe la Bonna universitato, kune kun amikoj el lernejaj tagoj, Hermann Diels. Interropmitis la studenta vivo per la Francia-Prusia Milito. Postmilite li daŭrigis la studojn en Berlino kaj doktoriĝis en 1873 post defendo de la disertaĵo De Apollodori bibliotheca. Poste li studvojaĝe troviĝis ĝis 1875 en Grekujo kaj Italujo kion ebligis stipendio de Germana Arkeologia Instituto.
Habilitiĝo sukcesis en 1876 Berline danke al la skribaĵo Eratosthenis catasterismorum reliquiae, kie li iĝis privata docento, en 1877 eksterorda kaj en 1880 orda profesoro. En 1890 li iris al Halle kie li estris ĝis emeritiĝo en al 1920-a jaro la katedron pri klasika filologio kaj arkeologio. En 1906/07 li ankaŭ rektoris.
Longa amikeco flegitis ne nur kun Diels sed ankaŭ kun Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff. Li edzinigis Clara Neumeister kiu naskis filon kaj du filinojn.
Graveco
Por Robert filologio kaj arkeologio estis nature faka unuo laŭ la ideo de Christian Gottlob Heyne kaj sekve liaj laboraĵoj iĝis ĝenerale tre interdisciplina. Robert okupiĝis pri koneksoj inter arkeologio kaj literatura transdono kaj mitologio. Li ankaŭ partoprenis la elfaron de korpuso pri romiaj sarkofagreliefoj Corpus der römischen Sarkophagreliefs, kontinuigis la de lia antaŭulo Heinrich Heydemann komencitajn Winckelmann-programojn kaj pligrandigis la Arkeologian muzeon de Halle. Inter 1882 kaj 1921 li eldonis la periodaĵon "Hermes", komence kun Georg Kaibel, poste kun Friedrich Leo (ĝis 1913) kaj fine kun Georg Wissowa.
Tamen pleje furoris lia prilaboro de Griechische Mythologie de Ludwig Preller en 1854 en du volumoj. Novis antaŭ ĉio la abundo da (longaj) komentoj. La teksto preller-a estante science neaktuala apenaŭ tuŝitis. La ero pri dioj apris jam inter 1884 kaj 1894 dume la parato pri la heroaj legendoj prilaboritis nur pli malfrue. Ties lasta parte eldonitis nur postmorte fare de Otto Kern heraŭsgegeben werden konnte (1920 ĝis 1926). Tiu ĉi verko kvalite devancitis nur per Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae kiu estiĝis inter 1981 kaj 1999.
Heřmanov (Jindřichovice)
Heřmanov (germane: Hermannsgrün) estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Jindřichovice, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas 2,5 km de Jindřichovice.
Heřmanov situas en katastra teritorio Heřmanov v Krušných horách kun areo 5,76 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
Rajmund Fodor
Rajmund Fodor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fodor Rajmund estas hungara akvopilkisto (ekstremulo maldekstre), trifoja olimpiano, dufoja olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia bopatrino estis Cecília Esztergályos.
Rajmund Fodor naskiĝis la en Szeged.
Biografio
Rajmund Fodor maturiĝis en gimnazio en 1994 en sia naskiĝurbo. Li akiris ekonomian diplomon en Internacia Negoca Altlernejo en Budapeŝto en 2007. Lia edzino naskis dufoje. Li ricevis premiojn en 2000 kaj 2004.
Sporta kariero
Rajmund Fodor sportis en hungaraj sportaj kluboj inter 1986-1997, poste jam ankaŭ eksterlandaj kluboj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje (2003-2006), malta ĉampiono en 2008, saudarabia ĉampiono en 2011. Inter 1993-2008 li estis 386-foje membro de la hungara nacia teamo. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996, Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun 2 oraj medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 2003. Inter 2004-2019 li estis trejnisto en Budapeŝto.
Amfimako
Amfimako aŭ Amfimaĥo (greke Ἀμφίμαχος) estas la nomo de pluraj homoj de la helena mitologio :
Ankaŭ povas esti :
Kazo de Netto
La kazo de Netto (Questão Netto) estas historia brazila jura kazo kaj unu el la plej grandaj historiaj kolektivaj agoj por liberigo de sklavoj en Ameriko. Okazinta inter 1870 kaj 1872, la kazo estas rilatata al la liberigo de 217 sklavoj en Brazilo en la 1870-aj jaroj.
Manoel Joaquim Ferreira Netto, portugala noblulo kun multaj posedoj en Brazilo, deklaris en sia testamento ke post lia morto, ĉiuj liaj sklavoj estu liberigitaj, kio ĉe la tempo estis vokita "post-morta emancipo". Lia morto okazis la 5-an de aprilo 1868, sed lia peto, farita en lia testamento, ne estis plenumita.
La nigra advokato kaj aboliciisto Luís Gama legis ĵurnalan artikolon en junio 1869 kiu raportis la laŭleĝan disputon de la parencoj de Ferreira Netto koncerne al la bieno de la patriarko, kaj fariĝis interesita en la situacio de la sklavoj. Gama eltrovis ke ĉiuj la forkaptitoj estis ankoraŭ en la sama situacio kiel antaŭ la morto de Ferreira Netto.
La juĝa kazo
Post peto de Luís Gama en la Santos tribunalo pri la situacio de la forkaptitoj, kaj la konfirmo de triaj partioj ke la sklavoj estis ankoraŭ en la servo de la heredantoj kaj ekspartneroj, la advokato alportis agon en la brazilaj tribunaloj. Lia celo estis havi la juran rajton esprimitan de Ferreira Netto realigita, kaj li ankaŭ faris enketon sur ĉiu de la 217 sklavoj.
En defendo, la heredantoj de Ferreira Netto dungis la juriston, aboliciiston kaj poeton José Bonifácio de Andrada e Silva, konita kiel "La Pli Juna", por reprezenti iliajn rajtojn en la proceso. En la mezo de la proceso registrita de Luís Gama, Gama estis nomumita, de la juĝisto, kiel kuratoro de la "liberandos" (liberandos estis kiel Luís Gama referencita la sklavoj; li neniam uzis la vorton "sklavo").
Uzante la akuzo ke la heredantoj estis farantaj krimon sklavigi homojn jam deklaritajn liberaj, Gama akiris sukceson kun la Santos forumo, kiam la juĝisto determinis, ke ĉiuj la sklavoj estu liberigitaj. Pro prokrastanta taktiko de José Bonifácio, la kazo estis reviziita al alia laŭleĝa okazo kaj tiel la liberigo de la viktimoj estis prokrastita. En ĉi tiuj okazoj, la juraj tribunaloj konsentis kun Gama.
En 1872, la afero atingis la Superan Tribunalon de Justico (STJ), en Rio de Janeiro. Ĉe ĉi tiu tribunalo, la afero estis reprezentita de la advokato, ĵurnalisto kaj politikisto Saldanha Marinho, pro tio ke la STJ ne akceptis la juran laboron faritan de Gama ekster São Paulo. Tamen, la fina argumento estis preparita de Luís Gama.
Konkludoj
La ministroj de la STJ akceptis la tezon de Luís Gama/Saldanha Marinho, kun rezervoj, kiam la plena libereco de la forkaptitoj nur povus okazi 12 jarojn post la redaktado de la testamento, nome en 1866. En aliaj vortoj, la forkaptitoj devis provizi devigajn servojn por la heredantoj de Ferreira Netto ĝis 1878, kiam ili fine estus liberaj.
Libereco
Totala libereco nur okazis en 1878, fine de la templimo fiksita de la STJ. Tamen, de la 217 sklavoj, nur 130 restis vivaj por ĝui la liberecon gajnitan, ĝuste jardeko antaŭ la abolicio de sklaveco en Brazilo. Pro ĝia agoj en favoro de la sklavposedanta familio, la amikeco inter José Bonifácio kaj Luís Gama estis ruinigita.
Historia esploro
La dokumentaro al la kazo estis retrovita en la 21-a jarcento de historiisto Bruno Rodrigues de Limo, kiu gajnis sian doktoriĝon en Historio kaj Teorio de Leĝo de la Max-Planck-Societo. La procesa dokumento, kiu havas pli ol mil manskribita paĝoj, estas entenita en la Brazila Nacia Arkivo kaj estis kopiita de Bruno por studioj en Germanio, kie li devis deĉifri la diversaj skribkarakteroj.
Niederbipp Industrie (stacidomo)
Niederbipp Industrie estas fervoja stacidomo en Niederbipp, Svislando.
Eugenio d'Ors
Biografio kaj kariero
Li studis juron, doktorecon, ĵurnalistiĝis, kaj famiĝis per la pseŭdonimo de «Xenius», sed uzis ankaŭ tiujn de «Octavio», «Octavi de Romeu», ​ «Joan de Deu Politeu», «El Guaita», «Miler» kaj «Xan», kaj kiel tradukisto tiun de «Pedro Llerena».
Li kunlaboris en la tiamaj literaturaj revuoj kiel Quatre gats, La Creu del Montseny, Pèl & Ploma kaj Auba, krom pri kritiko de arto en El Poble Català inter 1904 kaj 1905. Li partoprenis en la babilrondoj de la barcelona kafejo de Els Quatre Gats, al kiuj venis famaj artistoj kiel Picasso, sed li preferis la stetikon de la klasika arto de Grekio kaj Romo unuflanke kaj pri la tradiciismo katalunista, la rurismo kaj la folkloro. Laŭ Javier Varela Tortajada, D'Ors montris ekkariere signalojn «de ekstremisma naciismo». ​
Li edziĝis en 1906 kaj samjare instaliĝis en Parizo kie laboris kiel ĵurnalisto kaj trempiĝis en la tiama kulturo de tiama Eŭropo (ĉefe pri filozofio) ĝis 1910. La geedzoj divorcos antaŭ la Hispana Enlanda Milito. Li partoprenis en politiko inter 1917 kaj 1919 kiel Direktoro de Publika Instruado de la Mancomunidad de Cataluña. Tio rezultis en grava politika polemiko en la katalunaj instancoj, liaj retiriĝo kaj foriro el Katalunio. En 1920 li setliĝis en Madrido. En 1921 li veturis al Argentino, por prelegoj. En 1923 li pluigis sian verkadon de glosoj, nun ne en kataluna sed en hispana en ABC, kaj tio pliigis sian famon. En tiuj jaroj li verkis siajn plej konatajn verkojn: nome Tres horas en el Museo del Prado (1922), la dramo Guillermo Tell (1926), La vida de Goya (1928). En 1927 li estis elektita membro de la Real Academia Española, kaj samjare li revenis portempe al Parizo kiel reprezentanto de Hispanio en la Internacia Instituo de Intelektula Kunlaborado. Ankaŭ la jaroj de Francio estis fruktodonaj ĉefe pri arto: Paul Cézanne (1930), Pablo Picasso (1930) kaj Du Baroque (1935).
Kiam startis la Hispana Enlanda Milito, li estis en Parizo. En 1937 li revenis al Hispanio en la frankisma teritorio, dum liaj tri filoj militis en la frankisma armeo. Ekde tiam li partoprenis en altaj postenoj por la frankismaj propagando kaj kultura agado.
La Thuile (Savoie)
La Thuile estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Izopropila izocianido
Izopropila izocianido estas kemia komponaĵo kun molekula formulo H3C-CH3-CH-N≡C estas izomero de la izopropila cianido aŭ H3C-CH3-CH-C≡N. Saloj kaj esteroj de la izocianida acido nomatas izocianidoj. Izopropila izocianido estas senkolora likvaĵo, danĝera kaj toksa substanco kun malaltaj fandopunkto kaj bolpunkto.
Kontraste kun la malforte dolĉa, etera odoro de acetonitrilo, la odoro de izopropila izocianido, kiel tiu de aliaj simplaj facilbolaj izocianidoj, estas klare penetranta kaj tranĉa. Izopropila izonitrilo estas kutime produktata per senhidratigo de la izopropila formamido.
La akra odoro de la rapidbolaj izocianidoj estas senkompare kompensita per la unikaj trajtoj de la izocianida grupo. Ekde ilia malkovro antaŭ proksimume 150 jaroj, izocianidoj trovas multajn aplikojn en la sintezo de nitrogenaj heterocikloj. Krom diversaj multkomponentaj procezoj, multaj aliaj alternativoj ekzistas por konstrui tiajn ringsistemojn el izocianidoj.
Thénésol
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Buchli (stacidomo)
Buchli estas fervoja stacidomo en Oberbipp, Svislando.
Ewa Paradies
Ewa Paradies (la 17-an de decembro 1920 Lębork – la 4-an de julio 1946 Gdańsk) estis dum la dua mondmilito gardistino en koncentrejo Stutthof.
Biografio
En aŭgusto de 1944 ŝi forveturis en koncentrejon Stutthof SK-III por ekzercci kiel gardistino. En oktobro de 1944 ŝi estis alikomandita en koncentrejon Bromberg-Ost (filia virina koncentrejo Stutthof) kaj en januaro de 1945 reen en la ĉefan koncentrejon Stutthof. En aprilo de 1945 ŝi akompanis unu el lastaj transportoj de malliberigitoj en la filian koncentrejon en Lauenburg kaj poste ŝi fuĝis.
Postmilita periodo
Ŝi estis militkaptita kaj akuzita ĉe juĝejo en proceso Stutthof. Unu el atestantinoj atestis, ke ŝi ordonis al grupo de la malliberigitaj virinoj, por ke ili senvestiĝu en frostiga vintra vetero, poste ŝi verŝis ilin per glacie malvarmega akvo kaj se la virinoj ekmoviĝis, ili estis batitaj. Pro sia brutala konduto, inkluzive de kaŭzo de morto de kelkaj malliberigitinoj, ŝi estis kondamnita al morto. Publike ŝi estis ekzekutita per pendumo sur monteto Biskupia Górka proksime de Gdańsk la 4-an de julio 1946.
Ciklobutila benzoato
Ciklobutila benzoato aŭ Ciklobutila fenilmetanoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familia grupo de la benzoatoj. Temas pri kemia molekulo konsistanta je unu ciklobutila grupo ligita al alia benzoata grupo. Ciklobutila propionato rezultas el interagado de la benzoata acido kun ciklobutanolo. La strukturo de la ciklobutila grupo estas kvadrata kaj iom malstabila. Ju malpli da karbonatomoj en iu cikladerivaĵo des pli malstabila ĝi estos. Ju pli eta la cikla ringo des pli reakciema ĝi estos.
Rajdado en la Somera Olimpiko 1956
La konkuroj pri rajdado en la Somera Olimpiko 1956, kies ceteraj eventoj okazis en Melburno (Aŭstralio), estis okazigitaj en Stokholmo (Svedio) pro la kvarantenaj regularoj de la aŭstralia registaro kaj inkludis dresrajdon, eventadon (tritagan kombinon de diversaj difinitaj taskoj por ĉevalo kaj rajdisto) kaj ĉevalsaltadon. Ĉiuj tri disciplinoj havis kaj individuajn kaj teamaj konkuradojn. La konkuradoj estis okazigitaj de la 11 ĝis 17 junion 1956 en la Stokholma Olimpika Stadiono, kie jam okazis la Somera Olimpiko 1912.
Estis 158 enskriboj el 29 landoj: aliĝis rajdistoj el Argentino, Aŭstralio, Aŭstrio, Belgio, Brazilo, Bulgario, Kamboĝo, Kanado, Danio, Egiptio, Finnlando, Francio, Germanio, Britio, Hungario, Irlando, Italio, Japanio, Nederlando, Norvegio, Portugalio, Rumanio, Sovetunio, Hispanio, Svedio, Svislando, Turkio, Usono kaj Venezuelo kun siaj ĉevaloj. Tio estus la unua apero por sportistoj el Aŭstralio, Kamboĝo kaj Venezuelo en olimpikaj ĉevalaj eventoj.
Kvankam al Melburno estis premiita la Somera Olimpiko de 1956, Aŭstralio havis striktan ses-monatan antaŭ-sendan kvarantenon pri ĉevaloj. Renkontiĝo en 1953 de aŭstraliaj federaciaj aŭtoritatoj klarigis ke ili ne ŝanĝus la kvarantenajn leĝojn por la olimpikaj ĉevaloj. Tial, la rajdkonkurso ne povus esti okazigita en Aŭstralio.
'''
La "rajdista olimpiko" estis solene malfermita per la sveda reĝo Gustavo la 6-a Adolfo, kaj en la malferma ceremonio la sveda rajdisto Hans Wikne surĉevale fajrigis la olimpikan flamon.
La eventon gastigis la Sveda Olimpika Komitato.
Barnabás Szabó Sipos
Barnabás Szabó Sipos [barnabAŝ sabO ŝipoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Sipos Barnabás estas hungara aktoro, voĉoaktoro, pentristo. Barnabás Szabó Sipos naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Barnabás Szabó Sipos akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1987. Lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Li komencis sian aktoran karieron en malgranda teatro, poste li estis individua aktoro. Inter 2006-2012 li estis membro de Nacia Teatro (Győr), sed li ofte havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ankaŭ pentradis kaj ekspoziciis. Li ricevis premion en 2020.
Thoiry (Savoie)
Thoiry estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Tournon (Savoie)
Tournon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
La Tour-en-Maurienne
estas komunumo de Francio, kiu estis establita la 1-an de januaro 2019 per kunfandiĝo de la antaŭaj komunumoj de Hermillon (la sidejo), Le Châtel kaj Pontamafrey-Montpascal. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la teritorio de la nuna komunumo vivis.
Oberbipp (stacidomo)
Oberbipp estas fervoja stacidomo en Oberbipp, Svislando.
Tours-en-Savoie
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Nové Sady (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356.
Transporto
Tra la teritorio de municipo kondukas aŭtostrado D1
Tresserve
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Kadiri
Kadiri (కదిరి) estas urbego, municipo en suda Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en distrikto Sri Sathya Sai.
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Kadiri havis populacion de, laŭ alia fonto nur. La legopovo estas preskaŭ 71%.
Geografio
Kadiri etendiĝas en montaro en alteco de 504 metrojn de la marnivelo. Distrikta sidejo Puttaparthi troviĝas 44, Dharmavaram (Sri Sathya Sai) 59, Tadipatri 65, Madanapalle 73, Hindupur 79, Kadapa (urbo) 81, Proddatur 82, Ĉitradurga 191, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 364, Mumbajo 785, Kolkato 1428, tutlanda ĉefurbo Delhio 1617 kilometrojn (aere).
Historio
Dum dominado de britoj la areo apartenis administre al Kadapa, depost 1910 al Anantapuramu. Kadiri akiris municipan (3-agradan) rajton en 1964, 2-agradan en 1999. La distrikto Sri Sathya Sai estis formita en 2022.
Ekonomio
Ĉe Kadiri la agrikulturo estas malriĉa pro la nesufiĉa pluvokanto kaj manko de riveroj. Eĉ problemas la trinkakvo. Oni ekspluatas la subteran akvon, sed baldaŭ la subtera akvonivelo malaltiĝis. La urbego estas konata pro ĝiaj jasmenoj kaj safranaj floroj, ili estas vendataj en la subŝtato. Aliaj kultivaĵoj estas tabakoj, kotonoj, arakidoj, sunfloroj, mustardoj kaj sukerkanoj.
Edukado
En Kadiri agrikultura instituto funkcias. La instrua lingvo estas la telugua, pli malofte la urdua.
Lingvoj
La telugua estas la oficiala kaj vaste parolata lingvo.
Religio
Preskaŭ 54% de la populacio estas hinduoj, proksimume 44% estas islamanoj.
Klimato
Kadiri situas en semi-arida klimato kun influo de musonoj. La meza jara pluvo estas ĉirkaŭ 600 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 34 °C.
Trafiko
Kadiri situas laŭ fervoja linio inter Dharmavaram-Ĉittur konstruita en 1891. Al a urbego 5 vojoj kuras. La plej proksima flughaveno estas ĉe Puttaparthi.
La Trinité
La Trinité - france "la Triunuo" - povas rilati interalie al la komunumoj
Traize
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
95928 Tonycook
95928 Tonycook estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tony Cook, kunordiganto de la Brita Astronomia Asocio kaj de la Asocio de Lunaj kaj Planedaj Observantoj por la maldaŭraj lunaj fenomenoj. Li ankaŭ laboris el bildoj de Mariner 10 kaj el la cifereca topografia mapo de Clementine, kiu estis uzita dum la planado de la afrapo de SMART-1 de la EKA.
Trévignin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
La Trinité (Savoie)
La Trinité - france "la Triunuo" - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Loučná (Jindřichovice)
Loučná (germane: Waitzengrün) estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Jindřichovice, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas 2 km de Jindřichovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1525. Post forŝovo de la germana loĝantaro post la dua mondmilito la domaro preskaŭ pereis, pli poste ĝi fariĝis refreŝigeja loko de dometuloj.
Tolanaro
Tolanaro (Tôlan̈aro: Tôlan̈aro) estas urbo (commune urbaine) sur la sud-orienta marbordo de Madagaskaro. Ĝi estas la ĉefurbo de la regiono Anosy kaj de la distrikto Tolanaro. Ĝi estis haveno de loka graveco ekde la frua 16-a jarcento, antaŭnelonge la nova haveno, Ehoala, estis konstruita de QIT Madagascar Minierals kaj la Monda Banko. Antaŭe konata kiel Fort-Dauphin, ĝi estis la unua franca setlejo en Madagaskaro.
En 2018 estis 67 284 loĝantoj.
Loko
Tolanaro komence troviĝis sur mallonga, mallarĝa duoninsulo sur la ekstrema sudorienta marbordo de Madagaskaro. Ĝi poste kreskis por kovri pli kaj pli grandan areon laŭlonge de la oceano, preskaŭ ĝis la monto Bezavona.
Historio
La golfeto de Tolanaro estis trovita de portugalaj maristoj en 1500. Fortikaĵo Dauphin estis fondita ĉe vilaĝo Taolankarana en 1643 de la franca Orient-Hindia Kompanio, kiu konstruis fortikaĵon tie, nomitan honore de la krona princo, la estonta Ludoviko la 14-a de Francio. La kolonio ne prosperis, al malbona komerco aldoniĝis konflikto kun la lokanoj, kaj restaĵoj de la loĝantoj estis evakuitaj en 1674.
Unu Guberniestro de ĉi tiu kolonio, Étienne de Flacourt, eldonis libron pri Madagaskaro, kiu estis la ĉefa fonto de informo pri la insulo por eŭropanoj ĝis la fino de la 19-a jarcento.
Post la dua mondmilito kaj ĝis kiam Didier Ratsiraka prenis la prezidantan postenon en 1975, Fortikaĵo Dauphin havis viglan komunumon de malagasoj, francoj, ĉinaj kaj pakistanaj negocistoj kun adekvataj vojoj konektantaj la urbon kun Fianarantsoa. La haveno ebligis eksportadon de brutaro al Maŭricio kaj importantado de diversaj varoj de Francio kaj aliaj landoj.
En 1975, la francaj komercoj estis ŝtatigitaj, bankaj kontoj de francaj civitanoj estis frostigitaj kaj pluraj francoj estis por nelonge malliberigitaj.
La Anosy areo ĉirkaŭ Tolagnaro estas nuntempe travivanta masivan transformon asociita kun la evoluado de nova ilmenita mino de la QITa Madagaskara Minerala firmao (filio de la Rio Tinto Grupo) en la areo. Nova haveno ĉe Ehoala, nura okcidento de Tolagnaro tiel kiel novaj vojoj kaj vario de minindustriaj servoj kaj domaro por minaj laboristoj estis konstruita ĉe la kosto de preskaŭ US$1 miliardo. Ĉi tiuj estas la unuaj gravaj investoj en la infrastrukturo de la regiono por multaj jardekoj. La mino estas polemika tamen pro anticipita socian renversiĝon, kreo de paralela ekonomio kaj malfavoraj ekologiaj efikoj, kelkaj de kiu komencis montriĝi. Sanaj oficialuloj ankaŭ timas, ke HIVan/Aidoso, kiu ĝis tiam estis preskaŭ nekonata en Madagaskaro, povus disvastiĝi al la insulo tra fremduloj laborantaj ĉe la mino kaj ties konstruaj projektoj. Rio Tinto Alcan estas ankaŭ interesita en minindustrio de proksimume 100 milionoj da tunoj de baŭksito troviĝinta proksime al Manantenina kiu estas proksimume 100 km nordoriente de Tolagnaro.
Hodiaŭ estas diversaj internaciaj ne-registaraj organizoj kun oficejoj en Tolagnaro, kiel Andrew Lees Fido, Anosy Komunuma Evoluada Fido, AVIA, Azafady, PRIZORGO, la Libanona Ekologia Centro kaj Monda Fonduso por Naturo.
La urbo estas la sidejo de la romkatolika diocezo de Tôlagnaro.
Edukado
Regiona centro por distanca edukado (CRTE) de la Centra Ŝtatano de Télé-Enseignement de Madagaskaro (CNETMAD) troviĝas en Tolanaro. Francaj internaciaj lernejoj en Tôlanaro:
Poušť
Poušť povas esti:
60532 Henson
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona esploristo Mathew Alexander Henson (1866 – 1955), kiu esploris Arkton kun Robert Peary en pluraj ekspedicioj, inklude en 1909, kiam ili estis la unuaj, kiuj atingis la geografian. Inter multenombraj honoroj, li estis la unua afrik-usonano farita dumviva ano de The Explorers Club
Jyotirindranath Tagore
Jyotirindranath TAGORE (জ্যোতিরিন্দ্রনাথ ঠাকুর; 4a de Majo 1849 – 4a de Marto 1925) estis barata dramaturgo, muzikisto, eldonisto kaj pentristo. Li ludis gravan rolon en la florado de la talento de sia pli juna frato, nome la unua ne-eŭropa ricevinto de Nobel-premio, nome Rabindranath Tagore. Li estis frato ankaŭ de same verkistoj Dwijendranath Tagore, Hemendranath Tagore kaj Satyendranath Tagore.
Satyendranath Tagore
Satyendranath TAGORE (1a de Junio 1842 – 9a de Januaro 1923) estis hindia bengala civila funkciulo, poeto, komponisto, verkisto, sociala reformisto kaj lingvisto el Kalkato, Okcidenta Bengalo. Li estis la unua hindiano aliĝinta al la elita kaj ĝistiama tuteŭropa Hindia Civila Servo en 1863 Li estis membro de la reformisma movado Brahmo Samaj de Brahmoismo.
Li estis frato de fama verkisto Rabindranath Tagore kaj ankaŭ de same verkistoj Dwijendranath Tagore, Hemendranath Tagore kaj Jyotirindranath Tagore.
Literaturaj verkoj
Li verkis multajn kantojn. Lia patriota bengallingva kanto "Mile Sabe Bharat Santan, Ektan Gago Gaan" (unuiĝu, baratanidoj, kantu unuvoĉe) estis proponita kiel la unua nacia himno de Barato.
Villargondran
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Cascajares de Bureba
Cascajares de Bureba [kaskaĤAres debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la nordo de la komarko La Bureba. La loknomo Cascajares de Bureba povas esti komprenebla etimologie kiel Rubejo de Bureba, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 36 loĝantojn (pli ol duono) el la jaro 1991.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio de Cascajares datas de 15a de Februaro 1011. Ĝi apartenis al la kvaropo de La Vid, unu de la sep en kiu estis dividita la Merindad de Bureba apartenanta al partido de Bureba, nome reĝa​ jurisdikcigo kun propra vicurbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Fakundo.
Nové Veselí
Nové Veselí (Neuwesseln) estas kampurbo en Ĉeĥio, en Regiono Vysočina, en distrikto Žďár nad Sázavou. Tra la municipo trafluas rivero Oslava. Vivas ĉi tie. Konata loĝanto de la municipo estas eksa ĉeĥa prezidento Miloš Zeman.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.
Villarodin-Bourget
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Villaroger
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Jindřichovice (distrikto Sokolov)
Jindřichovice (Heinrichsgrün) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Ercmontaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1273.
Militkaptitejo en la unua mondmilito
La historio de la militkaptitejo komenciĝis meze de 1915, kiam oni decidis konstrui militkaptitejon apud Jindřichovice. La konstruado de la militkaptitejo daŭris rapide. La 17-an de junio alvenis kelkdekoj rusaj militkaptitoj. Dum la unua mondmilito centoj da militkaptitoj el Serbio, Italio kaj Rusio vojaĝis en la kontraŭa direkto al soldatoj de la loka regiono al la aŭstro-hungara kaptiteco - al la militkaptitejo en Jindřichovice. Ĉi tie estis konstruitaj pli ol 170 konstruaĵoj (cent por malliberuloj, ses por oficiroj, dek tri infektaj sekcioj, dek kvar por la etaj vunditoj, kaj ankaŭ magazenoj, kuirejoj, duŝoj, kantinoj, gardoturoj, helpkazernoj). La tuta areo estis ĉirkaŭita de pikdrato, kiu estis sub tensio. En la militkpitejo troviĝis 28 000 militkaptitoj. La plej granda parto de la kaptitoj estis serboj kaj montenegranoj, sekvitaj de rusoj kaj italoj.
La kaptitoj laboris en la ferfabriko Rotava, en la bazaltŝtonminejo Kernberg ne malproksime de la tendaro, pri la konstruado de la kemia fabriko Sokolov. Fine de la milito, ekzistis malespera manko de manĝaĵo, medikamentoj kaj karbo. En ĉi tiu situacio, mortoj pro subnutrado, tifo, tuberkulozo kaj variolo komencis pliiĝi. La nombro da mortoj varias inter 3800 kaj 4306, kun mortoprocento de proksimume 12%. La kolapso de la monarkio kaj la fino de la unua mondilito havis, kompreneble, efikon al la militkaptitejo. La 1-an de novembro 1918, la lastaj ĉeĥaj oficiroj kaj soldatoj, kiuj formis parton de la gardistaro, kaj dum novembro, la kaptitoj forlasis la tendaron. En la venontaj malmultaj monatoj, la tendaro estis malmuntita, kaj ene de kelkaj jaroj ekzistis preskaŭ neniuj spuroj post ĝi.
En la sekvaj jaroj oni decidis konstrui maŭzoleon en Jindřichovice, kiu fariĝos la lasta ripozejo de la sudslavoj. Tiucele la jugoslava registaro aĉetis la teron sub la akvoinstalaĵo. En 1926 okazis eltombigo de mortintoj el la tombejo de la militkaptitejo, en 1927 ankaŭ aliaj mortintoj el la militkaptitejo en Broumov kaj la restaĵoj estis konservitaj en la maŭzoleo. La konsekra ceremonio de la maŭzoleo okazis la 8-an de julio 1932. La maŭzoleo spertis gravajn riparojn kaj restaŭrajn laborojn en la jaroj 1978–1980. Interalie, nova kupra tegmento estis metita. Dum la maŭzoleo postvivis nedifektita duan mondmiliton, en 1995 la vandaloj, kiuj havis neniun respekton al la fina ripozloko, ne hontis malkonstrui la kuprajn platojn de la muroj, tegmento kaj frontpordo. En 1996 oni do riparis la tegmenton, murtegaĵojn kaj enirpordojn.
Partoj de municipo
La municipo konsistas el du partoj:
Memorindaĵoj
Kastelo Jindřichovice. La konservita aspekto devenas el dua duono de la 19-a jarcento, kiam dum Ervín Nostic okazis novgotikaj reguligoj. Post la dua mondmilito estis en la kastelo lokigita sokolova distrikta arkivo. Pluaj kulturaj memorindaĵoj estas preĝejo de sankta Marteno kaj maŭzoleo, kiun konstruis registaro de Jugoslavio por memoro de serbaj militkaptitoj, kiuj pereis en la loka militkaptitejo dum la unua mondmilito. Proksime de Jindřichovice estas ĉasista kasteleto Favorit.
Wiedlisbach (stacidomo)
Wiedlisbach estas fervoja stacidomo en Wiedlisbach, Svislando.
Castil de Peones
Castil de Peones [kasTIL depeOnes] estas submunicipo kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko La Bureba. La loknomo Castil de Peones povas esti komprenebla etimologie kiel Kastilo de Peonoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 25 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 20 loĝantojn el la jaro 1991.
Ĝi distas 31 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Briviesca (eksklavo), Reinoso, Prádanos de Bureba, Quintanavides, Alcocero de Mola, Santa María del Invierno, Villaescusa la Sombría kaj Cerratón de Juarros.
Dwijendranath Tagore
Dwijendranath TAGORE (11a de Marto 1840 – 19a de Januaro 1926) estis barata bengala poeto, kantokomponisto, filozofo, matematikisto kaj pentristo. Li estis unu el la pioniroj de simpligo de la bengala skribsistemo. Li estis la plej aĝa filo de Debendranath Tagore kaj la plej aĝa frato de Rabindranath Tagore, de Hemendranath Tagore, de Satyendranath Tagore kaj Jyotirindranath Tagore.
Castil de Peones
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Dwijendranath Tagore
La unua kontribuo de Dwijendranath al la bengala literaturo estis la traduko al la Bengala lingvo de la versio de Kalidasa farita de Meghaduta verkita en klasika Sanskrito. Tiu libro estis publikigita en 1860, precize unu jaron antaŭ la nasko de la estonta Nobel-premiito frato Rabindranath Tagore. Je la tempo de la publikigo, Dwijendranath estis nur 20-jaraĝa. Tiu traduko estis la unua bengala traduko de Meghdoot. Dwijendranath uzis du diferencajn bengalajn rimstilojn dum li tradukis tiun libron. Lia dua elstara libro de poezio, Swapnaprayan, estis publikigita en 1875. Rabindranath estis tiom nur adoleskulo kiam tiu libro estis publikigita. Tiu poemo sekvis la veturan taglibron de junulo. Tiu teksto montris lian rimarkindan regadon super la aplikado de diferencaj ritmoj. La libro estas gvidilo al la bengala poezio de tiu epoko kaj tial ĝia historia valoro estas nemalhavebla.
Castil de Peones
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Petro.
Tamás Adamik
Tamás Adamik [tamAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Adamik Tamás estis hungara klasika filologo, tradukisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Anna Adamikné Jászó.
Dwijendranath Tagore
Lia ĉefa filozofia verko estas Tattwabidya (trivoluma, 1866-1868). Tiu libro estas pionira en la historio de bengala filozofio. Tiu nacia libro ne estis publikigita en bengala antaŭe. Liaj du aliaj ĉefaj filozofiaj verkoj estas Advaita Mater Samalochana (1896) kaj Aryadharma O Boudhadharmer Ghat-Protighat (1899).
Castil de Peones
Aktualo
Estas ventogeneratoroj.
Tamás Adamik
naskiĝis la en Kecskemét.
Matilda (romano)
Matilda estas infanlibro de la brita verkisto Roald Dahl ilustrita de Quentin Blake. La libro estis publikigita en 1988 en Londono, Unuiĝinta Reĝlando.
Tamás Adamik
Biografio
maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1957, poste li plulernis por esti monaĥo. Post 3 jaroj li forlasis la ordenon kaj li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös 1966. Post la diplomo li laboris en eldonejo ĝis 1973, poste li revenis al la universitato por instrui kiel lektoro, poste docento. Inter 1991-2002 li estis katedrestro. Tamen en la lernojaro 1990 li instruis en en:Millersville University of Pennsylvania. Intertempe li kandidatiĝis en 1976, li doktoriĝis en 1989 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1982-2018. Lia edzino naskis kvarfoje.
Dwijendranath Tagore
Dwijendranath Tagore estis fekunda matematikisto. Li verkis kelkajn librojn en angla: libro pri skatolmetrio (Baksamiti, pri la strukturo de skatolo) (1913), ontologio (1871) kaj geometrio.
Matilda (romano)
La romano temas pri samnoma knabino inteligenta kaj legema, kies gepatroj apenaŭ rimarkas ŝin. Post kiam adoptas ŝin unu el ŝiaj instruistoj, ŝi ekscias, ke ŝi havas misterajn lertojn kaj kapablojn.
Gabriel Boric
Gabriel BORIC Font (Punta Arenas, ) estas ĉilia politikisto. Post deĵorado kiel deputito de la Respubliko en reprezento de la Regiono de Magelano kaj Ĉilia Antarkto, li estas la elektita prezidanto de Ĉilio, posteno kiun li oficiale komencis la 11-an de marto 2022.
Matilda (romano)
En 1996, surbaze de tiu ĉi romano samnoma Holivuda filmo estis produktita, reĝisorita de Danny De Vito. La romano refoje fariĝis filmo en 2022.
Gabriel Boric
Kiel studento de la Fakultato de Juro de la Universitato de Ĉilio, Boric estis prezidanto de la Federacio de Studentoj dum la periodo 2011-2012 kaj unu el la ĉefaj estroj de la studentaj mobilizoj de 2011. En la parlamentaj elektoj de 2013 li estis elektita kiel deputito por la Regiono de Magelano: kiel reprezentanto de la distrikto n.º 60 por la leĝdona periodo 2014-2018, kaj poste, en la parlamentaj balotoj de 2017, kiel deputito en la distrikto numero 28 por la periodo 2018-2022.
Matilda (romano)
Intriga resumo
La gepatroj de Matilda estas ne sufiĉe zorgemaj pri ŝi, foje eĉ malzorgemaj. Kvankam ekde tre frua infanaĝo ŝi montras signojn de genio, ili instigas ŝin simple sidiĝi kaj spekti televidon anstataŭ okupiĝi pri sia plej ŝatata agado - legado de libroj kaj akirado de sciaro pri la mondo. Matilda pasigas longajn horojn en la biblioteko kaj tie akiras multajn sciojn. Kiam ŝi komencas studi en la lernejo, ŝi jam konas la studatan materialon. Ŝia bona instruisto, sinjorino Jennifer Honey, volas movi Matilda supren al sia klaso, sed la rektorino, sinjorino Agatha Trunchbull, rifuzas.
Gabriel Boric
Boric partoprenis en la kreo de la Ampleksa Fronto (FA), koalicio de partioj kaj movadoj de maldekstro. En aŭgusto de 2021 li estis nomumita kiel prezidanta kandidato de Socia Konverĝo, partio kiun li estis fondinta en 2018, kaj de la FA. Post gajni en la internaj balotoj de la 18a de julio 2021, li iĝis la prezidanta kandidato de la koalicio Apruebo Dignidad por la prezidanta elekto de tiu jaro. En la dua balotado realigita la 19an de decembro 2021, li akiris 55,8% de la voĉdonoj, estante elektita kiel Prezidanto de la Respubliko kun la plej granda nombro de voĉdonoj en la historio de Ĉilio. Nur 36-jara, li estos ankaŭ la plej juna prezidanto en la historio de la lando kaj la unua naskiĝinta post la puĉo de 1973.
La 11an de Marto 2022 Gabriel Boric estis proklamita prezidento de Ĉilio, nome la plej juna kaj la plej voĉdonita.
Matilda (romano)
Intriga resumo
La gepatroj de Matilda malbone rilatas al sia filino Matilda (ŝia patro ŝiris libron kiun ŝi pruntis de la biblioteko kaj nomis ŝin mensoganto post kiam ŝi rapide kalkulis liajn profitojn), tiel ke Matilda decidas puni ilin. La "punoj" kiujn ŝi decidas doni al ili implikas multe da kreivo. Iufoje Matilda aplikas gluon al la ĉapelo de lia patro tiel ke li ne povas demeti ĝin el sia kapo kaj do ŝia patrino estas devigita tondi lian hararon; alian fojon ŝi kaŝas papagon en la kamentubo kaj konvinkas sian familion, ke ĝi estas fakte fantomo; kaj ankoraŭ alian fojon ŝi blankigas la hararon de sia patro per peroksido.
Dume, Matilda malkovras ke ŝi havas la kapablon de telekinezo, kaj konfesas tion nur al fraŭlino Honey. Ŝi malkovras tion kiam ŝia plej bona amiko, Lavendo, enmetas salamandron en la trinkon de sinjorino Trunchbull, pro kio ŝi kulpigas Matilda-n. Koleregante, Matilda sukcesas, uzante siajn okulojn, klini kaj renversi la glason de sinjorino Trunchbull. Fraŭlino Honey prenas Matilda-n al sia modesta hejmo por ke ŝi demonstru sian eksterordinaran kapablon, kaj Matilda lernas ke sinjorino Trunchbull estas fakte la onklino de fraŭlino Honey, kiu estis nomumita ŝia kuratoro post la morto de ŝia patro sub suspektindaj cirkonstancoj. Sinjorino Trunchbull, kiu igis sinjorinon Honey kvazaŭ sia sklavo, transprenis la domon de ŝia patro kaj devigis ŝin pagi por la manĝo kaj vestaĵoj per kiuj ŝi provizis ŝin dum tiu ĉi periodo, tial ŝi estas tiel malriĉa. Armite kun ĉi tiuj informoj, Matilda planas seniĝi de sinjorino Trunchbull per sia speciala kapablo.
En la sama tempo, la juraj instancoj malkovras ke la patro de Matilda vendas ŝtelitajn aŭtojn, kaj sekve li decidas eskapi al Hispanio. Matilda petas la permeson de siaj gepatroj resti kaj vivi kun fraŭlino Honey, ili konsentas kaj diras adiaŭon al ŝi porĉiame.