cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universitato de Waterloo
La Universitato de Waterloo (University of Waterloo, mallonge UW, UWaterloo, aŭ Waterloo) estas mezgranda esplor-intensa publika universitato en la urbo Waterloo (Ontario, Kanado). Oni fondis la universitaton en 1957.
Doubravice (Moravičany)
Doubravice (Doubrawitz/Daubrawitz/Doubrawicz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Moravičany en distrikto Šumperk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 69 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Universitato de Waterloo
Rilatoj al Esperanto
En la matematika fakultato de 1998 ĝis 2015 laboris kiel profesoro la germandevena sciencistino Edlyn Teske, kiu en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj tre aktivis en Germana Esperanto-Junularo, precipe en la organizado de pluraj Internaciaj Seminarioj kaj kiel kasisto.
Doubravice (Moravičany)
Doubravice situas en katastra teritorio Doubravice nad Moravou kun areo de 4,72 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
33680 Vasconcelos
33680 Vasconcelos estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Francisca Vasconcelos, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri robotiko kaj inteligentaj maŝinoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Torrey Pines High School de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Hispana Ruĝa Kruco
La Hispana Ruĝa Kruco - hispane Cruz Roja Española, katalune Creu Roja Espanyola, eŭske Espainiako Gurutze Gorria - estas societo de humanitara helpo en Hispanio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Madrido, kaj kiel la nuntempa prezidanto funkcias Javier Senent García.
Esperanto kaj la Ruĝa Kruco
La iniciatinto de aplikado de Esperanto ĉe la Ruĝa Kruco estis la propagandisto de Esperanto en la franca armeo, Georges Bayol. Antaŭ la 2-a Universala Kongreso li eldonis libreton pri utileco de Esperanto por flegado de diverslingvaj vunditoj, ankaŭ specialajn ŝlosilojn kun necesa frazaro por flega servo. Post tio Esperanto komencis penetri en la naciajn societojn de Ruĝa Kruco.
Ekzemple, samkiel en la Universala Kongreso de 1908, ankaŭ dum la 5-a UK de 1909 en Barcelono reprezentis sin la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco per Adolphe Moynier kaj okazis ekzercoj de flegado de diverslingvaj vunditoj; ordonoj, demandoj k. a. estis farataj sole en Esperanto. En ili partoprenis plurdek portilistoj kaj multaj militaj kuracistoj.
Fine de la Unua Mondmilito la Ruĝa Kruco uzis la delegitan reton de UEA por retrovi homojn kaj kunvenigi gefamilianojn. Delegitoj skribis tiucelen proksimume 180 000 leterojn.
Tomášikovo
Tomášikovo, hungare Tallós estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Malgranda Danubobranĉo, laŭ flankovojoj. Galanta troviĝas 10 km-ojn for.
Charlottenburg-Wilmersdorf
Charlottenburg-Wilmersdorf estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 64,72 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 320 220 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 4 944 loĝantoj po km². La distrikto Charlottenburg-Wilmersdorf inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en la okcidenta parto de Berlino, "insule" ĉirkaŭita de la teritorio de GDR. En la reunigita urbego ĝi troviĝas iom okcidente de la urbocentro, proksimume same for de la norda kaj suda urbolimo. Partoj de la urbodistrikta areo estas la Teknologia Universitato Berlino kaj la Universitato de Artoj Berlino.
Tomášikovo
Famuloj
En la iama Tallós naskiĝis hungara pentristo Dániel Mihalik.
Plavecké Podhradie
Situo
Plavecké Podhradie situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Zohor-Plavecký Mikuláš. Malacky troviĝas je 18 km.
Xiang Yu
Ksiang Ĝu aŭ Xiang Yu (項羽; 232-202 a.K.) estis elstara generalo dum la falo de la Dinastio Qin. Lia nomo estis Ji (籍), kaj lia honora nomo estis Yu. Li estis posteulo de la nobelaro de Ĉu. Li ekestris la ribelan armeon el sia onklo post tiu estis mortigita fare de Qin. Lia armeo tuj estis la plej povega el ĉiuj ribelaj. Xiang Yu memproklamiĝis Xi Chu Ba Wang (西楚霸王), tio estas, granda senjoro de la okcidento de Ĉu.
Liu Bang, iom poste fondis la dinastion Han, kaj estis la unua ribelulo kiu konkeris la urbon Ŝjanjango, nome la ĉefurbo de Qin. Sed Liu Bang estis devigita cedi Ŝjanjangon, kaj Ziying, nome la lasta regento de Qin, cedis ĝin al Xiang Yu. Xiang Yu tiam mortigis Ziying kaj bruligis la palacon, tiel ke la unikaj kopioj de la "malpermesitaj libroj" en la reĝa biblioteko perdiĝis porĉiame.
Plavecké Podhradie
Burgo
Ĉirkaŭaĵo de la burgo estis loĝata jam dum la neolitiko. La burgo mem estis konstruita en la 13-a jarcento, kiun la ĉeĥoj ne povis okupi en 1273, poste ankaŭ Mateo Csák fiaskis tie. Armeo de Francisko Rákóczi la 2-a okupis ĝin, sed en 1706 la Habsburgoj reokupis kaj 1 jaro ili denove venkis. Ekde la 18-a jarcento la burgo forlasiĝis.
Vilaĝo
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1274. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Detrekőváralja 662 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto Malacky, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Xiang Yu
La povega Xiang Yu baldaŭ kontrolis la totalon de Ĉinio, sed mankis al li politika sperto. Li dividis la landon en 18 feûdismaj ŝtatoj por sia propra kontentigo. Ĉar li bazigis sian povon baze sur nepotismo, tio malhelpis ke personoj talentaj partoprenu en lia entrepreno. Kvankam li pensis, ke Liu Bang estas lia ĉefa minaco, li maltrafis kelkajn oportunojn por elimini lin. Post kvin jaroj de la reteno Ĉu-Han kun Liu Bang, li tuj perdis la tutan teritorion. Li suferis sian lastan malvenkon en Kaiksia (垓下), kie li perdis siajn armeojn. Lia amata Yu (虞姬) sekve memmortigis sin. La titolo de la ĉina opero Adiaŭ al mia konkubino, same kiel la samnoma filmo bazata sur la sama opero, baziĝas sur la ario kiun Xiang Yu kantas al la sinjorino Ju en ŝiaj lastaj momentoj.
Menciindas, ke li ĝuis grandan apogon en sia patrio, sed sentis malkapablon fronti la revenon hejmen. Trapasinte iam la riveron Wujiang (烏江口) kun ok mil homoj kaj revenante nun sen ili, sentis ke la honto reveni estis neeltenebla kaj decidis memmortigi sin ĉe la rivero.
Lia heroa memortigo antaŭ fali en skiroj de Liu Bang estis senmortigita de la Registroj de la Granda Historiisto, kiuj konvertis lin en heroo de la historioj de la ĉinaj folkloro kaj poezio.
Gemäldegalerie
La Gemäldegalerie (Germanlingva prononco: [ɡəˈmɛːldəɡaləˌʁiː], Pentrogalerio) estas arta muzeo en Berlino, Germanio, kaj la muzeo kie oni ekspozicias la ĉefan elekton de pentraĵoj kiuj apartenas al la Berlinaj Ŝtataj Muzeoj (Staatliche Museen zu Berlin). Ĝi tenas unu el la plej gravaj kolektoj de eŭropa pentrarto de la 13a al la 18a jarcentoj en la mondo. En ĝia kolekto estas majstroverkoj el artistoj kiel Albrecht Dürer, Lucas Cranach, Hans Holbein, Rogier van der Weyden, Jan van Eyck, Rafaelo, Botticelli, Tiziano, Caravaggio, Giambattista Pittoni, Peter Paul Rubens, David Teniers la Dua, Rembrandt, Johannes Vermeer, kaj Antonio Viviani. Ĝi malfermiĝis en 1830, kaj la nuna konstruaĵo estis finkompletigita en 1998. Ĝi situas en la muzea distrikto Kulturforum okcidente de Potsdamer Platz.
La Gemäldegalerie fieras pri sia scienca metodologio por kolekti kaj ekspozicii arton. Ĉiu ĉambro povas esti komprenata kiel aparta ejo pri unu ĝis kvin artistoj en certa periodo aŭ laŭ certa stilo. La germana kolekto estas la plej fajna kaj plej kompleta en la mondo, kun rivaloj nur en Vieno kaj Munkeno, kaj ankaŭ la kolektoj de Fruaj Nederlandanoj kaj Italoj estas escepte kompletaj. La kolektoj de hispana, franca kaj brita artoj estas multe pli malgranda. Speciale rimarkindaj ĉambroj estas la okedra ĉambro de Rembrandt kaj ĉambro kiu enhavas kvin diversajn Madonojn de Rafaelo.
Johannes el Dorsten
Johannes el Dorsten, korekte: Johannes Bauer, (naskiĝinta en 1420 en Dorsten, mortinta en la 3-a de januaro 1481 en Erfurto) estis germana monaĥo kaj profesoro.
Vivo
En aŭgusto de 1466 li prelegis okaze de la erfurtaj Quodlibet-disputacioj pri la doktrino de la Tria Regno, kiun estis elpensinta Joakimo el Fiore kaj kiu denove tiutempe modernis. Li moderigis kaj observis la studadon de siaj ordenanoj kaj deĵoris paralele kiel profesoro ĉe la Universitato de Erfurto. Ties teologian fakultaton li ege influis dum 1465-81, kion atestas la erfurta kronikisto Nikolaus von Siegen, la katedralpredikisto Benedikt Ellwanger el Würzburg kaj Johann von Palz.
Graveco kaj karaktero
Li estis altestimata kiel predikisto, kiu neniam refuzis komenti pri aktualaj demandoj kaj malbonaj aferoj ene de eklezia vivo. Krome li kritikis la tiaman instrumetodon ĉeuniversitatan; antaŭ ĉio li zorgis pri la pura transdono de kristanaj kredo kaj konvinkiĝo. Lia teologio estas orientita animzorgade.
De 1467-70 li estis provincestro de la saksia provinco de sia ordeno kaj partoprenis en 1470 en Bolonjo la generalan kunvenon de 1470. Unu el la plej taŭgaj helpantoj pri kies helpo povis kalkuli Andreas Proles, kiam li volis plibonigi la disciplinon en la ordeno, estis Johannes el Dorsten. En 1480 li por la dua fojo traveturis Sudan Germanujon por kontroli la moralon en la monaĥejoj, antaŭe li denove dediĉis sin al la instruado.
Imre Hideghéthy
Imre Hideghéthy [hideghEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hideghéthy Imre estis hungara-kroata politikisto, ministro, parlamentano.
Imre Hideghéthy naskiĝis la  1860 en Hungara reĝlando en Bogdanovci (nuntempe en Kroatio). Li mortis la 1920 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Hideghéthy lernis juron en Bonn kaj Lejpcigo, poste li lernis ekonomikon en Proskau. Inter 1888 kaj 1891 li estis deputito en la kroata parlamento. Inter 1903 kaj 1906 li estis ĉefdepartementestro de Szerém. En la jaroj 1916 kaj 1917 li estis senpostena ministro pri Kroatio-Slavonio-Dalmatio en Dua Kabineto István Tisza.
Supra Bavario
Supra Bavario (Oberbayern) estas la plej granda el la sep distriktaroj de la germana federacia lando Bavario. Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Ĉefurbo de la distriktaro estas Munkeno.
La teritorio situas en la suda parto de Bavario kaj limas al
Supra Bavario havas kvaronon el la areo kaj trionon el la loĝantaro de Bavario. Per tio ĝi estas relative dense loĝata, eĉ pli dense ol Meza Frankonio. Preskaŭ la tuta teritorio situas sude de la rivero Danubo kaj relative alte; Munkeno, kvankam ĉirkaŭ 80 km distanca al la Alpoj, situas 500 metrojn super la marnivelo. Pro la Alpoj la lando estas riĉa je akvo. Gravaj riveroj estas:
Mitrovice
Nomon Mitrovice havas pluraj setlejoj en Ĉeĥio:
Kongeå
La rivereto Kongeå (Königsau) estas la historia limo inter la regionoj Ŝlesvigo respektive Sønderjylland en la sudo kaj Nørrejylland en la nordo - en la pleja sudo de Danio respektive pleja nordo de Germanio. Inter la jaroj 1864 (post milito inter Prusio kaj Danio) kaj 1920 (post referendumo) la rivereto konsistigis la limon inter Germanio kaj Danio.
Nacia Parko Darieno
La Nacia Parko Darieno (en hispana Parque Nacional Darién) estas monda heredaĵo de Unesko en Panamo. Ĝi estas ĉikaŭ 325 kilometrojn el Panamurbo, kaj estas la plej etenda el ĉiuj naciaj parkoj de Panamo kaj estas unu el plej gravaj mondaj heredaĵoj en Centrameriko.
En 1972 areo de 700,000 ha (7,000 km²) iĝis parto de la Protektita Arbaro Alto Darién. En 1980 la areo estis deklarita Nacia Parko. En 1983 areo de 859,333 (8,593.33 km²) iĝis biosfera rezervejo de UNESKO. La parko kovras 5,790 km².
Ĝi situantas en plej suda Panamo en la provinco Darieno kaj ties sudaj limoj etendas laŭlonge de 90% el la landlimo inter Panamo kaj Kolombio. Ĝi kuŝas inter Serranía del Darién, kiu paralelas ĉe la marbordoj de Kariba Maro 16 km nordoriente, kaj de Pacifika Oceano. Ĝi estas apuda al la Nacia Parko Los Katíos en Kolombio.
Habitato
La Nacia Parko Darieno havas multajn habitatotipojn, game el rokaj marbordoj al sablaj strandoj kaj mangrovoj. La parko havas ankaŭ etendajn marĉojn kaj grandajn areojn de tropikaj ĝangaloj.
Naturo
Plej komunaj specioj estas psitakoj, papagoj, kaj tapiroj. Ankaŭ la harpiaglo havas hejmon en tiu nacia parko. Tiu parko enhavas regionajn endemispeciojn kaj kelkaj estas tiom raraj kaj endanĝeritaj ke ili estas en la IUCN Ruĝa Listo. Tiuj specioj estas ekzemple la Punktopakao, Gvatemala hurlosimio, Noktosimio, Nigrakapa aranesimio, Centramerika agutio, Centramerika krokodilo kaj la Kapibaro.
Indiĝenaj loĝantoj
La Nacia Parko Darieno estas unu el malmultaj ekzemploj en la mondo de protektita areo loĝata de homoj. Ĝis nun du indĝenaj triboj loĝas en la parko.
Vizitantoj kutime flugas al El Real, plej proksima urbo al la parko.
Stará Kremnička
Situo
Stará Kremnička situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ladomerská Vieska-Kremnica. Žiar nad Hronom troviĝas 5, Kremnica 13 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum Grandmoravia Regno. La unua mencio devenis el 1075. La husanoj detruis la vilaĝon en 1435, sed en 1488 la loko estis doganprena vilaĝo. En 1604 hajdukoj de Stefano Bocskai disrabis la komunumon. En 1828 vivis en Ó Kremnicska 311 homoj en 47 domoj. En 1910 vivis en Ókörmöcke 651 homoj, (609 slovakoj, 35 hungaroj, 7 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Stará Kremnička 1027 homoj (948 slovakoj, 64 ciganoj, 5 ĉeĥoj kaj aliaj).
Dinamani
Dinamani (தினமணி, IAST: Tiṉamaṇi) estas grava tamila gazeto publikigata en ŝtato Tamilnado de Barato. Ĝi estas presata en 28 presejoj kaj publikigata en kvin sudbarataj ŝtatoj kaj en Nov-Delhio.
Muzeo de fortikaĵoj Hlučín-Darkovičky
MO S-18 "Ĉasarbaro"
La infanteria fuorto MO S-18 „Ĉasarbaro“, unuflanka objekto de la II-a rezistkapabla grado, kun batal- kaj subtera etaĝoj, kun unu blenda kloŝo, estas ekstere rekonstruita al origina aspekto inkluzive de parto de la ĉirkaŭobjektaj obstakloj. En ĝia enirejkoridoro estas instalita memortabulo al komandinto de la objekto el la jaro 1938 al Jaroslav Švarc, al la pli malfrua partopreninto de okcidenta rezistmovado, al la paraŝutisto falinta en malegala batalo kontraŭ nazioj en Prago dum Heydrich-periodo.
Dinamani
Starigo
La 11-an de septembro 1934, oni eldonis la unuan eldonon de Dinamani kun ok paĝoj okaze de la memortago la tamila verkisto Subramania Barati.
Muzeo de fortikaĵoj Hlučín-Darkovičky
La malpeza objekto
La malpeza objekto modelo 37A – 140Z n-ro 829 estas rekonstruita kaj ĝia interno enhavas bazan ekipaĵon (afustojn, periskopojn, ventolilon...).
MO S-19 "Aleo"
La infanteria fuorto MO S-19 „Aleo", ambaŭflanka objekto de la III-a rezistkapabla grado, kun batal- kaj subtera etaĝoj, kun tri blendaj kloŝoj estas ĉefa ekspozicia objekto. Post malfacila kaj granda rekonstruo ĝi prezentas konstruan kaj teknikan perfektecojn de la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj, kreantaj kulminon de la eŭropaj fortikaĵsistemoj de la tridekaj jaroj de la lasta jarcento. La ekstera kaj la interna aspektoj, la sistemo de la obstakloj kaj reinstalita tiama armilaro kaj ekipaĵo atingas preskaŭ staton el la jaro 1938.
MO S-20 "Aglo"
La infanteria fuorto MO S-20 „Aglo" estas ekzemplo de grupfortikaĵobjekto, kies ferbetonaj muroj kaj plafono atingas 3,5 m, kio signifas, ke la objekto estis konstruita en la plej granda, do en la IV-a rezistkapabla grado. Ĝi estas ambaŭflanka objekto, kiu havis tri blendajn kloŝojn. En subteron kondukas el ĝi ŝakto kun ŝtuparejo 26,25 m profunda. Ĉi tie la objekto estis kuniĝonta kun la subtera sistemo de koridoroj, ĉambregoj, municiejoj... de la planita, sed nekonstruita artileria fuortaro „Ĉe Aglo“. La objekto estas lasita en difektita stato montrante dezertigon de la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj kaj ilian misuzon en la jaro 1945.
Kutima vombato
Kutima Vombato (Vombatus ursinus), ankaŭ iam nomata Ursa vombato aŭ Kurthara vombato estas unu el nur tri nun vivantaj specioj de vombatoj kaj la sola ano de genro Vombatus. La Kutima Vombato grandas averaĝe 98 cm longa kaj pezas ĉ. 26 kg.
Arealo
Kutima vombato preferas malvarmetajn kaj humidajn teritoriojn de suda kaj eosta Aŭstralio kaj apudaj insuloj, inkluzive Tasmanion. La plej nordaj partoj de ilia distribuo estas en suda Kvinslando, sed ili malkreskas en Viktorio kaj Suda Aŭstralio.
Reproduktiĝo kaj socia konduto
Kutimaj vombatoj pariĝas nur unufoje po du jaroj kaj la ino plej ofte naskas unu idon, kiu eliras la malantaŭe-orientitan poŝon post 9 ĝis 11 monatoj. La ĝoeo bezonas lakton dum 12 ĝis 15 monatoj kaj plej kutime estas sekse fekunda je la aĝo de 18 monatoj.
Ubatuba
Ubatuba estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 78.870 loĝantojn en 2010.
Renmin Ribao
Renmin Ribao - ĉine 人民日报, laŭvorte "popola ĉiutaga" - estas influa ĉinlingva taggazeto, aperanta en Pekino. Ĝi estas unu el la organoj de la Komunista Partio de Ĉinio, kaj ties centra komitato estas la eldonisto. Aparte en la 1960-aj jaroj, iuj ĉefartikoloj de la gazeto pere de la Fremdlingva Eldonejo Pekino aperis ankaŭ libroforme en Esperanto, iujn politikajn publikaĵojn kune verkis la redakcioj de la taggazeto kaj de la sampartia periodaĵo Ruĝa Flago, kaj ankaŭ nun en la centraj esperantlingvaj periodaĵoj kaj retejoj de Ĉinio tekstoj de la gazeto Renmin Ribao estas foje citataj aŭ republikigataj en traduko al Esperanto.
Kolbenova (Praga metroo)
Kolbenova estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 2001.
Haßmersheim
Haßmersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kantono Ŝafhaŭzo
La Kantono Ŝafhaŭzo (Schaffhausen, Schaffhouse, Sciaffusa, romanĉe Schaffusa) estas unu el la 26 administraj unuoj de Svislando, kiuj nomiĝas kantonoj. Ĝia ĉefurbo nomiĝas kiel la kantono Ŝafhaŭzo. Fine de 2004, en la kantono vivis 73900 loĝantoj, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2009 al 75677. Oficiala kantona lingvo estas la germana. La parolata lingvo estas la ŝafhaŭza dialekto de la alemana.
Geografio
La kantono Ŝafhaŭzo estas la plej norda parto de Svislando. Situanta norde de la rivero Rejno (nur eta parto de la urbo Stein am Rhein situas sude) je la suda flanko de la montoĉeno Randen, la teritorio je tri flankoj estas ĉirkaŭata de Germanio, kaj havas germanian enklavon (la komunumon Büsingen am Hochrhein).
La teritorio de la kantono siaflanke ne estas ligita sed konsistas el tri partoj: La ĉefparto kun la ĉefurbo kaj du eksklavoj, nome unuflanke en oriento la iama distrikto Stein ĉe Rejno, al kiu krom Stein apartenas la komunumoj Buch, Ramsen kaj Hemishofen, kaj aliflanke en sudokcidento eksklavo konsistanta el la komunumoj Buchberg kaj Rüdlingen.
La pejzaĝo estas monteta (la alteco varias de 344 metroj super marnivelo en plej profunda valo ĝis 912 metroj sur la monto Hagen) kaj plena je arbaroj.
Vidindaĵoj
Turisme konataj estas la Rejn-Akvofalo inter Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo kaj la zurika komunumo Laufen-Uhwiesen kaj la impresa fortikaĵo Munot en la centro de la kantona ĉefurbo Ŝafhaŭzo.
Politiko
Ŝafhaŭzo estas la sola kantono, kiu devigas siajn civitanojn partopreni voĉdonojn. Kiu ne plenumas tiun civitanan devon, devas pagi simbolan punon de 3 svisaj frankoj por ĉiu ne-voĉdono.
Politika divido
Kantono Ŝafhaŭzo ne konas la subdividon en distriktoj. Aktuale en oktobro 2008 ĝi konsistas el 32 politikaj komunumoj, el kiuj kelkaj malaperas pro kuniĝoj je la 1-a de januaro. Vidu sub:
Historio
Ĉe la piedo de Reiat apud Thayngen antaŭ pli ol 10000 jaroj en prehistoria tempo vivis la unuaj homoj en Kantono Ŝafhaŭzo en la loĝkaverno Kesslerloch.
En romia epoko armestrato kondukis tra la teritorio de la hodiaŭa Kantono Ŝafhaŭzo. En la unua jarcento antaŭ Kristo estis fondita la romia setlejo Iuliomagus (ankaŭ menciita kiel Juliomagus kaj Iuliomago), kiu troviĝis sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Schleitheim. Hodiaŭ videblas nur ankoraŭ la elfosita publika banejo.
La urbo Ŝafhaŭzo estiĝis proksimume en la jaro 1000 post Kristo pri ĝia aparta geografia situo supre deRejn-Akvofalo. Ŝafhaŭzo sub la reĝo Henriko la 3-a fariĝis la plej grava transŝarĝloko de la regiono. En la jaro 1045 Henriko la 3-a konceis en Kolonjo al Gafo Eberhard la 4-a de Nellenburg la monerrajton en Ŝafhaŭzo.
En la jaro 1402 en Ŝafhaŭzo okazis unu el la unuaj konataj ŝafhauzaj sorĉistinprocesoj.
La hodiaŭa kantono baziĝas sur la regnejo de la urbo Ŝafhaŭzo, kiu dum la epoko de la Ŝtaŭfoj fariĝis libera regna urbo. La estiĝanta urba ŝtato asociiĝis en 1454 kun la Svisa Ĵurkomunumo kaj fariĝis en 1501 ties membro. 1529 en Ŝafhaŭzo estis enkondukita la reformacio. La nuna konstitucio de la kantono datiĝas de la jaro 1876.
Arondismento Strasburgo
Arondismento Strasburgo estas franca arondismento en departemento Haut-Rhin (regiono Grand Est). Ĝia ĉefurbo estas Strasburgo.
Membroj
La arondismento enhavas la komunumojn Strasburgo, Eckwersheim, La Wantzenau (Wanzenau), Vendenheim kaj la kantonojn Hœnheim (Hönheim), Illkirch-Graffenstaden, Lingolsheim kaj Schiltigheim.
Ĉu (ŝtato)
Ĉu (楚, Wade-Giles: Ch'u3, pinĝino: Chǔ) estis reĝlando situa en tio kio nuntempe estas centra kaj suda Ĉinio dum la Periodo de Printempo kaj Aŭtuno (722-481 a.K.) kaj la Militŝtata periodo (481-21 a.K.).
Ĝi estis dekomence konata kiel Jing (荆) kaj poste kiel Jingchǔ (荆楚). Pere de sia povo la regno Ĉu okupis vastajn teritoriojn, kiel tiujn de la nuntempaj provincoj Hunano, Hubejo, Ĉongĉingo, Henano, Ŝanhajo, kaj partojn de Ĝjangsuo. La ĉefurbo de Ĉu estis Ying (郢) situa en tio kio nun estas la provinco Hubejo.
Antikorpo
Antikorpo estas proteino produktata en la sango fare de limfocitoj por specife neŭtraligi fremdajn interalie danĝerajn substancojn.
Fonto
PIV 2005.
Bizanca Egiptio
En la epoko de la Bizanca Imperio, Egiptio estis organizita en ŝtata unuo nomata Diocezo de Egiptio (latine Dioecesis Aegypti, greke Διοίκησις Αἰγύπτου - diocezo (administra unuo) de la Bizanca Imperio, do la orienta parto de la malfrua Romia Imperio, kiu inkluzivis la antaŭajn romiajn provincojn Aegyptus kaj Cirenaica. Ĝia ĉefurbo estis en Aleksandrio, kaj ĝia reganto havis la solan titolon de praefectus augustalis (Aŭgusta Prefekto, de la rango vir spectabilis, viro notinda/rigardinda) anstataŭ la ordinara diocezestra titolo vicarius. La diocezo estis komence parto de la diocezo de la Oriento, sed en la jaro 370, ĝi iĝis aparta unuo, kiu daŭris ĝis la teritorioj estis fine invadita de la islama konkero de Egiptio en la 640-aj jaroj.
La diocezo estis inkludita en la Pretoria gubernio de la Oriento kaj ĝi inkludis origine kvin provincoj:
La atributoj Iovia kaj Herculia rilatigis al la tetrarkoj Diokleciano kaj Maksimiano respektive, kaj estis poste ŝanĝitaj pro forpreni la nekristanismajn konotaciojn.
Romeins en Byzantijns Egypte (30 voor Chr. – 640 na C.)
Ebersheim (stacidomo)
Ebersheim estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ebersheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Louis (115000).
Kepo
Kepo estas ĉapo kiu estas portata de personoj de (ofte) armeaj instancoj.
Ekzemploj de instancoj kiuj uzas la kepojn:
Efemera vendejo
Efemera vendo estas provizora kaj efemera podetala vendejo kiu funkcias nur mallongdaŭre, ofte en ne plu uzataj ejoj. La oferto egalas ofte al butiko sed ĝi povas esti simila al vendado el stokejo.
Disvastigo
La unua tiuspeca forvendo okazis en la jaro 1997 en Los Angeles, Usono. Ĝi estis ideo de eventmanaĝisto Patrick Courrielche. Li dum tiu tago vendis vestaĵojn. Tiu metodo intertempe estas moda tendenco precipe en Usono, Kanado, Unuiĝinta Reĝlando kaj Aŭstralio.
Isidorus Keppler
Liaj gepatroj Johann Thomas Keppler kaj Martha Elisabeth Opffermann instruigitis lin en fruaj jaroj en Heiligenstadt. Siajn junajn jarojn li pasigis en monaĥejo en Erfurto. Poste li vivis en Lauingen kaj poste en Neuburg.
Poste li iĝis estro de la rejnlanda-svabia provinco de la aŭgustenanoj. Estante elstara predikisto, li jam en la 1746-a jaro instruis teologiaĵojn en Konstanz. En 1749 li doktoriĝis en Erfurto kaj en 1781 li iĝis profesoro ĉe la Universitato de Erfurto. Ĉe la universitato de Fulda li de tempo al tempo helpe instruis.
Ferruccio Busoni
Ferruccio (Dante Michelangelo Benvenuto) Busoni (n. 1-an de aprilo 1866 en Empoli ĉe Florenco; m. 27-an de julio 1924 en Berlino) estis itala pianisto, komponisto, dirigento, libretisto, eseisto kaj muzikinstruisto.
Vivo
Busoni, kiu estis filo de itala klarnetovirtuozo kaj germandevena pianistino kaj do alkreskis dulingva, en la aĝo de 10 jaroj debutis kiel pianisto, komponisto kaj improvizisto en Vieno. En 1881 li fariĝis en la aĝo de 15 jaroj membro de la Filharmonia Akademio en Bolonjo. Ekde 1886 li instruis ĉe la Konservatorio je Lepsiko, ekde 1888 li estis pianinstruisto ĉe la konservatorio en Helsinki, poste en Moskvo (1890 ĝis 1891) kaj Boston (1891 ĝis 1894). En 1894 li finfine ekloĝis en Berlino. Dum la unua mondmilito li vivis ekzile en Zuriko. Ekde 1920 ĝis sia morto li instruis ĉe la Akademie der Künste en Berlino majstroklason de kompozicio. Ĝis sia morto Busoni loĝis en Berlin-Schöneberg ĉe Viktoria-Luise-Placo 11, kie memortabulo memorigas pri li. Lia tombejo, konstruita de Georg Kolbe (1877-1947), troviĝas sur la tombejo ĉe la Stubenrauch-strato en Berlin-Friedenau. En Berlin-Karow en 1927 estis nomita strato laŭ li, kiu portas lian nomon ankoraŭ nuntempe.
Li eldonis i.a. la kompletajn verkarojn de Johann Sebastian Bach kaj Franz Liszt. Al la kritiko, ke li pliampleksigis la netuŝendan verkaron de Bach, Busoni respondis, ke li ĉiam opinias la kreivan penson kompleta, sed ne ties muzikan aŭ tonmetan realigon. Kiel dirigento samtempa muziko estis lia korafero.
Lia libro Buch Entwurf einer neuen Ästhetik der Tonkunst, unuafoje aperinta en 1907, anticipas pensojn pri novaj gamoj, sesontonaj sistemoj kaj eĉ unuajn ideojn pri la ebloj de elektrone generitaj sonoj. La publikigo de la prilaborita versio en la jaro 1916 en la Insel-Librejo (IB 202) ekigis akrajn disputojn. Ekde la konservema flanko Hans Pfitzner respondis en 1917 per sia traktaĵo Futuristengefahr.
Pluaj verkoj
Theme-laŭtempe ordigis la verkojn de Ferruccio Busoni Jürgen Kindermann. Li kolektis ilin en la t.n. Kindermann-registro (KiV) resp. Busoni-registro (BV).
Literaturo
1916 (Insel-Verlag, Band 202)
Johnen
Johnen estas familia nomo kiu originas el la regiono de la germana urbo Akeno.
Deveno
La familia nomo Johnen venas de la nomo John, kiu mem venas de la hebre-devena nomo Johannes aŭ Johano (hebr. Javeo donis gracon).
La nomo Johnen aperis unuafoje en la jaro 1475 p.K. en paroĥa registro de la komunumo Laurenzberg apud Aldenhoven, en loko dekunu kilometrojn nordoriente de Akeno.
Variantoj
La plej ofta varianto estas Jonen.
Ŝlesvigo
Ŝlesvigo (Schleswig, Slesvig aŭ ) estas historia regiono en la pleja sudo de Danio respektive pleja nordo de Germanio.
Historio
En la frua mezepoko la regiono, ligita al Danio, nomiĝis germane Süderjütland kaj dane Sønderjylland.
Ekde la 12-a jarcento ĝis la jaro 1864 la duklando Ŝlesvigo (Herzogtum Schleswig, Hertugdømmet Slesvig) estis historia ŝtato, kies loĝantoj estis grandparte platgermanlingvaj, sed kiu kiel feŭdo estis ligita al la reĝlando Danio. Post milito pri la regiono, dum la jaro 1867 la teritorio iĝis provinco de Prusio kaj perdis sian politikan aŭtonomion. Ekde la jaro 1946 Ŝlesvigo kune kun la pli suda regiono Holstinio (Holstein) konsistigas la federacian landon Ŝlesvig-Holstinio de Germanio.
Geografio
La areo de la historia regiono Ŝlesvigo korespondas al la hodiaŭaj distriktoj Nordfriesland, Schleswig-Flensburg, parto de la Rendsburg-Eckernförde kaj la eksterdistrikta urbo Flensburg. Temas pri teritorio de proksimume 9.2000 km². Laŭ lingvouzo de la dana lingvo, tiu regiono estas nomata "Suda Ŝlesvigo", dum "Norda Ŝlesvigo" estas la regiono en Danio.
(16386) 1981 ET34
(16386) 1981 ET34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Hurona lingvo
Oni ne devas konfuzi kun la Wyandot, estingita lingvo kaj lingvo tre simila al la hurona lingvo.
Panmunĵomo
Panmunĵomo (koree: 판문점) estas loko sur la limo inter Norda Koreio kaj Suda Koreio. Ĝi situas proks. 70 km norde de Seulo. Oni povas atingi tiun lokon per trajno el Seulo al Imjingang.
La limo inter la du koreaj ŝtatoj estas 240 km longa. Ĝi situas proks. je la 38a norda paralelo. Norde kaj sude de ĝi estas 2 km da natura senhoma zono: senarmeigita zono. Do sume 4 km larĝa zono. Tie neniu persono rajtas iri.
Nuntempe estas en Panmunjom soldatoj de Svislando kaj Svedio. Ili atingas la limon el Seulo.
Museu Nacional de Arte Antiga
La Museu Nacional de Arte Antiga (Portugallingva prononco: [muˈzew nɐsiuˈnaɫ dɨ ˈaɾtɐ̃ˈtiɡɐ]; MNAA), nome Nacia Muzeo de Antikva Arto, estas la portugala nacia arta muzeo, en Lisbono, Portugalio. La MNAA havas unu el la plej grandaj artaj kolektoj en la mondo, kun ĉirkaŭ 40,000 objektoj etende al ampleksa kolekto de pentrarto, skulptarto, orarto, meblaro, tekstiloj, ceramiko kaj presaĵoj. Ĝi estas unu el la plej vizitataj muzeoj en Portugalio.
La MNAA estis fondita en 1884 por ekspozicii la kolektojn de la Portugala Reĝa Familio kaj de la Nacia Akademio de Belartoj. Ĝi havas sidejon en la Palaco Alvor-Pombal, iama rezidejo de la 1a Markizo de Pombal kiu estis etendita kiam ĝi estis konvertita en muzeo. La muzea kolekto enhavas pli ol jarmilo de arto el Eŭropo, Azio, Afriko, kaj Ameriko kaj inkludas elstarajn majstroverkojn de Hieronymus Bosch, Hans Holbein la Maljuna, Francisco de Zurbarán, Albrecht Dürer, Domingos Sequeira, kaj Giambattista Tiepolo, inter multaj aliaj.
Stacio Fuminosato
Stacio Fuminosato (japane: 文の里駅 [Fuminosato-eki], angle: Fuminosato Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Abeno, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Kantono Soloturno
Kantono Soloturno estas unu el la 26 federaciaj ŝtatoj de Svislando, kiuj nomiĝas kantonoj. Ĝi situas en la nordokcidento de la lando. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma komunumo Soloturno. Fine de 2007, en la kantono vivis 253 057 homoj. Neniu alia kantono estas tiel disbranĉita kiel la soloturna.
Nomo en la oficialaj svisaj lingvoj
La nomoj de la kantono en la oficialaj lingvoj de la Svisa Konfederacio estas Solothurn, Soleure, Soletta kaj romanĉe Soloturn.
Lingvoj
Oficiala kantona lingvo estas la germana, ekde la 5-a lerneja jaro la infanoj eklernas la francan kaj ekde la 7-a jaro la italan aŭ anglan.
Geografio
Kantono Soloturno situas en la Svisa Mezlando sude de la Ĵuraso. Ĝin trafluas la rivero Aro. En Zuchwil oriente de la kantona ĉefurbo Soloturno alfluas al Aro la rivero Emme.
Administra divido
La kantono estas dividita en dek distriktojn, kiuj pare estas kunigitaj al 5 oficdistriktoj funkciantaj kiel elektodistriktoj.
Trafiko
Tra la Kantono Soluturno pasas tri el la kvin plej gravaj fervojlinioj de Svislando. Nome du gravaj linioj de oriento al okcidento de Rorschach tra Sankt-Galo, Vinterturo, Zuriko, Olten, Berno kaj Laŭzano al Ĝenevo unuflanke kaj de Romanshorn tra Frauenfeld, Vinterturo, Zuriko, Araŭo, Olten, Soloturno, Bielo, Neŭŝatelo, Yverdon al Ĝenevo aliflanke, kaj la nordsuda konekto de Bazelo tra Olten, Lucerno, Gotardo al Tiĉino. Ili kruciĝas en la urbo Olten la oriento de la kantono. Krome ekzistas diversaj regionoaj trajnlinioj. Ankaŭ la gravaj naciaj A1 (de Sankt-Margreto tra Zuriko kaj Berno al Ĝenevo), A2 (de Bazelo tra Gotardo al Tiĉino) kaj A5 (de Soloturno tra Bielo al Neŭŝatelo). Pro ĝia favora trafika situo, la kantono estas la sidejo de multaj gravaj multnaciaj entreprenoj.
Religio
La Kantono Soloturno estas tradicie katolika. En Soloturno la episkopo de Bazelo trovis post la reformacio sian ekzilon. Tial ek de la 16-a jarcento la katedralo de Soloturno estas la spirita kaj politika centro de la Episkopejo Bazelo.
Historio
Diversaj trovaĵoj pruvas, ke jam en la frua ŝtonepoko en Soloturno setlis homoj. Dum la romia epoko la fortikaĵo Salodurum, la hodiaŭa ĉefurbo Soloturno estis grava krucpunkto de romiaj armestratoj.
En la jaro 888 la teritorio de la hodiaŭa kantono fariĝis parto de la reĝolando Burgonjo kaj estis kun tiu en la jaro 1032 integrita al la Sankta Romia Imperio. Ĝi dum tiu tempo estis servuto de la nobela familio de la Zeringoj. Post la formorto de la Zeringoj Soloturno en la jaro 1295 kontraktis eternan aliancon kun Berno.
Kiel aliancpartnero de Berno Soloturno jam ek de la 14-a jarcento estis asociita loko de la Svisa Ĵurkomunumo. Pro la rezisto de la kamparaj kantonoj tamen Soloturno estis akceptita nur la 22-an de decembro 1481 samtempe kun Friburgo kiel 11-a plenrajta membroŝtato en la Ĵurkomunumo.
Trnavá Hora
Trnavá Hora, hungare Bezeréte estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890-ig la oficiala hungara loknomo estis Trnavahora, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis iom hungarecan nomon.
Situo
Trnavá Hora situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ aŭtoŝoseo Žiar nad Hronom-Zvolen, laŭ fervojo Zvolen-Kremnica. Žiar nad Hronom troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1388 en formo "Tornaua". En 1828 vivis en Trnavahora 230 homoj en 34 domoj. En 1910 vivis en Bezeréte 471 homoj, (slovakoj en majoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Trnavá Hora 1127 homoj (1082 slovakoj, 6 ciganoj, 5 ĉeĥoj kaj aliaj).
11852 Shoumen
11852 Shoumen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la bulgaraj geastronomoj Violeta G. Ivanova kaj Vladimir Georgiev Ŝkodrov elde la Observatorio Roĵen proksime de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Universitato de Ŝumen (bulgare Шуменски университет), dua universitato de Bulgario, kiu sukcese disvolvis edukon pri astronomio, ĉefe kiel rezulto de kontribuo de la dua malkovrinto. La unua malkovrintino, kiu pasis siajn junajn studantajn jarojn en Ŝumen, ankaŭ kontribuis al la disvolvo de la astronomia eduko.
Pola Ruĝa Kruco
La Pola Ruĝa Kruco - pole Polski Czerwony Krzyż - estas societo de humanitara helpo en Pollando, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon.
La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la nuntempa prezidanto funkcias .
Dua mondmilito
11.11.1941: De pola konsulejo en Bombay solene foriris unua ekspedicio de Pola Ruĝa Kruco al Sovetunio kun ses kamionoj portantaj varojn kaj donacojn de la pola diasporo, interalie 2500 injektilojn kun morfino kaj kokaino por polaj soldatoj.
Paolo Burali d'Arezzo
Paolo BURALI D'AREZZO (naskiĝinta Scipione Burali d'Arezzo en 1511 en Itri, mortinta la en Napolo) estis itala kardinalo  kaj beatulo.
Vivo
Deveninte el etnobla familio (la patro estis deĵoranta ĉe la kortego de la Reĝlolando napola; la patrino venis el kataluna dinastio) li studis ĉe la altlernejoj de Salerno kaj de Bolonjo kie li nombriĝis inter la plej bonaj disĉiploj de Buoncopmagni, la estonta papo Gregorio la 13-a. Li deĵoris kiel ege ŝatata advokato kaj juĝisto en Napolo ankaŭ pro ke li defendadis la rajtojn de la napolanoj antaŭ la hispanaj regantoj; pro tio li kromnomitis principe del foro napolitano (princo jurista de Napolo). Li ankaŭ volis malebligi la kreon de institucioj hispanaj en Napolo laŭ la modelo de la hispana inkvizicio. En 1548 li nomumitis reĝa konsilisto, nomo por unu el la plej superaj funkcioj publikaj tiam. Tio ne nur ŝuldiĝas al liaj elstaraj konoj sed certe ankaŭ pro fideleco kaj ordogarantio koncerne la strukturojn politikajn. . En la jaro 1555 li senditis kiel legato al la papo Paŭlo la 4-a Romon kiu tre impresitis estis de lia kapabloj juraj. Sekve li proponis al li iĝis aŭskultanto ĉe la Tribunalo de la Roma Rota kion Burali d'Arezzo tamen rifuzis. Fernando Álvarez de Toledo, vica reĝo napola, nomumis lin generalaŭskultanton armean. En la 2.2.1557 li eniris la ordenon de la teatinanoj en la aĝo de 46 jaroj transprenonte la religian nomon Paolo. Ordinacio sacerdota lia okazis en la 26.3.1558. Li laboris en komisionoj kiuj prizorgu la plibonigon de la pastraj disciplino kaj klereco kaj plenumis diversajn inspektadojn laŭ komisie de la Apostola Seĝo. Ĉe la Koncilio de Trento li ankaŭ tre gravis. En 1560 li ekestris la Bazilikon de Sankta Paŭlo kun la klerigcentro napola por teatinanoj.
Inter julio 1564 kaj majo 1565 li senditis ĉe la reĝon hispanan por pritrakti la sorton de la havaĵoj de la kondamnitaj heretikuloj. Ĉar reĝo Filipo la 2-a eĉ post duona jaro ne respondis Burali d'Arezzo reiras Napolon, daŭre en la funkcio de la katedralestro. Tie li renkontis Andrea Avellino kiu iĝis ties posteŭlo. En aprilo 1567 li estis en Romo kiel generalkapitulano ordena. Superuloj liaj petas restadon roman; post akcepto li iĝis estro de la komunumo Sankta Silvesto. Episkopnomumo por Piaĉenco venis en la 23.7.1568 sukcendante alian teatinanon, la kardinalon Gianbernardino Scotti; kontraŭe al aliaj diocezoj li ĉi-foje pretis ekepiskopi verŝajne pro la papa insistego. Konsekro faraitis en la 1.8.1568 fare de kardinalo Rebiba. La unua paŝo estis la malfermo de moderna porpastra seminario kiun poste ĉefis Avellino.
Grabenstätt
Grabenstätt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paolo Burali d'Arezzo
Vivo
Papo Pio la 5-a proklamis lin kardinalo dum konsistorio de la 17.5.1570. Post ties morto en 1572 Burali estis ĉe la mortolito. Li ankaŭ taksitis papfarebla dum la konklavo inter la 1-a kaj la 14-a de majo 1572 kiun li ankaŭ partoprenis. La kardinalo kaj dominikano Michele Bonelli reklamis por li. . Malgraŭ alia subteno fare de Karlo Boromeo la opozicio fare de la grandduko de Florenco estis tro granda kial ankaŭ de kardinao Flavio Orsini. Boromeo kaj Burelli estis tre konataj pro entuziasmo ilia por la Tridenta koncilio kies dekretoj laŭ ili plej rapide realiĝu. Tion tamen ne ĉiuj kortegoj eŭropaj samfervore ŝatis. Aliaj kandidatoj abene lokigitis, ekz. kardinalo Giovanni Girolamo Morone (bona diplomato kaj kaŝa admiranto de Marteno Lutero), kardinalo Alessandro Farnese (vickanceliero kaj protekstnato de Pollando kun bonegaj kontaktoj al la jezuitoj) aŭ kardinalo Ippolito d'Este (ankaŭ el tre forta familio sed frapita de politikaj malvoladoj). Fine elektitis kompromiskandidato Ugo Buoncompagni, 70-jaraĝulo kaj profesoro pri jurscienco, kiu prenis la nomon de Gregorio la 13-a. . Burali d'Avezzo do restis en Romo ĝis oktobro antaŭ reiro Piaĉencon. Tie li rapidege plenumas la klopodojn de la Tridenta koncilio en diocezo sia: inter la agadoj tiukoncernaj ege gravis la malfermo de porpastra seminario, de orfanejo kaj porvirina helpdomo. En 1570 aŭ 1574 li venigis la teatinanoj kaj la Somasĉi-patrojn. La diocezo napola iĝis ĉefdiocezo. Tie li kontinuigis defendi la rajtojn de la napolanoj kontraŭ la regantoj hispanaj.
Hloubětín (Praga metroo)
Hloubětín estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 1999.
Plavecký Štvrtok
Plavecký Štvrtok, hungare Detrekőcsütörtök [detrekOĉutortok], germane Blasenstein-Zankendorf estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky.
Fort Knox
Fort Knox (Fortikaĵo Knox) estas fortikaĵo en Usono sur ĉ. 45.000 hektaroj, en norda parto de federacia ŝtato Kentucky, sur konteoj de Meade, Hardin kaj Bullitt.
Plavecký Štvrtok
Situo
Plavecký Štvrtok situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Bratislavo-Malacky (aŭtoŝoseo preteriras. Malacky troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1206 laŭ tiama hungara ortografio "Cheturtuchyel". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Detrekőcsütörtök 1202 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Nalacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Plavecký Štvrtok 2177 homoj (2130 slovakoj).
Fort Knox
Dum la dua mondmilito, oni kaŝis en la kirasita ĉambro tie originalan ekzemplerojn de la Usona Konstitucio kaj de la Usona Deklaro de Sendependeco, originalan skizon de Diskurso apud Gettysburg de Lincoln, la Magna Carta, valorojn de kelkaj eŭropaj landoj kaj ĝis 1978 eĉ la hungaran kronon kaj aliajn hungarajn kronadajn simbolojn.
Oni ankoraŭ konservas oron el diversaj ŝtatbankoj en Fort Knox, ekz-e el la Germana Federacia Banko.
Ekde 1940, Fort Knox estas la ĉefsidejo de la tankaj fortoj de la usona armeo, kie troviĝas multaj edukejoj.
Filmo
En la James Bond-filmo Goldfinger, Auric Goldfinger, unu el la plej grandaj orkontrabandistoj de la mondo, provas enrompi en Fort Knox kaj radioaktivigi la oron en tie por pliigi la valoron de sia propra oro.
Pro sekurecaj kialoj la interno de la konstruaĵo ne montriĝis. Anstataŭe falsa interno kiel kuliso uziĝis.
Matúškovo
Matúškovo, hungare Taksonyfalva estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta. La hungara nomo estis nur Taksony ĝis 1899. La historia slovaka nomo estis Takšony.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, fervoja stacidomo de Galanta estas komune uzata. Galanta troviĝas 2 km-ojn for kaj preskaŭ kontaktiĝas kun Matúškovo.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1138 en formo "Tocsun". En 1910 loĝis tie 1845 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Galánta, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1971-1990 la vilaĝo aliĝis al Galanta. Ĝis 1990 hungarlingva bazlernejo funkciis. En 2001 loĝis tie 1880 da homoj, (1205 hungaroj, 669 slovakoj).
Famuloj
En la iama Taksonyfalva naskiĝis hungara episkopo Nándor Bosák.
Andrea Katalin Jancsó
Andrea Katalin JANCSÓ [janĉO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jancsó Andrea Katalin estas hungara politikisto.
Andrea Katalin Jancsó naskiĝis en 1984 en Pásztó.
Jalisco
Ĥalisko (hispane : Jalisco) estas meksika federacia ŝtato. Ĝi situas okcidente de la lando, apud la Pacifika Oceano. Administre ĝi estas dividita en 12 regionoj (Vidu ankaŭ la artikolon regionoj de Jalisco) kaj 124 komunumoj (Vidu la liston de komunumoj en Jalisco).
La nomo devenas el du navatlaj vortoj: Xalli (sablo) kaj ixco (loko aŭ surfaco).
Jalisco estas la tria plej loĝata ŝtato en Meksiko, kaj unu el la plej gravaj kun rilato al la ekonomiaj, komercaj kaj kulturaj aktivaĵoj. Ĝia ĉefurbo estas Gvadalaharo (Guadalajara), kolonia urbo, kies metropola areo estas la dua plej granda aglomeraĵo en Meksiko.
Ĥalisko estas konsiderata la origino de la muziko mariachi kaj de la tekilo.
Ponte Capriasca
Ponte Capriasca estas komunumo de la komunumaro Capriasca kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1741 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Ponte Capriasca situas ĉe la orienta bordo de la rivero Vedeggio, proksimume 6 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Lugano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Ponte Capriasca la setlejo Formighe en nordo de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,20 km², de kiuj 52,8% estas kovritaj de arbaro, 12,2% servas por agrikulturo kaj 8,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ponte Capriasca limas en nordoriento al Capriasca, en sudo al Origlio, en sudokcidento al Torricella-Taverne, kaj en nordokcidento al Monteceneri.
Trafiko
Ponte Capriasca situas flanke de la gravaj trafikvojoj, tamen ĝi estas bone atingebla. Tra Ponte Capriasca pasas konekta vojo de Origlio al Torricella-Taverne, kie ĝi rekte apud la komunuma limo aliĝas al la kantona ĉefvojo n-ro 2. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Nordo, kiu troviĝas proksimume 3 kilometrojn sudokcidente de la komunumo en Manno. La komunumo estas konektita al la publika transportreto pere de buslinioj de la regiono Lugano.
Nederlanda Orient-hinda Kompanio
Fondo
Ĝis 1595 la komerco pri orientaj spicoj estis tute en la manoj de Portugalio kiu malkovris ekde 1498 la marvojojn al Azio. Mapoj kaj marvojoj estis strikte sekretaj, tiel ke Portugalio havis faktan komercan monopolon. Nur kiam en 1592 Jan Huygen van Linschoten revenis el Oriento oni akiris sufiĉe da scio en Nederlando por mem ekveturigi ekspedicion. En 1594 la Kompanio de Malproksimo sendis ekspedicion de 4 ŝipoj al Orienta Indio sub gvido de Cornelis De Houtman. Kiam en 1597 3 el la 4 ŝipoj save revenis, montriĝis ke tia ekspedicio estis ebla. Jam en 1598 granda nombro da ekspedicioj estis sendata el Nederlando al Orienta Indio. Kelkaj fuŝis, aliaj donis grandajn profitojn. Totale inter 1598 kaj 1601 15 ekspedicioj estis organizitaj en kiuj ĉirkaŭ 65 ŝipoj partoprenis.
Johan van Oldenbarnevelt, la plej grava nederlanda politikisto de tiu epoko, konsideris la situacion malkvietiga. La nederlandaj kompanioj ofte pli konkurencis unu kun la alia ol kun la portugaloj kaj angloj. Kiam en 1600 krome fondiĝis la Brita Kompanio de Orientaj Indioj, li stimulis la Ĝeneralajn Statojn solvi la situacion. La Ĝeneralaj Statoj decidis kunfandi ĉiujn ekzistantajn kompaniojn je unu granda. La mastrumantoj de la diversaj kompanioj povis preni akciojn en tiu ĉi nova Unuigita Orientindia Kompanio. La Nederlanda Kompanio de Orientaj Indioj estis fondita en 1602 kaj konsistis el ses tielnomataj ĉambroj: Amsterdam, Middelburg, Enkhuizen, Delft, Hoorn kaj Rotterdam. Reprezentantoj de tiuj ĉi ĉambroj kunvenis kiel la Sinjoroj XVII. La Nederlanda Orient-hinda Kompanio havis vastajn privilegiojn. Ne nur ĝi havis monopolon super la komerco ĉirkaŭ la Kabo de Bona Espero kaj tra la Magelana markolo, sed ĝi ankaŭ havis la rajton okupi teritoriojn, militi kaj trakti internacie. Fakte la kompanio povis konduti en Azio kvazaŭ ĝi estis la nederlanda ŝtato mem.
Komercoteritorio
En Orienta Hindio la centro de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio estis la urbo Batavia, kiu nomiĝis Djajakarta antaŭ la alvenoj de la nederlandanoj (nuntempe Ĝakarto). Gubernanto-ĝenerala Jan Pieterszoon Coen fondis la bazon en 1619.