cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Lundgren
Lundgren estis kunfondinto de la Sveda Esperanto-Federacio kaj prezidento de tio 1913–1918, kaj honora membro de la organizo. Laŭ EdE, li kunreorganizis la Esperanto-movadon en Svedio en 1908. Ankaŭ de 1913 ĝis 1918, li eldonis kaj, kune kun Honoratus Bonnevie kaj Johan Helsing, redaktis la gazeton La Espero. Tiam li vivis en Hedemora (proksime al la naskiĝloko de Helsing).
Tanndorf
Historio
Legendo diras ke dimanĉe naskiĝintaj infanoj, se ili troviĝas en Tanndorf meznokte, povas eĉ hodiaŭ senti vilaĝan vivon en la forlasita loko. Ĉiuokaze la terasoj kie staris la domoj ankaŭ nun bone videblis. Iomete malsupre troviĝas la fonto por la necesa akvoprovizado.
John Lundgren
De 1913 li estis membro de la Lingva Komitato. Liaj tradukaĵoj kaj artikoloj aperis en La Revuo, Tra la Mondo kaj aliaj gazetoj.
Béla Gyires
Béla Gyires [djireŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyires Béla estis hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1987, ordinara en 1990) de Hungara Scienca Akademio.
Arĉa Kvaropo Bartók
Historio
Péter Komlós fondis arĉan kvaropon "Komlós", kiu prenis la nomon Béla Bartók en 1963. La muzikistoj konsistas el la iamaj lernantoj de Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. La anoj estis:
Béla Gyires
Béla Gyires naskiĝis la  en Zagrebo. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Familio de Béla Gyires translokiĝis al Debrecen, kie Béla daŭris la lernadon kaj li faris abiturienton en 1928. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1933, sed li doktoriĝis en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Inter 1934 kaj 1938 li instruis en Pásztó, poste en Debrecen, fine en tiam hungara urbo Kassa. En 1943 li edziĝis, baldaŭe li havis 2 gefilojn. En 1945 li komencis instrui en Universitato de Debrecen. En 1949 li estis nomumita privata profesoro, en 1952 docento, samtempe katedrestro, inter 1966-1969 dekano. Li kandidatiĝis en 1952, doktoriĝis en 1962. Li ricevis premiojn inter 1971-1999.
Arĉa Kvaropo Bartók
Historio
Aktualaj muzikistoj:
Ili atingis la unuan premion en Liège en 1963, poste ili ricevis diversajn premiojn, ekzemple premiojn Kossuth en 1970 kaj 1997.
Sven Alfred Lundström
Sven Alfred LUNDSTRÖM [alfred lundstrom] (naskita la en Hofby) estis sveda esperantisto kaj pastro en Jättendal. Li estis unu el la pioniroj de Esperanto en Svedio. Li fondis en 1891 kaj prezidis la unuan svedan Esperanto-klubon en Uppsala kaj kunverkis la unuan svedan-esperantan vortaron aperintan en 1893.
Arĉa Kvaropo Bartók
Historio
Ili faris koncertojn krom Hungario ekzemple en Usono, Kanado, Japanio, Ĉinio, Aŭstralio, Suomio, Italio. Menciindas koncerto en 1970 en halo de UNO.
Repertuaro
Arĉa Kvaropo Bartók prezentas nature ĉefe ĉiujn arĉkvartetojn de Béla Bartók, krome ekzemple verkojn de Attila Bozay, Zsolt Durkó, Sándor Szokolay, Emil Petrovics, Kamilló Lendvay, Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Claude Debussy, Maurice Ravel.
John Lundgren
Lundgren naskiĝis en la paroĥo Ärentuna en Uppsala län, kaj mortis en la paroĥo Hedemora en Dalarnas län.
Măcicașu
Măcicașu [mǝĉkaŝu] (hungare Magyarmacskás [madjarmaŝka:ŝ]) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al la komunumo Chinteni, kies centro situas 4 km sud-okcidente.
Chinteni estas atingebla de Măcicașu ne rekte, sed nur tra Deușu, sur la distriktaj vojoj DJ109S kaj DJ109A.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 617 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 316 (rumanoj, 19 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 275 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1283. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
18635 Frouard
18635 Frouard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la francia lorena urbo Frouard en Meurthe-et-Moselle. Konata pro sia muelejo, kiu estas tie ekde la alta mezepoko, la urbo havis pli malfrue aktivan siderurgion kaj nun estas ĉefe konata pro sia rivera haveno.
Frances Arnold
Frances Hamilton ARNOLD (naskiĝis en Pittsburgh la 25-an de julio 1956) estas usona sciencisto kaj kemiistino. Ŝi ricevis la Nobel-premion pri Kemio en 2018 kune kun George P. Smith kaj Gregory Winter. Ŝi estas pionira en la esplorado de metodoj de direktita evoluo por krei utilajn biologiajn sistemojn, inkluzive de enzimoj, metabolaj vojoj, genetikaj regulaj cirkvitoj kaj organismoj.
Sévaré
Sévaré (aŭ Sevare) estas urbo en la regiono Mopti de Malio. Ĝi estas vojkruciĝa urbo kun ĉ. 40.000 loĝantoj kaj je 10 km sudoriente de Mopti kaj 10 km sude de Fatoma, la malnova ĉefurbo de  Kunaari. De Sévaré unu povas atingi je Bandiagara oriente, Gao kaj Timbuktuo norde, kaj Segou kaj Bamako sudokcidente kaj Burkino sude.
La Mopti-flughaveno estas proksime al Sevare.
Onidire, gix estis estas originale fondita fare de Fula-a ĉasisto Se Waware. La urbo graviĝis per la konstruado de vojoj kaj la digo de Mopti sub Franca kolonia regado.
Vinary (Přerov)
Vinary (Winar) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Přerov en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km norde de Přerov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 252 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vinary situas en katastra teritorio Vinary u Přerova kun areo 2,88 km².
Felsberg
Felsberg havas diversajn signifojn:
Vinary (Přerov)
Historio
La domaro konsistanta de du dometoj en proksimeco de rojo kaj kvin fiŝlagoj estiĝis fine de la 12-a jarcento.
Knuto la Granda
Knuto (aŭ Kanuto), nomata la Granda (naskita ĉirkaŭ 995, mortinta la 12-an de novembro 1035 en Shaftesbury, Dorset, Anglio) estis reĝo de Anglio "Knuto la 1-a" ekde 1016, reĝo de Danio "Knuto la 2-a" ekde 1018 kaj reĝo de Norvegio ekde 1028, kaj plue guberniestro de Ŝlesvigo kaj Pomerio.
Familio kaj Frua Vivo
Li estis filo de Sven Forkbarba kaj ties unua edzino Gunhild (alinome Swiatoslawa de Pollando, filino de Mjeŝko la 1-a). Kiam lia patro invadis Anglion en 1003, li eble akompanis lin. Tamen restas neniuj certaj informoj pri lia frua vivo.
Inter 1004 kaj 1016 Knuto edziĝis al Aelfgifu de Northampton.
En 1013 li partoprenis pluan invadon de Anglio far de sia patro, kiu rapide venkis la anglojn, kaj konfidis sian mararmeon al Knuto. En februaro 1014 Sven subite mortis, kaj la anloj invitis la ekzilitan Ethelred la Malpreta reveni al la regno. Knut fuĝis al Danio, sed antaŭ ol eliri de Anglio la vikingoj alteriĝis ĉe Sandwich, Kent, kie ili mutilis anglajn ostaĝojn. Knuto preparis novan, pli grandan invadon.
Konkero de Anglio
Dum la somero de 1015 Knuto velis al Anglio kun ĉirkaŭ dek mil vikingoj kaj alianculoj en ĉirkaŭ ducent ŝipoj. Li disrabis Wessex. Nobelo de Mercia, Eadric Streona, kun kvardek ŝipoj, aliĝis al Knuto, kiu kaptis la plejparton de Wessex kaj poste Northumbria, kies grafo Uhtred la Kuraĝa forestis en Mercia kaj petis pacakordon. (Post ribelo en 1016, Knuto ekzekutis Uhtred kaj konfidis Northumbria al Eriko Hakonarson.) Knuto nun regis la plejparton de Anglio.
Ethelred kaj sia filo Edmundo Ironside preparis defendi Londonon sed Ethelred mortis la 23-an de aprilo 1016. La angloj elektis Edmundon Ironside kiel reĝo, sed Knuto sieĝis lin en Londono. Edmundo iris al Wessex, kie li kunigis armeon. La danoj postkuris lin sed li haltigis ilian antaŭenpuŝon, poste forpelis ilin de Londono (kiun ili denove sieĝis), kaj plurajn fojojn venkis ilin. Tamen la 18-an de oktobro okazis la decida batalo ĉe Ashingdon en Essex, kie Edmundo tute malvenkis. Sekvis akordo per kiu Edmundo retenis Wessex kaj Knuto regis Anglion norde de la Tamizo, kaj kiam unu el ili mortos, la alia heredos la landon. Edmundo mortis la 30-an de novembro, eble pro naturaj kialoj, eble pro murdo.
Reĝo de Anglio
En julio 1017 Knuto denove edziĝis al Emma de Normandio, la vidvino de Ethelred, malgraŭ ke lia unua edzino ankoraŭ vivis. Tiel li plifortigis sian pretendon al la angla trono.
Li dividis la regnon en kvar grandajn graflandojn: Wessex, kiun unue li mem retenis antaŭ ol konfidi ĝin al Godvino; Mercia, kiun li unue konfidis al Eadric Streona, sed dum kristnasko, suspektante perfidon, li mortigis lin; East Anglia; kaj Northumbria, kiun Eriko Hakonarson regis.
En 1018 Knuto igis la anglojn pagi £82,500 kiel impostoj, el kiu la londonanoj pagis £10,500. Tiun jaron Knuto permesis ke la vikingoj revenus al siaj bienoj en Skandinavio, kaj pagis al ili £72,000.
Sub Knuto Anglio ĝuis pacon, kaj li favoris la eklezion. Li pagis la restaŭron de multaj ekleziaj konstruaĵoj detruitaj aŭ difektitaj de la vikingoj, kaj donis al la eklezio gravajn privilegiojn kaj donacojn.
Skandinavio
Post la morto de Sveno Forkbarba, Harald, frato de Knuto, heredis Danlandon, sed post lia morto en 1018 Knuto velis al tiu lando kaj iĝis reĝo. En 1020 li revenis al Anglio, sed Olaf la 2-a (Norvegio) atakis Danlandon kaj sekvis ribelo tie. En 1026 Knuto venkis siajn malamikojn kaj ekregis tutan Skandinavion.
En 1030 Knuto sendis Aelfgifu de Northampton kaj sian filon Svein al Norvegio kiel regantoj de tiu lando, sed ili estis ege malmildaj kaj postulis pezajn impostojn. La popolo ribelis kaj forpelis ilin en 1034 aŭ 1035. Svein mortis en Danlando pro vundoj, kaj Magnus la 1-a iĝis reĝo de Norvegio.
Vojaĝo al Romo
En 1027 Knuto vojaĝis al Romo por ĉeesti la kronadon de la sankta romia imperiestro Konrado la 2-a kaj por penti pri siaj pekoj. En Romo li altiris la favoron de la papo kaj Konrado, kaj tio plifortigis lian pozicion kiel reganto de granda imperio en norda Eŭropo.
Morto
Knuto mortis la 12-an de novembro 1235 ĉe Shaftesbury, Dorset, Anglio. Ili entombigis lin en Winchester. Kiam la normandoj rekonstruis la katedralon de Winchester, ili reentombigis tie la restaĵojn de Knuto, Emma de Normandio kaj Hardiknut.
Post lia morto Harold Harefoot iĝis reĝo de Anglio, kaj Hardiknut, reĝo de Danlando.
Idoj
Idoj de Knuto kun Aelfgifu de Northampton:
Idoj de Knuto kaj Emma de Normandio:
Hungara Esperanto-Kongreso
La Hungara Esperanto-Kongreso (en iuj jaroj ankaŭ nomata Hungaria kaj Hungarlanda) estas nacia kunveno de esperantistoj en Hungario, kiu okazas ekde 1912. La komencaj kongresoj estas interrete kompare bone dokumentitaj, poste ankoraŭ estas grandegaj informtruoj, tamen ĝi publikiĝu en espero de kumune eblas plikompletigi la informojn.
Eŭropa ŝoseo 43
La eŭropa ŝoseo 43 (mallongigo E 43) estas eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter nordo kaj sudo tra Mezeŭropo.
Itinero
La ŝosero E 43 estas unu el la plej gravaj ŝoseaj ligoj tra la Alpoj. Post kiam la tunelo Sankt-Gotardo, nomata laŭ la samloka montpasejo en Svislando, en 2001 post gravaj akcidentoj dumtempe fermiĝis, la eŭropa ŝoseo 43 estis la sola ŝosea ligo tra la Alpoj de Svislando.
Norde ĝi konektiĝas al la eŭropa ŝoseo 45, kiu trafike ligas Svedio kaj Danio kun Germanio. Sude la ŝoseo konektatas al la eŭropa ŝoseo 35, kiu kondukiĝas al centra Italio.
En Germanio la ŝoseo E43 havas la naciajn aŭtovojajn kodojn A 7, A 96 kaj B18, en Aŭstrio la kodojn A14 kaj L202 - krome ĝi uzas iujn urbajn ŝoseojn de Bregenz. En Svislando la ŝosea vojo estas la nacia aŭtovojo A13.
La plej alta punkto estas la 6,6 kilometrojn longa tunelo de la montpasejo San Bernardino.
Urboj laŭ la ŝosea itinero
Laŭlonge de la ŝosea itinero interalie situas la sekvaj urboj:
Apenina heliantemo
Apenina heliantemo estas baze ligneca planto alta 10-30 cm. La stipulhavaj folioj estas paraj, oblongaj-liniformaj, sube lanugaj pro stelformaj haroj. Floroj larĝas 10-15 mm, havas kvin sepalojn - du el ili pli malgrandaj ol la aliaj - kaj kvin petalojn blankajn kun flava makulo ĉe la bazo. Tiu planto kreskas en rokecaj kalkaj lokoj de Mediteranea regiono kaj ankaŭ iom pli norde en varmaj situoj.
Stacio Matsudachō
Stacio Matsudachō (japane: 松田町停留場 [Macudaĉō-tejrjūĝō], angle: Matsudachō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝinari, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Rita Ĥusanova
Rita ĤUSANOVA (Рита Хусанова) estas tatara esperantistino. Ŝi edziniĝis al la rusa esperantisto Igor Ĥusanov la 4-an de marto 1989. Elena Ĥusanova estas ilia filino.
Občina Vransko
Občina Vransko estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 16 komunumoj kovrante areon de 53,3 km². Komence de 2018 tie loĝis 2602 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Vransko.
33446 Michaelyang
33446 Michaelyang estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Yang, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputila biologio kaj biokomputiko. Li estis lernanto ĉe la Charlotte Latin School en Charlotte (Norda Karolino).
Občina Vransko
Loko, priskribo
Občiny trapasas la Al1 / E57, kiu kondukas de Ljubljano al Mariboro. La apudaj municipoj estas: Občina Nazarje kaj Občina Braslovče norde, Občina Tabor oriente, Občina Zagorje ob Savi en la sudo kaj Občina Kamnik la okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 16 vilaĝoj:
Brode, Čeplje, Čreta, Jeronim, Limovce, Ločica pri Vranskem, Prapreče, Prekopa, Selo pri Vranskem, Stopnik, Tešova, Vologa, Vransko, Zahomce, Zajasovnik, Zaplanina
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:189_x496304.5_y121080.75_s13_b4
Kvaramina kupra (II) sulfato
Kvaramina kupra (II) sulfato, sulfato de kupro (II) kvaramino aŭ [Cu(NH3)4]SO4.n(H2O) estas neorganika kombinaĵo, malhela blusolido, metala komplekso kun odoro je amoniako. Ĝi intime rilatas al la reakcianto de Schweizer, kiu uzatas por produktiĝo de celulozaj fibroj en estiĝo de rajono. Ĝi uzatas por tekstila presado, pesticido kaj en fabrikado de aliaj kupraj kombinaĵoj kiel kupra nano-partikloj.
Sintezo
Amonia kuprika komplekso estas facile preparebla reakciigante akvosolvaĵon de kuprika sulfato kaj amoniako.
La profunde blua kristala solido inklinas al hidrolizado kaj liberigo de amoniako kiam ekspoziciita en la aero. Ĝi estas tre solvebla en akvo. La brile malhela blu-viola solvaĵo de kvaramina kupra sulfato havas tian koloron pro la ĉeesto de la katjono [Cu(NH3)4]2+. Ofte, la malhela blu-violkoloro uzatas kiel pozitiva testo por konfirmiĝo de la ĉeesto de katjono Cu2+ en solvaĵo.
Malkomponiĝa reakcio de la kvaramina kuprika sulfato:
Korodo
La karakteriza forte blua koloro de la kvaramina komplekso trovatas en latuno kaj kupraj alojoj kie amoniatako ofte okazas rezultante en molekula krakigo. La problemo unue okazis en ujoj por municiaj kartoĉoj kiuj estis stokitaj apud besto-rubaĵoj, kiuj estigas reziduojn da amoniako. Ĉi-tiu korodotipo konatas kiel sazona krakigo.
Uzoj
Plejmulto el la pesticidoj enhavas amonian sulfaton. Kvaramina kupra sulfato ofte uzatas kiel startan materialon por fabrikado de amonia sulfato. Amonia sulfato uzatas kiel aldonaĵo en agrikultura sprajo por akvosolveblaj insekticidoj, herbicidoj kaj fungicidoj. Ĝia ĉefa funkcio estas ligi katjonojn de fero kaj kalcio kiuj ĉeestas, kaj en akvoputoj, kaj en plantoĉeloj. Ĝi estas aparte efektiva kiel aldonaĵo al 2,4-D-amina glifosato kaj herbicidoj surbaze de glufozinatoj. La brile malhela bluviolkoloro kaj ĝia bona solvebleco igas kvaraminan kupran (II) sulfaton bonega kemiaĵo por tekstila tinkturo. Kelkaj el la plej modernaj esploroj kaj eksperimentoj surbaze de kupro inkluvias plurajn studojn pri kvaramina kuprika sulfato. Unu el tiuj esploroj estas la "Kemia reduktiĝo-metodo por preparado de kupra nanopartikloj kun alta pureco uzante natria hipofosfito kiel reduktanto", kiu faras uzon de la kvaramina kupra (II) sulfato.
Johano Lüneman
Johano LÜNEMAN (1887 – 1920 en Hindujo) estis nederlanda esperantisto. Helpis fondi la unuan laboristan Esperanto-grupon en Hago, 1907 kaj administris ties organon Frateco, 1908-09. Poste faris pioniran laboron por la katolika movado. Skribis prop. artikolojn, administris la gazeton Ned. Katoliko kaj eldonis katolikajn E-broŝurojn.
26334 Melimcdowell
26334 Melimcdowell estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Melissa Severn McDowell, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri bestoscienco. Ŝi estas lernantino ĉe la Saint Joseph's Academy en Baton Rouge (Luiziano, Usono).
Gyula Czárán
Gyula CZÁRÁN [CArAn] armendevana hungara grotesploristo. Li naskiĝis en Seprős la 23-an de aŭgusto 1847 kaj mortis en Menyháza la 6-an de januaro 1906.
Kariero
Gyula Czárán pristudis juron en Budapeŝto (1865-1867), poste en Vieno,sed pro malsano li devis reveni en sian naskiĝvilaĝon en 1871. Li travojaĝis Transilvanion, la montojn de Altaj Tatroj, de Alpoj de Francujo kaj plurajn landojn de Eŭropo. Li havis pli ol 40 jarojn, kiam finis ankaŭ la Universitaton pri Arbarkulturado kaj Geologio de Selmecbánya.
Internacia ekspozicio
Internaciaj Ekspozicioj aŭ Mondaj Ekspozicioj aŭ Mondaj Foiroj estas grandaj ekspozicioj kiuj ekde 1851 estas organizitaj en diversaj landoj por montri bildon de la ekonomia, socia, kultura kaj teknika evoluo. Tiuj ĉi ekspozicioj ekestis el naciaj ekspozicioj, kiuj estis organizitaj eke 1756. Ili devus respeguli la universalan homaron en la tiama epoko. La ekspozicioj estas organizitaj de la Bureau International des Expositions (BIE). Landoj rajtas tamen ankaŭ sen permeso oganizi propran ekspozicion.
Ofte postrestis konstruaĵo aŭ artaĵo de mondaj ekspozicioj, kiel ekzemple la Eiffel-turo en Parizo aŭ la Atomium en Bruselo, aŭ la Kristala Palaco (1851–1936) en Londono.
Interesaĵoj
En Nov-Jorko dum la solenaĵoj de la Festo de Pola Soldato en dummilita Monda ekspozicio la 18-an de aŭgusto 1940 partoprenas ĉirkaŭ 15 mil personoj, en tio 2 mil unifomigitaj ekssoldatoj de la pola kaj usona armeoj. La 19-an de oktobro komenciĝis dutaga Pola Festivalo.
Fürstenwalde (Spree)
Fürstenwalde estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio.Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Eŭropa ŝoseo 42
La eŭropa ŝoseo 42 (mallonge E 42) estas 680 kilometrojn longa eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter okcidento kaj oriento tra Francio, Belgio kaj Germanio.
Urboj laŭlonge de la vojo
Gravaj urboj, kiuj situas laŭlonge de la ŝoseo E 42, estas interalie en Francio Dunkerque kaj Lille, en Belgio Mons, Charleroi, Lieĝo kaj Sankt Vith, kaj en Germanio Wittlich, Bingen am Rhein, Mainz, Rüsselsheim, Frankfurto ĉe Majno kaj Aschaffenburg en la germanaj federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato, Hesio kaj Bavario.
John Maynard Keynes
En la 1930-aj jaroj, Keynes pioniris revolucion en ekonomika pensaro, defiante la ideojn de la Novklasika Skolo kiu tenis, ke libera merkato je mallonga al mezlonga limdato aŭtomate havigus plenan dungadon, kondiĉe ke la laboristoj estu flekseblaj je siaj salajraj postuloj. Li male asertis, ke agregita mendado determinis la ĝeneralan nivelon de ekonomia aktiveco kaj ke maltaŭga agregita mendado povus konduki al plilongigitaj periodoj de alta senlaboreco. Laŭ la Kejnsisma ekonomiko, interveno fare de la ŝtato estas necesa por moderigi la oscilajn ciklojn de ekonomia aktiveco. Keynes defendis la uzadon de fiska kaj monkontrola politikoj por malgrandigi la negativajn efikojn de la ekonomiaj recesioj kaj depresioj. Sekve la eksplodo de la Dua Mondmilito, la ideoj de Keynes rilataj al la ekonomia politiko estis adoptitaj de la ĉefaj okcidentaj ekonomioj. En 1942, Keynes ricevis heredan kavalirecon kiel Barono Keynes de Tilton en la Graflandoo Sussex. Keynes mortiĝis en 1946; sed, dum la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj, la sukceso de la Kejnsisma ekonomiko rezultis en la fakto ke preskaŭ ĉiuj kapitalismaj registaroj adoptis ties politikajn rekomendojn.
La influo de Keynes iom velkis en la 1970-aj jaroj, parte kiel rezulto de problemoj kun inflacio kiu ektuŝis la ekonomiojn de Anglosaksa Ameriko el la komenco de la jardeko kaj parte pro kritikoj faritaj de Milton Friedman kaj aliaj ekonomikistoj kiuj estis pesimismaj pri la kapablo de registaroj por reguligi la negocadan ciklon pere de la fiska politiko. Tamen, la alveno de la tutmonda financa krizo de 2008 okazigis reaperon de la Kejnsisma pensaro. La Kejnsisma ekonomiko havigis la teorian helpon por la ekonomiaj politikoj entreprenitaj kiel reago al la krizo fare de la prezidento Barack Obama de Usono, de la ĉefministro Gordon Brown de Unuiĝinta Reĝlando, kaj de aliaj registarestroj.
En 1999 la gazeto Time inkludis Keynes en sia listo de la 100 plej gravaj kaj influaj personoj de la 20a jarcento, komentante ke: "Lia radikala ideo ke registaroj devas elspezi monon kion ili ne havas povas esti savinta kapitalismon." Li estis priskribita de The Economist kiel "plej fama ekonomikisto de la 20a jarcento de Britio."
Aldone al la fakto ke li estas ekonomikisto, Keynes estis ankaŭ civila servanto, direktoro de la Banko de Anglio, membro de la Grupo Bloomsbury de intelektuloj, patrono de artoj, artokolektisto, fondinta proparolanto de Arta Konsilantaro de Granda Britio, direktoro de la Brita Eŭgenika Societo, konsilisto de kelkaj neprofitaj organizaĵoj, sukcesa privata investisto, verkisto, filozofo, kaj eĉ farmisto.
Komencaj jaroj
Laŭ la ekonomik-historiisto kaj biografiisto Robert Skidelsky, la gepatroj de Keynes estis amemaj kaj atentemaj. Ili restis en la sama hejmo laŭlonge de sia tuta vivo, kien la gefiloj ĉiam estis bonvenigitaj. Keynes mem ricevis konsiderindan subtenon el sia patro, inklude trejnadon por helpi lin aprobi siajn studentajn ekzamenojn kaj financan helpon kiel junulo kaj kiam liaj enspezoj estis forbalaitaj pro la sekvoj de la Granda Depresio en 1929. La patrino de Keynes sekvis la interesojn de sia gefiloj, kaj laŭ Skidelsky, "ĉar ŝi povis kreski kun siaj gefiloj, ili neniam restis malgrandaj hejme".
Januare 1889 je aĝo de kvin kaj duono, Keynes startis en infanlernejo de Perse School dum kvin matenoj semajne. Li tuj montris talenton por aritmetiko, sed li estis iom malsaneta kio kondukis lin al kelkaj longaj forestoj. Li estis tutorita hejme fare de guvernistino, Beatrice Mackintosh, kaj de sia patrino. Januare 1892, je aĝo de ok kaj duono, li startis kiel tuttaga lernanto en la bazlerneoj St Faith. Ĉirkaŭ 1894, Keynes estis la unua el sia klaso kaj elstaris en matematiko. En 1896, lernejestro de St Faith, nome Ralph Goodchild, skribis, ke Keynes estis "kapon kaj ŝultrojn super la aliaj knaboj en la lernejo" kaj estis fidema, ke Keynes atingos stipendion por Eton. Fontoj:
En 1897, Keynes ricevis stipendion por Eton College, kie li disvolvigis talenton en ampelksa gamo de fakoj, partikulare matematiko, klasikaj studoj kaj historio. En Eton, Keynes spertis la unuan "amon de sia vivo" por Dan Macmillan, pli aĝa frato de la estonta ĉefministro Harold Macmillan. Spite sian mez-klasan devenon, Keynes miksiĝis facile kun alt-klasaj lernantoj.
En 1902 Keynes lasis Eton por King's College, Kembriĝo, post ricevi stipendion por tio kaj ankaŭ por instrui matematikon. Alfred Marshall sugestis Keynes iĝi ekonomikisto, kvankam la propraj deziroj de Keynes tiam kondukis lin al filozofio – speciale al la etika sistemo de G. E. Moore. Keynes estis elektita por la University Pitt Club kaj estis aktiva membro de la duon-sekreta societo Kembriĝaj Apostoloj, debatoklubo ege rezervita por la plej brilaj studentoj. Kiel multaj membroj, Keynes retenis ligon kun la klubo post gradigo kaj plue partoprenis en porokazaj kunsidoj laŭlonge de sia vivo. Antaŭ lasi Kembriĝon, Keynes iĝis la Prezidanto de la debatoklubo Cambridge Union Society kaj de la Liberala Klubo de la Kembriĝa Universitato. Oni diras, ke tiam li estis ankaŭ ateisto.
En Majo 1904, li ricevis unua-klasan BA en matematiko. Post kelkaj monatoj ferie kun familio kaj amikoj, Keynes plue dediĉis sin al la universitato dum la venontaj du jaroj. Li partoprenis en debatoj, studis plie filozofion kaj ricevis instruon en ekonomiko neformale kiel gradiga studento dum unu tempoperiodo, kiu konstituis sian nuran formalan edukon pri tiu fako. Li faris ekzamenojn pri civila servo en 1906.
La ekonomikisto Harry Johnson skribis, ke la optimismo vidita en la frua vivo de Keynes estas ŝlosila por kompreni sian postan pensaron. Keynes ĉiam fidis, ke li trovos solvon por ajna problemo al kiu li atentos kaj retenis daŭran fidon en la kapablo de la registaraj funkciuloj por fari sian bonon. La optimismo de Keynes estis ankaŭ kultura, dusence: li estis el la lasta generacio edukita de imperio ankoraŭ je la pinto de sia povo kaj estis ankaŭ el la lasta generacio kiu sentis sin ligita al la registaro per kulturo, pli ol per sperteco. Laŭ Robert Skidelsky, la senco de kultura unueco en Britio el la 19-a jarcento ĝis la fino de la Unua Mondmilito havigis kadron por kiu la bone edukitoj povus atingi variajn sferojn de sciaro rilate unu kun alia kaj kun la vivo, kio ebligis al ili fideme elturniĝi por diversaj fakoj se fronti praktikajn problemojn.
Kariero
En Oktobro 1908 Keynes ekkarieris por la Civila Servo kiel funkciulo en la Hindia Oficejo. Dekomence li ŝatis sian laboron, sed ĉirkaŭ 1908 li enuiĝis kaj rezignis sian postenon por reveni al Kembriĝo kaj labori en probablokalkulo, dekomence private financita nur de du universitataj donantoj – nome sia patro kaj la ekonomikisto Arthur Pigou.
Ĉirkaŭ 1909 Keynes estis publikiginta sian unuan profesian ekonomikan artikoln en la gazeto The Economic Journal, pri la efikoj de ĵusa tutmonda ekonomia malkresko en Hindio. Li fondis la Politikekonomikan Klubon, nome ĉiusemajna diskutgrupo. Ankaŭ en 1909, Keynes akceptisinstruadon pri ekonomiko financate persone de Alfred Marshall. La enspezoj de Keynes kreskiĝis dum li ekprenis lernantojn por privata tutorado.
En 1911 Keynes estis nomumita eldonisto de The Economic Journal. Ĉirkaŭ 1913 li estis publikiginta sian unuan libron, Indian Currency and Finance. Li estis poste nomumita por la Reĝa Komisiono pri Hindia Valuto kaj Financo – nome la sama temo kiel en lia libro – kie Keynes montris konsiderindan talenton aplikante ekonomikan teorion al praktikaj problemoj. Lia verkita laboro estis publikigita sub la nomo "J M Keynes", kvankam por siaj familio kaj amikoj li estis konata kiel Maynard. (Ankaŭ lia patro, John Neville Keynes, estis ĉiam konata per sia meza nomo).
Unua Mondmilito
La Brita Registaro turnis sin al la sperto de Keynes dum la Unua Mondmilito. Kvankam li formale ne aliĝis al la civila servo en 1914, Keynes veturis al Londono pro registara peto kelkajn tagojn antaŭ la komenco de la milito. Bankistoj estis premantaj por la suspendo de pagoj en kuranta mono – nome konverteblo de monbiletoj en oro – sed kun la helpo de Keynes la Trezorejestro (tiam Lloyd George) estis konvinkita ke tio estus malbona ideo, ĉar ĝi damaĝus la estontan reputacion de la urbo se la pagoj estus suspenditaj antaŭ ĝi estas necesa.
La sekretario de Trezorejo kontentiĝis pro la fakto ke Keynes estis amasigante sufiĉe por havigi portempan solvon por la Brita Registaro. Sed Keynes ne sukcesis utiligi la pesetojn, kaj elektis anstataŭ vendi ĉiujn el ili por rompi la merkaton: lia kuraĝo venkis ĉar la pesetoj poste iĝis multe malpli malabundaj kaj multekostaj.
En la reĝaj naskiĝtagaj celebroj de 1917, Keynes estis nomumita ano de la "Order of the Bath" pro sia militepoka laboro, kaj liaj sukcesoj kondukis lin al la numumo kiu havos grandan efikon sur la vivo kaj kariero de Keynes; Keynes estis nomumita financa reprezentanto de la Trezorejo por la Versajla Packonferenco de 1919. Li estis nomumita ankaŭ Oficiro de la Belgia Ordeno de Leopoldo.
Versajla Packonferenco
Li estis nomumita delegito al la Versajlaj Kunvenoj, sed post malfaciloj, li rezignis, ĉar li pensis ke la venkintoj estis agantaj tro severe kontraŭ Germanio.
La sperto de Keynes en Versajlo estis influa por formi sian estontan rigardon, kvankam ĝi ne estis sukcesa afero. La ĉefa intereso de Keynes estis klopodi eviti la monkompensoj truditajn al Germanio, kion li konsideris tro altaj kaj kiu ege vundos la senkulpan germanan popolon, damaĝante la nacian kapablon por pagi kaj akre limigos ties kapablon por aĉeti eksportaĵojn el aliaj landoj – tiel damaĝante ne nur la ekonomion de Germanio sed ankaŭ tiujn de la aliaj landoj.
Malfeliĉe por Keynes, la konservativaj povoj en la koalicio kiuj aperis el la britia ĝenerala balotado de 1918 kapablis certigi, ke kaj Keynes mem kaj la Trezoro estos tre ekskluditaj el la formalaj altnivela parolado koncerne al la kompensoj. Ilia loko estis okupita de la nomitaj "Heavenly Twins" (Ĉielaj Ĝemeloj) – nome la juĝisto John Hamilton kaj la bankisto Walter Cunliffe, kies kromnomo derivis el la "astronomie" altaj militkompensoj kiujn ili deziris por peti ilin al Germanio. Keynes estis devigita fari influon ĉefe el ekster kulisoj.
La tri ĉefaj roluloj en Versajlo estis por Britio Lloyd George, por Francio Clemenceau kaj por Usono la Prezidento Wilson. Nur al Lloyd George Keynes havis relative multe rektan aliron; ĝis la balotado de 1918 li estis sentante simpation al Keynes, sed dum la balotkampanjo li konstatis, ke liaj diskursoj estis bone ricevitaj de la publiko nur se li promesis akreg punigi Germanion, kaj tiel li premis sian delegitaron al akiro de altaj pagoj.
Wilson dekomence favoris relative tolereman traktadon de Germanio – li timis, ke tro akraj kondiĉoj helpu la starigon de ekstremismo kaj deziris, ke Germanio konservu sufiĉan kapitalon por pagi importaĵojn. Kontraŭ la opinio de Keynes, Lloyd George kaj Clemenceau sukcesis premi Wilson por ke oni inkludu pensiojn en la monkompensoj.
Ĉirkaŭ la fino de la konferenco, Keynes proponis planon, kiu laŭ lia argumento ne nur helpus Germanion kaj aliajn malriĉigitajn centreŭropajn landojn, sed ankaŭ bona por la tutmonda ekonomio kiel tuto. Ĝi konsistis en la radikala malaltigo de la militŝuldoj, kio estus havinta la eblan efikon pliigi la internacian komercon entute, sed samtempe estus metinta la tutan koston de la rekonstruado de Eŭropo sur Usono.
Lloyd George akceptis, ke ĝi estus akceptebla por la Britia balotantaro. Tamen, Usono estis kontraŭ la plano; Usono estis tiam la plej granda kreditanto, kaj en tiu konjunkturo Wilson estis ekkredinta en la meritoj de akra paco kaj pensanta, ke lia lando jam estis farinta troan oferaron. Tial spite lia plej bonaj klopodoj, la rezulto de la konferenco estis traktato kiu malkontentigis Keynes kaj sur moralaj kaj sur ekonomiaj grundoj kaj tio kondukis finfine al rezigno el la Trezoro.
En Junio 1919 li malakceptis proponon por iĝi proparolanto de la Brita Banko de Norda Komerco, laboro kiu promesis salajron de 2000 pundoj page por unu mateno por laborsemajno.
La analizo de Keynes pri la antaŭviditaj damaĝaj efikoj de la traktato aperis en la tre influa libro, nome The Economic Consequences of the Peace, publikigita en 1919. Tiu laboro estis priskribita kiel la plej bonkvalita libro de Keynes, kie eblas trovi ĉiujn liajn meritojn – lia pasio same kiel lia lerteco kiel ekonomikisto. Aldone al la ekonomika analizo, la libro enhavas alvokojn al la sento de la leganto por kompato:
Ankaŭ rimarkindas bildoj kiel "jaron post jaro Germanio estos pli kaj pli malriĉigita kaj ties infanoj malsategos kaj malsaniĝos" kune kun kuraĝaj antaŭdiroj kiuj poste estos pravigitaj per okazaĵoj:
La sekvantoj de Keynes asertas, ke liaj antaŭdiroj pri katastrofo estis konfirmitaj kiam la germana ekonomio suferis pro la tro-inflacio de 1923, kaj poste pro la falo de la Vajmara Respubliko kaj poste pro la eksplodo de la Dua Mondmilito. Tamen, la historiisto Ruth Henig postulas, ke "plej historiistoj de la Pariza packonferenco nuntempe konsideras, ke el ekonomia vidpunkto, la traktato ne estis tro akra por Germanio kaj ke, kvankam la devigoj kaj la damaĝoj estis neeviteblaj pro la multa streso en la debatoj en Parizo por kontentigi la balotantojn kiuj legas ĉiutage la ĵurnalojn, la intenco estis simple havigi al Germanio substancan helpon por ke ĝi povu pagi siajn ŝuldojn, kaj trafi multajn el la germanaj objektoj pere de amendoj al la maniero per kiu la kompensa kalendaro estos praktike plenumita".
Nur malgranda parto de la militkompensoj estis fakte pagitaj. La historiisto Stephen A. Schuker demonstris en American 'Reparations' to Germany, 1919–33, ke la fluo de kapitalo el usonaj pruntoj substance superis la germanajn elpagojn kaj tiel Germanio ricevis subtenon egalan al kvar fojoj la kvanto de la Plano Marshall de post la Dua Mondmilito.
Schuker montris ankaŭ, ke en la jaroj post Versajlo, Keynes iĝis neformala konsilisto pri kompensoj por la germana registaro, verkis unu el la ĉefaj germanaj notoj pri kompensoj, kaj subtenis la troinflacion je politika grundo. Tamen, The Economic Consequences of the Peace havigis al Keynes internacian famon, kvankam ĝi okazigis ankaŭ ke li estos konsiderita kiel kontraŭ-establulo – nur post la eksplodo de la Dua Mondmilito Keynes ricevis proponon de direktoreco de grava Brita Banko, aŭ de akceptebla propono reveni al la registaro per formala posteno. Tamen, Keynes ankoraŭ povis influi la registaran politikon pere de sia reto de kontaktoj, siaj publikigitaj verkoj kaj per servado en registaraj komitatoj; tii inkludis partoprenon en alt-nivelaj politikaj kunvenoj kiel konsilisto.
En la 1920-aj jaroj
En 1922 Keynes plue defendis la reduktigon de la germanaj kompensoj per A Revision of the Treaty. Li atakis la deflaciigajn politikojn de post la Unua Mondmilito per A Tract on Monetary Reform en 1923 – arda argumento, ke landoj devus celi stabilecon de enlandaj prezoj, evitante deflacion eĉ je la kosto permesi ke ilia valuto devaloriĝu. Britio suferis pro alta indico de sendungeco laŭlonge de plej el la 1920-aj jaroj, kio kondukis Keynes al rekomendo de la devalorigo de la pundo por helpi kreadon de laborpostenojn kio farus la britajn eksportaĵojn pli alireblaj. El 1924 li estis defendanta ankaŭ fiskan reagon, per kiu la registaro kreu laborlokojn elspezanta en publikaj vorkoj. Dum la 1920-aj jaroj la ideojn de Keynes pro stimulado havis nur limigitan efikon sur la politikistoj kaj la ĉeftendenca akademia opinio – laŭ Hyman Minsky unu tialo estis ke tiam lia teoria pravigo estis "muddled" (konfuza). La Tract ankaŭ alvokis al la fino de la ora bazo. Keynes konsilis, ke ne kreis jam klaran profiton por landoj kiel Britio partopreni en la orbazo, ĉar ĝi kontraŭas la neceson de enlanda politika aŭtonomeco. Ĝi devigus landojn sekvi deflaciajn politikon ĝuste kiam necesas etendigaj mezuroj cele al malaltigo de la sendungeco. La Trezorejo kaj la Banko de Anglio estis ankoraŭ favoraj al la orbazo kaj en 1925 ili sukcesis konvinki la tiam kancelieron Winston Churchill re-establi ĝin, kio havis depresiigan efikon sur la brita industrio. Keynes respondis per la verkado de The Economic Consequences of Mr. Churchill (La ekonomiaj konsekvencoj de Sro. Churchill) kaj plue argumentis kontraŭ la orbazo ĝis Britio finfine abandonis ĝin en 1931.
Dum la Granda Depresio
Keynes estis ekverkante teorian verkon por ekzameni la rilaton inter sendungeco, mono, kaj prezoj en la 1920-aj jaroj. Tiu verko, Treatise on Money, estis publikigita en 1930 en du volumoj. Centra ideo de la verko estis, ke se la kvanto de mono ŝparita superas la kvanton investitan – kio povas okazi se la interezaj indicoj estas tro altaj – tiam ankaŭ sendugeco plialtiĝos. Tio okazas parte kiel rezulto de la fakto ke la personoj kiuj ne deziras elspezi tro altajn proporcion de ti kion la dungantoj pagis, malfaciligas por la dungantoj profiti. Alia ŝlosila temo de la libro estas la nefidindeco de la financaj indicoj por reprezenti akuratan – aŭ almenaŭ signifan – indikon de la ĝeneralaj ŝanĝoj en la aĉetopovo de la valutoj laŭlonge de la tempopaso. Partikulare, li kritikis la justigon de la Britia reveno al la orbazo en 1925 en antaŭmilita valorigon reference al la pogranda prezindico. Li argumentis, ke tiu indiso subkomprenas la efikojn de la ŝanĝoj sur la kostoj de kaj servoj kaj laboro.
Keynes estis tre forta kritikanto de la politiko por aŭstero fare de la brita registaro dum la Granda Depresio. Li kredis, ke la buĝetaj deficitoj dum recesioj estis bona afero kaj natura produkto de ekonomia falego. Li verkis, "Por la registaro prunti je unu maniero aŭ je alia estas natura rimedo, alivorte, por preventi negocajn perdojn en tiom severa falego kiel tiu nuntempa, tiom granda kiel por konduki la tutan produktadon al haltego."
Je la pinto de la Granda Depresio, en 1933, Keynes publikigis The Means to Prosperity, kiu enhavis specifajn politikajn rekomendojn por trakti sendungecon en tutmonda recesio, ĉefe per kontraŭ-cikla publika elspezo. The Means to Prosperity enhavas unu el la unuaj mencioj de la "multobliga efiko". Kvankam ĝi estis adresita ĉefe al la Brita Registaro, ĝi enhavis ankaŭ konsilojn por aliaj landoj suferantaj pro la tutmonda recesio. Ekzemplero estis sendita al la ĵus elektita Prezidento Franklin D. Roosevelt kaj al aliaj tutmondaj estroj. La verko estis serioze komprenita kaj de la usona kaj de la brita registaroj, kaj laŭ Robert Skidelsky, helpis pavi la vojon por la posta akceptado de la ideoj de Keynes, kvankam ĝi havis malmultan tujan praktikan influon. En la Londona Ekonomia Konferenco de 1933 opinioj restis tro diversaj por ke unuigita agadplano povus esti interkonsentita.
Keynes-ecaj politikoj estis adoptitaj de Svedio kaj Germanio, sed Svedio estis vidita tro malgranda por okazigi multan atenton, kaj Keynes restis intence silentema pri la sukcesaj klopodoj de Germanio, ĉar li estis seniluziigta pro ties imperiismaj ambicioj kaj ties traktado al judoj. Krom al Granda Britio, la atento de Keynes estis ĉefe fokuzita al Usono. En 1931, li ricevis konsiderindan subtenon pro siaj ideoj pri kontraŭ-cikla publika elspezo en Ĉikago, tiam la plej grava centro en Usono por ekonomikaj pensaroj alternativaj al la ĉeftendenco. Tamen, la ortodoksa ekonomia opiniaro restis ĝenerale kontraŭa al la fiska interveno por mildigi la depresion, ĝis ĝuste antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito. Fine de 1933 Keynes estis konvinkita de Felix Frankfurter direkti sin al Prezidento Roosevelt rekte, kion li faris per leteroj kaj vizaĝalvizaĝe en 1934, post kio ambaŭ homoj favore parolis unu pri la aliaj. Tamen, laŭ Skidelsky, la konsento estas ke la klopodoj de Keynes ekhavis pli ol marĝenan influon en la ekonomika politiko de Usono nur post 1939.
La magnum opus de Keynes, nome The General Theory of Employment, Interest and Money estis publikigita en 1936. Ĝi estis studita kaj ordigita fare de unu el la preferataj lernantoj de Keynes, nome la estonta ekonomikisto David Bensusan-Butt. La verko utilis kiel teoria pravigo por la politikoj de ekonomia intervenismo kiun Keynes favoris por trakti recesion. La General Theory defiis la pli fruan paradigmon de la novklasika ekonomiko, kiu estis defendanta, ke nur liberigita el la registara interfero, la merkato povus establi la ekvilibron de la plena dungeco. Farante tion Keynes estis parte rompante kontraŭ siaj iamaj instruistoj Marshall kaj Pigou. Keynes kredis, ke la klasika teorio estis "speciala kazo" kiu aplikiĝas nur al partikularaj kondiĉoj ekzistantaj en la 19-a jarcento, dum lia teorio estus la ĝenerala. Klasikaj ekonomikistoj kiuj kredis en la Leĝo de Say, kiu, simple asertas, ke la "ofertado kreas mendadon", kaj ke en libera merkato laboristoj ĉiam estus pretaj malaltigi siajn salajrojn ĝis niveloj en kiuj la dungistoj povus profite oferti al ili laborpostenojn. Nova afero el Keynes estis la koncepto de "prez-lanteco" – nome rekono ke reale laboristoj ofte malakceptas malaltigi siajn salajropetojn eĉ en okazoj en kiuj klasikaj ekonomikistoj povus argumenti, ke estus racia por ili fari tion. Parte pro prez-lanteco, estis establita ke la interagado de la "agregacia mendado" kaj de la "agregacia ofertado" povus konduki al stabila ekvilibro de sendungado – kaj en tiuj okazoj, estas el la ŝtato, kaj ne el la merkato, de kio la ekonomioj devas dependi por ties savo.
La General Theory argumentas, ke mendado, kaj ne ofertado, estas la ŝlosila varieblo kiu regas la ĝeneralan nivelon de ekonomia aktiveco. Agregacia mendado, kiu egalas totalan ne-akumulitan enspezon en socio, estas difinita per la sumo de konsumo kaj investado. En stato de sendungeco kaj malkutima produktokapablo, oni povas plibonigi sendungadon kaj la totalan enspezon nur pere de unuaj pliiĝantaj elspezoj ĉu por konsumo ĉu por investado. Sen interveno de la registaro super pliiĝantaj elspezoj, ekonomio povas resti kaptita en malalta ekvilibro de sendungeco. La demonstrado de tiu eblo estis priskribita kiel la revolucia formala atingo de la verko. La libro defendis aktivan ekonomian politikon fare de la registaro por stimulo mendadon en epokoj de alta sendungeco, por ekzemplo pere de elspezo en publikaj vorkoj. "Oni lasu nin aktivi, uzante niajn neproduktivajn rimedojn por pliigi nian riĉon" li verkis en 1928. "Kun homoj kaj fabrikoj nelaborantaj, estas ridinda diri ke ni ne povas permesi al ni tiujn novajn disvolvigojn. Estas precize kun tiuj fabrikoj kaj tiuj homoj kiel ni povos havigi ilin.
La General Theory estas ofte vidita kiel la fundamento de moderna makroekonomiko. Kelkaj veteranaj usonaj ekonomikistoj konsentis kun Keynes tra plej el la 1930-aj jaroj. Tamen liaj ideoj estis tuj atingantan ampleksan akcepton, kaj elstaraj usonaj profesoroj kiel Alvin Hansen konsentis kun la General Theory antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito.
Keynes mem havis nur limigitan partoprenon en la teoriaj debatoj kiuj sekvis la publikigon de la General Theory ĉar li suferis koratakon en 1937, kio postulos al li fari longajn periodoj de ripozo. Inter aliaj, Hyman Minsky kaj post-Keynes-anaj ekonomikistoj argumentis, ke kiel rezulto, la ideoj de Keynes estis mildigitaj ĉe tiuj kiuj estis pretaj kompromisi kun klasikaj ekonomikistoj aŭ or to reprodukti liajn konceptoj kun matematikaj modeloj kiel la modelo IS–LM (nome kongruo de "investment–saving" (IS, investado-ŝparado) kaj "liquidity preference–money supply" (LM, monprefero-monliverado), kio, ili argumentas, distordas la ideojn de Keynes). Keynes ekrekuperiĝis en 1939, sed por la cetero de sia vivo liaj profesiaj energioj estis direktitaj ĉefe al la praktika flanko de ekonomiko: nome la problemoj certigi optimumam lokigon de la rimedoj por la militklopodoj, poste por la post-militaj negocadoj kun Usono, kaj pri la nova internacia financa ordo kiu estis prezentita en la Konferenco de Bretton Woods.
En la General Theory kaj poste, Keynes respondis al la socialistoj kiuj argumentis, speciale dum la Granda Depresio de la 1930-aj jaroj, ke estas kapitalismo kio okazigas la militon. Li argumentis, ke se kapitalismo estus administrita enlande kaj internacie (per kunordigitaj internaciaj Keynes-aj politikoj, nome internacia monsistemo kiu ne luktigu la interesojn de unuj landoj kontraŭ tiuj de aliaj, kaj alta grado de komerclibereco), tiam tiu sistemo de administrita kapitalismo povus helpi pacon pli ol la konfliktojn inter landoj. Liaj planoj dum la Dua Mondmilito por post-militaj internaciaj ekonomiaj institucioj kaj politikoj (kiuj kontribuis al la kreo en Bretton Woods de la Internacia Monfonduso kaj de la Monda Banko, kaj poste al la kreo de la Ĝenerala Interkonsento pri Tarifoj kaj Komerco kaj finfine al la kreo de la Monda Organizaĵo pri Komerco) celis okazigi efikon al tiu vizio.
Kvankam Keynes estis amplekse kritikita – speciale fare de membroj de la Ekonomika Skolo de Ĉikago – pro la defendo de senrespondeca registara elspezo financita de monprunto, fakte li estis firma kredanto en la ekvilibraj buĝetoj kaj regardis la proponojn por programoj de publikaj vorkoj dum la Granda Depresio kiel escepta mezuro por kontentigi la necesojn de esceptaj cirkonstancoj.
Dua Mondmilito
Dum la Dua Mondmilito, Keynes argumentis en How to Pay for the War (Kiel pagi la militon), publikigita en 1940, ke la militklopodo devus esti financita ĉefe per pli alta impostado kaj speciale per deviga ŝparado (esence fare de laboristoj pruntante monon al la registaro), pli ol per deficita spezo, por eviti inflacion. La deviga ŝparado agadus por malpliigi enlandan mendadon, helpus en la kanaligo de la aldona produkto al la militklopodoj, kaj estus pli justa ol la puna impostado kaj havus la avantaĝon helpi eviti post-militan stagnon pere de la pliigo de la mendado post la laboristoj estus rajtigitaj retiri siajn ŝparojn. En Septembro 1941 li estis proponita por plenigi vakaĵon en la Stabanaro de la Banko de Anglio, kaj poste plenumis regotempon en la sekvanta Aprilo. En Junio 1942, Keynes estis premiita pro siaj servoj pere de hereda nobeleco en la Honoroj de la Reĝa Naskiĝtago. La 7an de Julio lia titolo estis gazetita kiel "Barono Keynes, de Tilton, en la Graflando Sussex" kaj li ekhavis sidlokon en la House of Lords en la flanko de la Liberala Partio.
La du novaj institucioj, poste konata kiel Monda Banko kaj kiel Internacia Monfonduso (IMF), estis fondita kiel kompromito kiu dekomence obeis la usonajn dezirojn. Ne estis spronoj por ke la landoj evitu gravajn surplusojn; anstataŭe la ŝarĝo por korekti la komercan malbilancon plue falis nur sur la ŝultroj de la deficitaj landoj, kiuj laŭ Keynes estis malplej kapablaj fronti la problemon sen okazigi ekonomiajn malfacilaĵojn al siaj loĝantaroj. Tamen, Keynes estis ankoraŭ kontenta akceptante la finan interkonsenton, dirante, ke se la institucioj restos fidelaj al siaj fondaj principoj, "la frateco de la homaro estos pli ol simpla frazo."
Postmilite
Post la milito, Keynes plue reprezentis Brition en internaciaj negocadoj spite sian malboniĝintan sanstaton. Li sukcesis atingi preferatan situacion el Usono rilate la novaj kaj enormaj britaj ŝuldoj por faciligi la rekonstruadon de la Britia ekonomio.
Ĝuste antaŭ sia morto en 1946, Keynes parolis al Henry Clay, profesoro de socialaj ekonomiko kaj konsilisto de la Banko de Anglio, pri sia espero ke la nevidebla mano de Adam Smith povos helpi Brition eliris el la ekonomia truo kie ĝi estas: "Mi trovas min mem pli kaj pli fidema je solvo de niaj problemoj el la nevidebla mano, kiun mi klopodis forigi el la ekonomia pensaro antaŭ du dek jaroj."