cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katja Riemann
Leben
Post la abituro kompleta mezlernejo dum la jaro 1983 ŝi duonjaron studis pedagogion de danco en Hamburgo, kaj poste inter 1984 kaj 1986 studis ĉe la Altlernejo por Muziko kaj Teatro Hanovro kaj de 1986 ĝiis 1987 en la Otto-Falckenberg-Altlernejo en Munkeno. Dum la tria semestro en Hanovro ŝi ricevis sian unuan signifan filman rolon. Ŝi dum la studado laboretis en teatro de la urbo Castrop-Rauxel en Nordrejn-Vestfalio kaj post la fino de la studotempo dungiĝis ĉe teatro de la urbo Munkeno.
Teatro
Inter 1987 kaj 1989 ŝi en Munkeno rolis interalie en teatraĵoj de Botho Strauß, Jean Racine kaj Bertolt Brecht. Sekve, inter 1990 kaj 1992 ŝi dungiĝis en teatro de Berlino kaj elstaris kaj en klasikaj verkoj de Friedrich Schiller kaj de modernaj aŭtoroj. Poste ĉi koncentriĝis pri filmado por televidaj kaj kinejaj produktaĵoj kaj revenis al teatraj roloj nur komence de la jaro 2007 en Berlino en moderna projekto, kaj de novembro 2007 ĝis februaro 2008 kiel ĉefrolulo en la teatraĵo Anna Karenina de Lev Tolstoj en diversaj teatroj de Germanio kaj Svislando.
Viktor Miklós
MIKLÓS Viktor (mikloŝ) estis hungara vortarredaktisto naskita la 14-an de novembro 1888 en Bukareŝto kaj mortinta la 18-an de aŭgusto 1966 en Kluĵo
Kariero
Miklós Viktor diplomiĝis pri latina-hungara lingvoj en la Universitato Ferenc József de Koloĵvaro kaj li instruis en Reformita Kolegio de Kluĵo ĝis 1950. Li partoprenis en la redaktado de la duvoluma Rumana-hungara grandvortaro de 1964.
Pitalito
Geografio > Ameriko > Sudameriko > Kolombio > Ujlao > Pitalito < Urboj
Pitalito estas la dua urbo, en la departemento Ujlao (Huila).
En 2006, la urbo enhavis 105,000 loĝantojn.
Politiko
La urbestro de la urbo estas Edgar Muñoz Torres (2020-2023).
Giuseppe De Nittis
Giuseppe DE NITTIS (naskiĝinta 25-an de februaro, 1846 - mortinta 12-an de aŭgusto, 1884) estis itala pentristo, kies verko unuigas la stilojn de la Pentrosalono de Parizo kaj Impresionismo.
De Nittis naskiĝis en Barletta, kie li unue studis sub Giovanni Battista Calò. Post esti forpelita en 1863 de la Instituto di Belle Arti en Napolo pro ribelemeco, li komencis sian karieron kun la ekspozicio de du pentraĵo ĉe la Napola Promocio. De Nittis ekkontaktiĝis kun kelkaj el la artistoj konataj kiel la Macchiaioli, amikiĝinte kun Telemaco Signorini kaj ekspoziciuminte en Florenco.
En 1867 li translokiĝis al Parizo kaj eniris kontrakton kun la artovendisto Goupil, kiu demandis lin produkti vendeblajn ĝenrajn verkojn. Post esti gajninta iom da videbleco per ekspoziciado ĉe la Salono li reiris al Italio kie, nun libera pentri el naturo, li produktis kelkajn vidojn de Vezuvio.
En 1872 De Nittis reiris al Parizo kaj, ne plu sub kontrakto de Goupil, prestis sukceson ĉe la Salono kun sia pentraĵo Che freddo! (Frostanta!) de 1874. En tiu sama jaro li invitiĝis al ekspozicio ĉe la unua Impresionista ekspozicio, okazinta ĉe Nadar. La invito venis de Edgar Degas, kiu estis amiko de kelkaj italaj artistoj loĝintaj en Parizo, kiel Signorini, Giovanni Boldini, kaj Federico Zandomeneghi.
Veturo al London rezultis je nombro de Impresionismaj pentraĵoj. Dum sekva veturo al Italio De Nittis ekuzis paŝtelojn, kiuj estus grava artilo por li en siaj ceteraj vivjaroj. Denove en Parizo, kie sia hejmo estis favorata kunvenejo por Parizaj verkistoj kaj artistoj, kaj ankaŭ eks-Italoj, li faris paŝtelajn portretojn de famuloj, ekzemple: De Goncourt, Zola, Manet, kaj Duranty.
En 1884, je la aĝo de 38, De Nittis mortis subite de apopleksio ĉe Saint-Germain-en-Laye.
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 10-an de decembro, 2006.
Sándor Holczreiter
Sándor Holczreiter [ŝAndor holcrejter], laŭ hungarlingve kutima nomordo Holczreiter Sándor estis hungara halterlevisto, olimpiano, trifoja mondĉampiono.
Gábor Egressy
Gábor EGRESSY [egreŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Egressy Gábor estis hungara aktoro, ĵurnalisto, membro de Societo Kisfaludy. Lia frato estis Béni Egressy, lia filo estis Ákos Egressy.
Sándor Holczreiter
naskiĝis la en Füzesabony, li mortis la  en Tatabánya.
Gábor Egressy
Gábor Egressy naskiĝis, kiel Galambos Gábor la 3-an de novembro 1808 en Sajólászlófalva, li mortis la 30-an de julio 1863 en Pest (urbo).
Biografio
Gábor Egressy jam frue estis migra aktoro, ankaŭ lia edzino estis aktorino. Li aktoradis en la tuta lando. En 1837 li lernis aktoradon en Vieno, poste li apartenis al la fondinta trupo de Teatro Magyar (Pest). Li amikiĝis kun Mihály Vörösmarty kaj ekde 1844 kun Sándor Petőfi. En 1848 li estis grava figuro de la revolucio, poste li batalis en la armeo. Pli poste li rifuĝis al Turkio, ĉar li estis kondamnita je morto. Poste li ricevis amnestion kaj denove aktoradis. En 1860 li fondis kaj redaktis la unuan priteatran gazeton. Ekde 1865 li instruis ankaŭ aktoradon kaj tradukis de William Shakespeare.
Sándor Holczreiter
Biografio
maturiĝis en gimnazio en 1964 en Eger. Li akiris ankaŭ masonistan licencon, baldaŭ bufedistan licencon. Li estis bufedestro en Almásfüzitő, depost fino de la socialismo li vivtenis sin el porokazaj laboroj.
Sporta kariero
estis halterlevisto en Eger (1964–1966), Budapeŝto (1966–1969), Oroszlány (1969–1970), Tatabánya (1970–1974). Li estis hungara ĉampiono en 1967 kaj 1969 kaj li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1967-1972. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun bronza medalo en pezlimo 52 kg, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje en 1970 kaj 1971. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1974.
Hugoldsdorf
Hugoldsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Recknitz-Trebeltal de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Hugoldsdorf, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝloko Rönkendorf.
Yoshinori Shigematsu
Yoshinori Shigematsu (en Esperanto Ĝoŝinori Ŝigemacu, japane 重松 良典, n. 2-an de aprilo 1930) estas japana futbalisto. Li en 1958 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Post retiro, en 1974 Ŝigemacu iĝis prezidanto de loka basbala klubo Hiroŝima Toĝo Karp.
Kosovy
Kosovy (Kosau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Úsobí en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Úsobí. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 17 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kosovy estas ankaŭ nomo de katastra teritorio Úsobí kun areo 9,27 km².
(9558) 1986 QB3
(9558) 1986 QB3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
La duona grandakso de ĝia orbito, kalkulita por la epoko de estas ĉirkaŭ 3,200688  : ĝi do tiam orbitas ĉirkaŭ 480 600 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Opština Gostivar
Opština Gostivar estas unu el 80 komunumoj de Norda Makedonio. En 2002 loĝis ĉi tie 81 042 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la urbo Gostivar.
Loko, priskribo
Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la ŝtato, en la regiono Polog. Ĝi havas surfacon de 513,39 km². La okcidenta parto etendiĝas alte en la montojn (Šar Planina) kie la alteco superas 2000 m, la najbareco de la urbo situas en la malaltebenaĵo de la rivero Vardar kun alteco de ĉirkaŭ 500 - 700 m.
Tra la komunumo pasas la ĉefa vojo A2 / E65 de Skopjo tra Tetovo, Gostivar, Kičevo al Lago Ohrid. Samtempe ekzistas ankaŭ fervoja linio. Tamen ĝi finiĝas en Kičevo.
La komunumo konsistas el la urbo Gostivar kaj 34 aliaj vilaĝoj:
Balin Dol, Belovište, Brodec, Vrutok, Gornja Banjica, Gornja Đonovica, Gornje Jelovce, Debreše, Donja Banjica, Donja Đonovica, Donje Jelovce, Železna Reka, Zdunje, Korito, Kunovo, Lakavica, Lešnica, Malo Turčane, Merdita, Mitrovi Krsti, Padalište, Pečkovo, Simnica, Srbinovo, Sušica, Strajane, Raven, Rečane, Trnovo, Tumčevište, Forino, Čajle, Čegrane.
Najbaraj komunumoj estas:
Opština Vrapčište kaj Opština Brvenica norde, Opština  Makedonski Brod oriente, Opština  Kičevo sude, Opština Mavrovo kaj Rostuša sudokcidente.
Krome ĝi limas kun Albanio okcidente kaj Kosovo norde.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie albanoj 54 038 (66,6%), makedonoj 15 877 (19,5%), turkoj 7991 (9,8%), romaoj 2237 (3,8%) kaj la ceteraj.
Laŭ religio: ortodoksaj 15 613 (19,3%), islamanoj 52 644 (65%), katolikoj kaj aliaj.
La oficialaj lingvoj ĉi tie estas makedona, albana kaj turka.
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Linio Kirovsko-Viborgskaja (Sankt-Peterburgo)
Linio Kirovsko-Viborgskaja (Кировско-Выборгская)
Sankta Lucio (Barbado)
Sankta Lucio (angle: Saint Lucy [sejnt lusi]) estas paroĥo de Barbado. Sankta Lucio estas unu de la originaj ses paroĥaj nomoj de 1629.
Zürich Stadelhofen, Bahnhof (stacidomo)
Zürich Stadelhofen, Bahnhof estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Chiaravalle Centrale
Chiaravalle Centrale estas komunumo de Italio.
Malpiga tubo
Malpigaj tuboj estas la ĉefaj organoj de ekskrecio kaj osmoreguligo ĉe la insektoj. Ili helpas la insektojn teni akvon kaj elektrolitojn en ekvilibro. Malpiga devenas de la nomo de la itala kuracisto kaj anatomo Marcello Malpighi.
La tuboj estas longaj, maldikaj elkreskaĵoj de la nutrokanalo, ĉiu konsistanta el unuopa tavolo da ĉeloj, kaj fermita ĉe la fino; ili kuniĝas kun la kanalo ĉe la junto inter la ventriklo kaj postintesto. Koĉoj havas nur du, sed grandaj specoj de lokusto povas havi ĝis 200. Afidoj estas la solaj insektoj sen malpigaj tuboj.
Entomodestes
Entomodestes  aŭ Entomodestoj estas eta genro de birdoj de la familio Turdedoj, kiuj formas parton de la grupo nomata de soluloj kune kun la grupo de Miadestoj. Ĝi enhavas nur du speciojn kiuj estas la jenaj:
NGC 566
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
The Economist
The Economist (angle “La Ekonomiisto”) estas anglalingva ĉiusemajna gazeto de novaĵoj pri monda politiko kaj komerco. Ĝi estas redaktata en Londono kaj ĝiaj ĵurnalistoj laboras tutmonde. Inter ĝiaj legantoj estas Bill Gates, kiu legas ĝin entute. Ĉirkaŭ duono de ĝiaj legantoj loĝas en Usono.
Ideologie, ĝi estas liberalisma: ĝi subtenas kapitalismon, mondvastan liberan komercon kaj la mondpotencon de Usono kiel garantianton de tia libera komerco. Ĝi rigardas tian tutmondiĝon plejparte bona. Kiel ekonomiistoj mem, ĝi rigardas homojn kaj naciojn kiel raciaj kaj egoismaj kaj ĝisfunde avidaj.
Mitrovac
Mitrovac, serbe Митровац, estas tre malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Čeminac.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Mitrovac 735 da homoj, (kroatoj 54 (49 %), serboj 20 (18 %), hungaroj 11 (10 %) kaj aliaj).
Beck
Beck Hansen (naske Bek David Campbell; 8a de julio, 1970), konata laŭ arta nomo Beck, estas usona kantaŭtoro, muzikproduktisto, kaj multinstrumentisto. Li ekstariĝis al famo en la komenco de la 1990-aj jaroj per sia malaltfideleca, laŭsone eksperimentisma stilo, kaj iĝis tre konata pro kreado de muzikaj kolaĝoj de ampleksa gamo de stiloj. Liaj postaj registraĵoj enhavas popolan, funkan, soulan, hiphopan, alternativan, kontrean, kaj psikedelan muzikojn. Li publikigis 12 studialbumojn, same kiel kelkajn nealbumajn unikaĵojn kaj libron de muzikaĵoj.
Dezső Lehota
Dezső Lehota [deĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lehota Dezső estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.
Dezső Lehota naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Hungario.
Biografio
Dezső Lehota komencis siajn muzikajn studojn pro la instigo de siaj gepatroj en Hódmezővásárhely, poste en la konservatorio de Szeged. En 1934 li gajnis la unuan lokon en muzika festivalo. En 1937 li iĝis koncertmajstro en simfonia orkestro en Budapeŝto, samtempe li komencis studi en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt de Béla Katona (violonisto). En 1940 li soldatiĝis, sed li estis ano en la armea orkestro. Inter 1945-1949 li estis militkaptito en Sovetunio, en 1950 li daŭris la lernadon en la altlernejo. Li translokiĝis al Kaposvár, kie li ekinstruis en la muziklernejo kaj altlernejo, krome li estis koncertmajstro de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). En 1958 li estis nomumita orkestrestro de la urba simfonia orkestro. Inter 1967 kaj 1987 li estis koncertmajstro en Rejnlando-Palatinato akirinta ankaŭ germanan ŝtatanecon. Ekde 1982 li ankaŭ instruis en altlernejo ĝis la emeritiĝo en 1998, poste li hejmenvenis, kie li edziĝis en 2001.
Arnošt Baláš
Arnošt BALÁŠ (Ernesto Balaŝ) (naskiĝis la 19-an de junio 1919 - mortis la 25-an de decembro 1994) estis ĉeĥa esperantisto multajn jarojn gvidanto de Esperanto-klubo ĉe la unua maŝinfabriko de Brno.
En la 1950-aj jaroj li ludis en la kluba teatra ensemblo ''Verda Masko".
Dmitrij Razumovskij
Dmitrij Razumovskij (Дмитрий Александрович Разумовский; naskiĝis la, Uljanovsko, RSFSR, Sovetunio — mortis la , Beslano, Nord-Osetio, Rusio) estis rusia militisto, estro de sekcio de la Administracio «V» («Vimpel») de la Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekurecservo de Rusio, subkolonelo, pereinta dum liberigo de la ostaĝoj dum la terorisma atako en Beslano. Postmorte li estis honorigita kiel Heroo de Rusio.
Biografio
Dmitrij Razumovskij naskiĝis la en Uljanovsko. Lia patro estis inĝeniero-konstruisto, la patrino instruis muzikon. En junaĝo li revis pri militservo, multe okupiĝis pri sporto, frekventis bokso-sekcion de sportklubo Aŭtomobilisto kaj eĉ iĝis ĉampiono de Sovetunio pri bokso inter junuloj.
Post fini mezlernejon N 1 Dmitrij provis enmatrikuliĝi en la Uljanovska Supera Militestra lernejo pri telekomunikado, sed malsukcesis. Dum sekva jaro li laboris tie kiel helpoficisto.
Militservo ĉe la limo de Taĝikio kaj Afganio
En 1986 li sukcese trapasis ekzamenon kaj iĝis kursanto de la Moskva Supera Limgardista Militestra Ruĝstandarda lernejo de KGB ĉe Mossoveto (nun la Moskva Limgardista instituto de FSB de Rusio), kiun finis en 1990. Li estis ĉampiono de la lernejo pri bokso.
Ekde 1991 li partoprenis batalojn ĉe la limo de Taĝikio kaj Afganio. Li komandis la 1-an paraŝutista-sturman limgardan taĉmenton de la Paraŝutista-sturma manovra grupo de la Moskva limgarda taĉmento. Pro meritoj dum bataloperacoj li estis honorigita per ordeno «Pro persona kuraĝo» kaj medalo «Pro kuraĝo». Lia grupo grave damaĝis bandojn kaj narkotikistojn (foje ĝi kaptis tri tunojn da heroino). Banditoj laŭdire promesis grandan premion por lia kapo. Foje grupo de la «203-a» (radia voknomo de Dmitrij) el 18 limgardistoj estis ĉirkaŭita de granda (ĝis 200 batalantoj) bando, sed post longdaŭra batalo li sukcesis trarompi blokadon kaj foririgi siajn soldatojn sen perdi eĉ unu (li neniam perdis soldatojn en Taĝikio, nek poste en «Vimpel»).
En 1993 li estis grave kontuzita sur altaĵo Honortabulo ( Доска почета). Jam en hospitalo en Duŝanbeo li ekkonis pri pereo de amikoj de la 12-a limgardejo (laŭ aliaj fontoj li eksciis tion de televidnovaĵoj dum ferioj en Uljanovsko). Komandestro de la limgardejo Miĥail Majboroda estis lia bona amiko. Ĉe lia sepulto en Almato (Kazaĥio) Dmitrij Razumovskij konatiĝis kun Erika, al kiu poste edziniĝis (ili decidis pri tio jam post kvar tagoj). La ili geedziĝis en Almato, la  laŭ ŝia postulo ili ripetis tion en Uljanovsko laŭ ortodoksa rito kaj jam la  li forveturis al Taĝikio por plua militservo. Sian plej aĝan filon li nomis Miĥail — memore al la pereinta amiko.
En 1994 post publikigo en ĵurnalo Komsomolskaja Pravda de sia letero pri korupto de estraro kaj sensenca pereo de rusiaj militistoj kaj limgardistoj en Taĝikio li devis eksiĝi. Ĝi verkis la leteron dum ferio en Uljanovsko, kie li eksciis pri la pereo de siaj kamaradoj. Lia patrino rimarkigas, ke fama frazo «La Kremlo malpermesas al mi venĝi pereintajn kamaradojn, sed mi ne plenumas la ordonon» mankis en la origina teksto kaj estis aldonita de la ĵurnalo mem, sed ĝi trafe respegulas la sencon. La estraro minacis al ĝi punon kaj eĉ honortribunalon, sed kamaradoj protestis tion, do li simple eksiĝis. Dum adiaŭo kamaradoj donacis al li paraŝuton de signala mino, sur kiu ĉiu skribis bondezirojn. Inter ili estis: «Komandestro, dankon al vi, ke vi konservis por niaj patrinoj iliajn filojn».
Poste li dum iom da tempo servis en la specialaj fortoj de la Paraŝutistaj trupoj en Uljanovsko, sed baldaŭ eksiĝis. Li volis servi en speciala taĉmento «Alfa», sed por tio estis bezonata registriĝo en Moskvo, kiun li ne havis.
Li estis majstro de Rusio pri luktoarto.
En taĉmento «Vimpel»
En oktobro 1996 li revenis al servo, ĉi-kaze en la Administracio «V» («Vimpel») de la Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekurecservo de Rusio.
Vintre de 2000 Dmitrij Razumovskij ene de speciala taĉmento kun paraŝutista sturma regimento batalis en Itum-Kala distrikto de Ĉeĉenio. Pro sukcesa operaco pri ekstremo tie de kolumno kun municioj li estis honorigita per medalo de ordeno «Pro meritoj antaŭ la Patrujo» de la 2-a rango. Printempe de la sama jaro li partoprenis kapton de Salman Radujev.
Iuj fontoj asertas ke en 2002 li partoprenis liberigan operacon en la teatra centro ĉe Dubrovka (Moskvo). Sed en supozeble pli fidinda grupo memore al Dmitrij Razumovskij en socia reto VKontakte oni diras, ke tiutempe li partoprenis operacojn en Ĉeĉenio kaj nur telefonis al kamaradoj por ekscii pri disvolviĝo de la eventoj.
La lasta batalo en Beslano
La en Beslano (Nord-Osetio) teroristoj kaptis mezlernejon, ostaĝiginte pli ol 1100 homoj. La en lerneja sporthalo, kie troviĝis plejparto de ili, okazis eksplodo. Postvivintaj ostaĝoj ekfuĝis, sed la teroristoj pafis post forkurantaj infanoj per mitraletoj kaj bombokanonoj. La grupo de Razumovskij ricevis ordonon komenci la sturmon.
Jam en la unuaj minutoj li sub forta pafado malkaŝis du teroristojn, kiuj pafis post la forkurantaj ostaĝoj. Poste li enkuris la lernejon, kie trovis pafejon de la teroristoj kaj la unua trarompiĝis en tiun ejon. Li altiris atenton de la teroristoj kaj pereis.
En aliaj fontoj oni diras, ke sub uragana pafado li montris al siaj subuloj pafejojn de la teroristoj, sed estis faligita de celpafisto en la lerneja korto. Tiu versio aspektas pli kredinda, interalie ĉar ĝi estas nerekte subtenata de atestantoj. Lia frato Maksim, kiu servis en la sama taĉmento, rememoras, ke antaŭ atingi la lernejon specfortuloj alfrontis fortegan pafadon de la teroristoj kaj kvar el ili estis vunditaj, inkluzive de Dmitrij. Li mem estis malgrave vundita, do daŭrigis la atakon kaj nur poste eksciis ke lia frato ne postvivis. Lokano, kiu loĝas apude kaj partoprenis la savadon de la ostaĝoj, poste iniciatis starigon de memorŝtono en la lerneja korto, sur loko kie laŭ li pereis Dmitrij Razumovskij kaj kien regule alvenis batalantoj de «Alfa» kaj «Vimpel» por meti florojn.
Estas foto, registrinta kiel oni forportas la morte vunditan Dmitrij sur brankardo. Atestantoj datis ĝin je 14:30 kaj diras, ke li estis trafita dum la unua provaliro de la specialaj taĉmentoj al la lernejo, kiam ili moviĝis de la gardista dometo kaj esploris la situacion. Tiun version apogas ankaŭ atestoj de la memorgrupo en socia reto VKontakte, laŭ kiuj la sturmogrupo de Dmitrij Razumovskij kaŝis sin malantaŭ barilo dekstre de la lernejo de kie li gvidis pafsubtenon de la sturmantoj. Kiam oni ordonis la sturmon li unua stariĝis kaj plu gvidis la pafadon. Du kugloj de bandita celpafisto trafis lian bruston super kirasveŝto. Liaj lastaj vortoj estis: «Mi estas trafita. Forprenu». Samgrupano Maksim rememoras, ke la sturmordono venis, kiam la grupo trejniĝis ataki similan konstruaĵon. Do ili ekrapidis al la lernejo kaj impetis al ĝi tuj de alportinta ilin buso. Unue ilia grupo el naŭ batalantoj kaŝis sin malantaŭ la ligna dometo, de kie ili poste trakuris 60 metrojn ĝis la lernejo laŭ la minita kaj trapafata lerneja korto. Dmitrij atakis apud li, laŭvoje ricevante ordonojn de la stabo, sed estis trafita de celpafisto.
Episkopo Stavropola kaj Vladikavkaza Feofano, kiu ĉeestis la eventojn, rememoras, ke antaŭ la sturmo Dmitrij alvenis lin kaj petis lian benon. 15 minutojn post la komenco de la sturmo oni alportis la mortigitan grupestron en apudan garaĝon, kie la episkopo propramane fermis liajn okulojn kaj faris funebroservon.
Dmitrij Razumovskij estis entombigita en la Nikolo-Arĥangela tombejo de Moskvo kune kun aliaj batalantoj de taĉmentoj «Vimpel» kaj «Alfa».
La per la ukazo de la prezidanto de Rusio li estis postmorte honorigita kiel Heroo de Rusio (medalo N 829).
Rodinila cinamato
Rodinila cinamato aŭ rodinila 2-propenato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la cinamata acido kaj rodinila alkoholo. Rodinila cinamato estas pajlokolora solidaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Rodinila cinamato prezentas cinamatan grupon ligitan al rodinila grupo. Ĝi konsistas je 19 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Dmitrij Razumovskij
En kulturo
En 2014 aperis biografia libro «Morti en batalo estas feliĉo» ( Умереть в бою — счастье) fare de Aleksandr Ŝepel, dediĉita al lia vivovojo.
Familio
Patrino — Valentina Aleksandrovna. La patro Aleksandr Aleksejeviĉ grave malsaniĝis post perdi la filon kaj mortis la. Li estis entombigita apud sia filo. Edzino — Erika. Filoj — Miĥail kaj Aleksej. Pli juna (je sep jaroj) frato Maksim estis oficiro de «Vimpel», kromnomita de retumantoj Rusa tanko ( Русский танк) post kiam en Interreto aperis lia foto kun kamerao enmane, kaptita de mortigita teroristo kaj enhavanta gravajn registraĵojn.
La familio eksciis pri la pereo de Dmitrij meznokte, kiam ilin vizitis estro de la provinca FSB-administracio.
Personeco
Laŭ lia patrino, en infanaĝo li ŝatis sovetiajn militfilmojn kaj librojn. Li legis romanojn de Vasil Bikov pri la Granda patriota milito: «En aŭgusto de la 44-a», «Ĝisvivi mateniĝon», «Obelisko». Ŝatis li romanon «Vivaj kaj mortaj» de Konstantin Simonov. Li ŝatis spekti filmojn «La ŝtata limo» kaj «En aparte atentata zono». Poemon «Vasilij Tjorkin» de Aleksandro Tvardovskij li parkeris. En la fina ekzameno en la gimnazio por ekzamena verko li elektis temon «En vivo ĉiam estas loko por heroaĵo».
Proksimuloj rememoras liajn ekstremajn fidelecon al amikoj kaj malamon al malamikoj. Dum lerni en la limgarda lernejo, li foje vidis surstrate junulon kun ŝultrobendo kun svastiko kaj forte batis lin kiel perfidulon de la memoro de siaj avoj, kiuj batalis kontraŭ faŝismo.
La edzino rememoras, ke la tutan vivon li estis rigora ateisto, diris ke havas propran kredon kiu estas: «familio, amikoj, gepatroj». Li eĉ ne sciis fari krucosignon, do la geedziĝa ceremonio en ortodoksa preĝejo okazis nur laŭ ŝia postulo. La patrino konfirmas tion. Tamen episkopo Stavropola kaj Vladikavkaza Feofano, kiu ĉeestis la beslanajn eventojn, rememoras, ke antaŭ la sturmo Dmitrij alvenis lin kaj petis lian benon. 15 minutojn post komenco de la sturmo oni alportis la mortigitan grupestron en apudan garaĝon, kie la episkopo propramane fermis liajn okulojn kaj faris funebroservon.
Maurice Maeterlinck
Maurice Polydore Marie Bernard, Grafo Maeterlinck; 29-a de aŭgusto 1862 - 6-a de majo 1949) estis belga dramisto, poeto kaj eseisto kiu verkis en franca lingvo. Li ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1911.
La ĉefaj temoj en sia verkaro estas morto kaj signifo de vivo. Liaj verkoj formas gravan parton de la simbolista movado.
Tipaj karakterizoj en la verkaro de Maeterlinck estas reĝoj kaj princinoj, blinduloj kaj geamantoj, vundeblaj knabinoj kaj maljunaj viroj, ŝipoj kaj maroj, ĉasistoj kaj ĉasaĵo, ombro kaj luno, bluaj ĉambroj kaj malhelaj turoj.
Stilo
Li ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1911, "pro siaj diversaj literaturaj kvalitoj, pro speciala sinteno al sia drama verko, kiu elstaras je la riĉeco de imago kaj poezia idealismo, kelkfoje maskita en la formo de legendo. Li estas dotita per profunda intuicio, kiu mistere aludas al la sentojn de la leganto".
Materlink estas unu el la plej gravaj dramistoj en la simbolisma lernejo kaj eble la sola, kiu kreis en ĉi tiu kreiva fako dramajn verkojn, kiuj elstaras kaj en sia literatura nivelo kaj en sia taŭgeco por la scenejo. Estante poeto, pensulo kaj eseisto, oni povas diri ankaŭ pri li, ke li kreis specialan scenan stilon.
La teatraĵo "Plias kaj Melisand" inspiris kelkajn verkojn de klasika muziko, el kiuj la plej famaj estas komponistoj Claude Debussy, Gabriel Faure kaj Arnold Schoenberg.
Liaj aliaj verkoj ankaŭ inspiris Sergej Rahmaninov kaj aliajn klasikajn komponistojn.
En 1936 oni malkovris, ke lia libro La Vie des fourmis (1930) (La vivo de la termitoj) estis plagiata kaj kopiita plejparte el la libro "La vivo de la blanka formiko" verkita de Eugène Marais en la afrikansa. Ĉi tiu afero kaŭzis internacian tumulton, sed finiĝis sen rezultoj.
Bibliografio
William Leonard Courtney, The Development of M. Maeterlinck (London, 1904)
Vidu ankaŭ
Belga Antologio
Nobel-premio pri literaturo
Eksteraj ligiloj
Nobel-premia prelego
Informoj pri Władysław Reymont –> www.bitoteko.it
Fran Milčinski
Fran MILČINSKI (3a de decembro 1867 – 24a de oktobro 1932), konata ankaŭ la plumnomo Fridolin Žolna, estis slovena advokato, juristo, verkisto kaj dramaturgo.
Li ekkarieris kiel helpojuĝisto en Škofja Loka, Radovljica, Litija kaj Brdo. En 1895 li translokiĝis al Idrija por du jaroj, kaj revenis al Ljubljana poste. En 1900 li iĝis administranto de la Provinca Teatro (nuna Slovenia Nacia Opera kaj Baleta Teatro) en Ljubljana, kaj poste laboris kiel juĝisto kaj sociala laboristo en la junularjustica sistemo ekde 1902 antaŭen.
Milčinski verkis tekstojn de humoro, satiro, porjunula literaturo kaj teatro. Liaj unuaj humoraĵoj estis publikigitaj en koletoj Igračke (1909) kaj Muhoborci (1912). En tiuj verkoj li primokis la slovenan burĝetaro kaj la burokrataron, kun la politikaj kaj kulturaj situacioj en kiuj li mem vivis. Liaj libroj Tolovaj Mataj kaj Ptički brez gnezda estis publikigitaj en 1917, kaj Gospodična Mici en 1930 en kiu li rimarkis miskondutojn en familia edukado, kaj avertas pri infanabandono.
En Esperanto aperis
Lia satira rakonto kiu estas tradukita en esperanto Mortanoncoj (Parte), el “Humoreske in groteske” aperis in 1935, kaj en esperanto tradukiĝis en 1957 en Ljubljano fare de esperantisto Drago Kralj en kolektiva kolekto Tri satiroj kun verkoj el Branko Ĉopiĉ kaj Radoje Domanoviĉ.
Brian Newbould
Brian NEWBOULD (naskiĝis la 26-an de februaro 1936) estas brita komponisto, orkestrestro kaj muzikesploristo.
Vivo
Newbould estis instruita ĉe Gravesend Grammar School. Li laboris kelkan tempon kiel muzikrecenzisto de skotaj ĵurnaloj kaj de la ĵurnalo Guardian. En 1965 li estis vokita kiel instruisto ĉe la universitato je Leeds.
Apartan gravencon Newbould atingis per siaj traktaĵoj pri Franz Schubert. Per lia kompletigo de la tria movimento de la nefinita simfonio de Schubert li diskoniĝis ankaŭ al pli granda publiko. La simfonio en E-maĵoro, kiun Schubert komplete konceptis, tamen ne notis en plena partituro, estas plia grava verko de, kiun finfaris Newbould. En 1978 li elverkado de la ŝuberta skizomaterialo por ĉi tiu simfonio estis prezentata fare de la simfonia orkestro de BBC dum la Festivalo je Cheltenham. Newbould poste kompletigis pliajn skizojn de Schubert – unuafoje faksimilitajn de Ernst Hilmar – kaj pretigis ilin al prezenteblaĵo.
Milito kontraŭ la neleĝaj drogoj
La milito kontraŭ la neleĝaj drogoj estas la kutima nomo por la Usona klopodo elimini kontraŭleĝan drogkomercon kaj la kontraŭleĝan uzon de drogoj.
Etimologio
La malpermesigo de drogoj antaŭdatigas la unuan uzon de la termino "milito kontraŭ la neleĝaj drogoj." Usona prezidento Richard Nixon unue uzis la termon "War on Drugs" (t.e. Milito je drogoj) en 1971.
Brian Newbould
Vivo
Al la aliaj komponistoj, pri kiuj Newbould intense okupiĝis, apartenas Mozart, Brahms, Elgar kaj Ravel.
Milito kontraŭ la neleĝaj drogoj
Metodoj
La "milito" celas elimini kaj la provizon kaj la peton por neleĝaj drogoj. Pro tiuj faktoroj, multaj metodoj uzatas:
Agno (torento)
La Agno estas torento en la provinco de Vicenza en norda Italio. Ĝia fonto troviĝas en la sudalpa montaro "Gruppo della Carega" en komunumo de Recoaro Terme. Ĝi trafluas la komunumoj de Valdagno, Cornedo Vicentino, Brogliano kaj Trissino.
Post 28,8 km la Agno kunfluas kun la torento Restena formante la riveron Guá, kiu fine iĝas alfluanto de la rivero Brenta.
Victor Lebrun
Victor Anatolevič LEBRUN (naskiĝis en 1882 en Parizo; mortis komence de septembro 1979 en Le Puy-Sainte-Réparade, Francio) estis franca esperantisto kaj iama sekretario de Leo Tolstoj. Gvidis lian vivon la pensoj de Tolstoj kaj de Henry George kaj la ĝorĝistoj kiujn li penis efektivigi.
Infanaĝo en Uzbekio
La patro de Victor estis inĝeniero diplomita de Franca Politeknika Lernejo kaj sendita de franca firmao en Rusion por konstrui fervojojn. Naskiĝinte en Francio, Victor Lebrun translokiĝis en sia 5a jaro kun sia patrino al Karakul ( Uzbekio), ĉe rivero Zeravŝano enfluanta en Amudarjo. Lia patro tiam estis estro de la sekcio de Transkaspia fervojo. Dume Victor ne vizitis lernejon kaj lernadis tre libere el la granda «libro de la vivo»: la patro aĉetis por li azenon kaj dungis buĥaranon por varti lin, sed li fakte eskapis de la atento de tiu homo kaj tre libere esploris la ĉirkaŭaĵon laŭ sia deziro. Lebrun priskribas tiun regionon kiel apenaŭ tuŝita de eŭropa influo. Rusio estis ĵus konkerinta ĝin. Li trovis la regionon konservinta siajn mahometanajn tradiciojn: neniu alkoholo estis trovebla; neniu ŝtelo estis timinda: en moskeoj tage kaj nokte neŝlositaj troviĝis tre multekostaj tapiŝoj. Lebrun priskribas ankaŭ tiun regionon kiel tre fruktodonan kaj malkaran: oni tie povis akiri agrikulturajn produktojn kontraŭ tre malgrandaj monsumoj.
La familio abonis diversajn franclingvajn kaj ruslingvajn revuojn kaj akiris multajn librojn. La patro dungis sekretarion Vladimir Vladimirido Iskandeberk-Bulgarin el Bialistoko al kiu la patrino diktis franclingve kaj kiu instruis al Victor po du horoj ĉiutage. Tiel la juna Victor ege legadis dulingve kaj ekkonis aŭtorojn kiaj Victor Hugo kaj Jules Verne kies verkoj aperis feliotene en gazetoj. Tamen la patro volis ke li ekvizitu lernejon en Tbiliso sed kiam li tien alvojaĝis li estis haltigita pro kvaranteno starigita pro ĥolera epidemio.
Junaĝo en Vladivostoko
En 1896 la transkaspia fervojo estis preskaŭ finita kaj la patro de Victor estis sendita al Vladivostoko kie li estris la konstruadon de la Manĉuriaj fervojoj. Victor ekvizitis gimnazion en Vladivostoko. Li ribelis kontraŭ la disĉiplino kaj la mallibereco pri kiuj li ne kutimis kaj kontraŭ la instruado kiun li tie ricevis ĉar li konsideris ĝin stultiga. En 1899 forpasis la patro. Ĝuste tiam Victor eklegegis la verkaron de Tolstoj kiun li ekkonsideris kiel anstataŭanta spirita patro. Victor povis eĉ legi kelkajn malpermesitajn verkojn presitajn en Ĝenevo kiujn li kontrabande ricevis tra Japanio. Li aplombis skribi al la admirata aŭtoro longan leteron. Tolstoj respondis al Victor kaj komenciĝis korespondado kaj tre profunda amika rilato.
Renkontiĝo kun Tolstoj
En 1900 Victor kun sia patrino veturis al Moskvo kaj Victor vizitis Tolstojon unuan fojon en lia bieno en Jasnaja Polana. Tolstoj konatigis al Victor multajn el siaj amikoj kaj disĉiploj: Mario Aleksandridino Ŝmit (1843-1911 nobelino kiu forlasis luksan vivmanieron por labori kiel kamparanino laŭ la principoj de «la Majstro»), Doktoro Duŝan Petroviĉ Makovickij, Sergej Dimitrieviĉ Nikolaev tradukinto de la verkoj de Henry George al la rusa, kaj gvidanto de ĝorĝista klubo, kaj multaj aliaj. Tolstoj tiam estis granda pensulo alte konsiderata pro sia kritiko de la socio, kaj kies verkoj suferis por cara cenzuro. Nikolaev konsilis al Victor sian metodon por lerni lingvojn: neniu lernolibro, memstara studado helpe de bona vortarego kaj gramatiko kaj tuja ektradukado per tri kajeroj: la 1a por laŭvorta traduko, la 2a por polurita traduko, la 3a por enskribi la vortojn serĉitajn el la vortaro. Vortaraj artikoloj estu atente legitaj ĝisfine.
Victor mallonge restadis ĉe doktoro Makovickij en Jilina ĉe Karpatoj en tiama norda Hungario (Aŭstra Imperio); tie li renkontis la profesoron Masaryk, estontan prezidanton de Ĉehoslovakio. Lia patrino tiam ekloĝis en Mikolajivo en Ĥersona gubernio (tiam suda Rusio, nun Ukraino). Tie Victor metilernis lignaĵiste.
Por provi realigi sian idealon Victor dungiĝis en farmbieno en Kartvelio kie li lernis la kamparajn laborojn dum tri jaroj, interalie abelbredadon. En 1906 li fariĝis la unua dungita persona sekretario de Tolstoj. Antaŭe Tolstoj ĉiam estis helpata nur de volontuloj, siaj filinoj kaj «disĉiploj». Victor ĉiutage laboris por Tolstoj respondante la multajn leterojn ricevitajn de la «Majstro» kaj prizorgante presotaĵojn.
Victor akiris bienon en Gelendĵik (, Ĉerkesio) tie forhakis arbojn konstruis domon kaj kulturis legomojn kaj cerealojn sur tre produktiva tereno. Li tiam rilatis kun aliaj homoj kiuj provis vivi laŭ la principoj de Tolstoj kaj Henry George (la tiel nomataj «ĝorĝistoj»).
En 1927 Lebrun migris al Francio kaj tie restadis ĝis la fino de sia longa vivo. Laŭ instrukcio de Tolstoj Lebrun lernis Esperanton, kaj poste li verkis en la Internacia Lingvo siajn memorlibrojn pri la verkisto, kies manuskripto troviĝas en la Kolekto por Planlingvoj de la Aŭstria Nacia Biblioteko, Vieno. En 1977 Tyburcjusz Tyblewski kaj Lina Gabrielli vizitis lin kaj promesis ke li vidos aperi en Esperanto lia verko pri Tolstoj. Ĝi fakte estis eldonita en 1978.
Verkoj
Victor Lebrun verkis libron pri siaj spertoj ligitaj al Tolstoj trilingve (france, ruse kaj Esperante). Laŭ instigo de Tyburcjusz Tyblewski kiu pretigis polan tradukon, la verkistino kaj eldonistino Lina Gabrielli aperigis la Esperantan version en 1978. Ekzsitas ankaŭ anglalingva versio.
Sándor Lestyán
LESTYÁN Sándor (pro. leŝtja:n) estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Nagykároly la 1-an de februaro 1896 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de novembro 1956. Li estis la edzo de aktorino Franciska Gaál.
Biografio
Sándor Lestyán debutis post la Unua mondmilito en la gazetoj Az Est, Pesti Napló, kaj de 1925 ĝis 1928 li estis kunlaboranto de la gazeto Az Újság, de 1933 ĝis 1944 li redaktis la gazeton Friss Újság. Post 1945 li estis kunlaboranto de la gazeto Szabadság. De 1945 ĝis 1947 li estis responsredaktoro de revuo Budapest, inter 1949 – 50 ĉefredaktoro de la Friss Újság.
Kirchheim an der Weinstraße
Kirchheim an der Weinstraße - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
13358 Revelle
13358 Revelle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Grésaley (stacidomo)
Grésaley estas fervoja stacidomo en Echallens, Svislando.
13358 Revelle
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona sciencisto Douglas ReVelle (1945–2010) de la Nacia Laboratorio Los Alamos. Li estis bone konata pro sia pionira teoria laboro pri fiziko kaj astronomio de la meteoroj bazita sur teoriaj aerodinamiko kaj akustiko de la meteoroj kaj en la interpreto de infrasonaj onservoj de meteoroj.
Reynolds Building
La Reynolds Building estas 96 m alta artdekora nuboskrapulo en 51 Oriento 4a Strato en Winston-Salem, Kantono Forsyth, Norda Karolino, Usono, kun 29,171.2 m² da spaco. Ĝi estis kompletigita en 1929 kaj havas 21 etaĝojn. Dum multo de sia historio la konstruaĵo servis kiel sidejo de la tabakentrepreno R. J. Reynolds Tobacco Company. Post vendo al PMC Property Group en 2014, la konstruaĵo trairis ĉirkaŭ 60 milionojn da dolaroj en plinovigo. En marto 2016, The Residences @ the R.J. Reynolds Building, apartementoj en la 11 pintaj etaĝoj, malfermiĝis. La unuaj ses etaĝoj malfermiĝis kiel Hotelo Kimpton Cardinal en aprilo. Katharine Brasserie & Bar, nome restoracio nomita laŭ Katharine Smith Reynolds, sekvis en majo.
Karlo Felikso de Savojo
Karlo Felikso de Savojo naskiĝis en la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj, Torino, je la 6-a de aprilo 1765 kaj mortis ankaŭ en Torino je la 27-a de aprilo 1831. Lia kompleta nomo en la itala lingvo estas Carlo Felice Giuseppe Maria.
Li fariĝis grafo de Karmanjolo (Carmagnol/Carmagnola 1785-1796), markizo de Suzo (Suze/Suza 1796), duko de Ĝenovo (1815), vic-reĝo de Sardio (1796-1802 kaj 1814-1821), 6-a reĝo de Sardio kaj duko de Savojo (1821-1831).
Je la 6-a de aprilo 1807 li edziĝis en Palermo kun princino Maria-Terezo de Burbono-Du Sicilioj (1779-1849), kiu estis la filino de la reĝo Ferdinando la 1-a de la "Du Sicilioj" (1751-1821) kaj de Maria-Karolino de Aŭstrio (1752-1814). Ilia geedziĝo restis seninfana.
Li estis en Modeno kiam abdikis lia frato kaj 5-a reĝo de Sardio Viktoro Emanuelo la 1-a, kaj tuj oponis la liberalajn decidojn de la regento (1821-1824) Karlo Alberto (1798-1849). Kiam li ekregis en 1824 li montriĝis malliberala reakciulo kaj ĝismorte fidela aliancito de Aŭstrio.
Li nomumis kiel ministron pri enlandaj aferoj la severan kaj konservativan savojanon Roget de Cholet, kiun li lasis libere agi ĉar li ne volis esti "reĝo turmentata"... Piemonton li malestime taksis tro liberala, kaj preferis favori la periferiajn provincojn, aparte tiujn de Nico, Ĝenovo kaj Savojo. Li tre ŝatis muzikon kaj belartojn, kaj kreis la Egiptan Muzeon de Torino.
Li mortis seninfana en 1831 kaj estis entombigita kun lia edzino en la Abatejo Hautecombe. Sekve lia fora kuzo Karlo Alberto de Savojo-Karinjano (Savoie-Carignan) heredis la Domestrecon de Savojo.
Monaĥejo Oŝki
La Monaĥejo Oŝki, estas tre grava kartvela   arkitektura monumento konstruita inter la jaroj 960 kaj 970 de la 10-a jarcento, monaĥeja centro de la antikva teritorio Tao-Klartjeti. Ĝi troviĝas en la altaĵo de la maldekstra bordo de la rivero Tortumi, en la vilaĝo Ĉemliamaĉo, nordoriente de Turkio, en la provinco Tao. Ĝi estas la unua el la kvar grandaj katedraloj (kune kun Svetitsĥoveli, Bagrati kaj Alaverdi)''.
NGC 567
NGC 567 (aliaj indikoj — PGC 5402, MCG -2-4-53, NPM1G -10.0054) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Győző Szebehely
Győző Szebehely [djOzO sebehej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szebehely Győző estis hungara inĝeniero, usona astronomo. Liaj nomvariantoj estis Szebehely (Szebehelyi) Viktor (Victor).
Győző Szebehely naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Teksaso en Aŭstino.
Biografio
Győző Szebehely frekventis cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1944, sed li lernis ankaŭ matematikon kaj fizikon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post siaj studoj li helpis la instruadon en la teknikuniversitato, kie li doktoriĝis en 1946. En la sekva jaro li rifuĝis al Usono pro la proksimiĝanta socialismo. Li instruis en Universitato de Virginio inter 1947 kaj 1952, poste 5 jarojn en Universitato de Maryland kaj Universitato George Washington, inter 1962-1968 en Universitato Yale, fine en Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino. Ekde la 1950-aj jaroj li vizitis Hungarion, post jardekoj li havis eĉ komunan laboron en la universitato. En 1954 li ricevis usonan ŝtatanecon. Ekde 1957 li partoprenis en la spacoprogramo (ĉefe en Projekto Apollo). Li dufoje edziĝis kaj eksedziĝis, resume li havis filinon.
Vicprezidanto
Vicprezidanto estas anstataŭanto de prezidento, reprezentanto de la ŝtato en la politiko. Li/ŝi havas reprezentajn taskojn kaj okaze de morto aŭ retiriĝo de la aktuala prezidento, li/ŝi transprenas provizore la prezidentan funkcion.
La vicprezidanto povas esti elektita kun la prezidento dum rektaj elektoj aŭ en parlamento tra la elektitaj parlamentanoj. En multaj landoj, la posteno de vicprezidanto ne ekzistas.
Usono
La vicprezidanto okaze de morto de la prezidanto iĝas aŭtomate nova prezidento ĝis fino de la elektoperiodo. Li/ŝi estas elektita samtempe, kune kun la prezidento. Se li/ŝi abdikas, mortas ktp., la prezidento proponas novan vicprezidanton en interkonsento kun la usona senato.
Argentino
Ĝia elekto okazas kun la prezidanto, kiun li anstataŭas same kiel en Usono ĝis fino de la elektoperiodo (okaze de morto, abdiko, ktp.).
La vicprezidento estas same prezidanto de la argentina senato. Okaze de ties abdiko, la funkcion plenigas provizora prezidento de senato (Presidente Provisorio del Senado). Tiu lasta iĝas eĉ prezidento, se prezidento kaj vicprezidento same abdikas. Tio okazis en 2001, kiam abdikis prezidento Fernando de la Rúa kaj vicprezidento Carlos Alvarez (jam en oktobro de 2000). Tiam iĝis la prezidento Ramón Puerta, provizora prezidento de la senato.
Rusio
En Rusio, la funkcio ekzistis ĝis oktobro 1993, kiam la vicprezidanto Aleksandro Ruckoj volis puĉon. Ekde tiam, la prezidenton anstataŭas ĉefministro.
La vicprezidanto estas anstataŭanto de prezidanto, en ekonomio, institutoj ktp.
Sudkoreio
En Sudkoreio, la funkcio ekzistis ĝis 1948 ĝis april 1960, Rezigno la prezidanto Syngman Rhee.
Johann Ludwig Böhner
Johann Ludwig BÖHNER (naskiĝinta en la 8-a de januaro 1787 en Töttelstädt, mortinta la 28-an de marto 1860 en Gotha) estis germana komponisto.
Vivo
Li migris tra tuta Germanujo seniluziiĝinte pri la rifuzo de la verkoj fare de eldonistoj. La kolegoj, i.a. Robert Schumann daŭre admiris lin sed kelkaj primokis lin pro ridinda sinprezento kies kaŭzo estis la kreskanta malforto spirita. Schumann unuafoje asertis ke Böhner estus la idolo por la figuro de la orkestrestro Kreisler ĉe E.T.A. Hoffmann, sed tio ne estas vera.
Graveco
Kiel pianisto Böhner furoris pro siaj improvizadoj. En la verkoj faritaj antaŭ la 1830-a jaro aparte bone ekkoneblas lia genieco, antaŭ ĉio en la pianokoncertoj op. 7 (1814), op. 8 (1814I kaj op. 11 (1816). La forme tute libera koncerto Concert en Fantaisie (op. 13, 1815) eĉ anticipas per sia granda orkestra recitativo la komponajn ideojn de la 9-a sinfonio de Ludwig van Beethoven. Ĉe la Nikolao-kirko troviĝas memorŝtono por la komponisto.
Breboja
Breboja (Бребоя) estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Raĥiv, en municipo de Bogdan.
Tri satiroj
Tri satiroj (en kovrilpaĝo arte 3 Satiroj) estas rakontaro publikigita en Esperanto en 1957 en Ljubljano, Slovenio, tiama Jugoslavio. Ĝi enhavas kvar tekstoj, nome po unu el Radoje Domanoviĉ kaj el Fran Milčinski kaj du el Branko Ĉopiĉ. Ĉiuj kongruas kun la klasiga nomigo satiro.
Eksteraj ligiloj
Kompleta teksto de Meditado de ordinara bovo serba
Jorge Álvares
Esplorkariero
En majo de 1513 Álvares navigis kun la kapitano de la Portugala Malajzio nome Rui de Brito Patalim per ĵonko de Bago. La ekspedicio estis akompanata de aliaj kvin ĵonkoj. Álvares mem estis akompanata de aliaj du portugalaj maristoj.
Álvares establis la unuan kontakton en Azio en Gŭangdongo, en la sudo de Ĉinio, en majo 1513. Elŝipiĝinta, li starigis padrão (monoliton) honore al la reĝo de Portugalio, kie li estis elŝipiĝintaj sur la insulo Lintin, en la estuaro de la Perlorivero. Bazite sur la informaro el sia kapitano, ili havis esperon povi komerci. Tuj poste, Afonso de Albuquerque, vicreĝo de la ŝtato Hindio sendis Rafael Perestrello —kuzo de Kristoforo Kolumbo— por klopodi komercajn rilatojn kun ĉinoj. En ŝipo kiu eliris el Malako, Rafael elŝipiĝis sur la marbordoj de la sudo de Gŭangdongo poste, tiun saman jaron 1513, nome la unua portugalo kiu fakte elŝipiĝis sur la marbordo de la kontinenta Ĉinio.
Kappel SO
Kappel estas komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,923 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kappel situas en la ebenaĵo de Dünnern ĉe la suda bordo de la rivero. La komunumo praktike kunkreskis kun Hägendorf aliflanke de Dünnern. En nordoriento de la komunumo situas la montoĉeno Born kun alteco de 720 m s.m., kiu disigas la ebenaĵon de Dünnern de la valo de Aro. Sur la okcidenta ŝultro de Born tronas de malproksime videble la kapelo de Kappel, kiu kvazaŭ estas la rekonilo de la komunumo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kappel datiĝas el la jaro 1260 kiel Capella. Dum mezepoko la Monaĥejo Sankt Urban posedis diversajn bienojn en Kappel, kiu apartenis al la froburga distrikto Fridau. Fridau estis en la jaro 1415 konkerita de Berno kaj Soloturno. Kadre de la divido de la Grafejo Buĥsgovio Kappel kune kun la distrikto Fridau fariĝis parto de Soloturno.
Veronika (Punta Indio)
Veronika estas urbeto en la provinco de Bonaero, en Argentino. Ĝi estas la ĉefurbo de la municipo de Punta Indio.
Historio
La urbeto estis kreskata en la 18-a de marto de 1915 ĉe la teroj donataj pro Martín Tornquist, kaj eknomitis kiel via edzino, Verónica Bernal.
Unu jaro antaŭ, en la 1-a de januaro de 1914, la trajno havis atingi al la Veronika ekde La Plata urbo.
En 1925 estis konstruata la Aerobazo Punta Indio de la Mararmeo, al ekde la centro de la urbeto.
Distancoj
Veronika estas je de Bonaero, je  de la provinca ĉefurbo La Plata kaj je  de la Plata-Rivero. Per Aŭto, oni iri pro la Aŭtostrado Bonaero - La Plata kaj poste pro la ĉefvojo 36.