cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nigrakola longvosta fazano
El la kvin specioj de longvostaj fazanoj la Nigrakola estas la plej bela kaj granda arbara fazano. Ĝi longas ĝis 90 cm kaj pezas 1 kg. Ĝian tutan korpon kovras kaŝtanbruna plumaro. Ĝia kapo estas grizbruna, la haŭto ĉirkaŭ la okuloj estas nuda kaj malhelruĝa, la irisoj brunecoranĝaj, la beko flaveca, la gorĝo kaj kolo metalecbluaj al nigrecaj; la supraj dorso kaj brusto surhavas koloron de kupra sulfido, la malsupra dorso, lumbo, supraj kovraj plumoj de la longa vosto kaj la malsupra brusto estas nigrecbrunaj, kun sablokoloraj kaj brunblankaj makuletoj; ambaŭ ŝultroj surhavas larĝajn blankajn makulojn, la flugiloj estas malhelbrunaj, ankaŭ kun blankaj makuloj, la ventro brunruĝa kaj la malsupraj kovraj plumoj de la vosto nigraj. La vosto estas sufiĉe longa, je ĉ. 50 cm, grizkolora kun transversaj strioj nigraj kaj brunaj, kiuj estas alterne vicigitaj, la eksteraj vostoplumoj sin prezentas plejparte kaŝtanaj. La femala birdo havas korpan plumaron de kaŝtanbruna koloro, ŝia verto estas flavbruna, la supra korpo estas kun nigraj transversaj strioj kaj la supra dorso kun lancoformaj blankaj makuloj. Ŝia gorĝo estas blankeca, la ventro sablokolora kaj la vosto blankapinta.
Tiuj orientalisaj birdoj loĝas sur vastaj herbejoj aŭ en maldensaj arbaroj de pinoj kaj kverkoj sur rokoriĉaj montodeklivoj 1,000-3,000 m. super la marnivelo. Ili ofte vagadas pare aŭ grupe por serĉi manĝaĵojn. Ili flugas malalte kaj malrapide.
La dieto konsistas ĉefe el vegetala materialo. Manĝas glanojn, berojn, semojn, arbajn radikojn, junajn foliojn kaj ankaŭ vermojn, araneojn kaj aliajn insektojn. Ili malofte krias kaj la obtuza krio estas apenaŭ aŭdebla, tial oni nomas la birdon muta koko.
Aprilo kaj majo estas ilia pariĝa tempo. Ili ne konstruas neston kaj la birdinoj demetas ovojn en natura terkavo aŭ kaverneto, kie amasiĝas velkintaj folioj, bastonetoj, plumoj aŭ sekaj herboj. Ĝenerale, ili kovas ĉiufoje 6-8 ovojn, sed foje eĉ 3 al 12, kiuj similas al kokaj ovoj sed estas iom malpli grandaj, kun koloroj blanka aŭ malhelflava.
La birdoj estas tre malmultaj kaj la plumoj tre belaj, ĝuste pro tio oni devas bone protekti ilin. Ĝis nun ili neniam montriĝis en ĉinaj zooj.
Pro pliiĝanta habitatoperdo, fragmentata populacio kaj troa ĉasado por manĝo, la Nigrakola longvosta fazano estas konsiderata kiel preskaŭ minacata ĉe la Ruĝa Listo de IUCN de minacataj specioj. Ĝi estas listita en Apendico I (1) de CITES.
Insulo Ducie
La Insulo Ducie estas neloĝata atolo en la Pitkarna Insularo, nome Brita transmara teritorio en la Pacifika Oceano. Ĝi kuŝas je 470 km oriente de la Pitkarninsulo kaj havas totalan areon de 4 km², kio inkludas la internan lagunon. Ĝi estas 2 km longa, mezure nordoriente al sudokcidento, kaj ĉirkaŭ 1.6 km larĝa. La insulo estas komponita de kvar insuletoj: nome Acadia, Pandora, Westward kaj Edwards.
Ducie estis malkovrita en 1606 de Pedro Fernandes de Queirós, kiu nomigis ĝin Luna Puesta (subirinta luno), kaj remalkovrita de Edward Edwards, kapitano de la brita ŝipo Pandora, kiu estis sendita en 1790 por kapti la ribelintojn de la ŝipo Bounty. Li renomigis la insulon Ducie honore de Francis Reynolds-Moreton, 3-a Barono Ducie. En 1867 ĝi estis postulita de Usono laŭ la leĝo pri guaninsuloj de 1856, sed Granda Biritio aneksiigis ĝin je la 19-a de decembro 1902 kiel parto de la Pitkarnoj. Pro ties neatingeblo kaj distanco el Pitkarninsulo, Ducie estas rare vizitata nuntempe.
Preĝejo Stefano la 1-a (Szentkirályszabadja)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Szentkirályszabadja.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola apud la tombejo. La fasado estas simetria, la kvadrata turo reliefas kaj altiĝas meze. La enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas piramido. La turo kaj la navo havas apogpilierojn. La absido estas duonronda. Sakristio kaj kripto aliĝas al la navo.
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
La Rochepot
La Rochepot estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon La Rochepot kaj la vilaĝetojn Bel-Air kaj Les Louchardes.
Historio
En 1970 ĉe Bel-Air estis filmata sceno de la filmo le cercle rouge. Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉdonon en 2004, kaj 0 voĉdonon en 2009, kaj 0 voĉdonon en 2014.
Vidindaĵoj
La kastelo de la mezepoko estis rekonstruita per la filo de la prezidento Sadi Carnot.
Romanika preĝejo enhavas kapitelojn.
Danielo la 1-a de Moskvo
Danielo Aleksandroviĉ (Даниил Александрович; naskiĝis en 1261, mortis ) estis plej juna ido de princo Aleksandro Nevskij, princo de Moskvo (1263 — 1303), rusa sanktulo (sanktuligita en 1791). Patro de Georgo la 3-a de Moskvo kaj Ivano la 1-a. De Danielo komenciĝis konstanta moskva princa idarobranĉo.
Vivo
Danielo naskiĝis en novembro aŭ decembro de 1261. Li ricevis nomon de sanktulo Danielo (kolonsanktulo). Danielo senpatriĝis estante 2-jaraĝa; laŭ antaŭmorta decido de princo Aleksandro li ekposedis Moskvon (tiam ĝi estis eta urbo en Vladimir-Suzdala princlando) kaj etan apudan teritorion. Ne povinte regadi pro infaneco Danielo ĝis 1272 estis edukita ĉe sia patrofrato Jaroslav en Rostov, poste venis al Moskvo.
Neoterikoj
Kvankam la poemoj de la neoterikoj ŝajnas temi pri bagatelaĵoj, oni tamen vidis, kaj ankoraŭ vidas ilin, kiel subtilajn kaj lertajn verkojn.
29737 Norihiro
29737 Norihiro estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Neoterikoj
Grekaj neoterikoj
La plej famaj grekaj neoterikoj estis la Aleksandriaj grekoj, Kalimako, kiu verkis multajn epigramojn, kaj Teokrito, bukolika (paŝtisma) poeto el Sicilio.
29737 Norihiro
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana basbalisto Norihiro Nakamura (japane : 中村紀洋, Nakamura Norihiro) naskiĝinta en gubernio Osaka, ludanto ĉe la Osaka Kintetsu Buffaloes de 1992. Li estas bone konata pro sia potenca svinga bato. Nakamura gajnis la titolon de la Pacifika Liga hejmkuro en 2000, kaj la titolon de enbatitkuro en 2000 kaj 2001.
Neoterikoj
Latinaj neoterikoj
Influitaj de la grekaj neoterikoj, la latinaj neoterikoj aŭ "poetae novi" (novaj poetoj, skribantaj dum la 1-a jarcento a.K.) malakceptis tradiciajn sociajn kaj literaturajn normojn. Ilian poezion karakterizas konciza konstruado, ludema uzado de ĝenro, vortludado, kaj kompleksaj aludoj. La plej grava pluvivanta latina neoteriko estas Katulo. La moderna versio de liaj verkoj estas derivata de unusola kodekso, kiu aperis en la 14-a jarcento en lia hejma vilaĝo Verona, sed jam estas perdita. Lia poezo ekzemplas la elegantan vortuzon, metron kaj sonon, pri kiu la neoterikoj strebis, kaj balancas ĝin kun la egale grava aluda elemento de ilia stilo.
Latinaj poetoj, kiujn oni normale klasifikas kiel neoterikoj, estas Katulo kaj liaj samtempanoj Helvius Cinna, Publius Valerius Cato, Marcus Furius Bibaculus, Quintus Cornificius, ktp. Iuj neoterikaj stilaj trajtoj povas esti vidataj ankaŭ en la verkoj de Virgilio, kiu apartenis al unu generacio post la poetae novi. Ili foje estis subjektoj de la malestimo de pli maljunaj, pli tradicie pensantaj romianoj kiel Kikero.
Ĝenerala Roma Kalendaro
Aldonante al tiu ĝenerala kalendaro celebrojn de loka intereso, oni formas unuopajn romaritajn liturgiajn kalendaroj por landoj, diocezoj kaj religiaj ordenoj. Tiel ekzistas, krom la ĝenerala roma kalendaro, ankaŭ aparta aŭ loka roma kalendaro, kiu validas nur por la roma diocezo.
Tiuj liturgiaj kalendaroj, la ĝenerala kaj la apartaj, por la roma rito povas mencii nur relative tre malmultajn sanktulojn. Por la ege pligranda listo de sanktuloj agnoskitaj de la katolika eklezio, oni konsultu la libron Martyrologium Romanum.
Klarigoj
La Ĝenerala Roma Kalendaro konsistas el du partoj:
Sanktulo povas esti karakterizita kiel:
Variaj tagoj
Tiu ĉi listo samtempe donas superrigardon pri la liturgia Jaro.
Joseph Jakob Fürstaller
Joseph Jakob FÜRSTALLER (naskiĝinta en la 21-a de januaro 1730 en Saalfelden-Gerling, mortinta en la 14-a de aprilo 1775 en Bramberg am Wildkogel) estis salcburgia sakristiisto, instruisto kaj geografo.
Junaj jaroj
De sia patro, kiu estis sakristiulo, Fürstaller lernis skribi, legi kaj religiajn fundamentojn. Jam kiel infano li amatore metiadas pri lignaj kaj feraj horloĝaĵoj. Trejnatu li je ĉarpentistumado. Ĉar li ne ŝatis tiun ĉi metion li iris, subtenate de la paroĥestro de Kaprun (Distrikto Zell am See), al la gimnazio al Salcburgo. Tie oni konstatis "trean malinteligencon" kaj "mezan diligentecon". Tiaj taksoj faris ke la junulo fuĝis kun aventurulo Italujon (Napolon kaj Romon). Post 3 jaroj li revenis al Kaprun, kie li iĝis posteulo de la patro kiel sakristiano. Li komencis burĝan vivon kaj edzinigis Gertrud Häusl. Ili havis 8 infanojn.
La kartografo
Baldaŭ li iĝis instruisto en Kaprun kaj poste en Bramberg. Kiel sakristiano li havis multon da tempo kaj aŭtodidakte (matematiko, mekaniko, astronomio, kartografio) li fariĝis scienculo. Sekve ankaŭ la ĉefepiskopo salcburga Schrattenbach komisiis lin fari mapojn por ĉiuj distriktoj en Salcburgio.
La terglobuso
Kreitis atlaso pri Salcburgio 34 paĝojn dika, Granda mapo de la princĉepepiskopujo kaj pluraj aliaj mapoj de salcburgiaj tribunaldistriktoj. La majstroverko de Fürstaller faritis en la 1766-a jaro: granda globuso kiu poste starigitis en la aŭlo de la Universitato de Salcburgo. Por ĝi paĝis la arkiepiskopo 250 guldenojn kaj pension por Fürstaller. Laŭ informoj de Franz Michael Vierthaler donacis Schrattenbach la atlason al sia vojarkitekto Johann Elias von Geyer kaj la globuson al la universitato. Ĝi baldaŭ kovritis per polvo kaj la menciita atlaso post la morto de Geyer aŭkcie venditis en 1791. Akiris lin la Kortega konsilisto Joachim Ferdinand von Schidenhofen por 7.80 guldenoj.
Poste perdiĝis la spuroj de tiu ĉi verkoj dum la militoj kontraŭ Napoleono Bonaparte. La samo validas por la Granda ĝenerala mapo de Salcburgio kiu post 1802 ne plu viditis ("Große Generalkarte des Erzstiftes Salzburg", loko: Geheime Hofkanzlei).
Frape estas ke Fürstaller markis la vilaĝon Bramberg surglobuse tiom granda kiom grandurboj de la mondo. Krome li fikcie setligis la loĝantojn ĉirkaŭ Salcburgo en la Granda Oceano (sude de Terra Incognita Borrealis).
Malfruaj jaroj
Ĉar Fürstaller pli interesiĝis pri kartografio ol pri instruado li helpitis fare de kolego. Tiel Fürstaller nomitis la Peter Anich de Salcburgio. Pro siaj hobioj li malriĉiĝis kaj mortis tute povra. La mondonintoj kompatis la vidvinon kaj la 7 ankoraŭ vivantajn infanojn kaj rezignis pri siaj postuloj. En Salcburgo (urbokvartalo Parsch) nomitis la strateto Fürstallergasse por li.
Sisu (koncepto)
Sisu estas tipa finna termino kiu signifas ion en la senco de "obstino, persisto, fera volo por fini certan, ofte longdaŭran taskon".
Meleagro (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Meleagro (el la greka Μελέαγρος) estis filo de Eneo, reĝo de Kalidono (Etolio) kaj fama vit-kulturisto, kvankam kelkaj versioj rakontas ke lia vera patro estis la dio Areso, tial kial la patrino de Meleagro, Alteo (fratino de Ledo) estis partneroj de multaj dioj. Post sia morto, Meleagro ricevis kultadon kiel heroo, ĉefe en templo dediĉita al li en Kalidono.
26934 Jordancotler
26934 Jordancotler estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sisu (koncepto)
Sisu kaj finna identeco
Sisu estas tre grava parto de la nacia identeco de Finnlando. La finna esprimo Sisu, Saŭno & Sibelius metas la koncepton je la sama nivelo kun aliaj finnaj 'ikonoj'. La fakto, ke la vorto ne havas laŭvortan simetraĵon en lingvoj kiel la angla kaj la sveda, rivelas ankaŭ ke ĝi havas iom specialan signifon. Sisu fariĝis relative malfrue konatan koncepton en Finnlando. Dum jarcentoj de superregado de la svedoj, apenaŭ ekzistis ia finna identeco. Tiu identeco malrapide komencis kreski post 1880, kiam la Grandprinclando Finnlando estis aneksita ĉe la rusa Imperio. Post la sendependeco en 1918 kaj la posta enlanda milito daŭrus ĝis la jaro 1939 antaŭ ol la finna popolo denove estis elprovita. Dum la vintra milito la finnoj devis batali kontraŭ Sovetunio kiu sukcesis nur forpreni mallarĝan landpecon de kelkdekaj kilometoj. Ke la Finnoj tiom bone povis rezisti,  atribueblus al ilia sisu. En dua atako kun modifita taktiko devigis ilin al Finnlando en du monatoj, traktato kiu Rusio postulis.
Meleagro (mitologio)
Infanaĝo kaj familio
Nur sep tagojn post lia naskiĝo, la Mojroj, diinoj de la destino, vizitis Meleagron. Kloto asertis ke li estos nobla, Lakeso ke li estos kuraĝa kaj Atropo, kompense, aŭguris ke lia vivo estos por ĉiam ligita al duon-brulinta ligno, do kiam ĝi forbruliĝos, Meleagro forpasos. Tuj post aŭskulti tion, Alteo eltiris la brulintaĵon el fajro, estingis kaj konservis ĝin sub ŝiaj vestaĵoj, ĉe la koro, aŭ en kofro. Pro tio Meleagro sentis sin nevundebla, kio ebligis lin partopreni elstarajn ekspediciojn.
Sisu (koncepto)
La antropologia alproksimiĝo
Ne estas science pruvita ke Finnoj havus superordinaran persiston. Antropologoj atentigas tamen, ke homoj kiuj vivas en malvarma kaj norda areoj kaj dum jarcentoj estis milite regataj de landoj kun malsamaj lingvoj kaj kulturoj, pli ofte ol mezume estis konfrontitaj kun defioj kaj tiucele konstruu la necesan 'sisu'. Tiu teorio estas apogata de la fakto ke la ĉukĉoj, inuita tribo el Rusio, vivis pli-malpli en similaj cirkonstancoj kaj ankaŭ konas propran koncepton por sisu.
Apraksio
Apraksio estas perturbo de planado de intencaj, ordigitaj kaj oportunaj movoj kun normalaj movaj funkcioj kaj sensado, sen paralizo kaj ataksio. Restas ankaŭ interligado de simplaj instrukcioj. Nevolaj movoj povas esti ordigitaj. Ĝi povas aperi en mimiko (apraksio de faciaj muskoloj), parolo (apraksio de parolorganoj), aŭ en gestado kaj uzado de iloj (apraksio de ekstremoj).
26934 Jordancotler
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jordan Saul Cotler, finalisto en 2012 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri fizika kaj kosma sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Glenbrook North High School de Northbrook (Ilinojso).
Apraksio
Ĝi povas esti denaska aŭ akirita. Plejofte ĝia kialo estas lezo de dominanta hemisfero, kiu estas en 95% de dekstramanuloj kaj 70% en maldekstramanuloj la maldekstra. Kialo de lezo estas plejofte apopleksio, sed ĝin povas okazigi ankaŭ cerba tumoro, demenco, alkoholismo, encefalito, aŭ multloka sklerozo. Oni ne devas konfuzi ĝin kun ataksio, afazio, abulio (manko de volo por plenumi movojn) aŭ alloĥirio (stimuloj en unu latero estas sentitaj en alia latero).
La nomo apraksio venas el la antikva greka lingvo (greke: άπραξία, senago).
Simptomoj
Karakteraj estas mallertaj provaj movoj. La malsanuloj ofte ne povas distingi iliajn korpopartojn kaj ilojn. Ekzemple ili provas ilian fingron enŝovi en ŝlosiltruo anstataŭ ŝlosilon, aŭ lavi dentojn per ilia fingro anstataŭ per dentobroso. Refleksaj aŭ kutimaj movoj kiel irado, manpremo, ploro, rido restas normalaj.
Tipoj
Aranĝado de tipoj de apraksio estas diskutitaj. Tiu artikolo traktas pri sistemo de Hugo Liepmann el 1908. Ĉefaj estas motora kaj vida-konstruktiva tipoj. Motoraj apraksioj povas esti ideomotoraj kaj ideatoraj. Motora apraksio aperas post traŭmo de dominanta, vida-konstruktiva post traŭmo de nedominanta hemisfero.
Ideomotora apraksio
Ideomotora, alie ideokinetika apraksio okazas plifoje post traŭmo de dominanta hemisfero. Loko de traŭmo estas asocia mova krusto, ĝiaj ligoj aŭ nervoj inter du hemisferoj.
Gestoj kaj mienoj ne obeas al volo de malsanulo. Li uzas esprimformojn malkorekte, kaj li ne povas imiti movojn. Oni povas tiun plej bone vidi se temas pri pantomimikaj movoj. La malsanulo perseveras, li ripetas movojn plifoje.
Se la traŭmo estas ĉe kunligantaj nervoj inter hemisferoj, apraksio de ekstremaĵoj igas, sed gestoj restas normale. Traŭmato de fronta lobo malhelpas pli mienojn ol movojn de ekstremaĵoj.
Ĝi estas kompensebla per retrokuplo de sensaj informoj kaj plibonigebla per fizioterapio, ergoterapio, en iuj kazoj ankaŭ logopedio estas helpa.
Ideatora apraksio
Ideatora apraksio ekestas post traŭmo de dominanta hemisfero, sed ĝi estas pli rara ol la ideomotora. Loko de traŭmo estas tempora-parietala asocia krusto.
Koncepto de movoj estas perturbita, do la malsanulo ne povas kombini malgrandajn movojn en pli grandaj. Li ne konas celon de la malgrandaj movoj, do li ne povas komenci movon, aŭ li ĉesas la movon. Li ne povas preni ŝlosilon el sakon kaj malfermi fermilon. Ekzemple li enŝovis iun en fermio, poste li komencas serĉi ŝlosilon, sed ne trovas la sakon. Li ofte ne povas fari sian tualeton. En ĉiutaga vivo tiu signifikas severan malhelpon.
Ĝi plibonigas per fizioterepio, ergoterapio kaj logopedio.
Konstruktiva apraksio
Konstruktiva apraksio aperas post traŭmo de nedominanta hemisfero. Loko de traŭmo estas partoj de parietala asocia krusto, kiuj kunligas vidadon kaj movon.
La malsanulo ne povas interpreti kaj kopii simplajn geometrajn formojn.
Apraksio de parolo
Apraksio de parolo estas perturbo de programado de parolmovoj. Plifoje ĝi akompanas afazion, kaj ili estas ne simple apartigeblaj. Aliaj formoj de apraksio povas aligi. Traŭmatoj, apopleksio, sangado, akcidento aŭ operacio.
Ĝi povas esti evolua aŭ akirita. Evolua estas pleje memstara, sen alaj apraksioj. La kialo ne estas mallerto aŭ malforto de parolorganoj. La perturbo estas sekvo de manko de ilia kunordigo kaj perturbo de planado de movo.
Esploroj pri lingvo kaj parolo modelas strukturon de proceso de parolo, se ni mankas metodojn validitajn per scienco por kuracado de apraksio de parolo.
Rekonado
Oni uzas pli kaj pli simplajn movojn. Unue oni nur diras, kiun la ulo devas fari. Se li ne povas tiun, la ekzaminanto montras la movon, kaj li devas imiti ĝin, aŭ dobnas ilon, kiun li uzi devas. La testo TULIA ekzaminas apraksion de manojn kaj brakojn. Ĝi enhavas taskojn kun ne komunikantajn, komunikantajn movojn kaj uzadon de ilojn. Ne komunikanta estas ekzemple: Tuŝu vian nazon per via montra fingro. Uzado de ilo: Montru, kiel oni uzas martelon. Ĝia akurateco kaj valideco estas pli bone ekzaminita ol pli fruaj testoj. Ĝi helpas malkonfuzi bone kaj malbone faritajn movojn, kaj asocii ilon kaj ĝian uzadon. Testoj ne estas samaj kun ĉiutaga vivo, do oni amplifikas testojn kun demandaroj, observadoj kaj intervjuoj.
Kuracado
Kuracado de apraksio estas kompleksa. Ĝi enhavas okupan terapion, fizioterapion, ludan terapion, muzikan terapion kaj logopedion. La malsanuloj mem plibonigas, do oni devus pruvi ĝian neceson. Ili povas iliajn aŭtomatikajn agadojn pli fari, ekzemple iri kaj sporti. Laŭ esploroj ili povas malpli mem prizorgi ol sanuloj.
Laŭ bibliografioj la kuracado estas malpli evolvigita, sed ĝi helpas iome. Unu metodo havas 12 kuntekston, kaj ĝi ekzercigas movojn en tiuj kuntekstoj. Laŭ alia metodo komence la terapeŭto gvidas la malsanulon, insrtuas lin, kaj grade donas gvidadon al malsanulo. Tiuj estas la plej efektivaj, efiko de aliaj ne estas pruvita.
Meleagro (mitologio)
Infanaĝo kaj familio
Li edziĝis al Kleopatro, filino de Idaso kaj Marpeso, kaj havis kun ŝi du gefilojn: Partenopeo (partoprenanto de la ekspedicio de la Sep kontraŭ Tebo) kaj Polidoro, kiu jarojn poste iĝis edzino de Protesilao, batalanto en Trojo. Tamen, laŭ kelkaj versioj, li ankaŭ unuiĝis al Atalanto, post venki ŝin en pied-kurado kun helpo de la diino Ateno, kaj eble estis ŝi la patrino de Partenopeo.
Apraksio
Efiko
Iuj plibonigas multe, aliaj malmulte. En komunikaj perturboj iloj de kompletanta kaj alternativa komunikado povas helpi. Multa de malsanuloj ne povas vivi memstare, kaj devas eviti agojn, en kiuj ili povas lezi mem aŭ aliulojn. Terapioj helpas vivi kun la malsano. La okupa terapio estas pli kompleksa, ĉar apraksio malhelpas ne aŭtomatikajn movojn.
Meleagro (mitologio)
Ĉaso de la Kalidona Apro
Meleagro estis unu el la argonaŭtoj, varbitaj de Jasono por akiri la Oran Felon kiu troviĝis en Kolĉido (Kaŭkazo). Post multaj adventuroj, kie li elstaris pro sia uzado de jet-lancoj, la argonaŭtoj sukcese revenis Grekien. Fakte, oni diris ke ĝuste Meleagro venkis Eeton, reĝo de Kolĉido, per duopa batalo. Malgraŭ sia venko, Meleagro ricevis vundon fare de la sacerdotoj de Areso en Kolĉido, sed Medeo resanigis lin per siaj filtraĵojn. La kalidona heroo venkis ankaŭ la funebrajn ludojn honore al Peliaso kaj ankaŭ tiujn de Akasto, kiun la argonaŭtoj partoprenis survoje hejmen.
Apraksio
Historio
La Angla John Hughlings Jackson enkondukis koncepton de apraksio en 19a jarcento. En komenco de 20a jarcento Hugo Liepmann aranĝis tipojn de apraksio kaj diferencigis formojn konstruktivan kaj motoran, en tiu ideomotoran kaj ideatorajn.
Meleagro (mitologio)
Ĉaso de la Kalidona Apro
Tiu travivaĵo ebligis Meleagron konatiĝi al multaj el la herooj kiuj poste partoprenis, pro amikeco al li, la ĉason de la danĝera Kalidona Apro, ĉefa prodaĵo pro kiu famiĝis Meleagro.
Laŭ ĝi, Eneo sendis Meleagron rekluti heroojn el Grekio por halti la katastrofan agadon de la apro, kiu elradikigis la vitojn, malebligis rikoltadon kaj semadon, kaj timigis la loĝantaron kaj brutaron de la tuta regiono. Eneo ofertis la felon de la besto kiel premio, do la ĉaso iĝis defia konkurso por la partoprenontoj.
Li sukcesis konvinki la plej elstarajn bravulojn el tiu tempo, kaj inter ili, nur unu virinon: Atalanto, al kiu Meleagro enamiĝis. Ŝi havis kialojn por korespondi lin: kiam la ĉevalviroj Hileo kaj Reko klopodis seksperporti Atalanton, Meleagro mortigis ilin kaj savis la ĉasistinon. Poste, kiam Meleagro fine mortigis la apron, li transdonis al ŝi la ĉasajn trofeojn, pro tio ke Atalanto estis la unua kiu sukcesis vundi la monstran beston. Laŭ Paŭzanio, dum historiaj tempoj oni ankoraŭ montradis en Siciono la felon kaj dentegojn de la apro, kaj la ĵet-lancon per kiu Meleagro mortigis ĝin.
Morto de Meleagro
La frato de Meleagro, Tokseo La Ark-pafisto, kaj Pleksipo, frato de Alteo, ĝeniĝis pro tio ke virino ricevis la apran felon, kaj tio generis kveleron (instigita de Artemiso) dum kiu Meleagro mortigis ilin. Li ankaŭ murdis Ifiklon kaj Eŭripilon (filojn de Testio, do onkloj de Meleagro) pro tio, ke ili insultis Atalanton kaj asertis ke ili estis la unuaj kiuj vundis la bestaĉon. Kiam Alteo eksciis pri la morto de siaj fratoj kaj filo fare de Meleagro, ŝi ĵetis la lignaĵon al fajro denove, kaj tio okazigis la morton de la heroo, kiu sentis bruliĝon en sia interno, ĝuste kiel la mojroj aŭguris. Post tio, kaj Alteo kaj Kleopatro pendumis ilin de arbo-branĉo, kvankam kroma rakonto asertas ke la edzino de Meleagro mortis pro malĝojo.
Tamen, Homero priskribas malsaman version. Laŭ li, la disputo komencis pro tio ke Tokseo kaj Pleksipo estis kuretoj, kaj Meleagro batalis inter la kaledonanoj. Ambaŭ popoloj partoprenis la ĉason, kaj estis historiaj malamikoj (fakte, kelkaj verkistoj rakontas ke la vera kialo de la kverelo ne estis la ĉasa trofeo, sed teritoriaj disputoj inter ambaŭ klanoj). Meleagro rifuĝis en Kalidono, do la kuretoj sieĝis tiun urbon laŭ ordonoj de Testio. Estis tiam, kiam Meleagro mortigis la fratojn de Altea, kiu laŭ ĉi tiu versio, furioze alvokis la inferajn gediojn, Hadeso kaj Persefono. Pro timo al ili kaj al la malbeno de sia patrino, Meleagro rifuzis pli batali kaj restis hejme, sed la petegoj kaj de sia edzino kaj de la ceteraj loĝantoj de la urbo, fine konvinkis lin interveni.
La kalidona armeo venkis tiun kuretan, kaj Meleagro mortigis la ceterajn filojn de Testio, sed neniam plu revenis al sia urbo. Laŭ Homero, la Erinioj forprenis lin, sed postaj tradicioj aldonis malsamajn kialojn de lia forpaso: ĝi povis okazi ĝuste dum tiu batalo, fare de Apolono (kiu apogis la kuretojn) aŭ pro la venĝemo de Alteo, kiu ĵetis la duon-brulintan lignon al fajro.
La virinoj kiuj ploradis la forpason de la heroo ricevis punon fare de Artemiso: ŝi metamorfozis ilin en numidojn kaj portis ilin al la insulo Leroso. Nur Gorgo kaj Dejaniro sukcesis konservi ilian homan formon, danke al la ĝustatempa interveno de la dio Dionizo, vera patro de la knabinoj laŭ kelkaj versioj.
Meleagro en Hadeso kaj postaj mencioj
Laŭ la rakonto, la spirito de Meleagro, jam en Hadeso, estis la nura kiu ne forfuĝis de Heraklo kiam tiu heroo vizitis la subteran mondon por kapti la hundon Cerbero. Laŭ Bakilido, li ankoraŭ konservis sian brilan armaĵon, tiel timinda ke Heraklo pretigis sian arkon por defendi sin. Sed tuj poste Meleagro komencis rakonti sian historion, kaj sukcesis kortuŝi Heraklon tiamaniere, ke fine li, kun larmaj okuloj, promesis edziĝi al Dejaniro, la nura fratino de Meleagro kiu restis, needziniĝinte, ĉe la domo de sia patro. Per tio, Heraklo respondis la petegojn de Meleagro, sen scii ke edzino elektita en infero iĝos katastrofa por li.
La rakontoj pri Meleagro multe similas al tiuj, de la skandinava Norna-Gests þáttr. Ili ankaŭ inspiris multajn artistojn. Inter la romianoj, ekzemple, la ĉaso de la Kalidonia Apro estis kutima temo por skulptaĵoj, multfoje sur sarkofagoj, ekzemplo de aktivaj nudaĵoj en tiu arto. En belartoj, Meleagro kutime aperis kiel fortika ĉasisto, kutime kun la kapo de la apro, kun krispaj haroj kaj portante la tipan etolian klamizon.
Francisko el Asizo
Sankta Francisko el Asizo (aŭ de Assisi) (26-a de septembro 1181 – 3-a de oktobro 1226) estas unu el la plej famaj kristanaj sanktuloj kaj la fondinto de la religia ordeno franciskanoj, unu el la ĉefaj ordenoj de katolikismo.
Doktorino
La speciala personeco de Francisko radiis simplecon, humilecon, amon al la Kreinto kaj al homoj, asketismon, popolan piecon kaj ĝojon. Li estas atribuita kredi, ke la naturo mem estas spegulo al Dio. Li lasis profundan impreson, kiu baldaŭ maturiĝis en kolekton de legendoj pri liaj kutimoj kaj spertoj. Aparte ofta estas la antikva kolekto de legendoj "La floretoj de Sankta Francisko". Ĉi tiu kolekto rakontas pri la karaktero de Francisko kaj rilatas al lia laboro kaj la enhavo de liaj rimarkoj pri naturo kaj homoj.
Francisko kreis novan idealon por la figuro de la retiriĝema monaĥo kaj proponis novan koncepton de la monaĥeca vivo: laŭ li la monaĥo devas intermiksiĝi kun la homoj kaj helpi la malfortulojn, la malsanulojn kaj la malriĉulojn kie ajn ili estas. Tiu ĉi principo estis novaĵo inter la koncepto de la monaĥeca vivo, kiuj ĝis lia tempo rezignis pri la principo de solidareco.
Kontraŭe al la principo de apartigo el la mondo, kiu estis la markostampo de la benediktanoj, Francisko asertis ke "la tuta mondo estas mia monaĥejo." Kaj ke la amo al kaj de Dio postulas ne nepre vivon apartigitan de la socio, sed prefere la provizon de asistado al la malfortaj kaj senhavuloj per enmiksiĝo en ĝi. De tio Francisko aboliciis la principon de restado en la monaĥejo. Kune kun siaj studentoj li moviĝis kaj vojaĝis tra Eŭropo kaj la Oriento. Male al la tendenco de la kartuzianaj kaj cistercianaj ordoj establi siajn hejmojn sufiĉe malproksima for de loĝantarcentroj, la franciskanoj funkciigis ene de la grandurboj kaj vivis en la ladurboj situantaj ĉe ĝiaj periferio. Ili disponigis asistadon kaj flegon al senhavuloj kaj malsanuloj. "Pro ĉi tiuj agoj, kelkaj akademiuloj vidas la franciskanojn kiel la unuaj socialhelpantoj en la urba okcidento.
La mondkoncepto de Francisko koncerne la figuron monaĥo, kiu estas feliĉa kaj kontenta pri sia vivo sindediĉanta al helpo de ĉiuj bezonataj, iris kontraŭ la benediktana, kiu apogis pli striktan vivkoncepton. Li vokis siajn anojn por funkcii kiel "la klaŭnoj de Dio" (latine: joculatores Domini) opiniante ke ĝojo alproksimigas la kredanton al sia Dio. Francisko ne konsideris edukadon kiel necesa formiĝo. Al li, ĝi ne alportas la monaĥon pli proksime al sia Dio, sed male povas distancigi inter ili.
La amo de Francisko al la homaro rompis preter la limoj de kristanismo. Li kontraŭbatalis la Krucmilitojn kaj kontraŭstaris al ili la principon de misio kiu diras ke, kristanismo devus esti disvastigita per la vojoj de graco - laŭ la supozo ke Jesuo Kristo ankaŭ elektintus ĉi tiun vojon. Liaj studentoj, kiuj adoptis tiun aliron, investiĝis en misia agado en la islamaj landoj kaj ankaŭ inter la mongoloj. Ili instigis la studon de la orientaj lingvoj, kaj sub ilia influo estis akceptita decido kiu adoptis la gravecon de la studo de la lingvoj ĉe la Eklezia Konferenco en Vieno, okazigita en 1311.
Francis sindetenis de esti rigora kaj pligravigi kun siaj disĉiploj sed ne estis tiel pri la demando de malriĉeco. Inspirite de la Nova Testamento, Francisko predikis absolutan malriĉecon kaj postulis ĝin de siaj disĉiploj kaj kiel individuoj kaj kiel kolektivo. Ili estis malpermesitaj akcepti donacojn preter la ĉiutagaj bezonoj kaj ili vivtenis de la laboro de siaj propraj manoj aŭ la almozoj de la kredantoj. La origina regulo ordonis eligon de la voto de malriĉeco, kiu implicas rezignon al ĉiu ajn posedaĵo ne nur por la unuopuloj, sed ankaŭ por la konventoj, kaj kiuj eltiris vivtenadon el almozo) kaj el laboro apostola aŭ ankaŭ mana. El tiu ĉi mondkoncepto, kiu festas la principon de absoluta malriĉeco, Francisko edziĝis en mistika geedziĝo al "Sinjorino Malriĉeco". Tiel farante, li eternigis ĉi tiun idealon.
Heredo
Francisko, kaj lia ununura karaktero, estas ofte menciita en muziko, literaturo kaj arto. Sanfrancisko, la usona urbo en Kalifornio, estis tiel nomita honore al li. Li mortis la 3-an de oktobro 1226, kaj estis oficiale agnoskita kiel sanktulo de la Eklezio post nur du jaroj (kutime la proceso daŭras jarcentojn).
La festotago de Sankta Francisko estas la. Kardinalo Jorge Mario Bergoglio, elektita papo en 2013, estas la unua papo kun pontifika nomo Francisko, demandite pri la kialo, li respondis, ke li elektis ĉi tiun nomon pro respekto kaj aprezo al la figuro de Sankta Francisko, kiel tiu, kiu vidis la malriĉulojn kaj senhavulojn kaj servis ilin kiel sian helpanton. "Li ŝanĝis historion," li diris.
Francisko estis proklamita ĉefa patrono de Italio, kune kun sankta Katerina el Sieno, la 18-an de junio 1939 de papo Pio la 12-a. La 29-an de novembro 1979, Johano Paŭlo la 2-a kronis Franciskon "la sanktulo, kiu protektas bestojn kaj la medion".
Inter la popolo li estas konata kiel “la malriĉulo el Asizo”. Lian tombon vizitas ĉiujare centoj da pilgrimantoj. Lia urbo iĝis simbolo de paco, ankaŭ ĉar ĝi gastigis kvar grandajn kunvenojn inter la reprezentantoj de la plej gravaj religioj de la mondo, kiujn invitis papo Johano Paŭlo la 2-a en 1986 kaj en 2002, Papo Benedikto la 16-a en 2011 kaj papo Francisko en 2016. Sankta Francisko el Asizo estas unu el la sanktuloj plej popularaj kaj plej respektataj en la tuta mondo. Li havas gravan rolon ankaŭ en la historio de la mezepoka itala literaturo pro sia poemo Kantiko de la kreitaĵoj. En Esperanton ĝin tradukis K. Kalocsay. Honore al sankta Francisko spektaklo pri lia vivo "Francesco" estis ludita en Esperanto dum la IJK 1997 en Asizo.
Memoro
Ĉe enirejo de la Minoritana preĝejo en Vieno (Aŭstrio) staras statuo de Sankta Francisko el Asizo, predikanta al ĉiaspecaj bestoj, kiuj aŭskulteme premiĝis al li.
Piskorovce
Piskorovce (hungare Királyhegy [kirAjhedj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Piskorovce situas sur mildaj deklivoj laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Piszkorócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Királyhegy 153 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Piskorovce 163 homoj, (141 slovakoj, 22 rutenoj).
Preĝejo Sankta Antonio (Nemesgulács)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto sur monteto. En mezo de la fasado malsupre situas la enirejo, la plej supre la kvadrata turo kun bulba pinto altiĝas. La sanktejo estas plurangula. Sur la ekstera muro memortabuloj pri la mondomilitoj estas videblaj.
Kermeso okazas en la 13-an de junio.
Králiky
Králiky (hungare Királyka [kirAjka]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Králiky situas inter montoj, fine de sakovojo. Banská Bystrica troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1773. En 1828 loĝis tie 184 vilaĝanoj en 26 domoj. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis Králike, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. Dum la 20-a jarcento oni minadis karbon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Királyka 412 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zvolena ĵupo, al distrikto de Banská Bystrica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Králiky 528 homoj, (519 slovakoj).
Alf (rivero)
La rivero Alf aŭ Alfbach estas preskaŭ 52 km longa, elmaldekstra alfluanto de la Mozelo en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato
Riverfluo
La fonto de la rivero Alf estas ĉ. 1 km pli norde de la vilaĝo Hörscheid en la Vulkaneifel. De ĝia fonto en la alteco de 549 m super marnivelo la rivero unue fluas suden. La unua vilaĝo sur ĝia vojo estas Darscheid. Poste venas Gillenfeld kaj Strohn. Poste ĝis Bausendorf la rivero forte meandrumas. Ĝi ŝanĝas la direkton kaj fluas orienten kaj trafluas suden de la en Kondelwald situantaj vilaĝoj Kinderbeuern kaj Bengel. Ĉirkaŭ 3,5 km malantaŭ Bengel ĝ subite ŝanĝas la fludirekton al la nordo. Montĉenoj baras la vojon al la Mozelo, kiu nur malproksimas je 500 m. Trafluinte la apudmozelajn montojn la rivereto enfluas en la vilaĝo Alf (distrikto Cochem-Zell) je la alto de 95 m s.m.n. La altecdiferenco de la fonto ĝis la enbuŝiĝo estas 454 m, kiu egalas al averaĝa deklivo de 8,6 %.
Wolkenstein
Wolkenstein havas diversajn signifojn:
La sekretaj arkivoj de la Inkvizicio
La sekretaj arkivoj de la Inkvizicio estas dokumenta filmo kiu prezentas kiel la katolika eklezio, la plej pova de la tero, kreis la Inkvizicion por ataki siajn malamikojn kaj preservi la nediskuteblan aŭtoritatecon de la Papo. Historiistoj, spertuloj kaj ekleziaj ĉefoj opinias pri tiu ĉi afero. Tiu ĉi kun-produktado de pli ol tri milionoj da dolaroj estis filmita en Hispanio, Francio kaj Italio kaj estis produktita kaj reĝisorita de la reĝisoro David Rabinobitch.
La sekretaj arkivoj de la Inkvizicio rakontas historion de epikaj proporcioj, torturo kaj teroro, de batalo pro la homaj rajtoj kaj digno. Bazita ĉe neeldonitaj sekretaj dokumentoj trovitaj en la Eŭropaj Arkivoj inkluzive de Vatikano. La arkivoj de la Inkvizicio malkovras la nekredeblan kaj veran historion de la Katolika Eklezio kiu dum 500 jaroj batalis por resti kiel la sola kaj vera kristana religio en la mondo. Dum pli ol duonjarcento regis danke al la implantado de amasa teror-sistemo. Miloj da personoj estis objekto de sekretaj juĝoj, torturoj kaj punoj. ''
Haynrode
Haynrode estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eichsfeld-Wipperaue, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Pascale Picard
Pascale PICARD estas kebekia verkistino, kompostistino kaj interpretistino el la urbo Kebeko. Ŝia unua albumo, ellasita en 2007, nomiĝas Me, myself and us (Mi, min, nin). Ĝi estis rekordita kun ŝia muzikgrupo, la Pascale Picard Band, kun Mathieu Cantin (gitaro), Philippe Morissette (basa gitaro) kaj Stéphane Rancourt aŭ percussions.
Petrovy kameny
Petrovy kameny (esperante: Ŝtonoj de Petro) estas monto, kiu troviĝas en montaro Hrubý Jeseník en ties subtutaĵo Pradědská hornatina. La trian plej altan monton de Hrubý Jeseník kreas tri grandegaj rokegoj, altaj 7 metroj. La rokoj situas en Silezio en senpera proksimeco de historia landa limo kun Moravio. Petrovy kameny troviĝas en nacia natura rezervejo Praděd en la 1-a zono de Protektata pejzaĝa regiono Jeseníky kaj ili estas parto de katastra teritorio de municipo Malá Morávka en distrikto Bruntál en Moraviasilezia regiono.
Pascale Picard
Kanzonoj
Jen la kanzonoj de la albumo Me, myself and us
Ŝi ankaŭ estis nominita en la kategorio Jara Albumo - anglolingve dum la eldono 2007 de la galao de la ADISQ.
Henri Deterding
Henri Wilhelm August DETERDING (la 19-an de aprilo 1866, Amsterdam - la 4-an de februaro 1939, St Moritz) estis dum multaj jaroj gvidanto de Royal Dutch Petroleum Company kaj poste Royal Dutch/Shell, unu el la plej grandaj naftokompanioj.
Petrovy kameny
Geologio
La monto estas evoluigata de metamorfaj rokaĵoj, precipe de filitoj kaj kvarcitoj.
Henri Deterding
Oni nomis lin "Napoleono de la nafto", Deterding estis respondeca pri evoluigo de cisterna ŝiparo de Royal Dutch por konkuri kun Shell de Marcus Samuel. Li aĉetis naftokampojn en Rusio de la Rothschild-familio en 1911. Deterding helpis en 1935 la naziojn per vendo de nafto je kredito. Pro tio li devis forlasi la entreprenon.
Li estis honore distingita per kavalireco en 1920 pro naftoliveroj pro la aliancanoj dum la unua mondmilito (oficiale pro la plibonigo de la angla-nederlandaj rilatoj).
Petrovy kameny
Geomorfologio kaj pedologio
La motodorso ĉirkaŭ Petrovy kameny kaj Vysoká hole estas plata, sed abrupte ĝi falas precipe en oriento ĝis Sviní žleb kaj en okcidento entranĉas sin en ĝin kanjono de rivero Bílá Opava. La pinta roko de Petrovy kameny estas frosta rokdomo. Relikto post glaciepoko estas pro frosto dividitaj poligonaj grundoj.
Hidrologio
Petrovy kameny situas sur ĉefa eŭropa disakvejo inter Balta kaj Nigra Maro. Sovaĝa Desná forkondukas siajn akvojn en Moravon kaj en Danubon, Bílá Opava ĝis Odro.
Flaŭro kaj faŭno
Petrovy kameny estas el botanika vidpunkto unika loko de eŭropa signifo. Supervivas ĉi tie reliktoj el la glaciepoko - vico da raraj likenoj kaj muskoj, saliko kaj precipe du jesenikaj endemiaj specioj: kampanulo (Campanula gelida) kaj Poa riphaea el specio de poacoj.
Protekto de la naturo
Petrovy kameny estas unu el la plej valoraj botanikaj lokoj en Ĉeĥio. Pro la protektado de endemiaj specioj de kreskaĵoj kaj animaloj estas supreniro sur Petrovy kameny malpermesita. Ĉar ofte okazas al nerespektado de la malpermeso, admistracio de Protektata pejzaĝa regiono Jesenikoj devas certigi gardon de la loko, por ke oni antaŭkuru malfortigon de la populacio de la raraj specioj.
Historio
Dum ĉasado de sorĉistinoj en la 17-a jarcento Petrovy kameny estis markataj kiel okazejo de sorĉistinaj kunflugoj. Laŭ mito Petrovy kameny ricevis sian nomon post juna forĝisto, kiu ĉi tie kaŝis sin kun sia amkunulino, la filino de administranto de sovineca senjorujo, kiam li estis fuĝanta antaŭ ŝia patro.
Plantu-por-nia-planedo
Plantu por nia planedo, angle Plant-for-the-Planet, estas lernejana movado, kiu celas krei ĉe infanoj kaj plenkreskuloj konscion pri la klimata ŝanĝo kaj pri tutmonda justeco. Ĝi celas aktive kontraŭbatali la klimatan ŝanĝon per plantado de arboj. La movadon iniciatis en 2007 Felix Finkbeiner (tiam naŭjara lernanto) kun subteno de lia patro Frithjof Finkbeiner (unu el la iniciatintoj de la movado Tutmonda Marshall-Plano) en suda Germanio. La unua arbo plantiĝis la 28-an de marto 2007. En novembro 2016, la nombro de la plantitaj arboj jam atingis 14,2 miliardojn.
Provinco Quảng Nam
Quảng Nam estas provinco de Vjetnamio. En la oriento ĝi limas je la Sudĉina maro.
Distriktoj
La nuntempa Quảng Nam estas dividita en dekses distriktoj. (huyện):
Stria truorano
La Stria truorano (Cyclorana alboguttata) estas specio de truorano de la familio de Hiledoj. Ĝi loĝas tra multo de Aŭstralio, el norda Novsudkimrio, tra orienta kaj norda Kvinslando kaj en orienta Norda Teritorio. Tii specio estis iam inkludita en la genro Litoria.
Aspekto
La ino de tiu specio kreskas ĝis 85 mm longe kaj la masklo povas atingi plenkreskan longon de 70 mm. Ĝi estas bruna, olivece aŭ verde dorse, kun pli malhelaj makuloj. Estas kutime palflava aŭ flav-verda strio laŭlonge de la dorso, kaj malhela strio el la muzelo, tra la okulo kaj la timpano al la flankoj. Tiu strio havas flankan haŭtofaldon sur ĝi. Strieco nomigas la specion. La malantaŭaĵoj de femuroj estas malhelaj, preskaŭ nigraj, kaj estas grandaj blankaj aŭ brunaj makuloj ĉe gorĝo kaj brusto. La haŭto de la dorso havas disajn verukojn kaj elstaraĵojn. La ventro estas granula, sed gorĝo kaj brusto estas mildaj. La fingroj estas duonmembranecaj. La timpano estas klare videbla.
Pedro la 1-a (Kastilio)
Pedro la 1-a de Kastilio (Burgos, Kastilio, 30-a de aŭgusto 1334 – Montiel, Kastilio, 23-a de marto 1369), nomita la Kruela de liaj malamikoj kaj la Justema de liaj partianoj, estis reĝo de Kastilio kaj Leono ekde la 26-a de marto 1350, kiam li estis ankoraŭ 15-jaraĝa, ĝis sia morto kun 35.
Junaĝo
Li estis la filo kaj sukcedonto de Alfonso la 11-a la Justema kaj de María de Portugalio (1313-1357), filino de la reĝo Alfonso la 4-a de Portugalio. Li estis la lasta reĝo de Kastilio de la Dinastio de Burgonjo.
La reĝo patro ne zorgis lian edukadon, ĉar li vivis kun sia amantino Leonor Núñez de Guzmán, kaj lasis la zorgadon de la heredonto al la patrino María de Portugalio, kiu loĝis kun la filo en Sevilo. Rapide rivaleco eksplodis inter la partianoj de la diversaj sukceduntoj, ĉu filoj de la reĝo kaj de María de Portugalio ĉu filoj de la reĝo kaj de Leonor Núñez de Guzmán ĉu la aragonaj infantoj.
Enlanda Milito
Ĝi daŭris preskaŭ 20 jarojn, la tutan epokon de la reĝado de Pedro. Ne nur temis pri politikaj rivalecoj, sed ankaŭ la amrilatoj de la diversaj monarkoj (kaj la patro kaj li mem) komplikis enorme la situacion kaj implikis diversajn partiojn; interfamiliaj, duonfamiliaj kaj bofamiliaj mortigoj okazis multe. Eĉ komencis milito kontraŭ la Reĝlando de Aragono en 1357 nomita Milito de la du Petroj. En 1366 la duonfrato Henriko la 2-a organizis armeon kun helpo de Francio kaj Aragono, prenis la povon en Kastilio kaj frontis la militan povon de la duonfrato Pedro.
En 1369 finfine renkontiĝis batale la du duonfratoj en legenda lukto de la Batalo de Montiel kie ŝajne intervenis ankaŭ la franco Bertrand du Guesclin kaj mortis Pedro, al kiu sukcedis la duonfrato Henriko.
Pedro havis almenaŭ 8 gefilojn kun almenaŭ 5 virinoj.
Tame (Arauca)
Tame estas municipo situanta en sudokcidento de la departemento Araŭko (Kolombio) kiu havas 65.000 loĝantojn.
Geografio
Ĝi situantas je 343 metroj super marnivelo, sur ebenaĵo de la lastaj deklivaroj de la Orienta Montaro, kiu descendas kanjonece fare de la riveroj Tame kaj Cravo. Tiu regiono kiu ekas en la Sierra Nevada de Kokujo, estas kunformata ankaŭ de savanoj taŭgaj por la brutobredado de bovoj kaj por agrikulturo sur fruktodoonaj grundoj. Ĝi enhavas diferencajn klimatajn tavolojn el montara al la tropika kllimato de savanoj. Ĝi estas nepra trapasejo por kiuj veturas el la centro de la lando al la departemento araŭka. La Municipo de Tame havs etendon de 6.499 km².
Historio
Ĝi estis fondita la 12an de junio de 1628. Famiĝis ĉar tie renkontiĝis la unuan fojon Simón Bolívar kaj la generalo Santander.
Ekonomio
Brutobredado de bovoj estas ĉefa ekonomia resurso kun agrikulturo.
August Thalheimer
August THALHEIMER (1884-1948) estis germana komunista politikisto kaj teoriisto.
Thalheimer naskiĝis en juda komercista familio. Li studis medicinon en Munkeno, sed baldaŭ ŝanĝis al lingvoscienco kaj etnologio. Post mallonga tempo en Oksfordo kaj Londono li en 1904 ekstudis en Berlino, poste daŭrigis la studadon en Strasburgo, kie li en 1907 doktoriĝis pri la temo Personaj kaj posedaj pronomoj de la lingvoj de Mikronezio. Li poste krome studis filozofion kaj ekonomikon en Berlino.
SPD, Spartakusbund, KPD 1910–1928
En la jaro 1910, perate de Roza Luksemburgo, li mallonge laboris ĉe la Lepsika Popolgazeto (Leipziger Volkszeitung) sub instrukcio de ties ĉefredaktisto Franz Mehring. En tiu tempo li aliĝis al la Socialdemokrata Partio de Germanio (SPD). Poste li transprenis la redaktadon de du gazetoj politike proksimaj al la maldekstra alo de la SPD ĝis 1916. Post la eksplodo de la milito en 1914, kiel kontraŭanto al la militema politiko de la SPD, li aliĝis al la rondo ĉirkaŭ la maldekstruloj Karlo Libkneĥ­to kaj Roza Luksemburgo, kiujn li sekvis en la Spartako-Ligon kaj en la fondon de la KPD. Pro siaj kontraŭmilitaj agadoj Thalheimer meze de 1916 estis enprenita en la armeon, kie li, pro „politika malfidindeco” kaj pro nokta blindeco ne rajtis porti armilon kaj ĝis sia eksiĝo en septembro de 1918 estis taskita pri armado kaj buŝtradukado.
En novembro de 1918 Thalheimer apartenis kun Fritz Rück al la gvidantoj de la ŝtutgarta Spartako-grupo kaj komence de novembro 1918 al la eldonistoj de la gazeto Ruĝa Flago presata komi­sie de la Laborista kaj Soldata Konsilantaro. Rück kaj Thal­hei­mer aktive partoprenis en preparado de la agadoj, kiuj fine, la 9-an de novembro, kondukis al la revolucio en Vurtem­bergo. Ĉe la provo etendi la revolucian movadon ankaŭ al Friedrichshafen, Rück kaj Thalheimer la 6-an de novembro 1918 en Ulmo estis arestitaj ĝis la 9-a de novembro.
Ĉar la ŝtutgartaj sparta­kis­toj pro tio la 9-an de novembro estis sen gvido, la iniciato de la revolucio en Vurtembergo transiris al la moderaj socialdemo­kra­toj ĉirkaŭ Wilhelm Keil kaj Wilhelm Blos. Tiuj proponis al Thalheimer eniri en ilian provizoran registaron de Vurtembergo kiel financministro, sed Thalheimer rifuzis. Anstataŭe li estis de la 10-a ĝis la 18-a de novembro prezidanto de la Ŝtutgarta Laborista Konsilantaro, antaŭ ol iri al Berlino en la centralon de la Spartako-ligo.
De 1919 ĝis 1924 li estis membro de la Centralo de la KPD. Li konceptis la partiprogramon kaj en 1923/24 kune kun Hein­rich Brandler gvidis la partion. Kiel KPD-funkciulo li konflik­tiĝis kun la „ultramaldekstra” linio de Ruth Fischer kaj Arkadi Maslow, kiu ekde 1924 dominis kaj kiuj riproĉis al li kaj al Brandler fiaskiĝon koncerne la hamburgan ribelon en oktobro de 1923. Poste li pasigis la sekvajn jarojn en Moskvo, kie li instruis filozofion ĉe la Marks-Engels-Instituto kaj faris serion da prelegoj en la Universitato Sun-Jat-Sen en Moskvo.
Reveno al Germanujo kaj KPO 1928–1933
Kontraŭ la volo de la Kominterno li en 1928 revenis al Ger­manujo. Ekde tiam li rifuzis la transprenon de la metodoj de Stalino al la Kominterno kaj al Germanujo, kion la KPD sub la gvido de Ernst Thälmann senkritike propagandis, dum Thalhei­mer daŭre restis leninisto kaj defendis la Sovetunion kiel „soci­a­l­isman ŝtaton”.