cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hispana Konstitucio de 1978
La konstitucio estis ratifita referendume la 6-an de decembro 1978, kaj poste sankciita de la reĝo la 27-an de decembro kaj publikigita en la Oficiala Bulteno de la Ŝtato la 29-an de decembro samjare. La promulgado de la konstitucio implikis la finon de la nomata hispana transiro, kiu okazis kiel konsekvenco de la forpaso, la 20-an de novembro 1975, de la Generalo Francisco Franco, per kiu alvenis politikaj kaj historiaj okazintaĵoj kiuj transformis la frankisman reĝimon en sociala kaj rajta ŝtato, sub la formo de parlamenta monarkio. Ĝi organizas la teritorion de Hispanio en aŭtonomaj regionoj, provincoj kaj municipoj. La reĝo de Hispanio estas la Ŝtatestro, sed liaj funkcioj grandparte estas nur simbolaj.
Kalia aluminia hidrido
Kalia aluminia hidrido estas neorganika kombinaĵo de hidrogeno, aluminio kaj hidrogeno uzata kiel katalizilo en organikaj kemiaj sintezoj. Ĝi estas pirofora blanka solidaĵo, kiu dissolviĝas en kvarhidrofurano. Kiel katalizilo, hidrido de kalio kaj aluminio aldonas hidrogenon al nesaturitaj karbonoj.
Sintezo 1
La komponaĵo preparatas el respektivaj elementoj sub altaj premoj, uzante trietilaluminion kiel katalizilon:
Sintezo 2
Sintezo ekde reakcio de aluminia klorido kaj suspensiaĵo de kalia hidrido:
.oz
.oz estis en la jaroj 1980-aj kaj 1990-aj pseŭdodomajno de plej alta nivelo. Temis pri finaĵo aldonita al retmesaĝo sendita el MHSnet, aŭstralia komputila scienca reto.
En tiu tempo Interreto estis etendita komputila reto inter aliaj. Komputiloj ne konektitaj al Interreto, sed al alia reto kia BITNET, MHSnet, CSNET aŭ UUCP ĝenerale povis interŝanĝi retmesaĝojn pere de retmesaĝaj kluzoj. Por esti transsenditaj tra tiuj kluzoj la mesaĝoj el tiuj retoj estis markataj per sufiksoj kiaj,   (por MHSnet),   kaj  , sed la domajnoj respektivaj al tiuj sufiksoj ne ekzistis en la domajna nomsistemo de Interreto.
La nomoj de komputiloj konektitaj al la reto MHSnet estis traktataj kvazaŭ ili estus lokitaj en la pseŭdodomajno. Iliaj retmesaĝoj estis plusendataj en Interreton kun la sufikso.
Chausey
Chausey estas insularo normanda situante en la golfeto de la Monto Sankta Mikaelo 17 km for de Granville. En la insularo troviĝas la ĉefa insulo Grande Île (granda insulo, ĉirkaŭ 1,5 km longa kaj 0,5 km larĝa), kaj pli ol 350 insuletoj dum malalta tajdo, kontraŭ nur ĉirkaŭ 55 insuletoj dum alta tajdo. Nur pro ĝia relativa grandeco kompare al la aliaj insuletoj oni nomas la ĉefan insulon tiel, fakte Chausey estas kaj la nomo de la insularo kaj de la granda insulo, kiu estas la nura loĝata. Malgraŭ sia malgrandeco ĝi havas plurajn dekojn da domoj, sed ili estas loĝataj preskaŭ nur somere. Dum la vintro nur deko da homoj (fiŝkaptistoj, lumturgardistoj, ...) loĝas surloke.
Kalia aluminia hidrido
Reakcio 2
kalia aluminia hidrido suferas hidrolizon:
Chausey
Geografio
La tajdoj, la plej fortaj en Eŭropo (ĝis 14 metroj da diferenco inter alta kaj malalta tajdo dum la ekvinoksoj), la multo da insuletoj, la kanaloj, la vastaj strandoj kaj ŝlimejoj kaj krutaĵoj kontribuas al la beleco de tiu insularo, kie la pejzaĝo ŝanĝiĝas de horo al horo.
Jenő Komjáthy
Jenő Komjáthy [komjAti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Komjáthy Jenő estis hungara poeto, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis komjáti. Jenő Komjáthy naskiĝis la  en Szécsény, li mortis la  en Budapeŝto.
Kalia aluminia hidrido
Reakcio 3
Ĝi reakcias kun malvarme diluitaj acidoj:
Reakcio 4
Ĝi oksidiĝas en aero:
Jenő Komjáthy
Biografio
Jenő Komjáthy frekventis gimnaziojn en pluraj urboj, fine li abiturientis en Esztergom. Li aĝis 18, kiam lia unua poemo aperis. Li studis 4 jarojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed li ne akiris diplomon, nur poste en 1880. Tiutempe li konatiĝis kun Gyula Reviczky. Li ekinstruis en Balassagyarmat, kie en 1882 li edziĝis (baldaŭ li havis 5 gefilojn). En 1885 li estis rolanto en skandalo, baldaŭ li instruis en Szenice, kie li vivis kvazaŭ en ekzilo. Ĉefe tie li verkis ribelantajn poemojn. Lia debuta poemaro aperis ĝuste tiam, kiam li mortis. Li ĉerpis pensojn pri Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer, Baruch Spinoza.
Julio Cezaro
Julio Cezaro (latine ĉe naskiĝo: CAIVS•IVLIVS•CAESAR•IV, ĉe morto: IMPERATOR•CAIVS•IVLIVS•CAESAR•DIVVS , Gaius Iulius Caesar ; naskiĝis la 12-an aŭ 13-an de julio 100 a.K. en Romo, mortis la 15-an de marto 44 a.K. samloke) estis romia militestro kaj politikisto kaj unu el la plej potencaj homoj de la antikva historio. Li ludis gravan rolon en la procedo de la malapero de la romia respubliko kaj ĝia transformo, kiel deantaŭe, al monarkio.
Komence de sia kariero li kun Kraso kaj Pompeo kreis la unuan triumviraron, kiu dum pluraj jaroj dominis la romian politikon. Lia aparta destino markis la romian mondon kaj la universalan historion: ambicia kaj brila, li apogis sin al la "plebanoj" por grimpi la politikan ŝtuparon; stratego kaj taktikisto lerta li antaŭenpuŝis la romiajn landlimojn ĝis la rivero Rejno kaj la Atlantiko konkerinte Gaŭlujon, poste li utiligis siajn trupojn por akiri la kontrolon de la ŝtato. Sekve li nomumis sin mem dumviva diktatoro kaj ekis ampleksajn reformojn de la romiaj socio kaj konstitucio.
En la jaro 44 a.K. li estis murdita en atenco pro konspiro de senatanoj, esperantaj restarigon de la respubliko. Sed ilia ago nur startis novan cirklon de enlandaj militoj, kies fina venkinto, nome la adoptita filo de Cezaro Oktavo, sekve oficialigis la Romian Imperion.
En 42 a.K., du jarojn post la murdo de Cezaro, la senato proklamis lin oficiale kiel unu el la romiaj dioj.
Multo el la vivo de Cezaro estas konata el liaj propraj libroj Komentarioj pri la gaŭlia milito kaj Komentoj pri la enlanda milito, kiuj ankoraŭ nuntempe estas ofte legataj.
Deveno kaj ecoj
Cezaro devenis el malnova roma familio nomata Julidoj (latine gens Iulia), kiu deduktis sian originon de Julo, filo de la troja heroo Eneo, kiu estis laŭlegende filo de la diino Afrodito. Tamen, laŭmezure de la roma nobelaro, malgraŭ sia patricia deveno, la familio estis nek riĉa nek influhava kaj nur malmultaj familianoj rimarkiĝis politike. La patro de Cezaro, Gaius Julius Caesar la pli aĝa, atingis nur postenon de pretoro; Aurelia Cotta, la patrino, devenis de pli potenca familio, kiu donis al la respubliko multajn konsulojn. Fratinoj de Cezaro, nome Julia major kaj Julia minor, edziniĝis al senatoroj. Julia Minor iĝis la avino de Oktavio, la posta imperiestro Aŭgusto Cezaro. Kelkaj membroj de la familio fariĝis konsuloj aŭ cenzoroj kaj onklino de Cezaro, Julia, edziniĝis al la militestro Kajo Mario, kiu venkis la teŭtonojn kaj la cimbrojn.
Pri la infanaĝo de Cezaro ne estas multo konata, ĉar la komencaj ĉapitroj de liaj biografioj de Suetonio kaj Plutarko estis perditaj.
Galopo
Galopo estas la plej rapida kurmaniero de ĉevalo.
Julio Cezaro
Deveno kaj ecoj
Koncerne personajn ecojn, onidire Cezaro estis afabla en mieno, donacema en mono, sed tre ruza en menso. Lia afableco kaj donacemo ofte estis velura ganto sur mano el fero. Tio trompis Pompeon kaj multajn romanojn, sed ne Ciceronon kaj Katonon, kiuj travidis Cezaron.
Cezaro elspezis libere por donaci al amikoj, al siaj armeanoj kaj al la popolanoj de Romo. Kvankam tio ŝajnis senprudenta al multaj —kaj Cezaro ja havis grandajn ŝuldojn— per la donacoj Cezaro fine aĉetis la elkoran favoron de siaj soldatoj kaj de la popolo de Romo kaj, per tiuj, la imperion.
Politikisto
Cezaro fariĝis politikisto, kiam li estis tre juna. Sed li ankaŭ estis tre riĉa. Per la donacema kaj ŝajne senprudenta uzado de sia riĉo, Cezaro gajnis politikan favoron kaj potencon.
En 84 a.K. Cezaro edziĝis al Cornelia, la filino de la konsulo Lucius Cornelius Cinna, kiu anis kiel li mem la partion de la populares. Samjare li estis nomumita Flamen Dialis, tio estas sacerdotestro de Jupitero.
La familia rilato al Cinna kaj lia parenceco kun Marius oponigis Cezaron al la diktatoreco de Sulla, kiu reprezentis la konservatisman partion de la optimates. Sulla ordonis al Cezaro eksedziĝi de Cornelia, sed li kontraŭstaris tion kaj forlasis Romon. Surpete de influaj amikoj oni pardonis al li, sed li ne revenis al Romo.
Jaroslavl
Jaroslavl, ankaŭ esperantigata Jaroslavlj kaj Jaroslavlo (ruse Ярославль) estas urbo en Rusio. Ĝi troviĝas 282 km nord-oriente de Moskvo borde de la rivero Volgo.
Galopo
Galopanta ĉevalo kutime kuras je 21 kilometroj hore, sed dum konkurso ĝi povas atingi kaj eĉ superi 60 kilometrojn hore.
Detaloj
Galopo estas malsimetria, ĉar dum unu fazo de la galopo la tuta pezo de la korpo estas sur nur unu antaŭa piedo: la dekstra dum dekstra galopo kaj la maldekstra dum maldekstra galopo. Jen detaloj pri maldekstra galopo:
Scienca gazeto (gazeto)
Scienca gazeto, "dumonata gazeto popularscienca pri diversaj temoj" estis periodaĵo eldonita inter 1932 kaj 1940 ĉiun duan monaton en Madison (Wisconsin) (Usono) de Amerika Esperanto-Instituto. La unuaj du numeroj de 1932 havis la titolon "Scienca gazeto Esperanta". Aldonita estis la "Bulteno de Amerika Esperanto-Instituto".
Galopo
Detaloj
Dum dekstra galopo la detaloj estas samaj, nur anstataŭigante la dekstran kaj la maldekstran flankon.
Rockford (Ilinojso)
Rockford estas la tria plej granda urbo de la usona ŝtato Ilinojso (Illinois) malantaŭ Ĉikago kaj Aurora. Ĝi situas en la kantono Winnebago, ĉirkaŭ 90 km okcidente de Ĉikago. Rockford havas 152.452 loĝantojn (je la 1-a de julio 2004) kaj areon de 146,9 km². Ĝi estas la administra sidejo de la kantono Winnebago. En Rockford troviĝas, apud la strato Broadway, la historia domo de Herrick Cobblestone, kiu estis listigita en 1980 en la Nacia Registro de Historiaj Lokoj (National Register of Historic Places).
Jaroslavl
La urbo estas administra centro de la Jaroslavla provinco.
Rockford (Ilinojso)
Esperanto en Rockford
Rockford estis la sidejo de la Amerika Esperanto-Instituto almenaŭ ekde 1928 (antaŭe ĝi havis sian sidejon en Madison (Viskonsino)).
Jaroslavl
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 78401.
Galopo
Vidu ankaŭ
Pferdegangart Horse gait Hevosen askellaji
Julio Cezaro
Politikisto
Anstataŭe, estante ankoraŭ 19-jaraĝa, li iĝis oficiro en la stabo de Marcus Minucius Thermus, nome la guberniestro de la gubernio Asia. Por plirapidigi la konkeron de la urbo Mitileno sur la insulo Lesbo, Cezaro estis sendita al la kortego de la reĝo Nikomedo la 4-a de Bitinio por peti de li mararmeon. Poste oni diris, ke Cezaro havis samsekseman rilaton al Nikodemo. Post la sekva konkero de Mitileno, Cezaro estis honorita de la corona civica (civitana krono), kiu indikis tiun, kiu savis vivon de romiano en batalo.
Jaroslavl
Unuafoje la urbo estis skribe menciita en la jaro 1071.
Listo de episkopoj de Langres
La episkoplando kaj la episkopoj de Langres
La episkopa sidejo de Langres, kies fondo datiĝas de la fino de la 2-a jarcento, estis, en la Malnova Reĝimo, unu el la plej gravaj kaj prestiĝaj en Francio. Ĝiaj titoluloj, kiuj estis duko kaj pajro de Francio, partoprenis en la konsekra ceremonio de la reĝo de Francio, kie ili portis la sceptron.
Jaroslavl
En la 17-a jarcento Jaroslavl estis grandega komerca kaj metia centro. Dum 1658 okazis granda brulego, kiu detruis ĉiujn lignajn konstruaĵojn. Do, ŝtona konstruado ekdisvastiĝis. Laŭ ordono de Petro la Granda dum la jaro 1722 komenciĝis konstruado de granda manufakturo en la urbo. Poste, en la 18-a jarcento la urbo estiĝis grava industria centro. Ĝis la jaro 1708 Jaroslavl estis parto de la Peterburga gubernio. Dum 1750 Fedor Volkov tie fondis la unuan profesian teatron en Rusio.
Listo de episkopoj de Langres
La episkoplando kaj la episkopoj de Langres
La diocezo de Langres enhavis en 1730 la landojn de Tonnerre, de Bar-sur-Seine, de Bar-sur-Aube, de Chaumont, de Châtillon-sur-Seine kaj de Dijon, ĝi etendiĝis sur pluraj nunaj departementoj : Haute-Marne, Vosges, Côte-d'Or kaj parto de Meuse kaj Meurthe-et-Moselle.
Jaroslavl
En la urbo estas fervoja stacio.
Listo de episkopoj de Langres
La episkoplando kaj la episkopoj de Langres
Ĝi estis najbaro norde de la diocezo de Toul (kiu dependis de la Sankta Romia Imperio kaj fariĝis franca nur en 1648, kaj Loreno en 1766), oriente de tiu de Besançon (ankaŭ Franĉ-Konteo dependis de la Imperio kaj estis ligita al la reĝlando nur en 1678), kaj sude de tiu de Chalon kaj tiu de Autun, kiuj dependis de la duko de Burgonjo en konflikto kun Francio ĝis la regno de Ludoviko la 11-a. Tiel, la diocezo de Langres tuŝis francajn diocezojn nur oriente, tiun de la diocezo de Troyes (al la grafoj de Ĉampanjo do al la reĝlando de Francio) kaj okcidente tiun de Sens (en la reĝa bienaro) kaj tiun de Auxerre (al la reĝlando de Francio), kio dirigis al la kronprinco Karlo, estonta Karlo la 5-a, ke Langres "sidis ĉe limoj de la reĝlando".
Jaroslavl
Jaroslavl estas parto de la Ora Ringo de Rusio, grupo de historie gravaj urboj, kie konserviĝis multaj historiaj memoraĵoj.
Julio Cezaro
Politikisto
En la jaro 78 a.K. Cezaro estis oficiro en la stabo de Publius Servilius Vatia, kiu batalis en Kilikio kontraŭ piratoj. Sed Cezaro ne restis tie longe, ĉar la morto de Sulla ebligis al li reveni al Romo, kie li daŭrigis sian politikan karieron. Kiel tiam estis la kutimo, li unue laboris kiel akuzanto kaj ano de la vigintisexviri, tio estas la malsupraj magistrataranoj de la respubliko. Kiel akuzanto Cezaro rimarkiĝis en proceso pro ĉantaĝo kontraŭ Gnaeus Cornelius Dolabella (konsulo), disĉiplo de Lucio Kornelio Sulao, kaj tiel denove montris sian oponon al la Sulla-anoj. Malgraŭ malsukceso en tiu proceso la famo de Cezaro ne suferis pro tio.
Uzanto (komputiko)
Uzanto estas persono aŭ programo, kiu uzas komputilan sistemon aŭ servon.
Jaroslavl
Ĉiun lastan sabaton de majo en la urbo okazas Urba Festo.
Uzanto (komputiko)
Uzanto kutime havas konton kaj estas identigita per uzantonomo aŭ uzantnomo, ankaŭ konata kiel salutnomo.
Jaroslavl
Urbopartnerecoj
Exeter, Britio
Julio Cezaro
Supreniro
Kiam Cezaro havis ĉirkaŭ 35 jarojn, li legis la biografion de Aleksandro la Granda. Cezaro estis la unua romia generalo, kiu milite transiris la Rejnon kaj la Manikon, sed li sukcesis konkeri nek Brition nek Germanion. La konkero de Gaŭlio donis al li ne nur la potencon de sukcesa kaj ŝajne nevenkebla armeo, sed ankaŭ la trezoron de Gaŭlio, kiun li libere elspezis en Romo por elaĉeti kaj amindumi la koron de Romo.
Uzanto (komputiko)
Ĝi estas signoĉeno, ekzemple vorto, uzata por eniri komputilan programon aŭ sistemon, plej ofte kune kun ĝusta pasvorto. Nomoj tradicie enhavas literojn, sed uzantonomoj ofte povas enhavi aliajn signojn kiel ciferojn. Kelkaj sistemoj permesas uzadon ankaŭ sen tio, ke uzanto pruvu sian identecon. En tiaj sistemoj, se la uzanto ne havas uzantonomon, la uzanto povas eventuale krei novan konton aŭ uzi la sistemon kiel anonima gasto.
Jaroslavl
Urbopartnerecoj
Poitiers, Francio
Julio Cezaro
Supreniro
Do, Cezaro fariĝis unu el la plej potencaj homoj en Romio. Nur Pompeo kaj Krasso estis pli potencaj. Tial je -60, Cezaro dividis la imperion kun ili: Krasso ricevis Azion, Cezaro Gaŭlion, kaj Pompeo Hispanion kaj Afrikon. Tio estis la unua triumviraro. Italio estis ankoraŭ libera kaj ne la privata posedaĵo de homo.
Uzanto (komputiko)
La uzantoj, kiuj havas plenan aliron al ĉiuj funkcioj de la programo aŭ sistemo, nomiĝas administrantoj aŭ sistemestroj.
Julio Cezaro
Supreniro
Post la divido, Cezaro grandigis sian potencon en Gaŭlio. En -55 kaj -54 li penis konkeri Brition, sed fiaskis. En la tempo de Cezaro, Britio staris ĉe la rando de la konata mondo —estis eĉ duboj pri ĝia ekzisteco en Romo. Iuj opiniis, ke Britio estis lando fabela. Cezaro mem rigardis Brition kiel tro marĉa kaj tro malriĉa.
Je -53 Krasso mortis en Persio. Nun nur Pompeo staris kontraŭ Cezaro. Do, Cezaro iris al la Rubikono, la rivero, kiu estis tiam la proksimuma limo inter lia provinco Gaŭlio kaj Italio, kaj tie li haltis. Post multe da hezito li fine decidis transiri Rubikonon en la jaro -49. Li diris, en la greka, "la kubo estas ĵetita" (kiel aludo al nehaltigebla komenco de vetludo), kaj transiris la riveron. Kiam li transiris la riveron kaj eniris Italion kun sia armeo, li rompis leĝon kaj tradicion, defiis la Senaton kaj klare montris, ke li deziris kapti Romon kaj Romion por si mem.
Listo de episkopoj de Langres
La episkoplando kaj la episkopoj de Langres
Nur en 1731 la diocezo de Dijon estis kreita, poste malligita de tiu de Langres kies episkopo perdis sian favoran rezidejon.
Julio Cezaro
Supreniro
Malsimile al Cezaro, Pompeo regis la maron, havis grandan ŝiparon kaj armeon duoble grandan. Sed la armeo de Cezaro estis tre sperta, memfida, lojala kaj Cezaro tre aŭdaca kaj kuraĝa. La du armeoj fine kunvenis sur la batalkampo de Farsalio en la jaro -48, kie Cezaro venkis Pompeon.
Pompeo fuĝis al Egiptio, sed tie estis mortigita de la reĝo Ptolemeo. Cezaro sekvis Pompeon al Egiptio, sed alvenis post lia murdo. Li venĝis la murdon de Pompeo kaj starigis la fratinon de Ptolemeo kiel reĝinon: Kleopatra, kiu donis al Cezaro filon, nome Cezarionon. Poste Cezaro venkis Katonon kaj la aliajn restantajn respublikanojn en norda Afriko. Liaj planoj inkluzivis ankaŭ konkeri Persion, Skition (nuna Ukrainio) kaj Germanion. Laŭ Plutarko, la armeoj de Cezaro batalis entute kontraŭ tri milionoj da soldatoj kaj mortigis unu milionon.
Dufoje —kontraŭ Ariovisto en Gaŭlio kaj kontraŭ Pompeo ĉe Dirakio— Cezaro, lia armeo kaj lia sorto pendis per unu fadeno. Sed la manko de aŭdaco kaj memfido de lia malamiko savis lin. Simile al Cromwell, Cezaro estis nesperta en milito ĝis mezaĝo, sed li fariĝis unu el la plej bonaj militistoj de la historio. Simile al Davido, Cezaro estis indulga al malamikoj post venko, eĉ al tiuj, kiuj mortigus lin, se ili povus. Krom tio, li estis homo tre makiavela. Simile al multaj tiaj ambiciuloj, Cezaro deziris la unuan rangon super ĉiuj. Unufoje Cezaro kaj liaj oficiroj preterpasis barbaran vilaĝon en la Alpoj. Liaj oficiroj moke komparis la vilaĝon al Romo, sed Cezaro diris, "Mi preferus la unuan rangon en tiu vilaĝo al la dua rango en Romo."
(12483) 1997 FW1
(12483) 1997 FW1 estas malbone konata asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Listo de episkopoj de Langres
Historio
Provinca koncilio okazis en Langres en 830 : la episkopo Alberik akceptis Ludovikon la 1-an la Pian, filo de Karolo la Granda kaj lian filon Lotaro. La episkopoj rajtis dum iu tempo fari monon.
La duko Hugo la 3-a de Burgonjo donis la titolon grafo de Langres al sia onklo Gauthier, tiam episkopo de Langres. La reĝo Ludoviko la 7-a aldonis la pajrecon kaj Filipo-Aŭgusto donis al la episkopoj la titolon duko, konfirmanta pajrecon. Ekde la 12-a jarcento, dukoj kaj pajroj de Francio, ili ludas gravan rolon en la konsekro de la reĝoj de Francio : ili tenas la sceptron.
En 1731, okaze de la kreo de la episkoplando de Dijon, ili perdis pli ol 130 paroĥoj, kaj 7 abatejojn. De 1791 ĝis 1802, la episkopa seĝo estis okupita de konstitucia episkopo, kaj la surfaco de la episkoplando estis reduktita al la nura departemento Haute-Marne. En 1802, la konkordato nuligis tutsimple la episkoplandon ĉar la opinioj de Monsinjoro La Luzerne, episkopo titolulo ne plaĉis al la nova imperia reĝimo, kiu ekestis. La episkoplando estis restarigita en 1823, en la regno de Ludoviko la 18-a.
Julio Cezaro
Diktatoro
Tiu lasta, ne konstitucikonforma titolo, supozigis, ke Cezaro akceptus la reĝecon, same kiel li parolis pri la res publica kaj ties institucioj. La ŝtato estus nur sensanga ombro, Sulla estis politikista analfabeto, ĉar li forlasis la diktatorecon.
Morto
Je la 15-a de marto (laŭ la kalendaro uzata en tiu jaro en Romo; verŝajne la 14-a de marto laŭ la poste adoptita julia kalendaro) 44 a.K. (710 AUC), Cezaron murdis Marko Bruto, Kasjo kaj liaj respublikismaj komplotistoj, kiuj timis ke li fariĝos reĝo. (Tamen la demando, ĉu Cezaro vere ambiciis akiri tiun titolon, aŭ ĉu li kontentiĝis pri funkcio de diktatoro, okupas historiistojn ĝis nuntempo). Matene la 15-an de marto Cezaro ekmalbonfartis, pro kio li volis prokrastigi kunvenon de la senato. Krome lia edzino Calpurnia tiunokte sonĝis pri lia murdo. Tiam Decimus Junius Brutus, ankaŭ enplektita en la konspiro, ekiris al hezitanta diktatoro por konvinki lin ne prokrastigi la traktadon. Tiam Cezaro kun Decimus Brutus ekiris al la teatro. Survoje Cezaro ricevis leteron kun averto pri atenco, sed li flankenmetis ĝin dirante, ke li tralegos ĝin pli poste. Marcus Antonius klopodis Cezaron haltigi surŝtupare antaŭ la teatro de Pompeo, sed unu de la konspiruloj sub iu preteksto kaptis lin por interparoli. En la senato Lucius Tillius Cimber turniĝis al Cezaro kun peto pri amnestio por sia frato, sed la diktatoro rifuzis. Poste Cimber komencis deŝiri de Cezaro lian togon. Konspiruloj post tiu ĉi interkonsentita signo amasiĝis ĉirkaŭ la diktatoro; sekve Casca tranĉis lin per sia ponardo en kolon kaj dum malgranda momento ankaŭ la ceteraj malkaŝis siajn tranĉilojn. Cezaro klopodis fuĝi, sed ĉirkaŭita de malamikoj kaj blindigita de propra sango li stumbletis kaj falis. La konspiruloj donis al li onidire 23 pikbatojn, sekve de kiuj Cezaro mortis. La lastaj vortoj de Cezaro ne estas konataj kun certeco kaj sekve ili restas objekto de esplorado de historiistoj. En la dramo de Ŝekspiro "Julius Caesar" liaj lastaj vortoj estas Et tu, Brute? („Ĉu ankaŭ vi, Brutus?“). Sed supozeble temas nur pri nura arta inventemo de Ŝekspiro.↵Laŭ Suetonio li diris greke Kai sí, teknón? („Ĉu ankaŭ vi, mia filo?“). Plutarko aldonas, ke Cezaro diris nenion, nur kiam li ekvidis Bruton inter la konspiruloj, li ĵetis togon trans sian kapon.
Listo de episkopoj de Langres
Historio
La sidejo de la episkoplando estis movita al Chaumont ĉar ĝi estas la prefektujo de Haute-Marne, kvankam ĝi daŭre nomiĝas episkoplando de Langres.
Jaroslavl
Urbopartnerecoj
Kassel, Germanio
Ŝebaanoj
Historiaj fontoj
En la analoj de la asirianoj la ŝabeanoj jam menciiĝas en la jaro 730 antaŭ nia erao.
En la Tanaĥo aŭ laŭ kristana nomo Malnova Testamento ili precipe menciiĝas kiel komercistoj de olibano, ekzemple en la libro de Jeremia 6:20 kaj en la libro de Jesaja 60:6. La memoro pri la judoj de la regno ŝebaa ekzemple rekoneblas en la libro genezo 25:1–6 kaj en la libro de Joel 4:8.
Ankaŭ la grekoj konis la popolon unuavice kiel komercistoj de olibano kaj mirho. Strabono mencias ilian ĉefurbon Marib. Iuj historiistoj de Romio konsideris ilin la plej riĉa popolo en Arabio, ĉar la komercata olibano en la antikva mondo estis rara kaj tre multekosta.
La Korano mencias la historian rompon de la legenda Marib-digo en la jaro 572 antaŭ nia erao. .
Jaroslavl
Urbopartnerecoj
Hanau, Germanio
Jyväskylä, Finnlando
Burlington, Usono
Julio Cezaro
Morto
Post la fino de la ago, Brutus klopodis ekparoli, sed timegigitaj senatanoj tuj diskuris ĉiuflanken, dum la sangkovrita korpo de Cezaro kuŝis sub la statuo de Pompeius. La konspiruloj, kriantaj, ke ili liberigis Romon, elkuris al la forumo kaj montris siajn sangigitajn manojn al la konsternita homamaso. Sed triumfantaj "liberigintoj" havis neniun planon kiel procedi post la morto de Cezaro. Malcertigitaj pro nesufiĉa publika subteno por sia ago ili kaŝiĝis dum la ekestinta kaoso en la templon, kie ili atendis pluan evoluon. Anstataŭ liberecon Romanojn atendis 13 jaroj da enlandaj militoj.
Post tiuj ĉi militoj la timoj de la komplotistoj realiĝis; la adoptita filo de Cezaro, Aŭgusto Cezaro, fariĝis imperiestro. La Romia Respubliko estis mortinta, kaj la Romia imperio naskiĝis.
Entombigo
La entombigo de Cezaro okazis la 20-an de marto 44 a.K. en tumultecaj kondiĉoj. Marcus Antonius, la konsulo de la jaro 44 a.K., sukcesis per diversaj agadoj obteni la favoron de la roma popolo: tiel raportas Suetonio, ke estis starigita antaŭ la parolejo sur la roma forumo malpligrandigita modelo de la templo konstruigita de Cezaro honore al Venuso, de kiu li laŭdire devenis. En tiu modelo estis montrita la sangomakulitaj vestaĵoj de la diktatoro. La instalo de la ŝtiparo sur la marsa kampo daŭris plurajn tagojn, ĉar multaj homoj volis aldoni aĵojn por la mortinto. Estis organizataj grandaj funebraj ludoj, kiuj entenis surcenigon de emociplenaj tragedioj. Antonius legigis la testamenton de Cezaro, laŭ kiu ĉiu civitano ricevu 300 sestercojn, kaj aldone decidon de la senato, kiu agnoskis al Cezaro, kiel skribis Sueton ĉiujn diajn kaj homajn honorojn. La sekva funebra parolado de la konsulo finflamigis la etoson. Laŭ la versio de Plutarko, la sangoplena togo de la diktatoro estis montrita al la publiko nur tiam. Ducent jarojn poste estiĝis el tio la de Apiano disvastigita versio, ke oni prezentis al la popolo realsimilan vaksobildon de la murdito sur moviĝebla framo.
Sekvo
Li ordonis konstrui la kernon de la nun nomata Cezara Forumo.
Du jaroj post sia morto Cezaro estis diigita.
Mezepokaj aŭtoroj inkluzivigis lin kiel modelo por kavaliroj en Naŭ de la Famo.
La titolo "cezaro"
La vorto cezaro iĝis titolo de romiaj imperiestroj. La vorto estis probable elparolita kiel kaesar aŭ kajsar; fakte, el la vorto originis la nunaj vortoj Kaiser kiu en germana lingvo signifas "imperiestro", kaj la vorto en rusa lingvo Car kiu estas titolo de la regantoj de Rusio, kaj multe da vortoj en aliaj lingvoj kun simila signifo.
Liaj gepatroj
La patro de Julio Cezaro, Kajo Julio Cezaro la 3-a, naskiĝis ĉirkaŭ 135 a.K. kaj mortis en 85 a.K.. Li estis la filo de Gajo Julio Cezaro la 2-a. El nobela familio nombranta plurajn konsulojn (Seksto Julio Cezaro la 2-a kaj Seksto Julio Cezaro la 3-a) li tenis la postenon de kvestoro (99 a.K. aŭ 98 a.K.), pretoro (92 a.K.) kaj poste de guberniestro de Azio (91 a.K.). Li mortis subite pro natura morto en Pisae en 85 a.K..
Lia patrino Aŭrelia Kota, naskiĝis en 120 a.K. kaj mortis en 54 a.K. aŭ 53 a.K., devenis de nobela kaj konsula familio (ŝiaj tri fratoj estis konsuloj). Laŭ Tacito kaj Plutarko, ŝi estas viva bildo de la romia matrono, modela rilate al la edukado kaj sindono, kiujn ŝi portis al siaj gefiloj kaj familio kaj aparte al sia filo. Vidviniĝinte en 85 a.K., ŝi ne reedziniĝis, sed loĝis kun sia filo.
Liaj fratinoj
Krom Cezaro, Kajo Julio Cezaro la 3-a kaj Aŭrelia Kota havis du aliajn infanojn, du filinojn Julia Cezara Major (la maljuna) kaj Julia Cezara Minor (la juna).
Salouf
Pri la komunumo
Salouf (la malnova germanlingva nomo de la komunumo, kiu estis ĝis 1943 oficiala, estis Salŭ) estas komunumo de la komunumaro Surses kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 218 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Julio Cezaro
Liaj fratinoj
La informoj rilate al la pli aĝa fratino estas malmultnombraj. Suetonio konfirmas ŝian ekziston, ĉar laŭ li ŝi partoprenintus la akuzadon de Publius Clodius Pulcher pri sakrilegio kaj adultado.
Ŝi havis almenaŭ unu filon, ĉar diversaj aŭtoroj mencias la parton rezervitan al tiu infano en la testamento de Cezaro. La pli juna fratino naskiĝis en 101 a.K. kaj mortis en 51 a.K.. Ŝi edziniĝis al Marcus Atius Balbus, kiu devenis el Aricio, kaj estis la patrino de Atia Balba Caesonia kaj la avino de Oktavo, kiu estos adoptita de Cezaro kaj iĝis la imperiestro Aŭgusto Cezaro.
Salouf
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Mon, en oriento al Cunter, en sudo al Riom-Parsonz, en okcidento al Andeer, kaj en nordokcidento al Stierva.
Julio Cezaro
Liaj edzinoj
Laŭ Suetonio Cossutia estis la unua edzino de Cezaro, de kiu li eksedziĝis por edziĝi al Cornelia, filino de Cinna, nome la patrino de sia filino Julia, pro politikaj kialoj: "kaj kvankam oni fianĉigis lin jam dum infanaĝo al Cossutia, de familio kavalira, sed riĉega, li eksedziĝis por edziĝi al Cornelia, filino de Cinna, kiu estis kvarfoje konsulo (dimissa Cossutia quae familia equestri sed admodum dives praetextato desponsata fuerat…)".
Salouf
Trafiko
Salouf situas ĉe la vojo 720.17, tio estas la malnova vojo al Juliopasejo, sur kiu hodiaŭ cirkulas nur malmulte da trafiko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinioj al Savognin kaj Stierva.
Julio Cezaro
Liaj edzinoj
La esploro de la maloftaj fontoj kaj la kompilo de studoj pri la temo supozigas la jenan hipotezon: Cezaro ĵus surmetinte la viran togon, edziĝis al Cossutia, filino de riĉa familio, inter julio 85 a.K. kaj julio 84 a.K. (verŝajne pro instigo de siaj gepatroj kaj pro ekonomiaj kialoj, ĉar lia familio ne estis aparte riĉa) kaj eksedziĝis la sekvan jaron sub la konsuleco de Lucius Cornelius Cinna, al kies filino li edziĝis (elekto pli persona, evidentiganta politikan direktiĝon, ĉar pro la morto de sia patro Cezaro, kvankam ankoraŭ tre juna, iĝis la familiestro).
Listo de episkopoj de Langres
Historio
Sep episkopoj de Langres estis kanonizitaj, kaj tri fariĝis kardinaloj.
Julio Cezaro
Liaj edzinoj
Fine en 59 a.K., Cezaro edziĝis al Calpurnia Pisonis, kun kiu li vivis ĝis sia morto en 44 a.K..
Listo de episkopoj de Langres
Historio
Vilhelmo de Joinville, fariĝinta ĉefepiskopo de Reims, konsekros Ludovikon la 8-an reĝo de Francio.
Listo de episkopoj de Langres
Vakeco de la episkopa seĝo dum 20 jaroj
...
Julio Cezaro
Liaj gefiloj
Cornelia Cinna naskis lian unuan legitiman infanon, filinon prenomatan Julia, en 83 a.K. aŭ 82 a.K.. Julia poste edziniĝis al Pompeo en 60 a.K.. Ŝi mortis en 54 a.K..
Listo de episkopoj de Langres
Listo de episkopoj de Langres
Nuligo de la episkopo dum 21 jaroj
2590 Mourão
Nomo
Ĝia nomo honoras la brazilan astronomon Ronaldo Rogério de Freitas Mourão.
Salouf
Historio
La unua dokumenta mencio de Salouf datiĝas el la jaro 1160 kiel Salugo. Sur la monteto Motta Vallac estis trovita setlejo el la Bronzepoko. La kavaliro Salugo, kiu menciiĝis en la jaro 1160, estis administranto de la grandkorto de la episkopejo Koiro.
Julio Cezaro
Liaj gefiloj
Dum sia restado en Egiptujo, Cezaro havis amrilaton al Kleopatra, kiu ĉirkaŭ 47 a.K. aŭ eble pli verŝajne ĉirkaŭ 44 a.K.) naskis filon, nomatan Ptolemeo la 15-a kaj kromnomata Cezariono. Tamen la patreco de Cezaro rilate al tiu knabo estas pridiskutita de historiistoj kaj ŝajne jam estis polemiko iom post la morto de la diktatoro.
Cezariono estis murdita tre juna (15 aŭ 17-jaraĝa) fare de Aŭgusto Cezaro, la de Cezaro adoptita filo kaj unua inter la romiaj imperiestroj. En 46 a.K., Cezaro, sen legitima filo, adoptis sian nevon Oktavio per testamento, kiu laŭ la tiama juro estis de tiam nomata Kajo Julio Cezaro Oktavio. Li iĝis poste la unua imperiestro de Romio, nome Aŭgusto Cezaro.
Fine Cezaro eble estis la patro de Marko Bruto, naskiĝinta en 85 a.K. de Servilia Caepionis. Plutarko ja menciis en sia verko Vivo de Bruto la favoron, kiun montris Cezaro al tiu kaj la opinion, ke li estis la vera patro, ĉar la knabo naskiĝis dum la periodo, kiam li amrilatis al Servilia Caepionis.
La malsano de Julio Cezaro
Laŭ ĵusa studo fare de Francesco M. Galassi kaj Hutan Ashrafian la malsano de Julio Cezaro, pri kiu multe oni parolis, ne estis epilepsio, sed ke li suferis kelkajn iktojn, almenaŭ du. Fakte antaŭ la batalo ĉe Tapso (en la aktuala Tunizio) en 46 a.K. li ŝvenis kaj la greka historiisto Plutarko priskribis tion kiel epilepsio. Aliaj verkistoj aŭ sekvis tiun teorion aŭ eĉ ne menciis ian julian malsanon. La aktualaj fakuloj studis la medicinajn simptomojn por aserti ke temis pri iktoj, ĉar ekzistis nek konvulsioj nek perdo de konscio kaj nur kapdoloroj kaj kapturniĝoj. Krom la nordafrika okazo ankaŭ en Hispanio (nome ĉe Kordovo) kaj je sia reveno al Romo, Julio Cezaro suferis similajn atakojn. Rilate al tiuj atakoj, Julio Cezaro suferis ankaŭ humorŝanĝojn kaj tendencon al deprimo. Eĉ oni konsideras deprimo la historian momenton kiam li ricevis averton ke oni planis komploton por murdi lin, kaj ĉiuokaze li venis al la rendevuo... kaj fakte li estis murdita, spite la averton. La antaŭaj teorioj ke temas pri epilepsio rilatas al tiuepoka kredo ke epilepsio iele rilatas al dia interveno kaj en tiu direkto ankaŭ aliaj membroj de la julia familio ŝajne suferis pro la sama malsano, sed eble tio ne estas science pruvebla. Simile oni povas diri pri la figuro de Aleksandro la Granda. Laŭ la tiama kredo. la dioj tuŝis "per siaj fingroj" la personojn de ili elektitaj por esti la supremaj regantoj.
En Esperanto aperis
En Esperanto aperis komplete la Dua Libro de lia verko Raportaĵoj pri la Gaŭla Milito en Antologio Latina volumo 1 de Gerrit Berveling, Fonto, 2a eld. 2012.
Pri li en Esperanto aperis la romano Cezaro de Mirko Jeluŝiĉ en traduko de Ivo Rotkviĉ.
(13769) 1998 SV144
(13769) 1998 SV144 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Merzalben
Merzalben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La burgo Gräfenstein estas la ruino de rokburgo ĉirkaŭ du kilometrojn oriente de la vilaĝo Merzalben. La burgo situas en la Palatinata Arbaro kaj havas la kromnomon kastelo de Merzalben. Ĝi staras sur 12 m alta rokplataĵo sur alteco de 447 m super marnivelo.
Paullo
Paullo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Merzalben
La monto Weißenberg (tradukita „blanka monto“) sur la teritorio de la komunumo Merzalben en la im Rejnlando-Palatinata distrikto Südwestpfalz estas 609,9 m alta monto de la Palatinata Arbaro. Ĝi havas de sudo al nordo etendiĝantan selforman pinton, kiu havas distancon de 280 m unu al la alia. La monto konsistas el sabloŝtono. Sur la pinto troviĝas la 35 m alta Luitpoldturm, de kiu oni havas vastan elrigardon trans la tuta Palatinata Arbaro kaj trans ĝi al la Hunsrück, Donnersberg, Taunus, Odenwald, Nigra Arbaro kaj la Vogezoj.
Paullo
Najbaras la komunumoj Settala, Merlino (LO, do en la najbara provinco Lodi), Mediglia, Zelo Buon Persico (LO), Tribiano kaj Mulazzano (LO).
(9942) 1989 TM1
(9942) 1989 TM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Nobuhiro Kawasato elde Okutama (distrikto de Tokio).
Listo de urboj de Angolo
Listo de urboj de Angolo
Le Gicq
Le Gicq [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 132 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Le Gicq situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Caçu
Caçu estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 13.283 loĝantojn en 2010.
Canon EOS-1 D Mark III
Canon EOS-1 D Mark III estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Antaŭtuko
Antaŭtuko estas vestero kiu estas uzata por ŝirmi aliajn vestojn. En la plejmulto de la domoj estas antaŭtukoj kiuj estas uzataj dum kuirado aŭ aliaj laboroj kiuj povus malpurigi la vestojn.
Ankaŭ buĉistoj, ŝuistoj, forĝistoj kaj tiel plu, ofte portas antaŭtukon.
Independent Television
Independent Television (ITV) estas kompania reto el pluraj komercaj televidaj stacioj en Britio, ĉiuj komence komplete sendependaj kvankam iuj intertempe inter si fuziis. La kompanio ITV plc kun centra oficejo en London estas listigata en la indico FTSE 100 de la londona borso.
Historio
En la 1940-aj jaroj ekestis tutlanda televida elsendado en Britio, kaj la ŝtata korporacio British Broadcasting Corporation (BBC) havis kaj defendis monopolon pri la elsendado en la Brita insulo kaj Nordirlando. Post longa lukto fare de amaskomunikilaj firmaoj kiuj volis establigi aldonan privatan televidan programaron, en 1954 oficialiĝis leĝo kiu oficialigis tian televidon, do forigis la antaŭan monopolon. Ekestis la ŝtata oficejo Independent Television Authority (ITA) por kontrolado kaj organizado de komercaj televidaj stacioj. Post iomaj pripensoj la oficejo decidis starigi reton de regionaj privataj televidaj stacioj, kiuj unuflanke estas sendependaj unu de la alia, sed aliflanke tamen tiom proksime kunlaboras ke certaj programoj povas esti dissendataj samtempe en la tuta reto. Inter la jaroj 1955 kaj 1968 en la tri plej grandaj regionoj (Londono, Midlands, Nordo) aldone ankoraŭ estis divido inter semajnfino kaj malsemajnfino, tio signifas ke unu stacio ricevis la rajton elsendi programon de lundo ĝis vendredo kaj alia de vendreda vespero ĝis dimanĉo. Tiu divido en la regionoj Nordo kaj Midlands forpreniĝis en 1968, sed formale daŭre ekzistas en Londono. Per la ekesto de la oficejo ITA la ŝtata televida kaj radiofonia sistemo de BBC estis devigata reformiĝi.
En 1963 la reto kompletiĝis, tio signifas ke ĉiu regiono ricevis sian propran privatan televidan stacion:
Feng-Hao ejo
Feng-Hao-ejo (en ĉina 丰镐遗址 豐鎬遺址 nome Feng-Hao yizhi, Fēng Hào Yízhǐ) estas la ruinoj de du ĉefurboj el la tempo de la okcidenta Zhou-Dinastio - Fengjing 丰邑 kaj Haojing 镐京 - en Chang'an, Xi'an en la provinco Shaanxi en Ĉinio.
La urbo Fengyi estis konstruita de la reĝo Zhou Wen wang, ĝi troviĝas okcidente de la rivero Feng He (沣河), en la regiono Anyang, provinco Shaanxi.
La urbo Haojing estis konstruita de la reĝo Zhou Wu wang ĝi troviĝas oriente de la rivero Feng He (沣河), je la norda rando de la valo Kunmingchi 昆明池 (Kūnmíng Chí 昆明池).
La arkeologoj elfosis fundamentojn de ĉambroj, restojn de metiejoj, tombojn kaj ĉaro-tombojn (en ĉina 车马坑 chēmǎkēng).
La ejo estas tre grava por la esplorado de la tempo de la okcidenta Zhou-dinastio.
Takashi Yamaguchi
Takashi Yamaguchi (山口 高志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Pavone del Mella
Pavone del Mella estas komunumo de Italio.
Nohfelden
Nohfelden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sankt Wendel de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Julius Wagner-Jauregg
Julius Wagner-Jauregg (7a de Marto 1857 – 27a de Septembro 1940) estis aŭstria kuracisto, kiu ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino en 1927, kaj estis la unua psikiatro kiu atingis tion. Lia Nobel-premio rilatis al "lia malkovro de la terapeŭta valoro de malaria inokulado en la traktado de frenezeco nome "dementia paralytica".
La ĉefa laboro farita de Wagner-Jauregg tra sia tuta vivo rilatis al la traktado de mensa malsano enkondukante febron, alproksimiĝo tiam konata kiel "piroterapio". En 1887 li esploris la efikojn de febraj malsanoj sur psikozo, farante uzadon de erizipelo kaj de tuberkulino (malkovrita en 1890 de Robert Koch). Ĉar tiuj metodoj de traktado ne bone funkciis, li klopodis ed in 1917 la inokuladon de parazitoj de malario, kio montriĝis tre sukcesa en la kazoj de "dementia paralytica", okazigita pro neŭuro-sifiliso, tiam mortiga malsano. Oni observis, ke kelkaj el tiuj kiuj disvolvigis altajn febrojn povis esti kuravitaj el sifiliso. Tial, el 1917 ĝis mezo de la 1940-aj jaroj, malario inokulita per la malplej agresa parazito, nome Plasmodium vivax, estis uzata kiel traktado por triaranga sifiliso ĉar tio produktis longdaŭrajn kaj altajn febrojn (formo de piroterapio). Tio estis konsiderata akceptebla risko ĉar la malario povis poste esti traktita per kinino, kio jam estis disponebla tiam. Tiu malkovro havigis al li la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino en 1927. Lia ĉefa publikaĵo estis libro titolita Verhütung und Behandlung der progressiven Paralyse durch Impfmalaria (Preventado kaj traktado de progresa paralizo per malaria inokulado) en la Memorvolumo Handbuch der experimentellen Therapie, (1931). Tiu tekniko estis konata kiel malarioterapio; tamen, ĝi estis danĝera, kaj mortigis ĉirkaŭ 15% el la pacientoj, kaj tial ĝi jam ne estas uzata.
Ĉirkaŭ siaj lastaj tagoj Wagner-Jauregg estis influita de la Hitlera Germana naciismo, kaj iĝis kontraŭsemita kaj simpatianto de Naziismo. Dokumenta pruvaro indikas, ke li apogis la Naziisman partion tuj post la invado de Aŭstrio en 1938 fare de la Nazia Germanio. Tamen, komisiono por sennaziigo en Aŭstrio trovis, ke lia kandidatiĝo por membriĝo en la NSDAP estis malakceptita "...sur bazo de raso", ĉar lia unua edzino Balbine Frumkin estis juda.
Amonia hipofosfito
Amonia hipofosfito aŭ amonia fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la amonia hidroksido kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka, delikva, senodora, amargusta solidaĵo, tute solvebla en akvo kaj etanolo. Kun solvaĵoj de kuprikaj saloj, kuprozaj saloj estas unue produktataj, kaj poste ruĝa precipitaĵo de kupra (I) hidrido formiĝas. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon. Amonia hipofosfito posedas 1 nitrogenatomon, 6 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Amonia hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de amoniaj derivaĵoj.
Tekla Essigman
Tekla ESSIGMAN (mortis la 8-an de septembro 1942) estis pola esperantistino kaj aktivulino. Ŝi estis edzino de Stanisław Essigman kaj verkis artikolojn por lia agentejo – Esperanto Press. Ŝi kaj ŝia edzo mortigis sin per kalia cianido, dum Granda Kampanjo, la 8-an de septembro 1942.
Meziříčí
Meziříčí (Medritsch) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Canhoba
Canhoba estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 3.956 loĝantojn en 2010.
Biblia hermeneŭtiko
“Kaj komencante de Moseo kaj de ĉiuj profetoj, li klarigis al ili el ĉiuj Skriboj la dirojn pri li mem.” (Lk 24,27)
Biblia hermeneŭtiko estas la arto interpreti kion aŭtoro verkis, kaj por tio uzas la metodojn science aplikendajn por kompreni tekston kiun ajn. Hermeneŭtiko biblia koncernas la metodojn aplikitajn al Biblio, nome la principoj aplikendaj por ĝuste kompreni la Biblion.
Kvankam oni aplikas al la Biblio grandparton de la principoj utiligitaj por kompreni iun ajn tekston, (religian aŭ nereligiajn), kristanoj, kredantaj je speciala naturo de la Biblio kiel libro laŭ unika maniero inspirita de Dio kaj regulo de la kredo kaj de sia konduto, allaboris hermeneŭtikajn principojn kiuj respektu tiujn antaŭkondiĉojn nerezigneblajn. Aliaj esploristoj, kaj ankaŭ kristanaj kiam temas pri tekstoj dogme neinfluaj, volas ke la Biblio estu konsiderata tia kaj kia kiu ajn alia literatura verko submetita al la analizo per la sciencaj metodologioj opiniataj neŭtralaj kiuj, tial, garantius objektivan valoradon.
La Biblia hermeneŭtiko okupiĝas pri principoj utilaj por kompreni kiun ajn eron de la Biblio tiel ke ĝia mesaĝo estu komprenata de la leganto aŭ aŭskultanto. Neeviteble tio implicas la asistadon de la biblia ekzegezo, kaj de la scio pri la procezo per kiu la biblia teksto al oni alvenis kia ĝi eliris el la plumo de la verkisto por kompreni laŭ kiu maniero li transdonas la revelacion. (2 Tim 2.15)
Certiĝinte, tamen, ke oni ne posedas la originajn dokumentojn, sed nur antikvajn kopiojn, ni bezonas ankaŭ pritekstan kritikon.
Metodoj kaj skoloj de biblia hermeneŭtiko trajarcentaj
Laŭlonge de la jarcentoj, la kristanaj eklezioj agnoskis la gravecon sekvi specifajn principojn por la interpreto de la Biblio. Naskiĝis tiel kaj estis praktikitaj en malsamaj epokoj diversaj pensoskoloj kiuj ellaboris specifajn metodojn surbaze de siaj antaŭsupozoj.
Laŭlitera-historia-gramatika skolo (realismo)
Ĝi apudiĝas al la teksto subtenante ke la teksto estu konsiderata laŭ ĝia senco klara kaj eksplicita krom se la teksto mem donus indikojn ke temas pri simbola lingvaĵo; ĝis kiam, nome, pro la naturo mem de la teksto tio ne eblas. Ekzemple, dirmodoj, paraboloj kaj fabeloj, aŭ alegorioj... ne permesas laŭliteran interpreton.
Kiam la verkistoj de la Nova Testamento referencas al la Malnova Testamento, servantoj de tiu skolo prenas tiujn erojn respektante la laŭliteran sencon. Verkistoj kaj la plej antikva Patristiko (Ignaco el Antioĥio, Sankta Ireneo kaj Justino Martiro) montras kiel mem sekvis la laŭliteran interpreton de la Skribaĵo ĝis kiam la teksto mem ne sugestis malsaman interpreton.
La moderna Evangeliismo ligiĝas al tiu laŭlitera, historia kaj gramatika (oni ignoru, tamen, la grasaĵan laŭliterismon) metodo. Ĝi trovis elanon en la Deklaracio de Ĉikago pri la biblia hermeneŭtiko, kies 15-a artikolo formale stilas pri tiuj principoj asertante: “Ni konfesas ke necesas interpreti la Biblion laŭlitere kaj natursence. La laŭlitera senco estas la senco historia-gramatika, nome tiu esprimita de la aŭtoro. La laŭlitera senco konsideras ĉiujn figurojn stilajn kaj literaturajn de la teksto”.
Alegoria-simbola skolo (Idealismo)
Ĝi apudiĝas al la teksto serĉante en ĝi pli profundan sencon. Ĝi esploras trans la supraĵa rakonto por malkovri en ĝi laŭspiritan signifon, nome la simbola kaj transcende vera signifo. Tiu metodo populariĝis en pra-epokoj de kristanismo kiam oni plejparte, ne nur en kristana medio, akceptis la platonan filozofion. Klemento de Aleksandrio kaj Origeno estas la du plej antikvaj kristanaj verkistoj kiuj instruis kiel la Biblio, aparte la Malnova Testamento, ne povis esti akceptata laŭ laŭlitera maniero, sed laŭ simbola. La alegoria skolo instruas ke sub ĉiu versiklo de la Biblio, sub ĝia memkomprenebla senco, sin kaŝus “vera signifo” simbola kaj spirita.
Interpreto alegoria povus esti, ekzemple, la panon kaj vinon kunportitajn de Melkisedek al Abrahamo (Genezo 14,18), la manao en la Elira dezerto (16,31), kaj la oleo en la dieto de Elija (1 Reĝoj 17, 16) kiuj estus antaŭfiguroj (tipoj) de la Eŭkaristio.
Tiu interpreta metodo, tamen, estas rifuzata, krom ĉe la plejparto de la tiama eklezio, de la Reformistoj de la 16-a jarcento pro tio ke ĝi endanĝerigus la forton kaj impreson de la Vorto rigardata kia ĝi staras. Marteno Lutero nomas tiun metodon vera plago, Kalvino ĝin konsideras satana.
Historia-kritika skolo (naturalismo)
Ekde la epoko de Friedrich Schleiermacher, oni komencas kontesti ke la Biblio devas esti konsiderata malsammaniere ol aliaj literaturaj verkoj, kaj sugestas ke al ĝi oni devas apliki la sciencajn metodologiojn kiuj, nuraj, garantius objektivan valoradon, honestan kaj laŭrealan, de la teksto. Tio ŝajnas hodiaŭ natura, sed en tiu alproksimiĝo oni devas rimarkigi iujn filozofiajn premisojn malsamajn kaj modernajn, sed ne necese plitaŭgajn kaj science “plievoluintajn” ol tiuj kiuj staris sub la tradicia interpreta legado de la Sankta Skriboj. Ekzemple, la alproksimiĝo de Rudolf Bultmann al la Hermeneŭtiko estas forte influita de Ekzistadismo de Martin Heidegger. Ekde la 1970-aj jaroj la filozofia hermeneŭtiko de Hans-Georg Gadamer ekzercis grandan influon sur la biblian hermeneŭtikon kiel videblas en ampleksa radio de katolikaj kaj protestantaj teologoj.
Oni, do, pritraktas la tekston per naturalismaj premisoj, aparte rilate la “dian inspiron”. Forlasante aŭ redifinante la judkristanan premison laŭ kiu la Biblio estas neeraripova Vorto de Dio kaj forpuŝante la koncepto de vorta inspiro de la Biblio (konceptoj taksataj “superitaj”, “mitaj” kaj “nesciencaj”), tiu(j) metodo(j) establas la modernan sciencon kaj la racion kiel definitivan aŭtoritaton por la pribiblia interpreto ĉar tiu ĉi estus eraripova aŭ esprimo de la epoko en kiu ĝi estis verkita. La aspektoj “supernaturaj" estas “realĝustigitaj” laŭ la naturalismaj pensoj. Tie kie la aŭtoritato de Kristo estas akceptita, oni asertas ke li “adaptiĝis” al la tiutempa kulturo, kaj ke li ne intencis vere diri kion li diris (erarus do la laŭliteristo kiu lin akceptus objektive laŭveran). Relativismo kaj subjektivismo, do, fariĝas rezulto neevitebla de tiu alproksimiĝo ĉar la Biblio ne posedus ion ajn objektivan religisence. La Biblio ĉesus esti regulo de kredo por la kredanto kiu plejprobable albordiĝus, fine, al sciencismo.
La kategorioj de tiu kritika metodo estas la jenaj: