cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libera Francio
La Libera Francio estas eksterlanda rezista organizaĵo fondita en Londono de generalo de Gaulle sekve de lia alvoko de la. La armitaj fortoj aliĝintaj al la Libera Francio estis nomitaj Liberaj Francaj Fortoj (FFL). ekde la, la « Libera Francio » estis alinomita « Batalanta Francio » de la franca Nacia Komitato (ekziliĝinta franca registaro) por marki la aliĝon de la Libera Francio kaj « de grupiĝoj en Francio, kiuj aktive partoprenis en la rezistado ».
La Libera Francio kaj ties armeo oficiale ĉesis ekzisti en la, sed ilia agado daŭris kun CFLN kaj la Franca Armeo por la Liberigo.
La algrupiĝoj de teritorioj
En julio 1940, la Libera Francio enhavis ĉirkaŭ. Ĝia membraro notinde kreskis, en aŭgusto-septembro 1940, sekve de la aliĝo de pluraj afrikaj oceaniaj kaj aziaj kolonioj : Kondominiumo de Nov-hebridoj (nun Vanuatuo) (la 22-an de julio), Ĉado (la 26-an de aŭgusto), Franca Kamerunio (la 27-an de aŭgusto), Respubliko Kongo (la 28-an de aŭgusto) kaj Ubangi-Ŝari (la 31-an de aŭgusto), « Kontoroj de Hindio » (la 7-an de septembro), Franca Polinezio (la 9-an de septembro) kaj Nov-Kaledonio (la 24-an de septembro ). Tiuj aliĝoj, plie, donas al la Libera Francio teritorion kaj do ŝtatan dimension kaj ne plu nur milita dimensio. Fine de septembro 1940, Britoj kaj FFL tamen malsukcesis akiri la aliĝon de la Franca Okcidenta Afriko, albordiĝa provo al Dakaro estis forpelita : AOF restis provizore en la reĝimo de Vichy. En decembro 1940, la Liberaj Francaj Fortoj enhavis, kaj centon da diverstipaj aviadiloj.
La, Gabono, kies guberniestro estis anoncita sian aliĝon antaŭ ol repreni sian vorton , estis konkerita de la solaj FFL : tiam la tuta Franca Ekvatora Afriko estis sub regado de la Libera Francio. En julio 1941, Sirio kaj la Granda Libano, tiam administrataj de Francio laŭ mandato de la Ligo de Nacioj, estis invaditaj kaj konkeritaj de FFL kaj britoj. Tiuj lastaj, post sia konkero de Madagaskaro, ĝin redonos al la Libera Francio la. Du francaj batalionoj — la estontaj marŝbatalionoj n° 21-24 — aliĝigis Ĝibutio al la Libera Francio la.
La insuloj Sankta-Piero kaj Mikelono (la ), same kiel Valiso kaj Futuno (la ) kaj Reunio (la ), estis aliĝigitaj per la Liberaj Francaj Maraj Fortoj (FNFL).
Al la estonteco
La Konferenco de Brazzaville estis kunsido de francaj politikistoj en la ekzilo kaj altrangaj oficiroj de la kolonioj okazinta en Brazzaville, kiu tiam estis la ĉefurbo de Franca Ekvatora Afriko, en januaro 1944. En ĝi oni diskutis la politikajn, sociajn kaj ekonomiajn reformojn plenumotajn en la Franca Kolonia Afriko.
Akabli
Akabli estas urbo de Alĝerio. Ĝisituas en la provinco de Adrar en sud-centra lando, ene de la dezerto Saharo. Laŭ la stato de 2018 la loĝloko havis 10 171 loĝantojn.
Cetin
Dum la mezepoko Cetin estis podedaĵo de la kroatia nobela dinastio Frankopanidoj. Ivan Frankopan Cetinski mortis dum la jaro 1493 en la historia armea batelo sur kampo Krbava. Lia filo Franjo Frankopan (Ferenc Frangepán) estis arkiepiskopo de la arkiepiskopejo Kalocsa-Kecskemét kaj episkopo de la arkiepiskopejo Eger. La 1-an de januaro 1527 la anoj de la kroatia parlamento Sabor en Cetin elektis Ferdinandon la 1-a de la dinastio Habsburg reĝo de Kroatio.
Inter la 16-a kaj 19-a jarcentoj Cetin estis lima fortikaĵo: dum la militoj inter Aŭstrio-Hungario kaj la Osmanida Imperio la fortikaĵo grave difektiĝis. Dum la 19-a jarcento la loĝantoj de la fortikaĵo forlasis la lokon kaj la loka juĝejo translokiĝis al la apuda loĝloko Cetingrad.
Hueyapan
Hueyapan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Hueyapan.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11105 loĝantojn. El tiuj estas 5461 viroj kaj 5644 virinoj. La komunumo havas surfacon de 75.27 kvadratkilometroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21075a.htm
171
En la jaro 171 post Kristo okazis, interalie:
Franca Fervojista Esperanto-Asocio
Franca Fervojista Esperanto-Asocio (FFEA) - france Association Française des Cheminots pour l’Espéranto (AFCE) - estas la landa asocio de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF) por Francio.
Jam 1905 kaj 1909 en la kadro de la 1-a kaj 5-a Universalaj Kongresoj la franca fervojisto Armand Berlande organizis apartajn kunvenojn por fervojistoj. En 1910 kaj 1911 li estis prezidanto de la tiama Internacia Asocio de la Esperantistaj Fervojistoj. En ties adresaro por 1911 troveblas la adresoj de 57 francaj kolegoj. Samjare la fervoja kompanio "Paris (Parizo) - Orleans" eldonis gvidlibron en Esperanto.
La landa asocio mem tamen nur kreiĝis en 1949.
Tamás Mészáros
Tamás Mészáros [tamAŝ mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Tamás estas hungara ekonomikisto, profesoro.
Biografio
Tamás Mészáros frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1970, en la sekva jaro li doktoriĝis. Post siaj studoj li estis samloke asistanto, ekde 1978 lektoro. Li estis ankaŭ eldonejestro inter 1981-1984. Li estis docento inter 1984-1991. Li akiris sciencan gradon (CSc) en 1984 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1984 - 1989 li estis vicdekano, poste dekano ĝis 1994, inter 1986-1994 katedrestro, inter 2004-2011 rektoro. En 1991 li estis nomumita universitata profesoro. Li estis ankaŭ institutestro inter 2005-2012.
Li havas edzinon, kiu naskis dufoje. Li ricevis premiojn inter 1994-2009.
Mesiaj Hebreoj
Mesiaj Hebreoj aŭ Mesia Hebreismo nomiĝas la religia hebrea movado, kies membroj rekonas en Jesuo la Nazareta la Mesion resurektinta kaj dia Savanto. Tial, ili adheras al la kristanismo kun la konfeso pri la Triunuo en Dio kaj kredo je Jesuo (Yeshua), Difilo homfariĝinta. Iuj franĝoj, tamen, malakceptas la kredon je la Triunuo, sed la grupoj de Mesiaj Hebreoj ilin taksas ne jam komprenantaj la veran pozicion kaj anoncon de Jesuo.
Kvankam respektantaj kaj praktikantaj la mosean leĝon, la Mesiaj Hebreoj estas akre kontraŭataj kaj flankenmetitaj en la israela ŝtato kaj tie kaj tie en diversaj mondaj regionoj, kiel en Usono, kie la movado multe nombras kaj influas. Multaj el ili simpatias al evangeliismo kaj al la katolika eklezio.
Kiel ili interpretas sian hebreecon
Ili sin sentas hebreoj observantoj kiel la aliaj ortodoksaj hebreoj kaj frekventas la sinagogojn kaj alprenas ekzemplon de Sankta Paŭlo, la kristana hebreo kiu, paŭzinte en sia misia kristana anonco, el Grekio venis viziti kaj oferi en la Jerusalema templo (Agoj 21), kaj el Jesuo mem kiu neniam disdegnis obei al la religiaj normoj de la Izraela tradicio: tiujn ĉi ili juĝas ne devigaj sed alte signantaj hebreecon.
Ili, malkiel L. L. Zamenhof, opinias ke la problemo pri ilia akceptiĝo inter la «gentanoj» ne realiĝas per la rezigno pri la karakterizoj de la hebrea religio reduktita al pura moralismo kun konservo de eksteraj moroj, sed per la reaserto kaj plikreskiĝo en ĝi: ĉi-kaze per adhero al la mesia anonco de la hebrea Jesuo.
Problemoj debatitaj inter ili: 1) ĉu la identeco de la hebreoj mesiaj, kompare kun tiu origina, estas nova aŭ restas tiu antikva kun la aldono de la kredo je Jesuo? 2) ĉu la evangelio estas io nova kaj malsama rilate al ties hebreaj radikoj aŭ ĝi aldonas ion esence novan al la antikva hebreeco el kiu ĝi devenas? 3) ĉu la restabiliĝo de la hebreaj radikoj de la evangelio estas celata nur al la evangelizado de hebreoj aŭ ĝi estas postulata ankaŭ por kristanoj de la gentmondo kaj en kiu mezuro tion ili bezonus?
Krome, ili emas revivigi la mesianismon vivitan de la pasintaj hebreaj generacioj, nun malvastigita de la sekularigo.
Kion la Mesiaj hebreoj atendas el la kristanaj eklezioj
Ili sugestas: la kristana komunumo anonce parolu al la tuta hebrearo, ne nur al unuopuloj, ĉar la diaj promesoj koncernas la tutan Izraelon; la kristana komunumo, disvatiĝinta inter la gentoj, ĉesu sin konsideri, teologinivele, la nova Izraelo ĉar la nova Izraelo estis Kristo kaj la apostoloj sur kiu estas alvokataj greftiĝi hebreoj kaj gentoj (la prakristana eklezio, forigita el la sinagogo, ofende postulis al la hebreoj rezignon pri ĉiuj hebreaj ritoj kaj moroj); necesas, do, elimini la teologion de konvertiĝo de hebreoj: hebreoj jam posedas la Toraon kaj adherante al Jesuo ĝin portas kune kun Jesuo kaj, do, eniras eklezion nur ampleksigante sian hebreecon.
Eĉ tiuj pretendoj povas odori je antihebreismo!
Ili deziras ke la kristanaj gentanoj ne opiniu sin saĝaj pro la fakto ke ili akceptis Jesuon dum malfruas lin rekoni Izraelidoj. Oni vidu Sanktan Paŭlon: “Ĉar mi ne volas, fratoj, ke vi ne sciu ĉi tiun misteron, por ke vi NE OPINIU VIN SAĜAJ, ke laŭparta obstiniĝo okazis al Izrael, ĝis la pleneco de la nacianoj envenos (Rm 11, 25”.
Rilatoj kun ortodoksaj hebreoj
La tradiciaj hebreoj, foje eĉ la sekularizitaj, montras malplaĉon antaŭ mesiaj hebreoj; ne mankas rilate ilin ekstremaj iuĝoj kaj sintenoj, kiel tiu ĉi: “la plej grava minaco (kontraŭ hebreoj) devenas flanke de kristanoj, kaj eĉ pli grava ol tiu devenas el mesiaj hebreoj”. Pro tio mesiaj hebreoj foje kaŝas sian kredon ankaŭ vizitante sinagonojn.
Nombra konsisto
Laŭ revuo Mishkan, 1999, ili nombrus en Israelio, de 3000 al 4000 en etaj kongregacioj, sed ekstere de Israelio tiaj kongregacioj superas 1000 nur en Usono, kie ili nombrus 500 000, sed aliaj reĝustigas la nombron ĝin malpliigante ĝis 100 000 aŭ 40 000. Sume, eble 200 000 en la tuta mondo.
Bibliaj apogiloj
Mt 5, 17-18: “17 Ne pensu, ke mi venis, por detrui la leĝon aŭ la profetojn; mi venis, ne por detrui, sed por plenumi. 18 Vere mi diras al vi: Ĝis la ĉielo kaj la tero forpasos, nek unu joto nek unu streketo forpasos de la leĝo, ĝis ĉio plenumiĝos”;
Rm 11,25-27: “25 Ĉar mi ne volas, fratoj, ke vi ne sciu ĉi tiun misteron, por ke vi ne opiniu vin saĝaj, ke laŭparta obstiniĝo okazis al Izrael, ĝis la pleneco de la nacianoj envenos; 26 kaj tiamaniere la tuta Izrael saviĝos, kiel estas skribite: 27 Kaj ĉi tio estos Mia interligo kun ili, Kiam Mi forigos iliajn pekojn” ;
Rm 11,31: “tiel same ankaŭ ĉi tiuj jam malobeis, por ke, per la kompato montrita al vi, ili ankaŭ nun ricevu kompaton”;
kaj diversaj profetoj ilin komfortas, kiel Jeremio, Jesaja... kiuj antaŭvidis la novan Izraelon ktp.
Kaj fine la unuiĝo de la kristanaro realiĝas ankaŭ per la unuiĝo kun la antikva Izraelo.
Casalbeltrame
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas loka sanktulo Novello, kaj la komunuma festotago estas la lastan dimanĉon de aŭgusto.
Antal Genersich
Antal Genersich [generziĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Genersich Antal estis hungara kuracisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1892).
Casalbeltrame
Najbaras la komunumoj.
Antal Genersich
Antal Genersich naskiĝis la  1842 en Hungara reĝlando, en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio). Li mortis la 1918 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Genersich frekventis universitaton en Pest (urbo) por esti kirurgo, okulkuracisto kaj akuŝisto (en 1866). Li komencis sian karieron samloke en la universitato. En 1868 li studvojaĝis al Würzburg, Vieno, Berlino kaj Lejpcigo. Hejmenveninta li ekinstruis en Universitato Kolozsvár, kie li atingis la rangon rektoro en 1877. En 1891 li iĝis nobelo. Inter 1895 kaj 1913 li estis universitata profesoro en Budapeŝto, direktoro de la 2-a Patologia Instituto, en 1910–11 rektoro de la universitato.
Loděnice (distrikto Brno-provinco)
Loděnice (Lodenitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas nordokcidente de urbo Pohořelice en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Rajimbek batir
Rajimbek batir (: Райымбек батыр; : Райымбек батыра) estas stacio de Linio 1 de Metroo de Almato. La stacio estis malfermita la.
Montrésor
Montrésor signifas en la franca Mia trezoro.
Ekde la departementaj balotoj de 2015, Montrésor ne plu situas en la kantono Montrésor, kiu malaperis, sed en la kantono Loches.
Lokoj kaj monumentoj
Jen estas kelkaj vidindaĵoj de Montrésor :
Jonás Gutiérrez
Jonás Manuel Gutiérrez (naskiĝis la 5-an de julio, 1983 en Sáenz Peña) estas argentina futballudisto. Nuntempe, li partoprenas kun la Angla teamo Newcastle United F.C.
Zermatt GGB (stacidomo)
Zermatt GGB estas fervoja stacidomo en Zermatt, Svislando.
Huang Ming
Huang Ming - naskiĝis la 10-a de marto 1958 en Taixing (ĉine 泰兴市, pinjine Tàixīng Shì) - estas entreprenisto kaj politikisto en Ĉinio. En 2011 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Keflavík
Keflavík estas havenurbo en sudokcidenta Islando. Keflavík unuiĝis en 1994 kun komunumoj Njarðvík kaj Hafnir al kunurbo Reykjanesbær. Keflavík estas la plej granda komunumo de duoninsulo Reykjanesskagi, kaj estas la ĉefurbo de la administra regiono Suðurnes, "suda duoninsulo". Laŭ la stato de en la urbo vivis.
NGC 3626
NGC 3626 (aliaj indikoj — NGC 3632, UGC 6343, MCG 3-29-32, ZWG 96.29, PGC 34684) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3626, NGC 3632.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Denderle
József DENDERLE estis rumania hungara historiisto, lernolibroverkisto. Li naskiĝis en Naszód la 24-an de decembro 1911 kaj mortis en Kluĵo la 2-an de novembro 2002.
Kariero
József Denderle akiris diplomon pri historio-geografio en 1934 en Universitato de Kluĵo. Li estis mezlerneja instruistro en Carei kaj Kluĵo. Li estis la aŭtoro de pluraj lernolibroj. Li tradukis faklibrojn el rumana lingvo sub nomo József Debreczeni.
Espero (kanto)
Espero (Наде́жда, [Nadjeĵda]) estas ruslingva kanto verkita en 1971 de komponisto Aleksandra Paĥmutova kaj poeto Nikolaj Dobronravov.
Por unua prezento la kanto estis proponita al Kobzon sed li malkonsentis. Ĝi unuan fojon kantis Edita Pieĥa. Interalie teksto kaj muziknotoj de la kanto estis senditaj en Varsovion al Anna German sukcese prezentinta la kanton. Poste "Espero" estis sukcese kantita multfoje de Muslim Magomajev.
Teksto
Unuaj versoj (origina teksto kaj Esperanto-traduko de V. Aroloviĉ, vidu plene):
Lăpuș (Maramureș)
Lăpuș [ləpuŝ] (hungare: Oláhlápos) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 2 826 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 3 876. Ĝia unua mencio estas el 1505. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).
Bikini Atolo
Bikini Atolo (signife "kokosarbejo") estas atolo en la Marŝala Insularo kiu estis la loko de 23 nukleaj testoj dum la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. La atolo konsistas el 23 insuloj kun totale 8.8 km² ĉirkaŭita de 594.1 km² centra laguno. Ĝi estis en la norda pinto de la Ralika Ĉeno, proksimume 87 km nordokcidente de la Ailinginae kaj 850 km nordokcidente de Majuro. Ene de Bikini Atolo, insuloj Bikini, Eneu, Namu kaj Enidrik enhavas ĉirkaŭ 70% el la terareo de la atolo. Bikini kaj Eneu estas la nuraj insuloj de la atolo kiu estis hejmo de permanenta loĝantaro. La insulo Bikini estas la plej nordorienta kaj plej granda insuleto. La atolo estis konata ankaŭ kiel atolo Eschscholtz, laŭ la nomo de la germana naturalisto Johann Friedrich von Eschscholtz, ĝis 1946, post la Marŝala Insularo estis kaptita de Usono dum la Dua Mondmilito.
Nukleaj testoj
Post la fino de la dua mondmilito, la tiama usona ŝtatprezidanto Harry S. Truman decidis en decembro 1945 fari provojn pri nukleaj armiloj por determini ilian detruan potencialon. Entute okazis 67 testoj inter 1946 kaj 1958. Ĉiuj bomboj portis nomojn de usonaj indianaj triboj. La plej forta bombo kiu eksplodis en 1954 estis hidrogenbombo ("Bravo") kiu reprezentas la ekvivalentan povon de 7000 atombomboj kiuj falis sur Hiroŝimo.
Por realigi tiujn testojn la usona armeo forpelis la enloĝantojn el la atolo. Tiam, la estro de la atolo diris jenajn vortojn al usona milita ŝipestro: “Men otemjej rej ilo bein anij” (Ĉio restas en la manoj de Dio). Tiu frazo nun aperas sur la bikina flago. La flago estis adoptita en la jaro 1987, ĝi tute similas al la usona flago, por memorigi al tiu registaro siajn devojn kun la bikinanoj. La 23 blankaj steloj aperantaj sur la flago reprezentas la insulojn de la atolo; tiuj tri nigraj steloj estas la tri insuloj tute detruitaj dum la armilaj testoj. La du nigraj steloj aperantaj sur la suba parto estas la steloj kien devis foriri la loĝantaro de la atolo.
Monda heredaĵo de Unesko
La 31-an de julio 2010 la atolo estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi estas la unua loko en la Marŝala Insularo kiu estas enskribita en la liston de Monda Heredaĵo.
Huskvarna
Huskvarna estas kvartalo de la sveda urbo Jönköping. Ĝi situas en ties oriento. En 2004 ĝi havis 21.243 loĝantojn.
De 1911 al 1970 Huskvarna estis memstara urbo. La komunuma reformo de 1970 aligis ĝin al najbara Jönköping, al kiu ĝia rando pli kaj pli proksimiĝis.
En Huskvarna estas la sidejo de la entrepreno Husqvarna, kiu en sia nomo konservis malnovan skribformon kun "q". Ĝi ekestis el iama reĝa produktejo de fusiloj, fondita en 1680 kaj privatigita en 1757. Pro ĝi la blazono, kiun Huskvarna uzis ĝis 1971, montras du blankajn fusilojn (sur blua fono).
Kontenerŝipo
Kapacito de Kontenerŝipoj estas mezurata en 20-futa unuo (6,1 m, TEU). Tipaj ŝarĝoj estas mikso de 20-futaj kaj 40-futaj (2-TEU) ISO-standardaj konteneroj, el kiuj tiuj lastaj hegemonias.
Laŭ tunaro, 39% de komercaj ŝipoj estas petrolŝipoj, 26% estas ŝutvaraj ŝipoj, 17% konteneraj ŝipoj kaj 15% estis aliaj tipoj. totale nombrante 1.04 miliardojn da tunoj.
Fruktvino
Fruktvino estas alkohola trinkaĵo, kiu estas farata per fermentado de fruktoj, escepte de vinberoj.
Ĝenerale oni povas diri, ke oni povas fari kvazaŭ-vinon el ĉiu frukto, kiu taŭgas por la homa konsumado, nome fruktvinon. La alkoholenhavo povas esti ĝis 18 %, pro kio oni devas aldoni sukeron al la fermentado. Fruktvinoj el „puraj“, do sen aldono de sukero atingas alkoholenhavon apenaŭ pli ol 10 % vol.
„Vinecaj trinkaĵoj“ estas klasika pom- kaj pir-vinoj kaj per alkohola fermentado faritaj trinkaĵoj el rabarbo, sambukofloroj aŭ mielo.
Farado
Bazo de la farado de fruktvino estas fruktoj, kiuj enhavas minimume parton de la necesa sukero. La fruktvino estas farata per alkohola fermentado.
Por la farado de mature rikoltitaj fruktoj estas macerigitaj (macerado) fruktoj, evitu fari kaĉon, ĉar poste oni devas klarigi la trinkaĵon. Gravas ankaŭ, ke la semoj en la fruktoj restas nedamaĝitaj, Ili enhavas ofte amaraĵojn kaj amigalino, kiu en la ĉeesto de akvo apartigas cianidan acidon. Por ricevi sufiĉe humidan substancon ofte nepras aldoni akvon. Esceptoj estas pomoj, piroj kaj oranĝoj, ĉe kiuj oni fermentas la sukon.
Se la sukero en la fruktoj ne sufiĉas, oni devas aldoni antaŭ la fermentado sukeron. Oni ekas la fermentadon aldonante vin-giston, hodiaŭ oni ĝenerale aldonas puran bredogiston. Sur la surfaco de la fruktoj estas gistaj ĉeloj, kiuj povas esti uzataj por la spontanea fermentado. Sed la rezulto ne estas antaŭvidebla rilate la guston kaj la fermentajn flankproduktojn.
Malbelo
Malbelo estas propreco de persono aŭ aĵo kiu ne estas agrable rigardebla. En multaj socioj la juĝo esti konsiderata "malbela" egalas esti malmulte estetika, abomeninda aŭ ofenda. Same kiel sia malo, nome la belo, la malbelo implicas subjetivan juĝon kaj tiu almenaŭ parte, en la "okulo de la observanto"; oni ne forgesu ankaŭ la influon faritan de la kulturo de la "observanto". Tiele, la percepto de la malbelo povas esti erara aŭ misa, kiel en la fabelo de La malbela anasido de Hans Christian Andersen.
Spite la fakton ke la malbelo estas normale konsiderata kiel videbla karaktero, ĝi povas esti ankaŭ interna atributo. Por ekzemplo, persono povas estis konsiderata alloga ekstere sej interne mispensa kaj kruela. Oni povas ankaŭ esti "malbonhumore", kiu estas interna stato de portempa malaprezo.
La malbelo havas sian originon en la konsideron de la "okulo observanta" kaj de la memestimo kiu disvolviĝas en la personoj kiam oni vidas la stereotipojn de viroj kaj virinoj agrablaj al oniaj sentoj de percepto.
Ankaŭ oni asertas ke la malbelo estas nur afero de subjetiva estetiko, argumente ke persono povas percepti kiel belo ion kion alia persono perceptu kiel malbelo. Tamen, la vidpunkto hegemonia en la scienca mondo estas ke la homa malbelo estas parto de la seksa selekto kaj indikilo de bona fizika sano kaj genetika heredo malriĉa aŭ malforta.
Neukirchen (Norda Frislando)
Neukirchen (dane: Nykirke, nordfrise: Naischöspel) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Homoj rilataj al la komunumo
Emil Nolde
Hueytamalco
Hueytamalco estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Hueytamalco.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26115 loĝantojn. El tiuj estas 13009 viroj kaj 13106 virinoj. La komunumo havas surfacon de 242.38 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 56′ norda latitudo kaj 97° 17′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 700
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21076a.htm
Charles O'Hara
Generalo Charles O'Hara (1740 – 25a de Februaro 1802) estis brita militista oficiro kiu servis en la Sepjara milito, en la Usona Milito de Sendependeco, kaj en la Francaj revoluciaj militoj, kaj poste servis kiel Guberniestro de Ĝibraltaro. Dum sia kariero O'Hara persone kapitulacis kaj al George Washington kaj al Napoleono Bonaparte.
Li servis en Portugalio kaj Senegalo en sia ekkariero.
En la Usona Milito de Sendependeco li reprezentis la britan povon en la kapitulaco post la Sieĝo de Yorktown je la nomo de la Generala Leŭtenanto Charles Cornwallis en 1781. En 1793 li partoprenis en la internacia alianco kontraŭ la Franca Revolucia Armeo en la Sieĝo de Toulon kie li estis kaptita kaj enprizonita du jarojn en Parizo. Li iĝis generalo.
Patrolŝipo
Patrolŝipo (ankaŭ patrolboato) estas relative malgranda militŝipo ĝenerale dezajnita por marbordodefendaj celoj. Estis multaj dezajnoj por patrolŝipoj. Ili povas esti uzataj de landa mararmeo, marborda patrolo, aŭ polico, kaj povas esti uzataj por altmaraj kaj/aŭ estuaraj aŭ riveraj medioj. Ili ofte engaĝiĝas en variaj roloj por protektado de landlimoj, inklude agadon kontraŭ kontrabando, kontraŭ piratado, patrolado de fiŝkaptejoj, kaj plenumado de juro pri enmigrado. Ili estas ofte alvokataj por partopreni en operacioj de savado. Tiatipaj ŝipoj inkludas la originan jaĥton (el la nederlanda/malsupra germana jacht signife ĉasado), nome malpeza, rapida ŝipo uzita de la Mararmeo de Nederlando por persekuti piratojn kaj aliajn krimulojn kaj proksime kaj al neprofundaj akvoj.
Bazilo la 3-a (Rusio)
Bazilo la 3-a Ivanoviĉ (Василий Иванович Третий) estis Granda princo de Moskvo ekde 1505 ĝis 1533. Li apartenis al rusa dinastio Rjurik.
Origino
La unua edzino de princo Ivano la Tria estis princidino Maria de Tverja princlando. En 1458 naskiĝis ilia filo Ivano. Kiel heredonto tiu sukcese regis kune kun la patro ĝis sia morto en 1490 onidire pro venenado fare de la duonpatrino Sofia. Li estis edzo kaj havis filon Demetrion. En historio li restis sub nomo Ivano Ivanoviĉ Juna. Maria mortis en 1470.
Granda princo Ivano la Tria dufojon edziĝis en 1472 al Sofia Paleolog, nevino de lasta imperiestro de Bizancio – Konstantino la 11-a. Ekde 1460, post disfalo de Bizanca Imperio, ŝi loĝis en Romo, rezidejo de papo Paŭlo la Dua. Tiu intencis pliigi influon de Katolika Eklezio je ortodoksa Rusio kaj benis la geedziĝon.
Dote princino Sofia transdonis al sia edzo Ivano la Tria ankaŭ unu el ĉefaj simboloj de Bizanca Imperio – "La dukapa aglo", kiu de tiam iĝis la nova simbolo de Rusio. Post sep jaroj de ties kuna vivo, la 25-an de marto 1479 naskiĝis ilia filo Bazilo.
Surtroniĝo
Konsiloj kaj sugestoj de la nova edzino Sofia tre grave influis je Ivano la Tria, kiu forpelis sian nepon Demetrion kaj heredigis Bazilon. En 1503, kiam Bazilo estis dudekkvarjara, mortis lia patrino Sofia. La patro tre ĉagreniĝis pro tio kaj baldaŭ malsaniĝis.
Li ĉesis praktike regadon de la lando kaj preferis viziti diversajn monakejon por ricevi benon de klerikoj kaj resaniĝi. Tamen tio ĉi malsukcesis kaj la 27-an de oktobro 1505 Granda princo Moskva Ivano la Tria mortis.
Laŭ lia testamento la heredonto, filo Bazilo ricevis lian titolon kaj rajton reĝi en 60 vasalaj urboj inkluzive Moskvon sub nomo Bazilo la 3-a.
Familio
Dum revuo de 1500 fraŭlinoj mortanta Ivano la Tria elektis nobelinon Solomonia Jurievna Saburova, kiu la 4-an de septembro 1505 edziniĝis al Bazilo. Dum dudekjara kunvivo la geedzoj ne havis idojn, tial en 1525 Bazilo la 3-a divorcis de Solomonia kaj perforte devigis ŝin monakiĝi.
Franc-flandra skolo
La Franc-Flandra Skolo, ankaŭ nomata „Nederlanda Skolo“, estis movado de renovado muzika baziĝanta en la regiono de Flandrio de la 15-a jarcento kaj karakterizita de la granda disvolviĝo de la polifonio, kiu metas la fundamentojn por la evoluo de la moderna harmonio. La disvastiĝo de la flandra stilo en Italio, Hispanio, Francio kaj Germanio favorigita de la invento de la presado vivigis la unuan veran internacian stilon ekde la tempo de la gregoria ĉanto.
Bazilo la 3-a (Rusio)
Familio
La virino estis vera ortodoksulino kaj tre kredema. En Pokrovskij klostro de urbeto Suzdal kiel monakino Sofia ŝi troviĝis deksep jarojn kaj mortis tie en 1542. Pro multaj mirakloj Rusa Ortodoksa Eklezio ŝin sanktigis kiel Sofia Suzdalskaja.
Franc-flandra skolo
La diversaj nomoj
Naciisma reflekso verŝajne kaŭzis la diferencajn nomojn, kiujn elpensis nederlandaj, francaj kaj flandraj muziksciencistoj por la polifoniistoj el la Malaltaj Landoj. Cetere la nomadoj nepre kovras la saman objekton rilate la stilojn, periodojn kaj komponistojn. La "Nederlanda Skolo" aŭ la "Nederlandaj Polifonistoj" (kun akcento sur "Nederlanda") estas elpensitaj kiel arnomo fare de muziksciencistoj de la juna "Reĝlando de la Malaltaj Landoj", kiu ekde 1814 ĝis 1830 reunuigis la hodiaŭajn beneluksajn landojn. Francaj muziksciencistoj pro evidentaj kaŭzoj preferas la nocion "Franc-Flandra Skolo", kvankam la termino nek historie nek aktuale konvinkas. Kaj la Lovena profesoro d-ro Ignace Bossuyt lanĉas la nocion "Flandraj Polifoniistoj" verŝajne el la sama strebo substreki la gravecon de la propra nacia ŝtato aŭ – pli malbone – alproprigi la Nederlandajn Polifoniistojn por tiu ĉi nacia ŝtato
Pál Angyal
Pál Angyal [andjal], laŭ hungarlingve kutima nomordo Angyal Pál estis hungara juristo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Bazilo la 3-a (Rusio)
Familio
Helena Ivanovna, fratino de Bazilo la 3-a, estis edzino de Aleksandro Jogajlido kaj ekde 1494 Granda dukino de Litovio, ekde 1501 reĝino de Pollando. Ŝi restis ortodoksulino, kvankam la edzo kaj ceteraj mondumanoj estis katolikoj. La geedzoj ne havis gefilojn, tial ŝia frato Bazilo la 3-a deziris ankaŭ surtroniĝi en Granda Duklando de Litovio post ebla morto de Aleksandro Jogajlido.
Pál Angyal
Pál Angyal naskiĝis la  1873 en Pécs. Li mortis la 1949 en Budapeŝto.
Franc-flandra skolo
La diversaj nomoj
Ĉar la tiamaj landlimoj ĝenerale ne eltenas la komparon kun la hodiaŭaj landlimoj, la nocio „Nederlanda“ povas kaŭzi konfuziĝon. Malmultaj el la komponistoj, kiuj estas kunigitaj sub tiun ĉi denominatoron, fakte naskiĝis sur la teritorio de la hodiaŭa Reĝlando Nederlando. La nocio „Nederlanda“ koncernis eksplicite la Malaltajn Landojn, kiuj plejparte kongruas kun la hodiaŭaj Beneluksaj Landoj kaj la parto de la Nederlandoj france okupitaj. La multege plej gravaj komponistoj naskiĝis en la historiaj graflandoj Flandrio kaj Henegovio kaj en la Duklando Brabanto.
Pál Angyal
Biografio
Pál Angyal frekventis gimnazion kaj universitaton en sia naskiĝurbo, sed li doktoriĝis en Budapeŝto en 1895. Inter 1898–1912 li instruis juron en Pécs, ekde 1900 li faris la samon en Budapeŝto. Ekde 1912 li loĝis en Budapeŝto. Li longe redaktis juran revuon. Li ricevis premiojn en 1934 kaj 1941.
Bazilo la 3-a (Rusio)
Familio
Tamen sukcesis nova pollanda reĝo Sigismondo la 1-a, kiu okupis tiun tronon.
Franc-flandra skolo
La historio
En la 14-a jarcento la plivastiĝo de la komerco en norda Eŭropo kaj la ekesto de gravaj manufakturaj centroj en Flandrio (precipe tekstilaj) kreis en tiu regiono situacion de prospero, kiu favorigis la evoluon de la artoj ĝenerale (ekz. la pentrarto) kaj de la muziko speciale. Tiutempe la eksplodo de la Centjara Milito inter Anglio kaj Francio ligis humanajn kaj ekonomiajn rimedojn precipe de tiu ĉi lasta lando, kiu vidis pro tio malkreski sian centran funkcion, kiun ĝi okupis en la eŭropa kulturo dum la antaŭaj jarcentoj.
Abomey-Calavi
Abomey-Calavi estas urbo situanta sude en la ŝtato Benino, en la departemento Atlantiko. Ĝi situas 18 km nordokcidente de Kotonuo, la plej granda benina urbo, sed ne la ŝtata ĉefurbo (kiu estas Porto-Novo). Alila proksima urbo estas Godomey, la tria plej granda urbo de Benino kiu situas ankaŭ en la proksimeco de Cotonou kaj la oceano.
Franc-flandra skolo
La historio
Kelkaj inter la plej gravaj kontribuoj donataj al la polifonio de la 14-a jarcento do venis de Flandrio (regiono kiu okupis ĉirkaŭ la teritorion de la nuna Belgio kaj Nederlando kaj norda Francio) kaj el la franca regiono de Burgonjo (kiu ne estis implikita en la Centjara Milito). En la paso de du jarcentoj la geografia centro rilate tiun ĉi stilon translokiĝis: tamen la plejparto de la artistoj originis de Henegovio, de Flandrio kaj de Brabanto. Nur je la fino de la 16-a jarcento ne nur la kernregiono de muzika renovado translokiĝis al Italio, sed en ĝi ankaŭ grave rolis indiĝenaj italoj (Jacopo Peri, Carlo Gesualdo, Claudio Monteverdi).
Abomey-Calavi
Historio
La historio de Abomey-Calavi estas ligita al tiu de Abomey kaj la Reĝlando Dahomejo, nomo de la lando ĝis la 30a de novembro 1975.
Bazilo la 3-a (Rusio)
Familio
Por konservi sian influon en ambaŭ landojn Bazilo Ivanoviĉ decidis edziĝi al Helena (m. la 13-a de aprilo 1538), filino de litova princo Bazilo Glinskij. La geedziĝo okazis en 1526.
Franc-flandra skolo
La historio
La centro de la evoluo de la Nederlanda-Burgonja Skolo ofte estis la kapelo de la urba katedralo, kutime financata de la burĝaro bonstata. La lernantoj, komence allasitaj kiel kantistoj, havis la ŝancon sekvi muzikedukan karieron kompletan, laŭ maniero simila al tiu kiu okazis aliloke en la studium de la liberaj artoj, en kiu estis unu el la unuaj ekzemploj de kompona skolo en la historio de la okcidenta muziko.
Natria telurato
Ĝi prepariĝas same kiel la natria selenato kaj facile estas reduktita al teluro. Ĝia plej konata formo estas la duhidrata. Ĝi estas venena per ingestado, intraperitonea kaj intravejna vojoj. Kiam hejtata ĝis malkomponiĝo, ĝi liverigas toksajn telurajn fumojn kaj natrian oksidon.
Franc-flandra skolo
La historio
Kvankam la komponistoj naskiĝis en la Malaltaj Landoj, ili plejofte trovis okupon ekster la Nederlandoj kaj elmigris al Italio, Hispanio, Francio Hungario, Danio kaj la Sankta Roma Imperio (Germanio, Aŭstrio, Bohemio, ...), diskonigante sian stilon, kiu ankaŭ dank‘ al la invento de la muzikpresado ekde 1501 rapide disvastiĝis, naskante la unuan vere internacian stilon ekde la tempoj de la deviga unuformeco gregoria ĉanto en la naŭa jarcento.
La muzika hegemonio de la Nederlandanoj estis haltigita dum la koncilio de Trento, kie de la eklezimuziko estis postulata bona komprenebleco, kiun polifoniaj komponaĵoj ne unuavice alstrebis. Ekde tiam la graveco de itala muziko kaj ties influo ekster la duoninsulo konstante kreskis, por rezisti laŭ la percepto de la samtempuloj post du jarcentoj kontraŭ la - poste alte taksita - germana konkurenco de Schütz trans Bŭtehude al Bach.
Komponaj karakterizaĵoj
La karaktero de la flandra polifonio estis forte influata de la Angla Skolo. Tiu ĉi lasta, karakterizata de supermetado de tercioj, antaŭ ĉio en la falsobordono, alvenintis en Francio post la invado de Anglio sub Vilhelmo la konkerinto en Francion. Ĉi tie trafis sur konsinderindan sukceson la komponaĵoj de angla muzikisto, matematikisto kaj astronomo, John Dunstable, verkisto de sakralaj kaj profanaj muzikaĵoj, kiu estis unu el la plej influaj anglaj komponistoj de ĉiuj epokoj.
De la anglaj komponaĵoj la flandraj komponistoj imitis la tercian kaj sekstan supermetado, kiuj ankoraŭ korespondas al nia aŭdkompreno, abandonante la rangordon de kvarto, kvinto kaj oktavo, karakterizaĵoj de la Ars antiqua kaj de la Ars nova.
Centra por la flandra komponado estas la trisono, do la supermetado de tercioj, akompanante kaj enkondukante novan atenton al la vertikala de la polifonio, ĝermo de tio, kio - multo pli poste - estos la bazo de la harmonio. Kelkaj el la modernaj komponreguloj ekvidas la lumon unuafojon en tiu ĉi epoko, kaj el la plej konataj ni povas citi:
Se jam en la 14-a jarcento la polifonio komencis per uzado de la imitotekniko ekz. en la kanonoj francaj, la 15-a jarcento flandra faras el la kanona imitado la procedon, sur kiu baziĝas la polifonia komponmaniero. La flandroj portis la kanonon al ĝia maksima evoluo, eluzantaj ĉiujn eblecojn kaj kodigantaj grandan nombron de variaĵoj (rektaj, kontraŭmovado, retropaŝado, invertado, invertado-retropaŝado ktp)
Tiu ĉi zorgo pri la laŭregula klasifikado finis per enbuŝiĝi en formalismon, je kiu la flandra eksperimento konsumigus. Ne hazarde en la 16-a jarcento la itala komponisto Adriano Banchieri skribis parodion pri la enigma kanto parkera titole "contrappunto bestiale alla mente", en kiu al ĉiu voĉo estas konfidencata verso de besta blekado.
La Flandroj utiligis renovmaniere la formojn de a pasinteco kaj precipe la meso (konstruita sur la variaj partoj de la ordinariumo: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Agnus Dei). La unua kaj eble la lej granda komponisto de la Flandra Skolo, Guillaume Dufay, lige al l aserĉado de nova unueco kaj racieco de la komponado, enkondukis la mesciklon, en kiu dum ĉiuj partoj la tenoro kantis la ordinarion. Ankaŭ sur ĉi tiu kampo dominas impeto al la klasifikado, kiu distingis diversajn ĝenerale fonditajn sur la tenorlinio, kiu kelfoje devenis de aliaj komponaĵoj kaj eĉ de profanaj kantoj (famas la tenoro de l'homme armè).
Alia formo, kiu fascinis la flandrajn komponistojn estas la moteto, kiu atingis la plej privilegiatan lokon en la kontrapunkta eksperimentado, evoluiĝantaj al komponaĵoj de la nekredebla komplekseco ekz. de la moteto "Deo Gratias" de Johannes Ockeghem por 36 voĉoj vere sendependaj, do sen duobligo de voĉoj: vere ĉielenstrebanta sonoro, kiun oni komparis kun la pintoj de gotikaj katedraloj. Ĝuste pro sia monumenteca komplekseco la flandraj motetoj (precipe la plej tardaj) estis konsiderataj kiel kiel sobraj kaj artefaritaj komponaĵoj (kaj la italaj muzikistoj ne ŝatis ilin).
La lasta de la oftaj formoj de la flandra muziko el la 15-a jarcento estis la profana kanzono francdevena kaj plejofte de amora karaktero, trivoĉa kaj karakterizata de ege simpla polifonio.
La kvin generacioj
La komponaĵojn flandrajn el la 15-a jarcento oni kutime distingas laŭ kvin periodoj aŭ generacioj, kiuj ligiĝas al unu aŭ pli gravaj komponistoj. Kompreneble temas nur pri plisimpliga klasifiko, ĉar la evoluo de la muzika lingvaĵo pasas kontinue.
En 1600 multaj el la polifonistoj estis Italoj aŭ el aliaj eŭropaj landoj, kaj la flandra stilo estis heredaĵo de tuta Eŭropo.
La nulgeneracio (ĉ. 1380-1420)
La muziksciencistoj ne emas sumigi la nederlandajn polifoniistojn, kiuj aktivis ĉ. 1400, ne malofte ekster la Malsupraj Landoj (ekz, en Italio, kie ili akiris konsiderindan reputacion), ne malofte devenaj el la latinid- kaj nederlandlingvaj teritorioj de la historia princepiskopejo Lieĝo, al la unuan generacion de komponistoj apartenaj al la Nederlanda Skolo. Pro tio ili estas arigitaj ĉi tie kiel nulgeneracio.
Unua generacio aŭ Unua Nederlanda Skolo (circa 1420 - 1470)
Ĉi tiun periodon oni ankaŭ nomas Burgonja skolo. La muziko el tiu ĉi periodo estas karakterizata per izoritmoj kaj la kreska graveco de la kvarvoĉeco. La meso iĝas memstara muzika formo. Gravaj komponistoj el la Burgonja Skolo estas:
Dua generacio aŭ Dua Nederlanda Skolo (ĉ. 1470 - 1500)
Elekto de komponistoj el tiu ĉi periodo:
Tria generacio aŭ Tria Nederlanda Skolo (ĉ. 1500 - 1520)
Ekde la tria generacio multaj komponistoj translokiĝis Italien. Muzike oni alstrebas la samvalorecon de ĉiuj voĉoj. La plej fruaj italaj presaĵoj enhavas verkojn de komponistoj el la Nederlandoj kaj antaŭenigis la disvastiĝon de ilia stilo, simile al la belete ilustritaj manskribaĵoj el la ateliero de Petrus Alamire (Petrus Imhof) disvastigitaj per la Burgonja-Habsburga kortego kiel rilatdonacoj sur ĉiuj elstaraj nobelarkortegoj. Gravaj komponistoj el ĉi tiu periodo estas:
Bazilo la 3-a (Rusio)
Familio
La 25-an de aŭgusto 1530 naskiĝis ilia unua filio Ivano, kiu famiĝis poste sub nomo Ivano la 4-a (Terura). La 30-an de oktobro 1532 naskiĝis la dua filo Jurij Vasiljeviĉ (m. en 1564).
Subita morto
La 4-an de decembro 1533 Bazilo la 3-a subite mortis pro sangoveneniĝo, kiun rezultigis abceso sur lia maldekstra kokso. Lin oni sepultis en Arĥangelskij katedralo de moskva Kremlo.
Ĉefa resumo de la reĝado
Dum reĝado de Bazilo la 3-a:
Els Segadors
Els Segadors ("La Agristoj") estas la nuntempa oficiala himno de Katalunujo. Ĝia origino troviĝas en la Kataluna Agrista milito (Guerra dels Segadors), dum la 18a jarcento.
La nuntempa teksto estas de Emili Guanyavents kaj estis skribita la jaron 1899.
Troviĝas eroj elĉerpitaj de la parola tradicio jam antaŭe enkolektitaj de la verkisto kaj filozofo Manuel Milà i Fontanals la jaron 1882. La muzika versio kreis Francesc Alió, kiu ĝin komponis dum 1892 per adaptiĝo de melodio al la kanto jam ekzistanta. Eblas diveni antaŭ la himno praan kanton el la kataluna ribelo de 1640: la milito de la katalunoj kontraŭ la reĝo Filipo la 4-a, kie la agristoj ĉefrolis gravajn epizodojn.
Laŭ leĝo de la Parlamento de Katalunujo la 25-an de februaro 1993, Els Segadors fariĝis nacia himno de Katalunujo.
Abomey-Calavi
Loĝantaro
Kun pli ol 600 000 loĝantoj en 2013, ĝi estas la dua plej loĝata urbo en Benino, tuj post Kotonuo. La urbo konis fortan kreskon de la loĝantaro pro la fakto ke multaj loĝantoj de Kotonuo venis instali sin tie pro la pli avantaĝaj prezoj de la nemoveblaro kaj la pli trankvila urba vivo.
Klimato
La urbo apartenas al zono de tropika klimato. La temperaturo varias konstante inter 23-28 °C. Plej ofte pluvas inter marto-junio.
Kulturo
La "Centro por Arto kaj Kulturoj" kiu enhavas bibliotekon kaj salonon por ekspozicioj de vidaj artoj,
La muzeo de la 'makpo' (skeptro)
La restadejoj por artistoj kiu malfermis en 2015 situante en la distrikto de Godomey
Esperanto
En tiu benina universitato studis Privas Tchikpe, unua benina esperantisto. Tie fondiĝis tute nova kaj kuraĝa elementa lernejo ‘Hadegnon’ en 2017. Ĝiaj fondintoj kaj gvidantoj deziris provizi siajn gelernantojn per instruado de la internacia lingvo Esperanto. Ili ekrilatis kun «Scio Sen Bariloj» (SSB), ne-registara organizaĵo, kies prezidanto estas Privas Tchikpe. Ĉio bone okazas en ‘Hadegnon’, ĉar laŭ la loka lingvo adja-gbe, la vorto 'adja”' signifas ‘’ni daŭrigu bonan amikecon’’. Konsekvence, SSB esperas daŭrigi la amikecon kun tiu lernejo danke al la instruado de Esperanto. En la ŝtata mezlernejo 'Le Plateau' okazis paralele al la instruado de Esperanto ankaŭ elementaj kursoj pri la japana aritmetikilo 'sorobano' en Esperanto. Eblus eventuale kontakti lingvo-amantojn aŭ esperantistojn en tiu urbo pere de la senpaga lingva interŝanĝklubo Polyglot Club aŭ per la apo 'Amikumu'
Referencoj
Artikolo bazita ĉefe sur la franca vikipedia versio de la 12-a junio 2017 14:33
Jours-en-Vaux
Jours-en-Vaux estis franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. La komunumo enhavas la vilaĝon Jours-en-Vaux kaj la vilaĝetojn Corcelles, La Chapelle kaj Rouvray. Vilaĝanoj nomiĝas Jersenvaliens.
Franc-flandra skolo
Kvara generacio aŭ Kvara Nederlanda Skolo (ĉ. 1530 - 1560)
En la Kvara Nederlanda Skolo la kvin- kaj sesvoĉeco flankenŝovas la kvarvoĉecon. Leviĝas la maĵoraj kaj minoraj tonaloj kaj la klasika harmoniko kun reguloj pri la dissolvo de disonancoj. Dum kiam la komponistoj el la Nederlandoj ankoraŭ eksvarmas sur tutan Eŭropon, nun ekestas – kelkajn jardekojn post kiam Ottaviano Petrucci in 1501 en Venecio la unuan fojon publikis kolekton da polifonia muziko – en la Nederlandoj, nome en Antverpeno (Susato) kaj Loveno (Phalesius), la unua muzikeldonejoj de konsiderinda amplekso celanta polifonian muzikon.
Jours-en-Vaux
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (2,22% de voĉoj).
Vidindaĵoj
La kastelo datiĝas de la 13-a jarcento. Ĝi enhavas ankaŭ romiajn spurojn. La preĝejo enhavas mezepokan kapelon.
Franc-flandra skolo
Kvina generacio aŭ Kvina Nederlanda Skolo (circa 1560-1600)
En la dua duono de la 16-a jarcento la Franc-Flandra stilo estas disvastiĝinta en tuta Eŭropo kaj ne plu ligita al la Nederlandoj. Jen elekto da komponistoj el tiu ĉi periodo:
Jours-en-Vaux
Vidu ankaŭ
Beaune
Franc-flandra skolo
Lasta florado (ĉ. 1600-1630)
La voĉkanta muziko de Jan Pieterszoon Sweelinck, Cornelis Schuyt, Cornelis kaj Jan Verdonck aŭ tiu ĉi de la lasta hispana kapelestro de la Capilla Flamenca, antaŭ ol tiu ĉi estis malfondita, Matteo Romero (Matthieu Rosmarin), apartenas al la lasta florado de la Nederlanda Skolo.
Germana Esperanta Fervojista Asocio
Germana Esperanta Fervojista Asocio (GEFA), landa asocio de IFEF
La disponebla materialo estas tiom abunda, ke GEFA preferas telegramstilan prezentadon:
1907 Unuaj germanaj fervojistoj esperantistoj konstateblaj.
1908 jam diverslokaj kursoj, ekzemple Oldenburg, Nordhausen.
1910 Grupoj en ekzemple Kattowitz, Leipzig, Dresden - 2-an de oktobro fondiĝo de Germana Esperanta Fervojista Asocio (GEFA) en Elberfeld, prezidanto O. Glade - en "Fervoja Esperantisto" listo kun 20 membroj de Internacia Asocio de la Esperantistoj Fervojistoj (IAEF), inter ili Alfred Petzold kaj Josef Engst (en 1911 sekretario respektive kasisto de IAEF).
Kardamino
La folioj prezentas diversajn formojn, laŭdimensie ekde tre etaj ĝis mezgrandaj. Ili formas rozeton, povas esti paraj aŭ neparaj pinataj kaj troviĝas kaj ĉe la bazo kaj ĉe la supra parto de la tigo, kun mallarĝaj pintoj. La foliaj randoj povas esti glataj, segildentaj aŭ duoble dentaj. La tigo-internodoj ne estas fortikaj. La radialaj simetriaj floroj troviĝas grapole aŭ korimbe en multflora infloresko. La blankaj, rozkoloraj, purpuraj aŭ violkoloraj floroj povas esti tre etaj aŭ mezgrandaj. La petaloj pli longas ol la sepaloj. La fertilaj floroj estas hermafroditaj. Parto de la plantoj havas medicinajn valorojn (kuracado de kora aŭ stomaka malsanoj).
La scienca nomo Cardamine estas derivita de la greka kardamomo, neparenca planto el la familio de la zingiberacoj, uzata kiel akra spico en kuirado.
31493 Fernando-Peiris
31493 Fernando-Peiris estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Achal James Fernando-Peiris, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Li ricevis ankaŭ la Premion Novigo Esploro. Li estis lernanto ĉe la Mount Vernon High School de Mount Vernon (Ohio, Usono).
Přerov (kastelo)
Historio
Origine frugotika burgo el duono de la 11-a jarcento havis gardan kaj defendan funkcion sur grava komerca vojkruciĝo. La unua skriba mencio pri ĝi devenas nur el 1253. Ekde 1487 ĝi estis rekonstruata je renesanca kastelo de la nobela familio Pernštejn, kaj en 1612-1615 ĝi estu plu konstrularĝigita de Karel Starší ze Žerotína. En la 19-a jarcento la kastelo servis kiel lernejo kiel sidejo de oficejoj. Ĝiaj lastaj posendantoj - familioj Magnis - vendis ĝin en 1918 al la urbo Přerov, kiu en 1918-1930 realigis ampleksan rekonstruon kaj adaptis ĝin por bezonoj de de la urba muzeo kaj de Muzeo de Komenio, kies sidejo ĝi estes ĝis nuntempo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝaro ĉeĥe, angle
Pauline Gotter
Pauline GOTTER (naskiĝinta la en Gotha, mortinta samloke la  estis la dua edzino de Friedrich Schelling kaj amiko de Louise Seidler kaj Sylvie von Ziegesar.
Vivo
La gepatroj de ŝi estis la dramisto arkivisto Friedrich Wilhelm Gotter kaj Louise Gotter (fraŭlina nomo: Stiege). Ŝia patrino estis proksima amiko de Caroline Schlegel dum ŝia patro estis proksima amiko de Goeto ekde sia juneco. Pauline Gotter havis du fratinojn kaj konis Goethe kaj Caroline Schlegel de la infanaĝo. En ŝia junaĝo ŝi estis amikoj kun Sylvie von Ziegesar kaj la pentristino Louise Seidler. Kune kun siaj amikoj ŝi havis aliron al la plej altaj intelektaj cirkloj de Jena, kiuj en tiu tempo konsistis el tre kreivaj uloj kiel Friedrich Schiller, Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Schelling, Hegelo, la fratroj Alexander kaj Wilhelm von Humboldt, la fratoj Friedrich kaj August Wilhelm Schlegel, Christian Friedrich Tieck, Clemens Brentano, Johann Heinrich Voß, Heinrich Eberhard Gottlob Paulus, Friedrich Immanuel Niethammer, Zacharias Werner kaj aliaj.
Pauline Gotter amis la amikojn de sia patrino. Caroline Schlegel estis inteligenta virino kiu subtenis la ideojn de la Franca Revolucio de 1789 - kaj kiel rezulto estis preskaŭ arestita pro ŝtatperfido. Ŝia filino, kiu preskaŭ estis de la sama aĝo kiel Pauline Gotter, estis la unua amantino de la filozofo Friedrich Wilhelm Schelling, nova stelulo en la intelekta mondo de Jena, kaj pasia adepto de Johann Gottlieb Fichte. Kiam ŝi iĝis malsana je disenterio en 1800, li provis urĝe trovi kelkajn rimedojn - sed vane. Pauline Gotter kaj ŝia familio estis devigitaj elteni akuzojn kontraŭ Schelling kaj onidiroj estis disvastigitaj. La literatura revuo de Jena Jenaische Allgemeine Literaturzeitung raportis prie ankaŭ kaj substrekis ke liaj sanigoj estus nur idealaj, dum liaj mortigoj realaj (vortludo koncerne lian filozofion). Onidiroj, akuzoj, kaj klaĉo ne forvelkis, kaj August Wilhelm Schlegel kaj sia edzino Caroline divorcis en 1803, kun la helpo de Goeto. Friedrich Wilhelm Schelling geedziĝis kun ŝi du monatojn poste. Ili forlasis Jena kune en 1804 kaj moviĝis al Würzburg, kie Schelling ricevis instruaddeĵoron universitatan kaj Caroline Schelling apogis fidele la novan edzon.