cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karbono
Ecoj
Karbonkombinaĵoj formas la bazon de ĉiuj konataj vivoformoj sur la Tero, kaj la karbon-nitrogena ciklo provizas iom de la energio produktita de la Suno kaj aliaj steloj. Kvankam karbono formas specialan gamon da kombinaĵoj, la plejparto de ĝiaj formoj estas relative nereaktivaj sub normaj kondiĉoj. Ĉe norma temperaturo kaj premo, ĝi rezistas al ĉiuj krom la plej fortaj oksidigantoj. Ĝi ne reagas kun sulfata acido, klorida acido, kloro aŭ ajnaj alkalaj metaloj. Ĉe altaj temperaturoj, karbono reagas kun oksigeno por formi karbonajn oksidojn, kaj ŝtelas oksigenon de metaloksidoj. Oni uzas tiun eksoterman reakcion en la metalurgio por forĝi feron kaj por regi la karbonenhavon de ŝtalo:
Karbona monooksido povas esti reciklata por forĝi eĉ pli da fero:
Karbono ligas al kelkaj metaloj ĉe altaj temperaturoj por formi metalajn karbidojn, kiel ekzemple la ferkarbidocementidon en ŝtalo, kaj volframkarbidon, vaste utiligata kiel abraziloplej molaj kaj por farado de malmolaj pintoj por tranĉiloj.
La sistemo de karbonalotropoj formas gamon da ekstremaĵoj:
Alotropoj
Atoma karbono estas tre efemera specio kaj tial, karbono stabilas en diversaj pluratomaj strukturoj kun diversaj molekulaj konfiguracioj kiuj nomiĝas alotropoj. La tri plej konataj alotropoj de karbono estas amorfa karbono, grafito kaj diamanto. Iam konsiderataj ekzotaj, fulerenoj estas nuntempe ofte sintezataj por uzi en esploro; ili inkludas buckminster-fulerenojn, nanotubojn, nanobastonetojn kaj nanofibrojn de karbono. Aliaj ekzotaj alotropoj ankaŭ estis eltrovitaj, kiel lonsdalito, vitreca karbono, karbono nanoŝauma kaj linia etina karbono (karbino).
Grafeno estas du-dimensiaj folioj de karbono kun atomoj aranĝitaj en sesangula krado. Ekde 2009, grafeno estas la plej forta materialo iam ajn elprovita. La procezo apartigi ĝin de grafito postulos plian teknologian evoluadon antaŭ ol ĝi estu ekonomia por industriaj procezoj. Se sukcesa, oni povos uzi grafenon en la konstruado de kosmolifto. Oni ankaŭ povus uzi ĝin por sekure enteni hidrogenon ene de motoroj de hidrogenaj aŭtomobiloj.
Trovejoj
Karbono estas la kvara plej abunda kemia elemento en la observebla universo post hidrogeno, heliumo kaj oksigeno. En julio 2020, astronomoj raportis indikon, ke karbono estis formita plejparte en blankaj nanaj steloj, precipe tiuj pli grandaj ol du sunaj masoj. Karbono estas abunda en la Suno, steloj, kometoj kaj en la atmosferoj de plejmultaj planedoj. Kelkaj aerolitoj enhavas mikroskopajn diamantojn kiuj estis formitaj kiam la suna sistemo estis ankoraŭ protoplaneda disko. Mikroskopaj diamantoj ankaŭ povas formiĝi per intensa premo kaj alta temperaturo ĉe la ejoj de aerolitaj kolizioj.
Karbona ciklo
Ĉe surteraj kondiĉoj, tre malofte unu elemento konvertiĝas al alia. Tial, la kvanto de karbono sur Tero restas konstanta. Tiel, karbon-procezoj devas akiri ĝin de ie kaj forlasi ĝin alie. La vojoj de karbono en la naturmedio formas la karbono-ciklon. Ekzemple, fotosintezo kaptas karbonan dioksidon de atmosfero (aŭ marakvo) kaj ĝin konvertas al biomaso, kiel en la Kalvin-ciklo, procezo de karbona fiksado. Ioman biomason manĝas bestoj, kvankam ioman karbonon elspiris bestoj kiel karbona dioksido. La karbono-ciklo estas konsiderinde pli komplika ol tio; ekzemple, ioma karbona dioksido estas solvita en la oceanoj; se bakterioj ne konsumas ĝin, mortintaj plantoj aŭ bestaj ekskrementoj fariĝas petrolo aŭ karbo, kiu liberigas karbonon kiam oni bruligas ĝin.
Organikaj kombinaĵoj
La plej simpla klaso de organika molekulo estas la hidrokarbonoj — granda familio de organikaj molekuloj kiu enhavas hidrogenaj atomoj ligitaj al ĉeno de karbonaj atomoj. Hidrokarbona spino povas anstataŭigis de aliaj atomoj, konata kiel heteroatomoj. Oftaj heteroatomoj kiu aperas en organikaj kombinaĵoj estas oksigeno, nitrogeno, sulfuro, fosforo kaj la ne-radioaktivaj halogenoj, tiel kiel la metala litio kaj magnezio. Organikaj kombinaĵoj kun ligoj al metalo estas konataj kiel organometalaj kombinaĵoj. Certaj grupoj da atomoj, ofte kun heteroatomoj, ripetiĝas en granda nombro da organikaj kombinaĵoj. Ĉi tiuj grupoj, nomita funkciaj grupoj, formas skemon kiu permesas nian sisteman studon kaj kategoriado de organikaj kombinaĵoj. Ĉena longeco, formo kaj funkciaj grupoj ĉiuj influas en la stabileco de organikaj molekuloj.
Historio kaj etimologio
La esperanta nomo karbono venas el la latina carbo por terkarbo kaj lignokarbo, el kie ankaŭ venas la francan charbon, signifanta karbo. En la germana, nederlanda kaj dana, oni nomiĝas karbono Kohlenstoff, koolstof kaj kulstof respektive, ĉiuj laŭvorte signifante karbo-substanco.
Karbono estis eltrovita en prahistorio kaj estis konata de fruaj civilizacioj sub formo de fulgo kaj lignokarbo. Diamantoj verŝajne estas konata de 2 500 BCE en Ĉinio, kvankam karbono sub formo de karbo estis farita ekde Romaj tempoj de sama maniero ĝis nun, per varmiganta ligno en piramido kovrita kun argilo por ekskludi aeron. Dum 1722, René Antoine Ferchault de Réaumur montris ke fero estas transformita en ŝtalo tra la sorbo de iu substanco, nun sciita kiel karbono. Dum 1772, Antoine Lavoisier montris ke diamantoj estas formo de karbono; kiam li brulis specimenojn de karbo kaj diamanto kaj trovis ke ili ambaŭ ne produktis akvon kaj liberigis la saman kvanton de karbona dioksido por gramo. Dum 1779, Carl Vilhelmo Scheele montris ke grafito, kiu oni pensis esti formo de plumbo, estis identa al karbo sed kun malgranda miksaĵo de fero kaj ke ĝi liberigas "aeran acidon" (lia nomo por karbona dioksido) kiam oksidiĝita kun nitroza acido. En 1786, la francaj sciencistoj Klaŭdo Louis Berthollet, Gaspard Monge kaj C. A. Vandermonde konfirmis ke grafito estas plejparte karbono per oksidado en oksigeno, simile al eksperimento de Lavoisier kun diamanto. Iu fero denove estis lasita, do la francaj sciencistoj pensis ke ĝi estis necesa al grafita strukturo. En ilia eldono ili proponis la nomon carbone (latine carbonum) por la elemento en grafito kiu estis liberigita de brula grafito sub la formo de gaso. Antoine Lavoisier tiam enlistigis karbonon kiel elemento en sia lernolibro de 1789.
Jean-Baptiste Dumas kaj Jean Stas establis la atompezon de karbono pesante specimenon de pura materialo, bruligante ĝin en pura oksigeno, kaj poste pesante la karbondioksidon produktitan ĉirkaŭ 1840.
Nova alotropo de karbono, fulereno, eltrovita dum 1985 enhavas nanostrukturajn formojn kiel buckminster-fulerenojn kaj nanotubojn. Iliaj eltrovintoj – Robert Curl, Harold Walter Kroto kaj Richard Smalley – ricevis la Nobel-premion de Kemio en 1996. La rezultinta renoviĝinta intereso pri novaj formoj kondukis al eltrovo de aliaj alotropoj, inkluzivanta de vitreca karbono kaj la eltrovo de ke "senforma karbono" ne estas strikte senforma.
Grafito
Komercie uzeblaj naturaj rezervejoj da grafito ekzistas en multaj partoj de la mondo, sed la plej gravaj estas en Ĉinio, Barato, Brazilo kaj Nord-Koreio. Grafitaj ercoj havasmetamorfan devenon, kaj estas trovita kune kun kvarco, glimo kaj feldspato en schists, gnejsoj kaj metamorfaj grejsoj kaj kalkoŝtono kiel lensoj aŭ vejnoj, foje de unu metro aŭ pli da dikeco. Rezervoj da grafito en Borrowdale, Cumberland, Anglio estis tiom granda kaj pura ke, ĝis la 19a jarcento, oni faris krajonoj simple per segado de blokoj de natura grafito en strioj antaŭ enfermante la striojn en ligno. Hodiaŭ, oni obtenis pli malgrandajn rezervojn da grafito per disbatado de la roko kaj flotado de ĝi sur akvo.
Diamanto
La diamanta provizoĉeno estas kontrolita de limhava nombro de potencaj kompanioj kaj estas ankaŭ tre koncentrita en malgranda nombro de lokoj ĉirkaŭ la mondo (vidu bildon).
En Usono, oni trovis diamantoj en Arkansaso, Koloradio kaj Montano. En 2004, surpriza eltrovo de mikroskopa diamanto en Usono kaŭzis amasan specimenigon de kimberlitaj pipoj en izolita parto de Montano dum Januaro de 2008.
Nuntempe, la plej grandaj diamantaj ercoj kun komerca valoro estas en Rusio, Bocvano, Aŭstralio kaj Demokrata Respubliko Kongo. En 2005, Rusio produktis preskaŭ unu-kvinono de la tutmonda diamanta produktado, kiel raportas British Geological Survey. Aŭstralio havas la plej riĉan diamantan minejon, kun produktadaj niveloj de 42 metraj tunoj (41 longaj tunoj; 46 mallongaj tunoj) jare dum la 1990-aj jaroj. Estas ankaŭ komercaj diamantaj minejoj aktivaj en la Nordokcidentaj Teritorioj de Kanado, Siberia (plejparte en Jakutia teritorio; ekzemple, Mir mino kaj Udachnaya mino), Brazilo kaj en Norda kaj Okcidenta Aŭstralio.
Aplikaĵoj
Karbono estas havenda al ĉiuj konataj vivaj sistemoj kaj sen ĝi vivo kiel ni scias ne povus ekzisti. Grava ekonomia uzo de karbono estas ne nur por manĝaĵo kaj ligno, sed ankaŭ por hidrokarbonoj, plej precipe la fosilia metana gaso kaj kruda petrola. Kruda petrolo estas distilita en rafinejoj de la petrolkemia industrio produkti benzinon, kerosene kaj aliaj produktoj. Celulozo estas natura karbonpolimero, produktita de plantoj sub la formo de ligno, kotono, lino kaj kanabo. Celulozo estas uzata por rezista strukturo en plantoj. Lano, kaŝmirlano kaj silko estas karbono-polimeroj de komerca valora kaj de besta deveno. Plastoj estas faritaj de sinteza karbono-polimeroj, ofte kun oksigenaj kaj nitrogenaj atomoj regule inkluzivita en la ĉefa polimerĉeno. La kruda materialo por multaj da tiuj sintezaj substancoj venas de kruda petrolo.
Priskribo
Estas proksimume dek milionoj da malsamaj karbonaj kombinaĵoj en nia planedo. La organika kemio temas pri ili. Petrolo, alkoholo, sukero, ligno, karbo, lignokarbo, kaj koakso donas al ni energion kaj varmon por vivi. Ankaŭ nutraĵo donas al niaj korpoj energion kaj varmon. Pura karbono troviĝas en la naturo nur kiel karbo, grafito kaj diamanto. Jen la statoj de alotropo ekz.: grafito, diamanto, fulereno kaj grafeno.
Karbono povas esti uzata por scii, kiel malnova estas aĵo. Estas du stabilaj izotopoj de karbono: 12C kaj 13C. Krome, ekzistas radioaktiva izotopo 14C. En la naturo, estas miksaĵo de la izotopoj, do kiam planto kreskas kaj enprenas karbonon ĝi prenas la miksaĵon de la CO2 en la atmosfero. Sed poste kiam la planto mortas, ĝi ne plu enprenas karbonon, kaj la izotopo 14 komencas malpliiĝi, ĉar ĝi estas radioaktiva. Kaj do post iom da tempo malpliiĝas la kompara kvanto de izotopo 14 kontraste al izotopo 12. Do, mezurante la du izotopojn, oni povas kalkuli, antaŭ kiom da tempo mortis la planto. Tio utilas ekzemple, kiam temas pri objekto farita el ligno.
En aktivado de vulkanoj ĝi aperas en formo de gasoj, nome CO2, CO, HCN kaj CH4. En sedimentoj ĝi troviĝas tre ofte kiel karbonatoj. La geokemia studo de la karbono alportas onin al organika geokemio, branĉo de la geokemio.
Nitra (rivero)
Nitra (Nyitra, Neutra) estas rivero en Slovakio, maldekstra flankorivero de Váh.
Longo estas. Akvokolekta areo estas.
Pli gravaj ĉeriveraj urboj: Nitra, Nové Zámky.
Nitra en la supra parto fluas inter montoj (rapida), post urbo Nitra en la ebenaĵo estas malrapida. La rivero enfluas en Váh, post mallonga etapo Váh enfluas en Danubon.
Akvonivela indikilo: Chalmová.
Károly Benkó
BENKÓ Károly estis hungara arkitekto naskiĝinta en Nagyszentmiklós la 4-an de novembro 1837 kaj mortinta en Rákospalota la 24-an de aŭgusto 1893.
Nikolaus von Weis
Nicolaus von WEIS (naskiĝis la 8-an de marto 1796 en Rimling (germane Rimlingen), Loreno, Francio, mortis la 13-an de decembro 1869 en Speyer) estis de 1842 ĝis 1869 episkopo de la katolika episkopujo de Spiro, germane Speyer, en la regiono Palatinato, kiu en tiu epoko estis parto de la reĝlando Bavario.
Vivo
Lia patro estis paŝtisto kaj la malriĉa germana familio vivis en Loreno, proksime al la germana limo. Post la frua morto de la patro, lia patrino reiris kun la knabo al Germanio kaj ĝi kreskis en Altheim, nun parto de Blieskastel, Sarlando. Li studis ĉe la pastra seminario en Majenco, kaj solene pastriĝis la 22-an de aŭgusto 1818. Post tio li instruis en la pastra seminario (1818-20), estis pastro ĉe Dudenhofen (1820-22), kanona pastro en la Katedralo de Speyer (1822-37), kaj dekano de la katedralo (1837-42). Dum tiu tempo li laŭdire montris rimarkindan literaturan aktivecon. Sekvis la episkopaj jaroj. Li havis gravan rolon en la rekonstruo de la katolika diocezo post la jaroj de napoleona okupado de la regiono, kiuj signifis sekularigon de ĉiuj antaŭe ekleziaj posedaĵoj, kaj detruon de multaj religiaj institucioj.
Postmorte li en la urbo de lia episkopeco honoriĝis interalie per tio, ke urba gimnaziio ricevis lian nomon. En tiu gimnazio interalie ekde la jaro 1977 kiel muzika instruisto laboras Franz-Georg Rössler, kiu en 1985 esperantistiĝis kaj jam en la sekva jaro unuafoje instruis Esperanton al grupo de lernejanoj.
Specikomplekso
En biologio, specikomplekso estas grupo de tre proksime rilataj specioj kiuj estas tre similaj laŭ aspekto ĝis grado ke la limoj inter ili estas ofte neklaraj. Terminoj foje uzataj sinonime ser kun pli precizaj signifoj estas: kripta specio por du aŭ pliaj specioj kaŝitaj sub unu specinomo, parencaj specioj por du kriptaj specioj kiuj estas la plej proksimaj parencoj unu de alia, kaj speciaro por grupo de tre proksime rilataj specioj kiuj loĝas en la sama habitato. Kiel neformalaj taksonomiaj rangoj, ankaŭ specigrupo, specikuniĝo, kaj superspecio estas foje uzataj.
Du aŭ pliaj taksonoj iam konsideritaj samspeciaj (de la sama specio) povas poste esti subdividataj en infraspeciaj taksonoj (taksonoj ene de specio, kiaj bakteriaj stamoj aŭ plantaj varioj), sed tio ne estas specikomplekso.
Specikomplekso estas en plej okazoj monofiletika grupo kun komuna praulo, kvankam estas esceptoj. Ĝi povas reprezenti fruan stadion post speciigo, sed povas ankaŭ esti separata dum longa tempoperiodo sen evoluigi morfologiajn diferencojn. Hibridospeciiĝo povas esti komponento en la evoluo de specikomplekso.
Specikompleksoj estas en ĉiaj grupoj de organismoj. Ili estas identigitaj per rigora studado de diferencoj inter individuaj specioj, kiu faras uzadon de malgrandaj morfologiaj detaloj, testoj de reprodukta izolado, aŭ metodoj bazitaj sur DNA kiel molekula filogenetiko aŭ DNA strikodo. La ekzisto de tre similaj specioj povas kaŭzi ke lokaj aŭ tutmondaj specidiversecoj estas subkalkulitaj. Rekono de similaj sed distingaj specioj estas grava por malsanevito kaj plagokontrolo, kaj en konserva biologio, kvankam dividolinioj inter specioj povas esti malfacilaj.
Tereca planedo
Tereca planedo aŭ roka planedo estas tipo de planedo kiu konsistas ĉefe el silikataj rokoj. En nia Sunsistemo, la terecaj planedoj estas la internaj, plej proksimaj planedoj. La termino devenas de la latina vorto Tero (Terra kaj Tellus).
Strukturo
Ĉiuj la terecaj planedoj havas pli malpli la jenan strukturon: centra metala kerno, ĉefe el fero, kun ĉirkaŭanta silikata mantelo. La Luno ankaŭ havas terecan strukturon, sed sen fera kerno. Terecaj planedoj havas kanjonoj, krateroj, montoj, kaj vulkanojn. La terecaj planedoj havas sekundarajn atmosferojn — atmosferoj devenantaj el vulkanismo kaj kolizioj de kometoj, male al gasgigantoj, kiuj havas primarajn atmosferojn — atmosferoj kaptitaj rekte el la origina suna nebulozo.
Teorie, ekzistas du tipoj de terecaj aŭ rokaj planedoj, tiuj kiuj konsistas ĉefe el siliciaj kombinaĵoj kaj tiuj kiuj konsistas ĉefe el karbonaj kombinaĵoj. Ili estas la silikataj planedoj kaj la karbonaj planedoj respektive.
Terecaj planedoj en la Sunsistemo
La Sunsistemo entenas kvar terecajn planedojn: Merkuro, Venuso, Tero, kaj Marso, kaj unu tereca nanplanedo, Cereso. Objektoj kiel Plutono estas similaj al terecaj planedoj nur ĉar ili havas solidan surfacon, sed ili konsistas plejparte el glaciaj materialoj (vidi plutonidoj).
Denso-tendenco
La nekumpremita denseco de la terecaj planedoj, Cereso kaj la du plej grandaj asteroidoj ĝenerale sekvas tendencon esti malpli densa laŭ ili malaproksimiĝas el la Suno.
La ĉefa escepto al ĉi tiu regulo estas la denseco de la Luno, kiu havas pli malgrandan densecon pro ĝia nekutima origino. Restas nescia ĉu la ektersunsistemaj planedoj ankaŭ sekvos ĉi tiun regulon.
Ekstersunsistemaj terecaj planedoj
La plejmulto el la ekstersunsistemaj planedoj malkovritaj ĝis nun estas gasgigantoj ĉar ili pli influas sian stelon kaj do, estas pli facile detekteblaj. Tamen, sciencistoj kredas ke ekzistas multaj ekstersunsistemaj terecaj planedoj.
Komence de la 1990-aj jaroj estis malkovritaj la unuaj ekstersunsistemaj planedoj ĉirkaŭ la pulsaro PSR B1257+12 kun masoj de 0,02, 4,3, kaj 3,9 Termasoj. Ili estis malkovritaj hazarde: ĝia tranzito kaŭzis regulan ĉesigon de la pulsar-emisioj (se la planedoj ne estus ĉe pulsar, ili ne povintus esti detektitaj).
Kiam 51 Pegasi b, la unua ekstersunsistema planedo malkovrita ĉirkaŭ “normala stelo”, estis malkovrita, multaj astronomoj supozis ke temis pri giganta tereca planedo ĉar ili kredis ke ne eblis la ekziston de gasgiganto tiom proksime al sia stelo (0,052 AU). Tamen, postaj mezuroj de la diametro de simila planedo (HD 209458 b), kiu tranzitis sian stelon, montris ke tiuj objektoj estis vere gasgigantoj.
Dum junio 2005 estis malkovrita ebla tereca planedo ĉirkaŭ la ruĝa nano Gliese 876, 15 lumjarojn for de ni. Tiu planedo, Gliese 876 d, havas mason de 7-9 Termasoj kaj orbita periodo de nur du tagoj, sed ĝia radiuso kaj konsisto estas nekonataj.
La 10-an de aŭgusto 2005, la projekto OGLE observis la signalon de malvarma planedo, nomata OGLE-2005-BLG-390L b, kun maso de proksimume 5,5 Termasoj, orbitanta ĉirkaŭ stelo je 21.000 lumjarojn en la konstelacio Skorpio. Ĝi orbitas je distanco simila al la distanco de la asteroida zono de nia Sunsistemo. La planedo estis malkovrita per gravita lensado.
Dum aprilo 2007, skipo el 11 eŭropaj sciencistoj anoncis la malkovron de ekstersunsistema planedo, kun temperaturoj similaj al tiuj sur la Tero. Komence la astronomoj kredis ke la planedo, Gliese 581 c, estis en la enloĝebla zono de sia stelo, sed postaj studoj (aprilo 2009) sugestas ke Gliese 581 d estas pli bona kandidato..
Gliese 581 e havas nur 1,9 Termasojn, sed povus estis varmigita pro tajda varmigo multe pli ol la vulkana satelito de Jupitero, Iono. Ideala tereca planedo povus esti planedo kun 2 Termasoj kaj periodo de 25 tagoj ĉirkaŭ M-ruĝa nano.
La planedoj kun la plej malgranda diametro konfirmita ĉirkaŭ stelo de la ĉefa sekvenco estas COROT-7 b, kies diametro estas 70% pli granda ol tiu de la Tero.
La misio Kepler serĉas tersimilajn planedojn ĉirkaŭ aliaj steloj per la tranzito de tiaj planedoj antaŭ ĝia stelo. Ĝi estis lanĉita la 6-an de marto 2009. La misio devos daŭrigi dum almenaŭ 3,5 jaroj por povi detekti tersimilajn planedojn je distanco simila al la distance inter la Tero kaj la Suno. Estas tiel ĉar oni bezonas almenaŭ kvar tranzitojn por havi fidindajn mezurojn.
Ekzistas aliaj projektoj por konstrui teleskopojn kapablaj rekte bildigi tersimilajn planedojn, kiel ekzemple Terrestrial Planet Finder, Space Interferometry Mission, Darwin, New Worlds Mission, kaj Overwhelmingly Large Telescope.
Antaŭfolio
En la botaniko antaŭfolio (ankaŭ nomata brakteolo ) estas la unua respektive la du unuaj folioj ĉe flankaj aksoj. Antaŭfolioj distingiĝas ofte pro la formo kaj pozicio de la sekvantaj folioj de la flankaksoj. Ofte estas malaltfolioj aŭ altfolioj, malofte nomalaj folioj. La flankakso povas esti vegetativa aŭ ankaŭ pedunklo (flortigo). Ĉe la unukotiledonaj plantoj ekzistas antaŭfolio, kio staras kun la dorso al la ĉefa akso. Ĉe la dukotiledonaj plantoj ekzistas du antaŭfolioj kiuj staras transverse.
Ofte oni ne distingas inter brakteo (altfolio) kaj antaŭfolio. Ekzistas ankaŭ plantoj ĉe kiuj la antaŭfolio samtempe estas brakteo de flanka tigo.
István Horkay
István Horkay [iŝtvAn horkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horkay István estas hungara pentristo. István Horkay  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Horkay frekventis artan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Belarta Altlernejo de Krakovo, Reĝa Arta Akademio de Kopenhago, fine li akiris majstran diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1971. Lia kreis pentraĵojn, grafikaĵojn, eĉ animaciajn filmojn. Li ricevis italan premion en 2010, hungarajn premiojn en 2014 kaj 2017.
Federico Franco
Federico Franco (naskiĝis la 13-an de julio 1962 en Asunciono, Paragvajo) estas paragvaja kuracisto kaj politikisto. Ekde la 22-a de junio 2012 li estas portempa ŝtata prezidanto de Paragvajo.
La 15-an de junio 2012 en la loĝloko Curuguaty de la departemento Canindeyú en la nordoriento de Paragvajo ekestis perforta konflikto inter policistoj kaj terenaj okupantoj - kadre de tio mortis almenaŭ 17 homoj, inter ili 6 policistoj. La tiutempa ŝtata prezidanto, episkopo Fernando Lugo estis deklarita politika respondeculo de la incidento, kaj la Ĉambro de Deputitoj de Paragvajo la 21-an de junio 2012 iniciatis senpostenigi lin. La Ĉambro de Senatanoj nur unu tagon poste konfirmis la senpostenigon per 39:4 voĉoj. Proceso de Fernando Lugo en la Supera Kortumo de Paragvajo kontraŭ tiu ago estas nefinita.
Lugo akceptis sian senpostenigon pere de la parlamento, sed deklaris la agon "ŝtatrenverso". Liaj advokatoj anoncis kontroligi la agon ne nur pere de la Supera Kortumo de Paragvajo, sed ankaŭ per la Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj. La Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj kritikis la agon esti "iom tro hasta", kaj parolisto de la Komunumo Sudamerika de Nacioj la 23-an de junio nomis la agon "minaco de la demokratia ordo". Posteulo de Lugo en la posteno de ŝtata prezidanto iĝis la ĝistiama vicprezidanto Federico Franco, kiu havu la postenon ĝis nova parlamenta baloto en aprilo 2013.
En tiu parlamenta baloto la 21-an de aprilo 2013 nova prezidanto de Paragvajo elektiĝis la politikisto Horacio Cartes, gvidanto de la Partido Colorado. Li estis favorata de la balotantoj, kvankam li komencis sian karieron politikan nur en 2009 kaj do havas limigitajn politikistajn spertojn. Horacio Cartes formale oficos kiel ŝtata prezidanto ekde la 15-a de aŭgusto 2013, ĝis tiu tago Federico Franco komisie plu plenumos la postenon.
Aik Keow Ĉina Bazlernejo (Penango)
Aik Keow Ĉina Bazlernejo (ĉine：日落斗哇益侨学校) estas lernejo en Butterworth, Penango, Malajzio.
Historio
Ĝi komencis funkcii en 1930-aj jaroj.
Geografio-loko de la lernejo
La lernejo estas en Teluk Air Tawar, Butterworth.
Larĝo de la lerneja kampuso estas 1.3 akreo (0.5263 h).
Komitato de la lernejo
En 2013 estis la jeno:
Administro de la lernejo
En 2013 estis la jeno:
Okazantoj de Aik Keow
2009
2011
2012
Mórahalom
Mórahalom [mOrahalom] estas urbo kun la titoloj vinvilaĝo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en distrikto Mórahalom, kies centro ĝi estas. Halom signifas: holmo. Móra estis familio en Szeged, la urbo mem estis nomata pri la iama urbestro.
Situo
Mórahalom situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Szeged–Baja apud la landlimo de Serbio, sed ne estas limpasejo. Szeged troviĝas je 22, Kiskunfélegyháza 69, Baja 81, Budapeŝto 179 km.
Historio
Antaŭ la turka erao restis nenio. Post la turkoj en la regiono la vilaĝoj senhomiĝis, restis vivaj en la proksimeco Szeged kaj Szabadka. La kamparanoj konstruis farmojn en siaj parceloj, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi. Naskiĝis senfinaj vicoj de farmoj, kiu en la hungara enradikiĝis farmomondo pro la grandeco. Inter Szeged kaj Szabadka estis koneksaj farmoj, interalie la nuna Mórahalom. La unua skriba mencio devenis el 1729. Tie Szeged fondis farmocentron por faciligi la administradon kaj samtempe konstruiĝis kapelo, en 1903 jam katolika preĝejo. En 1920 apude oni faris ŝtatlimon inter Hungario kaj SHS (Serba-Kroata-Slovena Reĝlando). La centro iĝis vilaĝo en 1950, grandvilaĝo en 1970, urbo en 1989.
Famuloj
En Mórahalom naskiĝis grafikisto Ferenc Szekeres.
Pavlo Skoropadskij
Dum lia regado, oni forte apogis la ukrainan kulturon kaj instruadon. Li eldonis dekretojn pri fondo de ukrainaj universitatoj.
Stacio Hon-Haĉinohe
Stacio Hon-Haĉinohe estas stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi lokiĝas en Haĉinohe, Japanio. Oni povas viziti la centron de Haĉinohe, elvagoniĝinte ĉi tie.
Stacio Naganaŭaŝiro
Stacio Naganaŭaŝiro estas stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi lokiĝas en Haĉinohe, Gubernio Aomori, Japanio.
Lajos Windisch-Graetz
Princo Lajos Windisch-Graetz [lajoŝ vidiŝgrEc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Windisch-Graetz Lajos estis hungara diplomato, politikisto, ministro, parlamentano. Lia familia nomo aperis ankaŭ en formoj Windischgraetz, Windisch-Grätz. Lia avo estis Alfred Candidus Ferdinand zu Windisch-Grätz.
Biografio
Lajos Windisch-Graetz frekventis teknikan akademion. En 1904 li partoprenis en Rusa-japana milito, poste li ricevis diplomatian taskon en Sankt-Peterburgo, en 1912 en Sofio. Inter 1916 kaj 1918 li estis parlamenta deputito. Li apartenis al rondo de Karolo la 1-a (Aŭstrio). gefilojn. En 1918 li estis ministro de Aŭstrio-Hungario. Post la 1-a mondmilito li vivis en Svislando, en 1920 li hejmenvenis kaj li estis parlamentano 2 jarojn. En proceso kontraŭ Mihály Károlyi li estis ĉefatestanto. Li partoprenis en disvastiĝo de falsaj frankoj, tial li estis kondamnita 4 jarojn. Post la liberiĝo li vivis en sia bieno en Sárospatak. En 1932 li ricevis germanan ŝtatanecon, poste li aliĝis al Gestapo. Post la 2-a mondmilito li vivis en Aŭstrio.
Hausham
Hausham estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miesbach kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Orellana la Vieja
Orellana la Vieja estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas orellanenses. La censita populacio en 2008 estis de 3.034 loĝantoj.
Situo
Orellana la Vieja estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 351 m; je 138 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 78 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 37,5 km². Ĝi estas ĉe la Akvorezervejo de Orellana kiu sendas akvon al la irigaciitaj teroj de la komarko Vegas Altas.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia setlado en la ĉirkaŭaĵo: antaŭromiaj tomboj ĉe la rivero, ruinoj de la urbo Lacimurga ankaŭ ĉe la rivero kaj inter Orellana kaj Navalvillar de Pela. Post la araba epoko la konkero de Trujillo en 1232 en la tempo de la reĝo Ferdinando la 3-a de Kastilio alportis al Fernán Ruiz de Altamirano la rajtojn de Trujillo kaj la sudajn terojn kie fondiĝos ĉe la rivero Guadiana la vilaĝo de Orellana la Vieja. En 1335 la reĝo Alfonso la 9-a donas al sia servisto Juan Alfonso Altamirano la senjorlandon de Orellana. Tiu ricevis ankaŭ defendan turon.
La senjorlandon de Orellana perdis ĝiaj posedintoj en tempoj de la reĝo Pedro la 1-a, pro la posteno favora al Henriko de Trastámara fare de Pedro Alfonso. Sed kiam iĝis reĝo Henriko de Trastámara en nova dinastio, Pedro Alfonso ricevos denove la teritorion de Orellana la Vieja kun pli gravaj juraj rajtoj kaj same la postaj senjoroj el postaj reĝoj Johano la 1-a, Henriko la 3-a de Kastilio, Johano la 2-a ktp. La kvina senjoro de Orellana pligrandigis la teritorion kun la bieno de Cogolludo [kogoJUdo] kiu duobligis la etendon kaj rilatis kun la Katolikaj Gereĝoj, kiuj konfirmis liajn rajtojn kaj al kiuj helpis en la milito de Andaluzio. Tiu lasta senjoro konstruigis preĝejon, hospitalon kaj plifortigis la povon de la senjorlando.
Meze de la 16a jarcento mortis la oka senjoro sensukcede post protekti la ekleziajn konstruaĵojn kaj entreprenojn en la vilaĝo. Post tio komencis konfliktoj inter la partianoj de la fratino kaj la onklo Gabriel, kiuj daŭris ĝis la fino de la jarcento, kiam la juraj instancoj pravigis la rajtojn de la onklo; se tiu tuj mortis denove sensukcede kaj la konflikto reekis.
Dum la 17a jarcento la senjoro de Orellana iĝis Markizo de Orellana kaj samtempe la familio plinobeliĝis kaj translokiĝis el Trujillo al Madrido, kie klopodis prosperi lasante la administradon de la posedaĵoj al administrantoj kaj luantoj, sed finfine ruiniĝis kaj poste rekuperis iom da potenco. Meze de la 18a jarcento la titolo malaperis, sed poste reaperis. Dum tiu tempo komencas juaj konfliktoj inter la senjoroj kaj la vilaĝanoj uzantoj de la tero pro la jura posedo de la lando. En 1840 oni proklamis juran dokumenton nome Censo Enfiteútico per kiu la senjoroj pluhavis la juran posedon kaj la uzantoj la praktikan uzorajton; tiu komplika sistemo kiu regis sur milojn da hektarojn de la municipa teritorio kun ŝanĝoj laŭ la diversaj politikaj reĝimoj daŭris dum la tutaj du kaj duono postaj jarcentoj kaj nur inter 1994 kaj 1997 oni solvis la konflikto per traktado kaj pago de 17 milionoj da pesetoj (preskaŭ 100,00 el la postaj eŭroj) inter la posedantoj kaj la Municipo kun helpo de la regiona registaro. Tio permesis al la municipo realigi diversajn konstruojn kaj plibonigadojn.
Dum la Hispana Enlanda Milito la vilaĝo Orellana la Vieja restis en la flanko de la Respubliko, sed minacata ĉar norde la tuta provinco de Cáceres estis teritorio de la frankisma flanko. Okazis multaj mortoj dum kaj ĉefe post la milito. En la najbara montaro kaj al la apuda vilaĝo de Navalvillar de Pela estis iom da gerila movado kiu moviĝis orienten al la zono de la Montoj de Toledo.
Palaco de la Altamiranoj
Simbola konstruo de la senjorlando de Orellana la Vieja. La plej antikvaj elementoj estas de fino de la 13a jarcento. El tiu epoko estas la turo kiel defenda konstruaĵo. Fakte estis du rondoformaj turoj kaj aliaj du kvadrataj unuigita de murego. Ĉirkaŭ la 16a jarcento estis jam pli palaco de la renesanco ol kastelo. Dum la 17a kaj 18a jarcentoj la palaco ruiniĝis parte kaj komence de la 20a jarcento loĝis tie geedzoj kiu zorgis la posedaĵon, ĝis la milito en 1936, kiam ĝi estis uzata kiel karcero. Krom la totala ruinigo, eksplodis tie bombo kaj poste oni uzis elementojn por konstrui diversajn aliajn privatajn domojn. Nuntempe konserviĝas nur la ĉefturo, rondofrma tureto kaj aliaj ĉambroj, sed ne la belega arkara korto.
Monaĥejo de Sankta Benedikito aŭ de dominikaninoj
Estas konstruaĵo de la 16a jarcento de renesanca stilo. La fondintino estis Teresa de Meneses, vivdino de la sesa senjoro Rodrigo de Orellana, kaj tie loĝis ŝi kaj ŝiaj filinoj, Marina de Meneses kaj Ana de Sotomayor, kiu estis abatino. Ĉar ili ne estis tiom riĉaj ili devis konflikti kun monaĥejoj de Toledo kie ili lasis monon. Ĝi estis monaĥejo ĝis 1836, pro la desamortización de Mendizábal. Rekonstruis ĝin la municipo, kiu instalis tie kulturdomon kun biblioteko, ekspociziejo ktp. De la origina monaĥejo restas fasado kun arko kaj blazonoj, preĝejo kun renesancaj murbildoj, subtera rezervujo je araba konstrumaniero el briko, ligita per du putoj kaj du aliaj rezervujoj al la fruktoĝardeno, monaĥina ĥorusejo kun interesaj ornamaĵoj de raraj animaloj, arkaro, korto ktp.
Preĝejo de la Inmaculada Concepción
Ĝi estis projektita de Rodrigo de Orellana, la 8a senjoro, ĉirkaŭ 1520. Kaj la episkopo de Plasencia Pedro Ponce de León mendis en 1570 la projekton de nova preĝejo al arkitekto de Trujillo Francisco Becerra. Estas turo kaj diversaj elementoj de diversaj epokoj, sd hegemonie de la renesanco. La altaro estas de 1656. Dum la Hispana Enlanda Milito detruiĝis la rokokoa retablo eble de la 18a jarcento, kaj poste oni rekonstruis similan helpe de fotoj. La originan skulptaĵo de Kristo estas gotika. Estas aliaj juveloj.
Festoj
• Festo de Sankta Sebastiano (20an de januaro).
• Karnavalo.
• Sankta Semajno: Dimanĉe oni ornamas per vegetaloj la stratojn kaj oni renkontigas la skulptaĵojn de Kristo kaj de la Virgulino per specialaj ceremonioj. Krome la fianĉoj same vegetale ornamas la fenestrojn de la amatinoj.
• Kamparfesto de Sankta Isidro (15a de majo).
• Boata procezio de la Virgulino Karmen (16a de julio): La procezio okazas ene de la Akvorezervejo de Orellana, kio ekzistas nur de la dua duono de la 20a jarcento, do ne temas pri tradicia festo.
• Foiro de Aŭgusto (el 14a al 18a de aŭgusto).
• Festoj de la Kristo de la Kapelo (el 13a al 17a de septembro).
Kitakjuŝu
Kitakjuŝu (esperantigate Kitajuŝuo) (japane: 北九州市 [kita-kjū-ŝū -ŝi], Hepburn: Kitakyūshŭ-shi, Kunrej: Kitakyûsyû-si) estas Granda Urbo kun Esceptoj en la regiono Kjuŝuo de Japanio. La urbo situas en la gubernio Fukuoka. Ĝi estas plej granda urbo de insulo Kjuŝu. Ĝia loĝantaro estis 983 000 (en 2010).
La urbo estiĝis en 1963 per kunigo de kvin komunumoj, nome Kokura, Jahata, Moĝi, Vakamacu kaj Tobata. La urbopartoj rezervis sian iaman karakterizaĵon. Kokura estis pli frue militsita apogpunkto, hodiaŭ gravas la ŝtal- kaj la maŝinproduktado, sed ankaŭ la komercado. En Jahata funkcias fermetalurgiaj kaj kemiaj fabrikoj, cementaj kaj vitraj uzinoj. En Moĝi dominas la havena funkcio, oni prilaboras tie la alvenantan nafton. Vakamacu estas grava haveno kun ŝipkonstruado, kolormetalurgia kaj kemia industrio.
Gravaj vidindaĵoj de la urbo estas la sanktejo de la Mekari-ĝinĝo, la fortikaĵa palaco Kokura-ĝo, kaj la pendpontoj Vakato Óhasi kaj Kanmon.
La flughaveno Nova Flughaveno de Kitakjuŝu malfermiĝis en 2006.
Helena de Trojo
(En la PIV oni legas Helen/o)Helena de Trojo, latine el: ̓͗͗Ελένη (Helénē), estis jam en antaŭgreka epoko loka diino de vegetaĵoj en Sparto.En la greka mitologio ŝi estis el ovo naskiĝinta filino de Zeŭso kaj Leda. Zeŭso alproksimiĝis al Leda en formo de cigno.
«La bela Helena»
Helena estis konsiderata la plej bela virino siatempe. Ŝia beleco estis tiom granda, ke ĉiu viro, kiu vidis ŝin, deziris ŝin posedi. Jam 12-jara ŝi estis kidnapita de Tezeo kaj Peiritos kaj forkondukita al Aphidnai en Atiko. Liberigis ŝin ŝiaj fratoj, la dioskuroj, Kastoro kaj Polukso.
Kitakjuŝu
"Kita" signifas "Norda."
Helena de Trojo
«La bela Helena»
Tamen, neniam en la mitoligio, Helena estis kromnomita «la bela». Tiun «titolon» ŝi ŝuldas al Henri Meilhac kaj Ludovic Halévy, la teksistoj de la La bela Helena, opero de Jacques Offenbach. Post la ega sukceso de ĉi opero, «Helena de Trojo» iĝis definitive, kaj kvazaŭ retroe, «La bela Helena».
Literaturo
Helena troveblas jam en la plej malnovaj grekaj eposo de Homero, Iliado, kaj poste, ekz. en Faŭsto de Goethe, Historia de Johann Faust kaj La bela Helena, opero de Jacques Offenbach, ktp. En Iliado, ŝi rigardis batalojn, invitita de troja reĝo Priamo, ekde la pordoj Skeoj, pordoj de la urbo. Ŝi prezentis la grekan ĉefojn kaj Priamo malkulpiĝis ŝin pri la kialoj de la milito.
Hermiono
Hermiono (helene Ἑρμιόνη) ) estas en la helena mitologio filino de sparta reĝo Menelao kaj lia edzino Helena. Hermiono fianĉiniĝis al Oresto, filo de mikena reĝo Agamemno. Sed antaŭ milito kontraŭ Trojo ŝia patro promesis ŝin edziniĝi al Neoptolemos, filo de granda heroo kaj batalanto Aĥilo.
Zinovjev-letero
La "Zinovjev-letero" estis falsigaĵo de la brita sekretservo kaj kiu helpis venkon de la Konservativa partio en la parlamentaj elektoj de 1924. Per tio finiĝis regado de la unua brita Laborist-partia registaro.
La letero, verkita de Grigorij Zinovjev - tiam gvidanto de kominterno - estis adresita al Centra komitato de la Komunista Partio de Grand-Britio kaj petis pli intensan agitadon en Britio, ankaŭ inter la armeaj fortoj.
Ĝin publikis la konservativa brita Daily Mail, kvar tagojn antaŭ la elektoj.
La letero - datumita la 15-an de septembro, 1924 - svarmis je eraroj (neekzistantaj organizoj, pozicioj, formaj misaĵoj).
La falsigaĵo estis finfine pruvita en 1999, sed siatempe kaŭzis malvenkon de la Laborista Partio.
25383 Lindacker
25383 Lindacker estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan geologiiston kaj plantscienciston Jan Tadeáš Lindacker (1768–1816). Li laboris en Osek proksime de Rokycany en minejo de fererco, kie li arigis unikan kolekton da plantaj fosilioj kaj mineraloj de la karbonio kaj kunigi tiun-ĉi kun tiu de Kaspar Maria von Sternberg. La kolekto estis donacita al la Nacia Muzeo de Prago.
Ábrahám Barcsay
BARCSAY Ábrahám (barĉai) estis hungara poeto naskita en: Piski la 2-an de februaro 1742 kaj mortinta en Csóra la 6-an de marto 1806.
Biografio
Ábrahám Barcsay estis deveninta el regantfamilio de Transilvanujo. Li studis en reformita kolegio de Nadjenjedo. En 1762 post la morto de siaj gepatroj li fariĝis gardistarano en Vieno. En 1777 li katolikiĝis, en 1778 edziĝis. Li partoprenis en la franca kaj turka militoj. En 1790 oni nomumis lin gardistkolonelo. En 1794 li pensiuliĝis kaj retiriĝis al sia bieno de Marossolymos. Li partoprenis en politika vivo de Transilvanujo. Post proceso de Ignác Martinovics por iom da tempo oni arestis lin.
Orinoka ansero
La Orinoka ansero (Neochen jubata) estas membro de la familio de Anasedoj kiu enhavas anasojn, anserojn kaj cignojn. Ĝi estas en la tadorna subfamilio de Tadornenoj, kaj estas la ununura vivanta membro de la genro Neochen.
Transmisia ĉeno
Transmisia ĉeno estas aparato aŭ mekanismo por transmisii mekanikan energion el unu loko al alia. Ĝi estas ofte uzata por konduki la energion al la radoj de vehiklo, partikulare de bicikloj kaj motorcikloj. Ĝi estas uzata ankaŭ en ampleksa vario de maŝinoj krom vehikloj.
Orinoka ansero
Distribuado
Ĝi loĝas ĉefe en la basenoj de la riveroj Orinoko kaj Amazono. Ties geografia distribuado enhavas teritoriojn de Kolombio, Venezuelo, Gujano, Franca Gujano, Brazilo, Peruo, Bolivio, Paragvajo kaj nordo de Argentino, supra Rivero Bermejo. Estas vidaĵoj el orienta Ekvadoro.
Oni priskribis du parencojn el fosilioj el lokoj de fina Pleistoceno: nome Neochen pugil kaj Neochen debilis de Brazilo kaj Argentino, respektive.
Transmisia ĉeno
Plej ofte, la energio estas kondukita pere de dentoĉeno, konata ankaŭ kiel konduka ĉeno aŭ transmisiĉeno, pasante ĉirkaŭ pinjono, kun la dentoj de la pinjono kongruantaj kun la truoj de la ligiloj de la ĉeno (inter ĉeneroj). La pinjono turniĝas, kaj tio pelas la ĉenon metante mekanikan forton en la sistemon. Alia tipo de transmisiĉeno estas la ĉeno de Morse, inventita de la Morse Chain Company de Ithaca (Nov-Jorkio), Usono. Tiu havas invertitajn dentojn.
Orinoka ansero
Distribuado
Tiu 61-76 cm longa specio estas specio de loĝantaj birdoj reproduktantaj en la arbaroj de tropika Sudameriko. Ties preferenco estas arbaraj lagoj, riveroj, riverarbaroj, rojoj aŭ marĉoj kun aliro al malferma arbaro aŭ savano.
Aspekto
La Orinoka ansero estas iele simila al la Nila ansero, nome havas helajn kapon kaj kolon, helbrunan brustareon kaj flankojn kaj pli malhelbrunajn dorson kaj flugilojn, nome malhelverdaj al nigrecaj sed kun blanka speguleto. La kruroj estas ankaŭ ruĝaj sed la beko estas nigra kun rozkolora suba makzelo. Aliaj diferencoj estas ke la Orinoka ansero havas pli uniforme helgrizan areon de kapo, kolo kaj eĉ brusto, kaj nur la flankoj estas pli helbrunaj, denove kun pli uniforma nuanco kaj etendo. La subvosto estas blanka.
Transmisia ĉeno
Foje la energio estas produktata per simpla rotacio de la ĉeno, kiu povas esti uzata por levi aŭ treni objektojn. En aliaj situacioj, dua rado estas metita kaj la energio estas rekuperata ligante bastonojn aŭ kernojn al tiu nova rado. Kvankam pinjonoj estas ofte simple ovalajn "cirkloj", ili povas ankaŭ iri ĉirkaŭ anguloj metante pli ol du pinjonojn laŭlonge de la ĉeno; pinjonoj kiuj ne metas energion en la sistemo aŭ transmisias ĝin estas ĝenerale konataj kiel bremsoradoj. Variante la diametrojn de la produktantaj kaj ricevantaj pinjonoj rilate unu al la alia, la energia proporcio povas esti ŝanĝita. Por ekzemplo, kiam la pinjonoj de la biciklaj pedaloj rotacias unufoje, tio okazigas ke la pinjono kiu kondukas la radojn rotacias pli ol unu.
21750 Tartakahashi
21750 Tartakahashi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Taryn Mahealani Takahashi, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Henry Perrine Baldwin High School de Wailuku (Havajo, Usono).
Jan Czeczot
Jan Czeczot (pole Jan Czeczot, beloruse Ян Чачот, litove Jonas Čečiotas; 24-an de junio 1796 - 23-an de aŭgusto 1847) pola, belorusa, litova folkloristo, etnografo, poeto.
Orinoka ansero
Aspekto
Ambaŭ seksoj de tiu rimarkinda specio estas identaj laŭ plumaro, kio maloftas inter anasedoj sed okazas ankaŭ ĉe la Nila ansero, kaj same kiel ĉe tiuj la maskloj estas pli grandaj; junuloj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj.
Jan Czeczot
Biografio
Dum 1809-1815 studis en Navahrudak en dominikana lernejo, samtempe kun Adam Mickiewicz. En la jaro 1815 forveturis studi en Vilna universitato, kie ekstudis en 1816, sed pro manko de monoj studis nur unu jaron.
Orinoka ansero
Aspekto
Tiu 61-76 cm longa specio pezas ĉirkaŭ 1,2 kg.
Jan Czeczot
Biografio
En junio de 1818 ekmembris en Filomata asocio. En la jaro 1823 fondis poezian klubon "Kastalio", samtempe estris per konsistanta en Filareta Asocio rondeto de Bluaj, en kiu membris verkistoj.
Orinoka ansero
Kutimaro
Tiu estas ege surterema specio, kiu ankaŭ pretas ripozi sur arboj. Ili rare naĝas aŭ flugas se ne estas ĝeno. Dumfluge ili aspektas fortikaj, pli kiel ansero ol kiel anaso, kio pravigas la komunan nomon.
La Orinoka ansero estas tre teritoriema specio en la reprodukta sezono, kaj kutime nestumas en arbotruoj, nur foje sur grundo. La ino demetas 6 al 10 ovojn, kiujn nur ŝi kovas dum ĉirkaŭ 30 tagoj. Ili videblas ĉefe en paroj. Ili ofte formas malgrandajn grupojn, de ĝis 20 individuoj. Ĝi ne asociiĝas al aliaj anasedoj, kaj povas resti en familio, gepatroj kaj anseridoj. Okupas malaltajn terenojn, kutime ĝis 300 metroj super marnivelo.
Listo de urboj de Barato
Geografio > Azio > Hindio > Barato > Listo de urboj de Barato < Urboj
Orinoka ansero
Kutimaro
Ili manĝas ĉefe akvajn plantojn kaj herbojn, sed ankaŭ insektojn kaj krustulojn.
Jan Czeczot
Biografio
Estis arestita laŭ juĝesploro de Filomatoj la 22-an de oktobro 1823. Laŭ kondamno, kune kun Tomasz Zan estis sendita en Orenburgo, por sepmonata enŝloso, kio finis en majo 1825. Dum posta ekzilo tradukis en pola lingvo verkojn de Washington Irving (traduko estis eldonita en Vilno en la jaro 1830). Dum 1826-1830 vivis en Ufa. Post liberigo de policia observo, dum 1831-1833 vivis en Tverj, poste revenis en Belorusion. Vivis en Lepjel (1833-1841), Ŝĉorsi (1841-1844), ofte vivis en bienoj de amikoj apud Navahrudak, printempe 1847 forveturis en vilaĝo apud Druskeninkaj, kie mortis.
Titola teksto
Vivinte en Lepjel kompilis verkaron de popolaj kantoj, kiuj estis eldonitaj en Vilno (1837, 1839, 1840 kaj poste), kune kun konatoj kaj amikoj kolektis 957 tekstojn, kiuj poste uzis Stanisław Moniuszko uzis en kanta verkaro "Hejma kantaro (1843-1859).
En jaro antaŭ morto de la poeto estis eldonita sola lia verkaro "Kantoj de kamparulo", sen nomo de aŭtoro, kun dominantaj patriotaj motivoj. Restis neeldonita dum vivo rimita historio de Litvo "Kantoj pri antikvaj litvanoj ĝis la jaro 1434".
Orinoka ansero
Kutimaro
La masklo havas altatonan fajfan alvokon, kaj la ino klukas kiel la rilata Egipta ansero.
Listo de urboj de Barato
Tiujn urbojn laŭ alfabeto vi povas rigardi ĉe la kategorio, ĉi tiu listo sekvas la loĝantograndon!
Stacio Konakano
Stacio Konakano estas stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi lokiĝas en Haĉinohe, Gubernio Aomori, Japanio.
Mozaraba lingvo
La mozaraba estis aro de parolmanieroj latinidaj parolataj fare de la loĝantoj de la sudo de la Iberia Duoninsulo el la 8-a jarcento al la 15-a jarcento depende de la regiono. La mozarabaj parolmanieroj disvolviĝis en la teritorioj de la islamaj regnoj de Al-Andalus, kaj estis parolataj ĉefe de la kristanaj mozaraboj kiuj loĝis tie. Tiuj mozarabaj parolmanieroj malaperis ĉirkaŭ la 15-a jarcento pro ties anstataŭo per la lingvoj hegemoniaj en la kristanaj regnoj nordaj post la Reconquista (nome galega-portugala, leona, kastilia, navararagona, kataluna), kaj pluhavis kernetojn aŭ spurojn ĝis la 19-a jarcento. Por la skribado de la mozaraba lingvo (aŭ lingvoj) esti komuna la uzado de la aljamiado.
Tabernas
Tabernas (signife Trinkejaĉoj) estas hispana municipo lokanta en Andaluzio kaj en provinco Almerio. Ĝi estas 285 km2 ampleksa. Trimil sescent okdek ok personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la municipo en la jaro 2019. Ĝi estas en la komarko Filabres-Tabernas en la centro de la provinco.
Historio
La nomo de la urbo devenas de la grekaj legioj kiuj akompanis la romianojn, kiuj nomis la areon "Thabernax”, Thabernae, pro la granda nombro de gastejoj kiujn oni establis por gastigi kaj helpi la truparon.
Barata Ruĝa Kruco
La societo Barata Ruĝa Kruco - angle Indian Red Cross Society - estas organizaĵo de humanitara helpo en Barato, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la nuntempa prezidanto ekde novembro 2015 funkcias R. K. Jain.
Tabernas
Historio
En la epoko de Al Andalus temis pri prospera urbo. Poste oni suferis la ribelon de moriskoj (majoritato) kaj ties malvenko kun sekvaj forpelo kaj senhomigo; krome oni suferis agadon de nordafrikaj piratoj, kiuj rabadis kaj kunportis kristanajn prizonulojn kaj moriskajn fuĝintojn. En tiu kunteksto gravis la rolo de la kastelo.
Evla
Evla (makedone Евла) estas vilaĝo en sud-oriento de Makedonio, situanta en urbo Resen. La vilaĝo havis 106 loĝantojn en 2002.
Tabernas
La Dezerto de Tabernas kaj kino
La Dezerto de Tabernas estas situa je ĉirkaŭ 30 km norde de la provinca ĉefurbo, Almerio, en la municipaj teritorioj de Tabernas, Gádor, Santa Cruz, Alboloduy kaj Gérgal de la provinco de Almerio kaj protektita kiel Natura Loko en etendo de 280 km². La Dezerto de Tabernas estis la ĉefa zono de filmofarado en Hispanio kiam la provinco de Almerio estis konata kiel «La eŭropa holivudo» en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kaj oni filmis ĝis 300 produktaĵojn ĉefe de Itala vakera filmo, kiel tiuj de la reĝisoro Sergio Leone, ekz. Il buono, il brutto, il cattivo.. Sed krom la ĝenro de la Vakera filmo ankaŭ oni faris filmojn kiel Lawrence of Arabia, Patton kaj Indiana Jones kaj la Lasta Krucmilito.
Ribeirão Bonito
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araraquara kaj en la mikroregiono São Carlos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Evla
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la vilaĝo kalkulis: