cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Rerum Natura
Laŭ Lukrecio, kaj konforme al la epikurana tradicio, tiuj scioj devas permesi al la homaro liberigi sin je la superstiĉoj, interalie religiaj, kiuj malhelpas la homojn trafi la ataraksion, t. e. la animtrankvilecon.
Epikurismo en Italio
Kvankam oni malmulte konas la vivon de Lukrecio kaj oni ne estas sendubaj pri la epoko, dum kiu li vivis, ni povas kompreni, ke ĝi estis periodo de politikaj tumultoj. Ĝi estas markita de masakroj (masakroj de Marius), de diktatoroj (Lucio Kornelio Sulao de −82 ĝis −79), de la subpremo de la socialaj agitadoj (Spartacus de −73 ĝis −71) aŭ de la multaj violentaj militoj.
Villa Hidalgo (Zacatecas)
Villa Hidalgo estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Hidalgo''.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 13 637 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,01 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
9 042 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 7 43 alfabetoj kaj 606 analfabetoj. Do 15.41 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 4 002 alfabetoj kaj 787 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 16,43 %. Inter la viroj estas 3 641 alfabetoj kaj 606 analfabetoj, do 14,27 % el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Prény
Prény [elparolu : Preni] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Davida niltavo
La Davida niltavo (Niltava davidi) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Niltava kiu enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj.
Ĝi povus formi superspecion kun la specioj Ruĝecventra niltavo, N. sundara, kaj la Sumatra niltavo, N. sumatrana; iam jam estis konsiderata samspecifa kun unu aŭ ambaŭ el la menciitaj specioj. Ĝi estas monotipa, tio estas sen subspecioj.
La masklo havas malhelbluajn al nigrecajn vizaĝon, gorĝojn kaj flugilojn, dum la krono, nuko, dorso, pugo kaj vosto estas malhelbluaj sed kun tre brile helblua nuancoj en pugo, krono kaj mallarĝa iomkoluma strio inter la malhela vizaĝo kaj la ŝultroj. La supraj partoj estas tre oranĝaj, iom pli hele en ventro.
Ĝi troviĝas ĉefe en centra kaj suda Ĉinio, Kŭatuno, nordokcidenta Fuĝiano, kaj reproduktas ankaŭ en nordokcidenta Vjetnamio sed ankaŭ videblas kiel nereproduktantoj en Kamboĝo, Laoso, Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montararbaroj.
Nikkatsu
Nikkatsu estas japana kino-entrepreno. Ĝi estis kreita en 1912 sub la nomo Nippon Katsudo Shashin Kabushiki Kaisha, mallongigita je Nikkatsu. Inter la plej famaj reĝisoroj kiuj laboris por Nikkatsu en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj estis Minoru Murata kaj Kenji Mizoguchi.
En 1941 la japana registaro devigis la kinoindustrion koncentriĝi, kaj tiam Nikkatsu kaj la pli malgrandaj entreprenoj Daito kaj Shinko fariĝis nova entrepreno Daiei. La du aliaj grandaj entreprenoj estis Toho kaj Shochiku. Nur en 1954 Nikkatsu denove iĝis memstara entrepreno.
Dawlish
Dawlish (prononce ˈd ɔː l ɪ ʃ) estas urbo kaj municipo en Teignbridge ĉe la suda marbordo de Devon en Anglio, je 19 km el la kantona urbo Exeter. Ĝi havas populacion de 12,819 loĝantoj. Dum la 18a jarcento, ĝi kreskis el malgranda fiŝkapta haveno kaj iĝis tre bone konata marborda feriejo.
Rochy-Condé (stacidomo)
Rochy-Condé estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Rochy-Condé -, situanta en  Rochy-Condé, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Dezső József Firtosi
Biografio
Dezső József akiris pedagogian diplomon en Székelykeresztúr en 1908, plian diplomon en 1912 en Reĝa Belarta Altlernejo de Imre Révész (pentristo) kaj Aladár Edvi Illés (pentristo), poste li ekinstruis en Transilvanio. Li edziĝis en 1915. Ili translokiĝis al Gyula en 1919. Tiutempe li jam ankaŭ pentradis pejzaĝojn, portretojn kaj aĵpentraĵojn. Li aranĝis ankaŭ lokajn ekspoziciojn. Li ricevis premiojn trifoje.
Erzsébet Varga
Erzsébet VARGA rumania hungara farmakologino. Ŝi naskiĝis en Covasna la 6-an de aprilo 1966.
Kariero
Erzsébet Varga finis en 1995 en OGYI de Târgu Mureș, fakekzameniĝis en Bukareŝto (1997), doktoriĝis en 2001, de kiam ŝi instruas en OGYI. Ŝi publikigis en fakrevuoj Acta Alimentaria, Acta Microbiologica et Immunologica Hungarica, Acta Phytoterapica Romanica, Note Botanice, Orvosi és Gyógyszerészeti Szemle, Olaj, Szappan, Kozmetika, Revista de Medicină şi Farmacie.
Kastelo Sigmundskron
Kastelo Sigmundskron (Schloss Sigmundskron, Castel Firmiano) estas ampleksa kastelo kaj aro de fortikaĵoj situanta proksime de Bolzano en Sudtirolo Italio. Nuntempe ĝi estas precipa sidejo de la muzeo pri montoj (Mesnera Montomuzeo) fondita de la sudtirola grimpisto Reinhold Messner.
Historio
La unua historia mencio de la kastelo, sub la nomo Formicaria (poste Formigar), datiĝas de la jaro 945.
En 1027 Imperiestro Konrado la 2-a transdonis la kastelon al la episkopo de Trento. En la 12-a jarcento ĝi estis transdonata al ministerianoj, kiuj de tiam nomiĝis Firmian.
Ĉirkaŭ la jaro 1473 la Princo de Tirolo, duko Sigismundo de Aŭstrio, aĉetis la kastelon, renomis ĝin Kastelo Sigmundskron kaj fariĝis ĝin fortikaĵo. De la malnova kastelo de Formigar restis nur kelkaj vestiĝoj, plejparte situantaj en la plej alta punkto de la ejo. Pro monmalfacilaĵoj Sigismundo devis garantie doni la kastelon baldaŭ poste. En la sekvantaj jarcentoj la kastelo ruiniĝis ĉiam pli.
Ĉe la fino de la 18-a jarcento la kastelo apartenis al la grafoj Wolkenstein, de 1807 al 1870 al la grafoj de Sarentino, poste ĝis 1994 al la grafoj de Togenburgo.
En la jaro 1996 la ruino iĝis propraĵo de la provinco Sudtirolo. En 2003, post longdaŭra diskutado Reinhold Messner ricevis licencon por sia de longe planita montomuzeo. La parta rekonstruado estis financiata de la provinco. Dum konstrulaboro,neolitika tombo estis malkovrita, en kiu estis trovataj la skeletrestaĵoj de virino. La aĝo de la tombo estas taksita je 6,000-7,000 jaroj.
Eksteraj ligiloj
Rondiro tra la kastelejo kaj muzeo en 81 fotoj
ISO 3166-2:TD
ISO 3166-2:TD estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Ĉadon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas TD, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Ĉado. La dua parto estas du literoj.
Plancoët
(jen france, prononco, bretone Plangoed) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kulturo
Plancoët estas « la eta vilaĝo » priskribita de François-René de Chateaubriand en la libro Mémoires d'outre-tombe.
Lokoj kaj monumentoj
La komunumo enhavas du monumentojn klasitajn historiaj :
Aliaj monumentoj :
Industrio
Plancoët estas urbo konata pro sia minerala akvo.
Goda Mejerovna Silbernik
Goda Mejerovna Silbernik (en Esperanto ankaŭ foje literumata Zilbernik) estis bopatrino de L. L. Zamenhof. Tio estas, ŝi estis patrino de Klara Zamenhof denaske Silbernik foje literumata "Zilbernik". Ŝi estis edzino de Aleksandro Silbernik.
Honi soit qui mal y pense
La origino de la malnovfranca devizo, tradukita en Esperanto "Honton al tiu, kiu pensas malbonon", estus rekonduktebla al incidento dum balo en 1344. La ĝartero de Grafino de Salisbury (la bofilino de la reĝo, Joan de Kent) malsuprenglitis kaj reĝo Eduardo la 3-a estis tiel galanta por rebuki ĝin ĉirkaŭ ŝia kruro. (En alia versio Eduardo ĝentile metis la ĝarteron ĉirkaŭ sia propra kruro, dirante "Honi soit qui mal y pense")
Al la korteganoj li dirus ke li "de tiu ĝartero farus la plej respektatan simbolon en la kristaneco". Post tio li instalis turnirsocieton konsistante el dufoje dekdu kavaliroj.
Ĝusta malnovfranca ortografio estus "Honny soit qui mal y pense" sed la eraro neniam estis korektita dum la jarcentoj. La ĝusta nuntempa franca ortografio estus "Honni soit qui mal y pense".
Gachenbach
Gachenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuburg-Schrobenhausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de Gachenbach havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schrobenhausen, al kiu ankaŭ apartenas la teritorioj de la ĉirkaŭaj komunumoj Berg im Gau, Brunnen, Langenmosen kaj Waidhofen, sed ne la urba teritorio de la urbo Schrobenhausen, kiu nur plenumas administrajn servojn por la kvin komunumoj.
Kariboj
La kariboj — nomataj karibaloj aŭ galiboj en kelkaj historiaj dokumentoj, vortoj derivataj de la prakariba vorto *karipona: 'homo(j)'— estis popolo kiu, en la momento de la Malkovro de Ameriko en la 16-a jarcento, okupis la nordorienton de Venezuelo kaj plurajn insulojn de la Malgrandaj Antiloj. Ili malaperis kiel konsekvenco de la eŭropa koloniado, kvankam la posteuloj miksitaj kun afrikdevenuloj de la insulo Sankta Vincento vivas nuntempe en Honduro. La kariboj formis parton de la plej ampleksa lingva familio nomata laŭ ili kaj kies aliaj membroj troviĝas en la nordo de Sudameriko.
La kariboj estis inter la unuaj amerikaj popoloj kiujn la eŭropanoj konis. En la kronikoj oni komparas ilin kun la tainoj el araŭaka lingvo kiuj alvenis al la Antiloj antaŭ ol la kariboj. Tiel, kiam la tainoj estis vidataj kiel paca popolo kaj kun altnivela kulturo, la kariboj estis vidataj kiel militemaj kaj sovaĝaj, kiel praktikantoj de la antropofagio. Fakte, ilia nomo estas la origino de la vortoj kanibalo kaj kanibalismo kiuj en pluraj eŭropaj lingvoj estas priskribataj kiel la praktiko nutri sin per homa karno. Laŭ Reta Vortaro kanibalo estas Voranto de sam-speciuloj.
Ekspansio de la kariboj
La kariba lingva familio ankoraŭ hodiaŭ estas unu el la plej ampleksaj de Ameriko, ne nur pro la granda kvanto da lingvoj kaj triboj el kiuj ĝi konsistis, sed ankaŭ pro ĝia ekspansiema trajto. Pro tio estiĝis kulturaj diferencoj tre profundaj inter la kariboj de unu regiono al aliaj, laŭ la surlokaj adaptiĝoj kaj la kontaktoj kun aliaj etnoj.
Pluraj antropologiaj faktoroj influis en la kariba ekspansio tra Ameriko; inter ili la navigado, kaj en la maro kaj en riveroj, kaj la eksogamio. La okupitaj teritorioj laŭ la historiaj spuroj etendiĝas ekde la nordo de la Amazono (karihonoj, panaroj), ĝis la flanko de la Andoj, kie elstaris la jukpaoj, mokooj, ĉaparoj, karatoj, parisoj, kiri-kiroj, ktp.; kaj de la brazila ebenaĵo ĝis la fontoj de Ŝinguo: jumaoj, palmejaoj, bakairioj, en la Nigra rivero; jaŭperioj kaj kriĉanoj. En Franca Gujano; galibioj, akavoioj kaj kalinoj.
Vidu ankaŭ
Karibianoj
Mituloj-frititaj terpomoj
Mituloj-terpomfingroj (: Moules-frites, : Mosselen friet) estas plado tre populara en Belgio kaj la nordo de Francio, sed en la realo oni manĝas ĝin en la tuta lando. Ĝi estas simpla plado konsistanta el mituloj kuiritaj en vaporo kun garnaĵo el frititaj terpomoj. Oni tradicie akompanas ĝin per biero.
La porcio da mituloj tipe servata en la belgaj restoracioj estas ĝenerale po unu kilogramo kaj duono por persono (kun konkoj); kaj oni servas ĝin en kuir-poto al ĉiu gasto.
Ĝi ankaŭ estas tipa plado de la foira brokanto de Lille (Francio) kaj de la parizaj bier-trinkejoj.
Boian
Boian estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Buĥara emirlando
Buĥara emirlando aŭ Emirlando de Buĥaro (Buxoro amirligi; 1747-1920) estis islama ŝtato (kun ĉefurbo en Buĥaro) en la nuna Uzbekio, antaŭe nomita Ĥanlando Buĥaro kiu siavice estis posteulo de la Uzbeka Ĥanlando. Poste ĝi estis protektorato de la Rusa Imperio ekde 1873 ĝis ĝia malapero dum la Rusa Revolucio.
Pleșcuța
Pleșcuța estas la nomo de du lokoj en Rumanio:
Buĥara emirlando
Ĥanlando Buĥaro forte konkurencis kun la najbara Ĥanlando Kokando, kiu same en la la 1870-aj jaroj iĝis protektorato de la Rusa Imperio.
En 1920 ĝi iĝis la Buĥara Popola Soveta Respubliko kaj nuntempe ĝia teritorio troviĝas en la nunaj Uzbekio kaj Taĝikio.
Benedikt (Slovenio)
Benedikt estas vilaĝo en la Regiono Podravska‎ de Slovenujo. Ĝi estas administra centro de la Občina Benedikt. En la vilaĝo komence de 2018, tuta de 1.093 loĝantoj vivis.
Loko, priskribo
La areo de la vilaĝo estas 24,1 km² kaj situas ĉe alteco de ĉirkaŭ 240 m. La rivereto Drvanja fluas de la nordo al la sudo tra la vilaĝo.
La vilaĝo kuŝas laŭ la vojo no.438, proksimume meze inter Gornja Radgona norde kaj Lenart sude.
En la vilaĝo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo (Drvanja, Obrat, Trotkova) estas multaj tomboj kaj tomboj el la roma periodo.Sed ili estas plejparte prirabitaj.Oni kredas, ke la roma vojo de Ptuje al Gornje Radgona trapasas ĉi tie.
En la vilaĝo kreskas unu pli densa kalko en Slovenio kun cirkonferenco de 532 cm (mezurita en 1982) kaj alteco de 35 m. Ĝi havas belan rondan disvastiĝis krono.
Someșu Cald
Someșu Cald [someŝu kald] (hungare Melegszamos) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al la komunumo Gilău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 593 loĝantojn (rumanoj), en 1992 574 (rumanoj, 4 % da hungaroj).
Tehuipango
Tehuipango estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tehuipango. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 159.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20406 loĝantojn. El tiuj estis 9827 viroj kaj 10579 virinoj. La komunumo havas surfacon de 111 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 31 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 21 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 2360 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 15844 personoj. En la jaro 2000 temis pri 17640, do temis pri kresko / malkresko je 2.17 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14141 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 14071 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Internacia komerco
Internacia komerco estas aro de interŝanĝaj transakcioj, kiuj estas realigataj tra la bordoj de naciaj ekonomioj, preter la limoj de aparta lando aŭ ŝtato. Oni povas difini certajn trajtojn de internacia komerco: Kiam la varoj alvenas ĝi nomiĝas importo kaj kiam la ŝtato vendas siajn varojn al alia lando ĝi nomiĝas eksportado. En la plej multaj landoj, internacia komerco estas signifa parto de kio estas la malneta enlanda produkto (MEP) kaj kiel tia ĝi estas de granda graveco por la plej multaj landoj de la mondo. Kutime en Industrilando, ĝia ekstera komerco respondecas pri du trionoj de la malneta enlanda produkto.
La ekonomia, socia, kultura kaj politika graveco de internacia komerco pligrandiĝis en la lastaj jarcentoj, danke al la disvolviĝo de bankaj kaj asekursistemoj, industriigo kaj transportsistemoj kaj en la lasta jarcento ankaŭ multnaciaj kompanioj kaj organizaĵoj. La tendenco de kreskanta komerco en la lastaj kvindek jaroj, kaj precipe la kreskanta agado de supernaciaj kaj internaciaj instancoj, estas konata kiel tutmondiĝo.
Antikvepoke
Internacia komerco ekzistis dum preskaŭ la tuta homa historio. Mara kaj terkomerco Industrio ekzistis en la antikva mondo (vidu la Silkvojon kaj la Sukcenan Vojon), kaj kelkaj el la plej elstaraj potencoj kaj landoj tra la historio bazigis multon da sia potenco sur tia komerco.
Ĉe la komenco de la dua jarmilo a.K. ekzistis ampleksa komerco inter Asirio kaj Anatolio. La fenicoj estis konata pro siaj disvolvita mara komerco. Poste spicoj estis importita al Eŭropo de orientaj landoj, inkluzive de Ĉinio kaj Hindio.
La ekzisto de komerco inter homoj ĉiam markis la transcendecon de homo super la kontentigo de liaj plej bazaj bezonoj, ĉefe lia fizika supervivo, kaj lia sukceso en evoluigado de pli progresintaj ekonomiaj sistemoj en kiuj specialiĝo kaj labordivido okazas. Internacia komerco estis alia evoluo de ĉi tiuj sistemoj, permesante al homo labori por krei produkton, kiu havas specialan avantaĝon ne por li mem, sed por alia persono, kiu estas tre malproksime de li fizike, socie kaj kulture, kaj ricevi kontraŭe ion, kion li valoras. Io kio estas same grava kaj mankas en lia proksima medio.
La evoluo de komerco ĝenerale, kaj internacia komerco aparte, estis la plej grava katalizilo por la evoluo de internacia ekonomia sistemo bazita sur metaloj de interkonsentita valoro, precipe oro kaj arĝento. Tia sistemo estis necesa ĉar rekta interŝanĝvaloro estis mallerta kaj ankaŭ neefika, ĉefe kiam komerco disvolviĝis preter siaj komencaj stadioj. La supernacia konsento pri valoroj kiuj povas esti komunikeblaj estis unu el la plej signifaj paŝoj en leĝdonado, kiam civitanoj povis ĝui gradon da protekto kontraŭ la arbitreco de la aŭtoritatoj kaj la protekto de siaj posedaĵoj. Tiu evoluo ŝuldiĝis al la fakto, ke por sendi varojn sur longa distanco, surtere aŭ surmare, la sendinto bezonis certan gradon da fido, ke la varoj atingos sian celon kaj ke pago por ili estos akceptita. En landoj aŭ ŝtatoj, kie tio ne povis esti garantiita, la internacia komerco kolapsis. Tipa ekzemplo estis la kompleta kolapso de la internacia komerco post la falo de la Romia Imperio kaj la ordon kaj leĝaron kiujn ĝi reprezentis ĝis la kvina jarcento.
Tria grava fenomeno instigita de internacia komerco estis la evoluo de toleremo kaj kultura malfermiteco kaj reciproka influo inter kulturoj. Por komerci kun homoj kies kulturo kaj socio estas tre malsamaj, tiuj kiuj serĉis komerci estis postulataj koni kaj kompreni la kulturon de tiuj eksterlandanoj kun kiuj ili komercis. La komercistoj portis en siaj ŝipoj kaj en karavanoj, sur la dorsoj de siaj kameloj, ne nur fizikan ŝarĝon sed ankaŭ kulturan ŝarĝon: la preferojn de la eksterlandanoj, ilian skribsistemon, lingvon, arton, teknologion, modon, rakontojn kaj aspekton.
La "akompana" ekonomia, politika, jura kaj kultura bagaĝo de internacia komerco signifis ke la plej gravaj kaj influaj landoj kaj kulturoj ne estis tiuj de la grandaj konkerintoj, sed de la komercistoj, kaj precipe de nacioj bazitaj sur setlado en transmaraj komercstacioj kaj realigataj transmaran komercon, kiel la Fenicianoj kaj la Grekoj. En la kontraŭa direkto, kulturoj, kiuj enfermiĝis kaj provis malhelpi internacian komercon kaj kulturan influon, estis kondamnitaj al degenero kaj malkresko, kiel oni povas lerni el la kazo de Ĉinio de la deksesa jarcento aŭ Japanio ĝis la mezo de la deknaŭa jarcento.
Mezepoke
En Eŭropo, ĉirkaŭ 1100, internacia komerco de varoj kaj kulturo komencis disvolviĝi en ĉiam pli granda skalo. Landoj situantaj ĉe la marbordo, kaj precipe la pli malgrandaj kaj pli malriĉaj je naturresursoj, estis la unuaj kiuj komprenis kaj efektivigis la avantaĝon kiun internacia komerco povis doni al ili. La urboj de la lando de Italio, Portugalio kaj Belgio (Antverpeno) kaj iom poste Anglio kaj Nederlando estis la plej elstaraj internaciakomercaj nacioj en la 15-a, 16-a kaj 17-a jarcentoj per siaj imperioj kaj kolonioj.
Modernepoke
Dum la 18a jarcento aperis en Francio kaj Anglio la teorioj de la fiziokrata skolo kaj de la Laissez-faire aliro, kiuj tute refutis la merkantilismaj asertojn. Pensuloj kiel Richard Cantillon kaj Adam Smith argumentis ke komercaj baroj ne nur ne favoras al la amasiĝo de la riĉaĵo de nacio, sed male ili kaŭzas ĝian malplenigon. La solvo, do, kuŝas en "Laissez-faire" kaj "Laissez-passer" (laŭvorte: ni faru, ni pasu) reduktu la tarifojn kaj lasu la internacian komercon disvolviĝi. Pluevoluigon de la teorio donis David Ricardo, kiu en sia libro "The Principles of Political Economy and Taxation" (1815) donis la principon de kompara avantaĝo kaj montris, ke libera internacia komerco rekompencas ne nur la evoluintajn kaj fortan ŝtaton sed ankaŭ la malfortan kaj malpli evoluinta ŝtato.
La unua lando kiu respondis iel ajn al ĉi tiu alvoko estis Britio. Foje libervole kaj foje perforte, Britio reduktis la transitimpostojn, tarifojn kaj komercajn limigojn kiujn ĝi trudis. La grandega sukceso de Britio ankaŭ estis atribuita fare de eŭropaj nacioj al ŝanĝo en ĝia komerca politiko. Britio iĝis dum ĉirkaŭ unu jarcento, ekde la mezo de la dekoka jarcento ĝis la mezo de la deknaŭa jarcento, de lando same kiel ĉiuj landoj al superpotenco kies ekonomia potenco estis egala al tiu de la tuta Eŭropo. Natuer, ĉi tiu ŝanĝo estas perceptita per la alaij europaj landoj kiel danĝero, kaj Eŭropo provis imiti la politikojn de Britio, precipe tra la establado de komercaj aranĝoj sen baroj, kiel la Zollverein, germana dogana unio. En la sama tempo, merkantilismaj fluoj kaj pensado daŭre ekzistis, kiel povas esti lernita de la protektismaj politikoj kiujn Henry Clay establis en Usono, aŭ la ideoj de Friedrich Liszt en Germanio kaj John Stuart Mill en Anglio ke "junaj industrioj", aŭ ankoraŭ ne sufiĉe evoluigitaj, devus esti protektitaj ĝis ili maturiĝos.
Direkte al la fino de la deknaŭa jarcento kaj la komenco de la dudeka jarcento, nocioj kiuj apogis liberan komercon komencis sinki en favoro de tiuj kiuj tenis protektismajn kaj merkantilismajn politikojn. Bismarck en Germanio adoptis politikon malfavora al internacia komerco, kaj simila politiko ankaŭ estas ofta en Usono. Aliaj landoj, precipe Britio kaj Francio, komencis vojon de koloniismo, kiu ankaŭ kontraŭis la ideojn de internacia komerco kaj serĉis "garantiitajn" merkatojn por tia komerco.
La 20-a jarcento
Post unua Mondmilito, pluraj landoj en Eŭropo, la plej elstaraj el kiuj estis Italio, Germanio kaj Rusio, establis reĝimojn kiuj rekomendis aŭtarkion: sendependan ekziston kiu tute ne dependis de internacia komerco. Tiuj landoj serĉis konservi sian riĉaĵon ekspluatante la neuzatajn teritoriojn ene de sia lando (kiel en Rusio) aŭ okupante teritoriojn enhavantajn necesajn naturresursojn (Germanio).
Post la dua mondmilito, faŝismaj reĝimoj en Eŭropo kolapsis, sed la Sovetunio komunisma reĝimo dominis grandan parton de centra kaj orienta Eŭropo, kaj poste Ĉinio kaj partoj de Sudorienta Azio. Ĉi tiuj landoj serĉis ekzisti sen iu internacia komerco entute, kaj anstataŭe provis establi alternativajn sistemoj por atingi riĉecon kiel ekspluatado de okupitaj ŝtatoj, interna komerco inter komunismaj landoj, sklaveco (kampoj de laboro kaj gulagoj), aŭ parta adopto de internacia komerco interkonsentoj (Comcon, Konsilio de Reciproka Ekonomia Helpo). Tiuj ĉi metodoj kolapsis ekde meze de la 1970-aj jaroj kaj hodiaŭ nur iomete da landoj ankoraŭ prenas aliron, kiu kategorie aŭ preskaŭ kategorie kontraŭas internacian komercon.
Okcidentaj landoj venis al la konkludo post 2-a Mondmilito ke unu el la elstaraj kialoj de la mondmilito estis la ekzisto de komercaj baroj kaj komercimpostoj. Aparte, oni argumentis, tarifleĝoj establitaj en Usono kaj ĝia forlaso de la ora normo kaŭzis la kolapson de internacia komerco kaj komuna valutnormo. La Ekonomia Modelo de Bretton Woods kaj internaciaj aranĝoj kiel ekzemple la GATT (Ĝenerala Interkonsento pri Tarifoj kaj Komerco) de la unuaj jaroj post la milito, la establado de la Monda Komerca Organizo, same kiel la liberaligo de komerco establita fare de Ludwig Erhard en Germanio, kaj la ŝanĝo en Japanio de "okupado" al lando kiu signifa klopodas de internacia komerco, ĉiuj ĉi malfermis la pordegojn de internacia komerco en la jaroj post la Dua Mondmilito.
De la 1950-aj jaroj pluen, internacia komerco disetendiĝis, puŝante landojn aliĝi al blok- liberaj blokoj kiel ekzemple NAFTA, la Eŭropa Unio, Areo de Liberkomerco de Ameriko kaj Mercosur. Samtempe, la kreskanta internacia komerco ludis rolon en la kapablo de landoj konservi politikojn, kaj precipe manipulado de valutkurzoj kaj tarifoj estis severe limigita en uzo. Instancoj kiel Ministerio de Internacia Komerco kaj Industrio en Japanio, kiu intence sekvis malaltan kurzpolitikon por instigi japanajn eksportojn, perdis kontrolon de la kurzo, kaj la kapablo de landoj konservi efikan doganprotekton ankaŭ estis limigita.
Metila dekanato
Metila dekanato aŭ C11H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la dekanata acido kaj metila alkoholo. Metila dekanato estas senkolora likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila dekanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila dekanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Lašovice
Lašovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 6,5 km sudoriente de Rakovník kaj 7 km okcident-nordokcidente de Křivoklát. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1143.
Culmont - Chalindrey (stacidomo)
Culmont - Chalindrey estas franca stacidomo sur linioj Paris-Est -, - Culmont - Chalindrey kaj Culmont - Chalindrey - , situanta inter j Culmont kaj Chalindrey, en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Gyula Péterffy
PÉTERFFY Gyula (pe:terfi) rumania hungara aktoro naskita en Târgu Mureș la 9-an de julio 1935 kaj mortinta en Budapeŝto la 11-an de februaro 1980. Li estis edzo de verkistino, sufleristino Éva Medgyessy.
Kariero
Gyula Péterffy diplomitiĝis en instituto Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet en 1961 kaj dungis lin la Kolozsvári Állami Magyar Színház.
Rochy-Condé
Rochy-Condé estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Evelyn Waugh
Vivo kaj verkado
Waugh, filo de eldonisto frekventis la universitaton de Oksfordo kaj iĝis instruisto. Inter 1928-38 li publikigis kvin satirajn romanojn, en kiuj li prezentis kritike aspektojn de brita vivo influita de kolonialismo, speciala lernejsistemo kaj de inter la militoj tipa dekadenca kaj cinika vivointerpreto. La titoloj de la romanoj tiamaj jenas: Decline and Fall (1928), Vile Bodies (1930), Black Mischief (1932), A Handful of Dust (1934) kaj Scoop (1938). Kelkajn jarojn pli malfrue sekvis la romano Put Out More Flags (1942) kun intrigo antaŭ la fono de la Dua Mondmilito.
La postaj verkoj estiĝis sub la influo de lia konvertiĝo al katolikismo (li iĝis ano de la Romkatolika eklezio en 1930). Kvazaŭ lia plej bona romano konsideratas Brideshead Revisited (1945). Tie Waugh tre serioze raportis la destinon de la nobela familio Marchmain, kiu post multaj konfliktoj finfine retrovos la katolikan kredon. Surbaze de ĝi faritis ankaŭ televidserio, kiu dissenditis en 1981 en la Unuiĝinta Reĝolando. En la verko The Loved One (1948) Waugh satire kritikas la troigitajn funebrajn ceremoniojn en Usono.
La spertojn militajn Waugh uzis por la romana trilogio Sword of Honour al kiu apartenas la volumoj Men at Arms (1952), Officers and Gentlemen (1955) kaj Unconditional Surrender (1961): la milito iĝas tie lukto eterna inter la bono kaj la malbono, kulturo kaj barbarismo.
Havante brilan stilon li verkis krome vojaĝlibrojn kaj biografiojn. Sub la titolo A Little Learning (1964) kaŝas sin liaj rememoroj. Lia frato estas la verkisto Alec Waugh, kiu skribis romanojn, vojaĝlibrojn kaj rakontojn.
(13083) 1992 EE32
(13083) 1992 EE32 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Gyula Varga
Gyula VARGA rumania hungara lokhistoriisto. Li naskiĝis en Ciumbrud la 10-an de septembro 1935.
János Teofil Fabini
János Teofil FABINI [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabini János Teofil estis hungara kuracisto, okulkuracisto, profesoro, fondinto de la hungara okulkuracado. Lia origina nomo estis Johann Gottlieb Fabini, lia familia nomo post la nobeleco aperis ankaŭ en formo Fabiny. János Teofil Fabini naskiĝis la  1791 en Transilvanio en Hásság (nuntempa Hașag en Rumanio). Li mortis la 1847 en Pest (urbo).
Biografio
Johann Gottlieb Fabini frekventis liceon pri Stefano Báthory, poste li lernis en la universitato en Vieno inter 1810 kaj 1815. Li akiris kuracistan kaj kirurgian diplomojn en 1816, dume li kuracadis en Vieno. En 1817 li ekinstruis en Reĝa Universitato de Pest. En 1819 li ricevis la rangon tutlanda okulkuracisto, en 1838 li estis dekano, en 1845 rektoro. En 1840 li nobeliĝis, en 1846 li ricevis la titolon reĝa konsilisto.
Béla Barlai
Béla Barlai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Barlai Béla estis hungara-germana inĝeniero, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis Neuherz ĝis 1904. Lia filo estis Ervin Barlai.
Béla Barlai naskiĝis la  en Mosonszolnok, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Barlai apartenis al la germana minoritato en Hungara reĝlando. Li frekventis ekleziajn gimnaziojn en Győr, Vác kaj Kecskemét, poste li akiris metalurgian diplomon en Akademio de Selmec en 1896 (inter 1894-1896 li faris la praktikajn laborojn en diversaj fandejoj). Post la diplomo li laboris 3 jarojn en diversaj metalurgiaj objektoj. En 1899 li ekinstruis en la akademio, en 1904 li estis nomumita eksterordinara profesoro, en la sekva jaro publika ordinara profesoro aŭ katedrestro. Intertempe en 1902 li doktoriĝis el kemio en Universitato Ferenc József. Inter 1906-1908 li establis metalurgian laboratorion en la akademio. En la sekvaj jaroj li ne nur instruis, sed li vizitis la ferajn-ŝtalajn metalurgiajn objektojn en Svedio, Norvegio, Belgio, Lotaringio, Luksemburgo. Li estis ankaŭ dekano, poste rektoro inter 1912-1914. Li ricevis la rangon mina ĉefkonsilisto en 1916. Post la 1-a mondmilito li translokiĝis al rest-Hungario.
Elsnig
Elsnig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Viéville-en-Haye
Viéville-en-Haye [elparolu : Vjevil-en-He] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
8533 Oohira
8533 Oohira estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Stacio de Oohira de la Observatorio de Nihondaira, elde kiu ĝi estis malkovrita. Tiu stacio estis tre aktiva en observado de kometoj kaj asteroidoj de 1987 ĝis 2000.
Ĉina arto
Ĉina arto estas vidarto kiu, ĉu antikva aŭ moderna, originiĝis en aŭ estas praktikata en Ĉinio aŭ de ĉinaj artistoj. La Ĉina arto ankaŭ en la Respubliko Ĉinio (Tajvano) kaj tiu de transmaraj ĉinoj povas esti konsiderata parto de Ĉina arto se ĝi bazas sur la Ĉinaj heredo kaj kulturo. Komenca "ŝtonepoa arto" datas el la jaroj 10,000 a.K., ĉefe konsistanta el simpla ceramiko kaj skulptaĵoj. Post tiu komenca periodo de Ĉina arto, same kiel ĉe la Ĉina historio, ĝi estas tipe klasita laŭ la sukcedo de reganta dinastioj de Ĉinaj imperiestroj, plej el kiuj daŭris kelkajn centojn da jaroj.
Priskribo
Ĉina arto havas plej verŝajne la plej aĝan kontinuan tradicion en la mondo, kaj estas markita de malofta grado de tia kontinueco ene, kaj konscie de, tiu tradicio; kaj mankas ekvivalento en la okcidenta dekadencaro kaj laŭgrada rekupero de klasikaj stiloj. La rimedoj kiuj estis kutime klasitaj en Okcidento ekde la Renesanco kiel ornamartoj estas tre gravaj en Ĉina arto, kaj multo el la plej fajna verkaro estis produktita en grandaj atelieroj aŭ fabrikoj fare de ĉefe nekonataj artistoj, ĉefe ĉe la fako de Ĉina porcelano. Multo el la plej gravaj verkoj en ceramiko, tekstiloj kaj aliaj teknikoj estis produktita laŭlonge de daŭra periodo fare de variaj imperiaj faktorioj aŭ atelieroj, kiuj estis uzataj de la kortego same kiel por distribuo enlande kaj eksterlande je granda skalo por montri la riĉon kaj povon de la imperiestroj. Kontraste, la tradicio de inkakva pentrarto, praktikita ĉefe de fakul-funkciuloj kaj kortegaj pentristoj speciale de pejzaĝoj, floroj, kaj birdoj, disvolvigis estetikajn valorojn depende de la individua imagopovo kaj objektiva observado fare de la artisto, kio estis similaj al tiuj de Okcidento, sed delonge multe pli antaŭdataj je ties disvoviĝo en Ĉinio. Post la kontaktoj kun la okcidenta arto iĝis pli kaj pli gravaj el la 19a jarcento antaŭen, en ĵusaj jardekoj Ĉinio partoprenis per pliiĝanta sukceso en la tutmonda nuntempa arto.
Arkitekturo
Laŭ Francisko Azorín, kiu fokusigas al arkitekturo, Ĉina arto estas ''De la ĉina lando. La arkitekturo esta stipa ĉarpenta stilo, kun multoblaj kurbaj tegmentoj, grandaj aleroj k. pintaj gabloj. Ŝtona fama verko estas la remparo, granda murego 2.500 km. lomga. Kaj li indikas etimologion el Ĉing, propra nomo de antikva dinastio kaj araba Sin kaj persa Ĉin''. Li krome aludas al la ĉina inko, nome Famigita inko uzata por desegni.
Nová Dědina
Nová Dědina estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Rizkampo
La rizkampoj estas la tereno kie oni faras rizkulturon, nome la kultivo de rizo kaj la vivmaniero organizata ĉirkaŭ ĝi, kiu konstituas certe kulturo aŭ civilizo. La kutima sistemo fari tion estas pere de inunditaj teroj; ĉar kvankam rizo estas produkteble ankaŭ ĉe sekaj kampoj, ekde la 20a jarcento, praktike oni ne uzas tiun teknikon.
Priskribo
Tiu tipo de kultivo oftas en aziaj landoj, kie ĝi difinas la ruron karaktere de musona Azio kie ĝi estas praktike monokulturo kiu kreis ekonomiajn problemojn (pro troa dependo de rikoltoj kaj prezofluktuoj de la internacia merkato) kaj manĝoproblemojn (sporadaj malsategoj kaj, specife, la avitaminozo nome beribero). Ĝi ekzistas ankaŭ en aliaj zonoj Pli moderklimataj, kiaj la tradicia agrikulturo de Japanio, kiu diference de la antaŭe menciita, estas irigacia; aktuale retroira, sed protekita de la ŝtato por pluhavi tradiciajn medion kaj vivmanieron kiu konsideriĝas fundamenta por ties kulturo (formata ekde la 3a jarcento a.K. - periodo Jajoi - kaj restrukturita stabile en la tempo en la reformo Taika -sistemo joria: kvadrataj terpecoj dividitaj en malgrandaj eroj.
43083 Frankconrad
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la amatora astronomo Frank Conrad (1921–2005), iama prezidento de la Astronomia Societo de Baton Rouge ; sindonema volontulo por la publika astronomio kaj bona amiko.
Rizkampo
Priskribo
Estas rizkampoj ankaŭ en multaj zonoj de tropika klimato (Afriko aŭ Ameriko) kaj, kun etendo pli limigita, en zonoj pli moderklimataj asocie al irigacio, kiaj en Italio aŭ Hispanio, kie estas rizkampaj zonoj en la valo de la riveroj Gvadiano, Gvadalkiviro, la Albufero de Valencio kaj la Ebra Delto, ĉiuj el ili humidejoj ekologie tre suferantaj pro uzado de agrikultura maŝinaro kaj fitosanitaraj produktoj, kio kondukis al klopodoj por protektado kaj al ŝtata helpo al la ekologia agrikulturo.
Medio
La rizkmapoj kutime estas konstruitaj ĉe naturaj rimedoj kiaj riveroj, akvorezervejoj aŭ malpli ofte, sur krutaj deklivoj, kiuj postulas multe pli da manlaboroj kaj konstrumaterialoj. En tiaj lokoj la plej ofta maniero prepari la grundon por la kultivado estas la konstruado de terasoj.
La plantejoj postulas abundajn kvantojn de akvo por irigacio, kio havigas tiele, la necesan akvon por la kresko de la rikolto. Aliflanke akvo havigas ankaŭ favoran medion, malhelpante la kreskon de multaj specioj de fiherboj.
La akvobubalo estas unika animalo ege adaptita por vivo en humidejoj, kaj tiele ofte ili estas uzataj en rizkampoj, ĉefe, en aziaj domaroj kie ne povis aŭ ne volis alveni maŝinigo de agrikulturo.
La kultivo de rizo havas ankaŭ negativan sekvon por la medio pro la grandaj kvantoj de metano kiujn ĝi generas. La produktado de metano tutmonde pro rizkampoj estis ĉirkaŭkalkulata je 50 al 100 milionoj da tunoj jare.
Historio
Arkeologoj ne akceptas ĝenerale ke la riskultivado originiĝis en Ĉinio, kvankam ĝisnune la plej antikvaj rizkampoj troviĝas ja en Koreio Estas arkeologiaj pruvoj ke kunŝela rizo estis stokita por militistoj kaj por entombigo de mortintoj el neolitika periodo dum la dinastio Han en Ĉinio.
Notoj
Reis
Granda niltavo
La Granda niltavo (Niltava grandis) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Niltava kiu enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj.
La masklo de tiu specio estas tre blua ĝenerale kun pli grizaj subaj partoj, malhelgrizaj flugiloj kaj nigraj vizaĝo kaj gorĝo. Estas tre rimarkindaj brilaj helbluaj areoj en krono, ŝultro, vosto kaj flanka kolumo. La ino estas ĝenerale bruna, do temas pri evidenta kazo de seksa duformismo, sed ĉiukaze ili montras iomete la bluan flankokolumon.
Ĝi troviĝas en la tuta sudorienta Azio nome en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vjetnamio.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj montararbaroj.
Temapache
Temapache estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Álamo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 30 160.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 100790 loĝantojn. El tiuj estis 49382 viroj kaj 51408 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1137.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 55 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 52 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
María Pacheco
María Pacheco, prononce [paĉEko] (naskiĝis ĉ. 1496 en Granado, mortis en 1531 en Porto, Portugalio), kun nomo komplete María Pacheco y Mendoza. Nobelulino hispana. Ŝi estis edzino de la generalo komunuma Johano de Padilla; post la morto de sia edzo ŝi respondecis el Toledo pri la regado de la insurekcio de la Komunumoj de Kastilio ĝis kiam ĝi (kaj ŝi) kapitulacis antaŭ la imperiestro Karlo en februaro de 1522.
Temapache
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 105404 personoj. En la jaro 2000 temis pri 102946, do temis pri kresko / malkresko je -0.47 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 91259 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9001 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
María Pacheco
Ne konfuzu kun ŝia praavino, María Pacheco, senjorino de Belmonte, edzino de Alfonso Téllez Girón y Vázquez de Acuña kaj patrino de Petro Girón kaj Johano Pacheco.
Temapache
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30160a.htm
María Pacheco
Infanaĝo
Ŝi estis filino de Íñigo López de Mendoza y Quiñones (1a Markiso de Mondéjar kaj 2a grafo de Tendilla, konata kiel la Granda Tendilla) kaj de Francisca Pacheco (filino de Juan Pacheco, 1a markiso de Villena). Naskiĝis en Granado kie ŝia patrino estis nomumita de la Katolikaj Gereĝoj konstanta urbestro de Alhambro, en la palaco de la sultano Jusuf la 2-a de Granado.
Li havis ok gefratojn, inter ili Luis Hurtado de Mendoza kaj 2a Markiso de Mondejar; Francisco de Mendoza, episkopo; Antonio de Mendoza, Vicreĝo en Ameriko, kaj Diego Hurtado de Mendoza, ambasadoro kaj granda poeto.
María adoptis la familinomon patrinan por diferenciĝi el aliaj du fratinoj, kiuj havis familinomon Mendoza, kun kiuj ŝi kunhavis familinomon. Oni ne konas la naskiĝdaton, kvankam estas dokumentado kie oni deklaras ke en la dato de ties nupto en Granado, kun Juan de Padilla, la 18-a de aŭgusto de 1511, ŝi havis 15 jarojn.
Edukita kun aliaj gefratoj en la etoso renesanca de la malgranda kortego de la Granda Tendilla, María estis klera virino, kun kono de latina, greka, matematiko, beletroj kaj historio. Infanino, ŝi ĉeestis en 1500 la okazintaĵojn de la unua insurekcio moriska ekde sia domo en la granda kvartalo Albayzín.
Geedziĝo
Kiam ŝi estis 14jaraĝa (10a de novembro de 1510), oni decidis ŝian edziniĝon kun Johano de Padilla, toleda kavaliro de malsupra rango kompare al tiu de la familio Mondéjar (kio ŝajne al ŝi ne plaĉis). En tiamaj skribaĵoj, ŝi aperas kiel Doña María Pacheco, dum la edzo ricevas la nomon de Johano de Padilla. Per tiu traktato oni devigis al ŝi rezigni pri siaj rajtoj pro patra heredo kontraŭ doto de kvar milionoj kaj duono de maravedoj.
En 1511 oni realigis la nupton kaj en 1516 naskiĝis ŝia ununura filo, Petro, kiu mortiĝis infanino. Tiun jaron mortiĝis ankaŭ la reĝo Ferdinando la Katolika kaj estis nomumita reĝo de Kastilio kaj Aragono la futura imperiestro Karlo la 1-a.
Komunumoj de Kastilio
Kiam sukcedis Johano de Padilla sian patron kiel kapitano, la paro translokiĝis al Toledo en 1518. María Pacheco apogis kaj eble instigis sian paceman edzon por ke, aprile de 1520, partoprenu aktive en la insurekcio de la Komunumoj en Toledo. Sekve, Johano de Padilla iras kun la milicoj toledaj plus tiuj madridaj de Johano de Zapata helpe de Segovia por, kun la milicoj estrataj de Johano Bravo, estro de Segovia, lukti kontraŭ la armeo reĝa de Rodrigo Ronquillo. La 29-a de julio de 1520 konstituiĝis en Ávila la Santa Junta, kaj oni nomumis Johanon de Padilla kapitangeneralo de la komunuma armeo.
Tamen rivaleco inter komunumanoj provokis lian anstataŭon al Pedro Girón y Velasco, pro kio, Padilla revenis al Toledo. Kiam Girón dezertis decembre al reĝa flanko, Padilla revenis al Vajadolido kun nova armeo toleda (31-a de decembro de 1520). Liaj trupoj konkeris la urbojn de Ampudia kaj Torrelobatón. Tamen denove aperas malkonsentoj ene de la komunuma armeo. Ĉio tio okazigis malfortigon de la insurekcianoj, kiuj estis malvenkitaj la 23-a de aprilo de 1521 en Villalar.
Padilla iĝis prizonulo. Kondukita al la vilaĝo de Villalar, li estis senkapigita venonttage kun Johano Bravo kaj Francisko Maldonado.
Rezisto en Toledo
Foreste de Padilla, María gubernis Toledon ĝis la alveno la 29.a de marto de la episkopo de Zamoro Antonio de Acuña [akUnja], kiam ŝi ekdevis kunestri kun tiu. Post ricevo de la malbonaj novaĵoj pri la Villalar, María malsaniĝis kaj vestiĝis funebre. tamen anstataŭ rezigni, María Pacheco estris la lasta rezisto de la Komunumoj en Toledo. Estris, el sia hejmo unue kaj el Alkazaro poste, la reziston kontraŭ la reĝa armeo, posteniginte defendantojn ĉe la pordegoj de la urbo kaj alportante artilerion el Yepes, impostante kaj nomumante kapitanojn de la komunuma armeo toleda. Post la kapitulaco de Madrido la 7-a de majo, rezistis nur Toledo. Pro tio, la resto de la komunumestroj de la urbo kliniĝis al kapitulaco, sed ŝi sukcesis eviti ĝin. Eĉ la episkopo Acuña fuĝis la 25-a de majo kaj klopodis alveni al Francio. Parte la rivaleco kontraŭ Acuña rilatis al ŝia intenco akiri la arkiepiskopecon toledan, kiun María deziris por sia frato Francisco de Mendoza y Pacheco.
María Pacheco plufaris reziston naŭ monatojn post la batalo de Villalar kvankam tio rilatis, pli ol kun la dura rezistado, kun la fakto ke la reĝa armeo devis aliri unue al Navaro por lukti kontraŭ invado franca. Por pluteni ordon en Toledo, María eĉ direktis kanonojn de la Alkazaro kontraŭ toledanoj. La 6-a de oktobro rekviziciis surgenue la arĝentan trezoron de la katedralo, por povi pagi la salajron de la trupo.
Dume la reĝanoj post kelkaj bataloj de aprilo al aŭgusto, sieĝis finfine Toledon. La 1-a de septembro de 1521 komencis bombardado. La 25-a de oktobro de 1521 oni subskribis pactraktaton favoran por la sieĝitaj, nome armisticio de la Sisla, laŭ kiu la komunumanoj lasis la Alkazaron, sed konservis kaj la armilojn kaj la kontrolon de la urbo. Tiu malstabileco ŝanĝis la 3-a de februaro de 1522 per nova insurekcio de la urbo, kiam María Pacheco kaj ties fideluloj konkeris la alkazaron kaj liberigis arestitajn komunumanojn. Tamen la insurekcio estis venkita venonttage fare de la reĝaj trupoj. Danke al kaŝkonsento de kelkaj samfamilianoj, kiuj anis en la reĝa flanko, María Pacheco sukcesis fuĝi maskita el la urbo kun infana filo kaj ekziliĝis en Portugalion.
Dmitro Falkivskij
FALKIVSKIJ Dmitro (ps. Levĉuk) ukraine Дмитро Фальківський (3-a de novembro 1898 - 17-a de decembro 1934) estis ukraina poeto. Li naskiĝis en ukraina vilaĝo, kiu nun apartenas al Bresta provinco de Belarusio. Finis gimnazion en Bresto, servis en Ruĝa armeo (ĈK - sekreta policservo). De 1923 loĝis en Kievo, laboris kiel ĵurnalisto por multaj gazetoj kaj revuoj. Aperigis kelkajn poem-kolektojn (la unua - en 1925). Estis proksima al nov-klasikuloj - Valerian Pidmohilnij, Eŭhen Pluĵnik k.a.
María Pacheco
Ekzilo
Esceptita en la ĝenerala pardono de 1-a de oktobro de 1522 kaj kondamnita je morto foreste en 1524, María pluvivis en Portugalio suferante malfacilaĵojn. Kvankam Johano la 3-a (Portugalio) ne akceptis la petojn de forpelo senditajn el la kastilia kortego, María vivtenis sin el karitato, de la arkiepiskopo de Braga unue, kaj de la episkopo de Porto, Pedro de Acosta, poste.
Dmitro Falkivskij
En 1934 estis arestita kune kun Oleksa Vlizjko kaj kondamnita je terorismo. La verdikto - mortpuno - estis ekzekutita senprokraste.
Liajn verkojn esperantiĝis.
María Pacheco
Ekzilo
Spite la klopodoj de liaj fratoj, Luis Hurtado de Mendoza y Pacheco, markiso de Mondéjar, kaj Diego Hurtado de Mendoza (poeto kaj diplomata, ambasadoro de la imperiestro Karlo), María Pacheco ne akiris reĝan pardonon, kaj vivis en Porto (Portugalio) ĝis sia morto en marto de 1531. Ŝi estis entombigita en la katedralo de Porto, pro malakcepto de la imperiestro ke ŝiaj restoj estu translokigitaj en Villalar, por ripozi ĉe tiuj de ŝia edzo Johano de Padilla.
En popola kulturo
Pro heroeca konduto ŝi estis konata de la popolo per kromnomoj de Leona de Castilla (kastilia leonino), Brava Hembra (kuraĝa ino), Centella de Fuego (fajrosparklo) kaj El último Comunero (la lasta komunumano).
La vivo de María Pacheco kaj ŝia kuraĝa rezisto, laŭ la idealoj kaj interesoj de ŝia edzo, inspiris dramon triaktan de Francisco Villaespesa. Laŭ tiu dramo, Juan de Orduña filmis La Leona de Castilla en 1951 en kiu Amparo Rivelles ludis la rolulon de la heroino de Toledo. Tiu filmo estis le oka plej vidata en Hispanio dum la 1950-aj jaroj, kaj 63 tagoj sinsekve en kinejo.
Villanueva
Villanueva estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villanueva.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11856 loĝantojn. El tiuj estas 5562 viroj kaj 6294 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2,158 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,900 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 21′ norda latitudo kaj 102° 53′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 28408 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 23 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.08 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
20,793 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 19129 alfabetoj kaj 768 analfabetoj. Do 7.89 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 10,558 alfabetoj kaj 873 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 7.64%. Inter la viroj estas 8,571 alfabetoj kaj 768 analfabetoj, do 8.22% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI