cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Roth
Verkistece
Roth pensis ke beletra literaturo ja povus modernigi la politikan sistemon. En 1842 li postulis sincere krei muzan almanakon germanlingvan en Transilvanio. Historiromanoj krome helpus: el tio naskiĝis Landskron (rakonto el la 16-a jarcento) kaj Der Kurutzenanführer (rakonto el la 18-a jarcento) kiuj publikigitis ĉe Stundenblumen der Gegenwart (Brașov 1841 kaj 1847). Sekvis ''Der Pfarrhof zu Klein-Schenk, vaterländische Erzählung aus dem Anfang des 18. Jahrhunderts (Sibio 1847), Johann Zabanius, Sachs von Harteneck, politischer Roman (Sibio 1847), Die Wahlfürsten (noveloj el la 17-a jarcento; ĉe Transsilvania'', 1847).
Malpli perfektaj estas iliaj dramoj! Inter ili plej gravas Don Raphael (Brașov 1842); la tragedio Rakoczy und Barcsay ne rajtis sursceniĝi en 1843 pro politikaj kialoj. En politika broŝuro Roth traktis la unuiĝon de Transilvanio kun Hungario kaj eĉ filozofiis pri ebla daki-rumania monarkio sub aŭstria krono (Sibio 1848).
Chiswick
Chiswick (/ˈtʃɪzɪk/ (ĈIZ-ik) estas distrikto de Okcidenta Londono, Anglio. Ĝi enhavas Hogarth's House, nome iama rezidejo de la angla asrtisto de la 18-a jarcento William Hogarth; Chiswick House, nov-paladianisma vilao konsiderita unu el la plej fajnaj en Anglio; kaj Fuller's Brewery, nome unu el la plej grandaj kaj plej malnovaj bierfarejoj de Londono. Ĉe meandro de la rivero Tamizo uzata por konkurenca kaj distra remado, kun kelkaj remadkluboj ĉe la riverbordo, la fina loko por la Boata Konkurenco estas ĝuste malsupren laŭrivere de la Ponto Chiswick.
Havinta bonan komunikadon kun Londono, Chiswick iĝis populara kampara retirejo kaj parto de la ĉeurba kreko de Londono fine de la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcentoj. Poste la ĉefurbo pli kaj pli absorbis la iaman paroĥejon. La nuna centro por vendejoj kaj restoracioj estas Chiswick High Road.
Seodaemun-gu
Sodemun aŭ Seodaemun, en Esperanto distrikto Okcidenta Pordego, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 서대문구 kaj per ĉina skribo 西大門區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Dzmitrij Vus
Dzmitrij Ivanaviĉ Vus - Дзмітрый Іванавіч Вус, naskiĝis la 10-an de junio 1971 en Minsko - estas belorusa politikisto kaj socia aktivulo.
Dum la prezidantaj elektoj de Belorusio 2010 li estis unu el la kandidatoj. En la nokto de la 19-a al la 20-a de decembro, li kaj preskaŭ ĉiuj aliaj opoziciaj kandidatoj estis arestitaj por organizi kaj partopreni en protestoj kontraŭ fraŭdo de elekto. La kunkandidato Rihor Kastusjoŭ estis la sola el tiuj kandidatoj kiu sukcesis kontesti la voĉdonajn rezultojn, ĉar kandidato devas doni la plendon persone, sed kaj la aliaj kandidatoj ne povis fari tion, ĉar ili estis jam en malliberejo.
Ales Miĥaleviĉ
- Алесь Міхалевіч, plennome Аляксей Анатольевіч Міхалевіч, Aleksej Anatol'eviĉ Miĥaleviĉ, naskiĝis la 15-an de majo 1975 en Minsko - estas belorusa politikisto kaj socia aktivulo.
Dum la prezidantaj elektoj de Belorusio 2010 li estis unu el la kandidatoj. En la nokto de la 19-a al la 20-a de decembro, li kaj preskaŭ ĉiuj aliaj opoziciaj kandidatoj estis arestitaj por organizi kaj partopreni en protestoj kontraŭ fraŭdo de elekto. La kunkandidato Rihor Kastusjoŭ estis la sola el tiuj kandidatoj kiu sukcesis kontesti la voĉdonajn rezultojn, ĉar kandidato devas doni la plendon persone, sed kaj la aliaj kandidatoj ne povis fari tion, ĉar ili estis jam en malliberejo.
Jaraslaŭ Ramanĉuk
- Яраслаў Раманчук, naskiĝis la 10-an de januaro 1966 en Sapockin (beloruse Сапоцкін, pole Sopoćkinie, litove Sapackinė, jide סאַפּעטקין, latinliterigite Sapetkin), regiono Hrodno - estas belorusa lingvisto, ekonomikisto, ĵurnalisto, politikisto kaj socia aktivulo.
Dum la prezidantaj elektoj de Belorusio 2010 li estis unu el la kandidatoj. En la nokto de la 19-a al la 20-a de decembro, li kaj preskaŭ ĉiuj aliaj opoziciaj kandidatoj estis arestitaj por organizi kaj partopreni en protestoj kontraŭ fraŭdo de elekto. La kunkandidato Rihor Kastusjoŭ estis la sola el tiuj kandidatoj kiu sukcesis kontesti la voĉdonajn rezultojn, ĉar kandidato devas doni la plendon persone, sed kaj la aliaj kandidatoj ne povis fari tion, ĉar ili estis jam en malliberejo.
Seongbuk-gu
Sonbuk aŭ Seongbuk, en Esperato distrikto Nordo de Kastelo, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 성북구 kaj per ĉina skribo 城北區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
OpenAI
OpenAI LP estas esplorfirmao pri artefarita intelekto (AI) kontrolita de la neprofitcela organizaĵo OpenAI Inc.
La ĉefaj sponsoroj de la organizo estas la investanto kaj entreprenisto Elon Musk kaj la kompanio Microsoft. La celo de OpenAI estas evoluigi kaj surmerkatigi malferman artefaritan intelekton en maniero kiu helpas la socion kaj ne damaĝas ĝin.
OpenAI traktas la demandon de la "ekzista minaco de artefarita intelekto" - do la ebla superado kaj anstataŭigo de homa intelekto per artefarita intelekto. Por kontraŭbatali ĉi tiun riskon en la evoluo de artefarita intelekto, OpenAI estis kreita kiel malfermkoda neprofitcela organizo. Ĉi tio devus certigi ke la organizo estas sendependa de devoj al sponsoroj kaj iliaj interesoj. Tio donu al esploristoj la liberon havi pozitivan efikon al socio longtempe.
Dall-e kaj Dall-e 2
Dall-e estas sistemo por krei bildojn.
Whisper
Whisper estas transkribilo aŭ voĉ-al-teksta sistemo kiu ankaŭ kapablas traduki.
Open AI kaj Esperanto
Kelkaj produktoj de Open AI parte aŭ tute subtenas Esperanton. La teksta sistemo GTP-3 kaj ChatGTP-4 tre bone funkcias en Esperanto kaj kapablas krei Esperantajn tekstojn kun malmultaj eraroj. La transkribilo aŭ voĉ-al-teksta sistemo "Whisper" nur parte subtenas Esperanton. Ĝi kapablas traduki Esperanton, sed ĝi ne ĝuste transkribas ĝin.
Polemiko
Ĉar la teknologio ChatGPT-4 estas memlerna, ankaŭ misinformado povas esti disvastigata, tiel ke homoj eble longdaŭre ne plu vere scios kio estas vera kaj falsa.
Richard D. Volkmann
Richard Dietrich VOLKMANN (naskiĝinta la en Schulpforta, mortinta la  en Sondershausen) estis germana koloniisma oficiro en Germana Sudokcidenta Afriko.
Vivo
Estante dua filo inter kvin de la lernejestro Diederich Volkmann li frekventis la naskiĝurban gimnazion Landesschule Pforta antaŭ estiĝi flagojunkro en la 3-a Turingia infanteriregimento nr. 71 en Sondershausen. Tie li nomumitis en la 20.11.1890 leŭtenanto. En aprilo 1894 li aniĝis al la Imperiestra protektotaĉmento por Germana Sudokcidenta Afriko. Tuj post alveno en Afriko li partprenis la kampanjon kontraŭ Hendrik Witbooi, la sturmpreno de Naukluft-montaro kaj la sekvajn batal(et)ojn. Fine de 1894 Volkmann iĝis distriktestro de Omaruru. Inter liaj taskoj estis ankaŭ la protektado de germanaj farmistoj kaj la landa esplorado. En 1898 li promociiĝis je supera leŭtenanteco kaj senditis kiel kompaniĉefo al Keetmanshoop, antaŭ deĵoro (inter 1899 kaj 1904) kiel disktriktestro de Grootfontein. Disde ĉi-tie li organizis plurajn kaj longdaŭrajn ekzpediciojn almonte de Okavango-rivero ĝis Caprivi-streko.
Post 12 jaroj da servoj ĉe la truparo protekta li adiaŭitis en 1906 kaj iĝis en 1907 estro de la berlina societo Lüderitzbucht-Gesellschaft. Baldaŭ post reveno patrujen li nuptis en la 28.7.1906 en la Malnova garnizona kirko de Berlino Alice Teltscher, filino de la iama aŭstrihungaria konsulo en Porto Alegre, Edmund Teltscher. Unu jaron poste naskiĝis la filoj Edmund (1907–1995) kaj Richard (1907–1965).
Ĉe eksplodo de la Unua mondmilito Volkmann vokitis armeen kiel rezerva majoro. Ĉe la 12-a rezervodivizio li unue troviĝis ĉe la uesta fronto antaŭ irado en 1916 kiel remparkomandanto al Bukareŝto. Post la armistico de Compiègne 1918 li gvidis la oficirojn kaj virarojn de la Imperiestra komandejo dum kvarsemajna marŝado reen al Germanujo pri kio aperis libreto kun la titolo Reiseabenteuer des Bataillon Volkmann. Ankaŭ por Volkmann la fino de monarkio ne facilis. Lüderitzbucht-societo malaperis nek Reichswehr plu bezonis tiom multaj da soldatoj. Por Volkmann profesia novstartigo apenaŭ eblis kaj li laboris kiel konsilisto por diversaj firmaoj en Berlino.
Education City
Education City (المدينة التعليمية "Edukada Urbo") estas iniciato de Qatar Foundation (Katara Fondaĵo por Eduko, Scienco kaj Komunuma Disvolviĝo). Situanta ĉe la periferio de Doho, la ĉefurbo de Kataro, Education City kovras areon de 14 kvadrataj kilometroj kaj estas hejmo de edukaj instalaĵoj de diversaj niveloj de edukado, inkluzive de kelkaj universitataj centroj kaj esplorcentroj de institucioj tra la mondo. La projekto celas la evoluon de la regiono ampleksante la Kunlaboran Konsilion de la Persa Golfo. Ĝi ankaŭ estas konceptita kiel forumo kie universitatoj kunpartigas esploradon kaj starigas rilatojn kun kompanioj kaj institucioj en la publikaj kaj privataj sektoroj. La projekto komencis esti evoluigita en 1997, kaj komenciĝis en 2003.
Georg Scherg
Georg SCHERG (naskiĝinta la en Brașov, mortinta la  en Bodelshausen) estis germana instruisto kaj verkisto. Li apartenis al la minoritato de la transilvaniaj saksoj.
Vivo
En 1947 li revenis patrujen kie li komence instruadi la germanan lingvon. En la 1950-aj jaroj li publikigis la unuajn verkojn. En 1957 li iĝis universitata profesoro ĉe la Universitato de Kluĵo; malliberiĝo okazis en la 30.9.1958. Dum proceso kontraŭ germanlingvaj verkistoj en Brașov li kondamnitis je 20 jaroj da punlaboro. Liberiĝo venis en la 10.10.1962. Li sekve laboris kiel kanalinspektisto kaj violonisto en sia naskiĝurbo. Rehabilitiĝo sukcesis en 1968 fare de la plej superaj juĝistoj de Rumanio. En 1970 li iĝis estro de la filologia fakultato ĉe la Instituto pri germana literaturo en Sibio (tiam filio de la kluĵa universitato) kie li laboris ĝis emeritiĝo en 1984.
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj aperis multaj verkoj de li en Rumanujo. Elmigran permeson al Germanujo li ekpetis en 1987 kiu realiĝis nur en 1990. Sekve li vivis en Belsen (Mössingen) kaj Bodelshausen; tie li mortis post falo.
Verkoj
poemoj
Vita Latina
Asocio Vita Latina (Association Vita Latina) kreitis en 1957 en Montpellier, Franclando, fare de Édouard Théodore-Aubanel, tuj post la okazigo de kongreso pri Latinitas viva en Avinjono kun la celo antaŭenigi kaj flegadi la modernan latinon. Post abandono de tiaj idealoj oni fokusiĝas nuntempe pri la konatigo de la romana kulturo kaj ties plej bona instruado. Ĝi ankaŭ publikigas organon por instruistoj, studentoj kaj amatoroj.
Organo samnoma
La artikoloj prezentas oftege aĵojn de la plej konataj romiaj verkistoj al kio oni alkproksimiĝas diversmaniere (literature, historie, ideologie). Ankaŭ iliaj efektoj ekde Renesanco prilumigatas. La tuto helpu ankaŭ pli kritike observi nuntempajn aktualaĵojn per la spegulo de la Antikvo.
Ekzemploj relative freŝaj: Ankaŭ informatas pri la mondo de Kartago kaj la Etruskoj.
Viktar Cjareŝĉanka
- Віктар Цярэшчанка, foje ankaŭ citita per la rusa traduko de sia nomo Виктор Терещенко/Viktor Tereŝĉenko, naskiĝis la 30-an de januaro 1950 en la vilaĝo Dubraŭka, distrikto Krasnopale, Mahilova regiono - estas belorusa politikisto kaj socia aktivulo.
Seongdong-gu
Sondon aŭ Seongdong, en Esperanto distrikto Oriento de Kastelo, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 성동구 kaj per ĉina skribo 城東區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo situas ĉe la norda bordo de la rivero Han, vidalvide de la urbodistrikto Gangnam-gu sude de la rivero.
Vita Latina
Organo samnoma
Oni eldonas po du numeroj por jaro. Specialaj ligoloj ekzistas kun la kolekto Bibliothèque d’Études Classiques (ĉ. 50 titoloj, ĉe Peeters-France/Parizo). Universitata apogo garantiatas.
Viktar Cjareŝĉanka
Dum la prezidantaj elektoj de Belorusio 2010 li estis unu el la kandidatoj. En la nokto de la 19-a al la 20-a de decembro, li kaj preskaŭ ĉiuj aliaj opoziciaj kandidatoj estis arestitaj por organizi kaj partopreni en protestoj kontraŭ fraŭdo de elekto. La kunkandidato Rihor Kastusjoŭ estis la sola el tiuj kandidatoj kiu sukcesis kontesti la voĉdonajn rezultojn, ĉar kandidato devas doni la plendon persone, sed kaj la aliaj kandidatoj ne povis fari tion, ĉar ili estis jam en malliberejo.
Vita Latina
Notoj
<References/>
Partio BNF
La partio Belorusa Popola Fronto (BPF, Партыя Беларускі Народны Фронт, Партыя БНФ; Partija Bjelaruski Narodni Front, Partija BNF, ruse Партия БНФ, Partija BNF, en Esperanto ankaŭ nomebla Belorusa Nacia Fronto por konservi la belorusan mallongigon "BNF") estas politika partio en Belorusio. Temas pri rekta posteulo de la socia kaj politika movado Belorusa Popola Fronto "Reviviĝo" (BPF, Беларускі Народны Фронт "Адраджэньне", БНФ; Bjelaruski Narodni Front "Adradĵenje", BNF) el la malfruaj 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj kiuj kondukis Belorusion al ĝia sendependeco el Sovetunio - tiu movado similis al la Latvia Popola Fronto kaj Popola Fronto de Estonio, kaj la movado Sąjūdis en Litovio. Aparte konataj membroj estis la homrajta aktivulo Ales Bjaljacki, kiu en 2022 honoriĝis per la Nobel-premio pri paco, la arkeologo kaj socia aganto Zianon Pazniak kaj la lingvisto kaj politika aktivulo Vincuk Vjaĉorka, kiu aparte engaĝiĝas favore al la belorusa klasika ortografio.
János Fuzik
János Fuzik [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fuzik János Sándor, slovake Ján Fuzik estis hungaria slovaka ĵurnalisto, reĝisoro, politikisto, diplomato.
Partio BNF
Post dekreto de la ŝtata prezidanto Aleksandr Lukaŝenko en 2005 pri la limigo de la uzado de la vortoj Беларускі ("Belorusa", "Belorusia") kaj Народны ("Nacia", "Popola", "Populara") en la nomoj de politikaj partioj kaj movadoj, la partio devis ŝanĝi sian oficialan nomon al "Partio BNF". Ekde 2017 la partia prezidanto estas Rihor Kastusjoŭ.
János Fuzik
János Fuzik naskiĝis la en Kesztölc, li mortis la.
Sándor Tóth (muzikalkantisto)
Sándor Tóth [ŝAndor tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Sándor estas hungara muzikalkantisto, aktoro, voĉoaktoro. Sándor Tóth naskiĝis la  en Medgyesegyháza.
Biografio
Sándor Tóth maturiĝis en mezlernejo en 1985, dum la lernejaj jaroj li estis amatora lerneja aktoro. Li studis en aktorlernejo de Teatro Magyar, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1992. Lia ĉefinstruisto estis Péter Huszti. Dénes Gulyás direktis lin al kantadaj roloj. Inter 1992–2000 li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste de Teatro Magyar ĝis 2017, sed li ofte estis gastaktoro en aliaj teatroj. Li ricevis teatrajn premiojn inter 1997-2013. Liaj inaj idoj naskiĝis en 1996 kaj 2001.
Yangcheon-gu
Janĉon aŭ Yangcheon estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 구 kaj per ĉina skribo 區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Zsuzsa Bíró
Zsuzsa Bíró naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Bíró devenis el juda familio. Ŝi akiris dramaturgian diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1956. Dum la studentaj jaroj ŝi praktikadis en la Gaja Teatro kaj filma produktejo. Post la diplomo ŝi laboris en la filma produktejo, kie ŝiaj filmaj partoprenoj kovris la plenan eraon de János Kádár. Ŝi faris kelkfoje teatrajn dekoraciojn. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1982-2010. Ŝi edziniĝis en 1972 kaj naskis 2 filojn.
Valdejalón
Valdejalón [baldeĥaLON] estas komarko de komunumo Aragono, en Hispanio, en la centr-okcidento de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas en la Ebra baseno kaj ĝia ĉefurbo estas La Almunia de Doña Godina. La loknomo Valdejalón estas etimologie komprenebla kiel Valo de la rivero Jalón.
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 17 municipojn:
Geografio
Ĝi limas norde kun la komarkoj Ribera Alta del Ebro kaj Campo de Borja, okcidente kun Aranda, sudokcidente kun la Comunidad de Calatayud, sudoriente kun Campo de Cariñena kaj oriente kun la Centra Komarko.
La ekonomio baziĝas sur la industrio de transformado de agrikulturo de La Almunia kaj, en Épila, sur la helpindustrioj de la fabriko de Opel de Figueruelas. En agrikulturo, elstaras la kultivo de la cerealoj kaj vitejoj en la valo de la rivero Jalón. Krome estas en la komarko la altlernejo Escuela Universitaria Politécnica de La Almunia, en kiu studas pli ol mil lernantoj.
El la kultura heredaĵo menciendas multaj monumentoj de mudeĥara stilo, ĉefe sonorilturoj.
Natan Zaĥ
Natan ZAĤ (naskiĝis kiel Harry SEITELBACH, La 13-a de decembro 1930, en Berlino – la 6-a de novembro 2020, en Tel-Avivo; hebree: נתן זך) estis israela poeto. Ĝenerale konsiderata kiel unu el la superaj poetoj en la kulturo de la moderna hebrea lingvo, li ricevis la Israelan Premion en 1995 por poezio. Li estis ankaŭ la ricevinto de aliaj naciaj kaj internaciaj premioj. Zaĥ estis profesoro de hebrea kaj kompara literaturscienco ĉe la Universitato de Ĥajfo.
Vivo
Naskiĝinta en Berlino al german-juda oficiro kaj itala katolika patrino, la Seitelbach familio fuĝis al la mandata Palestino en 1936 sekve la altiĝon de subpremado fare de la nazia reĝimo. La familio setlejis en Ĥajfo. Li servis en la Israelaj Defendaj Fortoj kiel informiganta komizo dum la arab-israela milito de 1948.
En 1955, li eldonis sian unuan kolekton de poezio (Ŝirim Riŝonim, signifante unuajn poemojn), kaj ankaŭ tradukis multenombrajn germanlingvajn teatraĵojn por la hebrea teatro.
Ĉe la avangardo de grupo de poetoj kiu komencis eldoni post la ekestiĝo de Israelo, Zaĥ havis grandan influon sur la evoluado de moderna hebrea poezio kiel redaktoro kaj kritikisto, same kiel tradukisto kaj poeto. Distinganta lin inter la poetoj de la generacio de la 1950aj jaroj kaj 1960aj jaroj estas lia poezia manifesto Zeman veRitmus etsel Bergson uvaShira haModernit [Tempo kaj Ritmo en Bergson kaj en Moderna (hebrea) Poezio]. Zaĥ estis unu el la plej gravaj ennovigantoj en la hebrea poezio ekde la 1950aj jaroj kaj li estas bone konata en Israelo ankaŭ pro siaj tradukoj de la poezio de Else Lasker-Schüler kaj Allen Ginsberg. La literatura scienculo Nili Rachel Scharf Oro indikis al Zaĥ kiel modelo ilustranta la rolon de kulturo de "Patrina Lingvo", en lia kazo flanke al la germana, sur la moderna hebrea literaturo.
La eseo de Zaĥ, “Pensoj pri la Poezio de Alterman,” kiu eldoniĝis en la revuo Achshav (Nun) en 1959 estis grava manifesto por la ribelo de la Likrat (Al) grupo kontraŭ la lirika kortuŝeco de la cionistaj poetoj, kiel ĝi inkluzivis nekutiman atakon sur Natan Alterman, kiu estis unu el la plej grava kaj estimataj poetoj en la lando. En la eseo Zaĥ decidas al novaj reguloj por poezio. La novaj reguloj kiujn Zaĥ prezentis estis malsamaj de la reguloj de rimo kaj metriko kiuj estis kutimaj en la patriota nacia poezio de tiu tempo.
De 1960 al 1967, Zaĥ lekciis en pluraj institutoj de pli alta edukado ambaŭ en Tel Aviv kaj Haifa. De 1968 al 1979 li vivis en Anglio kaj kompletigis sian PhD ĉe la Universitato de Essex. Reveninta al Israelo, li lekciis ĉe Universitato de Tel-Avivo kaj estis nomumita profesoro ĉe la Universitato de Haifa. Li estis prezidento de la repertuara kabineto de centraj teatroj.
En siaj finaj jaroj, Zaĥ luktis kontraŭ plimalboniĝinta sanstato, kaj specife la Alzheimer-malsano.
Premioj kaj kritika aklamo
Internacie aklamita, Zaĥ estis nomata "la plej artikula kaj persistema proparolanto de la modernisma movado en la hebrea poezio". Li estas unu el la plej bonaj konataj israelaj poetoj eksterlande dank al tradukoj de siaj verkaĵoj.
Kumeŭaŭa, la filo de la ĝangalo
Kumeŭaŭa, la filo de la ĝangalo estas Infanlibro pri aventuroj inter la indianaj triboj en Brazilo, originale verkita en Esperanto fare de la verkisto kaj mondvojaĝanto Tibor Sekelj.
Priskribo
Sur rivero Aragvajo, alfluanto de Amazono, trideko da homoj (turistoj?) estas en danĝero. Ilia ŝipo subakviĝis. Bonŝance Kumeŭaŭa venas helpi al ili. "Fiŝojn oni mezuri laŭ longo, homojn laŭ ilia scio". Kumeŭaŭa estas nur 12-jara, sed li estas el la tribo Karaĵa, kaj li konas ĉion pri la vivo en la ĝangalo.
Taksado
La plej sukcesa libro de Tibor Sekelj estas «Kumeŭaŭa, la filo de la ĝangalo » (originale verkita en Esperanto) ne nur pro tio ke ĝi estis plej multe tradukata (ĝi aperis krom en Esperanto en 22 lingvoj kaj estis tradukita al kelkaj pliaj kiuj eble iam aperos) sed ankaŭ pro tio ke ĝin la Japana ministerio por edukado proklamis en 1983 kiel unu el la 4 plej bonaj junularaj literaturaĵoj aperintaj tiujare en Japanio kaj estis rekomendita al la junularo. Pro tio ĝi aperis en la japana je 300 000 ekzempleroj, verŝajne en plej granda kvanto en kiu iam ajn aperis libro tradukita el Esperanto kiel lingvo de originalo. Ĉiuj versioj kaj ĉiuj eldonoj de Kumeŭaŭa aperis je unu miliono da ekzempleroj.
Recenzoj
"Ĝi estas la unua esperanta libro kiun mi legas. Dum la unuaj paĝoj, la legado bezonas pensi pri la lingvo. Sed poste, Kumeŭaŭa kaj Nijuĉap atingas, ke oni nur pensi pri la ĝangalo, la rilato inter homoj kaj la naturo, la socio, la amikeco... Kumeŭaŭa kaj la ĝangalo permesas al Nijuĉap multe lerni pri la vivo ĝenerale, la gravaĵoj kaj la malgravaĵoj. Ili kune estas dum tri intensegaj tagoj, sed ili ne bezonas pli por konstrui daŭrantan ligon. (Vicente Manzano-Arrondo - Internacia Esperanto-Sumoo Marto 2017)" Iam mi vojaĝis al la praarbaro de Amazono per ŝipo. Tiam nia rivero subite kreskinta kaj pli frue la fluegis. Kaj fundo de nia ŝipo truiĝis pro subakva trunko kaj alfundiĝis. Ni tuj fuĝis el la ŝipo al la riverbordo kaj ni rimarkis, ke ni ĉiuj estis malsataj. Sed ni havis neniun nutraĵon. Poste indiana knabo aperis antaŭ ni, la knabo nomiĝis "Kumeŭaŭa".
Post vespermanĝo Kumeŭaŭa elpensadis la manieron por tirigi nian ŝipon, sed por tio mankis longa ŝnurego. Do Kumeŭaŭa montris la manieron por fari ĝin. Kiam ni preskaŭ elfaris la ŝnuregon, iu sinjorino el pasaĝeroj demandis al li: - Kion signifas tiu du nigraj rondoj sur viaj vangoj? Kaj li respondis pri tio, ke tio signifas plenaĝulon en lia tribo. Kaj li rakontis, kiel oni ricevis la rondojn en lia tribo. Tiu rakonto tre emociis nin, ĉar por ricevi la rondojn, oni devas tre suferi kaj devas ricevi severan ceremonion. Fino.
Mi neniam sciis pri la tribo en Amazono, sed pro la libro mi nun eksciis kaj emociiĝis pri tio. La tribanoj nepre ĉiutage ĝuas la naturon en ĝangalo sed mi nepre ne povus vivi en la ĝangalo, ĉar mi nepre sentus multe malagrablan.
Karasutengu (Japanio)
Mondkoncepto
Ĉie kie li estis, Tibor Sekelj klopodis dum siaj prelegoj kaj agadoj influi la homojn kompreni lian simplan vivofilozofion: Homo kiel individuo estas la plej valora estaĵo en sia ĉirkaŭo kiun li plej bone konas senkonsidere pri sia deveno aŭ instruiteco (Tion plej evidente esprimas lia verko «Kumeŭaŭa») kaj homo kiel kulturestaĵo socia estas produkto de la tuta homaro ĉar en ĉiuj liaj ĉiutagaj funkcioj kunpartoprenas produktoj kiujn inventis tre diversaj popoloj.
Tradukoj en naciajn lingvojn
Tibor estas inter la plej grandaj originalaj E-verkistoj el la vidpunkto de lia konateco en neesperantista mondo, eble la plej fama, sekve laŭ la nombro de liaj tradukitaj verkoj el Esperanto. La plej sukcesa lia literaturaĵo «Kumeŭaŭa, la filo de la ĝangalo» estas tradukita al trideko da lingvoj de preskaŭ ĉiuj kontinentoj kaj pluraj aliaj al du ĝis dek lingvoj.
Lítov
Lítov (Littengrün) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Habartov, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Habartov. Estas ĉi tie registritaj 39 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lítov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,03 km².
Alpartir
Alpartir [alparTIR] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Valdejalón kies ĉefurbo estas La Almunia de Doña Godina, en la centro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Alpartir mem estas je 59 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 490 msm en la Iberia Sistemo, sude de la valo de la rivero Jalón. Ĝi estas alirebla nur el La Almunia de Doña Godina norde.
Historio
Araboj kreis reton por irigacio. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. Ĝia superulo fray Pedro López de Luna havigis la loĝĉarton de Alpartir en 1178, cele al establado de reguloj por kunvivado. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Alpartir kie oni plialtiĝis el 1 004 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 102 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, ĉerizarboj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (ŝafoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Aparte, en diversaj epokoj kaj ekde la romianoj estis ekspluatado de mino de diversaj mineraloj, kun foja produktado de arĝento. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo, popola arkitekturo, ermitejo, fontan-trinkujo, krucmonumento, ruinoj de konvento, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj ĉe la montaroj.
Santa Cruz de Grío
Santa Cruz de Grío [santaKRUZ deGRIo] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Valdejalón kies ĉefurbo estas La Almunia de Doña Godina, en la centro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Santa Cruz de Grío estas municipa teritorio en la sudokcidento de la komarko Valdejalón, kie ĝi estas sude de Morata de Jalón, kaj okcidente de Alpartir.
La loĝloko Santa Cruz de Grío mem estas je 73 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 712 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Grío ĉe la montaroj Algairén kaj Vicort. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1505 laŭ kiu ĝi estas inter El Frasno nordokcidente kaj Tobed sudoriente, kaj krome estas Morata de Jalón norde.
Historio
Araboj kreis reton por irigacio. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. Ĝi apartenis al la Ordeno de la Sankta Tombo. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj.
En la 19-a jarcento ĝi konstituiĝis kiel municipo dekomence kun la nomo Santa Cruz, poste Santa Cruz de Tobed, kaj poste akiris la aktualan nomon ekde 1900.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, ĉerizarboj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (ŝafoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj ĉe la montaroj.
Yongsan-gu
Jonsan aŭ Yongsan, en Esperanto distrikto Draka Monto, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 용산구 kaj per ĉina skribo 龍山區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo situas ĉe la norda bordo de la rivero Han, tuj sude de la centra distrikto de Seulo.
Partido de la Sierra en Tobalina
Partido de la Sierra en Tobalina [parTIdo delaSJEra entobaLIna] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Partido de la Sierra en Tobalina povas esti komprenebla etimologie kiel Partio (komunumaro de la Montaro en Tobalina.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas tri loĝlokojn nome Cubilla (Tureto), Ranera (Ranejo) kaj Valderrama (Valo de la Branĉo, kiel municipa ĉefurbo), okupas totalan areon de 29,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 84 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 500 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 70 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
En 1834 ĝi estis en la Partido de Villarcayo. Ĝi dividiĝis, inter la popolnombrado de 1857 kaj la antaŭa, en du municipoj: nome Valle de Tobalina kaj Partido de la Sierra en Tobalina formata de ĉefurbo Valderrama kaj kvar pliaj lokoj nome Cubilla, Ranera, Villanueva de los Montes kaj Zangández. Tiuj du lastaj poste apartenis al municipo Oña.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj ĉevaloj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.
Úžlabí
Úžlabí estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Habartov, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Habartov. Estas ĉi tie registritaj 24 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Úžlabí situas en de katastra teritorio Habartov kun areo 12,7 km².
Yeongdeungpo-gu
Jondunpho aŭ Yeongdeungpo estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 등포영구 kaj per ĉina skribo 永登浦區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo situas ĉe la suda bordo de la rivero Han, vidalvide de la urbodistrikto Mapo-gu norde de la rivero, en la okcidenta parto de la urbego.
Batalo je Habartov
Batalo je Habartov estis la unua armita konflikto inter ĉeĥoslovakaj ĝendarmoj kaj sudetgermanoj. Iam ĝi estas markata kiel la unua batalo de la dua mondmilito.
Resumo de la eventoj
En la jaro 1938 vivis en Habartov 3135 loĝantoj, el tio 207 ĉeĥoj. Deĵoris ĉi tie kvar ĝendarmoj: praporĉiko Jan Koukol (komandanto), deĵorestro Jan Pardus, deĵorestro Antonín Křepela, deĵorestro Matěj Příbek. En la ĝendarmaran stacion pase de la jaro venis kelke da anonimoj, kiuj minacis al la ĝendarmoj (ĉefe al Pardus). La 12-an de septembro la situacio en Habartov estis streĉita. En vojkruciĝoj estis disstarigitaj patroloj de la tiel nomataj ordneroj.
Matene la 13-an de septembro okazis al la unua incidento. Deĵorestro Pardus renkontis survoje el la oficejo por cigaredoj kun homamaso de germanoj. Li ĝisatendis de ili ofendojn, sed dum li ne estis atakita. La situacio en la municipo malrapide pliakriĝis. La germanoj komencis prepariĝi al batalo kontraŭ la ĝendarmoj. En la turo de preĝejo aperis regna flago kun hokokruco. Pardus kaj Koukol ekiris al la municipa ofico, por ke ili alportu ordon. Neniu dum ekkuraĝis kontraŭ ili kaj ili atingis la lokon nevunditaj. Sed ĉi tie la situacio minacis superkreski en armitan kunpuŝiĝon. Ambaŭ ĝendarmoj revenis en la stacion. Tien akompanis ilin la germana homamaso. Tiu parte disiris antaŭ la stacio.
Parto de la ribelintoj enpenetris en la konstruaĵon kaj eltiris de tie Růžena Pardusová (la edzino de ĝendarmo Pardus). Tiu estis forkondukita en sian loĝejon, kie ŝi estis malliberigita. La germanoj postulis kapitulacon de la ĝendarmoj. La rezulto estis interpafado de la ĝendarmoj kontraŭ la germanoj, kiuj enpenetris en la konstruaĵon. Dum tiu ĉi interpafado mortis Jan Koukol kaj komandanto de la ribelintoj Otto Plass. Deĵorestro Příbek estis vundita. La germanoj estis elpelitaj el la stacio.
Antaŭ la stacio estis alkondukita Růžena Pardusová, kiu estis antaŭe linĉita. Al la ĝendarmoj estis donita ultimato – se ili ne faldos la armilojn, ŝi estos pafmortigita. La ĝendarmoj poste komencis sen armiloj eliradi, la unua Příbek, la dua Křepela kaj fine Pardus. Pardus estis tuj pafita kaj ĵetiĝis sur lin la homamaso. La atako estis kruela; ekzemple estis en liaj aŭrikloj tratruigitaj hokokrucoj.
Ĉirkaŭ la 14-a horo en la municipon alveturis aŭtobuso kun 11 ĝendarmoj. Tiuj tuj komencis batalon kontraŭ la germanoj (dum tio estis mortigitaj ĝendarmoj Roubal kaj Černý). La germanoj estis forpelitaj al fuĝo. Poste estis trovita la korpo de ĝendarmo Křepela, kiu estis torturita.
Agramonte
Agramonte estas enklavo de la municipa teritorio de Tarazona kaj antaŭe malgranda loĝloko. Estas disaj konstruaĵoj, kiel la malnova Tuberkulozo-Sanatorio, domoj Casa de los Guardas (nun Informejo kaj Interpretejo de la Natura Parko Moncayo), Casa de los Forestales kaj trinkejo-restoracio.
Historio
La Reĝa Letero por la reloĝigo de Agramonte (Acrimontis) estas datita 1113, laŭ dokumentaro gardita en la "Corpus Diacrónico del Español", de la Reĝa Hispana Akademio. En mezepokaj tekstoj ĉi tiu loknomo estis menciita kiel Torre de Agramont.
Větřní
Větřní (Wettern) estas urbo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Český Krumlov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1347. Ekde la 19-a de januaro 2017 Větřní estas urbo.
Partoj de municipo
Větřní havas ok partojn, kiuj situas sur kvin katastraj teritorioj:
Horní Částkov
Horní Částkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Habartov, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Habartov. Estas ĉi tie registritaj 36 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Částkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,43 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Neptuna groto (Arnstadt)
Neptuna groto (germane: Neptungrotte) troviĝas je la strato Ritterstraße en Arnstadt, Germanujo.
Ĝin kreis en 1736 la kortega skulptisto Heinrich Christoph Meil; la unua situo estis kontraŭe al la ĉefa portalo de Nova Palaco en la direkto de la Princa bienaro (la posta Neideck-gimnazio). Informas ĉi prie eta ŝildo surloke. Temas pri baroka puta ensemblo. Barokas ankaŭ la rando de la akva ujo. Ekde 1910 ĝi troviĝas antaŭ la sidejo de la konsilantaro de Distrikto Ilm, la iama antaŭburgo de Kastelo Neideck.
En la el rompitaj ŝtonoj farita groto sidas, sur triobla ŝtuparo, la romana dio Neptuno elverŝante kruĉon. Temas pri tuba fontanosistemo. Supre troviĝas aglo, atributo de Jupitero. Tamen mankas alia grava atributo neptuna, nome la tridento. La tuto fariĝas el grejso de Seebergen. (Alia?) skulptaĵo neptuna de Meil estis ekde 1719 ĉe la fonto antaŭ la Franciskana preĝejo.
Memkompreneble temas pri monumentprotektotaĵo.
Clannad
Clannad [klaNAD] estas irlanda rok-grupo el Gweedore (Gaoth Dobhair), en la Graflando Donegal (Dún na n'Gall), formita de la fratoj Moya Brennan, Ciaran Brennan kaj Pol Brennan kun la onkloj Noel Duggan kaj Pádraig O'Dugáin. Eithne Ní Bhraonáin (Enya Brennan), la fratino de Máire, Pól, kaj Ciarán, estis membro de la grupo dum du jaroj nome 1979-1982.
Ivan Sergejev
Ivan Vladimiroviĉ SERGEJEV (mortinta 61-jaraĝa en 1964 en Moskvo) estis rusia esperantisto. Li verkis la libron Fundamentoj de Esperanto en 1961.
Ede Toroczkai Wigand
Ede Toroczkai Wigand [torockai vigand], laŭ hungarlingve kutima nomordo Toroczkai Wigand Ede estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, arkitekto, vitralisto, meblisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Wiegand, depost 1907 li prenis la plian nomon Toroczkai kun nomvariantoj Thoroczkay, Toroczkói.
Ede Wigand naskiĝis la (laŭ alia informo en 1869) en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  (laŭ alia informo en la 22-an) en Budapeŝto.
Biografio
Ede Wigand apartenis al la germana minoritato de la lando. Li studis pentroarton en Reĝa Industriarta Lernejo inter 1886-1889. Post la diplomo li estis eklezia pentristo, iom poste li partoprenis jardekon en ornamaj laboroj de la Parlamentejo (Budapeŝto). En 1900 li studvojaĝis kun ŝtata stipendio al Londono, Munkeno kaj Parizo, tiutempe li jam okupiĝis pri meblofasonadoj. Li vojaĝis ankaŭ en Hungario, kie li kolektis hungarecajn motivojn. Li apartenis al artistkolonio de Gödöllő inter 1901-1920, sed ekde 1918 li instruis ankaŭ en la Industriarta Lernejo. Inter 1907 kaj 1914 li vivis en Marosvásárhely, kie li havis multe da laboroj. Li ricevis plurajn medalojn en ekspozicioj. Li havis edzinon ekde 1908. Li mortis ĝuste dum sieĝo de Budapeŝto en 1945 en nebula cirkonstanco, li estis provizore entombigita en sia korto.
(95569) 2002 EC114
(95569) 2002 EC114 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la 19-an de novembro 2003 en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
350-aj jaroj
3-a jarcento | 4-a jarcento | 5-a jarcento Jaroj 330 | Jaroj 340 | Jaroj 350 | Jaroj 360 | Jaroj 370 350 | 351 | 352 | 353 | 354 | 355 | 356 | 357 | 358 | 359
(95569) 2002 EC114
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Kluč
Kluč estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Habartov, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Habartov. Estas ĉi tie registritaj 210 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kluč situas en de katastra teritorio Habartov kun areo 12,7 km².
Malleray-Bévilard (stacidomo)
Malleray-Bévilard estas fervoja stacidomo en Malleray, Svislando.
Matten i.S. (stacidomo)
Matten i.S. estas fervoja stacidomo en Sankt-Stefano, Svislando.
Éva Tétényi
Éva Tétényi [tEtEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Tétényi Éva Edit estas hungara arkitekto, urbestro, pentristo. Éva Tétényi naskiĝis la en Esztergom.
Sango kaj sablo
'Sango kaj sablo. Romano de tipaj, hispanaj moroj' (hispane Sangre y arena) estas romano de Vicente Blasco Ibáñez. Ĝi aperis en 1935 eldonita de Aragona Esperanto-Federacio en Zaragozo. La libron tradukis en Esperanton Ramón de Salas Bonal.
La hispanlingva originalo estis publikigita en 1908 kaj ties redakto estis inspirita parte en la vivo de la sevila taŭrludisto Manuel García Cuesta El Espartero, mortinta pro taŭratako en la taŭrludejo de Madrido en 1894. La intrigo rakontas la vivon de malriĉa junulo kiu sukcesegas per taŭrludista kariero. Ĉio komplikiĝas per amafero kun amantino, kio rezultas en lia morto ludante.
Nomoj de Valkirioj
En Nord-Ĝermana mitologio,valkirioj estas inaj figuroj kiuj elekti kiu militiston povi eniri Valhalo,la domo de Odino post ili mortigi en batalo aŭ milito.En Valhalo,militistoj estos Einherjar,batalos por Odino dum la fino de la mondo,Ragnarök.Valkirioj ankaŭ aperis kiel korako aŭ amanto de herooj kaj aliaj personoj.Kelkfoje ili estis princinoj kaj kelkfoje ilin konektitajn kun cignoj. Ili estis centro de mitiologio pri Valhalo,ke estiĝi ekde periodo antaŭ vikinga erao.Ili estis maĝora elemento en ĉi tiu ideologio.Ĉi tiu ideologio havis grandan sternon ĝis kristanigo de Skandinavio.
Poemoj de malnovnordlanda lingvo kiel Völuspá,Darraðarljóð,Grímnismál,Nafnaþulur ,ĉi tiuj verkoj provizis ŝiajn nomojn.Aliaj nomoj sole aperis ekster listoj,kiel Sigrún,ŝia nomo aperis en poemoj Helgakviða Hundingsbana I kaj Helgakviða Hundingsbana II.
Adriana Ugarte
Adriana Sofía UGARTE Pardal (Madrido, 17a de januaro 1985) estas hispana aktorino, konata, kiel Adriana Ugarte, ĉefe pro sia ludado en televiserioj kiel La Señora (La Sinjorino) kaj El tiempo entre costuras (Tempo interkudre) kaj en filmoj kiel Julieta de Pedro Almodóvar.
Biografio kaj kariero
En 2008, oni premieris la serion La señora (La 1) en kiu Ugarte ludis la ĉefrolon (Victoria Márquez) kaj tiukadre ŝi ege populariĝis. Samjare ŝi partoprenis en la filmo El juego del ahorcado (La ludo de la pendumito), kun Clara Lago kaj Álvaro Cervantes. Poste venis Castillos de cartón (Kartonaj kasteloj, 2010), reĝisorita de Salvador García Ruiz kaj protagonistigita kun Nilo Mur kaj Biel Durán, kaj Lo contrario al amor (Malo al amo, 2011), protagonistigita kun Hugo Silva.
En 2013 oni premieris El tiempo entre costuras (Antena 3), televidserio bazita sur la samnoma romano de María Dueñas, en kiu protagonistis Ugarte en la rolo de Sira Quiroga/Arish Agoriuq atingante grandan sukceson de publiko.
En 2015 ŝi estis unu de la steluloj de la filmo Palmeras en la nieve (Palmoj ĉe neĝo) kun Mario Casas, Emilio Gutiérrez Caba kaj Macarena García. En 2018 ŝi estis unu de la protagonistoj de la franca filmo Amoureux de ma femme (Enamiĝinta de mia edzino), reĝisorita de Daniel Auteuil kun geaktoroj Sandrine Kiberlain kaj Gérard Depardieu.
Ekofeminismo
Ekofeminismo ligas malsamajn studkampojn, kaj transpontas malsamajn doktrinojn. Ĝia ĉefa hipotezo kaj instruo estas la ekzisto de ligo inter la subpremo de virinoj kaj damaĝo al naturo, aŭ inter daŭripovo kaj la ekzisto de egalaj rilatoj, kaj sociaj kaj leĝaj, inter virinoj kaj viroj. Ĉi tiu tuta argumento de ne-egalecaj rilatoj kiel seksismo, rasismo kaj specismo devenas de la koncipa konstruo, kiu estas konsiderata vireca kaj esprimiĝas per la ekspluatado de la medio kaj nerespondeca regado sur ĝi.
Ekofeminismo montras la ligon inter la kapitalisma kaj la patriarkeca sistemoj per la maniero kiel ili ekspluatas virinajn populaciojn, triamondajn loĝantojn, bestojn kaj naturresursojn.
Dolní Rychnov
Dolní Rychnov (Unter Reichenau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1309.
Mirjam Jalan-Ŝtekelis
Mirjam JALAN-ŜTEKELIS (מרים ילן-שטקליס) (denaske Mirjam Vilenskij, 21-a de septembro 1900 en Potoki, proksime al Kremenĉuk en la Rusa Imperio (Ukrainio) – 9-a de majo 1984, en Ĥajfo) estis israela verkistino kaj fama poetino pro sia porinfana verkado.
Vivo
Post la nesukcesa rusia revolucio de 1905, la Vilenskij familio moviĝis de loko al loko: Berlino, Minsko, Sankt-Peterburgo kaj fine Ĥarkivo. En 1912, kiam ŝi estis 12-jaraĝa, ŝia frato estis sendita al Otomana Palestino studi ĉe la Herzlija hebrea mezlernejo. Jalan-Ŝtekelis ĉeestis mezlernejon en Minsko kaj Petrogrado kaj studis psikologion kaj sociajn sciencojn ĉe la Ĥarkiva Universitato. Ŝi ankaŭ plutraktis judismajn studojn ĉe la Altlernejo por Judisma Scienco (Hochschule für die Wissenschaft des Judentums) en Berlino.
En 1920, ŝi elmigris al mandata Palestino kaj setlis en la Rehavja kvartalo en okcidenta Jerusalemo. En 1928, ŝi iris al Parizo por studi bibliotekan sciencon. De 1929, ŝi aliĝis al la skipo de la Juda Nacia Universitata Biblioteko ĉe la Hebrea Universitato de Jerusalemo kaj en la sama jaro ŝi geedziĝis kun Moŝe Ŝtekelis, profesoro de arkeologio. Ŝi gvidis la slavistikan fakultaton de la Hebrea Universitato de Jerusalemo dum tridek jaroj.
Literatura kariero
Jalan-Ŝtekelis eldonis sian unuan poemon en la hebrea en 1922. En 1933, ŝi turnis al verkado de poemoj kaj rakontoj por infanoj kaj eldonis sian verkaron en la porinfana ĉiusemajna gazeto Davar Lejeladim. La doloro perdi ŝian patrinon je la aĝo de 16 trapenetras multaj de ŝiaj poemoj.
Ŝi havis neniujn infanojn de si mem, sed montris nekutiman talenton por verkado kaj porinfana kaj porjunulara. Tiele ŝi fariĝis eminenta porinfana poetino de Israelo. Ŝi kutime diris ke "poemoj eliĝas el la sufera animo kaj kiel infanoj, ili naskiĝas en sufero." Ŝi defiis unu el la centraj konvencioj de la modernaj porinfana literaturo — la "Feliĉa fino". Ŝi portretis feliĉajn infanojn ĉe ludado, sed ankaŭ ilian koleron kaj doloron, ofte indikante akuzantan fingron ĉe plenkreskuloj. Ekzemplo estas ŝia fama poemo Levadi (Mi solantas), verkita en 1957.
Literaturaj temoj kaj stilo
La verkado de Jalan-Ŝtekelis estas trapenetrita kun pozitivaj edukaj valoroj sed evitas la kaptilon de didaktika prediko. Inkluzivante naciistan cionisman ideologion, sed ankaŭ la tradiciojn de ruslingva kaj eŭropa literaturo, ŝia verkado estas tamen originala kaj israela.
La poezio, fikcio kaj tradukoj de Jalan-Ŝtekelis estis kolektitaj en tri volumoj eldonita inter 1957 kaj 1963. La verkado estis organizita laŭ aĝa nivelo, kun aparta volumo por ĉiu nivelo. La unua volumo enhavas kantojn kaj rakontojn por antaŭlernejanoj kaj ne-legantoj. Ĝi inkluzivas ludadokantojn (novaĵo en la hebrea porinfana poezio), rimojn por ludado, Lulkantoj, poemojn pri naturo, poemojn celitajn ĉe la endoktrinigo de bonaj kutimoj, kaj poemojn nur por amuziĝo kaj esprimante emociojn. La dua volumo, por infanoj kun legaj kapabloj, proponas pli longajn rakontojn kiuj prienketas la interrilatojn inter infanoj kaj gepatroj kaj inter infanoj kaj ilia samaĝa grupo. La tria volumo, por pli maljunaj infanoj, enhavas cionismajn poemojn pri la Lando Israelo, funebro kaj perdo de familianoj en la Holokaŭsto. Apud poemoj plenigitaj kun espero por paco kaj elsaviĝo estas lirik-konfesaj poemoj pri la timoj kaj emocioj de infano provanta ekkonsenti kaj akcepti kun lia/ŝia identeco kaj vivanta en socio.
Agnosko kaj takso
En 1956, Jalan-Ŝtekelis ricevis la Israelan Premion por la Literaturo de Infanoj. Tiu estis la unua fojo ke ĉi tiu kategorio estis inkluzivita. En ilia decido, la juĝistoj skribis: "…Kion ajn ŝi verkis, ŝi verkis por infanoj kaj kio ajn ŝi verkis portis neniun sugeston de intenca infanigo sed prefere de vera infanaĝo, bunta kaj realisma, kiu ampleksas ĝojon kaj senkulpecon sed ankaŭ malĝojon kaj larmojn, la saĝecon de vivo kune kun la malbonaĵoj de vivo, seniluziigon kaj konsolon. Ŝi gustigis siajn porinfanajn poemojn per ĉiuj kernaj ingrediencoj kiuj markas altkvalitan porinfanan poezion. Ŝia verkado posedas mirindan senton pri la mondo de infanoj. Lingvaĵo kiu tiras el fontoj kaj antikva kaj moderna, admirindaj poeziaj kapabloj kaj perfekta muzikeco ĉiuj tiuj kombiniĝas en malofta fenomeno en ajna nacio kaj lingvo kaj ne ĉiu literaturo estas tiele benita" (Ĉefartikolo, Davar li-Jeladim).
Muzika kunverkado
Multaj de ŝiaj poemoj estis aranĝitaj al muziko kaj fariĝis klasikaĵoj de israelaj infanoj. Multaj albumoj de kantoj baziĝas sur ŝiaj poemoj.
Dongdaemun-gu
Tondemun aŭ Dongdaemun,en Esperanto distrikto Orienta Pordego, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 동대문구 kaj per ĉina skribo 東大門區. Laŭ la stato de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Germana ormarko
La ormarko (en germana: Goldmark, kvankam oficiale nomita nur Mark) estas la nomo uzita por la valuto (nome leĝa valuto) de la Germana Imperio ekde 1873 ĝis 1914. Post la komenco de la Unua Mondmilito ĝi estis anstataŭita de la Papiermark (papermarko), kaj poste per la Reichsmark (regnomarko), post la starigo de la Vajmara Respubliko.