cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monterey
Vidaj artoj
Monterejo estas hejmo de la Museo de Arto de Monterejo (Monterey Museum of Art) kaj la Museo de Monterejo (Museum of Monterey). Estas mulaj negocaj galerioj sur la stratoj Cannery Row kaj Calle Principal.
Literaturo
Multaj verkistoj loĝis en Monterejo, eble la plej fama el ili estas John Steinbeck. Steinbeck grandiĝis en Salinas, kaj loĝis dum multaj jaroj en Pacific Grove, urbeto proksima al Monterejo. Li loĝis en Monterejo inter 1944 kaj 1945 en historia adoba domo. Steinbeck famigis Monterejon en siaj romanoj Cannery Row, Sweet Thursday, kaj Tortilla Flat.
La amikoj de Steinbeck inkluzivis mara biologo Ed Ricketts kaj atristo kaj teatra entusiasmulo Bruss Ariss, kiu designis kaj konstruis la Varfo-Teatron.
Post la morto de Ed Ricketts, la nova posedanto de la laboratoria de Ricketts invitis grupon de amikoj ĉiu Merkredo por trinki kaj ĵazo.
Muziko
La Montereja Festivalo, en angla Monterey International Pop Music Festival, estis tri-taga koncerta evento okazinta el la 16a al la 18a de Junio, 1967, sur la tereno de Monterey County Fairgrounds en Monterejo. La festivalo estas rememorata ĉar en ĝi okazis la unuaj ĉefaj aperoj en Usono de The Jimi Hendrix Experience, The Who kaj Ravi Shankar, la unua grand-skala publika prezento de Janis Joplin kaj la enkonduko de Otis Redding en la amasa usona publiko.
Alaŝa Aŭtonomio
Kaj la aŭtonomia teritorio kaj la samnoma partio ekfunkciis sekve de la politikaj perturboj post la Rusia Revolucio de 1917. En aŭgusto 1920 la aŭtonomia teritorio preme de la Ruĝa Armeo estis integrigita en la Rusian Sovetan Federacian Socialisman Respublikon kaj transformita al la tiel nomata "Kirgiza Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko", kiu pli-malpli reprezentis la teritorion de la nuntempa Respubliko Kazaĥio (! - ne, kiel eblus pensi, tiu de la respubliko Kirgizio!). La partio Alaŝ estis malpermesita, preme de la bolŝevismaj regantoj en Moskvo. Inter la gvidaj personecoj de la ŝtato Alaŝa Aŭtonomio estis la politikisto Aliĥan Bokeiĥanov, gvidanto de la partio Alaŝ.
Petit-Châtenay (Tramtransporto en Parizo)
Petit-Châtenay estas haltejo de tramvojo T10, situanta inter j Antony kaj Châtenay-Malabry, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Alaŝa Aŭtonomio
En 1925 la Kirgiza ASSR ŝanĝis sian nomon al Kazaĥa ASSR, kaj en 1936 al Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko (Kazaĥa SSR).
Barry Lyndon
Barry Lyndon estas prihistoria drama filmo de 1975 verkita, reĝisorita, kaj produktorita de Stanley Kubrick, bazita sur la romano de 1844 The Luck of Barry Lyndon de William Makepeace Thackeray. En la filmo stelulas Ryan O'Neal, Marisa Berenson, Patrick Magee, Leonard Rossiter kaj Hardy Krüger kaj ĝi rakontas al fruajn klopodojn kaj postan falon de fikcia 18a-jarcenta irlanda fripono kaj oportunemulo kiu edziĝas al riĉa vidvino por supreniri la socian ŝtuparon kaj ekpreni la aristokratan pozicion de ŝia lasta edzo.
NGC 5359
NGC 5359 (alia indiko — ESO 66-SC4) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cirkelo.
Barry Lyndon
Historio
Kubrick ekproduktoris Barry Lyndon post sia filmo de 1971 nome A Clockwork Orange. Li dekomence klopodis reĝisori kinbiografion pri Napoleono, sed perdis sian financadon pro la komerca malsukceso de simila filmo de 1970 nome Waterloo. Kubrick finfine reĝisoris Barry Lyndon, kies agado parte okazas dum la Sepjara Milito, uzante siajn esplorojn por la Napoleona projekto. Filmado startis en Decembro 1973 kaj daŭris preskaŭ ok monatojn, okazanta en Anglio, Irlando, Orienta Germanio kaj Okcidenta Germanio.
NGC 5359
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Barry Lyndon
Historio
La kintekniko de la filmo estis priskribita kiel elrompa. Speciale menciindaj estas la longdaŭraj dupersonaj scenoj, kutime finiĝantaj per malrapida foriro de la rigardado, la scenoj filmitaj tute je kandellumo, kaj la scenoj bazitaj sur pentraĵoj de William Hogarth. Eksteraĵoj estis filmitaj surloke en Irlando, Anglio kaj Okcidenta Germanio, kaj internaj scenoj ĉefe en Londono. La produktorado estis komplika; estis problemoj rilataj al logistiko, vetero, kaj eĉ al politiko (Kubrick timis, ke li povas esti celo de la agado de IRA).
Barry Lyndon ricevis kvar Oskar-premiojn: pro la muzikadapto (inter muzikistoj elstaris The Chieftains), la kostumaro, la arta direktorado kaj la kinfotaro. Kvankam kelkaj kritikistoj rimarkis la lantan iradon de la filmo kaj limigitan emocion, ties reputacio, kiel tiu de multaj el la verkoj de Kubrick, plifortiĝis laŭlonge de la jaroj, kaj multaj nuntempe rigardas ĝin kiel unu el liaj plej grandaj atingoj.
Catemaco
Catemaco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Catemaco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 032.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 46702 loĝantojn. El tiuj estis 22573 viroj kaj 24129 virinoj. La komunumo havas surfacon de 710.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 25 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 7 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 340 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30032a.htm
Sönnebüll
Sönnebüll (dane Sønnesbøl, nordfrise Säänebel) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Norda Frislando, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Villamar
Villamar - jen itale, sarde Mara Arbarèi - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Furtei, Guasila (CA), Las Plassas, Lunamatrona, Pauli Arbarei, Sanluri, Segariu kaj Villanovafranca.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Bálint Kósa
Bálint KÓSA [kOŝa] rumania hungara gravuristo. Li naskiĝis en Tălișoara la 14-an de februaro 1932.
Imre Bukta
Imre Bukta, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bukta Imre estas hungara pentristo, altlerneja instruisto, membro de Hungara Arta Akademio (2013).
Imre Bukta naskiĝis la  en Mezőszemere.
Biografio
Imre Bukta abiturientis en Eger en 1970, poste li eklaboris en ŝtata agrikultura laborejo kiel faklaboristo. Li lernis ankaŭ pentradon de pluraj pentristoj. Inter 1971–1973 li estis soldato, poste li faris dekoraciajn laborojn en Eger kaj Tiszaújváros. En 1975 li revenis al sia naskiĝvilaĝo, kie li okupiĝis pri kreo de artaĵoj. Post 2 jaroj li kreis artaĵojn el plastoj. Tiutempe li akiris diplomon en Pécs, poste li habilitiĝis en Industriarta Altlernejo. Li kreis artaĵojn en pluraj urboj, plej longe en Szentendre (1980–1994). Inter 1982 kaj 1985 li ricevis stipendion. Li instruas en Universitato Károly Eszterházy. Li ricevis premiojn inter 1978-2016, en 2023 premion Kossuth.
Géza Fischer
FISCHER Géza [p. fiŝer] estis hungara kantisto (baritono) naskiĝinta en Temeŝvaro la 25-an de marto 1899 kaj mortinta en Brünn la 4-an de marto 1963.
Kariero
Fischer debutis en Prago de 1922 en rolo de Silvio (Leoncavallo: Pagliacci). En 1924 li kantis en Bratislavo kaj ekde 1929 en Brno.
Brave (retumilo)
Brave (angla por 'kuraĝa') estas malfermkoda retumilo kreita en 2016 de Brendan Eich (Brave Softvare, Inc.) por kiu la respekto de la privata vivsfero estas grava. Brave estas konstruita sur la bazo de Kromio (en: Chromium), kiu estas la bazo de plej multaj retumiloj en la merkato, inkluzive de Google Chrome. La plej grava diferenco de ili estas la ĉeesto de la modulo Brave Shields, kiu aŭtomate blokas reklamojn kaj dosierinterŝanĝo (en: filesharing/trackers) kiam vi malfermas retpaĝojn. . Brave havas komercan modelon laŭ la devizo "Akiri pagon retumante", kiu signifas ke uzantoj akiras malgrandajn kvantojn da BAT (Basic Attention Token), bazita sur la ĉifromono Ethereum.
Komence de 2019, la programaro anoncis 5,5 milionojn da uzantoj tutmonde, kresko de 450% en unu jaro. Tamen en 2020 legeblis rete ke interesatoj anoncis en iuj momentoj teknikajn problemojn kun la elŝuto.
Karakterizaĵoj
Brave ekzistas por jenaj operaciumoj: Windows, macOS, Linukso, Android kaj iOS.
Ĝi uzas diversajn serĉrobotojn. Inter la elekteblaj serĉiloj la plej grava estas Qwant.
Grava karakterizaĵo de Brave estas ke ĝi estas multe pli rapida ol aliaj retumiloj, ankaŭ pli rapida ol Safari de macOS (Apple). Ĉi tiu pli granda rapideco ŝuldiĝas al elementoj kiel dosierinterŝanĝo, triaj kuketoj kaj interreta reklamo kiujn ĝi ne elŝutas.
Brave subtenas ĉiujn Chrome-aldonaĵojn (en: extentions). Une el la plej interesaj aldonaĵoj en la retumilo Google Chrome estas tiu kiu permesas (pere de dekstra muŝklako ekzemple) traduki tutan retpaĝon en via preferata lingvo (ankaŭ en Esperanto).
Privateco
Brave posedas ankaŭ la opcion elekti la protectivan reĝimon (en: private mode) de DuckDuckGo, unu de la serĉiloj kiun Brave uzas. En la protekta reĝimo (en: private mode aŭ incognito) ĝi permesas ankaŭ konektojn kun Tor, kvankam ĝi ne malebligas resti tute anonima. Brave permesas elŝutu kaj vidi 'torentojn' rekte en la retumilo.
'Shields' en la retumilo helpas kaŝi personajn datumojn de vizititaj retejoj, sed via interreta servo-provizanto (ISP), aŭ la posedanto de la publika WiFi-reto, al kiu vi konektas, havas aliron al la plena historio de via interreta retumado.
Supozu ke pro iu kialo vi volas kaŝi ĉiujn informojn pri la vizititaj retejoj, aŭ viziti unu de la retejoj blokitaj de la provizanto. En ĉi tiu kazo, konektado al la reto Tor estos la plej facila kaj plej efika solvo. Brave permesas tion fari laŭvorte en kelkaj klakoj, aŭ per simpla klavara ŝalto de Alt + Shift + N.
Basic Attention Token (BAT)
Kvankam la kreantoj de Brave volis ĉirkaŭiri la tradician enspezmetodon de i.a. grandaj usonaj amaskomunikiloj, ĝi tamen ne celas elradikigi ciferecan reklamadon entute. Ili ja volas oferti tute novan aliron al la distribuo de varbanoncoj. Uzantoj povas laŭvole aliĝi al la sistemo Brave Rewards, kiu ofertas limigitan nombron de reklamoj (ĝis 5 hore), kies spektado estas rekompencata per virtuala valuto. BAT estas anonima identigilo kiu permesas pagi iom da mono al la uzanto (15%) por la spektado de iuj reklamoj, al Brave mem (30%) kaj al retejoj sur kiuj BAT aperas (55 %). Fakte la retumilo mem enhavas jam monujon por stoki siajn BAT-ĵetonojn. La celo estas, ke ĉi tiuj ĵetonoj, ankaŭ nomataj tokens (Ethereum ERC-20) fariĝu la "interreta mono". Nuntempe partoprenas pli ol 300.000 eldonistoj, inkluzive prestiĝajn ejojn kiel The Washington Post kaj The Guardian. Parenteze, la nombro de "kreintoj de enhavo" povas inkluzivi ne nur grandajn eldonaĵojn, sed ankaŭ blogantojn, vlogantojn (personoj kiuj kreas retan elsendfluan kanalon) kaj programistojn. Nuntempe ĉi tiu funkcio haveblas ankaŭ por kompufonaj (en: smartphone) versioj de la retumilo.
Vidu ankaŭ
Google Chrome
Fajrovulpo
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de Brave: https://brave.com/
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la artikolo Brave en la simpla angla versio de Vikipedio, listo de aŭtoroj.
Kalia pikrato
Kalia pikrato aŭ C6H2KN3O7 estas organika kemiaĵo, kalia salo de pikrata acido, ruĝeca-flava aŭ kristalverda solidaĵo kiu formas ortorombajn kristalojn. Pikrato de kalio estas nesolvebla salo de kalio uzata ĉefe en pirotekniko per neŭtraligo de pikrata acido kun kalia karbonato. Ĝi estis unue preparita en la 17-a jarcento de la germano-nederlanda alkemiisto Johann Rudolf Glauber (1604-1670).
En 1888, la franca piroteknikisto Amédée Denisse priskrisbis fajfojn de kalia pikrato akompanatajn per nigra fumo. Pikrato de kalio estas uzata en produktado de piroteknikaj fajfo-miksaĵoj, kiel konstituanto de eksplodaĵoj (kune kun kalia nitrato kaj karbono), brulpelantoj (en asocio kun kalia klorato) kaj detonaciagentoj (kune kun plumba pikrato kaj kalia klorato). Pikrato de kalio ne estas tre potenca eksplodaĵo.
Ĝi estas iom ŝoksensikva. Kontakte kun la flamoj ĝi bruleksplodas kun forta sono. Kiam ekfajrigita en limigitaj spacoj, ĝi spontanee eksplodas. Ĝi estas pli sensiva ol la pikrata acido mem.
Supera Konsilio pri Aŭdvido (Francio)
La Supera Konsilio pri Aŭdvido (franclingve "Conseil supérieur de l'audiovisuel" aŭ "CSA") estas aŭtoritato por la regulado de aŭdvido (nur televido kaj radio) en Francio.
De la, ĝi estas prezidata de Olivier Schrameck.
Originoj kaj statuto
La Supera Konsilio pri Aŭdvido estis kreita per leĝo de la modifanta la leĝon n° 86-1067 de la 30-a de septembro 1986 pri komunika libereco. ĝi anstataŭas la Nacia Komisiono pri Komunikado kaj Liberecoj (CNCL) (1986-1989), kiu mem anstataŭis la Supra Aŭtoritato pri Aŭdvida Komunikado (1982-1986).
Ĝia celo estas zorgi pri la bona apliko de la leĝo de 1986 pri la libereco de komunikado.
Komisioj
La respondecoj de CSA estas :
Konsisto
Ĝi konsistas el naŭ konsilianoj. Kvankam ili estas nomumitaj per dekreto de la prezidanto de la Respubliko :
Statuto de membroj
La prezidanto kaj la aliaj konsilianoj de CSA estas nomumitaj por ses jaroj. La konsilianoj estas submetitaj al rezerdevo kaj ne povas kumuli sian oficon kun alia privata aŭ publika posteno kaj havi interezzojn en la amasinformila sektoro. La prezidanto de CSA ricevas salajron de jare kaj ĉiu el la ok aliaj konsilianoj gajnas  monate pagita dum sep jaroj ĉar ili ne rajtas labori en la amasinforma sektoro dum unu jaro post la fino de sia mandato.
Membroj
La Supera Konsilio pri Aŭdvido konsistas el naŭ membroj ŝanĝeblaj laŭ triono en ĉiuj du jaroj en januaro.
Je la dato de sia nomumo por ses jaroj ne renomumebla, konsiliano devas esti malpli ol 65-jara, tiu ofico estas nekumulebla kun elekta mandato, posteno kaj profesia laboro.
Giambattista Egnazio
Johano Baptisto Egnacio (1478-1553) estis itala ekleziulo, historiisto, filologo, latinisto, helenisto, akademiulo, retorikisto, k fekunda aŭtoro de sennombraj filologiaj verkoj kaj renoma oratoro. Li estis lernanto de la humanisto Marko Antonio Sabeliko (1436-1506), Anjolo Policiano kaj Marko Muzuro.
Vivo
Johano Baptisto apartenis al humila parencaro el Venecio, kies familinomo estis Ĉipelli. Li laŭŝajne adoptis la kromnomon "Egnazio" el vilaĝo Egna, apud Bolzano, kie li kredis ke lia familio devenis. Komence li edukiĝis en Venecio, unue en la kanceliereco de la Lernejo de Sankta Marko gvidata de Benedetto Brugnolo (1427-1502) kaj poste sub orientiĝo de Francesco Bragadin (1458-1530) en la Lernejo pri matematiko kaj logiko apud Rialto.
Fluente parolante la latinan kaj minimume kompenta pri la greka, baldaŭ li estis dungita de la maljuna instruisto Brugnolo kiel asistanto, ricevis ekleziajn ordenojn, kaj estis konsilita starigi sian propran lernejon pri gramatiko. Kvankam ne estas evidentaĵoj ke li faris tion aĝante nur 17 jarojn, laŭ kelkaj biografoj, tamen estas klare ke tuj estis bonsukcesa. Dum siaj lecionoj, li ne nur legis la tekstojn jam presitajn de la ĉefaj latinaj aŭtoroj, sed ankaŭ prizorgis la rekonstruadon de la antikvaj filologiaj tekstoj komparante ilin kun la antikvaj kodeksoj.
Ĉi-aktiveco vekis la ĵaluzon de Marko Antonio Sabeliko kiu antaŭlonge publike instruis homsciencojn kaj komencis kalumnii lin. La respondo de la juna Egnacio estis tuja: en 1502 presiĝis kolekto da interpretaĵoj pri antikvaj tekstoj far pluraj aŭtoroj sub la zorgoj de Giovanni Bembo (1473-1545). Tiuj de Sabeliko iĝis akompani de kelkaj piednotoj, konataj kiel "Racemationes" (1502) enhavantaj akre kritikajn analizojn kie li elmetis la eraroj de la renoma filologo.
Ĉi-memcenzuro ne garantiis al Egnacio la postenon de sia mortinta majstro Brugnolo, tamen ĝi portis lin en la centron de la intelekta vivo en Venecio. En 1502, li iĝis unu el la sep subskribantoj pri la statuto de la Aldina Akademio, kaj en 1506 li repaciĝis kun la jam tre maljuna Sabeliko, kies "Exempla" li eldonis post unu jaro. En 1508, li kune kun Aldo Manuzio, Marko Muzuro, Ĝirolamo Aleandro, Johano Laskaro kaj Urbano Valeriani (1443-1524) estis nomumitaj far Erasmo de Roterdamo altvaloraj asistantoj de lia "Adaĝo".
Linio 8 (metroo de Madrido)
La Linio 8 de la Metroo de Madrido estas ekstera radiaĵo de la reto, kiu trapasas la centron kaj nordorienton de la urbo, inter kaj la kvar eroj (terminaloj) de la Flughaveno Madrido-Baraĥo.
Jordana Rift-Valo
La Jordana Rift-Valo, plej ofte nur Jordana Valo (בִּקְעָת הַיַרְדֵּן, الغور aŭ Al-Ghawr), kiel parto de la nomata Siri-Afrika Depresio) estas longa depresio inter la landoj Israelo, Jordanio, kaj Palestino. Tiu geografia regiono inkludas la tutan longon de la rivero Jordano – el ties fontoj, tra la Hula Valo, la masivo Korazim, la maro de Galileo, la malsupra Jordana valo, la tuta vojo al la Morta Maro, nome la plej malalta terareo de la Tero – kaj poste pluas tra la Arabaha depresio, la Golfo de Akabo kies bordojn ĝi enhavas, ĝis finfine ĝi atingas la akvojn de la Ruĝa Maro ĉe la Markolo Tiran.
Osogbo
Osogbo estas metropolo kaj ĉefurbo de subŝtato Osuna Ŝtato en Niĝerio.
Geografio
Osogbo situas en mezo (tamen iom sudokcidenta parto) de Niĝerio laŭ rivero, laŭ fervojo Lagoso-Kano (urbo).
Historio
Laŭ joruboj Osogbo fondiĝis en la 18-a jarcento. Komence de la brita erao la ekfunkcianta trajno portis prosperon.
Ekonomio
En Osogbo la plej grava estas la terkultivado, en la najbaraj bienoj oni kultivas maniokon, grenojn, tabakon kaj kotonon. En la urbo oni prilaboras la kotonon. Iom da industrio komenciĝis en la 1970-aj jaroj.
Klimato
Osogbo havas tropikan klimaton, havanta sekan kaj pluvan sezonojn. Jare pluvas pli, ol 1100 mm. La temperaturo varias inter 10-40 °C.
Fuentepiñel
Fuentepiñel [fŭentepiNJEL] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Fuentepiñel estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Pinaro. Tiukadre aperas fonto kaj pino en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el 2000 kaj 440 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 62 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuentesaúco de Fuentidueña, Calabazas de Fuentidueña, Cozuelos de Fuentidueña, Fuente el Olmo de Fuentidueña, Torrecilla del Pinar kaj Fuente el Olmo de Fuentidueña.
Aktualo
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Nikolao.
Blanka pikonio
La blanka pikonio ( Picconia excelsa) estas palearktisa specio el la genro pikonio de la familio de oleacoj, endemia en Makaronezio. Ĝi troviĝas en Kanarioj (Hispanujo) kaj Madejro (Portugalujo).
Priskribo
La blanka pikonio estas ĉiamverda arbedo aŭ arbeto kiu altas ĝis 10 m. La  folioj estas kontraŭstarantaj, 6–8 cm longaj, simplaj, glatrandaj, ofte suben kurbigitaj je la randoj. La frukto estas nigra drupo 1–2 cm longa Blanka pikonio estas laŭrisilva (nubarbara) elemento de la ekoregiono Kanariaj sekaj duonarbaroj kaj arbaroj. La planto estas minacata pro habitatodetruo.
Indira Goswami
Indira GOSWAMI [indira gosvami], (naskiĝis la 14-an de novembro 1942 en Guvahati, Asamo, Barato, mortis la 29-an de novembro 2011 en Guvahati), estis asamlingva verkistino, kiu verkis romanojn, novelarojn, poezion, aŭtobiografion kaj esplorstudon pri la Ramajano. En la asama lingvo, ŝia plumnomo estas Mamoni Raisom Goswami [mamoni rajsom gosvami].
Jam de siaj lernejaj jaroj ŝi verkadis beletraĵojn, sed pli intense ekverkadis post la tragika morto de sia edzo en 1967, nur 18 monatojn post la geedziĝo. Ŝiaj plej konataj romanoj pritraktas la tristajn vivojn de vidvinoj en hindua Barato.
La premion Gjanpith—la plej prestiĝa beletra premio de la barata registaro—ŝi gajnis por la jaro 2000. Ŝi laboris kiel profesoro en la fakultato de modernaj barataj lingvoj kaj literaturo en la Universitato de Delhio.
Ankaŭ notindas ŝia engaĝiĝo en diskutoj inter la barata registaro kaj ULFA, la malpermesita, milita organizaĵo kiu postulas sendependan, suverenan Asamon.
Distrikto Vâlcea
Vâlcea [vılĉa] estas distrikto (rumane județ) en la suda Rumanio, en Valaĥio.
Najbaroj: oriente: distrikto Argeș; sude: distrikto Olt; sud-okcidente: distrikto Dolj; okcidente: distrikto Gorj; nord-okcidente: distrikto Hunedoara; norde: distrikto Sibiu.
La distrikto havas areon de 5.765 km² kaj loĝantaron de 432.980 (en 2001), do loĝdenson de 75 (en 2002: 413.247 / 72). Ĝi situas sude de Sudaj Karpatoj, ĉe ties trarompejo de rivero Olt. Ĝia ĉefurbo estas Râmnicu Vâlcea.
Geografio
La pejzaĝo de Vâlcea estas regata norde de la Sudaj Karpatoj, aliflanke de kiuj situas Transilvanio (la distrikto Sibiu), kaj ĝenerale de la rivero Olt, kiu trairas ĝin nord-sude kaj en la suda parto konsistigas la orientan limon, al la distrikto Olt. La rivero Olteț trafluas la sud-okcidentan parton de la distrikto kaj enfluas en Olt-on, sed nur en la distrikto Olt.
La distrikto limas al jenaj aliaj rumaniaj distriktoj (de nordo, horloĝsence):
En Olt-on enfluas flankaj riveroj, kiuj kolektas la akvon de la distrikto:
Transporto
La plej grava natura transportvojo de la distrikto estas la valo de la rivero Olt, la sola rivero trairanta la Sudajn Karpatojn. Ĝi ligas la regionon norden al Transilvanio kaj suden direkte al Danubo. En la valo ekzistas kaj fervojo kaj gravaj ŝoseoj.
Ŝosea transporto
Ankaŭ sude de Râmnicu Vâlcea ekzistas nacia vojo laŭ Olt, DN64 al Drăgășani kaj Caracal.
DN67 iras de Râmnicu Vâlcea okcidenten al Horezu kaj Târgu Jiu, la ĉefurbo de la distrikto Gorj. De Râmnicu Vâlcea orienten iras DN73C al Curtea de Argeș.
Du pliaj ŝoseoj ne tuŝas la ĉefurbon: DN65C iras de Horezu suden al Craiova, DN67B de Drăgășani okcidenten al Târgu Cărbunești.
Fervoja transporto
La Fervojlinio Podu Olt – Piatra Olt estas la plej tradicia linio en la distrikto. Ĝi estas duaranga fervojlinio kun la numero 201 kaj ligas la linion inter Sibiu kaj Braŝovo al Piatra-Olt (stacia nomo: Piatra Olt sen streketo). Tie estas konekto al la linio 901 al Bukareŝto.
De la 1980-aj jaroj ekzistas dua fervojlinio en la distrikto Vâlcea, la Fervojlinio Băbeni – Alunu. Ĝi havas la numeron 205 kaj ligas la urbon Băbeni okcidenten kun la vilaĝo Alunu. Estis planite plukonstrui ĝin al Seciurile en la distrikto Gorj kaj tie atingi la linion al Târgu Cărbunești, sed la planoj estis nuligitaj post la Rumana Revolucio de 1989.
En la 1990-aj jaroj dum mallonga tempo funkciis la Fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea, kiu ligis la valon de Olt al la valo de Argeș (rivero) kaj forte mallongigis la fervojan distancon al Bukareŝto. Sed mankis la rimedoj por vere finkonstrui ĝin, kvankam jam povis trafiki trajnoj. En 1998 la linio estis oficiale fermita, kvankam pro la granda ebla utilo restas planoj iam refunkciigi ĝin.
Aviado
En Vâlcea ne ekzistas flughaveno, kvankam oni foje diskutas pri konstruado de tia. La plej proksimaj flughavenoj estas en Craiova kaj en Sibiu.
Tarzan-kameleono
Tarzan-kameleono (Calumma tarzan) estas specio de genro Calumma, hejma en Madagaskaro. Tiu specio estis unuafoje priskribita en la regiono Anosibe An'Ala en 2010. Ĝi estas endanĝerigita pro detruo de ties vivejo. La IUCN listigas ĝin al la 100 plej endanĝerigitaj specioj.
Priskribo
La tarzan-kameleono estas mezgranda, ĉefe verd-kolora kameleono, kiu havas kapan-trunkan longon de 61 ĝis 72 mm kaj tutan longon de 119 ĝis 150 mm. Ĝi apartenas al specio-grupo de C. furcifer, sed diferencas disde tiu grupo en kelkaj karakterizaĵoj. Grava unika karakterizaĵo estas la ŝovelil-forma muzelopinto, kiu pli forte karakteriza ĉe maskloj ol ĉe femaloj. Same karakteriza estas la bruneta koloro sur kapo kaj nuko, kiu okazas nur ĉe maskloj. Ambaŭ seksoj ne havas karakterizan dorsan aŭ ventran kreston. Okaze de streso, tarzan-kameleonoj montras gravajn flavajn striojn, iafoje la bestoj povas iĝi tute flavaj.
Disvastiĝo kaj aspekto
La holotipo de tarzan-kameleono venas el arbara fragmento ĉe Tarzanville. Ĉiuj trovejoj estas arbaraj fragmentoj en regiono Anosibe An'Ala (Provinco Moramanga) en orienta Madagaskaro, ĉ. 800 ĝis 900 m super la marnivelo. Tie tiu specio estas relative ofta. La dormejoj de la plenkreskaj bestoj troviĝas 1 ĝis 4 metrojn super la arbara grundo, la dormejo de la pli junaj bestoj 1 ĝis 2 metrojn super la arbara grundo.
Etimologio
La specio-nomo estas dediĉita al la fikcia romanfiguro Tarzan. Oni tiel provis diskonigi la specion kaj esperis je pli forta protekto de la specio, danke al la konateco.
Ussel
Ussel estas la nomo de pluraj artikoloj.
Aparecida d'Oeste
Aparecida d'Oeste estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio. Emancipita en 1964, la municipo taksis 4.444 loĝantojn en 2010.
György Bónis
György Bónis [djordj bOniŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bónis György estis hungara juristo, profesoro, arkivisto. György Bónis naskiĝis la  1914 en Budapeŝto. Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Cazones de Herrera
Cazones estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Cazones de Herrera. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 033.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 23059 loĝantojn. El tiuj estis 11231 viroj kaj 11828 virinoj. La komunumo havas surfacon de 106.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 42 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 18 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
NGC 5360
NGC 5360 (aliaj indikoj — IC 958, UGC 8838, MCG 1-36-1, ZWG 46.3, PGC 49513) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vilma Fratta
Kariero
Fratta debutis en aŭtuno de 1882 en sia naskiĝurbo. Ŝi ludis ĉe Sándor Csóka, Gerő Aradi, dum somero de 1887 en Budai Színkör.
Amir Naor
Amir Naor estas israela esperantisto. Li naskiĝis en 1963 en Israelo. Li estas inĝeniero. Li lernis Esperanton per koresponda kurso je la aĝo 20, kaj post dujara agado ĉesis uzi la lingvon. Post 30 jaroj, en 2013, li ekagadis denove. Ekde la jaro 2014 li partoprenis en la Belartaj Konkursoj de UEA, kaj gajnis diversajn premiojn en la branĉoj prozo kaj teatro.
Li kunlaboris por revuoj, kiel Beletra Almanako.
Farnezila oktanato
Farnezila oktanato aŭ C23H40O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj farnezila alkoholo. Farnezila oktanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
32233 Georgehou
Nomo
Ĝia nomo honoras George Hou, finaliston en 2016 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Arcadia High School de Arcadia (Kalifornio).
Théâtre La Piscine (Tramtransporto en Parizo)
Théâtre La Piscine estas haltejo de tramvojo T10, situanta en Châtenay-Malabry, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Samern
Samern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Schüttorf, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ostrata
Ostrata estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
En la jaroj 1980–2000 ĝi estis konsisto de urbo Zlín, ĝi memstariĝis al la 1-a de januaro 2001.
Ture Nerman
Ture NERMAN (naskiĝinta 1886 - mortinta 1969) estis estra sveda komunista politikisto.
Juneco
Nerman kreskis en la meza klaso de la industria urbo de Norrköping. Lia patro estis librovendisto kaj lia patrino estis unu el la multe pli junaj dungitoj, kiuj naskis de li tri filojn, Tureo kaj liaj du ĝemelaj fratoj, la artisto Einar Nerman kaj la arkeologo Birger Nerman. La juna Nermano voris la librojn el la patra vendejo, ĉefe tiujn pri rakontoj de vakeroj kaj indianoj. Kiam 17-jara, tuj post la fino de mezlernejaj studoj, li forĵetis religiajn ideojn, kaj simbole ĵetis sian biblion en akvon. La forĵeto de religio unue proksimigis lin de socialismo. Li studis en la universitato de Upsalo, kie li ekaktivis en la socialistaj medioj, diskutante pri la rusa revolucio de 1905 kaj pri la disiĝo inter Norvegio kaj Svedio.
Tureo Nermano aliĝis al la sveda social-demokrata parti, kaj baldaŭ ekaktivis en ĝia maldekstra alo, animita de Zeth Höglund. Li batalis kontraŭ la reformismaj opinioj de la ĉefa partia gvidanto, Hjalmar Branting. En 1912, li akomopanis en Germanio la socialiston Karlo Libkneĥto dum balotkampanjo, kaj amikiĝis kun li. En sia biografio li raportas, ke li estis surprizita kaj impresita de la konstato, ke Libkneĥto parolis la svedan kaj ŝatis kanti kantojn de Bellman.
Dum la unua mondmilito
En novembro 1912, Tureo Nermano partoprenis en la eksterordinara kongreso de la socialisma internacio, kiu okazis en Bazelo post la komenciĝo de la Balkanaj militoj. Ĉiuj socialismaj gvidantoj tie esprimiĝis favore al internacia batalo kontraŭ la milito. Nermano estis des pli ŝokita kiam eksplodis la Unua mondmilito, kaj kiam la francaj kaj germanaj socialistoj subtenis siajn respektivajn registarojn. Li subtenis Karlon Libkneĥto, kiu tiam estis la nura germana social-demokrata deputito kiu ne voĉdonis por la militkreditoj.
Naskiĝo de la sveda komunista movado
Komence de 1917, la batalo inter la dekstra kaj maldekstraj aloj de la socialdemokrata partio kondukis al rompo. Zeth Höglund kaj Tureo Nermano, kiuj tiam sin konsideris komunistaj, estis forpelitaj de la partio kun aliaj radikalaj personecoj kiel Kata Dalström, Fredrik Ström kaj la urbestro de Stokholmo, Carl A. Lindhagen. Höglund, kiu gvidis la junularan social-demokratan organizon, sukcesis varbi la plej multajn junulojn al la nova "Maldekstra social-demokrata partio", kreita en majo 1917 kaj enhavanta prokismume 20,000 membrojn. Ĝi baldaŭ transformiĝis al Sveda komunista partio. Nermano kontribuis al la starigo de nova komunista gazeto, la Folkets Dagblad Politiken.
Tureo Nermano renkontis Leninon dum lia trairo de Svedio, en aprilo 1917, dum li revenis el sia svisa ekzilo. Li subtenis la oktobran revolucion kaj vokis al simila revolucio en Svedio. En Stokholmo, li amikiĝis kun pluraj gravaj komunistaj figuroj, kiuj tie vivis aŭ pasigis la militon: Karl Radek, Angelica Balabanova kaj la du finlandaj aktivuloj Yrjö Sirola kaj Otto Kuusinen. Li ankaŭ korespondis kun usonaj socialistoj: Eugene V. Debs, John Reed (kiu helpis lin verki libron pri la Unua mondmilito, kaj Max Eastman.
Dum somero 1918, Tureo Nermano vizitis la sovetan Rusion kun Angelica Balabanova kaj Anton Nilson. Li renkontiĝis kun Grigorij Zinovjev, la gvidanto de la Petrograda soveto, kiun li konis de Zimervaldo. Li poste iris al Moskvo, kie li estis akceptita de Kamenev kaj renkontiĝis kun Trocki, Buĥarin kaj aliaj bolŝevistaj gvidantoj. Li revenis al Svedio fine de oktobro. Duan fojon li restadis en Rusio dum printempo 1920 kaj li povis, ĉi-foje, renkonti Leninon. Li trian fojon vojaĝis al USSR en 1927, por la dekjariĝo de la oktobra revolucio, en tute malsama etoso.
Kontraŭ stalinismo
Tureo Nermano batalis kontraŭ la progresoj de stalinismo en Rusio sed, kiam Zeth Höglund rompis kun la komunista partio en 1924, li ne sekvis lin. La gvidadon de la partio transprenis Karl Kilbom kaj Nils Flyg. En 1929, la stalisnisma minoritato de Hugo Sillén kaptis la regon de la sveda komunista partio kun apogo de Kominterno. Kontraŭuloj estis abunde eksigitaj, inkluzive de Tureo Nermano, Karl Kilbom kaj Nils Flyg. La stalina minoritato kaptis la sidejon de la partio kaj ĝiajn arĥivojn sed la plimulto el forpelitoj konservis la kontrolon super la gazeto Folkets Dagblad Politiken.
La forpelitoj starigis, sub la gvido de Kilbom, komunistan partion sendependan de Moskvo, kiu, en 1934, eknomiĝis Socialista partio (Socialistiska partiet). En ĉi tiu kunteksto Tureo Nermano estis elektita deputito en 1931. Li konservis la postenon ĝis 1937, kaj elstaris pro versa deklamado de siaj intervenoj en la parlamento.
En 1937, Tureo Nermano kun sia kamarado August Spångberg iris al Hispanio por subteni la respublikanojn, kiuj batalis kontraŭ Franco. En Barcelono, ili vidis la batalojn de 1937, kun la stalinanoj provokis por senarmigi la POUM-on kaj la CNT-on. Li tiam renkontis la junan Willy Brandt.
Revene el Hispanio, Nermano forlasis la sendependan komunistan partion, kiu plene krizis pro la eksigo de Karl Kilbom profite al la nova gvidanto Nils Flyg. Dum la dua mondmilito, Flyg transformis la partion al nazi-subtena organizo. Senpartiulo, Nermano perdis sian deputitan postenon. Li realiĝis al la malnova social-demokrata partio en 1939.
Dum la dua mondmilito
La 20an de aprilo 1933, post la povokapto de Hitlero en Germanio, Tureo Nermano vane petis de la sveda parlamento la azilrajton por ĉiuj germanaj judoj, kiuj dezirus rifuĝi en Svedio.
Ĉe la militeksplodo en 1939, Svedio diris sin neŭtrala. Sed Nermano batalis firme kontraŭ naziismo kaj kontraŭ la kompromitiĝoj de la sveda registaro, al kiu li interalie riproĉis la ebligon al germanaj trupoj trairi la svedan teritorion. Li eldonis semajnan gazeton titolitan Trots allt! (Malgraŭ ĉio!), kies titolo aludis al artikolo, kiun verkis Karlo Libkneĥto tagon antaŭ sia murdo. La gazeto, regule denuncita de la germana ambasadejo en Stokholmo, eldoniĝis 66,000-ekzemplere en 1942.
La sveda registaro batalis kontraŭ Trots Allt!, akuzante ĝin pri rompo de la neŭtraleco. La cenzuro malpermesis la aperigon de multaj artikoloj de Nermano. Li eĉ estis kondamnita al trimonata malliberiĝo dum la vintro 1939. Tamen la eldonaĵo estis ŝatata, kaj ne mankis la financaj subtenoj. Ĝi eĉ estis kaŝe disdonita en la okupita Norvegio.
Domenico Modugno
Domenico Modugno (naskiĝis la 9-an de januaro 1928 en Polignano a Mare, mortis la 6-an de aŭgusto 1994 en Lampedusa) estis itala kantisto, komponisto, gitaristo kaj aktoro. Li representis foje Italion en la Eŭrovido-Kantokonkurso. Li estis ankaŭ deputito kaj estrarano de la Itala Radikala Partio.
Li estas konsiderita unu el la patroj de la itala kanzonarto kaj unu el la plej fekundaj italaj kantistoj kaj aŭtoroj, ja li verkis kaj surdiskigis plimalpli 230 kanzonoj: li ankaŭ aktoris en 38 filmoj por la kino kaj en 7 por la televido, kaj ankaŭ partoprenis en 13 teatraj spektakloj, prezentis kelkajn televidajn programojn, gajnis kvarfoje la unuan lokon en la Festivalo de Sanremo: mondkonata estas la unua el la kvar venkoj, tiu de la Festivalo en 1958, kiam li kantis la kanzono Nel blu dipinto di blu (En blu’, farbita je blu’), kiun li mem verkis (kune kun Franco Migliacci). Tiu kanzono pli konata kiel Volare (Flugadi), iĝis probable la itala kanzono pli konata en la mondo.
Modugno estis unu el la du italaj kantistoj (la alia estis Renato Carosone), kiu sukcesis vendi diskojn en Usono en la itala sen neceso traduki ilin al la angla. En siaj lastaj jaroj li estis deputito en la itala parlamento kaj estrarano de la Itala Radikala Partio. Liaj vendoj de diskoj (pli ol 70 milionoj de kopioj) estas inter la plej altaj vendoj fare de itala artisto.
Infanaĝo kaj junaĝo
Domenico Modugno (familie Mimì) naskiĝis la 9an de januaro 1928 en Polignano a Mare (kie nun estas dediĉita je lia nomo marborda strato kun aldonita statuo, je lia memoro), en provinco de Bari, en placo Minerva 5 (nun placo Caduti di via Fani), de Vito Cosimo Modugno, komandanto de la Korpuso de la Municipaj Gvardioj, kaj de Pasqua Lorusso, de la proksima vilaĝo Conversano; li havis du fratoj pliaĝaj, Vito Antonio (familie Tonino) kaj Giovanni (Giannino), kaj unu pliaĝa fratino, Teresa.
Dum liaj adoleskaj jaroj li lernas ludi la gitaron de lia patro, kaj la akordionon, kaj en 1945 li provas verki siajn unuajn kanzonojn kaj poeziaĵojn; En la sama tempo li frekventas la Kontista Lernejo (Istituto di Ragioneria) en Lecce.
En 1947 li translokiĝas, sen lia familio, al Torino por serĉi laboron, kaj laboras unue kiel kelnero kaj poste kiel lernanta pneŭriparisto loĝante en malvarma luita barako.
En 1949, post soldatservo en Bologna li revenis al San Pietro Vernotico, kie li komencas prezentiĝi kiel akordio-ludisto en la festetoj de la vilaĝo kun siaj amikoj, kaj iĝante tre populara ĉe la knabinoj.
Komenco kiel aktoro
Li komencis sian teatran aktivecon en San Pietro Vernotico sub la direkto de la Majstro Rolomir Piccinno, poste li venkis konkurson por amatoraj aktoroj kaj stipendion kio permmesis al li frekventi la Kinan Eksperimentan Centron. Tie li konis junan aktorinon el Sicilio Franca Gandolfi, kiu poste iĝis lia edzino la 26an de junio 1955. En la sama tempo li presentis sin en la vesperoj kiel kantisto ĉe la Artista Rondo (Circolo Artistico di via Margutta), kun repertuaro de siaj kanzonoj en la dialekto de Salento (kiel Musciu niuru, nigra kato, kaj Sciccareddu 'mbriacu, ebria azenido) kaj aliaj popolaj kantoj. Lia unua apero en filmo estis en 1949 en la filmo I pompieri di Viggiù; en 1951 aperas en Filumena Marturano. En 1952 li estis juna aktoro en teatro en Il borghese gentiluomo de Molière (teatra trupo Tatiana Pavlova) kaj partoprenis en la filmoj Cameriera bella presenza offresi... de Giorgio Pàstina 1951, Anni facili de Luigi Zampa (1953) kaj en la epizodo La giara kun Turi Pandolfini kaj Franca Gandolfi, ankoraŭ kun Giorgio Pàstina en Questa è la vita (1954).
La fama kanto
La kanzono, kiu markis turnopunkton en la leĝera muziko ne nur itala, havis tioman sukceson, ke la 25-an de februaro 2008 la Itala Poŝto eldonis poŝtmarkon por celebri ĝian kvindejaran datrevenon.
"EN BLU’ FARBITE JE BLU’ " triumfis en Sanremo sabaton la 1an de februaro 1958: La oka eldono de la Sanrema Festivalo, la unua en viva televido, premiis Domenico Modugno kune kun Jonny Dorelli kiu ambaŭ kantis ĝin. De ĉi tie komenciĝis la historio de melodio kiu fine alvenis al reprezenti tutan popolon en la tuta mondo.
Fortigita de la unuaj muzikaj sukcesoj akiritaj kun "Vecchio frac" kaj "Lazzarella" (prezentita en 1957 ĉe la Napola Festivalo kune kun Aurelio Fierro), akompanata de jam evidenta filmkariero (ĉirkaŭ dudek filmoj faritaj), Modugno provis sian debuton en la plej grava scenejo de itala muziko. Du jarojn antaŭe unu el liaj kantoj, "Musetto", partoprenis Sanremon sed li aperis nur kiel aŭtoro.
En la mano li sciis, ke li havas fortan pecon, kunverkitan kun la juna lirikisto Franco Migliacci. Do pasinte la antaŭselektadon, EN BLU’ FARBITE JE BLU’ estis akceptita al la konkurso, kiu vidis 20 kantojn kaj 15 kantistojn konkurenci. La oka eldono, gastigita en la Salone delle Feste de la Kazino Sanremo kaj gvidata de Gianni Agus kaj Fulvia Colombo, prezentis novaĵon kompare kun la pasinteco: la viva elsendo en Eŭrovido ekde la 22a la 30an de januaro.
Ĵurio de 200 membroj (100 eltiritaj de la kazina publiko, la resto per komplika lotumado) decidis la dek finalistojn ĉiun vesperon. La paro Dorelli-Modugno pasis senprobleme, ankaŭ ĉar estis tiom multaj zumantaj la belan rekantaĵon.
La interpreto de Modugno sukcesis plene redoni la malpezan kaj viglan spiriton de la teksto, akompanante ĝin per efika mimiko. La gesto malfermi liberige la brakojn restis distinga trajto en la sekvaj interpretoj.
Ĝenerale publiko kaj kritikistoj konsentis, ke ĝi estas la plej originala kaj kaprica kanto de la konkurso. Pro tio la unua loko akirita en la finalo la 1-an de februaro ŝajnis pli ol meritita; malantaŭe restis la malnova muzika tradicio enkorpigita de la stelulino Nilla Pizzi, kiu atingis la dua kaj tria loko, parigita respektive kun Tonina Torrielli kaj Gino Latilla.
Eldonita post la Festivalo en kvar versioj de Fonit, "Nel blu dipinto di blu" transiris landajn limojn kaj kolektis prestiĝajn premiojn, inkluzive de tri Grammy (rekordo, kiu restis longe nesuperita) kiel "plej bona disko", "kanto" kaj " interpretisto de la jaro ".
Intertempe versioj pri la aŭtoreco de la ideo de la rekantaĵo postkuris. Migliacci asertis esti inspirita per pentraĵo de Marc Chagall, Modugno de la ĉielo observita de lia roma hejmo. La fakto restas, ke "Volare" rapide fariĝis senzorga himno al la proverba kreemo kaj imago de la itala popolo.
En 2008, kvindek jarojn post la triumfo de Sanremo, celebra poŝtmarko estis dediĉita al la neforgesebla kanto. Eĉ hodiaŭ, laŭ datumoj de SIAE, ĝi estas la plej prezentita itala kanto en la mondo. Estas sennombraj refaroj prezentitaj de internaciaj steluloj de la nivelo de David Bowie, Paul McCartney, Barry White kaj Ray Charles.
Tuj post ĝia prezento ĉe la Festivalo de Sanremo, la kanzono estis tradukita al Esperanto de Luigi Minnaja, kaj surondigita dum la elsendo en Esperanto de Radio Roma (interpretita de Luciana Salvatori). La tujeco de la traduko estas atestita de la fakto ke ĝia teksto (parte malsimila ol tiu kiu aperas rete ĉe la paĝo de Pier Luigi Cinquantini) estas publikigita jam en la numero 1958-51/52 (marto-junio 1958) de “L’Esperanto”.
3503 Brandt
3503 Brandt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo kaj popularigisto John Conrad Brandt, fakulo pri la kometoj.
Pigmea bradipo
La Pigmea trifingra bradipo (Bradypus pygmaeus) estas specio de bradipo, vivanta sur insulo Escudo de Veraguas de Panamo, en la mangrovo-arbaroj. Kvankam la insulo estas neloĝata, sed oni dehakas la arbojn, tiel la pigmea trifingra bradipo estas tre rara besto, vivas ĉ. 100 bestoj de ĝi. Ĝi aperas sur ruĝa listo de IUCN kiel formortanta besto.
Priskribo
La pigmea trifingra bradipo havas verdet-koloran felon, ĉar en ĝiaj piloj setlas bluaj algoj. Ĝia korpolongo estas 48 – 53 cm, pezas 2,50 – 3,.50 kg, averaĝe 2,90 kg. Tiel ĝi estas la plej malgranda bradipo.
Ĝi manĝas foliojn, naskas nur unu idon de februaro ĝis aprilo.
(54596) 2000 QD225
(54596) 2000 QD225 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
14428 Lazaridis
14428 Lazaridis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la grekdevenan kanadan entrepreniston Mike Lazaridis, fondinton de teknika entrepreno fakigita en moveblaj komunikadoj en Waterloo (Ontario) en 1984. En 2000, li organizis la Instituton Perimetro pri Teoria Fiziko, dediĉita al puraj sciencesploroj pri fiziko kaj kosmologio.
Mírkov
Mírkov (Mörkau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Povrly en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km nordoriente de Ústí nad Labem. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 22 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Mírkov konsistas el propra Mírkov kaj solejo Blansko sub samnomata burgo (1 domo kun 6 loĝantoj).
Mírkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,39 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1411.
12867 Joëloïc
12867 Joëloïc estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Joël kaj Loïc, filojn de Gérard Faure, kontisto, amatora astronomo kaj aktiva observanto de asteroidoj por la "Magnitude Alert Projet". Ambaŭ filoj estis studentoj ĉe la Universitato de Grenoble, en la fakoj de ekonomiko kaj komputado.
Antal Kerpely (filo)
Antal KERPELY [kerpeli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kerpely Antal estis hungara inĝeniero pri forno naskita en Hungara reĝlando en Ruszkabánya (nuntempa Rusca Montană en Rumanio) la 27-an de septembro 1866 kaj mortinta en Vieno la 23-an de julio 1917. Li estis la filo de inĝeniero Antal Kerpely, lia frato estis Kálmán Kerpely.
Biografio
Antal Kerpely diplomitiĝis en Akademio de Selmec. En 1887 dungis lin la Österreichische-Alpine-Montan-Gesellschaft, kies li iĝis ĝeneraldirektoro ĝis sia morto. Lia inventaĵo por gasproduktilo Kerpely disvastiĝis tutmonde. En 1914 la asocio por germanaj inĝenieroj pri forno distingis lin per ormedalo Carl Lueg. Li heredigis 2 milionojn da kronoj por bonfaraj celoj.
Gronlanda ŝarko
La gronlanda ŝarko aŭ glacia ŝarko (Somniosus microcephalus) estas ŝarko el ordo de dornoŝarkoj (Squaliformes). Pri la specio estas malmulto konata, laŭ novaj esploroj, ĝi povas vivi ĉ. 200 jarojn.
Korpoformo
La gronlanda ŝarko longas 4 ĝis 5 metrojn. La plej grandaj individuoj povas atingi longon de 8 metroj kaj pezon de 2,5 tunoj. Ĝia korpo estas torpedoforma, ĝia koloro estas de grizbruna ĝis olivverda. La naĝiloj estas relative malgrandaj, ili ne havas dornojn; la vosta naĝilo estas nesimetria.
Armitaj fortoj de Estonio
Estona armeo, oficiale Armitaj fortoj de Estonio (Eesti Kaitsevägi) estas la militista forto de Estonio. La ĉefa komandanto de la Armitaj Fortoj estas Riho Terras.
Internaciaj devontigoj
La Estona Armeo nuntempe partoprenas en iuj misioj de paco, speciale en Afganio. Jen estas listo de trupoj disfalditaj ĝis la 7-a de septembro, 20113: