cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joaquim Maria Machado de Assis
Unuaj jaroj
Kiam Machado de Assis estis 10-jara, lia patrino mortis. Li kaj lia patro transloĝiĝis al São Cristóvão, strato São Luís de Gonzaga, numero 48, kie malmulte post la morto de la patrino, la patro ree edziĝis, ĉifoje kun Maria Inês da Silva. Maria Inês daŭre zorgis pri la infano post la morto de la patro. Ŝi produktis dolĉaĵojn en lernejo dediĉita nur al virinoj. Machado de Assis havis lecionojn en tiu lernejoj kaj ankaŭ kutimis lerni la francan lingvon kun enmigrinta panisto. Kelkaj biografiistoj akcentas sian fruan interesiĝon pri libroj.
Verko
Machado de Assis okupas en la brazila literaturo honoran pozicion. Kiel mestizo, li rompis ĉiajn barojn, kiuj lin ĉirkaŭis dum tridek jaroj da fekunda laborado. Estis ja longa novictempo pasinta inter pluraj malesperoj kaj malmultaj ĝojoj, dum kiu la spirito de Machado de Assis akiris la plej bonan harditecon por firmiĝis, en 1879, ĉe la plej alta rango en beletristiko, okupante la gravan postenon de verkisto, en kiu kristaliĝas skoloj kaj literaturaj tendencoj.
Li estis romantikulo, tamen ĉiam kun la pordo malfermita al la flanko de realisma observado; ia psikologo kun vualitaj ironioj kaj trankvila pesimismo.
Ryota Tanabe
Ryota Tanabe (田鍋 陵太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus kaj Roasso Kumamoto.
Vilmos Ferenc Erőss
Vilmos Ferenc ERŐSS [erOEŝ] rumania hungara lokhistoriisto, filatelisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 30-an de junio 1950.
Cistercianoj
Cistercianoj estas anoj de romkatolika monaĥa ordeno, kiun fondis en la jaro 1098 en Cistercio (france:Cîteaux) grupo de Benediktanoj sub gvido de Robert de Molesmes.
La religia komunumo dediĉis sin al la celo, vivi strikte laŭ la reguloj, kiujn starigis Benedikto de Nursia en 540. Sekve ili volis vivi nur per "laboro de la propraj manoj". Enspezojn el interezoj kaj pruntedonoj ili ne akceptis.
Cisterciana arĥitekturo
La Cisterciana ordeno estis ekestinta per reformoj el la ordeno de la Benediktanoj. Por la instalado de la monaĥejoj ĝi preferis male al aliaj ordenoj forajn valojn. En la arĥitekturo ĝi komence obeis tre rigidan ordenregularon. La konstruaĵoj devis esti askete modesta kaj ne rajtis havi preĝejturojn, sed nur tegmentoturetojn, kiuj plejparte lokis sur la navokruciĝo. Ne ekzistis giganta okcidenta alkonstruaĵo. Komence la regularo preskribis rektajn fermitajn ĥorejojn kaj kapelojn, sed ekde proksimume 1150 oni konsideris la ĥorĉirkaŭirejon kun absidokapelaro kiel normon. Ankaŭ statuoj, koloraj vitraloj kaj aliaj luksaj ornamaĵoj estis malpermesitaj. Tiuj ĉi komence tre rigidaj tamen iom post iom malrigidiĝis.
Ekzemploj de monaĥejoj
Kategorio:
Famaj cistercianoj
Kategorio:
Vaiano
Vaiano estas komunumo kun 9.048 loĝantoj en provinco de Prato en regiono Toskanio en Italio.
Kastelo Altena
Kastelo Altena situas sur sprono de la monto Klusenberg en la urbo Altena ĉe la rivero Lenne en la distrikto Mark en Germanujo.
La spronburgon starigis laŭ la legendo komence de la 12-a jarccento la grafoj de Berg.
ĉi tie instalis Richard Schirrmann la unuan junulargastejon en Germanujo.
Surdo
La brazila surdo estas cilindra tamburo kaj apartenas al la plej grandaj kaj gravaj muzikinstrumentoj de samba frapinstrumentistaro. Ĝi metas la ritman bazon de muzikpeco kaj respondecas pro tio decide la kontrolon pri la luda rapideco.
Strukturo
La surdo uzata en Rio-de-Ĵanejro altas proksimume 60 centimetrojn kaj havas diametron inter 16 kaj 24 coloj, dise oni ankaŭ uzas pli grandajn variaĵojn kun diametroj ĝis 29 coloj. La origina resonkorpo konsistas el ligno, alternative uzataj estas galvanplastika ŝtalo aŭ − ne laste pro la malplia pezo − aluminion. Altkvalitaj aluminiaj surdoj konsistas el senkudre farita kaldrono, kiu estas pli rezistopova kaj ofte, sed ne nepre, havas pli bonajn sonkvalitojn ol kaldrono kun kudro. Frapa kaj resona feloj estas kutime fiksitaj per po ringo ĉe la kaldrono kaj surstreĉita per ok ĝis dek du streĉobastonoj. Kutime oni uzas kaprajn kaj plastajn felojn.
Al la variaĵoj apartenas la surdoj uzataj en Salvador de Bahio. Ili kutime estas malpli altaj (40 ĝis 50 centimetrojn), pro tio ankaŭ pli malpezaj, kaj havas pli mallongan resonon.
Repiniko, alia grava instrumento de la samba muziko, estas ankaŭ nomata pro simila formo kaj ludmaniero kiel tre alta surdo, tenas tamen alian rolon ene de sambotamburaro kaj estas pro tio konsiderata kiel aparta instrumento.
Sonregistroj
Surdoj estas ludata ene de sambotamburaro en du, prefere tamen en tri sonregistroj
Tri sonregistroj
Se oni ludas la surdojn en tri sonregistroj, oni distingas inter unua ("primeiro"), dua ("segundo") – kiuj kune formas funkcian unuecon – kaj tria ("terceiro") surdoj.
Primeiro („marcação“ - markado): La unua surdo estas la plej malalte agordata instrumento de sambotamburaro, kaj oni uzas ĝin, por ludi kune kun la dua la pulson, ofte ĝi ludas je tio sur la paraj batoj de takto. Oni uzas plejparte instrumentoj de ĉirkaŭmezuro da 60 aŭ pli centimetroj.
Terceiro („cortador“ - tranĉanto, tondanto): La plej malgranda surdo, la tria, havas la plej altan relativan felostreĉon inter la surdoj. Pro la relative malmulta resono de la instrumento kaj la pli forta repuŝo, kiun la felostreĉo kaŭzas, ebliĝas la ludado de rapidaj, komplikaj fraposinsekvoj. Super la fundamenta pulso de unua kaj dua surdo la tria surdo ludas la propran surdoskemon, kiu kompletigas la pulson al ritma skafaldo de sambo kaj plejparte decidas esence la karakteron de muzikpeco.
Ofte oni uzas surdojn kun diametroj inter 40 kaj 45 centrimetrojn kiel tria surdo.
Du sonregistroj
Ĉar kaj unua kaj dua surdo pro resono kaj relative malalta felostreĉo malfaciligas la ludon de komplikaj ritmoj, la uzo de nur du surdovoĉoj maloftas kaj troviĝas plejparte en amatoraj sambotamburaroj ekster Brazilo. Je tio oni ludas la ritmoskemon koresponde en ambaŭ voĉregistroj aŭ unu surdo ludas ĝin en unu voĉregistro, dum kiam la alia rolas kiel pulsodonanto.
Ludmaniero
Oni ludas la unuan kaj duan surdojn kiel pulsodonantojn kutime per unu martelo kaj unu mano. La manon oni uzas en ĉi tiuj sonregistroj plejparte por dampi la felon dum la frapo de la koresponda surdo. La trian surdon oni ankaŭ ludas per martelo kaj mono, sed ĉu kaj kiam oni dampas, dependas de la pokaza skemo. Je pli malgranda ensemblo oni uzas la manon ankaŭ por la propra ludo aldone al la martelo, kio taŭgas por komplikaj sinkopaj ritmoj. Oni ankaŭ uzas la liberan manon por la ŝanĝo de la tonalto, premanta aŭ malpremanta la frapofelon.
En diversaj stiloj, ekzemple samboregeo kaj la miksformo sambaduro, la tria surdo foje ankaŭ estas ludata per du marteloj samtempe. Postfrapa dampado jen okazas, se necese, per vertikala metado de unu martelo sur la frapofelon. Alia variaĵo de la surdoludo estas la ringoklako, do frapo sur la felostrecan ringon.
Kutime oni portas surdon per ŝultraj aŭ koksaj zonoj, en kiuj pendas la instrumentoj. La uzado de starigiloj maloftas kaj rolas je la ludado nur tiam, se unusola perkutinstrumentisto samtempe ludas plurajn surdojn, aŭ se la pezo estas tro alta.
Buton
Buton (ankaŭ Butung aŭ Boeton), estas insulo de Indonezio situanta ĉe sudorienta duoninsulo de Sulaveso.
Ekologio
La insulo estas ege kovrata per pluvarbaroj kaj estas konata pro sia naturo. Ĝi estas unu el nur du habitatoj de la anoo, tipo de bubalo.
Demografio
Oni parolas du lingvojn krom la nacia oficiala indonezia. Aldone multajn dialektojn. Totala populacio estas ĉirkaŭ 500,000 da loĝantoj. Grava urbo estas Baubau.
Ekonomio
Ĉefaj produktoj de la insulo estas asfalto kaj minado.
Mihály Sztranyiczki
Mihály SZTRANYICZKI [stranjicki] estas rumanuja hungara redaktoro. Li naskiĝis la 9-an de januaro 1937 en Gherla. Li estas la pli juna frato de filozofo Gábor Sztranyiczki.
Kariero
Mihály Sztranyiczki diplomitiĝis pri historio en UBB de Kluĵo (1960). Inter 1960–92 li estis redaktoro de Scienca Eldonejo en Bukareŝto. Inter 1992–96 li estis kunlaboranto ekstera de eldonejoj Gara­mond de Bukareŝto, de Nis, Minerva kaj Yo-Yo Only de Kluĵo, redakcikomitatano de revuo Armenia.
NGC 6192
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Teatro Vicente Espinel
La Teatro Vicente Espinel estas teatro situanta en la urbo Arundo, en la provinco Malago, Hispanio.
Trapistoj
Kutimoj
La kutima vestaĵo de la trapistoj similas al tiu de la cistercianoj: sur blanka vesto estas nigra ŝultroparto, kaj dum festaj okazoj aldoniĝas blanka mantelo. Trapistoj portas ledan zonon anstataŭ la nigra ŝtofa zono de la cistercianoj. La trapistoj ene de la katolika eklezio havas la renomon esti aparte retiritaj de la publika socia vivo, esti aparte monaĥe asketaj kaj pro sukcesa agrikultura produktado.
Teatro Vicente Espinel
Ĝi situantas ĉe la Promenejo de la Tranĉo, en la loko iam okupita de subĉiela festivalejo. La konstruaĵo konstruiĝis laŭ secesia stilo nuntempa kun brikaj muroj, grandaj vitraj fenestroj kaj ekstera kolonaro. La scenejo estas ekipita per teknikaj rimedoj por ludigi teatraĵojn kiuj postulas multajn scenlokojn kaj specialajn efikojn. Ĝi estis inaŭgurita en februaro de 1994 kunlabore kun la Kultura Subministrejo de la Junto de Andaluzio kaj la Municipo de Arundo. En 2011 estis rehabilitita por solvi problemojn de humideco kaj klimatizado.
Ĝi estas de municipa posedo, kaj ĝuas enhavon por 520 sidlokoj kaj en ĝi organiziĝas aktivaĵoj kaj spektakloj dum la tuta jaro, inklude la Karnavalon de Arundo. Dum la 73a Hispana kaj 18a Andaluzia Kongresoj de Esperanto okazis tie la spektaklo Vivu la teatro fare de esperantistoj.
Linipaŝo
En tipografio la linipaŝo estas la vertikala distanco inter la linibazoj de najbaraj linioj sampaĝaj.
Jen estas tekstopeco prezentanta minimuman linipaŝon:
Trapistoj
Kutimoj
En la publiko iuj trapistaj monaĥejoj konatiĝis pro tipaj monaĥejaj produktaĵoj, kiel marmelado, olibano, ritaj katolikaj festovestaĵoj, likvoroj, "trapista fromaĝo" kaj "trapista biero". Tiuj produktoj ligiĝas al la unuopa monaĥejo, kiu specialiĝis en la produktado kaj financas la monaĥan vivon per ĝi.
Linipaŝo
<p style="line-height:100%; width:30em;"> Ĉar pri la esenco de la esperantismo multaj havas tre malveran ideon, tial ni subskribintoj, reprezentantoj de la Esperantismo en diversaj landoj de la mondo, kunvenintaj al la internacia Kongreso Esperantista en Boulogne-sur-Mer, trovis necesa laŭ la propono de la aŭtoro de la lingvo Esperanto doni la sekvantan klarigon …
Trapistoj
Historio
La ordeno estiĝis en 1665 fare de Jean de Rancé, abato de la monaĥejo en Soligny-la-Trappe, kies anoj intencis pli strikte observi regulojn de la cistercia tradicio. Kuna laborado faritis dum silento; malicaj laŭdiroj ekz. pri dormado en sarkofagoj aŭ salutado per Memento mori malkorektas. Jes ja entombigoj faratas sen ĉerkoj kaj flegatas vegetarisma vivo. Papo Leono la 13-a aprobitis en 1894 iliajn novajn statutojn kaj permesis al la ordenĉefo porti la titolon abato de Cistercio pro ke la trapistoj ekadministris la konventon de Cistercio en 1898. En la jaro 1907-a ekzistis ĉ. 3700 anoj ene de 56 monaĥejoj. Ankaŭ misiado ne neglektitis, ekz. en Afriko, Aŭstralio, Japanio kaj Ĉinio.
Linipaŝo
Ĉe tia linipaŝo iuj pendaĵoj povas tuŝi supersignojn aŭ malpendaĵojn de la sekva linio (kaj tio aspektas malbele).
Trapistoj
Historio
En 1907 estis ĉ. 900 fratinoj ene de 13 konventoj. Tria ordeno de ili estas la misiaj fratinoj de la Altvalora sango je Mariannhill, Kvazulu-Natalo.
Ferenc Havasi
Ferenc Havasi [havaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Havasi Ferenc estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
Linipaŝo
Iom pli granda linipaŝo estas pli facile legebla:
<p style="line-height:150%; width:30em;"> Ĉar pri la esenco de la esperantismo multaj havas tre malveran ideon, tial ni subskribintoj, reprezentantoj de la Esperantismo en diversaj landoj de la mondo, kunvenintaj al la internacia Kongreso Esperantista en Boulogne-sur-Mer, trovis necesa laŭ la propono de la aŭtoro de la lingvo Esperanto doni la sekvantan klarigon …
Ferenc Havasi
Ferenc Havasi naskiĝis la  1929 en Piszke. Li mortis la 1993 en Tata (Hungario).
Biografio
Ferenc Havasi frekventis bazlernejon, poste li eklaboris en uzino pri cemento, dume li frekventis ankaŭ metilernejon. Li iĝis masonisto. Li aliĝis al la sindikato en 1947, en la sekva jaro al la komunistoj. En 1949 li estis uzina partiestro, poste li frekventis partian altlernejon. Post lernado li ricevis partiajn postenojn. En la 1950-aj jaroj li plulernis en faklernejo, krome en partia altlernejo en Moskvo, poste li havis signifajn partiajn postenojn. Li estis vicĉefministro inter 1975 kaj 1978, poste denove li havis partiajn postenojn. Inter 1980 kaj 1988 li estis parlamenta deputito, poste li pensiuliĝis.
Linipaŝo
La duobla linipaŝo estas malpli facile legebla, kaj pli malŝpara pri la papera aŭ ekrana spaco; tamen ĝi povas esti oportuna por surpaperaj notoj aŭ korektoj:
<p style="line-height:200%; width:30em;"> Ĉar pri la esenco de la esperantismo multaj havas tre malveran ideon, tial ni subskribintoj, reprezentantoj de la Esperantismo en diversaj landoj de la mondo, kunvenintaj al la internacia Kongreso Esperantista en Boulogne-sur-Mer, trovis necesa laŭ la propono de la aŭtoro de la lingvo Esperanto doni la sekvantan klarigon …
Kazuki Sato (1993)
Kazuki Sato (佐藤 和樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus, Mito HollyHock kaj Kataller Toyama.
Nacia Parko Lore Lindu
La Nacia Parko Lore Lindu estas arbara protektata areo de insulo de Indonezio nome Sulaveso, en la provinco de Centra Sulaveso. La areo de la nacia parko estas 2,180 km² kio kovras kaj malaltajn terojn kaj montararbarojn. Ĝi havigas habitaton al nombraj raraj specioj, inklude 77 birdospeciojn endemiajn de Sulaveso. La nacia parko estis deklarata parto de la Biosferaj rezervejoj fare de UNESCO. Krom ties riĉa naturo, la parko enhavas ankaŭ megalitojn el antaŭ 1300 aK.
Vecchiano
Vecchiano estas komunumo de Italio.
János Kutassy
János KUTASSY [jAnoŝ kutaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kutassy János estis hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, preposto, kanoniko. Liaj familiaj nomformoj estis Kutassi, Kutasy, Kutassy kaj Kuthassy.
Kesselberg (Palatinato)
La Kesselberg, proksime de Edenkoben en Rejnlando-Palatinata distrikto Südliche Weinstraße estas kun alteco de post la monto Kalmit (alteco ) la dua plej alta monto de la Palatinata Arbaro kaj tria plej alta monto de Palatinato (la plej alta estas Donnersberg (alteco ).
János Kutassy
János Kutassy naskiĝis en 1545 ?. Li mortis la 1601 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Kesselberg (Palatinato)
Geografia situo
La monto Kesselberg troviĝas kiel la monto Kalmit en la montara ĉeno de la Haardt inter la valo de Edenkoben en la nordo kaj Modenbach -valo en la sudo. La antaŭe situanta monto Blättersberg (alteco 618 m) baras la rigardon de la rejna ebeno. Pro la kompleta arbarkovrado de la monto ne eblas rigardi al la najparaj rgionoj de la Palatinata Arbaro.
Rokgrupok Kuglorokoj
Sur la pinta ebenaĵo troviĝas sabloŝtono-rokoj, kiuj havas rondajn profundaĵojn, nomataj Gletschermulden (= glaĉeraj muldiloj). Ili estas protektitaj kiel naturmonumento Felsengruppe Kugelfelsen. La muldiloj ekestis kiel veterdisfalo el kugloformaj sabloŝtonaj partoj de la Karlstal-tavoloj.
János Kutassy
Biografio
János Kutassy lernis en Vieno, poste en 1572 li komemcis instrui en Nagyszombat. Post 5 jaroj li iĝis kanoniko en Esztergom, en 1581 preposto. Ekde 1587 li ricevis diversajn taskojn en Esztergom, poste li estis elektita episkopo de Pécs, en 1592 de Győr, samtempe kanceliero (lia oficejo estis en Sopron). En 1596 li ricevis la ĉefepiskopan seĝon en Kalocsa, en la sekva jaro seĝon de Esztergom.
Taisuke Mizuno
Taisuke Mizuno (水野 泰輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus, FC Gifu kaj Fujieda MYFC.
NGC 6193
NGC 6193 (aliaj indikoj — OCL 975, ESO 226-SC20) estas malfermita stelamaso en konstelacio Altaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
90317 Williamcutlip
90317 Williamcutlip estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de William Cutlip, Direktoro de la Segmento Lanĉo por la Misio de Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li servas kiel Ĉefa Direktoro de Negoca Disvolvo por la Goddard Space Flight Center. Li ankaǔ servis kiel Direktoro de Lanĉo por la programoj Atlas-Titan II kaj SELV.
Zuerato
Priskribo
La urbo estas centro por la fererca minado, inkluzive la minejojn de Fderîck, Tazadit kaj Rouessa. La ferercejoj estis unuafoje malkovritaj proksime al Kediet Iĝil en 1952 kaj en 1958 oni donis la minadajn koncesiojn al Miferma, "Société des mines de fer de Mauritanie", kiu estas dominata fare de eŭropaj minadaj kompanioj. En 1974 Miferma estis ŝtatigita fare de la maŭritania registaro. La industrio disvolviĝis en la areo tra la jardekoj. Oni malkovris en 1981 novan ferercan ejon ĉe guelb el Rhein, 35 km norde de Zouérat kaj en 1990 oni malkvoris pluan ĉe Guelb M'Haoudat, kiu situas ĉirkaŭ 65 km de Zouérat.
Pliaj kompanioj, kiuj minas ferercojn en la regiono estas Xstrata kaj ArcelorMittal.
La minebla fererca amaso de SNIM (minejo de Tazadit) estas kalkulata je 200 milionoj da tunoj de hematito. La ŝarĝotrajnoj, kiuj transportas la ferercon longas, eĉ. 2,5-3 km. La loĝantoj laboras ankaŭ ĉe la loka administrado, militistaro. Tie laboras ankaŭ multaj el aliaj afrikaj landoj.
La urbo havas flughavenon al/de Nouadhibou, oni povas flugi per Boeing 737-500 kaj Boeing 737-700 de Mauritania Airlines International.
La akvo estas transportata el Boulenoir, kiu estas sur la fervoja linio de Nouadhibou.
Listo de asteroidoj (47001–48000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 47001 al 48000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Plejparte el la asteroidoj restas sennomaj kaj havas nenian menciindecon.
Vergemoli
Vergemoli estas komunumo de Italio.
Rusenorsko
Rusenorsko estas rus-norvega piĝino, uzita por komerco ĉe la limo de Norvegio kaj Rusio ĝis la 1920-aj jaroj, kiam la limo estis fermita.
Kiam la piĝino aperis, ne klaras, sed ĝi estas menciata almenaŭ de la komenco de la 19-a jarcento.
Forestas bona detala priskribo de tiu piĝino, ĝi estas konata nur laŭ kelkaj neprofesiece dokumentitaj dialogoj.
De multaj aliaj piĝinoj rusenorsko diferencas per egala influo de ambaŭ baz-lingvoj: la rusa kaj la norvega lingvo. Inter ĉ. 400 konataj vortoj de rusenorsko proksimume duono venis el la norvega, triono el la rusa kaj la cetero estas anglaj, finnaj, sameaj, germanaj ka. vortoj.
Multaj vortoj de la piĝino estas egale similaj al iuj rusaj aŭ norvegaj. Temas ne nur pri internaciaj vortoj (kajuta, vin ka.), sed ankaŭ pri plurfunkcia prepozicio po (rusa по kaj la norvega paa). En rusenorska frazo "Nu davaj drinkom" vorteto nu povas esti komprenata norvege ("nun") aŭ ruse ("nu", "do"). Norvega mange ("multe") kaj rusa mnogo li ("ĉu multe") donis rusenorskan vorton mangoli.
Rusenorsko estas stranga ekzemplo de "malŝparema" piĝino: multaj ĝiaj vortoj havas du sinonimajn formojn — rusbazitan kaj norvegbazitan. Eta/den ("tiu ĉi"), njet/ikke ("ne") ks. Interesas la tendenco: rusoj preferis uzi norvegajn sinonimojn, norvegoj — la rusajn. Eble pro tio unu el la nomoj de rusenorsko estas moja po tvoja (kio signifus en rusenorsko "mi [parolas] laŭ vi", "mi [parolas] en via maniero").
Sintakso de ĉeverba negacio en rusenorsko ne estas simila al rusa aŭ norvega, sed tipa por la finna lingvo, kio igas supozi pri ekzisto de antaŭulaj piĝinoj, finnbazitaj, kiujn sciis la lokaj norvegoj kaj rusoj. Jen ekzemplo de negacia frazo: Po den dag ikke Russefolk arbej ("En tiu tago rusoj ne laboras") — inter la negacio (ikke) kaj la verbo (arbej) staras alia vorto, kio ne povus esti en la rusa aŭ en la norvega.
Predikato ĉiam staras fine de frazo, kio estas nenormala en ambaŭ la rusa kaj la norvega, sed kutima por piĝinoj. Unu el la klarigaj hipotezoj pri tio estas, ke tia vortordo estas "la plej natura", "la plej facila" por parolantoj.
Kálmán Vánky
Kálmán Vánky [vAnki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vánky Kálmán estas rumania-hungara-sveda biologo, botanikisto, mikologo, kuracisto, membro (honora (2001)) de Hungara Scienca Akademio. Vánky estas lia botanika nomo.
Kálmán Vánky naskiĝis la  en Odorheiu Secuiesc.
Biografio
Kálmán Vánky apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis kalvinanan lernejon, poste li akiris diplomon (B.Sc kaj M.Sc) en Bukareŝta universitato en 1953. Post la diplomo ĝis 1957 li esploris en agrikultura instituto en Bukareŝto. En 1961 li akiris ankaŭ Md-diplomon pri medicino en Târgu Mureș, poste li estis kuracisto en sia naskiĝurbo. Li okupiĝis ankaŭ pri ustilagoj. En 1969 li forlasis Rumanion pro la kruda socialismo kaj ekloĝis en Svedio, kie li akiris la svedan Md kaj laboris kiel familikuracisto en vilaĝo. Li akiris Ph.D en Universitato de Upsalo en 1985. En la sekva jaro li ricevis stipendion en Okcidenta Germanio kaj li esploris en Universitato de Tübingen en ties instituto ĝis sia emeritiĝo en 1995. Vánky vojaĝis en proksimume 55 landoj ĉie en la mondo, kie li kolektis ustilagojn. Li havas edzinon en Germanio, kiu helpas lin en fotado de ustilagoj. Dum 60 jaroj Vánky kolektis la plej grandan ustilagokolekton de la mondo. Li ricevis premiojn en 2012 kaj post 2 jaroj.
Nikolaus Ludwig von Zinzendorf
Nikolao Ludoviko grafo regna de Zinzendorf kaj Pottendorf (naskiĝinta la 26-an de majo 1700 en Dresdeno, mortinta la 9-an de majo 1760 en Herrnhut) estis teologo luterana kun pietisma karaktero kaj fondanto de la frataro herrnhuta. Krome li verkis nenombreblajn ekleziajn kantojn.
Agado por la fratio kaj la eklezio
Ĉe sia bieno en Berthelsdorf li akceptis la de Moravio forpelitajn Bohemajn fratojn, por fondi kun ili la kolonion Herrnhut, kie evoluiĝis kiel memstara frataro kun propraj tradicioj. De ili la intertempe pastoriĝinta grafo iĝis eĉ episkopo en la jaro 1737-a. Unu jaron antaŭe li estis forpelata de la lando Kursachsen en ekzilon daŭrontan ĝis 1747. En 1749 li akiris plenan liberigon kultan por siaj fratoj, la "Herrnhuter Brüdergemeine" ene de la aŭgsburga konfesio. Kiel ĉiujara memortago je Zinzendorf estis fiksata la 9-a de majo.
Vojaĝoj
Li varbadis kredantojn dum multaj vojaĝoj tra tuta Eŭropo kaj Norda Ameriko. Helpanto estis i.a. Christian David.
Santa Monica
Santa Monica aŭ  Santa Mónica [MOnika] en la hispana estas urbo en Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas marborda urbo kun multaj plaĝoj borde de la Pacifika Oceano. En la 1920-aj jaroj la urbo estis la kovejo de la sporto plaĝa volejbalo.
Famuloj
En Santa Monica mortis:
Z 8100
La Z 8100, aŭ MI 79, estas la unua vagonaro de interkonekto inter retoj de SNCF kaj RATP en Francilio, elpensita por la linio B de RER.
Eŭropaj balotoj 2019
La 9-aj balotoj por la Eŭropa Parlamento okazis de la 23-a ĝis la en ĉiuj 28 membroŝtatoj de la Eŭropa Unio. Tiu ĉi estis la naŭa rekta voĉdonado ekde 1979 por la Eŭropa Parlamento por elekti en kiuj estis elektitaj 751 Membroj de EP kiuj oficas en la oficperiodo 2019–2024; la britaj membroj tamen foriros kiam Britio eliros el Eŭropa Unio, kaj aliaj ŝanĝoj okazos (vidu sube).
Z 8100
Ĝi estas sekvata de derivita versio, la MI 84, antaŭvidita por respondi al bezonoj de la linio A de RER.
Eŭropaj balotoj 2019
Nombro de seĝoj
La tuta nombro de seĝoj estas 751, laŭ la Traktato de Lisbono kaj la decido de la Eŭropa Konsilio (2013) post la eniro de Kroatio. Ĝi malplialtiĝos al 705 post Briteliro.
Z 8100
La tuto de la vagonaroj estas kupleblaj inter si en multoblaj unuoj povantaj indiferente asocii ambaŭ seriojn.
Eŭropaj balotoj 2019
Voĉdonantoj
Ĉirkaŭ 403 milionoj da eŭropaj civitanoj rajtis voĉdoni.
Fakte voĉdonis 51% el ili, procente pli ol en 2014, kiam nur 43% voĉdonis.
Rezulto
Post la voĉdonado, okazis kontroloj kaj sumoj de voĉoj, solvo de malkonsentoj / kontestoj, kaj oni malrapide pasis per tri niveloj: rezultoj "provizoraj", "finaj" kaj "oficialaj".
La ĉefaj grupoj estas:
La ceteraj grupoj havas po malpli ol 50 Parlamentanoj.
Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah
Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La konsistas el 8 komunumoj kovrante areon de 30,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 2286 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Jurovski Dol.
Loko, priskribo
Municipo situas proksimume 13 km nordoriente de Maribor en la mezo de la montoj Slovenske Gorice. La alteco de la areo estas 245 - 363 m.
La apudaj municipoj estas:
Občina Šentilj norde, Občina Sveta Ana en la nordoriento, Občina Lenart la sudorienta, Občina Pesnica en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj:
Jurovski Dol, Malna, Spodnji Gasteraj, Srednji Gasteraj, Varda, Zgornje Partinje, Zgornji Gasteraj, Žitence.
Referencoj
Statistikoj:  http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:210_x561218.656_y163539.465_s13_b4
István Oláh (oficiro)
István Oláh [iŝtvAn olA], laŭ hungarlingve kutima nomordo Oláh István estis hungara politikisto, ministro, altranga oficiro.
István Oláh naskiĝis la  1926 en Nádudvar. Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
István Oláh interrompis lernadon pri instruisto en la frua 1945 kaj aliĝis al la nova hungara armeo, krome al la komunistoj. Li batalis kontraŭ nazioj, poste li frekventis soldatan kurson en Balatonalmádi. Li forlasis la armeon en la malfrua 1945 kaj li daŭris la lernadon en kolegio de Debrecen. En 1947 li akiris pedagogian diplomon, poste li revenis en la armeon, kie li plulernis en oficira lernejo, poste en akademio, fine eĉ akademio en Sovetunio. En 1959 li havis jam la rangon kolonelo. Inter 1966 kaj 1973 li estis subministro pri defendo, en 1984 ministro pri defendo (ĝismorte). En 1985 li atingis la plej superan rangon, krome li havis ankaŭ signifan partian postenon same ĝismorte.
Kata Bartsch
Kata Bartsch [barĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartsch Kata estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
11612 Obu
11612 Obu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Obu, (japane 大府市 Obu-shi) kie la malkovrinto vivis dum ses jaroj kaj duono. Tiu urbo, konata pro siaj fabrikoj de aŭtomobiloj, kuŝas en la mezo de la gubernio Ajĉi kaj estas fama pro la "Festivalo Doburoku" kiu okazas en la sanktejo "Nagakusa Tenjin-sha".
Metano-sulfonata acido
Metano-sulfonata acido, hidrogena metano-sulfonato aŭ CH3SO2OH estas organika kombinaĵo, senkolora likvaĵo, kaj la plej simpla formulo el la alkilosulfonata acidoj, Saloj kaj esteroj de la metanosulfonata acido estas konataj kiel mezilatoj aŭ metanosulfonatoj. Ĝi estas higroskopa en ĝia koncentrita formo.
Metanosulfonata acido povas konsideriĝi pera kombinaĵo inter sulfata acido (H2SO4) kaj metilsulfonilmetano [(H3C)2SO2], efike anstataŭanta iun OH− grupo per -CH3 grupo en ĉiu etapo. Ĉi-strukturo ne plu povas etendiĝi en ajnan direkton sen rompo de la grupo SO2. Metanosulfonata acido povas dissolvi vastan gamon da metalsaloj, multaj el ili signifoplene en pli altaj koncentriĝoj ol klorida acido aŭ sulfata acido.
Uzoj
Metanosulfonata acido uzatas kiel acida katalizilo en organikaj reakcioj ĉar ĝi estas nevolatila forta acido solvebla en solvebla en organikaj solvantoj. Metanosulfonata acido estas konvena por industriaj uzoj ĉar ĝi estas likva en meditemperaturo, dum la intime rilatita p-tolueno sulfonata acido estas solido. Tamen, en laboratoria medio, la PTSA estas pli konvena.
Metanosulfonata acido povas uzati en la generado de borano (BH3) reakciante metanosulfonatan acidon kun natria borohidrido (BH4) meze de senprotona solvanto tia kia kvarhidrofurano aŭ dumetila sulfido, la komplekso de BH3 kaj la solvanto estiĝas.
Metanosulfonata acido konsideratas aparte adekvata kiel apogo-elektrolito por elektrokemiaj aplikoj tiel, kiel amike vivmedia alternativo al aliaj acidaj elektrolitoj uzataj en surtavoligaj procezoj. Metanosulfonata acido same estas preferata elektrolito en zinko-ceria kaj plumbo-acida (metanosulfonata) reŝarĝebla akumulatoro.
NGC 6194
NGC 6194 (aliaj indikoj — MCG 6-36-54, ZWG 196.82, KUG 1634+363, PGC 58598) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Noréaz
Noréaz estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Takaharu Nishino
Takaharu Nishino (西野 貴治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, JEF United Chiba kaj Kamatamare Sanuki.
Preĝejo apostoloj sanktaj Petro kaj Paŭlo (Szentpéterfa)
La paroĥa preĝejo apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Szentpéterfa. La vilaĝo ricevis sian nomon de patrono de la preĝejo.
Historio
Tiu ĉi gotika kirko estis konstruita supozeble en la 13-a jarcento. La nun videbla sanktejo kaj sakristio konstruiĝis supozeble ĉirkaŭ 1380. Post jarcento la konstruaĵo estis pligrandigita. En 1735 ĉefe la navo bruldetruiĝis, poste oni rekonstruis ĝin laŭ baroko, eĉ oni konstruis turon. En 1877 la altaroj kaj la mebloj estis renovigitaj. La orgeno estas aŭdebla ekde 1923, la pli nova ekde 1994. Ekde 1980 paŝo post paŝo pluraj renovigaj laboroj okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en tombejo. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Sub la sanktejo kripto etendiĝas. La absido estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. Sakristio kontaktiĝas kun la absido.
Kermeso okazas en la 29-an de junio.
Linio teksta
Teksta linio estas vico da vortoj aŭ diversaj skribosignoj skribitaj, presitaj aŭ tajpitaj laŭ la legodirekto kutima por la koncerna skribsistemo. Por Esperanto tia kutima direkto estas la horizontala, de maldekstre dekstren.
Analogie oni parolas pri linioj ekranaj, pri linioj en teksta dosiero ktp.
Jesuo de Nazaret
La Nova Testamento (NT) estas la plej grava fonto pri Jesuo, kaj por religio kaj por esploro pri la historieco de Jesuo. Laŭ la NT, Jesuo alvokis sekvantojn, proklamis al la tiutempaj judoj la baldaŭ venontan regnon de Dio kaj tial alvokis sian popolon al pento. Post lia morto liaj sekvantoj proklamis lin kiel Jesuo Kristo, la Savanto, la Mesio kaj filo de Dio, resurektinta de morto. El tio estiĝis nova mondreligio, la kristanismo. Ankaŭ ekster kristanismo li fariĝis signifa.
Esploro pri la historia Jesuo
Fidindaj historiaj informoj pri lia vivo mankas, sed multaj rakontoj pri lia vivo estas kolektitaj en kvar evangelioj: la unuaj kvar libroj de la Nova testamento de la kristana Biblio.
Jesuo historia, aŭ “Jesuo de la historio,” estas la jesua figuro rezultanta el la provoj por rekonstrui lian figuron de Jesuo per la modernaj historiaj-kritikaj metodoj, nome pere de la kritika elstudo de la antikvaj tekstoj kaj la komparo kun la historiaj kunteksto kaj kulturo de la ilia epoko.
La “historia Jesuo” estas specifa produkto de la moderneco, kaj religia kaj pure kultura, naskiĝinta kaj el la postulo pliprofundigi la historiajn sciendaĵojn kaj el la neceso adapti la eblajn legojn pri la figuro de la Nazaretano al la novaj kulturaj modeloj. La ekmarŝo de la historia esploro komenciĝis ĉe la fino de la 18-a jarcento, per publikigo de la studoj de Reimarus kaj artikoliĝis laŭ diversaj fazoj (vidu ĉe Metodo historia-kritika).
Moderna esploro
La moderna esploro pri la tieldirita “Jesuo de la historio” baziĝas sur la ampleksa aparato de la prakristanaj fontoj, kaj kanonaj kaj apokrifaj, kaj sur la kritika komparo de tiuj fontoj kun la ebla dokumentado hebrea kaj romia-helenisma de la samepoko por ebligi la diskriminon inter la eventoj rekondukeblaj al la historiaj personoj el tiuj rilatigeblaj al la “Jesuo de la kredo”. La precipa moderna defio konsistas, fakte, en la komparo de la fontoj temantaj pri Jesuo ilin referencante al la arkeologia, kultura kaj politika kuntekstoj de la 1-a jarcento.
La moderna esploro, kiu emas integrigi la historian-kritikan metodon per la sinturno al aliaj metodologioj uzitaj en aliaj sciencoj kiel tiuj sociaj, antropologiaj, psikologiaj, metas apartan emfazon en la evidentigo de la hebreeco de Jesuo. Alia karakterizo estas la plilarĝigo, internacia kaj plurkonfesia, de la esploro, en kiu jam elstaras la bibliaj fakoj de la centoj da katolikaj priteologiaj universitatoj, krom tiuj protestantaj kaj aliekleziaj.
Historia kunteksto
Tiuepoke la hebrea teritorio etendiĝis proksimume al la Pereo, Judujo unuflanke kaj Galileo aliflanke. Samario, (ĉiama disidenta el la kultura komunumo de Jerusalemo), en la mezo, estis ekskludiĝinta el unu el la diversaj regnaj teritorioj.
La morto de Herodo la Granda en la jaro 4-a a.K. ege malfortigis la romian kontrolon sur la zono pro la komplika heredo de la trono inter la tri filoj: Herodo Arĥelao (etnarko kaj reĝo de Judujo, Samario kaj Edomo), detronigita en la 6|jaro 6-a p.K. pro montrata nekapablo, Herodo Antipa (tetrarko kaj reĝo de Pereo kaj Galileo ĝis 19, Filipo (tetrarko kaj reĝo, ĝis la morto en 34, de la teritorioj nordorientaj: Golanitido, Trakonitido, Bataneo).
Judaso la Galilea (vokmaniero uzita de la romianoj ĉar en Galilea troviĝis la plej fortaj bazoj de la insurekcio, al kiu aldonendas nacia kaj religia implikadoj ĉar la heroda dinastio estis araba kaj ne hebrea), filo de Ezekio, Asmoneo pretendanta al la trono de Jerusalemo, profite de la situacio kaj kune kun armeo formita de eseno-zelotoj, atakis la romianojn de Jerusalemo kaj provokis tujan reagon kiu konkludiĝis nur post tri intervenoj de Varus, prokonsulo en Sirio. La romia subpremo estis feroca; la krucumado de ĉirkaŭ 2000 ribeluloj estos kaŭzo de malamo de hebreoj kontraŭ la romia armeo.
Paciginte, nur portempe, la ribelon, en la 7|jaro 7-a p. K., la romianoj decidis administre kaj fiske reorganizi Judujon (kiu pasas en Tributodeva Regno al la rango de Imperia Provinco startigante tiucele popolnombradon por la aplikado de tiu kiu estis la plej malamata imposto, nome la “Testatico” aplikenda ne sur la profito sed sur la “kapo”.
Reinspektanto de la popolnombro estis mem la prokonsulo de Sirio, Publio Sulpicio Quirinio, senpera superulo de la romia prefekto kaj de la herodaj tetrarkoj. Tiu popolnombro estis la sparko kiu flamigis la faman ribelon kaj kaŭzis la morton de Judaso Galilea.
La persona nomo “Jesuo”
La plej granda parto de la okcidentaj fontoj, devenantaj el la latina lingvo, estas en akordo en la utiligo de la nomo Iesus, nomo ofta en la hebrea mondo de la 1-a jarcento
En la Nova Testamento, Jesuo estas nomita plurfoje Ναζωραῖος, « ‘’Nazoraiano’’ ». Troviĝas ankaŭ Ναζαρηνός « Nazaretano », t.e. “la homo de la vilaĝo Nazareto" . De tio orginas la esprimon Jesuo de Nazareto.
Patro
Ambaŭ rakontoj pri la infanaĝo, en la Evangelio laŭ Mateo kaj en la Evangelio laŭ Luko, akordas en la aserto laŭ kiu lia patrino estis Maria kaj ŝia edzo estis faristo Jozefo, kion ripetas ankaŭ aliaj referencoj en la evangelia tradicio.
La precipaj kristanaj fontoj koncernantajn Jozefon devenas el la evangelioj laŭ Mateo kaj laŭ Luko. Jozefo estis promesita al Maria ĉirkaŭ la tempo kiam ŝi koncipis; tial supozeblas ke ili estis laŭleĝe jam edzo kaj edzino, kvankam ankoraŭ ne ĝuantaj je la rajto kunhejmiĝi.
En la Evangelioj laŭ Mateo kaj Luko oni parolas pri Jozefo kiel la patro al kiu Jesuo estis “konfidita”; Jozefo ne figuras en la kvar kanonaj Evangelioj krom en la infanaĝaj rakontoj: plue, li ne estas menciita en la Agoj de la Apostoloj, malsame ol aliaj parencoj de Jesuo. Kutime oni opinias ke ĉio tio signifas ke Jozefo supozeble mortis antaŭe de la komenciĝo de la predikado de Jesuo. Rimarkindas, fakte, ke la Evangelioj enfokusiĝas antaŭ ĉio sur la vivo de Jesuo, kun aparta emfazo sur la tri jaroj antaŭantaj la krucumadon. Cetere, oni opinias probable ke la rakontoj de la infanaĝo havas valoron pli teologian ol historian.
Mateo provas konvinki Hebreojn ke Jesuo estas vere posteulo de Davido. La esprimo “filo de Davido” estas uzata sep fojojn en Mateo (1,1; 9,27; 12,23; 15,22; 20,30; 21,9; 22,42). Nur en Mateo oni parolas pri la “Trono de lia gloro” (19,28; 25,31). Kaj nur en Mateo oni parolas pri Jerusalemo kiel “sankta urbo” (4,5): tial nur en li konsumiĝas tempo kaj spaco por provi kovinki la hebrean popolon ke Jesuo estis fakte la “reĝo de Judoj” (27,29; 27,37). Gravas, do, ke Jesuo estu konsiderata en la bibliaj genealogioj kiel posteulo de la reĝo Davido, kaj tio eblas nur se Jozefo estus lia karna patro. Ĉiel ajn, evidentas nekoincido inter la genealogioj de Mateo kaj Luko.
Iuj evangelioj nekanonaj, diritaj adoptaj, asertas ke Jozefo estis patro de Jesuo kaj ke Jesuo estis simpla mortema homo ĝis la momento en kiu la spirito de Dio eniris lin dum li estis baptita far Johano la Baptisto. Ĉiukaze, la vidpunkto de la adoptistoj estis rifuzita ĉiam kaj definitive dum la Unua koncilio de Niceo.
Patrino
La plejgranda parto de la informoj pri Maria, la patrino de Jesuo, devenas el la mencio kiun pri ŝi faras la kvar kanonaj Evangelioj kaj la Agoj de la Apostoloj; la Evangelio laŭ Johano ne raportas ŝian nomon, sed referencas al ŝi kiel “la patrino de Jesuo” aŭ “lia patrino”.
Escepte de fojfojaj citaĵoj liveritaj de la kanonaj Evangelioj kaj de malmultaj hazardaj aliaj kristanaj prafontoj (la apokrifa Protoevangelio de Jakobo de la unua duono de la 2-a jarcento), ne ekzistas aliaj antikvaj fontoj pri la vivo de Maria.
Maria (Mirjam), patrino de Jesuo, estas la unika virino al kiu estas titolita surao de la Korano.
Fratoj de Jesuo
La esprimo "fratoj de Jesuo" ĉeestas en iuj eroj de la Nova Testamento (Mt 12,46-50; 13,55-56; 28,10. Mk 3,31-34. Lk 8,19-21. Jo 2,12; 7,3-10; 20,17. Agoj 1,14. 1Ko 9,5. Gal 1,19). La problemo ĉu Jesuo havis fratojn kaj fratinojn, filojn de Maria kaj de Jozefo, ĉu li havis gefratojn filojn nur de Jozefo, aŭ ĉu male la esprimo referencas ĝeneralsence al parencoj de Jesuo, estas debatata kaj motivo de pridiskuto inter bibliistoj kaj teologoj.
La plej nota “frato” de Jesuo estas indikata en antikvaj grekaj dokumentoj en ᾿Ιάκωβος, Jakobo aŭ Jakomo (Jozefo Flavio, Judaj Antikvecoj 20.9.1; kaj Gal 1,19), kiu ankaŭ estis nomo abunde komuna, ĉar ĝi resendas al la samnoma Patriarko. Laŭ Marko (6,3), la ceteraj fratoj de Jesuo nomiĝis Joses (=Jozefo), Judaso kaj Simono (Simeono), kiuj estas ankaŭ la nomoj de tri de la dek du triboj, aŭ filoj, de Izraelo. Hebrelingve ili sonas Jaakob, Jozef, Jehudah kaj Ŝimeon.
Maria Magdalena
Maria Magdalena havas apartan rimarkon en la Evangelioj: en la sinoptikaj rakontoj ŝi ĉeestas la krucumon, la entombigon kaj la trovon de la tombo malplena. En la Evangelio de Johano ŝi estas la unua kiu vidas Jesuon resurektintan. En la Apokrifaj evangelioj ŝi estas ofte konsiderata spirite supera kompare kun la ceteraj disĉiploj.
Vernio
Vernio estas komunumo kun 5.861 loĝantoj en provinco de Prato en regiono Toskanio en Italio.
Jesuo de Nazaret
Maria Magdalena
Iu tradicio kiu faras el ŝi ‘prostituitino’ estas malfrua kaj resendas al la 6-a jarcento. Tiu “atributo” devenas el iom trudita interpeto de fragmento de Luko (7,37-38) en kiu pekulino lavas la piedojn de Jesuo ilin surŝutante per parfumita oleo: de tiu virino, pervere, ne estas indikata la nomo. En sinsekva pasaĵo (8,2), la aŭtoro limiĝas diri ke unu el la virinoj kiuj sekvis Jesuon estis Maria el Magdalo: "kaj iuj virinoj, kiuj estis resanigitaj je malbonaj spiritoj kaj malsanoj: Maria, kiu estis nomata Magdalena, el kiu eliris sep demonoj”.
Multaj legendoj kaj la apokrifa gnostika Evangelio laŭ Filipo aludas, fine, amrilaton de Jesuo kun la Maria Magdalena: Kristo ŝin amus pli ol la aliajn disĉiplojn.
Aparte en la Evangelio laŭ Filipo oni povus legi: “la kompanulino de la Savanto estas Maria Magdalena, Kristo ŝin amis pli ol la aliajn disĉiplojn kaj kutimis ŝin kisi sur la buŝo”. La frazo tamen estas rekonstruaĵo pro tio ke en la manuskripto reale estas spacoj malplenaj ĉar perditaj aŭ nelegeblaj, sekve evidentigitaj per parentezoj, tiel: “La kompanulino de [...] Maria Magdalena [...] pli ol [...] disĉiploj [...] kisi ŝin [...] sur la buŝo [...]''. La vorto uzata por “kompanulino” en la kopta teksto de la Evangelio laŭ Filipo estas, krome, “pruntaĵo” de la origina greka ‘koinônós’: kiu ne signifas “edzinon” aŭ “amatinon”, sed “kompanulinon”, kiu uziĝis por indiki rilatojn de amikeco kaj frateco.
El tiu sama Evangelio, kiu laŭ fakuloj resendas al ne antaŭ ol la dua duono de la 2-a jarcento,, akireblas ke la kiso sur la buŝo, eĉ ĉi tie, estas rita komuna signo ankaŭ ĉe aliaj personuloj ĉar la “Logos venas el tiu loko, Li nutras el la buŝo kaj estos perfekta. La perfektulo, fakte, koncipas kaj generas pere de kiso. Okazas pro tio ke ni kisas unu la alian. Ni estas fekundaj el la graco kiu estas en unuopulo el ni”. .
Dato de la naskiĝo
La Nova Testamento (NT) ne donas iun naskiĝdaton de Jesuo. La unuaj kristanoj ne konis la tagon aŭ jaron. La hodiaŭa jarkalkulado "post naskiĝo de Kristo" baziĝas sur eraro.
Johannes von Müller
Johannes von MÜLLER (naskiĝinta la en Ŝafhaŭzo, mortinta la  en Kaselo) estis svisa historiisto kaj verkisto.
Jesuo de Nazaret
Dato de la naskiĝo
La NT enhavas kontraŭdirajn asertojn. Certe Mateo kaj Luko akordas en la atesto ke Jesuo naskiĝis sub la reĝo Herodo la Granda, do ŝajne naskiĝis inter -12 kaj -4 (Mt 2,1, Lk 1,5), aŭ, se fidi Flavion Jozefon (Judaj Antikvecoj, 17, 167, 213; BJ 2, 10), antaŭ la printempo de la jaro -4. Tio probablas, sed fontas duboj el la fakto ke Mateo kaj Luko ne liveras kronologiajn informojn sufiĉe precizajn kaj akordiĝantajn.
Johannes von Müller
Vivo
Ekde 1769 Müller studis en Göttingen teologion, sed sub la gvidado de August Ludwig von Schlözer ankaŭ kaj ĉefe historion. En aŭtuno 1771, post reveno hejmen, li pasigis la teologian ekzameniĝon kaj iĝis baldaŭ instruisto pri la greka lingvo ĉe "Collegium Humanitatis" en sia naskiĝurbo. Tiam eldonitis lia unua verko »Bellum Cimbricum« (Zürich 1772). En 1774 li iĝis privata instruisto ĉe la politikisto Jacob Tronchin en Ĝenevo, kie li restis ankaŭ post maldungiĝo. En 1778 kaj 1779 li faris publikajn prelegojn pri universala historio tie kiuj surpaperigite franclingve fariĝis la bazo de la verko nur postmorte publikigita »Vierundzwanzig Bücher allgemeiner Geschichten, besonders der europäischen Menschheit« (Tübingen 1810). Post apero en 1780 de la unua libro de »Geschichten der Schweizer« (Berno; por trompi la cenzuristojn oni impresis kiel eldonolokon Bostono) li vojaĝis en aŭtuno Berlinon. Li ja akceptitis fare de Frederiko la 2-a (Prusio), al kiu li estis sendinta siajn en Berolino eldonitajn eseojn »Essais historiques«, sed tamen ne dungitis fare de la prusia ŝtato. Anstataŭ Müller iĝis profesoro pri historio ĉe la kasela "Carolinum" kaj nomumitis kortega bibliotekisto. Kasele li skribis, inspirite de la reformoj de imperiestro Jozefo la 2-a, la verkon »Reisen der Päpste« (1782): tie li reklamis la hierarkion kiel defendoremparo de la popoloj kontraŭ princa tiraneco. En Romo tio aplaŭditis sed inter la protestantoj li ekmalŝatitis.
Jesuo de Nazaret
Dato de la naskiĝo
Luko 2,1 kreas rilaton inter la naskiĝo de Jesuo kaj la popolnombrado de Kvirinio. Flavio Jozefo citas la popolnombron de la 6 p. K. (Judaj Militoj II, 117 ss., VII, 253; Judaj Antikvecoj XVII, 355, XVIII, 1 ss.); kelkaj esploristoj proponas ke Luko plenumis kronologian mison, dum aliaj eksplikas la diferencon enkampigante serion da popolnombroj okazintaj tiuepoke.
Johannes von Müller
Vivo
En 1783 li revenis en Svislandon kaj iĝis en 1786 bibliotekisto de la princo-elektisto de Majenco. En 1786 aperis la unua parto de »Schweizergeschichte« en nova prilaborita versio (»Die Geschichte schweizerischer Eidgenossenschaft«, Leipzig 1786 sekv.). En Majenco Müller varbis homojn por la ideo de la Princa Ligo per la verketoj »Zweierlei Freiheit« (»Deutsches Museum«, 1786), »Darstellung des deutschen Fürstenbundes« (Leipzig 1787) kaj »Erwartungen Deutschlands vom Fürstenbund«. Sendite en 1787 Romon por antaŭenigi la elekton de Karl Theodor von Dalberg je koadjutoro, li iĝis en 1788 Sekreta legatarkonsilito, poste Sekreta konferenckonsilisto, finfine Vera sekreta ŝtata konsilisto. En 1791 la imperiestro nobeligis lin (Edler von Müller zu Sylvelden). Post la konkero de Majenco fare de la francoj en oktobro 1792 Müller translokiĝis al Vieno, kiel li dungitis en 1792 kiel Vera kortega konslisto ĉe la Ministerio pri eksteraj aferoj.
Jesuo de Nazaret
Dato de la naskiĝo
Iuj provis pli precize determini la naskiĝodaton interrilatigante la betleheman stelon (Mt 2,2) kun la tiutempaj astronomiaj fenomenoj: ĉiukaze, Mateo priskribas vojaĝantan stelon miraklan, kiu certe ne apartenas al iu astronomia kategorio; sed tiuj teorioj ne akiris sukceson.
Johannes von Müller
Vivo
Por servi aŭstriajn interesojn li skribis en 1795 la pamfletojn »Die Übereilungen und der Reichsfriede«, »Die Gefahren der Zeit«, »Mantua und die Ausbeute von Borgoforte« kaj »Das sicherste Mittel zum Frieden«, verajn majstroverkojn de politika retoriko. Estante protestanto kun limigitaj kariereblecoj kaj parte eĉ atakita kaj intrige malhonestigita li sentis sin iomete malbonvena. Pro tio li iris en 1804 al Berlino, kie li iĝis akademi-membro kaj historiografo de la Hohencolernoj; tiom li akiris la titolon de Sekreta militokonsilisto. Tuj estis ĉeftasko lia la biografiverko de Frederiko la Granda; krome ni el tiu epoko havas de li la eseojn »Über den Untergang der Freiheit der alten Völker« kaj »Über die Zeitrechnungen der Vorwelt«; krome li partoprenis la eldonon de la verkoj de Johann Gottfried Herder (kun Christian Gottlob Heyne, J.G. Müller, Gottfried von Herder kaj Maria Karoline Flachsland) kaj liveris por tio historiajn studojn pri »Cid« kaj altvaloraĵojn pri »Persepolis«. Li ja restis en 1806 en Berlino, eĉ post la okupo franca. Napoleono Bonaparte venigis lin al interparolo kaj fascinigis lin laŭ la propraj verkoj de Müller pro genieco kaj bonkoreco liaj. Laŭ la volo napoleona - li vokitis eĉ al Fontainebleau - Müller iĝis ŝtata sekretario en la nova Reĝlando Vestfalio.