cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selinunte
La vasta arkeologia ejo konsistas ĉefe el restaĵoj de malnovgreka urbo de Selinunte, kiu en antikvaj tempoj estis plej grava urbo en Sicilio. Tion pruvas interalie, la multnombraj temploj, kiuj apartenas al la plej gravaj grekaj temploj de Sicilio. Historie signifaj, kvankam malpli imponaj estas la ruinoj de la kartaga setleja fazo de la loko. En lastatempaj jardekoj, oni liberigis el sub la tero grandajn partojn de la malnova urbo.
Historio
La urbo Selinunte estis fondita en la 7-a jarcento a.K fare de dorikaj grekoj el la orient-sicilia Megara Hyblaea kaj ekzistis dum ĉ. 400 jaroj. La urbo estis la plej okcidenta greka kolonio sur la suda marbordo de la insulo. Ĝi estis fama pro ĝiaj fekundaj grundoj, en kiuj kreskis aparte bona tritiko kaj ĝi tiel baldaŭ akiris grandan riĉecon, kio manifestiĝis precipe en la multnombraj grandaj temploj.
La urbeto estis longtempa aliancano de Kartago, unuavice por sekurigi subtenon kontraŭ Segesta. Selinunte estis la nura greka grandurbo, kiu batalis en ĉ. 480 a.K. en la Batalo de Himera sur flanko de Kartago. Poste, la alianco ŝajnas estis tamen ĉesigita. La 5-a jarcento estis la periodo de plej granda prospero de la loko. La eterna konflikto inter la grekaj Selinunte kaj la indiĝena setlejo Segesta eskaladis, sed en la posta periodo kaj fine gvidis al interveno de la grandaj potencoj Ateno kaj Sparto, kiu lasta apogis Sirakuzo kaj Selinunt kontraŭ Ateno. Post la fiasko de Sicilia ekspedicio de Ateno en 413 a.K., kiu kaŭzis detruon de Segesta, la urbo Selinunte estis laŭdire de Diodoro Sículo detruita en 409 a.K. fare de Kartago, kaŭzante 16.000 mortintojn kaj 5.000 kaptitojn. La kartaganoj rekonstruis la lokon denove. Ĝi falis en la 4-a jarcento tute sub kontrolon de kartaganoj kaj estis nun preskaŭ ekskluzive loĝita fare kartaganoj, ĝis Selinunte en la Unua Punika Milito en 250 a.K. estis evakuita kaj poste detruita de la romianoj. Tiel finiĝas historio de Selinunte. Sed estis evidente certa setleja kontinueco je malalta nivelo, kaj en la malfrua antikvo estiĝis malgranda kristana vilaĝo sur loko de la iama akropolo.
Hodiaŭ suspektas vulkanologoj, arkeologoj kaj historiistoj, ke temploj de la urbo same kiel aliaj malnovaj urboj sur la sicilia sudokcidenta marbordo estis detruitaj pro submara tertremo en la Markolo de Sicilio kaj la tiel ekigita masiva cunamo. La datado estas cetere neklara.
Arkeologio kaj urboplanado
La urbo estis kreita de la grekoj regule. Tion atestas la normaj vojaj larĝoj de 9 m, 6.5 m kaj 3.5 m. Ĉiu loĝeja bloko estis ekzakte 100 piedojn larĝa. La ŝtonaj defluiloj estis kaŝitaj ortangule, kaj en unu el la domoj oni trovis la ĝis nun unuan spiralan ŝtuparon de la historio.
Ĉiuj konstruaĵoj kaj temploj Selinunte kolapsis jam antaŭ jarcentoj pro tertremoj. Unu el ili estis konstruita denove en 1956, la rekonstruo, tamen, estas tre polemika. Dum jaroj, Germana Arkeologia Instituto faras larĝajn elfosadojn sur loko de la antikva urbo.
La templojn de Selinunte karakterizas plilongigita grundoformo, fermita malantaŭe de ĉambro. La emfazo je la fronto per duobligita kolonaro, larĝigo de interdistancoj kaj aldonita libera ŝtuparo montras tendencon al spaco-larĝigo. Tio tamen ne falas sub la termino netegumentita templo.
Akropolo
La Akropolo havis kvar templojn, pluse bone konservitaj terasadon kaj fortikaĵojn el la 4a jarcento aK. Unu el la temploj estas la Templo C (6 foje 17 kolumnoj) el la la mez-6-a jarcento v. Chr., kiu estis parte restaŭrita, alia pli juna Templo B. Tie oni trovas ankaŭ la restaĵojn de multnombraj tipaj punikaj domoj, kies plimulto estis konstruita sur fundamentoj de grekaj konstruaĵoj. La kartaganoj ŝajne plu uzis la grekajn sanktejojn, tamen por siaj propraj kultoj. Do estas iuj klaraj indicoj de adorado de Tanit.
Orienta Monteto kaj la Sanktejo de Demetro
Sur la orienta monteto en oriento de la Akropolo, kiu estis la plej dense loĝata parto de la urbo en tiu tempo, troviĝas la restaĵoj de 12 temploj el la 6a kaj 5a jarcentoj a.K. Inkluditaj estas la probable al diino Hera dediĉitaj Templo E (el 460-450 a.K.), staranta sur du antaŭkonstruaĵoj kaj estis restaaŭrita kiel dorika Periptero (6-foje 15 kolumnoj), same kiel la en. ĉ. 520 a.K., ekkonstruita kaj nefinita templo G, kiu estas kun bazo de 50x110 metroj unu el la plej grandaj grekaj temploj. En restaĵoj de tiu templo, oni trovis 70-tunan gablon.
Okcidenta de la akropolo troviĝas la sanktejo de Demetro Maloforo el la 7a ĝis 5-a jarcento aK. kaj unu nekropolo apude.
Plimulto de la trovaĵoj de Selinunte estas ekspoziciitaj aktuale en Regiona Arkeologia Muzeo Antonino Salinas de Palermo. Inter tiuj estas:
Rocche di Cusa
En proksimo de Selinunte ekzistas la antikva ŝtonminejo Rocche di Cusa, el kiu venas la tuta materialo uzita por la konstruo de la templo. Ĉi tie oni povas vidi kiel kolumnaj trunkoj, kiuj estis destinitaj por la nefinita templo G, estis ĉizitaj el la rokoj.
Bálint Szemenyei
SZEMENYEI Bálint (mortis 66-jara la 7-an de decembro 1972 estis hungara esperantisto, UEA-komitatano, delegito kaj fakdelegito pri juro. Krom kiel sekretario de la 2a Teritoria Komitato de Hungara Esperanto-Asocio, li aktivis ankaŭ kiel membro de la konsilantaro por Somera Esperanto-Universitato, ĉiujare okazanta en Hungarujo.
Monstro de Frankenstein
La monstro de Frankenstein (aŭ pli simple "Frankenstein", la "kreitulo de Frankenstein") estas fikciulo aperinta por la unua fojo en la romano Frankenŝtejno aŭ la moderna Prometeo de Mary Shelley.
Gruzo
Nenature oni disigas ŝtonojn per maŝinoj al konvena grando, uzebla en konstruado (ekz sub fervojajn relojn, ĉe vojoj por akcepti, tralasi akvon).
Novjorka Departemento de Parkoj kaj Distrado
La Novjorka Departemento de Parkoj kaj Distrado (angle New York City Department of Parks and Recreation) estas la municipa departemento de Novjorko kiu okupiĝas pri la zorgado de la verdaj spacoj de la urbo. Ĝi celar ankaŭ protekti la ekologian diversecon kaj la kreadon de verdaj lokoj por la loĝantoj. La tuta surfaco de prizorgataj spacoj de la organismo estas 113 km², disaj en 1700 parkoj, ludejoj, en la kvin arondismentoj. La plej granda parko administrata de ĝi Pelham Bay Park, situanta en Bronkso (11 km²) sed Central Park, Prospect Park kaj eĉ Flushing Meadows–Corona Park same dependas de ĝi.
Asuana Baraĵo
La Asuana Baraĵo (السد العالي) estas baraĵo kaj hidroelektra centralo apud Asuano en Egiptio. Ĝi estis konstruita en 1970 trans la rivero Nilo. La celo de la projekto estis preventi la riveran inundon, fari elektron, kaj ebligi akvumadon por agrikulturo.
Endre Barabás
BARABÁS Endre (pro. [baraba:ŝ]) estis rumania hungara pedagogia verkisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis la 5-an de marto 1870 en Középajta kaj mortis la 25-an de majo 1945 en Budapeŝto.
Biografio
Endre Barabás de 1911 estis direktoro de Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc de Székelykeresztúr, Koloĵvaro kaj Déva, ano de KZST. De 1918 li laboris en Budapeŝto, sed li estis kunlaboranto de la revuo Magyar Kisebbség kaj ties fratgazetoj en rumana kaj germana lingvoj. En majo de 1919 la rumanaj aŭtoritatoj arestis lin en Nagyszeben, poste oni malliberigis lin en Fogaraŝo, en novembro oni elpelis lin el Rumanujo. Li vivis plue en Budapeŝto, kie li unue estis kunlaboranto de la prescenzura oficejo, poste de Bocskai Társaság, Népies Irodalmi Társaság. Li fondis hejmon por studentoj el Transilvanio.
Vyšehrad (montpinto en Žiar)
Vyšehrad estas montpinto en Slovakio, kovrita per arbaro, sed sur pinto parte senarba. Ĝi situas sur eĝo de la montaro Žiar, apud la limo de distriktoj Turčianske Teplice kaj Prievidza, en geomorfologia regiono Vyšehrad.
Ĉe orienta antaŭmontaro troviĝas regiono Jasenovo, ĉe okcidenta Vyšehradné. Danke al sia oportuna situo proksime de Vyšehradské sedlo, renkontiĝo de la valoj Hornonitrianska kotlina kaj Turčianska kotlina, al la loko havis intereson kelkaj kulturoj, inkluzive de keltoj kaj slavoj. En tiu malfacile atingebla areo, daŭre konserviĝis restaĵoj de praslavoj de periodo de Grandmoravia imperio kiam Vyšehrad estis grava centro de imperio.
Tamariko
Tamariko (Tamarix) estas genro de arbedoj kun longaj, maldikaj branĉoj, malgrandaj, skvamecaj folioj, malgrandaj, 4-5-nombraj, hipoginaj, rozkoloraj floroj en densaj panikloj aŭ malgrandaj grapoloj. Kelkaj specioj estas ĝardenaj ornamplantoj.
Pluaj specioj:
26394 Kandola
26394 Kandola estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Manjinder Singh Kandola, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Queens High School for the Sciences at York College de Jamaica (Nov-Jorkio, usono).
Duetilamino
Duetilamino estas estas sekundara organika amino kie du etilaj grupoj (-CH2-CH3) anstataŭas du hidrogenatomojn en la amina grupo (NH2). Ĝi estas senkolora brulema koroda likvaĵo kun fiŝodoro, miksebla kun akvo, etanolo, kloroformo, etero kaj karbona tetraklorido.
Ĝi estas deirmaterialo por la produktado de la duetilamido de la lizergata acido. Duetilamino estas malforte toksa sed ĝiaj vaporoj kaŭzas efemerajn vidado-perturbojn.
(63955) 2001 SP65
(63955) 2001 SP65 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
(82011) 2000 RW68
(82011) 2000 RW68 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Paroĥo Terrebonne
La paroĥo Terrebonne - angle Terrebonne Parish, france Paroisse de Terrebonne - estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
6233 Kimura
6233 Kimura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shigeru Inoda kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Karasujama (nun en gubernio Toĉigi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Hisashi Kimura (japane : 木村栄, Kimura Hisashi, 1870–1943), unua direktoro de la Latituda Internacia Observatorio de Mizusaŭa.
Dávid Molnos
MOLNOS Dávid [molnoŝ] estis hungara verkisto, instruisto naskita en 1778 en Nagyajta kaj mortinta la 16-an de aŭgusto 1836 en Koloĵvaro.
Biografio
Dávid Molnos studis en Koloĵvaro, Vieno kaj Jena. Ekde 1802 li estis instruisto de unitariisma kolegio de Kolozsvár, ekde 1812 ĝis 1932 ĝia direktoro. Li publikis en Erdélyi Múzeum (1815 kaj 1816), korespondis kun Ferenc Kazinczy, tradukis el verkoj de Tucidido.
Buko
Buko estas fermilo en la formo de metala ringo kun stifto, nomata la dorno, per kio oni povas fermi vesteron, zonon, ŝuon aŭ valizon. La dorno povas ĉarniri ĉirkaŭ akso kio estas muntata en la mezo de la ringo. La ringo povas havi multajn formojn, rektangula, ronda aŭ ovala plej ofte aperas.
Plonĝado
Plonĝado aŭ akvosaltado estas sporto, kiu enhavas akvo-saltojn el saltotabulo (alto 1m aŭ 3m) kaj saltojn el turo (5 m, 7,5 m, 10 m aŭ pli).
La fako integras la Olimpikon ekde ĝia tria moderna kunsido en Sankta Luiso de 1904. En la Olimpiko de Sidnejo de 2000, nova fako aperis: la sinkrona plonĝado kun du plonĝist(in)oj.
Kaj en la Monda ĉampionado pri akvosporto ekde 2013 aldone aperis mondaj konkursoj en la disciplino de "alta akvosaltado" (kun falado de 27 metroj ĉe viroj kaj de 20 metroj ĉe inoj).
Caricino (stacio)
Caricino (Царицыно) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Teslo (mezurunuo)
La teslo (mallonge: T) estas la mezurunuo de magneta flukso laŭ la Sistemo Internacia de Unuoj.
Ĝi estis tiel nomita omaĝe al la serba fizikisto Nikola Tesla; la nomo oficialiĝis okaze de la Ĝenerala Konferenco pri Pezoj kaj Mezuroj okazinta en Parizo en 1960.
Laŭdifine,
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
Eblas uzi dekoblajn kaj dekonajn unuojn de teslo, kies nomoj formeblas per la oficialaj prefiksoj de SI. Ili estas sufiĉe komunuzaj en fakaj studoj.
Svisa Tektonika Areno Sardona
La Svisa Tektonika Areno Sardona (germane: Glarner Hauptüberschiebung) estas unu el la plej famaj geotopoj de la Glarusaj Alpoj, kiu situas en la svisaj kantonoj Glaruso, Grizono kaj Sankt Galo.
En la Svisa Tektonika Areno Sardona maljunaj ŝtonkuŝoj (de la afika kontinenta plado) situas sur pli junaj (de la eŭropa kontinenta plado), kiu ebligis ekkonojn pri la estiĝo de montaroj per tektonika puŝfaldiĝo de montarkuŝoj. Bone rekoneblas la puŝfaldiĝo ĉe la Tschingelhornoj inter Elm kaj Flims, kiuj videblas tra la tiel nomita Truo de Martino.
En la American Museum of Natural History en Novjorko videblas naturfidela kopio.
Departemento Usulután
Usulután estas unu el la departementoj de Salvadoro. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma Usulután kiu havas 73,064 loĝantojn (2007). En la departemento loĝas ĉirkaŭ 464,883 personoj kaj ĝi havas areon de.
Svisa Tektonika Areno Sardona
Monda naturheredaĵo de UNESKO
La regiono kun areo de 328,5 km² estis akceptita la 7-an de julio 2008 de UNESKO kiel monda naturheredaĵo. Al la monda heredaĵo apartenas sep montoj kun alteco de pli ol 3000 m s.m., inter ili Piz Sardona, Ringelspitz kaj Pizol. La areno etendiĝas plej parte sur altalpa pejzaĝo sur la teritorio de 19 komunumoj inter la Antaŭa Rejnvalo, Linth-Valo kaj Valenlago. De tiuj komunumoj kvar (Laax, Flims, Trin kaj Tamins) situas en Kantono Grizono, ses en Kantono Sankt-Galo (Pfäfers, Bad Ragaz, Vilters, Mels, Flums kaj Quarten) kaj la ceteraj naŭ en Kantono Glaruso (Elm, Matt, Engi, Sool, Ennenda, Mollis, Filzbach, Obstalden kaj Mühlehorn).
Fonto
La artikolo baziĝas sur traduko de la artikolo "Glarner Hauptüberschiebung" en la germanlingva vikipedio.
Prometeismo (politiko)
Prometeismo estis politika kaj intelekta movado en Eŭropo en la intermilita periodo (1921−1939) direktita kontraŭ Sovetunio, celanta al sendependecaj ŝanĝoj ene de la ŝtato, faritaj de la nacioj al kiuj en la jaroj 1918−1921 oni perforte altrudis sovetan sistemon por fine eksplodigi Sovetunion al unuopaj ŝtatoj. La prometea movado kunorganizis kaj materiale apogis en la jaroj 1921−1939 la agadon de kelkaj formigrintaj registaroj kaj sendependecaj organizaĵoj de subigitaj nacioj fare de Sovetunio.
La prometea movado grandparte kreiĝis danke al agado de la Registaro de Ukraina Popola Respubliko en Ekzilo en Varsovio kaj Parizo. Ĝin apogis elmigradaj registaroj: kartvela (Parizo), azera (Istanbulo), de kubanaj kozakoj (Prago), de donaj kozakoj (Prago), kaŭkaza (Istanbulo), armena (Parizo), krimea, Idel-Urala kaj turkestana (Istanbulo, Parizo, Varsovio).
Aliaj centroj de la movado estis Teherano, Berlino, Helsinko kaj Harbino. Daŭriganto de la prometea koncepto estis grandparte Kontraŭbolŝevika Bloko de Nacioj.
Beire-le-Fort
Beire-le-Fort estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio kaj vidindaĵoj
Tie estas lavejo sed tie ne estas preĝejo.
Griza perdriko
La griza perdriko (Perdix perdix) estas birdospecio de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estas konata en Britio kiel Angla perdriko, diference de la Franca perdriko kiu estus la Ruĝa perdriko.
Disvastiĝo
Ĝi estas indiĝena en la natura stepa medio, disvastiĝis en farmaj areoj de moderklimata zono de Eŭropo, de Irlando tra okcidenta Azio ĝis la Jenisejo en Siberio.
Oni setligis ĝin en Nov-Zelandon kaj ĉefe en nordan Usonon kaj sudan Kanadon, kiel ĉasbirdon, kie oni konas ĝin kiel Hungara perdriko kaj kie ĝi estas en kelkaj areoj komuna.
Ĝi estas disvastigata kaj komuna en sia granda teritorio kaj konsiderata kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Aspekto
La ununura ĉefa kaj certa diferenco inter seksoj estas la tielnomata kruco de Loreno en triarangaj kovriloj de inoj – tiuj estas markataj per du transversaj strioj, kaj nur unu ĉe maskloj. Tiuj ekzistas post ĉirkaŭ 16 semajnoj de aĝo kiam la birdoj jam faris plumoŝanĝon al plenkreska plumaro. Junuloj de Grizaj perdrikoj estas ĉefe flavbrunaj kaj ne havas la distingajn markojn de vizaĝo kaj subaj partoj.
Vivkonduto
Ĝia nutraĵo konsistas grandparte el herbaj grajnoj, etparte el plantaj partoj. Ĝi estas semomanĝanta specio, sed la junuloj ĉefe manĝas insektojn kiel esencan fonton de proteinoj. Dum la unuaj 10 vivotagoj, la junuloj povas digesti nur insektojn. La gepatroj portas siajn idojn al bordoj de kampoj de cerealo, kie ili povas manĝi insektojn.
Ili estas ankaŭ nemigranta surterema specio, kaj formas arojn for de la reprodukta sezono. La perdriko forlasas sian teritorion nur okaze de forta vintro, sed tio ofte signifas gravan mortokvanton.
Ĝi kuras kaj manĝetas sur la grundo kun entirita kolo. Je suspekta signo, bruo, ĝi etendas antaŭen la kolon, tiam ĝi aspektas svelta. Okaze de danĝero, ĝi platkuras inter densa plantaro, en grundosulkoj. Ĝi flugas nur en fina stadio, kun granda bruo.
Reproduktado
La perdriko estas monogama birdo, elektas kunulon por la tuta vivo. Ĝi pretigas la neston en skrapita grundo, remburas ĝin per herbo. La nesto estas kutime borde de cerealkampo, plej ofte de vintra tritiko. La inbirdo kovas la 8-10 ovojn (sed ankaŭ ĝis 20) dum 24-25 tagoj, dum la masklo gardas ĝin en la proksimo. La idoj preskaŭ tuj lasas la neston kaj nutras sin ĝis dusemajna aĝo per etaj insektoj. Ili formas kun la gepatroj grupon ĝis printempo - male al plimulto de la kokoformaj -, tiam elektas kunulon el alia grupo.
Subspecioj kaj populacioj
Kvankam komuna kaj ne minacata, ĝi ŝajne malpliiĝis en nombroj en kelkaj areoj de intensiva kultivado kiaj Britio, probable pro perdo de reprodukta habitato kaj eble de manĝoresursoj. Iliaj nombroj falis en tiuj areoj ĝis 85 % en la lastaj 25 jaroj. Oni penas en Britio fare de organizaĵoj kiaj Game & Wildlife Conservation Trust por haltigi tiun malpliiĝon per kreado de konservobordoj. En 1995 oni kreis Biodiversecan Agadplanon por tiu specio. En Irlando ĝi estas nune preskaŭ limigita al rezervejo Lough Boora en Graflando Offaly. (vidu UK BAP ).
Károly Böhm (kuracisto)
Károly Böhm naskiĝis en 1778 en Buda. Li mortis en 1844 en Pest (urbo).
Biografio
Károly Böhm frekventis mezlernejojn en Kalocsa kaj Pécs, poste li akiris kuracistan diplomon en Reĝa Universitato de Pest, li doktoriĝis en 1804. Post siaj studoj li estis kuracisto en pripastra edukejo en Pest (urbo). En 1816 li komencis instrui en la menciita universitato. Li estis ordinara profesoro inter 1817 kaj 1841. En la studjaro 1837 li estis rektoro. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Grünbach
Grünbach estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
komunumaj partoj:
Burgoj kaj kasteloj:
Riveroj:
Grünbach estas la nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Frigyes Mojszesz
Biografio
Frigyes Mojszesz deziris verki la mondhistorion de piedpilko, kaj tial li korespondis ekde Montevideo ĝis Reykjavik, ekde London ĝis Tokio kaj Melbourne interalie kun Sir Stanley Rous aŭ Victorio Pozzo, sed li povis publiki nur du volumojn.
Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon
Zinedine Zidane
Li naskiĝis en 1972 en Marsejlo, de gepatroj kiuj estis origine berberoj de Alĝerio. Li komencis sian profesian karieron en 1988 kun AS Cannes, sed li pasis al Girondins Bordeaux en 1992. Zidane rapide fariĝis fama kiel tre talenta centrokampisto, kaj en 1996 li iris ludi por la itala teamo Juventus Torino, kie li restis ĝis 2001. Zidane fariĝis mondfama en 1998, kiam li helpis la francan teamon gajni la Futbalan Mondpokalon kiu estis organizita en Francio. En la dua matĉo kontraŭ Sauda Arabio li estis forpelita ĉar li intence tretis la Saudan kapitanon Fuad Amin, post kiam li ŝajne esti vorte provokita. Tamen en la finalo Zidane faris du golojn kaj Francio gajnis 3-0 kontraŭ Brazilo. En tiu jaro li ankaŭ gajnis la premion por la Eŭropa futbalisto de la jaro.
En Eŭropa Futbal-Ĉampionado en 2000 Francio denove gajnis kun la grava helpo de Zidane. En 2001 Zidane iris ludi en Hispanio por Real Madrid. En 2002 li denove partoprenis en la mondpokalo, sed Francio estis elĵetita en la unua fazo. Post la malgajno en la kvaronfinaloj de la Europa Ĉampionado de 2004, Zidane anoncis ke li retiriĝos de la nacia teamo, sed post unu jaro li ŝanĝis sian opinion kaj decidis denove ludi por Francio ĝis la mondpokalo. En 2006, en aĝo de 34 jaroj, li anoncis ke post la mondpokalo en Germanio li komplete retiriĝos de futbalo. Surprize, post ne tre konvinka unua fazo, la Franca teamo alvenis ĝis la finalo de la mondpokalo, gajnante kontraŭ Hispanio, Brazilo kaj Portugalio, kaj Zidane estis la stelulo de la turniro, ludante bonege kaj farante gravajn golojn kontraŭ Hispanio kaj Portugalio. En la finalo kontraŭ Italio, Zidane faris golon kun penalo post nur sep minutoj, fariĝante la tria futbalisto en la historio post Pelé kaj Paul Breitner kiu sukcesas fari golon en du malsamaj mondpokalaj finaloj. Tamen, Italio rapide respondis per alia golo, kaj oni pasis al la aldona tempo. En la 110a minuto de la ludo, Zidane nekredeble intence frapis la italan ludiston Marco Materazzi per la kapo, post kiam la italo diris ion al li. Evidente li ricevis ruĝan karton kaj estis forpelita, finante sian turniron en la plej maldeca maniero kiu eblis. Francio en la fino malgajnis je penaloj, kaj Zidane eĉ ne revenis por ricevi la medalon por la dua loko.
Hălmagiu
Hălmagiu [həlmaĝju] (hungare: Nagyhalmágy) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sebiş. Administre al Hălmagiu apartenas Ioneşti.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 325 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 200 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1390. Nagyhalmágy apartenis ĝis 1919 al Hungario (Zaránd, de 1744 Arad ).
Mihály Miksa Kertész
KERTÉSZ Mihály Miksa (kerte:s) estis hungara porjunulara verkisto naskita en Szolnok la 4-an de februaro 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de marto 1945.
Verdabeka centropo
La Verdabeka centropo (Centropus chlororhynchus) estas specio de centropo. Tiuj estas ofte lokitaj en la birda familio de kukoledoj, sed ŝajne meritas agnoskon kiel propra familio. Ĉiukaze ili estas mombro de la ordo de birdoj Kukoloformaj, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn kaj la Hoacinon.
Mihály Miksa Kertész
Kariero
Kertész finis juron kaj en 1918, li advokatekzameniĝis kaj malfermis advokatejon en Nagybánya. En 1922 li aliĝis al redaktado de la porinfana revuo Cimbora, ĉar tiu estis presita en sia laborloko. Li translokiĝis Hungarion.
Verdabeka centropo
Ĝi estas endemismo de Srilanko. La Verdabeka centropo estas rara kaj timida specio de la alta pluvarbaro de sudokcidenta Sri-Lanko. Ĝi nestumas en arbusto kaj la tipa ovodematado estas de 2 aŭ 3 ovoj.
Tiu ĉi estas granda specio 43 cm longa. La kapo kaj korpo estas purpurnigraj, la flugiloj estas grenatkoloraj supre kaj nigraj sube, kaj la longa vosto estas malhelverda. La beko estas distingige helverda, kio nomigas la specion. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli senkoloraj kaj striitaj.
La Verdabeka centropo manĝas ampleksan varion de insektoj, raŭpoj kaj etaj vertebruloj, sed helikoj estas la preferinda manĝaĵo. Ili manĝas eventuale aliajn manĝaĵojn.
Tiu ĉi specio estas iom pli malgranda kaj malpli kontrasta ol la disvastigata Granda centropo. Spite la grando kaj la distingiga alvoko, tiu ĉi estas malfacile videbla specio pro la densa habitato kie ĝi loĝas kaj la malproksima naturo.
Tiu centropo havas malgrandan kaj malpliiĝantan loĝantaron kiel rezulto de la arbardetruado.
Saxon (stacidomo)
Saxon estas fervoja stacidomo en Saxon, Svislando.
Občina Beltinci
Občina Beltinci (Občina Beltinci, Gemeinde Altfellsdorf) estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La areo de la municipo estas 62,2 km² kaj havas 8 asentari. Komence de 2017 ĝi havis 8233 loĝantojn. La administra centro de la municipo estas la vilaĝo Beltinci.
Loko, priskribo
La municipo situas sur la maldekstra bordo de la Mura Rivero sur la plata parto de Prekmurje. Krom la Mura Rivero fluas tra la teritorio de la municipo rivereto Črnec, Dobel, Ledava kaj Lipnica.La alteco estas de 175 m ĝis 185 m.
Apudaj municipoj estas: en la nordo de Občina Moravske Toplice, en la oriento Občina Turnišče, en la sudoriento Občina Odranci kaj Občina Črenšovci, en la sudokcidenta Občina Ljutomer kaj Občina Veržej kaj en la okcidento Občina Murska Sobota.
Transporto
Ĉe la norda rando, la A5 aŭtovojo kuras tra la urbo, kiu kuras de Maribor ĝis Lendava kaj poste al Hungario. Ankaŭ estas fervoja linio tra la vilaĝo, kiu kondukas de Mursko Sobota al Ljutomer.
Achnatherum calamagrostis
Achnatherum calamagrostis estas specio de plantoj de la subfamilio de Pooideae. Ĝi estas hemikriptofita kun stolonoj. Ĝi estas grava ornamplanto. Origine ĝi vivis en suda aŭ centra Eŭropo ĉe altaltitudaj maldensejoj.
Notoj kaj referencoj
Timber press pocket to ornemental grasses Rick Dark 2004
Landoj de Britio
La Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando, kutime en Esperanto mallongigata Britio, konsistas el kvar landoj:
Monumenta Serica
Monumenta Serica (ĉine Huayi xuezhi 華裔 學 志, angla subteksto: Journal of Oriental Studies, Revuo por Orientaj Studoj) estas internacia scienca revuo de ĉinologio. Ĝi estas eldonita de la instituto Monumenta Serica en Sankt Augustin apud Bonno en Germanio. La ĉefredaktoro estis la polo Roman Malek ĝis la fino de 2012 kaj ekde tiam estas Zbigniew Wesołowski. La instituto estas subtenata de la germana provinco de la katolika monaĥa ordeno Familio de Steyl.
La revuo estis fondita en 1935 ĉe la Katolika Universitato Fu Jen en Pekino de la germana misiisto kaj ĉinologo Franz Xaver Biallas (1878-1936). Ĝi publikigas sciencajn artikolojn kaj recenzojn de ĉinologoj tra la mondo. Tiel farante, ĝi starigas malmultajn temajn aŭ historiajn limigojn por laŭeble bone reflekti la tutan diversecon de aziaj kulturoj. La kernaj temoj inkluzivas arkeologion, historion, religion, filozofion, arton kaj literaturon en Ĉinio kaj najbaraj landoj en Orienta kaj Centra Azio. La artikoloj estas ĉefe en la angla, sed ankaŭ en la germana kaj la franca. La presita kaj cifereca revuo ekde la jaro 2015 estas eldonita ĉiujn ses monatojn, do dufoje jare.
Elizabetputo ĉe Wartburg
Elizabetputo (germane: Elisabethbrunnen) estas mezepoka fonta komplekso ĉe la ĉefa alirpado je Wartburg apud Eisenach, Germanujo, tre proksime de la iama stacio azenlua. Ĝi situas ĉe Elizabeta placo en la norda deklivaĵo de la burgmonto je alteco de 325 meroj, do inter 50 kaj 75 metroj malpli ol la alteco de la burgo mem.
Priskribo
Jam dum la fonda tempo de la burgo oni devis transporti la akvon supren lacige per azenoj por deponmeti ĝin en bareloj aŭ kolektigi ĝin en cisterno. La por tio ĉefe uzita fonteto estis nomita laŭ la landgrafino Elizabeto de Hungario.
La nuna aspekto de la puto konvenis perfekte al la romantika bildigaro de la 19-a jarcento. La en la burgpiedon muntita fontejo faritis dum restaŭradlaboroj de Wartburg fare de la ĉefarkitekto Hugo von Ritgen laŭ tute propraj imagoj kaj utiligo de du kapiteloj el la burga palacego. Antaŭe la zono (kio bone videblas ekz. sur la imago de Denhardt de 1740) iĝis pli kaj pli sovaĝa kun flankantaj, densaj arboj kaj sen klara fonta kadro.
En la gvidlibro pri Wartburg-kastelo, Ritgen ankaŭ substrekas ke la akvokvalito pro malbonaj flegado fare de la azenpelistoj estis kvazaŭ naŭziga.
Historio
Pro sia graveco por la burghistorio la zono puta ofte science esploritis. El la diversaj raportoj kaj nuntempaj fakulaj rigardoj bone dedukteblas la paŝoj puthistoriaj. La natura fonto estis por daŭra uzo ne tro taŭga, tiel ke oni instalis kadron tie. La apuda rokaĵo ĉirkaŭ la fonto liberigitis kaj krome fariĝis speco de niĉo. La tie ĉi el la roko venanta akvo estas normale malklareta pro ŝvebantaj sedimentoj; pro tio ĉe la grundo de la niĉo faritis kolektigpelvo enroka. Laŭdire la ujo estas 10 metrojn profunda, por povi ampleksi kiel eble plej multe da akvo. La nedeziritaj sedimentoj ŝvebantaj restu en la soba profundo de la akvoshakto. Por protekti la tuton kontraŭ eksteraj malpurigoj kaj akcidentoj la aliro al tiu ĉi niĉo malfermitis per pordeto. En pli malfrua konstrufazo tiu ĉi ŝakteto kombinitis kun elfluejo eksteren kaj la akvo kondukitis en unu aŭ pli multajn pelvojn: por povi uzi ĝin senchave, ekz. por besta trinkigo.
Malsanulejo elizabeto
En la historio de Wartburg temis ankaŭ pri fondo de malsanulejo en la proksimeco de la Elizabeta puto. La landgrafino, konate pro bonfaremo kaj zorgemo por malriĉuloj kaj malsanuloj, ordonis ke hospitalo (kun spaco por ne tute 30 personoj) iĝu rekte malsupre de la fonto - por plifaciligi tiel la lavon kaj la ekflegon de la alvenontoj.
Klostro franciskana surloke
Post la morto kaj la sanktuligo de Elizabeto la franciskanoj rajtis konstrui tuj supre de la fonto modestan monakejan komplekson. Hospitala funkco plue ja eblu kaj pluse oni esperis la estiĝon de nova pilgrimadloko. Ekzistis la monakejeto inter 1331 kaj 1525 kun preĝejo kaj pluraj ekonomiaj ejoj. La tuto ĉirkaŭitis per muro, inkluzive de la puto kaj la hospitalo. Post la foriro de la frokuloj pro la damaĝoj dum la kamparanaj ribeloj la restaĵoj brikaj servis kiel volonte akceptita ŝtonrompejo por alilokaj konstruoj; la zono tiam ankaŭ bone taŭgis kiel ripozumejo por bestoj kaj transportmetiuloj. Samtempe ĉesis la malsanulejaj servoj pro ke la necesaj mondonacoj kaj impostoj ekmalestis post la sekularigo.
Rekonstruo danke al Ritgen
La Wartburgo-arkitekto Ritgen jam en la jaro 1851-a, do dum la komencaj jaroj de la Wartburg-renaskiĝo, aranĝis surloke etan memorlokon por la sanktulino. Antaŭ la rokaĵo kaj la muraj restoj li metis volbon grotsimilan flankotan per kolonetoj. Samtempe li zorgis pri la purigo de la puto sekurigante samtempe la akvoprovizadon de la burgo. Ĝis la konstruo de akvokondukilo propra la puto Elizabeta restis fakte la plej grava trinkavo-fonto. Sed la puta konduko pli kaj pli malcerte funkciis kaj en 1905 deciditis, dum akvokondukila konstruo, ke ankaŭ plusa eta akvokondukila ero nur por la puto estiĝu.
Arkeologia feliĉo
Kiam en 1924 komenciĝis pliaj plibeliglaboroj kaj ebenigadoj (oni volis krei rozĝardenon pro la t.n. roza miraklo de Elizabeto) malkovritis grunde la fundamentoj kaj de la malsanulejo kaj de la monakejo. Tamen la por la jaro 1927 planita elfosado ne realiĝis. Kiam en 1956 trovitis denove muraj restaĵoj (oni tiam entreprenis necesan stratpligrandigon) komisiitis la renomita vajmara Muzeo pri pra- kaj protohistorio de Turingio okazigi sciencan elfosadon. Tio fakte okazis inter la 12.8. kaj la 23.9.1957 ĉe la zono rekte apud la puto. Pluaj fosadoj ja estis sed eklametis kaj ĉesigitis finfine tute en la 5.10.1964.
Por la Elizabeto-jubileo de 2007 deziritis arde kaj urĝe novaranĝo de la placo kaj la publika volo disponigis rapide la necesajn monrimedojn. La unuaj sensaciaĵoj videblis jam en septembro 2006 dum la t.n. Tago de la malfermitaj monumentoj; la sekvintan jaron la rezultoj publikigitis skribe. Sekve oni restaŭris la puton kaj la najbarajn murerojn kiel ankaŭ la ŝtuparojn. Starigitis informtabuloj kaj monumento por Elizabeto. La bronza statuo de la berlinano Hans Dammann planitis kiel funebra figuro por tombo, virino kun rozbukedo en la brakoj.
La kompleta areo povas esti alirata libere de ĉiuj.
Al-Askar
Al-‘Askar (en araba: العسكر‎) estis la ĉefurbo de Egipto en 750–868, kiam Egipto estis provinco de la Abasida Kaliflando.
Post la islama konkero de Egipto en 641, Fustat estis proklamita ĉefurbo en la norda areo de Kopta Kairo nome sur la orienta bordo de Nilo. En 750, post la elpovigo de la Umajida kalifando fare de Abasidoj, la novaj regantoj kreis sian propran setlejon en la nordoriento de Fustat kiu iĝis ties ĉefurbo. Tio estis konata kiel al-Askar (nome urbo de partoj, aŭ kantonmentoj) ĉar ĝi estis konstruita kiel militista kampadejo. Poste la limoj de Kairo kreskiĝis, kaj la tri fruaj ĉefurboj al-Fusṭāṭ, al-Katta'i kaj al-‘Askar, kies restaĵoj ankoraŭ estas videblaj en "Malnova Kairo" en la suda parto de la urbo, estis inkluditaj ene de la limoj de la nuntempa egipta ĉefurbo.
Elztal (Odenwald)
Elztal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Firsto
Laŭ Francisko Azorín Firsto estas La plej alta konveksa tegmento supro. Li indikas etimologion el latina fastigium, kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj firstlinio, por tegmenta suprolinio, kaj firstotrabo, por peco kunliganta la vertojn de la tegmentoarmaturoj.
The Cable Guy
The Cable Guy [La Kablisto] estas usona nigrohumora filmo de 1996 reĝisorita fare de Ben Stiller, ĉefrolita de Jim Carrey kaj Matthew Broderick. En ĝi ankaŭ aktoras Leslie Mann, Jack Black, George Segal, Diane Baker, Eric Roberts, Owen Wilson, Janeane Garofalo, David Cross, Andy Dick, Amy Stiller, kaj Bob Odenkirk.
Intrigo
Post fiaska geedziĝa propono al sia amatino Robin Harris, Steven M. Kovacs moviĝas al sia propra loĝejo. Prenante konsilojn de sia amiko Rick, Steven subaĉetas kabliston, Ernie "Chip" Douglas, por doni al li liberajn filmĉenojn. Chip ricevas Steven por pasigi kun li la sekvan tagon kaj igas lin unu el siaj "preferataj klientoj".
Chip komencas agi pli suspekteme, renkontante Steven kaj siajn amikojn ĉe la gimnastikejo kaj lasante plurajn mesaĝojn en la respondoprogramo de Steven. Kiam Robin venas por rigardi la filmon, la kablo estas for, pro Chip, kiu intence sabotis la kablon de Steven. Chip fiksas la kablon sub la kondiĉo ke ili kune promenu, al kio Steven kontraŭvole konsentas.
Chip prenas Steven al loko, kie Chip aranĝas ke ili batalu en la areno, referencante la epizodon "Amok Time" de Star Trek. Chip kondutas agreseme, preskaŭ mortigante Steven, kiu poste venkas lin en batalo. Post tio kaj aliaj malagrablaj agoj, Steven diras al Chip, ke ili ne povas esti amikoj, kio metas Chip sur serion de venĝemaj agoj.
Post enketado, Rick diras al Steven, ke Chip estis maldungita de la kablokompanio por ĝene sekvi klientojn, kaj uzas la nomojn de televidaj roluloj kiel kaŝnomojn kiel Chip Douglas de "My Three Sons" kaj Larry Tate de Bewitched.
Okazas fizika batalo inter Steven kaj Chip kaj tiu ĉi iras al hospitalo. Kiam unu el la sukuristoj traktas lin kiel "amikon", Chip demandas al la kuracisto se li vere estas lia amiko, al kiu la kuracisto respondas "Jes, certe vi estas", kaŭzante rideton al Chip.
Onega (urbo)
Onega (Онега) estas urbo en Arĥangelska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 11420.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe rivero Onega (Онега), ĉe enenfluo de ĝi en la Blankan maron.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 21,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 23,4 mil loĝantojn.
Paroĥo Plaquemines
La paroĥo Plaquemines - angle Plaquemines Parish, france Paroisse de Plaquemines - estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Paul Waaktaar-Savoy
Paul (aŭ Pål) WAAKTAAR-SAVOY (naskita la 6-an de septembro 1961, en urbo Oslo, Norvegio) estas la gitaristo de la muzikgrupo a-ha. En kelkaj koncertoj, li ankaŭ ludas pianon, ekzemple en la kanto "Keeper Of The Flame" (el la albumo "Analogue").
Antaŭ kiam li edziĝis kun Lauren Savoy, li estis konata kiel Pål Waaktaar.
Dum la unuaj jaroj de a-ha, Paul estis tiu kiu kreis la plejmulton de la kantoj de la bando. Li ankoraŭ komponas plurajn muzikaĵojn por a-ha, sed post la reunuiĝo de la bando, Magne Furuholmen komponas la plejmulton de la kantoj.
Kune kun lia edzino Lauren, kaj drumisto Frode Unneland, Paul ankaŭ ludas kaj kantas en la bando Savoy.
Zsigmond Horváth
Zsigmond HORVÁTH [ĵigmond horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Zsigmond estis hungara luterana pastro, tradukisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1833).
Zsigmond Horváth naskiĝis la  1782 en malaktuala Kisköcsk. Li mortis la 1845 en Kővágóörs.
Biografio
Zsigmond Horváth frekventis mezlernejon en Sopron, universitaton en Jena. Hejmenveninta unue li estis ĉefamilia edukisto, poste li pastriĝis en 1806. Post longa servado en Vas (reĝa departemento) li eklaboris en preĝejo de Kővágóörs en 1824. Post 4 jaroj li iĝis notario, baldaŭe juĝisto. Liaj artikoloj aperis precipe en Erdélyi Múzeum.
Sjantan
Sjantan, ĉine 湘潭 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉinio. La municipo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn.
Ernest Thesiger
Ernest Frederic Graham THESIGER (n. la 15-an de januaro 1879 - m. la 14-an de januaro 1961), kelkfoje Ernst THESIGER en filmaj prezentlistoj, estis angla teatra kaj filma aktoro. Li plej famiĝis kiel la duonfreneza D-ro Septimus Pretorius en la filmo Bride of Frankenstein (1935) de James Whale.
Sjantan
Geografio
Sjantan etendiĝas sur ebenaĵo en la suda parto de la lando.
Ernest Thesiger
Lia kariero komencis en 1916 per la filmo The Real Thing at Last.
Sjantan
Geografio
Rivero Ksiang trapasas la urbon.
Historio
Sjantan estis jam loĝata en la tria jarmilo a.K., poste dum la bronzepoko. La urbo prosperis precipe dum Dinastio Ming.
Ekonomio
Sjantan famas pri produktado de lotuso kaj de areko.
Klimato
Sjantan havas subtropikan klimaton kun longaj, varmaj someroj. La meza ĉiujara averaĝtemperaturo estas 16 °C, en januaro 4 °C kaj en julio 30 °C.
Trafiko
Sjantan havas kontaktojn voje, vagonare kaj rivere. Fervojoj liveras la pasaĝerojn al 3 proksimaj urboj. La internacia flughaveno funkcias en Ĉangŝa.
6270 Kabukuri
6270 Kabukuri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shigeru Inoda kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Karasujama (nun en gubernio Toĉigi, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la marĉo Kabukuri-numa (japane : 蕪栗沼) en la gubernio Mijagi. Ĉirkaŭ po 50 000 sovaĝaj anseroj tie pasas la vintron ĉiuj jaroj. Tiu malsekejo estis enskribita en la Ramsar-Interkonsento en 2005.
Praga Jesuĉjo
Praga Jesuĉjo (Ĉeĥe Pražské Jezulátko, Latine Jesulus Pragensis), Sankta Jesuo Infano el Prago aŭ Praga Jesu-Infaneto estas unu el la titoloj aŭ "alvoknomoj" de Jesuo en katolikismo. Kulto por naskiĝo de "Infano Jesuo" alfundigas radikojn en la komenco de kristanismo kaj inspiriĝas en "Evangelioj de infaneco": agnoskitaj de la Eklezio kiel "kanonaj", tiuj de Mateo kaj Luko aŭ "apokrifoj", altribuitaj al Sankta Jakobo kaj Sankta Tomaso.
Prezentado nur de Jesuo Infano (nek kun Sankta Maria Dipatrino, nek kun Sankta Josefo) sen aparta dekoracio, iniciis en Germanio en la 14-a jarcento. Komence statuoj estis precipe lignaj, dum en periodo de baroko ili estis eburaj, vaksaj, bronzaj. Precipe dum tempo de baroko, en la 16-a jarcento, evidentiĝas kulto al Sankta infano el Prago, kies statuo el vakso estis realigita fare de unu anonima hispana skulptisto. En Bohemion portis ĝin damo Maria Manrique de Lara y Mendoza, kiam ŝi edziniĝis al nobela ĉeĥo Vratislav el Pernŝtejn. Sekve ŝia filino Polysena ricevis ĝin kiel donaco okaze de la geedziĝfesto kaj en la jaro 1628 donacis ĝin al prioro de Senŝuaj Karmelanoj el Prago, kiuj havas sian sidejon ekde la jaro 1624 en la monaĥejo de Sankta Maria de Viktorio.
La skulpturo estis metita en la kapelon de novicejo kaj komenciĝis ties kultado, sed en la jaro 1631 invadis Pragon la saksoj, kiuj prirabis la monaĥejon. Statueto estis retrovita nur en la jaro 1637, inter ruinoj, malantaŭ la ĉefa altaro, de Pastro Cirillo de la Dipatrino, kiu estis la vera ties devoteca disvastiganto.
Cirillo devis, antaŭ ĉio, prizorgi restaŭradon de la manetoj, kiuj restis damaĝitaj. Estis la sama "Infaneto", kiu tion petus al li dum apero: "Kompatu min, mi kompatos vin. Redonu al mi miajn manojn kaj mi donos al vi pacon. Ju pli vi honoros min, des pli mi favoros vin".
La Sankta Infano revenis al kulta vivo kaj al ĝi estis atribuitaj multaj mirakloj. El la teologia vidpunkto estis deklarata, ke "Sankta Infano el Prago estas komprenebla nur en la mistera renkontiĝo inter la dia familio kaj la homa familio". La altaro dediĉita al la Infaneto estas dokumentado, ĉar ĝi reprezentas vertikale la misteron de la Triunuo kaj horizontale la enkarniĝan misteron. En Arenzano, proksime de Genova, la karmelanoj konstruis faman sanktejon, dediĉitan al la Sankta Infaneto de Prago. Ankaŭ ĝi altiras multnombrajn pilgrimantojn. En tuta mondo, ĉefe en Latinameriko, estas kopioj de la statuo en kirkoj dediĉataj al kulto de Jesuo el Prago.
(154302) 2002 UQ3
(154302) 2002 UQ3 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra, orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Venuso, sed ĝia suprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Ŝparkesto
Ŝparkesto, ŝparujo aŭ kolektujo estas ujo uzata por ŝpari monon en doma rondo, sen meti la monon en ŝparkaso de banko.
Tradicia ŝparkesto estas farita el argilaĵo, malmultekosta materialo. Ĝi havas fendon tra kio oni povas enmeti la monerojn aŭ falditajn monbiletojn, plej ofte oni devas rompi la ŝparujon por elpreni la monon. La celo de tio estas ke oni ne rapide tentiĝas por uzi la enhavon.
Echelon
Echelon estas spiona programo de Usono, kiu kontrolas la tutteran datumtrafikon per satelitoj, superkomputiloj. Ĝin funkciigas la US National Security Agency. la datumojn ricevas ĉiu anglosaksa lando, laŭ leĝo el 1948.
Ŝparkesto
Speciale konata kaj populara estas ŝparujo en formo de porko, la tiel nomata "ŝparporko".
Echelon
La Programo Echelon serĉas ŝlosilvortojn (ekz. bombo, eksplodigi) kaj kuntekstojn, kiujn oni pensas danĝera.
43282 Dougbock
43282 Dougbock estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Doug Bock, bone konata amatora astronomo en Usona Mez-Okcidento, kiu ricevis multenombrajn premiojn kaj servis en pluraj kluboj, inklude kiel vic-prezidento en la Astronomia Ligo de la Region de la Grandaj Lagoj dum 1981 - 1982. Li estas fervora observanto kaj bildiganto elde sia observatorio de Boon Hill en Miĉigano.
Masolino da Panicale
Masolino da Panicale  (denaske Tommaso di Cristoforo Fini) naskiĝis en la jaro 1383 en Panicale en la valo de Arno kaj mortis en 1447 en Florenco. Li estis itala pentristo de la transira periodo inter la malfrua Gotiko kaj la Renesanco.
Vivo
Tommaso (kun la kromnomo Masolino) venis de la sama areo en Toskanio kiel lia pli juna samtempulo Masaccio, kiu, laŭ Vasari, estis lia disĉiplo. Verŝajne Masolino estis formita de  Gherardo Starnina. Inter 1403 kaj 1407 li estis asistanto de Lorenzo Ghiberti. Lia ĉeesto en Florenco estis dokumentita unua foje en septembro 1422   kaj en 1423 li estis registrita en la Gildo de pentristoj de Florenco. En la jaroj 1425/26, li laboris ĉe la hungara kortego kun Pipo Spanos. Sekve li revenis al Italio, kie li restaŭris la freskojn en San Clemente en Romo kiujn komencis sia amiko Masaccio. En 1440 li mortis en Florenco.
Verkoj
Masolino estas konata kiel instruisto de Masaccio, sed baldaŭ ĉilasta ege influis sian majstron. Unu el la plej fruaj verkoj de Masolino estas la ligna pentraĵo  Anna la tria el 1420 (1425?) (Florenco, Uffizi). Ĝi estas konsiderata komuna verko de Masolino kaj Masaccio kaj klare montras la fundamentan diferencon inter la internacia stilo de la malfrua Gotiko kaj la frua Renesanco. Aliaj fruaj verkoj estas la Madono en Munkeno (Alte Pinakothek) kaj la Madono kun infano en Bremen (ambaŭ proksimume 1423/24).
Tiu evoluo al realisma prezentado estas videbla ankaŭ en la ciklo de freskoj de la legendo de Sankta Katerino en la kapelo de la Baziliko de San Clemente en Romo (1427).
Post la morto de Masaccio (1428) Masolino  revenis – kvankam malrapide – al la radikoj. La nuraj aŭtentikigitaj verkoj estas du fresko-cikloj de la vivo de la virgulino (1430) en la preĝejo kaj la baptisterio de Castiglione Olona (Lombardio); ili estas subskribitaj kun ' Masolinus de Florentia pinsit'. Ili havas sufiĉe antikvan karakteron. La vestaĵoj estas molaj kaj la kapoj ne estas vere individuaj. En 1432 Masolino estis en Todi, kie, en la preĝejo de la urba patronsanktulo San Fortunato, li pentris la freskon de la Madono kun infno en trono kaj du anĝeloj.
Štefan Schnircz
Štefan Schnircz, (naskiĝis la ; mortis la  en Handlová) – organizanto, aktoro.; estis eminenta oratoro de poezio, organizanto de renkontiĝoj en naturo; kunfondinto kaj membro de EK Handlová; honorigita per bronza insigno de SEA (1987).
Masolino da Panicale
Verkoj
Aliaj gravaj laboroj estas:
Castiglione Olona, baptisterio: Skizoj de la freskoj kun scenoj de la vivo de Johano la Baptisto;
samloke, Collegiata, koruso: Skizoj de la freskoj kun scenoj de la vivo de la virgulino;
Empoli, Museo della Collegiata di Sant'Andrea, fresko de la Pietà;
samloke, Santo Stefano degli Agostiniani: Skizoj de la freskoj kun prezento de la legendo de la vera kruco;
Napolo, Museo Nazionale di Capodimonte: Fondado de Santa Maria Maggiore, la tiel-nomita neĝo miro (Centra panelo de la Colonna retablo, kune kun Masaccio);
samloke : Ĉieliro de Maria;
Romo, San Clemente: freskoj kun scenoj de la vivo de Sankta Katerino kaj Sankta Ambrosio.
26395 Megkurohara
26395 Megkurohara estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hontianske Trsťany
Hontianske Trsťany (hungare Hontnádas [hontnAdaŝ]) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hontianske Trsťany situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Šahy troviĝas je 20 km.