cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
25276 Dimai
25276 Dimai estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro en la eponima komunumo Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Alessandro Dimai, amiko de la malkovrinto. Dum pli ol dudek jaroj, Dimai estis aktiva ano de la teamo de la Observatorio "Helmut Ulrich" de Col Drusciè en Cortina d’Ampezzo. Kun senlaca entuziasmo li sukcese sin dediĉis al la malkovro de supernovaoj.
Distrikto Harghita
Geografio
Najbaroj: okcidente: distriktoj Neamț kaj Bacău; sude: distrikto Covasna; sud-okcidente: distrikto Brașov; okcidente: distrikto Mureș; norde: distrikto Suceava. Areo: 6.639 km².
Loĝantaro
Distrikto Harghita apartenas al sikullando kaj estas majoritate loĝata de etnaj hungaroj. Ĝia loĝantaro en 2002 estis 326 mil: hungaroj (84,6 %, 276.106), rumanoj (14,1 %), romaoj (1,2 %). La distrikto estas maldense loĝata (49/km²).
Religio
Pro la malmulteco de etnaj rumanoj estas nur malmulte da ortodoksuloj en la distrikto: katolikoj (65 %), ortodoksaj kristanoj (13 %), reformitoj (13 %), unitarianoj (7 %), aliaj (2 %).
Stacio Mjogadani
Stacio Mjogadani (japane: 茗荷谷駅 [Mjōgadani-eki], angle: Myogadani) estas metroa stacio en Linio Marunouĉi de la metroa reto Tokjo Metro. Ĝi situas en Kvartalo Bunkjo de Tokio, Japanio.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Józsefváros)
Kirko Naskiĝo de Maria estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros.
Historio
En la fruaj 1930-aj jaroj Hungaraj Ŝtatfervojoj konstruigis preĝejon en kolonio de fervojistoj. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo perdis la turon, ekde tiam nur trunkita turo estas videbla.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en malgranda korto. En mezo de la fasado estas la ornamriĉa enirejo, pli supre la trunkita turo altiĝas. Apud la turoj estas flanke po unu kompletaj turetoj, kiuj preskaŭ atingas altecon de la ĉefturo. Malantaŭ la turoj la ĉefnavo etendiĝas, kiun pilieroj apogas. En fino de la navo krucnavo etendiĝas, fine la plurlatera absido estas videbla. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido.
Interne ornamo de la ĉefaltaro estas skulptaĵo pri Sankta Maria (Immaculata). La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Koro de Jesuo kaj Emeriko de Hungario. La predikejo estis farita el ŝtonoj.
Kermeso okazas en dimanĉo inter la 8-an kaj 12-an de septembro.
5118 Elnapoul
5118 Elnapoul estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 7-an de septembro 1988 de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de Elna Hyttel kaj Poul Hyttel, bogepatroj de Karl Augustesen, kolego de la malkovrinto.
Montpellier-Saint-Roch (stacidomo)
Montpellier-Saint-Roch estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Montpellier, en departemento Hérault, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj AVE, TGV, Ouigo, Intercités kaj.
Alcamo
Alcamo estas komunumo en la Provinco Trapanio en Italio. Ĝi estas parto de la regiono Sicilio.
Mzuzo
Mzuzo aŭ Mzuzu estas grandurbo, universitata urbo, centro de diocezo kaj regiona ĉefurbo de Malavio.
Geografio
Mzuzo situas sur altebenaĵo en la norda parto de la lando. Lilongvo troviĝas 279 km.
Alcamo
Situo kaj datoj
La najbaraj komunumoj estas Balestrate, Calatafimi-Segesta, Camporeale, Castellammare del Golfo, Monreale kaj Partinico.
Mzuzo
Historio
Mzuzo ricevis urban statuson en 1985, sed ekde 1947 administris la regionon. Oni fondis la universitaton en 1994.
Alcamo
Historio
En la jaro 1340 konstruiĝis la kastelo Alcamo de la familio Ventimiglia. Ekde tiu momento evoluis la urbo. Antaŭe en la sama loko estis stacio de la strato inter Palermo kaj Sirakuzo, kiu estis de araba origino.
Mzuzo
Ekonomio
En la regiono oni kultivas teojn, kaŭĉukojn, tabakojn, kotonojn kaj kafojn. Komence oni plantis la plej grandan (artefaritan) arbaron de Afriko. En la urbo la turismo gravas.
Alcamo
Vinkultivado ĉe Alcamo
Alcamo estas konata pro la vinoj, kiujn oni tie kultivas, partikulare pro la Bianco d'Alcamo.
Mzuzo
Trafiko
Blantyre havas flughavenon kaj 2 ĉefvojojn.
Alcamo
Gravaj personoj
La poeto Ciullo d’Alcamo naskiĝis en la urbo. Inter 1231 kaj 1250 li skribis la poemon Rosa fresca aulentissima, kiu estas unu de la unuaj literaturaĵoj en la popola itala lingvo
Donati
Donati (itale laŭ la antaŭnomo Donato „la donacito“) estas malnova itala familia nomo de jenaj personoj:
Laŭ Giambattista Donati nomitaj astronomiaj objektoj:
Duonpelagianismo
Ili akceptas ja jes ke la graco nepras por la savo (malsame ol pelagianismo), sed aliras specon de “semipelagianismo” opone al la radika pozicio de monergismo  (efikas nur la graco) kaj de antaŭdestinismo, kontraŭ la pozicioj subtenitaj de Aŭgusteno de Hipono kaj ties skolo. Duonpelagianismo estis formale kondamnita en la Dua koncilio de Orange de 529, sed refloris epoke de humanismo, renesanco kaj klerismo kaj reviviĝas ofte tie kaj tie en la kristana mondo, en kiu oni emas allasi ke la homa esto povas. cele de la savo, profiti de sia aŭtonoma volo kaj de siaj kapabloj veraj aŭ imagitaj, eventuale stimulitaj kaj ĉiukaze integritaj de la dia graco. Kutime temas pri nekonscia – kaj do nepeka – eraro.
Malamikoj de pelagianismo kaj semipelagianismo sin lokigis Luteranismo kaj la klasika Kalvinismo, eĉ ili – almenaŭ pasintajn epokojn - ili pri tiu teologia eraro akuzas la katolikan kaj ortodoksan ekleziojn.
Arminianesimo distingiĝas kaj el duonpelagianismo kaj el klasika Kalvinismo kaj oni povas ĝin taksi kvazaŭ formulado "intera" de la du doktrinoj: kun duonpelagianismo ĝi kundividas la enfazon pri la homa responso de "kunlaborado" kun la Dia Graco; Arminianismo, male, malkorformiĝas al kalvinismo kiam tiu asertas ke esta Dio, en sia libera iniciato kaj suvereneco, kiu movas la unuan paŝon en la homo, por al li liveri Sian Gracon.
Kaj la Katolika Eklezio kaj tiu Ortodoksa rifuzas kaj pelagianianismon kaj duonpelagianismon.
(134562) 1999 RS177
(134562) 1999 RS177 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 9-an de septembro 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
4170 Semmelweis
4170 Semmelweis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Musée des Arts et Métiers
La Musée des Arts et Métiers (franclingva prononco: [myze dez‿aʁz‿e metje], nome Muzeo de Artoj kaj Metioj) estas industridezajna muzeo en Parizo kiu estas hejmo de la kolekto de la Conservatoire national des arts et métiers (Nacia Konservatorio de Artoj kaj Metioj), kiu estis fondita en 1794 kiel stokejo por la konservado de sciencaj iloj kaj inventoj.
La muzeo havas ĉirkaŭ objektojn kaj  desegnojn en sia kolekto, el kiuj ĉirkaŭ  estas montrataj ekspozicie en Parizo. La cetero de la kolekto estas konservita en stokejo en Saint-Denis. Inter tiu kolekto estas ekzemple originala versio de la Pendolo de Foucault, la originala modelo de la Libereco lumiganta la mondon (plej ofte konata kiel Statuo de Libereco) fare de Auguste Bartholdi, kelkaj el la unuaj aviadiloj (Avion III de Clément Ader, Blériot XI de Louis Blériot...), kaj la Paskala kalkulilo de Blaise Pascal (nome unua mekanika kalkulilo).
La muzeo aperas en fikcio kiel scenejo de la pinta sceno de la romano Il pendolo di Foucault de Umberto Eco.
Zelma Jánosi
JÁNOSI Zelma [pr. ja:noŝi] estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Kluĵo la 5-an de majo 1921 kaj mortinta en Kluĵo la 7-an de decembro 1957.
Kariero
Jánosi finis poraktorinstruan kurson en 1942 kaj 1943 kaj ŝi ludis en etaj roloj en la Nacia Teatro de Kluĵo. En 1945 kaj 1946 ŝi estis anino de la teatro, poste ŝi aperis en migrantaj trupoj en urbetoj de Transsilvanujo ĉefe en opretroloj.
Tuzlo (insulo)
Tuzlo estas negranda ukrainia insulo en la Kerĉa markolo. La longo de la insulo estas ĉ. 6,5 km., la larĝo - ĉ. 500 metroj; la areo de la insulo estas ĉ. 3 km². La koordinatoj de la insulo estas . La insulo ne havas iun mastruman signifon, tamen la demando pri ĝia aparteno estas grava, ĉar tio influas la disdividon de la Kerĉa markolo inter Rusio kaj Ukrainio.
Antaŭe la insulo estis parto de longa terlango, kiu komenciĝis de la Rusia bordo. Tamen en la jaro 1925 la pli granda parto de la terlango estis forerodita pro tio, ke la lokaj fiŝistoj fosis tra ĝi malgrandan kanalon por mallongigi la vojon de unu flanko de la terlango al la alia. La resta parto de la terlango (fakte, la insulo) la laŭ la ordono de la prezidio de la supera soveto de Rusia Sovetia Feredacia Socialisma Respubliko estis transdonita al la Krimea Aŭtonoma Respubliko (kiu en la jaro 1954 estis transdonita al Ukrainia SSR). Nuntempe la insulo administre apartenas al la Kerĉa municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
En la jaro 2003 ĉirkaŭ la insulo eksplodis la teritoria konflikto inter Rusio kaj Ukrainio. La Rusia flanko komencis konstrui la digon inter la bordo kaj la insulo (laŭ la oficiala klarigo - por preventi la erodon de la rusiaj bordoj de la Kerĉa markolo). La Ukrainia flanko tamen ekvidis en tio la atencon kontraŭ la Ukrainia teritorio kaj la provon ŝanĝi la navig-regulojn en la markolo. La konstruado de la digo estis haltigita nur post la personaj traktoj inter la prezidentoj de Ukrainio kaj Rusio (tiumomente inter la digo kaj la insulo restis nur 102 metroj). Decembre 2003 Ukrainio kaj Rusio subskribis la Traktaton pri la kunlaboro rilate la uzadon de la Azova Maro kaj Kerĉa markolo. Tamen, multaj demandoj restas daŭre nesolvitaj: interalie, la ŝtatlimoj inter Ukrainio kaj Rusio super la markolo kaj la Azova Maro daŭre ne estas fiksitaj (la markolo estas rigardata kiel "komunaj internaj akvoj").
Multaj opinias tiun konflikton artefarita - ĝi okazis nur kelkajn monatojn antaŭ la parlamentaj elektoj en Rusio. Kelkaj partioj aktive uzis la patriotismajn sentojn de la rusianoj, menciante ankaŭ la Tuzlan konflikton.
LAMA
Ĝi estiĝis en 1990 kaj havas membrojn en Meklenburgio-Antaŭpomerio, sed parte ankaŭ ekster ĉi tiu federacia lando.
Lokaj grupoj
Al LAMA apartenas la jenaj kluboj resp. societoj, sed ankaŭ multaj unuopuloj.
Salvezines
Salvezines (Salvesinas, Salvesinas) estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Salvezinois.
Alcara li Fusi
Alcara li Fusi estas komunumo en la sudo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Messina. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cesarò, Longi, Militello Rosmarino, San Fratello kaj San Marco d'Alunzio.
Juan Ginés de Sepúlveda
Juan Ginés de Sepúlveda (1490-1573) estis hispana humanisto, filozofo, juristo, historiisto, latinisto, tradukisto de Aristotelo, mentoro de Filipo la 2-a (1527-1598), revizianto de la Nova Testamento, reĝa kronikisto de Karlo la 1-a kaj polemika proponanto de kolonia sklaveco en Ameriko, kontraŭe al Bartolomé de las Casas kiu defendis la indiĝenojn, en arda senvenkinta debato, konata kiel "La Valjadolida polemiko", en 1550.
Li same tenis akrajn polemikojn kun Erasmo de Roterdamo. Li refutis Martenon Luteron kaj sintenis favore al Katerino de Aragono, onklino de Karlo la 5-a kaj edzino de Henriko la 8-a (1491-1537), kiu petis nuligon de la geedziĝo.
Vivo
Kiel lertulo pri la greka kaj la latina, Sepúlveda studis teologion kaj kanonan juron en la Universitato de Alcalá de Henares, ricevinte sian doktorecon pri artoj kaj teologio en la Kolegio de Sankta Klemento, en Bolonjo, en 1523. Tie li studis sub orientiĝo de Pietro Pomponazzi (1462-1525), iu fakulo pri Averroes kaj arda sekvanto de Aristotelo.
La mecenoj de Sepúlveda inkluzivis, krom kelkajn kardinalojn -- tiaj kiaj Francisco Jiménez de Cisneros (1436-1517), Kajetano (1469-1534) kaj Francisco de Quiñones (1482-1540) -- aliajn italajn princojn, tiaj kiaj Alberto la 3-a Pio (1475-1531) kaj Ercole Gonzaga (1505-1563). Tia patroneco donis al li ŝancon atesti kaj respondi al sennombraj krizoj dum la komenco de la moderna epoko, kaj la plej grava el ili estis la reformoj en la Katolika Eklezio kaj la polemikoj pri la hispana justico rilate al la konkero de Ameriko.
La verkaro de Sepúlveda estas plurvaria kaj inkludas tradukaĵojn de Aristotelo, kies klopodojn li dediĉis la plejparton de sia vivo. La kardinalo Kajetano lin komisiis ankaŭ pri la revizio de la greka teksto de la Nova Testamento.
Fiŝaglo
Fiŝaglo aŭ pandiono (Pandion haliaetus) estas dumtaga rabobirdo fiŝomanĝanta de la ordo de Falkoformaj kaj unika specio de la familio de Pandionedoj. Ĝi estas granda rabobirdo, kiu estas ĝis 60 cm longa kun enverguro de ĝis 2 m. Ĝi estas malhelbruna en supraj partoj kaj hegemonie grizeca en kapo kaj subaj partoj, kun nigra okulareo kaj flugiloj.
Ĝi toleras ampleksan varion de vivejoj, nestas ĉe iu ajn loko ĉe akvo kaj vivas ĉie, kie estas kvietaj kaj travideblaj akvoj: maroj, lagoj, riveroj, kun fiŝoj sufiĉe grandaj. Tie la fiŝaglo serĉas siajn predojn. Ĝi manĝas preskaŭ ekskluzive nur fiŝojn, de kio devenas la komuna nomo. Ĝi evoluis specialajn fizikajn karakterojn kaj montras unikan kutimaron ĉe ĉasado kaj kaptado de predoj. Kiel rezulto de tiuj unikaj karakteroj, ĝi estas situa en sia propra taksonomia genro, Pandion kaj familio, Pandionedoj. Oni agnoskas kutime kvar subspeciojn. Spite sia emo nesti ĉe akvo, la Fiŝaglo ne estas maraglo.
La fiŝaglo troviĝas en ĉiuj kontinentoj krom Antarkto. En Sudameriko ĝi tamen ne nestas, sed Nordamerikaj birdoj migras tien por travintri.
Taksonomio
La fiŝaglo estis unu el multaj specioj priskribitaj de Carolus Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento nome Systema Naturae, kaj tie estis nomita Falco haliaeetus. La genro, Pandion, estas la unika membro de la familio de Pandionedoj, kaj enhavas tiun unikan specion (P. haliaetus). La genro Pandion estis priskribita de la franca zoologo Marie Jules César Savigny en 1809, kaj ties nomo estis prenita el la mita greka reĝo, Pandiono.
La fiŝaglo diferencas en kelkaj aspektoj el aliaj dumtagaj rabobirdoj. Ties piedoj estas samlongaj, ties tarsoj estas retecaj, kaj ties kalkanumoj estas rondoformaj, pli ol sulkaj. La Fiŝaglo kaj la Gufoj estas la ununuraj rabobirdoj kies ekstera fingro estas invertebla, permesante ilin grasp sian predon per du fingroj antaŭen kaj per aliaj du malantaŭen. Tio precize helas por tenkapti glitajn fiŝojn. Ĝi ĉiam prezentis ioman enigmon al taksonomiistoj, sed ĉi tie estas traktata kiel la unika vivanta membro de la familio Pandionedoj, kaj la familio estas listata en sia tradicia loko kiel parto de la ordo de Falkoformaj. Aliaj skemoj situigas ĝin kun la akcipitroj kaj agloj en la familio Akcipitredoj —kiu povas esti konsiderata kiel formanta la kernon de la ordo Akcipitroformaj aŭ kunigita kun la Falkedoj en la ordon de Falkoformaj. La taksonomio de Sibley-Ahlquist situigis ĝin kun la aliaj dumtagaj rabobirdoj en ege pligrandigita ordo de Cikonioformaj, sed tio rezultas en nenatura parafiletika klasigo.
Fosilioj
Estis du formortintaj specioj nome el fosilia informo. Pandion homalopteron ricevis nomon de Stuart L. Warter en 1976 el fosilioj de meza Mioceno, kaj epoko Barstoviano, trovitaj en maraj kuŝejoj en la suda parto de la usona subŝtato de Kalifornio. La dua specio nomata Pandion lovensis, estis priskribita en 1985 de Jonathan J. Becker el fosilioj trovitaj en la usona subŝtato de Florido kaj date el la fino de la epoko Klarendoniano kaj eble reprezentante separatan stirpon el tiu de P. homalopteron kaj P. haliaetus. Oni trovis nombrojn el fosiliaj ungoj el kuŝejoj de la Plioceno kaj de la Pleistoceno en Florido kaj Suda Karolino, Usono. La plej malnovaj fosilioj agnoskataj de la familio de Pandionedoj estis trovitaj el la epoko de Oligoceno en Jebel Qatrani, de Fajum, Egiptio. Tamen ili ne estas sufiĉe kompletaj por atribui ĝin al specifa genro. Alia fosilia ungo de Pandionedoj estis trovita el kuŝejoj de la komenco de la Oligoceno en la baseno de Majenco, Germanio, kaj estis priskribita en 2006 de Gerald Mayr.
Etimologio
La genra nomo Pandion estas laŭ la mita greka reĝo Pandiono de Ateno kaj avo de Tezeo, kiu estis transformata en aglo. La specia epiteto haliaetus devenas el la greka ἁλιάετος "maraglo".
Aspekto
Ĝi grandas 50–57 cm, la dorsa flanko estas malhela, la ventra flanko estas pure blanka. Sur ĝia brusto videblas malforta horizontala strio. Ĝia kapo estas blanka, la traokula srtio estas nigra, sur ĝia kolnuko videblas mallongaj plilongiĝintaj plumoj. Ĝia flugilo estas longa, svelta. Suba parto de la flugilo estas blanka, kun etaj nigraj makuloj. Sur la vosto videblas krucaj strioj.
La Fiŝaglo estas 0.9–2.1 kg peza kaj 50–66 cm longa kun enverguro de 127–180 cm. La supraj partoj estas tre brile brunaj, kun blanka brusto foje strieca je bruno, kaj la subaj partoj estas tutblankaj. La kapo estas blanka kun malhela okulmaskstrio, kiu atingas la kolflankojn. La irisoj estas flavecaj al brunaj, kaj la travideblaj niktitantaj membranoj estas palbluaj. La beko estas nigra, kun blueca vaksaĵo, kaj la piedoj estas blankaj kun nigraj ungoj. La mallonga vosto kaj longaj, mallarĝaj flugiloj kun kvar longaj, fingrecaj plumoj, kaj pli mallonga kvina, havigas tre distingan aspektoon. Pli precize estas nigra makulo en kubutoj tre kontrasta kun la tre blankaj triarangaj kaj suba korpo dum la flugilplumoj estas pli grizaj kun pli nigrecaj flugilpintoj.
Ambaŭ seksoj aspektas tre similaj, sed maskla plenkreskulo povas esti distingata el la ino pro sia pli svelta korpo kaj pli mallarĝaj flugiloj. La brustobendo de la masklo estas ankaŭ malpli markata ol tiu de la ino, aŭ eĉ forestas, kaj la subflugiloj de la masklo estas pli uniforme palaj. Estas malfacile certigi la sekson en reproduktanta paro, sed pli malfacile ĉe individuaj birdoj.
La junuloj de Fiŝaglo povas esti identigataj pro sablokoloraj bordoj de la plumaro de la supraj partoj, sablokolora nuanco de subaj partoj, kaj striecaj plumoj en kapo. Dum printempo, strieco en subflugiloj kaj flugilplumoj estas pli bona indikilo de juna birdo, pro eluzaĵo en supraj partoj.
Dumfluge la Fiŝaglo havas arkecajn flugilojn kaj falantajn "manojn", kio havigas mevecan aspekton.
La alvoko estas serio de akraj fajfoj, priskribitaj kiel ĉip, ĉip aŭ jiik, jiik. Kaze de ĝeno ĉe nesto, la alvoko estas frenezeca ĉiiriik!
Distribuado kaj vivejo
La Fiŝaglo havas tutmondan distribuadon kaj troviĝas en moderklimataj kaj tropikaj regionoj de ĉiuj kontinentoj escepte Antarkto. En Nordameriko ili reproduktiĝas el Alasko kaj Novtero suden al Golfa Marbordo kaj Florido, kaj vintras pli suden al suda Usono kaj al Argentino. Ĝi troviĝas somere tra Eŭropo norde al Skandinavio kaj Skotio, sed ne en Islando, kaj vintras en Nordafriko. En Hispanio videblas dum migrado, sed kiel reprodukta birdospecio malaperis inter la 1960-aj jaroj kaj la 1980-aj jaroj, ĉefe pro troa okupado de marbordoj; lastatempe okazas klopodoj por reenmeto el birdoj breditaj en Germanio.
En Aŭstralio ĝi estas ĉefe specio de loĝantaj birdoj kaj troviĝas makulece laŭlonge de la marbordo, kvankam ĝi estas nereproduktanta vizitanto en orienta Viktorio kaj Tasmanio. Estas malpleno de 1000 km koresponda kun la marbordo de Nularba Ebenaĵo, inter ties plej okcidenta reproduktejo en Suda Aŭstralio kaj la plej proksima reproduktejo okcidente en Okcidenta Aŭstralio. En la insuloj de Pacifiko troviĝas en la Bismarkoj, Salomonoj kaj Nov-Kaledonio, kaj oni trovis fosiliojn de plenkreskuloj kaj de junuloj en Tongo, kie ĝi estis probable forigita pro la alveno de homoj. Eble ĝi iam loĝis ankaŭ en Vanuatuo kaj Fiĝio. Ĝi estas nekomuna al iom komuna vintra vizitanto en ĉiuj partoj de Suda Azio, kaj Sudorienta Azio el Birmo al Hindoĉinio kaj suda Ĉinio, Indonezio, Malajzio kaj Filipinoj.
Evoluo de populacioj
En Iberio (Hispanio kaj Portugalio) estas reproduktanta populacio kaj migrantaj individuoj el centra kaj norda Eŭropo al Afriko. Vintre 2016-2017 kaj printempe 2018 censo fare de SEO/Birdlife kun aliaj organizoj indikis 204 individuojn en Hispanio kaj 185 en Portugalio kaj 53 reproduktantajn parojn (48 kaj 5 respektive). La vintra populacio koncentriĝas en sudokcidenta Iberio (suda Portugalio, Ekstremaduro kaj Andaluzio) kaj ĉefe marborde, dum la loka populacio ĉefe en internaj humidejoj. La tuta populacio rekuperiĝis ĉefe pere de programoj de reenmeto, post la specio malaperis el Portugalio en la 1980-aj jaroj kaj en Hispanio estis nur 31 paroj en 2000-2002.
Manĝo
La Fiŝaglo ŝvebflugas super la akvo kaj ekvidinte fiŝon falegas en la akvon, per kruroj antaŭen. Ĝi kaptas la predojn per la ungegoj. Ĝi ripozas sur formortintaj arboj, rokoj, proksime al akvoj.
Fiŝoj faras 99% de la dieto de la Fiŝaglo. Ĝi tipe prenas fiŝojn pezajn 150–300 gm kaj ĉirkaŭ 25–35 cm longajn, sed la pezo povas gami el 50 al 2000 gm.
Fiŝagloj havas vidkapablon kiu estas bone adaptita al detekto de subakvaj objektoj el aero. Predo estas unuafoje vidata kiam la Fiŝaglo estas 10–40 m superakve, post kio la birdo ŝvebas iome kaj poste plonĝas kun la piedoj entaŭen akven.
Fiŝaglo estas precize bone adaptata al tiu dieto, per inverteblaj eksteraj fingroj, akraj spikaĵoj en la subaĵo de la fingroj, fermeblaj nastruoj por eviti akvon dum la plonĝoj, kaj malantaŭenaj skvamoj en kalkanumoj por helpi tenigon de ties predo.
Eventuale la Fiŝaglo povas predi rodulojn, kuniklojn, leporojn, amfibiojn, aliajn birdojn, kaj malgrandajn reptiliojn.
Reproduktado
La platforma modelo disvolvigata de organizo Citizens United to Protect the Maurice River and Its Tributaries, Inc. iĝis la oficiala bildo de la subŝtato de Nov-Ĵerzejo, Usono. La planoj kaj materiala listo de tiu platformo, disponeblaj rete, estis uzataj de homoj el nombraj diferencaj geografiaj regionoj.
Fiŝagloj kutime pariĝas porvive. Rare oni konstatis poliandrion. La reprodukta sezono varias laŭ la latitudo; printempo (septembro–oktobro) en suda Aŭstralio, aprilo al julio en norda Aŭstralio kaj vintro (junio–aŭgusto) en suda Kvinslando. Printempe la paro komencas kvinmonatan periodon de partnereco por zorgi siajn idojn. La ino demetas 2 al 4 ovojn post unu monato, kaj fidas en la grando de la nesto por konservi varmon. La ovoj estas blankecaj kun ruĝecbrunaj makuletoj kaj estas ĉirkaŭ 6.2 por 4.5 cm kaj pezas ĉirkaŭ 65 gm. La ovoj estas kovataj dum ĉirkaŭ 5 semajnoj antaŭ eloviĝo.
La eloviĝintaj idoj estas nur 50–60 gm pezaj, sed elnestiĝo okazas post 8–10 semajnoj. Studo en Kanguru-Insulo, Suda Aŭstralio, havis averaĝan tempon inter eloviĝo kaj elnestiĝo de 69 tagoj. La sama studo trovis averaĝon de 0.66 junuloj elnestiĝintaj jare por okupita teritorio, kaj 0.92 junuloj elnestiĝintaj jare por aktiva nesto. Ĉirkaŭ 22% de survivintaj junuloj ĉu restis en la insulo, aŭ revenis dum matureco por kuniĝi al la reprodukta populacio. Kiam manĝo malabundas, la unuaj eloviĝintaj idoj estas plej certaj survivontaj. La tipa vivodaŭro estas 7–10 jaroj, kvankam rare individuoj povas vivi ĝis 20–25 jaroj. La plej aĝa eŭropa natura fiŝaglo konstatita vivis ĝis super 30 jaroj de aĝo. En Nordameriko gufoj kaj la Blankkapa maraglo (kaj eble aliaj agloj de komparebla grando) estas la ununuraj grandaj predantoj kaj de nestoj kaj de subplenkreskuloj. Endoparazitaj trematodoj (Scaphanocephalus expansus kaj specioj de Neodiplostomum) estis konstatitaj en naturaj fiŝagloj.
Migrado
Eŭropaj reproduktuloj vintras en Afriko. Usonaj kaj kanadaj reproduktuloj vintras en Sudameriko, kvankam kelkaj restas en plej sudaj usonaj subŝtatoj kiaj Florido kaj Kalifornio. Kelkaj fiŝagloj el Florido migras al Sudameriko. Fiŝagloj de Aŭstralazio tendencas ne migri.
Studoj de svedaj fiŝagloj montris ke la inoj tendencas migri al Afriko pli frue ol maskloj. Pli da haltoj estas farataj dum sia aŭtuna migrado. La variado de tempo kaj daŭro en aŭtuno estis pli varia ol en printempo. Kvankam migrado estas farata ĉefe dumtage, ili foje flugas dum malhelaj horoj ĉefe por trapasi super akvo kaj kovras averaĝon de 260–280 km/tagoj kun maksimumo de 431 km/tago. Eŭropaj birdoj povas ankaŭ vintri en Suda Azio, ekzemple Fiŝaglo ringita en Norvegio estis rekuperata en okcidenta Barato.
Statuso
La Fiŝagloj havas grandan teritorion, kiu kovras 9,670,000 km2 nur en Afriko kaj Ameriko, kaj havas grandan tutmondan populacion ĉirkaŭkalkulata je 460,000 individuoj. Kvankam la tendenco de la tutmonda populacio ne estis kalkulata, tiu specio ŝajne ne alproksimiĝas al sojloj por populacimalpliiĝo fare de la IUCN Ruĝa Listo (tio estas, malpliiĝo je pli da 30% en dek jaroj aŭ tri generacioj), kaj pro tiuj tialoj, la specio estas taksata kiel Malplej Zorgiga. Estas pruvo de regiona malpliiĝo en Suda Aŭstralio kie iamaj teritorioj en lokoj de la Golfo Spencer kaj laŭlonge de la suba rivero Murray estis malplenaj dum jardekoj.
Fine de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a, la ĉefaj minacoj por la populacioj de Fiŝagloj estis ovokolektado kaj ĉasado de plenkreskuloj kun aliaj rabobirdoj, sed la populacioj de Fiŝagloj draste malpliiĝis en multaj areoj de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj; tio ŝajne estis kaŭzata parte de la venenaj efikoj de insekticidoj kiaj DDT kontraŭ reproduktado. La pesticido malhelpis la birdan metabolismon de la kalcio kio rezultis en fajnŝelaj, facile rompitaj aŭ nefekundaj ovoj. Eble pro malpermeso de DDT en multaj landoj komence de la 1970-aj jaroj, kun malpliiĝo de la persekutado, la Fiŝagloj, same kiel aliaj tuŝitaj specioj de rabobirdoj, havis gravajn rekuperojn. En Suda Aŭstralio, nestolokoj de la Duoninsulo Eyre kaj de Kanguru-Insulo estas vundeblaj al nekontrolita marborda disvolviĝo de distro kaj urbanizado.
Kulturaj detaloj
Nisos, reĝo de Megara en greka mitologio, iĝis maraglo aŭ Fiŝaglo, por ataki sian filinon post kiam ŝi enamiĝis al Minoo, reĝo de Kreto.
La romia verkisto Plinio la Maljuna informis, ke la patroj de Fiŝagloj devigas siajn gefilojn flugi al la suno kiel provo, kaj forigi tiujn kiuj malsukcesas.
Alia malnova legendo pri tiu fiŝomanĝanta rabobirdo, devena el verkoj de Alberto la Granda kaj kolektita en la verko de Raphael Holinshed nome Chronicles, asertas ke ĝi havas unu retan piedon kaj unu ungan.
Estis mezepoka kredo ke fiŝoj estis tiom hipnotigitaj de la Fiŝagloj ke ili turniĝas ventrosupren kiel kapitulaco, kaj tio estas menciata de Shakespeare en Akto 4 Sceno 5 de Coriolanus: I think he'll be to Rome
As is the osprey to the fish, who takes it
La irlanda poeto William Butler Yeats uzis grizan vagantan fiŝaglon kiel reprezento de doloro en The Wanderings of Oisin and Other Poems (1889).
La Fiŝaglo estas pentrata kiel blanka aglo ĉe heraldiko, kaj pli ĵuse iĝis simbolo de pozitiva respondo al naturo, kaj aperis en pli da 50 poŝtmarkoj de diversaj landoj, estis uzata kiel marko por variaj produktoj, sportoteamoj (ekzemploj la Ospreys kiel teamo de rugbeo; la Missoula Osprey, teamo de basbalo; la Seattle Seahawks, teamo de Usona piedpilko; kaj la North Florida Ospreys) aŭ kiel maskoto (kiel por Geraldton skiteamo en Aŭstralio; la Universitato de Norda Florido; Salve Regina University; Wagner College; la Universitato de Norda Karolino ĉe Wilmington kaj la Richard Stockton College).
Du diferencaj klasoj de vaporlokomotivo estis nomataj Osprey (fiŝaglo). Unu estis la LNER Class A4 4488 Unio de Sudafriko (iam nome Osprey). La alia estis LNER Peppercorn Class A1 60131 "Osprey".
Palestina Civila Polico
La Palestina Civila Polico (الشرطة المدنية الفلسطينية‎‎) estis kreita sub la Interkonsentoj de Oslo kaj la Konvencio de Kairo de 1994, ĉi tiu korpo de polico estis formita por akcepti la taskojn teni la sekurecon kaj la ordonon en la ŝtato de Palestino.
La palestina civila polico, estas unueco de civila polico, kiu estis formita de prezidanta dekreto, kaj estas speciale kapabligita por teni la sekurecon, la apliko de la leĝo kaj la realigo de ordonoj, por teni la sekurecon, la proprieto, la honoro, la libereco kaj la persona sekureco.
La kapo de polico realigas ĉiujn siajn aktivecojn sub la sponsorado de la Ministerio de la Interno de la Nacia Aŭtoritato Palestino. La civila polico, ĝi reprezentas potencan polican forton, kiu garantias la sekurecon kaj la protekton de la personoj, estas fidinda digna institucio kaj aktiva kompaniano, en la konstruo de jurŝtato. Lia misio estas labori sub la povo de la leĝo, por teni la civitanan sekurecon kaj fari pli sekuran la palestina socio, kun profesionalismo, ekscelenco kaj respektante plene la homajn rajtojn.
La polico laboras leĝe por teni la imperion de la leĝo kaj kapablas proponi multajn efikajn policajn servojn, por kontentigi la necesojn de la komunumo, de efika kaj profesia maniero. Krom lia kapablo, por mastrumi la homajn kaj financajn rimedojn efektive.
La strategiaj celoj de la polico, ili estas konstrui kaj fari antaŭeniri la kapablojn de la Nacia Aŭtoritato Palestino, havigi sekurecon kaj protekton al la personoj kaj al la medio, batali la deliktojn kaj teni la staton de rajto.
Gyula Kuti
Gyula KUTI [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kuti Gyula, angle Julius Kuti estas hungara-usona fizikisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1990).
Gyula Kuti naskiĝis la  1940 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Kuti frekventis gimnazion kaj universitaton en Budapeŝto. Post la diplomo li ekinstruis samloke en la universitato, krome li havis postenon en fizika esplorinstituto. En 1973 li instruis en Bostono. En 1979 li doktoriĝis en Budapeŝto. Ekde 1981 li esploras en San-Diego (Kalifornio). Li okupiĝas precipe pri partikla fiziko kaj kvantuma mekaniko. Li ricevis hungarajn premiojn en 1972 kaj 1975.
Angula frekvenco
Angula frekvenco - signifas kiel rapide ripetas ia perioda fenomeno. Ĝi estas kunigita kun frekvenco (f) kaj kun periodo (T) laŭ formulo:
Plimulto
Plimulto estas homgrupo sur terpeco (ŝtato, regiono), kiu distingiĝas de la malplimulto per diversaj ecoj de la tiea loĝantaro. Tiaj ecoj povas esti lingvo, raso, religio, seksa prefero k.a. Tiun homgrupon havas la pli da potenco, politike aŭ per privilegioj, ĉar ĝi estas sufiĉe granda kompare al la malplimulto.
Angula frekvenco
Angula frekvenco estas ofte uzata en tekniko por signifi ekz. rotacian rapidon. Aparte, en ekvacioj de harmona movo, pri la akcelo a, anstataŭ:
Plimulto
Ofte la plimultanoj ĝuas multajn da rajtoj kiuj foje ne estas haveblaj al la aliaj, subpremado tute ne estas sentata kaj tiel oni estas blindaj al siaj privilegioj kaj de la subpremado de la malplimulto, kaj foje estas praktikata izoligado de la malplimulto per nescio kaj antaŭjuĝoj.
Angula frekvenco
estas:
Ĉeĥa moderno
Ĉeĥa moderno (ĉeĥe Česká moderna) estis grupo de juna generacio de ĉeĥaj verkistoj en la 1890-aj jaroj. Ĝi formiĝis surbaze de la Manifesto de Ĉeĥa moderno, eldonita en 1895 en la gazeto Rozhledy. Ĝia aŭtoro estis poeto Josef Svatopluk Machar.
Kyohei Suzaki
Kyohei Suzaki (須崎 恭平, n. ) estas japana futbalisto.
Ĉeĥa moderno
Pro sia interna neunueco la grupo havis nur mallongan daŭron. Ĝi ne havis unuecan artan programon, sed substrekis nekonformismon (distanciĝon de la reganta politiko), individuismon kaj rajton je individueca koncepto de la verkado. Ĝi daŭrigis la pensan heredaĵon de Karel Havlíček Borovský kaj Jan Neruda, el kies nomo prenis poste la sian la ĉilia poeto Pablo Neruda.
Kyohei Suzaki
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj FC Gifu.
Ĉeĥa moderno
Al la ĉefaj reprezentantoj apartenis Otokar Březina, Antonín Sova, Vilém Mrštík, František Xaver Šalda, Vítězslav Novák k.a.
Radio Studio 54 Network
Radio Studio 54 Network estas privata itala radiostacio kun sidejo en Locri, Kalabrio. misioj atingi Studio 54 Network en FM en naŭ provincoj en kvin regionoj de suda Italio: Messina, Reggio Calabria, Vibo Valentia, Catanzaro, Crotone, Lecce, Potenza kaj Salerno). La programo estas karakterizita per la transdono de muzikaj sukcesoj kaj reala tempo informo, kun 28 ĉiutagaj ĝisdatigoj.
Historio
Ĝi estis fondita la de ideo de Pietro Parretta kaj de Francesco Massara, kun Enzo Gatto, Memmo Minniti, Pietro Musmeci, kun la historia nomo de Radio DJ Club Studio 54.
Kiel preskaŭ ĉiuj italaj liberaj radioaparatoj naskiĝis kiel ludo, kaj poste, komence de la 90, ĝi ŝprucis la konsciencon de ne lasi malantaŭen ilin metas profesiaj.
Kun la leĝo Mammì por la itala disvastigo, en 1990 la ludo anstataŭas al la entrepreno.
En 1991, ĝi iris la unuan radioaparaton de Calabria (kaj unu el la unuaj en Italio) en uzi la Radio Data System.
En 1994, la emisión digitalizó, kaj de tiam la kvalito de la transdono ne eblas egalita kun analoga teamo. Estis ĉi tiu la unua fojo en Calabria kiu sukcesis ĉi tiun objektivon, kaj la unua fojo en Italio kiu uzis plene ĉi tiu teknologio por tiu fino.
Ekde 1995, danke al la akiraĵo de negoco de aliaj radiostacioj en Calabria, lasante la limoj de la historia Reggio Calabria Jonia marbordo, plivastigon de sia kliento bazo en Calabria kaj tiam najbaraj regionoj.
En 1997 estis unu el la unuaj italaj radioaparatoj en efektivigi eksperimentoj de transdono, ĉefe koncerne al la disvastigo en la retejo en la teknologio de Real Audio.
Mořina
Mořina estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Beroun, situanta proksimume 11 km oriente de Beroun. Vivas ĉi tie.
Radio Studio 54 Network
Historio
En 1998, lia nomo ŝanĝis por Studio54Network.
Mořina
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo troviĝas en historiaj fontoj en la jaro 1338, kiam Štěpán z Tetín kun permeso de reĝo Johano de Luksemburgio kambiumis bienon kun Kavalira ordeno de krucanoj kun ruĝa stelo. Plu proprumis tiun ĉi kortumon kun kvar lanoj reĝo Karolo la 4-a, kiu luigis ĝin por dumvive al siaj ŝatataj belartistoj: en la jaro 1360 tio estis pentristo Mikuláš Wurmser ze Štrasburku kaj en la jaro 1367 Majstro Theodoriko. Dum regado de reĝo Venceslao la 4-a luigadoj daŭrigis.
Radio Studio 54 Network
Historio
En 2000, la konstruo de la unua studo móvil stargate markis la komencon de nova politika eldonejo: la radioaparato kiu transdonas de la placo, inter la publiko..
Teamo pasinta
Memmo Minniti, Tommaso Massara, Clementina Parretta, Enzo Gatto, Francesca Ritorto, Pino Martelli, Espedita Rechichi, Sergio Minniti, Gianluca Laganà, Rossana Pedullà, Ugo La Macchia, Paolo Guerrieri, Antonio Lombardo, Rosy Carelli, Giuseppe Galluzzo, Peppe Lentini, Paolo Guerrieri, Chiara Mearelli, Luca Filippone, Enrico Ventrice, Valentina Ammirato, Massimo Apa, Emily y Debora LoGiacco, Barbara Costa, Pasquale Fragomeni, Roberta Rupo, Veronica De Biase, Valentina Geracitano, Francesco Cunsolo, Francesco Parasporo, Antonella Romeo, Eleonora Femia, Rosana e Regina Garofalo, Debora Sainato, Ugo Lully Tommaselli, Pino Trecozzi, Luigi Grandinetti, Eddy y Ottavia Lombardo, Antony Greco, Sandro Pascuzzo, Giuseppe Evalto, Stefania Morabito.
Studio 54 Angels
La 54 Angels estas la Front Girls de Studio54Network kaj origine estis uzita por subteni ĉiujn aktivecojn ekster Network kaj Studio54, kaj ekde 2010 estis transformita en teamo por la promocio de iu ajn evento, eĉ se ne produktita de Studio54network.
Ili estas ekipitaj per moveblaj rimedoj, kiel ĵipo aŭ konvertebla maŝinaro, danke al kiuj ili povas sukcesi la okazaĵojn.
Stargate Studio 54 Stargate
La centro de la programo kaj la rekta elsendo estas lokitaj en mobilaj Studio54Network kiuj, eĉ se nur mobilaj, radiaj - kaj televidaj - studioj estas ekipitaj kiel klasika studio. Ĝi ampleksas tri apartajn unuojn, krea konzolo, aŭdo kaj video, kun du apartaj unuoj por la produktado, post-produktado, kaj transsendata aŭdio-video.
Nova Katedralo de Salamanko
La Nova Katedralo de la Asuncio de la Virgulino estas, kune kun la Malnova Katedralo, unu el la du katedraloj de la urbo Salamanko, en Hispanio. Ĝi estas la sidejo de la Diocezo de Salamanko.
La nova katedralo konstruiĝis inter 1513 kaj 1733 konservante la malnovan katedralon. En la komenco oni pensis detrui ĝin, kvankam estis pli forta la decido konservi ĝin por la diservado dume la nova estis konstruata. Post la finoj de la konstruado en la 18-a jc. estis rekonsiderata la ideo pri detruado kaj pro tio ĝi ankoraŭ konserviĝas. Malgraŭ tio, la dekstra muro de la Nova Katedralo apogiĝas sur la maldekstra muro de la malnova. La turo de la nova katedralo estis plifortigata pro la okazinta Tertremo de Lisbono. Ĝi estis konstruita sur la turo de la malnova.
Éva Jordán
JORDÁN Éva [pr. jorda:n] estas rumanuja hungara kantistino (soprano) naskiĝinta en Oradea la 17-an de aŭgusto 1976.
Nova Katedralo de Salamanko
La ideo pri la konstruado de nova katedralo venas de la 15-a jarcento pro la plimultiĝo de la loĝantaro de Salamanko, ĉefe pro la allogeco de la universitato. Tial, la malnova katedralo en tiu epoko ŝajnis «eta, malhela kaj malalta». Kun la subteno de Fernando la Katolika, kiu en 1509 ordonis la arkitektojn kiuj antaŭe laboris en Toledo kaj Sevilo, Antón Egas kaj Alonso Rodríguez (arkitekto), iri al Salamanko kaj krei la dizajnon de la nova adorejo.
La katedralo, post pluraj diskutoj, estis konstruita apud la malnova, realigata el franka ŝtono de Villamayor laŭ gotika stilo.
Dum preskaŭ la tuta 17-a jarcento la konstruado haltiĝis kaj estis reprenita en la 18-a jarcento ĝis la finkonstruo en 1733. La katedralo suferis la efektojn de la Tertremo de Lisbono, kiu okazis la 1-a de novembro 1755, restante ankoraŭ videblajn signojn en la truoj kaj vitraloj rompitaj. Post la tertremo la kupolo devis estis rekonstruita kaj plifortigi la sonorilturon kiu tre similis al tiu de la katedralo de Segovio. En 1810 la armeo de la franca okupado detruis la kvartalon kiu troviĝis norde de la katedralo, estiĝante la nuna placo Anaya kaj reliefigante la nordan fasadon, kiu ne estis preparita por tiu celo kaj ne tiom bela. Pro tiu okazintaĵo la plej konataj fotoj de la katedralo ĉiam estas faritaj en tiu parto, forgesigante la ĉefan fasadon, multe pli interesan sed situantan en mallarĝa strato kaj sen sufiĉa spaco por bonaj fotoj. Kiam oni restaŭris la ornamaĵojn de la norda fasado, precize por montri ke temas pri modernaj skulptaĵoj oni aldonis bildon de kosmonaŭto kaj de taŭro el la nuna provinca blazono: tiele temas pri la ununura kosmonaŭto en la mondo en gotika-renesanca katedralo.
Saint-John Perse
Saint-John Perse estas la plumnomo de Marie René Auguste Alexis Léger, naskiĝinta en 1887 en Saint Léger des Feuilles, en insulo Guadeloupe, mortinta en 1975. Franca poeto kaj diplomato, li uzis plumnomon, ke lia poezia agado restu privata kaj disigita de lia diplomata-politika kariero. Saint-John Perse ricevis la Nobel-Premion por literaturo en jaro 1960.
Saint-John-Perse-a poeziaĵo havis tre aparta kaj tipa stilo, skribita prozforme per longaj frazoj solenaj, plenaj je raraj vortoj kaj malnaivaj esprimmanieroj, ofte je eruditaj memoroj de antikveco, sed ankaŭ de emocio kaj kun delikata muzikeco, kaj pantheisma kaj historia sento. Ekzemple :
Ĉefaj verkoj:
Kraepelin
Kraepelin estas la familia nomo de la jenaj personoj:
NGC 5403
NGC 5403 (aliaj indikoj — UGC 8919, IRAS13577+3825, MCG 6-31-41, VV 310, ZWG 191.29, PGC 49820) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Martin-Lys
Saint-Martin-Lys (Sant Martí de Les, Sant Martin de Les) estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Martinlysois.
Miskompreno
Miskompreno laŭ la ĝenerala lingvouzo, difinite ekzemple laŭ la Reta Vortaro, estas "malbona kompreno aŭ eraro pri la senco de vorto aŭ ago". Laŭ la lingvaĵo de socia psikologio temas pri "diferenco inter tio kion komunika sendinto celis kaj tio kion komprenas la adresato".
La vorto do signifas "nur partan nekomprenon" kaj kontrastas al malkompreno, la kompleta nekompreno. La afikso mis- en tiu senco uzatas ankaŭ en ĝermanaj lingvoj - ekzemple germane Missverständnis aŭ angle misunderstanding - dum en romanaj lingvoj ofte uzatas la afikso mal-, kiel ekzemple en la franca traduko malentendu (do "la malbone aŭdita"), ekzemple en la teatraĵo Le Malentendu de Albert Camus. Oni do aparte en tradukoj el romanaj lingvoj al Esperanto atentu pri la diferenco inter mis- kaj mal- en la internacia lingvo.
Miskomprenoj estas grava trajto por la disvolvigo de kelkaj literaturaj ĝenroj, kiel ekzemple por vodevilo kaj en kultaj usonaj komedioj de Holivudo.
Fehling
Fehling estas malnova familio el la germana urbo Lübeck. vidu Fehling (familio).
Fehling estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Altebenaĵo Bombón
La Altebenaĵo Bombón aŭ Altebenaĵo Bombono estas altebenaĵo de la orienta deklivaro de Andoj en la centro de Peruo, en la orienta pinto de la Regiono Pasco. Situa oriente de la Cordillera Occidental, konsistas el ebenaĵoj de paŝtejoj ĉirkaŭataj de krutaj montaroj kun lagetoj kaj glaĉeroj.
Sankt Augustin
Sankt Augustin estas urbo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenas al ties distrikto Rhein-Sieg kaj distriktaro Kolonjo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Altebenaĵo Bombón
El nomo de bombón referencas al la iamaj loĝantoj de la regiono, nome la pumpu. En la Altebenaĵo Bombón troviĝas vikunoj (nome malgrandaj amerikaj kameledoj.)
Kantono Sussex (Delavaro)
La kantono Sussex - angle Sussex County - estas kantono de Usono en la subŝtato Delavaro. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Yuki Oshitani
Yuki Oshitani (押谷 祐樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, FC Gifu, Fagiano Okayama, Nagoya Grampus kaj Tokushima Vortis.
Sainte-Colombe-sur-Guette
Sainte-Colombe-sur-Guette (Santa Coloma de Rocafort, Santa Colomba, Santa Colomba de Ròcafòrt) estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Sainte-Colombois.
Aleksandro Grin
Aleksandro GRIN (Александр Грин) estas literatura pseŭdonomo de fama rusia verkisto Aleksandr Stepanoviĉ Grinevskij (Алекса́ндр Степа́нович Грине́вский). Li naskiĝis en urbeto Slobodskoj, Vjatka gubernio, Rusia Imperio la 23-an de aŭgusto n.s. 1880, mortis la 8-an de julio 1932 en Starokrimo, Krimeo. Liajn ĉefajn verkojn aperintajn dum ekzistado de Sovetunio la kritikistoj difinas al la sciencfikcia ĝenro, kvankam la verkisto mem opiniis, ke ili estas ekzemploj de romantikismo.
Origino
Lia patro Stepan Evsejeviĉ Grinevskij (1843—1914) estis pola nobelo, kiun oni malliberigis kaj poste ekzilis al Siberio pro lia partopreno en la Januara Ribelo okazinta en 1863 - 1864. En 1868 oni permesis al li loĝi en Vjatka gubernio. En 1876 li edziĝis al rusino Anna Stepanovna Lepkova (1857—1895), kiu laboris kiel akuŝistino. Dum iom da tempo la geedzoj ne sukcesis havi infanojn, tial en 1878 ili prenis suĉinfanon Natalia por adopti ŝin en la familio kiel filino. En 1879 naskiĝis ties filo Aleksandr, kiu baldaŭ mortis. La dua filo naskiĝinta en 1880 estis nomita ankaŭ Aleksandr, kiu nun estas fame konata kiel Aleksandro Grin. Entute la gepatroj havis kvar gefilojn: Aleksandr (1880 - 1932), Antonina (1887-1969), Ekaterina (1889-1968) kaj Boris (1894-1949).
Infanaĝo
Ekde 1881 la familio loĝis en Vjatka, ĉefurbo de la gubernio. En 1890 juna Saĉjo komencis lerni el la loka teknika lernejo. Samtempe la gefamilianoj ricevis grandan libran kolekton de la pereinta onklo, subkolonelo Grinevskij. La libroj estis verkitaj en la rusa, la pola kaj la franca lingvoj. Ili multe inspiris fantaziojn de la knabo, kiu jam tiam eksentis pasion al verkado.
Post morto de Anna Stepanovna okazinta en 1895 en la familion venis la dua edzino Lidia Avenirovna Boreckaja (1865-1941) kune kun sia filo Paŭlo. Poste ŝi naskis du gefilojn: Nikolaj (1896-1960) kaj Barbara (1898-19..). Interrilatoj kun la duonpatrino ne estis bonaj, tial en 1896 Aleksandr forlasis la hejmon por studi la naŭtikon en urbo Odeso. Sed li fiaskis, ĉar la enirekzamenoj jam finiĝis.
Migrado, malliberigo, ekzilo
Ekde tiam li multe trampis kaj laboris sen elekto de iu ajn profesio. Ekde 1901 li militservis en la armeo, sed baldaŭ dizertis, ĉar li ne sukcesis elteni severan disciplinon. Lia ago estis grava milita krimo, ĉar li rompis ĵuron. Lin oni malliberigis pro ĉi tio kaj pro ligo kun la kontraŭleĝa Socialista Revolucia Partio. Kelkajn jarojn li troviĝis en prizonoj, inkluzive du jarojn li estis solulo en la ĉelo.
En 1905 li estis amnistiita.
Pro novaj akuzoj lin oni ekzilis al Arĥangelska gubernio, kie li loĝis kune kun sia edzino Vera Paŭlovna Abramova ekde novembro 1910 ĝis majo 1912.
En 1919 Grin militservis en la Ruĝa Armeo kiel komunikisto, sed tiam li grave malsaniĝis pro la ekzantema tifo kaj lin oni translokigis al Petrogrado. Tie lin reale savis pro morto la granda rusa verkisto Maksim Gorkij, kiu aranĝis la loĝejon kaj necesan nutradon.
La 8-an de marto 1921 Grin edziĝis al Nina Nikolajevna Mironova (1894 - 1970), kiu iĝis protagonistino de kelkaj liaj romanoj.
Pro malbona farto kaj rekomendoj de kuracistoj Grin preferis loĝi en Krimeo, kie loka komforta klimato plaĉis al li. Ekde 1930 li ekloĝis en urbeto Starokrimo situanta en la orienta parto de la duoninsulo. Tie li amikiĝis kun poeto Maksimilian Voloŝin, kiun li ofte vizitis en Koktebelo.
La 8-an de julio 1932 Aleksandro Grin mortis. Lin oni sepultis en la loka tombejo. Poste oni establis la monumenton (skulptistino Tatiana Gagarina) faritan laŭ motivoj de lia romano "Kuranta sur ondoj".
Literatura kariero
En 1907 estis eldonita lia unua verko "La okazo" (Случай), kiu unue havis lian pseŭdonomon Aleksandro Grin. En 1908 aperis lia verkaro "La nevidebliga ĉapo" (Шапка-невидимка). En 1913 oni povis aĉeti jam tri volumojn de liaj verkoj.
Verkoj
En 2018 "Literatura Foiro", (n-ro 292, 49-a jarkolekto) dediĉas atenton al Aleksandr Grin kaj lia sciencfikciaĵo "Esperanto" (elrusigita fare de Miĥaelo Bronŝtejn).
Distrikto Hunedoara
Najbaraj distriktoj estas: oriente distrikto Alba, sude distrikto Gorj, sud-okcidente distrikto Caraș-Severin, okcidente distriktoj Timiș kaj Arad.
En la jaro 2002 la distrikto havis 485 712 loĝantojn sur areo de 7 063 kvadrataj kilometroj. El tio rezultas loĝdenso de 69/km².
The Road to Serfdom
The road to serfdom (La vojo al sklaveco) estas libro verkita de la en Aŭstrio naskita ekonomikisto kaj filozofo Friedrich Hayek (1899–1992) inter 1940–1943, gajninto de la premio de la sveda nacia banko pri ekonomio (konata kiel la Nobel-premio pri ekonomio) en 1974.
En tiu libro li avertis pri la danĝero de tiraneco, kiu venas de "registara kontrolo pri ekonomiaj decidoj per centra planado" kaj priskribas la manieron kiel faŝismaj, komunismaj registaroj provas regi ĉiujn aspektojn de la ekonomio.
Třemošná (apartigilo)
Nomo Třemošná havas plurajn signifojn: