cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonardo Torres Quevedo
Aliaj agadoj
Aldone al la menciitaj inventoj, Leonardo Torres Quevedo ankaŭ dizajnis Koordinatan Indikilon, Kablolanĉilon, Aparaton por preni paroladojn sen stenografo, Movidan Sintezilon, Aŭtomatan Pesilon, Boaton kun du flosiloj kaj novan specon de Ŝipo nomita Camp, inter aliaj. En la lastaj jaroj de lia vivo, Torres turnis sian atenton al la kampo de pedagogio, por esplori tiujn elementojn aŭ maŝinojn kiuj povis helpi edukistojn en sia tasko. De 1922 ĝis 1930 li faris plibonigojn pri tajpiloj, marĝena paginadode manlibroj, kaj aliaj kiel la Projekciebla Montrilo, kaj la Instrua Projekciilo. La Projekciebla Montrilo baziĝas sur la ombro produktita de maldiafana korpo, kiu moviĝas proksime al la projekciita plato, estante ĉi tiu ombro uzata kiel montrilo. Por fari tion, li desegnis artikan sistemon, kiu permesis al la parolanto movi punkton aŭ punktojn apud la projekcia plato, laŭvole, kio ebligis marki la interesajn areojn sur la travidebleco. La Instrua Projekciilo plibonigis la manieron kiel lumbildojn estis metitaj sur vitraj platoj por projekcio.
Esperantista agado
Torres Quevedo aktive rilatis al Esperanto. Lia plej konata agado estis la apogo por la alpreno de Esperanto en la Ligo de Nacioj, kiun li proponis al la citita Komitato por Intelekta Kunlaborado.
Li ankaŭ partoprenis en aprilo 1922 en la Internacia Konferenco pri Instruo de Esperanto en la Lernejoj kaj en 1925 en la Internacia Konferenco por Aplikado de Esperanto en la Sciencoj, kie li reprezentis la hispanan registaron, kun Emilio Herrera kaj Vicente Inglada Ors.
Li estis membro ankaŭ de la Hispana Esperanto-Instituto, kiu grupigis elstarajn apogantojn de la internacia lingvo, kvankam lia agado en ĝi estis nur simbola.
Ekstera ligilo
Artikolo en la hispana pri la rilato de Torres Quevedo al Esperanto
Medalo
Medalo, aŭ medaljono, estas, strikte parole, malgranda, plata, kaj ronda (aŭ, foje, ovalforma) peco el metalo kiu estis skulptita, muldita, gisita, premita, stampita, aŭ iamaniere markita kun insigno, portreto, aŭ alia arta figuro. Medalo povas esti aljuĝita al persono aŭ organizo kiel formo de rekono por sporta, militista, scienca, akademia, aŭ diversaj aliaj atingoj. Armeaj premioj kaj ornamaĵoj estas pli precizaj esprimoj por certaj specoj de ŝtatornamado. Medaloj ankaŭ povas esti kreitaj por vendo kaj rememori precizajn individuojn aŭ okazaĵojn, aŭ kiel verkoj de arta esprimo en sia propra konto. En la pasinteco, medaloj menditaj de individuo, tipe kun lia portreto, estis ofte utiligitaj kiel formo de diplomatia aŭ persona donaco, kun neniu senco esti premio pro la konduto de la ricevanto.
Padang Rengas
Padang Rengas (ĉine:肖山） estas urbeto en Perak, Malajzio.
Geografio-Loko
La urbeto estas situanta proksimume je 15 km de Kuala Kangsar urbeto .Ĝi havas policejon, stacidomon, kamparan sancentron, bazaroj kaj lernejojn
Lernejoj
SJK (C) Khiu Min, SK Tun Dr. Ismail, SK Perempuan- & SMK Tun Perak'', inkluzive de Teknik-bazita edukolernejo.
Turismo
Unu interesa ejo estas Gunung Pondok - stumpeto de rokomonteto, pri kiu legendo diras, ke ĝi estis kreita per la malbeno de Sang Kelembai sur pondok (malgranda vilaĝokabano).
Ekonomio
Padango Rengas havas gravan cementan produktadokomplekson kaj estas ĉirkaŭita de kaŭĉuko-bienoj.
Esperanto kaj Padang Rengas
Kelkaj loĝantoj jam konis Esperanton.
Medalo
Artisto kiu kreas medalojn aŭ medaljonojn estas nomita "medalisto". Ekzistas ankaŭ religiecaj medaloj kiuj povas esti portataj pro religiaj kialoj. Medaloj longe estis popularaj kolekteblaj eroj aŭ kiel diverseco de eksonumio aŭ de militaria. Medaloj ankaŭ povas esti produktitaj en rektangula formo, kvankam tiuj pli ĝuste estus priskribitaj kiel plateto, kaj oficialaj premioj kiel ekzemple armeaj ornamadoj ofte estas en formoj kiel ekzemple krucoj aŭ steloj, sed daŭre estas loze nomitaj "medaloj", kiel en la stelforma usona Medalo de Honoro.
Portretaj medaloj estas kreitaj honore al specifa personeco. Tiu estis kutima farado en la antaŭfotografia periodo.
Imre Gaál
Imre Gaál [gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gaál Imre estis hungara pentristo. Imre Gaál naskiĝis la  en Pesterzsébet (laŭ alia informo kaj la videbla memortabulo en Kiskunlacháza), li mortis la  en Budapeŝto.
Medalo
En la bonorda uzo de la esprimo, medaljonoj estas pli grandaj, komencante je eble kvar coloj laŭlarĝe, kaj estas kutime tro grandaj por esti portitaj tre komforte, kvankam en parollingva uzo, "medaljono" foje kutimas nedece rilati al medalo utiligita kiel la juvelo de kolĉeno (kiel en la medaljona vira modstilo de la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj), aŭ por aliaj specoj de medaloj. Medaljonoj ankaŭ povas esti nomitaj "tablomedaloj" ĉar ili estas tro grandaj por esti portitaj kaj povas nur esti elmontritaj sur muro, tabloplato, skribotablo, aŭ kabineto.
Imre Gaál
Biografio
Imre Gaál frekventis mezlernejon en Pesterzsébet, poste en pedagogia altlernejo de Nagykőrös. Ekde 1943 li lernis pentradon en privata libera lernejo de Tibor Gallé, ekde 1945 en Hungara Belarta Altlernejo sed sen diplomo li forlasis la lernadon. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth kaj Róbert Berény. Post la studenta erao li vivtenis sin el pentrado, sed li faris ankaŭ aliajn laborojn. Li debutis en 1951 en ekspozicio, sed poste li preskaŭ malaperis en ekspozicioj. Liaj pentraĵoj ne havis sukcesojn, tial parton de la pentraĵoj li detruis en 1957.
Alsótelekes
Alsótelekes [alŝOtelekeŝ] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika. La loknomo signifas: suba-parcela.
Situo
Alsótelekes situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Rudabánya kaj Szendrő troviĝas po 10, Kazincbarcika 24, Miskolc 40 km-ojn.
Historio
Alsótelekes fondiĝis komence de la 18-a jarcento. Longe oni minadis gipson, kiun oni prilaboris en la vilaĝo. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Rajto je publika aliro
La rajto je publika aliro estas rajto difinita per leĝoj kiuj ekzistas en diversaj landoj tra la mondo. La leĝo deklaras, ke la publiko havas la rajton de aliro al ĉiuj areoj, lagoj, riveroj, eĉ se ili estas posedo privata, por dormi sur la landoj provizore en tendoj, kaj pluki en tiuj areoj berojn kaj fungojn kaj kelkajn aliajn plantojn. La rajto je publika aliro ankaŭ emfazas konsideron kaj zorgon pri naturo kaj faŭno, terposedantoj kaj aliaj homoj.
Praktike la rajto de publika aliro estas difinita iomete malsame de ŝtato al ŝtato. La rajto pri publika aliro nuntempe ekzistas en la landoj Norvegio, Svedio, Finnlando, Islando, Israelo, Skotlando, Estonio, Latvio, Litovio, Aŭstrio, Ĉeĥio kaj Svislando. En Anglio kaj Kimrio la Leĝo pri Publika Aliro pri Rajtoj validas nur por iuj kategorioj de neevoluinta tero.
Sveda rajto pri publika aliro estas nomata Allemansrätten‏, norvege Allemannsretten kaj finne Jokamiehenoikeus. En Norvegio la rajto je publika aliro estas leĝo tre detale difinita. En Svedujo la rajto je publika aliro estas agnoskita de leĝo, sed ne estas difinita. En Finnlando iuj liberoj estas agnoskitaj de la leĝo, sed la rajto je publika aliro ne estas difinita.
En landoj, kie ne ekzistas publika aliro, kutime estas difinitaj ŝtataj areoj - kiel naturrezervejoj, urbaj parkoj aŭ naciaj parkoj - kiujn publiko rajtas viziti.
SOS (apartigilo)
SOS povas rilati al:
Doly (Bouzov)
Doly estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 2 km nordokcidente de Bouzov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1617.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Občina Borovnica
Občina Borovnica estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo konsistas el 12 vilagoj kaj ĝia tuta areo estas 42,3 km² km². Komence de 2017, ĝi havis 4 376 loĝantojn. La administra centro estas la vilaĝo Borovnica.
Komunumoj
La municipo konsistas el 12 vilaĝoj:
Borovnica, Breg pri Borovnici, Brezovica pri Borovnici, Dol pri Borovnici, Dražica, Laze pri Borovnici, Lašče, Niževec, Ohonica, Pako, Pristava, Zabočevo.
Loko, priskribo
Občina situas sudokcidente de la slovena metropolo Ljubljana, kun kiu ĝi estas konektita per buso kaj fervojo (Ljubljana — Sežana railway line).
Pluraj civitanoj atingas la Ljubljana-marshlandon, kie la alteco atingas nur 290 m. Sur la deklivo de Krimšek-monteto en la sudoriento, la areo superas la altecon de 900 m, sed la supro (941 m super marnivelo) jam estas trans la limo.La plej grava akvoplujo estas Ljubljanica, ĝia akvofalo estas Borovniščica kaj Prušnica.
Občina Borovnica apud tri la municipoj: Občina Brezovica en la nordoriento kaj oriento, Občina Cerknica sude kaj Občina Vrhnika en la okcidento kaj nordo.
József Hollósi Somogyi
József Hollósi Somogyi [jOĵef holOŝi ŝomodji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hollósi Somogyi József, en Usono Joseph Desomogyi estis hungara-usona altlerneja instruisto.
József Hollósi Somogyi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis en 1976 en Kembriĝo (Masaĉuseco) (Usono).
Biografio
József Hollósi Somogyi studis en komerca akademio (1919), Reĝa Teknikuniversitato József (1921), Scienca Universitato Péter Pázmány (1922), fine li doktoriĝis en Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1926. Dum aŭ post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis kaj instruis en Universitato Harvard (1959-1967), krome li estis gastopreleganto en aliaj universitatoj.
Tony Stewart
Tony Stewart [TOni STUurt] - Piloto en la aŭtosporta serio NASCAR. Naskiĝis je 20-a de majo, 1971 en Columbus, Indianao. Triobla ĉampiono en la tri aŭtoklasoj de USAC en jaro 1995. Konkursis en Indianapolis 500 1996-1999, 2001. Ĉampiono de IRL 1997. `Plej Bona Novulo', NASCAR-a Winston-Pokalo serio 1999. Ĉampiono de la serio en 2002.
Emília Csánky
Emília Csánky [ĉAnki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csánky Emília estas hungara hobojisto, altlerneja instruisto.
Emília Csánky naskiĝis la en Hódmezővásárhely.
Biografio
Emília Csánky maturiĝis en muzikarta mezlernejo en Szeged en 1970, poste ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt post 5 jaroj. Ŝia ĉefinstruisto estis Péter Pongrácz. Jam dum la studentaj jaroj en 1973 ŝi aliĝis al orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Post la diplomo ŝi ekinstruis en la Muzikarta Altlernejo, kie ŝi akiris sciencan gradon DLA en 2001. Ŝi estas hobojisto ankaŭ en aliaj simfoniaj orkestroj, kun kiuj ŝi faris koncertojn kiel solisto aŭ ĉambra muzikisto en Eŭropo, Ameriko kaj Japanio. Ŝi muzikadis kune kun ekzemple en:Maurice André, Henryk Szeryng, en:Igor Oistrakh, en:James Galway. Ŝi ricevis premiojn inter 1971-2002.
26455 Priyamshah
26455 Priyamshah estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Priyam C. Shah, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri terscienco. Li estis lernanto ĉe la Sunset High School de Portlando (Oregono, Usono).
El Picazo
El Picazo [piKAzo] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas picaceño [pikaZEnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 688 loĝantoj kaj la denseco estas de 27,63 loĝ/km².
Situo
El Picazo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 698 m; je 92 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 24,9 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°26′48″N 2°05′20″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 2,111 loĝantoj en 1950 al 688, tio estis oni perdis pli ol 1,400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe El Picazo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe El Picazo kie oni falis al la nunaj 688.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis preskaŭ ĉiam de la maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Viktor Muravlenko
Viktor Muravlenko (Виктор Иванович Муравленко; naskiĝis la, vilaĝo Nezamajevskaja, Pavlovska distrikto, Kubana provinco, la Rusia imperio, mortis la , Moskvo, Sovetunio) estis petrola inĝeniero, estro de Ĉeftjumennaftogaso (1965-1977), la plej granda nafta konzerno en Sovetunio, unu el la ĉefaj kreintoj de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso. Heroo de Socialisma Laboro, laŭreato de la Ŝtata kaj Lenin-premioj. Patro de la altranga naftisto Sergej Muravlenko.
Biografio
En septembro 1965 Viktor Muravlenko estis nomumita la estro de la ĉefa Tjumena Industria Administracio pri nafta kaj gasa industrioj de Sovnarĥozo de RSFSR, do Ĉeftjumennaftogaso. Sub lia estrado la organizaĵo transformiĝis je plej granda nafta firmao en la mondo. Antaŭ lia alveno, en 1964, Ĉeftjumennaftogaso elminis 0,2 milionojn da tunoj da nafto. En 1977, kiam li lasis la postenon, elminado atingis 211 milionojn da tunoj (maksimumo estis pli ol 400 milionoj da tunoj). En 1964 la konzerno boris 11 mil metrojn, en 1977 — 7 milionojn da metroj.
Li estis elektita kiel ano de la Tjumena provinca komitato de KPSU, delegito de tri kongresoj de KPSU, deputito de la Supera Soveto de Sovetunio. Post la morto de la ministro pri naftoindustrio Valentin Ŝaŝin oni proponis tiun postenon al Muravlenko, sed li rifuzis reference al sia malforta sano.
Li mortis la en Moskvo.
Pri lia morto ekzistas diversaj versioj. La naftisto Aleksandr Filimonov, kiu renkontiĝis kun Muravlenko en tiu tago, opinias ke fatalan rolon ludis konversacio de Viktor Muravlenko kun la nova ministro pri nafta industrio Nikolaj Malcev, kun kiu li havis ne tre bonajn rilatojn. La ministro vokis lin por unu horo, sed la konversacio daŭris pli ol du kaj el la oficejo Viktor Muravlenko eliris jam subtenata de du junaj viroj. Oni proponis al li iom ripozi sur divano en la akceptejo, sed li rifuzis kaj petis revenigi lin al la hotelo "Rossija" (Rusio). Estis varmege, oni ne tuj trovis lian aŭton Volga, ĉar lia ŝoforo forveturis iom for, serĉante ombron, do konata al li tradukisto transportis lin al la hotelo en sia Ĵiguli. Kiam Filimonov fine atingis la hotelon, la korpo de Muravlenko jam kuŝis en okcidenta alo sur brankardo, kovrita je litotuko. Ankaŭ la partiestro de Ĉeftjumennaftogaso Viktor Birjukov atestas streĉitajn rilatojn inter Muravlenko kaj la nova ministro, kiun li konsideras krudulo kaj kompleta antipodo de la inteligenta Valentin Ŝaŝin.
La korpo estis transportita al Tjumeno kaj eksponita en ĉerko en la kulturdomo Naftisto por ke ĉiuj povu adiaŭi lin. La 1977 li estis sepultita ĉe la Ĉerviŝeva tombejo apud Tjumeno.
Teknika kaj sociala politikoj
Ĉiama postulado de ekstreme granda elpumpado de nafto kaj gaso alfrontis reziston de la profesiuloj, kiuj atentigis ke tiom intensa ekspluatado de la minejoj elĉerpos iliajn rezervojn antaŭtempe, damaĝos ilin kaj malebligos preni ĉiujn naftorezervojn, parto de kiuj por ĉiam restos subteregita en rompitaj naftokuŝejoj. Tamen la sovetia kaj partia estraro malakceptis tiajn argumentojn kaj baptis ĉiujn kontraŭulojn "pesimistoj" dum sin mem konsideris "optimistoj". Viktor Muravlenko estis inter malmultaj profesiuloj, kies sobra pozicio ne estis rekte nomata "pesimisma" pro lia granda aŭtoritato. Tamen iom post iom oni komencis izoli lin, atakante liajn teamanojn kiel "pesimistojn". Li atentigis, ke en torĉoj sur naftominejoj ĉiujare estas bruligataj po 12 miliardoj da kubaj metroj da naftogaso, kio egalas al duobla elminigado en Tomska provinco. Tamen li konfliktis pro tio kun la provinca partiestro Gennadij Bogomjakov kaj plendis pri ties necedemo.
En Okcidenta Siberio naftistoj kaj gasistoj unuafoje alfrontis neceson konstrui minejojn sur teritorio plejparte marĉa, preskaŭ tute senhoma, ĉe tre malaltaj temperaturoj kaj kompleta manko de iu ajn infrastrukturo en la regiono. Konstruado de kutimaj asfaltaj aŭ betonaj vojoj en tiaj kondiĉoj estus longdaŭra kaj ege multekosta. Do li helpe de siaj teamanoj trovis alian manieron, konstruante glaciajn vojojn, en kiuj glacio estis uzata kiel firma fundamento. Somere oni kovris ĝin per torfo aŭ ligneroj por ke ĝi ne degelu. Anstataŭ konstrui reton da borputoj, kovrantan tutan minejon, oni komencis konstrui borfaskojn sur malmultaj firmaj insuletoj por de tie atingi naftajn kaj gasajn kuŝejojn per oblikvaj putoj. Li proponis starigi borinstalaĵojn sur fervojajan ĉaretojn kaj movi ilin laŭ reloj. Tio ebligis bori eĉ kiam akvonivelo atingis unu metron, do la tuta minejo estis subakvigita. Por ŝanĝi boristan skipon venis helikoptero, kiu pendis super loĝvagoneto kaj de sur ties tegmento homoj eliris kaj eniris. Li ankaŭ malpermesis konstrui borinstalaĵojn kun unu pumpilo, kio altigis rapidecon de la borado.
Tiutempe oni planis konstrui ĉe rivero Obo aron de hidroelektraj centraloj, sekve de kio Okcident-Siberia malaltebenaĵo estus grandparte subakvigita. Iuj sciencistoj proponis konstrui kanalojn, laŭ kiuj navedus platformoj kun borinstalaĵoj kaj aliaj teknikaĵoj. Viktor Muravlenko jam en 1974 prognozis ke sub la gigantaj gasminejoj la Urengoja kaj Medveĵje troviĝas grandaj rezervoj de nafto. "Profunda geologia skoltado prognozas promesplenajn perspektivojn" diris li.
Viktor Muravlenko estis profesoro de la Tjumena Industria Instituto kaj planis prezenti doktoran disertacion. Sed tempo por verki klasikan disertacion tute mankis al li, do li planis fari tion forme de raporto, kuniganta rezultojn de pli ol 30 liaj studaĵoj.
Personaj trajtoj
La kolegoj rememoris, ke Viktor Muravlenko havis altan aŭtoritaton ne nur inter la naftistoj, sed ankaŭ ĉe plej superaj partiaj instancoj, inkluzive de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio. Li evitis altigi la voĉon, ĉiam dirante: "Krio aferojn ne helpos". Tamen oni memoras lin kiel homon severan kaj postuleman. Li havis forte evoluintan memestimon, sed malamegis flatulojn. Li estis modesta en ordinara vivo kaj eĉ malpermesis al sia edzino vizitadi stokejojn de Ĉeftjumennaftogaso serĉante deficitajn varojn. La ĉefo de la Administracio pri borado (do lia subulo) rememoris ke la ukazon pri premio per la ordeno de la Heroo de Socialisma Laboro Viktor Muravlenko festis en la modesta restoracio "Azerbajĝano" (Moskvo) kun dudeko de kolegoj, inkluzive de la ministro pri nafta industrio Valentin Ŝaŝin. Li diris ankaŭ, ke Muravlenko vivis tre modeste, rande de malriĉo, ĉar lia salajro estis nur iom pli alta ol salajro de li kiel estro de la administracio pri borado kaj li siavice havis salajron malpli altan ol ordinara boristo.
Li klopodis bremsi multiĝon de personaro kaj burokrataj proceduroj kaj responde al petoj dungi pliajn kunlaborantojn diris al sekciestroj: "Por kio vi bezonas plian homon? Li nur malhelpos al vi. Li komencos demandi, starigi problemojn. Por malŝarĝi vin kaj regi la situacion, petu malpli da informoj de sur lokoj, pli ofte mem vizitu minejojn".
Li estis maltolerema al trompuloj, eĉ se temis pri malgravaĵoj. Samtempe li estis tre diplomatia kaj sciis trakti altrangulojn. Li ofte renkontiĝis kun la prezidanto de la Konsilio de Ministroj Aleksej Kosigin kaj aliaj pintaj estraranoj por rekte priparoli problemojn de la nafta industrio — eĉ sen perado de la ministerio pri nafta industrio. Resursoj por Ĉeftjumennaftogaso estis rezervataj en la ŝtata buĝeto je aparta kategorio, ekster tiu de la ministerio.
Li ŝatis la karikaturiston Herluf Bidstrup, kies libron donacis al li lia sekretariino. Muravlenko mem estis ŝercemulo kaj plurfoje mistifikis kolegojn.
Foje, se aperis grandaj problemoj, li vokis ĉiujn viculojn kaj sekciestrojn kaj ili kune veturis eksterurben por en kamparo rasti ŝaŝlikoj kaj priparoli la problemojn, sen konsumi alkoholaĵojn. Li mem ĉiam drinkis nur iom da seka vino aŭ du glasetojn da konjako, ĉesis fumi pro sanproblemoj.
Li havis elstaran memorkapablon kaj memoris nomojn de miloj da homoj kaj centojn da telefonoj en Tjumeno, Moskvo kaj aliaj urboj.
Li havis astmon, do dum streĉaj diskutoj foje komencis anheli kaj devis preni kuracilon Asthmopent. Post la pereo de lia filo, sanstato de Muravlenko malboniĝis, li spertis kelkajn mikroinfarktojn.
La partiestro de la Ĉeftjumennaftogaso Viktor Birjukov rememoris, ke dum privataj konversacioj Muravlenko ofte kritikis gloradon de Leonid Breĵnev, liajn sennombrajn ordenojn kaj marŝalan rangon, ricevitan dum paca tempo. Li kun bedaŭro referencis al anekdotoj, kiuj mokis la ĝeneralan sekretarion de KPSU kaj agnoskis ke Politburoo transformiĝis je kadukulejo. Li kun granda interesiĝo legis malpermesitajn librojn de Aleksandr Solĵenicin, Zbigniew Brzeziński, Abdurahman Avtorhanov, aĉetitajn en la provinca partia komitato. Li kritikis grandajn militajn elspezojn en la paca tempo, militismon en la ekonomio, konsumantan kolosajn materialajn kaj homajn resursojn. La sovetian servoindustrion li nomis aĉe organizita kaj diris, ke sola solvo estas privatigi ĝin.
Kiam ekonomikisto de Ĉeftjumennaftogaso Aleksandr Ganjuŝkin estis arestita de KGB pro verkado kaj dissendado de kontraŭregistaraj alvokoj, li promociis lian edzinon kaj donis al ŝi financan helpon, argumentante ke ŝi restis sola kun tri infanoj. Post liberigo de la arestito li denove dungis lin kiel ekonomikiston.
Familio
Li edziĝis al Klavdija Zaĥarovna Muravlenko kaj ili havis du filojn — Valerij kaj Sergej.
Premioj kaj honorigoj
Li havis plurajn ŝtatajn premiojn: Heroo de Socialisma Laboro (1966), kvar ordenoj de Lenin (1949, 1959, 1966, 1976), ordeno de la Oktobra revolucio (1971), signo Elstarulo de la nafta industrio de Sovetunio (1966), diversaj medaloj. Honora naftisto (1970).
Kune kun grupo de naftistoj en 1966 li ricevis Lenin-premion pro ellaborado de metodo de rapida naftoelminigado. En 1972 li estis premiita je la Ŝtata premio de Sovetunio pro "ellaborado kaj praktika aplikado de komplekso de teknologiaj kaj organizaj solvoj, ebligintaj en malfacilaj klimataj kondiĉoj krei novan naftoelminigan regionon".
Memoro
Omaĝe al Viktor Muravlenko estis nomitaj:
Monumentoj al Viktor Muravlenko staras en la urbo Muravlenko kaj vilaĝo Nezamajevskaja. En Tjumeno antaŭ la scienc-esplora instituto Giprotjumennaftogaso staras lia busto sur piedestalo.
Memortabuloj al Viktor Muravlenko estas instalitaj ĉe:
Ĉe la Rusia Ŝtata Universitato de Ivan Gubkin ekzistas subvencio de Viktor Muravlenko, kiun ricevas plej bonaj studentoj.
Nitva
La vorto havas plurajn signifojn:
Frigyes Bán
Frigyes BÁN [fridjeŝ], hungare Bán Frigyes estis hungara reĝisoro kaj scenaristo. Lia edzino estis Éva Vass. Frigyes Bán naskiĝis la 1902 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio) - mortis la  1969 en Budapeŝto.
Tepetzintla (Komunumo en Veracruz)
Tepetzintla estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepetzintla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 167.
Frigyes Bán
Biografio
Frigyes Bán frekventis lernejon pri soldatoj, tamen li interesiĝis pri filmoj. En la 1930-aj jaroj li laboris, kiel scenaristo, foje aktoro en filmoj. Post la 2-a mondmilito li reĝisoradis la unuan "socialistan filmon". Li abrupte mortis pro akcidento. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950, 1952 kaj 1954, krome ankaŭ aliajn 2 premiojn.
Tepetzintla (Komunumo en Veracruz)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13672 loĝantojn. El tiuj estis 6747 viroj kaj 6925 virinoj. La komunumo havas surfacon de 245.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 10 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 2 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 13278 personoj. En la jaro 2000 temis pri 13754, do temis pri kresko / malkresko je 0.71 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12051 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 2369 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30167a.htm
Planlingvo
Planlingvo estas konstruita lingvo kreita por uzo en homa komunikado. Tiel ĝi distingiĝas de artaj lingvoj, eksperimentaj lingvoj kaj sekretaj lingvoj. En la komuna uzo la vorto "planlingvo" kelkfoje estas uzata por signifi ĉian ajn paroleblan konstruitan lingvon. Sed en la faka lingvaĵo, la vorto klare havas la pli limigitan difinon, ke nur temas pri lingvo kreita kun la celo de uzo en homa komunikado. Ŝajne ekde la antikvo, homoj intencas krei lingvon, kiel la greko Aleksarko.
Multaj el tiuj lingvoj estas konstruitaj por uzo kiel internacia helplingvo, sed ankaŭ estas fakaj planlingvoj kiel Marparolo, ne-internaciaj helplingvoj kiel Slovio kaj la malfacile klasigebla Tokipono, kiun oni ja internacie uzas por homa komunikado, sed kiu tute ne celas esti internacia helplingvo.
Multaj esperantistoj dum varbado preferas la terminon planlingvo al artefarita lingvo, ĉar ĉi tiu lasta estas plursenca (vidu natura lingvo). En multaj naturaj lingvoj la pli ofta ĝenerala termino estas laŭvorte ekvivalenta al la esperanta "konstruita lingvo" aŭ "artefarita lingvo".
Ekstrema normigo
Multaj ordinaraj normigitaj (skribaj) lingvoj estis diversgrade planitaj aŭ estas planataj (precipe rilate al vortprovizo kaj ortografio), procezo dum kiu la normigo estas dispartigita pli longtempe ol en la kazo de planlingvo kiel Esperanto kiu ekestis grandparte ankaŭ surbaze de ekstrema normigo de elementoj el ekzistantaj lingvoj. La terminon "planlingvo" oni tamen uzas ordinare (aŭ precipe) nur, kiam la planado rezultigis tute novan lingvon. Se tia planlingvo estas kreita el materialo pruntita el aliaj lingvoj, oni ne rigardas, ĉu antaŭe, ĉu poste, tiujn fontolingvojn kiel dialektojn de la nove kreita lingvo. Ili ekzistas plu kiel tute apartaj kaj memstaraj lingvoj.
Estas multaj tipoj de helplingvoj: esperantidoj, volapukidoj, kompromisplanlingvoj, zonaj planlingvoj ktp.
Planlingvo komencas sian historion kiel lingvoprojekto antaŭ ol ĝi fariĝis plenplena lingvo pere de la uzado de ĝia lingvanaro. Oni rajtas diri ke Esperanto estis proponita kiel lingvoprojekto de L. L. Zamenhof en 1887, sed ekfariĝis lingvo nur en 1905 kun la publikigo de la Fundamento, kiam jam kreiĝis sufiĉe larĝa ĝermo de kulturo pere de la proponita lingvoprojekto.
Bibliografio
Bausani, Alessandro (1921- ) Geheim- und Universalsprachen, Entwicklung und Typologie Stuttgart: Kohlhammer, 1970
Bausani, Alessandro Le lingue inventate. Linguaggi artificiali, linguaggi segreti, linguaggi universali Roma: Ubaldini, 1974 (151 p.)
Blanke, Detlev Internationale Plansprachen, eine Einfuehrung Berlin: Akademie-Verlag, 1985 (408 p.)
Bodmer, Frederick The loom of language New York: Norton, 1985
Brugmann, Karl + Leskien, August Zur Kritik der kuenstlichen Weltsprachen Strassburg: Truebner, 1907
Burney, Pierre Les langues internationales Paris: Presses Universitaires de France, 1962, 1966 (128 p.)
Promontoro
Promontoro aŭ promontaro estas alta teramaso, kiu superstaras alian teran aŭ akvan spacon. Multaj promontoroj konsistas el roka eĝo, kiu rezistis al erozio, kiu forigis ĝiajn pli molajn flankojn. Ĝi povas esti ankaŭ alta teramaso situanta je la kunfluejo de du riveroj. Laŭlonge de la historio, la promontoroj, pro siaj naturaj defendaj pozicioj, estis ofte uzataj kiel lokoj por la konstruado de fuortoj aŭ de kasteloj.
Hargejso
Hargejso (somale: Hargeysa, arabe: هرجيسا) estas metropolo kaj universitata urbo en Somalio, la plej granda urbo kaj ĉefurbo de la memproklamita ŝtato Somalilando. Ĝi estas la dua plej granda grandurbo en Somalio post Mogadiŝo.
La urbo estis inter 1941-1960 kolonia ĉefurbo de Brita Somalio, sed perdis sian apartan gravecon dum kuniĝo de la lando.
Historio
La prahomoj postlasis ĉi tie pentraĵojn malkovritajn de 2002 el la neolitiko. Antaŭ la britoj diversaj sultanoj regis en la ĉirkaŭaĵo. En 1888 la britoj establis protektoraton en la regiono, kiel Brita Somalio. En 1940 la italoj okupis la urbon, sed post unu jaro la britoj reokupis ĝin. Tiam oni nomumis Hargejson nova kolonia ĉefurbo. Ekde 1960 la nova unuigita sendependa Somalio elektis Mogadiŝon, kiel ĉefurbon. Ekde 1991 la praktike sendependa landparto Somalilando denove remetis la urbon, kiel ĉefurbo. Pli frue pro la bataladoj Hargejso estis bombardita. Poste la detruitaj domoj rekonstruiĝis.
Male al Somalio, Somalilando estas libera kaj sufiĉe paca lando kie la terorisma grupo Al Ŝabab estas forte kontraŭbatalata.
Klimato
La klimato de Hargeisa estas semi-arida. La temperaturo varias inter 13 kaj 32 C kaj ankaŭ la pluvo estas plu, ol en la aliaj landopartoj. Ekde 2023 pli kaj pli da teroj suferegas pro sekeco sekve de klimata ŝanĝo.
Trafiko
Hargejso havas internacian flughavenon. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Vidindaĵoj
La urbo estas ĉirkaŭita de savanoj, kie vi povas renkonti diversajn sovaĝajn bestojn, inkluzive de leonoj, leopardoj, somalaj sovaĝaj azenoj, ktp.
Vidu ankaŭ
Somalilando
Somalio
Reignac (Ĝirondio)
Reignac (IFA: //) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
TCP (apartigilo)
La trilitera kombinaĵo TCP povas rilati al:
Stacio Funao (Osaka)
Stacio Funao (japane: 船尾停留場 [Funao-tejrjūĝō], angle: Funao Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝi-ku, Sakai, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Jamaguĉi
Jamaguĉi (japane 山口 [Jamaguĉi-ŝi]; Hepburn: Yamaguchi-shi), estas urbo de Japanio, kun preskaŭ 200 000 loĝantoj. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, en ties regiono Ĉugoku. Ĝi estas administra centro de la samnoma gubernio Jamaguĉi.
Edukado en Jamaguĉi
En la urbo lokas du universitatoj:
Salair
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32413504.
La urbo estis fondita en jaro 1780-aj jaroj.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1941.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Malaja Tolmovaja (Malgranda Tolmovaja, Малая Толмовая).
En jaro 1959 la urbo havis 17,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 9,5 mil loĝantojn.
Ozjorsk
La vorto havas plurajn signifojn:
Nancy Fontannaz
Ŝi estas daŭra kunlaboranto de Claude Gacond en CDELI, okupiĝanta ĉefe pri la perkoresponda kurso por franclingvanoj.
Nancy Fontannaz aktivas ankaŭ en la Laŭzana Esperanto-Societo kaj membras en la Grupo de Etoy, sub gvido de Elisabeth de Mestral,  ĥoro kantanta esperantigitajn romandajn  k tutmondajn  popolkantojn.
Foje ŝi partoprenis E-   renkontiĝojn  en Germanio.
64288 Lamchiuying
64288 Lamchiuying estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lam Chiu-ying (ĉine : 林超英, Lam Chiu Ying), departementan estron de la Observatorio de Honkongo kaj iaman prezidenton de la Honkonga Societo de Birdumo. Li faris grandajn strebojn por averti la publikon kontraŭ la tutmonda varmiĝo.
TNT (apartigilo)
TNT povas rilati al:
Rütgers Chemicals
Rütgers Chemicals (ekde 2009: Rütgers Germany GmbH) estas germana ĥemia entrepreno kun sidejo en Castrop-Rauxel, kies pezocentro estas gudroproduktoj. Julius Rütgers fondis la entreprenon de 1849. Rütgers Chemicals tenas en Castrop-Rauxel la tutmonde plej grandan rafinejon por mineralkarba gudro. La elirprodukto estas plulaborata al peĉoj por la aluminia kaj ŝtala industrio, kaj oni produktas teĥnikajn oleojn kaj naftalinon. La entrepreno tenas propran havenon ĉe la Rejn-Herne-Kanalo.
Prerio
Foto pri Preria Paco-Parko, apud Lincoln, Nebrasko, Usono
Bestaj specioj kiuj loĝas en la prerio estas ...
Herbaj kaj arbaj specioj kiuj kreskas en la prerio estas ...
En Kanado, la preriaj provincoj estas Manitobo, Saskaĉevano kaj Alberto.
Biogeografio
Biogeografie la Norda Prerio estas unu el la 142 tersupraĵo-unuoj de la tutmondaj 200. Ĝi troviĝas en la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono. Tiuj unuoj estas nombro da ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj la Nacia Geografia Societo pro la graveco pri la naturprotekto.
Zăbalț
Zăbalț [zəbalc] (hungare: Szabálcs) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Lipova administracie apartenanta al la komunumo Ususău. En 1910 ĝi havis 746 loĝantojn (rumanoj), en 1992 312. Ĝia unua skriba mencio estas el 1554. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Onega
La vorto havas plurajn signifojn:
Amo en la tempoj de ĥolero
Amo en la tempoj de ĥolero (hispane El amor en los tiempos del cólera) estas romano verkita de la kolombia verkisto kaj Nobel-premiito Gabriel García Márquez. Ĝi estis eldonita por la unua fojo en 1985. Traduko al la angla estis publikigita en 1988 fare de Alfred A. Knopf.
En la hispana la nomo de la romano estas ambigua, ĉar cólera estas kaj malsano de ĥolero kaj kolero.
Intrigo
La romano malfermiĝas kun priskribo de la vivoj de Fermina Daza kaj Juvenal Urbino, kiuj estis geedzitaj dum kvindek jaroj. Ĝi priskribas ilian vivon kune, ĝis la morto de Juvenal Urbino en la aĝo de 81, kaŭzita de falo de ŝtupetaro. Ĉe la entombigo Florentino Ariza alvenas en la domon kaj deklaras sian eternan amon por Fermina Daza kaj ŝi kolere repudias lin.
De tie la rakonto iras reen kvindek kvin jarojn, kaj priskribas la konatecon de Florentino Ariza kaj Fermina Daza. Florentino Ariza estas la ekstergeedza filo de riĉa komercisto al malriĉa patrino, kaj Fermina Daza estas la filino de riĉa enmigrinto kaj orfo de ŝia patrino. Li rimarkas ŝin kiam li alportas telegramon al ŝia patro, kaj enamiĝas al ŝi. Li flirtas kun ŝi interŝanĝante leteroj, kaj ŝi poste respondas al li, kaj tiel komencas sekretan amrakonton inter ili kiu okazas tute sur la paĝoj de iliaj leteroj. Finfine ŝia patro malkovras la aferon kaj prenas ŝin longan vojaĝon, sed ŝi daŭre korespondas kun Florentino Ariza. Reveninte ŝi revidas lin, kaj rimarkas, ke ŝi ne vere amas lin, kaj en unu frazo malakceptas lin kaj tute ĉesas ĉiun kontakton kun li.
La resto de la romano priskribas la amrakonton inter Fermina Daza kaj Juvenal Urbino, kaj en la sama tempo kiel Florentino Ariza daŭre amas Fermina Daza, kvankam li amoras kun multaj aliaj virinoj dum tiu tempo. Post multaj rakontoj priskribantaj la diversajn amojn, la romano revenas al la punkto kie Juvenal Urbino mortis, kaj al la malakcepto de Florentino Ariza. Li skribas leterojn al ŝi denove, kaj malrapide iĝas amiko, kaj poste ankaŭ ŝia amanto.
Analizo
La romano estas studado de ĉiuj aspektoj de amo, interalie nedezirita amo (Florentino por Fermina), edziĝa amo (Fermina kaj Juvenal), senseksa amo (Florentino kaj Leona), junaĝa amo (Florentino kaj Fermina komence de la rakonto), adulta amo (Juvenal), longdistanca amo (Florentino kaj Fermina), kaj maljunaĝa amo. Fakte tiu lasta aspekto hegemonias en la romano, ĉar la ĉefa temo estas la rilatoj de eksgeamantinoj kiuj ne povis en sia junaĝo realigi sian amon (almenaŭ lian amon) kaj post la morto de ŝia edzo, li povis jam deklari sian amon de tiam kaj dum tiu longa vivdaŭro. La novaj geamantoj ekas ŝipveturadon laŭ rivero, sed la ŝipo ne rajtas albordiĝi ĉar komencis epidemio de ĥolero kaj la gemantoj disponis de plia kaj plua vivdaŭro por ĝui la neatenditan postsekvon de nekomencita amovivo. La rilatoj priskribitaj en la romano temas samtempe pri sekso, aĝo, socio, arto, morto kaj amo. Tio pri ĝeneralaj konceptoj; krome estas la bunta priskribo de la kolombia vivo.
Filmadapto aperis en 2007, fare de Mike Newell, kun aktoroj kiel Giovanna Mezzogiorno, Javier Bardem, Unax Ugalde kaj Benjamin Bratt
Igaraçu do Tietê
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Jaú. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Silves (Amazonio)
Silves estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 8.444 loĝantojn en 2010.
(8542) 1993 VB2
(8542) 1993 VB2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Traylor Howard
Traylor Elizabeth HOWARD (14-an de junio 1966 en Orlando, Florido) estas usona aktorino.
Ŝi vizitis la Lake Highland Preparatory High School en Orlando, poste studis en la Florida Ŝtata Universitato „komunikadon kaj rekalmadon“. Antaŭ ol ŝi debutis en la filmo Till the End of the Night en 1994, Traylor Howard rolis en diversaj reklamoj.
Ŝi ludis en 1996 (kiel Joy) en la serio Boston College kaj de 1998 ĝis 2001 havis ĉefrolon en Two Guys and a Girl. Ŝi ludis en 1998 en filmoj Dirty Work kaj Taste of Love. En 2000 ŝi ludis kiel Layla kun Jim Carrey kaj Renée Zellweger en la komedio Me, Myself and Irene. Ekde 2005, Traylor Howard ludas en la krimserio Monk kiel Natalie Teeger, asistentino de Adrian Monk.
Ŝi naskis filon en 2006 (Sabu).
Grušino
Grušino (makedone Грушино, albane Grushinë) estas vilaĝo en la komunumo de Aračinovo, en la Skopjo regiono, en Norda Makedonio.
Loko, priskribo
La teritorio de la vilaĝo situas ĉe la suda piedo montaro de la Skopska Crna Gora en alteco de proksimume 450–500 m.
Laŭ la censo en 2002 la vilaĝo havis entute 1128 loĝantojn. Etnoj en la vilaĝo inkluzivas: 1126 albanojn kaj 2 aliajn naciecojn.
Referencoj
Statistikoj:  http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Bulgara Ruĝa Kruco
La Bulgara Ruĝa Kruco - bulgare Български Червен кръст - estas societo de humanitara helpo en Bulgario, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon.
La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la nuntempa prezidanto ekde 2001 funkcias la farmaciisto Ĥristo Grigorov (Христо Григоров).
Pavlovsk
La vorto havas plurajn signifojn:
Ilonka Farkas
Ilonka Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Farkas Ilona Lujza estis hungara operkantisto (soprano), instruisto.
Ilonka Farkas naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ilonka Farkas akiris unue pedagogian diplomon, poste kantistan diplomon en Reĝa Muzikarta Altlernejo en 1939. Ŝia ĉefinstruisto estis Bianka Maleczky. Post la diplomo ŝi ricevis kantistan statuson en Budapeŝta Reĝa Operejo. Laŭ la tiamaj kutimoj ŝi kantis en koncertoj, eĉ en Hungara Radio. Ŝia kantista kariero disrompiĝis en 1954, ĉar ŝi laŭ deveno ne apartenis al la laboristoj. Ŝi instruis en muziklernejoj kaj ŝi kantis nur en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár) (lastfoje en 1974).
Mineralkarba gudro
Mineralkarba gudro estas kromprodukto el la koakso produktado el minerala karbo. La nigra, malfacile fluanta maso, kiu eligas karakterizan odoron, estas ekstraktata el gasoj ekestantaj en koaksigejo. Mineralkarba gudro konsistas el pluraj miloj, plejparte aromataj, ligaĵoj, i. a. hidrokarbonoj, nitrogenhavaj bazoj kaj fenoloj.
Jiří Zahajský
Jiří Zahajský (naskiĝis la 19-an de januaro 1939, Mšeno – mortis la 19-an de julio 2007, Prago) estis ĉeĥa aktoro kaj dublisto.
Li estis membro de Divadlo na Vinohradech, Divadlo za branou kaj de Činoherní klub en Prago. Li aktoris en multaj ĉeĥaj filmoj, seriozaj kaj komediaj.
Biografio
Jiří Zahajský naskiĝis en Mšeno apud Mělník. Jam kiel infaneto li ludis en amatora spektaklo pri Neĝulino unu el la sep nanoj. Post la dua mondmilito la familio transloĝiĝis al Děčín. Kiel studento li aktoris en amatora ensemblo sub reĝisoro Hipius, kiu komprenis lian talenton kaj prizorgis por aktoran ekzamenon ĉe Emil František Burian. Zahajský poste studis aktoradon ĉe DAMU kaj fariĝis membro de la teatro en la praga kvartalo Vinohrady (= Vitoĝardeno).
En 1965 Zahajský fariĝis membro de „Divadla za branou“ (Teatro post la pordego), kie lia partnero estis Vladimír Menšík. En 1972 la teatro estis nuligita de la reĝimo kaj Zahajský kune kun Libuše Šafránková transiris „Činoherní klub“ (Aktora klubo). Liaj kolegoj estis ekz. Petr Čepek, Jiřina Třebická, Josef Somr, Jiří Kodet, Jiří Hrzán kaj aliaj.
URL (apartigilo)
URL povas rilati al:
Jiří Zahajský
Biografio
Jiří Zahajský en filmo kaj televido kreis ĉefe akcesorajn rolojn, ĉefan kaj neforgeseblan rolon de komisario Trachta li ludis en detektiva komedio „Fluidigita kaj forfluigita“. Pro sia barbo li ofte rolis kiel arbaristo, detektivo aŭ paĉjo en pluraj fabeloj.
Jiří Zahajský dum 31 jaroj estis vivpartnero de la televida parolistino Kamila Moučková, ekde 1992 kvara edzo de la aktorino Jana Brejchová. Jiří Zahajský mortis en Prago post longa batalo kontraŭ kancero de la prostato.
Filmografio
(Ni ne garantias kompletecon)
Pra-algonkena
Lingvoj > Lingvaj Familioj > Algonkena lingvaro > Proto-algonkina
La lingvo en la familio algonkina kiu estas la plej malsama je la aliaj estas la nigrapieda kaj ĝiaj dialektoj: la siksika, la pikania, kaj la akainava
Teorioj pri la hejmlando de la proto-algonkinoj
(55401) 2001 SX316
(55401) 2001 SX316 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia tre klinata, tre discentra orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo: Ĝia marsa MOID estas 0,409135 astronomia unuo, tie estas 61,206 milionoj da km.
Julio de 2009
Jen listo de gravaj okazaĵoj en julio de 2009.
Chomýž
Chomýž estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž, proksimume 5 km sudokcidente de Bystřice pod Hostýnem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
Tequila (Veracruz)
Tequila [tekIla] estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tequila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 168. La nomoj kaj de la komunumo kaj de ties ĉefurbo ne devenas de la fama plej popola meksika trinkaĵo samnoma (Vidu artikolon Tequila), kiel oni povus supozi, sed de la navatla lingvo. Te-qui-lan en la navatla lingvo signifas “ejo de la verdaĵoj en la tero”, sed ankaŭ “ejo de kontribuoj aŭ fortoj".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12206 loĝantojn. El tiuj estis 6034 viroj kaj 6172 virinoj. La komunumo havas surfacon de 74.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 44 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 40 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 10676 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11958, do temis pri kresko / malkresko je 2.29 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10114 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9231 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30168a.htm
Béla Molnár (tekstilartisto)
Béla Molnár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Béla estis hungara tekstilartisto, altlerneja instruisto.
Biografio
Béla Molnár studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo ekde 1924, liaj plej gravaj instruistoj estis István Gróh, Sándor Muhits, Jenő Haranghy. En la jaroj 1931, 1932 li faris dekoraciojn, tekstilaĵojn por Reĝa Operejo de Budapeŝto kaj Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1932 kaj 1965 li instruis en la Industriarta Lernejo, ekde 1962 en posteno katedrestro. En tiu longa periodo li kreis diversajn artaĵojn, ekzemple freskojn, gobelinojn, tukojn, puntojn. Li ricevis premiojn en 1940 en Milano, en 1958 en Bruselo, en 1964 en Budapeŝto.
Listo de reĝoj de Portugalio
Interregno (1383 - 1385)
Oficiala nomo de periodo inter la morto de reĝo Fernando kaj la surtronigo de lia duon-frato (kromfilo de lia patro Petro la 1-a kun laktovendistino) Johano la 1-a. Dum tiu periodo estis regentoj la reĝedzino Leonor Teles de Menezes kaj Johano mem, kaj la pretendo de reĝino Beatriz, laŭleĝa heredantino de krono.
Tria dinastio – Domo de Habsburgo aŭ Filipidoj, Kastilia, aŭ Aŭstria
La reĝoj de tiu dinastio ankaŭ estis reĝoj de Kastilio, Nederlando, Napolo, Sicilio, Leono, Aragono, Valencio, Galegio, Granado, ktp.
Thomas Tallis
Thomas TALLIS (naskiĝis ĉirkaŭ 1505, mortis la 23-a de novembro, 1585) estis Britia komponisto. Li nomumiĝis orgenisto de Waltham Abatejo ĉirkaŭ 1536, ĝis la abetejo disvolviĝis en 1540. Li iĝis ĝentilhomo de la Kapelo Reĝa en 1542, komponanta and ludanta por Henriko la 8-a, Edward la 6-a, Reĝino Mary, kaj Reĝino Elizabeth. Le restis konfesanta katoliko lia tuta vivo.
UK 2000
En 2000, la 85-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en Tel-Avivo, Israelo. Aliĝis 1212 kongresanoj.
Listo de reĝoj de Portugalio
Tria dinastio – Domo de Habsburgo aŭ Filipidoj, Kastilia, aŭ Aŭstria
Okazis tiam la Milito de Aklamo, kiu forigis tiun fremdan dinastion.
Notoj
(1) Laŭleĝa reĝino, sed en la komenco de ŝia regado, kelkaj vilaĝoj kaj urboj ribelis ĉar la popolo timis perdi la sendependon kaj apogis la kromfilon de reĝo Petro.