cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustavo Bueno
La dia besto
Jen unu el la plej polemikaj verkoj liaj. Bueno branĉis la religiojn je tri kategoriojn, naskiĝinte per besta kulto. Tiusence, la filozofo Gustavo Bueno donas revolucian legon pri tio, kio religioj klopodas malkovri, kiu estas la vera celo instigante ilin, rimarkante, ke religioj estas socialgrava kaj kulturega fenomeno. La fundamenta tezo de ĉi-tiu libro estas malkunigi la ligon, kiun pli altaj religioj kreas inter Dio kaj religio, por sekve provi montri, ke oni devas vidi la religifonton je Dio aŭ je la dioj - tamen je la viroj. Estas nenial diri, kio estas religio, kvazaŭ ĝi estus senŝanĝajo, sed kiumaniere ĝi estiĝas. La nova teorio ofertita en ĉi tiu libro ecas je efektive starigi tri historiajn fazojn de la religikreskado, fazoj kiuj sinsekvas. La religia vivo de la homaro ekis specife rezulte de bestkunestado - kun certaj specoj de bestoj, dum Paleolitiko. Ĉi-tiuj bestoj reprezentis por la Paleolitiko homo, la rolon da nombroj, da entoj, kiuj sen homaj centro,j estis tamen centroj de volo kaj kompreno, entoj, trompotaj, petegotaj, obeota, mortigotaj. Ĉi-tiuj nombroj respondas al la figuroj reprezentitaj en antaŭhistoriaj kavernoj. Ĉi-tiu unua religia fazo finiĝas per hejmbestiĝo de bestoj. La bestaj figuroj reprezentitaj ĉe kavernvolboj estas nun projekciitaj en ĉiela volbo: jen dua fazo de la religio, religio de la dioj, mitologia religio. "Viro - oni diras en la libro - faris siajn diojn laŭ la bildo kaj simileco de bestoj" - ne laŭ la bildo kaj simileco de homo, kiel diris Feuerbach. La mitologia religia fazo estas esence falsa transira fazo, imaga deliro, kiu malrapide disfalas antaŭ la racia kritiko de la tiel nomataj "pli altaj religioj" - la tria fazo, la filozofiaj religioj -, kie la dioj-Bestoj estas anstataŭitaj de antropomorfaj dioj kaj, de unika kaj nekredebla Dio. Sed ĝuste dum la tria fazo la religiofonto jam formortis: tiu nekrola Dio, la "dio de filozofoj", estas estulo kiu ne povas preĝi- jene aperas ateismo.
Televidaĉo kaj kulturo
Pripensante, ke rubo estas bezona, Gustavo Bueno pripensas la televidaĉecon, konsiderante ke "rubeco ofte ĉeestas en la televidan spektanton li rigardas televidon" kaj ne ĉe la ilo mem. Tial li sekvis la sperton de "La Granda Frato" [fama tutmonda kunloĝantula televidprogramo] per antropologiista meditado, ĉar ĝi estas eksperimentejo de Hispanio. La libro kolektas la brilan analizon de ĉi-tiu filozofo pri la programsukceskialoj, ĝi sidinte 11 milionoj da hispanoj. Ĉe lia nova verko, Gustavo Bueno difinas la econ de ĉi-tiuj ruboj cele de poste enprofundiĝi pri televidejoj, reviziante la hispanan televidprogramon de la lastaj jardekoj por memorigi al ni, ke en demokratia socio la publiko devas ĉiam pravas pri ŝatecoj «La spektantaro en demokratia socio estas prizorganto kaj ruba televido devas obei ĉi-tiun peton. Kaj ne por etikaj aŭ moralaj kialoj, sed pro simplaj demokratiaj pretervivado. Lope de Vega, teatrulo, konis la leĝojn de la merkato jarcentojn antaŭ la televido: "Se la vulgara estas malsaĝulo, estas bezone paroli al li malsaĝe por feliĉigi ĝin."
Zsuzsa Beney
Zsuzsa Beney [ĵuĵa benei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beney Zsuzsa estis hungara kuracisto, pulmonologo, poeto, literaturhistoriisto, profesoro. Ŝia origina nomo estis Gazda Zsuzsa, kiam ŝi komencis verkadi, ŝi prenis la edzan nomon Beney.
Zsuzsa Beney  naskiĝis la  1930 en Budapeŝto. Ŝi mortis la 2006 en Leányfalu.
Vilafranca del Penedès
Vilafranca del Penedès (Vilafranca del Penedès, Villafranca del Panadés) estas urbo de la provinco Barcelono, en Katalunio, Hispanio kaj ĉefurbo de la komarko Alt Penedès.
Hovenia dulcis
Hovenia dulcis, estas frostorezista arbo el Azio. Ĝi hejmiĝas de orienta Ĉinujo (萬壽果) kaj Koreio (헛개나무) al Himalajo (ĝis alteco de 2.000 m). Ĝi preferas sunan kreskejon kaj humidan sablan kaj loman grundon. La arbo estas uzata kiel ornamplanto en multaj landoj. La frukto estas manĝebla.
Priskribo
La planto estas arbusto aŭ malgranda arbo (alteco 10 ĝis 30 m). Ĝi perdas la foliojn. La arboŝelo estas bruna ĝis nigre purpura. La brilaj folioj estas grandaj kaj pintaj. La arboj portas grapolojn. La fruktoj estas drupoj, kiuj aperas fine de la manĝeblaj karnecaj frukttigoj (rakioj), kiuj estas flankfruktformaj.
Uzado
La karneca rakio de floraro estas dolĉa, odoranta kaj manĝebla krude kaj kuirite ili aspektas kaj gustas kiel sekvinberoj. Ekstrakto el semoj, branĉoj kaj junaj folioj povas esti uzataj kiel surogato de mielo. kaj estas uzata por fari vinon kaj dolĉaĵojn.
La ligno estas fajna kaj malmola. Ĝi taŭgas por mebloj kaj konstruado.
Palhoça
Palhoça [palhosa] estas marborda grandurbo kaj municipo en suda Brazilo en subŝtato Sankta Katarino. Ĝi apartenas al urbaro de Florianópolis
Geografio
Palhoça situas laŭ golfo de Atlantiko en suda parto de la lando. La najbaraj municipoj estas São José, São Pedro de Alcântara, Santo Amaro da Imperatriz, Paulo Lopes. Florianópolis troviĝas 15, Curitiba 253, Porto Alegre 364, San-Paŭlo (urbo) 500, Guarulhos 510, Campinas 550, Nova Iguaçu 755, Rio-de-Ĵanejro 759, Belo Horizonte 984, Campo Grande 1001, Goiânia 1221, Braziljo 1320, Salvador de Bahio 1941, Maceió 2415, Teresina 2583, Recife 2615, Natalo (Brazilo), 2815, São Luís 2833, Belém 2912, Manaus 2982 km.
Historio
Palhoça estis fondita en 1793, kiam la konstruata vojo el Florianópolis atingis tiu ĉi lokon. Ĝia nomo venis de "pajlotegmento", nomita pro tiaj domoj de la indiĝenoj. En 1882 ĝi iĝis memstara, en 1894 la titolo estis levita al rajto pri municipo.
Ekonomio
La loĝantoj de Palhoça laboras en industria regiono en la najbareco, en urbo Palhoça en komerco. En la plena municipo gravas ankaŭ la turismo kaj kaj fiŝkaptado.
Trafiko
Palhoça kuŝas laŭ grava vojo, kiu ĝenerale sekvas la marbordon al Florianópolis, krome kuras vojo al interno de la lando. La haveneto servas nur por fiŝkaptado. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Palhoça situas en subtropika klimato. La temperaturo varias somere 25-38 °C, vintre 6-11 °C. Jare pluvas po 1518 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La plej sekaj monatoj estas junio kaj julio.
25113 Benwasserman
25113 Benwasserman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Benjamin David Wasserman, kiu gajnis la duan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Roslyn High School de Roslyn Heights (Novjorkio, Usono).
Tomasz Kłossowski
Tomasz Kłossowski (naskiĝis en 1780 en Izbica Kujawska (distrikto Koniński), mortis la 7-an de aŭgusto 1848 en Izabelin, samdistrikte) - atestanto de Maria Apero, fondinto de la Mirakla Bildo Mater Dolorosa en Licheń (apud Ślesin), pola bienulo kaj forĝisto.
Senigita de la bieno pro partopreno en la Januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio konstruis forĝejon apud Licheń Stary iĝante forĝisto. Partoprenis batalon de Leipzig en Leipzig en armeo de Napoleono Bonaparte.
Memorigo de la revelacioj estas Sanktejo Mater Dolorosa de la Reĝino de Pollando en Licheń Stary.
11465 Fulvio
11465 Fulvio estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Bodony
Bodony [bodonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására.
Situo
La vilaĝo situas sur montetoj sub nordaj piedoj de Mátra, en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Parád troviĝas 3, Pétervására 13, Bátonyterenye 19, Gyöngyös 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1275. La turkoj detruis la vilaĝon en 1575 kaj en 1683. En 1904 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, biblioteko, poŝto, gastejo.
Rückersdorf (Malsupra Luzacio)
Rückersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de urboj de Slovakio
Ĉi artikolo enhavas tutan liston de slovakaj urboj vicigita laŭ nombro da iliaj loĝantoj.
Nuillé-sur-Vicoin
Nuillé-sur-Vicoin estas Komunumo de Francio kun 1200 loĝantoj (en 2009). Ĝi situas en la regiono de Luarlandoj en la departemento Mayenne (53) en la nord-okcidento de Francio.
Mobilo
Mobilo (angle: mobile) estas kinetika skulptaĵo, kies principo de funkciado baziĝas sur ekvilibro. Arta skulptaĵo estis elpensita de Alexander Calder en 1931.
Kondicionalo
Kondicionalo estas gramatika modo uzata
Mobilo
Ventaj sonoriloj estas oftaj hodiaŭ, kiuj estas speco de aŭd-vida mobilo. Male al la tradicia mobilo, kies komponentoj estas interspacigitaj tiel ke ili ne implikiĝas unu en la alian, la ventosonorilaj komponantoj moviĝas proksime unu al la alia por produkti agrablan sonon kiam ili frapetas unu la alian. La dratoj en ventsonorilaj mobiloj estas multe pli mallongaj.
Kondicionalo
Kondicionaloj indikativecaj
Pasea
Mobilo
Alia speco de mobilo estas beba mobilo, kiu pendas super la lulilo aŭ bebolito. Pro tiaj sekurecaj konsideroj ĝi estas destinita nur por la unuaj monatoj de vivo, kiam la bebo ankoraŭ ne kapablas atingi ĝin sed nur observi ĝin. Beba skuilo estas kutime farita el daŭra plasto kaj spongopartoj. Se ĝi havas dratojn en ĝi - ili estas mallongaj por eviti la danĝeron de sufokado. Bebaj mobiloj haveblas en diversaj modeloj kaj koloroj, inkluzive de elektraj motoroj kaj melodioj.
Kondicionalo
Kondicionaloj indikativecaj
Prezenca
Futura Komparu:
Kondicionaloj subjunktivecaj
Kontraŭreala
Kontraŭprezenca
Kontraŭpasea
Kontraŭebla
Ligerz (stacidomo)
Ligerz estas fervoja stacidomo en Ligerz, Svislando.
18115 Rathbun
18115 Rathbun estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la eminenta usona neŭrologiisto Donald Rathbun, fondinto de la Asocio pri Epilepsio de El Paso. Rathbun ankaŭ deĵoris en la estraro por Teksaso de United Cerebral Palsy, estis vicprezidanto de la Ŝtata Konsilio por la Disvolvo de la Malkapabluloj kaj elektita ĉe la Klubo de la Esploristoj.
Max Weinreich
Max WEINREICH (, poste transliterigita al la jida lingvo מאקס וויינרייך, naskiĝis la 22-an de aprilo 1894 en Kuldiga, Latvio, tiutempe okupita per la Cara Imperio, mortis la 29-an de januaro 1969 en Novjorko) estis eŭropa lingvisto, kiu kreskis en juda familio parolanta la germanan kaj rusan, kaj fariĝis specialisto pri la jida lingvo.
Li fondis YIVO (Jidiŝer Visnŝaftleĥer Institut, la Juda Scienca Instituto) en Vilno en 1925, kaj estis ĝia direktoro de 1925 ĝis 1939. De 1940 li gvidis ĝin el Novjorko.
Oni ofte nomas lin la aŭtoro de la kriterio por distingi lingvon disde dialekto: "lingvo estas dialekto kun armeo kaj floto" ( [a ŝpraĥ iz a dialekt mit an armej un flot]).
Vidu ankaŭ
Jida lingvo
Cuevas de Provanco
Cuevas de Provanco [KŬEbas deproBANko] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Cuevas de Provanco estas etimologie komprenebla kiel Kavvernoj de Provanco.
En la municipo ekfluas la rivero Botijas, alfluanto de Doŭro, ĉe Corrales de Valdeperniega kaj trafluas okcidente de la loĝloko, kiu estas sur la deklivo de monteto sur kies pinto estas la preĝejo. La stratoj estas mallarĝaj kaj krutaj kaj kelkaj domoj ankoraŭ montras mezepokan aspekton. Oni konservas la restaĵojn de kastelo. Krome menciindas du ermitejoj, nome de Sankta Roĥo kaj Sankta Adriano, plus la preĝejo dediĉita al la Vera Kruco aŭ Invento de la Kruco.​
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 127 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 125 el 1991.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Cuevas de Provanco estas sendependa municipo ekde la 21an de Decembro 1989, aparteninta ĝis tiam, kiel submunicipo, al la municipo Sacramenia.
Aktualo
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la Kruco origine romanika, sed kiu suferis multajn reformojn, el kiu la lasta estis kolapso de la turo en 1946 kaj konstruo anstataŭe de sonorilmuro.
Oberhof AG
Pri la komunumo
Oberhof estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 560 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Oberhof situas en mallarĝa valo de la Falda Ĵuraso en la sudo de la regiono Frick-Valo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,20 km², de kiuj 3,40 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,48 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 865 m s.m., dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 455 m s.m. ĉe la norda komunumlimo.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Araŭo tra la Benkerjoch-Pasejo al Frick. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas 9 kilometrojn norde en Frick.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberhof datiĝas el la jaro 1630 kiel Oberhoff.
Ĝis la fino de la 18-a jarcento la regantoj de Oberhof estis la Habsburgoj. Dum la Tridekjara Milito, kiu tuŝis inter 1633 kaj 1638 ankaŭ la Frick-Valon, la vilaĝo estis detruita de svedaj trupoj. En la jaro 1797 la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Münchwilen estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Lago de Panthier
Lago de Panthier (Lac du Panthier) estas artefarita lago situanta en Côte-d'Or, Francio ĉe Vandenesse-en-Auxois.
Historio
Ĝi datiĝas el 1836.
Klein
Klein estas la nomo por:
Vidu ankaŭ:
Padru
Padru estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj aŭtonoma regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la nova provinco nordorienta Sardio, antaŭe ekde 2016 estis parto de la provinco Sassari kaj ekde 2001 de Olbia-Tempio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alà dei Sardi, Loiri Porto San Paolo, Olbia, San Teodoro, Torpè (NU), Lodè (NU) kaj Bitti (NU), kaj kiel unuopaj subdividaĵoj listiĝas Sozza, Cuzzola, Sa Serra, Pedra Bianca, Biasì, Tirialzu, Ludurru, Sos Runcos kaj Sas Enas.
Kristana patrono de la komunumo estas la ĉefanĝelo Miĥaelo.
Krizeso
Krizeso, sacerdoto de Apolono
Krizeso estis sacerdoto de Apolono en la urbo Krizo, proksime al Trojo. Li estis filo de Ardiso, kaj frato de Brizeo, la patro de Brizeis.
Dum la Troja milito, Agamemno prenis Ĥriseison, filino de Krizeso, el Moesio kiel milit-akiro kaj rifuzis liberigi ŝin malgraŭ la petegadon de ŝia patro, kiun li humiliigis. Do, Krizeso preĝis al Apolono, kiu sendis plagon kiu dekumis la grekan tendaron kaj ne haltis ĝis kiam Agamemno akceptis liberigi Ĥriseison kaj oferi donacojn al la dio, laŭ la konsilo de Kalkanto. Laŭ la helena pensmaniero, la malĝentilago de la aĥea reĝo ne estis kapti la knabinon (tio oftis dum militoj en tiu epoko), sed rifuzi la petojn de ŝia patro, kaj sacerdoto. . Post la nevolonta liberigo de Ĥriseiso, Agamemno postulis Brizeison al Aĥilo, kaj de tio devenis la malamikecon inter ambaŭ komandantoj.
Krizeso gastigis Helenon en la templo de Apolono kiam Odiseo kaj aliaj iris tien por klopodi konvinki lin malkaŝi la orakolojn kiuj protektis Trojon. Heleno akceptis, kontraŭ promeso pri posta protektado en fora urbo, ĉar li volas forfuĝi el Trojo pro la sakrilegia mortigo de Aĥilo en tiu templo.
Post la milito, li translokiĝis, kun sia filino kaj nepo al la insulo Sminto, kie kelkaj jaroj poste li konvinkis la Junan Krizeson aliĝi la kampanjon de Oresto kontraŭ la taŭridanoj. Laŭ Homero, Ĥriseiso akompanis sian patron kontraŭ sia volo, tial kial Agamenono bone traktis ŝin dum sia mallibero.
Krizeso, filo de Agamemno
Li estis filo de Krizeis, do nepo de la antaŭa, kaj pro tio oni nomis lin Krizeso la Juna. Kiam Oresto, Pilado kaj Ifigenio alvenis al Sminto, Krizeso prenis ilin kaj decidis, laŭ konsilo de sia patrino, disponigi ilin al reĝo Toanto de la taŭridanoj. Sed tiam, lia avo sciigis lin pri lia deveno: lia patrino estis malliberita kaj seksperfortita de Agamemno, do li estis duon-frato de Oresto, kaj ne filo de Apolono, kiel oni pensis antaŭe. Tio faris lin ŝanĝi la vidpunkton, kaj decidis helpi la senpekigadon de Oresto kaj aliĝi la kampanjon kontraŭ Toanto, kiu estis sukcesa, ĉar ili atakis la taŭridanojn kaj mortigis ilian reĝon. Post tio, Krizeiso akompanis sian duonfraton al Mikeno, kien ili portis la sakralan statuon de Artemiso kaj sukcesis tiel ke la erinioj ne plu turmentis Oreston.
Tamen, Higeno asertas ke tiu Krizeso ne estis filo de Agamemno, sed de Apolono, kiu amindumis Krizeison post kiam la greka reĝo forlasis ŝin.
Krizeso, reĝo de la flegianoj
Krizeso estis filo de Pozidono kaj Krisogenio, filino de la minia reĝo Almuso. Li regis la flegianojn post la morto de Flegiaso kaj pacigis la tutan landon, kiun heredis lia filo Minio.
Krizeso, filo de Minoo
Tiu Krizeso estis filo de la kreta reĝo Minoo kaj de Pario. Li loĝis en la insulo Paroso, kien Heraklo alvenis dum lia vojaĝo al la lando de la amazonoj. Krizeso kaj iliaj fratoj murdis tiam du kunvojaĝantojn de Heraklo, kiu venĝeme mortigis la kvar filojn de Minoo, kaj petis la parosanojn plian rekompencon. Ili proponis ke li elektu du loĝantojn de la insulo, kiu iĝus liaj sklavoj. Heraklo elektis la reĝon, Alceo, kaj lian fraton Estenelon, kiujn estis devigitaj aliĝi la ekspedicion de la heroo al Helesponto.
NGC 5156
NGC 5156 (aliaj indikoj — ESO 220-13, IRAS13256-4839, PGC 47283) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-André-en-Terre-Plaine
Saint-André-en-Terre-Plaine estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 186 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-André-en-Terre-Plaine etendiĝas sur 14.26 km², kaj havis 186 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Luc Robert, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-André-en-Terre-Plaine apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Gyula Vízvári
Gyula Vízvári [djula], hungare Vízvári Gyula, Esperante Julio Vízvári estis hungara aktoro, reĝisoro kaj framasono. Liaj edzinoj estis Sarolta Krecsányi kaj Jolán Szigeti, lia filino estis Mariska Vízváry. Gyula Vízvári naskiĝis, kiel Viszkidenszky Gyula la 1841 en Buda - mortis la  1908 en Csobánka.
Biografio
Gyula Vízvári komencis sian aktoran karieron en 1859 en Veszprém (urbo). Baldaŭ li roladis en diversaj urboj, ekzemple en Debrecen, Buda, Pest (urbo), Arad, Pécs. En 1873 li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie li ankaŭ reĝisoradis ekde 1889. Li instruis en la muzika akademio ekde 1893, fine li pensiuliĝis en 1905. Lastfoje li aktoradis en 1907. Li havis filinon kaj 2 edzinojn. Li estis framasono.
Louis Fraser
Louis Fraser (1810–1866?) estis brita zoologo kaj kolektisto. Dekomence Fraser estis Zorgisto de la Muzeo de la Zoological Society of London.
Oni konas malmulte pri lia ekvivo. Li edziĝis al Mary Ann Harrison la 17an de februaro 1844. Lia filo Oscar L. Fraser laboris kiel helpanto ĉe la Hindia Muzeo de Kalkato ĉirkaŭ 1888. Li laboris 14 jarojn ĉe la muzeo de la Zoological Society of London. Li laboris kum la anatomiisto Richard Owen por studoj pri la emuo kaj la reaoj. Li partoprenis en ekspedicioj, ĉefe en Afrikon, sed ankaŭ en Amerikon.
Il russo senza sforzo
Il russo senza sforzo (La rusa sen peno) estas lernolibro pri la rusa por italparolantoj verkita de A. Chérel kaj adaptita de Liliana Massariello Iasbez, publikigita de Assimil en la jaro 1965. Ĝi estas unu el la plej konataj lernolibroj pri la rusa, kiu apartenas al komerca serio de lernolibroj pri lingvoj por francparolantoj, kiu poste estis tradukita al diversaj aliaj lingvoj, ĉi-okaze la itala.
Yaşar Kemal
Yaşar Kemal, propre Kemal Sadık Gökçeli (naskiĝis la en vilaĝo Gökçedam, en Otomana Imperio, mortis la  en Istambulo) estis turka-kurda prozisto, poeto kaj defendanto de homrajtoj.
Konsiderata unu el la plej gravaj nuntempaj turkaj verkistoj.
Lia romano İnce Memed estis tradukita en pli ol 40 lingvojn.
Jan Günther
Jan GÜNTHER (Ginter), nask. en 1862 en Litovio, estis pola esperantisto. Ĝis 1906 Günther estis militisto (kolonelo), poste industriisto, loĝis en Varsovio.
En 1890 Günther eldonis la broŝuron Priskribo de oficira transportebla valizo-lito kaj kampa bagaĝo laŭ la sistemo de leŭtenanto I. I. Ginter. Li estis tiutempe leŭtenanto de la 66-a Infanteria Regimento Butirskij de la Rusa Imperia Armeo en Chełm. Tiuj patentitaj Günteraj litoj, siatempe famaj en la rusa armeo, liveris al li multe da mono.
Dum 6 jaroj (de 1908 ĝis 1914) li eldonis la revuon Pola Esperantisto kaj krome publikigis multajn valorajn esperantlingvajn librojn.
Jan Günther mortis dum la dua mondmilito.
Salmija
Ne miskomprenu kun simila urbo Salamija!
Salmija, aŭ As-Sālmīya angle Salmiya, arabe: السالمية‎ estas urbego, municipo en emirlando Kuvajto, en Havali gubernio. La grandurbo apartenas al urbaro de Kuvajturbo aŭ ĝi estas antaŭurbo de Kuvajturbo.
Geografio
Salmija situas laŭ Persa Golfo. Havali troviĝas 5, Kuvajturbo 10 kilometrojn. La urbego estas administre dividita je 12 blokoj. La blokoj situantaj pli proksime al la interno de la distrikto estas plejparte loĝdomaj, dum tiuj situantaj apud la marbordo estas komerca kaj luksa kvartaloj. La internaj loĝkvartaloj fanfaronas pri enorma populacio de fremduloj konsistantaj plejparte el la hinda subkontinento kaj aliaj araboj kiuj ne estas indiĝenaj.
Historio
Dum la historio Salmija estis haveno por fiŝkaptado kaj perla plonĝado. La teritorio transformiĝis al moderna nabo de komercado. En 1990 Irako okupis la urbon, sed la sekva jaro internacia armeo reokupis ĝin. Tiam multe da domoj detruiĝis.
Eduko
Ekzistas pluraj lernejoj en Salmija (usona, franca, hinda, araba, pakistana).
Trafiko
En Salmija aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Taksioj estas vaste haveblaj. La urbego estas ligataj per aŭtovojoj al la ceteraj proksimaj komunumoj.
Klimato
Salmija situas en tropika dezerta klimato. Inter junio-aŭgusto oni mezuras 30-43 °C-ojn. En vintro la temperaturo falas proksimume al 12-24 °C. Jare pluvas 163 mm, ĉefe inter novembro-januaro.
Ondřejovice (Zlaté Hory)
Ondřejovice situas en katastra teritorio Ondřejovice v Jeseníkách kun areo 17,93 km².
Historio
Ondřejovice estas unuafoje menciata en la jaro 1263 kiel "villa Andreae", te. vilaĝo de Ondřej, sed kun noto, ke ĝi estis fondita jam dum vroclava episkopo Laŭrenco (†1232). Tiam antaŭ la episkopo juĝis sin idoj de otmuchovaj voktoj Vítek kaj Siegfried. La vilaĝo estiĝis dum paso de koloniigo, kiun en la 13-a jarcento sur nove akirita teritorio de regiono Jeseník faris la vroclavaj episkopoj helpe de ekloĝintoj el Frankonio kaj Turingio, kaj nomita ĝi estas verŝajne laŭ sia lokumisto Ondřej.
Ondřejovice estis post ellandigo alloĝigitaj krom aliaj fare de etnaj slovakoj el Rumanio kaj voliniaj ĉeĥoj. Post pereo de ferfabriko en Javorná restis en la municipo maŝinfabriko. UAK fondita en la jaro 1948 dekomence renkontiĝis kun gravaj problemoj kaj en la jaro 1961 fine estis plena agrikultura grundo transprenita fare de ŝtata bieno Zlaté Hory. En la jaro 1960 estis detruita loka kasteleto, apartenanta tiutempe al la ŝtata bieno. En la jaro 1964 poste la municipo perdis memstarecon kaj ĝi estis almembrigita al Zlaté Hory, kies loka parto ĝi estas ĝis hodiaŭ.
Konsisto de Ondřejovice estas hodiaŭ Javorná (Latzdorf). Vilaĝo Javorná estas menciata en la jaro 1531 kiel konsisto de senjorujo Ondřejovice, dum tridekjara milito ĝi verŝajne pereis (en 1687 oni ankoraŭ mencias vilaĝon kun kapeleto, sed en 1801 nur solejo kun kapelo). Karl von Salis ĉi tie en la jaro 1808 konstruis ferfabrikon kun altforno, du forĝejojn kaj dratfabrikon. En la jaro 1821 la entreprenon akiris firmao Tlach kaj Keil, kiu ĉi tie fondis la unuan laminatejon en la ĉeĥaj landoj. La ferfabriko apartenis al tiu ĉi firmao ĝis la 1-a mondmilito, poste alternis pli da posedantoj, sed produktado ekde la ekonomia krizo en la 1930-aj jaroj stagnis kaj en la jaro 1947 ĝi estis definitive finita.
Loĝantaro
En Ondřejovice estas registritaj 161 adresoj: 155 daŭraj objektoj kaj 6 dumtempa aŭ refreŝigeja objekto. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 137 domoj, el tio 83 daŭre loĝataj.
José Fábio Alves Azevedo
José Fábio Alves Azevedo (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
(15996) 1998 YC12
(15996) 1998 YC12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Siedenbrünzow
Siedenbrünzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Demmin-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Alexis Carrel
Alexis CARREL estis franca kirurgo kaj biologo, Nobelpremiito pri medicino (1912) kiu kontribuis al progresigo de la teknikoj de suturo de la sangaj vaskuloj kaj al esploro pri transplanto de organoj esencaj por la aŭdacaj kirurgiaj operacioj de niaj tagoj.
Infanaĝo kaj adolesko
Alexis Carrel, unua el tri fratoj, naskiĝis la 28-an de junio 1873 en la liona vilaĝo Sainte-Foy kaj estis baptita per la nomo Aŭgusto. Liaj gepatroj apartenis al familioj ege bonstataj kaj katolikaj, dediĉitaj al aktivado en la sektoro de industrio kaj al komerco de teksaĵoj. Aĝe de kvin jaroj Alexis perdis sian patron: ĝuste por tion memorigi Aŭgusto, kiel unuenaskita, ŝanĝis sian nomon al tiu de sia patro.
Li travivis infanaĝon en kamparo kun siaj du fratoj kaj sia patrino, virino inteligenta kaj prudenta, kiu preferis ke siaj filoj vizitu la publikan neŝtatan lernejon, kiun Alexis frekventis kiel eksternulo laŭlonge de dek jaroj akirante du diplomojn, pri literaturo kaj pri sciencoj. Atinginte la maturecaĝon, li rigardos tiun ĉejezuitan studan periodon kun mallogo, ĝin taksante fazo de endoktriniĝo, en kiu la intelektula kaj morala edukitaĵoj ne estis edukige elspezitaj laŭjuste, nek la prireligia prezentado estis tia kiu konsciigas kaj entuzismigas por la valoroj de la kristanismo.
Universitata periodo kaj rekonsidero pri la kristanaj valoroj
En oktobro de 1891 Alexis aliĝis al la fakultato de medicino de la universitato de Liono, ankaŭ se nur ĉe la fino de sia studa kariero li decidis specialiĝi pri kirurgio, Nesukceso en interna konkurso lin puŝis aliri militservon, dum kiu li praktikis medicinon ĉe la limopunkto Frejus en la francaj Alpoj. Tiuperiode gravas lia nova sinteno rilate religion: li alproksimiĝas al la katolikismo forlasita dumadoleskaĝe.
Dum la akademia jaro 1898/1899 li sin tute dediĉis al la vaskula kirurgio kaj komencis ankaŭ verki la unuajn publikigaĵojn ĝuste pri vaskula kirurgio kaj pri karcinomo, danke al kiu li gajnis konkurson en la medicina fakultato, kie li estis dungita kiel unua venkinto.
De Ĉikago al Novjorko
Lia konvertiĝo al kristanismo al li provokis ne malmulte da problemoj koncerne adaptiĝo ene de la socio: estis konsiderita ne ĉe la pozitivistoj, kiuj lin taksis kulpa pri forlaso de la racieco kaj konfido en la scienco, nome pri la principoj kiuj, laŭ ili kaj laŭ Carrel, devas baziĝi la medicina arto, nek ĉe homoj de la eklezio, ankoraŭ skeptikaj pri lia mensoŝanĝo. Krome, el la profesia vidpunkto ne plu estis la premisoj necesaj por daŭrigi serene science esplori, krome la medio de la liona hospitalo malmulte allogis esploristojn, liaj kolegoj ne plu estis interesitaj al liaj eksperimentoj kaj kunlaborativaj.
Pro tiu motivoj en majo de 1904 Carrel decidis translokiĝi al Ameriko. Dekomence li pasigis kelke da tempo en Kanado okupiĝante pri brutobredado kaj samtempe finante multajn eksperimentojn pri la suturo de la sangaj vaskuloj kaj pri la transplanto de bestaj organoj, kiuj poste multe fruktis en lia kirurgia praktiko.
Bavispe
Bavispe estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Bavispe. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26015.
Alexis Carrel
Edziĝo kaj Nobel-premio
En 1910, dum unu el siaj someraj feriaj restadoj en Francio, li revenis denove al Lourdes. Ankaŭ tiam li povis observi mirindaĵon, tiun de infano blinda ekde la naskiĝo kiu reakiris la vidkapablon (la fakto poste estis analizita de la kompetenta medicinista komisiono. Samtempe li konatiĝis kun flegistino Anne La Motte, tre religia kaj vidvino. La du geedziĝos en Parizo tri jarojn poste kaj ambaŭ akceptis daŭrigi la laborojn en Novjorko.
Bavispe
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1454 loĝantojn. El tiuj estis 774 viroj kaj 680 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2475,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1000 metroj super la marnivelo.
Alexis Carrel
Edziĝo kaj Nobel-premio
Post ses jaroj de labora restado en Novjorko, rekone de liaj malkovroj en la Universitato Rockefeller, Carrel estis honorita per Nobel-premio pri medicino kaj fiziologio en 1912 pro siaj sciencprogresoj en vaskulaj suturoj, transplantado de organoj kaj pro longa limdata kultivado de enampolaj histoj, aparte pro la invento de nova metodo por la suturo de la profundaj vundoj kaj pro la nova metodo eviti la hemoragiojn postoperaciajn (tiam oftegajn), trombozon kaj diversajn komplikaĵojn.
Kondo Kuniomi
KONDO Kuniomi (naskiĝis la en Kagoŝima) estis japana esperantisto kaj bibliotekisto.
Li estis esperantisto de 1923. Li studis lingvosciencon en Imperia Universitato de Kyôto kaj prezentis al ĝi kursofinan tezon pri kompara studo de artefaritaj lingvoj. Li estis prezidanto de la 21-a Japana Esperanto-Kongreso en Kyôto kaj diligenta gvidanto de Esperantista Ligo en Kyôto.
Bavispe
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 427 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Alexis Carrel
Edziĝo kaj Nobel-premio
Okaze de la ceremonia transdono de la premio, Carrel snobumis la ĉeeston de la francaj aŭtoritatoj, konscia, spite de sia fiera franca civitaneco, ke se li estus restinta en sia naskiĝolando tiu gravega rekono de li ne estus atingita.
Medicina torturo
Medicina torturo estas la partopreno, foje aktiva, de medicinaj profesiistoj en torturo, aŭ por taksi tion, kion povas elteni viktimoj, aŭ por apliki metodon, kiu plimultigos torturon, aŭ tutsimple por torturi. Medicina torturo povas temi pri uzo de faka medicina kono por faciligi pridemandadon aŭ korpan punon, pri konduko de tortura homa eksperimentado aŭ pri profesia medicina sankcio kaj akcepto de torturo por malliberuloj. La termino rilatas ankaŭ al torturaj sciencaj aŭ pseŭdosciencaj eksperimentadoj al nekonsentemaj homoj.
Alexis Carrel
Dum la unua monda milito
Kiam en Eŭropo, ene de unu semajno inter julio kaj aŭgusto de 1914, laŭĉene sinsekvis la militdeklaroj inter la diversaj ŝtatoj de la du kontraŭstarantaj aliancaj blokoj, la geedzoj Carrel estis feriantaj en Francio. Pro la ĝenerala mobilizo Alexis estis soldatigita, ankaŭ se kiel kuracisto. Li devis malproksimiĝi el la edzino tiam en progresa graveda stato kiu tuj post perdis la generiton pro infekto kaŭzita de pikvundo de insekto. Sed Anne La Motte, restabliĝinta, decidis sekvi la edzon kiel ĉefflegistino en kampa hospitalo najbare de Liono, kiu prenis la nomon de “Ambulanco Carrel”. Sed pro la disvastiĝo de la infektoj inter la soldatoj de la milita fronto, Carrel estis sendita al la fronto, kune kun amiko kirurgo Tuffier, por studi la prisanajn kondiĉojn kaj proponi solvojn.
Intertempe, profitante de la alianciĝo de Francio kaj Usono, ekde 1917 Carrel sukcesis akiri financadon rekte de la Rockefeller Institute, krom instrumentoj kaj ambulancoj ekipitaj por la militaj cirkonstancoj.
Alexis komencis ankaŭ kunlabori kun la usona fama kemiisto Henry Drysdale Dakin, kun kiu eksperimente pretigis tre potencan antisepsan solvaĵon je bazo de hipoklorita acido, nomita ĝuste Solvaĵo Dakin-Carrel, pere de kiu oni sukcesis savi multegajn el risko de mortiga infektiĝo. La hipoklorita acido estis fakte tre taŭga por irigacii la ŝirkontuzajn vundojn, sed precipe aparte agresa sur la histoj, kvankam konservanta siajn esencajn propraĵojn de kuracilo kontraŭbakteria.
Ĉe militfiniĝo ankaŭ la “ambulanco Carrel”, nome la kampa hospitalo, estis bombata kaj detruita. Dume, tamen, li povis ĉe la milita fronto daŭrigi en siaj esploroj kaj eksperimentoj pri la sango, celantaj pretigi anstataŭadan likvidon, pri abdomena kirurgio kaj pri la ŝoko.
Tuj post la milito, dum vojaĝo en Londono, Carrel esprimis siajn opiniojn pri siaj spertoj pri la rilatoj de siaj kuracilaj metodoj kaj la sinteno de la oficiala medicino en Francio. “Mi faris ĉion laŭvolan, sed la sukceso ne min kontentigis ĉar mi povintus savi multe pli da homoj. Danke al la franca medicino tio ne eblis... “.
Carrel dum postmilito kaj 1920-aj jaroj
Plue li insistis en la eksperimentado de novaj teknikoj por esplori pri cikatrizado kaj pri kancero.
Sojle de 1920-aj jaroj, la bezono de pli daŭraj soleco kaj silento en li plisentiĝis (li jam difinis la preĝon la unua fonto de energio ); pro tio li decidis lokigi sin en la silenta kaj mistikoinspira insuleto Saint-Gildas en Bretonio anstataŭ aĉeti en Novjorko. Konsiderinte ankaŭ la malfirmajn sankondiĉojn de sia edzino, li pasigos multajn el siaj restadoj en Francio en la nova domo tra studoj kaj meditoj pri la homo. Dume lia famo altiris al li invitojn kooptite membriĝi al Sciencaj Akademioj, unue ĉe tiu Medicina de Parizo. En 1926 li akceptis esti nomumita membro de Papa Akademio de la Sciencoj.
Tridekaj jaroj, la dua monda milito kaj la morto de A. Carrel
Datas je la jaroj tridekaj rekontiĝo kun unu el la personoj plej interesaj de la vivo de Carrel: Charles Lindbergh, famega usona aviadisto, protagonisto de la unua atlantika superflugo, en soleca kaj senhalta flugo. Kun ties kunlaborado, Carrel pretigis perfuzan pompon por enampolaj histoj kaj organoj, kiu tiutempe estis nepropre ĵurnaliste baptita artifika koro. Premio titole refencanta al tiu historia kunlaborado, nome la premio "Lindbergh-Carrel Prize", estis asignita en 2002 iniciate de la Medical University of South Carolina al 10 scienculoj , inter kiuj al Michael DeBakey, pro ilia kontribuo al la ‘perfuzado’ de la organoj.
En samaj jaroj Carrel verkis ankaŭ siajn plej pensoesprimajn librojn, nome ‘La homo, tiu nekonato’ kaj ‘La sinteno en la vivo’; li fondis krome la instituton pri “Esploro por la Studo de la Homaj Problemoj”, kun duobla eminenta inspiro: scienca kaj evangelia. Lia ideo estis ke: oni engaĝiĝu por ke la amo unuigu grupon de scienculoj-esploristoj, konstituata de personoj neligitaj al ideologio sed al la universaleco de la scio; la celo estis strebo al la scio pri la homo kia homo kaj al la scio pri medio plej taŭga al ties naturo, por povi indiki klare kaj konvinkige la vojon al ĝia rekonstruo, kiu estis baza koncepto de la penso de Carrel.
Carrel daŭrigis kunlabori kun Lindbergh kaj inter la du alestiĝis granda amikeco kiu iris trans la laborajn rilatojn: la geedzoj Carrel kaj Lindbergh, fakte, aĉetis la insuleton Illiec, tre najbare al tiu de Saint-Gildas, jam posedita de La Carrel, por tie pasigi kune la somerajn feriojn. En 1939, la tragika jaro de la komenco de la dua monda milito, signis la finiĝon de la aktiveco de Carrel ĉe la Rockefeller Institute, pro atingo de la pensiula aĝo. Alexis petis aliri militan francan fronton kiel kuracisto, sed la anagrafaj datoj puŝis por ke la aŭtoritatuloj lin bloku.
Chamaepetes
Chamaepetes estas genro de birdoj de la familio de Kracedoj parenca de la nestamasuloj de Aŭstralazio. Male tiu familio loĝas en Ameriko. Tiu genro enhavas nur la jenajn du speciojn:
Bjelovar-Križevci
Belovár-Kőrös (belovAr-kOroŝ) estis historia reĝa departemento en la sud-okcidenta parto de la Hungara Reĝlando, pli precize en la norda parto de Kroatio-Slavonio, kroate: Bjelovar-Križevci, germane Belovár-Kreutz.
Alexis Carrel
Kuriozaĵoj
Foje oni aŭdas trabuŝe de spertuloj lian frazon, kiu pentras sian praktikan filozofion en la esploro: ”malmulte da observo kaj multe da rezonado kondukas al eraro, multe da observo kaj malmulte da rezonado kondukas al la vero”
Bjelovar-Križevci
Demografio
Laŭ la censo de 1910
Alexis Carrel
Kuriozaĵoj
Liahonore estis “baptita” Carrel luna kratero.
Bavispe
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 919 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 877 scipovis legi kaj skribi kaj 40 personoj estis analfabetoj. Do 4,35 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Alexis Carrel
Kuriozaĵoj
”Mi neniam forgesos la emociegan sperton okaze de konstato ke granda kancerogena formacio sur la mano de laboristo reduktiĝas al eta cikatro; mi ne povas ĝin ekspliki, sed mi ne povas dubi pri tio kion mi miaokule vidis”. Alexis Carrel, Nobelpremiito pri medicino 1912.
Verkoj
Listo kompleta de liaj verkoj ĉe
Bavispe
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1224 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,39 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bjelovar-Križevci
Administracio
Estis 8 distriktoj, ties nomoj kaj departementejoj samas:
La departemento estis parte ebenaĵa, parte montara. Grava rivero Dravo limis ĝin norde.
Chañe
Chañe [ĈAnje] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝi distas 60 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Mata de Cuéllar, Vallelado, Cuéllar, Remondo, Arroyo de Cuéllar, Fresneda de Cuéllar, Narros de Cuéllar kaj Campo de Cuéllar. Proksime estas la rojo Marieles.
Historio
Estas multaj restaĵoj de Bronzepoko ĝis romianoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Benedikto kun svelta sonorilturo kaj la ermitejoj de Sankta Antonio kaj de Kristo. Apartaj vidindaĵoj estas la "pegueras", nome fornetoj por produkti peĉon.
L'espéranto sans peine
L' Espéranto sans Peine (Esperanto sen Peno) estas esperanta lernolibro por franclingvanoj, verkita de Jean Thierry, kaj eldonita de Assimil. Ĝi estas unu el la plej konataj Esperanto-lernolibroj, kiu ne apartenas al la specifaj klopodoj de la poresperanta agado, sed al komerca serio de lernolibroj pri lingvoj por franclingvanoj, kiu poste estas tradukita al diversaj aliaj lingvoj.
Danilo Gabriel de Andrade
Danilo Gabriel de Andrade (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Palau
Palau estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la nova provinco nordorienta Sardio, antaŭe ekde 2016 estis parto de la provinco Sassari kaj ekde 2001 de Olbia-Tempio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arzachena, Santa Teresa Gallura kaj Tempio Pausania.
Pikta lingvo
La pikta lingvo estas nomo por mortinta lingv(ar)o verŝajne iam parolata de la piktoj, gento en norda-centra Skotlando en la komenca mezepoko. Ĝian iaman ekziston asertas la historia teksto Historia ecclesiastica gentis Anglorum.
La scio pri ĝi estas malgranda kaj konsistas nur el kelkaj nomoj de lokoj kaj personoj; ĝi ne sufiĉas por fiksi la terenon de la lingvo aŭ ĝian parencecon al aliaj lingvoj. Ekzemple oni supozas, ke loknomoj komenciĝantaj per "Aber-" (riverbuŝo) aŭ "Lhan-" (tombejo) estas piktaj (Aberdeen, Lhanbryde); sed nomoj kun "Aber-" ekzistas ankaŭ en Kimrujo kaj aliloke.
Unuajn esplorojn pri la lingvo faris George Buchanan en la 16-a jarcento. Li supozis, ke la lingvo estis kelta.
Kolegio Corpus Christi (Kembriĝo)
La Kolegio Corpus Christi aŭ en angla Corpus Christi College (kompleta nomo: The College of Corpus Christi and the Blessed Virgin Mary, ofte mallongigita al simple "Corpus", signife Kristokorpo aŭ Kristokorpa Festo) estas kolegio de la Universitato Kembriĝo, Anglio. Ĝi elstaras kiel la unika kolegio fondita de urbanoj de Kembriĝo: Ĝi stariĝis en 1352 fare de la gildoj Corpus Christi kaj Blessed Virgin Mary, pro kio ĝi estas la sesa plej malnova kolegio en Kembriĝo. Kun ĉirkaŭ 500 studentoj, ĝi estas ankaŭ la dua plej malgranda el la tradiciaj kolegioj de la Universitato (post Peterhouse), kaj la plej malgranda laŭ nombro de studentoj de subgrado.
Corpus rangas inter la plej riĉaj el la kembriĝaj kolegioj laŭ fiksa havaĵo, escepte riĉa pri mono kaj tero. La havaĵo de la kolegio valoris 70 milionojn da pundoj fine de Junio 2011, kio lokigas ĝin kiel la tria el la universitataj kolegioj. Aldone al la havaĵo la kolegiaj konstruaĵoj valoris 116 milionojn da pundoj fine de la fiska jaro 2011.
Blazono
En la blazono aperas dufoje sur ruĝa fono Blanka pelikano kiu nutras sian idojn per propra sango.
5910 Zátopek
5910 Zátopek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa piedovetkuristo Emil Zátopek (1922–2000) kaj de lia ezino, la lancĵetistino Dana Zátopková.
25115 Drago
25115 Drago estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Claire Elizabeth Drago, kiu gajnis la duan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Manhasset High School de Manhasset (Novjorkio, Usono).
Bakdaŝ (glaciaĵejo)
Bakdaŝ (بكداش) estas glaciaĵejo en Damasko, Sirio. La butiko estis establita ĉirkaŭ 1885 en la bazaro Al-Hamidijah en la malnova urbo Damasko. Ĝi estas fama pro sia pistako kovrita per booza, nome muelita glaciaĵo kun elasta teksturo farita el mastiko kaj "sahlab" (سحلب) aŭ "salep" (orkida pulvoro). Ĝi famas tia la tuta araba mondo kaj fariĝis populara turisma altiro.
Bousov
Municipo Bousov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim en protektata pejzaĝa regiono sub montetaro Železné hory 1 km norde de la urbo Ronov nad Doubravou. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Kalvinana preĝejo (Sárpilis)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Sárpilis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la strato. En mezo de la fasado estas la kvadrata turo. Malantaŭ la turo estas la navo, fine duonronda sanktejo. La ĉefenirejo troviĝas en la suba parto de la turo. Interne la meblaro devenis el la 18-a jarcento.
NGC 5157
NGC 5157 (aliaj indikoj — UGC 8455, MCG 5-32-21, ZWG 161.56, PGC 47131) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Departemento Donnersberg
La Département du Mont-Tonnerre (france; germane Département Donnersberg, ankaŭ en Esperanto departemento Donnersberg estis administracia unuo sur la teritorio de la hodiaŭaj germanaj federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando, kiu estis formita dum la francaj revoluciaj militoj laŭ la ekzemplo de la francaj departementoj. La « Département du Mont-Tonnerre » precipe egalas al la hodiaŭa Palatinato kaj Rejnhesio. Partoj de la suda palatinato apartenas al la « Département Bas-Rhin“ (departemento malsupra Rejno) kun sidejo en Strasburgo.
Duraluminio
Duraluminio estas malmola (dura), solida, malpeza aluminia alojo, grava bazmaterialo de la aviadila produktado.
Ĝin malkovris kaj patentigis la germana metalurgiisto Alfred Wim, en 1910. Ĝi estis komence produktita en Düren. Ĝi komence konsistis (laŭ la uzcelo) plej ofte el kupro (3–4%), mangano (0,5–1%), magnezio (0,5–1,5%) kaj malofte eĉ ankaŭ el silicio. Post nobligo kaj termotraktado, la duraluminio povas konkuri - je solideco kaj dureco - kun la mola ŝtalo.
La duraluminiaj alojoj estas relative molaj, tireblaj, formeblaj (cilindreblaj, forĝeblaj, ekstrudeblaj, preseblaj).
La duraluminio perdas el sia solideco pro veldado, tiel la avioproduktado uzas ĝin en formo de duralplat kiel plurtavola lameno. Tiam oni kovras la duraluminian lamenon per pura aluminio aŭ korodorezista aluminia alojo.
Vidu ankaŭ
Alliages d'aluminium pour corroyage
Erdőkövesd
Erdőkövesd (erdOkoveŝd) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Pétervására. Erdő signifas: arbaro.
Situo
Erdőkövesd situas sur malebenaĵo, en valo de rojo nomata Tarna, laŭ traira flankovojo. La vilaĝo kontaktiĝas kun Pétervására, kies centro troviĝas 3, Slovakio 12, Borsodnádasd 17, Eger 34 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko. La unua mencio devenis el 1311 en formo possesio Kövesd.
Geometrio Absoluta
EdE-G
Marek Erhardt
Marek ERHARDT (naskiĝis la 9-an de majo 1970 en Hamburgo, Germanio) estas germana teatra kaj filma aktoro kaj moderatoristo. Li ludas rolon de inspektoro Oliver Kottke en la televida serio Da kommt Kalle'''.
András Bálint (aktoro)
András Bálint naskiĝis la 1943 en Pécs.
Biografio
András Bálint studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en Budapeŝto inter 1961-1965, poste li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). En 1969 li aliĝis al Teatro Madách, ekde 1983 li instruas en la altlernejo, ekde 1985 li estras Teatron Radnóti. Li ricevis premion Kossuth en 2003, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.