cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monda Konsilio de Eklezioj
La Monda Konsilio de Eklezioj (World Council of Churches, Conseil œcuménique des Églises, Ökumenische Rat der Kirchen), Consejo Mundial de Iglesias) fondiĝis la 23-an de aŭgusto 1948 kaj ekde tiam konsideriĝas la centra organizaĵo por la kristanisma ekumeno. Temas pri tutmonda ligo de momente 349 membraj eklezioj en pli ol 120 ŝtatoj sur ĉiuj kontinentoj de la tero.
Organiza formo
La organizaĵo konsistas el unuopaj eklezioj kaj unuiĝoj de pluraj eklezioj, kiuj konsentis pri la baza deklaracio de la konsilio, formale akceptiĝis kiel membroj kaj de tiam daŭrigis sian membrecon. Por membrostato ekzistas kaj teologiaj kaj organizaj antaŭkondiĉoj.
La organizaĵo havas sian sidejon en Ĝenevo (Svislando). Decidoj de la konsilio kutime baziĝas sur konsento, do ne per simplaj voĉdonoj. Eblaj formoj de konsento estas
Membraj eklezioj
Membroj estas la plej multaj grandaj kristanaj eklezioj de la ortodoksa, [Orientaj ortodoksaj eklezioj|orientortodoksa]], anglikana, prakatolika, luterana, reformita, unia kaj metodista tradicioj. .
Multaj el la malgrandaj evangeliismaj eklezioj, ankaŭ la plej multaj eklezioj el la Pentekosta Kristanismo ne estas membroj. Ankaŭ la Adventistoj ne membras, sed partoprenas kiel observantoj en la kunsidoj kaj konferencoj.
Maison Cook
Villa Cook aŭ Maison Cook estas domo apud Parizo, desegnita de Le Corbusier, situa en Boulogne-sur-Seine, Francio.
Historio de la mendo
La patro de William Edwards Cook mortis en 1924, kaj tiam li iĝis heredanto (kun fratino kaj du fratoj) de granda monkvanto. En konekto kun la setlejo de la bieno de siaj gepatroj, same kiel por permesi sian edzinon koni liajn parencojn (kaj inverse), la Cooks veturis tra Usono, el oriento okcidenten kaj reen, dum periodo de ĉirkaŭ kvin monatoj en 1925, restante unu monaton en sia hejmo de Iovao. Reveninte al Eŭropo, ili decidis permanente setliĝi en Francio.
La skulptisto Jacques Lipchitz prezentis al ili la arkitekton Le Corbusier, tiam apenaŭ konata, kiu, dum tiu epoko, estis desegnante serion de vilaoj, kiel la plinovigaj hejmoj por Michael Stein (frato de Gertrude Stein) nome Vilao Stein kaj por Lipchitz mem. En 1926, ili mendis la arkitekton desegni tion kion Le Corbusier nomis la "veran kubikan hejmon," nome Vilao Cook aŭ Maison Cook, en la ĉirkaŭaĵoj de Parizo.
48.8472°N, 2.2425°W
Săcămaș
Săcămaș [sakamaŝ] (hungare: Szakamás) estas komunumo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 526 loĝantojn (rumanoj); en 1992 235 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1478. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Ilia.
Alboino
Alboino - reĝo de lombardoj, konkerinto de Italio, reganta en la jaroj 565-572. En 569 konkeris Milanon. Sub lia regado lombardoj ekmigris el ilia influzono en Panonio aŭ Orienta Noriko en Supran Italion en la jaro 568.Lombardoj estis unuaj ĝermanaj invadintoj, kiuj ne traktis romianojn kiel eventualaj aliancanoj, sed subuloj. Alboino baldaŭ post translokigo de la ĉefurbo al Pavio pereis murdita de sia varleto Helmiĥis, kiu agis rekomende de lia edzino. Li pagis per la vivo pro la devigado de ŝi trinki, konforme al la lombarda kutimo, el kranio de ŝia patro, kiun persone mortigis.
Reĝino-Luise-gimnazio (Erfurto)
Supera porknabina lernejo 1811
La lernejo malfermitis en la 22-a de aprilo 1811, dum la franca okupado, kiel Publika lernejo supera por knabinoj. Unue mankis al ĝi ankoraŭ propra ejo.
En la jaro 1827-a transprenis la urbo Erfurto (kiu intertempe estis farita parto de Prusio) la ekudejon. Sub la estrado de s-ro Weingärtner instruis naŭ instruistoj 180 lernantinojn en kvar klasoj en ejo de la Monakejo de la predikantoj. En 1836 jam 280 knabinoj frekventis la lernejon, tiel ke necesis transloko provizora en domon apud la Franciskana preĝejo.
En 1862 aldonitis klaso por tuta aĝogrupo kiel deka klaso. Samptempe komenciĝis la instruado de fiziko. Ekde 1866 eblis libervole partopreni gimnastikinstruadon kaj 60 knabinoj uzis tiun ĉi oferton. Dek jarojn pli malfrue gimnastikado iĝis deviga; la lernejo devis uzi la ununuran sporthalon kun ĉiuj aliaj erfurtaj lernejoj!
Transloĝiĝo kaj enkonduko de gimnaziaj kursoj en 1884
1884 la lernejo ĉe la Franciskaja preĝejo (Barfüßerschulhaus) estiĝis plene la nova lernejo - kaj la nombro de la lernemaj lernantinoj estis intertempe de 430.
En 1886 estiĝis gimnaziaj superaj kursoj kun po 16 horoj por semajno en la fakoj germana/franca/angla lingvoj, artohistorio, mastruma kemio kaj sanoinstruo.
Novkonstruo kaj alinomo "Königin-Luise-Schule" 1903
En 1918 iris 726 lernantinoj en 24 klasojn ricevante instruadon fare de 34 instruistoj. Alikonstruo ĉe la orienta alo finfaritis ankaŭ. En 1927 okazis impresa festo por la 100-a datreveno de la lernejofondiĝo kaj la lernejo ricevis finfine propran sportejon.
Post la Dua mondmilito
Komenciĝis en la 1-a de oktobro 1945 la instruado sub soveta okupado. Ankoraŭ en 1945 la lernejo alinomitis "Dr. Theodor-Neubauer-Schule"; la gimnazia parto komence ankoraŭ estis funkcianta. Krom la Supera lernejo "Theo Neubauer" gastis tie ĉi dum al 1950-aj jaroj ankaŭ la Bazlernejo 11/15. En la kadro de la "konstruo de la socialisma lernejo" en GDR la lernejo ŝanĝiĝis en ĝeneralklerigan Politeknikan superan lernejon (kun 10 klasŝtupoj).
Post la Turniĝo reenkondukitis kun la komenco de la lerneja jaro 1991/92 la gimnaziaj kursoj. Sekve la lernejo iĝis la 6-a ŝtata gimnazio en la turingia ĉefurbo kaj renomitis en 1992 honore de la reĝino Luise.
En 2003 oni festis solene la 100-an datrevenon nombroportadan de la prusa nobelino. Tiam komenciĝis ankaŭ tre urĝaj restaŭradlaboroj de la historioza lerneja konstruaĵo.
En 2008 aljuĝitis al la klaso 6a en la kadro de kviza televidelsendo de ARD kaj de KiKA la titolo "Plej bona klaso de Germanujo".
Profilo
La Luise-gimnazio estas nuntempe ĝeneralkleriga kun lingva kaj matematika-naturscienca branĉoj.
Por la naturaj sciencoj estas je dispono du faksalonoj por biologio kaj unu por fiziko, unu por kemio kaj eĉ eta aŭditorio. Du komputilĉambroj ebligas modernan informadikan instruadon.
Kiel unu el la unuaj lernejoj en tuta Turingio la lernejo ekofertis en aŭtuno de 2008 komunan enklasan muzikadon kreante klason por blovmuzikemuloj. Krome ekzistas lerneja koruso kaj ĵazbandego por la ŝatantoj de muzikinstrumenta ekzercado.
Amikara kaj subtena societo
Förderverein Königin-Luise-Gymnasium e.V.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la lernejo
1206 Numerowia
1206 Numerowia estas asteroido de la ĉefa zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Glicério (San-Paŭlio)
Glicério (oficiale Município de Glicério) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
1206 Numerowia
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Boris Vasiljeviĉ Numerov (cirile Борис Васильевич Нумеров, 1891–1941)
Kalvinana preĝejo (Vilonya)
La Kalvinana kirko estas religia Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Vilonya.
Historio
Supozeble en la 12-a aŭ 13-a jarcento estis konstruita la katolika preĝejo. Dum dominado de turkoj la preĝejo estis forlasita. En nekonata tempo la kalvinanoj akiris la kirkon. En 1728 oni faris la kasonan plafonon, sed ĝi estis vendita al muzeo en 1901. La turo konstruiĝis en 1796. En la 19-a jarcento la eksteraĵo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. La fasado havas meze enirejon, pli supre la kvadrata baroka turo altiĝas. Post la fasado la navo etendiĝas, kiu finiĝas en kvadrata sanktejo. Estas ankaŭ alia enirejo tra vestiblo ĉe la navo. Oni trovis kriptojn kaj enigmajn murojn apud la preĝejo. La plena arkeologia esploro ankoraŭ ne okazis.
Pievo
Pievo aŭ paroĥa ĉefpreĝejo (itale pieve, el la latina lingvo plebs, plebis) en la frua mezepoko aparte en centra kaj norda Italio estis teritoria civila kaj religia distrikto provizita per propra kirko kun baptejo. La pievo estis poste anstataŭigita de la laŭjura paroĥo.
Post la Deklino de la Romia Imperio de Okcidento kaj iompostioma malkomponiĝo de la institucioj kaj strukturoj rege prizorgantaj la teritorion, ofte anstataŭigitaj de ekleziaj hierarkioj, pievoj fariĝis teritorioj ankaŭ vastdimensiaj, administritaj de la religiaj aŭtoritatoj. Plej alta disvolviĝo de tiu sistemo realiĝis en zonoj malpli influataj de centraj civilaj aŭtoritatoj, kaj ofte malfacile alireblaj. Kelkeloke (Raveno, ekzemple), la diocezo mem dividiĝis en “pievoj”, al kiuj referencis ankaŭ civilaj aŭtoritatoj (la delegitoj de la Orienta Romia Imperio, kaze de Raveno).
Muncel (Câțcău)
Muncel [munĉel] (hungare Kishavas [kiŝhavaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Câțcău.
Pievo
Evoluo
Post la invado de Longobardoj kaj subinflue de la monaĥaro de la irlanda abato Sankta Kolombano, la pievo ekindikis submetitajn vilaĝojn, devigitajn pagi tributon al la konkerintoj, kiuj, male, ariĝis en la "faroj" (ariĝoj). La termino, do, komencis signifi kontraŭstaron, kulturan kaj socian, inter la submetitaj “romianoj” kaj la dominanta klaso longobarda.
Muncel (Câțcău)
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 279 loĝantojn (rumanoj), en 1992 227.
Pievo
Evoluo
Se en la diversaj eŭropaj landoj la pievoj konservis sian prestiĝon, fine ĉiuj transformiĝis en laŭjuraj paroĥoj.
Inter la 9-a kaj la 10-a jarcento, la pievoj komencis sin doti per kampaniloj, kontribuante al la modifo de la strukturaj karakterizoj de la establaĵoj. . La religia rolo de la pievoj estis esenca, en la Eŭropo malmulte urbanizita de la Alta Mezepoko: por tiu kiu loĝis fore el la urbaj centroj, la pievo estis la sola centro en kiu eblis administri ĉiujn sakramentojn, inkluzive de la bapto. Origine, fakte, la bapta rito estis prerogativo de la katedraloj, nome de la urboj. Ĉirkaŭ la 10-a jarcento oni komencis uzi la vorton “pievo” kun signifo de “centro de eklezia distrikto”. Al la pievo referencis la ĉirkaŭaj vilaĝoj, kvankam provizitaj per propra preĝejo kaj sacerdota vikario, ĉiukaze dependanto de la “pievano”.
Kiam fluis la komunikado inter urboj kaj vilaĝoj kaj agadis novaj ekonomiaj faktoroj, la pievoj ekperdis la kvalifikon de "centra loko de kulto" kaj sekve ankaŭ ilia rolon civilan, kaj la termino pievo komencis indiki nur teritorion de la antikva "distrikto dotita per porbapta preĝejo".
Loknomoj el Pievo
El la termino "Pievo" respektive itale "Pieve" en Italio devenas multaj loknomoj kiel Pieve Ligure, Pieve di Soligo, Pieve di Cadore, Pieve d'Alpago, Pieve Emanuele kaj aliaj (300 ĉirkaŭ).
Ankaŭ aliaj kristanaj landoj de Eŭropo konservas nombrajn derivaĵojn el tiu vorto aŭ el ĝia signifo.
Medveĵij
Medveĵij estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Monastirec.
48.36083°N, 23.43778°W
Lunka
Lunka estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Kopaŝnovo.
48.22333°N, 23.48806°W
Situo
Lunka situas en valo.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en la 18-a jarcento. Ĝis Traktato de Trianon Lonka apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Huszt, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio kun ĉefurbo de la proksima Ĥust. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Lunka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Stâncești
Stâncești estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
10380 Berwald
10380 Berwald estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la sveda komponisto Franz Berwald 1796–1868, rigardita kiel fondinton de la muzika romantikismo en Svedio. Kvankam liaj komponaĵoj estis iomete influitaj de la germanaj komponistoj Louis Spohr kaj Carl Maria von Weber, ili estas tre originalaj en konstruo kaj en la uzo de harmonaj rimedoj.
Sereca
Sereca [sereka] (hungare: Szereka, germane: Elsterdorf) estas komunumo en Rumanio sude de Orăştie. En 1910 ĝi havis 221 loĝantojn (rumanoj); en 1992 191 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1333. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Beriu.
3560 Chenqian
3560 Chenqian estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Venecio
Venecio (itale Venezia, veneci-lingve Venesia aŭ Venexia, ambaŭ ) estas la ĉefurbo de la itala regiono Venetio (itale Veneto ). Ĝi enhavas 309.000 loĝantojn (laŭ la UNO en 2000).
3560 Chenqian
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chen Qian, ĉina popularigisto pri astronomio kaj direktoro de la Historia Muzeo pri la Ĉina Astronomio.
Venecio
Historio
En la 5-a kaj 6-a jarcentoj, en la epoko de la barbaraj invadadoj, la loĝantoj de la romia urbo Aquileia fuĝis al la enmarĉa vilaĝeto Rialto ['rjalto]. Kvankam la nova komunumo estis laŭnome parto de la Bizanca imperio, la venecianoj estis fakte sendependaj jam en la 9-a jarcento.
Sub la regado de la doĝoj la Venecia respubliko etendiĝis ĝis la riĉa Oriento (orienta marbordo de la Adriatiko, Peloponezo, Cipro, kvartaloj en Konstantinopolo kaj en la Latinaj Ŝtatoj de Sirio kaj Palestino. Famaj doĝoj estis Nicolò Marcello, Francesco Foscari, Pasquale Malipiero, Sebastiano Venier, Andrea Vendramino, Francesco Morosini kaj aliaj. Vidu artikolon Listo de doĝoj el Venecio.
Kontinenten la Respubliko atingis la limojn de la Ŝtato de Milano, de la Papaj Ŝtatoj kaj de la Aŭstra imperio.
En 1923 en la paskaj tagoj okazis la Internacia Konferenco por Komuna Komerca Lingvo en Venecio.
Vidindaĵoj
De la Kanalo admireblas vico da belegaj palacoj (Palazzo Vendramin-Calergi, Palazzo Contarini-Pisani, la Ca' d'Oro [Ora Domo], Ca' da Mosto, Palazzo Grassi, Palazzo Corner, kaj tiel plu) kaj pontoj (kiel la Ponte di Rialto).
La Placo de Sankta Marko estas aŭtentika majstraĵo de la eŭropa arkitekturo. Oni ĝin nomas la loĝoĉambro de la venecianoj. La bizanca Baziliko de sankta Marko gastigas la mortrestaĵon de la patrono. Apude estas la Venecia Horloĝturo unuflanke kaj la Granda Kanalo aliflanke.
Ĉe la dekstra flanko de la baziliko staras la Palazzo Ducale [pa'latco du'ka:le] (Doĝa Palaco aŭ Doĝo-palaco).
Inter la aliaj preĝejoj troviĝas la Salute (Savo [de la pesto]), San Giorgio [saη 'ĝorĝo] (en la insuleto San Giorgio), i Frari (la Monaĥoj), Sankta Maria Glorplena de la Fratoj, Sanktaj Johano kaj Paŭlo.
Inter la multaj muzeoj troviĝas Guggenheim kaj Correr.
Allogas ankaŭ kelkaj aparte situantaj insuletoj, kiel ekzemple Murano. Sur aparta insuleto estas la tombejo San Michele kaj la preĝejo Sankta Miĥaelo.
Eventoj
La Venecia Bienalo (en itala: La Biennale di Venezia [la bi.enˈnaːle di veˈnɛttsja]; ankaŭ tradukebla kiel la "Venecia Ĉiudujara Festivalo") estas fama arta organizo baze en Venecio, kaj ankaŭ la originala kaj ĉefa ekspozicio kiun ĝi organizas.
La Karnavalo de Venecio (en itala: Carnevale di Venezia) estas ĉiujara festivalo okazigita en Venecio. Tiu karnavalo estas tute diferenca al tiuj observataj en la cetero de la mondo. Dum la 10 tagoj de tiu festo, la homos maskas sin kaj iras surstrate promeni kaj fotiĝi, ĉu laŭ organizitaj paradoj aŭ improvizitaj. Nuntempe miloj da vizitantoj venas al Venecio en tiuj datoj por admiri la spektaklaj maskoj kaj vestoj de kiuj investas milojn da eŭroj por estis elegantegaj kiel steluloj dum kelkaj tagoj de la jaro aŭ nur por mikisiĝi inter la homamasoj kaj perdiĝi tra la stratetoj de tiu unika urbo.
25 (nombro)
La nombro 25 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
laŭ skribo
Ĉina skribo: 二十五
Venecio
Transporto
La trafiko en Venecio estas iusence unika pro jenaj cirkonstancoj:
25 (nombro)
pri la nombro 25
La atomnumero de Mangano.
9193 Geoffreycopland
9193 Geoffreycopland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
25 (nombro)
pri la nombro 25
La datreveno de dudek kvin jaroj kune en la geedza stato estas nomata "arĝenta jubileo".
En brazila folkloro la 25 absolute rilatas al bovino, sed ĉiuj nombroj finitaj per 25 rilatas al virŝafo.
Physikalische Zeitschrift
Physikalische Zeitschrift (Fizika Gazeto) estis germana scienca gazeto de fiziko publikigita el 1899 al 1945 fare de la Eldonejo S. Hirzel Verlag. Kelkaj publikaĵoj de granda historia signifo estis publikigita en ĝi, kiaj tiu de Albert Einstein nome "Über die Entwicklung unserer Anschauungen über das Wesen und die Konstitution der Strahlung" (Pri la disvolviĝo de niaj rigardoj koncerne al la Naturo kaj Konstitucio de Radiado). Dum sia vivo, ĝi estis eldonita de kelkaj elstaraj fizkistoj, kiaj Peter Debye.
Kelkaj el la fruaj volumoj (antaŭ 1908) estas disponebla en Archive.org.
Venecio
Transporto
La longtempa altiĝo de la akvonivelo ĉirkaŭ Venecio pliseverigas ĉi-lastan fenomenon.
Piedirado
La piedira trafiko plej gravas en Venecio. Eblas piede atingi multajn lokojn en akceptebla tempo, ĉar la plej granda distanco sur la ĉefaj insularoj estas nur ĉ. kvar kilometroj. Tamen piede ne eblas atingi la aliajn insulojn de la laguno.
Pontoj estas esenca bazo de la piedira trafiko; la plej multaj pontoj estas malaltaj kaj sur mallarĝaj kanaloj. La grandan kanalon Canal Grande transiras nur kvar pontoj (de sud-oriento al nord-okcidento):
Aŭta trafiko
Aŭtoj povas atingi la urbon Venecio per ponto (Ponto de Libero), sed tuj poste devas halti en la parkejoj de placo Piazzale Roma. Kiu ne trovas lokon tie, povas parki sian aŭton sur insulo Tronchetto. Estus senutile pluiri per aŭto; la vojoj ne estas faritaj por veturiloj. Preskaŭ ĉiuj pontoj havas ŝtupojn kaj multaj ne eltenus la pezon de aŭto.
Eĉ polico kaj fajrobrigado en Venecio ne havas aŭtojn, sed boatojn. Avantaĝo de la fajrobrigado estas, ke ĉie disponeblas (mara) akvo por estingi fajron. Ĝi eĉ ne estas tre sala.
Escepto pri aŭta trafiko estas insulo Lido, sur kiu eblas aŭta trafiko.
Fervojo
Fervojo povas atingi Venecion per ponto same kiel aŭtoj, sed same devas halti ĉe la okcidenta fino (stacio ). Impresa Venezia Santa Lucia (ankaŭ konata kiel "Venezia S Lucia") estas la ĉefa fervoja stacidomo en Venecio kaj unu el la gravaj fervojaj nuboj en sunplena Italio. Ĝi ricevis sian nomon post malnova preĝejo, kiu estis disfaligita, por doni lokon al la stacio en 1860. La Sankta Brilis de Venecio posedas vere rimarkindan situon ĉe la bordo de la pitoreska Granda Kanalo. .
Boatoj
Boatoj estas la plej konvena transportilo en Venecio, ĉar preskaŭ ĉie preterpasas kanalo. Ĉiuj transportoj de iom pezaj varoj estas farataj per boatoj.
Venecio famas interalie pro siaj gondoloj, barketoj longaj kaj sveltaj, kiujn la barkisto pelas per unusola remilo. Ili estas konataj kiel transportilo por revantaj geamantoj, sed servas ankaŭ kiel tute ordinaraj taksioj. La gondolisto kutime staras, sed lerte kliniĝas antaŭ pasotaj pontoj.
Samkiel aliaj urboj havas publikajn aŭtobusojn, Venecio havas publikajn boatojn, kiuj servas fiksitajn liniojn. Ili nomiĝas vaporetto (vaporŝipeto), sed nun funkcias per dizelaj motoroj. Ĉar ili havas mallongajn distancojn inter la haltejoj, ili havas apartan proceduron de alteriĝo: Kiam la boato proksimiĝas al la haltejo, la du konduktoroj ĵetas ŝnuromaŝon al surteraj teniloj kaj tiel haltigas la boaton, kies motoro restas kuranta. La pasaĝeroj povas el- kaj aliri sen granda niveldiferenco, ĉar la haltejoj kutime troviĝas sur flosantaj platformoj. Poste la konduktoroj lasas la ŝnurkaptitajn tenilojn, kaj la boato povas tuj pluiri.
Kelkaj barkoj plenumas praman servon inter du kontraŭaj lokoj de larĝaj akvovojoj, precipe ĉe ok lokoj de la Canal Grande, kiun transas nur la menciitaj pontoj.
Flughavenoj
Venecia Flughaveno Marko Polo (IATA: VCE, ICAO: LIPZ) estas la internacia flughaveno de Venecio. Ĝi estas sur ĉeftero apud la vilaĝo Tessera, Frazione de la comune Venecio je ĉirkaŭ 4.1 marmejloj (7.6 kilometroj; 4.7 mejloj) oriente de Mestre (sur la ĉeftero) kaj je ĉirkaŭ la sama distanco norde de Venecio mem.
Ĉaroj
Kie necesas transporti varojn sur teraj vojoj, servas varĉareto. Ili havas grandajn radojn kaj aldonajn radetojn por grimpi la pontajn ŝtupojn. La ĉaristoj ne rajtas parki siajn ĉarojn sur publikaj vojoj.
Metroo
Interesa solvo de la veneciaj trafikproblemoj estus metroo. Planoj pri ĝi estis faritaj, sed la nuna urbestro Massimo Cacciari ne favoras la projekton, kvankam ĝi povus helpi reteni junajn loĝantojn en la urbo, kiuj ne sentas sin komfortaj kun la trafikaj cirkonstancoj.
Alta akvo
Depende de la tajdo kaj de la vetero plurfoje jare alta akvo atakas Venecion kaj subakvigas multajn vojojn. Por tiaj okazoj, kiuj estas antaŭkalkuleblaj kaj publikigataj, ekzistas specialaj rimedoj:
Oni planas sistemon de moveblaj bariloj, kiuj malhelpu la eniron de la alta akvo en la lagunon.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas:
Venecio en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montros al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. Jen kiel ŝi prezentas Venecion kun kvin grandaj vidindaĵoj el kiuj aludoj al Baziliko de Sankta Marko, la Horloĝturo, la Ĉefa Placo, la Granda Kanalo kaj la Ponto Rialto:
Esperanto en Venecio
En 1923 estis en Venecio la Unua Internacia Konferenco por Helplingvo en Komerco kaj Turismo, kies aranĝon helpis Itala Esperanto-Federacio. Dum la sama jaro, la loka Esperanta grupo "L.L.Zamenhof" eldonis libron Gvidlibro tra Venecio.
Minor White (astronomo)
Minor WHITE estas usona astronomo.
Kvantuma elektrodinamiko
En partikla fiziko, la kvantuma elektrodinamiko (angle QED, Quantum electrodynamics) estas la relativeca kvantuma kampa teorio de elektromagnetismo. En esenco, ĝi priskribas kiel lumo kaj materio interagas kaj estas la unua teorio laŭ kiu plena interkonsento inter kvantummekaniko kaj speciala relativeco estas plenumita. QED matematike priskribas ĉiuj fenomenoj pri elektre ŝargitaj partikloj interagantaj per interŝanĝo de fotonoj kaj prezentas la kvantuma alternativo de klasika elektromagnetismo donante kompletan taksadon de interago inter lumo kaj materio.
Biarne
Biarne ( prononcu : "Biarn") estas franca komunumo lokita en kantono Dole-Nord-Est, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Demografio
fonto :Insee }
Georg Jüterbock
Georg JÜTERBOCK (naskiĝintoj la en Bad Kösen, mortinta la  en Rincón del Tigre en Bolivio) estis germana pioniro de aviado kaj la unua el la t.n. aermilionuloj de la firmao Junkers.
Vivo
Jüterbock deĵoris en 1920 en Svedujo ĉe Svenska Lufttrafik AB antaŭ laborpostenŝanĝo je Junkers. En 1923/24 li estis - pro interkonsento inter dunginto lia kaj Sovetunio - piloto ĉe la ŝtata flugmaŝinkompanio Dobroljot kie li i.e. inter la 8-a kaj 15-a de septembro 1923 en aviadilo de marko Junkers F 13 priesploris la 3400 km longan distancon inter Moskvo kaj Novosibirsko en pluraj etapoj. La nura flugtempo de Jüterbock kaj lia sovetia ĉeflugmaŝinmeĥanikisto estis de 20 horoj. En la jaro 1927-a li starigisi rapidecrekordon kaj en 1928 altecorkordon per Junkers W34. Ekde 1925 Jüterbock laboris en Persio ĉe en 1924 forndiata filio Junkers Luftverkehr. En 1939 Jüterbock estis piloto ĉe la firmao Lloyd Aéreo Boliviano en Bolivio kie li la saman jaron mortis dumkraŝe.
Minor White (astronomo)
Li estis sciencesploristo ĉe la aerospaca industrio kaj estis respondeca pri la sistemoj de regado de la pelado de la North American X-15.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 36 asteroidoj, ĉiuj en kunlaboro kun Michael Collins.
Ketubah
Ketubah (en hebrea: כְּתוּבָּה, "verkita aĵo"; pl. ketubot) estas judisma antaŭnupta interkonsento. Ĝi estas konsiderata integra parto de tradicia juda geedziĝo, kaj skizas la rajtojn kaj respondecojn de la fianĉo, en rilato al la fianĉino. En moderna praktiko, la ketubah ne havas konsentan monvaloron, kaj estas rare plifortigita fare de civilaj tribunaloj, escepte en Israelo.
En tradicia juda geedziĝa ceremonio, la ketubah estas subskribita de du atestantoj kaj tradicie legita laŭte sub la ĥupah. Amikoj aŭ distantaj parencoj estas invitataj por atesti la ketubah, kio estas konsiderata honora; estas malpermesite, ke proksimaj parencoj estas atestantoj. La atestantoj devas esti halaĥe validaj atestantoj, kaj ne povas esti sanga parenco de la paro. En Ortodoksa Judismo, ankaŭ virinoj ne estas konsiderataj validaj atestantoj. La ketubah estas donita al la fianĉino por ke ŝi konservu ĝin.
Saint-Martin-du-Bois (Gironde)
Saint-Martin-du-Bois - Sankta Marteno de la Arbaro, jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Episkopujo Innsbruck
Ĝis la Dua Mondmilito la teritorio apartenis plejparte al la episkopujo Brixen. Post la apartigo de Sudtirolo disde Aŭstrio, la dioceza parto restinta en Aŭstrio fariĝis "apostola administrujo Innsbruck-Feldkirch", kies  episkopuja administranto ekde 1921 estis helpepiskopo Sigismund Waitz, pli poste Paulus Rusch. En aŭgusto 1964 ĝi iĝis episkopujo Innsbruck-Feldkirch sub episkopo Paulus Rusch. La nomo iĝis nura episkopujo Innsbruck kiam en 1968 la teritorio en Vorarlberg apartiĝis kiel propra episkopujo Feldkirch.
1921-1964 Apostola administrujo Innsbruck-Feldkirch
Episkopuja administranto:
1964-1968 Episkopujo Innsbruck-Feldkirch
Episkopo:
1968-nun Episkopujo Innsbruck
Episkopo:
Eduard Albert
Eduard ALBERT (naskiĝis la 20-an de januaro 1841 en Senftenberg/Žamberk (Ĉeĥio) kaj mortis samloke la 25-an de septembro 1900) — estis profesie ĥirurgo, disĉiplo de Josef Hyrtl, kaj fariĝis universitata profesoro en Innsbruck kaj Vieno. Albert fondigis la kuracistaciojn de San Pellagio ĉe Rovinj (Kroatio) kaj de Lauffen (Supra Aŭstrio), enkondukinte unue en Aŭstrion la arton de la antisepso. Lia «Lehrbuch der Chirurgie» («Ĥirurga lernolibro»), aperinte kvarvolume dum 1877-80, jam basis sur la antisepsa vundkuracado.
Eichstätt
Eichstätt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt de la federacia lando Bavario kaj estas ties administra centro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi situas en Frankonia Ĵuraso apud la rivero Altmühl. La urbo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Eichstätt, sed ne mem apartenas al la komunumaro, nur transprenas administrajn servojn por tri ĉirkaŭaj, malgrandaj administraj komunumoj.
Episkopujo
Eichstätt estas sidejo de la romkatolika episkopujo Eichstätt. Ĝi estis fondita en la 8-a jarcento; ĝia unua episkopo estis Sankta Willibald, parenco de Sankta Bonifaco kaj frato de Sankta Wunibald kaj de Sankta Valpurgo.
Veurne
Veurne (nederlande:[VE'Rn']) estas municipo en Belgio, kiu en la jaro 1825 ricevis la honortitolon "urbo". Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de samnoma distrikto Veurne.
Ekde 1977 la municipoj Avekapelle, Booitshoeke, Bulskamp, De Moeren, Eggewaartskapelle, Houtem, Steenkerke, Vinkem, Wulveringem kaj Zoutenaaie apartenas al Veurne, la ĉefa municipo.
6296 Klevlando
6296 Klevlando estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (kantono San Diego en Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la dua plej granda urbo de Ohio ; Klevlando por celebri la 200-jaran jubileon de ties fondiĝo.
Rosa Albach-Retty
Rosa ALBACH-RETTY (naskiĝis la en Hanau (Germanio) — mortis la  en Baden (Malsupra Aŭstrio) — estis aktorino kaj patrino de Wolf Albach-Retty. Dum 1895-1903 ŝi apartenis al la ensemblo de la Germana Popolteatro (Dt. Volkstheater) en Vieno, kaj al tiu de la Kortega Teatro (Burgtheater) poste ĝis 1958, precipe en la rolulkomika fako. Estas rimarkindaj ŝia engaĝiĝo en la filmarto kiel ankaŭ la distingo de la Josef-Kainz-Medalo ricevita en 1958.
Tangsudo
Tangsudo (당수도 ) estas korea luktosporto, kuniganta luktajn principojn de la korea luktosporto Subak kaj nord-ĉina luktosporto Kungfuo. La luktoteĥnikoj de Tangsudo kombinas elementojn de Shōtōkan, Subak, Taekjeono kaj Kungfuo.
La vorto signifas «la vojo de la ĉina mano».
Lubina
Lubina, hungare Lobonya [lobonja] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lubina situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Nové Mesto nad Váhom troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392. En la 15-a jarcento husanoj alvenis. En 1753 loĝis tie 146 vilaĝanoj (26 familioj), en 1787 2313 vilaĝanoj loĝis en 263 domoj, en 1828 2376 vilaĝanoj en 138 domoj. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Lubina. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lobonya 3420 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágújhely, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lubina 1457 homoj, (1443 slovakoj).
Forpelo de germanoj (1944–1950)
Dum la lastaj etapoj de la Dua Mondmilito kaj dum la post-milita periodo, Germanaj civitanoj kaj personoj de Germana praularo estis elpelitaj el variaj Orienteŭropaj landoj kaj senditaj al la restanta teritorio de Germanio kaj Aŭstrio. Post 1950, kelkaj el ili elmigris al Usono, Aŭstralio, kaj al aliaj landoj el tie post konstato de malfacila integriĝo al siaj novaj germanaj loĝlokoj. La koncernaj areoj estis ĉefa la iamaj orientaj teritorioj de Germanio, kiuj estis aneksitaj ĉefe de Pollando kaj de Sovetunio post la milito, same kiel la Germanoj kiuj estis loĝantaj trans la antaŭmilitaj limoj de Pollando, Ĉeĥoslovakio, Hungario, Rumanio, Jugoslavio, kaj la Baltaj ŝtatoj. La Nazioj estis farintaj planojn — nur parte kompletigitaj antaŭ la malvenko de Nazioj — por forigi multajn Slavajn kaj Judajn popolojn el Orienta Eŭropo kaj setligi la areon el Germanoj. La postmilita elpelo de Germanoj formis gravan parton de la geopolitika kaj etna rekunfigurado de Orienta Eŭropo en la konsekvencoj de la Dua Mondmilito, kiuj klopodis krei etne homogenajn landojn ene de redifinitaj landlimoj. Inter 1944 kaj 1948 ĉirkaŭ 31 milionoj da personoj, kiel etnaj Germanoj ('Volksdeutsche') same kiel la Germanaj civitanoj ('Reichsdeutsche'), estis porĉiame aŭ provizore translokigitaj el Centra kaj Orienta Eŭropo.
Ĉirkaŭ 1950, totalo de proksimume 12 milionoj da Germanoj estis foririntaj aŭ estis elpelitaj el centr-orienta Eŭropo al Germanio kaj Aŭstrio okupitaj de Aliancanoj. La registaro de Okcidenta Germanio registris totalon de 14 milionoj, inkludante etnajn Germanajn migrantojn al Germanio post 1950 kaj la infanoj naskitaj de elpelitaj gepatroj. La plej grandaj nombroj venis el antaŭekzistantaj Germanaj teritorioj ceditaj al Pollando kaj al Sovetunio (ĉirkaŭ 7 milionoj), kaj el Ĉeĥoslovakio (ĉirkaŭ 3 milionoj). Dum la Malvarma Milito, la registaro de Okcidenta Germanio kalkulis ankaŭ kiel elpelitoj 1 miliono da eksterlandaj kolonoj setlitaj en teritorioj konkeritaj de Nazia Germanio dum la Dua Mondmilito.
La mortokvanto atribuebla al la luktado kaj elpeloj estas ankoraŭ disputita, kun ĉirkaŭkalkuloj game el 500,000, ĝis okcidentgermana demografia ĉirkaŭkalkulo el la 1950-aj jaroj de ĉirkaŭ 2 milionoj. Pli ĵusaj ĉirkaŭkalkuloj fare de kelkaj historiistoj metis totalon de 500-600,000 atestitaj mortoj; ili asertas ke la nombroj de la okcidentgermana registaro ne havas akuratan subtenon kaj ke dum la Malvarma Milito pli altaj nombroj estis uzitaj por politika propagando. La Germana Historia Muzeo metas la nombron de 600,000, argumente ke la nombro de 2 milionoj da mortoj en la antaŭaj studoj de la registaro ne povas esti subtenitaj. La nuna oficiala sinteno de la Germania registaro estas ke la mortokvanto rezulta el la luktado kaj elpelado gamis el 2 al 2.5 milionoj da civiluloj.
La forigoj okazis en tri koincidaj fazoj, el kiuj la unua estis la organizita evakuado de etnaj Germanoj fare de la Nazia registaro tuj antaŭ la antaŭeniro de la Ruĝa Armeo, el la mezo de 1944 al komenco de 1945. La dua fazo estis la disorganizita fuĝo de etnaj Germanoj tuj post la malvenko de la Wehrmacht. La tria fazo estis pli organizita elpelo post la Potsdama Interkonsento fare de la estroj de la Aliancanoj, kio redifinis la limojn de Centra Eŭropo kaj aprobis la elpelon de etnaj Germanoj el Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Hungario. Multaj Germanaj civiluloj estis senditaj al internejoj kaj al laborpunejoj kie ili estis uzitaj kiel devigitaj laboristoj kiel parto de la Germana kompenso al landoj de Orienta Eŭropo. La ĉefaj elpeloj estis kompletigitaj en 1950. Ĉirkaŭkalkuloj por la totala nombro de personoj de Germana praularo ankoraŭ vivantaj en Mez-Orienta Eŭropo en 1950 gamis el 700,000 al 2.7 milionoj.
Lodzo
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Lodzo estas
Esperanto-eventoj en Lodzo
La 14an de majo 2014 venis de Lębork / Lenborko al Lodzo dum sia turneo tra Pollando la Senata Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kaj fare de polaj parlamentanoj i.a. senatano Edmund Wittbrodt kun financa helpo de Mecenato de Esperanto el Japanio Etsuo Miyoshi. La E-ekspozicio post la Senato estis prezentata en Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź, Będzin kaj Lębork. Al Lodzo la ekspozicion invitis la loka esperantistino de EDE-Pollando Daniela Gizela Matray la sekretariino de la Asocio kaj la Biblioteko de la Lodza Universitato (kunorganizanto), multflanke helpis en la organizado la loka esperantisto Robert Kamiński - la prezidanto de Lodza Filio de PEA. La vernisaĝo okazis la 16an de majo 2014 kaj raportis pri tiu E-evento du lokaj mediatoj. La Senata E-ekspozicio la 16an de junio 2014 veturis al urbo Loviĉo.
Lodzanoj
Famaj personoj kiuj naskiĝis aŭ loĝis en Lodzo
Edukado
En Lodzo estas multe pli ol 20 superaj lernejoj. La plej gravaj estas:
Granda Kanalo de Venecio
La kanalon transas nur tri pontoj: Aliloke necesas boato por transiri; la liniaj boatoj, kiuj laŭiras la kanalon, alterne haltas ĉe la du flankoj. Eblas ankaŭ uzi taksian barketon (gondolon).
Ĉiuj tri kanalaj pontoj estas sufiĉe altaj por tralasi boatojn ankaŭ ĉe alta akvo; tial la kanalo estas grava akvovojo ĝuste dum periodoj de alta akvo, kiam boatoj ne povas pasi tra sub la pontoj de la malpli grandaj kanaloj.
La Granda Kanalo en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montros al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. Jen kiel ŝi prezentas Venecion kun kvin grandaj vidindaĵoj el kiuj aludoj al Baziliko de Sankta Marko, la Horloĝturo, la Ĉefa Placo, la Granda Kanalo kaj la Ponto Rialto:
Homoforo
En lingvistiko, homoforo estas signado aŭ aludo al io en la kutura kunteksto aŭ mondokompreno, kaj ne alimaniiere ĉeesta en la teksto. Homoforo estas subkategorio de ekzoforo.
Ekzemple, en Ĉu vi vidis la Prezidenton per la televido hieraŭ nokte? oni povas kompreni pri kiu prezidento temas, simple per la situo tempe kaj space de la parolanto aŭ adresato, aŭ per ilia kultura aneco, manke de ia alia klarigo en la teksto.
União dos Palmares
União dos Palmares estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 62.358 loĝantojn en 2010.
Evangelia Eklezio en Germanio
La Evangelia Eklezio en Germanio (Evangelische Kirche in Deutschland, mallongigita EKD) estas komunumo de 20 memstaraj protestantismaj landaj eklezioj de luterana, reformita kaj unia tradicioj. Ĉiuj membraj eklezioj senrezerve agnoskas unu la alian, kvankam la kredokonfesoj ne tute samas, kaj membroj de unu eklezio senprobleme rajtas partopreni la sakramenton de komunio en alia membra eklezio. La eklezia oficejo de la organizaĵo troviĝas en Hanovro.
La Evangelia Eklezio en Germanio subtenas la Konferencon de Eŭropaj Eklezioj, al kiu ĝi apartenas kun aliaj protestantismaj, anglikanaj kaj ortodoksaj eklezioj de tuta Eŭropo.
La tegmenta asocio por la luteranaj, reformitaj kaj uniaj kristanaj eklezioj de Germanio ekestis tuj post la Dua Mondmilito, dum la jaro 1945, kaj dum la jaro 1948 ekhavis sian bazan statuton. Ĝi daŭrigis la tradicion de la kontraŭnazia movado de protestantaj kristanoj, kiu kolektiĝis sub la nomo Konfesanta Eklezio (Bekennende Kirche) kaj distanciĝis de la naziema movado "Deutsche Christen", kiu dum la tempo de Nazia Germanio kunlaboris kun la diktatora reĝimo. Laŭ la stato de la 31-a de decembro 2007, proksimume 24.832.000 da civitanoj de Germanio membris en la organizaĵo.
Dum la tempo de du germanaj ŝtatoj inter la jaroj 1949 kaj 1990, la organizaĵo komence restis unueca ligo de ĉiuj protestantismaj landaj eklezioj de Germanio. Plej malfrue ekde la konstruo de la Berlina Muro dum aŭgusto 1961 tio gvidis al grandaj organizaj problemoj, tiel ke la organizaĵo ne plu povis vivteni siajn komunajn taskojn en ambaŭ germanaj ŝtatoj. Sekve dum 1969 estis fondita la "Ligo de Evangeliaj Eklezioj en GDR" - germane Bund la Evangelischen Kirchen in der DDR - kiel ligo de la ok landaj eklezioj sur la teritorio de la Germana Demokratia Respubliko. Post la Germania reunuiĝo ambaŭ tegmentaj asocioj reunuiĝis en la Evangelia Eklezio en Germanio.
Koŝo
Imperiestro Koŝo (japane: 孝昭天皇, Kōshō-tennō; naskiĝis en 506 a.K.; mortis la 5-an de aŭgusto 393 a.K.) estis laŭ la malnovaj kojiki- kaj nihonshoki-historilibroj la kvina imperiestro de Japanio. Li regis ekde 475 a.K. ĝis 393 a.K. Lia historia realeco estas dubinda. Li estas unu el la tiel nomitaj ok imperiestroj sen priskribo (欠史八代).
Freren
Freren estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Freren.
Delavaro (rivero)
La rivero Delavaro estas rivero lokita ĉe la atlantika bordo de Usono. Ĝi donis sian nomon al la apuda ŝtato Delavaro. La rivero estis unue esplorita de Adriaen Block, kiam ĝi estis parto de la kolonio Nova Nederlando, kaj estis nomita "Suda rivero" pro tio, ke ĝi tiam konsistigis la plejsudan limon de la kolonio.
La rivero entute havas longecon de 660 kilometroj. Ĝi formas parton de la landlimo inter la ŝtatoj Pensilvanio kaj Nov-Jorkio, la tutan landlimon inter Nov-Ĵerzejo kaj Pensilvanio, kaj cetere la plej grandan parton de la landlimo inter Delavaro kj Nov-Ĵerzejo.
Poŝtkodo
Poŝtkodo estas kombino el ciferoj kaj eble literoj, kiu kiel parto de poŝta adreso plifaciligas la liveradon de poŝtaĵoj. La poŝtkodo reprezentas poŝtan liverdistrikton aŭ grandan adresaton, ekzemple firmaon.
Sefer Tora
La Toraa rulo, en hebrea Sefer Torah (en hebrea ספר תורה; "Libro de Torah"; plurale: ספרי תורה Sifrei Torah), estas manverkita kopio de la Torao, tio estas: de la Pentateŭko, aŭ la kvin libroj de Moseo (nome la unuaj libroj de la Hebrea Biblio). Ĝi devas plenume tre striktajn normigojn de produktadon. La rulo de la Torao estas uzata ĉefe en la ritaro de la legado de la Torao dum la juda preĝado. Aliajn fojojn, ĝi estas stokita en la plej sankta loko ene de sinagogo, nome la Toraa arko, kiu estas kutime ornamiga kurten-ŝirmita kabineto aŭ sekcio de la sinagogo konstruita laŭlonge de la nuro kiu estas pli proksime al Jerusalemo, nome la direkto kiun judoj frontas kiam ili preĝas.
La teksto de la Torao estas plej ofte presita kaj bindita en libroformo por ne-ritaj funkcioj. Ĝi estas tiam konata kiel ĥumaŝ ("kvin-parta", pro la kvin libroj de Moseo), kaj estas ofte akompanata de komentarioj aŭ tradukoj.
František Chládek
František Chládek (naskiĝis la 23-an de aŭgusto 1829 - mortis la 20-an de septembro 1861) estis ĉeĥa poeto.
Li verkis lirikon kaj politikan satiron, kiu aperadis en gazetoj. Libroforme ili aperis en 1884 kaj 1952.
István Brozer
BROZER István estis hungara juvelisto naskiĝinta en Koloĵvaro 17-a jarcento mortinta en 17-a jarcento en Koloĵvaro.
Kariero
Brozer studis en Koloĵvaro kaj iĝis en 1630 ano de juvelista gildo, en 1642 li estis jam gildmajstro. La reganto Georgo Rákóczi la 1-a plurfoje pretendis lian artkonojn. Lia ununura konata artaĵo farita je la mendo de reganto estas la tute el oro farita komunia kaliko (propraĵo de Hungara Nacia Galerio. En 1644 la reganto komisiis lin por fari juvelojn donacontajn al turka kortego. En 1660 li ankoraŭ vivis.
Oblaz
Oblaz estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Monastirec.
48.30611°N, 23.44167°W
Situo
Oblaz situas fine de sakovojo.
Olibrio
Olibrio (latine Anicius Olybrius) estis romia imperiestro ekde la 11-a julio ĝis 23-a oktobro 472. Li originis el riĉa senata familio kaj edziĝis al la filino de Valentiniano la 3-a nome Placidia. Kiam en 472 la imperiestro de Okcidenta Imperia Antemio estis mortigita de Ricimero, Ricimero deklaris Olibrion nova imperiestro. Sed baldaŭ Olibrio mortiĝis pro pesto.
Escola Virtual (Portalo)
Escola Virtual (Virtuala Lernejo) estas portugallingva e-lernada portalo de Fundação Bradesco dediĉita al ofertado de senpagaj interretaj kursoj tute enretaj pri diversaj areoj, kiel administrado, kontado kaj financo, teknologio, persona kaj profesia disvolviĝo kaj edukado.
La portalo celas ebligi dumvivan lernadon ofertante didaktike organizitajn trejnajn vojojn, kapablajn generi engaĝiĝon per la uzo de plurmediaj rimedoj kaj interagaj ekzercoj.
Escola Virtual estas eduka portalo, kiu ofertas kursojn laŭ la brazila koncepto nomata libera kurso. En Brazilo, ene de la leĝo, tia kurso ne bezonas specifan leĝon por funkcii, nek postulas rajtigon kaj kontroladon de la Ministerio pri Edukado. Praktike ĉi tiu specifa tipo de kurso ne bezonas antaŭan edukadon kaj ĉiu institucio rajtas libere difini siajn nomon, programenhavon kaj laborkvanton.
Atestiloj donitaj de Escola Virtual povas havi sian aŭtentikecon kontrolita per ciferecaj rimedoj haveblaj sur la retejo de la institucio.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Escola Virtual
Konfesanta Eklezio
La Konfesanta Eklezio - germane Bekennende Kirche (BK) - estis opozicia movado de protestantaj kristanoj de Germanio kontraŭ la diktatora reĝimo de Nazia Germanio. Ĝi aparte opoziciis kontraŭ la naziema movado Deutsche Christen, kiu provis instrumentigi la protestantajn ekleziojn de la Germana Regno cele al naziisma propagando.
La Konfesanta Eklezio reagis al tio per distancigo teologia, organiza kaj eduka de la naziisma protestanta organizaĵo, poste ankaŭ per aktiva politika protesto (la "eklezia batalo" "Kirchenkampf"). Ekde sia fondiĝo dum majo 1934 ĝi havis la memkomprenon esti la sola legitima protestanta eklezia tegmenta organizaĵo en Germanio, kaj kreis proprajn gvidajn strukturojn. La organizaĵo estis forta rezistomovado kontraŭ la naziismo en la Germana Regno, sed tamen ne konsistigis unuecan politikan opozician forton kontraŭ la reĝimo.
Komunumaro Mittelangeln
Mittelangeln estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn. La nomo indikas, ke la regiono estis la centra parto de la regno Angeln, kiun loĝigis ĝermana tribo, kiu en Esperanto nomatas engloj - la engloj tamen ne nur loĝis ĉi tie, sed sume vivis en pli granda regiono, kiu kovris signifan parton de la duoninsulo Jutlando, en kaj nuntempa Germanio kaj nuntempa Danio.
Historio
En 1947 fondiĝis la komunumaro Amt Satrup kun administra centro en la loĝloko Satrup. Al ĝi tiam apartenis la komunumoj Satrup, Esmark, Rehberg, Rüde kaj Obdrup.
Kadre de administra reformo de la jaro 1970 la komunumoj Satrup, Esmark, Rehberg kaj Obdrup kuniĝis al pli granda komunumo Satrup kaj la komunumoj Havetoftloit, Torsballig kaj Schnarup-Thumby aldoniĝis al la komunumaro.
La 1-an de januaro 2008 la ĝis tiam administre sendependa komunumo Sörup aliĝis al la komunumaro, kiu sekve ŝanĝis sian nomon al Amt Mittelangeln. La 1-an de marto 2013 la tiamaj komunumoj Havetoftloit, Rüde kaj Satrup kuniĝis al nova komunumo Mittelangeln.
Marie Dubois
Claudine Lucie Pauline Huzé, alidire Marie Dubois (naskiĝis en Parizo,  mortis  en Lescar (Pyrénées-Atlantiques)) estis franca aktorino.
Ŝi estis unu el la aktorinoj emblemaj de la franca kino, alternante filmojn de aŭtoroj kaj popularajn filmojn, sed ŝi aperis pli malofte en kino ekde la fino de la 1970-aj jaroj, dum ŝi estis trafita de multloka sklerozo. Inter 2001 kaj 2014, ŝi ekbatalis publike kontraŭ tiu malsano.