cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Silao de la Victoria
Historiaj Monumentoj
- Monumento a Cristo Rey, oni komencis konstrui ĝin je la 10a de decembro 1945 kaj oni finis la konstruon je la 17a de aŭgusto 1949.
Ciklopentila dubromoacetato
Ciklopentila dubromoacetato aŭ C7H10Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Berijev A-40
Berijev A-40 "Albatros" (Ankaŭ Be-42, NATO raportnomo: Mermaid) estas moderna sovet-rusa transporta aviadilo kaj la plej granda amfibia aviadilo de la mondo. Oni konstruis el ĝi nur du ekzemplerojn, tiel ĝi restis prototipo kaj ne atingis la serian produktadon.
La tipo unuafoje flugis en 1986, la unua deakva starto okazis en novembro de 1987. la publika prezento okazis en 1989.
Malajopolinezia lingvaro
Du morfologiaj karakterizaĵoj de la malajopolineziaj lingvoj estas sistemo de afiksado kaj la kopiado (ripeto de ĉiuj aŭ nur unuopaj silaboj de vorto, kiel ekzemple wiki-wiki) por formi novajn vortojn. Kiel aliaj aŭstroneziaj lingvoj ili havas simplajn fonologiojn; tiel teksto havas malmultajn sed oftajn sonojn. Al la plimulto ankaŭ mankas konsonantgrupoj (kiel ekzemple [str] aŭ [mpt] en la angla aŭ germana). La plej granda parto ankaŭ havas nur malgrandan aron de vokaloj, kvin estante ofta nombro.
Berijev A-40
Post la malvarma milito, oni ne vidis milituzeblecon de la aviadilo, tiel evoluigis la pli malgrandan Berijev Be-200, kiu estas serie produktota.
Longpont (stacidomo)
Longpont estas franca stacidomo sur linio La Plaine - -  (landlimo), situanta en  Longpont, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Lhota pod Pannou
Lhota pod Pannou (ĝis la jaro 1950 Německá Lhota, Deutsch Welhota) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Homole u Panny en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Homole u Panny. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1321.
13989 Murikabushi
13989 Murikabushi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Murikabushi ("svarmo da steloj" en okinava dialekto) estas la nomo de la infraruĝa - optika teleskopo de 1,05 m ĉe la Astronomia Observatorio de Iŝigaki-ĵima. Tiu teleskopo estis nomita sekve al populara sugesto de la civitanoj de Okinavo.
Namakva stepkoko
La Namakva stepkoko (Pterocles namaqua) estas specio de birdo de la familio de Pterokledoj.
Kiel preskaŭ ĉiu pterokledo ĝi havas en la brusto strion kiu separas du malsimilkolorajn partojn, nome brusto helgrizbruna kaj ventro malhelgrizbruna kun diverskoloraj partoj; la strio estas blanka kun subaj nuancoj tre malhelbrunaj. La kolo estas iom pli verdeca kaj la vizaĝo pli flavoranĝa ĉefe ĉe la gorĝo. La okulo estas nigra kaj la okulringo estas flava. La beko estas blueca. La dorso estas malhelbruna tute markita de helbrunaj kaj kelkaj blankaj plumomakuloj.
Ĝi troviĝas en la plej sudokcidenta Afriko, nome Angolo, Bocvano, Lesoto, Namibio, Sudafriko kaj Zimbabvo. Ĝi loĝas en sekaj regionojo, sed de kie ili povas flugi al akvejoj.
(11186) 1998 HC120
(11186) 1998 HC120 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
2682 Soromundi
2682 Soromundi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo "Soromundi", (fratino de la Mondo en latina lingvo) aludas al la organizo de junaj kristanaj virinoj World YWCA.
Bănița
Bănița [bənica] (Banica, Bansdorf) estas komunumo en Rumanio okcidente de Petroșani.
Tra Bănița pasas la nacia vojo DN66 kaj la fervojo inter Petroşani kaj Simeria, kiu en ĉiu el la tri partoj de la komunumo havas haltejon.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 691 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 836.
Historio
La unua skriba mencio estas en 1770. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Crivadia kaj Merișor (Bănița).
Henrikson
Henrikson estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Géza Galavics
Géza Galavics [galaviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galavics Géza estis hungara arthistoriisto, membro korespondanta (2001), ordinara (2019) de Hungara Scienca Akademio.
Géza Galavics naskiĝis la  1940 en Győr kaj mortis la 21-an de marto 2023.
Rolinda Sharples
Rolinda SHARPLES (1793–1838) estis angla pentristo kiu specialiĝis en portretoj kaj ĝenrismo en pentraĵoj per oleo. Ŝi ekspoziciis en la Reĝa Akademio de Artoj kaj en la Societo de Britaj Artistoj, kie ŝi iĝis honora membro en 1827.
Rolinda estis unu el la unuaj inaj britaj artistoj kiuj kuraĝis al mult-figuraj komponoj. Ŝiaj grupaj pentraĵoj estis tiom detalaj kiel en malgrandaj portretoj kiujn ŝi same pentris, kaj nuntempre ŝiaj scenoj de la Regentecepoka Bristolo estas konsiderataj kiel akurataj bildoj de sociaj registroj de tiu periodo. Ŝiaj ĉefaj pentraĵoj estas The Cloak Room, Clifton Assembly Rooms; Racing on the Downs; Rownham Ferry with Portraits; The Stoppage of the Bank; kaj The Trial of Colonel Brereton after the Bristol riots of 1831. Rolinda pentris ankaŭ pli malgrandajn, pli intimajn studojn el la naturo – de konkoj aŭ de museto – kiujn ŝi ekspoziciis.
Pentraĵoj de Rolinda estis inkluditaj en ekspozicioj de Bristol, Leeds, Birmingham, kaj Carlisle, kaj en la Royal Academy kaj en la Societo de Britaj Artistoj en Londono. Multaj el ŝsiaj pentraĵoj estas nune en la Bristol City Museum and Art Gallery.
17703 Bombieri
17703 Bombieri estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala matematikisto Enrico Bombieri, iama profesoro ĉe la Institute for Advanced Study en Princeton. En 1974 li estis premiita per la Medalo Fields – la plej alta honoro por matematika plenumo – pro sia laboro en nombroteorio.
Blankakapa kampilorinko
La blankakapa kampilorinko (Campylorhynchus albobrunneus) estas malgranda neotropisa birdo de la familio de Trogloditedoj en Ameriko.
Aspekto
Temas pri unu el la plej (aŭ rekte la plej) maltipaj trogloditedoj, ĉar ĉe plenkreskuloj (18 al 19 cm longaj) la tuta kapo, la gorĝo, la brusto kaj la plej granda parto de la ventro estas purblankaj, sen iu ajn makulo. Nur la puga zono kaj kruroj havas nuancon brungrizan. La ŝultroj, dorso, pugo kaj vosto estas uniforme brungrizecaj, sed foje estas kelkaj blankaj plumoj ĉe ŝultroj. Tiu kontrasto inter blanka kapo (kaj subaj partoj) kontraŭ brunaj subaj partoj nomigas la specion kaj en Esperanto per aludo al la blanka kapo kaj en la latina scienca nomo kie albobrunneus signifas "blanka kaj bruna". La subflugiloj estas grizblankaj. La iriso varias el melhelbruna al ruĝa. La supra makzelo de la beko estas malhelbruna kaj la suba makzelo grizeca. La gamboj estas grizecaj. La blanko de kapo kaj vizaĝo estas foje iom nuanca je bruno.
Ili estas tre diferencaj de aliaj trogloditedoj aŭ eĉ de aliaj vivantaj birdoj ĉe la sama areo de distribuado. Tamen en sudookcidenta Kolombio, la raso aenigmaticus havas malhelan kapon kaj subajn partojn kun miksaĵo de blanko, griza kaj malhelo; temas pri ebla hibridaĵo inter la Blankakapa kampilorinko kaj la Zondorsa kampilorinko, el kiu ĝi distingiĝas pro malesto de disfadeniĝintaj strioj sur la dorso.
Distribuado
Tiu specio loĝas humidajn arbarojn de epifitoj (plantoj neparazitaj kiuj disvastiĝas sur trunkoj). La habitato povas konsistiĝi ankaŭ de degraditaj zonoj ĝis 1500 m de altitudo. En pli aridaj regionoj, ili estas anstataŭataj ofte de la Zondorsa kampilorinko. En Panamo, ili estas el la centro de la lando, okcidente de Colon, ĝis la Nacia Parko Darién. En Kolombio, ties areo estas el Choco [ĉOko] kaj Antioquia laŭlonge de la pacifika marbordo ĝis Narino. Temas pri rara kaj nur loka birdo en sia tuta teritorio. En Darién ili estas iom pli abunda.
Kutimaro
Ili vivas ĉefe en mezaj kaj supraj tavoloj de la branĉaro, rare pli malalte. Estas etaj grupoj, tre verŝajne pligrandigitaj familioj. Ili serĉas nutradon (koleopteroj, ortopteroj kaj formikoj) ĉefe inter epifitoj. Temas plej verŝajne pri loĝantaj birdoj.
Reproduktado
Oni konas malmulte pri tio. La nesto estas strukturo rondoforma kun flanka enirejo. Ĝi situas baze de epifito ĉe mortinta trunko aŭ plej ofte en malalta arbo en klarejo. Ĉirkaŭ la fino de novembre oni vidis plenkreskulojn manĝigantajn junulojn kaj februare oni konstatis elnestiĝon de birdoj kun junula plumaro. Oni uzas nestojn kiel komunaj dormejoj.
Rișca
Rișca povas esti:
Pretorejo
Pretorejo, latine praetorium, en la Romia Imperio komence estis la nomo por la centro de fortikaĵo de la romia armeo. Tie rezidis la pretoro, latine praetor, la ĉefa oficiro de la fortikaĵo, kaj ekkonstruante konstruaĵon, la soldatoj ĉiam unue konstruis tiun centron.
Sur la maldekstre bildigita mapo de modela fortikaĵo de la romia armeo, la numeroj signifas la jenon: 1 Pretorejo (Praetorium) 2 Pretoria vojo (Via Praetoria) 3 Ĉefa vojo (Via Principalis) 4 Dekstra pordego (Porta Principalis Dextra) 5 Pretora pordejo (Porta Praetoria) 6 Maldekstra Pordego (Porta Principalis Sinistra) 7 Malantaŭa pordego (Porta Decumana).
Poste pretorejo ankaŭ estis la nomo por la rega palaco de ĉiu romia provinco, kaj la nomo por la imperiestra palaco en Romo.
La nomo devenas de la malnovgreka vorto praitórion, kiu samsence signifas "ejo de armea ĉefo".
Ala di Stura
Ala di Stura estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Groscavallo, Chialamberto, Ceres, Balme, Mezzenile kaj Lemie.
O kun tremao (cirila alfabeto)
O kun tremao (Ӧ ӧ, kursive Ӧ ӧ) estas litero de la cirilaj alfabetoj por la lingvoj altaja, ĥakasa , komia , kurda , maria , ŝora kaj udmurta.
Tierra Blanca (Guanajuato)
Tierra Blanca estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tierra Blanca.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16136 loĝantojn. El tiuj estas 7731 viroj kaj 8405 virinoj. La komunumo havas surfacon de 391,65 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1700 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 560 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 6′ norda latitudo kaj 100° 10′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 12232 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 92 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,75 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
8082 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 6179 alfabetoj kaj 1898 analfabetoj. Do 23,48% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Lăpuștești
Lăpuștești [ləpuŝteŝtj] (hungare Felsőszamos) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 345 loĝantojn (rumanoj), en 1992 135. Ĝia unua skriba mencio estis en 1666. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Râșca.
Lăpuștești situas en alto de pli ol 1000 metroj en malvasta valo kaj estas atingebla nur de la okcidento, per vojo de Râșca tra Dealu Mare.
Banbury (apartigilo)
Banbury estas nomo de loko:
Vidu ankaŭ:
Amarildo de Jesus Valencio
Amarildo de Jesus Valencio (n. ) estas brazila futbalisto.
Nuklea malajopolinezia lingvaro
La nuklea malajopolinezia lingvaro estas subgrupo de la aŭstronezia lingvaro, proponita fare de la lingvistoj Fay Wouk kaj Malcolm Ross en 2002. La lingvoj de tiu lingvaro supozeble disiĝis de hipoteza patrujo en la insulo Sulaveso. Ili estas nomitaj nukleaj ĉar ili estas la hipoteza kerno de la malajopolinezia lingvaro, inkluzive de kaj la malaja lingvo kaj la polinezia lingvaro. La nuklea malajopolinezia lingvaro troveblas ĉie en Indonezio, krom centra Borneo, Sabaho kaj Norda Sulaveso, kaj en Melanezio kaj la regiono pacifika.
La nukleaj malajopolineziaj lingvoj estas tiuj kiuj forlasis la aŭstronezian paraleligon hereditan de la pra-malajopolinezia sintakso. Tiuj inkludas la tradiciajn geografiajn grupiĝojn de centra kaj orienta malajopolineziaj lingvaroj, kaj parton de la okcidenta malajopolinezia lingvaro, kiujn Fay Wouk kaj Malcolm Ross en 2002 nomis "interna okcidenta malajopolinezia lingvaro".
Pupualtzin
Ŝi estis metita al trono en 1516, kvankam ŝi estis regantino jam de 1508. Ŝia patro sendis trupojn por apogi la suverenon Colimán, dum la Milito de Salpetro. En 1525, ŝi estis akceptita de Francisco Cortés de San Buenaventura, kuzo de Hernán Cortés, kiu efektivigis ekspedicion por ekkoni la reĝolandon de la meksika okcidento. En 1530, Nuño de Guzmán atakis Xalisco kaj incendiigis la urbon. Pupualtzin forkuris al la montaro, preparis armeon, sed estis kaptita kaj mortis per pendiĝo en Santiago de Compostela, en 1532.
Namibia dolaro
La namibia dolaro estas la nacia valuto de Namibio. Unu dolaro estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas NAD.
12602 Tammytam
12602 Tammytam estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tammy Tam, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Alhambra High School de Alhambra, Kalifornio, Usono.
Bougneau
Bougneau [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 589 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Bougneau situas sudoriente de Saintes.
Villorsonnens
Villorsonnens estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1275 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Villorsonnens situas en la Friburga Mezlando ĉe la bordo de la riveroj Glano kaj Neirigue, kiuj kunfluas sur la komunuma teritorio, proksimume 7 kilometrojn oriente de la distriktĉefurbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Chavannes-sous-Orsonnens, Orsonnens, Villargiroud kaj Villarsiviriaux, kaj la setlejoj Grange-la-Battiaz, La Fortune, La Gotta, Le Siau kaj Vers le Moulin, kaj diversaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Villorsonnens limas en nordnordoriento al Chénens, en nordoriento al Autigny, en oriento al Le Glèbe, en sudsudoriento al Sorens, en sudo al Le Châtelard, en okcidento al Massonnens, en nordokcidento al Villaz-Saint-Pierre, kaj en nordnordokcidento al La Folliaz.
Trafiko
La komunumo Villorsonnens sitas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Villaz-Saint-Pierre al Farvagny. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 12 kilometrojn sude de la komunumo apud Bulle.
Historio
La komunumo Villorsonnes estis fondita la 1-an de januaro 2001 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Chavannes-sous-Orsonnens, Orsonnens, Villargiroud kaj Villarsiviriaux.
Bătrâna
Bătrâna [bətrına] (hungare: Batrina) estas komunumo en Rumanio okcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 653 loĝantojn (rumanoj); en 1992 278. Ĝia unua skriba mencio estas el 1750. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
Administre apartenas al ĝi la vilaĝetoj Fața Roșie, Piatra kaj Răchițaua.
Bătrâna situas ĉe la limo al distrikto Timiș, je alto de pli ol 900 metroj kaj estas atingebla nur per la komunuma vojo DC137 de Dobra. Kvankam la rektlinia distanco estas nur 13,4 kilometroj, la vojo longas pli ol 30 kilometrojn.
Laŭ la loĝantaro Bătrâna estas la plej malgranda komunumo en distrikto Hunedoara kaj la dua plej malgranda de Rumanio (post Brebu Nou).
László Gáldi
László GÁLDI [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gáldi László estis hungara lingvisto, literaturhistoriisto, tradukisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1942). László Gáldi naskiĝis kiel Göbl László la  1910 en Miskolc. Li mortis la 1974 en Budapeŝto.
Biografio
László Gáldi komence lernis en Transilvanio, poste li plulernis en Budapeŝto kaj Parizo. En 1938 li ekinstruis en universitato de Budapeŝto. Post la 2-a mondmilito li laboris en lingvista filio de MTA. Li okupiĝis pri la rumana literaturo kaj pri diversaj vortaroj, enciklopedioj.
Nettelsee
Nettelsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Preetz-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Voulpaix
Voulpaix estas franca komunumo, lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Voulpaisiens.
Geografio
La najbaraj komunumoj, en la kantono de Vervins, estas Laigny, Fontaine-lès-Vervins, Saint-Pierre-lès-Franqueville, Lemé kaj La Vallée-au-Blé.
Uriangato
Uriangato estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Uriangato.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 53077 enloĝantojn. El tiuj estas 25128 viroj kaj 27949 virinoj. La komunumo havas surfacon de 113,80 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1800 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 810.6 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 8′ norda latitudo kaj 101° 11′ okcidenta longitudo.
Josuke Sato
Josuke Sato (佐藤 城介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Uriangato
Sociogeografio
En la komunumo vivas 46562 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 167 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,36 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
34691 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 30998 alfabetoj kaj 3667 analfabetoj. Do 10,57% de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Bicikloŝtelistoj
Ladri di biciclette (Bicikloŝtelistoj), (publikigita laŭ la nomo The Bicycle Thief en Usono), kio kondukis same erare en multaj landoj al titolo kiel Bicikloŝtelisto, estas filmo de 1948 reĝisorita de Vittorio De Sica. La filmo sekvas la historion de malriĉa patro kiu serĉas en la Romo de post la Dua Mondmilito sian ŝtelitan biciklon, sen kiu li perdus la ĵus trovitan laboron kiu estus la savo de sia juna familio. En tiu serĉado iras kun li lia knaba filo, kiu estas ĉefa celo de la kompato de la publiko.
Adaptita por la kino fare de Cesare Zavattini el romano de Luigi Bartolini, la ĉefaj aktoroj estas Lamberto Maggiorani kiel la senespera patro kaj Enzo Staiola kiel kompatinda knabo. Bicikloŝtelistoj estis unu el la majstroverkoj de itala novrealismo. La filmo ricevis Honoran Oskar-premion en 1950 kaj, ĝuste kvar jarojn post ties publikigo, ĝi estis konsiderita la plej granda filmo el ĉiuj tempoj fare de la gazeto Sight & Sound pere de enketsondado inter filmofaristoj kaj kritikistoj; dekkvin jarojn poste la sama enketsondado rangis ĝin inter la plej grandaj filmoj el ĉiuj tempoj. Ĝi estas ankaŭ unu el la dek pintoj inter la 50 filmoj kiujn oni devus vidi je aĝo de 14 fare de la Brita Kininstituto.
Hauviné
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Neuhofen an der Ybbs
Neuhofen an der Ybbs estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Amstetten. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
2683 Brian
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Brian" en honoro de la plej maljuna filo de la malkovrinto.
Oni ne konfuzu ĝin kun 2488 Bryan.
Nearktiso
La nearktiso, nearktisa ekozono aŭ novarktiko estas unu el la ok ekozonoj, aŭ biogeografiaj regnoj, kiuj subdividas la tersupraĵon.
Tiu ekozono kovras la plimulton de Nordameriko, inkluzive de Gronlando kaj la nordaj kaj centraj montaroj de Meksiko. La sudaj partoj de Meksiko kaj Florido, same kiel Centrameriko kaj la Karibaj Insuloj apartenas al la neotropiso, kune kun Sudameriko.
Laŭrenc-tabula ekoprovinco
Ĝi etendiĝas ĉirkaŭ la plej norda parto de la kontinento, ekde la Aleutaj insuloj ĝis Novlando. La ekoprovinco ampleksas la arktan tundron kaj la borealajn arbarajn aŭ tajgajn ekoregionojn.
Orient-nordamerika ekoprovinco
Tiu ĉi ekoprovinco entenas la mezvarmajn foliajn kaj miksajn arbarojn de orienta Usono kaj sudorienta Kanado, la preriojn de la Vastaj Ebenaĵoj de centra Usono kaj sudcentra Kanado, kaj la mezvarmajn koniferarbarojn de sudorienta Usono.
Okcident-nordamerika ekoprovinco
Ĝi enhavas la mezvarmajn koniferarbarojn de la marbordaj kaj montaraj teritorioj de suda Alasko kaj okcidenta Usono ekde Pacifika Oceano ĝis Rokmontaro, plie la vintre malvarmajn intermontarajn duondezertojn kaj sekajn kserofitajn veprejojn, la klimate mezvarmajn preriojn kaj la arbedarojn de okcidenta Usono.
Nord-meksika ekoprovinco
Tiu ĉi ekoprovinco etendiĝas sur la malvarmvintraj duondezertoj kaj kserofitaroj de norda Meksiko kaj sudorienta Usono, inkluzive de la duondezertoj de Ĉiuaŭa Dezerto, Sonora-Dezerto kaj Mojave-Dezerto, plie la mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de Kalifornio kaj la modere varmaj kaj subtropikaj pinaj- kaj pinaj-kverkaj arbaroj. Ĝi ankaŭ inkludas la montarajn arbarojn de Arizono kaj la pinarojn-kverkarojn de Okcidenta Patrinmontaro, de Orienta Patrinmontaro, de Sierra Juarez kaj de San Pedro Martir.
Historio
Kvankam Nordameriko kaj Sudameriko nuntempe estas ligitaj per la Istmo de Panamo, tiuj kontinentoj estis disigitaj dum proksimume 180 milionoj da jaroj, kaj disvolvigis tre diferencajn plantajn kaj bestajn kladogenezajn idarojn. Kiam la malnova superkontinento Pangeo fendis duen antaŭ ĉirkaŭ 180 milionoj da jaroj, Nordameriko restis ligita al Eŭrazio kiel parto de la superkontinento Laŭrazio, dum Sudameriko estis parto de la superkontinento Gondvano. Poste Nordameriko disfendiĝis de Eŭrazio. Nordameriko estis ligita per terpontoj kaj al Azio kaj al Sudameriko ekde tiam. Tiu permesis la plantajn kaj bestajn interŝanĝojn inter la kontinentoj.
Antaŭa terponto trans la Beringa Markolo inter Azio kaj Nordameriko permesis al multaj plantoj kaj bestoj moviĝi inter tiuj kontinentoj, kaj la nearktisa kaj palearktisa ekozonoj havas multajn komunajn speciojn. Tial foje la du ekozonoj estas konsiderataj kiel nur unu holarktisa ekozono. Multaj grandaj bestoj, aŭ megafaŭno, ampleksante ĉevalojn, kamelojn, mamutojn, mastodontojn, grundajn bradipojn, smilodontojn, la gigantan mallong-vizaĝan urson (Arctodus simius), kaj la gepardon, estiĝis formortintaj en Nordameriko fine de la Plejstoceno je kio estas nomata la holocena formorta evento. Tiam, samtempe la unuaj indikoj de homoj aperis. Antaŭe, oni opiniis ke la megafaŭnaj formortoj estis kaŭzitaj de la klimata ŝanĝiĝo, sed multaj scienculoj nuntempe kredas ke, kvankam la klimata ŝanĝiĝo kontribuis al tiuj formortoj, la primara kaŭzo estis ĉasado far nov-alvenintaj homoj aŭ, rilate al certaj grandaj karnomanĝuloj, formorto rezultis el la maloft-estiĝinteco de la kaptaĵoj. La amerika bizono (Bison bison), la bruna urso (Ursus arctos), kaj la kanada cervo (Cervus canadensis) ĉirkaŭ samtempe eniris Nordamerikon kiel la unuaj homoj, kaj rapide disvastiĝis, plenigante ekologiajn niĉojn kiuj restis malplenaj post la formorto de la nordamerika megafaŭno.
Flaŭro kaj faŭno kiuj originis en la nearktisa ekozono
Bestoj origine limigitaj al tiu ĉi ekozono :
Flaŭro kaj faŭno endemiaj en la nearktisa ekozono
Unu birda familio, (Timaliinae) parenca al la Silviedoj, estas endemia en la nearktisa ekozono. La holarktisa ekozono ujas kvar endemiajn birdajn familiojn : la gaviedojn (Gaviidae), la tetraonedojn (Tetraoninae), la aŭkedojn (Alcidae) kaj la bombiciledojn (Bombycillidae).
La familioj Pleocomidae kaj Diphyllostomatidae (koleopteroj) estas endemiaj en la nearkta ekozono. La endemia muŝa specio Cynomya cadaverina (dipteroj) ankaŭ troviĝas grandnombre en tiu areo.
Endemiaj aŭ kvazaŭ endemiaj plantfamilioj de la nearktisa ekozono inkluzivas Crossosomataceae, Simmondsiaceae, kaj Limnanthaceae.
Dorneck-Thierstein (oficdistrikto)
La oficidistrikto Dorneck-Thierstein estas elektodistrikto por la parlamento de Kantono Soloturno. La oficdistrikto Dorneck-Thierstein konsistas el la du soloturnaj distriktoj Dorneck kaj Thierstein. Kun 33660 loĝantoj la oficdistrikto Dorneck-Thierstein rajtas je 13 mandatoj por la kantona parlamento.
Geografio
La regiono de la oficdistrikto Dorneck-Thierstein estas ankaŭ konata sub la nomo 'Schwarzbubenland (laŭlitera traduko al Esperanto Nigrobubolando). Temas pri la teritorioj de Kantono Soloturno, kiuj situas norde de la Ĵurasa Montaro inkluzive la eksklavo Kleinlützel.
Historio
La oficdistriktoj estis kreitaj en la jaro 2005 el po du distriktoj por krei pli grandajn elektrodistriktojn por plijustigi la proporcian reprezentadon en la kantona parlamento favore al pli malgrandaj partioj.
972 Cohnia
972 Cohnia estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Fritz Cohn.
Politburoo
Politburoo estas mallongigo de la Politika buroo de Centra Komitato kaj estas nomo de plej alta politika gvida organizo de plejmulto de komunistaj partioj, vera pova centro de la kompartioj. De 1952 ĝis 1966, ĝia nomo estis en la Sovetunio Prezido kaj de julio 1965 ĝis decembro 1989 en Rumanio Politika Afergvida Komitato. Iliaj membroj (inter 5 kaj 40) estis elektitaj de la Centra Komitato (CK) de la kompartio. Ĝenerale en ĝi membris la sekretario de la CK, regionaj partiaj gvidantoj kaj registaraj reprezentantoj kiaj ĉefministro, ministroj. Ekzistas plenrajtaj membroj kaj nebalotrajtaj kandidatoj, kiuj povas partopreni ties kunsidojn.
Formale, ĝin elektis kaj kontrolis la CK, sed vere, CK laboris laŭ decidoj de la politburoo.
Rudolf Michael Frey
EdE-F - aŭstraj
Kurenjo
Kurenjo estas tradicia milita unio de kazakoj.
Rudolf Michael Frey
Rudolf Michael FREY (frej), aŭstriano, kalkulkonsilanto de la magistrato en Vieno. Naskiĝis en la 1-a de februaro 1885 en Vieno mortis tie en la 14-a de julio 1949.
Pupin
Pupin staras por :
Kurenjo
Originale, la vorto signifis parton de tuta kazaka armeo, gvidanta far atamano. En ĉ. jaroj 1514-1534 tuta kazaka armeo dividiĝis organize en 38 kurenjojn, kaj teritorie en kvin kaj poste en ok palankoj. La kurenjo estis fakte granda milita barako ĉirkaŭ kiu estis ĉevalejoj kaj trejnejoj. La barako mem devidiĝis en 'granda parto', kie loĝis la militistoj, kaj 'malgranda parto', kie situis kuirejo kaj bakejo. Entute en kurenjo loĝis ĉ. 600 homoj.
Rudolf Michael Frey
Frey faris siajn gimnaziajn studojn kaj akiris la ateston pri sukcesplena abiturienta ekzameno. Kiel juna oficisto li unue venis en la servon de la Landa Registaro de Malsupra Aŭstrio kaj post kelka tempo li akceptis postenon kiel oficisto de la magistrato de la urbo Vieno kaj akiris la rangon de kalkulkonsilanto.
Pupin
Vidu ankaŭ:
Kurenjo
Kurenjoj rolis kiel forstaroj, kiuj povis efike kontraŭi atakon de turkoj aŭ iu ajn malamika armeo. En kurenjoj loĝis nur viraj militistoj, kaj plej ofte ili restis tie nur part-jare. En aliaj tempoj ili loĝis kun siaj edzinoj kaj familioj en vilaĝoj pli profunde en paca teritorio.
Kolonjo
Kolonjo (germane Köln /keln/ [kʰœln], france Cologne /kolonj/ [kɔ.lɔɲ], angle Cologne /koloŭn/ [kəˈloʊn], nederlande  Keulen [ˈkøːlə(n)], ripuare Kölle) estas granda urbo en okcidenta Germanio sur ambaŭ bordoj de la rivero Rejno en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Kolonjo estas la sidejo de la distriktaro Kolonjo. Kolonjo, kiel la nomo indikas, estis kolonio de Romio proksima de la limo de la imperio. En 50 la romia imperiestro Klaŭdio nomis la urbon laŭ sia edzino Agripina: Colonia Claudia Ara Agrippinensium. Kompreneble, la nomo mallongiĝis. La bela urbo havis ekde romiaj tempoj multajn judojn kaj estis la elirpunkto de la alorienta migrado de la judoj tra la nuna Germanio, Pollando kaj Rusio dum 500-1900. La komunumo konsistas el 9 urbaj distriktoj („Stadtbezirke“) kun entute 86 urbopartoj („Stadtteile“). Unu urboparto plej ofte similas al iama urbeto aŭ vilaĝo, escepte de la centra urbo („Innenstadt“): Ĝi formas sian propran urban distrikton, kiu konsistas el 5 urbopartoj. Lasta pligrandigo de la urbo ĝis nun: 1975.
Rudolf Michael Frey
Konatiĝis kun Esperanto per L. Siedi pro tia Esperanta insigno dum febr. 1919.
Kurenjo
Dum tuta historio de kazaka armeo, ekzistis ekzakte 38 kurenjoj. Ili nomiĝis laŭ nomoj de fondintoj, lokoj de iliaj situoj aŭ naskurboj de unuaj membroj. Jen la listo de tiamaj kurenjoj:
Kolonjo
Historio
Vidu ankaŭ : elektoepiskopujo Kolonjo
Rudolf Michael Frey
Fondita de li: Tramvojista Esperanto-Unuiĝo de Vieno, 1922, Austria Esperantista Pacifista Societo, 1924, Esperanto-Organizo de la Ofichavantoj de Vieno, 1925.
Kolonjo
Historio
En la 5-a jarcento, rego de la urbo iris al la frankoj. Poste Karolo la Granda starigis ĉefepiskopon en Kolonjo. La ĉefepiskopoj de la urbo fariĝis princoj de la Sankta Romia Imperio kaj regis la urbon ĝis 1288. Eĉ hodiaŭ Kolonjo estas grava centro de germana katolikismo kaj havas la plej grandan gotikan katedralon (jen bildo ) de Eŭropo: ĝiaj turoj estas 157 m altaj kaj en ĝi troviĝas relikvio, kiu onidire enhavas la korpajn postrestaĵojn de la tri reĝoj.
Kurenjo
Ligoj
Д.И.Яворницкий "История запорожских козаков"
Rudolf Michael Frey
En 1931 s-ano Frey pro malsano kaj por povi pli intense labori por la E- inovado petis esti pensiita por du iaroj, kion la magistrato konsentis. Sed tiu templimigita eksiĝo el la aktiva servo pli poste pro personara superstato estis ŝanĝata sen la volo de s-ano Frey en daŭran pension. Tiamaniere pro sia aktiva okupiĝo pri Esperanto li en relative junaj jaroj estis antaŭtempe pensiita kaj suferis daŭran financan malprofiton. Aliflanke s-ano Frey nun havis sufiĉe da tempo povi sin ĉiuforte dediĉi al la E-movado en Aŭstrio kaj eĉ en eksterlando.
Kolonjo
Historio
Ekde 1288 post la batalo ĉe Worringen komenciĝis la „libera“ stato de la urbo (fakte, per la senpotencigo de la princepiskopo) kaj resp. 1475 (oficialigo per la imperiestro) ĝis 1794 Kolonjo estis libera urbo, tio signifas, ke ĝi estis submetata nur al la imperiestro. Ĝi prosperis kiel membro de la Hansa Ligo ĝis la 16-a jarcento. En la epoko de la religiaj konfliktoj la urbo komencis malprosperi. Dum la 16-a jarcento, tri ĉefepiskopoj de Kolonjo konvertis al protestantismo, kaj tio kaŭzis gravan konflikton kun Bavario. La Kolonja Milito (germane: Kölnischer Krieg, Truchsessicher Krieg) estis konflikto, kiun efektivigis de 1583 ĝis 1588 ĉefe elektepiskopaj kolonjaj kaj bavaraj trupoj. La milito malsukcesigis la provon, ŝanĝi la ĉefepiskopujon Kolonjo en heredeblan, protestantan duklandon.
En 1794 Francio aneksis la landon maldekstran de la Rejno kaj sekve ankaŭ Kolonjon.
Rudolf Michael Frey
Faris en 1931 (15 febr.-26 marto) propagandvojaĝajn lumbildon kaj filmon "por Aŭstrio" tra Svedlando, Norvegujo kaj Danlando kun subteno de oficialaj instancoj de Aŭstrujo kaj de la nordaj landoj kaj sekve de tio en Vieno multajn paroladojn per lumbildoj kaj filmoj pri la skandinavaj landoj kun speciala propaganda por Esperanto. Iniciatinto de la Esperanta Internacia Konferenco: Esperanto en la Lernejon kal la Praktikon, Vieno, majo 1934.
Kolonjo
Historio
En 1815, post la militoj de Napoleono la 1-a de Francio, Rejnlando kaj Vestfalio estis donitaj al Prusio. La provinca ĉefurbo de Rejnlando fariĝis Koblenz, sed Kolonjo estis (kaj estas) sidejo de unu el la granddistriktoj en la regiono. La 19a jarcento kunportis industrian kaj ekonomian reviviĝon de la urbo kaj la finkonstruon de la katedralo, komencita en la 13a jarcento. Grava por la evoluo estis interalie la trajnlinio Kolonjo-Antverpeno, per kiu oni transportis Ruhr-regionan karbon al la oceano, kaj kiu estis unu el la unuaj internaciaj trajnkonektoj.
Post la 1-a Mondmilito la venkintoj devigis la detruon de ĉiuj fortikaĵoj ĉirkaŭ Kolonjo, kaj la urbo estis okupata de britaj soldatoj (ĝis 1926). La 12an de marto 1933 la nacisocialistoj, post premo kaj perforto, laŭ la balotoj fariĝis la plej granda frakcio en la urboparlamento. La postan tagon la katolik-partia urbestro Konrad Adenauer fuĝis.
Dezső Bánóczi
Dezső Bánóczi [deĵO bAnOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánóczi Dezső estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia familia nomvarianto estis Bánóczy, lia edzino estis Ilona Dajbukát inter 1911 kaj 1924.
Dezső Bánóczi naskiĝis la en Veszprém (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Bánóczi akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto, poste li estis juristo. Tamen li aliĝis al teatra trupo kaj en 1906 li debutis sur scenejo. Post kvar jaroj li aliĝis al trupo de Jenő Janovics en Kolozsvár. En 1916 li revenis al Budapeŝto kaj estis membro de teatra trupo de Artúr Bárdos. En la sekvaj jaroj li havis rolojn en pluraj ĉefurbaj teatrejoj (ekzemple Teatro Renaissance, Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Városi), kelkfoje li estis reĝisoro (ekde 1926 ankaŭ en Hungara Radio). Li estis elstara en dramoj, same en kabaredoj. Post la 2-a mondmilito li apartenis al migra teatro.
Kolonjo
Historio
Post la 2-a Mondmilito la tute detruita Kolonjo estis okupata unue de la usona armeo, kiu reinstalis Konrad Adenauer kiel urbestron, kaj baldaŭ poste de la brita armeo, kiu malinstalis lin: fakte pro lia memstareco, oficiale pro lia "malkapableco". Kvar jarojn poste Konrad Adenauer fariĝis la unua ĉefministro de Federacia Respubliko Germanio.
Kolonjo, ne la ĉefurbo sed la plej granda metropolo de la nova regiona ŝtato Nordrejn-Vestfalio, evoluis denove al riĉa kaj kulturplena urbo, interalie kun la Okcidentgermana Radio en 1956, la samjare finrestaŭrita katedralo, la Romia-Ĝermana Muzeo en 1974, la muzeo Wallraff-Richartz en 1986. De 1949 ĝis 1999, kiam la iom pli suda Bonn estis la sidejo de la registaro kaj parlamento de la Federacia Respubliko de Germanio, Kolonjo havis iel la statuson de "krom-ĉefurbo".
Ĝis 1994 Germanio estis okupita de la venkintaj potencoj, sed la politika influo de la okcidentaj venkintoj jam rapide post 1949/1952 plimalfortiĝis. Tamen restis en Nordrejn-Vestfalio la brita regulo, ke la urbanoj elektas la urboparlamenton kaj tiu poste elektas la ĉefurbestron (neprofesian) kaj la urbodirektoron (plenofican, ĉefon de la administrado). Dum 1994 tio estis ŝanĝita: ekde 1999 la kolonjanoj unuafoje rekte elektis sian ĉefurbestron.
Administra divido
Rheinauhafen (en esperanto: haveno en la apud-rejna herbejo) nomiĝas la iama haveno en la urba sudo de Kolonjo (Germanujo). Nuntempe la tereno estas uzata kiel loĝo-, oficejo-, servo- kaj industrio-areo.
Neubrück estas kvartalo ĉe la dekstra bordo de Rejno en Kolonjo, en la distrikto Kalk.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Per ĉirkaŭaj teritorioj iom post iom aligitaj al la urbo, Kolonjo transprenis partnerecojn kun la urboj de Benfleet/Castle Point (Britio),  Igny (Francio),  Diepenbeek (Belgio),  Brive-la-Gaillarde (Francio),  Dunstable (Britio),  Eygelshoven/Kerkrade (Nederlando),  Wattignies (Francio) kaj  Hazebrouck (Francio).
Futbala Mondpokalo 2006
Inter la 9a de junio kaj la 9a je julio 2006 en Germanio okazis la Futbala Mondpokalo, interalie en Kolonjo. En la tute trakonstruita stadiono, kiu dum la turniro havis 40.590 sidlokojn, okazis pluraj matĉoj.
Karnavalo
La kolonja karnavalo estas serioza afero por Kolonjanoj.
Urba arkivo
La urba arkivo de Kolonjo estis la plej grava urba arkivo en Germanio ĝis sia kolapso la.
Esperanto en Kolonjo
En Kolonjo okazis interalie la 25-a Universala Kongreso de Esperanto de la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 1933; la kongreson antaŭis gravaj malfaciloj pro la tiamaj politikaj ŝanĝoj; Judoj ne rajtas partopreni la UK-on, La nazia urbestro partoprenis la UK-on dum inauguro. okazis interkonsento sur  koncepto  de nacioj pri la organizo.
Ekde 1920 tie aperis la grava esperantlingva gazeto Heroldo de Esperanto. Originale semajna, ĝi estis (kaj daŭre estas, kvankam nun trisemajna) la plej ofte aperanta gazeto en Esperanto. Politike kaj religie sendependa (sed fakte modere orientita), ĝi pretervivis la unuan persekuton de la nazia reĝimo, sed dum 1936 devis migri al Nederlando.
Inter la 27-a de decembro 1961 kaj la 3-a de januaro 1962 cetere la 5-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en Kolonjo kaj pritraktis la temon "Usono kaj Sovetunio - ĉu eblas kunekzisto de la du kontraŭaj socisistemoj". Ankaŭ la 12-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo inter la 27-a de decembro 1968 kaj la 3-a de januaro 1969 - post la politike kirla jaro 1968 - okazis en Kolonjo, ĉi-foje en la urboparto Deutz oriente de la Rejno, kaj pritraktis la temon "Sociologiaj aspektoj de l'nuntempo". Triafoje dum la jarŝanĝo 1986 / 1987, do komence de la jaro de centjariĝo de la internacia lingvo Kolonjo (ĉi-foje denove okcidente de la Rejno) gastigis la, nun 30-an, Internacian Seminarion sub la temo "Internacia kulturo en praktiko - Esperanto 100-jara" - tiun eventon partoprenis preskaŭ 400 seminarianoj, por la lernejana kaj studenta aranĝo rekorda nombro. En la nordokcidenta urboparto Ossendorf situas strato nomata "Zamenhofstraße". Ekzistas loka klubo „KEK“ (Kolonja Esperanto-Klubo).
Esperantistoj de Kolonjo
Inter la aparte konataj esperantistoj de Kolonjo estas ekzemple
Nesvačilka
Nesvačilka estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie. Sur la teritorio de la municipo troviĝas kelkaj fontoj de mineralakvo Šaratica.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1715.
Osumi-insularo
Geografio kaj loĝantaro
Proksimume tri kvaronoj el la loĝantoj de la Osumi-insularo, iom pli ol 33 000, vivas en la plej grava insulo de la grupo, Tanegaŝima. Jakuŝima, 屋久島 [Yakushima], laŭ areo estas la plej granda el la Osumi-insuloj kaj sur ĝi loĝas proksimume kvarono de la loĝantoj de la Osumi-insularo, iom pli ol 13 000. Kuĉinoerabu respektive plene Kuĉinoerabu-ĝima, 口永良部島 [Kuchinoerabu-jima], laŭ areo estas la tria plej granda el la Osumi-insuloj.
14012 Amédée
14012 Amédée estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo Amédée, malgranda neloĝata insuleto je 30 km okcidente de Numeo (Nov-Kaledonio, Francio). La grandega lumturo, onidire konstruita de Napoleono la 3-a, estas la simbolo de tiu insulo. La malkovrinto observis la elde tiu insulo en aprilo 1986.
Linio 7 (metroo de Madrido)
La linio 7 de la Metroo de Madrido kunigas la nordokcidenton de la ĉefurbo kun ĝia orienta fino kaj la urboj Koslado San-Fernando de Henaro, kurante inter kaj  laŭ 31 stacioj kun platformoj el 115 metroj en la sekcio -, kaj kun platformoj el 90 metroj en la sekcio -, kovrita per  kilometroj da trako en larĝmezura tunelo. La meza distanco inter stacioj estas metroj.
La linio estas dividita en du sendependajn sekciojn, unu el kiuj kuras ekster la ĉefurbo, kaj sekve apartenas al malsama prez-areo, tiel ke ĉe ekzistas centra platformo en kiu ŝanĝo de trajno, validigante la bileton denove, kiel ankaŭ estas farita ĉe la stacioj  sur linio 9 kaj  sur linio 10. La paŝo sur la centra platformo de la stacio al la linio Metrooriento estas rekta, sen meti bileton, sed oni bezonas la ĝustan bileton por eliri tra la turnokrucoj de la stacioj inter  kaj. En la kontraŭa direkto la paŝo postulas enmeti bileton validan por Metroo de Madrido en Estadio Metropolitano.
23886 Toshihamane
23886 Toshihamane estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toshihiko Hamane, intendanto de la Astronomia Observatorio de Gunma. Li helpis Yoshihide Kozai, direktoro de tiu observatorio de 1997 ĝis 2012, precipe en la kampo de lerneja edukado pri astronomio kaj planedoscienco. Li ankaŭ estas popularigisto de astronomio.
Barruelo del Valle
Barruelo del Valle [baRŬElo delBAlje] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco. Barruelo del Valle estas etimologie komprenebla kiel Kvartaleto de la Valo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,6 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 47 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el 1920 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 35 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Castromonte, Monte de San Lorenzo, Torrecilla de la Torre, Torrelobatón, Villasexmir, Adalia kaj San Cebrián de Mazote, ĉiuj samprovincaj.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo («tritiko, sekalo, hordeo, legomoj kaj iom da sumako») kaj brutobredado kaj rilata komercado de greno al la Kanalo de Kastilio. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento kaj ermitejo. Oni ŝtelis du figurojn el la preĝejo, sed ili estis poste rekuperitaj.
German-sudokcidentafrika marko
La Ora Marko (germane Goldmark, origine la valuto de la Germana Regno) estis la valuto de Germana Sudokcidenta Afriko, kolonio de la Germana Regno kovranta la teritorion de la nuna Namibio, inter la jaroj 1884 kaj 1915. Ĝis 1914, moneroj de la eŭropa Ora Marko cirkulis. Tagojn post la komenciĝo de la Unua Mondmilito, eldono de monbiletoj kun la titolo Deutsch-Südwestafrikanische Mark (do german-sudokcidentafrika marko) estis oficialigita en valoro de 5, 10, 20, 50 kaj 100 Markoj. Kvankam la okupo de la kolonio en 1915 fare de Sud-Afriko kun forte helpo de la brita armeo oficiale anstataŭigis la markon per la sudafrika pundo, la Komerca Ĉambro de Windhoek ankaŭ inter la jaroj 1916 kaj 1918 ankoraŭ eldonis Gutscheine (monbiletoj nomataj "kuponoj") kun la germanlingvaj valutaj nomoj Pfennig (pfenigo) kaj Mark (marko).
Longpont
Longpont estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Longipontains.
Satoru Suzuki
Satoru Suzuki (鈴木 悟, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Kyoto Purple Sanga.
Jukatana kampilorinko
La Jukatana kampilorinko aŭ Jukatana troglodito (Campylorhynchus yucatanicus) estas malgranda birdo de la familio de Trogloditedoj en Ameriko. Ĝi estas endemia de Meksiko.
Aspekto
Ĝi estas nekonfuzebla membro de la genro de kampilorinkoj ĉar ne estas aliaj en sia teritorio: la plej proksima populacio estas de Kaktokampilorinko je pli da 1,000 km. La krono estas nigrecbruna kaj iom pli ruĝeca cenuke. La ŝultroj kaj dorso estas malhelbrunaj kun multaj kaj evidentaj blankaj strioj malpli videblaj ĉe la suba parto de la dorso. Ĉe la vosto estas denove striado de zonoj nigrecbrunaj kaj helgrizaj kiu formas 12 aŭ 14 horizontakaj strioj. La subvosto estas nigrestriita kaj bordita de blanko. La mentono, gorĝo kaj brusto estas blankecaj kaj montras vertikalajn malhelajn makuletojn, pli etaj ĉe la mentono kaj la gorgzo, pli larĝaj kaj evidentaj ĉe la brusto kaj ĉefe ĉe la flankoj. La subflugiloj estas grizblankaj kun kelkaj strioj pli malhelaj ĉe la konturo. La iriso estas ruĝecbruna. La beko estas griza aŭ griznigra supre, pli hela baze. La gamboj estas malhelgrizaj.
La kanto estas serio ripetata de 4 aŭ 5 notoj pli muzika ol la simpla ripetado de raŭka noto de la Kaktotroglodito, kiu krome ne kantas duope, sed tiu ĉi jes.
Habitato
Tiu ĉi specio loĝas nur marbordan zonon kun makiso de arbustoj disaj el 3 al 6 m inter kiuj estas ofte Cactus opuntia. Oni trafas ilin ankaŭ en modifitaj habitatoj kiaj birdoj de paŝtejoj. La limigita teritorio estas el la vilaĝo de Celestún okcidente al El Cuyo oriente. Ili eniras malmulte en interno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustejo, kaj troviĝas nur en la mallarĝa marborda zono de norda Jukatano de kio oni nomas la specion. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Kutimaro
Ili estas videblaj, bruemaj kaj memmontremaj. Ili vivas kutime en paro aŭ eta familia grupo. La paro kantas duope kaj ceremonias dancege. Tiu troglodito serĉas siajn manĝaĵojn kaj surgrunda kaj en malaltaj tavoloj de la vegetalaĵaro. Pri nutrado oni sicas malmulte: oni supozas ke ili manĝas ĉefe insektojn, kiel ĉe aliaj trogloditedoj.
Reproduktado
Ili faras grandan neston el herboj kaj fibroj je 2 aŭ 3 m supergrunde. Kvankam estas kaktoj, tiu specio ne uzas ilin male al la Kaktotroglodito. La Jukatana troglodito konstruas enirejan ĉambreton kaj ambaŭ gepatroj kunlaboras. Ĉe favoraj habitatoj estas multaj nestoj, kio supozigas ke ili uzas ilin por ripozi. La resto de la reproduktado ne estas ankoraŭ konata de ornitologoj.
Osthofen
Ĝemeleco
.
Pretoro
Ankaŭ estas komunumo kun la nomo Pretoro en Italio.
Pretoro latine praetor, en la Romia Imperio origine estis la ĉefa oficiro de ĉiu fortikaĵo de la romia armeo. Li rezidis en la pretorejo, latine praetorium, la centro de la fortikaĵo, kiun, ekkonstruante konstruaĵon, la soldatoj ĉiam unue konstruis.
En la Romia Respubliko, la pretoroj estis altrangaj funkciuloj de la ŝtatoj, kiuj elektiĝis ĉiam nur por la daŭro de unu jaro. Poste, ankaŭ dum la epoko de la Romia Imperio, inter la pretoroj interalie la estroj de la romiaj provincoj.
Ekde la jaro 367 antaŭ Kristo unue ekzistis la posteno de unusola pretoro en la ŝtato: la praetor urbanus respondecis pri la juro de la ĉefurbo Romo: li preparis procesojn, tiam transdonis la kazojn al la popole elektitaj juĝistoj (iudices selecti) kaj fine deklaris la verdiktojn. Dum la jaro 247 antaŭ Kristo aldoniĝis la praetor peregrinus (peregrinus = fremdulo), kiu zorgis pri juraj disputoj inter romianoj kaj ne-romianoj. Dum 227 ekestis la unuaj pretoraj postenoj por la gvidado de la unuaj du romiaj provincoj, Sardinio kaj Sicilio, kaj dum 197 aldoniĝis du pliaj provincestraj pretoraj postenoj por la novaj provincoj Hispania citerior kaj Hispania ulterior. Tiumomente do ekzistis ses pretoroj.