cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franca Viola
La proceso
Preskaŭ jaron post la proceso ĉe la Tribunalo de Trapani, prezidita de juĝisto Giovanni Albeggiani kaj kun Ludovico Corrao kiel la civila partio, la defendo vane provis misfamigi la knabinon, asertante ke ŝi konsentas pri la flugo de amo, gesto kiu havus la celon akiri konsenton al la geedziĝo kaj meti sian familion antaŭ la fakto plenumita, kaj ke la posta rifuzo de Franca geedziĝi kun la kidnapinto estintus la rezulto de la malkonsento de la familio por la elekto de la edzo. Filippo Melodia estis juĝita la 17an de decembro 1966 al 11 jaroj en malliberejo, reduktita la 10an de julio 1967 al la apelacia proceso en Palermo al 10 jaroj kun aldono de 2 jaroj da deviga restado proksime de Modeno. Tio estis kondamno konfirmita en la Kasacia Kortumo la 30-an de majo 1969.
NGC 1171
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Franca Viola
La proceso
La kasacia kortumo kondamnis sep komplicojn de Melodia al 5 jaroj kaj 2 monatoj.
Melodia estis liberigita de malliberejo en 1976 kaj estis mortigita fare de nekonataj personoj la 13-an de aprilo 1978, proksime de Modeno, per pafo de ĉaspafilo.
La leĝo alvokita en la defendo de la agresanto, artikolo 544 de la kriminala kodo, estos nuligita per leĝo 442, promulgita la 5-an de aŭgusto 1981 dek ses jarojn post la kidnapo de Viola, kaj nur en 1996 la seksperforto de krimo "kontraŭ moralo". "estos rekonita en Italio kiel krimo" kontraŭ la persono".
Privata vivo
Ŝi edziĝis en 1968 al juna samlandano kaj deinfanaĝa amiko, Giuseppe Ruisi, revizoro, kiu insistis preni ŝin kiel edzinon, malgraŭ ke ŝi klopodis malemigi lin de tio pro timoj. Kiel Franca mem memoris jarojn poste en unu el la maloftaj intervjuoj donitaj al la gazetaro, ŝia estonta edzo estus deklarinta, ke li ne timis reprezaliojn de Melodia, deklarante: Pli bone vivi dek jarojn kun vi ol tutan vivon kun alia.
Giuseppe Saragat, Prezidanto de la Respubliko, sendis al la paro geedziĝdonacon por montri al Franca Viola sian solidarecon kaj simpation kaj tiun de la italoj. En tiu sama jaro la geedzoj estis akceptitaj de papo Paŭlo la 6-a en privata aŭdienco. La paro havis du infanojn; ili moviĝis por vivi en Monreale dum la unuaj tri jaroj da geedziĝo, kaj poste revenis al Alcamo.
La 2000-aj jaroj
La 8an de marto 2014, okaze de la Tago de la Virinoj, Franca Viola ricevis la honoron de Granda Oficiro de la Ordeno de Merito de la Itala Respubliko ĉe la Quirinale fare de la Prezidanto de la Respubliko Giorgio Napolitano kun la instigo: "Pro la kuraĝa gesto de malakcepto de la postraba edziĝo kiu markis fundamentan etapon en la historio de la emancipiĝo de virinoj en nia lando”.
En la amaskomunikiloj
Ŝia rakonto inspiris, en 1970, la filmon La plej bela edzino de Damiano Damiani, en kiu ŝia figuro estas reprezentita de la rolulo de Francesca Cimarosa, interpretita de tiam tre juna kaj novulino Ornella Muti, dum la kantaŭtoro Otello Profazio dediĉis al ŝi la kanton La reĝino sen reĝo. La verkistino Beatrice Monroy faris el ŝi la temon en 2012 de sia libro Nenio ekzistis (red. La Meridiana).
Kelkaj fotoj estas videblaj en la itallingva artikolo de Wikipedia. (ekzemple Audienco ĉe la Papo en 1968)
Áron Antal Tövissi
Áron ANTAL TÖVISSI [toeviŝi] rumania hungara grafikisto. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 24-an de majo 1957. Li estas la filo de literaturhistoriisto Árpád Antal, la edzo de ĵurnalistino Ildikó Antal Tövissi kaj patro grafikistino Anna Antal Tövissi.
Kariero
Áron Antal Tövissi diplomitiĝis en la Unversitato pri Muzikarto de Kluĵo en 1981. Li loĝas en Kluĵo. De 1990 li estis la redaktoro de gazeto Hídfő de Odorheiu Secuiesc kaj redaktoro de hungara lingva redakcio de Rumana Televido.
Suda parko (Erfurto)
La Suda parko de Erfurto (Südpark Erfurt) estas 7 hektarojn granda parko en la sudo de la urbo Erfurto. Ĝi troviĝas en la historia antaŭurbo Löbervorstadt kaj heredis la terenon de la en 1978 fermita Suda tombejo. Sed ŝrumpis ĝia areo norde kaj sude je la duono, ĉefe pro la SED-Partilernejo kaj ejoj de la sportcentro. La parko havas arbojn pli ol jarcenton aĝaj kaj du memoriglokojn (restoj el la tombeja epoko).
Situo
Hodiaŭ la Suda parko enkadrigatas per Friedrich-Ebert-strato oriente, Mozart-aleo laŭlonge de Stadiono Steigerwald okcidente, la konstruaĵoj ĉe Johann-Sebastian-Bach-strato norde kaj la Partilernejo kaj la Sportgimnazio de Erfurto sude.
La tombejo
Instalitis inter 1871-76 "longe ekstere de la urbo" en la tiama Löber-kampo ekstera tombejo por la rapidege kreskanta urbo; inaŭguro estis en la 1871-a jaro. Ĝi havis en la 1877-a jaro 13 hektarojn kaj etendiĝis de Bach-strato norde ĝis Werner-Seelenbinder-strato sude. En 1875 konstruitis la kadavrejo. En 1873 oni komencis la ĉirkaŭmasonadon laŭlonge de la Friedrich-Ebert-strato kio finfaritis en 1896 en la nordo. Sume entombigitis inter 1871-1956 ĉ. 75000 kadavroj. Inter ili nombriĝis ankaŭ personuloj elstaraj: soldatoj, komercistoj, hortikulturistoj, entreprenistoj, artistoj kaj ties familioj. Sekve la tombejo posedis ankaŭ multon da belegaj tomboŝtonoj. Pro la riĉeco je arboj kaj arbustoj la tombejo taksitis "unu el la plej belaj tombejoj de tuta Germanlando". Similus la tuto al "katedralo solena". Pro spacomanko faritis inter 1913-16 la Ĉefa tombejo. Tamen ankoraŭ en 1923 malfermitis kremaciejo sur la suda tombejo. Ekde 1936 tie ĉi ekpermesitis sole urnaj ceremonioj.
La Parko
La magistrato de Erfurto jam meze de la 1930-aj jaroj opiniis, ke "iam la Suda tombejo estos belega parko". En 1956 la tombejo fakte fermitis kaj estu transformita post 20 jaroj komplete je parko. La tomboŝtonoj estis forigitaj kaj la tombaj altaĵetoj ebenigitis. La masiva muro ĉe Friedrich-Ebert-strato malkonstruitis kaj la linda arbara komplekso (kaŝtanarboj, aceroj, poploj, tilioj, kverkoj, fagoj kaj pinoj) treege maldensigitis. "Restu flegitaj de ĉiuj la memoriglokoj por polaj viktimoj de nacisocialismo kaj por bombarde mortintoj". "Jam antaŭ kelka tempo la partio SED okupis parton de la tombejo por konstrui la distriktan partilernejon" (1969 ĝis 1971). En 1978 la tombejo fermitis sed faritis en la meza parto (= ĉ. la duono de la tuto) jam ekde 1970 la menciita parko. La kremaciejo malkonstruitis en 1977. Tomboŝtonoj ne estis konservitaj. Najbare al la lasta de la tombeja epoka datumanta ejo estas ĝardena zoneto por la parkoflego. Nordokcidente troviĝas nun aventura ludejo. En la parkon sterniĝantaj estas krome kelkaj malbelaj ebentegmentitiaj ejoj, apud la stadiono.
Memoriglokoj
La restaŭrita memorigloko por la germanoj reinaŭguritis en 1995 fare de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge.
Eksteraj ligiloj
La Suda parko kun sia medio.
Aksjoniĥa (distrikto Klin)
Aksjoniĥa (Аксёниха) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 13 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
9761 Krautter
9761 Krautter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro dela germana astronomo Joachim Krautter, asociita direktoro de la Nacia Observatorio de Hajdelbergo - Königstuhl kaj fakulo pri la steloj de la antaŭ-ĉefa sekvenco kaj novaoj. Li ankaŭ partoprenas en Eŭropaj astronomiaj organizoj kaj estis prezidento de la Astronomische Gesellschaft (2002 - 2005).
Adrien Proust
Li laboris inter la hospitalo Hôtel-Dieu de Parizo, la Fakultato de Medicino de Sorbono kaj la Publika Administracio, kiu fidis al li kelkajn misiojn por eviti la pesto kaj la ĥoleron. En 1869, li estis sendita en misio al Rusio kaj Persio por fari studojn pri la ĥolero; tiukadre, li vizitis ankaŭ Atenon, Konstantinopolon, Mesinon kaj kelkajn lokojn en Germanio.
Gabriel García Márquez, en sia romano Amo en la tempoj de ĥolero citas Proust kiel "la plej bonkvalita epidemiologo siatempa".
Proust edziĝis en 1870 al Jeanne Weil, kaj la paro havis du filojn, nome Marcel (1871) kaj Robert (1873, same kuracisto kaj eldonisto de la korespondado de sia frato). Marcel portretis en "Reserĉe al la perdita tempo" sian patron kiel homo priokupita kaj severa, kontraŭa principe al la decido de sia filo dediĉi sin al la literaturo.
Béla Fogarasi
Béla Fogarasi [fogaraŝi], laŭ la hungara skribmaniero Fogarasi Béla estis hungara filozofo, ĵurnalisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Béla Fogarasi naskiĝis la 1891 en Budapeŝto. Li mortis la 1959 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Fogarasi devenis el juda familio. Li frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li ekinstruis ĝis la revolucio en 1918. Li aliĝis al la komunistoj kaj li redaktis ilian periodaĵon. Dum la Hungara Sovetrespubliko li aranĝis la altan edukadon. Post fiasko de la respubliko li fuĝis al Vieno, poste al Berlino. En la 1930-aj jaroj li vivis kaj laboris en Moskvo, kie li iĝis profesoro. Post la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj edukis en universitato kaj redaktis revuon. Li ricevis premion Kossuth en 1952.
Gotingena Sepopo
La Sepopo de Gotingeno (Göttinger Sieben) estis grupo de sep profesoroj de universitato Georg August en Gotingeno, kiuj en 1837 protestis kontraŭ la nuligo de la konstitucio de la reĝlando Hanovro fare de reĝo Ernesto Aŭgusto la 1-a. Ili pro tio estis maldungitaj kaj parte ekzilitaj.
Inter la anoj de la grupo estis la fratoj Grimm. Jen la kompleta listo:
La konstitucio de la reĝlando Hanovro ekvalidis nur en 1833 sub la regado de reĝo Vilhelmo la 4-a, samtempe reĝo de Britio. Post lia morto en 1837 ĉesis la komuna regado de Britio kaj Hanovro; lia frato Ernesto Aŭgusto la 1-a iĝis reĝo de Hanovro. La 5-an de julio li deklaris, ke li neniam konsentis al la konstitucio, kaj la 1-an de novembro li nuligis ĝian validecon. Profesoro Dahlmann, kiu estis kunlaborinta pri la konstitucio, alvokis siajn kolegojn al protesto, sed el 41 nur ses aliĝis. Studentoj kopiis la protestan deklaron de Dahlmann kaj dissendis ĝin al aliaj universitatoj. La 18-an de novembro la sepo oficiale transdonis la deklaron.
La reĝo severe reagis al la protesto: La 4-an de decembro la universitata tribunalo pridemandadis la protestintojn, la 14-an de decembro ĝi eksoficigis ilin. Al Dahlmann, Gervinus kaj Jacob Grimm oni donis tri tagojn por foriri el Gotingeno kaj malpermesis la restadon en Hanovro.
Historiistoj taksas, ke la kuraĝo de la sepopo grave subtenis la demokratiiĝan evoluon, kiu en 1848 rezultis en la Nacia Asembleo de Frankfurt.
La reputacio de la universitato de Göttingen suferis pro la afero; en 1847/48 ĝi havis nur 582 studentojn.
10847 Koch
10847 Koch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kuracisto Robert Koch (1843–1910), ĉefa fondinto de la metodologio de la moderna mikrobiologio. En 1876, li montris, ke la bacilo de la antrakso estigas. Li malkovris la bacilojn de la tuberkulozo kaj de la ĥolero kaj studis la malarion kaj la dormomalsanon. Li ricevis la Nobel-premion pri medicino en 1905.
Pârgărești
Pârgărești [pırgəreŝtj] (hungare: Szőlőhegy) estas komunumo en Rumanio, okcidente de Onești, sudoriente de Târgu Ocna. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj: Bahna, Nicorești, Pârâu Boghii.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 el la 1 202 loĝantoj 1 039 estis romiaj katolikoj kaj 25 konsideris sin hungaroj, sed laŭ aliaj fontoj 66% el romkatolikoj scipovas paroli hungare.
Ildikó
Ildikó estas hungara virina persona nomo. Supozeble ĝi devenis el la germana Krimhilda. La plej fama Ildikó estis edzino de Atilo la Huno. La nomo disvastiĝis ĉefe en Hungario depost la malfrua 19-a jarcento. En la jaro de 1967 Ildikó estis la 3-a plej ofta nomo inter la hungaroj.
Gertrude van den Bergh
Gertrude VAN DEN BERGH (ĉ. la 21-an de januaro 1793 – la 10-an de septembro 1840) estis nederlanda pianisto, muzikinstruisto kaj komponistino. Laŭ nederlandaj aŭtoroj, ŝi estis unu el la malmultaj virinaj muzikistoj kiu ricevis konsiderindan rekonon en Nederlando, kaj dum sia vivodaŭro kaj poste.
Vivo
Kiel knabino ŝi koncertis en Germanio; la nederlanda Muzika revuo Amphion skribis: "la aklamo kiun ŝi ricevis ĉiuflanke estis nepriskribebla". La patro van den Bergh aranĝis koncertturneon en Nederlando por Gertrude kaj ŝia fratino Sophia (1809). En Hago aŭdante ŝin, oni eksklamis "ĉi tie en ĉi tiu urbo neniam aŭdiĝis io tia pli bela, neniam io pli ellaborita".
La familio translokiĝis al Hago (ĉ.1813); kvankam ŝi tie malofte ludis publike, ŝi prezentiĝis en privataj, neformalaj rondoj kaj tiel ŝi fariĝis tre konata. Gertrude precipe elstaris pro sia interpretado de Beethoven.
En 1830 la Societo por la ‘Promocio de la Muzikarto’ invitis dek tri elstarajn eŭropajn muzikistojn, inkluzive de Gertrude van den Bergh, por eniri en la societon kiel Honoraj Membroj. Oficiale la societo estis fermita al virinoj, kiuj estis nur akceptitaj en 1835, sed ŝajne estis farita escepto por van den Bergh. La dua honorinda virina membro ne estis nomumita ĝis 1854 (Clara Schumann-Wieck), kaj la tria en 1899 (Sophia Offermans-ten Hove).
Tiu Societo okazigis grandan dutagan festivalon en Hago (1834) en kiu Gertrude van den Bergh partoprenis prezentante la Hagan virinan Kant-Societon, kaj gvidante la unuan duseksan koruson en Hago.
Nekapabla vivteni sin de neformalaj pianprezentadoj, Gertrude van den Bergh faris karieron kiel privata instruisto. Tiucele ŝi verkis elementan muzikteorian manlibron en la franca ‘Principes de musique’ (1830), same kiel multajn komponaĵojn. Ŝi pasigis longajn tagojn “de frua mateno ĝis malfrua posttagmezo” instruante la membrojn de la aristokrataro de la Domo de Orange, inkluzive de Anna Pavlovna, edzino de la reĝo Willem la 2-a, “je du guldenoj po leciono”.
Estas malfacile taksi la muzikon de van den Bergh. Multaj el ŝiaj komponaĵoj (preludoj, fugoj, fantazioj kaj arĉa kvarteto) verŝajne estis perditaj ĉar ili neniam estis publikigitaj. Plej multaj el la sep pluvivaj verkoj originis de ŝiaj fruaj jaroj.
La muzikesploristo Willem Noske (1918-1995) spuris kaj trovis la interesan sen-datan manuskripton “Kanto por pianoforte” (Lied für Pianoforte). Tiu ĉi verko, kun sia esprimplena melodio en la supra voĉo kaj trankvila akompano en la baso estas ‘lido’, nova ĝenro kiu estis ĉefe disvolvita fare de Felix kaj Fanny Mendelssohn. Ĉi tio devis esti unu el la unuaj nederlandaj verkoj en ĉi tiu ĝenro. Dum ŝiaj fruaj pianverkoj emfazis virtuozecon, en tiu lido povas esti aŭdita lirika stilo.
La Dr. F. C. Kist, direktoro de la tiama Nederlanda Muzika Revuo skribis "Se ŝi estus prezentinta kiel solisto dum la matura periodo de sia vivo en la ĉefaj urboj de Eŭropo, ŝia nomo certe estus ankoraŭ pli konata, kaj fariĝus fama tra la mondo".
Fumio Hayasaka
Fumio Hayasaka (jap. 早坂 文雄, 19-a de aŭgusto 1914 - 15-a de oktobro 1955) estis japana komponisto.
Loĝante en Sapporo, Hayasaka estis memlerninto. Komence, li estis orgenludisto por la loka preĝejo. Siaj unuaj komponaĵoj (precipe preludoj) en la juneco montris jam altan lertecon. Li komencas komponi por la japana kino en 1938. Dum siaj dek kvin jaroj de aktiveco, li laboras kun la pli grandaj nomoj de la japana kino, nome Kenji Mizoguchi kaj precipe Akira Kurosawa, kaj estis konsiderita kiel unu el la pli grandaj komponistoj vivintaj. Sia pli elstara verko estas certe la titola muziko de la filmo Sep samurajoj (1954). Sia brilanta kariero finiĝis abrupte kiam Hayasaka mortis pro tuberkulozo kun 41 jaroj en Tokio, meze en la laboroj kun Kurosawa. La skolano de Hayasaka, Masaru Sato, kontinuigis lian vivoverkon.
Neĝhomo
Neĝhomo estas skulptita figuro farita el neĝo en la proksima formo de homo. La simbolo de neĝhomo estas populare ligita kun Kristnasko kaj estas enfiksita en okcidenta kulturo. Farado de neĝhomo estas populara amuzokupo dum vintro. Kiel la burgo el sablo, la neĝhomo estas formo de efemera arto.
Historio
La unuaj mencioj pri neĝhomo aperas en la 16-a jarcento (en verkoj de William Shakespeare). Ĝi aperas en kompilaĵo da infanaj rimaroj en 1770 en Leipzig. Ĝi estis tiam minacanta personiĝo de la vintro. En la komenco de la 20-a jarcento, ĝi estas asociata al la finjaraj festoj kaj iĝas figureto de la kristnaska arbo.
Fabrikado
Oni povas fari neĝhomon rulante grandan bulon de neĝo por formi la "korpon". Dua bulo pli malgranda estas metita sur la unuan kiel "kapo". Vizaĝaj aĵoj kiel okuloj kaj buŝo estas ofte aldonitaj uzante terkarbon, ŝtonetojn, aŭ butonojn. Oni povas aldoni kiel "nazo" pecon de frukto aŭ legomo, ekzemple karoton. Bastonetoj ofte estas uzita kiel brakoj. Neĝhomoj ofte aperas kun pipo, skarpo, ĉapelo, kaj tenante balailon
En Azio
En Japanio, simila figuro el neĝo estas nomata neĝa daruma, konsistanta el du partoj (kapo kaj korpo), kaj pli similas al la pupo de daruma, ol al la homa figuro.
Densa aro
En topologio kaj rilataj areoj de matematiko, subaro A de topologia spaco X estas nomata densa (en X) se, ĉiu punkto en X povas esti "bone-aproksimita" per punktoj en A. Formale, A estas densa en X se por ĉiu punkto x en X, ĉiu najbareco de x enhavas almenaŭ unu punkton de A.
Ekvivalente, A estas densa en X se la sola fermita subaro de X enhavanta A-on estas X mem. Ĉi tiu povas ankaŭ esti esprimita per tio ke la fermaĵo de A estas X, aŭ ke la malfermaĵo de la komplemento de A estas malplena.
Alternativa difino en la okazo de la metrikaj spacoj estas jena: aro A en metrika spaco X estas densa se ĉiu x en X estas limigo de vico de eroj en A.
Lohengrin
Lohengrin estas la titolo de romantika opero en tri aktoj kreita de la komponisto Richard Wagner. Ĝia rakonto disvolviĝas en la historia duklando Brabanto komence de la 10-a jarcento. Bazo de la rakonto estis la personaĵo de la kavaliro Loherangrîn en la versa eposo Parzival de la mezepoka poeto Wolfram von Eschenbach, verkita en la mezaltgermana lingvo. Iusence la opero konsidereblas daŭrigo de la opero Parsifalo de la sama komponisto. La premiero de la opero Lohengrin okazis en la nacia teatrejo de la germana urbo Vajmaro, la 28-an de aŭgusto 1850.
Literatura modelo
La literatura rolulo de la kavaliro Loherangrîn aperas kiel flanka figuro en la lasta ĉapitro de la versa eposo Parzival de la mezepoka poeto Wolfram von Eschenbach. La kavaliro de la Sankta Gralo Loherangrîn, filo de la reĝo de la Sankta Gralo Parsifalo, sur cigno estas sendita kiel subtenanto kaj gardanto al la dukino de Brabanto. Kondiĉo por tiu helpo estas, ke ŝi neniam rajtas demandi lin pri lia nomo. Kiam ŝi tamen demandas lin, li devas forlasi ŝin. Richard Wagner prenis la figuron kaj ampleksigis la demando-malpermeson al la kerno de rakonto, kiu montras la interrilaton inter la ĝermanaj dioj kaj la jen ĝojanta jen suferanta homaro, kaj same la tension inter la frumezepoka kristanismo en Eŭropo kaj la antaŭa mondo de la ĝermanaj dioj. Samtempe li provas enplekti elementojn de la antikva helena tragedio en la rakonton.
Komponaĵo
Per la opero Lohengrin la komponisto kreis la novan operan formon de "trakomponita muzika dramo". La komponaĵo ne estas dividita al unuopaj scenoj, sed senenterrompe estas ludata en plenaj (kutime tri) aktoj, dividitaj per (kutime sekve du) paŭzoj por la spektantaro. Richard Wagner per tiu nova modelo intence distanciĝis de la tradicia strukturo de "numera opero" kun arioj, recitativoj kaj korusaj kantoj. Tamen ankaŭ en la opero Lohengrin ankoraŭ restis grandaj fragmentoj similaj al tradiciaj arioj aŭ korusaj kantoj. Ekzemploj estas la rakonto de dukino Elsa pri sia sonĝo, aŭ la rakonto de Lohengrin pri la Sankta Gralo, kiuj daure memorigas pri la formo de la klasika solista ario.
Por muzike montri la animan vivon de la scenejaj personaĵoj, Richard Wagner en la opero Lohengrin unuafoje apligis gvidajn muzikajn motivojn, kiuj pro la pluraj ripetoj por la spektantoj iĝis bone rekoneblaj – ekzemploj estas la grala kaj la demando-malpermesa muzikaj motivoj).
Ekster la opera kunteksto aparte konata iĝis la nupta muzika motivo el la opero, kiu ekde la konatiĝo de la opera verko ludiĝis en sennombraj geedzigaj ceremonioj.
Eŭropaj militoj de religio
La Militoj pro religio en Eŭropo okazis ekde 1524 ĝis proksimume 1697, je la komenco de la Protestanta Reformacio en Okcidenta kaj Norda Eŭropo. Kvankam foje ili ne rilatis inter si, ĉiuj militoj estis forte influitaj de la religiaj ŝanĝoj kiuj okazis dum tiu periodo, kaj la konfliktoj kaj rivaleco kiuj ili okazigis.
Inter la unuopaj konfliktoj estas menciindaj la jenaj:
Ĥndzoresk
Ĥndzoresk  (armene: Խնձորեսկ, prononce [χəndzɔˈɾɛsk]) estas vilaĝo kaj kampara komunumo en la sudoriento de Armenio, en la provinco Sjuniko. La vilaĝo situas dekstre de la aŭtovojo Goris-Stepanakert, sur la krutaj deklivoj de Ĥor Dzor (Profunda Kanjono), de kiu, laŭ tradicio, ĝi ricevis sian nomon. Trairante la ponton ĉe la enirejo de la vilaĝo, la vojo daŭras al la urboj Laĉino kaj Stepanakerto. Nova Ĥndzoresk (la nuna loĝata areo) estis konstruita en la 1950-aj jaroj. La vilaĝo situas je 1580 m super marnivelo kaj okupas 6772.8 hektarojn. La Nacia Statistika Servo de la Respubliko Armenio (ARMSTAT) raportis ĝian loĝantaron kiel 2.260 en 2010.
En la fino de la 19-a jarcento Malnova Ĥndzoresk estis la plej granda loĝloko (vilaĝo) de Orienta Armenio. En la komenco de la 20-a jarcento la komunumo havis 8300 loĝantojn (1800 hejmoj). En 1913 estis 27 butikoj, 3 tinkturfarbaj domoj, tanejoj, 7 lernejoj. La vilaĝo estas fama pro partoprenado en la liberiga movado de David Bek. La fortikaĵo de Ĥndzoresk funkciis kiel armea bazo por Mĥitar Sparapet en 1728-1730. En 1735 la vilaĝon vizitis la Katolikoso (estro de Armena Apostola Eklezio) Abraham Kretaci, kiu donis detalan priskribon de la komunumo en siaj kronikoj. Dum la 1980-aj jaroj, plia vilaĝo elkreskis 7 km de Ĥndzoresk pro regrandigo kaj politika maltrankvilo. Ĉi tiu vilaĝo, konsiderinde pli malgranda ol Ĥndzoresk, nomiĝas Malsupra Ĥndzoresk, aŭ Nerkin Ĥndzoresk.
Ĥndzoresk estas vaste fama pro sia kanjono kun pitoreskaj rokformacioj kaj antikva kaverno. La artefaritaj kavernoj, kelkaj nuntempe uzataj kiel staloj kaj magazenoj, estis loĝataj ĝis la 1950-aj jaroj. En la fundo de la kanjono estas preĝejo Sankta Hripsime, el la 17-a jarcento.
Sakai (apartigilo)
Sakai aŭ Sakaj povas esti:
Kondiĉa distribuo
Se estas du kolektive distribuitaj hazardaj variabloj X kaj Y, la kondiĉa probabla distribuo de Y je donita X (skribita "Y | X") estas la probablodistribuo de Y kiam estas sciate ke X egalas al certa valoro.
Por diskretaj hazardaj variabloj, la kondiĉa probabla distribua funkcio povas esti skribita kiel P(Y = y | X = x). De la difino de kondiĉa probablo, ĉi tio estas
Simile por kontinuaj hazardaj variabloj, la kondiĉa probabla denseca funkcio povas esti skribita kiel pY(y | x) kaj ĉi tio estas
kie pX,Y(x, y) donas la artikan distribuon de X kaj Y, dum pX(x) donas la bagatelan distribuon por X.
La koncepto de la kondiĉa distribuo de kontinua hazarda variablo estas ne tiel intuicia kiel ĝi povus aspekti: borela paradokso montras ke kondiĉaj probablaj densecaj funkcioj povas ne esti invariantaj sub la koordinataj transformoj.
Se por diskretaj hazardaj variabloj P(Y = y | X = x) = P(Y = y) por ĉiuj x kaj y, aŭ por kontinuaj hazardaj variabloj pY(y | x) = pY(y) por ĉiuj x kaj y, tiam Y estas sendependa de X kaj ĉi tio ankaŭ enhavas ke X estas sendependa de Y.
Partio de la Popolo de Barato
Partio de la Popolo de Barato, Partio de la Popolo de Hindio aŭ Bharatiya Janata Party estas politika partio de Hinda Unio nome Barato. Ĝi estas unu el la du ĉefaj partioj de la lando, kune kun la Barata Nacia Kongreso. Fondita kiel tia en 1980, ĝi estas la dua plej voĉdonata partio en la lastaj landaj balotoj, kaj regas en diversaj subŝtatoj.
Prezidintoj de la partio
Prezidintoj de BJP estis sekve :
kaj de 2013, nuntempe, denove
Sándor Jávorka
Sándor Jávorka [ŝAndor], laŭ la hungara skribmaniero Jávorka Sándor estis elstara hungara botanikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
Sándor Jávorka naskiĝis la 1883 en Hungario, en Hegybánya (nuntempa Štiavnické Bane en Slovakio). Li mortis la 1961 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Jávorka frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li tuj eklaboris en Hungara Nacia Muzeo okupiĝanta pri botanika geografio de la lando. En 1906 li doktoriĝis. En 1940 li emeritiĝis, sed poste li senpage laboris plu ĝismorte. Li ricevis premion Kossuth en 1952, poste ankaŭ 2 aliajn premiojn.
Dojran
Dojran (makedone: Доjранско Езеро; greke: λίμνη Δοϊράνη) estas lago kun areo 43.1 km² komunigata inter la Respubliko de Makedonio (27.3 km²) kaj Grekio (15.8 km²). Ĉe la okcidento situas la urbo Dojran kaj ĉe la nordo la monto Belasica. La lago havas rondan formon, maksimuman profundecon de 10 m kaj nordo-al-sudan longecon de 8,9 km kaj havas larĝecon de 7,1 km. Ĝi estas la tria plej granda lago en la Makedonio post Lago de Ohrid kaj Lago de Prespa.
NGC 1172
NGC 1172 (aliaj indikoj — PGC 11420, MCG -3-8-59) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Dojran
Apud la lago situas kelkaj ripozejoj kaj multaj ripozdometoj. Ĝi estas eta sed tamen grava makedona turista centro.
17059 Elvis
17059 Elvis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio).
Graciano
Graciano, latine Flavius Gratianus, naskiĝis en Sirmium 359, Lugduno aŭ en Sigiduno en Mesia laŭ Zosimo (Ίστορία νέα), kaj mortis en 383. Li estis romia imperiestro de 375 ĝis sian morto, antaŭe, en 367 li estis kunimperiestro kun sia patro Valentiniano la 1-a.
NGC 1172
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
17059 Elvis
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona kantisto Elvis Aaron Presley (1935–1977). Konata kiel la Reĝo de la Rokenrolo, li havis famon, kiu kontribuis fari de tiu muzika ĝenro tutmondan fenomenon.
Yuki Kobayashi
Yuki Kobayashi (小林 祐希 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2016 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Krackow
Krackow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Löcknitz-Penkun de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Limatola
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Caiazzo (CE), Caserta (CE), Castel Campagnano (CE), Castel Morrone (CE), Dugenta, Piana di Monte Verna (CE) kaj Sant'Agata de' Goti.
Estetiko
La estetiko (el greka vorto kiu signifas sensaĵo) estas la parto de la filozofio, kiu prizorgas la esencon kaj la percepton de la belo. Ĝi studas la pritaksadon kaj la estetikajn emociojn, plie la diversajn formojn de la arto.
La estetiko estas do teorio pri belo; du ĉefaj aspektoj povas esti aparte rimarkataj:
Laŭ Francisko Azorín estetiko estas Scienco pri la belo en la arto, en la vivo. Kaj li indikas etimologion el greka aisthetikos siavice el aesthetos (veraĵo), kaj de tie la latina aesthetice.
Filozofio de arto
Unu el la esencaj funkcioj de arto estas ligi nin al ni mem, al kiu ni estas en praktiko, kaj al kiu ni povas esti. Ĝi trompas, versatila kaj escepta por esprimi la komunan kaj universalan. Arto memorigas nin pri ni mem, tiklas jukas kaj elvokas subpremitajn aŭ neaktivajn partojn, puŝas kaj inspiras por esti.
Donner
Donner estas purakva lago kiu estas multe pli malgranda ol la apuda lago Tahoe. Moreno servas kiel natura akvobaraĵo por la lago. Ĝi situas en urbo Truckee en nordorienta Kalifornio. Ĝi estas inter Interŝtata ŝoseo 80 norde kaj fervoja stacio de Amtrak sude. Ĝi estas nomita pro la bedaŭrinda Donner-grupo, kiu pasigis sian fatala vintron proksime al la lago en 1846.
Stern-ponto (Vajmaro)
Stern-ponto aŭ Kastela Ponto (germane: Sternbrücke) en Vajmaro, Germanujo, estas la plej grava kaj historia ponta konstruaĵo en Vajmaro kiu konserviĝis ĝis nun. Ankaŭ arĥitekture ĝi unuarangis inter ĉiuj pontoj trans la rivero Ilm.
Historio
La 62 metrojn longa kaj 7 metrojn larĝa ponto konstruitis inter 1651–54 fare de la turingia ĉefkonstruisto Johann Moritz Richter en la kuro de la novkonstruo de la Urba kastelo (Wilhelmsburg), kiu brulkonsumiĝis kvazaŭ komplete en 1774. Kune kun aleo, la nuna Leibniz-aleo ĝi unuigis la Urban kastelon kun la ĉasadaj teritorioj.
Iam temis pri triarka ponto kie la eosta bordo de la flosfoso transiritis per ligna levoponto. De tio videblas ankoraŭ la per globoj kronitaj ĉenopilastroj kiujn en 1820 Clemens Wenzeslaus Coudray enkorpigis en la planon por la novigo de la balustrado. En 1794 alvenis kvara kalkŝtonarko kaj la levoponto superfluis. Duko Karlo Aŭgusto ordonis en 1798 surŝuti la flosfosajhon per kio la insula situo inter pilastroj, rivero kaj foso malaperis.
Tra la eosta pilastro oni povas grimpi tra ŝtuparo disde la parko en la proksimeco de la iama Stern (ĝi nomdonis) sur la ponton. Post restaŭrado finita en 1995 tio denove ekeblis.
Vertico-transitiva grafeo
En matematiko, vertico-transitiva grafeo estas grafeo G tia ke por ĉiuj du verticoj v1 kaj v2 de G, estas iu aŭtomorfio
tia ke
En aliaj vortoj grafeo estas vertico-transitiva se ĝia aŭtomorfia grupo agas transitive sur ĝiaj verticoj.
Ĉiu vertico-transitiva grafeo estas regula.
Heinrich Sander
Heinrich SANDER (naskiĝinta la en Teningen-Köndringen, mortinta la  en Karlsruhe) estis germana instruisto kaj verkisto.
Vivo
La filo de la superintendanto Nikolaus Christian Sander kaj frato de la karlsruhe-a supera eklezikonsilisto Nicolaus Sander studis teologion en Tübingen kaj ekonomion en Göttingen. En 1775 li iĝis profesoro pri naturscienco kaj retoriko ĉe la Alta gimnazio (gymnasium illustre) en Karlsruhe. Sander, honora membro de la Berlina societo de naturesplorantaj kameradoj kaj de la Princa Anhaltia Germana Societo de Bernburg entreprenis plurajn vojaĝojn, dum kiuj li renkontis i.a. Klopstock, Wieland, Goethe kaj Lessing.
Krom popolklerigaj kaj filozofiaj-sciencaj skribitaĵoj li verkis ankaŭ verkojn pri teologio kaj ravigajn vojaĝajn rakontojn.
Camilo
Camilo Echeverry Correa (Medeĝino, Kolombio; 16-a de marto 1994), konata simple kiel Camilo, estas kolombia kantisto kaj kantverkisto. Li famiĝis en 2007 venkinte en la konkurenco por talentuloj Factor X sialande. Li publikigis tri studiajn albumojn, nome Regálame tu corazón (2008), Tráfico de sentimientos (2010) kaj Por primera vez (2020).
(142348) 2002 RX211
(142348) 2002 RX211 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la 9-a de septembro 2002 en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝi estas en 1:3 kun la Tero kaj 4:1 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere, malproksime, tanĝas tiun de la Tero.
Lioni
Lioni estas komunumo de Italio.
Celon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas celonnais.
Forta nuklea forto
La forta nuklea forto aŭ forta interago estas tiu fundamenta forto, kiu kuntenas la nukleojn de atomo kontraŭ la peno de la elektromagneta forto disigi ilin. Ĝi estas unu el la kvar (aŭ tri) fundamentaj fortoj de fiziko.
La operacia gamo de la forta interago estas en la grandordo de diametro de atomkerno, femtometro (10-15 metroj). Je ĉi tiu skalo, la potenco de la forta interago estas averaĝe ĉirkaŭ 137 fojojn pli granda ol la potenco de la elektromagneta forto, ĉirkaŭ 1.000.000 fojojn la potenco de la malforta interago kaj proksimume 1038 fojojn la potenco de gravito.
La partiklo kiu portas la plej fortan interagon estas la gluono. Ĉi tio estas ekzakte kiel la elektromagneta forto estas transdonita tra fotonoj kaj la malforta interago tra W kaj Z-bosonoj. Kvantuma kromodinamiko (mallongigita en la angla QCD) estas la teorio kiu priskribas la forton kaj reĝimon de interago.
La teorio de la kvarkoj diras, ke tiu interago kuntenas ankaŭ la kvarkojn interne de nukleono (protono aŭ neŭtrono), kaj ke la klasika forta interago estas nur reziduo el tiu forto, efikanta inter nukleonoj. Por distingi la du aspektojn oni nomas la klasikan fortan interago "rezidua forta interago".
Etimologio
La forta nuklea forto havas sian nomon de la fakto, ke ĝi estas la plej forta el la fundamentaj fortoj. Alia nomo estas "kolora forto", ĉar la ŝargoj kaŭzantaj ĝin, havas tri bazajn valorojn, same kiel la homa vido havas tri bazkolorojn. Tial la ŝargoj ricevis la simbolajn nomojn "ruĝa", "verda" kaj "blua", aldone ekzistas la inversaj ŝargoj "malruĝa", "malverda" kaj "malblua".
La esprimo "forta interago" estas nun preferata inter fizikistoj. La antaŭan esprimon "forta nuklea forto" motivis la fakto, ke ĝi efikas interne de atomaj nukleoj (vidu malsupre).
Male al la elektra kaj gravita fortoj la forta nuklea forto ne sekvas la leĝon de la inversa radiusa kvadrato; ĝi efikas nur je tre malgranda distanco. Tie ĝi havas jenajn rilatumojn al la aliaj fundamentaj fortoj :
Historio
La ekziston de la forta nuklea forto konjektis Enrico Fermi en la 1930-aj jaroj, kiam li laboris pri la malforta interago. Hideki Yukawa postulis, ke la interagon efikas nova partiklo, la π-mezono. En 1964 Murray Gell-Mann kaj George Zweig proponis, ke mezonoj kaj barionoj konsistas el kvarkoj; en 1965 sekvis la enkonduko de nova partikla eco, nomata "koloro". En 1968/9 eksperimentoj ĉe la esplorejo SLAC (Stanford Linear Accelerator) trovis pruvojn pri la fakta ekzisto de kvarkoj.
Antaŭ la 1970-aj jaroj, fizikistoj estis necertaj kiel kaj kial la atomkerno estis ligita kune. Estis konata, ke la nukleo estis kunmetita de protonoj kaj neŭtronoj kaj ke protonoj posedis pozitivan elektran ŝargon, dum neŭtronoj estis elektre neŭtralaj. De la kompreno de fiziko en tiu tempo, pozitivaj trovitaĵoj forpuŝus unu la alian kaj la pozitive ŝargitaj protonoj devus igi la nukleon flugi dise. Tamen, tio neniam estis observita. Nova fiziko estis necesa por klarigi tiun fenomenon.
Pli forta gravito estis postulita por klarigi kiel la atomkerno estis ligita malgraŭ la reciproka elektromagneta repuŝo de la protonoj. Tio hipotezis, ke forto estu nomita la forta forto, kiu verŝajne estis fundamenta forto kiu reagis al la protonoj kaj neŭtronoj kiuj konsistigas la nukleon.
Estis poste malkovrite, ke protonoj kaj neŭtronoj ne estis fundamentaj partikloj, sed konsistis el konsistigaj partikloj nomitaj kvarkoj. La forta altiro inter nukleonoj estis la kromefiko de pli fundamenta forto kiu ligis la kvarkojn kune en protonojn kaj neŭtronojn. La teorio de kvantuma kolordinamiko klarigas, ke kvarkoj portas tion kio estas nomita kolorŝargo, kvankam ĝi havas neniun rilaton al videbla koloro. Kvarkoj male al kolorŝargo altiras unu la alian kiel rezulto de la forta nuklea forto, kaj la partiklo kiu mediaciis tion estis nomita la gluono.
Atomaj nukleoj
Laŭ la kvantuma kolordinamiko la forta nuklea forto efikas inter kvarkoj interne de nukleonoj, kiuj konsistigas la nukleojn de atomoj. La perantaj virtualaj partikloj estas nomataj gluonoj; ilin karakterizas konservata (neperdebla) valoro nomata kolora ŝargo (kiu neniel rilatas al la koloroj de optiko). Ekzistas ok specoj de gluonoj, kiuj transportas koloran ŝargon inter kvarkoj kaj povas ankaŭ interagi inter si reciproke.
Interne de nukleonoj la kolora ŝargo de la kvarkoj ĉiam sume nuliĝas. Tamen pro nekompleta ekvilibreco de la kvarkaj ŝargoj ekzistas resta interago inter nukleonoj, kiu konsistigas la fortan nuklean forton. Ĝi efikas ĝis distanco de ĉirkaŭ 2,5 femtometroj; trans tiu distanco ĝin superas la elektra forto. Tial la forta nuklea forto kapablas kunteni malgrandajn nukleojn (kvankam ili enhavas elektre ŝargitajn protonojn, kiuj forpuŝas sin reciproke), sed ne tre grandajn, kiuj do estas malstabilaj.
Packorpuso
Packorpuso (angle: Peace Corps) estas usona humanitara organizaĵo kiu sendas volontulojn al helpobezonaj landoj, samtempe stimulante interkompreniĝon kun ties loĝantoj. La packorpuso sendas volontulojn tra la mondo en pli ol 70 landoj por kunlabori kun registaraj agentejoj, lernejoj, senprofitcelaj organizaĵoj, neregistaraj organizaĵoj kaj entreprenistoj en la kampoj de entreprenado, informteknologio, agrikulturo kaj vivmedio kaj (la plej granda); edukado, ekzemple disvolvi bibliotekojn kaj teknologiajn rimedajn centrojn.
Forta nuklea forto
Atomaj nukleoj
La gluonoj, kiuj peras la interagon interne de la nukleonoj, ne ekzistas ekstere. La interagon inter la nukleonoj en nukleo peras la π-mezono,
Packorpuso
Historio
La Pactrupo estis fondita la 1-an de marto 1961 laŭ iniciato de John F. Kennedy kaj agnoskita de la leĝdona instanco de Usono (United States Congress) kiel konstanta sendependa agentejo en la sama jaro. La programo estiĝis kiel rezulto de la Malvarma Milito por kontraŭstari la ĉinan kaj sovetian influon en aliaj ŝtatoj. Post ĉi tiu tempo, la packorpuso celis helpi interesitajn landojn kun trejnitaj specialistoj kaj antaŭenigi interkompreniĝon inter usonanoj kaj homoj de la gastigantaj landoj.
Volontuloj
La volontula servo de la packorpuso helpas plibonigi la vivon de homoj en komunumoj tra la mondo, sed la volontuloj mem ankaŭ ricevas praktikajn avantaĝojn: ili lernas novajn lingvojn, akiras spertojn en gvidado kaj internacia disvolvoĝo, ĉar ili laboras kiel partneroj kaj amikoj en siaj gastigantaj landoj.
Forta nuklea forto
Restinta forta forto
La restinta efiko de la forta forto estas nomita la nuklea forto. La nuklea forto agas inter hadronoj, kiel ekzemple mezonoj aŭ barjonoj (kiel ekzemple nukleonoj) en atomkernoj. Tiu "restinta forta forto", aganta nerekte, elsendas gluonojn kiuj formas parton de la virtuala piono kaj rota mezono, kiuj, en victurno, elsendas la nuklean forton inter nukleonoj.
Packorpuso
Volontuloj
La ĉioma nombro de volontuloj kaj staĝuloj (en 2014) superis pli ol 7 000 homoj en almenaŭ 65 landoj el kiuj 63% estis virinoj, 37% estis viroj. 93% ne estis edziĝintaj, 7% estis edziĝintaj aŭ edziĝintaj. Averaĝa aĝo estis 28,7 jaroj. Volontuloj pli ol 50-jaraj konsistigis 8% de la tuta partoprenantaro. Lillian Carter, patrino de usona ŝtatprezidinto Jimmy Carter, eniris la packorpuson en la aĝo de 68 jaroj kiel volontulino pri publika sano en Barato kaj konsideris tiun periodon kiel unu el la plej kontentigaj spertoj de ŝia vivo. Almenaŭ 200 000 homoj deĵoris jam en la packorpuso.
La volontuloj iras labori eksterlande dum du jaroj. Dum tiu tempo ili ricevas stipendion adaptitan al sia restadloko por kovri siajn vivkostojn kaj fine de la 2 jaroj ankaŭ 8.000 usonajn dolarojn por helpi ilin reintegriĝi en la usona socio.
Aktualaj programoj inkluzivas operaciojn kontraŭ malario kaj mediprotektado ekzemple rearbarigo.
Forta nuklea forto
Restinta forta forto
La restinta forta forto estas tiel negrava rest(aĵ)o de la forta forto kiu ligas kvarkojn kune en protonojn kaj neŭtronojn. Tiu sama forto estas multe pli malforta inter neŭtronoj kaj protonoj, ĉar ĝi estas plejparte neŭtraligita ene de ili, laŭ la sama maniero laŭ kiu elektromagnetaj fortoj inter neŭtralaj atomoj (forto de Van-der-Waals) estas multe pli malfortaj ol la elektromagnetaj fortoj kiuj tenas la atomojn interne kune.
Packorpuso
Kinarto
Peace Corps (packorpuso) fariĝis parto de la usona kulturo. Peace Corps ĉeestas en pluraj filmoj (Dirty dancing, Qué Hacer?, Blood Diamond, Love at First Overturn, Pájaros de verano kaj Sangre de cóndor).
Forta nuklea forto
Nuntempa stato de la teorio de forta interagado
La teoris priskribo de forta interagado estas unu la plej disvolvigitaj fakoj kaj samtempe pli rapide disvolvigitaj de la teoria fiziko de elementaj partikloj. Spite la komprenon de la fundamenta naturo de la fortaj interagadoj (nome la interagado de kolorŝargo inter kvarkoj kaj gluonoj, priskribita per la kvantuma kolordinamiko), la matematikaj leĝoj kiuj esprimas ilin estas tre kompleksaj kaj tial, en mltaj kazoj tre specifaj, la kalkuloj el unuaj principoj estas ankoraŭ maleblaj. Kiel rezulto, aperas eklektika bildo: apud kalkuloj matematike rigoraj, duonkvantitativaj alproksimiĝoj bazitaj sur la kvantuma mekaniko, intuicioj, kiuj tamen priskribas perfekte la eksperimentajn datumojn. ​
Packorpuso
Kritiko kaj problemoj
Negativa reprezento estas en la filmo Sangre de cóndor filmita de la bolivia reĝisoro Jorge Sanjinés, en kiu volontuloj de Peace Corps estas prezentataj kiel arogantaj kaj rasismaj detruantoj de indiĝena kulturo. En ĉi tiu filmo estas sceno, kie la indiĝenoj atakas klinikon, kie packorpusaj volontuloj steriligas virinojn kontraŭ ilia volo. En 1971, ankaŭ post ĉi tiu filmo Peace Corps estis forpelitaj de Bolivio.
La ĉefaj problemoj koncernas la sekurecon de volontuloj, precipe virinoj. En 2009 Casey Frazee, kiu suferis seksĉikanadon deĵorante en Sudafriko, kreis First Response Action, aktivan grupon por volontuloj, kiuj estas viktimoj de fizika aŭ seksa perfortoj. En 2010, raporto estis kompilita, surbaze de oficialaj dokumentoj, kiuj listigis centojn da kazoj de perfortaj krimoj kontraŭ volontuloj ekde 1989. En 2011, enketo malkaŝis, ke pli ol 1 000 junaj usonaj virinoj estis seksperfortitaj aŭ persekutitaj en la pasinta jardeko dum servado en la packorpuso eksterlande. Alia viktimo estis Kate Puzey, volontulino, kiu en marto 2009 estis trovita mortigita en benina vilaĝo, kie ŝi servis, suspektita, ke ŝi raportis problemon pri virina perforto en la vilaĝa lernejo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la packorpuso: www.peacecorps.gov
Fotoj por Paco, nekutima vojaĝfotografio fare de volontuloj de Peace Corps
La Paco-Galerio: pli ol 700 fotoj de packorpusaj volontuloj tra la mondo.
Trøndelag
Trøndelag estas la nomo de geografia regiono en la centra parto de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2018 konsistis el la du provincoj Nord-Trøndelag kaj Sør-Trøndelag: la 27-an de aprilo 2016, la du parlamentoj de Nord- kaj Sør-Trøndelag interkonsentis pri la kuniĝo de la du provincoj al nova unuo Trøndelag, kaj la kuniĝo efektivigis la 1-an de januaro 2018.
La plej grava, sed neoficiala ĉefurbo de tiu regiono estas Trondheim.
Sierra de Fuentes
Sierra de Fuentes (Montaro de Fontoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Ĝi estas tre proksima de la ĉefurbo Cáceres kaj funkcias iome kiel kvartalo aŭ dormurbo de tiu.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas sierrafuenteños. La censita populacio en 2008 estis de 2.022 loĝantoj.
Situo
Sierra de Fuentes estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres sed kun projekcio al la komarko Sierra de Montánchez, je altitudo de 428 m; je 15 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 75 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 25 km². Ekde la vilaĝo oni hegemonias orienten super etenda ebenaĵo kie abundas stepaj birdoj kiaj la granda otido; okcidente estas densa arbaro de montaro kun anzinoj, kverkoj kaj cistoj, kie oni starigis grava centro por rekuperado de sovaĝaj bestoj vunditaj.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Servoj pro la proksimeco al Cáceres.
Geneviève Halévy
Marie-Geneviève Raphaëlle Halévy-Bizet-Straus (26a de Februaro 1849 – 22a de Decembro 1926) estis franca salonnière (salonistino) kiu estis edzino de Georges Bizet. Ŝi inspiris al Marcel Proust kiel modelo por la roluloj de la Dukino de Guermantes kaj Odette de Crécy en À la recherche du temps perdu.
Ŝi estis filino de judaj gepatroj kaj suferis tragedian junaĝon, en kiu mortis lia patro kaj fratino, dum ŝia patrino suferis mensan nestabilecon. En 1869, ŝi edziniĝis al Georges Bizet, disĉiplo de sia patro, kaj naskis en 1871 ilian filon Jacques, kiu iĝis lerneja kolego de Marcel Proust. Bizet subite mortis pro koratako en 1875.
Araba mitologio
Araba mitologio estas la aro de antikvaj, antaŭ-islamaj kredoj de la araba popolo. Antaŭ Islamo, la kredo estis bazita sur plurdiisma kulturo konsistanta el vasta gamo de diaĵoj kaj aliaj supernaturaj estaĵoj kiel ekzemple demonoj, ĝinoj kaj duondioj. Dioj kaj diinoj adoriĝis en lokaj sanktejoj, kiel la Kaaba en Mekao. La Kaaba estis dediĉita al Hubal kaj ankaŭ enhavis bildojn de tri ĉefaj diinoj Al-Lat, Al-'Uzzá kaj Manat. Alaho eble estis unu el la dioj de la Mekaa religio al kiu la sanktejo eble estis dediĉita kvankam ŝajnas ke li havis malmultan gravecon en la religio. La araba mitologio floris en escepte larĝa kunteksto. Multaj el la fizikaj priskriboj de la antaŭ-islamaj dioj fontas de idoloj, precipe proksime de la Kaaba, kiu verŝajne enhavis ĝis 360 el ili.
Geneviève Halévy
Geneviève ekloĝis kun sia onklo, Léon Halévy, kaj malfermis salonon por sia kuzo Ludovic Halévy, kie ŝi helpis lin akcepti la artistan societon de sia tempo. Tio estis konata kiel la Ludovikaj Ĵaŭdoj (Les jeudis de Ludovic). Post kelkaj jaroj, ŝi malfermis sian propran salonon kie distingitaj societanoj, kiel la gebaronoj de Rothschild, la grafino Potocka, la dukino de Richelieu, kaj la grafino de Chevigné (denaske de Sade, alia modelo por la rolulo de la dukino de Guermantes) renkontiĝis kun verkistoj kaj intelektuloj kiel Guy de Maupassant, Henri Meilhac, Georges de Porto-Riche, Paul Bourget, Paul Hervieu, Joseph Reinach, kaj ŝia kuzo Ludovic.
En 1886, ŝi edziniĝis al la advokato Émile Straus, konatulo de la fammilio Rothschild, kaj ŝia salono ixgis pli kaj pli enmoda: ŝi akceptis en ĝin la aristokraton Robert de Montesquiou kaj lian kuzinon la grafino Greffulhe, pentristojn kaj ĵurnalistojn. Multaj subtenantoj de Alfred Dreyfus sociiĝis ĉe la salono de Mme Straus, kiel Marcel Proust, kiu estis unu el la unuaj intelektuloj kiuj subskribis peticion en la gazeto L'Aurore en la epoko de la Dreyfus-afero. Post la afero, la salono iĝis malplej elstara.
(13447) 4115 P-L
(13447) 4115 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, kiu fotis ĝin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Usono), kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la Observatorio de Leiden (Nederlando), kiuj ekzamenis la fotajn platojn senditaj al Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Quba Mere Diwane
Quba Mere Diwane estas la plej granda templo, de la jezidoj, de la mondo. Ĝi estis konstruita en la armena vilaĝo Aknaliĝ, en la provinco Armaviro, kie la etnoreligia grupo estas la plej granda minoritato, per ceremonio en kiu ĉeestis la vicĉefministro kaj aliaj armenaj oficialuloj.
Situanta en Aknaliĉo, 35 kilometrojn okcidente de la ĉefurbo Erevano (Armenio), Quba Mere Diwane konsistas el sep kupoloj ĉirkaŭantaj centran, arĉan tegmenton, kaj gastigas preĝejon, seminarion kaj muzeon. La templo estas dediĉita al la anĝelo Melek-Taŭso kaj aliaj sep anĝeloj. La plej alta kupolo kaj la aliaj sep ĉirkaŭaj simbolas la anĝelojn.
Quba Mere Diwane estis konstruita nur kelkajn metrojn for de Ziarat, la unua jezida templo de Armenio establita en 2012. Financita de armenia jezido, loĝananta en Rusio, Mirza Sloian, la nova, 25-metra alta templo situas proskime al la antaŭa pli modesta templo.