cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serapeum
La plej fama serapeum estis tio de Aleksandrio en Egiptio, kie Serapis estis la patrono de la urbo. Ĝi estis konstruita de Ptolemeo la 3-a. Laŭ raportoj la serapeum estis la plej granda kaj impresa konstruaĵo en la greka kvartalo de Aleksandrio. La konstruaĵo enhavis ne nur la templon mem, sed ankaŭ filion de la granda biblioteko de Aleksandrio. La serapeum ne jam havis ĉi tion bibliotekon tiamtempe laŭ Amiano Marĉelino, kiu skribis pri Aleksandrio dum la malfrua 4-a jarcento. Laŭ Strabono la serapeum troviĝis en la okcidenta parto de la urbo.
Laŭ edikto de la imperiestro Teodozo la 1-a, Teofilo, patriarko de Aleksandrio detruigis la serapeum.
Aliaj famaj temploj de Serapis ekzistis en Memphis kaj en Saqqara.
Ĉako
Ĉako (en la hispana lingvo Chaco) estas nomo de:
Goianá
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1997.
Xunantunich
La majaaj ruinoj de Xunantunich troviĝas ĉirkaŭ 13 km okcidente de San Ignacio (Belizo, Mezameriko).
Ĉirkaŭ la ses placoj troviĝas entute pli ol 25 temploj kaj palacaj konstruaĵoj. La plej remarkinda konstruaĵo troviĝas je la suda flanko de la elfosaĵejo, la piramido El Castillo. Tio, kio estas rimarkinda pri la piramido estas la stukofriso de la orienta flanko kaj la nova kopio de friso je la okcidenta flanko.
La ejo estis forlasita ĉirkaŭ la jaro 900 kaj retrovita je la fino de la 19-a jarcento. La unua fotografio konata estas el la jaro 1904.
Thale
Thale estas urba komunumo en la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio, en la distrikto Harco. La urbo situas ĉe la nordorienta rando de la samnoma mezalta montaro Harco kaj ekde januaro 2009 inkluzivas la antaŭe najbarajn komujnumojn Neinstedt, Westerhausen kaj Weddersleben. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĉe Thale komenciĝas la pitoreska valo de la rivero Bode. La loko famiĝis i.a. pro la legendaj mitoj pri dancoj de sorĉistinoj. Pro tio monto ĉe Thale nomiĝas Hexentanzplatz (loko de sorĉistinaj dancoj).
Iu setlejo Thale unuafoje menciitis lige kun monaĥinejo Wendhusen en la jaro 936. Jam en 1445 estiĝis la unua ferfarejo, komenco de longa tradicio. En 1831 tie oni produktis la unuan forĝitan feran rad-akson en Germanio kaj en 1835 komencis produkti la unua uzino por emajlita ferlado en tuta Eŭropo.
Ekde la 19-a jarcento ekfloris ankaŭ turismo, lige kun la fonto Hubertusquelle kun sia radonhava akvo. Aparta allogaĵo estas la Valo de Bode inter Thale kaj Treseburg kun la montoj Hexentanzplatz kaj Roßtrappe.
Abaŝiri (urbo)
Abaŝiri (網走市 [abaŝiri-ŝi], Hepburn: Abashiri-shi, Kunrej: Abasiri-si) estas urbo en Subgubernio Abaŝiri de Hokajdo en Japanio.
Geografio
La urbo Abaŝiri situas en orienta parto de Subgubernio Abaŝiri. Ĝi frontas al la Oĥotska Maro.
Aguateca
Aguateca estas antaŭkolumba majaa urbo en la nuna departemento Peten ĉe la Rio Pasion en Gvatemalo.
Unuaj loĝeĵoj en Aguateca estas el 250. La urbo estis konstruita ĉirkaŭ 700 kune kun Dos Pilas de la reĝoj de Petexbatún kiel duopa ĉefurbo. Aguateca estis granda, de multaj miloj da majaoj loĝita urbo.
La ruinoj de Aguateca estas inter la plej bone konservitaj arkeologiaj lokoj en Gvatemalo.
Ek Balam
Ek Balam estas en 1997 liberigita elfosaĵejo ĉe la urbo Valladolid sur la duoninsulo Jukatano en Mexiko. Temas pri majaaj ruinoj en la ĝangalo, ĉirkaŭ 30 km norde de Valladolid kaj 240 km de la marborda urbo Cancun. La nomo Ek Balam estas el la jukatana majaa lingvo Mayathan kaj signifas "nigran jaguaron".
Geschichte
Der Baubeginn der Siedlung wird auf etwa 100 bis 300 nach Christus datiert. Ihre Blütezeit erlebte sie 700 bis 1000 nach Christus. Etwa ab dem Jahr 1200 dürfte der Abstieg des Kultzentrums begonnen haben. Ek Balam gehörte laut einem Dokument aus dem 16. Jahrhundert zu einem Reich namens Talol. Der Gründer dieses Reiches hieß entweder Ek' Balam oder Coch Cal Balam.
Palenque
Palenque aŭ Palenke estis grava majaa urbo, situanta nun norde de la meksika ŝtato Chiapas. Ekde 1987 ĝi estas Monda Heredaĵo de UNESKO.
Apud la ruinoj troviĝas la urbeto Palenque, kiu donis sian nomon al la malnova urbo. La antikva nomo estis verŝajne B'aakal. La Lakandonoj, popolo loĝanta en la ĉirkaŭo, estas konsiderataj la posteuloj de la iamaj loĝantoj de Palenque.
Historio
Pakalo la Granda estis reganto de la ahaxulelo aŭ majaa senjorlando Baakalo, kies sidejo troviĝis en Lakam Ha, nuntempe konata kiel Palenko.
Vidindaĵoj
La Templo de la Enskriboj aŭ Templo I, estas ceremonia-funebra templo konstruita en la jaro 675 p.K. de la majaoj, situanta en Palenko. Temas pri la plej alta kaj grava konstruaĵo el la nunaj konstruaĵoj de la antikva urbo. Ĝi estis konstruita sub la regado de Pakalo la Granda (603 p. K.- 683 p.K.), kaj finkonstruita dum regado de sia filo Ĉan Bahlum la 2-a.
Cenoto
Cenoto aŭ Senoto aŭ Dzonoto (el la majaa vorto tsʼonot) estas natura akvorezervejo, puto, fakte faldolino. Ĝi abundas en la duoninsulo de Jukatano.
Ĝi estiĝas per rompo-kolapso (falo) de la kalkŝtonaj surfacoj, kiam la subkalkŝtona akvotavolo ekvideblas sur la surfaco.
Ĉar ili estis gravaj akvorezervejoj en la majaa epoko, la majaoj ofte ofertis al la pluvdioj, ĵetante valoraĵojn en la cenotojn.
D-Side
D-Side estas dumonata gazeto kun 100 paĝoj fondita en la jaro 2000 pri gotmuziko, industrialo, elektronikmuziko, Novondo, Obskurondo, ktp. Kun ĉiuj gazetoj, vi trovas diskon pri la muzikistoj en la gazeto.
D-Side organizas aŭ kunorganizas koncertojn en la loko nomita Locomotive, aŭ Batofar aŭ en aliaj koncertejoj ĉefe en Parizo, kie muzikas kaj famaj grupoj kaj nefamaj.
Eksemploj:
Ĉiuj frontartikoloj estas skribita per Guillaume Michel, la ĉefredaktoro kiu signas GM kaj organizas koncertoj jam de 13 jaroj (Rammstein, Siouxsie, New Model Army, Coil, DAF, The Mission, Miss Kittin, Front 242).
Mayapan
Mayapan (hispane Mayapán) estas antikva majaa urbo en Jukatanio, Meksiko. La nomo "Mayapan" signifas pli-malpli "standardo de la majaoj". La urbo estis loĝita inter la jaroj 1007 kaj 1440 kaj troviĝas ĉirkaŭ 40 km sude de Merida kaj 100 km okcidente de Chichén Itzá.
La plej grava evento de la urba historio estis la venko super la najbara Chichén Itzá komence de la 13-a jarcento.
Dolino
Dolino estas tersurfaca funelforma tersubiĝo, tipa en karstaj regionoj. La diametro kaj profundo de la dolinoj estas tre varia. Se pluraj dolinoj situas sur sama linio, povas esti, ke kreskante ili formas uvalaon. La preciza loko, kie la surfaca akvo malaperas en la dolinon nomiĝas ponoro.
Mayapan
En Mayapan troviĝas temploj, placoj, loĝejoj kaj observatorioj. Tamen la nuna stato de la konstruaĵoj estas malpli bona ol en aliaj ruinejoj de la ĉirkaŭo. Tio estas pro ribelo, kiu okazis ĉirkaŭ la jaro 1440, kiam la plej multaj konstruaĵoj estis bruligitaj kaj detruitaj. La plejparto de la loĝantoj estis tiam mortigitaj.
Dolino
La du plej gravaj tipoj de la dolinoj estas faldolino (aperas pro kolapso de interna kaverno) kaj la fludolinoj (aperas per malrapida laboro de subteraj likvaĵoj).
Mayapan
Dum la kulmino de la urbo vivis en ĝi verŝajne 12.000 homoj en ĉirkaŭ 3.500 konstruaĵoj.
Dolino
La flankoj de la faldolinoj estas krutaj, ofte alfluas ilin subteraj akvofluoj. La fludolinoj estas pli malprofundaj, malpli krutaj, plenitaj per grundo kaj ilin alfluas eĉ surfaca akvo.
Se la akvoglutejon de la dolino ŝtopas argila sedimentaĵo, formiĝas lageto.
La dolinoj de la mez-amerika Jukatana kalkŝtonaro devenas el la plejstoceno kaj estiĝis en epoko, kiam la marnivelo estis pli malalta. Tiuj dolinoj estas parte sub akvo kaj nomiĝas cenotoj.
Gjuvvatnet
Gjuvvatnet estas lago en municipo Åseral en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Dos Pilas
Dos Pilas estas antaŭkolumba urbo de la majaoj en la nuna departemento Peten en Gvatemalo. Ĝi estis fondita en 629 kiel gardurbo de Tikal (je 110 km sudokcidente). La reĝo de Tikal en Dos Pilas entroniĝis sian nur kvarjaran frateton Balaj Chan K'awill (naskiĝis la 15-an de oktobro 625) kaj tiel ligis la du urbojn.
Gjønavatnet
Gjønavatnet estas lago en municipo Fusa en departemento Hordaland en Norvegio.
Altun Ha
La majaaj ruinoj en Altun Ha troviĝas ĉirkaŭ 45 km norde de Belizurbo en Belizo (Mezameriko) kaj 10 km okcidente de la Kariba Maro.
Oni supozas, ke la nomo Altun Ha signifas "akvon, kiu eliras el roko".
Le ejo enhavas du ĉefajn placojn kaj almenaŭ 13 templojn kaj loĝejojn. Ĝi estas el al klasika erao (konstruita post la jaro 200). Dum la kulmino loĝis tie ĉirkaŭ 10.000 homoj. La plej alta templo en Altun Ha estas ĉirkaŭ 16 metrojn alta. Inter la plej gravaj trovaĵoj troviĝas jadokapo, 15 cm alta kaj 4,5 kg peza, reprezentanta la sundion Kinich Ahau.
Apostoloj de Baha'u'llah
La Apostoloj de Bahá'u'lláh  estis 19 eminentaj sekvantoj de Bahá'u'lláh, kiu fondis la Bahaan Kredon. La Gardanto de la Afero de Dio (Valí 'Amr'ulláh), Sh o gh i Effendi, titolis ilin tiel kaj la listo troveblas en The Bahá'í World (la Bahaa Mondo, 3-a volumo, paĝoj 80-81).
Tiuj individuoj ludis tre gravan rolon en la disvolviĝo de la Bahaa Kredo, diskonigante ĝiajn instruojn tra la mondo kaj firmigante ĝiajn membrojn. Por la bahaanoj ili plenumis oficon similan al tiu de la Filoj de Jakobo, de la 12 Apostoloj de Jesuo, de la Kunuloj de Mohamedo (Ṣaḥaba) aŭ de la Literoj de la Vivanto de la Báb.
Referencoj
Tradukita el la angla artikolo de Vikipedio : Apostles of Baha'u'llah >
Granvinsvatnet
Granvinsvatnet estas lago en municipo Granvin en departemento Hordaland en Norvegio.
Lubaantun
Lubaantun estas majaa ruino ĉe la urbeto San Pedro Columbia en Belizo (Mezameriko).
La iama ceremoniejo estis konstruita de la majaoj dum la malfruklasika erao (700 ĝis 900). Oni okazigis tie ceremoniojn, festojn kaj pilkoludojn.
La interesa afero pri Lubaantun estas la fakto, ke la konstruaĵoj estas starigitaj el grandaj kalkŝtonblokoj sen ia liginta mortero. La ŝtonoj estis tiel ekzakte faritaj, ke ili alĝustiĝas unu al la alia. Sed pro tio, dum la sekvaj jarcentoj (kiam la majaoj jam ne plu vivis tie), multaj ŝtonblokaj iĝis malstabilaj kaj forglitis pro la moviĝema grundo (la nomo Lubaantu signifas en la moderna majaa lingvo "lokon de falintaj ŝtonoj").
En Lubaantun oni trovis la faman ĝis nun misteran kristalkranion.
Dia lago
Dia lago (Gods Lake) estas lago en nordorienta Manitobo en Kanado. La lago kovras areon de 1.151 km² kaj estas la 7-a plej granda lago en la provinco. Ĝi kuŝas norde de la Insula Lago kaj proksimume 280 kilometrojn oriente de Thompson en Manitobo. Komunumo Mallarĝoj de Dia lago (Gods Lake Narrows) situas borde de la lago.
It's a Wonderful Life
It's a Wonderful Life (anglalingve: "Estas mirinda vivo") estas 1946-a filmo de reĝisoro Frank Capra. La filmo estas rakonto pri la vivo de ordinara viro – "George Bailey" – kiu estas savita de sinmortigo per helpo de sia persona anĝelo. Ĉar la fina sceno okazas dum kristnasko, ofte la filmo estas montrata dum tiu festo-sezono.
Steluloj en la filmo estas James Stewart, Donna Reed kaj Lionel Barrymore, kaj aliaj.
Ekzistas esperantigo de subtekstoj por la filmo, farita de Russ Williams.
Grungstadvatnet
Grungstadvatnet estas lago en municipo Høylandet en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Gravatnet
Gravatnet estas lago en municipo Sirdal en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Hammervatnet
Hammervatnet estas lago en municipo Levanger en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Goksjø
Goksjø estas lago en municipoj Sandefjord, Larvik kaj Andebu en departemento Vestfold (Norvegio).
Alessandro Stradella
Alessandro Stradella (* 3-a de aprilo 1643 en Nepi ĉe Viterbo; † 25-a de februaro 1682 en Genovo) estis itala violonisto, kantisto kaj komponisto.
Hallevannet
Hallevannet estas lago en municipo Larvik en departemento Vestfold (Norvegio).
Alessandro Stradella
Vivo
Oni ne scias multan pri lia junaĝa vivo. Lia familio, apartena al la malalta nobelaro, origine devenis el Toskanio kaj transloĝiĝis unue al Nepi kaj poste al Romo (1667). Sian educadon li ricevis en Bolonjo. Je la aĝo de dudek jaroj li jam renomiĝis kiel komponisto. En Romo li aktivis kune kun sia amiko Carlo Ambrogio Lonati ĉe la kortego de Kristina de Svedio. Ĉi tie en Romo li ricevis siajn unuajn komponkomisiojn de Kristina de Svedio kaj Lorenzo Onofrio Colonna, la plej ilustraj membroj de la Roma aristokrataro. Komence liaj verkoj ĉefe konsistis el ĉambromuzikaĵoj, kaj sakralaj kaj profanaj oratorioj, sed plej rapide li pliampleksigis sian terenon al la teatro, por kiu li verkis operojn, serenadojn kaj aliajn verkojn. Li famiĝis kiel komponisto, kaj post en Romo oni ankaŭ prezentis liajn verkojn en la plej gravaj urboj de Italio. 1667 li translokiĝis al Romo, kie li komponis abundon da plejparte sakrala muziko, kaj li ekdiboĉis. Kun amiko li provis defraŭdi monon de la romkatolika eklezio, sed lia faro estis malkovrita: En 1669 li devis fuĝi el la urbo kaj revenis nur, kiam li sin sentis sekura. Bedaŭrinde liaj multnombraj nesingardaj amoraferoj kreis al li malamikojn el inter la plej potencaj viroj en la urbo, kaj li denove devis forlasi Romon.
Li estis ankaŭ en Florenco kaj Venecio ege demandata artisto kaj faris prezentadojn en multaj princodomoj, sed ankaŭ li aperis kiel kantisto de sakrala muziko. Kiel geedziĝperanto li devis haste forlasi refoje Romon refoje en 1677 post kiam li aranĝis geedziĝon por la nevino de kardinalo Cibo. Post mallonga restado en Florenco en 1677 li iris al Venecio, kie li estis dungita de la potenca nobelulo Alvise Contarini kiel muzika dominstruisto de sia konkubino Agnese Van Uffelte. kaj implikiĝis en problemojn pro amorafero kun, la konkubino de la Venecia nobelulo Kiel ja atendendus, Stradella havis mallongan amaferon kun ŝi, kaj post kiam oni malkovris tion, li devis fuĝi. Sed la nobelulo dungis gangsterojn, kiuj sekvu kaj murdu lin, sed ili frakasis. Persekutate de dungomortistoj komisiitaj de Contarini li fuĝis kun Agnese al Torino, kvankam ili survoje kaptis lin, li sciis eskapi grave vundite kaj subiĝis la protekton de la franca regentino en Torino, Maria Johanna, kio kaŭzis diplomatan disputon inter la Respubliko Venecio kaj la sunreĝo de Francio, Ludoviko la 14-a. Resaniĝinte de siaj vundoj li decidis iri al Genovo (1678), kie kelkaj nobeluloj ofertis al li bonan salajron, koniĉed ke li daŭre setlis en Genovo kaj komponi muzikon ekskulzive por ili. Nun Stradella iris al Genovo, kie li verkis operojn kaj kantatojn; bedaŭrinde li refoje implikiĝis en amoraĵon kun lernantino el bonsituita socitavolo, kaj nun dungita murdisto embuskis lin ĉe la Piazza Banchi kaj pikmortigis lin ponarde.
Graveco
Stradella estis ege produktema kaj influriĉa komponisto, kvankam sian famon eklipsis Arcangelo Corelli. Li kreis verkojn el preskaŭ ĉiuj ĝenroj kaj per tiuj li multfoje transpaŝis la limojn de la muzika konvencio siatempa. Tiel en la jaro en 1674 li apartenis krom Massimiliano Neri al la unuaj komponistoj, kiuj aplikis por la konfrontado de soloviolonoj kaj violonĥoroj la esprimojn Concertino kaj Concerto Grosso, tradicio kiun poste daŭrigis Corelli, Torelli, Vivaldi kaj aliaj komponistoj.
Hamlagrøvatnet
Hamlagrøvatnet estas lago en municipoj Voss kaj Kvam en departemento Hordaland en Norvegio.
Vasa (ŝipo)
Vasa (aŭ Wasa) estas militŝipo kun 64 kanonoj, konstruita 1626-1628 en Stokholmo por reĝo Gustavo la 2-a Adolfo de Svedio. Ĵus lanĉite (en la 10-a de aŭgusto 1628, dum kalma vetero kun tre milda venteto el sudokcidento) kaj celante la mararmean stacion ĉe Älvsnabben, la ŝipo ekrenversiĝis kaj sinkis ĝis profundo de 32 metroj, ĉ. post malpli ol kilometro da velado.
Gjende
Gjende estas lago en montoj Jotunheimen en norvegia nacia parko Jotunheim.
Vasa (ŝipo)
En 1956 la sveda submara arĥeologo Anders Franzén sukcese trovis la situon de la ŝipo, kaj en la 24-a de aprilo, 1961 oni levis ĝin el la akvo kaj restaŭris ĝin. Ĝi estas unu el la plej malnovaj plimalpli bonstataj (eĉ se facile ŝancelebla) ŝipoj en la mondo. Ĝi nun situas en propra muzeo en Stokholmo.
Ĉankijo
Ĉankijo (hispane : Chanquillo) estas mistera konstruaĵo sur montopinto, konsistanta el 13 ŝtonturoj kaj servante plej verŝajne kiel sunobservatorio. Ĝi situas proksime al la urbo Casma, en la Perua dezerto, ĉ. 300 km nordokcidente de la ĉefurbo Lima.
Oni datumas la konstruaĵon je 300 a.K., tiel ĝi aĝas je pli ol 600 jaroj ol la ĝis nun konata plej malnova kulturo de la regiono, la Moche-kulturo.
Grøsfjellvatnet
Grøsfjellvatnet estas lago en municipoj Eigersund, Lund kaj Sokndal en departemento Rogaland en Norvegio.
Gjende
La lago donis sia nomo al fama viro, libera pensulo, Jo Gjende (1794 - 1884), kiu havis kabanon ĉee Gjende.
Ĉankijo
La kubformaj turoj altas ĝis 6 m distancas kaj etendiĝas en ĉ. 300 m, 5 m unu de la alia. En la turoj troviĝas ŝtuparoj, kiuj kondukas al la observejo. Al la konstruaĵa komplekso apartenas ringformaj strukturoj, en kiuj eble okazis ceremonioj. Oni trovis eĉ restaĵojn de templo.
Ĝi lokas ĉe koordinatoj.
Grønvatnet
Grønvatnet estas lago en municipo Skjåk en departemento Oppland en Norvegio.
Alessandro Stradella
Verkoj
Li kreis rimarkindajn violonverkojn nomatajn Simfonia por unu aŭ pluraj instrumentoj kaj baso kontinua, samkiel serenadojn, motetojn, madrigalojn, pli ol 200 profanajn kaj sakralajn kantatojn, 6 oratoriojn kaj ok operojn siatempe ege sukcesajn.
Grøningen
Grøningen estas lago en municipo Snåsa en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Joya de Cerén
Joya de Cerén troviĝas ĉe San Juan de Opico kaj Las Flores, departemento de La Libertad (Salvadoro).
Joya de Cerén estas kromnomita la Pompejo de Ameriko (Salvadoro). Kiel en Italio, vulkanerupcio konservigis spurojn gravajn de la ĉiutaga vivo de la unuaj majaoj. Sed kontraŭe al la loĝantaro de Pompejo, tiu de Joya de Cerén sukcesis fuĝi, certe pro antaŭaj tertremoj.
De 1993 Joya de Cerén estas Monda Heredaĵo de UNESKO.
Verda lago (Alasko)
La verda lago (Green Lake) estas lago sude de la urbo Sitka en Alasko, Usono. Temas pri natura lago, kies akvonivelo tamen estas plialtigita per digo, tiel ke iusence ankaŭ temas pri akvobaraĵo.
Hallstätter See
Hallstätter See estas lago en Salzkammergut (Aŭstrio) situanta je. Ĝia surfaco estas proksimume kaj ĝia maksimuma profundo estas 125 metroj. Ĝi estas populara turisma loko, aparte por plonĝi.
Laŭa lingvo
La laŭa lingvo (ankaŭ nomata laosa lingvo en kiu lingvo ĝi tekstas :  ພາສາລາວ - phasa lao, ) estas la oficiala lingvo de Laoso. Ĝi estas tona lingvo el la Kradaja lingvaro. Ĝi ankaŭ estas nomata laosa lingvo pro la oficiala lingvo de Laoso. Ĝi estas parolata en komunumoj de laŭoj aŭ laosanoj elmigrintoj en norda Tajlando, kie ĝi estas plej kutime nomata isarna lingvo. Ĝi estas baza lingvo de laŭoj kaj ankaŭ grava dua lingvo de multaj malgrandaj etnoj en Laoso kaj Isarno. Samkiel ĉiuj aliaj lingvoj de Laoso, la laŭa lingvo utiligas abugidan skribsistemon. Ofica standardo de literatura lingvo ne ekzistas, sed defakte standarda lingvo baziĝas sur vjentiana dialekto.
Historio
La laŭa lingvo devenas de tajaj lingvoj parolataj en teritorioj de nuna suda Ĉinio kaj norda Vjetnamio fare de malsamaj popoloj konataj kiel jŭe-popoloj. Pro invadoj de hanoj kaj mongoloj kaj ankaŭ pro serĉo de landoj pli taŭgaj por kultivado de rizo, la tajaj popoloj eventuale moviĝis al Barato, laŭ la valo de Mekongo kaj suden tra tuta Malaja duoninsulo. La historio de migrado de la tajaj popoloj estas konservita en eposa formo en legendoj pri Ĥun Borom. Tajaj popoloj en nuna Laoso elpremis aŭ absorbis pli fruajn tribojn de mon-kmeraj kaj aŭstroneziaj lingvoj. Malgraŭ kontinuaj politikaj konfliktoj inter Siamo kaj Vjetnamio, laosoj sukcesis krei sian propran identecon kaj pli-malpli konsistan lingvon el malsamaj dialektoj.
Dialektoj
La laŭa lingvo havas multajn dialektoj, sed ili ĉiuj estas interkompreneblaj. La isarna lingvo ankaŭ divideblas al variaj dialektoj, sed ankaŭ ili estas interkompreneblaj kaj inter si, kaj kun laŭaj dialektoj de Laoso. Aldone, estas sennombraj malgrandaj dialektoj, parencaj al la laŭa, kiujn parolas triboj devenantaj de kontraŭvole enmigrintaj laosoj en centra Tajlando.
La plej grandaj dialektoj estas:
Aldone, dialektoj de laŭa (aŭ tre proksime rilataj lingvoj, depende de kiel oni preferas difini ilin) aperas ĉe multaj malgrandaj etnoj de Tajlando, kiel njoa lingvo, fu-taja lingvo, saeka lingvo, taj-dama lingvo, taj-dona lingvo ktp. Kvankam etne tiuj popoloj estas tajoj, la laosa registaro difinas ilin kiel Lao Loum (ລາວລຸ່ມ), "plataj laosoj". Malgraŭ aparta deveno, la siama lingvo estas tre simila al la laŭa je multaj gramatikaj ecoj kaj havas multajn samajn bazajn vortojn, sed malsamoj en vortuzado limigas interkomprenon.
Skribo
Dum sia historio, la laosoj utiligis kelkajn maldamajn abugidajn skribsistemojn. La moderna laŭa skribo devenas de la kmera alfabeto, kiu, siavice, baziĝas sur la barata brahmio. Ĝi estis komence simila al la taja alfabeto, sed, pro multaj ortografiaj reformoj, okazitaj fare de reĝaj dinastioj, malproksimiĝis de ĝi. La laŭa alfabeto estas pli kongrua kun moderna lingvo, havas malpli da literoj kaj pli emas skribi vortojn ne laŭ etimologio, sed laŭ moderna prononco. Konsonantoj en la laŭa skribo havas tonajn klasojn kaj la skribo faciligas markigon de tonoj per tonaj markoj. Ekzistas oficiala sistemo pri latinigo de la laŭa lingvo, kiu estas iom nekonsista kaj baziĝas sur franca ortografio. Laos-parolantaj popoloj de Isarno kaj aliaj partoj de Tajlando plej ofte ne regas la laŭan skribon kaj uzas tajan alfabeton kaj tajan sistemon de latinigo por skribi laose.
Numeraloj estas skribataj kaj per numeroj, kaj per vortoj (1 kaj unu), sed numeroj estas pli komunaj. En plejparto de okazoj laosoj utiligas arabajn ciferojn, sed tradiciaj laŭaj ciferoj, devenantaj de brahmio, ankaŭ estas instruataj kaj uzataj.
Meva lago (Alberto)
Meva lago estas lago (kaj ankaŭ somera vilaĝo) situanta je 24 kilometroj de urbo Rimbey (Alberto). Kvankam nomata lago, ĝi estas fakte marĉo.
Laŭa lingvo
Vortaro
Plejparto de vortoj en la laŭa lingvo estas denaskaj laŭaj. Tamen, post enkonduko de budhismo, multaj terminoj venis al la laŭa el la palia lingvo, aparte tiuj de religia vortaro kaj komunikiĝo en sangho. La kmera lingvo vaste influis la laŭan dum tempoj de la Kmera Imperio, kiu kontrolis multajn partojn de nuna Laoso. Aparte, multaj kmeraj vortoj envenis en la laŭan terminaron de juĝo kaj kulturo. El tiuj vortoj, multaj estis pruntitaj, siavice, fare de kmeroj el sanskrito tra barataj negocistoj.
Formala lingvo havas pli grandan nomon de pruntovortoj, aparte de palia, sanskrita kaj kmera devenoj, ol la popola parola lingvo. La palia kaj sanskrita lingvoj rolas en la laŭa (kaj en multaj aliaj aziaj lingvoj) same, kiel la latina kaj la greka rolis en Eŭropo. Formala lingvo ofte utiligas specialajn pronomajn formojn kaj specialajn formalajn frazajn finaĵojn ແດ (dè, [deː]) aŭ ເດີ (deu, [dɤ]). Negativaj esprimoj havas formalan finaĵon ດອກ (dok, [dɔːk]). Jenaj frazoj estas en formala formo:
Gramatiko
Granda plimulto de laŭaj vortoj estas unusilabaj. Laŭaj vortoj ne havas fleksiojn, kiuj markus deklinaciojn aŭ verbajn tensojn, kaj por marki tiujn ecojn ekzistas apartaj vortetoj. La laŭa estas preskaŭ ekskluzive SVO-lingvo, kvankam laosoj emas preterlasi la subjekton. La laŭa lingvo untiligas pronomojn pli ofte ol la parenca siama lingvo kaj ol plimulto de aliaj aziaj lingvoj.
Substantivoj
Substantivoj ne markiĝas je genro, deklinacio aŭ gramatika nombro. Ĉiu substantivo povas esti singulara aŭ plurala depende de kunteksto. La laŭa lingvo havas nek difinitajn, nek nedifinitajn artikolon. Por esprimi pluralon aŭ kvanton de iu objekto la laŭa lingvo ofte uzas mezurajn vortojn (laose ລັກສະນະນາມ, ). Ekzemple, la frazeron 'du seĝoj' en la laŭa oni dirus proksime al 'seĝo du peco'.
Agaj verboj facile konvertiĝas al substantivoj per antaŭ-vorteto ການ (kan, [gaːn]) Por konverti abstraktajn verbojn kaj adjektivojn (iom simile al esperanta sufikso -ec-) oni uzas antaŭ-vorteton ຄວາມ (khwam, [kʰwaːm]):
Kiel en multaj lingvoj de Azio, pronomoj estas ofte preterlasataj en neformala laŭa aŭ anstataŭigataj per kromnomoj aŭ familiecaj terminoj ('frato', 'onklo', 'avo' ktp.) depende de sekso kaj aĝo de alparolato kaj formo de ŝia/lia rilato kun la parolanto. Pronomoj, kiam ili uziĝas, ankaŭ havas multajn variantojn depende de lingvotavolo - ekde rojala (nur uzita por paroli kun reĝojn kaj membroj de reĝa familio, nun preskaŭ ne uzata krom je ŝerca senco) ĝis vulgara kaj eĉ ofenda. Ju pli formala estos iu parolo, des malpli da pronomoj estos preterlasitaj kaj des pli formalaj formoj estos uzataj. Pronomoj transformiĝas al plurala formo per antaŭ-vorteto ພວກ (pʰuak), ekzemple ພວກເຈົ້າ (pʰuak jao) "vi (plurala)". Aĝo kaj socia statuso de la alparolato estas ĉiam markita per la lingvo. Se iu persono parolas al pli juna viro, ŝi/li prefiksas lian nomon per ບັກ (bak, [bak]), kaj por pli juna inoj uziĝas antaŭ-vorteto ອີ (i, [iː]). Por pli maljunaj viroj kaj inoj oni uzas, laŭorde, vortetojn ອ້າຍ (ai, [aj]) kaj ແອື້ອຍ (èw, [ɛːw]). Ege pli maljunajn homojn oni afable adresas kiel "onklino", "onklo", "patro", "patrino", "avo", "avino" ktp, eĉ se ili ne rilatas al la familio de la parolanto.
Adjektivoj kaj adverboj
En la laŭa lingvo estas neniu kardinala distingo inter adjektivoj kaj adverboj, kaj vortoj en tiu kategorio facile ludas ambaŭ rolojn. Duobligo de radiko ofte uziĝas por emfazo de intenseco. En norma lingvo ne pli ol unu vorto en frazo povas esti duobligata. Plej ofte adjektivoj sekvas substantivojn. Adverboj povas kaj sekvi verbojn, al kiuj ili apartenas, kaj stari antaŭ ili depende de la vorto. Plej ofte ne uziĝas iuj vortetoj por ligi substantivon kun adjektivo.
Halnefjorden
Halnefjorden estas lago en municipoj Ulvik en departemento Hordaland kaj Nore og Uvdal en departemento Buskerud en Norvegio.
Hofreistæ
Hofreistæ estas lago en municipo Bjerkreim en departemento Rogaland en Norvegio.
Holden (Lierne)
Holden estas lago en municipo Lierne en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Herefossfjorden
Herefossfjorden estas lago en municipo Birkenes en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Listo de majaaj ruinoj
La Listo de majaaj ruinoj montras la ĝis nun konatajn kaj arkeologie pristuditajn ruinejojn de la majaoj. Troviĝas en ĝi kaj iam loĝitaj lokoj, kaj nur religiaj lokoj (ceremoniejoj kaj oferejoj). La imperio de la majaoj kaj la nomitaj ruinoj troviĝas en la nuna regiono de la ŝtatoj:
La majaoj ekloĝis en la regiono verŝajne jam ĉirkaŭ 10.000 a.K., la unuaj vilaĝoj estas datumitaj je ĉirkaŭ 2.000 a.K..
Monto Sainte-Victoire
Monto Sainte-Victoire (esperantlingve "Sankta-Venko", en la provenca okcitana lingvo Mont Venturi laŭ la klasika normo aŭ Mont Ventùri laŭ la Mistrala normo) estas kalkoŝtona monto en la sudo de Francio.
Geografio
Ĝi situas oriente de Aix-en-Provence.
Listo de majaaj ruinoj
Informoj pri historio kaj vivo de la majaoj troviĝas en la ĉefartikolo Majaoj.
Monto Sainte-Victoire
Topografio
Monto Sainte-Victoire etendiĝas laŭ 18 kilometroj per 5 kilometroj, laŭ strikta okcident-orienta direkto. Ĝi situas sur departementoj Bouches-du-Rhône kaj Var, kaj sur komunumoj Puyloubier, Saint-Antonin-sur-Bayon, Rousset, Châteauneuf-le-Rouge, Beaurecueil, Le Tholonet, Vauvenargues, Saint-Marc-Jaumegarde, Pourrières, Artigues kaj Rians.
Listo de majaaj ruinoj
La listo estas alfabeta laŭ la nomo de la ruinoj.
Monto Sainte-Victoire
Topografio
La monto kulminas je pic des Mouches ( laŭ IGN), proksime de la orienta fino de la monto, kaj ne je Croix de Provence (946 m laŭ IGN) proksima de okcidenta fino kaj videbla de Aix. Pic des Mouches estas unu el la plej altaj kulminoj de departemento Bouches-du-Rhône, post pic de Bertagne, kiu kulminas je kaj kiu situas sur Monto Sainte-Baume.
de Monto Sainte Victoire estas klasitaj de 1983.
Hidrografio
Nord-okcidente kaj piede de la monto, sidas lago Bimont, lago Zola kaj iliaj baraĵoj.
Estas ankaŭ riveretoj Cause, Infernet kaj Bayon.
Paleontologio
La monto enhavas plurajn postrestaĵejojn de ovoj de dinosaŭroj tutmonde konataj, el kiuj tiu de Roques-Hautes / Les Grands-Creux situanta sur komunumo Beaurecueil.
Sismeco
En la, okazis forta tertremo en Provenco ,
En la, 21:14:37 UTC : tertremo forta je 4,3 kun surcentro sude de la monto.
Klimato
La klimato estas mediteranea : varma somere, suna kaj malvarmeta vintre, dolĉa intersezone kaj precipe printempe.
Somero estas varma kaj seka, vintro estas seka. Aix-en-Provence, urbo situanta je kelkaj kilometroj okcidente, havas 300 suntagojn ĉiujare.
Suda flanko
La suda flanko karakteriziĝas per ĉeesto de grandaj kalkaj klifoj altaj je 500 ĝis kies blanka aspekto aldonita al sunlumo aspektigas ĝin kiel alta murego.
Piede de klifoj, troveblas vepraroj, anzino, kirmesa kverko, halepa pino (popolo reduktita post incendio de 1989) sed ankaŭ kulturoj de (migdalujoj kaj olivarboj).
Norda flanko
Inter la multaj specioj kreskantaj sur tiu flanko, krokusoj same kiel sovaĝaj iridoj kaj flavaj narcisoj multas. Eblas vidi ankaŭ buksojn kaj diversajn speciojn de arbustoj.
Hartevatnet
Hartevatnet estas lago en municipo Bykle en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Monto Sainte-Victoire
Historio
keltaj-liguraj restaĵoj de opidumoj de Untinos kaj de Bramefan atestas pri malnova ĉeesto sur tiuj lokoj. En 483, ermito sankta Servin (saint Ser) estas murdita de visigotoj, en kapelo flanke de monto, sur komunumo Puyloubier. En la 13-a jarcento, kapelo estis konstruita je kelkaj paŝoj de iu el la kulminoj de tiu monto.
Inter 1850 kaj 1854 estis konstruata la baraĵo Zola. Alia baraĵo, baraĵo Bimont estis poste konstruita por kompletigi baraĵon. Ĝia konstruo daŭris de 1946 ĝis 1951.
Heiterwanger See
Lago de Heiterwang estas lago en la Tirol, Aŭstrio, situanta je. Ĝia surfaco estas proksimume 1,37 km² kaj ĝia maksimuma profundo estas 61 metroj. Ĝi estas konata pro bona fiŝkaptado. Imperiestro Maksimiliano la 1-a ofte fiŝkaptis ĉi tie.
Homstølvatnet
Homstølvatnet aŭ Eptevatn estas lago en municipo Froland en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Monto Sainte-Victoire
Agrikulturo kaj produktoj
Piede de la monto estas kelkaj migdalujejoj kaj olivarbejoj (sur suda flanko) kaj vitejoj.
Holden (Verran)
Holden estas lago en municipo Verran en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Monto Sainte-Victoire
Agrikulturo kaj produktoj
Vinoj per pluraj vinberspecoj estas produktataj kun maksimuma rendimento : 50 hl/ha, kontraŭ 55 hl/ha por vinoj kun marknomo "Côtes de Provence".
Turismo
Studo publikigita en januaro 2011 rivelis ke, inter marto 2009 kaj marto 2010, personoj surtretis lokon Sainte-Victoire.
Marko « Grand Site de France »
La loko akiris la markon Grand site de France la.
Yaxchilán
Yaxchilán, foje ankaŭ Menché aŭ Lorillard, estas antikva majaa urbo ĉe la rivero Usumacinta en la nuna Chiapas, Meksiko. La antikva nomo de la urbo estis verŝajne Izancanac aŭ Siyaj Chan.
Yaxchilán estis grava urbo dum la klasika erao en la regiono Usumacinta. La urbo regis super aliaj malpli grandaj urboj kiel Bonampak kaj delonge estis ligita al Piedras Negras, portempe ankaŭ al Tikal. Yat-Balam, fondinto de longe reganta dinastio, surtroniĝis la 2-an de aŭgusto 320, kiam Yaxchilán estis ankoraŭ nesignifa urbo. Sub la rego de lia posteulo la urbo iĝis ĉefurbo de la regiono. En 654 ĝi batalis kontraŭ la konkuranta urbo Palenque. La dinastio pluvivis ĝis la komenco de la 9-a jarcento. Yaxchilán estis plej potenca dum la longa regado de reĝo Ŝildojaguaro la 2-a, kiu mortis en 742 pli ol 90-jaraĝa.
Yaxchilán famas pro la granda nombro de tieaj skulptaĵoj.
Gyvatn
Gyvatn estas lago en municipoj Bygland kaj Evje og Hornnes en departemento Aust-Agder kaj Åseral en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Høvringsvatnet
Høvringsvatnet estas lago en municipo Evje og Hornnes en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Havdalsvatnet
Havdalsvatnet estas lago en municipo Lierne en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Holmevatnet
Holmevatnet estas lago en municipoj Bykle en departemento Aust-Agder kaj Suldal en departemento Rogaland en Norvegio.
Hostovatnet
Hostovatnet estas lago en municipoj Meldal kaj Orkdal en departemento Sør-Trøndelag en Norvegio.
Hettefjorden
Hettefjorden estas lago en municipo Nore og Uvdal en departemento Buskerud en Norvegio.
Holskardvatnet
Holskardvatnet estas lago en municipoj Modalen en departemento Hordaland kaj Vik en departemento Sogn og Fjordane en Norvegio.
Håsjøen
Håsjøen estas lago en municipo Røros en departemento Sør-Trøndelag en Norvegio.
Hovsvatnet
Hovsvatnet estas lago en municipo Lund en departemento Rogaland en Norvegio.
Hoklingen
Hoklingen estas lago en municipo Levanger en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Kalandsvatnet
Kalandsvatnet estas la plej granda lago en municipo Bergen en departemento Hordaland en Norvegio.
Soliński
Soliński (aŭ Zbiornik Soliński aŭ Jezioro Solińskie) estas artefarita lago en departemento Lesko en regiono Bieszczady en Subkarpata landparto de Pollando.
Ingjelsvatnet
Ingjelsvatnet estas lago en municipo Lierne en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Jølstravatn
Jølstravatn (aŭ Jølstravatnet ) estas lago en municipo Jølster en departemento Sogn og Fjordane en Norvegio.
Holmavatnet
Holmavatnet estas lago en municipoj Bykle en Aust-Agder, Suldal en Rogaland kaj Vinje en Telemark en Norvegio.
Innsvatnet
Innsvatnet estas lago en municipo Verdal en departemento Nord-Trøndelag en Norvegio.
Hovatn
Hovatn estas lago en municipo Bygland en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Hurdalssjøen
Hurdalssjøen estas lago en municipoj Hurdal, Eidsvoll kaj Nannestad en Akershus departemento (Norvegio).
Kasmere
Kasmere estas lago en la nordokcidenta angulo de Manitobo proksime al la provinca limo kun la Nordokcidentaj Teritorioj, en Kanado.
Kerr
Kerr estas artefarita lago laŭ limo de usonaj ŝtatoj Norda Karolino kaj Virginio. Ĝi estis konstruita en 1952 por produkti elektron kaj por regi inundojn.
Klistervatnet
Klistervatnet (Клистерватн, Töllevinjärvi) estas lago kiu kuŝas sur limo de Norvegio kaj Rusio.
Juklavatnet
Juklavatnet estas lago en municipoj Kvinnherad kaj Jondal en departemento Hordaland en Norvegio.
Kulivatnet
Kulivatnet estas lago en municipo Sirdal en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Irrsee
Irrsee estas lago en Salzkammergut (Aŭstrio), situanta je. Ĝia surfaco estas proksimume 3,5 km² kaj ĝia maksimuma profundo estas 32 metroj. Ĝi estas populara turisma valoro, ankaŭ danke al la plej varma akva temperaturo inter ĉiuj lagoj en Salzkammergut.
Kolsvatnet
Kolsvatnet estas lago en municipo Valle en departemento Aust-Agder en Norvegio.
Korssjøen
Korssjøen estas lago en municipo Røros en departemento Sør-Trøndelag en Norvegio.
Holderen
Holderen estas lago sur limo inter Svedio kaj Norvegio. La norvega parto situas en la municipo Snåsa en departemento Nord-Trøndelag, kaj la sveda parto situas en la municipo Åre en la historia provinco Jämtland.
Juklevatnet
Juklevatnet estas lago en municipoj Hemsedal en departemento Buskerud kaj Lærdal en departemento Sogn og Fjordane en Norvegio.
Isesjøen
Isesjøen estas lago en municipo Sarpsborg en departemento Østfold en Norvegio.
Helin
Helin estas lago, kiu situas en municipoj Vestre Slidre kaj Vang en departemento Oppland en Norvegio. La lago estas reguligita por povuma produktado per la centralo Åbjøra kraftverk.
Helin havas areon de 9,47 km² kaj ĝia bordolongo estas 27,17 km. Ĝi situas je 870 m super la marnivelo kaj havas volumenon de 18,6 milionoj da m³. En 1930 areo de 35 km² inter lagoj Helin kaj la Syndin je la oriento estis agnoskita kiel botanika planta nacia parko.
Kumlevollvatnet
Kumlevollvatnet estas lago en municipo Flekkefjord en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Jenny
Jenny estas lago situanta en nacia parko Granda Teton en Vajomingo (Usono). La lago estis formita proksimume antaŭ 12000 jaroj de glaĉeroj.
Kvifjorden
Kvifjorden estas lago en municipo Bygland en departemento Aust-Agder kaj en municipoj Sirdal kaj Kvinesdal en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Midaso
La historia (unua) Midaso dum la 8-a jarcento a.K. estis reĝo de Frigio. Lin mencias unuafoje la historiisto Herodoto. Postaj fontoj sciigas, ke li edzinigis filinon de Agamemno. Oni trovis lian tombejan monteton (tumulo) dum la jaro 1957 proksime al Gordion.
Kingen
Kingen estas lago sur limo inter Svedio kaj Norvegio. La norvega parto situas en municipo Lierne en departemento Nord-Trøndelag, kaj la sveda parto situas en municipo Krokom en la historia provinco Jämtland.
Kipahigan
Kipahigan estas malgranda lago en okcidenta Manitobo (Kanado) sur limo kun Saskaĉevano je proksimume 50 kilometroj norde de Flin Flon.
Lac Brochet
Lac Brochet estas lago en la nordokcidento de la provinco Manitobo de Kanado. Apud la lago situas loĝloko kun la sama nomo Lac Brochet. Tiu komunumo estas unu el du lokoj en la provinco, kie vivas anoj de la indiĝena kanada tribo Denoj (Denes).
Jeziorak
Jeziorak (Geserichsee) estas lago en laga tereno Iława en Warmia-Masuria en Pollando. Ĝia areo estas 3219 ha (inkluzivanta 20 insulojn kun areo de 240 ha). Ĝi estas de 27,45 km longa kaj de 2,4 km larĝa. Maksimuma profundo estas 13 m. Ĝi estas la plej longa lago en Pollando, kaj la 6-a laŭ la areo.
Kravikfjorden
Kravikfjorden estas lago en municipo Nore og Uvdal en departemento Buskerud en Norvegio. Ĝi estas parto de Numedalslågen.
Lago de Grejerco
Lago de Grejerco (Lac de la Gruyère; Greyerzersee) estas baraĵlago en Kantono Friburgo en Svislando. Ĝia areo estas proksimume 9,6 km² kaj ĝia maksimuma profundo estas 75 m. Ĝi situas inter urboj Bulle kaj Friburgo. La Lago de Grejerco estis konstruita en la jaro 1948.
Kississing
Kississing estas lago en okcidenta Manitobo (Kanado) proksimume 30 kilometrojn nordoriente de Flin Flon.
Kvankam la lago etendiĝas ĉirkaŭ 40 km laŭlonge kaj laŭlarĝe, ĝi nenie havas tian larĝon, ĉar ĝi konsistas el multaj relative mallarĝaj fjordoj. Ĝiaj plej grandaj insuloj estas la "Granda Insulo" (Big Island) kaj la "Alka Insulo" (Moose Island).
Klopeiner See
Lago Klopein (Klopeiner See, Klopinjsko jezero) estas lago en Karintio en Aŭstrio, situanta je. Ĝia surfaco estas proksimume 1,1 km² kaj ĝia maksimuma profundo estas 48 metroj. 15 fiŝaj specoj vivas en la lago.
La lago havas tre malgrandan trafluon, do altan restadtempon de la akvo. Pro tio ĝia temperaturo estas alta kaj somere atingas 28 aŭ 29 °C. Tio igas ĝin ŝatata baniĝejo por turistoj.
Kjelvatnet
La vorto havas plurajn signifojn:
Kvitvatnet
Kvitvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Sørfold en Nordland.
Kvennsjøen
Kvennsjøen estas lago en municipo Ullensvang en departemento Hordaland en Norvegio.
Holden
La vorto havas plurajn signifojn:
Insula Lago
La Insula Lago (Island Lake) estas lago en nordorienta Manitobo en Kanado, proksime al limo de Ontario. La lago kovras tutecan areon de 1223 kvadrataj kilometroj kaj estas la 6-a plej granda lago en la provinco. Komunumoj ĉirkaŭ la lago inkluzivas Ĝardenan Monteton, Insulan Lagon, kaj Punkton Sankta Teresa. La Insula Lago elfluas norden enen de Dia lago tra Ansera lago kaj Kastora lago.
Kilefjorden
Kilefjorden estas lago en municipoj Evje og Hornnes kaj Iveland en departemento Aust-Agder kaj Vennesla en departemento Vest-Agder (Norvegio).
Kviteseidvatn
Kviteseidvatn (aŭ Kviteseidvatnet ) estas lago en municipo Kviteseid departemento en Telemark en Norvegio. La lago estas parto de la kanalo Telemark kaj kuŝas en la Akvokolekta areo Skein.
Alfluo de akvo al Kviteseidvatn estas tra "Strauman" de lago Bandak, kaj la akvo forfluas tra "Straumen" al Flåvatn.
Parka lago Harker
Ekzistas ankaŭ lago Harker en Norda Dakoto en Usono.
Parka lago Harker estas lago situanta sur la nordokcidenta rando de monto Burro en departemento Rio Blanco (Koloradio, Usono). Ĝi estas je 7,6 km (4,7 mejloj) sude de tre malgranda urbo Buford (Koloradio) kaj je 200 km (124 mejloj) okcidente de urbo Boulder (Koloradio). La lago estas en la baseno de la Blanka Rivero kaj estas tute ĉirkaŭata per la Blanka Rivera Nacia Arbaro. La areo de supraj akvaj fontoj por la lago estas ĝis la supro de monto Burro je 3092 m (10143 ft). Akvo de Parka lago Harker elfluas en lagon Sterry, kiu laŭvice estas la fonto por rivereto Sawmill, alfluanto de la suda branĉo de la Blanka Rivero. La plej proksima vojo, vojo de Nova Kastelo Buford, estas je 1,5 km (0,9 mejloj) okcidente de la lago kaj je 109 m (360 ft) pli sube laŭ alto.
Malgranda kalidro
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en arktaj Eŭropo -en norda Norvegio ĉirkaŭ 300 bredoparoj- kaj Azio en Siberio -ĉirkaŭ 100,000 reproduktaj paroj-, kaj estas birdo kiu migras longajn distancojn kaj vintras suden trapasante Eŭropon kaj la Mediteraneon al Afriko sub Saharo kaj al suda Azio en marbordoj de Arabio ĝis Barato. Ĝi povas esti malregula vagulo en Norda Ameriko. Ĝi estas socia birdo vintre, foje formante grandajn arojn kun aliaj vadbirdoj de la genro Calidris, ĉefe kun la Bunta kalidro, ĉe marbordaj kotejoj aŭ bordoj de insulaj lagetoj.
La multnombro de la loĝantaro de tiu specio kaj de la Rustokalidro dependas preskaŭ paradokse el la loĝantaro de lemingoj. Ĉar en jaroj kiam ne abundas lemingoj, predantaj specioj kiel Rabmevo kaj la Neĝostrigo, predas arktajn bredantajn vadbridojn anstataŭe.
Malgranda kalidro estas inter la specioj protektitaj de la Traktato por la konservado de afrikeŭraziaj migrantaj vadbirdoj (AEWA).
Ŝajna hibridulo inter tiu specio kaj la Blankvosta kalidro estis malkovrita en Nederlando (Jonsson, 1996).
Aspekto
Reproduktanta plenkreskulo havas ruĝbrunajn kapon kaj dorson makulitan je nigro kaj blankajn superokulan strion kaj ventron, oranĝan plumokirlon ĉebruste, blankan gorĝon kaj blankegan von dorse. En vintra plumaro ĉio bruna aŭ malhela iĝas griza kaj identigado estas pli malfacila. Junuloj havas palajn kronajn striojn kaj ruĝecan bruston.
Kutimoj
Tiu specio konstruas neston en nuda surplanka truo kie la ino demetas 3-5 verdecajn ovojn. Ĝi estas poligama kaj masklo kaj ino povas kovi apartajn demetaĵojn.
Manĝaĵo estas etaj senvertebruloj bekoplukitaj el koto.
Kaniv (rezervujo)
Kaniv (Канівське водосховище) estas akva rezervujo situanta sur rivero Dnepro en Ukrainio. Nomita pro urbo Kaniv, ĝi kovras tutecan areon de 675 kvadrataj kilometroj en la Kirovograda provinco kaj Kieva provinco. Ĝi estis kreita en 1972 per akvobaraĵoj de akva elektrocentralo Kaniv sur la Dnepro.
Malgranda kalidro
Kutimoj
Ili flugas kiel papilioj aŭ kiel vespertoj.
Kaniv (rezervujo)
La rezervujo estas 162 km longa, ĝis 5 km larĝa, kaj havas averaĝan profundon de 5,5 metroj. La tuta akva volumeno estas 2,6 km³.
Malgranda kalidro
Kutimoj
La voĉo estas akra "tit".
Ili vivas ĝis 9 jarojn.
Plaisir
Plaisir estas franca komunumo en la departemento Yvelines (regiono Île-de-France) kaj havas 32 000 loĝantojn (2004). Ĝi estas parto de la arondismento Versailles.
Iešjávri
Iešjávri  (samee, aŭ Iesjavri ) estas lago en municipoj Alta, Kautokeino kaj Karasjok en departemento Finnmark en Norvegio. La lago estas la plej granda en la departemento kaj havas longon de pli ol 13 km de nordo al sudo. Ĝi estas karakteriza lago de la geologia formiĝo nomata "baltia ŝildo"; la lago estas je 14 m profunda je la plej profunda punkto kaj 4 m profunda averaĝe.
<br style="clear:left">
Plaisir
Enflorigita urbo enhavanta kastelon, ĝian arean duonon konsistas agrikulturaj kampoj kaj arbaroj. Tio kio kalifikas « urbo ĉe la kamparo ».
Tagaloga lingvo
La tagaloga lingvo estas lingvo de Filipinoj.
Plaisir
Situo
Plaisir situas en la meza okcidenta ĉirkaŭurbo Parizo, tridekon da kilometroj for de Porte d'Auteuil kaj 13 km okcidente de Versajlo, en la ebenaĵo de Versajlo.
Tagaloga lingvo
Lingvara membreco
La Tagaloga lingvo estas membro de la Aŭstronezia lingvaro kaj unu el la indiĝenaj lingvoj de Filipinoj. La lingvo Filipino, la teoria plilarĝigo de la Tagaloga, estas oficiala lingvo kaj la nacia lingvo en Filipinoj.
Origino
La Aŭstronezia lingvaro teorie origine venis el Tajvano kaj ekspansiis tra la Pacifikon ekde la jaro -4000. Teorie, la lingvaro rezultis el la kultura kolizio inter Mongoloidoj kaj Aŭstraloidoj eĉ pli frue ol la jaro -4000.
Gramatiko
La Tagaloga gramatiko estas morfologie pli malsimpla ol la Indonezia, ĝia kuza lingvo. La verbo ŝanĝiĝas al multaj formoj, depende de la aspekto, la modo, la fokuso, kaj tiel plu. La Tagaloga frazstrukturo estas kutime de VSO (Verbo-Subjekto-Objekto) kiel <Nag-aral ang batà ng aghám> (Studis la junulo sciencon), sed aliaj frazstukturoj eblas, tipe VOS kaj SVO.
Plaisir
Situo
La duono de la komunuma teritorio konsistas el arbaroj kaj kulturaj terenoj.
Kieva rezervujo
La Kieva rezervujo, aŭ Kieva maro (Київське водосховище) estas granda akva rezervujo situanta sur Dnepro en Ukrainio. Nomita laŭ urbo Kievo, kiu situas je ĝia sudo, ĝi kovras tutecan areon de 922 kvadrataj kilometroj en la Kieva provinco. La rezervujo estis formita en 1960 – 1966.
La rezervujo estas 110 km longa, 12 km larĝa, havas profundon inter 4 kaj 8 metroj, tutecan volumenon de 3,7 km³ kaj uzeblan volumenon de 1,2 km³.
Plaisir
Situo
La komunumo enhavas pluraj vilaĝeroj disigaj sur du ebenaĵoj, disigitaj de oriento al okcidento, per la arbaro de Bois-d'Arcy kaj en ĝia plej malproksima fino okcidente per la arbaro de la Cranne, la ĝardeno de la kastelo de Plaisir kaj la arbaro Sainte-Apolline.
Sur la plej alta altebenaĵo, sude de la komuna teritorio kaj norde de la ebenaĵo de Neauphle-le-Château trapasata de la franca nacia vojo 12, troviĝas la vilaĝero de Mare-aux-Saules (marĉeto kun salikoj) apuda de Élancourt kaj la vilaĝero de Sainte-Apolline, ambaŭ sude de la nacia vojo, kaj la vilaĝeroj Gâtines, Buisson kaj Chaîne, ĉiuj tri vica oriente-okcidente norde de la nacia vojo.
Su la suba altebenaĵo, norde de la komunumo, troviĝas la malnova vilaĝo, ĉirkaŭata, de oriento al okcidento, de la kvartaloj aŭ vilaĝeroj Brétechelle, Aqueduc de l'Avre, Ébisoires, Petits-Prés kaj Boissière.
La areo de Plaisir estas 18,7 km², la popoldenso estas 1660,2 loĝantoj po km².
Akvo
La komunumon trapasas de sudo ĝis nordo la rivereto Maldroit kiu devenas de Trappes, en la loko nomata "Puits à Loup" proksime de "porte de Pissaloup". Ĝi trapasas la ebenaĵon de Neauphle, pasas apud la finon orientan de la vilaĝero "Gâtines", alportas akvon al la baseno de akvoreteno de la arbaro Cranne. Poste, ĝi trapasas sub la departementa vojo RD 30, disiĝas en du branĉoj tra la parko de la kastelo kaj la urbodomo kaj la malnova urbo. Ĝi estas atingita de la rivereto Sainte-Apolline antaŭ trairi la du malsanulejoj, kie ĝi estas parte enkanaligita kaj subterigita, zigzagas en valeto inter Thiverval kaj Saint-Germain-de-la-Grange. Finfine, ĝi ĵetas sin en Mauldre, en Beynes.
La komunumo enhavas ankaŭ lageton en la arbaro Sainte-Apolline.
La komunumo de Plaisir lokiĝas entute en la akvokolekta sub-baseno de Maldroit inkludita en la akvokolekta baseno de Mauldre, administrata ekde 1992 de COBAHMA (Komitato de akvokolekta baseno de Mauldre kaj ĝiaj branĉriveroj) sub la estreco de la departementa konsilantaro de Yvelines kaj por kiu instalada skemo kaj akvoadministrado (SAGE) estis kondukita (prefekta leĝo de la 4-a de januaro 2001).
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Plaisir estas
Blazono
Lazura kun du lionoj frontaj subportantaj kape floron de ora lilio.
Vojo-reto
La komunumon trapasas la nacia vojo 12 (aŭtomobilo-vojo inter Paris-Brest pere de Dreux). Laŭ nordo-suda direkcio, trapasas ĝin la departamenta vojo 30 (Poissy-Feucherolles), norde de la kvartalo Gâtines, ĝin daŭrigas sude al Élancourt kaj Saint-Quentin-en-Yvelines la departementa vojo 58. Laŭ oriento-okcidenta direkcio, Plaisir estas trapasita de la departementa vojo 11 (Saint-Cyr-l'École-Neauphle-le-Château).
Fervojo
La komunumon trapasas du linioj SNCF Transilien N: Paris-Montparnasse/ kaj Paris-Montparnasse/. Du stacidomojn enhavas la komunumo: ' nordokcidente kaj ', nordoriente. La preskaŭsenhaltaj trajnoj de Plaisir - Grignon ebligas 25-minutan vojaĝon ĝis Parizo.