cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naundorf (Bobritzsch)
Naundorf estas vilaĝo, kiu apartenas al la komunumo Bobritzsch en la distrikto Centra Saksio de la germana federacia lando Saksio, Germanio.
ElliptiGO
Historio
En 2010, la ElliptiGO 8S, la unua komerce akirebla elipsa biciklo, estis enmerkatigita de la kompanio.
Naundorf (Bobritzsch)
Geografio
Naundorf situas proksimume 350 metrojn super marnivelo en la valo de la rivereto Bobritzsch. Proksime de la vilaĝo troviĝas la granda arbaro "Tharandter Wald".
Turismo
Vindinda estas la baroka preĝejo el la jaro 1783 kies turo 1992 ricevis novan pinton.
Markitaj migrovojoj kondukas en la ĉirkaŭaĵon; laŭlonge de la rojo Colmnitz al Klingenberg" aŭ laŭ la rivereto Bobritzsch, al Falkenberg kaj al la populara ekskursocelo "Grabentour".
Historio
Unuan fojon la vilaĝon oni dokumente menciis en 1305 sub la nomo Nuwendorf.
8-a de aŭgusto
La 8-a de aŭgusto estas la 220-a tago de la jaro (la 221-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 145 tagoj restas.
Je la 8-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 8-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Plassay
Plassay [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 702 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Plassay situas en la centro de Charente-Maritime, nordokcidente de Saintes.
(5587) 1990 SB
(5587) 1990 SB estas tre malgranda sed tre hela amora asteroido, ankoraŭ sen nomo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 16-an de septembro 1990 de la usonaj astronomoj Henry E. Holt kaj Jeffery A. Brown elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio Usono).
Ĝi trairas la orbiton de Marso kaj ĝia perihelio estas de tre malmulte pli granda ol unu astronomia unuo : ĝi estas do marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido. Tamen ĝia orbita klinangulo tenas ĝin sufiĉe malproksima de Tero.
Ĝi estas pli danĝera kontraŭ Marso: la ĝi pasos al 0,01449 AU (2,167 milionoj da km) de tiu-ĉi planedo.
Mertesdorf
Mertesdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Haruo Hiroyama
Haruo Hiroyama (広山 晴士, n. ) estas japana futbalisto.
Nuklea centralo Ignalina
La nuklea centralo havas du atomreaktorojn ("blokojn") de la teknika tipo RBMK-1500. Tiuj blokoj povis produkti po 1500 megavatojn da elektro, per tiu nombro estas la plej potencaj atomreaktoroj tutmonde. Same kiel en la eksa nuklea centralo de Ĉernobilo en Ukrainio la nuklea fisio en tiuj reaktoroj estis kontrolata per grafito.
Origine la nuklea centralo provizis 80 procentojn de la elektro bezonata en Litovio. Okaze de la akcepto de Litovio kiel membroŝtato de la Eŭropa Unio oni pro riskokalkulo malŝaltis la unuan reaktoron dum printempo 2005. Laŭ la traktato pri aliĝo de Litovio al la Eŭropa Unio estis interkonsentite, dum 2009 ankaŭ malŝalti la duan reaktoron. Pro tiuj du decidoj la litova energia centralo Elektrėnai, kiu ĉerpas energion el oleo kaj gaso, ricevis pli grandan signifon. Litovio ricevis monkompenson de la Eŭropa Unio por finance helpi dum la ŝanĝo de energifontoj.
Fenila fenilpropionato
Fenila fenilpropionato aŭ 3-fenilpropanato de fenilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj fenolo. Fenila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Socond
Socond [sokond] (hungare: Nagyszokond, Alsószokond, germane: Gross-Sokond) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 677 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj); en 1992 428 (rumanoj, germanoj, ciganoj, 10 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Cuța, Hodișa, Soconzel kaj Stâna.
Socond estas ligita per la distrikta vojo DJ193A al Rătești, kie pasas la nacia vojo DN19A. Oriente la komunumo limas al distrikto Maramureș.
John Crocker
Generalo John Tredinnick Crocker [ĵon trednik kroka], ricevinto de multaj ordenoj, (naskiĝis 1896, mortis 1963) estis oficiro de la Brita Armeo kaj komandanto de granda taĉmento en la Dua mondmilito.
Polifemo
Polifemo estas filo de Pozidono kaj de la marnimfo Thoosa, filino de Forkis. Li vivas kun aliaj ciklopoj sur insulo (iuj fontoj supozas ke temas pri Sicilio, sed ne kune, sed ĉiu unuope.)
Avenida Directorio
La Avenida Directorio estas unu de la ĉefaj stratoj de la ĉefurbo de Argentino Bonaero. Ĝi kondukas de oriento al okcidento kaj transiĝas la sekvantajn urbopartojn: Caballito, Parko Chacabuco, Flores, Floresta, Parko Avellaneda, Mataderos.
Grava loko je tiu strato estas la parko Alberdi, ĉe domo n-ro 6200.
Sebiș (Arad)
Sebiș [sebiŝ] (hungare: Borossebes [boroŝŝebeŝ], situo: ) estas urbo en distrikto Arad en Rumanio, nordoriente de Arad. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Donceni, Prunișor kaj Sălăjeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2,596 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 5,943 (rumanoj, 5 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1552. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Arad). En la fino de la 19-a jarcento kaj en la komenco de la 20-a jarcento ĝi havis marmor- kaj ferŝtonminejon.
Canon EOS 1000D
Canon EOS 1000D estas cifereca spegula fotilo fabrikata de Canon. Ĝi nomiĝas Rebel XS en Usono kaj EOS Kiss F en Japanio.
Němčice (distrikto Pardubice)
Municipo Němčice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de rivero Elbo, sub norda deklivo de la monto kun burgo Kunětická hora, 7 kilometrojn norde de Pardubice ĉe neĉefa ŝoseo de 3-a klaso liganta Pardubice kaj Hradec Králové. Vivas ĉi tie.
Historio
Historio de la vilaĝo estis ĝenerale simila, kiel en ceteraj vilaĝoj en tiu ĉi regiono. Plej frue la vilaĝon posedis monaĥejo de Opatovice, poste deprenis ĝin al si husana hetmano Diviš Bořek el Miletínek, aĉetis ĝin Vilém el Pernštejn kaj fine la Reĝa kamero.
En ĉirkaŭaĵo de Němčice estis en la 16-a jarcento fonditaj kelkaj fiŝlagoj, nome Kotcourov k.a. Ĉiuj fiŝlagoj estis en la 18-a kaj 19-a jarcentoj resekigitaj kaj la grundo parceligita.
Lockenhaus
Situo
Lockenhaus situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landolimo. Kőszeg troviĝas ĉirkaŭ 8 km-ojn.
Famuloj
En la tiama Léka naskiĝis hungara lingvisto Antal Klemm.
Protestoj de majo 2011 en Hispanio
La protestoj de majo 2011 en Hispanio, nomitaj de iuj hispanaj amaskomunikiloj Movimiento 15-M (Movado 15-M) kaj Indignados laŭ la verko ¡Indignaos! (Indignu!) de Stefano Heselo, kaj Spanish revolution en la internaciaj, estas serio de spontaneaj civitanaj protestoj generitaj en la sociaj kaj virtualaj retoj komencita de la civila kaj cifereca platformo ¡Democracia Real Ya! (Reala Demokratio Jam!), kiu akiris komence la apogon de pli ol 200 malgrandaj asocioj. Ĝi komencis la 15an de majo 2011 kun kunvoko en 58 hispanaj urboj.
La protestoj organiziĝis laŭ asembleoj okazantaj en la centraj placoj de ĉiu urbo, ekzemple en la Puerta del Sol de Madrido. En ĉefaj urboj krome oni organizis kampadejojn por pludaŭrigi la asembleojn. En Madrido okazis perforto fare de la polico kiu klopodis solvi la kampadejon, sed tiu perforto sukcesis allogi multajn pliajn apogantojn kaj de tiam jam ne oni klopodis finigi la proteston, eĉ la tagon antaŭ la municipaj kaj regionaj balotoj okazintaj la 22an de majo 2011, kvankam laŭ la hispana leĝo tiun tagon oni ne rajtas agi politike kaj fakte ankaŭ la koncerna juĝistaro malpermesis la asembleojn; tamen la madrida polico ne intervenis, okazis la balotado kaj la asembleoj pluis.
Post kelkaj tagoj la kataluna polico forigis perforte la asembleanojn de centra barcelona placo, laŭdire por permesi eventualajn celebrojn de la barcelona futbala teamo; denove la polica perforto allogis pliajn asembleanojn kaj la kampadejo pluis, dum la celebro futbala okazis apude.
La soci-politika programo disvastiĝis tra la tuta lando, ĉefe tiu de 16 punktoj. La protesto okazis ankaŭ antaŭ hispanaj ambasadejoj tutmonde antaŭ la balotado kaj en Francio poste.
Zabelê (Paraibo)
Zabelê estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 2.075 loĝantojn en 2010.
Monceau (pariza metrostacio)
Monceau [mɔ̃so] estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 8-a kaj la 17-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1902. Ĝi ŝuldas sian nomon al vilaĝo de Monceau kiu estis burgo en la 15-a jarcento. La samnoma Parko Monceau estas akiro de Philippe d'Orléans en 1778.
Tio Hugo
Tio Hugo estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Não-Me-Toque. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 724 loĝantoj. .
Ramlat as-Sabatajn
La transira zono de la flankaj montoj ĝis la dezerta ebenaĵo estas stepaj teritorioj, en kiuj kreskas akacioj kaj dornaj arbustoj kaj kiuj estas idealaj vivejoj de dromedaroj. Tiuj bestoj pro sia relative facila aldomigo kaj sekva homa uzo por transporto de kargoj jam al la loĝantoj de la antikva reĝlando Ŝeba estis signifa helpo atingi kaj sekurigi ekonomian prosperon. Ankoraŭ nuntempe la lokaj dromedaroj estas grava parto de la jemena kulturo. En la dezerta ebenaĵo mem pro la altaj temperaturoj de ĝis 50 celsiusaj gradoj kaj la tipa manko de akvo apenaŭ vivas vegetaĵoj.
Nobitz
Nobitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 3744 loĝantojn.
Pascal Laugier
Pascal LAUGIER (naskiĝis ) estas franca scenaristo kaj reĝisoro specialiĝinta pri hororaj filmoj.
Enrico Colzani
En kunlaboro kun Graziano Ventre, li kunmalkovris la asteroidon 18426 Maffei la.
La asteroido 79847 Colzani estis nomita en lia honoro.
Benjamin Mkapa
Benjamin William MKAPA (naskiĝis la en Mtwara - mortis la  en Daresalamo) estis la tria prezidento de Unuiĝinta Respubliko de Tanzanio de 1995 ĝis 2005.
Esperanto en Germanio
Ekzistas artikolo Esperanto-movado en Germanio, kiu grandparte estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto de 1934.
La termino Germanio dum la diversaj periodoj signifis malsamajn terenojn.
Frua periodo
La informo pri Esperanto atingis Germanion, kiam lando estis Kaiserreich (imperiestra reĝlando), en kiu troviĝis ankoraŭ regionoj, kiuj poste apartenis al Francio (Alzaco) aŭ Pollando. En ĉi tiuj regionoj ekestis Esperanto-aktivecoj inter la germanparolanta loĝantaro.
La Esperanto-Movado en la reĝlando Saksio tiam estis sufiĉe forta. La Saksa Esperanto-Instituto poste iĝis la Germana Esperanto-Instituto. Saksio eldonis paralele al Germana Esperantisto la revuon Rund um die Welt, kiu kovris la sudan de Germanio kaj apudaj limregionoj.
Estis aliaj ŝtatoj, kie la germana estis oficiala lingvo. En Aŭstrio kaj Svislando ekzistis sendependa Esperanto-Movado.
Post la Unua Mondmilito
La periodo post la germana fiasko en la Unua Mondmilito nomiĝas Vajmara Respubliko (Weimarer Republik). Laŭ la Traktato de Versajlo Germanio devis cedi kelkajn regionojn al najbaraj ŝtatoj — nome Alzacon al Francio kaj la provincon Posen al Pollando, kiu reaperis sur la mapo kiel sendependa ŝtato. La aliaj regionoj estis tro malgrandaj kaj supozeble tie ne estis Esperantistoj.
La redakcio de Germana Esperantisto revenis al la ĉefurbo Berlin. Redaktoro kaj posedanto de la eldonejo estis Friedrich Ellersiek.
Estis nur tri Prezidantoj de GEA, kiuj estas konataj pro diversaj aktivecoj.
La Tria Regno
Pro la agresemo de la novaj potenculoj post 1933 la teritorio de Germanio iĝis pli granda. Por Esperanto tio ne plu ludis grandan rolon, ĉar la oficialaj organizoj estis likviditaj ĝis 1936. Negative menciita en la ĉefverko de Adolf Hitler, Esperanto iĝis „danĝera lingvo“ por uzi en Germanio de tiu epoko.
Post la Munkena interkonsento (29-a de septembro 1938) la ĉefe germanlingva parto de Bohemio iĝis parto de Germanio kaj la resto de la eksa Ĉeĥoslovakio estis okupata de Germanio.
Post la Dua Mondmilito
La unua etapo estis centra teritorio, kiu estis okupita de la kvar alianculoj. Precipe la orientaj regionoj ekde nun apartenis al Pollando. Post la fondo de la okcidenta Federacia Respubliko Germanio sur la teritorio de la tri okcidentaj alianculoj, estis fondita en la teritorio okupita de Sovetunio la dua germana ŝtato: Germana Demokrata Respubliko (GDR).
FRG
La fondodato estas la 23-a majo 1949 kaj la nova ŝtato konsistis el la okupitaj regionoj de Britio, Francio kaj Usono. La kvara parto, kiu apartenis al Sovetunio ne partoprenis. Tie poste ekestis la dua germana ŝtato. La ĉefurbo estis Bonn. La eksa ĉefurbo Berlin, kiu troviĝis meze en la soveta parto, estis komune kontrolata de la kvar alianculoj. Ĉi tiu situacio kaŭzis multajn konfliktojn.
La Esperantistoj rapide alkutimiĝis al la nova situacio kaj jam 1947 estis refondita Germana Esperanto-Asocio.
La unua postmilita Universala Esperanto-Kongreso en Germanio okazis 1951 en München kun 2000 mil partoprenantoj. Ekde 1955 GEA denove estas Landa Asocio de Universala Esperanto-Asocio. Ankaŭ en 1958 (Majenco), 1974 (Hamburgo) kaj 1985 (Aŭgsburgo) la Universala Kongreso okazas en okcidenta Germanio.
GDR
En la unuaj jaroj Esperanto estis pli aŭ malpli malpermesata, kaj la oficialigo okazis post 1961. La oficialaj aktivecoj estis ligitaj kun la Kulturbund der DDR, kiu havis grupojn en la distriktoj kaj urboj. Okazis internaciaj konferencoj. La revuo estis der esperantist.
Post 1990
La reunuigita ŝtato denove havas unuecajn Esperanto-organizaĵojn:
Germana Esperanto-Asocio
Ĝi fondiĝis en la jaro 1906. En ĝi funkcias:
En 1999 (Berlino) la Universala Kongreso unuafoje kunvenas en la reunuigita Germanio.
Germana Esperanto-Junularo
La Germana Esperanto-Junularo estas la junulara asocio de la Germana Esperanto-Asocio kaj la landa asocio de TEJO. Ĝi fondiĝis en la jaro 1951 kaj ĝis la fino de 1990 reprezentis la junajn esperantistojn de FRG kaj Okcidenta Berlino, nur ekde tiam ĉiujn junajn esperantistojn de la lando.
"La celo de la Germana Esperanto-Junularo estas komunikado inter la diversaj popoloj, precipe je la nivelo de internacia junulara agado. Kiel ilo por atingi tiun celon, la internacia lingvo Esperanto estas uzata."
Libera Esperanto-Asocio
"La Libera Esperanto-Asocio por germanlingvaj teritorioj volas konatigi la internacian lingvon Esperanto al germanlingva publiko. La Libera Esperanto-Asocio komprenas sin kiel daŭriganton de la tradicio de la Laborista Esperanto-Asocio, kiun la nacisocialistoj disbatis en 1933."
Gazetoj
Vd. Esperanto-gazetoj en Germanio
3253 Gradie
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Jonathan Carey Gradie.
Koichi Togashi
Koichi Togashi (冨樫 剛一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Yokohama Flügels kaj Consadole Sapporo.
Okcidenta Ĉagataja Ĥanlando
La Okcidenta Ĉagataja Ĥanlando estis mongola sendependiĝa ĥanlando disde la Ĉagataja Ĥanlando. Ĥano de la Ĉagataja Ĥanlando, nome Duŭa (1282-1307) lasis malantaŭ si multajn filojn, multaj el kiuj iĝis ĥanoj mem. Inkludita inter tiuj estas Kebek (1309, 1318-1326), kiu starigis normigadon de la monerstampado kaj selektis sidejan ĉefurbon (ĉe Karŝi), kaj Tarmaŝirin (1326-1334), kiu konvertiĝis al Islamo kaj trudeniris la Sultanlandon de Delhio en Hindio. La centro de la ĥanlando ŝanĝiĝis al siaj okcidentaj regionoj, t.e. Transoksiano.
Silwan nekropolo
Kvankam la ekzisto de antikvaj tomboj en la vilaĝo de Silwan estis konata ekde la 19-a jarcento, la unua zorgema enketo ne estis farita ĝis 1968. Charles Warren, kiu estis frustrita en siaj penadoj por efektivigi plenan enketon de la tomboj, en kelkaj el kiuj vilaĝanoj loĝis, atribuis tion al "la malfavora naturo de la vilaĝanoj", kiun li priskribis kiel "senleĝa aro." Ĉiuj el la tomboj estis antaŭlonge malplenigitaj kaj ilia enhavo forigita.
31.77334°N, 35.23682°W
Hundosporto
Dosiero: La hundosportoj inkludas por ekzemplo la konkurencojn (kurado) de sledhundoj kaj la moviĝemon, en kio hundoj devas trairi obstaklojn. Ekzistas ankaŭ hundekspozicioj, en kio hundhavantoj prezentas siajn hundojn. Oni juĝas (pritaksas) la hundojn laŭ iliaj sanecoj kaj disciplinemoj.
Hercule Poirot
Hercule POIROT estas fikcia detektivo, protagonisto en la libroserio "Aventuroj de Hercule Poirot", verkita de Agatha Christie. Li estas belgo, sed loĝas en anglalingva medio, parolante la anglan kun franca akĉento, enmiksante francismojn (merci, mon ami k.s.). Li emas koleri, kiam oni opinias lin franco anstataŭ belgo. Lia kunulo estas kapitano Hastings, kiu plenumas similan rolon kiel doktoro Vatsono ĉe Sherlock Holmes – li reprezentas naivan publikon (leganton aŭ filman spektanton), starigas al Poirot naivajn demandojn, per kies respondado la detektivo malkaŝas al la publiko siajn pensojn. La inspektoro Japp el Scotland Yard reprezentas fieran profesian policanon, kiu estas superata de la genia amatoro.
La noveloj pri Hercule Poirot estis multfoje filmigitaj. La detektivon ludis eminentaj aktoroj Albert Finney, Peter Ustinov kaj David Suchet.
(12480) 1997 EW45
(12480) 1997 EW45 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
(157740) 2006 BP199
(157740) 2006 BP199 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Niederbobritzsch
Niederbobritzsch [prononco "Nidabobriĉ"] estas vilaĝo, kiu apartenas al la komunumo Bobritzsch en la distrikto Centra Saksio de la germana federacia lando Saksio, Germanio. La aliaj partoj de la komunumo estas Naundorf, Sohra kaj Oberbobritzsch.
Historio
La vilaĝon fondis setlantoj, kiuj venis el Frankonio, Hesio kaj pli malfrue ankaŭ el Turingio. Inter la jaroj 1162 kaj 1170 okazis post senarbarigo laŭplana konstruo de la nova setlejo.
Artemisia annua
Artemisia annua, unujara artemizio aŭ dolĉa artemizio, konata ankaŭ kiel dolĉa vermoherbo, sweet annie, sweet sagewort, annual mugwort aŭ unujara vermoherbo, estas ofta tipo de artemizio indiĝena de moderklimata Azio, sed naturigita en multaj landoj kiel en disaj partoj de Nordameriko.
Ekstrakto de A. annua, nome artemisinino, estas medikamento uzata por trakti malarion. Malkovro de artemisinino kaj de ties kontraŭmalariaj proprecoj fare de la ĉina sciencisto, Tu Youyou, kondukis lin al la ricevo en 2011 de la Lasker Premio kaj en 2015 de la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino.
Sebiș (Drăgănești)
Sebiș [sebiŝ] (hungare Körössebes [kørøŝŝebeŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Drăgănești.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Paulo Cesar Bonfim
Paulo Cesar Bonfim (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Péter Háromszéki
HÁROMSZÉKI Péter [ha:romse:ki] estas hungara aktoro naskita en Marosvásárhely (nun Târgu Mureș) la 29-an de marto 1942.
Kariero
Li debutis en Teatro Jókai de Békés en 1965 kaj en 1973 li estis ano de la debrecena Csokonai Teatro, ekde 1975 de la veszpréma Petőfi Teatro.
Kontraŭ la muro (filmo)
Gegen die Wand - germane, en Esperanto "Kontraŭ la muro" (turke Duvara Karşı) - estas germana-turka kineja filmo el la jaro 2004. Ĝin realigis la reĝisoro Fatih Akın. Temas - tre resume - pri la penoj de juna turkino kreskinta en Germanio, realigi siajn strebojn pri libereco inter aliaj turkoj en Germanio, kaj poste ankaŭ en Turkio. Ŝi ŝajnedziniĝas al turko, por eskapi el la morala kontrolo de siaj gepatroj, toleras ties alkoholo- kaj drogodependecon, ĉar ĉiukaze la edzineco por ŝi nur estas ŝajna, amas junan germanon, kiu tamen estas mortigita de la nun ĵaluza edzo, kaj kiam ŝi el tiu dramo fuĝas al Istanbulo, kie la kariereca fratino havigas al ŝi laborpostenon en hotelo, sed la kulturaj konfliktoj inter la liberemo de la turkino kaj la istanbulanoj eĉ pli grandas ol la tensioj en la parte germana, parte turka socio de Hamburgo... La filmo parodie akrigas la kulturajn konfliktojn de turkoj en Germanio kaj en Turkio, sed ankaŭ draste montras seriozajn scenojn, estas kaj socia interkultura kaj persona ama dramo.
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2004 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Konsiderante la grandajn interkulturajn konfliktojn de junaj turkoj, kiuj en dua aŭ parte jam tria generacio kreskas en okcidenta Eŭropo, aparte en Germanio, la temo estas interesa por plia arta prilaboro. En 2007 aperis drama, teatra versio de la filma historio, kiu sursceniĝis interalie en la Maksim-Gorkij-teatrejo de Berlino, kaj en 2008 opera versio, kiu premieris en la teatrejo de Bremeno.
Eksteraj ligiloj
En la koncerna germanlingva artikolo la filma enhavo analiziĝas pli profunde, kaj ankaŭ menciiĝas pliaj germanlingvaj retaj ligiloj pri la temo
Translokiĝo
Translokiĝo estas pedologia aŭ grundformiĝa procezo, kiu koncernas ĉefe de grundoj estiĝintaj sur profundaj, ŝutiĝaj sedimentaj petroj, ekzemple leŭsoj. Tiu ĉi procezo ja okazas nur se la grundhorizonto ne enhavas karbonatojn. Kondiĉo de ĉi procezo do estas antaŭa procezo de senkalkiĝo. Do, temas pri grundoj genetike pli maljunaj, se ili estiĝis sur kunkarbonataj petroj, kiel leŭso. Pli multe da pluvo dum jaro estas favora kondiĉo por ambaŭ procezoj. Ĝuste pro tio, tiu ĉi procezo pli rapide kaj intense funkcias kaze de malpli deklivaj partoj de georeliefo, ĉar surfaca akvo de pluvoj, ne forfluas kaj eniras grundon en pli granda kvanto. Krome, se temas pri ne dekliva parto de georeliefo sub la deklivo, alfluas surfaca akvo de ĝi kaj helpas al ĉi procezoj. La tronslokiĝo koncernas de argileroj. Ĝi ligas kun lesiveoj, rezulto de tiu ĉi procezo estas diferenciitaj horizontoj - suba riĉigita B-horizonto, kaj supra malriĉigita E-horizonto (do E-horizonto pro la procezo enhavas malpli da argilo, kiu sedimentiĝas en suba B-horizonto). En iuj lesiveoj, kiam la procezo estas malpli intensa aŭ okazas malpli longe E-horizonto mankas (sed B-horizonto enhavas pli da argilo ol surfaca humo huma A-horizonto. Translokataj ne estas nur argileroj, sed translokiĝo de aliaj aĵoj en grundoj estas ligita kun aliaj grundformiĝaj procezoj, kiel ekzemple podzoliĝo k.s. Ĉiam ja restas kondiĉo, ke almenaŭ supra parto de grundo devas esti sen karbonatoj.
3957 Sugie
3957 Sugie estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Atsushi Sugie (杉江 淳, Sugie Atsushi).
Velle-le-Châtel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Jõgevamaa
La distrikto Jõgevamaa (Jõgeva maakond) estas disktriko (maakond) en Estonio. La ĉefurbo de la distrikto estas Jõgeva.
Geografio
Ĝi situas en la oriento de la lando kaj limas en la nordoriento al la distrikto Ida-Viru, en la nordo al la distrikto Lääne Viru, en la nordokcidento al la distrikto Järva, en la sudokcidento al la distrikto Viljandi, kaj en la sudo al la distrikto Tartu. En la oriento la distrikto limas al lago, kiu samtempe estas la komuna lago al Rusio.
Pejzaĝo
En la distrtiko estas du naturprotektaj zonoj (estone looduskaitseala), la naturprotekta regiono Endla en la nordo kaj la naturprotekta regiono Alam-Pedja en la sudokcidento. Pedja ĉefe estas konata internacie. En la centro de la distrikto estas la Vooremaa. Temas pri Drumlino-pejzaĝo. Inter la drumlinoj estas multaj longecaj lagoj. La plej grandaj inter ili estas la Saadlago (Saadjärv) kaj la Kajavere-Lago (Kaiavere järv). Oriente de la distrikto estas la Pejpulago (estone: Peipsijärv), kvara plej granda lago de Eŭropo. Tra la distrikto krome fluas la du plej grandaj riveroj de Estonio, la Poltsamao (estone Põltsamaa jõgi) kaj la Pedjo (estone: Pedja jõgi).
La plej granda parto de la distrikto estas la monteto "Laiuse", kiu havas altecon de 144 metroj.
Infrastrukturo
En la okcidento de la distrikto estas la ĉefa strato inter Talino kaj Tartu. Temas pri la plej grava strato de Estonio. De nordo al sudo en la centro de la distrikto estas la ĉefstrato "Piibe" (estone Piibe maantee). Sie verbindet Tartu mit Rakvere. Paralele al la Piibe maantee estas la fervoja linio inter Talino, Tapa kaj Tartu.
Lutzmannsburg
Lutzmannsburg, hungare Locsmánd [loĉmAnd] estas malgranda komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Jõgevamaa
Politiko
La ĉefo de la distrikto (maakonnavalitsus) estas guberniestro (maavanem), kiun nomas la estona registaro por oficperiodo de 5 jaroj.
Urboj kaj komunumoj
Al la distrtiko apartenas tri urboj (estone linnad) kaj 10 landaj komunumoj (vallad).
Lutzmannsburg
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1156 en formo villa Luchlan, en 1171 havanta fortikaĵon. Ĝis fine de la 13-a jarcento ĝi estis departementejo de la samnoma departemento. En 1814 granda inundo okazis. En 1910 loĝis en Locsmánd 1321 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Locsmánd apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Post la 2-a mondmilito en la hungara flanko ferkurteno funkciis ĝis 1989. La limotrapasejo al Zsira malfunkciis depost 2007, ĉar ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen.
Jõgevamaa
Urboj kaj komunumoj
Urboj:
Historio
Inter 7000-6000 a.K. en tiu regiono setlis la unuaj homoj ĉe la Pejpulago. Post la 13 jarcento la regiono apartenis al ordeno de Livlando. La unua setlejo sur la loko de la hodiaŭa urbo Jõgeva nur ekzistas post 1876. La distrikon oni fondis en 1949.
David Suchet
David SUCHET (naskiĝis la 2-an de majo 1946 en Londono) estas angla aktoro, kiu famiĝis en la rolo de Hercule Poirot. Antaŭe li rolis inspektoron Japp, kiam Poiroton ludis Peter Ustinov, sed poste li transprenis la figuron de la glora detektivo mem kaj donis al ĝi karakterizan ir-manieron (paŝetadon) laŭ la intencoj de Agatha Christie. Sian Jappon konsideras Suchet kiel plej malbonan aktoradon en sia vivo. Sed li prezentis ankaŭ aliajn figurojn, ekzemple la araban teroriston en filmo pri endanĝerigita Boeing 474. En adoleska aĝo li estis membro de la brita Nacia Junula Teatro en Londono.
Alcantil
Alcantil estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.239 loĝantojn en 2010.
Vrtky
Vrtky (Wrtka) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Všelibice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Všelibice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vrtky situas en katastra teritorio Přibyslavice kun areo 3,34 km².
Săldăbagiu Mic
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 036 loĝantojn (rumanoj), en 1992 686.
Oberbobritzsch
Oberbobritzsch [prononco "Obabobriĉ"] estas vilaĝo, kiu apartenas al la komunumo Bobritzsch en la distrikto Centra Saksio de la germana federacia lando Saksio, Germanio. La aliaj partoj de la komunumo estas Naundorf, Niederbobritzsch kaj Sohra.
Geografio
La vilaĝo etendiĝas 7 kilometrojn laŭ la valo Bobritzsch. Ĝia plej alta punkto situas 460 metrojn super la marnivelo. Vivas ĉi tie preskaŭ 1.500 loĝantoj.
Vidindaĵo
La preĝejo Sankta Nikolao havas defore videblan turon, kiu estas 56 metrojn alta. En la navo de ĉi tiu didomo troviĝas orgeno, verko de la fama majstro Gottfried Silbermann.
Kálmán Kittenberger
Kálmán Kittenberger, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kittenberger Kálmán estis hungara ĉasisto, vojaĝisto.
Biografio
Kálmán Kittenberger frekventis gimnazion kaj pedagogian lernejon en sia naskiĝurbo, poste pedagogian altlernejon en Budapeŝto. Dum lernado li praktikadis en la bestoprepara laboro en la Hungara Nacia Muzeo. Post la pedagogia diplomo li ekinstruis, sed post monatoj li aliĝis al ekspedicio al Afriko. Li sendis kompense al la Nacia Muzeo resume 60 mil preparitajn bestojn, el ili 300 estis nekonata. Resume li estis en Afriko sesfoje dum 10 jaroj. Dum la 1-a mondmilito la britoj kaptis lin kiel malamikon kaj internis lin al Hindio, dum liaj iloj kaj kolektaĵoj malaperis. Li hejmenvenis en 1919, lia sola laborejo estis radakti ĉasistan revuon ĝis 1948. En la malfruaj 1920-aj jaroj li denove havis eblecon reviziti Afrikon. En 1948 la komunistoj deklaris lin "malamiko de la popolo", li vivis plu en Nagymaros, kie li ankaŭ edziĝis. Dum la Hungara revolucio de 1956 lia granda kolektaĵo pene bruliĝis. Post falo de la revolucio li estis rehabilitita.
Nacia Muzeo de Natura Historio (Ĉilio)
La Nacia Muzeo de Natura Historio (Museo Nacional de Historia Natural aŭ MNHN) estas unu el la tri naciaj muzeoj en Ĉilio kune kun la "Nacia Muzeo de Belartoj" (Santiago de Ĉilio) kaj la "Nacia Muzeo de Historio". Ĝi situas en Parko Quinta Normal.
Historio
La muzeo estas unu el la plej malnovaj naturhistoriaj muzeoj en Sudameriko. Ĝi estis fondita la de la franca naturalisto Claude Gay, komisiita fare de la ĉilia registaro. Lia originala mandato estis la biologio kaj geografio de Ĉilio, kun fokuso al kultivaĵoj kaj mineralaj resursoj. La nuna konstruaĵo estis konstruita en 1875 kiel palaco, aŭ pavilono, por la Internacia Ekspozicio de Ĉilio.
En 1889 fakoj de botaniko, zoologio kaj mineralogio estis establitaj. La Boletín del Museo Nacional (Bulteno de la Nacia Muzeo) estis unue eldonita en 1908, kaj hodiaŭ daŭras sub la titolo Boletín del Museo Nacional de Historia Natural (Bulteno de la Nacia Muzeo de Natura Historio).
Tertremoj en aŭgusto 1906 kaj aprilo 1927 damaĝis la muzeon.
Humberto Fuenzalida Villegas estis direktoro de la muzeo ĝis kiam Grete Mostny fariĝis direktoro en 1964. Ŝi gvidis la muzeon ĝis 1982.
Ekspozicioj kaj kolektoj
Nuntempe la muzeo havas dek du permanentajn ekspoziciojn:
Love Nest
Love Nest (amnesto) estas usona komedi-drama filmo de 1951 reĝisorita de Joseph Newman kun geaktoroj June Haver, William Lundigan, Frank Fay, Marilyn Monroe, kaj Jack Paar.
La filmo de post la Dua Mondmilito havas intereson de eka duaranga rolo de Monroe. Ĝi estis unu el malmultaj filmoj kiujn Paar faris antaŭ sia televida kariero, kaj la lasta filmapero de Fay, kiu estis estinta populara teatra komediisto en la 1920-aj jaroj kaj revivigis sian karieron en la longdaŭra komedio de Broadvajo Harvey. Ĝi estis ankaŭ la lasta apero de la stelulino de muta kino nome Leatrice Joy.
La filmo ŝuldas sian nomon el la populara malnova kanto Love Nest kun muziko de Louis Hirsch kaj vortumado de Otto A. Harbach. La kanto estas kantata de koruso super la malfermiga listo kaj estis uzata kiel tema kanto por la spektaklo The Burns and Allen Show kaj per radio kaj per televido.
Gencianaloj
La gencianaloj (Gentianales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn, pli ol 1000 genrojn kaj ĉirkaŭ 21 200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas genciano.
Inter la bone konataj membroj de tiu ordo estas kafo, gardenio, aŭ genciano.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
La Angiosperma Filogeneza Grupo (Angiosperm Phylogeny Group, mallonge AFG), proponas la samajn 5 familiojn.
La pli malnova sistemo de Cronquist havas, aldone, la familiojn Saccifoliaceae, Asclepiadaceae kaj reciacoj (Retziaceae), kaj ne havas Gelsemiaceae (kiun Cronquist klasifikas kiel parton de loganiacoj). Laŭ AFG, Saccifoliaceae estas parto de gencianacoj; Asclepiadaceae estas parto de apocinacoj; kaj reciacoj fakte apartenas al la familio stilbacoj en la ordo lamialoj.
Vellefaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
André Gorz
André GORZ (naskiĝis la 9-an de februaro 1923 en Vieno [Aŭstrio], mortis la 22-an de septembro 2007 en Vosnon, en Francio; vera nomo Gerhart Hirsch) estis franca filozofo kaj ĵurnalisto.
Mertesheim
Mertesheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
André Gorz
Liaj pensoj unuigas filozofion, politikan teorion kaj socian kritikon. Disĉiplo de la Ekzistadismo de Jean-Paul Sartre, li disiĝas de li post 1968 kaj iĝas unu el la ĉefaj teoriistoj pri politika ekologio.
Mertesheim
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
André Gorz
Kun Jean Daniel, li estas en 1964 kun-fondinto de la semajngazeto Le Nouvel Observateur sub la pseŭdonimo de Michel Bosquet.
Naskiĝo en Aŭstrio
Li naskiĝis sub la nomo Gerhart Hirsch; de Robert Hirsch, juda komercisto pri legno, kaj Maria Starka, katolika sekretariino. Kvankam siaj gepatroj ne havis senton religian nek nacian identecon, la tiama antisemitismo kondukis lian patron konvertiĝi al katolikismo en 1930 kaj preni la nomon Horst.
Lerno en Svislando
En 1939 lia patrino, por eviti lian mobilizon en la Wehrmacht, enskribiĝis lin en katolika institucio en Laŭzano sub la nomo Gerhart Horst. Tie li studas kemion kaj ricevas diplomon de inĝeniero pri kemio. Li partoprenis en renkontoj de la student-societo "Belles-Lettres" kaj interesiĝis pri la fenomenologio kaj la verko de Jean-Paul Sartre. Lia renkonto kun tiu ĉi sekvantan jaron markas tiam lian intelektan formadon.
Ankaŭ en Laŭzano, li renkontis en 1947 Dorine Keir, juna britino kiu iĝos lia edzino.
Vivo en Francio
En junio 1949 li transloĝiĝis en Parizon. Tie, li unue laboras en la internacia sekretariejo de la Mondcivitanoj, kaj tiel privata sekretario de la barata armea ataŝeo. Li civitanigi kiel franca en 1954. Li komencis sian la ĵurnalisman karieron en la ĵurnalo Paris-Presse; kie li prenas la pseŭdonimo Michel Bosquet, kaj ekkonas la kronikiston Jean-Jacques Servan-Schreiber, kiu, en 1955, dungas lin kiel pri-ekonomikan ĵurnaliston en L'Express.
En la unua verko, (kiu estas iamaniere biografio), li esprimas teorie la kondiĉojn de mem-prduktado de la individuo. En la dua, li skizas teorion pri alieneco, kaj en la tria li diras sian ligiteco por la sartran projekto de reirigi la homon en la marksimon per la individua konscienco.
La demando pri la individua memstareco ŝajnas al li gravega. El tio li deduktas koncepton profunde emancipadan de la socia movado, kie la malvolviĝo de la individua memstareco estas perceptita kiel kondiĉo sine qua non de la socia transformo. Li samopinias pri tio kun Herbert Marcuse, grava figuro de la Frakfurta Skolo, kies variaj generacioj da verkistoj (Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, Jürgen Habermas) trinfluadas lian penson. Markata de la idearo de la Frankfurta Skolo : transpasi la ekonomikismon de la tradicia marksa analiso pri la socio, li kritikas la submetiĝon de la socio al la ekonomikaj imperativoj. Li ankaŭ kritikas la strukturismon pro ties postulato (la centreco de la strukturo) kaj pro ties neado de la subjektiveco.
Lia sinteno, samtenpa kontraŭ-institucia, kontraŭ-struktura kaj kontraŭ-aŭtoritata troviĝas en la linio, kiun li donas al la revuo Les Temps modernes ek'de lia eniro en la direkcian komitaton de tia revuo en 1961.
Li preterpasis sian ekonomokajn rolon por eminentiĝi en la politika direkcio. Tiam li eĥoas la paroloj de italaj radikaluloj, tiel de Garavani, la nov-kejnesisto komunisto Bruno Trentin aŭ la liberecana sindikatisto Vittorio Foa.
Inponiĝante kiel "intelekta gvidanto de "itala" inklino de la nova maldekstrularo", li iamaniere influas la aktivulojn de UNEF kaj de CFDT, inter ili, Jean Auger, Michel Rolant kaj Fredo Krumnow. Kun sia verko "Stratégie ouvrière et néocapitalisme" (1964) ( = Laborista strategio kaj nova kapitalismo) li sin turnas specife al la sindikatismaj movadoj, elmontrante al ili la variajn strategiojn eblajn por ili, kaj severe kritikas la kapitalisman modelon de ekonomia kresko. Je la sama jaro, li forlasas la ĵurnalon L'Express kun Serge Lafaurie, Jacques-Laurent Bost, K.S. Karol kaj Jean Daniel por fondi la revuon Le Nouvel Observateur.
Dum, ke li pluprilaboras teorion pri revoluciaj reformoj en "Le Socialisme difficile" (1967) ( = La malfacila socialismo) kaj "Réforme et révolution" (1969) ( = Reformo kaj revolucio), la ribelo de Majo 1968 grave markas lin. Lia ekzistadisma vidpunkto pri socialismo samopinias kun la kontestema spontaneeco kiu denuncas kiel la variaj formoj de institucioj (Ŝtato, Lernejo, Familio, Entrepreno ktp) limigas la homan liberecon. La tezoj de Ivan Illich pri la eduko, la medicino kaj la abolicio de la sajlarata laboro venas en la kerno de lia pripenso : li publikigas en 1961 en Les Temps Modernes diskurson de tiu pesulo, kaj li renkontas lin en Nouvel Observateur en 1971, kiam tiu aperigas sian libron Deschooling Society (La senlerneja socio). Pli malfrue, liaperigas en la sama revuo resumon de Tools for conviviality (La kunvivarto, 1973) sub la titolo "Libérer l'Avenir" (Liberigi la Estontecon). Lia ligeco kun la eks-pastro plifortiĝas en 1974 dum restado en Kalifornio, el kio li tiras du artikolojn por Le Nouvel Observateur.
Sed lia evoluo havas sekvojn. En Les Temps Modernes, de kiu li estas eldona respondulo de 1969, siaj rilatoj malboniĝas, En aprilo 1970, lia artikolo "Détruire l'Université" (Detrui la Universitaton) estigas la foriro de Pontalis kaj de Pingaud. Li ankaŭ denuncas la maoisman emon de la ĵurnalo ek'de 1971, kaj, en 1974, makonsento pri numero temanta pri la itala grupo Lotta Continua estigas lia maldungo el la komitato. Tio markas lia malproksimiĝo de Jean-Paul Sartre. En le Nouvel Observateur, kvankam forŝovita el la pri-ekonomika rubriko, li daŭrigas kampanjon kontraŭ la nuklea industrio, kiu kuntrenas premojn fare de Électricité de France (franca nacia elektroproviza kompanio), kontraŭ la ĵurnalo, pere de reklama enspezo: la rifuzo de la revuo aperigi specialan numeron tri tiu temo kondukas, ke li aperigas sian dosieron en la revuo "Que choisir ? ".
Li iĝas iom post iom granda figuro de la radikala naturprotektismo. Li trovas en la ekologia ĵurnalo "Le Sauvage" (la sovaĝulo), de 1973, difuzilon por siaj ideoj pri la rilatoj inter ekologio kaj politiko. Li forlasas sian liberecanan tradicion, kiu, ĝis nun, celis subversion de la kapitalismo. Li skizas unuigo inter marksismo kaj ekologio, kie li provas samtempe doni ekologian respondon al la necesoj de la sistemo, kaj denunci la detruemon de la produktismo.
Kun « Écologie et liberté » (Ekologio kaj libereco), lia prezento de ekologio kiel ilo de socia transformo prenas aspekton nete pli antikapitalisma. Emfazante la nepran rilaton inter produktismo, totalismo kaj logiko pri profito. Li asertas ke estas ligo inter la ekologia kaj la kapitalisma krizoj. Li apelacias al « ekologia revolucio, socia kaj kultura, kiu aboliciu la kapitalismajn trudojn ». Sed li ankaŭ volas kunigi tiun ekologisman projekton kun socialan utopion de abolicio de la salajreco. En "Adieux au Proletariat" (Adiaŭ al proletaro, 1980) li ofende kritikas la marksismon kaj la kulton al la proletaro; kritiko kiu ŝokas la tradician maldekstrularon, sed ricevas sukceson de generacio por kiu la grandaj institucioj ne plu respondas pri aspiro al pli granda individua memstareco.
Komence de la 1980-aj jaroj, li rompas de la ideoj kun kiuj li ĝis nun ligiĝis. Unue li rompas kun la sartria movado kaj maldungixas el la revuo Les Temps Modernes post la morto de ĝia fondinto en 1980. Poste li rompas de variaj marksismaj sentemoj, rebatante al iliaj atakoj en Les Chemins du paradis (La vojoj al paradizo, 1983). Li kontraŭdiras la pacifistojn kiam, en 1983, li rifuzas protesti kontraŭ la instalo de usonaj raketoj en Okcidenta Germanio, asertante ke "Ili metis la vivon supre de la liberecon". Ĉi-tiu jaro, li maldungas el "Nouvel Observateur".
Liaj lastaj verkoj Misères du présent, richesse du possible (Mizeroj de la nunaĵo, riĉaĵo de la ebleco, 1997) kaj L'immatériel (La nemateria, 2003) malvolvigas tre fajnan alalizon pri la lastaj evoluoj de la kapitalismo (difinata de iuj kiel ekonomiko de la scio), kun la malapero de la laboro kiel valoro kaj apero de la socia inteligencio kiel kreiva de riĉajoj. Dum ke li ĝis nun li pledis por socia gajno ne kongruanta kun la labortempo, li iĝas favora al minimuma gajno nedependa de la laboro meme. (iuj nomas tion baza enspezo aŭ baza rento, aŭ vivtena rento).
Ĉiuj lastaj jaroj, la revuoj Multitudes kaj EcoRev' (revuo kritika pri politika ekologio) aperigis plurajn artikolojn far de li. Entropia (revuo pri la daŭripova nekresko) aperigis, en sia numero 2-a en marto 2007 unu el liaj lastaj tekstoj. Lia lasta artikolo, verkita kelkaj tagoj antaŭ sia morto por la revuo EcoRev', estas la deirpunkto de la numero 28-a « Repripensi la laboron kun André Gorz »
Ecologica (2008), lia postmorta libro, konsistiĝas el freŝaj kaj malnovaj tekstoj formale elektitaj de li. Dum la lastaj jaroj de sia vivo, André Gorz interesiĝis al la "Nova kritiko pri la valoro" (Anselm Jappe, "Les Aventures de la marchandise" (la aventuroj de la varo), Denoel, 2003), tie estas, nova interpretado de la teorio de Karl Marx, kiu tute malsimilis dis'de la tradiciaj marksismoj. André Gorz tiel rakontis, en unu el siaj lastaj intervjuoj: « Tio, kiu interesas min, de kelkaj jaroj, estas la Nova Interpretado de la kritika teorio de Marx, eldonita de Moishe Postone ĉe Cambridge University Press. Se mi povas eldiri deziron, estas vidi tion tradukata samtempe ke la tri libroj citataj de Robert Kurz ». La libro de Moishe Postone "Time, Labor and Social Domination" (Tempo, Laboro kaj Socia Supereco) estis tradukita en la franca en 2009.
Principo pri modereco
André Gorz rigardis la moderecon kiel nepraĵo por lukti kontraŭ la mizero. La energio estante limigata, la trokonsumo far de la unuj kondamnas la aliajn al la mizero. Sekurigante al ĉiu nemalhaveblan energion, la principo pri energia modereco malhelpas la maljustajn kaj poluajn trokonsumojn.
La malriĉeco estas esence relativa
Laŭ André Gorz, oni estas malriĉa en Vjetnamujo kiam oni marŝas nudpiede, en Ĉinio kiam oni ne havas biciklon, en Francio kiam oni ne havas aŭtomobilon kiam en Usono, kiam oni havas nur malgrandan aŭtomobilon. Laŭ tiu difino, esti malriĉa signifus: « ne esti kapabla konsumi tiom da energio, kiom konsomas la najbaro » : Ĉiu estas la malriĉulo aŭ la riĉulo de iu.
La mizero ja estas objektiva
Male, oni estas mizerulo kiam oni havas monrimedo por satigi la elementajn necesaĵojn: manĝi je sato, drinki, havi kuracon, havi taŭgan hejmon, vestiĝi. Ĉiam laŭ Gorz, « Sammaniere, ke ne povas esti malriĉuloj kiam ne estas riĉuloj, ne povas esti riĉuloj kiam ne estas malriĉuloj : kiam ĉiuj estas "riĉaj", neniu tia estas ;same kiam ĉiuj estas "malriĉaj". Male al la mizero, kiu estas la nesufiĉeco da risursoj por vivi, la malriĉeco estas esence relativa »
Monda ĉampionado pri nordia skiado 2009
La Monda ĉampionado pri nordia skiado de FIS 2009 estis sporta evento pri nordia skiado, kiu okazis inter la 18-a de februaro kaj la 1-a de marto 2009 en Liberec en Ĉeĥio. Temis pri la kvara fojo kiam la ĉampionado okazis en aŭ Ĉeĥio aŭ Ĉeĥoslovakio. Dum la antaŭaj fojoj ĝin gastigis Janské Lázně (1925) kaj Vysoké Tatry (en 1935 kaj 1970). La urbon oni elektis per la majoritato de 11 kontraŭ 4 en konkurenco de Oslo (Norvegio) dum la kongreso de FIS en Miami (Usono) la 3-an de junio 2004.
La konkursoj okazis en la ĉirkaŭaĵo de Liberec, interalie en skicentro ĉe la monto Ještěd. La vizitantoj kaj la sportistoj loĝis en multaj hoteloj en Liberec kaj ĉirkaŭaĵo, inkluzive de la studenthejmo Harcov kiu sekve en julio de 2009 estis la kongresejo de la 65-a IJK en Liberec'.
Altotimo
Altotimo (ankaŭ akrofobio, laŭ iuj pintotimo) estas timego (fobio) de altejo aŭ altaĵo, pli precize de la profundaĵo sub ĝi. Ĝi similas al aliaj fobioj aŭ timegoj, kiuj rilatas al fermitaj ejoj (klaŭstrofobio), al tro malfermitaj ejoj, ktp. Ene de ili ĝi similas al vertiĝo, sed diferencas per tio, ke la vertiĝo baziĝas sur fiziologiaj sentoj rilata al interna orelo, dum la altotimo rilatas al mensaj sentoj.
Ferenc Ocsvay
OCSVAY Ferenc (pro. oĉvai), Ocsvai estis hungara publicisto, juristo naskita en Csomafája la 1-an de februaro 1819 kaj mortinta en Koloĵvaro la 16-an de novembro 1887.
Biografio
Ferenc Ocsvay pristudis filozofion, juron kaj teologion en Koloĵvaro. Li estis en 1841 reĝa juristo de la departementoj Doboka kaj Kolozs. De 1841 li estis redaktoro de la Erdélyi Híradó, resp. Kolozsvári Híradó. Dum la hungara revolucio de 1848 li eldonis politikan ĵurnalon kun titolo Honvéd en Koloĵvaro subtenite de Jozefo Bem inter 28-a de decembro 1848 kaj 14-a de aŭgusto 1849. En 1853 oni kondamnis lin al 15 jara fortikaĵmalliberejo, el kiu li pasigis en Josephstadt 4 jarojn. En 1857 li estis teologia profesoro en Koloĵvaro, poste ĉefnotario de departementoj de Doboka kaj Kolozs. De 1861 li jurakademia profesoro redaktoro de Kolozsvári Közlöny. En 1865 li fariĝis deputito de departemento Doboka. De 1869 ĝis 1887 li estis kuria juĝisto.
78249 Capaccioni
78249 Capaccioni estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).