cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chirivel
Historio
Tamen, pro la trovitaj arkeologiaj kuŝejoj, oni povas paroli pri setlejoj en la loko ekde la Prahistorio. Estas restaĵoj ankaŭ de ibera kaj araba deveno, sed plej abundaj estas de romia deveno. En El Villar, proksime al la urbokerno, oni trovis luksajn pecojn, kiel kolonoj el marmoro kaj orumitaj kapiteloj, ĉpara algunos historiadores aquí se encontraba la mansión del Itinerario romano Ad-Morum. Discurría tambiéne la romia vojo inter Kartaĥeno kaj Kadizo. En 1985 oni trovis en El Villar statuon de Dionizo el mezo de la 2a jarcento p.K. Kelkaj fakuloj sugestas, ke eble temas pri Antinoo, amato de la imperiestro Hadriano. Tiu skulptaĵo iĝis simbolo de Chirivel, populare nomita "El Chiribello" [ĉiriBEĝo].
Lorenz Frølich
Lorenz Frølich (naskiĝis la 25-an de oktobro 1820 en Hellerup, insulo Sjælland, Danio, mortis la 25-an de oktobro 1908 en Kopenhago) estis dana pentristo, ilustristo kaj gravuristo.Li studis en Kopenhago ĉe Christoffer Wilhelm Eckersberg, en Dresdeno ĉe Eduard Julius Bendemann, kaj en Parizo ĉe Thomas Couture. Poste li vivis multe en Romo kaj en Parizo, kie li konstante ekspoziciis ĉe la pentrosalono de Parizo. En 1877 li estis nomumita profesoro en la Reĝa Dana Akademio de Arto de Kopenhago. Lia ilustraĵoj, precipe de infanlibroj, estas konata ĉie en Danio kaj konsideratas pli gravaj ol liaj pentraĵoj. Lia filino Edma Frølich en beba kaj infana aĝoj estis lia favorata modelo por lia francaj albumoj kun Pierre-Jules Hetzel.
Seille (Saono)
Seille estas maldekstra alfluanto de Saono en la franca regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Pajakumbuh
Pajakumbuh (indonezie: Kota Pajakumbuh) estas urbego en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Okcidenta Sumatro. La urbego konsistas el kvin distriktoj. En loka lingvo la loknomo signifas herban marĉon.
Geografio
Pajakumbuh situas ĉirkaŭ mezo de la insulo sur altebenaĵo, proksime estas vulkanoj kaj aliaj montoj. Provinca ĉefurbo Padango troviĝas 86, alia provinca ĉefurbo Pekanbaru 124, Batam 408, Medano 477, Palembang 552, Banda Aceh 873, ĉefurbo Ĝakarto 954, Bandungo 1073, Semarang 1321, Jogjakarto 1369, Surabajo 1554, Makassar 2157 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Pajakumbuh produktas precipe rizojn, laktojn, brutojn kaj palmosukerojn.
Klimato
La klimato de Pajakumbuh estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas pli ol 2000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Trafiko
Pajakumbuh havas vojkontaktojn al Padango kaj Pekanbaru, la tria vojo estas malpli grava. La fervojo jam ne funkcias. Enurbe historia trafikilo estas la ĉevala ĉaro.
Religio
La majoritata religio estas la islamo.
Eriophonus grandiceps
Eriophonus grandiceps estas koleoptera specio de la Carabidae familio, la nura specio en la genro Eriophonus. Ĝi vivas en tropika Afriko.
Nadi Qamar
Nadi QAMAR (fakte Spaulding Givens, n. 1917) estas usona ĵaz-pianisto, kiu ludis kun Charles Mingus kaj Andrew Hill.
Spaulding Givens, kiu poste alprenis la islaman nomon Nadi Qamar, ludis en aprilo de 1951 duope kun Charles Mingus la unuajn titolojn por ties novfondita diskeldonejo Debut, inter ili lia komponaĵo Blue Tide. Aprilon de 1953 li denove surdiskigis kun Mingus kaj Max Roach la titolojn Day Dream kaj „Theme from Rhapsody in Blue“. Qamar poste okupiĝis pri afrika muziko kaj ludis kun diversaj afrikaj ensembloj, kiuj koncertvojaĝis en Usono. Oktobron de 1965 li kunludis je la sonregistradoj por Compulsion! de Andrew Hill ĉe eldonejo Blue Note kiel perkutinstrumentisto kaj ludanto de la afrika kalimbo; li partoprenis ankoraŭ pluan registradkunsidon de Hill, kiu okazis februaron de 1967 kaj publikiĝis en 2005 je la antologio Mosaic Select. En la jaro 1970 li kunlaboris kun Rufus Harley. Februaron de 2008 okazis ekspozicio honore al kolekto de afrikaj muzikiloj de Qamar.
Castelluccio Inferiore
Castelluccio Inferiore estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castelluccio Superiore, Fardella, Laino Borgo (CS), Latronico kaj Viggianello.
Arsenie Boca
Arsenie BOCA [arsenije boka] (kies vera nomo estas Zian BOCA) (naskiĝis en Vața de Sus, mortis  en Sinaia) estis rumana monaĥo kaj teologo de la Rumana Ortodoksa Eklezio, kaj pentristo de ikonoj.
Li estis konsiderita de iuj kiel la plej granda rumana konfesisto de la 20-a jarcento. Lia tombo en la monaĥejo en Prislop, estas vizitata ĉiutage de multaj pilgrimantoj.
Li helpis sian superulon, patron Dumitru Stăniloae (kiu estis lia majstro en Sibiu), traduki la Filokalion. Li disponis pri la manuskriptoj revenigitaj el sia vojaĝo al Monto Athos, legis la tekston, desegnis la kovrilpaĝon de la libro kaj kontribuis al la publikigado de la kolekto aĉetante multnombrajn abonojn.
Persekutita de Securitate, li estis arestita dum multa tempo, kaj li retiriĝis al monaĥejo Prislop kaj li estis ikon-pentristo.
Metanotiolo
Metanotiolo aŭ H3CSH, ankaŭ konata kiel metilmerkaptano estas organosulfura komponaĵo, konsistanta je unu grupo tiolo (-SH) ligita al unu grupo metilo (-CH3), senkolora gaso kun odoro je putra blanka brasiko, trovata en la sango kaj cerbo de homoj kaj bestoj, samkiel en plantaj histoj. Ĝi same nature okazas en bestaj fekaĵoj kaj en kelkaj nutraĵoj tiaj kiaj fromaĝoj kaj nuksoj. Ĝi estas la ĉefa komponaĵo respondeca pri la malbona buŝ- kaj furz- odoroj. Metanotiolo estas brulema substanco klasita kiel tiolo kaj kelkfoje ĝi estas mallongigita kiel MeSH.
Dorsten
La urbo Dorsten situas en la nordokcidento de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio ĉe la transiro de la Ruhr-regiono al la Monastera Lando. La urbo estas parto de la distrikto Recklinghausen en la distriktaro Monastero kaj havas ĉirkaŭ 81 300 loĝantojn.
Geografia situo
La urbo Dorsten situas ĉe la Lippe en la sudo de la naturparko Hohe Mark. Tra Dorsten pasas la flua transiro ekde la kampara al aglomera areo de la Ruhr-regiono.
Urboteritorio
Areouzado
Ĉ. 5 % de la urboteritorio (853,2 hektaroj = 8,532 km²) estas proklamata kiel naturprotektejo. La plej grandaj protektejoj estas la Lippeauen (apudriveraj herbejoj; 421,8 ha) kaj la Rhader Wiesen (herbejoj de Rhade; 204 ha).
La urboteritorio subdividiĝas en jenaj urbopartoj (kun loĝantonombroj)
Praa kaj Romia epekoj
Dum arkeologiaj elfosadoj en la urboparto Deuten-Sölten oni trovis kelkaj urnojn el la neolitiko samkiel 124 urnojn el la Bronzepoko disdonatajn sur tombejo de 4,2 km² de areo. Ekde 700 a. K. unuaj kamparaj setlejoj norde de la hodiaŭa urboparto Holsterhausen estas dokumenteblaj. En la jaroj 11–7 v. Chr. la Romianoj instalis kampejojn en la hodiaŭa urboparto Holsterhausen.
Mezepoko
Ĉ. 100–500 p.K. ekestas grupsetlejo el 6 bienoj nome „Durstina“ sur tereno norde de la rivero Lippe kaj ankaŭ unuopbiena setlejo „Durstinon“ sude de la Lippe.
Ekde la 8-a jarcento komencas la kristanigo de la regiono. En 911 p.K. bieno „Leemwysche“ de la setlejo Durstinon transiĝas kiel donaco al la monaĥejo Werden. En la 11-a jarcento la ĉefbieno Gräftenhof ĉe la rivereto Schölsbach kune kun ĉiuj subbienoj al la kolegiato St. Viktor Xanten. Ĉ. 1178 oni konstruas proksime de la setlejo preĝejon, ĉirkaŭ tiu-ĉi setlas precipe eksaj loĝantoj de la setlejo norde de la rivero Lippe. Tiu setlejo kun vilaĝa karaktero ekde nun nomiĝas villa Durstine.
La setlejo villa Durstine kreskas precipe pro tio, ke ĉi tie interkruciĝas du gravaj longdistancaj komercvojoj: Essen–Lippe kaj Recklinghausen–Lippe. La vilaĝo apartenas ĉirkaŭ ekde la 12-a jarcento al la feŭdo Recklinghausen kiu estas subigata al la arkiepiskopejo Kolonjo. En 1251 la arkiepiskopo de Kolonjo Konrad de Hochstaden koncesias al Dorsten la urboprivilegion. En 1260 la fortikado de ĉirkaŭ 3,5 ha el la urboteritorio per fosaĵoj kaj teraj remparoj kaj ankaŭ palisaro sur la remparsupro estas finfarata. En 1275 oni instalas en Dorsten monfarejon, kiu faras la „Dorstener Pfennige“ – 1,35 g pezaj arĝentmoneroj. La urbo kreskas pro la almigrado de regionaj loĝantoj el Kirchhellen, Erle, Hervest kaj Lippramsdorf, kiuj serĉas la protekton kaj la privilegiojn de la urbo. Ĉ. 1334 ekestas la unua vera urbomuro, kiu ĉirkaŭbaras ĉirkaŭ 11,8 hektarojn. La franciskana monaĥejo estas fondata en 1488. Pro la situo ĉe la rivero Lippe en la 14-a jarcento la urbo iĝas membro de la Hanso. La komerco kaj ŝipkonstruo riĉigas la civitanojn, komercistojn kaj urbestrojn. En 1567 oni konstruas la Stadtwaage (publika pesilo) rande de la foiro.
József Paszlavszky
József Paszlavszky [jOĵef paslavski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Paszlavszky József estis hungara zoologo, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1888).
Dorsten
Mezepoko
Dum la epoko de la sorĉistinpersekutoj por Dorsten estas dokumentitaj en la jaroj 1588-1589 pluraj procesoj kontraŭ sorĉistinoj. Speciale konata estis la sorto de Margareta Burich, urbestroedzino el Dorsten, kiu mortis septembre 1588 pro la torturado.
József Paszlavszky
József Paszlavszky naskiĝis la  1846 en Hungara reĝlando en Deregnyő (nuntempa Drahňov en Slovakio). Li mortis la 1919 en Budapeŝto.
Dorsten
Mezepoko
Dum la religiaj militoj fine de la 16-a jarcento kaj antaŭ ĉio dum la Tridekjara Milito komerco kaj trafiko stagnas, la Hanso disrompiĝas. En 1642 estas fondata la Gymnasium Petrinum (Petra gimnazio) errichtet. 1699 fondiĝas la Ursulina monaĥinejo kun alligita knabininternulejo. Ĝis la 18-a jarcento Dorsten refoje estas sieĝata de multaj militpartioj. En 1816 Dorsten iĝas Prusa kaj kiel komunumestra lando parto de la novformita distrikto Recklinghausen, kiu esence kongruas al la teritorio de la feŭdo Recklinghausen kaj la reglando Lembeck.
Industria revolucio
Nur dum la industria revolucio meze de la 19a jarcento la urbo resaniĝas de la militoj kaj sieĝoj. Diversaj industribranĉoj eklokiĝas en la urbo, inter ili la maŝinaj spinado kaj teksado samkiel la fergisado. En 1912 komenciĝas la karbominado sub Dorsten: La ŝaktoj Baldur 1 kaj 2 en la urboparto Holsterhausen elminigas ŝtonkarbon. Pro la ĝenerala inflacio kaj vendoproblemoj la minejo Baldur 1931 estas subtere konektata kun la minejo Fürst Leopold en la urboparto Hervest verbunden. Samjare oni malfermas la kanalon Wesel-Datteln.
Dua Mondmilito kaj postmilita tempo
Dum al Dua Mondmilito 80 % de la historia urbo estas detruitaj. Nur kelkajn tagojn antaŭ militfino, la 22an de marto 1945, lasta aeratako kaŭzis gravajn domaĝojn.
La urbokonstruprojekto Nova Urbo Wulfen estis planata kaj realigata en la 70aj jaroj, sed parte malkonstruite en la 80aj jaroj, post kiam la nova urboparto iĝis grandparte rezidejo de kontraŭsociuloj. En 1978 grandaj partoj de la historia urbo iĝis zono por piedirantoj.
En 1997 la laboristoj de la minejo „Fürst Leopold“ manifestacias per plursemajnaj admongardo por la konservado de sia minejo. En 2001 finfine la karbominado estas ĉesigata. Tamen ĝisfine de 2009 en la distrikto de Altendorf-Ulfkotte oni elminigas karbon kaj surterigas ĝin je la minejo „Westerholt“.
Ekde la fino de la 1990aj jaroj strukturŝanĝo karakterizas la urbon. La urbo provas fortigi sian turisman profilon kiel „malgranda Hansourbo ĉe la Lipo“ kaj „ponto inter la Monasterlando kaj la Ruhr-regiono“. La forfalon de la karbominado la urbo provas kompensi per agadoj, kiuj prosperigu la ekonomion. Rezulte kiel en multaj urboj ĉiregionaj ekestas vastaj industri- kaj metiterenoj, kies konsumado da areo estas inverse proporcia al la nombro de novkreitaj laborpostenoj.
Enkomunumigoj
En 1929 la oficaj landoj Lembeck (Lembeck, Hervest kaj Wulfen) kaj Altschermbeck (Holsterhausen, Hardt kaj Rhade) estas unuigataj al ofica lando Hervest-Dorsten. En tiun la malnova urbo estas enigita je konservado de siaj ĝisnunaj urbaj privilegioj. En 1975 la ofica lando Hervest-Dorsten estas dissolvata kaj antstataŭata per la urbo Dorsten kadre de la teritoria reformo.
Loĝoevoluo
en la mezepoko kaj komence de la novepoko Dorsten havis nur kelkcent loĝantoj. La loĝantaro malkreskis ĉiam denove pro la multaj militoj, epidemioj kaj malsatmizeroj. Ekz. dum la pestepidemioj de 1350, 1459, 1587 kaj 1599 Dorsten perdis multajn loĝantojn. Ankaŭ pro la Tridekjara Milito (1618–1648) la komunumo lamentis la perdon de loĝantoj. Nur pro la industriigo kaj multnombraj enkomunumigoj en la 20a jarcento progresis la loĝokresko.
Posta la enigoj de Hervest (8.454 loĝantoj en 1939) kaj Holsterhausen (6.225 Einwohner 1939) okazantaj 1943 la loĝantonombro de Dorsten kreskis ekde 10.000 en la jaro 1939 al 25.000 en la jaro 1945. La enigo de multaj komunumoj la 1an de januaro 1975 rezultigis loĝokreskadon je 25.000 personoj al 65.000 loĝantoj. La 30an de junio 2005 la loĝantonombro de Dorsten post kompletigo de la Landesamt für Datenverarbeitung und Statistik Nordrhein-Westfalen (federacilanda statistika oficejo) sumiĝis je 79.807.
Jena sinoptika tabelo montras la loĝantonombroj laŭ la respektiva teritoria stato. Ĝis 1818 plejparte temas pri takskalkuladoj, poste pri censorezultoj(¹) aŭ oficaj kompletigoj de la Statistischen Landesamtes. La indikoj ekde 1871 rilatas al la surloka loĝantaro („Ortsanwesende Bevölkerung“), ekde 1925 al la fakta loĝantaro („Wohnbevölkerung“) kaj ekde 1987 al la loĝantaro surloke de la ĉefloĝejo („Bevölkerung am Ort der Hauptwohnung“). Antaŭ 1871 la loĝantonombron oni esploris laŭ senunuecaj esplormetodoj.
¹ censorezulto
blazono
La blazonon de la urbo Dorsten ornamas nigra kruco sur arĝenta fono. Sur la vertikala krucakso troviĝas ora ŝlosilo dekstren turnita. La kruco simbolas la iama aparteno al la Arkiepiskopejo Kolonjo. La ora ŝlosilo estas la signo de la apostolo Petro, La patrono de la Kolonja eklezio. Ambaŭ simbolo troviĝas ankaŭ en la blazono de la urbo Recklinghausen kaj en la blazono de la distrikto Recklinghausen.
Kulturo kaj vidindaĵoj
Ĉe la Hochstaden-placo inter la rivero Lippe kaj la kanalo situas la konstruaĵkomplekso „Maria Lindenhof“ kun la gimnazio Petrinum, la popola altlernejo, la urbarkivejo kaj la urbobiblioteko. Kune kun la filialo Wulfen la biblioteko disponas pri ĉirkaŭ 120.000 librojkaj 1.500 aliaj medioj. Sur la tereno „Maria Lindenhof“ krome troviĝas maljunulflegejo, la naĝejo „Atlantis“, sportparko, glacisporthalo kaj malgranda parko.
Muzeoj
La Juda Muzeo Vestfalio dokumentas en konstanta ekspozicio la historion de la Vestfalaj judoj ekde la mezepoko ĝis la nuntempo ekzemple per ekzemplaj biografioj. La Muzeo ĉe la Sudfosaĵo, Julius-Ambrunnstr.1, estis inaŭgurita en 1992 kaj pliampleksigita per moderna alkonstruaĵo en 2001.
La Regiona Muzeo Dorsten troviĝas en la tegmenta etaĝo de la kastelo Lembeck kaj ekspozicias arkeologiajn trovaĵojn samkiel restaĵoj de la laborovivo el metioj, agrikulturo kaj ŝipkonstruo.
La preskaŭ 400 jarojn aĝa Tüshaus-muelejo en Deuten estas teknika kulturmemoraĵo kaj disponas pri malgranda muzeo.
Arkitekturaĵoj
Estinte detruata kvazaŭ komplete je la fino de la Dua Mondmilito la urbocentro disponas pri nur malmultege da historiaj konstruaĵoj. La unua konserviĝinta trabfakdomo de la historia urbo troviĝas je la stratangulo Ostwall/Kappusstiege.
La mezepokan foirejon en la malnovurbo dominas la urba pesejo (malnova urbodomo) kaj la malantaŭa preĝejo St.-Agatha. En 1962 la artistino Tisa von der Schulenburg verkis puton kaj starigis ĝin surloke de iama porĉevala trinktrogo je la orienta flanko de la foirejo. Sur ĉirkaŭ 30 ŝtonaj reliefoj ŝi rakontas la historion de Dorsten vorte kaj bilde. Je la okcidenta flanko ekde 1998 staras puto kreita de la artisto Bonifatius Stirnberg, kiu per moveblaj figuroj rakontas kvar stacioj el la urbohistorio.
La mezepoka urbomuro parte konserviĝis laŭlonge de la stratoj Westgraben, Südgraben kaj Ostgraben. La kanaletojn de la fosaĵoj kaj remparoj inter Ostgraben kaj Südgraben oni rekonstruis en 2002 resp. 2005 kaj revalorigas la urbaspekton ĉirkaŭ la placo Placo de la Germana Unuiĝo (Recklinghäuser Tor). La ununura ankoraŭ ekzista defendoturo staras ĉe la Westgraben kaj servas kiel memorejo por la batalmortintoj ekde laTridekjara Milito ĝis la Dua Mondmilito.
La 1699 konstruitan Ursulin-monaĥinejon oni komplete detruis en la Dua Mondmilito, sed post la milito oni rekonstruis ĝin kaj en la 1980aj jaroj oni almetis alkonstruaĵon. Bedaŭrinde nuntempe nur restaĵoj de la origina konstruaĵo estas admireblaj.
Rekte al la zono por piedirantoj situas la franciskana monaĥejo fondita en 1488 kun la preĝejo St. Anna. Dum la okupado fare de Heslandaj solduloj ekde 1633 ĝis 1641 la franziskanoj estis forpelata el Dorsten. En 1642 ili fondis latinlernejon (hodiaŭ: Gimnazio Petrinum). La monaĥaj konstruaĵoj estis tutplene detruata en 1945 per bomboj. En 1976 la postmilite rekonstruita monaĥejo estis malkonstruata favore al konstrudo de grandmagazeno kaj aliloke ekestis novkonstruaĵo.
En la vilaĝo Deuten situas la Tüshaus-muelejo, la ununura komplete funkcikapabla akvomuelejo de Nordrejn-Vestfalio. Oni uzis ĝin ekde 1615 kiel fulmuelilo kaj ĝis la 20a jarcento kiel olemuelilo. La uzo kiel grenmuelilo daŭris ĝis 1970.
Krom la Agatha-preĝejo la preĝejo St. Paŭlo estas la plej antikva sakralkonstruaĵo en la urbo, kiu originas jam en la unua jarmilo.
Sur la Hardt staras la St.-Elisabeth-malsanulejo, la evangela Pacopreĝejo kaj la katolika preĝejo St. Nikolao.
En la urboparto Hervest troviĝas la elminigaj turoj de la iama karbominejo Fürst Leopold.
Ekonomio
Krom la tradiciaj industiaj entreprenoj kiel metalfabrikoj, maŝinkonstruejoj kaj tekstilfabrikoj en Dorsten antaŭ ĉio evoluas servoentreprenoj, la logistikbranĉo kaj la turisma kaj libertempa ekonomioj. La karbominado stampinta speciale la urbopartojn Hervest kaj Holsterhausen kaj Wulfen en la 20a jarcento ĉesis 2001.
Trafiko
La urboteritorio estas bonege alligita al la superloka trafikreto per la aŭtostratoj A 31 kaj A 52 samkiel la stratoj B 58, B 223, B 224 kaj B 225. Fervoj- kaj aŭtobuslinioj konektas Dorsten kun la Ruhr-regiono kaj la Monasterlandaj urboj Borken kaj Coesfeld. Per la kanalo Wesel-Datteln Dorsten havas aliĝon al la ŝiptrafiko inter la mezlanda-kanalo ĝis la Rejno.
Amaskomunikiloj
En Dorsten aperas du ĵurnaloj kun lokaj eldonaĵoj. Sub la titolo "Dorstener Zeitung" aperas la loka parto de la Ruhr Nachrichten. La Westdeutsche Allgemeine Zeitung - WAZ ankaŭ havas lokan redakcion en Dorsten. Pro la proksimeco al la malsupra Rejnlando ankaŭ Rheinische Post (RP) kaj Neue Rhein Zeitung (NRZ) havas legantojn en Dorsten.
Famuloj
En Dorsten naskiĝis Sebestyén Stettner, kiu en Hungario iĝis konata eklezia pentristo.
Esperanto en la proksimeco
Kontakto: Ludger Schméink (Ludger Ŝmeink) (paĝo en la retpaĝaro de EsperantoLand
34738 Hulbert
34738 Hulbert estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Chris Wolfe elde la Observatorio Oakley de la Instituto de Teknologio Rose-Hulman en Terre Haute (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Samuel F. Hulbert (1936–2016),  iama prezidento de la Instituto de Teknologio Rose-Hulman. Lia vizia direktado gvidis al la konstruo de la Observatorio Oakley, elde kiu tiu asteroido estis malkovrita.
RepRap
"RepRap" (angle "" — reproduktiĝ-kapabla rapidprototipilo) estas projekto, ellaboranta samnoman reproduktiĝ-kapablan aparaton por rapida prototipado kaj konstruado. Tiajn aparatojn oni ankaŭ nomas "3D-printiloj" aŭ "3D-presiloj".
La distinga eco de "RepRap" estas ĝia planita kapablo krei pecojn, el kiuj oni povas konstrui pliajn "RepRap"ojn. La nuna aparato povas fari la plimulton de propraj konsistigaj pecoj.
Ĉiuj teĥnikaj priskriboj estas publikigataj kiel liberaj verkoj.
Tiu maŝino kapablus rapide fabriki prototipojn de ajnaj pecoj, aĵoj aŭ mekanikaj elementoj, sed, ĝis nun, nur el plasto (aŭ polimero).
Pterokloformaj birdoj
Pterokledoj (Pteroclididae) aŭ Pterokloj estas grundbirdoj, kies 16 specioj loĝas en senarbaj dezertstepoj kaj mezdezertoj de Eŭrazio kaj Afriko. La membroj de tiu familio entute estas tre similaj laŭ aspekto, konduto kaj generbiologio. La familio enhavas du genrojn, kiuj foje ne tiom facile estas akceptataj:
Betis
Betis respektive Beatis estas:
Pterokloformaj birdoj
Taksonomio
Pri la sistematiko de la Pterokledoj oni longan tempon disputis. Iuj zoologoj ekzemple aljuĝis ilin al la ordo de la Karadrioformaj, aliaj al la Kokoformaj aŭ al la Kolomboformaj birdoj, ĉar ilia aspekto kaj kelkaj kondutoj (grundkovantoj, nestfuĝantoj, bekformo) memorigas pri Kokoformaj birdoj (Galliformes) kiel ekzemple Perdrikoj aŭ Alektoroj. Aliflanke la flugmaniero kaj iuj anatomiaj detaloj pli verŝajnas ligi la Pterokledojn kun la Kolomboformaj birdoj (Colombiformes), dum pliaj apartaĵoj, kiel la manko de la vakshaŭto, la kranikonstruo aŭ la anatomio de la digestejo pli proksimigas la Pterokledojn al la Karadrioformaj birdoj. Hodiaŭ do la Pterokledoj formas propran ordon. Sola familio de tiu ordo estas la Pterokledoj (Pteroclididae). Jenaj genroj kaj specioj apartenas al tiu familio:
Distingiloj
Pterokloformaj birdoj estas perdriko- ĝis kolombogranda, kun pezo de 150 ĝis 400 gramoj, havas mallongajn bekojn kaj mallongajn plumokovritajn krurojn, fortikajn korpojn, longajn pintajn flugilojn kaj foje vostojn per kiuj ili flugas rekte. Adaptiĝinte al sia ĉirkaŭejo ilia plumaro estas en brunaj kaj grizaj kolornuancoj, precipe sablo- kaj okrokoloraj kun nigraj bendoj kaj tupaĵoj. La kruroj havas plumojn, ĉe la Stepkokoj, Syrrhaptes daradoxus, eĉ la piedfingroj.
Vivejo
Pterokloformaj birdoj preferas vivi en dezertecaj regionoj, sed ne senescepte bezonas dezertan vivejon. Unu specio de la Pterokloj, Pterocles personatus, ekzemple loĝas en la verdaj montetaj pejzaĝoj de Madagaskaro, dum alia specio, Pterocles exustus, vivas eĉ precipe proksime de akvo.
Kantono de Ahun
La kantono de Ahun (france canton d'Ahun) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Guéret. Ĝia ĉefurbo estas Ahun.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Ahun la jenaj 11 francaj komunumoj :
Babilonio
Babilonio estis antikva regno en Mezopotamio, ekzistanta inter 18-a jc a.K. ĝis 6-a jc a.K. La nomo devenas de babilona (dialekto de akada lingvo) vorto 'babili', kiu signifas 'pordo de dio'. Malnovperse ĝi nomiĝis 'babiruŝ'.
La babilonia socio estis kaj urba, kaj kampara, kiu okupiĝis pri agrokulturo. Ekonomiko estis en la manoj de kampara loĝantaro kaj la administrado, industrio kaj artoj - en urboj. En la tuta regno estis ne pli ol 10-15 urboj kun 10,000 ĝis 50,000 loĝantoj. Krom tio, la parto de loĝantoj vivis en vilaĝoj kaj vilaĝetoj. Babilonia kernlando situis inter riveroj Eŭfrato kaj Tigriso, sed la regno, de tempo al tempo, etendiĝis tra la vasta teritorio de sud-okcidenta Azio.
Administrado
La babilonian socion gvidis absoluta monarko, reĝo, kiu havis fortan potencon, kiel leĝdonanto, juĝisto, administranto kaj militestro. Li rekte gvidis la tutan sistemon helpe de malvasta rondo de kunlaborantoj kaj guberniestroj. Lokan administradon li efektivigis per urbestroj, vilaĝestroj kaj konsilioj de olduloj. Babilonia Korto estis centro de justico en la lando. Ĉiu korto konsistis de 1 ĝis 4 juĝistoj, kaj apelacioj povis esti direktita nur al la reĝo. La sistemo de punado tre variis de mortpuno ĝis bastonado.
Socio
La babilonia socio estis dividita en tri klasoj: 'awilu' (supera klaso), 'musheknu' (libera, kun neplena signifo) kaj 'wardu' (sklavoj). Ĉiuj grupoj estis protektitaj per la leĝo kaj ĉiuj ĝuis minimumajn rajtojn. Ĉiuj grupoj (ankaŭ 'wardu', sklavoj) povis partopreni en negoco kaj prunti monon. Tamen, ekzistis multaj diferencoj inter klasoj en diversaj sferoj de la vivo, kaj ili estis fiksitaj per la leĝaro. La babiloniaj fontoj montras, ke la socio ne multe ŝanĝiĝis dum 1200 jaroj.
La supera klaso, 'avilus', konsistis el registaraj oficistoj, pastroj, riĉaj terpropruloj kaj riĉa parto de komercistoj. Ĉi tiu grupo posedis grandparton de Babilonia tero, alia tia grupo estis servistoj de temploj. Liberaj popoloj, t.n. 'muŝeknus', estis metiistoj kaj bienistoj. Sklavoj estis sklavoj dum la tuta vivo aŭ dum limigita tempintervalo.
Ekonomiko kaj kulturo
La bazo de la ekonomiko estis agrokulturo, aliaj industrioj estis malpli evoluintaj. Babilonio subtenis eksteran komercon kaj eksporton de diversaj produktitaj varoj, dum ĝi importadis metalon, lignon, ŝtonon, materialojn kiuj mankis en la lando. Por tiaj aferoj oni disvolvigis sistemon de Babilonaj ciferoj.
La urboj babiloniaj similis al iom grandaj vilaĝoj. Plimulto de domoj estis unu-etaĝa kaj konstruita per ŝlimaj brikoj. Ili havis neniajn fenestrojn stratoflanken kaj la ĉambroj estis aranĝita ĉirkaŭ la interna korto. En la domo unu el la ĉambroj estis dediĉita al dioj. Publika kaj monumenta arkitekturo uzis ankaŭ la saman konstrumaterialon, sed faritan iom pli altkvalite.
Babilonianoj pruntis plimulton de siaj teknologioj de sumeranoj, ĉefe en irigacio kaj agrokulturo, la plej gravaj branĉoj de ekonomiko. Por la bezonoj de mastri agrokulturon, ili faradis mapojn, skizojn, planojn kaj kalkulojn. Ili uzadis relative bone evoluintan matematikan sistemon, kiu baziĝis sur la nombro 6, anstataŭ moderna 10-uma sistemo. Ili perfektigis ankaŭ kalendaran sistemon inventitan de sumeranoj.
Ekzistas kelkaj informoj pri la sorto de evoluo de kosmetiko, parfumado, medicino kaj farmakologio.
Historio de Babilonio
La frua historio de Babilonio estas ligita kun Sumero, la lando de urbo-ŝtatoj, kies teritorio kovris la saman parton de Mezopotamio, kie ĝi troviĝis. La prospero de Babilonio ne devas esti komprenita kiel prospero de nova regiono aŭ nova popolo. Preferinde konsideri, ke la malnova Sumero de ĉi tiam estis regita de unu el Mezopotamiaj urboj - Babilono.
Négrondes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Négrondais.
29862 Savannahjoy
29862 Savannahjoy estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Savannah Joy Tobin, plej bona en ŝia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri biokemio. Ŝi ankaŭ ricevis la premion Dudley R. Herschbach de la Stockholm International Youth Science Seminar. Ŝi estis lernantino ĉe la West Salem High School de Salem (Oregono, Usono).
Castelluccio Superiore
Castelluccio Superiore estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castelluccio Inferiore, Laino Borgo (CS), Latronico kaj Lauria.
13240 Thouvay
13240 Thouvay estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jacqueline Thouvay, mastrumantino de la Laboratoire d'Études Spatiales et d´Instrumentation en Astrophysique ĉe la Observatorio de Parizo.
Fredelia
La akcia kompanio FREDELIA estis modela ekzemplo por eta firmaoborso. Ĝi troviĝis en Berlino.
Prezentado de la temo
6.000 kompanioj nur en Germanujo devas fermi ĉiun jaron, ĉar taŭga posteulo nenie estas trovita. Sekve necesas kunvenigi entreprenorientite pensantajn gvidantojn kaj posedantojn de mezgrandaj entreprenoj, kiuj estas serĉantaj posteulon. Krom komercaj kaj profesiaj postuloj de la transdonota kompanio nepras reflekti ankaŭ individuajn kapablojn kaj fortojn de la celita posteulo, por ke tradiciaj familiaj firmaoj daŭru vere sukcese.
Vendado
Alies dumvivan laboron daŭrigi samtempe povus esti vojo al multpromesa propra ekzisto ekonomia. Por firmaoposendanto foriro el profesia laboro signifas granda paŝo akurate pripensota. Trovi en la konekso de korporacia vendo taŭgan posteulon estas afero kompleksa kaj peniga. Eĉ pli grava estas la sistema, al propraj bezonoj adaptigita serĉado de nova posedanto. Fredelia AK apogas la koncernatajn personojn en la diskreta malkovro de konvena aĉetonto, kiu daŭrigus la vivoverkon.
Aĉetado
Spertaj gvidemuloj kun entreprengvidadaj ambicioj povus bone imagi transpreni kaj administri entreprenon. Ĉiujare ĉirkaŭ 22.000 entreprenistoj nur en Germanujo bezonas posteulon. Proksimume 80% el ili, speciale en la kampo mezgranda, pro kialoj diskretecaj tion ne faras publike. Fredelia AK estos kunulo kaj kunlaboros trovi la ĝustan kompanion, kiu povas fariĝi bazo por la estonta vivoverko de interesiĝantoj. Akompano tra la tuta procedo memkompreneblas.
Pompeius Occo
Vivo
Nur malmulte konatas de lia origino. Certas ke li edukitis ekde 1494 fare de sia onklo Adolph Occo kaj ke li heredis en 1503 la bibliotekon faman de Rudolf Agricola. Agricola siavice estis ricevinta ĝin de Occo. Ĉirkaŭ la jaro 1510-a Occo setlis en Amsterdamo. Lia domo Het Paradijs en la strato Kalverstraat iĝis renkontiĝloko de artistoj kaj intelektuloj de tuta Eŭropo. Li estis ankaŭ bankisto kaj de la ĉefepiskopo de Trondheim kaj de la dana reĝo Kristiano la 2-a. Kiam la kverelo inter la reĝo kaj la ĉefepiskopo Erik Valkendorf ekgraviĝis, la ekleziula moŝto fuĝis Amsterdamon. Tie li kaŝiĝis certan tempon ĉe Occo. Valkendorf kaj Occo ŝatis ambaŭ librojn antikvajn. En la kolektoj de la (nun fermita) Muzeo Enschedé en Haarlem troviĝas ilustrita biblio norvega, donacaĵo de Valkendorf al Occo. Occo havis ankaŭ peran rolon en la fabrikado de la unuaj presitaj libroj por Norvegio, t.e. meslibro (Missale Nidrosiense) kaj breviero (Breviarium Nidrosiense). Alia projekto, kiu jam estis mendita en 1520 far Valkendorf ĉe la oficino de Doen Pieterszoon (pasiona libreto kun lignogravuraĵoj de Jacob Cornelisz. van Oostsanen, Lucas van Leyden kaj Jan de Cock), neniam realiĝis.
Mario Jurić
Mario JURIĆ (naskiĝis la en Zagrebo) estas kroata astronomo, li ricevis sian diplomon de la Fakultato de Sciencoj de la Zagreba universitato kaj doktoriĝis en la Universitato Princeton en 2007.
Li estas ano de la societo znanost.org, kiu kunlaboras por multenombraj projektoj de scienca popularigo.
En 1998 - 2000, li kunmalkovris 125 asteroidojn, laŭ Minor Planet Center, kaj la 183P/Korlević-Jurić, en kunlaboro kun Korado Korlević.
Li ricevis en 2009 stipendion de la NASA
Li ankaŭ partoprenis al la malkovro de la Granda Muro de Sloan, unu el plej grandaj strukturoj de la universo.
Eddie Paskey
Edward J. PASKEY, konita per angla karesnomo Eddie (naskita la 20-an de aŭgusto 1939 - 17-an de aŭgusto 2021) estis usona aktoro ĉefe konata pro sia rolo kiel Leŭtenanto Leslie, apoga rolulo, en Star Trek: The Original Series, en kiu li aperis en 57 epizodoj.
Mediacio
Mediacio estas nocio el internacia juro, signifanta "paca perado de tria ŝtato inter du malpacaj ŝtatoj", aŭ en internaciaj rilatoj "perado inter malpacaj partioj por atingi neperfortan interpaciĝon".
Eddie Paskey
Li komencis sian karieron per televidserio Ben Casey en 1965, poste li aperis en Gomer Pyle: USMC, Mission: Impossible kaj Star Trek inter aliaj. Li aktoris en Star Trek: New Voyages en 2004 kiel "Admiralo Leslie''.
Caravela
Caravela estas unu de la sektoroj de la regiono Bolama en la ŝtato Gvineo Bisaŭa. Ĝi estas la plej norda sektoro sur la tiel nomata Bijago-insularo norde de la Bubaque sektoro kaj la Bolama sektoro. La plej gravaj insuloj de la sektoro Caravela nomiĝas (en la portugala) Caravela, de Maio, Carache, de Uno, das Galinhas.
Eddie Paskey
Post retiriĝado de aktorado, Paskey entreprenis en Santa Ana (Kalifornio), posedante kaj funkciigantan reformuman servon por aŭtomobiloj nomatan The Air Shop.
Mediacio
Sinonimoj: pacperado, interpacigo.
Šibenik
Šibenik (Sibenning, Sebenico) estas historia urbo en Kroatio, loĝantaro (2006). Ĝi situas en centra Dalmatio kie la rivera Krka enfluas la Adriatikon. Geografia situo
Mediacio
La mediacianta ŝtato aŭ mediacianta persono en pli malvasta senco estas nomata mediatoro, aŭ mediacianto.
Šibenik
Šibenik estas politika, instrua, trafika, industria kaj turisma centro de Šibenik-Knin distrikto. La plejmulto de ĝiaj civitanoj estas Kroatoj, kun (2001 censo).
Mediacio
Sinonimo: pacperanto.
Šibenik
La centra kirko de Šibenik, la Katedralo de Sankta Jakobo estas sur la listo de mondheredaĵoj de UNESKO.
Mediacio
Literaturo
PIV ("mediacio")
Šibenik
Murter estas insulo en la Adriatiko, antaŭ la marbordo apud Šibenik. Ĝi estas la plej granda kaj plej proksima de la tero situanta insulo apud tiu marbordo kaj apartenas al la Ŝibenika arkipelago.
Palacký-placo
Palacký-placo (Palackého náměstí) estas historia loko de la centra kvartalo Nova Urbo de Prago. Sur la placo staras ministeriejoj, konstruitaj en la jaroj 1924-1929 de arkitekto B. Hübschmann; la placo sub la antikva Emaus-monaĥejo apartenas al la plej bonaj urbanismaj solvoj el la epoko post la unua mondmilito. Antaŭ la ministeriejoj staras monumento de ĉeĥa historiisto František Palacký, verko de skulptisto Stanislav Sucharda (1905-1907). Okcidente la placon limigas la rivero Vultavo. Sur ĝi al la pli okcidentaj urbopartoj gvidas la Palacký-ponto (Palackého most), konstruita laŭ projekto de arkitekto Bedřich Münzberger kaj inĝeniero Josef Reiter (1876-1878).
Jakarando
Jakarando, kaj en latina scienca nomo Jacaranda, estas genro de 49 specioj de florplantoj de la familio Bignoniacoj (Bignoniaceae), indiĝena de tropikaj kaj subtropikaj regionoj de Latinameriko kaj Karibio.
Tre konata specio kaj de kosmopolita distribuo, Jacaranda mimosifolia, estas tre ofta en Suda Kalifornio, Florido, Meksiko, Argentino, Brazilo, Sudafriko, Bocvano, Zimbabvo, Aŭstralio, Nov-Zelando, Israelo, Italio, Portugalio, Hispanio (partikulare en provinco Malago) kaj Zambio kaj estis enkondukita en plej tropikaj kaj subtropikaj regionoj ĝis punkto ke ĝi eniris en la popola kulturo. Ĝi estis plantita etende ankaŭ en Azio speciale en Nepalo.
Etimologio
La nomo estas devena el Sudameriko (pli specife el tupi-gvarania origino), kun signifo "bonodora". La vorto "jacaranda" estis priskribita en A supplement to Mr. Chambers's Cyclopædia, 1a eld., (1753) kiel "nomo havigita de kelkaj aŭtoroj al la arbo kies ligno estas la "campeche", uzata en tinkturado kaj medicino" kaj kiel de tupi-gvarania origino, tra la portugala lingvo.
Priskribo
La specioj de tiu genro estas arbustoj ĝis grandaj arboj kiuj gamas laŭgrande el 20 ĝis 30 m alte. La folioj estas dupinataj en plej specioj, pinataj aŭ simplaj en malmultaj specioj. La floroj estas produktitaj en rimarkindaj grandaj panikloj, de floroj kun kvin-lobaj bluaj al purpur-bluaj koroloj; kelkaj specioj havas blankajn florojn. La frukto estas oblonga al ovoforma ebeneca kapsulo enhavanta nombrajn fajnajn semojn. La genro diferencas el aliaj genroj de la Bignoniacoj je tio, ke ties specioj havas staminodon kiu estas pli longa ol la stamenoj, trikolpata poleno, kaj kromosomo-nombro de 18.
Specioj
Sekcio Monolobos
Sekcio Dilobos
Kantono de Bénévent-l'Abbaye
La kantono de Bénévent-l'Abbaye (france canton de Bénévent-l'Abbaye) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Guéret. Ĝia ĉefurbo estas Bénévent-l'Abbaye.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Bénévent-l'Abbaye la jenaj 10 francaj komunumoj :
Grodzisk Mazowiecki
Grodzisk Mazowiecki estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Grodzisk. De Grodzisk Mazowiecki kondukas unu el plej gravaj polaj fervojaj linioj - fervojlinio Grodzisk Mazowiecki - Zawiercie. Fine de en la distrikto vivis.
Ciceu-Mihăiești
Ciceu-Mihăiești [ĉiĉeŭ mihəjeŝtj] (hungare: Csicsómihályfalva [ĉiĉomihajfalva]) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio orient-nordoriente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 681 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 872 (rumanoj, 95 hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1325. En 1405 ĝi estis hungara vilaĝo. En 1661 la turkoj detruis ĝin. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye).
Ĝis 2005 ĝi apartenis al Petru Rareș. Je la per la leĝo n-ro 67 ĝi iĝis propra komunumo, al kiu apartenas Ciceu-Corabia kaj Lelești.
Rossinière
Rossinière estas komunumo en la distrikto Riviera-Pays-d’Enhaut en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 549 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Rossinière situas ĉe la bordo de la rivero Sarino en la Vaŭdaj Alpoj, sude de la regiono de Grejerco. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Rossinière, La Chaudanne kaj La Tine. Okcidente de la vilaĝo Rossinière situas la baraĵlago Lac de Vernex.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 23,36 km², de kiuj 45,0% estas kovritaj de arbaro, 41,6% servas por agrikulturo kaj 2,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rossinière limas en nordo al Haut-Intyamon (FR), en oriento kaj sudo al Château-d'Oex, en sudokcidento al Villeneuve, kaj en okcidentsudokcidento al Veytaux.
Trafiko
Tra Rossinière pasas la kantona ĉefvojo n-ro 190 de Bulle al Château-d'Oex. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9, situas proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la komunumo en Villeneuve. Pere de la trajnlinio de Château d'Oex al Bulle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rossinière datiĝas el la jaro 1155 kiel La Ransonery. la vilaĝeto La Tine antaŭe nomiĝis Cuves kaj situis ĉe la rivero. Ĝi estis alilokita pli supren pro inundodanĝero. Dum mezepoko Rossinière kaj Cuves formis majorejon de la Subvoktejo Oex, kiu apartenis al la Grafolando de Grejerco. Sub la berna regado de 1555 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝi apartenis al la berna Voktejo Sarino.
Ernő Kiss (general-leŭtenanto)
KISS Ernő (Temesvár, la 13-an de junio 1799 - Arad, la 6-an de oktobro 1849) estis hungara general-leŭtenanto, unu el la 13 martiroj de Arad. Lia nepo estis ministro Ernő Dániel.
Li estis oficiro en la armeo de la Aŭstra imperio; kolonelo de la husara regimento de Hanovro (1845). Printempe de 1848, li batalis kontraŭ la serboj en suda Hungario.
La hungara registaro nomumis lin la 12-an de oktobro 1848 al generalo kaj ĉefkomandanto de la banusuja (Bánság) armeo. Li iĝis general-leŭtenanto la 22-an de decembro 1848 kaj tutlanda ĉefadministranto de la armeo ekde 9-a de januaro 1849. Li devis eloficiĝi la 2-an de januaro pro la batalo de Panĉova.
Post la malarmiligo de la hungara armeo ĉe Világos, Haynau ekzekutigis ankaŭ lin en Arad. Ĉar la unua pafo trafis lian ŝultron, li mem ordonis novan pafadon.
21952 Terry
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bailey Holly Terry, finalistino en 2005 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro ŝia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Newcastle Middle School de Newcastle (Vajomingo).
Huntingdon
Huntingdon estas urbo en Cambridgeshire, Anglio. Ĝi situas sur la norda bordo de la rivero Great Ouse. Iam ĝi estis la ĉefurbo de tiama graflando Huntingdonshire. Ĝi enhavas proksimume dudek mil loĝantojn.
Historio
Proksime al Huntingdon paleontologoj trovis restaĵojn de prahistoriaj homoj. La urbo mem estis fondata de la anglosaksoj kaj danoj. Ĝi enhavas mezepokan ponton. En 1205 ĝi ricevis ĉarton de Johano (Anglio).
Proksime al Huntingdon situas tri bazoj de la brita flugarmeo.
Lastatempe okazis gravaj protestoj kaj manifestacioj kontraŭ laboratorio kiu uzas bestojn por sciencaj eksperimentoj.
Inter la parlamentanoj elektitaj de Huntingdon estis Oliver Cromwell kaj John Major, kiu estis la brita ĉefministro de 1990 al 1997.
Hinchinbrooke House
Dum la 11-a jarcento fondiĝis monaĥinejo, kie, post la abolicio de la monaĥejoj (1536-1539), evoluis en domegon, Hinchingbrooke House. Tiu poste iĝis lernejo kie studis Oliver Cromwell (kiu naskiĝis en Huntingdon en 1599) kaj Samuel Pepys. Laŭlegende la konstruaĵo kaj apuda ponto estas hantata de monaĥo kaj monaĥino kiu estis geamorantoj, kaj pro tio estis murdataj. En 2005 konstru-laboristoj rifuzis labori tie dum la nokto post kiam iuj el ili vidis la fantomon.
Johannes Edvard Leppäkoski
Johannes Edvard LEPPÄKOSKI (naskiĝis la 3-an de novembro 1901 en Kaukola mortis la 5-an de decembro 1984 en Jyväskylä), estis Finnlanda ĵurnalisto. Li tradukis la finnan nacian epopeon Kalevala kaj aliajn poeziaĵojn en Esperanton. Li mem skribis sian nomon mallongigite ''Joh. Edv. Leppäkoski''.
Leppäkoski naskiĝis en Kaukola, ĉe la okcidenta bordo de Ladoga lago, en Karelia terkolo. Fininte lernejon li eklaboris en Käkisalmi kiel redaktoro en loka gazeto. En 1940, post milito, la urbo kaj regiono estis ceditaj al Sovetio, kaj Leppäkoski loĝis kaj laboris mallonge en Kuopio kaj Rauma, sed jam en novembro 1940 li eklaboris por la gazeto Keskisuomalainen en Jyväskylä. Lia laborkariero tie daŭris ĝis 1966, kiam li pensiiĝis.
La traduko de Kalevala en Esperanto aperis en 1964, dua eldono en 1985.
Mihály Víg
Mihály Víg [mihAj vIg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Víg Mihály estas hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, komponisto, tekstopoeto, orkestrestro. Mihály Víg naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pri lernadoj de Mihály Víg plene mankas informoj. Li fondis ŝlagrorkestron en 1979, ĝi daŭre ekzistas ankaŭ nun. Lia muzikgrupo dum la socialismo ne havis eblecon registri muzikdiskojn kaj aperi en Hungara Televizio. Tamen tiutempe li komponis ofte filmajn muzikojn. Inter 1999 kaj 2003 li studis en Universitato de Pécs, krome pro ŝatokupo li akiris diplometon pri kuiristo. Li ricevis premiojn en 2003 kaj 2008.
Jarosław Sellin
De la jaro 2005 ĝis 2007 kaj denove de la jaro 2015 li estas Vic-Ministro pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo. Favora por Esperanto. En la Balotoj por Pola Sejmo 2019 li kandidatas en la Balot-regiono n-ro 25 Gdansko.
Biografio
Filo de Henriko kaj Maria Sellin. En la jaro 1988 li finis la fakultaton pri historio de la Gdanska Universitato. Kiel instruisto li laboris unue en liceo kaj poste kiel universitata instruisto en la Gdanska Universitato.
De la komenco de 90aj jaroj de 20a jc li laboris kiel ĵurnalisto. Dum la jaroj 1990–1991 li esti ĉefo de la foko pri politiko en la Katolika Semajnrevuo „Młoda Polska” (Juna Pollando). En la jaro 1991 li preparadis programojn por pollingva televido en Vilno, kaj de la jaro 1992 li estis dungita en Pola Televido, interalie en la redakcio Wiadomości (Informoj) kaj en la Gdanska redakcio de Pola Televido en la 2-a programo Panorama (TVP2)''.
Esperanto
En la jaro 2011 li akceptis en sia parlamenta oficejo en Gdansko delegacion de esperantistoj: Michael Cwik el Bruselo, Kazimierz Krzyżak el Gdynia kaj Eduardo Kozyra el Malborko, la temo de la renkontiĝo estis la ŝancoj de Esperanto en Eŭropa Unio.
La 17an de aprilo 2016 li oficiale partoprenis en la solenaĵoj okaze de la rekonstruo de okcidenta parto de la Teŭtona Kastelo en Malborko, kadre de tio okazis la inaŭguro de la rekonstriuta Maria Preĝejo en la Alta Kastelo kaj unaŭguro de la rekonstruita grandega ĉar 9-metra figuro de de Madono, la patronino de la Teŭtona Ordeno kaj de la urbo Malborko (ĝi estas rekonstruita laŭ origina bizanca mozaika stilo). Dum lia vizito en Malborko kiel Vicministro pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo la Prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) Eduardo Kozyra renkontiĝis kun Ministro Jarosław Sellin por danki al la Ministerio pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo pro la helpo en la eldono de 2000-paĝa ESPERANTO-ANGLA-POLA VORTARO (5-voluma) kaj enmanigis al la ministro tiun "benediktanan" verkon (vidu la foton kiam Eduardo Kozyra enmanigas la vortaron al ministro Jarosław Sellin kiu aperis kun la artikolo pri la vortaro en la "Balta Ĵurnalo"/"Dziennik Bałtycki": . Okaze prezidanto de EDE enmanigis la gratul-leteron al Ministro okaze de lia venko en la Parlamentaj Balotoj 2015 por Pola Sejmo kaj pro la prestiĝa posteno de Vic-Ministro pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo.
Bubaque
Bubaque estas unu de la sektoroj de la regiono Bolama en la ŝtato Gvineo Bisaŭa. La teritorio de Bubaque konsistas el diversaj insuloj, kiuj siavice estas parto de la Bijago-insularo en la okcidento de Gvineo Bisaŭa. Sur la diversaj insuloj kreskas amaso da mangrovoj. La ĉefurbo de la sektoro Bubaque ankaŭ nomiĝas Bubaque. Ekzistas eta flughaveno. La koordinatoj de la Bubaque estas proksimume.
27074 Etatolia
27074 Etatolia malbone konata asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eta Atolia, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2010 scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Rickards High School de Tallahassee (Florido, Usono).
(73480) 2002 PN34
(73480) 2002 PN34 estas granda malhela transneptuna objekto, malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝi estas de la klaso de la centaŭroj, havas proksiman de tiu de Neptuno kaj do estas en proksimuma orbita resonanco 2:1 kun Urano. Ĝia orbito krucas tiujn de ĉi ambaŭ planedoj: ĝi estas uranorenkonta kaj neptunrenkonta asteroido.
Pargeto
Pargeto laŭ PIV estas luksa planko, konsistanta el simetrie kaj varie kunmetitaj tabuletoj el malmola kaj polurita ligno. Kutime ĝi konsistas el la ligno de foliarboj. La tabuletoj tiel segiĝas, ke la lignaj fibroj estas horizontalaj. Lignaj plankoj, en kiuj la arbaj kreskoringoj videblas, kies fibroj do estas vertikalaj, nomatas "ligna pavimo".
Pargeto konsideriĝas altvalora planka materialo. Pro la konsisto el etaj lignaj partoj ĝi - kontraŭe al planko el longaj lignaj bretoj - bezonas ebenan plankan fundamenton. Pro la natura materialo, pargeta planko iom reguligas la ĉambran klimaton: ĝi iom malvarmigas en kazo de troa aera varmo, iom varmigas en kazo de troa malvarmo, iom humidigas en kazo de troa aera sekeco kaj plisekigas en kazo de troa humideco. Pro sia sentrueco ĝi estas tre higiena planka materialo.
Etimologio
En multaj naciaj lingvoj uziĝas vortoj, kiuj supozigus ke en Esperanto la planka materialo nomiĝus "parketo", kun sono "k" vortomeze. Jam dekomence oni tamen en Esperanto decidis iom variigi la ortografion kaj vortosonon, por ne krei konfuzon rilate al la koncepto "malgranda parko".
Laŭ Francisko Azorín pargeto estas Luksa ligna pavimo, konsistanta el arte kunmetitaj tabuletoj. Li indikas etimologion el la latina spargo, spargito (dividita, dismetita). Kaj li aldonas la terminojn pargeti, por pavimi per pargeto; kaj pargetero, por ĉiu el la tabuletoj de tia pavimo.
Ligno
En Eŭropo, tradiciaj lignospecoj, kiuj uziĝas por la fabrikado de pargeto, estas acero, akacio, betulo, kaŝtanarbo, kverko, olivarbo, pomarbo, pirarbo, ulmo, kaj
Federacia Instituto de San-Paŭlo (Votuporanga-SP)
Federacia Instituto de San-Paŭlo, mallongigo IFSP (oficiale ĝi nomiĝas Instituto Federal de Educação, Ciência e Tecnologia de São Paulo), estas federacia eduka publika organizaĵo kun pluraj kampusoj funkciantaj en la subŝtato San-Paŭlo, Brazilo.