cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1878 Hughes
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la filo de Mireille Demiddelaer, nepino de la malkovrinto.
Amboso
Amboso (el la malnovaltgermana: anaboz, „ĉe kio oni batas”) estas metala bloko, sur kiu forĝisto batas metalojn. Plej ofte ĝi estas metita sur lignan blokon.
Wünnewil-Flamatt
Pri la komunumo
Wünnewil-Flamatt estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 5322 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Amboso
Laŭ Francisko Azorín ĝi estas Fera bloko, por bati la metalojn.
Wünnewil-Flamatt
Geografio
La komunumo Wünnewil-Flamatt situas ĉe la suda bordo de la rivero Sinĝino, proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la federacia urbo Berno kaj 12 kilometrojn nordoriente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la sekvantaj 13 vilaĝoj: Wünnewil, (sur alteco de 628 m s.m., sur altejo inter Sinĝino kaj Taverna), Flamatt (sur alteco de 540 m s.m., ĉe la alflueno de Taverna al Sinĝino, Oberflamatt (sur alteco de 547 m s.m., en la rivera kamparo en la valo sude de Sinĝino), Sensebrücke (sur alteco de 523 m  s.m., sude de Sinĝino, vid-al-vide de Neuenegg, Eggelried (sur alteco de 603 m s.m., inter Sinĝino kaj Taverna), Balsingen (sur alteco de 595 m s.m., inter Sinĝino kaj Taverna, apartenis ĝis 1976 al la komunumo Bösingen, Bagewil (sur alteco de 608 m s.m., inter Sinĝino kaj Taverna, apartenis ĝis 1976 al la komunumo Bösingen, Amtmerswil (sur alteco de 588 m  s.m., inter Sinĝino kaj Taverna, apartenis ĝis 1976 al la komunumo Bösingen), Staffels (sur alteco de  591 m  s.m., apartenis ĝis 1976 al la komunumo Bösingen), Pfaffenholz (sur alteco de  632 m  s.m., rekte sudokcidente de Wünnewil), Elswil (sur alteco de  634 m  s.m., sur la alttavolo sude de Egg), Dietisberg (sur alteco de 651 m  s.m., sur la altebenajco sude de Taverna), kaj Blumisberg, (sur alteco de 610 m  s.m., sude de la rivero Taverna, estis ĝis 1976 parto de Bösingen).
Amboso
La praformon de amboso oni uzas ĉefe en forĝejoj, batante per martelo plej ofte ardajn kaj tial molajn metalojn kaj formante ilin. Amboso kutime havas tipan formon kun ronda korno kaj ebena surfaco, kiuj ebligas diversajn prilaborojn. Plej grandaj modeloj havas diversajn aldonaĵojn por specifaj laboroj.
Wünnewil-Flamatt
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,23 km², de kiuj 16,9% estas kovritaj de arbaro, 63,0% servas por agrikulturo kaj 19,3% por setlado.
Amboso
Proverbo
Ekzistas proverboj pri amboso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Wünnewil-Flamatt
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wünnewil-Flamatt limas en nordo al Neuenegg (BE), en oriento al Ueberstorf, en sudo al Sankt-Antoni, en sudokcidento al Schmitten, kaj en okcidento al Bösingen.
Kogurjo
Goguryeo aŭ Kogurjŏ (Hangul: 고구려; Hanja: 高句麗; pinyin: Gāogōulí) (1-a jarcento a.K.-668) estis regno en nunaj Manĉurio kaj norda Koreio.Kogurjo estis la plej granda reĝlando el la tri reĝlandoj konsistantaj Koreion ĝis 668 p.K. Ĝi situis sur ĉirkaŭ la hodiaŭa teritorio de Norda Koreio. Laŭ la tradicio, ĝin fondis en 37 a.K. Ĉu Mong en la rivervalo de Tongge, sed oni supozas, ke ĝi jam ekzistis en la 2-a jarcento.
Wünnewil-Flamatt
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Berno al Friburgo. La rekonilo de la komunumo estas la granda viadukto de la svisa aŭtovojo A12, kiu kondukas rekte super la vilaĝo Flamatt, kies domoj parte situas sub la aŭtovojo-ponto. La alveturejo al la aŭtovojo troviĝas meze en la vilaĝo Flamatt, kie ankaŭ ekzistas stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Morato. Alia stacidomo troviĝas en Wünnewil, kaj krome ekzistas trajnlinio de Flamatt al Laupen kaj poŝtaŭtolinio al Albligen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Flamatt datiĝas el la jaro 1312 kiel Blamatten. Wünnewil ek de la 14-a jarcento apartenis al la kamparo de Friburgo. Flamatt estis atribuita al Friburgo en la jaro 1467. En la jaro 1534 Flamatt estis disigita de la paroĥo de Neuenegg kaj atribuita al la paroĥo de Wünnewil. En la jaro 1848 surbaze de la nova ordo estis disigita la paroĥoj kaj politikaj instancoj. La nova komunumo Wünnewil transprenis la teritorion de la iama paroĥo. En la jaro 1974 la nomo de la komunumo estis ŝanĝita al Wünnewil-Flamatt kaj en la jaro 1977 la teritorio inter Wünnewil kaj Flamatt, kiu ĝis tiam apartenis al Bösingen estis atribuita al la komunumo, tiel ke Flamatt ne plu estis eksklavo sed konektita kun la cetera komunuma teritorio.
Kogurjo
Historio
Oni distingis en la centra adiministra sistemo 12 rangojn, sure kies pinto staris la ĉefministro (te-dero) elektita je tri jaroj de la kunlaborantoj.
Wünnewil-Flamatt
Partnerkomunumo
Partnerkomunumo de Wünnewil-Flamatt estas Tápiógyörgye en Hungario.
Kogurjo
Historio
Post kiam en Ĉinio enpotenciĝis la unuiĝinta Sui- (581–618), kaj T'ang-dinastio (618–907), la ĉinoj pli kaj pli ofte militiris en Kogurjon. La reĝlando estis fine konkerita (668) fare de la aliancaj armeoj de sud-korea Silla-reĝlando kaj T'ang-dinastio. La duoninsulo venis sub regadon de la unuiĝinta reĝlando Silla (668–935).
La kogurja lingvo estis parolita en la malnova reĝlando de Kogurjo.
Kontraŭtanka hundo
Dum la Dua mondmilito, la sovetia armeo uzis kontraŭtankajn hundojn kontraŭ la Naziaj tankoj. Tamen la hundoj estis instruitaj kuri sub sovetiajn tankojn: do en batalkampoj multaj agis precize tiel, damaĝante la tankojn de sia armeo.
Princlando Transilvanio
La princlando Transilvanio (Principatul Transilvaniei) estis duon-dependa ŝtato, sub la suzereneco de la Otomana Imperio, kaj ĉefe estrita de kalvinaj hungaraj princoj. Ĝi ekzistis de 1571 ĝis 1711.
Sieĝo de Osako
La sieĝo de Osako (の) estis serio de bataloj de la ŝoguna dinastio Tokugawa por neniigi la klanon Toyomoti. Ĝi daŭris de 1614 ĝis 1615 kaj havis du apartajn partojn: la vintran kampanjon (の) kaj la someran kampanjon (の).
Schmeheim
Schmeheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Feldstein. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Sieĝo de Osako
Antaŭa situacio
Post la morto de Hideyoshi Toyotomi en 1598, regis en Japanio la Konsilo de la kvin regantoj, inter kiu troviĝis Ieyasu Tokugawa, kiu havis la plej grandan aŭtoritaton. Post lia venko super la aliaj regantoj gviditaj de Mitsunari Ishida dum la batalo de Sekigahara, Ieyasu fakte kontrolis Japanion kaj enkondukis la ŝogunan dinastion Tokugawa en Edo en 1603. La politika celo de Ieyasu estis krei daŭran kaj solidan registaron, kaj la fakto ke la klano Toyotomi estis supera, iĝis problemo al li.
La vintra kampanjo
En 1614, la klano Toyotomi rekonstruis la kastelon de Osako kaj apudan sanktejon. La rekonstrulaboroj inkluzivas sonorilon sur kiu troviĝis jena surskribo: "Estu la ŝtato pacema kaj prospera; oriente ĝi salutas la palan lunon kaj okcidente adiaŭas la subirontan sunon". Ieyasu Tokugawa, kies estra sidejo troviĝis en la orientaj provincoj komprenis tion kiel insulton kaj altiĝis la tensio inter la nova ŝoguna registaro kaj la klano Toyotomi. Ĝi ankaŭ pligrandiĝis kiam Hideyori Toyotomi ekkunigis armeon de malamikoj de la Tokugawa-anoj en Osako. En novembro 1614, Ieyasu decidis malhelpi pligrandiĝon de tiu potenco kaj sendis 194 000 homoj al Osako.
La sieĝo komenciĝis la 19-an de novembro, kiam Ieyasu gvidis 3.000 homojn trans la riveron Kizugawa, detruante la fortikaĵon kie troviĝis tie. Semajnon poste, Ieyasu atakis la vilaĝon Imafuku kun 1.500 homoj kontraŭ 600 defendantoj. Aliaj fortikaĵetoj kaj vilaĝoj estis atakitaj antaŭ la sieĝo de la kastelo de Osako la 4-an de decembro.
Campagne (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Carcassonne - Rivesaltes (676000).
Sieĝo de Osako
La vintra kampanjo
Sanada-maru estis defendita de Yukimura Sanada kaj 7.000 aliaj homoj. La ŝogunaj armeoj estis forpelitaj plurfoje. Sanada kaj ties homoj atakis la sieĝantajn liniojn kaj sukcesis rompi ilin trifoje. Tiam Tokugawa decidis uzi la artilerion kaj venigis 300 kanonojn kaj homojn por fosi submuren. La 22-an de januaro finiĝis la vintra sieĝo. Hideyori Toyotomi promesis ne ribeli kaj permesis la plenigon de la fosaĵoj de la kastelo de Osako.
La somera kampanjo
En aprilo, la ŝoguno eksciis, ke Toyotomi kunigis ankoraŭ pli da militistoj ol en novembro kaj ke li provis malhelpi la plenigon de la fosaĵoj. La armeo de Toyotomi (nomita okcidenta armeo) ekbatalas kontraŭ partoj de la orienta armeo (tiu de la ŝoguno) apud Osako. La 29-an de aprilo ili atakas la kastelon de Wakayama, marbordan fortikaĵon apartenante al Nagaakira Asano, aliancano de la ŝoguno. La militistoj de Asano eliris el la kastelo, atakis la atakintojn kaj forpelis ilin. Komence de junio, la armeo de la ŝoguno alvenis, antaŭ ol Hideyori Toyotomi sekurigis la ĉirkaŭajn landojn. La 6-an de junio en Domyoji 2.600 el siaj homoj renkontis 23.000 orientarmeanoj. La komandanto, Mototsugu Gotō, provis retroiri dum nebulo, sed la batalo estis perdita kaj li mortigita.
Post alia serio de bataloj kaj venkoj de la ŝoguno ĉirkaŭ Osako, la somera kampanjo ĉesis post la batalo de Tennoji. Hideyori provis operacion kiel "martelo kaj amboso" dum kiu 55.000 homoj ataku la centron de la orienta armeo, dum alia armeo de 16.500 homoj ĉirkaŭiru ilin por ataki de malantaŭe, aliaj homoj estante en rezervo. La armeo de Ieyasu Tokugawa estis gvidita de lia filo Hidetada Tokugawa, ĝi havis ĉirkaŭ 155.000 homojn. Ili marŝis en kvar paralelaj linioj.
Ambaŭflankaj eraroj preskaŭ ruinigis la batalon. Militistoj de Hideyori disiĝis de la ĉefa grupo kaj la rezervaj fortoj de Hidetada moviĝis sen ordono de la ĉefa armeo. Fine tamen, la komandanto de Hideyori, Yukimura Sanada, estis mortigita, kio neniigis la moralon de la okcidenta armeo. La malgranda trupo sub komando de Hideyori tro malfrue eliris la kastelon de Osako kaj estis tuj repuŝita enen, sen realigi efikan defendon.
La kastelo rapide ekbrulis kaj ricevis artileriajn pafojn. Hideyori Toyotomi mortigis sin (seppuku) kaj la lasta granda revolto de la 250 venontaj jaroj kontraŭ la ŝoguna dinastio Tokugawa estis subpremita.
Hașag
Hașag [haŝag] (hungare: Hásság [ha:ŝŝa:g], germane: Haschagen) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Mediaș. Administre ĝi apartenas al Loamneș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1.087 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 592 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1263. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
24533 Kokhirova
24533 Kokhirova estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gulchekhra I. Kokhirova, esploristino ĉe la Instituto de Astrofiziko de la Akademio de Sciencoj de Taĝikio. Ŝi funkciigis reton pri bolidoj, kiu permesis determini la radiantojn, rapidojn kaj orbitojn de pli ol 200 eventoj.
Ermatingen (stacidomo)
Ermatingen estas fervoja stacidomo en Ermatingen, Svislando.
NGC 4290
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Géza Hegedűs D
Géza Hegedűs D [hegedUŝ], hungare Hegedűs D. Géza estas hungara aktoro, reĝisoro, altlerneja instruisto.
Géza Hegedűs D naskiĝis la 1953 en Ibrány. (Por fari diferencon de aliaj samaj nomoj li uzas literon D. Tio estas ofta kutimo en Hungario.)
Biografio
Géza Hegedűs D studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, poste li komencis sian aktoran karieron en Gaja Teatro en 1975. Ekde 1987 li instruas en la altlernejo, kiu jam havas la rangon universitato. Li ricevis premion Kossuth en 2009, ĝis tiam precipe pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Kamokamo
Kamokamujo, Myrciaria dubia, el Mirtacoj estas fruktarbo el la Amazonio. Komence priskribita en 1823 kiel Psidium dubium Kunth. En Brazilo, ĝia devenlando, ĝi ricevas diversajn nomojn "camucamu" (kamukamu), "caçari" (Kasari), "araçá -água" (Akva arsao) kaj ankaŭ "camocamo" (kamokamo).
Ĝi estas malgranda arbusta riverborda arbo de la Amazonia pluvarbaro en Peruo kaj Brazilo, kiu kreskas ĝis alteco de 3–5 m (9,8-16,4 futoj) kaj donas ruĝan / purpuran ĉeriz-similan frukton. Ĝi estas proksima parenco de la ĵabuticaba (Myrciaria cauliflora) kaj la guavabero aŭ rumbero (Myrciaria floribunda). Ĝis 2-3% el la freŝaj fruktoj laŭ pezo estas vitamino C.
La frukto, nome kamokamo, okupas la duan lokon kun alta enhavo de vitamino C en la mondo (30 fojojn pli ol la oranĝa) kutime kun 2800 mg / 100 g da frukto, atingante pli ol 6000 mg de Vit. C / 100 g da frukto, kontraŭ mezumo de 1.700 mg / 100 g de acerolo (Malphigia emarginata). La frukto kun la plej alta enhavo de vitamino C en la mondo estas la aŭstralia Kakadu-pruno.
Priskribo
Kamokamo arbo havas malgrandajn florojn kun vaksecaj blankaj petaloj kaj dolĉodoran aromon. Ĝi havas tufan, pluman foliaron. La ĉiamverdaj, kontraŭaj folioj estas lancetformaj ĝis elipsaj. Individuaj folioj longas 3–20 cm (1.2-7.9 coloj) kaj larĝas 1–2 cm (0.39-0.79 coloj).
Nová Jezná
Nová Jezná estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Úlice, troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordoriente de Úlice. Estas ĉi tie registritaj 26 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Kamokamo
Rikolto
Delonge uzata de indiĝenaj popoloj, la sovaĝa kamokamo estas rikoltita rekte en kanuojn. La frukto nur lastatempe venis en grandskalan kultivadon kaj vendon al la monda merkato, kies la ĉefa aĉetanto estas Japanio. La arbo estas relative facile kultivebla en iuj kreskigaj kondiĉoj. Ĝi pluvivas plej bone en varmaj, malsekaj, tropikaj klimatoj, sed kreskos en la subtropikoj, travivante temperaturojn ĝis super glaciĝo. Ĝi postulas abundan akvon. Justa komerco ĉeestas en malalt-tera produktado de la Asocio de Produktantoj de Kamokamo de la Perua Amazonio.
Nová Jezná
Nová Jezná situas en katastra teritorio Úlice kun areo 8,81 km².
Kamokamo
Rikolto
La arbo troveblas en loke densaj populacioj aŭ eĉ unuspecifaj areoj en amazoniaj riverebenaĵoj kaj riverborda vegetaĵaro. La planto estas ekstreme tolerema al inundado, eltenante kvar al kvin monatojn kun la radikoj kaj eĉ multe de la aeraj partoj enakvigitaj. La specio disvastiĝas per semoj. En kultivado, la arbo komencas doni fruktojn post atingado de 2 cm (0,79 in) en tigocirkumferenco (tri jaroj post apero de la plantido). Plantoj floras fine de la seka sezono kaj produktas fruktojn ĉe la pinto de la pluvsezono. Observaĵoj kun kaj sovaĝaj kaj kultivitaj plantoj sugestas, ke la arboj povas resti produktivaj dum kelkaj jardekoj.
Nutradaj valoroj
Kamokamo havas eksterordinare altan vitaminan C enhavon (je la ordo de 2-3% de freŝa pezo, dua nur al la aŭstralia indiĝena planto Terminalia ferdinandiana), kaj ĉi tiu propraĵo de la frukto estis ekspluatita por lokigi ĝin sur internaciaj merkatoj. Enhavo de vitamino C malpliiĝas kiam plena matureco atingiĝas, kun interŝanĝo inter vitamino C kaj gusto-esprimiloj.
La frukto estas riĉa je flavonoidoj, kiel ekzemple antocianinoj, flavonoloj, flavanoloj, kateinsinoj, delfinidino 3-glukozida, cianidina 3-glukozida, elagata acido kaj rutino. Alia analizo malkaŝis la ĉeeston de gajlata ​​kaj elagata acidoj, sugestante, ke la frukto posedas hidroligitajn taninojn (galo- kaj/aŭ elagotaninoj).
Uzoj
Dokumentado pri tradiciaj uzoj de kamokamo estas malabunda. En tradiciaj amazoniaj socioj, kamokamo probable ne iam estis nutre grava krom pro ĝia enhavo de vitamino C. La frukto estas ekstreme acida kaj la gusto tre similas al acida vinbero kun granda kavo. La frukto estas ofte uzata por fari tre rozkoloran sukon kun iom da sukero (kiel limonado). Ruĝeta pigmento en la ledeca ŝelo de la frukto donas rozkoloran koloron al sukoj ĉerpitaj el kamokamo. La aromo estas subtila, sed ne tiom allogas kiel ĉe pli popularaj fruktoj. Lastatempe, kamokamo estas uzata en glaciaĵoj kaj dolĉaĵoj kaj prilaborita pulvoro de la frukta pulpo komencas vendiĝi okcidente kiel sana nutraĵo en malstrikta pulvoro aŭ kapsula formo.
Indiĝenaj amazoniaj grupoj loĝantaj sur la bordoj de la rivero Nanay en la regiono Loreto en Peruo, laŭdire uzis kamokamon kiel tradician kuracilon kontraû malario.
Konservaj aspektoj
Nuntempe troa rikoltado de sovaĝa kamokamo minacas fari ĝin endanĝerigita specio. Klopodoj estas survoje instigi al komerca kultivado de kamkamujoj en la baseno de la rivero Amazono.
Komarkoj de Sorio
La provinco Sorio (Kastilio kaj Leono) estas formiĝa per 183 urboj, en grupoj de 7 komarkoj, tie:
Klubo de Madrido
La Klubo de Madrido estas sendependa neprofitcela organizaĵo kreita por antaŭenigi demokration kaj politikan ŝanĝon en la internacia komunumo. Ĝiaj membroj estas 89 eksaj prezidantoj kaj ĉefministroj de 58 landoj, kaj sekve la Klubo de Madrido estas la plej granda monda forumo de eksaj ŝtatestroj kaj registarestroj.
Inter ĝiaj ĉefaj celoj estas la plifortigo de la demokratiaj institucioj kaj la konsilado pri solvo de politikaj konfliktoj en du ŝlosilaj areoj: demokratia gvidado de ŝtatoj, respektive regado de kaj respondo al ŝtataj krizoj kaj post-krizaj situacioj.
La Klubo de Madrido kunlaboras kun registaroj, inter-registaraj organizaĵoj, la civila socio, kleruloj respektive sciencistoj, kaj reprezentantoj de la ekonomia mondo, por kuraĝigi dialogon cele la sociaj kaj politikaj ŝanĝoj. La Klubo de Madrido ankaŭ laboras en serĉo pri efikaj metodoj por havigi teknikajn konsilojn kaj rekomendojn al sendependiĝantaj ŝtatoj cele al establigo kaj plifortigo de demokratiaj strukturoj tie.
Blazono de Vatikano
La ŝtata blazono de la Vatikano respektive de la Vatikanurbo kun ties flago apartenas al la oficialaj simboloj de tiu eŭropa landeto. La blazono oficiale ekvalidis la 7-an de julio 1929, estis adoptita la 7-an de junio 1929, en la jaro kiam Pio la 11-a subskribis la Lateranajn Traktatojn kun Italio, kreante novan sendependan ŝtaton regitan de la Sankta Kurio. Antaŭe la personaj blazonoj de la unuopaj papoj dum la tempo de ties regado estis la ŝtata blazono.
La blazono de la ŝtata teritorio Vatikanurbo diferenciĝas ne nur de la personaj blazonoj de la unuopaj papoj, sed ankaŭ de la subjekto de internacia juro nomata “Sankta Seĝo” aŭ “Apostola Seĝo”, la politika unuo reprezentata per la papo, daŭrigo de la Papa Ŝtato aŭ Eklezia Ŝtato malaperinta en 1870: kaj la blazono de Vatikanurbo kaj de la “Sankta Seĝo” aŭ “Apostola Seĝo” bildigas la du “ŝlosilojn de Sankta Petro” sub papa tiaro, tamen la blazono de Vatikanurbo sur ruĝa blazonŝildo kaj la blazono aŭ emblemo de la “Sankta Seĝo” tute sen ajna fono. Kaj varias ne nur la fakto ke en unu blazono la arĝenta ŝlosilo estas maldekstre kaj la ora dekstre, en la alia blazono male, sed ankaŭ ke ili en malsamaj manieroj ligiĝas per ruĝa ŝnuro, kaj ankaŭ krome diferencas laŭ pluraj desegnaj detaloj.
Bálint Szabó (lokhistoriisto)
Biografio
Bálint Szabó akiris diplomon de pastro en Reformita Teologio de Koloĵvaro (1942) kaj paralele pri hungara lingvo kaj literaturo-etnografio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1949). Li estis pastro, poste instruisto.
Paavo Lipponen
Paavo Tapio LIPPONEN (naskiginta la 23-an de aprilo 1941 en norda Finnlando, en Turtola, nuntempa Pello) estas finna konsultisto de energia industrio kaj eksa politikisto. Li estis prezidanto de Finnlanda socialdemokratia partio) en 1993–2005, ĉefministro de Finnlando en 1995–2003 kaj prezidanto kaj porparolisto de la parlamento de Finnlando en 2003–2007. Li estis ĉefministro de Finnlando 2928 tagojn kaj estas plej longatempe ĉefministro de Finnlando.
Lipponen apogas la devigan instruon de la sveda lingvo en Finnlando.
Ĉar Lipponen parolas malrapide, li ricevis kromnomon Mooses (Moseo)
Pre politiko
Lipponen kvalifikiĝis studento en liceo de Kuopio en la jaro 1959. Poste li helpe de stipendio studis jaron en Usono, en la kolegio Dartmouth en Hanovro (Nov-Hampŝiro). Poste li studis en sociascienca fakultato de Universitato de Helsinko. En la jaro 1971 li kvalifikiĝis kandidato de sociaj sciencoj. Lia ĉeftemo estis internacia politiko.
Politika aktiveco
Lipponen prezidantiĝis en Finnlanda socialdemokratia partio en la jaro 1993. En la jaro 1995 la partio venkegis la parlamentoelekto de Finnlando. La unua registaro de Lipponen (1995–1999) inkludis Finnlandan socialdemokratian partion, Finnlandan nacian koalicion, Svedan popolan partion de Finnlando, Maldekstran Ligon de Finnlando kaj Verdan Ligon, la ekologian partion de Finnlando. Ĉar la registaro konsistis el aparte diversaj partioj, ĝi ricevis karesan nomon "ĉielarka registaro". Ankaŭ dua registaro de Lipponen (1999–2003) inkludis samajn partiojn. Alia elstarega persono en registratoj de Lipponen estis lia bona amiko Sauli Niinistö, kio estis ministro pri financoj en la jaroj 1996–2003. Politiko de la registaroj estis dekstreta. La unua registaro de Lipponen provis duonigi senlaborecon en Finnlando ĝis la sekva elekto. La senlaboreco plimalgrandiĝis, sed la celo malsukcesis.
Lipponen havas potencan Eŭropan identecon. Laŭ la vizio de Lipponen Finnlando membriĝis al Eŭropa Mona Unio (EMU). La eŭropa komuna mono eŭro venis en uzon en 2002. Finnlando estas nura nordlando kio uzas eŭron. Kun registaroj de Lipponen la ekonomio de Suomio grandiĝegis. La unua registaro de Lipponen petfaris grandan reformon de konstitucio de Suomio. En aŭgusto 2011 Lipponen anoncis, ke li aspiras al kandidateco ankaŭ en la prezidanto-elektado en 2012.
Privata vivo
Ekde la jaro 1998 la edzino de Lipponen estas la verkistino Päivi Lipponen, denaska nomo Hiltunen kaj pli frua edzina nomo Hertzberg. Ili havas du komunajn filinojn; Paavo Lipponen havas unu filinon kun sia antaŭa edzino, kaj Päivi Lipponen havas unu filinon kun sia antaŭa edzo. Li interesiĝas pri opero, naĝado kaj arkitekturo. Pli juna li akvopilkis.
Paavo Lipponen estas elektita la 70-a plej granda finno en la voĉdonado Suuret suomalaiset ("grandaj finnoj") de 2004.
Pere
Pere estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
La vilaĝo situas sur deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Abaújszántó troviĝas 6, Encs 9, Gönc 33, Miskolc 38, Budapeŝto 209 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1282 en formo Pere. La turkoj okupis la vilaĝon en 1640. En 1945 oni disdonis parcelojn inter la malriĉaj vilaĝanoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo funkciis.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, 2 vendejoj, gastejo, migra poŝto.
Vilmos Misángyi
Vilmos Misángyi [vilmoŝ miŝAndji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Misángyi Vilmos estis hungara inĝeniero, profesoro.
Campagne-sur-Aude
Campagne-sur-Aude estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Vilmos Misángyi
Vilmos Misángyi naskiĝis la  en Pécs. Li mortis la en Teisbach.
Biografio
Vilmos Misángyi akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1903. Post la diplomo ĝis 1924 li havis postenon en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li doktoriĝis en 1907. Inter 1916 kaj 1920 li instruis en komercista (alt?)lernejo. Ekde 1924 li instruis en la menciita universitato, kie li estis rektoro en la lernojaro 1944. Kune kun iom da studentoj li rifuĝis al Sopron de la Ruĝa Armeo, poste al la Germana Regno. Li instruis ankaŭ tie. Li volis translokigi la plenan universitaton al Germana Regno, sed multe da profesoroj kaj studentoj kontraŭstaris.
Campagne-sur-Aude
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Campenois.
Nussberg (apartigilo)
Nussberg aŭ Nußberg nomiĝas:
Barnabás Szabó
Biografio
Barnabás Szabó diplomitiĝis en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj li instruis ĝis 1965, poste ĝis 1970 li laboris ĉe la Pupteatro de Oradea, de 1975 li estis grafikisto de historia fako de muzeo de Oradea.
Nussberg (apartigilo)
lokoj: en Germanio
Aŭstrio
Svisio
Konstruaĵoj:
personoj:
Marakajbo
Marakajbo (Maracaibo) estas milionurbo, universitata urbo kaj ĉefurbo de la subŝtato Zulia en Venezuelo kaj la dua plej granda urbo de la lando. Ĝi havas ĉirkaŭ 3,95 milionojn da loĝantoj, kaj estas la centro de la plej grava ekonomia regiono.
Loknomo
La loknomo Maracaibo ŝajnas deveni el Maraca (serpento) + Iwo (loko) en la indiĝena arawaka lingvo. Aliaj diras ke ĝi povas deveni el Maracay (Akrobata tigro-kato) + Bo (piedo) en la indiĝena lingvo rilata al Tupi-Guarani.
Geografio
Marakajbo troviĝas sur ebenaĵo en la nordokcidenta parto de la lando laŭ marbordo en golfo.
Historio
Marakajbo estis fondita en la jaro 1529 fare de germano Ambrosio Alfinger, ĉe la okcidenta bordo de la samnoma lago. En 1699 Henry Morgan atakis Marakajbon. La urbo estas grava naftoproduktanto ekde 1914.
Ceppe (stacidomo)
Ceppe (Ceppe) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Biguglia, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Miristamido
Miristamido aŭ C14H29NO estas kemia kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj, senkolora aŭ blanka solidaĵo uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Miristamido estas malmulte solvebla en akvo, sed pli solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Miristamido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Sakrat Janoviĉ
Sakrat Janoviĉ (beloruse - Сакрат Яновіч, pole - Sokrat Janowicz; naskiĝis la en Krynki, mortis la  en Krynki ) estis belorusa verkisto, aŭtoro de 30 libroj. Membro de la Unio de polaj verkistoj (de 1971), ĉefo de la Klubo de Unio de polaj verkistoj en Bjalistoko, ĉefo de la Belorusa demokratia unio (estis fondita en la komenco de la jardeko 1990).
Biografio
Naskiĝis en familio de botisto. Finis la Bjalostokan elektrikistan profesian lernejon (1955). Laboris kiel laborestro de elektrikistoj en fabriko apud Bjalistoko. Tradukisto, poste ĵurnalisto en la gazeto Niva (de 1956). Estro de fako en la Ĉefa estraro de la belorusa publika kaj kultura kolegaro (1959-1962). En la jaro 1960 finis senĉeeste la fakon de belorusa filologio en la Instruista instituto en Bjalstoko. En la jaro 1970 estis maldungita de la gazeto pro "belorusa naciismo", restis kiel senlaborulo, iamtempe laboris kiel ŝarĝisto, teknologo pri laborsekureco. Finis senĉeeste la fakultaton de pola kaj slava filologio de la Varsovia universitato en la jaro 1973. Laboris en Bjalistoka urba klubo (dua duono de de la jardeko 1970), kiel teknika redaktoro en la gazeto Niva (unua duono de la 1980-aj jaroj).
Dum la jaroj 1958-1970 agentis en la Servo de sekureco de Pola Popola Respubliko, observante pri la medio de la gazeto Niva, kaj la Belorusa publika kaj kultura kolegaro. Pri ĉi tio li mem konfesis en la jaro 2007 dum enketado.
Debutis kiel verkisto en la jaro 1956. Verkis en la lingvoj belorusa kaj pola. Tradukis el la belorusa lingvo en la polan.
Estis dekoraciita per Arĝenta kruco pro meritoj.
Voroneĵa provinco
Voroneĵa provinco (Воронежская область) estas provinco de Rusio en la Eŭropa parto de la lando. La provinco estas grava agrikultura regiono. En ĝi lokiĝas ankaŭ grava atoma elektrocentralo.
NGC 4291
NGC 4291 (aliaj indikoj — UGC 7397, MCG 13-9-24, ZWG 352.28, PGC 39791) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lukano (romia poeto)
Marcus Annaeus Lucanus (39-65) (Kordobo, en la 3-a de novembro 39 - Romo, en la 30-a de aprilo 65) estis romia poeto kaj prozverkisto kaj unu el la plej elstaraj figuroj de la latina imperia periodo. Lia juneco kaj facilo por poemfarado lin reliefigis el aliaj siatempaj poetoj. Lia patro, Marcus Annaeus Mela (m. 65) estis filo de Marko Aneo Seneko kaj patro de Seneko la pli juna. Lukano partoprenis en la fiaskinta konspiro de Pizono kontraŭ la vivo de la imperiestro Nerono, kaj sin mortigis ĉe la arestigo, tranĉante la vejnojn mem.
Biografio
Kondukite al Romo, kiam li estis apenaŭ infano, Lukano ricevis bonan edukon, akirinte bonajn konojn ĉefe pri retoriko. Pli poste, li ekstudis en Ateno, el kie, la imperiestro Nerono lin alvokis, kaj tiam li fariĝis kvestoro, kvankam li ne estis sufiĉe aĝa por la posteno. La amikeco inter la suvereno kaj Lukano, tamen, ne longe daŭris. La imperiestro, pro ĵaluzo, malpermesis al la poeto publike deklami, sed, Lukano, pro venĝo, aliĝis al la konspiro de Pizono. Iu perfidis lin, kaj ĉe la promeso ricevi pardonon, li fariĝis denoncanto, kaj post akuzi la patrinon mem, krom aliajn kunkrimulojn, li estis morte kondamnita, sed li anticipis la punon, tranĉante al si la vejnojn.
Velké Chvojno
Velké Chvojno (ĝis la jaro 1948 České Chvojno, Böhmische Kahn) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Ústí nad Labem. Vivas ĉi tie.
Lukano (romia poeto)
Biografio
Lia plej granda verko kaj la sola kiu supervivis ĝis nia erao alnomiĝas De Bello Civili, pli konata kiel Farsalio, epika poemo en dek libroj, kiu rilatas la civilan militon inter Julio Cezaro kaj Pompeo, ĝis la epoko kiam Cezaro sieĝis Aleksandrion, 48-47 a.K., post la morto de Pompeo.
Velké Chvojno
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352. Velké Chvojno estas memstara municipo ekde la jaro 1998, kiam ĝi apartiĝis de Libouchec.
Lukano (romia poeto)
Verkoj
Laŭ la gramatikisto Vacca kaj la poeto Stacio (45-96), la verkoj de Lukano inkluzivas:
Kota Wada
Kota Wada (和田 昻大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Ŝepetivka (stacidomo)
Ŝepetivka (Шепетівка) estas fervoja stacio en Ŝepetivka (Ĥmelnicka provinco), urbo en Ukrainio.
Fernando Fader
Fernando Fader estis argentina pentristo naskiĝinta la en Bordozo (Francio).
Li translokiĝis al Argentino en 1884 kaj loĝis en Mendoza, urbo ĉe montoj. Tie li estis allogita de la mirinda spektaklo de la naturo, kiu alkondukis lin al la kreado de belegaj pejzaĝoj.
Fader estis pioniro de la impresionismo en Argentino kaj ricevis rekonon, premiojn kaj famon pro siaj nenombreblaj pentraĵoj.
Li forpasis en 1935 en Kordobo (Argentino).
Liaj artaĵoj estas ekspoziciataj en ĉiuj artaj muzeoj de Argentino, sed la ĉefaj el ili estas elmontrataj en la muzeo Emiliano Guiñazú, casa de Fader en Mendoza (Domo de Fader).
Rokabilo
Rokabilo aŭ en angla Rockabilly estas unu el plej fruaj stiloj de rokenrolo, datanta el la komenco de la 1950-aj jaroj en Usono, speciale ĉe la Sudaj Ŝtatoj. Temas pri rapidstila mikso de kontreo kaj ritmenbluso kun forta interpulso. Elvis Presley faris novajn versiojn de ekzistantaj kantoj, miksante "nigrulajn" kaj "blankulajn" muzikojn. Tian stilon, kune kun liaj seksecaj spektakloj, faris lin populara kaj skandala. Li registris kantojn de ĝenro rokenrolo, kun trakoj kiel "Hound Dog" kaj "Jailhouse Rock", ĉefekzempleroj de la ĝenro.
Meliacoj
La meliacoj (Meliaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo sapindaloj (Sapindales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 50 genrojn kaj preskaŭ 670 speciojn,. Ĝia tipa genro estas melio.
Ilin karakterizas alternaj remilarformaj folioj senstipulaj kaj floroj laŭ kumoj. Multaj specioj havas falivajn foliojn, ĉu vintre se en subtropikaj klimatoj, ĉu dum la seka sezono, se en tropika klimato. Tamen kelkaj specioj havas daŭrivaj foliojn.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hosman
Hosman (hungare: Holcmány, germane: Holzmengen) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sibiu.
En 1910 ĝi havis 1 025 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 722 (rumanoj, 15% ciganoj, 6% germanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1317. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Nocrich.
Envilaĝe troviĝas impona preĝeja komplekso je Kirkoburgo de Hosman.
Penango (Italio)
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Ille (rivero)
La rivero Ille (Il en la bretona) estas rivero de Bretonio, kiu enfluas en la riveron Vilaine en Rennes, ĉefurbo de la departemento Ille-et-Vilaine nomata per tiuj du riveroj. Ĝia nomo troviĝas ankaŭ en la nomo de kelkaj municipoj : (Saint-Médard-sur-Ille ; Saint-Germain-sur-Ille ; Montreuil-sur-Ille).
Reichertsheim
Reichertsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mühldorf am Inn kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Reichertsheim.
Ille (rivero)
Geografio
La rivero Ille fontas je 3 km nordoriente de Dingé, je 6 km sudoriente de Combourg kaj longas je 47,1 km kun baseno vasta je ĉirkaŭ 470 km².
La rivero Ille estas ligita al la rivero Rance per la kanalo de Ille kaj Rance. Tiu kanalo kreis vojon inter Rennes kaj la Manika Markolo, en kiun la rivero Rance enfluas ĉe Saint-Malo.
La rivero Ille trairas Montreuil-sur-Ille, Betton, kaj Rennes. Inter Montreuil kaj Rennes, la rivero paralelas al la kanalo.
Eŭgenila formiato
Eŭgenila formiato aŭ C11H12O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la formiata acido kaj eŭgenolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun karakteriza odoro, uzata kiel odorigagento kaj gustigagento en la fabrikado de parfumoj, kosmetikaĵoj kaj nutraĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer en ĉeesto de sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila formiato estas nesolvebla en akvo, sed solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj en la plejmulto el la organikaj solvantoj.
Eŭgenila formiato reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe alta por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Formiato de eŭgenilo estas modere toksa per ingestado kaj irita per haŭtokontakto. Kiam varmigita ĝi malkomponiĝas eligante akrajn kaj iritigajn fumojn.
20372 Juliafanning
20372 Juliafanning estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julia Alexine Fanning, finalistino de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2004, scienca konkurso de mezlernejoj, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Buckner Fanning Christian School ĉe Mission Springs, San Antonio (Teksaso, Usono).
Dancstudio Udvarhely
Dancstudio Udvarhely [hu. Udvarhely Táncműhely] estas popola dancensemblo fondita en Odorheiu Secuiesc je la inicio de la loka memadministracio sub egido de Urba Kulturdomo.
Historio
Komence la dancistoj estis la membroj de Popoldancensemlo Pipacsok de Cristuru Secuiesc kompletigitaj el la dancistoj lokaj. Ĝia gvidanto estis Csaba László. Inter 1998-2001 la akompanianta popolorkestro estis Orkestro Csalóka (Tibor Rózsa, Zsolt Kelemen, Árpád Borsodi) el Novi Sad, poste la Keletiszél Szabadcsapat (Géza Kóré muzikestro, Mózes Kóré, Emil Pál, Ferenc Orbán, Gergely Köllő). En jaro 2005 la ensemblo ricevis la memstaran jurstaton. Intertempe la Popoldancensembleo Pipacsok eliĝis.
Kantono Sonoma
La Kantono Sonoma - angle Sonoma County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝi situas norde de la Golfo de San-Francisko. Ĝia ĉefurbo estas Santa Rosa. La kantono estas parto de la urbega "Areo Golfo de San-Francisko". La vorto "Sonoma" venas el la lingvo de la Mivok-indianoj kaj tradukatas aŭ "valo de la luno" aŭ "lando de ĉefulo nazo".
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Ekonomio
La kantono konatas pro sia vinproduktado kaj grandaj vitejoj. Aparte produktiĝas la vinspecoj Chardonnay, Cabernet Sauvignon kaj Pinot Noir, sed iom malplikvante ankaŭ Merlot kaj Zinfandel.
Turismo
Unu el la plej pitoreskaj plaĝoj de Kalifornio estas la 17 mejlojn longa Sonoma Coast State Beach laŭlonge de la ŝtata ŝoseo 1 inter la loĝlokoj Kenner kaj Bodega Bay.
József Gruber
József Gruber [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gruber József estis hungara inĝeniero, profesoro. József Gruber naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Korompa (nuntempa Krompachy en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
József Gruber frekventis akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1938. Komence li havis postenon en fabriko, poste li revenis al la universitato por instrui. En 1944 li doktoriĝis. Inter 1947 kaj 1950 li denove laboris en alia fabriko, poste li iĝis katedrestro ĝismorte en la universitato. Inter 1953 kaj 1955 li estis dekano, inter 1961 kaj 1964 rektoro. En 1964 li doktoriĝis. Li okupiĝis plej ofte pri akvofluoj.
Dietrich Becker
Dietrich Becker estas la nomo de la jenaj personoj:
Triboltingen (stacidomo)
Triboltingen estas fervoja stacidomo en Ermatingen, Svislando.
Gilbert Keith Chesterton
Gilbert Keith CHESTERTON [ĉestertn] (naskiĝis la 29-an de majo 1874 en Kensington, mortis la 14-an de junio 1936 en Beaconsfield) estis brita ĵurnalisto kaj verkisto. Li verkis librojn de literatura kaj socia kritiko, biografiojn kaj romanojn. Post kiam li konvertiĝis al kristanismo (unue al anglikanismo, poste al katolikismo), li ankaŭ fariĝis kristana apologiisto.
Tiele li estas konsiderata unu el la plej originalaj kaj akraj pensuloj, kiuj venis al la defendo de la kredo. Lia speciala skribkapablo kaj uzo de paradoksoj kaj originalaj bildigoj en la kritiko de ateismo kaj materiismo igis liajn pensigajn skribaĵojn konsideritaj majstraĵoj.
Socia kritikisto
Li proponis (kun Hilaire Belloc) disdonan ekonomion, kiel meza vojo inter komunismo kaj kapitalismo. Laŭ Chesterton, la potenco de la ŝtato estis tro granda en Rusio, dum la potenco de kapitalo estis tro granda en Britio kaj Usono. "Unu bovino kaj tri akreoj por ĉiu homo", li diris. Li skribis pri disdona ekonomio en What's Wrong with the World (1910, "Kio estas malĝusta pri la mondo").
Chesterton skribis kontraŭ eŭgeniko, la Bura Milito (milito de Britio kontraŭ la afrikansoj de Sud-Afriko) kaj divorco, inter multaj aliaj.
Li estis amiko de George Bernard Shaw kaj H. G. Wells, kvankam li ofte skribis kontraŭ iliaj opinioj. Li ankaŭ estis amiko de Hilaire Belloc, kiu opiniis plejparte same kiel Chesterton.
Literatura kritikisto
Li skribis pri Robert Browning, William Blake, George Bernard Shaw, Charles Dickens, William Cobbett, Robert Louis Stevenson kaj ĝenerale pri anglalingva literaturo de la 19-a jarcento.
Romanoj
El lia fikcio, la plej popularaj verŝajne estas The Man Who Was Thursday (1908, "La Viro Kiu estis Ĵaŭdo") kaj liaj serio de novelaroj pri la pastro-detektivo, Pastro Brown (angle, Father Brown). Aliaj laŭditaj romanoj liaj inkluzivas Manalive ("Homo Viva") kaj The Ball and the Cross ("La Sfero kaj la Kruco").
Kristana apologiisto
Kiel junulo, li ofte pensis pri sinmortigado, sed en kristanismo, li trovis la respondon al siaj demandoj pri la vivo. Kiel kristana apologiisto, liaj ĉefaj verkoj estas Orthodoxy (1909, "Ortodokseco") kaj, post lia konvertiĝo al katolikismo en 1922, The Everlasting Man (1925, "La Ĉiama Homo"). Li ankaŭ verkis biografiojn pri Sankta Francisko (1923) kaj Sankta Tomaso de Akvino (1933). Aliaj verkoj tiurilataj inkluzivas The Thing: Why I am a Catholic ("La Afero: Kial mi estas Katoliko"),The Well and the Shallows ("La puto kaj la malprofundaĵoj") kaj Heretics ("Herezuloj"). Hilaire Belloc opiniis The Thing la plej grava verko de CHESTERTON.
Gert van Tongerloo
Gert van Tongerloo - - estas flandra esperantistino. Aktiva en Esperantujo ekde signife pli ol 40 jaroj, ŝi aktiviĝis aparte dum la studaj jaroj en TEJO kun fokuso pri la junulara Esperanto-movado en Eŭropo kaj en ties landa sekcio FLEJA. Dum multaj jaroj ŝi estis aktiva kunlaborantino de la Grafika Centro Antverpena de la Esperanto-movado.
Dusino
Historio
La vilaĝo fondiĝis en la 15-a jarcento. En 1910 vivis en Zajgó 783 loĝantoj, (636 rutenoj, 118 germanoj, 29 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Zajgó apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Szolyva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Dusino/Zajgó. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Ĝis 1946 la oficiala rusa loknomo estis Зайгов [zajgov].
Rokemberizo
La Rokemberizo, Emberiza cia, estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Ili reproduktiĝas en nordokcidenta Afriko, suda Eŭropo orienten al centra Azio, kaj Himalajo. Ĝi estas parte migranta, kaj nordaj populacioj vintrumas suden, ĉefe ene de la reprodukta teritorio de la loĝantaj sudaj populacioj. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
La Rokemberizo reproduktiĝas en malfermaj sekaj rokaj montaraj areoj. La ino demetas 3-5 grizecajn ovojn en kovrita nesto surgrunda aŭ eventuale en malalta arbusto. Ties natura manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado kaj krome el semoj.
Tiu birdo estas 16 cm longa. La reprodukta masklo havas helbrunajn suprajn kaj subajn partojn, kaj helgrizan kapobildon markatan per nigra striajzo. Pli precize estas helgrizaj mallarĝa krona strio, superokula strio kaj vango, dum estas nigraj subkrona, traokula kaj subvanga strioj; la brusto kaj kolo estas pli malhele cindrogrizaj (mentono pli hela), dum la suba brusto kaj ventro estas brunoranĝecaj same kiel la pugo, dum la supra dorso estas nigre strieca sur griza fono en nuko kaj sur helbruna fono en supra dorso. La vosto estas nigreca kaj la kruroj oranĝecaj. La supra makzelo pli malhela ol la suba.
La ino de Rokemberizo estas kiel eluzita versio de masklo, kun pli palaj subaj partoj, grizbruna dorso kaj malpli kontrasta kapo. Junulo estas simila al ino, sed kun strieca kapo.
Estas kvar rasoj diferencaj ĉefe pro plumarnuancoj, kvankam la subspecio kiu reproduktiĝas en Eŭropo, Afriko kaj okcidenta Turkio estas la ununura kiu montras blankajn flugilstriojn.
La alvoko estas akra ciii, kaj la la kanto estas paroleca  ĉurrrr-ĉirrriiii-itt.
Liplegado
Liplegado estas metodo, kiu ebligas al ĝia uzanto rekoni parolon laŭ movoj de lipoj. Tiuj movoj estas nomitaj buŝmimiko. Multfoje parolsonoj vidiĝas same, kaj estas vortoj kun sama buŝmimiko. Oni povas rekoni trionon de tiu, kiu estis elparolita, do li devas kompletigi tiujn kun aliaj informoj, kiel temo, kunteksto, mimiko kaj gestoj.
Tiu teĥniko estas uzita konscie precipe de aŭdmalkapabluloj, surduloj kaj malfacile aŭdantoj. Estas surduloj, kiuj povas tre bone legi sur lipoj, kaj povas paroli kun aŭdantoj, kiuj ne rekonas lian surdecon. Estas ankaŭ tiuj kiuj ne povas uzi tiun teĥnikon. Kutime oni formas vortojn dum signumado por helpi inteligadon. Surdblinduloj uzas la metodon tuŝe. Aŭdantoj pleje ne povas konscie legi sur lipoj, sed ne konscie jes. Oni povas pli kompreni tiun, kies vizaĝon aŭ buŝon oni vidas. Tiu estas efiko de McGurk.
Oni uzas liplegado por rekonstrui filmojn, helpo de komunikado de uloj, kiuj ne havas voĉon, aŭ por agado de sekretaj servoj.
Priskribado
Dum parolado moviĝas parolorganoj, ankaŭ lipoj. Buŝmimiko estas individua, sed simila. Per observado kaj komparado oni povas rekoni buŝmimiko de voĉoj, vortoj kaj idiomoj. Tiu eblas legi kaj interpreti parolon fluente.
Ne nur scio, praktiko kaj kapablo por deĉifrado estas decida, sed ankaŭ cirkonstancoj. Masko kaj vualo faras tiun neebla, ĉar oni ne povas vidi la mundon. Malhelpaj estas barbo kaj lipharoj. Balbutado, kriado detruas buŝmimikon, tiu faras ĝin neinterpretebla. Ankaŭ mallumo aŭ tro forta lumo estas malhelpo.
Baroj
En komunikado kun aŭdaj malkapabluloj estas alternativoj: skribo kaj signolingvo. Cued speech estas uzebla kun Angla lingvo, kiu diferencas konsonantojn kun sama buŝmimiko per manaj signoj.
Kuriozaĵo
En filmo 2001: A Space Odyssey komputilo de kosmoŝipo legas planojn de homoj kontraŭ ĝi sur iliaj lipoj.
Gyula Hegedűs
Gyula Hegedűs [djula hegedUŝ], hungare Hegedűs Gyula, Esperante Julio Hegedűs estis hungara aktoro. Lia edzino estis Ilona Berzétey.
Gyula Hegedűs naskiĝis, kiel Heckmann Gyula la 1870 en Kéty - mortis la  1931 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Hegedűs komencis sian aktoran karieron en 1889 en migra teatro. En la sama jaro li ekfrekventis aktoran lernejon. Baldaŭe li havis sukcesojn en tiuj teatraĵoj, kies aŭtoroj estis samtempuloj. Lia nomo ligiĝas al Vígszínház, kiun teatron li fondis kune kun aliaj. Li estis ankaŭ framasono.
Ŝepetivka
Ŝepetivka (Шепетівка) estas urbo en Ĥmelnicka provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2014.
Paul Keres
Keres naskiĝis en Narva, Estonio; lia frato, Harald Keres, estis fama fizikisto. Lia patro instruis Keres ludi ŝakon. Keres venkis multajn fortajn ŝakmajstrojn, por ekzemplo Vasilij Smislov kaj Miĥail Botvinnik, sed neniam povis gajni mondĉampionadon. (Li ludis en 1948 mondĉampionadan turniron, sed faris malbone: atingis nur 10,5 poentojn de 25.)
Attila Galambos
Attila Galambos [galamboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galambos Attila estas hungara partoprenanto en la teatra vivo plej ofte kiel verkisto, tradukisto, tekstopoeto, aktoro. Attila Galambos naskiĝis la en Zalaegerszeg.
László Kovács (kuracisto)
László Kovács naskiĝis la  1939 en Sátoraljaújhely kaj mortis la 29-a de septembro 2019.
Attila Galambos
Biografio
Attila Galambos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1994. Lia ĉefinstruisto estis Gábor Zsámbéki. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Katona József, poste en aliaj teatrejoj, ankaŭ province. Inter 2001–2017 li estis liberprofesiulo, poste li havas teatrajn postenojn.
László Kovács (kuracisto)
Biografio
László Kovács frekventis universitaton en Debrecen inter 1957-1963, poste li eklaboris samloke en la universitata instituto, sed li ankaŭ instruis. En 1970 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filinojn. En 1987 li doktoriĝis antaŭ MTA. Inter 1991-2005 li estis direktoro de la instituto, krom dum 4 jaroj li estis vicrektoro. Li estis gastoprofesoro en Usono en 1987. Li redaktis fakrevuojn General Physiology and Biophysics kaj Acta Physiologica Hungarica. Li okupiĝis precipe pri funkciado de membrano (de ĉeloj). Li ricevis premiojn kaj memormedalon inter 1994-2008.
Sbragia
Sbragia estas nomo de jenaj personoj:
4114 Jasnorzewska
4114 Jasnorzewska estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola poetino Maria Pawlikowska-Jasnorzewska (1910–1945).
2784 Domeyko
Nomo
Ĝia nomo honoras la polan geologon Ignacy Domeyko (1802–1889), kiu karieris en Ĉilio.
(24534) 2001 CX27
(24534) 2001 CX27 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far la teamo la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).