cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provinco Formosa
Formosa estas provinco de Argentino, situanta en la norda de la lando.
Baĥĉisaraj (stacidomo)
Baĥĉisaraj (Бахчисарай, Бахчисарай) estas fervoja stacio en Baĥĉisarajo, Baĥĉisaraja distrikto, Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Saône (Doubs)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝasSaônois.
Zapotitlán del Río
Zapotitlán del Río estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zapotitlán del Rió. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 566.
Geografio
Zapotitlán del Río apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3252 loĝantojn. El tiuj estis 1584 viroj kaj 1668 virinoj. La komunumo havas surfacon de 492,47 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1390 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9 indiĝenoj. El tiuj 7 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fororkestro
Fororkestro aŭ fona orkestro estas grupo de muzikinstrumentoj, kiuj staras dum prezentado de muzika verko aparte de la propra orkestro, ofte malantaŭ la podio aŭ ĉe la kontraŭa fino de la koncertejo. Por atingi precizan kunludadon kun la ĉeforkestro aŭ oni bezonas agadon de propra (vic)-dirgento por la fororkestro, aŭ la dirigento sur la ĉefa podio estas vidigita per kamerao sur ekrano aŭ ankaŭ per spegulo.
Parenca kun ĉi tiu nocio ests la uzado de teatromuziko ĉe la opero. Pro tiu ĉi kaŭzo en la lingvouzo oni uzas foje la nociojn teatromuziko kaj fororkestro ankaŭ sinonime. Dum kiam je teatromuziko tamen temas pri la enigo de la muziko en la sceneja agado, je la uzado de fororkestroj staras en la malfono prefere la generado de sonefektoj kaj – kiel jam en la venecia plurĥoreco – la inkluzivado de la spaco. Fruaj ekzemploj por forinstrumentoj en ĉi tiu senco estas la trumpetoj starigitaj malantaŭ la scenejo en la 3-a Leonora uverturo de Ludwig van Beethoven (vd. Fidelio) aŭ Carmen de Georges Bizets. Hector Berlioz uzis en sia rekviemo kvar fororkestrojn el trumpetoj kaj trombonoj. Li orientiĝis je modeloj en la franca muziko de ĉ. 1800. En sakralaj verkoj kaj kantatoj de François-Joseph Gossec kaj Étienne-Nicolas Méhul, konceptitaj por prezentado en la Katedralo de la Invalidoj en Parizo, jam pli frue oni uzis fororkestrojn sur la galerioj.
Ekde la muziko de la malfruromantismo oni iom ofte uzas fororkestrojn. Precipe Gustav Mahler uzis en siaj verkoj ĉiam denove fororkestrojn kun diferencigitaj instrukcioj rilate la starigon: „en granda distanco“ (1-a simfonio), „el kontraŭa direkto“ (2-a simfonio), „en la foro (distanco) starigite“ (3-a simfonio), „en la alteco starigite“ (3-a simfonio), „en foro starigite“ (6-a und 7-a simfonio), „izolite starigite“ (8-a simfonio). La precizaj instrukcioj estis por Mahler ankaŭ rimedo, antaŭmalhelpi la suspekton de ordinara sensacia efekto, kiu ĉiam evidentiĝas je la uzado de fororkestroj.
En la muziko de la 20-a kaj 21-a jarcentoj la koncerthalo kaj ties akustikaj eblecoj jam antaŭe estas enigitaj en multajn verkojn, ekz. ĉe komponaĵoj de Karlheinz Stockhausen. Jen ankaŭ la spacosono de elektrona muziko ludas rolon, sed ja ankaŭ la efekto de instrumentoj aŭ ja fororkestroj malproksime starigitaj unu de la alia.
Krom la fororkestro ekzistas precipe en la malfruromantismo verkoj kun forĥoro, kiuj egalmaniere havas foren starigitan voĉkantan ensemblon, ekz. en La Planedoj de Gustav Holst, La Nuksrompilo de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij kaj Nocturnes de Claude Debussy.
Chassagne-Montrachet
Vino
La surfacampleksoj pri la produktado de la eponima burgonja vino estas :
Historio
En 2010, okazis la festo turnanta Sankta-Vincenco.
Pierio
Pierio (Πιερία) estas historia pejzaĝo kaj nuntempa regiona distrikto de Grekio (unu el sume 74 regionaj distriktoj), kiu situas en la - ene de Grekio norda - moderna administra regiono Meza Makedonio. Ĝis administra reformo de la jaro 2010 la distrikto havis la statuson de provinco, "prefektujo", kiu greke nomiĝis Νομός, do "nomos". La teritorio kovras areon de kaj en 2011 havis 126,698 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la urbo Katerini.
La monto Olimpo, plej alta monto de Grekio (2917 metroj) kaj laŭ la helena mitologio la loĝloko de la grekaj dioj, troviĝas en la pleja sudo de la provinco kaj signas la limon al la pli suda provinco Larisa de la regiono Tesalio.
Ciklopo
Ciklopo – helene Κύκλωψ rondokululo, latine cyclops – estas mitologia giganta raso. Komence ili estis dioj de la ŝtormoj, post oni kredis ilin forĝistoj, helpantoj de Vulkano. Ili havas unu solan okulon en la frunto kaj foje oni diras ilin hommanĝantoj.
Laŭ Francisko Azorín Ciklopo estas Mita giganto, filo de Urano k. la Tero, eĵetita kun similaj fratoj de la ĉielo. Li indikas etimologion el rgeka kiklops (cirkla okulo). Kaj aldonas terminon kiu aludas al konstruarto, nome ciklopa kiel "Kolosa verko formita per grandegaj ŝtonoj, kiel farita de ciklopoj".
La kredo de ilia grandeco estiĝas pli poste kaj ĉi tiu detalo ne estas menciita en la verkoj de la poetoj Homero aŭ Heziodo. En kelkaj postaj informfontoj ili ankaŭ aperis kiel grandegaj nomadoj kaj timigantoj.
La rakonto pri la renkonto inter Odiseo kaj Polifemo, la ciklopo
Eble la plej fama ciklopo estas Polifemo, filo de Pozidono, kiu unue estis menciita en la Odiseado de Homero kaj aperas en multaj literaturaj verkoj.
En Odiseado (Naŭa Kanto) estas rakontita la renkonton de la heroo Odiseo kaj liaj viroj kun la ciklopo Polifemo en la lando de la ciklopo. En ĉi tiu rakonto, la ciklopoj estas priskribitaj kiel estaĵoj sen leĝo kaj kulturo, la malo de homoj - ili ne loĝas en komunumo kaj ne subtenas sociajn instituciojn, bazajn en greka kulturo, kiel kunveno aŭ tribunaloj, kaj ne okupiĝas pri arto aŭ agrikulturo kaj ne velas tra la maroj - unu el la ĉefaj karakterizaĵoj de greka kulturo. La ciklopo ankaŭ ne respektas la leĝojn de greka gastamo - kiel montras la renkonto de Odiseo kun la ciklopo. Anstataŭe, la poemo diras, la ciklopo vivas sole en sia kaverno, kaj starigis regulojn por siaj edzinoj kaj infanoj kiel ili opiniis.
La lando de la ciklopo estas priskribita kiel tre fekunda lando: kvankam la ciklopo ne okupiĝis pri agrikulturo aŭ ĉasado, ili ĝuas la grenojn kaj fruktojn, kiuj abundis en sia lando, kaj trinkas la lakton de la sovaĝaj kaproj, kiuj vagadas sur la insulo.
La ciklopo Polifemo, en ties kavernon eniris Odiseo kaj lian viroj, estas la filo de la mara dio Pozidono. Li estas grandega, soleca kaj kruela. La poemo detale priskribas, kiel li senpene kaptis la kunvojaĝantoj de Odiseo kaj manĝis ilin duope. Aludo al la homa flanko eble troveblas en lia varma sinteno al lia grego.
Post kiam la ciklopo rifuzis akcepti Odiseon kiel gaston kaj minacis manĝi ĉiujn siajn kunulojn kaj ĉi-mem-lastan, Odiseo decidis elpiki unun lian okulon kaj eskapis el sia kaverno. Kiam ili atingis reen al ilia ŝipo, Odiseo vokis de la maro al la ciklopo: "Se vi iam estos demandita, kiu estas la viro, kiu ĵetis la malestimindan damaĝon sur viaj okuloj, diru al li, ke Odiseo, filo de Lartes, el Itako, la detruanto de urboj, elpikis vian okulon!" La ciklopo ĵetis grandegan rokon al la ŝipo de Odiseo, kiun preskaŭ frakasis la ŝipon, kaj petis sian patron Pozidono malfaciligi la revenon de Odiseon al sia hejmo en Itako, kaj efektive lia vojaĝo estis tre malfacila kaj longa. Tiu hejmrevena vojaĝo estas efektive la ĉefa rakonto kaj intrigo de la Odiseado.
La puno de la ciklopoj
La titanoj, la fratoj de la ciklopo, timis ilin. Kiam la titanoj ekregis, ili malliberigis la ciklopojn en la profundoj de la tartaro - la plej nigra tavolo en la profundo de la tero. Por malhelpi ilin eskapi, ili starigis la teruran monstron Kampa. Nur post kiam la olimpaj dioj venkis la titanojn kaj ekregis, Kampa estis venkita kaj la ciklopoj estis liberigitaj de Zeŭso.
András Sipos
SIPOS András (ŝipoŝ) estas rumania hungara/hungara ĵurnalisto, redaktoro, radio kaj televida raportisto naskita en Braŝovo la 24-a de aprilo 1953. Li estas la filo de ĵurnalistino Bella Sipos.
Kariero
András Sipos diplomiĝis en 1972 UBB de Kluĵo, pri hungara-franca lingvoj kaj li estis dekomence interna kunlaboranto de gazeto Brassói Lapok ĝis 1986. Poste li translokiĝis en Hungarion, kie li estis en 1988–89 redaktoro de Magyar Rádió, en 1989–90 de gazeto Magyar Ifjúság, en 1990–92 de la gazeto Rádió- és Televízióújság, poste redaktoro de gazeto Színes RTV, pli poste ĝia ĉefredadaktoro.
Incudine
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Edolo, Monno kaj Vezza d'Oglio.
Emblemo de Taĝikio
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de Taĝikio estas modifita versio de la origina emblemo de la Taĝika Soveta Socialisma Respubliko kiu uziĝis ĝis la malfondo de Sovetunio en 1991. Kiel aliaj post-sovetuniaj respublikoj kies simboloj estis de post la Oktobra Revolucio, la nuna emblemo retenas iujn elementojn de la sovetunia variaĵo. Antaŭ 1992, Taĝikio havis emblemon similan al tiuj de ĉiuj aliaj sovetiaj respublikoj.
La krono en la centro de la emblemo estas la sama kiel la nacia flago, kaj rilatas al la persa vorto "taĝ", kun la signifo "krono", de kiu la nomo de la taĝikoj laŭ unu el pluraj interpretoj eble estas derivita. La bazo de la emblemo bildigas libron kaj la montaron Pamiro. La emblemo flankiĝas per kotono unuflanke kaj tritiko aliaflanke, envolvitaj en rubanton de la naciaj koloroj ruĝo, blanko kaj verdo.
La unua emblemo de sendependa Taĝikio en 1992-1993 estis ŝanĝita de la registaro de Emomali Rahmonov, kiu enpotenciĝis fine de 1992. La efemera emblemo havis frapan similecon al la persa leono kaj suno uzita de Irano antaŭ la revolucio de 1979.
Neuzelle
Neuzelle estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Famuloj
En Neuzelle naskiĝis pentristo János Donát.
NGC 3175
NGC 3175 (aliaj indikoj — ESO 436-3, IRAS10124-2837, MCG -5-24-28, VV 796, UGCA 207, AM 1012-283, PGC 29892) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ervin Lukács
LUKÁCS Ervin [lukAĉ] (naskiĝis la 1928 en Budapeŝto; mortis la  2011 en Budapeŝto) estis hungara dirigento kaj profesoro.
Biografio
Ervin Lukács frekventis diversajn muziklernejojn, fine Muzikartan Altlernejon Ferenc Liszt en Budapeŝto. En 1956 li eklaboris en orkestro de Miskolc, kiel dirigento. En la sekva jaro li dirigentis en Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1962 li atingis la unuan lokon en konkurso de dirigentoj en Romo. Baldaŭ li ofte gastroladis ankaŭ eksterlande, ekzemple en Eŭropo, Usono, Aŭstralio, Japanio, dume li instruis en la muzikakademio. En 1981 li ricevis gravajn postenojn en Budapeŝta Operejo kaj en orkestro de poŝtistoj. Li ricevis premion Kossuth en 1996, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
28664 Maryellenfay
28664 Maryellenfay estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mary Ellen Fay, kiu mentoris unu finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Kings Park High School de Kings Park (Nov-Jorkio).
3929 Carmelmaria
3929 Carmelmaria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1981 de la aŭstralia astronomo Peter Jekabsons elde la Observatorio de Perto, en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al "Carmel Maria Borg" (naskita Materazzo), sekretariino de la Observatorio de Perto kaj administra helpantino de tri direktoroj de la observatorio dum 17 jaroj.
69500 Ginobartali
69500 Ginobartali estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala biciklisto Gino Bartali (1914–2000), la plej fama itala biciklisto antaŭ la dua mondmilito.
György Budapest Szabó
György Szabó naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
György Szabó abiturientis en industriarta mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1973, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1982. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Ernyei, János Kass kaj Ernő Rubik. Post siaj studoj li fondis ŝlagroorkestron. La koncertoj okazis inter 1983 kaj 1997 (plej ofte estis aŭdeblaj ritmaj bruoj). Ekde 1983 li kreis afiŝojn por filmoj kaj koncertoj, krome li kreis aliajn grafikaĵojn, kiujn li prezentis en ekspozicioj. En 1992 li iĝis kunposedanto de studio, post 2 jaroj li establis propran grafikan studion nomitan ''Bp. Studio'' (Bp estas mallongigo de Budapeŝto). En 1996 li translokiĝis al Los-Anĝeleso, kie li havis grafikistan postenon. En 2004 li jam estis arta gvidanto, en 2015 li hejmenvenis.
Sarreyer
Sarreyer estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
7928 Bijaoui
7928 Bijaoui estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la CERGA : Centre de recherches en géodynamique et astrométrie (Centro de Esploro pri Terdinamiko kaj Astrometrio) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro la franca astronomo Albert Bijaoui de la Observatorio de la Côte d'Azur kaj longtempa partizano de la Schmidt-teleskopo per kiu tiu-ĉi asteroido estis malkovrita. Bijaoui grave laboris por la enkonduko de modernaj teknikoj de bilda traktado en la francan astronomion. Lia lasta verko traktis la pluropan solvadon en analizo de astronomiaj datumoj, kaj li malvolvis sub-programojn de bilda traktado implikitaj en diversaj programoj uzantaj la Schmidt teleskopon. Kiel korespondanta ano de la Akademio de Sciencoj de Francio, li instruas en universitato. Li estas ankaŭ aktiva populariganto de astronomio, per multnombraj prelegoj kaj per partopreno al lokaj astronomiaj asocioj kiel ASSEM, kies prezidanto li estis dum multaj jaroj.
Induno Olona
Induno Olona estas komunumo de Italio.
Die Weihnachtsgeschichte (Distler)
La evangelian rakonton (laŭ Lukas kaj Mateo) prezentas la tenoro alterne kun la ceteraj soloistoj kaj la ĥoro. Kiel gvidlinio 6 ĥoral-variacioj de la himno „Es ist ein Ros entsprungen“ trairas la komponaĵon. La kadron formas po unu moteteca enkonduka kaj finala ĥoraĵoj (Pri la tekstoj Das Volk, so im Finstern wandelt, siehet ein Licht kaj Also hat Gott die Welt geliebet, daß er seinen eingeborenen Sohn gab).
La laŭforma strukturo rermontras sur akapelokomponaĵoj de Heinrich Schütz. La esprimiva sonlingvo de Distler tamen utiligas nepretervideble la rimedojn de la 20-a jarcento. Karakterizaj estas kvartovokoj, kvintonisma melodiaro kaj linea, ofte plurmetrikan tonmetaĵon.
La prezentado daŭras proskimume 35 ĝis 40 minutojn.
Tierras de Granadilla
La komarko Trasierra - Tierras de Granadilla, konata tradicie kiel Tierras de Granadilla (en Esperanto "Teroj de Granadilla" aŭ "Teroj de Granadeto"), estas unu de la komarkoj de la regiono de Ekstremaduro en Hispanio, situa norde de la provinco de Cáceres. Ĝi naskiĝas dum la setliĝo de la Dinastio de Alba en la 15a jarcento. La historia ĉefurbo estis la vilaĝo de Granadilla, nuntempe neloĝata, sed uzata. Ĝis 1833 inkludis ankaŭ la 5 municipojn de Las Hurdes, la vilaĝojn de La Alberca kaj Sotoserrano (aktuale en Kastilio-Leono) kaj la okcidenta parto de Aldeanueva del Camino (aktuale, en la Valo de Ambroz).
Preskaŭ ĉiuj municipoj de la komarko konstituiĝis aprile de 1997 en la Integriga Komunumaro Transierra-Tierras de Granadilla, kiu inkludas aliajn municipojn nekomarkajn, kiaj Oliva de Plasencia, Jarilla kaj Cabezabellosa. La vilaĝo Casar de Palomero eniris en la komunumaro de Las Hurdes. Ĝia limo koincidas kun la romia praŝoseo "Vía de la Plata" (Arĝentovojo).
La komarko enhavas la jenajn vilaĝojn kaj domarojn:
Patrick Moore
Sir Patrick Alfred Caldwell-Moore (naskiĝis la 4-an de marto 1923, mortis la 9-an de decembro 2012) estis angla hobia astronomo kiu atingis elstaran rangon en tiu kampo kiel verkisto, esploristo, radiofonia kaj televida komentisto.
Moore estis iama prezidanto de la Brita Astronomia Asocio, kunfondinto kaj prezidinto de la Societo por Populara Astronomio (SPA), aŭtoro de pli ol 70 libroj pri astronomio kaj anoncisto de la monda plej longkura televida serio pri Astronomio - nomata The Sky at Night, do "La ĉielo dumnokte" - en la kanalo BBC. Kiel hobia astronomo, li iĝis konata kiel specialisto pri observo de la luno kaj kiel verkisto de la astronomia katalogo Caldwell catalogue. Pro sia iom nekutima parolado, vestado kaj gestado li fariĝis populara kaj tuj rekonebla figuro en la brita televido.
Ludwig Reichenbach
Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach (8an de januaro 1793 - 17an de marto 1879) estis germana botanikisto kaj ornitologo.
Li estis la filo de Johann Friedrich Jakob Reichenbach, la aŭtoro en 1818 de la unua Greka-Germana vortaro. Li estis la patro de Heinrich Gustav Reichenbach, same botanikisto kaj elstara fakulo pri orkideoj.
Reichenbach naskiĝis en Leipzig. El 1810 li studis medicinon kaj natursciencojn ĉe la Universitato Lepsiko. Li iĝis instruisto en 1818. En 1820 li engaĝiĝis kiel direktoro de la naturhistoria muzeo de Dresdeno kaj kiel profesoro ĉe la Kirurga-Medicina Akademio en Dresdeno, kie li restis ĝis 1862. Li estis poste la fondinto de la Dresdena botanikaj ĝardenoj kaj kunfondinto de la Dresdena Bestoĝardeno. La muzea zoologia kolekto estis preskaŭ komplete detruida de incendio en la palaco Zwinger dum la konstitucia krizo de 1849, sed Reichenbach kapablis anstataŭigi ĝin post nur kelkaj jaroj. Tiu kolekto estis la bazo de tio videbla nune en la muzeo.
Reichenbach estis fekunda aŭtoro kaj kapabla botanika artisto. Liaj verkoj inkludis Iconographia Botanica seu Plantae criticae (1823-32, 10 vol.) kaj Handbuch der speciellen Ornithologie (1851-54).
Li estis honorita per plantoj nome laŭ li: Viola reichenbachiana Jord. ex Bor. (sin. V. sylvatica (Hartm.) Fr. ex Hartm. kaj V. sylvestris Lam. p.p.). Ankaŭ la birdo Anabathmis reichenbachii ricevis lian nomon. Tiu botanikisto estas aludita en la Listo de botanikistoj per '''  Rchb. '''.
Bârzava (Timiș)
Bârzava [bırzava] (rumana nomo; serbe Brzava/Брзава; Berzava) estas rivero en la sud-okcidento de Rumanio kaj Serbio. Ĝi fontas en la montaro Semenic kaj fluas en la riveron Timiș. De ĝia longo de 166 km 127 km situas en Rumanio, 35 km en Serbio kaj 3,8 km sur la limo de la du landoj.
La lasta peco de la rivero estas parto de la kanalo Danubo-Tiso-Danubo.
Niwnice
Niwnice -, jen pole, ekde 1947, ĝis 1945 germane Neuland - estas ĉena vilaĝo en Malsupra Silezio. Ĝi situas en nuna Pollando, en komunumo Lwówek Śląski (Löwenberg), en samnoma distrikto kaj en izera montetaro.
En la parto de iame Bartniki troviĝas malfrue romanika preĝejo patronata de “Sankta Hedviga”. La unua priskribo pri la preĝejo devenas el la jaro 1305. En la jaro 1534 Luteranoj transprenis la preĝejon, kaj en la jaro 1654 redonita al katolikoj. La preĝejo estis alikonstruita en la jaro 1551 kaj restaŭrita en la 19-a jarcento. Fine de la dua mondmilito, kiam soveta militistaro batalis pri ĉi tiu tereno, la preĝejo estis difektita. Atentindaj estas tomboŝtonoj de vilaĝaj proprietuloj el la 16-a kaj 17-a jarcento. En la ekstera muro troviĝas penta kruco kun skrapita remilo.
Ĉi tie (Bartniki) troviĝas ankaŭ ruino de renesanca bienodomo, kiu iam estis ĉirkaŭita de fosaĵo, kaj kiu estis konstruita en la jaro 1579, alikonstruita en 1647 kaj difektita en 1945. En la parto de iame Nowy Ląd troviĝas klasikisma palaco, kiu estis konstruita en turnopunkto de la 18-a/19-a jarcento.
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de la komunumo: Bielanka (Lauterseiffen) • Brunów (Braunau) • Chmielno (Ludwigsdorf) • Dębowy Gaj (Siebeneichen) • Dłużec (Lang Neundorf) • Dworek (Höfel) • Gaszów (Gehnsdorf) • Górczyca (Hohndorf) • Gradówek (Hagendorf) • Kotliska (Kesselsdorf) • Mojesz (Nieder Mois) • Nagórze (Neundorf-Liebenthal) • Niwnice (Neuland) • Pieszków (Petersdorf) • Płóczki Dolne (Nieder Görisseiffen) • Płóczki Górne (Ober Görisseiffen) • Radłówka (Hartelangenvorwerk) • Radomiłowice (Radmannsdorf) • Rakowice Małe (Wenig Rackwitz) • Rakowice Wielkie (Groß Rackwitz) • Skała (Hohlstein) • Skorzynice (Hartliebsdorf) • Sobota (Zobten am Bober) • Ustronie (Seitendorf) • Włodzice Małe (Klein Walditz) • Włodzice Wielkie (Groß Walditz) • Zbylutów (Deutmannsdorf) • Żerkowice (Sirgwitz).
Julieto de la Spiritoj
Intrigo
Giulietta esploras sian subkonscion kaj la strangan vivostilon de siaj seksalloga najbarino, Suzy, dum ŝi klopodas trakti kun ŝia mondama vivo kaj sia promiskueca subpremema edzo, nome Giorgio. Dum ŝi iom post iom aliras al siaj deziroj (kaj siaj demonoj) ŝi malrapide atingis pli grandan mem-konscion kondukan al sendependo kvankam, laŭ la edzino de Fellini, la real-vivo Giulietta, tiu fina rezulto povas esti interpretebla.
Jizbice (Náchod)
Jizbice (Jisbitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de distrikta urbo Náchod en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudoriente de Náchod. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 86 adresoj.
Jizbice situas en katastra teritorio Jizbice u Náchoda kun areo 2,72 km².
Historio
Vilaĝo Jizbice estiĝis verŝajne fine de la 11-a jarcento aŭ komence de la 12-a jarcento, sed la unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1415.
Prejmer
Prejmer [preĵmer] (Prázsmár [pra:ĵma:r], Tartlau) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Braŝovo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 823 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 5 228 (rumanoj, 4,4 hungaroj).
Marktredwitz
Marktredwitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wunsiedel kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunuma teritorio situas en la mezalta montaro Fichtelgebirge.
(17422) 1988 SE2
(17422) 1988 SE2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Tesaloniko (regiona distrikto)
La regiona distrikto Tesaloniko (Περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης) estas administra distrikto de Grekio (unu el sume 51 regionaj distriktoj), kiu situas en la - ene de Grekio norda - moderna regiono Meza Makedonio. Ĝis administra reformo de la jaro 2010 la distrikto havis la statuson de provinco, "prefektujo", kiu greke nomigis Νομός, do "nomos". Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Tesaloniko, kiu entute poste Ateno estas la dua plej granda urbo de Grekio. La teritorio kovras areon de 3.683 km² kaj dum la jaro 2011 havis proksimume 1.110.300 loĝantojn. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Meza Makedonio.
Komunumo Šakiai
Šakiai estas subdistrikta komunumo, kaj ene de ĝi la plej granda loĝloko kaj unu el tri urboj, en la sudokcidento de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Šakiai. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Marijampolė. En en la komunumo vivis, el tio en la urbo proksimume 5 000.
Loĝlokoj
En la komunumo ekzistas:
La plej grandaj loĝlokoj (ĝenerale laŭ loĝantara bilanco de 2020) estas:
Ĝankoj (stacidomo)
Ĝankoj (Джанкой, Джанкой) estas fervoja stacio en Ĝankojo, Ĝankoja distrikto, Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Emblemo de Turkmenio
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de Turkmenio ekestis post la malfondo de Sovetunio kaj de ties Turkmena Soveta Socialisma Respubliko en 1991.
Priskribo
La ok-angula verda stelo estas bazita sur la islama simbolo konata per la araba nomo Rub al Hizb (۞). La plimulto de la turkmenoj estas islamanoj. Tiu okangula stelo havas oran randon, kaj en sia centro ruĝan cirklan diskon kiu portas garbojn de greno, kvin tradiciajn turkmenajn tapiŝo-ornamoj kiuj ankaŭ revenas en la flago de Turkmenio. La kvin tradiciaj tapiŝoj sur la ruĝa disko reprezentu la kvin gravajn tribojn, kaj samtempe reprezentu la tradiciajn kaj religiajn valorojn de la lando. Fakte ekzistas ankoraŭ pluraj pliaj turkmenaj triboj aŭ subtriboj, kiuj ne estas aparte reprezentataj.
Centrita super la ruĝa disko estas pli malgranda blua disko kun viveca (anstataŭ heraldike simboligita) bildigo de la aĥalteka ĉevalo Janardag, turkmena ĉevalraso kaj dorlotbesto de la iama ŝtata prezidanto Saparmurat Nijazov kaj laŭ registaraj informoj "fonto de fiero por la turkmena popolo". Ronda variaĵo de la emblemo estis uzita de 1992 ĝis 2003. Plejparto de la elementoj de la blazono videblas ankaŭ en la nacia flago.
Simboleco
La verda kaj ruĝa koloroj aperas en tiu ŝildo ĉar ili estis la historiaj koloroj de la turkmenoj. La centraj elementoj estas ĉirkaŭitaj de garboj de tritiko kiuj aludas al la agrikultura tradicio de la lando kaj al la kutimo bonvenigi gastojn kun salo kaj tritika pano. Super la tritiko kaj la ruĝa cirkla dsiko aperas blanka duonluno, tipa por la tjurklingva simbologio, kaj kvin blankaj kvinpintaj steloj. La duonluno simboligu la esperon de la lando pri brila estonto kaj la steloj reprezentu la kvin nuntempajn provincojn de Turkmenio.
Zapotitlán Lagunas
Zapotitlán Lagunas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zapotitlán Lagunas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 567.
Geografio
Zapotitlán Lagunas apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3098 loĝantojn. El tiuj estis 1436 viroj kaj 1662 virinoj. La komunumo havas surfacon de 112,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 14 indiĝenoj. El tiuj 12 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
51178 Geraintjones
51178 Geraintjones estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Geraint H. Jones, estro pri planedoscienco ĉe la Laboratorio de Kosma Scienco Mullard de la Universitata Kolegio Londono. Li gvidas la mision Comet Interceptorde la Eŭropa Kosma Agentejo, kaj studis la interagojn inter kometoj kaj suna vento, tiel kiel la planedajn magnetosferojn.
Pano kaj ludoj
Pano kaj ludoj (latine: Panem et circenses) estas metaforo por malprofunda rimedo de registaro plaĉi al la popolo de lando. La metaforon unue uzis Juvenalo en sia deka satiro, signifante la nursolaj zorgoj restantaj de la romianoj kontraŭ civitismo kaj heroeco. Tion profitis la regantaj klasoj, el kiuj kelkaj postenoj havis respondecon pri la organizado de ludoj kaj eĉ disdonado de pano dum krizaj epokoj.
Ekde politika vidpunkto oni povas konsideri, ke ĝi estas ŝtata ruzaĵo por devojigi la popolojn for el la veraj problemoj kiaj estus en romia epoko la sklaveco, malegaleco de klasoj, malsategoj ktp. En la aktuala okcidenta socio, oni povas konsideri, ke la favora traktado de sportoj ĉefe ekde amaskonunikiloj (futbalo, olimpiaj ludoj ktp.) ludas saman rolon por forkonduki homojn el eventuala luktado por plibonigo de siaj vivkondiĉoj, ŝanĝoj de reĝimo ktp. Tio plej evidentiĝis el diktatorecaj reĝimoj (Monda Ĉampioneco de Futbalo en Meksiko, Olimpiaj Ludoj en Pekino ktp.).
Testamento de Bab
Tio verŝajne konsiderebla kiel la Testamento de Báb (la Profeto fondinta Babismon) estas epistolo titolita Lawḥ-i-Vasaya, kiun li skribis al iu nomita Azal en 1849 nelonge post la martirigo de Quddús. En tiu verko la Báb enoficigis lin post sia forpaso kiel nominalan estron de la baba komunumo por ke, resume, li : Estas konata nur unusola babano kromnomita Azal: Mírzá Yaḥyá Núrí (1831-1912), kiu estis la duon-frato de Bahá'u'lláh kaj titolita Ṣubḥ-i-Azal ("Mateno de Eterneco"). Por ĉiuj babanoj evidentiĝis, ke tiu testamento enoficigis lin kiel estron de la baba komunumo. La 4-an de aŭgusto 1980 la Universala Domo de Justeco skribis al bahaano pri la rango de Mírzá Yaḥyá, ke la Báb ne nomumis plenrajtan posteulon similan al Sankta Petro, al la Imamo  'Alí aŭ al  'Abdu'l-Bahá sed pli ĝuste titularan estron aŭ administranton de la baba komunumo ĝis la apero de "Tiu, kiun Dio manifestos", ĉar li sciis lian alvenon tuja.
Potidea
Potidea aŭ Potideo; Ποτίδαια, Potidaia) estis kolonio fondita de korintanoj ĉirkaŭ 600 a.K. en la plej mallarĝa punkto de la duoninsulo Pallene, nome la plej okcidenta el la tri duoninsuloj de la suda pinto de Ĥalkidiko en norda Grekio.
Sieĝita de persoj en 479 a.K., la urbo estis savita de la plej antikve registrita cunamo en historio. Herodoto rakontas kiel la persaj atakantoj kiuj klopodis profiti malkutiman retiriĝon de akvo estis subite surprizitaj de "granda inundo-tajdo, pli alta, kiel lokanoj diris, ol ajna el multaj kiuj okazis antaŭe". En 2012 esploristoj el la Universitato de Aachen anoncis ke ili estis malkovrintaj pruvaron kiuj subtenas la rakonton de Herodoto kaj ke tiu areo estu inkludita inter grekaj regionoj kie povas okazi cunamoj.
Jairo (Biblio)
Rakonto
Eminentulo de Kafarnao, iris marborden de Galileo por preĝi je Jesuo lin helpu. La Marko kaj Luko asertas ke li “estis sinagogestro”; la hebreoj atribuis tian titolon al tiuj kiuj prezidis la asembleajn kuniĝojn kaj praktikis specifajn funkciojn ene de la komunumo.
La rakonto de Marko (5, 35-43) pli richas je apartaĵoj, sed tiuj de Mateo (9,18-40) kaj Luko (8,40-56) estas pli precizaj pri la naturo de la miraklo plenumita de Jesuo antaŭ la kredo montrata de Jaito, kiu petas al la majstri sanigi la filinon malsanan, La filineto tamen, intertempe estis jam forpasinta kiam Jesuo atingis la domon kaj tiuj de domo sugestis ke tiupunkte ne valoris la penon ĝeni la majstron. Jesuo, tamen, trankviligis la patron kaj adresiĝante al la ĉeestantoj, jam funebre ekplorantaj kaj ekĝemantaj, eldiris la samajn vortojn kiujn estos dirintaj antaŭ la resurekto de Lazaro: “La infanino ne estas morta, sed dormas”.
Poste, en ĉeesto de Petro, Jakobo kaj Johano, la plej intimaj disĉiploj, kaj de la parencoj de la infanino, al tiu ĉi prenis la manon kaj diris:: “Talità kum”, aramee, la lingvo parolita de Jesuo. Tiuj vortoj estas kutime libere tradukitaj, sur la versio de Marko kaj de la Vulgata de Sankta Hieronimo. kun “infanino, mi al vi diras, leviĝu”. La dekduaĝa infanino leviĝis kaj ekpaŝis, revenigita al la vivo kaj Jesuo ordonis ke oni al ŝi donu nutraĵon.
Ikonografio
La resurekto de la filineto de Jairo oftas inter la temoj de la kristana arto.
NGC 3177
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historio de ventra danco
Antikva arto de orientala ventra danco havas longan kaj movitan historion. Ĝi komenciĝas en multaj kultoj de fekundeco de malnova mondo kaj en temploj de antikva Barato. Ekzistado de la plej diversaj nomadaj grupoj de profesiaj amuzigistoj kaj precipe de ciganaj grupoj poste kontribuis al reciproka kultura interŝanĝo kaj disvastigo de tiuj ĉi dancoj. Malgraŭ tio, ke ekzistas regionaj variaĵoj, la populareco de tio, kio estas ĝenerale konata kiel orientala aŭ ventra danco en la moderna mondo de Sud-Okcidenta Azio, daŭrigas ankoraŭ hodiaŭ. Tiu ĉi danco en diversaj landoj evoluis diverse kaj malgraŭ tio ĝi konservis por si siajn karakterizajn ecojn. Ĝi konserviĝis spite al la plej diversaj kulturaj kaj moralaj restriktoj.
La plej malnova danco
La danco, kiu estas en Eŭropo kaj Usono konata sub nomo ventra danco, havas multe da aliaj nomoj. En la franca ĝi nomiĝas danse du ventre. Francoj estis la unuaj blankuloj, kiuj malkovris la ventran dancon. En Grekio tiu ĉi danco estas konata kiel cifte telli (tiel ankaŭ nomiĝas unu turka ritmo). En Turkio ĝi estas nomata rakkase kaj en Egiptio ĝi estas konata sub nomo raks ŝarki. Loĝantoj de Proksima Oriento nomas ĝin orientala danco, por ke ili diferencigu ĝin de provincaj dancoj (baladi).
Tiu ĉi danco dum longaj jarcentoj evoluis en diversaj regionoj diverse kaj ankaŭ hodiaŭ ĝi senĉese evoluas. Kiam ĝi unuafoje aperis en monda ekspozicio en Chicago komence de la 20-a jarcento, usonanoj nomigis ĝin laŭ ties franca nomo. Sed en la literaturo oni uzas ambaŭ nomojn, kaj la orientala kaj la ventra danco.
Sed kiel nefiksita formo de certa tipo de improvizata danco la ventra danco estas en ĉiuj kulturoj konsiderata aparte de multaj formoj de aliaj popolaj dancoj, kiuj evoluis en la samaj regionoj. Sendepende de la limoj kaj kulturoj la ventra danco estas memstara ĉapitro. Ekzistas kelke da ĉefaj aspektoj, kiuj diferencigas ĝin ĝuste de tiuj ceteraj dancoj.
La ventra danco havas tradiciajn ligilojn kaj al religiaj kaj al erotikaj elementoj. Kaj ĝuste tio kaŭzis, ke ie ĝi estas solenigata, aliloke malbenigata kaj aliloke denove ŝatata. Estas tre verŝajne, ke ties komencoj sidas en kultoj de fekundeco de malnovepokaj kulturoj. Oni dekomence aljuĝis al siaj dioj homajn malfortaĵojn kaj male dioj fieris pri tiuj plej bonaj el la homaj kvalitoj. La kultoj de fekundeco estas konataj en ĉiuj malnovepokaj civilizoj. Patrino Diino estis sub diversaj nomoj konata kiel Militta, Isis, Aŝtoret, Iŝtar, Afrodito, Venuso, Párvatí ktp. Ĉefa funkcio de tiuj ĉi diinoj estis fekundeco, ne nur en homa vorto de senso, sed ankaŭ en planeda nivelo. Ili certigis ciklecon de jarsezonoj kaj sufiĉan rikolton de cerealoj. Ili respondecis ankaŭ pri daŭro de homa raso, prosperon de urboj kaj vilaĝoj. Neniu el ili memkompreneble vivis en celibato kaj en celibato vivis eĉ ne princinoj de tiuj ĉi kultoj. Ĉar generilaj funkcioj de la diinoj estis en malgrandigita formo prezentata per virinaj seksorganoj, estis eble nature adori la diinojn per servo de junulinoj kaj virgulinoj.
Tiel eble komencis praktiko de templaj prostituitinoj, kiuj estis en tiama tempo tre adorataj. Pruvojn ni trovas en verkoj de Sokrato, Apolodoro, Arnobio, Justinio kaj Eusebio kaj sankta prostituado estis konata en Proksima Oriento, en Okcidenta Azio, en Grekio, en Egiptio, sur Kipro kaj en Norda Afriko. La junulinoj estis sendataj en templojn kiel sekvo de certa pia ĵuro. Iam ili servis kaj al diino kaj al intenco perlabori rimedojn al geedziĝo. Integra parto de iliaj devoj estis ankaŭ religia danco, speciale tiu ĉi tipo de danco, kiu solenigas la ventron, la fonton de fekundeco de diino.
Ankoraŭ en hodiaŭa Egiptio regas kutimo lui ventran dancistinon al geedziĝo. La gefianĉoj poste estas fotografigitaj kun la manoj sur la ventro de dancistino. Unu maroka dancistino kaj instruistino de danco notas, ke ŝi estis luita de saud-araba virino, por ke ŝi prezentiĝu enkadre de berbera triba akuŝritualo. Dum tiu ĉi ritualo ĉiuj virinoj amasiĝis en granda tendo dume la viroj atendis ekstere. Meze estis profundigita kavo, en kiun la naskontino sidiĝis. Ĉiuj ceteraj virinoj ĉirkaŭis la naskontinon en rondoj dancante dancon, dum kiu senĉese ripetiĝis ventraj movoj, ĝis kiam la virino ne naskis.
Sed la sama saud-araba virino tre miris, kiam ŝi eksciis de la dancistino, ke la samaj movoj hodiaŭ estas instruataj enkadre de kursoj de la ventra danco. Tiu ĉi danco estis nome konsiderata de la berberaj virinoj kiel sankta kaj do malpermesita por la viroj. La ventra danco estas tradicie dancata nudpiede. Per la sama maniero memkompreneble oni dancas ankaŭ aliajn dancojn. Nuntempe kelkaj famaj egiptiaj dancistinoj dancas sur altaj kalkanumoj, sed tio estas nur certa maniero, kiel montri al malriĉa publiko, ke ili povas permesi al si porti multekostajn vestaĵojn kaj ŝuojn. Tio havas nenian influon por la tradicia motivo, kial la dancistinoj estas nudpiedaj. La nuda piedo helpas dancistinon kuniĝi kun Patrino Tero.
La ventra danco estiĝis enkadre de tradicio de orientaj specoj de muziko. Kvankam la modernaj ventraj dancistinoj eluzas muzikon kun kvanto de okcidentaj influoj, la ritmaj elementoj de la muziko de Proksima Oriento kreis muzikan formon, kiu tre diferenciĝas de tio, kio evoluis en okcidento. Muzikisto Izhaq ibn Ibrahim (767 - 850) diris: "Se iu faros ian eraron, li estas senĉese nia amiko, se li plilongigos aŭ mallongigos melodion, li senĉese estas nia amiko, sed se li eĉ nesciante erarigos ritmon, li jam plu neniam povas esti nia amiko." Kelkaj muzikologoj klarigas tiun ĉi diferencecon en totala foresto de harmonio en la orienta muziko. La okcidenta muziko uzas naturan sencon por egalo inter streĉo kaj liberigo helpe de regula ritmo kaj melodio, kiuj evoluas en akordoj. Kontraŭe al tio la orienta muziko estas fondita plejparte en ritmo, kiu gvidas la melodion, kiu evoluas en diversajn modelojn. Plimulte ĝi ekz. komenciĝas per neritmaj enkondukoj, ofte ĝi ŝanĝas tempon ktp. dum la okcidenta ritmo konsistas aŭ dividiĝas, do kvartakta ritmo estas simple duoble tiel longa kiel dutakta. La orientaj ritmoj konsistas el malgrandaj modeloj neebligante regule plu dividiĝi. Ekz. septempa ritmo konsistas el tritempa kaj du dutempaj, dektempa ritmo konsistas el kvartempa kaj du tritempaj. La dancistinoj ofte eluzas ian tipon de ritma muzikilo, aŭ por ke ili helpu muzikistojn aŭ por ke ili akompanu mem dum la danco. Permanaj cimbaletoj troviĝis jam en Teboj 200 jaroj antaŭ Kristo. Iam ili estis konsistigitaj sur certaj tipoj de teniloj, alifoje, kiel ekz. konsistaĵo trovita en Pompejo (50 jaroj post Kristo), estas cimbaletoj kunligitaj per ŝnureto aŭ ĉeneto.
Hispanaj ciganoj, kiuj laŭ opinio de multaj fakuloj respondecas pri disvastigo de orientaj tipoj de dancoj, origine uzis neniajn kastanjetojn. La dancistino devis uzi sian propran korpon por subteni la ritmon de sia danco, ekz. aplaŭdo per la manoj, klakado per la fingroj, ŝmacado per la lango. La dancon ili ankoraŭ plu ornamis per diversaj ekkrioj kaj karakterizaj grimacoj, kiuj signis sorĉon de la momento. Sed pli poste ankaŭ la ciganaj dancistinoj komencis uzi kastanjetojn. Nuntempe fingraj cimbaletoj estas ŝovataj sur mezfingron kaj dikfingron. La ventra danco estas destinita por virina korpo kun emfazo pri movo de la ventro, la flankoj kaj la pelvo. Ĝi estas karakterizata per stabileco kaj kunigo kun tero, per glataj svingemaj kaj sentplenaj movoj de la supra parto de korpo, plie kun elementoj de tremado kaj gargarado. La orientaj dancoj estas iam markataj kiel dancoj de muskoloj, diference de eŭropaj dancoj de paŝoj. Enkadre de la tradicia ventra danco tiel genuo neniam venos pli alten ol en la niveno de la flankoj. Estas konataj ankaŭ variantoj enkadre de sidado sur planko.
Romia verkisto Martialo (la 1-a jarcento) mencias dancprezenton kun karakterizaj elementoj de la ventra danco. Li mencias, ke dancistino el Kadizo estis tiel ĉarma, ke viro, kiu devene aĉetis ŝin kiel sklavinon, edziĝis kun ŝi. Ankaŭ Vergilio en unu priskribo de taverna dancistino mencias pri tre karakteriza danco kun paro da metalaj kastanjetoj, kiu povis esti nenio alia ol la ventra danco.
Se ni observas plu tiun ĉi ideon reen en la pasintecon, estas facile imagi, ke tiuj ĉi sentemaj dancoj estiĝis enkadre de grekaj misterioj, dum kiuj dancistinoj ankaŭ ludis sur diversaj fingraj kastanjetoj. Alia vojo de tiu ĉi tipo de danco en Eŭropon povas deveni el Barato, de kie ciganoj vojaĝis tra Persio ĝis Eŭropo. Iam estis uzataj ankaŭ aliaj proprumaĵoj, ekz. serpentoj, glavoj, vualoj kaj kandeloj, kiuj havis magian ŝirman funkcion, kaj kiuj eblas ĝis hodiaŭ trovi en kelkaj popoldancoj.
Spektantoj pagis al la dancistinoj rekte tiel, ke ili ĵetis monerojn aŭ monon sur plankon aŭ ili puŝis ilin malantaŭ vestaĵon de dancistino. Tiu ĉi maniero estas kunigita kun nenia alia danco. En la malnova Grekio iam virinoj el tre malriĉaj familioj ĉirkaŭzonis siajn flankojn kaj dancis en foirejoj. Spektantoj ĵetis al ili per malgrandaj oraj moneroj, kiujn la dancistinoj poste surkudris sur flankzonon kiel ornamaĵon, ĉar tio estis ankaŭ la plej sekura loko. Tiu ĉi tipo de flankzono, surkudrita de moneroj, la dancistinoj uzas ĝis hodiaŭ. Dum la kvara dinastio en Egiptio (2500 jaroj antaŭ Kristo) la dancistinoj estis rekompencataj per oraj kolĉenoj. Ankoraŭ en la 19-a jarcento ie la dancistinoj estis devigataj returnigi la korpon malantaŭen tiel, por ke la spektantoj povu lokigi la monon sur la vizaĝon. Kvankam la ventra danco evoluis el popoldanco, ĝi fariĝis danco profesia, iun povis praktiki nur trejnitaj soloistinoj. Ĝi evoluis en tre kompleksan tipon, postulata grandan trejnadan klopodon aŭ kiel soloa danco, kun granda percento de improvizado aŭ kiel grupa danco de du ĝis tri dancistinoj kun preparita koreografio. Tiel el la devene religia sfero tra danco kiel spektado evoluis ĝis danco por amuzo. Sed samtempe diversaj formoj de tiu ĉi danco estas ĝis hodiaŭ uzata kiel danco kun kuracigaj kaj religiaj motivoj.
Malnova Egiptio
Por foraj egiptanoj la danco estis baza parto de ilia kulturo. Homoj el ĉiuj tavoloj dediĉis sin al muziko kaj al danco. Laboristoj laboris en ritmo kaj sono de kantoj kaj tamburoj, surstrataj dancistinoj amuzigis preterirantojn. Oni luis diversajn dancgrupojn por prezentoj en diversaj solenoj, bankedoj, regaloj kaj eĉ en temploj. Por muziko kaj danco estis instruataj kelkaj virinoj el haremoj. Sed neniu el noblaj egiptaninoj kuraĝus danci ie antaŭ publiko. Por tiuj ĉi celoj ekzistis sklavinoj. Tio estis simila ankaŭ en ceteraj landoj de meza kaj antaŭa Oriento - ju pli nobla la virino estis, ju pli superan postenon ŝi okupis, des pli malmulte ŝi dancis. Ŝi poste dancis nur okaze de fianĉiĝo de ŝiaj filino aŭ filo, por ke ŝi tiel vidigu oficialan konsenton. Egiptio estas samtempe konsiderata de fakuloj kiel lando de la deveno de ventra danco.
Pri la surstrataj dancoj ekzistas nur randaj mencioj. Malgraŭ tio konserviĝis interesa legendo el periodo de la 5-a dinastio pri tio, kiel dio Ra fariĝis patro de trinaskitoj. La patrino estis Ruditdidit, edzino de pastro Rausir. Tiu ne antaŭsentis, ke la patro de la trinaskitoj estis lia dio Ra. Kiam Ruditdidit estis naskonta, Ra sendis al ŝi por helpi kvar diinojn kaj unu dion. Por ke ili restu neekkonitaj, la diinoj ŝanĝigis sin en surstratajn dancistinojn proponante al la familio, ke ili mildigos dolorojn de la naskontino.
Tio metas interesan demandon. Ĉu vere de tempo al tempo la surstrataj dancistinoj servis eĉ kiel akuŝistinoj? Tio estus, rilate al la deveno de ventra danco, tute natura evoluo. Tiuj ĉi dancistinoj poste ofte aperis, neinvititaj, en stratoj kaj foirejoj regule dancante por interesantoj. Nudeco estis ktima parto de egipta socio. La virinoj portis mallongajn jupojn kaj ofte ili dancis supre sen vestaĵoj aŭ, krom juveloj kaj koksaj zonoj, tute nudaj. Ilia sola ornamaĵo estis tatuitaĵo aŭ pentraĵo per henao. Tradicia geedziĝo en Turkio ĝis hodiaŭ konsistas ankaŭ el ceremonio de ornamado de fianĉino per henao.
La virinoj el haremo nomiĝis "admirataj" kaj ilia funkcio estis ĝojigi sian mastron. Same kiel kelkaj noblaj virinoj ili trairis tra instruo de muziko kaj danco. Ili lernis ludi liron, citeron, harpon kaj precipe ritman religian instrumenton sistro. La dancistinoj en bankedoj kaj en haremoj estis tute certe pli kleraj kaj sofistaj ol la dancistinoj surstrataj. Ili dancis kaj soloajn dancojn kaj dancojn duope, triope kaj grupope. Alie dirite, ili kreis koreografion, tio ne estis nur improvizado. Ili havis sian sistemon de marko de unuopaj paŝoj kaj movoj. La gestoj kaj pozicioj havis nomojn kiel "bovideto" aŭ "ĝusta enboatiĝo", "irado laŭlonge laŭ besto", "perfekta ekpreno de beleco" ktp.
Similaj klapklakiloj, hodiaŭ ni nomus ilin kastanjetoj, konserviĝis kaj ili estas ekz. en berlina muzeo. Estas konsiderate, ke nenia bildigo konserviĝis tial, ĉar la kastanjetoj estis tiel malgrandaj, por ke ili enfalu en la polmon, kaj dum la danco ili ne estu videblaj.
El studado de desegnaĵoj el tomboj sukcesis distingi unu el bazaj dancpaŝoj - "suben". La flanko iras suben, dume la piedo leviĝos. Dum tio la teron unue tuŝis dikfingroj kaj nur poste la kalkano. Tiu ĉi movo estas ĝis hodiaŭ tipa paŝo de la egipta danco.
Oni dancis nudpiede kaj la movoj estis naturaj. Oni uzis la tutan vicon de movoj: ĉiuj tipoj de saltetoj, paŝoj kaj piruetoj. La movoj de manoj estis kutime molaj, trankvilaj kaj malfermitaj, eĉ kiam de tempo al tempo aperis ankaŭ aliaj pozicioj de manoj. Simple dirite, la foraj egiptaj dancoj uzis multe pli vastan amplekson de movoj ol permesas la tradicia ventra danco. Sed kiel la egipta civilizo evoluis, ĝi estis influata ankaŭ de aliaj kulturoj. Aperis influoj de fenicianoj, sirianoj, palestinanoj, namibianoj, sudananoj, etiopanoj kaj beduenoj. En Egiption venis fremdaj sonoj kaj ĉirkaŭ la jaro 1500 antaŭ Kristo aperis bajaderoj, elegantaj templaj dancistinoj el Barato. Kiel priskribas laŭtempaj tekstoj, la dancoj ĉesis esti marŝemaj kaj ili komencis esti pli elegantaj. Pli malmolaj kaj pli agrablaj. La dancistinoj plu ne moviĝis kaj ne fleksiĝis tiel abrupte kaj humoro fluanta el la danco estis pli kuraĝiga kaj pasia, eĉ kiam la movoj estis malpli intensaj.