cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodopoj
Geografio
La Rodopoj etendiĝas sur areo de pli ol 14.735 km², el kiuj 12.233 km² estas sur bulgara teritorio. La montaro kovras areon de proksimume 240 kilometroj da longo kaj inter 100 kaj 120 kilometroj da larĝo, kaj la averaĝa alteco super la marnivelo estas 785 m. Dek kvin naciaj parkoj estis establitaj, kaj iuj el ili estas sub protekto de UNESKO. La montaroj famas pro la plej grandaj koniferaj arbaroj de la balkana regiono.
Klimato
La situo de la Rodopoj en la sudorienta parto de la Balkana Duoninsulo grandparte determinas la regionan klimaton. Ĝi same influiĝas de pli malvarma vento el la nordo kaj pli varma aero venanta de la Mediteranea Maro.
La averaĝa jara temperaturo en la orientaj Rodopoj estas 12 ĝis 13°C. Plej multe pluvas dum decembroj, plej malmulte dum aŭgustoj. En la okcidentaj Rodopoj, la temperaturo varias inter 5° kaj 9°C kaj la someraj monatoj plej pluvoriĉas.
Akvo
La montaro havas abundajn akvorezervojn. Ekzistas densa reto da montaj fontoj kaj riveroj. Naturaj lagoj maloftas, la plej konataj el ili estas la lagoj de Smoljan en nur kelkkilometra distanco de la samnoma urbo. Pluraj el la plej grandaj akvorezervujoj de Bulgario lokiĝas en la Rodopoj – inkluzive tiuj de Dospat, Batak, Goljam, Karĝali, Studen kladenec, Vaĉa kaj Ŝiroka poljana. Ili uzas same por produkto de elektro kiel por akvoprovizo de agrikulturo kaj homaj loĝlokoj. Ekzistas multaj fontoj de minerala akvo, kaj inter la plej famaj el ili estas tiuj de Velingrad, Nareĉen, Devin, Beden kaj Miĥalkovo.
Mitologio
La Rodopoj ĝenerale konsideriĝas esti la hejmo de la legenda kantisto Orfeo kaj lia edzino Eŭridiko el la helena mitologio. Aldone, multaj arkeologiaj lokoj de la regiono pruvas fortan kulton de la dio Dionizo en la prahistoria kaj antikva epokoj. Ekzemplo estas la antikva trakia urbo Perperikon. Laŭ la helena mitologio, la reĝino Rodopa de Trakio, edzino de reĝo Hemos, estis pune transformita en la rodopan montaron fare de la grekaj dioj Zeŭso kaj Hera.
Giorgio Valla
Georgo Vala (1447-1500) (naskiĝis en Piacenza, en la 1447 - mortis en Venezio, en la 23-a de januaro 1500) estis itala humanisto, filologo, kuracisto, latinisto, matematikisto kaj tradukisto.
Li estis filo de Andrea Valla kaj Cornelia Corvini, kaj kuzino de Lorenzo Valla. Li studis unue en Piaĉenco kaj poste en Milano, kie Konstantino Laskaris (1433-1501) estis lia profesoro pri la greka. Protektita de la kondotiero Gian Giacomo Trivulzio (1442-1518), kelkatempe li estis mentoro de Francisko Sforza (1401-1466). Li vizitadis la Universitaton de Napolo kaj poste tiun de Pavio, kie li diplomiĝis sub la direktado de Laskaris, kiu instruis al li la grekan kaj Giovanni Marliani (1420-1483), profesoro pri matematiko kaj medicino. Li konatiĝis kun Leonardo da Vinci kaj pli malfrue instruis retorikon en Milano, Pavio (1466-1485) kaj Ĝenovo (1485) kie li okupis la vakantan katedron de la humanisto Giorgio Merula (1430-1494), apogita de Hermolaus Barbarus, la Juna (1454-1493) , ambasadoro de Venecio en Milano.
Lia restado en Venecio permesis al li la intensigadon de siaj filologiaj kaj sciencaj rilatoj kun la plej elstaraj intelektuloj de la eŭropa socieco kaj teksi profitodonajn interrilatojn kun la povohavaj veneciaj estroj same kiel la familioj de Leonardo Loredan (1436-1521) kaj Pietro Mocenigo (1406-1476). En Venecio li restis ĝis sia morto, ĉiam okupita, kaj kun la tradukaĵoj, kaj ĉe la kompilado de sia ĉefa verko: "De expetendis et fugiendis rebus", kiu publikiĝus nur post lia morto, far sia filo Giovanni Pietro da Cademosto. Ĉi verko faris uzon da intensa traduklaboro de la tekstoj je la grekaj matematikistoj, ĉefe de Arkimedo, kies teksto de la 9-a jarcento dumtempe perdiĝis. En tiu verko ankaŭ oni trovas tradukojn de Eŭklido kaj Ptolemeo.
En 1496, li estis arestita kaŭze de siaj amikligiloj kun Trivulzio: en tiu jaro la Respubliko de Venecio estis farinta striktan aliancon kun Ludoviko il Moro (1452-1508) cele al alfrontado de Karlo la 8-a, reĝo de Francio, kiu, siavice, estis aliancito de Trivulzio. Li restis areste dum ok monatoj, kaj sekve li estis liberiĝinta pro manko de pruvoj flanke de siaj akuzintoj.
Oslip
Oslip, hungare Oszlop, kroate Uzlop, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Marija Gabriel
Marija Ivanova GABRIEL, Мария Иванова Габриел, (naskiĝis la ) estas bulgara politikistino de la bulgara partio GERB. Ŝi estis EU-parlamentano. Ekde 2019 ano de la Komisiono von der Leyen. Inter 2017 kaj 2019 ano de la Komisiono Juncker.
Oslip
Historio
La loko estis daŭre loĝata ekde la neolitiko ĝis la romianoj. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1300 en formo Zaszlup. Dum la mezepoko ĝi havis fortikaĵon, nun eĉ la loko estas nekonata. En 1529 la turkoj detruis la vilaĝon, poste kroatoj refondis ĝin. Longe estis 2 vilaĝoj "Supra" kaj "Suba" Oszlop, kiuj unuiĝis. En 1910 1288 da homoj loĝis en Oszlop, (kroatoj en majoritato). Ĝis 1920 Oszlop apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio. Fine de la 2-a mondmilito la loĝantoj multe suferis.
Ĉeĥoslovakaj malpezaj fortikaĵoj
La unuaj ĉeĥoslovakaj malpezaj fortikaĵoj troviĝis en la ĉeĥoslovaka limregiono jam en la jaro 1936. Temis pri simplaj, ne tro rezistkapablaj konstruaĵoj plimulte kun 2 ĝis 3 fruntaj embrazuroj, el kiuj ne povis kreiĝi sinsekva defendlinio. Kun interspacoj 600 ĝis 800 m ili servis prefere kiel gvatobjektoj por taĉmentoj de Gardistaro de ŝtata defendo. Tiuj ĉi malpezaj objektoj modelo 36, aperantaj abunde en norda Bohemio, en Silezio kaj en norda Moravio ne troviĝas, sed en tiu ĉi teritorio estas dissemitaj centoj de malproksime pli modernaj kaj teknike pli evoluigitaj malgrandaj „mitralaj nestoj“, kiuj estis markitaj kiel la malpezaj objektoj modelo 37.
Tipoj de objektoj:
Propono de la nova malpeza objekto estis aprobita por konstruado la 5-an de januaro 1937. Ĝia baza kaj la plej disvastigita prezentanto estis A-tipo, kiu vekis ŝajnon de malpligrandigita ambaŭflanka infanteria fuorto. Temis pri mitralobjekto kun embrazuroj en ambaŭ flankojn, kovritaj per plilongigitaj fruntaj muroj – per la tn. „oreloj“. Laŭ angulo, kiun komune limigis aksoj de ambaŭ embrazuroj, la A-tipo havis ses variantojn kun malfermo ekde 120° ĝis 220° – ĉiam po 20°. Por ŝirmi malfrontan flankon de la objekto servis grenad-deglitujo de la sama konstruo kiel ĉe pezaj objektoj. Enirejkoridoro estis ogiva, certigita per kradpordo kaj per plena blendpordo, forta 10 mm kaj ŝirmata per embrazuro por man-infanteria armilo. La frunta muro estis antaŭ malamiko ŝirmata per 1 m forta antaŭmetaĵo el ŝtonoj, alĝustigita per herbigita surŝutaĵo de argilo. La konstruo de ordinara malpeza objekto estis rezistonta minimume al unu rekta trafo de kampa kanono de kalibro 10 cm. Al tio respondis ankaŭ forto de muroj – la frunta 80 cm, la flankaj muroj kun embrazuroj kaj la plafono 60 cm kaj la malplej forta malfronta muro havis 50 cm. En taktike gravaj lokoj estis konstruitaj pli rezistkapablaj objektoj kun dikeco de la frunta muro 120 cm, de la plafono 100 cm, la flankaj kaj la malfrontaj muroj estis 80 cm fortaj. Ilia rezistkapablo estis trakalkulita por minimume unu trafo per kanono de kalibro 15 cm.
Diversaj taktikaj situacioj, sed ankaŭ terenkondiĉoj, devigis projektistojn ekkonstrui pluajn variantojn de la malpezaj objektoj. B-tipo havis denove 2 embrazurojn, la flankan – ŝirmata per plilongigo de la antaŭa muro kaj la embrazuron por frunta pafado, pro kiu devis esti farita tranĉo en glaciso. Tial ĝi estis lokigata plimulte en pli sendanĝera malantaŭa posteno. Konstruistoj kalkulis kun trispeca malfermo de la kreneloj – 80°, 90° kaj 100°. D-tipo estis propre unuflanka objekto kaj plej ofte ĝi estis lokigata en duopo en terenrompoj, kie normalaj A-tipoj pro grandaj altecdiferencoj de la embrazuroj kaj pro terendeklivoj ne estis uzeblaj. Laŭ lokigo de la flankaj embrazuroj ni distingas ĉe la B-tipoj kaj la D-tipoj objektojn dekstrajn kaj maldekstrajn. Precipe por ŝirmi mallarĝajn valojn kaj teren-entranĉejojn per frunta pafado el malantaŭa pozicio estis evoluigita unuembrazura E-tipo. Ankaŭ malmulte rezistkapabla kaj per onda lado kaj per argilo kovrita objekto kun frunta embrazuro de C-tipo estis plenumonta similan taskon.
Vico da terenaj malebenaĵoj devigis la konstruistojn krei ĉe malpezaj A-tipoj kaj B-tipoj variantojn oblikvajn kun altecdiferenco de embrazuroj ĝis 60 cm kaj rompitajn, kie diferenco inter embrazuroj faris ĝis 100 cm kaj kie du partoj de la objekto estis kunigitaj per ĝis 4 ŝtupetoj. Ĉe pli grandaj deklivoj de tereno ili jam devis uzi objektojn de D-tipo, eventuale de E-tipo.
Avantaĝo de la malpezaj fortikaĵoj estis ankaŭ ŝtal-embrazuroj kun malfermo 60°, akso de la embrazuro super tereno 65 cm kaj 130 cm super planko en la objekto, kiuj ebligis konvenan afustadon de armiloj. Firma kaptigo de la armilo en la afusto postulis bezonon de pli precizaj pafadoj. Konsisto de ĉiuj afustoj estis – simile kiel en pezaj fortikaĵoj – ankaŭ „ekipaĵo por certigita pafado“, kreita per formita ladtabulo kun portilo kaj montrilo. Sur la tabulon oni poste laŭ terenaj kondiĉoj desegnis panoraman mapon laŭ videbla ĉirkaŭaĵo el embrazuro kun indikoj pri distanco de elektitaj punktoj – celoj. Tiu ĉi specialaĵo de la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj ebligis gvidi precizan pafadon nokte, dum fumo kaj dum malplialtigita videbleco.
Inter internaj ekipaĵoj de la malpezaj fortikaĵo apartenis sistemo de ventolado. Ties baza elemento estis manventolilo, kiu el spaco malantaŭ la kradpordo kapablis laŭ rapideco de turnado per kranko ensuĉi 600 ĝis 900 m3 da aero dum horo. Por unu objekto kun du flankaj embrazuroj oni kalkulis kun unu simpla periskopo por gvati antaŭfrontan terenon. Por elŝovi la periskopon troviĝas en la plafono aperturo. En la objektoj de la malpezaj fortikaĵoj devis esti lokigita la tuta persona armilaro kaj vestaro de ĉiu ano de hom-ekipo kaj plu rezervaj nutraĵoj por 2 tagoj, peralkohola kuirilo, sitelo kun trinkakvo, pionir-ilaro por alĝustigo de tereno, matoj por dormi. Rezervo de municio estis atingonta 10 – 12 mil kartoĉojn por ĉiu mitralo, planata estis kesteto por grenadoj kaj 10 blankaj lumigraketoj.
Niedernhall
Niedernhall estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hohenlohe kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo, kaj estas la centro de administra komunumaro, nomata Gemeindeverwaltungsverband Mittleres Kochertal. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 3345
NGC 3345 estas duopa stelo en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4777 Aksenov
4777 Aksenov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa soveta astronomo Jevgenij Petroviĉ Aksjonov (cirile : Евгений Петрович Аксёнов, 1933–1995), fakulo pri ĉiela mekaniko kaj direktoro de la Astronomia Instituto Ŝternberg de Moskvo dum multenombraj jaroj. Kun Jevgenij Aleksandroviĉ Grebenikov kaj Vladimir Grigorjeviĉ Djomin, li trovis ĝeneralan solvon de la "problemo de du fiksaj centroj" kaj elmontris la ĉeeston de novaj klasoj de periodaj solvoj de la problemo de tri korpoj. Li malvolvis ankaŭ teorion de la movo de la.
Nodar Kumaritaŝvili
Nodar KUMARITAŜVILI (kartvele ნოდარ ქუმარიტაშვილი, naskiĝis la, mortis la en Vankuvero) estis kartvela luĝisto. Li mortis post akcidento dum trejnado ĵus antaŭ la Vintra Olimpiko 2010 de Vankuvero.
Tiu akcidento funebrigis la malferman ceremonion de la Olimpiko, kiu okazis la sekvan tagon.
872 Holda
872 Holda estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Edward Singleton Holden, sub la latinigita formo "Holda". (vidu ankaŭ la asteroidon 2974 Holden)
Fajumo
La urbo okupas parton de la iama loko de Krokodilopolo. Fondita ĉirkaŭ 4000 a.K., ĝi estas la plej malnova urbo en Egiptio kaj unu el la plej malnovaj urboj en Afriko. Ĝi estas konata pro la fajumaj mumiaj portretoj.
Monaĥino
Monaĥino estas virino vivanta la monaĥan manieron de la vivo. De tempo al tempo tiu ĉi vorto estas intermiksata kun vorto ordenulino, sed tio ne estas ĝuste, ĉar ne ĉiuj ordenulinoj vivas per la monaĥa vivo kaj ne ĉiuj monaĥinoj estas ordenulinoj. Monaĥinoj ekzistas ankaŭ en orientaj (aziaj) religioj, kiel estas budhismo, taoismo aŭ ŝintoismo. La tradicioj diferenciĝas ankaŭ pro grado de graveco kaj rajtigo, kiujn ili donas al la virinoj, ekz. en Tajlando la virinaj membrinoj de monaĥejoj ne estas konsiderataj kiel ĝuantaj la samajn rajtojn kiel la viraj monaĥoj, dum en Japanio ili estas konsiderataj kiel plene egalrajtaj.
Fajumo
Fajum-baseno
La urbo kaj ties ĉirkaŭo formas centron de la ozaosimila Fajum-baseno, kiu estas ligita per la Bahr Yusuf (Josef-kanalo) kun la rivero Nilo. En la nordo troviĝas en depresio la ne-elflua Karun-lago, kiu estis establita antaŭ 3900 jaroj kiel aldona inunda zono por la Nilo.
La Fajum-baseno estas nun „legomĝardeno de Kairo“ kaj en la antaŭdinastia epokoestis larĝa marĉa lando. Em la Meza Imperio, la marĉoj estis sekigitaj sub regado de faraonooj Amenemhet la 2-a kaj Sesostris la 2-a per kanaloj kaj lagetoj, por ke la areo estu uzebla por agrikulturo.
Ene de la baseno
En nordoriento de la baseno situas la antikva setlejo Bakĥias (hodiaŭ Kom Umm el-Atl), kies flortempo estis en la greko-romia epoko.
Orienta vala elirejo
Ĉe la orienta valenirejo situas El-Lahun.
Basena ĉirkaŭo
La plej gravaj artefaktoj estas la Fajumaj mumiaj portretoj, sur lignaj tabuloj koloraj portetoj el la unua postkristnaska jarcento.
Monaĥino
Kiel novulino estas markata virino, kiu ankoraŭ ne metis ordenajn promesojn kaj kiu prepariĝas al laŭleĝa membreco en la ordeno. Ordenulinon oni kutime alparolas "fratino" aŭ "honorinda fratino". La virinan socion de ordenaj fratinoj gvidas patrino estra aŭ en kelkaj ordenoj abatino.
Same kiel viraj monaĥoj la ordenaj fratinoj devas direktiĝi per evangeliaj konsiloj de malriĉeco, pureco kaj ebeemo, al kiuj ili devligas sin per ordenaj promesoj kaj konservi ordinon, regulon de sia ordeno. Ili kutime vestas sin en vestojn tipaj por donita ordeno aŭ kongregacio.
Kristanaj monaĥinoj
Kristanaj monaĥinoj ekzistas precipe en eklezio romkatolika kaj ortodoksa. Plej ofte ili faras karitatan agadon en malsanulejoj, resanigejoj, orfejoj, en hospitaloj por korpe kaj anime malsanaj aŭ ili instruas kaj edukas infanojn en lernejoj kaj aliaj ekipaĵoj. Ĉiuj ordenaj fratinoj dediĉas sin krom tio al preĝado kaj al kontemplo, tio estas ĉefa plenigo de agado por membrinoj de kontemplaj ordenoj.
Alila fenilpropionato
Alila fenilpropionato aŭ fenilpropanato de alilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj alila alkoholo. Alila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Alila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Saint-Pierre-sur-Vence
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio, dediĉita je la sankta Petro. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Wacław Sierpiński
Wacław Franciszek Sierpiński (Esperantigite: Vaclavo Francisko Serpinski) (naskiĝis la 14-an de marto 1882 en Varsovio, mortis la 21-an de oktobro 1969 en Varsovio) – pola matematikisto, unu el ĉefaj reprezentantoj de la varsovia skolo matematika. Estis unu el kreintoj de la pola skolo matematika.
Laŭ decido de Internacia Astronomia Unio en 1976 la nomon de Wacław Sierpiński ricevis kratero sur la Luno.
Intermilita periodo
En 1920 Sierpiński kune kun Zygmunt Janiszewski kaj Stefan Mazurkiewicz fondis Fundamenta Mathematicae – la unuan en la mondo specialistan revuon matematikan dediĉitan al aroteorio, ties aplikoj kaj matematika logiko.
Dum la intermilitaj jaroj laboris science eldonante 8 novajn librojn, du broŝurojn kaj 7 lernolibrojn verkataj kune kun Stefan Banach kaj Włodzimierz Stożek.
Wacław Sierpiński estis membro de multaj sciencaj societoj lande kaj eksterlande. De 1931 plenumis funkcion de prezidanto de Towarzystwo Naukowe Warszawskie (Scienca Societo Varsovia) ĝis ties enkorpigo al la Pola Akademio de Sciencoj en 1952). Li estis organizanto kaj prezidanto de la 1-a Kongreso de Slavaj Matematikistoj en Varsovio en 1929. Ĉeestis kiel delegito de la Pola Akademio de Scipovoj en Internaciaj Matematikaj Kongresoj en Toronto (1924), Bolonjo (1928), Zuriko (1932) kaj Oslo (1936).
Distingoj
Li estis membro de PAN (Pola Akademio de Sciencoj; ekde 1952) kaj ties vicprezidanto (ĝis 1957), membro de Internacia Akademio pri Scienc-Filozofio en Bruselo kaj ĝia vicprezidanto (1962-1965), kaj ankaŭ eksterlanda membro de Nacia Akademio en Limo (1939), Accademia dei Lincei en Romo (1947), germana Nacia Akademio de la Sciencoj Leopoldina (1950), Akademio de Sciencoj de Francio (1960), Rumana Akademio (1965), Papa Akademio de Sciencoj (1967), kaj de aliaj akademioj: bulgara, ĉeĥoslovakia, jugoslavia, nederlanda, kaj serba.
Honoran doktorecon atribuis al li universitatoj en Lvovo (1929), Limo (1930) - Universidad Nacional Mayor de San Marcos, Amsterdamo (1932), Tartu (1932), Sofio (1939), Bordeaux (1947), Prago (1948), Vroclavo (1948), Lucknow (1949), Moskvo (1967).
Heredaĵo
Li postlasis grandan sciencan atingaĵon, ampleksantan, ekster multaj libroj, 724 laboraĵojn kun komunikaĵoj, 113 artikolojn kaj 13 laborlibrojn. Lia verkaro koncernis nombroteorion, analitikon, aroteorion, topologion, mezurteorion kaj teorion de kategorioj. Apartan signifon havas liaj laboraĵoj pri aksiomo de elekto kaj kontinuumo-hipotezo.
Eksteraj ligiloj
Kelke da libroj de Sierpiński alireblas ĉe la adreso:
11-a de majo
La 11-a de majo estas la 131-a tago de la jaro (la 132-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 234 tagoj restas.
Je la 11-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 11-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
(16968) 1998 TT5
(16968) 1998 TT5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Viktoro la 4-a (kardinalo Montecelio)
Viktoro la 4-a, sekulare Oktaviano de Crescenzi Ottaviani (Tivoli, 1095 – Lucca, 20-a de aprilo 1164), estis kontraŭpapo ekde 1159 ĝis sia morto, opone al papo Aleksandro la 3-a.
Biografio
Viktoro la 4-a apartenis al la roma nobela familio de Krescencoj Ottaviani, sinjoroj de Montecelio aŭ “Monticelli”. En aprilo 1138 li estis nomumita de papo Inocento la 3-a, kun titolo de kardinalo diakono de Sankta Nikolao en Karcero sed en 1151 li opciis por la titolo de Sankta Cecilia. En 1158 li fariĝis “kardinalo protopresbitera” (la unua de la kardinaloj sacerdote rangulaj).
Dum sia kardinalado li apogis la imperiestron de la Sankta Romia Imperio, nome Frederiko la 1-a, dirita en Italio “Barbarossa” (Ruĝbarbulo), kiu en majo 1159 asignis al li kaj al liaj fratoj Oto, Gofredo kaj Solimano, la urbon kaj la ĉirkaŭurban kamparon de Terni kun la relativa jurisdikcio.
La sekvan 4-an de oktobro Oktaviano estis laŭjure kaj liturgie kronita en la abatejo de Farfa (Latio) permane de kardinalo Imaro helpata de episkopoj porimperiestraj.
Imperiestro Frederiko la 1-a dekomence ne sentencis pri la jura proceduro de la voĉdonado. Male li engaĝiĝis por la eliminado de la skismo, kunvokante koncilion en Pavia kiu estis efektigita en la februaro de 1160. Per tiu kunvoko la imperiestro intencis konfirmi sian rolon de arbitracianto en la internaj kvereloj de la Eklezio. Sed Aleksandro la 3-a reĵetis la inviton ĉar la papo povas esti submetita nur al la juĝo de Dio. Kun tiu antaŭkondiĉoj, la koncilia asembleo “konfirmis” la elekton de Viktoro, kiu akceptis submetiĝi al la ekzameno de la reprezentantoj de la Eklezio. La 12-an de februaro de 1160 la koncilio fermiĝis kun procesio kiu, startante el la ekstermurega preĝejo de Sankta Savanto atingis la katedralon. Ĉi tie Viktoro estis bovenigita de la imperiestro kiu, humilecosigne, lin helpis descendi de la ĉevalo kaj, lin permane kondukante, akompanis ĝis la altaro kaj kisis liajn piedojn. Du tagojn poste, Viktoro ekskomunikis Aleksandron la 3-an kaj ĉiujn ties subtenantojn; siavice Aleksandro la 3-a reagis ekskomunikante lin kaj la imperiestron.
En aŭtuno ekde 1163 li alvenis al Lodi kie renkontis la imperiestron Frederikon, la patriarkon de Aquileja Pelegrinon, la Abaton de Cluny kaj diversajn kardinalojn kaj episkopojn porimperiestrajn, por liturgie festi la translokigon de la restaĵoj de Sankta Basiano, protektanto de la urbo, el ”Lodi antikva” al "Lodi nova." La ceremonio akiris grandan signifon politikan: nur unu jaron antaŭe la “Ruĝbarbulo” detruigis Milanon kaj nun Lodi, la granda malamiko kontraŭ la milananoj, siavice ne multe antaŭe detruita de tiuj lastaj, ekestis rekonstruita helpe de la Imperio kaj de la Eklezio!
Viktoro mortis en Lucca la 20-an de aprilo de 1164; al li posteulis la kontraŭpapo Paskalo la 3-a (1164-1168). (al tiu ĉi posteulis Kalisto la 3-a (kontraŭpapo) kiu, fine, submetiĝis al Aleksandro la 3-a (aŭgusto 1178).
Butino
Butino, 3',4',7-trihidrokso-flavanono aŭ C15H12O5 estas organika fitokemiaĵo apartenanta al la familio de la flavonoidoj. Ĝi estas flava solidaĵo kaj ĉeestas en diversaj plantoj tiaj kiaj Dalbergia odorifera, Bidens tripartita kaj Vernonia anthelmintica. Butino estas nesolvebla en akvo kaj posedas antioksidigajn, antifungajn kaj antikancerajn proprecojn.
Burunda franko
La Burunda franko estas la nacia valuto de Burundo. Unu somo estas dividita je cent centimoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas BIF.
René Ventura Salles
René VENTURA SALLES (naskiĝis la, mortis la ) estis jansenisma pastro. En 1947 li estis sekretario de 11-a Brazila Kongreso de Esperanto. La episkopo Gerrit Munnik igis lin la unuan jansenisman episkopon de San-Paŭlio 1984, en Itapecerica da Serra.
Baseno de Henaro
Laŭ la Gvidilo de Kampara kaj Aktiva Turismo, eldonita de la Madrida Regiono (Hispanio), la Baseno de Henaro estas unu el la komarkoj de Madrida Regiono. Temas pri baseno kun riĉa heredaĵo art-historia, kies centro troviĝas en Alcalá de Henares. Aliaj municipoj monumente gravaj estas Nuevo Baztán, Santorcaz kaj Loeches.
Municipoj de la komarko
! Municipo || Areo || Loĝantaro
Lupokvinto
Lupokvinto estas treege "misagordita" kvinto, kiu aperas en diversaj historiaj agordoj.
Pitagora lupokvinto
La pitagora agordo difinas la tonojn de gamo helpe de puraj kvintoj tavoligitaj unu sur la alian. Verdire post 12 paŝoj oni atingus la tonikon, sed fakte ĉi tiu tono estas pitagoran komon pli alta ol la respektiva oktavo de la toniko. Por ke ĉiuj tonaloj estas ludeblaj kaj la kvintserio fermiĝu al kvintcirklo, oni laŭe adaptigas la dudekan kvinton. Tiam la tonserio konsistas el 11 puraj kaj eta kvinto malpliigita je pitagora komo, kiu kontraŭegas al klasika imago pri bonsoneco. Tial oni diris: „La kvinto hurlas lupece!“
Hermann Baumann
Hermann Baumann estas la nomo de jenaj personoj:
Lupokvinto
Pitagora lupokvinto
La tiel ekestinta lupokvinto havas la frekvencproporcion
Parlamento de Parizo
La parlamento de Parizo (franclingve Parlement de Paris) estis franca institucio dum la reĝa periodo. Ĝi estis unu el la « suverenaj kortumoj » (« superaj kortumoj » ekde 1661) de la reĝlando.
Lupokvinto
Meztona lupokvinto
Ankaŭ je la meztona agordo ekestas tiel maluzebla kvinto, samnomate lupokvinto. Ĉi tiu ekestas kiel restintervalo inter 11 meztonaj kvintoj, tavoligita unu sur la alia, kun la frekvencproporcio kaj la sepa oktavo de la toniko. Ĝi estas pli granda ol perfekta kvinto kaj havas je la 1/4-koma meztona agordo la frekvencproporcion:
Parlamento de Parizo
Historio
La parlamento devenis de la mezepoka Curia regis kaj aperis dum la 13-a jarcento. Ĝi progrese fariĝis aŭtonoma kaj tribunala potenco. Ludoviko la 9-a oficialigis la parlamenton : ekde la reĝado de tiu reĝo, la parlamento de Parizo fariĝis la curia in parlamento, stabila institucio kun regulaj sesioj ĉiujare kaj kun nova sidejo meze de la franca ĉefurbo. En 1278, reĝa edikto de Filipo la 3-a donis al la parlemento ĝeneralan regularon.
Archelange
Archelange estas franca komunumo lokita en la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon), en departemento Jura kaj en regiono Franĉ-Konteo.
Parlamento de Parizo
Historio
Ekde la 15-a jarcento, aliaj parlamentoj estis kreitaj tra la reĝlando. Sed la parlemento de Parizo ĉiam restis la plej grava kortumo de Francio. Oni plejofte nomigis ĝin « la Parlamento ».
Lupokvinto
Perfekta kvinto
Kompare al tio la perfekta kvinto havas la frekvencproporcion:
Parlamento de Parizo
Funkcioj
La parlamento de Paris posedis kaj tribunalajn kaj administrajn funkciojn. La parlamentanoj povis fari juĝajn decidojn je la nomo de la reĝo. Tiu ĉi ofte konsultis la parlamenton, precipe okaze de gravaj krizoj. La parlamentanoj kelkfoje partoprenis la redaktadon de reĝaj ediktoj aŭ reformoj.
Laŭ la cirkonstancoj, la Parlamento povis esti sampartiano au kontraŭulo de la reĝo. Interlalie, ĝi ebligis la nuligon de la testamento de Ludoviko la 13-a (kaj do la regentadon de Anno de Aŭstrio) sed ankaŭ partoprenis la Frondon, nur kelkaj jaroj poste.
Lupokvinto
Perfekta kvinto
Kvinto je egalŝtupa agordo (700 Cent) nur malmulte diferencas de tio.
Vidu ankaŭ
Cendo (muziko)
Jan Antonides van der Linden
Johannes Antonides van der Linden estis filo de la rektoro de la Latina Lernejo Antonius Hendrikszoon van der Linden (1570-1633) kaj tie li studis sub la zorgoj de sia onklo Henricus Antonides Nerdenus (1546-1614). Post du jaroj li translokiĝis al la Latina Lernejo el Enkhuizen, kies rektoro estis Willem van Nieuwenhuizen. En la 23-a de oktobro 1625 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Lejdeno, kie li kompletigis sian komencan studon pri naturhistorio kaj filozofio sub la zorgoj de Gilbert Jachaeus (1578−1628) kaj Franciscus Burgersdicius (1590-1635).
(19764) 2000 NF5
(19764) 2000 NF5 estas tre malgranda, hela kaj malrapide rotacianta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jan Antonides van der Linden
Pli malfrue li komencis siajn studojn pri medicino kie li ĉeestis la lecionojn de Otto Heurnius, Ewaldus Schrevelius, Adrianus Falcoburgius (1581−1650) kaj Adolphus Vorstius. Menelaus Winsemius (1591−1639) ankaŭ estis lia profesoro kaj en la 19-a de oktobro 1630 li ricevis sian diplomon pri doktoreco defendante la tezon De virulentia venerea. En aŭgusto 1639 li estis nomumita profesoro pri Anatomio kaj Botaniko en la Universitato de Franeker. En la 26-a de novembro 1639 li faris sian enkondukan paroladon De medico futuro (Pri la estonta kuracisto) kaj en 1643/1644 li fariĝis rektoro kaj en 1648 bibliotekisto.
Rosey
Rosey interalie estas la nomo de du komunumoj de Francio:
(19764) 2000 NF5
Ĝia orbito proksima tiun de Tero sed ne trairas ĝin ; kvankam foje rigardita kiel terrenkonta asteroido, ĝi restas iom malproksime de nia planedo.
Ĝi estas prefere marsrenkonta asteroido:
Jan Antonides van der Linden
Vidu ankaŭ
<Gallery> Aulus_Cornelius_Celsus.jpg| Aulus Cornelius Celsus (25 a.K. - 50 AD) H.A.Nerdenus.JPG| Henricus A. Nerdenus (1546-1614) EwaldusSchrevelius.jpg| Ewaldus Schrevelius (1575-1647) Otto_Heurnius.jpg| Otto Heurnius (1577-1652) Adriaan_van_den_Spieghel.jpg| Adrianus Spigelius (1578-1625) Gilbertus_Jacchaeus.jpg| Gilbertus Jacchaeus (1578-1628) J_vondel.jpg| Joost van den Vondel (1587-1679) Franco_Petri_Burgersdijk.jpg| Franciscus Burgersdicius (1590-1635) Winsum,_kerk_foto1_2011-04-26_13.35.JPG| Menelaus Winsemius (1591-1639) Nicolaes_Tulp.JPG| Nicolaes Tulp (1593-1674) Frans_Hals_-_Portret_van_Ren%C3%A9_Descartes.jpg| René Descartes (1596-1650) Adolphus-Vorstius.jpg| Adolphus Vorstius (1597-1663) Sylviusf.jpg| Franciscus Sylvius (1614-1672) AlbertusKyperus.jpg| Albert Kyper (1614-1655) Marburger_Schloss_NW.jpg| Philipp Matthäus (1621-1700) Charles Drelincourt d Y.jpg| Charles Drelincourt (1633-1697) HL Stadtbücherei JohannesNolto.jpg| Johann Nolto (1638-1711) Hortus Indicus Malabaricus.png| Arnold Sijen (1640-1678) Gurlt junior.jpg| Ernst Julius Gurlt (1825-1899) PJBlok.jpg| Petrus Johannes Blok (1855-1929) P.C.Molhuysen.jpg| Philipp C. Molhuysen (1870-1944) Dordrecht,_Grote_Kerk_vanaf_Zwijndrecht_foto4_2010-06-13_12.11.JPG| Evert Dirk Baumann (1883-1966) </Gallery>
Gyula Kautz
Gyula KAUTZ [djula kaŭc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kautz Gyula estis hungara ekonomikisto, juristo, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1865). Gyula Kautz naskiĝis la  1829 en Győr. Li mortis la 1909 en Budapeŝto.
Károly Vagyóczky
Károly Vagyóczky [kAroj vadjOcki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vagyóczky Károly estas hungara grafikisto, akvafortisto, poŝtmarko- kaj bankbiletoplanisto. Károly Vagyóczky naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Károly Vagyóczky aĝis 6, kiam li jam desegnadis. Li abiturientis en industriarta mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1966. Post siaj studoj li havis stipendion kaj li eklaboris en la ŝtata presejo pri monbiletoj. Li lernis plene la akvafortan teknikon. En 1978 li estis nomumita arta gvidanto. Aktuale en 2019 ĉiuj hungaraj bankbiletoj estas liaj verkoj. Li planis ankaŭ 100 hungarajn poŝtmarkojn. Depost 1990 li kreis plurajn akciojn kaj valorpaperojn. Li ricevis premiojn inter 1967-2001.
Sektoro Opava
Fortikaĵ-konstru-sektoro Opava (sektora mallongigo OP) estas unu el la plej longaj kaj la plej komplikaj sektoroj en la tuta ĉeĥoslovaka antaŭmilita fortikaĵsistemo. Ĝi komencas per fuortaro Smolkov, kiu ja konstrue apartenis al sektoro Moravská Ostrava, sed iliaj ĉefaj armiloj – 10 cm haŭbizoj en la artileria fuorto – plifortigis la dekstran alon de la defendo de Opava-regiono. Ĉi tieaj objektoj estis planataj en ebenaĵo laŭlonge laŭ rivero Opava, la fortikaĵoj poste daŭrigis en milde ondiĝinta kaj trarigardebla tereno ĉirkaŭ urbo Opava, por ke ili ĉe urbeto Horní Benešov transiru ĝis arbaroriĉa kaj per profundaj ravinoj sulkigita tereno de montaro Jeseníky, konkrete en ties parton Hrubý Jeseník. Ĉe vilaĝo Nové Heřminovy la fortikaĵoj denove renkontiĝas kun supra fluo de la rivero Opava volvante sur ĝia suda riverbordo ĝis vilaĝo Karlovice, kie ili transiras la riveron. Ĉi tie jam la defendlinio ascendis ĝis supermara alteco ĉirkaŭ 800 m, en vilaĝo Mnichov norde de urbo Vrbno pod Pradědem ĝi lastfoje transiris valon de fonto de la rivero Opava kaj poste ĝi grimpis al monto Suchý vrch kun supermara alteco 941 m. Ĉi tie ankaŭ en la jaro 1938 fakte finis konstruata parto de la fortikaĵoj, kiun kontrolis kaj administris pionira grupa komandantejo IV en urbo Opava.
Sume 85 pezaj fortikaĵoj estis ekzistontaj en tiu ĉi sektoro kaj granda nombro de malpezaj fortikaĵoj, kiuj ĉirkaŭ la urbo Opava kreis eĉ tri sinsekvajn liniojn. En la sektoro oni komencis konstrui ankaŭ fuortaron Šibenice, kiu estis konstruata, sed nefinita pro eventoj en septembro 1938, okcidente de la urbo Opava proksime de vilaĝo Sádek.
Plurlingveco en Luksemburgo
Plurlingveco en Luksemburgo, kie la loĝantoj ĉiutage uzas 3 lingvojn, estas fakto. La luksemburga estas la oficiala lingvo en Luksemburgo, sed la franca kaj la germana ankaŭ estas oficiale agnoskitaj. Tiun apartaĵon kaŭzas la malvasteco kaj la historio de la lando, kiu situas ĉe la interkruciĝo de franclingvio kaj germanlingvio. Multaj interŝanĝoj inter Luksemburgo kaj ĝiaj najbaroj, migrado al tiuj landoj por ricevi laboron en la 19-a jarcento kaj post la 1970-aj jaroj disvastigis la uzon de ambaŭ najbaraj grandpotencaj lingvoj en la lando. Tamen la uzo de la luksemburga daŭris en la popolo, parte kiel bazo de la nacia identeco ( «eis Sprooch », «nia lingvo »). En aliaj plurlingvaj landoj kiel ekzemple Svisio aŭ Kanado, la lingvouzo dependas de la geografio dum en Luksemburgo ĝi dependas de la kunteksto.
Oficialaj lingvoj
La leĝo de la 24-a de februaro 1984 pri la lingvouzo en Luksemburgo (franclingve verkita) tekstas jene : Oni do povas konsideri ke la luksemburga, la franca kaj la germana estas la tri oficialaj lingvoj. La luksemburga ĉefas dum oficiala parolado, dum la franca kaj la germana ĉefas por skriba uzo.
Eksterlandanoj kaj landlimanoj
El la 476.000 loĝantoj de Luksemburgo (en 2007), nur 278.000 estas luksemburganoj kaj 198.000 estas eksterlandanoj (preskaŭ 42 %). La plurlingveco estas ankaŭ plifortigita pro la ĉeesto de proksimume 130.000 landlimaj laboristoj, franclingvanoj aŭ germanlingvanoj, kiuj ĉiutage venas Luksemburgen (30.000 germanoj, 34.000 belgoj, kaj 66.000 francoj en oktobro 2006). Al la tri oficialaj lingvoj aldoniĝas la portugala kaj la angla. Proksimume 15 % de la loĝantaro estas portugala, kaj tio estigas grandan komunumon kie la portugala estas kutima lingvo eĉ se la dua generacio parolas la luksemburgan (lernita en lernejo kaj pro rilatoj kun aliaj infanoj), la francan kaj la germanan. Ĝenerale, la plej uzataj lingvoj en la laborejo estas la luksemburga kaj la franca. Tamen en la eŭropaj institucioj kaj ĉefe en la forte disvolviĝanta banka sektoro (la luksemburga borso iĝis la dua en Eŭropo kun pli ol 150 bankoj en ĉi tiu lando kaj la dua monda por la invest-fondusoj), kaj la alveno de kadruloj el tuta Eŭropo, la uzo de la angla kiel laborlingvo oftiĝis.
Suchá Lhota
Historio
Ekeston de la domaro Suchá Lhota ni ne povas precize destini, sed verŝajne tio estis en la 12-a jarcento. La unua mencio pri Suchá Lhota devenas el la jaro 1347, kiam ĝi estis havaĵo de Arnošt, Bohut, Smil kaj Vilém el Pardubice. Arnošt, la unua arĥiepiskopo en Prago, atribuis siajn enspezojn de ĉi tie al preĝejo de Sankta Maria en tiam ĉeĥa, nun pola Kłodzko. El ĉi tiu tempo devenas raporto, ke krome kampoj kaj pomarbaj ĝardenoj troviĝis ĉi tie ankaŭ fiŝlagoj. Ĝis la jaro 1850 la vilaĝo Suchá Lhota kune kun vilaĝoj Chotovice kaj Příluka apartenis sub vilaĝestro, kies sidejo estis en Chotovice. Poste tiuj tri vilaĝoj kreis t.n. "Kunigitan komunumon Chotovice" kaj nur en la jaro 1901 ili memstariĝis.
En la jaro 1929 la vilaĝo havis 41 domojn en kiuj vivis 228 loĝantoj. Nuntempe ĝi havas 44 domojn en kiuj vivas nur.
Vidindaĵoj
Super la vilaĝo dominas interesa konstruaĵo de akvoturo el la jaro 1929.
Meddewade
Meddewade estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bad Oldesloe-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies kaj la administra centro estas la urbo Bad Oldesloe, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Renardo la vulpo
Renardo la vulpo estas literatura rolulo kiu rolas en pluraj verkoj. Komuna trajto estas ke la vulpo estas ruza, malica kaj mensogema kaj trompas aliajn bestojn je sia avantaĝo.
Iuj el la rakontoj havas tendencon kritiki la nobelaron aŭ la eklezion.
Izengrino
Izengrino (latine: Ysengrimus) estas mezlatina epopeo el la 11-a jarcento, en kiu Renardo estas kontraŭulo de la lupo Izengrino, la protagonisto de la verko.
Roman de Renart
Roman de Renart (romano de Renardo) estas franca epizodaro, kiu ekestis ĉirkaŭ la jaro 1170 en norda Francio. Ĝi konsistas el rakontoj pri bestoj en versa formo en malnova franca lingvo. Oni supozas ke la unuajn partojn verkis iu Pierre de Saint-Cloud.
Reynaert
En la 13-a jarcento la flandro Willem verkis la nederlandlingvan version Van den vos Reynaerde. Ĉirkaŭ 1375 nekonata aŭtoro pliampleksigis la rakonton. La du versiojn oni kutime nomas Reynaert 1 kaj Reynaert 2.
Reineke Fuchs
La germanlingva eposo Reineke Fuchs baziĝas sur la mezmalaltgermana versio Reynke de vos, kiu aperis prese en 1498. Ekde la 16-a jarcento aperis germanaj eldonoj; gravas la proza versio, kiun en 1752 verkis Johann Christoph Gottsched.
En 1793 Goethe reverkis la epopeon en la versa formo de heksametroj.
Intrigo
La intrigo de la rakonto evoluis kaj kreskis dum jarcentoj.
En la novaj versioj ĝi ĉirkaŭas du jurprocesojn. Pluraj bestoj, precipe la lupo Izengrino, plendas al la leono Nobelo, reĝo de la bestoj, pri misfaroj de Renardo. La reĝo sendas unue urson kaj poste katon por aresti Renardon, sed li superruzas ilin. Fine Renardo estas kondamnita al morto; sub la pendumilo li elpensas mensogan historion pri trezoro. La leono avidas la trezoron kaj liberigas la vulpon. Kiam evidentiĝas la trompo la leono denove arestigas la vulpon kaj kondamnas lin al duelo kun la lupo, kiu memkompreneble estas pli forta. Tamen Renardo per nesportecaj artifikoj venkas. La leono decidas prefere profiti de la ruzeco de la vulpo ol mortigi lin kaj igas lin sia konsilisto.
Nigrabeka kukolkolombo
La Nigrabeka kukolkolombo aŭ Strivosta kukolkolombo (Macropygia nigrirostris) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Macropygia. Ĝi troviĝas en Nov-Gvineo kaj la Bismarkoj. Ĝi estas konsiderata kiel specio Malplej Zorgiga en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj.
Priskribo
La Nigrabeka kukolkolombo estas 29 cm longa. Ĝi havas mallongan, komplete nigran bekon, kio nomigas la specion. La ses centraj vostoplumoj estas nigre striitaj. La centraj brustoplumoj ne estas duforkecaj. La masklo estas ruĝec-bruna, sen klara distingo inter la subaj kaj la supraj partoj. La ino tamen, havas nigre striecajn suprajn partojn. La junulo estas simila al la ino, sed ties vosto estas strieca neregule.
Ĝi estas diferenca el aliaj simpatriaj (aliaj specioj ekzistantaj en la sama geografia areo kaj tiel ofte koincidaj kun tiu specio) kolomboj senkalkuli la aliajn kukolkolombojn, pro sia avelbruna plumaro kaj svelta, longa vosto.
Distribuado kaj habitato
Ĝi estas indiĝena de Papuo-Nov-Gvineo kaj Indonezio. Ili loĝas en praarbaroj, arbarrandoj kaj sekundaraj arbaroj. Ili loĝas ofte en ĉemontaraj arbaroj en altitudoj de ĝis 2600 m super marniveloj, kaj foje en marniveloj en montetoj apudaj al marbordoj.
Statuso kaj konservado
Ekde 1988, la Nigrabeka kukolkolombo estas konsiderata specio Malplej Zorgiga en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj. Tio estis okazigita pro la fakto ke la specio havas grandan teritorion — pli ol 20 000 km2 — kaj kvankam ties populacio malpliiĝis, la indico de malpliiĝo estas konsiderata malpli ol 30% de malpliiĝo dum dek jaroj aŭ tri generacioj. Aldone, kvankam ties populacinombroj ne estis determinita, oni supozas, ke ili estas super 10 000, kio estas super la kriterioj kiuj kondukas al la kategorio de vundebla. Oni priskribis ĝin rare trovebla, sed ĝi estas ofta en Borneo kaj en insuloj ĉe la sudaj kaj okcidentaj marbordoj de Sumatro. Oni supozas, ke ĝi frontas populacimalpliiĝon pro habitatodetruo.
Petrich
Petrich povas indiki multajn aferojn:
Menaggio
Menaggio estas komunumo de Italio, situanta borde de la lago de Como. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Grandola ed Uniti, Griante, Perledo (LC), Plesio, San Siro, Tremezzo kaj Varenna (LC).
Sportĉevalo
Sportĉevalo aŭ Sporta ĉevalo estas tipo de ĉevaloj, pli ol partikulara raso. La termino estas kutime aplikita al ĉevaloj breditaj por la tradiciaj sportoj de olimpika rajdado kiaj dresado, montrado, saltado, kaj ĉarkonkurenco, sed la preciza difino varias. En Usono, ĉevaloj uzataj en konkurencoj de ĉasrajdado kaj de ĉasmontrado estas ofte klasitaj kiel sportĉevaloj, dum la ĉevaloj en brita ĉasmontrado estas klasitaj kiel "montroĉevaloj."
Ĉevaloj uzitaj por fakoj de vakera rajdado, kiaj selrajdado aŭ ajn formo de vetkurado estas ĝenerale ne priskribitaj kiel sportĉevaloj.
Morfosintakso
La morfosintakso estas tiu parto de la gramatiko, kiu ampleksas la morfologion kaj la sintakson. Temas pri la gramatiko en malvasta senco, sen la fonologio, kiu en pli vasta senco ankaŭ kalkuleblas parto de la gramatiko.
Ĉar la diferencigo inter morfologio kaj sintakso ne ĉiam facilas (frazokonstruo kaj lingvaj formoj proksime interrilatas), kreiĝis la tegmenta termino "morfosintakso" por ampleksi ambaŭ konceptojn.
Principe tamen morfosintakso estu la konkretigo de sintaksaj funkcioj per morfologiaj rimedoj. En lingvoj karakterizitaj per gramatikaj kazoj tiaj rimedoj estas precipe la fleksiaj sufiksoj, ekzemple la finaĵo -M en la latina vorto ROSAM aŭ la finaĵo -N en la esperantlingva vorto ROZON indikas la akuzativon kaj montras, ke "rozo" estas gramatika objekto de la koncerna frazo. Aŭ la finaĵo -ami en la pola vorto psami (nominativo psy ,hundoj') indikas la instrumentalon (,per la hundoj').
Sektoro Moravia Ostrava
La unua pasa esploro de la konstrusektoro Moravia Ostrava, kies sektora mallongigo estas MO, okazis jam en aŭtuno de la jaro 1934. Ankoraŭ en oktobro de la sama jaro estis prilaborita malkompleta propono de la linio, kiu ĉi tie kalkulis konstruigi 112 fuortojn kaj 6 infanteriajn fuortarojn. Tiu ĉi pli multe ol duobla kvanto da objektoj kompare kun fine realigita koncepto havis vicon da kaŭzoj. Precipe tio estis malgranda sperto de armeaj projektistoj, kiuj antaŭe ne renkontiĝis kun similaj laboroj kaj en multo ili estis influitaj per la franca fortikaĵdoktrino. Plua el la kaŭzoj estis el vidpunkto de fortikiglaboroj tre ege komplika tereno. La defendlinio komencis ĉe vilaĝo Kopytov ĉe la kunfluejo de riveroj Odra kaj Olše, kie alta suba akvo kaj danĝero de inundoj komplikis la konstruadon de objektoj. La konstruado de fortikaĵoj solvis similajn problemojn ankaŭ ĉirkaŭ rivero Opava inter vilaĝoj Dolní Benešov kaj Háj ve Slezsku. Sur montetoj norde de Hlučín faris malfacilaĵojn arbarkovrita kaj per profundaj ravinoj ondiĝinta tereno, kiu donis al atakontoj bonajn alvenspacojn. En nelasta vico estis sekure barenda granda kvanto da landvojoj, kondukantaj direkte de la ŝtatlimoj enlanden, kontraŭ atakoj de malamikaj tankoj. Ĉio ĉi projekciis sin en neordinaran komplikecon de la fortikaĵkonstruado de la sektoro MO, kie pleje oni estis provanta vicon de ĝis nun neverkontrolitaj konstru- kaj organizmetodoj kaj armilsistemoj. Tial en tiu ĉi sektoro troviĝas kelke da tute esceptaj objektoj kaj taktikaj elementoj, kie ili en pli malfrua konstruado ne plu aperas.
Komence de la jaro 1935 montriĝis, ke la linio estis elektita entute bone, sed nombro da objektoj estis el vidpunkto de atendotaj elspezoj neakcepteble alta. Tial estis surbaze de la esploroj el printempo kaj somero 1935 proponite plialtigi embrazurojn super ĉirkaŭa tereno el 0,6 m al 1,2 ĝis 1,5 m, pro kio nombro da objektoj reduktiĝis al finaj 48. Kvin infanteriaj fuortaroj fariĝis memstaraj fuortoj kun turniĝontaj mitralturoj. Oni kalkulis eĉ kun du artileriaj fuortaroj, kun la unua sur terena montodorso inter vilaĝoj Darkovice kaj Darkovičky (fuortaro U Orla) kaj kun la alia – fuortaro Smolkov, kiu fermis la ostravan sektoron – en monteto Padařov super Smolkov. Budĝeto por la ostrava sektoro kalkulis kun sumo 2 milionoj da kronoj por aĉeti la parcelojn, por konstruigi la fuortojn 119 465 000 Kč, por konstruigi la komunikilaron 10 milionoj kaj por konstruigi la obstaklojn poste 6 milionoj da kronoj.
La fortikaĵsektoro MO estis la unua konstruloko, en kiu oni propre serĉis la plej konvenajn konceptojn por la plua konstruado de fortikaĵoj. La originaj francaj modeloj ĉi tie estis iom post iom alĝustigataj tiel, por ke oni atingu optiman defendan rezistkapablon kun plej favoraj elspezoj. En la jaroj 1935 – 1936 estis ankaŭ relative sufiĉe da tempo por verkontroli diversajn variantojn de fuortoj, armilaron kaj blendajn elementojn. Pli malfrue, sub premo de la internacia situacio oni pli simpligis la fortikaĵobjektojn kaj oni turniĝis al „seria konstruado“ eluzante jam antaŭe realigitajn projektojn. Tiu ĉi fortikaĵsektoro tiel prezentas la originajn intencojn de fortikaĵprojektistoj, kiuj estis poste reduktataj kaj en multe da okazoj eĉ modernigataj.
La ostrava fortikaĵsektoro estas karakteriza per aliloke nevidata nombro da turniĝontaj mitralturoj kaj granda koncentriĝo de la fortikaĵaj minĵetiloj. Kompare kun samtempe konstruata sektoro ĉe urbo Králíky ĝi havis pli grandan nombron da memstaraj infanteriaj fuortoj de la III-a rezistkapablo, kies koncentriĝo en ĉirkaŭaĵo de urboj Bohumín kaj Hlučín estas aliloke nevidata. Interesa estas ankaŭ lokigo de kontraŭtankaj kanonoj en embrazurojn malproksimaj pli multe de la ŝirm-aloj, plejparte en la fuortoj de la I-a rezistkapablo.
En Esperanto
En Esperanton estis tradukitaj jenaj libroj:
1817
1817 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
Dagda
Dagda estas urbo en Latvia historia regiono Latgalio, en la sudoriento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Krāslava kaj situas en orienta parto de la distrikto, sur la bordoj de rivero Narūta kaj ĉe la okcidenta fino de la streĉita Dagda lago. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 35 km de Krāslava, 79 km de Daugavpils kaj 264 km de Rigo.
Historio
Dagda grandbieno kaj la urbeto de malgrandaj komercistoj kaj metiistoj estas menciitaj en historiaj fontoj dum la ekzisto de la pola Inflantia en la 17-a jarcento.
En 1925, al Dagda estis koncedita la statuso de dense loĝita areo (vilaĝo). En 1935, Dagda havis populacion de 1,104, inkl. 53,4% de judoj, 42,1% de latvoj, 4,4% de rusoj. En 1950, al Dagda estis koncedita la statuso de laborista vilaĝo (poste urbvilaĝo). Dagda iĝis la urbo en 1992. La centro de Dagda forbrulis plurfoje, inkluzive de ambaŭ mondmilitoj, sed ĉiam estis rekonstruita.
Geografio
La urbo situas en la Latgalia altebenaĵo.
Averaĝa temperaturo estas -7 - -7,5°C en januaro kaj +17°C - +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 650-700 mm jare.
Transporto
La ĉefa aŭtovojoj de urbo estas P61 (Krāslava-Dagda), P60 (Dagda-Aglona) kaj P55 (Rēzekne-Dagda), lokaj vojoj estas V616 (Dagda-Andzeļi-Ezernieki), V619 (Dagda-Pauļukolns) kaj V606 (Dagda-Vorzova).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
John Talbot (1-a grafo de Shrewsbury)
John Talbot, 1-a grafo de Shrewsbury, (naskiĝis inter 1384 kaj 1390, mortis la 17-an de julio 1453) estis angla generalo dum la centjara milito inter Anglio kaj Francio.
Gepatroj
Li estis la dua filo de Richard (4-a Barono Talbot) kaj Ankoret, heredontino de la lasta Lordo Strange de Blackmere.
Vivo
De 1404 al 1413 li militis kun sia pli aĝa frato Gilbert en Kimrio kontraŭ Owain Glyndŵr.