cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michèle Rivasi
Profilo
Ŝi verkis plurajn raportojn (administrado de atomkernenergiaj rubaĵoj, simptomaro de Golfa milito, respondeco pri difektaj produktoj).
Hideaki Kaetsu
Hideaki Kaetsu (嘉悦 秀明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Tochigi SC, Sagawa Express Tokyo kaj Rosso Kumamoto.
(19895) 5161 T-2
(19895) 5161 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Oberwart
Historio
En 896 la hungaraj triboj okupis Karpatan basenon. Tiu regiono ne estis konvena por la nomadoj, sed ĝi estis grava limgarda zono, kion prezentas la urbonomo. Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio pri la urbo devenis el 1327 latine-hungare Superior Eör (=supra sentinelo). En 1289 aŭstra princo Albert la 1-a, en 1532 la turkoj detruis la komunumon. La loĝantaro apogis princon de Transilvanio Stefano Bocskai, krome ili ŝanĝis eklezion al kalvinana. Ĉefabato de Vasvár kun aŭstraj soldatoj atakis la komunumon, forpelis la kalvinanan pastron kaj detruis la pastrejon en 1663. La loĝantoj apogis princon Francisko Rákóczi la 2-a en 1705, tial aŭstra generalo Siegbert Heister forrabis la komunumon. Kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1774. En 1809 armeo de Napoleon forrabis la setlejon, kiu en 1841 ricevis la rangon kampurbo. En 1848 la hungaroj venkis taĉmenton de banuso Josip Jelačić. En 1910 la urbo havis 3912 da loĝantoj (3039 hungaroj, 842 aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, kies distriktejo estis. Post disiĝo de Aŭstrio-Hungario en 1918 mallarĝa koridoro de Okcidenta Hungario aldoniĝis al Aŭstrio. Aŭstroj malrapide komencis okupi la koridoron, sed en 1921 en vilaĝo Ágfalva bataleto okazis inter aŭstroj kaj hungaraj memservantoj. La aŭstroj retiriĝis, la hungaroj fondis banusujon Lajta kaj proklamis sendependecon en Felsőőr kaj tiu loko estis la ĉefurbo. La efemera landeto uzis eĉ apartan poŝtmarkon. Fine en 1921 okazis plebiscito en Sopron kaj en kelke da najbaraj vilaĝoj. Rezulte Sopron kaj la proksimeco restis hungara, la ceteraj koridorpartoj (tie ne estis plebiscito) iĝis aŭstra, banusujo Lajta ĉesis.
Dum la faŝisma erao inter 1938-1945 la hungareco suferis multe, ili ne rajtis uzi la lingvon kaj kulturon. La hungareco preskaŭ neniiĝis. La kampurbo urbiĝis en 1939. Nun en la plej malnova urboparto la hungareco vivas en majoritato, dume en la plena urbo en minoritato. Krome vivas kroatoj kaj ciganoj kaj nature aŭstroj.
Senna Comasco
Senna Comasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Festotago de la komunumo estas la kristana evento Ĉielenpreno de Maria, festata je la 15-a de aŭgusto.
Oberwart
Komunumoj pri őr (= sentinelo) en Hungara reĝlando
Post alveno de hungaroj la sentineloj gardis ankaŭ internajn limojn inter la gentoj.
Senna Comasco
Najbaras la komunumoj Cantù, Capiago Intimiano, Casnate con Bernate, Como kaj Cucciago.
51824 Mikeanderson
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona kosmonaŭto Michael P. Anderson,(1959–2003), komandanto pri utila ŝarĝo de la kosmopramo Columbia (flugo STS-107). Li pereis kun la tuta ŝipanaro kiam la kosmopramo Columbia brulis dum la atmosfera eniro.
Crisis (1950)
Crisis estas usona drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Richard Brooks. Crisis estis originale filmita en la angla lingvo. La intrigo temas pri geedzoj, kiuj senvole entrudiĝas en revolucion. Ĝi estis inspirita de la novelo The Doubters fare de George Tabori.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Cary Grant, José Ferrer kaj Paula Raymond.
La filmo entute daŭras 95 minutojn.
Möllensdorf
Möllensdorf ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Coswig (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2007 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 175 loĝantojn.
AUD
La vorto havas plurajn signifojn:
Mary Cassatt
Mary Stevenson CASSATT (naskiĝis en Pittsburgh, la 22-an de majo 1844; mortis en Château de Beaufresne, la 14-an de junio 1926) estis usona pentristino kaj presartistino. Ŝi naskiĝis en Pensilvanio, sed vivis dum la plimulto de sia plenkreskula vivo en Francio, kie ŝi unue amikiĝis kun Edgar Degas kaj poste montris siajn pentraĵojn kune kun la Impresionismuloj. Cassatt ofte kreis imagojn, kiuj montris la sociajn kaj privatajn vivojn de virinoj, precipe la intimajn ligojn inter patrinoj kaj infanoj.
Gustave Geffroy priskribis ŝin en 1894 kiel unu el "la tri grandaj sinjorinoj" de Impresionismo, kune kun Marie Bracquemond kaj Berthe Morisot.
Frua vivo
Cassatt naskiĝis en la urbo de Allegheny, Pensilvanio, kiu nun estas parto de Pittsburgh (Pensilvanio). Ŝi naskiĝis en alta mez-klasa familio: Ŝia patro, Robert Simpson Cassat (pli malfrue Cassatt) estis sukcesa bilmakleristo kaj land-spekulaciisto. Li devenis de la Franca Hugenoto Jacques Cossart, kiu venis al Nov-Amsterdamo en 1662. Ŝia patrino, Katherine Kelso Johnston, devenis de banka familio. Katherine Cooper, edukita kaj klera, havis profundan influon sur sia filino. Pri tio, Louisine Havemeyer, la amiko de Cassatt dum la tuta vivo, verkis en siaj memoraĵoj: "Ĉiu, kiu havis la privilegion koni la patrinon de Marry Cassatt, tuj scius, ke estis de ŝi, kaj nur ŝi, ke [Mary] heredis sian kapablon." La prapatra nomo estis Cossart. Cassatt estis kuzo de artisto Robert Henri. Cassatt estis unu el sep infanoj, el kiuj du mortis dum frua infaneco. Unu frato, Alexander Johnston Cassatt, poste fariĝis prezidento de la Pensilvania Fervojo. Ŝia familio transloĝiĝis orienten, unue al Lancaster, Pennsylvania, poste al la Filadelfia regiono, kie ŝi komencis siajn lernejajn jarojn je la aĝo de ses jaroj.
Cassatt kreskiĝis en medio, kiu vidis vojaĝadon kiel nedisigeblan parton de edukado; ŝi pasis kvin jarojn en Eŭropo, kaj vizitis multajn el la ĉefurbojn, inter ili Londonon, Parizon, kaj Berlinon. Dum ŝia vivo en Eŭropo, ŝi lernis la Germanan kaj Francan lingvojn, kaj spertis siajn unuajn lecionojn pri desegnado kaj muziko. Verŝajne ŝi ekkonis la verkojn de la Francaj artistoj Ingres, Delacroix, Corot, kaj Courbet ĉe la Pariza Internacia Ekspozicio de 1855. Ankaŭ en la ekspozicio estis bildoj de Degas kaj Pissarro. Ambaŭ el ili poste fariĝis ŝiaj kolegoj kaj gvidantoj.
Malgraŭ ke ŝia familio konstraŭstaris ŝian profesian artistiĝon, Cassatt komencis studi pentradon ĉe la Pensilvania Belarta Akademio (Pennsylvania Academy of Fine Arts) ĉe Filadelfio je la frua aĝo de 15 jaroj. Eble la konstraŭstaro de ŝiaj gepatroj temis pri la eklerno de Cassatt pri feminismaj idealoj, kaj la malkonvencia konduto de kelkaj el la viraj studentoj. Malgraŭ tio, ke ĉirkaŭ 20 procento el la studentoj estis inaj, la plejparto opiniis, ke arto estis nur socie valora kapablo; malmulte el ili volis, kiel Cassatt, fari el arto siajn karierojn. Ŝi daŭrigis la studadon de 1861 ĝis 1865, la daŭro de la Usona Enlanda Milito. Inter ŝiaj kunstudentoj estis Thomas Eakins, kiu poste fariĝis la polemika direktoro de la Akademio.
Malpacienca pro la malrapida progreso de la instruado kaj la aroganteco de la viraj studentoj kaj instruistoj, ŝi decidis studi la Malnovajn Mastrojn sengvide. Ŝi poste diris, "Estis neniu instruado" ĉe la Akademio. Oni ne permesis, ke inaj studentoj pentru bildojn de vivaj modeloj (ĝis poste) kaj la ĉefa instruado estis precipe desegnado de muldaĵoj.
Cassatt decidis ĉesi ŝian studadon (je tiu tempo, neniu diplomo disdoniĝis). Post kiam ŝi venkis la kontraŭan sintenon de ŝia patro, ŝi transloĝiĝis Parizen en 1866, kun ŝia patrino kaj amikoj de la familio kun ŝi por priatenti ŝian konduton. Ĉar oni ne tiam permesis, ke virinoj enregistriĝu ĉe la École des Beaux-Arts (Belarta Lernejo), ŝi petis permeson studi private kun instruistoj de la lernejo,, kaj akceptiĝis kiel studento de Jean-Léon Gérôme, alte taksita instruisto konata pro sia tre realisma tekniko kaj lia bildigo de ekzotikaj temoj. Plurajn monatojn poste, Gérôme ankaŭ akceptis Eakins-on kiel studenton. Cassatt pliigis sian artistan edukadon kun ĉiutaga kopiado ĉe la Louvre. Ŝi akiris la bezonatan permesilon, kiu necesis por regi la "kopiistojn", ĝenerale malbone-pagataj virinoj, kiuj ĉiutage plenigis la muzeon poor pentri kopiojn por vendi. La muzeo ankaŭ servis kiel socia renkontiĝejo por francaj viroj kaj usonaj virinaj studentoj, kiel Cassatt, kiun oni ne permesis eniri la kafejojn kie la avangarduloj renkontiĝis. Tiel, artisto kaj amiko Elizabeth Jane Gardner renkontis kaj geedziĝis kun akademia pentristo William-Adolphe Bouguereau.
La Francaj artaj rondoj estis en proceso de ŝanĝo, dum radikalak artistoj kiel Courbet kaj Manet provis disrompiĝi de akceptata Akademia tradicio, kaj la Impresionismuloj estis en siaj formiĝaj jaroj. La amiko de Cassatt, Eliza Haldeman, leterumis hejmen, ke "artistoj lasas la Akademian stilon, kaj ĉiu serĉas novan vojon, konsekvence ĉio nun troviĝas Ĥaosa". Cassatt, tamen, daŭre la laboris laŭ la tradicia maniero, kaj submetis verkojn al la Salono dum pli ol dek jaroj, kun pliiĝanta ĉagreno.
Kiam ŝi revenis al Usono malfrue en la somero de 1870, dum la komenco de la Francia-Prusia Milito, Cassatt loĝis kun sia familio en Altoona, Pensilvanio. Ŝia patro daŭre kontraŭstaris la elektatan de ŝi profesion. Li pagis por ŝiaj bazaj bezonoj, sed ne por ŝiaj broŝoj, farboj, kanvaso, ktp. Ŝi trovis lokon por du el ŝiaj pentraĵoj ĉe Novjorka galerio, kaj trovis multajn ŝatantojn sed neniun aĉetanton. Ŝi konsterniĝis pro la manko de pentraĵoj por studi dum ŝi restis ĉe ŝia somera loĝejo. Cassatt eĉ konsideris forlasi arton, ĉar ŝi volis sendependiĝi. Ŝi skribis en letero dum julio 1871, "Mi rezignis pri mia laborejo, kaj disŝiris la portreton de mia patro, kaj ne tuŝis penikon dum ses semajnoj, kaj neniam plu faros ĝis kiam mi vidas iun eblecon por reveni al Eŭropon. Mi tre multe volas iri okcidenten venont-aŭtune, kaj akiri iun postenon, sed mi ne decidis, kien.
Cassatt vojaĝis al Ĉikago por vidi, kion ŝi povus fari tie, sed perdis kelkajn el ŝiaj fruaj pentraĵoj dum la Granda Ĉikaga Fajro de 1871. Ne longe post tio, ŝiaj verkoj kaptis la atenton de la ĉefepiskopo de Pittsburgh, kiu mendis de ŝi du kopiojn de verkoj de Correggio en Parmo, Italio, kaj antaŭpagis ŝin sufiĉan monon por pagi la vojaĝ-kostojn kaj parton el la loĝ-kostoj. Entusiasmiĝite, ŝi skribis, "Ho, kiom avidega mi estas por komenci la laboron, miaj fingroj preskaŭ jukas kaj miaj okuloj larmpleniĝas pro la volo vidi belan bildon denove. Kune kun Emily Sartain, kamerada artisto de alte-respektata familio de Filadelfio, Cassatt ekvojaĝis Eŭropen denove.
Impresionismo
Kelkaj monatoj post ŝia reveno al eŭropo en la aŭtuno de 1871, la eblecoj por Cassatt pliboniĝis. Ŝia pentraĵo, Du Virinoj Ĵetantaj Florojn Dum Karnavalo estis bone ricevita ĉe la Salono de 1872, kaj aĉetiĝis. Ŝi recevis multajn laŭdojn en Parmo, kaj ŝin subtenis kaj kuraĝigis la arta komonumo tie. La tuto de Parmo parolas pri Fraŭlino Cassatt kaj ŝia bildo, kaj ĉiu volas ŝin ekkoni".
Post kiam ŝi finis la pentraĵon, komisiitan de la ĉefepiskopo, Cassatt vojaĝis al Madridon kaj Sevilon, kie ŝi pentris grupon da pentraĵoj pri Hispanaj temoj, inkluzive la Hispana Dancisto Portante Puncan Matilon (1873, en la Nacia Muzeo de Usona Arto, Smithsonian Institution). En 1874, ŝi decidis ekloĝi en Francio. Ŝia fratino Lydia kunpartis apartamenton kun ŝi. Cassatt malfermis studion en Parizo. La fratino de Louisa May Alcott, Abigail May Alcott, tiam estis art-studento en Parizo, kaj vizitis Cassatt-on. Cassatt daŭre esprimis kritikojn kontraŭ la politikojn de la Salono kaj la konvencia gusto, kiu regis tie. Ŝi komentis senbride, kiel raportis Sartain, kiu skribis: "ŝi estas entute tro ĝenerale mallaŭda, malakceptas ĉiun modernan arton, malestimas la Salonajn bildojn de Cabanel, Bonnat, ĉiujn nomojn, kiujn ni kutimas alte taksi.
Familio (apartigilo)
La vorto familio povas havi plurajn signifojn:
Kraŝo
Kraŝo kiel ekonomia termino signifas ruiniĝo de komerca firmao aŭ banko kiu ofte kuntenas aliajn, kiel kaŭzante krizon.
Ankaŭ la terenfalo de aviadilo nomiĝas kraŝo.
Mary Cassatt
Impresionismo
Cassatt vidis, ke verkojn de inaj artistoj ofte malakceptis malestime, se al la artisto mankis amiko aŭ protektanto en la juĝantaro, kaj ŝi ne flirtis kun juĝistoj por gajni favoron. Ŝia cinisismo kreskis post kiam unu el la du bildoj, kiujn ŝi submetis en 1875 rifuziĝis de la juĝntarof, nur por akceptiĝi la sekvantan jaron, post kiam ŝi malheligis la fonon. Ŝi kverelis kun Sartain, kiu opiniis Cassatt-on tro senbrida kaj mem-centrigita, kaj finfine ili disiĝis. Pro ŝia angoro kaj memkritikemo, Cassatt decidis, ke ŝi bezonis fari malpli da genraj pentraĵoj, kaj pli da pentraĵoj pri laŭmodaj temoj, por altiri mendojn de portretoj de Usonaj altranguloj eksterlandaj, sed tiu provo donis malmultan frukton je la komenco.
En 1877, ambaŭ el ŝiaj pentraĵoj malakceptiĝis, kaj pro la unua fojo en sep jaroj ŝi prezentis neniun verkon ĉe la Salono. Ĉe ĉi tiu malalta punkto en ŝia kariero, ŝi invitiĝis de Edgar Degas montri ŝiajn verkojn kun la Impresionistoj, grupo kiu komencis sian propran serion de sendependaj ekspozicioj en 1874 kun multe da fifamo. Al la Impresionistoj, (ankaŭ konataj kiel "Sendependuloj" kaj "Obstinuloj") mankis formala manifesto, utilis multajn stilojn kaj teknikojn, kaj pritraktis multajn temojn. Ili emis preferi plen-aeran pentradon kaj la almeto de vibra koloro en apartaj strekoj kun malmulta antaŭ-miksado, kiu permesas, ke la okulo merĝigu la rezultojn laŭ "impresionisma" maniero. La Impresionistoj estis ricevintaj la koleron de kritikuloj dum pluraj jaroj. Henry Bacon, amiko de la Cassatt-oj, opiniis, ke la Impresionismuloj estis tiom radikalaj, ke ili "malsaniĝis pro ia ĝis nun nekonata malsano de la okulo". Ili jam havis unu inan membron, artisto Berthe Morisot, kiu iĝis la amiko kaj kolego de Cassatt.
Cassatt admiris Degas-on, kies paŝteloj faris ĉe ŝi fortan impresion kiam ŝi trovis ilin ĉe la mntro-fenestro de art-komercisto en 1875. "Mi kutimis iri kaj platigi mian nazon kontraŭ tiu fenestro kaj ensorbi ĉion, kion mi povis, de lia arto," ŝi poste memoris. "Ĝi ŝanĝis mian vivon. Mi vivis arton, tiam, kiel mi volis vidi ĝin." Ŝi akceptis la inviton de Degas kun entuziasmo, kaj komencis prepari pentraĵojn por a venonta Impresionisma ekspozicio, kiun oni planis por 1878, kiu (post prokrastigo pro la Monda Ekspozicio) okazis je la 10a de Aprilo, 1879. Ŝi sentis sin komforta ĉe la Impresionistoj, kaj aliĝis ilian movadon entuziasme, deklarante: "Ni luktas senesperan batalon, kaj bezonas ĉiujn niajn fortojn". Ne povante viziti la kafejojn kun ili sen altiri malfavoran atenton, ŝi renkintis ilin private kaj ĉe ekspozicioj. Ŝi nun deziris komercan sukceson vendante pentraĵojn al la kleraj Parizanoj, kiuj preferis la avangardon. Ŝia stilo gajnis novan spontanecon dum la du jaroj, kiuj intervenis. Antaŭe laboranta ĉefe ĉe studio, ŝi adoptis la praktikon, porti desegno-libron kun ŝi eksterdome kaj ĉe la teatro, kaj desegni la vidaĵojn, kiujn ŝi vidis.
En 1877, ŝia patro kaj patrino venis al Parizo por akompani Cassatt-on. Ili revenis kun ŝia ratino Lydia, kaj ili ĉiuj finfine kunpartis grandana apartamenton je la kvina etaĝo de 13, Avenuo Trudaine. Mary estimis ilian akompanon, ĉar nek ŝi nek Lydia edziniĝis. Mary decidis frue en sia vivo, ke edziĝo malkongruus kun ŝia kariero. Lydia, kiu ofte pentriĝis de sia fratino, suferis pro reokazantaj malsanoj, kaj ŝia morto en 1882 lasis Cassatt-on dum iom da tempo sen kapablo labori.
La patro de Cassatt insistis, ke ŝia studio, farboj kaj iloj estu entute pagata el la vendo de ŝiaj pentraĵoj, kiuj estis ankoraŭ malmultaj. Ĉar ŝi timis devi pentri "potboligilojn" por gajni la vivrimedojn, Cassatt strebis produkti bonkvalitajn pentraĵojn por la venonta Impresionisma ekspozicio. Tri el ŝiaj plej sperte faritaj verkoj de 1878 estis Portrait of the Artist (Portreto de la Artisto - memportreto), Little Girl in a Blue Armchair (Infanino sur blua brakseĝo), kaj Reading Le Figaro (Leganta Le Figaro-on) (portreto de ŝia patrino.
Degas havis konsiderindan influon ĉe Cassatt. Ambaŭ estis ege eksperimentaj en ilia uzo de materialoj, provanta kalkfarbon kaj metalajn farbojn en pluraj verkoj, kiel Woman Stnding Holding a Fan (Virino Staranta Tenante Ventumilon), 1878-79 (Amon Carter Museum of American Art).
Ŝi fariĝis spertegaj pri la uzo de paŝteloj, kaj finfine kreis multajn el siaj plej gravaj verkoj per ĉi-tiu rimedo. Degas ankaŭ enkondukis ŝin al gravurado, pri kiu li estis konata majstro. La du laboris kune dum iom da tempo, kaj ŝia desegnado gajnis konsiderindan forton pri lia instruado. Li bildigis ŝin en serio da gravuraĵoj, kiu registris iliajn vojaĝojn al la Louvre. Ŝi alte taksis lian amikecon, sed lernis ne tro multon atendi de lia ŝanĝemo kaj facila agaciĝemo, post kiam li abrupte ĉesis prilabori projekton, pri kiu ili tiam kunlaboris, proponita ĵurnalo dediĉata al art-presaĵoj. La klera kaj bone-vestita Degas, tiam kvardek kvin-jara, estis bonvena vespermanĝa gasto ĉe la loĝejo de la familio Cassatt, kaj ili estis samaj bonvenaj ĉe liaj vesperaj renkontiĝoj.
La Impresionisma ekspozicio de 1879 estis la plej sukcesa ĝis tiam, malgraŭ la malĉeesto de Renoir, Sisley, Manet kaj Cézanne, kiuj plian fojon klopodis gajni akcepton ĉe la Salono. Per la klopodoj de Gustave Caillebotte, kiu organizis kaj finance subtenis la ekspozicion, ka grupo gajnis profiton kaj vendis multajn verkojn, malgraŭ ke la kritikado daŭris sen mildiĝe. La Revue des Deux Mondes (Revuo de la Du Mondoj) skribis, "S-ro Degas and S-rino Cassatt estas, tamen, la nuraj artistoj kiuj distingigas sin ... kaj kiuj oferas iun altiron kaj iun senkulpigon en la aroga ekspozicio de fenestro-ornamo kaj infaneca pentraĉo".
Cassatt montris sep verkojn, inter ili Lydia in a Loge, Wearing a Pearl Necklace, (Woman in a Loge) (Lydia en Loĝio, Portanta Perlan Kolĉenon, (Virino En Loĝio)). Malgraŭ tio, ke kritikuloj diris, ke la koloj de Cassat estis tro brilaj, kaj ke ŝiaj portretoj estis tro fidelaj por estis flataj al la temoj, ŝiaj verkoj ne kritikegiĝis tiel, kel ka verkoj de Monet, kies vivkondiĉoj estis la plej malfacilaj el ĉiuj Impresionistoj je tiu tempo. Ŝi uzis sian parton el la profitoj por aĉeti verkon de Degas kaj verkon de Monet. Ŝi partoprenis la sekvajn Impressionisman Ekspoziciojn en 1880 kaj 1881, kaj ŝi restis aktiva membro de la Impresionisma rondo ĝis 1886. En 1886, Cassatt provizis du pentraĵojn por la unua Impresionisma Ekspozicio en Usono, organizita de art-komercisto Paul Durand-Ruel. Ŝia amiko Louisine Elder edziniĝis kun Harry Havemeyer en 1883, kaj kun Cassatt kiel konsilanto, ka paro grandskale ekkolektis la verkojn de la Impresionistoj. Multo el ilia granda kolekto estas nun en la Metropola Muzeo de Arto en Novjorko. Mathews 1994, p. 167
Cassatt ankaŭ faris plurajn portretojn de familianoj dum tiu periodo, el kiuj Portrait of Alexander Cassatt and His Son Robert Kelso (Portreto de Aleksandro Cassatt kaj Lia Filo Robert Kelso) (1885) estas unu el la plej alte taksataj. La stilo de Cassatt tiam evoluis, kaj ŝi foriris de Impresionismo al pli simpla, rekta maniero. Ŝi komencis montri ŝiajan verkojn ĉe Novjorkaj galerioj ankaŭe. Post 1886, Cassatt ne plu identigis sin kun iu ajn arta movado, kaj eksperimentis kun gamo da rimedoj.
Interrilato kun Edgar Degas
Cassatt kaj Degas kunlaboris dum longa tempo. La du havis studiajn proksime unu al la alia, Cassatt ĉe, Degas ĉe 4, rue Frochot,, distanco de malpli ol kvin minutoj da promenado, kaj Degas adoptis la kutimon, viziti la studion de Cassatt, oferi konsilojn, kaj helpi ilin akiri modelojn.
Ambaŭ konsideris sin figur-pentristoj, kaj la art-historiisto George Shackleford sugestas, ke ili influiĝis de la alvoko de la art-kritikisto Louis Edmond Duranty en lia flugfolio La Nova Pentrado por revivigo de figur-pentrado: "Ni lasu la stiligita homa korpo kiu traktiĝas kiel vazo. Tio, kion ni bezonas, estas la karakteriza moderna homo en liaj vestoj, meze de liaj sociaj ĉirkaŭaĵoj, ĉehejme aŭ en ekstere en la strato.
Ĉirkaŭ 1884 Degas faris portreton en oleoj de Cassatt, Mary Cassatt Seated, Holding Cards (Mary Cassatt Sidanta, Tenanta Kartojn. La kartoj estas plej eble vizit-kartojn, kiuj uziĝis de tiamaj artistoj kaj art-komercistoj por dokumenti siajn verkojn. Stephanie Strasnick sugestas, ke Degas uzis ilin kiel rimedo por montri Cassatt-on kiel kolegon kaj artiston propramerite, malgraŭ ke Cassatt poste ekabomenis la portreton kaj vendigis ĝin. Self-Portrait (Memportreto) de ĉ. 1880 de Cassatt montras ŝin portanta la saman ĉapelon kaj ĉemizon, kiu supozigas Griselda Pollock-on ke la du pentraĵoj fariĝis en kuna pentrado-sesio dum jaroj ĵus post ilia ekkono.
Cassatt kaj Degas kunlaboris plej proksime dum la aŭtuno kaj vintro de 1879-80, dum Cassatt mastrumis sian art-presaĵa tekniko. Degas proprietis malgrandan presilon, kaj dum la tagoj ŝi laboris ĉe lia studio, uzante liajn ilojn kaj presilo, kaj dum la vespero ŝi faris studojn por la gravura plato de la sekva tago. Tamen, en Aprilo 1880, Degas subite sin eltiris el la presaĵa revuo, pri kiu ili kunlaboris, kaj sen lia subteno la projekto frakasiĝis. La fortiriĝo de Degas kolreigis Cassatt-on, kiu laboregis pri la preparo de presaĵo, In the Opera Box (En la Loĝio ĉe la Opero), en granda eldono de kvindek presaĵoj, sendube destinitaj al la revuo. Malgraŭ la amikaj sentoj de Cassatt por Degas daŭris ŝian tutan vivon, ŝi neniam plu kunlaboris kun li tiom proksime, kiel ŝi faris pri la presaĵ-revuo. Mathews atentigas, ke ŝi ĉesis fari teatrajn bildojn je ĉi tiu tempo.
Degas klare esprimis siajn opiniojn, same kiel Cassatt. Ili malkunsentis pri la Dreyfus-skandalo (frue en ŝia kariero, ŝi faris portreton de la art-kolektanto Moyse Dreyfus, parenco de la prijuĝata leŭtenanto ĉe la centro de la afero). Inter la subtenantoj de Dreyfus estis Camille Pissarro, Claude Monet, Paul Signac kaj Mary Cassatt. Inter la kontraŭantoj de Dreyfus estis Edgar Degas, Paul Cézanne, Auguste Rodin kaj Pierre-Auguste Renoir.< La kuna ekspozicio de Lousine Havermeyer en 1915 de la verkoj de Cassatt kaj Degas por subteni la virinan voĉdonrajton, kaj Cassatt esprimis kontenton pri la ironio de tio. Ŝi povis kaj amike ripeti la kontraŭvirinajn komentojn de Degas kaj forpuŝiĝi de ili. Dum li rigardis ŝian Two Women Picking Fruit (Du Virinoj Plukanta Frukton) je la unua fojo, li komentis, "Neniu virino rajtas desegni tiel". Ek de la 1890, ilia interrilato notinde komerciĝis, kiel ĝenerale la rilatoj inter Cassatt kaj la Impresionisma Rondo; tamen ili daŭre vizitis unu la alian ĝis la morto de Degas en 1917.
Pli Malfrua Vivo
La popola reputacio de Cassatt baziĝas sur multnombra serio da zorge desegnitaj, tenere observitaj, sed plejparte nesentimentalaj pentraĵoj kaj presaĵoj pri la temo de la patrino kaj infano. La plej frua verko, kies dato estas konata, pri ĉi tiu temo estas la grifela gravuraĵo (sekpinta gravuraĵo) Gardner Tenata de Lia Patrino (presaĵo enskribata "Jan/88" estas en la Novjorka Publika Biblioteko, kvankam ŝi pentris kelkajn pli fruajn verkojn pri la temo. Kelkajn el ĉi tiuj verkoj montras ŝiajn proprajn parencojn, amikojn, aŭ klientojn, tamen dum ŝiaj postaj jaroj ŝi ĝenerale utilis profesiajn modelojn en komponaĵoj kiuj ofte memorigas pri Itala-Renesancaj bildoj, kiuj montras la Madonon kaj Inanon. Post 1900, ŝi ĉefe pritraktis temojn de patrino kaj infano.
En 1891, ŝi montris serion da ege originalaj koloritaj grifelaj kaj akvatintaj presaĵoj, inkluzive Virino Sin Bananta kaj La Frizaĵo, insipiritaj de la Japanaj mastroj, kies verkoj montriĝis en Parizo je la antaŭa jaro. Cassatt-on altiris la simpleco kaj lkareco de Japana dezajno, kaj la lerta uzo de unukoloraj formoj. Ŝi uzus ĉefe helajn, delikatajn, palajn kolorojn, kaj evitis nigron ("malpermesata" koloro laŭ la Impresionistoj). Adelyn D. Breeskin, la plej elstara historiisto pri Cassatt, kiu verkis du katalogojn de ŝiaj verkoj, notigas, ke ĉi tiuj koloritaj presaĵoj "nun staras keiel ŝia plej originala kontribuo ... aldonante novan ĉapitron al la historio de grafikaj artoj ... teknike, kiel koloraj presaĵoj, oni neniam ilin superis."
Je la alveno de la nova jarcento, Cassatt servis kiel konsilanto al pluraj gravaj art-kolektantoj, kaj kondiĉis, ke ili finfine donu la de ili aĉetitaĵojn al usonaj art-muzeoj. Por rekoni ŝiajn kontribuojn al la arto, Francio donis al ŝi la Honoran Legion en 1904. Malgraŭ ŝia graveco en la konsilado de usonaj kolektantoj, rekono de ŝia arto alvenis pli malrapide en Usono. Eĉ inter ŝiaj familianoj en Usono, ŝi ricevis malmultan rekonon, kaj ŝia fama frato ricevis multe pli da atento.
La frato de Mary Cassatt, Alexander Cassatt, estis prezidento de la Pensilvania Fervojo de 1899 ĝis sia morto en 1906. Ŝi multe maltrankviliĝis je lia morto, ĉar ili multe amis unu la alian, sed ŝi daŭre estis produktema dum la jaroj antaŭ 1910. Pliiĝanta sentimentaleco noteblas en ŝia verkaro de la 1900aj jaroj; ŝiaj verkoj estis multe ŝatata de la publiko kaj kritikistoj, sed ŝi ne plu esploris novan artan kampon, kaj ŝia impresionismaj kolekoj, kiuj iam kaj stimulis ŝian kreemon kaj kritikis ŝin formortis. Ŝi kontraŭis tiajn novajn artajn disvolvigojn kiel post-Impresionismo, Faŭvismo, kaj Kubismo Du el ŝiaj verkoj aperis en la Armileja Ekspozicio de 1913, ambaŭ imagoj de patrino kaj infano.
Riodeva
Riodeva [rjoDEba] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.
Geografio
Tra la municipa teritorio fluas la rivero Riodeva, kiu formas limon inter Aragono kaj Valencilando, kaj enfluas en la riveron Turia ekde ties maldekstra bordo, ĉe «Casas de Angelina» (Libros), super Torrealta kaj antaŭ Mas de Jacinto, de la valencia Rincón de Ademuz. La loĝloko staras je 967 m super marnivelo. Grava natura loko estas Los Amanaderos, kie oni instalas la nomitan «Centro de Interpretación del Río Eva y Los Amanaderos» (CIREA).
Historio
Oni trovis romian nekropolon.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
La loko en la Mezepoko apartenis al la Templanoj. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj iom da vitoj), forstado kaj brutobredado; nune ĉefe rura turismo kaj minado de kaolino (por fabrikado de papero kaj ceramiko) kaj de kvarco (por fabrikado de vitro). Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Riodeva oni malaltiĝis ĝis nunaj 325 loĝantoj.
(17549) 1993 TW12
(17549) 1993 TW12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
La morto de Marat
La morto de Marat estas fama pentraĵo kaj majstroverko de fama franca pentristo Jacques-Louis David.
Marat, revolucia ĵurnalisto kaj parlamentano, kaj amiko de David, estis mortigita la 13-an de julio 1793 de la ĝirondanino Charlotte Corday. David organizis spektaklan funebraĵon, kaj Marat estis enterigita en la Panteono. Ĉar li mortiĝis en banujo, David volis, ke lia korpo estis merĝita en la banujo dum la funebra parado, sed la korpo jam ekputriĝis kaj pro tio anstataŭe ĝi estis laŭvice malsekigita per akvo dum la homaro estis vidinta ĝin, plena je enormaj vundoj.
Post tiom da eventoj ĉirkaŭ la maniero kaj ujo kie estis Marat dum sia mortiĝo, ĝi iĝis la temo de la pentraĵo. La morto de Marat eble estas la plej konata verko de David. La pentristo devis labori rapide, sed la rezulto estis simpla kaj ĉiopova bildo. Tio devenas el la simpleco kaj kontrasto inter la centra bildo lumigita (Marat, tolaĵoj kaj ia speco de tablo) kaj la malhelega fono. Tiele la imago de Marat rimarkindas plie kaj plue. Ankaŭ la fakto, ke li estis verkinta dum sia morto, restas en la memoro de la rigardanto.
La temo kaj maniero de la pentraĵo restas tiom en la memoro, ke ĝi aperas tiele en aliaj verkoj de ĉiu stilo aŭ epoko, ekzemple en la teatraĵo de Peter Weiss, nome Marat-Sade aŭ germanlingve Die Verfolgung und Ermordung Jean Paul Marats dargestellt durch die Schauspielgruppe des Hospizes zu Charenton unter Anleitung des Herrn de Sade de 1963.
Nedvězí (Dubá)
Nedvězí (Nedoweska) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sude de Dubá, sub monto Nedvězí. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Makoto Segawa
Makoto Segawa (瀬川 誠, n. ) estas japana futbalisto.
Nedvězí (Dubá)
Nedvězí situas en katastra teritorio Dražejov u Dubé kun areo 5,08 km². La regiono troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko.
Makoto Segawa
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Fukushima FC kaj Vegalta Sendai.
Nedvězí (Dubá)
Pluaj informoj
Super la municipo estas monto Nedvězí, la loko de longdistanca belvido, kondukas trans ĝi ruĝe markita turisma vojo. Pli malalte kondukas en la vilaĝon pluaj vojoj markitaj flave kaj blue. De Dubá el la nordo la vilaĝo havas hodiaŭ jam refreŝigan karakteron, alirebla sur loka komunikilo. Estas ĉi tie vico da konstruaĵoj de popola arkitekturo.
Proksimume 250 m sude de la la domaro (jam en Mezbohemia regiono, sur teritorio de municipo Medonosy) situas solejo Wernerovka, kie situadis arbaristejo. Proksime de ĝi estas interesa roko kun hakita spaco, kiu estis porokaze enloĝata.
5680 Nasmyth
5680 Nasmyth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras James Hall Nasmyth (1808–1890) skotan inĝenieron kaj astronomon, fama pro lia invento de la vapormartelo. En sia posta vivo li faris reflektan teleskopon de 20 coloj, disvolvis la teleskopo Nasmyth kun fiksa fokuso kaj studis Lunon, eldonante libron de "lunaj fotoj", bazitaj sur modeloj faritaj sekve'al siaj observoj.
AUE
La tri-litera kombinaĵo AUE havas plurajn signifojn:
Hugo Alfvén
Hugo Emil ALFVÉN (1-a de majo 1872 – 8-a de majo 1960) estis sveda komponisto, kondukisto, violonisto kaj pentristo.
Takács
La familia nomo Takács [takAĉ] apartenas al la oftaj nomoj en Hungario. Ĝi signifas: teksisto. Pro la ofteco kelkaj uzas ankaŭ aldonnomon, duan antaŭnomon aŭ nur distingan majusklon. Foje la nomo aperas laŭ malnova ortografio: Takáts, Takách.
Johanna Izsó
IZSÓ Johanna [pr. iĵo:] (naskiĝis la en Kluĵo; mortis en 1987 en Temeŝvaro) estis rumanuja hungara aktorino.
Kariero
Ŝi debutis kiel infanaktorino en Kluĵo, sub direkto de sia patro Miklós Izsó. Ŝi ludis en la trupoj de Miklós Hevessy kaj Károly Jódy. Inter 1946 kaj 1957 ŝi ludis en la Székely Színház de Târgu Mureş, poste ĝis sia morto ŝi estis ano de la Temesvári Állami Magyar Színház
21-a de septembro
La 21-a de septembro estas la 264-a tago de la jaro (la 265-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 101 tagoj restas.
Je la 21-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 21-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
1680 Per Brahe
1680 Per Brahe estas malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la grafon Per Brahe (la juna) (1602 - 1680).
Oberheimbach
Oberheimbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
9998 ISO
9998 ISO estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la eŭropa kosma observatorio ISO (Infrared Space Observatory), lanĉita la por studi la universon per larĝa serio da ondolongoj. Inter ties multenombraj malkovroj estas la akvvaporo sur la saturna luno Titano, la infraruĝaj galaksioj je grandegaj distancoj, la junaj steloj en la Nebulozo de Oriono kaj la ecoj de la surfacoj de planedoj kaj asteroidoj.
Flavonoido
Flavonoidoj estas klaso (iam nomita vitamino P) de diversaj, N-neentenaj biologiaj kolorigaĵoj, al kiu apartenas antocianinoj kaj antoksantinoj.
Mikroregionoj de San-Paŭlio
La brazila subŝtato de San-Paŭlio dividiĝas geografie kaj statistike (sed ne politike aŭ administracie) en 63 mikroregionoj:
Flavonoido
La flavonoidoj troviĝas abunde ĉe la plantoj sed eĉ en la bestoj, danke al konsumo de tiajn plantojn. La antoksantinoj kolorigas flava la plantajn histojn, ekz. petalojn. La antocianinoj donas ruĝan koloron al burĝonoj kaj brakteoj, aŭtunaj folioj.
Lamencetacoj
Lamencetacoj (aŭ bartocetacoj) estas subordo de la cetacoj. Ili vivas en ĉiuj oceanoj. Sian nomon ili havas pro la balenlamenoj – kornecaj lamenoj kiujn ili havas anstataŭ dentoj kaj kiuj servas por filtri krilon el la akvo.
Minkebalenoj estas sendentaj. En ilia loko, sur la palato, ili havas zipotoj, kiuj estas kreatinaj platoj kiuj formiĝis el la faldoj de la palato. La plektaĵoj formas du kolumnojn perpendikularaj al la korpo. En ĉiu kolumno estas ĉirkaŭ 200 zipotoj, kies longo povas atingi ĝis 3,5 metroj. Ili estas disfenditaj ĉe siaj finoj kaj formas kompleksan sistemon de filtraj kombiloj, kiuj filtras la akvon el la planktono, krustacoj kaj malgrandaj fiŝoj, de kiuj ili manĝas (Planktivoroj). Tiuj balenoj glutas grandajn kvantojn da akvo, kiun ili kunpremas direkte al la blovo. La akvo pasas tra ili kaj elverŝas el la buŝo inter la lipoj, lasante la fiŝojn, krabojn kaj aliajn zooplanktonajn estaĵojn en la buŝo. Ekde la 11-a jarcento ĝis la fino de la 20-a jarcento la balenoj estis ĉasitaj, kaj la ĉefa uzo estis la oleo eltirita de iliaj korpoj por la produktado de manĝebla oleo kaj margarino, kaj ilia zipotoj oni kutimis produkti korsetojn kaj sunombrelajn spokojn.
Mikroregionoj de San-Paŭlio
Araçatuba (mezoregiono)
Tin Ujević
Augustin "Tin" Ujević (naskiĝis la 5-an de julio, 1891, mortis la 12-an de novembro, 1955) estis elstara kroata poeto, konsiderata kiel unu el la plej gravaj kroataj poetoj de ĉiuj tempoj.
Mikroregionoj de San-Paŭlio
Araraquara (mezoregiono)
Tin Ujević
Inter liaj laboroj pli elstaraj, estas reliefigitaj siaj kroatlingvaj tradukoj de la verkoj de diversaj aŭtoroj kiaj Walt Whitman, Marcel Proust aŭ Joseph Conrad.
Eksteraj ligiloj
Biografio de Tin Ujević (en kroata)
Mikroregionoj de San-Paŭlio
Assis (mezoregiono)
Flavonoido
Kvankam ili ne havas fiziologiajn efikoj, ili do gravas pro siaj atentokaptaj kolorigaj kapabloj. La vigla koloro de floroj altiras insektojn, kiuj faras la polenadon. Same gravas la altira koloro de fruktoj, kio helpas disvastiĝon de la grajnoj.
1190
En la jaro 1190 post Kristo okazis, interalie:
Flavonoido
Efikoj sur homa sano
Flavonoidoj estas nature ĉeestantaj en la fruktoj kaj legomoj de nia dieto. Ĉi tiuj bioaktivaj konsistaĵoj ankaŭ troviĝas en multaj trinkaĵoj: ruĝa vino, biero, sojlakto, teo kaj malhela ĉokolado. Du studoj de 2007 kaj 2010 taksas la kvanton de ĉiutagaj ingestaĵoj en Britio je 182 mg kaj en Usono je 190 mg. Epidemiologiaj studoj sugestas protektan efikon de fruktoj kaj legomoj kontraŭ kardiovaskulaj malsanoj kaj kancero. Krom flavonoidoj, multaj eroj de ĉi tiuj fruktoj kaj legomoj povas ankaŭ kontribui al klarigi ĉi tiun asocion: fibroj, vitaminoj kaj mineraloj, glukosinilatoj, karotenoidoj, ktp. Arts & Hollman post revizii la epidemiologiajn studojn kaj la efikojn sur homa sano de la konsumado de flavonoidoj konkludas, ke "la datenoj nuntempe sugestas bonajn efikojn de flavonoidoj kaj lignanoj sur kardiovaskulaj malsanoj sed ne sur kancero, kun la ebla escepto de pulmokancero".
Mikroregionoj de San-Paŭlio
Bauru (mezoregiono)
Campinas (mezoregiono)
Itapetininga (mezoregiono)
Litoral Sul Paulista
Macro Metropolitana Paulista
Marília (mezoregiono)
Metropolitana de São Paulo
Piracicaba (mezoregiono)
Presidente Prudente (mezoregiono)
Ribeirão Preto (mezoregiono)
São José do Rio Preto (mezoregiono)
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
(19896) 5366 T-2
(19896) 5366 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Teletekso
Teletekso (oficiala nomo: Teletex, deponita en 1978) estis ITU-T specifikaĵo por komunikila servo de tekstoj kaj dokumentoj kiu povis esti provizita per telefonaj lineoj. Teletekso ebligis la transsendon kaj plusendon de faks-dokumentoj de grupo 4. Ĝi rapide estis anstataŭita de retpoŝto sed la nomo Teletex plu restas en pluraj el la X.500 standartaj atribuaĵoj uzataj en LDAP.
Superrigardo
Teletekso estis destinita kiel ĝisdatigo de la tradicia teleksa servo. La terminalo-al-terminala komunika servo de telekso devis fariĝi oficejo-al-oficeja dokumenta transsenda sistemo de teletekso. Teletekso antaŭvidis rektan komunikadon inter elektronaj tajpiloj, dokumentoredaktiloj kaj personaj komputiloj. La uzo de tia ekipaĵo konsiderinde pligrandigis la haveblan karaktraron por pretigo de dokumentoj.
Karaktraroj
Krom la standarta karaktraro, tuta aro de grafikaj simboloj kaj plena reg-signaro estis haveblaj en teletekso. La reg-signaro helpis al pretigo kaj reprodukto de dokumentoj. Interalie, ĝi ebligis la lokiĝon de la printkapo, specifikaĵon de paĝ-orientiĝo, maldekstran kaj dekstran marĝenojn, vertikalan spacon kaj uzon de substrekado. La paĝ-regan karakterizon ebligis la uzon de standartaj paperoj en A4 (dimensio) por ricevi mesaĝojn anstataŭ la kontinua paper-rulaĵo uzata en tradiciaj teleksaj sistemoj.
Transsendo kaj ricevo
Malantaŭa/antaŭa procezo estas antaŭvidata en teletekso. Transsendo/ricevo de mesaĝoj devas okazi en la malantaŭo sen ĝeni la laboron, kiun uzanto estas faranta en la antaŭo per la ekipaĵo. Alidirite, uzanto povas pretigi novan dokumenton, dum alia dokumento estas transmisiata aŭ ricevata. Teletekso devas ankaŭ kongrui kun aktuala teleksa sistemo kaj interkomuniki kun ĝi. Teleksaj proceduroj alvokis interŝanĝon de kapvorta informo antaŭ ol la dokumento mem estis transsendata. La kapvorta informo konsistis el kvar partoj:
La nombro de karaktroj atribuitaj al ĉiu el la supraj kampoj estis varia, kondiĉe de maksimumo por ĉiu kampo, la totalo estante 24 karaktroj.
(6968) 1991 VX3
(6968) 1991 VX3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Internacia Piana Konkurso Fryderyk Chopin
La Internacia Piana Konkurso Fryderyk Chopin en Varsovio estaj konkurso de piano inter la plej antikvaj kaj aktuale unu de la plej prestiĝaj. Same temas pri unu de raraj konkursoj de piano dediĉitaj al unusola komponisto. Ĝi okazas ĉun kvinan jaron kaj ĝi estis fondita en 1927 fare de la profesoro Jerzy Żurawlew, omaĝe al la granda pola komponisto Frédéric Chopin kies preferata instrumento estis ĉiam la piano. Ties unua prezidanto estis la pola komponisto Witold Maliszewski.
AUF
La vorto havas plurajn signifojn:
Vallon
Vallon estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Háj
Háj povas esti:
Alfajor
Alfajor [alfaĤOR] estas Sud-Amerika dolĉaĵo farita el du biskvitoj kunigitaj per karamelkremo, aŭ foje per frukta aŭ ĉokolada dolĉaĵo.
Ĝi estas manĝata en Ekvadoro, Urugvajo, Argentino, Peruo kaj Ĉilio.
2616 Lesya
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Lesja" en honoro de la ukrainia verkistino Lesja Ukrajinka (cirile Леся Украинка, 1871 — 1913).
Senna Lodigiana
Senna Lodigiana estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Ospedaletto Lodigiano, Somaglia, Orio Litta kaj Calendasco (PC). Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Germanus de Auxerre, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Dikbeka kardelo
La Dikbeka kardelo (Spinus crassirostris, iam Carduelis crassirostris) estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj.
Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Ĉilio kaj Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj altaltitudaj arbustaroj de 3,000 al 4,000 m.
Aspekto
Ĝi estas unu el la plej grandaj kardeloj, 14 cm longa. La ĝenerala koloro estas simila al tiu de aliaj sudamerikaj kapuĉaj kardeloj, sed tiu estas nekonfuzebla pro sia tre fortika, larĝa kaj dika helgriza beko (pli ol ĉe iuj ajn aliaj kardeloj), kio nomigas la specion kaj laŭ la komuna nomo kaj laŭ la latina scienca nomo kie crassirostris signifas “de dika beko”. Ĝi estas flavnigra kardelo 14 cm longa. Temas pri specio de seksa duformismo. La masklo havas nigrajn kapon kaj kolon. La dorso estas oliveca. Estas flavaj la subaj partoj kaj la kolumo. Estas nigraj la flugiloj kun tre markata flava flugilstrio; estas nigra ankaŭ la vosto kun flavaj areoj baze. La ino estas iom pli senkolora kaj ne havas nigran kapon.
Ŝajnas simila al la Flavpuga kardelo (Spinus uropygialis) kaj malfacilas diferencigi ilin en naturo. Tamen deproksime la flava koluma strio kaj la granda beko, pli longa kaj larĝa de la Dikbeka kardelo, diferencigas ilin. Tamen nematuruloj diferenceblas nur pro la bekogrando.
Renaissance (bando)
Renaissance estas angla bando de progresiva rok-muziko, plej bone konata pro sia brita sukceso de 1978 nome "Northern Lights" kaj progresivrokaj klasikaĵoj kiel "Carpet of the Sun", "Mother Russia", kaj "Ashes Are Burning". Ili disvolvis unikan sonstilon, kombinante inan ĉefvoĉon kun fusio de klasikaj, folkloraj, rokmuzikaj, kaj ĵazaj influoj. Karakteraj elementoj de la stilo de Renaissance estas la ampleksa voĉogamo de Annie Haslam, la elstara akompano de piano, orkestra aranĝo, voĉaj harmonioj, akustika gitaro, basgitaro, sintezilo, kaj variema laboro per tamburoj. La bando kreis gravan turnearon en Nordorienta Usono en la 1970-aj jaroj, kaj tiu regiono restas ilia plej forta bazo de sekvantaro.
La origina anaro inkludis du iamajn membrojn de the Yardbirds, nome Keith Relf kaj Jim McCarty, kun John Hawken, Louis Cennamo kaj la fratino de Relf nome Jane Relf. Ili intencis meti "iom kune kun pli da klasika influo". Renaissance naskiĝis, kaj la bando publikigis studialbumon en 1969, kaj alian en 1971. Poste, John Tout anstataŭis Hawken en la klavaroj, sekvite de periodo de multaj ŝanĝoj de muzikistoj ĝis la "klasika anaro" formita de Annie Haslam, John Tout, Michael Dunford, Jon Camp, kaj Terry Sullivan estis establita, kvankam neniu el ili estis en la dekomnca bando. Ili estis helpitaj de la literumado en multaj kantoj el kornvala poetino Betty Thatcher-Newsinger. El 1972 ĝis 1979 Renaissance publikigis sep sukcesajn studialbumojn, turneis etende, kaj koncertis tri noktojn en koncertaro en Carnegie Hall kun Tony Cox kiel dirigento de la Novjorka Filharmonio.
La 1980-aj jaroj estis malfacila epoko por ili, kun membroŝanĝoj, kaj du relative malsukcesaj studialbumoj, kio kondukis al la disbandado en 1987. Du diferencaj grupoj de Renaissance ekzistis samtempe en la sama epoko meze de la 1990-aj jaroj. La bando re-formiĝis en 1998 por registri la albumon Tuscany, kiu estis finfine publikigita en 2001; tamen, ili disbandiĝis denove la venontan jaron.
Iván Altomáré
Iván Altomáré (laŭ hungarlingve kutima nomordo Altomáré Iván) estis hungara politikisto, ministro, ekonomikisto.
Iván Altomáré naskiĝis la  1894 en Szentendre. Li mortis la 1976 en Budapeŝto.
Biografio
Iván Altomáré frekventis mezlernejon, poste li estis oficisto. Li batalis dum la 1-a mondmilito, sed en 1915 li militkaptitiĝis. En 1917 li aliĝis al komunistoj en Rusio, poste al Ruĝa Gvardio, same al Ruĝa Armeo. Li vundiĝis, tial li forlasis la batalejojn. Ekde 1926 li havis diversajn industriajn postenojn. Li frekventis ekonomian akademion en Moskvo. Li hejmenvenis en 1948 kiel komunisto. Post industriaj postenoj li estis nomumita subministro en 1951, poste li estis ministro ĝis la pensiuliĝo en 1956.
Občina Tolmin
Občina Tolmin estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en Regiono Goriška. La municipo konsistas el 72 komunumoj kovrante areon de 381,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 11147 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Tolmin, kiu en 2016 honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Gatón de Campos
Gatón de Campos [gaTON deKAMpos] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco.
Občina Tolmin
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Kobarid en la nordokcidento, Občina Bohinj en la nordoriento, Občina Železniki en la oriento, Občina Cerkno en la sudoriento, Občina Idrija en la sudo, Občina Kanal kaj Urba municipo Nova Gorica en la sudokcidento.
Gatón de Campos
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,43 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 27 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 63 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Občina Tolmin
Komunumoj
La komunumo konsistas el la sekvaj 72 vilaĝoj:
Bača pri Modreju, Bača pri Podbrdu, Bukovski Vrh, Čadrg, Čiginj, Daber, Dolenja Trebuša, Dolgi Laz, Dolje, Drobočnik, Gabrje, Gorenja Trebuša, Gorenji Log, Gorski Vrh, Grahovo ob Bači, Grant, Grudnica, Hudajužna, Idrija pri Bači, Kal, Kamno, Kanalski Lom, Klavže, Kneške Ravne, Kneža, Koritnica, Kozaršče, Kozmerice, Kuk, Lisec, Ljubinj, Logaršče, Loje, Modrej, Modrejce, Most na Soči, Obloke, Pečine, Petrovo Brdo, Podbrdo, Podmelec, Polje, Poljubinj, Ponikve, Porezen, Postaja, Prapetno, Prapetno Brdo, Roče, Rut, Sela nad Podmelcem, Sela pri Volčah, Selce, Selišče, Slap ob Idrijci, Stopnik, Stržišče, Temljine, Tolmin, Tolminske Ravne, Tolminski Lom, Trtnik, Volarje, Volčanski Ruti, Volče, Zadlaz-Čadrg, Zadlaz-Žabče, Zakraj, Zatolmin, Znojile, Šentviška Gora, Žabče.
Gatón de Campos
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la Palaco de Cayetano Pastor de 1766.
Občina Tolmin
Referencoj
Geografia loko : http://www.geopedia.si/#T1257_F408:128_x410275.90599999996_y113420.7965_s11_b4
Sidmar Antônio Martins
Sidmar Antônio Martins (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel golulo.