cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jura Akademio (Pécs)
Historio
En Pécs estis fondita dum la mezepoko la unua hungara universitato, kiu baldaŭ ĉesis. En 1686 ĉesis dominado de turkoj en Pécs, la jezuitoj tuj komencis la bazajn instruadojn. Ekde 1751 episkopo György Klimó komencis kampanjon por nova universitato, li konstruis necesan domon, fondis presejon kaj bibliotekon, sed lia morto en 1777 finis la strebon. Tamen okazis iom da antaŭeniro: inter 1785-1802 Jura Akademio (Győr) funkciis en Pécs.
Apostag
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo (kontraŭe estas Baracs), laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Baja, laŭ fervojo Kunszentmiklós-Dunapataj. Budapeŝto troviĝas 76, ponto ĉe Dunaföldvár 13 km-ojn for.
Granda lamprotorno
Aspekto
La Verdaflugila lamprotorno estas tre simila al tiu specio, sed la bluo de la ventro ne etendas trans la kruroj en tiu birdo.
Jura Akademio (Pécs)
Historio
En 1828 episkopo Ignác Szepesy fondis privatan filologian dujaran instruadon (studium domesticum) en la seminario en Pécs, el tio formiĝis akademio-liceo (liceum episcopale) kun filologia kaj jura fakultatoj en 1831. Samtempe ekfunkciis pedagogia altlernejo.
Apostag
Historio
La vilaĝo estis loĝata jam dum la neolitiko kaj ferepoko. Poste la avaroj konstruis terfortikaĵon. La unua mencio devenis el 1217. La Habsburgoj en 1699 forpelis la turkojn.
Jura Akademio (Pécs)
Historio
Dum la Hungara revolucio de 1848 ne okazis instruado, ĉar la lernantoj soldatiĝis, poste la Habsburgoj integris la akademion al ĉefgimnazio. Nur en 1865 komenciĝis denove la instruado kun ŝtata inspektorado en la jura akademio kun 3 lernojaroj. En 1874 la ŝtato deklaris egalrajta ĉiujn jurajn akademiojn al jura fakultato de la universitato. La lernado daŭris 4 jarojn.
En 1918 la serba armeo okupis Pécs-n, la akademio funkciis neoficiale, sed tiam jam fraŭlinoj rajtis studi. En 1922 la akademio estis integrita al la ĵus alveninta Universitato Erzsébet, historio de la akademio finiĝis.
Granda lamprotorno
Aspekto
La Granda lamprotorno havas ampleksan gamon de muzikaj aŭ grakaj alvokoj, sed la plej familiara estas nazeca skvii-ar.
Reproduktado
La Granda lamprotorno nestumas en arbotruoj, ĉu naturaj ĉu elfositaj de pegoj aŭ afrikaj barbuloj. Ili nestumas ankaŭ en la grandaj nestoj el bastonetoj de la Blanka ibiso aŭ de la Abdima cikonio. La ino demetas 3 al 5 ovojn kiuj estas verdecbluaj kun iom da brunaj aŭ purpuraj punktoj, kaj eloviĝo okazas post 13–14 tagoj. Elnestiĝo okazas post pluaj 23 tagoj.
Tiu specio estas parazitata fare de la Tufkukolo kaj foje de la Granda mielindikanto.
Ripozado
La Granda lamprotorno estas tre gregema kaj formas grandajn arojn, ofte kun aliaj sturnoj. Ili ripozas, en kareksejoj, dornarbustoj aŭ akacioj, kiuj povas esti kunhavataj.
Manĝado
Kiel aliaj sturnoj, ankaŭ la Granda lamprotorno estas ĉiomanĝanta, kiu prenas ampleksan gamon de senvertebruloj, semoj kaj beroj, ĉefe figojs, sed ties dieto estas ĉefe insektoj kaptitaj surgrunde.
Ili foje ripozas sur brutoj, manĝante insektojn forpelitajn de la animaloj kaj foje forigante ties ektoparazitojn.
Écot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Centenário do Sul
Centenário do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 11.178 loĝantojn en 2010.
NGC 390
NGC 390 estas stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Denis (Seine-Saint-Denis)
Saint-Denis (esperante : Sankta-Denizo) estas urbo nun inkludita en la aglomeraĵo de Parizo, norde de tiu en departemento Seine-Saint-Denis. Ĝi entenas ĉirkaŭ 90 000 loĝantojn. Tie staras abatejo kaj la baziliko de Saint-Denis, kie estis entombigitaj ĉiuj reĝoj de Francio. Dum la Franca Revolucio de 1789 la furioziĝinta popolo detruis la tombojn, eltiris la restaĵojn de la reĝoj kaj disĵetis ilin.
En historio de arĥitekturo tiu baziliko gravas, ĉar ĝi estis la unua granda konstruaĵo farita laŭ la gotika stilo, en jaroj 1130-1144.
En la Stadiono de Francio de la urbo en somero 2016 okazis pluraj matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016, inkluzive de la unua, inaŭgura matĉo, inter la naciaj teamoj de Francio kaj Rumanio, kaj de la lasta matĉo, la finalo, inter Francio kaj Portugalio.
Teorio de Rankine
La teorio de Rankine (maksimum-normala premteorio), disvolvigita en 1857 de William John Macquorn Rankine, estas premfaka solvo kiu antaŭdiras aktivan kaj pasivan terpremojn. Ĝi eliras el fakto ke la grundo estas nekohera, la muro estas senfrota, la grund-mura interfaco estas vertikala, la malstabila surfaco sur kiu la grundo moviĝas estas ebena, kaj la rezulta forto estas angule paralela al la repleniga surfaco. La ekvacioj por koeficientoj de aktiva kaj pasiva flankaj grundopremoj estas donitaj sube. Notu ke φ' estas la angulo de ŝera rezisto de la grundo kaj la pleniga surfaco estas klina ĉe angulo β al la horizontalo.
Se β estas 0, la subaj ekvacioj simpliĝas al
Draĵo
Draĵo estas subtera ŝoso de pli maljuna planto aŭ arbo. Ĝi kreskas el la kromburĝonoj de la radiko aŭ el la radikokolo. Draĵo pretas je memstara vivo, tiel oni povas per ties replantado rapide reprodukti planton (ekz. ĉe frambo, kelkaj arboj); por tio oni deŝiras, detranĉas la draĵon for de la patrina planto. Tiam oni povas planti la draĵon tuj al horto aŭ oni fortigas, rezervas ĝin en greftitaĵejo unu jaron.
Léopold Leau
Vivo
Leau fariĝis instruisto (professeur agrégé) en la Liceo de Rennes. En 1897 li akiris la akademian gradon de "doktoro de matematikaj sciencoj" (docteur ès sciences mathématiques) per la disertacio "Étude sur les équations fonctionelles à une ou a plusieurs variables" en la universitato de Parizo.
Draĵo
Oni devas la draĵojn forigi ĉe flegado de fruktoarboj.
Léopold Leau
La Delegacio kaj Ido
En 1900 Leau kaj Louis Couturat, eluzante la lingvajn malfacilaĵojn en internaciaj kongresoj, dum tutmonda ekspozicio en Parizo iniciatis Delegacion por alpreno de la lingvo internacia. En 1903, kiel prepara laboro, Leau kaj Couturat publikigis la faman verkon pri la mondlingvoj "Histoire de la Langue Universelle" (2-a eld. 1907), frua kaj ĝis hodiaŭ baza verko pri interlingvistiko, en kiu estas analizitaj ĉirkaŭ 60 projektoj de la paroleblaj artefaritaj lingvoj. Ĝin suplementas la volumo "Les nouvelles langues internationales" de 1907, ambaŭ represita en unu volumo en 1979 kun bibliografia postskribo de Reinhard Haupenthal.
Imre Simonyi
SIMONYI Imre (ŝimonji), originala nomo Szmola estis hungara poeto naskita en Satu Nou (Mişca) la 14-an de septembro 1920 kaj mortinta en Gyula la 10-an de februaro 1994.
Biografio
Li abiturientiĝis en Gyula en 1939 kaj fariĝis kunlaboranto de ĵurnaloj. En 1946 li iĝis la respondecredaktoro de Gyulai Kis Újság. Inter 1952 kaj 1956 li estis helplaboristo en Budapeŝto. En 1956-57 li estis respondecredaktoro de Gyulai Hírlap kaj post tiam subtenis sin kiel liberprofesia verkisto.
Palmoleo
Palma oleo aŭ palmoleo estas elgajnebla el la fruktokerno kaj grajnoj de palmolearboj (Elaeis guineensis), kiuj estas kultivataj en la tropikoj. Oni povas ekstrakti el 100 kilogramoj da fruktaro ĝenerale 22 kilogramojn da palma oleo kaj kilogramojn da palma grajna oleo. La oleo kiel kokosa oleo apartenas al la laŭraj oleoj, tio estas ĝi enhavas grandan proporcion de saturita laŭra acido.
La palmo povas produkti litrojn da oleo je hektaro.
Ĝi uzatas kiel bazmaterialo por la produktado de margarinoj, dolĉaĵoj kaj pret-nutraĵoj kaj kosmetikaĵoj, same kiel por teknikaj grasaĵoj. Palma oleo estas riĉa je olefinoj kaj konvenas por produkto de biodizeloleo. La oleo el la grajnoj estas uzata nur por sapo.
La oleo kaj la frukto havas oranĝeruĝan koloron pro ties granda karoten-enteno. Ĉe la plu-prilaboro al nutraĵa oleo, la palma oleo estas blankigata por faciligi la konservon, tiu prilaboro formetas el oleo multe de ĝiaj nutraĵoj. En Afriko kaj Brazilo oni uzas por prepari manĝaĵon la neprilaboritan oleon, kiu havas tre agrablan guston, iom similan al olivoleo, sed nefacile konserveblan en malvarmaj klimatoj, ĉar ĝi solidiĝas je 10 °C.
La palma oleo apartenas al la malmultaj solidaj plantaj grasoj (fandopunkto inter 26 kaj 28 °C), kiuj en la necesa kvanto kultivitaj kaj tiel volonte uzatas por produktoj, ĉe kiuj gravas la solideco. Tiel oni povas rezigni pri artefarita solidigo.
La oleopalmo apartenas al oleoplantoj, kiuj devenas el Okcident-Afriko kaj estis pli poste sukcese kultivitaj ĉirkaŭ la Ekvatoro en la tropikaj regionoj.
Al la plej grandaj palmoleaj produktantaj estas Malajzio (ĉ. 50%) kaj Indonezio (ĉ. 30%). Oni dehakis pro tio precipe en Indonezio multan tropikan pluvarbaron.
Bohdanovce nad Trnavou
Bohdanovce nad Trnavou, hungare Bogdány [bogdAnj] estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Bohdanovce nad Trnavou situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Senica-Trnava. La lasta urbo troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 en formo "Podans". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bogdány 706 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bohdanovce nad Trnavou 945 homoj, (935 slovakoj).
Romia saluto
La romia saluto, (itale: "Saluto Romano") estis saluto kiu dum la 17-a aŭ 18-a jarcento estis elpensinta de teatroludantoj. Oni asociis ĝin kun la romianoj (kvankam la saluto estis nekonata dum la romia periodo). Dum la registara periodo de la itala diktatoro Benito Mussolini la saluto estis reenkondukita kaj eĉ deviga. La saluto konsistas el la levo de la dekstra brako akompanata per la vorto "ave" (latine por "saluton").
Novjorka Skolo
La Novjorka Skolo estis neformala grupo de usonaj poetoj, pentristoj, dancistoj kaj muzikistoj aktivaj en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj en Novjorko. Ili ofte trovis inspiron en superrealismo kaj aktualaj avangardaj art-movadoj, precipe aga pentrarto, abstrakta ekspresionismo, ĵazo, improviza teatro, eksperimenta muziko kaj la interagado de amikoj en la avangarda cirklo de la Novjorka arta mondo.
Pri la poetoj kritikistoj argumentis, ke iliaj verkoj estis reagoj kontraŭ la konfesa movado en la tiama poezio. Iliaj temoj estis ofte frivolaj, ŝokaj aŭ observemaj dum ilia stilo estis ofte priskribata kiel kosmopolita kaj mond-konanta. La poetoj ofte skribis en tuja, spontanea maniero kiu memorigas onin pri la torento de konscio, ofte uzanta helajn, vivplenajn imagojn.
Salmsach
Pri la komunumo
Salmsach estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1305 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Salmsach etendiĝas de la monto Seerücken sude de la rivereto Aach ĝis Bodenlago.
Najbaraj komunumoj
Salmsach limas en nordo al Romanshorn, en okcidento al Hefenhofen, en sudo al Egnach kaj en oriento al Bodenlago.
Trafiko
Kvankam tra Salmsach pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Kreuzlingen al Rorschach, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo, sed necesas per buso veturi al la stacidomo de unu el la najbaraj komunumoj Egnach aŭ Romanshorn por akiri trajnon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Salmsach datiĝas el la jaro 1159 kiel Salomons-Aach. En mezepoko Salmsach troviĝis unue sub servuto de la Monaĥejo Sankt-Stefano en Konstanco kaj poste de la Monaĥejo Sankt-Galo.
Post la fino de la Helveta Respubliko de la jaro 1803 ĝis la jaro 1832 Salmsach kune kun la municipo Hemmerswil estis unuigita komunumo en la tiama distrikto Romanshorn de la nove fondita Kantono Turgovio. En 1832 Salmsach fariĝis memstara aŭtonoma komunumo. En la 20-a jarcento trifoje en publika voĉdono la loĝantaro de Salmsach kontraŭstaris al kunigo kun la najbara komunumo Romanshorn, tiel la komunumo ĝis hodiaŭ konservis sian sendependecon.
Listo de Tinamedoj
Estas 47 specioj kaj 123 subspecioj el la familio de Tinamedoj
Gerardus Craeyvanger
Gerardus Craeyvanger aŭ Gerardus Kraijvanger (Utreĥto, 13-a de januaro 1775– Utreĥto, 10-a de marto 1855) estis nederlanda muzikisto (basitono, violonisto). Li ankaŭ laboris kiel korusa dirigento kaj instruisto de kanto.
Li estis filo de Gijsbertus Craeyvanger kaj Geertruida Klingen, lia fratino estis la poetino, Gertrudis Craeyvanger Li edziĝis Johanna Swillens kaj tiam Elisabeth Margaretha Swillens. Li estis la patro de la pentristoj Gijsbertus Craeyvanger kaj Reinier Craeyvanger, kaj de la violinisto Carolus Arnoldus Craeyvanger.
Ludgero
Sankta Ludgero (n. ĉirkaŭ 742 ĉe Utreĥto; m. 26-an de marto 809 ĉe Billerbeck) estis misiisto, fondinto de la monaĥejo Werden samkiel de la monaĥejo S-ta Ludgero en Helmstedt, abato en Werden kaj unua episkopo de Monastero.
Vivo
Pri la frisa misiisto kaj monaĥejo-fondinto raportas unue la vivopriskriboj pri Ludgero (frise: Liudger, latine: Ludgerus) (Liudgervita de Altfrid, Vita Liudgeri secunda, Vita tertia k.a.), poste la fruaj dokumentoj de Werden, finfine mezepokaj kaj frunovepokaj historiistoj, kiuj tamen kompare kun la supre nomitaj fonoj alportas nenion novan. El la tradiciita rezultas:
La friso Ludgero naskiĝis ĉirkaŭ 742 ĉe Utreĥto. Li estis la filo de kristanaj gepatroj (Thiadgrim kaj Liafburg) kaj membro de renoma kaj vaste disbranĉita frisa nobelgento. Jam frue destinita por klerika kariero Ludgero troviĝas inter 756 kaj 767 kiel lernanto ĉe la katedralolernejo de Utreĥto (Martino-Kolegiato). Ĉi tie la misiisto Gregoro de Utreĥto († 775) instruis al li kiel teologia baza edukaĵo la fakojn de la artes liberales, la „sep liberaj artoj“. Por kompletigo de siaj studoj Ludgero vojaĝis en 767 al York al la katedralolernejo de la erudiciulo Alkuino (730–804). Tie ĉefepiskopo Etelberto de York ankoraŭ samjare ordinis Ludgeron diakono. Interrompate de stacio en Utreĥto (768/769) Ludgero restis ĝis meze de 772 en Anglio. Konfliktoj inter angloj kaj frisoj devigis lin reveni al la Martino-Kolegiato en Utreĥto, kiun li denove forlasis nur post la morto de Gregoro (775). Memore al sia Utreĥta tempo Ludgero verkis baldaŭ post la morto de sia instruisto vivopriskribon pri Gregoro, la Vita Gregorii.
Tiutempe verŝajne maturiĝis la planoj de Ludgero, mem fondi klerikan komunumon monaĥan. El Romo li eble ricevis por tio relikvojn Salvatoran, Marian kaj apostolajn. Sed la unuaj klopodoj fondi monaĥejon (en Wierum, en Wichmond, ĉe la Erft) fiaskis. Sed la monaĥeja fondado en Werden ĉe la malsupra Ruhr sukcesis. Ludgero, kiu tie ekde 796 sisteme akiris bienojn, longe kaj zorgeme planis ĝin. Ĉ. 800 finfine la friso fondis sur grundo akirita en 799 sian propran monaĥejon en Werden. Samtempe li daŭrigis la elkonstruadon de la onta episkopejo Monastero: la 30-an de marto 805 la ĉefepiskopo de Kolonjo Hildebold (787–818) ordinis Ludgeron episkopo de Monastero, tiel evidente aneksante la episkopon al la kolonja ekleziprovinco. La lastajn jarojn antaŭ sia morto la episkopo plurfoje travojaĝis sian episkopujon. Dum tia vojaĝo Ludgero mortis la 26-an de marto 809 en Billerbeck. Li venis de Coesfeld, kie li lastan fojon predikis. Survoje inter Coesfeld kaj Billerbeck li lastan fojon benis la Monasterlandon. Tiu loko hodiaŭ nomiĝas Ludgerirast (haltejo de Ludgero). Pasiondimanĉe 809 li celebris en Billerbeck sian lastan meson. Sekvanokte li mortis en Billerbeck en la rondo de siaj fratoj. Sur lia mortejo nun staras la prepostopreĝejo St. Ludgerus, ankaŭ nomata Ludgerus-Katedralo. Post lia ekmalvivo en Billerbeck la kadavro estis transigita en la episkopurbon Monastero, kie ĝi estis eksponata. Sekve la deziron de Ludgero oni portis ĝin al Werden, kie oni entombigis en la kripton de la monaĥejo Werden (26-a de aprilo 809).
Kompare kun la kutima devigmisiigo, parte per fajro kaj glavo, kiun ekz. Karolo la Granda sukcese aplikis, la Ludgera misio estis laŭstile pacema. Alie la teritorioj, kiujn misiigis Karolo la Granda kaj en kiuj sufiĉis plejofte konvinki la regantan princon, Ludero misiis en okcidenta Saksio (la hodiaŭa Vestfalio), teritorio en kiu ekzistis multegaj gentoj sendependaj unu de la alia. Per konvinko kaj predikoj li pligrandigis la kristanan teritorion sen apliki devigajn rimedojn. Dum tio Ludgero kontraŭe al aliaj misiistoj neniam rifuzis perfortajn rimedojn, li kunlaboris. Li elŝteliĝis ja el militagoj, tamen revenis post la konkero de novaj teritorioj. Je la fino de la saksomilitoj li akompanis en 798 Karolon la grandan ankaŭ rekte dum militiro en Minden.
Adorado de Ludgero en Werden
Ekde 1128 la ostaro de Ludgero unu fojon jare estas portata tra Werden. Tiu ĉi solena procesio okazas ĉiufoje la 1-an semajnfinon en septembro. La tombejo de la sanktulo ekde la mezepoko estas celo de pilgrimado.
La Monastera libreto pri la mirakloj de la sankta Ludgero
La adorado de Ludgero estis multspeca kaj tamen ne tre elstara. La mirakloj atribuitaj al li estas parte kolektitaj en la Vita Liudgeri, sed ankaŭ en la Monastera libreto. Ekz. blinda knabino el Balve en la jaro 864 ĉe la tombejo de Ludgero en la kripto de la monaĥejo Werden laŭdire ricevis sian vidon.
Krom la katedralo kaj kapelo en la Maria-Preĝejo (Ludger-Turo) la Ludgero-Preĝejo en la sudo de la urbo, konstruita de la episkopoj Ludviko la 1-a de Wippra (1169–1173) kaj Hermano la 2-a de Katzenelnbogen (1174–1203), estis centro de Monastera adoro de Ludgero. Verŝajne de la unua pastro de tiu ĉi preĝejo en 1170 verkita ĉirkaŭ 1170 Libellus Monasteriensis de miraculis sancti Liudgeri („Monastera libreto pri la mirakloj de la Sankta Ludgero“) priskribas la kulton pri miraklofara kruco kun relikvoj de Ludgero, kiu faris miraklon en la Ludgero-Preĝejo.
La Libellus, verkita en simpla, kelkfoje iomete nekomprenebla latina lingvo intermiksita per germanismoj kaj sekvanta la tradicion laŭ la Vita Liudgeri tertia, priskribas en 17 ĉapitroj cefe la miraklojn kaŭzatajn de Ludgero, kiuj ekskluzive rilatas nur al la kuracado de malsanoj. Precipe temas pri okulmalsanoj, duarangaj gambaj malsanoj, sed ankaŭ pri kuracado de frenezo. Eĉ malaperinta knabo povas esti retrovita dank’al Dia kaj Ludgera helpo. La normotipo de la kuracadoj je tio ĉiam samas: La kuracado sekvas post alvoko al Ludgero kaj la promeso iri la Monastero kaj alporti tien, do al la preĝejo kaj mirakliga krucifikso, oferaĵojn. Kuracado do ne sen kompensa servo. (Preskaŭ) ĉiam oni emfazas la veron de la plenumitaj kuracadoj citante atestantojn, kiuj atente observis la kuracadon. Same oni elstarigas la ateston de Dia farad‘.
Literaturo
Mallongigoj:
Saint-Nicolas (Belgio)
Saint-Nicolas (france: [senikoLA]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Montegnée kaj Tilleur apartenas al Saint-Nicolas, la ĉefa municipo.
Balatonföldvár
Balatonföldvár estas urbo kaj somera banloko en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, (iam en subregiono Balatonföldvár, kies centro estas), nun en Distrikto Siófok. La loknomo signifas: Balatono-terfortikaĵo.
Geografio
Balatonföldvár situas sur ebenaĵo, laŭ suda bordo de Balatono (havanta havenon), laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa.
Historio
La urbonomo devenas de terfortikaĵo, farita de keltoj. La unua skriba mencio devenis el 1358. En la 19-a jarcento grafoj Széchenyi (sEĉEnji) formis parcelojn kaj feriajn domojn. En 1948 el la Balatonobordo de Kőröshegy formiĝis memstara vilaĝo, en 1985 grandvilaĝo, en 1992 urbo.
En Balatonföldvár havis feridomon ekzemple Gizi Bajor, Zsigmond Széchenyi, Frigyes Korányi, Kálmán Kandó, Jenő Rákosi, Szidi Rákosi, Viktor Rákosi.
Komunumoj pri földvár en Hungara reĝlando
Estas rilatoj inter komunumoj havanta la nomon földvár.
Preĝejo Stefano la 1-a (Pomáz)
La kristana preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Pomáz.
Historio
En loko de la paroĥo oni trovis ŝtonojn de mezepoka preĝejo. Ankaŭ dokumentoj mencias la iaman preĝejon, eĉ la preĝejo Sankta Nikolao ricevis kermesan permeson en 1351. La nun videbla preĝejo konstruiĝis inter 1763 kaj 1770. La orgeno alvenis en 1903. 2 flankonavoj estis alkonstruitaj en 1946, pli nova kapeleto ĉe la sanktejo en 1959.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. En mezo de la fasado estas rizalito kun la enirejo, la plej supre la turo altiĝas. Antaŭ la enirejo kruco estas videbla. En la fasado estas ankaŭ 2 niĉoj kun skulptaĵoj pri Sankta Antonio de Padovo kaj Johano Nepomuko. Interne menciindas murpentraĵoj de 1951.
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
Grand Hotel Russischer Hof
Grand Hotel Russischer Hof (kutima nomo ĝis ĉ. 1840 Alexanderhof) estas luksa hotelo en Vajmaro, Germanujo, Goetheplatz nr 2. Inter la gastintoj estas i.a. Franz Liszt, Richard Wagner, Johann Wolfgang Goethe, caro Aleksandro la 1-a kaj Giacomo Meyerbeer.
Arĥitekturo
La historia ero de la domo starigitis en 1805 en stilo de klasikismo. La trietaĝa ejo havis selan tegmenton. Ĝi ordigitis per pluraksa elsaltanta kolonego kun triangula gablo kaj bovokulo flankite de du kvaraksaj flankaj aloj. En 1907 restaŭritis la tuto laŭmode kaj la fasado ricevis secesiajn ornamaĵojn. La malsupra etaĝo ekipitis per ŝovofenestro. Okaze de nova renovigo en 1961 la malnova aspekto fasada refaritis sed kun pli simplaj formoj.
Historio
En 1797 grandaj partoj de la unua domo brulkonsumiĝis; la unua sur tiu ĉi placo restarigita domo estis en 1766 la t.n. Leona apoteko. En 1803 la spekulanto kaj arĥitekto Anton Georg Hauptmann starigis dometon surloke kiu servu ankaŭ kiel intertempa ripozumloko por senhejmuloj dumvintre. Akiris en 1805 grafino Henkel-Donnersmarck kaj damo von Egloffstein (avino de la bofilino de Goethe) la malfinitan domon ĉe la rando de la malnova urbokerno, ĉe la iama porko-bazarplaco por ŝanĝi ĝin en gastejon. Tiam aperis unuafoje la nomo Russischer Hof (alternativo proponita sed forĵetita estis Hôtel de Russie). Ĉar jaron antaŭe en 1804 la rusia carfilino Maria Pavlovna Romanova, la estonta bofilino de duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach), eniris Vajmaron pompe, oni baptis la gastejon Aleksandrokorto - Alexanderhof. La en 1803 komenciĝinta konstruaĵo fariĝis laŭ plano de Anton Georg Hauptmann.
Post la Batalo de Jena–Auerstedt en 1806 la gastejo servis kiel lazareto. Inter la volontulaj helpantinoj troviĝis ankaŭ Johanna Schopenhauer, la patrino de Arthur Schopenhauer. Nomiĝo Russischer Hof ekkutimis post 1830 kaj en 1841 tiu ĉi nomo oficialigitis. Ekuzis la tuton poŝtservo inter 1816 kaj 1834 kaj inter 1946 kaj 1857. La granda enireja pordo, kiu konserviĝis ĝis la restaŭradoj de 1981, servis por aliri la poŝtkorton kun ties staloj kaj deponejoj. La granda gastejo havis ankaŭ aliajn funkciojn, ekz. de ekspoziciejo (ekz. de verkoj de la artisto Carl August Schwerdgeburth). Post eksplodo de la Unua mondmilito ĝi alinomiĝis je Fürstenhof.
Gastaro
Jam en 1847 fonditis surloke la Merkreda Societo (Mittwochsgesellschaft, ankaŭ: Schlüsselverein) kies celoj estis scienca distr(iĝ)ado kaj sprita konversado. Sekve iĝis la hotelo societa centro de la tempo post Vajmara klasikismo kaj fondoloko de diversaj burĝaj societoj, ekz. de la Porartista Klubo. Inter ties membroj nombriĝis unue la majstroj de la Grandduka saksia artlernejo, poste ankaŭ ili de Bauhaus.
Post 1945
Post la Dua mondmilito la hotelo regajnis sian tradician nomon kaj iĝis centro de la landa sekcio turingia de la eostgermana Kristandemokrata Unio. En 1961/62 ĝi ĝuis profundan kaj fakkulan restaŭradon. Interne ĝi alikonstruiĝis kaj alvenis alkonstruaĵo. En 1980 startis novaj renoviglaboroj kiuj finiĝis en decembro 1987. Malnovaj kortaj ejoj estis forigitaj kaj nova tri-alaĵo faritis. La interna korto ricevis tegmenton kio spacliveris por moderna kuirejo. En 1997 transprenis ĝin Derag Hotel and Living. Ekde la 1.1.2010 ĝi membras ĉe Best Western-hotelaro kaj la nomo ŝanĝiĝis iomete je plene Best Western Premier Grand Hotel Russischer Hof zu Weimar.
Hreĉani (stacidomo)
Hreĉani (Гречани) estas fervoja stacio en Ĥmelnicko (Ĥmelnicka provinco), urbo en Ukrainio.
Krzysztof Komeda
Krzysztof KOMEDA (denaske Krzysztof Trzciński; 27a de Aprilo 1931 – 23a de Aprilo 1969) estis pola komponisto de filmomuziko kaj ĵazo-pianisto. Li estis eble plej bone konata pro sia laboro por filmoj, ĉar Komeda verkis la muzikon por la filmoj de Roman Polanski Tranĉilo en akvo (1962), Cul-de-sac (1966), The Fearless Vampire Killers (1967), kaj Rosemary’s Baby (1968). La albumo de Komeda nome Astigmatic (1965) estas ofte konsiderata unu el la plej gravaj albumoj de eŭropa ĵazo.
Aliaj filmoj kun muziko de Komeda estis Niewinni czarodzieje (1960) de Andrzej Wajda, Do widzenia, do jutra... (ankaŭ 1960) de Janusz Morgenstern, Kattorna (1965) kaj aliaj de Henning Carlsen, ktp. Dum la 1960-aj jaroj li partoprenise n muzikfestivaloj tra tuta Eŭropo. En 1968 li setliĝis en Los-Anĝeleso, Usono, por labori ĉe Roman Polanski.
En Decembro 1968, en Los-Anĝeleso, Komeda suferis tragedian akcidenton kiu rezultis en hematomo en la cerbo. Li estis fopelita el krutaĵo fare de la verkisto Marek Hłasko dum drinkadfesto. Roman Polański menciis en siaj memoroj, ke kiel rezulto de amikeca kverelo kun Marek Hłasko, Komeda falis kaj suferis kapvundojn. Medicina traktado en la usona hospitalo ne savis sian vivon. Transportita hejmen al Pollando en komato kaj en mortonta stato, li mortis en Aprilo 1969, estante nur 37-jaraĝa. Hlasko mem ankaŭ mortis ĝuste du monatojn poste, estante 35-jaraĝa.
Wilhelm Stenhammar
Wilhelm Stenhammar (n. 7-an de februaro 1871 en Stokholmo; m. 20-an de novembro 1927 samloke) estis sveda komponisto, pianisto kaj Dirigento.
Stilo
Laŭstile Stenhammar radikas en la malfruromantismo. Komence li staris sub la influo de Anton Bruckner kaj Richard Wagner kaj verkis ampleksajn, fortesonajn komponaĵojn plenajn je grandioza patoso. Influite de siaj amikoj Jean Sibelius kaj Carl Nielsen li tamen ekdubis pri tiu estetiko kaj forturnis sin de la germana muziko. Ĉ. 1910 elformiĝis je Stenhammar novaj idealoj. Ekde tiam li ekklopodis pri "norda" intonacio kaj volis verki "klaran kaj sinceran" muzikon, kiu rezignu pri ekscitaj efektoj. Fakte ekde tiu tempo liajn komponaĵojn stampas popoleca melodiaro, uzado de modaloj kaj certa maldolĉa simpleco, tiel ke ekestas tuj ekkonebla "skandinava" intonacio. Malgraŭ tio liaj komponaĵoj atestas altan artlertecon, kio ĉefe esprimiĝas en klara polifonio. Tipa verko de tiu nova stilo estas la dua simfonio, kiu dominigas plejparte la doran modalon kaj kies finalo estas komponita kiel dutema fugo. Plejofte ludata tamen estas Serenado op. 31 por granda orkestro (nekutima por serenado), kiu ankoraŭ plenas je romantisma sonsensualeco.
Giorgio Demetrio Gallaro
Giorgio Demetrio GALLARO (naskiĝis la 16-an de januaro 1948 en Pozzallo) estas itala episkopo.
Wilhelm Stenhammar
Stilo
Stenhammar apartenas al la plej gravaj komponistoj de Svedio. Kune kun la samaĝa Hugo Alfvén li verkis post Franz Berwald la unuajn gravajn svedajn simfoniojn. Entute lia verkaro surmontras eksterordinare altan kvaliton, kiu pravigus plian atenton sur ĉi tiu komponisto.
William McMaster Murdoch
William McMaster Murdoch estis la unua oficiro sur vaporŝipo Titanic. Li naskiĝis la 28-an de februaro 1873 en Dumfries and Galloway, Skotlando, mortis la 15-a de aprilo 1912 en Atlantiko.
La Maldika Viro (filmo)
La Maldika Viro (The Thin Man) estas usona krima filmo en nigrablanko de 1934, kun William Powell kaj Myrna Loy en la ĉefaj roloj.
Giorgio Demetrio Gallaro
Li estas itala pastro de la itala-albana grek-katolika eklezio, kaj episkopo de Eparĥio de Piana degli Albanesi (Sicilio) ekde la.
William McMaster Murdoch
La unua oficiro William McMaster Murdoch daŭrigis en tradicio de sia familio, kies viroj jam dum la tutaj generacioj foriradis el suda Skotlando sur maron. Li komencis sur velŝipoj kaj poste li transiris sur vaporŝipoj de White Star Line navigacianta inter Eŭropo kaj Aŭstralio. Proksimume antaŭ ok jaroj la ŝipposedejo transgvidis lin al sia atlantika linio, kie li sinsekve deĵoris sur ŝipoj Arabic, Adriatic, Oceanic kaj Olympic. Murdoch estis lerta maristo kaj rajtigite li atendis, ke en la proksima estonteco li estos komisiita per memstara komandado sur unu el malpli grandaj vaporŝipoj de la kompanio. "Neniam estis pli bona oficiro," proklamis pri Murdoch pli poste, kiam super Titanic fermiĝis la akvoj de la oceano, kapitano Edwin Jones. Jones antaŭ vicoj de jaroj deĵoris kun Murdoch sur vaporŝipo Arabic.
La Maldika Viro (filmo)
La filmo estis nomumita por kvar Oskaroj :
William McMaster Murdoch
Ĉiuokaze ne eblis al William McMaster Murdoch nei decidemon, malvarmsangecon kaj kapablecon rapide orientiĝi eĉ en konfuzigaj situacioj. Tamen ankaŭ viroj de tiaj ecoj devas havi tiun faman peceton de feliĉo, kiu de decidema momento klinigos montriletojn al ĝusta flanko. Bedaŭrinde en la fatala nokto el la 14-a je la 15-a de aprilo 1912 sur ponteto de vaporŝipo Titanic la feliĉo forlasis Murdoch-on.
La Maldika Viro (filmo)
En 1997, la filmo estis elektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono ĉe la Library of Congress "por esti de kultura, historia kaj estetika graveco".
Giorgio Demetrio Gallaro
Biografio
Naskiĝinta en Pozzallo la. Post studoj en la seminario de Noto, en 1968 li transloĝiĝis al Los Angeles kie li pastriĝis en 1972. Li pastro en multaj parokoj de la orienta rito de Usono. En 1987 enkardinoj en la Eparĥio de Newton de la melkitaj.
La Maldika Viro (filmo)
La sukceso de la filmo kaŭzis la produktadon de kvin daŭrigoj en 1936, 1939, 1941, 1945, 1947, ĉiuj el kiuj ĉefroligis William Powell kaj Myrna Loy en la gvidroloj.
Intriga resumo
Nick Charles (William Powell) kaj lia edzino Nora (Myrna Loy) venas de San-Francisko al Novjorko por renkonti amikojn. Nick estis sukcesa kaj fama detektivo sed post geedziĝo kun la bela kaj riĉa Nora, li retiriĝis de sia okupo por administri la komercon de sia edzino.
Giorgio Demetrio Gallaro
Biografio
La li estis nomumita de la papo Francisko episkopo de Piana degli Albanesi. Li estis konsekrita en de la episkopo Donato Oliverio.
La Maldika Viro (filmo)
Intriga resumo
Slade Weinatt (Edward Ellis) estas riĉa kaj ekscentra inventisto, alta kaj maldika. Li baldaŭ geedziĝos kun sia filino Dorothy (Maureen O'Sullivan) kaj malkovras ke 50,000 USD maltrafas de lia monŝranko. Li akuzas sian sekretarion Julie Wolfe (Natalie Morehead) je ŝtelo kaj minacas ŝin. Slade estas divorcita de Mimi (Mina Gumbel) kiu denove geedziĝis kun la juna kaj nelaborema Chris Jorgenson (Cesar Romero) kiu funkcias kiel ŝia ĝigolo kaj vivas ĉe ŝia elspezo. Li diris al ŝi, ke li ankoraŭ ne eksedziĝis de lia edzino.
Slade renkontiĝas kun sia advokato Herbert McCauley (Porter Hull) kaj poste malaperas. Maltrankvilanta Dorothy kontaktas Nick, kiu estas familia amiko, kaj petas al li esplori lian malaperon. En la sama tempo, policisto Lieutenant Guild (Nat Pendleton) esploras la misteron. Mimi iras al Julie por ricevi monon kaj trovas ŝin pafita kun la horloĝĉeno de Slade en ŝia mano. La mankanta Slade estas deklarita murdigulo.
Nick kaj Guild esploras la krimulon Nonheim (Harold Hoover) kiu estis amiko de Julie. Li scias kiu la murdinto estas kaj volas eldevigi 5,000 USD silentigan monon de li, sed li estas eliminita per la sama pafilo kiu eliminis Julie. Slade nun estas akuzita je duobla murdo sed ankoraŭ ne estis trovita.
Chris piediras dum la nokto kun lia hundo al la laboratorio de Slade kaj trovas restaĵojn de kadavro tie. Apud ĝi estas la vestaĵoj de dikulo kun horloĝo kiu estas identigita kiel la horloĝo de la rivalo de Slade kiu malaperis antaŭ pluraj monatoj. Slade nun estas akuzita je triobla murdo, sed Nick, kiu konas Slade bone, trovas spliton en la tibio de la skeleto en Ikso-radia ekzameno. Li rekonas ke ĝi estas Slade sed ne rakontas al iu ajn.
Nick kaj Nora invitas ĉiujn implikitajn al vespermanĝo kie Nick rivelas al ili por la unuan fojon ke la kadavro trovita estas tiu de Slade kaj rivelas al Mimi ke la testamento de McCauley inkluzivis kondiĉon ke ŝi ricevus nenion se ŝi geedziĝos. Nick rivelas al ŝi ke Chris daŭre estas edziĝinta kaj tial ŝia geedziĝo estas nuligita kaj ŝi povas heredi ĉion el la posedaĵo de Slade. Ŝokita Mimi kulpigas McCauley je fraŭdo en la mono de Slade kune kun Julie. McCauley pafas sian pafilon sed estas terenbatita.
Nun Nick kaj Nora estas reen sur la trajnon al San Francisco denove kun Dorothy kaj ŝia nova edzo.
Novales
Novales [noBAles] (en aragona Nobals aŭ Novals) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Novales mem (464 msm) estas je 16 km sudoriente de Huesca inter Sesa sude kaj Argavieso norde.
Historio
Plej frua mezepoka mencio estas de 4a de decembro 1097, per citaĵo al "Fortunio Garcez de Balle in Novales".
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Novales akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 460 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 155 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Yamazoe Saburoo
YAMAZOE Saburoo (japane 山添 三郎, naskiĝis la 20-an de oktobro 1908 - mortis la 15-an de januaro 2007) estis japana esperantisto kaj kuracisto, kiu verkis Anglan-Esperantan medicinan terminaron.
Li estis profesoro de medicinaj sciencoj kaj biokemiisto. Dumviva membro de Japana Esperanto-Instituto, li estis multjara UEA-delegito kaj honora membro de UEA. Fake, li estis prezidanto de Japana Esperanta Medicina Asocio, ĝenerala sekretario (1970-89) kaj kasisto (1976-) de Universala Medicina Esperanto-Asocio kaj ĉefa redaktoro (1976-93) de Medicina Internacia Revuo.
Yamazoe naskiĝis en Niigata-si. Li studis medicinon en la Nacia Medicina Universitato de Nigato de 1932 ĝis 1936, kaj laboris en la Instituto por Laborscienco en Tokio de 1937 ĝis 1941. Inter 1942 kaj 1945 li estis profesoro de Higieno en la Pekina Medicina Universitato. Post la milito li denove laboris en Instituto por Laborscienco, sed en Hokkaido de 1947 ĝis 1949 kaj samtempe kiel neregula lektoro en la Medicina Fakultato de la Hokajda Universitato en Saporo. En la jaroj 1949-1974 li estis profesoro de biokemio en Gumna-Universitato kaj inter 1974 kaj 1979 profesoro de nutrado en Kyoritu-Virina Universitato en Tokio.
Li fariĝis Esperantisto en 1928 ankoraŭ kiel studento, kiam profesoro de fiziologio instruis Esperanton. Kelkajn jarojn post 1955 li estis landa delegito de ISAE, poste Ĝenerala sekretario de UMEA (1970-1989), ĉefa redaktoro de Medicina Internacia Revuo (1976-1993), kasisto de UMEA (1976-1999) kaj inspektoro de UMEA (ekde 1999).
Yamazoe aŭtoris en Esperanto gravajn fakajn artikolojn kaj la verkojn Esperanta medicina literaturo inter 1951 kaj 1986, Angla-Esperanta medicina terminaro kaj Dieta fibro - ĝiaj difinoj kaj klasifikoj.
Eksteraj ligiloj
)
Ulekso
Ulekso (Ulex) estas genro el la familio de fabacoj.
Priskribo
La uleksoj estas malaltaj arbedoj. La floroj de uleksoj estas ofte duopaj kaj havas dulipan kalikon kaj flavan, tipe pizoflorecan korolon. La folioj kaj multaj branĉopintoj transformiĝas en vintro al daŭraj dornoj.
Specioj kaj subspecioj
Agnoskitaj estas la sciencaj nomoj de 11 specioj kaj 13 subspecioj:
Byczyna
Byczyna (Pitschen) estas urbo en la provinco Opolio de Pollando, kiu laŭ la stato de havis loĝantaron de  urbanoj, kio egalas al loĝdenso de  homoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Kluczbork (Kreuzburg). Ĝis la jaro 1945 la urbo apartenis al Germanio kaj havis pliparte germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj.
Kastelo de Dédestapolcsány
La Kastelo de Dédestapolcsány (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Serényi [ŝerEnji] estas konstruaĵo en Hungario, apud vilaĝo Dédestapolcsány.
Historio
En Dédestapolcsány grafa familio konstruis la malgrandan kastelon por somerumadi en 1903 (laŭ alia informo en 1898). La lasta posedanto mortis en la kastelo en 1961, tamen ekde 1948 la kasteleto apartenis al la somerumantaj pedagogoj, ekde 1968 gemaljunuloj loĝis tie. Depost la socialismo la domego estas privata posedaĵo kaj ŝajnas, ĝi estos konferenciejo.
Konstruaĵo
La teretaĝa kastelo (kun keloj) situas sur deklivo apud la vilaĝo en granda parko. La vojo kuranta al la kastelo estas borderitaj kun kaŝtanarboj. La konstruaĵo formas proksimume kvadrato.
En la proksimeco troviĝas multe da kavetoj, krome roko, kie estas videbla panoramo al montaro Bükk.
Listo de redaktintoj de la Enciklopedio de Esperanto
Al ekesto de Enciklopedio de Esperanto, kies unua eldono portas la eldonjaron 1933 kaj la eldonejon Literatura Mondo en Budapeŝto, kontribuis laŭ la enkonduko al ĝia unua volumo sekvaj homoj:
Aŭtoroj de artikolo aŭ konsilintoj
Nomoj de helpantoj kaj konsilantoj troviĝas ankaŭ ĉe fino de la artikoloj.
Just Fontaine
Just FONTAINE (naskiĝis en Marakeŝo -- 1-an de marto 2023) estIs franca futbalisto.
Li estis konsiderata unu el la plej bonaj francaj futbalistoj. Li tenas la ĉiaman rekordon por trafado de goloj en unu Monda Pokalo, kun 13 goloj en la Futbala Mondpokalo 1958.
La Fontaine iĝis oficiro de Honora Legio.
Kariero
Fontaine komencis sian profesian karieron en Kazablanko, kie li ludis de 1950 ĝis 1953. Nice aĉetis lin en 1953 kaj li trafis 44 golojn en tri sezonoj ĉe la klubo. En 1956, li moviĝis al Stade Reims por anstataŭigi Raymond Kopa, kie li trafis 121 golojn en ses sezonoj. En totalo, Fontaine trafis 165 golojn en 200 ludoj en la franca supera ligo, kaj venkis en du ĉampionecoj en 1958 kaj 1960.
En la uniformo de la franca nacia teamo, la rezultoj de Fontaine estas eĉ pli imponaj. Lia debuto en la nacia teamo estis la 17-an de decembro 1953 kaj li gajnis tritrafon en la venko de Francio 8-0 kontraŭ Luksemburgio. Ĝis 1960 li trafis 30 golojn en 21 ludoj por la nacia teamo. Tamen, Fontaine estos memorita por la Monda Pokalo de 1958, en kiu li trafis 13 golojn en nur ses ludoj, inkluzive de kvar kontraŭ Okcidenta Germanujo.
En 2003, por memorfesti la datrevenon de UEFA (1953-2003), ĉiuj membro-futbalasocioj de la organizo estis petitaj elekti ununuran reprezentanton por ricevi la premion por kontribuo al piedpilko.Fontaine estis elektita kiel la reprezentanto de la franca futbalasocio por ricevi la titolon "Ora Futbalisto" de UEFA. En marto 2004, li estis elektita de Pelé kiel unu el la 125 plej bonaj vivantaj futbalistoj en la mondo.
Nacia stadiono de Pekino
La Nacia Stadiono en Pekino ( 北京國家體育場, 北京国家体育场, angle Beijing National Stadium), konata ankaŭ kiel "Birda Nesto" (鸟巢; Niǎocháo), estas olimpika stadiono en la Pekina Olimpika Parko, en kiu okazis la Somera Olimpiko 2008 kaj la Vintra Olimpiko 2022, pro kiu ĝi ricevis la kromtitolon Olimpika Stadiono de Pekino.
La stadiono estis komune dezajnita de la svisa arkitektura teamo Herzog & de Meuron, projektarkitekto Stefan Marbach, artisto Ai Weiwei, kaj CADG, kiu estis gvidita fare de ĉefarkitekto Li Xinggang.
En ĝi disvolviĝis ĉiuj malpezatletikaj sportoj, la solena malfermo kaj solena fermo de la Olimpiko. La stadiono lokiĝas en la urba Olimpika Parko, proksime de la Olimpika Naĝejo.
La 4-an de Februaro 2022 okazis en la Nacia stadiono de Pekino la malferma ceremonio de la Vintra Olimpiko 2022.
Vidu ankaŭ
Ai Weiwei
Jászboldogháza
Situo
Jászboldogháza situas apud la fervojo inter Újszász kaj Jászberény. La rivero Zagyva preterfluas la vilaĝon.
Historio
Jászboldogháza apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. Oni trovis spurojn el la kuprepoko, el la bronzepoko. Post la turka erao la loko senhomiĝis, pli poste sporade farmaj domoj konstruiĝis. Jászboldogháza fondiĝis en 1946. Oni okupiĝas pri agraraj produktoj. Vilaĝservoj estas banejo, kulturdomo.
Linio Hiroden-Miyajima
Linio Hiroden-Miyajima (japane: 広島電鉄宮島線 [Hiroŝima-dentecu Mijaĝima-sen], angle: Hiroden Miyajima Line) estas linio de la fervojo reto de Elektra Fervojo Hiroshima en Gubernio Hiroŝima, Japanio.
Toplița (Letca)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 276 loĝantojn (rumanoj); en 1992 185 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1546. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Tseung Kvan O
Tseung Kvan O, ĉine 將軍澳 / 将军澳 estas metropolo en Ĉinio. La loknomo signifas: generalo-golfo.
Geografio
Tseung Kvan O etendiĝas en duoninsulo de Honkongo, parte sur reakirita tero de la golfo.
Historio
Ĉe la fino de la 2-a Opia milito la duoninsulo de Kaŭluno ankaŭ estis cedita en konstanteco al Britio. En 1898 kongreso kunvenis en Pekino kaj interkonsentis luigi la ceteran aktualan Honkongon (konata, kiel Nova Teritorio) Britio por 99 jaroj (sekve redono de la kolonio okazis en 1997). Longe nur fiŝkaptistaj vilaĝo estis laŭ la golfo. Dum la 2-a mondmilito la japanoj kontrolis la tutan Honkongon.
Ekonomio
Tseung Kvan O partoprenas en ekonomio de Honkongo.
Klimato
Tseung Kvan O troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvperiodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvokvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
Vilmos Migazzi
Grafo Vilmos Migazzi [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Migazzi Vilmos estis hungara politikisto, ĉambelano. Liaj grafaj nobelaj antaŭnomoj estis walli kaj ’’sonnenthurmi’’. Vilmos Migazzi naskiĝis la  1830 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1896 en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio).
Biografio
Vilmos Migazzi komencis politikadi en Bars. Li edziĝis en 1853. Li ricevis la dignon ĉambelano en 1857. Li estis deputito en la parlamento en 1861, krome li estis ekektita departementestro de Bars. En 1884 li iĝis senatano, kie li okupiĝis pri problemoj de la nacia fiŝkaptado. En 1878 li ricevis reĝan premion.
Pind-montaraj miksaj arbaroj
La pind-montaraj miksaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-unuo kiu ampleksas plimulton de la mediteranea regiono. La ekoregiono kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome ĝi apartenas al mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de Balkana duoninsulo.
Priskribo
La pind-montaraj miksaj arbaroj situas en la montaraj partoj de suda Balkano en la larĝa areo altitude super 300–500 m. Sude ili kovras Tajgeton en Peloponezo, troviĝas en la montaroj de centra Grekujo (inkludante Pindon), oriente Albanujon kaj la sudokcidentan parton de Nord-Makedonujo, kaj etendiĝas al drin-riveran valon en la nordo. Tiu arbara ekoregiono okupas 39 500 kvadratajn kilometrojn en la tri landoj.
La klimato de la ekoregiono estas plejofte de mediteranea tipo kun varmegaj someroj (Csa laŭ la Klimata klasifiko de Köppen).
Flaŭro
Kaŭze de la larĝa altituda gamo de tiu ekoregiono la plej altaj altaĵoj ( super 1 000-1 400 m ) estas kovritaj de koniferaroj, kun miksa foliarbara zono kiu situas pli malalte. La koniferaj arbaroj estas superregataj de nigra pino (Pinus nigra subsp. nigra var. pallasiana), greka abio (Abies cephalonica) kaj bulgara abio (Abies borisii-regis), kun decidua eŭropa fago (Fagus sylvatica) en la nordo.
Fetora junipero (Juniperus foetidissima) vaste troviĝas apud la arbarlimo. La dominantaj specioj je la pli malaltaj altidudoj estas rimarkinde variigeblaj, inkludante hipokastanon (Aesculus hippocastanum) (en pli humidaj lokoj) kaj diversajn deciduajn kverkojn ( hungaran kverkon (Quercus frainetto), lanugan kverkon (Quercus pubescens), muskan kverkon (Quercus cerris), makedonan kverkon (Quercus trojana), tigfolian kverkon (Quercus petraea)). Ĉiamverdaj kverkoj, ĉefe palestina kverko (Quercus calliprinos), kaj aliaj mediteraneaj sklerofilaj arbustaraj specioj estas abundaj sur sekaj kaj rokaj sud-flankaj deklivoj.
Fitogeografie, la ekoregiono estas parto kaj de la orient-mediteranea provinco de la Mediteranea Regiono kaj de la Adriatika provinco ene de la Holarkta Regno (laŭ la tipologio de Armen Takhtajan).
Faŭno
La ekoregiono gastigas 68 mamulajn kaj 229 birdajn speciojn.
Rom-Ĝermana Muzeo
La Rom-Ĝermana Muzeo (RGM, en Germana: Römisch-Germanisches Museum) estas arkeologia muzeo en Kolonjo, Germanio. Ĝi havas grandan kolekton de romiaj artefaktoj el la romia setlejo de Colonia Claudia Ara Agrippinensium, sur kiu moderna Kolonjo estas konstruita. La muzeo protektas la originalan lokon de romia urba vilao, el kiu restas grandaj restaĵoj el mozaiko pri Dionizo en sia origina loko en la bazejo, kaj la rilata romia vojo ĝuste ekstere. Tiukadre la muzeo estas arkeologia loko.
La muzeo havas ankaŭ la taskon konservi la romian kulturan heredaĵon de Kolonjo, kaj tiele estas hejmo de etenda kolekto de romia vitro el funebroj kaj ankaŭ plenumas arkeologian superrigardon super la konstruado de la Kolonja metroo.
Verdaflugila lamprotorno
La Verdaflugila lamprotorno aŭ Verdaflugila brilsturno (Lamprotornis chloropterus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Lamprotornis aŭ Brilsturnoj, kiuj estas afrikaj bluecaj birdoj kun metalecaj briloj. La Verdaflugila lamprotorno, Lamprotornis chloropterus kaj L. elisabeth (laŭ Sibley kaj Monroe 1990, 1993) estas konsiderataj separataj specioj kontraŭ Dowsett kaj Forbes-Watson (1993) kiuj inkludas elisabeth kiel subspecio de L. chloropterus. Tiu traktado estas reviziota de la Laborgrupo pri Taksonomio de BirdLife. Ĝi povus formu superspecion kun L. acuticaudus. Rasoj estis foje konsiderataj kiel du distingaj specioj, formantaj superspecion. Proponita raso cyanogenys (priskribota el Sennar, en Sudano) estas konsiderata kiel sinonimo de la nomiga.
Rom-Ĝermana Muzeo
Plej el la muzea kolekto estis gastigita ĉe la Muzeo Wallraf-Richartz en Kolonjo ĝis 1946. En la antaŭaĵo de la muzeo la iama norda urbopordego de Kolonjo kun la skribaĵo CCAA (por Colonia Claudia Ara Agrippinensium) estas ekspoziciata en la konstruaĵo.
Verdaflugila lamprotorno
Ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko nome en Benino, Burkino, Burundo, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Demokrata Respubliko Kongo, Eburbordo, Eritreo, Etiopio, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo-Bisaŭa, Kenjo, Liberio, Malavio, Malio, Mozambiko, Namibio, Niĝerio, Senegalio, Sieraleono, Sudano, Tanzanio, Togolando, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo.