cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mondoubleau
Mondoubleau estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mondoublotiers. Ĝis 2015 ekzistis aparta kantono Mondoubleau, kies ĉefurbo evidente estis Mondoubleau.
Hornera algoritmo
Hornera algoritmo estas matematika metodo uzata en cifereca analitiko, precize en polinoma kalkulo, aŭ por efike komputi la valoron de polinoma funkcio en iu punkto, aŭ por kalkuli kvocienton de polinomo per monomo X-a.
Komputado de valoro de polinoma funkcio en iu punkto
Estu polinomo super komuta ringo A kaj estu a iu elemento de A.
Pri komputo eblas opinii, ke necesas unue komputi ĉiujn potencojn de a, multipliki poste tiujn per siaj koeficientoj \lambda_k, kaj fine sumi la tial ricevitajn kvantojn. Se oni ankaŭ komputas a^n multiplikante a per si mem n fojoj, do por la komputado de P(a) necesas multiplikojn. Tiu kvanto kreskas kvadrate de la grado n de la polinomo. Rapida potencado ebligas pliefikigi la komputadon de a^n kaj do por P(a) la kvanto de necesaj multiplikoj tiam kreskas kiel n \ln(n). Sed tiu ankoraŭ ne estas tiel rapida kiel la Hornera metodo.
Por komputi P(a) per la Hornera metodo, unue oni rearanĝu P(a) per jena maniero:
Tiam sufiĉas komputi sekvante la ordon de la parentezoj. Tiu metodo necesas sole n multiplikojn. La komputtempo estas tiumaniere proksimume proporcia al grado de la polinomo (adicio estas multe pli rapida ol multipliko).
Komputado de kvociento de polinomo per monomo X-a
Estu. Se identigi la samgradajn koeficientojn el la du membroj, tiam montriĝas ke:
La valoro de P(a) estas λ0 + aq0.
La tie komputataj n valoroj el la vico q precize estas la n sinsekvaj kvantoj komputitaj al la antaŭa ĉapitro dum la komputado de P(a). Tial sufiĉas memori tiujn sinsekvajn valorojn por povi skribi la kvocientan polinomon. La lasta valoro estas la resto.
Tabela ilustraĵo
Tabela prezentado de la Hornera metodo montras ĝian simplecon: ĉiu koeficiento de Q estas kalkulata multiplikante la koeficienton de la malsupra linio per a kaj adiciante al tiu produto la koeficienton de la supra linia.
Cifereca ekzemplo: divido de per X - 2 El ĉi tio rezultiĝas:.
István Pávai
PÁVAI István estas rumanuja hungara/hungara popolmuzik-esploristo, universitata instruisto naskita en Odorheiu Secuiesc la 10-an de decembro 1951.
Biografio
La mezlernejon István Pávai finis en Cristuru Secuiesc, li havigis diplomon de muzikinstruisto en Muzika Altlernejo Gheorghe Dima en Kluĵo (1976). Li estis muzika fakdirektisto ĉe la Domo de Popolkreaĵoj de Distrikto Harghita en Miercurea Ciuc (1976-80), poste inter 1980-84 la sama ĉe la Maros Művészegyüttes, ekde 1990 ĝia direktoro. Inter 1990-94 li estis muzika redaktoro de la hungara sekcio de radio Târgu Mureş. Li estis iniciatinto de la Csíkszeredai Régizene Fesztivál kaj ĝia muzika redaktisto ĝis 1980. En 1994 li translokiĝis Hungarujon. Tie li estis sekciestro de la budapeŝta Etnografia Muzeo. Li laboris ĉe la Domo de Tradicioj (ekde 1999), ĉe la Muzikscienca Instituto de MTA (ekde 1994). Li doktoriĝis en 2005 en Budapeŝto.
Bündnis Zukunft Österreich
La Alianciĝo por la Estonteco de Aŭstrio (germane: Bündnis Zukunft Österreich - mallongigo: BZÖ) estas aŭstria politika partio.
Historio
Ĝi fondiĝis en aprilo 2005 fare de s-ro Jörg Haider post la skismo inter la anoj de la FPÖ (Freiheitliche Partei Österreichs - Libera Partio Aŭstria).
La laste nomitan ekstremdekstran partion gvidas hodiaŭ Heinz-Christian Strache, dume Josef Bucher estas ĉefo de la BZÖ.
Post la balotoj al la Nacia Konsilio en la 29-a de septembro 2013, la partio ne plu havos deputiton en la parlamento pro nesukcesita trapaŝo de la minimuma limo de 4 % de la voĉdonoj. En la 19-a de oktobro elektitis nova partiestro Gerald Grosz.
Perspektivoj malklaraj
Post multaj sinsekve perditaj elektoj - ekz. en majo ĉe la balotado al la Eŭropa Parlamento - la frakciestraro ekigis pripensadon ĝis aŭtuno 2014 ĉu senchavus plia ekzisto de la partio.
Mandaguari
Mandaguari estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 32.669 loĝantojn en 2010.
Seillans
(jen france, okcitane Selhan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Casasola
Casasola [kasaSOla] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. Casasola estas komprenebla kiel "Unusola Domo" aŭ "Izola Domo".
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de du loĝlokoj, nome Casasola kaj Duruelo, okupas totalan areon de 18,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 17 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
NGC 1980
NGC 1980 (aliaj indikoj — OCL 529, LBN 977) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
San Juan Yucuita
San Juan Yucuita estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Yucuita. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 224.
Geografio
San Juan Yucuita apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 656 loĝantojn. El tiuj estis 295 viroj kaj 361 virinoj. La komunumo havas surfacon de 75.27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Samurajo
Samurajo, ankaŭ nomata buŝi , estis ano de la japana militista klaso en ŝoguna reĝimo antaŭ la industria epoko. Ili heredis militarton kaj estis rigide hierarkiigitaj per pluraj tavoloj de mastro-servistaj rilatoj. Ili respektis antaŭ ĉio honoron, bravecon kaj lojalecon.
Dum miloj da jaroj de japana historio ekzistis kaj ekzistas diversformaj glavoj—tranĉi- aŭ pik-armiloj. Sed kiam oni ĝenerale parolas pri "japanaj glavoj", tiu ĉi esprimo indikas precipe la glavojn uzitajn de japanaj samurajoj, inter ili taĉi, odaĉi, katano ktp.
Etimologio
La japana vorto "samurai" devenas de la verbo "saburau" signifanta "servi". Ekde la fino de la 12 jarcento ĝis 1868, la samurajoj estris Japanion.
Simbolo (edukado)
La simbolo (ankaŭ nomita ar vuoc’h -la bovino - en la bretona) estis objekto, kiun franclingva instruisto en lernejoj de Bretonio kaj Alzaco en la 19a jarcento kaj en la 20a jarcento transdonis al lernanto kaptita parolante regionan lingvon. Ĝenerale la lernanto poste devis kapti alian el siaj kamaradoj en la sama situacio kaj transdoni al li la objekton. La lernanto, kiu havis la objekton fine de la paŭzo, de la duontago aŭ de la tago estis punita (per trudlaboro, kromtaskoj, korpaj punoj, punrestado kaj ĝenerala primokado organizita de la instruisto...).
Eco de la objekto
Temis foje pri: La procedo estis uzata por:
Metropola uzo
«La respublikaj lernejoj same trudas al la lernantoj kaptitaj ĉe freŝa lingva pekado la surmeton de «simbolo», (nomita «bovino» en Bretonio) kiu povas esti kartonpeco, tabulo, lignostango aŭ bastono, kiel en Orientaj Pireneoj; kejlo kiel en Kantalo, paperrubando aŭ metalaĵo kiel en Flandrio, aŭ briko portenda laŭ la brakforto kiel en Korezo.».
Franca kolonia imperio
La metodo, kun lokaj diferencoj, ankaŭ estis uzata en la francaj lernejoj de la francaj koloniaj lernejoj por persekuti la infanojn, kiuj parolis lokan lingvon kaj forpeli iliajn lingvojn el la francaj lernejoj. Tio celis plirapidigi la asimiladon de la indiĝenoj. Ĉi tiuj metodoj foje estis plu uzitaj dum ioma tempo en la sendependaj ŝtatoj, kiuj elektis la francan kiel oficialan lingvon, kiel en Togolando kie ĉi tiu objekto nomiĝis «signo».
«Ne kraĉu grunden kaj ne parolu bretone»
Antaŭ nelonge diversaj aŭtonomismaj kaj naciistaj bretonaj retejoj asertis, ke uziĝis en Bretonio afiŝoj kun la skribaĵo: «Ne kraĉu grunden kaj ne parolu bretone». Pierre-Jakez Hélias, en sia libro titolita «Le Cheval d’orgueil», skribis: «En la korto de la liceo la Tour d’Auvergne, en Quimper, en 1925, estis malpermesite kraĉi grunden kaj paroli bretone». Ĉi tiu teksto tamen ne indikas la ekziston de afiŝo kun tia skribaĵo.
La ekzisto de ĉi tiu afiŝoj pridubata
Sed nun, neniu afiŝo malpermesante al la lernantoj «paroli bretone kaj kraĉi grunden» estis malkovrita. La asertoj, ke tiu ĉi afiŝo estis konservita en la «Kampa muzeo pri Edukado de Bothoa» en Saint-Nicolas-du-Pélem en Armora marbordo estis kontraŭdiritaj de la prezidanto de la afiŝo, kiu mastrumas ĉi tiun muzeon. Same, laŭdire samtipa afiŝo troviĝis en la muzeo de la Kampara Lernejo de Tregarvano. Tiu ĉi ankaŭ ne ekzistis laŭ la esploroj de Fanch Broudig. La foresto de palpeblaj pruvoj pri la ekzisto de ĉi tiu afiŝo dubigas pri la ekzisto de tia esprimo kaj de tia afiŝado. Laŭ Fañch Broudic, kiu studis la temon, temas pri troigo: La principo eldirita en 1897 de la finistera akademia inspektisto, Dosimont, laŭ kiu neniu bretona vorto estu prononcita dum kurso aŭ dum paŭzo estas ofte menciita, sed malfacilas trovi spuron de la malpermeso «kraĉi grunden kaj paroli bretone» [...] Evidentiĝas nun, ke la frapfrazo laŭ kiu «estas malpermesite kraĉi grunden kaj paroli bretone» estas elpensaĵo.» Fañch Broudig citas Pierre-Jakez Hélias, kiu en sia libro Le Cheval d’orgueil, klarigas la vidpunkton de la plej multaj bretonparolantoj, kiuj elektis eduki siajn infanojn franclingve, post la Liberigo: «La plej grava ne estis la puno pro parolado bretonlingve: dua puno atendis infanojn, kiuj bretonumis, kiam ili revenis hejmen. La gepatroj, kiuj ne ĉiam mem scipovis la francan, opiniis ke ili oferas multon por sendi siaj infanojn lernejen por studi la parolan aŭ skriban francan lingvon, dum ili ofte bezonus ilin hejme por prizorgi bovinojn kaj gefratojn. La infanoj do devas diligente lerni la francan. Parolante la bretonan, ili rifuzas, prifajfas la taskon, ili amuziĝas. Kion meritas iu, kiu amuziĝas anstataŭ labori? Pedagogian draŝadon... ».
Aliaj landoj
Sammaniere kiel la simbolo uziĝis la kimra nodo en Kimrio kontraŭ la infanoj, kiuj parolis la gallan lingvon. Simila rimedo uziĝis en Irlando kontraŭ la gaelparolantoj. Kontraŭ la indianaj lingvoj en Usono, oni devigis infanojn manĝi sapon, provante kunligi (fizike kaj morale) ilian kulturon kun la malpureco. Simila procezo estis uzita en Bretonio, kie bretone parolantaj infanoj devis purigi sian buŝon per la akvo el la sitelo, kiu utilis por la tabulpurigado (Angèle Jacq, Ma langue au chat, Palémon, 2002). La korpaj punoj estis oftaj en Luizianaj lernejoj por malpermesi al infanoj paroli franclingve. En Valonio (Belgio), simila sistemo estis uzita, sed malpli sisteme. Lernanto kaptita parolante valone devis surmeti nigran butonon kaj transdoni ĝin al alia valonparolanto. La lasta butonportanto fine de la tago estis punita. La titolo de la valona revuo «Nwêr boton» (hodiaŭ «Lë Sauvèrdia») memorigis ĉi tiun kutimon.
Tala
Tala povas rilati al:
Diano Castello
Najbaraj komunumoj estas Diano Arentino, Diano Marina, Diano San Pietro, Imperia kaj San Bartolomeo al Mare.
1942
En la jaro 1942 post Kristo okazis, interalie:
Kukurbacoj
La kukurbacoj (Cucurbitaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kukurbaloj (Cucurbitales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 120 genrojn kaj preskaŭ 1000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kukurbo.
Ilia tigo ĝenerale estas mola, kuŝanta, kroĉiĝanta per ĉiroj, grimpanta, ofte dika, kava. Iliaj folioj estas glatrandaj aŭ entranĉitaj. La floro havas rotacian simetrion de ordo 5. La floro ĝenerale estas unuseksa kun kunkreskintaj korolaj folioj, kiuj formas funelon aŭ kloŝeton. La anteroj staras libere; la stamenoj estas duope kunkreskintaj. La ovarioj staras sube kaj estas triĉambraj. La frukto estas ĝenerale granda, multgrajna bero aŭ kalabaso. La faskoj de la planto (fasciculus) estas duflankaj (bicollateralis).
Floroformulo Ka(5)Ko(5) G(3-5)
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (20 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Elektitaj specioj
Kalabaskukurbo (Lagenaria siceraria) aŭ lagenario aŭ botelkukurbo Ĝi havas diversajn fruktojn kiel pipoforma, cilindroforma, botelforma. Ĝia ŝelo tiel malmoliĝas, ke la fruktoj iĝas utilegeblaj kiel kruĉoj aŭ por suĉi vinon ewl borelo. Bonodoira, blankflora unujara kukurbo, kiu venas el la tropikoj. Kultivata jam 7000 jarojn. La junaj fruktoj uzeblas kiel legomo.
Pepono (Cucurbita pepo) unujaraj volovogrimpantaj plantoj, kies tre vaiaj ofte grandegaj fruktoj estas uzataj nemature kiel legomo, en konservaĵo aŭ maturaj por ornamaj celoj. Ĝiaj varietoj estas ankaŭ furaĝaj kaj industriaj plantoj. Ĝi devenas el la sudfa parto de Nord-Ameriko, ĝia praplanto estas Cucurbita texana. Ĝi havas multajn varietojn kurttigajn (alta 50–80 cm) kaj grimpotigajn (longa 3–6 m) (kuirkukurbo, ornamkukurbo, furaĝkukurbo). Iliaj grajnoj enhavas 30-50 % da oleo. Flavaj floroj kelfoje havas la diametron de 20 cm. La folioj estas grandaj, ties nervuroj kaj petioloj estas dornecaj. Ĝi venas el la tropika Ameriko
Potirono (Cucurbita maxima) uzatas kiel bakkukurbo aŭ furaĝcele. Ĝi venas el la tropika Ameriko, kie estas konata jam 7 mil jarojn. La fruktoj povas atingi eĉ la pezon de 200 kg.
Akvomelono (citrolo) (Citrullus lanatus) greka melono. Moltiga palnto, devenanta el tropika Afriko. La ŝelo estas melhelverda, la interno ruĝa aŭ hela. Dolxca, vitaminriĉa (B2, C), renopuriga frukto.
Furaĝmelono (Citrullus colocynthoides) Ĝi havas helverdan aŭ strian, glob aŭ ovalforman, nedolĉan frukton. Elokvanta vitaminriĉa furaĝo, kiu estas longe deponebla en malvarmeta loko. Ĝi instigas la laktoproduktigon.
flava melono (Cucumis melo) unujara afrikdevena planto. Praplanto estas C. pubescens. Ĝia frukto estas satiga, enhavas multan vitaminon. Uzas ĝin ankaŭ la konserva industrio. Jam 500 jare kultivita frukto kun flava aŭ verda karno. Aperis la sengrajnaj triploidajn melonojn.
Ĉajoto (Sechium edule), manĝebla sekio de Ameriko, estas pirforma kaj havas faldetojn.
Ilia planta malsano estas la fusaria velkiĝo(Fusarium) Fusarium estas granda genro de konidiaj fungoj, kiuj karakterizas la sporodoĥioj. en kiuj estiĝas unu, duĉelulaj mikrokonidioj kaj la multĉelula duonlune kurbiĝanta makrokonidioj. Mulparto de ili estas plantopatogenaj kaŭzantajn velkiĝon, tigradikan kaj fruktoputriĝon. Unu parto de ili havas la formon de askuso, tiuj apartenas al genroj ''Gibberella, Hypomyces, Nectria
Taida (persona nomo)
Taida estas virina persona nomo grekdevena.
Evoluono
La Evoluono (nederlande: Evoluon) estas fungaforma konstruaĵo en Eindhoven Nederlando.
Taida (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Taide, Taís , Θαις , Thaïs , Thaïssa , Tahys , Taida , Tais , Taisja , Tesja , Thaís , Таисия , Tajda , Thais (, , latine), Thaida (latine)
Evoluono
Ĝia celo: esti ŝildo por la teknologia progreso kaj speciale por tiuj aspektoj ĉe kiuj la firmao Philips estis envolvita. La futurisma nifo simila kupolo havas diametron de 77 m kaj la betono de ĝi estas kuntenata de 169 kilometro da streĉkablo.
La formo de la konstruaĵo estis planita de arkitekto Louis Kalff en 1966, okaze de la 75 jara ekzisto de Philips, kaj 'donacita' al la urbo Eindhoven.
La Evoluono estis ekde 1966 ĝis 1989 uzata kiel eduka teknologiomuzeo, sed ekde 1989 ne plu havis publikan funkcion. Laŭ la firmao Philips (posedanto de la konstruaĵo) fariĝis tro multekosta por sufiĉe aktualigi la ekpoziciojn. Ekde 1996 ĝi estas kongresa kaj eventa centro.
En 2004 fare de Jules Ruis estis fondita la Fondaĵo Amikoj de la Evoluono. Tiu fondaĵo celas restarigi la Evoluonon kiel ikono por teknologio kaj progreso.
En la miniatura urbo Madurodam estas miniatura kopio de la Evoluono.
Mandaguaçu
Mandaguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 19.784 loĝantojn en 2010.
Paul von Thurn und Taxis
Paul Maximilian Lamoral Prinz von Thurn und Taxis, ekde 1866 Paul von Fels (naskiĝis la 27-an de majo 1843 en Kastelo Donaustauf ĉe Regensburg; mortis la 10-an de marto 1879 en Cannes, Francujo), estis la tria ido de Princo Maximilian Karl von Thurn und Taxis kaj de lia dua edzino Mathilde Sophie zu Oettingen-Oettingen und Oettingen-Spielberg (1816–1886).
Amikeco kun Ludoviko la 2-a de Bavarujo
Laŭ deziro de la patro de Paul, Maximilian, tiun ĉi akceptis Maksimiliano la 2-a la 15-an de novembro 1861 en la bavaran armeon kiel oficiro. Pro tio li fariĝis la 1-an de majo 1863 en la aĝo de 18 jaroj ordonportista oficiro de la tiama kronprinco Ludoviko. Ludoviko kaj Paul fariĝis intimaj amikoj, kiam ili en septembro de 1863 pasigis tri semajnojn kune en Berchtesgaden. Post surtroniĝo de Ludoviko en la jaro 1864 Paul plirangiĝis la 18-an de januaro 1865 al persona adjutanto de la reĝo. Dum la sekvaj du jaroj oni ofte komparis la belecon de Paul von Thurn und Taxis kun tiu de la juna reĝo. Li fariĝis la plej intima amiko kaj konfidato de la reĝo.
Kiel la rilato de la reĝo kun Richard Wagner tiu al sia adjutanto Paul ja same malhavis seksan eron, tamen estis nepre famoj en Munkeno, ke Ludoviko amoras kun sia adjutanto. Paul verŝajne skribis taglibron, sed tio ĉi estis – kiel ĉio alia pri li en la arĥivoj de la familio Thurn und Taxis en Regensburg – neniigita. Paul kaj Ludoviko celebris kune sian pasion por Richard Wagner kaj la teatro. Paul estis talentita per bela voĉo kaj kantis plurfoje antaŭ la reĝo. Jen aparte menciindas la festo de la 20-a datreveno de Ludoviko la 25-an de aŭgusto 1865, celebrata ĉe Alpsee en Hohenschwangau. Wagner estis studinta kun Paul parton de la opero Lohengrin. Estis elspeze ekipita: Paul – transvestita kiel Lohengrin – surhavis arĝente brilan kirason. Artefarita cigno trenis lin trans la lagon, kaj elektra lumo prilumis la scenon.
Vivo post Ludoviko
En novembro 1866, li estis abrupte elpostenigita, eble pro intrigoj de Richard kaj Cosima Wagner. En 1868 li geedziĝis kun la ne-nobela, juddevena aktorino Elise Kreuzer – rilato, kiun lia patro kaj la nobelfamilio Thurn und Taxis absolute neniel povis akcepti. Li perdis la nobelan princan titolon, la enspezojn, kaj eĉ la familian nomon kaj restis nura barono von Fels. Barono Paul von Fels mortis 35-jara pro tuberkulozo en Cannes. Lia vidvino Elise von Fels (post dua geedziĝo von Fels-Cabisius) ĝuis alte respektatan teatran karieron kaj mortis 90-jara, pli ol 50 jarojn post sia unua edzo.
Dumnonia
Dumnonia estis antikva kelta regno en sudokcidenta Britio.
Etimologio
La regno nomiĝis tiel pro la loĝantoj, la Dumnonioj, kiuj, kiam la romianoj okupis Anglion, loĝis en Kornvalo, Devon kaj Somerset.
Historio
Kontraste al aliaj regionoj de Anglio, la romianoj ne konstruis vilaojn en Dumnonia: anstataŭe estis ĉirkaŭbaritaj bienoj. Post la foriro de la romianoj, estiĝis nebaritaj bienoj, kaj oni renovigis antaŭajn terfortikaĵojn kaj konstruis novajn fortikaĵojn kiel Tintagel. La regiono restis kristana.
Ekde la 7-a jarcento estis konflikto inter Dumnonia kaj la anglosaksoj, kiuj iom post iom konkeris Somerset kaj Devon.
Legendo
Laŭlegende reĝo Arturo estis ano de la reĝa familio de Dumnonia.
Kornvala lingvo
De la kelta dialekto de Dumnonia devenas la kornvala lingvo.
Ricardo Alexandre dos Santos
Ricardo Alexandre dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1996 ĝis 2001 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Instituto por Sorabistiko
La Instituto por Sorabistiko, ...pri Sorabistiko aŭ Instituto por Sorabaj Studoj (sorabe Institut za sorabistiku, germane Institut für Sorabistik) estas instalaĵo de la filologia fakultato de la Universitato de Lepsiko (Leipzig). Ĝi instruas la soraban lingvaron, literaturon kaj kulturon kaj estas unika en tiu ĉi formo tutmonde.
La ĉefa fokuso estas pri esplorado kaj trejnado de instruistoj por la suprasoraba kaj malsuprasoraba lingvo. La instituto laboras kune kun la neuniversitata soraba instituto en Bautzen.
Rakonto
En la aŭtuno de 1951, la Sorabia Instituto estis fondita en la Universitato de Leipzig laŭ iniciato de la verkisto Michał Nawka. Pawoł Nedo iĝis la unua direktoro. Unue oni instruis soraban historion kaj soraban lingvon kaj literaturon. En 1964 Heinz Schuster-Šewc transprenis la administradon. En 1968 ĝi estis renomita la Instituto por Sorabistiko.
Post la restrukturado komencita post la politika ŝanĝo en 1990, la lingvisto kaj esperantisto Ronald Lötzsch estis la instituta gvidanto de 1993 ĝis 1995. Tiam la instituto plue reduktiĝis "kiel parto de plia restrukturado", sed ekde 2003 denove ekzistas plena profesoreco por sorabistiko. Estro de la Instituto por Sorabaj Studoj ekde 2003 estas la lingvisto kaj esperantisto Eduard Werner.
Fukushima United FC
Fukushima United FC (jen angle, en Esperanto Fukuŝima Unuiĝinta FK aŭ longe Fukuŝima Unuiĝinta Futbalklubo, japane 福島ユナイテッドFC) estas japana profesia sporta klubo konata pro piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2014 apartenas al la 3-a divido de la Japana Profesia Futbala Ligo. La klubo havas sian sidejon en la samnoma urbo Fukuŝima en la gubernio Fukuŝima.
Rodeiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 290 km.
Aleksandro Popov (kemiisto)
Aleksandro Nikiforoviĉ Popov (1837-1881) (Александр Никифорович Попов), estis rusa kemiisto, studis la oksidigon de la kemiaj substancoj, tiaj kiaj ketonoj, alkoholoj, karboksilatacidoj kaj aldehidoj. Li estis disĉiplo de Aleksandro Butlerov (1828-1886) kaj profesoro en la Universitato de Varsovio. En 1869, Popov kreis la regulon por oksidigo de organikaj kombinaĵoj, kiu ricevis lian nomon: Regulo de Popov.
Biografio
Post la militservo, en 1861, li enmatrikuliĝis en la Fakultato pri Juro Universitato de Kazano, kaj influita de la instruoj de Butlerov li interesiĝis pri kemio. En 1865, li diplomiĝis per la tezo "Pri la afineco de la karbonatomo". Per ĉi-laboro, li eksperimente elmontras -- kontraŭe al la asertoj de la germana kemiisto Hermann Kolbe (1818-1884) rilate al la malsimilaj valentoj de la karbonatomoj --, ke, ĉiuj valentoj estas identaj, kio provizis signifoplenan subtenon al la teorio pri afineco de sia majstro Butlerov.
Post diplomiĝo, li laboris kiel kuratoro de la Historia Muzeo apud la Kemia Laboratorio (1865) kaj en la farmacia laboratorio de la Medicina Fakultato (1866). Li plu laboris en la Universitato de Kazano, kie, en 1868, li defendis sian majstrecan tezon. En 1869, fondojaro de la Universitato de Varsovio, li estis invitita por okupi la postenon kiel eksterordinara profesoro. Inter 1871 kaj 1872, li studis en la Universitato de Bonno en la laboratorio de Aŭgusto Kekuleo (1829-1896).
En 1872, li defendis sian doktorecan tezon: "Pri la oksidigo de la unuhidraj ketonoj", en la Ŝtata Universitato de Sankt-Peterburgo, kie li formulis sian regulon por determinado de la kemia strukturo de ketonoj, acidoj, alkoholoj kaj hidrokarbonidoj. Inter 1877 kaj 1878, li aktive partoprenis en la milito de Rusio kontraŭ la turkoj. Li estis membro de la Rusa Societo pri Kremio. Liaj eksperimentoj fokusiĝis ĉefe pri la strukturoj de la organikaj kombinaĵoj. Unue li elmontris la kvarvalenton de la karbonatomoj. Kune kun Aŭgusto Kekuleo kaj Theodor Zincke (1843-1928), li konkludis ke la oksidigo de la benzeno-homologoj komencas rekte sur la karbonatomo ligita al la benzena ringo. Li klasifikis la karboksilatacidojn en primaraj, sekundaraj kaj terciaraj. Li same studis la oksidigon de la grasacidoj.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Benzene_balls.png| Benzolo Stearic_acid.svg| Grasacidoj Kalottenmodell_Ethin.png| Hidrokarbonido Carboxylic-acid.svg| Karboksilata acido Ketone_Structural_Formulae_V.1.png| Ketono ChromicAcid.svg| Kromata acido Nikolay Zinin (1812-1880).png| Nikolaj Zinin (1812-1880) Hermann_Kolbe2.jpg| Hermann Kolbe (1818-1884) Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) Heinrich_von_Angeli_-_Friedrich_August_Kekul%C3%A9_von_Stradonitz.jpg| Aŭgusto Kekuleo (1829-1896) Borodin.jpg| Aleksandro Borodino (1833-1887) Dmitri_Ivanowitsh_Mendeleev.jpg| Dmitrij Mendelejev (1834-1907) VladimirMarkovnikov.jpg| Vladimiro Markovnikov (1837-1904) Theodor Zincke ca1900 Marburg.jpg| Theodor Zincke (1843-1928) Ipatieff1.jpg| Vladimir Ipatieff (1867-1952) %D0%A7%D0%B8%D1%87%D0%B8%D0%B1%D0%B0%D0%B1%D0%B8%D0%BD%D1%83_%D0%90.%D0%95.%D0%B8_%D0%B5%D0%B3%D0%BE_%D1%81%D1%83%D0%BF%D1%80%D1%83%D0%B3%D0%B5.jpg| Aleksejo Ĉiĉibabin (1871-1945) Acetylene-3D-vdW.png| Ivan Nazarov (1906-1957) </Gallery> </Center>
Torkalo
La Torkalo(El Torcal de Antequera [torKAL anteKEra] estas natura loko de 1.171 hektaroj, situa en la municipaj teritorioj de Antekero kaj Villanueva de la Concepción, en la provinco Malago ĉe la ŝoseo A-45 en Andaluzio (Hispanio). Ĝi estas konata ĉefe pro la kapricaj formoj kiujn la diversaj agentoj de erozio skulptis en ties kalkenhavaj rokoj. Tio konstituas elstaran ekzemplo de karsta pejzaĝo. En la jaro 1929 oni agnoskis la areon kiel unua Natura Loko Protektita Andaluzia de Nacia Intereso. . En 1978 oni deklaris ĝin Parko de Natura Rezervejo, en 1989 Natura Loko. En 2014 oni deklaris ĝin Zona Especial de Conservación. La montaro ĝuas deklaron de Zona Especial para la Protección de las Aves ZEPA, fare de la Consejería de Medio Ambiente y Ordenación del Territorio de la Junta de Andalucía.
María Zambrano
María ZAMBRANO ALARCóN (Vélez-Málaga, Provinco Malago, 22a de aprilo 1904 - Madrido, 6a de februaro 1991) ​ estis hispana pensulo, filozofo kaj eseisto. ​ Ŝia ampleksa verkaro, inter la civitana engaĝigo kaj la poezia pensaro, ne estis agnoskita en Hispanio ĝis la lasta kvarono de la 20a jarcento, post longdaŭra ekzilo. Kiam ŝi estis jam maljuna, ricevis la du plej gravajn literaturajn premiojn de Hispanio: nome la Premio Princo de Asturio en 1981, kaj la Premio Cervantes en 1988. ​
Biografio
María Zambrano naskiĝis en Vélez-Málaga en 1904. Ambaŭ gepatroj estis instruistoj. La familio translokiĝis al Madrido, kaj poste al Segovio, kie la patro ricevis katedron pri gramatiko en la Porinstruista Lernejo (Escuela Normal de Maestros). Tie ŝi pasigis sian adoleskon. Dum tiuj jaroj, la patro intime amikiĝis kun la fama poeto Antonio Machado, kiu estis alveninta al Segovio en 1919 por instrui en la urba mezlernejo. En 1924 María revenis al Madrido kaj studis filozofion en la Centra Universitato de Madrido (Universidad Central de Madrid). Tie ŝi ĉeestis la lekciojn de José Ortega y Gasset, Manuel García Morente kaj Xavier Zubiri. Ŝi ĉiam sentis sin disĉiplo de la unue menciita, kvankam ŝia propra maturiĝo igis ŝin distanciĝi de la filozofio de la majstro.
Tiuepoke ŝi partoprenis en la agado de la studentaj movadoj kaj kunlaboris ĉe pluraj ĵurnaloj. Ŝi vivis de tre proksime la politikajn aferojn de la epoko, kies konsekvenco estas ŝia verko Horizonte del liberalismo (Horizonto de la liberalismo), aperinta en 1930. En 1931 ŝi estis nomumita profesoro pri metafiziko en la Centra Universitato, la postan jaron ŝi komencis publikigi artikolojn en la revuo Revista de Occidente kaj poste en aliaj gazetoj, kiel Hora de España aperinta en 1936. Dum la respublikaj jaroj ŝi interkonatiĝis kun José Bergamín, Luis Cernuda, Jorge Guillén, Emilio Prados kaj Miguel Hernández pere de la Pedagogiaj Misioj kaj aliaj iniciatoj cele al proksimigo de la kulturo al la popolo. La amikeco kun tiuj verkistoj igis ŝin ligiĝi al la Alianco de la Kontraŭfaŝisma Intelektularo kaj subskribi ties manifeston. Ŝi ankaŭ kunlaboris kun la movado por la ina liberiĝo. Ekde la okzintaĵoj de 1934 de la revolucio de Asturio, ŝia socia konscio iĝis pli radikala kaj ŝia pensmaniero pli sendependa, respublikanema kaj maldekstrema.
Milito kaj ekzilo
Ŝi edziniĝis en septembro 1936 al Alfonso Rodríguez Aldave, sekretario de la hispana ambasadejo en Ĉilio. Ŝi akompanis lin tiulanden sed baldaŭ ambaŭ revenis al Hispanio: li por soldatiĝi, ŝi por aktive kunlabori kun la Respubliko. Pridemandite kial ili revenas, se la milito estas jam perdita, ili respondis: “Ĝuste tial”.
Post la malvenko, María Zambrano forlasis la landon tra la franca landlimo kaj iris al ekzilo. Unue Parizo, tuj poste Meksiko kaj fine Havano estis la unuaj celoj de ŝia ekzilo. En Morelia (Meksiko) ŝi iĝis profesoro de la Universitato San Nicolás de Hidalgo. Tiutempe ŝi konatiĝis kun Octavio Paz kaj León Felipe. Ŝi dediĉis sin al literaturo, fakte al tio, kion ŝi nomis la “poezia racio”, nome akso de ŝia filozofia verkaro.
En 1946 María vojaĝis al Parizo, kie ŝi renkontis sian fratinon Araceli, torturitan de la nazioj kaj rande de frenezo. María neniam plu lasis ŝin ĝis ŝia morto. Du jarojn poste ŝi disiĝis de la edzo, reiris al Havano kaj restis tie ĝis 1953, kiam ŝi vojaĝis al Romo. En tiu epoko ŝi verkis kelkajn el siaj plej gravaj verkoj: nome El hombre y lo divino (La homo kaj tio dia) kaj Persona y democracia (Persono kaj demokratio). En 1964 María forlasis Romon kaj ekloĝis en Francio. Ŝi verkis la libron Claros del bosque (Arbaraj maldensejoj) kaj komencis alian: De la aurora (Pri la aŭroro). Ŝi turniĝis al mistikismo.
Dume, en Hispanio oni komencis remalkovri ŝin. Per la artikolo de José Luis López Aranguren nome Los sueños de María Zambrano (La sonĝoj de María Zambrano) oni ekagnoskis ŝian verkaron. En 1981 ŝi ricevis la Premion Princo de Asturio. El Ĝenevo, kie ŝi ekloĝis en 1980, María Zambrano revenis definitive al Madrido en 1984, post 45 jaroj de ekzilo. La Premio Cervantes estis atribuita al ŝi en 1988. Ŝi forpasis en Madrido en 1991 kaj plue oni omaĝis ŝin post ŝia morto.
En aliaj lingvoj
Ministerio de Cultura, Centro de las Letras Españolas (1994). Premios Cervantes: una literatura en dos continentes. ISBN 84-8181-009-6.
Raná
Raná estas nomo de municipoj en diversaj distriktoj de Ĉeĥio.
Ferenc Szelényi
Ferenc Szelényi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
Ferenc Szelényi maturiĝis en gimnazio de Eisenstadt, poste li akiris kirurgian diplomon en Universitato de Torino. Dum la studentaj jaroj li ricevis tuberkulozon pro sekcado de mortintoj en 1932. Post 3 jaroj li hejmenvenis kaj en Hungario la diplomo estis akceptita. Inter 1936-1940 li laboris en fakultato en Sopron kaj li interesiĝis pri produktado de rizoj, poste li laboris en agrikultura stacio en Sarkad. Li estis plibonigisto de rizoj. Dum la nazia erao (1944) li estis trudlaboristo, iom poste li kaŝiĝis, fine li ricevis svedan legitimilon. Inter 1945-1947 li estis kuracisto en Budapeŝto, poste li estis asistanto 2 jarojn en fakultato de Agronomia Universitato. Ekde 1949 en agronomia instituto en Debrecen. Li kandidatiĝis en 1952, doktoriĝis en 1988 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1953 kaj 1972 li estis katedrestro de Ekonomia Akademio (Debrecen). En 1960 li doktoriĝis en Agronomia Universitato de Gödöllő. Li pensiuliĝis en 1976, sed li partoprenis plu en la scienca esplora laboro.
Kotelnij
Insulo Kotelnij, Kotelni aŭ Kotelny (Остров Котельный, Олгуйдаах арыы) estas parto de la Insularo Anĵu nome subgrupo de Novsiberiaj Insuloj situanta inter la Lapteva Maro kaj la Orientsiberia Maro en la rusia Arkto. Ĝi estas administracie kaj municipe parto de la Distrikto Bulunskij (Булунский улу́с; en jakuta Булуҥ улууһа).
Kotelnij, la duoninsulo Faddejevskij kaj Zemlja Bunge estas kutime nomitaj kiel separataj insuloj en plej el la mapoj de la 20a jarcento, kvankam foje ĉe la plej novaj mapoj la nomo "Kotelnij" estas aplikita al la tuta insulo. Ebenaĵo konektas ambaŭ kun tio konata kiel Zemlja Bunge (Земля Бунге).
75.33333°N, 141°W
Golfo Cardigan
Golfo Cardigan (Cardigan Bay; Bae Ceredigion) estas larĝa golfo, kiu dominas la plej grandan parton de la okcidenta marborda strio de la kimria duoninsulo.
La golfo estas tiel nomita laŭ la historia regno de Kardigion kaj la distrikto de Ceredigion najbara al la golfo, kies nomo venas de Cardig, la filo de Cunedda kaj la fondinto de la regno (Cardigion : "la homoj de Cardig"). La golfo inkluzivas la marbordon kaj la areon inter la pinto de la Llŷn Duoninsulo norde kaj la areo de Strumble Head sur la Pen Cear Duoninsulo en Pembrokeshire sude.
La areoj de la golfo inkludas la "Cardigan Bay Special Conservation Area", naturprotektejon fonditan en 1992 kaj kiu inkluzivas ĉirkaŭ  kvadrataj kilometroj da marsurfaco kaj ĉirkaŭ 20 kilometrojn da marborda strio sur la suda flanko de la golfo. La naturprotektejo estas dezajnita por protekti besto- kaj plantospeciojn, plejparte la "grandajn tri" speciojn: ordinara foceno, griza foko kaj delfeno.
Cardigan Bay ankaŭ inkluzivas eksperimentan lokon kaj milittrejnan areon de la Ministerio pri Defendo je kvadrataj kilometroj kun monitoraj stacioj ĉe pluraj punktoj laŭ la marborda strio. De la kontrolcentro en Aberforth, la ejo estis uzita ekde Dua Mondmilito por testado de diversaj armilaroj, evoluigado de armiloj kaj trejnado kaj atakflugoj.
Mandirituba
Mandirituba estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 22.235 loĝantojn en 2010.
Vieux Lyon - Cathédrale Saint-Jean (stacio en Liono)
Vieux Lyon - Cathédrale Saint-Jean estas fina stacio de la Funikularo de Saint-Just, ĝi situas najbare de la stacio . Ĝi estis malfermita la.
85183 Marcelaymé
85183 Marcelaymé estas tre malgranda, sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, nemalproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memeoro de la franca romanisto, scenaristo kaj dramaturgo Marcel Aymé (1902–1967). Lerninte en la kolegio de Dole, li laboris kiel ĵurnalisto en Parizo dum li publikigis sian unuan romanon Brûlebois (1926). Lia romano La Table-aux-crevés gajnis la premion Renaudot en 1929. Li estas entombigita proksime de Montmartre.
NGC 1981
NGC 1981 (alia indiko — OCL 525) estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Samumo
La samumo aŭ simuno ( samūm; el la radiko سم -a-m-m, "veneni") estas forta, seka, polvo-ŝarĝita loka vento kiu blovas en la Saharo, Palestino, Israelo, Jordanio, Sirio kaj la dezertoj de Araba Duoninsulo. Ĝia temperaturo povas alti ĝis 54 °C kaj la humideco povas fali sub 10%.
La ŝtormo moviĝas en formo de ciklono (turniĝe), portante nubojn de polvo kaj sablo kaj produktoj sur homojn kaj bestojn kun sufoka efiko. La nomo signifas "venenan venton" kaj estis donita ĉar la subita komenciĝo de samumo ankaŭ povas kaŭzi varman apopleksion. Tio ĉi estas atribuata al la fakto ke la varma vento alportas pli da varmo al la korpo ol povas esti forigata de la forvaporiĝo per ŝvitado.
Populara kulturo
Laŭ Enciklopedio de Esperanto:
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1948
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1948. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio. Sportistoj el Germanio kaj Japanio ne estis invititaj kaŭze de la Dua Mondmilito, kaj sportistoj el Latvio kaj Estonio ne povis partopreni, ĉar la du ŝtatoj post la okupo de junio 1941 estis konsiderataj parto de Sovetunio kaj sovetunia teamo ne aliĝis al la Olimpiko.
Øygarden
Øygarden estas insularo kaj komunumo nordokcidente de Bergen en Norvegio.
Øygarden konsistas el ĉ.450 insuloj kaj insuletoj. Fine de en la komunumo vivis.
Emil Telmányi
Kariero
Telmányi finis en jaroj 1905-11 en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio en Budapeŝto ĉe Jenő Hubay (violino), János Koessler (muzikkomponado) kaj Viktor Herzfeld (kamermuziko). Li komencis sian karieron en 1911 en Berlino; de 1912 li koncertis jam en la tuta Eŭropo. De 1919 li estis dirigento de opero kaj de koncerto en eksterlando. En 1927 li elpaŝis en Budapeŝto. De 1919 li vivis en Kopenhago, inter 1940-69 li estis profesoro de la konservatorio de Arhuzo. Li estis bonega interpretisto de komponaĵoj por violino de Béla Bartók.
Krapoj
Krapoj (angle Craps) estas ĵetkuba monludo en kiu ludantoj faras vetojn pri la rezulto de ĵeto, aŭ serio de ĵetoj, de du ĵetkuboj. Ludantoj povas veti monon kontraŭ unuj la aliaj (strataj krapoj) aŭ banko (kazinaj krapoj).
Historio
Krapoj formiĝis el simpligo de la malnova angla vetludo Hazard. La moderna versio de la monludo alvenis al Nov-Orleano pere de Bernard Xavier Philippe de marigny de Madeville, filo de riĉaj bienhavantoj, kaj vetludisto, kaj politikisto. Estis difekto in la versio de Bernard en la manieron per kiu ludantoj vetis kune aŭ kontraŭe la ĵetanto. John H. Winn aldonis la "Ne Pasu" (angle Don't Pass) veton, kiu korektis tiun difekton, kaj tiu estas la versio de krapoj kiu ankoraŭ ekzistas. .
La vetludo, unue konita kiel crapaud (france: bufo) ŝuldas sian modernan popularecon pere de la Afrika-Usona socio. .
La elveno
Unu ludanto, la ĵetulo, vetas certan sumon kontraŭ la aliaj, poste ĵetas du ĵetkubojn. La rezultoj estas klasitaj jene:
Je la elvena ĵeto, lundantoj vetas je la antaŭvico aŭ la malantaŭvico. Se la ĵetulo ĵetas krapon, ĉiuj ludantoj perdas siajn antaŭvicajn vetojn. Se la ĵetulo ĵetas naturon, ili gajnas. Alie, la ĵeto iĝas la poentaro de la ĵetulo, kaj li refoje ĵetas.
La malantaŭvico funkcias tute male al la antaŭvico krom pro 12.
La poento
Ĵetinte sian poentaron la ĵetulo devas reĵeti tiun saman poentaron antaŭ ĵeti 7 poentojn. Se li sukcesas, la antaŭvico gajniĝas; male, ĝi perdiĝas.
La vicoj estas pagataj 1:1.
Alikato
Laŭ Francisko Azorín, Alikato estas diversforma poligoneto el ceramiko emajla. Tio estas uzaata por ornamado, ĉefe de muroj, sed ne nur. Tiele alikati estus "mozaiki per plurformaj alikatoj." Ĉe Azorín la termino devenas el la araba al + lukat (la glimo, speguleto).
Alikatado, vorto devena el la araba al-qataa, ​ estas la agado survesti aŭ kovri plankon aŭ muron per azuleĥoj. La azuleĥo alikata estas tranĉita tiel ke oni ekhavas konvenajn formon kaj grandon, kiel antaŭe desegnitaj.
Ricardo Lucas
Ricardo Lucas (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1997 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Tobía
Historio
Aperis restaĵoj de iamaj epokoj: el prahistoriaj setlejoj en la supra parto de la roko Peña Tobía kaj restaĵojn de romia muro ĉe la tombejo.
La plej frua dokumenta mencio datas de 1014 en donacdokumento de la loko Colia - inter "Tubía" kaj Matute - fare de la reĝo don Sanĉo el Mayor al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla. Ses jarojn poste, en 1020, la sama monarko ratifis la cedon de la Monaĥejo de Sankta Kristoforo de Tobía al tiu de San Millán. En la 28a de Majo 1040 oni listigis la lokon -en dotdokumento de la reĝo García de Nájera al sia edzino doña Estefanía- inter lokoj donataj al la reĝino. En 1137 Alfonso la 7-a donis al la Monaĥejo de Santa María de Nájera, la preĝejon.
Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj. ​
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni perdis ĉirkaŭ 150 loĝantojn ĝis la nunaj 50.
Aktualo
Tobía estas loko kun bazo en brutobredado, ĉefe de ŝafoj kaj bovoj. La cerealo okupas malgrandan areon, kaj la fruktoĝardenoj utilas por propra produktado por konsumado familia. Restis restaĵoj de iama industria aktiveco. Kiel la loko nomita "la fábrica", nome restaĵoj de iama segejo, kaj la loko "la ferrería", nome restaĵoj de iama ferfandejo, kies mineralo estis elfosita de la "mina del río" kaj de la "mina del fresno" (minoj de la rivero kaj de la frakseno) ambaŭ ĉe la Valo de Tobía.
Wilkie
Wilkie estas malgranda lago proksime de Golfeto Tautuku en la Catlins, sude de Dunedin, Nov-Zelando. Ĝi estas formita malantaŭ sablaj dunoj post la lasta glaciepoko, kaj estis pomalmulte malpligrandiĝita al ĝia aktuala amplekso de. Marĉaj lagoj similaj al Wilkie estas nekomunaj en ĉi tiu parto de la lando. Wilkie estas ankaŭ nekutima pro tio ke ĝi estas loĝata de liliputaj ranoj.
Tobía
Aktualo
Grava publika enspezofonto estas la profito de forstado de municipaj montoj. Parto de la laboristaro ĉiutage veturas al diversaj entreprenoj de Baños de Río Tobía, Nájera kaj Logronjo.
La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la fontano kun kvadrata trinkujo, la lavejo, la kverko "de la dekunua", la montara pejzaĝo, la fagarbaro, la fonto Manantona ktp.
Wapakoneta
Wapakoneta estas urbo en kaj la kantona sidejo de la Kantono Auglaize, Ohio, Usono. La loĝantaro estis de 9,867 personoj je 2010. Ĝi estas la ĉefa urbo kaj estas inkludita en la Mikropola Areo Wapakoneta, Ohio, Usono, kio estas inkludata en la Kombinita Statistika Areo de Lima-Van Wert-Wapakoneta, Ohio. La komunumo estas servita de la Lerneja Distrikto Wapakoneta.
La urbo estas naskoloko de la kosmonaŭto Neil Armstrong, nome unua homo kiu metis piedon sur la luno.
Wapakoneta estas ĝemelurbo de Lengerich, Nordrejn-Vestfalio, Germanio.
Matrica normo
En matematiko, matrica normo estas vastigaĵo de nocio de vektora normo al matricoj.
Proprecoj
Estu K reelaj aŭ kompleksaj nombroj. Konsideru spacon Km×n de ĉiuj matricoj kun m linioj kaj n kolumnoj kun elementoj en K.
Matrica normo sur Km×n kontentigas ĉiujn propraĵojn de vektora normo. Tio estas ke se ||A|| estas la normo de matrico A, do:
Aldone, iuj matricaj normoj difinita sur kvadrataj n-per-n matricoj (sed ne ĉiuj tiaj normoj) kontentigas iujn el jenaj kondiĉoj kiuj rilatas al tio ke matricoj estas pli ol ĝuste vektoroj:
Matrica normo kiu kontentigas la unuan el la aldonaj propraĵoj estas sub-multiplika normo. La aro de ĉiuj n-per-n matricoj kune kun ĉi tia sub-multiplika normo estas ekzemplo de banaĥa algebro. En iu libroj la termino matrica normo estas uzata nur por ĉi tiaj sub-multiplikaj normoj.
Konkludita normo
Se vektora normo sur Km kaj Kn estas donita, tiam oni difinas la respektivan konkluditan normon aŭ operatoran normon sur la spaco de m-per-n matricoj:
Se m=n kaj estas uzata la sama normo por x kaj Ax, tiam la konkludita normo estas sub-multiplika matrica normo.
Se p=1:
Se p=∞:
En la speciala okazo de p=2 (la eŭklida normo) kaj m=n (kvadrata matrico), la konkludita matrica normo estas la spektra normo. La spektra normo de matrico A estas la plej granda singulara valoro de A aŭ la kvadrata radiko de la plej granda ejgeno de la pozitive duondifina matrico A*A:
Ĉiu konkludita normo verigas neegalaĵon kie ρ(A) estas la spektra radiuso de A. Fakte, ρ(A) estas la preciza malsupra rando de ĉiuj konkludita normoj de A.
Laŭelementaj normoj
Ĉi tiu normoj traktas la matricon kiel vektoro de mn elementoj, kaj uzas iun el la vektoraj normoj.
Ekzemple, uzante la p-normo por vektoroj estas:
Noto ke laŭelementa p normo estas malsamo de konkludita p normo.
Normo de Frobenius
kie A* estas la konjugita transpono de A, σi estas la singularaj valoroj de A, kaj la spuro estas uzata. La normo de Frobenius estas tre simila al la eŭklida normo sur Kn kaj venas de ena produto sur la spaco de ĉiuj matricoj.
Spura normo
La spura normo estas difinita kiel
Maksimuma normo
La maksimuma normo estas difinita kiel
Konsekvenca normo
Matrica normo sur Km×n estas konsekvenca kun vektora normo  sur Kn kaj vektora normo  sur Km se: por ĉiuj A en Km×n kaj x en Kn. Ĉiu konkludita normo estas konsekvenca laŭ difino.
Ekvivalenteco de normoj
Por ĉiuj du vektoraj normoj ||·||α kaj ||·||β
por iuj pozitivaj nombroj r kaj s, kaj por ĉiuj matricoj A en Km×n. En aliaj vortoj, ili estas ekvivalentaj normoj; ili donas la saman topologion sur Km×n.
Iuj ekvivalentecoj de normoj
Por matrico A en Rm×n jenaj neegalaĵoj veras:
Gottfried Albin de Wette
Gottfried Albin de WETTE (naskiĝinta en 1697 en Blankenhain-Niedersynderstedt, mortinta en 1768 en Mellingen) estis germana kronikisto kaj luterana pastoro.
Seillons-Source-d'Argens
(jen france, okcitane Selhon Fònt d'Argenç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.