cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Báb
Deklaro de Báb
Unue, Mullá Ḥusayn dubis, sed Báb donis pliajn provojn kaj komencis nepetite kaj rapide revelacii la komentarion pri la surao de Jozefo (Qayyúmu’l-Asmá’). Mullá Ḥusayn akceptis la pretendon de Báb je du horoj kaj dekunu minutoj post la sunsubiro. Tiam Siyyid 'Alí Muḥammad donis al Si la titolon "Báb" (Pordo): "Ho vi, kiu estas la unua kredanto je Mi! Vere Mi diras, Mi estas Báb, la Pordo de Dio, kaj vi estas Bábu’l-Báb, la pordo de tiu Pordo. Dekok homoj devos komence, spontane kaj memvole, akcepti Min kaj ekkoni la veron de Mia Revelacio. Neantaŭsciigitaj kaj neinvititaj, ĉiu el ĉi tiuj devos serĉi aparte por trovi Min. Kaj kiam ilia nombro plenumiĝos, unu el ili devos esti elektita por akompani Min dum Mia pilgrimado al Mekko kaj Medino. Tie Mi transdonos la Revelacion de Dio al la Sh aríf de Mekko. Tiam Mi reiros al Kúfih, kie denove, en la Masjid (moskeo) de tiu sankta urbo, Mi malkaŝos Lian Aferon. Estas devige, ke vi ne malsekretigu al viaj kunuloj nek al iu alia persono tion, kion vi vidis kaj aŭdis."
Procezo de Báb
Ordonite aperi antaŭ la ŝtat-aŭtoritatoj en Tabrizo kaj en la ĉeesto de la Kronprinco Náṣiri’d-Dín Mírzá, la Báb deklaris al ĉiuj ĉeestantoj, ke li estas la Promesito de Islamo: "Mi estas, Mi estas, Mi estas la Promesito! Mi estas Tiu, kies nomon vi dum mil jaroj alpreĝis, je kies mencio vi leviĝis, kies alvenon vi sopiris vidi, kaj kies Revelacio la horon vi preĝis al Dio rapidigi." (Nabíl-i-Zarandí, Herooj de la Nova Tagiĝo )
Martirigo de Báb
Dum la instruoj de la Báb disvastiĝis, la islama registaro vidis la kreskantan movadon kiel minacon kontraŭ la ŝtatreligio kaj komencis sisteman ekstermadon de la babanoj. Pluraj armeaj kontraŭstaroj okazis inter registaraj kaj babanaj fortoj, kiuj rezultigis ĉirkaŭ 20.000 babanajn martirojn.
Bab mem estis enprizonigita en la norda parto de Persujo, unue en la fortikaĵo de Máh-kú (1847-1848) kaj poste en tiu de  Ch ihríq (1848-1850). Fine, je la tagmezo de la 9-a de julio 1850 (28-a de  Sh a'bán 1266 p.H.), tridekjaraĝa kaj dum la sepa jaro de Sia misio, Li estis ekzekutita de pafistaro en la korto de la kazerno de Tabrizo. Tiu pafmortigo okazigis mirindan eventon, kiun raportas la Siro Justin Shiel (Eksterordinara Sendito de la Reĝino Viktoria kaj Plenrajta Ministro en Tehrano) al la Lordo Palmerston (Brita Ŝtatsekretario pri Eksterlandaj Aferoj) per letero skribita je la 22-a de julio 1850, kies originalon oni povas trovi kiel dokumenton F.O. 60/152/88 en la arkivejo de la Eksterlandaj Aferoj (Foreign Office) ĉe la Oficejo de la Publikaj Registraĵoj (Public Records Office) en Londono : la unua pafado tute fiaskis nekompreneble kaj dua necesis !
La Maŭzoleo de Báb
Lia tombejo, nome la Maŭzoleo de la Báb, situas sur la deklivo de Monto Karmel en Ĥajfo, Israelo, kaj estas grava pilgrimejo por bahaanoj.
Vespere de la pafmortigo kontraŭ la Báb en la kazerno de Tabrizo, Liaj fizikaj restaĵoj estis ĵetitaj en fosaĵon ekster la urbo, de kie babanoj ŝtelume forportis ilin dum la tria nokto sekvanta. Poste tiuj sanktaj relikvoj restis pie kaŝataj en diversaj lokoj sinsekvaj, ĝis kiam oni sekrete alportis ilin de Irano al la Sankta Lando, je la 31-a de januaro 1899. Fine `Abdu'l-Bahá enterigis ilin je la 21-a de marto 1909 en la maŭzoleo tiucele konstruita ĉe loko specife montrita de Bahá’u’lláh mem en 1891.
Tiun Maŭzoleon komence konstruigis `Abdu'l-Bahá sed poste  Sh o gh i Effendi ĝin pligrandigis kaj plibeligis ghis oktobro 1953 kun la helpo de la kanadana arkitekto bahaana William Sutherland Maxwell.
Fine de la dudeka jarcento, bahaanoj kontruis ĉirkaŭ ĝi sur la deklivo de la Monto Karmel mirindajn ĝardenojn, kies oficialan inaŭguron oni celebris je la 22-a de majo 2001.
Rango laŭ la Bahaa Kredo
Kvankam la Baba Kredo havis siajn proprajn skribaĵojn kaj religiajn instruojn, bahaanoj kredas, ke ĝia daŭro estis destine tre mallonga. La skribaĵoj de la Báb enkondukis koncepton de "Tiu, Kiun Dio manifestos" (man yuẓhiruhu'lláh, arabe: من یظهر الله‎ ​, perse: مظهر کلّیه الهی‎ ​), tiun promesitan en skribaĵoj de ĉiuj grandaj mondreligioj. Bahaanoj komprenas la Baban Kredon kiel novan religion sendependan sed ankaŭ kiel antaŭinton de la Bahaa Kredo. Ili kredas, ke la celo de la Baba Kredo plenumiĝis en Bahá'u'lláh, kiam li deklaris en 1863 sian pretendon esti tiu Mesio anoncita de la Báb.
Verkoj de Báb
Inter Liaj verkoj estas la Araba Bayán kaj la Persa Bayán, Kitáb-i-Asmá (la "Libro de Nomoj"), kaj Dalá'il-i-Sab'ih (la "Sep Pruvaĵoj").
Xosé María Díaz Castro
Xosé María DÍAZ CASTRO [ŝose' maria dias kastro] (naskiĝis la 19-an de februaro 1914 en O Vilariño, Guitiriz, mortis la 2-an de oktobro 1990 en Lugo) estis galega poeto kaj tradukisto. En 2014 oni dediĉis al li la Tagon de la Galega Beletro.
Vivo
Xosé María naskiĝis en kampara familio, filo de María Manuela Castro López, la tria el kvar gefratoj (Antonio, María kaj Serafín), kaj de Isidro Díaz Calvo, kontoristo de la magistrato de Trasparga (nun Guitiriz). En 1929 li ekstudis en la Seminario de Mondoñedo, kie li konatiĝis kun alia galega poeto, Aquilino Iglesia Alvariño.
Oni vokis lin al militservo kaj aljuĝis al li la korpon de milita sano en Koruno, kie li laboris kiel brankardisto kaj sanitaristo. Dum la Hispana Enlanda Milito, post unu semajno en la fronto de Asturio, oni sendis lin al la Milita Kliniko de la Hospitalo de Pontevedro.
En la jaro 1939 li revenis al la seminario, sed li tuj forlasis ĝin. La poeto Aquilino Iglesia Alvariño, direktoro de la Lernejo León XIII, en Vilagarcía de Arousa, dungis lin kiel instruiston. Tie li instruas la anglan, la latinan...
Forlasinte la ekleziajn studojn, li frekventis liceon kaj ricevis sian abiturientan diplomon en 1945. Sekve li licenciiĝis pri Filozofio kaj Beletro ĉe la Universitato de Salamanko,. Li fakiĝis pri modernaj lingvoj. En 1948 li translokiĝis al Madrido, kie li laboris kiel tradukisto ĉe oficialaj kaj privataj institucioj; interalie, li laboris unue pri sekurec-temoj ĉe la Ministerio pri Internaj Aferoj, kaj poste en la Informada Servo.
Poste li laboris kiel instruisto de modernaj kaj klasikaj lingvoj kaj ĉe la Supera Scienc-esplora Konsilio, kie li estis la ĉefo de la Servo pri Informado kaj Dokumentado de la Malvarmo-Instituto. En la Instituto pri Hispana Kulturo li laboris ĝis 1966; tie li respondecis pri traduk-servoj de la franca, angla, germana, itala, portugala, nederlanda kaj nordiaj lingvoj.
En la 10-a de aŭgusto 1954 li edziĝis al María Teresa Zubizarreta Bengoechea, el Urretxu (Gipusko, Eŭskio). Ili ricevis tri filojn: José Mari, Maite kaj Íñigo, ĉiuj same naskiĝintaj en Urretxu.
Verkaro
Díaz Castro publikigis siajn unuajn versaĵojn kiel 17-jarulo en la revuo Lluvia de rosas de Taragono (Katalunio), en la hispana, sed lia ekstudo en la seminario kaj la kontakto kun Aquilino Iglesia Alvariño, decidige antaŭenpuŝis lian verkistan karieron kaj pelis lin ekverki galege. Tiel li publikigis en la ĵurnalo El Progreso Villalbés en la 6-a de aŭgusto de 1931 siajn unuajn poemojn en la galega, Lembranzas e sospiros (Rememoroj kaj suspiroj). Poste venis Baix'o o calor (Subvarme, 14/10/31), Lá vou, amor (Mi venas, amo, 22/01/32), As formigas (Formikoj, 28/06/32), Era un contiño de fadas (Fe-rakonto, 8/8/32), kaj fine du nepublikigitaj poem-kajeroj, ankaŭ en la galega, Follas verdes (Verdaj folioj) en 1934 kaj Follas ô aire (Folioj en la aero), inkludanta versaĵojn verkitajn de 1932 ĝis 1935. Li krome publikigis poemojn en Vallibria, Mundo de Ahora kaj Perla del Calvario.
Post la Hispana Enlanda Milito li plu verkadis. La 16-an de aŭgusto 1946 li estis premiita en la Floraj Ludoj de Betanzos danke al la hispanlingva poemo El Cántico de la Ciudad (Urbokanto) en la hispana, kaj al Nascida d'un soño (Naskiĝinta el sonĝo, tri sonetoj) en la galega. Plu aperis poemoj en la galega el lia plumo en revuoj kiel La Noche, Cartel, Sonata Gallega, Alba aŭ Ínsula.
Nimbos
La poezia voĉo de Díaz Castro baziĝas sur riĉa, trafa lingvaĵo, el kiu fontas ĝusteco de bildoj kaj la profunda elvokivo distilita el liaj versoj. La temoj, ĉiam tegitaj en elegantaj vestoj de modela klasikismo, estas tiuj de la granda universala poezio. Carvalho Calero asertis, ke Nimbos restarigis en la galega literaturo la absolutan poezion.
Tradukisto
Li scipovis pli ol dek du lingvojn, kaj kvankam li galegigis el la germana la Poemojn de Maria de Rainer Maria Rilke, li ĉefe tradukis en la hispanan. En tiu ĉi lingvo li publikigis verkojn de, interalie, la sveda Verner von Heidenstam (Nobel-premiito pri Literaturo en 1916), la danoj Henrik Pontoppidan e Johannes V. Jensen (Nobel-premiitoj pri Literaturo en 1917 kaj 1944), la aŭstra-hungaro Rilke, la irlandano William Butler Yeats (Nobel-premiito pri Literaturo en 1923), la usonanoj T. S. Eliot kaj Walt Whitman, la britoj G. K. Chesterton e Frederick Forsyth, la germano Friedrich Schiller aŭ la francoj Arthur Rimbaud, Paul Valéry, Alphonse de Lamartine kaj Paul Claudel. Li ankaŭ redonis en la anglan la hispanajn poetojn Federico García Lorca kaj Rafael Alberti.
Internacia Hidrografia Organizo
La Internacia Hidrografia Organizo (IHO; hispane: Organización Hidrográfica Internacional, angle: International Hydrographic Organization, france: Organisation hydrographique internationale) estas interregistara organizo konsulta kaj teknika pri hidrografio, establita pere de interkonsento subskribita en Monako la 3an de majo de 1967, kiu ekvalidis en 1970.
La IHO precizigas kunlaboradon komencita komence de la 20a jarcento inter la ŝtatoj kiuj disponis el kapablo realigi hidrografiajn movojn kaj publikigi siajn proprajn marmapojn. En 2006, la Internacia Hidrografia Organizo, kun centra sidejo en Monako, komponiĝis el 77 membroj.
La IHO estas ankaŭ respondeca pri publikigo de variaj normoj kiaj la S-57 de transferencoj por hidrografia cifereca informaro, nome standardo de kodigo uzita por mapoj de navigado elektronikaj.
Celoj
Estas organismo kunordiga de Hidrografiaj Servoj oficiale agnoskitaj de siaj respektivaj registaroj kaj ties deloj estas la jenaj:
Membroj
La jenaj landoj estas membroj de la IHO:
Jérémie Sabiyumva
Jérémie SABIYUMVA (naskiĝis 25-an de aŭgusto 1982 en Rumonge, Burundo) estas burunda esperantisto, prezidanto de la Nacia Asocio de Esperanto en Burundo. Kvara filo en la familio de 9 infanoj, Jérémie faris bazan lernejon en Rumonge elementa lernejo de Rumonge, parton de la mezgrada en Rumonge, Lycée Iteba kaj la lastan parton en Buĵumburo ĉe Lycée du Lac Tanganyika kie li diplomiĝis pri modernaj literoj. Li poste faris universitatajn studojn en la nacia instituto pri publika sano INSP en Bujumburo kaj nun laboras kiel fakula gvidanto de sanaj centroj en suda parto de Burundo, precize en la provinco de Bururi.
Li esperantistiĝis en fino de 2000 kaj aktivis en la movado. Tuj post la fondo de la Nacia Asocio de Esperanto en Burundo (mallonge ANEB), li fariĝis ties Ĝenerala Sekretario. En 2005, li partoprenis instruseminarion gvidita de Tereza Kapista kaj li akiris lian unua diplomon. Li sekvis multajn kursojn en la reto kaj akiris diversnivelajn diplomojn. En 2008, li partoprenis la ILEI konferenco en Benino kaj akiris diplomon je la meza nivelo. En 2012, li ĉeestis UK en Hanojo kaj trapasis sukcese la KER ekzamenon. En 2009 li iĝis prezidanto de ANEB.
Jérémie SABIYUMVA estas membro de Internacia Ekzamena Komisiono de UEA kaj membro de Internacia Rajtigita Ekzamenantaro. Li estis membro de Afrika Komisiono de UEA. Li elektiĝis en la Estraro de UEA en 2019 kaj elektiĝis duan fojon en 2022.
Cebrecos
Cebrecos, estas nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-094, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio
Vilaĝoj
Municipo de unu sola vilaĝo. Ĝi estas je 55 km. de la ĉefurbo.
Wikimapia/Koordinatoj: 41°59'4"N 3°35'49"W
Ĝi havas areon de 23,30 km² kun 60 loĝantoj (2007)
São Roque do Canaã
São Roque do Canaã estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 11.287 loĝantojn en 2010.
Ľudovít Fulla
Ľudovít FULLA (naskiĝinta je la 27-a de februaro, 1902 en Ružomberok - mortinta je la 21-a de aprilo, 1980 en Bratislavo) estis slovaka pentristo, grafikisto, ilustristro, scenejdekoraciisto, kaj artinstruisto. Li estas konsiderata unu el la plej gravaj rolantoj de slovaka kreema arto en la 20-a jarcento.
Stilo
La laboro de Fulla estis fundamente grava por la establiĝo de Slovaka Modernismo. Lia persona stilo estas karakterizata per speciala "bildpoezio" fidanta je surfaco kaj dekoracio, sintezo de raciaj kaj emociaj ingrediencoj, brilaj koloroj, scio pri popolarto, Orienta Slava ikonografio kaj monda Modernismo. Ľudovít Fulla estis ĉefe inspirita per la Praga modernista etoso. En liaj artaĵoj, la principoj de Vasilij Kandinskij, Marc Chagall, Pablo Picasso kaj Paul Klee troviĝas. En la sola manifesto de slovakaj modernistoj, li kaj sia amiko Mikuláš Galanda formulis firman starpunkton, celante miksi stilojn. Fulla estis rekonita dum generacioj pro siaj brilaj ruĝo, oranĝo, kaj flavo. Tio eble baziĝis sur la popola ikonografio ĉiam ĉeestanta en liaj artaĵoj, aŭ eble estis plia miksado de artaj epokaj stiloj.
Jembke
Jembke estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gifhorn de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Boeing 727
La Boeing 727 estas trimotora pasaĝeraviadilo de Boeing, ellaborita en 1963. La larĝa diametro de la aeroplano ebligis instali arojn da ses seĝoj (tri ĉe ĉiu flanko).
La unua Boeing 727 ekflugis en 1963 : dum pli ol unu jardeko, ĝi restis la plej produktita pasaĝera aviadilo en la mondo. Entute 1 832 ekzempleroj estis venditaj. Tiu rekordo establita de la Boeing 727 estis venkita komence de la 1990-aj jaroj fare de ĝia pli juna rivalo, la Boeing 737.
En novembro 2007, ankoraŭ 76 Boeing 727-100 kaj 356 Boeing 727-200 estis ankoraŭ flugantaj.
NGC 992
NGC 992 (aliaj indikoj — PGC 9938, UGC 2103, A 0234+20, MCG 3-7-35, ARAK 88, ZWG 462.35, IRAS02345+2053) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Guyancourt
Guyancourt [] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo lokita en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 27,966 loĝantojn en la jaro 2010. La urbo estas hejmo de Observatorio de Versailles.
Geografio
Guyancourt situas en la orienta parto de la departemento Yvelines, proksimume tridek kilometrojn okcidente de Parizo. Ĝis havas landlimojn kun la komunumoj Versajlo nordoriente, Buc oriente, Châteaufort sudoriente, Magny-les-Hameaux sude, Voisins-le-Bretonneux sudokcidente, Montigny-le-Bretonneux okcidente kaj Saint-Cyr-l'École nordokcidente.
Historio
La nomo “Guyancourt” devenas de la latina Guidonis Curtis, tio estas la farmodomo de Guy. Tiuj latinaj vortoj poste fariĝis “Guidoncourt”, “Guyoncourt”, “Guyencourt” kaj finfine “Guyancourt”.
(156098) 2001 SR228
(156098) 2001 SR228 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 19-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Last Drop Falls
Last Drop Falls estas la tria unuopaĵo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica. Ĝi estis publikigita la 24-an de septembro 2001 de Spinefarm Records.
Kaŭkaza Rusa Armeo
La Kaŭkaza Rusa Armeo (ruse: Кавказская арми) estis la rusa armeo dum la Unua Mondmilito kiu batalis dum la militkampanjo en Kaŭkazio kaj ankaŭ ĉe la militkampanjo en Persio. Ĝi estis formita en julio 1914 kun la unuoj de la Militista Kaŭkaza Distrikto. ĝi ĉesis ekzisti en aprilo 1917.
4566 Chaokuangpiu
4566 Chaokuangpiu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la honkongan industriestron kaj filantropon Chao Kuang Piu (ĉine : 曹光彪, pinjine Cáo Guāngbiāo).
Faldponto
Faldponto estas ponto kaj movebla kaj levebla, kiu faldeblas kolektante sin sur unu bordo.
Ekzemplo de faldponto estas la Hörnbrücke en Kiel, Germanio. Kiam ĝi estas preskaŭ faldita, ĝiaj tri moveblaj partoj akiras la formon de litero N.
Ankaŭ la rulponto, nome The Curling Bridge, kreita de Thomas Heatherwick en Londono, estas proksima al la koncepto de faldponto.
Ankaŭ la pontolanĉantaj tankoj kaj militpontoj de rapida konstruado estas bazataj sur tiu principo.
Masao Takada
(japane 高田 正夫, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. Li en 1925 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
6526 Matogawa
6526 Matogawa estas asteroido de la asteroida zono,, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yasunori Matogawa, fakulo en la iinĝenierarto pri la trajektorio de la raketoj. Estro de la Instituto pri Kosmaj kaj Kosmonaŭtaj Scienco, de Tokio, li klopodas informi la publikon pri la kosmaj teknikoj.
László Miklós
László MIKLÓS [miklOŝ] rumania hungara ĵurnalisto, poeto, verkisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 11-an de novembro 1937. Li estis la edzo de Georgina Miklós Pataky
Kariero
László Miklós akiris diplomon pri rumana lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo (1963). Li estis instruisto (1963-66), redaktoro de gazetoj Hargita kaj Hargita Kalendárium (1968-74), de Munkásélet (1974-78), de Előre, de decembro 1989 de nova Romániai Magyar Szó. Li tradukis el rumana lingvo poemvolumon de Maria Banuş.
Volumoj
69).
Bruna urso
Bruna urso (Ursus arctos) estas urso el la familio Ursedoj de la biologia ordo Karnovoroj. Ĝi havas longan, maldelikatan grizflavan ĝis nigrabrunan hararon. Ĝia korpo mezuras 150 – 250 cm kaj pezas 150 – 300 kg. Estas grandaj diferencoj laŭ subspecioj kaj sekso. Ekzemple hispanaj ursoj povas pezi inter 100 kaj 200 kg se viroj kaj inter 80 kaj 150 kg se inoj.
Kutimoj
La bruna urso loĝas en profundaj arbaroj solece, en teritorio 500 ĝis 3000 ha, kiun li gardas kontraŭ aliaj ursoj kaj signas ĝin per ekskrementoj kaj per forŝiro de arboŝelo. En la mezo de la teritorio ĝi havas sian rifuĝejon kaj ankaŭ helpajn kaŝejojn (ofte grotojn). La manĝon ĝi serĉas post vesperiĝo kaj manĝas ne nur viandon, sed ankaŭ radikojn, grenon, fungojn, insektojn, mielon.
Bredado
Geursoj pariĝas inter aprilo kaj junio, post 9 monatoj naskiĝas 1 ĝis kvar ursidoj grandaj kiel rato. La ursino ilin mamnutras 3 aŭ 4 monatojn -kiuj koincidas kun vintrado- kaj zorgas pri ili ĝis 3 jarojn, eĉ kiam jam komencis la dua bredado. Nur poste ŝi elpelas ilin el sia teritorio. La ursino bredas ĉiun duan jaron.
Disvastiĝo
La bruna urso (Ursus arctos), ĉefe holarktisa specio el la ordo de karnovoruloj kaj familio de ursedoj, vivas en la Nordoriento, Nordokcidento kaj Sudokcidento de Ĉinio kaj ankaŭ en iama Sovetunio, Eŭropo kaj Nord-Ameriko. Ili dividiĝas en dekkelkajn subspeciojn. Ĝenerale, ili estas malhelbrunaj, tamen malsamaj subspecioj en malsamaj lokoj surhavas hararon de malsamaj koloroj. Inter ili iuj preskaŭ estas nigraj kaj aliaj laktoflavaj. Ankaŭ la korpaj formoj de la malsamaj specioj estas tre diferencaj. La brunaj ursoj vivantaj en Alasko de Nord-Ameriko kaj en ĝiaj ĉirkaŭajoj estas la plej grandaj bestoj el la karnomanĝuloj, kun longeco de pli ol 2,8 metroj, alto de 1,5 metroj kaj pezo de 780 kilogramoj. Sed la brunaj ursoj loĝantaj en Sirio pezas ĉiuj malpli ol 90 kilogramojn, kaj tiuj en Ĉinio longas ĉiuj je du metroj, pezas pli ol 200 kilogramojn kaj altas je unu metro.
Aliaj
La bruna urso loĝas en arbaroj. Somere ili vivas sur montoj alte super la marnivelo, printempe kaj aŭtune en lokoj malaltaj, kaj vintre dormas en kavernoj. La brunaj ursoj loĝantaj en la nordo vintrodormas pli longe ol tiuj en la sudo, kiuj iam eĉ ne vintrodormas. La bruna urso ĉefe manĝas burĝonojn, herbojn, radikojn, sovaĝajn fruktojn kaj semojn, kaj ankaŭ insektojn, fiŝojn, putrintajn karnojn kaj ĉiujn kaptitajn animalojn, kiel ekzemple cervo, ŝafo kaj aliaj.
Subspecioj
La bruna urso havas multajn subspeciojn:
Ciadoncha
Ciadoncha, estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-101, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio
Unua societo de aŭstraj esperantistoj
Unua societo de aŭstraj esperantistoj estis fondita en 1901 en Brno, en Laborista Domo, Jůza-strato n-ro 8 (posta Dělnická, Marxova, nun Spolková). Ĝi estis la unua esperantista societo sur teritorio de tiama Aŭstrio (en Hungario samjare en Budapeŝto). Fondintoj: redaktoro Karel Pelant, ĵurnalisto, kaj Václav Kovanda, unu el la postaj fondintoj de Laborista Memhelpa Kooperativo "Včela" (Abelo). Nur interpelacio de social-demokrata deputito Josef Hybeš en la viena parlamento ebligis la fondon de la Societo. La unua komitato: prezidanto Karel Pelant, vicprezidanto K. Černil, sekretario V. Kovanda kaj kasisto Jan Kajš. Inter pluaj komitatanoj estis Karl Steier, aŭtoro de lernolibroj kaj vortaroj por germanoj. (Post kelke da tempo li daŭre transloĝiĝis en Svislandon kaj poste en Germanion kaj revenis al Brno nur post la Dua mondmilito mortmalsana el koncentrejo. Esperantistaro el Brno zorgis pri li kaj post nelonge proprakoste pri-zorgis lian sepulton.) En la Societo estis ĉeĥoj kaj germanoj kaj disvolvis viglan aktivecon aranĝante prelegojn kaj plurajn kursojn en la urbo kaj antaŭurboj. La kursojn gvidis Jan Kajš, Domin Konečný, Karl Steier kaj Josef Záboj.
Ciadoncha
Vilaĝoj
Municipo de unu sola vilaĝo. Ĝi estas je 25 km. de la ĉefurbo.
Unua societo de aŭstraj esperantistoj
Hodiaŭ ĝian tradicion daŭrigas la Esperantista klubo en Brno.
Ciadoncha
Vilaĝoj
Ĝi havas areon de 15,29 km² kun 86 loĝantoj (2007)
Unua societo de aŭstraj esperantistoj
Statuto 1901
La regularo estas rara dokumento pri la fondo de la unua aŭstra esperantista societo en 1901.
Escepto el regularo de l' "Unua societo de aŭstraj esperantistoj en Brno"*)
§ l. Nomo, restejo kaj ofica lingvo de la societo. La nomo de la societo estas: "První spolek esperantistů rakouských" (Unua societo de aŭstraj esperantistoj). La societo havas restejon en Brno kaj atendas sian agadon en la tuta Aŭstrujo. La ofica lingvo estas lingvo bohema kaj germana.
§ 2. La celo de la societo estas disvastigadi la lingvon "Esperanto".
§ 3. Rimedoj por atingi la celon estas a) Regula instruado je "Esperanto" de ĉiuj aktivaj membroj; b) aranĝado de paroladoj kaj interparoladoj pri "Esperanto"; c) abonado kaj eldonado de libroj kaj gazetoj esperante skribitaj, kaj fondigo de biblioteko; d) aranĝado de paroladoj pri "Esperanto" en diversaj lokoj de Aŭstrujo pro fondi lokajn grupojn.
§ 4. Monon oni akiros: a) De enskribopago kaj kotizado de membroj, b) de profito el amuzadoj kaj solenoj, c) de bonvolaj donacoj kaj testamentaĵoj.
§ 5. Membreco. Kiel viroj tiel virinoj povas fariĝi membroj de la societo.
§ 6. Kategorioj de membroj: La societo konsistas: a) el aktivaj, b) kotizantaj, c) honoraj membroj. La aktivaj membroj estas tiuj, kiuj vizitas horojn de instruado kaj lernas Esperanton. Kotizantaj membroj nur devas pagi la kotizaĵon. Honora membro povas fariĝi ĉiu, kiu helpos Esperanton disvastigadi.
§ 7. Akceptado de membroj. Membrojn akceptas la komitato. Ĉe rifuzo de akcepto oni povas apeli al kunveno ĝenerala.
§ 8 Devoj de membroj. a) Aktivaj kaj kotizantaj membroj devas pagi de ĝenerala kunveno ordonitan enskribopagon kaj la semajnan kotizaĵon. Membroj honoraj estas sen devo pagi la kotizaĵon; b) kiu restos ŝulda 6 semajnajn kotizaĵojn kaj se la antaŭirinta admono restas sen sukceso, tiu ĉesas esti membro de la societo kaj perdas siajn membrajn rajtojn; c) aktivaj membroj devas viziti ekzercadojn esperantajn de la societo aranĝitajn. En okazo, se iu ne povas veni, devas ĉiu aktiva membro antaŭe sin pravigi; d) ĉiuj membroj devas agitadi por la societo, gardi interesojn de la societo kaj agi je ĝia florado.
§ 10. Eliĝo el la societo estas por la membroj ĉiam libera, sed restas la devo pagi ĉiujn ne-pagitaĵojn ĝis la anonco de sia eliĝo. La eliĝon oni skribe anoncas. Eligota povas esti tia membro, kiun oni konvinkos je malutiligado de interesoj de la societo aŭ kiu en horoj de instruado neĝuste kondutas. Sed antaŭe devas tiu membro esti avertita de instruanto. - Eligitaj membroj povas esti ree akceptotaj nur per kunveno ĝene-rala.
§ 11. Pri administrado de la societo zorgas la komitato, kiu konsistas: 1 de prezidanto, 2. vic-prezidanto, 3. sekretario, 4. vic-sekretario, 5. kasisto, 6. vic-kasisto kaj 7. bibliotekisto.
§ 12. Administrado de lokaj grupoj. Loka grupo elektas al si, por unu jaro, laŭ la modelo de ĉefa societo, memstaran komitaton, al kiu apartenas administradi lokan grupon. Ĉiu grupo aranĝas unufoje en jaro, sed pli frue ol ĉefa societo, kunvenon ĝeneralan, kunvokitan de prezidanto de la grupo. Tiu kunveno ĝenerala plenumas lokajn aferojn kaj kune elektas unu delegiton al ĝenerala kunveno de la societo. Kiu grupo nepovas pro ia kaŭzo elsendi delegiton, havas rajton reprezentigi sin per iu membro, kiu loĝas en restejo de la societo. Tia repre-zentanto, kiel ankaŭ ĉia delegito devas posedi skriban certigon de la grupo, kiun li reprezentas. Lokaj grupoj devas efiki konsente kun regularo de la societo. Plej malgranda nombro da membroj estas 10. Se la nombro da membroj en iu grupo malaltiĝos sub 10, estas necesa ĉesigi la grupon. Restantaj membroj de ĝi povas aliĝi al plej proksima grupo aŭ al societo mem.
§ 14. La kunvenon ĝeneralan oni kunvokas en januaro, plej malfrue en februaro; al ĝia kompetento precipe apartenas: a) elekto de sep-membra komitato kaj du anstataŭuloj; b) elekto de 2 revidantoj; c) difini la altecon de enskribo-pago kaj membra kotizaĵo; d) nomi honarajn membrojn; e) decidadi je decido de komitato kaj de paciga juĝistaro; f) ŝanĝi la regulon. La ĝenerala kunveno estas kunvokata de la komitato, de kiu ankaŭ estas difinita ĝia tempo kaj programo. Al la komitato ankaŭ apartenas la rajto kunvokadi neregulajn kunvenojn ĝeneralajn, se ĝi ekkonos ĝin bezona kaj krom tio ĝi (komitato) devas ilin kunvoki, kiam ĝin (kunvenon) deziras kvarono da membroj kun montro de motivoj.
Enskribopago estas 50 heleroj. Membra kotizaĵo 5 heleroj semajne (2 K 60 h tutjare):
Lokaj grupoj pagos por ĉiun novan membron 30 helerojn de enskribopago al ĉefa societo. Por tio la lokaj grupoj ricevos senpage regularojn, membrokartojn k.t.p.
Ĉiujn demandojn rilate "Esperanto" respondas volonte la suprenomita societo en Brno, Juza str. 8, Moravujo--Aŭstrujo. - Poŝtmarko por respondo dezirata.
Unua komitato 1901
Unua komitato estas por ĉiu organizaĵo grava afero, ĉar de tiuj homoj dependas la futuro de la societo. Sube ni prezentas komitatojn de tri unuaj societoj, kies nomaroj konserviĝis.
Komitato:
Germana Grupo Esperantista (1905)
Interpelacio 1901
Interpelacio por subteni la fondon de la unua esperantista societo en Aŭstrio estas rara dokumento pri burokrataj malhelpoj, kiujn devis venki la unuaj Esperanto-pioniroj. La interpelacion prezentis deputito Josef Hybeš, ĝia akra tono sukcesis.
Interpelacio de la deputito Josef Hybeš kaj kunuloj al la sinjoro ĉefministro kiel gvidanto de la ministerio pri internaj aferoj
Kun konstitucie garantiata rajto formi societojn havas la aŭstriaj civitanoj de ĉiam plej rimarkindajn spertojn. La aproba procedo de statutoj estas de niaj oficoj nekredeble misuzataj. Preskaŭ ĉiujare ili trovas novajn motivojn, kial la statutojn rifuzi.
Neniu juristo kapablas diri, ke statuto de li verkita efektive estos aprobita. Ekzistas kazoj, kiam ekzemple statuto de ekzistanta societo estis kvindekfoje aprobita, sed poste denove, kiam surbaze de ĝi volis konstituiĝi nova societo, la sama statuto estis sen aprobo redonita.
La 19-an de aprilo pasintjare kelkaj proponantoj el Brno prezentis statuton de nepolitika societo de esperantistoj al la ministerio pri intenaj aferoj, kaj la paragrafon, kiu volis solvi konfliktojn estiĝintajn el la societaj kondiĉoj, ili verkis same kiel centoj da statutoj jam aprobitaj. Tamen la statuto estis redonita al ili sen aprobo.
Tiu ĉi stato estas absolute netolerebla kaj ekstreme hontiga.
Tial la subskribintoj demandas:
"Ĉu estas al la sinjoro ĉefministro kiel gvidanto de la ministerio pri internaj aferoj konata tiu ĉi praktiko ĉe plenumado de aproba rajto fare de la oficoj?
Kaj se jes, per kio li povas ĉi tiun nekredeblan kaj nur en Aŭstrio ŝatatan ĉikanadon de la civitanoj pravigi?"
Vieno, la 21-an de majo 1901
Hybeš
Eldersch
Dr. Ellenbogen
Schuhmeier
Černý
Rieger
Romanczuk
Cingr
Dr. Korol
Josef Hannich
Dr. Kos
Seitz
Breiter
Basil Jaworski
10804 Amenouzumo
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la ŝintoisma diino Ame no Uzume, kiu sukcesis liberi la diinon Amaterasu per danco antaŭ la roko pordo kiam ŝi enfermis sin en la kaverno Ama-no-Iŭato. Post tio, Ame no Uzume malsupreniris el la ĉielo, sekvante la dion Ninigi-no-Mikoto.
Mörnbach
Mörnbach, foje nomata Mörn, estas rivereto en suda Bavario (Germanio). Ĝi estas dekstra alfluanto de Inn.
Mörnbach fontas proksime de Schnaitsee en distrikto Traunstein kaj fluas pli-malpli nord-orienten, inter Tüssling kaj Altötting orienten. Norde de Neuötting ĝi atingas la riveron Inn, sed pro akvobaraĵo ties nivelo estas tro alta por enflui. Mörnbach do devas turniĝi orienten kaj post 1,5 kilometroj povas enflui.
La registra numero (Gewässerkennzahl) de Mörnbach estas 18394. Per longo de iom pli ol 40 km ĝi apartenas al la 100 plej longaj riveroj en Bavario.
Disbranĉiĝoj
Plurloke oni forkondukas akvon de Mörnbach por utiligi ĝin aliloke. En Tüssling maldekstren debranĉiĝas Teisinger Bach, kiu trafluas Teising kaj atingas la riveron Inn antaŭ Mörnbach. Poste dekstren forfluas akvo al Sickenbach, kiu en Altötting refluas al Mörnbach. En Altötting elfluas Mörnbach-kanalo.
Legendo
Laŭ legendo en 1489 knabo dronis en Mörnbach. Lia patrino metis lian korpon sur la altaron de la maria kapelo en Altötting kaj preĝis pri lia savo, kaj la knabo reviviĝis. Tiu miraklo fondis la reputacion de Altötting kiel pilgrimejo.
Casalbuono
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la papo Antero, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Casaletto Spartano, Lagonegro (PZ), Montesano sulla Marcellana kaj Sanza.
Barmen
Vidu ankaŭ Barmen (apartigilo)
Barmen estas iama industria metropolo de la regiono de Bergisches Land (la historia duklando Berg), Germanio, kiu en 1929 kunfandiĝis kun kvar aliaj urboj por formi la urbon Wuppertal. Barmen estis la loko de naskiĝo de Friedrich Engels kaj kune kun la apuda urbo Elberfeld fondis la unuan elektran pendan unurelan tram-sistemon, la pendotrajnon. Barmen estis pionira centro por la frua industria revolucio sur la eŭropa kontinento, kaj por la socialisma movado kaj ĝia teorio. Ĝi estis la loko de unu el la unuaj koncentrejoj en nazia Germanio, KZ Wuppertal-Barmen, poste pli bone konata kiel koncentrejo Kemna. La loĝloko estas la fondoloko de du grandaj prisanaj asekuroj de Germanio, nomataj Barmer kaj Barmenia.
Oberbarmen (Supra Barmen) estas la orienta parto de Barmen, kaj Unterbarmen (Malsupra Barmen) la okcidenta parto.
Famuloj
En Barmen naskiĝis hungara baletisto Zsuzsa Merényi.
Boxberg (Gotha)
La monto Boxberg estas arbaroza altaĵo en la Orientturingia mont(et)aro sudokcidente de Gotha.
Priskribo
Etimologie la nomo signifas "monto kie paŝtiĝas la virŝafoj", kion atestas ankaŭ la pli malnova skribmaniero Bocksberg. La ĝis 360 m alta altaĵo kun Kleiner Boxberg oriente kaj Großer Boxberg okcidente kovras la surfacon de ĉ. 5 kvadratkilometroj kaj superas la ĉirkaŭantan pejzaĝon je inter 10 kaj 30 metroj. Tratranĉas la monton la aŭtoŝoseo nr. 4
Famiĝis la monto per la tie troviĝanta hipodromo. Manplenon da loĝdomoj ĉe la hipodromo apartenas al la malgranda urboparto Boxberg de Gotha. La arbaroj ĉe Großer Boxberg kaj Kleiner Boxberg estas proksima ripozumaero por la urbanoj el Gothakaj facile atingeblas trame per Thüringerwaldbahn. Krome kondukas tra tiu ĉi regiono ankaŭ la Leina-kanalo kiu finiĝas ĉe Wasserkunst en la urbokerno de Gotha.
Vidu ankaŭ
Hipodromo Boxberg
Sidney Sonnino
Barono Sidney SONNINO (11-an de marto 1847, Pizo, Italio – 24-an de novembro 1922, Romo) estis itala politikisto, ĉefministro (1906, 1909–10) kaj ministro pri eksteraj rilatoj de Italio. Li antaŭhelpis, ke Italio partoprenis la unuan mondmiliton en flanko de la entento.
Vivo
Patro de Sonnino estis la juddevena Giorgio Sonnino (kiu konvertiĝis al anglikanismo); lia patrino estis kimra. Sonnino mem estis protestanto laŭ religio.
Li servis kiel diplomato en la 1860-aj jaroj, poste studis la italan politikan, socian kaj ekonomian vivon. Lia unua verko aperis pri Sicilio (La Sicilia nel 1876), en 1878 li komencis eldoni la ekonomian semajnan eldonaĵon Rassegna Settimanale, kiun li poste transformis al politika taggazeto.
Oni elektis lin en 1880 parlamentano kaj li iĝis vic-ŝtatsekretario de la financa ministro. Li iĝis dum la financa krizo en 1893 ministro pri financoj kaj eldonis impostajn leĝojn, per kiuj Italio evitis la ekonomian kolapson. Post kiam la registaro abdikis post la malvenko en Etiopio, Sonnino longtempe gvidis la parlamentan opozicion. Li estis mallongtempa ĉefministro en 1906 kaj 1909–10, sed ne estis tre sukcesa.
Sonnino iĝis ekstera-afera ministro en novembro de 1914 en registaro de Antonio Salandra kaj li rekonis, ke Italio povas peti altan prezon por aliĝi al la unua mondmilito. Ĉar Aŭstrio-Hungario ne cedis al la italaj postuloj, li traktatis kun la entento sukcese.
Li sukcese konvinkis la registaron ekpartopreni la militon, kvankam la parlamento ne kunsidis. Li restis dum la tuta milito ministro pri eksteraj rilatoj de Italio. Kiam en junio de 1919 abdikis la Orlando-registaro, ankaŭ li retiriĝis de la politiko.
Köngernheim
Köngernheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Yuichiro Nagai
Yuichiro Nagai (japane 永井 雄一郎, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2003 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Solund
Solund estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Rubodeponejo
Rubodeponejo estas loko, kie oni deponas rubon longtempe por laŭeble malmulte damaĝi la medion.
Historio
Ĝis la 1960-aj jaroj oni deponis la rubojn en la evoluintaj landoj en privataj rubokavoj. La unua aranĝita rubodeponejo estiĝis en Germanio en 1961 ĉe la urbo Bochum. En 1971 aperis leĝo pri la rubodeponejo en Germanio, kio kaŭzis la ĉesigon de la etaj komunumaj deponejoj, kiuj ne respondis al la novaj antaŭskriboj. En la GDR ekzistis leĝo ĝis la kolapso, kiu malpermesis la rubotransportadon pli ol 3 km, tiel en GDR svarmis la sennombraj etaj deponejoj.
Ene de la Eŭropa Unio, la rubodeponejoj devas respondi al la postuloj de la direka leĝo 31/1999/EG de la 26-a de aprilo en 1999. Tio antaŭskribas, ke la rubojn oni povas deponigi sen antaŭa pritrakto nur ĝis 31-a de majo 2005.
Klasifiko en Germanio
Oni diferencigas :
Situacio en Aŭstrio
La (aŭstra) leĝodonanto dividas sekvajn specojn de rubodeponejoj por:
Konstruo de deponejoj
La deponejoj konsistas el
La rubodeponeja trasorbiĝa akvo devas estis purigita en specifa puriga instalaĵo, antaŭ ol ĝi estas kondukata al la sekva recipiento. La rubodeponeja gaso estiĝas nur ĉe biologie malkonstrueblaj ruboj. Ooni povas ĝin uzi por akiri energion aŭ simple forbruligi.
medioŝarĝo
Por ke la ŝarĝo de la medio estu minimuma, la rubodeponejoj laboras laŭ plurbarila koncepto.
1-a barilo: antaŭa pritrakto de la ruboj (elselektado de la danĝeraj partoj, kemia-fizika antaŭprizorgo, forbruligo ktp.);
2-a barilo: elekto de konvena loko (la loko devas esti konvena laŭ geologiaj kaj hidrogeologiaj kondiĉoj, t. e. ĝi devas enhavi akvo-netralasan tavolon).
3-a barilo: kvalito de la rubodeponejaj substancoj (la deponejoj devas esti tiel konsturitaj, por ke ĝi toleru la fizikajn, kemiajn kaj biologiajn procesojn de la malkonstruiĝantaj materialoj)
3775 Ellenbeth
3775 Ellenbeth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Clyde Tombaugh elde la observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono, Usono)
Rubodeponejo
medioŝarĝo
5-a barilo: surfaca izolado (evito enpenetron de pluvakvo.)
3775 Ellenbeth
Ĝi ricevis la virinajn antaŭnomojn "Ellen Beth" en honoro de Ellen Elizabeth Willboughy, avino de la malkovrinto.
Rubodeponejo
medioŝarĝo
6-a barilo: posta prizorgo kaj reparado (La deponejon oni devas priatenti, gardi post ties pleniĝo. Ĉiu sistemo devas esti tiel kontruata, kiu ebligas la posta riparadon, ekz. la tubojn de la trafiltro-akva ekipaĵo. Oni devas ankaŭ fari mezuradojn.)
Rubodeponeja maljuniĝo
En la ruboj de la deponejo okazas fizikaj, kemiaj kaj biologiaj procesoj. Tiuj kaŭzas acidan fermentadon kaj al trafiltra akvo atingas la pH-valoron de 5,5 ĝis 6,1. tiu fazo daŭras kelkajn jarojn. Pro la malalta pH-valoro, ankaŭ tiuj metaloj povas solviĝi, kiuj retsas ĉe pli alta pH stabilaj. En tiu fazo estas granda la kemia oksigenbezono (KOB) kaj biokemia oksigenbezono (BOB) de la trafiltra akvo.
Poste pluaj kelkaj jaroj (4-8) aperas la metana fermentado, kio okazas anaerobe. La pH-valoro de la trafiltra akvo altiĝas je 8,0 ĝis 8,5. KOB kaj BOB malgrandiĝas, ankaŭ la koncetreco de la lesivitaj metaloj malpliiĝas.
Schrakelbach
La rojo Schrakelbach en la norda parto de la orienta Palatinato, federacia lando Rejnlando-Palatinato, estas 6,9 km longa orografie dekstra alfluanto de la rivereto Eckbach.
Rivervojo
La komenco de Schrakelbach situas sur alteco de ĉ. 100 m okcidente de Flomersheim, purboparto de Frankenthal.
Kankra valo
Kankra valo (ĉeĥe: Račí údolí) estas naturrezervejo reg. n-ro 1964 situanta netutaj 3 km sudsudokcidente de urbo Javorník en distrikto Jeseník. La regionon administras Agentejo de ŝirmo de naturo kaj pejzaĝo de Ĉeĥio.
Motivo de la ŝirmo estas konservi arbarajn kreskaĵojn de praarbara karaktero. La teritorio estas tre valora pro arbara kaj naturscienca vidpunktoj kaj ĝi ne havas ĝis nun en reto de la ŝirmaj teritorioj de la konkreta regiono similecon.
Batalo de la haringoj
La Batalo de la Haringoj estis armita konfrontado kadre de la sieĝo de Orléans, kiu estis fundamenta parto de la longa konflikto konata kiel Centjara Milito. En la Batalo de la Haringoj, granda franca forto intencis kapti provizkonvojon de la angloj. La stranga nomo estas pro la enhavo de la atakita konvojo: granda kvanto de sekigita haringo por nutrigi la trupojn kiuj sieĝis Orleanon. La angloj sukcesis disigi la francajn trupojn kaj venki.
Brazila cedro
La Brazila cedro (Cedrela fissilis Vell.) estas sudamerika arbo de familio meliacoj. Ĝi povas atingi 30 m, havas malsimplaj folioj, 25 ĝis 120cm. Ĝi ekzistas ĉefe en Brazilo, sed ankaŭ aperas en Centrameriko (Panamo kaj Kostariko).
Botanika sinonimaro
La arbo havas multaj sciencaj nomoj:
Minna Canth
Ŝi komencis skribi, kiam ŝi laboris en butiko de viŝtukoj kaj ŝi estis vidvino kun sep filoj. Ŝi apogis feminismon kaj estis tre konata pro sia lukto por virinaj rajtoj.
En Finnlando ŝia naskiĝtago estas jubilea tago kaj flagtago nome ''Minna Canthin päivä. Tasa-arvon päivä'' ("tago de Minna Canth. Tago de seksa socia egaleco"). Ŝi estas nura virino, kiu havas propran ĉiujaran intiman flagtagon en Finnlando. En ĉiuj ŝiaj loĝurboj Tampere, Jyväskylä kaj Kuopio estas laŭ ŝi nomita strato Minna Canthin katu ("strato de Minna Canth").
Mühleberg BE
Mühleberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Laupen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2654 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La Mühleberg situas proksimume 10 kilometrojn okcidente de la centro de la federacia urbo Berno en la Svisa Mezlando ĉe la suda bordo de la rivero Aro, kiu apud Mühleberg estas barita al la Lago de Wohlen. La okicentan limon de la komunumo formas la rivero Sarino, kiu en nordokcidento de la komunumo alfluas al Aro. La relative grandteritoria komunumo Mühleberg konsistas el 34 vilaĝoj, nome Allenlüften, Aumatt, Brand, Buch ĉe Mühleberg, Buttenried, Dällenbach, Eggenberg, Fluh, Fuchsenried, Gäu, Grossmühleberg, Gümmenenau, Gümmenen, Haselholz, Heggidorn, Juchlishaus, Kirchmoos, Ledi, Mädersforst, Marfeldingen, Mauss, Michelsforst, Mühleberg, Niederruntigen, Oberei ĉe Mühleberg, Rosshäusern, Rüplisried, Rüplisried-Mauss, Salzweid, Schnurrenmühle, Spengelried, Strassacker, Trüllern kaj Zihlacker.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 26,25 km², de kiuj 32,8% estas kovritaj de arbaro, 53,3% servas por agrikulturo kaj 9,2% por setlado.
Nuklea centralo Mühleberg
En nordo de la komunumo ĉe la bordo de Aro, sube de la Lago de Wohlen situas la nuklea centralo Mühleberg. La nuklea elektrocentralo kun bolakva reaktoro estis malfermita post kvinjara konstruperiodo en la jaro 1972. Post plendo kontraŭ la senlima funkcipermeso la Federacia Administrotribunalo de Svislando verdiktis la 1-an de marto, ke la funkcipermeso de la nuklea centralo Mühleberg estos limigita ĝis la 28-an de junio 2013, kio signifas, ke la nuklea centralo devos estis malŝaltita en la jaro 2013, se ĝia sekureco ĝis tiam ne povas esti garantiita.
Trafiko
Tra Mühleberg pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 kaj la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo havas propran alveturejon. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Berno al Neŭŝatelo kun du stacidomoj ( kaj ) sur la komunuma teritorio. Krome kondukas buslinio de Mühleberg al Berno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mühleberg datiĝas el la jaro 1011 kiel Mulinberg. Mühleberg (ankaŭ nomita Kirch-Mühleberg) apartenis kune kun Grossmühleberg kaj Buch al feŭdo, kiu apartenis al la nobela familio de Buch kaj estis en la jaro 1599 vendita al Berno. Aliaj senjorujetoj kiel ekzemple la tribunalo de Gümmenen jam en la jaro 1467 sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo jam antaŭe fariĝis havaĵo de Berno. Berno atribuis Mühleberg al la tribunalo de Gümmenen en la kamparvoktejo Laupen. La politika komunumo Mühleberg estis kreita en la jaro 1803 kaj atribuita al la distrikto Laupen. En la jaro 1869 la vilaĝoj Aumatt, Buttenried, Horn, Niederruntigen kaj Rewag estis kunigitaj kun Mühleberg, kiu tiel akiris sian hodiaŭan grandecon. Post la dissolvo de la malnovaj bernaj distriktoj en la jaro 2010, Mühleberg estis atribuita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Žďár (Levínská Olešnice)
Žďár situas en katastra teritorio Žďár u Staré Paky kun areo 3,53 km².
Historio
La vilaĝo estis fondita en la 40-aj jaroj de la 13-a jarcento dum regado de Venceslao la 1-a. En la jaro 1807 en la vilaĝo furiozis ĥolero.
Imre Poór
Imre Poór [pOr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Poór Imre estis hungara kuracisto, haŭtkuracisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1864). Lia filo Ferenc Poór estis same haŭtkuracisto.
Imre Poór naskiĝis la  1823 en Dunaföldvár. Li mortis la 1897 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Poór frekventis gimnazion en Buda, poste li aliĝis al piaristoj. Li instruis en gimnazio de Tata (Hungario) ĝis la revolucio en 1848, poste li aliĝis al la hungara armeo. Post fiasko de la liberecbatalo li forlasis la piaristojn kaj li frekventis universitaton en Pest (urbo), kie li iĝis kuracisto en 1855 en Malsanulejo Rókus. Ĝuste tiam okazis amase ĥoleraj malsanoj, li partoprenis en la juracado. En la sekva jaro li plulernis en Vieno kaj Parizo. Li profesoriĝis en 1859. En la sekva jaro li fondis kuracistan revuon. Post 2 jaroj li iĝis ĉefkuracisto en Rókus. En 1871 li ricevis la rangon eksterordinara profesoro. En la fruaj 1880-aj jaroj li retiriĝis pri la instruado, baldaŭe ankaŭ pri la kuracado. Li ricevis rangon reĝa konsilanto en 1888.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Homokkomárom)
preĝejo Naskiĝo de Maria (hungare: Kisboldogasszony) estas romkatolika historia monumento kaj signifa pilgrimloko en Hungario, en vilaĝo Homokkomárom.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
NGC 993
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 993, NGC 994.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Adél Jordán
Adél Jordán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jordán Adél estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝiaj gepatroj estis Kati Lázár kaj Tamás Jordán (aktoro), ŝia edzo estis Tamás Keresztes.
Adél Jordán naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Adél Jordán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2003. Ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Máté (aktoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Gárdonyi Géza. Ekde 2006 ŝi estis membro de Teatro Katona József. Ŝi ricevis aktorajn premiojn inter 2007-2019. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 2010. Ŝi eksedziniĝis kaj havas amkunulinon.
Tertrem-imuna konstruado
En 1968 la unua [kontraŭ-tertrema konstruaĵo] helpe de gum-metala [intermetitaj]rimedoj estas konstruita. Tiuj intermetitaj rimedoj estas metitaj sub la konstruaĵo pro tio ke tremoj kaŭzu la konstruaĵo ne tremu entute, sed translokiĝetu kaj ĉitia maniere amortiziĝu trema amplitudo.