cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hřebeč (Koclířov)
Historio
Sur teritorio de hodiaŭa Hřebeč fondis jam en la jaro 1280 Boreš z Rýzmburka burgon, kiun li uzis kiel rabema dum grava olomouca komerca vojo. La vilaĝo mem estis fondita en la jaro 1620.
Membrigo de vilaĝo
La bohemia parto ĉiam apartenis kaj senĉese apartenas al katastra teritorio Koclířov, dum al Moravio apartenas la suda, sudorienta kaj orienta partoj de la vilaĝo. La moravia parto estis devene dividita inter katastraj teritorioj Moravská Kamenná Horka (n-roj 2, 7, 8, 10, 11 kaj 14) kaj Boršov u Moravské Třebové (malgranda parto oriente kun n-roj 12 kaj 17). Unuigo de la tuta konstruareo enkadre de katastra teritorio Koclířov okazis al la 1-a de januaro 1953.
László Dabis
László Dabis [lAslO dabiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dabis László estis hungara kuracisto, profesoro. Lia origina familia nomo estis Scheff.
Biografio
László Dabis frekventis akiris kuracistan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1914. Dum la studentaj jaroj li laboris en la univeristata instituto kaj li estis sekretario de Rondo Galilei. Dum la 1-a mondmilito li estis armea kuracisto, poste vicprofesoro en la sanitara instituto, sed li instruis ankaŭ en la universitato. Okazis dujara interrompo, tiam li esploris en Usono helpe de stipendio. Paŝo post paŝo li ricevis pli altajn postenojn en la instituto, kie li okupiĝis precipe pri sanitaro. Inter 1945 kaj 1956 li estis katedrestro kaj publika ordinara profesoro. Li kandidatiĝis en 1952, li ricevis premion Kossuth en 1956.
Montarrón
Montarrón [montaRONn] (Montego) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 26 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,24 loĝ/km².
Situo
Montarrón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 821 m super marnivelo; je 34,4 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 162 km el Toledo, je 90,8 km el Madrido, je 554 km el Barcelono kaj je 370 km el Valencio. La areo de ties teritorio estas de 11,17 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito, Montarrón suferis kelkajn bombardadojn, kiuj devigis la lokanojn elmigri al vilaĝoj de la provinco Kvenko. Ĉefe dum la Batalo de Gvadalaĥaro kaj ĝis la fino de la konflikto. ​ La vilaĝo iĝis ruinigita, kaj oni rekonstruis ĝin je centoj da metroj for. ​
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro alproksimiĝis al 500 loĝantoj, kaj poste eĉ superis tiun limon kun 541 en 1910, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 372 en 1930 al 26, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Montarrón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Montarrón kie oni falis al la nunaj 26.
El la Hispana Transiro al la demokratio escepte la unuan fojon, la ceterajn iĝis urbestro la kandidato de la maldekstra partio PSOE (naŭfoje).
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Houdan
Houdan [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 3,333 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Houdan estas en la okcidento de Yvelines, ĉe la limo kun Eure-et-Loir, okcidente de Parizo kaj  sudokcidente de Mantes-la-Jolie. La najbaraj komunumoj estas Gressey norde, Richebourg nordoriente, Maulette sudoriente, Goussainville okcidente kaj Saint-Lubin-de-la-Haye nordokcidente.
Houdan havas stacidomon, kiu estas haltejo de branĉo de la francilia linio Transilien N konektanta Parizon al Dreux.
Pădurea Neagră
Pădurea Neagră [pɘdurja njagrɘ) (hungare Feketeerdő) estas vilaĝo en Rumanio norde de Aleşd. Ĝi memstariĝis el Cuzap. En 1992 ĝi nombris 1 040 loĝantojn (30%rumanoj, 53% hungaroj, 15% slovakoj, 2% germanoj). Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Aleşd.
Departemento Río Negro
Río Negro estas departemento de Urugvajo. La ĉefurbo kaj administra centro nomiĝas Fray Bentos. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
Óbarok
Óbarok (Obarok) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Bicske. Ó signifas hungare: malnova.
Situo
La vilaĝo situas laŭ (malnova) ĉefvojo kaj fervojo inter Budapeŝto kaj Vieno, aŭtoŝoseo M1 al la samaj direktoj estas ne tro for. Újbarok (=nova Barok) estas 3 km-ojn for, Bicske estas en la proksimeco (6 km). Tatabánya troviĝas 17, Biatorbágy 24, Tata 30 km-ojn.
Chappaqua (Nov-Jorkio)
Chappaqua, aŭ esperantigebla al Ĉapakvajo, estas vilaĝeto en la urbeto Novkastelo (angle: New Castle) en la ŝtato Nov-Jorkio. Ĝi havas 1 436 homojn. La vilaĝeto estas suburbo de Novjorko, kaj ĝi situas proksimume 56 kilometrojn (35 mejlojn) norde de Novjorko. Hillary Rodham Clinton loĝas en Ĉapakvajo.
Kiril Draĵev
Kiril Draĵev - bulgare Кирил Дражев - estis bulgara esperantisto, teatra aktoro kaj reĝisoro. Li multajn jarojn laboris kiel tradukisto de dramverkoj por la Bulgara Esperanto-Teatro (BET), kaj de 1970 ĝis 1983 ankaŭ kiel reĝisoro de la teatro. Pro liaj meritoj en tiu laboro, li deklariĝis honora membro de UEA kaj de la Bulgara Esperanto-Asocio.
Senato de Hispanio
La Senato de Hispanio estas la Malalta ĉambro de la Kortesoj kaj konstitucia institucio kiu teorie reprezentas la hispanan popolon.
Historio
La Senato estis kreita unuafoje en 1837, sed dum la tuta dua duono de la 19a jarcento, ĝi funkciis kiel nedemokrata ĉambro kiu enhavis ankaŭ reprezentatojn de la altaj klasoj (burĝaj kaj aristokrataj) de la lando.
Dum la Dua Hispana Respubliko la Senato estis nuligita, decido adoptata en la sesio de 27-a de oktobro de 1931 per 150 voĉdonoj kontraŭ 100. Ĝi ankaŭ ne ekzistis dum la frankisma epoko.
La Senato estis rekreita post la Hispana Transiro al Demokratio. Dum la unua perido, la reĝo rajtis libere kaj persone elekti nombron da senatanoj, sed tio estis abolita post la aprobo de Konstitucio.
Kompono
La Hispana Senato komponiĝas de varia nombro de senatanoj, elektitaj de miksa sistemo:
Funkcioj
La Senato estas la malalta ĉambro de la Hispana Parlamento. La funkcioj estas servi kiel reprezentanto de la diversaj teritorioj de Hispanio (aŭtonomaj komunumoj, aŭtonomaj ruboj, provincoj, insuloj), kaj agi kiel kribriloj de la Kongreso de Deputitoj.
Kritiko
La funkcioj de la senato apenaŭ evoluis laŭlonge de la tempo, kaj pro diversaj kialoj neniam fariĝis vera kamerao por reprezenti la teritoriojn. Krome, la lasta decidpovo rilate al la leĝaro apartenas al la kongreso, do ĝi praktike utilas por preskaŭ nenio laŭ multnombraj kritikantoj.
En 2012 okazis polemiko, kiam oni elspezis 450.000 eŭrojn por nova retejo kaj la saman tagon de la inaŭguro estis piratigita per diraĵoj kiaj "Aquí no trabaja ni Dios" (ĉi tie laboras neniu, nek Dio mem), "esta mierda cuesta 437.000 euros" (tiu fekaĵo kostas 437.000 eŭrojn) ktp. Poste informadikisto montris saman produkton per libera programaro kun kosto nula, kaj poste oni montris koruptajn rilatojn inter senata funkciulo kaj la entrepreno kiu ricevis la mendon de la retejo.
Nuntempe
La plejmulton de la senatanoj havas en 2021 la Hispana Laborista Socialista Partio, kun 114 seantanoj el 265. La nuna prezidanto nomiĝas Ander Gil.
Hugo von Hofmannsthal
Hugo von Hofmannsthal (1874 - 1929) estis aŭstra verkisto kaj dramisto. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
Apud Arthur Schnitzler li estis la plej influa membro de la avangarda literatura societo Jung-Wien. Post 1902 von Hofmannsthal sin deturnis de la estetikisma tendencoj de tiu skolo kaj intense okupiĝis pri la eŭropa literatura tradicio. En tiu periodo ekestis prilaboroj de antikvaj dramoj (ekzemple "Elektrao" de Sofoklo) kaj de la mezepoka moraleca dramo "Jedermann" ("Ĉiu ajn").
Per "Jedermann" ĉiujare komenciĝas la Festivalo der Salcburgo, kiun kunfondis von Hofmannsthal en la jaro 1920.
Von Hofmannsthal krome verkis libretojn por operoj de Richard Strauss, socikritikajn komediojn, fabelojn, rakontojn kaj eseojn.
Szamossályi
Szamossályi [samoŝAji] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat.
Situo
Szamossályi situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, inter dekstra bordo kaj iama riverobranĉo de Somesul. Pramo servas al la alia bordo. Csenger troviĝas 12, Fehérgyarmat 14, Mátészalka 28 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis en 1181. La vilaĝo origine situis laŭ la maldekstra bordo, sed oni tranĉis riveran kurbiĝon, poste la komunumo troviĝas en la alia bordo. Plurfoje okazis inundoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Tinpo
Tinpo estas brita televida serio celata al antaŭ-lernejaĝaj infanoj. Ĝi estis produktita de decembro 2018 de brita firmao CBeebies. La unua serio konsistis el 20 epizodoj.
Hiroki Mizuhara
Hiroki Mizuhara (水原 大樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Honda, Jokohama FC, Tokio Verdi, Giravanz Kitakyushu, Kamatamare Sanuki kaj Veertien Kuwana.
805
En la jaro 805 post Kristo okazis, interalie:
Baldellou
Baldellou estas parto de la nomita "Aragona Strio", ĉar ĝi estas teritorio de katalunparolantoj de Aragono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko La Litera, okcidente de la rivero Noguera Ribagorzana kaj inter rojoj (Pinar, Pedriza kaj aliaj, alfluantaj al la Akvorezervejo Sankta Ana)). La municipa teritorio limas norde kaj okcidente kun Camporrélls, kaj sude kun Castillonroy, kaj oriente kun la provinco Ilerdo (Nachá, Ivars de Noguera kaj Os de Balaguer).
La loĝloko Baldellou mem kiel sidejo de la municipo (460 msm) estas je 114 km sudoriente de Huesca, inter la rojoj Pinar kaj Pedriza. Ĝi estas komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-2218 nordokcidente kun Camporrélls, kaj sudokcidente kun la nacia ŝoseo N-230 kaj Castillonroy.
Louis Held (fotografisto)
Carl Heinrich Louis HELD (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Vajmaro) estis germana fota kaj filma pioniro kiu antaŭ ĉio aktivis Vajmare. Li konsideratas unu el la pioniraj dokumentadfotistoj de Germanlando kaj tre gravis por la enbilda transdono de la etoso de la nova Vajmaro ĉ. la jaro 1900. Held estis tre malfermitaj al modernaj komunikiloj farante ekde 1910 ankaŭ filmajn dokumentadojn. En 1912 li fondis en Vajmaro Reform-Lichtspiele, la tiutempe tria kinejo en la urbo. Li intense okupiĝis pri la ebloj de kolorfilmumado kaj patentigis meze de la 1920-aj jaroj propran teknikon pri kolorigo de filmoj.
Junuleco kaj trejniĝo
Held estis filo de Charlotte Marie (fraŭline Pignol) kaj Adolf Ferdinand Carl Held, kiu posedis en Berlino fabrikon pri ŝtalrisortoj. En 1859 mortis la patro kaj unu jaron post la patrino. Held plue edukitis ĉe parencon en paroĥuja domo en Heiligensee ekigante post fino de la lerneja tempo trejniĝon ĉe la silkaĵfabriko Seidenwarenfabrik Pignol & Heiland en Potsdam. Jam frue li montris intereson pri fotado fotante familianojn per memfabrikitaj simplegaj aparatoj. Ĉe la ateliero de Julius Cornelius Schaarwächter en Berlino li pasigis trejniĝon je la fotista metio kaj fondis kiel 25-jaraĝulo kun la pentristo kaj fotisto C. Steinl sian unuan foto-vendejon en Legnica. Tie faritis fotoj portetaj, pejzaĝaj kaj arĥitekturaj kun oferto de pligrandigoj kaj reproduktado. Fare de princo Arthur of Connaught li ricevis la titolon de kortega fotografisto kun la rajto porti ties blazonon en reklamoj. En 1879 li separiĝis de la kompaniano Steinl. Jam en septembro 1878 li estis nuptinta filinon de ĉapelfaristo, Clara Klein kaj iĝis tuj filiestro en Munkeno. Sed tiu periodo de vendisto ne longis. Ekde 1879 li deĵoris por la daŭro de ne tute tri jaroj en Berlino antaŭ ekloĝado en Vajmaro.
Baldellou
Historio
En la 16-a jarcento la stratoj estis protektitaj per defendaj pordegoj.
Louis Held (fotografisto)
Ateliero vajmara ekde 1882
Vajmare li malfermis en la 1.4.1882 atelieron ĉe Schiller-strato nr 16 kiu specialiĝis antaŭe je portretfotoj. Inter multaj aliaj li fotis jam en majo 1882 lian granddukan moŝton Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kiu markis multjardekjaran konekson inter la Held-ateliero kaj la vajmara kortego. Centra kaj tre lukra laboro estis la portretoj de la maljuna Franz Liszt, per kiuj komercadis ankaŭ Loretz en Londono. En 1888 li iĝis civitano vajmara kaj krome la titolo de Grandduka kortegfotisto. Komence de 1905 li fotis la kadavron de la - verŝajne memmortiginta - granddukino Karolino de Saksio-Vajmaro-Eisenach transdononte la bildon al la berlina gazetaro. Koleriĝinte pri tiu ĉi maldiskreteco la grandduko Vilhelmo Ernesto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) venigis lin por dono de vangofrapoj kaj knutaj punbatoj. Lia posteulo ĉekortege igis Franz Vältl. Jam en 1886 Held translokiĝis en pli grandan atelieron de ĉe strato Marienstraße 1 (hodiaŭ parto de Bauhaus-Universitato Vajmaro) dungante plurajn kunlaborontojn kaj trejnante multajn lernoknabojn. Krom pri portreta fotografado Held pli kaj pli ekinteresiĝis pri eksteraj bildoj kaj bilddokumentadoj. En 1886 li estis la unua fotisto kiu rajtis fari fotojn de la ĉambroj de la Goeto-domo. Samjare ĝi malfermitis kiel muzeo.
Baldellou
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Dume oni starigis kolektivecon en la urbo ĉefe fare de la anarkiismaj trupoj.
Louis Held (fotografisto)
Ateliero vajmara ekde 1882
Held fotis multajn (kulturajn/sociajn) eventojn en Vajmaro dokumentante teknikajn novaĵojn kiel la unuan cirkuladon de tramo aŭ la konstruon de moderna kanalsistemo. Danke al sia vojaĝkamerao li sukcesis kapti bonege ĉiutagajn scenojn laborpostenajn aŭ bazarplacajn. En siaj enatelieraj fotadoj, eĉ de la plej gravaj elstaruloj, li taŭgigis la t.n. komponadan principon, t.e. de karakterizigo de la portetotulo ankaŭ per la ĉirkaŭaĵo. Tiel verkistoj fotitis kun libroj, bakistoj en bakejoj ktp. Ekde 1893 li ŝatatis kiel objektfotografoj, ekz. de meblaj prototipoj de Henry Van de Velde.
Baldellou
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Baldellou kie oni malaltiĝis el 738 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 79 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktarboj, cerealoj) kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj kaproj) al malfermo al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Louis Held (fotografisto)
Filmfaranto Held ekde 1910
Ĉiam interesiĝante pri novaĵoj li bonvenigas por sia laboro filmojn ekde ĉ. 1900. Unuaj eksperimentoj faritis per la en 1902 surmerkatigita etfilmkamerao Ernemann-Kino kun unutrufilmo. Ekde 1910 estiĝis dokumentadaj kaj etaj filmoj sur normalgrandecfilmo en Pathé-kamerao. Held i.a. filmigis en sia unua filmo Schlangentanz dancscenojn je Ilm-parko kun la tiam ankoraŭ malkonata Lil Dagover. Poste faritis filmoj pri kulturaj eventoj kiuj pluse fotografie dokumentitis. Ekde 1912 Held prezentis la filmojn antaŭ malgrandan spektantaron en la salonego de Arbalesta societo vajmara. La intereso pri liaj filmoj tiom grandas ke en novembro 1912 malfermitis la filmteatrejo Reform-Lichtspiele apud la fotoateliero. Baldaŭ la programo pliriĉiĝis per longaj filmoj ekz. la mutaj filmoj Der Student von Prag kaj Kirasŝipo Potjomkin. En 1919 la kinejo ĉe Marien-strato pligrandiĝis kaj en 1921 transprenis ĝin lia filo Hans. Post la morto de Held en 1927 Reform-Lichtspiele ludonitis kaj en 1933 ili fermiĝis. Held krome eksperimentumis filmteknike. Inter liaj patentoj troviĝis ankaŭ propono pri farado de koloraj filmoj (Verfahren zur Herstellung von Kinofilmen in natürlichen Farben) de 1923.
Lastaj vivojaroj
En 1925 Luis Held transdonis la atelieron al la filino Ella, kiu en 1918 kiel la unua turingianino ricevis majstrectitolon fotistan. Ĝismorte Held faris eksperimentojn pri kolorfotografio kaj kontrolis kaj pruvis hipotezojn pri trikolor-presado per la miksado de flavo, ruĝo kaj bluo: de tio rezultiĝis ankaŭ pluraj publikigoj, ekz. Caspar David Friedrich, Moritz von Schwind kaj Die sieben Raben und das Puppenhaus in Arnstadt. En 1926 li frapitis de apopleksio. Lia ateliero prizorgitis ĝis 1957 de Ella Beyer-Held malpost transdono al la longjara kunlaborinto kaj Held-disĉiplo Paul Bucher. En la 1969-a jaro Eberhard Renno, ekda lernoknabo kaj de Beyer-Held kaj de Bucher, ekrespondecis pri la ateliergvidado kaj la altvalora arkivo.
Baldellou
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Louis Held (fotografisto)
Graveco
Held komence estis atelierfotisto laborante kun la tiutempe tipaj prospektoj. Sur la fotoj ekkoneblas prospektoj de palacsimila arĥitekturo sed ankaŭ de pejzaĝoj. Li fotis malkonatajn personojn kaj post la sukceso de la Liszt-serio pli kaj pli konatulojn. Krom muzikistoj, verkistoj kaj dancistoj ankaŭ damojn de ĉe la vajmara kortego kaj anojn de la imperiestra domo - tiaĵoj eĉ bildkarte venditis kaj senditis. Parte ekzista ne nur prospektfotojn sed ankaŭ portetoj el la privataj ĉambroj de la objektoj. Tio iĝis lulilo de la por Held tipa bildo kun reporteraĵkaraktero.
Pli malfrue Held kreis dokumentadajn kaj ĉiutaguzotajn fotojn. Lia agado ebenigis la vojon al la moderna bildĵurnalismo de la fruaj 1930-a jaroj. Held malŝatis artefaritajn efektojn kaj intencitan lumigmanipuladon preferante la normalajn lumkondiĉojn. Celo lia estis realisma kaj kruda bildigo de la okazito. Ekde 1892 oni trovis liajn fotojn en taggazetojn kja revulojn; la unua ĝis nun konata foto de Held engazete estis je artikolo de "Berliner Abendpost". La unuaj kolorfotografiaj verkoj aperis en la 1880-aj jaroj. Reporterfotiste Held siatempe ne havis konkurencon, almenaŭ en Germanujo. Nur de Ottomar Anschütz konatas fotoj de simila kvalito kiu tamen pli ŝatis la pli dinamikajn bildojn. Krome Held rifuzis ludi la rolon de perbilda akuzanto. Sekve prezento de malriĉuleco jes faritis, de mizerego ne. Povis esti ke dokumentado kaj portredado ja interagis ĉe Held. La bildoj pri Henry Van de Velde ekzemple inkluzivis portretojn, ĉambrojn, domajn eksteraĵojn, meblojn, tekstilaĵojn, ŝtofajn kaj potajn dizajnojn, pentraĵojn el la privata van-de-velde-a kolekto ktp. Simile intense estis la okupiĝo de Held pri Elisabeth Förster-Nietzsche kaj Nietzsche-arkivo. La verkaro de Held decide karakterizigis la kulturhistorian heredaĵon pri la nova Vajmaro ekde 1900 kiu portis la stampon ekz. de Förster-Nietzsche, Van de Velde kaj Harry Graf Kessler.
Ekster tio lia filmaj verkoj konsidereblas rekta kontinuigo de la fotado: la volita sobreco de la fotoj denove senteblas ĉefilme. Ankaŭ la temoj iel samis: kulturaĵoj, teknikaj okazoj, pejzaĝoj kaj urboj en tuta Germanujo. La filmoj venditis/ludonitis sub la marko Weimar Film Hofphotograph Held. En anonco de aŭgusto 1910 Held informas ke la filmoj jam 30 horojn post farado livereblas. Tiam li estis faritna jam pli ol 50 filmoj. Konserviĝis 42 filomoj de li ekz. Die Eröffnungsfeier des Weimarer Flugplatzes kaj Stimmungsbilder aus dem Spreewald. Ilin posedas la filma arkivo de la Federacia arkivo en Koblenz.
Birigui (mikroregiono)
La mikroregiono de Birigui estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 18 municipojn.
Antônio Rinaldo Gonçalves
Antônio Rinaldo Gonçalves (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Sirone
Sirone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Karlo Boromeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Barzago, Dolzago, Garbagnate Monastero, Molteno kaj Oggiono.
51828 Ilanramon
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la israela kosmonaŭto Ilan Ramon, (1954–2003), fakulo pri utila ŝarĝo ĉe la kosmopramo Columbia (flugo STS-107). Li pereis kun la tuta ŝipanaro kiam la kosmopramo Columbia brulis dum la atmosfera eniro.
Lanĉapelo
Lanĉapelo kaj foje ŝtrumpeta ĉapelo estas kapvesto trikita de lano kaj vestita super la kapo. Hodiaŭ la ĉapelo estas farita el lano aŭ fliso en rondeta ŝablono aŭ "rabista" bildigo, en kiu la randoj de la ĉapelo estas longaj kaj ĉirkaŭas la kapon de la supro ĝis la kolo kaj meze de unu flanko estas ronda truo por la vizaĝo.
Liberecano, Rekta, Demokrata
Libertair, Direct, Democratisch (Liberecano, Rekta, Demokrata) - mallonge LDD - estas dekstre liberalisma regiona politika partio en Belgio. Ĝis 2011 la nomo estis Lijst Dedecker (Listo Dedecker). Ĝi fondiĝis la 19-an de januaro 2007, laŭ iniciato de la politikisto Jean-Marie Dedecker, kiu antaŭe estis senatano nome de la partio Open Vlaamse Liberalen en Democraten (aŭ esperantlingve Malfermaj Flandraj Liberaluloj kaj Demokratoj), kaj iĝis la prezidanto de la nova partio nomita laŭ li. La partio aktivas en la nederlandlingva landoparto Flandrio kaj iom en la belga ĉefurbo Bruselo.
Paideia
Paideia estas greka vorto (παιδεία), kiu en sia litera kaj origina signifo valoras “edukadon”, kiel tekniko per kiu oni pretigas infanojn al la vivo. Sed la termino, dum la helenisma epoko, kaj la koncepto paideia pliriĉiĝis per novaj signifoj ĝis ĝi esprimis la idealon de la homa perfekteco, akirita pere de praktiko de la artoj, de la literaturo kaj sciencoj.
Raimo Piirainen
Raimo PIIRAINEN estas finna politikisto. Li estis vicparlamentano, ĝis en 2009 Liisa Jaakonsaari devis forlasi sian pozicion kiel parlamentano kaj Piirainen fariĝis ŝia sekvanto. El parlamenta elekto 2011 li estis denove vicparlamentano, ĝis en sekvanta parlamenta elekto en 2015 li estis elektita parlamentano. Lia partio estas SDP.
Paideia
En la klasika Ateno oni praktikadis la instruadon de junuloj per du paralelaj branĉoj: la paideia fizika, destinita al la prizorgo de la korpo kaj ties plifortigo, kaj la paideia psika (spirita, mensa), celanta garantii la harmonian socialigon de la unuopulo en la Polis, aŭ provizi la eninternigon de tiuj universalaj valoroj kiuj konstituis la “etoson” de la popolo.
En la eduka procezo de la fizika paideia eniris ankaŭ la uzo de armiloj por ke la milito estu konstanta perspektivo eĉ nobliganta la junularon.
Tiu psika (spirita, intelekta) paideia multe interesis Platonon, kaj sur ĝi li fundos la bazajn projektojn de renovigo en la konservado de la greka homo.
La latinoj Cicerono kaj Varono tradukis παιδεία per “humanitas” (el kiu “humanismo”) enprenante en tiu termino la valorojn kiuj nobligas la homan naturon kaj ĝin forprenas el la besteco. En la helenisma epoko παιδεία signifas civilizon kaj kulturon, sed kulturo kiel idealo de homa formiĝo kaj ne kiel kvanto de scioj. La ekvivalento aperas el la germana distingo inter Bildung kaj Kultur, idealo kiu ricevis ofte pli religian karakteron: la helenisma civilizo, poste, antaŭvidis en ĝi anticipon de la beata vivo, la vojoj por akiri senmortecon.
La modelo de la klasika Grekio estis imitita de la antikva Romo kaj de la Romia Imperio kaj plurfoje renaskiĝis laŭ novaj transformoj kun la naskiĝo de novaj kulturoj, dekomence kun la alestiĝo de kristanismo, poste kun la Humanismo kaj Renesanco.
Kun kristanismo perdis ion da altiro la korpa prizorgo kaj ankaŭ la spiritaj enhavoj evoluiĝis al la kristanaj valoroj.
Kongsvinger
estas komunumo kaj urbo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
La komunumo apartenas al la tradicia regiono Glåmdalen, kaj situas proksime de la limo inter Norvegio kaj Svedio: Ekde la jaro 1978 la translima areo de la ĉirkaŭaĵo de Kongsvinger kaj de la najbara urbo Arvika en Svedio konsideratas eŭropa regiono.
Csabdi
Csabdi [ĉapdi] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Bicske.
Situo
Csabdi situas ne tro for de aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno, sed havas nur sakovojon el la proksima Bicske. Tiu urbo troviĝas 5, Tatabánya 20, Budakeszi 29 km-ojn.
Historio
Oni trovis restaĵojn el la neolitiko. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis.
Vidindaĵoj
La vilaĝo havas du ruinojn, unu estis verŝajne romanika preĝejo, la alia estis fortikaĵeto.
BCA
La vorto havas plurajn signifojn:
Sistemo d'Hondt
La sistemo de D'Hondt estas formulo por voĉdonado, kreita de Victor d'Hondt, kiu permesas atribui nombron de sidlokoj al elektitoj de la diversaj kandidatiĝoj (listoj), proporcie al ricevitaj voĉdonoj. Tamen la sistemo estas ne ĝuste proporcia, ĉar oni celas ke la plej grandaj partioj ĝuu avantaĝojn kaj la parlamento ne enhavu tro da partioj; tiele la plej voĉdonitaj partioj bezonas malpli da voĉoj por ĉiu elektito ol la malpli voĉdonitaj.
Sekve de tiu eco ne eblas, ke partioj ricevu malpli da sidlokoj per kunigo de siaj listoj, kondiĉe ke ili tiel ricevas sume la saman nombron de voĉoj.
John Lewine
John L. LEWINE (mortis la ) estis usona esperantisto.
Li lernis Esperanton 12-jaraĝa en 1920, post kiam li hazarde trovis Esperanto-librojn en biblioteko en Nov-Jorko. En 1925 li partoprenis la 17-an Universalan Kongreson de Esperanto en Ĝenevo (Svislando). Li fondis kaj prezidis Esperanto-societon ĉe la Universitato Yale. Poste li studis ĉe Sorbono en Parizo kaj aktivis en la Esperanto-movado en Francio, Belgio, Anglio kaj Italio. Dum la dua mondmilito li laboris por SHAEF, la ĉefstabejo de la aliancaj trupoj, en Londono kaj Parizo. Post la milito li helpis unuigi la Esperanto-societojn de Manhattan kaj Brooklyn en Nov-Jorko.
Sistemo d'Hondt
Kvankam tiu sistemo estas konata en la medio de politiko, fakte ĝi povas utili por ĉiu ajn tipo de proporcia distribuado.
John Lewine
Li estis dumviva membro de UEA. Dum 30 jaroj li prezidis la Esperanto-societon de Nov-Jorko, dum tri jaroj ELNA-n. Li estis krome prezidanto de Amerika Asocio de Instruistoj de Esperanto (AAIE) kaj de Internacia Societo de Amikeco kaj Bonvolo.
En 1975 li eklernis la planlingvon Unio kaj agnoskis ĝian uzeblon.
Sistemo d'Hondt
Inter aliaj landoj ĝi uzatas en Argentino, Aŭstrio, Belgio, Bulgario, Ĉilio, Kolombio, Kroatio, Ekvadoro, Slovenio, Hispanio, Finnlando, Francio, Gvatemalo, Irlando, Israelo, Japanio, Nederlando, Paragvajo, Pollando, Portugalio, Ĉeĥio, Svisio, Turkio, Domingo, Urugvajo kaj Venezuelo.
La Esperanta Civito uzas la saman metodon, por la elektoj al la Senato.
Scrutin proportionnel plurinominal
Jacinto Benavente
Jacinto Benavente laboris kiel ĵurnalisto kaj kiel direktoro de la Hispana Nacia Teatro. Lia verkaro konsistas ĉefe el socikritikaj dramoj kaj komedioj. Li multe tradukis kaj de Ŝekspiro el la angla kaj Moliere el la franca en la hispanan.
Entute li verkis pli ol 170 teatraĵojn kaj eĉ en la aĝo de 87 jaroj li skribis kvin novajn teatraĵojn en unu jaro. Lia mondkoncepto estis pesimisma kaj li elstaris je maldolĉa spriteco.
Birchiș
Birchiș [birkiŝ] (hungare: Marosberkes [maroŝberkeŝ]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 1494 loĝantojn (rumanoj), en 1992 752 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1596. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo. De 1828 ĝi estis kamparvilaĝo. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Krassó-Szörény).
Jacinto Benavente
En 1892 li publikigis romantikajn teatraĵojn, en kiuj evidentiĝis la influo de Ŝekspiro. La unua sukcesa teatraĵo estis verkita de li en la aĝo de 28 jaroj, en 1896. En lia verko estas kvar ĉefaj grupoj:
Verkoj tradukitaj al Esperanto
Kaj pluraj aliaj tradukitaj de Inglada:
Rivica
Rivica, serbe Ривица, hungare Réva estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Irig.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1284. Supozeble la turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 16-a jarcento. Ĝis fine de Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 2002 loĝis en Rivica 657 homoj, (568 serboj (87 %), 19 ciganoj, 2 kroatoj kaj aliaj).
Basile Hypeau
Monsinjoro Basile HYPEAU (mortinta en la 13-a de januaro 2003) estis franca benediktano kaj verkisto latinlingva. Kiam li ricevis la pastran ordinon en la 20-a de junio 1943 li estis monako en la abatejo En Calcat (Tarn).
Agado inter amikoj de la viva latina lingvo
Li apartenis al la partoprenintoj de la fama kongreso en Avignon en 1956, la Viventis Linguae Latinae causa Conventus Universi - Kongreso internacia pri la viva latina lingvo. Krome li daŭre ĉeestis la kunvenojn Feriae Latinae kiam Clément Desessard organizis ilin en Suda Franclando.
Li multe da artikoloj skribis por la latinlingva fakgazeto Vita Latina. Krome li helpis Desessard publikigi la furoran lernolibron Le latin sans peine en la franca lingvolernada serio Assimil.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la monakejo kie Hypeau frokulis.
Biffy Clyro
Biffy Clyro estas skota alternativa-roka muzikistaro formita en 1995. Ĝiaj membroj estas Simon Neil, Ben Johnston kaj James Johnston.
Nová Huť (Svor)
Nová Huť estas solejo en Ĉeĥio, situanta sur teritorio de municipo Svor en Regiono Liberec, distrikto Česká Lípa sur granda herbeja selo (552 m s. m.) inter Stožec kaj Velký Buk en Luzacia montaro, apud ŝoseo I/9 proksimume 1 km sude de Selo Stožec.
Nová Huť situas en katastra teritorio Svor kun areo 18,05 km2.
Historio
Vitrofarejon ĉi tie fondis en la jaro 1750 Jan Václav Müller, konstruado de ĉevalejoj por koĉeroj kaj fastejoj estis al la posedanto en la jaro 1775 fare de superularo rifuzita. En la jaro 1799 aĉetia la vitrofarejon Anton Kittel el Falknov, kiu sukcesis konstrui en la jaro 1805 proksimume 300 metroj oriente de la vitrofarejo apud nova imperiestra ŝoseo ekskursan gastejon. Post sia fondinto ĝi portis la nomon Antonihöhe (Altaĵo de Antonio). Trafiko de la vitrofarejo estis ĉesigita en la jaro 1819 kaj poste definitive en la jaro 1870, detruita ĝi estis en la jaroj 1877–1881. Post incendio de la gastejo en la jaro 1896 estis konstruitaj novaj masonitaj konstruaĵoj, te. arbaristejo, gastejo kaj mastrumaj konstruaĵoj, ili servis ankaŭ kiel loĝigejoj por arbaristaj laboristoj.
Transporta komuniko
La imperiestra ŝoseo, hodiaŭ ŝoseo I/9, ĉi tie estis konstruita en la jaroj 1794–1797 sur vojdirekto de malnova landa vojo. La ŝoseo de la 1-a klaso kondukas el Prago tra Mezbohemia regiono kaj Regiono Liberec ĝis Rumburk kaj plu tra limpasejo en Neugersdorf ĝis Saksio.
Sude de la solejo kondukas tra la selo perpendikle al la ŝoseo I/9 fervojlinio Bakov nad Jizerou – Jedlová el Česká Lípa ĝis stacio Jedlová kaj Rumburk. La fervojlinio estis malfermita en januaro de 1869, pli poste estis sur ĝi establita haltejo Neuhütte-Lichtenwalde, ĉeĥe pli poste Nová Huť-Světlá, kiu estis en la jaro 1961 alinomita je nomo Jedlová zastávka kaj fine de la jaro 2014 je Nová Huť v Lužických horách, ligna tegmentejo estas el la jaro 1914. La haltejo estas de la domoj en distanco 400 metroj.
Beatrico de Aragono
Beatrico de Aragono (Napolo, 14-an de novembro 1457 – Napolo, 23-an de septembro 1508) estis hungara reĝino, (1476–90), dua edzino de hungara reĝo Matiaso la 1-a.
Ŝi estis filino de la napola reĝo Ferdinando la 1-a (itale Ferrante), devenanta el Aragono. Ŝi havis gravan influon je Matiaso, je la reĝa kortego. Ŝi apogis la agadon de la humanistoj.
Kastelo de Marly
La kastelo de Marly-le-Roi (Château de Marly-le-Roi), kune kun siaj ĝardenoj, estis konstruita je la fino de la 17-a jarcento en la nomo de la franca reĝo Ludoviko la 14-a. La plezurkastelo estis lokita en Marly-le-Roi, komunumo en la hodiaŭa franca departemento Yvelines. Tie la reĝo retiriĝis kiam li volis malproksimiĝi el la kortego de la kastelo de Versailles. Kelkaj estimitaj korteganoj plejofte akompanis lin. Tio estis elstara honoro: oni kutime devis atendi dum pluraj monatoj antaŭ ol ricevi oficialan inviton.
Marly estis la loko, kie la reĝo sentis sin la plej feliĉa. La kastelo estis pliposte detruita, kaj nenio restas hodiaŭ, escepte de la spuro de kelkaj fondaĵoj sur la grundo de la parko.
Ĉefa arkitekto estis Jules Hardouin-Mansart.
Beatrico de Aragono
Ŝi restis post morto de Matiaso kaj apogis - kontraŭ Johano Korvino - Vladislaon la 2-an, esperante je nova geedziĝo. Tamás Bakócz sekrete geedzigis Beatricon kun Vladislao, sed Bakócz intence faris eraron de la ritualo (4-an de oktobro 1490). Beatrico rekonis nur en 1492, ke ŝi estis trompita. Ŝia financa situo malboniĝis rapide, post la papa disigo de la "edzeco" (3-an de aprilo 1501) oni primokis ŝin.
Ŝi retiriĝis en Italion, kie travivis fiaskon, subeniron de sia familio. Ŝi vivis sur insulo Iŝia, poste en Napolo, en Castello Capuano. De tie provis atingi siajn postulojn kontraŭ Vladislao.
Oni entombigis ŝin en la napola abatejo Sankta Pietro.
Flávio Campos
Flávio Campos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis en Brazilo kaj Japanio.
Li futbalis ĉe Flamengo, São Paulo, Guarani, Vasco da Gama, Bragantino, Juventude, América, Gamba Osaka kaj Kyoto Purple Sanga.
Arvika
Arvika estas loĝloko kaj centro de samnoma komunumo en la historia provinco Vermlando kaj de la moderna provinco Värmlands län de Svedio. En 2010 ĝi havis loĝantojn. Arvika situas proksime de la limo inter Norvegio kaj Svedio: Ekde la jaro 1978 la translima areo de la ĉirkaŭaĵo de Arvika kaj de la najbara urbo Kongsvinger en Norvegio konsideratas eŭropa regiono.
Volketswil
Pri la urbo
Volketswil estas industria urbo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi estas forte kreskanta kaj havis 15'804 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2010 je pli ol 10% al 17412.
Geografio
Volketswil situas en la Glattvalo norde de la urboj Uster kaj Greifensee. La urbo konsistas el la kvin municipoj Volketswil, Gutenswil, Hegnau, Kindhausen kaj Zimikon.
Trafiko
Volketswil estas buse bone ligita la Zurika Trafik-Unio kaj ankaŭ konektita al la nacia aŭtovojreto per propra alveturejo al la kantona aŭtovojo A53. Stacidomo ne troviĝas sur la teritorio de la komunumo, sed la stacidomoj de la najbaraj komunumoj Schwerzenbach, Uster kaj Effretikon buse estas en malmultaj minutoj atingeblaj.
Historio
Unua dokumenta mencio de Volketswil okazis en la jaro 904 en donacletero al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la jaro 1402 la urbo Zuriko aĉetas la regnejon Greifensee kune kun Volketswil. Post la helveta revolucio en la jaro 1798 Volketswil estis aligita al la distrikto Uster. Ĝi refalis ankoraŭ-foje al la regnejo Greifensee por poste en 1831 definitive fariĝi parto de la distrikto Uster. En la jaro 1932 la vilaĝoj Volketswil, Gutenswil, Hegnau, Kindhausen kaj Zimikon estis kunigita al unu komunumo.
Viola Beckmann
Viola Beckmann - prononco - estas germana filologino kaj historiistino. Ŝi nuntempe esploras kaj docentas en la Humboldt-Universitato en Berlino, pli ekzakte en la fakultato de kulturo, sociaj sciencoj kaj edukado kaj en ties instituto por kulturaj studoj kaj tie aparte okupiĝas pri la transkultura historio de judismo.
Volketswil
Partnera komunumo
Volketswil havas komunuman partnerecon kun la montara komunumo Gadmen en la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno en Svislando.
Viola Beckmann
Viola Beckmann studis pli malnovajn germanajn literaturon kaj lingvon kaj italajn studojn en la Libera Universitato Berlino, kaj kadre de tio partoprenis en diversaj esplorprojektoj pri predikado en la mezepoko kaj pri geedzeco kaj familio en la frua moderna periodo. Poste ŝi laboras en scienca administrado, interalie en la berlina Instituto pri Elektronika Komerco, la Universitato de Artoj Berlino, en postdoktora kolegio de la Humboldt-Universitato en Berlino kaj en la Centro Selma Stern por Judaj Studoj Berlino-Brandenburgio.
Ekde marto 2016 esplorasistento ĉe la Instituto por Kulturaj Studoj de la Humboldt-Universitato en Berlino, kaj aldone ekde majo 2016 funkcias kiel administra direktoro de la Somera Universitato Leo Baeck ĉe la Centro Selma Stern por Judaj Studoj Berlino-Brandenburgio.
Oô
Oô estas franca komunumo en la departemento Haute-Garonne, en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi havis 111 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Oô troviĝas en Pireneoj, en la sudo de la departemento Haute-Garonne. La najbaraj komunumoj estas Garin, Cazeaux-de-Larboust, Loudenvielle, Germ kaj Gouaux-de-Larboust. Sude ĝi havas landlimon kun Hispanio.
Regna burgo Landskron
La burgo Landskron, aŭ ruino Landskrone, estas la ruino de  malfrumezepoka altaĵburgo sur alteco de 272 m super marnivelo apud la distrikta ĉefurbo Bad Neuenahr-Ahrweiler en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La altaĵburgo estis la origina burgo de la burggrafoj von Are. Ĝi ludis rolon en la kvereloj inter ŝtaŭfoj kaj velfoj.
Geografia situo
La ruino situas sur de malproksime videbla bazalta konuso rande de la valo de la rivero Ahr, nordoriente de Bad Neuenahr, inter Gimmigen en la nordo, Heppingen en la okcidento kaj Lohrsdorf en la oriento. La monto iam nomiĝis „Gimmiger Berg“ (t.e. monto de Gimmigen) kaj hodiaŭ nomo estas „Landskrone“ laŭ la iama burgo.
Vinzaoj
La vinzaoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en nord-okcidenta Tanzanio. En 1987 la vinzaoj estis taksitaj 10.000 homoj.
BCB
La vorto havas plurajn signifojn:
Camporrélls
Camporrélls estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Camporrélls estas parto de la nomita "Aragona Strio", ĉar ĝi estas teritorio de katalunparolantoj de Aragono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordoriento de la komarko La Litera, okcidente de la rivero Noguera Ribagorzana. La municipa teritorio limas norde kun Estopiñán del Castillo, okcidente kun Baélls kaj sude kun Castillonroy kaj Baldellou, kaj oriente kun la provinco Ilerdo.
La loĝloko Camporrélls mem kiel sidejo de la municipo (665 msm) estas je 106 km sudoriente de Huesca, borde de la rivero Pedriza. Ĝi estas komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-2218 sudokcidente kun Baldellou, kaj nordokcidente kun Saganta.
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Dume oni starigis kolektivecon en la urbo ĉefe fare de la anarkiismaj trupoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Camporrélls kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 136 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktarboj, cerealoj), ĉasado kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj kaproj) al malfermo al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas jenaj:
Vidundaoj
La vidundaoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en orientcentra Tanzanio. La vidundaoj estas patrinlinia etno. En 1987 la vidundaoj estis taksitaj 32.000 homoj.
Kanjo Mitev Kanev
Kanjo Mitev Kanev - bulgare Митев Кънев - estas bulgara esperantisto. En la oficperiodo 2010-2013, do inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko, li reprezente de Bulgara Esperanto-Asocio estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio. Profesie li estas armea kolonelo, kaj en la Esperanto-movado loke ankaŭ aktivas kiel prezidanto de la Esperantista societo 'Kolombo de la paco' en urbo Galabovo, Provinco Stara Zagora, centra Bulgario.
Puebla de Beleña
Puebla de Beleña estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 47 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,58 loĝ/km².
Situo
Puebla de Beleña situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 935 m super marnivelo; je 35 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 29,15 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°53′22″N 3°13′10″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo: Lagetoj.
Sirtori
Najbaras la komunumoj Barzago, Barzanò, Castello di Brianza, Missaglia, Perego, Rovagnate kaj Viganò.
Fiksa stelo
Fiksa stelo (de la latina stellae fixae „fikslokaj steloj“) estas tiuj astroj, kiuj ŝajne ne moviĝas rilate al la aliaj steloj. Do, fiksa stelo estas ĉiu stelo ekster la sunsistemo, ĉiu stelo krom nia suno. Ili formas la bildojn (konstelaciojn) de la nokta ĉielo, konataj en multaj kulturoj.
En antikva Grekio kaj en mezepoko homoj kredis, ke la steloj estas fiksitaj en giganta ĉiela sfero („firmamento“, la firma=fiksa sfero), rotacianta ĉirkaŭ la tero. Jam Ptolemeo (150 p.K.) sciis, ke la diametro de la firmamento estas grandega rilate al la tero, ke ne eblas mezuri ilian distancon (per mezurado de la paralakso). Nur en la 18-a jarcento astronomoj komencis spekuladi pri tiaj distancoj.
La kontraŭo de fiksa stelo en tiu koncepto estas la „migranta stelo“ = planedo, kies moviĝo estas nudokule observebla.
Ŝtrumpeta marioneto
Ŝtrumpeta marioneto estas pupo farita el ŝtrumpeto (aŭ simila vesto). Kiam la pupfunkciigisto enigas sian manplaton al la fermita fino de la ŝtrumpeto, tiam la iluzio povas esti kreita ke la marioneto "parolas". La buŝo de la pupo estas formita de la areo en la ŝtrumpeto inter la kalkano kaj la piedfingro, kun la dikfingro de la pupfunkciigisto formanta la makzelon. Kun minimuma uzo, la formo de la palmo tuj formas la formon de buŝo, tamen kelkfoje la buŝo estas remburita per metado de iom rigida felto (ofte kun lango pikita interne).
La ŝtrumpeto estas tute etendita tiel ke ĝi estas sufiĉe longa por kovri la pojnon de la pupfunkciigisto kaj ankaŭ parton de la brako. Ofte la funkciigisto kaŝas sin malantaŭ stando kaj levas sian manon super la stando tiel ke nur la pupo videblas. Tamen multaj ŝtrumpetaj marionetoj alfrontas la spektantaron per pupoj, kaj konversacias kun ili per ventroparolado.
La uzo de ŝtrumpetaj marionetoj oftas por eduki aŭ distri infanojn, kaj ĝi estas populara krea agado en elementaj lernejoj, kiu instruas infanojn fari la marionetojn kaj poste prezenti ilin en muzikaloj aŭ teatraĵoj sursceneigitaj en la lernejo. Ŝtrumpetoj ankaŭ aperas sur porinfanaj televidaj kanaloj tra la mondo. Du oranĝaj ŝtrumpetaj marionetoj nomitaj "Fu" kaj "Fara" helpas en Germanio instrui legadon al infanoj. Marionetfunkciigisto Sherry Lewis (artista nomo de Sonia Phyllis Hurwitz) estis prezentita en ŝia PBS televidekspozicio "Lamb Chop's Play-Along", en kiu ŝi prezentis la karakterojn Lem Chop, Charlie Suss, kaj Fire Pappy.
Moritz von Schwind
Moritz Ludwig von SCHWIND (naskiĝis la 21-an de januaro 1804 en Vieno; mortis la 8-an de februaro 1871 en Pöcking, Supra Bavarujo) estis aŭstra pentristo kaj desegnisto.
Vivo
Moritz von Schwind estis unu el ses gefiloj de sekretario ĉe la sekreta kortega sekretariejo Franz Edler von Schwind kaj ties edzino Franziska von Holzmeister. Li vizitis komence la Skotogimnazion en Vieno, kie Nikolaus Lenau kaj Eduard von Bauernfeld estis liaj samklasanoj, kaj poste ekstudis ĉe la universitato. Verdire li devus fariĝonta oficisto kiel lia patro, sed ekde 1821 li studis ĉe Johann Peter Krafft kaj Ludwig Ferdinand Schnorr von Carolsfeld en la Akademio de Bildaj Artoj je Vieno. Dum sia viena tempo li estis en amikeco kun Franz Schubert, Franz von Schober, Leopold Kupelwieser kaj Franz Grillparzer. En la jaro 1828 li transloĝiĝis al Munkeno laŭ konsilo de Peter Cornelius, kiu peris al li komision por elpentrado de la bibliotekoĉambro de la bavara reĝino per scenoj el la poezio de Ludwig Tieck. Post vojaĝo tra Italujo en la jaro 1835 li verkis planojn por la munkena kastelo kaj por Burgo Hohenschwangau, ĉi lasta montrantaj scenojn el la vivo de Karolo la Granda, kion realigis Franz Xaver Glink. Komisioj el Saksujo kaj Badeno sekvis kaj diskonigis lin. En la jaroj 1840 ĝis 1844 Moritz von Schwind vivis kaj verkis en Karlsruhe. Tie li konatiĝis kun sia posta edzino Luise Sachs, filino de majoro. Li eternigis ŝin per sia fama bildo „Die Hochzeitsreise“. En Karlsruhe li kreis ok rondmedalionojn por la kunsida salono de la Karlsruher statodomo kaj ornamis la ŝtuparejon kaj la teretaĝajn salonojn de la Ŝtata Artohalo per freskoj. Ekde 1844 ĝis 1847 li laboris en Frankfurto ĉe Städel-Muzeo. Tie li konstruis en 1845 la Schwind-Domon, vilao laŭ propra koncepto kun formoj de romantisma klasikismo. La balustradokampoj estas ormamitaj per terakotoj laŭ propra koncepto. En 1847 li fariĝis profesoro ĉe la Akademio de Vidaj Artoj je Munkeno. Al instrukomisioj en Frankfurto ĉe Majno kaj Munkeno sekviis perite per Franz von Schober la komisio de la vajmara hereda grandduko, realigi la elpentrado de la rebonigita Wartburg ĉe Eisenach. La murpentraĵoj verkita en 1854/55 sur la Wartburg – ekzemple „Sängerkrieg“ – apartenas al liaj plej konataj verkoj. La pentraĵoj montras monumentojn el la turinga historio, aparte el la vivo de Elizabeto de Turingujo. En 1855 li estis nobeligita al kavaliro same kiel siaj fratoj August kaj Franz. Siajn kartonaĵojn li povis eksporti al Glasgovo kaj Londono. En 1866/67 li verkis pri la elpentrado de la novkonstruita Viena Kortega Operejo en la la poste tiel nomata „Schwind-paŭzejo“. En la loĝio estas freskoj de Schwind, kiuj prezentas scenoj el „Zauberflöte“ de Mozart, en la paŭzejo tiaj el verkoj de aliaj komponistoj.
La malfrua verko de Schwind, „Melusinen-Zyklus“, estis celata kiel ornamo de ronda templo kaj estis finfarita duonjaron antaŭ lia morto. Tiujn bildojn ekpozicias la Aŭstra Galerio.
Moritz von Schwind estis entombigita sur la suda tombejo en Munkeno.
Verkaro
Moritz von Schwind, kiu sub la influo de Peter von Cornelius kaj ties monumenta stilo alvenis al stilo karakterizata per malavareco kaj malmultaj figuroj, estis krom Carl Spitzweg la plej grava kaj populara pentristo de la germana malfrua romantismo. Liaj bildoj pri temoj el germanaj mitoj kaj fabeloj estas formitaj poezie kaj popolecaj. Krom la oleopentraĵoj li ankaŭ verkis atentindaĵojn sur la kampo de freskopentrado kaj de libroilustrado. Ekzemple li verkis ankaŭ multajn modelojn por la bildrakontaro Münchener Bilderbogen.
Honoradoj
La strato Schwindstraße en Frankfurto ĉe Majno nomiĝas laŭ Moritz von Schwind. En la jaro 1874 oni nomis en Vieno (4-a distrikto) la straton Schwindgasse laŭ li.
Departemento Florida
Florida estas departemento de Urugvajo. La ĉefurbo kaj administra centro same nomiĝas Florida. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
Merville-Franceville-Plage
Merville-Franceville-Plage estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mervillais-Francevillais.
Siziano
Siziano estas komunumo de Italio.
Britoj
Britoj estas loĝantoj de Granda Britio.