cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Talas
Superrigardo
La urba ekonomio estis tradicie orientita direkte al la antikva urbo de Taraz (antaŭe nomita Talas kaj Dĵambul) en nuntempa Kazaĥio. Tiel la urba ekomio kaj tiu de la tuta valo severe suferis post la disfalo de Sovetunio, la transformo de la antaŭaj sovetuniaj respublikoj al suverenaj ŝtatoj, kaj la starigo de severaj limkontroloj fare de la kazaĥiaj aŭtoritatoj: Transportaj kaj komercaj ligoj al la resto de Kirgizio estas malhelpataj fare de la menciitaj imponaj montoĉenoj kiuj dividas la valon Talas de la regionoj de la valo Ĉuj kaj de Biŝkeko. La sole motorcikle kaj aŭte veturebla strato al Biŝkeko kaj la resto de la ŝtato Kirgizio leviĝas ĝis alteco de pli ol 3500 metroj super la marnivelo tra la montpasejo Ötmök (fermita en vintro) antaŭ ol remalsuprenvojante en multaj kurbiĝoj al la valo Ĉuj kaj Biŝkeko.
Manas
La mita kirgiza nacia heroo, Manas, laŭdire naskiĝis en la kirgizaj Ala-Too-montoj de la provinco Talas. Malmultajn kilometrojn ekster la urbaj limoj de Talas situas maŭzoleo, kiun oni supozas esti tiu de Manas kaj tial nomas Kümböz Manas. Tamen, la enskribaĵo en la riĉe dekorita fasado dediĉas ĝin al "...la plej glora inter ĉiuj virinoj Kenizek-Ĥatun, la filino de emiro Abuka". Legendo klarigas ke la vidvino de Manas, Kanikej, post la morto de sia edzo mem libervole ordonis la falsan enskribaĵon por misgvidi la malamikojn de sia edzo kaj preventi la detruon de la tombo kaj malhonorigan misuzon de la kadavro. La konstruaĵo probable konstruiĝis en la jaro 1334. Ĝi nun enhavas muzeon dediĉitan pri la eposo ĉirkaŭ la heroo Manas.
(10883) 1996 VU5
(10883) 1996 VU5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Blind Boy Fuller
Blind Boy Fuller (denaske Fulton Allen, 10a de Julio, 1904 aŭ 1907 – 13a de Februaro, 1941) estis usona gitaristo kaj kantisto de bluso. El la sonregistritaj blusmuzikistoj de Piedmonto, grupo kiu inkludas Blind Blake, Josh White, kaj Buddy Moss, Fuller estis unu el la plej popularaj ĉe ruraj afrik-usonanoj.
Post longa malsano ekde infanaĝo, li ĉirkaŭ 1928 estis komplete blinda. Li turniĝis al ajna laborposteno kiun li povis trovi kiel kantisto kaj distristo, ofte eĉ ludante surstrate. Studinte sonregistraĵojn de kontreblusaj ludistoj kiel Blind Blake kaj koncertajn ludojn de Gary Davis, Allen iĝis bonkvalita gitaristo, kiu ludis sur stratanguloj kaj ĉe hejmaj festoj en Winston-Salem, Norda Karolino; Danville, Virginio; kaj poste Durham, Norda Karolino. En Durham, ludante ĉe tabakofabrikoj, li disvolvigis lokan sekvantaron, kiu inkludis la gitaristojn Floyd Council kaj Richard Trice, la harmonikisto Saunders Terrell (pli bone konata kiel Sonny Terry), kaj la lavtabulisto kaj gitaristo George Washington pli bone konata kiel Bull City Red.
En 1935, James Baxter Long, administranto de sonregistra entrepreno kaj talenta esploristo en Burlington, Norda Karolino, organzis al Allen registrosesion ĉe la American Recording Company (ARC). Allen, Davis kaj Washington registris kelkajn muzikpecojn en Novjorko, kiel la tradician "Rag, Mama, Rag". Por disvastigi la sonregistraĵojn, Long renomis Allen kiel Blind Boy Fuller kaj Washington kiel Bull City Red.
Matsudaira Hirotada
MATSUDAIRA Hirotada (japane: 松平 広忠; naskiĝis la 9-an de junio 1526; mortis la 3-an de aprilo 1549) estis estro de Okazaki-kastelo en la provinco Mikawa, Japanio, dum la Sengoku-epoko de la 16-a jarcento.
Sándor Simonyi-Semadam
SIMONYI-SEMADAM Sándor [ŝimonji-semadam ŝandor] (naskiĝis la 23-an de marto 1864, Csesznek, Hungario – mortis la 4-an de junio 1946, Budapeŝto) estis hungara advokato, politikisto, ĉefministro de Hungario de la 15-a de marto ĝis 19-a de julio 1920.
Li studis juron en Budapeŝto kaj Germanio. Post akiro de la doktora titolo, li demetis advokatan ekzamenon kaj mafermis advokatan buroon, krom tio li verkis gazetajn kaj fakaartikolojn. Li estis parlamentano per popolpartia programo en 1901 kiel reprezentanto de la Németújvár-a distrikto (nun en malsupra Burgenlando, Aŭstrio). Oni reelektis lin en 1906 kaj 1910, sed li estis politike ne tro aktiva. Post fondiĝo de la Károlyi-registaro (31-an de oktobro 1918), li retiriĝis de la politiko. Dum la Hungara Sovetrespubliko, li estis kiel multaj aliaj politikistoj, en kaptiteco.
Post kolapso de la sovetrespubliko, li partoprenis en aŭtuno de 1919 en la reorganizado de la katolika kaj kristansocialista movado. Li iĝis reprezentanto de Mezőkövesd en januaro de 1920 per programo de la Partio de la Kristana Nacia Unio, en februaro oni elektis lin jam al vicprezidanto de la nacia asembleo. Tiun oficon li tenis ĝis 17-a de marto.
Post eksiĝo de Károly Huszár, oni nomumis lin la 15-an de marto 1920 al ĉefministro, sed li estis ĝis 19-a de aprilo ankaŭ intern- kaj eksterafera ministro. Ĉar politike li estis sengrava persono, kiu ne klopodis je givda pozicio, li estis akceptebla por ĉiu politika direkto. Dum lia regado forlasis la rumana armeo Hungarion, okazis balotoj en la liberiĝintaj teritorioj kaj oni subskribis la Trianonan pacdiktaton. Li abdikis la 26-an de junio 1920, sed restis en ofico ĝis 19-a de jukio, ĉar la celita posteulo István Bethlen komence ne volis akceptis la nomumon.
Post lia abdiko, li remalfermis sian advokatan buroon. Li ŝanĝis en 1921 al la Partio de la Etbienuloj, sed li retiriĝis en 1922 tute el la taga politiko. Li estis inter 1922 kaj 1924 membro de la Tutlanda Financa Konsilio, inter 1932 kaj 1945 registara komisiito de la Hungara Hipoteka Kreditbanko. La guberniestro Miklós Horthy nomumis lin en 1936 al reĝa sekreta konsilisto.
Dainius Kepenis
Dainius Kepenis (naskiĝis en Klaipėda, do nun -jara) estas litova profesia konsultanto pri sana vivstilo. En septembro 1988 kun samideanoj li kadre de la kreskiĝanta demokratia kaj sendependisma movado en Litova SSR fondis alternativan movadon pri sana vivstilo, el kiu poste evoluis la asocio sveikatos sąjunga, kies prezidanto li daŭre estas, kaj en oktobro 1990 en la feriurbo Palanga borde de la Balta Maro fondis prisanan instituton nomatan Palangos sveikatos mokykla, kies gvidanto li estas de tiam. Ĉiumonate en la kursejo okazas litovlingvaj staĝoj, kiuj inkluzivas ampleksan praktikan programon de vegetara, "duonfasta" nutrado de malmultaj kalorioj, jogo, gimnastiko, marborda kurado, ĉiusezona banado en la Balta Maro kaj meditado, sed ankaŭ enhavas prelegojn kaj diskutojn. Inter la partoprenantoj estas medicinaj fakuloj same kiel neprofesiuloj entuziasmaj pri pli sana vivstilo - inter ili pluraj esperantistoj, ekzemple la kuracisto Thomas Pusch kaj la psikologino Remi Rudaitytė.
Târnava Mare
Ĝi estas 186 km longa. Ĝi fontas en la vulkana parto de la Orientaj Karpatoj en la Gurghiu-montaro, trairas la basenon en orient-okcidenta direkto kaj ĉe Blaj kunfluas kun Târnava Mică, formante la riveron Târnava. Tio ĉi estas la oficiala vidpunkto; en la lingvouzo de iuj, Târnava estas simple la malsupra parto de Târnava Mare, kiu do etendiĝas ĝi Teiuș kaj tie enfluas en Mureș-on.
Campo Florido
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberaba. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala
Yoko Takahagi
Yoko Takahagi (高萩 陽子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1986 ĝis 1991 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Listo de formoj de registaro
Signifo de unuopaj koloroj:
Government
Carmelita Pinto Fontes
Carmelita PINTO FONTES estas brazila esperantistino. Ŝi naskiĝis en la 1-a de februaro 1933, filino de João da Silveira, en urbo Laranjeiras, Sergipe, Brazilo. Lernis Esperanton ĉirkaŭ 1940 de Zizinha Guimarães.
En 1954, ŝi eniris superan kurson ĉe Faculdade Católica de Filosofia en Aracaju, kaj diplomitigis pri beletrismo en 1957. Edke 1962 ŝi instruis en tiu fakultato kaj post estis profesorino de Universidade Federal de Sergipe ĝis emeretiĝo en 1991. Ŝi estas ano de Academia Sergipana de Letras (Serĝipa akademio pri literaturo).
Ŝi verkis en ĵurnalo "A Cruzada" sub pseŭdonimo Gratia Montal. Eldonis poemojn en antologioj kaj la libron “Baladas do Inútil Silêncio”.
NGC 1246
NGC 1246 (aliaj indikoj — PGC 11680, ESO 82-9, FAIR 229) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kreimbach-Kaulbach
Kreimbach-Kaulbach - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bogsáner Zeitung
Bogsáner Zeitung estis germanlingva semajngazeto kiu aperis inter 1900 kaj majo 1932 en Bocșa.
Mizuno Tadamasa
MIZUNO Tadamasa (japane: 水野 忠政) (naskiĝis en 1493; mortis la 22-an de aŭgusto 1543) estis samurajo en feŭda Japanio.
Li estis la patro de Dai-no-kata, la patrino de la ŝoguno Tokugawa Ieyasu.
Castelu
Castelu [kastelu] estas vilaĝo en la distrikto Constanța, Rumanio, kun 2 833 loĝantoj en 2002. Ĝi administras ankaŭ la komunumon Nisipari.
Ĝi situas en la sodorienta Rumanio, 31 km nordokcidente de Konstanco, 8 km oriente de la plej proksima urbo Medgidia.
Ĝia malnova turka nomo estis Köstel, la rumana Chiostel.
Nerio
Nerio estis diino de la romia religio. Ŝia nomo devenas de la sabina lingvo kaj signifas "forta". Ŝi estis adorita kune kun Marso kaj estis konsiderata lia edzino, sub influo de grekaj mitologiaj ideoj. Historie vidite ŝi unue eble nur estis la personigo de la forto kaj povumo de marso. Poste ŝi estis ligata kun Minerva, kies kulto tute superis tion de Nerio. Tio okazis jam dum arkaikaj tempoj.
Literaturo
religio kaj kulto de la romianoj.
Turdaş
Turdaş estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Săvădisla
Săvădisla [səvədisla) (hungare: Tordaszentlászló) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Hăşdate (Săvădisla) (Hasadát), Finişel (Kisfenes), Vlaha (Magyarfenes), Liteni (Magyarléta) kaj Lita (Oláhléta), Stolna, Vălişoara (Săvădisla).
Vortkreado
Ĝenerale
Ekzistas pluraj manieroj krei novan leksemon (neologismon) en Esperanto:
Săvădisla
Loĝantaro
La vilaĝo havis 1 464 loĝantojn en 1910 kaj 1 117 (97% hungaroj) en 1992.
Diferenciala formo
Je diferenciala geometrio, diferenciala formo estas tensora kampo, kies ĉiuj indicoj estas malsupraj, kaj kiu estas tute malsimetria. Pri ĝi ekzistas la naturaj operacioj de kojna produto (dulineara) kaj ekstera derivo (unulineara diferenciala operatoro).
Vortkreado
Principoj de vorto-uzado en Esperanto laŭ Zamenhof
Jen la ĉi-rilataj klarigoj de Zamenhof :
Săvădisla
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. En 1888 oni establis la ĥoron Tordaszentlászlói Ifjúsági Dalkör. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Torda-Aranyos).
Vortkreado
Principoj de vorto-uzado en Esperanto laŭ Zamenhof
"La ĉefaj principoj de la vorto-uzado en Esperanto estas la sekvantaj:
Diferenciala formo
Difino
Se M estas n-dimensia glata sternaĵo, do sur ĝi ekzistas la kotanĝa fasko, de rango n. Oni povas difini laŭfibre la eksteran alĝebron estas glata vektora fasko de rango 2^n sur M.
Vortkreado
Principoj de vorto-uzado en Esperanto laŭ Zamenhof
a) Ĉiu vorto, kiu troviĝas en la Universala Vortaro estas leĝdona por ĉiuj esperantistoj kaj neniu en la mondo, nek la aŭtoro de Esperanto nek ia alia esperantisto havas la rajton fari en tiuj vortoj ian ŝanĝon (se ekzemple anstataŭ 'ŝipo' iu uzas la vorton 'navo', ĉar la vorto 'ŝipo' al li 'ne plaĉas' – tio estus rekta peko kontraŭ la unueco de la lingvo kaj ĉiuj esperantistoj tiam protestus).
Diferenciala formo
Difino
Diferenciala formo sur M estas glata sekcio de. Diferenciala formo de grado k, aŭ diferenciala k-formo, estas glata sekcio de. La spacon de diferencialaj formoj simbolas \Omega(M); la spacon de diferencialaj formoj de grado k simbolas \Omega^k(M). Do
Vortkreado
Principoj de vorto-uzado en Esperanto laŭ Zamenhof
b) Se vorto per si mem estas internacia, tiam laŭ la regulo 15 de nia gramatiko ĉiu havas la rajton uzi tiun ĉi vorton, kvankam ĝi ne troviĝas en la Universala Vortaro. (Ekzemple neniu povus protesti kontraŭ la uzado de la vortoj 'aŭtoro' kaj 'telegrafo' k. t. p., kvankam ili ne troviĝas en la Universala Vortaro.)
Kis-Küküllő
Kis-Küküllő estas
Diferenciala formo
Operacioj
La kojna produto estas dulineara produto de du diferencialaj formoj: Ĝi estas grade simetria: La ekstera derivo estas unugrada diferenciala operatoro sur diferencialaj formoj: Ĝi obeas la Lejbnican regulon:
Cranston (Rod-Insulo)
Cranston (esperante Kranstono), iam nomita Pawtuxet, estas urbo en Providenca Kantono (Rod-Insulo, Usono). Ĝi municipiĝis kiel taŭno en 1754 kaj fariĝis urbo en 1910. Laŭ la censo de 2010 Cranston havis 80 529 loĝantojn.
Cirali
Çıralııralı (prononco: Ĉirali) estas agrikultura vilaĝo en la sudokcidento de Turkio en Provinco Antalya. Ĝi estas proksima al la antikvaj ruinoj de Olympos kaj la eternaj flamoj de Chimaera.
Ĝi estas tre malgranda kampara vilaĝo situanta iom pli ol unu veturhoro sudokcidente de Antalya kaj havas belan, 3.5 km longan, izolitan strandon, la ruinojn de Olympos kaj la flamojn de la Chimaera / Yanartaş. Krome ĝi estas protektita areo de la WWF pro la nestado de Caretta- martestudoj.
Ankaŭ proksime de Çıralııralı estas la Ulupınar -regiono, kiu estas riĉa je riveroj kaj riveretoj. Cirali/Çıralı estas unu el la lastaj virgaj naturareoj laŭ la Antalya-marbordo.
Por sentimaj montaj migrantoj, kulminaĵoj de la Likia Vojo kun padoj ankaŭ estas trovitaj en çıralı. Unu iras de çıralı ĝis Tekirova (19 km) kaj alia iras de çıralı ĝis Ulupınar kaj poste reen malsupren al la flamoj de la Chimaera, proksimume 12 km. Ĉiuj tiuj migrovojoj kaj padoj estas markitaj ruĝe kaj blanke.
Alia mirinda sekcio de la Likia Vojo (Likya Yolu) proksime de çıralı estas la montopinto de Tahtalı Dagı, ankaŭ konata kiel Monto Olimpo. Ĝi estas situanta en la Nacia Parko Olimpos aŭ Olimpos Bey Dağları Parkı.
Ekzistas neniuj grandaj hoteloj, sed multaj malgrandaj tranokteblecoj, ekz. familie gvidataj pensioj.
Kvankam Olympos proksimas, maleblas veturi de Çıralı al Olympos, ĉar ili estas apartigitaj per la strando kaj la antikvaj ruinoj de Olympos.
Brünner Hebammen-Zeitung
Brünner Hebammen-Zeitung estis germanlingva fakgazeto (monatgazeto) por akuŝist(in)oj kiu aperis inter 1907 kaj 1920 en Brunno.
Temis pri la organo de la Ligo de Aŭstriaj Akuŝistinoj kies sidejo estis Brunno.
Les Mureaux (stacidomo)
Les Mureaux estas franca stacidomo sur linio Parizo-Saint-Lazare -, situanta en komunumo Les Mureaux, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Deniero
Deniero estis franka kaj poste ankaŭ franca monero, kiu estiĝis kaj komencis validi dum regado de Karolo la Granda komune kun kontista sistemo, kiam dek du denieroj egalis al unu souo kaj dudek souoj egalis al unu franca livro.
Les Mureaux (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de Linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Tekstilfibroj
Tekstilfibroj estas la plej gravaj krudmaterialoj de la tekstilindustrio. Fibroj estas flekseblaj materialaj formacioj kies longo estas relative multe pli granda ol la diko. La tekstilindustrio uzas fibrojn por pretigi fadenojn por fari ŝtofojn (teksaĵoj, trikaĵoj, plektaĵoj, puntoj), sed ŝtofoj estas pretigeblaj ankaŭ senpere el fibroj (feltoj, neteksaĵoj).
Kolektiva propreco de la plej multaj tekstilfibroj estas ke iliaj materialoj estas polimeroj (makromolekulaj materialoj), kiuj kreas ĉenmolekulojn. Tiaj polimeroj estiĝas en la naturo, kiel ekz. la materialo de la kotono (celulozo) aŭ de la lano (keratino), sed estas kreataj ankaŭ artefarite per kemiaj procedoj (ĉi tiuj estas la t.n. sintezitaj materialoj). Aldone, ekzistas ankaŭ neorganikaj mineralaj materialoj, kiuj havas fibran strukturon (ekz. asbesto aŭ bazalto) kaj estas adapteblaj por prilaborado per tekstilaj procedoj.
NGC 1247
NGC 1247 (aliaj indikoj — PGC 11931, MCG -2-9-14, UGCA 58, FGC 396, IRAS03098-1040) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Tekstilfibroj
Fibroj estas uzataj ne sole de la tekstilindustrio, ili estas gravaj krudmaterialoj de iuj kompozitoj en kiuj ili servas, enkorpigite en la matricon (plasto, betono), kiel plifortigiloj. Aliaj uzoj estas ekz. amaso de fibroj por termika aŭ brua izolado, lumofibro (optika fibro) ktp.
= Grupigoj de la tekstilfibroj =
NGC 1247
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tekstilfibroj
Grupigo laŭ origino
Tekstilaj fibroj dividiĝas en du grandajn grupojn:
Naturaj fibroj
Naturaj fibroj devenas el plantoj, animaloj kaj mineraloj.
1. Fibroj el plantoj
2. Fibroj el animaloj '
3. Fibroj el mineraloj
Asbesto kaj bazalto havas fibran strukturon. Ĉi tiuj fibroj estas ekstrakteblaj kaj prilaboreblaj per tekstilteknologiaj procesoj. Notenda estas tamen, ke asbesto estas nociva al la sano, sekve jam ne estas uzata nuntempe por ĉi tiu celo.
Artefaritaj fibroj
Artefaritaj fibroj estas produktaĵoj de la kemia industrio. Ili dividiĝas en du grandajn grupojn:
1. Artefaritaj fibroj pretigitaj el naturaj materialoj
Ĉi tiu grupo enhavas la fibrojn kies materialo estas natura polimero.
2. Sintezitaj fibroj
Fibroj kies longaj ĉenmolekuloj (polimeroj) estas kreataj (sintezitataj) per kunligo de mallongaj molekuloj (monomeroj), nomiĝas sintezitaj fibroj. Ili dividiĝas laŭ pli multaj grupoj:
Granda avantaĝo de la sintezitaj fibroj estas ke la proprecoj estas ĝustigeblaj inter tre larĝaj limoj per adekvataj kemiaj procezoj. Ĉi tiu klarigas ankaŭ iliajn multespececon. Fariĝas sintezitaj fibroj ankaŭ kun kontraŭaj proprecoj. Ekzistas fibroj kun granda fortikeco kaj malgranda etendiĝo kaj ankaŭ aliaj, malpli fortaj sed kun granda etendiĝebleco. Unu parto de la fibroj estas hidrofilaj, aliaj tute ne suĉas humidon. Sintezitaj fibroj, kiuj estas varmorezistaj (ajn ĝis multaj cent C-gradoj) aŭ nebruleblaj, aŭ fibroj, kiuj eltenas ekstreman malvarmon kaj prezentas tre bonan termoizoladon, ludas gravan rolon ekzemple en protektaj vestoj. (La postaj enhavas kavojn plenigate el aero, ĉi tio garantias la bonan termoizoladon.) Ekzistas sintezitaj fibroj kun bona elektra konduktanco kaj, kontraŭe, kun elstara izolada kapableco. Evoluigitaj estas sintezitaj fibroj kiuj protektas kontraŭ la efekto de la transviolaj radioj aŭ la diversaj kemiaĵoj. El ĉi tiu grandega sortimento estas elektebla ĉiam la tipo kiu plej bone konformas al la okaza uzado. Naturaj fibroj ne povas oferi similan – kaj ĉefe: desegneblan – riĉecon de proprecoj.
Grupigo laŭ longo de la fibroj
Laŭ la longo de la fibroj oni distingas mallongajn kaj filamentfibrojn.
Numerado (fajno) de la fibroj
La numero aŭ fajneco de la fibroj estas unu de la plej gravaj parametroj de la tekstilfibro.
La numero de la fibroj aludas al la dikeco. La dikeco de la fibroj estas ĝenerale kelkaj milonoj da milimetroj. La diametro de la silko, ekzemple, estas 9–12 μm, de la kotonfibro 15–20 μm, de la lanfibro 15–25 μm. Tamen, ĉi tiu indiko en la praktiko ne estas uzebla por la karakterizado de la dikeco, ĉar la mezurado estas komplika, necesigas specialan instrumenton, kaj, aliflanke, la profilo de la fibroj ne estas regula, la mezurita rezulto de la dikeco dependas de la direkto de la mezurado. Tiel, en la praktiko, por karakterizado de la diko servas la interrilato de la longo kaj la maso. Du sistemoj estas uzataj:
En diversaj landoj diversaj mezurunuoj estas uzataj. En Eŭropo la metro kaj la gramo, en anglosaksaj regionoj jardo kaj pundo estas uzataj.
En landoj kie la metra sistemo estas uzata, la numero de unu kotonfibro, ekzemple, estas Nm 6000 (nerekta sistemo de numerado), kiu signifas, ke 6000 metrojn longa fibro pezas 1 gramon. Ĉi tio signifas, ke la maso de 1000 metroj de ĉi tiu fibro estas 1/6 = 0,167 gramoj. El ĉi tio rezultas ke en la tex sistemo la numero de ĉi tiu fibro estas 0,167 tex aŭ 1,67 dtex (decitex). En okazo de sintezitaj filamentfibroj la tex kaj ankaŭ la denier sistemo estas ĝenerale uzata (direkta sistemo de numerado). Ekzemple: por nilonŝtrumpoj ofte estas uzata nilonfibro de 20 den(ier). Ĉi tiu signifas ke 9000 metroj pezas 20 gramojn. Kalkulante al 1000 metroj, la maso estas 20 × 1/9 = 2,22 gramoj, do la numero en la tex sistemo estas 2,22 tex aŭ 22,2 decitex (dtex).
La diversaj decimaj numerigaj sistemoj estas konverteblaj unu en la alian:
Bezonega estas noti ke la sama sistemo estas uzata ankaŭ por la fadenoj.
Mikrofibroj
Artefaritaj fibroj, kies numero (fajneco) ne superas la 1 dtex (10 mil metroj de fibro pezas ne pli ol 1 gramon), ĝenerale nomiĝas „mikrofibroj”. (La numero de la natura silko estas ĉirkaŭ 1,3 dtex, do kelkaj fadenfabrikoj rigardas ĉi tiun numeron al limo de la mikrofibroj.) Granda avantaĝo de la mikrofibroj estas, ke la tekstilaĵoj produktitaj el ili estas tre molaj, havas plezuran palpon, belan falon. Ili estas uzataj en vasta rondo por fari vestojn, sed uzataj ankaŭ por teknikaj celoj en formo de neteksaĵoj. Iliaj ekstaro en la fino de la 20-a jarcento malfermis novajn ŝancojn por la tekstilindustrio.
Nanofibroj
Kvankam la nanoteknologio okupiĝas ĉe materialoj kies dimensioj estas en la areo de 1–100 nanometroj (10−9–10−7 m), la tekstilindustrio nomas „nanofibroj” la fibrojn, kies meza diametro ne estas pli ol 1 μm (10−6 m) kaj kies longo estas minimume 100-obla de la meza diametro.
Multaj firmoj okupiĝas pri la uzo de nanoteknologio por krei artefaritajn fibrojn. La unuaj eksperimentoj komencis en Usono en la 1940-aj jaroj sed la grandskala evoluado okazas nuntempe. Diversaj metodoj estas ellaboritaj, la plej disvastiĝita estas la fibrotirado en elektra spaco. En ĉi tiu metodo unu guto de degeligita polimero estas faligata el la aperturo de un turniĝanta kapo en elektran spacon. Sub la influo de la rotacio kaj la elektra speco la degeligita materialo tre prilongiĝas kaj tre mallarĝiĝas en nanometran dimension.
Nanofibroj estas uzataj nuntempe por fari neteksaĵojn kaj el ĉi tiuj filtrilojn, ledsuplementojn, bandaĝojn ktp. Ĉe filtriloj granda avantaĝo estas la tre densa strukturo kiu povas filtri ankaŭ mikrobojn.
Dukomponantaj fibroj
Dukomponantaj fibroj havas tre gravan rolon en la moderna tekstilindustrio. Ilia propreco estas ke la fibro enhavas du polimerojn, sed ili ne miksiĝas en la substanco de la fibro, sed
La dukomponantaj fibroj pretiĝas por diversaj celoj (kelkaj ekzemploj):
Miksaĵoj de fibroj
Tekstilfibroj estas uzataj tre ofte en miksaĵoj. La celo povas esti ekonomia pripenso (miksante pli malmultekostajn fibrojn al la miksaĵo la prezo de la produktaĵo estas reduktebla) aŭ krei iajn proprecojn. La tekstilindustrio uzas tre multajn variaĵojn de fibromiksaĵoj kiuj esence influas la uzpropriecojn de la finaj produktaĵoj. Tre ofta estas, ekzemple, la miksaĵo de kotono kaj poliestero, kiu kunigas la bonan fiziologiajn proprecojn de la kotono kun la varmstabiligebleca propreco de la poliestero: ĉe la temperaturo de proksimume 180 °C la formo de la poliesterfibro en la tekstilaĵo senĉese fiksiĝas kaj rekaptas tion ankaŭ post lavadoj. Konklude, la vestaĵo facile glatiĝas, nenecesas la gladado. Samtempe, la fiksita poliesterfibro preventas la ŝrumpon de la kotonfibroj en la lavado kiu kaŭzas la dimenzioŝanĝojn de la kotontekstilaĵoj. En supravestoj estas tre ofte uzata la miksaĵo de lano kaj poliestero. Ĉi tiu kombinaĵo faciligas la manieron de la produktaĵo kaj donas ĉifresistecon al la tekstilaĵo. Per zorge eleksperimentitaj miksaĵoj de fibroj kun diversaj proprecoj la finaj proprecoj kaj la produktkostoj de la tektilaĵoj estas alĝusteblaj en larĝa skalo. Fabrikoj volonte uzas ĉi tiujn eblojn.
Produktado kaj konsumo de la tekstilfibroj en la mondo
Tekstilaj fibroj estas multspecaj kaj estas produktataj aŭ kreskigataj en ĉiuj landoj de la mondo. Ili estas uzataj ne sole por produkti vestaĵojn, meblojn kaj diversajn hejmajn tekstilaĵojn sed daŭre kreskantan proporcion reprezentas la fibroj kiuj estas uzataj por teknikaj celoj (teknikaj tekstilaĵoj) kaj en la terapio kaj kosmetiko. Inter diversaj fibrospecoj la sintezitaj fibroj ludas ĉiam pli grandan rolon, ili reprezentas proksime 63% el la ĉirkaŭe 100 milionojn da tunoj de la mondkonsumo de tekstilfibroj (jaro 2016).
En kreskigo de naturaj fibroj kaj produktado de artefaritaj fibroj la aziaj landoj havas tre gravan rolon, ĉefe Ĉinio, Barato, Japanio, Sud-Koreio, Pakistano ktp., sed ankaŭ eŭropaj landoj (Germanio, Francio, Italio, Rusio, Turkio), kaj ankaŭ Usono, Meksiko kaj Brazilo.
Hōnen
Hōnen Shōnin, japane 法然 Hōnen; n. 1133; m. 1212) (ankaŭ nomita Genku) estas fondinto de la branĉo Jōdo-shū de la japana budhismo.
Li venis de la branĉo Tendai-shū, antau li ĉirkaŭ en 1175 fondis sian propran branĉon bazitan sur Sukhāvatīvyūha (jap. 阿弥陀経 Amida-kyō), la Sūtra de la lando de feliĉo.
Anacortes (Vaŝingtonio)
Anacortes (elp. /ˌænəˈkɔrtəs/) estas urbo en Kantono Skagit, Vaŝingtonio, Usono. La nomo "Anacortes" deriviĝis de la nomo "Anna Curtis", edzino de frua setlinto Amos Bowman. La urbo havis loĝantojn laŭ la usona censo en 2000. Ĝi estas ŝipkonstrua kaj ŝipripara haveno, kaj la orienta finpunkto de la pramŝiparo servanta por ligi la Insularon Sanjuanan kaj Sidnejo (Brita Kolumbio), Kanado, al la usona ĉeftero.
Arpa (rivero)
La rivero Arpa aŭ Harpo (armena: Արփա, azere: Arpaçay ) estas rivero kiu fluas tra Armenio kaj Naĥiĉevano, eksklavo de Azerbajĝano. Ĝi originas de la provinco Vajoco-Dzoro de Armenio kaj estas kiel maldekstra alfluanto de la rivero Aras. Ĝi trairas multajn urbojn kaj vilaĝojn kaj estas ĉefe konata pro sia beleco. La Rezervujo Spandarjan troviĝas en la rivero. La longo de la rivero Arpa estas 128 kilometroj.
Giuseppe Baini
Giuseppe Baini (21a de oktobro 1775 – 21a de majo 1844) estis itala pastro, muzikkritikisto, kaj komponisto de eklezia muziko.
Li lernis komponarton ĉe sia onklo, Lorenzo Baini, kaj poste ĉe G. Jannaconi. En 1814, li estis nomumita muzika direktoro de la ĥoro de la papa kapelo, al kiu li tiom frue kiom en 1802 li estis akceptita pro sia fajna basvoĉo. Liaj komponoj, el kiuj tre malmultaj estis publikigitaj, iĝis tre favoritaj specimenoj de la severa eklezia stilo; unu en partikularo, dekparta Miserere, komponita por Sankta Semajno en 1821 laŭ mendo de la papo Pio la 7-a, uziĝis konstante en la servo de la Siksta Kapelo dum la Pasia Semajno. Baini elstaris kiel muzika kritikisto kaj historiisto pli ol kiel komponisto, kaj lia Memorie storico-critiche della vita e delle opere di Giovanni Pierluigi da Palestrina, 1828) estis priskribita de la 1911 Encyclopædia Britannica kiel "unu el la plej bonaj verkoj de sia klaso". La frazo Il Principe della Musica, kiu iĝis firme asocia kun la nomo de Palestrina, originiĝis kun tiu biografio.
Giuseppe Baini mortiĝis en Majo 1844 en Romo.
Bujaleuf
- jen france, prononco [], okcitane Bujaleu - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Kambs
Kambs ĝis la 7-a de junio 2009 estis memstrara komunumo kaj de tiam estas parto de la najbara komunumo Bollewick en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2014 la komunumo havis 280 loĝantojn.
6562 Takoyaki
6562 Takoyaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Punaa kreko
La Punaa kreko (Anas puna iam Anas versicolor puna) estas birdospecio de la grupo de plaŭdanasoj en la genro Anas. Ĝi estis iam konsiderata kiel subspecio de la Kapuĉanaso.
6562 Takoyaki
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la "takojaki" (japane たこ焼き, 蛸焼 aŭ たこやき), manĝaĵo de la japana kuirarto, specialaĵo de Osaka. Tio estas buleto da pasto entenanta erojn da polpaĵo.
Punaa kreko
La Punaa kreko loĝas en Andoj de Peruo, okcidenta Bolivio, norda Ĉilio, kaj pleja nordokcidenta Argentino. Ĝi troviĝas en la plej grandaj lagoj de la Altiplano en altaj lokoj de 3.100 al 4.600 m.
Forrest J. Ackerman
Forrest J. ACKERMAN (n. en Losanĝeleso, Kalifornio, m. ) estis usona esperantisto; fervora subtenanto de sciencfikcio; kolektisto de sciencfikciaj memoraĵoj; verkisto kaj produktisto de filmoj; kaj redaktoro de la gazeto Famous Monsters of Filmland ("Famaj monstroj de film-lando").
Punaa kreko
Aspekto
La Punaa kreko estas 48 cm longa, simila laŭ grando al la Arbaranaso kaj tre simila laŭ morfologio al la Kapuĉanaso, sed iom pli hela ĝenerale. Ĝi havas nigran kronon (ne tiom malhelbrunan kiel ĉe la Kapuĉanaso) el la supra bekobazo sub la okuloj kaj al la nukoflankoj, kaj helblua granda beko sen la flava bazo de supra makzelo de la tre simila Kapuĉanaso, sed kun nigra linio en la tuta supra bordo. La resto de la vizaĝo estas malpli sablokolora kaj pli blankeca kaj en kolo komencas makuleteco kiu fariĝas makuloj en brusto kaj strieco en flankoj kaj ventro, nome malhelbrunaj markoj kun sablokoloraj bordoj. La plej suba ventro kaj mallonga vosto montras tre fajnan striecon kaj pli densaj ol ĉe la Kapuĉanaso, kio farigas ĝin pli malhela, dum la flugilplumoj estas malhelbrunaj.
Forrest J. Ackerman
Esperantisto
Ackerman lernis kaj majstris Esperanton en sia adoleskanteco. Li unue renkontis la lingvon en 1930 sciencfikcia rakonto de Francis Flagg, kaj lernis Esperanton en kolegia klaso, kiu estis instruita de Arthur Brooks Baker. Lia traduko de la Charles Hornig rakonto "The Fatal Glance" (La Fatala Ekrigardo) estis eldonita en Heroldo de Esperanto dum la 1930-a jardeko.
Punaa kreko
Aspekto
La supraj vostokovriloj estas grizaj, kaj la malantaŭaj flankoj estas malhelbrunaj kun fajna strieco. Dorso, brusto kaj subaj flankoj estas kafobrunaj kun pli malhelaj makuloj. Alia diferenco rilate al la parenca Kapuĉanaso estas blugrizaj kruroj anstataŭ ruĝecaj.
Ekologio
Ili foje estas en miksaj grupoj sed ili estas protektemaj de inoj kaj ovoj dum la reprodukta sezono. En naturo ili loĝas en malgrandaj grupoj propraj aŭ kun la tre proksime rilata Kapuĉanaso. La ino de la Punaa kreko demetas siajn ovojn inter aprilo kaj junio. Kiel ĉe cignoj kaj anseroj ambaŭ gepatroj zorgas la idojn. La ino demetas la ovaron inter alta herbejo, ne ĉiam ĉe akvo. La ovoj estas kremorozaj. La rilato inter la masklo kaj la ino povas estis longdaŭra.
Forrest J. Ackerman
Esperantisto
En la jaro 2003, li klarigis al intervjuisto la allogon de Esperanto por li: En la jardekoj 20-aj kaj 30-aj, kelkaj sciencfikciaj rakontoj pri la estonteco menciis, ke iam ĉiuj parolos Esperanton. Por mi, estis kiel tempvojaĝo. Estis kiel iri 100 jarojn en la estontecon. Kaj se mi povus reporti botelon da io, mi estus ravita. Almenaŭ mi povus reporti la lingvon kion ĉiuj tiam parolos.
Pianomekaniko
Pianomekaniko, martelomekaniko aŭ ekfrapmekaniko estas levumilkonstruaĵo en muzikinstrumento, je kiu frapoj sur klavoj ĵetas martelojn kontraŭ la kordoj de piano por eksonigi tiujn ĉi.
Forrest J. Ackerman
Fervora subtenanto de SF
Ackerman ĉe-estis la unua Monda Sciencfikcia Kongreso, kaj dumvive estis konatulo en la sciencfikcia-fervorularo.
Punaa kreko
Ekologio
La statuso de la Punaa kreko estas Malplej Zorgiga, laŭ listigo de la IUCN Ruĝa Listo.
Pianomekaniko
Historio
Al la antaŭantoj de pianomekaniko apartenas la mekaniko de klaviceno, je kiu plumtuboj pinĉas la kordojn, kaj la mekaniko de klavikordo, je kiu tangentoj (metalplatoj je la interna fino de la klavolevumiloj) ekfrapas la kordojn. Por la evoluo de mekaniko, je kiu marteloj ekfrapas kordojn, grave modelis ankaŭ la zimbalono, kies kordojn ekfrapas frapiloj, direktitaj de la manoj.
Kiam ĉ. 1700 zimbalonvirtuozo nome Pantaleon Hebenstreit (1668–1750) turneis tra Eŭropo kaj prezentis prijubileajn koncertojn, diversaj instrumentkonstruistoj komencis, mekanizi la zimballudon per klavaro.
Takako Tezuka
Takako Tezuka (手塚 貴子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1986 ĝis 1991 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Neuville-sur-Escaut
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes respektive okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Pianomekaniko
Historio
Pluaj ŝtupoj en la evoluo de la pianomekaniko estis la konstruo de desuprefrapa mekaniko fare de Nannette Streicher kaj Theodor Stöcker samkiel la invento de ripetmekaniko („double échappement“) fare de Sébastien Érard en la jaro 1823.
Neuville-sur-Escaut
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas neuvillois(es).
Pianomekaniko
Historio
Unu el la plej aktualaj novigoj en la historio de la pianomekaniko estas patento de la piankonstruisto Josef Meingast el Bamberg, kiu en la jaro 2002 prezentis ruliĝantan martelrulon.
Mekaniktipoj kaj iliaj funkcimanieroj
Por la multnombro de diversaj mekaniktipoj, kiuj estis evoluigitaj dumpase de la lastaj du kaj duona jarcentoj, ekestis preskaŭ sammultaj nomoj. Je tio mekaniktipoj estis nomataj ne nur laŭ siaj funkcimaniero aŭ siaj inventintoj, sed ankaŭ laŭ sia deveno resp. la loko de sia plej ampleksa disvastiĝo, kio povas kaŭzi kelkan konfuzon. Krome necesas distingo laŭ mekanikoj por vertikale prikordigitaj pianoj kaj mekanikoj por horizontale prikordigitaj fortepianoj / vostpianoj resp. tabulopianoj.
Simpla puŝado
Frua puŝmekaniko trovebla en anglaj tabulopianoj nomiĝas simpla puŝado. Je ĝi plataj martellatetoj kun duonrondaj ledotegitaj martelkapoj estas fiksitaj per ledlameno-ĉarniro en memstara marteltenilo. Puŝilo el latundrato kun ledotegita kapo servas kiel ekigilo.
Duobla puŝado
En 1776 Georg Fröschle konstruis en Londono unuan fojon tabulpiano-puŝmekanikon kun pelilo. Dek jarojn poste John Geib patentigis ĉi tiun mekaniktipon kiel „Double Action“ (duobla puŝado), kaj ĝis 1800 nur la firmao Longman & Broderip rajtis ekipila instrumentojn per ĝi. Ĝi disponas kompare kun la simpla puŝado pri kroma pelilo. La ludteknika avantaĝo konsistas el pli nuancriĉa ekfrapo kaj pli flua ludado.
Pelmekaniko
Pianomekanikoj laŭ pelprincipo jam frue ricevis la nomon „germana mekaniko“ aŭ „viena mekaniko“, ĉar ilin konstruis precipe germanaj kaj aŭstraj pianokonstruistoj.
Pel-lamena mekaniko kun unuopa ekigo
Ĉar je rigida, por ĉiuj marteloj komuna pel-lato fajnĝustigo estas problema, oni baldaŭ anstataŭis la puŝlaton per unuopaj moveblaj pel-lamenoj. Ĉi tiuj pel-lamenoj estas fiksitaj ĉe ledoĉarniro kaj estas tenataj per risorto super la finaĵo de la marteltenilo. Per la ĝustigebla streĉo de la risorto nun oni povas ŝanĝi la momanton kaj la energion de la ekigo.
Desuprefrapa mekaniko
La desuprefrapa mekaniko prezentas apartaĵon en la konstruhistorio de piano, kiun elprovis komence la vienaj piankonstruistoj Andreas Streicher kaj Nannette Streicher, samkiel poste la berlina piankonstruisto Theodor Stöcker. Ĉe tiu la marteloj trafas desupre sur la horizontale kuŝantaj kordoj. La avantaĝo konsistas el tio, ke la marteloj ekfrapas la kordojn en la direkto de la ponto kaj de la resonplanko kaj ne for de ili, tiel ke rezultas pli alta efikeco inter fortelspezo kaj sonrezultaĵo. Malavantaĝas tamen, ke la marteloj ne povas refali en la ripozlokon pro gravito, sed devas esti reprenitaj helpe de risortmekanismo. Krome desuprefrapa mekaniko kondiĉas pli komplikan aranĝadon de la agordokejloj, kio malfaciligas la agordadon.
Puŝlamenomekaniko
Pro la disvastigo de la puŝlamenomekaniko fare de anglaj piankonstruistoj mekanikotipoj laŭ la puŝlamenprincipo ankaŭ ricevis la nomon angla mekaniko. Pluajn modifaĵojn oni ankaŭ nomis "duonangla mekaniko" kaj "plenangla mekaniko", kvankam tiujn – ekz. la „Blüthner-Patent-Mechanik“ – evoluigis germanaj kaj aŭstraj piankonstruistoj. „Duonanglaj mekanikoj“ ekzistis ĝis ĉ. 1900.
Ripetmekaniko
Ripetmekaniko estas pluevoluinta puŝlamenomekaniko, kiu ebligas rapidan ripetadon de tonoj. Ĝi reprezentas la aktualan staton en la evoluo de pianomekaniko.
Svetozar Ĉoroviĉ
Svetozar ĈOROVIĈ (serbe Светозар Ћоровић; naskiĝis la en Mostar; mortis la  en Mostar) estis unu el la plej eminentaj verkistoj el Hercegovino.
Li verkis unue patriotajn poemojn kaj ankaŭ dramojn. Plej gravaj estas liaj romanoj kaj noveloj, kiuj realisme priskribas la vivon kaj la religian kaj socian problemaron de sia hejmregiono. Lia ĉefverko estas Stojan Mutikaša, romano pri la evoluo de kamparana knabo al burĝa parvenuo.
Svetozar Ĉoroviĉ fondis gazeton Zora kaj redaktis gazeton Narod.
Phoenixville (Pensilvanio)
Phoenixville estas urbo situante en Konteo Chester (Pensilvanio), nordokcidente al Filadelfio. Phoenixville estis fondita en 1732 kaj urbiĝis en 1849. Ĝi havis en 2000 ĉ. loĝantojn.
Phoenixville koordinate situas ĉe 40°7'51" norda, 75°31'9" okcidenta (40.130819, -75.519061)
NGC 1248
NGC 1248 (aliaj indikoj — PGC 11970, MCG -1-9-16) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Karl Walter Hahn
EdE-H
Karl Walter HAHN (han), germano, lernejestro. Nask. 18 okt. 1882 en Tharandt. E-isto de 1908. Tre sukcesa propagandisto inter instruistoj kaj infanoj. Jam. de 1909 li instruis E-n al infanoj en Schönau apud Chemnitz, Leipzig kaj Gohiis apud Dresden. Lia popollernejo en Gohlis estas la sola en G, kie E estas deviga instrufako. Sekr. de Saksa E- Instituto ĝis 1914 kaj prez. de E Asocio de Saksaj Geinstruistoj ĝis 1930. Multaj artikoloj pri E-aj kaj porpacaj temoj; samsence parolis ĉe int. kongresoj. Kunlaboranto de I n t. P e d. R e v u o kaj de la G kongreslibroj. Verkis poemojn precipe por prop. inter infanoj.
Yuko Oita
Yuko Oita (尾板 裕子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1986 ĝis 1987 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Oda (klano)
Oda estas japana daimio-klano, kiu devenas de Taira no Sukemori el la familio Taira. Oda Chikazane estis la unua, kiu portis la nomon Oda.
La Oda-klano estis komence vasalo de la Shiba-klano kaj transloĝiĝis kun ĝi el al provinco Echizen al la provinco Owari.
121654 Michaelpryzby
121654 Michaelpryzby estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, proksima de la 1:3 kun Marso kaj 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Michael S. Pryzby, Sistema Inĝeniero pri Instrumentoj por la Misio OSIRIS-REx. Antaŭ tio, li estis Ĉefa Kosmoveturila Sistema Inĝeniero por la Lunar Reconnaissance Orbiter. En sia kariero, li subtenis la GSFC de la NASA dum pli ol 25 jaroj.
17075 Pankonin
17075 Pankonin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo "LONEOS" (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search]) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vernon Pankonin, direktoro de programo de planeda astronomio ĉe la National Science Foundation kaj radioastronomo de formado.
6707 Shigeru
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana kuracisto kaj amatora astronomo Shigeru Nakano, fakulo pri obstetriko, ginekologio kaj medicina jurisprudenco. Kiel amatora astronomo, li publikigis multe da gvidlibroj pri observoj kaj stelaj atlasoj, el kiu la plej detahava publikata en Japanio.
Taraz
Taraz (Тараз), antaŭe ĝis la jaro 1997 konata kiel Jambyl aŭ Zhambyl (kazaĥe Жамбыл / Ĵambıl), ĝis la jaro 1993 kiel Dzhambul (ruse Джамбул), ĝis la jaro 1938 kiel Mirzojan (ruse Мирзоян), ĝis la jaro 1936 kiel Aulie-Ata (ruse Аулие-Ата, kazaĥe: Әулие-Ата / Äwlïe-Ata, ĉagataje اولياه اتا, perse تراز) kaj ĝis la jaro 1856 Talas (Талас), estas urbo kaj administra centro de la provinco Jambyl en Kazaĥio. Ĝi situas en la sudo de Kazaĥio, proksime al la najbara ŝtato Kirgizio, borde de la rivero Talas aŭ Taraz, kies du variaĵoj donis la originan kaj la nunan nomon al la urbo. Taraz laŭ la stato de 2009 havis 406 262 loĝantojn: inter la jaroj 1989 ĝis 1999 ĝi kreskis je 9 procentaĵoj, inter 1999 kaj 2009 eĉ je 23 procentaĵoj, igante ĝin unu el la plej rapide kreskantaj urboj de la ŝtatoj, kune kun Astano kaj Türkistan.
Estante unu el la plej malnovaj urboj de Kazaĥio kaj entute de Centra Azio, Taraz celebris sian 2000-jaran urbojubileon, rekonitan fare de UNESKO, en 2001. Radiko de la urbo estis fortikaĵo de la Ĉina Imperio, konstruita ĉi-tie. La unua skriba mencio de la urbonomo Talas datiĝas el la jaro 568. Ĝin skribis Menander Protector kaj informis ke la mezepoka urbo de Talas was gravas komerca centro laŭ la Silka Vojo. Iom pli poste la ĉina vojaĝisto Xuanzang pasis la urbon en 639 kaj priskribis: "Vojaĝante okcidenten de la Mil Fontoj 140 aŭ 150 li-ojn, ni venas al la urbo Daluosi. La urbo havas diametron de 8 aŭ 9 li-oj, kaj estis setlita fare de barbaraj komercistoj el diversaj nacioj. La produktoj kaj la klimato estas pli-malpli la samaj kiel en Sujab". La Talasa alfabeto, variaĵo de la tjurka runoforma Orĥon-skribo, estis nomata laŭ la urbo. La urbo fiksiĝis en la monda historio interalie per la "batalo de Talas" de la jaro 751, en kiu kontraŭbatalis la armeoj de la ĉina dinastio Tang kaj de la araba Abasida Kaliflando. La batalo okazis ie proksime de la rivero Talas en la samnoma valo, ne rekte en la urbo. Inter la nerektaj sekvoj de tiu batalo estis la enkonduko de paperproduktado de Ĉinio en la "okcidentan mondon" (do la tuto de Eŭroazio okcidente de la Ĉina Imperio), ĉar la araboj kaptis kaj forportis plurajn ĉinajn paperproduktistojn. Sekvis islama kaj persa regadoj de la pluretna, je signifa parto tjurklingva loĝantaro, en 1220 mongola invado, ekde la jaro 1513 rego de la kazaĥoj, kaj en 1864 la Rusia Imperio konkeris la urbon kaj regionon kaj integrigis ĝin en la imperion - tiun heredaĵon transprenis Sovetunio.
Cheissoux
- jen france, prononco öaŭ sistemo IFA [], do simple, okcitane Chaisson la Chapèla - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Silso en Engadino
Silso en Engadino (en la germana lingvo Sils im Engadin, en la romanĉa lingvo Segl, oficiale skribita per la dulingva nomo Sils im Engadin/Segl) estas komunumo de la komunumaro Supra Engadino kaj la distrikto Malojo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 754 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Silso en Engadino limas en nordo kaj nordoriento al Silvaplano, en sudoriento al eksklavo Valo Roseg de Samedan, en sudo al Lanzada (Italio), en sudsudokcidento al Chiesa in Valmalenco (Italio), en okcidento al Bregaglia, kaj en nordokcidento al Bivio.
Trafiko
Tra Silso pasas la kantona ĉefvojo n-ro de Silvaplano tra Malojopasejo al Chiavenna en Italio. Per la poŝtaŭtolinio de Sankta Maŭrico al Chiavenna la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Lingvoj
La hodiaŭ trilingva komunumo (itala, germana kaj romanĉa) origine estis romanĉlingva. En la 19-a jarcento ankoraŭ du trionoj de la loĝantaro parolis la romanĉan, sed jam tiam ekzistis granda germanlingva malplimulto. Dum la popolnombrado de 1980 48,39% parolis la germanan, 31,57% la romanĉan kaj 15,44% la italan. En la jaro 2000 jam 59,39% parolis la germanan, 15,45% la italan, dum la romanĉa lingvo kun ankoraŭ 11,98% falis al la tria loko.
Famaj personecoj
De 1881 ĝis 1888 Friedrich Nietzsche pasigis la somerojn en Sils-Maria, kaj tie skribis kelkajn de siaj gravaj verkoj inter kiuj la duan parton de Jen diris Zaratuŝtro. Ankaŭ Hermann Hesse regule venadis al Sils-Maria. La domo, kie Nietzsche loĝis en Sils-Maria, hodiaŭ estas muzeo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Silso datiĝas el la jaro 800 kiel Silles. En 1964 estis malkovrita en Sils-Baselgia du altaretoj el romia epoko, kiuj supozeble estas restaĵoj de romia sanktejo ĉe la pasejovojo tra Juliopasejo kaj Malojopasejo. Dum mezepoko grava ekonomia fonto estis la fiŝopredado en la Lago de Silso. El la jaro 1545 datiĝas alpopaŝtejoregularo. Ek de la 19-a jarcento la turismo fariĝis al ĉefa enspezofonto de Silso.
Preĝejo Sankta Ripsime (Jalto)
La Preĝejo Sankta Ripsime (armene: Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցի, Surp Hripsime Jekegheci ), estas aktiva preĝejo apartenanta al la Armena Apostola Eklezio, situanta en Jalto sur la krimea duoninsulo kaj finita en 1917. Ĝi estas modeligita laŭ samnoma preĝejo en Eĉmiadzin, Armenio. Fakte peco de tiu preĝejo, Monda Heredaĵo de Unesko, estis simbole uzata en la bazo de ĉi tiu preĝejo.
Kamen
Kamen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unna de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojoj kaj, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Kantono Chester (Pensilvanio)
Konteo Chester- [IPA|ˈtʃɛstɚ] estas konteo en usona federacia ŝtato Pensilvanio kun loĝantoj de 433.501 (2000) kaj fondita en 1682. La administra centro de la konteo estas West Chester.
Phoenixville (Pensilvanio)
Geografio
La konteo havas areon de 1.968 km², el kiu 10 km² estas akvosurfaco.
dsf.chesco.org/ oficiala paĝo
Giancarlo Judica Cordiglia
Giancarlo JUDICA CORDIGLIA ([ giankarlo judika cordija] ; naskiĝis la 30-an de septembro 1971 en San Maurizio Canavese) estas itala dramisto, aktoro, dublisto, teatroestro, kinoaktoro kaj televidoaktoro.
Le Locle (distrikto)
La distrikto Le Locle estas administra unuo de Kantono Neŭŝatelo. Ĝi havis 14099 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Le Locle.
Geografio
La distrikto Le Locle situas en la Ĵurasa Montaro en nordokcidento de la kantono. Ĝi etendiĝas de la rivero Doubs, kiu formas la limon al francio en nordokcidento ĝis al la kresto de la sudorienta ĉeno de la Ĵuraso en sudoriento. Tute en okcidento de la distrikto situas la vilaĝo La Brevine kun la Lago de Taillères, kiu estas konata kiel la plej malvarma loko de Svislando. La temperaturoj vintre regule falas sub malpli ol 40 minusaj gradoj.
Komunumoj de la distrikto Le Locle
La distrikto Le Locle konsistas (stato en 2010) el 7 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Le Locle estas la plej granda. Jen la listo: