cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zálesí (Javorník)
Historio
Nun la vilaĝo servas precipe al refreŝigado; ekde sezono 2005/2006 estas trafikata skicentro SKI Zálesí.
Konstanta akcelo
En mekaniko, konstanta akcelo estas speco de moviĝo en kiu la akcelo estas ne ŝanĝiĝanta kun tempo. Ĉi tio signifas ke rapido aŭ la vektora rapido de la objekto ŝanĝiĝas je egalaj kvantoj aŭ respektive vektoraj kvantoj en egala tempaj periodoj.
Rjutin-afero
La Rjutin-afero de 1932 estis la lasta klopodo oponi la sovetan gvidanton Josif Stalin en la Soveta Komunista Partio.
Konstanta akcelo
Tiel estas du okazoj:
Rjutin-afero
Martemjan Rjutin (1890-1937) estis malnova bolŝeviko kaj komunista gvidanto de Moskvo en la 1920-aj jaroj. Li verkis en junio de 1932 "Apelacio al ĉiu membro de la Tut-Unia Komunista Partio (bolŝevika)". La dokumento havis 200 paĝojn kaj estas konata kiel "Rjutina Platformo". En la dokumento, li alvokis por ĉesigo de la perforta kolektivigo ("paco kun la kamparanoj"), malakcelo de la industriigo, remembrigo de forpelitaj, eksigitaj partianoj inkluzive Lev Trockij kaj "freŝa starto". Unu ĉapitro de la Platformo estis dediĉita al personeco de Stalino, kiun Rjutin nomumis "tombofosisto de la revolucio" kaj "diabla genio de la partio kaj la revolucio". Rjutin argumentis, ke "sen elimino de Stalin, estas neeble restaŭri sanon de aŭ la Partio aŭ la lando." La Rjutina Platformo estis disdonita inter amikoj de Rjutin kaj iamaj opoziciaj gvidantoj en Moskvo en la somero de 1932. La sekreta polico OGPU baldaŭ raportis la aferon al Stalin. Oni identigis Rjutinon kiel verkiston la 23-an de septembro 1932 kaj oni arestis lin. La 2-an de oktobro, la supozita Rjutin-grupo estis pelita el la Komunista Partio, la dokumento neiigita (enhavo de la dokumento estas konata el la sekretpolica arĥivo). OGPU referis la aferon al la Politburoo. Oni ne trovas dokumentojn de kunsido de la Politburo pri la afero. Oni supozas, ke pro interna misakordo, Rjutin estis punita ne al morto sed nur al 10-jara prizono. 29 aliaj personoj same ricevis prizonpunon.
Rjutin estis ekzekutita en 1937 dum la Granda Purigo.
Konstanta akcelo
Se vektora akcelo ne ŝanĝiĝas kun tempo veras jenaj formuloj:
kie  s(t) estas delokigo;
Moviĝo sub uniforma gravito
Ekzemplo de objekto havanta uniforman akcelon estas la objekto en uniforma gravita kampo. Se la vektora forteco de la gravita kampo estas g do la forto estas  F=mg  kie m estas la objekta maso. La vektora akcelo a de la korpo estas donita per. Per kombino de ĉi tiuj du esprimoj rezultas ke  a=g .
Se la gravito estas pro sufiĉe granda korpo (planedo, stelo) kaj la konsiderata moviĝanta objekto estas sufiĉe malgranda, kaj ankaŭ la distanco de ĝia moviĝo estas sufiĉe malgranda, relative al distanco ĝi centro de la fonto de la gravito, povas esti prenite kun iu precizeco ke estas la okazo de la uniforma gravito.
Cirkla moviĝo
La alia ekzemplo de korpa spertanta konstantan akcelon estas korpo kiu estas en konstanta horizontala cirkla moviĝo. En ĉi tiu okazo, ĉar la direkto de la objekta moviĝo estas daŭre ŝanĝiĝanta, estante tanĝanta al la cirklo, la objekta vektora rapido ankaŭ ŝanĝiĝas. Ŝanĝi de rapido dum tempo estas akcelo. Ĉi tiu akcelo estas direktita al la centro de la cirklo kaj estas de valoro:
Griza klostro (Berlino)
La Griza klostro (germane: Graues Kloster) estas pereinta monakejo de franciskanoj en Berlino/Germanujo situanta en la mezepoka urbokerno ĉe la nuna Kloster-strato sude de Aleksandra Placo. La konstruaĵoj estis detruitaj dum la Dua mondmilito sed ruinoj de la kirko konserviĝis ĝis hodiaŭ.
Konstanta akcelo
Cirkla moviĝo
kie v estas la objekta rapido, aŭ
Griza klostro (Berlino)
Historio
La unua skriba mencio pri la ĉeesto de la franciskanoj en Berlino estas, laŭ indikoj de kronikistoj Andreas Angelus (16-a jarcento) el la jaro 1249. En la hodiaŭa Spandauer-strato nr 49 en Nikolaa Kvartalo elfositis restoj de la unua romanika preĝejo. La nomo ŝuldiĝas je la grizaj vestaĵoj de la franciskanoj. En 1252 okazis kunveno de kapitulanoj ordenaj el la saksia ordenprovinco en Berlino.
Konstanta akcelo
Cirkla moviĝo
kie ω estas la angula rapido.
Griza klostro (Berlino)
Historio
La margrafoj Oto la 5-a (Brandenburgio) kaj Albreĥto la 3-a (Brandenburgio) donacis en 1271 al la frokuloj grundon ĉe la rando de Berlino kiu troviĝas proksime de la tiama rezidejo (Hohes Haus) kaj de la mezepoka ĉirkaŭfortikaĵo ĉe Litten-strato. Iliaj ruinoj videblas ankoraŭ. En 1290 la monakoj ricevis ankaŭ brikejon fare de kavaliro Jakob von Nybede kaj pro tio oni povis ekigi konstruon de klostro. La restoj de la brikejo poste trovitis ĉe la norda flanko de Kreuzberg-monto.
Konstanta akcelo
Cirkla moviĝo
La akcelo, de ĉi tie ankaŭ la forto, aganta sur korpo en konstanta horizontala cirkla moviĝo estas direktita al centro de la cirklo. La decentrokura forto ŝajnanta al agi eksteren sur korpon estas reale pseŭda forto aperanta en ne-inercia referenca kadro ligita kun la korpo.
Griza klostro (Berlino)
Historio
Havis la monakoj privilegion pri almozpetado en Berlino kaj en diversaj najbaraj komunumoj; nobeloj kaj burĝoj ĉiam favoris la bonstaton de la klostro. Entombigitis multaj elstaruloj enkirke, ekz. en 1365 Ludwig der Römer, la unua vikario de Brandenburgio kaj filo de imperiestro Ludoviko la 4-a.
Funkcio lerneja
Post Reformacio la monakejo estis aboliciita en 1539 laŭ ordono de princelektisto Joakimo la 2-a (Brandenburgio). La posedaĵoj iris al la ŝtato pro sekulariĝo tia. Post la morto de la lasta franciskano en 1571 oni malfermis en 1574 ene gimnazion, la plej malnovan lernejon berlinan. Tie laboris i.a. Johann Crüger, Johann Gustav Droysen, Friedrich Schleiermacher, Karl Philipp Moritz, Christian Gottfried Daniel Stein kaj Friedrich Ludwig Jahn; inter la plej konataj lernintoj nombriĝas kanceliero Otto von Bismarck, arĥitekto Karl Friedrich Schinkel, la pri fiziko nobelpremiita Hans Georg Dehmelt kaj la filozofo Philosoph Alexander Gottlieb Baumgarten. Longan tempon la kirko estis unu el la plej ampleksaj konserviĝintaj brikŝtonaĵoj de Berlino. Dum la Dua mondmilito la monaĥejo ege damaĝitis. Dume la preĝejo restis ruino kun la funkcio de kontraŭmilita memorigilo, la aliaj konstruaĵoj laŭ decido de la eostberlinaj aŭtoritatoj malkonstruitis en la 1960-aj jaroj. Apud la kirkruino estas parko kaj parto de la federacia ŝoseo B 1. La lernejon oni poste malfermis en Okcidenta Berlino; ĝi ekde 1963 troviĝas en Charlottenburg-Wilmersdorf (Schmargendorf). Ekzistis ankoraŭ du aliaj franciskanaj monaĥejoj en Berlino. Dum la jaroj 2013/14 oni faris diligentajn elfosadojn sur la klostra teritorio.
Konstanta akcelo
Vidu ankaŭ
Acceleration
Dolné Plachtince
Dolné Plachtince (hungare Alsópalojta [alŝOpalojta], germane Unterplachtintz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Dolné Plachtince situas laŭ ĉefvojo Horné Semerovce-Veľký Krtíš. La lasta urbo troviĝas je 3 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1243 en formo "Palatha". En 1245 ĝi ricevis doganprenan rajton, poste ĝi iĝis kampurbo. Pli frue en 1306 ankaŭ fortikaĵo menciiĝis, kiun Mateo Csák okupis. La urbeto baldaŭe disiĝis je 3 partoj: Suba, Meza kaj Supra. Kiel aparta parto, tiu loko menciiĝis en 1337 en latina formo "Palatha Inferior". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 786 vilaĝanoj en 129 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsópalojta 618 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Vinica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1930 pro incendio duono de la vilaĝo cindriĝis. En 2001 vivis en Dolné Plachtince 600 homoj, (560 slovakoj).
Tomáš Pumpr
Tomáš PUMPR (naskita la 2-an de oktobro 1906 en Dolní Slověnice; mortinta la 10-an de septembro 1972 en Prago) estis ĉeĥa esperantisto kaj doktoro pri juro (ĉeĥe JUDr.). Li estis majstra tradukanto, honora membro de Ĉeĥa Esperanto-Asocio kaj ekde 1962 membro de la Akademio de Esperanto.
Li estis esperantisto ekde 1926. Sian literaturan verkadon li komencis per kunlaboro al la Ĉeĥoslovaka Antologio (Budapest, 1935). El lia ampleksa traduklaboro nur parto aperis libroforme: Bukedo el ĉeĥaj naciaj mitoj de Karel Jaromír Erben (1938), La bapto de caro Vladimír de Karel Havlíček Borovský (1935, 1967), Sileziaj kantoj de Petr Bezruč (kunlabore kun Rudolf Hromada kaj Jiří Kořínek 1971). Alia poemego de K. H. Borovský Reĝo Lávra en lia traduko aperis en La Nica Literatura Revuo (31-32, l960) kaj lia traduko de Majo de Karel Hynek Mácha aperis fragmente en diversaj revuoj, komplete en 1997 (deklarita de Reto Rossetti kiel nekompareble supera al la angla traduko).
Por la Simpozio pri ata/ita redaktita de Kalocsay li verkis 106-paĝan traktaton Esperanto sen aspektoj? (Stafeto, 1961). Li kunlaboris teksto-traduke kaj nomenklature ĉe la eldono de Poŝatlaso de la mondo en Esperanto (1971) kaj tradukis la informan broŝuron Mallonge pri Ĉeĥoslovakio (1966). El Esperanto li ĉeĥigis la Konstitucion de Japanio por la ministerio de internaj aferoj. Post la dua mondmilito Pumpr kunlaboris kun la esperantlingvaj art-elsendoj de la Verda Stacio per vico da tradukoj ekz. Somera firmamento de Zdeněk Jirotka (1948), Gracoplena Jesu-Infano de Prago de František Kožík, Fantomo en la kastelo de M. Šrámek, ambaŭ en 1948, Maja fabelo de Vilém Mrštík (1950). Inter ili elstaris tradukoj de la oper-tekstoj de Vendita fianĉino de Karel Sabina (muziko Bedřich Smetana) kaj Najado de Jaroslav Kvapil (muziko de Antonín Dvořák) kaj En la puto de Sabina (muziko Vilém Blodek). Por la nacilingva programo de la radiostacioj Praha kaj Ostrava d-ro Pumpr enĉeĥigis la nederlandan dramon La mondo ne havas atendejon de Maurits Dekker el esperantlingva traduko de Frits Faulhaber.
== Verkoj ==
Tradukoj
En Ĉeĥoslovaka Antologio (1935):
Tarnogród
Tarnogród estas urbo en Lublinio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Tarnogród en distrikto Biłgorajski.
Tomáš Pumpr
Tradukoj
Memstaraj libroj:
En la gazetaro:
En manuskriptoj
Laŭ asertoj de Jaroslav Mařík en Starto 2/1992 (149) d-ro Pumpr tradukis ankaŭ:
Volusiano
Volusiano latine Gaius Vibius Afinius Gallus Veldumnianus Volusianus naskiĝis en nekonata dato en  Interamna kaj mortis dum milito en aŭgusto 253. Li estis romia kunimperiestro kun sia patro Treboniano Galo de 251 ĝis 253.
Vivo
Poste morto de imperiestro Decio 251 Treboniano Galo estis kronita imperiestro de armaro de Danubio. Kiam julie 251 Hostiliano, filo de Decio, mortis per pesto, Treboniano faris Volusianon kunimperiestro kun titoloj "cesaro" kaj princo. Treboniano kaj Volusiano estis kunimperiestroj ĝis aŭgusto 253 kiam Emiliano renversis kaj mortigis ilin.
NGC 838
NGC 838 (aliaj indikoj — PGC 8250, MCG -2-6-33, IRAS02071-1023, MK 1022, HCG 16C, ARP 318, KUG 0207-103) estas lensosimila galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
NGC 838 estas galaksio de Markarjan, ĉar ĝi havas pli altan ultraviolan radiadon.
Milaporo
Milaporo, literumita ankaŭ Mylapore kaj Mayilāppūr, estas kvartalo en la centra parto de la urbo Ĉenajo, Barato. Ĝi estas unu el la plej malnovaj rezidejaj partoj de la urbo. Ĝi estas nomita ankaŭ Tirumajilai. La loĝloko estas postulita kiel naskoloko de la fama tamila filozofo Tiravaluvaro, kaj la hindua sanktulo kaj filozofo, Pejalvar.
Milaporo estas konata pro siaj tri-vojaj avenuoj, la Templo Kapaleŝŭarar, la festivaloj Katĉeri, kaj la monaĥejo Ramakriŝna Matha inter multaj aliaj altiraĵoj. Ankaŭ la Katedralo de Sankta Tomaso, kiu estas konsiderata tombejo de Sankta Tomaso, estas en Milaporo.
Beynost
Beynost [beno] estas franca komunumo lokita en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento Ain.
Ĝi havis proksimume 4 600 loĝantojn en la jaro 2017.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Beynolans.
Ekosocialismo
Ekologia socialismo aŭ ekosocialismo, verda socialismo, aŭ socialisma ekologio estas politika ideologio, kiu ligas la tradiciajn celojn de la laborista movado kaj la naturprotektisma movado. Ĝi estas ideologia kunfandiĝo de verda politiko, ekologio kaj alimondismo, kaj prezentas ekologian socialismon kiel la solan justan rimedon por haltigi la mondvarmigon kaj ĝiajn suferigajn efikojn.
Lovcjenac
Lovcjenac (lovtjenac), slave Lovćenac, serbe Ловћенац, hungare Szeghegy, germane Sekitsch estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Mali Idjoŝ. La historia slava nomo estis Sekić, la nova nomo nomiĝis pri monto Lovćen en Montenegro.
Situo
Lovcjenac situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo. Mali Idjoŝ troviĝas 3 km-ojn.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1476 en formo Zegegyhaz (=zeg-ekleziejo). La turkoj faris senhoma la vilaĝon, en 1786 germanoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Szeghegy 5395 homoj, (4998 germanoj kaj 394 hungaroj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Topolya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. Fine de la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Lovcjenac 3693 homoj, (montenegranoj 2100 (57 %), serboj 1242 (34 %), hungaroj 107 (3 %) kaj aliaj).
Donji Miholjac
Donji Miholjac, germane Unter-Miholtz, hungare Alsómiholjac estas urbo en Kroatio. La nomo signifas en ĉiuj lingvoj: suba Mikaelo. Ankoraŭ 6 komunumoj apartenas al la municipo.
Ekosocialismo
Historio
Dum la 1950-aj ĝis 1970-aj jardekoj komenciĝis novaj kontraŭkapitalismaj naturprotektismaj movadoj. Politikaj partioj kun verdaj kaj socialismaj ideoj fondiĝis, ekzemple la Politika Partio de Radikaluloj kaj la Pacifisme-Socialista Partio en Nederlando. Tiaj partioj ankaŭ havis profundajn radikojn en la kontraŭatomenergia kaj la pacisma movadoj, kaj en kontraŭsovetunia marksismo kaj liberecana socialismo.
Donji Miholjac
Situo
Donji Miholjac situas sur ebenaĵo, Dravo (samtempe hungara landlimo) preterfluas 3 km-ojn, laŭ ĉefvojoj Pécs-aŭtoŝoseo inter Zagrebo-Beogrado kaj Virovitica-Osijek.
Ekosocialismo
Historio
Dum la fino de la 20-a jarcento la akceliĝanta mondvarmiĝo kaj la rezultanta reviviĝo de ekofaŝismo kreis novan kaj alispecan urĝon por ekosocialisma politiko. El tio rezultis nova, pli ampleksa analizo de la nuntempa kapitalismo, surbaze de marksismaj, kontraŭimperiismaj kaj kontraŭfaŝismaj teorioj. Ekosocialistoj nuntempe estas minoritato en diversaj socialismaj, socialdemokrataj kaj komunismaj partioj, kvankam ĝenerale la rekono de la ekologiaj problemoj kreskas tutmonde. En kelkaj landoj ekzistas specialaj ekosocialismaj partioj aŭ grupoj, kiuj estas sendependaj de tradiciaj partioj.
Donji Miholjac
Historio
La loko estis loĝata dum la Okcident-Romia Imperio, poste avaroj alvenis. Ekde 1102 ĝi apartenis al persona unio de hungaroj kaj kroatoj. Post la mezepoko la tuta regiono apartenis al la Osmana Imperio dunm 150 jarojn. Ĝis Traktato de Trianon la urbeto apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Verőce, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Ekosocialismo
Ideologio
Ekosocialistoj estas kritikantoj de multaj pasintaj kaj nunaj formoj kaj de verda politiko kaj de socialismo. Oni ofte nomas ekosocialistojn “ruĝverduloj”, t.e. anoj de verda politiko kun klaraj kontraŭkapitalismaj vidpunktoj ofte inspiritaj de marksismo. Ili distingendas disde subtenantoj de ekokapitalismo kaj verda anarkiismo. Oni ofte taksas ilin verduloj-“fundamentistoj”. La tiunoma frakcio en la germana partio de Verduloj inkluzivis ekosocialistojn, kaj per tiu nomo oni karakterizis ekosocialistojn ankaŭ en verdaj partioj de aliaj landoj.
Ekosocialistoj kritikas ankaŭ burokratiajn kaj elitecajn teoriojn de maŭistoj, stalinistoj kaj subtenantoj de tio, kion kritikantoj nomas burokratia kolektivismo aŭ ŝtata kapitalismo. Ekosocialistoj celas al komuna posedo de la produktadrimedoj fare de “libere asociitaj produktantoj”, kio eklipsas ĉiujn aliajn formojn de dominado, ĉefe genran malegalecon, rasismon kaj imperiismon. Rimedoj ofte inkluzivas reestigon de komunejaj terenoj kontraŭstare al privata posedo, en kiuj loka regado super resursoj validigas la marksisman koncepton de uzvaloro super ŝanĝvaloro. En la praktiko, ekosocialistoj kreis diversajn strategiojn por mobilizi agadon sur internaciisma bazo, evoluigante retojn de individuoj kaj grupoj ĉe la socia bazo, kiuj povu radikale transformi la socion per senperfortaj “antaŭfiguraj projektoj” por postkapitalisma kaj postŝtatisma mondo.
Eŭropo
En la Eŭropa Parlamento ekzistas du frakcioj kun ekosocialistaj partioj aŭ partioj kun grava ekosocialistaro, nome la ekologiema Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco kaj la socialismema Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj.
Germanio
Ene de la partio Alianco '90/La Verduloj ekzistis la grupo Ökosozialisten, kiu akiris post la retiriĝo de la dekstraj tendencoj en la jaro 1980 decidan rolon. Ĝia reprezentanto Rainer Trampert estis estrarano ekde 1982 kaj prezidanto en 1987. Poste la anoj de la grupo retiriĝis, iris al aliaj partioj, nome la Maldekstra Partio (PDS) aŭ fondis aliajn projektojn. Kialo estis la plifortiĝo de tiel nomata “Realo”-alo en la partio, reprezentita de la posta federacia ministro Joseph Fischer, al kiu alo oni riproĉis perfidon kontraŭ la bazaj ideoj de la verda movado, subtenon al la partopreno en militoj devie de la pacifisma fundamento kaj toleradon de kompromisoj en bazaj politikaj agokampoj, ekzemple atomenergio (jardeka garantio de funkcio anstataŭ tuja malŝalto).
En la nuna partio Die Linke estas subgrupo kun la nomo Ökologische Plattform (Ekologia platformo), kiu estis aktiva en la antaŭa partio PDS. Ĝi estis fondita de personoj, kiuj jam estis aktivaj en la ekologia movado de Germana Demokratia Respubliko (GDR), ĉu en grupoj de la eklezio, ĉu en naturprotektaj grupoj de Kulturligo de GDR. Ĝi havas bultenon Tarantel, kiu aperas surpapere kaj enrete.
Manifestoj
Michael Löwy kunverkis kun Joel Kovel la unuan “Ekosocialisman Manifeston” en 2001. Ĝi funkciis kiel referenco por la “Internacia Ekosocialisma Reto” fondita en Parizo en oktobro de 2007.
Okaze de la Monda Socia Forumo en Belém en 2009, estis redaktita la “Ekosocialisma Deklaracio de Belém”.
Emiliano
Emiliano, latine Aemilianus naskiĝis en 207 aŭ 213 kaj mortis en 253. En lasta jaro de sia vivo, li estis romia imperiestro.
Ĉirkaŭ 252 li iĝis pretoro en Moesia, kie li venkis la gotojn. Post tiu venko, Emiliano estis aklamita imperiestro de sia armaro. Li marŝis al Romo kaj militis kontraŭ laŭleĝa imperiestro Treboniano Galo kaj venkis. Kiam la novaĵo pri la morto de Treboniano alvenis Romon, Senato konfirmis Emilianon kiel imperiestron. Valeriano, militestro de Rejno, marŝis kontraŭ Emiliano kaj venkis lin ĉe Spoleto, sekve, Emiliano estis imperiestro nur dum tri monatoj.
Gábor Németh (verkisto)
Gábor Németh [nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Gábor estis hungara verkisto, redaktoro, scenaristo, altlerneja instruisto. Lia pseŭdonimo estis Gabriely György [gabrieli djordj] (komprenu laŭ hungarlingve kutima nomordo).
Biografio
Gábor Németh maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1975 kaj akiris pedagogian diplomon en altlernejo de Budapeŝto en 1979. Inter 1980–1985 li estis ĵurnalisto dum en 1983 akiris ĵurnalistan diplomon en akademio. Li ricevis stipendiojn en 1988 kaj inter 1992-1994). En la sekvantaj jaroj li estis plej ofte redaktoro en pluraj lokoj. Aparte menciindas posteno en Hungara Radio ekde 1994. Inter 2007–2021 li instruis en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Li ricevis premiojn inter 1991-2017.
Flago de Latvio
La nacia flago de Latvio estis uzita de sendependa Latvio de 1918 ĝis kiam lando estis okupita de Sovetunio en 1940. Ĝia uzo estis subpremita dum sovetia regado. Post reakirado de la sendependeco, Latvio readoptis, la 27-an de februaro 1990, la saman, ruĝ-blank-ruĝan flagon. Kvankam oficiale adoptita en 1922, la latva flago estis en uzo jam en la 13-a jarcento. La ruĝa koloro foje estas priskribita kiel simbolado de la preteco de la latvoj por doni la sangon de siaj koroj por libereco kaj ilia volemo defendi sian liberecon. Alternativa interpreto, laŭ legendo, estas ke latva gvidanto estis pafvundita en batalo, kaj la rando de la blanka tuko en kiu li estis metita estis makulita de lia sango. La blanka strio povas signifi la tukon kiu envolvis lin. Tiu rakonto estas simila al la legendo de la originoj de la flago de Aŭstrio.
Galipolo
Galipolo (Gelibolu, antikva greka nomo Kallipolis) estas urbo kaj mara haveno en eŭropa parto de Turkio, sur la Galipolo-duoninsulo, ĉe Marmor-mara eniro de la Dardaneloj, 200 km sudokcidente de Istanbulo. La urbo havas ĉ. 20.000 loĝantojn.
Ĝi estis grava bizanca fortikaĵo, poste en 1356 ĝi iĝis la unua eŭropa konkero de la otomanoj. Pro strategia defendo de Istanbulo, la turkoj konstruis la militan apogpunkton. Ĝi estis grava komerca tranzita stacio inter Rumelio kaj Anatolio. Dum la Unua mondmilito, plimulto de la urbo detruiĝis pro la batalo de Galipolo. Restis deponejo de bizanca imperiestro Justiniano la 1-a (6-a jc.), kvadratforma fortikaĵo el la 14-a jarcento kaj holmoj de trakaj tribaj gvidantoj.
Grażyna Bacewicz
Grażyna BACEWICZ /graĴIna baCEviĉ/ (naskiĝis la 5-an de februaro 1909 en Lodzo, mortis la 17-an de januaro 1969 en Varsovio) estis pola komponistino, violonistino kaj instruistino.
Epaminondas (ludo)
Epaminondas estas tabulludo unue eldonita en jaro 1975, eldonita de la kreinto mem. Tiu ĉi ludo estas pliampleksigita kaj plibonigita versio de la ludo Crossings, eldonita de Sid Sackson en A Gamut of Games.
Klareco rilate al abstrakta ludo signifas facilecon per kiu ludantoj povas analizi la evoluon de la partio, la fortajn poziciojn, la situon de malforteco, ludpecojn minacatajn kaj, ĝenerale, travideblecon per kiu la ludostrukturo sin montras. Laŭ ĝia kreinto, ĉi tio estas la plej granda kvalito (sed ne la sola) de la ludo, kiu ricevis sian nomon honore al la tebana generalo Epaminondas, supozebla elpensinto de la militista formacio Falango, kiu sukcese ekuziĝis kontraŭ la armeo de la urboŝtato Sparto je 371 a.K.
Ekzistas du bazaj elektoebloj por movi:
Kardo-papilio
Kardo-papilio (latine: Vanessa cardui, karda vaneso, aŭ Cynthia cardui) estas papilio el la familio de nimfalisedoj.
Epaminondas (ludo)
Falango estas vico el ludpecoj samkoloraj, apudkuŝantaj, situantaj sur la sama linio horizontala, vertikala aŭ diagonala. Ĝi povas moviĝi laŭlonge de tiu linio (antaŭen aŭ malantaŭen) tiom da fakoj maksimume, kiom da ludpecoj la formacio enhavas. Kiam Falango moviĝas, ties ludpecoj ope moviĝu unu post la alia, kaj ne perdu siajn respektivajn poziciojn. Tiuj moviĝantaj ludpecoj ne perdu la originalan direkton dum la movo kaj ne saltu trans ies ajn alia ludpeco.
Kardo-papilio
Ecoj
Kardopapilioj atingas flugilenverguron de 45 ĝis 60 milimetroj. La pintoj de la antaŭaj flugiloj similas al tiuj de la atalanto, ili estas nigraj kaj portas plurajn grandajn kaj malgrandajn blankajn makulojn. La ena duono de la flugilo kontraŭe havas oranĝ-nigran desegnon. La malantaŭaj flugiloj estas ene helbrunaj kaj havas desegnon similan al la antaŭaj flugiloj, kies nigraj makuloj estas vigle koloritaj nur je la ekstera rando de la flugiloj, la aliaj makuloj estas palaj.
Epaminondas (ludo)
Parto de Falango povas moviĝi, dividante tiel la Falangon, sed neniam pli da fakoj ol ludpecoj moviĝas.
Kardo-papilio
Ecoj
La suba parto de la malantaŭaj flugiloj estas blanka, diversbrune marmorigita kaj havas kvin diversgrandajn okulmakulojn. La suba parto de la antaŭaj flugiloj estas kolorigita simila al la malantaŭaj, sed pli pala. Ĉe la antaŭa rando estas videblaj du pli grandaj helaj makuloj. La nigro de la flugilpintoj estas parte miksita kun brunaĵo kaj ĉe la bazo de la flugiloj la oranĝkoloro povas ruĝiĝi.
Epaminondas (ludo)
Se, dum movo, la unua ludpeco de Falango atingas fakon okupitan de malamika ludpeco, Falango tuj haltu tie kaj kaptu la malamikan ludpecon, kiu estu definitive forigita. Se tiu malamika ludpeco estas la unua en malamika Falango kaj ĉi tiu estas pli mallonga ol la atakanta Falango kaj situanta laŭ la ataklinio, la tuta malamika Falango estu kaptita.
Kardo-papilio
Ecoj
La raŭpoj estas ĝis ĉ. 40 milimetroj longaj kaj portas sur ĉiu segmento dornan ringon kun branĉiĝintaj dornoj. La baza kolor estas flava ĝis verdbruna kun malhela desegno. Ekzistas ankaŭ tre helaj raŭpoj, kiuj estas preskaŭ blankaj.
Epaminondas (ludo)
En bildo 2, la blanka Falango (a,b,c) antaŭeniras du fakojn kaj kaptas la du ludpecojn de la nigra Falango.
Kardo-papilio
Teritorio
Ilia devenlando situas en subtropaj stepoj. En Eŭropa ili restas tutjare nur en la varmaj regionoj ĉirkaŭ la Mediteraneo. Ili vivas sur seka tereno, sed oni trovas ilin preskaŭ ĉie, kie kreskas kardoj multnombraj.
Epaminondas (ludo)
En bildo 3, la nigra Falango (a,b,c) antaŭeniras unu fakon kaj kaptas la blankan Falangon (d,e) rompante la vertikalan blankan Falangon.
Kardo-papilio
Teritorio
Ĉe migradoj tiuj papilioj povas flugi sur grandegaj distancoj portataj de la vento. Tiel ili atingas eĉ la nordon de Eŭropo. La posteuloj denove migras suden, ĉar ili ne eltenas malaltajn temperaturojn dumvintre. Iuj papilioj ne sukcesas ĝustatempe alveni trans la Alpoj, kaj foje eblas vidi sur glaciejoj granda nombro de mortintaj kardo-papilioj.
Epaminondas (ludo)
La sama ludpeco povas aparteni samtempe al pluraj Falangoj.
Ekzemple, en la bildo 3 la blanka ludpeco apartenis jen al la Falango (d,e) kaptita, jen al tiu vertikala el kvin ludpecoj.
Kardo-papilio
Migrado kaj generacioj
En la devenregionoj kardopapilioj vivas tutjare sen diapaŭzo kaj estiĝas generacio post generaio. En Eŭropon ili enflugas inter majo kaj julio. Laŭ klimato estiĝas unu aŭ du generacioj, kiuj flugas de julio ĝis aŭgusto kaj de septembro ĝis oktobro. La raŭpoj de la unua nova generacio troveblas de junio ĝis julio, tiuj de la dua de aŭgusto ĝis septembro.
Epaminondas (ludo)
Celo
La ludcelo konsistas ekhavi en la lasta horizontalo (la unua por la malamiko) pli da propraj ludpecoj ol la kontraŭulo havas en nia unua horizontalo (la lasta por la malamiko), komence de propra ludvico.
Kardo-papilio
Evoluo
Femaloj lasas la konformajn, grizajn ovojn unuope ĉe sur la folioj de la nutroplantoj. La raŭpoj kunŝpinas unue la foliopinton, poste la tutan folion por ke ili povu manĝi trankvile. Ĉe kardoj ili ŝpinas inter la tigo kaj la folio.
Epaminondas (ludo)
Celo
En bildo 1, la du liniojn oni nomis 'A' kaj 'Z'. Ni supozu, ke Nigro sukcesas movi unu el siaj ludpecoj ĝis iu ajn fako de la A-linio. Nun estus vico de Blanko, kiu havas du elektoeblojn:
Blanko perdus farante ion alian, ĉar komence de la sekvanta vico de Nigro, ĉi tiu havus pli da propraj ludpecoj sur la A-linio ol Blanko havas sur la Z-linio.
Municipoj de Bahio
Listo de la 417 municipoj en subŝtato Bahio, Brazilo.
Klinkrade
Klinkrade estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Izotiazolo
Izotiazolo estas organika kemia komponaĵo konsistanta je kvin-membra aromata ringo enhavanta tri karbonatomojn, unu sulfuratomon kaj unu nitrogenatomon apudajn. Izotiazolo estas membro de klaso da komponaĵoj konataj kiel azoloj. Kontraŭe al la izomera tiazolo, la du heteroatomoj sidas sur apudaj pozicioj. La ringa strukturo de la izotiazolo enkorpiĝas en pli grandaj kombinaĵoj kun biologia ativeco tiaj kiaj fungicidoj, agrikulturaj pestoj kaj farmaciaĵoj.
La 1,2-azoloj estas bazaj komponaĵoj pro ekzisto de disponeblaj elektronoparoj sur la nitrogenatomo, kiuj permesas la protonigon de la molekulo. Tamen, tiaj komponaĵoj estas malpli bazaj ol iliaj izomeroj, la 1,3-azoloj, pro la elektro-retiriga efekto de la apudaj heteroatomoj. Dum 1,3-duketonoj spertas kondensiĝo kun hidroksilamino produktante izoksazolojn, kun hidrazino ili estigas pirazolojn. La sintezo de la izotiazoloj povas okazi per interagado de la tioamido kun haloketonoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Benzoisothiazole.png| Benzoizotiazolo Probenasole.png| Probenazolo Strukturformel von Lurasidon.png| Lurazidono Perospirone2DACS2.svg| Perospirono Tiospirone.png| Tiospirono Ziprasidon.svg| Ziprasidono
</Gallery>
Stignano
Stignano estas komunumo de Italio.
Damludo
Damludo estas strategia tabulludo ludata sur ŝaktabulo. Ĝi estas konata almenaŭ ek de la mezepoko kiam la ludo venis de Egipto al Eŭropo. Antaŭkurantoj de ĉi tiu ludo ekzistis tie jam pli ol 2000 jaroj.
Ludreguloj
Estas multaj regionaj variaĵoj de damludo. La plej disvastigitaj estas la Angla damludo kaj la Internacia damludo. La plej universalaj reguloj estas jenaj:
Damludo estas praktikata inter du ludantoj, sur kvadrata tabulo, de 64 kvadratetoj alterne helaj kaj malhelaj, pere de 24 pecoj, ĝenerale disketoj, 12 blankaj kaj 12 nigraj (en Internacia damludo kun 100 kvadratetoj kaj 40 pecoj). La ludcelo estas kapti (mortigi) aŭ senmovigi la disketojn de la kontraŭludanto. Venkos la ludanto kiu sukcesos tion fari.
La tabulo devas esti aranĝita tiel ke la angula kvadrateto maldesktre de ĉiu ludanto estu malhela. Komence de la ludo, la disketoj devas esti aranĝitaj sur la tabulo sur la malhelaj kvadratetoj, tiele: sur la tri (aŭ kvar) unuaj horizontaj vicoj, la blankaj disketoj; kaj, sur la lastaj, la malhelaj disketoj. Estas variaĵo en kiu oni ludu per helaj kvadretoj, en tiu kazo, oni metu helan angulan kvadreton maldekstre, tiu permesas registri plej facile la ludon per grafiko.
La disketoj moviĝas diagonale, sur la malhelaj kvadratetoj, antaŭen, kaj nur po unu kvadrato laŭvice.
La disketo kiu atingos kvadrateton sur la lasta linio, haltante tie, superdisketiĝos, t.e, estos promociita al “damo”, figuro havanta pli ampleksajn movojn ol la simpla disketo. Oni signas la damon per surmeto de alia samkolora disketo sur la promociitan disketon.
La damo povas moviĝi de iu kvadrateto al iu ajn, neokupita kaj lokita sur la sama diagonalo (en la Angla damludo tamen nur un paŝon). La diagonalo estas obstrukcita al la damo, kiam sur ĝi estas unu aŭ pli figuroj samkoloraj, aŭ du aŭ pli kontraŭaj figuroj, sur sinsekvaj kvadratetoj.
Kiam sur kvadrateto apud disketo ĉeestas kontraŭa figuro (disketo aŭ damo), kaj apud tiu figuro estas malplena kvadrateto sur la sama diagonalo, tiam la disketo kaptu ĝin okupante la menciitan malplenan kvadrateton. Tiel, la disketo kaptu antaŭenire kaj malantaŭenire, kaj tiu lasta estas la unusola malantaŭenira movo de la disketo. Se post figurkapto, la situacio ripetiĝos, la disketo daŭre kaptu je la sama movo, tiu ĉi kaptado nomiĝas "katenkaptado".
La kapto estas deviga. Disketo kaj damo samvaloras por kapti aŭ esti kaptitaj. Se, je la sama movo, prezentiĝos pli ol unu maniero kapti, oni nepre devas plenumi la movon kiu kaptos la plej grandan kvanton da figuroj (tio estas la tiel nomata "Leĝo de la Plejmulto").
La kaptanta figuro povas pasi pli ol unu fojo sur iu sama vaka kvadrateto, tamen ĝi ne povas salti iun ajn figuron pli ol unu fojo. Ne estos promociita disketo kiu, ĉe katenkaptado, nur pasas sur oka kontraŭa kvadrateto. La kaptitaj figuroj povas esti elprenitaj el la ludtabulo nur post kiam la movo estas plenumita.
La posedanto de la blanka disketaro ĉiam komencas la ludon, t.e, li ĉiam faras la unuan ludmovon. Al la du ludantoj, oni lotumas aŭ interkonsentas pri la koloroj por la unua ludo; kaj por la sekvantaj, la blankaj apartenos alterne al la du ludantoj.
La movo estas plenumata kiam oni translokigas rekte al alia kvadrateto la figuron tuŝitan; tiam oni tuj lasu ĝin.
La movo estas plenumita post kiam la mano de la ludanto lasos la figuron, movinte ĝin de unu kvadrateto al alia.
Rimarko: se neniu el la figuroj povos esti laŭleĝe movita, tiam ne estos puno, tamen, la rekulpo estos puninda.
a) la du ludantoj interkonsentis pri la senvenkinteco; b) se, post sinsekvo de po tridek movoj de ambaŭ koloroj, ekde iu ajn punkto de la ludo, pruviĝos ke neniu figuro kaptiĝis nek okazis promocio de disketo; c) sama figuraranĝo reproduktiĝos trian fojon, koncernante al la sama ludanto la movo, la interesato devas postuli la senvenkintecon de la partio, antaŭ ol la figuraranĝo ŝanĝiĝos.; kaj, ĉ) je la disputo de tri damoj kontraŭ unu damo, la triopo ne sukcesos venki per maksimume dek tri movoj.
Mátyás Pribojszky
Mátyás Pribojszky [mAtjAŝ pribojski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pribojszky Mátyás estis hungara citristo, orkestrestro, verkisto. Mátyás Pribojszky naskiĝis la en Okány, li mortis la.
Biografio
Pri lernojaroj de Mátyás Pribojszky mankas informoj, nur estas sciata, ke li studis teknologion, poste li estis maŝinisto pri turbinoj en la industrio 2 jardekojn. Li estis memlernanto pri muziko kaj citro. Li evoluis novan teknikon, anstataŭ plumo li senpere tuŝis la kordojn. Li prezentis ĝin kun sukcesoj en popolmuzika festivalo en Kecskemét en 1969. Pro la sukcesoj li libertempe instruis citroludon, krome li prezentis ne nur popolmuzikon, krome ankaŭ klasikan muzikon ekde la 1980-aj jaroj. En 1972 li estis nomumita profesia citristo, la unua en Hungario. En 1981 li fondis citristan klubon, kiun li gvidis ĝis 1993. Li faris koncertojn ankaŭ en Eŭropo, Nord-Ameriko kaj Japanio. En la 1980-aj jaroj li prezentis sin, kiel verkisto. En 1983 li fondis citrorkestron, la unuan en Hungario. Post 3 jaroj la orkestro ricevis la ĉefpremion en monda festivalo en Logroño. En 2005 li translokiĝis al Tata (Hungario). Li ricevis 2 premiojn en 2001 kaj 2014. Li havis edzinon.
Virtuala realeco
Virtuala realeco estas komputila modelado kaj simulado, per kiu la homo povas kontakti artefaritan, spacoefikan vidaĵon aŭ alimetode percepteblan medion.
La virtuala realeco lokigas la homon en tiun medion, kiu simulas la realecon per diversaj interaktivaj iloj (specialaj okulvitroj, sonaŭdiloj, gantoj, kaskoj aŭ vestoj).
Plej grava estas simulado de flugoj, bataloj.
István Nagy (rektoro)
István NAGY [iŝtvAn nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy István estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko.
István Nagy naskiĝis la  1725 en Hungara reĝlando en Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1804 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Biografio
István Nagy devenis el nobela familio. Li frekventis pastrajn lernejojn en Buda kaj Nagyszombat. Li pastriĝis en 1748. Post 2 jaroj li estis pastro en Gyerk. En 1753 li doktoriĝis el teologio, poste li denove estis pastro en diversaj lokoj. En 1767 li estis nomumita kanoniko, en 1776 preposto, post monatoj episkopo. En la studjaro 1778 li estis rektoro en Reĝa Universitato de Nagyszombat.
Klaŭdio la Gota
Klaŭdio la Gota, latine Marcus Aurelius Claudius Gothicus naskiĝis en Sirmio en Panonio 214 aŭ 219 kaj mortis per pesto 270. Li estis de 268 ĝis 270 romia imperiestro.
Théoule-sur-Mer (stacidomo)
Théoule-sur-Mer estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Théoule-sur-Mer, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Marseille-St-Charles - Vintimille (frontière) (930000).
Léon Poliakov
Léon Poliakov (naskiĝis en 1910 en Sankt-Peterburgo, Rusio, mortis en 1997 Parizo) estis rusia historiisto, fakulo pri antisemitismo.
Meppen
La urbo Meppen situas en la nordokcidento de Germanio, en la pleja okcidento federacia lando Malsupra Saksio. Proksimas la rivero Emso kaj la limo al Nederlando. Okcidenta najbaro estas la nederlanda urbo Emmen.
Léon Poliakov
Poliakov naskiĝis en juda familio kaj poste loĝis en Italio, Germanio kaj Francio. Interalie li estis esplordirektoro en la Nacia Centro por Scienca Esploro.
Meppen
Meppen estas la administra centro de la distrikto Emsland. Fine de la urbo havis  loĝantojn. En Meppen la rivero Hase enfluas en la Emson - rekte ĉe la kunfluejo situas historia ventomuelejo bildigita sube.
Vidindaĵoj
Inter la malmultaj konservitaj trabfakaj konstruaĵoj estas la domoj Kuhstraße 24 kaj Im Sack 12. La unua esence konstruiĝis en la 16-a jarcento kaj do estas inter la plej aĝaj loĝdomoj de la urbo. La dua nur ekestis en 1797 kaj interalie disponas pri impona fasadocentra pordego.
Teatro
Inter septembro kaj aprilo kultura klubo nomata Theatergemeinde Meppen ("teatra komunumo Meppen") ofertas varian teatran programon. La sursceniĝoj okazas en la en 1959 finkonstruita teatrejo kaj koncertejo de la urbo Meppen (germane Theater- und Konzertsaal der Stadt Meppen), kiun ankaŭ la urba Windthorst-gimnazio uzas kiel kunvenejo.
De majo ĝis septembro la Emslanda Subĉiela Teatro Meppen (Emsländische Freilichtbühne Meppen) ofertas ĉiujare porfamilian muzikalon kaj vesperan porplenkreskulan teatraĵon. La pli ol 30 000 vizitantoj spektas ampleksajn surscenigojn de en iuj produktaĵoj 100 aktoroj.
Loka gazeto
En la urbo publikiĝas la loka gazeto Meppener Tagespost, sub tegmenta eldonejo de la regiona gazeto Neue Osnabrücker Zeitung.
Jamato (1941)
Jamato estis japana batalŝipo de la dua mondmilito.
En aprilo 1945, la japana batalŝipo Jamato (nome la plej granda batalŝipo en la mondo), kun naŭ aliaj japanaj batalŝipoj, elŝipiĝis el Japanio en intenca memmortiga atako al la fortoj de Aliancanoj engaĝiĝintaj en la Batalo de Okinavo. La japana forto estis atakita, haltigita, kaj preskaŭ detruita fare de usonaj militaviadiloj portitaj per aviadilŝipoj antaŭ atingi Okinavon. Jamato kaj kvin aliaj japanaj batalŝipo estis sinkigitaj.
Cashel
Cashel aŭ laŭ la irlanda formo Caiseal, esperantigebla al kaŝelo) estas speco de malgranda remparburgo en Irlando, kiu situas ofte sur roksprono.
Cashel aŭ la irlandlingva formo Caiseal estas la nomo de jenaj lokoj en Irlando:
Cashel estas la nomo de loko en Usono:
NGC 839
NGC 839 (aliaj indikoj — PGC 8254, MCG -2-6-34, ARP 318, HCG 16D, IRAS02072-1025) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Skryje (distrikto Havlíčkův Brod)
Skryje (Skrey) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. Skryje situas sur dislimejo de tri regionoj: Vysočina, Mezbohemia kaj Regiono Pardubice. Skryje havas tri partojn: Chrastice, Hostačov kaj la propran Skryje. En Hostačov troviĝas kastelo, kiu estis antaŭe en bedaŭrinda stato, sed hodiaŭ ĝi estas riparita kaj ĝi servas kiel restoracio.
Les Essarts-le-Roi (stacidomo)
Les Essarts-le-Roi estas franca stacidomo sur linio N de Transilien, situanta en Les Essarts-le-Roi, en departemento Yvelines, en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Izabela Czartoryska
Izabela (ĝuste: Elżbieta) Dorota Flemming-Czartoryska (naskiĝis la 3-an de marto 1746 en Varsovio, mortis la 17-an de junio 1835 en Wysocko (distrikto Jarosławski)) – pola nobelino de klerismo, edzino de princo Adam Kazimierz Czartoryski, pere de kiu membriĝis al politika partio Familia, dum Kvarjara Sejmo ligita kun Patriota Partio. Junece konata pro liberaj moroj, inter ŝiaj amatoj estis interalie reĝo Stanislao Aŭgusto Poniatowski kaj rusa deputito en Varsovio. Poste aktive engaĝita en politikan vivon de fina periodo de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj kaj de la unuaj jaroj de la 19-a jarcento. Verkistino, mecenatino de arto, kolektistino de historiaj memoraĵoj, kiuj arigis en Pollando kaj dum siaj pluraj vojaĝoj tra Eŭropo. Post perdo de sendependeco, ŝi kreis la unuan polan muzeon en Puławy kiu konsistigis la ĝermon de la Muzeo Czartoryski. Patrino de Adam Jerzy Czartoryski, princo kaj politikisto, kaj de verkistino Maria Wirtemberska.
Verkoj
Publikigitaj:
Elekto de nepublikitaj verkoj:
Pitkarna kanbirdo
Ĝi estas 17 cm longa kanbirdo kun relative mallonga beko. Plenkreskulo estas olivbruneca supre kaj sablokolora sube, kun malhela strio traokula kaj hela superokula strio. En flugiloj varia kvanto de blankaj plumoj ofte nesimetrie miksiĝas kun pli malhelbrunaj al nigrecaj plumoj (strange kompare kun la malnovmondaj kanbirdoj); simile en vosto estas centraj malhelaj plumoj kaj eksteraj blankaj vostoplumoj. Nematuruloj estas brunaj supre, kaj tre helbrunflavecaj sube sen blankaj plumoj.
Ĝi estas endemia de la vulkana Pitkarna Insulo en suda Suda Pacifiko. Surloke konata kiel "Pasero" (ĉar veraj paseroj ne estas en Pitkarno), estis komuna en la insulo, kie ĝi estas la ununura terbirdo. Ĝi estis iam klasita kiel Vundebla specio fare de la IUCN pro ties malgranda teritorio. Sed novaj pristudoj montris, ke ĝi estas pli rara ol iam supozate kaj pro tio ĝi estis relistita kiel Endanĝerita en 2008.
La supozebla populacio estis ĉirkaŭ 2000 en 1998 kaj poste estas inter 250 kaj 1000 kaj tre verŝajne malpliiĝas; la teritorio estas malgranda, nur de ĉirkaŭ 5 km. La malpliiĝon kaŭzas certe la multnombro de enmetitaj katoj kaj ratoj, kies nombro ankaŭ malpliiĝas pro la malpliiĝo de la birdospecio, dum la klopodoj forigi tiajn invadintojn malsukcesis. Krome kaj homoj kaj kaproj malpliiĝas la indiĝenan flaŭron necesan por la specio.
Ampus
(jen france, okcitane Empús) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Fine de en la komunumo vivis.
Aviadila ŝipo Graf Zeppelin
La aviadila ŝipo Graf Zeppelin estis ŝipo de la iama germana mararmeo, kiu ne estis finpretigita. Ĝia nomo venas de la aerŝipa pioniro Ferdinand von Zeppelin.
Historio
Oni mendis konstruon de la ŝipo en 1935, enakvigis en 1938, kiam baptoparolis Hermann Göring, nazia gvidanto de la aerarmeo.
En marto de 1947, la ŝipon elakvigis la Ruĝa Armeo kaj ĝi servis kiel loĝŝipo por la specifa taĉmento, kiu analizis konstrumetodojn de la Graf Zeppelin kaj aliaj preditaj ŝipoj. Oni testis kiel oni povas batali kontraŭ aviadilaj oŝipoj kaj sinkigis per du torpedoj (junio). La pola naftoentrepreno Petrobaltic malkovris la vrakon en julio de 2006, kiu nun situas norde antaŭ Władysławowo.
Tonsilito
Tonsilito estas infekta inflamo de la tonsilo kaŭzata de mikroorganismoj, plej ofte Streptococcus aŭ virusoj.
Simptomoj estas gorĝodoloro, glutaj malfacilaĵoj, febro, malforteco kaj pligrandiĝintaj limfonodoj en ambaŭ flankoj de la kolo. La infektiĝo daŭras ĉirkaŭ 5 tagoj.
La kuracado dependas de la simptomoj: okaze de febro oni preskribas ripozon en lito, apartigon de la malsanulo, gorĝogargaradon per varma, milde antiseptika solvaĵo; okaze de kronika infektado oni preskribas sulfonamidon, antibiotikon aŭ ambaŭ.
Oni povas forigi la tonsilon ĉe daŭraj malsaniĝoj, ĉar la daŭra inflamo povas disvastiĝi en la spira sistemo kaj eĉ malsanigi renon, koron kaj aliajn organojn de la homo.
Etŝpura fervojo
Etŝpura fervojo estas fervojo kun ŝpuro rimarkeble malpli larĝa ol la norma ŝpuro de.
Malgranda ŝpuro ebligas, ke la kurbiĝo de la fervojo havu malpli grandan radiuson; tiel ili ekzemple povas pli bone sekvi la kurbiĝojn de rivera valo aŭ de urba strato. Krome iliaj veturiloj ofte estas malpezaj kaj tial malmultekostaj.
Malavantaĝoj de etŝpuraj fervojoj estas, ke ili estas ne tre stabilaj ĉe alta rapido kaj ke kutime ili havas malgrandajn retojn. Kie ili interrilatas kun norm-ŝpuraj fervojoj, pasaĝeroj devas ŝanĝi la trajnon kaj varojn necesas transŝarĝi. Por eviti ĉi-lastan oni konstruis et-ŝpurajn port-vagonojn, kiuj povas porti norm-ŝpuran var-vagonon.
Estas multaj et-ŝpuraj mezuroj; jen kelkaj pli-malpli ofte uzataj:
La mencio de landoj en la ĉi-supra listo ne signifas, ke en la tuta lando oni uzas la koncernan ŝpuron. Fervojoj en Svedio kaj Italio estas pliparte norm-ŝpuraj. En Japanio nur la alt-rapida reto estas norm-ŝpura.
Kvintilo
Kvintilo, latine Marcus Aurelius Claudius Quintillus naskiĝis en nekonata dato kaj mortigis aŭ mortis 270, frato de Klaŭdio la Gota, estis proklamita romia imperiestro fare de la armeo, sed regis nur sepdek sep tagojn.
Ĵus li estis kronita, marŝis al Aquileia por defendi Romon kontraŭ atako de Viktorino. Aŭreliano ankaŭ intencis ataki Kvintilon el Panonio. Kiam Aŭreliano sieĝis lin, Kvintilo memmortiĝis aŭ estis mortigita de siaj kunuloj.
Bohemio en la Somera Olimpiko 1900
La bohemia teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1900 en Parizo havis 7 sportistojn, kiuj konkuris en 4 sportaj disciplinoj. La sportistoj atingis unu arĝentan kaj unu bronzan olimpikajn medalojn kaj sekve havis la 20-an rangon inter la teamoj.
Bohemio, kiu poste iĝis la okcidenta duono de la Ceĥa Respubliko, ĝis la fino de la unua mondmilito estis parto de Habsburga Aŭstrio, kaj tiu estis parto de la Habsburga Imperio. Tamen bohemaj sportistoj ekde la unua aliĝo al la olimpiko 1900 rajtis partopreni la internacian eventon sub nomo de devenlando Bohemio, kaj en 1908 kaj 1912 ankaŭ klare videblos kiel aparta grupo de sportistoj en "parado de nacioj" dum oficiala malferma ceremonio, kiu en 1908 unuafoje estos okazigata.
Kunordigis la teamon la Bohemia Komitato por la Olimpikoj, Český výbor pro hry olympijské, fondita jam en 1899 kaj do unu el la plej fruaj olimpikaj komitatoj.
Pál Győrffy
GYŐRFFY Pál (djoerfi) estis hungara franciskano, eklezihistoriisto naskita en Gyergyószentmiklós 1681 kaj mortinta en Mikháza la 5-an de januaro 1748.
Biografio
Pál Győrffy studis teologion en Ĉikŝomjo, oni ordinis lin pastro en 1708. De 1715 li estis domestro en Mikháza, Szárhegy kaj Ĉikŝomjo. En jaroj 1721–24 kaj 1729–32 li estis respondeculo de la provinco, en 1732–35 provincialiso. Li translokigis la teologian altlernejon al Koloĵvaro. Li aranĝis la arkivejon de provinco, enkondukis la provincialisan protokolon. Li priskribis la historion de la franciskanoj de Transilvanio.
Ippenschied
Ippenschied estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Medana Hokiena lingvo
La Medana Hokiena lingvo estas loka variaĵo de Hokien parolata inter la ĉinoj en Medano, Indonezio. Ĝi estas la lingvafrankao en Medano tiel kiel en aliaj nordaj urbaj ŝtatoj de Norda Sumatro ĉirkaŭe kaj ĝi estas subdialekto de Zhangzhou (漳州) dialekto, kune kun vasta uzo de indonezia kaj angla lingva vortoprunto. Ĝi estas plejparte parolata dialekto: ĝi estas malofte skribita per la ĉinaj karaktroj ĉar Indonezio malpermesis la uzon de ĉinaj karaktroj dum la Nova Orda epoko kaj ne estas norma latinigo.
47038 Majoni
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Vittore Majoni (1936–2002), elektra inĝeniero kaj instruisto en duagrada lernejo. Li estis unu el la fondintaj membroj de la Astronoma Asocio de Cortina d'Ampezzo kaj promociinto de la fondo de la Observatorio de Col Druscié, kiun li estris dum multenombraj jaroj.
La Môme (filmo)
La Môme (La Bubino) estas franca filmo de Olivier Dahan, pri vivo de Édith Piaf, interpretata de Marion Cotillard, aperinta la.
Internacia Flughaveno de Paro
La flughaveno havas nur unu terminalon kaj unu fluglinion, la nacia flugkompanio Drukair kiu sidejas tie. Yeti Airlines montris sian intereson flugi al Paro ekde Katmanduo