cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiĝiaj tropikaj sekaj arbaroj
Faŭno
Estas malfacile scii kiaj plantaj kaj bestaj specioj estas karakterizaj por la seka arbaro ĉar tiu ĉi jam estis estinta malofta kiam la biologoj ekkatalogis la fiĝian biodiversecon. La santalarbaro superregita de endemia specio estus kovrinta vastajn areojn de seka tereno kaj verŝajne subteninta vastan bestaron de polenintaj kaj fruktomanĝintaj mamuloj kaj birdoj. Nuntempe, Santalum yasi, estas endanĝerigata specio limigata al eta relikva populacio kun renoviĝado malhelpata kaŭze de arbara incendio. En pli sekaj areoj en Vanualevuo, etaj arbareroj karakterizataj de Casuarina equisetifolia, Gymnostoma vitienses, kaj la malofta Santalum yasi ankoraŭ postrestas. Neniuj paseroformaj birdoj estas konataj kiel adaptataj al seka arbaro sed du nepaseroformaj birdospecioj, la insulazia arbanaso (Dendrocygna arcuata) kaj la longkrura turstrigo (Tyto longimembris), ambaŭ estis uzantaj sekajn vivejojn por nutrado, kaj nuntempe estas preskaŭ formortantaj. La fiĝia serpento (Ogmodon vitianus) kaj la pacifika boao (Candoia bibroni) troviĝas en la transiraj arbaroj inter sekaj kaj humidaj areoj kaj eble iam ĉeestis en sekaj arbaroj. La marbordaj sekaj arbaroj troviĝas tra multaj el la insuletoj kaj atoloj en Fiĝioj kie ili subtenas grandajn nombrojn da reproduktiĝantaj marbirdoj, la pacifikan imperian kolombon (Ducula pacifica), la purpurtufan fruktokolombon (Ptilinopus porphyraceus), Phigys solitarius (papagedoj), la fiĝiajn igvanedojn (Brachylophus spp.), kaj la kokosan krabon (Birgus latro).
Minacoj kaj konservado
Arkeologiaj pruvoj indikas ke bruligo de seka arbaro kaj sekvanta erozio estas okazintaj en Fiĝioj dum pli ol 2 500 da jaroj. Nuntempe la plej multaj areoj estas transformitaj al kultivo de sukerkano, al plantejoj de ekzotaj arboj aŭ al paŝtejoj, aŭ estas submetitaj al tiom frekventa bruligado kaj erozio ke maldense kovrata ciperaca-filika talasika-herbejo estas ĉio kion la grundo povas subteni. Talasika kovras pli ol 3 000 da kvadrataj kilometroj. Estas pridiskuteble ĉu tiu vivejo jam estis ekzistinta antaŭ la homa alveno. La grundoj en tiuj areoj estas tiom plimalriĉiĝitaj ke nur vegetas malmulta vegetaĵaro kaj tropikaj pluvegoj kaj ciklonaj pluvoj plue eroziigas la grundon. Almenaŭ 300 da kvadrataj kilometroj estas plantitaj kun kariba pino esperante ke ili stabiligos la grundon kaj preventos erosion. Tiuj arbaroj povas provizi per 30 da procentoj el la fiĝiaj lignobezonoj. Kelkaj etaj sekarbaraj arbareroj postrestas en Vanualevuo, Vitilevuo, Jaduataba-Insulo, kaj en insuletoj de Mamanuka-Insularo kaj Jasava-Insularo. Neniu el la postrestanta seka arbaro situas en proktektejoj, kaj estas danĝero ke tiuj areoj estos komplete neniigitaj per incendio aŭ senarbarigo, antaŭ ol estos farita klopodon por inventari aŭ savi ilin.
La marborda arbaro estas ankoraŭ sufiĉe vasta, sed troviĝas precipe en neloĝataj insuloj. Krome, la enmeto de gregoj de kaproj en neloĝatajn insulojn estas estinta katastrofan efikon por marbordaj arbaroj kaj marbirdaj populacioj en malaltaj insuloj. Bredremaĉuloj, inkluzive de bovoj kaj kaproj, estas pliigantaj sin en la insuloj, kiel estas la nekontrolataj sovaĝiĝintaj populacioj de kaproj kaj porkoj. Enmetitaj mungotedoj, katoj, hundoj, kaj ratoj, same kiel homoj, forte influas la populaciojn de surgrunde kovantaj birdoj kaj de indiĝenaj lacertuloj.
La foraj Ringold-Insuloj, aro de maldense loĝataj insuloj en la fora nordoriento de la fiĝiaj precipaj insuloj subtenas grandajn nombrojn da reproduktigantaj sin marbirdoj. Speciale, Vetaua-Insulo meritas protekton ĉar ĝi subtenas reproduktigantan sin kolonion de dekmiloj da ruĝkruraj naivuloj (Sula sula), brunaj naivuloj (Sula leucogaster), brunaj ŝternoj (Anous stolidus), kaj malhelbrunaj ŝternoj (Anous minutus).
Marechal Floriano
Marechal Floriano estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 14.249 loĝantojn en 2010.
Giuseppina Gamberini-Billi
Giuseppina GAMBERINI-BILLI (naskiĝis 1895 - mortis la 26-an de novembro 1980) estis instruinto de la plimulto de la nuna esperantistaro en Bolonjo (Italio), senlace aktiva en la tiea klubo.
Ŝi dum multaj jaroj estis vicdelegito de UEA.
Jugoslavoj
Jugoslavoj (en bosna, Jugosloveni/Jugoslaveni; en serba, Југословени (Jugosloveni); en kroata, Jugoslaveni; en slovena, Jugoslovani) estas termino kongrua por la loĝantoj de la iama Jugoslavio kaj por la etna grupo formita de kelkaj el la loĝantoj de la iama Jugoslavio kaj ties diasporo, kaj tiu etna nomigo estas ankoraŭ uzata en kelkaj el la heredolandoj. Kvankam plej parto de la loĝantoj de tiuj landoj jam sentas sin kiel apartaj etnaj grupoj, nome slovenoj, kroatoj ktp., multaj personoj el diversaj areoj (Serbio, Montenegro ktp., ankoraŭ sentas sin jugoslavoj kiel politika aŭ etna konsidero.
La termino jugoslavoj estis kaj estas uzata de tiuj kiuj konsideras, ke serboj, kroatoj, bosnoj kaj montenegranoj estas unika popolo, kaj ke slovenoj kaj macedonianoj spite lingvajn kaj religiajn diferencojn derivitaj de la imperioj kiuj dominis en ties teroj en la pasinteco, estas grava kaj ŝlosila parto de la jugoslava identeco.
La koncepto de jugoslavoj ŝanĝiĝis depende de la historia epoko kaj pli precize antaŭ la Unua Mondmilito, post la Unua Mondmilito, pro la Deklaro de Korfuo, la periodo intermilita, dum la Dua Mondmilito, dum la epoko de la Socialisma Jugoslavio kaj en la epoko de la Jugoslavaj Militoj.
La jugoslavoj estas kun la bulgaroj parto de la sudaj slavoj.
SOL
Ĉe muziko, Sol estas tononomo.
San Demetrio Corone
San Demetrio Corone estas komunumo de Italio.
Okříšky
Okříšky estas kampurbo en Ĉeĥio, en Moravio, apud la urbo Třebíč, kun, kun industrioj konfekcia, lignaĵista kaj brikfarista. La unua mencio pri la komunumo devenas el la jaro 1371.
La origina vilaĝo apartenis al la burgo Rokštejn. Loka renesanca fortreso estis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj rekonstruita je kastelo. Gotika kirko de Virgulino Maria estis rekonstruita en la 19-a jarcento. Proksime terenoj por skiado.
En loka elementa lernejo jam plurajn jarojn funkcias infana Esperanto-rondeto.
Negreni (Ileanda)
Negreni (Ileanda) [negrenj] (hungare: Konkolyfalva konkojfalva) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Ileanda.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 327 loĝantojn (rumanoj), en 1992 132 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1591. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Konkolyfalva apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
NGC 761
NGC 761 (aliaj indikoj — PGC 7395, UGC 1439, MCG 5-5-36, ZWG 503.64, VV 425) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Yutaka Ikeuchi
Yutaka Ikeuchi (japane 池内 豊, n. 25-an de aŭgusto 1961) estas japana futbalisto. Li de 1983 ĝis 1985 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Maksimino Daia
Maksimino Daia latine Gaius Galerius Maximinus Daia naskiĝis en Dacio 275 kaj estis filo de fratino de Galerio kaj mortis en 313. Kiam Diokleciano rezignis 305, Maksimino estis nomita tetrarko de Oriento kaj lia onklo Galerio iĝis kunimperiestro kun Konstancio Ĥloro. Laŭtradicie, Maksimino estis tirano kaj mortigis multajn kristanojn. Maksiminon persekutis la nova imperiestro Licinio, kiu mortigis lin.
6505 Muzzio
6505 Muzzio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Kun granda duonakso de preskaŭ ekzakte 3,2, ĝi orbitas ĉe la konvencia limo inter la "meza" kaj la "ekstera" asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina astronomo Juan Carlos Muzzio, direktoro de la Instituto pri Astrofiziko de La Plata.
Granda Premio de San Marino
La Granda Premio de San Marino estis rapidaŭta konkuro de formulo unu en la jaroj 1981 – 2006. Ĉar laŭ la reguloj ĉiu lando rajtas okazigi nur unu grand-premian konkurson, la lando San Marino dum pluraj jaroj kvazaŭ okazigis duan italan konkurson sur la kurejo de Imola. Post 2006 tio ĉesis.
Pro sia proksimeco el Maranello, loko de la kompanio Ferrari, la konkurso foje estis nomata hejma konkurso de Ferrari.
La konkurso iris tra 305,609 km, tio estas 62 rondiroj de la 4,933 km longa kurejo. La plej rapidan rondiron dum konkursoj faris Michael Schumacher en 2004, en 1 minuto kaj 20,411 sekundoj. Jenson Button faris eĉ pli rapidan rondiron (1:19,753), sed dum kvalifikado.
Chicago (filmo)
Chicago estas filmo de 2002 reĝisorita fare de Rob Marshall, surbaze de samnoma muzikalo de 1975 de John Kander kaj Fred Ebb. La filmo gajnis ses Oskarojn, inkluzive de la Akademia Premio por la Plej Bona Filmo.
La ĉefaj aktoroj en la filmo estas Renée Zellweger (Roxy Hart), Catherine Zeta-Jones (Velma Kelly, rolo por kiu ŝi gajnis la Akademian Premion por Plej bona Flankaktorino), kaj Richard Gere (Billy Flynn).
Intrigo
En Ĉikago, ĉirkaŭ 1924, Roxy Hart vizitas noktoklubon kie la stelo Velma Kelly prezentas. Roxy estas tie kun Fred Casely, ŝia amanto kiun ŝi esperas donos al ŝi rolon en vodevilo. Post la spektaklo, Velma estas arestita por murdo de ŝia edzo kaj fratino veroniko, post trovado de ili en lito kune. Proksimume monaton poste, Fred rivelas al Roxy ke li mensogis pri siaj aferrilatoj por amori kun ŝi, kaj Roxy en kolerego pafas Fred tri fojojn, mortigante lin. Roxy konvinkas ŝian edzon, Amos, preni la kulpigon, rakontante al li ke la murdita viro estis ŝtelisto. Dum la policesploro, kiam la oficiro substrekas ke la viktimo estas Fred Keisley, kiu vendis meblaron, Amos forlasas Roxy, dirante ke Keisley estus morta kiam li venos hejmen, kaj Roxy estas sendita al malliberejo.
Alveninte al malliberejo, ŝi estas sendita al la hommortiga sekcio sub la inspektadon de la korupta prizonestro "Mama" Morton, kiu prenas subaĉetaĵojn kaj provizojn de ŝiaj malliberigitoj atendante proceson. Roxy renkontas Velma kaj lernas la fonrakonton de la aliaj virinoj en la sekcio. Roxy decidas ke ŝi volas dungi la advokaton de Velma, Billy Flynn, kaj konvinkas ŝian edzon alparoli al li. Flynn kaj Roxy sukcesas ruzi la amaskomunikilaron ĉe gazetara konferenco, reinventante la identecon de Roxy por igi la civitanojn de Ĉikago enamiĝi al ŝi. Roxy iĝas fama en la Cook County prisono, kiu kolerigas Velma sed igas Mama feliĉa. Kaj Lema, malespera reveni en la spotlumon, ofertas al Roxy malfermi vodevilekspozicion kun ŝi la tagon kiam ili eliras el malliberejo. Roxy rifuzas, kaj la du iĝas rivaloj provantaj superbrili unu la alian.
Post kiam riĉa heredantino estas arestita por triobla murdo (ŝi mortigis sian edzon kaj la du virinojn en lia lito), Roxy trovas sin nevidita de la paparazzi kaj neglektita de Flynn.Velma rakontas al Roxy ke ŝia nomo ne aperas en la gazeto, Roxy sukcesas ŝteli la spotlumon reen per asertado ke ŝi estas graveda, kiu estas konfirmita fare de la kuracisto kiun Roxy delogis. Ĉar la paparazzi postkuras Roxy, Amos restas malantaŭe. Roxy travivas la pendumadon de alia malliberulino (malvere akuzita) post perdado de ŝia lasta apelacio, kaj tio evento pliigas la deziron de Roxy esti libera. Roxy kaj Billy elkovas ilian planon igi ŝin malkondamnita tra ŝia diskonigo kaj la amo de la spektantaro por ŝi. Ŝia proceso iĝas amaskomunikila spektaklo per la sensacia priraportado de raportisto Mary Sunshine. La proceso iras favore de Roxy ĝis Velma aperas kun la taglibro de Roxy. En interŝanĝo por forpardono, Velma legas kulpigantajn rekordojn el la taglibro kiu povas kulpigi Roxy sed Billy sukcesas senkulpigi ŝin. La diskonigo de Roxy estas mallongdaŭra: tuj kiam ŝia proceso finiĝas en malkondamno, la publika atento turnas sin al nova murdinto. Kiam Roxy eliras la juĝejon Billy rakontas al ŝi ke ĉi-tie estas Ĉikago kaj ke nek ŝi nek neniu povas konkuri kun freŝa sango. Roxy rivelas al Amos ke ŝi falsis sian gravedecon por famo. Kompreneblas ke Amos tiam forlasas ŝin, kvankam tio ne estas klare deklarita en la filmo.
Kun nenio alia opccio por ŝi por daŭrigi sian vivon, Roxy denove ekas sian karieron sur la scenejo, sed sen sukceso. Tamen, ŝi renkontas Velma kiu pretas sursceneji kun Roxy. Roxy komence rifuzas, ĉar ŝi ankoraŭ ne superis ŝian malamon por ŝi, sed ŝanĝas opinion kiam Velma substrekas ke "ekzistas nur unu komerco en la mondo kie tio ne estas problemo: la distra komerco (angle Show Business)." La spektaklo de la du murdintoj finfine iĝas la enorma sukceso pri kiu ili ĝis tiam aŭdacis nur revi. La filmo finiĝas kun Velma kaj Roxy ricevanta ovacion fare de la entuziasma spektantaro kiu inkluzivas Mama kaj Billy.
Ilmtal
Ilmtal estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde julio 2018 estas parto de la urba komunumo Stadtilm. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
La komunumo ekzistis ekde la 1-a de junio 1996. Tiam kunfandiĝis la ĝis tiam memstaraj komunumoj Dienstedt-Hettstedt, Ehrenstein, Großliebringen, Nahwinden, Niederwillingen kaj Singerberg. Singerberg ekzistas nur de 1994-96, formita el: Dörnfeld an der Ilm, Geilsdorf, Gösselborn, Griesheim, Hammersfeld, Singen kaj Traßdorf.
Likopeno
Likopeno estas helruĝa karotenoido, kiu troviĝas i.a. en tomato kaj aliaj ruĝaj fruktoj, kiel rozofruktoj. Ĝi estas la plej multe troviĝanta karotenoido en la homa korpo. La nomo estas derivita de la latina nomo por tomato Lycopersicon esculentum. Tamen la plej granda koncentriĝo de likopeno ne estas en tomato sed en akvomelono.
Likopeno estas uzata ankaŭ por kolorigi nutraĵojn, kiel supojn, kaj havas la E-numeron E160d.
Ĉi tiu materio protektas kontraŭ kor- kaj angiomalsanoj, ĉar ĝi estas forta antioksidanto. Kuirado de la tomato, kiel ĉe la konserva industrio, pligrandigas la biologian disponon kaj pliigas ankaŭ la izomerecon.
Likopeno ne estas solvebla en akvo kaj donas makulojn sur ĉiu porohava materialo kaj sur materialoj el plasto. Freŝaj likopenmakuloj facile povas esti forigitaj el vestaĵoj.
La helruĝa koloro de likopeno ekestas pro la multaj konjugitaj duoblaj ligoj, kiuj estas nomataj kromoforoj. Ĉiu duobla ligo malpliigas la energion necesan por porti elektronojn al pli alta nivelo. Pro tio likopeno sorbas grandan parton de la videbla lumo kaj fariĝas ruĝa.
Dum oksidiĝo, pro kloro aŭ acidoj, aŭ kemia redukto likopeno perdas la ruĝan koloron, ĉar la duoblaj ligoj estas rompataj.
Likopeno helpas kontraŭ prostata kancero
Likopeno, povas konsiderinde malaltigi la riskon je prostata kancero. Tio evidentiĝis el studo de la usona universitato en Illinois inter 32 viroj. La rezultoj estis proklamitaj en merkredo, la 29-a de aŭgusto 2001 dum kongreso en Ĉikago.
La personoj kiuj partoprenis la eksperimenton devis trinki dum tri semajnoj glason da tomatsuko. Ĉi tiu trakto zorgis pro konsiderinda plibonigo de la prostatĉeloj kaj la leŭkocitoj. La likopeno el la tomatoj ankaŭ kaŭzis ke la specifa substanco PSA, la Prostata Specifa Antigeno, kiu estas produktata ekskluzive de la prostato, en la sango malkreskas. Kiam ĉi tiu antimaterio grandamase ĉeestas en la sango, tio povas esti indiko por prostatkancero.
La pozitivaj rezultoj devas esti pli precize ekzamenitaj por vere paroli pri trarompo en la batalo kontraŭ prostata kancero, diris M. Bowen de la medicina esplorteamo dum la kongreso.
Post pulma kancero, prostata kancero estas la plej multokazanta speco de kancero inter viroj. Prostata kancero estas ĉe unu el ses viroj diagnozita! Sub la sesdeka jaraĝo ĝi tamen malmulte aperas. Preskaŭ duono de la viroj estas dum la diagnozo pli aĝa ol 75 jaroj.
35403 Latimer
35403 Latimer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Cynthia Gustava kaj Keith Rivich elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Truett Latimer, sindonan edzon de Harriet, produktoron de filmoj IMAX kaj iaman prezidenton de la Muzeo de Natursciencoj de Houston. li grave helpis la fulman ekspansion de la muzeo en 1986, inklude en 1989 la konstruon de ties aneksaĵo : la Observatorio George.
Falkenburg (Palatinato)
La ruino de la  burgo Falkenburg situas supre de Wilgartswiesen, vilaĝo en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Kiel preskaŭ ĉiuj burgoj en la Palatinata Arbaro ĝi estas konstruita sur sabloŝtono. La burgo supozeble estis konstruita en la 11a jarcento kiel sekvanto de fuĝburgo nomata Wilgartaburg por protekti la najbarajn vilaĝojn.
Historio
.
Radomyśl Wielki
Radomyśl Wielki estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Radomyśl Wielki en distrikto Mielecki.
San Donato di Ninea
San Donato di Ninea estas komunumo de Italio.
Òscar Puig i Cánovas
Òscar Puig i Cánovas (Sabadell, 1959) estas kataluna komputisto kaj esperantisto. Li estas la filo de Llibert Puig i Gandia. Li aktivis en Hispana Esperanto-Junulara Societo ekde 1977 kaj fariĝis redaktoro de ties HEJS-Bulteno. En 1985 li fariĝis la unua prezidanto de Kataluna Esperanto-Junularo. En 1986 kaj 1987 li estis prezidanto de Centro de Esperanto Sabadell. Li estas kunfondinto de Kataluna Esperanto-Asocio, en kiu li havis diversajn gvidajn postenojn. Li kunfondis ankaŭ la katalunan sekcion de la Internacia Humanitara Organizo Espero kaj aktivadis en ĝi. De 2019 li denove prezidas Katalunan Esperanto-Asocion.
Miklós Bóna
Miklós Bóna [miklOŝ bOna], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bóna Miklós estis hungardevena usona matematikisto, altlerneja instruisto.
Miklós Bóna naskiĝis la en Székesfehérvár.
Trimstein
Trimstein estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 499 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Trimstein situas en la Svisa Mezlando oriente de la valo de Aro sur la okcidenta deklivo de la montodorso de Ballenbüel, proksimume 11 kilometrojn orientsudoriente de la federacia urbo Berno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Trimstein kaj la setlejoj Eich kaj Horn, kaj kelkaj biengrupoj kaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,63 km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 81,0% servas por agrikulturo kaj 6,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Trimstein limas en nordo al Worb, en nordoriento al Schlosswil, en oriento kaj sudoriento al Konolfingen, en sudo al Münsingen, kaj en okcidento al Rubigen.
Trafiko
Trimstein situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas per flankaj vojoj de la najbaraj komunumoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas en distanco de proksimume 4 kilometroj sudokcidente apud Münsingen. Kvankam la fervojlinio de Berno al Lucerno pasas meze tra la komunumo, Trimstein ne disponas pri stacidomo kaj ankaŭ ne pri alia konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Trimstein datiĝas el la jaro 1148 kiel Trimesteim. Dum mezepoko la feŭdo pri Trimstein apartenis al bernaj civitanoj kaj estis akirita en la jaro 1498 de la Senjorujo Worb, al kiu Trimstein apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798. Eich formis feŭdon, kiu en la jaro 1459 estis donacita al la Monaĥejo Thorberg kaj en la jaro 1604 estis submetita al la kampartribunalo de Konolfingen. Trimstein kaj Eich apartenis al la kvarono Rubigen de la paroĥo Münsingen. Trimstein fariĝis propra komunumo nur en la jaro 1993 post disiĝo de Rubigen surbaze de voĉdono de 1989.
Marilândia (Espirito-Santo)
Marilândia estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 11.107 enloĝantojn en 2010.
Gusztáv Emich (ministro)
Gusztáv Emich [gustAv emiĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Emich Gusztáv estis hungara ministro, parlamentano, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis emőkei.
Gusztáv Emich naskiĝis la  1866 en Pest (urbo). Li mortis la 1927 en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Emich frekventis universitatojn en Budapeŝto, Heidelberg, Berlino, Parizo. En 1888 li eklaboris en ministerio, kie li okupiĝis pri komerco, dogano, varoborso. En 1917 li iĝis subministro. Li ministriĝis en 1920 kelkajn monatojn en kabineto Simonyi-Semadam. En la sama jaro li estis elektita parlamenta deputito, sed post monatoj li estis diplomato en Berlino.
Priekule
Priekule estas urbo en Latvia historia regiono Kuronio, en la sudokcidento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Dienvidkurzeme kaj situas en suda parto de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 30 km de Grobiņa, 42 km de Liepāja kaj 196 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
Ĝis la 13-a jarcento, en Priekule situis kurona kasteltumulo.
En 13-a jarcento teritorio de Priekule estis konkerite fare de la krucistoj, kreante la Livonian ŝtaton. Priekule grandbieno unue estis menciita en skribaĵoj en 1483. Post la Livonia Milito, Priekule estis inkluditaj en la establita Duklando Kuronio kaj Zemgalio en 1562.
Ĉirkaŭ 1680, malgranda ŝtonpreĝejo estis konstruita. Laŭ la rakonto, Johansons, forĝisto de Priekule grandbieno, flugis de la preĝeja turo kun memfaritaj flugiloj. Li estis juĝita kaj bruligita ĉe Grobiņa kastelo pro tia blasfemo.
En 1795, la Duklando estis integrigita en la Rusia Imperio, kaj en 1797 ĝi integriĝis en la Kuronian provincon.
Priekule iĝis pli granda setlejo post 1871, kiam la fervojo Liepāja-Vilno-Romni estis konstruita tra la grandbiena lando. Post la Sendependiĝo Milito (1918-1920), Priekule estis inkludita en la lastatempe establita Respubliko de Latvio. En 1928 Priekule akiris urborajtojn.
Dum la Dua Mondmilito en 1944, peza batalado okazis en la najbareco de Priekule. Proksime de la urbo estas la plej granda sovetia frata tombejo en Latvio kun pli ol 23,000 entombigoj.
Geografio
La urbo situas en la Okcidenta Kuronia altebenaĵo sur la dekstra bordo de la rivero Virga.
Transporto
La antaŭa fervoja linio al Liepāja estis disfaligita, sed al Litovio ne plu estas uzata.
La ĉefa aŭtovojoj de urbo estas P114 (Ilmāja-Priekule-Litovio) kaj P135 (Priekule-Vaiņode), lokaj vojoj estas V1211 (Priekule-Kalēti), V1201 (Priekule-Virga) kaj V1206 (Priekule-Durbe).
Adèle Foucher
Adèle FOUCHER (27a de septembro 1803 - 27a de aŭgusto 1868) estis la edzino de la franca verkisto Victor Hugo, kiun ŝi konis ekde la infanaĝo. Ŝia rilato kun la kritikisto Charles-Augustin Sainte-Beuve iĝis materialo por la romano de 1834 de Sainte-Beuve, nome Volupté. Adèle verkis biografion de sia edzo, publikigita en 1863.
Biografio
Adèle Foucher naskiĝis en Parizo, filino de Pierre Foucher, amiko de la gepatroj de Victor Hugo. La frato de Adèle, Paul Foucher, helpis Hugo ŝajnigante sin kiel aŭtoro de lia teatraĵo "Amy Robsart", kiu neniam estis publikigita. Paul poste produktis sukcesan adapton al teatro de la romano de Hugo Notre-Dame de Paris.
Dum ilia amafero, Hugo verkis cirkaŭ 200 am-leterojn al Adèle, el kiuj plej multaj estis publikigitaj. La paro geedziĝis la 12an de oktobro 1822. Ankaŭ la frato de Victor, nome Eugène Hugo, amis Adèle, kaj suferis mensan frapon pro la edziniĝo al Victor.
La unua filo de Adèle kaj Victor, nome Léopold, naskiĝis en 1823, sed mortis tro frue. Poste venis filino, nome Léopoldine, naskiĝinta en 1824. Léopoldine mortis tragedie en 1843, tuj post sia geedziĝo, kio okazigis grandan doloron al iliaj gepatroj, kaj inspiris multajn poemojn fare de ŝia patro, speciale tiujn enhavitajn en "La Kontemploj".
Alia filo, nome Charles, naskiĝis en 1826, sekvita de François-Victor en 1828, kaj de alia filino, Adèle Hugo, en 1830. Tiam Hugo jam havis reputacion kiel poeto kaj romanisto. Tuj post la nasko de sia lasta filo, Adèle ĉesis havi amrilaton kun sia edzo kaj komencis ekstergeedzan amaferon kun la amiko de Hugo nome Sainte-Beuve, kiu pluis ĝis 1837.
Post periodo de politika aktiveco en la 1840-aj jaroj, Victor Hugo estis persekutita de la nova estro de Francio, nome Napoleono la 3-a, kaj foriris el la lando, iris unue al Bruselo kaj poste al la insulo Ĵerzejo. En oktobro 1855, ekloĝis en Hauteville House en Sanktapetrurbo, Gernezejo, kaj portis tien sian familion loĝi kun li.
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc (armene: Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցի) estas preĝejo apartenanta al la Armena Apostola Eklezio situanta en Oŝakan, vilaĝo proksime al Aŝtarako, provinco Aragacotno, Armenio. La preĝejo enhavas la tombon de Mesrop Maŝtoc, la inventinto de la armena alfabeto. Ĝi estas unu el la plej konataj preĝejoj de Armenio kaj estas grava pilgrimejo. Pilgrimantoj vizitas la preĝejon dum la Festo de la Sanktaj Tradukistoj en oktobro.
Adèle Foucher
Biografio
La biografio de Adèle pri sia edzo, Victor Hugo raconté par un témoin de sa vie, estis publikigita en 1863, kaj rimarkindas, ĉar ŝi rakontas nenion pri la ekstergeedzaj amaferoj de Victor.
Aefligen
Pri la komunumo
Aefligen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 987 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc
Maŝtoc estis entombigita en la loĝloko en 440, kie tombo-preĝejo estis konstruita tri jarojn poste. La nuna preĝejo datiĝas de 1873–1879, kiam tute nova konstruaĵo estis konstruita sur la tombo de Maŝtoc, situanta sub la altaro. Ĝi estas la sidejo de la Diocezo de Aragacotn ekde 1996.
Aefligen
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,03 km², de kiuj 3,4% estas kovritaj de arbaro, 70,0% servas por agrikulturo kaj 22,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Aefligen limas en nordo kaj nordoriento al Utzenstorf, en oriento en unu punkto al Kirchberg, en sudoriento al Rüdtligen-Alchenflüh, en sudokcidento kaj okcidento al Fraubrunnen, kaj en nordokcidento al Bätterkinden.
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc
Frua historio
Laŭ Koriun, Vahan Amatuni konstruis "altaron" sur la tombo de Maŝtoc tri jarojn poste, en 443. Hraĉja Aĝarjan interpretis ĝin laŭvorte; li kredis, ke Amatuni simple aldonis altaron en antaŭekzista kapelo. La moderna vidpunkto estas, ke Vahan Amatuni konstruis templon, t.e. tomo-maŭzoleon aŭ kapelon sur la tombo de Maŝtoc. Laŭ Elizabeth Redgate ĝi estis subtera tombo.
Aefligen
Trafiko
Tra Aefligen kondukas flanka brako de la kantona ĉefvojo n-ro 253 de Utzenstorf al Kirchberg kaj vojo de Fraubrunnen al Kirchberg. Tri kilometrojn sude de la komunumo en Rüdtlingen-Alchenflüh situas la alveturejo Kilchberg al la svisa aŭtovojo A1, kiu tie kruciĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 1. Per la stacidomoj kaj Aefligen-Gemeindehaus ĉe la trajnlinio de Soloturno al Burgdorf la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc
Frua historio
Oni ne multe scias pri la historio de la loko ĝis la moderna periodo. Aĝarian skribis ke la plej frua surskribo sur la muroj de la kirko devenas de 1286. Ĝin lasis Sahmadin, riĉa armeno, kiu ŝajne renovigis la preĝejon. Tamen la surskribo nun estas konsiderata kiel perdita. En la frua 19-a jarcento, Hovhannes Ŝahĥatunianc registris kvin surskribojn ĉe la kirko, kvar el kiuj estis datitaj 1285-1955. Oni kredas, ke la surskriboj perdiĝis dum la rekonstruo de la 1870-aj jaroj..
Aefligen
Historio
La unua dokumenta mencio de Aefligen datiĝas el la jaro 1261 kiel Efflingen. Ek de la 13-a jarcento la Monaĥejo Fraubrunnen estis la plej grava bienposedanto, kiuj akiris la bienojn de la Grafoj de Kiburgo kaj aliaj bienposedantoj. Aefligen tiam apartenis al la malalta tribunalo Bätterkinden kaj la Senjorujo Landshut, kiu ek de la jaroj 1510 respektive 1514 fariĝis berna voktejo.
Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc
Frua historio
La 17-a-jarcenta historiisto Arakel de Tabrizo skribis, ke la tegmento de la "templo-maŭzoleo" tute disfalis kaj ke nur la ĉefa altaro ankoraŭ ekzistas. La katolikoso Filipo tute renovigis la kirkon inter 1639 kaj 1645, sed ĝi estis tre kaduka ekde la 19-a jarcento. Katolikoso Nerses Aŝtarakeci malsukcesis provon renovigi ĝin en 1850. Mikael Nalbandjan, verkisto kaj aktivulo, vizitis Oŝakanon dum sia ununura vizito en Armenio en 1860 kaj lamentis ĝian staton en poemo.
Rekonstruo
Katolikoso Gevorg la 4-a komencis rekonstruajn klopodojn en 1868. Li sukcese enspezis monon por rekonstrui la kirkon. En 1872 li oficiale alvokis la armenan popolon subteni la aferon per encikliko. Rekonstruaj laboroj komenciĝis printempe 1873 kaj finiĝis en 1879. La preĝejo estis konstruita de grekaj laboristoj el Aleksandropolo. La nova kirko estis konsekrita la 21-an de oktobro 1879. La nova preĝejo estas volba baziliko konstruita el nigra tofo. Ĝi havas tri enirejojn norde, sude kaj okcidente kaj dek unu fenestrojn, ne inkluzivante la pli malgrandajn fenestrojn sur sonorilturo. Ĝi havas kapaciton de 800 homoj. Aĝarjan priskribis ĝin kiel "mezgrandan konstruaĵon, multe pli bela ol kutime kamparaj preĝejoj, sed malpli ol preĝejoj de grandaj urboj."
La tombo de Maŝtoc situas en eta ĉambro sub la ĉefaltaro. En 1884 nova marmora tomboŝtono estis starigita sur la tombo de Maŝtoc, ene de la kirko, per la financo de ĉefepiskopo Andreas, primaso de la Diocezo de Arcaĥo. Ĝi estis anstataŭigita per itala marmora tomboŝtono en 1962, kiu tekstas: Sankta Mesrop Maŝtoc 361-440 (ՍՈՒՐԲ ՄԵՍՐՈՊ ՄԱՇՏՈՑ 361 ✝ 440).
Cilindra sonorilturo estis aldonita en 1884 sur la orienta flanko de la preĝejo, kronita per rotondo kun ok kolumnoj. Por ĝia loko ĉe la orienta (kontraste al la kutima okcidenta parto) kaj cilindra dizajno, ĝi estas malofta ekzemplo en armena arkitekturo.
En 1880 monumento estis starigita sur la tombo de Vahan Amatuni tuj ekster la preĝejo.
Posta historio
La 13-an de oktobro 1912 Katolikoso Georgo la 5-a, aliaj religiuloj kaj pleboj vojaĝis de Eĉmiadzin al Oŝakan en ceremonia procesio kadre de la festoj de la 1500-datreveno de la armena alfabeto.
La kirko spertis ampleksan renovigon en la 1960-aj jaroj, dum la regado de la katolikoso Vazgen la 1-a, per la financa subteno de la frato Hajk kaj Torgom Ghazarosjan de Milano, Italio, originale de Jerznka. Monumento prezentanta la originalajn 36 literojn de la armena alfabeto, kiel kreite de Maŝtoc, en la stilo de erkatagir, estis starigita proksime de la enirejo al la tombo de Maŝtoĉ. Ĝi estis projektita de Baghdasar Arzumanjan. La planko de la preĝejo estis kovrita per bazaltaj kaheloj. Muro kun longo de 310 metroj estis konstruita ĉirkaŭ la kirko en tofo. Trinkfontano projektita de Rafael Israeljan estis starigita ĉe la preĝeja korto en 1964.
La kirko estis deklarita sidejo de la Diocezo de Aragacotn en 1996. La prelata konstruaĵo estis rivelita en 1997.
La ĉirkaŭa regiono de la preĝejo estis renovigita en 2000 de Ĝivan Kobojan, armena usona filantropo.
En aŭgusto 2012 arkeologo Frina Babajan malkovris restaĵojn de la 5-a-jarcenta strukturo proksime de la fundamentoj de la sonorilturo.
Freskoj
La interno de la preĝejo estis kovrita per freskoj de Hovhannes Minasjan kaj Henrik Mamjan en 1961–1964. Ili kreis la monumentan freskon Gloron al Armenaj literoj kaj literaturo («Փառք հայ գրի և դպրության»), kiu prezentas la inventon de la armena alfabeto. Gravaj figuroj asociitaj kun Maŝtoc estas inkluditaj en ĝi: Maŝtoc, Katolikoso Sahak Partev, reĝo Vramŝapuh kaj princo Vahan Amatuni. Minasjan ankaŭ kreis la retablon, prezentante la Virgulinon kaj Infanon, en 1966. La fresko estis restarigita en 2019 per financado de la prezidanto de Armenio Armen Sargsjan.
Dpratun
Lernejo estis establita plej proksime al la kirko en 1913. Ĝi funkciis kiel publika lernejo dum la sovetia periodo. La konstruaĵo estis renovigita en 1996-1997 per la financa subteno de Ĝivan Kobojan, armena usona filantropo, kaj estis remalfermita la 18-an de oktobro 1998. Ĝi funkcias kiel dpratun (դպրատուն), scienca kaj eduka centro, dediĉita al Maŝtoc kaj la armena alfabeto.
W. F. Rentmeister
W. F. RENTMEISTER (naskiĝis 1898 - mortis la 6-an de januaro 1981 en Siegendorf, Aŭstrio) estis aŭstra esperantisto.
Li lemis Esperanton jam en 1911 kaj estis unu el ĝiaj plej agemaj adeptoj en Aŭstrio dum preskaŭ sepdek jaroj. Li aktivis ĉefe en Vieno, kie li vivis 60 jarojn. Rentmeister plenumis multajn oficojn en la loka kaj landa movado, kaj dum 13 jaroj estis ĉefdelegito de UEA en Aŭstrio. Rentmeister dum pluraj jaroj reprezentis sian landon en la Komitato de UEA.
Ruĝecflugila sturno
La Ruĝecflugila sturno, Onychognathus morio, estas birdo de la familio de Sturnedoj kaj genro Onychognathus de afrikaj sturnoj karakterizitaj pro ruĝecaj (al brunecaj) unuarangaj flugilplumoj, tre rimarkindaj dumfluge. Maskloj estas tipe ĉefe brilnigraj, dum inoj estas malhelgrizaj, kio estas kazoj de seksa duformismo. Tiu ĉi estas birdo indiĝena de Orienta Afriko el Etiopio al Kablanda Provinco en Sudafriko. Origine reproduktiĝas ĉefe sur rokaj klifoj, elstaraĵoj kaj kanjonoj, sed ĝi estas nuntempe komuna en urbaj areoj, kie uzas konstruaĵojn kaj aliajn artefaritajn strukturojn kiel nestolokoj. La Ruĝecflugila sturno kontruas neston kovritan el herbo kaj bastonetoj kun elkota bazo, sur natura aŭ struktura kornico. La ino demetas 2–4, kutime 3, bluajn ovojn, kun ruĝecbrunaj punktoj. La ino kovas la ovojn dum 13–14 tagoj, kaj elnestiĝo okazas post pliaj 22–28 tagoj. Tiu sturno estas komune parazitata de la Tufkukolo.
La Ruĝecflugila sturno estas teritoriema, agresema kaj netolerema dum la reprodukta sezono, kaj atakas aliajn speciojn, inklude hejmajn animalojn kaj homojn.
Milito en Darfuro
Milito en Darfuro (aŭ Darfuro-konflikto) estas konflikto, kiu disvolviĝis en Darfuro, la regiono en okcidenta parto de Sudano, inter unuflanke la registaro de la lando kaj arab-sudananoj (nomadoj) kaj aliflanke darfuraj nigruloj (kamparanoj).
Ruĝecflugila sturno
La masklo de tiu 27–30 cm longa sturno havas ĉefe irizecan nigran plumaron, kun brikruĝaj flugilplumoj, kiuj estas rimarkindaj ĉefe dumfluge. La ino havas cindrogrizajn kapon kaj supran bruston. Junulo similas al masklo, sed ĝi estas malpli brila ol plenkreskulo, kaj havas brunajn pli ol malhelruĝajn okulojn. La etiopia subspecio O. m. rupellii estas pli longvosta ol la nomiga formo kaj interreproduktiĝas kun ĝi. Ĉiuj havas fortikajn bekojn iom korvecajn kaj nigrajn; ankaŭ la kruroj estas nigraj.
Milito en Darfuro
Kaŭzoj
La konflikto inter la nomadoj (ĝaluloj) kaj kamparanoj (furoj) en Darfuro komenciĝis pro diversaj kaŭzoj. Ĝaluloj ĉiam pendolis kun kameloj inter la stepo sude de la dezerto kaj la monteta regiono en la centra Darfuro, kie la furoj akceptis ilin gastame. Ili interŝanĝis la reciprokajn produktojn kun la kamparanoj. Se ilia grego perdiĝis, do nomadoj mem iĝis kamparanoj.
Ruĝecflugila sturno
Tiu specio havas nombrajn fajfajn alvokojn, sed la plej familiara estas la kontaktalvoko, ĉer-leeeoo.
Milito en Darfuro
Kaŭzoj
La klimata ŝanĝiĝo kaŭzis ampleksiĝon de la dezerto en la nordo kaj devigis la nomadojn orientiĝi pli al la sudo. Ekde 1980 la dezerto etendiĝis suden kaj la kamparanoj bezonis pli grandajn areojn, kio kaŭzis malampleksiĝon de la paŝtejoj. La kamparanoj kvazaŭ tranĉis la kamel-vojojn pere de kamparoj kaj ne permesis uzi bonkvalitajn kampojn al tiuj ĝaluloj kiuj perdis sian gregon. La 21-an de junio 2007 la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri naturo raportis, ke en kelkaj regionoj de Sudano okazas daŭra loka ŝanĝado de klimato, kiu montriĝas en malmultiĝo de precipitaĵo — speciale en darfuraj kaj kordofanaj ŝtatoj.
Krome la furoj kaj aliaj lokaj popoloj celas ricevi pli da postenoj en loka potenco kaj pli da eblecoj por disvolviĝo de komerco. Tamen en tiuj sferoj tradicie dominas arabaj sudananoj. Fine de la 1960-aj jaroj unue riveliĝis la protestaj humoroj de la nigrula loĝantaro.
Ruĝecflugila sturno
Kiel ĉe aliaj sturnoj, ankaŭ la Ruĝecflugila sturno estas ĉiomanĝanta, kaj prenas ampleksan gamon de semoj, beroj, nektaron kaj senvertebruloj. Kiel ties parencoj nome Bufagedoj, ĝi ripozas sur gregoj kaj antilopoj, serĉe de ektoparazitoj kiaj iksodoj. Ili manĝas ankaŭ kadavraĵojn kaj homajn manĝorubaĵojn. Ĝi estas tre gregema kaj formas grandajn arojn for de la reprodukta sezono.
András Sófalvi
SÓFALVI András [so:falvi] estas rumania hungara muzeologo, arkeologo, lokhistoriisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 22-an de aŭgusto 1973.
Milito en Darfuro
Disvolviĝo de eventoj
Bataloj inter sudana armeo kaj SPLA komenciĝis en 1983 post rompo de Adis-Abeba interkonsento de 1972.
Okaze de la granda sekeco kaj sekva malsatmizero en la jaroj 1984 kaj 1985 komenciĝis bataloj inter nomadoj kaj kamparanoj. Libio kaj sudana registaro apogis la nomadojn kaj uzis kontraŭ kamparanoj la taĉmentojn de beduena milicio – Ĝanĝavid (Diabloj sur ĉevaloj). Tiuj agis kiel rabistoj: torturi la homojn, amase perfortigi virinojn, forpeli ilin de la loĝlokoj, bruligi la vilaĝojn, detrui fruktarbojn kaj akvumo-kanaletoj. Responde la ribeluloj komencis ataki araba-sudananojn.
András Sófalvi
Biografio
András Sófalvi akiris diplomon pri arkeologio-historio en ELTE de Budapeŝto en 2000. Inter 1998 kaj 2002 li laboris en Hungario, poste li laboras en la Muzeo Haáz Rezső de Odorheiu Secuiesc. Liaj esplortemoj estas: la mezekoka historio de Sikullando kaj Transilvanio] kaj la Sud-Transdanubio dum la popolmigradoj kaj en mezepoko.
Milito en Darfuro
2003
En februaro 2003 la gerilon kontraŭ la sudanan registaron kaj subtenantaj ĝin araba-sudananojn komencis Liberiga Armeo de la Sudana Popolo (SPLA). La sudana prezidento Omar al-Baŝir okupas severan pozicion, deklarinte ke li malkonfesi eblecon de intertrakto kun ribeluloj. Tamen somere 2003 skalo de militaj agadoj plimultiĝis kaj registaro konsentis pri intertrakto.
La 6-an de septembro 2003 pere de Ĉado la registaro kaj Sudana Liberiga Movado (SLM — la nova nomo de SPLA) subskribis la interkonsenton pri pafĉesigo. Baldaŭe ribeluloj akuzis la registaron pri ŝiro de la interkonsento.
En decembro 2003 la interkonsento estis ĉesigita, ĉar la registaro deklaris pri neplenumebleco de postuloj de la ribeluloj: konservado de armitaj grupoj dum transira periodo, eligado de fiksa parto de naftaj enspezoj por evoluo de Darfuro ktp. Post tio denove komenciĝis la milita agado. La registaro aplikis amasajn bombardadojn per aviado kaj artilerio. Kvanto de viktimoj kaj rifuĝintoj akre plimultiĝis. Multaj darfuranoj rifuĝis al najbara Ĉado. Malgraŭ tio sudana potenco ne sukcesis subpremi la ribelon.
Ekde fino 2003 en konflikto partoprenis ankaŭ Justico kaj Egaleco (JEM). Pli malfrue aperis tria ribela grupo sub nomo Nacia movado por reformo kaj evoluo (NMRE).
En septembro 2003 reprezentantoj de la sudana registaro kaj ribeluloj subskribis la protokolon pri agadoj por sekurigado.
2004
En januaro 2004 reprezentantoj de la sudana registaro kaj ribeluloj subskribis la protokolon pri komuna uzado de nacia riĉaĵo.
En februaro 2004 la registara armeo prenis la urbon Teni kaj deklaris la venkon super la ribelintoj.
La 8-an de aprilo 2004 la sudana registaro kaj reprezentantoj de ribeluloj kontraktis en Nĝameno (Ĉado) pri pafĉesigo. Tamen tion oni ofte rompis el ĉiuj flankoj.
La 5-an de junio 2004 en Najrobio (Kenjo) la sudana registaro kaj ribeluloj subskribis la deklaracion pri konsento pri la ses pli frue subskribitaj protokoloj kaj konfirmis siajn intencojn pri sekvaj intertraktoj.
La 11-an de junio 2004 Konsilio de Sekureco de UN akceptis rezolucion n. 1547 pri kreo de Avangarda misio de UN en Sudano por preparado de internaciaj meĥanismoj de observado (komence por tri monatoj).
La 3-an de julio 2004 UN kaj la sudana registaro subskribis la komunikaĵon, laŭ kiu Ĥartum devigis sin senarmiligi Ĝandavid, retrakti kun ribeluloj, direkti al Darfuro armeon kaj policon por starigi ordon kaj defendi civilulojn.
La 30-an de julio 2004 Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1556, kiu postulis de la registaro de Sudano ĉesigi perforton en la regiono. Se la sudana registaro ne plenumus tion, al ĝi minacus sankcioj. Ankaŭ Konsilio postulis de Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj pri ĉiumonataj raportoj pri situacio en Darfuro por kontroli plenumadon de rezolucio. Ĉe voĉdonado detenis sin Alĝerio, Ĉinio, Pakistano kaj Rusio.
La 19-an aŭgusto 2004 la prezidento de Sudano konfirmis la leĝon pri administrado de darfuraj provincoj.
La 23-an de aŭgusto 2004 en Abuĝo (Nigerio) komenciĝis la intertrakto de la sudana registaro kun reprezentantoj de SLA kaj JEM ĉeeste la prezidento de la Afrika Unio kaj tiutempe la prezidento de Niĝerio Olusegun Obasanjo. Rezulte Ĥartumo permesis la ĉeeston en regiono de 120 observantoj de Afrika Unio. Por ŝirmado de tiuj al Darfuro venis 300 pacigistoj el Niĝerio kaj Ruando. Komence de marto 2005 en Sudano troviĝis 3 000 pacigistoj el Niĝerio, Ruando, Gambio, Kenjo, Senegalo kaj Sud-Afriko. Plimulton da elspezoj ekprenis al si Eŭropa Unio.
La 26-an de aŭgusto 2004 helikopteroj de sudana armeo donis la baton, kaj Ĝandavid atakis vilaĝojn Jasin (estis mortigitaj pli da 50 homoj), Haŝaba kaj Galab en Darfuro.
La 18-an de septembro 2004 Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1564, kiu postulis de la registaro de Sudano disponigi al la Misio de Afrika Unio la informon pri kulpuloj de amasrompoj de homaj rajtoj en Darfuro. Ankaŭ la Konsilio petis la Ĝeneralan Sekretarion de UN krei la Enketan komisionon pri la amasrompoj de homaj rajtoj en Darfuro. La komisiono devos difini, ĉu estis en Darfuro genocido. Se la sudana registaro ne plenumus tiujn postulojn, UN aplikos sankciojn kontraŭ la nafta industrio kaj iuj registaranoj de Sudano.
La 7-an de oktobro 2004 la Ĝenerala Sekretario de UN deklaris kreon de la Enketa komisiono pri la amasrompoj de homaj rajtoj en Darfuro.
La 7-an de oktobro 2004 en Tripolo (Libio) okazis la pintkunveno, kiun partoprenis delegitaroj de Libio, Ĉado, Egiptio, Niĝerio kaj reprezentantoj de ribeluloj. La sudana registaro proponis krei en Darfuro organojn de loka memregado kaj plimultiĝos milita kontingento de la Afrika Unio en regiono ekde 465 ĝis 4,500 homoj.
La 19-an de novembro 2004 Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1574, kiu plilongigis mandaton de Avangarda misio de UN en Sudano ĝis la 10-a de marto 2005 kaj subtenis la decidon de Afrika Unio pri plilarĝigo de kvanto de ĝia misio en Darfuro ĝis 3 320 homoj. Ankaŭ la Konsilio aprobis Deklaron pri finiĝo de intertrakto pri paco en Sudano sub egido de Interregistara organo pri demandoj de evoluado, subskribita en Najrobio de reprezentantoj de la sudana registaro kaj SPLA. En tiu ambaŭ flankoj promesis fini la intertrakton kaj subskribi Ĝeneralan pacan interkonsenton ĝis la 31-a de decembro 2004.
En decembro 2004 la sudana registaro konsentis pri pafĉesigo, se ribeluloj subtenus ĝin.
2005
La 9-an de januaro 2005 la sudana registaro kaj ribeluloj subskribis la Ĝeneralan pacan interkonsenton.
La 16-an de februaro 2005 en Nĝameno okazis pintkunveno pri darfura problemo. Potencoj de Sudano promesis tuj elkonduki trupojn el Labado, Karifa kaj Marla, ankaŭ forigi aviadilojn Antonov el Darfuro.
La 24-an de marto 2005 la Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1590 pri kreo de Misio de UN en Sudano (komence por 6 monatoj). Misio konsistos el ĝis 10,000 militservantoj kaj ĝis 715 civiluloj.
La 29-an de marto 2005 la Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1591, proponitan de Usono, kiu lanĉis la sankciojn kontraŭ Sudano: frostigado de kontoj de personoj, kiuj malhelpis al paciga procezo, kaj enkonduko de malpermeso por provizado de armiloj al sudana registaro kaj ribeluloj. Alĝerio, Ĉinio kaj Rusio ĉe voĉdonado detenis sin. Potencoj de Rusio estis dubintaj, ke ĉi tiuj sankcioj helpos al paciga reguligado kaj ankaŭ pri efikeco de la embargo pri armilprovizado.
2006
La 29-an de marto 2006 la Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1665 pri plilongigo de mandato de Grupo de ekspertizistoj, kreita laŭ rezolucio n. 1591, ĝis la 29-a de septembro 2006.
La 25-an de aprilo 2006 la Konsilio de Sekureco de UN akceptis la rezolucion n. 1672 pri enkonduko de sankcioj kontraŭ jenaj personoj, kiuj malhelpis la pacigan procezon: major-generalo Gafar Moĥamed el-Hasan (la komandanto de Okcidenta milita distrikto — Armeo de Sudano), ŝejko Musa Hilal (supra tribestro de ĝaluloj en Norda Darfuro, Adam Jakub Ŝant (la komandanto de SPLA), Gabril Abdul Karim Badri (la kampa komandanto de NMRE).
La 20-an de septembro 2006 la prezidento Omar al-Baŝir en sia oratoraĵo en 61-a sesio de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj diris, ke propono pri sendado al Darfuro de UN-pacigistoj signifas provon reveni al koloniado de lando. Li alvokis subteni la pacigistojn de Afrika Unio en Sudano kaj realigi la pacan interkonsenton pri Darfuro subskribitan en majo.
La 16-an de novembro 2006 en Adis-Abebo okazis konsultado, dum kiu estis interkonsentigita la koncepto de Misio de Unuiĝintaj Nacioj kaj Afrika Unio en Darfuro.
La 30-an de novembro 2006 en Abuĝo (Nigerio) dum kunsido de la Konsilio pri paco kaj sekureco de Afrika Unio la koncepto de Misio estis aprobita.
La 16-an de decembro 2006 en Adis-Abebo okazis konsultado, kiun partoprenis Ĝenerala Sekretario de la UN, kvin konstantaj membroj, reprezentantoj de la registaro de Sudano, tiuj de la Afrika Unio kaj aliaj landoj kaj organizaĵoj. Rezulte komenciĝis antaŭpreparo de la unua komuna paciga misio de Unuiĝintaj Nacioj kaj Afrika Unio en Darfuro (Sudano).
2007
La 19-an de januaro 2007 en Njala (Suda Darfuro) estis kaptitaj reprezentantoj de UN, Misio de Afrika Unio en Sudano kaj neregistaraj organizaĵoj.
La 18-an de majo 2007 oficisto de la speciala delegacio de Afrika Unio en Sudano diris, ke en la sama tago Afrika Unio atingis koncernan interkonsenton kun la armita sekto Minni Minnawi de SLM por mildigi la streĉan situacion en la vilaĝo Um Barro, nordokcidente de la Darfuro. Afrika Unio, la ribeluloj kaj loĝantoj de la vilaĝo konsentis meti la feliĉon kaj sekurecon de la loĝantoj de tiu regiono en la unuan lokon. Samtempe ili konsentis fondi sendependan enketan komitaton pri la ataka evento okazinta en la komenco de aprilo en Um Barro.
La 21-an de majo 2007 prezidanto de la Komitato de Afrika Unio Alpha Oumar Konare deklaris en Kairo, ke internacia puno kontraŭ sudana registaro nur kaŭzos komplikigon de la darfura problemo.
La 9-an de junio 2007 la speciala sendito de Ĝenerala Sekretario de la UN pri Darfuro Yan Eliasson kaj tiu de Afrika Unio Salim Ahmed Salim prezentis al la Konsilio de Sekureco de UN "vojan mapon" por atingo de paco en Darfuro. Ili proponis tri etapon: 1. Kunigo de ĉiuj realigitaj pacaj iniciatoj; 2. Naveda diplomatio inter sudana registaro kaj flankoj, kiuj ne subskribis la pacan interkonsenton de 2006; 3. Pacaj intertraktoj.
La 12-an de junio 2007 en Adis-Abebo okazis konsultado inter unuflanke la Afrika Unio kaj UN kaj aliflanke la registaro de Sudano. Ĥartum aprobis la Mision de Unuiĝintaj Nacioj kaj Afrika Unio en Darfuro.
La 15-an de julio 2007 en Tripolo (Libio) komenciĝis la internacia konferenco pri darfura problemo.