cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akvokanono
Uzomanieroj
La akvo povas esti ĵetata kiel "akvopafo", "akvopluvo" aŭ "akvobaro".
Lavignac
- jen france, prononco [], okcitane Lavinhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Ferdynand Ossendowski
Ferdynand Antoni Ossendowski (naskiĝis la 27-an de majo 1876 en Ludza en vicebska gubernio, Rusio — mortis la 3-an de januaro 1945 en Żółwin apud Milanówek, Pollando) - estis pola verkisto, ĵurnalisto, vojaĝisto, kontraŭkomunisto, akademia instruisto. Li iĝis membro de la Franca Akademio kaj estis politika, scienca kaj socia aganto. Li estas eble post la Nobel-premiito Henryk Sienkiewicz unu el la plej famaj polaj verkistoj, oni eldonis liajn verkojn en 22 lingvoj kun la suma eldonkvanto pli ol 80 milionoj da ekzempleroj.
Biografio
Filo de kuracisto Marcin Ossendowski kaj Wiktoria Bortkiewicz. La familio havis tataran kaj nobelan devenon, blazono Lis (Vulpo). Li studis matematikon kun naturscienco en Sankt-Peterburgo, kaj ankaŭ kemion kun fiziko en Parizo. Scienca laboristo ĉe Universitato de Sankt-Peterburgo kaj profesoro de Teknika Universitato en Tomsk. Li tamen ne elektis sciencan karieron ĉar lia hobio estis vojaĝoj. En 1905 translokiĝis al Manĉurio, kie gvidis geologiajn esplorojn. Pro organizado de protestoj kontraŭ reprezalioj en Kongresa Pollando kondamnita de rusa juĝejo al unu jaro kaj duono de mallibero. Ekliberiĝis en 1908.
Li vojaĝis tra la Altaja Regiono en Siberio, iris sur komercaj ŝipoj al Barato, Japanio kaj Sumatro. Raportojn pri siaj vojaĝoj publikigis.
Dum la interna milito en Rusio aktive kunlaboris kun la komandejo de blankaj rusoj; estis i.a. konsilanto de admiralo Aleksandr Kolĉak. Li transdonis okcidenten t.n. dokumentoj de Sisson, kiuj pruvis, ke Lenin estis spiono de la germana spionagentejo, kaj aktiveco de bolŝevika partio estis financata de germana mono. Kvankam kelkiuj fontoj konsideras la dokumentojn falsaj, tamen fakto pri helpo al Lenin flanke de la Germana Supera Komandejo estas certa.
Ĝenerale konata pro sia kontraŭkomunista sinteno post falo de Kolĉak estis serĉata de bolŝevika politika polico - Ĉeka. Danke al eksterordinaraj kapabloj adaptiĝi (lerte konis 7 fremdajn lingvojn kun la ĉina kaj mongola), sukcesis transiri de de kontrolata de bolŝevikoj Rusio al Mongolio. En ties ĉefurbo Ulaanbaataro estis konsilanto de la mongola gvidanto kaj nacia heroo barono Roman Ungern von Sternberg, batalantan helpe de organizita de si Azia Ĉevala Divizio por sendependeco de la lando. La rolo de Ossendowski plenumita en Mongolio estas vualita de sekreto; ĝi estis sendube sufiĉe esenca, li mem nevolonte pri tio parolis.
Al Pollando revenis en 1922. Dum la intermilita periodo okupiĝis pri literatura agado publikigante multe da romanoj, ĉefe en la stilo de "vojaĝaj amaventuroj". Aperis 77 libroj de la verkisto, 150 tradukaĵoj en 20 lingvojn. En 1936 estis distingita de la Ora Akademia Laŭro de Pola Akademio de Literaturo "pro meritoj kampe de vojaĝista literaturo".
Fine de germana okupacio, februare 1943, eniris konspiran Nacian Partion. Mortis en Żółwin en 1945, tuj anktaŭ eniro de Ruĝa Armeo, enterigita en Milanówek-tombejo.
Ossendowski neniam malkaŝis ajnan detalaron de sia politika-spiona agado. La arkivejo estis zorgeme neniigita antaŭ lia morto.
Pro la enhavo de la libro "Lenin" - literatura biografio de la gvidanto de oktobra revolucio - ekstreme akra kritiko de la revolucio kaj komunismo, tuj post okupacia eniro de rusoj lia tombo estis urĝe serĉata. Kaj post ĝia trovo oni elterigis la kadavron ĉar NKVD volis certiĝi ĉu la persona malamiko de Lenin certe ne vivas.
Memoro pri la verkisto
Li estas kavaliro de la ordenoj en Francio: de la Honora legio (vidu la apudan foton de la ordeno) kaj de la Palmordeno (Francio) (vidu la suban foton).
En la jaro 1936 distingita per la Ora Laŭro de Pola Akademio pri Literaturo (vidu la suban foton de la ordeno). Post la dua mondmilito kondamnita al forgeso, cenzurita en Pola Popola Respubliko, kies regopovoj malpermesis publikigi verkojn de Ossendowski. Ĉiuj liaj libroj troviĝantaj en bibliotekoj estis konfiskitaj. Nur ekde 1989 lia verkaro povas esti oficiale eldonata.
En 2004 urbaj regopovoj de Milanówek financis novan tomboŝtonon sur la loka tombejo (vidu la suban foton), lian nomon havas unu el ĝardenplacoj. En 2006 oni surmurigis memortabulon en la dome ĉe la strato Grójecka 27 en la varsovia kvartalo Ochota (vidu la supran foton), kie la verkisto loĝis dum la milito; pro protesto de la domloĝantoj de la tabulo oni forviŝis la vorton "kontraŭkomunisto". En 2009 estis malkovrita memortabulo en la vekista domo en Nieszawa. En Michalin (kvartalo de urbo Józefów) apud Varsovio en Muzeo al Polaj Vojaĝistoj estas ekspozicio pri vojaĝoj de la verkisto.
Lorenz Heister
Lorenz HEISTER estis germana kuracisto, anatomo, botanikisto, profesoro pri anatomio kaj kirurgio en la Universitato de Helmstedt, posteno kiun li okupis ĝis la lastaj tagoj de sia vivo. Li ankaŭ servis kiel milita kirurgo en serio da kampanjoj kaj poste iĝis profesoro pri anatomio kaj kirurgio en la Universitato de Altdorf. En 1739, li publikigis ampleksan libron pri kirurgio, kiu fariĝis la norma teksto pri la temo. Ĝi estis vaste represita kaj tradukita en multaj lingvoj. La angla versio estis la unua sistema traktato pri kirurgio aperinta en tiu lingvo. La libro havas multajn ĉapitrojn dediĉitajn al buŝaj malsanoj kaj ilia kuracado. Lorenz Heister estas konsiderata la fondinto de la scienca kirurgio.
Biografio
Li estis filo de Johann Heinrich Heister, hakisto, kiu pli malfrue iĝis gastejestro kaj vinkomercisto. Lia patrino nomiĝis Eva Maria Allens (1696-1749). Inter 1702 kaj 1706, li studis en la Universitatoj de Gießen kaj Veclaro. En Gießen li estas gvidata de la germana kuracisto Georg Christoph Möller (1663-1740) kaj en tiu universitato Georg Theodor Barthold (1669-1712) donis al li la okazon plenumi sian unuan dissekcion de vira korpo.
Li poste ekloĝis en Amsterdamo, kie li studis anatomion kun la kuracisto kaj botanikisto Frederik Ruysch (1638–1731) kaj klasojn pri botaniko kun profesoro Caspar Commelin (1668-1731). Somere 1707, li iĝis asista kuracisto en la Hospitalo de Kampanjo en Bruselo kaj Gento dum la Milito de hispana sukcedo.
Li tiam vojaĝis al Lejdeno, kie li studis anatomion kun Bernhard Siegfried Albinus (1653–1721) kaj Govert Bidloo (1649–1713), kaj li ankaŭ ĉeestis klasojn pri kemio kaj okulmalsanoj kun la kuracisto kaj humanisto Herman Boerhaave (1668-1738). En la 31-ade majo 1708, li ricevis sian diplomon pri doktoreco en la Universitato de Harderwijk kaj somere 1709 li realiĝis al la nederlanda armeo kiel faka kirurgo dum la Sieĝo de Tournai. Baldaŭ poste, li distingiĝis traktante vunditojn dum la Bataloj de Oudenarde e Malplaquet.
En la 11-a de novembro 1711, li estis nomumita profesoro pri anatomio kaj kirurgio ĉe la Universitato de Altdorf, kaj ekde 1720 li estis nomumita profesoro pri anatomio kaj kirurgio ĉe Helmstedt, kie li restis dum sia tuta vivo. Dum ĉi tiu periodo ĉe Helmstedt, li ankaŭ instruis botanikon kaj praktikan medicinon.
El inter liaj multaj manuskriptoj, la plej konata verko estas Chirurgie, libro pri kirurgio tradukita en sep lingvojn, inkluzive la latinan kaj la japanan. Ĝi estis vaste uzata en Japanio, kaj ankoraŭ estis uzata kiel norma teksto en Vieno ĝis ĉirkaŭ 1838. La botanika ĝardeno de Heister en Helmstedt estis konsiderata unu el la plej belaj en Germanio.
En 1718, li kreis la esprimon trakeotomio. Ankaŭ, oni kreditas al li kiel la unua kuracisto kiu okazigis postmortan sekcion de apendicito. Lia nomo estis uzata en la genro de la plantoj Heisteria, same kiel la spiralaj valvoj de Heister, difinitaj kiel anatomiaj faldoj de la cista dukto.
Li korespondis kun Karolo Lineo elde la 31-a de marto 1736 ĝis la 30-a de aprilo 1742. Nepo de Lorenz Heister estis la mineralogo kaj kemiisto Lorenz von Crell (1744–1816). Lia biblioteko enhavis pli ol 12 mil volumojn kaj lia herbario konserviĝis en 90 volumoj. Li posedis ne malpli ol 470 kirurgiajn instrumentojn, la plej multaj el ili el arĝento.
Lia filo, Elias Friedrich Heister (1715-1740), naskita en Altdorf, studis medicinon kaj ricevis sian doktorecon en la 22-a de oktobro 1738. Tamen, li mortis dum vojaĝo al Nederlando, en 1740.
Fontenotte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Hraničná (Pomezí nad Ohří)
Hraničná situas en katastra teritorio Dolní Hraničná kun areo 6,34 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1249.
(15110) 2000 CE62
(15110) 2000 CE62 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gränichen
Pri la komunumo
Gränichen estas komunumo en la distrikto Araŭo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 6444 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Gränichen situas ĉe ambaŭ flankoj de la rivero Wyna, kiu trafluas la komunumon de sudo al nordo. Al la komunumo apartenas ek de 1820 ankaŭ la setlejoj Rütihof, Gulmhof, Pfendel kaj Liebegg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,23 km², de kiuj iom pli ol la duono, nome 9,90 km², estas kovritaj de arbaro kaj 2,36 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 615 m s.m. sur la monteto Pfendel, dum la plej malalta punkto troviĝas ĉe la bordo de la rivero Wyna sur alteco de 402 m s.m., ĉe la norda limo de la komunumo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gränichen limas en nordokcidento al Suhr, en nordo al Hunzenschwil, en nordoriento al Schafisheim, en oriento al Seon, en sudoriento al Teufenthal, en sudo al Unterkulm, en sudokcidento al Muhen, kaj en okcidento al Hirschthal.
Trafiko
La komunumo Gränichen estas konektita al la publika trafikreto per la trama etŝpur-fervojo Wynentalbahn, kiun funkciigas regiona fervoj- kaj buskompanio de Araŭo.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Araŭo al Beromünster. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 7 kilometrojn nordoriente en Hunzenschwil.
Vidindaĵoj
Sur monteto tri kilometrojn sudoriente de la vilaĝo centro situas la Kastelo Liebegg, kiu estis konstruita en la 11-a jarcento kaj unuan fojon menciita en la jaro 1241. Ĝi estis la familia de la Senjoroj de Liebegg, kiu kiel vasaloj de la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg regis en mezepoko pri Gränichen. Nuntempe la kastelo estis posedaĵo de la kantono kaj estas uzata kiel renkontiĝejo kaj kulturcentro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gränichen datiĝas el la jaro 1184 kiel Cranechon. En mezepoko la vilaĝo apartenis al la Monaĥejo Engelberg, kiu ĝin posedis kiel servuto de la Grafoj de Lencburgo, kaj poste de la Grafoj de Kiburgo. Fine la senjoreco falis al la Grafoj de Habsburgo-Laŭfenburgo, flanka linio de la Habsburgoj, kiu ĝin donis kiel feŭdaĵon al siaj vasaloj, la Senjoroj de Liebegg. Ek de 1306 la jurisdikcio apartenis al la ĉeflinio de la Habsburgoj.
En 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Gränichen falis sub berna servuteco, kiel parto de la Berna Argovio. Ek dem 1798, kiam dum la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion de la ĵurkomunuma servuteco, Gränichen apartenas al la distrikto Araŭo de la nove fondita Kantono Argovio.
Simmerkopf
Simmerkopf en la mezmontaro Soonwald esta la plej alta altaĵo de la distrikto Rhein-Hunsrück kun alteco de 653 m super marnivelo. La monto situas sur la teritorio de la komunumo Riesweiler. La pinto estas komplete kovrata de piceoj. Sur la pinto troviĝas vojsigna kruco kaj ripozbenko. Pro la piceoj ne eblas rigardi de la pinto trans la mezmontaro Hunsrück.
Frisa vaportrajno societo
Frisa vaportrajno societo (nederlande Friese Stoomtrein Maatschappij) kaj (frise) Fryske Stoomtrein Maatskippij estas societo pri turista vaportrajno. La societo volos veturi kun vaportrajnojn en aprilo 2012. La trajno veturas de Sneek en direkto de Stavoren. Oni vidas la belan sudan okcidentan parton de Frislando.
La trajno ligas la turistajn ejojn: Sneek, IJlst, Workum, Hindeloopen, Koudum-Molkwerum kaj Stavoren.
La plej longa turista vapora linio de Nederlando estos ekde 2011 - 2012 en funkcionado.
Historio
Oni komencis en jaro 1999. Oni diskutis la veturadon kun vaportrajno en la suda-esta parto de provinco Zuidwesthoek de Sneek al Stavoren.
En jaro 2003 oni fondis la Stichting Stoomtrein Fryslân-n (SSF); aŭ en internacia lingvo: fondaĵon vaportrajno Frislando.
La Friese Stoomtrein Maatschappij (FStM) ; la frisa vaportrajna societo estas parto de tia fondaĵo. La turista centro kaj urbo Sneek en la sudesta parto estas komenco de la linio. Oni havas ankaŭ la dizelan trajnon kaj uzas la relojn de la linio. Oni havas multajn parkplacojn por turistoj kaj oni trovas ankaŭ la (Nationaal Modelspoor Museum) - nacian modelan fervojan muzeon en la renova stacio.
Funkciado de vapora trajno
La SSF volas de nove la vaportrajnon en Frislando. La funkciado estas en la manoj de FStM. La vaportrajno veturos inter Sneek kaj Stavoren.
Cuautla
La nomo Cuautla  havas diversajn signifojn.
Interalie temas pri
Frisa vaportrajno societo
Funkciado de vapora trajno
Oni volas evolui la turistan allogecon de la provinco. La SSF volas ankaŭ uzi modernan vaporan teĥnikon: Vaporlokomotivo- kaj Maŝinfabriko DLM.
La societo volas uzi la lokomotivon BR 23058 kun moderna olea hejtado.
3794 Stenelo
3794 Stenelo estas troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la mita greka heroo Stenelo, filo de Kapaneo kaj kamarado de Diomedo en la troja milito.
Paŭso
Paŭso (aŭ tradukprunto aŭ prunta traduko aŭ kalkeo) estas esprimo kreita en unu lingvo per traduko de esprimo el alia lingvo, tiel ke oni tradukis la unuopajn partojn. Kiel ekzemplo, la anglalingva kunmetita vorto skyscraper ("ĉielskrapilo"), kies signifo estas "altega konstruaĵo", estas paŭsita en multajn lingvojn, inkluzive de la franca (gratte-ciel) kaj Esperanto (nubskrapulo). La esprimo prunta traduko ankaŭ estas paŭso de la germana vorto Lehnübersetzung (Lehn- prunt-, Übersetzung traduko).
Paŭsado estas unu speco de vortkreado en la komuna lingvo aŭ en terminologio.
Repruntado (el prunto aŭ preno) en lingvoscienco estas la procezo en kiu unu vorto veturas el unu lingvo al alia kaj poste reen al la origina lingvo en diferenca formo aŭ kun diferenca signifo. Tiu vojo estas indikata kiel A→B→A, kie A estas la origina lingvo, kaj povas sekvi multajn diversajn formojn.
Rütihof
Rütihof signifas en la germana lingvo "bieno de Rüti" kaj estas nomo por diversaj setlejoj:
Trnovec (Nedelišće)
Trnovec, hungare Drávamagyaród [drAvamadjarOd] estas ne memstara vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Nedelišće.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Drávamagyaród apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio. En 2005 ekstera parto - kie loĝis nur ciganoj - fondis apartan vilaĝon Parag.
NGC 1240
NGC 1240 estas duopa stelo en konstelacio Ŝafo.
Karl Hackl
Karl HACKL (hakl), aŭstrogermano, fama kolonelo en Graz. Nask. 11 jan. 1870 en G. Posedas la plej altajn ordenojn pro dummilita agado. Gvidis E-kursojn por la aŭstraj infanoj, kiujn sendis Stiria E-Unuiĝo en 1921 al Hispanujo, kondukis ilin tien kaj reen. Kursoj ĉe polico en Graz.
Absoluta sonsento
Absoluta sonsento estas la natura kapablo, kiun povas havi persono por identigi sonon aŭ kanti ĝustan noton sen ia ekstera referenco.
Homoj kun pasiva absoluta sonsento kapablas identigi individuan noton, kiun ili aŭdas, kaj identigi la kernan noton de kunmetaĵo (antaŭkondiĉe de ioma muzika scio). Iuj kapablas identigi kelkajn notojn luditajn samtempe, kaj sekve identigi kompleksajn kunsonojn. La homoj kun pasiva absoluta sonsento ne ĉiam kapablas kanti ĝustan noton.
Homoj kun aktiva absoluta sonsento povas kanti ĉiun apartan noton laŭ indiko, sen antaŭa referenco.
La nombron de posedantoj de aktiva absoluta sonsento oni ĝenerale taksas 1 el 10,000 personoj.
Historio
Studoj pri absoluta aŭda kapablo probable komenciĝis en la 19-a jarcento kaj temis pri la kompreno de la fenomeno kaj mezurrimedoj. Oni ankaŭ trovis, ke aliaj bestoj kiel vespertoj, lupoj kaj birdoj povas absolute detekti sonan altecon.
(36779) 2000 SW1
(36779) 2000 SW1 estas tre malgrada sed treege hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Absoluta sonsento
Diferencoj en konscio anstataŭ sono-sorbado
Fizike kaj funkcie ne ekzistas diferenco inter homoj kun kapablo kaj tiuj, kiuj malhavas ĝin. Tio estas, neniu fiziologia diferenco troviĝis en la aŭda sistemo. La diferenco probable estas en la konscio, kiu disvolviĝas en la supra korteksa tavolo kaj kiu ebligas memori kaj rekoni frekvencojn simile al la identigo de koloroj.
(36779) 2000 SW1
Ĝia orbito malproksime tanĝas tiun de Marso sed ne traira ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,237481 astronomia unuo, tie estas 35,527 milionoj da km.
Absoluta sonsento
Kiel rilatas al lingvo?
Oni trovis, ke parolantoj de tonaj lingvoj (kiel la ĉina kaj la vjetnama) havas pli altan efikon de tiuj kun absoluta aŭdo.
Tentoj de Jesuo
La Tentoj de Jesuo en Kristanismo referencas al la tentoj suferitaj de Jesuo Kristo flanke de la diablo kiel estas rakontite en la Sinoptikaj evangelioj: Evangelio laŭ Mateo (4,1-11), Evangelio laŭ Marko (1,12-13) kaj Evangelio laŭ Luko (4,1-13).
La rakontoj de la evangelioj
Laŭ evangelioj, post la bapto, Jesuo fastas dum 40 noktoj kaj tagoj en la dezerto. En tiu periodo la diablo lin tentas tri fojojn. La unua tento koncernas la nutron. Mateo: «Se vi estas Filo de Dio, ordonu, ke tiuj ŝtonoj fariĝu panoj” (4,3).
La dua tento koncernas la pretendon ke Dio provizu ĉiukaze: «Poste la diablo portis lin en la sanktan urbon, kaj starigis lin sur la tegmenta pinto de la templo, 6 kaj diris al li: Se vi estas Filo de Dio, ĵetu vin malsupren, ĉar estas skribite:
'Al Siaj Anĝeloj Li ordonos pri vi,
Kaj sur la manoj ili vin portos,
Por ke vi ne falpuŝu sur ŝtono per viaj piedoj’ (4,5-6)”.
La tria tento estas postulo de la diablo ke Jesuo lin adoru. «Denove la diablo portis lin al monto tre alta, kaj montris al li ĉiujn regnojn de la mondo kaj ilian gloron, 9 kaj diris al li: Ĉion tion mi donos al vi, se vi faligos vin kaj adorkliniĝos al mi (4,8-9)”.
Ĉiu tento estas rifuzata de Jesuo per citoj ĉerpita el la biblia libro «Readmono».
La unua respondo de Jesuo estas: «Estas skribite: Ne per la pano sole vivas homo, sed per ĉiu vorto, kiu eliras el la buŝo de Dio (4,4)”.
La dua estas venkita tiele: «Jesuo diris al li: Ankaŭ estas skribite: Ne provu la Eternulon, vian Dion (4,7)”.
Kaj fine la tria respondo asertas: «Tiam Jesuo diris al li: Foriru, Satano! ĉar estas skribite: Al la Eternulo, via Dio, vi adorkliniĝu, kaj al Li sola vi servu (4,10)”.
La evangelio finas la rakontojn dirante ke, post la ĉeso de ĉiu tento provokita de la diablo, la anĝeloj intervenis por servi al Jesuo.
Malsame kiel la rakontoj de Mateo kaj Luko, kiuj ege similas inter si, tiu de Marko estas ege mallonga kaj ne raportas pri la dialogo inter Jesuo kaj la diablo. «Kaj tuj la Spirito pelis lin for en la dezerton. 13 Kaj li estis en la dezerto kvardek tagojn, tentata de Satano; kaj li estis kun la sovaĝaj bestoj, kaj la anĝeloj servadis al li (1,12-13)”.
En la evangelio de Johano
Mirigas la manko de la tentoj de Jesuo en la Evangelio laŭ Johano kaj tiu manko estas taksata unu el liaj plej gravaj preterlasoj. Tamen, kelkaj ekzegezistoj trovas paraleloj kun la tri tentoj en la instigoj lanĉitaj al Jesuo registriktaj de Johano.
Ekzemple:
Antaŭaj paraleloj en judismo
La unuaj legantoj de Mateo certe jam aŭdis pri la kontraŭanta ĉeesto de alia diablo – Satano – akuzanta alian Jesuon. (Zeĥarja 3,1): «Li montris al mi la ĉefpastron Josuo, kiu staris antaŭ la anĝelo de la Eternulo, kaj Satanon, kiu staris dekstre de li, por kontraŭagi al li”. La ideo ke, la Mesio devis aperi sur tegmento de la templo troviĝas ankaŭ en rabenaj tekstoj.
Simbolismo
La rakonto pri la tentoj de Jesuo estas evidente kaj ege impregnita per simbolismo.
Kvardek estas la tagoj kiujn Moseo pasigis sur la monto antaŭ la ricevado de la tavoloj de la leĝo. La referencoj, ĉe la komenco kaj ĉe la fino de rakontero pri la tentoj, al la animaloj kaj sovaĝbestoj paraleligas Jesuon al Adamo. Jesuo, en la momento de la enkarniĝo, eniras teran paradizon kiu, detruita de la peko kaj pekaj konsekvencoj, fariĝis senviva dezerto.
Laŭ la Ekleziaj Patroj ''La simbolaj tentoj de Jesuo estas la realaj tentoj de homo. Tiu ĉi, fakte, tentiĝas duarangigi Dion por lin anstataŭi per:''
Tiu trieca skemo estas ĉe la bazo de la rezignoj kaj promesoj en la kristana bapto renovigita dum la paska vigilo.
Île aux Cygnes
La Île aux Cygnes (aŭ Cigna insulo, Insulo de cignoj) estas 890 metrojn longa kaj maks. 20 metrojn larĝa artefarita insulo en la Sejno en Parizo, proksime al la Eiffel-turo.
Ĉe la okcidenta fino de la insulo staras 11,5 metrojn alta kopio de la Libereca statuo, orientita al okcidento, al la Atlantiko. Sur la insulo troviĝas la Allée des Cygnes (aleo de la cignoj), promenado randita de 322 arboj.
En la orienta parto kondukas la okulfrapa, 237 metrojn longa ponto, la Ponto Bir-Hakeim (france Pont de Bir-Hakeim) kun du etaĝoj: sur la supra trafikas la 6-a linio de la Metroo de Parizo. La pliaj du pontoj, kiuj trairas la insulon: Pont de Grenelle kaj Pont Rouelle.
Médavy
Médavy estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Médaviens.
Ĝenerala Studenta Asocio Cleopatra Groningen
Ĝenerala Studenta Asocio Cleopatra Groningen estas studenta asocio en Groningen, Nederlando. La asocio estas konsiderita kiel alternativa. Ĝi havas ĉirkaū 250 membrojn (2006).
Cleopatra fondiĝis la 3-an de decembro 1985. En tiu epoko ĉiuj studentaj asocioj estis aū tradiciemaj/konservativaj, aū kristanaj, aū frisaj. La celo de Cleopatra estas esti alie ol la aliaj asocioj. La ĉefa diferenco estas ke la tradiciaj inicaj ritoj estas malpermesitaj. Cleopatra estas membro de ZEUS (Zusterlijke Eenheid uit Saamhorigheid, Fratina Unueco el Konkordo), federacio de alternativaj studentaj asocioj en diversaj nederlandaj urboj.
Cristeștii Ciceului
Cristeștii Ciceului [kristeŝtji ĉiĉeuluj] (hungare: Csicsókeresztúr [ĉiĉokerestur]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Dej. En 1910 ĝi havis 830 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 130 (rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estis en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Uriu.
En la censo de 2002 la 1.126 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
Jean Habert
EdE-H
Jean Habert (en Esperanto ankaŭ Johano Aber) estis esperantista ĉarpentisto, aktiva en la SAT-movado (SAT-ano n-ro 55 ). Li kunredaktis la Racian Kurson pri Esperanto, unu el la plej uzataj lernolibroj de Esperanto por franclingvanoj.
Vivo
Haberto naskiĝis la 30an de septembro 1875 en Ambillou, apud Tours. Filo de ĉarpentisto, li mem ankaŭ lernis tiun profesion. Politike, li unue aktivis kiel anarĥiisto, kaj estis vundita kun kamarado dum fabrikado de bombo. Li estis pro tio juĝita la 29an de junio 1906 pro stokado kaj fabrikado de eksplodaĵoj, kaj estis kondamnita al la maksimuma puno, tio estis kvin jaroj da malliberejo kaj 100 frankoj da monpuno. Post sia liberiĝo li laboris kiel pordisto, kaj plue aktivis en la anarĥiisma medio. Li interalie partoprenis en redaktado de gazeto titolita Le réveil anarchiste ouvrier (la laborista anaraĥiista vekiĝo), kiu post polica malpermeso ŝanĝis sian nomon al Le réveil anarchiste por nur tri numeroj ĝis la militeksplodo. Paralele, li de 1910 organizis kursojn por laboristoj en Pariza regiono dum la periodoj 1910-14 kaj 1919-21. Li ankaŭ fondis esperantistan Sindikatan Federacion en Parizo, 1912 kaj redaktis "Le Travailleur E-iste" de oktobro 1913 ĝis 1914. Dum la milito, li servis en la 93a piedsoldata regimento.
Post la unua mondmilito li ekaktivis en SAT kaj FEO. Laŭ la polico, li ankaŭ aliĝis al la freŝe fondita Franca Komunista Partio. En FEO li estis kasisto kaj ĉefe kunredaktis la Racian Kurson de Esperanto, unu el la plej uzataj lernolibroj de Esperanto por franclingvanoj, kune kun Marcel Boubou. Li krome membris en la Direkcio de SAT, kaj estis tre ŝatata por siaj homaj kvalitoj. Li mortis en Kasablanko la 11an de aŭgusto 1937, pro renmalsano.
Interkonsento Sykes-Picot
La interkonsento Sykes-Picot (sa’jks-piko..) – subskribita la 16-an de majo de 1916 - estis sekreta interkonsento inter la registaroj de Britio kaj Francio, kiu difinis la influajn sferojn en la Mezoriento post la unua mondmilito.
La interkonsenton faris inter novembro 1915 kaj marto 1916 la franca diplomato François Georges-Picot kaj la angla Mark Sykes.
Al Britio estis aljuĝita la regpotenco super la ĉirkaŭ hodiaŭa Jordanio, Irako kaj areo ĉirkaŭ Ĥajfo. Francio ricevis regpovon super sudorienta Turkio, norda Irako, Sirio kaj Libano. Oni rajtis libere difini la landajn limojn ene de la influzono. La pli posta areo, nomata Palestino venis sub internacian administradon.
Al la interkonsento aliĝis ankaŭ Italio kaj Rusio. Rusio volis ricevi Armenion kaj partojn de Kurdistano, Italio kelkajn egeajn insulojn (la Dodekanojn) kaj influareon ĉirkaŭ İzmir en sudokcidenta Anatolio. La itala reprezento en Anatolio same kiel la disdivido de la arabaj landoj estis sigelita per la Traktato de Sèvres 1920.
Televida serio
Televida serio, teleserio, estas sinsekvo de filmaj verkoj, kiuj estas elsenditaj kutime samhore je la sama tago per televido. Kutime ĝi havas kelkajn rolulojn, kiuj revenas en ĉiu epizodo kaj pri kiuj temas la ĉefaj okazaĵoj. Tipe estas, ke la daŭro de la epizodoj ĉiam samas.
Kaltenwestheim
Kaltenwestheim - prononco - estas loĝloko en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. Ĝis la 31-a de decembro 2013 temis pri administre memstara komunumo, de tiam la loko kun la najbaraj loĝlokoj Aschenhausen, Kaltensundheim, Melpers, Oberkatz kaj Unterweid estas parto de la urba komunumo Kaltennordheim. Komence de la jaro 2023 la loĝloko havis 653 loĝantojn.
NGC 1241
NGC 1241 (aliaj indikoj — PGC 11887, MCG -2-9-11, VV 334, ARP 304, IRAS03088-0906) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Turčiansky Peter
Turčiansky Peter (hungare Turócszentpéter) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Žilina, en Distrikto Martin.
(47967) 2000 SL298
(47967) 2000 SL298 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Turčiansky Peter
Situo
Turčiansky Peter situas en valo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo, kaj fervojo inter Turčianske Teplice-Martin. La lasta urbo troviĝas 5 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1309. En 1784 estis tie 32 domoj kun 199 homoj, en 1828 22 domoj kun 203 homoj. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Turčiansky Peter 203 homoj, (193 slovakoj, 5 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Martin, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 laŭ la popolnombrado vivis en Turčiansky Peter 319 homoj, (309 slovakoj, 2 hungaroj).
(47967) 2000 SL298
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, : ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Akemi Noda
Akemi Noda (野田 朱美 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1984 ĝis 1996 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 76 matĉoj kaj atingis 24 golojn.
Orbeljan
Orbeljan estis familinomo de senjoroj de la provinco Sjunik kiuj estis nobela familio de Armenio,  kun longa historio de politika influo dokumentita en surskriboj tra la provincoj Vajoco-Dzoro kaj Sjuniko, kaj registrita de la historiisto episkopo Stepanos Orbeljan en sia 1297 Historio de Sjuniko.
Tomboŝtonoj de Smbat kaj Elikum la 3-a Orbeljan, ene de la Kapelo Sankta Gregorio ĉe monaĥejo Noravank.
Tra la 12-a jarcento, la Orbeljan-oj estis grava feŭda familio en Kartvelio, kun sia hejmbazo la fortikaĵo de Orbeti en suda Kartvelio. En 1177/8, ilia gvidanto Ivane gvidis sian tutan plilongigitan klanon sur la perdantan flankon en potenca lukto inter la juna heredanto de la forpasinta reĝo, la protektito kaj bofilo de Ivane Demetre, kaj la frato de la reĝo Giorgi. Ivane sendis sian fraton Liparit kaj nevojn Elikum kaj Ivane al la persaj homoj en Tabrizo por helpo, sed ĉi tiu nova armeo venis tro malfrue, post kiam Ivane estis blindigita, lia familio strangolita, kaj juna Demetre blindigita kaj kastrita.
Liparit mortis en ekzilo. Unu filo, Ivane, revenis al Kartvelio kiam la situacio malvarmiĝis; liaj posteuloj, sur siaj malkreskintaj bienoj, restis elstaraj en Kartvelio kaj eĉ dum Sovetunio. Honorita de la persa atabego, alia filo Elikum restis kaj fariĝis grava oficialulo, konvertante sin al Islamo kaj mortante en unu el la militoj de la atabego. Li postlasis vidvinon, fratinon de armena episkopo de Sjuniko, kaj junan filon Liparit. Tiuj rapide fariĝis, pretervole, la edzino kaj vicfilo de islamano fama en Naĥiĉevano.
3795 Nigel
3795 Nigel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Nigel" en omaĝo al la brita astronomo kaj verkisto pri astronomio Nigel Henbest.
Kriechenwil
Kriechenwil (prononcu kriĥnvil, oficiala nomo ĝis 1959 Dicki) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Laupen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 411 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kriechenwil situas en la Svisa Mezlando proksimume 20 kilometrojn okcidente de la centro de la federacia urbo Berno. La sudorientan limon de la komunumo formas la rivero Sarino. En sudokcidento de la komunumo situas arbaro kun marĉo kaj lageto, kiu en la germana lingvo simple nomiĝas Seeli (lageto). La komunumo konistas el la vilaĝo Kriechenwil (sur alteco de 530 m s.m. en la centro de la komunumo), Schönenbühl (sur alteco de 522 m s.m. en nordokcidento de la komunumo) kaj Risau (sur alteco de 490 m s.m., ĉe la norda marĝeno de ebenaĵo nordokcicdente de la rivero Sarino.)
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,75 km², de kiuj 39,9% estas kovritaj de arbaro, 54,4% servas por agrikulturo kaj 5,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kriechenwil limas en nordo al Ferenbalm, en nordnordoriento al la eksklavo Wallenbuch de la friburga komunumo Gurmels (FR), en nordoriento al la eksklavo Gammen de la komunumo Ferenbalm, en oriento al Laupen, en sudoriento al Bösingen (FR), en sudokcidento al Kleinbösingen (FR), en okcidento al Gurmels (FR), kaj en nordokcidento al Ulmiz (FR).
Trafiko
Kriechenwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per diversaj flankaj vojo de la najbaraj komunumoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 5 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Morato kaj al la svisa aŭtovojo A12 kvin ilometrojn sudoriente apud Flamatt. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio, kiu cirkulas inter la stacidomoj de Gümmenen kaj de Laupen.
Nová Ves (Ostrava)
Nová Ves estas ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
El la histroriaj indikoj de Moravia Ostrava konkludas, ke nova Ves estis ties malplej riĉa servutula vilaĝo. Rivero Odra kaŭzadis dum inundoj damaĝojn en rikoltoj kaj daŭre subakvigita grundo ne estis tro fekunda. Pruvo de la malriĉeco estas krom alia fakto, ke inter la loĝantoj estis eĉ ne unu bienisto. Ĉe Nová Ves situis fiŝlagoj apartenantaj al hukvalda senjorujo, sed tiu vendis ilin al olomouca kapitulo. Tiu faris el ili kampojn. En katastro de municipo Zábřeh nad Odrou estis poste establita korto, sed tiu estis baldaŭ vendita. En la 80-aj jaroj de la 19-a jarcento aĉetis ĝin entreprenisto Ignác Vondráček. La korto poste fariĝis parto de posedaĵo Minejo Ignát. Nuntempe la korto servas kiel lerneja bieno de Meza ĝardenista lernejo en Hulváky.
Kresko de industrio en la ĉirkaŭaĵo estis por la malriĉa municipo beno. La loĝantoj jam ne plu devis vivteni sin per agrikulturo, sed laborokazon ili trovis ankaŭ en la industrio kaj en la minejoj. Almigra ondo de novaj laboristoj ankaŭ plialtigis la nombron de loĝantoj el la devenaj 659 al 2275 en la jaro 1930. Ankaŭ ĉeesto de subteraj fontoj de akvo trovis sian eluzon - en la jaro 1890 Moravia Ostrava ĉi tie konstruis akvejon. Tiu estis en la jaro 1908 modernigita kaj ampleksigita. Komunikon kun urboj Ostrava kaj Svinov certigis tramvojo Hulváky - Svinov. Ekde la jaro 1913 la municipo estis alparoĥigita al paroĥo en Mariánské Hory. En la jaroj 1742-1920 la eta nordokcidenta parto de la moderna katastro de Nová Ves enkadre de Hluĉinio estis parto de prusia provinco Prusia Silezio.
Pageas
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Sizigio (astronomio)
En astronomio, (kaj astrologio) sizigio (el la greka σύζυγος [suzugos]: kunliĝo, unuiĝo) estas laŭliniiĝo de tri (aŭ pli) ĉielaj korpoj. Ĝeneralsence, temas pri Tero, Suno kaj Luno aŭ planedo.
Sizigio estas do aŭ opozicio, kiam Tero estas inter la du aliaj astroj, aŭ konjunkcio, kiam Tero esta la unua (aŭ tria) sur la vico.
La sunaj kaj lunaj eklipsoj okazas je la sizigioj de la sistemo Tero-Luno-Suno. Oni parolas ankaŭ pri sizigio por la novluno kaj plenluno, kvankam ne estas perfekta sizigio. Plej fortaj tajdoj (vivaj tajdoj aŭ sizigiaj tajdoj) okazas dum sizigioj.
Vidu ankaŭ
Sizigia
(13470) 3517 T-3
(13470) 3517 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Karbigejo
Karbigejo estas la loko, kie estas produktada la lignokarbo el ligno. Dum la historio ekzistis diversaj sistemoj. La plej konata estas kupolforma tipo, kiu estas uzata ĝis hodiaŭ. La unua datala priskribo kun desegno aperis en Eŭropo en la 16-a jarcento en la libro Pirotechnia de Vannocio Biringucio ĉirkaŭ la jaro 1535. En multaj eŭropaj lingvoj estas uzata simila termino por ĉi tiu tipo (germane: Meiler; finne: Miilu; ĉeĥe: milíř; pole: mielerz, svede: kolmila) kaj la procezo estas tute simile. En nordaj landoj (Svedio, Rusio) oni uzis rektangulan kaj multe pli grandan tipon, kiu aperis en la 19-a jarcento en la Alpoj. Ĝi ebligis la utiligon de kompletaj arboj post demeto de la branĉoj kaj bezonis malpli da manlaboro. Laŭ germana terminaro el la 18-a jarcento la vorto "Meiler" ne signifas pli ol la "loko, kie oni produktas lignokarbon" sendepende de la metodo. Poste pro la populareco de la kupolforma karbigejo, la signifo reduktiĝis al unu speciala, tre konata aspekto.
Antaŭe ĝis la antikva tempo la karbigejo estis truo en la tero kun diametro de eble 1 metro, en kiu ekbrulis la ligno kaj poste estis kovrita por kontroli la aliron de aero. Lignokarbo estis bezonata por prudukti feron (reduktado de la erco kaj por atingi la altan temperaturon por forĝi) kaj por fandi metalojn.
La asertoj de historiistoj, ke grekoj kaj romianoj uzis la karbigejon en la formo de kupolo (vidu la apudajn fotojn), kovrita per argilo, tero, filiko, musko aŭ turfo (razeno), ne estas pruveblaj. La historiaj dokumentoj estas malklaraj kaj multaj antikvaj aŭtoroj komplete ignoris la lokon kaj funkcion de karbigejoj. La arkeologio trovas multegajn subterajn karbigejojn kaj ne pli frue ol dum mezepoko eblas trovi rondajn artefaritajn ebenaĵojn en arbaroj, kiuj enhavas pli altan kvanton da lignokarbo ol la ĉirkaŭaĵo. Ofte multaj de ĉi tiuj ebenaĵoj troviĝas tute proksime.
La ĉefa funkcio de la karbigejo dum sufiĉe longa tempo estis la utiligo de la arbaro. La transporto de la ligno el foraj kaj montaraj regionoj estis komplika kaj multekosta. Per la karbigejo oni transformis la lignon al produkto, kiu estis pli facile transportebla kaj povis disponigi brulaĵon en la lokoj, en kiuj ĝi estis bezonata. Eĉ post la malkovro kaj enkonduko de ŝtonkarbo la lignokarbo ne perdis sian rolon por la metalurgio kaj tradiciaj karbigejoj funkciis eĉ en industrilando ĝis la fino den la Dua Mondmilito.
En pasinta tempo en karbigejo oni bruligis la lignon en limigita eniro de aero por fari la lignokarbon en la procezo (procedo) de seka distilado.
La produktadon de la lignokarbo oni trovas ĝis hodiaŭa tempo, malgraŭ ke pli efika ekonomie estas la produktado en la modernaj lignokarbo-retortoj.
Karbigejoj ekzistis jam en la romiaj tempoj en la 1-a ĝis la 4-a jc, kaj multe disvastiĝis en nuntempo post la disvolviĝo de gisejoj (metalurgio), ĉar multe da lignokarbo oni bezonis por fandi la metalojn el erco en fornercego (fandforno).
La plej konvena loko por konstrui karbigejon estas la argila grundo kun iom da gruzo kaj sablo. Oni komencas la konstruon de t.n. "animo" t.e. kern-fosteto (vidu la apudan foton), apude de ĝi oni metas tri stangojn ligitajn supre.
La "animon" oni ĉirkaŭigas per peĉozaj lignosplitetoj, betulŝelo kaj sekaj branĉetoj. Sekve oni metas lignon. Lignopecojn (ŝtipojn) oni metas tiel, ke ili estu la plej dense unu apud la alia iom klinitaj al la centra fosteto je angulo 70°.
Ĉiujn etajn liberajn spacojn oni plenigas per branĉetoj kaj rabotaĵoj. Dum la konstruado oni strebas ricevi la kupolan formon de la karbigejo. Sekve oni kovras la tuton per branĉetoj kaj per musko, folioj de filiko kaj la tuton oni kovras per argilo, tero aŭ turfo (razeno) 30 cm dikan por ke ne eniru la aero, lasante tamen kelkajn truojn por ke la unua fajro ekbrulu sufiĉan parton de la lignokaj ke fariĝu alta temperaturo. Poste oni forprenas la "animon" kaj per torĉo sur la longa stango oni ekbruligas la internon de karbigejo.
La procezo (procedo) kontrolata devas esti tage kaj nokte, kaj eniron de la aero oni regulas per farado de truoj en la kovraĵ-tavolo kaj per fermado de fendoj.
Tio daŭras de unu semajno ĝis unu monato kaj tio dependas de la speco de ligno kaj grandeco de la karbigejo. La seka ligno transformiĝas al lignokarbo pli rapide kaj oni ricevas pli bonan kvaliton de ĝi. La malrapida procedo donas pli da lignokarbo.
La karbigejistoj diferencigas du specojn de lignokarbo la la molan kaj malmolan. La malmolan lignokarbon oni ricevas de la ligno de kverko, fago, karpeno, frakseno kaj la molan lignokarbon de la ligno de betulo, alno, tremolo, kastaneo kaj tute malofte de la pingloarboj (abio, lariko, pino).
La bonkvalita lignokarbo estas blunigra, briletanta, facile rompebla, se oni batas ĝin donas la sonon. Bruliĝas kiel kurta blua ardanta flamo sen fumo, sen aromo kaj sen krakado.
Karbigejo povis esti ankaŭ gudrejo se oni konstruis ĝin de la lignopecoj de peĉpino. Lignokarbistoj (karbigejistoj) same kiel gudristoj aŭ peĉistoj apartenis al la profesigrupo malalta en la socio, tre mizera kaj ofte nomata per malbelaj epitetoj pro la malpuraj vestaĵoj aŭ fuma odoro.
De 100 kg da kruda ligno oni ricevas meze ĉirkaŭ 30 kg da lignokarbo.
Utileco de lignokarbo
Laŭ malnova receptaro la odorantan kaj "putrintan" akvon danke al lignokarbo eblas utiligi por trinki, simile eblas nuligi malbonodoron de la viando aŭ liberigi grenon de la mucidodoro.
La lignokarbo ricevata de la ligno de tilio estis/estas uzata por forigado de la malbonodoro de la fuzelo (la fuzela oleo) la dum produktado de vodko.
Vaste uzata estis la lignokarbo en samovaro (temaŝino) sur la teritorio de Rusa Imperio.
Same grava estis la uzo de la lignokarbo ricevata de la ligno de tilio por produktado de pulvo (fuzaĵo).
Nuntempe la lignokarbo estas ege grava en la konsuma kemio kaj ĉe la produktado de specoj de la filtriloj.
La plej populara nun estas la uzado de lignokarbo en la ĝardena aŭ hejma rostado (en braĝujoj ekz.: rostiloj, ĝardenrostiloj) por preparado de manĝaĵoj sur braĝo kaj ardo.
En suda Hispanio la braĝujo kun la lignokarbo estas uzata kiel hejtilo kaj funkcias kiel plado kiun oni enmetas sub tabloj kiujn siavice kovriĝas per speciala kovrilo por reteni la varmon sub la tablo.
La aktiva karbono tio estas substanco ĉefe konsistanta de la kemia elemento karbono senforma ekzemple en fulgo aŭ et-kristala grafito tamen kun alkaliaj metaloj kaj siliko. Ĝi havas grandan surfacon kompare kun la maso (pro la mikro-poroj, tio estas akirita de la ligna deveno, kaj eĉ pligrandigita pro la varmigado dum la procedo de de la seka distilado sen la aliro de la aero - ĉar oni produktas ĝin de la lignokarbo en la karbigejo), danke al tio estas bonega adsorbaĵo por multaj kemiaĵoj i.a. la pezajn metalojn.
La aktiva korbono eĉ pli gravas ĉar ĝi estas netoksa substanco (oni povas ĝin manĝi), malmultekosta en la produktado (oni ricevas ĝin en karbigejo) kaj facila por utiligo post la uzo (per forbrul(ig)o). Se estis adsorbitaj la pezaj metaloj, oni povas facile reakiri ilin de la postbruliga cindro.
La kromaj aplikadoj
Laŭ docento Roland Schnell el la Berlina Universitato: "Trioblan avantaĝon atendas la Eŭropa Unio de BioKarbo ĉar ĝi forprenas karbondioksidon el la atmosfero, plibonigas la grundon kaj ofertas fonton de renovigebla energio."
Dum la E-aranĝo en Poznano en la seminario pri tu temo: La brazilanino Maria Angela konstatis, ke oni konsilas la aplikon por forpreni malbonajn odorojn el la fridujo. En Japanio lignokarbo estas ofte uzata por altigi la kvaliton de akvo kaj multaj sciis, ke oni eĉ povas uzi ĝin kiel medikamento.
Eksteraj ligiloj
http://www.liberafolio.org/Members/Agrokarbo/biokarbo-savas-la-planedon-dauripovo-en-la-praktiko-dum-arkones-en-poznan#1412458604183119
Kyjov (Krásná Lípa)
Kyjov (Khaa) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Krásná Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Krásná Lípa. Estas ĉi tie registritaj 83 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kyjov situas en katastra teritorio Kyjov u Krásné Lípy kun areo 8,68 km².
Geografio
Inter Kyjov kaj Dlouhý Důl transverse tra la valo de rivereto Křinice kondukas linio de Luzacia rompo, dislimejo inter kvadraj grejsoj kaj granito de Brtníky. Sude de la valo aperas malgranda insuleto de ĵurasiaj kalkoŝtonoj – simile kiel sur monteto Vápenný vrch. En la vilaĝo troviĝas valbaraĵo Kyjov kun ebleco de baniĝado.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.
Ĝis duono de 20-a jarcento la loĝantaro estis el granda plimulto de germana nacieco. Post la dua mondmilito estis devenaj malnovekloĝintoj ellandigitaj kaj la vilaĝo preskaŭ tute senhomiĝis.
Sizigio (apartigilo)
Sizigio (apartigilo)
La termino sizigio signifas:
Montalvânia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Januária. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Novaĵoj
Kreien
Kreien estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Eldenburg Lübz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rosice (distrikto Chrudim)
Rosice estas municipo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en valo de la rivereto Žejbro, 2 km norde de la urbo Chrast, ĉe la ŝoseo n-ro 355 inter Hrochův Týnec kaj Chrast.
La municipo estas ofte neoficiale markata kiel Rosice u Chrasti. Tiel sonas oficiale la nomo de la katastra teritorio, loka poŝto kaj iama fervoja haltejo sur la nuligita fervojlinio Hrochův Týnec – Chrast u Chrudimi. En la pasinteco la municipo estis nomata ankaŭ Vladycké Rosice.
Lokaj partoj
La municipon kreas kvar vilaĝoj, ili kuniĝo okazis en la jaro 1974.