cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krestargusa fazano
Oni konas malmulte pri tiu specio en la naturo. Ĝi estas timida kaj kaŝema birdo; la Krestargusa fazano troviĝas en arbaroj de Vjetnamio, Laoso kaj Malajzio en Sudorienta Azio. Ties dieto konsistas ĉefe el senvertebruloj, nome moluskoj, amfibioj, malgrandaj reptilioj, bambuburĝonoj, folioj, fruktoj kaj fungoj.
Pro pliiĝanta habitatoperdo same kiel pro troĉasado en kelkaj areoj, la Krestargusa fazano estis pritaksata kiel Preskaŭ Minacata ĉe la IUCN Ruĝa Listo. Ĝi estas listita en Apendico I de CITES.
30698 Hipokoonto
30698 Hipokoonto estas malgranda ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
San Juan Bautista Valle Nacional
San Juan Bautista Valle Nacional estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Bautista Valle Nacional. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 559.
30698 Hipokoonto
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la mita Hipokoonto, amiko de la reĝo Rezo de Trakio. Hipokoonto kaj la aliaj trakoj estis dormantaj kiam Odiseo kaj Diomedo mortigis la reĝon Rezon kaj ties dekdu kunulojn. Nur Hipokoonto estis vekita far'de la dio Apolono.
San Juan Bautista Valle Nacional
Geografio
San Juan Bautista Valle Nacional apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21189 loĝantojn. El tiuj estis 9943 viroj kaj 11246 virinoj. La komunumo havas surfacon de 394,23 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Modelo (homo)
Modelo, manekeno , modelulo aŭ fotomodelo estas homo, kies profesio estas surmeti kaj prezenti al la publiko novajn kreaĵojn de la vestofasonado. Kutime oni rilatigas ĝin kun la ina sekso, tamen, en la plej ampleksa senco ĝi ampleksiĝas al viroj, adoleskantoj kaj infanoj.
Etimologio
La vorto manekeno venas el la nederlanda vorto "manneken", kiu signifas vireton kaj servis originale kiel modelo por pentristoj kaj tajloroj. La vorto manekeno signifas en Esperanto ankaŭ tiujn artefaritajn, homsimilajn pupojn, kiujn la pentristoj aŭ skulptistoj uzas anstataŭ pozisto aŭ kudristoj, tajloroj, vendistoj por alĝustigi vestojn aŭ por prezenti ilin al la publiko.
Artistaj modeloj
En la arto modelo estas plej ofte persono (sed ankaŭ besto aŭ objekto), kiun la artisto bildigas.
Krasnoarmejsk
La nomo Krasnoarmejsk povas signifi unu el du rusaj urboj:
Daniele Barbaro
Daniele Matteo Alvise BARBARO (ankaŭ latine Barbarus 1513-1570 ) estis venecia humanisto. Li krome ludis signifan politikan kaj eklezian rolojn.
Biografio
Barbaro naskiĝis en Venecio kaj studis filozofion kaj matematikon ĉe la Universitato de Padovo, kie li doktoriĝis pri artoj en 1540. Jam frue, li tre aktivis en la intelektaj rondoj, kunfondis la Akademion de la flamiĝantoj (Accademia degli Infiammati), kiu celis disvastigi la "veran kaj naturan manieron" verki proze kaj poezie en la itala lingvo. Li poste ankaŭ proksimiĝis al la amikaro de la fama diplomato kaj mecenato Federico Badoer kaj al ties tre influa, eĉ se ne longe viva, Venecia Akademio (foje ankaŭ nomata Akademio de la Famo), kiu disvolvis universalajn interesojn kaj stimulis la eldonarton. Barbaro estis ankaŭ intima amiko de la poeto Torquato Tasso. En 1545 li kunplanis la konstruon de la botanika ĝardeno de Padovo, unu el la plej fruaj inter la publike financitaj, kun la celo faciligi la studon de medicino kaj farmakopeo.
En la jaro 1548 li fariĝis ambasadoro de la Venecia Respubliko ĉe la korto de Eduardo la 6-a, reĝo de Anglio kaj Irlando. Post lia rehejmiĝo en 1551 li verkis longan vojaĝrakonton, kiu detale priskribas la lokajn vivkutimojn kaj morojn, la leĝojn kaj la politikan sistemon de la lando kaj dediĉas apartan parton al priskribo de vojaĝo al Skotlando. Dum lia anglia restado, li ĉeestis la disĵetadon de la kolektoj de la Oksforda universitata librejo kaj la detruon de libroj kaj manuskriptoj komisiitaj aŭ eldonitaj de katolikoj, eĉ se ili ne koncernis religiajn temojn. Multaj sciencaj tekstoj tiuokaze perdiĝis.
Barbaro estas unu el la plej gravaj pensuloj kaj verkistoj de la venecia humanismo. Dum sia tuta vivo, li amikis kun la arkitekto Palladio. Ili kune pasigis ses monatojn en Romo en la jaro 1554 kaj tie fundamente esploris la restaĵojn de la antikveco. En 1562 li intervenis por ke oni komisiu al li la realigon de la fronto de la eklezio San Francesco della Vigna en Venecio, projekto kiu esprimas interesajn ligojn inter la muzikaj teorioj kaj la arkitekta desegno. En tiu epoko Palladio ankaŭ desegnis kaj konstruis la mondkonatan Vilaon Barbaro en Maser, komisiita de Daniele kaj de la frato Marcantonio post la morto de la patro. Tiu konstruaĵo estas grava arkitekturero en kiu Palladio diskutas la nocion de simetrio. Barbaro ne estis izolita intelektulo kaj ofte laboris kaj interŝanĝis kun la praktikuloj, specife kun artistoj. En la fama kaj longdaŭra renesanca disputo rigardante la certecon de la matematikoj, Barbaro foje asociiĝis kun la arkitekto Vignola kaj la aristotelisto Bernardo Tomitano por kontraŭbatali la ideojn de la toskano Alessandro Piccolomini (1508-1578).
La plej grava kaj fama verko de Barbaro estas lia traduko kaj komento de la Arkitekturo de Vitruvio (1556). En ĝi li difinas la renesancan nocion de arkitekturo, kiu ne nur koncernas la konstruaĵojn sed fariĝis tiutempe disciplino celanta ordigi kaj reguligi la pensojn kaj agojn. Lia komento enkondukas multajn referencojn al Pitagoro kaj Eŭklido, kiuj disponigas la fundamentojn de simetrio kaj eŭritmo. Tiel la matematikan ordon la artoj devas sisteme sekvi por eltrovi sian veran vojon. Tiu verko celas ankaŭ plialtigi la socian agnoskon de la arkitektura profesio kaj doni al tiu aktiveco nekontesteblan karakteron. Barbaro skribas : "Kial la profesiuloj ne sukcesis akiri iun aŭtoritatecon en arkitekturo? Ĉar ne eblas arkitekturo sen dialektika kritiko [...] Arto estas unuavice intelekta dispozicio".
Portretojn de Barbaro pentris Tiziano kaj Paolo Veronese.
Perspektivo-praktiko(1569)
La traktato pri praktika perspektivo verkita de la venecia humanisto Daniele Barbaro estas la unua el sia tipo publikigita en Italio. Antaŭe oni devis konsulti tre malkompletajn eldonaĵojn kiel tiun de Pomponio Gaurico kiu traktis pri skulptarta perspektivo (1504). La De Pictura [pri pentroarto] de Leon Battista Alberti ja disponatis por la publiko (latine en 1540 kaj italigite en 1547) sed ĝi limiĝis je preceptoj por la perspektiva praktiko kaj formulis ties konceptajn konsekvencojn por la pentroarto. La paĝoj kiujn Sebastiano Serlio dediĉis en sia Unua libro al tiu problemo finfine longe restis la plej disvolvitaj (1545). La teoriaj scioj necesaj al perspektiva praktiko diskoniĝis tiutempe plej ofte tra manuskriptoj kaj aliaj unuopaj folioj.
Krom la libro eldonita de la fratoj Borgominieri, plu ekzistas tri manuskriptoj de la Perspektivo de Barbaro, ĉiuj tri konservitaj ĉe la Nacia Biblioteko Marciana en Venecio : unu latina versio kun titolo Schenographia pictoribus et sculptoribus perutilis (cod. Lat. VIII. 41, 3069) kaj du italaj versioj. La unua (cod. It. IV. 39, 5446) aŭtografas kaj entenas multajn aldonojn kaj bildojn kompare al la eldonita libro, la dua (cod. It. IV. 40, 5447) estas la fonto utiligita por la eldono.
Barbaro agnoskas la sciencan esencon de la demonstroj de Commandino « sed rigardante la aplikon kaj enkondukon al komencantoj, ili estas obskuraj kaj malfacilaj » (p.1). Tra la Pratica della perspectiva, klare indas krei la interŝanĝon- kaj praktiko-eblecojn de matematikaĵoj fare de artistoj. Tiu didaktika prizorgo speguliĝas en la strukturo mem de la teksto. La verko malfermiĝas kun propedeŭtiko kiu disponigas la elementojn de geometria optiko, la dividon de la ebenaj figuroj, la ecojn de la trianguloj, la distingon inter okul-punkto kaj distanc-punkto. La kerno de la traktaĵo prezentas la diversajn perspektivajn metodojn kaj ordiĝas laŭ la tri vitruviaj reprezento-manieroj.
Unue la planaj figuroj kaj la perspektivigo de la grundo aŭ platŝtonaro. Rapide Barbaro malferme apogiĝas sur la traktato de Piero della Francesca, la De Prospectiva Pingendi [porpentra perspektivo], verkita ĉirkaŭ 1474. Kvankam tiu traktato neniam estis eldonita, ĝi sufiĉe vaste disvastiĝis. En tiu unua parto, Barbaro pruntas el Piero la demonstron kial loki la objekton malantaŭ la pentraĵ-ebenon kiu rolos kiel sekcon de la vidpiramido. Tiuokaze li diskutas la malfacilan problemon de la grandeco de la vidangulo pri kiu la teoriistoj de la Renesanco akre debatis. Sekvas en la traktako parto kiu respondas al la ortografio, dediĉita al transiro de plano al vertikala plano. Tiu ĉapitro prezentas multajn malfermitajn planigitajn pluredrojn elpruntitaj el la Underweysung der Messung [Instrukcioj pri la mezurmanieroj] de Albrecht Dürer (1525) kaj reprezentas la mazzocchio (tracidia florenca ĉapelo komponita el multaj edroj) jam traktita de Piero kaj kiu baldaŭ fariĝos kutima figuro en la traktatoj pri perspektivo. La kvara parto de la prezento pri perspektivaj metodoj estas dediĉita al skenografio kaj entenas, post longa revuo pri kapiteloj, arkitravon kaj aliajn partojn de arkitekturo, prezenton kiun li pruntas de Sebastiano Serlio pri la tri diversaj teatraj scenoj : tragika, komika kaj satira.
La resto de la verko konsistas el kvar aldonetoj, ne rekte ligitaj al la ĝenerala argumentado. La sesa parto rigardas la klarigon kaj prospektivigon de la planisfero de Ptolemeo. Ĝi havas specialan lokon en la traktado, ekster la kutimaj perspektivaj metodoj. Sekvas poste kelkaj paĝoj pri la projekcio de ombroj, temo kiu nur komence de la 17-a jarcento trovos sian lokon en la traktatoj pri perspektivo. Poste venas la proporcioj de la homa korpo, grunde inspiritaj de Vitruvio kaj Durero. Fine la lasta ĉapitro kunigas plurajn instrumentojn kiuj parte neniam prezentiĝis ĝis tiam en la literaturo: la fenestro de Dürer kaj tiu de Baldassare Lanci. Tra la instrumentoj, li prezentas unuafoje la praktikan funkciadon de la camera oscura [malluma ĉambro] : necesas havi ĉambron absolute senluman, scii kiel uzi la konverĝigan lenson, kiel enfokusigi la fokalon, kaj determini la metodon kiun la artisto devas sekvi por transskribi la ombrojn kaj kopii la eltrovitan bildon. Post kiam li anoncis la finon de la traktado, li tamen aldonas plian instrumenton, tiun de Giacomo Castriotto kiu helpas mezuri muregojn kaj remparojn. Kvankam ĝi povas aspekti iom ekstertema, ĝi tamen fundamente ligiĝas al perspektivo ĉar ambaŭ baziĝas sur triangula kalkulo.
La perspektiva traktado de Barbaro estas la unua libro kiu celis kunmeti en ununuran libron sciojn ĝis tiam dispelitajn en verkojn de multaj diversaj disciplinoj, foje malproksimaj unu de la alia, kiuj posedis tre malegalan statuton. Tiu materialo estis ankaŭ malfacile alirebla por artistoj ĉar distribuita inter eldonaĵoj, manuskriptoj kaj interpersonaj interŝanĝoj. Li strukturas la perspektivan sciencon helpe de la tri vitruviaj reprezento-manieroj kiuj ĉi tie uziĝas kiel kategorioj por prezenti kaj ordigi la sciaron. Barbaro kapablas klare kaj koncize reverki kaj utiligi spekulativajn sciojn. La traktato de Barbaro estas la unua siaspeca pri perspektivo kaj inaŭguras grandan tradicion kiu daŭros ĝis la 19-a jarcento.
Kantono Treignac
Kantono Treignac (france canton de Treignac) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 14 kantonoj de la arondismento de Tulle. Ĝia ĉefurbo estas Treignac.
Leonie Kaiser
Léonie KAISER, juristino kaj verkistino, naskiĝis la 19-an septembro 1959 en Richterswil en la kantono de Zuriko, Svislando.
Kantono Treignac
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Treignac la jenaj 12 francaj komunumoj :
Leonie Kaiser
Diplomiĝa kurso kaj plua edukado
Ŝi finis siajn studojn pri juro ĉe la Universitato de Zuriko en jaro 1983. En jaro 2004 ŝi ricevis sian diplomon kiel mediaciisto en la kampo de ekonomio, mondo de laboro kaj publikaj aferoj. En jaro 2007 ŝi ricevis sian diplomon kiel familia mediaciisto.
Profesia agado
Ŝi aktivis en edukado, sano kaj socia laboro dum jardekoj - precipe por la publika sektoro, ĉe ŝtataj oficejoj en Svislando kaj en diversaj karitataj institucioj. De 2006 ĝis 2014, ŝi laboris por Sonos, ombruma organizado de la Surdaj kaj Aŭdaj Malhelpaj Organizaĵoj. Dum ĉi tiu periodo, ĉirkaŭ 200 leteroj al la publiko pri surdeco, handikapo kaj inkludo estis eldonitaj de ŝi en diversaj svisaj ĵurnaloj.
Publikigoj en la fako
Ŝia publikado eldonita en 2001 "Kie malsanuloj kaj handikapuloj estas malkaŝitaj ĉie: fina raporto al la FOPH" (svisa Federacia Oficejo pri Publika Sano troveblas en la Universitata Biblioteko de Berno. Ŝia artikolo de 2006 kun titolo "Kiel konfliktaj situacioj en homoj povas esti solvataj en hejmoj" troveblas kiel PDF sub E-publikaĵo.
Ankaŭ en jaro 2006 artikolo eldonita de ŝi en la revuo PaRat de Kantono Zuriko pri la temo "Kiel konfliktoj ĉe laboro povas esti konstrue solvitaj", troveblas ankaŭ en la interreto.
NGC 3161
NGC 3161 (aliaj indikoj — MCG 7-21-22, ZWG 211.25, ARAK 234, NPM1G +38.0191, PGC 29837) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Leonie Kaiser
Beletristiko
La 'Spielzeugkiste‘ (Ludila Skatolo) estas amuza disvolva kaj epizoda romano kun ironia entrepreno facile legebla kun kulturaj kaj sociaj proprecoj en Svislando. Ĝi estas moderna legolibro, kiu reprenas la seriozan temon de transirado kaj pensigas onin. La unuopaj rakontoj ilustras kiom longe pasinta kredanta kaleidoskopa resurekto, vidpunktoj pri la vivo estas multe apartaj kaj malfermitaj al aliaj mondoj. La ĉapitroj estas larĝe interligitaj unu kun la alia kaj ankaŭ legeblas individue. La libro haveblas presita ekde 2018.
La romano troveblas en la Germana Nacia Biblioteko Frankfurt am Main kaj Leipzig same kiel en la Universitato kaj Ŝtata Biblioteko Bonn, en la Centra Biblioteko Zuriko same kiel en la Svisa Nacia Biblioteko, la urbaj bibliotekoj de Sankt-Galo kaj Winterthur en Svisujo.
NGC 3161
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kronŝtadto
Kronŝtadto (Кронштадт) estas urbo kaj eksa fortikaĵo en Rusio. Ĝi situas sur insulo Kotlin (Котлин), en la Balta Maro apud Sankt-Peterburgo.
Ekde 1984 mara digo kun aŭtomobila vojo kunigas la insulon kun la kontinento. La digo estas norde de la insulo kaj oni planas konstrui alian digon al sudo de la insulo. Tiam tra la urbo estos granda aŭtomobila vojo de Finnlando al suda Rusio. Sed ĉefa celo de konstruado de la digo estas protektado de urbo Sankt-Peterburgo de superakvadoj.
Sur bordoj de la insulo ĉirkaŭ la urbo estas multaj havenoj por precipe militaj ŝipoj kaj antikvaj fortikaĵoj.
Historio
En 1704 post unu monato, post kiam la unuaj fortikaĵoj estis finitaj, la unuan fojon malamika svedia floto provis preteriri la urbon kaj iri al Sankt-Peterburgo, sed turniĝis reen.
En 1824 estis granda superakvado. Akva nivelo plisuperiĝis je 3,5 metroj. La urbo estis tute sub akvo. Ĉar pro tio lignaj konstruaĵoj estis multe damaĝitaj, poste oni konstruis precipe el ŝtono.
En 1854 dum la krimea milito britia kaj francia floto alvenis por preteriri la urbon kaj iri la Sankt-Peterburgo, sed eĉ ne provis ĉi tion pro minaca aspekto de fortikaĵoj de Kronŝtadto.
Insulo Princo Eduardo
Insulo Princo Eduardo (Prince Edward Island, l'Île-du-Prince-Édouard, Eilean a’ Phrionns aŭ, ) estas la plej malgranda provinco de Kanado. La nomo de la insulo, donita en 1799, venas de Princo Eduardo, komandoro de la Britaj trupoj en Nordameriko, kaj filo de la brita reĝo Georgo la 3-a. Laŭ la stato de en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kronŝtadto
Historio
En 1905 ... 1907 kaj 1917 la urbanoj partoprenis tiamajn rusiajn revoluciojn.
Insulo Princo Eduardo
La nuna ĉefministro de Brita Kolumbio ekde la estas. La guberniestro, kiu formale reprezentas la britan monarkion, estas.
Kronŝtadto
Historio
Dum la dua mondmilito la urbo estis multe damaĝita sed neniam estis kapitulacigita.
Insulo Princo Eduardo
Geografio
Insulo Princo Eduardo troviĝas sude de Sankt-Laŭrenca Golfo, oriente de Nov-Brunsviko - al kiu IPE estas ligita per la Konfederacia Ponto - kaj nord-okcidente de Nov-Skotio.
Historio
La Jacques Cartier pretendis la insulon por Francio. La francaj kolonianoj alvenis en 1720. Sed en 1763 Francio perdis la Insulon de Princo Eduardo al Britio. Hodiaŭ nur homoj en la Insulo de Princo Eduardo parolas la francan kiel gepatran lingvon.
Demografio
La prapatroj de plej multaj homoj sur la insulo venis de Anglio, Irlando, Skotlando, kaj/aŭ Francio. Aliaj venis de Nederlando, Skandinavio kaj Italio. Ĉi tie estas ankaŭ iom da Mikmakoj, kaj vigla libana komunumo.
Sting
Gordon Matthew Thomas SUMNER (n. ) universale konata per sia artistnomo Sting, estas brita muzikisto de Newcastle upon Tyne. Antaŭ sia solluda kariero, li estis la ĉefa komponisto, ĉefkantisto, kaj bazgitaristo de la rokbando The Police. Li ankaŭ aperis kiel aktoro en multaj filmoj.
Po
La literkombino po havas plurajn signifojn:
Fagonukso
Fagonukso estas la frukto de eŭropa fago. Ĝi estas varianto de la akeno. La fruktoj estas trieĝaj kaj situas duope en kvarloba kupulo (cupula). Ili estas manĝeblaj sed ne en granda kvanto pro la enhavo de tanino.
Ĉiamen plu
Ĉiamen plu estas muzikalbumo de la esperanta muzikgrupo La Perdita Generacio. Ĝi estis eldonita en 2013 post la muzikalbumo Eksplodigos vian domon.
Preĝejo Sankta Georgo (Oszkó)
La preĝejo Sankta Georgo estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Oszkó, en la centro de la vilaĝo sur malalta monteto.
Historio
La unua mencio pri sentura kirko de Oszkó okazis en 1353 (laŭ alia informo en 1364). Dum la kontraŭturkaj bataloj ĝi estis ruina. En 1758 oni grandparte rekonstruis la preĝejon, sed la jam ekzistanta turo restis. En 1781 laŭ dokumento kapacito de la preĝejo estis 700 kaj tiam estis ankaŭ sakristio. Pli nova flankonavo estis konstruita supozeble en 1833. En 1927 nova orgeno ekfunkciis. En 1934 la internaj muroj estis pentritaj. En 1942 rifuĝintaj polaj soldatoj metis kopion de sankta bildo en la ĉefnavo. Ekstere en 1974 kaj en 1983 okazis restaŭro, poste ne okazis ŝanĝo en la preĝejo.
Konstruaĵo
Ĉi tiu preĝejo estas pli granda, ol la proksimaj vilaĝaj preĝejoj. Ĝi havas 3 navojn kaj unusolan turon super la enirejo. En la korto estas videblaj skulptaĵo pri Maria kaj ŝtona kruco. La ĉefaltaro estis farita en la 1800-aj jaroj, ties bildo pri martiro Sankta Georgo estis pentrita en 1794, repentrita en 1924. La novaj benkoj pretiĝis en 1931.
Kermeso okazas la 24-an de aprilo.
Châteauroux
Châteauroux [ŝatorU], en esperanto Ĉatoruso, estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Indre kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro. Ĝi estas la prefektejo (ĉefurbo) de la departemento, kaj do estras unu arondismenton. La urbo havas proksimume 50 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas castelroussins en la franca lingvo.
Geografio
250 kilometrojn sude de Parizo, Châteauroux situas kore de tri naturaj regionoj : unue Ĉampanjo, kie etendiĝas grandaj cerealaj kultivejoj, due Brenne kun ĝiaj multnombraj lagoj, kaj trie Boischaut kun paŝtaĵoj por bredado. La urbo estas trafluata de la rivero Indre.
Historio
La nomo "Châteauroux" devenas de iu landsinjoro nomita Raoul le Large, kiu en 937 forlasis sian eksan palacon de Déols kaj fondis novan fortikaĵon ĉe la maldekstra bordo de la rivero Indre, la Château de Raoul (kastelo de Raoul). Tiun kastelon oni nomigis « château Raoul » ekde 1112.
Vidindaĵoj
La Château-Raoul, ĉe la bordoj de la rivero Indre, estis la kastelo de la landsinjoroj de Déols kaj donis sian nomon al la urbo. Ĝi estis rekonstruita dum la 15-a jarcento kaj renovigita dum la 19-a jarcento.
En la muzeo Bertrand, lokita ene de eksa luksa domo de la 18-a jarcento, troviĝas kolektoj de la napoleona periodo.
Esperanto
Ĉatoruso estis kongresurbo de SAT-Amikaro en 2012.
7-a de decembro
La 7-a de decembro estas la 341-a tago de la jaro (la 342-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 24 tagoj restas.
Je la 7-a de decembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 7-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Johano la 2-a Kazimiro
Johano la 2-a Kazimiro (naskiĝis la 21-an de marto 1609 en Krakovo, Pollando; mortis la 16-an de decembro 1672 en Nevers, Francio) estis ekde la jaro 1648, kiel reĝo de Pollando kaj grandduko de Litovio, la reganto de la ŝtato Pollando-Litovio. Krome ĝis la jaro 1660 li laŭtitole estis la reĝo de Svedio. Johano devenis el la sveda nobela dinastio Vasa.
Vivo
Johano Kazimiro estis la dua filo de la reĝo Sigismondo la 3-a. En sia 31-a vivojaro li membriĝis en la jezuita ordeno kaj rapide post tio la papo Inocento la 10-a nomumis lin kardinalo. Post la morto de sia duonfrato, la reĝo Ladislao la 4-a li la 20-an de novembro 1648 iĝis reĝo de Pollando kaj samtempe grandduko de Litovio. Iom poste li ankaŭ edziĝis al la vidvino de Ladislao la 4-a, Maria Luisa de Nevers-Gonzaga.
Jam antaŭ lia ekofico fine de la jaro 1647 la regno estis skuita de revolto de la Zaporogoj (kozakoj) sub la gvidanto Bohdan Ĥmelnickij, kiuj kun la subteno de la Krime-tataroj venkis la armeon de Pollando-Litovio jam en la unua batalo de la revolto kaj kiu nun en la de ili okupitaj teritorioj senindulge masakris polajn katolikojn kaj judojn. Oni taksas, ke proksimume 250.000 homoj iĝis viktimoj de tiuj masakroj. La revolto daŭris ĝis la jaro 1654, la jaro de la Traktato de Perejaslav, post kiu komenciĝis milito inter Pollando-Litovio kaj Rusio (1654–1667).
Kiam la sveda reĝino Kristina la 1-a demisiis la 16-an de junio 1654, Johano la 2-a kiel pranepo de Gustavo la 1-a Vasa anoncis postulon pri la sveda reĝa trono. Tiun heredan konflikton la reganta sveda reĝo Karolo la 10-a Gustavo prenis kiel pretekston ataki Pollandon-Litovion – komenciĝis la Nordia milito 1655-1660, kiu eniris la polan historion sub la nomo "sveda diluvo".
Tiun militon Johano la 2-a gvidis kun ŝanĝiĝanta sukceso. Jam komence de la milito li dum 1656 perdis la batalon de Varsovio kontraŭ la armeo de Svedio kaj la alianco regno Brandenburgio-Prusio, kiu formale estis feŭde ligita al la pola-litova reĝo kaj do rompis la feŭdan ĵuron. Krome armeo de la princo Georgo Rákóczi la 2-a de Transilvanio helpis al la sveda armeo, per transilvania-kozaka rajdistaro de 40.000 soldatoj prirabanta kaj detruanta grandajn partojn de Pollando.
Dum la sekvaj militaj jaroj li ja sukcesis defendi la ekziston de sia regno, sed devis cedi la posedon de la duklando Prusio, antaŭe feŭde pruntita al la duko de Prusio, al tiu duko, por regajni ties subtenon. La Traktato de Wehlau de 1657 poste montriĝis decida paŝo sur la vojo de la germana reĝlando Prusio survoje al eŭropa grandpotenco.
La sveda-pola milito finiĝis per la Traktato de Oliva: ĝi devigis la reĝon de Pollando-Litovio je internacia rekono pri la sveda posedo de Estonio kaj Livonio (jam dum 1626 plene konkeritaj fare de la armeo de la sveda reĝo Gustavo Adolfo).
La 20-jara regado de Johano la 2-a, kiu plenis je militado, konsideriĝas la komenco de la fino de la armee, politike kaj ekonomie malstabiliĝinta pola-litova nobela respubliko. Pro la detruoj de la ses invadaj armeoj – kozakoj, svedoj, moskvanoj, transilvanoj, otomanoj kaj brandenburgianoj-prusoj – la enloĝantaro de Pollando-Litovio reduktiĝis de 13-14 milionoj dum la jaro 1648 ĝis proksimume 10,5 milionoj dum 1668.
Paul-Henri Mathieu
.
Johano la 2-a Kazimiro
Vivo
Malfortigita pro la armeaj kaj diplomatiaj malvenkoj kaj pro interna ribelo de la jaroj 1665 kaj 1666 sub princo Jerzy Sebastian Lubomirski, Johano la 2-a nervite demisiis dum septembro 1668 kaj kvar jarojn poste mortis en ekzilo kiel abato de abatejo Saint-Germain-des-Prés en la monaĥejo Sankta Marteno en la franca urbo Nevers.
Paul-Henri Mathieu
En 2000 li venkis en la turniron de Roland-Garros en la konkursero unuopan knabon. (venkinta la hispanan tenisludiston Tommy Robredo)
Malfermado de buŝo
Malfermado de buŝo estas ceremonio en antikva Egiptio, kies celo estis rituala magia vekigo de vivfunkcioj. Ĝi estis farata sur mumio de mortinto metonte en kripton, sed ĝi ne estis parto ekskluzive de sepulta ritualo: pro celo de revivigo ĝi estis farata ankaŭ sur statuoj de homoj aŭ dioj, eventuale sur aliaj sanktaj objektoj. Ĝi estiĝis iam komence de la 3-a jarmilo antaŭ Kristo kaj ŝajnas, ke ĝi tenas en si elementojn de tre arĥaikaj religiaj faroj. Ties plej fruaj dokumentoj devenas el la 2-a jarcento antaŭ Kristo. Kelkaj esploristoj konjektas, ke ekzistas koneksoj inter tiu ĉi ceremonio kaj kutimoj ligantaj al naskiĝo de infano.
Laŭ Stephan Quirke povis danke al faro de la ceremonio ĉiu objekto "daŭre vivi kaj malfermi tiel vojon inter tiu ĉi mondo kaj la mondo de dioj. La mumiigita korpo en ĉerko, kulta aspekto de dio, statuo de reĝo aŭ mortinta nobelo, ĉio ĉi estis senspiritaj objektoj, kiujn la malfermado de buŝo ŝanĝis en vivantajn fortojn aŭ pli precize dirite en ujojn por nevidebla kaj neprenebla forto, kiun ni nomas la vivo:"
Kiel parto de ofera kaj sepulta ritualo la ceremonio estas dokumentita ekde Malnova imperio. Plej malfrue ekde la 18-a dinastio, kiam ĝi aperas ankaŭ parto de ornamado de kriptoj, ĝi konsistis el sume 75 faroj, al kiuj apartenis ekz. fumumado per olibano, ektuŝoj per specialaj ritualaj iloj kaj precipe oferado de virbovo reprezentantan vivforton, kies dekstra kruro ŝajnas havi por la ceremonio apartegan signifon.
En sepulta kulto la malfermado de buŝo estis pruveble kunigata kun ozirisa mitologia rondo kaj samtempe kun suna kulto: laŭ tekstoj ĝi estas ludanta "antaŭ suna dio sur kortumo de kripto", sur bildigoj sur ĉerko en aspekto de Oziriso povas fari ĝin dio Horuso kaj la mortinton en la ĉerko antaŭ la kripto ekokupas Anubo, dio de intermita zono inter supermondo kaj submondo.
Henrik Fieber
FIEBER Henrik (naskiĝis la en Budapeŝto; mortis la  en Budapeŝto) estis hungara pastro kaj literaturhistoriisto.
Biografio
Henrik Fieber frekventis mezlernejon aŭ seminarion en sia naskiĝurbo, Esztergom, Nagyszombat, poste li studis en Pázmáneum, Budapeŝto, Romo. Post la pastriĝo ekde 1896 li estis pastro en Zseliz. En 1901 li estis familia edukisto en Szob, en la sekva jaro li estis nomunita prefekto de kolegio en sia naskiĝurbo. Tiutempe li multe vojaĝis en Eŭropo, kie li vizitis la lokajn artaĵojn. En 1908 li aranĝis la unuan eklezihistorian ekspozicion en Budapeŝto. Inter 1910 kaj 1920 li havis postenon en la religia kaj eduka ministerio, kie li okupiĝis pri ekleziaj artaĵoj. Li instruis ankaŭ en arta mezlernejo. Li multe strebis gardi la valorajn malnovajn ekleziajn artaĵojn, altarojn.
Umbrías
Umbrías [umBRIas] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Umbrías estas komprenebla etimologie kiel Ombrejoj.
Geografio
La municipo estas komponita de loĝlokoj Umbrías, Canaleja, Retuerta, Venta de las Veguillas, Casas de Maripedro, Hustias kaj Casas del Abad. En la foto de la tabelo videblas Umbrías, La Venta kaj Retuerta kaj fone monto La Covacha [koBAĉa].
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 103 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 96 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Solana de Ávila, La Carrera, Gil-García, Navatejares kaj Nava del Barco. Ĉefa trajto de la municipo estas la valo de la rivero Aravalle, alfluanto de Tormes, konata kiel Vega del Escobar. En la sudorienta pinto estas la plej altaj areoj apartenantaj al la Sierra de Gredos, ĉefe Cabeza Redonda (1538 m). La altitudo gamas inter 1538 metroj (Cabeza Redonda) kaj 1030 borde de la rivero Aravalle. La domaro estas je 1086 metroj super la marnivelo.
Katedralo de Calahorra
La Katedralo Sankta Maria de Calahorra, Rioĥo (Hispanio), sidejo de la Diocezo de Calahorra kaj La Calzada-Logroño, temas pri konstruaĵo ĉefe gotika de la 17-a jarcento, plurstila kaj diversepoka. Laŭ la tradicio ĝi staras sur martirloko de la patronoj de la urbo, Sankta Emeterio kaj Sankta Celedonio. La konstruado komenciĝis en 1484 kaj ĝi daŭris ducent jarojn.
Umbrías
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Marktl
Marktl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altötting de la federacia lando Bavario, proksime de la limo al Aŭstrio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe ĝi estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Marktl. La komunumo situas borde de la rivero Inn kaj estas la naskiĝloko de la papo Benedikto la 16-a.
Pojkilotermaj bestoj
Pojkiloterma estas organismo kies interna temperaturo varias konsiderinde multe. Ĝi estas la malo de homeoterma, nome organismo kiu retenas termikan homeostazon. Kutime la variado estas konsekvenco de variado en la etosmedia temperaturo. Multaj surteraj ektotermaj bestoj estas ankaŭ pojkilotermaj. Tamen kelkaj ektotermaj restas en temperatur-konstantaj medioj ĝis la punkto ke ili fakte kapablas teni konstantan internan temperaturon (t.e. estas homeotermaj). Tiu distingo ofte faras la terminon "pojkiloterma" pli utila ol la komunnoma "malvarma sango", kiu estas foje uzata por referenci al ektotermaj plej ĝenerale.
8001 Ramsden
8001 Ramsden estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita optikisto Jesse Ramsden (1735–1800), projektisto kaj konstruisto de tre precizaj sekstantoj, teodolitoj kaj aliaj instrumentoj. Giuseppe Piazzi malkovris Cereson per vertikala cirklo farita de J. Ramsden, en la Observatorio de Palermo. La nomo estis proponita de Jana Tichá, kiu vidis tiun instrumenton dum la kunveno Asteroids 2001.
Etila vinila etero
Etilviniletero aŭ C4H8O estas organika komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la nesaturitaj eteroj, senkolora, brulema, rapidbola likvaĵo kun eterosimila odoro, uzata en analizaj sintezoj kiel kemia reakciaĵo. Ĝi ekzoterme polimerizas kiam hejtada aŭ en ĉeesto de oksidigagentoj.
Se polimerizo okazas en fermita ujo, ĝi povas abrupte rompiĝi. Ĝi estas malmulte solvebla en akvo kaj flosas sur ĝi, do ĝi estas malpli densa ol la akvo. Ĝiaj vaporoj estas pli densaj ol la aero. Pro tio ke etila vinila etero estas alte polimerizebla, kelkaj substancoj estas aldonataj por doni stabilecon al la produkto, tiaj kiaj solida kalia hidroksido, duetilamino, trietanolamino aŭ hidrokinono.
Stálkov
Stálkov (Stallek) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Slavonice en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 6 km nordokcidente de Slavonice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 56 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Stálkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,74 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.
Sulín
Sulín (hungare Szulin [sulin], germane Sulm) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sulín situas laŭ dekstra bordo de Poprad (rivero) (kiu estas ankaŭ la pola landlimo), fine de sakovojo. Stará Ľubovňa troviĝas je 23 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1306 en formo "Edusturnya", poste en 1338 en latina formo "villa Zolonk". Baldaŭe tiu vilaĝo senhomiĝis, sed poste 2 apudaj vilaĝoj fondiĝis: Veľký Sulín kaj Malý Sulín. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn kun la proksimaj vilaĝoj (ankaŭ tiu ĉi vilaĝojn) al Pollando ĝis 1772. En Granda Sulin menciiĝis en 1616 latine: "villa Sulin", Malgranda Sulin jam pli frue en 1600 latine: "Zulin (Noua villa)" (kie estis 10 domoj). En 1758 oni komputis en Granda Sulin 11 familiojn. En 1787 136 vilaĝanoj loĝis en 22 domoj (en Malgranda Sulin 136 vilaĝanoj en 22 domoj), en 1828 735 vilaĝanoj en 101 domoj (en Malgranda Sulin 217 vilaĝanoj en 27 domoj). En 1891 vitrofarejo ekfunkciis. Tiutempe multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyszulin 607, en Kisszulin 289 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la 2 vilaĝoj unuiĝis, eĉ aliĝis vilaĝeto Zádobie. En 2001 vivis en Sulín 438 homoj, (428 slovakoj).
Baleara Maro
El Baleara Maro, Iberia Maro aŭ maro de Balearoj estas bordomaro ĉemarborda de la Mediteraneo kiu troviĝas ĉe la orienta marbordo de Iberio, inter la Balearoj kaj la orienta marbordo hispana.
Beaverton (Oregono)
Beaverton estas urbo en Kantono Washington, Oregono, Usono. Ĝia centro situas 11 km okcidente de la centro de Portlando. Beaverton estas la dua urbo (laŭ loĝantaro) en la kantono, kaj rangas sesa en la ŝtato. La urbo kuŝas en la valo de la rivero Tualatin.
Se
Se estas:
12405 Nespoli
12405 Nespoli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Valter Giuliani kaj Francesco Manca elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan kosmonaŭton Paolo Nespoli, kiu aliĝis al la Eŭropa Kosmonaŭta Centro de la Eŭropa Kosma Agentejo en 1991 kaj al la Eŭropa Korpo de la Kosmonaŭtoj en 1998. Dua itala Fakulo de Misio, li faris sian unuan flugon sur la kosmopramo Discovery en 2007 por la konstruado de la Internacia Kosmostacio.
NGC 3162
NGC 3162 (aliaj indikoj — NGC 3575, UGC 5510, MCG 4-24-19, ZWG 123.26, IRAS10107+2259, PGC 29800) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3162, NGC 3575.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Samba de Uma Nota Só
Strukturo de la kanto
La titolo rilatas al la melodio de la peco, kiu komence estas ludata sur ununura tono, la kvinto de la baza tonalo, dum kiam la akompanakordoj ŝanĝiĝas. La kvartakta motivo ripetas sin, por poste eksoni kvarton pli alta kaj finfine denove sur la origina tono. Ĉi tiu sekvenco formas parton A de la peco. La sekva parto B konsistas el kontrasta gamomelodio, kunmetita el diversaj intervaloj.
Pluaj interpretaĵoj
La pecon surdiskigis ankaŭ Herbie Mann, Baden Powell de Aquino, Laurindo Almeida, Astrud Gilberto, la Modern Jazz Quartet, Michel Legrand, Al Jarreau, John Pizzarelli, Caterina Valente kaj eĉ klasikmuzika trumpetisto Maurice André.
Reprodukta sukceso
Reprodukta sukceso aŭ Genera sukceso estas difinita kiel la pasado de genoj al la venonta generacio en maniero ke ankaŭ ili povas pludoni tiujn genojn. En praktiko, tiu estas ofte nombrado de la idoj produktitaj de individuo. Pli ĝusta difino, kiu aldonas inkluzivan kvaliton, estas la parencoproduktado de fekundaj idoj de gentipo. Ekzemple, la idoj produktitaj kiel rezulto de normala sekspariĝo estas ekzemplo de genera sukceso, ĉar ili ankaŭ povas pludoni ilian genetikan materialon al la venonta generacio. Alternative, la naskiĝo de mulo kiel rezulto de la sekspariĝo de ĉevalo kaj azeno estas ne ekzemplo de genera sukceso ĉar la mulo estas sterila kaj tiel ne daŭrigas la ĝermolinion.
Natria perborato
Natria perborato, perborato de natrio aŭ NaBO3 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj perborata acido, blanka substanco, akvosolvebla, kiu kristaliĝas per unu, du, tri kaj kvarhidratoj. La plej gravaj komerce estas la unu- kaj kvarhidrataj molekuloj.
Argusfazanoj
La Duoblastria argusfazano estis priskribita el parto de ununura unuaranga plumo trovita ĉe plumaro de Argusfazano por industrio de ĉapeloj. Ĝi estas probable nur mutacia specimeno.
La scienca nomo de la Argusfazanoj estis farata de Carolus Linnaeus kiel referenco al multokuleca bildo de ties flugiloj. Arguso estis centokula giganto laŭ la Greka mitologio.
Natria perborato
Preparado kaj kemio
Natria perborato produktiĝas per reakcio inter dunatria kvarborato kvinhidrata, hidrogena peroksido kaj kaŭstika natrio. La unuhidrata formo dissolviĝas pli bone ol la kvarhidrata kaj havas pli grandan termo-stabilecon. Ĝi preparatas per hejtado de la kvarhidrata. Natria perborato suferas hidrolizon kontakte kun akvo, estigante hidrogenan peroksidon kaj borakson.
Strukturo
Kontraŭe al natria perkarbonato kaj perfosfato, natria perborato ne estas nur iu adukto kun hidrogena peroksido kaj ĝi ne havas unuopan BO3−. Anstataŭ, ĝi prezentas ciklan dumeron anjonon B2O4(OH)42−, kie du boratomoj ligiĝas per du peroksaj pontoj ene de sesmembra seĝoforma ringo. Ĉi-strukturo igas la substancon pli stabila kaj sekura por manipulado kaj stokado. Do, la formulo de la natriaj saloj estas Na2H4B2O8.
Uku Masing
Uku Masing, naskita kiel Hugo Albert Masing (naskiĝis la 11-an de aŭgusto 1909, mortis la 25-an de aprilo 1985) – estona filozofo, tradukisto, teologo, folkloristo kaj poligloto.
11094 Kubo
11094 Kubo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Kastelo de Hédervár
La Kastelo de Hédervár (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Héderváry) estas impona historia monumento en Hungario, en vilaĝo Hédervár.
Ullmann
Ullmann, Ullman, Ulmann, Ulman:
Kastelo de Hédervár
Historio
En Hédervár la unua kastelo-burgo estis konstruita en 1142. Pli nova burgo estis konstruita depost invado de la tataroj en 1242. Unu el la nun videblaj turoj konstruiĝis tiutempe. La gotika burgo renesanciĝis en la 16-a jarcento, barokiĝis post 2 jarcentoj. Grafo Mihály Viczay (tiama posedanto) establis numismatikan muzeon, kiu tiutempe estis la plej riĉa en Hungarlando. En 1826 lia kolektaĵo konsistis el 11,432 grekaj, 13,411 romiaj moneroj. Post la 2-a mondmilito la kastelo ŝtatiĝis kaj kiel bazlernejo funkciis plu. Ekde 1983 la kastelo estis kolonio de artistoj. Inter 2002-2004 la konstruaĵo renoviĝis, poste ĝi iĝis hotelo. En 2012 jura procezo komenciĝis, tial la hotelo ne rajtas funkcii.
Uku Masing
Vivo
Uku Masing naskiĝis en vilaĝo Lipa (provinco Raplamaa). De la plej junaj jaroj montris lingvajn kapablojn; fine de mezlernejo posedis kvar lingvojn, kiel la plenkreska homo parolis kelkdekon. En la pinta punkto de sia kariero uzis ĉ. 65 lingvojn, tradukis el 20. Ekstudis teologion en Universitato de Tartu. Dum studoj kaj post ilia fino publikigis plurajn versojn, tradukojn kaj eseojn. Lia plej fama laboraĵo estas Neemed vihmade lahte, eldonita en 1935.
Kastelo de Hédervár
Konstruaĵo
La duetaĝa kastelo situas sola en granda parko. Ĝi formas kvadraton, interne korto estas videbla. La fasado estas malsimetria. La kastelo havas ĉe la anguloj resume 3 turojn, ĉar familio Héderváry havis bienojn en 3 proksimaj departementoj. La korto gardas partojn el la gotiko, renesanco kaj gotiko. Meze de la korto platano tricentjara etendiĝas.
Uku Masing
Vivo
Masing estis membro de la estona rondo de poetoj, fondita en 1938 de Ants Oras. Al la grupo, kiu akceptis la nomon Arbujad (Aŭguristoj) ankaŭ apartenis Heiti Talvik, Betti Alver, Paul Viiding, Bernard Kangro, August Sang kaj Kersti Merilaas.
Kastelo de Hédervár
Parko
La parko estis kreita kiel pejzaĝa parko, kie oni plantis maoftajn arbojn. Ĝi estis farita en la 1790-aj jaroj kun rojo, insuleto, pontoj, dometo.
Lipoltice
Municipo Lipoltice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, sub norda rando de la montareto Fera montaro (Železné hory) 6 km sude de urbo Přelouč, ĉe la ŝoseo inter Přelouč kaj Turkovice. Vivas ĉi tie.
Villa Díaz Ordaz
Villa Díaz Ordaz estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Díaz Ordaz. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 560.
Natria perborato
Uzoj
Perborato de natrio uzatas kiel fonto de aktiva oksigeno en multaj sapoj, sapoj por lavbutikoj, produktoj por purigaĵoj kaj blankigagento. Ĝi same alestas en kelkaj formulaĵoj de dentokremo, kiel blankigagento por interna uzo de nevitala dentoradika traktado. La natria perborato estas enmetita en la dento-interno kaj lasata surloke dum certa periodo, permesante ke ĝi disetendiĝu tra la dento forigante makulojn el interne eksteren. Ĝi posedas antisepsajn proprecojn kaj povas agi kiel malinfektilo. Ĝi same uzatas kiel mallongedaŭra konservanto en kelkaj komercaj markoj de kolirioj.
Uku Masing
Justulo inter la popoloj
Masing lekciis en sia Alma Mater en Tartu teologion kaj ŝemidan lingvaron. Post invado de germanaj armeoj rezignis pri sia posteno kaj sin dediĉis al savo de judaj historiaj monumentoj. Kune kun sia edzino Eha kaŝis judon Izidoro Levin antaŭ Gestapo, pro kio estis distingita per la titolo justulo inter la popoloj. Post la dua mondmilito ĉeestis esploradon de germanaj militkrimoj, aparte pri koncentrejo Klooga.
11094 Kubo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insularo Kubo en Kariba Maro, kiu entenas grandan insulon kaj multenombrajn insuletojn kaj rifojn. Kristoforo Kolumbo atingis ties marbordon je sia unua vojaĝo al Amerikoj. Tiutempe pluraj grupoj da Indianoj enloĝis Kubon.
Villa Díaz Ordaz
Geografio
Villa Díaz Ordaz apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5859 loĝantojn. El tiuj estis 2670 viroj kaj 3189 virinoj. La komunumo havas surfacon de 209,23 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.
Natria perborato
Uzoj
Natria perborato estas malpli agresema blankigilo ol natria hipoklorito, kaŭzante malpli degradiĝon al tinkturoj kaj tekstilaĵoj. Boratoj same havas kelkajn neoksidivajn blankigajn proprecojn.
Villa Díaz Ordaz
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4606 indiĝenoj. El tiuj 4149 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4149 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Natria perborato
Uzoj
Natria perborato rapide liberigas oksigenon ĉe temperaturoj pli altaj ol 60°C. Por igi ĝin pli aktiva en malaltaj temperaturoj (inter 40°C kaj 60°C), ĝi devas miksiĝi kun adekvata aktivigilo, ordinare la kvaracetilo-etilena duamino.
Villa Díaz Ordaz
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lipoltice
Historio
Fortikaĵeto en Lipoltice estis menciata en la jaro 1257, kiam posedis ĝin senjoroj el Lipoltice. Hroznata el Lipotice estis en la jaroj 1332-1347 abato de monaĥejo de Opatovice. Komence de la 16-a jarcento la fortikaĵeto jam estis neloĝata.
Natria perborato
Sintezo
Natria perborato prepariĝas en du-paŝa procezo ekde borakso kaj kaŭstika sodo:
Plumba kolombo
Plumba kolombo aŭ Plumbokolombo (Patogienas plumbea) antaŭe (Columba plumbea) estas sudamerika kolombo de la familio Columbidae, kiu vivas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, Panamo, Paragvajo, Peruo, Surinamo, kaj Venezuelo en duarangaj arbaroj, arbarbordoj, kaj malaltaj montetoj. Ĝi povas esti ofte konfuzata kun la Ruĝeca kolombo.
Temas pri purpurnuanca grizeca kolombo, pli malhela en flugiloj. La kruroj estas ruĝecaj, la okuloj flavaj kaj la beko grizeca.
Ties naturaj habitatoj estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tropikaj kaj subtropikaj humidaj montararbaroj.
Kastelo de Hédervár
Kapelo
Proksime estas mezepoka gotika kapelo, kie familio Héderváry sepultiĝis. Ĝi barokiĝis en la 17-a jarcento, sed en la frua 20-a jarcento grandparte regotikiĝis.
Natria perborato
Sintezo
Sekvata de traktado kun hidrogena peroksido en akva solvaĵo:
Lipoltice
Naturo
En orienta flanko de Lipoltice estas kelkaj fiŝlagoj, nome Třešňovec, Rohlíček kaj Nečas. Proksime de Lipoltice estas roko el dura kvarcito, kiu elstaras el ĉirkaŭaj ardezoj. Verdan ardezon oni ĉi tie ekspluatis. En ĉirkaŭo elstaras ordovikaj silicaj sabloŝtonoj kun trovaĵoj de rara paleozoika faŭno (Obolus barrandei, Eoorthis bavarica k.a.).
Preĝejo
Paroĥa preĝejo de Sankta Mateo estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1280. Origine preĝejo servis ne nur por religiaj celoj, sed ankaŭ kiel defendpunkto okaze de danĝero. Tiu en Lipoltice estis ĉirkaŭigita per 2 m alta muro kaj per 2–3 m profunda fosaĵo. Restoj de tiu remparo estas videblaj ĝis nun. Oni tradicias, ke el la preĝejo gvidis okcidenten sekreta subtera fuĝa koridoro. La preĝejo estis kelkfoje rekonstruata. El origina gotika kirko restis nur malgranda gotika fenestro kaj kruca volbo. En la jaro 1892 estis la preĝejo prilongigita en orienta direkto. Ununava preĝejo havas poligonan presbiterejon interne duoncirkle fermitan. Sakristio estas sur norda flanko, antaŭ la fronto estas trietaĝa kvadrata turo. La presbiterejo havas platan plafonon kun pentraĵo de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1909. En sakristio estas barela volbo kun diskosektoroj. En la navo estas kana plafono sur fabiono, ĥorejo estas masonita, fenestroj estas oblongaj kun duoncirklaj volbaĵoj. En subturejo estas jam menciita kruca volbo. Aranĝaĵo estas el la jaro 1892. La ĉefa altaro pseŭdobaroka, bildoj de J. Papáček, ligna baptujo el la jaro ĉirkaŭ 1700.
Tombejo
En la 18-a jarcento estis alkonstruita baroka ostejo sur oblonga plano kaj kun triangula gablo kaj baroka tombeja enirpordego kun segmenta pinjono portata per volutoj.
Lernejo
En Lipoltice komencis lerneja instruado en la jaro 1783. En la vilaĝo tiam ne estis lerneja domo kaj instruado devis okazadi en kelkaj lokoj kaj lernejo estis konstruita nur en la jaro 1839.
Muelejo
Masonita muelejo n-ro 37 estas el la jaro 1760.
Domaroj
Partoj de la komunumo estas domaroj Pelechov kaj Sovoluská Lhota. En Sovoluská Lhota, ĉirkaŭ fiŝlago Pelíšek estas porripoza kabanaro. La unua historia mencio pri la domaro estas en la jaro 1519, Pelechov dum intermilita periodo estis memstara vilaĝo.
Veturigista gastejo
Inter Lipoltice kaj Pelechov, en loko apud iama landa vojo de Čáslav al Přelouč, konseviĝis estinta veturigista gastejo. Mezepokaj veturigistoj ĉi tie ĝuis ripozon kaj ripozigis ankaŭ ĉevalojn kaj akompanantajn gardhundojn.
Plumba kolombo
Ĝi ĝenerale manĝas en kanopeo fruktojn/semojn sed specife celas viskon dum kelkaj jarepokoj.
Municipoj de Cearao
Jen listo de municipoj de brazila subŝtato Cearao:
Ŝtonŝutaĵo
Ŝtonŝutaĵo, ŝtonrompitaĵo, rokrompitaĵo, rokrubo estas granda, ne firmigita amaso de akraj  ŝtonaĵoj. Do temas pri iaspeca kampo de lozaj ŝtonoj. Ŝtonrompitaĵo estiĝas per fizika veterdisfalo kaj erozio, ĉe tio la transporto okazas ofte nur per gravito, ĉiam tamen trans tre mallonga distanco. Laŭ DIN 4022 unuopa ŝtonrompitaĵo ne estas pli granda ol 63 mm kaj ne malpli ol 2 mm Do, ŝtonrompitaĵo apartenas al psefitoj (ŝtonetoj). Se la ŝtonrompitaĵoj estas relative grandaj (kelkaj decimetroj aŭ eĉ metroj) oni nomas tion blokrompitaĵo.