cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barata virina nacia teamo de futbalo
La barata virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Baraton, en internaciaj turniroj de virina futbalado. En la Azia Virina Futbal-Ĉampionado ĝi partoprenas ekde la jaro 1981; en 1983 ĝi atingis la 2-an pozicion. La teamo ĝis nun ne kvalifikiĝis pri la fina fazo de la turniro pri la Virina Futbala Mondpokalo kaj same ne pri la turniro de virina futbalo en la Someraj Olimpikoj.
(8532) 1992 YW3
(8532) 1992 YW3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
26368 Alghunaim
26368 Alghunaim estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Abdulaziz Khalid Alghunaim, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Lernejo Asrary de Riado (Sauda Arabio).
Carentan (stacidomo)
Carentan estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Carentan, inkluzivita en nova komunumo Carentan les Marais, en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi estis malfermita en 1858, de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest" (Ouest).
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mantes-la-Jolie - Cherbourg (366000).
Abesivo
En lingvistiko la abesivo aŭ foresta kazo (mallongigita kiel ABE aŭ ABESS ), karitivo aŭ manka kazo, kaj privativo aŭ senhaviga kazo (mallongigita kiel PRIV) estas nomoj de gramatika kazo esprimanta la mankon aŭ foreston de la markita substantivo. En Esperanto la sama signifo estas esprimata per la prepozicio sen aŭ la prefikso sen-.
La nomo abesivo estas derivita de la latina abesse "foresti" kaj estas precipe uzata ĉe uralaj lingvoj. La nomo karitivo estas derivita de la latina carere "manki" kaj estas precipe uzata ĉe kaŭkazaj lingvoj. La nomo privativo estas derivita de la latina privare "senhavigi".
Somalia lingvo
En la Somala lingvo, la abesivo estas markata per -laa aŭ -la kun forigo de ĉiu krom la unua silabo ĉe iuj vortoj. Ekzemple:
Martutunira lingvo
En la martutunira, la privativo estas formata per du sufiksoj, -wirriwa kaj -wirraa. Ne estas klare kio determinas la konvenan sufikson por ajna situacio.
Finna lingvo
En la finna lingvo, la abesivo estas markata per -tta ĉe malfrontaj vokaloj kaj -ttä ĉe frontaj vokaloj laŭ vokala harmonio. Ekzemple: Ekvivalenta konstruo eblas per la vorto ilman kun la partitivo: aŭ, malpli ofte: La abesivo de substantivoj estas malofte uzata skribe kaj eĉ malpli ofte parole, kvankam kelkaj abesivaj formoj estas pli oftaj ol la ekvivalentaj ilman-formoj: La abesivo tamen estas ofte uzata en nominalaj formoj de verboj (formataj per la afikso -ma- / -mä-), kiel puhu-ma-tta "sen paroli", osta-ma-tta "sen aĉeti," välittä-mä-ttä "sen prizorgi:" Ĉi tiu formo ofte povas esti anstataŭigita per la negativa formo de la verbo: Fojfoje eblas aŭdi ion, kio estas konsiderata kiel malĝusta uzo de la abesivo en la finna, kie la abesiva kaj ilman-a formoj estas kombinitaj: Estas debato ĉu tion kaŭzas influo de la estona.
En malpli nova finna oni ofte uzis kune abesivon kaj ilman, ekzemple ilman rahatta, sed nuntempe oni ne akceptas tion.
Estona lingvo
Ankaŭ la estona uzas la abesivon, kiu estas markata per -ta, en kaj la ununombro kaj la plurnombro: Malsame ol en la finna, la abesivo estas ofte uzata en la estona kaj skribe kaj parole.
La nominalaj formoj de verboj estas markataj per la afikso -ma- kaj la abesiva montrilo -ta: Talino havas du trinkejojn, kiuj ludas pri la uzoj de la komitativo kaj abesivo, la Nimeta baar (la sennoma trinkejo) kaj Nimega baar (la trinkejo kun nomo).
Anar-samea lingvo
La abesiva montrilo por substantivoj en la anar-samea estas -táá. La ekvivalenta nefinita verba formo estas -hánnáá, -hinnáá aŭ -hennáá.
Aliaj sameaj lingvoj
La abesivo ne estas produkte uzata en la okcidentaj sameaj lingvoj, kvankam ĝi povas okazi kiel nememstara morfemo.
Hungara lingvo
En la hungara, la abesivo estas markata per -talan ĉe malfrontaj vokaloj kaj -telen ĉe frontaj vokaloj laŭ vokala harmonio. Fojfoje, ĉe iuj radikoj, la sufikso fariĝas -tlan aŭ -tlen. Ekzemple: Estas ankaŭ la postpozicio nélkül, ankaŭ kiu signifas "sen," sed ne estas uzata por foresto de fizikaj lokoj.
Turka lingvo
La sufikso -siz (variaĵoj: -sız, -suz, -süz) estas uzata en la turka.
Ekz.: evsiz (ev = domo, do sendoma/senhejma), barksız, görgüsüz (görgü = bonmoroj, do malbonmora), yurtsuz.
Ĉuvaŝa lingvo
En la ĉuvaŝa la sufikso estas -сĂр.
Kirgiza lingvo
En la kirgiza la sufikso estas -сIз.
E. Adamson Hoebel
E. Adamson Hoebel (1906–1993) estis Profesoro Emerita de antropologio ĉe la Universitato de Minesoto. Li atingis PhD en antropologio el Kolumbia Universitato, kie li ĉeestis la seminariojn de Karl N. Llewellyn, kiu profesoris ĉe la Kolumbia Jur-Lernejo el 1925-1951. Llewellyn (1893–1962) estis la plej grava figuro asociata kun la American Legal Realism de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, kio helpis, ke juro estis nedeterminata sur la bazo de statutoj kaj antaŭaĵoj sole kaj postulis studon pri kiel la disputoj estas solvitaj en la praktiko. La "sociologia" branĉo de leĝa realismo ĉampionis pro la helpo de Llewellyn pri la usona jura disputo kies solvo estis ege influita de normoj kiaj tiuj de komerca praktiko.
Hoebel priskribas kulturon kiel integran sistemon de erudiciaj kondutpadronoj kiuj estas karakterizaĵo de la membroj de socio kaj kiuj ne estas rezulto de biologia heredo.
Juan Muñoz (skulptisto)
Juan MUñOZ (Madrido, 16a de junio 1953 - Ibiza, 28a de aŭgusto 2001) estis hispana skulptisto.
Li studis en Britio kaj Usono (Novjorko). Lia unua ekspozicio okazis en 1984. Komence de la 1990-aj jaroj, Juan Muñoz ekproduktis verkojn de "rakonta" karaktero - rompante la limojn de la tradicia skulptarto- kiuj konsistas el instalaĵoj de figuroj de grando iomete pli malgranda ol tiu natura, en reciproka interagado, dise en medioj ĉu fermitaj ĉu malfermitaj. Liaj instalaĵoj ofte invitas la spektanton interrilati kun ili, tiel ke oni ĉesas senti sin spektanto por iom ekformi ties parton. Liaj figuroj estas unukoloraj.
Li ricevis la Nacian Premion de Plastikaj Artoj en 2000. Juan Muñoz mortis subite pro spir-kora halto estante 48-jaraĝa somerferie en Santa Eulària des Riu, Ibiza, la 28an de aŭgusto 2001. Je lia morto estis okazanta ekspozicio de lia verko Double Bind en la muzeo Tate Modern de Londono.
Gemünden
Gemünden havas diversajn signifojn:
Renkovci
Renkovci, hungare Lendvaerdő estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Turnišče.
Situo
Renkovci situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojoj, aŭtoŝoseo Lendava-Maribor preteriras.
Karl von Reichenbach
Barono D-ro Karl Ludwig von REICHENBACH (naskiĝis la 12-an de februaro 1788 en Stuttgart - mortis la 19-an de januaro 1869 en Leipzig) estis signifa kemiisto, geologo, metalurgiisto, natursciencisto, industriisto kaj filozofo. Li estas fama kiel malkovrinto de produktoj el asfalto kiel parafino, pitakalo (unua sintetika kolorigilo) kaj fenolo. Plie li dediĉis sin al esplorado de la supera nerva sistemo de homo, precipe pri sentivaj fenomenoj - perceptado de radiantaj magnetaj ondoj, kiujn li nomis ODO.
Renkovci
Historio
La unua mencio devenis el 1698 en formo "Renkocz". Ĝis fine de la 1-a mondmilito Lendvaerdő apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Karl von Reichenbach
Biografio
Karl von Reichenbach studis ĉe la universitato en Tübingen, kie li akiris titolon de doktoro pri filozofio. En junaĝo li interesiĝis pri kreo de la germana ŝtato per kuniĝo de unuopaj ŝtatetoj, sed iom post iom li fokusigis sian atenton sole al scienco. Li vizitis plurajn germanajn kaj francajn altfornojn kaj fariĝis fakulo pri metalurgio. En 1821 akceptis lin en siajn servojn grafo Hugo František Salm en Moravio. Karl Reichenbach iĝis direktoro de la grafaj entreprenoj kaj sub lia gvido metalurgio en Blansko fariĝis la plej granda fabriko en Aŭstrio por longa tempo. Li esploris ankaŭ la Moravian karston, faris multajn mezuradoj pri la supermara alteco.
ODOaj esploroj
En nigra kamero li metis magneton kaj enfermis personojn, el kiuj kelkaj, ekstreme sentivaj, post kelkaj minutoj vidis super la magnetoj koloran lumon, dum la ceteraj vidis nur mallumon, do nenion. Tial la scienco opiniis la rezultojn tre subjektivaj kaj rifuzis okupiĝi pri ili kiel pri serioza scienca fakto. Kaj la disputoj pri la lumoj de Reichenbach kaj ilia scienceco daŭras ĝis nun.
Verkoj
Tradukoj en la angla:
Germinal
La romanon Germinal (en Esperanto: Ĝerma) Émile Zola verkis en 1885. Ĝi estas la 13-a volumo de la verkovico Les Rougon-Macquart kaj unu el la pli famaj. Pritemas la klasbatalon kiu konstruas la organizadon politikan kaj sindikatan de laboristaj klasoj. Tiu ekorganizado estas la ĝermo. En tiu ĉi volumo, la laborista klaso estas ministoj.
La heroo estis la ministo Étienne LANTIER (Etjen LANTJE), virfilo de Gervaise MACQUART (Ĵervez MAKAR) kaj Auguste (Aŭgusto) LANTIER (ci vidu L'Assommoir). Socialisto, li multe parolis kun la anarkiisto Souvarine (Suvarin). Li amis Catherine-on (Katrinon), filino de la familio MAHEU (MAE), sed ŝi havas amanton : Chaval (Ŝaval). Post la longa striko kaj revolucieto kiun Étienne LANTIER estris, Souvarine eksplodigis la minejon en kiu estis la ministoj : Étienne, Catherine kaj Chaval estis malliberigitaj kune. Étienne mortigis Chaval, kaj Catherine mortis konsekvence la malvarmon.
Alt-klavo
La klavo Alt estas modifklavo kadre de klavaro de komputilo. Sur vindoza klavaro ĝi troviĝas maldekstre de la spacostango, sur makintoŝa klavaro ĝi estas la dua klavo maldekstre de la spacostango, inter la stirklavo maldekstre kaj la komandklavo dekstre. La klava nomo "Alt" origine venis el la angla lingvo kaj signifu alternate („alternigi“): Kun tiu klavo eblas ŝanĝi la signifon de aliaj komputilaj klavoj. En Esperanto eblas kompreni la mallongigon kiel "alternigi" aŭ "alternative".
6226 Paulwarren
6226 Paulwarren estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan geokemiiston Paul Warren, de la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso. Per petrologaj kaj geokemiaj metodoj, li studis la. Lia laboro pri la permesis elekti la specimenojn malplej ŝanĝitajn pro alfrapo.
Milda Jakubcová
Milda JAKUBCOVÁ (naskiĝis la 23-an de majo 1899 en Riga - mortis la 14-an de oktobro 1979 en Brno) estis latva poetino, kiu vivis en Ĉeĥoslovakio.
Ŝia fraŭlina nomo estas Milda Jeva Vasermanis, laŭ la unua edzo Pirksts, laŭ dua edzo Jakubec (ekde 10/XII 1932), laŭprofesie oficistino, esperantistino ekde 1924, kunlaborantino de Ondo de Daŭgava. En Oficiala Jarlibro de la Esperanto-Movado 1927 aperis informo, ke sekretariino de Riga Esperanto-Societo estis s-ino Milda Pirksts. Bedaŭrinde en kelkaj fontoj ŝia familia nomo aperas mise skribita - Pirsts. Ŝi estis Pirksts (en latva lingvo tio signifas - fingro).
Ŝi foriris al Ĉeĥoslovakio kaj edziniĝis al sia ĉeĥa korespondanto František Jakubec en la moravia urbo Brno (en decembro 1932). Post la dua mondmilito ŝi en la urbo kunfondis kaj estris la Esperanto-rondeton en la sindikata klubo de la fabriko První brněnská strojírna (Unua Brunna Maŝinfabriko).
Kune kun Elvira Lippe ŝi redaktis la poemaron de Janis Rainis „Latva popola poeto“ kaj la volumon Latva poezio. Milda Jakubcová multe tradukis el la latva literaturo. Ŝiaj originalaj versoj pri bestoj Estrado de animaloj, kolekto de cent fabloj, aperis en 1970 en Banská Bystrica, Ĉeĥoslovakio.
Pakada problemo
Pakadaj problemoj estas speco de problemoj en matematiko.
Kutime la pakado devas esti sen breĉoj aŭ interkovroj, sed en iuj pakadaj problemoj la interkovroj (de varoj unu la alian aŭ kun la rando de la kontenero estas permesita sed devus esti farita kiel eblas pli malgranda. En la aliaj, breĉoj estas permesitaj, sed interkovroj estas ne permesitaj, kutime la tuteca areo de breĉoj devus esti farita kiel eblas pli malgranda.
Kutime la problemoj engaĝas trovadon de la maksimuma kvanto de certaj formoj kiuj povas esti pakitaj, aŭ trovadon de la minimuma amplekso de la kontenero.
Eĉ se iu pakado estas la plej densa ebla, iam okazas ke iu el la pakitaj eroj havas liberecon de movo en iu regiono.
Pakado de malfinia spaco
Multaj el ĉi tiuj problemoj, se la kontenera amplekso estas pligrandigita en ĉiuj direktoj, iĝas ekvivalento al la problemo de pakado de objektoj kiel eblas dense en malfinia eŭklida spaco. La keplera konjekto statis la optimalan solvaĵon por pakado de sferoj, poste ĝi estis pruvita de Hales.
Cirkloj en ebeno
Cirkloj (n-sferoj en aliaj dimensioj) ne povas esti pakitaj kun 100% uzo de spaco en dimensioj pli grandaj ol unu (en unu-dimensia spaco, cirklo nur konsistas el du punktoj). Tio estas, tie ĉiam estas neuzata spaco se oni pakas nur cirklojn. La plej kompetenta vojo de pakado cirkloj, seslatera pakado, havas relativan uzadon de la spaco. La kvadrata pakado estas malpli densa, kaj havas relativan uzadon de la spaco
Sferoj en briko
Klasika problemo estas la sfera pakanta problemo, kiu estas trovado de kvanto de sferaj objektoj de donita diametro d kiuj povas esti pakitaj en brikon de donita amplekso a×b×c.
Cirkloj
Estas multaj problemoj engaĝaj pakadon de cirkloj en apartan formon de la plej malgranda ebla amplekso. Noto ke ĉi tiuj problemoj estas matematike malsamaj de la ideoj en la cirkla pakanta teoremo.
Cirkloj en cirklo
Minimumaj solvaĵoj:
Cirkloj en kvadrato
Paki n unuoblajn cirklojn en la kiel eblas plej malgrandan kvadraton. Ĉi tio estas proksime rilatanta al disvastigo de punktoj en unuobla kvadrato kun trovado de la plej granda minimuma apartigo dn inter la punktoj. Por konverti inter ĉi tiuj du formulaĵoj de la problemo, la kvadrata latero L por n unuoblaj cirkloj estas L=2+2/dn.
Aktualaj plej bonaj solvaĵoj:
Cirkloj en izocela orta triangulo
Paki n unuoblajn cirklojn en la kiel eblas plej malgrandan izocelan ortan triangulon - ortan triangulon kun anguloj 45°, 45°, 90°.
Cirkloj en egallatera triangulo
Minimumaj solvaĵoj:
Cirkloj en regula seslatero
Paki n unuoblajn cirklojn en la kiel eblas plej malgrandan regula seslateron.
Kvadratoj en kvadrato
Problemo estas la kvadrata pakada problemo, kie oni devas difini kiun kvanton da kvadratoj de latero 1 oni povas paki en kvadraton de latero a. Evidente, se a estas entjero, la respondo estas a2, sed la preciza, aŭ eĉ asimptota, kvanto de malŝparata spaco por ne-entjera a estas ne sciata.
Pruvitaj minimumaj solvaĵoj:
Aliaj rezultoj:
Kvadratoj en cirklo
Paki n kvadratojn en la kiel eblas plej malgrandan cirklon.
Kahelaroj
En kahelaroj, devas esti nek breĉoj, nek interkovroj.
Ortanguloj en ortangulo
Estas gravaj teoremoj pri kahelado de ortanguloj (kaj kubsimilaĵoj) en ortanguloj (kubsimilaĵoj) sen breĉoj aŭ interkovroj:
Plurkvadratetoj
La studo de kahelaroj plurkvadratetoj grande koncernas du klasojn de problemoj: kaheli ortangulon kun kongruaj kaheloj, kaj al paki po unu el ĉiu n-kvadrateto en ortangulon.
Klasika enigmo de la dua speco estas al aranĝi ĉiujn 12 malsamajn 5-kvadratetojn en ortangulojn 3×20, 4×15, 5×12 kaj 6×10.
Slavíč
Slavíč estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,3 km².
Anikó Mitruly
Biografio
Anikó Mitruly akiris diplomon pri biologio en la UBB de Kluĵo (1987) kaj li instruis rumane, hungare kaj germane de la sama jaro en Mediaș, inter 2004 kaj 2008 ŝi estis direktorino de la lernejo H. Oberth. De 2008 ŝi lekcias zoologion en germana lingvo en UBB de Kluĵo.
Neenah
Neenah estas urbo en Vinebaga Kantono, Viskonsino. Ĝi situas ĉe la marbordoj de Vinebaga Lago, Lageto Butte des Morts, kaj la Vulpa Rivero, proksimume sesdek kilometrojn sudokcidente de Green Bay.
La urbeto de Neenah ĉirkauas Neenah. La urbo estas la plej sudokcidenta urbo de la Vulpaj Urboj de nordorienta Viskonsino. Ĝi estas fojfoje referencita kiel la ĝemelurbo de Menasha, kun kiu ĝi kunhavas Doty-Insulo.
La nombro de loĝantoj estis 25,501 dum la popolnombrado de 2010.
Historio
Neenah estis nomita de Guberniestro James Duane Doty, de la Vinebaga vorto por "akvo" aŭ "flua akvo". Ĝi estis la loko de Ho-Chunk vilaĝo en la malfrua 18-a jarcento. Ĝi nomiĝas Nįįňą en la Hoocąk lingvo.
La registaro komence indikis ĉi tiun areon en 1835 kiel industria kaj agrikultura misio al la Menominaj Indianoj de la areo. Frua koloniigo de Eŭropaj Amerikanoj komencis kelkajn jarojn poste, stimulita multe de la proksimeco de la ejo al la Vulpa Rivero.
Kimberly-Clark estis formita ĉi tie en 1872. Oni konstruis gravan paperfarejon ĉi tie en 1873, kiam la regiono iĝis centro de seglignado. Profitoj de segligno stimulis la kreskon de entreprenoj kaj varion de profesioj. Kelkaj homoj translokiĝis al Neenah post la katastrofa fajro en Oshkosh en 1875.
Geografio
Neenah situas ĉe [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Neenah,_Wisconsin&params=44_10_26_N_88_28_6_W_region:US-WI_type:city <span title="Maps, aerial photos, and other data for this location" class="geo-dms"> 44°10'26"N 88°28'6"W  / <span title="Maps, aerial photos, and other data for this location" class="geo-dec">44.17389°N 88.46833°W / 44.17389; -88.46833   ] (44.174035, −88.468508).
Laŭ Usona Buroo de la Censo, la urbo havas totalan areon de 24.89 km², de kiuj 23.91 km² estas tero kaj 0.98 km² estas akvo.
2010 censo
Ekde la censo de 2010, tie estis 25,501 homoj, 10,694 domanaroj, kaj 6,700 familioj kiu loĝis en la urbo. La loĝdenso estis 1,066.7/km². La rasa konsisto de la urbo estis 93.7% Blanka, 1.3% Afrikusona, 0.7% Indiĝena, 1.4% Azia, 1.3% de aliaj rasoj, kaj 1.5% de du aŭ pli rasoj. Hispanida aŭ Latina de iu raso estis 3.8% de la loĝantaro.
Ekzistis 10,694 domanaroj el kiuj 32.2% havis infanojn sub la aĝo de 18 loĝanta kun ili, 47.6% estis edziĝintaj paroj vivantaj kune, 10.5% havis inan dommastron kun neniu edzo, 4.6% havis iĉan dommastron kun neniu edzino, kaj 37.3% estis ne-familioj. 30.7% de ĉiuj domanaroj konsistis de unuopuloj kaj 10.7% havis iun loĝante sole kiu havis 65 jaroj aŭ pli. La averaĝa domanara grandeco estis 2.36 kaj la averaĝa familia grandeco estis 2.96.
La averaĝa aĝo en la urbo estis 37.1 jaroj. 25% de loĝantoj havis malpli ol 18 jaroj; 7.8% estis inter la aĝoj de 18 kaj 24; 27.6% estis de 25 ĝis 44; 27% estis de 45 ĝis 64; kaj 12.7% havis 65 jarojn de aĝo aŭ pli. La seksa konsisto de la urbo estis 48.9% iĉa kaj 51.1% ina.
Censo de 2000
Dum la censo de 2000, estis 24,507 homoj, 9,834 familioj kaj 6,578 familioj loĝantaj en la urbo. La loĝdenso estis 1,146.9 homoj je kvadrata kilometro. Estis 10,198 loĝejoj kun averaĝa denseco de 477.2 po kvadrata kilometro. La rasa konsisto de la urbo estis 96.08% Blanka, 0.34% Nigra aŭ Afrikusona, 0.55% Indiĝena, 0.96% Azia, 0.86% de aliaj rasoj, kaj 1.20% de du aŭ pli da rasoj. 2.02% de la populacio estis Hispanidaj aŭ Latinamerikaj, de iu raso.
Tridek kvin procentoj de la domanaroj havis infanojn sub la aĝo de 18 loĝanta kun ili, 53.8% estis edziĝintaj paroj vivantaj kune, 9.8% havis inan dommastron kun neniu edzo, kaj 33.1% estis ne-familioj. 27.5% de ĉiuj domanaroj konsistis de individuoj kaj 10.1% havis iun loĝanton sole kiu havas 65 jarojn de aĝo aŭ pli. La averaĝa domanara grandeco estis 2.47 kaj la averaĝa familia grandeco estis 3.03.
En la urbo, la populacio estis disvastigita kun 27.5% sub la aĝo de 18, 7.6% de 18 ĝis 24, 32.0% de 25 ĝis 44, 20.3% de 45 ĝis 64, kaj 12.5% kiu estis 65 jaroj de aĝo aŭ pli maljuna. La averaĝa aĝo estis 35 jaroj. Por 100 inoj, ekzistis 94.6 iĉoj. Por ĉiu 100 inoj aĝo de 18 kaj pli, ekzistis 91.8 iĉoj.
La mediana enspezo por domanaro en la urbo estis $45,773, kaj la mediana enspezo por familio estis $55,329. Iĉoj havis averaĝan enspezon de $39,140 kontraŭ $25,666 por inoj. La pokapa enspezo por la urbo estis $24,280. Proksimume 3.3% de familioj kaj 5.4% de la populacio vivis sub la nivelo de malriĉeco, inkluzive de 6.4% de uloj sub la aĝo de 18 kaj 7.2% de uloj kiu havis 65 jarojn aŭ pli.
Transportado
Aŭtovojo 41 kuras norden al suden tra la centro de la urbo. Busa servo estas operaciita de Valley Transit. Brennand Flughaveno provizas ĝenerala aviado por la urbo. Appleton Internacia Flughaveno provizas komercan servon de aviadkompanio por la urbo.
Ekonomio
Neenah havas gravajn ŝtalajn kaj paperajn industriojn. Kelkaj paperfirmaoj estas Clearwater Paper, SCA Tissue, Kimberly-Clark kaj Neenah Paper. Kimberly-Clark estis fondita en Neenah kaj daŭrigas gravajn operaciojn tie, kvankam ĝia ĉefsidejo translokiĝis al Irving, Teksaso, en la 1980-aj jaroj. Kloakaj kovriloj fabrikitaj en Neenah Foundry povas esti trovitaj ĉie en la centra Usono kaj partoj de Eŭropo.
Neenah estas la ĉefsidejo de Plexus, ellaboranto kaj fabrikisto de elektronikaj produktoj, kiu ankaŭ havas inĝenieristikon kaj fabrikoperaciojn en la urbo. Ankaŭ ĉefsidejis ĉi tien Cobblestone Hotelo Grupo, Bemis Co, Inc., Miron Construction, Menasha Kompanio, Theda Clark Hospitalo, NM Translokigo, kaj Checker Loĝistiko.
Kulturo
Fondita en 1959, la muzeo Bergstrom-Mahler havas kolekton de vitra arto konsistanta el pli ol 3,000 pecoj. Ĝi koncentras en historiaj paperpremiloj kaj Ĝermana vitraverkaro.
Teul de González Ortega
Teul de González Ortega estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Teul de González Ortega.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 8186 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 14 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.17 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
5,929 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 5431 alfabetoj kaj 216 analfabetoj. Do 8.33 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 2,853 alfabetoj kaj 278 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 8.88%. Inter la viroj estas 2,578 alfabetoj kaj 216 analfabetoj, do 7.73% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32047a.htm
Tlaltenango de Sánchez Román
Tlaltenango de Sánchez Román estas unu de la 58 komunumoj en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlaltenango de Sánchez Román.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 20850 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 95 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.46 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
15,127 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 13672 alfabetoj kaj 646 analfabetoj. Do 9.52 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 7,134 alfabetoj kaj 794 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 10.02%. Inter la viroj estas 6,538 alfabetoj kaj 646 analfabetoj, do 8.99% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32048a.htm
Bellengreville (Calvados)
Bellengreville estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sudkorea virina nacia teamo de futbalo
La sudkorea virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Sud-Koreion, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo ĝis nun unufoje atingis la finan parton de la Virina Futbala Mondpokalo de 2007, kaj en la Azia Virina Futbal-Ĉampionado, kiun ĝi partoprenas ekde la jaro 1991, en 2003 atingis la 3-an pozicion.
Bellengreville (Calvados)
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bellengrevillais.
Salmarĉoj de Guérande
La salmarĉoj de Guérande estas franca areo de salmarĉoj situanta sur la teritorio de la komunumoj Guérande, Batz-sur-Mer kaj La Turballe, okcidente de la departemento Loire-Atlantique en la regiono Luarlandoj.
Je dudeko da kilometroj norde staras alia salmarĉa baseno, la marĉoj de Mès, kiuj estas asociitaj al tiuj de Guérande kadre de la « Salmarĉa baseno de la duoninsulo de Guérande ».
Geografio
La salmarĉoj okupas la orientan parton de vasta ebena areo kies maskimuma alteco ne superas, situanta inter la monteto de Guérande norde kaj la duoninsulo de Le Croisic sude. Okcidente, tiu areo estas apartigita de Atlantiko per la pinto de Pen-Bron, escepte de la malfermo ( inter la haveno de Le Croisic kaj la hospitalo de Pen-Bron), kiu ebligas al la maro eniri dum la fluso.
La okcidenta parto de la areo, pli proksima al la oceano, estas vasta flusejo, kiun dividas la markoloj de Le Croisic, franclingve nomataj "Traicts du Croisic", en du partojn : la Petit Traict (eta markolo) norde (ŝanelo de Pen-Bron, poste salejkanaloj de Pen-Bron kaj de la Paroĥo) kaj la Grand Traict (granda markolo) sude (ŝanelo de Vaŭ, poste salejkanaloj de Grévin kaj de la Kruco) malkovrita je malalta tajdo kaj kovrita je alta tajdo. Tiu flusejo, ki apartenas al la mara bieno de la Ŝtato, estas limigita per digo konstruita en la 19-a jc. Je la limo de la flusejo kaj de la marĉoj, kaj inter la du markoloj ("Traicts") estas duoninsulo kreita per la aranĝo de la salmarĉoj en la mara bieno nomata Sissable.
La salmarĉoj situas po parto sur la komunumoj Batz-sur-Mer sude, Guérande norde, kaj po malvasta parto sur La Turballe nordokcidente. Pouliguen, kies katastro montris kelkajn salmarĉojn ŝtopitajn ekde la 1960-aj jaroj pro konstruema premo, kaj tiu de La Baule, sen katastra registraĵo de la marĉo, estas najbaraj al la salmarĉa baseno. La salmarĉoj komunikas kun la oceano : okcidente, per la salejkanaloj kaj la ŝaneloj antaŭ menciitaj kaj per ties disbrakiĝoj ; oriente, per la salejkanalo de Le Pouliguen, kiu poste fariĝas ŝanelo, kie estas ŝirmita la plezurhaveno.
La loko estas borderita per la departementaj vojoj 774 oriente, kaj 245 sude.
Geologio
Dum la lasta glacia epoko, Vurma Glaciepoko laŭ la klasika nomo, la marnivelo malaltiĝis je pli ol sub la nuna nivelo. La riveroj Luaro kaj Vilaine fosis ambaŭflanke de la duoninsulo de Guérande profundajn valojn nun submarajn. La bordo tiam troviĝis tre transe de la lumturoj de La Banche kaj de plateau du Four, marvaste de Le Croisic. La teritorio estis okupita de nomadaj ĉasistoj de la magdalenio, kies kampadejo estis prifosita en Le Croisic.
<!-- À la remontée des eaŭ avec la fonte des glaces, lors de la dernière transgression (Flandrien), la cuvette entre le coteau de Guérande et le plateau du Croisic devient brièvement maritime, mais avec une très faible profondeur d'eau ; des cordons littoraŭ fossiles au pied du coteau de Guérande et autour de Saillé (en limite actuelle des Marais Salants ) marquent l'avancée maximale du domaine maritime franc, durant cette période Batz et le Croisic ont peut-être été une (ou des) île(s) lors des marées hautes uniquement. La tranche d'eau reste faible, le socle granitique n'est jamais loin et émerge aujourd'hui dans le fond des marais en de nombreŭ points, notamment entre Saillé et Batz. La dépression des actuels marais est comblée par des argiles déposées entre moins 11000 ans et moins 5500 ans.
Il se forme durant cette période transgressive une zone de prairies maritimes dont les rives sont probablement occupées par les dernières populations paléolithiques, comme le montrent les silex trouvés entre Batz-sur-Mer et Le Croisic, puis par celles du Mésolithique atlantique connues avec les nombreŭ sites sur le coteau de Guérande et dans la Presqu'île du Croisic qui ont livré des microlithes caractéristiques. À la fin de cette première phase, la végétation terrestre palustre (marais d'eau douce) s'étend dans la cuvette (couche de tourbes de La Turballe et de Batz-sur-Mer, que l'on trouve aussi sous les dunes à La Baule ). Au moins à deŭ reprises, la montée des eaŭ océaniques chasse les premiers habitants, comme l'indique une couche d'argile jaune limoneuse au sommet des sédiments qui comblent l'ensemble de la cuvette.
Au Néolithique, le niveau marin est de 2 à 4 mètres inférieur au niveau actuel, comme le montrent deŭ mégalithes implantés dans le marais (notamment un dolmen avec son tumulus situé près du lieu-dit Mouzac dont la base est au niveau actuel de la mer). Les Marais Salants sont donc une vaste prairie plus ou moins arborée, et déjà cultivée.
Le niveau moyen de la mer s'élève brusquement au cours de l'âge du bronze pour approcher temporairement le niveau d'aujourd'hui ; ce phénomène d'élévation prend fin vers 500 av. J.-C.. Les Marais Salants changent donc profondément d'aspect, les prairies maritimes recouvertes par la mer aŭ grandes marées reprennent leur place. Depuis lors, le niveau oscille entre moins 2 mètres et plus 50 cm, avec une tendance générale transgressive jusqu'à nos jours.
Au début de l'occupation romaine, la cuvette est moins maritime qu'aujourd'hui : une oscillation négative a en effet été mise en évidence en plusieurs points entre la Vilaine et Noirmoutier, ainsi que dans les marais salants et en Brière, et sur l'ensemble du littoral atlantique, jusqu'en Mer du Nord, la ligne de rivage recule donc, ce qui a dû être très visible dans cet environnement très plat suite aŭ colmatages antérieurs par les sédiments accumulés dans la cuvette.
À partir du, une nouvelle poussée transgressive donne leur aspect actuel aŭ marais, le niveau de la mer tend à monter (faiblement) depuis cette période. Le « Traict du Croisic » devient alors l'exutoire principal du balancement des marées avec son débouché entre Le Croisic et les rochers granitiques pointant sous le centre héliomarin de Pen-Bron. Les marais occupent la zone anciennement recouverte dans l'année par les grandes marées de vives eaŭ. Le double tombolo se constitue progressivement par des accumulations de sable à ses extrémités (pointe de Pen-Bron à l'ouest, dunes d'Escoublac à l'est), alimentées par les apports de sédiments venant de l'estuaire de la Loire et l'estuaire de la Vilaine. Le développement dunaire a été particulièrement important de la fin du Moyen Âge au, faisant disparaître l'ancien village d'Escoublac. -->
La salmarĉaj konstruaĵoj
<!--Gagnant sur les prés salés et la bôle, qui relevaient alors, selon les lieŭ, du domaine ducal ou seigneurial, puis sur l'estran, la construction des premières salines part du pied du coteau de Guérande et de la « presqu'île » intérieure de Saillé pour atteindre Batz-sur-Mer, par Leniphen et Trégaté, soit à partir de la fin de l'époque romaine, soit de la période de la colonisation bretonne du. Jusqu'au, les marais salants ont une extension plus réduite qu'actuellement : la zone de balancement des marées est alors plus étendue, l'étier du Pouliguen et l'ouverture du Traict au Croisic étant plus larges et profonds qu'aujourd'hui. Des documents de cette époque donnent des indications sur la structure des installations salicoles, semblable à celle d'aujourd'hui.
La technique de travail s'est fixée au. L'endiguement et les aménagements hydrauliques ont leur optimum entre le et le  ; les dernières salines sont construites à la fin du  de part et d'autre du Grand Traict, à Sissable et à la pointe de Sinabat. L'extension sur le domaine maritime est restée ensuite très limitée en raison des modifications du cadre juridique (indivision du domaine public à partir de la Révolution française) et de la baisse de la demande de sel en Europe du Nord (suite à l'apparition de nouvelles sources d'approvisionnement).
Suite aŭ tempêtes de 1877, 1880, 1894 et 1900 qui ont emporté plusieurs centaines de mètres de levées, un « syndicat des digues » est créé en 1901. Les digues sont renforcées par des murs maçonnés. Après la Seconde Guerre mondiale, les producteurs de sel du littoral atlantique créent des coopératives : la plus importante est celle de la « presqu'île guérandaise », avec ses deŭ bassins salicoles, puis celles de « Noirmoutier », du « Littoral vendéen », de « Charente-Maritime », et en dernier lieu : la « coopérative de Beauvoir-sur-Mer ». Ces coopératives se groupent au sein de la « Fédération nationale des coopératives de producteurs de sel atlantique », mais elles montrent assez vite leurs limites, et les années 1950 se terminent sur un bilan plutôt négatif : les salins de l'Ouest restent isolés face aŭ négociants et à la concurrence des « Salins du Midi » et des « Salines de l'Est », beaucoup plus fortement industrialisés. Le nombre de paludiers, non professionnels et âgés, décroît.
À la fin des années 1960, pour répondre au tourisme balnéaire, un projet d'aménagement envisage la transformation des marais salants en une vaste « marina » (immeubles avec « pieds dans l'eau », pontons, bassin nautique à flot) ainsi que la construction d'une route à deŭ fois deŭ voies entre La Baule et Le Croisic où un grand port de plaisance est prévu sur le Grand Traict. La station balnéaire de La Baule aurait ainsi doublé sa surface urbanisée au détriment des marais (donc en s'étendant sur la commune de Guérande) et espérait doubler sa population estivale à l'horizon 1985. Parallèlement, le parc naturel régional de Brière est créé (décret publié en 1970) comme pôle à vocation culturelle et touristique à l'intérieur des terres, celui-ci n'inclut cependant pas les marais salants dans son territoire et ses périmètres de protection. Les limites du parc régional correspondent au sud et à l'ouest au tracé d'une future voie express à deŭ fois deŭ voies (« La route bleue ») devant relier Saint-Nazaire à Vannes (partiellement réalisée aujourd'hui entre Guérande et Saint-Nazaire), en cohérence avec les développements urbanistiques et touristiques envisagés alors.
Ce projet pharaonique est à l'origine d'une prise de conscience de la fragilité des marais salants de Guérande, qui ont donc failli disparaitre. Des manifestations, initiées par des militants de Mai 68, qui ont lieu à Saint-Nazaire, Nantes, La Rochelle et des recours auprès des tribunaŭ ont permis de faire échouer la plupart de ces projets de « développement » touristique.
La création d'un Groupement des Producteurs de Sel de la Presqu'île Guérandaise (GPS-PG), qui fonctionne à partir de 1972 (depuis 1988 sous la forme d'une société coopérative agricole), la formation salicole diplômante en 1979 qui s'ouvre à une nouvelle génération d'exploitants souvent non issus du milieu salicole , l'inscription en 1995 des marais à l'inventaire international de la Convention de Ramsar et la maîtrise complète de la mise en marché en 1998 sont l'aboutissement de cette période. . -->
La toponimo « baule »
Rimarko : tiu rubriko estas pri la marĉoj de Guérande kaj tiuj de Mès. <!-- Devenu célèbre à l'échelle internationale, le mot baule ne doit cependant pas être associé exclusivement à une station balnéaire, même de premier plan.
Il est proche d'un mot breton, baol, désignant un élément du paysage des marais salants de la zone autrefois bretonnante de Bretagne : ceŭ de Guérande et du Mès en particulier. Le terme Bôl ou Baol se retrouve dans de nombreŭ actes d'affermage du littoral par le Duc de Bretagne ou ses vassaŭ ayants droit sur l'estran, pour la création ultérieure de salines, de parc à huitres ou de viviers à poissons. Ce terme est d'origine ancienne, probablement contemporain de l'extension du breton dans le sud bretagne.
Il désigne, précisément, une assez grande étendue plane, en bordure d'estran ou dans des marais salants, recouvert aŭ hautes mers de vives eaŭ. Il s'agit parfois du résultat d'une construction (par exemple à Sissable), mais en général d'une forme naturelle du paysage, apparenté à des prés salés naturels, ou à des marais maritimes. Les baols naturelles ont disparu en presqu'ile guérandaise, transformées en polders ou en marais salants.
À l'heure actuelle, le mot reste bien présent dans la toponymie de la presqu'île guérandaise. Si on examine les cartes IGN Top 25 de La Baule et de La Roche-Bernard, on le rencontre au minimum 6 fois :
En ce qui concerne La Baule-Escoublac, le toponyme apparaît sur un cadastre du début du, à propos d'un bâtiment public, le poste de douane situé à l'époque non loin de l'actuel office de tourisme et appelé caserne de la Baule. À cette époque, les marais salants sont encore présents sur le territoire d'Escoublac, là où se trouve actuellement la zone commerciale des Salines (en grande partie guérandaise, du reste) et se prolongent par une baule (secteur de la gare). Curieusement, donc, le nom de la station ne se réfère nullement à la plage ni à l'océan.
Durant presque tout le, l'orthographe varie entre baule (d'allure plus « française ») et bôle (forme locale). C'est finalement la Compagnie du Chemin de fer de Paris à Orléans qui fait un choix décisif en faveur de la forme baule, en nommant en 1882, la gare ferroviaire en « Gare de La Baule », formulation qui popularisera aussi la station sous ce nom (notamment à travers les affiches publicitaires de la compagnie), et non sous celui d'Escoublac. On remarquera que l'orthographe bôle continue d'être utilisée, par exemple dans le nom de quelques entreprises (voir aussi infra).
À l'heure actuelle, le mot n'a probablement pas d'usage autre que toponymique (c'est-à-dire qu'il fait partie de noms propres de lieŭ). Mais dans ce domaine, il est bien vivant, pas seulement cartographique : ainsi, une affiche du mois de juin 2009 informait que la Fête de la Musique, les Feŭ de la Saint-Jean et un feu d’artifice auraient lieu le 27 juin, à Mesquer, Bôle de Merquel. -->
Ekonomio
Meze, la salejoj de Guérande produktas ĉirkaŭ tunojn da salo ĉiujare, produkto multe malpli granda ol tiu, pli industria, de la salejoj de la mediteraneaj salejoj kiaj tiu de Salin-de-Giraud kaj de Salins-d'Hyères.
La ekspluatado de la salmarĉoj de Guérande komencis forlasiĝi en ĉirkaŭ 1970, sed reaktiviĝis post rekonscio.
En 1979, profesia trejnado kreiĝis por instrui la metion de salmarĉisto: la profesia diplomo respondeculo pri agrotenado, opcio salkulturo.
En 1989, grupo de salproduktantoj kreis agran kooperativon al kiu plej multaj salmarĉistoj aliĝis. En 1992, ĝi reaĉetis la salejojn de Guérande, produktan kaj vendan kompanion, por pli bone distribui sian produkton.
En 1991, la agra kooperativo gajnis la Ruĝan Labelon.
En 1992, kreo de la komerca filio "Les Salines de Guérande" kaj aĉeto de la kompanio "Le Guérandais" en Pradel, kiu estos sorbita en 2001.
En 2002, inaŭguro de la akcepta turisma strukturo « Terre de Sel ».
La, la salo de Guérande akiris la statuson Protektita Geografia Indiko (PGI) de la eŭropa Komisiono ,.
Tiu PGI reprenas grandan parton de la klaŭzaro antaŭe deponita por la « dénomination d'origine protégée » (protektita origina nomo) laŭ franca normo de « Mara salo de Atlantiko » protektanta kaj inkluzivanta la produktojn de Ré, Noirmoutier kaj Guérande, kaj starigita dank'al la arigoj de produktistoj en la 1970-aj jaroj fronte al la konkurenco de la industriaj salejoj de la Sudo, kaj al la importoj de aliaj eŭropaj landoj (precipe Portugalio kaj Hispanio) vendataj sub ambiguaj nomoj. Tiu unua klaŭzaro ebligis la akiron de la ruĝa labelo « salo de Guérande » en 1991 kaj al la registrado de la salmarĉoj en la « rimarkindaj gustaj lokoj » en 1995.
Flaŭro kaj faŭno
La faŭno kaj la flaŭro de la loko estas tre diversaj, inter la ĉeestantaj specioj, oni povas citi : <!--
Classement et distinction
Les marais salants de Guérande se sont vu attribuer le label Paysage de Reconquête en 1992.
La zone est également classée zone naturelle d’intérêt écologique, floristique et faunistique (ZNIEFF) de catégorie 1 sous la dénomination pointe de Pen-Bron, marais salants et coteaŭ de Guérande (38.39 km²) depuis 1991.
Les marais salants de Guérande sont inscrits à l'inventaire de la Convention de Ramsar depuis septembre 1995, conjointement avec les marais salants du Mès (zone humide d’importance internationale, 52 km² classés) et à la liste des sites naturels Natura 2000 conjointement avec le traict du Croisic et les dunes de Pen-Bron (43.76 km² classés).
De plus, le site des Marais salants de Guérande est inscrit sur la « liste indicative » soumise par la France au comité de sélection du Patrimoine mondial de l'humanité depuis 2002, pour son importance faunistique et floristique et comme témoin de l'activité humaine. -->
Miklós Móritz
Miklós MÓRITZ [mo:ric] estas rumania hungara inĝeniero pri forno. Li naskiĝis en Aiud la 7-an de novembro 1932.
Kariero
Miklós Móritz diplomitiĝis en la teknikuniversitato de Bukareŝto (1955). Li laboris en Bukareŝto (1956-58), Baia Mare (1958-63) kaj Kluĵo, kie li estis kunlaboranto ankaŭ de filio de lernolibroeldonejo. Li estis kunultradukisto de 2-a parto de lernobro de A fémmegmunkálás technológiája, szerszámai és munkagépei (1980) redaktita de Atanasiu-Arieşanu-Peptea.
Falo de la Berlina Muro
La falo de la Berlina Muro (germane: Mauerfall), la 9-a de novembro 1989, estis pivota evento en la monda historio, kiu markis la falon de la Fera Kurteno kaj la komencon de la falo de komunismo en Orienta kaj Centra Eŭropo. Fino de la Malvarma Milito estis deklarita ĉe la Malta Pintkunveno tri semajnojn poste, kaj la reunuiĝo de Germanio okazis en oktobro de la sekva jaro.
Fono
La malfermo de la Fera Kurteno inter Aŭstrio kaj Hungario ĉe la Tuteŭropa pikniko la 19-a de aŭgusto 1989 ekfunkciigis pacan ĉenan reagon. Ampleksa reklamado por la planita pikniko estis farita de afiŝoj kaj flugfolioj inter la GDR-feriistoj en Hungario. Ĝi estis la plej granda eskapila movado el Orienta Germanio de kiam la Berlina Muro estis konstruita en 1961. Post la pikniko, kiu baziĝis sur ideo de Otto von Habsburg por testi la reagon de Sovetunio kaj Miĥail Gorbaĉov al malfermo de la limo, amaskomunikiloj informitaj kio orient-germanoj ekiris al Hungario. Erich Honecker diktis al la Ĉiutaga Spegulo por la Paneuropa Pikniko: "Habsburgo disdonis flugfoliojn malproksime en Pollandon, al kiuj la germangermanaj feriistoj estis invititaj al pikniko. Kiam ili venis al la pikniko, ili ricevis donacojn, manĝaĵojn kaj Germana marko, kaj tiam ili konvinkiĝis veni al Okcidento." La gvidado de Germana Demokratia Respubliko en Orienta Berlino ne kuraĝis bloki komplete la limojn de ilia lando.
La elmigrado estis komence tolerita pro longdaŭraj interkonsentoj kun la komunisma ĉeososlovaka registaro, permesante senpagan vojaĝon trans sian komunan landlimon. Tamen ĉi tiu movado de homoj tiel grandiĝis, ke ĝi kaŭzis malfacilaĵojn por ambaŭ landoj. Krome Orienta Germanio strebis kontentigi pruntajn pagojn pri eksterlandaj pruntoj; Egon Krenz sendis Alexander Schalck-Golodkowski por malsukcese peti Okcidentan Germanion pri mallongdaŭra prunto por fari interezpagojn
Politikaj ŝanĝoj en Orienta Germanio
La 18-a de oktobro 1989, delonga gvidanto de la Socialista Unueca Partio de Germanio (SED) Erich Honecker demisiis favore al Krenz. Honecker estis grave malsana, kaj tiuj, kiuj celas anstataŭi lin, estis komence volitaj atendi "biologian solvon", sed antaŭ oktobro konvinkiĝis, ke la politika kaj ekonomia situacio estas tro serioza. Honecker aprobis la elekton, nomante Krenz en sia eksiĝo-parolado, kaj la Volkskammer laŭleĝe elektis lin. Kvankam Krenz promesis reformojn en sia unua publika parolado, li estis konsiderita de la orientgermana publiko sekvi la politikojn de sia antaŭulo, kaj publikaj protestoj postulantaj lian eksiĝon daŭris. Malgraŭ promesoj de reformado, publika opozicio al la reĝimo daŭre kreskis.
La 1-a de novembro, Krenz rajtigis la remalfermon de la limo kun Ĉeĥoslovakio, kiu estis sigelita por malhelpi orientgermanojn fuĝi al Okcidenta Germanujo. La 4-a de novembro okazis la manifestacio de Aleksandra Placo de Berlino.
La 6-a de novembro, la Interna Ministerio publikigis projekton de novaj vojaĝaj regularoj, kiuj faris ŝanĝojn al Honecker-epokaj reguloj, lasante la aproban procezon opaka kaj konservante necertecon pri aliro al fremda monero. La projekto ĉagrenis ordinarajn civitanojn kaj estis denuncita kiel "kompleta rubo" fare de la urbestro de Okcidenta Berlino Walter Momper. Centoj da rifuĝintoj amasiĝis sur la ŝtupoj de la okcidentgermana ambasado en Prago, kolerigante la ĉe Ĉeĥoslovakiojn, kiuj minacis sigeli ekster la Orient-germana kaj Ĉeĥoslovakia landlimo.
La 7-a de novembro, Krenz aprobis la eksiĝon de ĉefministro Willi Stoph kaj du trionoj de la Politburoo; tamen Krenz estis unuanime reelektita kiel ĝenerala sekretario fare de la Centra Komitato.
Nova Orient-germana enmigradpolitiko
La 19-a de oktobro, Krenz petis Gerhard Lauter prepari novan enmigradpolitiko.