cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muzeo pri pra- kaj protohistorio de Turingio (Weimar)
Eksperimenta arkeologio
Fokuso de la belega muzeo estas ankaŭ la sektoro de eksperimenta arkeologio. Tiel oni kreis en Haarhausen ĉe taŭga loko areon por provfosadoj kaj elfosadolernado. Samloke ellerneblas malnovaj teknikoj kiel potfarado, teksado, ŝpinado, grenmuelado kaj panobakado. En Westgreußen estas liberaera muzeo ĉe ĝermana burgokomplekso de la lasta jarcento a.K. En la Distrikto Saale-Holzland staras inter Bobeck kaj Schleifreisen modelo de peĉoforno. Ekspozicio en Remptendorf-Weisbach konkretigas bildon imponan pri mezepokaj armiloj kaj sieĝteknikoj danke al elfosadoj faritaj ĉe la najbara burgo Wysburg.
Pyrzyce
W XII wieku Pyrzyce były grodem kasztelańskim, a w kolejnym wieku ośrodkiem wójtostwa krajowego. W latach 1230-1240 przy wczesnośredniowiecznym grodzi powstało nowe miasto, wzorowane na miastach Europy Zachodniej. Miało owalny kształt, dwie główne ulice, w centrum znajdował się obszerny plac targowy, na którym później wzniesiono kościół oraz ratusz. Z czasem przejęło ono funkcje dawnego grodu, a podgrodzie przeszło w poczet dóbr klasztoru augustianek. Pyrzyce ricevis en la jaro 1263 la urborajtojn de la manoj de princo de Okcidenta Pomerio Barnima la 1-a. XIII wiek to czas intensywnego rozwoju. Miasto rozpoczęło budowę systemu fortyfikacji, czyli murów obronnych, fosy i wałów. Mury były rozbudowywane w kolejnych wiekach. Mimo licznych wojen Pyrzyce długo pozostawały niezdobyte. Najcięższe oblężenie miało miejsce w 1478 roku, gdy książę Bogusław la 10-a bronił się przed natarciem dziesięciotysięcznego wojska elektora brandenburskiego Albrechta. La ĉefa okupo de la loĝantoj estis agrikulturo.
En la 16a jc estis ekonomia vigligo de urbo Pyrzyce, en la sekvonta 17a jc okazis stagnado. Po reformacji w XVI wieku dobra klasztoru augustianek przeszły w posiadanie miasta. Dum la Tridekjara milito (1618-1648) la urbo estis detruita. En la jaro 1637 eniris en la regadon de Svedio. Od 1653 roku znalazło się w granicach Brandenburgio, a później Królestwa Pruskiego. Od drugiej połowy XVIII wieku w Pyrzycach rozwijał się przemysł oraz zabudowa miejska. Wówczas powstało przedmieście południowe. Z kolei po włączeniu Pyrzyc w 1882 roku do sieci połączeń kolejowych powstało przedmieście północne. Dało to dodatkowy impuls do rozwoju miasta. Dworzec kolejowy usytuowano na przedmieściu północnym, co spowodowało rozbudowę tej części miasta. Fine de la 19a jc estis establita en Pyrzyce la porinstruista seminario, nun estas tie la distrikta hospitalo.
Komence de la 20a jc al la tero de Pyrzyce venadis miloj da poloj. W związku z napływem rzeszy polskich robotników sezonowych do pyrzyckich majątków rolnych, w 1909 roku powstaje kaplica i parafia katolicka. W mieście powstała również sieć kanalizacyjna, wodociągowa i gazowa. W 1939 roku miasto liczyło 13 000 mieszkańców. Dla porównania, w średniowieczu było to tylko niecałe 2 500 osób. Podczas II wojny światowej Niemcy zamienili Pyrzyce w twierdzę, która miała bronić dostępu na przedpola Szczecina. Walki o miasto trwały ponad miesiąc, a centrum miasta zamienione zostało w sterty gruzów. Pyrzyce zostały zdobyte dnia 2 marca 1945 roku, przez oddziały Armii Czerwonej. Wkrótce miasto trafiło w ręce polskiej administracji. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Z powodu dużych zniszczeń siedzibę powiatu już latem 1945 roku przeniesiono do Lipian. Po pięciu latach, naznaczonych odgruzowywaniem miasta i początkami jego odbudowy, Pyrzyce znów stały się siedzibą powiatu. En la jaro 1958 oni komencis rekonstruon de la gotika Maria-preĝejo. Wśród ocalałych budowli znalazła się też kapelo de la Sankta Spirito (vidu la apudajn fotojn), która po renowacji została zaadaptowana w 1969 roku na bibliotekę miejską. Odrestaurowano ratusz miejski, który stał się jak dawniej siedzibą władz. Dokonano również konserwacji i odrestaurowania zniszczonych odcinków murów miejskich. Post la milito tre intensive disvolviĝis la konstruado de la loĝdomoj kaj agrikulturo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio
słowiańskich, tom 8, Varsovio: Nakładem Władysława Walewskiego, 1887. Bath: Robert Klempin, 1865. -->
Kantono Is-sur-Tille
Kantono Is-sur-Tille (canton d'Is-sur-Tille) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝia ĉefurbo estas.
Komunumoj
La kantono enhavas komunumojn:.
Kleinfischlingen
Kleinfischlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gizella Rotter
Gizella Rotter, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Rotter Gizella Anna estis hungara operkantisto (soprano).
Gizella Rotter naskiĝis la  en Fegyvernek, ŝi mortis la  en Rákosszentmihály.
Biografio
Gizella Rotter akiris diplomon en Tutlanda Akktorlernejo en 1884. Post la diplomo ŝi estis konstanta membro de la ĵus fondita Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1894 ŝi edziniĝis kaj plene forlasis la scenejon.
Hans-Georg Gadamer
Hans-Georg Gadamer (, Marburg —, Heidelberg) estis germana filozofo. Per lia ĉefverko Wahrheit und Methode (Vero kaj metodo), aperinta en 1960, li fondis la filozofian hermeneŭtikon.
Esenco de lia filozofio
Laŭ Gadamer ĉiu kompreno – kaj de tekstoj kaj de netekstoj – dependas de la lingveco de la esto antaŭ la horizonto de la tempo. (Esto kaj tempo estas uzataj kiel terminoj laŭ la fenomelogia tradicio de Martin Heidegger.) Tial la komprenanto bezonas mensan malfermecon, konscion pri propraj antaŭjuĝoj kaj pretecon al honesta dialogo aŭ konsiderado. Tiun tre ĝeneralan ideon de la hermeneŭtiko Gadamer esprimis per unu tipa frazo por diskutantoj: "La alia povus pravi."
Sé
Sé (ŝE) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szombathely. La nomo de la vilaĝo en la germana lingvo estas Scheibing. La nomo signifas hungare: rojo. la vilaĝonomo konsistas nur el du literoj, tio estas unu el la plej mallongaj nomoj.
Historio
En Sé oni trovis teran fortikaĵon el la neolitiko, objektojn el la kuprepoko kaj el la ferepoko. La romianoj akvodukton faris al Savaria (Szombathely). La unua mencio okazis en 1404 en formo See. La unua bienulo estis familio Sey. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 415 loĝantoj. Sé nuntempe impetas, ĉar ĝi situas apud Szombathely laŭ la vojo al aŭstra limpasejo. Plej parte estas domoj konstruitaj nuntempe.
Vidindaĵoj
En 1901 romkatolika preĝejo konstruiĝis.
Inkŝpruciga presilo
Inkŝpruciga presilo (aŭ inkŝpruciga printilo) estas presilo kiu uzas likvan inkon, kiu estas "ŝprucigata" sur paperon. Ekzistas nigra-blankaj kaj koloraj inkŝprucigaj presiloj.
Koridoro de Henaro
La Koridoro de Henaro, aŭ en la hispana Corredor del Henares, estas akso loĝeja, industria kaj entreprenara disvolvigita en la valo de la rivero Henares ĉirkaŭ la Nordorienta Aŭtoŝoseo kaj la fervojo Madrido-Barcelono inter la urboj Madrido kaj Guadalajara de la centro de Hispanio.
Inkŝpruciga presilo
Eblas dividi inkŝprucigajn presilojn en tri kategorioj: piezo-inkŝprucigaj, termo-inkŝprucigaj kaj kontinu-inkŝprucigaj.
Koridoro de Henaro
Ĝi enhavas urbojn tre industriigitaj kiel Coslada, San Fernando de Henares, Torrejón de Ardoz, Alcalá de Henares, Azuqueca de Henares kaj Guadalajara, kiuj kunformas urban aglomeraĵon de pli ol 600 000 loĝantoj, kaj kontinuan urban industrian areon kun industriaj zonoj kaj industria kaj entreprenaj parkoj kiuj disvolviĝas ĉirkaŭ la ĉefaj aksoj de komunikvojoj.
Inkŝpruciga presilo
Piezo-inkŝpruciga
La japana firmao Epson estas la sola kiu surmerkatigas tiajn presilojn por hejma kaj oficeja uzo. Epson posedas ĉiujn gravajn patentojn por tiu ĉi teknologio.
Termo-inkŝpruciga
Ĉe tiaj ĉi presiloj en ĉiu inkkanalo troviĝas malgranda varmigilo. Elektre pulsante tiun ĉi ilon, loke formiĝas buleto en la inko, kiu implodas. Tiu ĉi implodo kaŭzas skuondon en la inkokanalo. Tiu ĉi skuondo ŝprucigas unu aŭ pli da inkerojn el la kanalon. Termo-inkŝprucigajn presilojn vendas interalie Hewlett-Packard, Canon kaj Lexmark.
Kontinu-inkŝpruciga
Tiu ĉi metodo de inkŝpruciga presado estas ĉefe uzata profesie por etikedi kaj kodigi produktojn kaj pakaĵojn. La unua patento de tiu ĉi ideo jam datiĝas de la jaro 1867 (William Thomson). La unuan komercan modelon prezentis Siemens en 1951. Ĉe tia ĉi inkŝpruciga teknologio, altprema pumpilo rekte de inkujo ŝprucigas inkon tra mikroskopa verŝtubo, kreante kontinuan ondon de inkogutoj.
Malavantaĝoj
La ĉefa malavantaĝo de tiu ĉi tipo de presilo estas, ke la ŝprucigiletoj povas ŝtopiĝi. Tial regule necesas anstataŭigi ne nur la inkon, sed la tutan preskapeton.
Inkŝpruciga presilo kostas iom malpli ol lasera presilo, sed presilaj kartoĉoj estas relative pli multekostaj.
Landskrone
Landskrone estas nomo de kelkaj geografiaj objektoj:
Vidu ankaŭ:
Mantenópolis
Mantenópolis estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 13.600 loĝantojn en 2010.
Prezidanto de Ĉina Popola Respubliko
La Prezidanto de la Popola Respubliko Ĉinio estas la estro de la Ĉina Popola Respubliko (ĈPR). Laŭ la konstitucio de la ĈPR, la prezidanto estas plejparte ceremonia oficiro kun limigitaj potencoj. Tamen, ekde 1993, kiel konvencio, la prezidanteco estis tenita samtempe fare de la Ĝenerala Sekretario de la Komunista Partio de Ĉinio, ĉefa gvidanto en unupartia sistemo. La nuna prezidanto estas Xi Jinping, kiu prenis oficecon en marto 2013.
Ekde 1993, aparte de mallongaj periodoj de transiro, la pinta gvidanto de Ĉinio samtempe funkcias kiel la Prezidanto, la estro de la partio, kaj la ĝenerala kapitano de la militistaro. La Prezidanto limigas servi ĝis du regotempoj de po kvin jaroj.
Rózsi Bányai
BÁNYAI Rózsi, [ba'njai] edzino de Béla Lantos estis rumanuja hungara aktorino naskita en Koloĵvaro la 3-an de marto 1906 kaj mortinta en Târgu Mureş ?.
Kariero
Ŝi komencis sian karieron en la 20-aj jaroj en Kluĵo kiel helpaktorino kaj ŝi ludis ankaŭ en Satu Mare kaj Târgu Mureş.
Ágoston Zimmermann
Ágoston Zimmermann naskiĝis la  1875 en Mór (urbo). Li mortis la 1963 en Budapeŝto.
Biografio
Ágoston Zimmermann maturiĝis en luterana gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Reĝa Veterinara Akademio de Budapeŝto en 1895, ekde la sekva jaro li ekinstruis samloke. En 1910 li atingis la instruan rangon privata profesoro, jam en la bestkuracista altlernejo publika eksterordinara profesoro. En 1933 kaj 1939 li estis rektoro. En 1946 li pensiuliĝis. Li okupiĝis pri anatomio de hejmbestoj. Li ricevis premion Kossuth en 1957.
Rivera teraso
La riveraj terasoj estas malgrandaj sedimentaj platformoj aŭ ebenaĵoj konstruitaj en rivera valo fare de la propraj sedimentoj de la rivero kiuj restiĝas je la flankoj de la fluejo en la lokoj en kiuj la deklivo de la fluejo malgrandiĝas, pro kio ankaŭ ties trenkapablo malgrandiĝas. Ĝi etendas laŭlonge de valo kun tavolo kiel ŝtupo separiga, ĉu el la inundebla ebenaĵo aŭ el malsupra teraso. Temas pri restaĵo de la antikva fluejo de rivero kiu estis malferminta vojon al suba nivelo, pere de la erozio de siaj propraj kuŝejoj.
La rivero, kiam kongruas sur la tereno, fluas sur fluejo iom post iom pli malalta. Ĝi tiele abandonas riverajn tavolojn en la formo de ŝtupaj terasoj kiuj jam ne estas kovritaj de la akvoj de la plej grandaj inundoj.
Naoji Ito
Naoji Ito (japane 伊藤 直司, n. 1-an de julio 1959) estas japana futbalisto. Li en 1981 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
4550 Royclarke
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo Roy S. Clarke Jr., konservisto de la kolekto de meteorŝtonoj de la Smithsonian Institution. Li ĉefe studis la strukturon de la ferometeoritoj kaj la klasifikis la ferometeoritojn de Antarkto.
27588 Wegley
27588 Wegley estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter Wegley, mentoro de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Walnut Springs Middle School de Westerville (Ohio).
Kastelo Mauterndorf
Kastelo Mauterndorf (Burg Mauterndorf) troviĝas en Mauterndorf, Aŭstrujo, estiĝinte en la 11-a jarcento. Temas pri altaĵburgo.
Historio
El donacdokumento de imperiestro Henriko la 2-a de 1002 evidentiĝas ke tie poste alvenis institucio por imposta kaj dogana enkasigoj. La unua dokumento pri burgo datumas nur de 1253 kiam fariĝis la belfrido. De tiam la kastelo protektis la nove farita montpasejo tra Radstädter Taŭern. En la 15-a jarcento ordonis la burgan pligrandigon arkiepiskopo Leonhard von Keutschach kaj katedrala preposto Burkhard von Weißpriach. La tuto funkciis por la katedralkapitulo kiel admininistra centro: ŝtatiĝo estis en 1806.
En 1894 akiris ĝin la berlinano, konvertita judo kaj kaj soldatara kuracisto Hermann von Epenstein kies merito estis malhelpi kompletan kadukon. Li ankaŭ estis baptopatro de Hermann Göring kiu pasigis multe da tempo en junaj jaroj tie ĉi. La vidvino de Epenstein transdonis la burgon al Göring. En aprilo 1945 Göring kaŝiĝis je Kastelo Fischhorn malgraŭ antaŭa plano fuĝi antaŭ la Aliancanoj al Mauterndorf.
Radków
Radków (ĝis 1945 germane Wünschelburg) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de nuna Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Kłodzko (Glatz).
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Amo kaj perforto en la biblia Dio estas temo ofta ĉe antropologoj kaj religiistoj krom ĉe la komuna legantaro kies la ebla komenca admiro povas fariĝi malaprobo kaj eĉ konsterno. Ĉi-artikolo provas priskribi kiamaniere sin prezentas aŭ estis sentita la Dio revelaciiĝanta en la bibliaj libroj de la Nova kaj Malnova testamentoj. Se la deklaroj kaj pruvoj de amo de Dio por ties popolo (kaj ĝenerale al la homaro) trovas tuj konsenton kaj admiron, iom aŭ multe embarasas kaj konsternas la samviolentaj kaj samdiaj deklaroj de malrespekto por la homo kaj malamikoj aŭ minacoj kaj punoj por la pekuloj. Sume, la biblia Dio amas kaj elvivigas, amas kaj kondamnas, amas sed minacas inferon (en la Nova Testamento kaj en paraleltema apokrifa literaturo de la Malnova Testamento). Se veras ke antropologoj kaj religiistoj ebligas trovi preskaŭ en ĉiuj religioj kaj mitologioj la duvizaĝon de dioj, kie la dioj, kiuj foje planas krei la homojn laŭ sia bildo, estas siavice travivigitaj laŭ homaj pasioj, veras ankaŭ ke la konsterno kreskas rilate kristanismon, kiu fondiĝas sur Difilo kiu sin donis al la homoj mortigantoj por ilin reunuigi al Dio kaj inter si.
Kastelo Mauterndorf
Muzeo kaj filmfarejo
Burge estas regionhistoria muzeo de la Distrikto Tamsweg (Lungaŭer Landschaftsmuseum) kaj gastejo. Krome multaj ĉambroj alifariĝis por servi kiel travivaĵburgo kun aktiva partopreno de la vizitantoj. Oni invitas ilin ĝui mezepokan vivon. Regule okazas ankaŭ sciencaj prelegaroj. La muzeo remalfermiĝis post restaŭrado en majo 2007 post laborado de la kuratorino Helga Gappmayer sub la moto de modernigitaj tradicioj (Tradition in neuem Gewand). La restoracio ricevis en la 2013-a jaro sunterason pro malmulto de suno en la kvazaŭ opaka interna korto.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Violendo de Dio en la Malnova Testamento
Ŝajnas ke por la aŭtoroj de la bibliaj libroj la sperto pli impresa, preskaŭ obseda, estis tiu pri homoj kiuj interbatalas kaj interbuĉas. Ili rakontas, almenaŭ 600fojojn ke popoloj, reĝoj, uloj atakis, neniigis kaj buĉis aliajn homojn. Laŭ la jezuita bibliisto Raymund Schwanger pli ol cent bibliaj pasaĵoj atestas, ke Javeo ordonas, eksplicite, mortigi homojn; kaj plue: ''“La temo pri la sanga venĝo altrudita de Dio, troviĝas eĉ pli ofte ol tiu volita de de perforto homa. En ĉirkaŭ mil pasaĵoj oni parolas pri la kolero de Javeo kiu flamiĝas, punas per morto kaj ruinigo, kiel voranta fajro juĝas, venĝas kaj minacas neniigon. Li montras sian potencon kaj gloron en la milito kaj kiel kolera venĝanto. Neniu alia temo estas tiomofte menciita nek tiu de la laboro nek tiu de la familio nek tiu pri sekseco, nek naturo nek postmorta sorto”.'' Laŭ Julius Wellhausen : “La balalkampo, la fontilo de la nacio, estis ankaŭ la plej antikva sanktejo. Tie estis Izraelo kaj tie estis Javeo”.
Kastelo Mauterndorf
Muzeo kaj filmfarejo
En 2008 oni filmigis surloke la fabelan filmon Dornröschen por la ZDF-serio Märchenperlen. En 1956 la burgo aperis sur banknoto de 50 ŝilingoj.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Violendo de Dio en la Malnova Testamento
Se pruvige citi, oni vidu Eliron 14,14: “La Eternulo batalos por vi “; Gedeono en Juĝistoj ricevi tiun ordonon (5): “[...] Malbenu, diras la anĝelo de Javeo, malbenu ties loĝantojn [...]”; ankoraŭ laŭ Juĝistoj 6, 17  Dio volas ke  “ĉio kio estas en ĝi (urbo) estu votita la ekstermo, kerem de la Sinjoro”; Read 20,16-7 recitas: “Sed al tiuj urboj de tiuj popoloj, kiujn la Eternulo, via Dio, donas al vi kiel posedaĵon, lasu la vivon al neniu animo; sed ekstermu ilin: la Ĥetidojn kaj la Amoridojn, la Kanaanidojn kaj la Perizidojn, la Ĥividojn kaj la Jebusidojn, kiel ordonis al vi la Eternulo, via Dio” ; la samon oni trovas en 1 Sam 15,3. La Kerem estas alvokata kaj altrudita fare de Dio tiom insiste ke ŝajnas ke li ordonas genocidon de popoloj agrese perfortitaj: genocido kiu vere okazis, laŭ historiistoj (kaj estis la unua historie atestita kaj, bedaŭrinde kaj ruze, atribuata al la dia volo).
En la Nova Testamento
La severecon, la obstinan sererecon de Jesuo, ĉasantoj de la dia perforto en la Biblio taksas kalkulebla en la sfero de la dia perforto: nome la severeco, la obstina severeco per kiu Jesuo akompanas la instigon al la konvertiĝo. Tiaj estus la origino kaj la matrico de la konvertiĝo kiel elstaras el Mt 7,13-14: ''“Eniru tra la mallarĝa pordo, ĉar larĝa estas la pordego kaj vasta estas la vojo kondukanta al la pereo, kaj multaj tra ĝi eniras. Ĉar mallarĝa estas la pordo kaj malvastigita estas la vojo kondukanta al la vivo, kaj malmultaj ĝin trovas”.'' Same en Luko (12,58-59) kie estas senkompate minacata al la ŝuldantoj (la rifuzantoj eniri la dian regnon) la restado en karcero (“Mi diras al vi: Vi neniel el tie eliros, ĝis vi pagos la lastan lepton”).
En Luko 13,1-5 estas retorike demandite de Jesuo al siaj interparolantoj raportantaj pri la buĉado de partizanoj farita de Pilato en Jerusalemo: “Ĉu vi pensas, ke tiuj Galileanoj estis pekuloj pli ol ĉiuj Galileanoj, pro tio, ke ili tion suferis?”. Do, ankaŭ lalaij meritus la samon!
En aliaj diversaj pasaĵoj sonas la samo.
Trans tiu severeco, sendube ne tute frukto de la malnovtestamenta kulturo, jen io pli trempita en almenaŭ ŝajna “perforto”. Sur la spuro de la libroj de profeto Jeremia (7,32; 19,6) kaj de 2 Reĝoj (16,2; 21,6) estas uzata de Jesuo la lingva konstelacio de fajro por priskribi la sorton de la obstina pekulo, nome la fajro-geeno. Jam en apokrifaĵoj de Enoĥo, Baruk kaj en la Testamento de la dekdu Patriarkoj oni parolas pri fajro por la malpiuloj. Je spuroj de tiuj, jen Jesuo minacas la pekularon per la vermo kiu ne mortas kaj la fajro kiu ne estingiĝas [(Mk 9,43.45.47-47; Mt 5,29-30; 18,8-9)]. Al tio aldonendas la grandioza sceno de la fina juĝo (Mt 25,31-46) kie la malsama fina sorto de la homoj kunigitaj ĉirkaŭ Kristo, estas difinita per jenaj vortoj ''“...Venu, vi benataj de mia Patro, heredu la regnon preparitan por vi de post la komenco de la mondo... For de mi, vi malbenitaj, en la eternan fajron, kiu estas preparita por la diablo kaj liaj anĝeloj”''
Ankaŭ en parabolaj rakontoj estas eluzitaj elementoj de “krueleco”, kaj ili ne konstituas negekteblaj rakontaj detaloj ĉar, poziciitaj ĉe la konkludo, ili karakterizas la veran mesaĝon de la parabolisto. En la konkludo, fakte, de la parabolo pri la hommortigantaj vitejzorgantoj estas dirate de Jesuo: “Kion do faros la sinjoro de la vinberejo? li venos kaj pereigos la kultivistojn, kaj donos la vinberejon al alia”. Kutrtpense: la simetrismo estas perfekta: ili mortigis, ili estos mortigitaj ). Eĉ pli impresaj estas la konkludoj de aliaj paraboloj: la reĝo festiganta la nuptojn de sia filo inspektas la kunmanĝantaojn kaj, vidinte unu el ili sen la ceremonia vesto, ordonas al siaj servistoj: “Ligu lin mane kaj piede, kaj elĵetu lin en la eksteran mallumon; tie estos la plorado kaj la grincado de dentoj” (Mt 22,13). Samtipe sonas la sorto de Korozain kaj Betesajdo (Mt 11,21-24). Plue oni povas vidi per kiu dura koro Jesuo atakas siajn kontraulojn (Lk 11,29-32): “Tiu generacio estas malbonega”. Fariseoj estas de Jesuo difinitaj hipokrituloj kaj vipuroj ktp.
Ĉu vera kruela perforto? aŭ nur adaptiĝoj al imagriĉa kaj kolorbrila lingvaĵo de la Mezoriento? Ĉi tiu certe devis esti influa ĉe Jesuo. Li certe estis influita ankaŭ de la apokalipsa literaturo kiu emis al drameco, al emociego, al hororeco. Ĉu nekonscia obeo la la komuna lingvaĵo aŭ ĉu vera ne kohero kun la konstanta bildo pri Dio kiun Jesuo transdonas per la imago de Patro kiu donas Sian Filon por la savo de la homaro?
Dio de amo laŭ la Biblio
Kune kun la supra perforto, Javeo sin prezentas kiel kapabla ami, tenere ami. Sed ankaŭ li rekte kontraŭas la perforton (“ne mortigu” de la kvina ordono), kaj tio efikege evidentiĝas en la ciklo de Kaino, la fratomortigulo, kies dia “signo” lin protektas kontraŭ la implicite rifuzata sangovenĝo (Gn 4).
Kiel sciate, la buĉa ofero estis kutimo ankaŭ ĉe judoj kiuj per tiu religiaĵo desarĝigis siajn pekojn preskaŭ kulpigante la viktimon. Sed iom post iom la ofero mem estas kritikata malgraŭ la la tuta ceremoniaro atribuita al diaj ordonoj, kaj aperte anoncite, ke Javeo celas al la koro de la homo kiel eksplicite diras profetoj.
Ankaŭ alprofeto Jeremia plaĉas la imago de la amo atribuita al Javeo: “Mi vin amis je eterna amo, pro tio mi konservas al vi ankoraŭ kompaton” ĝuste kiam la juda popolo montras preferi eksterlandajn diojn (2,25).
Jeĥezkel revenas al uzo de la imago geedza aranĝita tamen per la fideteco al la estonta eterna interligo (16,60). Samtone Jesaja (54,6-7) “Ĉar kiel virinon forlasitan kaj afliktitan en la spirito la Eternulo vin alvokis; kaj kiel edzinon de la juneco, kvankam forpuŝitan, diras via Dio. Por malgranda momento Mi vin forlasis, kaj kun granda kompato Mi vin reprenos al Mi”.
Ankaŭ Readmono parolas pri amo (7,7.8: “La Sinjoro vin elektis [...] pro tio ke li vin amas [...]”.
Unuavide tiuj deklaroj montras la limon de la mallarĝigo al la sola juda popolo; sed inspire de la evangelioj tiu dia sinteno ampleksas ĉiujn gentojn. Sed tiuj mallarĝigo malaperas kaj fariĝas universalaĵo en la simbola rakonto pri la profeto Jona kiu klopodas malobei la dian ordonon prediki la savan pentofaron al la pagana urbo Ninevo: fine li obeas, la urbo pentofaras laŭ la dia invito dum Jona ankoraŭ daŭrigas en sia protesto ĉar laŭ li la savo estus nur por juda popolo.
Mali Beograd
Mali Beograd, serbe Мали Београд, estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Bačka Topola. La nomo signifas: Malgranda Beogrado.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Dio de amo laŭ la Biblio
En la Nova Testamento, en Paŭlo (2 Kor 5,15) aperas klara la universaleco de la dia alvoko kiam asertas ke Jesuo “[...] por ĉiuj mortis”. En Johano estas akcentate (3,16): “Ĉar Dio tiel amis la mondon, ke Li donis Sian solenaskitan Filon, por ke ĉiu, kiu fidas al li, ne pereu, sed havu eternan vivon. Ĉar Dio sendis Sian Filon en la mondon, ne por juĝi la mondon, sed por ke la mondo per li estu savita”.
Mali Beograd
Situo
Mali Beograd situas sur ebenaĵo.
Proseč
Proseč estas urbo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en Bohemia-Moravia montetaro, 12 km oriente de urbo Skuteč kaj 18 km nordoriente de urbo Hlinsko, ĉe ŝoseo n-ro 359 inter urboj Skuteč kaj Litomyšl. Vivas ĉi tie. Al la 17-a de marto 2011 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Mali Beograd
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Mali Beograd 524 da homoj, (serboj 343 (66 %), hungaroj 105 (20 %), jugoslavianoj 25 (5 %) kaj aliaj).
Proseč
Historio
Ekesto de la urbeto (nun nedisponata per oficiala statuso) estas ligita kun koloniigo de la regiono en la 12-a jarcento. Ĉi tiea teritorio apartenis al benediktana monaĥejo en Litomyšl kaj de la 2-a duono de 12-a jarcento al monaĥejo en Podlažice. Komence en la loko estis nur ripozejo por vojaĝantoj inter Chrudim kaj Moravio. La unua skriba mencio pri Proseč devenas el la jaro 1349 kaj parolas pri opidumo Prossiecz. Post forbruligo de la monaĥejo fare de husanoj Proseč fariĝis parto de sinjorejo Nové Hrady.
En la jaro 1828 estis en Posekanec konstruita vitrofarejo, kiu produktis rarajn rubenajn vitro-produktojn.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Dio de amo laŭ la Biblio
Kaj je kulmino brilas la ordono de la reciproka amo. Temas ne pri amo laŭ la ora regulo, sed ĝia mezuro troviĝas en la amo per kiu Kristo amas, do senlima kaj senkondiĉa.
Proseč
Historio
De la jaro 1840 disvolviĝadis en Proseč kaj ĉirkaŭaĵo metiista produktado de pipoj kaj en la jaro 1911 ĉi tie estis konstruita la unua pipofabriko, en kiu laboris 60 homoj. Poste ekestis la pluaj, per kiuj Proseč famiĝis. Post la unua mondmilito ekestis brodistaj entreprenoj kaj tolaĵproduktejo.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Dio de amo laŭ la Biblio
Tia amo etendiĝas ankaŭ al la malamikoj. Ankaŭ al tiuj kiuj lin krucumis. Ankoraŭ la violento estas forigata el la fakto ke la viktimo mem (aparta perfortito), en la Nova Tetsamento, ne havas oferanton krom si mem, nek postulanton de la ofero ĉar la kruela morto de Kristo estas libera submetiĝo kaj montro de senkondiĉa amo al la homaro, lin buĉanta, kaj al la Patro, kiu amas la homojn.
Le Merlerault (stacidomo)
Le Merlerault estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Le Merlerault, en departemento Orne, en regiono Normandio.
Ĝi estis malfermita la. Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
Tran Ngoc (MC)
Tran Ngoc (naskita Tran Hong Ngoc) estas fama gastiganto de vjetnama televidstacio - VTV.
Biografio
MC Tran Ngoc, kies plena nomo estas Tran Hong Ngoc, estas la MC kun varma voĉo, ĉarma rideto kaj juneca stilo, lasante impresojn en la spektantaro de la programo "Sekreta Pordo" ĉe VTV3 tagmeze. Semajne. Ne nur sukcesante kun "Sekreta Pordo", Tran Hong Ngoc ankaŭ estas konata pro esti MC por multaj grandaj muzikaj spektakloj, kiel la plej freŝa spektaklo de JYJ-grupoj en Vjetnamio. La natura kaj humura programo gvidata kun la rideto ĉiam sur la lipoj de Tran Ngoc igis virinajn fanojn "ne manĝi bone, dormi senĝene". La MC estis naskita en 1987, bela Hong Ngoc ŝajnas pli juna ol sia aĝo laŭ la nivelo de "sensencaĵo" malpli ol lia onklino 9x.
Atingo
Nomumita por impona Gastigkategorio ĉe VTV Awards 2018.
La spektaklo kondukis
2013: La ponto por la Faklernejo de Bac Giang (Bac Giang)
En 2014: La ponto por la Tien Giang-Mezlernejo por la Donacitoj (Tien Giang)
En 2016: Speciala Altlerneja Ponto de Le Hong Phong, Nam Dinh-provinco.
Incidento
Dum la registrado de la programo Bonvolu elekti la ĝustan prezon - Lunan Novjaron 2015. Post anonci la produkton por 4 ludantoj diveni la prezon, MC Tran Ngoc subite diris la veran prezon de la produkto.
Proseč
Historio
En la jaro 1866, post batalo ĉe Hradec Králové estis Proseč prirabita de prusaj soldatoj kaj en la jaro 1868 furiozis en Proseč granda incendio, per kiu estis detruitaj preskaŭ ĉiuj lignaj kabanoj, kiuj poste estis anstataŭigitaj per masonitaj domoj. En la dua mondmilito disvolviĝis en la urbeto kaj ĉirkaŭaĵo rezista kontraŭfaŝisma kaj partizana movado.
Urboplaco
En la urbeto estas regula oblonga placo, el kies anguloj gvidas stratoj. Sur la placo staras teretaĝa ĉarpentita domo n-ro 61 el la fino de 18-a jarcento kun subĉambreto sur tri lignoskulptitaj kolonoj. En la domo estas loka muzeo.
Evangeliana lernejo
Evangeliana lernejo estas teretaĝa ĉarpentita konstruaĵo el la jaro 1816.
Paroĥejo
Katolika paroĥestra domo estas duetaĝa baroka domo kun mansarda tegmento el la jaro 1754.
Evangeliana preĝejo
Sudokcidente de la placo estas evangeliana empira preĝejo.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Nikolao estis origine frugotika el la fino de 13-a jarcento, en la jaro 1912 estis novgotike rekonstruita, originaj restis la ortangula presbiterejo, nun kapelo de Sankta Venceslao, plafonita per kruca volbo kaj masonfermita duoncirkla portalo. Kalvaria vojo estas el la 18-a jarcento, bildo de Sankta Triunuo, Kalvario el la 18-a jarcento, Kalvario en sakristio ankaŭ el la 18-a jarcento, bonkvalita Pieto troviĝas en okcidenta kapelo.
Statuoj
Sankta Triunuo sur urboplaco sur voluta soklo estas el la jaro 1751, gisa krucifikso antaŭ la preĝejo el la jaro 1849.
Heinrich kaj Thomas Mann
En kla jaro 1935 Proseč civitanigis germanajn verkistojn Heinrich kaj Thomas Mann kaj iliajn familiojn, kiuj estis devigitaj forlasi sian germanan patrujon kaŭze de naziisma persekutado.
František Čupra
En Proseč travivis sian junaĝon František Čupra (1827 - 1882), docento de la universitato en Prago, pioniro de ĉeha religia filozofio kaj la unua, kiu dum ĉeĥa nacia revivigo prelegis en la universitato ĉeĥe.
Teréza Nováková
Ĉeĥa verkistino Teréza Nováková aĉetis en Proseč dometon kaj de la jaro 1908 en ĝi daŭre vivis. Verkis ĉi tie siajn romanojn "Děti čistého živého" (Infanoj de la pura viva) kaj "Drašar". En kabano n-ro 74 estas muzeo de la verkistino.
Kambrio
Kambrio estis grava terhistoria epoko inter ĉirkaŭ 542-488 milionoj da jaroj, kiam rapide evoluis la bestaro kaj aperis solida skeleto (kambria eksplodo). Tiam aperis ĉiuj reprezentantoj de senvertebruloj. La plej ofte montritaj reprezentantoj de la epoko estis la trilobuloj (aŭ trilobitoj).
Oni trovis el tiu epoko unuajn spurojn de la faskaj plantoj, praaj eĥinodermoj.
Ĝin sekvis la epoko de Ordovicio.
László Bitay
László Bitay [lAslO bitai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bitay László estis rumania hungara matematikisto, altlerneja instruisto.
László Bitay naskiĝis la en Brașov (Rumanio), li mortis la  en Cluj (Rumanio).
Biografio
László Bitay apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis piaristan gimnazion en tiam hungara urbo Kolozsvár, sed en la aĝo 16 li estis deportita al Sovetunio en aŭtuno de 1944. Post 11 monatoj li sukcesis hejmenveni kaj lernis plu, fine li akiris diplomon en 1951 en Universitato Bólyai. Post siaj studoj li samloke ekinstruis. Inter 1962 kaj 1988 li estis lektoro en alia universitato en la sama urbo (ro:Universitatea Tehnică din Cluj-Napoca). Intertempe en 1975 li doktoriĝis. Krom la instruado li partoprenis en redakta laboro de matematika revuo. Li emeritiĝis en 1988. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Dio de amo laŭ la Biblio
Reeĥas observo: se vere la “sanktaĵaro” oscilas inter la mistero tremendum (terura) kaj mistero fascinans (fascina) de la germana teologo Rudolf Otto, kaj la kruela flanko de Javeo reproduktas la tremendum, sendube la prezento pri Dio fare de Jesuo, kvankam ties dependo el la lingvaĵa ŝablonaro de lia tempo, reproduktas la flankon de la fascinans kiu detruas la tremendum.
Provoj akordigi la kontraston
Evidentas ke tiu kontraŭdira kontraso akriĝas en teologia problemo ĉe laŭbibliaj kredantoj, sed ĝi prezentas problemon ankaŭ por la profanaj sciencoj kiel antropologio, prireligiaj psikologio kaj sociologio, kaj historio. Ĉi-artikole pli ol alio interesas aludo al elpensaĵoj de bibliistoj kaj teologoj, kiuj devas alfronti la problemon de la rilatoj, konceptaj kaj kredaj, inter du kunagantoj, do la homa verkisto kaj la dia verkisto kiuj ambaŭ aŭtoris la samajn tekstojn.
Kelkaj vidas en la Biblio iu specan lukton inter la homoj kiuj igas Dion laŭbilde de la homo kaj do atribuas al li la homajn tendencojn, kaj Dio kiu daŭre komunikas sian veran vizaĝon. Fine tiu lia vizaĝo triumfas pere de profetoj kaj aparte pere di Jesuo Kristo.
Daidajo
Daidajo (japana:, ; ĉina: ; korea: , gwanggyul; latina: Citrus aurantium L.), estas azia variaĵo de amara oranĝo. La nomo daidai origine signifis diversaj generacioj kaj alludas al tio, ke la frukto restas sur la arbo dum pluraj jaroj, se ĝi ne estas plukita. La koloro de la frukto refariĝas verda en printempo.
Amo kaj perforto en la biblia Dio
Provoj akordigi la kontraston
Tio videblas specife en la afero de la ofero: la biblia ofero estas, dekomence, realigita laŭ la etnaj konceptoj (viktimo postulita de Dio mem, kaj sarĝita, kvazaŭ vera kulpulo, de la homaj pekoj per kiu la homo refariĝas senkulpa), frue kritikita de la profetoj ĉar la konvertiĝo naskas el la koro, fine anstataŭita per la ofero en kiu identiĝas viktimo, senkulpa, kaj oferanto, senkulpa, kun la esenca elemento de la amo: la ofero de Kristo! (La psika meĥanismo de la propeka kapro, kaj do de la sanga ofero, estas, kvankam parte kritikata, malkaŝita ankaŭ en la verkoj de René Girard kiu apogas siajn konkludojn, ĝuste, sur analizo de la ofero en la Biblio Aliaj vidas la perforton en la biblia Dio kiel frukton de la lingvaĵo, eluzita pro la neceso atribui al Dio, unika, la karakterizon de ĉiopotenculo, kiu kutime en mezorientaj tiamaj kulturoj kaj lingvoj estis esprimita per la milita potenco (la ĉielaj armeoj de la Hosanoj). Ĉio tio kluĉis pensmanieron kiu misfiguris Javeon mem.
Se la dia misfiguro solviĝis per Jesuo Kristo, ĉu facilas rekuperi la veran nocion pri Dio por abrahamaj religioj kiuj ankoraŭ ne akceptas Jesuon Kriston? Ĉu tiuj religioj plue bildigas al si, eble nekonscie, Dion savanton per la perforto, ĉiukaze senkulpsente imitenda?
Daidajo
La frukto estas tre amara kaj kutime ne manĝata, sed la sekigitan ŝelon oni uzas kiel tradician rimedon por digestado.
San Cosmo Albanese
San Cosmo Albanese estas komunumo de Italio.
Do
La literkombino havas plurajn signifojn:
Taniso
Taniso (Τάνις) estas la greklingva nomo de la ĉefurbo de la 19-a nomoso de la Suba Egiptio. Ĝi situis oriente de la Nildelto. Egipta nomo: Ĝanet, Per-Uaĝet. Greke: Tanis. Arabe: San el-Haggar. La biblia urbo Coan. Ĝi estis la ĉefurbo de Antikva Egiptio dum la 21-a kaj 23-a dinastioj, kies reĝoj devenis el Ĝanet (Taniso). Grava urbo, komerca kaj strategia ĝis la 6a jarcento kiam estis fine abandonita pro minacoj je inundoj de la lago Manzalo. Ĝi estis ankaŭ enterig-loko de la reĝoj de la 21a kaj 22a dinastioj.
La precipaj gedioj adoritaj en Taniso estis Amono, lia edzino Mut kaj lia filo Ĥonsu, kiuj formis la Tanisan triopon, kiu similis al la triopo de Tebo. La urbo Taniso estas citita kiel Coan en pluraj libroj de la Biblio:
Vaĝrajano
Vaĝrajano (Vajrayāna वज्रयान; རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་; Ochirt Hölgön Oчирт хөлгөн), ankaŭ konataj kiel Tantra Budhismo, Tantrajano, Mantrajano, Sekreta Mantro, Esotera Budhismo, la Diamanta Vojo, la Fulma Vojo aŭ la Nedetruebla Vojo, estas kompleksa kaj plurfaceta sistemo de budhisma penso kaj praktiko, kiu evoluis dum pluraj jarcentoj.
Decembro de 2018
Jen listo de okazaĵoj en decembro 2018:
Vaĝrajano
Ĝiaj ĉefaj skriboj estas nomitaj Tantraoj. Karakterizaĵo de Vahrayana Budhismo estas ritaro, konata kiel Upajo, kiu estas uzata kiel anstataŭaĵo aŭ alternativo por la pli fruaj abstraktaj meditadoj. Vahrajano estis ĝeneraligita en Bengalio. Plej frua bengala literaturo konsistis el misteraj budhanaj kantoj, konataj kiel Ĉarjapado.
La periodo de hinda Vahrajana Budhismo estis klasifikita kiel la kvina aŭ fina periodo de hinda Budhismo. Kvankam la unuaj tantriaj budhanaj tekstoj aperis en Hindio en la 3-a jarcento kaj daŭre ekaperis ĝis la 12-a jarcento, akademiuloj kiel ekzemple Hirakawa Akira kredas, ke la Vahrajano verŝajne ekzistas ekde la 6-a aŭ 7-a jarcento, dum la esprimo Vahrajano unue uziĝis en la 8-a jarcento.
Laŭ Vahrajanaj skriboj, Vahrajano estas unu el la tri kondukiloj aŭ itineroj (jana) al iluminiĝo, la aliaj du estas la Hinajano kaj Mahajano
Bix Beiderbecke
Bix Beiderbecke (* 10-an de marto 1903 en Davenport, Iovao; † 6-an de aŭgusto 1931 en Long Island, Nov-Jorkio; fakte Leon Bismark Beiderbecke, la voknomo Bix deduktiĝas de sia dua persona nomo – la nomo de lia patro ) estis usona ĵazmuzikisto kaj kornetisto.
Vivo
Por profesia edukado liaj gepatroj sendis lin sur la Lake-Forest-Akademion proksime de Ĉikago, kion li tamen eluzis por tio, cedi al sia pasio por la muziko ludante en la diversaj ĵazbandoj de la muzikmondo de Ĉikago. Kiam tio estis konata, la Akademio eksigis lin en 1922. Li komencis malkonstantan vivon kiel profesia muzikisto.
Ekde fine de 1923 li estis la plej grava muzikisto de la grupo The Wolverines, kun kiu li ankaŭ sonregistris unuajn diskojn. En 1925 li estis membro de al orkestro de Charlie Straight, spontankoncertis tamen krome kun multaj ĵazbandoj. Ekzemple li ludis interalie kun Jimmie Noone, King Oliver, Louis Armstrong aŭ Bessie Smith.
Post unu jaro en Sankta Luiso ĉe Frank Trumbauer (kun kiu li surdiskigis sian mitan furorkanton „Singing the Blues“) li iris kune kun ĉi tiu al Detrojto al la unua simfonia ĵazorkestro estrate de Jean Goldkette. Ĉi tiu orkestro tamen ne sukcesis komerce kaj estis malfondata en 1928. La plimulto el la muzikistoj, tiel ankaŭ Beiderbecke, ŝanĝiĝis al Paul Whiteman. Ĉe Whiteman li renkontis la plej famajn blankulajn ĵazmuzikistojn siatempajn kiel Jimmy kaj Tommy Dorsey, Bing Crosby, Jack Teagarden kaj Eddie Lang. Tiutempe Beiderbecke ankaŭ registris kun malgranda studiobando, kiun li nomis Bix and his Gang, aron da historie gravaj ĵazdiskoj. Beiderbecke estis stelula soloisto en la orkestro de Whiteman, sed liaj eblecoj estis ene de la simfonie pompaj aranĝoj limigitaj. Pli kaj pli nun la konsekvencoj de sia alkoholdependenco fariĝis rimarkeblaj. Li ĉiam pli ofte forfalis pro malsano kaj en 1929 devis submetis sin al dealkoholizo, por kiu Whiteman koncedis al li salajratan forpermeson, sed Beiderbecke ne plu revenis en la orkestron. La sekvan jaron li ankoraŭ havis kelkajn dungitecojn en novjorkaj ĵazbandoj, povis tamen ne plu reradikiĝi nenie nek private nek profesie. En 1931 li malsaniĝis pro pulmobrulumo, kiu kaŭzis lian morton.
Graveco
Beiderbecke estis unu el la plej gravaj kaj influhavaj blankulaj ĵazmuzikistoj de la 1920-aj jaroj kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de la ĉikago-ĵazo. Liaj improvizadoj estis karakterizitaj de miksaĵo el lirika frazigo kaj - kompare kun la plej multaj ĵazmuzikistoj de la epoko - de ega emocia retenemo, kiu faris lin antaŭulo de la malpasia ĵazo. Mita estis la pura, klara sono de lia kornetludado. Multaj sonregistraĵoj dokumentas lian ankaŭ por ĵazmuzikisto progresintan harmonikomprenon, kiu malkaŝas la influon de impresionismaj kaj samtempaj komponistoj kiel Debussy, Ravel kaj Igor Stravinskij. Impona pruvo de lia ludo estas la soloo sur Singing the Blues. Beiderbecke ankaŭ kreis aron da pianokomponaĵoj (plej fama: In A Mist), kiun notis amika aranĝisto por li.
Ilmmünster
Ilmmünster estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pfaffenhofen an der Ilm kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Ilmmünster, kiu plenumas administrajn taskojn ankaŭ por la najbara komunumo Hettenshausen.
Bix Beiderbecke
Postefiko
La kornetludo de Beiderbecke influis multajn ĵaztrumpetistojn. Klare ĉi tiu efiko estas aŭdebla je Red Nichols, Bunny Berigan, kaj Bobby Hackett. Kun Hackett, ankaŭ ŝatata de pli modernaj ĵazmuzikistoj kiel Dizzy Gillespie, kiu mem tre admiris Armstrong-on, sed en kies ludmaiero superpezas influojn de Beiderbecke, rezultas la stila ligo al la lirika, baladeca trumpetluda maniero de Chet Baker, Miles Davis aŭ Woodie Shaw. Kvankam la korneton en ĵazo dum la dua duono de la 1920-aj jaroj pli kaj pli flankenŝovis la trumpeto, Beiderbecke restis fidela al sia instrumento, ĉar ĝi li bone taŭgis por sia maltradicia ludo kaj esprimo. Per tio li metis la bazon ankaŭ por la „travivado“ de la korneto kiel instrumento en la ĵazmuziko. Beiderbecke, lerninte kornetludadon meminstrue, uzis nekutimajn prenokombinaĵojn por la valvoj. Ĉi tiu ludmaniero, kiu pro iomete malsama agordo konsistigis parton de la originaleco de lia ludo, ĝis nun estas imitata. Ankaŭ por nuntempaj muzikistoj kiel Franz Koglmann Beiderbecke estas inspirfonto.
Literaturo
La tragikaj vivcirkonstancoj kaj lia frua morto kontribuis al romantike glorkronita formado de mitoj, kiu tuj post lia vivofino ekestis. La vivohistorio de Bix Beiderbecke instigis verkistinon Dorothy Baker al romano Young Man With A Horn. Plua literatura priverkado estas la radiodramo Leben und Tod des Kornettisten Bix Beiderbecke aus Nord-Amerika de Ror Wolf. La plej amleksa biografio aperis en 1974: „Bix - Man and Legend“ de Richard M. Sudhalter kaj Philip R. Evans (Arlington House, New Rochelle, New York 1974, Schirmer 1975). En 1995 aperis „Bix Beiderbecke - Sein Leben, seine Musik, seine Schallplatten“ de Klaus Scheuer (ISBN 3-923657-47-1), biografio pri Beiderbecke kun muzikaj analizoj kaj transskribaĵoj same kiel detala diskografio.
2340 Hatoro
2340 Hatoro estas tre malgranda atona asteroido, malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio). Ĝi estas rigardita kiel potence danĝera.
Ĉar estas tradicie doni al atonaj asteroidoj nomojn devenajn de la Egipta Mitologio, ĝi ricevis la nomon de la diino Hatoro. Tiu diino jam inspiris la nomon de la asteroido 161 Atoro (sen "H"): oni ne konfuzu.
Ĝia orbito, discentra sed ne tre klinita, trairas tiujn de Tero kaj Venuso, kaj tanĝas tiun de Merkuro: ĝi estas terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta asteroido.
NGC 759
NGC 759 (aliaj indikoj — PGC 7397, UGC 1440, MCG 6-5-67, ZWG 522.87, IRAS01548+3605) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mélanie Laurent
Mélanie LAURENT (naskiĝis la en Parizo) estas franca aktorino.
Infanaĝo kaj studado
Ŝi kreskis en la 9-a arondismento de Parizo. Ŝiaj patrinaj geavoj estis eldonistoj de teatraj afiŝoj. Ili intermiksis polan aŝkenazan kaj tunizian sefardan judajn flankojn. Ŝia patrino, Annick estas profesorino de danco kaj ŝia patro estas komediisto, fakulo pri dublado (Pierre Laurent estas la voĉo de Ned Flanders kaj dudeko da aliaj figuroj de la serio La Simpsonoj). Kvankam naskiĝinta en artista medio, nur poste kaj hazarde Mélanie Laurent eniris la kinan medion. En 1998, dum ŝi akompanis amikinon en la loko de filmado de Asteriks kaj Obeliks kontraŭ Cezaro, Gérard Depardieu rimarkis ŝin kaj decidis dungi ŝin por sia filmo.
Vidante ŝin kiel "naturan aktorinon", Depardieu donis al ŝi tri konsilojn: ne viziti kursojn de teatro, ne parkeri siajn tekstojn tro frue, neniam timi esti rindinda en siaj roloj.
Kariero
En 1998, al Mélanie estis konfidita eta rolo de Lisbeth en la filmo Un pont entre deux rives de Frédéric Auburtin kun-reĝisorita de Gérard Depardieu al kiu ŝi donas replikon, kaj ankaŭ al Carole Bouquet kaj Charles Berling.
Fine de 2000, ŝi estis rimarkita de Rodolphe Marconi por ludi en Ceci est mon corps, de Rodolphe Marconi, apud Louis Garrel kaj Jane Birkin. La filmo estis prezentita en majo 2001 en Festivalo de Cannes.
Salomon Luria
Salomon ben Jechiel LURIA (hebree: שלמה לוריא), (naskiĝis en 1510 en Brześc Litewski, mortis la 7-an de novembro 1573 en Lublin) estis aŝkenaza rabeno, konanto kaj komentisto de halaĥo kaj Talmudo, kabalisto.
Mélanie Laurent
Kariero
Samjare, en junio, Mélanie absolvis literaturan bakalaŭron, kun opcio "kino".
Salomon Luria
Vivo
Lia familio devenis de Alzaco. Li estis filo de rabeno kaj talmudisto de Słuck. Unue lernis en Poznań ĉe sia avo, poste en Lublin kaj pliposte en juda lernejo en Ostróg (Rivna provinco) ĉe rabeno Kalman Haberkasten, kies filinon Lipka nuptis.
Irlandanoj
La irlandanoj (Muintir na hÉireann,, , Irish aŭ ) estas etno, kies kerna vivregiono estas la insulo Irlando, la plej okcidenta el la Britaj Insuloj en nordokcidenta Eŭropo. Do, temas pri la loĝantoj de la Respubliko Irlando kaj pri la regiono Nordirlando administrata de Britio.
Nildo Viana
Nildo Viana naskiĝis je la 6-a de Majo, 1965, kaj estas verkisto, doktoro ĉe sociologio, brazilano, naskiĝinta ĉe Gojaso, urbo de Gojanjo.
Irlandanoj
Etimologio
La silabo "ir-" en "irlandano" probable devenas de la vorto Érainn, nomo por tribo de keltoj vivinta en la irlanda regiono (kaj nuna ŝtata provinco) Munster, la sudokcidento de la insulo, antaŭ la kristanigo de la lando.
Mélanie Laurent
Kariero
En 2003, ŝi ekhavis la rolon de Célia en Snowboarder de Olias Barco apud Nicolas Duvauchelle.
Zoltán Székely
SZÉKELY Zoltán [se:kej] estis rumania hungara muzeologo, arkeologo. Li naskiĝis en Deĵo la 18-an de novembro 1912 kaj mortis en Sfântu Gheorghe la 1-an de septembro 2000. Li estas la patro de arkeologo Zsolt Székely.
Mélanie Laurent
Kariero
Samjare, post mallonga apero en filmo Une vie à t'attendre de Thierry Klifa, ŝi en 2003 subskribis kontrakton kun Kenneth Bi kaj ekhavis la rolon de Sabine en honkonga filmo Rice Rhapsody. La filmo estis sukcesa ĉe alilanda publiko sed neniam aperis en Eŭropo.
Zoltán Székely
Biografio
Zoltán Székely akiris diplomon pri klasika filologio kaj historio en la Universitato Ferdinando la 1-a]] de Kluĵo, poste li pristudis arkeologion de Hungario. Li doktoriĝis en 1943. Li estis inter 1949 kaj 1990 direktoro de muzeo Székely Nemzeti Múzeum de Sfântu Gheorghe.
Mélanie Laurent
Kariero
En 2004, ŝi denove rolis kun reĝisoro Rodolphe Marconi en filmo Le Dernier Jour, en kiu ŝi retrovis Gaspard Ulliel.
Irlandanoj
Etna deveno
La insulo Irlando (latine Hibernia, en Esperanto "vintra") neniam estis konkerita de la Romia Imperio, sed havis komercajn rilatojn kun la romianoj de la provinco Britannia kaj tiuj el la keltaj irlandanoj servis kiel soldatoj en la romia armeo.
Ankaŭ la antaŭkeltaj loĝintoj de irlando (vidu interalie la tekston pri la megalita tombejo Newgrange) kaj la el Skandinavio en la 9-a kaj 10-a jarcentoj konkere venintaj vikingoj lasis kulturajn spurojn. La vikingoj fondis gravajn urbojn kiel interalie Dublin, Cork, Waterford, Wexford kaj Limerick.
Mélanie Laurent
Kariero
Kelkajn monatojn poste ŝi rolis en kurtfilmo Les visages d’Alice. En 2005, ŝi ludis scenon en filmo De battre mon cœur s'est arrêté de Jacques Audiard.