cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ondosimilaĵo
Patrina ondosimilaĵo
Por la kontinua ondosimilaĵa konverto, la paro (a, b) varias super la plena duonebeno  R+×R ; por la diskreta ondosimilaĵa konverto ĉi tiu paro varias super diskreta subaro de ĝi, kiu estas ankaŭ nomata kiel afina grupo.
Ĉi tiuj funkcioj estas ofte malĝuste nomataj kiel la bazaj funkcioj de la (kontinua) konverto. Fakte, same kiel en la kontinua konverto de Fourier, ne estas bazo en la kontinua ondosimilaĵa konverto. Tempo-frekvenca ekzegezo uzas malmulte malsaman formulaĵon (post Delprat).
Komparo kun kontinuo-tempa konverto de Fourier
La ondosimilaĵa konverto estas ofte komparata kun la konverto de Fourier, en kiu signaloj estas prezentataj kiel sumoj de sinusaj funkcioj. La ĉefa diferenco estas ke ondosimilaĵoj estas lokigataj en ambaŭ tempo kaj frekvenco, sed la norma konverto de Fourier estas lokigata nur en frekvenco. La mallongo-tempa konverto de Fourier estas pli simila al la ondosimilaĵa konverto, en tio ke en ĝi estas ambaŭ tempa kaj frekvenca lokigo, sed estas problemoj kun la frekvenca kaj tempa distingokapablo. Ondosimilaĵoj ofte donas pli bonan prezenton de signaloj per multdistingokapabla analitiko, kun balancita distingokapablo je momenteco kaj frekvenco.
La diskreta ondosimilaĵa konverto estas ankaŭ malpli kompute komplika, bezonante tempon O(N) kompare al O(N log N) por la rapida konverto de Fourier. Ĉi tiu komputa avantaĝo estas ne imanenta al la konverto, sed reflektas la elekton de logaritma divido de frekvenco, en kontrasto al la egale spacitaj frekvencaj dividoj ĉe la konverto de Fourier. Estas ankaŭ grave noti ke ĉi tiu komplikeco nur aplikas kiam amplekso de la filtrilo ne dependas de amplekso de la signalo. Ondosimilaĵo sen kompakta subteno kiel la ondosimilaĵo de Shannon devus postuli tempon O(N2). Simile, logaritma konverto de Fourier ankaŭ ekzistas kun komplikeco O(N), sed por ĝi la originala signalo devas esti specimenata logaritme en tempo, kio estas utila nur por certaj specoj de signaloj.
Difino de ondosimilaĵo
Estas pluraj manieroj difini ondosimilaĵon aŭ ondosimilaĵan familion.
Skalanta filtrilo
Perpendikulara ondosimilaĵo estas plene difinata per la skalanta filtrilo - malalta-pasiganta finia impulsa responda filtrilo de longo 2N kaj sumo 1. En duperpendikularaj ondosimilaĵoj, apartaj malkomponaĵa kaj rekonstrua filtriloj estas difinataj.
Por analitiko kun perpendikularaj ondosimilaĵoj la alta-pasiganta filtrilo estas kalkulita kiel la kvadratura spegula filtrilo de la malalta-pasiganta, kaj la rekonstrua filtrilo estas la tempa dorsflankigo de la malkomponaĵa filtrilo.
Ondosimilaĵoj de Daubechies kaj Symlet povas esti difinitaj per la skalanta filtrilo.
Skalanta funkcio
Ondosimilaĵo estas difinita per la ondosimilaĵa funkcio ψ(t) (kio estas la patrina ondosimilaĵo) kaj skalanta funkcio φ(t) (kio estas la patra ondosimilaĵo) en la tempa domajno.
La ondosimilaĵa funkcio estas efike bendo-pasiganta filtrilo kaj skaligo de ĝi por ĉiu nivelo duonigas la bendlarĝon. Ĉi tio kreas la problemon, ke por kovri la tutan spektron, malfinia kvanto de la niveloj devus esti bezonata. La skalantaj funkcioj filtras la plej suban nivelon de la konverto kaj certiĝas, ke ĉiu spektro estas kovrita.
Por ondosimilaĵo kun kompakta subteno, φ(t) povas esti konsiderata finia en longo kaj estas ekvivalento al la skalanta filtrilo g.
Kultivformoj de fruktarboj
Kultivformo aŭ kreskoformo de fruktarboj estas hortikultura termino el la kultivado de fruktarboj kaj de komerca kaj de nekomerca fruktkultivado. Temas pri grandparte neheredaj kreskoformoj de la koncerna fruktujo. Por la herbejaj fruktĝardenoj la postuloj al la arboj estas aliaj ol por dense plantitaj arboj en komerca plantejo. En herbeja fruktĝardeno la arboj devas esti rezistaj kaj sufiĉe altaj, ĉar la branĉoj ne malhelpas la falĉadon de la herbejo.
Ondosimilaĵo
Skalanta funkcio
Ondosimilaĵoj de Meyer povas esti difinitaj per skalantaj funkcioj.
Kultivformoj de fruktarboj
En privata ĉedoma ĝardeno la arboj estu facile rikolteblaj, do ĝi havu malaltan trunkon kaj malgrandan kronon. La komerca fruktkultivado bezonas malaltajn plantojn por pluki la fruktojn sen eskalo kaj arboj kiuj rapide fruktas. Ĉi-tie oni uzas la plej malgrandajn formojn de la fruktarboj.
Ondosimilaĵo
Ondosimilaĵa funkcio
La ondosimilaĵo nur havas prezenton en tempa domajna kiel la ondosimilaĵa funkcio ψ(t).
Robert Campin
Arthistoriistoj hodiaŭ kutime identigas lin al la majstro de Flémalle, la unua granda majstro de frua nederlanda arto.
Ondosimilaĵo
Ondosimilaĵa funkcio
Meksikiaj ĉapelaj ondosimilaĵoj povas esti difinitaj per ondosimilaĵa funkcio.
Kultivformoj de fruktarboj
Dum arbokultivado oni distingas inter la kreskoformoj altrunka, trunketa aŭ duonaltrunka, altrunka arbo kaj trunkarbusto. La kombino de la baztrunko kaj la surgreftita kultivaro (greftaĵo) formas la elirpunkto por la posta fruktujo. La fruktkultivisto zorgas per konvena pritondado frujtarba pritondo dum la tuta vivo de la planto, ke la kreskoformo restas, kiel li deziras. La ĝusta pritondo utiligas la samajn fiziologiajn leĝojn de la arbo. Ĝi devas adaptiĝi al la diversaj kultivformoj. La artikolo entenas kelkajn punktojn por formi alttunkajn kaj duonaltrunkajn arbojn.
Altrunka arbo
Altrunka arbo ĉe fruktarbo estas arbo kun arbokrona komenco en alteco de minimume 180–220 cm (valida difino el la jaro 2000). Por ricevi tiun formon necesas forigi dum la unuaj tri jaroj ĉiujn subajn flankbranĉojn en la arbokultivejo. La juna arbo estas transplantitaj multfoje dum tiu tempo por ricevi kompaktan radikbulon. Tio necesas por plibonigi la postan enradikiĝon de la arbo.
Ondosimilaĵo
Aplikoj
Ĝenerale, diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj estas uzataj por datuma kunpremo se signalo estas jam specimenita, kaj kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj estas uzataj por signala analizo. Tial, diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj estas kutime uzataj en inĝenierado kaj komputiko, kaj la kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj estas kutime uzataj en scienca esploro.
Robert Campin
Lia vivo estas relative bone dokumentita - ne laste pro skandaloj kaj jura proceso kontraŭ li. Li estis elstara pentristo jam en sia epoko kaj havis grandan studion de kunlaborantoj kaj lernantoj. Tamen ankoraŭ ne eblas, identigi lin persone kun certeco kiel pentriston de iu specifa verko.
Kultivformoj de fruktarboj
Historio de la profesia fruktkultivado pere de trunkarbustoj
Malalttrunkaj fruktarboj estis kultivataj nur kune kun la ekesto de la komerca fruktkultivado en la 19a jarcento. Ili donas (kompare al la alttrunkaj arboj) pli fruan, pli altan rikolton kaj samtempe pli bonan kvaliton. La rikoltado kaj la flegado de la arbetoj estas pli facile, ĉar eskalo ne estas necesa.
Sensiveco de trunkarbustoj
Pro la aktuala infekta situacio de fajrobrulo malforte krekantaj malalttrunkaj arbetoj malpli taŭgas. Post infektiĝo nur eblas elhaki la arbetojn.
Ondosimilaĵo
Ĝeneraligitaj konvertoj
Ekzemple, Joseph Segman aldonis skalon en la grupon Heisenberg, donante kontinuan konvertan spacon kiu estas funkcio de tempo, skalo, kaj frekvenco. La kontinua ondosimilaĵa konverto estas du-dimensia tranĉaĵo tra la rezultanta 3-dimensia tempo-skalo-frekvenca volumeno.
Robert Campin
Campin estis grave influita de samtempaj artistoj de manuskriptilustrado, sed li evoluigis pli grandan realisman observemon ol iu artisto antaŭa. Kaj li estis inter la unuaj, kiuj eksperimentis kun oleo-bazitaj farboj anstataŭ la antaŭaj ovo-temperaj farboj, tiel li atingis la grandan brilon de koloroj tipa por la sekva periodo.
Ondosimilaĵo
Ĝeneraligitaj konvertoj
Alia ekzemplo de ĝeneraligita konverto estas la ĉirposimilaĵa konverto en kiu la kontinua ondosimilaĵa konverto estas ankaŭ dudimensia tranĉaĵo de la ĉirposimilaĵa konverto.
Robert Campin
Samtempa artisto: Jan van Eyck, kunlaborantoj el la studio de Campin: Rogier van der Weyden kaj Jacques Daret.
Ondosimilaĵo
Ĝeneraligitaj konvertoj
Grava aplika areo por ĝeneraligitaj konvertoj engaĝas sistemojn, en kiuj altfrekvenca rezolucio estas krita.
Robert Campin
<!--
Ondosimilaĵo
Ĝeneraligitaj konvertoj
Frakciaj ondosimilaĵaj konvertoj estas bazitaj sur skalantaj funkcioj kiuj, malsimile al la normala kvazaŭ entjera ondosimilaĵa konverto, povas havi malfinian subtenon. Tamen, ili permesas ne tranĉadon de bazaj funkcioj, akuratan konsideron de randoj, kaj perfektan rekonstruon.
Robert Campin
Life
Campin seems to have had relatives in Valenciennes. He first appears as settled in Tournai from the archives of 1405-6, as a free master of the guild of painters, and he bought citizenship in 1410, which suggests he was not born there. He eventually attained the office of dean of the guild, and wardenship of a church and other civic offices, and was running a large workshop. By 1432, however, he lost his civic positions because of scandals, and probably his role in political disturbances in the city. In 1429 he was found guilty of withholding evidence, and sentenced to go on a pilgrimage, and in 1432 was convicted of adultery and banished for a year. Margaret of Burgundy, wife of the Count of Holland and sister of John the Fearless, Duke of Burgundy intervened on his behalf, and this was reduced to a fine. The dated Werl Altarpiece (1438) shows he continued to work (the two outer wings are in the Prado; the main panel is lost).
Ondosimilaĵo
Historio
La evoluo de ondosimilaĵoj komenciĝis de kelkaj apartaj pensoj, startante de laboro de Alfréd Haar en komenco de la 20-a jarcento, kun la ondosimilaĵo de Haar (1909).
Robert Campin
Identity and style
Although heavily indebted to contemporary masters of manuscript illumination, Campin displayed greater powers of realistic observation than any other painter before him. He was one of the first artists to experiment with the use of oil-based colors, in lieu of egg-based tempera, to achieve the brilliance of color typical for this period. Campin used the new technique to convey strong, rounded characters by modelling light and shade in compositions of complex perspectives. It remains a matter of debate how far the complex symbolism that is generally accepted as existing in the work of Van Eyck also exists in the work of Campin.
Kultivformoj de fruktarboj
Kreskoforto kaj greftado
Ekzistas disvastigita erara opinio, ke alttrunkoj formas pli grandan kronon ol malalttrunko. Sur sama baztrunko ĉiu kultivformo kreskas al similgranda krono. En la praktiko tamen estras, ke alttrunkojn oni greftas sur forte kreskantaj baztrunkoj, duonaltaj trunko sur forte aŭ mezforte kreskantaj kaj malaltaj trunkoj kaj trunkarbustoj sur malforte kreskantaj baztrunkoj.
Sole staranta arbo ne formas alttrunkon sen homa helpo. La unua kronkomenco estiĝas ĉe la unua hazarda dibranĉiĝo de la juna semplanto. Tamen oni povas observi, ke kun kreskanta aĝo la malsupraj partoj de la krono ne ricevas sufiĉe da lumo kaj parto de la branĉoj mortas. Oni nomas tion „mem-senbranĉiĝo“. Arboj en densa arbaro male kreskas pro la reciproka ombrumado al pli ol 10 m altaj senbranĉaj trunboj. Ĉar la fruktarboj estas greftitaj ili ne montras naturan kreskon. Malnovaj, neflegitaj fruktarboj tamen inklinas al mem-senbranĉiĝon, ĉar la kreskantaj ŝirmkronoj ombrumas la pli subajn kronoparton.
Aldone oni devas scii, ke la kresko de arbo ĉiam ankaŭ dependas de la fekundeco de la grundo en kiu ili kreskas. En herbejaj fruktĝardenoj ofte estas pli malfekundaj grundoj kiu malfavoras fortan krekon.
Robert Campin
Identity and style
In the 20th century, several scholars suggested that the Master of Flémalle may be none other than Robert Campin, documented as a master painter in Tournai from 1406. The argument turns around a paper mentioning two pupils entering his studio in 1427 - Jacques Daret and Rogelet de la Pasture. The last named was probably the great Rogier van der Weyden (both names, one French, one Dutch mean "of the meadow" in English). A very well-documented altarpiece by Daret shows striking similarities with the works of Master of Flémalle, as do early works by Rogier. Therefore it is tempting to assume that both Daret and Rogier were disciples of the Master of Flémalle, i.e. Robert Campin. Another possibility, however, is that the Flémalle panels were painted by Rogier himself when he was still in his twenties. Some scholars have even attributed the famous Deposition in the Prado (Madrid) to Campin rather than Van der Weyden.
Kultivformoj de fruktarboj
Arboj kun duonaltaj kaj malaltaj trunkoj
Duonalttrunkaj arboj havas altecon (ĝis la komenco de la arbokrono) inter ĉ. 100 cm kaj 160cm. Ĉe malaltrunkaj arboj la krono jam komenciĝas ekde 80–100 cm.
Malnovaj kultivformoj (Y-krono)
La iama metodo kreskigi malaltrunkan arbon en kombino kun forte kreskanta baztrunko eblas, sed ĝi ne plu aplikeblas. La rezulto estus arbo kun la kronvolumo de alttrunka arbo kaj apenaŭ videbla trunko. La Y-krono estas tiuspeca. La malavantaĝoj estas la komplika pritranĉo kaj la pli malfrua eniro de la arbo en la fazo de la produktado. Ĝi ankaŭ bezonas pli grandan areon kompare al la mallarĝaj spindelarboj.
Robert Campin
Identity and style
The tightest definition of the works from his own hand includes only the "Flémalle" panels, a Nativity at Dijon, a Crucified Thief (fragment of a Crucifixion) in Frankfurt, two portraits of a man and woman in London (of around 1430), and perhaps the Seilern Triptych. This, which excludes the best known works usually attributed to him, which are given to his workshop or followers, is the position taken by Lorne Campbell.
Early Works
The Entombment Triptych (or "Seilern Triptych" Courtauld Institute, London) is usually considered Campin's earliest work, dated to around 1415-20. The central panel shows his debt to the sculpture of the time (Campin was known to have polychromed several statues). After this, he painted the Marriage of the Virgin (Museo del Prado, Madrid) and Nativity (Musée des Beaŭ-Arts, Dijon) around 1420-25.
Choča
Choča, hungare Hecse [heĉe] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Choča situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, fervojo preteriras. Zlaté Moravce troviĝas je 8 km-oj.
Emma Thompson
Emman THOMPSON naskiĝis estas brita aktorino kaj verkistino. Ŝi estas konata pro siaj roloj de neparolemaj virinoj, ofte en dramoj kaj literaturaj adaptiĝoj, kaj pozantaj kiel arogantaj aŭ matronecaj karakteroj kun sento de ironio. Naskita en Londono filino de angla aktoro Eric Thompson kaj skota aktorino Phyllida Law, Thompson estis edukita en Newnham College, Universitato de Kembriĝo, kie ŝi iĝis membro de la Footlights troupe. Post aperado en pluraj komediaj programoj, ŝi unue venis al eminenteco en 1987 en du BBC televidserioj, Tutti Frutti kaj Fortunes of War, gajnante la BAFTA televida premio por la plej bona aktorino pro ŝia laboro en ambaŭ serioj. Ŝia unua filmrolo estis en la romantika komedio The Tall Guy (1989) kaj en la fruaj 1990-aj jaroj, ŝi ofte kunlaboris kun sia tiama edzo, aktoro kaj direktoro Kenneth Branagh. La paro iĝis populara en la brita amaskomunikilaro kaj kunaktoris en pluraj filmoj, inkluzive de Dead Again (1991) kaj Much Ado About Nothing (1993). En 1992, Thompson gajnis Oskar-premio kaj BAFTA Premion al la plej bona aktorimp pro la dramo Howards End. En 1993 ŝi rikoltis duoblajn nomumojn al la Akademia premio pro la roloj en The Remains of the Day kiel la mastrumisto de grandioza domanaro kaj In the Name of the Father kiel advokato. Thompson skribis kaj ĉefrolis en Sense and Sensibility (1995), kiu portis al ŝi (inter aliaj premioj) akademian premion kaj BAFTA premion. Aliaj rimarkindaj filmaj kaj televidaj laboroj estas jenaj: la filmserioj Harry Potter, Wit (2001), Love Actually (2003), Angels in America (2003), Nanny McPhee (2005), Stranger than Fiction (2006), Last Chance Harvey (2008), Men in Black 3 (2012), Brave (2012) kaj Beauty and the Beast (2017). En 2013, ŝi ricevis agnoskon kaj plurajn premiojn pro sia rolo de P. L. Travers en Saving Mr. Banks.
Choča
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1172. En 1600 oni komputis tie 16 domojn, en 1719 49 familiojn, en 1764 69 familiojn. En 1812 loĝis tie 256, en 1828 244, en 1890 198 vilaĝanoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hecse 395 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Choča 492 homoj, (471 slovakoj).
Robert Campin
The Mérode Altarpiece
Around 1425-1428 Campin painted the Mérode Altarpiece, triptych (three paneled paintings) commissioned for private use. The Annunciation occupies the central panel. The Archangel Gabriel is shown approaching Mary, who sits reading. She is depicted in a well-kept middle-class Flemish home.
Other Works
Several works attributed to Robert Campin may be seen in the Hermitage, Prado, and the National Gallery (London). -->
Kultivformoj de fruktarboj
Trunkarbusto
Trunarbusto kaj spindelarbusto havas trunklongeco de ĉ. 40–60 cm. Tiun arboformon oni ricevas kombinante malforte kreskantan baztrunkon kun konvena formtranĉado de la kronformantaj branĉoj. Kvankam la malaltrunka arbo bezonas dum sia tuta vivo konvenan pritranĉon, tamen la baztrunko estas la kialo por tiu malgranda arbo. Ĉar la radikoj restas malfortaj, tiu formo de arbeto bezonas subtenfoston aŭ fiksado ĉe spaliro aŭ drataro.
La mallarĝa spindelarbo nuntempe estas la plej ofta fruktarbo-tipo en la komerca fruktokultivejo. Plantejo kun spindelarboj komencas frukti frue kaj la rikolto estas granda.
Spindelarbo
La germana fruktkultiva pioniro Otto Schmitz-Hübsch plantigis en 1896 la unuan pomo-kaj piroplantejon kun malalttrunkaj arboj kaj evoluigis la sistemon, kiu hodiaŭ nomiĝas „densplantado“. Schmitz-Hübsch ankaŭ enkondukis en la 1930aj jaroj la spindelarbon (mallarĝa spindelo). Tiun formon de la fruktproduktado nur estis ĝenerale akceptita tutmonde ekde la dua duono de la 20a jarcento. Hodiaŭ ĉ. 9 el 10 pomarboj en Eŭropo estas spindelarboj.
Ceteraj arboformoj
Por privataj ĝardeneto ekzistas nuntempe kolonarboj kiel ekzemple „Ballerina“. Tiu estas principe mallarĝa spindelo, kiu formas nu mallongajn fruktŝosojn. La malforta baztrunko permesas la kultivadon de la planto en tinoj (tinplanto). Preskaŭ ĉiu kultivaro de la kulturpomo povas esti kultivata en ujoj, se la baztrunko malforte kreskas. Tiuj nanaj fruktarbetoj taŭgas por kultivado sur balkono.
Ekologio ĉe altrunkaj arboj
Grandkronaj fruktarboj pliriĉigas la pejzaĝon- kaj estas ekologie valoraj, ĉar ili donas vivejon al diversaj birdoj kaj insektoj, kiuj estas zu la Ruĝa listo de la endanĝerigitaj specioj. Alttrunkaj friuktarbaj plantejo ekonomie ne estas same intence flegebla ol dense plantita malaltaj arboj. Alttunkoj nur estas flegataj ekstensive.
Ekologio ĉe trunkarbustoj
Spindelarboj male estas malgranda pliriĉigon de la pejzaĝo. Ili havas limigitan ekologian funkcion. Preskaŭ ne ekzistas ebleco por birdoj konstrui nestojn. Mankas ankauix mortintajn kaj kavajn branĉojn aŭ trunkojn kun eblecoj por insektoj kaŝi sin.
Spindelarboj troviĝas nur en intensa kultivado (monokulturo). Ofte necesas aplikad de insekticidoj ka fungicidoj.
20835 Eliseadcock
20835 Eliseadcock estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elise Adcock, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri gerontologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Keystone School de San Antonio (Teksaso, Usono).
Dúo Los Compadres
Dúo Los Compadres estas la nomo de muzika duopo presentinta kuban sonon, kiu devenis el Santjago de Kubo.
Historio
La duopo «Los Compadres» ekestis dum prezentado en 1949, kiam Lorenzo Hierrezuelo sin vidis devigata anstataŭi la kantistinon kaj gitaristinon María Teresa Vera kaj serĉis por ŝi Franciskon Repilado, kun kiu li estis laborinta jam en la muzikkvaropo «Cuarteto Hatuey» fine de la tridekaj jaroj. La dua de „compadres“ [kolegoj] en sia origina formiĝo konsistis el Francisco Repilado (Compay Segundo = „dua“ kolego, ĉar li kantis la malaltan voĉon de la duopo) kaj Lorenzo Hierrezuelo (Compay Primo = „unua“ kolego), kvankam por la prezentadoj ili sin fortikigis per bongoj, kontrabaso kaj guiro. En 1953 Lorenzo Hierrezuelo anstataŭis sian „duan kolegon“ Compay Segundo per sia frato Reynaldo Hierrezuelo, konata kiel Rey Caney.
Dúo Los Compadres distingiĝis per delikata miksiĝo de ĝiaj voĉoj kaj ĝia aparta maniero interpreti la kuban sonon laŭ stilo de la gŭaĥiroj de orienta Kubo. La duopo estis tute populara aperaĵo, kiu realigis multajn prezentadojn kaj en Kubo kaj ankaŭ en Domingo, Porto-Riko, Panamo, Venezuelo kaj aliaj landoj. En sia formiĝo el la du fratoj Hierrezuelo ĝi prezentis en diversaj landoj de Eŭropo kaj eĉ en Japanujo.
Inter la multaj kantoj, kiujn la duopo interpretis, estas elstarigendaj "Venga guano", "No quiero llanto", "Guarapo, pimienta y sal", "Yo canto en el llano" "Macusa", "Los barrios de Santiago"," Mi son oriental"," Preparen Candela ","Rita La Caimana " kaj " Como Cambian Los Tiempos ". La grupo aktivadis ĝis la morto de Lorenzo Hierrezuelo.
Diskaro
Inter la multaj sonregistraĵoj kaj kompilaĵoj de la duopo estas menciindaj:
Somera Olimpiko 1944
La Somera Olimpiko 1944 devintus esti la 13-a olimpiko de la moderna erao, sed pro la Dua Mondmilito la evento neniam okazis.
La Internacia Olimpika Komitato en junio 1939 decidis, ke la olimpiko okazos en Londono, Britio. Aliaj kandidataj urboj estis Romo, Detroit, Laŭzano, Ateno, Budapeŝto, Helsinko kaj Montrealo.
La eksplodo de la Dua Mondmilito du monatojn pli poste malhelpis entute okazigi la Someran Olimpikon de 1944. Londono kompense ricevis la rajton okazigi la unuan postmilitan Someran Olimpikon, en 1948.
Civilization IV: Beyond the Sword
Civilization IV: Beyond the Sword (en angla Civilizo IV: Malantaŭ la Glavo) estas la dua kromaĵo al videoludo Civilization IV. Ĝi estis eldonita en julio de 2007. En ĝi ĉeestas multaj ŝanĝoj, novaj unitoj, plibonigoj, teknologioj ktp.
Esenco de la ŝanĝoj
Beyond the Sword aliigas precipe la malfruan parton de la ludo (malkiel Warlords, kie ĉefaj ŝanĝoj estis en la komenca parto).
Korporacioj
Nova luda specialeco, kiu ne aperis pli frue en la serio. Korporacio estas ie simila al religio; oni povas fondi ĝin, esplorinte necesajn teknologiojn kaj havante certan eminentulon. La korporacioj donas enspezon, se oni havas certajn resursojn.
Spionado
La plej grave ŝanĝis sin la spionado. Nun ĉiu ŝtato ŝparas poentojn da spionado kontraŭ ailiaj ŝtatoj. La buĝeto povas esti direktata al spionado, samkiel al scienco aŭ kulturo. Ĉe certa supereco en poentoj oni komencas plenumi «pasivajn spionajn misiojn». Post eltrovo de teknologio Alfabeto la ludanto povas ankaŭ krei uniton «spiono» kaj helpe de li plenumi «aktivajn spionajn misiojn». Tamen, oni konsumas por li ŝparitajn poentojn de spionado, riskas perdi lin kaj eĉ difekti rilatojn kun alia ŝtato. La kosto de misio kaj risko dependas de rilatumo de poentoj da spionado: kiu havas ilin pli, ties aktivaj misioj estas pli malkaraj kaj ties risko estas pli malalta, kaj male. Suman elspezon de poentoj da spionado povas influi ĉe aktiva spiona misio ankaŭ tiaj faktoroj, kiel distanco inter malamika urbo kaj limo de ludanto, samaj aŭ diferencaj ŝtataj religioj (aŭ ilia foresto), tempo, dum kiu la spiono ĉeestas en malamika urbo.
Okazaj eventoj
Nun en ĉiu momento povas okazi hazarda evento, kiel inundo, postuloj de la popolo aŭ geedziĝo kun filino de alia registo. Ekzistas eventoj, kiuj donas nur malbonon (ekzemple, brulego en urbo), kaj tiuj, kiuj donas nur profiton (trovo de utilaj resursoj en ŝakto). En kelkaj okazoj la ludanto povas elekti mem siajn agojn. Krom tio, en la kromaĵo aperis taskoj, kiujn oni donas ankaŭ hazarde. La plimulto da taskoj estas krei certan kvanton da konstruaĵoj aŭ unitoj. Post plenumo de tasko la ludanto elektas premion, kiun li povas elekti ordinare el kelkaj variantoj.
Malfrua starto
Tiun ĉi opcion la konstruistoj inkluzivigis en la ludon laŭ peto de ŝatantoj. En tiu reĝimo ludanto povas komenci ludon de ĉiu ajn epoko; ĉe starto oni donas al li monon, por kiu li povas aĉeti urbojn, unitojn, teknologiojn, plibonigojn. Post aĉeto oni translokas reston da mono en la fiskon, kaj la ludo daŭras en normala reĝimo.
Nova enhavo
Novaj gvidistoj:
Novaj mirindaĵoj de la mondo:
Novaj scenaroj
Tiu ĉi scenaro okazas en la mondo Erebus, universo de populara modifo «Fall from Heaven II». La scenaro estas kreita de Gabriel Trovato (foruma alnomo «Rhye»). Ĉi tie estas ludo de vortoj: en angla lingvo Rise (Altiĝo) kaj Rhye’s (de Rhye) sonas egale.
7372 Emimar
7372 Emimar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Juan Carlos Muzzio elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina terfizikistino María Emilia Muzzio kaj de la antropologiistino Marina Muzzio, filinoj de la malkovrinto.
NGC 5720
NGC 5720 (aliaj indikoj — UGC 9439, MCG 9-24-25, ZWG 273.17, PGC 52328) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jedľové Kostoľany
Jedľové Kostoľany, hungare Fenyőkosztolány [fenjOkostolAnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jedľové Kostoľany situas en valo, fine de sakovojo. Zlaté Moravce troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1075, la hungara formo "Fenyeukoztolyan" aperis en 1387. En 1424 ĝi estis doganprena loko. En 1601 oni komputis tie 26 domojn. En la 18-a jarcento vitrofarejo funkciis tie. En 1828 loĝis tie 691 vilaĝanoj en 107 domoj. En 1859 karbominado komenciĝis, sed pli frue oni minadis tie oron. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Fenyőkosztolány 1186 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jedľové Kostoľany 1029 homoj, (1005 slovakoj).
Venĝismo
Venĝismo, aŭ revenĝismo, estas termino uzita ekde la 1870-aj jaroj por priskribi politikan manifeston de deziro por reverti teritoriajn perdojn suferitajn, ĉu reale ĉu supozite, fare de lando aŭ regiono, plej ofte post milito, kaj kiuj aplikiĝas partikulare al la franca sento antaŭ la perdo de Alzaco kaj Loreno post la malvenko suferita antaŭ Germanio en la Francia-Prusia Milito de 1871; sed ankaŭ al la germana venĝema spirito pro la klaŭzoj de la Traktato de Versajlo, kiuj finfine rezultos en la naziismo kaj la Dua Mondmilito.
La venĝismo ofte estas motivita de faktoroj ĉu ekonomiaj ĉu geopolitikaj. La venĝismaj ideologoj plej ekstremaj ofte montras tre fortajn sintenojn, kio sugestas, ke la deziritaj celoj povas esti reklamitaj per pozitiva rezulto de alia milito. Malpli ofte oni fidas je paca negocado aŭ internacia helpo, sed ankaŭ tio povas okazi.
La venĝismo estas ligita al la iredentismo, nome la koncepto ke parto de la kultura kaj etna nacio restis "neplenumita" ekster la landlimoj de la propra naci-ŝtato. La venĝisma politiko ofte fidas en la identigo de nacio kun naci-ŝtato, ofte alvokante al sentoj tre profunde enradikitaj de la etna naciismo, reklamante teritoriojn ekster la koncerna ŝtato kie loĝas membroj de la etna grupo, uzante ekstreman naciismon por serĉi apogon al tiuj celoj. La venĝismaj justigoj ofte estas prezentataj kiel bazitaj sur iama okupado de la areo, aŭ eĉ indiĝena okupo de teritorio, konata per la germanlingva termino Urrecht, kiu signifas nacian reklamadon de la teritorio kiu estis loĝata ekde "nememoreblaj tempoj", aserto kiu ĉiam estos interplektita kun la venĝismo kaj la iredentismo, justigante ilin al la okuloj de iliaj defendantoj.
Revenĝo havis ankaŭ politikan-socian perspektivon, kun forta kritiko aspekte "kontraŭ-intelektula" aŭ "kontraŭ-elita" (kontraŭ la risko de monemaj socioj kaj moralo, nome tiu "de la advokatoj" kaj de filozofoj).
Venĝismo en Francio
La motivoj pri teritoria agreso estas tiom malnovaj kiom la pratempaj tribaj socioj, sed ĉe la franca venĝismo tiuj konkretiĝis en la deziro de la Franca Tria Respubliko rekuperi la zonon de Alzaco-Loreno post la humiliga malvenko en la Francia-Prusia Milito de 1871 kaj la posta Traktato de Frankfurto de la sama jaro. Por ekzemplo, Georges Clemenceau, de la Franca Socialisma Partio, opoziciis al la partopreno en la Dispartigo de Afriko kaj en aliaj distraj politikoj kiuj malproksimigus la Respublikon disde ties celoj rilataj "kun la blua linio de la Vogezaj Montoj" (Alzaco-Loreno). Tiu tradicio ekstrem-nacilisma influis en la franca politiko ĝis 1921 kaj estis unu el la ĉefaj motivoj por ke Francio montris grandan insiston en atingi aliancon kun la Rusa Imperio, kio rezultis en la franc-rusa alianco de 1894, sekvita de serio de interkonsentoj kun aliaj landoj, kulmine en la kreado de la Triopa Entento, kiu inkludis la tri landojn kiuj estos la centra kerno de la Aliancanoj en la Unua Mondmilito: Francio, Unuiĝinta Reĝlando kaj Rusio, kontraŭ la alianco organizita de la Germana Imperio, nome la Centraj Potencoj.
Schleswig-Holstein
Estas aliaj historiaj ekzemploj, kaj pasintaj kaj nuntempaj, kiuj estas rilataj kun la venĝismo. La revenĝaj sentoj estis por ekzemplo la kaŭzo de du militoj en la 19-a jarcento inter la Reĝlando Prusio kaj Danio pro la duklandoj Schleswig kaj Holstein (nome la Unua milito de Schleswig en 1848-1851 kaj la Dua milito de Schleswig aŭ Milito de la Duklandoj en 1864).
Unua Mondmilito
Tamen, alia elstara venĝisma movado aperis en Germanio post la Unua Mondmilito. La tutgermanistoj ene de la Vajmara Respubliko petis la rekuperadon de teritorioj kiuj laŭ ili estas propraĵo "legitima" de la germana ŝtato ĉu pro ŝanĝoj de landlimoj konsekvence de la milito ĉu pro supozita historia rilato kun la ĝermanaj popoloj. Tia sento, konata kiel iredentismo, petis la realigon de Alzaco-Loreno, kaj aligon de la Pola koridoro kaj de la Sudetenland (la Sudetoj, krom Bohemio, Moravio kaj Silezio). Tiu estis karaktero de la movado Völkisch ĝenerale kaj de la Alldeutsche Verband (Tutgermana Ligo), kiu estis grava faktoro cele al la germana unuigo de 1871.
Aliaj
Sentoj similaj hegemoniis en Hungario post la Unua Mondmilito, kiuj petis revizion de la landlimoj establitaj de la Trianona traktato, ĉefe postulante Transilvanion, kiu pasis al Rumanio, same kiel sudon de Slovakio, kiuj havis majoritatojn de hungara loĝantaro. Tiu "iredentismo" pluas ĝis nun.
La nuntempa revenĝisma politiko temas ofte ĉirkaŭ diversaj areoj en kiuj estis teritoriaj konfliktoj pri kiuj oni reklamas la proprecojn, kiel ĉe la ĉekarpata Rutenio aŭ la Araba-israela konflikto, Kaŝmiro, Krimeo ktp.
Kiel parto de la debatoj pri politiko de enmigrado en Usono, la grupoj kontraŭaj al la enmigrado levis la fantomon de supozata "rekonkero" de sudokcidenta Usono fare de meksikanoj kaj usonanoj meksikdevenaj. La menciita areo estis parto de la Vicreĝlando Nova Hispanio dum preskaŭ tri jarcentoj kaj poste de Meksiko, antaŭ esti aneksita de Usono pere de la Traktato de Guadalupe Hidalgo de 1848. Tamen tiu tendenco estas tute nereala kaj nur politika falsaĵo.
Imre Hajós
HAJÓS Imre ankaŭ Imre László Hajós (hajo:ŝ) estis rumania hungara pentristo, artverkisto naskita en Újvidék la 24-an de septembro 1905 kaj mortinta en Arado la 8-an de aprilo 1977.
Kariero
Imre Hajós estis studento de Catul Bogdan kaj Aurel Ciupe en artlernejo de Kluĵo (1928–32). Li debutis kiel ekspozicianto en 1930 en Temeŝvaro en Bánsági Művészeti Szalon, pli poste regule en Bukareŝto, Kluĵo, Temesvár kaj Arado, kie li loksidiĝis. Li estis desegninstruisto, grafikredaktoro kaj ilustraciisto de gazeto Vasárnap. Li gvidis la rubrikon "A magyar művészetért" (Por la hungara arto) en gazeto Erdélyi Hírlap kaj li publikis arthistoriajn, artkritikajn artikolojn en gazetoj Reggel, Havi Szemle, Jövő, Vörös Lobogó.
Saint-Vincent
Saint Vincent (prononco [sɛ̃ vɛ̃.sɑ̃]) estas la franclingva formo de Sankta Vincento. La nomo, kutime kun dividostreko Saint-Vincent, estas la nomo de pluraj loĝlokoj franclingvaj. Interalie temas pri:
Esclanèdes
Esclanèdes estas franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Esclanédiens.
Le Chay
Le Chay [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 728 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Le Chay situas en la sudokcidento de Charente-Maritime, oriente de Royan. La komunuman teritorion plejparte kovras kampoj, kie oni kreskigas grenojn kaj vinberojn.
Preĝejo Stefano la 1-a (Écs)
Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika preĝejo en Hungario, en vilaĝo Écs.
Historio
La romanika kirko estis konstruita en la 11-a jarcento. Ekstere ankaŭ nun estas videblaj kelke da originaj fenestroj. En la 18-a jarcento kaj ankaŭ en la sekva jarcento la preĝejo trakonstruiĝis, tial ĝi havas barokan kaj klasikisman partojn. La orgeno estas aŭdebla de 1870. En 1983 la turo ricevis novan supron. Plena renovigo okazis en 1992.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unu turon super la ĉefenirejo. La sanktejo estas duonronda. Bildo de la ĉefaltaro prezentas reĝon Stefanon la 1-an, kiam li dediĉas la hungaran kronon al Sankta Maria. La predikejo fariĝis en 1800 kaj la 4 evangeliistoj ornamas ĝin. Parto de la skulptaĵoj devenis el Győr. La flanka altaro estas dediĉata al Sankta Antonio el Padovo. Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto.
Jen-turo
Jen-turo (angle: JenTower) estas nubskrapulo en Jena, Germanio.
Nomoj
Tiu turo estas konata sub multaj nomoj, oficialaj kaj neoficialaj. De 1972 ĝis januaro 2005, la turo estis nomata Intershop-turo por sia ĉefluanto, Intershop Communications AG. La 30-an de novembro 2004, la konstruaĵo estis renomita la JenTower. Ĝis 1995 la konstruaĵo estis uzita fare de Friedrich-Schiller-Universitato Jena kaj tial ĝi daŭre estas ordinarlingve konata kiel la Universitata turo. Pliaj neoficialaj nomoj jenas: phallus Jenensis, keksa rulo aŭ la Henselmann-turo pro la arkitekto Hermann Henselmann.
Konstruaĵoj en najbareco
La turo staras rekte kontraŭe al la tielnomita Konstruaĵo 15, kio estis la unua germana multetaĝa konstruaĵo. Konstruaĵo 15 (=konstruita en 1915 surbaze de planoj fare de la arkitekto Friedrich Puetzer) havas altecon de 43 metroj. Aliaj konstruaĵoj en la najbareco estas Konstruaĵo 36 (hodiaŭ sidejo de Jenoptik) kaj Konstruaĵo 59 (reserĉejo de Carl Zeiss Jena), same dizajnite fare de Henselmann.
Konstruo
La arkitekto de la turo estis unu el la plej famaj de GDR. La ideo de monolita turo kiel "urba krono" estis evoluigita fare de Bruno Taut, kiu estis urba ĉefarkitekto en Magdeburgo en la 1920-aj jaroj. Konstruo komenciĝis en junio 1969, en loĝdoma kaj komerca kvartalo nedamaĝita dum la Dua mondmilito. Sekve malkonstruitis domoj en urbo, kiu tre trafitis per la militaj bombardoj kaj ne plu abundis je originaj domoj! La fundamenta ŝtono estis metita la 30-an de aprilo 1970. Konstruo okazis en glita koltuka konstrumaniero, kaj estis kompletigita la 2-an de oktobro 1972 ĉe la origina alteco de 127 metroj. La cirkla turo estas ŝtalbetonkonstruaĵo kun du keloj, 3,20 m dika matfonduso kaj diametro de 33 metroj. En 1968‐1969 ekzistis ankaŭ ŝtataj planoj konstrui distrocentron por VEB-Zeiss-laboristoj plej proksime al la turo. Tiu kroma konstruaĵo delokigintus la historian Collegium Jenense (plej malnova parto de la tradiciriĉa universitato). Tiaj planoj estis forigitaj pro protestoj de la lokuloj, aparte tiuj ĉirkaŭ la mikrobiologo Hans Knöll, sed ankaŭ pro la malbona financa situacio de VEB Zeiss. Eĉ la turo mem evidentiĝis tro multekoste por ke VEB Zeiss ĝi konservu, tial ke estis proponite transdoni la tuton en la posedaĵon de la Universitato de Jena post kiam ĝi estus kompletigita: la universitato pri tiu solvo ne estis tre feliĉa.
En 1999 la konstruaĵo estis vendita al investanto, kiu farigis modernigon en 2001. Ĉe tiu tempo, du kromaj plankoj kaj UMTS-anteno estis alkonstruitaj, kaj la 28-a kaj 29-a etaĝoj estis ŝanĝitaj en restoracion. Inkluzive de la anteno la turo atingas 149 metrojn. La konstruaĵo estas la plej alta en Orienta Germanujo kaj la naŭa plej alta en tuta Germanlando.
Uzo
La turo estis origine planita kiel oficeja konstruaĵo por la kolektivanoj de la kombinato Carl Zeiss Jena, sed neniam estis uzita por tiu celo. Kiam la konstruaĵo estis uzita fare de la altlernejo, la teretaĝo de la turo enhavis la refektorion de la universitato.
Duobla turo
Ekzistas persista onidiro ke la originaj planoj inkludis identan ĝemelturon, kio devis esti ligita per ponto kaj binoklo kiel simbolo por la optika ilo-kreada industrio de Jena. Tamen, enketoj de historiistoj de la universitato faritaj komence de la 1990-aj jaroj ne konfirmis tiun onidiron.
Steinefrenz
Steinefrenz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Estona soveta poezio
Estona Soveta Poezio estas antologio de tridek ses estonlingvaj poetoj el la jaroj 1940-1970. La versaron kompilis kaj tradukis Hilda Dresen. La 203-paĝan libron eldonis eldonejo Eesti Raamat el Talino en la jaro 1977
Abel Gance
Abel GANCE (naskiĝinta la en Parizo; mortinta la  en Parizo) estis franca filma reĝisoro kaj pioniro de la kinofilmo.
La aktoro
Abel Gance naskigis kiel ekstergeedza filo de bonhava kuracisto Abel Flamant. Li alkreskis ĉe sia patrino Francoise Perethon devenanta el la laborista klaso, kiu pli malfrue geedziĝis kun sia amiko Adolphe Gance. Laŭ instigo de la gepatroj Gance komencis profesian edukadon ĉe advokato, sed jam en al aĝo de 19 jaroj lin allogis la teatroscenejo en Bruselo. Reveninte Parizon li unuafoje prezentis aktore jam en 1909 en la filmo Moliére de Léonce Perret. Post pliaj mallongaj filmoroloj Gance ankaŭ ellernis la verkadon de scenaroj. Aktorado tamen ne sufiĉe vivtenis lin, kaj Gance vivis tiutempe en tre mizeraj cirkonstancoj. Pro nesufiĉa nutriĝo li malsaniĝis je ftizo, sukcesis tamen venki iom post iom ĉi tiun malsanon.
La reĝisoro
En 1911 Gance fondis filmproduktan firmaon kaj unuafoje reĝisoris en propra filmo, La Digue, kiu tamen, same kiel multaj el liaj fruaj filmoj, ne sukcesis. Ĉagrenite Gance nun refoje iris al teatro kaj volis en la memverkita kvinhora peco Victoire de Samothrace prezenti kun Sarah Bernhardt en la ĉefrolo. La peco supozeble estus sukcesinta, se ne la eksplodo de la Unua Mondmilito estus malebliginta la unuan prezentadon. Pro sia ankoraŭ malbona sanstato Gance ne devis partopreni bataladojn kaj li sukcesis trovi profitdonan dungitecon kiel reĝisoro ĉe la societo Film d'Art. La filmoj Mater Dolorosa (1917) kaj La Dixieme Symphonie (1918) estis sukcesaj kaj Gance akiris famon kiel „sovaĝa eksperimentemulo“ kun filmteknikaj rimedoj kiel proksimdistanca filmado kaj kameroveturoj. Pro tio li elskermis kelkajn disputojn kun la estraro de la filmfirmao.
Nun Gance tamen ja devis servi dum la lasta fazo de la Unua Mondmilito, sed estis malrekrutigita mallongan tempon poste pro vundiĝo per iperito. Li petis tamen, ke li estu denove enigata en la armeon, por povi laŭ sia nova filmideo titole J'accuse (Mi akuzas, 1919, kiun li en 1938 denove faris interalie kun Jean-Louis Barrault) filmkapti realismaj militscenojn. La triangula melodramo neatendite fariĝis sukcesa en tuta Eŭropo kaj estis la unua eŭropa filmo, kiu enligis verajn scenojn de militagoj en fikcian filmhistorion. Liaj eksperimentemaj, rapidaj filmtranĉoj ankaŭ estus influontaj la reĝisorojn Sergej Ejzenŝtejn kaj Vzevolod Pudovkin je iliaj verkoj.
Dum la venonta filmo La Roue (1923) Gance kaj sia dua edzino Ida Danis malsaniĝis pro gripo, de kiu ja Gance resaniĝis, ne tamen lia edzino. Ŝi mortis mallonge antaŭ publikado de la filmo. Pro aflikto Gance forlasis Eŭropon kaj vojaĝis en Usonon. La vojaĝo fariĝis tutlanda kampanjo por lia filmo J’Accuse!, kaj Gance ricevis treege profitpromesajn ofertojn el Holivudo, kiun li tamen dankeme rifuzis. Per la produktadsistemo de Holivudo li ne povis feliĉi. Unu el la plej feliĉaj momentoj por Gance estis la laŭdo de la holivuda reĝisoro David Wark Griffith dum prezentado de la filmo J’Accuse!, mallongigita por Usono, en Novjorko. Je la demando, kion do la film akuzas, Gance respondis: „La militon kaj ĝian stultecon!“ Reveninte Francion, Gance rikoltis grandan kosenton por sia nova filmo La Roue, jen aparte pro la muntotekniko.
En 1927 Gance kreis sian plej konatan filmon: Napoléon, kiu estis nomata „leksikono de filmtekniko“, ĉar ĝi ja enprenis ĉiujn filmteknikojn ĝis tiam konatajn de la finiĝanta silentfilmo-epoko en unu filmon. Ĝi montris interalie kolorfilmajn kaj tridimensiajn registraĵojn same kiel la unuajn larĝekranajn scenojn faritajn per tri kameroj. Ĉi tiujn projekciis tri projekciiloj sur gigantan kurban ekranon, anticipante per tio tiajn filmformatojn kiel Cinerama, Cinemiracle kaj Cinemascope. Por la finfina versio antaŭ la disdonado Gance tamen elprenis, escepte la 3-projekciilajn scenojn, ĉiujn kolorajn kaj tridimensiajn scenojn el la filmo, timante, ke li tro konfuzus la publikon. Tamen la filmo ricevis staraplaŭdon je sia unua prezentado en Parizo. Post tio la filmo estis prezentata nur en ok eŭropaj urboj, ĉar nur malmultaj kinejoj plenumis la postulojn al la projecitekniko. Por Usono MGM akiris la dismontraj rajtojn, decidiĝis tamen prezenti la filmon en per tri projekciiloj, nekompreneble argumentante, ke tio ĝenus la enkondukon de la sonfilmo. La rezulto estis malsukceso ĉe la kinejaj kasgiĉetoj en Usono.
La filmo Napoléon estis la lasta, en kiu Gance povis utiligis sia propran kreopovon. Liaj postsekvaj sonfilmoj estis produktataj por studioj, kiuj rezignis pri eksperimentoj. Tamen Gance ankaŭ dum la sekvaj jaroj foje turniĝis al sia majstroverko. La filmo ricevis ekzemple en 1934 tridimensiajn sonefektojn per tiel nomata piktografo.
Dum sia resta vivo Gance kritikis filmhistoriistojn, kiuj laŭ li ne koncedas al la filmon Napoléon la rangon, kiun ĝi meritas. Finfine la brita reĝisoro Kevin Brownlow pasigis du jardekojn per la riparo kaj kunigo de ĉiuj scenoj de la majstraĵo. La novprezentado kun filmmuziko de Carl Davis okazis en 1979 je Londono. Ĝi fariĝis grandioza sukceso. En 1981 oni prezentis la filmon kun la muziko de Carmine Coppola en produktaĵo de ties filo Francis Ford Coppola, kaj per tio ĝi ankaŭ en Usonon gajnis tiun sukceson, kiun ĝi meritas en la filmhistorio.
Feliĉe Gance vivis sufiĉe longe por ankoraŭ kunvivi la sukceson de sia filmo. Li planis lastan filmon pri Kristoforo Kolumbo, kiam li mortis en la aĝo de 92 jaroj.
16060 Dahliadry
16060 Dahliadry estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Dahlia Dry, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Ŝi estis lernantino ĉe la Fort Myers High School, Fort Myers, (Florido, Usono).
(16061) 1999 JQ117
(16061) 1999 JQ117 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Torrecaballeros
Torrecaballeros [torekabaLJEros] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierras de Segovia (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo Torrecaballeros estas etimologie komprenebla kiel Turo de Kavaliroj. Tiukadre aperas turo inter glavoj en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Cabanillas del Monte, Aldehuela, La Torre kaj Torrecaballeros; ĝi okupas totalan areon de 42,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 389 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris pli ol 1 000 el la 2000-aj jaroj pro sia funkciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo.
NGC 5721
NGC 5721 (aliaj indikoj — MCG 8-27-13, ZWG 248.16, PGC 52346) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Torrecaballeros
Geografio
Ĝi distas nur 10 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Espirdo, Basardilla, Rascafría (Madrid) kaj Trescasas. Parto de la teritorio estas inkludita en la Nacia Parko de la Sierra de Guadarrama. Tra la municipa teritorio fluas rojoj, inter kiuj menciindas Ciguiñuela, alfluanto de Eresma. La altitudo gamas inter 2050 m ĉe la limo kun la provinco Madrido (Alto de las Calderuelas) kaj 1080 m borde de la rivero Ciguiñuela. Aliaj gravaj altaĵoj estas la montopintoj Navahonda (1895 m) kaj La Asperilla (1641 m). La loĝloko mem staras je 1152 m super marnivelo.
NGC 5721
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Raguzo (Sicilio)
La ekonomio de la provinco kiu ĝin ĉirkaŭas precipe okupiĝas pri agrikulturo (hortikulturo kaj olivarboj), farmoj, turismo, malpeza manufakturado kaj malgrandaj naftokampoj. Kune kun aliaj sep urboj de la Valo de Noto, ĝi troviĝas inter la Monda heredaĵo de Unesko. La originoj de Raguzo fontas el la 2a jarmilo antaŭ Kristo, kiam en tiu ĉi teritorio estis pluraj setlejoj de la iamaj sikeloj. La nuna Raguzo (konata kiel Ragusa Ibla) plej verŝajne sidas sur unu el ili, identigita kiel Hybla Heraia.
La antikva urbo, situinta sur tricentmetre alta monteto, ekkontaktis la grekajn koloniojn, kaj disvolviĝis danke al la proksima haveno de  Kamerino. Post mallonga periodo kiam regis la kartaganoj, ĝin administris la romianoj kaj la bizancanoj: ĉi lastaj fortikigis la urbon kaj konstruis grandan kastelon. Raguzo estis okupata de la saracenoj en 848, restante sub ĝia regado ĝis la 11-a jarcento, kiam la normandoj konkeris ĝin. Elektita kiel grafa sidejo, ĝia unua grafo estis Geoffrey, filo de la grafo Roĝero la 1-a. La urbo havas du malsamajn partojn: Ragusa Ibla (plaj antikva) kaj Ragusa Superiore (plej alta). La du partoj estas disigataj de la Valo de la Pontoj, ligata de kvar pontoj. Unu el ili, la Ponte dei Cappuccinni (Ponto de la kapucenoj'') el la 18-a jarcento estas speciale bela.
Ramacca
Ramacca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agira (EN), Aidone (EN), Assoro (EN), Belpasso, Castel di Judica, Lentini (SR), Mineo, Palagonia, Paternò kaj Raddusa.
25509 Rodwong
25509 Rodwong estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).