cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Successor
Successor estas la unua muzikalbumeto de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en Finnlando la 7-an de aŭgusto 2000, poste en la tuta mondo.
Linio 8 de la metroo de Barcelono
Linio 8 de la metroo de Barcelono, mallongigita al L8 konata kiel "Plaça d'Espanya - ", rozkolora, estas metrolinio en Barcelono. Ĝi formas parton de Linio Llobregat-Anoia kaj estas ekspluatata de FGC.
Jean-Baptiste Maunier
Jean-Baptiste Maunier (naskiĝis en 22-an de decembro 1990 en Brignoles/Departemento Var, Francio) estas franca kantisto kaj aktoro.
Jean-Baptiste Maunier estis lernanto en katolika privata lernejo en Liono, kie li ĝis la jaro 2004 estis soloisto en la nacie konata lerneja ĥoro Les Petits Chanteurs de Saint-Marc. Internacie li konatiĝis en 2004: Kiam la antaŭan jaron oni serĉis ĥore kantantajn knabojn kiel aktoroj por al filmo Les Choristes ("la ĥorknaboj") de la reĝisoro Christophe Barratier, li ne nur elektiĝis kiel kantisto, sed ankaŭ kiel aktoro por la knaba ĉefrolo de la filmo, la junulo Pierre Morhange. Sekve li en multaj koncertoj kaj televidaj programoj prezentis la kortuŝajn ĥorajn kantojn de la filmo, koncertis ankaŭ kune kun la juna franca kantistino Clémence (Concerto pour deux voix, "koncerto por du voĉoj") kaj kantiste aktoris en teatraĵoj kaj aliaj scenejaj prezentoj.
En 2007, Jean-Baptiste Maunier videblis kiel aktoro en la filmo Hellphone de la reĝisoro James Huth. En intervjuo pri tiu filmo li diris, ke li ne plu profesie kantas, sed nun ludas drumojn. En oktobro 2006 li kune kun Gérard Jugnot, kunaktoro de la filmo Les Choristes, rolulis en la filmo L'Auberge Rouge ("la gastejo ruĝa"), kiu kineje ekprezentiĝis en 2007. En intervjuoj li diris, ke li volas seniĝi de sia prestiĝo de nekontaktema kaj opozicia knabo el la filmo Les Choristes („Je veux casser mon image des Choristes“, "mi volas frakasi mian renomon el la filmo Les Choristes").
Fiŝkapta industrio
Fiŝkapta industrio estas ajna industrio aŭ aktiveco koncerne kun kaptado, kultivado, procezado, konzervado, stokado, transportado, komercado aŭ vendado de fiŝoj kaj fiŝproduktoj. Ĝi estas difinita de la FAO kiel inkludanta ĉiajn tipojn de fiŝkaptado nome distran, vivtenan kaj komercan fiŝkaptadon, kaj la surharvenigon, procezadon, kaj merkatadon. La komerca aktiveco celas la liveradon de fiŝoj kaj de aliaj marbestaj produktoj por homa konsumado aŭ kiel krudmateriala faktoro por aliaj industriaj procezoj. Rekte aŭ malrekte, la vivtenado de ĉirkaŭ 500 milionoj da personoj en disvolviĝantaj landoj dependas el fiŝkaptejoj kaj akvokulturo.
Marbestokaptado estas supernocio por la kapto de fiŝoj (fiŝkaptado) kaj la kapto de aliaj marbestoj, precipe marfruktoj kiel meduzoj, salikokoj, palinuroj, sed ankaŭ balenoj (balen-kaptado aŭ balen-ĉasado), testudoj ktp. por homa nutro kaj konsumo.
Ofte oni diras simple "fiŝkaptado" eĉ kiam la kaptataj marbestoj ne estas fiŝoj. Tia neprecizeco eble ne tro ĝenas en la ĉiutaga lingvouzo, sed en la faka lingvouzo oni uzu "fiŝkaptado" nur por kaptado de fiŝoj, kaj uzu "marbestokaptado" por la kaptado de aliaj marbestoj aŭ por la supernocio.
Turkmenio
Turkmenio (en la turkmena: Türkmenistan) estas lando en Centra Azio, havas landlimojn nordoriente kun Kazaĥio, norde kaj nordoriente kun Uzbekio, sudokcidente kun Irano, sudoriente kun Afganio kaj okcidente kun la Kaspia Maro; la plejparto de la lando estas regata de la Karakuma dezerto, en ĝia teritorio trairas la riveroj Amudarjo, Atrak kaj Murgab. Estis unu el la centraziaj respublikoj de Sovetio nomata "Turkmena Soveta Socialisma Respubliko" ĝis ĝia malapero en 1991.
Historio
La turkmena teritorio estis loĝata ekde la antikveco. tjurkaj triboj dediĉataj al la ĉevalbredado alvenis al la regiono en praaj tempoj, eble el la Altai-Montaro kaj ekloĝis en la ĉirkaŭo ekde la Karakuma dezerto ĝis Persio, Sirio kaj Anatolio.
La rusa armeo eniris la teritorion inter la 1860-a kaj 1870-a jardekoj. En 1869, estas konstruata la haveno de Krasnovodsko, kaj en 1874 konsolidiĝis la rusa prezenco per la kreado de milita distrikto en Transkaspio. Aneksita de la Rusa Imperio inter 1865 kaj 1885, en 1890 la rusa regado sur Turkmenio estas kompleta.
Revoluciaj ventoj alvenis en 1917, kaj dum la interfrata milito (1918-1920) Turkmenio ankaŭ estis en la batalkampo. Post la fondiĝo de Sovetio, la transkaspia teritorio ekde la jaro 1921 estas reorganizta kiel Turkestano, Turkmenio establiĝas kiel memstara respubliko, sed samjare estis aneksita al la respublikaro de Sovetio kiel la Turkmena Soveta Socialisma Respubliko.
Dum tiu ĉi epoko estas fiksataj la landlimoj de la soveta respubliko kaj estas disvolvataj ambiciaj projektoj por profiti siajn naturajn rimedojn por la bonstato de Sovetio. Estas kreataj ŝprucosistemo kaj, iom post iom, la kotonproduktado kaj nafto konvertiĝas en la ĉefaj ekonomiaj aktivecoj.
Post la disiĝo de Sovetio, Turkmenio sendependiĝis. La polemika prezidanto Saparmurat Nijazov regis la politikan vivon de la lando ĝis lia forpaso la 21-an de decembro 2006.
Lia posteulo, Gurbangulj Berdimuĥamedov, kunvokis elektadon la 11-an de februaro 2007, kie estis elektita kun 89,2% el la balotado Gurbangulj Berdimuĥamedov, kiu estis neagnoskata filo de la forpasinta prezidanto. Laŭ oficialaj datumoj, partoprenis 98,65% el la elektantoj, tamen, la opozicio asertis ke tiu procento ne superis 25% kaj akuzis la registaron je fraŭdo. Berdimuĥamedov aplikis kelkajn reformojn al la aplikataj politikoj ĝis nuntempe, kiel la forigado de la nomo de lia antaŭulo de la nacia flago kaj la nuligado de leĝo kiu postulis du laborjarojn por eniri en universitaton, tamen li ratifis la kontinuecon de la politika sistemo komencita kaj disvolvita de Nijazov.
Shiro Teshima
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Ŝiro Teŝima, japane 手島 志郎, n. la 26-an de februaro 1907, m. la 6-an de novembro 1982) estis japana futbalisto. Li en 1930 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Turkmenio
Registaro kaj politiko
Ekde la sendependiĝo, ĝia prezidento Saparmyrat Nyýazow kontrolis la povon je ĉiuj niveloj kiel ŝtatestro. Forpasis la 21-an de decembro 2006. Turkmenio ratifis kelkajn gravajn traktatojn de Unuiĝintaj Nacioj rilate al la homaj rajtoj, sed en la lando ne ekzistas opoziciaj politikaj partioj kontraŭ la nuntempa Demokratia Partio de Turkmenio, eĉ ne ekzistas disidentaj voĉoj sen persekutado aŭ atakado de la aŭtoritatoj. La amaskomunikiloj estas strikte kontrolataj de la registaro, kaj neniu el la grupoj pri la homaj rajtoj povas malferme labori en la lando. Ankaŭ ne eblas filmi aŭ foti en la lando pro la informadkontrolo, kvankam estas filtrataj ekstere multnombrajn informojn pri torturado kaj malbona traktado al enkarcerigitoj. La kuracistaro ne rajtas informi pri la malsanoj kiuj suferas la pacientoj. Saparmyrat Nyýazow postulis grandan kultadon al sia persono, tial lia portreto troviĝas ĉie ajn: en la bankbiletoj kaj eĉ en boteloj de vodko. Li mem rebaptiĝis kiel "Türkmenbaşy" (Estro de la turkmenoj). La nacia festo korespondas lian naskiĝtagon, la 19-an de februaro. Dum lia regado ekzistis ora statuto je lia honoro kiu rondiras sur si mem en la centro de la ĉefurbo (Aŝgabato), kaj ĝia vizaĝo ĉiam estas sunlumigita.
Stacio Kamonomiya (Kanagaŭa)
Stacio Kamonomiya (japane: 鴨宮駅 [Kamonomija-eki], angle: Kamonomiya Station) estas fervoja stacio en Odaŭara, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Turkmenio
Geografio
Turkmenio havas areon de 488.000 km², la duoblo de Britio aŭ 3 % pli ol Kamerunio. Ĝi situas plejparte en la depresio de Turano (situanta inter la Kaspia Maro kaj Arala Maro), kaj estas preskaŭ tute kovrita de la karakuma dezerto kaj la altebenaĵo Karabil. Je la sudokcidento troviĝas la montĉenaro Kopetdago, kiu disigas ĝin de Irano. Je la nordoriento kaj oriento penetras la rokajn bordojn de la altebenaĵo Ustyurt, kiun Turkmenio kundividas kun Kazaĥio kaj Uzbekio. La tuta lando situas ene de Turkestano.
La ĉefaj riveroj estas Amudarjo, Atrak kaj Murgab. La turkmena marbordo ĉe la Kaspia Maro estas plata en sia norda duono kaj kruta en la centro kaj sudo. En la Kaspia Maro estas la insulo Ogurja Ada.
17030 Sierks
17030 Sierks estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana fizikisto Holger Sierks, kiu laboris pri la instrumentaro por misioj kiel SOHO, Ulysses, Rosetta, OSIRIS-REx kaj Dawn. Liaj temoj de esploro inkludas la sunan fizikon kaj la evoluon, la strukturoj kaj la surfacaj ecoj de la malgrandaj korpoj de la Sunsistemo.
Turkmenio
Ekonomio
La du ĉefaj ekonomiaj rimedoj de Turkmenio estas la kotono (iam ĝi estis la 10-a monda produktanto, sed la dezertigo reduktas la kotonproduktadon) kaj la hidrokarbidoj. La lando posedas rezervojn de gaso (kvara plej granda rezervo en la mondo ) kaj petrolo, kiuj havigas grandajn monsumojn. Pro sia izoliĝo disde la ĉefaj hidrokarbidaj konsumantoj, la lando forte dependas de siaj najbaroj, kio estis ofta konflikto, ĉefe kun Rusio kiu per la ŝtata entrepreno Gazprom disdonas du trionojn de la gas-eskportado de Turkmenio.
Kvankam Turkmenio estis unu el la landoj el la eŭrazia respublikaro de Sovetio, kiuj malplej suferis la ekonomiajn konsekvencojn de la disiĝo, la malfacilaj rilatoj inter la antikvaj respublikoj eĉ bojkotigis la eksportadon, speciale al Ukrainio, kaj gvidis al kreskantaj ŝuldoj de kelkaj najbaroj kiuj aĉetas hidrokarbidojn al Turkmenio. La transiro al ekonomia sistemo multe pli malfermita post la falo de Sovetio ne solvis la rezultigitajn problemojn pro malnova teknologio de la industria kaj mina maŝinaro.
Dum la prezidanteco de Nyýazow, granda parto de la havigitaj profitoj estis uzataj por la beligado de la ĉefurbo kaj la kulto al la prezidento, sen videbla bonigado al la loĝantaro. Dum la jaro 2004, la maldung-indekso estis ĉirkaŭ 60 %, kaj simila procento de la loĝantaro vivis sub la malriĉlinio laŭ statistikoj de 2003. Laŭ dekreto de la 14-a de aŭgusto 2003, akvo, gaso, elektro kaj salo estas senpage provizataj de la registaro.
La ŝtata valuto estas la turkmena manato. Turkmenio havas fermitan ekonomion : nur unu ŝtatbankon.
La registaro celas malfermi sin al internacia turismo konstruante dekojn da novaj hoteloj en Avaza (proksime de la havenurbo Türkmenbaşy), sed turistoj ne montrus sin pro la 'sovetstila servado' kaj nur sporada interreta konekto.
Loĝantaro
Turkmenio estas la malplej loĝata inter la antikvaj sovetaj respublikoj en Centra Azio (5 milionoj ). La loĝantaro ĉefe koncentriĝas ĉirkaŭ la riveroj kaj al marbordo de la Kaspia Maro. Aşgabat (Aŝgabato) estas la plej loĝara urbo de Turkmenio (ĉ. 75.0000 loĝantojn). Aliaj gravaj loĝlokoj estas Türkmenabat (antaŭe Chärjew aŭ Chardzhov) kaj Daşoguz. La plimulto de la civitanoj de Turkmenio estas turkmenoj; aliaj etnaj grupoj inkluzivas rusojn, armenojn kaj uzbekojn. La rusa kaj uzbeka malplimultoj suferas ekde longaj jaroj diskriminacion rilate al la socia kaj politika vivo en la lando. La turkmena estas la oficiala lingvo de Turkmenio, kvankam la rusa lingvo ankoraŭ estas vaste parolata kiel "lingvo de interetna komunikado", laŭ la konstitucio de 1992 kaj ke ekzistas ruslingva taggazeto.
La edukado estas universala kaj deviga ĝis la mezlernejo. La jaroj de mezlernejo ĵuse reduktiĝis de 11 al 9 jaroj. Dum la lastaj jaroj estis fermitaj la publikaj bibliotekoj, laŭ la preteksto ke la analbabeta loĝantaro (la plimulto) ne profitas ĝiajn servojn.
La sansistemo de Turkmenio heredita de la soveta sistemo ade paraliziĝas. La turkmena prezidanto lanĉis kampanjon por la fermiĝo de hospitaloj, funkciante nur hospitalon en la ĉefurbo kaj maldungante ĉirkaŭ 15.000 sanlaboristojn.
Kulturo
La loĝantoj de Turkmenio estis tradicie en sia plimulto, nomadaj ĉevalbredistoj kaj eĉ hodiaŭ post la disfalo de Sovetio, la urbigaj projektoj ne estis tre sukcesaj. Neniam estis unuigita nacio aŭ etna grupo ĝis la subpremo kaj devigo unuiĝi de Jozefo Stalino en la 1930-aj jaroj. Malgraŭ tio ankoraŭ ili restas dividitaj laŭ klanoj, kaj ĉiu klano havas sian propran dialekton kaj tradiciajn vestaĵojn. La turkmenoj estas famaj pro ĉevalkulturo (aĥalteka ĉevalraso) kaj la manufakturado de la Yomut-tapiŝoj, kiuj estas teksaĵo bone ellaborita kaj kolorumita, kiu ankaŭ funkcias kiel klandistingilo. Knabinoj portas tradiciajn ruĝajn jupojn kaj havas harplektojn. La turkmenoj estas suniaj muslimoj, sed kiel la plimulto de la nomadaj regionoj, ili miksiĝis la islamajn doktrinojn kun spiritualaj praktikoj el la praislama periodo. Kiel konsekvenco ne ekzistas inter ili la koncepto pri religia militado.
Iu ajn turkmeno facile distingiĝas per la tradicia ĉapelo telpek, farita el ŝafhaŭto, nigrakolora kaj kun grandaj dimensioj. Ankaŭ inkluziviĝas la larĝaj pantalonoj, altaj botoj ĝis la genuoj kaj kotonaj surtutoj
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la Turkmena Registaro
Maria Kristina de Aŭstrio
Maria Kristina de Habsburgo-Loreno (aŭ Aŭstrio), Maria Christina Désirée Henriette Felicitas Rainiera von Habsburg-Lothringen (aŭ Österreich) (naskiĝis en Gross-Seelowitz (aktuale Židlochovice), Moravio, la 21-an de julio 1858, mortis en Madrido la 6-an de februaro 1929) estis naskita arkidukino de Aŭstrio kaj princino de Hungario, de Bohemio, de Slavonio, Kroatio kaj Dalmatio; laŭedza reĝino kaj Regentino de Hispanio pro sia edziniĝo al reĝo Alfonso la 12-a de Burbono.
El patrina vojo estis familiano de la reĝaj familioj kaj hispana kaj aŭstria, ĉar ŝi estis prapranepino de Karlo la 3-a de Hispanio kaj pranepino de Leopoldo la 2-a de Aŭstrio.
María Cristina edziniĝis al reĝo Alfonso la 12-a la 29-an de novembro 1879 en Madrido. Ŝi iĝis lia dua edzino post la morto de la unua edzino María de las Mercedes de Orleans. La geedzoj ne multe simpatiis pro diferencaj karakteroj (li pli simpatia), sed kompreneble ŝi bedaŭris lian morton.
Kiam tio okazis, en 1885, ŝi estis graveda kaj devis iĝi regentino. Post monatoj naskiĝis ŝia filo Alfonso, kiu poste iĝos reĝo. La reĝino, sen sperto pri politiko, akceptis konsilojn de Sagasta, kun kiu ŝi amikiĝos. Por pluhavi politikan stabilon Sagasta faris interkonsenton kun Cánovas, kaj tio plitrankviligis la politikan medion. Sed okazis milita malstabilo en Maroko, naskiĝis la politika katalunismo kaj okazis sociaj problemoj. La situacio malpliboniĝis kiam okazis la malvenko en 1898 antaŭ Usono.
En 1902 Alfonso la 13-a atingis la plenaĝon kaj estis proklamata reĝo de Hispanio. De tiam Maria Kristina dediĉis sin al karitato kaj familo kaj, post 1906, kiam Alfonso edziĝis kun Victoria Eugenia de Battenberg, ŝi ekuzis la titolon «Patrina Reĝino».
Ŝi mortis en la Reĝa Palaco de Madrido la 6-a de februaro 1929 kaj estis entombigita en la Monaĥejo de El Escorial.
Jesenwang
Jesenwang estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mammendorf, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Adelshofen, Althegnenberg, Hattenhofen, Mammendorf, Landsberied, Mittelstetten kaj Oberschweinbach.
Royuela de Río Franco
Royuela de Río Franco [roĜUEla derioFRANko] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-325, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.
Ĝeneralaĵoj
Royuela estas la ĉefurbo de la municipo kiu ankaŭ havas la vilaĝeton La Veguecilla je 7 km (La Valeto, foto en la tabelo). Ĝi havas areon de 50,61 km² kun 177 loĝantoj (2021).
La unua dokumento kiu mencias la lokon, de 1214, nomas ĝin Ruuiola de Francos.
Horní Oldřichov
Horní Oldřichov estas vilaĝo en Ĉeĥio, nun XXI-a parto de statuta urbo Děčín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/13. Estas ĉi tie registritaj 148 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín XXI-Horní Oldřichov situas en katastra teritorio Horní Oldřichov kun areo 1,43 km². En la katastra teritorio Horní Oldřichov situas ankaŭ Děčín VIII-Dolní Oldřichov.
Castel San Lorenzo
Castel San Lorenzo - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kaposmérő
Kaposmérő [kapoŝmErO] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kadarkút. Mérő signifas: mezuranto.
Castel San Lorenzo
Najbaras la komunumoj Aquara, Felitto kaj Roccadaspide.
Kaposmérő
Situo
Kaposmérő situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Dombóvár-Nagykanizsa, laŭ fervojo Dombóvár-Gyékényes. Kaposvár troviĝas 8, Kadarkút 19 km-ojn.
Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo
La Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo (MOIP) (World Intellectual Property Organization (WIPO), Organisation Mondiale de la Propriété Intellectuelle) estas internacia organizo, fondita en 1967, por "protekti la intelektan propraĵon en la tuta mondo kaj instigi, antaŭenmovigi la kreajn agadojn". En la organizo membras 193 landoj.
Taskoj
Ĝi celas protekti la rajtojn pri patentoj, markoj, industria formokreado, teĥnologiaj antaŭskriboj, markigo de deveno, same la verkajn rajtojn en literaturo, muziko, arto, kino, nome aŭtorrajtoj.
Kanalo Dentrekastoa
La Kanalo Dentrekastoa, en angla origine D'Entrecasteaux Channel, estas mara regiono inter la insulo Bruny kaj la sudoriento de la ĉeftero de Tasmanio.
Geografio kaj Historio
Ĝi etendas inter la estuaroj de la riveroj Derwent, kaj Huon, kiuj alportas sedimentojn al la kanalo. Ĝi estis esplorita de Abel Tasman en 1642, kaj poste en 1792 de Bruni d'Entrecasteaux, el kiu la nomo.
Medio
La regiono de la Kanalo Dentrekastoa, ŝirme de la insulo Bruny estas pli kaj pli tuŝita de elborda erozio, en kelkaj areoj sabloporta fluo helpas malpliigi la erozian efikon.
Pierrefitte-sur-Seine
Pierrefitte-sur-Seine [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 28,026 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Pierrefitte-sur-Seine situas norde de la centro de Parizo. Malgraŭ sia nomo (“Pierrefitte ĉe Sejno”), ĝi ne troviĝas ĉe Sejno.
Transporto
La stacidomo troviĝas ĉe la limo kun Stains. Ĝi estas haltejo de la regiona linio RER D.
La linio 5 de la pariza tramo trairas Pierrefitte, kun pluraj haltejoj:
La Eksprestramo 11 trairas Pierrefitte, kun unu haltejo:
Alessandro Manzoni
Alessandro Francesco Tommaso MANZONI (naskiĝis la en Milano; mortis la  en Milano) estis itala poeto kaj romanisto. Lia plej grava verko La gefianĉoj (itale I Promessi Sposi) estas konsiderata ankoraŭ hodiaŭ fundamenta verko de la itala literaturo. Oni povas eĉ diri ke Manzoni antonomazie estas la plej grava itala verkisto (kiel Dante antonomazie estas la plej grava poeto) kaj ke La gefianĉoj estas la plej grava romano de la itala literaturo.
La Familio
La patrina avo de la poeto estis la tre fama itala verkisto Cesare Beccaria, kaj ankaŭ lia patrino Giulia Beccaria havis bonan literaturan talenton. La grafo Pietro Manzoni (1736 - 1807) lia oficiala patro, apartenis al antikva familio setliĝinta apud Lecco, kiu origine senindulge regis la urbon Brazio en Valsassina, sed la grafo estis jam cirkaŭ kvindekjara kiam la estonta poeto naskiĝis; verŝajne lia vera patro povus esti Giovanni Verri (malpli aĝa frato de la verkistoj Pietro kaj Alessandro Verri).
Lia juneco
Post la disiĝo de liaj gepatroj (lia patrino ekde la jaro 1792 vivos kun la klera kaj riĉega Carlo Imbonati, antaŭe en Anglujo kaj poste en Francujo) Alessandro Manzoni ekde 1790 ĝis 1803 estis edukata en religiaj edukejoj, antaŭe ekde 1796 ĝis 1798 ĉe la Somaskaj religiuloj en la edukejo "Santo Antonjo" en Lugano, poste ĉe la barnabitaj religiuloj. Kvankam li ne toleris tiun pedantan klerigadon, kies limojn li ofte denuncis, kvankam li estis taksata malemulo, li akiris per tiuj studoj bonan klasikan formadon kaj literaturan inklinon. Dekkvinjara, li montris sinceran pasion pri la poezio kaj verkis du notindajn sonetojn.
La juna Manzoni ekde 1803 ĝis 1805 vivis kun la maljuna sinjoro Pietro kaj dediĉis multon da sia tempo al knabinoj kaj al hazardludo, sed li havis la eblecon ankaŭ frekventi la klerisman medion de la Milana alta aristokrataro kaj burĝaro.
Liaj komencaj verkoj estis precipe influitaj de la novklasika poeto Vincenzo Monti, lia granda literatura ekzemplo, sed en la plej moraligaj verkoj ankaŭ li inspiriĝis el la poeto Giuseppe Parini, substenanto de la klerismaj ideoj. Al tiu periodo apartenas la junecaj poemoj kiel: La Triumfo de la Libereco (itale: Il Trionfo della libertà), Adda kaj la kvar "predikoj" inspiritaj de Parini kaj Monti sed ankaŭ kun Vergiliaj kaj Horaciaj revokoj.
En la jaro 1805 li atingis sian patrinon en Auteuil, kie pasis du jarojn; en Auteuil li partoprenis literaturan grupon de filozofoj de la 19a jarcento, nomataj "ideologoj", inter kiuj li amikiĝis kun la fama filozofo Claude Fauriel kaj eklernis la ideojn de la franca filozofo Voltaire. Dum tiuj jaroj la juna Alessandro impregniĝis de la franca klasikista artkulturo, kaj eksekvis la klerismajn filozofajn movadojn de Skeptismo kaj Sensismo (tiuj klerismaj movadoj agnoskas la sensojn kiel sola fundamento de la homa kono, refuzante la malraciajn aferojn kiel religian tradicion aŭ ĉian superstiĉon); tiel li povis ankaŭ asisti al la fruaj romantikismaj fervoroj.
Inter la klerismaj kaj la fruaj romantismaj jaroj
Dankon al la renkontiĝo kun la filozofo Claude Fauriel (1772-1844), kun kiu la itala poeto starigis longdaŭran amikecon, li povis spekti la fruajn fervorojn de la naskiĝanta romantikisma movado. Manzoni, per Fauriel, povas koni la romantikisman germanan movadon, antaŭ ĝia disvastigo en Italujo fare de Madame de Staël.
Dum 1806-1807 kiam li estis en Auteuil, li aperis por la unuan fojon publike kiel poeto per du poemoj: unu en klasika stilo nomita Urania, kiun poste la aŭtoro refuzos; la alia en malligitaj versoj pri la morto de la grafo Carlo Imbonati, de kiu li heredis, pere de sia patrino, grandan riĉaĵon inkluzive de la vilaon en Brusuglio, kiu iĝos lia ĉefa rezidejo.
En la jaro 1809, post la eldono de sia novklasika juna poemeto "Urania", Manzoni deklaris ke neniam plu li verkos tiajn versojn, refuzante la novklasikan grandecon li aliĝis entute fakte al la romantisma poetiko, kiu postulis poezion ne elitan sed pli simplan kaj popolan, celantan ideojn kaj dezirojn de la legantoj.
Manzoni tiel elektis la romantikan vojon; tamen li neniam akceptis la ideon, propran de la romantisma movado kaj de sia amiko Fauriel, ke la poezio devas esti nura kaj naiva esprimo de la animo, do li neniam rezignis pri la kontrolo de la intelekto sur la sento kaj pri la harmonia formala esprimo; ekde nun tiam tiuj aspektoj estas karakterizontaj la tutan italan romantismon.
La konvertiĝo
Je 1810 Manzoni, jam ateista pro reago kontraŭ la edukado ricevita dum sia juneco kaj pli ol ateista, indiferenta al la religiaj problemoj, realproksimiĝis al la kristanismo. En 1808 la verkisto edziĝis al la kalvinistino Enrichetta Blondel el Casirate, filino de ĝeneva bankisto; la geedziĝo montriĝis feliĉa. Post la geedziĝo, sub la influo de sia edzino, li fervore konvertiĝis al katolikismo; ĉar sur tio tre grave influis ankaŭ lia intima amiko Antonio Rosmini, kiu mortonte lasis al Manzoni lian spiritan testamenton: Adoru, Silentu kaj Ĝoju.
Reveninte al Parizo, la amikeco kun la ĝenova jansenisma pastro Eustachio Degola (la jansenisma religitendenco inspiriĝis al Sankta Aŭgusteno pri la absolutisma interpretacio de la predestinacia problemo, de la antaŭdestineco kaj de la libera volo), portos la du geedzojn unu al forlasi la kalvinismajn ideojn, la alia al proksimiĝi al la katolikan religion (1810).
Tiu realproksimiĝo al la katolikismo estis por la verkisto la rezulto de longaj meditacioj; lia religieco, kvankam pure ortodoksa, havas jansenismajn nuancojn kiuj alportis lin al severa interpretacio de la katolika moralo kaj religio. La remalkovro de la fido estis por Manzoni la rekta kaj logika rezulto konsekvenca kun la dissolvo de la religio dum la fruaj jaroj de la 19a jarcento, de la mito de la racio, taksata kiel ĉiam valida kaj fonto de certa ĵugo; pro tio eknecesis trovi novan firman fundamenton de la moralo.
Perdinte tiel la espero atingi serenecon pere de la racio, tial vivo kaj historio ŝajnis al la verkisto romantike mergintaj en neklarigebla, dolora kaj fada kaoso: por ne sin fordoni al la malespero, li bezonis trovi transmondan celon. En Manzoni, do, la ekzista maltrankvileco, se tamen akordita kun la intelekta firmeco, trankviliĝis en la fidon.
Lia intelekta energio tuj post la konvertiĝo estis engaĝita en la kompono de la "Sanktaj Himnoj" (itale: Inni Sacri), pluraj religiaj poemoj, kaj en traktato pri la katolika moralo, tasko entreprenita sub la religia gvidado de monsinjoro Luigi Tosi (al kiu Degola konfidis la spiritualan gvidadon de la familio Manzoni post ilia reveno en Italion), verkitaj por kompensi lian komencan malproksimecon al la fido.
En la jaro 1818 li devis vendi la patran hereditan posedaĵon pro financaj problemoj kaŭzitaj de malhonesta agento. En tiu okazo li montris sian malavarecon al la samurbanoj, kiuj estis ŝuldantegaj al li. Ne nur li nuligis abrupte la tutajn ŝuldojn kiujn la homoj ŝuldis al li, sed ankaŭ rajtigis ilin reteni la tutan maizan rikolton estontan.
En la jaro 1819 Manzoni eldonis sian unuan tragedion (E-O:La Grafo de Karmanjola Itale: Il conte di Carmagnola ) kiu, kuraĝe rompante la tutajn klasikajn konvenciojn, estigis viglan diskutadon.
Lin kritikis artikolo aperinta sur grava literatura revuo al kio eĉ Goethe respondis lin defendante. La morto de Napoleono en la jaro 1821 inspiris al li la tre faman poezion Il Cinque Maggio (esperante: La Kvina de majo). Tiujare politikaj eventoj, kune kun la enprizonigo de multaj liaj amikoj, multe pezis sur la menso de la verkisto, kiu dediĉis siajn tiutempajn laborojn al la historiaj studadoj el kiuj li serĉis distron post sia retiriĝo en Brusuglio.
Fermo kaj Lucia
Dume, malrapide, ĉirkaŭ la epizodio de "La Nenomita" (eble reale identigebla en la grafo Francesco Bernardino Visconti, sed hodiaŭaj kritikistoj, kiel Ezio Rajmondi, opinias ke la literatura pensonulo ĉerpis el Manzoni mem: "la Nenomito havas nomon: Aleksandro Manzoni!") ekformiĝis la romano "Fermo kaj Lucia" (la origina versio de la estonta romano "La gefianĉoj"), kompletiginta en septembro de 1822. La verko estis eldonata inter 1825 kaj 1827, po unu volumo jare, subite alportante al la aŭtoro gravan literaturan famon. Ankoraŭ en 1822 Manzoni eldonis sian duan tragedion Adelchi, pri la renverso fare de Karolo la Granda de la longobarda dominado en Italujo, vuale aludante al la tiama okupacio aŭstria en Italujo.
La lingva problemo kaj "La Gefianĉoj"
Finfine Manzoni, celante la finan redakton de sia ĉefverko, por purigi la stilon de sia romano, li decidis ĝin submeti al severa lingva revizio; tiucele li loĝis longtempe en Florenco, por pli proksime "travivi" la Florencan dialekton, kiu fariĝos la nura oficiala lingvo de la unuiĝonta Italio. Do, li reprilaboris la romanon ĝin purigante de la lombardismoj, uzante la toskanan parolmanieron, kaj en 1840 li eldonis tiun reverkon renomante ĝin per la nuna nomo La Gefianĉoj. Pro tia lingva zorgema revizio, lia romano fariĝis la unua ĉefverko origine verkita en la nova "itala lingvo".
Kune kun la romano li eldonis ankaŭ mallongan romaneton nomitan "Storia della colonna infame" (E-o:Historio de la fia kolono), kiu reprenis kaj disvolvis la temon de la Milana pesto, vere grava temo de la tuta romano. Iom da tempo post la romano li verkis ankaŭ etan traktaton pri la itala lingvo: Dell'unità della lingua italiana e dei mezzi per diffonderla (E-O:Pri la unueco de la itala lingvo kaj la iloj por ĝin disvastigi ).
La lastaj jaroj
La 2-an de Januaro 1837 li edzinigis sian duan edzinon, Teresa Borri, vidvino de la grafo Decio Stampa, tamen Manzoni postvivis ankaŭ tiun lastan edzinon; krome el ĉiuj naŭ filoj kiujn li havis, nur du mortis post ilia patro. La morto de lia filo pli aĝa Pier Luigi la 28-an de Aprilo 1873, plirapidigis la morton de la verkisto, kiu okazis la 22-a de majo pro meningito en Milano. La urbo celebris al li solenan funebran ceremonion al kiu partoprenis multaj gravaj eminentuloj de la urbo kaj de la kulturo.
En la jaro 1874 okaze de datreveno de lia morto, Giuseppe Verdi komponis rekvieman meson por lin memori. En 1883, dek jaroj post lia morto, lia tombo estis translokita en la Monumenta Tombejo de Milano.
Emile Roux
Emile Roux estas franca beletristikisto.
121481 Reganhoward
121481 Reganhoward estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Regan Howard, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx kiel Responsulo pri Elektromagneta Kongrueco. Li estas ano de la fluga teamo de MAVEN. Li estis sistema inĝeniero por MAVEN kaj en la disvolva teamo por la misioj Dawn, MESSENGER kaj ICESat-1.
Diafragmo (hidraŭliko)
Diafragmo (de greka διάφραγμα - interbarilo) estas elemento kun konstanta kontraŭmova rezistado por fluanta tra ĝi likvaĵo. Reale ĝi estas barilo en la dukto kun relative malgranda truo.
Kiam fluo tra diafragmo estas malpli granda ol certa valoro la fluo estas ne turbula kaj estas lineara interrilato de la fluo kaj diferenco de premo je du flankoj de la diafragmo.
Kiam la fluo estas pli granda ol la valoro la fluo estas turbula kaj estas interrilato de la fluo kaj la diferenco de premo en formo de
Diafragmoj estadas uzataj por limigi aŭ mezuri la fluon. Tiam manometro mezuras diferencon de premo je du flankoj de la diafragmo. Ĉar praktike kutime diafragmoj laboras je turbula fluo por ricevi valoron de la fluo oni kalkulas kvadratan radikon G = (ΔP / k) 1/2.
Kreola porko
La kreola porko estis porkoraso en Haitio, bone alkutimiĝinta al la lokaj mizeraj vegetaĵaj, agrikulturaj kondiĉoj. La elteneco de la porko helpis la lokajn kamparanojn vivteni sin el malmulte da resursoj.
La kreola porko servis por la haitiaj kamparanoj kiel monfonto, vendante aŭ buĉante kaj tiel vendante ties partojn, ĝi servis kiel kontraŭpago por medikamentoj, semgrajnoj, lerneja instruado, vodu-ceremonio aŭ por geedziĝa festo.
La elteneco de la porko ne sufiĉis kontraŭ la afrika porkopesto, pro kio oni ekstermis tuton de la porkaro en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Laŭ studoj de Usono, en 1982, triono de la kreola porkaro de Haitio estis infektita kaj Usono timis la disvastiĝon de la pesto al Usono. Pro tio, Usono politike premis Haition, masakri ĉiujn porkojn. La dezirojn plenumis la registaro de Jean-Bertrand Aristide kaj tio kaŭzis mizeriĝon de multaj kamparanoj. Multaj el ili hakis arbojn por fari lignokarbon, kio kondukis al senarbarigo de Haitio. Multaj fuĝis al la ĉefurbo.
Usono enkondukis en Haitio novan porkorason - kutiman en la granduzinoj de la usona mezokcidento, kiu ne pasis al la lokaj kondiĉoj. La "uzina" porko bezonis puran akvon, kiun 80 % de la loĝantaro eĉ ne havis; importitan multekostan furaĝon (90 USD komapre al pokapa enspezo de 130 USD por ĉiu haitiano), inokuladon kaj specialajn stalejon kun tegmento. La haitiaj kamparanoj nomumis la porkon baldaŭ "prince à quatre pieds," (kvarpieda princo).
En la plej lasta tempo, haitiaj kaj francaj agrarinĝenieroj provas bredi porkan varieton, kies proprecoj similas al tiu de la iama kreola porko.
Christine Spengler
Christine SPENGLER (n. en 1945) estas franca militofotistino. Ekde 1970, ŝi fotis kaj raportis pri armitaj konfliktoj, unuavice el la vidpunkto de la viktimoj de milito, pri la doloro por montri la militon alimaniere.
Ŝi laboris kiel sendepende kunlaboranta fotistino por Sipa Press, Corbis-Sygma kaj AP, dum ŝi dokumentis militojn en Ĉado, Nord-Irlando, Vjetnamio, Kamboĝo, Libano, Okcidenta Saharo, Kurdio, Nikaragvo, Kosovo, Afganio kaj Irako, inter aliaj. Ŝia laboro aperis en la gazetaro tutmonde, inkluzive de Paris Match, Time, Newsweek, El País, The New York Times kaj Le Monde. Ŝi fotis la vintran kolekton prêt à porter de Dior por 2018/2019.
Vivkuro
Naskita en Alzaco, Francio, Spengler transloĝiĝis al Madrido ĉe la aĝo de sep por vivi ĉe sia onklino kaj onklo. Tie, ŝi studis la francan kaj la hispanan literaturojn por fariĝi verkistino.
Kariero
Spengler daŭre koncentriĝis sur milita fotografio, specife sur la adaptita ĉiutaga vivo de virinoj kaj infanoj en la bombocelitaj urboj kaj la sekvoj kiu sekvis post milito.
Spengler tiam komencis labori por la revuo The Nylon, fotanta la militon kaj protestojn en Nord-Irlando. Spengler fotis infanojn kaj aliajn civitanojn de la milito. Ŝi mergis ŝin mem en la irana kulturo, surmetinte vualon dum la irana revolucio en 1979 por povi fari fotojn de la virinoj. Ĉi tiuj fotoj estis en nigra kaj blanka varianto.
Post kiam ŝi laboris kun Life (Sipa Press), ŝi laboris kun Associated Press dum la vjetnamia milito kie ŝi fotis la frontajn liniojn. Ŝi restis plurajn monatojn en Vjetnamio antaŭ ol ricevi sciigon pri la memmortigo de ŝia frato. Ŝi daŭrigis foti multajn aliajn militojn, el la perspektivo de civitanoj, akirante tutmondan atenton ĉar malmultaj militaj fotistoj fotas el tiu perspektivo.
Spengler gajnis plurajn premiojn pro sia laboro kiel raportisto, precipe la premion SCAM (Parizo,1968) pro sia raporto pri virinoj en la milito kaj la premio Femme de l'Année (Virino de la Jaro) en Bruselo en 2002. En 2016, la Maison Européenne de la Photographie (Eŭropa Domo de la Fotografio) dediĉis al ŝi gravan ekspozicion, "La Opero de la Mondo".
Königseggwald
Königseggwald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Etila tiolaktato
Etila tiolaktato aŭ C5H10O2S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tiolaktata acido kaj etanolo. Etila tiolaktato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Etila tiolaktato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Etila tiolaktato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Tatsuya Tanaka
Tatsuya Tanaka (japane 田中 達也, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2005 ĝis 2009 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Šakvice
Šakvice (Schakwitz) estas municipo troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 5 km sude de Hustopeče sur milda altaĵo proksime de akva rezervujo Nové Mlýny III. Vivas ĉi tie. Norde de la municipo kondukas fervojlinio Břeclav–Brno.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1371.
El Sistema
El Sistema ("La sistemo", oficiale: "Fundación del Estado para el Sistema de Orquesta Juvenil e Infantil de Venezuela" - Ŝtata fondaĵo por sistemo de infan- kaj junulorkestroj de Venezuelo) estas tutlanda muzikprojekto en Venezuelo, kiu donacas muzikinstrumenton kaj muzikinstruadon al pluraj centmiloj da malriĉaj infanoj. Tiel stariĝis pli ol 30 profesiaj orkestroj, plej konata inter ili estas Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar.
Šakvice
Historio
Nokte je la 24-a de decembro 1953 okazis en fervoja stacidomo Šakvice sur fervojlinio Brno – Břeclav al dua plej granda fervoja malfeliĉo en ĉeĥaj landoj: dum kunpuŝiĝo de rapidtrajno kun persona trajno pereis 103 homoj kaj 83 estis vunditaj. La 13-an de decembro 2011 estis sur konstruaĵo de la fervoja stacidomo Šakvice senvualigita tabulo al la viktimoj de la malfeliĉo.
La Gorgue
- jen france, prononco [], origine nederlande respektive flandre De Gorge - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
El Sistema
Ĝi estis fondita en 1975 de José Antonio Abreu, kiu per ĝi kaŭzis kvazaŭ revolucion en la batalo kontraŭ mizero, malespero kaj krimo kaj ricevis la Alternativan Nobelpremion 2001 pro tiu fondaĵo.
Historio
Pli ol 75 % de la venezuela loĝantaro estas tre malriĉaj. Multegaj homoj en Karakaso vivas en ladkvartaloj, kie krimo kaj perforto disvastiĝas.
José Antonio Abreu iniciatis la muzikinstruadon malpliigi la mizeron de infanoj kaj doni ŝancon al ili. Li taksis muzikon bona rimedo tiucela.
En 1975 Venezuelo havis du sinfoniorkestrojn, en kiuj ludis plejparte eŭropaj profesiaj muzikistoj. Abreu invitis 11 junajn muzikantojn al provludado kaj klarigis la projekton. La dua provludado jam allogis 25 muzikantojn, la tria 46 kaj la kvara 75. Abreu fondis Venezuelan junularan sinfoniorkestron Simón Bolívar, kies nomo omaĝas la liberigiston Simón Bolívar.
Sed Abreu celis multe pli ol nur fondiĝon de sinfoniorkestro, li volis efektivigi muzikon por la edukado kaj la psika kaj socia memfidigo de la junuloj, ĉefe de la malavantaĝigitaj infanoj.
El sistema, nacia reto de infan- kaj junulorkestroj de Venezuelo
Kiam Venezuelo multe profitis de sia naftoprovizo, Abreu sukcesis konvinki la ministerion pri sano, subvencii la muzikpedagogian aktivadon. Tiel ekestis "El Sistema", la sistemo de infan- kaj junularorkestroj de Venezuelo. Ĝia kerno estas la nucléos, la muziklernejoj de la sistema. Ili akceptas infanojn de pli ol 2 jaroj. Dum ses tagoj en la semajno la infanoj rajtas senkoste uzi la muzikinstrumentojn kaj la muzikinstruadon de la muziklernejoj. Ili estas instruataj en instrumentaj grupoj, poste en ensembloj. La partopreno estas deviga. Krom trejnado en la instrumenta fako la infanoj multe kantas, dancas kaj moviĝas.
En la muziklernejoj la infanoj ĝuas sekuran kaj senperfortan medion. La instruistoj kunlaboras kun la lokaj sociaj servoj, orfejoj kaj helpas eĉ prizorgi mankantajn nutraĵojn, vestaĵojn aŭ aliajn bezonataĵojn.
La infanoj ricevas multan atenton kaj konfirmon. Ili estas kuraĝigataj en pozitiva etoso. Kiam ili eklernis iom ludi, ili jam povas instrui pli junajn infanojn. Multaj muzikinstruistoj laboras por la projekto - plejparte laŭ la metodoj de Kodály, Suzuki kaj Solfeĝo.
De 1975 Abreu sukcesis la apogon de ĉiuj administracioj. Tiel El Sistema havis (en 2007) 90 muziklernejojn kun pli ol 250.000 lernantaj infanoj, 125 junularorkestrojn, 57 infanorkestrojn kaj 30 profesiajn sinfoniorkestrojn. 1500 muzikinstruistoj laboras en la sistemo Fundación del Estado para el Sistema National de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela (Fesnojiv). Entute la kostoj estas 29 milionoj da dolaroj, sumo eksterordinare alta por evoluanta lando.
Abreu mem komentas: „La registaro subtenas mian projekton ĵus pro ties socia orientiĝo. La ŝtato bone komprenis, ke la projekto - kvankam funkcianta per muziko kiel rimedo - unuavice estas socia: projekto por apogado de ĝeneralaj homaj kvalitoj. Ĉar por la infanoj, kun kiuj ni laboras, muziko estas preskaŭ la sola vojo al digna homa vivo. Malriĉeco - tio signifas: soleco, tristeco, anonimeco. Orkestro - tio signifas: ĝojo, motivigo, teama spirito, strebado al sukceso. Ni estas granda familio serĉanta pri harmonio kaj tiaj belaj aferoj, kiujn nur muziko povas alporti al homo.“
Foje, kiam mankis mono por ekipi ĉiujn infanojn per muzikinstrumentoj, El Sistema eltrovis novan virton en tiu manko: la infanoj ricevis memfaritajn instrumentojn el papero kaj kartono kaj per tiuj ludiloj-instrumentoj ili trovis tre kreivan aliron al muziko. La "paperorkestro" montriĝis nova, tre ĝojiga vojo al muziko. - Ankaŭ handikapitaj infanoj ne estas ekskludataj, eĉ surdaj infanoj povas kunmuziki.
La "sistemo" aperigis orkestrojn kaj muzikistojn de elstara kvalito. Altrenomaj dirigentoj kiel Claudio Abbado, Sir Simon Rattle kaj Zubin Mehta venas al Venezuelo ĉiujare por muziki kun la junuloj.
Kelkaj el la junaj muzikistoj intertempe mem akiris mondfamon, interalie Gustavo Dudamel (dirigento de la Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar) kaj Aléxis Cárdenas (violono). Edicson Ruiz (kontrabaso) estis alvenigita al El sistema, kiam la patrino afliktiĝis pro pli kaj pli agresema konduto de sia filo; kiam li aĝis 17, la Berlina filharmonia orkestro akceptis lin, la plej juna muzikisto iam ajn akceptita en tiu orkestro.
Sergej Bagapŝ
Sergej BAGAPŜ (abĥaze Сергеи Уасыл-иҧа Багаҧшь/Sergei Uasil-ipa Bagapŝ; ruse Сергей Васильевич Багапш/Sergej Vaslijeviĉ Bagapŝ; kartvele სერგეი ბაგაფში/Sergei Bagapŝi, naskiĝis la 2-an de marto 1949, mortis la 29-an de majo 2011 en Moskvo) estis prezidento de parte rekonita Respubliko Abĥazio. Li estis elektita en 2005 en tre streĉa konkurado kun la alia kandidato, Raul Haĝimba.
Agronomo laŭ sia klero, post la militservo Bagapŝ laboris en komsomolaj kaj partiaj strukturoj, ekde 1982 — kiel la unua sekretario (estro) de la Oĉamĉira distrikta partia komitato de la abĥaza aŭtonomio. Post proklamo de la sendependiĝo li okupis diversajn postenojn, inter ili estis premiero en la jaroj 1997-1999.
Antaŭ la elektiĝo kiel prezidento Bagapŝ dum kelkaj jaroj vivis en Moskvo, kie li engaĝiĝis en entreprenado kaj reprezentis sian respublikon en Rusio; poste li revenis al Abĥazio kaj dum nelonge estris la Ministerion de Energio. En decembro 2009 li estis reelektita.
Malsana de langa kancero, Bagapŝ mortis la 29-an de majo en Moskvo, kie li estis kuracata. Sergej Bagapŝ estas enterigita en la vilaĝo Ĝgerda de la Oĉamĉira distrikto, kie li naskiĝis.
Castel Volturno
Castel Volturno estas komunumo de Italio.
Hideo Shinojima
Hideo Shinojima (laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Hideo Ŝinoĝima, japane 篠島 秀雄, n. la 21-an de januaro 1910, m. la 11-an de januaro 1975) estis japana futbalisto. Li en 1930 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Lenso
La termino lenso povas signifi:
Rudno
Rudno (hungare Turócrudnó germane Rauden) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Rudno situas en valo, laŭ traira flankovojo. Martin troviĝas je 31 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1343 en formo "Rudna". Ekde 1421 ĝis la 19-a jarcento la vilaĝo estis doganprena loko. En 1535 oni mencias minadon. En 1715 oni komputis tie 15 familiojn pagantajn impostojn kaj muelejon. Tiutempe jam poŝto funkciis en la vilaĝo. En 1785 251 vilaĝanoj loĝis en 33 domoj, en 1828 250 vilaĝanoj loĝis en 41 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turócrudnó 348 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Turčianske Teplice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1947 uzino pri brikoj funkciis. En 2001 vivis en Rudno 228 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Wœlfling-lès-Sarreguemines
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Wœlflingeois.
Zoltán Finta
FINTA Zoltán estis rumanuja hungara poeto, ĵurnalisto naskita en Nagyajta la 7-an de aprilo 1896 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de oktobro 1947.
Gakovo (Sombor)
Bazaj informoj
Gakovo, serbe Гаково estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Okcidenta Baĉka, en municipo de Sombor.
Situo
Gakovo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, la hungara limo estas proksime.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Tie alvenis precipe germanoj en 1768. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. Poste la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Gakovo 2201 da homoj, (serboj 1805 (82 %), kroatoj kaj jugoslavianoj po 101 (5 %), hungaroj 46 (2 %) kaj aliaj).
TibeToday
TibeToday estas monata gazeto kiu estis fondita en decembro 2006 en Dharamsala. Ĝi temas pri informo de la tibetaj aferoj en la angla lingvo. Antaŭ tiu gazeto, ne ekzistis Tibeta gazeto kiu informas en la angla. La nomo estas vorto inter "Tibet" (Tibeto) kaj "Today" (Hodiaŭ) : "Kio okazas en Tibeto hodiaŭ kaj la tibetaj aferoj en Dharamsala nun" estas la temo de la ĵurnalo.
(16622) 1993 GG1
(16622) 1993 GG1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Vordereifel
Vordereifel staras por:
Katalin Halmos
Biografio
Katalin Halmos finis muzikpedagogion en 1974 en Muzikarta Altlernejo de Kluĵo, poste filozofion en 1984 en UBB de Kluĵo. Ŝi instruis muzikon ĝis sia pensiuliĝo en 2009. Inter 1976 kaj 1982 li estis ekstera kunlaborantino de la hungara elsendo de radio de Kluĵo, kunullektorino kaj kunulaŭtorino de muziklernolibroj.
Jeseritz
Jeseritz ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 283 loĝantojn.
NGC 1018
NGC 1018 (aliaj indikoj — PGC 9986, MCG -2-7-48) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Breiðárlón
Breiðárlón estas glaĉera lago je la suda fino de la islanda glaĉero Vatnajökull.
Ĝi estas proksime de nacia parko Skaftafell kaj de la pli bona sciata glaĉera lago Jökulsárlón. De la glaĉera lago Breiðárlón rivero fluas enen de la Fjallsárlón.
Castel di Sasso
Castel di Sasso estas komunumo de Italio.
Yoshinobu Minowa
Yoshinobu Minowa (japane 箕輪 義信, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2005 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Tadao Takayama
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Tadao Takajama, japane 高山 忠雄, n. la 24-an de junio 1904, m. la 1-an de julio 1980) estis japana futbalisto. En 1930 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.