cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maskovanelo
Disvastiĝo kaj subspecioj
Estas du malsimilaj rasoj kiuj antaŭe estis konsiderataj apartaj specioj. La Maskita vanelo (Vanellus miles) de norda Aŭstralio -kaj Novgvineo- (Vanellus miles miles) havas tutblankan kolon kaj grandajn flavajn bridojn, dum la (Vanellus miles novaehollandiae) de sudaj kaj orientaj ŝtatoj havas nigran kolstrion kaj pli etajn bridojn.
Vanellus miles novaehollandiae eniris sudan Novzelandon dum la jardeko de 1930 kaj nuntempe disvastiĝis tra tuta Novzelando.
Ambaŭ subspecioj povas miksiĝi en meza teritorio.
Aspekto
La Maskita vanelo (Vanellus miles) estas granda birdo inter 33 kaj 38 cm longaj, mezaveraĝe 36 cm longaj. Maskloj pezas ĉirkaŭ 370 g, inoj iom malpli.
Ĝi estas tre facile rekonebla pro sia flavega vizaĝo kiu atingas la fronton, okulojn -ankaŭ okulringoj estas flavaj-, bekon -iom griza- kaj hokantajn flankajn barbojn. Estas flavaj ankaŭ ostaj spronoj en flugilverto. Dorso kaj supraj flugiloj estas olivbrunaj. Blankaj estas kolo, brusto kaj ventro. Nigraj estas krono, nuko, malantaŭa kolo, antaŭfina vosto kaj flugilbordoj. Subaj flugiloj estas blankaj antaŭe kaj nigraj malantaŭe. Kruroj estas ruĝaj aŭ rozkoloraj.
Kutimoj
Ĝi pasas sian tempon bekoplukante kaj havas diferencigajn laŭtegajn alvokojn “kekekeke” -foje nokte-. Ili manĝas ĉefe insektojn, vermojn kaj similajn senvertebrulojn, sed ankaŭ semojn.
Reprodukta sezono okazas post vintra solstico; ambaŭ gepatroj kunlaboras konstruadon de la nesto, kovadon kaj zorgadon de idoj; la ino demetas el 3 ĝis 5 ovojn kaj la reprodukta paro defendas sian teritoriojn kontraŭ ĉiu ajn entrudulo (kaj tio inkludas piedpilkojn, forkontrolilajn aŭtetojn aŭ aviadiletojn, ktp.), laŭte protestante, akrobatiante rapide kaj malalte, kaj se bezonate frapante la entrudulon per siaj flavaj ostaj spronoj de flugilverto.
Povas esti atakitaj ankaŭ aliaj birdoj, kiel korvoj, hundoj, katoj, ktp. Post kiam la junuloj atingas 60 % de sia grando post 2-3 monatoj, la atakoj malpliiĝas. La birdoj povas vundiĝi dum atakoj, sed plej ofte travivas, kaj la spronoj renoviĝas post 6-8 monatoj. Kelkaj Maskitaj vaneloj neniam reproduktiĝas pro kreskantaj danĝeroj kiel piedirantoj, aŭtoj. ktp. La idoj atingas plenan pezon post 6 monatoj kaj restas kun la gepatroj dum 1 aŭ 2 jaroj.
Ili estas videblaj laŭ reproduktaj paroj sed ankaŭ en grupoj, ĉefe dum marbordaj manĝadoj.
NGC 5163
NGC 5163 (aliaj indikoj — UGC 8453, MCG 9-22-62, ZWG 271.40, NPM1G +53.0156, PGC 47096) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lumo de l' Espero
Lumo de l' Espero estas verko de la spirito Joanna de Ângelis – ĝin psikografis Divaldo Pereira Franco. Al Esperanto tradukis ĝin Délio Pereira de Souza. En la libro la spirito Joanna de Ângelis prezentas sugestojn por bona konduto, kio komenciĝas per "rajto vivi" kaj finiĝas per "Jesuo kaj kristnasko". Ŝi asertas: "Vi do rememoru Lin en ĉi tiu Kristnasko, pli multe amante kaj mildigante la dolorojn sur la vojo".
Divaldo Pereira Franco
Divaldo PEREIRA FRANCO estas fama brazila mediumo. Li naskiĝis la en Feira de Santana, Bahio. Li fariĝis infaninstruisto en 1943. Li translokiĝis al Salvadoro de Bahio kaj fariĝis publika oficisto en 1945. Li vojaĝis al pli ol 60 landoj divastigante spiritismon. Joanna de Ângelis estas la spirito, kiu gvidas lian agadon kaj mediuman praktikadon. Li psikografiis centojn da libroj, kiuj jam disvendiĝis en miliona kvanto kaj estis tradukitaj en plurajn lingvojn, inkluzive de Esperanto:
Kaj la plej nobla estas amo
Kaj la plej nobla estas amo estas verko de Annemaria Marwaha pri barata religia gvidanto Sai Baba. Ĝin tradukis al Esperanto K. V. Nath, el Whitefield, Barato. Ĝin reviziis Albert Goodheir el Skotlando, akademiano, kaj proponis la eldonon, fare de Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz, Olaf Langsepp el Estonio. La aŭtorino, germanino, vivadis en Usono, kie ŝi ekkonis hindon kun kiu ŝi edziniĝis kaj en la sekvinta tago, ambaŭ vojaĝis al Barato. Unu amikino invitadis ŝin ekkoni la avataron Sai Baba, sed ŝi refuzis ĉiam, ĉar ŝi estis kristanino. Fine, ŝi decidis akceptis la inviton kaj ekkonis la avataron Sai Baba. La tuta libro registras la interrilatoj de la aŭtorino kaj ŝia edzo, kelkaj preskaŭ nekredeblaj. Sai Baba diras, ke li estas sendita al Tero por unuigi la kvin gravajn religiojn.
Divaldo Pereira Franco
En Esperanto aperis ekzemple:
Sándor Győrfi
Sándor GYŐRFI [djoe:rfi] estis rumania hungara biologo. Li naskiĝis en Ŝegeŝvaro la 9-an de januaro 1929.
Biografio
Sándor Győrfi diplomitiĝsi pri biologio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1953). Li eklaboris en la sama universitato, poste en liceo zsvári Ady-Şincai (1957-74). Li tranlokiĝis en Hungarion.
Batalo de Long-Insulo
La Batalo de Long-Insulo, foje nomata Batalo de Brooklyn, estis epizodo de la Usona Milito de Sendependeco, okazinta la 27-an de aŭgusto 1776, estinte la ĉefa batalo post la Usona Deklaro de Sendependeco, la plej granda de la tuta konflikto kaj la unua kie partoprenis armeo de Usono.
Leandro Euzébio
Leandro Euzébio (n. ) estas brazila futbalisto.
Pauli Arbarei
Pauli Arbarei - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Las Plassas, Lunamatrona, Siddi, Tuili, Turri, Ussaramanna kaj Villamar.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sajóörös
Sajóörös estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tiszaújváros.
Situo
Sajóörös situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Sajó, fine de mallonga sakovojo. Tiszaújváros troviĝas 4, Polgár 15, Nyékládháza 18, Mezőcsát 20 km-ojn. Sajóörös preskaŭ kontaktiĝas kun Sajószöged.
Historio
La unua mencio okazis en 1319, sed laŭ la loknomo oni supozas, ke ĝi estis loĝata depost alveno de hungaroj. La loko senhomiĝis ĉirkaŭ 1598 kaj komence de la 18-a jarcento ĝi estis refondita. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, poŝto.
Famuloj
En Sajóörös naskiĝis István Géczi (futbalisto).
Sai Baba
Sathya Sai Baba aŭ Bhagavan Sri Sathya Sai Baba (naskiĝis en la 23-a de novembro 1926, mortis en la 24-a de aprilo 2011) estis barata religia gvidanto. Li naskiĝis en vilaĝeto Puttaparthi. En Esperanto estas pri li verko Kaj la plej nobla estas amo de Annemaria Marwaha
Instruo
Moralaj instruoj de Sai Baba estas prezentataj diverslingve en pluraj libroj kaj revuoj. Ĉiutage en lia ĉefa aŝramo Prashanti Nilajam troviĝanta en lia naskiĝloko (ŝtato Andra-Pradeŝo) surtabule estas skribataj pensoj de la tago laŭ la guruo mem. Li apostolis unuecon de ĉiuj religioj, paciĝon kun si mem, helpon al aliaj, sed ankaŭ honoron kaj dignon, ĉar permesante neglekti nin ni samtempe permesas malgravigi dian fajreron enestantan en ni.
Senprofita agado
Sai Baba fondis tri altkvalitajn hospitalojn, du en Puttaparthi, unu en Bangalore. Laŭ lia iniciato en Barato aperis kelkaj universitatoj kaj centoj da lernejoj (ĝis 2000, ankaŭ eksterlande fondis 22 lernejojn). Unu el universitatoj - Sri Sathya Sai Institute of Higher Learning ricevis la plej altan ateston en la lando. Plimulto de liaj projektoj estas apogataj de registaro kaj politikistoj. Inaŭguron de unu hospitalo ĉeestis prezidento de Barato - Abdul Kalam.
Konataj adeptoj
Al la plej konataj adeptoj de Sai Baba apartenas Atal Behari Vajpayee (inta ĉefministro), Abdul Kalam (antaŭa prezidento) kaj Manmohan Singh (nuna ĉefministro) kaj estinta ĉefministro de Nepalo Girija Prasad Koirala. Plie, instruoj de Sai Baba estis kaj estas fonto de inspiro al: Alice Coltrane, Maynard Fergusson kaj Dana Gillespie.
Siefersheim
Siefersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bylany
Municipo Bylany situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en milde ondiĝinta pejzaĝo ĉe rivereto Bylanka, 4 km okcidente de urbo Chrudim kaj 5 km oriente de urbo Heřmanův Městec, ĉe ŝoseo n-ro I/17 el Čáslav al Zámrsk. Vivas ĉi tie. Bylany situas en fekunda regiono, kie estas abundaj rikoltoj de sukera beto, malta hordeo, de bakista tritiko. Specialaĵo estas kulturado de sekalergoto sur grandaj parceloj.
Podkylava
Podkylava (hungare Szakadék [sakadEk]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
11467 Simonporter
11467 Simonporter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Bylany
Naturo
La ĉefa pejzaĝa elemento de tiu ĉi regiono estas alta verdaĵo, kiu borderas naturan rivereton Bylanka. Proksime troviĝas pluaj verdaj areoj.
Podkylava
Situo
Podkylava situas laŭ traira flankovojo. Myjava troviĝas 13, Senica kaj Nové Mesto nad Váhom po 25 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1709 en formo " Potkilava ". En 1715 oni komputis tie 19 domojn. En 1753 loĝis tie 77 familioj, en 1787 680 vilaĝanoj en 70 domoj, en 1828 1042 vilaĝanoj en 149 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis  Podkilava, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szakadék 849 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Myjava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podkylava 272 homoj, (269 slovakoj).
Bylany
Legendoj
En Bylany vivis gastejmastro Beran, fama fortulo. Foje li iris el najbara vilaĝo Morašice kaj portis nekutiman ŝarĝon - vivan ĉevalon. Li havis ĝin sur ŝultroj sammaniere, kiel paŝtistoj portas ŝafojn. Li tiel venkis veton kun superulo el bienego de Morašice, ke li forportos la ĉevalon hejmen.
Aliafoje vizitis grafon Špork en Heřmanův Městec hungara nobelulo. Tiu fanfaronis per fortulo en sia gardistaro. Al Špork tio ne plaĉis, rememoris Beran-on kaj interkonsentis lukton de ambaŭ fortuloj. Beran venkis kaj la moŝta hungara sinjoro ne kapablis superi sian malvenkon kaj volis Beran-on mortpafi kaj pro tio la ĉeĥa fortulo devis forkuri. Tamen de Špork li ricevis riĉan rekompencon.
Historio de vilaĝaj sonoriloj
La origina sonorilo pendis en frontono de "Komunuma domo" n-ro 13. En la jaro 1935 geedzoj Rulík donacis al la vilaĝo novan, pli grandan sonorilon. Tiun oni lokigis en novan tureton sur tegmento de la Komunuma domo. En la dua mondmilito oni devis ĉiujn sonorilojn fordoni por fabrikado de armiloj. Tiel finis sian vivon ankaŭ la nova vilaĝa sonorilo. Sed la origina sonorilo estis kaŝita, do restis por reuzado post la milito. Ĉiutage trifoje kaj funebrosonoradon sonoris vilaĝa malriĉulo, invalido Linhart, kiu en la domo n-ro 13 loĝis.
Guardia Civil (Hispanio)
La Guardia Civil (civilgvardio), populare nomata la Benemérita, estas la unua korpuso de publika sekureco de nacia kompetenco en Hispanio. Ĝi estis fondita de la 2a Duko de Ahumada, nome Francisco Javier Girón y Ezpeleta en 1844. Temas oficiale pri Instituto Armado (armita institucio) de naturo militista kiu, laŭ la leĝo Ley Orgánica 2/86, de 13s de marto de 1986, formas parton de la Fuerzas y Cuerpos de Seguridad del Estado (sekuristaro). Tiele la hispana konstitucio, en sia artikolo 104, fiksas sian ĉefan mision protekti la liberan uzadon de la rajtoj kaj liberecoj de la hispanoj kaj garantii la civita sekureco, laŭ la dependo el la registaro.
Philippe Joseph Henri Lemaire
Philippe Joseph Henri LEMAIRE [leME] (9a de januaro 1798, Valenciennes - 2a de aŭgusto 1880, Parizo) estis franca skulptisto, kiu laboris en novklasikisma akademia stilo.
Guardia Civil (Hispanio)
Historio
Tiu polica korpuso estis fondita laŭ la modelo de la iama Santa Hermandad, kiu funkciis simile el 1476 al 1835. La ĉefa celo estis kontroli la vojojn kaj certigi la ĝeneralan sekurecon, kvankam oni propagandis ke tio necesas pro la nestabileco de la lando dum la Unua Karlisma Milito, reale ĝi utilis por protekti terposedantojn kaj burĝulojn el la atakoj de profesiaj ŝtelistoj (bandoleros) aŭ el simplaj rabetadoj fare de malriĉaj kamparanoj. Pro tio dum la dua duono de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a la Civilgvardio kreigis famon de kontraŭpopolaj policistoj perfortemaj kaj amikemaj de la terposedantoj.
Tiusence famiĝis dum la 1920-aj jaroj la poemoj kiuj poste kolektos la fama poeto Federico García Lorca en sia poemaro Cigana romancaro, kie aperas favore ciganoj (alia tradicia malamiko de la Civilgvardio) dum malfavore civilgvardianoj mem. Eble tio estis unu el la kaŭzoj ke li estos mortpafita komence de la Hispana Enlanda Milito (1936). En tiu milito, kvankam multaj civilgvardianoj restis lojalaj al la registaro de la Dua Hispana Respubliko, plej parte aliĝis al la flanko de la puĉistoj.
Philippe Joseph Henri Lemaire
Lemaire skulptis la altreliefojn de la Lasta Juĝo por la frontono de la preĝejo la Madeleine, Parizo. Li estis inter la ĉefaj akademiaj skulptistoj de Francio kiuj estas reprezentataj en la skulptaĵaro de la Triumfa Arko de Parizo: la aliaj estas Jean-Pierre Cortot, François Rude, Antoine Étex, kaj James Pradier.
Guardia Civil (Hispanio)
Simbolaro
Kvankam dekomence vestitaj el bluo, jam de la komenco ili uzis verdajn mantelojn por kamufli sin en kamparo kaj plej facile surprizi la suspektulojn. Ankaŭ de la komenco la tradicia dukorna ĉapelo estis rekonilo de la civilgvardianoj, heredita el ĉapeloj de nobeluloj de la fino de la 18a jarcento kaj komenco de la 19a jarcento.
Kazernoj
En ili loĝis ne nur la civilgvardianoj, sed ankaŭ ties familioj, kiel sistemo apartigi la civilgvardianojn el la loka loĝantaro kaj plej facile perforti aŭ subpremi la lokanojn. Por tiu celo foje oni uzis eĉ apartajn konstruaĵojn, kiaj kasteloj, monaĥejoj ktp. Tiuj instalaĵoj estis tradicie celo de terorismaj organizoj kiaj ETA, ĉefe, kiuj atencis kontraŭ ili eĉ en 89 fojoj, kaŭzante 33 mortintojn, same kiel aliaj organizoj (GRAPO, EGPGC, Terra Lliure). La plej mortigaj atencoj estis tiuj de Zaragozo, en 1987, kaj de Vic, en 1991, kiuj kaŭzis 11 kaj 10 mortintojn respektive.
Rikardo la 2-a (Shakespeare)
Rikardo la 2-a, aŭ en angla King Richard the Second, estas historia teatraĵo verkita de William Shakespeare supozeble ĉirkaŭ 1595. Ĝi estas bazita sur la vivo de la reĝo Rikardo la 2-a de Anglio (kiu reĝis 1377–1399) kaj estas la unua parto de tetralogio, referencata de kelkaj fakuloj kiel Henrikaro, sekvita de tri teatraĵoj koncernantaj la sukcedantojn de Rikardo: nome Henry IV, Part 1; Henry IV, Part 2; kaj Henry V.
Kvankam la unua First Folio (1623) eldono de la verkoj de Shakespeare listigas la verkon kiel historia teatraĵo, la pli frua Quarto eldono de 1597 nomas ĝin The tragedie of King Richard the second.
Intrigo
La verko montras nur la du lastajn jarojn de la vivo de Rikardo, el 1398 al 1400. La Unua Akto ekas kun la reĝo Rikardo sidanta majeste sur sia trono, kiam oni postulis de li arbitracii disputon inter Thomas Mowbray kaj la kuzo de Rikardo, nome Henry Bolingbroke, posta Henriko la 4-a, kiu estis akuzinta Mowbray misuzi monon donitan al li fare de Rikardo por la soldatoj de la reĝo kaj murdi la onklon de Bolingbroke, nome la Duko de Gloucester. La patro de Bolingbroke, nome Johano de Ganto, 1a Duko de Lankastro, dume, kredas Rikardon mem kiel respondeca pri la murdo de sia frato. Post kelkaj klopodoj por trankviligi ambaŭ, Rikardo konsentas kaj oni decidas, ke la afero estu solvita per la establita metodo de luktojuĝo inter Bolingbroke kaj Mowbray, spite la kontraŭon de Ganto.
La turnira sceno ekas pere de longa, ceremonia enkonduko, sed kiam la luktontoj estas luktontaj, Rikardo interrompas kaj kondamnas ambaŭ al ekzilo el Anglio. Bolingbroke estas dekomence ekzilita dekjare, sed Rikardo malpliigas tion al ses jaroj post vidi la tristan mienon de Johano, dum Mowbray estas ekzilita porĉiame. La reĝa decido povas esti vidita kiel unua eraro en serio kiu kondukas finfine al liaj elpostenigo kaj morto. Aldone, la decido malsukcesas forigi la suspektojn pri la impliko de Rikardo en la murdo de la Duko de Gloucester – fakte, pro mallerto li montriĝas eĉ pli kulpa. Mowbray antaŭdiras ke la reĝo tuj aŭ poste falos al la manoj de Bolingbroke.
Johano de Ganto mortas kaj Rikardo kaptas ĉion el liaj teroj kaj mono. Tio kolerigas la nobelaron, kiu akuzas Rikardon elspezaĉi la monon de Anglio, kapti la monon de Ganto (aparteninta rajte al lia filo, Bolingbroke) por financi militon en Irlando, kaj monpuni la nobelojn pro krimoj faritaj de iliaj prauloj. Ili tiam helpas Bolingbroke reveni sekrete al Anglio, kun plano eltronigi Rikardon. Restas tamen fideluloj al la reĝo, inter kiuj Bushy, Bagot, Green kaj la Duko de Aumerle, kuzo kaj de Rikardo kaj de Bolingbroke. Kiam la reĝo Rikardo eliras el Anglio pro la milito en Irlandon, Bolingbroke profitas la oportunon por arigi armeon kaj invadas la nordan marbordon de Anglio.
Post la reveno de Rikardo, Bolingbroke postulas ne nur siajn teritoriojn sed ankaŭ la tronon. Kroninte sin kiel reĝo Henriko la 4-a, li enprizonigas Rikardon en la kastelo Pomfret. Aumerle kaj aliaj planas ribelon kontraŭ la nova reĝo, sed York malkovras la perfidon de sia filo kaj informas pri tio al Henriko, kiu pardonas Aumerle kiel rezulto de la interveno de la Dukino de York dum ekzekutas la aliajn konspirintojn.
Enílton Menezes de Miranda
Enílton Menezes de Miranda (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Enikő Éder
ÉDER Enikő (e:der) estas rumania hungara aktorino naskita en Arado la 18-an de marto 1980.
Minik Wallace
Minik Wallace (1887 - 29-an de oktobro 1918) estis inuita junulo, kiu estas kunprenita — kun sia patro kaj 4 parencoj — en 1897 fare de polusa esploristo Robert Peary al Novjorko. Ili estis lokigitaj en la kela etaĝo de la American Museum of Natural History por antropologiaj esploroj kiel vivantaj objektoj. La esplorojn gvidis la tiea kuratoro Franz Boas.
Post kiam la parencoj kaj la patro mortis pro tuberkulozo, oni trompis la junulon per falsa enterigo. William Wallace — gvidanta kunlaboranto de la muzeo — adoptis la orfon en sia familio. Kvankam la knabo estis prezentita en la publikaj dokumentoj kiel Minik Peary Wallace, ne ekzistas dokumentaj pruvoj pri la jura adoptado. Kiam la 16-jarulo eksciis, ke skeleto de lia patro estas ekspoziciita en la muzeo, li perdis ĉiun fidon. Minik reveturis en 1909 al Gronlando, sed ne povis realkutimiĝi al loka vivo kaj revenis en Novjorkon en 1916. Li mortis tie la 29-an de oktobro 1918 kiel arbara laboristo en North Stratford, New Hampshire, pro hispana gripo. Oni entombigis lin tie.
La kanadano Kenn Harper publikigis informojn pri tiu historio en la 1980-aj jaroj kaj tiel la American Museum of Natural History sentis sin deviga transporti la restaĵojn de la mortinta inuito de Novjorko al lia hejmo, kie oni entombigis ilin en 1993.
La romano Minik de Ralf Isau rakontas pri la vivo de Minik.
12846 Fullerton
12846 Fullerton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona testpiloto kaj kosmonaŭto C. Gordon Fullerton (1936–2013) de la Dryden Flight Research Center (nun Neil A. Armstrong Flight Research Center) de la NASA en Edwards (Kalifornio). Li havis pli ol 15000 horojn de flugo en 135 diversaj tipoj de aviadiloj kaj pasis 382 horojn en kosmo dum du misioj de kosmopramo.
Gaela manpilkludo
Gaela manpilkludo aŭ irlanda manpilkludo (irlande Liathróid Láimhe, angle gaelic handball aŭ irish handball), alternative ankaŭ nomebla gaela peloto, estas pilkosporto simila al la angla sporto fives, al la sporto usona manpilkludo aŭ al la eŭska sporto peloto, se ludata sen specifa rakedo: en ĉiuj fakoj sportisto permane frapas pilkon kontraŭ muro kaj esperas ke la kontraŭa ludisto ne sukcesos sammaniere refrapi ĝin. Principe la ludo similas al skvaŝo aŭ rakedopilkado, nur ke la sportistoj ne rajtas uzi rakedon, sed frapas la pilkon per la polmo. La sporto dokumente menciiĝis unuafoje en la 15-a jarcento kaj konsideriĝas tradicia irlanda sporto. En la Respubliko Irlando ĝin subtenas la asocio Gaelic Athletic Association, kiu ankaŭ subtenas la vivtenon de aliaj tradiciaj sportaj fakoj de la gaela lingvokumunumo, kaj ekster la irlanda insulo ĝi precipe praktikatas tie, kie ekzistas fortaj komunumoj de tradiciemaj irlandanoj, aparte en Usono kaj Aŭstralio.
Al la teama sporto tradicie nomata manpilkado ne ekzistas simileco, krom ke iusence gravas kaj sportista mano kaj pilko: en tradicia manpilkado permesatas kapti, teni kaj denove ekĵeti pilkon, kaj celatas ke unu teamo kunage transportu la pilkon en la golon de la kontraŭa teamo, sen ke ĝi entute rajtus tuŝi flankan muron, dum en gaela kaj usona manpilkoludo, la angla sporto fives aŭ en peloto (se sen rakedo) ĝi estas tuj refrapata per la polmo, sen kapti kaj teni ĝin enmane.
Gaela manpilkludo nuntempe ludatas laŭ diversaj reguloj:
Ilinizoj
Illinizas aŭ Ilinizoj estas paro de vulkanaj montoj kiuj estas situaj sude de Kito, Ekvadoro. Ili situas en la Ekologia Rezervejo Reserva Ecológica Los Illinizas. Tiuj ĝemelaj montoj estas separataj per montoselo kiu estas ĉirkaŭ unu kilometron longa. La pintoj estas inter la plej altaj en Ekvadoro, el kiuj Illiniza Suda staras iome pli alta ol Illiniza Norda, ties norda partnero, kun 5248 metroj kaj 5126 metroj respektive.
Plej gvidlibroj (ekzemple, Lonely Planet Ecuador, Ecuador: A Climbing Guide) literumas la monton kun nur unu "l" kiel en Iliniza. La nomo Illinizas estas derivita el la Kunzaj vortoj por "maskla monteto."
Dum Illiniza Sur (la suda pinto) estas pli malfacile grimpebla pro sia glacia naturo, dum Illiniza Norte postulas malmultan aŭ nenian grimposperton, kaj povas esti grimpita kiel piedira pinto. Tamen estas rekomendata uzi gvidiston, ĉar la pado malfaciliĝas alproksimiĝinte al la montopinto.
La Ilinizoj estas bonegaj montoj por alklimatiĝo al altitudo, kaj estas ofte uzataj kiel grimpado prepara al pli altaj pintoj kiaj Cotopaxi, Chimborazo kaj Cayambe.
Estas rura rifuĝejo situan inter la norda kaj suda pintoj. Ĝi povas esti atingita post unu horo per aŭto el El Chaupi, sekvita de tri-hora grimpado. La rifuĝejo havas gasfornojn, potojn kaj patojn kaj litojn. Necesas kunporti varmajn dormosakojn kaj manĝon, sed akvo estas disponebla por esti boligita.
Twann (stacidomo)
Twann estas fervoja stacidomo en Twann-Tüscherz, Svislando.
Ágnes Nemes Nagy
Ágnes NEMES NAGY [Agneŝ nemeŝ nadj], hungare Nemes Nagy Ágnes estis hungara poetino kaj tradukisto.
Ágnes Nemes Nagy naskiĝis la 3-an de januaro 1922 en Budapeŝto. Ŝi mortis la 23-an de aŭgusto 1991 en Budapeŝto.
Biografio
Ágnes Nemes Nagy studis en Budapeŝto kaj akiris diplomon en 1944. La debuta poemlibro aperis en 1946. Baldaŭe 2 jarojn ŝi lernis en Romo kaj Parizo. Ŝi ŝatis traduki de Jean Racine, Molière, Victor Hugo, Rainer Maria Rilke kaj Bertolt Brecht. Ŝi instruis en gimnazio inter 1954-1958. Poste ŝi estis grava figuro de la hungara literaturo. Ŝi ricevis premion premion Kossuth en 1983 kaj ankaŭ aliajn premiojn kaj li havis la titolon Justuloj inter la popoloj. En 1998 oni fondis novan premion nomatan pri Nemes Nagy Ágnes.
Žetale
Žetale estas vilaĝo en la regiono Podravska de Slovenujo. Ĝi estas administra centro de la sama nomo. En la vilaĝo komence de 2018, tuta de 356 loĝantoj vivis.
Priskribo
Vilaĝo kun areo de 12,7 km² situas en la sudokcidenta parto de la monto Haloze. La areo estas tre diversa kaj havas krutajn deklivojn. La alteco estas ĉirkaŭ 248 ĝis 718 metroj super marnivelo. Žetale vilaĝo estas serio de sidlokoj aŭ loĝlokoj, kiuj estas: Cimper, Gater, Grabe, Jamiče, Krd, Krhiče, Ledince, Lešje, Ložine, Marof, Paukon, Podgaj, Reber, Rtiče, Stopnica, Šimperk, Tisovec, Tratnica, Trebež, Trniče, Varvasele a Žetale.
La plej granda asentamiento estas Žetale, kie estas primara lernejo, infanĝardeno, poŝtoficejo, sidejo de loka registaro, komerco. Ankaŭ ekzistas la Paroka Preĝejo de Sts. Michaela kaj la tombejo. Buso kuras en la sidlokon.
La apudaj vilaĝoj estas Kočice, Dobrina kaj Kozminci en la nordo, Stanošina en la nordoriento, Zgornje Gruskovje en la oriento, Čermožice en la okcidento. Sur la suda flanko estas la limo kun Kroatio.
La loĝantaro laboras en brutobredado kaj en arbaro. Iuj kverelas labori ĉirkaŭ Rogatec, Rogaska Slatina, Majšperk, Celje kaj Ptuj.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T13_F410:10125979_x564119.5_y125969.8005_s14_b4
John Dos Passos
John Dos Passos, naskita la en Ĉikago, mortinta la  en Baltimore, estis portugal-devena usona novelisto kaj pentristo.
Dos Passos, filo de riĉa advokata familio el Madejro, verkis en la angla lingvo. Dum sia junaĝo li vojaĝis kun siaj gepatroj en Meksiko. En 1907 liaj gepatroj, strebantaj certigi al li plejeble bonan edukon, sendis lin al lernejo en Konektikuto. Kun privata instruisto li faris vojaĝon tra kelkaj landoj de Eŭropo kaj la Proksima Oriento. En 1916 li diplomiĝis pri literaturo ĉe la Universitato Harvard.
Kiam Usono ekintervenis en la unua mondmilito, Dos Passos troviĝis vojaĝe en Hispanio kaj volontulis por la taĉmentoj de la Ruĝa Kruco de Italio (je kies flanko intervenis Usono). En 1919 li publikigis aŭtobiografian noveleton kun pacisma tendenco, "La inicado de unu homo" (angle: One Man's Initiation). Post la milito li denove vojaĝis tra Hispanio. En 1925 li publikigis novelon, kiu fondis lian mondan famon: "Manhattan Transfer", en kiu li evoluigis stilon, kiun li poste uzos ankaŭ en sia fama trilogio "U.S.A.".
En 1927 li publike protestis kontraŭ la ekzekutado de Sacco kaj Vanzetti kaj estis enprizonigita pro tio.
Lia verko The Great Days (la grandioza tempo) de 1958 estas konsiderebla lia aŭtobiografio.
Dos Passos verkis 42 novelojn kaj multajn poemojn, eseojn kaj dramojn. Krome li aktivis kiel pentristo, sed tie ne atingis famon kompareblan al lia literatura.
NGC 5164
NGC 5164 (aliaj indikoj — UGC 8458, MCG 9-22-63, MK 257, ZWG 271.41, KCPG 376, PGC 47124) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Murdo de Neda Aga-Soltan
La murdo de Neda Aga-Soltan ( Nedā Āġā-Soltān; 1982 — la 20-an de junio 2009) okazis sur la avenuo Karegar en Teherano, Irano (35.71905°N, 51.39183°W) dum la protestado de opozicio. La 27-jaraĝa junulino estis mortigita per la pafo en la koro, verŝajne, fare de ano de Basiĝi. Tiu evento plifortigis la protestadon kaj estigis grandan indignon.
Antaŭtage
La 2009 la irana studentino skribis en sia blogo sub la nomo Hanna:
Post apero de la informo pri junulino, mortigita dum dispelado de la manifestacio la 20-an de junio, multaj kredis, ke tio estis Hanna. Tamen samvespere ŝi denove skribis en sia blogo:
La vivo kaj la morto de Neda Aga-Soltan
Ŝi naskiĝis kaj loĝis en Tehrano en la familio de civila oficisto kaj dommastrino. Post fini la universitaton Azad laŭ la fako "islama filozofio", Neda decidis labori pri turismo kaj ekis lerni turkan lingvon por estu ĉiĉerono. Kune kun siaj amikoj ŝi vizitis en Tajlando kaj Dubajo, antaŭ du monatoj veturis en Turkio. Neda ŝatis persian muzikon kaj prenis lecionojn pri ludado sur piano.
La Neda trafis trafikŝtopiĝon kune kun sia muzikinstruisto Hamid Panahi. Estis varmega vetero kaj Neda eliris el aŭto por vidi manifestacion. "Ni simple rigardis, ne ĵetis ŝtonojn aŭ ion ajn alian, kaj ili mortpafis ŝin. — diris poste Panahi. — Mi ekaŭdis iun krakon kaj ekvidis, ke Neda falis sur teron. Tio estis nur unu kuglo. Poste mi ekkonis, ke en ŝi pafis policano, pli ĝuste kunlaboranto de "Basiĝi". Mi rigardis kiel la sango verŝiĝis el ŝia brusto, kaj poste ekfluis el la nazo kaj buŝo". Baldaŭ Kaspian Makan, la fianĉo de la junulino, en intervjuo de BBC Persian konfirmis, ke Neda estis sur strato hazarde. Tamen li estis asertinta ke basiĝano pafis en ŝin intence.
Poste en amaskomunikiloj aperis la memoraĵoj de la amikoj de la junulino, kiuj diris, ke ŝi eliris sur stratojn pro la malkontenteco de rezulton de la prezidenta balotado. Kvazaŭ ili deadmonis Neda, sed ŝi deklaris ke ne timas morton kaj diris: "Ne emociiĝu, tio estas nur unu kuglo — kaj ĉio estos finite".
Filmetoj
Samtage en Facebook kaj YouTube estis disvastigita la filmeto, kiu kaptis la murdon. Pli ĝuste tio estis tri filmetoj, filmitaj per diversaj poŝtelefonoj. Unua filmeto montris Neda ankoraŭ vivan kaj staran inter amaso da homoj. En la dua la filmanto alproksimiĝadis grupon da homoj, kiuj kolektiĝis apud parkita aŭto. Kiam li aliris pli proksime, iĝas videble kiel Neda falas sur trotuaron, ĉe ŝiaj piedoj ekas la granda sanga makulo. Du viroj provas haltu la sangadon, sed post kelkaj sekundoj ŝi svenas. Tria filmeto montris samon, sed el alia punkto de filmado.
Unu filmeton akompanis la komento de la nekonato, kiu asertis, ke ĉeestis pri tiu evento:
En la filmo estas aŭdebla voĉo de viro: "Petu vin, nur ne foriru!" kaj “Kara ne timu, Neda ne timu!” Lastaj vortoj de la junulino estis: "Mi brulas, al mi estas tiel varmege!"
Oficiala reago
La registaraj amaskomunikiloj unue silentis pri tio, la publika enterigo estis malpermesita kaj nur post kelkaj tagoj la kadavro estis enterigita en la tombejo Beheŝt-e-Zahra, en sudo de Tehrano. La okazis vica manifestacio memore de Neda. Tiu tage la irana televido elmontris tri serieroj de la filmo "Majstro de l’ringoj", kvankam kutime la okcidentajn filmojn elmontras pli malofte; tamen stratoj estis plenaj de homoj. Sur la ŝildoj de la avenuo Amirabad iu skribis per aerosolo: "La avenuo de Neda".
La la registara novaĵagentejo IRNA publikis la novan version de la pereo de Neda. Laŭ ĝi snajpero misrekonis ŝin kiel la fratino de la aktivulo de la Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo, kiu estis ekzekutita antaŭ iu tempo en la provinco Mazandarano. Per tio la potencoj fakte agnoskis, ke Neda estis mortpafita de la registara pafisto. Rezulte la prezidanto Mahmud Ahmadineĵad ordonis la ajatolon Mahmud Haŝemi-Ŝahrudi, la gvidanto de la juĝa administracio de la lando, enketi tiu eventon por ke "malkovru elementojn", starantaj malantaŭ la mortigo de la junulino. Li skribis, ke Neda estis mortigita ĉe sufiĉe "suspektindaj" okazintaĵoj kaj "malamikoj" uzas tion por nigrigi "selenan bildon" de Irano.
Neoficiala reago
Neda en farsi signifas "voĉo" aŭ "alvoko". Tiu evento eĥis tutmonde. Al la fino de la 20-an de junio la diskutado pri la mortigo de Neda kun la uzado de la ŝlosilvorto #neda iĝis unu el ĉefaj temoj en Twitter. Post kaj pro tio la eks-konsilisto de la prezidanto de Usono Mark Pfeifle proponis kandidatigi Twitter al la Nobel-premio pri paco. La serĉilo Google kalkulis 63 milojn da serĉantaj informmendoj "Neda Soltan".
Baldaŭ aperis alia filmo, kaptita en Tehrano, en kiu multaj homoj, prenite manojn unu la aliajn, skandis: “Ne timu, ne timu, ni estas kune kun!”. Miloj da homoj portis ŝiajn portretojn dum manifestacioj. Interrete disvastiĝis multaj filmetoj kaj kantoj, dediĉitaj al la mortigita junulino.
La mondfama verkisto Paulo Coelho rekonis en la filmeto la kuraciston, provintan savi Neda — tio estis lia delonga amiko Araŝ Hedĵazi, kiu akompanis lin dum la vojaĝo laŭ Irano en 2000. Tiu kuracisto helpis soldatojn dum la Iraka-irana milito kaj ĉiam luktis kontraŭ la rompoj de la homaj rajtoj. La verkisto tuj sendis al li per retpoŝto la leteron, kie skribis: "Kara Araŝ, mi devas koni, kie vi estas, ĉu veras tio, kion mi vidas kaj legas. Nur post tio mi povos ekhavi pozicion — nature, sekvante vian konsilion". Araŝ respondis kaj konfirmis tiun eventon, post tio Paulo Coelho enmetis la filmeton en sian retpaĝon. La Araŝ sukcesis lasi Irano kaj alflugis en Londono.
La irana poetino Ŝoleh Uolpe enmetis en Interreton la verson, kiu tuj iĝis fama:
Carl Kundmann
Carl Kundmann (naskiĝis la 15-an de junio 1838 en Vieno, mortis la 9-an de junio 1919 samurbe) estis aŭstra skulptisto. Li validas kiel unu el la ĉefaj majstroj de la ringstrata epoko, kie li realigis multaj dekoraciajn laborojn.
Hans Weigel
Julius Hans WEIGEL (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Maria Enzersdorf / Distrikto Mödling) estis aŭstra kritikisto kaj juristo.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno li studis jursciencon en Hamburgo kaj Berlino. Ekde 1928 li laboris kiel volontulo ĉe la gazeto berlina "Die literarische Welt". En 1933 li iĝis kabaretisto sur la scenejo de "Literatur am Naschmarkt" en Vieno. Ekde la mezo de la 1930-aj jaroj li estis verkisto, li verkis ekz. en 1936 la kantotekstojn por la opereto Axel an der Himmelstür de Ralph Benatzky.
En marto 1938, post la t.n. Anschluss li elmigris kune kun la unua edzino Getrud Ramlo (1937-47) al Bazelo, kie li estis mallongan tempon en la laborejo Bürgerspital. Tiutempe li prilaboris i.a. teatraĵojn de Johann Nestroy kaj Carlo Goldono por la dramteatrejo de Zuriko kaj skribis la utopian tiutempan romanon Der grüne Stern (ĝi aperis en 1946), kie Weigel klarigas onin pri la absurdeco de ĉiu ajn diktaturo. Ekde 1943 li skribis sub la pseŭdonimo Hermann Kind tekstojn por la bazela Kabareto "Kaktus" de Alfred Rasser. En 1943/44 Weigel nombriĝis al la delegitoj de artista komitato kiun instigis Karl Pryla kiel laborrondon de aŭstraj artistoj por la demokratia rekonstruo de Aŭstrio.
En julio 1945 Weigel reiris patrujen kie li antaŭ ĉio kulturpubliciste kaj verkiste agadis engaĝiĝinte por junaj aŭtoroj en la postmilita Vieno. Al ili ofertis la antologio Stimmen der Gegenwart (1951–54) publicforumon. En diversaj kampanoj Weigel postulis la malpermeson de surscenejigoj de teatraĵoj de Bertolt Brecht batalante - simile kiel ankaŭ Friedrich Torberg - kontraŭ komunistoj membriĝintaj al la PEN-klubo. Weigel ankaŭ brilis kiel teatrokritisto kaj tradukisto (precipe de verkoj de Molière). Lia teatraĵo ''Barabbas oder Der 50. Geburtstag havis sian premieron ĉe la viena teatrejo Studiobühne; aliaj teatraĵoj estis Angelica (1948), Die Erde (1948) kaj Das wissen die Götter'' (1950).
Weigel skribis la libreton (premiero en la 7.10.1965 ĉe Stadtheater Basel) de la porkantista komedio Bunbury de Paul Burkhard laŭ verko de Oscar Wilde.
Lia dua edzino estis inter 1951–64 la aktorino Elvira Hofer. Poste lia vivkunulino estis la verkistino Elfriede Ott.
Graveco por la aŭstra literatura memdifino
Weigel ofte substrekis la memstarecon de germanlingva aŭstra literaturo, antaŭ ĉio en la volumo ''Die Leiden der jungen Wörter. Ein Antiwörterbuch'' de 1974.
Fonto
Danielczyk, Julia: "Hans Weigel", en: Kotte, Andreas (eld.): Theaterlexikon der Schweiz, Chronos Verlag Zürich 2005, vol 3, p. 2062–2063
Pláně
Pláně estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň ses kilometrojn nordokcidente de Plasy. La municipo ensumigas ankaŭ vilaĝojn Korýtka, Ondřej kaj Vrážné. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1169.
Ĉirkaŭaĵo
Pláně najbaras nordoriente kun Ondřejov, oriente kun Vrážné, sudoriente kun Korýtka, sudokcidente kun Dražeň, okcidente kun domaro Osojno kaj plu kun Hvozd.
Joanna de Ângelis
Joanna de Ângelis [ĵoanna djanĵeliz] estas ina spirito tre konata en Brazilo. Laŭ iuj spiritismaj fontoj, en sia lasta enkarniĝo ŝi vivis en la urbo Salvadoro de Bahio (laŭdire ŝi estis monaĥino Joanna Angélica de Jesus), naskiĝis en 1761 kaj murdita en 1822. En la spirita mondo ŝi laboras por la progreso de la homaro, kaj jam diktis al la mediumo Divaldo Pereira Franco multajn librojn. En 1651 ŝi reenkarniĝis en Meksiko. Antaŭe ŝi vivis en Italio, kiel disĉiplino de Sankta Klara. En la tempo de Jesuo ŝi estis Joana de Cusa, en Romo; en 68 p.K. ŝi estis brulmortigita kune kun sia filo kaj pli ol kvincent kristanoj.
Vasil Holoborodko
Holoborodko Vasil ukraine Василь Голобородько (nask. en 1945 en Luganska provinco) - poeto-disidento. 1964 - eklernis en Kijiva Universitato, studante ukrainan filologion, poste transiris al la Donecka Universitato, de kie li estis forpelita pro la kontraŭstaro de rusigo, estis sub la "prizorgado" de KGB. Kiam kijiva eldonejo rifuzis aperigi jam planitan lian poem-kolekton, ĝi aperis en Usono (1970). En tiu tempo eldoni eksterlande siajn verkojn povis nur "malamiko de komunisma reĝimo". Laŭ vortoj de la poeto "en 1969-1986 li estis en interna elmigrado".
1983 - eldono de la libro "de Rabindranat Tagor - ĝis Vasil Holoborodko" en Jugoslavio, kiu jam ne estis en amikaj rilatoj kun Sovetio.
Laboris en minejo, kolĥozo. Diplomiĝis en Luganska pedagogia universitato pri semantiko de la ukraina lingvo.
1988 - poemaro "La verda tago", la unua aperinta en Ukrainio. Poste sekvis poem-libroj de 1990, 1992, 1994. Laŭreato de Ŝevĉenka ŝtata premio.
Liaj verkoj estis tradukitaj en ĉ. 20 lingvojn; multajn liajn poemojn esperantigis Kris Long.
Memgolo
Memgolo estas incidento en futbalo, manpilko kaj aliaj pilkludoj kaj signifas golon ĵetitan en la propran golejon. Do tio estas malfavoro por la propra teamo de la ludanto, ĉar tiuokaze la kontraŭa teamo ricevas la poenton. Plej ofte memgolo estas neintenca, tamen foje ĝi povas esti intenca se prezentiĝas specialaj motivoj ĉe la ludanto.
Murdo pro memgolo
La verŝajne plej famaĉa memgolo okazis en jaro 1994 en FIFA World Cup Futbala Mondpokalo dum la ludo Kolumbilando kontraŭ Usono. La ludanto Andrés Escobar de la Kolumbilanda teamo neintence enpafis memgolon, kio siavice kaŭzis ke Kolumbilando malgajnis la matĉon kaj sekve devis foriri de la pokalludado. Je unu semajno poste Andrés Escobar estis murdita, laŭreporte ĉar iu vetis je la rezulto de la malfeliĉa matĉo.
Figura signifo
En alia figura senco de la vorto, memgolo signifas agadon, eldiron, damaĝan por la aganto, parolanto mem.
Imre Dózsa
Imre DÓZSA [dOĵa], hungare Dózsa Imre, Esperante Emeriko Dózsa estas hungara baletisto, aktoro kaj teatrestro.
Imre Dózsa naskiĝis la 1941 en Budapeŝto.
Santa Maria della Pace
Santa Maria della Pace (Sankta Maria de la Paco) estas preĝejo de Romo, centra Italio, ne tre for el Piazza Navona. Rafaelo ekis freskon Kvar Sibiloj ricevas anĝelajn instruojn (1514) super la arko de la Kapelo Chigi, komisiita de Agostino Chigi, la papa bankisto. La Elposteniĝo super la altaro estas de Cosimo Fancelli kaj "Madono kun Sanktuloj" de Baldassare Peruzzi. Krome estas klostro fare de Bramante.
Michel Derdevet
Michel DERDEVET, naskiĝinta en Beziers la estas entreprenestro kaj specialigita eseisto pri energia kaj eŭropaj politikoj, prezidanto de la pensfabriko Confrontations Europe.
Profesia biografio
Diplomita pri publika juro de la Universitato de Montpellier, Michel Derdevet komencis sian karieron kiel konsilisto sine la kabineto de la prezidanto de la departementa konsilio de Hérault, Gerard Saumade, en 1983, antaŭ aliĝi la kabineto de Martin Malvy ŝtata sekretario pri energio de 1984 ĝis 1986 kiel komisiito.
Sekve li okupas diversajn postenojn en EDF (nacia franca firmao de elektro), notinde kiel ĝenerala kundelegito pri komunaĵaj aferoj de elektro de Francio de 1998 ĝis 2000. De 1992 ĝis 1993, li estis kabinetestro de Martin Malvy, kiu estis proparolanto de la registaro kaj budĝetministro. Poste, li estis kabinetestro de Christian Pierret kaj ministro de industrio de 1997 ĝis 1998.
De 2000 ĝis 2012, li estis membro de la ekzekutiva komitato kaj direktoro de la komunikado kaj publikaj aferoj de RTE. Li donis en 2015, raporton titolita “L’Energie, l’Europe en réseaux” (la energio, Eŭropo en retoj) al prezidento François Hollande.
Li estis ĝenerala sekretario kaj membro de la direktoraro de Enedis de januaro 2013 ĝis novembro 2019. En majo 2019, li estis komisiita pri analizo de diversaj eŭropaj modeloj de transporto kaj disdono de elektro de la ministro de la ekologia kaj solidara transiro, François de Rugy.
Poste lia eliro de Enedis, li iĝis prezidanto de la pensfabriko Confrontations Europe kaj poste ĉefa konsilisto de EY Parthenon, strategia fako de la grupo EY, en novembro 2020. Li iĝis prezidanto de la Domo de Eŭropo de Parizo en 2021 kaj profesoro en la Kolegio de Eŭropo en Bruĝo.
Hribivci
Hribivci, ukraine Грибівці, rutene Грибôвцï [hribovci], ruse Грибовцы [gribovci], slovake Hribovce, hungare Gombás [gombAŝ] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Boboviŝĉe.
Paulilatino
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas legenda martiro sankta Teodoro, kies memortago, la 9-a de novembro, sekve estas la komunuma festotago.
Hribivci
Historio
La malnova hungara loknomo estis "Hribóc", kiu pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis al "Gombás". Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Hribivci. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Paulilatino
Najbaraj komunumoj estas.
Rüde
Rüde (dane Ryde) estas vilaĝo kaj eksa administra komunumo en Germanio. Ekde la 1-a de marto 2013, kiam la tiamaj komunumoj Havetoftloit, Rüde kaj Satrup kuniĝis al nova komunumo, ĝi estas parto de tiu komuna komunumo Mittelangeln, kaj krome apartenas al pli granda, samnoma komunumaro Mittelangeln. Havetoftloit troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis 366 loĝantojn.
32096 Puckett
32096 Puckett estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Minor White kaj Michael Collins elde Anza (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tim Puckett, kiu konstruis la Observatorion Puckett en Ellijay (Georgio) por studi kometojn kaj malkovri supernovaojn. Lia teamo estas kreditita de pli ol 75 supernovaaj malkovroj.
Moncerato
Moncerato, nacilingve Montserrat, estas teritorio nuntempe dependa de Britio en la Kariba Maro. La origine katalunlingvan nomon ĝi ricevis memore al la monto aŭ pli ekzakte montaro Montserrat en Katalunio, Eŭropo. Geografie ĝi apartenas al la Deventaj Insuloj.
Depost 1992 la karibia insulo suferis serion de tertremoj. En 1995 okazis vulkaneksplodo, kiu detruegis la ĉefurbon Plimuto kaj grandan parton de la insulo.
Alexander Stubb
Cai-Göran Alexander STUBB (naskita la 1-an de Aprilo 1968 en Helsinki) estas Finna politikisto de la konservativa-liberala partio Nacia Koalicio. Ekde Majo 2015 li estas Ministro pri Financoj en la registaro de Ĉefministro Juha Sipilä.
Krom siaj gepatraj lingvoj la Sveda kaj Finna, Stubb parolas la Anglan, Francan kaj Germanan.
Ludwig Preller
Ludwig PRELLER (naskiĝinta la en Hamburgo, mortinta la  en Vajmaro) estis germana filologo klasika kaj fakulo pri antikvaj sciencoj.
Vivo
Post gimnazifrekvento en Hamburgo (Johanneum) kaj Lübeck (Katharineum) Preller studis ekde 1828 en Leipzig, Berlino kaj Göttingen filologion kaj komence krome teologion, i.a. ĉe Gottfried Hermann, August Böckh kaj Karl Otfried Müller. En 1832 li doktoriĝis ĉe Müller en Göttingen per laboraĵo pri Esĥilo. Post certa tempo kiel privata instruisto en Hamburgo li estis ekde 1833 privata docento ĉe la Universitato de Kiel.
En 1838 li iĝis profesoro pri filologio en Tartu, de kie li retiriĝis en la jaro 1843-a pro kvereloj inter la germanaj profesoroj kaj la registaro rusia. Sekve li pasigis kelke da tempo en Italujo antaŭ translokiĝo je Jena en 1844 kie li prelegadis kaj nomumitis profesoro en la jaro 1846-a. Unu jaron poste li iĝos ĉefbiblitekisto kortega de la Duka biblioteko vajmara, la nuna Biblioteko Dukino Anna Amalia. En 1852 ekis granda studvojaĝo je Greklando.
Graveco
Preller membris ĉe multaj akademioj kaj societoj. Li verkis plurajn librojn pri la historio de Antikveco kontribuante ankaŭ per artikoloj je la verkoj Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste de Johann Gottfried Gruber kaj Real-Encyclopädie der classischen Alterthumswissenschaft de August Friedrich Pauly. Lia primitologia libro Griechische Mythologie havis tri eldonojn kaj eĉ pli gravis post prilaboriĝo fare de Carl Robert ekde 1884.
Mályi
Mályi (mAji) estas granda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Miskolc, aŭtoŝoseo en la sama direkto preteriras. Nyékládháza troviĝas 2, Miskolc 3, Emőd 11 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1233 en formo "Mali". Post la mezepoko pro la konstantaj militadoj la vilaĝo senhomiĝis. Apud la vilaĝo longe minis rulŝtonetojn. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, poŝto, hoteleto, restoracio.
Ivád
Ivád [ivAd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Ózd-Bátonyterenye. Pétervására troviĝas 4, Bátonyterenye kaj Borsodnádasd po 22, Salgótarján 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1311 en latina formo possessio Ivand. La kampoj longe apartenis al familio Ivády (ivAdi). Nuntempe 75% de la vilaĝanoj havas la nomon Ivády. En 1873 ĥolero, en 1903 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de rutenoj kaj ciganoj, infanĝardeno, sportejo, migra poŝto.
Jan Jacob Slauerhoff
Jan Jacob SLAUERHOFF (15-a de septembro 1898 – 5-a de oktobro 1936) estis nederlanda poeto kaj romanverkisto, unu el la plej gravaj de la intermilitaj jaroj. Ĉiuj liaj verkoj origine estas publikigitaj sub la indiko J. Slauerhoff; postaj eldonistoj kelkfoje eraris.
Junaĝo (1898-1910)
Je la 15-a de septembro 1898 Jan Jacob Slauerhoff (voknomo: Jan) naskiĝis kiel kvina de ses infanoj en protestanta mezklasa familio en Leeuwarden (Nederlando). Li suferis pro atakoj de astmo, por malpezigi la malsanon li ĉiujare trapasis kelkajn monatoj sur la insulo Vlieland ĉe siaj kognatoj.