cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malsanulejo de Niuvanniemi
Malsanulejo de Niuvanniemi estas mensmalsanulejo en Finnlando en Kuopio. Ĝi estas unu el du ŝtataj mensmalsanulejoj en Finnlando. La alia ŝtata mensmalsanulejo estas Malsanulejo de Malnova Vaasa. En malsanulejo de Niuvanniemi estas 12 sekcioj, el kioj estas 7 sekcioj nur por plenkreskaj viroj, 1 sekcio nur por plenkreskaj virinoj, 3 sekcioj por plenkreskaj kaj viroj kaj virinoj kaj 1 sekcio por junuloj. Preskaŭ ĉiuj pacientoj en la malsanulejo estas en deva flego kaj vere granda parto el la pacientoj estas krimuloj kiel murdistoj aŭ seksaj krimuloj. En la malsanulejo estas 296 pacientlokoj. Kuracistoj kaj aliaj dungitoj estas proksimume 400.
Pont-de-Poitte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Bismarck-turo (Jena)
Impona Bismarck-turo (Bismarckturm) staras en Jena, Germanujo, sur la pinto de Tatzend-monto kies alteco estas de 328 metroj. Danke al iniciato de studentoj starigitis ĝi ĝis la 1909-a jaro por honori kancelieron Otto von Bismarck kaj ties viziton de la universitata urbo en 1892.
Historio
Unuaj ideoj konstrui tiaĵon estis jam en 1899 sed oficiala propono ne venis antaŭ la 20.2.1905. Apogis la turkonstruemajn studentojn konataj urbanoj kiel la zoologo Ernst Haeckel aŭ la eldonisto Gustav Neuenhahn. Formiĝis komitato sub la prezido de ĉefurbestro Gottlieb Heinrich Singer. Multaj el la studentaro sed ankaŭ diversaj societoj kaj individuoj plenigis la sakon de la monkolektantoj kaj finfine kolektitis 43 miloj da markoj. Planis la turon arĥitekto Wilhelm Kreis kiu respondicis pri pli ol 50 Bismarck-turoj. Kreis gajnis en 1899 per la skizo Götterdämmerung konkurson organizitan fare de la Germana studentaro kun la celo trovi la vere plej idealan realigon de bismarckturidealo. La rezulton oni sume 47 fojoj efektivigis, ekz. ankaŭ en Gera kaj Eisenach. Sed en Jena la municipanoj kontraŭis tiun ĉi solvon komisionte Kreis, krei tute individuan turon nur por Jena. Elfaras oni la novan planon sub la gvidado de municipa konstruestro Oskar Bandtlow. Meto de fundamenta ŝtono estis en la 10.5.1906 kaj inaŭguro solena okazis en la 5.7.1909. Ĝi anstataŭigis posteulan konstruaĵon, artefaritan turruinon nome Fort Malakow. Dum GDR-tempo la turo alinomiĝis en 1953 je Porjunulara turo (Turm der Jugend) ricevonte sian originan nomon post Turniĝo.
Arĥitekturo
Temas pri 21 metrojn alta ronda turo el kalkŝtonaj kvadroj. Ĝin konsistigas malsupra konstruaĵo kun alteco de kvar metroj kaj diametro de 14 metroj. Pli supre komenciĝas la turo en la pli konkreta senco kun diametro de 10,9 metroj. La stilo memorigas onin je la maŭzoleo de Teodoriko la Granda en Raveno - modelo kiu kopiitis ĉe la malmultajn jarojn poste farita turo en Sczeczin. Ĉirkaŭas la malsupran parton rondpromenejo de 18 kolonoj havante balkonon belvidejan. La sume tri etaĝoj kronatas de kupolo el kontraŭfortoj sur kiuj sidas ŝtonaj agloj. La pilastrorondirejo servas kiel dua belvidejo en alteco de 15 metroj. La aglojn kreis la konata lokulo skulptista Otto Späte (1852–1925). Turpinte troviĝis estis fajropelvo en kiu dum specialaj memortagoj ekbrulis fajro de asfalto kaj ligno. La bonega situo ĉiukaze garantiis vidon ankaŭ de malproksime.
Plaisia
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
Amerika Universitato
American University (American University; en inicialoj : AU) estas privata universitato en Vaŝingtono kiu elstaras ĉefe en studfakoj destinitaj por trejni publikajn figurojn, diplomatojn kaj ŝtatistojn kiel internaciajn rilatojn, publikan administradon, publikan politikon kaj politikan scienco kaj tanĝantajn kampojn kiel ekzemple amaskomunikado, ekonomiko kaj juro.
La universitato, estis fondita en 1893 fare de la metodista pastoro John Fletcher Hurst, kiu serĉis krei institucion kiu antaŭenigus publikan servon, internationalismo kaj pragmatan idealismon. Malgraŭ la alligiteco de la institucio kun la Metodista eklezio, ekzistas neniu postulo por studentoj aŭ fakultato por identiĝi kun ĝi.
Ĉirkaŭ kvinono de la studentoj de la instituto venas de landoj ekster Usono.
Historio
La metodista pastro John Fletcher Hearst laboris por la starigo de institucio por trejni laboristojn por la publika servo kaj ankaŭ elektis la lokon, en la kampara areo de la Distrikto de Columbia. La leĝo por establi la institucion estis pasigita de la usona Ĉambro de Reprezentantoj en 1893, kaj konstruado komenciĝis en 1905 kaj studoj finfine komenciĝis en 1914. La universitato akceptis virinojn kaj afrik-usonanoj en ĝiaj vicoj ekde ĝia unua tago, neakceptebla ago en tiu tempo.
Dum la Unua Mondmilito, la universitato donis al la Usona Armeo la rajton uzi ĝiajn instalaĵojn kaj aparte ĝiajn kemiajn laboratoriojn, kie la United States Army Chemical Corps estis establita. Inter aliaj, James Bryant Conant kaj Robert Mulliken laboris en tiu instalaĵo. Alia parto de la instalaĵoj de la universitato estis utiligita fare de la Usona Korpuso de Inĝenieroj (United States Army Corps of Engineers) kiel armilesplorado, esplorado kaj disvolvado (Camp Leach).
En 1947, la universitato malfermis sian staĝprogramon, en kiu ĝi ofertas studentojn de universitatoj trans Usono semestron kiu inkluzivas studojn kaj restadon en la ĉefurbo kaj dungado en registaraj institucioj. Diplomiĝintoj de ĉi tiu programo inkluzivas prezidentajn kandidatojn Paul Ryan kaj Michael Dukakis, Sekretarion pri Sano Donna Shalala, senatanojn, kongresanojn, lobiistojn kaj registarajn oficialulojn.
En 1949, Washington College of Law kunfandiĝis kaj estis inkluzivita en la universitato.
Dum la 1960-aj jaroj, la branĉoj de la usona registaro (inkluzive de la CIA kaj Usona Departemento de Defendo) uzis la universitaton kiel parton de politikaj pensfabrikoj kaj financis esploradon por la avantaĝo de la registaro.
En 1979 komencis funkcii televidstacio American University Television (ATV), kiu estis kreita kaj elsendita nur de studentoj de la universitato. Ekde 2007, la universitata televidstacio estas en la interreto.
En 1986, la saudi-arabia magnato Adnan Khashoggi donacis 5 milionojn da dolaroj por establi sportcentron nomitan laŭ li, la centro estis establita kaj portis lian nomon malgraŭ la eksplodo de la afero Iran-Contra, kiu makulis lian reputacion. Nur kiam la daŭra donaco de Khashoggi ĉesis meze de la naŭdekaj, lia nomo estis forigita de la centro.
Kampuso
La universitato havas du apudajn kampusojn. La origina malnova kampuso estis dizajnita fare de Frederick Law Olmsted sur Masaĉuseca Avenuo en nordokcidenta Vaŝingtono. Kiam la universitataj konstruaĵoj troviĝas en publika ĝardeno kiu ankaŭ estas uzata kiel arboreto.
Akademia organizo
La universitato konsistas el ok fakultatoj, nomitaj kolegioj aŭ lernejoj, kiuj enhavas ĝiajn akademiajn programojn:
Saločiai
estas vilaĝo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al la komunumo Pasvalys, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Panevėžys, kiu ankoraŭ nun uzatas por statistikaj celoj kaj en amaskomunikiloj por priskriboj de situo. En en la vilaĝo vivis.
Barruecopardo
Barruecopardo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. Barruecopardo estas tradukebla etimologie al grizbruna roko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 461 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Limas kun loĝlokoj Vilvestre, Cerezal de Peñahorcada, El Milano, Saucelle, Villasbuenas, Bermellar kaj Saldeana. Ĝi distas 94 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. La teritorio estas ebena.
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Iam estis minoj de volframo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Patornay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Paul van Vliet
Van Vliet naskiĝis la 10-an de septembro 1935 en Hago ĉe 64 Denneweg kaj mortis la 25-a de aprilo 2023, la hejmo de lia avino. La konstruaĵo nun estas uzita fare de la Haagse Kunstkring. Lia patroflanka avo estis membro de la Kontraŭrevolucia Partio kaj estis membro de la Reprezentantĉambro por tiu partio dum multaj jaroj. Liaj gepatroj estis ambaŭ bildartistoj. Patro Van Vliet estis artinstruisto, pupisto kaj amatora dramisto.
Van Vliet ludis siajn unuajn kreaĵojn en familia rondo, inter la glitpordoj kaj ekzamenis kvar bazlernejojn dum la germana okupo. Dum la malsatvintro, li estis sur la lasta infana transporto al Frislando, kie li rapide "freŝiĝis" en Garijp kaj nomis sin Pauke Vlietstra. En junio 1945 li revenis al Hago. La 3-an de marto 1945, la domo de la Van Vliet-familio estis tute detruita dum la bombardado de la Bezuidenhout. La familio konstruis novan vivon en Benoordenhout en Hago.
En 1964 li kaj lia tiama edzino Liselore Gerritsen, Ferd Hugas kaj la pianisto Rob van Kreeveld fondis la PePijn Teatron kaj la PePijn kabaredgrupon (1964-1970). La premiero estis la 18-an de decembro 1964. La teatro daŭre estas loĝigita en malnova magazeno sur la Nieuwe Schoolstraat en Hago.
En 1970 Paul van Vliet komencis la solludan programon "Een avond aan zee" en la Kurhaus. Li alportis 11 unu-virajn spektaklojn kiuj estis inter la plej vizititaj teatraj produktadoj de Nederlando kaj Flandrio.
Li mortis la 25-an de aprilo 2023.
Pumpėnai
estas vilaĝo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al komunumo Pasvalys, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Panevėžys, kiu ankoraŭ nun uzatas por statistikaj celoj kaj en amaskomunikiloj por priskriboj de situo. En en la vilaĝo vivis.
Bogajo
Bogajo [boGAĥo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 32,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 141 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Cerralbo, Yecla de Yeltes, Olmedo de Camaces, Villavieja de Yeltes, Fuenteliante. Ĝi distas 84 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis sed ne tro. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Brincones
Brincones estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 400 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Bermellar
Bermellar [bermeLJAR] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. Bermellar estas tradukebla etimologie al Ruĝejo aŭ plej verŝajne Cidoniejo.
Brincones
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Bermellar
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 136 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Limas kun loĝlokoj Saucelle, Barruecopardo, Saldeana, Hinojosa de Duero, Cerralbo, Lumbrales, Olmedo de Camaces. Ĝi distas 90 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la seltejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis pro la bonkvalitaj naturaj ĉirkaŭaĵoj.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Shelley Winters
Shelley WINTERS, naskiĝis kiel Shirley Schrift (St. Louis, 18-an de aŭgusto 1920 - Beverly Hills, 14-an de januaro 2006) estis usona aktorino.
La Puebla de Alfindén
La Puebla de Alfindén [laPŬEbla dealfinDEN] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La Puebla de Alfindén estas municipa teritorio en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion inter tiu de Alfajarín oriente, tiu de Zaragozo nordokcidente kaj tiu de Pastriz sudokcidente. La aŭtovojo Autovía del Nordeste (kaj poste paga AP-2) kaj N-2 komunikas kun Zaragozo nordokcidente, kaj kun Alfajarín, Nuez de Ebro kaj Villafranca de Ebro sudoriente. La Naturrezervejo Sotoj kaj Galaĉoj de Ebro okupas parton de la teritorio. Norde estas pli neregula kaj montara zono konata kiel Montoj de Alfajarín kun 340 msm, kaj sude estas la pli ebena agrikultura zono de la riverbordo de Ebro, kun alteco de 180 msm.
La loĝloko La Puebla de Alfindén mem estas je nur 18 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la maldekstra bordo de la rivero Ebro. Ĝi estas sur 197 msm. La loĝloko mem estas tute inter Zaragozo kaj Alfajarín laŭ la ŝoseoj. Krome loka ŝoseo ligas kun Pastriz.
Historio
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton kaj la originan loknomon "Alfindén". La kastelo de Alfindén ekzistis jam en la 12-a jarcento kiel defendejo kaj gvatejo de la riverbordo de Ebro. La disvolvigo de la urba kerno de Alfindén fariĝis ĉe la kastelo. Post la konkero fare de kristanoj granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultos en ekonomia kaj demografia krizo.
La plej frua mencio de Alfindén estis de 1145 en kopio de testamento. La kastelo estis menciita en 1169 kaj la preĝejo en 1203. En 1315 oni mencias la loknomon jam kiel La Puebla de Alfindén kaj en tiu epoko oni ŝanĝis ankaŭ la lokon de la domaro je 1 km. En la 14-a jarcento la loko apartenis al la urbo Zaragozo.
La Puebla de Alfindén demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Poste kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en La Puebla de Alfindén tute male, oni plialtiĝis el malpli ol milo da loĝantoj ĝis nunaj 2 434 (2022) pro proksimeco al la ĉefurbo (dormurbo) kaj al la komunikvojoj de la akso de la valo de Ebro.
Shelley Winters
Akademiaj premioj kaj kandidatiĝoj
Ŝi havas stelon sur la Trotuaro de famo en Holivudo apud 1750 Vine Street.
Onglières
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
La Puebla de Alfindén
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Sed ĉefa rimedo nune estas industrio, tiukadre la industria laboristaro pasis el 30% ĝis 80%. Estas tri industriaj zonoj kun ĉirkaŭ 800 entreprenoj totale. En la sektoro de servoj estas 130 entreprenoj ĉefe de restoracioj kaj hoteloj.
Brincones
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Orgelet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La Puebla de Alfindén
Ekonomio
El vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo (inkludita en la Monda Heredaĵo de Unesko), la renesanca urbodomo, la ermitejo de Santa Engracia de la 14-a jarcento, la ruinaj restaĵoj de la iama kastelo, arkopordego de iama murego kaj naturaj lokoj ĉe la rivero.
Onoz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Nová Horka
En la jaro 2011 ĉi tie etis registritaj 53 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Nová Horka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,408642 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1375 aŭ 1375. El tiu tempo devenas ankaŭ la unua mencio pri la kastelo en Nová Horka. En la 17-a jarcento ĝia posedanto fariĝis familio de Vetteridoj el Lilie. Post incendio en la jaro 1856 la kastelo estis alikonstruita. Post naciigo surbaze de Dekretoj de Beneš en la jaro 1945 la kastelo komencis servi al sociaj celoj.
Aldeadávila de la Ribera
Aldeadávila de la Ribera estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero. Aldeadávila de la Ribera estas tradukebla etimologie al Domaro de Ávila de la Riverbordo. La Akvobaraĵo de Aldeadávila estis konstruita je 7 km.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Aldeadávila, Corporario kaj Salto de Aldeadávila, okupas totalan areon de 46,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 1 258 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj post la konstruado de akvobaraĵoj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Limas kun Portugalio kaj distas 100 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. Precize kun loĝlokoj Bruçó kaj Vilarinho dos Galegos (Portugalio), Pereña de la Ribera, Salto de Aldeadávila, Masueco, Mieza kaj La Zarza de Pumareda.
Historio
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
En 1956 ĝis 1963 oni konstruis la Akvobaraĵon de Aldeadávila kaj apudan domaron por loĝigi provizore la laboristojn. La 17an de Novembro 1962 la elektra centralo ekfunkciiĝis kaj la 30an de Decembro 1963 ekfunkciiĝis plenpotence. Tiam ĝi estis la plej granda elektrocentralo siatipe en Okcidenta Eŭropo kaj ĝia ekfunkciiĝo duobligis la totalan produktadon de la entrepreno Iberduero. La inaŭgura ceremonio okazis la 17an de Oktobro 1964, kun partopreno de la diktatoroj Francisco Franco, de Hispanio, kaj António de Oliveira Salazar, de Portugalio. ​
En 1965 oni filmis ĉe la Akvobaraĵo de Aldeadávila la finan scenon de la filmo «Doctor Zhivago», kaj dum kelkaj tagoj de la somero 1972 oni filmis same ĉe kaj ene de la Akvobaraĵo de Aldeadávila la finan scenon de la mezfilmo «La cabina» (LA telefonbudo), reĝisorita de Antonio Mercero, kaj rolulita de la aktoro José Luis López Vázquez. ​ En 2018 oni filmis ankaŭ scenojn por la usona filmo Terminator: Dark Fate.
En Aprilo 1987 oni planis konstrui stokejon de atomrubaĵoj ĉe la centralo. La lokanoj tumulte protestis per kidnapo kaj eksplodoj kaj la projekto estis nuligita.
Aktualo
La tradiciaj agrikulturo (vitoj kaj vino, olivoj) kaj brutobredado ne dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Cerezal de Peñahorcada
Cerezal de Peñahorcada estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero. Cerezal de Peñahorcada estas tradukebla etimologie al Ĉerizarbaro de la Fendorokaro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 74 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio.
Cipérez
Cipérez estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castillejo de Evans, Cipérez, Gansinos, Grandes, Huelmos, La Moralita kaj San Cristóbal de los Mochuelos, okupas totalan areon de 104,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 284 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj norde kun Peralejos de Arriba, Espadaña kaj Villar de Peralonso; oriente kun Villasdardo, Santa María de Sando kaj Sando; sude kun Garcirrey kaj El Cubo de Don Sancho kaj okcidente kun Pozos de Hinojo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Mambrillas de Lara
Mambrillas de Lara [mamBRiljas deLAra] estas loĝloko kaj municipo en la sudo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Mambrillas de Lara el Mambligas kaj Mamblas estus rilata al mamoj reference al tiuformaj montoj apudaj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,025 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ duonon el 1991.
Ĝi distas 39 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. la municipo estas formata de Cubillejo de Lara (Tureto), Mambrillas kaj Quintanilla de las Viñas (Bieneto de la Vitejoj, ermitejo en la foto de la tabelo).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
En 1186 kelkaj nobeloj donacis propraĵojn tie al abetejo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Johano, la ermitejo de Sankta Maria, la popola arkitekturo, paleontologia kuŝejo ktp.
Cabeza del Caballo
Cabeza del Caballo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero. Cabeza del Caballo estas tradukebla al Ĉevalkapo, kio aperas kaj en la blazono kaj en la flago.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cabeza del Caballo kaj Fuentes de Masueco, okupas totalan areon de 36,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 316 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. Tra la municipa teritorio pasas la rivero Uces, kiu fluas el la akvofalo konata kiel Pozo de los Humos (Puto de la Fumoj), de 50 m de alto, inter la najbaraj lokoj Pereña de la Ribera kaj Masueco.
Limas kun loĝlokoj La Zarza de Pumareda, Fuentes de Masueco, La Peña, Cerezal de Peñahorcada, Villar de Samaniego, El Milano kaj Valsalabroso. Ĝi distas 90 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado estas ankoraŭ ĉefa enspezofonto. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Bombardado de la Bezuidenhout
La bombardado de la Bezuidenhout estis Aliancita erara bombado de la loĝkvartalo Bezuidenhout en Hago Nederlando. Ĝi okazis fine de la dua mondmilito.
Frue matene sabate la 3-an de marton 1945, 61 anglaj mezaj bombaviadiloj (49 Mitchells kaj 12 Boston) ekis de Melsbroek proksime de Bruselo kaj de Vitry-en-Artois en norda Francio por detrui kelkajn V2-rilatajn celojn en Hago. Entute 56 bombistoj atingis la celon; la aliaj aviadiloj devis turni sin trofrue pro negravaj teknikaj problemoj. La celo estis la Haagse Bos (plej malnova arbaro en Nederlando), kiun germanaj misilunuoj uzis dum iom da tempo por stoki kaj labori pri siaj V2-raketoj antaŭ ol ili estis lanĉitaj.
La unuaj bombaviadiloj alvenis super Hago je la ok minutoj post la naŭa. Tamen, pro eraro en la tasko ke la pilotoj ricevis, ili ne ĵetis siajn bombojn super la Haagse Bos. Anstataŭe, la bomboj falis en la loĝkvartalo Bezuidenhout (sude de la Haagse Bos), sed ankaŭ sur Korte Voorhout, ekzemple. Post la milito, la usona ambasado estus konstruita sur la loko de hotelo. La franca ambasado apuda ankaŭ estis trafita kaj estis rekonstruita (kaj poste translokigita) en la sama loko. La plej granda koncentriĝo, aliflanke, falis en la mezo de la Bezuidenhout, proksimume 1,2 kilometrojn dum la korvo flugas de la du celpunktoj en la Haagse Bos.
La loĝantaro de Hago estis grave trafita de la bombardado: pli ol 550 homoj mortis, inkluzive de la konata poeto-kantisto J.H. Speenhoff. Pli ol 250 homoj estis grave vunditaj. Miloj da homoj restis senhejmaj, multe pli ol estis efektive necesa. Ĉar estis tre malmultaj fajroestingiloj (malmulte da benzino, multaj fajrobrigadmaŝinoj rabitaj de la okupaciaj fortoj, malmultaj fajrobrigadistoj ĉar ili timis la Arbeitseinsatz) kaj la krizservoj havis neniun sperton en kontraŭbatalado de ĉi tiuj specoj de grandaj fajroj, multaj pliaj domoj ekflamis. ol la kaŭzis la bombardadon. Entute, 67 000 kilogramoj da eksplodemaj bomboj estis ĵetitaj super la distrikto de Hago.
Moncalvillo
Moncalvillo [monkalBIljo] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Moncalvillo estas komprenebla kiel Kalva Monteto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 83 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn ekde la 1940-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 68 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La teritorio estas inter Castrillo de la Reina, Cabezón de la Sierra, Palacios de la Sierra kaj Rabanera del Pinar.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
La termino Moncalvillo derivas el apuda monto en kies pinto malabundas la vegetaĵaro nomita La Calvilla (Kalvaĵeto). Tiu loknomo Moncalvillo estas ankaŭ de aliaj lokoj kiel en la provinco Kvenko loĝloko Moncalvillo de Huete kaj en Rioĥo la montaro Sierra de Moncalvillo. En ĉiuj koincidas la geografia tialo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ermitejo, tomboj, lavejo kaj hufumejo.
Cerralbo
Cerralbo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. Cerralbo estas tradukebla etimologie al Blanka Monto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 51,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 160 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Enrique de Aguilera y Gamboa, 17-a Markizo de Cerralbo promociis la arkeologiajn elkavigadojn kaj arigis unu el la plej gravaj art-kolektoj de Hispanio, nun en Muzeo Cerralbo, Madrido.
Limas kun loĝlokoj Saldeana, Villasbuenas, Encinasola de los Comendadores, Bermellar, Guadramiro, Yecla de Yeltes, Olmedo de Camaces, kaj Bogajo. Ĝi distas 82 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Nozeroy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Cerralbo
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. En 1920 la lokanoj aĉetis la municipan teritorion el la Markizoj de Cerralbo, kiuj ankoraŭ posedis la tuton.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo iom ekgravis. Estas ruinoj de monaĥejo kaj de kastelo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Pastriz
Pastriz [pasTRIZ] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo devenas de la latina "pastoricium" kun signifo ‘paŝtejo’, kun evoluo pastoricium > pastoricio > pastricio > pastriz.
Geografio
Pastriz estas municipa teritorio en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion inter tiu de La Puebla de Alfindén oriente kaj tiu de Zaragozo okcidente. Norde la aŭtovojo Autovía del Nordeste (kaj poste paga AP-2) kaj N-2 komunikas inter Zaragozo nordokcidente kaj Alfajarín, Nuez de Ebro kaj Villafranca de Ebro sudoriente. La Naturrezervejo Sotoj kaj Galaĉoj de Ebro okupas parton de la teritorio.
La loĝloko Pastriz mem estas je nur 15 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la maldekstra bordo de la rivero Ebro. Ĝi estas sur 187 msm. La loĝloko mem estas tute inter estas inter la ŝoseoj kaj la agrikultura zono de la riverbordo de Ebro. Lokaj ŝoseoj ligas kun Zaragozo kaj La Puebla de Alfindén.
Historio
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton. Post la konkero de Zaragozo fare de kristanoj granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultos en ekonomia kaj demografia krizo. La plej fruaj dokumentoj en kiuj oni mencias Pastriz estas de la 12-a jarcento, kaj establiĝis kiel loĝloko inter la 13-a kaj 14-a jarcentoj. La unua oficiala dokumento kiu mencias de Pastriz estas regularo de la municipo Zaragozo en 1459.
La Dom-Palaco de la Barono de la Guía Real estis ekkonstruita en la 15-a jarcento fare de la patroneco de la familio Lanuza-Pimentel, kaj nun hegemonias novklasikaj elementoj. La preĝejo estis konstruita en la 15-a kaj 16-a jarcentoj kaj havas mudeĥaran sonorilturon.
Pastriz demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Poste kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Pastriz tute male, oni plialtiĝis ĝis nunaj 1 300 (2022) pro proksimeco al la ĉefurbo (dormurbo) kaj al la komunikvojoj de la akso de la valo de Ebro.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Sed ĉefa rimedo nune estas industrio.
El vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, la Dom-Palaco de la Barono de la Guía Real kaj naturaj lokoj ĉe la rivero.
Nancuise
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Alfajarín
Alfajarín [alfaĥaRIN] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Historio
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton kaj la loknomon. La termino Alfajarín devenas de la araba kun la signifo «ceramikistoj», simile al Alfafar kaj Alfahar de aliaj loĝlokoj de tradicio de moriskoj de la iama regno Aragono. Ĝi povus esti tradukita kiel «la ŝtonĉizistoj» laŭ M. J. Viguera. Kun la sama radiko kiel «ŝtonĉizistoj», oni povus kompreni Al-Ḥajarayn الحيرين, «la du rokoj», ĉar la loĝloko kuŝas inter du rokoj. Sur unu estas la kastelo kaj sur la alia estas la sanktejo de la Virgen de la Peña, ambaŭ konstruaĵoj de la 16-a jarcento kun arabaj restaĵoj, kaj la nomo de la Virgulino de la Roko ŝajnas devena de la laŭvorta traduko de la iama araba nomo. ​
La kastelo de Alfajarín estis konstruita en la 10-a jarcento kiel defendejo kaj gvatejo de la riverbordo de Ebro. La disvolvigo de la urba kerno de Alfajarín fariĝis ĉe la kastelo.
Post la konkero fare de kristanoj granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultos en ekonomia kaj demografia krizo. Alfajarín kaj ĝia kastelo estis konkeritaj de Alfonso la 1-a en 1119 sed poste la almoravidoj rekonkeris ĝin, kaj definitiva rekonkero fare de kristanoj okazis en 1141. La unua senjoro de Alfajarín estis Fortún Galindez kaj la unua abato Sanĉo. En 1293 Jakobo la 2-a donis la senjorecon de Alfajarín al Pedro Cornel kaj ekde tiam Alfajarín estis senjorlando dependa de la familio Cornel, en 1334 de Jimeno Cornel, en 1348 de Tomás Cornel, en 1352 de Luis Cornel kaj poste de lia filo. Tiua familio fortikigis la urbeton kaj reformis la kastelon. ​
En 1437 la Baroneco ne plu estis de familio Cornel kaj estis de Juan de Mur. La Baroneco enhavis Alfajarín, Candasniellos, Farlete, Nuez, Osera kaj Villafranca. Poste la baronecon aĉetis Miguel Gilbert kaj poste Juan de Coloma fine de la 15-a jarcento; tiu estis la sekretario de Fernando la Katolika kiu subskribis la interkonsenton Capitulaciones de Santa Fe, nome la interkonsento inter Kristoforo Kolumbo kaj la krono por lia veturo al malkovrota Ameriko. ​ En 1496, la Baroneco estis de Ramón de Espés, kaj de lia familio ĝis ĝia malapero en la 19-a jarcento. La Baroneco de Alfajarín estas ekzemplo de la feŭdismo dum la Moderna kaj parto de la Nuntempa epokoj, ĉar ĉio en Alfajarín apartenis al la Senjoro. En tiu epoko la konsilantaro de Alfajarín konfliktis kun la Baroneco, pro la terposedo aŭ la pagoj. Defendanto de la lokanoj estis Rafael José de Crespo, advokato. Ekde la 1830-aj jaroj Alfajarín ekestis sendependa municipo ene de la jurisdikcio de Zaragozo. ​
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. El vidindaĵoj menciindas la mudeĥara preĝejo de la 18-a jarĉento konstruita sur mudeĥara iama preĝejo siavice konstruita sur moskeo, la malfrugotika ermitejo de la Virgulino de la Roko, la kastelo, arkopordego de iama murego kaj naturaj lokoj ĉe la rivero.
Monterrubio de la Demanda
Monterrubio de la Demanda [monteRUbjo deladeMANda] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda, lime kun Rioĥo. La loknomo Monterrubio de la Demanda estas komprenebla kiel Hela Monto de la Demanda, alude al la komarko kaj montaro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,11 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 73 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), minado de kupro kaj migra brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ermitejo, kaj blazondomoj.
Tram-metroo de Krivij-Rih
La Tram-metroo de Krivij-Rih (Криворізький швидкісний трамвай) estas parte subtera rapidtramo, kiu priservas la urbon de Krivij Rih, la sepa plej granda urbo en Ukrainio.
Universitato Auburn
Universitato Auburn (Auburn University) estas publika universitato, funkcianta en la urbo Auburn, en la ŝtato Alabamo. La institucio havas pli ol 24,600 bakalaŭrajn studentojn, kaj totalon de pli ol 30,000 studentoj kaj 1,330 fakultatanoj. Auburn estas la dua plej granda universitato en Alabamo. Ĝi estas unu el la du plej bonaj publikaj universitatoj en la ŝtato laŭ la Carnegie-rangotabelo por institucioj de alteduko kaj la universitato estas inter la institucioj en la rangotabelo "R1: Doktoraj universitatoj - tre multe da esploraktiveco".
Historio
Auburn unue estis rekonita kiel institucio de altedukado la 1-an de februaro 1856, sub la nomo East Alabama Male College, privata instruejo en la kampo de homscienco, kiu estis administrita en kunlaboro kun la Metodista Episkopa eklezio en suda Usono. En 1872, Auburn iĝis publika institucio, kaj estis renomita la Agricultural and Mechanical College of Alabama. En 1892 la institucio iĝis la unua en Alabamo se temas pri akcepti virinojn al la kvarjara gradprogramo, kaj en 1899 ĝia nomo estis ŝanĝita al Alabama Polytechnic Institute (API) por reflekti la ŝanĝon en karaktero. En 1960, la nomo de la institucio denove estis ŝanĝita al Universitato Auburn por reflekti la gamon da akademiaj programoj karakterizaj por granda universitato.
Post la Civila Milito
La originaj instruplanoj de la universitato temigis inĝenieristikon kaj agrikulturon. En 1892, du signifaj okazaĵoj okazis en la historio de la institucio: virinoj estis akceptitaj al la lernejo por la unua fojo, kaj piedpilko iĝis la lerneja sporto por la unuan fojon. Tra la jaroj, piedpilko anstataŭigis poloon kiel la ĉefa sporto sur kampuso. En 1899 la kolegio ŝanĝis sian nomon al Alabama Polytechnic Institute (API).
En 1940, kontraŭ la fono Dua Mondmilito, ekzistis granda manko de inĝenieroj kaj sciencistoj por la usonaj defendindustrioj. Konforme al la postulo de la usona ministerio pri edukado, la institucio aliĝis al rapida trejna programo por inĝenieroj kaj sciencistoj. Inter 1941 kaj 1945, Auburn trejnis pli ol 32,000 soldatojn por militservo. Post la fino de 2-a Mondmilito, Auburn, kiel multaj altlernejoj tra Usono, travivis periodon de rapida kresko kaŭzita de multaj veteranoj kiuj ekspluatis la oferton fare de la registaro de senpaga eduko. En la kvinjara periodo post la fino de la milito, aliĝo al API pli ol duobliĝis.
De la epoko de civitanaj rajtoj ĝis nuntempo
Ĝis 1963, Universitato Auburn funkciigis politikon de Rasa segregacio (apartigo de homoj laŭ iliaj rasoj), kaj nur blankaj studentoj estis akceptitaj por studentiĝi. Integriĝo de afro-usonaj studentoj komenciĝis en 1964 kun la akcepto de la Harold A. Franklin, kiu devis jurpersekuti la universitaton por esti akceptita al diplomiĝaj studoj sed al li estis rifuzita la rajto je diplomo eĉ post la sukcesa aljuĝo de lia disertaĵo. Fakte, lia diplomo de magistro en historio estis aljuĝita tre malfrue en 2020. La unua grado aljuĝita al afro-usona studento okazis en 1967. Laŭ nuntempaj datenoj de la universitato, afro-usonaj studentoj konsistigas 1,828 el 24,864 bakalaŭraj studentoj (7.35%) aktuale en 2013 kaj 49 el 1,192 plentempaj fakultatanoj (4.1%) aktuale en 2012.
Kampuso
La kampuso estas aranĝita plejparte en grida stratpadrono kun pluraj grupoj de konstruaĵoj. La norda parto de la kampuso enhavas la plej multajn el la konstruaĵoj de la College of Engineering, la pli malaltan Business Administration konstruaĵo, kaj la malnovajn administraciajn konstruaĵojn. La meza parto de la kampuso enhavas la fakultato de la kolegion de filozofio (krom tiu de la artoj) kaj la kolegion de edukado. La suda parto de la kampuso enhavas la plej multajn el la konstruaĵoj de la kolegio de scienco kaj matematiko, same kiel artajn konstruaĵojn.
Sporto
La sportteamoj de Universitato Auburn estas konataj kiel la Tigroj. Universitato Auburn venkis en totalo de 21 interkolegiaj naciaj ĉampionecoj (inkluzive de 17 ĉampionecoj NCAA), inkluzive de du futbalaj ĉampionecoj (1957, 2010), ok naĝadaj kaj plonĝadaj titoloj por viroj (1997, 1999, 2003, 2004, 2005, 2009, 2009), kvin ĉampionecaj titoloj en naĝado kaj plonĝado por virinoj (2002, 2003, 2004, 2006, 2007), kvin ĉampionecoj en rajdado (2008, 2011, 2013, 2016, 2018), kaj unu titolo en virina atletiko (2006). La sportuniformoj de la universitato estas oranĝaj kaj bluaj. La futbala stadiono de la universitato havas kapaciton de 87,451 spektantoj.
Akademia rangigo
En la eldono de 2020 de US News & World Report, Auburn estas vicigita 97-a inter naciaj universitatoj en Usono, 40-a inter publikaj universitatoj, kaj 164-a en la listo de plej bonaj lernejoj respektive al studkotizoj.
Preĝejo Sankta Ludoviko (Lajosmizse)
Historio
Dum dominado de turkoj en tiu areo ekzistis 2 vilaĝoj, en ambaŭ kirkoj ekzistis. Tamen en la 18-a jarcento la vilaĝoj senhomiĝis kaj rehomiĝis ekde 1820. Precipe jasoj alvenis. Katolika grupo estis fondita en 1879, paroĥo en 1901. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la jaroj 1895 kaj 1896. La orgeno estis kreita en 1898, trakonstruita en 1971, renovigita en 1996. La kirko mem estis renovigita depost la 2-a mondmilito pro militaj difektoj. Inter 1997-2000 la kirko estis plene renovigita kune kun la ĉirkaŭaĵo.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en parko. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La enirejo meze funkcias, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Super la pordo granda rozvitralo estas videbla, pli supre granda triparta fenestro, plej supre la plurlatera turo altiĝas kun plurlatera piramido. En la turo 4 sonoriloj sonoras, krome ekde 1996 sonorilmuziko per 24 sonoriloj estas aŭdebla. La navo havas ankaŭ krucnavon. La absido estas plurlatera.
La kirko estas gardejo de oficiala kopio de la Mortotuko de Torino, ankaŭ hungaraj kronadaj juvelaĵoj, fine ostoparto de Stefano la 1-a (Hungario).
El Cubo de Don Sancho
El Cubo de Don Sancho estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. El Cubo de Don Sancho estas tradukebla etimologie al La Kubo de Don Sancho.
Moutonne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
El Cubo de Don Sancho
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cuarto del Pino, El Conejal, El Cubo de Don Sancho kaj Ituero de krom la senhomejoj Rollanejo kaj Villoria de Buenamadre, okupas totalan areon de 91,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 449 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Rabdodendracoj
La rabdodendracoj (Rhabdodendraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kariofilaloj (Caryophyllales). Ĝi enhavas ununuran genron (rabdodendro) kaj 3 speciojn,.
El Cubo de Don Sancho
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Rabdodendracoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (13 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :