cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristala nokto
Fono de eventoj
Je la 7-a de novembro, 1938, Ernst vom Rath, sekretario de Germana Ambasadejo en Parizo, estis mortpafita de Herschel Grynszpan, juda el germanio kiu fuĝis al Francio. La nazioj uzis tion kiel pretekston por lanĉi pogromon kontraŭ la juda loĝantaro tra la lando.
La pogromo
Kvankam la kampanjo devus esti spontana partoprenis ĝin batalgrupoj de SA kaj eĉ membroj de SS. Rezulte: Oni detruis multe da artverkoj de la juda kulturo. Tamen plimulto de germanoj restis pasiva, nur malmultaj aliĝis al ĉi tiu vandalismo.
Memortago
Hodiaŭ la 9-an de novembro estas ĉiujare markita kiel memortago nomata la Internacia tago kontraŭ Faŝismo kaj Antisemitismo. Ekde 1989, la jaro de la falo de la berlina muro kaj la reunuiĝo de Germanio estas organizata Internacia batal-tago kontraŭ faŝismo kaj kontraŭjudismo, sed pli frue la tago estis markita kiel memortago pri la okazaĵo mem.
Kvadriko
kie Q estas D+1 dimensia kvadrata matrico ne egala al la nula matrico kaj P estas D+1 dimensia vektoro kaj R estas nombro. Ĝenerale, la loko de nuloj de aro de polinomoj estas algebra diversaĵo. Kvadriko estas tial ekzemplo de algebra diversaĵo. Ĉiu projekcia diversaĵo povas esti montrita al esti izomorfia al la komunaĵo de aro de kvadrikoj.
En ne speciala okazo, la ununormigita ekvacio por du-dimensia (D=2) kvadriko tri-dimensia spaco centrita je la fonto (0, 0, 0) estas:
Per movoj kaj turnoj ĉiu kvadriko povas esti konvertita al unu el kelkaj ununormigitaj formoj. En tri-dimensia eŭklida spaco, estas 17 ĉi tiaj ununormigitaj formoj:
En reela projekcia spaco, la elipsoido, la elipsa paraboloido kaj la hiperboloido de du folioj estas ekvivalentaj unu al la alia supren al projekcia transformo. La du hiperbolaj paraboloidoj estas ne malsamaj de unu la alian (ĉi tiuj estas surfacoj konsistantaj el aroj de rektoj). La konuso kaj la cilindro estas ne malsamaj unu de la alia (ĉi tiuj estas degeneraj kvadrikoj ĉar ilia gaŭsa kurbeco estas nulo).
En kompleksa projekcia spaco ĉiuj nedegeneraj kvadrikoj estas nediferencigeblaj unu de la alia.
Lajos Csordák
Lajos Csordák [lajoŝ ĉordAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csordák Lajos, slovake Ľudovít Čordák estis hungara-slovaka pentristo. Lajos Csordák  naskiĝis la  en Kassa (Hungara reĝlando, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la  en Košice (Ĉeĥoslovakio) (laŭ fontoj kaj la naskiĝtago kaj la mortotago estas aliaj tagoj).
Crissey (Jura)
Crissey (prononcu [kʁisɛ], do ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Dole-Sud-Ouest). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Lajos Csordák
Biografio
Lajos Csordák studis en Reĝa Modela Desegna Lernejo (1883), poste en Munkeno (1889), fine arta akademio en Prago (1895). Liaj plej gravaj instruistoj estis Julius Mařák kaj Béla Klimkovics. Post siaj studoj li vivis en sia naskiĝurbo escepte inter 1896 kaj 1908, tiam li pentradis en Nagyszalánc. En tiu periodo li edziĝis, baldaŭ li havis 3 filinojn. En 1908 li revenis al Kassa kaj kun Elemér Halász-Hradil ili establis atelieron. Li pentradis pejzaĝojn, ili estas gravaj objektoj de la hungara kaj slovaka pentroartoj.
Silokoj
La silokoj estas minoritata etno en Sudano. Ili parolas la akan lingvon, kiu apartenas al la nilo-saharaj lingvoj. Sed la plej multaj el ili parolas (ankaŭ) la araban lingvon.
Yoshiaki Arai
Yoshiaki Arai (新井 栄聡, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Shimizu S-Pulse.
Allioli
Allioli estas:
Eliot Spitzer
Eliot Laurence SPITZER (nask. la 10-an de junio, 1959) estas politikisto de la Usona Demokrata Partio. Li servas kiel gubernatoro de Novjorkio de januaro 2007 kaj anoncis la 12-an de marto, 2008, ke li intencas resigni lundon la 17-an de marto, 2008. Antaŭ esti elektita gubernatoro, li servis kiel la Subŝtata Ĝenerala Advokato.
Spitzer naskiĝis kaj kreskiĝis en la sekcio de Novjorko la Bronx. Li diplomiĝis ĉe la Universitato Princeton kaj studis ĉe la Universitato Harvard por sia dimplomo en leĝo. Tie li renkontis sian estontan edzinon, Silda Wall Spitzer, kiu poste fondis la senprofita organizo Children for Children (Infanoj por Infanoj). Post kiam li perlaboris sian domplomon Juris Doctor, li membriĝis al la leĝa firmo de Paul, Weiss, Rifkind, Wharton, kaj Garrison. Du jaroj poste li membriĝis al la oficejo de la Distrikta Advokato de Manhattan, kiun gvidis Robert M. Morgenthau, por kontraŭbatali organizitan krimon. En 1992, li komencis leĝan esploron, kiu haltigis la kontrolon de la familio Gambino super la industrioj vestaj kaj kamionaj. Dum la sekvantaj ses jaroj, li laboris ĉe la leĝaj firmoj de Skadden, Arps, Slate, Meagher, kaj Flom kaj Constantine kaj kunlaborantoj.
En 1998, li venkis la Respublikanan Dennis Vacco de malgranda marĝeno kaj elektiĝis kiel la Subŝtata Ĝenerala Advokato de Novjorkio. Lia kampajno estis parte fondusita de prunto de lia patro de multaj milionoj da doloroj. Kiel ĝenerala advokato, Spitzer prenis kazojn rilatantajn al korporata krimo, trompaĵo, kaj natura protekto. Li plej fame prenis kazojn kontraŭ korporacioj engaĝantaj en la skandalo pri reciprokaj fondusoj de 2003 kaj komputilĉipprezregado kaj invest-bankstokprezŝveligo. Li ankaŭ procesis kontraŭ Richard Grasso, antaŭa prezidanto de la Stok-Interŝanĝo de Novjorkio, dirante, ke li malleĝe sciigis la tabulo de reĝisoroj pri sia rekompenca enpako, kiu superis 140 milionojn da doloroj.
En 2006, Spitzer elektiĝis kiel gubernatoro de Novjorkio post kiam li venkis la Respublikanon John Fasso en la novembra elekto. Dum sia tempo en ofico, li proponis leĝproponon, kiu estus laŭleĝiginta samseksa edzigo en Novjorkio kaj sendis gubernatoran ordonon permesantan al senleĝa migrantoj veturig-licencojn. Ĉi tiu ordono allogis polemikon. En julio de 2007, lia administrato estis admonita pro sia komando al la Subŝtata Policio registri la lokojn de la eksa plejmultestro de la Novjorkia Subŝtata Senato, Joseph L. Bruno.
En marto de 2008, Spitzer konfesis, ke li malbonfaris, post kiam la New York Times raportis, ke li estas ligita al prostituada ringo sub esploro de la federala registaro. La 12-an de marto, 2008, Spitzer anoncis sian rezignon kiel gubernatoro de Novjorkio, kiu estis oficiala la 17-an de marto.
Feira Grande
Feira Grande estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 21.321 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1954.
Abramcevo
Abramcevo (akcento falas sur la duan “a” – Abra’mcevo, Абрамцево) estas apudmoskva bieno, lulilo de multaj eminentaj reprezentantoj de la rusiaj kulturo kaj belartoj.
Situo
La bieno, en kiu nuntempe funkcias muzeo, situas en la norda parto de Moskva provinco je 60 km fore de Moskvo. La bela areo, tra kiu kuras eta rivero Vorja, najbaras kun multaj famaj lokoj de Rusio: Pokrovskij monaĥejo en Ĥotjkovo, monaĥejo Troice-Sergiev en urbo Sergijev Posad kaj vilaĝo Radoneĵ, en kiu antikve loĝis Sergio Radoneĵskij nun konsiderata de Rusa Ortodoksa Eklezio sanktulo.
Historio
Abramcevo unue estas menciita en analoj en 1755. Ĝis 1782 la areon posedis Golovin familio. En 1770 la posedanto konstruis modestan, unuetaĝan lignan bienon, kiu konserviĝis kun nesufiĉaj ŝanĝoj ĝis nun.
Posedanto Aksakov
Ekde 1843 ĝis 1859 ĝi apartenis al la eminenta rusa verkisto Sergio Aksakov (ruse Сергей Тимофеевич Аксаков), kiu verkis tie siajn plej famajn librojn: ”La familia kroniko”, “Juneco de Bagrov nepo” k.a. Tiam la verkiston vizitis liaj amikoj, literaturistoj: Ivano Turgenev, Teodoro Tjutĉev, Mikaelo Zagoskin kaj Nikolaj Gogol. La lasta amiko Gogol preferis ferii en Abramcevo kaj diskuti pri siaj verkoj. Interalie lia libro “Revizoro” estas en listo de la unuaj libroj tradukitaj de Zamenhof en esperanto.
Posedanto Mamontov
En 1870 la bienon aĉetis elstara industriisto kaj mecenato Savva Mamontov, kiu restigis gravan spuron en evoluado de la rusa kulturo. Dum lia posedado la bieno multe pligrandiĝis, ĉar tie oni kunstruis novajn objektojn, kiuj kreis la nekompareblan, belegan ensemblon. En 1882 tie aperis la brika preĝejo, en kiu poste en 1918 Savva Mamontov estis sepultita.
Mecenateco de Mamontov
Kiel industriisto Savva Mamontov okupiĝis ĉefe pri konstruado de fervojoj en Rusio kaj estis unu el plej riĉaj personoj de la lando. Ekde junaĝo li tre ŝatis la belartojn kaj ofte favoris kaj mone apogis multajn novicojn. Iom post iom Abramcevo iĝis reala centro de la kultura vivo de Rusio, ĉar tien venis kaj longe ion ajn kreis famaj rusaj pentristoj: Ilja Repin, Viktor Vasnecov, Valentino Serov, Isako Levitan, Bazilo Polenov, Mikaelo Vrubel, Konstanteno Korovin k.a. Mamontov malkovris por publiko kaj surscenigis eminentan rusan basulon Teodoro Ŝaljapin.
Ligna skulpturo
Dank’ al granda kontribuo de Helena Polenova, fratino de pentristo Bazilo Polenov, en Abramcevo aperis unika, originala ligna skulpturo. Ŝi mem kaj ŝiaj asistantoj instruis la lignan metion al adoleskoj el proksimaj vilaĝoj, kiuj ellaboris sian novan stilon. Iniciato de Helena Polenova generis multajn elstarajn artistojn, kiuj kreis belajn lignaĵojn. Nun oni studas la lignan skulpturon en Abramcevo arta-metia kolegio.
Muzeo
En 1918 la bieno kaj la tuta ensemblo estis naciigita kaj iĝis la ŝtata propraĵo. En ĝi oni organizis la artan muzeon, kiun ekestris plej juna filino de Savo Mamontov – Aleksandra Mamontova.
Ekde 1977 oni renomis ĝin kiel “La Ŝtata historia-arta kaj literatura muzeo-rezervejo Abramcevo”. Ĝia teritorio atingis 150 hektarojn. Supraĵon de la areo nun oni refaras por ke ĝi aspektu kiel antaŭe en la 19-a jarcento kaj sukcese povu akcepti multenombrajn vizitantojn kaj turistojn.
Kenta Ito
Li futbalas ĉe Shimizu S-Pulse.
Fundamenta teoremo de aritmetiko
En matematiko, speciale en nombroteorio, la fundamenta teoremo de aritmetiko aŭ teoremo pri unika faktorado estas la aserto, ke ĉiu natura nombro pli granda ol 1 aŭ mem estas primo, aŭ egalas al produto de primoj, kaj ke ĉi tia faktorado estas unika krom la ordo de faktoroj. Ekzemple:
kaj ne ekzistas la aliaj faktoradoj de 6936 aŭ 1200 en primojn, se oni ignoras la ordon de la faktoroj.
Por ke tiu ĉu teoremo validu ankaŭ por la nombro 1, oni povas uzi la konvencion, ke 1 estas produto de nula kvanto da primoj (alivorte, malplena produto).
Aplikoj
La teoremo montras la gravecon de primoj. La primoj estas la bazaj konstruaj blokoj de la pozitivaj entjeroj, en la senco ke ĉiu pozitiva entjero povas esti konstruita el primoj, kaj estas esence nur unu ĉi tia konstruado.
Scio la prima faktorado de nombro donas plenan scion pri ĉiuj primaj kaj ne-primaj divizoroj de la nombro.
Ekzemple, la pli supre donita faktorado de 6936 donas ke ĉiu pozitiva dividanto de 6936 devas havas la formon 2a·3b·17c, kie a povas esti iu ajn unu el la 4 valoroj el {0, 1, 2, 3}, b povas esti iu ajn unu el la 2 valoroj el {0, 1}, kaj kie c povas esti iu ajn unu el la 3 valoroj el {0, 1, 2}. Multiplikado la kvantoj de la valoroj inter si kune donas la tutecan kvanton de pozitivaj divizoroj 4·2·3 = 24.
Se la prima faktorado de du nombroj estas konata, iliaj plej granda komuna divizoro kaj plej malgranda komuna oblo povas esti trovitaj. Ekzemple, de la pli supra ekzemplo oni vidas ke la plej granda komuna divizoro de 6936 kaj 1200 estas 23·3 = 24. Tamen la uzo de la eŭklida algoritmo por kalkulado de la plej granda komuna divizoro ĝenerale postulas multa malpli grandan kvanton de kalkuladoj ol faktorado de la du nombroj.
La fundamenta teoremo certiĝas ke alsuma kaj multiplikaj aritmetikaj funkcioj estas plene difinitaj per ilia valoroj ĉe la potencoj de primoj.
Pruvo
La teoremo estis esence unue pruvita de Eŭklido, sed la unua plena kaj ĝusta pruvo estas en la Disquisitiones Arithmeticae de Carl Friedrich Gauß.
Kvankam unuavide ĝi aspektas kiel evidenta, ĝi ne veras en pli ĝeneralaj nombrosistemoj, inkluzivante multajn ringojn de algebraj entjeroj. Ĉi tiu estis unua notita de Ernst Kummer en 1843, en lia laboro pri la lasta teoremo de Fermat. La ekkono de ĉi tiu malsukceso estas unu el la plej fruaj rezultoj en algebra nombroteorio.
La pruvo konsistas el du partoj: unue, oni devas montri ke ĉiu nombro povas esti skrabata kiel produto de primoj; due oni devas montri ke ĉiuj du ĉi tiaj prezentoj estas esence la samaj.
Supozu, ke ekzistas pozitiva entjero, kiu ne povas esti prezentita kiel produto de primoj. Tiam tie devas esti la plej malgranda ĉi tia nombro; estu ĝi n. Ĉi tiu nombro n ne povas esti 1, pro la konvencio pli supre. Ĝi ne povas esti primo, pro tio ke ĉiu primo estas produto de sola primo, ĝi mem. Tiel ĝi devas esti komponigita nombro. Tial
kie ambaŭ a kaj b estas pozitivaj entjeroj pli malgrandaj ol n. Pro tio ke n estis la plej malgranda nombro por kiu la teoremo malveras, ambaŭ a kaj b povas esti skribitaj kiel produtoj de primoj. Sed tiam
Dobříkov (Kdyně)
Dobříkov situas en katastra teritorio Dobříkov na Šumavě kun areo 1,27 km².
Fundamenta teoremo de aritmetiko
Pruvo
povas esti skribita kiel produto de primoj same bone, kio estas kontraŭdiro. Ĉi tio estas minimuma kontraŭekzempla argumento.
Dobříkov (Kdyně)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379. En la 18-a jarcento ĉi tie funkciis bierfarejo kun pojara produkto 46 bareloj. Estadis ĉi tie ankaŭ monaĥejo. En la jaroj 1885 ĝis 1888 estis konstruita fervojlinio Horažďovice–Domažlice. Konsisto de tiu ĉi konstruaĵo estis ankaŭ triarka ponto en Dobříkov kaj fervoja konstruaĵo.
Fundamenta teoremo de aritmetiko
Pruvo
La unikecoparto de la pruvo baziĝas sur jena fakto: se primo p dividas produton ab, tiam ĝi dividas a aŭ ĝi dividas b (la eŭklida lemo). La pruvo de ĝi estas jena. Se p ne dividas a, tiam p kaj a estas interprimoj kaj idento de Bézout donas entjerojn x kaj y tiajn ke
Multiplikante per b ambaŭ flankojn rezultas
Dobříkov (Kdyně)
Ĉirkaŭaĵo
2,5 km de la vilaĝo troviĝas belvedero kaj montara kabano Koráb.
Poitiers
Poitiers (en Esperanto Puatiero, Potevo) havas  loĝantojn, kaj estas la ĉefurbo de la departemento Vienne en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi estis ĝis 2016 ĉefurbo de regiono Potevio-Ĉarento
Fundamenta teoremo de aritmetiko
Pruvo
kaj pro tio ke ambaŭ termoj maldekstre estas divideblaj per p, la dekstra flanko estas ankaŭ dividebla per p, kio estas la pruvata afero.
Poitiers
Mezvoje inter Parizo kaj Bordozo. 1 loĝanto el tri estas malpli ol 30-jara. Multaj gestudentoj. Transportoj, universitato kaj superaj altlernejoj, grandaj administracioj, sciencaj esploroj, hospitaloj, kulturaj kaj sportaj ekipaĵoj, animadoj, festivaloj.
Fundamenta teoremo de aritmetiko
Pruvo
Nun prenu du produtojn de primoj kiuj estas egalaj. Prenu ĉiun primon p de la unua produto. Ĝi dividas la unuan produton, kaj de ĉi tie ankaŭ la duan. Per la pli supra lemo, p devas tiam dividi almenaŭ unu faktoron en la dua produto. Sed la faktoroj estas mem ĉiuj primoj sin, tiel p devas reale esti egala al unu el la faktoroj de la dua produto. Tiel ni povas forigi p de ambaŭ produtoj, kaj ilia egaleco inter si daŭre restas. Daŭrante per ĉi tiu maniero, oni povas vidi ke la primaj faktoroj de la du produtoj devas kongrui precize.
Eksteraj ligiloj
Primfaktorzerlegung
Provinco Rumonge
La plej nova provinco de la ŝtato Burundo, Rumonge, estis kreita la 26-an de marto 2015 el kvin komunumoj antaŭe apartenantaj al la provincoj de Bujumbura Rural kaj Bururi: La komunumoj Bugarama and Muhuta venis de la provinco Bujumbura Rural, la komunumoj Burambi, Buyengero and Rumonge de la provinco Bururi. La teritorio kovras aeron de 1 079 kvadrataj kilometroj. Laŭ nombroj de la censo de 2008 en la teritorio de la nova provinco vivis 352 026 loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de 330 homoj po kvadrata kilometro. La nova provinca ĉefurbo same nomiĝas Rumonge - en la ĉefurbo ankaŭ estas Esperanto-grupo. La provinco situas ĉe la nordorienta bordo de la lago Tanganjiko.
Muzeo Joaquín Peinado
La Muzeo Joaquín Peinado estas kolekto centrita en la verko de la pentristo Joaquín Peinado, situanta en la Palaco de la Markizoj de Moktezumo de Arundo, Provinco Malago, Andaluzio, Hispanio. Ĝi montras la diversajn kreivajn etapojn de la pentristo tra 190 grafikaj verkoj, olepentraĵoj, akvareloj kaj enkaŭstikoj. Ĝi estis konstruita komence de la 20a jarcento kaj tievideblas elementoj de baroka, hispan-islama kaj renesanca stiloj. Ĝi havas du kortojn kun toskaniaj kolonoj sur kiuj apogiĝas la balkonoj de la unua etaĝo. Unicaja investis pli ol 830.000 € en la Muzeo Peinado por rekuperi la instalaĵoj, kie troviĝas la verkoj de la arunda pentristo.
Fervojlinio Timișoara – Radna
La fervojlinio Timișoara – Radna estas duaranga fervojlinio en Rumanio. Ĝi havas la numeron 213 kaj ligas la municipegon Timișoara en distrikto Timiș kun la vilaĝo Radna, kiu apartenas al la urbo Lipova (distrikto Arad). Fakte Radna estas la stacio de Lipova, situante rekte ĉe rivero Mureș, kiu disigas la du setlejojn.
Muzeo Joaquín Peinado
La muzeo organiziĝas en 7 salonoj, kie estas ekspoziciataj verkoj pri diversaj temoj:
Fervojlinio Timișoara – Radna
La linio estis fondita de la societo Societatea Căii Ferate Locale Timișoara – Lipova – Radna kaj malfermita la. Ĝi longas 68 kilometrojn. Ĝia plej alta loko estas ĉe Gomila (145 m s. m.); Radna altas 124 metrojn kaj Timișoara Est 80 metrojn.
Ĝis 1967 la linio atingis la urbon Lipova kaj finiĝis tie. Poste estis konstruita ŝtala ponto super Mureș, kiu permesis al la fervojo preterpasi Lipovan sur la alia bordo kaj tiel pluiri al Deva.
Ivaŝkovicja
Ivaŝkovicja (Івашковиця, Ивашковица [ivaŝkovica], Ivaškovice, Iváskófalva [ivAŝkOfalva]) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Zahattja.
Situo
Ivaŝkovicja situas fine de sakovojo. Zahattja troviĝas je 6, Mukaĉeve je 23 km-oj.
Historio
Familio "Ivaskó"" fondis la vilaĝon en 1612. En 1910 vivis en Iváskófalva 348 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ivaŝkovicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Domo de Amerioj
Kiel la aliaj historiaj domoj, kiuj troviĝas proksime de ĝi, la Domo de Amerioj estis difektita pere de tertremoj dum la 18a jarcento kaj estis rekonstruita en la 19a jarcento. Ĝi estas unu el la eminentaj historiaj domoj de Kaŝano, kune kun la Domo de Boruĝerdioj, la Domo de Tabatabaioj, la Domo de Abbasioj, kaj aliaj.
Strukturo
La Domo de Amerioj estas grandega posedaĵo de 9,000 kvadrataj metroj (97,000 futoj). Ĝi enhavas multajn ĉambrojn, du banejojn kaj sep kortojn kun ĝardenoj kaj fontanoj. La ĉefa strukturo estas farita de briko. Koto kun pajloj estas uzitaj en la izolaĵoj. La internaj spacoj estas ornamitaj per gipso kaj spegulaĵoj.
Referencoj
<references group="" responsive="">
Skýcov
Skýcov, hungare Kicő estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Skýcov situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Zlaté Moravce troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1293, poste en 1359 en formo "Zquiteu". En la proksimeco fortikaĵo konstruiĝis, pri kiu estas legebla en Hostie. En 1601 oni komputis tie 33 domojn. En 1828 loĝis tie 589 vilaĝanoj en 88 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kicő 896 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 pro apogado de partizanoj la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon.
(42286) 2001 TN41
(42286) 2001 TN41 estas malrapide rotacianta terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia tre klinata orbito krucas tiujn de Tero kaj Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de Marso ; ĝia marsa MOID estas 0,211347 AU (31,617 milionoj da km)
Ĝi pasas iom pli proksime de Tero:
Registrita partnereco
[[Dosiero:World marriage-equality laws.svg|thumb|upright=2|Samseksaj partnerecoj tutmonde
]]
Registrita partnereco estas leĝe agnoskata civila ligo inter du personoj, sendepende je iliaj seksoj. Ĝi donas al la tiel ligita paro iujn (aŭ eĉ ĉiujn) el la rajtoj de edzeco; la precizaj rajtoj de registritaj partneroj tamen dependas de la unuopa ŝtato. Personoj kiu estas en registrita partnereco nomas partneroj aŭ partnerinoj.
La termino temas ĉefe pri ligoj de samseksaj paroj (samseksemuloj), tamen povas temi ankaŭ pri aliseksemuloj. Rezultato de registritaj partnerecoj estas similaj al geedzeco aŭ samseksa edzeco, tamen jure ili estas malsamaj terminoj. Precipe registrita partnereco de personoj kun sama sekso ne estas io sama kiel samseksa edzeco.
Jura situacio en diversaj ŝtatoj
La ŝtatoj kaj regionoj, kie oni enkondukis en juro registritaj partnerecoj aŭ konkubinecoj ampleksitaj paroj de homoj de sama sekso estas: Danio (1989), Norvegio (1993), Svedio (1995), Islando (1996), Nederlando (1998), Israelo (1994), Hungario (1996 - konkubinecoj, 2009 - registritaj partnerecoj), 9 landoj de Usono: Havajo (1997), Kalifornio (1999), Vermonto (2000), Majno (2004), Nov-Ĵerzejo (2006), Konektikuto (2005), Vaŝingtonio (2007), Nov-Hampŝiro (2008), Oregono (2008) kaj aglomeroj: Vaŝingtono (2002) kaj Novjorko (1997), Hispanio (11 el 17 provincoj; ekde 1998), Francio (1999), Sud-Afriko (1999), Belgio (2000), Finnlando (2002), Germano (2001), Portugalio (2001), Kroatio (2003), Argentino - urbo Buenos Aires kaj provinco Rio Negro (2003), 10 regionoj de Italio (2004-2006), Brazilio - Rio Grande do Sul (2004), Aŭstralio – Novsudkimrio (1999), Viktorio (2001), Norda Teritorio (2003), Tasmanio (2004), Aŭstralia Ĉefurba Teritorio (2006), Kvinslando (2005), Okcidenta Aŭstralio (2005) kaj Suda Aŭstralio (2006), Luksemburgo (2004), Britio (2005), Nov-Zelando (2005), Slovenio (2005), Andoro (2005), Ĉeĥio (2006), Meksiko - Meksikurbo (2006) kaj lando Coahuila (2007), Svislando (2007), Urugvajo (2008).
Juro pri "registritaj partneraj ligoj" i.a. de Francio (kie nomiĝas PACS) kaj de Nederlando oni uzas al homoj de diversaj seksoj, kiuj ne ŝatus (ge)edziĝi.
2047 Smetana
2047 Smetana estas tre malgranda, tre hela duopa asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Bicsérd
Bicsérd [biĉErd], kroate Bičir estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Szentlőrinc.
2047 Smetana
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Bicsérd
Situo
Bicsérd situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, meze de sakovojo. Szentlőrinc troviĝas 9, Pécs 18, Szigetvár 26, Harkány 28, Sellye 30 km-ojn.
2047 Smetana
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan komponiston Bedřich Smetana.
Bicsérd
Historio
La loĝata loko situis apud vojo de romianoj inter Mursa kaj Sopianae. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1262. Dum la turkoj la loĝantaro malpliiĝis. En 1886 la vilaĝo disiĝis je 2 partoj (Granda kaj Malgranda Bicsérd-oj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝojn. En 1950 la vilaĝoj reunuiĝis.
2047 Smetana
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita fare de Brian D. Warner de la Observatorio de Palmer Divide per observo de ĝia luma kurbo inter la 31-a de oktobro kaj la, kaj anoncita en marto 2013.
Bicsérd
Fama nomportanto
Dum la mondmilitoj Béla Bicsérdi estis motoro de la vegetaranismo en Hungario. Oni nomumis la vegetaranojn biĉerdistoj.
4299 WIYN
4299 WIYN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
2047 Smetana
Satelito
Tiu satelito havas orbitan periodon de 22,43 horoj (0,9346 ± 0.0008 tago) sur orbito de granda duonakso de ĉ. 6,3 km. Ĝia grando estas 0,63 ± 0,07 km, (do ĉirkaŭ unu kvinono de tiu de la ĉefa korpo). La aliaj ecoj de tiu satelito restas ankoraŭ nekonataj.
4299 WIYN
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio WIYN sur la Pinto Kitt. Tiun observatorion, kun ties teleskopon de 3,5 metroj, mastrumas la konsorcio WIYN : asociiĝo de la universitatoj de Wisconsin–Madison, Indianio, Yale, kaj de la Nacia Optika Astronomia Observatorio.
Edgar Aetheling
Edgar Aetheling (n. ĉ. 1051, m. ĉ. 1126) estis la lasta vira ano de la reĝa familio de Wessex. La kromnomo Aetheling signifas princon.
Li estis la filo de Eduardo la Ekzilito kaj Agata. Post la morto de lia patro en 1057, Eduardo la Konfesanto eble nomumis lin sian heredonton, sed kiam Eduardo la Konfesanto mortis en januaro 1066, Edgar estis ankoraŭ tro juna por defendi la landon kontraŭ invadojn de Harald la 3-a (Norvegio) kaj Vilhelmo la Konkerinto, kaj alia pretendanto al la angla trono, Harold, iĝis reĝo. Post ties morto, Edgar cedis al Vilhelmo la Konkerinto, kiu bone traktis lin kaj retenis lin ĉe sia kortego. Tamen en 1068 Edgar partoprenis malukcesan ribelon de du anglosaksaj grafoj, Edwin kaj Morcar, kaj poste fuĝis al la kortego de Malkolmo la 3-a, reĝo de Skotlando. Subtenata de Malkolmo kaj aliance al la danoj, li invadis Anglion en 1069 kaj kaptis Jorkon, sed Vilhelmo pagis monon al la danoj por ke ili eliru de la regno, kaj Edgar denove fuĝis en Skotlandon. Tie li restis ĝis 1072, kiam Vilhelmo kaj Malkolmo eniris pacakordon de kiu unu elemento estis la ekzilo de Edgar. Edgar mem fine faris pacon kun Vilhelmo en 1074 sed neniam tute forlasis la esperon iĝi reĝo de Anglio.
Post la morto de Vilhelmo la Konkerinto en 1087, li subtenis la pretendon de Roberto Curthose al la angla trono, kaj en 1091 li denove fuĝis al Skotlando. Tie li helpis sian nevon Edgar forpeli Donald la 3-a de la skota trono kaj iĝi reĝo de Skotlando.
Eble antaŭ 1098 li ekloĝis en Konstantinopolo, eble aliĝante al regimento kiu enhavis plejparte ekziliajn anglosaksojn. Tie la bizanca imperiestro Aleksio la 1-a donis al li mararmeon por ke li transportu soldatojn kaj ekipaĵojn al la unua krucmilito.
En 1106 li denove subtenis Roberton Curthose kiam tiu batalis en Normandio kontraŭ Henriko la 1-a (Anglio). Henriko kaptis lin, venigis lin en Anglion, kaj pardonis lin, eble parte pro ke en 1100 Henriko edziĝu al la nevino de Edgar, Edita. Edgar retiris sin al bienoj en Hertfordshire. Li ankoraŭ vivis en 1125, kaj eble mortis ne longe post tiu jaro.
XBM
XBM povas rilati al:
Geedzeco
Geedzeco estas socie agnoskata kaj ofte laŭ juro aŭ laŭ eklezio firmigita ligo inter personoj, nomataj geedzoj kiam ili estas viro kaj virino. La plej kutima formo estas la ligo inter unu viro, nomata edzo, kaj unu virino, nomata edzino. En kelkaj landoj eblas, ke iu persono edz(in)iĝu al pli ol unu persono. Nur en 28 landoj eblas samseksaj edzeco kaj edzineco; en aliaj, estas akceptita nur geedzeco. Geedzeco estas institucio, ĉe kiu interpersona rilato (kutime ama rilato) estas agnoskata de la ŝtato, de religia aŭtoritato aŭ de ambaŭ. Ĝia signifo dependas de la socia kaj kultura kadro kaj ŝanĝiĝadis dum la homa evoluo. En la plej multaj socioj edzeco komencas per iu speciala geedziĝa ceremonio aŭ festo nome nupto.Edzeco estas socie aŭ ceremonie agnoskita unuigo aŭ laŭleĝa kontrakto inter geedzoj kiuj establas rajtojn kaj devigojn inter ili, inter ili kaj ties filoj, kaj inter ili kaj ties bofamilio, same kiel por la socio ĝenerale. La difino de edzeco varias laŭ la diferencaj kulturoj, sed ĝi estas principe institucio en kiu interpersona rilataro, kutime seksa, estas agnoskita. En kelkaj kulturoj, edzeco estas rekomendata aŭ konsiderata por esti deviga antaŭ persekuti ajnan seksan aktivecon. Larĝe difinite, edzeco estas konsiderata kultura universalaĵo.
XBD
XBD povas rilati al:
Geedzeco
Edzeco povas esti agnoskita de ŝtato, organizaĵo, religia aŭtoritato aŭ eklezio, triba grupo, loka komunumo aŭ socia grupo de kolegoj, geamikoj ktp. Ĝi estas ofte rigardita kiel kontrakto. Civila geedzeco, kiu ne ekzistas en kelkaj landoj, estas geedzeco sen religia enhavo farita de registara institucio konforme al la familia juro de la koncerna jurisdikcio, kaj agnoskita kiel kreanto de rajtoj kaj devigoj propraj al la geedzeco. Nuptoj povas esti plenumitaj en nereligia civila ceremonio aŭ en religia etoso pere de nupta ceremonio. La ago geedziĝi kutime kreas regulajn aŭ jurajn devigojn inter la koncernaj individuoj, kaj rilate al ajna ido kion ili povus produkti. Laŭ terminoj de jura agnosko, plej suverenaj ŝtatoj kaj aliaj jurisdikcioj limigas edzecon al aliseksemaj paroj kaj nur malgranda nombro de tiuj permesas poliginion, infanan edzecon, kaj devigitan edzecon. Laŭlonge de la 20a jarcento, kreskanta nombro de landoj kaj de aliaj jurisdikcioj estis malpezigintaj la malpermesojn kaj estis permesantaj jurajn agnoskojn por ekzemple interrasa edzeco, interreligia edzeco, kaj plej jŭse, samseksa edzeco. Kelkaj kulturoj permesas la dissolvon de la edzeco pere de divorco aŭ geedzonuligon. La laŭleĝa malligigo de geedzoj nomiĝas divorco. En kelkaj areoj, la infana edzeco kaj la poligamio povas okazi spite la ŝtatan juron kontraŭ tiuj praktikoj. Individuoj povas geedziĝi pro kelkaj tialoj, inklude juraj, sociaj, libidaj, emociaj, financaj, spiritaj, kaj religiaj celoj. La geedzigitoj povas esti influita per socie determinitaj reguloj pri incesto, preskribaj geedzigaj reguloj, gepatra elekto kaj individua deziro. En kelkaj areoj de la mondo, aranĝita edzeco, infana edzeco, poligamio, kaj foje devigita edzeco, povas esti praktikata kiel kultura tradicio. Male, tiaj praktikoj povas esti malpermesitaj kaj punitaj en partoj de la mondo kun komplikoj por la rajtoj de virinoj kaj eĉ pro internacia juro. En disvolviĝintaj partoj de la mondo, estis ĝenerala tendenco al certigo pri samrajteco ene de la geedzoj por virinoj kaj laŭleĝe agnoskado de edzeco de paroj interreligiaj aŭ interrasaj, kaj samseksaj. Tiuj tendencoj koincidas kun la pli larĝa movado por homaj rajtoj.
Difinoj
Antropologoj estis proponintaj kelkajn konkurencajn difinojn de edzeco en klopodo por enhavi la ampleksan varion de geedzaj praktikoj observitaj tra kulturoj. Eĉ ĉe okcidenta kulturo, "difinoj de edzeco estis karenigitaj el unu pinto al alia kaj ĉie intere" (kiel diris Evan Gerstmann).
Rilato agnoskita per kutimaro aŭ juro
En The History of Human Marriage (1922), Edvard Westermarck difinis edzecon kiel "pli malpli daŭrebla konekton inter masklo kaj femalo kiu daŭras post la simpla ago de propagado ĝis post la nasko de la ido." En The Future of Marriage in Western Civilization (1936), li malakceptis sian pli fruan difinon, anstataŭe provizore difinante edzecon kiel "rilato de unu aŭ pliaj viroj al unu aŭ pliaj virinoj kiu estas agnoskita de kutimaro aŭ juro".
Legitimeco de idaro
La antropologia manlibro Notes and Queries (1951) difinis edzecon kiel "unio inter viro kaj virino tia ke filoj naskiĝintaj el virino estas la agnoskita legitimita idaro de ambaŭ partneroj." Kiel agnosko de praktiko de la Nueroj de Suda Sudano kiu permesas al virinoj agadi kiel edzo en kelkaj cirkonstancoj (la fantoma edzeco), Kathleen Gough sugestis modifi tion al "virino kaj unu aŭ pliaj aliaj personoj."
En analizo de geedzo inter la Najaroj, nome multvira socio en Barato, Gough trovis, ke la grupo ne havis edzan rolon en la konvencia senco; tiu unueca rolo de Okcidento estis dividita inter neloĝanta "socia patro" de la filoj de la virino, kaj ŝiaj amantoj kiuj estis la veraj generintoj. Neniu el tiuj viroj havis jurajn rajtojn al la filoj de la virino. Tio devigis Gough dismeti seksan aliron kiel ŝlosila elemento de edzeco kaj difini ĝin en terminoj de legitimeco de idoj sole: edzeco estas "rilataro establita inter virino kaj unu aŭ pliaj aliaj personoj, kiuj havigas filon naskitan al virino sub cirkonstancoj ne malpermesitaj de reguloj de rilataro, kiu ricevas tute nasko-statusajn rajtojn komunajn al normalaj membroj de sia socio aŭ socia tavolaro."
Ekonomia antropologo Duran Bell kritikis la legitim-bazitan difinon sur la bazo ke kelkaj socioj ne postulas edzecon por legitimeco. Li asertis, ke legitim-bazita difino de edzeco estas vaste akceptita en socioj kie senlegitimeco ne havas aliajn jurajn aŭ sociajn implikojn por filoj krom tio, ke la patrino estas needziniĝinta.
Rajto al seksa aliro
En artikolo de 1997 en la gazeto Current Anthropology, Duran Bell priskribas edzecon kiel "rilato inter unu aŭ pliaj homoj (ĉu masklo aŭ ino) en ariĝo al unu aŭ pliaj virinoj kio havigas al tiuj homoj peto-rajton de seksa aliro ene de hejma grupo kaj identigas virinojn kiuj portas la devigon akcepti la petojn de tiuj specifaj homoj." En referenco al "homoj en ariĝo", Bell referencas al korporacio de parencaj grupoj kiaj stirpoj kiuj, post esti paginta fianĉoprezon, retenas rajton por la idaro de virino eĉ se ŝia edzo (stirpano) mortas (Levirato). En referenco al "homoj (ĉu masklo aŭ ino)", Bell referencas al virinoj ene de la stirpo kiuj povas stariĝi kiel "sociaj patroj" de la filoj de la edzino naskitaj el aliaj amantoj. (Vidu Nueran "fantoman edzecon")
Monogamio
Monogamio estas formo de edzeco en kiu individuo havas nur unu edz(in)on dum sia vivodaŭro aŭ je ajna tempo (seria monogamio).
La kompara studo de edzeco tra la tuta mondo fare de la antropologo Jack Goody uzante la Ethnographic Atlas trovis fortan kunrilaton inter intensiva plug-agrikulturo, doto kaj monogamio. Tiu modelo troviĝis en larĝa gamo de eŭraziaj socioj el Japanio al Irlando. La majoritato de socioj el Sub-Sahara Afriko kiuj praktikas etendan ŝpatan agrikulturon, kontraste, montras kunrilaton inter "edzinprezo," kaj poligamio. Plua studado bazita sur la Ethnographic Atlas montris statistikan kunrilaton inter pliiĝanta grando de socio, la kredo en "altaj dioj" por elteni homan moralon, kaj monogamio.
En la landoj kiuj ne permesas poligamion, persono kiu edziĝas en unu el tiuj landoj al persono dum ankoraŭ estas laŭleĝe edz(in)igita al alia fifaras krimon de bigamio. En ĉiuj okazoj, la dua edzeco estas konsiderata laŭleĝe nula kaj malvalida. Krom ke la dua kaj sekvaj geedziĝoj estas malvalidaj, la bigamiano estas ankaŭ submetebla al aliaj punoj, kiuj varias ankaŭ inter la diversaj jurisdikcioj.
Poligamio
Poligamio estas edzeco kiu inkludas pli ol du partnerojn. Kiam viro estas edzo de pli ol unu virino samtempe, la rilato estas nomata poliginio, kaj ne estas edzeco inter la edzinoj; kaj kiam la virino estas edziniĝinta al pli ol unu edzo samtempe, ĝi estas nomata poliandrio, kaj ne estas geedza ligo inter la edzoj. Se edzeco inkludas multajn edzojn kaj edzinojn, ĝi povas esti nomata grupa edzeco.
Studo pri molekula genetiko de tutmonda homa genetika diverseco asertis, ke seksa poliginio estis tipa de homaj reproduktaj modeloj ĝis la ŝanĝo al nemigrantaj farmistaj komunumoj proksimume antaŭ 10 000 ĝis 5 000 jaroj en Eŭropo kaj Azio, kaj pli ĵuse en Afriko kaj Ameriko. Kiel notite antaŭe, la kompara studo de antropologo Jack Goody pri la edzeco tra la tuta mondo uzante la Ethnographic Atlas trovis, ke la majoritato de socioj de Sub-Sahara Afriko kiuj praktikas etendan ŝpatan agrikulturon montras kunrilaton inter "edzinprezo" kaj poligamio. Esplorado pri aliaj kruc-kulturaj ekzemploj konfirmis, ke la foresto de la plugilo estis la nura indikilo de poligamio, kvankam ankaŭ aliaj faktoroj kiaj alta masklomortindico en milito (en ne-ŝtataj socioj) kaj patogena streso (en ŝtataj socioj) havis ioman efikon.
Edzeco estas klasitaj laŭ la nombro de laŭleĝaj edz(in)oj kiujn individuo havas. La sufikso "-gamio" referencas specife al la nombro de edz(in)oj, kiel en bi-gamio (du edz(in)oj, ĝenerale kontraŭleĝa en plej landoj), kaj poli-gamio (pli ol unu edz(in)o).
Socioj montras varian akcepton de poligamio kiel kulturaj idealo kaj praktiko. Laŭ la Etnografia Atlaso, el 1 231 socioj notitaj, 186 estis monogamiaj; 453 havis porokazan poliginion; 588 havis pli oftan poliginion; kaj 4 havis poliandrion. Tamen, kiel Miriam Zeitzen verkas, socia toleremo al poligamio estas diferenca el la praktiko de poligamio, ĉar ĝi postulas riĉon por establi multajn familiejojn por multaj edzinoj. La fakta praktiko de poligamio en tolerema socio povas nuntempe esti malalta, kaj la majoritato de dezirantaj poligamianoj praktikas la monogamian edzecon. Studi la evoluon de la poligamio estas pli komplika en jurisdikcioj kie ĝi estis malpermesita, sed plue estas praktikata (de facto poligamio).
Zeitzen notas ankaŭ, ke okcidentaj perceptoj de afrika socio kaj geedzecaj modeloj estas partianigitaj de "kontraŭdiraj koncernoj de nostalgio por tradicia afrika kulturo kontraŭ kritiko de poligamio kiel subpremado al virinoj aŭ malprofita por la disvolviĝo." Poligamio estis kondamnita kiel formo de misuzo de homaj rajtoj, kun koncernoj starigitaj super hejma perforto, devigita edzeco, kaj neglekto. La plej majoritato de la landoj el la mondo, inklude eventuale ĉiujn disvolviĝintajn landojn el la mondo, ne permesas poligamion. Estis alvokoj por la abolo de poligamio en disvolviĝintaj landoj.
Poliginio
Kvankam socio povas esti klasita kiel poliginia, ne ĉiu edzeco en ĝi necese estas; monogama edzeco povas fakte hegemonii. Pro tia fleksebleco antropologo Robin Fox atribuas sian sukceson kiel socia eltensistemo: "Tio ofte signifis – konsiderinte la malekvilibron en la seksaj proporcioj, la pli altan masklan infanmortindicon, la pli mallongan vivodaŭron de maskloj, la perdon de maskloj en milito, ktp. – ke ofte virinoj estis lasitaj sen financa elteno el edzoj. Por korekti tiun kondiĉon, inoj devis esti mortigitaj dumnaske, resti solaj, iĝi prostituitinoj, aŭ esti enfermitaj en fraŭlaj religiaj ordenoj. Poliginiaj sistemoj havas la avantaĝon ke ili povas promesi, kiel faras Mormonoj, hejmon kaj familion por ĉiu virino."
Tamen, poliginio estas seksa afero kiu havigas al homoj nesimetriajn profitojn. En kelkaj okazoj, estas granda aĝodiferenco (ĝis unu generacio) inter viro kaj lia pli juna edzino, rezulte en povodiferenco inter ambaŭ. Tensioj ekzistas ne nur inter seksoj, sed ankaŭ ene de seksoj; maljunaj kaj junaj viroj konkurencas por edzinoj, kaj maljunaj kaj junaj edzinoj en la sama hejmo povas esperti radikale diferencajn vivkondiĉojn, kaj internan hierarkion. Kelkaj studoj sugestis, ke la rilato de edzino kun aliaj virinoj, inklude kunedzinojn, kromedzinon kaj inan parencon de edzo, estas pli kritika rilato ol tiu kun ŝia edzo pro ŝia produktaj, reproduktaj kaj personaj atingoj. En kelkaj socioj, la kunedzinoj estas parencoj, kutime fratinoj, praktiko nomita fratina poliginio; nome antaŭ-ekzistanta rilato inter la kunedzinoj oni supozas, ke malpliigas la eblajn tensiojn ene de la edzeco.
Fox asertas, ke "la ĉefa diferenco inter poliginio kaj monogamio povus esti statigita tiele: dum plurala pariĝado okazas en ambaŭ sistemoj, sub poliginio kelkaj unioj povas esti agnoskitaj kiel laŭleĝaj geedzoj dum sub monogamio nur unu el la unioj estas tiele agnoskita. Ofte, tamen, malfacilas marki fortan kaj rapidan linion inter ambaŭ."
Ĉar poligamio en Afriko estas pli kaj pli submetita al juraj limigoj, varianta formo de facto (male al laŭleĝa aŭ de jure) de poliginio estas praktikata en urbaj centroj. Kvankam ĝi ne inkludas multajn (nune nelaŭleĝajn) formalajn edzecojn, la hejmaj kaj personaj aranĝoj sekvas malnovajn poliginiajn modelojn. La de facto formo de poliginio troviĝas ankaŭ en aliaj partoj de la mondo (inklude kelkajn sektojn de Mormonoj kaj islamajn familiojn en Usono). En kelkaj socioj kiaj la Lovedu de Sudafriko, aŭ la Nueroj de Suda Sudano, aristokrataj virinoj povas iĝi femalaj 'edzoj.' Ĉe la Lovedu, tiu femala edzo povas ekhavi nombrajn poligamiajn edzinojn. Tio ne estas lesba rilataro, sed rimedo por legitime etendi reĝan stirpon per ligado de la gefiloj de tiuj edzinoj al ĝi. La rilataro estas konsiderata nek poliginia, nek poliandria, ĉar la ina edzo estas fakte ekhavante virseksajn socipolitikajn rolojn.
Religiaj grupoj havas diferencajn vidpunktojn pri la legitimeco de la poliginio. Ĝi estas permesata en Islamo kaj Konfuceismo, kvankam en plej areoj nuntempe ĝi estas neofta. Judismo, Kristanismo kaj Hinduismo estis permesintaj poliginion en la pasinteco, sed ĝi estas malpermesita nuntempe en tiaj socioj.
Poliandrio
Poliandrio estas rimarkinde pli rara ol poliginio, kvankam malpli rara ol la figuro ofte citata en la Ethnographic Atlas (1980) kiu listigis nur tiujn poliandriajn sociojn troviĝantajn en la Himalajaj Montoj. Pli ĵusaj studoj trovis 53 sociojn ekster la 28 trovitaj en Himalajo kiuj praktikas poliandrion. Ĝi estas plej ofta en egalecaj socioj markitaj de alta maskla mortindico aŭ maskla forestismo. Ĝi estas asocia kun partebla patreco, la kultura kredo ke filo povas havi pli ol unu patro.
La klarigo por poliandrio en la Himalajaj Montoj estas rilataj al la malabundo de tero; la geedziĝo de ĉiuj fratoj en familio de la sama edzino (frata poliandrio) ebligas ke la familia tero restu netuŝita kaj nedividita. Se ĉiu frato edziĝas separate kaj havas filojn, familia tero estu dispartita en neelteneblaj malgrandaj kampopecetoj. En Eŭropo, tio estis evitata pere de la socia praktiko de nepartabla heredo (tio estas senheredigi plej idojn, kelkaj el kiuj iĝis fraulaj gemonaĥoj kaj pastroj).
Plurala edzeco
Grupa edzeco (konata ankaŭ kiel mult-flanka edzeco) estas formo de pluramemo en kiu pli ol du personoj formas familian unuiĝon, kun ĉiuj membroj de la grupa edzeco konsiderataj geedzigitaj al ĉiuj la aliaj membroj de la grupa edzeco, kaj ĉiuj membroj de la edzeco kunhavas patran respondecon por ajna filo produktita el la edzeco. Neniu lando laŭleĝe akceptas grupan edzecon, nek laŭleĝe nek kiel geedza civila juro, sed historie ĝi estis praktikita de kelkaj kulturoj de Polinezio, Azio, Papuo-Nov-Gvineo kaj Ameriko – same kiel ĉe kelkaj intencaj komunumoj kaj alternativaj subkulturoj kiaj la komunumo Oneida en sub-ŝtato Novjorkio. El la 250 socioj registritaj de la usona antropologo George P. Murdock en 1949, nur la Kaingangoj de Brazilo havis grupan edzecon.
Infana edzeco
Infana edzeco estas edzeco kie unu aŭ ambaŭ partneroj estas sub la aĝo de 18. Ĝi estas rilata al la fila fianĉigo kaj al la adoleska gravedeco.
Infana edzeco estis ofta tra la historio, eĉ ĝis la 1900-aj jaroj en Usono, kie en 1880, en la ŝtato Delavaro, la aĝo de akcepto por edzeco estis 7 jara aĝo. Nuntempe ĝi estas malakceptita de la internaciaj organizoj por homaj rajtoj. Infana edzeco estas ofte aranĝita inter la familioj de estontaj gefianĉoj, foje tiom tuje kiom la filino estas naskiĝinta. Tamen, en la fino de la 1800-aj jaroj en Anglio kaj en Usono, feministaj aktivuloj ekplendis por la altigado de la aĝo de geedzecaj konsentoleĝoj, kiuj estis finfine ŝanĝita en la 1920-aj jaroj, kiam oni levis ĝin ĝis 16-18.
Infana edzeco povas okazi ankaŭ en la kunteksto de forkapto de la fianĉino.
En la jaro 1552, John Somerford kaj Jane Somerford Brereton estis geedzigitaj je aĝo de 3 kaj 2, respektive. Dekdu jarojn poste, en 1564, John iris al divorco. Kvankam infana edzeco povas okazi ĉe knaboj kaj ĉe knabinoj, plimulto de infanaj geedzoj estas knabinoj. En multaj okazoj, nur unu geedza partnero estas infano, kutime la femalo, pro la gravo kion oni donas en multaj socioj al la ina virgeco. Kaŭzoj de infana edzeco povas esti malriĉeco, edzinprezo, doto, leĝoj kiuj permesas infanan edzecon, religiaj kaj sociaj premoj, regionaj kutimoj, timo resti needziniĝinta, kaj perceptita malkapablo de virinoj por labori por mono.
Nuntempe, infana edzeco estas tre disvastigita en partoj de la mondo; kaj plej ofta en Suda Azio kaj en sub-Sahara Afriko, kie pli ol duono de la virinoj en kelkaj landoj en tiuj mondoregionoj estas edzinigitaj antaŭ iliaj 18 jaroj. La okazado de infana edzeco falis en plej partoj de la mondo. En disvolvigitaj landoj infana edzeco estas eksterleĝa aŭ limigita.
Junulinoj kiuj edziniĝas antaŭ la 18-jaraĝo estas je pli granda risko iĝi viktimoj de hejma violento, ol tiuj kiuj edziniĝas poste, speciale kiam ili edziniĝas al multe pli aĝa viro.
Samseksaj kaj triagenraj edzecoj
Kiel oni menciis jam, ekzistas kelkaj tipoj de sam-seksaj, ne-seksa edzeco en kelkaj stirpo-bazaj socioj; tiu sekcio rilatas al sam-seksaj unuiĝoj. Kelkaj kulturoj inkludas individuojn ĉu tria-seksajn (duspirituloj aŭ transseksigitaj), kiaj la berdaĉe de la Zunioj en Nov-Meksiko. We'wha, unu el la plej prestiĝaj maljunuloj de la Zunioj (nome Ihamana, spirita estro) servis kiel sendito de la Zunioj al Vaŝingtono, kie li kunvenis kun la Prezidento Grover Cleveland. We'wha havis edzon kiu estis ĝenerale agnoskita kiel tio. Kvankam estas relative ĵusa praktiko garantii al sam-seksaj paroj la saman formon de laŭleĝa patra agnosko kiel ofte oni garantias al miks-seksaj paroj, estas ioma historio de registritaj sam-seksaj unuiĝoj tra la tuta mondo. Antikvgrekaj samseksemaj rilatoj estis kvazaŭ moderna kunula edzeco, malkiel diferenc-seksa edzeco en kiuj la edz(in)oj havas malmultajn emociajn ligojn, kaj la edzo havis liberon engaĝiĝi en ekstergeedzaj seksaj rilatoj. La Teodozia kodo (C. Th. 9.7.3) publikigita en la jaro 438 metis severajn punojn aŭ eĉ morton por sam-seksaj rilatoj, sed la preciza intenco de la leĝo kaj ties rilato kun la socia praktiko estas neklara, ĉar ekzistas nur kelkaj ekzemploj de sam-seksa edzeco en tiu kulturo. Sam-seksaj unuiĝoj okazis ankaŭ en kelkaj regionoj de Ĉinio, kia Fuĝjano.
Portempa edzeco
Kelkaj kulturoj praktikis portempajn kaj kondiĉajn edzecojn. Ekzemploj estas la kelta praktiko de manengaĝiĝo kaj fiksa-daŭra edzeco en la islamaj komunumoj. Antaŭ-islamaj araboj praktikis formon de portempa edzeco kiu sekvas nuntempe en la nuna praktiko de la Nikah Mut'ah, nome kontrakto por fiksa-daŭra edzeco. La islama profeto Muhammad aprobis portempan edzecon – nome sigheh en Irano kaj muta'a en Irako – kiuj povas havigi legitimigan kovron por seksolaboristoj. La samaj formoj de portempa edzeco estis uzitaj en Egipto, Libano kaj Irano por fari donacon de homa ovaro laŭleĝe por envitra fekundigo; tamen virino ne povas uzi tiun tipon de edzeco por atingi sperman donacon. Interislamaj polemikoj rilataj al la Nikah Mut'ah rezultis en tio ke tiu praktiko estis limigita ĉefe al la Ŝijaismaj komunumoj. La patrinliniaj Mosuoj de Ĉinio praktikas tion kion ili nomigas "voja edzeco".