cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Třemblat
Transporto
La municipo situas sur ŝoseo de la II-a klaso II/113 ( Český Brod - Mukařov - Ondřejov - Chocerady ), el kiu deflankiĝas III/11319 Mnichovice - Třemblat kaj III/11320 Třemblat - Zvánovice.
Apudurbaj aŭtobusaj linioj veturantaj tra la municipo kaj certigantaj komunikon ĝis Černé Voděrady, Mnichovice, (fervojlinio de la IV-a koridoro), Chocerady, Ondřejov, Říčany kaj Prago.
Tertremo en Ĉilio en 2010
Forta tertremo okazis en la regionoj de Biobío kaj Maule en Ĉilio; oni anoncis ke mortis pli ol 700 homoj, estis pli da miliono kaj duono da personoj senhejmigitaj, ĉirkaŭ du milionoj da personoj iel damaĝitaj, duonmiliono da domoj damaĝitaj kaj gravaj ekonomiaj perdoj
La tertremo okazis en la regiono de Biobío, je la 06:34:17 (UTC), 03:34:17 loka horo, de la sabato 27-a de februaro de 2010, kun magnitudo de 8,8 MW, kaŭzante alarmon de cunamo por la marbordoj de Ĉilio, Ekvadoro, Havajo kaj Peruo. Tiu tertremo estis la dua plej granda en dudek jaroj, post tiu de Sumatro en 2004, 900 fojojn pli intensa ol tiu de de Haitio de nur antaŭ unu monato kaj liberiganta 500 fojojn pli da energio ol tiu lasta.
La epicentro okazis en Cobquecura, ĉe la marbordo de la Regiono de Biobío, proksimume je 90 km nordokcidente de Concepción, Ĉilio. kaj je 59,5 km profunde sub la tera surfaco La tertremo okazis je la 3:34 AM loka horo, kaj Santiago kaj Valparaíso estis tremitaj dum pli da du minutoj kaj duono, laŭ informoj.
Estis dekomence alarmo de cunamo por Ĉilio kaj Peruo. La averto poste etendiĝis al Ekvadoro, Kolombio, Antarkto, Panamo kaj Kostariko, kaj poste al ĉiu marbordo de la Pacifiko. Krome oni atendis cunamon en la marbordoj de Havajo ĉirkaŭ la 11:05 horo (UTC),  tamen ne okazis tio kaj oni nuligis la alarmon de cunamo eksterlande, post kiam ĝi alvenis al marbordoj de Havajo havante nur unu metron alte. Bedaŭrinde inter la sekvaj 15 minutoj kaj unu horo post la tertremo gigantaj ondoj vipis la ĉiliajn marbordojn de la Regiono de Valparaíso, Regiono de Libertador Bernardo O'Higgins, Regiono de Maule kaj Regiono de Biobío, pro kio estis ĉefe damaĝitaj la Insulo Juan Fernández, la banlokoj de Iloca kaj Duao ĉe la marbordo de Maule, Talcahuano en Biobío, kaj la urbo de Piĉilemo en la regiono de O'Higgins.
Intenseco
La tertremo estis la 5-a plej granda de la historio mezurita pere de sismografoj, kie markis 8,8 gradojn Richter. La jena tabelo montras la gradojn de intenseco de la tertremo laŭ la Skalo de Mercalli:
Koncentrejo Gross-Rosen
Konzentrationslager Groß-Rosen (simpligita ortografio: Gross-Rosen) estas la nazia-germana koncentrejo, ekzistanta en la jaroj 1940-1945, apud la vilaĝo Rogoźnica (nomo postmilita), unu el pli ol cent laborkoncentrejoj establitaj en Silezio, sur teritorio de Ĉeĥio kaj Germanio. Funkcianta komence kiel subkoncentrejo de Sachsenhausen — trapasis ĝin ĉirkaŭ 125 mil malliberuloj, el kiuj ĉ. 40 mil pereis.
Post la milito dum ĉ. 2 jaroj sur ties tereno funkciis sekreta malliberejo de NKVD.
Augustin Robespierre
La 16an de Septembro 1792, Augustin estis elektita al la Nacia Konvencio, 19a el 24 deputitoj, kun 392 voĉoj el 700 eblaj, fare de la voĉdonatoj el Parizo, kaj li aliĝis al sia frato en La Monto kaj la Klubo de Jakobenoj. Je la Konvencio li distingiĝis pro la ardo de liaj atakoj kontraŭ la reĝa familio kaj kontraŭ aristokratoj. Dum la juĝado de Ludoviko la 16-a li voĉdonis por ke la mortopuno estu aplikita jam post nur 24 horoj.
Guy de Lusignan
Guy de Lusignan (1150 – 1194) estis franca kavaliro, kiu per nupto kun jerusalema princino Sibilo fariĝis jerusalema reĝo kaj kiu alkondukis la reĝlandon en katastrofon apud Hattin la 4-an de julio 1187.
Esperanza (Puebla)
Esperanza estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Esperanza.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 13398 loĝantojn. El tiuj estas 6423 viroj kaj 6975 virinoj. La komunumo havas surfacon de 116.09 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 51′ norda latitudo kaj 97° 22′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2440
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21063a.htm
Komunumo (Svislando)
Komunumoj (germane Gemeinden, france communes, itale comuni) estas la plej malgranda politika-administra divido en Svislando. En tuta Svislando troviĝas ĉirkaŭ 2600 komunumoj, kiuj varias laŭ grandeco de la plej grandaj urboj, kiel Ĝenevo kaj Zuriko, kun po centmiloj da loĝantoj, ĝis tre etaj komunumoj: la plej malgranda estas, laŭ la censo de 2004, Corippo, kun nur 17 loĝantoj.
'Grava rimarko: Komunumo estas termino, forte ligita al juro nacia kaj tial ne povas estis difinita internacie! La difinoj de ĉi-tiu artikolo aplikeblas tial nur por Svislando!'
Diferenco inter komunumo kaj municipo en Svislando (difinoj)
En PIV fakte la nocioj komunumo (PIV: malgranda administra distrikto, kies centro estas urbo aŭ vilaĝo) kaj municipo (PIV: Urbo aŭ alia teritorio, konsiderata kiel relative sendependa administra unuo je loka nivelo) iomete malklare distingiĝas. Tial endas difini, kion la esprimoj en Svislando signifas:
Atentu pri falsaj amikoj: En franclingva Svislando oni kutime utiligas (sed ne en ĉiuj franclingvaj kantonoj same) la vortojn commune kaj municipalité kiel sinonimoj en la senco de politika komunumo laŭ supra difino, dum oni utiligas lieu por municipo laŭ supra difino. En Tiĉino la itala vorto municipio signifas komuna administracio sed ankaŭ estas utiligita same kiel la franca kiel sinonimo por commune. En la romanĉa oni utiligas la vortojn vischnanca (kaj malofte kiel sinonimo cumin) por komunumo en la supra senco kaj vitg por municipo.
Jura pozicio de svisa komunumo
Ĉiu svisa kantono leĝe difinas la jurajn respondecojn de siaj komunumoj; tiaj respondecoj povas ampleksi provizado per diversaj lokaj administraj servoj, ekzemple edukado kaj lernigado; medicinaj kaj sociaj servoj; aŭtobusaj kaj trajnaj sistemoj, kaj kolektado de impostoj. La respondecoj kaj la grado de kuncentrigado varias inter la diversaj kantonoj. Ĝenerale svisaj komunumoj estas vaste aŭtonomiaj. Validas konsekvence la principo de maksimuma subsidiareco: Kion ne reguligas la federacio, rajtas reguligi la kantono, kion ne reguligas la kantono rajtas reguligi la komunumo.
Ĝenerale la komunumojn estras konsilio aŭ konsilantaro kun komunumestro kiel la realiga instanco kaj la ĝenerala kunveno de ĉiuj enloĝantaj svisaj civitanoj kiel la leĝdona instanco. La pli grandaj komunumoj ĝenerale rajtas elekti urban parlamenton, kiu anstataŭas la ĝeneralan kunvenon de loĝantaro.
Civitaneco
Svisa civitaneco baziĝas sur civitaneco de kantono, kaj tiu siavice sur civitaneco de almenaŭ unu komunumo.
Komunumojn financas rektaj impostoj (ekzemple pri enspezoj); la nivelojn de impostado difinas la kantono kaj la komunumoj mem.
Multaj komunumoj trovas malfacile, subteni la postulitajn servojn per la permesitaj niveloj de impostoj, kaj sekve celas kunfandi sin diversmaniere kaj diversgrade kun aliaj komunumoj por ŝpari monon. Tiajn kunfandojn ĝenerale aprobas kaj akcelas la kantonaj registaroj.
La Svisa Federacia Oficejo por Statistiko nombras la komunumojn kaj donas al ili identigajn numerojn. Komunumo povas havi apartan poŝtkodon, aŭ plurajn, aŭ dividi kodon kun alia(j) komunumo(j).
Placo de la Vilaĝo
Placo de la Vilaĝo (Plaza de la Villa) estas placo kiu troviĝas en la historia urbocentro de Madrido (Hispanio), apud la strato Mayor. En ĝi havas komencon tri etaj stratoj, kiuj korespondis al la antikva mezepoka dizajno de la urbo.
En ĝia ĉirkaŭaĵo troviĝas la ĉefaj fasadoj de tri konstruaĵoj arthistorie altvaloraj, konstruitaj en sinsekvaj jarcentoj. La plej antikva estas la Domo kaj Turo de la Lujanes (15-a jarcento), konstruita laŭ la gotik-mudeĥara stilo, kiu staras en la orienta flanko de la placo.
Laŭ antikveco ĝi estas sekvata de la Domo Cisneros (16-a jarcento), platereska palaco kiu fermas la sudan parton de la placo, kaj la Domo de la Vilaĝo (17-a jarcento), barokstila, unu el la sidejoj de la Madrida Urbodomo, situanta en la okcidenta parto de la placo.
Historio
Antikve ĝi estis konata kiel Plaza de San Salvador (Placo de la Sankta Savinto), pro la samnoma preĝejo kiu ekzistis en la strato Mayor, en kies portalo estis okazigitaj la sesioj de la Urbodomo, kaj nuntempe ĝi estas memorigata per memortabulo kiu troviĝas en la loko kie iam estis la preĝejo.
En la 15-a jarcento, la Placo de la Vilaĝo adoptis sian nunan nomon, koincidante kun la titolotorgado kiel Nobla kaj Lojala Vilaĝo ricevata de la reĝo Henriko la 4-a de Kastilio (1425-1474).
Kispirit
Geografio
Kispirit situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Marcal troviĝas en la proksimeco. Kispirit preskaŭ kontaktiĝas kun Nagypirit. Devecser troviĝas je 22, Ajka 36, Veszprém (urbo) 60, Budapeŝto je 168 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1532 en formo Pirit. Tiutempe loĝis tie servutuloj kaj malriĉaj nobeloj.
Dávid Angyal
Dávid Angyal naskiĝis kiel Engel Dávid la  1857 en Kunszentmárton. Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Dávid Angyal devenis el juda familio. Li frekventis mezlernejojn en Szentes, Szeged kaj Budapeŝto, universitaton en Budapeŝto. Li instruis historion en la universitato inter 1909-1929, poste li estis direktoro de hungara instituto en Vieno. Li redaktis diversajn historiajn revuojn kaj eldonaĵojn. Li ricevis premion unuafoje.
Ida Urr
Ida Urr naskiĝis la  1904 en Hungara reĝlando en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Ŝi mortis la 1989 en Budapeŝto.
Biografio
Ida Urr abiturientis en sia nasliĝurbo, poste ŝi akiris frekventis universitatojn en Pécs kaj Budapeŝto. Ŝi akiris kuracistan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1927. Post siaj studoj ŝi kuracadis komence en sia naskiĝurbo, poste en Budapeŝto. Dum la nazia erao ŝi apartenis al Sveda Ruĝa Kruco kaj savis homojn. Post la 2-a mondmilito ŝi estis ĉefkuracisto.
Ŝi aĝis 19, kiam ŝi debutis kiel poeto. La poemoj komence aperis en diversaj hungarlingvaj gazetoj en Ĉeĥoslovakio, poste ankaŭ en Hungario, ekzemple en Napkelet. Dum la 2-a mondomilito la poemoj esprimis barbarecon de la nazioj.
TLF
La vorto havas plurajn signifojn:
Vier letzte Lieder
Vier letzte Lieder, AV 150 (Kvar lastaj lidoj) de Richard Strauss laŭ poemoj de Hermann Hesse kaj Joseph von Eichendorff ekestis en 1948 en Svisujo, kien Strauss estis translokiĝinta post la fino de la Dua Mondmilito. La titolo devenas ne de la komponisto, li mem ne planis ilin kiel kompletan ciklon. Ili pli ĝuste dokumentas kontinuan, dinamikan okupiĝon pri la temoj morto kaj adiaŭo, ankaŭ antaŭ la fono de la pasinta milito kaj je atendo de la propra, baldaŭa morto.
Fono
Strauss tiutempe konatiĝis kun Hermann Hesse hazarde en svisa hotelo. Por Hesse la renkontiĝo ne estis agrabla, ankaŭ ĉar al li ne plaĉis la "ebria" stilo de Strauss. Pri la "Vier letzten Liedern" diris poste, ke ĝi aŭdiĝas al li "kiel ĉia Strauss-muziko: virtuoza, malkruda, plena je metia beleco, sed sen centro, nur sincela."
La unua presita eldono, postmorte aperinta en 1950 ĉe Boosey & Hawkes, entenis laŭ eldonestro Ernst Roth, amiko de Strauss, sinsekvon deflankiĝan de la kronologio de la ekesto, kiu ĝis nun estas konservata – ankaŭ je koncerta uzo:
Estis ankaŭ Roth, kiu titolis la eldonon "Vier letzte Lieder".
Teksto
1. "Frühling"
In dämmrigen Grüften
träumte ich lang
von deinen Bäumen und blauen Lüften,
Von deinem Duft und Vogelsang.
In Gleiß und Zier
von Licht übergossen
Du kennst mich wieder,
du lockst mich zart,
es zittert durch all meine Glieder
deine selige Gegenwart! '' ,
1. "Printempo" (Teksto: Hermann Hesse)
En krepuskaj tombo
mi revis longe
de viaj arboj kaj bluaj aeroj,
Nun vi kuŝas malkaŝe
en bril' kaj ornamo
surverŝita de lumo
Vi rekonas min,
delikate min logas,
tremas tra ĉiuj miaj membroj
via feliĉiga ĉeesto!
2. "September"
Der Garten trauert,
kühl sinkt in die Blumen der Regen.
Der Sommer schauert
still seinem Ende entgegen.
Golden tropft Blatt um Blatt
nieder vom hohen Akazienbaum.
Sommer lächelt erstaunt und matt
In den sterbenden Gartentraum.
Lange noch bei den Rosen
Langsam tut er
die müdgeword'nen Augen zu.
2. "Septembro" (Teksto: Hermann Hesse)
La ĝardeno funebras,
malvarmete sinkas en la florojn la pluvo.
La somero timekscitiĝas
sin turne al sia fino.
Ore gutas folio post folio
Somero ridetas mire kaj lace
en la mortantan ĝardensonĝon.
Ankoraŭ longe ĉe la rozoj
li restas stare, sopiras trankvilon.
Malrapide li fermas
la laciĝintajn okulojn.
3. "Beim Schlafengehen"
Nun hat der Tag mich müd gemacht,
soll mein sehnliches Verlangen
freundlich die gestirnte Nacht
wie ein müdes Kind empfangen.
Hände, laßt von allem Tun
Stirn, vergiß du alles Denken,
Alle meine Sinne nun
wollen sich in Schlummer senken.
Und die Seele unbewacht
will in freien Flügen schweben,
um im Zauberkreis der Nacht
3. "Je la enlitiĝo" (Teksto: Hermann Hesse)
Nun la tago lacigis min,
ricevu mian sopiregon
amike la stela nokto
kiel lacan infanon.
Manoj, rezignu ĉian faron
frunto, forgesu ĉian pensadon,
volas fali en dormon.
Kaj la animo negardate
volas ŝvebi en liberaj flugoj,
ĉirkaŭ la sorĉociklo de la nokto
4. "Im Abendrot"
Wir sind durch Not und Freude
gegangen Hand in Hand;
nun überm stillen Land.
Rings sich die Täler neigen,
Mikŝo (libro)
Mikŝo (ĉeĥe Mikeš) estas duparta porinfana libro de Josef Lada. Ĝi traktas pri knabo Joĉjo, parolanta virkato Mikŝo kaj liaj amikoj. Granda parto de la agado okazas en Hrusice, naskovilaĝo de la aŭtoro. Unuafoje ĝi aperis en la jaroj 1934–1936.
Vier letzte Lieder
Teksto
es dunkelt schon die Luft.
Zwei Lerchen nur noch steigen
nachträumend in den Duft.
Tritt her und laß sie schwirren,
bald ist es Schlafenszeit.
Daß wir uns nicht verirren
in dieser Einsamkeit.
O weiter, stiller Friede!
So tief im Abendrot.
NGC 3617
NGC 3617 (aliaj indikoj — ESO 503-12, MCG -4-27-8, UGCA 231, AM 1115-255, PGC 34513) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Vier letzte Lieder
Teksto
Wie sind wir wandermüde--
NGC 3617
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vier letzte Lieder
Teksto
Ist dies etwa der Tod?
4. "En la vesperruĝo" (Teksto: Joseph von Eichendorff)
Ni pasis tra mizer' kaj ĝoj'
De'l migrado ni du ripozas
Nun super la trankvila land'.
Ĉirkaŭe la valoj sin klinas,
Malheliĝas jam la aer'.
Du alaŭdoj ankoraŭ supreniĝas steigen
Postsonĝaj en la odoron.
Alvenu kaj lasu ilin vibri,
Por ke ni ne vojeraras
En ĉi tiu soleco.
Ho vasta, trankvila paco!
Tiel profunda en vespera ruĝ'.
De 'l migrado ni lacas--
Ĉu tio ĉi estas la morto?
Francisco Z. Mena
Francisco Z. Mena estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas Metlaltoyuca.
Vier letzte Lieder
Instrumentado
3 flutoj, 2 hobojoj, angla korno, 2 klarnetoj (en B♭ kaj A), basklarneto, 2 fagotoj, kontrafagoto, 4 kornoj (en F, ankaŭ en E♭ kaj D), 3 trumpetoj (en C, E♭ kaj F), 3 trombonoj, tubjo, timbalo, harpo, celesto kaj arĉinstrumentoj.
Francisco Z. Mena
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 16013 loĝantojn. El tiuj estas 7957 viroj kaj 8056 virinoj. La komunumo havas surfacon de 535.79 kvadratkilometroj.
Vier letzte Lieder
Eksteraj ligiloj
Kompilaĵo de ĉiuj konataj sonregistraĵoj:
Francisco Z. Mena
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 44′ norda latitudo kaj 97° 51′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 320
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Andrew W. Puckett
Andrew W. PUCKETT estas usona astronomo.
Li estas diplomigita de la Universitato Vanderbilt (Licencio pri Matematiko kaj Fiziko en 1999) kaj de la Universitato de Ĉikago (Licencio pri Fiziko en 2000, Magistro pri Fiziko en 2001, kaj pri Astronomio kaj Astrofiziko en 2002, kaj fine Ph.D. pri Astronomio kaj Astrofiziko en 2007). Li estis poste asistanto profesoro pri Fiziko kaj Astronomio ĉe la Ŝtata Universitato de Colombus.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de 22 numerotitaj asteroidoj inter 2004 kaj 2007 en kunlaboro kun Andrew C. Becker kaj Jeremy Martin Kubica. Plejparte el liaj malkovroj estas.
Carmagnola
Carmagnola estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Poirino, Villastellone, Carignano, Lombriasco, Ceresole Alba (CN), Racconigi (CN), Sommariva del Bosco (CN) kaj Caramagna Piemonte (CN).
Jean Craighead George
Jean Craighead GEORGE (n. 2an de julio, 1919) estas usona aŭtoro. Ŝi nune loĝas en Chappaqua (Novjorkio).
Jacobus Klaas Hammer
Jacobus Klaas Hammer, konata kiel Ko Hammer estis nederlanda esperantisto. Li naskiĝis la 12-an de junio 1928 kaj mortis la 5-an de junio 2011 preskaŭ 83-jara.
Jean Craighead George
Jean Craighead George verkis ĉirkaŭ unu centon da popularaj libroj por junuloj, kiel verkoj al kiuj estis atribuita la Medalo Newbery kaj la Deutscher Jugendliteraturpreis kiaj Julie of the Wolves aŭ la verko My Side of the Mountain kaj la serio, On the Far Side of the Mountain. Pleje ŝiaj libroj temas pri medio kaj la natura mondo. Krome ŝi verkis ankaŭ du gvidilojn por kukado per naturaj manĝoj kaj membiografio Journey Inward.
Jacobus Klaas Hammer
Kun sia edzino Tiny li estis la centro de la Esperanto-vivo en Zaanstad. En sia juna aĝo li ege aktivis en la Skolta Esperanto-Ligo, kies eldonaĵojn ofte li kreis.
En 1995 kelkaj Esperanto-asocioj kunfandiĝis en unu nova asocio Esperanto Nederland, kaj FEN-X fariĝis ĝia membrogazeto. Ek de la unua numero de FEN-X en januaro 1996 Ko Hammer estis ĝia redaktanto. FEN-X estu prononcita Fenikso, ĉar ĝi, same kiel la mitologia birdo, renaskiĝis el sia cindro. El la cindro de la malnovaj organizaĵoj naskiĝis energia, moderna asocio kaj FEN-X devis spegule dismontri tiun novan etoson kun nova, talenta redaktanto. Ko Hammer havis multajn kvalitojn sed tamen ne volis akcepti la postenon definitive. Nur provizora redaktanto li volis esti, ĝis iu pli kompetenta sin anoncos. Tiu provizora funkcio daŭris 15 jarojn. “Nenio estas pli definitiva ol io provizora” li foje diris. Li estis survoje al la 100a Fenikso, aperonta en 2012 sed ni neniam scios kiujn ideojn li jam havis en sia kapo.
Verkoj
1969: Ĵamborea Lingvo, skolta lernolibro por lerni Esperanton, verkita kun helpo de J. Le Couteur kaj aliaj. Tiu libro rekte en Esperanto ebligas al geskoltoj lerni Esperanton malpere de sia gepatra lingvo.
1974: Skolta kaj Tenduma Terminaro. Temas pri vortaro de skoltaj terminoj utilaj dum tendaro.
Rapidumskatolo
Rapidumskatolo, rapidumstango aŭ rapidumujo estas agregaĵo (kiel regulo, dentrada) de diversaj industriaj mekanismoj (ekz-e, ilmaŝinoj) kaj transmisioj de motoraj veturiloj. La rapidumstango servas por ŝanĝi la angulan frekvencon kaj tordan momanton inter pli vastaj limoj, kion ne povas doni la veturila motoro. Kiel regulo, tio rilatas al la eksplodmotoroj, kiuj havas nesufiĉan adaptiĝemon. Veturilojn kun vaporaj aŭ elektraj (tramo, trolebuso) motoroj oni normale produktas sen rapidumskatolo, ĉar la lastaj havas altan adaptiĝemon kaj ŝanĝas la angulan frekvencon kaj tordan momanton inter pli vastaj limoj diference de la eksplodmotoroj. La rapidumskatolo utilas ankaŭ por fari movon de veturilo malantaŭen kaj por daŭre disigi motoron disde movilo dum funkciigo de la motoro kaj ĝia funkciado dum halto.
En metaltranĉaj kaj aliaj ilmaŝinoj la rapidumskatolo uzatas, unuavice, por doni optimumajn reĝimojn de tranĉado – angulajn frekvencojn (rapidojn de cirkulado) de tranĉa instrumento aŭ prilaborata peco (ekz-e, angula frekvenco de tornomaŝina aŭ bormaŝina spindelo).
Rožkovany
Rožkovany [roĵkovani], (hungare Roskovány [roŝkovAnj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Rožkovany situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, sed en la alia rojobordo ĉefvojo kaj fervojo funkcias. Sabinov troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1278 laŭ tiama hungara nomo "Hozumezeu" (=longa herbejo). La nuna nomo aperis en 1323 en formoj "Roschowicz, Roscouicz". En 1427 41 familioj pagis impostojn. En 1787 657 vilaĝanoj loĝis en 83 domoj, en 1828 759 vilaĝanoj en 103 domoj. En 1865 incendio okazis. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Roskovány 592 homoj, (slovakoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Rožkovany 1240 homoj, (1228 slovakoj).
Nnimmo Bassey
Nnimmo Bassey - naskiĝis la 11-an de junio 1958 en la subŝtato Akva Ibom - estas politikisto, verkisto, arkitekto, poeto, klimata kaj mediprotekta aktivulo en Niĝerio. En 2010 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Jeugdjournaal
Jeugdjournaal estas nederlanda televida novaĵprogramo por infanoj kaj junuloj. Ĝi estas elsendata ekde la jaro 1981. Ĝi elsendiĝas ĉiuvespere je 19:00 (laŭ mezeŭropa tempo) kaj daŭras 30 minutojn.
Politikaj institucioj de San-Marino
San Marino estas parlamenta respubliko. Ĝian politikon regas pluraj institucioj, kiuj ekestis el historiaj tradicioj.
Institucioj
La regantaj institucioj estas, en malkreska ordo de graveco:
Regantaj Kapitanoj
La regantoj reprezentas konstitucian garanti-organon ekster- kaj super-partian. Ili estas elektataj ĉiujn ses monatojn de la Granda kaj Ĝenerala Konsilio. Elektiĝas la duo, kiu ricevas absolutan plimulton de la voĉoj, do ne eblas elekti la du kapitanojn unuope.
La oficperiodo daŭras ses monatojn. La du kapitanoj ekoficas je la 1-a de aprilo aŭ je la 1-a de oktobro. Reelekto de unu sama persono eblas nur post tri jaroj.
Inter la rajtoj kaj funkcioj de la kapitanoj estas:
Agoj kadre de la rega mandato, kiuj eble lezas politikajn-konstituciajn interesojn, estas submetitaj al kontrolo fare de la Regada Kontrola Komisiono (Sindacato della Reggenza).
Granda kaj Ĝenerala Konsilio
La Granda kaj Ĝenerala Konsilio estas la leĝodona organo de la respubliko.
La elekta leĝo preskribas proporcian disdonon de la deputitaj postenoj. Elektiĝas tiuj kandidatoj de ajna listo, kiuj ricevis pli da voĉoj, laŭ la sistemo de D'Hondt.
La konsilion prezidas la Regantaj Kapitanoj.
Ŝtatkongreso
La Ŝtatkongreso plenumas la plenuman povon de la respubliko, do estas ties registaro.
Gi estis instalita per leĝo de la 15-a de majo 1945.
La Kongreso konsistas el 10 "ŝtataj sekretarioj" (= ministroj),kiuj gvidas la sektorojn de la publika organizado kaj administrado. La sekretariojn elektas la Granda kaj Ĝenerala Konsilio el inter siaj anoj.
Tri sekretario estas nomumitaj de la Konsilio sub atribuado de iliaj funkcioj: La funkciojn de la aliaj sep sekretario dividas la Kongreso interne kaj rajtas ankaŭ ŝanĝi ĝin.
La Kongreso ĉesas funkcii, se plimulto de ĝiaj membroj demetas siajn mandatojn, aŭ se la Konsilio decidas nuligi la oficadon de ĉiuj membroj. Tia funkci-ĉeso de la Kongreso ne signifas novajn elektojn; la Konsilio rajtas instali novan Kongreson.
La Kongreson prezidas la du Regantaj Kapitanoj; ili ne havas voĉrajton, sed nur kunordigas, direktas kaj stimulas la laboron kaj la ligon al la leĝdona organo.
La nuna Ŝtatkongreso oficas de la.
Garantianta Kolegio de la Konstituciaj Normoj
La Garantianta Kolegio de la Konstituciaj Normoj estas nova organo, instalita en 2002. Ĝia tasko estas tiuj plenumitaj en multaj landoj de la "konstituciaj tribunaloj".
Konsilio de la 12
La Konsilio de la 12 estas originale san-marina organo. Ĝi funkcias kiel apelacia kortuma triagrada kaj estas elektata de la Granda kaj Ĝenerala Konsilio por la tuta daŭro de ties mandato.
La jurisdikciaj taskoj, kiujn iam plenumis la Konsilio de la 12, nun provizore transiris al la Garantianta Kolegio,ĝis aprobo de nova jurisdikcia ordo. La Garantianta Kolegio havas la juĝpovon pri konstituciaj normoj kaj por decidi konfliktojn pri instanceco inter konstituciaj organoj.
Municipaj Konsilioj
La Municipaj Konsilioj plenumas la lokan regadon de la municipoj de San-Marino.
Institucioj de rekta demokratio en la respubliko
Iloj de rekta demokratio en San-Marino estas
Internaciaj konvencioj
San-Marino ne akceptis la jurisdikcion de la Internacia Jurtribunalo.
San-Marino ne estas membro de Eŭropa Unio, nek de iu alianco. Kvankam ĝi ankaŭ ne estas membro de la Eŭropa Ekonomia kaj Mona Unio, ĝi tamen uzas la eŭron kial landan valuton.
4907 Zoser
4907 Zoser estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ĝoser (aŭ Ĝeser), unua faraono de la 3-a dinastio, kiu reĝis ĉirkaŭ de -2630 al -2611. Li estas fama pro la Ŝtupa Piramido de Sakkara, rigardita kiel la unuan egiptan piramidon.
Soveta invado de Manĉurio
La Soveta invado de Manĉurio, formale konata kiel la Manĉuria Strategia Ofensiva Operaco (Манчжурская стратегическая наступательная операция, lit. Manĉĵurskaja Strategiĉeskaja Nastupatelnaja Operacija) aŭ simple Manĉuria Operaco (Маньчжурская операция), startis la 9an de aŭgusto 1945 pere de soveta invado de la japana pupa ŝtato Manĉukuo. Ĝi estis la lasta kampanjo de la Dua Mondmilito, kaj la plej granda el la Sovet–Japana Milito de 1945, kiu pluigis la malamikecon inter Sovetunio kaj la Japana Imperio post preskaŭ ses jaroj de paco, dum Sovetunio havis militojn okcidente. Sovetaj akiroj en la kontinento estis Manĉukuo mem, Mongukuo (en Interna Mongolio) kaj norda Koreio. La soveta eniro en milito kaj la malvenko de la Kŭantunga Armeo estis grava faktoro por la decido de la japana registaro akcepti la kapitulacon de Japanio kiel senkondiĉa kapitulaco, ĉar evidentiĝis, ke Sovetunio ne havis intencon agadi kiel tria partio en la negocado de finigo de la milito akceptante kondiĉojn.
Ekde 1983, la operaco estis nomita Operaco Aŭgusta Ŝtormo laŭ esprimo de la usonarmeo historiisto David Glantz uzita kiel titolo por artikolo tiutema.
La Ruĝa Armeo disponis el miliono kaj duono da homoj, plus malgranda mongola truparo, kio estis duoblo de la japana disponeblo. La sovetoj suferis 12 000 mortojn, dum la japanoj 20 000 laŭ siaj propraj fontoj al 83 000 laŭ sovetoj. Krome estis 600 000 japanaj militkaptitoj.
Urbano la 3-a
Urbano la 3-a (latine Urbanus Tertius, naskonome Uberto Crivelli) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1185. Li oficis ĝis sia morto la 19-an de oktobro 1187, dum 1 jaro, 10 monatoj kaj 25 tagoj. Sume temis pri la 172-a papo.
Altschlaining
Altschlaining, hungare Ószalónak [OsalOnak], kroate Stari Salunak estas vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Stadtschlaining.
Historio
En 1540 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En la 1540-aj jaroj kroatoj refondis la komunumon. En 1622 kaj en 1686 diversaj armeoj bruldetruis la vilaĝon, dume en 1652 incendio okazis. En 1910 vivis en la komunumo 485 homoj (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Ószalónak apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Lubnja
Lubnja, ukraine Лубня, hungare Kiesvölgy [kieŝvoldj] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1631 en formo "Lubnya". En 1904 pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran loknomon. En 1910 vivis en Kiesvölgy 289 loĝantoj, (260 rutenoj, 28 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Lubnja/Kiesvölgy. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
15762 Rühmann
15762 Rühmann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana aktoro kaj reĝisoro Heinz Rühmann (1902–1994), inspirita komikisto, brila interpretisto de roloj, direktoro de teatrejo kaj oratoro, kiu ludis en famaj teatrejoj ekde 1920. Li brile ludis ĉefajn rolojn en pli ol 100 longdaŭraj filmoj kaj en televidaj filmoj ekde 1968 kaj ĝis kiam li estis en tre granda aĝo.
Carpeneto
Carpeneto estas komunumo de Italio.
Metroo de Pjongjango
Metroo de Pjongjango (평양지하철도) estas metroa sistemo en Pjongjango, ĉefurbo de Norda Koreio.
Konstruo de la metropola reto komencis en 1968, kaj malfermita en Septembro 1973 de siatempa Prezidanto Kim Il-sung. En 1971, okazis akcidento dum la konstruado de tunelo sub la Taedong Rivero por la (봉화) stacio. Iuj fontoj diras ke almenaŭ 100 laboristoj mortis en la akcidento.
Metroo de Pjongjango estas la plej profunda metroo en la mondo - la profundeco estas proksimume 110 metroj subtere. La Metroo de Pjongjango havas muzeon pri ĝia konstruado kaj historio.
Historio
La liniojn oni ekkonstruis en 1968.
Chollima-linio malfermiĝis la.
Hyoksin-linio malfermiĝis la.
Linioj
Estas 2 linioj en la metroo. Ilia totala longeco estas 35 km. Larĝo de la trako estas 1435 mm (norma ŝpuro), elektron provizas tria relo per kontinua kurento de 825 V.
Stacioj
La metroo havas 17 staciojn.
Veturanta materialo
Vagonoj parte venis de U-Bahn de Berlino (Germanio).
Nitta Takamichi
NITTA Takamichi (japane: 新田隆充) estas japana esperantisto kaj reprezentanto de la Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki. Li organizas diversajn eventojn kaj kursojn rilate al Esperanto.
Li estas eks-prezidanto de Japana Esperanto-Junularo (JEJ) en 2003, 2014 kaj 2015.
Ernő Tolvaly
Ernő Tolvaly [tolvaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tolvaly Ernő estis hungara pentristo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Biografio
Ernő Tolvaly akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1976. Li jam dum la studentaj jaroj interesiĝis pri aliaj (neoficialaj) artaj rondoj. Inter 1979 kaj 1998 li instruis en mezlernejo, poste li estis katedrestro en Universitato de Pécs ĝis sia morto. Li ricevis premiojn en 1995 kaj 1998.
Erwin Kräutler
Erwin Kräutler - naskiĝis la 12-an de julio 1939 en Hohenems - estas teologo, katolika sacerdoto, verkisto kaj homrajta aktivulo el Aŭstrio vivanta en Brazilo. En 2010 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
24060 Schimenti
24060 Schimenti estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 3618
NGC 3618 (aliaj indikoj — UGC 6327, MCG 4-27-14, MK 1288, ZWG 126.25, PGC 34575) estas galaksio en konstelacio Leono.
24060 Schimenti
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jamie Schimenti, kiu, en 2007, mentoris unu finalist(in)on de The Discovery Channel Young Scientist Challenge, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Li instruas ĉe la Meigs Magnet Middle School de Nashville (Tenesio).
Léon Bérard
Léon Bérard estis franca politikisto kaj advokato.
Li estis ministro de publika instruado en 1919 kaj de 1921 ĝis 1924. Poste, li estis ministro de justico de 1931 ĝis 1932. Li estis elektita en la Franca Akademio en 1934.
Li estis ambasadoro de la Reĝimo de Vichy ĉe la Apostola Seĝo de 1940 ĝis 1945.
Léon Bérard kaj Esperanto
Léon Bérard estis fervora oponanto al Esperanto, kiun li konsideris danĝera ilo de Internaciismo kaj konkurenco al la rolo de la franca lingvo en la mondo. Kiel ministro de publika instruado li malpermesis per oficiala cirkulero en ĉiuj francaj lernejoj instruadon aŭ propagandon por Esperanto. Li intervenis por ke la komisiono de la Ligo de Nacioj, kiu devis voĉdoni pri la uzo de Esperanto kiel internacia helplingvo, malakceptu ĝin.
Attila Fodor
Attila FODOR rumania hungara muzikologo, universitata instruisto. Li naskiĝis en Ditrău la 11-an de junio 1977.
Kariero
Attila Fodor diplomitiĝis en 2002 en Muzikakademio Gh. Dima de Kluĵo, kaj li doktoriĝis en 2008 samloke (disertaĵo: Ravel impresszionizmusa. Stilisztikai-esztétikai vizsgálódások). De 2010 li estas katedrestto de Partiumi Keresztény Egyetem de Oradea.
Extremadura Unida
Extremadura Unida (EU, Unuigita Ekstremaduro) estas politika partio hispana de centro dekstra de regionalisma ekstremadura karaktero.
Ĝi estis fondita en 1980 de Pedro Cañada Castillo, fondinto de Acción Regional Extremeña, unu de la partioj kiuj integriĝis en Unión de Centro Democrático komence de la Transiro kaj kiu estis, ĝis 1979, senatano de la UCD.
Li akiris reprezentadon en la Parlamento de Ekstremaduro en la regionaj balotadoj de 1983 kaj 1987.
Jean-Andoche Junot
Li estis studante juron en Dijon kiam startis la Franca Revolucio. Li aliĝis al volontula bataliono, estis dufoje vundita kaj fariĝis serĝento. Li renkontis kun Napoleon Bonaparte dum la Sieĝo de Toulon en 1793 kiam li iĝis lia sekretario.
Post esti vundita en Italio, li fariĝis generalo de brigado komence de la kampanjo de Egipto sed li estis vundita en duelo kaj kaptiĝis. Li poste partoprenis en la puĉo de 18a de Brumero.
La ĉefa posteno de Junot okazis dum la Milito de Hispana Sendependiĝo. Li estris la Invadon de Portugalio de 1807.
General Felipe Ángeles
General Felipe Ángeles estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas San Pablo de las Tunas.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17447 enloĝantojn. El tiuj estas 8401 viroj kaj 9046 virinoj. La komunumo havas surfacon de 73.99 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 59′ norda latitudo kaj 97° 42′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2160
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21065a.htm
Nagypirit
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Marcal troviĝas en la proksimeco. Kispirit preskaŭ kontaktiĝas kun Nagypirit. Pápa troviĝas je 20, Ajka je 62, Veszprém (urbo) je 62, Budapeŝto je 169 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1372 en formo Pered. Tiutempe loĝis tie malriĉaj nobeloj. Estis tempo, kiam Nagypirit kaj Kispirit estis kune nur unu vilaĝo.
En Nagypirit migra poŝto servas.
Pellworm
Pellworm (nordfrise Polweerm, Pälweerm, dane Pelvorm) estas insulo en Germanio, kaj sur ĝi administra komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Pellworm, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Sieĝo de Toulon (1793)
La Sieĝo de Toulon (29a de Aŭgusto – 19a de Decembro 1793) estis milita sieĝo fare de Respublikaj fortoj kontraŭ Reĝista ribelo en la sudfrancia urbo Toulon. Ĝi estas konata ankaŭ la Falo de Toulon. La monarkiistoj estis helpita de Granda Britio, Hispanio, la Reĝlando de la du Sicilioj, kaj la Regno de Sardio.
Ĉirkaŭ 32 000 soldatoj el la Franca Revolucio estis kontraŭataj de 22 000 soldatoj el kontraŭrevoluciuloj. Oni ĉirkaŭkalkulis 2 000 mortojn el revoluciuloj, dum 4 000 el monarkiuloj. Plej granda parto de la batalo estis perŝipa. La subpremado, direktita de Paul Barras kaj Stanislas Fréron, estis tre sangelverŝa. Oni ĉirkaŭkalkulis ke inter 700 kaj 800 prizonuloj estis mortigitaj en Toulon post la eniro de la revoluciuloj.
Raquel Meller
Raquel MELLER (Tarazona, 9a de marto 1888 - Barcelono, 26a de julio 1962), denaske Francisca (Paca [PAka]) Marqués López, estis hispana kantistino, kupletistino kaj aktorino. Dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ŝi estis la hispana artistino de plej granda internacia sukceso. Ŝi famiĝis per kantoj kiel «La Violetera» de José Padilla. En la Teatro Bellas Artes de ŝia naskurbo, ekzistas muze-ĉambro aŭ permanenta ekspozicio pri ŝi.
De laborista deveno ŝi debutis en septembro 1911 en la Teatro Arnau de Barcelono. En tiu epoko ŝi jam ekkantis siajn famegajn «La Violetera» kaj «El Relicario». En 1919 ŝi edziniĝis al gvatemala diplomato kaj en 1922 kantis en la Olympia de Parizo, kio malfermis al ŝi la internacian famon kaj turneon tra Sudameriko kaj en 1926 tra Usono. En 1922 Raquel ekkarieris en kino. Grandaj sukcesoj estis Violetas imperiales (1923) kaj Carmen (1926), ankoraŭ en muta kinarto. En 1932 ŝi filmis duan version de Violetas imperiales por sonkino, kaj en 1936 ekfilmis Lola la de Triana, kio estis interrompita de la Hispana Enlanda Milito. Ĉiuokaze dum la 1930-aj jaroj ŝi vivis en Francio grandan sukceson kaj atingis elspezojn tiom altajn kiom tiuj de Carlos Gardel kaj Maurice Chevalier.
Nuglar-Sankt Pantaleon
Nuglar-Sankt Pantaleon estas urbo kaj komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,470 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Nuglar-Sankt Pantaleon situas en nordoriento de la Nigrobubolando sur la norda flanko de Soloturna Ĵuraso tri kilometrojn sudokcidente de Liestal. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Nuglar kaj Sankt Pantaleon, la setlejoj Orismühle kaj Neunuglar kaj diversaj izolitaj bienoj. La komunumon senakvigas la rivereto Orisbach, kiu formas la sudorientan komunumlimon kaj en Liestal alfluas al Ergolz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,34 km², de kiuj 42,3% estas kovritaj de arbaro, 45,7% servas por agrikulturo kaj 11,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Nuglar-Sankt Pantaleon limas en nordoriento al Liestal (BL), en sudoriento al Seltisberg (BL), en sudo al Lupsingen (BL), en sudokcidento al Büren, en nordokcidento al Gempen, kaj en nordnordokcidento al Frenkendorf (BL).
Trafiko
Nuglar-Sankt Pantaleon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per konekta vojo de Seewen al Liestal. 2 kilometrojn oriente en Liestal situas la plej proksima alveturejo al la ekspresvojo H2, tra kiu atingeblas la svisa aŭtovojo A2. Per la poŝtaŭtolinio de Liestal al Hochwald la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Nuglar datiĝas el la jaro 1147 kiel Nugerolo kaj de Sankt Pantaleono datiĝas el la jaro 1284 kiel ad S. Pantaleonem.
Lucio la 3-a
Vivo
Lucio jam en 1141 nomiĝis fare de papo Inocento la 2-a kardinalpastro de Santa Passede, en 1159 kardinalepiskopo de la epikopujo Ostia. En 1138 li jam estis kardinala diakono de Sant' Adriano ĉe Roma forumo. Lucio rangis inter la plej intimaj konatuloj de la antaŭulo Aleksandro la 3-a. En ties konflikto kun imperiestro Frederiko la 1-a pri la heredo de la posedaĵoj toskaniaj de Matildo de Tuscio li provis diplomate peri. Malgraŭ sia talentego diplomata li en la konkreta situacio fiaskis. Kiel papa legato li partoprenis la kontraktfarado de Konstanco en la jaro 1153.
Post la elektiĝo Lucio, kiu ankoraŭ sub Bernardo de Clairvaux iĝis cisterciano, malpermesis la tradiciajn mondonacojn al la romanoj. Pro la sekvinta malŝatiĝo fare de la enloĝantaro li ne aŭdacis resti en la Laterano kaj translokis la ordinadon al Velletri.
En liaj konfliktoj kun la romaj politikistoj li vokis je helpo la ĉefepiskopon majencan Kristiano la 1-a de Buch kiu fakte intencis helpegi la papon. Pro subita morto lia en 1183 la projekto ĉesis. Sekve Lucio la 3-a petis helpon ĉe la imperiestra moŝto kaj renkontiĝo kun la imperiestro iĝis en 1184 en Verono.
Malgraŭ propra malfacila situacio Lucio en multaj punktoj ne cedis rajtojn al la imperiestro; almenaŭ oni konsentis pri agoj baldaŭaj kontraŭ heretikuloj. Ankaŭ nova krucmilito planitis. La krono de la tronheredonto Henriko la 4-a je kunreganto ne permesitis fare de la papo. En oktobro 1184 publikigis Lucio la 3-a ĉe la koncilio de Verono la dekreton Ad abolendam kiu preparis la kreadon de Inkvizicio. Interveno imperiestra en favoro de Lucio tamen ne plu okazis ĉar la papo mortis en Verono; en la katedralo tiea li ankaŭ entombigitis. Post lia morto la kardinala kolegio pligrandiĝis de 27 je 32 membroj.
Trinity College (Kembriĝo)
La kolegio estis fondita en 1546 de Henriko la 8-a (Anglio) per la unuigo de du antaŭaj kolegioj, Michaelhouse kaj King's Halll.
Famaj studentoj
Inter tiuj kiuj studis ĉe Trinity College estas:
Klemento la 3-a
Klemento la 3-a (latine Clemens Tertius, naskonome Paolo Scolari) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1187. Li oficis ĝis sia morto la 20-a de marto 1191, dum 3 jaroj, 3 monatoj kaj 4 tagoj. Sume temis pri la 174-a papo.
Andrew Sullivan
Andrew Michael SULLIVAN (naskiĝis la ) estas brita-usona verkisto, eldonisto, kaj bloganto. Li estas konservista politika komentanto, la eksa eldonisto de The New Republic, kaj la verkisto da ses libroj. Li estas pioniro de la politika blogo, komencanta lia blogo en 2000. Li movis sian blogon al diversaj eldonaj platformoj, inkluzive Time, The Atlantic, kaj The Daily Beast, kaj fine al sendependa abona formato. Li anoncis sian retiriĝon kiel bloganto en 2015.
La konservismo de Sullivan estas radikita en lia katolika edukado kaj en la politika filozofio de la brita politika filozofo Michael Oakeshott.
Amacuzac
Amacuzac estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, sude kaj proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Amacuzac. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15359 loĝantojn. El tiuj estis 7353 viroj kaj 8006 virinoj. La komunumo havas surfacon de 92,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 900 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1187 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 30 °C.
SFOR
La Stabiligaj Armitaj Fortoj (SFOR, Stabilisation Force, Force de stabilisation, Stabilisierungsstreitkräfte) estis la internacia soldataro de la protekta armita misio de la internacia organizaĵo NATO por Bosnio kaj Hercegovino. Tasko de la misio estis la malebligo de pliaj bataloj de interna milito, la stabiligo de la paco en la regiono kaj la renormaligo de la cirkonstancoj en la lando post la Bosnia Milito.
Amacuzac
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 14064 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 69 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,49 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
SFOR
Historio
Per la rezolucio 1088 de la sekureca konsilio de la Unuiĝintaj Nacioj de la 12-a de decembro 1996 la mandato de la ĝistiamaj "Pacigaj Fortoj" (angle Peace Implementation Forces, IFOR) transdoniĝis al la misio SFOR - komence limigite al 18 monatoj, kaj poste plurfoje plilongigite. La agado de la misio SFOR okazis kadre de la "Operacio Komuna Gardado (angle Operation Joint Guard) surbaze de la traktato de Dayton de 1995.
Nagylengyel
Nagylengyel [nadjlentjel] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg kun ĉirkaŭ 480 loĝantoj.