cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turbelarioj
Korpokonstruo, vivmaniero
Ĝia spirado estas difuza, tio estas, ili kapablas akcepti oksigenon tra la tuta korposurfaco. La protoreno sekrecias la superfluan akvon kaj aliajn sekreciaĵojn estiĝintaj dum la ĉela metabolismo. La korpon de la besto traplektas tubeta sistemo, kiu transportas la malkomponaĵojn al la korposurfaco, el la flamĉeloj. La nervosistemo estas centra ganglia nervosistemo, kiun tenas sur la kapa parto unu paro da ganglio. La nervajn faskojn estigas la aksonoj. La akvoturnuloj estas ambaŭseksaj, di iu induviduo entenas samtempe spermatozoojn kaj ovoĉelojn. Sur la kapa parto troviĝas la muskola faringo, la du okulmakuloj (pigmentaj ĉeloj, kiuj sensas la lumfortecon), pli sube la meza intesto, kie sizuas ankaŭ la buŝa aparturo.
Adolfo Frederiko (Svedio)
Adolfo Frederiko (naskiĝinta la en Kastelo Gottorf; mortinta la  en Stokholmo) estis de 1751 ĝis sia morto reĝo de Svedio.
Adolfo elektiĝis la kiel tronheredonto kaj ekreĝis en 1751 post la morto de Frederiko. Lia kroniĝo okazis la 26-an de novembro samjare. Antaŭ lia surtroniĝo li estis princepiskopo de la princepiskoplando Lubeko.
Adolfo mortis la pro apopleksio sekve de ampleksega festmanĝo, kie li estis konsuminta omaron, kaviaron, acidan brasikon, fumaĵitan haringon kaj ĉampanon, kaj finfine 14 porciojn de sia plej ŝatata manĝaĵo: semla (= "fastobulko", bulko kun migdalaĵo kaj kremo) en varma lakto. Pro tio, svedaj lernejanoj konas lin kiel "la reĝo kiu mortis tromanĝante".
Familio
La Adolfo Frederiko edziĝis kun Luiza Ulrika de Prusio. Ŝi naskis al li kvar infanojn:
<!--
Leben
Adolf Friedrich war der zweite Sohn von Christian von Schleswig-Holstein-Gottorp und dessen Gemahlin Albertine von Baden-Durlach. Mit dem schwedischen Königshaus war er durch seinen Onkel, Friedrich IV. verbunden, der ein Schwager des schwedischen Königs Karl XII. war.
Adolf wurde am 23. Juni 1743 zum Thronfolger gewählt und übernahm nach dem Tode von Friedrich I. 1751 das Regierungsamt. Die Krönung fand am 26. November desselben Jahres statt. Vor seiner Thronbesteigung war Adolf Friedrich Fürstbischof von Lübeck.
Um seine Popularität zu steigern, unternahm Adolf mehrere Reisen durch verschiedene Regionen Schwedens, doch einen Machtgewinn gegenüber dem einflussreichen Reichsrat konnte er nicht verzeichnen. Daraufhin versuchten 1756 enge Vertraute von Adolfs Frau und Anhänger der sogenannten Hofpartei einen königlichen Staatsstreich. Dieser missglückte aber, und mehrere Verbündete des Königspaares wurden auf dem Schafott hingerichtet. Adolf blieb König, wenn auch mit äußerst geringem Einfluss. Die Zeit bis zu seinem Tod war durch innenpolitische Streitigkeiten unter den politischen Parteien Schwedens gekennzeichnet.
Adolf starb am 12. Februar 1771 nach einem Schlaganfall. Es wird vermutet, dass dies eine Folge von Verdauungsproblemen war. Nachdem er bei einem opulenten Mahl Hummer, Kaviar, Sauerkraut, geräucherte Heringe und Champagner zu sich genommen hatte, aß er zur Nachspeise 14 Portionen seines Lieblingsgerichts, in einem Topf heißer Milch eingelegte, mit Mandelmasse und Sahne gefüllte Semla. Bei schwedischen Schulkindern ist er daher als der König bekannt, der sich zu Tode aß.
Johann Elias Ridinger radierte sein Reiterportrait, als Adolf Friedrich noch Kronprinz von Schweden und Erbprinz von Norwegen war. -->
Kálmán Tóth (poeto)
'TÓTH Kálmán (1831-1881) estis hungara poeto, novelisto, gazeta redaktoro, parlamenta reprezentanto de urbo Baja. Li estis komence pastra lernanto, poste li studis jursciencon. Aŭtune de 1848, li iĝis lernanto de peŝta Ludoviceum, komence de 1849 soldato de la liberecbatalo kiel leŭtenanto.
post la malvenko de la liberecbatalo, li veketis la nacian memscion, flegis la ideojn de la liberecbatalo, la memorojn de la herooj. Li eklaboris ĉe la Hölgyfutár, gazeto de Nagy Ignác kiel helpredaktoro. De 1856 ĝis 1861 li estis respondeca redaktoro.
En 1860 li ekaperigis la politikan satiran gazeton Bolond Miska. Ekde 1864, li redaktis la belliteraturan eldonaĵon Fővárosi Lapok. Liaj verkaĵoj - epikaj kaj liraj verkaĵoj - aperis daŭre, liaj dramoj estis ludataj en la hungara Nacia Teatro, kun granda sukceso. Li verkis en 1862 la grandsukcesan teatraĵon DOBÓ Katica.
Lia naskiĝurbo elektis lin en 1865 parlamentano. Li laboris en tiu ofico dum 4 periodoj ĝis 1878, por la interesoj de la urbo, por la ideoj de la liberecbatalo. Li helpis la evoluon de Baja (lernejoj, altlernejoj, fervojoj).
Post la balota malvenko antaŭhelpis sian spiritan kaj fizikan malboniĝon.
En la urbo oni starigis por li en 1894 statuon. Lian nomon portas placo, strato, mezlernejo (gimnazio).
Li estis korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1861), membro de Societo Kisfaludy. foto
Bobby Lee
Robert Young "Bobby" LEE, Jr. (naskita la ) estas usona aktoro. Li estas konata en la televidspektaklo MADtv (1995-2009).
Ĝardenruĝvostulo
La Ĝardenruĝvostulo, Fenikuro, Komuna ruĝvostulo, aŭ simple Ruĝvostulo, ĉar temas pri la plej komuna, disvastigata kaj tipa specio de la genro, (Phoenicurus phoenicurus) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj la genro de Phoenicurus, Ruĝvostuloj laŭ popola nomigo aŭ Fenikuroj laŭ adapto de la scienca nomo. La latina scienca nomo de la genro devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka kiuj signifas “purpura” aŭ “ruĝa” (feniko) kaj “vosto” (uros) kaj fakte la plej karaktera eco de la genro estas longa ruĝeca vosto el la nuanco de brikopulvoro pli malpli. La specifa parto de la scienca nomo simple ripetas la unuan vorton pri la genro, ĉar temas pri la tipa specio.
Tiu birdo estas somera vizitanto en Eŭropo. Ties vintrejoj estas en norda Afriko. La masklo de la Ĝardenruĝvostulo unue alvenas en aprilo, ofte kelkajn tagojn antaŭ la inoj. Ĝi estas birdo de arbaroj kaj malfermaj parkoj, ĉefe kie la ligno estas sufiĉe malnova por havigi fendojn kajtruojn taŭgajn por la nesto. La ino demetas 5 aŭ 6 helbluajn ovojn dum majo; raras dua ovodemetado.
En multaj de ties biotopoj kaj kondutaroj la Ĝardenruĝvostulo montras similecon kun la Eŭropa ruĝgorĝulo. Ili havas saman ĝeneralan konduton de la ampleksa grupo de saksikoloj kaj similaj genroj kaj estas samgrandaj (14 cm longaj). Inter la eŭropaj birdoj estas nekonfuzebla specio, ĉar nur la Nigra ruĝvostulo (Phoenicurus ochrurus) havas similan voston, sed estas sufiĉe diferenca kaj pli nigra.
La kanto de la masklo estas simila al tiu de la ruĝgorĝulo, sed nur kiel komenco, ĉar malpliiĝas al malforta fino.
Tiu palearktisa specio ŝajne nur laŭ distingoj rilatas al aliaj membroj de la genro Phoenicurus. Ties prauloj ŝajne estis la unuaj ruĝvostuloj kiuj disvastiĝis en Eŭropo; ili ŝajne diverĝis el la grupo de la Nigra ruĝvostulo antaŭ 3 ma, dum la Pjacenzio (Ertan 2006). Genetike la eŭropaj specioj estas ankoraŭ sufiĉe parigeblaj kaj produktas hibridojn kiuj ŝajnas sanaj kaj fekundaj, sed ili separiĝas laŭ diferencaj kutimaro kaj ekologiaj postuloj (Grosch 2004).
Nuntempe oni agnoskas 2 subspeciojn. La nomiga phoenicurus troviĝas en tuta Eŭropo kaj atingas ĝis Siberio. Sudoriente la subspecio samamisicus troviĝas el la Krimea duoninsulo tra Turkio al Mezoriento kaj Centra Azio. Ĝi estas pli malgranda ol la azia phoenicurus kaj havas blankajn flugilmakulojn similajn al tiuj de aliaj specioj de la genro Phoenicurus. Tiuj makuloj troviĝas ankaŭ ĉe junaj maskloj kaj foje ĉe plenkreskaj inoj. Ambaŭ subspecioj interreproduktiĝas amplekse en Turkio kaj en sudaj Balkanoj.(Snow et al. 1998)
Oni konas hipermelaninan morfon de samamisicus kiel formo incognita. Ĉe tiuj maskloj, anstataŭ blanko en vizaĝo estas nigro kaj same en supra dorso kaj ŝultroj.(Snow et al. 1998)
Deguĉi Onisaburo
DEGUĈI Onisaburo [deguĉi onisaburō] 出口王仁三郎 estis unu el la spiritaj gvidantoj de la japana religia movado Oomoto.
Li naskiĝis kiel Ueda Kisaburo, en Kiota prefektujo, en vilaĝo Anao (nun Kameoka) je 12-a de julio 4-a jaro de Meiji t.e. 6-a de oktobro 1871. Ekde 1892 li ekpartoprenis Oomoton. En 1900 li edziĝis al filino de Deguĉi Nao, Sumi, kaj prenis la nomon Deguchi Onisaburō.
En 1923, li eklernis Esperanton kaj enkondukis ĝin en Oomoton. En 1924, li fondis Esperanto-Propaganda Asocio (EPA) Li estis prezidanto de Universala Homama Asocio. Li verkis Poemetarojn (por facila memorigo de E-aj vortoj); 1924.
Li forpasis je 19-a de januaro 1948.
Premio Deguĉi estis starigita en la Jubilea Jaro 1987 per donaco de Oomoto por ĉiujare premii agadon, kiu pere de Esperanto antaŭenigas internacian amikecon kaj solidarecon en la spirito de L.L. Zamenhof kaj Onisaburo Deguĉi.
Blümlisalp (montmasivo)
Blümlisalp (prononco bluem-lis-alp, en la loka alemana lingvo ankaŭ Blüemlisalp, signifo de la germanlingva nomo en Esperanto floreta alpopaŝtejo), estas glaĉerigita montmasivo en la Bernaj Alpoj en Berna Oberlando; koordinatoj: 46° 29' 19" norde, 7° 46' 18" oriente, en Svislando.
Nomo
Laŭ legendo - oni uzis la sama legendon ankaŭ en tuta alpa regiono - la glaciaĵo estis frua bela flora alpopaŝtejo. Sed la posedanto ne ĝuste vivis kaj la alpo ŝanĝiĝis al glaĉera kaj firna dezerto. En Kiental, valo kun rivereto "Kiene", oni uzis frue ankaŭ la germanan nomon "Frau", "virino" aŭ "ino". Ekde 1864 la oficiala germana nomo en mapo de svisa generalo Dufour kaj mapisto (Dufour-mapo) estas "Blüemlisalp". En germana skribo oni helpe uzis ankaŭ ue pri ü. Sed en loka dialekta nomo Oeschinen - ( kun prononco ĉirkaŭ "oeŝi-nen") - oni uzis oe (-n) kaj parolis ankaŭ ö. La germana vorto "Blume" aŭ floro estis la normala formo, la dialekta vorto "Blüemli" estas malgranda "ĉarma" vorto kun traduko aŭ "floreto" aŭ "floretoj". (...)
Geografio
La masivo Blümlisalp situas en Berna Oberlando sur la teritorio de la politika komuno Kandersteg en Kantono Berno, Svislando.
Kulminoj
La masivo havas 4 ĉefajn kulminojn de sude oriente ĝis norde okcidente:
sed ankaŭ 3 markajn antaŭ-kulminojn:
Oni vidas la glacian nordan flankon ekde regiono de supra lago de Thun, de Kien-valo (Kiental) kaj de Kander-Valo, Kandertal; Kander. En suda direkto alta kalka roka vando falas al kanderfirnon (Firno).
Grimpado
La unua grimpado de Bluemlisalpa korno, de Blüemlisalphorn estis en 27-a aŭgusto 1860. En 27-a aŭgusto 1860 M. Anderegg, R. Liveing, F. Ogi, P. Simond, L. Stephen, J.K. Stone grimpis la monton.
Fruaj kabanoj
En jaro 1875 oni iris somere ekde hodiaŭ ruina kabano (virina roka kabano) Frauenbalmhütte en [ĉirkaŭ) "alta porteta kresto", germana dialekto: Hohthürligrat 1875 ĝis 1894); (la kelta vorto balm estas groto, kaverno, roka vando), ekde 1894 ekde frua rompa kabano Hohtürlihütte, (alta porteta kabano) (2706m).
Hodiaŭa kabano
Oni iras ekde 1946-1947 ekde la hodiaŭa unua kabano Bluemlisalp Blüemlisalphütte de SAC kun 138 dormaj lokoj.
Pordego Kambrono
La Pordego Kambrono estas enirejo de islama deveno situanta en la okcidento de la urbo de Toledo, Hispanio, al kiu oni eniras el tiu parto tra la murego. Ties nomo devenas de la dornaj plantoj, Rhamnus catharticus, nome kambronoj, kiuj kreskis tiuloke. Ĝi estis nomata ankaŭ Pordego de la Judoj, ĉar estas la natura enirejo al la iama juda kvartalo de Toledo kaj proksime situantis la laŭmore bestobuĉejoj de kaj islamanoj kaj judoj.
Blümlisalp (montmasivo)
Literaturo pri Bluemlisalpa masivo
W. Brügger kaj al., Das Frutigbuch, 2-a eldono 1977
(19492) 1998 JT
(19492) 1998 JT estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Blümlisalp (montmasivo)
Literaturo pri Bluemlisalpa masivo
(...)
Pordego Kambrono
Ties aktuala aspekto estas rezulto de la rekonstruo realigata el 1572 al 1577 en kiu oni rebaptis ĝin kiel "pordego de Sankta Leokadio", nome patronino de la urbo, kies figuro prezidas, sub la blazono de la reĝo Filipo la 2-a, la internan parton.
Blümlisalp (montmasivo)
La vaporŝipo Bluemlisalp
La vaporŝhipo en lago de Thun havas ankaŭ nomon Blümlisalp.
Kanto de Polo Hofer
La svisa kantisto Polo Hofer kantis pri la Bluemlisalp en la fama kanto "Alperose" "alpaj rozoj";
Pordego Kambrono
En la interna korto estas skribaĵo kiu diras jene: SON LIBRES DE PORTAZGO LOS VECINOS DE TOLEDO Y DE SUS MONTES Y DE LOS LUGARES DE LA JURISDICION, nome nur la loĝantoj de Toledo kaj ties ĉirkaŭoj ne devis pagi por trapasi la pordegon.
Blümlisalp (montmasivo)
Nomo de alpa klubo
La sekcio de Thun de (Svisa Alpismo-Klubo), SAC kaj CAS, svisa alpa klubo, Schweizerischer Alpenclub havas nomon Blümlisalp.
Pordego Kambrono
Tiu monumento suferis gravajn damaĝojn en 1936, dum la Hispana Enlanda Milito.
Farkas Mihál
MIHÁL Farkas (pro. miha:l) estis hungara kantlibroaŭtoro en Csík vivinta en 17-a jarcento.
Biografio
Mihál Farkas estis sikulo sen superaj studoj, kiu en sia manuskripta kantlibro notis 108 kantojn, el kiu 105 estas ekleziaj, unu epika, unu versa pasio kaj unu lernejdramfragmento.
Tatbir
Tatbir (Araba: تطبير) estas ŝijaisma rito. Estas ago en funebro de Hussejn bin Ali. Ĝi konsistas je tio, ke fideluloj frapas sin per vipoj aŭ ĉenoj ĝis kiam sango eliras kaj makulas siajn korpojn.
Verchain-Maugré
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Homorizo
Homorizo estas botanika esprimo kiu priskribas la radiksistemon de plantoj. Ĉe homoriza radiksistemo ĉiuj radikoj venas de la ŝoso de la planto, do la radikoj estas morfologie samrangaj. Se plantoj havas radikon unuarangan, duarangan ktp oni nomas tion alorizo.
Du tipoj
Oni distingas du tipojn de homorizo:
Etimologio
La esprimo estas kombino de la greka homós (ὁμός) „sama“ kaj rhizoma (ῥίζωμα) „radiko“.
Sinestezio
Sinestezio (el la greka σύν syn = kun, αἴσθησις aisthēsis = sensaco) estas neŭrologia fenomeno en kiu du aŭ pluraj sensoj asociiĝas. Homoj kiuj anoncas pri tio nomiĝas sinesteziuloj. Ekzemple en iuspeca sinestezio nomita sinestezio grafemo-koloroj, la literoj kaj la nombroj povas esti sentitaj kiel koloritaj. En alia tipo nomita "numera sinestezio" la nombroj estas aŭtomate kaj sisteme ligitaj al pozicioj en la spaco. En alia tipo nomita "sinestezio de vica/lingvistika personigo", la nombroj, semajntagoj, monatoj pensigas pri personoj. En aliaj tipoj la muziko kaj aliaj sonoj povas esti sentitaj kiel koloraj, aŭ havantaj apartan formon. Sinestezio implikanta formojn kaj kolorojn estas relative ofta, dum tiu implikanta gustojn kaj odorojn estas malofta.
Sinestezio estas ofta parolfiguro en literaturo, ĉefe en poezio, ĉar foje la aŭtoro bezonas esprimi nefacile klarigeblan senton kaj uzas la kunigon de du sentoj kaŭzitaj de diferencaj sensoj por proksimume komuniki sian imagosenton (ekzemple "la dolĉo de via rigardo") aŭ aldono de sensosento al abstrakta koncepto (ekzemple "via dolĉa spirito"). Tre ofte tiuj sinestezioj estas uzataj ankaŭ en ĉiutaga parolmaniero (ekzemple "malmola sinteno", "milda muziko", ktp.).
Ekzemplo de sinestezi-ema poeto estis Christine Busta kaj Daniel Tammet.
Sankt Anna am Aigen
Sankt Anna am Aigen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Krestibiso
La Krestibiso aŭ Madagaskara ibiso (Lophotibis cristata), konata ankaŭ kiel Madagaskara krestibiso, Blankaflugila ibiso aŭ Kresta arbaribiso, estas birdospecio de la grupo de ibisoj, nome subfamilio Treskiornitenoj de la familio Treskiornitedoj. La Krestibiso estas la ununura membro de la genro Lophotibis.
Aspekto
Ĝi estas mezgranda (proksimume 50 cm longa) ibiso de bruna plumaro, tre malhelbruna ĉe kapo (preskaŭ nigreca), pli ruĝecbruna aŭ helbruna en supra dorso kaj pli malhelbruna dorsofine. Ĝi havas nudan ruĝan ĉirkaŭokulan haŭtaĵon ĝis la bekobazo, flaveca beko, ruĝaj kruroj, blankaj flugiloj kaj ties kapo estas parte nuda kun densa kresto de brilverdaj aŭ brilbluaj plumoj kun blankaj aŭ flavecaj pintoj al la nuko, kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo. La iriso estas bruna. Ĝi estas konfuzebla kun neniu simila specio en sia teritorio.
Ekologio
La Krestibiso estas endemia de ĉiaj arbaroj de Madagaskaro el marnivelo al 2,000 m, nome humidaj norde kaj oriente kaj sekaj sude kaj okcidente. Ties dieto konsistas ĉefe el insektoj, araneoj, ranoj, reptilioj, helikoj kaj senvertebruloj. Ĝi estas sekretema specio kiu manĝas sola aŭ pare ĉe fino de valoj de akvorezervejoj aŭ ĉe padoj, el kie rapide kaj brue flugas al kanopeo kaze de ĝenado. Temas pri birdospecio de loĝantaj birdoj, sed eble la orientaj populacioj migras.
La ino kutime demetas tri ovojn en platforma nesto farita el bastonetoj kaj branĉetoj ene de kanopeo kaj 7-15 m supergrunde. Tio okazas komence de la pluvsezono.
Subspecioj
Estas du agnoskitaj subspecioj, kiuj estas la jenaj:
Győző Mihailich
MIHAILICH Győző  (pro. mihailiĉ) estis hungara inĝeniero, teknikuniversaitata profesoro, ano de MTA, laŭreato de Kossuth-premio naskita en Temesrékás la 14-a de oktobro 1877 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de marto 1966.
Biografio
Győző Mihailich diplomitiĝis en 1899. En 1906 li akiris kvalifikon de privatprofesoro, de 1920 li estis profesoro pri pontkonstruado. En 1949 – 50 li estis rektoro de la teknikuniversitato. En 1940 li estigis la instituton de plukvalifigo por inĝenieroj, kies li estis la unua direktoro. Li ricevis premion Kossuth en 1948.
NGC 2314
NGC 2314 (aliaj indikoj — UGC 3677, MCG 13-6-3, ZWG 348.32, PGC 20305) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
-2136
En la jaro 2136 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Almoharín
Almoharín estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. La vilaĝo estas famkonata pro la produktado de figoj.
La loĝantoj nomiĝas almoharinenses. La censita populacio en 2008 estis de 2.021 loĝantoj.
Situo
Almoharín estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la plej suda parto de la provinco kaj ankaŭ en la suda parto de la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 307 m; je 48 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 97,3 km².
Geografio
La municipa teritorio estas flankita oriente de la Rivero Búrdalo, (tipa mediternea rivero, kun iom da akvokvanto el aŭtuno al printempo, sed preskaŭ seka somere, almenaŭ en la alta parto), kiu estas rekta alfluanto de la rivero Guadiana; sude de la ampleksa valo de Gvadiano, kaj sudokcidente de la montaretoj de Don Jose kaj La Parrilla, dependaj de la Sierra de San Pedro. Okcidente la anzinara ebenaĵo de Arroyomolinos de Montanchez, kaj nordokcidente de la sierra de Montánchez (ĉirkaŭ 1000 msmn), kaj norde de la Sierra de San Cristóbal (856 m) kaj Cancho Blanco (ĉ. 940 m). La monto de la Sierra de San Cristóbal, pro la proksimeco kaj pro sia morfologio iĝas simbolo de la vilaĝo. La resto de la teritorio estas ondeca, sen grandaj krutaĵoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe plie konstruado kaj servoj, helpitaj de la proksimeco de urbo Miajadas kaj de la regiona ŝoseo de Miajadas al Cáceres. Estas iom da inudstrio rilata al la transformado de agrikulturo, ĉefe figoj, kaj brutobredado, kun fabriketoj de figobombonoj kaj fermeblaro. Sude de la teritorio ĉe la rivero Búrdalo estas zono de vitejoj kun kultivoj de irigacio, kie oni kultivas ĉefe tomaton, rizon kaj maizon, pli tradicie figarboj kaj vitejoj. Pri brutobredado ĉefe bovoj kaj ŝafoj.
Historio
Estas restaĵoj de la epoko de la Romia imperio, (restaĵoj de entombigoj) kaj eble estis domaro ĉe fortikaĵo (en la zono konata kiel la Castillo (Kastelo)), dum la frua Mezepoko. Certas ke dum la araba epoko tiu fortikaĵo konsolidiĝis kaj eĉ la toponimo aktuala estas de araba deveno, pli precize de la epoko de la invadoj de Almoravidoj (11-a jarcento); tiam setlis definitive la kerno de populacio.
Almoharín estis konkerita de la trupoj de la Reĝo Alfonso la 9-a de Leono dum la unua triono de la 13-a jarcento (ĉirkaŭ 1223-1230). Regis la vilaĝon la Ordeno de Santiago, poste ĝi apartenis al la Senjorlando de Medellín kaj poste al tiu de Montánchez.
En 1598 la vilaĝo, pere de pago, “akiris” la titolon de Villa, “sendependiĝantee” iel el pago de impostoj al Senjorlando de Montánchez, dependiĝante nur de tiam de la Reĝo, tiam Filipo la 2-a.
András Csáki
András Csáki [andrAŝ ĉAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csáki András estis hungara klasika gitaristo, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. András Csáki naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
András Csáki en la aĝo de 11 komencis gitaradi en muziklernejo, poste li studis en muzikarta mezlernejo en sia naskiĝurbo, pli poste en simila lernejo de Győr, fine li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2007. Lia majstro estis József Eötvös (gitaristo). Li ankaŭ akiris sciencan gradon DLA en 2014. Intertempe en la studjaro 2012 li faris bakalaŭrajn studojn en la Universitato de Suda Kalifornio kiel disĉiplo de en:Scott Tennant, en:William Kanengiser, en:Brian Head (composer) kaj en:Pepe Romero. Csáki recitalis jam en pluraj kontinentoj. Inter 2005 kaj 2014 li instruis en la muzikarta mezlernejo, ekde 2010 en la Muzikarta Universitato, ekde 2011 en Scienca Universitato de Szeged. En 2005 li gvidis majstrokurson en Dallas (Teksaso), poste en aliaj urboj. Ekde 1997 li havis bonajn rezultojn en muzikkonkursoj, iom poste li ricevis muzikpremiojn kaj stipendiojn.
Biblioteca Palafoxiana
La Biblioteca Palafoxiana - en Esperanto "palafoksa biblioteko" - estas biblioteko en la centra meksika urbo Heroica Puebla de Zaragoza, en la subŝtato Puebla. Ĝi estis konstruita en 1646 laŭ iniciato de la Hispana Episkopo kaj Vicreĝo de Nova Hispanio Juan de Palafox y Mendoza. Ĝi estas tiel la unua publika biblioteko en kolonia Meksiko kaj fakte la plej malnova biblioteko en la amerika duobla kontinento. En 1673 nova konstruaĵo estis finkonstruita. La sismoj de 1999 difektis la bibliotekon, ekigante riparlaboron. En 2005 ĝi estis inkluzivita al la Monda Dokumenta Heredaĵo fare de Unesko, kiu kolektiĝas je la nomo Memoro de la Mondo.
La kolekto konsistas el 41 000 libroj, manuskriptoj kaj similaj bibliotekaj unuoj, inkluzive de naŭ inkunabloj. La plej aĝa ero estas ekemplero de la Nurenberga Kroniko de 1493.
Listo de urboj en Vaŝingtonio
Tiu ĉi listo ordigas laŭalfabete la urbojn de Vaŝingtonio. Kantonaj ĉefurboj havas kolorigitajn fonojn.
Fontoj
Bazita sur listo en la angla Vikipedio.
-2799
En la jaro 2799 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Mortoj
-2804 | -2803 | -2802 | -2801 | -2800 |  -2799  | -2798 | -2797 | -2796 | -2795 | -2794
29-a jarcento a.K. - 28-a jarcento a.K. - 27-a jarcento a.K.
Pleumeur-Gautier
(jen france, bretone Pleuveur-Gaoter) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Anelidoj
Anelidoj (science Annelida; el la latina annellus, malgranda ringo + -ida) estas filumo de vermoj en kiu la surfaco de la korpo montras pli-malpli distingitajn dividojn en ringoj aŭ segmentoj, ĝenerale havantaj alfiksaĵojn por movado kaj brankojn. La filumo estas dividita en 3 klasoj (unu el ili formortinta), kiuj inkluzivas proksimume 17 388 speciojn, inter aliaj, la ordinara tervermo, la lumbriko kaj la hirudo.
Lamarko
Lamarko konsideris la anelidojn kiel la okan klason de organizo de animaloj el la plej simplaj (infuzorioj, polipoj, radiuloj, vermoj, insektoj, araknoidoj kaj krustuloj) al la plej perfekta (la homo). Li difinis la anelidojn kiel la unuajn kun cirkulado per arterioj kaj vejnoj, kun pli kompleksa cirkulado kaj nodhava mjelo (paĝo 124).
Lumbriko
Lumbriko (Lumbricus) aŭ tervermo estas genro el familio de lumbrikedoj, subklaso de oligoĥetoj, filumo de anelidoj. Ĝi estas relative granda vermo vivanta en tero, surtere videbla post pluvo.
Heinrich Parler la pli aĝa
Heinrich PARLER la pli aĝa (naskiĝinta inter 1300 kaj 1310; mortinta en 1370 supozeble en Schwäbisch Gmünd), ankaŭ nomita Parlerius, estis germana arĥitekto kaj preĝeja konstruestro de gotika arĥitekturo el la konstruestra familio Parler. Li estis patro de Peter Parler.
Vivo
Heinrich Parler eble havus fraton nomita Majstro Petro de Reutlingen, kiu supozeble konstruis du preĝejojn en Reutlingen. Li eble estis nomdona por la filo de Heinrich Peter Parler, unu el la plej gravaj konstruestroj de gotika arĥitekturo. Lia plej aĝa filo estis Johann Parler la pli aĝa, kiu i.a. laboris ĉe la katedralo de Bazelo kiel konstruestro.
Verkaro
Heinrich, kiu supozeble originis el Kolonjo, konstruis la arthistorie gravan unuan grandan halopreĝejo en suda Germanujo. Ĝi estas la unua verko de la konstruestra familio Parler. Li transprenis ĉe la katedralo en Schwäbisch Gmünd la konstruestradon inter 1325 kaj 1330; lia nomo estas skribita en dokumento el la jaro 1356. Por la preĝejo estinta ekde 1315 li ŝanĝis la konstruplanon. En 1351 li komencis konstrui la ĥorejon, kiu jam montras prilaboritajn konstruŝtonojn gotikstilajn. Heinrich ankaŭ laboris en Kolonjo kaj sian filon Peter li ne nur edukis, sed ankaŭ laboris kun li tie kaj ĉe la katedralo de Gmünd. La konsekradon de ĉi tiu katedralo li ne travivis: tio okazis nur en 1410.
Necertaj verkoj de Heinrich estas la ĥorejo de la preĝejo Dipatrino en Nurenbergo, la ĥorejo de la katedralo de Aŭgsburgo kaj la plano por la katedralo de Ulm.
Karim Benzema
estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Liono, do nun estas -jara.
Jánossomorja
Jánossomorja [jAnoŝomorja] estas urbo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Mosonmagyaróvár.
Historio
La hungaroj fondis 3 vilaĝojn: Mosonszentjános, Mosonszentpéter, Pusztasomorja, kiuj dum la kontraŭturkaj bataloj senhomiĝis. Poste germanoj refondis la vilaĝojn. Mosonszentjános ricevis rangon kampurbo. En 1919 la vilaĝoj trovis sin ĉe la nova aŭstra ŝtatlimo. En 1945 la germana loĝantaro estis deportita kaj Fera Kurteno konstruiĝis. En 1956 dum la revolucio oni ne gardis la limon, miloj rifuĝis al Aŭstrio. Ĉe la limo troviĝis ponteto al Andau (hungare Mosontarcsa). La ponto iĝis simbolo de la rifuĝintoj. En 1970 la 3 komunumoj unuiĝis. Nun estas trapasejo al Andau. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trairebla.
1125
En la jaro 1125 post Kristo okazis, interalie:
Ágnes Benedek
BENEDEK Ágnes estas rumanuja hungara aktorino naskita en Sfântu Gheorghe la 30-an de aprilo 1985.
1125
Mortoj
1120'erne
Ágnes Benedek
Kariero
Ágnes Benedek finis en 2007 en la aktorfako de Universitato Babeş-Bolyai kaj ekde 2007 ŝi estas aktorino de Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc, nuntempe de Teatro Tamási Áron de Sfântu Gheorghe.
Halbenrain
Halbenrain estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
22856 Stevenzeiher
22856 Stevenzeiher estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Zeiher, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Li estis instruisto ĉe la Waiakea Intermediate School de Hilo (Havajo).
Bel kaj la Drako
Bel kaj la Drako estas greklingva duobla rakonto kompilita ĉirkaŭ la la duono de 2-a jarcento a.K. de anomina hebreo, eble profitante de hebrelingva prateksto perdiĝinta.
Ĝi nun estas aldonaĵo al la Libro de Danielo ĉeesta en la en Biblio Septuaginto kaj, malsame ol en la hebrea, konvervita kiel kanona en la Vulgato kaj en la tradicio de diversaj kristanaj Eklezioj. Nune en la katolikaj Biblioj ĝi konstituas la ĉapiton 14-an de la libro de la profeto Danielo.
Se tiu redaktaĵo estas konsiderata, kun la Ortodoksaj Eklezioj, kanona, tio ne okazas por la Protestantaj Eklezioj, kiuj ĝin taksas apokrifaĵo de la Malnova Testamento.
Informoj pri la fantazia rakonteroj
La greka teksto de “Bel kaj la Drako” ekzistas en du versioj, La unua, ĉeesta en malmultaj manoskriptoj, kaj nomata “Antikva Versio”, ŝajnas esti adaptiĝo al tiu de la Septuaginto: evidente oni ne tute kontentiĝis pri la samteksta tardukaĵo de Teodociono kiu foje anstataŭis tiun de la Septuaginto.
Se kritike juĝi la verkan enhavon kaj la celon de la aŭtoro, la eventoj romanigitaj estas tiom paradoksaj ke ili tute ekzilas el la realo. Ili tamen ilustras efike la aŭtoran celon: pruvi ke ekzistas nun unu Dio kaj ke la aliaj supozitaj dioj estas trompaĵoj. La rakonteroj do katalogeblas, do, inter la semnombraj similaĵoj: midraŝaĵoj, hagadaĵoj, popolaj teologaĵoj ktp.
Trijueque
Trijueque [triĤŬEke] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas ĉefa kerno Trijueque, kaj du novaj urbanizaĵoj nome El Mirador del Cid (La Rigardejo de Cido) kaj La Beltraneja.
Situo
Trijueque situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, tio estas ties centro, je altitudo de 994 m super marnivelo; je 24 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 100 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je la kilometro 78 de la ŝoseo A-2, antikva reĝa vojo de Madrido al Zaragozo. La areo de ĝia teritorio estas de 35,63 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Geografio
La municipa teritorio de Trijueque, kiu okupas etendon de 35,63 km², troviĝas en la komarko de la Alcarria, borde de la altebenaĵo kiu descendas krute al la valo de la rivero Badiel, pro kio ĝi estas konata kiel la Balkono de la Alkario. El la Pico de la Paloma (Montopinto de la Kolombo) videblas ĝis dekses vilaĝoj de la valo de la rivero Henares kaj montaroj sierras de la Centra Sistemo.
La ĉefa kultivo de ĝia teritorio estas de seka agrikulturo (ne irigacia), ĉefe de cerealo kaj olivarbaro. Ĝia klimato estas la kontinenta klimato propra de la provinco, kun sekaj kaj malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj.
Historio
Plej multo de historiistoj konsideras ke Trijueque estas araba fondaĵo. La tradicio tamen konsideris ĝin fondita en epoko eĉ antaŭa al la naskiĝo de Kristo: sed tio rilatas al erara interpreto de juda geedziga dokumento; kvankam tio jam ne validas, almenaŭ la dokumento pruvas la ekziston de grava juda komunumo en la urbeto.
Post la konkero fare de kristanoj de la komarko en la 11-a jarcento je la konto de la reĝo Alfonso la 6-a, ĝi ekapartenis al la teritorio Común de Villa y Tierra de Hita, ĝis la 14-a jarcento, ene de la nobelaj kvereloj kiujn suferis la regno, kiam ĝi ekestis en la povon de Íñigo López de Orozco, praulo de la markizo de Santillana, kaj tiele ĝi estis inkludita jam en la 15-a jarcento en la teritorio de la Familio Mendoza alkaria, situacio kiu restis ĝis la malapero de la senjorlandoj en la 19-a jarcento. Sed spite tiun inkludon sub la senjorlando de la familio Mendoza, ĝi estis deklarita villa en 1503 fare de la reĝo Fernando la 5-a, pli konata kiel la Katolika, edzo de Izabela la Katolikino, kio ebligis ian aŭtonomecon antaŭ la senjora aŭtoritateco, speciale en la jurisdikciaj aferoj.
Gusztáv Szontágh
Gusztáv Szontágh [gustAv sontAg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szontágh Gusztáv Adolf estis hungara filozofo, esteto, kritikisto, kapitano, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio, fondinto kaj membro de Societo Kisfaludy.
Trijueque
Historio
Tiu ligo kun la familio Mendoza alkaria, ludis gravan rolon en la dua duono de la 15-a jarcento, kiam Íñigo López de Mendoza, unua grafo de Tendilla, translokiĝis, el Buitrago del Lozoya al Trijueque, la infantinon Johanino, plej konata kiel la Beltranida, filino de Henriko la 4-a, kies tutoro li estis. Tiu situacio daŭris ĝis en 1468 ŝi eliris el Trijueque por iri al Toro por la okazigo de la Traktato de Toros de Guisando.
Gusztáv Szontágh
Gusztáv Szontágh naskiĝis la 1793 en Hungara reĝlando, en Csetnek (nuntempa Štítnik en Slovakio). Li mortis la 1858 en Pest (urbo).
Trijueque
Historio
Dum la Batalo de Guadalajara kiu okazis dum la Enlanda Milito de la 8a al la 18a de marto 1937, Trijueque restis meze de la fronto, kaj ĝi estis okupita unue de la italaj trupoj de la CTV la 11-a de marto kaj tiuj retiriĝis poste la nokton de la 13-a de marto antaŭ la avanco de la respublika armeo de la Internacia Brigado Thaelmann kaj de la 1a Brigado de Atako de El Campesino. La okazigitaj damaĝoj estis tre gravaj ne nur ĉe vivoj de la civila loĝantaro sed ankaŭ ĉe ties konstruaĵoj, kiuj estis praktike detruitaj, inter aliaj publikaj kaj privataj konstruaĵoj, la Urbodomo kaj la preĝejo de Nia Sinjorino.
Gusztáv Szontágh
Biografio
Gusztáv Szontágh frekventis lernejojn en Miskolc kaj Mezőberény, universitatojn en Pest kaj Késmárk. En 1813 li soldatiĝis kaj batalis en Francio. En 1837 li forlasis la armeon kaj ekokupiĝis pri kultivadoj de melonoj kaj tabakoj. En 1836 li estis unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy. Li neniam edziĝis.
Trijueque
Historio
Post la Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950, tio estis oni perdis pli da loĝantoj pro diversaj kialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Trijueque, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Trijueque kie oni falis, poste oni rekuperis pro proksimeco al la provinca ĉefurbo, do al la nunaj 1 211. Tio estus preskaŭ trioble ol la 465 loĝantoj registritaj en la municipa censo de 2000.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Listo de kasteloj en Akvitanio
Jen listo de kasteloj en la franca regiono Akvitanio.
Dordogne
Ekzistas pli ol mil kasteloj en Dordogne. Inter la plej gravaj estas :
Landes
Eksa provinco Gaskonjo
NGC 2315
NGC 2315 (aliaj indikoj — UGC 3633, MCG 8-13-45, ZWG 234.41, PGC 20045) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Thomas Adès
Adès studis la pianon ĉe Paul Berkowitz kaj poste komponadon ĉe Robert Saxton en la Guildhall-Lernejo de Muziko kaj Dramo en Londono. Poste li ĉeestis University College School, li prestis dua-stelatan unuon en 1992 ĉe King's College, Cambridge, dum li studis kun Alexander Goehr kaj Robin Holloway. Li igis Britten profesoro de komponado ĉe la Reĝa Akademio de Muziko, kaj en 2004, la Universitato de Essex nomis lin doktoro pro honoro.
En la printempo de 2007 The Tempest revenis al la Reĝa Domo de Opero.
30253 Vítek
30253 Vítek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Peter Kušnirák kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa biokemiisto kaj fakulo pri komputiloj Antonín Vítek (1940–2012), kiu fariĝis fevora popularigisto pri kosmo en la ĉeĥaj amaskomunikiloj. Li dissciigis precizajn kaj fonthavajn novaĵojn kaj komentojn pri kosmonaŭtiko en sennombraj artikoloj, libroj, intervjuoj aŭ debatoj.
Kogna biaso
Kogna biaso aŭ kogna antaŭjuĝo estas tendenco pensi laŭ manieroj, kiuj povas konduki al devioj de bona juĝo, kaj ofte estas studitaj en psikologio. Fakte temas pri ŝanĝoj okazintaj en la homa menso kiuj estas modere malfacile forigeblaj kaj kiuj portas onin al disvidado de la rigardo, al kognitiva distordo, al malpreciza juĝo aŭ al mallogika interpretado. Tion studas la kogna psikologio.
Boulot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Csengele Csíky
CSÍKY Csengele [ĉiki) estas rumanuja hungara aktorino naskita en Sfântu Gheorghe la 8-an de januaro 1976. Ŝi estas la filino de aktorino Éva Balázs kaj de komponisto, kapelestro Csaba Csíky.
Kariero
Csengele Csíky finis en 1999 en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat kaj inter 1999 kaj 2001 ŝi ludis en la teatro Tomcsa Sándor Színház de Odorheiu Secuiesc, poste ŝi estas aktorino de la Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc ekde 2002.
Oksazolidinono
Oksazolidinono estas cikla ketono derivita el la oksazolidino, kvinmembra heterocikla ringo enhavanta oksigenatomon kaj unu nitrogenatomon respektive en la pozicioj 1 kaj 3 kaj unu karbonilon (-C=O). Kiam la heteroatomoj troviĝas en la 1-a kaj 2-a pozicio ni havas la izoksazolidinonojn. Tiamaniere ke tri oksazolidininaj izomeroj eblas.
Multaj ordinaraj gram-pozitivaj patogenoj (ekzemple, Staphylococcus aureus, Enterococcus spp, kaj Streptococcus pneumoniae) fariĝas ĉiam kaj ĉiam rezistaj al antimikrobaj agentoj, kaj novaj drogoj kun aktiveco kontraŭ gram-pozitivaj bakterioj iĝas pli kaj pli necesaj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Cycloserine.png| Cikloserino Linezolid.svg| Linezolido Posizolid.png| Posizolido Tedizolid.svg| Tedizolido Radezolid.svg| Radezolido Paramethadione.svg| Parametaduketono 3-Isopropyl-2-oxazolidinone.png| 3-izopropil-2-oksazolidinono 3-phenyl-2-oxazolidinone.png| 3-fenil-2-oksazolidinono 3-amino-2-oxazolidinone.png| 3-amino-2-oksazolidinono </Gallery>
Pierre Dejean
Pierre DEJEAN (döĵan) (naskiĝis la en Lussaeles-Chateaux (apud Poitiers), mortis la  en Grenoble pro koratako ĉe la direktilo de sia aŭtomobilo ) estis franca inĝeniero kaj scienculo, kiu aktivis por enkonduko de Esperanto en la sciencan mondon.
Vivo
Dejean laboris de 1903 ĝis 1914 ĉe la firmo Schneider (le Creusot). Post la unua mondmilito li eniris en la universitaton de Grenoble kaj fariĝis doktoro kaj profesoro ĉe la Scienca Fakultato. Poste li estis subdirektoro de la Politeknika Instituto de l'Universitato en Grenoble, kaj Direktoro de la Laboratorio de provoj meĥanikaj kaj fizikaj ĉe tiu Instituto. Li estis konsiderata kiel unu el la eminentaj fizikistoj en la mondo.
Esperanta agado
Dejean estis sekretario, poste prezidanto de lokaj grupoj kaj prezidanto de la Burgonia federacio ĝis 1912. En 1913 li kreis la sekcion de fizikistoj kaj kemiistoj de la Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE). En 1932 li fariĝis komitatano de ISAE. Li verkis sciencajn artikolojn en la antaŭmilita Scienca Revuo kaj la postmilita Bulteno de ISAE kaj artikolojn pri Esperanto por francaj teknikaj periodaĵoj.
Pieter Boddaert
Pieter Boddaert (1730 aŭ 1733, Middelburg – 6a Majo 1795, Utreĥto) estis nederlanda fizikisto kaj naturalisto.
Boddaert estis filo de juristo kaj poeto samnoma (1694–1760). Pieter la filo akiris sian doktoriĝon ĉe la Universitato Utreĥto en 1764 kaj tie iĝis helpoprofesoro pri natura historio. Restis 14 leteroj el lia korespondado kun Carl Linnaeus inter 1768 kaj 1775. Li estis amiko de Albert Schlosser, kies kabineto de "kuriozaĵoj" (naturhistoriaj objektoj) li priskribis. En 1783 li publikis 50 kopiojn de identigaj ŝlosiloj de la verko de Edmé-Louis Daubenton nome Planches enluminees, kaj atrinuis sciencajn nomojn al la platoj. Ĉar multaj el ili estis la unuaj sciencaj nomoj proponitaj ili restis uzataj.
Pornic (stacidomo)
Pornic estas franca stacidomo sur linio - Pornic, situanta en  Pornic, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ste-Pazanne - Pornic (536000).
129807 Stefanodougherty
129807 Stefanodougherty estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Stefan O'Dougherty, kiu laboris kiel inĝeniero pri provo kaj kalibrado por la sistemo de fotilo OCAMS de la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx.
Departemento Tolna
La departemento Tolna (pron. tolna) estas mezgranda administra unuo en la sudo de Hungario. Ĝi najbaras al la departementoj Fejér (norde), Baranya (sude), Somogy (okcidente) kaj Bács-Kiskun (oriente, kie fluas la rivero Danubo). Tolna konsistas el 5 subregionoj.
Trafiko
Aŭtoŝoseo M6 trairas, samtempe trairas ĉefvojoj Budapeŝto-Pécs, Budapeŝto-Mohács, Dunaföldvár-Balatono kaj Baja-Pécs.
Urboj de la departemento, samtempe subregionaj centroj
Szekszárd estas ankaŭ departementejo kune kun departementa rajto.
Ankobera serino
La Ankobera serino (Serinus ankoberensis) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn. Ĵusaj studoj lokigas tiun birdon en Carduelis, alia genro de fringedoj.
La kontaktalvoko estas milda, nazeca szrii. Krome estas altatona trileca flugalvoko. La kanto konsistas el konstanta, malalta babilado.
Tiu birdo estas endemia de malgranda teritorio de centra kaj norda Etiopio, kie loĝas en rokaj deklivoj kaj altaj klifopintoj kaj vizitas najbarajn terkultivejojn kaj herbejojn; la konstatita teritorio de la Ankobera serino konsistas el kelkaj disaj areoj en norda Ŝoa kaj en nordo de la Regiono Amhara kaj ĉefe 2-4 km norde de Ankobero, Etiopio, urbo kiu nomigas la specion. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo, sed estas ankaŭ taŭga habitato kie ankoraŭ ne vidiĝis la specio. La populacio estas ĉirkaŭkalkulita je 10,000-20,000 individuoj kaj malpliiĝas ŝajne en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 16,400 km².
Ili manĝas ĉefe herbosemojn. Oni trovis neston en vertikala truo super terkornico. Estas tre socia specio, birdoj ripozas kaj manĝas kune. Ofte kun la Striserino, S. striolatus, aŭ la Blankabrova serino, S. tristriatus. La reprodukta sezono okazas inter oktobro kaj marto, kvankam eble ili reproduktiĝas ankaŭ dum ĉiu ajn sezono post la pluvsezono. La ovaro enhavas tri ovojn.
Le Palais
(jen france, bretone Porzh-Lae) estas komunumo de Francio, sur la insulo Belle-Île-en-Mer. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Le Palais situas ĉe la nordorienta bordo de la Belle-Île-en-Mer. Ĝi estas la plej granda urbo en la insulo.
Unuokula vidkapablo
Unuokula vidkapablo estas vidkapablo en kiu ambaŭ okuloj estas uzataj separate. Per uzado de la okuloj en tiu maniero, male al la duokula vidkapablo, la vidkampo pliiĝas, dum la profundoperceptado estas limigita. La okuloj de animalo kun unuokula vidkapablo estas kutime lokigitaj en malaj flankoj de la kapo de la animalo, havigante la kapablon vidi du aĵojn samtempe.
Anasztáz Tomori
Anasztáz TOMORI [anastAz], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tomori Anasztáz estis hungara inĝeniero, instruisto, mecenato, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy.
Anasztáz Tomori naskiĝis kiel Theodorovits Anasztáz la 1824 en Dunaföldvár. Li mortis la 1894 en Budapeŝto.
Deklaracio
Deklaracio estas romano verkita de Takeo Ariŝima. El la japana tradukis la 125-paĝan libron Tooguu Tojosato. Ĝi aperis en la jaro 1924 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko kiel numeroj 11/12 de la serio "Internacia Mondliteraturo".
Bariano
Bariano [ barjano] estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Caravaggio, Fara Olivana con Sola, Fornovo San Giovanni, Morengo, Pagazzano kaj Romano di Lombardia. Kristanisma patrono de la komunumo estas la ĝemelaj sanktuloj Gervasio kaj Protasio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Mathieu Valbuena
- prononco franclingva laŭ sistemo IFA ; familia nomo laŭ prononco hispanlingva  - estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Bruges, departemento Ĝirondio, de hispana patro laboranta en Bordozo kaj de franca patrino, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2010 ĝis la jaro 2015 li estis membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2010 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, kun sia teamo ankaŭ partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2014 - matĉe li tiam rekoneblis per la numero "8".
La Samaritaine
La Samaritaine, estas la nomo kiun ricevis granda ĉiovendejo en Parizo, situanta en la unua arondismento de la urbo, apud la rivero Sejno, ĉe la Nova Ponto. Ĝi estas katalogita kiel historia monumento ekde 1990. Malfermita en 1860, ĝi estis fermita en 2005 por realigi reformon kiu intencis plibonigi la sekurecon de la konstruaĵo por antaŭvidita posta malfermo, planita en aprilo 2020. , La remalfermo okazis la 23an de junio 2021.
Ĝia reklama tradicia moto: "On trouve tout à la Samaritaine" (En la Samaritaine oni trovas ĉion") ĝuis grandan popularecon.
La negoco dekomence malfermiĝis en la rue de la Monnaie kaj tuj prosperis per ampleksigo al apudaj konstruaĵoj en longa procezo kiu daŭris ĝis 1933 kaj en kiu partoprenis ĉefe du arkitektoj nome Frantz Jourdain kaj Henri Sauvage miksante Art Nouveau kun Art Deco. Fermita la ampleksigo, la granda ĉiovendejo atingis 10 etaĝojn kaj areon de.
1153
En la jaro 1153 post Kristo okazis, interalie:
Galapaga pufino
La Galapaga pufino, Puffinus subalaris estas malgranda pufino nome birdospecio de la marbirda familio de Procelariedoj. Ĝis ĵuse ĝi estis konsiderata subspecio de la Makulpufino, sed ĝi estas fakte unu el du membroj de tre antikva stirpo de malgrandaj specioj de la genro Puffinus, dum la alia estas laŭ informoj el DNA nome la Kristnaska pufino (Austin et al., 2004).
Ĝi estas endemia reproduktulo de Galapagoj, kaj estas tre sedenta, malkiel parencoj, kvankam individuoj estas komune vidataj tiom for kiom ĝis la marbordo de Oaxaca en Meksiko.
Aspekto
La Galapaga pufino havas malhelbrunajn suprajn partojn, subvoston kaj subajn flugoplumojn, dum la resto de la subaj partoj de la plumaro estas blanka. Ili havas foje malhelan kolumon. Ambaŭ seksoj estas similaj, kaj same la junulo post elnestiĝo.
Kutimaro
La Galapaga pufino estas gregema specio kaj manĝas mare kun aliaj pufinoj kaj naivuloj. Ili flugas malalte super akvo kaj manĝas kalmarojn, fiŝojn kaj restaĵojn. Ili interfaras 4-10 rigidajn flugilfrapojn inter neprofunda glitado.
Sankt Peter am Ottersbach
Sankt Peter am Ottersbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 2316
NGC 2316 (aliaj indikoj — NGC 2317, LBN 1021) estas reflekta nebulozo kaj emisia nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2316, NGC 2317.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.