cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ŝtonperdriko
Statuso
Ĝi estas disvastigata kaj komuna tra sia granda teritorio; la Ŝtonperdriko estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
El 2000 la Ŝtonperdriko estis importata en Usonon kaj Eŭropon, kie oni esperas ke ĝi setliĝu en zooj aŭ bestoĝardenoj kaj birdokolektoj.
Amindumo
Amindumo, ĉirkaŭflirtade, ĉirkaŭflatado aŭ koketado, temas pri homaj interagoj kiuj kutime signifas romantikan aŭ seksan intereson por la vidalvidulo. Ĝi precipe konsistas el interparolado en kiu unu aŭ ambaŭ personoj strebas proksimiĝi emocie aŭ/kaj fizike al la partnero, sed dum kiu ankaŭ la korpa lingvaĵo kaj la mallongaj fizikaj tuŝoj ludas rolon.
La celo de tia kontakto estas aŭ plua proksimiĝo por povi decidi pri ebla rilato aŭ jam la volo de unu aŭ ambaŭ koramikiĝi kun la alia, aŭ nur seksumi. Tiukaze, amindumado rapide fariĝas antaŭludo.
Amindumo povas konsisti el:
Kultura esploro
El antropologia studo montriĝis ke en ĉiuj kulturoj virinoj, kontraste al viroj, ne malfermite amindumas, sed laŭ specifaj malrektaj trajtoj kiel ekzemple forlasi grupeton por iri saluti specifan personon pli ol multe interesiĝas pri vi kaj demandas kiel vi fartas, kiel vi sentas vin, kiel vi pasis la tagon, kiel estis hodiaŭ, ŝi multe ridetas specife al vi, krome ludante kun sia hararo por kvazaŭ montri sian kolon kaj laste sed ne balaste kiu deturnas siajn okulojn for de vi ĉiufoje ke vi rigardas al ŝi, certe interesiĝas pri vi. Por virinoj ankaŭ plej gravas la sento de emocia sekureco antaŭ ol ĉio ajn.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri flirto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Karow (Meklenburgo)
Karow ekde la 1-a de januaro 2011 estas parto de la komunumo Plau am See en Germanio - antaŭe temis pri administre memstara komunumo kadre de la komunumaro Amt Plau am See. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2009 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 758 loĝantojn.
Esperanto-humuro
Esperanto-humuro estas ĉiu humuro esprimata en Esperanto. Ĝi povas, sed ne bezonas, aludi al trajtoj de la Esperanta lingvo, movado, kulturo aŭ komunumo.
Atentu: En moderna Esperanto humuro kaj humoro estas apartaj nocioj - kontraste al la unuaj jardekoj de la lingvo kiam humoro reprezentis ambaŭ nociojn. (Komparu kun la citaĵo el Enciklopedio de Esperanto en tiu ĉi artikolo!)
Esperanto-renkontiĝoj
Esperanta Humurino (Odeso)
Vikipedia humuro
Arĥivo de humuro aperinta en la Vikipedio en Esperanto videblas en la Ujo por kuriozaĵoj. La Neciklopedio ankaŭ havas esperantan version.
Homa-Ranismo
Dum longa tempo estis artikolo pri homa-ranismo en Vikipedio. Temis pri vortludo bazita sur la Zamenhofa koncepto de homaranismo; la dividstreko indikas, ke ĝi tamen ne estu komprenata kiel "hom'ar'an'ism'o" sed kiel "hom'a ran'ism'o", do kio kun rilato al homoj kaj ranoj. De Majo 2004 ĝis Januaro 2006 la artikolo ekzistis sen iu averto, ke temas pri humuro. Poste estis menciite artikol-komence, ke temas pri humuro. En Septembro 2008 aperis propono forigi la artikolon. Nun ĝi ne plu aperas en la artikola nomspaco; anstataŭe, la teksto arkive troviĝas en la Vikipedia nomspaco.
Enciklopedio de Esperanto (1934)
En tiu malvasta senco ĝi estas tre disvastigita en Esperantujo: la ĉefa fonto de Esperanta humoro estas la idealisma fervoro de la anoj de Esperanto. Precipe la Universalaj Kongresoj (UK) donas al ili okazon ĝoji kaj gaji. Ju pli multaj estas la eksteraj malfacilaĵoj barantaj de la "pacaj batalantoj" la vojon al sukceso, des pli senĝena kaj laŭta fariĝas la humoro de la anoj de lingvo internacia, kiam ili trovas sin inter si. La seriozaj Esperantistoj ĝuas la feston de la Esperantista popolo pribabilante la kongresajn okazintaĵojn kaj poste raportas al la hejmrestintaj samlandanoj kun la sama kongresa humoro la kongresajn impresojn. La junularo ĉerpas la kongresan bonhumoron el sia propra kunesto, humorante precipe pri la "eminentuloj". Kiel modelo de "kongreshumoro" povas servi la raporto de Ned Katryn pri la Berna UK en 1913 en Lingvo Internacia n-roj VIII-IX. Kun neevitebla efiko li igis nin ridi priskribante en formo de leteroj al sia nevino la Naŭan Kongreson. Laŭ tiu modelo ankaŭ aliaj kongresoj donas konstantan temon al humoraj raportoj kaj oni povas kun certeco aserti, ke la regula Esperantista kongresraportisto estas regula humoristo.
Alian fonton de humoro formis en 1908-14 la bataloj kontraŭ Ido kaj aliaj konkurantoj de Esperanto. La penadoj de René de Saussure kunigi Esperanton kun Ido en lia Antido estis akceptataj de la Esperantistaro kun neŝancelebla humoro. Modelajn felietonetojn donis pri tio Era en la Lingvo Internacia.
En "Juna Esperantisto" per bonaj originalaj aŭ laŭmemoraj humorrakontistetoj riĉigis la Esperantan literaturon ĝia ĉefredakto Paŭlo Lengyel, aŭtoro de "Libro de Humoraĵoj".
En Parizo verkas nuntempe (t.e. en 1934) majstro de Esperanta humora poezio Raymond Schwartz, aŭtoro de Verdkata Testamento, kolekto de versformaj satiraĵoj, miksitaj ofte kun bonaj vortludoj. La afero de Esperanto konkure kun la eterna afero de Amo formas plejan temon de liaj rikanaĵoj. En 1933 Schwartz ekredaktis humorgazeton ,La Pirato', kiu "kaperas" ĉiumonate.
Antaŭ la unua mondmilito aperadis La Spritulo, multe malpli originala, ĉar simple kopianta el naciaj gazetoj plimalpli taŭgajn spritaĵojn. La Pirato estas tute alia, ĝia redaktoro disponas specialan talenton.
La humoro trablovis post la unua mondmilito eĉ la Esperantan didaktikon. Pastro Andreo Ĉe ekuzis tiun potencan korvarbilon kiel instrumenton de instruado al la amasoj. Aperis eĉ Gaja Lernolibro de Carl Walter, kiu, cetere, meritas citon pro la bonaj amuzaj ilustraĵoj.
En Esperanto aperis kelkaj anekdotaroj, plej ofte tradukoj el nacilingvaj libroj kaj gazetoj. Ilia destino estas ne tiom amuzi, kiom instrui Esperanton al progresemuloj.
Ni ne citas aparte la tradukverkojn kun humora enhavo, ekz. la komediojn de Molière kaj Shakespeare, la novelojn de Dickens aŭ la lirikaĵojn de Heine, kiuj aperis en Esperanto. Verkistoj kun humoraj tendencoj en multaj siaj verkoj estas: J. Merchant, J. Baghy, J. Kenngoff, I. Lejzerowicz, R. Schwartz, Dreves Uitterdijk, F. Szilagyi kaj kelkaj aliaj. (v. Vortludoj, karikaturo)
Géza Szilágyi (pentristo)
Géza SZILÁGYI rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Malnaș la 2-an de marto 1931.
Biografio
Szilágyi Géza finis siajn studojn en Arta Ĉeflernejo de Kluĵo. Li laboris en Artistkolonio de Valea Jiului de Petroșani. Li havis kaj grupajn kaj solajn ekspoziciojn.
Karina Maruyama
Karina Maruyama (丸山 桂里奈 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2002 ĝis 2014 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estis aktiva teamano kiu partoprenis en 79 matĉoj kaj atingis 14 golojn.
Decembro de 2007
Listo de aktualaĵoj aperintaj en decembro 2007:
13-a de decembro
Ŝtatestroj de la Eŭropa Unio subskribas la Traktaton de Lisbono
Listo de elektitaj dirigentoj de Budapeŝta Ŝtata Operejo
Jen listo de elektitaj dirigentoj de la Budapeŝta Ŝtata Operejo:
Fontoj
Kompilado el Vikipedio.
Walkin’Bag
Walking'Bag - prononco - estas vojaĝa valizo, kiun en 1996 inventis la japana esperantisto Miyoshi Etsuo. Ĝi ne nur havas radojn kaj mantenilon por facila rula transportado, sed ankaŭ inkluzivas seĝon elpreneblan ĉie ajn, kie sentatas bezono de sidebleco. Origine ĝin produktis la japana korporacio Swany, kiu krome produktas aliajn valizojn, gantojn kaj rulseĝojn, kaj elektis la esperantiston honora prezidanto. Pro la kreado de Walkin'Bag Miyoshi Etsuo estis en 2007 honorita de la japana ŝtato kaj en novembro 2013 ricevis de la Japana Imperiestro la Ordenon de la Leviĝanta Suno.
Kantono Shelby (Iovao)
La kantono Shelby (Shelby County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Éva Tímár
Éva Tímár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tímár Éva estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina familia nomo estis Gerber, ŝia familia nomo foje estas kun ortografia eraro Timár, ŝia edzo estis György Kárpáti (akvopilkisto).
Éva Tímár naskiĝis la  en Siklós.
Biografio
Éva Tímár akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1961. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝiaj sekvaj pli gravaj teatraj stacioj estis: Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1972-2010. Ŝi estas eksedziniĝinta, ŝi naskis filinon en 1977.
Évenos
(jen france, okcitane Evenòs, france historie ankaŭ pli longe Sainte Anne d'Evenos) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 1359
NGC 1359 (aliaj indikoj — PGC 13190, ESO 548-39, MCG -3-10-7, IRAS03315-1939) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sarduri la 2-a
Sarduri la 2-a estis reĝo de Urarto, kiu regis en la periodo 765-733 a.K.Sarduri la 2-a estis filo kaj sukcedinto de Argiŝti la 1-a, kaj li daŭrigis la ekspansion de la regno, profitante la malfortecon de la reĝoj de Asirio, Asur-Dan la 3-a kaj Aŝur-nirari la 5-a. Unue li subigis la teritoriojn de la ĉirkaŭaĵoj de la lagoj Sevan kaj Urmia. Sekve, li premis norde de Sirio kaj alta parto de Eŭfrato, atingante la vasalecon de la ĉefaj novhititaj regnoj de Malatjo, Kummuĥu, Karkemiŝ, kaj Meliddu.
Li ankaŭ entreprenis plurajn militkampanjojn kontraŭ Asirio, kiu tamen, kun la surtroniĝo de Tiglath-Pileser la 3-a, rekuperis la grandan potencon, kaj metis finon al la ampleksiĝo de Urarto. En la jaro 743 a.K okazis granda koalicio de Urarto kun siriaj urboj, kiu estis malvenkigita de la asiria reĝo.
Ferenc Cakó
Ferenc Cakó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Cakó Ferenc estis hungara reĝisoro, grafikisto, altlerneja instruisto. Ferenc Cakó naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Cakó frekventis industriartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, liaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Gacs kaj László Miskolczi (pentristo). Li akiris diplomon en arta altlernejo en 1973, li komencis okupiĝi pri animaciaj filmoj jam dum la studentaj jaroj. Inter 1974 kaj 1991 li produktis animaciajn filmojn, ekde 1977 li jam estis reĝisoro. En 1996 li establis propran filmostudion. Tiutempe li instruis en la Industriarta Universitato, ekde 2010 li estis docento en Universitato de Okcidenta Hungario. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1983-1999.
Li furoris pri animacioj, kiuj estis faritaj tiel, ke li disĵetis sablojn sur vitro, el tio kreiĝis filmo (vidu la foton!). Li kreas ankaŭ afiŝojn kaj ilustras librojn.
Stamora Germană
Stamora Germană (stamora germana) (hungare: Alsósztamora, germane: Windisch-Stamora) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1447 loĝantojn (germanoj, hungaroj); en 956 925. Ĝia unua mencio skribe estas en 1828. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Moraviţa
Mici Erdélyi
Mici Erdélyi [erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj laŭ plena nomo Erdélyi Mária Ernesztina estis hungara aktoro, dancisto. Ŝia dua edzo estis Imre Ráday.
Mici Erdélyi naskiĝis la  en Teschen (Aŭstrio-Hungario) (nuntempa Český Těšín en Ĉeĥio), ŝi mortis en 1994 en Santa Monica (Kalifornio, Usono).
Biografio
Mária Erdélyi translokiĝis al Budapeŝto jam en 1914. Ŝi akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio. Ekde 1924 ŝi estis dancisto en Operetoteatro (Budapeŝto), post 2 jaroj ŝi estis videbla en cirko. En la jaro 1928 ŝi faris eksterlandan revuan turneon sub nomo „Mimo von Delly” kun Kálmán Latabár kaj Árpád Latabár (1903). En 1928 ŝi vivis en Berlino, kie ŝi havis filmajn rolojn. Hejmenveninta ŝi estis membro ekzemple de Gaja Teatro. Depost la 2-a mondmilito la komunistoj faris finon al aktora kariero de Erdélyi. En 1967 ŝi disidis al Kalifornio. Ŝi edziniĝis en 1923, 1930, 1943.
13477 Utkin
13477 Utkin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Albina
Albina (Bródpuszta) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Moşniţa Nouă.
Roy J. Glauber
Roy J. Glauber [roj glAŬb'r] (naskiĝis 1-a de septembro 1925) estas usona fizikisto, kaj Mallinckrodt profesoro de fiziko ĉe Universitato Harvard. Li gajnis duonon de la 2005-a Nobel-premion pri fiziko pro sia "kontribuo al la kvantuma teorio de optika kohereco"; la alian duonon partigis John L. Hall kaj Theodor W. Hänsch.
Fermi-paradokso
La Fermi-paradokso estas kontraŭdiro, kiun formulis la fizikisto Enrico Fermi. La paradokso temas pri la probableco de inteligenta ekstertera vivo. Ĝi provas respondi al fundamenta demando: „Ĉu la homaro estas la sola teknologie avancinta civilizacio en la universo?“.
Bazaj pensoj
„La kutima kredo, ke ekzistas multaj teknologie avancintaj civilizacioj en nia universo, kombinita kun la niaj observadoj, kiuj sugestas la malon, estas paradoksa kaj aludas, ke aŭ nia kompreno aŭ niaj observadoj estas eraraj aŭ nekompletaj.“
Forte ligita al la Fermi-paradokso estas la formulo de Drake, per kio eblus taksi la probablecon de samtempa ekzisto de aliaj civilizacioj en la galaksio. Sed ĉar oni ĝis nun ne konas preskaŭ ĉiujn parametrojn de la formulo de Drake, ĝi nun ne multe helpas respondi al la problemo.
La sekva eltranĉaĵo el la verko „The Fermi Paradox: An Approach Based on Percolation Theory“ de Geoffrey A. Landis estas laŭsence tradukita (lingvopado: en → de → eo).
„Proponitaj solvoj al la Fermi-paradokso aŭ tute neas la ekzisteblon de eksterteraj civilizacioj (ĝis nun ne pruvebla), aŭ akceptas ilian ekzisteblon, proponante klarigojn, kial ili malgraŭ tio ne kolonizas la galaksion. La klarigoj inkluzivas do proponojn, ke tiaj civilizacioj kolapsas aŭ sin konscie mem detruas, ke estingiĝas iliaj krudmaterialoj, ke ili decidas kontraŭ kolonizado aŭ ja kolonizadas sed konscie malatentas nin. La problemo kun tiuj provoj je klarigo estas, ke ili ĉiuj postulas samecon de la motivoj de civilizacioj dum ege longaj tempoj. Se eĉ unu civilizacio decidas kolonizi la galaksion, tiaj klarigprovoj devas malsukcesi.“
En artikolo de 2022, Wandel postulas ke biotaj planedoj (tio estas planedoj, sur kiuj evoluis biologio), kiel la nia, povas esti tre oftaj en la Universo, kaj inteligentaj specioj studantaj ilin ne multe atentus unu plian verdan vivantan mondon. Kion ili eventuale serĉus, estus vivanta mondo kun inteligentaj estaĵoj. La unua kaj plej evidenta signo, kiun ni elsendis, kiu montras ke ni estas inteligenta specio, estas la radiosignaloj, kiujn ni transdonas unu al la alia, sed kiuj ankaŭ trairas la atmosferon kaj fluas en la spacon. Jam pasis ĉirkaŭ unu jarcento de kiam ni komencis elsendi tiujn neintencitajn signojn. Nia tiel nomata radioveziko, kiu elfluas en ĉiujn direktojn – tiel mezuras nur 200 lumjarojn en diametro. Tio estas muŝeto en galaksio, kiu larĝas ĉ. 100 000 lumjarojn.
Wandel argumentas ke, dum ni ne povas imagi la teknologiajn kapablojn de progresintaj eksterteraj civilizoj, iliaj potencoj ne estas senfinaj. Ili ankoraŭ devas trakti bazajn aferojn, kiel energikaptado kaj stokado, informpretigo kaj limigita tempo. Ĉar troviĝas centoj da miliardoj da eventuale loĝeblaj planedoj en nia galaksio, ŝajnas racie supozi, ke eksterteraj civilizacioj ne povus sendi aktivajn sondilojn aŭ mesaĝojn al ĉiu unuopa planedo kun nuraj biologiaj vivosignoj. Tamen, estas multe pli facile konstrui grandajn, kompleksajn aŭskultajn staciojn ol aktivajn sondilojn, do la eksterteranoj verŝajne atendus ĝis fine, iu inteligenta civilizacio aperos en la galaksio kaj eltrovos la teknologion de radio. Neintence aŭ eĉ planite, tiu civilizo komencos elsendi sian ĉeeston per malambiguaj artefaritaj signaloj. Kiam la eksterteranoj ricevus signalon, ili ekfunkcius, kreante propran mesaĝon aŭ eĉ spacmision por esplori siajn novajn galaksiajn najbarojn. Sed ĉio ĉi postulas tempon. Multe da ĝi. Ni elsendas de malpli ol jarcento, tio signifas, ke nia “radioveziko” estas malpli ol 200 lumjarojn larĝa, kompare kun la 100 000-lumjara larĝo de la tuta Lakta Vojo. Do eble daŭros centojn aŭ milojn da jaroj por ke niaj signaloj atingu fremdan civilizacion. Se ili respondas per propra signalo, ni povus ricevi ĝin post kelkaj miloj da jaroj – tio estas, se ni entute vidos ĝin, ĉar ni devus rigardi en la ĝustan direkton en la ĝusta tempo por kapti ĝin. Se la eksterteranoj decidos sendi sondilon aŭ spacmision, ĝi devos rampi tra la interstelaj profundoj multe malpli rapide ol radio-signaloj, je frakcio de la lumrapideco, do necesos eĉ pli longe por atingi nin.
Béla Szilágyi (pentristo)
Béla SZILÁGYI [silAdji] rumania hungara pentristo. Li naskiĝis la 26-an de junio 1935 en Sfântu Gheorghe.
Biografio
Béla Szilágyi diplomitiĝis en la Arta Ĉeflernejo de Kluĵo. Post la studoj li laboris komence en Petroșani, kie li estis membro de Artistkolonio de Valea Jiului. Pli poste li laboris en Satmaro kaj Livada Mică.
Kroppen
Kroppen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio, kaj estas parto de la histoeria regiono Malsupra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Sidney
Sidney estas urbeto situanta ĉe la norda parto de la Duoninsulo Saanich, en Vankuvera Insulo en la kanada provinco Brita Kolumbio. Parto de Aglomeraĵo Viktorio, ĝi havas proksimume 11 000 loĝantojn. Ĝi troviĝas senpere oriente de la internacia flughaveno de Viktorio, kaj sude de la provinca pramdoko ĉe Golfeto Swartz. En Sidney estas la sola kanada doko de la vaŝingtonia pramsistemo, de kie pramŝipoj servas al Anacortes kaj la insularo Sanjuana. Sidney situas laŭ provinca ŝoseo 17, kiu trakuras la urbeton de nordo al sudo.
Okcidente de Ŝoseo 17 estas mikse unufamiliaj domoj kaj malpezaj industriejoj. Oriente de la ŝoseo plimultas apartamentecaj loĝejoj (kvankam ankaŭ tie estas unuopaj domoj) kaj tie ĉi troviĝas la komerca kaj kultura centro de la urbeto.
Esperanto
Sidney estas grava loko en la Kanada Esperanto-movado, ĉefe pro tio ke tie loĝas Wally du Temple kaj Olga du Temple. Plurfoje ĝi gastigis la regionan kongreseton NOREK, kaj en 2004 dulandan kongreson de Kanada Esperanto-Asocio kaj Esperanto-Ligo por Norda Ameriko.
Interesaĵoj
Kiam klaras la vetero, Monto Bakera dominas la orientan horizonton. Se la aero estas aparte pura, oni povas vidi la pinton de Monto Rainier en sudoriento.
Luterana preĝejo (Albertirsa-Irsa)
La Luterana preĝejo estas religia monumento historia en Hungario, en urbo Albertirsa, en kvartalo Irsa (iam vilaĝo).
Historio
La luterana grupo en la tiama vilaĝo Irsa formiĝis en 1713 fare de slovakaj enmigrantoj. Ili aranĝis diservojn en privata ĉambro, sed en 1722 ili jam havis preĝdomon. La nun videbla preĝejo estis konstruita en inter 1799-1801. La orgeno estis farita en 1964, renovigita en 1999. La interna parto renoviĝis en 2001.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto. La fasado estas simetria, la turo nur iomete reliefas. Meze funkcias la enirejo, pli supre estas 3 blindaj fenestroj, pli supre ronda fenestro. Interne la altaro estis farita depost la 2-a mondmilito fare de Masa Feszty. La altara bildo prezentas agon el la Biblio: "Venu ĉiuj al mi!".
Hjälmaren
Lago Hjälmaren (prononco []) estas svedia kvara plej granda lago. Ĝi estas lokigita najbare al lago Mälaren tra kiu ĝi elfluas enen de la Balta maro. Ĝi estas koneksa per akvo-vojo kun Stokholmo per la 13 kilometrojn longa kanalo Hjälmare.
Priskribo
Ĝi estas ĉirkaŭigita per la provincoj Sudermanio, Neriko, kaj Vestmanio.
Hjälmaren estas 63 kilometroj longa, 20 kilometroj larĝa kaj havas averaĝan profundaĵon de 6 metroj kaj surfacon de 485 km². En la okcidenta fino de la lago estas lokigita urbo Örebro.
Károly Marót
Biografio
Károly Marót post la fino de Universitato de Budapeŝto instruis en mezlernejoj de provinco. De 1917 li estis privatprofesoro en la Universitato de Koloĵvaro, de 1924 en la universitato de Segedo li prelegis klasikfilologion. De 1947 li instruis en la universitato de Budapeŝto. Li estis prezidanto (1958) de Ókortudományi Társaság (Societo pri Antikvascienco).
Bambuperdriko
La Bambuperdriko (Bambusicola fytchii) estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj.
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, sudokcidenta Ĉinio, norda Barato, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ĝi estas unu el la du specioj de la genro Bambusicola, kune kun la Ĉina bambuperdriko de orienta Ĉinio.
Aspekto
Temas pri specio tre makuleca por bona kamuflo kiu kombinas ĉefe kolorojn brunan, grizan, nigran kaj sablokoloran. Pli precize la kapo montras malhelbrunan kronon, pli helan ruĝecbrunajn frunton, vizaĝon kaj nukon. La superokula strio estas sablokolora kaj la traokula strio pli nigreca ĉe la masklo kaj pli ruĝecbruna ĉe la inoj. La beko estas fortika ĉebaze kaj nigreca; la iriso estas bruna kaj la okulringo tre mallarĝa kaj grizeca. La dorso montras tre klare brunan punktecon sur griza fono, dum en brusto estas tre ruĝecbruna punkteco pli densa en supra brusto kaj iomete pli maldensa en suba brusto sur sablokolora fono, kio en ventro fariĝas nigra makuleco sur blankeca fono, dum en flankoj la nigraj makuloj estas pli grandaj kaj densaj. La pugo estas griza kaj senmarka kaj la vosto mezlonga kaj ruĝeca. La kruroj estas grizaj.
Aliaj
Oni agnoskas kutime du subspeciojn kiuj estas la jenaj:
La latina scienca nomo rememorigas la generalon Albert Fytche.
Kató Eőry
Kató Eőry [Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eőry Kató estis hungara aktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis felsőeöri, ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Simkó Erzsébet Katalin, ŝia geedziĝa nomo estis hungarsisteme Mátyássy Tiborné. Kató Eőry naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Kató Eőry frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1929. Post siaj studoj ŝi apartenis al la Nacia Teatro (Budapeŝto) ĝis 1948, sed ŝi ofte estis aŭdebla en la Hungara Radio. Dum la nazia erao ŝi kaŝigis Éva Ruttkai kaj ankaŭ aliajn judojn. En la teatra jaro 1948 ŝi havis rolojn en Teatro Belvárosi, poste en Teatro de Hungara Armeo, inter 1956-1961 en Teatro József Attila. Ŝi ricevis priaktoran premion en 1933, izralelan postmortan premion Justuloj inter la popoloj en 2010. Ŝi havis edzon kaj naskis filinon.
Karuruo
Karuruo (brazila portugala: [kaɾu'ɾu]) estas brazila manĝaĵo farita el gombo, cepo, salikoko, palmoleo kaj rostitaj nuksoj (el arakidoj kaj / aŭ akaĵuoj). Ĝi estas tipa manĝaĵo en la nordorienta ŝtato Bahio, kie ĝi estas ofte manĝata kun rizo kaj kokaĵo aŭ fiŝaĵo. Ĝi estas ankaŭ metita kune kun aliaj farĉaĵoj en akaraĵeo, afro-brazila strata manĝaĵo el pistitaj semoj el nigra okula vigno formitaj en bulon kaj poste frititan en palmoleo.
Ĝi estas preparita kun gombo, Abelmoschus esculentus, (legomo laŭŝajne veninta al Brazilo el Afriko), cepo, freŝaj kaj sekigitaj pulvorigitaj salikokoj, rostitaj kaj muelitaj akaĵuaj nuksoj kaj same senŝeligitaj rostitaj ternuksoj, koriandro, ŝenoprazo, ajlo, salo, raspitaĵo de zingibro kaj palmoleo. La gomboj estas tranĉitaj en malgrandajn pecetojn forĵetante la du ekstremaĵojn kaj por malhelpi ĝian gluecan sukon oni verŝas sufiĉan kvanton da vinagro aŭ citrona/lemona suko. Dekomence oni stufas en kaserolo kun olivoleo la tutajn ingrediencojn sen la gombopecetoj. Laste oni aldonas tiujn kaj enmetas la palmoleon kaj kirlante konstante dum tempo sufiĉa por ke la tutaĵo fariĝu simila al flavverdeca kaĉo. Tiam estas finpreparita la bongustaĵo. En aliaj receptoj oni aldonas kokosolakton kaj malmulton da palmoleo, tamen la rezulto estas simila.
Tablopiano
Tablopiano estas historia konstruformo de prapiano, je kiu la kordoj estas horizontale kaj transverse aranĝita, do klavo kaj al tiu apartena kordo pasas preskaŭ rektangule unu al la alia. Ĉi tiu konstrumaniero ebligas rektangulan formadon de la kesto laŭforme de tablo. Oni povis uzi la fermitan instrumenton kiel bufedo aŭ simile kaj ĝi klopodis malpli da spaco ol pianego. La ideo de ĉi tiu speciala konstruformo tamen ne estis nova, sed jam estis uzata je klavikordo kaj tabloklaviceno.
NGC 1360
NGC 1360 (aliaj indikoj — PK 220-53.1, ESO 482-PN7, AM 0331-260) estas planeduma nebulozo en konstelacio Forno.
Tablopiano
Tablopianoj estis ege ŝatataj en la 19-a jarcento. Famaj muzikistoj kiel Franz Schubert, Clara Schumann, Robert Schumann, Richard Wagner kaj Franz Liszt ludis kaj komponis siajn verkojn sur tablopianoj.
Nova Lupeno la 3-a (specialaj epizodoj)
Nova Lupeno la 3-a: specialaj epizodoj (japane: 新ルパン三世SPECIAL [ŝin rupan sansei supeŝaru]), estas kolekto de la du ununuraj epizodoj de la televida serio "Lupeno la 3-a: Parto 2" (Nova Lupeno la 3-a), kiujn Mijazaki Hajao verkis kaj reĝisoris (sub la pseŭdonimo "Teruki Cutomu") por la granda japana kina kaj televida firmao Tōhō. "Nova Lupeno la 3-a: specialaj epizodoj" aperis en Japanio kiel laserdisko kaj poste en Usono ankaŭ kiel VHS.
NGC 1360
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nova Lupeno la 3-a (specialaj epizodoj)
"Nova Lupeno la 3-a" estas la dua televida serio pri "Lupeno la 3-a" (Lupeno la 3-a: Parto 2) kaj tiuj du epizodoj estas memstaraj aventuroj de Lupeno:
Intrigo
Epizodo 145: "Albatros, la flugiloj de morto"
Fuĝiko aperas (kaj transkuras kaj malaperas) neatendite en la loĝveturilo de Lupeno. Ŝi "perdas" tie malgrandan objekton en la formo de sparkilo, dum ŝi estas persekutita de pafantaj homoj en helikoptero. La stranga objekto estas eksplodigilo por kompakta atombombo ŝtelita de Fuĝiko. La malica industriisto, kiu volas detrui la mondon, ĉasas Fuĝikon, sukcese kaptas ŝin kaj poste proponas al Lupeno interŝanĝon de Fuĝiko kontraŭ la eksplodigilo kaj Lupeno iras tien.
Tablopiano
Ekde 1850 oni pli kaj pli fabrikis tablopianojn industrie. Ekestis unuaj instrumentoj kun stegoj, kadroj kaj kroĉplatoj el metalo, por forkapti la pli kaj pli grandiĝantan kordostreĉon. per tio la instrumento fariĝis pli pezaj. Kion antaŭe produktis malgrandaj familimetiejoj, nun parte serie produktis fabrikoj kun ĝis 600 laboristoj (ekz. John Broadwood & Sons).
Nova Lupeno la 3-a (specialaj epizodoj)
Intrigo
La titolo de la aventuro rilatas al giganta aviadilo "Albatros", en kies flugiloj la malbonulo kaŝas produktilojn por atombomboj, kaj okazas grandegan aerbatalo inter Lupeno kaj la malbonulo.
Tablopiano
Pro la pluevoluo de piano kun vertikala kordaro (ĝirafpiano, liropianego, pianeto ktp.) la tablopiano iom post iom eksmodiĝis en la dua duono de la 19-a jarcento kaj en Eŭropo post 1870 preskaŭ ne plu estis fabrikata. En Usono la tablopiano travivis ĝis ĉ 1900.
Konstruformoj
Muzikinstrumento-konstruistoj eksperimentis per diversaj konstruvariantoj kaj materialoj, tiel ke tablopiano nepre povis kosti sammulte kiel pianego. Por la korpo oni utiligis ekde nobla plenligno (ekz. ĉerizligno) ĝis malmultekosta, tavoligita pingloarboligno ĉiujn kvalitogradojn. Distingendas je tio (almenaŭ) jenaj konstruformoj:
Nova Lupeno la 3-a (specialaj epizodoj)
Interesaĵoj
Epizodo 155: La grandega kaj nevinkebla roboto de la junulino reaperis poste kiel "robotoj de Laputa" en la kinofilmo "Ĉiela kastelo Laputa" de 1986. Tia roboto ankaŭ staras nun kiel statuo sur la tegmento de la muzeo de "Ghibli" en Japanio.
9670 Magni
9670 Magni estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Andrea Boattini elde la stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Romo, en provinco de La-Aglo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astrofizikiston Gianfranco Magni, anon de la Istituto di Astrofísica Spaziale de Romo de 1975. Li studis la fizikon de stela interno, precipe la ekvacio de stato de gaso ĉe altaj premo kaj temperaturo. Lia ĉefa kampo de intereso estas la deveno de la sunsistemo kaj ĝenerale de la planedsistemoj kun speciala atento pri la strukturo kaj evoluo de la kaj la formado de la gasgigantoj. Li ankaŭ kunlaboras al la studo de la deveo kaj strukturo de la kometoj : li estas ano de la teamo por la kometa misio Rosetta. Amanto de frua muziko, li ludas bekfluton kaj aniĝis al du muzikgrupoj : "L'Amoroso Kanti" (mezepoka muziko) kaj "Il Martellato" (renesanca muziko).
Bangor (Gwynedd)
Bangor estas malgranda katedrala urbo de regiono Gwynedd en Kimrio. Ĝi situas apud Markolo Menai. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis loĝantojn. Aldone estas ĉirkaŭ dek mil studentoj.
La urbo datiĝas de la frua 6-a jarcento, kiam Sankta Deiniol fondis monaĥejon kiu servis kiel lia episkopa bazo. El la monaĥejo evoluis katedralo, kiun Johano de Anglio ege difektis en 1211. En 1282 plia invado de Eduardo la 1-a plidifektis ĝin, kaj la angla reĝo en 1284 kompense donis 60 pundojn. Dum la 14-a jarcento estas iom da rekonstruo. En 1402, dum la ribelo de Owain Glyndŵr, eble la katedralo suferis pro incendio, sed tio ne certas, kvankam dum la malfrua 15-a kaj frua 16-a jarcentoj okazis multe da rekonstruado. Ekde 1868 la arkitekto George Gilbert Scott estris pluan rekonstruadon kaj restaŭron: li planis altan turon, sed tiu fine malaltas, ĉar aperis fendetoj kiuj sugestis riskon de disfalo.
La universitato – fondita en 1884 – okupas multe de la urbo. Antaŭe ĝi estis parto de la federacia Universitato de Kimrio; ekde 2007 ĝi sendependiĝis.
Enciklopedio de Esperanto
Enciklopedio de Esperanto estas enciklopedio pri la Esperanto-movado eldonita en 1934. Ĝi estis iniciatita de Ivan Ŝirjaev, kiu jam pretigis milon da slipoj. Post lia morto en 1933 la projekto estis pluigata kaj efektivigata, sub redakto de Lajos Kökény kaj Vilmos Bleier kaj kun la helpo de multaj kunlaborantoj. Ĝi aperis kiel dulibra eldono (A–J, K–Z), de la eldonejo Literatura Mondo en Budapeŝto en la dua duono de 1934.
La enciklopedio enhavas ĉirkaŭ 2500 artikolojn. Unulibra represo estas eldonita en Hungario pere de Hungara Esperanto-Asocio en la jaroj 1979 kaj 1986, sed sen la fotoj.
La enciklopedio
La libro pri si mem raportas jenon sub la litero E:
Laŭ la antaŭparolo, la enciklopedion iniciatis Ivan Ŝirjaev, sendinte en 1931 al Literatura Mondo sian laboraĵon en sep malgrandaj kaj unu granda manskribitaj kajeroj. Li celis eternigi informojn pri kiom eble plej multaj laborantoj por la ideo de internacia lingvo. Bedaŭrinde li mem ne ĝisvivis la realigon de sia ideo, tamen Literatura Mondo sukcesis varbi tiom da kunlaborantoj de ĉiuj movadaj tendencoj, ke post tri jaroj oni povis liveri al la eldonejo tekston por 640 paĝoj kaj bildojn por 300 paĝojn (en 1931 oni planis kaj esperis eĉ ne duonon).
La redaktoroj ricevis milojn da leterojn, kiujn ili ne povis respondi pro afranko, sed utiligis en la verko. La unuopaj kontribuantoj verkis artikolojn de diversa longo, kiu neniel rilatas al la graveco de la temo. Kelkaj estas eble eĉ superfluaj, dum aliaj mankas. La redaktoroj ankaŭ respektis la opiniojn de la kunlaborantoj, eĉ se ili mem ne identiĝis kun ili. El la artikoloj estis forigitaj nur tiuj detaloj, pri kies fidindeco la redaktoroj dubis. Ili ŝparis la neologismojn kaj klopodis pri klareco eĉ por komencantoj.
La plej ampleksaj artikoloj koncernas landajn agadojn. La enciklopedio priskribis ankaŭ ĉirkaŭ 450 librojn por libro-amantoj.
Aŭtoroj
Laŭ enkonduko al la unua volumo de la Enciklopedio, ĝiaj precipaj aŭtoroj estis Lajos Kökény kaj Vilmos Bleier kiel redaktintoj, Kálmán Kalocsay kiel redaktinto de la lingva fako kaj Ivan Ŝirjaev kiel iniciatinto-ĉefredaktoro. Plie tamen al ĝia ekesto kontribuis multaj personoj, da kiuj la enkonduko al la enciklopedio listigas 57 kunlaborintoj kaj 50 aŭtoroj de artikolo aŭ konsilintojn.
Nova eldono
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj estis antaŭvidata la apero de nova eldono de EdE. Esperanto en Perspektivo de 1974 indikis en paĝo 677, ke la laboro "kontentige progresas". Tamen la eldono ĝis nun ne aperis. Ĝian rolon nun plejparte transprenis Vikipedio.
Enhavo en Vikipedio
Kelkaj artikoloj en malsamaj versioj de Vikipedio, kiel la esperanta kaj la hungara Vikipedio uzas artikolojn el la Enciklopedio de Esperanto kiel fonton, ĉefe en artikoloj pri temoj rilataj al Esperanto.
Kröppen
Kröppen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. En la 10-a de februaro 2007 la komunumo havis 791 loĝantojn.
Viktorio (Brita Kolumbio)
Situo kaj loĝantaro
Situanta sur la sudorienta pinto de Vankuvera Insulo, alfrontante la Markolon de Juan de Fuca, la urbo Viktorio havas proksimume 78.659 loĝantojn. La Ĉefurba Distrikto, kiun konsistigas dektri municipoj kolektive konataj kiel Granda Viktorio, havas pli ol 345.000 loĝantojn kaj estas la plej granda urba regiono sur Vankuvera Insulo. Laŭ grandeco de loĝantaro Granda Viktorio estas la 15-e plej granda urba aglomeraĵo de Kanado.
Ekonomio
<!-- The city's chief industries are tourism, education, federal and provincial government administration and services. Other nearby employers include the Canadian Forces (the Township of Esquimalt is the home of the Pacific headquarters of the Canadian Forces Maritime Command), and the University of Victoria (located in the municipalities of Oak Bay and Saanich). Other sectors of the Greater Victoria area economy include: investment and banking, online book publishing, various public and private schools, foodstuff manufacturing, light aircraft manufacturing (Viking Air), technology products, various high tech firms in pharmaceuticals and computers, engineering, architecture and telecomunications. A large West Corporation call centre is also located in the region (Saanichton), along with call centres of other corporations. Maximus Inc. and EDS corporations operate call centres after winning contracts to administer and operate Medical Services Plan services, formerly run directly by the British Columbia provincial government. Elections BC, an independent agency of the BC Legislature, operates a temporary call centre from Victoria whenever there is a BC provincial general election or byelection.
Vancouver Island Advanced Technology Center is an umbrella organization, partnership between industry and education, promoting high tech industry development in the Victoria region. VIATeC members include Abebooks.
The May 24, 2007 edition of the Victoria Times-Colonist newspaper reported that for the first time in Victoria history, high technology has over taken tourism as the top performing economic sector in Greater Victoria. A gala awards event was staged at the Victoria Conference Centre for business executives and companies that achieved excellence in their respective fields.
The Victoria Region is experiencing a booming real estate economy. The labour shortages and high cost of housing seem to mirror the economic trends of other booming Canadian cities such as Vancouver, Edmonton and Calgary. These factors are exerting pressure to raise the mimimum wage in British Columbia. The red hot construction industry has lured many workers away from other economic sectors with higher wages. It's very difficult to get skilled and unskilled workers in any industry, due to education-industry mismatch and/or the low birth rate of Canada. The available supply of jobs is fast out pacing the available supply of workers to meet domestic demand for labour. Some firms in all industries are resorting to importing foreign workers.
Port
The port of Victoria consists of three parts, the Outer Harbour, used by deep sea vessels, the Inner and Upper Harbours, used by coastal and industrial traffic. It is protected by a breakwater with deep and wide opening. The port is a working harbour, tourist attraction and cruise destination. Esquimalt is also a well-protected harbour with large graving dock and shipbuilding and repair facilities. -->
Hollingworth
Hollingworth estas lago en distrikto Littleborough, en la Metropolitan Borough de Rochdale en Greater Manchester (Anglio). Ĝi estas la sola lago en ĉi tiu loko, kaj, kiel ĝia nomo sugestas, ĝi situas en Hollingworth.
La lago kovras areon de 130 akreoj (0,53 km²) kaj la vojo ĉirkaŭ ĝi originale estis de 2,5 mejloj (4 km). Sub la akvo estis la malnova vilaĝeto Hollingworth. La lago estas ankoraŭ uzata por ripozaj celoj. La lago estas klasita kiel nacio-grava valoro pro la apuda sovaĝa vivo. La lago estis artefarita en 1801 por liveri akvon por kanalo Rochdale.
Viktorio (Brita Kolumbio)
Famuloj
Inter la famuloj naskiĝintaj en la regiono de Viktorio estas:
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Memphis Depay
Memphis Depay (naskiĝis en Moordrecht, parto de la nuna komunumo Zuidplas, Suda Holando, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li ekde la jaro 2012 estas membro de la vira nederlanda nacia teamo de futbalo kaj en la teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la nederlanda teamo sukcesis atingi la trian pozicion. Ekster naciaj matxoj, li ekde la jaro 2011 estas profesia futbalisto en la futbalklubo de la urbo PSV Eindhoven, en kies futbala akademio li trejniĝis ekde la 12-a vivjaro. Ekde la jaro 2008 li sinsekve ankaŭ estis membro de la naciaj teamoj de junuloj sub 15, 16, 17, 19 kaj 21 jaroj. En matĉoj de la vira nacia teamo li en 2014 rekoneblas per la ĉemiza numero "21".
Matauto
Matauto oficiale Matāʻutu estas ĉefurbo de Valiso kaj Futuno.
Situo
La ĉefurbo situas de Apio je 480, Suvo je 789, Parizo je 16043 km-oj.
Historio
La insulo daŭre estas loĝata dum 5000 jaroj. Por la turistoj restoracioj, hotelo kaj poŝto servas.
Esparron (Var)
Esparron (jen france kaj okcitane, france historie ankaŭ pli longe Esparron-de-Pallières) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonarbaroj
La mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj. Ĝi ankaŭ estas parto de la tutmondaj 200-regiono kiu ampleksas la tutan mediteranean regionon, escepte de la alta montaro.
Priskribo
La ekoregiono etendiĝas trans la ebenaĵoj laŭlonge de la atlantikaj kaj mediteraneaj marbordoj de la Magrebo, norde de la Atlasa Montaro, okupante 357 900 da kilometroj kvadratoj. Ĝi ampleksas la malaltebenaĵojn kaj altebenaĵojn de la norda duono de Maroko, Alĝerio, Tunizio, la aŭtonomajn hispanajn urbojn de Ceuta kaj Melilla kaj izolitan areon de la libia Cyrenaica.
Varmaj sekaj someroj kaj relative humidaj kaj malseveraj vintroj klimate karakterizas la ekoregionon.
En la montaro ĝi transiras al la mediteraneaj koniferaj kaj miksaj arbaroj, kaj en la sudokcidento de Maroko ĝi limtuŝas la ekoregionon la mediteraneaj sekaj duonarbaroj de akacio kaj arganio. Centre kaj oriente ĝi transiras suden al la mediteraneaj sekaj duonarbaroj kaj stepo.
Flaŭro
La vegetaĵaro estas tre diversa. Oni estas priskribinta kvin ĉefajn tipojn:
Faŭno
La diverseco je reptiloj estas granda.
La mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonsarbaroj hejmigis grandan variadon de grandaj mamuloj. Bedaŭrinde, multaj el tiuj ĉi (precipe la grandaj karnomanĝuloj) estas malaperintaj kaŭze de homaj influoj. Ekzemploj de grandaj mamuloj kiuj estas aŭ estingiĝitaj aŭ tre endanĝerigitaj en la ekoregiono estas la egipta ŝakalo (Canis lupaster), la atlasa urso (Ursus crowtheri), la atlasa leono (Panthera leo leo) kaj la berbera leopardo (Panthera pardus panthera). Aliaj ankoraŭ estas troveblaj, ekzemple la berbera cervo (Cervus elaphus barbarus). La faŭno de la mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonarbaroj enhavas kaj afrikajn kaj eŭropajn influojn, kaj tiurilate estas unika en la mondo.
Dum la 16a jarcento Johano-Leono l' Afrikano skribis pri la tiama grandnombra ĉeesto de leonoj en la arbaro de Maamoro (Ma'mora) apud Rabato.
Endemiismoj
Endemiaj birdoj estas subspecio de la granda buntpego (Dendrocopos major numidicus) kaj subspecio  de la suda lanio (Lanius meridionalis algeriensis).
En la arbaro de Maamoro kaj ĝenerale en okcidenta Maroko, precipe en la korkokverkarbaroj, kreskas la endemia Maamoro-pirujo, Pyrus mamorensis Trabut (familio Rozacoj). Ĝi parencas al Pyrus cordata Desv. el okcidenta Francujo, Hispanujo kaj Portugalujo.
Stato de naturkonservado
Endanĝerigita. La loĝantardenseco estas granda, kaj la senarbarigo vasta. La ekoregiono estas multe transformita kaŭze de agrikulturo, tropaŝtado, fajro, lignodehakado kaj brullignokolektado. Ĝi enhavas plurajn grandajn urbojn, inkluzive de Kazablanko, Rabato, Tanĝero kaj Feso en Maroko, Alĝero kaj Oran en Alĝerio, kaj Tunizo en Tunizio.
Zebanec Selo
Zebanec Selo, hungare Hidegfalu estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.
Loknomo
La historia hungara loknomo estis preskaŭ la sama, ol la kroata: Zebanec. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis tute novan, fantazian hungaran loknomon. Estis erao, kiam la hungara nomo estis Bocskaihegy [boĉkaihedj] (pri Stefano Bocskai). La kroata selo kaj la hungara falu signifas: vilaĝo.
Situo
Zebanec Selo situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 2, Čakovec je 10 km-oj.
Historio
La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Hidegfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
John L. Hall
John L. HALL [ĝon hol] (naskiĝis 21-a de aŭgusto 1934) estas usona fizikisto. Li estas ano de JILA (ekse Kuna Instituto por Laboratoria Astrofiziko) kaj docento de fiziko ĉe Universitato de Koloradio, Boulder, Koloradio. En 2005 li partigis kune kun Theodor W. Hänsch duonon de la Nobel-premio pri fiziko pro iliaj "kontribuoj al la evoluigo de lasero-bazita preciza spektroskopio". La alian duonon partigis Roy J. Glauber.
Piaggine
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Laurino, Monte San Giacomo, Sacco, Sanza, Teggiano kaj Valle dell'Angelo.
Éva Cs. Gyimesi
Titoloj, premioj, distingoj
Doktoro de filogiaj sciencoj; Por la Kulturo de Nacimalplimultuloj; Premio de la finna Fondaĵo Ponkkala 1990; Ius Humana Premio 1991 (Nederlando); Meritordeno oficirkruco de la Hungara Respubliko 1996; Premio kreado de Fondaĵo Soros [1995. jara] 1996.
Biografio
Cs. Gyimesi studis en sia naskiĝurbo, ŝi akiris diplomon pri la hungara lingvo kaj literaturo en 1968 en la Universitato Babeş-Bolyai. Ŝi estas profesorino en la sama univesitato.
Erzsi Eöry
Erzsi Eöry [erĵi ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eöry Erzsi estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Likai Erzsébet Amália.
Biografio
Erzsi Eöry lernis en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1925. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged), poste ekzemple al Teatro Városi (1928), Operetoteatro (Budapeŝto), Gaja Teatro (1930-1934), Teatro de Nyíregyháza (1934). Ŝi edziniĝis en 1934 kaj ŝi translokiĝis al Javo. Post jaroj ŝi migris al Usono, kie ŝi havis rolojn de Paramount sub nomo „Elisa Garde”. Ŝi havis rolojn ankaŭ en televizioj kaj hungarlingvaj spektakloj en Kalifornio.
Kantono Scott (Iovao)
La kantono Scott (Scott County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Wii Sports Resort
Wii Sports Resort (Wii スポーツ リゾート) estas sporta videoludo por la videoludilo Wii. Ĝi sekvas la ludon Wii Sports. Ĝi estas unu el la unuaj ludoj, kiuj postulas la uzon de Wii MotionPlus, kaj pro tio, ĝi estis vendita kun la ludo. Nintendo unue anoncis Wii Sports Resort en E3 2008 kaj aperis en Japanujo la, kaj en preskaŭ ĉiuj aliaj regionoj la sekvan monaton. Kvankam la ludo estis unue vendata sole, ĝi estis poste ligita al la nove vendataj videoludiloj Wii kun Wii Sports.
Wii Sports Resort arigas dek du sportojn, inter kiuj estas kelkaj sportoj de Wii Sports plibonigitaj, kaj multaj novaj sportoj. Kiel Wii Sports, ludantoj devas imiti la agojn de realvivaj sportoj, kaj tiuj movoj estas senditaj al la videoludilo per la regiloj Wii Remote kaj Nunchuck. Per la Wii MotionPlus, la movoj estas nun pli precize rekreitaj en la ekrano, kaj tio helpas doni konvinkan impreson de sportumado.
Recenzistoj alte taksis la ludon. La averaĝa poentaro estis 82.94% en GameRankings kaj 80% en Metacritic. En la, la ludo estis la tria plej vendita de la Wii, post Wii Sports kaj Mario Kart Wii, pro 33,04 milionoj da kopioj venditaj tutmonde.
József Benke
BENKE József  estis hungara aktoro, dramtradukisto, fakverkisto naskita en Kalnoko la 18-an de julio 1781 kaj mortinta en Diósgyőr la 15-an de aŭgusto 1855.
Kariero
József Benke debutis la 24-an de marto 1804 en Koloĵvaro (Sh.–Schröder: Hamlet, Elrich testőr). En 1804–05 li pasigis ok monatojn en Vieno. En 1806 li revenis Transsilvanujon. Inter 1807 kaj 1815 li ludis kun interrompoj en Pest. Inter 1811 kaj 1813 en Komárom kaj Győr li estis ano de malgranda trupo. Ekde 1815 ĝis 1820 li daŭrigis sian karieron en Miskolc, kie poste estis instruisto. En 1833–34 li vivis en Buda, alportis sian filinon, la aktorinon Judit Benke (Róza Laborfalvi, la unua edzino de verkisto Mór Jókai) al Várszínház. Lia lasta apero estis la 17-an de aprilo 1836 en Miskolc. Laŭ la datoj li ludis almenaŭ en 162 dramoj 182 rolojn. Li tradukis proksimume 20 dramojn.
László Kimnach
László Kimnach [lAslO kimnaĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kimnach László estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, instruisto.
Zeitgeist
Zeitgeist (germane por spirito de la epoko aŭ spirito de la tempo) estas internacia esprimo uzata por la intelekta modo aŭ dominanta skolo de pensaro kiu estas tipa kaj influas la kulturon de partikulara periodo. Por ekzemplo, la Zeitgeist de modernismaj tipigitaj kaj influaj arkitekturo, arto, kaj modo dum multo de la 20a jarcento.
László Kimnach
László Kimnach naskiĝis la  en Buda, li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 10-a) en Budapeŝto.