cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konsilio de muftioj de Rusio
La konsilio funkcias kaj kiel organiza komitato por la islamanoj de Rusio, kaj kiel kunordiganto de diversaj publikaj aktivaĵoj, por subteni la prosperon de islamo en la lando. Ĝi instalas lernejojn, konstruas kunvenejojn kaj disponigas literaturon. Inter la edukaj institucioj de la konsilio kiuj plej konatiĝis, estas du madrasoj tre for de grandaj urboj, la lernejoj Joldiz en Nabereĵnije Ĉelni kaj Al-Furkan en Buguruslano. La konsilio ankaŭ internacie aktivas kaj havas aparte intensajn rilatojn al la islame dominitaj landoj de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, sed ankaŭ de centra kaj okcidenta Azio kaj de Norda Afriko.
La konsilio fondiĝis en 1996 por unuecigi la islamajn organizaĵojn de la lando. Jam post malmultaj jaroj ĝi organizis grandajn internaciajn konferencojn, kiel ekzemple en majo 1999 la internacian forumon "La estonteco de la islamanoj de rusio en la nova jarmilo". Ĝi demonstras aparte bonajn rilatojn al la prezidanto de Rusio, Vladimir Putin, kaj la registaro de Rusio, kaj plurfoje aparte laŭdis ties internacian politikon rilate al islamaj ŝtatoj. Krome la konsilio penas subteni islaman bankan sistemon - en Rusio, sed ankaŭ internacie.
Monumento de Vladimir Majakovskij (Moskvo)
Monumento de Vladimir Majakovskij estis starigita en Moskvo en 1958 sur Placo de Majakovskij. Ĝin kreis skulptisto Aleksandr Kibalnikov kaj arkitekturisto Dmitrij Ĉeĉulin.
Historio
Skulptisto Kibalnikov verkadis la monumenton dum 6 jaroj fininte ĝin en 1958. Solena malfermo de monumento okazis, ĝin partoprenis multaj homoj.
Stikado
Stikado , estas tekniko de vegeta reproduktado, ĉe kiu parto de patrinplanto enhavanta almenaŭ unu praĉelon estas metita en taŭgan medion  kiel humidan grundon, potgrundon, kokosfibron aŭ mineralan lanon. La stikaĵo produktas novajn radikojn, tigojn, aŭ ambaŭ, kaj tiel estiĝas nova planto, sendependa de la patrino.
Monumento de Vladimir Majakovskij (Moskvo)
Historio
Nova monumento fariĝis loko de junularaj preskaŭ ĉiumonataj literaturaj kolektiĝoj. Apud monumento de Majakovskij legadis siajn versojn Jevtuŝenko, Voznesenskij, Roĵdestvenskij, aliaj poetoj.
Legadoj je nomo de Majakovskij
Legadoj je nomo de Majakovskij estas literatura aranĝo organizata ekde epoko de Sovetunio apud la monumento.
Stikado
Tekniko
Krome, la stikaĵoj devas esti taŭge prenitaj:
Se la stikaĵo verŝajne ne kapablas radikiĝi, eĉ en la ĉi-supraj kondiĉoj, oni povas apliki radikigan hormonon por instigi la kreskadon de la planto. Kvankam ne esencaj, pluraj kunmetaĵoj povas esti uzataj por favori la formadon de radikoj per la eksterordinara agado de aŭksinoj, vegetaĵaj hormonoj, kiuj estas helpemaj speciale por herbecaj specioj. Inter la ofte uzataj kemiaĵoj estas indolo-3-buterata acido (IBA), utiligata kiel pulvoro, likva solvaĵo aŭ ĝelo. Tiu kunmetaĵo estas aplikata aŭ al la stikaĵopinto aŭ kiel folia sprajaĵo. Radikiga hormono povas esti produktata nature - unu metodo estas trempi la flav-pintajn ŝosojn de babilona saliko en akvo, aŭ prepari "teon" de la arboŝelo de saliko.
Kiam oni uzas la ŝosojn aŭ ŝelon, ili devas esti trempitaj dum 24 horoj antaŭ uzado. Mielo, kvankam ĝi ne enhavas ajnajn planthormonojn, povas ankaŭ esti efika radikiga substanco.
Iuj plantospecoj formas radikojn multe pli facile. La plej multaj sukulentostikaĵoj povas esti lasitaj sur tablo kaj malgrandaj radikoj formiĝos, kaj iuj aliaj plantospecioj povas formi radikojn kiam oni metis iliajn stikaĵojn en tason da akvo.
Tipoj de stikaĵoj
Multaj vegetativaj partoj de planto povas esti uzataj. La plej oftaj metodoj estas: Kvankam kelkaj specioj, kiel ekzemple saliko, rubuso kaj pelargonio povas esti kreskigataj simple metinte stikaĵon en humidan grundon, la plimulto de la specioj postulas multe da prizorgo. Plej multaj specioj postulas humidajn, varmajn, parte ombrajn kondiĉojn por sukcese stikiĝi, pro kio necesas la aliro supre priskribita. Precipe malfacilaj specioj povas bezoni freŝan aeron supre kaj varman grundon. Krome, kun multaj pli malfacilaj stikaĵoj, oni devas uzi la specon de stikaĵo kiu havas la plej grandan ŝancon de sukceso kun tiu specifa vegetaĵa specio.
La taŭga substrato
Depende de la speco de grundo uzata, pluraj aldonaĵoj povas utili por krei bonan substraton por stikaĵoj. Tiuj aldonaĵoj povas inkludi:
Ekzemple kun simpla enpotiga grundo, triono de la ujo devus esti plenigita per sablo, por fari taŭgan grundon por stikaĵoj.
Provizado per la ĝusta humideco
Kvankam ekzistas pluraj elekteblecoj ĉi tie, kutime duon-blanka plasto estas uzata por kovri la stikaĵojn. La grundo sube kaj la stikaĵoj mem estas humide konservitaj, kaj devas esti aerumataj de tempo al tempo por malhelpi formadon de ŝimoj.
Tigaj stikaĵoj
En mezvarmaj landoj, stikaĵoj povas esti prenitaj de herbecaj, duonlignecaj kaj lignecaj tigoj. Tiuj prezentas specifajn diferencojn en praktiko. Herbecaj tigostikaĵoj estas printempe prenitaj, dum lignecaj vintre. Ankaŭ, por tranĉi herbecajn stikaĵojn, oni elektas la suprajn branĉojn ( kun longeco de 5–15 cm) kaj por tranĉi lignecajn stikaĵojn oni anstataŭe elektas la malsuprajn branĉojn  (kun longo de 20–25 cm). Finfine, herbecaj stikaĵoj estas plantitaj super la grundo kaj lignecaj stikaĵoj estas komplete kovritaj per grundo. Ĉe lignecaj stikaĵoj, pluraj povas ankaŭ esti ligitaj kune (al fasko).
11332 Jameswatt
11332 Jameswatt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota inventisto James Watt (1736–1819), kiu sugestis, uzi separatan kondensilon en vapormaŝino, por malgrandigi la konsumon de vaporo kaj brulaĵo en varmomaŝinoj. Kun la invento de la maŝino kun duobla efiko, en kiu la piŝto estas jen puŝita jen tirita, la "Maŝino de Watt" estis preskaŭ kompleta.
Sablokato
La sablokato (Felis margarita) estas la sola kato, kiu vivas ĉefe en veraj dezertoj. Tiu malgranda kato estas ĝenerale distribuita tra la dezertoj de Nord-Afriko, la Mezoriento kaj Centra Azio. Ĝi estis enlistigita kiel preskaŭ minacata en la Internacia Ruĝa Listo ekde 2002 ĉar la sablokataro estis konsiderinde fragmenta kaj malgranda kun tendenco malpliiĝi. Ĝia statuso estis malaltigita al malplej zorgiga en 2016.
La sablokato loĝas en dezertoj kaj sablaj, kaj rokaj, en areoj foraj de akvo. Havante densfelajn piedojn, ĝi estas bone adaptita al la ekstremejoj de dezerta medio kaj bone toleras varmegajn kaj malvarmegajn kondiĉojn.
Klasifiko
La sablokato estas feliso, kiu estas genro en la feliseda familio. La franca soldato kaj naturhistoriisto Victor Loche unue priskribis la sablokaton laŭ specimeno el la areo Négonça en la norda alĝeria Saharo kaj proponis nomi la katon honore de Jean Auguste Margueritte, kiu gvidis la ekspedicion en Saharon. Tiu holotipo ŝajne perdiĝis.
En 1926, la rusa zoologo Sergej Ognev priskribis sablokaton kolektitan en Karakumo en Turkmenio per la nomo Eremaelurus thinobius. En 1938 la brita zoologo Reginald Innes Pocock konsideris tiun specimenon kiel specion kun la nomo Felis thinobius. Poste li ekkonsideris ĝin subspecio de la sablokato, kion oni ĝis nun vaste akceptas.
Oni konsideras la jenajn kvar subspeciojn validaj: Oni konsideras la jenajn du subspeciojn sinonimaj de F. m. margarita:
Genetikaj taksoj subtenas la jenajn filogenetikajn rilatojn de la sablokato:
Uhersko
Vilaĝo Uhersko situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, sur dekstra teraso super valo de rivero Loučná, 20 km oriente de urbo Pardubice kaj 16 km okcidente de urbo Choceň. Vivas ĉi tie. De la fervoja stacio kondukas tra la vilaĝo verde signita turisma pado.
Historio
La vilaĝo devenas eble jam de la 13-a jarcento. Pri ĝi estas mencioj en libroj de konata ĉeĥa verkisto Alois Jirásek "V cizích službách" a "Z mladých cest" ("En fremda servado" kaj "El junaj vojaĝoj").
Vidindaĵoj
Grafitioj sur domoj de komunuma oficejo, sokoldomo (gimnastikejo), vendejoj kaj pliaj domoj el la jaroj 1922 - 1927 estis kreitaj de ĉiloka naskiĝinto Prof. Alois Mudruňka kaj renovigitaj de lia nevo akademia skulptisto Čestmír Mudruňka en la jaro 1998.
Korto n-ro 9 estas el la 2-a duono de 18-a jarcento. Duetaĝa loĝdomo kun trilatera fronto ornamita per globoj, pinfruktoj kaj blazono de Kinský familiaro. Sur la korto estas pordego kun dekore dividita fronto kaj masonita baroka sonorilejo kovrita per ŝinda tegmento.
Memorindaĵo
Preĝejo de Ĉieleniro de Sankta Maria estis konstruita en la jaro 1704 surloke de origina gotika preĝejo. Estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo, kun alkonstruaĵoj sur norda kaj suda flankoj kaj kun turo antaŭ la okcidenta fronto. La presbiterejo estas volbita barele, la navo per alpremita barelvolbo, la ĥorejo estas sur du toskanaj pilieroj kaj subvolbita per tri kampoj de kruca krestvolbo. La ĉefaltaro kaj du flankaj altaroj estas novrenesancaj de J. Krejčík el la jaro 1897, stana baptujo devenas el la jaro 1781 kaj du tomboŝtonoj el la komenco de 17-a jarcento.
Enirejon en estintan paroĥejon el la komenco de 19-a jarcento ornamas ŝtona ortangula portalo.
Naturo
Post unu kilometro malantaŭ la vilaĝo la verda pado najbaras arbargardistan domon kaj parketon Neulust plu iras al folia arbaro Boršov kun riĉa kreskaĵaro kaj faŭno, daŭras laŭlonge de fiŝlago Lodrant sur kies digo kreskas grandaj centjaraj kverkoj. La vojon ni povas sekvi plu al Horní Jelení kaj Vysoké Chvojno. El nealtaj montetoj Praška (258 m) kaj Hlaváč (246 m) estas dum favora vetero videbla bela panoramo al proksima ĉirkaŭaĵo, sed ankaŭ al Bohemia-Moravia montetaro, Železné hory, Orlica montaro kaj al Gigantmontaro.
La fiŝlago Lodrant kun apuda arbaro estas naturscience valora loko proponita al ŝtata protektado.
El birdoj oni povas ĉi tie vidi Grizan ardeon (Ardea cinerea), Grandan botaŭron (Botaurus stellaris), Riveran grilbirdon (Locustella fluviatilis), habroptilon (Habroptila), Barbopanuron (Panurus biarmicus) kaj multajn pliajn.
El kreskaĵoj aperas ĉi tie Laktoflora violo (Viola stagnina), Longfolia stelario (Stellaria longifolia) kaj pliaj raraĵoj.
Negranda herbejo najbaranta al la arbaro estis en la jaro 1952 proklamita botanika Ŝtata natura rezervejo. Estas ĉi tie la plej granda ejo de Kalika genciano (Gentiana pneumonanthe) en Ĉeĥio. Plue kreskas ĉi tie Farboseratulo (Serratula tinctoria), Faska dianto (Dianthus armeria) kaj Superba dianto (Dianthus superbus).
Adrián Horváth
Adrián Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Adrián estis hungara komponisto, dirigento, trombonisto, tubjisto, instruisto, instrumentadisto, oficiro.
Adrián Horváth naskiĝis la en Kiskőrös.
Biografio
Adrián Horváth frue komencis okupiĝi pri muziko en la urba muziklernejo (1979-1984), poste li maturiĝis en armea mezlernejo, samtempe li estis tubjisto. Li komencis sian profesian soldatan karieron en Veszprém (urbo) kiel tubjisto en 1989. En la urba muzika mezlernejo li akiris plian diplometon pri trombono. En 2002 li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Sopron, en 2008 plian diplomon en Universitato de Miskolc, en 2012 muzikinstruistan diplomon en Universitato István Széchenyi. Vespere li ofte estis muzikisto de Teatro Petőfi (Veszprém). Jam ekde 1989 li instruis en diversaj muziklernejoj. Intertempe en 2007 li atingis la rangon ĉefleŭtenanto. En la sekva jaro li iĝis armea dirigento de Pápa. En 2011 li emeritiĝis en la armeo, sed civile li instruas en kolegio de Pápa. En 2017 li estis nomumita lernejestro. Li ricevis 3 premiojn inter 2010 - 2016. Li ankaŭ komponadis.
Papststein
Papststein estas malgranda arbarokovrita tablomonto, kiu situas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro, maldekstre de la rivero Elbo, inter la vilaĝoj Papstdorf kaj Kurort Gohrisch. Erozio jam dissolvis la tablomonton je pluraj rokogrupoj kaj montodorsoj. En sia plej alta punkto Papststein atingas 451 metrojn super la maro. Sur la montosupro troviĝas turo por averti pri arbarincendioj, montorestoracio kaj pluraj panoramopunktoj. Oni diras, ke de ĉi tie oni povas vidi 45 setlejojn. En okcidenta direkto videblas Gohrisch kaj Pfaffenstein, de sudo ĝis oriento vicas pliaj tablomontoj, inter ili la plej malproksima; Děčínský Sněžník en Ĉeĥa Svislando.
La germana nomo estas tradukebla per "paporoko".
El la historio
En la jaro 1972 ĉe la suda flanko de Papststein okazis granda rokofalo. Alvaliĝis tiam ĉirkaŭ 4.000 m³ da grejso; kiel spuroj ankoraŭ videblas grandaj glataj rompofacoj kaj gigantaj rokoblokoj en la valo.
Druidenstein
La Druidenstein estas konusforma bazaltoroko en Hellerbergland supre de la urbo Kirchen ĉe la Sieg en la komunumo Herkersdorf, distrikto Altenkirchen. La bazaltkonuso havas altecon de 431 m super marnivelo.
Ekesto
La Druidenstein aĝas proksimume 25 milionoj da jaroj (nova terciaro) kaj okupas areon de ĉ. 100 m². Sian nekutimam formon ĝi ricevis, kiam lafo trapremiĝis tra tavolo de devona graŭvako de la baza montaro kaj tiam rigidiĝis. Tiel formiĝis vertikale al la malvarmigaj surfacoj prismaj kolonoj. Pro erozio restas nur la malmola bazalta kerno.
Historio
La keltoj verŝajne uzis la Druidenstein kiel religia kultejo kaj renkontiĝejo.
(10228) 1997 VY8
(10228) 1997 VY8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Bill Black
William Patton "Bill" Black, Jr. (17a de septembro 1926 – 21a de oktobro 1965) estis usona muzikisto kiu estas fama kiel unu el la pioniroj de rokenrola muziko. Black estis la basisto en la plej komenca triopo de Elvis Presley kaj estro de la grupo Bill Black's Combo.
Konvencia milito
Konvencia milito estas klopodo por pligrandigi la kapablon de la malamiko pere de malferma batalo. Ĝi estas deklarita milito inter ekzistantaj ŝtatoj en kiuj atomaj, biologiaj, aŭ kemiaj armiloj ne estas uzata aŭ vidas nur limigitan ties montron en apogo de konvenciaj militaj celoj kaj manovroj.
Konvencia milito estas formo de militado farita utiligante konvenciajn armilojn kaj batalkampajn taktikojn inter du aŭ pli da ŝtatoj en senkaŝa konfrontiĝo. La fortoj sur ĉiu flanko estas klare difinitaj, kaj kontraŭbatalas uzante armilojn ĉefe cele al la militistaro de la kontraŭulo. Ĝi estas normale farita uzante konvenciajn armilojn, kaj ne per kemiaj, biologiaj armiloj, aŭ atombomboj.
La ĝenerala celo de konvencia milito estas malfortigi aŭ detrui la militistaron de la kontraŭulo, tiel neante ĝian kapablon okupiĝi pri konvencia militado. En devigado de kapitulaco, aliflanke, unu aŭ ambaŭ flankoj povas poste turniĝi al netradiciaj militaj taktikoj.
Grekia parlamento
La grekia parlamento (greke Βουλή των Ελλήνων [Vuli ton Elinon], laŭvorte "konsilo de helenoj", de la malnovgreka verbo βουλεύομαι [buleŭomaj], ‚pensi‘, ‚decidi‘, ‚interkonsiliĝi‘) estas la parlamento de la eŭropa ŝtato Grekio. La parlamentejo situas ĉe la placo Sintagma ("placo de la konstitucio") en Ateno. La institucio havas unu parlamentan ĉambron, kaj 300 deputitojn elektitaj por oficperiodo de laŭplane kvar jaroj.
La parlamento unuafoje kunvenis 1846 sekve de popola ribelo, el kio rezultis la konstitucio de la moderna ŝtato Grekio. Antaŭ la konsistigo de la atena parlamento la sidejo de la ŝtata registaro kaj parlamento inter la jaroj 1829 kaj 1934 estis en la urbo Nafplio, ĝis en 1834 la reĝo Otto la 1-a de Grekio decidis translokigi ĝin al Ateno. La unua parlamentejo en Ateno, kiu gastigis la parlamentajn kunsidojn ĝis la jaro 1935, nun estas la Nacia Historia Muzeo de Ateno. Unua parlamenta prezidanto elektiĝis Κωνσταντίνος Έσσλιν aŭ Konstantin Alexander Balthasar von Hößlin, filo de germana bankisto kaj de greka patrino.
La antaŭlasta parlamenta baloto en Grekio okazis la 4-an de oktobro 2009, kaj rezultigis absolutan plimulton por la ĝis nun opozicia Tutgrekia Socialista Movado (PASOK) sub sia gvidanto Georgios Andrea Papandreu. Pro la forta ekonomia krizo de la lando kaj la neceso draste redukti la ŝtatajn elspezojn, tamen pli frue necesis nova parlamenta baloto, kiu okazis la 6-an de majo 2012, kaj ĉar tio ne alportis regopovan plimulton, sekvis plia baloto la 17-an de junio 2012.
Opština Rosoman
Loko, priskribo
Opština situas en la malaltebenaĵo de la rivero Crna Reka. Ĝi fluas de sudo al nordo, kaj tie ĉe la rando de la komunumo de fluoj en la riveron Vardar. La valo havas altecon de ĉirkaŭ 150-300 m. En la montoj en la okcidento tamen ĝi atingas preskaŭ 1000 m.
Opstine konsistas 10 vilaĝojn, kiuj estas: Debrište, Kamen Dol, Kruešvica, Manastirec, Mrzen Oraovec, Palikura, Ribarci, Rosoman, Sirkovo  kaj Trstenik.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Gradsko en la nordo, Opština Negotino en la oriento, Opština Kavadarci en la sudo kaj Opština Čaška en la okcidento.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Popis na naselenieto [online]. DOMA]INSTVATA I STANOVITEVO REPUBLIKA MAKEDONIJA, 2002 [cit. 2016-10-07]. S. 51. Havebla interrete. (makedono)
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Veľký Klíž
Veľký Klíž, hungare Nagykolos [nadjkoloŝ] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Veľký kaj nagy signifas: granda.
Situo
Veľký Klíž situas fine de sakovojo. Partizánske troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La vilaĝo konsistas el la subaj 3 iamaj vilaĝoj. Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Apátkolos
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1230, sed laŭ la onidiro abatejo fondiĝis jam en 1074. En 1715 oni komputis tie 54 domojn, en 1755 vivis tie 455 vilaĝanoj, en 1828 434 vilaĝanoj en 62 domoj. Tiutempe oni minadis marmoron. Ĝis 1898 la oficiala hungara loknomo estis la simpla Kolos. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Apátkolos 515 homoj, (plejparte slovakoj).
Nagykolos
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1244, kiel abateja bieno. En 1775 oni vivis tie 384 vilaĝanoj, en 1828 388 vilaĝanoj en 56 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagykolos 670 homoj, (plejparte slovakoj).
Hiroki Ito (1978)
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Pino Torinese
Pino Torinese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Torino, Baldissero Torinese, Chieri, Pecetto Torinese kaj Cambiano.
Jenny Holzer
Jenny Holzer (naskiĝinta la 29-an de julio 1950) estas renoma usona artistino el Novjorko kaj unu el la plej gravaj artistinoj en la mondo. La arto de Holzer ĉeestis en multaj ekspozicioj kaj publikaj spacoj tra la tuta mondo. Holzer ricevis la Oran Leonon de la Venecia Bienalo en 1990.
La ĉefa fokuso de sia laboro estas la uzo de vortoj (kun simbola signifo en ekzemple la usona vivo) kaj tekstoj en vidaj spektakloj kiel forumo en publikaj spacoj por kundividi siajn ideojn elektronike. Ŝiaj artaĵoj konsistas el sloganoj, simboloj kaj stereotipoj kiuj starigas demandojn pri la socia kunteksto en kiu vortoj kaj bildoj funkcias kaj nin manipulas.
Holzer apartenas al la feminista generacio de artistoj kiu aperis ĉirkaŭ 1980, serĉantaj novajn vojojn fari de tekstoj implican parton de vidaj objektoj. La publika dimensio estas integra parto de la laboro de Holzer. Ŝiaj grand-skalaj instalaĵoj inkluzivis reklamo-panelojn, projekciojn sur konstruaĵoj kaj aliaj arkitekturaj strukturoj kaj iluminis elektronikajn montriĝojn. LED-signoj fariĝis sia plej videbla rimedo, kvankam ŝia verkara praktiko inkluzivas larĝan gamon de medioj inkluzive de stratafiŝoj, pentritaj signoj, ŝtonaj publikaj benkoj, pentraĵoj, fotoj, sono, video-projekcioj, Interreto, T-ĉemizoj ktp. Teksto-bazitaj lumprojekcioj estis centra al la arta praktiko de Holzer ekde 1996. Depost 2010, siaj LED- signoj fariĝis pli skulptaj.
Fine de la 1970-aj jaroj ŝi komencis afiŝi anonimajn afiŝojn en la stratoj de Manhattan, Novjorko, kun mallongaj mesaĝoj aŭ aforismoj (la tn. truisms) denuncantajn diversajn informojn de maljusteco, subpremo kaj misuzo de potenco. En 1971 ŝi komencis gravuri mesaĝojn sur aluminio kaj bronzo.
Vivkuro kaj kariero
Ŝi kreskis en Gallipolis, Ohio, en ĉirkaŭaĵo de respublikanoj kaj cevalbredistoj. Ŝia patro estis atleto kaj aŭtovendisto. Jam kiel studentino Jenny partorpenis en manifestacioj kontraŭ la milito en Vjetnamio, prefere ol esti republikano. Ŝi sekvis artkolegion ĉe la Universitato de Ĉikago, poste en la Universitato de Ohio. Poste ŝi studis ĉe la Rod-insula School of Design. Tiutempe ŝi estis multe influita de la artaĵoj de Marcel Duchamp. Post kiam tiuj lernejoj ne multe aprezis ŝiajn artlaborojn, ŝi aliĝis al la sendependa studprogramo de la Muzeo Whitney de Usona Arto, kiu donas al junaj artistoj tutjaran orientiĝon en la arta mondo de Novjorko. Pere de tiu studprogramo ŝi konatiĝis ankaŭ kun orientaj ideoj, apud la okcidentaj, sed kiujn ŝi opiniis malpli alireblaj por la popolamaso. Tie ŝi naskis sian ideon krei kion ŝi nomas 'truisms', longa serio de one-liners en formo de "popolaj eldiroj" kiuj esprimis sian ideon de 'ĉio kio povus esti bona aŭ malbona en la mondo". Tiuj 'truisms' ne celas fari valorjuĝon, esprimante la veron per siaj originaj parolantoj'.
Ŝia trarompo venis en 1982 per ŝiaj elektronikaj (LED)-instalaĵoj en publikaj spacoj kiel granda komputile animaciita reklamopanelo fiksita sur oficeja konstruaĵo en la koro de Times Square, Novjorko.
Artaĵoj
Inter ŝiaj komencaj publikaj laboroj, la artaĵo Truisms (1977–1979) estas inter ŝiaj plej konataj. Ŝi uzis aliajn Truisms sur afiŝoj, T-ĉemizoj kaj glumarkoj kaj uzis ilin en ŝtonaj benkoj. Fine de 1980, sia poŝtarto (mail art) de strataj flugfolioj estis montritaj en la ekspozicio Sociaj Strategioj fare de Virinaj Artistoj ĉe la Londona Instituto de Nuntempaj Artoj.
La rimedo de modernaj komputilaj sistemoj fariĝis grava ero en la laboro de Holzer en 1982, kiam la artisto instalis sian unuan grandan elektronikan signon sur konstruaĵo en Times Square, Novjorko. La uzo de lum-eligantajn diodojn (LED) permesis al Holzer atingi pli grandan spektantaron. La tekstoj en ŝia serio Survival (Supervivo), kompilita inter 1983-1985, aludas la grandan doloron, ĝojon kaj ridindecon de vivo en nuntempa socio. En la jaro 1986 Holzer komencis labori el ŝtono.
En 1989, Holzer fariĝis la dua virina artisto elektita por reprezenti Usonon ĉe la Venecia Bienalo en Italio. Ĉe la 44-a Bienalo en 1990 ŝiaj LED-ŝildoj kaj marmoraj benkoj okupis solenan ekspozician spacon en la usona pavilono. Ŝi ankaŭ desegnis afiŝojn, ĉapelojn kaj T-ĉemizojn kiuj estis venditaj en la stratoj de Venecio. Kun la instalaĵo Mother and Child (Patrino kaj Infano), ŝi gajnis la Leone d'Oro por la plej bona pavilono.
Dum Holzer mem verkis siajn tekstojn por la plimulto de siaj artaĵoj inter 1977 kaj 2001, ekde 1993 ŝi plejparte uzis tekstojn skribitajn de aliaj, inkluzive de literaturaj tekstoj de aŭtoroj kiel la pola Nobel-laŭreato Wislawa Szymborska, Henri Cole, Elfriede Jelinek, Fadhil Al Azzawi, Yehuda Amichai, Mahmoud Darwish, Khawla Dunia kaj Mohja Kahf. Ekde 2010, la laboro de Holzer estis koncentrita sur registaraj dokumentoj, koncerne al Irako kaj la Meza Oriento. Uzante ankaŭ tekstojn el tre malsama kunteksto, en siaj pli lastatempaj projektoj ŝi uzis registarajn dokumentojn kaj dokumentojn rilate al la milito en Irako. Ekzemple, granda LED-artaĵo prezentis eltiraĵojn de raportoj pri elzamenado de usonaj soldatoj akuzitaj de malobservoj de homaj rajtoj kaj de militkrimoj en la malliberejo Abu Ghraib en Bagdado— farante publika tion kio iam estis sekreta kaj ekspoziciis la "milit-komerc-distran komplekson".
Serigrafiaĵoj
Ĉe la Massachusetts Museum of Contemporary Art Holzer prezentis en 2007 serion de 15 serigrafiaĵoj, ĉiu en sama grandeco (mezgrandaj kanvasoj), portas reprodukton de PowerPoint diagramo uzita en 2002 por informi (eks-)prezidenton George W. Bush, Donald Rumsfeld kaj aliaj pri la usona plano por invadi Irakon. Holzer trovis ĉi tiujn dokumentojn ĉe la retejo de la sendependa, ne-registara organizaĵo National Security Archive (Nacia Sekureca Arkivo - nsarchive.org), kiu siavice akiris ilin pere de la Freedom of Information Act (Leĝo pri libereco de informoj) kaj uzis ilin kiel fonta materialo por sia laboro ekde 2004. Aliaj pentraĵoj prezentas konfesojn aŭ leterojn de ĉiuspecaj kaptitoj de kaj iliaj familiaj aŭ interŝanĝoj rilate al torturo samkiel fingrospuroj de kaptitoj kaj mapoj de Bagdado.
Danco
La unua dancprojekto de Holzer estis en 1985, “Holzer Dueto … Truisms” kun Bill T. Jones. En 2010, ŝi kunlaboris kun la koreografo Miguel Gutierrez por la serio Co-Laboritoria ĉe la Instituto de Nuntempa Arto en Bostono. Estis 10 dancistoj kiuj dancis en ĉambro en kiu la vortoj de Holzer estis projekciitaj sur la murojn.
Ekspozicioj
Ekde 1978 Holzer okazigis multnombrajn solajn kaj grupajn ekspoziciojn, inkluzive de la Solomon R. Guggenheim Muzeo en Novjorko (1989), la Kunsthalle Düsseldorf (1990), la Muzeo de Arto en Dallas (1993), la Muzeo pri Nuntempaj Artoj en Houston (1997), la Neue Nationalgalerie en Berlino (2002), la Aŭstralia Centro por Nuntempa Arto en Melburno (2006) kaj la Whitney Muzeo de Amerika Arto en Novjorko (2009). Ŝiaj lumprojekcioj estis videblaj en ikonaj publikaj spacoj kiel la Monda Komerca Centro en Novjorko aŭ la Reichstag de Berlino kaj en urboj kiel Bostono, Prago, Vieno, Singapuro, Novjorko, Dublino, Londono, Parizo kaj Bonaero.
Ŝiaj artaĵoj estas en muzeokolektoj de ekzemple Centre Pompidou en Parizo, MoMA kaj la Muzeo Solomon R. Guggenheim en Novjorko, la Tate Collection en Londono kaj la MACBA en Barcelono. Ŝi ankaŭ sciis invadi la televidostacion MTV per siaj 'Holzerismoj '.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la samtitola artikolo en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Libro de Certeco
La "Libro de Certeco" (arabe : كتاب الإيقان, -Kitáb-i-Íqán - kaj perse : كتاب ايقان, t.e. ) estas unu el la multaj verkoj sanktaj al la Bahaa Kredo.
Fono
Tiu ĉi libro estis verkita parte en la persa kaj parte en la araba de Bahá'u'lláh, Fondinto de la Bahaa Kredo, en januaro 1861. Bahá'u'lláh loĝis tiutempe kiel ekzilito en Bagdado, tiama parto de la Otomana imperio. Bahá'u'lláh asertis, ke Li ricevis Sian revelacion fine de 1852 dum Sia malliberigo en la subtera karceraĉo de Teherano nomita Síyáh- Ch ál (t.e. la "Nigra Truo"), sed Li ankoraŭ ne malkaŝe deklaris Sian mision. Aludoj al Lia propra rango, do, aperas nur en vualita formo. Tiu ĉi libro estas respondo al la demandoj faritaj de la patrin-flanka onklo de la Báb, rilate al la valideco de la Afero de la Báb, kaj estis verkita dum du tagoj kaj noktoj.
Ĝi estas la plej grava teologia verko de Bahá'u'lláh, kaj tiel, de la Bahaa Kredo. Ĝi estas iame aludita kiel la plenigo de la Persa Bajano.
Historio
La onklo de la Báb estis mirigita, aŭdinte ke la Promesito de Islamo estis sia propra nevo. Kiam li aŭdis, ke tio estis la sama protesto de la onklo de la profeto de Islamo, li maltrankviliĝis kaj decidis traesplori la aferon. La demandoj, kiujn li sendis, rilatis al la pruvoj de la apero de la promesito.
Enhavo de la Libro
La libro estas dividita en du partojn: la unua parto traktas la fundamentan principon, ke dia revelacio estas progresema, kaj ke religioj devenas de unu fonto; ĉiuj grandaj religioj agnoskas la antaŭajn kaj, ofte uzante vualitajn terminojn, profetas la alvenon de la sekvonta. Pro tio, ke la demandanto estis islamano, Bahá'u'lláh uzis versojn de la Biblio por montri kiamaniere kristano povus interpreti siajn proprajn skribojn per alegoriaj terminoj kaj povus rekoni la novan diepokon. Konsiderante tion, oni povus ankaŭ uzi la saman metodon de interpretado por ke islamano rekonu la validecon de la pretendoj de la Báb. La dua kaj la plej granda parto de la libro traktas specifajn pruvojn, kaj teologiaj kaj logikaj, de la misio de la Báb. (Unu el la plej-konataj kaj plej-ŝatataj versoj de tiu ĉi parto estas konata kiel la "Epistolo de la Vera Serĉanto".)
Referencoj
Interrete legebla angle, france, arabe, kaj perse.
Fujimura Shinichi
FUJIMURA Shinichi (藤村 新一, naskiĝis la 4-an de majo 1950) estas japana amatora arkeologo, kiu falsis elfoŝaĵojn, trovitaĵejojn, ĝis kiam oni senvualigis lin en 2000.
Fujimura ekstudis 1972 arkeologion kaj antaŭhistorian epokon. Tiutempe li laboris en metia kompanio. Li famiĝis en 1981 kiam li trovis onidirajn restaĵojn aĝajn je 40 000 jaroj.
Dum la jaroj li fosis en 180 arkeologiaj lokoj de Japanio kaj iĝis pli kaj pli fama kaj rekonata. Li akiris pozicion ĉe Paleolitika Instituto de Tohoku.
La 23-an de oktobro 2000, Fujimura kaj lia teamo anoncis sensacian trovon de arkeologiejo, aĝa je 570 000 jaroj (en Kamitakamori proksime al Tsukidate, Prefektejo Mijagi).
Blandas
(jen france, okcitane Blandaç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Armenia mevo
La Armenia mevo (Larus armenicus) estas granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Ĝi troviĝas en Kaŭkazo kaj Meza Oriento. Ĝi estis antaŭe klasita kiel subspecio de la Arĝentmevo sed ĝi estas nune ĝenerale konsiderata kiel aparta specio.
Aspekto
Armenia mevo (60 cm longa, 1000 g peza, kun enverguro de 140 cm) estas simila al la Flavkrura mevo sed ili estas iomete pli malgrandaj kaj kaposveltaj kun iomete pli malhelgriza dorso kaj malhelaj okuloj. La nigra zono de la flugilpintoj estas pli ampleksa kun pli etaj blankaj punktoj. La beko estas mallonga kun diferenciga nigra ringo antaŭpinta kaj eĉ ruĝa makulo. Unujaruloj estas ĉefe brunaj. Ili havas blankecajn pugojn, palajn flugilplumojn kaj mallarĝan tre difinitan nigran strion ĉevoste.
(158234) 2001 SG282
(158234) 2001 SG282 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 26-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Armenia mevo
Kutimoj kaj loĝantaro
La Armenia mevo nestas ĉe montaraj lagoj en Georgio, Armenio, orienta Turkio (ĉirkaŭ 2,000 reproduktaj paroj) kaj nordokcidenta Irano. La plej grandaj kolonioj estas ĉe la lagoj Sevano kaj Arpiliĉo en Armenio. Ĝi estas mezmigranta kun multaj birdoj loĝantaj kaj aliaj vintrantaj en marbordoj de Turkio, Libano kaj Izraelo. Pli etaj grupoj atingas Kipron, Egiption, kaj la marbordojn de la Ruĝa Maro kaj la Persa Golfo. Tutmonda loĝantaro ĉirkaŭas 75,000 birdojn.
La nesto estas plantamaso konstruita sur grundo en insulo aŭ lagobordo en kanejoj, strandoj aŭ terkulturejoj. La ino demetas la 3 ovojn, ĉefe en malfrua aprilo. La reproduktaj kolonioj estas tre densaj kun nestoj tre apudaj kaj teritoriaj konfliktoj.
Oni nie scias multe pri manĝado, sed ĉefe ili nutras sin per fiŝoj, senvertebruloj kaj restaĵoj.
Societo de liberaj viroj
La literatura Societo de liberaj viroj (germane: Gesellschaft der freien Männer) en Jena, kiu kelkfoje nomiĝis ankaŭ Litterärische Gesellschaft, estis germana ligo studenta fondita sub la influo kaj la impreso de la filozofoj Karl Reinhold kaj aparte Johann Gottlieb Fichte. Studentoj de ĉiuj fakultatoj kaj nacioj/korporacioj rajtis aniĝi.
Historio
La ligo tre impresitis per la ideoj de la Franca revolucio de 1789 malŝatante feŭdismajn/mezepokajn morojn de aliaj studentaj ordenoj, ekz. la dueladon. Fundamento societa estis prelego de Fichte pri la nepra devoj de akademianoj fariĝi reprezentantoj de plibonigita homaro. La fondiĝkunsido okazis en la 1.6.1794 kiun ĉeestis dek viroj. La verkadon de la statutoj (Constitution) helpis eble ankaŭ Fichte, kiu nur unufoje partoprenis la kunvenojn, nome en la 17.9.1794.
Kolektiĝo estis ĉiun semajnon merkrede je vespero, kie plejtempe ĉestis inter 8 kaj 12 membroj. Dum la ekzisto fratia estis sume ĉ. 50 anoj. Dum la ĉeestado oni povis ĝui prelegojn, kies titoloj surpaperigitis en la protokollibro (kiu konserviĝis ĝis hodiaŭ). Ekzemplo de prelegtitolo jen: Über den Einfluß der Universität auf die Kultur Deutschlands (pri la influo altlerneja koncerne la kulturon germanlandan). La ŝtataj aŭtoritatoj taksis la ligon suspekta pro la timo de revoluciemo. Sed estu substrekate ke tiaĵoj neniam grupanare esprimitis.
Jam en 1796 kelkaj membroj rimarkis malrapidan respektive malan evoluon de la ligo, ankaŭ pro ke kelkaj membroj pro diversaj kialoj intertempe estis forlasintaj la urbon che Saale-rivero. Tial trankvile la ligo malfondiĝis: la lasta noto en la protokollibro datumas de la 6.3.1799. Tiam cetere Fichte devis forlasi la urbon Jena pro la t.n. ateismo-kvereloj.
Aliaj membroj (elekto)
Ekzistis ankaŭ personoj kiuj ne membris sed tamen tre influitis de tiu ĉi societo, ekz. la verkisto kaj diplomato Isaac von Sinclair. Aliaj personoj ja membraj estis ekz.:
Vera bonito
La vera bonito (Katsuwonus pelamis) estas aktinopteriga fiŝo el la familio de la skombredoj (Scombridae) kaj tial apartenas al la ordo de la perkoformaj (Perciformes). La fiŝo ankaŭ nomiĝas striita tinuso. La vera bonito povas atingi longon ĝis 108 centimetroj. La plej alta registrita aĝo estas 12 jara.
Aŭtokurejo de Aintree
Aŭtokurejo de Aintree (pron. ejntri; angle Aintree Motor Racing Circuit) estas konstruita por vetkuroj de aŭtoj en la kategorio Formulo 1. La kurejo estas 4828 metrojn longa kaj havas 8 kurbojn. En la jaroj 1955, 1957, 1959, 1961 kaj 1962 tie okazis Formulo-1-konkursoj pri la Brita Grandpremio. La plej rapidan rondveturon faris Jim Clark en 1962, kun la rezulto 1:55.0.
Centra Grekio
Centra Grekio (Κεντρική Ελλάδα) estas historia regiono en Grekio kaj nuntempe estas ŝtata termino por administra "geografia regiono" (greke γεογραφικό διαμέρισμα, geografiko diamerisma). La regiono ampleksas la areon de la kontinenta parto de Grekio, kiu senpere post la sendependiĝo de la moderna ŝtato Grekio apartenis al ties ŝtata teritorio (escepte de la duoninsulo Peloponezo kaj inkluzive de la insulo Eŭbeo kaj la insulo de la provinca distrikto Pireo de Atiko. Grekoj ofte neformale laŭvorte nomas la teritorion "Kontinenta Grekio" (greke Στερεά Ελλάδα, Sterea Ellada, aŭ Χέρσος Ελλάς, Chersos Ellas), kvankam la vorto Στερεά Ελλάδα ankaŭ estas la nocio por la administra regiono Meza Grekio kaj do iom misgvidas. Plia nomo por la regiono estas Roŭmeli (greke Ρούμελη), de la turka vorto Vilayet Rumeli por "suda Balkano".
Al la regiono apartenas
Situo
La geografia regiono norde limas al la regionoj Epiro kaj Tesalio, sude al la duoninsulo Peloponezo, okcidente al la Ionia Maro kaj la Golfo de Korinto, kaj oriente al la Egea Maro.
Statistika regiono
Kiel statistika regiono de la normo NUTS-1, Centra Grekio ampleksas la administrajn regionojn:
Laŭ tiu normo, la administra regiono Atiko estas memstara statistika unuo.
Holzmaar
Holzmaar estas maara lago en la regiono Vulkaneifel en Rejnlando-Palatinato inter la lokoj Gillenfeld (2,5 km sudsudokcidente) kaj Eckfeld. La maaro havas grandecon de ĉ. 6,8 ha kaj diametron de 325 m kaj profundeco de 21 m; ĝi situas en naturprotektejo kaj estas preskaŭ komplete ĉirkaŭata de arbaro.
Pičín
Pičín estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Příbram, troviĝanta 7 km de urbo Příbram. Vivas ĉi tie. Somere ties nombro plikreskas je posedantoj de granda nombro de refreŝigejaj objektoj.
Holzmaar
Ĝi ricevas akvon de fontrojo de la rojo Sammetbach, kiu trafluas la maaron.Tuj apude situas la Dürres Maar.
Ĉe ĝia suda kaj sudokcidenta lagopordo la maaro estas teriĝinta pro lozah sedimentoj. La sedimentoj de la Holzmaar havas aĝon de ĉ. 23.220 jaroj.
Pičín
La vilaĝo estiĝis en la 13-a jarcento. En malprofunda valkaldrono, kiu donis al ĝi nomon - Pěčina. El la malnovĉeĥa lingvo pase la nomo ŝanĝiĝis en Pičína kaj fine en la jaro 1750 en Pičín. Plua klarigo de la nomo estas derivigo de latina Piscina, tio estas fiŝlago, da kiuj estas en la ĉirkaŭaĵo granda kvanto.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el tempoj de Přemysl Otakar la 2-a. Tiu ĉi reganto mencias pri Pičín kiel pri sia eminenta bieno. El 1289 estas la unua skriba informo pri dominaĵo de Pičín, kultura kaj historia memorigaĵo, pri preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Mario. Sed ekzistas ankaŭ ankoraŭ unu skribmencio kaj tiu estas pergamena dokumento farita en Prago la 20-an de novembro 1289, kiu mencias paroĥon. Pičín estas do logike pli malnova, se ĉi tie jam en 1289 ekzistis paroĥo.
En 1320 la paroĥo kaj la preĝejo fariĝas posedaĵo de Ordeno de maltezaj kavaliroj. Tiutempe estis konstruita ŝoseo el Strakonice - Pičín tra Blatná, Březnice kaj Příbram.
Longjaran tradicion havas en Pičín lernejaferoj. Enskribaĵoj tuŝas ĝis la jaro 1680.
Márton Zsoldos
Márton Zsoldos [ĵoldoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsoldos Márton estas hungara ilustristo, pentristo, grafikisto. Márton Zsoldos naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
La familio Zsoldos vivis en Halásztelek ekde 1987, kie la juna Márton vidis la naturon el proksimo. Li ankaŭ amatore pentradis ĉefe la naturon. Li iĝis ĝardenisto, en 2000 li ricevis la unuan mendon pri ilustrado. Post 5 jaroj li jam estis profesia ilustristo. Iam li edziĝis kaj revenis al Budapeŝto. Komence li pentradis per poli(Metila metakrilato)j, baldaŭ per guaŝoj.
Lorantacoj
La lorantacoj (Loranthaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo santalaloj (Santalales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 80 genrojn kaj preskaŭ 900 speciojn,. Ĝia tipa genro estas loranto.
Tiuj plantoj estas arbedoj aŭ arbustoj, ĉefe tropikaj. Ili estas duonparazitaj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (15 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
12714 Alkimo
12714 Alkimo estas mezgranda malhela troja asteroido de Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi obitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Alkimo (aŭ Alkumo), filo de Areso kaj mita batalinto de la troja milito. Kune kun Aŭtomedono, li prizorgis la ĉevalojn de Akileo. Post la morto de Patroklo, ili estis la plej honoritaj kompaniuloj de Akileo.
Gyula Huszenicza
Gyula Huszenicza [djula husenica], laŭ hungarlingve kutima nomordo Huszenicza Gyula estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Gyula Huszenicza naskiĝis la en Miskolc, li mortis en oktobro de 2010.
Biografio
Gyula Huszenicza akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1974. Post la diplomo li eklaboris en bestohospitalo de Berettyóújfalu, iom poste li estis jam la ĉefa bestokuracisto. En 1979 li revenis al la universitato, kie li esploris kaj instruis ĝismorte jam kiel profesoro. Plej ofte li okupiĝis pri reproduktado de bovinoj. Ekde 1994 li estis vicrektoro, post jaroj vicdekano. Li kandidatiĝis, post jaroj doktoriĝis en 2006 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis plurajn premiojn aŭ medalojn. Lia edzino naskis 2 filinojn.
Georg Riesen
Kune kun Franz Thomas li estris la en 1921 fondita Düppel-komunumo (germane: Düppel-Gemeinde). Ĝi havis ĉ. 70 membrojn kaj estis sekcio ene de "Bund Thüringer Berg-, Burg- und Waldgemeinden". Tiu asocio estiĝis post la Unua mondmilito; ĝiaj anoj ŝatis migradon kaj patrujan senton kaj helpis per sia intensega kluba vivo ankaŭ subteni - ofte savi - gastejojn regionajn. Fondo de la ŝirmsocieto estis en la 31.7.1921 en Waltershausen okaze de la 70-a datreveno naskiĝtaga de August Trinius.
La nomo de la loka Düppel-komunumo venis de la Gastejo Düppel supre de Seebergen, kiu konstruitis en 1862/63 fare de Ludwig Schüller. Ĉe Düppel gastis la Düppel-komunumo kaj la Löns-komunumo.
Je lia honoro starigitis en 1926 memorŝtono rekte ĉe la seebergen-a krestopado. Post 1945 ĝi detruitis. La nuna memorigilo estas de 2001.
Literaturo
Geißler, Roland: ''Die schönsten Wanderungen und Radtouren um die Drei Gleichen in Thüringen. Ein Wanderführer'', Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2004, ISBN 3-937135-57-X, p. 34.
Vidu ankaŭ
Vidindaĵoj sur Seeberg-areo en la germanlingva Vikipedio.
Barro
Barro aŭ Barrô signifas la jenajn lokojn:
en Hispanio:
en Portugalio:
en Usono:
Seiichi Tamaoki
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Samavedo
La Samavedo (Sanskrite, सामवेद, sāmaveda, laŭvorte: "Scio pri la kantoj") estas unu de la kvar Vedoj de la sankta skribaĵo de Hinduismo. Plejparte la himnoj konsistas el elektaĵo de la Rigvedo sed konformigitaj al la liturgiaj melodioj de la ceremonioj. La plej malnovaj partoj de la Samavedo datiĝas de ĉirkaŭ 1000 a.K.
Michalovice (distrikto Litoměřice)
Michalovice (Miĥalovice) estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta proksimume 3 km okcidente de Litoměřice. En la vilaĝo loĝas.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1720.
Ĉorotioj
La Ĉorotioj, aŭ en hispana chorotes, chorotí, manjuy aŭ memnomigitaj, jofuaŝa aŭ jofŭaha, estas popolo indiĝena de ambaŭ bordoj de la rivero Pilkomajo, en Argentino, Bolivio, Paragvajo.
En Argentino ili estas ĉirkaŭ 2.300 personoj, dise en ok komunumoj de la provinco Salta. En Bolivio loĝas en Tariŝio.
Kun la viĉioj kaj la ĉulupioj, ili apartenas a la etna familio matako-matagvaja. Ili estas de rasa deveno patagonia kun influo kaj anda kaj brazilida.
Ties lingvo ĉorota aŭ coloti estas parolata de mal pli ol 10.000 personoj kaj konsistas el du dialektoj tiom diferencaj ke multaj fontoj konsideras ilin distingaj lingvoj. La manhui, manjuy aŭ ĉorota ijovujva (montaraoj), havas ĉirkaŭ 1.500 parolantojn en Argentino, paron de familioj (8 personoj) en Bolivio (fonto de 1982) kaj 500 en Paragvajo (fonto de 1991).
La ĉulupioj nomigas la alian dialekton eklenhui aŭ eklenĥuj kaj ĝi estas konata ankaŭ kiel ĉorote ijojvaja (riveranoj); tiu estas parolata nur de 800 personoj en Argentino. En tiu landa ambaŭ branĉoj unuiĝis grandmezure, faciligante la procezo la adoptadon de la hispana lingvo.
Kelkaj ĉorotaj argentinaj komunumoj: Misión el Cruce je 1 km de la urbo Tartagal (en tiu misio estas ankaŭ viĉioj kaj tapieteoj); Misión km 6 je 4 km de Tartagal; Misión Lapacho I; Misión La Paz; La Gracia; La Bolsa; La Merced kaj La Curvita.
Antikve ties ekonomio baziĝis sur la fiŝkaptado kaj la kolektado.
La enketo Encuesta Complementaria de Pueblos Indígenas (ECPI) 2004-2005, komplementa de la nacia argentina censo Censo Nacional de Población, Hogares y Viviendas 2001, montris kiel rezulto ke agnoskas sin aŭ descendas rekte el la ĉorotioj 2.147 personoj en la Provinco Salta. El kiuj 2.022 loĝas en komunumoj. En la tuta lando memagnoskiĝis 2.613 ĉorotioj, 2.028 loĝantaj en kcomunumoj.
Ain-Diab Circuit
Ain-Diab Circuit estis kurejo por konkursoj de Formulo 1 en Maroko.
Longeco: 7,618 km
Kurbiĝoj: 4
Arondismento Valence
La arondismento Valence (france arrondissement de Valence) estas franca arondismento lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Laŭ la stato de en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝia ĉefurbo estas Valence.
Ain-Diab Circuit
Plej rapida giro: nekonata
Arondismento Valence
Kantonoj
Ekde administra reformo de 2015 al la arondismento apartenas la sekvaj kantonoj: Ĝis 2015 temis pri la jenaj 16 kantonoj :
Komunumoj
(inter krampoj la respektiva INSEE-kodo)
Reil
Reil estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. En la komunumo havis 0 loĝantojn.
Geografio
La komunumo situas laŭ la rivero Mozelo. etendiĝas sur kaj havis 0 loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Historio
La unua dokumenta mencio de la Reil datiĝas el la jaro 1008 kiel Rigula en ĉarto de Henriko la 2-a. La ĉarto dokumentas kontrakto kun arĥiepiskopo Willigis de Majenco pri la interŝanĝo de du bienoj. Dum la mezepoko ekzistis je la alia flanko de la Mozelo grava pilgrima loko, nomata "Reilkirch" kiu komplete malkonstruiĝis en la 19a jarcento. La vilaĝo nomiĝis en mezepoko "Rile" aŭ "Ryl".
Ekde 1794 Reil estis franca kaj apartenis al la departemento Rhin-et-Moselle. La Viena kongreso donis la komunumon en 1815 al reĝlando Prusio. Ekde 1946 Reil estas parto de la nove kreita lando Rejnlando-Palatinato.
Komunuma konsilantaro
La komunuma konsilantaro konsistas el 16 membroj. Prezidas ĝin honorarie komunumestro.
La divido de la seĝo estas jene:
Kulturo kaj vidindaĵoj
Sportosocieto TuS Reil estas kun ĉircaŭ 550 anoj la pli granda societo en Reil.
Ekonomio kaj infrastukturo
Oni produktas tie vinon.
Všechovice (distrikto Brno-provinco)
Všechovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko, proksimume 20 kilometrojn nordokcidente de Brno. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1239.
Pentrotrompo
Pentrotrompo aŭ okultrompo, el trompe-l'œil, en franca por "trompi la okulon", prononce [tʁɔ̃p lœj], estas arta tekniko kiu uzas realismajn bildaron por krei la optikan iluzion ke la pentritaj aĵoj ekzistas reale en tri dimensioj. Trudita perspektivo estas komparebla iluzio en arkitekturo.
Tiu tekniko estis uzita de tre diversaj artistoj jam el la Renesanco kaj Baroko, kiel Masaccio, Donato Bramante, Andrea Mantegna, Antonio da Correggio kaj Luca Giordano. En pli modernaj epokoj turnis sin al pentrotrompoj Salvador Dalí kaj René Magritte.
Inter la malmultaj supervivantaj pentraĵoj de Jacopo de' Barbari (ĉirkaŭ dekdu) estas la unuaj konataj ekzemploj de pentrotrompoj ekde la Antikveco.
25942 Walborn
25942 Walborn estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Nolan R. Walborn, stela spektroskopiisto fakulo en la optika kaj ultraviola morfologio de la varmaj, mashavaj steloj kiel la O kaj B, Wolf-Rayet kaj brilaj bluaj. Liaj studoj inkludis la regionojn de stela formiĝo en la Lakta vojo kaj la Magelanaj Nuboj.
Bánov (distrikto Nové Zámky)
Bánov, hungare Bánkeszi estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky. Bán signifas banuso, la hungara keszi estas unu el la 7 hungaraj triboj.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Nitra (rivero), laŭ fervojo Nitra (urbo)-Nové Zámky, laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1261. En 1910 loĝis tie 583 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al la distrikto de Szob. Poste la regiono iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 parto de Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 401 da homoj (366 hungaroj, 24 slovakoj).
M61
Pri la aliaj signifoj de "M61" vidu artikolon M kun nombro.