cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Govaert Flinck
Jam en la aĝo de 22 jaroj li je tio verkis perfekte, kiel pruvas la portreto de junulo en la Ermitejo de Sankta Peterburgo. Sur la supro de sia majstreco li montriĝas en la regentobildo el 1642 (en la urbodomo je Amsterdamo); elstara ankaŭ estas la granda pafistobildo kaj lia pentraĵo pri la pacosolenaĵo okaze de la Vestfalia Paco, ambaŭ el 1648 kaj en Rijksmuseum je Amsterdamo. Govert Flinck estis amika kun la fratoj Cornelis kaj Andries de Graeff same kun familio Six. Sub la regenteco de familio De Graeff Flinck ricevis multajn mendojn kaj honorigojn, ekzemple li kreis kelkajn bibliajn scenojn por la amsterdama urbodomo Paleis op de Dam.
Laŭstile liaj pentraĵoj komence tre similas al tiuj de Rembrandt, kiel montras ankaŭ la supraj fotoj. Proksimume 1642 li deŝovis, ja sub la impreso de la sukceso de la flandra pentrarto de Anthonis van Dyck kaj Peter Paul Rubens, la influon de sia instru-majstro. Lia farboplato heliĝas kaj fariĝas pli multkolora, per kio liaj bildoj efikas pli serenaj kaj plaĉaj.
Kiel Rembrandt Flinck ankaŭ estis pasia kolektanto de gipsmuldaĵoj laŭ antikvaj bildoj, pentraĵoj, mandesegnaĵoj kaj kuprogravuraĵoj, por kiuj oni pagis post lia morto proksimume 12.000 guldenojn. Ankaŭ lia filo Nicolaes Anthoni Flinck posedis abundan kolekton, kiu transiris post lia morto al la duko de Devonshire.
Literaturo
Carl von Lemcke: Flinck, Govert. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 7. Duncker & Humblot, Leipzig 1877, S. 122 f.
MST
MST estas:
Blua bruo
Blukolora bruo estas hazarda signalo kun povuma spektra denseco kreskas 3dB po okto.
Oporornoj
Oporornoj aŭ en la latina scienca nomo Oporornis estas malgranda genro de Paruliedoj kiuj reproduktiĝas en Nordameriko. Ili estas migrantaj specioj, kiuj vintras sude de siaj reproduktaj teritorioj en Centra aŭ Sudameriko.
La kvar specioj estas la jenaj:
La Oporornoj estas fortikaj birdoj, 13-15 cm longaj. Ili havas flavajn subajn partojn, olivverdecajn suprajn partojn kaj ĝenerale pli brunajn flugilojn. La kapo kaj brusto estas grizaj ĉe maskloj de la tri specioj, dum la inokapoj estas pli brunaj kaj senkoloraj. Tamen la Nigramaska parulio aspektas pli kiel flavgorĝuloj, kun tutaj subaj partoj flavaj kaj nigraj markojs ĉe maskla plumaro. Tiu specio povus esti ligo inter la specioj de la genro Oporornis kaj la flavgorĝuloj.
La reprodukta habitato estas arbaroj de larĝafoliaj arboj, ofte ĉe humidaj areoj kaj kun densa subkreskaĵaro. Tiuj kaŝemaj preskaŭ surgrundemaj paruliedoj nestumas malalte en arbusto aŭ surgrunde; la ino demetas 3-6 ovojn en tasforma nesto.
La specioj de Oporornis manĝas insektojn kaj araneojn ofte kaptajn surgrunde aŭ malalte en vegetaĵaro; ili havas simplajn trenokantojn kaj zumantajn alvokojn.
La tri unuaj specioj nome Nigramaska parulio, Grizkapuĉa parulio kaj Nigrakapa parulio estis priskribitaj de fakulo Alexander Wilson respektive en 1811, 1812 kaj 1810.
Referencoj
New World Warblers de Curson, Quinn kaj Beadle, ISBN 0-7136-3932-6
Mara mino
Mara mino aŭ marmino estas eksplodaĵo, kiun oni uzas en akvo kontraŭ ŝipoj kaj submarŝipoj.
Historio
La inventado de la mara mino servis detruon de la malamikaj militŝipoj. Ĝi servis por defendado, sed ne donis superecon pri la malamiko.
Antaŭuloj de la mara mino estis la brulŝipoj, kiuj estis direktitaj al malamika floto, por bruligi la lignajn ŝipojn. La unua eksplodaĵo, kiu estis subakva alportita al la celo, estis konstruita fare de David Bushnell en 1776 dum la usona sendependiĝa milito. Ĝi havis ekbruligilon kaj estis fiksita je la malamika ŝipo per hoko.
El tiuspecaj subakvaj eksplodaĵoj evoluis en la 19-a jc. du specoj de la marmilitaj armiloj: la fiksa mara mino kaj la movebla torpedo.
La usona Samuel Colt evoluigis en 1842 funkciantan elektran dis-sparkitan minon, sed la projekto estis haltigita. La germana inĝeniero Ernst Werner von Siemens, frato de la konata inventisto kaj industriisto Werner von Siemens, konstruis en 1848 dum la Ŝlesvig-Holŝtejna milito (1848–1851) marminojn por defendi la havenojn de Kiel, kaj kiuj estis sparkitaj elektre de sur la bordo. Ankaŭ dum la usona enlanda milito uzis oni subakvajn eksplodaĵojn.
Spite al ĉiuj evoluigoj, la minoj ne havis gravan rolon en la marmilitoj de la 19-a jc.. Oni uzis grandnombre minojn nur en la unua mondmilito, kiuj grave limigis movkapablojn de la la maraj fortoj. Ankaŭ dum la malvarma milito havis la marminoj gravan rolon. Post finiĝo de la malvarma milito, la minuzo sengraviĝis en planoj de la mararmeoj.
Minaj tipoj
laŭ lokumo
laŭ eksplodo
Tiuj minoj toleras akvoprofundon de maks 60 m.
Ankraj minoj
Ankra mino konsistas el mina ĉaro aŭ ankro, kiu sinkas, kuŝas sur maran grundon kaj tenas la minan barelon per drata ŝnuro al ŝveba pozicio sub léa marnivelo. La ankramino estas tuŝ-senta mino.
la ankra mino estas la plej malnova, malmultekosta tipo de la minoj. Ĝi estis unuafoje uzita en 1813 fare de Forts Hudson kaj Richmond. La minaj barlimoj konsistis senescepte el ankraj minoj dum la unua mondmilito. Ĝi estis ankaŭ uzata en la dua kaj malvarma milito, en regionaj konfliktoj.
Grundaj minoj
Ĝi estis evoluigitaj kaj uzitaj dum la unua mondmilito. Ili kuŝas sur la margrundo kaj estas dist-sparkitaj. Ĝi efikas per estiĝo de gaso, ondegoj.
Mina sparkilo
La eksplodigo povas okazi per kemia kontakto, procezo, post fizika puŝo, tuŝo (tuŝminoj). Aliaj sparkiloj aktiviĝas je ŝanĝiĝo de la medio: magneta kampo, bruo, premo.
La unuaj margrundaj minoj regais nur je la magneta kampo, pli novaj je alia unu aŭ pluraj faktoroj. Kelkaj sparkiloj havas malfruigan efikon. La plej novaj havas diversajn sensilojn.
Regularo de uzo de minoj
La uzon de marminoj reguligas la Traktato de Hago el 1907; pri ties aktivado, deaktivado, transporto, forigo.
Defendo
Mine
Kuracistoj por Homaj Rajtoj - Israelo
La organizaĵo Kuracistoj por Homaj Rajtoj - Israelo - hebree  רופאים לזכויות אדם-ישראל - estas homrajta, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Jafo. En 2010 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Belža
Bazaj informoj
Belža (belĵa), hungare Bölzse (bolĵe) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Három-Bölzse, signifanta tion, ke la vilaĝo longe apartenis el 3 setlejoj (ili unuiĝis en la 19-a jarcento).
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1232 en formo "Belsa". En 1910 loĝis en Bölzse 362 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bölzse rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 2001 loĝis en Belža 358 homoj, (357 slovakoj).
Árpád Jutocsa Hegyi
Árpád Jutocsa Hegyi [jutoĉa hedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegyi Árpád Jutocsa estas hungara reĝisoro, teatrestro, altlerneja instruisto.
Árpád Jutocsa Hegyi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Jutocsa Hegyi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitektan diplomon en arkitekta altlernejo en Budapeŝto en 1976, fine reĝisoran diplomon en Teatra Altlernejo en 1980. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám, aliaj instruistoj estis ekzemple Kálmán Nádasdy, Emil Petrovics. Post siaj studoj li tuj reĝisoradis en Hungara Radio, Hungara Televizio, sed ĉefe en Nacia Teatro (Miskolc). Inter 1983-1985 li estis reĝisoro de Teatro Hevesi Sándor, inter 1985-1989 de Teatro de Kecskemét, inter 1989-1992 de Teatro József Attila. Inter 1992-2002 li estis ĉefreĝisoro kaj teatrestro de Nacia Teatro (Miskolc). En la teatra jaro 2005 li estis nomumita teatrestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, en la sama jaro li akiris DLA-diplomon en la Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). En la sekvaj jaroj li jam ne ligiĝas al teatroj, li havas reĝisorajn taskojn laŭokaze. Li instruas en Universitato de Dramo kaj Filmo, Scienca Universitato Loránd Eötvös, eĉ en Usono.
Galinolo de insulo Gough
La Galinolo de insulo Gough, (Gallinula comeri) estas mezgranda birdo de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj.
Disvastiĝo
En insulo Gough ŝajne la futureco de la specio estas sekura ĉar la insulo estas natura rezervejo kaj Monda Heredaĵo. Dum la lasta jardeko de la 20a jarcento oni kalkulis 2500 reproduktantajn parojn tie. Insulo Island estas konsiderata la malplej ĝenata mezvarma insula ekosistemo en la Suda Atlantiko kaj loĝigas la plej gravajn birdajn koloniojn en la mondo kun 54 birdaj specioj, 22 reproduktantaj specioj kaj kvar endanĝerigitaj specioj. Tamen, en Tristan da Cunha ĝi ne estas konsiderata denaska specio kaj pro tio ne estas protektita.
Sajjidah Rukajja Moskeo
La Sajjidah Rukajja Moskeo (مسجد السيدة رقية) estas en Damasko, Sirio, kaj enhavas la tombon de Sukajna bint Husajn, konata ankaŭ kiel Rukajjah, nome juna filino de Al-Husajn ibn ‘Alī.
Historio
Laŭ la rakontoj de islama Ŝijaismo kiu estas celebrataj ĉiujare okaze de la Aŝuro, kiel memorigilo de la Batalo de Kerbala kaj la pena veturado al Damasko kiu okazis poste, Sukajnah mortis kvarjaraĝa en la prizono de Jazid la 1-a, kie ŝia korpo estis origine enterigita. Jarojn poste, tamen, pro inundoj, ŝia tombo estis remalfermita kaj la korpo estis translokigita al la loko kie estas nun la moskeo.
La moskeo estis konstruita ĉirkaŭ la maŭzoleo en 1985 kaj montras modernan version de Irana arkitekturo, kun multaj speguloj kaj oraj artaĵoj. Estas malgranda moskea areo apude al la sanktejo, kun malgranda korto antaŭe. Tiu moskeo troviĝas proksime de la Moskeo de la Umajadoj kaj de la Al-Hamidijah Soŭko en centra Damasko.
Tsuyoshi Furukawa
Tsuyoshi Furukawa (古川 毅, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Otsuka Pharmaceutical, Consadole Sapporo kaj Montedio Yamagata.
Star Trek: Enterprise
Star Trek: Enterprise estis usona televida serio el la scienc-fikcia universo de la filmaro Star Trek, kiu produktiĝis inter la jaroj 2001 kaj 2005.
Enhavo
Laŭ tempo, la serio okazas en fikcia estonto ekde la jaro 2151, pli-malpli 90 jarojn post la unua kontakto de la homaro kun la ekstertera vivoformo vulkananoj (la 5-an de aprilo 2063). La enhavo do okazas antaŭ la eventoj de la unua televida serio de la filmaro, Stela Vojaĝo: La Origina Serio, filmita dum la 1960-aj jaroj. Komence la fikcia Universala Federacio de Planedoj ankoraŭ ne ekzistas, kaj la vulkananoj ankoraŭ estas vivoformo skeptika pri la homaro kaj atendeme observanta la evoluon. Unuafoje stelŝipo kun la nomo "Enterprise" ekflugas al por la homaro ĝis nun nekonataj partoj de la kosmo, por plivastigi la konojn pri la universo kaj serĉi pri ĝis nun homare nekonataj kosmaj vivoformoj. En pli postaj epizodoj ĉiutagaj teknologioj en tiuj-ĉi kronologie unuaj epizodoj ankoraŭ observeblas en eksperimenta kaj pionira stadio.
Molise (Italio)
Molise estas komunumo de Italio.
23819 Tsuyoshi
23819 Tsuyoshi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana esploristo Tsuyoshi Terai, de la Nacia Observatorio de Japanio, Teleskopo Subaru, kiu observas la malgrandajn korpojn de la sunsistemo kiel asteroidojn, kaj.
Stacio Okamachi
Stacio Okamachi (japane: 岡町駅 [Okamaĉi-eki], angle: Okamachi Station) estas fervoja stacio en Tojonaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Takarazuka (ĉefa).
Vintra Olimpiko 1936
Partoprenantoj
Aŭstralio, Bulgario, Grekio, Liĥtenŝtejno, Hispanio kaj Turkio partoprenis unuafoje en Vintra Olimpiko. Estonio, Latvio, Nederlando kaj Regno Jugoslavio revenis, ili ne partoprenis en Vintra Olimpiko 1932.
MSV
La vorto havas plurajn signifojn:
Luc Montagnier
Biografio
Montagnier studis en Poitiers kaj Parizo. Ekde 1955 li laboris en la universitato de Parizo, de 1965 ĝis 1971 ĉe Radium-instituto en Parizo. Ekde 1972 li estris la sekcion pri virusologio de Institut Pasteur en Parizo. 1985 Montagnier iĝis profesoro, depost 1990 estro de la sekcio pri aidoso kaj retroviruso en la sama instituto.
Li estis la ĉefo de la laborgrupo, kiu en 1983 unuafoje izolis la aidoso-viruson hodiaŭ konatan kiel HIV.
La viruso komence estis nomita „limfadenotropa viruso“ aŭ „limfadenopati-asociita viruso"“ (LAV). Okazis longdaŭra jura kverelo kun la konkurenca esplorista grupo de Robert Gallo pro la patento pri la demando, kiu unue malkovris la aidoso-viruson kaj kiu unue proponis teston por pruvi HIV-infekton (aidoso-testo): Montagnier estis petinta la patenton duonan jaron antaŭ Gallo, sed Gallo ricevis la sian pli frue de la usona patent-oficejo. Fine eĉ la prezidentoj de Usono kaj Francio, Ronald Reagan kaj Jacques Chirac, enmiksiĝis kaj oficiale deklaris kvereloĉesan kompromison en 1987. Jarojn poste Robert Gallo koncedis, ke Montagnier estis la unua, kiu malkovris la viruson.
En la lastaj jaroj de lia vivo, lia prestiĝo alte suferis pro diversaj malfermaj manifestiĝoj kontraŭ la vakcinoj, favore al la homeopatio kaj aliaj strangaj pseŭdosciencaj opinioj.
Saint-Pierre-Canivet
Saint-Pierre-Canivet estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Canivetois.
Partio de la Sendependeco de Porto-Riko
La separisma Partio de la Sendependeco de Porto-Riko (hispane Partido Independentista Puertorriqueño, angle Puerto Rican Independence Party, mallonge PIP), estis fondita la 20-an de oktobro 1946. La partio laboras cele al la nacia sendependeco de Porto-Riko.
La partio estis fondita la 20-an de oktobro 1946 fare de la Hilberto Concepcion de Garcia (1909-1968), kaj estas unu el la tri gravaj partioj en Porto-Riko (kune kun la Populara Demokrata Partio kaj la Nov Progrespartio). La partio rekomendas balotan kaj civitan lukton (inkluzive de civila malobeo) por sendependeco de Usono same kiel socialdemokratian ekonomion.
Por la elektoj de 2020, Juan Dalmau estis la kandidato de la partio. Li akiris 175 402 voĉojn kaj venis en kvara loko, kun rekordo de 13,58% de la voĉoj, la dua plej bona balota efikeco en la historio de la PIP. Kun la Movimiento Victoria Ciudadana (Citizens Victory Movement) certigas 179,265 voĉojn kaj venanta en tria loko kun 13.95% de la voĉoj, tio estas la plej granda parto de la puertorika voĉdono (27.53%) iam akirita fare de maldekstremaj partioj en Porto-Riko.
Sankta Marteno
Sankta Marteno estas la nomo de jenaj personoj:
Ceteraĵoj:
Leon Wyczółkowski
Biografio
En 1873 li vizitis Universalan Ekspozicion en Vieno, prezentantan larĝan aron de artaj fenomenoj. En aŭtuno de 1875 li vojaĝis al Munkeno kaj ĝis 1877 studis en tiea Belarta Altlernejo ĉe hungara pentristo Alexander Wagner. Tiam li desegnis Studaĵon pri maljunulino kun kufo kaj Studaĵon pri italino. Reveninte al Pollando, en la jaroj 1877-1879 li studis en la Krakova Arta Altlernejo sub gvido de Jan Matejko, portempe fasciniĝinte pri lia verkadomaniero. Sub lia influo Wyczółkowski pentris Eskapon de Maryna Mniszchówna kaj serion de portretoj. En 1878 li vizitis Universalan Ekspozicion en Parizo, kie li vidis interalie pentraĵojn de Claude Monet. En 1880 li loĝis en Lvivo, kie li ekkonis Adam Chmielowski. Sub la influo de tiu artisto li kreis du pentraĵojn: Knabino kaj bazilisko kaj Ĉevavela drako. Li pentris ankaŭ Alina kaj portreton de la infanoj de Dobrzyński.
Varsovia periodo
En 1880 li revenis al Varsovio kie li perlaboris monon ĉefe pentrante laŭmendajn portretojn. En Varsovio li definitive forlasis akademismon. Baziĝante sur spertoj de francaj pentristoj (i.a. Monet) li pentris serion de salonaj-buduaraj scenoj (ekz. Modelo de pentristo, Pentraĵo simila al multaj, Foje mi vidis en buduaro).
En 1883 li vojaĝis al Ukrainio, kie restis dek jarojn, krom pli aŭ malpli longaj paŭzoj por vizitoj en Varsovio. Unue, ĝis 1887, li loĝis en Laszki - bieno de la familio Głębocki en Podolio. Sekvajn du-tri jarojn li pasigis en vilaĝo ĉe kuzo. Li loĝis ankaŭ ĉe Podhorski en Berezna en la kieva regiono kaj en Bila Cerkva ĉe Branicki. En Ukrainio li pentris famajn verkojn en multaj variantoj, kiel ekz. Fiŝistoj, Kamparanoj, Oksoj, Plugado en Ukrainio kaj Kolektado de betoj.
En 1889 li denove vizitis Parizon dum Universala Ekspozicio, kie li ekkonis verkojn de Monet kaj japanan arton. En 1890 en artosalono de Krywult en Varsovio li ekspoziciis pentraĵojn kreitajn dum la restado en Ukrainio. Ili prezentis evoluon de la artisto al la direkto de impresionismo. En la jaroj 1891-1893 li estis komitatano de la Belarta Societo Zachęta en Varsovio.
Krakova periodo
En oktobro 1895 Leon Wyczółkowski estis dungita kiel lekciisto en la Krakova Arta Altlernejo kaj por lnge transloĝiĝis al Krakovo. Post 1895 mallongtempe li estis sub la influo de simbolismo (Sarkofagoj - 1897). Li multe vojaĝis tra Pollando kaj eksterlande (en Italio, Francio, Hispanio, Anglio, Irlando). Poiome li forlasis oleo-pentradon kaj ĉiam pli ofte uzis akvarelon, paŝtelon, kreton kaj inkon. Li utiligis certajn efektojn de impresionismo en pejzaĝoj kaj genraj pentraĵoj kun fortaj lumaj efektoj (Vadantaj fiŝkaptistoj). Li pentris interalie tatrajn pejzaĝojn, arbojn, historiajn objektojn de polaj urboj kaj valoraĵojn (la serio Vavela trezorejo), mutajn naturojn kaj florojn. Ekestis multaj memportretoj de la artisto kaj portretoj de elektitaj homoj, ekz. Ludwik Rydygier kun asistantoj, Stanisław Witkiewicz, Jan Kasprowicz, Karol Estreicher, Erazm Barcz, Józef Chełmoński, Konstanty Laszczka. Fine de la 19-a jarcento Leon Wyczółkowski iĝis unu el la plej popularaj krakovaj pentristoj apud Julian Fałat, Jacek Malczewski kaj Jan Stanisławski.
Kiel profesoro de la altlernejo ekde 1919 li edukis grandan nombron de pentristoj, el kiuj aparte famiĝis ĉefe Wojciech Weiss kaj Fryderyk Pautsch. En Krakovo li aliĝis al la kultura vivo de la urbo. En 1887 li estis unu el la establintoj de la Societo de Polaj Artistoj "Sztuka", kiu arigis la plej elstarajn tiutempajn polajn pentristojn kaj skulptistojn. Li aktive partoprenis ekspoziciojn organizatajn de la Societo. En literatura salono de Ignacy Maciejowski li renkontiĝis kun Adam Asnyk, Władysław Reymont, Tadeusz Miciński, Kazimierz Tetmajer, Jacek Malczewski, arto-kritikisto Konstanty Maria Górski. Li vizitadis la kafejon Paon, en kiu renkontiĝis bohemianoj. En la loĝejo de Fałat li ludis briĝon kun Stanisław Przybyszewski, Teodor Axentowicz kaj Jan Stanisławski. Li estis konata en la rondo kiel karikaturisto. Ekde la fino de la 1880-aj ĝis 1912 li interesiĝis ankaŭ pri la japana arto danke al Feliks Jasieński.
Fine de la 1890-aj jaroj li ekinteresiĝis pri grafiko kiel aŭtonomia rimedo de arta sinprezento. Li uzis i.a. litografion kaj akvaforton. Post 1910 li finfine elektis la teknikon de litografio kiu donis grandajn eblecojn de libera formado. Lia riĉa kaj diversa gravika artado havis pentristan kvaliton kaj prezentis larĝan skalon de formalaj solvoj (Tatroj - 1906, Litova teko - 1907, Gdansko - 1909, Hucula teko - 1910, Ukraina teko - 1912, Vavelo 1 kaj 2 - 1911/12, Gościeradz - 1924 kaj aliaj). Li perfekte prezentis la belecon de floroj kaj mutaj naturoj kaj faris portretojn de preskaŭ tuta artista medio de Krakovo.
Li elprovis siajn kapablojn kiel skulptisto farante statuon de husaro sur ĉevalo kiel projekton de tomboŝtono de Jan Matejko. En 1909 li iĝis rektoro de la Krakova Arta Altlernejo kaj ĉi tiun postenon okupis en la studjaro 1909-1910. En 1911 pro serioza malsano li emeritiĝis.
Kiam komenciĝis la unua mondmilito Wyczółkowski troviĝis en la bieno Malinowszczyzna apud Vilejka en Litovio, kie li studis arbaran pejzaĝon. Li haste revenis al Varsovio kie li restis unu jaron ne povante trairi al Krakovo. Li pentris akvarelojn kaj faris litografiojn kun la malnova urbocentro (Teko Malnova Varsovio). De 1915 li estis en Krakovo, kie li ligiĝis kun legioj de Józef Piłsudski. Kelkajn monatojn de 1916 li restis en la 6-a infanteria regimento apud Varsovio. Tiam li kreis la serion Relemoroj el Legionowo.
Grandpollanda-pomeria periodo
Ekde 1922 Wyczółkowski ligis sin kun la regionoj Grandpollando kaj Pomerio. Tiam al la Grandpollanda Muzeo en Poznano li donacis sian kolekton de orienta arto, tio estis tapiŝoj, tapetoj, vazoj, bovloj, vitraĵoj, antikvaj mebloj, pentraĵoj kaj grafikaĵoj. Pro tiu donaco la artisto ricevis palaceton en Gościeradz apud Bydgoszcz.
Ekde tiam li pasigis someron en sia palaceto ĉirkaŭita de parko kaj fruktoĝardeno. Kreiĝis pentraĵoj de maljunaj kverkoj, piceoj kaj pinoj, de kampoj, kaj ankaŭ tekoj: Impresoj el Białowieża (1922), Gościeradz (1923-1924), Jubilea teko de la preĝejo S-ino Maria en Krakovo (1926-1927). En 1929 li transloĝiĝis de Krakovo al Poznano. Li pentris interalie vidaĵojn de Poznano, Tuchola-arbaro (ekz. la pentraĵo Taksuso el la naturrezervejo Wierzchlas) kaj pollanda marbordo de la Balta Maro. Unu el liaj lastaj verkoj estis Printempo en Gościeradz (1933) konata en kvar versioj. En 1933 li estis nomumita honora profesoro de la Arta Altlernejo en Krakovo, kaj en 1934 - profesoro de grafiko en la Arta Altlernejo en Varsovio.
Loĝante en Gościeradz, kie li aranĝis pentro-laborejon, li ofte vizitis Bydgoszcz. En libera tempo li promenis tra la urbo, rigardis la plej belajn konstruaĵojn kaj maljunajn arbojn. Ravis lin grandegaj poploj ĉe la kanalo de Bydgoszcz. En 1924 li donacis kelkajn verkojn al la Urba Muzeo en Bydgoszcz, kion sekvis kolektado de aliaj liaj verkoj. Ankoraŭ dum la vivo de Wyczółkowski unu el la salonoj de la muzeo estis dediĉita al la artisto. En 1924 kaj 1934 la muzeo faris ekspoziciojn de liaj verkoj. Krome li ekspoziciis en Krakovo, Varsovio, Poznano kaj eksterlande.
Leon Wyczółkowski mortis la en Varsovio pro pneŭmonio. La sepulto okazis la en Bydgoszcz kaj ĉestis ĝin plurmila homamaso, en kiu estis reprezentantoj de la registaro, eklezio kaj pola artistaro. Oni realigis lian deziron esti entombigita en la vilaĝa tombejo de Wtelno apud Bydgoszcz.
La la edzino Franciszka, laŭ la lasta volo de la edzo, donacis al la urbo Bydgoszcz 425 verkojn, skiz-kajerojn, personajn objektojn kaj ekipaĵojn de la laborejo. Bydgoszcz devigis sin prizorgi la kolekton, popularigi la verkadon, soleni datrevenojn ligitajn kun la artisto kaj flegi lian tombon.
Familio
Ekde 1915 Leon Wyczółkowski havis edzinon Franciszka de Panek Wyczółkowska. Ili ne havis infanojn.
Aldea del Fresno
Aldea del Fresno signifas en la hispana "Domaro de la frakseno".
Dezmir
Dezmir (Dezmér) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Apahida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 034 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 140 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1315. Ĝia hungara loĝantaro en 1600–1603 pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Hirotaka Masaaki
Hirotaka Masaaki estas japana esperantisto. Li uzas kromnomon Vastalto. Li estas verkisto, poeto kaj fakulo pri hajkoj.
Monacilioni
Monacilioni estas komunumo de Italio.
Turnu Ruieni
Turnu Ruieni [turnu rujenj] (hungare: Sebesrom) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 713 loĝantojn [rumanoj); en 1992 1 599 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1467. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). En 1940 oni aligis al ĝi (Sebestorony). Administre apartenas al ĝi Borlova, Cicleni, Dalci, Zerveşti, Zlagna.
Karaimoj
La karaimoj (laŭ la krimee karaima lingvo: singularo къарай - karaj, pluralo къарайлар - karajlar; laŭ la karaima lingvo de Trakai: singularo karaj, pluralo karajlar, laŭ la hebrea lingvo: קָרָאִים - karajim, "legantoj"), estas gento kaj kultura komunumo de etne tjurkaj adeptoj de judismo de karaimoj en Orienta Eŭropo. Origine la karaimoj vivis precipe sur la Krimea duoninsulo, norde de la Nigra Maro, sed dum la mezepoko la litova grandduko Vytautas (, Esperante: Vitaŭto) donis al ili vivolokojn en la nordo de sia regno, la hodiaŭa Litovio, kaj aparte en la ĉirkaŭaĵo de la urbo Trakai proksime de Vilno, kie estis la centro de la litova mezepoka regno.
Oni ofte nomas tiun genton "krimeaj karaimoj", kio estas misgvida nomo, ĉar multaj branĉoj de la kultura komunumo trovis vivlokojn en diversaj partoj de orienta Eŭropo kaj okcidenta Azio. Tamen necesas diferencigi inter la turkeca gento "karaimoj", kiu origine vivis sur la krimea duoninsulo kaj de tie disiris al diversaj lokoj de orienta Eŭropo kaj okcidenta Azio, kaj la religian grupon "judismo de karaimoj", kiu inkluzivis ankaŭ anojn parolantajn aramee, hebree kaj arabe kaj vivantajn historie en Levanto, Anatolio kaj la regiono de la hodiaŭaj Sirio, Libano, Israelo kaj Jordanio.
Lingvo
Tri dialektoj de la karaima lingvo ankoraŭ hodiaŭ uziĝas: la tiel nomata "dialekto de Trakai", uzaza en Trakai kaj Vilno (Litovio), la tiel nomata "lutska dialekto" parolata en Lucko (malmulte post la dua mondmilito) kaj en la regiono de la urbo Haliĉ, kaj fine la "krimea dialekto".
Origino kaj etna identeco
Karaimoj parolantaj turkecan lingvon (sian propran, sed ankaŭ la lingvon de krimeaj tataroj nomatan Karajlar) vivis sur la krimea duoninsulo jam dum la unua jarmilo post Kristo. Ilia origino estas vaste diskutata. Iuj rigardas ilin posteuloj de adeptoj de judaismo, kiuj venis el la sudo al la duoninsulo kaj tie ekuzis variaĵon de la kipĉaka lingvo. Aliaj rigardas ilin posteuloj de ĥazaroj (malverŝajne) aŭ kipĉakoj (pli probable), kiuj konvertiĝis al judismo de karaimoj.
La hodiaŭaj krimeaj karaimoj konvinkiĝas, ke ili ne havas etnan rilaton al israelidoj, sed estas posteuloj de la ĥazaroj. Ili ne vidas sin kiel "normalaj" judoj, sed emfazas ke ili havas turkecan kulturan heredaĵon kaj praktikas "mosean religion" malsaman al judismo. Tamen esploristoj substrekas ke tiu distanciĝo de la "normala" judismo nur ekestis dum la 19-a jarcento, kiam la karaimaj religiaj gvidantoj Abraham ben Samuel Firkoviĉ (Avraham Firkoviĉ) kaj Sima Baboviĉ akcentis ĝin.
Famaj polaj karaimoj
Ananiasz Zajączkowski (naskiĝis la 12-an de novembro 1903 en Trakai, m. la 6-an de aprilo 1970 en Romo) – pola orientalisto, tjurkologo, profesoro de Varsovia universitato, karaima aktivulo, membro de Pola Scienca Akademio kaj Pola Akademio de Scipovoj.
Vidu ankaŭ
Krimĉakoj
Francesco Rutelli
Francesco RUTELLI (naskiĝis la 14-an de junio 1954) estas itala politikisto.
En 2001 li estis la kandidato de la centra-maldekstra koalicio konata kiel "La Olivarbo" (Itale:L'Ulivo) por esti ĉef-ministro, sed li estis venkata de Silvio Berlusconi en la ĝeneralaj elektoj. Li komencis lia politika kariero kiel verdulo kaj subtenanto de progresemaj kausoj.
S. Fischer Verlag
La eldonejo S. Fischer - germane S. Fischer Verlag - estas germanlingva libroeldonejo. Ĝi fondiĝis en 1986 fare de Samuel Fischer en Berlino, kaj baldaŭ iĝis la gvida germanlingva eldonejo de naturalismo kaj de klasika modernismo. Nuntempe la eldonejo havas sian centran oficejon en Frankfurto ĉe Majno kaj estas inter la plej signifaj germanaj eldonejoj de beletristiko.
Ekde la jaro 1962 la eldonejo apartenas al eldona konzerno de Georg von Holtzbrinck. Al la ĉefa eldonejo apartenas ankaŭ la branĉoj Fischer Taschenbuch pri poŝlibroj, Krüger Verlag, Scherz Verlag, Fischer FJB kaj Schatzinsel.
Jam en la unuaj jaroj post la eldoneja fondo, la firmao sukcesis publikigi la germanlingvajn eldonojn de verkaĵoj de konataj eŭropaj verkistoj kiel Émile Zola, Fjodor Dostojevskij, Lev Tolstoj, Gerhart Hauptmann kaj Henrik Ibsen. Krom Ibsen ankaŭ aliaj skandinaviaj verkistoj antaŭe apenaŭ konataj en Mezeŭropo, interalie Jens Peter Jacobsen, estis subtenitaj per tradukoj de romanoj, noveloj kaj teatraĵoj el la dana, norvega kaj sveda al la germana. Ekde sia unua novelo en 1888 la verkaĵoj de la aŭtoro Thomas Mann ankaŭ estis publikigitaj eldoneje.
En Nazia Germanio kaj la juda eldonisto Fischer kaj multaj el el eldonejaj produktaĵoj estis reĝime nedezirataj. Laŭ nazia premo 123 libroj devis esti prenitaj el la eldoneja programo. Post la morto de Samuel Fischer en 1934, lia bofilo kaj multjara kunlaboranto Gottfried Bermann Fischer transprenis la eldonejan gvidon. Kiam la familio Fischer en 1936 devis fuĝi el Germanio, ĝi kunportis parton de la eldoneja posedo kaj eldona rajtaro al Vieno; la reston transprenis la kuneldonisto Peter Suhrkamp, kiu plugvidis la eldonejon ĝis aprilo 1944 kiam la nazia sekreta polico Gestapo malliberigis lin. Post la kolapso de nazia Germanio en majo 1945, li estis la unua kiu sukcesis atingi licencon de la Aliancanoj pri refondo de eldonejo en Berlino. Gottfried Bermann Fischer en 1938 tra Svisio devis plufuĝi al Stokholmo, kie li starigis novan eldonejon, sed en junio 1940 pro etoso de simpatiiĝo kun nazia Germanio en Svedio plufuĝis al Usono, kaj en 1945 revenis al Stokholmo. Peter Suhrmann post 1945 kunlaboris kun Gottfried Bermann Fischer, sed en 1950 ambaŭ malkonsentiĝis kaj dividis la eldonejon - la unuopaj verkistoj do devis decidiĝi ĉu plupublikigi siajn verkojn en la eldonejoj Suhrkamp aŭ Fischer, ambaŭ tiujare formale novfonditaj.
Ekde la jaro 1952 la eldonejan profilon pli kaj pli difinis la branĉo Fischer Bücherei, kiu inkluzivis la enciklopediojn Fischer Lexikon, Fischer Weltgeschichte kaj Fischer Weltalmanach. En la 1950-a jaroj la eldonejo komencis konigi la verkaĵojn de Sigmund Freud al larĝa publiko. Anglalingvaj verkistoj pli kaj pli graviĝis en la eldeonjo, kaj interalie la teatraĵoj de Tennessee Williams kaj Arthur Miller estis unuafoje publikigitaj germanlingve.
Kenji Kikawada
Kenji Kikawada (黄川田 賢司, n. ) estas japana futbalisto.
S. Fischer Verlag
Per la germanlingva eldono de la romano Doktor Ŝivago en 1958 la eldonejo havis sian sume plej grandan librosukceson. La verkisto Boris Pasternak ankoraŭ samjare ricevis la Nobel-premion pri literaturo, kvankam li laŭ ordono de la sovetunia registaro devis malakcepti ĝin.
En 1963 Gottfried Bermann Fischer kaj lia edzino Brigitte adiaŭis el la eldeoneja laboro, kaj sekve la firmao iom post iom transiris al la eldona konzerno Georg von Holtzbrinck. En la sekvaj jardekoj la eldonaj principoj de Samuel Fischer kaj lia bofilo povis esti plusekvataj - daŭre eldoniĝas verkaĵoj de aŭtoroj de la klasika modernismo kaj nuntempaj aŭtoroj.
8075 Roero
8075 Roero estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono)
Kun granda duonakso de 3,1969612, ĝi orbitas je nur 454 598 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la regiono Roero en Piemonto (Italio). Tiu-ĉi regiono estas fama pro sia natura beleco, siaj agrikulturaj produktoj kaj sia ruĝa vino
Ĥorobato
La ĥorobato aŭ korobato estas ilo por kontroli nivelojn uzata dum kaj post la Romia periodo, precipe por la konstruado de akvoduktoj.
Ĝi konsistis per regulo, en kiu estis tranĉita kanelo, kiun la geodeziisto plenigis per akvo. Ĉe ambaŭ finoj de la regulo, vertikalilo ebligis montri la vertikalon, kaj do la horizontalecon de la vido. Inklinante la regulon, simpla vida kontrolo ebligis taksi la fluon de akvo en la foldo. El tiu ĉi observado, eblis dedukti la deklivon donitan al la akvodukto por garantii la saman fluon al la strukturo.
La ĥorobato estis ekipita per du celiloj ĉe ĉiu fino de la regulo. La spaco inter ĉi tiuj du celiloj difinis la precizecon de la mezurado; regulo estis proksimume 6 metrojn longa.
Nosferatu, eine Symphonie des Grauens
Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (esperante tradukebla al Nosferatu, Simfonio de Hororo) estas germana ekspresionisma horora filmo reĝisorita de F. W. Murnau. En la filmo videblas la aktoro Max Schreck kiel la vampira grafo Orlok. La verko estis filmita en 1921 kaj publikigita en 1922.
La historio bazigis en la romano Drakulo de Bram Stoker.
Lago Rukva
Lago Rukva (aŭ Rukwa) estas alkala lago de la Rukva Valo de sudokcidenta Tanzanio. Tiu alkala Lago Rukva kuŝas mezvoje inter Lago Tanganjika kaj Lago Njasa je alto de ĉirkaŭ 800 metroj, en paralela branĉo de la rifta sistemo. La lago suferis grandajn fluktuojn je sia grando dum la jaroj, pro vario de enfluoj. Nune ĝi estas ĉirkaŭ 180 km longa kaj averaĝe 32 km larĝa, kio faras ĉirkaŭ 5760 km² de grando. En 1929 ĝi estis nur 48 km longa, sed en 1939 ĝi estis proksimume 128 km longa kaj 40 km larĝa. Preskaŭ duono de la lago kuŝas en la Uvanda Ĉasrezervejo.
Ballay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
5808 Babelʹ
5808 Babelʹ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa verkisto Isaak Emmanuiloviĉ Babelʹ (cirile : Исаак Эммануилович Бабель, 1894–1940), okaze de la 100-jara jubileo de ties naskiĝo.
Rilatoj inter Romia Imperio kaj Ĉinujo
La rilatoj inter la Romia imperio kaj Ĉinujo estis nerektaj laŭlonge de la ekzistado de ambaŭ imperioj. La Romia Imperio kaj la Ĉina Imperio de la dinastio Han progresive proksimiĝis dum la romia ekspansio al la Antikva Oriento kaj la samtempaj ĉinaj militistaj rajdoj en Centrazio; tamen, potencaj imperioj en la mezo, kiaj la partoj kaj la kuŝanoj, daŭre disigis la du eŭraziajn potencojn. Tial, la konscio pri la alia estis malmulta kaj la reciproka konatiĝo estis nebula.
Oni nur scias pri kelkaj provoj por rekta kontakto pere de du fontoj: en la jaro 97, la ĉina generalo Ban Ĉao nesukcese provis sendi ambasadon al Romo. Pluraj supozataj ambasadoj de Romio al Ĉinujo estis registritaj de antikvaj ĉinaj historiistoj. La unua el ili, supozeble de la romia imperiestro Antonino Pio aŭ de la posta Marko Aŭrelio, kiu atingis Ĉinujon en 166.
La nerekta interŝanĝo surtera (konata kiel Silka Vojo) kaj la marvojoj, rilatis al la ĉina silko, la romia vitro kaj altkvalitaj vestoj.
En la klasikaj fontoj, la problemo pri la identigado de la referencoj pri Ĉinujo estas pligrandigita pro la interpretado de la termino en latino "Seroj", kies signifo varias kaj povas esti pluraj aziaj popoloj en ampleksa teritorio de Hindujo en Centrazio ĝis Ĉinujo. En la ĉinaj fontoj, la Romia Imperio estis konata kiel "Da Qin", Granda Qin; verŝajne, ili pensis pri ia kontraŭflanka-Ĉinujo en la alia ekstremo de la mondo. Laŭ Pulleybank, "la ĉina vidpunkto pri Da Qin estis konfuzita ekde la komenco kun mitologiaj nocioj pri la Fora Okcidento."
Entertainment Weekly
Entertainment Weekly, kelkfoje referencata kiel EW, estas usona magazino publikigita de la firmao Time Warner. Tiu periodaĵo rilatas al filmoj, televido, muziko, Broadway-teatraĵoj, libroj kaj populara kulturo. Male de aliaj magazinoj kiel US Weekly, People Magazine, kaj In Touch Weekly, Entertainment Weekly ne precipe koncentriĝas pri la vivoj de steluloj kaj famuloj.
Muzeo pri ĝardenaj nanoj
La Muzeo pri ĝardenaj nanoj (germane: Gartenzwergmuseum) troviĝas en Gräfenroda, Germanio, en la vilaĝocentro (Ohrdrufer Straße nr 1).
Historio produkta
La produktado de ĝardenaj nanoj havas longan tradicion en Gräfenroda. La fondinto de respektiva manufakturo Philipp Griebel finis la trejnadon de porcelanisto. Poste li lernis ĉe la bestokap-remburisto Heinrich Dornheim en Gräfenroda la metion de bestokapmodlisto. Jam en la jaro de la sukcesega pasigo de la fina ekzameno, en 1874, Griebel fondis propran firmaon kaj en la jaroj 1880-90 li, kune kun aliaj modlistoj, evoluigis la gräfenroda-an ĝardenan nanon.
Post la morto de Giebel (1893) la entrepreno restis sub familia ŝirmo (nuntempe la 4-a generacio). Jam ekde 1884 la turingia ĝardena nano troviĝis ĉe la Foiro de Lepsiko. Dum la Unua mondmilito oni intertempe ĉesigis la fabrikadon sed postmilite oni kun ferva elano reproduktis. En 1948 la nanofarado malpermesitis. Tamen oni poste remalfermis la entreprenon kaj en 1960 oni havis jam 18 kunlaborantojn. En 1972 la entrepreno ŝtatigitis kaj iĝis popolproprieta entrepreno post kunfandiĝo de la firmao Balzer & Bock, nomite VEB Terrakotta. La 1-an de aprilo 1990 Reinhard Griebel decidis privatekonomian rekomencon sur la malnova firmaogrundo.
Muzeo
En 1994 malfermitis la Saloneto de la nanoj. Ekde majo 1997 ekzistas ĉe la tradicia produktadoloko vera muzeo pri la historio de la ĝardenaj nanoj. Tie ĉi la vizitantoj povas sekvi la evoluojn de la gräfenroda-aj modeloj tra bestaj, bestkapaj, fabelfiguraj ĝis la aŭtentika ĝardena nano. Alia liberaera muzeo pri tiaj nanoj troviĝas en Brotterode-Trusetal rekte ĉe Trusetal-akvofalo.
Vasiľov
Vasiľov (hungare Vasziló [vasilO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Kromano
Kromano estas heterocikla kombinaĵo prezentanta strukturajn karakterizaĵojn de kompleksaj komponaĵoj tiaj kiaj Tokoferoloj, tokotrienoloj krom aliaj farmakologaj drogoj. La tokoferoloj estas mirindaj antioksidigaj agentoj trovataj en vegetaloj kaj fruktoj.
Vasiľov
Situo
Vasiľov etendiĝas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Vrútky-Námestovo. La lasta urbo troviĝas je 11 km.
(144411) 2004 EW9
(144411) 2004 EW9 estas malrapide rotacianta marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Kromano
La hidroksil-kromana ringo kaj la hidrofoba farnezila flankĉeno estas ordinaraj karakterizaĵoj de la tokotrienoloj. Ili klasiĝas en kvar malsamaj izomeroj laŭ la nombro kaj pozicio de la metilaj grupoj en la kromanolringa sistemo. Lin kaj lia teamo (2015) raportas pri izolado kaj detektado de la kromanaj derivaĵoj el la foliaro de la Leptocanna chinense kaj liaj eksperimentoj pri ĝiaj anti-kanceraj aktivecoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Tocotrienols.svg| Tocotrienolo Tocopherol,_alpha-.svg| Vitamino E Troglitazone.svg| Troglitazono Ormeloxifene_structure.svg| Ormeloksifeno Nebivolol.svg| Nebivilolo </Gallery>
(11164) 1998 DW2
(11164) 1998 DW2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Vasiľov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1554 en formo "Wasylow". La unuaj loĝantoj estis rutenaj paŝtistoj. En 1624 oni komputis tie 90 loĝantojn, en 1715 150 loĝantojn, en 1778 269 loĝantojn. En 1828 448 vilaĝanoj loĝis en 87 domoj. En 1899 la oficiala hungara loknomo ŝanĝiĝis al Kisvászoly pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vasziló 386 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Námestovo, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vasiľov 768 homoj, (764 slovakoj).
Petit & Gebr. Edelbrock
'''Petit & Gebr. Edelbrock''' estas ĝisejo de sonoriloj kaj artaĵoj, kiu loĝas en la urbo Gescher en la okcidenta Vestfalujo en Germanujo. La entreprenon fondis en 1690 hugenotaj rifuĝintoj el Francujo, kiuj migris tra Brabanto (Nederlando) kaj en la Monastera Lando. Ekde 1801 la entrepreno definitive staras en Gescher, kiu sin mem nomas „sonorilurbo“. ''Petit & Gebr. Edelbrock'' ekzemple gisis en 1955 du sonorilojn por la katedralo de Essen.
Zaruo
Zaru (笊), esperantigite zaruo, estas plektita bambua pleto uzata en japana kuirarto. Char ĝi estas plektita, ĝi estas nekontinua kaj superflua akvo eliras el kuiraĵo tra truoj. Krome, bonaspektaj zaruoj ofte uzeblas por prezenti pretan kuiraĵon al la manĝanto. Aparte ofte tiel estas prezentita malvarma sobao.
Same kiel makisuoj, zaruoj devas esti konservataj en sekaj kondiĉoj por eviti kreskon de bakterioj kaj fungoj. Tamen, direkta suna lumo ankaŭ povas damaĝi la zaruon.
Nuntempe ofte oni uzas zaruojn el plasto aŭ metalo. Ili estas pli facile konserveblaj, sed ne tiel bonaspektaj kaj oni apenaŭ uzas ilin por prezenti kuiraĵojn.
(144411) 2004 EW9
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:8 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero.
Zsigmond Szendrey
Kariero
Zsigmond Szendrey havigis diplomon de instruisto pri hungara kaj latina lingvoj en 1903. Li instruis en Peĉo, Gyöngyös, Bártfa, Makó, inter 1912 kaj 1918 en Nagyszalonta kaj en Budapeŝto. Post siaj komencaj lingvistikaj laboraĵoj en Nagyszalonta li komencis etnografiajn esplorojn kaj dum ses jaroj li gvidis la lokan kolektadon de Folklore Fellows. La enciklopedio Magyar néphit és népszokás (Hungara popolkredo kaj popolkutimo) redaktita kun lia filo Ákos restis en manuskripto.
Osteel
Osteel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Brookmerland, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Da Qin
Daqin (ĉine 大秦) estas la antikva ĉina nomo por la Romia Imperio. Laŭvorte ĝi signifas "Granda Qin", kie Qin estas la nomo de la unua granda Ĉina imperio de la historio, la Dinastio Qin.
Post la malfermo de la Silka Vojo en la 2a jarcento a.K., ĉinoj ŝatis pensi ke la Romia Imperio estis civilizacio derivita de la Ĉina imperio. La romianoj okupis la ekstremon de la komerca vojo dum la ĉinoj en la alia.
Ĉinujo neniam sukcesis rekte atingi la Romian Imperion en la antikvo, kvankam la generalo Ban Ĉao komandis ekspedicion el 70.000 homoj en la jaro 97 kiu venis ĝis la Kaspia Maro. La ambasadoro de Ban Ĉao, Gan Ying, eĉ pli proksimiĝis, atingante la bordojn de la Nigra Maro. Gan Ying lasis detalan priskribon pri la Romia imperio, sed oni kredas ke ĝi surbaziĝis je duamana informo.
La nomo "Da Qin" por Romio estis uzata en ĉinaj mapoj ĝis la fino de la 16-a jarcento.
Tristana galinolo
La Tristana galinolo (Gallinula nesiotis) estis mezgranda birdo de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj, nuntempe ekstingita kaj iam endemismo de sudatlantika insulo Tristan da Cunha, kiu estas la ununura loĝata insulo de grupo da apartegaj insuloj en tiu maro; ĝi estis fizike simila al Galinolo de insulo Gough, kiu estas 350 km sudorienten, kaj, kiel tiu ĉi, ĝi estis senfluga birdo.
La iame ofta Tristana galinolo rariĝis ĉirkaŭ 1873, kaj fine de 19a jarcento ekstingiĝis pro troa ĉasado -facilega por malsatantaj fiŝistoj kaj balenistoj en tiom apartegaj teritorioj-, predado farita de enmetitaj specioj (ratoj, katoj kaj porkoj) kaj medimalpliigo pro incendioj. Restis pajloŝtopitaj ekzempleroj.
Poste, en 1956 la proksima parenco Galinolo de insulo Gough, G. comeri estis reenmetita en Tristan da Cunha, kie okupis la parton de la tiama teritorio de la Tristana galinolo (Gallinula nesiotis), kiu ankoraŭ restas post la enveno de homoj.
23821 Morganmonroe
23821 Morganmonroe estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Morgan McKay Monroe, finalistino de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2007, scienca konkurso por mezlernejoj, pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Episcopal High School de Jacksonville (Florido).
Stelŝipo
Stelŝipo estas teoria kosmoveturilo por vojaĝado inter la steloj, kontraŭe al veturilo planita por flugoj en la orbito de planedo, aŭ por interplaneda vojaĝado.
La vorto plejparte uziĝas en sciencfikcio, ĉar la homaro ĝis nun ne produktis tiajn veturilojn (dum la kosmoŝipoj el la programoj Voyager [prononco pli-malpli "vojeĝa"] kaj Pioneer [pli-malpli "pajanir"] veturis en la lokan interstelan kosmon proksime de la Tero, ili ne ĝenerale konsideriĝas stelŝipoj, ĉefe ĉar ili ambaŭ estas sen propraj motoroj kaj ne transportas homojn. Tamen, inĝenieroj esploras pri teknologioj, dezajnoj kaj realigostudoj por stelŝipoj kiuj povus esti konstruataj kun ekzistanta moderna aŭ probable en proksima estonteco havebla teknologio. Ekzemploj de tiaj studoj estas la projektoj Daedalus, Orion, kaj Longshot ["longŝot"].
Interalie, la vorto estas ofte uzata en la fikcia universo de la televidserioj kaj filmaro Star Trek ("Stela Vojaĝo"): La filmoj unuavice priskribas la kosmajn esplorojn de pionira stelŝipo kun teamo el homoj kaj iuj kunlaborantaj eksterteraj vivoformoj - baze la stelŝipo Enterprise en la origina serio, disvolviĝanta dum la 23-a jarcento, en sekvaj serioj ankaŭ postaj stelŝipoj kiel la veturilo Voyager. Tiuj ŝipoj apartenas al la tiel nomata stelŝiparo, la kosmoesplora, sed ankaŭ interstele diplomatia kaj defenda forto de fikcia Universala Federacio de Planedoj, al kiu laŭfikcie estontece apartenu la homaro.
Cornea
Cornea (kornea) (Somfa) estas komunumo en Rumanio norde de Băile Herculane. En 1910 ĝi havis 1 499 loĝantojn [rumanoj), en 1992 999 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skribe estas en 1539. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Cuptoare, Cruşovăţ, Macovişte.
Tordesillas
Tordesillas [tordeSIljas] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco, kaj tre ofte atribuita al la komarko Vintero, en hispana Tierra del Vino (Tero de Vino). Tordesillas estas popole komprenebla kiel Turo de Seloj kaj tiukadre aperas tri flavaj seloj en la blazono, sed pri etimologio, vidu sube.
Etimologio
Estas diversaj proponoj por la etimologio de la loknomo. La plej antikva rilatus al romiano Kvinto Cecilio Metelo kiel ebla fondinto de la urbo ĉirkaŭ la jaro 83 a.K. kiu eble konstruigis turon honore al la romiano Lucio Korneljo Sila. Tiu turo estus populare konata kiel «Torreón de las Acercas» aŭ «Torre de Sila» kaj estus la plej antikva konstruaĵo de Tordesillas, el 63 a.K., kaj tial deriviĝus la loknomo de Tordesillas el Turris-Syllae aŭ Turris-Sylana.
El epoko de Al Andalus deriviĝus la nomo Thor Ŝilah, tio estas, fortikaĵo de la Ŝilanoj, araba tribo setliĝinta en Iberio en la 8-a jarcento. Sed la plej akceptita propono metas la devenon de Tordesillas en la Mezepoko kiam ĝi aperas menciita por la unua fojo kiel «Autero de Sellas» en dokumento de la jaro 909 kiel «de termino de Autero de Sellas usque in ualle de Cannas». Ekde tiam ĝi estis menciita kiel «Oterdesiellas» kaj «Otordesillas». ​ Kio estus Monteto de Sillas pli ol Turo de Sillas.