cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tamila filmo
Distribuado
La tamilaj filmoj havas la plej larĝan eksterlandan distribuadon inter la barajtaj filmoj, post la hindaj. Ili havas konstantan popularecon inter la tamiloj dise tra la mondo. Kelkajn filmojn tre ŝatis spektantoj en Japanio, Sud-Afriko, Kanado kaj Britio. Plurajn filmojn lastatempe oni ekmontras samtempe en Barato kaj Usono.
La tamilaj filmoj havas senteblan subtenon en la najbaraj subŝtatoj de Barato, kiel Kerala, Karnataka kaj Andhra Pradesh. En Kerala la filmoj estas montrataj tamile, en la aliaj subŝtatoj oni kutimas dubli ilin en la loka lingvo.
En barata kinoindustrio estas normala afero, kiam sukcesa tamila filmo estas refilmita en alilingvaj studioj (en la hinda kaj la telugua lingvoj plej unue). Certe okazis ankaŭ inversaj pruntoj, kiam sukcesajn hindajn, teluguajn kaj malajalamajn filmojn oni refilmis en Kollywood.
Daði Freyr
Daði Freyr - naskiĝis en Rejkjaviko, do nun -jara - estas islanda kantisto kaj kantverkisto nun vivanta en Berlino. Li estis planita reprezenti Islandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2020 per la kanto "Think About Things" antaŭ la nuligo de la konkurso. Li estis tamen interne elektita denove kiel la landa reprezentanto por la konkurso 2021 per la anglalingva kanto ""10 Years" ("dek jaroj"). Li finis en kvara loko kun 378 poentoj.
Vivo
Daði naskiĝis en Rejkjaviko sed kreskis en Danio ĝis la aĝo de naŭ jaroj, poste lia familio retranslokiĝis al Islando kaj ekloĝis en la Suda Regiono (Suðurland). Ekde la jaro 2014 li vivas en Berlino.
Famous Players-Lasky
Famous Players-Lasky Corporation estis usona kompanio de filmofarado kaj distribuado kreita la 19an de Julio, 1916, el la kunigo de la Famous Players Film Company de Adolph Zukor — origine formita de Zukor kiel Famous Players in Famous Plays — kaj la Jesse L. Lasky Feature Play Company.
La plinovigo, gvidita de la prezidanto Zukor, finfine rezultis en la aligo de ok filmoproduktaj kompanioj, kio faris la Famous Players-Lasky Corporation unu el la plej grandaj agentoj de la epoko de la mutaj filmoj. Famous Players-Lasky, sub la direktorado de Zukor, estis eble plej bone konata pro sia vertikala integrado de la kinindustrio kaj pro la praktikoj de blokomendado.
En Septembro 1927, Famous Players-Lasky estis reorganizita sub la nomo Paramount Famous Lasky Corporation, kio poste iĝis Paramount Pictures Corporation (nune divizio de Viacom). La Fondaĵo Balaban and Katz Historical Foundation nune posedas la markon Famous Players.
Neded
Neded, hungare Negyed estas vilaĝo en Slovakio, en regiono Nitra, en Distrikto Šaľa. La hungara nomo signifas kvarono, ĉar dum la mezepoko la pagenda imposto estis tiom.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Vah (kontraŭe ne troviĝas komunumo), laŭ traira flankovojo, fine de fervojo el Šaľa. La lasta troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis unuafoje skribe menciita en 1113 en formo Niget. Tiutempe la kampoj apartenis al abatejo de "Zobor". La tataroj, poste la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La kampoj longe apartenis al episkopejo de Nyitra. Pesto okazis en 1710. Uzino pri brikoj ekfunkciis en 1871.
Caritas Internationalis
Caritas Internationalis (latine, "Karitato Internacia") estas federacio de 162 katolikaj karitataj (t.e. bonfaraj) organizoj, kiuj aktivas en pli ol 200 landoj de la mondo. La organizoj helpas i.a. al malriĉuloj, handikapuloj, subprematoj, rifuĝintoj kaj viktimoj de katastrofoj.
La unua organizo de Caritas estis la Charitasverband für das katholische Deutschland fondita en 1897 en Kolonjo de pastro Lorenz Werthmann (1858–1921). El tiu ĉi asocio estiĝis la Deutscher Caritasverband (Germana Karitata Ligo), kiu nuntempe estas, kun cirkaŭ 500.000 dungitoj, la plej granda karitata organizo en Germanio.
Kampanjo Kune survoje
"Ne timu kune iri survojo. Ne timu la esperon". Kun tiuj vortoj papo Francisko, lanĉis la novan kampanjon de la Caritas-reto. Li alvokis la internacian komunumon "akcepti migrantojn kaj rifuĝintojn kun malfermaj brakoj". Sub la slogano #ShareJourney (librere tradukita al Esperanto "Kune survoje") la kampanjo volas akceli kulturon de renkontiĝo por tiele plifortigi la ligojn inter migrantoj, rifuĝintoj kaj gastkomunumoj tra la tuta mondo. Caritas invitas je ĉiu dimanĉo de la 14-a de januaro (Monda Tago de Migrantoj kaj Rifuĝintoj) kune festi kun ili.
Eksteraj ligiloj
Caritas Internationalis
(17665) 1996 WD
(17665) 1996 WD estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Neded
Historio
En 1910 loĝis en la vilaĝo 4479 da homoj (4451 hungaroj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágsellye. Poste la vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 3177 da homoj, (1982 hungaroj, 988 slovakoj kaj 189 ciganoj).
Famuloj
En la iama Negyed naskiĝis hungara bestokuracisto Alajos Szabó.
István Baranya
István Baranya [iŝtvAn baranja], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Baranya István estis hungara luktisto, olimpiano, policisto.
naskiĝis la en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis kaj akiris licencon pri ilfarado en Budapeŝto en 1949, poste li estis ilfaristo ĝis 1951, pli poste policano ĝis la pensiuliĝo en 1986. Intertempe li akiris diplomon en oficira altlernejo en 1964 kaj en pli alta grado post kvar jaroj. Lia plej alta rango estis subkolonelo. Li havis edzinon.
Sporta kariero
inter 1946-1950 estis luktisto en ĉefurba fabrika sportklubo, poste en alia ĉefurba klubo ĝis 1956. Li estis hungara ĉampiono en 1952, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1952–1956. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1956 sen medalo, krome li partoprenis en aliaj signifaj konkursoj kun variaj sukcesoj.
851
En la jaro 851 post Kristo okazis, interalie:
Joucas
(jen france, okcitane Jocaç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Pola Ortodoksa Eklezio
La Pola Ortodoksa Eklezio, estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj eklezioj en komunio kun la ceteraj ortodoksanoj. Ĝi estis fondita en 1924 por arigi la ortodoksajn kristanojn, ĉefe ukrainoj kaj bjelorusoj kiuj loĝis en la orienta parto de Pollando kiam tiu rekuperis la sendependecon post la Unua Mondmilito. La kreado de la eklezio estigis protestojn de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Post la Dua Mondmilito, Sovetio aneksiĝis por si la plejparto de la orientaj teritorioj de Pollando, kaj la nombro de ortodoksanoj kiuj restis en la lando konsiderinde malkreskis. En 1948, la Rusa Ortodoksa Eklezio garantiis la memstarecon.
Vidlatá Seč
Municipo Vidlatá Seč situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 11 km sudokcidente de urbo Litomyšl. Vivas ĉi tie.
Pola Ortodoksa Eklezio
La estro de la eklezio estas la metropolito de Varsovio. Ĝi dividiĝas en ses diocezoj: Varsovio kaj Bielsk; Białystok kaj Gdańsk; Łódź kaj Poznań; Wrocław kaj Szczecin; Lublin kaj Chełm; kaj Przemyśl kaj Nowy Sącz. Ĝi havas ĉ. 600.000 kredantojn (1,5% de la pollanda loĝantaro).
Vidlatá Seč
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1167. De sia ekesto la vilaĝo apartenis al la monaĥejo en Litomyšl, post ekesto de la episkopejo en Litomyšl estis Vidlatá Seč kun pluaj aliaj vilaĝoj atribuita al ĝi.
Lernado kaj edukado de infanoj en la regiono komenciĝis en forĝejo en najbara Makov. Poste, en la jaro 1795, komencis ĉi tie, en Vidlatá Seč, en kabano survoje al Chotěnov, instrui masonisto kaj soldata veterano Václav Bulva. Konstruaĵo de nuntempa lernejo devenas nur el la jaro 1875.
Kapelo
En Vidlatá Seč troviĝas kapelo konsekrita al Sankta Maria, konstruita en la 17-a jarcento.
Monumentoj
En centro de la vilaĝo situas monumento al la falintoj en la unua mondmilito.
Sur la lerneja vando troviĝas memortabulo al la naskiĝinto, ĉefserĝento František Famfulík, dum la dua mondmilito ekzekutita pro kunlaboro kun kontraŭfaŝisma rezista movado.
Turismo
Tra Vidlatá Seč kondukas loka biciklisma traceo n-ro 4026 liganta Dolní Újezd kaj Jarošov.
Ralf Dahrendorf
Ralf Gustav Dahrendorf aŭ Ralfo Gustavo Dahrendorf, Baron Dahrendorf of Clare Market in the City of Westminster, (IPA [ʁalf 'ba:ʁəndɔ ̯ɐf]) (naskita la 1-an de majo 1929, mortis la 17-an junio 2009), pseŭdonimo Wieland Europa, estis germana-brita politikisto, profesoro, publicisto, sociologo kaj filozofo. Li naskiĝis en Hamburga Universitato kaj mortis en Kolonja Universitato je kancero.
Politiko
Dahrendorf estis membro de la liberala partio en Germanio ekde 1967 kaj membro de germanaj parlamentoj: de la Landtag de Baden-Virtembergo (1968–1969) kaj la Bundestag ekde 1969 ĝis 1970. Li estis komisionano en la Eŭropa Komisiono Malfatti (1970–1972), Mansholt (1970–1972) kaj Ortoli (1972–1974). Ekde 1988 li estis brito kaj estis en la brita parlamento House of Lords.
Artikoloj en gazetoj, revuoj kaj kodeksoj
Okazo li publicis en la Zeit je pseŭdonimo Wieland Europa.
Ŝimla
Ŝimla (hindia: शिमला [ˈʃɪmlaː], iam konata kiel Simla, estas ĉefurbo de Himaĉal-Pradeŝo, Barato. En 1864, Ŝimla estis deklarita la somera ĉefurbo de la Brita Hindio. Populara turisma celo, Ŝimla ofte estas menciata kiel la "Reĝino de Montetoj," esprimo kreita fare de la britoj. Situanta en la nordokcidenta Himalajo je meza alteco de 2,205 m, grandurbon de Ŝimla, ĉirkaŭas arbaroj el pinoj, rododendroj, kaj kverkoj, kaj tie eblas travivi agrablajn somerojn kaj malvarmajnn, neĝvintrojn. La grandurbo estas fama pro siaj konstruaĵoj stiligitaj en tudora kaj novgotika arkitekturaj stiloj originantaj de la kolonia epoko. Ŝimla estas ligita al la grandurbo de Kalka per unu el la plej longaj Etŝpura fervojo daŭre funkciiganta en Barato, nome la Kalka-Ŝimla Fervojo. Ŝimla estas je ĉirkaŭ 115 km el Ĉandigaro, la plej proksima grava grandurbo, kaj je 365 km de Nov-Delhio, la nacia ĉefurbo. La grandurbo estas nomita laŭ la diino Ŝjamala Devi, enkarniĝo de la hindua diino Kalio.
Fravaŝo
Fravaŝo (aveste fravaši; estas spirita gardisto menciita en la Avesto kaj ĝi estas individua animo sendata al la materia mondo kie li batalas kontraŭ la malbono. En la mateno de la kvara tago post lia morto, lia animo revenas, kaj rakontas la spertojn en la materia mondo.
Alia interpreto de tiu vorto estas konsiderata ke ĝi estas kunmetaĵo kiu povas signifi kredi je aŭ simple esti kredanto.
Reckingen-Gluringen
Reckingen-Gluringen estas komunumo en la distrikto Goms en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 476 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Reckingen-Gluringen Reckingen-Gluringen situas en Supra Valezo kaj konsistas el la du vilaĝoj Reckingen kaj Gluringen, kiuj situas ĉe la bordo de la rivero Rodano. La komunuma teritorio etendiĝas ambaŭflanke de la valo al la altmontaroj de la Alpoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 41,24 km², de kiuj 17,7% estas kovritaj de arbaro, 25,0% servas por agrikulturo kaj 1,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Reckingen-Gluringen limas en nordo kaj oriento al Münster-Geschinen, en sudoriento al Obergoms, en sudsudoriento al Formazza (VB, Italio), en sudo al Binn, en sudsudokcidento al Ernen, en okcidento al Grafschaft, kaj en nordnordokcidento al Fieschertal.
Trafiko
Tra Reckingen-Gluringen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Brigo trans Furko-Pasejo al Andermatt. Pere de la stacidomoj en Reckingen kaj ĉe la trajnlinio de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo estiĝis surbaze de baloto de la 8-a de feburaro 2004 kun efiko de la 1-a de oktobro 2004 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Reckingen kaj Gluringen.
La unua dokumenta mencio de Reckingen datiĝas el la jaro 1225 kiel Requinguen. Dum mezepoko la senjoreco apartenis al la episkopo de Siono. Ek de la 16-a jarcento ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Reckingen estis unu de la naŭ kvartaloj de la Valeza Dekono Goms.
La unua dokumenta mencio de Gluringen datiĝas el la jaro 1203 jam kiel Gluringen. La setlejo Gluringen estiĝis dum la mezepoko supozeble el izolita bieno. Ek de la 16-a jarcento ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Gluringen estis parto de la kvartalo Grafschaft de la Valeza Dekono Goms.
Umbiliko
La umbiliko (latine umbilicus, greke omfalos) estas ronda kaveto meze de la ventro de mamuloj. Ĝi estas formita de cikatro de la umbilika ŝnuro, kiu antaŭ la nasko ligas mamulan feton al la placento de sia patrino. En metafora senco, "umbiliko" ĝenerale estas la centro de io.
Laŭ la antikvaj grekoj, Delfoj estis la "umbiliko de la mondo", kaj la antikvaj romianoj havis apartan ŝtonon kun la nomo "umbiliko" centre de la templaro forum romanum en la pleja centro de la imperia ĉefurbo Romo, kiu signis la centron de la romia mondo.
Laŭ la romia arkitekto kaj teoriisto pri idealaj proporcioj Vitruvius kaj por renesancaj artistoj kaj sciencistoj, la umbiliko tute geometrie estis la centro de la homa korpo - tion bildigas ekzemple la fama desegnaĵo pri la vitruvia homo de Leonardo da Vinci.
Ekzistas multaj diversaj optikaj formoj de umbilikoj. La evoluo dependas de multaj faktoroj - de genetikaj ecoj, konsisto de la ventra muskolaro, la pritrakto de la umbilika ŝnuro post la nasko ktp. Principe diferencigeblas konvekse eksteren ŝovitaj kaj pli oftaj konkave enen ŝovitaj variaĵoj.
Medicina temo la umbiliko iĝas, se ĝi inflamiĝas, aŭ se en la kazo de hernio intestaro per ĝi puŝiĝas el la ventra kavo.
4992 Kálmán
4992 Kálmán estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno tiam en Sovetunio, nun de fakto en Rusio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara komponisto Kálmán Imre (1882–1953).
Juvarlako
La juvarlako (yuvarlak 'ronda' en la turka; γιουβαρλάκια juvarlakia en la greka) estas speco de granda viandbulo (kofto) en saŭco ĉe la manĝaĵoj de Turkio, Grekio kaj Kipro. La vianda miksaĵo kutime inkluzivas rizon aŭ bulguron. Ili estas kuiritaj kun humida varmo kaj la saŭco estas dikigita kun avgolemono kaj servita kun tomato-saŭco. Kvankam la vorto "yuvarlak" estas de turka origino, en la turka kuirarto ĝi nomiĝas "ekşili köfte".
Karl Gutzkow
Karl Ferdinand GUTZKOW (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Frankfurt-Sachsenhausen) estis germana verkisto.
Vivo
Filo de servisto de princo Vilhelmo, kiu poste havis malsuperan postenon en la ministerio pri milito, studis ĉe la universitato de Berlino filozofion kaj teologion kaj dediĉis sin frue, impresite per la okazitaĵoj de la Franca revolucio de 1830, je publicistiko. Li povis gajni la favoron de Wolfgang Menzel kaj iĝis kunlaboranto ĉe ties gazeto »Literaturblatt« (1832 ĝis 1834), pro kio li translokiĝis por kelke da tempo al Stuttgart. Ankaŭ per ampleksaj, propraj laboraĵoj li baldaŭ furoris, unue per novelsimilaj tiutempaj observoj ĉe »Briefen eines Narren an eine Närrin« (Hamburg 1832), poste per romano kun malmultaj aludoj akutalaj »Maha-Guru, Geschichte eines Gottes« (Stuttgart 1833) kaj per la spritaj eseoj »Öffentliche Charaktere« (Hamb. 1835). Kvankam Gutzkow montris sian poetistan talenton en kelkaj de siaj unuaj noveloj »Novellen« (Hamburg 1834) kaj per la (nerealigebla) dramo »Nero« (Stuttgart 1835), li tamen preferis tiutempe ĵurnalistaĵojn (kia fazo daŭris ĝis ĉ. 1839). Li iĝis aŭtomate unu el la parolportantoj de la movado Juna Germanujo kiu ekde la komenco de la 1830-aj jaroj havis la taskon veki politikan sintenon kaj propagandi liberalajn ideojn. La literaturo ne postrestu la tempon tiom rapide ŝanĝantan, speciala koncerne la socialan vivon. En tiu ĉi senco verkis Gutzkow, kiu intertempe estiĝis studento pri juraj kaj ŝtataj sciencoj en Frankfurto kaj ekestris en 1834 la redakcion de »Literaturblatt«/»Phönix«, sian antaŭparolon al la schleiermacher-a verko »Briefen über Schlegels Lucinde« (Hamburg 1835), krome »Soireen« (Frankfurt a. M. 1835) kaj la romanon »Wally, die Zweiflerin« (Mannheim 1835). Kelkajn voluptaĵojn kaj religie liberpensotaĵojn de la malgrava romano prenis dankeme Wolfgang Menzel por povi ataki Gutzkow, kun kiu li malamikiĝis. La atakoj sukcesis kaj ne nur la verko »Wally« konfiskitis sed ĝia aŭtoro malliberigitis por la daŭro de tri monatoj en Mannheim en la jaro 1835-a. Samtempe lia estonteco minacitis per la malpermeso de ĉiuj antaŭaj kaj malantaŭaj verkoj. Li ankaŭ ne plu rajtis redaktisti en Germanujo. Gutzkow provis energie kaj konvinkite malakcepti tian kruelan sortobaton sed tamen restis malfido je ĉiuj homoj ĉe kaj hipoĥondrio ĉiam flaranta malamikecon. Tio malfaciligis ege la reston de lia vivo.
En 1836 li edziĝis akj en 1837 li translokiĝis al Hamburgo por ĉefredaktisti la de li fundita gazeto »Der Telegraph«; tie li restis ĝis 1842 ĉefe pro la amikeco de la sprita virino Therese von Bacheracht, kiun li tamen ne nuptis post la morto de la edzino en 1848. Tiujn ĉi jarojn Gutzkow tre fruktodone aktivis literature-publiciste; aperis la rapidege en Mannheim skribita verko »Zur Philosophie der Geschichte« (Hamburg 1836); »Zeitgenossen, ihre Tendenzen, ihre Schicksale, ihre großen Charaktere« (Stuttgart 1837); la kontraŭ Görres verkita broŝuro »Die rote Mütze und die Kapuze« (Hamburg 1838); »Götter, Helden und Don Quixote« (Hamburg 1838); esearo kontraŭ Menzel, la blindan Goeto-malŝatanton, »Goethe im Wendepunkt zweier Jahrhunderte« (Berlino 1836) kaj la panegiro »Börnes Leben«, kun antaŭparolo kontraŭheine-a (Hamburg 1840).
Orientiĝo lia je pli poeta verkado senteblas jam en la romano »Seraphine« (Hamburg 1838) kaj en la satira kaj arabeska historio »Blasedow und seine Söhne« (Stuttgart 1838-39). Per la tragedio »Richard Savage« (1839) komenciĝis tre daŭripova drama periodo kiu tre popularigis lin. En 1842 li ekloĝis en Frankfurto, en 1846 en Dresdeno kie li loĝis multe verkante ĝis 1861. Inter 1847-49 li estis dramaturgo ĉe la Dresdena kortega teatro; en 1850 li la duan fojon edziĝis kaj inter 1852-62 li estis la de li fondita gazeto »Unterhaltungen am häuslichen Herd«. En 1861 li translokiĝis, estante unua sekretario ege laborema de la Germana Ŝilero-fondaĵo, al Vajmaro kiun taskon li forlasis jam en novembro 1864. Ofendita li estis kaj tiom ekscitita ke li provis sinmortigi lin en februaro 1865 en Friedberg. Li savitis kaj decidis rekomenci la verkadon. Inter 1868 kaj 1873 li vivis en Berlino.
Ofte revenantaj nervodoloroj necesigis vintran restadon en Italujo (1873/74); inter 1874-77 li troviĝis en Heidelberg. Lastatempe la korpe malforta kaj pli kaj pli izolita ulo loĝis en Sachsenhausen. Inter la poetaj verkoj li daŭre publikigis ĵurnalismaĵojn, ekz. »Briefe aus Paris« (Leipzig 1842), »Deutschland am Vorabend seines Falles und seiner Größe« (Frankfurt 1848), »Vor- und Nachmärzliches« (Leipzig 1850), »Lebensbilder« (Stuttgart 1870), la aforismojn »Vom Baum der Erkenntnis« (Stuttgart 1873) kaj »In bunter Reihe«, Briefe und Skizzen (Berlino 1877).
Lia lasta skribitaĵo polemika »Dionysius Longinus, oder über den ästhetischen Schwulst in der neuern deutschen Literatur« (Stuttgart 1878) estis la elfluaĵo de amareco dum longa tempo kunigita kiu jam anoncis sin en la aŭtobiografio »Rückblicke auf mein Leben« (Berlino 1875), kontinuigaĵo de la freŝaj/amindaj notoj »Aus der Knabenzeit« (Frankfurt a. M. 1852).
Graveco
La vera graveco de Gutzkow por la germanlingva literaturo baziĝas sur la pli longaj dramoj kaj romanoj. Li donacis al la germanaj teatroj kelkajn teatraĵojn kiuj eĉ hodiaŭ videblas: la bone trafanta historia komedio »Zopf und Schwert« (1844), »Das Urbild des Tartüffe« (1847) kaj la en multaj fremdaj lingvoj tradukita aĵo pri konscienca libereco »Uriel Acosta«. Aplaŭditis tre ankaŭ la komedio »Der Königsleutnant« (1849), bedaŭrinde kun malbona ena portreto de Goeto. La furoro pli ŝuldiĝas al la aktora parado-rolo de la grafo de Thorane.
Inter la aliaj dramoj, kiuj (parte) malgraŭ bonaj flankoj, pli malsukcesis menciindas »Werner, oder Herz und Welt« (1840), »Die Schule der Reichen«, Schauspiel (1841), »Patkul«, tragedio (1842), »Der 13. November«, tragedio (1842), »Ein weißes Blatt« (1843), »Pugatscheff«, tragedio (1846), »Jürgen Wullenweber«, tragedio (1848), »Liesli«, tragedio popola (1852), »Philipp und Perez«, tragedio (1853), »Ottfried« (1854), »Lenz und Söhne, oder die Komödie der Besserungen«, komedio (1855), »Ella Rosa« (1856), »Lorbeer und Myrte«, komedio (1856), »Der Gefangene von Metz« (1870), »Dschingischan«, komedio (1876).
Eĉ pli rekte li priskibis sian tempon en la du grandaj romanoj »Die Ritter vom Geiste« (Leipzig 1850-52) kaj »Der Zauberer von Rom« (Leipzig 1858-61), kiuj ege furoris iam. »Die Ritter vom Geiste« rakontas la politikan restarigon post 1848 en forte kaj akre priskribitaj personoj, »Der Zauberer von Rom« la ultramontanismulojn kaj la katolikan Germanujon kies gravecon Gutzkow tre frue ekkonis. Ekster pli malgrandaj rakontaĵoj li verkis ankoraŭ plurajn grandajn romanojn: »Hohenschwangau« (Leipzig), bildon de Reformacio; la rememoran romanon »Fritz Ellrodt« (Jena 1872); »Die Söhne Pestalozzis« (Berlino 1870); »Die neuen Serapionsbrüder« (Vroclavo 1877), kiu malgraŭ kelkaj spritaĵoj forme malalogas.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 553-555 (tie ĉi interrete)
(79096) 1981 EM20
(79096) 1981 EM20 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Márton Roska
ROSKA Márton (roŝka) estis hungara praarkeologo naskita en Magyarköblös la 15-an de junio 1880 kaj morinta en Budapeŝto la 16-an de julio 1961.
Biografio
Ekde 1900 Márton Roska estis studento de Universitato de Koloĵvaro, ekde 1913 universitata privatprofesoro pri praarkeologio. Ekde 1901 li laboris kiel praktikanto en Koloĵvaro en Medal- kaj Antikvaĵejo de Erdélyi Múzeum, pli poste direktoro de arkeologiaj kolektaĵoj de la Erdélyi Múzeum-Egyesület, ĝis 1937 direktoro de la Etnografia Muzeo de Erdélyi Kárpátegyesület, ekde 1938 profesoro de arkeologio en universitato de Debreceno, direktoro de Régészeti Intézet (Instituto de Arkeologio). Ekde 1939 li estis redaktoro de la eldonaĵo de instituto de Közlemények. Ekde 1945 ĝis 1950 li instruis en universitato de Segedo.
861
En la jaro 861 post Kristo okazis, interalie:
Gainesville
La loknomo Gainesville povas interalie rilati al
kaj al
Yukio Tsuchiya
Yukio Tsuchiya (土屋 征夫, n. ) estas japana futbalisto.
La Croix-en-Touraine
La Croix-en-Touraine estas franca situanta en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Olbernhau
Olbernhau estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La Croix-en-Touraine
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas crucifixiens.
Polikromio
Polikromio aŭ plurkoloreco estas la arto pentri aŭ dekori per pluraj koloroj kaj verkojn dudimensiajn (pentrartaj) kaj kelkajn partojn de tridimensiajn (skulptartajn aŭ arkitekturaj). La malo estas la monokromio aŭ unukoloreco (uzo de unusola koloro). En grafikaj artoj uzeblas ankaŭ las terminoj dukoloreco aŭ dukromio, trikromio aŭ trikoloreco, tetrakromio aŭ kvarkoloreco, laŭ la nombro de uzitaj koloroj.
Yukio Tsuchiya
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Vissel Kobe, Kashiwa Reysol, Omiya Ardija, Ventforet Kofu kaj Kyoto Sanga FC.
Polikromio
Laŭ Francisko Azorín Polikromio estas ''Procedo presi, ornami, kolorigi ion per pluraj koloroj. Kiam la koloro estas nur unu, nomiĝas monokromio; kiam tri, trikromio. Li indikas etimologion el la greka poli + ĥromos'' (plura koloro).
Multaj antikvaj monumentoj estis polikromaj, poste la farbo malaperis, la homoj alkutimiĝis vidi ilin unukolore kaj nun malfacilas imagi ilin plurkolore; tio estas la okazo ĉe fasadoj de katedraloj, skulptaĵoj de Antikva Grekio ktp.
Reproduktanta paro
Veraj reproduktantaj paroj estas kutime troviĝantaj nur ĉe vertebruloj, sed ekzistas rimarkindaj esceptoj, kiel ekzemple la fasmo de la insulo Lord Howe. Veraj reproduktantaj paroj estas maloftaj ĉe amfibioj aŭ reptilioj, sed ja komunaj ĉe fiŝoj (ekz. diskofiŝo) kaj aparte birdoj. Interese, organizo de reproduktantaj paroj estas maloftaj ĉe mamuloj, kie la dominaj padronoj estas aŭ ke la masklo kaj ino nur renkontas por sekskuniĝo (ekz. bruna urso) aŭ ke dominaj maskloj havas haremon de inoj (ekz. rosmaro).
Sándor Krémer
KRÉMER Sándor [pr. kre:mer] estis hungara aktoro, teatrestro, reĝisoro naskiĝinta en Kolozsvár en 1859 kaj mortinta en Gyula la 12-an de aŭgusto 1918. Lia edzino estis Irma Bermann.
Kariero
Sándor Krémer akiris diplomon en Aktora Lernejo. Li dungiĝis en 1878 al Eperjes, (trupo de Lajos Veres). En la sekvaj jaroj li apartenis al pluraj trupoj, ekzemple Gusztáv Hubay (1880), Vilmos Lászy (1881), Gerő Aradi (1891). Ekde 1885 li ricevis ankaŭ reĝisorajn taskojn. En 1901 li fondis propran trupon kaj vizitis precipe la nordan kaj sudan partojn de Hungara reĝlando.
Li edziĝis dufoje havanta 4 gefilojn.
Heerenveen
[[Media:Nl-Heerenveen.ogg|Heerenveen]] (It Hearrenfean; ) estas municipo en la provinco Frislando (Nederlando).
La municipo havas loĝantojn, de kiuj ĉirkaŭ  en la ĉefloko Heerenveen.
Hassan al-Turabi
Hassan al-Turabi (arabe حسن الترابي Hasan at-Turabi) (naskiĝis ĉ. 1932 en Kassala, Sudano) estas sudana politikisto kaj religia gvidanto en Sudano. Li apartenas al muslimaj fratoj.
Turabi studis ekde 1951 jursciencon en Kartumo, Londono kaj la Pariza Sorbonne, kie li promociis en 1964. Post sia reveno al Sudano, li iĝis politika gvidanto de ĝermo de muslima frateco, ĝis lin enprizonigis en 1969 la registaro de Numeri. Li liberiĝis okaze de repaciĝo en 1979 kaj akiris influan pozicion kiel ĝenerala ŝtatadvokato. La muslimaj fratoj enkondukis ŝarion en 1983, kio kaŭzis militon en suda Sudano.
Oni arestas lin en 1984, liberiĝas en 1985 post falo de Nimeri. Turabi estis arestita en marto de 2004 kaj estas ekde tiam en hejmaresto.
En aprilo de 2006, li klarigis la koranon, islamon je ĝenerala surprizo: ekzemple islama virino povus edziniĝi al kristano, judo sen perdi la kredon.
Holice
Urbo Holice situas en Ĉeĥio, en regiono kaj distrikto Pardubice, 16 km de Pardubice ĉe kruciĝo de ŝoseo I/35 (E442) inter urboj Hradec Králové kaj Svitavy kaj ŝoseo I/36 el Pardubice kaj Sezemice al Holice kaj plu per ŝoseo n-ro 318 al Rychnov nad Kněžnou. Vivas ĉi tie. La urbo estas naskiĝloko de esplorvojaĝisto D-ro Emil Holub kaj loko de famaj terenaj motorciklaj konkursoj.
Urbopartoj
Al la komunumo apartenas urbopartoj:
Historio
Holice estas en historiaj skribaj dokumentoj unue menciita en la jaro 1336, kiel unu el vilaĝoj de la senjorejo Chvojenec, kiu apartenis al familiaro Holický el Šternberk. En la 2-a duono de la 15-a jarcento la posedanto de Holice estis Neptalim el Frimburk, dum kies administrado la komunumo atingis gravan ekonomian disvolvon. La plua posedanto de la jaro 1492 estis Hynek (Henriko) Bradlecký el Mečkov, kiu en la jaro 1507 vendis sian vilaĝon Holice al grandsenjoro Vilém (Vilhelmo) el Pernštejn. De tiam Holice ligas sian sorton kun bienego Pardubice, kiun en la jaro 1560 de Jaroslav el Pernštejn aĉetis reĝo Ferdinando la 1-a. Al la Bohemia Kamero la havaĵo apartenis ĝis la duono de la 19-a jarcento. En la jaro 1553 Holice estis promociita al urbeto kaj en la jaro 1640 al urbo.
Promesplena disvolvo estis ofte interrompata per militaj eventoj, en la tridekjara milito kaj en militoj dum regado de Maria Teresia estis la urbo forbruligita. Holice suferis ankaŭ pro militaj eventoj en la jaro 1866 kaj eĉ en lasta etapo de la dua mondmilito okaze de maja leviĝo de ĉi tieaj civitanoj. En la 19-a kaj 20-a jarcentoj, aparte post konstruo de fervojo el Heřmanův Městec al Borohrádek en la jaro 1899 komencis en Holice granda disvolvo de ŝuoproduktado kaj post la dua mondmilito superis maŝinindustrio. En historion de la transporto Holice enskribiĝis la 13-an de majo 1908, kiam komenciĝis la unua bustrafiko en Ĉeĥio sur linio inter Holice, Pardubice kaj Bohdaneč.
Baroka preĝejo de Sankta Marteno
Tiu ĉi preĝejo estis konstruita en la jaro 1349. En la jaroj 1736 - 1739 ĝi estis rekonstruita en baroka stilo laŭ planoj de kortega arkitekto Tomáš Haffenecker. La kirko elstaras per riĉe ornamita interioro al kies plej valoraj konsistaĵoj apartenas prefere la ĉefaltaro kun bildo de Sankta Nikolao kaj du baptujoj, la ŝtona kaj la stana, devenantaj el la 16-a jarcento. La skulptista ornamaĵo el la 1-a duono de la 18-a jarcento devenas el la metiejo de J. Rohrbach en Chrudim.
Urbodomo
Sian lignan urbodomon la urbo havis jam en la 15-a jarcento, sed tiu kelkfoje subiĝis per incendio kaj en la jaro 1824 anstataŭigis ĝin ŝtona konstruaĵo. Sed tiu eltenis nur ĝis la jaro 1945, kiam ĝi estis en lastaj bataloj de la dua mondmilito detruita per bombardo kaj brulego. En ĝi estis ankaŭ neniigita ampleksa kolekto de bildoj, fortransportita ĉi tien el Pardubice. Nun estas kompreneble en Holice nova administrejo. Modelon de la estinta urbodomo oni povas rigardi en la kulturdomo.
Ceteraj vidindaĵoj
Sur la ĉefa urboplaco staras ŝtona Krucifikso el la jaro 1803 kaj statuo de Madono kun infano devenanta el la jaro 1886.
Troviĝas ĉi tie ankaŭ arteza puto kun malforte mineraleca akvo el la profundo 387,5 m.
Proksime de la preĝejo estas signita kvadrata situo de la estinta akva fortikaĵeto kun angulaj bastionoj.
10022 Zubov
10022 Zubov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno; en tiama Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia matematikisto kaj mekanikisto Vladimir Ivanovich Zubo (cirile: Владимир Иванович Зубов, 1930–2000), fondinto de la Instituto de Komputada Matematiko kaj Rego de la Procezoj en la Leningrada Ŝtata Universitato.
Holice
Ceteraj vidindaĵoj
Internacie konata estas Holice kiel loko de tradicia motorcikla terenkonkurso, kiu ĉi tie regule okazas de la jaro 1951, kutime en junio. Nome temas pri motokrosa FIM mondĉampionado en kategorio MX3 kaj UEM eŭropa ĉampionado en kategorio EMX2.
Por multaj ĉeĥaj kaj eksterlandaj turistoj estas Holice ankaŭ ligitaj kun restado en kampadejo Hluboký, kiu troviĝas proksime de la urbo apud samnoma fiŝlago sur la rando de vastaj arbaroj.
Signifaj naskiĝintoj kaj civitanoj de la urbo
afrika esplorvojaĝisto, kiu efektivigis kvar esplorvojaĝojn al suda Afriko (1872, 1873, 1875, 1883). akademia skulptisto kaj lignoskulptisto. En Holice li kreis monumentojn de insurekcio en la jaro 1945 sur la tombejo kaj de militviktimoj en Sokola parko. Krom aliaj verkoj li estas aŭtoro de monumentoj de signifaj personoj, ekzemple de statuaro de fratoj Čapek en Malé Svatoňovice kaj de la statuo de Alois Jirásek en Hronov. piloto, dum la dua mondmilito piloto de ĉasaviadiloj en RAF en la 245-a kaj pli malfrue en la 501-a ĉasaviadil-eskadroj, ĉeestanto de la bataloj pri Anglio kaj fronta batalanto. Dufoje li estis paffaligita.
Oficoj de la Roma Kurio
La Oficoj de la Roma Kurio estas ekleziaj administraj fakoj de la Roma kurio kiu permesas kaj garantias la ordigitan funkciadon de la diversaj strukturoj disponigitaj por igi efikaj la aktiveco de la Apostola seĝo kaj de la Papo.
Kiel oni povas scii, la Pastor Bonus, la apostola konstitucio per kiu papo Johano Paŭlo la 2-a reorganizis la diversajn ministeriojn de la Apostola Seĝo, en la artikolo 2 difinas la novan strukturon de la Roma kurio en kvin Ministerioj: Ŝtatsekreterejo de la Apostola Seĝo, la Kongregacioj, la Ekleziaj Tribunaloj, la Papaj konsilioj kaj la Oficoj de la Roma kurio (burooj).
Polurado
Polurado estas la agado kaj efiko de frotado, ebenigado, briligado de objekto, ĝis tiu havu surfacon satenecan aŭ brilan. La proceduroj por atingi tion estas tre diversaj industriaj procezoj, kiel abrazio (permana aŭ mekanika) kaj la plidurigo (per polurilo).
Laŭ Francisko Azorín poluri estas Fari ion glatan k. brilantan per frotado. Li indikas etimologion el la la latina polire (poluri, briligi).
Kumarino
Kumarino estas agrablodora organika kemiaĵo derivita el la benzopirono kiu estas senkolora kristala substanco laŭ ĝia pura stato. Ĝi nature ĉeestas en multaj plantoj. La nomo devenas el la Dipteryx odorata, konata kiel coumarou, unu el la unuaj fontoj el kiu kumarino estis unue izolita en 1820.
Galium odoratum, Filipendula ulmaria, Hierochloe odorata kaj Melilotus aparte estas respondecaj pro ilia dolĉa kaj agrabla parfumo, kiu siavice rilatiĝas al ilia alta enhavo da kumarino. Kiam okazanta en altaj koncentriĝoj en furaĝaj plantoj, kumarino estas iom amargusta apetito-subpremaĵo, kaj oni kredas ke ĝi estas produktita de la plantoj kiel kemia defendo por malinstigi predadon.
Historio
Kumarino estis unue priskribita en 1820 de la germana kemiisto A. Vogel, kiu kredis ke la substanco estis la benzoata acido, ekde tonka farboj kaj tiu estis unu el la unuaj kumarinoj strukture karakterizitaj. Post tio, kumarino ankaŭ estis izolita ekde kelkaj legomoj, orkidoj, poacoj kaj citrusaj fruktoj.
En tiu sama jaro, la franca kemiisto Nicholas Jean Baptiste Gaston Guibourt (1790–1867) sendepende izolis la kumarinon kaj en sekva eksperimento li prezentis al la farmacia departemento de la Reĝa Akademio pri Medicino, en Francio, Guibourt nomis kumarinon la nova substanco.
En 1835, la franca apotekisto elmontris ke Vogel kaj Guibourt estis izolinta la saman substancon. Tamen, nur en 1868, la angla kemiisto William Henry Perkin (1838-1907) unue industrie sintezis kaj komercis la kumarinon.
En 1846, la germana kemiisto Hermann Bleibtreu (1821-1881) identigis la korektan komponadojn kaj ĝian narkotan efikon. Ekde 1954, kumarino estas malpermesata substanco en Usono kiel gustigilo pro la eksperimentoj kiuj elmontris ĝiajn toksajn proprecojn.
KUR
La vorto havas plurajn signifojn:
Demokratia Progresema Partio
La Demokratia Progresema Partio (DPP, ĉine: 民主進步黨, pinjine Mínzhǔ Jìnbù Dǎng, mallonge ĉine 民進黨, pinjine Mínjìndǎng) estas tajvana naciisma kaj centro-maldekstra politika partio en Tajvano. Ekde 2023 ĝi estas la plimulta reganta partio en la tutverda koalicio. Ĝi estis tradicie asociita kun forta rekomendado de homaj rajtoj, same kiel la apogo al tajvana naciismo kaj identeco. La DPP estas membro de Liberal International kaj fondintaj membro de la Konsilio de Aziaj Liberaluloj kaj Demokratoj. Ĝi reprezentis Tajvanon en la Organizaĵo de Nereprezentitaj Nacioj kaj Popoloj (UNPO).
Sub la gvido de la prezidentino Cai Ing-ŭen la partio gajnis la prezidentan baloton de la 16-a de januaro 2016, kaj sekve ekde majo 2016 la partia gvidantino estos la nova ŝtata prezidento de Tajvano - la unua virino en tiu ofico. Kiel parto de la Verda koalicio, ĝi subtenas la nocion de Tajvano kiel suverena ŝtato kaj ne strebas al reunuiĝo kun PRĈ.
Vidu ankaŭ
Tajvano
Tajvana Ŝtatkonstrua Partio
Kuomintango
Batalo apud Hastings
La Batalo apud Hastings okazis la 14-an de oktobro 1066 kaj estis la unua milita sukceso de la normanoj konkerantaj Anglion. Sub la gvidado de la duko Vilhelmo la normana armeo venkis la anglosaksojn kaj ties reĝon Haroldon.
Antaŭpreparo
Postulante la tronon de Anglio, Vilhelmo, duko de Normandio, alteriĝis ĉe Pevensey la 28-an de septembro 1066. En lia armeo troviĝis multaj nobeloj, sed ankaŭ pli simplaj homoj, ĉar Vilhelmo promesis terojn al la venkontoj.
Demokratia Progresema Partio
Vidu ankaŭ
Unio por la solidareco de Tajvano
Batalo apud Hastings
Antaŭpreparo
La militistoj de Vilhelmo estis ne nur normandoj, sed ankaŭ bretonoj, flandroj, frankoj kaj eĉ ĝermanoj.
Demokratia Progresema Partio
Vidu ankaŭ
Formosa Alianco
Batalo apud Hastings
Antaŭpreparo
Vilhelmo atendis la rezulton de la nordaj bataloj inter du aliaj tronopostulantoj: Harold Godwinson, grafo de Wessex, proklamita reĝo, kaj Harold Hardraada, reĝo de Norvegio.
En Stamford Bridge venkis Harold, kiu la 2-an de oktobro eksciis pri la surteriĝo de la normandoj. Urĝe li kunigis plejmulte da mitlitistoj. La 11-an de oktobro li foriris el Londono, la 13-an oni avertis Vilhelmon pri la alproksimiĝo de Harold.
La 14-an de oktobro 1066 la du armeoj ekmoviĝis kaj la saksoj instaliĝis sur la monteto de Santlache, kiun la normandoj poste nomis Senlac kaj kiu certe estis la nuna turisma urbo Battle, 6 mejlojn norde de Hastings, for de la marbordo.
Disvolviĝo
La batalo ekis per duelo de pafarkistoj, kie la normandoj estis pli multnombraj, sed malavantaĝitaj pro malalta pozicio. Post tio la piedmarŝantoj atakis.
Pro malefiko de tiu atako Vilhelmo unuafoje sendis sian kavalerion. La saksoj, ekipitaj per danaj hakiloj kaj longaj ŝildoj rezistis kaj la normandoj devige retiriĝis.
Vilhelmo ekrajdis al la batalkampo por eviti retiriĝon kaj fuĝon de siaj militistoj. Tiam lia ĉevalo falis kaj tuj ekis mesaĝo "La duko mortis!". Vilhelmo forprenis sian kaskon por ke la militistoj rekonu lin.
Je la maldekstra flanko la bretonoj mergiĝis sub saksona kontraŭatako, kiam la kavalerio de Vilhelmo venis helpe.
Je la fino de tiu sturmo multaj militistoj de ambaŭ armeoj kuŝis mortintaj sur la kampo. Harold perdis siajn du fratojn Gyrth kaj Lewine. Post mallonga paŭzo la armeoj reprepariĝis.
Je la dekstra flanko nova sturmo ekis kontraŭ la saksa homa muro. Poste la normandaj simulis retiriĝon por devigi la saksojn eliri el siaj vicoj. Tiuj, kiuj eliris la vicojn, tuj poste estis masakritaj de la kavalerio normanda.
Tiun agadon sukcese ripetis la normandoj, kiuj troviĝis je la centro. Tamen la saksaj viktimoj estis ĉefe kampuloj, la elitotrupoj ne malfortiĝis.
Vilhelmo denove atakigis siajn pafarkistojn organizitajn en du grupoj. Unu grupo restis malsupre de la deklivo dum la dua alproksimiĝis kiel eble plej proksime al la saksoj. La unua grupo unue pafis, devigante la saksojn leviĝi siajn ŝildojn por protekti sin kaj ebligante al la dua grupo de pafarkistoj pafadon al la malŝirmitaj saksoj. Tiun agadon oni ripetis plurfoje. Harold ricevis sagon en sia okulo.
Vilhelmo sendis la kavalerion, el kiu 4 viroj, Eustache la 2-a de Boulogne, Hugues de Montfort, Hugues de Ponthieu kaj Gautier Giffard sukcesis alveni ĝis Harold kaj mortigi lin.
Kvankam daŭre alvenis helpotrupoj de saksaj kampuloj sur la batalkampon la venko estis tiu de la normandoj.
Rezulto
Oni ne scias la precizan nombron, sed el la ĉirkaŭ 7.000 ĝis 8.000 batalantoj de ĉiu armeo, mortis almenaŭ 2.000 de la normandoj kaj certe pli ol 2.000 de la saksaj militistoj.
Vilhelmo gajnis la kromnomon la Konkerinto kaj la tronon de Anglio.
Sur la batalejo Vilhelmo konstruigis la monaĥejon Battle Abbey (abatejo de la batalo) por memorigi pri la mortintoj de la batalo. Ĉirkaŭ la abatejo kreiĝis iom post iom la urbeto Battle. La ruinoj de la abatejoj estas nun sentegmenta muzeo pri la batalo de Hastings.
34731 Ronitjain
34731 Ronitjain estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ronit Jain, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri terscienco kaj media scienco. Li estis lernanto ĉe la Interlake High School de Bellevue (Vaŝingtonio, Usono).
Tarhano
Tarhano (greke τραχανάς trahana aŭ tarhana) estas manĝaĵo surbaze de laktaj fermentoj kaj miksaĵo de grenoj trovita en la kuirartoj de Sudorienta Eŭropo kaj Mezoriento. Seka tarhana havas teksturon el krudaj, malglataj paneroj, kaj ĝi estas kutime farita kiel densa supo kun akvo, stoko aŭ lakto. Ĉar ĝi estas ambaŭ acida kaj apenaŭ humida, la laktaj proteinoj konservas longajn periodojn. Tarhano estas tre simila al iuj specoj de kiŝko.
La armena tarĥana konsistas el madzuno kaj ovoj miksitaj kun duono da tritika faruno kaj duono da amelo. Malgrandaj pecoj de pastaĵo estas pretaj kaj sekigitaj kaj poste tenataj en vitraj ujoj kaj uzas plejparte sekajn supojn, dissolvante en varmaj likvaĵoj. La greka trahanas enhavas nur krakitan tritikon aŭ kuskusan paston kaj fermentitan lakton. La turka tarhana konsistas el krakita tritiko (aŭ faruno), jogurto kaj legomoj fermentitaj tiam sekigitaj. En Kipro ĝi estas konsiderata nacia plado, kaj ofte estas servita kun pecoj de haloumi-fromaĝo en ĝi. En la Albana kuirarto ĝi estas preparita kun tritiko, jogurto kaj butero kaj ĝi estas servita kun varma oleo kaj feta fromaĝo.
Henriko la Juna Reĝo
Frua Vivo
La 2-an de septembro 1160 lia patro fiancigis lin al Margareta de Francio, dujara filino de Ludoviko la 7-a (Francio) kaj lia dua edzino Konstanca de Kastilio. Tiutempe oftis ke anoj de reĝaj familioj geedziĝas dum sia infaneco. Per la geedzigo, oni esperis ĉesigi longdaŭran kverelon inter la anglaj kaj francaj reĝoj pri Vexin en norda Francio. Laŭ la akordo, per Margareta, Henriko la Juna Reĝo akirus la kastelojn de Vexin. Tamen sekvis akra konflikto kiam Henriko la 2-a klopodis kapti Vexin.
Reĝo
En novembro 1179 la Juna Reĝo reprezentis sian patron ĉe la kronado en Reims de Filipo la 2-a (Francio) kiel kunreĝo de Francio.
Turniroj
Henriko la Juna Reĝo amegis turnirojn. De 1175 al 1182 li ĉeestis multajn turnirojn en centra kaj norda Francio. Laŭdire li elspezis po 200 pundoj tage kiam li kaj siaj kavaliroj partoprenis turniron ĉe Lagny-sur-Marne en novembro 1179.
Albana Ortodoksa Eklezio
La Albana Ortodoksa Eklezio (albane Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë) estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj eklezioj en komunio kun la ortodoksa komunumo, en Albanio. Ĝi disiĝis de la Konstantinopola Ortodoksa Eklezio en 1922, kvankam ĝia memstareco (aŭtokefaleco) ne estis agnoskita de la Patriarko de Konstantinopolo ĝis 1937. Ĝi estis viktimo de la akraj persekutadoj dum la komunisma epoko, parte pro la ateismo altrudita de la reĝimo kaj parte ĉar la uzado de la greka en la liturgio estis vidata kiel minaco por la etna identeco fare de la albanaj naciistoj. Ĝi havas ĉ. 200.000 kredantoj.
Tradukoj de Harry Potter
Oni tradukis la librojn de Harry Potter en multajn lingvojn, sed ĝis nune ne estas esperanta traduko.
Jam ekzistas 66 eldonoj en pli ol 60 diversaj lingvoj. La lingvoj inkluzivas la hispanan, la francan, la kimran, kaj la latinan.
Listo de tradukoj laŭ lingvoj kaj eldonlandoj
De antaŭlonga tempo ekzistas projekto por traduki version al la skotgaela lingvo, la unua libro aperintus en decembro 2006, sed la prokejto estis prokrastita. Poste la apero de la libro estis anoncita de Bloomsbury Publishing PLC por julio 2010, sed ankoraŭ la libro de aperas en ĝia katalogo.
Kelkaj tradukoj, kiel tiaj en mortaj lingvoj kiel la latina kaj la antikva greka, estis farataj kiel akademiaj ekzercoj, kies celo estis vekiĝi la intereso pri tiuj lingvoj kaj doni al la studantoj de tiuj lingvoj modernan stud-materialon. La versio en la antikva greka, laŭ ĝia tradukisto, estas la plej longa teksto eldonita en tiu lingvo ekde la romanoj de Heliodoro de emesa en la 3-a jarcento, kaj oni bezonis preskaŭ unu jaron por traduki ĝin tute.
Notu, ke en kelkaj landoj, kiel Hispanio kaj Barato, la romanoj estis tradukitaj al pluraj lokaj lingvoj (Kiel la asturia, ekzemple). Fojfoje ekzistas du malsamaj tradukoj por malsamaj dialektoj de la sama lingvo (kiel okazas kun la portugala versio de Portugalio kaj Brazilo).
Yoshiaki Maruyama
Yoshiaki Maruyama (丸山 良明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Montedio Yamagata, Albirex Niigata kaj Vegalta Sendai.
Nigrabrusta serpentaglo
La ĉefa identiga karaktero de tiu birdo astas ties malhelbrunaj (nigreca ŝajne de malproksime) kapo kaj brusto, de kio devenas ties komuna nomo kaj ties latina scienca nomo per aludo simple al la brusto. Fakte ripoze la malhelaj kapo kaj brusto ege kontrastas kun la blanka ventro, dum dumfluge ili sama kontrastas kun kaj subaj partoj kaj subflugiloj, kiuj estas blankaj escepte tri malhelaj strioj en flugilplumoj kaj vosto. La supraj partoj estas malhelbrunaj, kaj la okuloj estas flavaj. La beko estas malhelgriza ĝenerale kaj pli nigreca pinte, mallonga, hokoforma kaj fortika.
La alvoko estas fajfa kvo kvo kvo kviuu.
Tiu afrotropisa specio povas troviĝi tra suda Afriko el Etiopio kaj Sudano norde al Sudafriko sude kaj Angolo sudokcidente.
Ili loĝas en diversaj habitatoj, kie ili povas trovi malferman terenon por ĉasi, arbojn por ripozi kaj nesti, kaj sufiĉan manĝodisponeblon. Tio inkludas duonaridajn aŭ eĉ dezertajn areojn.
Kiel ties nomo indikas, tiu birdo manĝas ĉefe serpentojn, sed ankaŭ predas lacertojn, malgrandajn mamulojn kaj ranojn.
La ino demetas nur po 1 ovon, kiu estas kovata dum 50 tagoj. La elnestiĝo okazas post 3 monatoj.
Pro ties ampleksa distribuado tiu specio ne estas endanĝerita.
Johanna Rolland
Johanna ROLLAND, naskiĝinta la en Nantes (Loire-Atlantique, en Francio) estas franca politikistino kaj la nuna urbestrino de Nantes, unua virino por regi tiun Konsilion kaj unu el la sep virinoj urbestroj de urboj kun pli ol 100,000 loĝantoj. Membro de la Nacia Konsilio de la Socialisma Partio, ŝi estis, anataŭ sia elekto, adjunkto de la urbestro de Nantes Patrick Rimbert. Ŝi estas ankaŭ prezidantino de Nantes Métropole kaj de Metropola Poluso Nantes - Saint-Nazaire.
Origino kaj familia vivo
Filino de patrino instruisto kaj patro banklaboristo kaj sindikatisto, de kiuj ŝi heredis sian politikan pozicion, Johanna Rolland estas la pla plej aĝa el tri filinoj. Ŝi edziniĝis kaj estas patrino de du infanoj.
Politika kariero
Elektita en la Municipa Konsilio de Nantes en 2008, ŝi estis elektita kiel vicurbestro komisiita pri edukado kaj junularo.
En junio 2012, Jean-Marc Ayrault estis nomumita ĉefministro, lia unua vicurbestro Patrick Rimbert fariĝis urbestro. Tiam la Municipa Konsilio elektis Johanna Rolland kiel novan unuan vicurbestron komisiita pri edukado, junularo, grandaj urbaj projektoj kaj urba politiko. Ŝi laboris pri strukturaj projektoj kun la loĝantoj : la granda urba projekto Malakoff, la granda surtuta projekto Bellevue, la insulo de Nantes kaj la kvartalo Création.