cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dueñas
Moderna epoko
La historio de Dueñas estas tre ligita al la Katolikaj Gereĝoj. La 9an de oktobro 1469, Fernando de Aragono, finigis sian veturon al Kastilio por edziĝi al sia kuzino Isabel de Kastilio en la palaco de la grafoj de Buendía en Dueñas, kie li estis akceptita de Pedro de Acuña, 1-a grafo de Buendía kaj frato de la ĉefepiskopo de Toledo nome Alonso Carrillo, kiu peris tiun geedzigon. Gastigita en la Palaco de Acuña de Dueñas, la 14an de oktobro, li veturis al Valadolido por ekkoni sian estontan edzinon kaj retiriĝis denove al Dueñas ĝis la 18an de oktobro revenis definitive al Valadolido por la nupto en la Palaco de Vivero, apartenanta tiam al Juan Pérez de Vivero, edzo de María de Acuña, filino de Pedro de Acuña, kiu estis nuptopatrino. En tiu epoko ankoraŭ pluis la interna milito por la krono de Kastilio, la ĵus geedzoj riskis kaj rifuĝiĝis en Dueñas en 1470 kaj fakte tie naskiĝis la infantino Izabela. Poste en diversaj okazoj kaj Isabel kaj Fernando (eĉ post la morto de Isabel) revenos al Dueñas.
Ankaŭ Johanino de Kastilio kaj ŝia edzo Filipo pasis tra Dueñas en sia unua veturado tra Kastilio en 1502; spite la tradician fidelecon al ŝia patro Fernando, dum ŝia regenteco kunsidos en Dueñas grupo de gravuloj kontraŭaj al ŝi. La ofta alveno de Karolo la 1-a en Dueñas estis registrita en 1520, 1523, 1527, 1539 kaj, fine, en sia retirveturo al Yuste en 1556. En 1527 kaj 1534, krome, pro epidemio de pesto en Valadolido (tiama ĉefurbo), retiriĝis al apudaj lokoj kelkaj ministroj, inter kiuj kelkaj al Dueñas.
Ankaŭ Filipo la 2-a kun siaj gefiloj vizitos la urbon en aŭgusto 1592 pere de la grafo Juan de Acuña y Acuña, kiu estis lia kortegano kaj ambasadoro. Tuj poste startis proceso pro malkonsentoj en la heredlinio kiu pluos ĝis 1613. Pro translokigo de la kortego el Valadolido al Madrido, Dueñas perdis influon same kiel aliaj kastiliaj urboj, sed ankoraŭ en 1602 kaj 1603 Filipo la 3-a vizitis la urbon; kaj same la princo de Kimrio, estonta Karlo la 1-a de Anglio post malsukceso de geedza negocado en 1623; kaj en 1660 Filipo la 4-a.
Aliaj vizitoj de gravuloj okazis ekzemple dum la Hispana Milito de Sukcedo kaj la Hispana Milito de Sendependigo.
Nuntempa epoko
Post la Franca Revolucio de 1789, la episkopo de Ĥaeno, nome Agustín Rubín de Ceballos, lokano de Dueñas, kiu estis ankaŭ ekde 1784 la estro de la Inkvizicio kontribuis al la politiko de Floridablanca por eviti la kontaĝon de la revolucinj ideoj devenaj de Francio, publikigante en 1790 novan liston de malpermesitaj libroj kaj leĝon malpermesante la cirkuladon de presaĵoj kiu disvastigas revoluciajn ideojn.
Dum la Hispana Milito de Sendependigo la 24an de oktobro 1812, la duko de Wellington decidis halti sur montetoj inter Villamuriel kaj Dueñas kaj, por eviti la persekutadon kaj atakon fare de la francoj, kaj la 25an ordonis eksplod-detrui la pontojn de Villamuriel kaj Dueñas, kaj almenaŭ sukcesis detrui po unu arkon.​ La rapida fuĝo de la francoj en junio 1813 rezultis denove en paso de Jozefo Bonaparte tra Dueñas la 6an de junio retiriĝante al Valadolido kaj Palencio.
En 1831 oni ekkonstruis brakon de la Kanalo de Kastilio, por kio oni reuzis konstrumaterialon el la iamaj kastelo kaj murego, kiuj estis perdintaj sian iaman utilecon kaj defendan kaj fiskan. Laŭlonge de la 18-a jarcento la rivero Pisuerga ŝanĝi iom post iom sian fluejon pro kio oni devis refari pontojn. En 1845 oni konstruis ponton super la Kanalo de Kastilio kaj pendoponton super la rivero Pisuerga. En 1856 oni ekkonstruis fervojon kiu lasis la kanalon senutila. Unua uzado de elektro por lumo okazis en 1899.
La frankisma subpremado atingis en Dueñas la plej altan nombron de la provinco per pli ol 120 lokanoj reprezaliitaj, inter kiuj 22 virinoj, kelkaj el kiuj gravedaj, kiel unu de la plej altaj nombroj de Hispanio en la rura medio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la konvento, la ermitejoj, la Hospitalo de Santiago, la Monaĥejo de San Isidro de Dueñas, la vinkeloj, la montokabanoj ktp.
Eugène Boch
Eugène BOCH (1a de septembro 1855 – 3a de januaro 1941) estis belga pentristo, naskiĝinta en Saint-Vaast, La Louvière, Henegovio, kaj juna frato de Anna Boch, fondinta membro de la grupo Les XX.
Biografio
Naskiĝinta en la 5a generacio de la familio Boch, nome riĉa dinastio de fabrikantoj de fajna ceramiko, ankoraŭ funkcianta laŭ la varmarko Villeroy & Boch, Eugène Boch aliĝis al la privata ateliero de Léon Bonnat en Parizo, en 1879. Ekde 1882, kiam Bonnat fermis sian atelieron, li studis en la ateliero de Fernand Cormon. Pentraĵoj liaj estis akceptitaj en la Salono en 1882, 1883 kaj 1885. En 1888, li estis prezentita de la usona pentristo Dodge MacKnight al Vincent van Gogh.
En 1892 li setliĝis en Monthyon (Seine-et-Marne), ne tro for el Parizo. En 1909, li edziĝis al Anne-Marie Léonie Crusfond (?-1933); en 1910 ili translokiĝis al sia ĵus konstruita ĉaledo "La Grimpette", kie ambaŭ loĝis ĝis sia morto.
Eugène subtenis talentajn artistojn, sed malriĉajn, kiel Émile Bernard, kiun li renkontis en la Ateliero Cormon, kaj Paul Gauguin. Aŭ li ŝanĝis tion por verkoj, kiel kun van Gogh. Tiel iom post iom estis arigita grava kolekto de nuntempa arto. Krom sia portreto Eugène Boch posedis alian pentraĵon de van Gogh. Kiel lia fratino Anna, Eugène Boch elspezis grandan parton de la riĉeco, kiujn ili posedis el sia patro, Victor Boch, sukcesa negocisto, helpante aliajn artistojn. Ili aĉetis pentraĵojn el preskaŭ ĉiuj gravaj samtempuloj, plej parto ankaŭ iliaj amikoj.
Le la morto de Eugène Boch en 1941, li heredigis la pentraĵon "La poeto" – kiu estas la titolo de Van Gogh por lia portreto de Eugène Boch, kiun Boch estis ricevinta el Johanna van Gogh-Bonger (bofratino de van Gogh) laŭ la testamentoj de Vincent kaj Theo – al la muzeo Luvro. Nuntempe la pentraĵo estas videbla en la Pariza Musée d'Orsay. Parto de lia kolekto estis aĉetita de sia pranepo Luitwin von Boch kun la intenco krei muzeon pri Anna kaj Eugene Boch.
La retejo pri Eugene Boch estas eltenita el la Cremerie de Paris en la Hôtel de Villeroy. Ĝi estas eldonita de lia pranepo kaj de Drino. Thérèse Thomas.
Courchevel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Fernando Colomo
Fernando COLOMO Gómez (Madrido, 2an de februaro 1946) estas hispana kinreĝisoro, aktoro, scenaristo, produktoro kaj arkitekto.
Kariero
En 1980 li produktoris Opera Prima, debuto de Fernando Trueba, plej biletvenda hispana filmo de la jaro, kaj internacie sukcesa ekzemple en festivaloj de Venecio kaj Ĉikago. Samjare li reĝisoris La mano negra (La nigra mano), elektita en la festivaloj de Montrealo kaj Los-Anĝeleso kaj ricevis la unuan premion en MystFest de Cattolica (Italio). En 1983, kun teamo de 5 personoj kaj manuskripto de 6 paĝoj, filmis per 16 mm en la urbo Novjorko La línea del cielo (Ĉiellinio), nome membiografia filmo kun Antonio Resines (alter ego de la propra Colomo), kiu estis elektita por la London Film Festival kaj por la festivalo New Directors/New Films de Novjorko.
Sekva tasko estis El caballero del dragón (1985), internacia kunproduktaĵo kun Harvey Keitel, Klaus Kinski, Fernando Rey kaj Miguel Bosé, pri la historio de eksterterano kiu aperas en la Mezepoko, kiu estis komerca malsukceso, ĉar ĝia alta enspezado ne ekvilibris la altan buĝeton elspezitan. Poste ĝi iĝis kultofilmo, special en Usono. La rekuperafo alvenis per La vida alegre, komedio kun Verónica Forqué (Goja-premio al plej bona aktorino), Antonio Resines, Massiel, Ana Obregón kaj Miguel Rellán, kiu ja sukcesis.
Fine de la 1980-aj jaroj Bajarse al moro, kinversio de la samnoma teatraĵo de José Luis Alonso de Santos. Tiu filmo kun eksterordinara geaktoraro (Verónica Forqué, Antonio Banderas, Juan Echanove, Aitana Sánchez-Gijón, Chus Lampreave kaj Miguel Rellán), iĝis la filmo plej biletvenda de tiu jaro kaj estas referenco de la hispana kino de la 1980-aj jaroj.
Jam en la 21-a jarcento li filmis Al sur de Granada (2002), biografia filmo pri la vivo de la hispanisto Gerald Brenan kaj lia juneco en Alpujarras, kiu ricevis diversajn honorojn, kaj El próximo oriente (2006) pri kolonio de bangladeŝanoj en la madrida kvartalo Lavapiés.
Corbel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. Unu el la fontriveretoj de la rivero Guiers trafluas ĝin.
Crest-Voland
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Miguel Rellán
Miguel Ángel RELLÁN García (Tetuano, Hispana Maroko, 7a de novembro 1943) estas hispana aktoro kiu partoprenis en nombraj filmoj, teatraĵoj kaj televidserioj).
Kariero
Li studis medicinon en la Universitato de Sevilo, sed dume entuziasmiĝis pri teatro, kaj estis fondinto de Esperpento, unu de la plej famaj grupoj de sendependa teatro dum kvar jaroj (1965-1969). Por pluigi sian aktorkarieron, li iris al Madrido. Ekde 1974, li laboris en teatro, teatraj programoj, televidaj serioj kaj kinproduktaĵoj, debute per la filmo El perro (La hundo, 1977), de Antonio Isasi-Isasmendi, kaj poste en nigraj filmoj El crack kaj El crack II, de José Luis Garci kaj por José Luis Cuerda en El bosque animado kaj Amanece, que no es poco. Apartan mencion meritas El perro del hortelano, laŭ samnoma verko de Lope de Vega, de Pilar Miró.
Fame (filmo, 1980)
Famo (Fame) estas muzika filmo el 1980, kreita kaj produktita de David de Silva, reĝisorita de Alan Parker, kaj verkita de Christopher Gore.
La filmo gajnis la oskar-premion por plej bona muziko, kaj la tema kanto de ĝi, same nomata " Famo", gajnis la oskar-premion por plej bona Kanto. La kanto estis kantita de Irene Cara, kiu ankaŭ aktoris en la filmo.
Sekve la sukceson de la filmo, ekzistis ankaŭ sukcesa televidserio de la sama nomo, muzikalo kiu estis prezentata en la West End de Londono dum dek jaroj, same kiel refilmigo en 2009.
Intriga resumo
La filmo sekvas la studperiodon de grupo de junaj studentoj ĉe mezlernejo de la artoj en Novjorko, ekde iliaj aliĝaj ekzamenoj al la institucio, ĝis diplomiĝo. La ambicioj de la studentoj ĉe la lernejo de prezentartoj estas grandegaj - ĉiuj volas esti famaj kaj akiri famon. Kvankam multaj adoleskantoj provas trapasi la ekzamenojn nur kelkaj estas elektitaj. Samtempe de la studado, kun specialiĝo pri la artaj kampoj kaj pritraktantaj devigajn studojn kaj malfacilajn postulojn, la studentoj trapasas procezon de persona maturiĝo, lernas koni sin, kunlaboras en teamo kaj kreas personajn ligojn de amikeco kaj amo. Post kvar jaroj da streĉa trejnado, nur kelkaj el la studentoj sukcesas akiri famon.
Zooboomafoo
Zoboomafoo estas realbatala/vigla porinfana televidserialo kiu origine aerumis sur PBS de la 25-an de januaro 1999, ĝis junio 7, 2001. Ĝi antaŭe estis montrita en publika televido (depende de la areo) kaj estis regule montrita sur Sprout ĝis 2013. Totalo de 65 epizodoj estis elsenditaj. Kreado de la Kratt Fratoj (Chris kaj Martin), ĝi havas parolantan lemuron (la sifaka de Coquerel) nomitan Zoboomafoo, faritan fare de kanada pupisto Gord Robertson (kiu ankaŭ pupis sur Fraggle Rock de Jim Henson), kaj plejparte portretita per lemuro nomita. Joviano, kune kun kolekto de revenintaj bestaj gastoj. Ĉiu epizodo komenciĝas kun la fratoj Kratt en Animal Junction, stranga loko en kiu la reguloj de naturo ŝanĝiĝas kaj sovaĝaj bestoj venas por viziti kaj ludi. La 10-an de novembro 2014, Jovian mortis en sia hejmo ĉe la Duke Lemur Center en Durham, Norda Karolino en la aĝo de 20 pro rena malfunkcio.
42-a jarcento a.K.
Por la jarcentoj antaŭ la 40-a jarcento a.K. en la Vikipedio en Esperanto ankoraŭ ne kreiĝis apartaj artikolaj superrigardoj de unuopaj jarcentoj.
94400 Hongdaeyong
94400 Hongdaeyong estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la sud-koreaj astronomoj Young-Beom Jeon, Yun-Ho Park kaj Kyoung-Ja Choo elde la Observatorio de Bohyunsan proksime de Jeongĉeon (Sud-Koreio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la korea filozofo, astronomo kaj matematikisto Hong Daeyong (hangule 홍대용, 1731–1783) de la malfrua Joseon-Dinastio, kiu laboris por forlasi la malnovan konvencian kosmologion de Koreio kaj defendis novajn konceptojn enkondukitajn el Ĉinio. Li ankaŭ inventis multenombrajn astronomiajn instumentojn.
Damon Knight
Vivo
Damon Knight estis naskita en Baker, Oregono en 1922, kaj kreskis en Hood River, Oregono. Li komencis ami sciencfikcion en la aĝo de dek unu, kaj publikigis du fanzinojn nomitajn "Snide".
La unua verkaĵo kiun li vendis estis komika desegnaĵo por sciencfikcia revuo, Amazing Stories. Lia unua rakonto, "The Itching Hour", aperis en la somero de 1940 en la revuo Futuria Fantasia redaktita fare de Ray Bradbury. Li tiam publikigis "Resilience" en la numero de februaro 1941 de Stirring Science Stories, redaktita fare de Donald Wollheim. Redakta eraro igis la finon de la rakonto nekomprenebla, kaj ĝi estis represita en la revuo en 1978 kiel kvar paĝoj kun du-paĝa enkonduko fare de Knight.
Knight fondis la societon Fantasy and Science Fiction Writers Association of America (SFWA), kunfondis la National Fantasy Fan Federation (N3F), estis unu el la fondintoj de la laborrenkontiĝo de la verkistoj en Milford, kaj unu el la fondintoj de la verkada laborrenkontiĝo ĉe Clarion (Clarion Workshop).
Pirazolosulfonila klorido
Pirazolo-3-sulfonila klorido estas organika-sulfura funkcia grupo apartenanta al la familio de la sulfonilaj kloridoj. Ĝi estas senkolora substanco tre sensebla al akvo, bazoj, aminoj, fortaj oksidigagentoj. La sulfuro de la molekulo okupas la centron de la strukturo ĉirkaŭita de la kloro, du oksigenatomoj kaj la Pirazolo. Sulfonilaj kloridoj hidroliziĝas al la ekvivalenta sulfonata acido. Kun amoniako ĝi donas sulfonamidon kaj kun hidroksidoj ĝi produktas la respektivan salon.
Gábor Dénes (reĝisoro)
Gábor Dénes [dEneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dénes Gábor estas hungara reĝisoro, kameraisto, produktoro.
Gábor Dénes naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Dénes eklaboris en filma produktejo kiel vickameraisto en 1970. Li akiris diplomon en de:Filmuniversität Babelsberg Konrad Wolf en 1981. Hejmenveninta li estis levita reĝisoro kaj kameraisto. Depost la socialismo (1990) li estis ankaŭ produktoro, krome inter 1990-1996 li instruis filman kulturon en lernejoj. Li specialiĝis pri dokumentaj filmoj kaj li kontribuis pri filmoj en revuoj. Li ricevis premion en 2000.
Damon Knight
Vivo
Li publikigis sian unuan rakonton vivante en Novjorko, kaj estis membro de la Futurians, grupo de sciencfikciaj entuziasmuloj multaj el kies membroj iĝis verkistoj kaj redaktistoj en la ĝenro. Unu el liaj noveloj priskribas supernaturan tumulton en grupo de sciencfikciaj adorantoj, kaj enhavas gastadojn de membroj de la grupo kaj aliaj sub pseŭdonimoj.
En serio de recenzoj por diversaj periodaĵoj, li famiĝis kiel sciencfikcia kritikisto. Post naŭ jaroj kiel recenzisto, li ĉesis kiam revuo rifuzis publikigi lian recenzon ekzakte kiel li skribis ĝin. Tiuj recenzoj poste estis kolektitaj en la libro "Search of Wonder".
Al la ĝenerala publiko, li estas plej konata kiel la verkinto de "To Serve Man", novelo de 1950 adaptita por The Twilight Zone. Knight ankaŭ estas memorita dank'al la kritika termino "idiota intrigo", kiu priskribas rakonton kiu sukcesas realiĝi, nur ĉar ĉiuj herooj estas idiotoj (alie ili solvintus mem la misteran problemon de la rakonto ĉe la komenco); la esprimo estis verŝajne elpensita fare de James Blish, sed iĝis ofta pro la ofta uzo de Knight en liaj kritikaj artikoloj.
Premioj kaj heredaĵo
Li gajnis la premion Hugo por "Plejbone Literatura Kritikisto" en 1956, kaj lia rakonto To Serve Man gajnis la premion "Retroa Hugo" en 2001 kiel "Plejbona novelo de la 1950-aj jaroj" (retrospektiva gajno de la Hugo por la jaroj antaŭ la distribuado de la premio).
Li estis nomita grandmajstro fare de la SFWA en 1995. Post lia morto en 2002, la premio de la societo estis nomita honore laŭ li.
Knight estis induktita en la sciencfikcio-halon de famo en 2003.
Talal de Jordanio
Talal bin Abdullah (تلال بن عبد الله; la 26-an de februaro 1909 - la 7-an de julio 1972) estis reĝo de Jordanio de la 20-an de julio 1951 ĝis li estis devigita abdiki pro mensaj kialoj la 11-an de aŭgusto 1952.
Vivo
Talal estis naskita en Mekko en 1909 kiel la majoratulo de Abdullah la 1-a kaj Mosbah bint Nasser. Infanaĝe li suferis de koleraj eksplodoj, malofte parolis kaj emis izoli sin. En 1929 li studentiĝis ĉe la Reĝa Militakademio en Sandhurst, Britio. En 1934, li geedziĝis kun Zain A-Sharif filino de Jamil. Lia patro kredis ke li ne estis kvalifikita por heredi sian lokon kaj preferis sian pli junan fraton Naif aŭ la filon de Talal, Hussein, kiel sian posteulon. Talal oficiale tenis la titolon de kronprinco.
En 1951, Talal suferis de nerva kolapso kaj de ĝenerala malforto. Post ekzamenado de tri kuracistoj, kiuj rekomendis kuracadon en sanatorio, lia patro sendis lin al Anglio. Post la atenco kaj murdo de lia patro en Jerusalemo la 20-an de julio 1951, Talal estis ekster Jordanio kaj volis reveni kaj transpreni la regadon, sed li renkontis la opozicion de la ĉefministro de Jordanio. Post esti ekzamenita fare de liaj kuracistoj kaj trovita esti "en kontentiga fizika kaj mensa kondiĉo" li estis permesita reveni al Jordanio. Talal estis ĵurkonfirmita kiel Reĝo de Jordanio la 6-an de septembro 1951.
Dum lia mallonga regado, li respondecis pri kreado de la liberala konstitucio de la Regno, laŭ kiu la registaro, kaj ĉiu ministro propre, estas respondecaj al la parlamento. La konstitucio estis ratifita la 1-an de januaro 1952. Reĝo Talal ankaŭ helpis plibonigi la streĉitajn rilatojn inter Jordanio kaj Egiptio kaj Saud-Arabio.
En majo 1952, sekvante la rekomendon de liaj kuracistoj, Talal iris al subita ferio en Francio, sed li timis puĉon fare de sia frato Naif. La 4-an de junio, la jordania registaro forigis Talal el la trono dum ĝi deklaris lin freneza kaj suferanta de skizofrenio. Lia 17-jaraĝa filo Hussein sukcedis lin kaj Talal estis hospitaligita en sanatorio en Turkio.
Talal mortis en Istanbulo en 1972 kaj estis entombigita en la Reĝa Maŭzoleo en Amano. Li postlasis tri filojn kaj filinon.
Gasel (stacidomo)
Gasel estas fervoja stacidomo en Köniz, Svislando.
Moderna
estas internacia farmacia firmao bazita en Kembriĝo (Masaĉuseco), Usono. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2019 estis 60 milionoj da usonaj dolaroj.
Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la firmao estis unu el pluraj kiuj produktis kaj provizis vakcinon kontraŭ SARS-CoV-2. En decembro 2020/januaro 2021, ilia KOVIM-19-vakcino "Moderna", ankaŭ nomata "Spikevax", ricevis aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj.
AstraZeneca
estas internacia farmacia firmao bazita en Kembriĝo, Britio. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2020 estis 26,6 miliardoj da usonaj dolaroj.
Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la firmao estis unu el pluraj kiuj produktis kaj provizis vakcinon kontraŭ SARS-CoV-2. En januaro kaj februaro 2021, ilia KOVIM-19-vakcino "Vaxzevria" ricevis aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj.
(163023) 2001 XU1
(163023) 2001 XU1 estas terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta atona asteroido.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 1:3 kun Merkuro kaj 7:5 kun la Tero.
Ĝia discentra klinita orbito krucas la orbitojn de la Tero, Venuso kaj Merkuro. Ĝia malsuprenira nodo estas proksima de la tera orbito kaj ĝia suprenira nodo estas proksima de la merkura orbito.
• Ĝia tera MOID estas 0,05594 astronomia unuo (8,368 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,15914 astronomia unuo (23,807 milionoj da km),
• ĝia merkura MOID estas 0,08102 astronomia unuo (12,120419484114 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,05788 astronomia unuo (8,659 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,05684 astronomia unuo (8,503 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,05421 astronomia unuo (8,110 milionoj da km) de nia planedo.
• La ĝi pasis al 0,08114 astronomia unuo (12,138 milionoj da km) de Merkuro,
• la ĝi pasos al 0,07981 astronomia unuo (11,939 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.
Dutiofosfata acido
Dutiofosfata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fosfata acido kaj sulfida acido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, solvebla en akvo. Dutiofosfata acido posedas 3 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon, 2 sulfuratomojn, kaj 2 oksigenatomojn. Dutiofosfatoj rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
La Croix-de-la-Rochette
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Chus Lampreave
María Jesús LAMPREAVE Pérez, konata kiel Chus Lampreave (Madrido, 11a de decembro 1930 - Almerio, 4a de aprilo 2016), estis hispana aktorino.
Ŝi specialiĝis en roloj de duaranga aktorino. Ŝi partoprenis en pli ol sep dek filmoj kaj abunde en televido, por la plej gravaj reĝisoroj de la lando.
Dekomence ŝi interesiĝis pri pentrarto, sed debutis en televido en 1958 kaj ekkarieris en kino kun Marco Ferreri en la filmoj, nun klasikaĵoj, El pisito kaj El cochecito, kaj kun Luis García Berlanga, El verdugo kaj la trilogio Nacional: La escopeta nacional, Patrimonio nacional kaj Nacional III. Aliaj filmoj de ĝis unua etapo estas Mi querida señorita kaj El amor del capitán Brando de Jaime de Armiñán.
Ĉefaj sukcesoj venis en la 1980-aj jaroj kaj ĉefe kun la reĝisoro Pedro Almodóvar. Ŝi ne akceptis rolojn en Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón kaj en Laberinto de pasiones, sed ja tiun de Entre tinieblas (1983), kaj ekde tiam ŝi partoprenis en preskaŭ ĉiuj filmoj de Almodóvar: nome ¿Qué he hecho yo para merecer esto? (1984), Matador (1986), Mujeres al borde de un ataque de nervios (1988), La flor de mi secreto (1995), Hable con ella (2002), Volver (2006), Los abrazos rotos (2009)... Kaj fakte ŝi estis la nura aktorino kiu laboris regule kun Almodóvar laŭlonge de lia filmaro.
Ŝi aktorinis ankaŭ por Fernando Trueba, en Sé infiel y no mires con quién (1985) kaj en El año de las luces (1986), per rolo kiu havigis al ŝi unuan el ses kandidatiĝoj al Goja-premio. Ŝi specialiĝis en roluloj de naivulino aŭ nesaĝulinoj, kaj sukcesis en Espérame en el cielo (Antonio Mercero, 1988). Revenis al kunlaboro kun Berlanga en Moros y cristianos (1987) kaj Todos a la cárcel (1994).
Aliaj ŝiaj filmoj estas Teresa de Jesús (1984) de Josefina Molina, Epílogo de Gonzalo Suárez, Amanece, que no es poco (1988) de José Luis Cuerda, Bajarse al moro (1989) de Fernando Colomo kaj El artista y la modelo (2012) de Fernando Trueba.
Elke Austenat
Elke Austenat (naskiĝis la 23-an de marto 1945 en Halle/Saale) estas germana kuracistino kaj verkistino.
Vivo
Austenat frekventis la infanan kaj junularan sportlernejon kaj la Kant-mezlernejon en Berlin-Lichtenberg. Post la mezlerneja finekzameno Abituro en 1963, ŝi trejniĝis kiel flegistino. De 1966 ĝis 1972 ŝi studis homan medicinon en la Humboldt-Universitato en Berlino. En 1966 ŝi trapasis la ŝtatan ekzamenon kaj doktoriĝis en 1972. De 1972 ĝis 1980 ŝi laboris en la Kliniko pri Diabeto kaj Metabolaj Malsanoj de la Urba Hospitalo Berlin-Kaulsdorf. En 1977 Austenat estis rekonita kiel specialisto pri interna medicino, kaj en 1979 sekvis rekono de la sub-specialiĝo pri diabeto. De 1979 ĝis 1980 ŝi laboris kiel vicĉefkuracisto en la kliniko kaj estis medicina direktoro de la centro pri peritonea dializo en Orienta Berlino.
De 1980 ĝis 1982 Austenat estis en politika antaŭprocesa aresto de la Ministerio pri Ŝtata Sekureco en Berlin-Pankow kaj en la "puna institucio" Hoheneck (Stollberg). En 1982 la registaro de Federacia Respubliko Germanio elaĉetis ŝin kaj ŝi translokiĝis al Okcidenta Berlino. En 1982 kaj denove post reunuiĝo en 1990, ŝi estis rekonita kiel viktimo de politika persekuto fare de la GDR-reĝimo.
De 1984 ĝis 2007 ŝi estis private praktikanta internisto en Okcidenta Berlino. En 1985 ŝi malfermis kaj prizorgis la unuan dumnoktan klinikon por diabetaj malsanuloj por Germanio en Okcidenta Berlino kaj gvidis tiun klinikon ĝis 2007. Austenat prenis la vizion de sia diabetologia instruisto Volker Schliack, pioniro de sia fako en GDR. Restrukturante la organizadon de la principo de nokta kliniko pri diabeto disvolvita de li, ŝi atingis la inkludon de la nokta kliniko pri diabeto en la "hospitalan planon" de Berlino - tio signifis pli da subteno por la institucio. En 1994 la ŝtata Orientberlina Instituto pri Diabeto kaj Metabolaj Malsanoj (antaŭe la Centra Oficejo de GDR por Diabeto) estis transprenita fare de ŝi. La translokiĝo de la tradicia Orientberlina kliniko al okcidenta Berlino okazis per oficiala rezolucio de la urba senato. En 2006 la financa distribuejo de malsanasekura mono al la kuracistoj kontraŭis la translokiĝon de antaŭ dek du jaroj - tio signifis forprenon de ĉiuj paĝoj, kio senigis la dumnoktan klinikon kaj sian ĉefkuracistinon de la ekonomia bazo. De 2007 ĝis 2013 Elke Austenat vivis en Francio, Anglio kaj Aŭstrio. Ŝi revenis al Berlino en 2014. Dum sia restado eksterlande, Elke Austenat laboris kiel internacia konsilisto pri diabeto.
Ekde kiam la politikaj reguligoj lige al la kronvirusa malsano de 2019 iĝis pli politikaj ol medicinaj, ŝi engaĝiĝas en socia asocio pri tiu temo.
MSC World Europa
MSC World Europa estas Mond-klasa krozoŝipo ĵus liverita por MSC Cruises kaj konstruita en ŝipfarejo Chantiers de l'Atlantique en Saint-Nazaire, Francio. MSC World Europa devas komenci publikajn operaciojn de la en 9-taga rondveturo el Kataro post servado kiel hotelŝipo en Doho dum la Futbala Mondpokalo 2022. Ĝi fariĝos la unua Mond-klasa ŝipo de MSC kaj aliĝos al tri ĝemelaj ŝipoj en 2024, 2025, kaj 2027, respektive.
41-a jarcento a.K.
Por la jarcentoj antaŭ la 40-a jarcento a.K. en la Vikipedio en Esperanto ankoraŭ ne kreiĝis apartaj artikolaj superrigardoj de unuopaj jarcentoj.
Estas neeble precize datigi okazaĵojn kiuj okazis ĉirkaŭ la tempo de ĉi tiu jarmilo kaj ĉiuj datoj menciitaj ĉi tie estas taksoj plejparte bazitaj sur geologia kaj antropologia analizo.
La esceptoj estas pluraj neolitikaj fostdomaj loĝejoj en centra Eŭropo, prahistoriaj palafitoj ĉirkaŭ la Alpoj, kies konstrutempo per dendrokronologio povas esti datiĝita al ene de jaro.
Bonvoulu orientiĝi laŭ la artikolo 5-a jarmilo a.K..
¿Qué hace una chica como tú en un sitio como éste?
¿Qué hace una chica como tú en un sitio como este? (Kion faras virino kiel vi ĉe loko kiel tiu?) estas hispana filmo de 1978 reĝisorita de Fernando Colomo kaj ĉefrolulita de Carmen Maura.
Komentoj
La filmo ege sukcesis en la fino de la 1970-aj jaroj, epoko de la Hispana transiro al demokratio, kaj aparte sukcesis pro la muziko de la grupo de rok-muziko Burning, kiu popularigis kanton samnoman kiel la filmo. La tiam apenaŭ konata Pedro Almodóvar aperas kiel stunto distingebla en kelkaj scenoj.
Zollbrück (stacidomo)
Zollbrück estas fervoja stacidomo en Rüderswil, Svislando.
Károly Duló
Károly Duló [kAroj dulO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Duló Károly János estis hungara reĝisoro, scenaristo.
Károly Duló naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Duló maturiĝis en kemia mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1967, poste li akiris fizikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1972, sociologian diplomon samloke en 1977, li doktoriĝis en 1983, fine li akiris Ph.D. en 2002 en Universitato de Debrecen. Inter 1972 kaj 1979 li estis dramaturgo kaj helporeĝisoro en filma studio, poste li estis levita reĝisoro. Ekde 1987 li laboris en aliaj filmaj produktejoj, ekde 1995 li estis studiestro. Li ricevis festivalajn premiojn ekde 1979, aliajn premiojn inter 1990-2013.
István Dékány (reĝisoro)
István Dékány [iŝtvAn dEkAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dékány István estis hungara laboristo, reĝisoro, scenaristo.
István Dékány naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Dékány maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1958, poste li estis simpla laboristo jaron, pli poste li studis 3 jarojn en Ekonomia Universitato Marx Károly, sed li estis forpelita de ĉiuj universitatoj de la lando por partoprenado en la hungara revolucio de 1956. Li estis jardekon simpla laboristo, poste kulturisto, sed intertempe li estis amatora filmisto. Li akiris diplomojn en Pedagogia Altlernejo de Debrecen (1975), Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh (1978), Scienca Universitato Loránd Eötvös (1985). Inter 1990–2003 li estis liberprofesia televida redaktoro.
Zihlbrücke (stacidomo)
Zihlbrücke estas fervoja stacidomo en Gampelen, Svislando.
Juan Echanove
Juan ECHANOVE Labanda (Madrido, 1a de aprilo 1961) estas hispana aktoro.
Kariero
Li populariĝis per la rolo de advokato Cosme en la televidserio Turno de oficio. Tiel li estis alvokita por la filmo Divinas palabras (1987, laŭ verko de Ramón María del Valle-Inclán), pro kio li ricevis la Goja-premion al la plej bona duaranga aktoraro. Sekvis filmoj Bajarse al moro, A solas contigo kaj La noche más larga. En televido li estis protagonisto en 1991 en la serio Chicas de hoy en día, pro kio li pliigis sian popularecon kaj ricevis premion Fotogramas de Plata (arĝenta).
Du jarojn poste, en 1993, li profesie sukcesis en la filmo Madregilda (Francisco Regueiro), kie li ludis rolon de febla Francisco Franco, pro kio Juan Echanove ricevis la Concha de Plata (arĝentan konkon) al plej bona aktoro de la Donostia Kinfestivalo, la Goja-premion al la plej bona protagonista aktoro, la Premion Sant Jordi al plej bona aktoro inter aliaj premioj.
Du jarojn poste, kun la reĝisoro José Luis García Sánchez kaj la aktoro Juan Luis Galiardo, li eniris en filmaro pri tradicia Hispanio nome la jenaj filmoj: Suspiros de España y Portugal (1995), Siempre hay una camino a la derecha (1997) kaj Adiós con el corazón (2000). Krome Echanove partoprenis en filmoj kiel La flor de mi secreto (Pedro Almodóvar, 1995), Sus ojos se cerraron y el mundo sigue andando (Jaime Chávarri, 1997) kaj Los años bárbaros (Fernando Colomo, 1998). En tiu lasta li ludis la rolon de falangisto deziranta malliberigi fuĝintojn, luditajn de Ernesto Alterio kaj Jordi Mollá.
El 2000 li ĉefe laboris teatre en verkoj kiel El verdugo kaj El extraño. Krome, Juan Echanove aperis kiel politika aktivulo. En februaro 2003 li partoprenis en protesto kontraŭ terorismo de ETA, ​ kaj li estis elpelita el la parlamento kun Juan Luis Galiardo, María Barranco, Ana Belén, Pilar Bardem, Jordi Dauder kaj Amparo Larrañaga, pro vestado de to-ĉemizo kun la moto "No a la guerra" (Ne al milito). ​ Samjare, li premieris en teatro El precio, laŭ verko de Arthur Miller. En marto 2004, li festis la venkon de José Luis Rodríguez Zapatero en la sidejo de la PSOE en Madrido. ​
En Alatriste (2005, Agustín Díaz Yanes) li ludis la rolon de Francisco de Quevedo. Samjare li ekludis la rolon de Miguel Alcántara Barbadillo, frato de Antonio Alcántara (Imanol Arias), protagonisto en la televidserio Cuéntame cómo pasó, nome enmigrinto en Francio, kie li divorcis, kiu reveninta en Hispanion vivtenas sin kiel taksiisto kaj posedanto de restoraci-trinkejo.
József Karger-Kocsis
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en benediktana gimnazio en Pannonhalma, poste li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1974. Post 3 jaroj li doktoriĝis. Li kandidatiĝis en 1983, doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1991. Post la unua diplomo li eklaboris en esplora instituto, poste en uzino li havis altan postenon. Inter 1988-2009 li esploris en germanaj universitatoj (Hamburgo, Kaiserslautern). Hejmenveninta li esploris plu en la menciita hungara universitato. Li ricevis premiojn inter 1983-2016. Li havis edzinon.
Kakemono
Kakemono estas japana rulaĵo, uzata por montri pentraĵon, desegnaĵon, aŭ kaligrafiaĵon.
Priskribo
La kakemono konsistas el kvar partoj. La supraĵo estas pli longa ol la malsupra, ĉar tradicie la kakemono estas spektata demalsupre, tiel ke bona perspektivo necesigas pli longan supraĵon.
Ĉe la fundo de la la malsupraĵo estas stango, nomita ĝikugi “aksoligno”, kiun oni uzas por volvi la kakemonon por formeti.
Bence Szabó
Bence Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Bence estis hungara skermisto (sabristo), trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto.
Bence Szabó naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bence Szabó skermis en sportklubo en Újpest inter 1974-1996. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono naŭfoje teame aŭ individue. En universiadoj li estis la unua trifoje. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1988, Somera Olimpiko 1992 kaj Somera Olimpiko 1996 kun po 2 oraj kaj arĝentaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje kaj la dua same dufoje. En la Olimpiko de 1996 li estis la la hungara flagportinto. En 1988 li akiris diplomon. Depost 1996 li havis postenojn en la sporta vivo, aŭ li estis trejnisto. Li ricevis premiojn inter 1988-2022.
New Brunswick (Nov-Ĵerzejo)
New Brunswick estas urbo de Nov-Ĵerzejo, ŝtato de Usono - la nomo estas referenco al la platgermana nomo de la urbo Brunsvigo en Germanio. Laŭ la popolnombrado de aprilo 2020, la urbo havas loĝantojn. La loĝloko estas internacie aparte konata pro la ĉefoficejo de la farmacia firmao Johnson & Johnson.
Wabern bei Bern (stacidomo)
Wabern bei Bern estas fervoja stacidomo en Köniz, Svislando.
Grandval (stacidomo)
Grandval estas fervoja stacidomo en Grandval, Svislando.
Sankarani (rivero)
La rivero Sankarani estas alfluanto de la rivero Niĝero.
Ĝi ekfluas en Gvineo sur la montoj Futa Ĝalon. Ties longo estas pli malpli de 400 km. Ekde sia ekfluo, la rivero fluas norden, kaj tuj venas al la landlimo de Eburbordo, kiun ĝi ne trapasas, sed ĝi estas unu el ties partoj, kaj sekve, ĝi revenas al la teritorio de Gvineo kie ĝi fluas ekskluzive. Ĝi trapasas la landimon kun Malio en la lasta parto de sia fluejo. Ĝi poste sekvas dum cento da kilometroj - inklude sektoron kie ĝi formas la landlimon inter Gvineo kaj Malio. Tuj antaŭ sia kunfluejo kun Niĝero, ĝi alvenas al la konstruita granda Akvorezervejo Selingeo. Finfine ĝi enfluas en la riveron Niĝero, ĉe la dekstra bordo, inter la urbetoj Kangaba kaj Kenieroba. La akvokvanto de la rivero estis observata dum 27 jaroj (1964-1990) en Selingeo, situa proksime de la kunfluejo de Sankarani kun la Niĝero. En Selingeo, la averaĝa jara fluo nome "modulo" observita en tiu periodo estis de 286 m³/sekundo por zono konsiderata pli malpli de 34 200 km², nome preskaŭ la tuta drenbaseno de la rivero. La akvokvanto laŭlonge de la tuta baseno atingis la ciferon de 264 mm jare. Sankarani estas rivero abunda kaj tre bone nutrita dum la tuta jaro. La monata averaĝo observita en marto (kiam la akvo malaltiĝas ĝis minimumo) alvenis al 53 m³/sekundo, tio estas 18 fojojn malpli ol la mediana akvokvanto de septembro, kio estas sufiĉe klarigebla. En la periodo de observado de 27 jaroj, la minimuma monata akvokvanto estis de 14 m³/sekundo, dum la maksimuma monata akvokvanto estis de 1800 m³/sekundo.
Rovná
Nomon Rovná havas pluraj municipoj:
Johnson & Johnson
estas internacia farmacia firmao bazita en New Brunswick (Nov-Ĵerzejo), Usono. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2019 estis 82 miliardoj da usonaj dolaroj.
Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la firmao estis unu el pluraj kiuj produktis kaj provizis vakcinon kontraŭ SARS-CoV-2. En februaro/marto 2021, ilia KOVIM-19-vakcino "Janssen" ricevis aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj.
Baro (Gvineo)
Baro estas urbo kaj sub-prefektejo en la Kouroussa Prefektejo, regiono Kankan, de orient-centra Gvineo. En 2014 ĝi havis 15 578 loĝantojn.
Baro estas la familia naskoloko de Alpha Condé, prezidento de Gvineo depost decembro 2010.
Heimberg (stacidomo)
Heimberg estas fervoja stacidomo en Heimberg, Svislando.
Komparo inter naziismo kaj komunismo
Komparojn inter naziismo kaj komunismo faris pluraj historiistoj, politikaj filozofoj kaj intelektuloj pro teknikaj similecoj de la totalisma loĝistiko inter naziismo kaj stalinismo (politika polico, diktatoreca ŝtata hierarkio malebliganta esprimon de la popola plimulto, ĉiea propagando, kulto al personeco de la ŝtatestro, politika subpremado grandskala kaj eĉ genocidoj, kaj uzo de koncentrejoj). Iuj, kiel Ernst Nolte, analizas ilin kiel du sistemojn kiuj interrespondas per ago-reago. En sia libro Le Passé d'une illusion, François Furet notas ke naziismo kaj komunismo same kontraŭas liberalan demokration kaj tion, kion ili nomas "kapitalisma burĝaro". ,, Tiuj du ideologioj asertas esti socialismaj: la ĉefaj komunismaj landoj deklaras sin "socialismaj" (kiel Sovetio aŭ Ĉinio) kaj "naziismo" estas mallongigo de "naci-socialismo". Ambaŭ stalinisman Sovetion kaj nazian Germanion filozofo Hannah Arendt priskribas kiel reĝimojn "totalismajn" (ŝi komparas nur iliajn politikajn reĝimojn, ne iliajn ideologiojn). Poste ankaŭ por priskribi la reĝimojn de Mao Zedong, de Pol Pot aŭ de Kim Il-sung estis uzita la termino "totalisma".
La historiisto Alain Besançon ankaŭ traktas tiun temon kaj, komparinte la kvanton de studado, de artikoloj, de informfilmoj kaj de fikcioj pri naziismo kaj komunismo, kvalifas kiel "historia hipermnezio" la manieron per kiu la krimoj de nazioj estas eksponitaj kaj kiel "historia amnezio" la manieron per kiu estas eksponitaj la krimoj de komunismaj ŝtatoj.
Aliaj historiistoj, eĉ se ili kuraĝigas la daŭrigon de la komparaj studadoj inter naziismo kaj komunismo, juĝas ke la malsimilecoj inter la du ideologiaj kaj politikaj sistemoj superas iliajn similecojn. Laŭ Ian Kershaw "la komparo restas malprofunda", dum Nicolas Werth, kiu kunverkis La nigran libron de la komunismo, opinias ke "ju pli oni komparas komunismon kaj naziismon, des pli la malsimilecoj evidentiĝas", kaj Marc Ferro, kiu opinias ilin "nekompareblaj", kritikas la "obsedon" pri tiu komparo. Tiuj opinioj estas komparindaj kun tiuj pri la koncepto de totalismo, kiun malagnoskas iuj spertuloj pri Sovetio aŭ pri naziismo. Laŭ Saul Friedländer, ĉian komparon inter naziismo kaj komunismo aŭ itala faŝismo baras la ĉefeco de antisemitismo en nazia ideologio kaj la unikeco de la holokaŭsto en historio.
Naziismo
Naziismo estas la politika ideologio de la NSDAP, politika partio fondita en Germanio en 1920. Ĝi akiras la povon en la sama lando en 1933, kiam ĝia estro Adolf Hitler estas nomumita regna kanceliero fare de Paul von Hindenburg. Tiu nomumo ankaŭ estis ricevinta la aprobon de granda parto de la tiama germana loĝantaro, la NSDAP estis gajninta ekzemple 37,2% de la voĉdonoj dum la balotoj de julio 1932. Naskiĝinte en Germanio, naziismo ne estis konceptita por disvastiĝi al aliaj landoj, kvankam la konkeroj de Hitler dum la dua mondmilito iom trudis la politikon de nazia Germanio en la landoj kiujn ĝi okupadis. Tial la aplikado de ĝia politiko stariĝis en industria ekonomio, akre frapita de la granda depresio. Nazia Germanio daŭris nur 12 jarojn, kiujn ĝi uzis preskaŭ nur por pretiĝi kaj batali por la dua mondmilito.
La naci-socialisma ideologio per kelkaj el siaj ecoj (ekonomia korporaciismo, naciismo, aŭtoritatismo, kontraŭkomunismo) iom similas al tiuj de aliaj eŭropaj politikaj movadoj de la intermilita periodo, kiel la germana revolucia konservismo aŭ la itala faŝismo, kun kiuj ĝi fojfoje estas komparata. Ĝi enhavas kernan rasisman mondkoncepton, kiu dividas la homan specon inter pluraj rasoj laŭ hierarkio supre de kiu troviĝas la "arja raso". Tiu koncepto fokusiĝas pri antisemitismo, kiu estos aplikita per politiko de kontraŭjuda diskriminacio kaj poste per la holokaŭsto inter 1933 kaj 1945. Naziismo estas kontraŭkomunisma. Nazioj subpremis komunistojn, sendis ilin al siaj unuaj koncentrejoj tuj post sia alveno al la registaro, malpermesis kaj brulis tekstojn de komunistaj aŭtoroj. Kvankam la nazia movado prezentis diskursojn, se ne revoluciemajn, almenaŭ "kontraŭ-burĝarajn" kaj "por-plebajn", post sia akiro de la povo ĝi ne renversis la rilatojn pri posedo. Male, la ekonomia nazia politiko favoris la germanan firmaestraron dum la 1930aj jaroj kaj estigis plifortigon de grandaj industriaj privataj grupoj, kiuj, laŭ Ian Kershaw, "partoprenis en marodado, ekspluatado, detruado kaj masakro en la okupaditaj teritorioj".
La eseo Mein Kampf, verkita de Adolf Hitler inter 1924 kaj 1925, estas politika manifesto kiu klare eldiras la ideologiajn fundamentojn de la politika programo de la nazia partio.
Komunismo
Komunismo, male al naziismo, estis aplikata en malsamaj landoj kaj en kelkaj kazoj dum pluraj jardekoj. La unua reĝimo asertante esti komunisma estas Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko regita de bolŝevikoj, en 1917, kiu dekomence estigis la ruĝan teroron kaj kiu rapide fariĝis la centro de komunismo en la mondo. La nazia kontraŭkomunismo estis paralelo de komunisma kontraŭfaŝismo dum la intermilita periodo (kiuj ambaŭ tamen mallonge paŭzis post la pakto Ribbentrop-Molotov ĝis la invado de Sovetunio) kaj post 1945, kiam kontraŭfaŝismo (kaj, pli specife, kontraŭnaziismo) fariĝis eco de komunismo. Post la dua mondmilito aperos aliaj komunismaj ŝtatoj (Popola Respubliko Ĉinio, Germana Demokratia Respubliko…).
Ĉiuj komunismaj ŝtatoj estas diktatorecoj, plejofte unupartiismaj. Kvankam la uzo de politika subpremado estas komuna al ĉiuj tiuj ŝtatoj, ĝi povas multe varii per siaj formoj kaj intenso. Iuj reĝimoj kiel stalinisma Sovetio aŭ maoisma Ĉinio, ofte kvalifitaj kiel totalismaj, responsas pri la morto de milionoj da homoj. La reĝimo de ruĝaj ĥmeroj estigis genocidan entreprenon, kaŭzante la morton de 10 ĝis 20% de la tiama loĝantaro de Kamboĝio. En aliaj reĝimoj, kiel post-stalina Sovetio aŭ Kubo, subpremado estas malpli mortiga, malgraŭ la esto de aŭtoritataj praktikoj (cenzuro, malpermeso de opozicio, ktp).
Zoltán Schenker
Zoltán Schenker [ŝenker], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schenker Zoltán estis hungara skermisto (rapiristo, sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, oficiro. En 1943 li prenis la patrinan familian nomon Ozoray [ozorai], sed li uzis ofte kuntirite ambaŭ nomojn (Schenker Ozoray).
Komparo inter naziismo kaj komunismo
Komunismo
Laŭ André Senik, komunisma totalismo troviĝas en la stato de ĝermo en la Manifesto de la Komunista Partio kaj, laŭ Stéphane Courtois, Lenin estas "la kreinto de totalismo".
Ŝtatestroj
Dum la subskribado de la pakto Ribbentrop-Molotov en 1939, Stalin prezentis Berija-on al Ribbentrop kiel "la ĉefo de nia Gestapo" kaj dum Jalta konferenco en 1945, li prezentis lin al la tiama usona prezidento Franklin D. Roosevelt kiel "nia Himmler".
Zoltán Schenker
Zoltán Schenker naskiĝis la en Püspökfürdő (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa parto de Sânmartin (Oradea) en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Komparo inter naziismo kaj komunismo
Intelektuloj
En 1944, li skribas en sia libro Omnipotent Government: The Rise of the Total State and Total War, ke "Ok el la dek punktoj [de la Manifesto de la Komunista Partio] estis ekzekuciitaj de nazioj en radikala maniero, kiu entuziasmigus Marx-on. Nur du punktoj ne ankoraŭ estis tute plenumitaj de nazioj: eksproprietigo de nemoveblaĵoj kaj asigno de terluo al ŝtato (punkto 1 de la manifesto) kaj abolo de heredo (punkto 3). Tamen iliaj impostaj metodoj, ilia uzo de planoj en ilia agrikultura politiko kaj ilia limigo de farmoj kongruas kun marksismo."
Zoltán Schenker
Biografio
Zoltán Schenker frekventis gimnazion en Nagyvárad inter 1891–1898, tamen sen maturiĝo li akiris diplomon en armea akademio de Wiener Neustadt en 1901. Li estis oficiro en pluraj lokoj. En 1931 li emeritiĝis kiel kolonelo, krome li instruis en la hungara armea akademio inter 1920-1931. Li estis reaktivigita en 1941, poste ankaŭ dum la nazia erao. La paco atingis lin en nazia Germanio. Li hejmenvenis en 1948, poste lia emerita salajro estis forigita. Li vivtenis sin en Érd, dum li estis trejnisto. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo.
Komparo inter naziismo kaj komunismo
Intelektuloj
Laŭ Ludwig von Mises, faŝistoj kaj nazioj inspiriĝis de la bolŝevikaj metodoj: "Bolŝevikoj faris precedencon. La sukceso de la bando de Lenin kuraĝigis la klanon de Mussolini kaj la kohortojn de Hitler. La itala faŝismo kaj la germana naziismo adoptis la politikajn metodojn de soveta Rusio. La ununura malsimileco inter naziismo kaj bolŝevikismo estas tio, ke nazioj havis multe malpli bonajn rezultojn je la baloto antaŭ sia puĉo ol bolŝevikoj je la rusaj balotoj de aŭtuno 1917. Nazioj ne nur imitis la bolŝevikajn taktikojn por preni povon. Ili kopiis multe pli. Ili importis el Rusio la unupartian sistemon kaj la privilegiitan rolon de tiu partio kaj de ties membroj en la ĉiutaga vivo, la superecon de sekreta polico, la organizadon alilande de ligitaj partioj uzitaj por batali kontraŭ naciaj registaroj, por saboti kaj spioni, subtenitaj de publikaj fondusoj kaj de diplomatiaj kaj konsulaj servoj, la administracian plenumadon kaj la malliberigon de politikaj malamikoj, la koncentrejojn, la punojn cele al la familioj de ekzilitoj. Ili eĉ simiis de marksistoj absurdaĵojn kiel ilian manieron alparoli sin, "Parti-kamarado" (Parteigenosse) inspirita de la marksisma "Kamarado" kaj la uzon de milita terminaro por ĉiuj temoj de civila kaj ekonomia vivo. La demando ne estas tio, kio similas en tiuj du sistemoj, sed tio, kio malsimilas en ili.".
En la 1930aj jaroj Marcel Mauss komparas komunismon kaj faŝismon (laŭ tiu ordo) en sia verko pri bolŝevikismo. Sed: "Necesos tamen atendi la finon de la milito por ke Hannah Arendt precizigu kaj popularigu tiun parencon kondamnante kune hitlerismon kaj stalinismon en siaj diversaj verkoj pri totalismaj sistemoj, kiuj estus, laŭ ŝi, "banaligintaj malbonon". En la tiama etoso de malvarma milito, tiu kunigo de la du reĝimoj ricevis favorajn opiniojn ĉe multnombraj sektoroj de la okcidenta bloko, kaj ankaŭ ĉe rusaj medioj, kelkaj el kiuj (ukrainoj kaj kartveloj, interalie) ne estis malinklinintaj, dum la okupado, adopti naziismon kontraŭ Stalin…"