cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jonas Savimbi
Morto
Savimbi mortis fuĝante dum atako de la angolaj registaraj trupoj apud Lucusse. Sekve faritis armistico kaj UNITA ŝanĝiĝis je politika partio. La kadavro malentombigitis kaj transportitis en novan tombon apud la patro.
Skipio Afrika
Skipio Afrika (Latine: Publius Cornelius Scipio Africanus, naskiĝis 236 a.K., mortis 183 a.K.) estis plej glora Romia komandanto dum Dua Kartaga Milito. Li venkis Hanibalon apud Zamo, kiu finis la militon. Kiel unu de plej brilaj generaloj de historio li rigardiĝas.
Gábor Rejtő
Gábor Rejtő [rejtO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rejtő Gábor estis hungardevena usona violonĉelisto, altlerneja instruisto. Gábor Rejtő naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Los-Anĝeleso.
Biografio
Gábor Rejtő devenis el juda familio. Lia unua instruisto pri violonĉelo estis Frigyes Teller, kies ideoj estis eksterordinare progresaj. En la aĝo de dek ses Rejtő estis akceptita en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, kie li studis de Adolf Schiffer. Du jarojn poste kun la diplomo li komencis sian eŭropan koncertkarieron. De la aĝo de dudek li studis de Pablo Casals du jarojn, unue en Barcelono, poste en Prades. Post siaj studoj Rejtő daŭris la koncertojn en Eŭropo kun gravaj simfoniaj orkestroj en Vieno, Budapeŝto, Romo kaj Varsovio, sed ofte li recitalis sola. En 1939 li elmigris al Usono. Li baldaŭ ekloĝis en Kalifornio ĝis sia morto. Li edziĝis, lia edzino naskis dufoje. De 1954 ĝismorte li instruis en la Universitato de Suda Kalifornio. En tiu kalifornia periodo li ankaŭ apartenis al orkestroj Paganini Kvarteto kaj la Disidenta Hungara Kvarteto, krome li estis fondmembro de la Alma Triopo (1942 - 1976). Li mortis pro cerba tumoro.
San Marcos Arteaga
San Marcos Arteaga estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Marcos Arteaga. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 237.
Geografio
San Marcos Arteaga apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2110 loĝantojn. El tiuj estis 981 viroj kaj 1129 virinoj. La komunumo havas surfacon de 133,96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 56 indiĝenoj. El tiuj 34 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
19425 Nicholasrapp
19425 Nicholasrapp estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicholas Dorian Rapp, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto ; li ankaŭ gajnis la Premion Intel Foundation Achievement Award. Li estis lernanto ĉe la Amador Valley High School de Pleasanton (Kalifornio Usono).
Charles Alexandre de Calonne
Charles Alexandre de CALONNE (20a de januaro 1734 – 30a de oktobro 1802), titolita Grafo de Hannonville en 1759, estis franca nobelo kaj politikisto, plej bone konata pro sia impliko en la Franca Revolucio.
Konstatinte, ke la Parlamento de Parizo neniam konsentos pri reformoj, Calonne elektis Asembleon de Gravuloj en 1787 por nuligi doganojn kaj aprobi novajn impostojn. Kiam ili malakceptis, la reputacio de Calonne falis kaj li estis devigita ekziliĝi. Liaj malakceptitaj reformoj estos poste aplikitaj de Jacques Necker, kun kiu Calonne korespondis el la ekzilo. En 1789 li klopodis reveni, sed oni malakceptis tion; tiel li aktivis kun la ekzilitoj de Koblenco por kontraŭrevolucia agado.
Nossrat Peseschkian
Nossrat PESESCHKIAN (naskiĝis la 18-an de junio 1933 en la urbo Kaŝano de Irano; mortis la 27-an de aprilo 2010 en Wiesbaden, Germanio) estis germana neŭrologo, psikiatro kaj psikoterapiisto de irana deveno. Li fondis la „pozitivan psikoterapion“, kiun li aplikis ekde la jaro 1968.
Vivo
Post naskiĝo kaj infanaĝo en Irano, Nossrat Peseschkian en 1954 por studo de medicino venis al Germanio kaj studis en la universitatoj de Frajburgo, Frankfurto-ĉe-Majno kaj Majenco. Post kiam li finis la studon, doktoriĝis, specialiĝis pri neŭrologio, psikiatrio kaj psikoterapio kaj pliprofundigis la studon pri psikoterapio en Germanio, Svislando, Aŭstrio kaj Usono, li en 1968 malfermis tagan klinikon en Wiesbaden. Samtempe li aktiviĝis esplori kaj seminarie instrui pri profunda psikologio kaj surbaze de tio fine evoluigis la konceptaron de „pozitiva psikoterapio“ - ĝi apartenas al la metodaroj de humanisma profunda psikologio.
En 1971 li fondis "psiko- kaj familioterapian pluedukan rondon" en Wiesbaden, pli poste la "Akademion pri Psikoterapio Wiesbaden" (Wiesbadener Akademie für Psychotherapie, mallongigite WIAP), ekde la jaro 2000 ŝtate agnoskita kiel postuniversitata plueduka instituto por psikoterapio ĝenerale kaj specife de infanoj kaj adoleskuloj), en 1977 la "Germanan Societon pri Pozitiva Psikoterapio (Deutsche Gesellschaft für Positive Psychotherapie e. V.). La Akademio en Wiesbaden nuntempe estas inter la gvidaj institutoj de profunda psikologio en Germanio. Ĝis la fino de la jaro 2006 kadre de ĝi en Germanio, Aŭstrio, Svislando kaj Luksemburgio pluedukiĝis al psikoterapiista profesia kompetenteco proksimume 38000 kuracistoj, psikologoj kaj pedagogoj.
Nossrat Peseschkian kaj siaj kolegoj gvidis seminariojn en pli ol 60 ŝtatoj kaj publikigis pli ol 26 libroj. Unu el liaj fokusoj estis la uzo de fabelaj historioj kaj vivosaĝaĵoj en la psikoterapio. Ekde la jaro 1971 li estis docento la postuniversitata Akademio por Kuracista Plueduko de Hesio en Bad Nauheim kaj honoraria profesoro de la Nacia Psikoneŭrologia Esplorinstituto Beĥterev en Sankt-Peterburgo. Inter la apartaj fokusoj ĉiam estis transkultura psikoterapio kaj familia terapio. Nuntempe ekzistas pli-malpli 100 centroj pri Pozitiva Psikoterapio en 33 ŝtatoj.
En la jaro 2005 li starigis kaj poste gvidis fondaĵon je la nomo "Internacia Akademio de Pozitiva kaj Transkultura Psikoterapio", kiu helpu plukonatigi la konceptaron.
Nossrat Peseschkian estis edzo kaj havis du infanojn kaj kvar genepojn. Lia edzino Manije estas familia psikoterapiistino kaj liaj du filoj laboras kiel psikiatroj kaj psikoterapiistoj en Wiesbaden: Dr. med. habil. Hamid Peseschkian nun gvidas la "Akademion pri Psikoterapio Wiesbaden" (WIAP) kaj Dr. med. Nawid Peseschkian gvidas grandan eksterhospitalan terapiiejon pri infana kaj adoleskula psikiatrio kaj psikoterapio. Nossrat Peseschkian estis aktiva bahaisto kaj pri bahaismo ankaŭ verkis iujn publikaĵojn.
Publikaĵoj (elekto)
Sume Nosrat Peseschkian verkis 27 librojn, parte tradukitajn al pluraj lingvoj, kaj proksimume 240 fakajn artikolojn en profesiulaj magazinoj.
Migrokolombo
Migrokolombo (Ectopistes migratorius) estas formortinta birdospecio de la familio kolombedoj, kiu inkluzivas turtojn kaj kolombojn. La specio malaperis estinte la plej ofta birdo de Nordameriko. Oni taksis, ke estis inter tri kaj kvin miliardoj da migrokolomboj, kiam eŭropanoj ekkoloniis Nordamerikon. La migrokolomboj vivis en enormaj aroj. Oni rakontas, ke dum migrado eblis vidi svarmojn unumejle larĝajn (1,6 km) kaj tricentmejle longajn (500 km), kiuj bezonis pli ol dek horojn por pasi kaj kiuj povis havi eĉ miliardon da birdoj. La specio ne estis same ofta en la antaŭ-Kolumba periodo, ĝis la drasta malpliiĝo de la amerikaj indiĝenoj ĉefe pro eŭropaj malsanoj.
Dum la 19-a jarcento, la specio pasis el unu el la plej abundaj en la mondo al la formorto. Iam migrokolombo formis kelkajn el la plej grandaj aroj inter ĉiuj bestoj, eble la dua nur post la lokusto.
Ia malpliiĝo okazis kiel rezulto de mediperdo, kiam la eŭropanoj eksetlis pli interne. Tamen la ĉefa faktoro de ekstermo okazis kiam la viando de tiu kolombo ekestis komercita kiel malmultekosta manĝaĵo por sklavoj kaj malriĉuloj dum la 19-a jarcento, kio rezultis troan ĉasadon je amaskvanto. Okazis malrapida malpliiĝo inter 1800 kaj 1870, sekvita de katastrofa malpliiĝo inter 1870 kaj 1890, fine de kio tiuj birdoj ekestis tre raraj kaj for de la punkto de repliiĝo. 'Martha', laŭ onidiroj la lasta migrokolombo en la mondo, mortis la 1-an de septembro 1914 en Cincinnati.
Aspekto kaj priskribo
Temis pri mezgranda kolombo kun pli grizaj supraj partoj ĉefe ĉe kapo, dorso (kun kelkaj nigraj makuloj kaj pli malhela dorsofino) kaj longa vosto. La subaj partoj ĉe brusto kaj supra ventro estis cinamokoloraj kaj la fina ventro preskaŭ blanka. La beko estis nigra kaj la okulringo cinamokolora.
Dum somero, migrokolombo vivis en arbaroj tra Nordameriko orienten ĝis la Roka Montaro: el orienta kaj centra Kanado al nordorienta Usono. Vintre ili migris al suda Usono kaj eventuale al Meksiko kaj Kubo.
La migrokolombo estis tre socia birdo. Ĝi vivis en kolonioj sur centoj da kvadrataj kilometroj, reproduktante laŭ komuna reproduktado de ĝis cento da nestoj en ununura arbo. La ino demetis po unu ovon ĉiun nasksezonon.
Dum aŭtuno, la migrado suden, en aroj da miloj da milionoj, estis senegala spektaklo, kiu kovris la ĉielon:
Fruaj eksploristoj kaj setlantoj ofte menciis migrokolombojn en siaj verkoj. Samuel de Champlain en 1605 informis pri "senkontaj nombroj," Gabriel Sagard-Theodat verkis pri "senfinaj multnombroj," kaj Cotton Mather priskribis la flugon kiel mejle larĝa kaj dum kelkaj horoj por preterpasi. En fruaj 1900aj jaroj jam ne eblis trovi migrokolombojn.
Kaŭzoj de malapero
Dum la formortigo de la migrokolombo estas rezulto de multaj kaŭzoj, la ĉefa kialo estis la komerca ekspluatado de la viando je amasa kvanto.
Eĉ antaŭ la koloniigo, indiĝenaj amerikanoj eventuale uzis tiujn kolombojn kiel viandon. En la fruaj 1800-aj jaroj, komercaj ĉasistoj komencis retkapti kaj pafadi la birdojn por vendi ilin en la urbomerkatoj kiel viando aŭ kiel logaĵo por kaptiloj aŭ eĉ kiel agrikultura sterko.
Kiam kolomboviando iĝis populara, komerca ĉasado ekis je amasa kvanto. La birdopentristo John James Audubon priskribis la preparadon por mortigado ĉe konata kolomboripozejo: "Malmultajn kolombojn oni vidis, sed multnombraj homoj, kun ĉevaloj kaj vagonoj, pafiloj kaj municio, jam kampis ĉe la bordoj. Du farmistoj el la najbareco de Russelsville, foraj pli ol cento da kilometroj, estis alkondukintaj ĝis tricenton da porkoj por dikiĝi per la mortigotaj kolomboj. Tie kaj tie oni vidis la homojn senplumigante kaj saligante la jam ĉasitajn birdojn meze inter grandaj amasoj de tiuj kadavroj. Sterko kuŝis kelkajn centimetrojn profunde, kovranta la tutan areon de la ripozejo."
La mortintaj kolomboj estis enŝipigitaj per normala ŝarĝa vagono al orientaj urboj. En Novjorko, en 1805, paro da kolomboj vendiĝis kontraŭ du centimoj. Sklavoj kaj servistoj en la 18a jarcento kaj en la 19a jarcento en Usono tre ofte ne vidis alian viandaĵon. Ĉirkaŭ la 1850aj jaroj, oni rimarkis, ke la nombroj de la birdoj ŝajnis mapliiĝi, sed ankoraŭ la mortigado daŭris, akcelante ĝis eĉ pli granda nivelo kiam oni starigis multajn fervojojn kaj telegrafojn, ambaŭ el kiuj permesis pli facilan ĉasadon kaj transportadon de la mortintaj birdooj, post la Usona Enlanda Milito. Nur unu komercĉasisto enŝipigis tri milionojn da kolomboj en la jaro 1878.
Alia grava kialo por tiu formortigo inkludas senarbarigon. La birdoj dependis el glanoj kaj el fagoj por reproduktiĝi kaj ŝanĝis aŭ okupis siajn reproduktejojn laŭ la ciklojn de fruktodoneco de la arboj. Fakte pro la malpliigo de tiuj arbaroj la migrokolombo bezonis ekmanĝi grenon ĉe ĵus setlitaj farmoj, kie ties grandaj nombroj kaŭzis konsiderindajn rikoltoperdojn. Multaj farmistoj devis ekĉasi ilin por manĝi. Tamen tio ne malpliigis draste la loĝantarojn ĝis kiam la komerca ekspluatado ekis.
Eble la birdoj suferis ankaŭ la malsanon Newcastle, infekta birdomalsano kiu estis enmetita en Nordameriko; kvankam la malsano estis identigita en 1926, ĝi estis supozata kiel unu el la faktoroj kialante la formortigo de la migrokolombo.
Klopodoj revivigi la specion per reproduktigo de la travivantaj kaptitaj birdoj estis malsukcesaj. Migrokolombo estis kolonia kaj gregema birdo kiu praktikis komunan ripozadon kaj komunan reproduktadon kaj bezonis la plej taŭgajn reproduktajn kondiĉojn. Estis neeble resetligi la specioj danke al kelkaj kaptitaj birdoj, kaj la malmultnombra kaptita birdaro malfortiĝis kaj mortiĝis. Estas malfacile kalkuli nun la loĝantaron. Ĉiu reproduktejo estis ampleksega kaj la birdoj amasiĝis tiom, ke plej ofte estis centoj da nestoj en ĉiu arbo. Oni supozas, ke nur unu reproduktejo en Viskonsino enhavis ĉirkaŭ 136,000,000 da nestobirdoj. La tekniko de travivo konsistis en amastaktiko. Estis sekureco en grandaj aroj kiuj ofte enhavis centojn da miloj da birdoj. Kiam aro de tiu grando setlis en iu areo, la nombro de la lokaj animalaj predantoj (kiel lupoj, vulpoj, musteloj kaj akcipitroj) estis tiom malgranda kompare kun la entuta nombro de birdoj, ke oni faris malmulte da damaĝo al la aro kiel entuto. Tiu kolonia vivmaniero kaj komuna reproduktado iĝis tre danĝera kiam la homo iĝis predantoj de la aroj. Kiam migrokolombo amasiĝis kune, ĉefe ĉe granda nestoloko, estis facile al la homo mortigi ilin en tiom granda kvanto ke oni ne lasis sufiĉajn birdojn por sukcese reprodukti la specion. Dum la aroj malpliiĝis, la specio alproksimiĝis al malapero.
Metodoj de mortigo
Alkoholtrempita greno eble venenis la birdojn kaj igis ilin pli facile mortigeblaj. Oni faris fajrojn por perfume forpeli la birdojn el la nestoj. Ĉar ili estis en grandaj grupoj, la migrokolomboj estis oportuna celo por masakro. Homoj pafmortigis ilin, bastonumis ilin dum ili dormis sur la branĉoj kaj elprenis siajn idojn de siaj nestoj.
Unu el la plej grandaj nestolokoj de Migrokolombo estis ĉe Petoskey, Miĉigano, en 1878. Tie oni mortigis ĉiutage 50 000 birdojn kaj la ĉasado pludaŭris dum preskaŭ kvin monatoj. Kiam la plenkreskaj birdoj kiuj survivis la amasbuĉadon klopodis duafoje nestumi en novaj lokoj, ili estis lokitaj de profesiaj ĉasistoj kaj mortigitaj antaŭ povi kreskigi la idaron.
Konservemuloj estis malutilaj haltigi la buĉadon. Oni proklamis leĝon en Miĉigano kontraŭ retumado de kolomboj je malpli ol du mejloj de nestejoj, sed tio apenaŭ estis obeita: Meze de 1890aj jaroj, la migrokolombo preskaŭ estis malaperinta. Estis tro malfrue por protekti ilin per leĝoj.
La lasta bando de ĉirkaŭ kvarono de miliono da individuoj estis detruita en unu tago en ĉaskonkurso en 1896. La organizantoj de la konkurso sciis, ke oni ne plu vidos pli da aroj da migrantaj kolomboj. En 1897, oni proklamis novan leĝon ankaŭ en Miĉigano petante dekjaran ĉeson, sed tio malsukcesis.
Ĉar temis pri tiom gregema specio, la aro komencis pariĝadon kaj reproduktadon nur kiam estis kunigitaj en grandaj nombroj; oni konstatis nur malfrue, ke etaj grupoj de Migrokolombo ne povis reproduktiĝi sukcese, kaj, ke la survivintaj ekzempleroj ne estis sufiĉaj por resetligi la specion.
Lastaj transvivintoj en la naturo
La lasta entute vera informo de sovaĝa birdo estis ĉe Sargents, Pike County, Ohio, la 22an marto 1900,. El 1909 ĝis 1912, oni oferis rekompencon por vivanta specimeno; la fakto, ke la rekompenco neniam estis postulita indikas, ke jam ne ekzistis tiam. Tamen nekonfirmitaj vidaĵoj daŭris ĝis 1930. Informoj pri Migrokolombo vidata el Arkansaso kaj Luiziano, en grupoj de dekoj aŭ dudekoj, daŭris ĝis la unua jardeko de la 20-a jarcento.
La naturalisto Charles Dury, el Cincinnati, Ohio, verkis en septembro 1910: Dum nebula tago en oktobro 1884, je 5a a.m. Mi rigardis tra la fenestro de mia dormoĉambro kaj vidis ses sovaĝajn kolombojn subflugi kaj ekripozi sur la mortintaj branĉoj de alta poplo kiu elstaris ĉirkaŭ cento da piedoj for. Dum mi rigardis, kvazaŭ oldaj amikoj estus revenintaj, ili rapide ekflugis kaj malaperis en la nebulo; tio estis la lasta fojo kiam mi vidis iun el tiuj birdoj en tiu najbarejo.
Martha
En 1857, oni klopodis proklami leĝon favore la kolombon en Ohio kaj la koncerna komitato informis, ke neniam malaperos, ĉar estas sufiĉe nombro da ili. 57 jarojn poste, la 1an de septembro 1914, Martha, la lasta Migrokolombo, mortis en la bestoĝardeno de Cincinnati, Ohio. Ŝi estis frostita en bloko de glacio kaj sendita al la Smithsonian Institution, kie ŝi estis deŝelita kaj muntita. Nune, Martha estas en la arkivo de la muzeo kaj ne estas montrata. Martha estis tiel nomita kiel Martha Washington.
Popola kulturo kaj fikcio
La drama historio de la Migrokolombo sufiĉe impresis la popolan imagon.
NGC 2002
NGC 2002 (alia indiko — ESO 86-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jumbo
Jumbo estas nederlanda ĉeno de superbazaroj establita de Jan kaj Anita Meurs la 18-an de oktobro 1979 je la adreso Lourdesplein 10 en Tilburg kiu nun estas parto de la Van Eerd Grupo. Van Eerd estas de origino pogranda vendejo de nutraĵoj kaj establiĝis en 1921. En 1983 la vendejo aĉetis la Jumbo-formulon kaj la superbazaron je la Lourdesplein de Jan kaj Anita Meurs. Dum mallonga tempo ekestis dekoj da Jumboj en la provincoj Zelando, Nord-Brabanto kaj Limburgo.
Kresko
En 2007 Jumbo estis unu el la plej rapide kreskantaj superbazaroj de Nederlando kun merkatporcio kiu dum la pasintaj jaroj daŭre kreskis per duonprocentpunkto. Laboras pli ol 12.000 homoj ĉe la kompanio (septembro 2007). La sidejo kaj distribuejo troviĝas jam delonge en Veghel Nord-Brabanto.
En decembro 2007 la totala nombro da Jumbo-superbazaroj estis 117 per kiuj oni enspezis 1,25 miliardojn da eŭroj.
Ekde oktobro 2008 la nombro kreskis al 120, kaj laŭ Jumbo la merkatporcio nun superas 5%.
En 2009 Jumbo malfermis novajn bazarojn i.a. en Leeuwarden, Nuenen, Deurne, Hoogvliet, Winssen, Oldenzaal, Veendam kaj Meijel.
Popoldemokrata Partio de Taĝikio
En la antaŭlastaj balotoj, kiuj okazis la 27-an de februaro kaj 13-an de marto 2005, la partio ricevis 74 procentaĵojn de la civitanaj voĉoj kaj 52 el la 63 lokoj en la Supera Kunveno de Taĝikio, la nacia parlamento. La balotoj tamen laŭ la impreso de eksterlandaj observantoj estis forte manipulitaj, por garantii novan venkon de la ŝtata prezidanto, kiu antaŭe jam elektiĝis en 1994 kaj 1999. En la ĝis nun lastaj balotoj, kiuj estis okazigitaj la 28-an de februaro 2010, la partio ricevis 71,69 procentaĵojn de la civitanaj voĉoj kaj 45 el la 63 lokoj en la la nacia parlamento. . Eksterlandaj observantoj el la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ) kaj la Ŝanhaja Organizo por Kunlaboro priskribis la balotojn justaj kaj senkaŝaj respektive kontentis pri ili.
La partia centralo estas en la "Palaco de Unueco" en Duŝanbeo, la ŝtata ĉefurbo.
La Luma Flanko de Potenco
La Luma Flanko de Potenco estas religia movado, kiu baziĝas sur vegetarismo, sana vivstilo, paco, trankvileco, slaveco kaj scio. Ĝi anoncas la parolturnon Libereco rezultas el scio kaj logoson. Ĝiaj anoj estas subtenantoj de natura vivstilo kaj posedas multajn kapablojn kaj efektivigas multajn revelaciojn en kuracarto, scienco kaj lingvistiko, kaj tio ĉio okazas sur tereno de iu Sanĝajo, kiu estas samtempe gvidanto de la Luma Flanko de Potenco kaj memdeklarita reĝo de Imperium Lechitów (Imperium Lechitów - supozita granda ŝtato de Slavoj antaŭ adopto de kristanismo). En liaj revelacioj helpas al li Miłar kaj meĥanikisto Renio. Sanjaya (Sanĝajo) estas gvidanto de la kredo. La konfesa movado havas establejon en Nysa. Ĝi komencis en 2016.
Jumbo
Kresko
En novembro 2011 la nombro da superbazaroj estis 725.
La Luma Flanko de Potenco
Difektoj de la Luma Flanko de Potenco
La sekto estas malscienca kaj stranga, ĉar ĝi kredas je multaj konspiraj teorioj kiel plata tero kaj Sanĝajo faras monon per plazmita akvo, kiu estas merkatika truko. Li ankaŭ estas kontraŭfeministo.
Jumbo
Kresko
Dum Jumbo plukreskas ĝi restas familia kompanio. Ĉiuj akcioj estas en la posedo de la familio Van Eerd: patro Van Eerd kaj siaj tri infanoj.
En la aŭtuno de 2014 Jumbo enkondukis deprenlokojn. Klientoj povas butikumi per la retejo Jumbo.com kaj pliposte depreni la aĉetaĵojn en aŭ ekster la superbazaro.
La Luma Flanko de Potenco
Kybalion (Logoso)
Estas sep reguloj, kiuj estas pri ĉio:
Distrikto Rhein-Berg
La distrikto Rhein-Berg (germane Rheinisch-Bergischer Kreis) situas en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio, kaj apartenas al la distriktaro Kolonjo. Administra centro estas la urbo Bergisch Gladbach.
La distrikto havas areon de 438 km2, kaj fine de junio 2006 ĝi havis 278.859 loĝantojn.
Geografio
La distrikto ampleksas la sudokcidentan parton de la monteta kaj historie malurba regiono Bergisches Land - la eksa mezepoka Duklando Berg - plena je densaj arbaroj. Pli norde troviĝas la vala ebenaĵo de la rivero Ruhr, kaj ene de ĝi la intense industriigita Ruhr-regiono, dum sudokcidente najbaras la urba kaj industriigita ĉirkaŭaĵo de la urbego Kolonjo borde de la rivero Rejno. La industriigo de la 19-a jarcento, kiu forte ŝanĝis la strukturon de la Ruhr-regiono norde kaj la proksima ĉirkaŭaĵo de Kolonjo sudokcidente, ankaŭ iom influis la pli trankvilan distrikton Rhein-Berg, aparte ĝian centron Bergisch Gladbach, kiun multaj konsideras antaŭurbo de Kolonjo.
Administra divido
La distrikto konsistas el 8 komunumoj, el kiuj ĉiuj havas urbajn rajtojn. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Trebostovo
Trebostovo (hungare Kistorboszló [kiŝtorboslO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
Antaŭ la hungara dominado keltoj havis tie teran fortikaĵon. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1261 en latina formo "terra Treboztou". La hungara loknomo "Kystorbozlo" aperis en 1383. En 1715 28 familioj pagis impostojn. En 1785 551 vilaĝanoj loĝis en 78 domoj, en 1828 516 vilaĝanoj loĝis en 69 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kistorboszló 421 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Martin, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Trebostovo 458 homoj, (454 slovakoj).
Marialva (Paranao)
Marialva estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 31.972 loĝantojn en 2010.
Kodo de Justiniano
La Corpus Juris (aŭ foje Iuris) Civilis ("Korpo de Civila Juro") estas la moderna nomo por aro da fundamentaj verkaroj en jurisprudenco, eldonita ekde 529 al 534 pro mendo de Justiniano la 1-a, Imperiestro de la Bizanca Imperio. Tamen pli precize la Kodo de Justiniano estas nur unu parto de la Corpus iuris civilis
Reinhold Schmidt
Reinhold SCHMIDT (ŝmit), germano, privata instruisto kaj verkisto, nask. 14-an de majo 1867 en Breslaŭo, mortis en 1948. Kune kun sia frato Adolf Schmidt li apartenas al la unuaj pioniroj de Esperanto en Germanio.
Verkoj: Gustaf Vasa, historia dramo en kvin aktoj, la unua originala dramo en E, 1910; Bildaro de Goethe, 1909; La amkonkurantoj, triakta 	komedio, 1911 kaj 1923; Der grüne Stern, prop. komedio, ludita en Gotha, 1911.
Lia postlasaĵo, ankaŭ manuskriptoj de ne aperigitaj literaturaj verkoj, estas parto de Nachlass Schmidt (Postlasaĵo Schmidt) – Chart. A 2170 – en la Forschungsbibliothek Gotha (Esplorbiblioteko Gotha).
László Csiba
László Csiba [lAslO ĉiba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csiba László estis hungara kuracisto, neŭrologo, profesoro, membro (korespondanta (2016) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea.
László Csiba naskiĝis la  en Sajószentpéter.
Biografio
László Csiba akiris medicinan diplomon en Universitato de Debrecen en 1976, poste li instruis samloke kaj kuracadis en la kliniko. En 1980 li akiris neŭrologian diplomon, en 1985 psikiatrian diplomon (ambaŭ en Universitato Semmelweis). Inter 1981 kaj 1983 li esploris en instituto Max-Planck en Kolonjo, en la jaroj 1986 kaj 1987 li faris la samon en Japanio, en 1991 ankaŭ en Toulouse. Li akiris sciencan gradon PhD en 1990, DSc en 1999 (ambaŭ antaŭ Hungara Scienca Akademio). Li estas en Debrecen katedrestro, klinikestro kaj institutestro. Li okupiĝas precipe pri apopleksio. Li estas gastoprofesoro en Beogrado, Novi Sad kaj en aliaj 2 universitatoj. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter (1991-2014).
Dancepidemio de 1518
La dancepidemio estis la plej rara epidemio el ĉiuj epokoj okazinta en la jaro 1518 en la urbo Strasburgo, en nuna Francio en julio 1518. Pluraj homoj ekdancis dum tagoj kaj, post ĉirkaŭ unu monato ili eksuferis handikapecon ĉe la gamboj, epilepsiajn atakojn kaj sangovomadon. La plejmulto mortis pro koratakoj, sangelverŝoj kaj laciĝo.
La fenomeno ekiĝis kiam virino, Frau Troffea, ekdancis senhalte sur strato de la urbo Strasburgo. Tio daŭris inter kvar kaj kvin tagoj. Post unu semajno, aliaj tridek aŭ kvardek homoj kuniĝis al la dancado kaj post unu monato estis ĉirkaŭ kvarcent dancantoj surstrate. Diversaj historiaj dokumentoj, inkluzive de "kuracistaj esploroj, religiaj sermonoj, lokaj kaj regionaj kronikaĵoj, samkiel notoj publikigitaj fare de la municipa registaro de Strasburgo", klarigis ke la viktimoj estis dancantaj. La kialo pro kiu la personoj freneze kaj senhalte dancis ĝis morto neniam estis solvita.
Dum tiu rara epidemio disvastiĝis, lokaj nobeluloj pro timo petis konsilon al la kuracistoj de la regiono, kiuj argumentis ke la okazintaĵo estis pro astrologiaj aŭ supernaturaj kaŭzoj, kaj la diagnozo informis ke temis pri "natura doloro" kaŭzata de "varma sango". Tamen, anstataŭ preskribi la sangeltiron, la registaro instigis la daŭrigon de la dancado, parte per la malfermo de du dancejoj. Ĉi tio fariĝis sub la kredo ke la dancantoj nur resaniĝus se ili daŭre dancus tage kaj nokte. Por pliefikigi la kuracon, la registaro eĉ dungis muzikistojn. Kelkaj el la dancantoj estis metitaj en sanktejojn kie oni serĉis kuracon.
Jean-Marc Petit
Jean-Marc Petit (naskiĝis en 1961) estas franca astronomo, kiu laboris ĉe la Universitato Cornell (Usono).
Li estas konata pro lia laboro pri la dinamiko de la, liaj esploradoj pri la kolizioj de asteroido en la kadro de la evoluo de la asteroida zono, kaj pri la dinamiko de la sistemo 243 Ida-Daktilo.
Li kunmalkovris ankaŭ la lunojn de Saturno Paaliaq kaj Ymir, kaj la jupiteran sateliton Themisto.
Laŭ Minor Planet Center li kumalkovris 8 asteroidojn kun Carlos Torres, John J. Kavelaars, Brett J. Gladman kaj Matthew J. Holman inter 1971 kaj 2009.
Li estis ano ankaŭ de la teamo, kiuj malkovris la 2001 QW322, 2004 XR190 kaj 2015 RR245.
La asteroido 7740 Petit estis nomata en lia honoro.
Port-Sainte-Marie
Port-Sainte-Marie (Lo Pòrt (Senta-Maria)) estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Mario Reynaldo Cesco
Mario Reynaldo CESCO estas argentina astronomo.
Port-Sainte-Marie
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Portais.
Mario Reynaldo Cesco
Li estas filo de Carlos Ulrrico Cesco kaj Guillermina Martin de Cesco ; kaj nevo de Ronaldo P. Cesco.
La Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de 6 asteroidoj inter 1974 kaj 1976, sub la nomo de M. R. Cesco.
Wacław z Szamotuł
Wacław z Szamotuł [Vacŭav z Ŝamotuŭ], latine Venceslaus Samotulinus, esp. Venceslao de Szamotuły (naskiĝis ĉirkaŭ la 1526 en Szamotuły sub Poznań, mortis ĉirkaŭ la 1560 propable en Pińczów) estis pola renesanca komponisto kaj poeto.
Vivo
Unue li lernis en Poznano verŝajne en Akademio de Lubrański. Poste li studis matematikon, leĝon kaj muzikon en Akademio de Kraków (hodiaŭ Jagellona Universitato). Li estis ankaŭ en tiu tempo sekretaristo ĉe hetmano Hieronim Chodkiewicz. De 1547 li estis muzikestro kaj ĉefa komponisto de reĝo Sigismund II Augustus. Li mortis en la aĝo de almenaŭ 34 jaroj. Li estis kalvinisto.
Verko
La verkaro de Venceslao estas multvoĉaj kantoj religiaj kaj profanaj por pola kaj latina poezio de Mikołaj Rej (la patro de tradicia poezio en pola lingvo), Andrzej Trzecieski, Jakub de Iłża. Moderne ekzistas nur kelkaj komponaĵoj, ankaŭ tiuj plej popularaj en Eŭropo- motetoj: In te Domine speravi kaj Ego sum pastor bonus kaj kantoj pollingvaj: Kryste, dniu naszej światłości kaj la plej fama Modlitwa gdy dziatki spać idą (alia nomo: Już się zmierzcha). Sendube li okupiĝis ankaŭ pri poezio latina kaj pola sed ekzistas tezo, ke kiam la sekretaristo de Chodkiewicz kaj komponisto Vencelao estas du aliaj personoj. Li komponis ankaŭ komponaĵojn por ludi, muziko populara sur palacoj de reĝo Sigismund Augustus.
Venceslao estis granda kompozitoro ne nur en Pollando. Li ne nur ne cedas al multaj aliaj kompozitoroj sed super multuloj li superregas. En 17-a jarcento pola historiisto, Szymon Starowolski opinias, ke se Venceslao ne mortus tiel frue, Poloj ne bezonus envii al Italoj Palestrinon. Venceslao estis majstro de teĥniko de kontrapunkto en stilo nederlanda (multvoĉa, polifonika). La formo estas monumentala. La plej fama komponaĵo de Venceslao estas Już się zmierzcha (Krepuskiĝas), aŭ en alia nomo Preĝo kiam infanoj iras dormi. La stilo monumentala, tono fama de sakralaj komponaĵoj estas tie kungita kun simple profana, ĉiuhodiaŭa. Tiu preĝo bazas sendube sur temaro de renesanca Pollando. Similaj temoj ekzistas ankaŭ hodiaŭe nur en popola pola muziko. Kune kun la dua plej fama kanto Kryste dniu naszej światłości (Kristo- tag' de nia lumo), "Już się zmieszcha" estas performataj en multaj ĥoroj de mondo. De komponaĵaro de Venceslao la psalmo Ego sum pastor bonus estas performata verŝajne plej ofte en Eŭropo kaj en ĉia mondo.
Moderne
Moderna pola komponisto Henryk Mikołaj Górecki ekmiriĝis aŭskultante komponaĵojn de Venceslao kaj komponis citoj de li en siaj verkoj [en Muzyka staropolska (Muziko malnovpola), opuso 24 kaj en kvarteto korda "Już się zmierzcha" (Krepuskiĝas)].
Christian Kern
Vivo
Lia profesia kariero komenciĝis post studofino de publicistiko kaj komunikadsciencoj (1997) kaj postuniversitata trejniĝo kaj laboro kiel ekonomia ĵurnalisto kiel dungito en la oficejo de la kanceliero federacia kaj ĉe la SPÖ-parlamentoklubo. Poste li deĵoris ĉe diversaj publikaj entreprenoj. Inter 2007 kaj 2010 Kern estis estrarano de la energifirmao Verbund AG, antaŭ ol esti ĉe Aŭstriaj federaciaj fervojoj; inter 2010 kaj 2016 li estis estrarano de ÖBB-Holding AG.
Wacław z Szamotuł
Reliktaj komponaĵoj
Motetoj: Polaj kantoj, 4 voĉoj. a cappella: Propable li kreis ankaŭ:Ja na Twoje święte obietnice, Dekalog mniejszy, Dekalog więtszy, Pieśń a prośba człowieka krześcijańskiego, Piosnka na dzień Narodzenia Pańskiego
Christian Kern
Vivo
Inter majo 2016 kaj decembro 2017 Kern estis federacia kanceliero de la Respubliko Aŭstrio. Inter majo 2016 kaj septembro 2018 li krome estris tutaŭstrie la SPÖ-estro kaj ekde 2017 opozicio-gvidanto en la Nacia Konsilio. En oktobro 2018 li retiriĝis de la politiko kaj anoncis preferi reiri al la privata ekonomio.
Ekde 2019 Kern anis al la kontrolkomisiono de la Rusiaj Fervojoj kaj prezidantas ĉe European China Business Councils.
Wacław z Szamotuł
Reliktaj komponaĵoj
Krom li komponis ankaŭ okvoĉan Meson kaj multajn komponaĵojn latinlingvajn kiujn oni perdis.
IJK 2018
La 74-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis de la 4-a ĝis la 11-a de aŭgusto 2018 en Badaĥozo, Hispanio. La kongresejo, nome studenta restadejo RUCAB, estis je malpli ol unu kilometro el la landlimo kun Portugalio. Al la kongreso aliĝis 306 homoj el 5 kontinentoj kaj partoprenis 273 personoj.
En la sama jaro la 103-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en Lisbono, Portugalio.
Organiza teamo
Jen estas listo de organizantoj:
Programo
La kongresa temo pritraktis genran egalecon, pri kio oni organizis diversajn aktivaĵojn. Dimanĉe okazis montrofoiro de diversaj landoj, produktoj kaj informo en Placo San Francisko, bedaŭrinde en preskaŭ dezerta urbo (pro varmo kaj horo), sekvite de koncerto de Martin Wiese. Lunde okazis vizito al la urbo, gvidata de profesiaj gvidistoj, el kiuj du kun rekta interpretado. Marde okazis tri samtempaj ekskursoj: el kiuj unu al apuda akvoparko Lusiberia, alia al urbo Mérida, kie oni vizitis diversajn restaĵojn de la epoko de la Romia Imperio, kaj alia al diversaj lokoj ĉirkaŭ la landlimo inter Portugalio kaj Hispanio, nome Olivenza, Monsaraz kaj lago Alqueva, Vila Viçosa kaj Elvas. Ege sukcesa estis la prezento de la teatraĵo Utopio. Merkrede okazis birduma vizito al birdorigardejo ĉe la rivero Guadiana.
Trejnado pri egaleco
Ankaŭ okazis la dua parto de la trejnado Florigu Egalecon inter Junuloj (angle: Fostering Equality in Youth), la Erasmus+-projekto, financita parte de la Eŭropa Unio, kiu celas plibonigi la kondiĉojn rilate al genra egaleco kaj alirebleco por junuloj en Esperantujo.
La trejnistaro konsistis el Stela Besenyei-Merger, Saŝa Kovyazina, Alla Kudrjašova, Jérémie Sabiyumva kaj Querino Neto.
Informa impakto
Kelkaj amaskomunikiloj en Hispanio, precipe regionaj, mallonge raportis pri okazigo de IJK en Badaĥozo. Radio COPE elsendis intervjuon kun la ĉeforganizanto Carlos Pesquera Alonso.
Derg
Derg (Deirgeirt en irlanda lingvo) estas la dua plej granda lago en la Respubliko Irlando (post Corrib) kaj la tria plej granda en Irlando entute (post Neagh).
Gurghiu
Gurghiu [gurgiu] (Görgényszentimre [gorgenjsentimre], germane: Görgen) estas komunumo en Rumanio oriente de Reghin. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Adrian, Orșova, Glăjerie, Cașva, Comori, Fundoaia, Larga, Orșova-Pădure kaj Păuloaia.
Situo
La komunumo Gurghiu konsistas el du "brakoj", kiuj eliras sud-orienten kaj nord-orienten de la vilaĝo Gurghiu kaj sekvas la valojn de la riveroj Gurghiu kaj Glăjărie (Valea Glăjăriei). Inter tiuj du brakoj situas la komunumoj Hodac kaj Ibănești.
La komunuma vojo DJ153C ligas Gurghiu al Reghin, 10 km okcidente, al Ibănești, 6 km oriente, kaj eĉ al Ditrău, 50 km oriente en la najbara distrikto Harghita.
Loĝantaro
En 1910 Görgényszentimre havis 1 817 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 2 062 (rumanoj, 17 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Maros-Torda. Ĝi estas hungara popolarta centro.
Historio
Sur la monto super la komunumo staras la ruinoj de fortikaĵo konstruita dum la Árpád-dinastio. En la 18-a jarcento funkciis en la komunumo papermuelejo kaj porcelanfarejo. En la 17-a jarcento konstruiĝis kastelo, kiun la hungara ŝtato donacis en 1881 al Rudolfo Habsburg, tronheredanto. Li transformigis ĝin en ĉaskastelon. Pli malfrue la kastelo estis la propraĵo de la rumanaj reĝoj. En ĝi hodiaŭ funkcias arbarlernejo kaj ĉasmuzeo.
12317 Madicampbell
12317 Madicampbell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras Margaret Diane Campbell, studantinon por ŝia Ph. D. ĉe la Universitato de Okcidenta Ontario, interesitan pri astronomio de kiam ŝi estis juna knabino.
Marilena
Marilena estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.854 loĝantojn en 2010.
Paramo
''Ĉi tiu paĝo temas pri vegetaĵaro. Por la papilia genro, vidu Paramo (genro)''.
Paramo (hispane : Páramo) estas neotropisa arbustetaro, riĉa je plantoj kun flora tigo aŭ kusenoformaj kaj je sklerofilaj arbustoj, kiu okupas la alpan malvarman tavolon, daŭre humidan, de la Andoj. Ĝi situas je grandaj altidudoj, inter la arbarolimo ( ĉirkaŭ 3 800 m ) kaj la daŭra neĝolinio (ĉirkaŭ 5 000 m). La ekosistemo konsistas el akcidentitaj, plejofte glaĉere formitaj valoj kaj ebenaĵoj kun granda varieco de lagoj, torfejoj kaj humidaj herbejoj miksitaj kun arbustaroj kaj arbaretoj. Ĉirkaŭ 57% de tiu tipo de vegetaĵaro troviĝas en Kolombio
Lokalizo
Paramoj kovras la suprajn partojn de la nord-anda ekoprovinco, pli-malpli inter 11° norda kaj 4,5° suda latitudo. Ili konstituas malkontinuan zonon inter la Cordillera de Mérida en Venezuelo kaj Nudo de Loja ( depresio de Huancabamba ) en norda Peruo. Tri izolitaj kompleksoj ekzistas, unu en la Sierra de los Cuchumatanes, unu en la Cordillera de Talamanca de Kostariko kaj Panamo, kaj alia en la Sierra Nevada de Santa Marta de Kolombio. La plej granda paramo en la mondo estas Sumapaz, ĝi situas en Kolombio proksimume 30 km ekde Bogoto kaj ĝi estas parto de la Ĉefurba Distrikto. Unu el la plej bonaj ekzemploj de relative neperturbita paramo povas esti trovata en la Biologia Stacio de Guandera en norda Ekvadoro.
Tropikaj alpaj herbejoj similaj al paramoj abunde ĉeestas en aliaj kontinentoj, kiel la afrik-alpa zono, etendiĝante ekde Etiopujo kaj Ugando ĝis Kenjo, Tanzanio kaj Sudafriko. Malpli altgrade, ili troviĝas en Nov-Gvineo kaj Indonezio.
Imperia (Italio)
Imperia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Leonardo de Porto Maurizio (1676-1751, Porto Maurizio estas unu el la du historiaj kernoj de la urbo), kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Civezza, Diano Arentino, Diano Castello, Diano Marina, Dolcedo, Pontedassio, San Lorenzo al Mare kaj Vasia.
Paramo
Vegetaĵaro
Laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), paramoj apartenas al biomo de la montaraj herbejoj kaj arbustaroj. Kvin diferencaj ekoregionoj estas identigitaj :
Soci-ekonomia aferkoncerno
Malgraŭ la malproksimeco kaj la malvarma kaj humida klimato, homa aktiveco en la Paramo ne estas malkomuna. Homa ĉeesto datiĝas ekde prahistoriaj tempoj, sed ĝi estas plejofte limigita al malintensa paŝtiĝado.
San Martín de los Cansecos
Geografio
San Martín de los Cansecos apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 761 loĝantojn. El tiuj estis 371 viroj kaj 390 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
NGC 2003
NGC 2003 (alia indiko — ESO 86-SC6) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Giotto
Giotto di Bondone [ĜOTo di bonDOne] (1267 – 8-a de januaro, 1337), komune nomata Giotto, estis itala pentristo en Florenco. Li estis la unua genia pentristo de la Renesanco. Li pentris sen la scioj pri perspektivo kaj anatomio, kiujn havis la Alta Renesanco, sed pentris homojn kaj bestojn naturalisme kaj trafe kaptis emocion, liberiginte la Okcidenton de la bizanca stilo de pentrado. "Li tradukis la arton de pentrado el la greka en la latinan". Kie la bizanca stilo emfazis la dian kaj idealan, Giotto emfazis la homan kaj naturan, kvankam lia temo ĉiam estis religia.
Li plejparte pentris freskojn por preĝejoj. Li pentris bildarojn, kiuj rakontas pri la vivoj de Jesuo Kristo kaj de sanktuloj kristanaj – Sankta Francisko de Assisi, Sankta Maria kaj aliaj. Ekzemple, La Subiro de la Kruco, La Funebro de Kristo kaj La Ĉieliro estas el lia bildaro pri Jesuo Kristo.
Giotto estis studento de Cimabue. Multaj imitis Giotto-n, sed neniu itala pentristo povis preterpasi lin ĝis la 15-a jarcento, kiam Masaccio teknike pludisvolvis la stilon de Giotto.
Giotto pentris la freskojn de la baziliko Sankta Kruco en Florenco, de la baziliko Sankta Francisko en Asizo kaj de la kapelo de la Scrovegni en Padovo.
La revolucio en pentrarto kreita fare de Giotto inkludis ne nur la anstataŭigon de la bizanca stilo, la establado de pentrarto kiel arto en si mem dum la venontaj ses jarcentoj kaj la restarigo de la naturalisma aliro inventita en antikvo kaj prirezignita fare de la mezepokanoj. Dank' al li inaŭguriĝis solida arta metodo bazita sur sperto kaj observado de la mondo. Giotto komprenis, ke por kompreni la mondon oni devas unue rigardi ĝin. Ĉi tiu kompreno, de li mem kaj de liaj samtempuloj, estas la komenco de la frua scienca epoko kiu poste kondukis al la aprezo de la ekzaktaj sciencoj en la Renesanco ĝenerale kaj la kreado de bilda perspektivo - unika scienca metodo por krei la iluzion de tri-dimensia spaco precipe. Tamen li ne tute dekroĉiĝis de la pasinteco kaj estis influita de ĝi. Ekzemple en lia verko "Febrante la morton de Jesuo" la roluloj alprenas pozon, kiu jam estis prezentita en la bizanca arto, ekzemple en Pieta Manarzi.
Giotto ankaŭ estis arkitekto kaj planis la faman kampanilon de Florenco en 1334. Dante Alighieri estis lia amiko.
Tufanaso
La Tufanaso aŭ fuligulo (Aythya fuligula) estas birdo el la anasedoj, mezgranda specio de la grupo de la merganasoj, kun populacio de preskaŭ unu miliono da birdoj. Oni ne agnoskas subspeciojn.
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 43 cm, sed 40 al 47 cm longa kun enverguro de 67 al 73 cm kaj pezo de 550 al 1000 g. Temas pri specio kun klare seksa duformismo. La tufanaso havas bone videblan longan, blankan flugilmakulon, kiu etendiĝas ĝis la flugilfino. La beko estas blugriza kun nigra pinto kiu finas per hoketo kaj kiu estas antaŭata de fajna blanka bendeto. Ambaŭ seksoj montras tre flavajn irisojn. Ankaŭ ambaŭ seksoj montras tufeton pendantan super la nuko, plej evidenta ĉe la maskloj, kio certe nomigas la specion laŭ la komuna nomo. La kruroj estas grizaj.
La viranaso havas nigran-blankan plumaron, ĉefe nigran, ekzemple videblajn dorson kaj tufon, sed ankaŭ kapon, kolon, voston kaj bruston. Nur la ventro (flankoj) kaj subflugiloj estas blankaj. La nigra plumaro estas ege brila kun foje purpuraj nuancoj. En eklipsa plumaro de masklo, la nigraj partoj iĝas malhelbrunaj, dum la blankaj flankoj iĝas makulece grizaj kaj la tufo malpliiĝas. La ununura anaso kiu estas simila estas la msklo de la nordamerika Kolumanaso, kiu tamen havas diferencan kapoformon, ne tufon kaj grizecajn flankojn.
La inanaso havas brunan koloron, plej malhelbrunan en kapo kaj dorso, pli ruĝecbruna ĉe flankoj; la tufo apenaŭ videblas, ĉe la bekobazo troviĝas malgranda blanka makulo ĉirkaŭa, kio similigas ŝin al inoj de Rokanasoj. Ŝi foje konfuziĝas kun inoj de aliaj merganasoj.
La viranaso havas molan, fajf-similan voĉon, dum la inanaso murmuras.
Distribuado
Tiu palearktisa specio reproduktiĝas amplekse tra moderklimata kaj norda Eŭrazio el Germanio kaj Skandinavio norden ĝis Laplando kaj orienten. Ĝi eventuale povas troviĝi kiel vintra vizitanto laŭlonge de ambaŭ marbordoj de Usono kaj Kanado. Oni supozas, ke ili etendis sian tradician teritorion pro la pliiĝanta disponeblo de malfermaj akvejoj pro sablelfosado, kaj la etendo de fluantakvaj mituloj, preferata manĝo. Temas pri migranta birdo en plej parto de la teritorio, kaj vintras en la plej mildaj suda (suda Rusio, Balkanio) kaj okcidenta Eŭropo (Iberio, Francio), norda Afriko (kaj eĉ ĝis Etiopio) kaj suda Azio, kaj estas la tutan jaron en Germanio kaj plej parto de Brita Insularo. Ili formas grandajn arojn en malfermaj akvejoj vintre.
En Eŭropo estas el 250.000 al 300.000 paroj. En Rusio el 400.000 al 500.000.
Temas pri alloga specio, facila por birdobredado, ĉefe kiel ornama birdoj en parkoj ekde antaŭ longe. En la 17a jarcento jam estis en la ĝardenoj de Versajlo aŭ Londono. En 1848 en la londona bestoĝardeno oni bredis la unuajn tufanasidojn en kaptiveco.
Kutimaro
Ili vivas en interno de la kontinento ĉe lagoj, riveroj. Ties reprodukta habitato estas ĉe marĉoj kaj lagoj kun multa vegetaĵaro por kaŝi la neston. Ili troviĝas ankaŭ ĉe marbordaj lagunoj, strandoj, kaj ŝirmaj lagetoj.
Tiuj birdoj manĝas ĉefe per plonĝado ĝis 2 aŭ 3 m (sed povas atingi 7 m) kaj dum 10 al 20 sekundoj, sed ili ankaŭ plaŭdadas. Ili manĝas moluskojn (helikojn), akvajn insektojn (larvojn) kaj kelkajn plantojn kaj foje manĝas nokte. Ili povas ankaŭ paŝti surtere semojn el cerealoj, kaj eĉ povas akcepti manĝerojn ĵetitajn de homoj en urbaj parkoj.
Andrea Lippai
Andrea Lippai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lippai Andrea estas hungara baletisto, dancisto, koreografo, instruisto, altlerneja instruisto.
Tufanaso
Kutimaro
Tiu specio ŝanĝas partnerojn ĉiujare. La reprodukta sezono estas en junio kaj julio; idozorgado ĝis aŭgusto. La ino demetas 8 al 11 ovojn en surgrunda nesto kaŝita inter vegetaĵaro kaj kovrita el patrina lanugo. La kovado daŭras 23 al 28 tagojn. Ekflugo okazas post 45 al 50 tagoj. La anasidoj manĝas ĉefe insektojn. Ili faras po ununuran ovodemetadon jare. Ili atingas seksan maturecon post 1 aŭ 2 jaroj.
Vanilla Sky
Vanilla Sky estas itala pop punk muzik-grupo formita en 2002. Ilia unua albumo, Play It If You Can't Say It, estis publikigita la 6an de novembro, 2002. La bando nune konsistas el Jacopo Volpe ĉe drumoj, Francesco Sarsano por baso, kaj Vincenzo Mario Cristi kaj Daniele Brian Autore por voĉoj kaj gitaro. Ĝis nun ili publikigis 4 albumojn, regule faras turneojn tra Eŭropo kaj havis kelkajn sukcesojn en Japanio.
Tufanaso
Kutimaro
Ili vivas ĝis 15 jarojn, foje ĝis 18.
Andrea Lippai
Andrea Lippai naskiĝis la en Medgyesegyháza.
Biografio
Andrea Lippai decidis estis baletisto en sia aĝo 3. Ŝi studis en Ŝtata Baleta Instituto inter 1976-1985 kaj ŝi akiris baletistan diplomon en 1986. Ŝia ĉefinstruisto estis Katalin Sebestény. Ŝi estis membro de la baleta branĉo de Nacia Teatro (Győr) inter 1984 kaj 1991, sed dum salto ŝi suferis akcidenton, kiu finis la baletan karieron. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn, ankaŭ akiris baletpedagogian diplomon en la Hungara Dancarta Altlernejo en 1992. Tiutempe ŝi fondis baletan lernejon en Szentendre, dum ŝi konatiĝis kun flamenko. En 1998 ŝi studis flamenkon en Hispanio de es:Manolo Marín. Ekde 1996 ŝi instruis en la Hungara Dancarta Altlernejo, sed ŝi ankaŭ faris koreografiajn laborojn. Ŝi ricevis premiojn inter 2004-2019.
Vanilla Sky
Bandanoj
Iamaj membroj
Sozio
Sozio estas helena vira nomo, kiun uzis romia verkisto de komedioj Plaŭto kiel nomon de servisto (latine Sosia) en la komedio Amfitriono.
En la komedio dio Merkuro alprenas aspekton de Sozio, kio kreas multajn konfuzojn. Tial la vorto sozio kiel komunuza nomo signifas homon, kiu tre aŭ plene similas alian homon, kun kiu li havas nenian parencecon. Do ĝi estas sinonimo de Similulo aŭ Duoblulo.
Tiu esprimo estas ĉefe uzata, kiam ordinara homo similas famulon.
En Esperanto aperis
La komedion reverkis Molière (1668) kaj lian adapton esperantigis Enrique Legrand (1922, Paris, Esperantista Centra Librejo).
Aperis fragmentoj el la komedioj Meneĥmoj, Komedio pri la Poto, Amfitriono (Antologio Latina, vol. 1, p. 46-62, tr. Gerrit Berveling)
The Angel with the Trumpet
The Angel with the Trumpet ("La Anĝelo kun la Trumpeto") estas brita filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Anthony Bushell. The Angel with the Trumpet estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, The Angel with the Trumpet estas rigardebla kiel drama filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Eileen Herlie, Basil Sydney, Norman Wooland.
La filmo havas entutan daŭron de 98 minutoj.