cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
János Mattis Teutsch
MATTIS TEUTSCH János  aŭ Hans Mattis-Teutsch (janoŝ matiŝ tajĉ) estis ekspresionista artisto: pentristo, skulptisto, grafikisto naskita la 13-an de aŭgusto 1884 en Braŝovo kaj mortinta la 17-an de marto 1960, en Braŝovo. Li estis la patro de János Mattis kaj la avo de Waldemar Mattis Teutsch.
Biografio
Lia patro János Máttis estis tajloro en vilaĝo Hatolyka, kaj mortis tragiksubite antaŭ la naskiĝo de sia filo. La nomon Teutsch li akceptis honore al via duonpatro. Post la studo en faklernejo pri lignaĵindustrio en Braşov li studis en Budapeŝto, (Hungario) kaj Munkeno, (Germanio). Post tiu li restadis du jarojn precipe en Parizo. Lian unuan ekspozicion organizis la artistoj grupiĝintaj ĉirkaŭe de la avangarda revuo MA (Hodiaŭ) fondinte de Lajos Kassák en 1917 en Budapeŝto. Ekde 1918 li partoprenis ankaŭ eksterlandajn ekspoziciojn. Inter la 30-a de novembro kaj la 30-a de decembro en 1924 li ekspozicias en Bukareŝto kune kun Constantin Brâncuşi, Paul Klee, Hans Arp, Kurt Schwitters, Lajos Kassák, Hans Richter, Arthur Segal, Max Herman Maxy, Marcel Iancu kaj aliaj. En 1931 li publikigas sian teorian libron ilustritan de li mem kun titolo Kunstideologie (Artideologio). Lia unua postmorta ekspozicio okazis en februaro 1966 en la muzeo de Miercurea Ciuc (Rumanio) kune kun la artkreaĵoj de sia filo.
Sándor Bura
BURA Sándor estis hungara ciganmuzikestro naskiĝinta en Nagyvárad la 15-an de oktobro 1895 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de julio 1956. Li estis la pli juna frato de muzikestro Károly Bura.
Kariero
Sándor Bura devenis el cigana familio. Li debutis en orkestro de sia frato kaj poste ili alterne estris la orkestron. Li estis apud sia frato favorita muzikestro de publiko en Nagyvárad. En 1928 li iris Budapeŝton kaj li muzikis alterne en restoracio de Royal Szálló de Dunapalota. Ekde 1940 li aperis en Hungária Szálló, post 1945 en restoracio de Gellért Szálló. Kelkfoje li komponadis.
Li edziĝis en 1925.
Andor Bajor
BAJOR Andor estis rumanuja hungara verkisto, humuristo naskita en Oradea la 30-an de septembro 1927 kaj mortinta en Debrecen la 24-a de januaro 1991.
Biografio
Andor Bajor havigis diplomon pri filozofio en 1949 en Universitato Bolyai de Kluĵo. Ĝis 1952 li estis praktikanto en Katedro pri Logiko, kaj poste por mallonga tempo li fariĝis adjunkto en Katedro pri Hungara literaturhistorio. Inter 1953 kaj 1957 li estis redaktoro de Állami Irodalmi és Művészeti Kiadó. De 1957 ĝis 1962 li laboris kiel kunlaboranto de la porinfana revuo Napsugár, poste ĝis 1969 estis redaktoro ĉe Literatura Libroeldonejo de Kluĵo. Inter 1969 kaj 1987 li estis en Kluĵo kunlaboranto de ĵurnalo Előre. De 1990 li ĉefredaktis la revuon katolikan Keresztény Szó.
Paul Verlaine
Paul Marie VERLAINE nomita Paul Verlaine, esperante Verleno (naskiĝinta en Metz je la 30-a de marto 1844 kaj mortinta en Parizo je la 8-a de januaro 1896) estis franca poeto, estro de la simbolisma poezio kaj la dekadenca movado. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj reprezentantoj de la Fin de siècle en internacia kaj franca poezio.
La familio de Verlaine apartenas al la etburĝaro : lia patro same kiel tiu de Rimbaud, estis armea kapitano. Li studis en Parizo kaj fariĝis dungito de la Urbodomo. Li frekventas la parizajn kafejojn kaj salonojn kaj en 1866 kunlaboras en la unua Parnasse contemporain (vidu Parnasa skolo) kaj publikigas la Poèmes saturniens. Oni tie sentas influon de Charles Baudelaire, dum jam anonciĝas "la strebo al Esprimado, al redonita Sento" (laŭ letero al Mallarmé skribita la 22-an de novembro 1866) kiuj karakterizas lian plej bonan poezion. En 1869, la Fêtes galantes (Galantaj festoj), fantaziaĵoj elvokante la 18-an jarcenton de Watteau, konfirmas ĉi orientiĝon. En 1870 Verlaine edziĝas al Mathilde Mauté por kiu li estas ĵus publikiginta La Bonne Chanson.
En 1884, li publikigas eseon pri tri « malbenitaj poetoj » (Stéphane Mallarmé, Tristan Corbière, Arthur Rimbaud) kiu kontribuas famigi lin. Kun Mallarmé, li estas konsiderata kiel majstro kaj antaŭulo de la simbolistaj poetoj kaj de la dekadentoj. De 1887, dum li pli kaj pli famiĝas, li enfalas en la plej aĉan mizeron. Liaj lastaj literaturaj verkoj estas pure enspezigaj. En tiu tempo li pasigas sian tempon ĉu en kafejoj ĉu en hospitalo. En 1894, li estas kronita « Prince des Poètes » (Princo de la poetoj) kaj ekricevas stipendion. Frue elĉerpita li mortis en Parizo en 1896 52-jara. La tagon post lia entombigo, pluraj ĵurnaloj raportas strangan eventon : en la nokto post la entombigo, la statuo de la Poezio je la pinto de la Opero perdis brakon kiu falis kun la liro kiun ĝi tenis precize en la loko kie la funebra veturilo de Verlaine estis ĵus pasinta ...
São Pedro das Missões
São Pedro das Missões estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Carazinho. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 1 886 loĝantoj. .
Teritoria organizado de Nord-Koreio
Ekde 2005, la teritoria organizado de Nord-Koreio konsistas en du urboj kun rekta regado (Ĉikhalsi; 직할시; 直轄市), tri specialaj regionoj kaj naŭ provincoj. (La nomoj estis latinigitaj laŭ la sistemo McCune-Reischauer oficiale uzata en Nord-Koreio; La redaktoro de la anglalingva versio de ĉi artikolo ankaŭ baziĝis sur la nomoj uzataj en 2003 en la mapo de Koreio de National Geographic).
Reuters
Reuters estas liveranto de financmerkataj datumoj kaj novaĵagentejo, kiu liveras raportojn el la tuta mondo al gazetoj kaj aliaj komunikiloj. La novaĵoj nuntempe estigas malpli ol 10 % de la enspezoj de la entrepreno.
Kitáb-i-Aqdas
La Kitáb-i-Aqdas (aŭ Aqdas, arabe : الكتاب الاقدس) estas la centra libro de la Bahaa Kredo, verkita de Bahá'u'lláh, la Fondinto de la religio. La libro estas verkita en la araba sub la tiulingva titolo al-Kitáb al-Aqdas, sed ĝi estas pli ofte nomata laŭ sia perslingva titolo, Kitáb-i-Aqdas (كتاب اقدس), kiun al ĝi donis Bahá'u'lláh Mem. Ĝi estas ofte nomata ankaŭ la "Aqdas", la "Plej Sankta Libro", la "Libro de Leĝoj" kaj foje la "Libro de Aqdas".
Estas asertate, ke la libro estas finverkita ĉirkaŭ la jaro 1873, kvankam estas indikaĵoj, kiuj sugestas, ke almenaŭ parto de la libro estis pli frue verkita. Bahá'u'lláh sendigis manuskriptajn ekzemplerojn al la bahaanoj en Irano kelkajn jarojn post la revelacio de la Kitáb-i-Aqdas, kaj en la jaro 1308 p.H. (1890-91 p.K.) Li aranĝis la eldonon de la originala araba teksto en Bombajo.
Reuters
Historio
La entrepreno komencis kiel agentejo por ĝeneralaj novaĵoj. Paul Julius Reuter, filo de rabeno en Kassel, Germanio, konstatis, ke kun la elektra telegrafo la novaĵoj ne plu bezonis tagojn aŭ semajnojn por veturi longajn distancojn. En 1850 la 34-jara Reuter instaliĝis en Akeno en Germanio, proksima al la nederlanda kaj belga landlimo. Li ekuzis la novan telegrafan linion Berlino-Akeno por sendi novaĵojn al Berlino. Estis truo en la linio inter Akeno kaj Bruselo. Reuter rapidigis la transporton de novaĵoj uzante kolombojn por ponti la mankantan distancon.
Kitáb-i-Aqdas
La Kitáb-i-Aqdas estas konata kiel la "Patrina Libro" de la bahaaj instruoj, kaj la "Ĉarto de la estonta mondcivilizacio" (God Passes By, p. 213).
La Kitáb-i-Aqdas estas ankaŭ estas suplementita de la
Kelkaj leĝoj kaj instruoj de la Kitáb-i-Aqdas estas, laŭ la bahaa instruo, ne intencataj aplikiĝi nun; ĝia aplikado dependas de la decidoj de la Universala Domo de Justeco.
Memzorganto
Memzorganto estas partoprenanto de (plej ofte esperantista) aranĝo, kiu dum ties okazado mem zorgas (de tio devenas la nomo) pri la aferoj rilataj al sia partoprenado, precipe pri manĝaĵoj kaj trinkaĵoj. Por la pagita kotizo, kiu pli malaltas ol tiu de la "malmemzorgantoj" (foje nomataj "plenpagantoj"), la organizantoj kutime provizas al li krom la eblo partopreni nur loĝlokon (en t. n. "memzorgantejo").
Leĝo de Omo
La leĝo de Omo (nomita por ĝia elkovrinto Georg Ohm) konstatas, ke la proporcio de la elektra tensio (diferenco de la potencialoj) inter la ekstremaĵoj de konduktilo (aŭ rezistilo) rilate al la elektra kurento trafluanta ĝin estas konstanta, se la temperaturo ne ŝanĝiĝas.
Georg Ohm formulis du leĝojn kiuj estas nomataj leĝoj de Omo.
Unua leĝo de Omo
La unua leĝo de Omo esprimas la proporcion inter la elektra tensio kaj la elektra kurento. Ĝi estas priskribita per la matematika formulo:
kie U estas la tensio (esprimita en Volto) inter la ekstremaĵoj de la konduktilo, kaj I estas la elektra kurento trafluanta ĝin.
Dua leĝo de Omo
La dua leĝo de Omo permesas kalkuli la elektran rezistancon de konduktilo, se vi scias la karakterizojn fizikan kaj ĝeometran. Ĝi estas priskribita per la matematika formulo:
kie l estas la longo de la konduktilo (esprimita de metroj), A ĝia sekcio (esprimita de la kvadratoj de metroj ), kaj \rho estas parametro, kiu dependas je la konduktilo kaj la temperaturo.
La Anatomio de la Melankolio
La anatomio de melankolio (The Anatomy of Melancholy, plentitole The Anatomy of Melancholy, What it is: With all the Kinds, Causes, Symptomes, Prognostickes, and Several Cures of it. In Three Maine Partitions with their several Sections, Members, and Subsections. Philosophically, Medicinally, Historically, Opened and Cut Up, signifante La anatomio de melankolio, kio ĝi estas, kun ĉiaj specoj, kaŭzoj, simptomoj, prognozoj kaj diversaj kuracmetodoj. En tri ĉefaj partoj kun diversaj sekcioj, ĉapitroj kaj subsekcioj. Filozofe, medicine, historie, malfermita kaj distranĉita) estas libro de Robert Burton, unue publikigita en 1621.
Fontaine-au-Pire
Fontaine-au-Pire estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 110 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Fontaine-au-Pire situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Preĝejo Reĝino de Ĉieloj (Újpest)
Preĝejo de Reĝino de Ĉieloj estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Újpest.
Fontaine-au-Pire
Geografio
Fontaine-au-Pire etendiĝas sur 7,57 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean Wecxsteen, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Preĝejo Reĝino de Ĉieloj (Újpest)
Historio
Katolikoj fondis urbon Újpest en 1840. Pli frue estis jam kapelo konstruita en 1833 ĉe la vitejo. Memstara katolika grupo fondiĝis nur en 1870, ili iris al la plej proksima preĝejo en Dunakeszi. Tiu iĝis paroĥo post 5 jaroj. En la 1870-aj jaroj oni konstruis paroĥejon, lernejon kaj preĝejon. Em 1908 oni alkonstruis 2 flanknavojn kaj turon. En 2012 la preĝejo renoviĝis.
Fontaine-au-Pire
Administrado
Fontaine-au-Pire apartenas al la kantono de Carnières, kies ĉefurbo estas Carnières. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Preĝejo Reĝino de Ĉieloj (Újpest)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur ĉefplaco de iama urbo Újpest. En mezo de la fasado estas la ĉefenirejo, pli supre estas fenestrorozo, la plej alte svelta turo altiĝas. La sanktejo estas plurangula. Ĉe la ĉefenirejo Gyula Konfár kreis mozaikon.
Kermeso okazas en la lasta dimanĉo de aŭgusto.
László Mühlfay
MÜHLFAY László [mylfai] estas rumania hungara kuracisto, otorinolaringologo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 20-an de aprilo 1923 kaj mortis la 3-an de septembro 2007.
Biografio
László Mühlfay studis en universitatoj Ferenc József, Universitato pri Pázmány Péter kaj Halle an der Saale. Li akiris diplomon en Universitato Bolyai de Târgu Mureș (1948). Li laboris en kliniko pri otorinolaringologio de OGYI.
40 (nombro)
Kvardek (40) estas la natura nombro kiu sekvas 39 kaj antaŭas 41.
La nombro 40 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
33258 Femariebustos
33258 Femariebustos estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Fe Marie Bustos, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2016, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Stratford Middle School de Fremont (Kalifornio).
Open Vlaamse Liberalen en Democraten
Open VLD (Open Vlaamse Liberalen en Democraten aŭ esperantlingve Malfermaj Flandraj Liberaluloj kaj Demokratoj) estas flandra politika partio, kiu havas 85.000 membrojn (en 2004).
La partio en la jaro 1972 sendependiĝis de la tiama belga liberala partio. Ĝi tiam ekhavis la nomon PVV - Partio por Libereco kaj Progreso. La 15-an de novembro 1992 la partio ekhavis la nomon Vlaamse Liberalen en Democraten, post plilarĝigo sub impulso de la tiama prezidanto Guy Verhofstadt. En februaro 2007, denove sub la instigo de Guy Verhofstadt, la nomo estis ŝanĝita al Open Vlaamse Liberalen en Democraten.
Kelkaj konataj membroj de Open VLD estas:
34-a IS
La 34-a Internacia Seminario de la Esperanto-Junularo okazis inter la 27-a de decembro 1990 kaj la 3-a de januaro 1991 en la urbo Finnentrop de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio en la centro de Germanio. La kiel dum antaŭaj aranĝoj science altnivelajn prelegojn kaj laborgrupojn dumtage kaj la tutnoktan interkonatigan kaj festan programon partoprenis 377 lernantoj kaj studentoj (plus iuj lastmomentaj aliĝintoj) el dudek sep eŭropaj landoj. La organizan teamon de GEJ konsistigis Christian Nitsche (kunordigado, financoj), Werner Breitung (memzorgantoj), Nicola Buskotte (surloka programo, ekskurso), Simone Fischer (distra programo, loĝigo), Matthias Funke (tema programo), Bianka Jacobsen (kuireja servo), Marko Lins (administrado, sporta programo), Thomas Pusch (presaĵoj, ekstera informado) kaj Heidi Schiller (vespera programo). Kiel dum antaŭaj jaroj, la Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio subvenciis la aranĝon per preskaŭ 20.000 DEM, tial ke ne nur la kotizoj estis parte pagitaj de la ŝtato, sed ĉiu partoprenanto rericevis procentaĵon de siaj vojaĝkostoj, kio do aparte kuraĝigis partoprenantojn el pli foraj landoj alvojaĝi kaj kundiskuti.
Ĉi-foje la temo de la semajno - kiu laŭ nombro de partoprenantoj kaj komparoj de aliaj Esperanto-aranĝoj estis pli "kongreso" ol "seminario" - estis sociopolitika: "Mezeŭropo - kien vi iras?"
La titolpaĝo de la seminaria broŝuro aludis al tio, ke la antaŭajn monatojn oni entombigis la politikan fenomenon de Malvarma Milito inter la Okcidenta kaj Orienta blokoj de ŝtatoj, respektive inter Usono kaj Sovetunio - la ŝtato Sovetunio, pri kies transformo temis la tuta antaŭa Internacia Seminario, eĉ ĉesis ekzisti dum la seminaria semajno. Falis la Fera Kurteno, kiu dividis Eŭropon, reunuiĝis la urbo Berlino kaj la ŝtato Germanio, sed ankaŭ por la resto de Mezeŭropo, la ŝtatoj Pollando, Hungario kaj (tiam ankoraŭ) Ĉeĥoslovakio - en pli vasta difino ankoraŭ iom da najbaraj ŝtatoj - la politikaj ŝanĝoj rilate al la malapero de Sovetunio signifis grandajn skuojn. Ne mirige do ke la Internacia Seminario, en kiu cetere la ekse okcidentgermana kaj ekse orientgermana junularaj Esperanto-organizaĵoj unuiĝis al tutŝtata Germana Esperanto-Junularo, tiumomente elektis la traktatan temon.
Freigericht (Hesio)
Freigericht estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Speciala Administra Regiono Sinuiju
La Speciala Administra Regiono Sinuiju estas speciala administra regiono de Nord-Koreio, situanta en la landlimo kun Ĉinio. Ĝi establiĝis en septembro 2002, inkluzivante la partojn de Sinuiju kaj ĉirkaŭaĵoj, kun la intenco enkonduki la merkatan ekonomion, kaj ĝi estas rekte regata kiel unu el la "Urboj kun rekta regado".
Ĉin-nederlanda komercisto, Yang Bin, estis nomumita por la regado. Antaŭ la posteniĝo, li estis haltigita de la ĉina aŭtoritato kaj kondamnita al 18 jaroj en malliberejo pro fiska evito kaj aliaj ekonomiaj deliktoj. En aprilo 2008, la reformoj de la regiono ankoraŭ ne estis entreprenitaj kaj oni supozas ke Nord-Koreio forlasis la projekton post la okazintaĵo.
Dedistanca edukado
Dedistanca edukado, dedistanca instruado, dedistanca lernado, aŭ pli simple distanceduko aŭ distancstudado (en ĝia frua versio, antaŭ la interreto, koresponda edukado) estas la eduko de studentoj kiuj ne ĉeestas fizike en lernejo. Kursoj kiuj estas kondukitaj parte pere de distanceduko kaj parte sur-eje estas prisignitaj kiel hibrida aŭ miksita eduko. Masivaj malfermaj retaj kursoj (anfla mallongigo MOOC), ofertantaj grandskalan interagan partoprenon kaj liberan aliron tra la Tut-Tera Teksaĵo (Interreto) aŭ aliaj retaj teknologioj, estas lastatempaj evoluoj en distanceduko. Kelkaj aliaj esprimoj (distribuita lernado, e-lernado, reta lernado, ktp.) estas uzataj malglate, sinonime kun distanceduko.
Pandemio KOVIM-19 kaj distanca edukado
La pandemio COVID-19 rezultis en la fermo de la vasta plimulto de lernejoj tutmonde. Multaj lernejoj transiris al reta dedistanca edukado per platformoj kiel Zoom, Cisco Webex, Google Classroom, Microsoft Teams, D2L kaj Edgenuity [39] [40]. Zorgoj aperis pri la efiko de ĉi tiu transiro al studentoj sen aliro al interreto aŭ kun stabila interreta konekto.
Basarioj
La basarioj estas malgranda afrika etno loĝanta en la sudoriento de la okcidentafrika ŝtato Senegalo. La regiono situanta proksime al la Niokolo-Kobo Nacia Parko estas nomata ankaŭ Basari-montoj respektive Basari-lando. Parte anoj de tiu etno, kiu estas unu el la plej malnovaj en Senegalo, vivas ankaŭ en la nordo de Gvineo kaj Gvineo Bisaŭa.
La Ora Pozidono
La Ora Pozidono estas originale esperantlingva novelo de la bulgara verkisto Julian Modest, publikigita en Budapeŝto en la jaro 1984 fare de Hungara Esperanto-Asocio.
Basarioj
La nombro de la etnanoj, kiuj plejparte estas agrokultivistoj, estas inter 10.000 kaj 30.000 ( laŭ aliaj fontoj nur 2500). Ili havas propran lingvon, kiu apartenas al la Tenda lingvaro. La basarioj dum la religimilitoj retiris sin en la montetaran Basari-landon, la antaŭregionon de la Futa-Ĝalon-masivo, kaj tiel konservis als si sian originecon.
La Ora Pozidono
Enhavo kaj intrigo
La verko pritraktas la sentojn de junulo kiu danke al Esperanto interkonatiĝas kun geedzoj plus la invitata franca gastino, al kiu li enamiĝas.
Basarioj
Ilia vivmaniero estas animisme formita. Tio interalie estas kaŭzo kial anoj de aliaj etnoj en Senegalo traktas ilin iom desupre kaj rigardas ilin kiel neprogresintajn sovaĝulojn. Iliaj proksimume 30 vilaĝoj situas plej ofte alte sur montetoj, de kie ili en pli fruaj tempoj estis pli bonde defendeblaj. Iliaj originecaj pajlokovritaj kabanoj kaj ilia bunta festvestaro estas dezirata motivo por bildpoŝtkartoj kaj bildvolumoj.
La Ora Pozidono
Enhavo kaj intrigo
En etoso de marborda feriurbo bulgara, la junulo Emil ripozas somerferie kaj konas geedzojn, nome Leo kaj Klara, kiuj gastigas francan junulinon, kiun Leo konis danke al Esperanto. Ankaŭ la interkonatiĝo de ili kun la ĉef-rolulo ŝuldiĝas al Esperanto ĉar li povis kompreni kion ili estis dirante kiam ili ankoraŭ ne scias, ke ankaŭ li scipovas esperanton, kaj poste la aliaj surprizas pro tio. Krome Esperanto ludas alian gravan rolon ĉar kvankam kun la eksteraj rolantoj oni uzas la bulgaran, la kvar ĉefaj roluloj uzas inter si Esperanton precipe kiam ili deziras ne esti komprenataj de la aliuloj (normaluloj); fakte same kiel okazas en ĝeneralaj cirkonstancoj ĉe esperantistoj.
Krom la natura allogo kiun la bela francino Adèle, kiu same allogas sian korespondanton Leo, tuj montriĝas la fortan karakteron de Klara kiu ne multe kontentas pri la sentoj de ŝia edzo. Emil dekomence ne kuraĝas klopodi konkeri sian amatan Adèle, dum ŝi interesiĝas pri la karaktero kaj sentoj de Klara, kiu estas multe pli aĝa ol li. Leo iĝas kvazaŭ duobla rivalo, krom ke lia troa entuziasmo por Esperanto iom ĝenas la junulon. Kiam finfine Emil forte sentas amdeziron al la franca junulino, li terurigite rimarkas, ke ŝi kaj Leo estas geamantoj. Sinsekve kaj rapide Emil konatiĝas kun junulo kiu serĉas enmare orajn restaĵojn de legenda iama monumento Ora Pozidono, Klara konfesas al Emil ke ŝi konas la rilaton de sia edzo kun lia gastino kaj okazas la mara festo de la Ora Pozidono. Post tiu la abandonita Klara renkontas kun Emil, ambaŭ kisas sin unu la alian, kaj ŝi malaperas naĝe enmaren, kompreneble suicide.
Analizo
La verko dividita en 11 ĉapitroj uzas facilan lingvonivelon kaj antaŭenigas la historion flue kaj sekvante tradician rakontoritmon. La novelo miksas sintenon de formadromano (sentoj de junulo, kiuj ĵus finis studadon kaj tuj eniros en militservon, sentas unuajn amdezirojn) kun romantika vivo de la bedaŭrinda Klara. Esperanto estis la elemento kiu komplikis ŝian vivon.
Kalia aluminiato
Kalia aluminiato estas neorganika komponaĵo konsistanta je kalio, aluminio kaj du oksigenatomoj. En akva solvaĵo ĝi estigas kvarhidrokso-aluminian jonon ([Al(OH)4]-). Ĝi uzatas kiel mordanto, en paperfabrikado kaj en la betono-solidigo.
Sintezo 3
Kalia aluminiato ankaŭ prepareblas ekde la reakcio de metala aluminio kaj akva solvaĵo de kalia hidroksido:
Enomao
Laŭ la helena mitologio, Enomao (el la greka Οινόμαος, impeta pro vino) estis arkada reĝo de la urbo Pizo, en Eliso, kvankam sia regado atingis ĝis la proksima Olimpio. Li estis filo de la milita dio Areso kaj de la najado Harpino, filino de la rivera dio Asopo. Li edziniĝis al Steropo (kvankam kelkaj versioj asertas ke ŝi estis lia patrino ), filino de Atlaso, kun kiu li estis patro de Leŭkipo , Disponteo kaj Hipodamio, sia nura filino.
Tamen, pri lia genealogio ne troviĝas unuanimeco. Kelkaj verkistoj asertas ke lia patro estis Alksiono aŭ Hiperoko. Ankaŭ pri lia patrino ekzistas diversaj versioj: Eŭritoo, Steropo, Asteropo, Eŭritoo, filino de Danao, aŭ la plejado Asterio. Ankaŭ Evareto, la filino de Akrisio, aperas kiel patrino (aŭ edzino) de Enomao.
Enomao tiel obsede ŝatis la ĉevalojn ke eĉ malpermesis la unuiĝojn de ĉevalinoj al azenoj, do por akiri mulinojn, la elisanoj devis vojaĝi eksteren
La svatiĝantoj pri Hipodamio
La filino de Enomao, Hipodamio, estis eksterordinare bela, kaj pro tio tre populara. Sed li, eble pro orakolo kiu antaŭdiris ke li mortos fare de sia bofilo aŭ eble ĉar li mem enamiĝis al sia filino (oni diris ke ili eĉ plenumis sang-adoltan seksrilaton), rifuzadis la edziniĝon de Hipodamio. Por liberiĝi de la svatiĝantoj, li proponis al ili ĉar-kuradon ekde Pizo, apud la rivero Alfeo, ĝis la altaro de Pozidono, ĉe la Istmo de Korinto. Enomao posedis rapidegajn ĉevalinojn, donacitaj de Areso, kies nomoj estis Psilo kaj Harpino. Li donis al la kandidatoj advantaĝon, tial kial ili rajtis kuradi dum kiam Enomao plenumis oferon al Zeŭso. Se la svatiĝanto sukcesus venki, li atingus la manon de Hipodamion, sed se Enomao trafus lin dum la kurado, li estus mortigita per la bronza lanco de Enomao, donaco ankaŭ de Areso. Jen listo de la svatiĝantoj tiel mortigitaj de Enomao, kies kapojn oni fiksis sur la muroj de la reĝa palaco por atentigi eblajn kandidatojn, ĝis ilia komuna entombigado dum la regado de Pelopso.
La unua kuraĝulo estis Marmakso, kies famaj ĉevalinoj (Partenio kaj Erifo) estis ankaŭ mortigitaj de Enomao kaj solene entombigitaj apud la rivero Partenio. La dua, Alkatoo, estis enterigita en la estadiono, kaj oni diris ke lia animo timigis la ĉevalojn kiuj trapasis tiun lokon. Enomao orgojle fanfaronis pri konstrui templon per la kranioj de la kandidatoj, kiel iam faris Eveno, Diomedo kaj Anteo. Sed tio ofendis la gediojn, ĉefe Pozidonon, kiu pro tio pretis helpi Pelopson venki la kruelan reĝon.
Konkurado kun Pelopso
Li jam tiel mortigis dekdu aŭ dektri kandidatojn, kiam alvenis Pelopso, kiu petis permeson edziĝi al Hipodamio. Tiu svatiĝanto ankaŭ havis ĉaron donacitan de dio, ĉifoje de Pozidono. Ĝi estis ora, havis flugilojn, kaj estis eltirita de flugantaj kaj nemorteblaj ĉevaloj, tiel rapidaj ke ili kapablis rajdi sur la maro sen malsekiĝi. Malgraŭ tio, Pelopso ne estis certa pri sia venko, kaj subaĉetis Mirtilon, la koĉero de Enomao, per promeso de la duono de la lando kaj la rajto pasigi nokton kun Hipodamio, al kiu ankaŭ li estis enamiĝinta (sed neniam havis sufiĉan kuraĝon por defii Enomaon). Laŭ aliaj versioj, estis Hipodamio tiu, kiu enamiĝis al Pelopso kaj konvinkis Mirtilon helpi. Ial ajn, Mirtilo akceptis, kaj anstataŭis la stiftojn de la ĉaro de Enomao per aliaj el vakso. Dum la kurado, kiam Enomao estis preskaŭ trafinta kaj preta mortigi Pelopson, la vaksaj pecoj fandis, liberigante la radojn de la ĉaro de Enomao, kiu mortis ligite per la rimenoj kaj trenite de siaj ĉevaloj, ĝuste en la loko kie estis enterigita Alkatoo.
Post la kurado, Pelopso edziĝis al Hipodamio kaj iĝis reĝo kaj de Pizo kaj de Olimpio, per kiuj li komencis la divastigadon de sia povo tra la tuta Peloponezo. Li rifuzis plenumi la promeson farita al Mirtilo, kaj mortigis lin, pro kio la familio de Pelopso ricevis teruran malbenon kiu suferigis ĉiujn siajn membrojn.
La restaĵoj de Enomao estis entombigitaj ĉe la rivero Kladeo, en Elido, sub monteto videbla ankoraŭ mil jaroj poste inter la ĉeval-staloj de la reĝo. Omaĝe al li oni establis la Olimpiajn ludojn (aŭ, alternative, oni organizis ilin por festi la venkon de Pelopso), kie pro tio ĉefrolis ĉar-kuradoj. Fakte, la memorigaĵoj pri tiu historio rilatis al tiu konkurado: Mirtilo estis entombigita en la taraksipo de Olimpio, ĉeval-timiga loko dum kuradoj. Lia spirito oni supozas ekscitadis la ĉevalojn kiuj kuradis en tiu punkto de la stadiono, kvankam oni alternative atribuis tiun strangan aferon al Taraksipo mem, al Enomao aŭ al Alkatoo, unu el la svatiĝantoj pri Hipodamio. Oni konservis ankaŭ lignan kolonon kiu markis la limon de la fama ĉar-kurado, kiu laŭ Paŭzanio apartenis al la palaco de Enomao, poste bruligita per fulmo.
Aliaj personoj same nomitaj
Krom la antaŭa, diversaj roluloj de la helena mitologio nomiĝis Enomao:
Kanianka
Kanianka, hungare Kányahegy [kAnjahedj], germane Genkingen estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kanianka situas sub monto 935 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Prievidza troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1479 laŭ tiama hungara ortografio "Kanyanka". En 1784 loĝis tie 306 vilaĝanoj en 41 domoj, en 1828 306 vilaĝanoj en 44 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kanyánka, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kányahegy 393 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kanianka 3823 homoj, (3791 slovakoj).
Flughaveno O'Hare
Flughaveno O'Hare (Chicago-O'Hare International Airport) estas la plej uzata flughaveno en Usono, de tempo al tempo eĉ en la mondo. Malfermiĝis dum la 1930-aj jaroj sub la nomo Orchard Field. Urbo Ĉikago aĉetis la flughavenon kaj renomis ĝin "O'Hare" laŭ heroo de la Dua mondmilito, Edward "Butch" O'Hare, en 1949.
En la epoko de la transoceana aviadilo 747 O'Hare estas oportuna pro esti unu el la malmultaj lokoj en Usono, el kie oni povas flugi rekte al kaj Azio kaj Eŭropo.
Pérols (stacidomo)
Pérols, plennome Pérols-sur-Vézère, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pérols-sur-Vézère, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
Balázs Bugyi
BUGYI Balázs [pr budji] estis hungara kuracisto, radiologia fakulo, medicinhistoriisto naskiĝinta en Koloĵvaro la 21-an de majo 1911 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de novembro 1982.
Kariero
Bugyi ekde 1937 laboris en Universitato Budapeŝto en la Instituto Farmacia, dume kiel Humboldt-stipendiulo faris biologiajn esplorojn en Berlino (1938-39). En 1940 li estis asistanto en Koloĵvaro en la Haynal-kliniko. En jaroj 1945-47 li estis radiologiisto en la Stomatologia Kliniko de Budapeŝto, inter 1947-1952 publiksana inspektisto, poste industrisanafera ĉefreferanto kaj paralele radiologiisto. Ekde 1952 li estis radiologia ĉefkuracisto en malsanulejo de Szolnok, poste li laboris en 1957 en Gödöllő kaj denove en Budapeŝto. Ekde 1958 ĝis 1975 li estis radiologia ĉefkuracisto de la uzino Ganz-MÁVAG.
Christiane Amanpour
Biografio
Christiane Amanpour naskiĝis en Londono, la plej aĝa filino de irana patro kaj brita patrino. Baldaŭ post ŝia naskiĝo, la familio ekloĝis en Teherano. En la aĝo de dek unu, Amanpour iris al katolika loĝlernejo en Anglio. La familio Amanpour apartenis al la ekonomia kaj politika elito en Irano; post la irana revolucio en 1979, ili perdis ĉiujn siajn posedaĵojn kaj privilegiojn kaj ekloĝis definitive en Anglio. Amanpour diris, ke ĉi tiuj politikaj eventoj instigis ŝin fariĝi ĵurnalistino. Ŝi studis ĵurnalismon ĉe la Universitato de Rod-Insulo en Usono.
Ĵurnalista laboro
La raportada laboro de Amanpour komenciĝis en 1990 kiel korespondanto por CNN kie ŝi raportis pri internacia krizo-situacioj (Golfa Milito, Irako, Afganio, Nord-Koreio, palestinaj teritorioj, Irano, Sudano, Israelo, Pakistano, Somalio, Ruando, Balkano, Egiptio, Libio).
Ŝi ankaŭ faris dokumentan filmon (“Sekso kaj amo tra la tuta mondo”) tute kreita kaj reĝisorita de virinoj, interparolanta pri la intima vivo de homoj (plejparte virinoj) tra la tuta mondo en kiu ŝi starigas nediskretajn priseksajn demandojn, sed kiu ankaŭ temas pri rakontoj pri kiel ekzemple virinoj kaptas siajn rajtojn ankaŭ se temas pri la rajto paroli pri sia intima vivo, pri kiel rifuĝintoj el multaj islamaj landoj neniam antaŭe parolis pri sia propra persona feliĉo kaj estas nesciaj pri kiel respekte konduti kun virinoj, pri kiel divorco aspektas en Libano, pri kiel gravediĝi en rifuĝejo, pri transgenruloj en Barato , pri kiel Japanio baraktas kun intimeco, ktp
Persone
Amanpour edziniĝis al James Rubin en 1998, kiu tiam estis oficiala proparolanto de Madeleine Albright, ŝtatsekretario de Usono.
Tra la jaroj, Amanpour intervjuis multajn eminentajn politikistojn, inkluzive de Tony Blair, Pervez Muŝaraf, Hamid Karzai, Hosni Mubarak kaj Hassan Rouhani. Ŝi ricevis la premion Emmy pro sia intervjuo kun Moammar al-Kadhafi dum la araba printempo. Ŝi havas sian propran ĉiutagan intervjuan programon ĉe CNN Internacia, nomatan Amanpour.
La 14-an de junio 2021, Amanpour anoncis ke ŝi estis diagnozita kun ovaria kancero.
Premioj kaj honoroj
Amanpour gajnis ĉiun gravan televidan ĵurnalismopremion inkluzive de dek unu premioj Emmy por Novaĵoj kaj Dokumentaj filmoj, kvar premioj Peabody, du premioj George Polk, tri premioj du-Pont-Columbia kaj la premio Kuraĝo en ĵurnalismo. Ŝi estas honora civitano de Sarajevo kaj Bonvola Ambasadoro de Unesko por Gazetara Libereco kaj Sekureco de Ĵurnalistoj.
Ŝi ricevis naŭ honorajn doktorecojn pro ŝia ĵurnalisma laboro.
En 2007 ŝi estis nomumita Komandanto de la Ordeno de la Brita imperio (CBE).
Vidu ankaŭ
Simon Reeve
Nova Svedio
Nova Svedio (Nya Sverige) estis malgranda, nedaŭra sveda kolonio lokita en Nord-Ameriko, ĉe la atlantika oceano, je la elfluejo de la rivero Delavaro. La kolonio estis fondita en marto 1638, kaj estis aneksita de Nederlando en septembro 1655.
La centro de la kolonio estis Fort Christina, kiu situis sur la hodiaŭa teritorio de Wilmington (Delavaro). La kolonio entenis teritoriojn, kiuj nuntempe troviĝas en Delavaro, Nov-Ĵerzejo kaj Pensilvanio. Krom la svedoj ankaŭ enloĝiĝis tien multaj finnaj kaj nederlandaj kolonianoj.
Listo de guberniestroj
La oficiala loĝejo de la guberniestroj de Nova Svedio estis Fort Christina, escepte de Johan Björnsson Printz, kiu enloĝiĝis en Nova Gotenburgo, Nya Göteborg, ĉe la nuna loĝloko Tinicum borde de la rivero Delavaro.
Zuidplaspolder
La Zuidplaspolder (Sudlagetopoldero) estas senakvaĵo en la nederlanda provinco Zuid-Holland. Ĝi situas inter la vilaĝoj Moerkapelle, Waddinxveen, Gouda kaj Nieuwerkerk aan den IJssel.
Historio
La reĝo Vilhelmo I unue decidis senakvigi la lagon Zuidplas en la jaro 1816. La sekvajn jarojn oni faris planojn kaj en 1825 komenciĝis la laboro de sekigado. Oni sekigis la lagon per 30 pseŭdomuelejoj kaj la tero estis seka en 1840. Kvardek jarojn poste vaporpumpoj anstataŭigis la pseŭdomuelejojn. Nuntempe elektraj pumpoj pumpas la akvon el la poldero.
Plej malalta punkto de Nederlando
En la Zuidplaspolder troviĝas la plej malalta punkto de Nederlando. Ĝi estas ĉe 51º 59' 13" norde kaj 4º 38' 9" oriente. La alteco, aŭ fakte, malalteco de tiu punkto estas 6,76 metroj sub la oficiala avaraĝa marnivelo de Nederlando. Se ne plu estus digoj kaj pumpiloj, la tuta tera kaj unua etaĝo de domo tie subakviĝus.
Poldernivelo
La Zuidplaspolder havas du poldernivelojn. La somera poldernivelo estas -6,90 NAP kaj la vintra poldernivelo estas -7,10 NAP.
Graflando Donegal
La graflando Donegal (Dún na nGall) aǔ graflando Dún na nGal estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita en la nordokcidenta parto de la irlanda insulo. Ĝi estas la plej norda graflando de Irlando, sed ankaŭ unu el la tri graflandoj de Ulstero ne apartenantaj al Nord-Irlando.
La graflando havas la nomon de sia eksa ĉefurbo, Donegal.
Geografio
Tute malbanala estas, ke Donegal havu nur unu landlimon kun alia graflando de la Respubliko Irlando, tio estas la graflando Leitrim en norda Connacht. Ceterajn landlimojn ĝi havas kun graflandoj de Nord-Irlando kiel Londonderry, Tyrone kaj Fermanagh. Pro tiu videbla soleco oni kelkfoje rigardas la loĝantojn kaj la kulturon de Donegal kiel tute apartan de la aliaj Irlandanoj.
Historio
La nomo "Donegal" devenas de la irlanda lingvo, kaj signifas "la fortikaĵo de la eksterlandanoj". Kiam la graflando estis kreita, ĝi estis kelkfoje kromnomita la graflando Tyrconnel (Tír Chonaill), ĉar la antaŭaj estroj de tiu lando estis la familio Tyrconnel.
50 (nombro)
Kvindek (50) estas la natura nombro kiu sekvas 49 kaj antaŭas 51.
Carsten Hauch
Carsten HAUCH (naskiĝis la en Fredrikshald, Norvegio; mortis la  en Romo) estis dana verkisto kaj natursciencisto.
50 (nombro)
La nombro 50 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
en matematiko
50 ankaŭ estas la sumo de tri kvadratoj: 50 = 32 + 42 + 52.
en fiziko
50 estas la kvina magia nombro
Kocurany
Kocurany, hungare Kocurány [kocurAnj], germane Kotzuran [kocuran] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kocurany situas fine de sakovojo. Prievidza troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 en formo "Cozuran". En 1787 loĝis tie 217 vilaĝanoj en 33 domoj, en 1828 129 vilaĝanoj en 18 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kocurány 194 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kocurany 393 homoj, (383 slovakoj).
Nacia Spirita Asembleo
Nacia Spirita Asembleo (NSA) estas la plej alta institucio de la Bahaa Kredo je la nacia nivelo. "Spirita Asembleo" estas termino donita de 'Abdu'l-Bahá por la konsilantaroj, kiuj funkcias je la loka kaj nacia niveloj.
Strukturoj
En Sia "Volo kaj Testamento"  'Abdu'l-Bahá enkondukis la Duajn, aŭ "Naciajn Spiritajn Asembleojn".
Ehweiler
Ehweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Nacia Spirita Asembleo
Strukturoj
La plej grava trajto de la bahaa elekto-sistemo verŝajne estas, ke ĝi ne permesas la leviĝon de individuaj gvidantoj, kiuj tra la historio kaŭzis grandan malutilon al la socio pro sia "hybris" (sento de supereco) kaj konfliktoj inter egoismaj interesoj kaj la bonfarto de la socio kiel tuto. La socio ĉiam estas en granda danĝero pro reĝoj, diktatoroj, pastroj kaj eĉ grandaj politikistoj en demokratioj. Kelkaj el la trajtoj de la Bahaa Administracio, kiuj ekskludas la aperon de individuaj gvidantoj estas :
Plie estas menciinde, ke la prezidanto de spirita asembleo ĉefe rolas kiel kunordiganto kaj ne uzas sian pozicion por akiri pli da influo en diskutado ol aliaj asembleanoj. En la kazo de la Universala Domo de Justeco, la prezidanteco ofte ŝanĝiĝas, kaj la nomo de la prezidanto ne estas sciigata al la publiko por eviti la eblecon, ke iu povus esti elstarigita kiel la "ĉefo" de la Bahaa mondo.
Dua grava aspekto de la bahaa elekto-sistemo estas, ke ĝi akcelas diversecon en la kultura fono de tiuj, kiuj estas elektitaj al regantaj organoj. La postulo, ke ĉiu elektanto voĉdonu naŭ nomojn, fokusigas la atenton al la respondeco de la unuopa elektanto por la konsisto de la tuta asembleo anstataŭ al la voĉdono por malmultaj individuoj, kaj tiu ĉi fokusigo estas neeviteble influata per la instruoj pri unueco kaj diverseco : ju pli granda la diverseco, des pli granda la riĉeco de la komunumo, same kiel ĝardeno kun multe da malsamaj floroj estas multe pli bela ol ĝardeno kun nur unu speco aŭ unu koloro. Bona ekzemplo por tia diverseco estas la Nacia Spirita Asembleo de Usono de 1985, kiu konsistis - laŭ la rasoj - el kvar nigruloj, du blankuloj, unu aziano, unu indiĝena amerikano kaj unu perso; kaj - laŭ la sekso - kvar virinoj kaj kvin viroj. Ili devenas de plej diversaj regionoj kaj profesiaj fakoj. Tiu ĉi rezulto, kiu eble estas unika por elektita organo en Usono, estis atingita sen ia regularo pri kvotoj. La tendenco al diverseco estas fortigita per la direktivo, ke okaze de voĉo-egaleco "prioritato devas esti donita senhezite al tiu flanko, kiu reprezentas minoritaton".
Fine estas rimarkinde, ke la voĉdona sistemo bahaa havas la latenton forigi tiun antikvan problemon pri tio, kiu estu la ĝusta ekvilibro inter kontinueco kaj ŝanĝiĝo en registaro, t.e. kiel adaptiĝi al ŝanĝiĝantaj kondiĉoj sen maltrankvilo kaj malefikeco rezultanta el subitaj rompoj en la kontinueco. Antaŭ-demokratiaj sistemoj ĉiam riskis misregadon, kiam unuopulo aŭ grupo tenis la potencon por longa periodo, kaj akrajn konfliktojn, kiam la reganto mortis aŭ la reĝimo fariĝis netolerebla. Ankaŭ la nuntempaj demokratioj ofte ne atingas la ĝustan ekvilibron kaj suferas, kiam unu politika partio longtempe dominas aŭ kiam okazas plena eksoficigo de registaraj oficistoj sekve de potenco-perdo de la reganta partio. Regado fare de asembleoj, oftaj elektoj kaj la neekzisto de subgrupiĝoj estas karakterizaĵoj de la Bahaa Administracio, kiuj tendencas krei situaciojn, en kiuj kontinua membreco en reganta organo estas ekvilibrigita per nova membreco.
Funkcioj
La "Nacia Spirita Asembleo" gvidas la bahaan komunumon de sia lando kaj mastras ĝiajn aferojn. Tiucele ĝi povas nomumi homojn aŭ krei organojn por plenumi taskojn. Ĝi havas aŭtoritaton super individuoj, administraj organoj kaj "Lokaj Spiritaj Asembleoj" de sia lando, sed devas pravigi siajn decidojn kaj agojn nur al la Universala Domo de Justeco.
La decidojn prenas la NSA-o laŭ triŝtupa procedo :
Sur ĉiuj niveloj de la Bahaa administracio oni praktikas ĉiuflankan interkonsiliĝon por altigi la probablecon de kiel eble plej bonaj decidoj.
La unua principo de la Bahaa interkonsiliĝo estas ĉiuflanka partopreno por profiti el kiel eble plej larĝa amplekso de sperto kaj saĝeco. Ĉiuj membroj de administra organo, ne nur la prezidanto, devas atenti, ke ĉiu ĉeestanto havu la saman ŝancon kontribui. Ĉiu estas kuraĝigita paroli senĝene, sed trankvile kaj ĝentile.
La tria principo estas la neceso de unueco en la efektivigo de decido. Decidoj povas esti farataj per voĉdono de la plimulto, sed la Bahaanoj estas instigitaj strebi al unuanimeco. En la kazo de majoritata decido la minoritato tamen tutkore subtenu la realigon de la decido kaj ne klopodu vanigi ĝin, ĉar tio kaŭzos nur malkonsenton kaj subfosus la unuecon de la komunumo, kiun oni konsideras multe pli esenca ol la evito de ebla eraro por difinita tempo. Se oni sekvis la ĝustan procedon de interkonsiliĝo, la ŝanco de erara decido devus esti malgranda. Ĉiukaze tiaj eraroj povas esti reviziitaj, se plua interkonsiliĝo estas okazigita rezulte de adekvata apelacio, unue ĉe la organo farinta la decidon, kaj - se tio malsukcesas - poste pere de pli altaj instancoj.
"Naciaj Spiritaj Asembleoj" havas ankaŭ la rolon elekti la "Universalan Domon de Justeco". Ĉiuj membroj de la Asembleo havas apartan voĉdonon en sekreta baloto dum la Internacia Konvento, kiu okazas ĉiun kvinan jaron. Tial la elekto de la "Universala Domo de Justeco" estas tri-nivela procedo, kiel klarigita en la "Volo kaj Testamento" de  'Abdu'l-Bahá.
Historio
Naskiĝjaro de la Bahaaj "Naciaj Spiritaj Asembleoj"
Pjetër Bogdani
Pjetër Bogdani (n. en Gur i Hasit, proksime al Kukës, ~1630 - Priŝtino 1689), konata en la itala kiel Pietro Bogdano estis kosovalbana verkisto aŭtoro de Cuneus Prophetarum (La bando de la profetoj), 1685, unua libro tute kaj riĉe vekita en la albana lingvo. Bogdani estis edukita en la tradicioj de la Romkatolika Eklezio al kiu li dediĉis sian tutan energion. Lia onklo Andrea aŭ Ndre Bogdani (1600-1683) estis ĉefepiskopo de Skopjo kaj aŭtoro de latinalbana gramatiko, hodiaŭ perdita.
Post la publikigado de Cuneus Prophetarum, Bogdani revenis al Balkanio en marto 1686 kaj restis tie dum la sekvaj jaroj en la rezistado kontraŭ la armeo de la Otomana Imperio, ĉefe en Kosovo. Li kontribuis per 6.000 albanaj soldatoj al la aŭstria armeo kiu atingis Priŝtinon kaj akompanis ilin ĝis Prizren. Tie ili mortis pro la nigra morto en decembro 1689 en Priŝtino.
Kaŝitaj Vortoj
La Kaŝitaj Vortoj (arabe: الكلمات المكنونة, perse: كلمات مكنونه, Kalimát-i-Maknúnih) estas libro verkita de Bahá'u'lláh, la Fondinto de la Bahaa Kredo, ĉirkaŭ 1857. Ĝi komponiĝis unuaparte en la araba kaj duaparte en la persa.
Historio
Estas ŝija islama tradicio nomata "Muŝaf' de Fatimah", kiu parolas pri la filino de Mohamedo (Muḥammad), Fatimah (Fáṭimih), post la forpaso de ŝia patro. Estas diversaj versioj de tiu ĉi tradicio, sed komune al ili estas, ke la anĝelo Gabrielo aperis al Fáṭimih kaj konsolis ŝin, dirante aferojn, kiujn ŝi skribis en libron. Laŭ unu tradicio, ili estis profetaĵoj. La libro, se ĝi iam estis fizika, ne travivis, kaj estis konsiderata, ke la Imam Mahdi (la Promesito de ŝija Islamo) re-rivelus ĝin en la "finaj tagoj".
Bahaanoj kredas, ke la "Kaŝitaj Vortoj" estas la plenumo de tiu ĉi tradicio. Bahá'u'lláh ja origine nomis la libron "La Libro de Fáṭimih" (Sahify-i- Faṭimiyyih, Sahifyyih- Maknúniyh- Faṭimiyyih), kvankam Li pli laste menciis ĝin laŭ ĝia moderna nomo. Tiu ĉi parto de la plenumo rilatas al la bahaa kredaĵo, ke la profetaĵoj de la mondaj religioj pri la finaj tagoj interpretendas mistike kaj metafore.
Religiaj Paraleloj
Praktike, la "Kaŝitaj Vortoj" similas al la Hadith Qudsi, kuntiraĵo de tre spiritaj eldiroj, kiun islamanoj alte estimas. La "Kasitaj Vortoj" funkcias simile kiel la Benoj en Kristanismo kaj la Psalmaro en la Tanaĥo.
Enkonduko al la Teksto
El la araba, la sekva enkonduko estis rivelita de Bahá'u'lláh.
LI ESTAS LA GLORO DE L' GLOROJ
''Ĉi tio estas kio descendis el la regno de la gloro eldirita far la lango de potenco kaj forto kaj revalciita al la Profetoj pratempaj. Ni prenis ĝian intiman esencon kaj vestis ĝin per la vestaĵoj de mallongeco, kiel signo de graco al la justuloj, por ke ili estu fidelaj al la Konvencio kun Dio, kaj plenumu dum sia vivo kion Li konfidis al ili, kaj ili atingu en la regno de l' spirito la gemon de la Dia virto.''
26214 Kalinga
26214 Kalinga estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Portanta la malnovan nomon de la barata subŝtato Odiŝo, la Premio Kalinga de Unesko estas ĉiujare aljuĝita de 1952 al personoj, kiuj kontribuis al la interpreto de la rolo de la scienco por la servo al la homa socio. La premio estas sponsorita de la Fondaĵo Kalinga, establita far'de la barata filantropo Biju Patnaik.
Helena Herrán González
Helena Herrán González, plejofte konata per ŝia edzina nomo Helena Herrán de Montoya, estas kolombia advokatino, direktorino de pluraj ŝtataj organizaĵoj. Ŝi estis departementestrino de Antjokio. Ŝi naskiĝis la 18-an de Novembro de 1939 en la municipo Ciudad Bolívar, sukokcidente en la departemento Antjokio.
Studado kaj familia Vivo
Helena Herrán studis en mezlernejo Colegio del Sagrado Corazón, de la Fratinoj Betlehemitas, en Medellín.
Ŝi estas edzino de la psikiatro Alberto Montoya Trujillo kaj havas du gefilojn nomitaj Catalina kaj Ariel.
Ŝi studis juron en la Universitato de Antjokio, kaj poste fakuliĝis pri financaj institucioj en la Universitato EAFIT de Medellín.
Profesia kaj politika vivo
Ŝi oficis en pluraj postenoj:
Unuiĝinta Metodisma Eklezio
La Unuiĝinta Metodisma Eklezio (angle, United Methodist Church; diversaj aliaj nomoj laŭlingve kaj laŭlande) estas tutmonda protestanta kristana eklezio. Ĝia centro estas en Usono, sed pli ol 40% el ĝiaj membroj estas en aliaj landoj. En novembro 2015 la tutmonda eklezio havis ĉirkaŭ 12,1 milionoj da membroj, el kiuj ĉirkaŭ 7,2 milionoj estis en Usono. La Unuiĝinta Metodisma Eklezio estas la plej granda organizita eklezio inter la entute ĉirkaŭ 80 milionoj da metodistoj aŭ veslianoj. Ĝi formas grandan parton de la Monda Metodisma Konsilio. Sub la nuna nomo la eklezio kreiĝis en 1968 per la kunfandiĝo de "The Methodist Church" ("La Metodisma Eklezio") kaj "The Evangelical United Brethren Church" ("La Evangelia Unuiĝinta Eklezio de la Frataro"). Teologie, la Unuiĝintaj Metodistoj estas plejparte arminianaj. Organize, ĝi havas (kontraste al iuj metodismaj eklezioj) episkopojn.
La United Methodist Committee on Relief (UMCOR) aŭ en Esperanto Unuiĝinta Metodisma Komitato por Helpado estas la tutmonda homama, neprofitcela organizaĵo de la Unuiĝinta Metodisma Eklezio (UMC) pri helpo kaj evoluigo.
Fontoj
Koncizegigita el informoj en la angla Vikipedio.
Tibor Bálint
BÁLINT Tibor (ba:lint) estis rumanuja hungara verkisto, tradukisto naskita en Kluĵo la 12-an de junio 1932 kaj mortinta en Kluĵo la 28-an de januaro 2002. Li estis la edzo de bibliotekistino, armenologino Júlia Bálint,
Biografio
Tibor Bálint plenkreskis en malfacilaj familiaj kondiĉoj en suburbo de Kluĵo. Kiel talenta laboristinfano li ricevis subtenon por studi en la reformita kolegio. De post la finstudo de gimnazio inter 1953 kaj 1955 li fariĝis redakciano de Igazság, poste ĝis 1959 interna kunlaboranto de la gazetoj Falvak Dolgozó Népe kaj Ifjúmunkás. De 1967 li estis redaktoro de la porinfana gazeto Napsugár. Li komencis siajn universitataj studojn en la fako pri hungaraj lingvo kaj literaturo de Universitato Bolyai, sed li ne finis ĝin.