cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles W. Juels
Li naskiĝis en Novjorko, plenkreskis en Cincinnati (Ohio), kaj ricevis sian diplomon en la Kolegio de Medicino de Cincinnati en 1969. Juels estis abunda malkovrinto de asteroidoj. Post sia emeritiĝo en Fenikso (Arizono) li malkovris 321 asteroidojn kaj kunmalkovris 152 aliajn kun Paulo R. Holvorcem. Li observas elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono).
Charles W. Juels kaj Paulo R. Holvorcem gajnis la Kometan Premion 2003 de la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics pro la malkovro, per CCD-fotilo, de la kometo C/2002 Y1 (Juels-Holvorcem) la.
Mallacán
Mallacán (en aragona lingvo por 'caliche' aŭ 'petrokalcia horizonto') estas hispana grupo de rokenrolo fondita en 1992. La bando defendas la uzadon de la aragona lingvo.
András Csanády
András Csanády [andrAŝ ĉanAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csanády András estis hungara grafikisto, altlerneja instruisto.
András Csanády naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Csanády frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris grafikan diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1952. Lia ĉefinstruisto estis Károly Koffán. Li estis asistanto samloke inter 1953-1957. Li studvojaĝis al Italio, Svislando, Transilvanio. Li ricevis premion en 1955. Lia edzino estas kemiisto.
Zelenogorsk (urbo en Krasnojarska regiono)
Zelenogorsk (ruse Зеленогорск, verdmonta) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04537.
La urbo estis fondita en jaro 1735 (kvankam oficiala jaro de fondo estas 1956).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1956.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 39169, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°06' norde, longitudo 94°35' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Kan (Кан), en 180 km de urbo Krasnojarsk Красноярск.
En la urbo estas fervoja stacio Zaozjornaja (Заозёрная).
En jaro 1959 la urbo havis 9,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 69,4 mil loĝantojn.
Ozio de Kordovo
Ozio de Kordovo (naskiĝis 256 en Kordovo, mortis 357 en Sirmio) estis hispana episkopo kaj Patro de la Eklezio, konsilisto de la imperiestro Konstantino la 1-a. Li naskiĝis en Kordovo en la sino de grava romia familio kaj elektata kiel episkopo de lia naskiĝurbo en 294. Dum la persekutado de la kristanoj fare de Diokleciano kaj de Maksimiano li suferis turmenton kaj estis ekzilata. Li ĉeestis la Koncilion de Elviro en Hispanio. Fama pro lia prudenco kaj politika talento, akompanis la imperiestron Konstantino al Milano en la jaro 313, kaj verŝajne li estis influiga en la redaktado de la Edikto de Milano kiun la Imperiestro proklamis en tiu loko. La rilatoj kun la Imperiestro estis tre profunda kaj oni konsideras ke estis Ozio kiu katekizis lin kaj kondukis lin al la bapto kiu kurioze estis realigata de la ariano (hereza kristana kredo) Eŭsebio de Nikomedio, en la momento de la forpaso.
La ĉefa aktiveco per kiu li estas konata estis la batalo kontraŭ la herezo de Ario, kiu neis la diecon de la Filo kaj la samsubstanteco kun la Patro, kaj kiu komencis flori en Aleksandrio. Ozio estis sendata de la Imperiestro kiel peranto inter la disputoj de Ario kaj sankta Atanazio. Ĉar ambaŭ pozicioj estis nepacigeblaj, li kunvokis per ordono de Konstantino la Unuan koncilion en Niceo (325), al kiu ĉeestis 318 episkopoj, prezidataj de Ozio mem, kiu subskribas la unuan, post la delegitoj de la Papo. Ozio mem redaktas la Nicean Kredon.
En 343 li kunvokis la Koncilion de Sardiko, al kiu ĉeestis 300 grekaj episkopoj kaj 76 latinoj, por fiksi la liniojn de la eklezia organizo kaj refirmigi la kondamnon de la arianismo. Revene al Hispanio, li arigis en Kordovo provincan koncilion, en kiu li akceptigis la decidojn de la Sardiko.
En la jaro 355 la proarianisma imperiestro Konstancio la 2-a decidis finigi kun la granda influo de Ozio kaj volis devigi lin kondamni sanktan Atanazion. Antaŭ la imperiaj insidoj, la kordova episkopo respondas lin per epistolo (356):
Coccaglio
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Castrezzato, Chiari, Cologne, Erbusco kaj Rovato.
Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Maŭrico, kies memortago sekve estas la komunuma festotago, kaj sankta Giacinto, eble Giacinto Giordano Ansalone, martire mortinta la 17-an de novembro 1634 en Nagasaki.
Tarnow
Tarnow havas diversajn signifojn:
Peloponezo (administra regiono)
Peloponezo (greke Πελοπόννησος - Pelopónnisos) estas la nomo de unu el la 13 administraj regionoj (greke περιφέρεια - periféria) de Grekio. La administra regiono ne ampleksas la tutan teritorion de la geografia preskaŭinsulo Peloponezo, sed nur iom pli ol du trionojn ekskluzive de la nordo kaj okcidento, kiuj apartenas al la regiono Okcidenta Grekio. La teritorio do inkluzivas la historiajn regionojn Mesenio, Arkadio, Lakonio, Argolando kaj la ĉirkaŭaĵon de la urbo Korinto, kiu inkluzivas la Istmon de Korinto kaj malgrandan teritorion norde de la istmo sur la kontinenta parto de Grekio.
La administra regiono Peloponezo dividiĝas en kvin provincojn ("prefektujoj", greke plurale νομοί - nomí, singulare νομός - nomós):
1808
1808 estis superjaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1808 post Kristo okazis, interalie:
Gagarinskaja (metrostacio en Samara)
Gagarinskaja (Гагаринская) estas stacio de la unua linio de la Metroo de Samara. Stacio situas inter la stacioj ' kaj ' en Samara. "Gagarinskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
(85383) 1996 MS
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,264904 astronomia unuo, tie estas 39,629 milionoj da km.
Petro Damiano
Pier Damiani estis granda reformanto kaj moraligisto de la Katolika Eklezio de sia tempo, aŭtoro de gravaj verkoj pri liturgio, teologio kaj moralo en la Katolika Eklezio de sia tempo; kaj estis ankaŭ unu el la plej bonaj latinistoj de sia epoko. Riĉa en humileco, li sin difinis Petrus ultimus monachorum servus (Petro, la plejlasta servisto de la monaĥoj).
Precipa fonto por la rekonstruo de lia vivo utiligeblas lia biografio aranĝita de lia preferata disĉiplo Johano el Lodi (ĉe Milano), monaĥo kaj lia persona sekretario aparte erudicia ĝispunkte ke li estis kromnomita Grammaticus (gramatikisto), sekve elektita posteulo kiel prioro de la monaĥejo Fonte Avellana (Centra Italio) kaj plue episkopo de Gubbio. Nombraj membiografiaj aludoj troveblas inter la enhavoj de liaj leteroj.
Unuaj vivjaroj (1007-1022)
Petro Damiano naskiĝis ĉe la fino de 1006 aŭ komenco de 1007. Eblas malkovri, kvankam ne certege, la daton de lia naskiĝo, afero malofta por tiu epoko, ĉar li mem informas kun relativa precizeco, en unu el siaj nombraj leteroj, ke mem naskiĝis 5 jarojn post la morto de la imperiestro Oto la 3-a.
Lia familio probable estis, aŭ iam estis, je nobela origino, sed kiam Pier naskiĝis ĝi ne plu bonstatis. Li havis ses fratojn: la plej aĝa estis Damiano, kiu fariĝis pastro kaj sekve monaĥo, plua frato kies nome restas ignorata, Marino, Rodelinda (unua fratino), Sufiĉia, kaj alia fratino kies nomo ne troviĝas registrita. Pier estis la lasta. Li jam frutempe suferis orfecon je ambaŭ la gepatroj. Li ekkreskiĝis en la familio de sia pliaĝa fratino Rodelinda; poste transpasis en la hejmon de la duenaskita (tiu sennoma) frato, kiu lin devigis al penegaj servoj kaj lin mistraktis. Li forlasis la loĝejon de la neamika frato por ekloĝi ĉe la plejaĝa frato Damiano. Eblas ke Pier, pro dankemo al tiu frato, aldonis al sia nomo Damiani: Piero de Damiano.
Studoj (1022-1032)
Fininte la studojn en Faenza, li translokiĝis al Parma, ĉiam helpata de la frato kaj eble sendita de li aŭ provozite de li, por studis la sep liberalajn artojn, nome la tieldiritaj sciencoj de la trivio kaj kvarvio. Li restadis en Parma de la jaro 1026 ĝis 1032, nome de 19-a jaro ĝis la 25-a jaro de lia aĝo.
Instrua aktiveco (1032-1035)
Fininte la sudojn en Parma, Pier revenis al Raveno kie enteprenis la instruan karieron, kiu lin okupis eble de 1032 ĝis 1035, tio estas ĝis la 20-a jaraĝa. Li fariĝis renoma majstro pri loberalaj artoj, kun multaj lernantoj kaj akiris famon kaj diskretan financan staton. Probablas ke li estus ankaŭ kleriko, nome diakono aŭ akceptita en unu el minoraj ordinoj, kio tiam estis sorto de preskaŭ ĉiuj laŭreatoj pri sciencoj. La sacerdota ordino probable datendas dum la instrua periodo en Raveno permane de la episkopo Gebeardo de Eichstätt (en episkopa katedro en 1027-1044).
Monaĥa vokiĝo (1035)
Dum instruado iom post iom maturiĝis en li la ideo sindediĉi al la monaĥa vivo. Konservante senŝanĝa sian vivmanieron en strikta kontakto kun la socio, li komencis travivi, siamense, kiel monaĥo: subveste lin kovris pentozono, li fastis, sin elspezis en preĝoj, dumnokta adorado, karitataj aktivecoj.
Kiel li mem rakontis, preciza evento kontribuis lin puŝi al la aliĝo al la vera kaj propra monaĥa vivmaniero. Kutime li invitadis ĉe sia manĝotablo iujn malriĉulojn. Iun tagon litroviĝis tute sola kun blindulo al kiu li donacis nigran panon, do de malsupera kvalito, tenante por si blankan paneron. Fiŝosto enpikiĝis en lia gorĝo minacante lin sufoki. Li meditis ke tio estis la ĝusta puno pro sia egoismo kaj haste li donacis al blindulo la pli dezirindan panon: subite la fiŝosto falis el la gorĝo lin lasante sendamaĝa.
La aliro al la monaĥa vivo okazis kiam li renkontis en Raveno du ermitojn de Fonte Avellana, ermitejo en la Bizanca Pentapolo (Ĉirkaŭravena teritorio longatempe regata de Bizanco), fondita kelkajn jarojn antaŭe de Ravena Sankta Romualdo. Altirite de ilia humila kaj modesta bonteniĝo, li ilin sekvis al ilia ermitejo kaj tie monaĥe ekvivis. Eble estis la jaro 1035; Petro Damiano aĝis dudekokjare.
Monaĥo en Fonte Avellana (1035-1043)
En Fonte Avellana, danke al sia instrua estinteco, li estis ŝarĝita instrui siajn kunfratojn pri religio kaj ili sproni al pli serioza monaĥa vivo. Kaj, baldaŭ, oni lin elektis majstro de la novicoj.
Poste, eble, en 1040, abato de monaĥejo de Pomposa (ĉe Ferrara, Norda Italio), Gvido Monaĥo petis ke la prioro de Fonte Avellana permesu al Piero Damiani translokiĝi al Pomposa por ke kiel “majstro” li instruu ankaŭ la tiean monaĥan komunumon. Gvido jam estis prioro de Fonte Avellana kaj do bone konis Pieron, kiu plurestis en Pomposa du jarojn, de 1040 ĝis 1042.
En 1042, ordone de sia prioro de Fonte Avellana, Pier translokiĝis al la monaĥejo de Sankta Furlo en Urbino, por reaktivigi la disciplinon laŭ la reformo de Sankta Romualdo. Ĉi tie li verkis la Vita Romaldi (vivon de Romualdo) atingante perajn informojn el tiuj kiuj persone kunvivis kun la monaĥo anakoreta; ĉi tie li ankaŭ renkontis kaj foje kverelis kun iuj potencaj nobeluloj, kiel Markizo Bonifaco la 4-a (Toskanio) aŭ kun la tuta dinastia membraro Kanosa.
Prioro de Fonte Avellana (1043-1057)
Fine de 1043, okaze de la morto de prioro Gvido, li revenis al Fonte Avellana, kie liaj kunfratoj (ĉirkaŭ 20 homoj) lin elektis posteulo, kaj tia restis dum 14 jaroj, nome ĝis 1057.
Dum sia priorado li klopodis organizi kaj promocii la ermitan vivon kaj realigi la monaĥan idealon. Li redaktis Regulon en kiu emerĝas la “rigoro de la monaĥejo”: ''en la silento de la klostro, monaĥo estas alvokita pasigi vivon en la preĝo, taŭga kaj nokta kun longigitaj fastoj. La monaĥo praktikiĝu en la frata korfavora karitato kaj en la obeo al la prioro, ĉiam preta kaj je dispono. Petro Damiano kvalifikis la monaĥejan ĉelon interparola ĉambro kie Dio konversas kun la homoj''.
Li aparte zorgis pri la monaĥeja biblioteko
Li fondis, aŭ reorganizis, diversajn monaĥejojn, inspiriĝante al sia Regulo, en la ekxa Bizanca Ekzarkejo: almenaŭ dek ermitejoj kiel li diris, ormanis la teritorion. Krom reformatoro de monaĥejoj li estis unu el precipaj kaj fervoraj aktualigantoj de la gregoria reformo de la Eklezio. Li vizitis multajn diocezojn por instigi aŭ riproĉi episkopojn. En iuj kazoj li premis sur la papo por ke estu forigitaj maldignaj episkopoj aŭ simoniaj, kiel en Pesaro, Fano, Osimo kaj Città di Castello) (Centra Italio).
En 1046 li partoprenis en la kronado de Henriko la 3-a kaj ekkontaktis kun la kortego. La kontaktoj estis oftaj kaj amikaj; plurfoje li iris al Germanio; imperiestrino Agneta estis lia konfesantino.
En 1047, li partoprenis en la roma sinodo, celebrita ĉeeste de la imperiestro kaj prezidata de la papo, por alfronti kaj solvi la problemon de simonio. Li partoprenis ankaŭ en la romaj sinodoj de 1049, 1050, 1051, 1053.
En 1049 li engaĝiĝis en la redaktado de Liber Gomorrhianus, pritraktanta la kontraŭnaturajn pekojn, kie krom kondamni la ekleziulojn geedziĝintajn li akre skuas virinojn akceptantajn konkube vivi kun patroj kaj ilin komparas, por ilin forigi el tiu peko, al inoj de bestoj. .
Dum la papado de papo Leono la 9-a (1049-1054) etendiĝis la horizonto de reforma agado de Petro Damiano. Li akiris pli aktivan rolon ankaŭ en provo deadmoni imperiestron Henrikon divorci el Berta. De 1050 ĝis vivofino, Petro Damiano aktive influis per verkoj kaj personaj intervenoj la eklezian reformon kiu vidis en la papo Leono la plej ardan partianon. Tiu papo lin devigis priore regi monaĥejon de Ocri (Centra Italio). Lia kunlaborado daŭriĝis ankaŭ kun la sinsekvaj papadoj, nome kun Stefano la 9-a kaj Aleksandro la 2-a.
Reformatoro
Petro Damiano aktivis en sia reformiga agado laŭ tri vojoj:
Precipaj misioj komisiitaj la Papoj
Kontraŭtendence ero da sacerdotoj kaj diakonoj, inter kiuj Anselmo el Luko, Sankta Arialdo kaj Erlembaldo Cotta, formiĝis en la ambrozia urbo movado kiun la oponantoj kromnomis Pataria, el patée, kiu en milana dialekto signifis “vendistoj de fatrasaĵoj (sinonimo de ĉifonulo). Tiu movado akre kondamnis la konkubecon de kleruloj kaj akuzis kelkajn purporulojn pri diskreditigo de la Eklezio – kaj ne nur de la Eklezio. Ambroziaj episkopoj ekskomunikis iujn membrojn de tiu movado kaj petis la intervenon de la papo por reestabli ordon kaj obeon. Antaŭ ol Petro Damiano estis senditaj al Milano en 1057 Anselmo el Luko kaj monaĥo Ildebrando el Soano, nome la estonta Gregorio la 7-a, sed sensukcese. Petro Damiano kunvokis la tutan kleriklaron en la katedralo kaj, referencante al la papa aŭtoritato, sukcesis akceptigi akordon pri la senedzineco de la pastraro. La tensioj, ĉiukaze, daŭrigis akraj kaj post la morto de papo Nikolao la 2-a la disputoj kreskis kaj finiĝis en 1066 kun la mortigo, iniciate de du pastroj, de Arialdo, poste sanktoproklamita.
Aliaj legaciaj misioj estis plenumitaj de Petro Damiano ĉe la Cluny en Francio (junio-oktobro de 1063), ĉe Florenco, ĉe Mantuo, ĉe Raveno lia naskiĝa urbo, kaj ĉe nombraj lokoj de Centra Italio.
Reveno al la monaĥa vivo kaj la lastaj vivojaroj
Petro Damiano daŭrigis ne ŝati la kurian vivon kaj plurfoje petis de la papo la permeson reveni al klostro. Post dek jaroj de sia leviĝo al espiskopeco, en 1067, li sukcesis havigi al si la permeson reveni al Fonte Avellana, rezignante ĉiujn siajn prestiĝajn oficojn. Sed, nur post du jaroj li estis revokita por lasta misio: persvadi Enrikon la 4-an rezigni divorci de Berta el Savoio. La misio estis kronita per portempa sukceso. Dum tiu misio li partoprenis ankaŭ en sinodo de Majenco.
La monaĥa vivoreĝimo en Fonte Avellana, disvastiĝinta ankaŭ diversloke, estis unu el la plej rigoraj praktikataj en la okcidenta monaĥismo: sinskurĝado, pentofaroj, ĉiutaga preĝlegado de la psalmaro, nutraĵo kvante minimuma, manlaboro (li mem deklaris ke li estis aparte lerta en la skulptado de lignaj kuleroj).
En 1071 li vizitis la abatejon de Montekasino por la konsekro de la abateja preĝejo. Komenciĝe de la sekvanta jaro li revenis al Raveno por restabligi la pacon kun la ĉefepiskopo Henriko kiu estis apoginta la kontraŭpapon Klementon la 3-an kaj tial frapita per la interdikto sur la urbo.
Dum la revenvojaĝo al la ermitejo de Gamogna (unu el la multaj de li fonditaj), subita malsano lin devigis halti en Faenza. Li estis gastigita en la benediktana monaĥejo de ekstermurega Sankta Maria, kie li forpasis la nokton malfermiĝantan al la 22-a de februaro de 1072. Lia korpo estis antaŭe entombigita en la preĝejo de tiu monaĥejo kaj poste translokigita en la katedralo de Faenza kie ĝi konserviĝas ankoraŭ hodiaŭ.
'''“Mi estis en la mondo tio kio estas vi nun; vi estos tio kio mi estas nun;:
ne konfidu en tio kion vi vidas ĉar destinita al la malaperiĝo;
Ili estas frivolaj signoj kiuj antaŭas la veron, ili estas mallongaj momentoj sekvataj de la eterneco..
Vivu meditante pri la morto por ke vi povu vivi poreterne.
Ĉio kio ĉeestas, tio forpasas; daŭras male tio kio postvenos.
Kiel bone provizis kiu vin forlasis, oh mondo malbona, br/> kiu mortis antaŭe kun la korpo al la karno ol kun la karno al la mondo!
Preferu la ĉielaĵojn ol la teraĵojn, la eternajn ol la kadukajn.
La animo libera revenu al sia origino;
La spirito alten supreniru kaj revenu al tiu fonto el kiu ĝi elfluis,
foratreku sube de vi ĉion kio vin altira suben.
Memoru pri mi, mi vin arde petas; kompateme vidu la cindron de Petro;
Per preĝoj kaj plorĝemoj diru: “Sinjoro, pardonu lin, Petron la Pekulon”. '''
La doktrino
Li estis verkisto fekunda kaj rafinita intelektulo: oni konas pli ol 700 manuskriptojn entenantajn liajn verkojn, kiuj fakte montras la grandan konsideron pri li kaj la disvastigon de liaj verkoj. Petro Damiano verkis ĉirkaŭ 180 leterojn (iuj tiom longaj ke similas eseojn malgraŭ la letera formo kaj stilo), diversajn liturgiajn kaj eŭkologiajn (laŭdajn) verkojn; predikojn de li eldiritajn diversokaze; hagiografiojn, inter kiu la supre cititan Vita Romualdi.
La sancta simplicitas (sankta simpleco)
Sperta pri kanona juro, li kunhelpis reaserti la kristanajn valorojn laŭ la aŭspicio de la intelektuloj plej zorgemaj pri la sorto de la Eklezio. La studo pri la kanonoj utilis, tamen, por inspiri, en la monaĥoj adresitoj de la mesaĝo de Petro Damiano, la konscion ke la kulturo favoras al la regeneriĝo de la religiulaj ordenoj. La ravena teologo estis unualinie en tiu tasko: tion atestas la vaste provizita biblioteko de li kreigita en Fonte Avellana.
''La puno kiun la jura normo aljuĝas ne estu, kiel celo, la simpla subpremado de la nelicaj agoj, sed la edukado de la malobservanto al la rekanimeco. el tio la efiko de la “persvado”: ĝi donas al la kulpulo la certecon ke la preskriboj, por li aranĝitaj, lin igas kapabla je morala regeneriĝo.''
''La saĝo estas la komencopunkto de la virto. La celo de la juĝo estas la morala perfektigo: tio postulas la sankta simplecon. Tiu esprimo, en la lingvaĵo de Petro Damiano, entenas kuraĝon kaj animforton de la fiŝkapistoj, homoj do kiuj partoprenas kun solida konvinko en la areno de la kredo. La ermitejo estas la tendo kie loĝas la militisto de Dio; Kristo estas la Ĉefo de tiuj kiuj batalas kaj la kruco estas ilia flago; la Eklezio estas la lernejo en kiu oni alprenas la moralan disciplinon, solidan kiel militan arton.''
«Sed tunc omnia sunt veraciter hominis si ipse homo sit veraciter homo; est enim qui solo nomine sit homo, est qui re ipsa et veritate sit homo». (“sed tiam ĉio estas vere posedata de la homo se mem estas vera homo: troviĝas fakte homo kiu tia estas nur nome, troviĝas homo kiu substance kaj vere tia estas”. (De sancta simplicitate)
La dia ĉiopovo
La leĝo de ŝanĝo regas la aĵojn kaj la organizaĵojn de la mondo: ili naskiĝas, daŭras, mortas. Enkapsuligo de la ŝanĝo estas la tempo, skandita laŭ pasinto, nuno kaj estonto. Dio transcendas tiujn dimensiojn''':
«pro rilato al la eterneco [...], lia nuno neniam ŝanĝiĝas al la pasinto kaj lia hodiaŭo neniam fariĝas morgaŭo, nome neniu alia momento de la tempo”. (De divina onnipotentia);
kroma dia kvalito estas la ĉiopovo: Qui omnia potest (= "Kiu ĉion povas"). Tiu vero rajtigas demandon je absoluta metafizika valoro: Ĉu Dio povas (aŭ povis) malhelpi la okazigon de mondaj aferoj, igante ke, ekzemple, Romo, kiu estis fondita en antikvaj tempoj, ne estu (aŭ estintus fondita?
La respondo dependas de la maniero per kiu oni uzas la kategorion “tempo”. Konsiderante la eternecon, kiu al li propre apartenas, Dio povas; konsiderante la homon, kiu vivas kaj spertas la senĉesajn ŝanĝojn, Li povis:
«...ĉio kion Dio povis, tion ankaŭ povas [...]. Tiu povo kiun Li havis antaŭe ol Romo alestiĝus, tiu daŭrigas persisti ĉiutempe senŝanĝa [...] tiel ke, sammaniere ol en ĉiu alia afero, oni povas diri ke Dio tion povis fari, oni povas ankaŭ diri ke Li tion povas fari pro la fakto ke Lia povo kiu estas eterna kiel Li, restas ĉiam firma kaj senŝanĝa. (De divina onnipotentia)
Tipa instrumento de la filozofio estas la dialektiko: Kial, ĝi, alfrontas la temon de la dia ĉiopovo? Damiani adheras al la tezo pri kiu fieras antikvaj kaj vastaj subtenantoj: (De divina onnipotentia)
Politika doktrino
La okazaĵoj de tiu epoko provizis la fonon al la politika doktrino de Petro Damiano, prielleborita en Liber Gratissimus kaj Disceptatio synodalis. Ĉeradike de lia rezonado staras la tezo laŭ kiu estas nekonfuzeblaj la funkcioj kiujn plenumas la sacerdoto kaj la juĝisto:
Sur tiu malsameco Petro Damiano enskemigas la ideon pri la distingo inter la religia aŭtoritatoj kaj la politika povo. Li, kiel kanonjuristo, en eklezia materio asertas la ekskluzivan aŭtoritaton de la persono kiu regas la sortojn de la Eklezio: la roma pontifiko. Kiel studulo pri la civila juro, li rekonas la efikon de la dekretoj elmetitaj de la teraj princoj.
En la Dia Komedio
Dante Alighieri, en la Dia Komedio, lin lokigas en la sepa ĉielo tiu de Saturno (Kanto 21-a de la “Paradizo”).
Cocquio-Trevisago
Cocquio-Trevisago estas komunumo de Italio.
23045 Sarahocken
23045 Sarahocken estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sarah Hocken, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2007. Ŝi estas instruistino ĉe la South Eugene High School de Eugene (Oregono).
Ouges (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Otto Linné Erdmann
Otto Linné Erdmann (1804-1869) estis germana kemiisto, profesoro eksterordinara, ordinara profesoro pri kemio, kaj rektoro de la Universitato de Lepsiko. Li estis filo de la botanikisto kaj kuracisto Karl Gottfried Erdmann (1774-1835), kiu enkondukis la a uzon de la vakcino en Saksio. Kune kun Richard Felix Marchand (1813-1850) li plenumis sennombrajn taksadojn pri la atompezoj.
Ouges (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - St-Amour (860000).
Otto Linné Erdmann
Biografio
Post studi apotekon, Erdmann studis medicinon en Dresdeno ekde 1820 kaj kemion en Lepsiko ekde 1823. Li doktoriĝis en 1824 kaj kvalifikiĝis kiel profesoro en 1825. En 1826 li iĝis estro de nikela fandejo en Hasserode (Harco) kaj la sekvan jaron li fariĝis asociita profesoro pri teknika kemio ĉe la Universitato de Lepsiko.
Ekde 1830 li estis la unua, kiu okupis la profesorecon pri teknika kemio ĉe la Universitato de Lepsiko kaj ekde 1848 li estis kvarfoje rektoro. Kiel la unua kemia direktoro, Erdmann administris la laboratorion en la kelo de Pleißenburg.
Ĉi tio poste estis konvertita en modernan esploran instituton, kiu ekde 1843 instaliĝis en la ĵus konstruita Fridericianum, klasikisma konstruaĵo konstruita de la lepsika arkitekto Albert Geutebrück (1801-1868), kiu ankaŭ gastigis la familion de la rektoro kaj la kolekton de la Arkeologia Muzeo. Liaj ĉefaj esplorinteresoj estis en la kampo de nikelo kaj indigo. Li ankaŭ traktis kun analizoj je ercoj, rokoj kaj skorioj kaj ankaŭ la determino de la atompezo.
Por anstataŭigi la multekostajn britajn karbo-importojn necesajn por la funkciigo de la vaporaj lokomotivoj, li disvolvis procezon por desulfurigi la koakson de la malmola karbo el Saksio. Otto Linné Erdmann ankaŭ estis la fondinta redaktisto de la "Revuo por Praktika Kemio", kies unua eldono aperis en 1834 kaj kies lasta eldono aperis en 2000. Kiel reprezentanto de Universitato de Lepsiko, li estis membro de la unua ĉambro de la saksa ŝtata parlamento en 1839/40.
Socia graveco
En 1827 Erdmann estis akceptita en la framasonan loĝion Apollo en Lepsiko, kie li estis elektita Majstro de la Katedro jam en 1832. Li ankaŭ estis membro de la estraro de la "Leipziger Lebensversicherung" (Lepsika Vivasekuro) kaj de la Leipziger Gesellschaft Harmonie (Lepsika Societa harmonio), en kiuj li sindevigis subteni helpobezonajn civitanojn de Lepsiko.
Li ankaŭ estis estrarano de la Leipziger Kunstverein (Arta asocio de Lepsiko), kie li ludis ŝlosilan rolon en la plilongigo de la "Lepsiko-Arta Muzeo" sur la Aŭgusta Placo, kaj ankaŭ en la eklezia konsilio de la preĝejo de la paroĥo de Sankta Nikolao en Lepsiko.
Erdmann ankaŭ estis membro de la "Asocio Schiller de Lepsiko", en kiu li estis en kontakto kun ĝia fondinto kaj estrarano Robert Blum. Kune kun la edzino de Robert Blum, Eugenie Günther, la edzino de Erdmann, Clara kaj lia filino Cora estris la Germanan Asocion por helpo al la katolikaj Virinoj. Erdmann estis kavaliro de la "Ordeno de la Zähriger Löwen", titulara kaj Privata Konsilisto de la "Saksa Ordeno de Alberto".
NGC 2789
NGC 2789 (aliaj indikoj — UGC 4875, MCG 5-22-26, ZWG 151.35, IRAS09120+2956, PGC 26089) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Meghan Markle
Rachel Meghan MARKLE, titolita Meghan, Dukino de Sussex (naskiĝis en Los-Anĝeleso) estas ano de la brita reĝa familio kaj antaŭa aktorino.
Ŝi ludis en diversaj etaj roloj, ĉefe en televidaj serioj. Ŝia plej granda sukceso estis la rolo de „Rachel Zane“ en la televida serio Suits (2011-2018).
Ŝi edziniĝis la kun Princo Harry de Kimrio kaj alprenis la titolon "Dukino de Sussex". Ilia filo Archie Mountbatten-Windsor naskiĝis la.
Hipermerkato
Hipermerkatoj, kiel aliaj ĉiovendejoj, tipe havas negocajn modelojn fokuse al alt-voluma, malalt-profitaj vendoj. Tipe ili kovras areon de 5000 al 15000 m², ili ĝenerale havas pli ol 200,000 diferencajn markojn de varoj disponeblaj samtempe. Pro siaj grandaj surfacoj, multaj hipermerkatoj elektas lokojn en antaŭurboj aŭ ekstere de urboj kiuj estu facile alireblaj aŭte.
Raymond A. Litke
Raymond A. Litke (1920-1986) estis usona elektronika inĝeniero, nome inventinto de fama senkabla mikrofono kaj de aliaj elektronaj aparatoj. Li naskiĝis kaj kreskiĝis en farmo ĉe Alma (Kansaso), sed pasis plej el sia vivo de plenkreskulo en San Jose (Kalifornio). La fama mikrofono, per kiu li famiĝis, kutime portas lian nomon nome Litko.
Litko (aŭ plilonge litka mikrofono, bazita sur la nomo de la kreinto Raymond A. Litke) estas malgranda radiomikrofono uzata por televido, teatro, kaj publika prelego. Ĝi donas al la portanto la eblecon libere movi siajn manojn. La litko havas kutime kvar partojn: la mikrofono alkroĉiĝas per malgrandaj pingloj al kolumoj, kravatoj, kaj aliaj vestaĵ-partoj. Ĝi estas ligita al la elsendilo per drato. La elsendilo kutime kuŝas en la poŝo, aŭ pendas de la zono de la portanto. La ricevilo de la Litko estas kutime ligita al sona miksilo, ĉefe kiam vi devas mastrumi multajn mokrofonojn samtempe, sed povas ankaŭ esti alkroĉita rekte al kamerao.
Esperanto - Lingvo de la Natursciencoj kaj Tekniko 1887-1986
Esperanto : lingvo de la natursciencoj kaj tekniko, 1887-1986 eldonita en 1988 en Roterdamo de la Centro de Esploro kaj Dokumentado pri la Monda Lingvo-Problemo (Universala Esperanto-Asocio), estas broŝuro verkita de diversaj aŭtoroj. Ĝi celas superrigardi la eventaron de la aplikado de Esperanto sur la terenoj de natursciencoj kaj tekniko dum la periodo 1887-1986. La studo estas kompilita de Ottó Haszpra, Géza Felsö kaj Detlev Blanke.
Juruaia
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
A. David Andrews
A. David ANDREWS estas irlanda astronomo, aktiva en la jaroj 1962 - 2000.
Li laboris en la Observatorio Boyden, apud Bloemfontein en Sud-Afriko. Li tie malkovris, la, la asteroidon 1727 Mette (aŭ 1727 Meto), tiel nomata en omaĝo al lia edzino.
Pli malfrue li laboris en la Observatorio de Armagh, en Nord-Irlando.
Metropolito
Metropolito en hierarĥiaj kristanaj eklezioj estas "supera episkopo ranganta inter episkopoj kaj la patriarko".
Laŭ eklezio
En la katolika eklezio, metropolito estas ĉefepiskopo kiu superrigardas la ceterajn episkopojn de provinco, liajn sufraganojn.
En la latina Eklezio, apartenas al metropolito atenti pri la zorga observo de la kredo kaj de la eklezia disĉiplino en la sufraganaj diocezoj kaj informi la roman episkopon de eventualaj mankoj. Se en vaka sufragana episkopujo oni neglektas elekti diocezan administranton, lin nomas la metropolito. En la orientaj katolikaj eklezioj, la metropolitoj havas pligrandan aŭtoritaton. Iuj estras tutajn proprajurajn ekleziojn, aliaj nur provincojn de patriarkaj eklezioj. Ĉiujn oni mencias pernome en la liturgio de la sufraganaj eparĥioj.
Tomor
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis el 1279. La vilaĝo estis nesto de historia familio Tomori. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto, futbalejo, pafejo, gastejo, speciala edukejo por ciganoj.
Metropolito
Laŭ eklezio
La orientaj ortodoksaj eklezioj similas tiurilate al la slavaj ortodoksaj eklezioj.
Tunelmuzeo Niederwillingen
La Tunelmuzeo (germane: Tunnelmuseum) troviĝas en Niederwillingen, urbokvartalo de Stadtilm, Germanujo, Unter dem Berge nr 6.
Priskribo
Sube transpasas la tunelo Osterberg, etan kreston arborozan proksime de Behringen. La tunela muzeo troviĝas tre apude. Tie ĉi oni klarigas pere de enirebla tunelmodelo (en skalo de 1 por 4 kaj farita per originalaj materialoj) la hodiaŭan tunelkonstruteknikon originantan el Aŭstrio, (Neue Österreichische Tunnelbauweise).
Krome ofertas la muzeo informojn pri geologiaĵoj kaj diversaj iloj kaj maŝinoj. Videofilmoj dokumentas la malfacilaĵojn dum tunelkonstruado en la regiono. Bone videblas kiel la pejzaĝoj ŝanĝiĝis de antaŭ la intervenoj kaj al poste. Diskutatas ankaŭ rimedoj kiel ripari eblajn damaĝojn kaŭzitajn al la natura medio.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 193-194
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo
Cejana
La koloro cejana estas inter blua kaj verda koloroj, simila al la koloro de sennuba ĉielo. Ĝia ondolongo estas inter 490 kaj 520 nm.
En kolormodeloj ĝi signifas la komplementan koloron de ruĝo. Ĉar ruĝo estas grava en adiciaj kolormodeloj, cejano estas grava en subtrahaj kolormodeloj, ekzemple por inkaj presiloj. Cejanan farbon oni ekhavas miksante egale verdon kaj bluon.
La nomo devenas de la floro cejano, kies koloro tamen estas iom pli blua ol cejana. La latina nomo de cejano, Centaurea cyanus, enhavas la grekdevenan adjektivon κυανεος, kiu signifas "malhele blua". La vorto do trairis konsiderindan signifoŝanĝon.
En diversaj kolormodeloj oni reprezentas la cejanan koloron jene:
16874 Kurtwahl
16874 Kurtwahl estas tre malgranda, ŝajne neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kurt Wahl, mentoron en 2003 de unu finalisto de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Kurt Wahl estas instruisto ĉe la Troy High School de Fullerton (Kalifornio, Usono).
Ŝalimaraj Ĝardenoj
Ŝalimaraj Ĝardenoj aŭ en angla Shalimar Bagh, en urdua شالیمار باغ) estas Mogola ĝardeno en Barato, ligita pere de kanalo al la nordoriento de Lago Dal, ĉe ties dekstra riverbordo situanta ĉe Srinagaro en Ĝamuo kaj Kaŝmiro. Ties aliaj nomoj estas Ŝalamaraj Ĝardenoj, Ŝalamaraj Bagoj, Farah Bakŝ kaj Faiz Bakŝ, kaj la alia fama liniĝardeno en la najbareco estas Niŝat Bago. Tiu Bago estis konstruita de Mogola Imperiestro Jahangir por sia edzino Nur Jahan, en 1619. Tiu Bago estas konsidereta grava punkto de Mogola hortikulturo. Ĝi estas nune publika parko.
Kombinaĵo de dekduedro kaj dudekedro
En geometrio, kombinaĵo de dekduedro kaj dudekedro estas figuro kiu povas esti konsiderata kiel pluredra steligo aŭ pluredra kombinaĵo.
Ĝi havas dudekedran simetrion Ih kaj ĝi havas la saman situon de verticoj kiel romba tridekedro.
Kiel steligo
Ĉi tiu figuro estas pluredro, la unua steligo de la dudek-dekduedro, kaj ĝi estas donita en listo de pluredroj de Wenninger kun indekso 47.
6756 Williamfeldman
6756 Williamfeldman estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras William C. Feldman, patron de la planeda neŭtrona spektroskopio. Li inĝenie planis instrumentojn por trovi provojn de glacio ĉe la polusoj de Luno, de Merkuro kaj ĉe la subsurfaco je grandaj latitudoj de Marso.
Santa María Jacatepec
Santa María Jacatepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Jacatepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 417.
Geografio
Santa María Jacatepec apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8936 loĝantojn. El tiuj estis 4210 viroj kaj 4726 virinoj. La komunumo havas surfacon de 429,95 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 30 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5718 indiĝenoj. El tiuj 4686 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4686 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Chihuahua (urbo)
Chihuahua [ĉiŭaŭa], Esperantigite Ĉiuaŭurbo, estas urbo en Meksiko, ĉefurbo de la samnoma subŝtato Ĉiuaŭo.
Ĝi estas la dua plej granda urbo de la subŝtato (post Ciudad Juárez) kaj, laŭ loĝantaro, la 12-a plej granda de Meksiko, kun la 14-a plej granda aglomeraĵo. Ĝi estas sidejo de arkiepiskopo kaj komerca-industria centro, sidejo de pluraj maquiladoras (lokaj kunmetejoj de eksterlandaj industriaj varoj).
Deveno de la nomo
Oni ne havas historian aŭ lingvistikan konsenton pri la deveno de la nomo. Estas konataj ses diversaj teoriojl La deveno povus esti de la tarahumara, navatla lingvo aŭ de la apaĉa lingvo. Plej konataj aŭ verŝajnaj estas la teorioj ke la nomo povus signifi aŭ "tiom - seka - sabloriĉa" aŭ "proksime de du akvoj".
Antaŭ la fondo
En la regiono kiu nun estas la urbo Chihuahua origine vivis la indiĝena tribo de la "konĉoj" (Conchos), kiu estis duonnomada tribo, apartenante al grupo de indiĝenoj kiun la hispanoj nomis Ĉiĉimekoj. La konkero fare de la hispanoj en la regiono estis malfacila, ĉar la indiĝenoj forte rezistis en tiu parto de Meksiko.
Je la 24-a de junio 1562, Francisco de Ibarra komencis esploradon de la regiono kie hodiaŭ estas Durango kaj Chihuahua kaj donis al ĝi la nomon Nueva Vizcaya. Je la 20-a de marto 1598 al la apudo de la rivero Sacramento venis la unuaj eŭropanoj kaj metis paŝon al la loko kie hodiaŭ estas la urbo Chihuahua. La kolonian esploradon gvidis Juan de Oñate kiun akompanbis ĉirkaŭ 400 viroj, parte kune kun la familioj.
Fondo
La urbo Chihuahua fondiĝis pro malkovro de diveraj minoj en la ĉirkaŭo. Unue la hispana kapitano Diego del Castillo fondis la vilaĝeton Santa Eulalia en la jaro 1652. Tamen pro la klimato kaj pro daŭraj atakoj de la indiĝenoj la vilaĝo poste dum pluraj jaroj restis sen loĝantaro. Nur proksimume 50 jaroj poste en 1707 oni malkovris pliajn kaj pli grandajn minejojn kaj la loĝantaro kreskis.
La kondiĉoj ĉe Santa Eulalia tamen ne estis tre bonaj kaj kiam en 1709 la regestro de "Nueva Vizcaya" Antonio de Deza y Ulloa vizitis la vilaĝon oni kunvokis diversajn gravulojn kaj decidis fondi novan vilaĝon en la loko kie kunfluas la riveroj Chuviscar kaj Sacramento. La oficiala fondodato estas la 12-a de oktobro 1709. Interese estas ke entute 8 de la gravuloj estis kontraŭ la propono kaj 8 voĉdonis subtene. Tamen pro la speciala situacio la regestro havis tiel nomatan kvalitan voĉon kaj decidis fine pri la fondo de nova vilaĝo, kiu ricevis la nomon "Real de Minas de San Francisco de Cuéllar" honore al la vicreĝo de la nova Hispanio Francisco Fernández de la Cueva Enríquez, 10a duko de Alburquerque y Marqués de Cuéllar.
Kolonia tempo
La loko kreskis pro la minoj kaj agrikulturejoj ĉirkaŭ ĝi. Pro tio la loko jela 1-a de oktobro 1718 oficiale ricevas la titolon "Villa" kun la nomo San Felipe el Real de Chihuahua. San Felipe, honore al la reĝo Felipe V de España kaj uzante unuafoje la nomon Chihuahua. En la sama tempo konstruiĝis templo kaj la vilaĝa administrado postulis specialan imposton pagenda pro la arĝento kiun oni prenas de la minejoj. Hodiaŭ tiu templo estas la katedralo de Chihuahua. Je la 1-a de aprilo 1797 okazas la unua censo en la urbo kaj oni kalkulas 324 virojn kaj 396 virinojn, entute 720 loĝantojn.
Sendependeco
Informoj pri la komenco de la movado por la sendependeco de Meksiko malfrue venis al Chihuahua kaj la vílaĝanoj ilin apenaŭ partoprenis. Post la sendependeco okazis dekreto kaj oni dividis la provicon "Nueva Vizcaya". Ekestis la provincoj Durango kaj Chihuahua, kies ĉefurbo fariĝis la Villa de "San Felipe el Real de chihuahua". En tiu momento ĝi oficiale ricevis la titolon "urbo". Dum la milito inter la tiutempa Usono Chihuahua okupiĝis de usona soldataro pro ordono de Alexander Donipham, kiu antaŭe okupis aliajn meksikajn urbojn. Por defendi al Chihuahua okazis la batalo de Sacramento je la 28-a de februaro 1847 en la samnoma setlejo ĉirkaŭ 15 kilometrojn for de Chihuahua. La meksika soldataro perdis kaj je la 1-a de marto usonaj soldatoj okupis la urbon.
Geografio
La urbo estas malregula pro la situo en valo. Pro tio la kresko okazas ĉefe al la nordo kaj ankaŭ al la oriento. La urbon ĉirkaŭas diversaj montetoj. La ĉefaj estas la "Cerro Grande" (granda monteto je alteco de 2300 msmn) kaj la "Cerro Coronel" je 1800 msmn sude de la urbo.
Sur la teritorio de la urbo fluas la riveroj Chiviscar kaj Sacramento. Sur la teritorioj ankaŭ estas diversaj sekriveroj, kiu havas akvofluon nur en la tempo de la pluvoj.
Klimato
Chihuahua situas en loko inter la transiro inter la tiel nomata "La Meseta" kaj la dezerto. Pro tio sur la tuta urbo teritorio falas malmulte da precipitaĵo, regule nur ĉirkaŭ 400 ĝis 500 mm/m², kiuj ĉefe falas en la monatoj julio, aŭgusto kaj septembro. La averaĝa temperaturo estas ĉirkaŭ 17 °C, sed la klimato estas ekstrema kaj la temperaturoj varias tre multe inter ekzemple -8 °C en vintro ĝis 37 °C en somero. La plej pluvecon jaron oni havis en 1986 kun 762 mm/m² kaj la plej sekan en 1982 kun 236 mm/m².
En januaro la temperaturo ofte estas sub 0 °C habitualmente. La frostoj estas ofte kaj la tagoj estas freŝaj kaj malvarmaj. En februaro la temperaturo pli kaj pli altiĝas. La marto estas la plej seka monato kaj la temperaturoj jam povas atingi 30 °C, kvankam ofte la noktoj ankoraŭ estas malvarmaj. Ofte estas multe da vento. La apriloj ofte jam havas tagojn varmajn kun malvarmaj noktoj. En majo la dumtagaj temperaturoj atingas 40 °C, sed la noktoj povas esti malvarmaj. La junio estas la plej varma monato kun tagaj temperaturoj ĝis 35 °C kaj noktaj temperaturoj ĝis 18 °C. En julio, aŭgusto kaj septembro ofte pluvas kaj estas posttagmezaj pluvegoj pro la varma kaj humeda aero kiu venas de la kalifornia golfo. La tagoj estas varmaj, sed pli freŝaj pro la pluvo. Kelkfoje estas hajlo kaj fulmotondroj. En septembro la temperaturoj jam malplialtiĝas. La oktobro estas la lasta varma monato kaj eĉ povas okazi la unuaj frostoj. Je la 8-a kaj 9-a de oktobro 2000 neĝis en kelkaj partoj de la urbo. Temis pri la plej frua neĝado de la tuta historio de Chihuahua. La novembroj ofte estas malvarmaj, kvankam la tagaj temperaturoj povas atingi 25 °C. Frostoj pli oftas. Fine la decembro, kiu same kiel la januaro ĝenerale estas tre malvarma monato.
Flughaveno
Proksime de la urbo de Chihuahua estas la flughaveno General Roberto Fierro Villalobos kun la tiel nomata IATA-kodo CUU.
Fervojo
En la urbo komencas la fervojo Chihuahua ĝis la pacifiko, kiu estas turisme ege interesa fervojo.
Busoj
En la urbo ekzistas relative granda busstacio. Busoj eliras al ĉiuj ĉefaj lokoj de Meksiko kaj al kelkaj partoj de Usono.
Transporte urbano
El transporte público de la ciudad de Chihuahua es prestado por alrededor de 550 autobuses, la mayoría de ellos de modelo reciente. Sin embargo este sistema de autobuses podría considerarse como deficiente.
Actualmente se está iniciando un proyecto de transporte que consiste en la puesta en marcha de varias rutas troncales de BRT. Este nuevo sistema de transporte entrará en funciones a mediados de 2010.
Bossoroca
Bossoroca estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 6.884 loĝantojn en 2010.
Terhundo de Jack Russell
La terhundo de Jack Russell (aŭ vulphundo de Jack Russell) estas negranda raso de hundo.
Historio de vulphundoj de Jack Russell
Unue bredita de John Russell kiu aĉetis hundinon nomitan Trump. Grava karakterizaĵo de ĉi tiu hundo estis agresemo, kiu provizis sufiĉan volon sekvi kaj elterigi vulpojn - sen dolorigi ilin. La hundoj kiujn bredis Russell bone apreziĝis pro ĉi tiuj karakterizaĵo.
Malgraŭ tio ke Russell unue aĉetis Trump celinte bredi ŝin kaj krei de ŝi novan sanglinion, plej probable neniu el la nunaj vulphundoj sangrilatas al ŝi. Multfoje dum la vivo de Russell, li devis forvendi ĉiujn siajn hundojn pro manko de mono, kaj je sia morttago havis nur kvar hundojn neplubredeblajn en 1883.
Famaj vulphundoj de Jack Russell
La, vulphundo de Jack Russell nomita George savis kvin infanojn de atako farita de du pitbuloj. Oni raportis ke li tuj venis al la atakantoj kaj haltigis ilin sufiĉe longe por ke la infanoj povu forkuri. La pitbuloj mortigis lin, sed en la jaro 2009 li postmorte ricevis la "PDSA Gold Medal".
Koelreuteria paniculata
La panikla kelreŭterio (Koelreuteria paniculata), estas plantspecio el la familio sapindacoj (Sapindaceae). Ili devenas el Ĉinujo kaj estas la plej konata el la tri specio de Koelreuteria.
Priskribo
La kelreŭterio kreskas kiel somerverda arbo aŭ arbusko. Ĝi atingas alton de ĉirkaŭ 14 metroj kaj trunkan diametron de ĉirkaŭ 50 cm. La ritifomo de la trunko estas aspra kaj bruna kun mallarĝaj oranĝkoloraj sulkoj. La arbokrono estas relative svelta kun arke leviĝantaj branĉoj. La ritformo de junaj branĉoj estas hele kuprobruna. La foliburĝonoj estas ĉirkaŭ 2 mm malgrandaj.
La alterne starantaj foliojestas ĝis 35 cm longaj kaj nepare pinataj kun 7 ĝis 15 pinataj folietoj. La folietoj estas ovoformaj ĝis oblongaj kaj 3 ĝis 8 cm longaj; la folietaj havas dentajn aŭ estas entranĉitaj. La foliripo estas ruĝa. La freŝa elkresko de la folioj meze de majo estas komence malhelruĝa. La aŭtuna koloro estas flava ĝis oranĝkolora.
La floroj aperas en julio en maldensaj, vertikale staranta formo de paniklo. La unuopa floro estas ĉirkaŭ 1 cm granda kaj flava.
La kapsulfruktoj havas komence helverda, poste helbrunan paperecan, vezikloforman vualon. La frukto estas ĉirkaŭ 4 ĝis 5 cm lona kaj triklapa; ĝi havas tri nigraj semoj.
La kromozomnombro estas 2n = 22 aŭ 30.
Kastelo de Beled
La Kastelo de Beled (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Barthodeiszky [bartodejski]) estas impona novrenesanca konstruaĵo en Hungario, en urbo Beled.
Koelreuteria paniculata
Disvastigo
La arbusto hejmiĝas en vastaj partoj de Ĉinujo; ĝi troviĝas en la provincoj Anhujo, Gansuo, Hebejo, Henano, Hubejo, Ĝjangsuo, Ljaŭningo, Ŝanŝio, Ŝandongo, Siĉuano, Junano kaj Ĝeĝjango.
Kastelo de Beled
Historio
Familio Barthodeiszky heredis la bienon en 1847, tamen ili ne loĝis en tiu loko. Tiutempe estis en loko de la nuna kastelo nobeldomo, kiu estis malkonstruita en 1886 kaj la kastelo estis finkonstruita en 1890. Post la 2-a mondmilito la kastelo estis prirabita, poste ŝtatigita, fine la loka kolĥozo profitis ĝin. En la 1950-aj jaroj la nova posedanto iĝis vilaĝo Beled mem, kiu bazlernejon funkcias tie, sed ankaŭ lokaj kolektaĵoj estas videblaj.