cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
14741 Teamequinox
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la teamo de la neprofitcela organizaĵo e.quinox, direktita de studentoj ĉe la Imperial College London, kiu gajnis la konkurson "Ŝanĝu la Mondon" 2001 de IEEE. Ilia gajnanta projekto uzas ilian inĝenierartan scion por havigi daŭripovan sistemon de rura elektrizo en evolulandoj laŭ adaptiĝema kaj ekonomie farebla maniero.
Ĉina avelkolora tetro
La ĉina avelkolora tetro (Tetrastes aŭ Bonasa sewerzowi) el la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de tetraonedoj vivas en la provincoj Gansu, Ĉinghaj kaj Siĉŭan de Ĉinio.
Ĝi estas same granda kiel kolombo.
La maskla birdo havas striitan kapon, nigrajn plumojn ĉe la naztruoj, biankan frunton kun nigraj plumpintoj, malhelbrunajn okcipiton kaj verton punktitajn per verdgrizaj makuletoj kaj brunajn orelplumojn. Ĝi havas ĉe la supra korpo brunajn plumojn kun nigraj makuloj transversaj. La plumpinto estas grizeta. La vosta plumaro estas nigrebruna kun blankaj transversaj makuletoj kaj plumpintoj, la paro da centraj vostoplumoj estas kaŝtankolora kun 7-8 nigraj, brunblankaj transversaj makuletoj paralele vicigitaj, kaj ĝuste pro tio oni nomas ĝin vostomakula tetro. La primaraj flugplumoj estas malhelbrunaj kun rando bruneta; ankaŭ la akcesoraj flugplumoj estas malhelbrunaj, sed kun larĝaj kaŝtankoloraj transversaj makuletoj kaj helbruna plumrando. La mentono kaj gorĝo estas nigraj, la brusto kaj ambaŭ flankoj de la korpo estas kaŝtankoloraj kun diversaj makuletoj, la abdomena plumaro estas ornamita per okulfrapaj nigraj kaj blankaj transversaj makuloj.
La femala birdo aspektas kiel la maskla, sed sen nigraj plumoj ĉe la naztruoj kaj nigraj mentono kaj gorĝo.
La ĉinaj avelkoloraj tetroj vivas en altaj montregionoj 3 200-3 800 m. super la marnivelo, kie kreskas cipresoj, ruĝaj alnoj (Alnus japonica), betuloj kaj aliaj arboj, kaj ankaŭ hamamelido (Hamamelis mollis), graminacoj, legumenacoj kaj musko. Ili emas agi en aŭtuno 30-50-ope. La birdoj kutime loĝas inter rododendroj. Ili manĝas burĝonojn, junajn foliojn, radikojn kaj semojn de graminoj kaj herboj.
En junio la birdoj komencas pariĝon. Ili konstruas neston surtere; ĉe arboradiko, per musko kaj malmulte da plumoj. La gebirdoj kovas ĉiufoje 4-6 ovojn, kiuj estas flavaj kun iom da bruno kaj punktitaj per kaŝtankoloraj makuloj. La ovo pezas ĉ. 20 g. La kovadon plenumas la birdino kaj virbirdo.
La ĉina avelkolora tetro estas tre rara porapreza birdo.
Geovani Cortes Gomes
Geovani Cortes Gomes (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
Sartori
Sartori:
Parlamento de Somalilando
La Parlamento de Somalilando efektivigas la leĝofaran povon de la jure neagnoskita ŝtato Somalilando. Ĝi kunsidas en la ĉefurbo Hargejso. Ĝi estas duĉambra parlamento kun hibrida strukturo: la Ĉambro de Klanestroj (alta ĉambro) estas neelektita organo deveninta el tradiciaj klanaj konsilioj, dum la Ĉambro de Reprezentantoj (malalta ĉambro) estas tipa demokratia parlamento elektita per balotado.
Establiĝo
La Somala Nacia Movado deklaris Somalilandon sendependa en 1991. Komence la centra komitato de SNM funkciis kiel parlamento. En la sekvaj jaroj okazis serio de packonferencoj inter la tradiciaj estraroj de la klanoj por solvi daŭrantajn internajn konfliktojn. Konferencoj en Burco en 1991 kaj Sheekh en 1992 establis unuiĝon de la guurti (tradiciaj klanaj konsilioj) en unu tutnacia konsilio komplementanta la centran komitaton de SNM. La granda konferenco en Borama en 1993 verkis Nacian Ĉarton por ordigi la transiran periodon ĝis funkciigo de nova konstitucio. La Ĉarto establis la duĉambran parlamenton, kies alta ĉambro baziĝis sur la guurti, kaj kies membroj (po 75 en ambaŭ ĉambroj) estis plejparte la konferencanoj.
Tria parlamento
En 1996 kaj 1997 nova packonferenco en Hargejso proklamis provizoran konstitucion, parte laŭ malneto verkita de la Ĉambro de Reprezentantoj, kaj pliigis la parlamentan reprezentadon de minoritataj klanoj. Komitato el ambaŭ parlamentaj ĉambroj kune decidis pri permanenta konstitucio kun malmultaj ŝanĝoj, kiun la ĉambroj aprobis en 2000. La konstitucio estis validigita per referendumo en 2001.
Laŭ la provizora konstitucio, la mandato de la parlamento estis finota en 2003. Tamen, pro malfaciloj rilate la okazigon de balotado, kaj precipe pro malkonsentoj pri la uzenda elekta sistemo, la Klanestroj etendis la mandaton ĝis 2005.
Kvara parlamento
La kvara parlamento de Somalilando estis elektita en 2005. La membroj de la Ĉambro de Reprezentantoj estis elektitaj de la civitanoj por la unua fojo. La balotado donis malgrandan plimulton de 33 parlamentanoj al la reganta partio UDUB, sekvata de la Unueca Partio kun 28, kaj laste UCID kun 21. La gvidantoj de UCID deziris skandinavastilan socian demokration, dum la aliaj du partioj estis koalicioj sen ideologia kerno. La klanoj Isaaq kaj Gadabuursi gajnis pli da reprezentantoj ol en la unua parlamento, dum aliaj klanoj perdis ilin, kaj la minoritataj perdis ĉiujn krom unu el la postenoj asignitaj al ili en 1997. Malmultaj virinoj estis kandidatigitaj kaj nur du estis elektitaj. La Ĉambro de Klanestroj ne estis renovigita, sed etendadis sian propran mandaton, apogate de Prezidanto Dahir Riyale Kahin sed forte kontraŭate de la novaj Reprezentantoj. Dum la sekvanta polemiko, la Reprezentantoj aprobis leĝon, kiu establus balotadon por elekti la Klanestrojn, sed la Klanestroj blokis ĝin.
Kvina parlamento
Somalilando denove plurfoje prokrastis sian duan parlamentan balotadon. Ĝi fine okazis en majo de 2021. La islam-demokrata Patrujama Partio estis preninte la lokon de UDUB inter la tri partioj rajtigitaj nomumi kandidatojn. Ĝi gajnis relativan plimulton en la Ĉambro de Reprezentantoj kun 31 parlamentanoj, apenaŭ superante la 30 gajnitajn de la Unueca Partio. UCID denove havis 21. Tamen la ekvilibro inter partioj ŝanĝiĝis kiam pluraj elektitoj transiris al alia partio ol tiu, per kiu ili elektiĝis. La majoritata klano Isaaq pligrandigis sian reprezentadon ĝis 61 el la 82 ĉambranoj. La Patrujama Partio kaj UCID alianciĝis por formi plimulton kontraŭ la Unueca Partio de la nacia prezidanto Muse Bihi. El la 246 kandidatoj, nur 13 estis virinoj kaj el tiuj neniu elektiĝis.
Konsisto
La parlamento de Somalilando konsistas el du ĉambroj, la Ĉambro de Reprezentantoj kaj la Ĉambro de Klanestroj, ambaŭ havantaj 82 membrojn. Membroj de la Ĉambro de Reprezentantoj estas elektataj per balotado de la civitanoj. La maniero elekti novajn membrojn al la Ĉambro de Klanestroj neniam estis leĝe difinita, kaj ĝis nun aneco en ĝi estas efektive hereda posteno. La roloj de politika ideologio kaj partia lojalo en la parlamento estas ĝenerale malfortaj kompare al personaj kaj klanaj aliancoj.
Kandidatoj por la Ĉambro de Reprezentantoj estas kandidatigitaj per partiaj listoj, sed balotantoj voĉdonas por kandidato, ne por partio. La kalkulado de voĉoj okazas en du fazoj. En la unua, oni kalkulas kiom da elektitoj havos ĉiu el la tri partioj en ĉiu el la ses regionoj de Somalilando; tio determiniĝas proporcie, laŭ la sumo de voĉoj ricevitaj de kandidatoj por la sama partio en la sama regiono. En la dua fazo, oni determinas la individuojn, kiuj plenigos la lokojn asignitajn al la partioj en la unua; ili estas la kandidatoj, kiuj ricevis plej multajn voĉojn, el la partia listo en la koncerna regiono. Laŭleĝe la balotadoj devas okazi laŭ intervaloj de kvin jaroj, sed ĝis nun nur du parlamentaj balotadoj okazis, en 2005 kaj 2021. Ĉar la somalilanda registaro ankoraŭ faris neniun nombradon de siaj civitanoj, la nombro de reprezentantoj por ĉiu regiono estas proporcia al la nombro, kiun ĝi havis en la kolonia parlamento de Brita Somalilando.
La konstitucio postulas, ke parlamentanoj estu islamanoj. Pri genro ne ekzistas leĝa diskriminacio, sed la neformala rolo de la klanoj en politiko malfaciligas la partoprenon de virinoj. Voĉdonantoj ilin malemas elekti kaj partioj kandidatigi pro malcerteco, ĉu ili estos pli lojalaj al la patra aŭ la edza klano, kvankam la proporcio de virinoj inter la voĉdonantoj estas alta. Neregistaraj organizoj sensukcese kampanjis por asigni kvoton de 30% el ĉiu partia listo al kandidatinoj.
Funkcioj
La parlamento de Somalilando estas koninda pro sia hibrida strukturo, kun malalta ĉambro funkcianta laŭ internacie tipaj demokrataj normoj kaj alta ĉambro devenanta el la tradicia komunuma regoformo. La klanestroj rolis en la brita kolonia administrado antaŭ 1960, sed la sendependa somala registaro almarĝenigis ilin kiel malhelpon al unuigo kaj modernigo. La sukceso de la paciĝa proceso en Somalilando post la Somala Enlanda Milito ofte estas atribuata al ilia partopreno kiel konstitucifarantoj kaj ilia enregistarigo pere de la alta ĉambro de la parlamento. Tamen ilia rolo ankaŭ estas temo de kritikoj. Iuj opiniantoj lamentas politikiĝon de la iam pli konsensemaj klanestroj. Ankaŭ estas timate, ke la ekzisto de nebalotita grupo havanta konsiderindan juran povon bremsos demokratiiĝon kaj aliajn dezirindajn modernigojn kiel genran egaliĝon. Post la validiĝo de la somalilanda konstitucio, la registaro kontraŭis plurajn proponojn pri novaj klanestraj konferencoj por solvi krizojn, ĉar ili uzurpus konstitucie asignitajn regopovojn.
Laŭ la konstitucio de Somalilando, la Ĉambro de Klanestroj kontrolas leĝojn aprobitajn de la Ĉambro de Reprezentantoj kaj rajtas bloki ilin per dutriona plimulto, se la Reprezentantoj ne reaprobas ilin ankaŭ per dutriona plimulto. La sola escepto estas leĝoj rilataj al financo, kiuj ne estas submetitaj al la Klanestroj. La Reprezentantoj rajtas per simpla plimulto bloki leĝojn aprobitajn de la Klanestroj kaj la Klanestroj ne rajtas reaprobi ilin. Se la Prezidanto vetoas leĝon, la kondiĉo por trudi ĝin estas reaprobo de dutriona plimulto el la Reprezentantoj.
La Ĉambro de Klanestroj havas specialan respondecon pri leĝoj rilataj al religio, tradicio, kaj sekureco. Krome, ĝi kontrolas kaj konsilas la plenuman povon, kaj mediacias inter ĝi kaj la Reprezentantoj. Kiam ĝi juĝas, ke balotado ne povos okazi, la Klanestroj havas ekskluzivan povon etendi la regoperiodon de la Prezidanto, de la Reprezentantoj, kaj sian propran. Ĝi uzis tiun povon multe kaj ofte polemike.
Komitatoj
La kontinuaj komitatoj estas:
Kola duoninsulo
Duoninsulo Kola estas granda duoninsulo en nordokcidenta parto de Rusio, sur regiono de Murmansko. Ĝia areo estas ĉirkaŭ 100.000 km2. Ĝi havas la etendiĝon de 300 kmx400 km inter la Blanka kaj la Barenca maroj. Ĝi estas geologie parto de la Balta ŝildo, konsistas el prekambriuma granito kaj gnejso. La duoninsulo riĉas je lagoj, riveroj.
Preskaŭ la tutan duoninsulon kovras norde muska kaj likena tundro, kun arkta nana betulo, pli sude etendiĝas marĉa tajgo kun betulo, piceo, pino. La grundo estas maldika kaj havas malbonan kvaliton.
Ekonomie plej gravas la minado de apatito (uzata por fosforaj sterkoj), sed ankaŭ nefelinito (por aluminio), zirkonio, niobio.
Plej granda urbo de la duoninsulo estas Murmansko kun senglacia haveno.
La areo estas maldense loĝata, ĉefe ĉe la bordoj, kie oni fiŝkaptas. En la interna parto de la duoninsulo vivas sameoj kaj okupiĝas pri bredado de norda cervo.
La Gouesnière
La Gouesnière [la ɡwɛnjɛʁ] estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gouesnériens.
Brizeis
Brizeis (Βρισηΐς / Brisêis) estis troja vidvino (el Lirneso, edzino de Mineso), kiu estis, kiel militopredo, kidnapita de Aĥilo dum la Troja milito. Ŝi fariĝis lia preferata sklavino kaj amatino. Post kiam Agamemno pro oraklo-antaŭdiro estis devigita rezigni pri Krizeis, li alproprigis al si Brizeis-on.La venĝemo de Aĥilo kiu sekvis pro tio estis prikantita en la Iliado de Homero: Aĥilo retiris sin el la milito kaj la grekoj perdis la superecon dum la batalo. Eĉ post kiam Agamemno redonis Briseison (kaj kun tio ne preterlasis mencii ke li ne tuŝis ŝin), Aĥilo obstine persistis. Nur kiam lia plej bona amiko Patroklo estis mortigita de Hektoro, li rezignis sian venĝemon kaj ekbatalis kun Hektoro.
(141053) 2001 XT1
(141053) 2001 XT1 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia orbita periodo estas tre proksima de tiu de Marso : 690,274 tagoj kontraŭ 686,971 tagoj por Marso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso kun danĝere malgranda orbita klineco.
Tigrisa-eŭfrata aluvia salakva marĉo
La tigrisa-eŭfrata aluvia salakva marĉo estas tersupraĵa ekoregiono el la dezertega ekoprovinco de la palearktisa ekozono, difinita de la Monda Natur-Fonduso (WWF), kiu etendiĝas tra la malsupra parto de Tigriso kaj Eŭfrato. Biome temas pri ekoregiono el la inunditaj herbejoj kaj savanoj de Mezoriento. La ekoregiono preskaŭ tute kongruas kun la endemibirda areo Mezopotamiaj Marĉoj
Priskribo
La ekoregiono, kiu kovras areon de 35 573 da kvadrataj kilometroj, estas karakterizata de du grandaj riveroj, Tigriso kaj Eŭfrato. La riveroj havas plurajn malgrandajn alfluantojn kiuj nutras la sistemon de malprofundaj freŝakvolagoj, marĉoj. Ĉio estas ĉirkaŭata de dezerto. La hidrologio de tiuj vastaj marĉoj estas ekstreme grava al la ekologio de la tuta supra Persa Golfo. Historie, la areo estas konata kiel Mezopotamio. Kiel parto de la pli granda Fekunda duonluno, ĝi vidis la plej fruan aperon de klera urba civilizo en la Uruk-periodo. Pro tio ĝi ofte estas nomata la "lulilo de la civilizo".
En la 1980-aj jaroj, tiu ekoregiono estis krize endanĝerigata kiam la iraka-irana milito furiozis ene de ĝiaj limoj. La malsekejoj de Irako, kiuj estis loĝataj de la marĉaj araboj, estis tute sekigataj, kaj estas nur freŝdate montrintaj signojn de normaligo.
La Tigrisa-Eŭfrata Baseno estas parto de la teritorioj de Turkujo, Sirio, Irako, Irano kaj Kuvajto . Multaj tigrisaj alfluantoj originas el Irano kaj la tigrisa-eŭfrata kunfluejo situas ĉe la kuvajta-iraka limo.
Ekde la 1960-aj jaroj kaj en la 1970-aj jaroj, kiam Turkujo vere komencis la GAP-projekton, akvodisputoj regule okazis aldone al la efikoj de la rilata akvobaraĵo por la medio. Krome, siria kaj irana baraĵokonstruo ankaŭ kontribuis al politika streĉiteco ene de la baseno, precipe dum trosekeco.
Flaŭro
La akva vegetaĵaro estas superregata de arundecaj kaj fragmitecaj plantoj, tifaacoj, ciperacoj (kiaj la papiruscipero), kiuj subtenas multajn speciojn. En insuloj kaj ĉe riverbordoj ankaŭ ekzistas arbareroj de poploj kaj tamarikoj.
Faŭno
La ekoregiono estas la sola reproduktejo de Turdoides altirostris kaj de la iraka kanbirdo. La ekoregiono estas unu el la plej gravaj areoj de eŭraziaj migrantaj birdoj kiuj travintras en tiuj marĉoj vivantaj de lacertoj, serpentoj, ranoj, kaj fiŝoj. Observado en 1979 montris internacie gravajn travintro-koncentriĝojn de almenaŭ 22 da specioj (kaj eble ĝis 70 da specioj) de travintrantaj akvobirdoj. La marĉoj subtenas nombron da tutmonde minacataj specioj, je sezona bazo, inkluzive de la krispa pelikano, la pigmea kormorano, la blankŝultra aglo, la blankvosta maraglo kaj la marmoranaso. Evans identigis 12 da gravaj birdaj areoj en Mezopotamio kiel estantaj de monda kaj de regiona graveco por la birdoj.
Aliaj bestoj trovataj en tiuj marĉoj estas la akvobubalo, du endemiaj ronĝulaj specioj, antilopoj kaj gazeloj kaj malgrandaj bestoj kiaj ekzemple dipodedoj kaj pluraj aliaj mamuloj.
Minacoj kaj konservado
Ŝanĝoj de la hidrologio de malsupra Irako serioze ekis en la 1950-aj jaroj. Diversspecaj grandskalaj akvumadaj projektoj estas rapide degradintaj la tigrisan-eŭfratan aluvian salakvan marĉon. Ŝanĝante la fluon de ambaŭ riveroj kun kanaloj, digoj kaj baraĵoj estas detranĉinta la riveran fluon por vastaj areoj de marĉoj, kaŭzante ilian sekiĝon. Krome, drenadokanaloj estas enmetintaj salan fluon el akvumataj terenoj en la malsekejon, pligrandigante la salecon de la areo. Regionaj konfliktoj kaj pligrandiĝinta setlado de la areo grave pligrandigis la poluadon de la la malsekejoj. Ĉiuj tiuj faktoroj kontribuas al habitatodetruo kaj degradado.
Kun la rompado de digoj fare de la lokaj komunumoj post la usona invado de Irako en 2003 kaj la fino de kvarjara trosekeco tiun saman jaron, la procezo estis inversigata kaj la marĉoj travivis grandan rapidecon de normaliĝo. La daŭraj malsekejoj nuntempe kovras pli ol 50% de la 1970aj-niveloj.
Johann Bauhin
Johann (aŭ Jean) BAUHIN (12a de Decembro 1541 – 26a de Oktobro 1613) estis svisa botanikisto, naskiĝinta en Bazelo. Li estis filo de la kuracisto Jean Bauhin kaj frato de la kuracisto kaj botanikisto Gaspard Bauhin.
Biografio
Bauhin studis botanikon ĉe la Universitato de Tubingeno kun Leonhart Fuchs (1501–1566). Li poste veturis kun Conrad Gessner, post kio li ekpraktikis medicinon ĉe Bazelo, kie li estis elektita Profesoro de Retoriko en 1566. Kvar jarojn poste li estis invitita iĝi kuracisto de Frederiko la 1-a, Duko de Württemberg ĉe Montbéliard, en Franĉkonteo kie li restis ĝis sia morto. Li dediĉis sin ĉefe al botaniko. Lia granda verko, Historia plantarum universalis, kompilaĵo de ĉio kio tiam estis konata pri botaniko, restis nekompletigita je sia morto, sed estis publikigita en Yverdon en 1650–1651.
Zuidlaren
La vilaĝo situas sur la Hondsrug, sude de la urbo Groningen kaj havas pli ol 10.000 loĝantojn kaj pro tio estas la plej granda vilaĝo en la municipo. La municipo Zuidlaren estis kunigita en 1998 kun la municipoj Vries kaj Eelde en unu nova municipo kiu en la komenco ankaŭ nomiĝis 'Zuidlaren', sed unu jaro pliposte oni ŝanĝis la nomon en 'Tynaarlo'.
Vidindaĵoj & eventoj
En Zuidlaren ĉiujare je la tria mardo en oktobro estas la Zuidlaardermarkt (Foiro). Origine ĝi estis ĉevalofoiro. La kontraŭparto, la ĉiujara Rodermarkt estas je la 4-a mardo en septembro en Roden, origine bovinofoiro.
Johann Bauhin
Biografio
Johann Bauhin mortis en Montbéliard.
Zuidlaren
Vidindaĵoj & eventoj
Zuidlaren havas sep vilaĝcentra-placojn, kio estas por multaj homoj kaŭzo por viziti la vilaĝon. Ankaŭ la Pieterpad kondukas tra Zuidlaren. La vilaĝo posedas du gravajn statuojn. La unua, du komercistoj kun ĉevalo, referencas al la ĉevalfoiro. La dua, de Berend Botje, referencas al la konata kanto kiu referencas al la ununura marheroo de la provinco Drenthe: Lodewijk van Heiden (1773-1850).
Zuidlaren havas nobeldomon, Laarwoud, kiu estis antaŭ la kunfandiĝo de la municipoj Zuidlaren, Eelde kaj Vries (kaj kelkajn jarojn pliposte) la urbodomo. La Prins Bernhardhoeve estas granda kaj konata kongresejo en la mezo de la vilaĝo, en kiu i.a. okazas ĉevalkonkursojn.
Johann Bauhin
Biografio
Carl Linnaeus nomis la genron Bauhinia (familio Caesalpiniaceae de Fabacoj) laŭ la fratoj Johann kaj Gaspard Bauhin.
Zuidlaren
Vidindaĵoj & eventoj
Oriente de la vilaĝo, ĉe la kanalo al la Zuidlaardermeer estas muzeomuelejo De Wachter. Ĝi estas ventmuelejo kie oni muelas grenon kaj spicojn, kun la ebleco por transiri al vapormaŝinoj kiam ne estas sufiĉe da vento.
Monumento por la 800-a Zuidlaardermarkt
Je la 13-a de oktobro 2000 oni inaŭguris en Zuidlaren monumenton okaze de la 800-a Zuidlaardermarkt. Ĉi tiu foiro konatiĝis kiel la plej granda ĉevala aŭtunofoiro de Eŭropo kaj ĉiujare estas vizitata de proksimume 150.000 homoj. La fondaĵo "Eventoj Zuidlaardermarkt" planis por okaze de la 800-a foiro en 2000 realigi monumenton en la centro de Zuidlaren.
Finfine ĝi fariĝis statugrupo (kiu konstistas el naturgranda ĉevalo kun du foirkomercistoj) per kio, en realisma maniero, oni interpretas la ĉevalkomercon. Kiel modelo por la ĉevalo oni uzis la ĉevalon Tinus de la konata ĉevalkomercisto el Zuidlaren s-ro W. Roelfsema. La kreinto de ĉi tiu bronza monumento, kiu pezas 1500 kg, estis la artisto Frans RAM el Hogebeintum. La statuo estis inaŭgurita de lia reĝa moŝto princo Willem-Alexander.
'Amikeco Eternigita'
Alia statuo kiu estas malpli karakteriza por la historio de Zuidlaren, sed tamen nuntempe estas parto de la vilaĝa vidaĵo estas la statuo 'Vriendschap Vereeuwigd' (Amikeco Eternigita). Ĉi tiu statuo situas je la Brink O.Z. (orienta flanko) ĵus kontraŭ la ĉefenirejo de la Prins Bernhardhoeve. La statuo referencas al la incendio kiu detruis grandan parton de la Prins Bernhardhoeve en 1986. La nomo de la statuo estas elpensinta de la loka Rotario klubo Zuidlaren-Anloo. Pro tio ke kostoj de la statuo estas pagitaj de amika Rotario klubo el Achim, Germanio.
Ruhrstahl X-4
La X4 de la laborgrupo ĉe Dr. Kramer estis la unua telestirata aero-kontraŭ-aero-raketo, kiun oni povis lanĉi de germanaj militaviadiloj Junkers Ju 88 G, Junkers Ju 188 L kaj malsamaj specoj de Focke Wulff FW 190. Ĝia originala koncepcio ekzistas ekde 1943. Dr. Kramer kaj lia laborgrupo kreis memflugantan korpon kun rektaj planeoj (pli malfrue dum la fabrikado ili igis sagoforman por malmultigi la reziston de la aero ĉe la uzado kun reakcia aviadiloj). La ideo estis uzi la X4 kontraŭ usonaj bombaviadilaroj el sendanĝera malproksimeco. En tia kazo la aviadisto lanĉus la X4 kaj povus stiri ĝin per du dratoj, kiuj ligis la aviadilon kun la raketo. Atinginte la proksimecon de malamika aviadilo ĝi mem ekigus la detonacio per akustika eksplodigilo. Ĉe la fino de la dua mondmilito Ruhrstahl produktis 1 300 raketoj. Sed oni ne povis ekipi tiujn kun ĝustaj motormekanismoj, ĉar la produktintaj fabrikoj de BMW detruiĝis per aliancanaj atakoj. Dum la dua duono de 1944 oni eksperimentis multe kun tiuj novaj raketoj (uzante provizoran malsaman motormekanismon de Schmidding). Estas nekonfirmite, ĉu la germana Luftwaffe (aeromilitforto) provis uzi la raketon kontraŭ aliancanaj celoj. Ofice ĝi ricevis neniom da tiaj raketoj.
Ubaye
Ubaye havas diversajn signifojn:
Valdiviaj moderaj pluvarbaroj
La valdiviaj moderaj pluvarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sud-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj kiuj situas je la okcidenta marbordo de suda Sudameriko. Ili plejparte troviĝas en Ĉilio kaj etendiĝas en etan parton de Argentino. La arbaroj estas nomataj laŭ la ĉilia urbo Valdivio (hispane : Valdivia).
La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "valdiviaj moderaj pluvarbaroj/Juan Fernandez Insuloj" kaj parte kongruas kun la biodiverseco-riĉaĵejo "ĉiliaj vintropluvfalaj valdiviaj arbaroj".
Priskribo
La valdiviaj moderaj pluvarbaroj okupas relative mallarĝan marbordan strion inter la Pacifika Oceano al okcidento, kaj la sudaj Andoj oriente, ekde proksimume 37° ĝis 48° suda  latitudo. Norde de 42°, la Ĉilia Marborda Montaro etendiĝas laŭlonge de la marbordo, kaj la nordo-sudo iranta Ĉilia Centra Valo troviĝas inter la marborda arbaro kaj Andoj. Sude de 42°, ofŝore la Marborda Montaro kontinuas kiel ĉeno de ofŝoraj insuloj, inkluzive de Ĉiloeo (hispane : Isla Grande de Chiloé) kaj la Ĉonos-Insularo, dum la "Centra Valo" estas subakvigita kaj kontinuas kiel Korkovado-Golfo. Multo de la ekoregiono estis kovrita de la Patagonia Glacikovraĵo kaj aliaj glaĉeroj je la kulmino de la lasta glacialo, kiuj malsupreniris Andojn. La multnombraj lagoj de la Ĉilia Lago-Distrikto en la centra parto de la ekoregiono origine estis glaciaraj valoj, dum la suda parto de la regiono havas multajn glaĉer-tranŝitajn fjordojn.
Klimato
La Andoj kaptas humidajn okcidentajn ventojn laŭlonge de la pacifika marbordo dum la vintraj kaj someraj monatoj; tiuj ventoj malplivarmiĝas kiam ili malsupreniras la montaron, kreante fortan pluvon je la okcidenten-fruntantaj deklivoj. La norden-fluanta Humbolda Marfluo kreas humidajn kaj nebulajn cirkonstancojn apud la marbordo. La arbolimo estas ĉirkaŭ je 2 400 metroj en la norda parto de la ekoregiono (35° S), kaj malpliiĝas ĝis 1 000 metroj en la sudo de la valdivia regiono. Somere la temperaturo povas superi 16,5 °C; vintre la temperaturo povas esti sub 7 °C.
Flaŭro
La valdiviaj kaj magelanaj moderaj pluvarbaroj estas la solaj mezvarmaj pluvarbaroj en Sudameriko kaj unu el la malmultnombraj moderaj pluvarbaroj en la mondo. Kune ili estas la dua plej granda en la mondo, malantaŭ la Pacifika modera pluvarbaro de Nordameriko (kiu etendiĝas ekde Alasko ĝis norda Kalifornio). La valdiviaj arbaroj estas rifuĝejo por la Antarkta flaŭro, kaj samhavas multajn plantofamiliojn kun la moderaj pluvarbaroj de Novzelando, Tasmanio, kaj Aŭstralio. Plene duono de la specioj de lignecaj plantoj estas endemiaj por tiu ekoregiono.
Kvilo (Chusquea quila) estas bambuo kiu vegetas en humidaj areoj sub 500 m, dum kolihuo (Chusquea culeou) estiĝas pli superreganta super. Kvilo povas konstitui unuspeciaj arbareroj, hispane nomataj quilantales, kvilaroj. Tre malmulte da plantoj povas kreski sub tiuj specioj. Aliaj notindaj specioj estas nalca  (Gunnera tinctoria) kaj la filikoj Lophosoria quadripinnata kaj Blechnum chilense. La nacia ĉilia planto, la copihue (Lapageria rosea) estas pionira specio kiu vegetas en perturbitaj areoj de la valdivia modera pluvarbaro.
Arbaraj ekosistemoj
La dua tipo estas la Valdiviaj Laŭrisilvaj arbaroj, karakterizitaj de variado de foliarbaj ĉiamverdaj arboj, inkluzive Laureliopsis philippiana, Aextoxicon punctatum, Eucryphia cordifolia, Caldcluvia paniculata, kaj Weinmannia trichosperma, kun subarbaraĵo de Myrceugenia planipes, Luma apiculata  kaj aliaj plantoj.
La tria arbara tipo estas la Patagonaj Andaj arbaroj, kiuj estas disvastigitaj je pli altaj altitudoj laŭlonge de la Anda montara fronto, kaj estas superregataj de ĉiamverdaj koniferoj inkluzive ĉilia araŭkario (Araucaria araucana)  kaj  alerco (Fitzroya cupressoides). Alerco similas sekvojadendron, kaj estas rivalo pri maljunaĝeco al kelkaj nordamerikaj pinoj (Pinus aristata, Pinus longaeva, Pinus balfouriana ), iuj alercoj kun jarringoj kiuj registris ĝis 3 625 jarojn de lokaj veteraj cikloj. Pli apude de la arbolimo, la koniferoj transiras al andaj arbedaroj de deciduaj notofagoj.
La kvara kaj lasta tipo estas la Nordaj Patagoniaj arbaroj, kiuj superregas la sudan duonon de la ekoregionon, kun ĉiamverdaj specioj kiel la foliarbaj Nothofagus dombeyi kaj Drimys winteri, kaj la koniferaj podokarpoj, inkluzive Podocarpus nubigenus.
Faŭno
Iuj el la minacataj valdivi-arbaraj mamuloj inkluzivas Dromiciops gliroides, arban marsupiulon, Pudu pudu la plej malgrandan el la cervedoj, kaj Leopardus guigna, la plej malgrandan sudamerikan katon. Ekde la komenco de la 20-a jarcento, estas ankaŭ enmetitaj aproj, nuntempe vivantaj en la valdiviaj arbaroj. Kolibroj estas komunaj en la valdiviaj arbaroj kaŭze de la ĉeesto de plantoj kiel Aristotelia chilensis kaj Lapageria rosea.
Naturprotekto
La valdiviaj arbaroj ampleksas arbarerojn de grandaj arboj, speciale notofago kaj alerco, kiuj povas atingi grandan aĝon. Tiuj belegaj pluvarbaroj estas minacataj de vasta arbarekspluatado kaj anstataŭigo per rapid-kreskantaj eŭkaliptoj kaj pinoj (kia kalifornia pino), kiuj estas pli serĉataj de la fibroligno -industrio.
József Árpád Murmann
József Árpád Murmann [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Murmann József Árpád estis hungara skulptisto, grafikisto (litografo).
Valdiviaj moderaj pluvarbaroj
Naturprotekto
La enlandaj arboj kiuj estas hakitaj por cedi lokon por tiuj unuspeciaj forstoj ofte estas eksportitaj kiel lignoĉipoj Japanujon. La valdiviaj arbaroj nuntempe estas reduktitaj al duono de la origina areo. Arbaraj kaj ĉeriveraj biotopoj ankaŭ estas minacataj de la HidroAysen-projekto, proponita hidroelektra-centrala kaj akvobaraĵa disvolviĝo laŭlonge de Baker-Rivero kaj Paskua-Rivero. Komenco de konservado estis farita en novembro 2003 kiam konsorcio de naturprotektaj grupiĝoj, kaj lokaj kaj internaciaj, de bankrota arbarekspluatada firmao aŭkcie aĉetis 600 km² de biologie riĉa pluvarbaro en Valdivia Marborda Montaro. Gianni Lopez, ĝenerala direktoro de CONAMA, la nacia medio-agentejo rimarkigis, "Antaŭ dek jaroj la ekzisto de privataj protektitaj areoj estis neimagebla."
József Árpád Murmann
József Árpád Murmann naskiĝis la en Pozsony (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Londono (Anglio, Britio).
Biografio
József Árpád Murmann iĝis lignaĵisto en Vienon en 1903. Post 3 jaroj pro akcidento li perdis parton de la dekstra mano. Inter 1908-1912 li studis en Akademio de Belartoj de Vieno, poste li kreis en Parizo. Li ofte vizitis ankaŭ Berlinon. En 1915 kiel malamika ŝtatano, estis deportita en Francio. En la sama jaro li edziĝis, baldaŭ 2 filoj naskiĝis. Iel li povis hejmenveni al Aŭstrio-Hungario, kie li ekspoziciis en Budapeŝto, Vieno, Pozsony. Post jaroj li migris al Usono. Li ricevis aŭstran premion en 1912, ĉeĥoslovakian en 1934.
Astronomia horloĝo de Prago
Astronomia horloĝo de Prago (orloj) estas mezepoka astronomia horloĝo.
Ĝia historio dum tempo kelkfoje sin ŝanĝis, transskribiĝis. Laŭ legendo, aŭtoro de la horloĝo (ĉeĥe oni nomas ĝin „orloj“ de la latina horologium) estis majstro Hanuš de Růže en 1490. Li sukcesis konstrui admirindan horloĝon, kiun aliaj urboj povus envii. Do kiam venis la tempo Hanuŝon salajrigi, urbestraro decidis lin blindigi, por ke neniu urbo certe havu similan miraklon.
La horloĝo estis riparita en 1880 kaj ornamita per kalendar-disko konsistanta el 12 originale konceptitaj kaj belege pentritaj simboloj de la monatoj, fare de la fama ĉeĥa pentristo Josef Mánes. La horloĝo estis grave damaĝita dum la revolucio 1945 kaj riparita en 1948.
Ni ne forgesu akcenti, kion ĉion oni povas legi sur la horloĝo! Ĉefe ĝi montras kvar diversajn tempojn: la italan (numeroj I – XII), la planedajn horojn (nigraj ciferoj la plej interne), la steltempon (per stelo kontraŭ numeroj I – XII) kaj finfine la malnovĉeĥan tempon (1 – 24 la plej ekstere), ekkalkulante de la lasta sunsubiro. Do la 24a horo montras kontraŭ la itala numeraro la tempon de sunsubiro. Nur atentu, ke la horloĝo ne adoptas la somertempon!
La astronomia horloĝo similas al marista astrolabo (sed ĉio estas male), do ĝi montras kontraŭ kvar areoj poziciojn de steloj, zodiakaj stelaroj, la Suno kaj Luno sur la ĉielo. Se la objekto troviĝas en la blua areo la plej supre, ĝi estas videbla super la horizonto, alie oni ne povas observi ĝin. Kiam la Suno troviĝas en la brunaj areoj (Crepusculum kaj Aŭrora), ĝuste estas krepusko aŭ tagiĝo. Admirinda kaj inĝenia estas la meĥanismo de la lunglobo, do ĝi montras la aktualan videblan lunformon.
Ornamentojn kaj aliaj simbolojn oni klarigas per astrologio kaj religio kaj ni vere povus esplori plu. La Praga horloĝo estas unika meĥanikaĵo, la plej malnova funkcianta aparato kun originaj detalaĵoj kaj kontrolo kaj pruvas sciojn kaj lertecon de niaj antaŭuloj.
Legendo pri la horloĝo
La konstruo de tiu ĉi horloĝo, kiu siatempe estis teknika miraklo, estas ligata kun la sekvanta legendo: ''Estis granda solenaĵo, kiam ĝi estis ekfunkciigota. La urbanoj kaj artistoj, studentoj kaj magistroj de la Universitato, junaj, maljunaj, infanoj kaj junmetiistoj, simple la tuta Prago amasiĝis antaŭ la Malnovurba Turo por atente aŭskulti la lertan paroladon de majstro Hanuš. La opinio de ĉiuj estis: nenie en la mondo oni trovus ion similan al tiu ĉi astronomia horloĝo kaj ĝi vere estas nova juvelo brile ornamonta la ĉefurbon de la regno Bohemio. Sed la famo pri la genia mekanismo disvastiĝis kiel stepfajro allogante admirantojn el malproksimaj landoj, kaj majstro Hanuš estis superŝutata per mendoj. La majstro tamen rifuzadis ĉiujn, ĉar estis lia deziro, ke sole lia amata urbo posedu tian ornamaĵon. La admiro kaj laŭdo, kiujn la hor-loĝo kaŭzis, flatis al pragaj urbaj konsilantoj treege, sed samtempe la timo, ke majstro Hanuš povus esti delogita per ofertoj, ke li konstruu similan, se ne eĉ pli bonan horloĝon por alia urbo, ne lasis ilin dormi. Longe ili sidis kaj konsultis, kiamaniere malebligi tian eventualon, ĝis venkis terura plano...''
''Iun tagon majstro Hanuš sidis ĉe siaj desegnaĵoj, profundiĝinta en kalkuladon. Li eĉ ne rimarkis, ke la pordo mallaŭte malfermiĝis por enlasi tri maskitojn. Tro malfrue li konsciiĝis pri la situacio. Du el ili ekprenis lin brutule, dum la tria, ardiginte sian ponardon en la fajro ĝis ruĝo, elpikis per ĝi la okulojn de la majstro.''
''Dum longa tempo la kompatindulo baraktis inter vivo kaj morto, kaj kiam li iomete refortiĝis, li estis nur ombro de sia iama estaĵo. Li, por kiu la laboro signifis la vivon, estis nun kondamnita nur sidadi kun senagaj manoj, dronigita en maldolĉego de siaj pensoj. Iufoje, kiam li eksentis, ke liaj tagoj jam estas finkalkulitaj, li petis unu el siaj lernantoj gvidi lin al la mekanismo de la granda horloĝo, kies kreinto li estis. Tie li staris aŭskultante la ritman tiktakon de la radoj kaj leviloj. Subite, kiam la figuro de la Morto eksonorigis por anonci, ke pasis horo, Hanuš etendis la manon en la komplekson de sia mekanismo, manipulis tie dum tempeto, kaj jen la horloĝo iompostiom knarante kaj tintante ekhaltis. Samtempe la majstro, kies genia lerteco ĝin kreis, falis senkonscia kaj ne vekiĝis plu. Kaj la granda horloĝo, la fiero de la urbanoj de Prago, staris senmove dum jarcentoj, ĝis oni finfine sukcesis trovi iun, kiu kapablis denove ekfunkciigi la mirindan mekanismon.''
Sekule
Sekule, germane Sekeln, hungare Székelyfalva [sEkejfalva] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
Sekule situas inter maldekstra bordo de Morava kaj 2 rojoj, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo preteriras. Malacky troviĝas je 20, Senica je 32, Bratislavo je 55 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1402 laŭ tiama hungara ortografio "Zekel". En la 16-a jarcento rifuĝantaj kroatoj alvenis. En 1708 incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Székelyfalva 1518 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Malacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sekule 1618 homoj, (1591 slovakoj).
Hertenstein
Hertenstein estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Blazono de Israelo
La blazono de Israelo (סמל מדינת ישראל) estas la oficiala nacia simbolo de Israelo. Ĝi montras menoraon ĉirkaŭitan de olivbranĉo sur ĉiu flanko, kaj la skribo- "ישראל" (la hebrea por Israelo) sub ĝi. Plej ofte helblua kaj blankulo, la blazono aperas en malsamaj kolorkombinaĵoj depende de la uzo (vidi malsupre).
Historio
La Ŝtato de Israelo adoptis la simbolon post kiam dezajnokonkurso tenis en 1948. La dezajno estas bazita sur la alloga eniro alsendita fare de Sankta Gabrielo kaj la propono de Maxim Shamir, kun elementoj prenite de aliaj submetadoj, kiel ekzemple Oteh Walisch kaj tiu de W. Struski kaj de Itamar David kaj Yerachmiel Schechter kontribuoj.
Simboleco
La bildo utiligita sur la emblemo estas bazita sur bildigo de la menorao sur la Arko de Tito. La menorao estis uzita en la antikva Templo de Jerusalemo kaj estis simbolo de judismo ekde antikvaj tempoj. Ĝi simbolas universalan klerismon. La emblemo ankaŭ povas esti bazita sur la vizio de la bibliprofeto Zechariah, ĉapitro 4, kie li priskribas vidi menoraon laŭflankita per du olivarboj, unu sur ĉiu flanko. La olivbranĉoj simbolas pacon.
Alkesto (mitologio)
Alkesto (helene Ἄλκηστις, latine Alcestis) estis en la helena mitologio filino de la reĝo Pelio el Iolko kaj edzino de la fera reĝo Admeto.
Pri mano de bela Alkesto sopiregis multaj reĝoj kaj reĝidoj. La reĝo Pelio volis neniun el la aspirantoj ofendi kaj pro tio proklamis, ke li la filinon donos al aŭdaculo, kiu jungos al sia veturilo sovaĝan apron kaj leonon kaj per ili ĉirkaŭveturos la vetkurejon.
Venkis Admeto, kiu petis helpon de la dio Apolono. Li, kun helpo de la heroo Heraklo, malsovaĝigis apron kaj leonon kaj Admeto kun la stranga jungitaro ĉirkaŭveturis vetkurejon en Iolko.
Kiam kulminis preparoj por la edziĝfesto, Admeto forgesis per ofero kulti diinon Artemison. Ŝia puno estis severa: Sur la lito en nuptosalono Admeto trovis anstataŭ sia fianĉino volvaĵon da serpentoj. Ree estis vokata helpo de la dio Apolono kaj li rapide kun Artemiso interkonsentis rebonigon kaj la ofero efektiviĝis. Krome Apolono elpetis gravan promeson de la diino: Kiam venos tago de Admeta morto, Admeto povos esti savita, se li trovos iun, kiu propravole mortos anstataŭ li.
Kun tiu ĉi perspektivo Admeto vivis feliĉajn jarojn kun Alkesto. Kiam proksimiĝis lia lasta horo, alvokis el la urbo Fero kelkajn povrulojn kaj petis ilin, ke ili mortu anstataŭ li. Ĉiuj rifuzis. Li petis siajn amikojn, sed ili mokridis lin. Ankaŭ liaj maljunaj gepatroj rifuzis. Pri tiu afero eksciis Alkesto kaj proponis rekompence al vivo de Admeto sian vivon. Sed tion Admeto ne akceptis. Tamen Alkesto persistis sian pozicion kaj preninte venenon mortis.
Estas ankaŭ aliaj versioj pri finiĝo de tiu ĉi legendo. Unu el ili rakontas, ke Alkesto pro amo al Admeto venenis sin kaj ŝia animo descendis en Tartaron. Sed de tie revenigis ŝin Persefono, edzino de la dio Hadeso. Ŝi ne konsentis, ke la edzino mortu anstataŭ sia edzo kaj sendis Alkeston supren. Alia versio diras, ke Hadeso mem venis por la reĝo Admeto, sed tiu fuĝis. Alkesto proponis sin anstataŭ li, sed Heraklo liberigis ŝin.
Reflekto en arto
Alkesto estas unu el la plej nobelaj personoj en la helena poezio kaj dramverkaro.
Borbála Dobozy
Borbála Dobozy [dobozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dobozy Borbála estas hungara klavicenisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Arta Akademio (2017). Ŝia patrino estis Zsuzsanna Erdélyi.
Borbála Dobozy naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Borbála Dobozy frekventis muziklernejon, poste muzikartan mezlernejon, kie ŝi maturiĝis, kiel pianisto. Dum la mezlernejaj jaroj kun aparta permeso ŝi studis en instruhoroj de János Sebestyén en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Ŝi studis en Muzikarta Altlernejo de Bratislavo de en:Zuzana Růžičková, pli poste en Muzikakademio de Prago, kie ŝi akiris diplomon en 1980. En la sekvaj jaroj ŝi plulernis en Mozarteum de Salzburg, kie Liselotte Brändle kaj Nikolaus Harnoncourt instruis ŝin. En la jaroj 1982 kaj 1983 ŝia instruisto estis de:Johann Sonnleitner en Zuriko, eĉ ŝi akiris plian diplomon. En tiuj jaroj ŝi partoprenis en muzikaj konkursoj kaj festivaloj. Ŝi donis koncertojn en plej multaj eŭropaj landoj kaj en Usono. Ŝia repertuaro konsistas precipe el verkoj de Johann Sebastian Bach. Ŝi fondis la klavicenan sekcion en Szeged, en filio la Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Ekde 2009 ŝi instruis en la menciita universitato, sed jam en Budapeŝto. En 2013 ŝi akiris sciencan gradon DLA, post 2 jaroj ŝi estis nomumita docento. Ŝi ricevis premiojn en 2011 kaj 2012, krome ŝia sondisko estis premiita en 1992 en Hamburgo.
Motoaki Miura
Motoaki Miura (三浦 基瑛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
Unguraș (Cluj)
Unguraș [unguraŝ] (hungare: Bálványosváralja [balva:njoŝva:ralja]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 1672 loĝantojn (hungaroj), en 1992 2117 (rumanoj, 92 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1291 (laŭ iuj: 1269). De 1333 ĝi estis ekleziejo kun hungara loĝantaro. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre apartenas al ĝi Batin, Daroț, Sicfa kaj Valea Ungurașului.
En la censo de 2002 la 1.937 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
La fortikaĵo de Unguraș estis dokumente menciita jam en 1269 kiel Castrum Balwanius. Poste la loko alprenis jenajn nomojn:
De 2010 la fortikaĵo estas registrita kultura heredaĵo.
Priaranza del Bierzo
Priaranza del Bierzo [prjaRANza delBJERzo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj la galegan.
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado kaj kadre de la iama loĝado estis konstruita la kastelo Kornatel dum la 11-a jarcento, poste posedo de la Templanoj. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio, pro la ribelo "irmandiña" kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (ĉefe vitejoj), brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Pariquera-Açu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Litoral Sul Paulista kaj en la mikroregiono Registro. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Mario Biondi (kantisto)
Mario BIONDI (naskiĝis kiel Mario Ranno en Katanio, la 28-an de januaro 1971) estas itala kantisto el Sicilio.
Filo de populara kantisto, dum sia junaĝo kantis en diversaj malgrandaj ĥoroj. Jarojn poste li akompanis Franco Califano, Peppino Di Capri, Fred Bongusto, Rosario Fiorello kaj aliajn en iliaj koncertaj turneoj. Post longa serio de tantiemoj kun italaj kaj internaciaj artistoj, kaj malgranda produktado de muzika disko, dum 2006 li sukcesis kun la albumo Scheme Records Handful of Soul. Lia profunda kaj varma voĉo memorigas la grandajn interpretistojn de soulo kaj ritmo kaj blusmuziko. En 2007, li publikigis duoblan diskon enhavanta realan materialon, titolitan I Love You More LIVE. En 2010 li publikigis koncertan albumon Yes You (vive) kaj sekvis tion en 2011 kun duobla KD-albumo Due. En 2013, Biondi publikigis novan albumon SUN kaj Mario Christmas. La 5an de majo 2015 Mario eldonis novan albumon: Beyond, kun kantoj kiel Love is a temple.
Peñagrande (metroo de Madrido)
Peñagrande (Penjagrando kiel adapto kaj Granda Roko kiel traduko) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la interkruciĝo de la stratoj de La Bañeza kaj Camino de Ganapanes, en distrikto Fuencarral-El Pardo.
La stacio estis malfermita la.
La triumfo de la honoro
Il triumfo de la honoro estas komedio por muziko en tri aktoj de Alessandro Scarlatti.
Libreto
La libreto de 'La triumfo de la honoro (en itala lingvo: Il trionfo dell'onore'') estas de Francesco Antonio Tullio.
Unua surscenigo
La unua surscenigo okazis en Neapel, Italujo en 1718.
Saint-Méloir-des-Ondes
Saint-Méloir-des-Ondes estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Méloriens.
Andrea Luchesi
Andrea LUCHESI [] (naskiĝis la 23-an de majo, 1741, mortis la 21-an de marto, 1801) estis itala komponisto kaj orgenisto de la klasika epoko.
Luchesi naskiĝis en Motta di Livenza, Italio. Lia pli aĝa frato, pastro, instruisto kaj orgenisto, donis al li ĝeneralan kaj muzikan edukadon. Poste li loĝis en Venecio (ĉirkaŭ 1756 – 1771) kaj en Bonno, Germanio (1771 – 1801). En 1774 li fariĝis kapellmeister (kapelestro) en la kortego de la ĉefepiskopo kaj Princo-elektisto de Kolonjo en Bonno. La junaj Betoveno kaj Antonín Rejcha estis liaj lernantoj.
Batalo de Jutlando
La batalo de Jutlando (31-an de majo – 1-an de junio 1916) estis la plej granda batalo inter la brita kaj la germana mararmeoj, dum la Unua Mondmilito. La batalo okazis en la Skagerrak-markolo – kiu ligas la Nordan kaj la Baltan marojn -, 100 km de la dania Jutlando.
La germanan mararmeon komandis Reinhard Scheer kaj Franz von Hipper, la britajn John Jellicoe kaj David Beatty. Posttagmeze, la 4-an horon ambaŭ armeoj ekpafadis, la britoj suferis gravajn perdojn, retiriĝis kaj ŝipis al ĉefaj fortoj de Jellicoe. La germanoj sekvis ilin kaj la batalo rebrulis du horojn poste. La krepusko estis favora por la britoj, tiel Scheer baldaŭ evitis la malamikajn fortojn. Kiam la germana ŝiparo ŝanĝis direkton al la hejmo, trafis la britan floton. La britoj intence manovris tiel, por ke ili alvenu inter la germanaj ŝipoj kaj la apogbazoj.
Scheer komandis ataki la britan floton per detru-ŝipoj kaj aliaj malpezaj ŝipoj, dum la pezaj batalŝipoj povas retiriĝi. Jellicoe same evitis la atakon –timante forton de la torpedoŝipoj – tiel la batalo finiĝis sendecide.
Ambaŭ batalinta parto deklaris sin venkinto: la germanoj sinkigis, detruis pli da ŝipoj ol la britoj, dum la britoj rezervis siajn poziciojn en la Norda maro.
353 Ruperto-Carola
353 Ruperto-Carola estas meze granda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Universitato de Hajdelbergo, kies latina nomo estas Universitas Ruperto-Carola Heidelbergensis
Władysław Tatarkiewicz
Władysław TATARKIEWICZ (naskiĝis la 3-an de aprilo 1886 en Varsovio, mortis la 4-an de aprilo 1980 samloke) estis filozofo kaj historiisto pri filozofio, estetikisto kaj etikisto, historiisto pri arto, membro de Pola Akademio de Scipovoj kaj Pola Akademio de Sciencoj.
Biografio
Władysław Tatarkiewicz finis filologian gimnazion en Varsovio. Studis diversajn fakojn (jurscienco, psikologio, filozofio, antropologio, zoologio, arthistorio) ĉe kelkaj altlernejoj – Varsovia Politekniko, Universitato de Varsovio, sekreta instruado de t.n. Fluganta Universitato, en Berlino, Marburg (kie ekkonis neokantismon, kiun baldaŭ forĵetis), en Parizo kaj en Universitato de Lvovo, kie en 1919 habilitiĝis.
Lekciis pri historio de filozofio, etiko, estetiko ĉe Varsovia Universitato, en la jaroj 1919–1921 pri historio de filozofio ĉe Universitato de Stefan Batory en Vilno, poste gvidis lekciojn pri arthistorio kaj estetiko ĉe Universitato de Poznań.
De 1924 estis ĉefredaktoro de "Przegląd Filozoficzny" (Filozofia Revuo), en la jaroj 1960–1963 ĉefredaktoro de la revuo "Estetyka" (Estetiko). Ankoraŭ en la jaro 1974 lekciis estetikon en Laŭzano.
Władysław Tatarkiewicz prilaboris semantikan analizon de feliĉo. Okupiĝis pri psikologiaj konsideroj rilate al travivaĵoj de feliĉa kaj malfeliĉa homo. Li provis pruvi, ke ne ekzistas valoroj ekster konkretaj bonaĵoj, kvankam ili havas objektivan karakteron.