cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Princino de Ukok
Disputoj
La elfosado de la Princino de Ukok estis farita kun granda zorgo, kvankam iel ĝi estis vidita kiel problema, pro la metodoj uzataj por fandi la glacion kaj forigi la artefaktojn kaj la korpon el la ĉerko. La mumio ankaŭ suferis difekton dum ŝia transporto de la loko al la laboratorio, kaj eĉ kiam ŝi estis en fridujo, kio kaŭzis, ke ŝiaj tatuoj paliĝis. Ĉe malkovro de la tombo, la glacia mumio estis raportita havi opion sur ŝi. Disputo okazis inter la rusaj aŭtoritatoj kaj la lokaj loĝantoj, kiuj postulis rajtojn al la Princino de Ukok kaj aliaj Pazirik-kurganoj. Dum 19 jaroj post ties malkovro, ŝi estis konservita ĉefe en scienca instituto en Novosibirsk, sed en 2012, la mumio estis redonita al Altaja Respubliko, kie ŝi estos konservata en speciala maŭzoleo en la Respublika Nacia Muzeo en la ĉefurbo Gorno-Altajsko. Estontaj elfosadoj de la loko estis malpermesitaj, kvankam oni suspektas, ke estas pli da artefaktoj en la tombo.
Rekonstruado de la vizaĝo de Princino de Ukok okazis uzante ŝian kranion, lige kun mezuradoj prenitaj de la kranioj, vizaĝaj ecoj kaj haŭta dikeco de la nunaj Altaj-loĝantoj. La artisto kiu kreis la rekonstruon, Tanja Balujeva, estis dokumentita dirante ke Princino de Ukok"estas klara ekzemplo de la blanka raso kun neniuj tipe mongolaj trajtoj."
Multetna socio
Multetna socio estas socio kiu konsistas el pluraj grupoj de etneco, kontraste al etna homogeneco. Praktike hodiaŭ la plej multaj socioj en la mondo estas multetnaj socioj kaj nur kelkaj landoj estas konsiderataj homogenaj etnaj socioj (inkluzive Japanion, Koreion kaj Somalion).
En multetnaj socioj estas pli granda ŝanco formi etnajn konfliktojn. Faktoroj kiel lingvaj diferencoj, kulturaj diferencoj, religiaj konfliktoj, diskriminacio kaj ekonomiaj malegalecoj povas konduki al etnaj konfliktoj. En la plej malbonaj kazoj, etnaj konfliktoj povas konduki al kolapso de la socio. Ekzemploj de la nuntempo inkluzivas Ĉeĥoslovakion, kiu disfalis en du ŝtatojn. En iuj kazoj, ĉi tiu speco de disrompiĝo povas esti multe pli perforta, kiel en Jugoslavio. En aliaj kazoj tia disfalo povas konduki al stato de perforta kaj daŭra civita milito, kiel en Ruando.
Necesaj kondiĉoj por la kapablo de multetnaj socioj plu ekzisti tra la tempo inkluzivas, interalie, la ekziston de komuna lingvo inter la membroj de la diversaj etnoj kaj edukon por toleremo.
Amaskomunikiloj en multetna socio
La amaskomunikiloj estas speco de sociaj agentoj por la publiko, kaj funkcias kiel ĉefaj perantoj de la ŝtato kaj la naciismo. La potenco de la amaskomunikiloj reflektas en ilia kapablo determini la temojn de priraportado kaj la sociajn grupojn reprezentitajn en ĝi. Tiel, situacio kreiĝas, en kiu iuj grupoj en socio batalas por sia loko en la amaskomunikiloj. Iuj argumentas, ke la priraportado, kiu determinas la aron de fortoj en la socio, emas prezenti en negativa lumo aŭ nur specifa mencias la loĝantojn de la periferio kaj aliflanke emas enketi pli pozitive la loĝantojn de la centro, kie la elitoj estas koncentritaj. En la neegala maniero kovri la novaĵojn, la amaskomunikiloj plifortigas la legitimecon de la socia kaj politika centro, kaj subtenas la potenc-ekvilibron en la socio. Unu el la kialoj de la prefero de la centro en la amaskomunikiloj estas, ke la elito, kiu regas la amaskomunikilaron, estas kulture, socie kaj geografie pli proksima al la elito en la centro.
Faŭsto
Faŭsto, Faust, estas drama poemo kaj ĉefverko de la germana poeto Johann Wolfgang von Goethe. Ĝi estas multebena kaj filozofia dramo pri la scivolema Johann Georg Faust kaj ties pakto kun la diablo. Ĝi estas konsiderata unu el la naciaj verkoj de la germana lingvo. Furoris en 1876 la surscenigo de ambaŭ faŭstaj partoj en Vajmaro fare de Otto Devrient. La originala manuskripto troviĝas ĉe Goeto-Ŝilero-Arkivo en Vajmaro.
D-ro Faust estas maljuna filozofo, kiu strebas ekkoni la esencon de la mondo. Enamiĝinte en la junulinon (Grenjo/Gretchen) li cedas al la tento de la diablo, sed poste saviĝas pro sia "ĉiama strebado" al supera celo. Lia savo tamen ne inkluzivas lian amatinon kaj ilian infaneton.
La temo de Faŭsto (kies nomo en la germana lingvo signifas "pugno") inspiris multajn aliajn artistojn, ekzemple Charles Gounod kaj Hector Berlioz, kiuj verkis pri ĝi operojn. El filmoj la plej fama estas La beleco de la diablo (La Beauté du diable) de René Clair kun Gérard Philipe kaj Michel Simon en la roloj de Faŭsto kaj Mefistofelo.
2-Cianobenzoata anhidrido
2-Cianobenzoata anhidrido aŭ 2-cianobenzoata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el interagado de la 2-Cianobenzoata acido kaj 2-cianobenzila alkoholo. 2-Cianobenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Cianobenzoata anhidrido prezentas du o-cianobenzoatan grupon ligitan al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 8 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Jijel
Jijel (en araba: جيجل‎‎, iam konata kiel Ighil Gili aŭ Djidjelli) estas la ĉefurbo de la Provinco Jijel en nordorienta Alĝerio. Ĝi bordas al la Mediteranea Maro en la regiono Jijela Marbordo, kaj havis en la censo de 2008 131,513 loĝantojn.
Jijel estas la administra kaj komerca centro por regiono specializita en industrio de korko, ledo-tanado kaj ŝtalfarado. Lokaj kultivaĵoj estas citrus kaj greno. Ankaŭ fiŝkaptado estas de granda gravo. Turistoj (ĉefe alĝerianoj) estas allogataj al Jijel pro ties pejzaĝoj kaj fajnan sablostrandoj. Estante turisma urbo, estas multaj hoteloj kaj restoracioj. Estas proksime tomboj el fenica epoko.
Mária Rácz
RÁCZ Mária, Mari [pr. ra:c] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Sântimreu la 25-an de julio 1952.
Imre Radó
RADÓ Imre [pr. rado:] estis hungara aktoro, teatrestro naskiĝinta en Nagyenyed la 1895 kaj mortinta ?.
Lia kariero
Imre Radó debutis en trupo de Gábor Miklósy ĉirkaŭ en 1920 kaj en 1921–22 li ludis en la ensemblo de Bódog Lászlófi. Inter 1934 kaj 1939 li aperis en malgrandaj komunumoj: ekzemple en Tokaj, Recsk, Rákosliget, Pilisvörösvár.
Monastero Bormida
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
La Guerre du Feu
La serĉego de fajro (La guerre du feu (laŭvorte La milito por fajro); angle The Quest for Fire) estas fantazia romano, eldonita en 1911 de belga verkisto "J.-H. Rosny", la pseŭdonimo de du fratoj; la aŭtoro estis efektive la plejaĝulo de la du, Joseph Henri Honoré Boex (1856–1940). Ĝi estis unue eldonita en la angla en mallongigita eldono en 1967.
Ĝi estis adaptita al la kritike aklamita filmo Serĉon por Fajrego (1981) en kiu ĉefrolas Ron Perlman. La filmo ne estas fidela adaptaĵo de la libro.
Fono
La Serĉo por Fajrego okazas en 100 000 a.K. en Eŭropo. La bestaro de ĉi tiu periodo estas ĉiea, inkluzivanta mamutojn, kavernajn leonojn, urojn, kavernajn ursojn, sabro-dentajn katojn, gigantajn alkojn kaj altnazajn antilopojn. Pluraj humanoidaj etnaĵoj vivas apud bestoj: la Ulamoj (kiel-Neandertalaj ĉasistoj-kolektistoj kiuj adoras la fajregon kaj estas kapablaj alianci sin kun bestoj), la Ŭaoj (senŝultraj homoj devenantaj de marĉoj), la bluharara homo (grandega kvarmana simiulo kun blueca pelto), la homomanĝantoj (bestiecaj kanibaloj) kaj la ruĝaj Nanoj (ekstreme militamemaj kaj fremdmalamecaj pigmeoj).
Lazarevo
Situo
Lazarevo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj havanta ponton al Lukicjevo. Zrenjanin troviĝas 10 km-ojn.
Historio
Precipe germanoj fondis la vilaĝon en 1809. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Fine de la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis, iliaj preĝejo malkonstruiĝis. En 2002 loĝis en Lazarevo 3308 homoj, (3135 serboj (95 %), 52 jugoslavianoj, 40 hungaroj, 16 kroatoj kaj aliaj).
5847 Wakiya
5847 Wakiya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nanayo Wakiya, laborantino ĉe la Japana Planataria Laboratorio. Ŝi verkas artikolojn por astronomiaj revuoj kaj televidaj programoj pri kosmo.
NGC 4120
NGC 4120 (aliaj indikoj — UGC 7121, MCG 12-12-1, ZWG 335.4, IRAS12060+6949, PGC 38553) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Petit Vaux (stacidomo)
Petit Vaux estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo Épinay-sur-Orge (departemento Essonne) en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio C (branĉo C8) de RER.
Lumpini (Bankoko)
Lumpini (ankaŭ Lumphini aŭ Lumpinee, taje ลุมพินี), estas unu el la 154 sub-distriktoj (kwaeng) de Bankoko, ampleksante la regioneton ĉirkaŭ la Parko Lumpini. Ĝia geokodo estas 100704, kaj ĝi estas parto de la distrikto (khet) Patum Wan.
Inter la rimarkinda aĵoj en la subdistrikto, krom la Parko, troviĝas la nokta bazaro Suan Lum kaj la Boksejo Lumpini, unu el la centroj de la monda piedbokso. Ĉe la suda ekstremaĵo de la parko estas metroa stacio Lumpini. Multaj el la luksaj hoteloj de la urbo situas en tiu ĉi kvartalo.
Lumpini estas taja prononco de Lumbini, la naskiĝloko (nun en Nepalo) de Gautama Budho.
Hasina Oaĝed
Ŝejkino Hasina Oaĝed (bengale শেখ হাসিনা ওয়াজেদ, laŭ sistemo IAST Hāsinā Oẏājed, latinliterigita ankaŭ Wazed respektive Wajed, naskiĝis (do nun -jara) estas bangladeŝa politikistino. Ekde la 9-a de januaro 2009 ŝi estas la ĉefministrino de Bangladeŝo, kaj antaŭe jam havis tiun oficon de la 23-a de junio 1996 kaj la 15-a de julio 2001. Ŝi reprezentas kaj prezidas la politikan partion Bangladeŝa Popola Ligo (বাংলাদেশ আওয়ামী লীগ, ankaŭ nomata Ligo Awami).
Haveno de Barcelono
La Haveno de Barcelono estas situa inter la nova marenfluo de la rivero Llobregat kaj la kvartalo Barceloneta en Barcelono, Katalunio, Hispanio. La granda turisma industrio de la regiono igis tiun havenon la plej granda de la Mediteraneo por krozoŝipoj, kaj la kvina de la mondo nur post tiuj de Karibio, dum la industria gravo de la regiono igis ĝin unu de la plej grandaj varhavenoj de la Mediteraneo: ĝi estas tre proksima de la centro de Barcelono kaj estas konektata al la ĉefaj havenoj de la mondo.
Historie ĝi naskiĝis kiel natura haveno samtempe kun la urbo kaj dum la Mezepoko jam iĝis la ĉefa marelirejo de la Regno de Aragono.
La tera surfaco de la haveno estas de 828,9 ha, kaj ĝi disponas de pli de 20 km de dokoj kaj elŝipejoj. En ĉi tiu spaco oni povas trovi 35 finstaciojn specialigitajn, kaj distribuataj en: 3 maraj por pramŝipoj, 7 internaciaj por krozoŝipoj, 4 de konteneroj, 2 de aŭtoj, 1 de fruktoj, 2 specialigitaj (kakao, kafo kaj metaloj nefaraj), 1 fridujo, 9 de likvaĵoj kaj 6 de solidoj. Ĉi tiuj finstacioj estas utilitaj de 45 gruoj kaj 9 trenŝipoj kiuj havigas la taskojn de ŝarĝo, malŝarĝo kaj enŝipiĝo.
La Haveno de Barcelono disponas el 313 regulaj transportlinioj, kaj estas konektata al 423 havenoj tutmondaj. Pri varoj, la havenaj instalaĵoj movis dum 2007 51,384,463 milionoj da tunoj, 7,83% pli ol en 2006, kaj 2,610,099 TEU de konteneroj en 2007 (12,54% pli ol en 2006). La haltigitaj ŝipoj estis 9942 (4,29% pli ol en 2006), kun 2,879,864 de pasaĝeroj, 13,44% plie. El ili 1,765,838 milionoj estis krozopasaĝeroj en 2007, kun pliiĝo de 25,89% kompare al 2006.
Soraba instituto
La Soraba Instituto (Serbski institut ) esploras la lingvon, kulturon kaj historion de la soraboj en Supra kaj Malsupra Luzacio. Sian bazon la instituto havas en monumente protektita vilao ĉe la "stacidoma strato" de Bautzen/Budyšin. La neuniversitata instituto kolektas kaj arkivigas la necesajn materialojn, kiuj estas ankaŭ alireblaj por la publiko. La hodiaŭa dulanda instituto en Saksio kaj Brandenburgio estis kreita en 1992 el la antaŭa Instituto pri Soraba Popola Esploro (Institut za serbski ludospyt ). Tiu ĉi estis fondita la 1-an de majo 1951 sub la direkto de Pawoł Nowotny en Bautzen kaj ekde la 1-a de aŭgusto 1952 ĝi aliĝis al Germana Scienca Akademio en Berlino (de 1972 la Akademio de Sciencoj de GDR).
La instituto
La ĉefsidejo de la instituto estas en Bautzen (Budyšin), plia oficejo troveblas en Cottbus (Chóśebuz). Entute 15 konstantaj postenoj estas nuntempe disponeblaj por esploristoj kaj 11 por scienc-teknikaj kaj administraj dungitoj. Institucia financado estas provizita de la Fondaĵo por la Soraba Popolo.
Ekde 1952 la Instituto eldonas la sciencan revuon Lětopis, nuntempe ĉiun sesmonaton, kaj ankaŭ du seriojn da eldonaĵoj. La Domowina-eldonejo eldonas la serion "Publikaĵoj de la Soraba Instituto/Spisy Serbskeho instituta" (68 volumoj ĝis 2021).
La dungitoj de la instituto akceptas instruajn taskojn en universitatoj kaj aliaj edukaj institucioj en Germanio kaj eksterlande, el kiuj la kunlaboro kun la instituto pri Sorabistiko ĉe la Universitato de Leipzig plej gravas.
La soraba centra biblioteko (Serba centralna biblioteka), uzebla de la publiko, kaj la Soraba kultura arkivo (Serbski kulturny archiw) troviĝas ankaŭ en la instituta konstruaĵo.
8947 Mizutani
8947 Mizutani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hitoshi Mizutani, kiu laboras ĉefe pri la deveno kaj evoluo de la sunsistemo kaj internaj strukturoj de la planedoj. Li estis profesoro ĉe la Instituto de Kosmo kaj Kosmonaŭtika Scienco ludis gravan rolon en la japanaj esplorvoyaĝoj al Luno kaj la planedoj.
Preĝejo Repaciĝo (Radstadt)
Preĝejo Repaciĝo (germane: Versöhnungskirche Radstadt) estas protestantisma kirko en Radstadt, Aŭstrujo (Gaismairallee 19). Administre ĝi apartenas al la komunumo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo je stiria Schladming ĉar kolektiĝas ĉi tie ankaŭ la salcburgiaj protestantoj el Radstadt, Altenmarkt, Reitdorf, Flachau, Eben, Mandling, Forstau, Untertauern kaj Obertauern.
Historio
Radstadt gravis en la frua historio de protestantoj en Aŭstrujo kiam la eksa franciskano kaj luterana predikisto Georg Scherer aktivis surloke. Li estis ekzekutita en Radstadt en 1528. Memore al li atributon pri repaciĝo oni donis 460 jarojn pli malfrue al la kirko kaj ties komunumo; tiel oni volis meti fortan signon de ekumenismo. Samtempe estu honorataj la multo da protestantoj kiuj devis forlasi sian patrujon ĉefe en la direkto de Eosta Prusujo laŭ princĉefepiskopa ordono dum tre malfrua fazo de kontraŭreformacio.
Arĥitekturo
La komplekson konstituigas la kirko kun masiva turo kaj flanke apudanta paroĥestra domo kun porfidelulara salonego. La longe malsuprentrenita groptegmento ankoraŭ plie nuancigas unuiĝintan kompleksan econ. Ĝi intence imitas regione karakterizajn tipojn. La interno frapiĝas per imponaj lignaj formoj.
Kirkovande troviĝas memortabulo por Georg Scherer.
Navigado
Navigado (aŭ navigacio laŭ la 3-a oficiala aldono al la fundamento de Esperanto) estas la ago vojaĝi per tiucela veturilo sur maro, lagoj aŭ riveroj, sub la akvosurfaco, en la aero de la tera orbito aŭ en la kosmo, orientiĝi pri la pozicio de la veturilo kaj direkti ties vojon. Pli ĝenerale temas pri la orientiĝo en topografia spaco, per mapoj kaj aliaj helpiloj, por atingi certan lokon.
Bazoj
La taskoj 2 kaj 3 de la navigado postulas la kapablon, teni la kurson de la veturilo ankaŭ sub malfacilaj cirkonstancoj, ekzemple en nebulo, parte glaciiĝinta akvo aŭ en ŝtormo, kaj malebligi ĉiun riskon kolizii kun alia veturilo aŭ kun alia obstaklo. Tial la navigado ankaŭ inkluzivas la teknikon kaj sciencon, per kontrolaj mekanismoj (ekzemple radaro) dumvoje rekontroli la optimuman kurson, kaj en la kazo de aeraj veturiloj rapide percepti ŝanĝiĝojn de la veturila direkto kaj alteco en la aero, por adapti la kurson kaj veturilan rapidecon cele al reatingo de la optimuma vojo.
La bazo de ĉiu navigado estas la kalkulado aŭ taksado de la jam veturita vojo pere de la kurso kaj rapideco de la veturilo. Ju pli longa aŭ pli komplika la jam farita vojo, des pli tiu naviga kalkulo devas esti kompletigata per dumvojaj mezuroj de la momenta pozicio, ĉar ekzemple deflanka vento aŭ akvofluo povas sen ebleco de ekzakta antaŭkalkulo influi la faktan kurson.
Helpiloj de navigado interalie estas
Kosma navigado ankoraŭ uzas pliajn helpilojn, realajn kaj en la kazo de sciencfikcio ankaŭ fikciajn.
Tradicia navigado
eta|Kalkulo de distanco laŭ [[triangulado. En la desegno, boato povas kalkuli sian distancon de marbordo mezurante angulojn al du elstarantaj objektoj.
Ene de la maro, do malproksime al la marbordo, la sama kalkulmetodo estis uzata per sekstanto al ĉielaj objektoj.]] Por tradicia navigado oni uzas kompason kaj mezurilon por la trapasita distanco. Ankaŭ oni bezonas mapon de la regiono, kie oni troviĝas.
Oni notas, de kie oni komencas la vojaĝon. Kaj oni notas la direkton kaj la rapidecon de la moviĝo. En la mapon oni endesegnas per linio tiun vojon. La longeco de tiu linio estas rapideco multobligita per la tempo pasita. Je la fino de tiu linio estas la loko, kie oni nun estas. Tiun lokon la ŝipisto nomas la taksitan lokon. La vera loko povas esti iom alia, ĉar vento kaj akvofluo povas ŝovi la ŝipon iom alien. La ŝipisto provas taksi tiujn influojn kaj fiksas korektitan taksitan lokon.
Se kondiĉoj ŝanĝiĝas, eble ventodirekto, ventoforto aŭ rapideco, la ŝipisto aldonas novan linion al la unua. Post kelkaj tagoj tiel estas sur la mapo serio de linioj kaj serio de taksitaj lokoj. La fina taksita loko povas esti en granda distanco de la vera loko. Tio povas esti danĝera.
Astronomia navigado
La veran lokon oni povas eltrovi per astronomia navigado. Tio uzas la poziciojn de steloj.
La polusa stelo
La polusa stelo havas du specialajn kvalitojn, kiuj estas avantaĝaj por la uzo de ĝi.
Por eltrovi sian pozicion norde-sude, la latitudon, la ŝipisto mezuras la angulon je kiu la polusa stelo troviĝas super la horizonto. Se oni ekzemple mezuras angulon de 45 gradoj, oni scias, ke oni troviĝas je latitudo de 45 gradoj norde. Dum la tempo de Kristoforo Kolumbo oni veturis al Ameriko baze per ĉiutaga mezurado de la latitudo kaj per veturado ĉiam laŭlonge de la sama latitudo.
La plej preciza instrumento estas la sekstanto, kiu atingas precizecon de malpli ol unu grado, kio signifas eraron de malpli ol 100 km.
La suno
La suno havas la avantaĝon, ke ĝi estas pli bone videbla. Sed malavantaĝo estas, ke ĝi ne estas en fiksita loko. Ĝi moviĝas de oriento al okcidento dum la tago kaj dum la jaro ĝi ankaŭ ŝanĝas sian altecon.
Por simpla mezurado oni uzis la t.n. tagmezan latitudon. Dum kelkaj minutoj antaŭ kaj post tagmezo la suno preskaŭ ne ŝanĝas sian vertikalan angulon. Tiu tagmeza angulo estas listigita por ĉiu tago en naŭtikaj tabeloj.
Se dum tagmezo nubo malebligas la mezuradon, oni devas mezuri je alia tempo, dum kiu la suno estas videbla. Nuntempaj naŭtikaj tabeloj ankaŭ por tio liveras datojn.
Ĝis nun ni nur pridiskutis la mezuradon de la latitudo, do la pozicio en direkto norda - suda. Mezuri la longitudon, pozicion en direkto orienta - okcidenta estas pli komplika. Por tio oni bezonas tre precizan horloĝon. Deviado de la horloĝo de nur unu sekundo jam produktas eraron de 460m. Dum vojaĝo de kelkaj semajnoj eraro de horloĝo povis atingi pli ol minuton, do pli ol 28km. Nur fine de la 19-a jarcento sufiĉe precizaj horloĝoj estis haveblaj. Nun malmultekostaj radioaparatoj ebligas la tre precizan ĝustigon de la surŝipa horloĝo.
La naŭtikaj tabeloj enhavas la bezonatajn datojn por multaj steloj kaj por ĉiu tago de la jaro. Ili estas multpaĝaj libroj. La tuta proceduro estas tre komplika.
Modernaj metodoj de navigado
Dum la 20-a jarcento metodoj uzante radiosendilojn estis evoluitaj. Per ili oni povis ankaŭ trovi la ekzaktan pozicion, se dum tagoj malbona vetero ne ebligis vidi stelojn kaj la sunon.
Ain Beida
Ain Beida aŭ en franca Aïn Beïda estas urbo kaj municipo de la Provinco Um el-Buaghi, Alĝerio, sudoriente de Konstantino kaj norde de Ĥenŝela, loĝata de Berberoj ĉaui. En 1998 ĝi havis 88,300 loĝantojn.
Christian Heinrich Friedrich Peters
Christian Heinrich Friedrich PETERS (naskiĝis la 19-an de septembro 1813 en Koldenbüttel, mortis la 18-an de julio 1890 en Clinton) dan-devena usona astronomo Oni ne konfuzu lin kun la germana astronomo Christian August Friedrich Peters.
Ain Beida
Etimologio
Ain estas araba kaj signifas fonto, dum Beida signifas blanka. Tiele, Ain Beida laŭvorte signifus "blanka fonto". La "blankeco" referencas al la pureco de la akvo kiu fontas el la menciita fonto.
Navigado
Modernaj metodoj de navigado
Nun ŝipistoj havas sistemon uzante satelitojn, la saman sistemon, kiun ĉiu aŭtoŝoforo povas uzi, kaj kiu donas ekstreman precizecon de malpli ol 10m.
Ain Beida
Aktualo
Post la sendependeco, la urbo kreskiĝis ĝis esti elstara areo de komerco, vendado de uzitaj aŭtoj, produktado de elektro, distribuado de gaso.
Christian Heinrich Friedrich Peters
Vivo
Li naskiĝis en Ŝlesvigo-Holstinio, kiu estis tiam parto de Danio, kaj poste, de Germanio. Li lernis en Germanio, (sub la instruo de Carl Friedrich Gauss). Poligloto, li restadis en Italio kaj Turkio, antaŭ iri en Usonon en 1854.
Li laboris en la Kolegio Hamilton de Clinton (Nov-Jorkio), kie li malkovris 48 asteroidojn.
En 1889, li kompromitiĝis en konflikto pri iu stela katalogo, kontraŭ sia kolego Charles A. Borst. La afero iris en justicon, li estis kondamnita kaj apelaciis; sed mortis nelonge poste. La kondamno estis nuligita, sed nenia nova procezo okazis.
Malkovroj
Li estis unu el la plej abudaj trovintoj da asteroidoj el sia epoko, li ankaŭ malkovris la periodan kometon 80P/Peters-Hartley, pluraj variantaj nebulozoj kaj galaksiojn.
La asteroido 100007 Peters estis nomita en lia honoro.
Administra divido de Belgoroda provinco
Belgoroda provinco konsistas el 19 administraj distriktoj kaj 3 urboteritorioj.
Listo de distriktoj de Belgoroda provinco: (informo pri loĝantaro estas donita por 2017)
LADA Kalina
LADA Kalina (Лада Калина), ankaŭ konata kiel VAZ-1117, VAZ-1118, VAZ-1119 (la 1-a generacio) kaj VAZ-2192, VAZ-2194 (la 2-a generacio), estas la rusia kompakta aŭto, kiun AvtoVAZ produktis ekde la ĝis 2018. Ĝi anstataŭis VAZ-2113 en la modela vico kaj poste estis anstataŭita de LADA Granta. Ĝi estas konstruita surbaze de la aŭtomobila platformo Gamma.
Kreado
Dezajnado de la aŭto komenciĝis en 1993, kiam la konzerno AVVA mendis dezajnon de la tiel nomata "popola aŭto" (VAZ-1116). La projekto tamen ne estis realigita pro manko de financado. Fine de la 1990-aj jaroj AvtoVAZ koncentriĝis je evoluigo de VAZ-2110 ĝis LADA Priora, samtempe redezajnante la klasikajn modelojn de la aŭtofamilio LADA Samara. Necesis fabriki novan aŭton, kapablan konkurenci kun tiuj eksterlandaj — pli modernan laŭ aspekto kaj teknikaj karakterizoj. Tiucele oni decidis uzi teknikajn solvojn, ellaboritajn dum dezajnado de la "popola aŭto" surbaze de la aŭtomobila platformo Gamma.
Ekde komenco oni planis krei la tutan aŭtomobilan familion: limuzino (VAZ-1118), hatchback (VAZ-1119) kaj buslimuzino (VAZ-1120), poste anstataŭigita per kombiaŭto (VAZ-1117). La unua estis kreita hatchback, sed ekproduktita — limuzino. En 2005 komenciĝis amasa fabrikado de limuzino, en 2006 aperis hatchback, en 2008 — kombiaŭto. .
La interna kodo de la aŭto komenciĝis ekde 1 dum la numeroj de la klasikaj modeloj kaj tiuj de LADA Samara komenciĝis ekde 2. La kialo estas ke LADA Kalina estis konceptita kiel pli kompakta aŭto de B-klaso, do ĝia numero devis esti malpli granda. Kalina iĝis la unua aŭto en la historio de AvtoVAZ, kiu ricevis ne nur numeron, sed ankaŭ propran nomon. En la rusa калина signifas viburno.
Ĝia aspekto estis dezajnita laŭe al la moda tiutempe biodezajno — kun fluaj, rondetaj linioj, similaj al tiuj de Opel Corsa. Ĝi iĝis la unua aŭto de AvtoVAZ, dezajnita per modernaj komputiloj, kun uzado de 3D-modeloj. En dezajnado partoprenis pluraj eksterlandaj firmaoj. Unuafoje anstataŭ hidraŭlika stirhelpilo aperis tiu elektra, kiu cetere unue estis ne sufiĉe altkvalita (30 ĝis 50% estis anstaŭigataj). La aŭto ricevis la motoron 21114 (1,6 litro, 8-valva, 81 ĉevalpovoj), evoluigitan surbaze de tiu de LADA Samara. Ĝi kongruis al la postuloj de la normo Euro III. Speciale por LADA Kalina estis kreitaj pluraj novaj koloroj. Grave ŝanĝiĝis la rapidumskatolo kaj kluĉilo.
Poste aperis la 16-valva versio de la sama motoro kun 98 ĉevalpovoj. Krome estis kreita nova motoro (1,4 litro, 89 ĉevalpovoj), sed ĝi funkciis malbone kaj malaperis kune kun la unua generacio de la aŭtoj. La rapidumskatolo ĉiam estis la sama — la 5-ŝtupa mekanika.
Fabrikado
En aŭgusto 2005 en AvtoVAZ komenciĝis testado de la unuaj hatchback-oj.
En aprilo 2006 AvtoVAZ komencis intertraktojn kun la kompanio IĵAvto pri produktado de LADA Kalina en Iĵevsko, ĉar la fabriko en Toljatti jam ne povis plenumi ĉiujn mendojn.
En julio 2007 al la versio Norma aldoniĝis ankaŭ la versioj Standart kaj Lux. Standart havis centran seruron, frontajn glacolevilojn, tegilojn el artefarita ledo, pregitajn 13-colajn radodiskojn. Norma aldone havis elektran stirhelpilon kaj fumitajn glacojn. Lux havis velurajn tegilojn, fanditajn 14-colajn radodiskojn kaj du frontajn aerkusenojn. En novembro 2007 la modifita versio Lux ekvendiĝis.
En aŭgusto 2007 aperis la testaj aŭtoj kun ABS kaj la komenciĝis ilia amasa fabrikado.
La komenciĝis fabrikado de la provaj 150 kombiaŭtoj (VAZ-1117) kaj en decembro ili estis senditaj al vendejoj. Ili havis la 4-cilindran motoron kun volumeno 1,6 litro, 80 ĉevalfortoj, torda momanto 120 Nm kaj 5-ŝtupan mekanikan rapidumskatolon. Maksimuma rapideco — 160 km/hore.
Ekde februaro 2008 oni instalis plastan benzinujon anstataŭ tiu fera, kio malaltigis pezon de la aŭto je 4 kg kaj faris ĝian priservadon pli simpla.
En aprilo 2008 aperis la unuaj aŭtoj kun klimatizilo surbaze de la sistemo de Panasonic. Ekde decembro 2008 estis instalataj novaj armotiziloj.
En januaro 2010 komenciĝis fabrikado de la limuzinoj kun la motoro VAZ-21126 (la kvarcilindra, benzina, 1596 cm³, 98 ĉevalpovoj). Origine kreita por LADA Priora, ĝi havis malpli da vibrado kaj estis malpli brua. Oni aplikis en ĝi la gasodistribuan mekanismon de la firmao Gates kun resurso je 200 mil km. La maksimuma rapideco — 183 km/hore. Unue ĝi estis instalata ĉe Lada Kalina Sport 1.6. Ĝi kongruis al la postuloj de Euro III.
En junio 2010 estis fabrikitaj testaj aŭtoj kun muzikiloj: 1 DIN, kvar laŭtparoliloj, antena kablo, ekstera anteno surtegmente, CD-ludilo, USB-ingo.
En decembro 2011 ekvendiĝis la kombiaŭtoj en la versio Norma kun la 8-valva motoro kun volumeno 1,6 litro, kongrua al la postuloj de la normo Euro IV. Ili defaŭlte havis muzikilon. En februaro 2012 komenciĝis produktado de la aŭtoj kun stirilo, kiu havis 3,1 plenajn turnojn anstataŭ 4,02 antaŭe. Tio altigis sensivecon de la stirado kaj kongruis al tutmondaj tendencoj en tiu ĉi aŭtoklaso.
Vojaĝo de Vladimir Putin
La la ĉefministro de Rusio Vladimir Putin traveturis 350 km en la brile flava LADA Kalina por persone inspekti la ĵus finitan vojon R297, kiu kunigis la urbojn Ĉita kaj Ĥabarovsko. Laŭvoje li kelkfoje haltis por interparoli kun lokanoj kaj ŝoforoj de kamionoj. La ĉefministro laŭdis la aŭton kiel neatendeble bonan kaj rekomendis al ĉiuj aĉeti ĝin. Poste blogantoj publikigis fotojn, en kiuj videblas ke en la ĉefministra aŭtogrupo estis tri identaj LADA Kalina, el kiuj unu sekvis lin kaj aliaj du estis transportitaj en aŭtotransportilo. Ĉiuj aliaj akompanaj aŭtoj estis eksterlandaj. Nun tiu flava LADA Kalina estas eksponaĵo de la muzeo de AvtoVAZ.
LADA Kalina 4WD
En aprilo 2006 komenciĝis dezajnado de LADA Kalina kun kompleta transmisio. En septembro 2006 ĝi estis prezentita sub la nomo LADA Kalina 4WD. La aŭto estis kreita surbaze de la kombiaŭto Lada 111. Krom la kompleta transmisio, ĝi ricevis alian suspension kaj la motoron kun volumeno 1,8 litro. En aŭgusto 2007 ĝi estis prezentita en la ekspozicio Interavto (Moskvo). Tamen en februaro 2008 aperis informoj pri rezigno je tiuj planoj.
LADA Kalina Sport
En oktobro 2006 oni anoncis aperon de la sporta versio Lada Kalina GTI — kun aerodinamikaj surmetaĵoj, sportaj sidiloj kaj motoro kun volumeno 1,6 litro, 120 ĉevalpovoj.
En majo 2008 komenciĝis fabrikado de la aŭtoj Lada Kalina Sport. Komence oni instalis la motoron kun volumeno 1,4 litro. La aŭto havis sportan dezajnon, spojleron sur kofrujo, sidilojn kun flankapogo kaj kelkajn opciojn el la luksa versio de LADA Kalina. En julio 2008 la unuaj aŭtoj Lada Kalina Sport 1.4 estis senditaj al vendejoj. Ili estis fabrikitaj en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ. En marto 2009 ekvendiĝis Lada Kalina Sport 1.6 kun la 16-valva motoro (98 ĉevalfortoj, torda momanto 145 Nm).
La ekvendiĝis la dua generacio de Lada Kalina Sport. Ĝi ricevis la 16-valvan motoron kun volumeno je 1,6 litro, 118 ĉevalpovoj. Ĝi atingis rapidecon 100 km/hore en 9,5 sekundoj, maksimuma rapideco estis 197 km/hore.
La dua generacio
En aŭgusto 2012 en la Moskva Internacia Aŭtoekspozicio estis prezentita LADA Kalina de la dua generacio, kies amasa fabrikado komenciĝis en 2013. La dua generacio havis motorojn kun volumeno po 1,6 litroj: la 8-valvan (87 ĉevalpovoj) kaj la 16-valvan (98 kaj 106 ĉevalpovoj). Haveblis ankaŭ sportaj versioj kun la motoroj po 118 kaj 136 ĉevalpovoj. Aperis la 5-ŝtupa robota rapidumskatolo kun unu kluĉilo kaj la 4-rapiduma aŭtomata rapidumskatolo (Jatco). Aperis rapidecregulilo, navigilo, pli evoluinta klimatizilo kaj aerkuseno por la ŝoforo eĉ en la baza versio (en la versioj Norma kaj Lux ankaŭ tiu por la fronta pasaĝero). La kombiaŭta versio ricevis tegmentorakojn. Videble ŝanĝiĝis aspekto de la aŭto, kiun prilaboris la nova dezajnisto de AvtoVAZ Steve Mattin. Iuj tamen plendis, ke temas pri ne la nova generacio, sed nura renovigo, ĉefe redezajno.
La fabrikado de la unua generacio de LADA Kalina finiĝis. La komenciĝis fabrikado de la dua generacio kaj en junio 2013 la unuaj aŭtoj estis senditaj al la vendejoj. Komence estis fabrikitaj hatchback-oj kun la mekanika rapidumskatolo. En aŭgusto 2013 komenciĝis fabrikado de la versio Norma, en septembro 2013 aperis la novaj kombiaŭtoj. En septembro 2013 startis produktado de la aŭtoj kun Elektronika Stabiliga Programo kaj Tirkontrola Sistemoen de la firmao Bosch (Germanio). En januaro 2014 aperis la aŭtoj kun nova suspensio — kun pli duraj risorto kaj levilo, nova amortizilo, stabiligilo kun diametro 24 mm (anstataŭ 22). Krome aperis bruizolaj aldonaĵoj. La nova suspensio estis instalata en ĉiuj aŭtoj, la bruizolado nur ekde la versio Norma.
En aprilo komenciĝis fabrikado kaj en junio vendado de la aŭtoj kun robota rapidumskatolo. Tio estis la unuaj rusiaj aŭtoj kun aŭtomatizita rapidumskatolo. Ĝi estis kreita kunlabore kun la firmao ZF Friedrichshafen (Germanio).
LADA Kalina de la dua generacio iĝis konkuranto de LADA Granta, do merkatikistoj por eviti tion modifis la versiojn: Granta vendiĝis kiel limuzino, Kalina kiel limuzino kaj hatchback. Kalina kostis iom pli. Tamen populareco de Granta kreskis ĉiujare kaj tiu de Kalina falis. En januaro 2016 AvtoVAZ informis pri ekredukto de la fabrikado de LADA Kalina, kiu devos komplete finiĝi en 2018. En marto 2017 la prezidanto de AvtoVAZ Nicolas Maure diris, ke la aŭto bezonas modernigon, sed plu estos produktata. Tamen finfine oni decidis ĉesigi ĝian fabrikadon en 2018 kaj uzi ĝiajn teknikajn solvojn en la redezajnota LADA Granta.
Lada Kalina NFR
En aŭgusto 2014 en aŭtoekspozicio en Moskvo estis prezentita nova sporta versio de Kalina — hatchback Lada Kalina NFR, kie la lastaj tri literoj estas siglo de la angla Need for Race (Soifo de Konkuro). Ĝi havis la motoron kun volumeno 1,6 litro, 140 ĉevalpovoj, atingis rapidecon je 100 km/hore en 8,9 sekundoj, maksimuma rapideco 207 km/hore. Ĝi ricevis la 17-colajn malpezfanditajn radodiskojn, malaltprofilajn pneŭmojn, modernigitan rapidumskatolon, pli efikajn bremsojn kaj novdezajnitajn sidilojn. En septembro 2015 ĝia startis la fabrikado ĉe la firmao Lada Sport (subfirmao de AvtoVAZ) kaj en decembro ĝi ekvendiĝis. En januaro 2016 komenciĝis produktado de Lada Kalina NFR R1, kiu kongruas al postuloj de la nacia normo por sportaj aŭtoj de la Pokalo de Rusio pri Ringokonkuro. En le sezono de 2015-a jaro la teamo Lada Sport Rosneft sur tiu ĉi aŭto venkis en la teama konkurso en la Rusia serio de Ringokonkuro kaj gajnis du medalojn en personaj konkursoj.
En decembro 2016 la aŭto ricevis diferencialan blokilon.
Lada Kalina Cross
Tio estis la aŭto de la klaso pseŭdo-SUV. Jam en aprilo 2014 AvtoVAZ esploris opiniojn de la konsumantoj pri eventuala altigo de veturalteco. En majo 2014 aperis informoj, ke ĝi estos farita surbaze de kombiaŭto kun veturalteco altigita je proksimume 18 mm. Oni diris ke ĝi havos nur frontan transmision, pro kio aperis aldonaĵo pseŭdo-SUV. La unua aŭto jam estis farita. En junio 2014 oni oficiale anoncis baldaŭan fabrikadon de la aŭto kaj ĝiajn karaterizojn. La veturalteco altiĝis kompare al kombiaŭto je 23 mm (16 mm danke al suspensio kaj 7 mm danke al altprofilaj pneŭmoj) kaj atingis 208 mm, kio superis plejparton de SUV-aŭtoj. En aŭgusto komenciĝis fabrikado kaj en septembro sendado al vendejoj de la aŭtoj, kies vendoj oficiale startis en decembro 2014. En aprilo 2015 aperis la unuaj aŭtoj kun robota rapidumskatolo.
En julio 2016 komenciĝis fabrikado de la nova versio de la kombiaŭto Lada Kalina Cross, kiu nomiĝis Lada Kalina Cross Black Line. Ĝi ricevis nigran tegmenton, dukolorajn 15-colajn radodiskojn kaj tegilojn de la oranĝa aŭ griza koloroj. La ĉefa koloro de la aŭto estis (laŭmende) oranĝa aŭ blanka. Ĝi havis motoron je 106 ĉevalpovoj kaj rapidumskatolon laŭmende mekanikan aŭ aŭtomatan, du aerkusenojn, muzikilon kun USB kaj Bluetooth, hejtilojn de frontaj sidiloj kaj flankospeguloj.
LADA Kalina City
Post malsukcesaj provoj anstataŭigi la aŭton Oka per VAZ-1121 en 2003-2006 oni decidis reprovi en 2007 kaj fari tripordan hatchback de A-klaso surbaze de hatchback de LADA Kalina (VAZ-1119). La projekto ricevis la internan kodon VAZ-11172 kaj oficialan nomon LADA Kalina City. 80% de la elementoj estis prenitaj de VAZ-1119. Tute originalaj estis nur la tegmento, flankoj kaj parto de la planko. La aŭto havis jenajn parametrojn: longeco — 3650 mm, larĝeco — 1700 mm, alteco — 1500 mm, pezo — 980 kg. Estis instalita la 16-valva benzina motoro kun volumeno 1,4 litro, 89 ĉevalpovoj, kaj la 5-ŝtupa mekanika rapidumskatolo. Tamen la projekto ne estis realigita. En aprilo 2018 aperis fotoj de redezajnita Oka, eble resurektonta surbaze de tiu ĉi projekto.
VAZ-1120
Origine oni planis fari ankaŭ kompaktan buslimuzinon. Ĝi ricevis la internan kodon VAZ-1120 kaj devis esti dezajnita ĝis la fino de 2001. En 2002 devis aperi testaj aŭtoj. Oni planis aranĝi amasan fabrikadon. Ĝia maketo estis prezentita en Toljatti en 2002 kaj la fabrikado planita por 2008. Krom la benzina motoro kun volumeno 1,6 litro oni planis ankaŭ version kun dizelmotoro kun volumeno 1,8 litro. Sed somere 2005 AvtoVAZ informis pri nuligo de la projekto.
Senŝofora versio
En januaro 2018 la Centra Scienc-Esplora Aŭtomobila kaj Aŭtomotora Instituto (Rusio) publikigis informojn pri la kreita de ĝi senŝofora versio de LADA Kalina. Ĝi kapablis veturi kun rapideco ĝis 50 km/hore, sekvi alian aŭton, sin turni, rekoni aperantajn obstaklojn, vojsignojn kaj vojmarkilojn. Ĝi ankaŭ povis veturi malantaŭen kun rapideco ĝis 5 km/hore, sekvi itineron laŭ mapo, doni sonajn kaj lumajn signalojn. La aŭto povis memstare ekmoviĝi, lanĉinte elektran motoron, povan je 30 kVt (maksimume 72,4 kVt), ebligantan veturi ĝis 50 km.
Sekureco
La rusia magazeno Autoreview aranĝis en 2005 kolizian teston laŭ propra metodo ARCAP (Autoreview Car Assessment Program).
La aŭto gajnis 5,6 poentojn, do ricevis 1 stelon.
Vendado
En 2011 LADA Kalina okupis la unuan lokon laŭ vendoj en la rusia merkato (142 mil aŭtoj). Tio estis ĝia apogeo, ĉar jam sekvan jaron aperis LADA Granta, kiu estis pli moderna, do ekde tiam la vendoj de LADA Kalina falis ĉiujare.
Eksporto
En septembro 2005 AvtoVAZ informis, ke pro malbonaj asocioj de la vorto Kalina en iuj landoj la aŭto vendiĝos kiel Lada-1118 (limuzino) kaj Lada-1119 (hatchback). Inter tiuj landoj estis Ukrainio, pri baldaŭaj vendoj al kiu AvtoVAZ informis en oktobro 2005 kaj Finnlando, ĉar en la finna la vorto kalina signifas "krakado, tintado".
La eksportado komenciĝis en aŭgusto 2005. En 2005 el pli ol 18 mil fabrikitaj aŭtoj 733 estis eksportitaj. Ili vendiĝis en Ukrainio, Belorusio, Moldavio, Armenio, Azerbajĝano, Kartvelio, Kazaĥio kaj Uzbekio. En septembro 2006 LADA Kalina ekvendiĝis en Serbio.
En februaro 2016 Lada Kalina Cross ekvendiĝis en Germanio, kie tradicie plej populara modelo estis Lada Niva.
En oktobro 2016 LADA Kalina aĉeteblis en Germanio kaj Hungario. Krome ĝi aĉeteblis en Peruo, Ĉilio , Jordanio.
Galerio
<Center> <Gallery mode="packed"> Lada Kalina concept 1.jpg| Maketo en la muzeo de AvtoVAZ Lada kalina racing.JPG| LADA Kalina en la flughaveno Mjaĉkovo, Moskva provinco Lada kalina tms.JPG| LADA Kalina kun aerodinamikaj surmetaĵoj RTCC_Национальный_класс.jpg| Dum konkuro en Niĵnij Novgorod. 2010. Lada_Kalina_1.jpg| La unua LADA Kalina en la muzeo de AvtoVAZ Lada Kalina 2.jpg| La unua LADA Kalina en la muzeo de AvtoVAZ Lada_Kalina_II_(VAZ-2192)_front.JPG| LADA Kalina 2 (hatchback) Lada Kalina Cross.jpg| LADA Kalina Cross (kombiaŭto) Bragin Trek Champ 2017.jpg| Lada Kalina NFR dum konkuro </Gallery> </Center>
Ivan Liprandi
Ivan Petroviĉ Liprandi (Иван Петрович Липранди; la 28-a de julio [malnovstile 17a de julio] 1790 — la 21-a de majo [malnovstile 9a de majo] 1880) estis rusa oficiro de la polico (spiono), generalo, kaj memorverkisto de hispana kaj itala deveno. Li estis la pli aĝa frato de la oficiro Pavel Liprandi.
Lia patro Pietro estris en Rusio armofabrikojn kaj organizis tiujn de la caro Aleksandro, antaŭ reveni el Rusio al sia naskourbo Piemonto.
Dum la Finna Milito kaj la Napoleonaj militoj, Ivan ricevis reputacion de rimarkinda duelisto kaj framasono. Post la falo de Parizo en 1814, li ekinteresiĝis pri la sekretpolicaj metodoj kaj faris iom da kampolaboro kun Vidocq.
Komence de la 1820-aj jaroj, Liprandi servis en Odeso subestre de la princo Voroncov, kaj helpis esplori la Danubajn princlandojn pere de rusaj spionoj. Dum tiu restado en Novorusio, li renkontis Aleksandr Puŝkin preskaŭ ĉiutage kaj estis tre amika al li. Poste la verkisto priskribos lin kiel Silvio en "La pafo" (1830), novelo inspirita de anekdoto rakontita de Liprandi.
Post la Decembrista revolucio, Liprandi estis por mallonge arestita kaj devis lasi la militservon (kvankam la decembristoj konsideris lin la registara spiono). Li plu estis "oficiro por specialaj komisioj", unue ĉe la Ministerio pri Internaj Aferoj (elde 1840), kaj poste ĉe la Registara Oficejo (ekde 1856).
Liprandi ludis elstaran rolon en la malkovro kaj neniigo de la Petraŝevskij-Rondo. Laŭ ordono de la ministro de internaj aferoj Lev Perovski, li spionis ĝin dum unu jaro kaj la prezentis kvar listojn de la anoj, iel aŭ tiel rilataj al la rondo. Ĉiuj ili estis arestitaj. La Esplorkomisiono invitis Liprandi esprimi sian opinion pri la afero, kaj evidente li kontribuis al la kulpokondamno.
Komence de la 1850-aj jaroj, Liprandi estis komisiita spioni supozitajn komplotajn agadojn de la malnovritanoj. Post longa studo de diversaj sektoj, li konkludis, ke ili estas nedanĝeraj por la registaro.
En siaj lastaj vivojaroj, Liprandi verkis historion de la Rusia kampanjo de Napoleono, kolektinte informon de ankoraŭ vivaj veteranoj de la milito. Tiujn materialojn uzis la verkisto Leo Tolstoj en sia romano Milito kaj paco, poste sendinte al li subskribitan ekzempleron de la unua eldono. Liaj rememoroj estis aprezataj kiel plej detala fonto pri la suda ekzilo de Puŝkin.
4932 Texstapa
4932 Texstapa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Mataroinen
Mataroinen estas lago en Finnlando en provinco Meza Finnlando en Laukaa. Ĝia areo estas proksimume. La meza profundo estas. La lago havas du insulojn kaj elfluas en Leppävesin.
4932 Texstapa
Nomo
Ĝi estis nomita en majo 1996, je la okazo de la 18-a datreveno de ĉi-tiu kunveno.
Teri Radó
RADÓ Teri [pr. rado:] estis hungara aktorino naskiĝinta en Temesvár la 8-an de marto 1900 kaj mortinta ?.
Ŝia kariero
Teri Radó debutis en 1918–19 en la teatro Medgyaszay Színház kaj en 1921 ŝi aperis en la Pódium kabaré, poste en 1921–22 en la teatroj Renaissance, en 1922–23 Víg, en 1924–25 en Blaha Lujza, en 1928–29 en strato Andrássy, en 1930 en Kabaredo de Berlino, en 1931–32 en Magyar Színház. Ŝia nomo troviĝis ĝis 1936 en la listo de sendungitaj aktoroj.
20334 Glewitzky
20334 Glewitzky estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Grigori Vasil'evich Lewitzky (1852–1917), fondinto kaj unua direktoro (1883 - 1893) de la observatorio de Ĥarkovo en Rusio (nun en 2016 en Ukraino). De 1898 ĝis 1908 li estis direktoro de la Observatorio de Tartu (Estonio).
Andor Weininger
Andor Weininger [vejninger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weininger Andor estis hungara arkitekto, pentristo, grafikisto, fasonisto.
Andor Weininger naskiĝis la en Karancs (Hungara reĝlando, nuntempa Karanac en Kroatio), li mortis la  en Novjorko.
Biografio
Andor Weininger apartenis al artista rondo de Petar Dobrović en Pécs, tuj post la 1-a mondmilito li studis en arkitekta fakultato de Reĝa Teknikuniversitato József, ekde 1921 li frekventis kursojn pri Bauhaus (Vejmaro) kaj aliĝis al De Stijl. En 1923 en Hamburgo li estis dekoraciisto kaj kostumisto en kabaredo, poste li revenis al Bauhaus. Inter 1928 kaj 1938 li estis fasonisto en Berlino, poste pro la naziismaj malpermesoj li iris al Nederlando. Li vivis en Kanado inter 1951-1958, poste ĝismorte en Novjorko. Li kontinue havis kontajtojn kun Hungario. Li havis edzinon.
Kje (cirila alfabeto)
Kje (Ќ ќ; kursive: Ќ ќ) estas la dudek kvara litero de la cirilaj alfabetoj por la makedona lingvo. La litero signifas la senvoĉan palatalan plozivon.
Ќ aperis en la verko de 1903 “Pri makedonaj aferoj” (За македонцките работи) fare de Krste Misirkov en la formo к’ (la ordinara cirila litero к kun la apostrofo), en la unufoje eldonita revuo “Vardar” en 1905 li jam uzis la literon ќ.
La moderna makedona alfabeto estis oficiale agnoskita kune kun la litero ќ.
Por latinigi la literon ќ (laŭ ISO 9) oni uzas la latinan literon k kun la dekstra korno: ḱ.
(17896) 1999 FW4
(17896) 1999 FW4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Lukino Selo
Lukino Selo, serbe Лукино Село, germane Lukasdorf, hungare Lukácsfalva [lukAĉfalva] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Zrenjanin.
Situo
Lukino Selo situas sur ebenaĵo, fine de tre mallonga sakovojo, inter Bega kaj lago Belo.
Historio
Hungaroj fondis la vilaĝon post 1781, kiuj okupiĝis pri tabako, ekde 1906 ankaŭ pri fiŝobredado. En 1825 bulgaroj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Post disfalo de Jugoslavio serboj alvenis el diversaj regionoj, ekzemple el Kosovo. En 2002 loĝis en Lukino Selo 598 homoj, (404 hungaroj (68 %), 78 serboj, 27 jugoslavianoj, 21 ciganoj, 8 slovakoj kaj aliaj).
10148 Shirase
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana polusa esplorvojaĝisto Shirase Nobu (japane: 白瀬 矗, 1861–1946), unua japano kiu esploris Antarkton, atingante la latitudon -80°05´ la.
Rauenberg
Rauenberg - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Port-la-Nouvelle (stacidomo)
Port-la-Nouvelle estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Port-la-Nouvelle, en departemento Aude, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Narbonne - Port-Bou (frontière) (677000).
Nikola Bašić
Nikola Bašić estas kroata arkitekto naskiĝinta sur la insulo Murter en la jaro 1946.
Li trapasis mezlernejon en Zadar, kaj finstudis je la fakultato konstruarto en Sarajevo en 1972. Post tio li sekvis postlicencian studon "Arkitektaj strukturoj" ankaŭ en Sarajevo (1978-1980).
Ekde 1991 li posedas propran fasonburoon nomata MARINAPROJEKT.
Li fasonis la marorgenon kaj "saluton al la suno" en Zadar kaj monumenton "krucoj" por la viktimoj de incendio sur la insulo Kornato.
DŽ
DŽ, antaŭminuskle Dž, minuskle dž, estas litero de – interalie – la kroata kaj slovaka lingvoj kaj la alfabeto Łacinka de la belorusa lingvo. Por majuskloj, oni majuskligas nur la D, kvazaŭ temus pri du literoj, sed kiam oni skribas vertikale aŭ por krucvortoj ĉio iras kune kiel unika litero. Klavaroj por komputiloj aŭ skribmaŝinoj kutime ne disponigas pri unika klavo por tiu litero.
Sougia
Sougia (greke Σούγια) estas vilaĝo en la regiono Ĥania sur la insulo Kreto, Grekio. Ĝi situas ĉe la suda marbordo de la insulo, 70 km sude for Ĥania. Ĝi havis 109 loĝantojn en 2001, kaj estas parto de distrikto Orienta Selino (Anatoliko Selino). Sougia estas atingebla el Ĥania per aŭtomobilo (2 horoj) aŭ per ŝipoj el Paleochora, Agia Roumeli, Loutro kaj Hora Sfakion.
En Sougia videblas restaĵoj de antikva urbo, de malnova bizanca preĝejo. Sougia estis antikva urbo de Syia, haveno de Elyros.
Palma (apartigilo)
Palma estas latindevena loknomo. Ĝi estas la nomo de diversaj geografiaj elementoj:
Mormona Templo de Madrido
La Mormona Templo de Madrido estas unu de la mormonaj temploj konstruitaj kaj funkciigitaj fare de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Ĝi estas la 56a konstruita de tiu eklezio kaj la unua de Hispanio, situa en la urbo de Madrido, Hispanio.
Listo de francaj banurboj
Kvankam ili estas malmultaj kaj la publiko ne ofte distingas ilin, tamen necesas distingi klasitajn banurbojn, t.e. la komunumoj, kiuj havas titolon donitan de la ŝtato konsiderante iujn kriteriojn (akceptado, media pureco, ktp.) kaj faktajn banurbojn, t.e. plej multaj komunumoj de la franca marbordo, kiuj disponas je de ĉiam vizitata plaĝo.