cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nafpaktos
Ĝi estis nomita laŭ Naupaktos (Ναύπακτος, latinigite Naupactus), nome grava ŝipara stacio de Atenanoj en la Peloponeza milito. Kiel strategia grava posedo kontrolanta aliron al la Golfo de Korinto, Naupakto ŝanĝis el manoj antaŭ kelkajn fojojn dum la Krucmilitoj kaj la Otoman–Veneciaj Militoj. Sub Venecia kontrolo en la 15a jarcento ĝi iĝis konata laŭ la Venecia formo de ĝia nomo, Lepanto. Ĝi falis en manoj de la Otomana Imperio en 1499 kaj estis uzita kiel ŝipara stacio fare de la Otomana Ŝiparmeo en la 16a jarcento, kaj estis la loko de la decidiga venko de la Sankta Ligo en la Batalo de Lepanto en 1571. Escepte mallonga epoko de Venecia kontrolo en 1687–1699, Lepanto restis sub Otomana kontrolo ĝis la Greka milito de sendependiĝo en 1829.
Villeroy (Yonne)
Geografio
Villeroy etendiĝas sur 7.1 km², kaj havis 254 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 36 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre-Eric Moiron, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villeroy apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Saint-Michel-de-Plélan
Saint-Michel-de-Plélan (Sant-Mikael-Plelann bretonlingve) estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Mondfederacio de Surduloj
La Mondfederacio de Surduloj (angle World Federation of the Deaf (WFD) - estas internacia ne-registara organizaĵo kiu agas kiel tegmenta institucio por naciaj asocioj de surduloj, kun fokuso pri surduloj kiuj uzas signolingvon kaj iliaj familioj kaj amikoj. La organizaĵo celas antaŭenigi la homajn rajtojn de ĉiuj surduloj, kunlaborante kun la Unuiĝintaj Nacioj (kun kiu ĝi havas konsultajn rilatojn) kaj kun diversaj UN-agentejoj kiel la Internacia Organizaĵo de Laboro (IOL) kaj la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS). La mondfederacio estas ankaŭ membro de la Internacia Alianco pri Malkapabloj (angle International Disability Alliance, AID). Informoj akompanataj de gestolingvo igus informojn pli inkluzivaj, pli justaj kaj pli alireblaj por ĉiuj.
La nun 11 estraranoj estas ĉiuj surdaj. La centra oficejo de la federacio situas en Helsinko, Finnlando.
Vidu ankaŭ
Helen Keller
Gestuno
Signuno
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo (angle, enkonduka filmeto en signolingvo)
(eo) Filmeto de brazila esperantisto montras gestolingvon
(eo) Manalfabeto de Esperanto
(eo) Signuno
Revolucio de 1880
La Revolucio de 1880 povas esti konsiderata la lasta epizodo de la Argentinaj enlandaj militoj per kiuj kontraŭstaris la provincoj argentinaj unuflanke kaj Bonaero aliflanke. La kontraŭstaro markita per la sukcedo de la prezidento Nicolás Avellaneda kaj la federigo de la teritorio de la urbo Bonaero, rezultis al sangoverŝaj bataloj kiuj finis per la malvenko de la Provinco Bonaero, la ĉefurbo konvertita en teritorio jam federala kaj la komenco de la longa hegemonio de Julio Argentino Roca en la argentina politiko.
Matzenheim (stacidomo)
Matzenheim estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Matzenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Louis (115000).
Dankotago
Dankotago aŭ dankofesto (Thanksgiving Day) estas nacia festotago en Usono, Kanado, kaj ankaŭ en Grenado, Sankta Lucio, kaj Liberio. Tradicie la tago estas tempo dum kiu oni dankas Dion pro sukcesa rikolto kaj aliaj bonaĵoj, kiuj okazis dum la jaro. Festotagoj kun similaj nomoj estas festataj en Japanio kaj Germanio.
En Usono oni festas tiun ĉi tagon je la kvara ĵaŭdo de novembro. En Kanado, kie rikoltado okazas pli frue en la jaro, jam la oficiala festotago pro la dankofesto okazas je la dua lundo de oktobro. La dankotagon oni festas kun la tuta familio kaj multaj homoj longe vojaĝos por povi esti kune. Ĉar la dankotagon oni en Usono festas je ĵaŭdo, tre ofte ankaŭ je vendredo, la laboristoj estante liberaj la familia reunuiĝo okazas kvartage. Manĝado ludas gravan rolon: estas tradicio manĝi meleagron; eĉ ekzistas nomo por la tago dum kiu oni ĝin manĝas: "Turkey Day" (meleagra tago). Fakte, meleagroj ofte estas simboloj de la tuta festotago. Ofte oni manĝas kun la meleagraĵo terpomkaĉon, fazeolojn kaj oksikokojn. Kiel deserton oni ofte manĝas nuksan kaj kukurban tortojn. Antaŭ la manĝo la tuta familio kutime kune ĉeestas al matĉo de Usona piedpilkado aŭ spektas ĝin televide.
La usona tradicio asocias la festotagon kun festo kiun plej verŝajne festis la Pilgrim Fathers en 1621, post kiam ili fondis en Massachusetts setlejon nomata Plymouth Colony. Multaj rakontoj pri la usona dankotago estas mitoj, kiuj ekestis fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento por provi krei nacian identecon post la Usona Enlanda Milito kaj la alveno de enmigrintoj.
Ĉefe la origina popolo, la diversaj indianaj triboj, ne konsideras tiun ĉi festotagon dum kiu oni estu dankema. Kontraŭe, ĝi konsideras la tagon kiel la komenco de tragedia procezo pro kio ili perdis landon kaj ilia popolo estis murdita. Ĉiujare la Wampanoag-indianoj kune kun kelkaj aliaj renkontiĝas en Plymouth por "nacia tago de funebrado".
La vendredo post la Dankotago, kiam plej multaj familianoj ne devas labori, tradicie estas la unua tago de la kristnaska aĉetado ("nigra vendredo" angle nomata “Black Friday”). Butikoj multe vendas kaj rabatas dum tiu tago kaj amaso da homoj butikumas.
Historio
Festoj pro rikoltoj jam estis kaj estas oftaj en multaj religioj. Pro religiaj temo kaj etoso, oni kutime preĝas aŭ donas dankon al dio aŭ dioj dum tiaj tagoj. La historio de la nordamerikaj kutimoj plejparte venis el anglaj tradicioj, pli specife la kutimoj de Protestantismaj kutimoj. La fruaj koloniantoj de Nov-Anglio estis plejparte kultivistoj, kaj ĝis la malfrua industria revolucio, la plimulto de la nordamerika loĝantaro estis kultivistoj, do la ideo de kultivado kaj rikolto estas tre forta en la usona kaj kanada kulturoj.
Usona
La tradicio de dankofesto disputeble unue komenciĝis je 1619 en Virginio, kiam koloniantoj alvenis al la kolonio kaj faris religian feston, dum kiu oni dankas Dion. La pli konata historio de dankofesto komenciĝis je 1621, kiam la Puritanismanoj de la kolonio Masaĉuseco festis dankofeston pro bona rikolto post tre malsukcesa komenco de la kolonio. Ĉi tiu "unua dankofesto" (angle: First Thanksgiving), estas konata pro la kunmanĝo kune kun la puritanismaj koloniantoj kaj la indianoj Wampanoag-aj, kaj la konata gvidisto, Tiskvantum. Tio estas ĉar dum la jaro antaŭ la unua dankofesto, ĉi tiuj indianoj helpis la koloniantojn pri transvivi la vintron, per instrui kultivadon kaj doni manĝaĵojn. La koloniantoj ankaŭ helpis la indianojn Wampanoag-ajn pri venki alian tribon, la Narragansett. Sekvaj dankofestoj okazis je 1623 pro alia bona rikolto, en Bostono je 1631, kaj je la 1638 pro venko en la Pikvata milito.
La tradicio de ĉiujara dankofesto komenciĝis je la malfruaj 1660aj jaroj. La unua prezidanto de usono, George Washington, anoncis dankotagon kiel tutnacian festotagon je 1789.
Kanada
La festotago en kanado havas eŭropajn fontojn kiuj similas al la Usonaj. Tamen, francaj setlantoj ankaŭ havas la parton de la historio de dankofesto en kanado, ĉar la franca kutimo de la festo kaj manĝego pro rikolto okazis el kanado. Multaj enmigrintoj el eŭropo, inkluzive de irlandanoj, skotoj, kaj germanoj, prezentis novajn kutimojn en la tracidion. La usonaj kutimoj de la festotago (ekz. manĝi meleagron) okazis pro usona enmigrado al kanado dum la usona milito de sendependeco.
Kutimoj
En nordameriko, la kutimoj de dankofesto plejparte temas pri dankotaga manĝego, kunveno de familianoj, religiaj agoj, kaj eventoj sportaj.
Manĝaĵoj
Unu el la plej konataj partoj de la festo estas la dankotaga manĝego, kiu havas multajn mangaĵojn kiuj ne multe estas manĝataj alitempe. La ĉefmanĝo de la manĝego kutime estas tuta meleagro, kutime rostita forne. La meleagro mem ofte estas simbolo de la tuta festotago, kaj multaj aktivaĵoj de la festotago temas pri ĝi. Ekzemple, infanoj foje kreas "mano-meleagrojn", aŭ papero kiu estas tranĉita laŭ la formo de la mano, poste sur kiu oni desegnas por ŝajnigi ĝin kiel meleagron. Meleagraĵo ankaŭ havas eblan anstataŭaĵon el tofuo por vegetaranoj kaj veganoj, kiu nomiĝas Tofurkey angle (esperantigite: Tofumeleagro). La meleagro mem ankaŭ estas uzata por kuiri aliajn manĝaĵojn, ekzemple farĉo aŭ viandosuko. La forketo de la meleagro ofte estas uzata en ludo inter infanoj por plenumi dezirojn. Du infanoj tiras la flankojn de la forketo, kaj kiam ĝi rompiĝas, la tiranto kun la pli granda peco de la osto gajnas la deziron.
Kune kun la meleagro, ekzistas multaj akompanaj manĝaĵoj kiuj kutime estas el la fruktoj kaj legomoj el la aŭtuna rikolto. Kelkaj ekzemploj inkluzivas farĉon (manĝaĵo el pano kaj aliaj aĵoj kiu kuiriĝas en la meleagro), diversajn kaserolaĵojn (kutime el fazeoloj aŭ batatoj), terpomkaĉon, viandosukon (el la graso, kolo, ktp. de la meleagro), oksikokan saŭcon, diversajn panojn bulkojn, kaj maizon. La plej ofta deserto estas kokurba torto, kiu kutime estas manĝata kun batita kremo.
Kutimaj trinkaĵoj inkluzivas pomsukon kaj pomvinon.
Usonaj kutimoj
En usono, la festotago okazas je la kvara ĵaŭdo de novembro ĉiujare, sed oni kutime festas ankaŭ je la vendredo, semajnfino, kaj foje la merkredo de la semajno. Pro tio, familianoj ofte kunvenas por revidi unu la alian dum la semajno. Pro la vasteco de usono kaj kanado, ĉi tio ofte estas pli malofta okazo, kaj tial ĝi ofte rilatas al dankofesto (aŭ kristnasko). Samtempe, oni ofte havas religiajn festojn je ĉi tiu tago. Ekzemple, montri de dankeco al aliuloj kaj al dio, kaj ĉeesti al preĝejaj diservoj. Familioj ofte spektas dankotagan matĉon de usona futablo, aŭ ludas tian ludon kune. Usono ankaŭ havas multajn publikajn paradojn kiel la novjorka dankotaga parado de Macy's kaj la ĉikaga parado de McDonald's. La tagon post dankotago estas nigra vendredo, dum kiu vendejoj vendas kaj rabatas multajn varojn. La usona "festa sezono" foje komenciĝas per Dankofesto (laŭ regiono). Multaj aspektoj de usona kulturo influas kaj estas influata de la festotago: ekzemple, la kutimo "pardonado de meleagroj" ekestis kiam prezidanto John F. Kennedy "pardonis" meleagron por, ke ĝi ne estu mortigita (en usono, la prezidanto havas la povon por pardoni krimulojn, kaj tiel ĉesi aŭ malebligi ties punojn).
Māra Timermane
Māra Timermane - naskiĝis, do nun -jara - estas latva esperantistino. Ŝi vivas en la latva ĉefurbo Rigo kaj ekde jam antaŭ la Kantanta Revolucio kun sekva disfalo de Sovetunio kaj ŝtata resendependiĝo de Latvio estas inter la plej aktivaj motoroj de la urba Esperanto-grupo "Verda Ondo", kiun ŝi ekde pluraj jaroj prezidas.
Dum la 26-a Internacia Festivalo en Nördlingen ŝi prezentis la fabelon "Reĝo".
Gábor László (ĵurnalisto)
LÁSZLÓ Gábor(la:slo:), pseŭdonimoj Aliquis, lia signo La-bor, estis hungara ĵurnalisto, ekonomika kaj teknika verkisto naskita en Koloĵvaro la 20-an de marto 1892 kaj mortinta en Kluĵo la 12-an de oktobro 1975.
Kariero
László Gábor fariĝis kunlaborinto Ellenzék] (1919-20), poste li akiris diplomojn pri prikemia inĝeniereco kaj pri ekonomiko en Germana Universitato de Prago (1925). Kune kun Béla Ruzitska li gvidis la kemiindustrian laboratorion Chemotechnika (1926-42), li estis inĝeniero de fabriko Szent László, rumania redaktoro de fakrevuo Vegyi Ipar.
Alunișul
Alunișul [aluniŝul] (hungare: Gaurény [gaŭrenj]) estas vilaĝo en Rumanio norde de Bistrița. En 1910 ĝi havis 465 loĝantojn (rumanoj); en 1992 — 461 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1640. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944n ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Zagra.
East St. Louis Toodle-Oo
East St. Louis Toodle-Oo estas ĵaza komponaĵo de Duke Ellington kaj Bubber Miley el la jaro 1927.
La ĝangalostilo
La titolo apartenis al la klasika repertuaro de la Orkestro Duke Ellington, estis la unua rekonmelodio de la bando kaj la unua sondisko en ties listo de la 30 pintaj furoraĵoj. Ĝi apartenas kun la samtempe ekestinta titolo Black and Tan Fantasy al la plej konataj ekzemploj de la tiama „ĝangalostilo“, kiu povis venki je la fino de la 1920-aj jaroj. Laŭ opinio de Hans Ruland por tio estis decidaj malpli muzikaj ol sociaj kialoj: „Afrikanismo kaj negreco tiam estis enmoda je la tiama intelektularo. La deziro, renkonti la erotikan fascinon de la nigrula mondo per blanka vesto je glaso da ĉampano en la klubejo, tiam kontentigu la emon al frivola, tikla, tamen sendanĝera aventuro. Bubber Mileys La grumblego-efektoj do plene trafis la epokoguston“.
East St. Louis Toodle-Oo fariĝis la unua ranglista sukceso de la elingtona orkestro; ĝi atingis julion de 1927 la 10-an rangon de la ranglisto Top 30 de Billboard kaj restis tie kvar semajnojn.
La komponaĵo
Laŭ taksado de la biografo de Ellington, J. L. Collier, la titolo estis la unua grava komponaĵo de Ellington. Ĝin surdiskigis la orkestro de Duke Ellingtons la 18-an de decembro 1927 kaj ludis kaj surdiskigis ĝin poste ankoraŭ sennombrajn fojojn dum la sekvaj 50 jaroj.
La unuan temon, tiel nomata „segilodenta melodio“ oni ĝenerale atribuas al Bubber Miley. Bubber havis la kutimon, kanti la vortojn de varbafiŝoj, kiuj sugestis al li muzikon. Collier rakontas en sia biografio pri Ellington la historion, ke estis la varbado de puriga entrepreno nome Lewando, kiun Miley ree kaj ree vidis ekde la trajnfenestro sur la vojo de Novjorko al Bostono. Bubber tiam komencis kanti: „O, lee-wan-doo, o, lee-wan-do“, kaj tiel naskiĝis la temo de East St. Louis Toodle-Oo. „La numero komenciĝas per oktakta enkonduko de la leewando-temo, laŭ Bubber sekvata de 'kriado' kaj grumblego, tiel furioze kaj tiel dense, kiel li nur povis. Tricky Sam Nanton blovas la solaĵon pri la dua temo, poste ludas la klarneto dek ses taktojn pri la minortemo; nun venas latunblova temo, sekvate de duopo el klarneto kaj sopransaksofono kaj duona strofo de la tuta bando. Je la fino Bubber Miley ludas oktaktan kodon pri la minortemo“, jen J.L. Collier en sia analizo de la peco. Laŭ lia taksado ĉi tiu peco montras jam tre frue kompozician principon, kiu por Ellington estis baza tra lia tuta kariero: „kontrasto. En lia verkaro ĉie estas varieco, ŝanĝiĝo, moviĝo. Nenio estas statika, je ĉiu paŝo sur la vojo aperas iu nova. Per „East St. Louis Toodle-Oo“ Ellington ĉesis estis nure tiel nomata kantverkisto, li luktis por tio, fariĝi komponisto.“
La melodilinio de la unua temo estas tiel simpla, ke ĝi – se oni preteratentas la dampitan latunblovan instrumentaron kaj la grumblegoefekton – povus deveni el popolkanto. La vaste paralelkondukanta maniero, laŭ kiu la melodio estas akompanata, validas tamen kiel atentinda kaj povas estis nomata laŭ Gunther Schuller kiel „Ellington-efekto“, kiun la muzikistoj kune kreis.
Baza (Granada)
Baza estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Temas pri la municipa teritorio plej etenda de la provinco de Granada kun areo de 546 km². Ĝi estis jam urbeto en tempo de la Romia Imperio kaj de Al-Andalus. Nuntempe havas populacion de 23.359 loĝantoj.
La ekonomio de Baza estas bazata ĉefe sur la serva sektoro kun 1468 instalaĵoj (2004), el kiuj elstaras vendejoj de vestoj, kaj trinkejoj. La merkredojn okazas ĉiusemajna surstrata bazaro.
Alia piliero de la ekonomio baza estas la agrikulturo. La ĉefaj kultivoj estas hordeo kaj migdalarboj. Oni ĵus kreis reton de mezgrandaj entreprenoj dediĉitaj al industrioj de viando kaj de specialaj ringosandviĉoj "Roscas de Baza", ŝinkoj kaj aliaj produktoj el porkoj. Alia piliero estas rura turismo (318 gastolokoj kaj 26 restoracioj).
En la 1950-aj jaroj estis pli ol 23000 loĝantoj, poste okazis elmigrado ĝis nunaj 20000.
Albert Engström
Albert Lawrence John ENGSTRÖM, naskiĝis 12-an de majo 1869 en Lönneberga, provinco Kalmar, mortis 16-a de novembro 1940 en St Görans Hospitalo en Stokholmo (enterigita en Hult) kaj estis sveda pentristo, desegnisto kaj verkisto. Li estis membro de la Sveda Akademio ekde 1922.
Griza goralo
La goralo (Naemorhedus goral) el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj estas trovebla en orienta, norda, nordorienta kaj sudokcidenta Ĉinio, kaj ankaŭ en Barato, la Hindoĉinio kaj Indonezio.
Priskribo
Ĝi estas grizbruna aŭ malhelbruna, kun abdomeno helkolora. Ĝi portas nigrajn striojn sur la antaŭaj membroj, blankajn makulojn sur la gorĝo kaj vicon da malhelaj strioj laŭ la vertebraro sur la dorso. La femala kaj maskla goraloj ambaŭ havas rektajn kornojn, kiuj longas 13-18 centimetrojn, kun pinto iom kurba. La goralo longas 0,9–1,3 metrojn, pezas 22–32 kilogramojn kaj altas 58–71 centimetrojn.
Kutimaro
Ili ĝenerale formas grupeton el 4–8 kaj aktivadas kune. La maljunaj virgoraloj vivas unuope en plejparto de la tuta jaro. En frumateno kaj vespera krepusko la goralo plej viglas. Ĝi manĝas herbojn, ĝermojn, junajn arbobranĉojn, fruktojn, muskon kaj likenon. Matene post manĝado ĝi trinkas akvon, poste ĝi ripozas sur krutajo sunplena. lafoje la goralo, kiel hundo, sidiĝas sur siaj malantaŭaj kruroj, aŭ kuŝas en sunlumo ĝis vesperiĝo. Eĉ sen ŝirmado ĝi ne estas facile trovebla, ĉar ĝi kuŝas senmove kaj la koloro de ĝiaj haroj harmonias kun tiu de rokoj kaj ĉirkaŭaĵoj. Ĝi ofte iras leki naturan salon kaj alkalon. Vintre ĝi estas en la oestro. En julio kaj aŭgusto de la sekvanta jaro la femala goralo naskas idon en rokfendo aŭ kaverno. Ĉiufoje ĝi naskas unu idon, iafoje du. La gravedeco daŭras 8 monatojn. Tuj post la naskiĝo la goralido povas stariĝi kaj serĉi mamojn de sia patrino. La femala goralo maturiĝas en la aĝo de du kaj duona jaroj aŭ 3 jaroj. Nun la nombro de goraloj estas malgranda kaj cetere estas malfacile kapti ĝin. Laŭdire ĝi montriĝas nur en 6 zoologiaj ĝardenoj en la mondo.
Gyula Walter
Gyula WALTER [valter] estis rumania hungara poeto, verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro en 1892 kaj mortis en Kluĵo en 1965.
Biografio
Gyula Walter estis inter 1916–19, 1933–38 kaj 1940–44 vic-, resp. kunularedaktoro de Erdélyi Szemle, inter 1922–25 respondecredaktoro, resp. redaktoro de Pásztortűz; dume li redaktis la gazeton Színházi Újság (1919–21), Heti Újság (1924), respondecredaktoro de Színház és Film (1928–30), poste redaktoro de Kolozsvári Friss Újság (1930–35), kunulredaktoro de Széphalom (1938). Li estis sekretario de Erdélyi Irodalmi Társaság, inter 1925–35 ĉefsekretario de Erdélyi és Bánsági Népkisebbségi Újságíró Szervezet, de 1941 sekretario de EMKE.
Tagmezulino
Al tagmezulinoj ŝanĝiĝis animoj de tiuj virinoj, kiu mortis dum aŭ tuj post geedziĝo. Al renkontitoj ili solvigis malfacilajn enigmojn kaj de la respondo dependis la sorto de la demandito. Ili mortigis aŭ vundis siajn viktimojn, sufokis falĉistojn dormantajn en kampoj kaj forkaptis infanojn, kiuj ludis rande de kampoj.
Dorog
Ne miskomprenu kun grandvilaĝo Nagydorog!
Dorog estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, iam en subregiono de Dorog, nun en Distrikto Esztergom.
Situo
Dorog situas sur ebenaĵo laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Esztergom.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj de romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1181. En la vilaĝo loĝis kuiristoj de la hungaraj reĝinoj. En 1542 la turkoj detruis kaj senhomigis la setlejon. En la 18-a j.c. ŝvaboj kaj hungaroj refondis ĝin. En 1775 baroka katolika preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo konstruiĝis. En 1843 komenciĝis minado de terkarbo, la ministoj konstruis preĝejon omaĝe al Sankta Barbara, kiu estas patrono de ministoj. En 1927 vilaĝodomo, en 1928 kalvario, en 1936 kalvinana preĝejo konstruiĝis. En 1945 la germanoj estis trude forpelitaj al Germanio. Dum la socialismo la urbo impetis. La vilaĝa futbala klubo apartenis al la plej elstaraj hungaraj kluboj. Multe da domoj konstruiĝis, precipe por la ministoj. En 1950 la vilaĝo iĝis distriktejo kaj urbiĝis en 1984. En 2004 finiĝis la minado.
Tagmezulino
Tagmezulinoj prezentiĝis kiel junaj knabinoj aŭ maljunulinoj, tre palaj, vestitaj blanke, kun longaj malordaj haroj. Surdorse ili portis sakojn en kiujn metis la kaptitajn infanojn. Enmane ili kutime tenis falĉilon, falĉileton aŭ bastonon, per kiu ili turmentis la viktimojn.
Verŝajne slavoj opiniis ankaŭ, ke la alvenon de tagmezulino anoncis malgranda somera trombo, kreiĝanta dum varmaj tagoj antaŭ ŝtormo. La trombo aperas abrupte, atingas kelkmetran alton kaj post nelonge malaperas. Oni ankaŭ opiniis, ke se dum sunoplena, varmega kaj senventa vetero tigoj de grenoj moviĝis, oni devis eskapi la kampon por eviti atakon de tagmezulino.
Kantono Hamilton (Florido)
La kantono Hamilton (Hamilton County) estas kantono de Usono en la subŝtato Florido. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Jules Verreaux
Verreaux laboris por la familia entrepreno, Maison Verreaux, starigita en 1803 de sia patro, Jacques Philippe Verreaux, ĉe la Placo de la Vogezoj en Parizo, kiu estis la plej frua konata entrepreno kiu komercis kun objektoj de natura historio. La entrepreno financis kolektajn ekspediciojn al diversaj partoj de la mondo. Maison Verreaux vendis multajn specimenojn al la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo por aldoni al ties kolektoj.
Verreaux veturis al Aŭstralio en 1842 por kolekti plantojn. Li revenis en Francion en 1851 kun naturhistoria kolekto de 15,000 eroj. En 1864 li anstataŭis Florent Prévost kiel helpa naturalisto ĉe la Pariza Muzeo.
Verreaux laboris ankaŭ en Ĉinio kaj Sudafriko, kie li helpis Andrew Smith fondi la Sudafrikan Muzeon en Kaburbo en 1825.
Li estis rememorata en la nomoj de la Veroksia aglo (Aquila verreauxii), Veroksa kŭao (Coua verreauxi), Veroksa sifako (Propithecus verreauxi), Blankpinta kolombo (Leptotila verreauxi) kaj la Ora paradoksornito (Paradoxornis verreauxi).
Holio
Holio (Hindia, होली, holī), populara kiel la festo de koloro, estas fama printempa festo en Barato kaj Nepalo. La festo daŭras du tagojn ekde la plenluna tago inter la mezoj de februaro kaj marto.
La festo signifas la venkon de bono super malbono, la alveno de la ĝoja printempo post la pala vintro, kaj por multaj ĝi estas la gaja tempo por renkonti aliajn, ludi kaj ridi, forgesi kaj pardoni, ripari rompitan rilaton.
La unuan tagon de la festo, precipe en la vespero, homoj bruligas simbolan figuron de diablo, Holika, kaj preĝas, ke ilia interna malbono detruiĝu tiel. En la sekvanta mateno komenciĝas la interesa ludo per koloraĵoj, libera por ĉiuj partoprenantoj, amiko aŭ fremdulo, riĉulo aŭ malriĉulo, viro aŭ virino, infano kaj maljunulo. La petola ludo de la holio kutime okazas en la malfermaj stratoj kaj parkoj, ekster temploj kaj konstruaĵoj. Grupoj kunportas tamburojn kaj aliajn muzikajn instrumentojn, irante de loko al loko, kantante kaj dancante dum la tago.
Kvankam la holio estas tradicia hinduisma festo, nun ĝi iĝis tre fama internacie. Evidente, ke ĝi jam disvastiĝis en pluraj partoj de Eŭropo kaj Nordameriko kiel la printempa festo de amo, petolo kaj frateco.
6371 Heinlein
6371 Heinlein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana amatora astronomo Dieter Heinlein, estro de la okcidenta parto de la "Europa Reto de Tut-ĉiela Fotado de Meteoroj" de 1989, kolektanto de meteorŝtonoj kaj amiko de la malkovrinto.
Oni ne konfuzu ĝin kun 6312 Robheinlein.
Józsa Béla Athenaeum
Józsa Béla Athenaeum (joĵa bela) (mallongigite JBA)
Ditriĥo la 5-a/7-a (Kleve)
Ditriĥo la 5-a/7-a (naskiĝinta proksimume 1226; mortinta en 1275) estis de 1260 ĝis 1275 Grafo de Kleve. Dum kiam la pli malnova esploro nomas lin Ditriĥo la 7-a (foje ankaŭ Ditriĥo la 6-a), la pli nova esploro baziĝanta sur Kraus nombras lin kiel Ditriĥo la 5-a.
Vivo
Ditriĥo estis la unua filo el la dua geedzeco de Graf Ditriĥo 4-a/6-a de Kleve kun Hedviga de Meißen kaj naskiĝis proksimume 1226. Origine li ne estis destinata por la grafeco, sed pro la frua morto de sia duonfrato Ditriĥo primogenitus (la unuenaskiĝinta; mortinta en 1245) li postmovis en la heredovico. Ekde 1255 li jam memstare regis la lokon Hülchrath kaj la sudajn partojn de Graflando Kleve, ĝis kiam li en 1260 ekokupis la patran heredaĵon. Ekde li estis geedziĝinta kun Alejdisa de Heinsberg, kiu enportis ampleksajn posedaĵojn en la geedzecon (Hülchrath kaj Saffenburg). Ditriĥo la 5-a/7-a devis dumtempe kvereli kun sia pli juna frato Ditriĥo Lufo, kiu ne povi sin teni kiel Grafo deSaarbrücken. Sub Ditriĥo la 5-a/7-a Dinslaken, Orsoy, Büderich kaj eble ankaŭ Huissen kaj Kranenburg ricevis la urbajn privilegiojn. Post sia morto li estis supozeble entombigata en la monaĥopregejo de Bedburg.
Bibliotekisto
Bibliotekisto (ankaŭ libraristo) estas profesia laboranto ĉe libraro (librokolekto) nome biblioteko. Bibliotekisto laboras en biblioteko ĉu privata ĉu publika, organizas kaj konservas dokumentojn kiel libroj, filmoj, revuoj kaj fotoj. Ankaŭ promocio kaj faciligo de bibliotekaj materialoj por publiko estas gravaj en laboro de bibliotekistoj.
La profesio estas unue menciita en antikva epoko en rilato kun la Biblioteko de Aleksandrio.
Ekspedicio Nimrod
La Ekspedicio Nimrod estas brita ekspedicio al Antarkto de 1907 ĝis 1909, konata kiel (angle : Nimrod Expedition), estis la unua el tri ekspedicioj al Antarkto gvidataj de Ernest Shackleton. Ĝia ĉefa celo, ene de diversaj geografiaj kaj sciencaj cellokoj, estis esti la unua atingi la sudan poluson. Ĉi tiu celo ne estis atingita, sed la vojaĝo de la ekspedicio suden atingis la plej foran sudan latitudon, 88 °, '23 suden, entute distancon de 180,6 km de la poluso. Ĝi estis la suda fino plej malproksime atingita ĝis nun kaj la pinto de la aliro al ĉiu el la du polusoj. Aparta grupo gvidata de kimra - aŭstralia geologo Adjworth David atingis la laŭtaksan lokon de la suda poluso, kaj alia atingo de la ekspedicio estis la unua supreniro al la monto Erebus, la dua plej alta vulkano en Antarkto.
La delegacio ricevis neniun registaran aŭ institucian helpon, kaj tiel dependis de privataj pruntoj kaj personaj donacoj. Ŝi suferis pro financaj problemoj, kaj preparoj por ĝi rapidiĝis. La ekspedicia ŝipo, la Nimrodo, estis duone pli granda ol la ekspedicio Discovery de kapitano Scott de 1901–1904, kaj al la ŝipanaro de Shackleton mankis la sperto necesa por tia ekspedicio. Malkonsentoj ekestis kiel rezulto de la decido de Shackleton establi la bazon de la delegacio en la McMurdo-Markolo, proksime de la ĉefa ĉefsidejo, kiun Scott establis tie tiutempe, kontraŭe al promeso, kiun li faris al Scott, ke li ne faru tion. Tamen, eĉ se la profilo de la ekspedicio estis konsiderinde pli malalta en la komenco ol tiu de la ekspedicio de Scott ses jarojn antaŭe, ĝiaj atingoj vekis intereson en Britujo kaj metis Shackleton en heroan pozicion antaŭ la publiko. La scienca teamo, kiu inkluzivis la estontan estron de la aŭstralia-azia delegacio al Antarkto, Douglas Mawson, faris ampleksan kampan laboron en la kampoj de geologio, zoologio kaj meteologio. La trafikaj aranĝoj de Shackleton, bazitaj sur la manĉuraj poneoj, motorizitaj trenado kaj sledhundoj, estis novigoj, kiuj malgraŭ la limigita sukceso estis kopiitaj de Scott en la Ekspedicio Terra Nova.
Reveninte de la ekspedicio, Shackleton venkis la komencan skeptikon de la Reĝa Geografia Societo pri siaj atingoj kaj ricevis amason da publikaj honoroj, inkluzive kavalirecon de reĝo Eduardo la 7-a. Finance, Shackleton ne mongajnis de la delegacio kaj fine bezonis registaran subvencion por plenumi siajn devojn. Post tri jaroj konkurantoj atingis sian sudan pinton, kiam Amundsen, unue, sekvita de Scott, atingis la sudan poluson. Tamen, en la momento de sia propra venko, Amundsen deklaris: "La nomo de Ernest Shackleton estos skribita por ĉiam en la registroj de antarkta esplorado per fajraj leteroj."
Chahuites
Chahuites estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chahuites. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 025.
Geografio
Chahuites apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9929 loĝantojn. El tiuj estis 4864 viroj kaj 5065 virinoj. La komunumo havas surfacon de 160.75 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 30 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 618 indiĝenoj. El tiuj 446 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 446 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Schellenberg
Schellenberg (germana prononco ŜELlenberk) estas la aree plej malgranda komunumo de Liĥtenŝtejno.
Chahuites
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Schellenberg
Geografio
La komunumo troviĝas tute en la nordo de la lando. Ĝi situas relative alte kun meza alteco de 626 m s.m.. De Schellenberg oni havas bonan belvidon super la tuta Rejnvalo. La vilaĝo havis 1029 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La areo de la komunumo etendiĝas sur 3,5 km².
Trafiko
Schellenberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita kun la publika trafikreto per buslinio al Gamprin-Bendern.
Historio
En Schellenberg ekzistas homaj setlejoj jam ekde la 3-a jarmilo a.K.. En la supra Isarvalo troviĝis la familia sidejo de la Senjoroj de Schellenberg. Sur la monto Eschnerberg, kiu hodiaŭ portas la nomon de ilia familio, ili konstruis la kastelon Alt-Schellenberg.
Princo Johann Adam Andreas von Liechtenstein (n. 1657; m. 1712) akiris en la jaro 1699 la imperiliberan Senjorujon Schellenberg.
Galera (Granada)
Galera estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Ĝi situas en la nordorienta pinto de la provinco kaj enhavas krom la ĉefan kernon du domarojn (submunicipoj). En la kerno estas kelkaj kavohejmoj kutimaj en la regiono. Ĝi havas 1.106 loĝantojn.
Groß Wüstenfelde
Groß Wüstenfelde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Mecklenburgische Schweiz ("meklenburga Svislando", pro iom monteta kaj ne tute ebena pejzaĝo). Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Darro (Granada)
Darro estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. La nomo devenas el tiu de la rivero Darro kiu tamen fluas neproksime de la vilaĝo. La loko estis setlita el Paleolitiko. Nune ĝi havas populacion de 1.468 loĝantoj.
Groß Wüstenfelde
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Jägerhof, Matgendorf, Mühlenhof, Perow, Schwetzin kaj Vietschow.
Darro (Granada)
Limas norde kun la municipoj Píñar, Morelábor kaj Huélago, oriente kun la municipo Guadix, sude kun la municipoj Cortes y Graena kaj La Peza, kaj okcidente kun la municipoj Diezma kaj Iznalloz.
Paroĥo Ljusnarsberg
La paroĥo Ljusnarsberg - Ljusnarsbergs socken - en Västmanland provinco, Svedio, estis parto de administa distrikto Nya Kopparberg kaj estas ekde 1971 parto de samnoma komunumo Ljusnarsberg.
Paroĥa areo estas 570,11 kvadrataj kilometroj da tero (antaŭ 1904 603.5). En 2000 estis 5755 loĝantoj. Vilaĝo Ställdalen kaj urbo kaj paroĥa vilaĝo Kopparberg kun la preĝejo de Ljusnarsberg situas en la paroĥo.
József András Papp
József András PAPP [pap] estis rumania hungara ekonomikisto, juristo. Li naskiĝis en Kolozsvár la 30-an de novembro 1916 kaj mortis ?.
Kariero
József András Papp finis superan komercan lernejon (1935), poste li pristudis ekonomikon, sed li diplomitiĝis nur en 1964 pri juro en UBB de Kluĵo. Li publikigis en Igazság, Korunk (1978-83), A Hét (1975-83), TETT, Művelődés, Munkásélet, Új Élet.
Poienile Zagrei
Poienile Zagrei [pojenile zagrej] (hungare: Pojény pojenj) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Năsăud. En 1910 ĝi havis 620 loĝantojn (rumanoj); en 1992 887 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1547. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Zagra.
Stanisław Lem
Stanisław Herman LEM (naskita la 12-an de septembro 1921 en Lvivo; mortinta la 27-an de marto 2006 en Krakovo) estis pola verkisto de satira kaj filozofiema sciencfikcio. Liajn librojn oni tradukis en 41 lingvojn. Vendiĝis pli ol 27 milionoj da ekzempleroj.
Vivo
Lem naskiĝis en Lvovo (tiam en Pollando, nun en Ukrainio) kiel filo de la kuracisto Samuel Lem kaj Sabina Woller. Li studis medicinon en la Universitato de Lvovo kaj la Jagelona Universitato en Krakovo, sed interrompis la studadon pro la invado de la nazioj dum la dua mondmilito. Poste Lem laboris kiel aŭtoriparisto kaj veldisto, kaj aniĝis al la kontraŭgermana rezistantaro. En 1946 Lem transloĝiĝis al Krakovo kaj finis sian studadon. Li laboris kiel helpanto en scienca esplorejo kaj komencis verki novelojn dum la libertempo.
Stilo
La verkado de Lem estas karakterizita per amaso da originalaj ideoj. Krome, lia verkado karakteriziĝas per granda diverseco kaj inkluzivas multajn humurajn verkojn (inkluzive en la rakontkolektoj, La Cyberiada, kaj Opowiesci o pilocie Pirxie (la spaca piloto Pireksi) ĝis plej seriozaj verkoj, kiel Solaris. malgraŭ la granda diverseco, oni povas konstati el tio, kio estas ofta en liaj verkoj, ke ili havas apartan filozofian elementon.
Agnoskoj
Li estis premiita per honora membriĝo al la asocio Science Fiction and Fantasy Writers of America (SFWA) en 1973, sed la premio estis forprenita en 1976 pro liaj komentoj pri lastatempa sciencfikcia literaturo; li priskribis ĝin kiel malplene elpensitan, aĉe verkitan, kaj zorgantan pli multe pri vendokvanto ol pri ideoj aŭ literatura novigo. SWFA poste proponis al li normalan membriĝon, sed tion li rifuzis.
Stanisław Lem estis kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo, la plej alta ŝtata honorigo de la Pola Respubliko.
Multaj liaj verkoj estis adaptitaj al filmoj.
Verkaro
En Esperanto aperis 2021 traduko de la romano Solaris, tradukita de Przemysław Wierzbowski kaj la Bjalistoka Esperanto-Societo, ISBN 978-83-962222-0-6. Aperis ankaŭ filma versio de Solaris, sed sen subtekstoj en Esperanto.
Dobrzyń nad Wisłą
Dobrzyń nad Wisłą estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Dobrzyń nad Wisłą en distrikto Lipnowski.
Gor (Granada)
Gor estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Krom la kerno havas ok pliajn domarojn aŭ submunicipojn. La tereno estas montara kaj trapasata de la rivero Gor. La municipo havas 920 loĝantojn.
Victor Klemperer
Victor KLEMPERER (naskiĝis la 9-an de oktobro 1881 en Landsberg an der Warthe, post 1945 alinomita Gorzów Wielkopolski, mortis la 11-an de februaro 1960 en Dresden) estis jud-germana filologo kaj verkisto de LTI - Notizbuch eines Philologen kaj de taglibroj, en kiuj li zorge dokumentis sian Ausgrenzung, lian ekskludon de la germana socio kiam la nazioj ekregis Germanion.
Klemperer, kuzo de la orkestrestro kaj komponisto Otto Klemperer, estis oka infano de rabeno. Li studis filozofion kaj filologion pri lingvoj romanaj kaj ĝermanaj en Munkeno, Ĝenevo, Parizo kaj Berlino. En 1912, li konvertiĝis al protestantismo. Li sukcesis doktoriĝi en 1912, kaj ricevis la kapablecon instrui en 1914. Dum la jaroj 1914 kaj 1915, Victor Klemperer laboris ĉe la universitato de Napolo kaj rekrutiĝis poste kiel soldato, en la artilerio, kaj poste en la cenzuro milita. En 1920, li iĝis profesoro pri filologio romana ĉe la teknologia universitato de Dresdeno.
Klemperer loĝis en Dresden dum la nazia epoko. Post vendo de la domo kiun ili konstruigis komence de la 1930-aj jaroj, Victor Klemperer kaj lia edzino, Eva, devis loĝi en Judenhaus (judodomo). Pro la "arjaneco" de Eva, ŝia edzo eskapas forsendon en koncentrejon ĝis la 13-a de februaro 1945. Fakte estis nur tiam, kiam la aliancanoj jam liberigis la koncentrejon Aŭŝvico, ke la naziaj aŭtoritatoj decidis forsendon de "miksitaj paroj". Victor kaj Eva Klemperer transvivis nur pro la aera atako de la nokto de la 13-a ĝis la 14-a de februaro 1945. Ili tiam decidis profiti de la kaoso por fuĝi, fuĝo kiu daŭros dum la lastaj militmonatoj.
Lingua Tertii Imperii (lingvo de la tria imperio)
Dum la nazia epoko, Victor Klemperer ne rajtis labori intelekte pro sia juda deveno. Dum tiu periodo li ekverkis personan taglibron kie li notas ĉiutage la manipulojn de la nazioj pri la germana lingvo. Tiun lingvon de la tria imperio, Klemperer nomas Lingua Tertii Imperii (lingvo de la tria imperio), kies nomon li mallongigis al LTI pro sekuraj kialoj. En Lingua Tertii Imperii li sisteme analizis la lingvouzon en la Tria Regno, kiel ĝi venis al li en formo de broŝuroj, paroladoj kaj la lingvo de la homoj ĉirkaŭ li.
Li ankaŭ laboras pri sia historio de la literatura franca dum la 18-a jarcento, verko de sia vivo, ekverkita jam longe antaŭ la nazia periodo kaj kiu estis publikigita nur en la jaroj 1954 kaj 1960.
Premioj
En 1995 al li estis postmorte premiita kun la Geschwister-Scholl-Preis, kiu estas aljuĝita por verkoj "kiuj montras spiritan sendependecon kaj pruntedonas sin al la antaŭenigo de burĝaj liberecoj, etika, intelekta kaj estetika kuraĝoj kaj por doni impeton al la hodiaŭa sento de respondeco." La premio estas nomita laŭ Sophie kaj Hans Scholl, la iniciatintoj de la rezista grupo Die weiße Rose (La blanka rozo), kiuj estis ekzekutitaj pro rezisto al la nazia reĝimo.
Kalvinana preĝejo (Edelény-Finke)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en urbo Edelény (Hungario), en urboparto Finke (ĝis 1950 memstara vilaĝo).
Historio
La unua mencio pri katolika kirko de Finke okazis en 1300. La vilaĝo iĝis konata pilgrimloko en la 15-a jarcento. En 1580 la loĝantoj elektis la kalvinanan eklezion, samtempe la kirko iĝis kalvinana ĝis 1595, poste pro la kontraŭturkaj bataloj ĝi ruiniĝis. La kalvinanoj konstruis novan preĝejon inter 1846-1854.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, sed super la enirejo pluvŝirmilo reliefas. La plej supre ligna firstotureto troviĝas. La alia flanko de la simpla navo finiĝas en trapezo. La muroj estas blankaj laŭ la kutimoj. Interne post la enirejo ligna galerio estis konstruita por la orgeno. Same interne ligna ŝtuparo kuras al la galerio.
Dobolii de Sus
Dobolii de Sus [dobolij de sus] (hungare: Feldoboly feldoboj) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sfântu Gheorghe. Administre ĝi apartenas al Boroşneu Mare.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 510 loĝantojn (hungaroj), en 1992 211 (82% hungaroj).
Historio
Ĝiaj unuaj skribaj mencioj estas en 1461, 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye).
Ĝia reformita preĝejo havas pentritan lignan baldakenon faritan en 1768 de József Szendrei. Ĝi estas unika laŭ tio kiel figuras la Sunon kaj la Lunon.
Gravaj personoj
= Eksteraj ligiloj =
Perioda kometo
Periodaj kometoj ricevas konstantan numeran prefikson antaŭ litero, normale post ilia dua perihelio. Ĝuste pro tio ekzistas la ne-numeritaj periodaj kometoj, kiel P/2005 T5 (Broughton).
Preskaŭ ĉiuj la kometoj estas nomitaj laŭ la nomo de sia malkovrinto sed ekzistas iuj esceptoj, kiel 2P/Encke kaj 27P/Crommelin, kiu estis nomitaj laŭ la persono kiu kalkulis ilian orbitojn. La orbitoj de la periodaj kometoj estas speciale malfacile kalkuleblaj pro la eblaj perturboj de la planedoj. Antaŭ la apero de komputiloj ekzistis homoj kiuj dediĉis siajn tutajn vivojn al la kalkuladoj de tiaj orbitoj.
Periodaj kometoj foje montras la saman nomojn (ekzemple la naŭ kometoj Shoemaker-Levy): la sistemo de la IAU diferencigas ilin per la numera prefikso aŭ per la tuta nomo (ekzemple 181P kaj 192P estas ambaŭ "Shoemaker-Levy kometoj").
En la astronomia nomenklaturo la litero antaŭ "/" havas malsimilajn signifojn:
Iuj listoj tenas la prefikson "C" por kometoj kun periodoj pli grandaj ol 30 jaroj ĝis ilia reveno estas konfirmita (ekzemple C/2008 E1 (Catalina) vs. P/2008 E1 (Catalina 9) ).
Vidu ankaŭ
Liste der Kometen Koméitelëschten
Les Hays
Les Hays estas franca komunumo lokita en kantono Chaussin, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Um Sukejm
Um Sukejm (en araba: ام سقيم) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu bordas norde kun Ĝumejra, sude kun Alsufuh kaj okcidente kun Alsafa, Almanara kaj Um Aŝŝif.
Ĝi havas 16,459 loĝantojn.
Zdechovice (distrikto Pardubice)
Municipo Zdechovice troviĝas sub sudaj partoj de Železné hory (Fera Montaro) en distrikto Pardubice kaj regiono Pardubice en Ĉeĥio, ses kilometrojn oriente de la urbo Přelouč. Vivas ĉi tie. La plej malnova skriba mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.
Kastelo
Komence de la 15-a jarcento ĉi tie en fortikaĵeto rezidis Jan Voděra el Sekerčice, pli poste posedantoj de la fortikaĵo kaj vilaĝo estis la reĝo Vladislao la 2-a Jagella, Nikolao Trčka el Lípa kaj Sidonio Lev el Rožmitál. Ĉirkaŭ la jaro 1600 estis la fortikaĵo rekonstruita en renesancan kastelon kaj tiu en la 18-a jarcento fare de familio Paar rearanĝita baroke. Ĉirkaŭ la kastelo estas parko kun rara ekzota flaŭro. De la jaro 1968-a ĝis 1990-a en la kastelo estis kazerno de la soveta armeo.
Baroka preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo
estis konstruita en la jaro 1716. Ĝi estas ununava kun trilatere aranĝita altarejo kaj kun sakristio sur norda flanko. Antaŭ la okcidenta fasado estas turo en la dua etaĝo apogata per volutaj ŝildoj. En la interioro estas plafona pentraĵo "Ĉielenpreno de Virgulino Maria", valora ĉefa altaro kun figuroj de anĝeloj kaj bildo "Renkonto de Sanktaj Petro kaj Paŭlo antaŭ ekzekuto". En la preĝejo estas ankoraŭ valoraj bildoj "Sankta Francisko", "La Sankta Familio" kaj "Sankta Johano el Nepomuko". Ĉe la preĝejo estas tombejo kaj poligona kadavrejo kun ŝinda tegmento.
Paroĥejo
estas el la duono de la 19-a jarcento, unuetaĝa kun trilatera voluta ŝildo.
Mariakulta kolono
el komenco de la 18-a jarcento antaŭ la kastelo estas baroka.
Bieno n-ro 15
kun empira pordego.
Memorplato al J.S. Pressl
de J. Gočár kaj B. Kafka el jaro 1909.
Gigantaj litoj
En arbaro du kilometrojn sude de la vilaĝo troviĝas grupo de ŝtonegoj nomata "Gigantaj litoj".
Aravakoj
La termino Aravako (de aru, la lokona vorto por kasava faruno), estis uzita por nomigi kelkajn de la loĝantaroj trafitaj de la hispanoj en la Okcidentaj Hindioj en 1492 kaj poste. Ĉi tiuj inkluzivas la tainojn, kiuj okupis la Grandajn Antilojn kaj Bahamoj (Lukajan), la Nepojojn kaj Suppojojn de Trinidado kaj la Igneriojn, kiuj supozeble antaŭis la Karibojn en la Malgrandaj Antiloj, kune kun rilataj grupoj (inkluzivanta la Lokonojn) kiuj vivis laŭ la orienta marbordo de Sudameriko, kiel malproksima sudo kie estas nun Brazilo. La grupo apartenas al la Aravaka lingvofamilio kaj kiel etno, ili estis la indiĝenoj kiujn Kristoforo Kolumbo trafis kiam li unuafoje alteriĝis en Ameriko. La hispanoj priskribis ilin kiel paca primitiva loĝantaro.
Soliers
Soliers estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Kantono Hamilton (Indianio)
La kantono Hamilton (Hamilton County) estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sándor Szolnay
SZOLNAY Sándor (solnai) estis hungara pentristo naskita en Kolozsvár la 4-an de novembro 1893 kaj mortinta en Kluĵo la 14-an de aprilo 1950.
Biografio
Sándor Szolnay en jaroj 1913-1914, 1922-1923 li studis en hungara arta altlernejo. Lia majtro estis István Réti. Ekde 1921 li laboris en Artistkolonio de Nagybánya, inter 1924-1927 li vivis en Baia Mare, sed poste li reloĝiĝis Koloĵvaron. Li partoprenis en fondado de Barabás Miklós Céh, kies ekde 1941 li estis artsekretario kaj praktika gvidanto. Inter 1933-1935 kun Jenő Szervátiusz li organizis liberan artan lernejon en Koloĵvaro. Post la dua mondmilito kune kun pentristo Zoltán Kovács li gvidis la liberan artlernejon de Józsa Béla Athenaeum, kiu ĝis la fondo de Magyar Művészeti Intézet (1948) estis forumo de arta instruado. Inter 1938-1940 li vivis en Segesvár, poste li definitive loksidiĝis en Koloĵvaro.
La Vancelle (stacidomo)
La Vancelle estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Kintzheim, apud La Vancelle, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Sélestat - Lesseux-Frapelle (116000).
2233 Kuznetsov
2233 Kuznetsov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Nikolaj Ivanoviĉ Kuznecov (cirile Николай Иванович Кузнецов), batalinton de la dua mondmilito kaj heroon de Sovetunio.
Les Eyzies (stacidomo)
Les Eyzies estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ministerio pri ekonomio kaj financoj (Francio)
La ministerio pri ekonomio kaj financoj estas la ministeria servo de la franca registaro komisiita pri ekonomia kaj financa politiko de Francio.
Ekde la, la ministro pri ekonomio kaj financoj estas Pierre Moscovici. Sub lia aŭtoritateco estas Bernard Cazeneuve, ministro delegita al buĝeto kaj Benoît Hamon, ministro delegita al sociala kaj solidara ekonomio kaj konsumado.
Historio
La historia kialo de tiu ministerio estas la administrado de la ŝtataj financoj. En 1946, por la unua fojo, estis kreita eksplicite ministerio kun atribuo de la administrado de la ŝtataj financoj kaj la efektivigo de la ekonomia politiko de Francio, sub la nomo "ministerio pri nacia ekonomio kaj financoj. Ĝia nomo kaj precizaj atribuoj variis je ĉiu registarŝanĝiĝo.