cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vaalermoor
Vaalermoor estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
90383 Johnloiacono
90383 Johnloiacono estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de John Loiacono, Anstataŭanta Direktoro por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li ankaǔ servis kiel Direktoro de Misio por IRIS, Direktoro de Projekto por ICESat-2, Direktoro de Instrumenta Sistemo ĉe la projekto EOS/Aura, kaj Anstataŭanta Direktoro de Eksperimento por la Bildiga Spektrografo HST.
Haardt (Palatinato)
Nomo
La nomo Haardt devenas de la malnovgermana hart kaj signifas monta arbaro aŭ arbarkovrata deklivo. Temas ĉefe pri „kamparane uzata arbaro“. La termino estas uzata en germanlingvio en diversaj lingvaj variantoj kun d, t aŭ th je la fino kaj unu aŭ du aa meze. Ĝi aperas en arbaraj nomoj kiel Hardtwald apud Karlsruhe kaj en lokaj nomoj kiel Haardt, la vinvilaĝo supre de Neustadt, aŭ Harthausen apud Speyer. Etnologie ankaŭ la mezmontaro Harz havas saman devenon.
Meerwijck
Meerwijck [MERvejk] estas kvartalo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen Nederlando. La kvartalo preskaŭ entute konsistas el neligitaj unufamiliaj domoj ĉe la bordo de la Zuidlaardermeer. La kvartalo estas parto de la vilaĝo Kropswolde, sed fakte situas aparte de ĝi. La nomo de la kvartalo estas transprenita de la biendomo Meerwijk en Midlaren je la transa flanko de la lago, kiu en 2009 estis rekonstruita kiel vilao.
La kvartalo konsistas el artefaritaj duoninsuloj je la nordorienta flanko de la lago. Preskaŭ ĉiuj domoj situas tuj ĉe la lago.
Apud la kvartalo situas la distreja areo kun la sama nomo. Ĝi enhavas kampadejon kaj jakthavenon. En la kampadejo oni povas bicikle aŭ piede transiri la riveron Hunze (loke nomata Drentsche Diep) per kablopramo. Krom tio oni konstruis porbiciklan ponton apud la fervojo dum la komenco de la 2010-aj jaroj per kiu ankaŭ estas fiksa ligo por bicikloj kun Noordlaren kaj Haren.
Eksteraj ligiloj
Elaera foto
Stratvidaĵo
Dolní Lukavice
Dolní Lukavice estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. La ampleksa vilaĝo situas en valo apud rivero Úhlava proksimume 3 km norde de Přeštice kaj 20 km sude de urbo Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1216.
Loĝantoj
La municipo estas konata dank' al muzika komponisto Joseph Haydn, kiu kelke da jaroj agadis en ĉi tiea kastelo kiel kapelmajstro ĉe grafo Karel Josef z Morzinu.
Plua signifa personeco kunigita kun la municipo estas usona astronaŭto Jim Lovell, kies antaŭuloj el la flanko de patrino devenis de ĉi tie. Jim Lovell mem vizitis Dolní Lukavicon en la jaro 2000.
Eklezio de Kimrio
La Eklezio en Kimrio aŭ Kimra eklezio (Eglwys yng Nghymru) estas membroeklezio de la Anglikana eklezio: Ĝi konsistas el 6 diocezoj, je ties pinto estas la ĉefepiskopo de Kimrio kiel primaso. La Kimra Eklezio havas ĉirkaŭ 120.000 membrojn.
En 1920 la Brita Parlamento deklaris ĝin sendependa. Ekde tiam ĝi ne plu havas la statuson de ŝtata eklezio. Tial ĝi nomiĝas hodiaŭ eklezio "en" kaj ne kiel antaŭe "de" Kimrio.
En 2014 Barry Morgan, episkopo de Llandaff, havas la titolon de ĉefepiskopo de Kimrio. Li kun la aliaj episkopoj formas sinodon, kiu estas la plej alta instanco de landa eklezio.
Gragnague (stacidomo)
Gragnague estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gragnague, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
NGC 6439
NGC 6439 (alia indiko — PK 11+5.1) estas planeduma nebulozo en konstelacio Sagitario.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Daniel Patrick Moynihan
Daniel Patrick MOYNIHAN (naskiĝinta la, mortinta la ) estis usona politikisto kaj sociologo. Membro de la Demokrata Partio, li estis unue elektita al Usona Senato el Nov-Jorkio en 1976 kaj estis re-elektita tri fojojn (en 1982, 1988 kaj 1994). Li malsukcesis konkurenci por re-balotado en 2000. Antaŭ siaj jaroj en la Senato, Moynihan estis la Ambasadoro de Usono ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kaj en Barato kaj estis membro de kvar sinsekvaj prezidentaj administracioj, komencante per la administracio de John F. Kennedy kaj post tio ĉe tiu de Gerald Ford.
(8389) 1993 FT37
(8389) 1993 FT37 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la UESAC, aŭ Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, (angla por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Zoltán Juhár
Zoltán Juhár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhár Zoltán estas hungara politikisto, ministro, ekonomikisto, diplomato.
(16141) 1999 XT127
(16141) 1999 XT127 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Črni Vrh proksime de Idrija (Slovenio).
Zoltán Juhár
Zoltán Juhár naskiĝis la  1930 en Hernádnémeti.
Biografio
Zoltán Juhár frekventis komercan mezlernejon en Sátoraljaújhely, poste li akiris ekonomian diplomon en Universitato Marx Károly en 1952. En la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj. Komence li instruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, poste li havis postenon en trusto, poste en ministerio pri eduko, fine en 1957 en ministerio pri enlanda komerco. Inter 1969 kaj 1982 li estis subministro, poste ministro pri enlanda komerco ĝis 1987. En la sekva jaro li partoprenis en establo de nova ministerio pri komerco. Inter 1988 kaj 1990 li estis diplomato, poste li pensiuliĝis kaj plene forlasis la politikon.
Val-de-Vesle
Val-de-Vesle estas franca situanta en departemento Marne, regiono Grand Est.
Dame-Marie (Orne)
Dame-Marie estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dominomariens.
Alain Robbe-Grillet
Vivo
Robbe-Grillet pasigis la unuajn vivojarojn en Parizo. Ĉe la liceoj Buffon kaj Saint Louis li dediĉis sin antaŭ ĉio al naturscienca lernado. Inter 1941-45 li studis ĉe la Nacia instituto agronomia kaj diplomiĝis.
Poste li deĵoris ĉe la Nacia instituto de statistiko kaj studoj ekonomiaj antaŭ iri esploronte por la daŭro de 3 jaroj al Maroko, Franca Gujano kaj la Antiloj. Reveninte li startis verkistkariere per Les Gommes (1953). La unua verko antaŭe nome Un régicide ne estis publikigita. Multajn jarojn li laboris kiel literaturdirektoro de la renomita eldonejo pariza Les Éditions de Minuit (1955-1985); krome li estis de 1966-68 membro de la lingvodefensa komitato Haut Comité pour la Défense et l’Expansion de la Langue Française. Dum la 1970-aj jaroj estiĝis fotoromanoj kun bildoj de David Hamilton. En 1980 li akceptis la oferton iri al la universitato de Bruselo kiel direktoro de la Centro sociologia kaj literatura (ĝis 1988).
Robbe-Grillet docentis gaste ĉe la altlernejoj de Novjorko kaj Vaŝingtono. Li estis kavaliro de la Honora Legio kaj ekde 1992 honora doktoro de la Universitato de Würzburg. Inter la multnombraj literaturpremioj indas nomi Prix Fénélon (1954), Prix des critiques (1955) aŭ Premio Internazionale Mondello (1982).
Verko kaj tekniko
En la jaro 1963-a li priskribis sian literaturan teorion en la esea kolekto Pour un nouveau roman. Tie li pledis por la forigo de klaraj strukturoj de intrigo kaj rakonto; influanta estis en tiu ĉi punkto multe Francis Ponge. Strikte sekvante tiun postulon, Robbe-Grillet rezignis pri intrigo gvidita fare de ĉiuscianta rakontanto kaj pri fadeno trahistoria. Anstataŭe la romanoj restas surfacaj kaj nur listigas eventojn unu post la alia kun detala priskribemo scienca. Interpretadon la leganto vane serĉas, al kiu li kutimiĝis en tradiciaj romanoj.
La unua ekzemplo de tiu maniero (ankaŭ nomita aferromano aŭ objektiva romano) estis Le Voyeur (1955) kie temas pri vendovojaĝo de la horoloĝkomercisto Mathias sur insulon kaj pri ties impresoj samloke. Memoroperdeto iĝas minacanta sindemando pri ekzistorajto. La supozon pri krimo farita de Mathias dum infaneco verŝajnigas - sed ne certigas - diversaj indicoj. Certa knabo scianta silentadas obstine. Finiĝas la romano simple per la forvojaĝo el la insulo. Akurate la procedo de pura priskribo mem faras la realecon de la romano stranga kaj misteroza. Laŭdegis tiun romanon i.a. Roland Barthes kaj Maurice Blanchot.
Dum la 1960-aj jaroj Robbe-Grillet komencis baroke ornami siajn verkojn per metaforoj. De tiu ĉi tempo estas liaj postmodernaj eksperimentoj ĉe diversaj ĝenroj kiel detektiva, krima aŭ ama romanoj - kio sentiĝas ankoraŭ en 1988 en Angélique oŭ l'enchantement. Sed ankaŭ tiuj modernaj metodoj konas la konvinkiĝon ke oni tute ne povas konfrontiĝi al neesplorebla realeco per naivaj, rektaj, pripensigaj-psikologiaj romanintrigoj!
Ĉe la fantomromano Topologie d’une cité fantôme (1976) gravegas krom fotoj la konfuzaj bildoj de surrealismo, nome de René Magritte kaj Paul Delvaux. La realeco iĝas ĉifro nekomprenebla, parte hieroglife lumanta kaj reestinĝanta.
Verkaro (elekto) kaj reĝisora memevoluo
Aliaj verkoj de Robbe-Grillet estas la romanoj La jalousie (1957), La maison de rendez-vous (1965), Projet pour une révolution à New York (1970) kaj Les derniers jours de Corinthe (1992). Por la filmo Dernière année à Marienbad de Alain Resnais li skribis la scenaron, kiu estis premiita ĉe Berlinale per la Ora urso. Poste li mem reĝisoriĝis kun paralela skribado de la scenaroj: ekz. Trans-Europ-Express (1966), kie li mem aktoris; L’homme qui ment (1968); kun Jean-Louis Trintignant); Giochi di fuoco (1975; kun Trintignant, Philippe Noiret kaj Sylvia Kristel); La belle captive (1982). Per tiu kombino li ege bone sukcesis realigi siajn pretendoj pri objektiveco kaj bilda varieco.
Sekvis la romano Djinn (1981), autobiografia trilogio (la t.n. Romanesques) konsistanta el Le miroir qui revient (1984), Angélique ou l’enchantement (1987) kaj Les derniers jours de Corinthe (1994). La romano La reprise (2001), provoka variigo de la Lolita-motivo sub formo de spionadrakonto, sekvas la tradiciajn principojn de novromana rakontado kaj iĝis multvendita furorlibro en Franclando, kio ne okazis antaŭe koncerne la eldonokvanton. Danke al tio la aŭtoro denove famiĝis en la lasta etapo de la kariero verkista.
Brodek u Konice
Brodek u Konice (Deutsch Brodek) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379. En la jaro 1872 Brodek ricevis kromnomon Německý Brodek – Deutsch Brodek. En la jaroj 1945–1946 la germanoj el Brodek estis ellandigitaj kaj Brodek estis enloĝigita de ĉeĥoj el la ĉirkaŭaĵo. La ofican nomon Brodek u Konice Brodek ricevis en la jaro 1952, por ke ĝi diferenciĝu de pluaj setlejoj de la sama nomo, precipe de proporcie proksimaj municipoj Brodek u Prostějova kaj Brodek u Přerova.
Brodek estis centro de la tn. lingva insulo Brodek, kiem krom ĝi apartenis ankaŭ municipoj Dešná, Labutice, Lhota u Konice, Runářov kaj Skřípov.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Hiroshi Ibusuki
Hiroshi Ibusuki (指宿 洋史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, JEF United Chiba kaj Shonan Bellmare.
25858 Donherbert
25858 Donherbert estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Don Herbert (pseŭdonimo : "Sro Wizard", 1917–2007), kreinto kaj vigliginto de Watch Mr. Wizard kaj Mr. Wizard's World : programoj, kiuj alportis la sciencon al milionoj da infanoj de 1950 ĝis 1990 kaj inspiris generaciojn da ĝermantaj scientistoj.
14316 Higashichichibu
Ĝia orbita granda duonakso, kalkulata por la epoko de la, estis 3,20028663 : ĝi tiam orbitis ĉ. 43 000 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Ĝi suldas sian nomon al Higaŝi-Ĉiĉibu, vilaĝo de 4 000 enloĝantoj ĉe la orienta rando de la Okuĉiĉibu-Montaro en gubernio Saitama, fama pro la tiea produkto de ligno. La stacio Dodaira troviĝas nemalproksime.
Rafael Silva
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Urawa Reds.
NGC 6440
NGC 6440 (aliaj indikoj — GCL 77, ESO 589-SC8) estas globa stelamaso en konstelacio Sagitario.
Salorno
Salorno (Salurn) estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. El lingvistika vidpukto, oni tuj sude de Salurn (en loko germanlingve nomata "Salurner Klause") lokigas la limon inter german- kaj itallingvio. Ne nur la teritorio de la norma germana lingvo finiĝas tie, sed ankaŭ tiu de la bavara dialektaro.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Capriana (TN), Cembra Lisignago (TN), Giovo (TN), Altavalle (TN), Kurtinig, Margreid, Mezzocorona (TN), Montan, Neumarkt kaj Roverè della Luna (TN).
Lingva insulo Brodek
Lingva insulo Brodek (ankaŭ Konice), germane Sprachinsel Deutsch-Brodek-Wachtl, estis malgranda moravia germanlingva enklavo en distrikto Prostějov, kulture ligita kun proksima Hřebečsko. Ĝi troviĝis sudokcidente de Konice, en montetara regiono en norda rando de Drahana montetaro.
Traktato de Lunéville
La Traktato de Lunéville estis subskribita en la Traktatejo de Lunéville la 9an de Februaro 1801. La subskribintaj partioj estis la Respubliko de Francio kaj Sankta Romia Imperestro Francisko la 2-a. Tiu lasta estis negocanta kaj je sia propra konto kiel reganto de la hereditaj teritorioj de la Habsburga Monarkio kaj je la konto de aliaj regantoj kiuj kontrolis teritoriojn en la Sankta Romia Imperio. La subskibintoj estis Jozefo Bonaparte kaj la Grafo Ludwig von Cobenzl, nome Aŭstria ministro pri eksterlandaj aferoj.
Lingva insulo Brodek
En la jaro 1938 tiu ĉi regiono fariĝis konsisto de teritorioj rezignitaj al Germanio, kiel longa terlango de Chornice al Brodek, kaj ĝi estis enmembrigita en Imperian regionon Sudetio, registara rondo Opava, distrikto Moravská Třebová. Post la dua mondmilito la ĉi tieaj germanoj estis ĉiuj ellandigitaj kaj la lingvoinsulo pereis.
Gao E
Gao E (en ĉina: 高鶚, ĉ. 1738 – ĉ. 1815) estis ĉina saĝulo, verkisto kaj eldonisto en la Dinastio Qing. Li atingis la gradojn ĝuren en 1788 kaj ĝinŝi en 1795. Li estis Hano kiu apartenis al la Flavflaga Armeo, kaj iĝis membro de la Hanlin-Akademio en 1801. Lia respekta nomo estis Ĝunfu (雲甫) kaj la arta nomo Lanŝu (蘭塾,"Orkid-studejo")
Regna govio Malsupra Danubio
Regna govio Malsupra Danubio, ankaŭ Malsupradanubia govio (germane: Reichsgau Niederdonau, ankaŭ Malsupra Danub(i)o) estas nomo de historia administra formacio kreita de naziistoj sur la okupita teritorio de Aŭstrio (Orienta Markio, ger. Ostmark), en la sudorienta Bohemio, sude de Moravio kaj sur parto de Slovakio (Devín kaj Petržalka) la 1-an de majo 1939 surbaze de leĝo "pri aranĝo de administrado en Orienta Markio". Rekta antaŭulo de tiu ĉi govio estis Landa hetmanujo Malsupra Danubio (ger. Landeshauptmannschaft Niederdonau) kiu estis ekde la 15-a de aprilo 1939 surbaze de leĝo "pri membrigo de sudetgermanaj teritorioj" teritorie identa kun tiu ĉi govio. Laŭ la leĝo metropolo de la govio estis urbo Krems (germane: Krems an der Donau), tamen la goviaj administraj organoj havis sidejon en Vieno alinomita al Granda Vieno (germane: Gross-Wien). Tiu ne estis konsito de la regna govio Malsupra Danubio, sed ĝi kreis ankaŭ memstaran regnan govion. Oni planis transŝovon de la administraj organoj ĝis Krems, sed tio jam neniam okazis.
Gao E
En 1791, kun sia partnero Ĉeng Ŭeiĝuan (程偉元), li "rekuperis" la lastajn kvardek ĉapitrojn de la monumenta romano de Cao Xueqin nome Ruĝdoma sonĝo (foje nomita Rakonto de la ŝtono). La naturo kaj etendo de liaj kontribuoj al la verko kaj la fontoj de lia materialo estas ankoraŭ studita kaj polemikigita, sed granda nombro de modernaj ortodoksaj "Ruĝologoj" (fakuloj pri la verko) supozas, ke la lastaj kvardek ĉapitroj de la verko ne estis verkitaj de Cao Xueqin. Li eldonis ankaŭ la unuajn okdek ĉapitrojn kune kun Ĉeng.
En 1921, Hu Ŝih proponis, ke la lastaj kvardek ĉapitroj de la verko estis verkitaj de Gao E mem. Lia propono estis akceptita de multaj ortodoksaj Ruĝologaj fakuloj kiel Ĵou Ruĉang. La pluigo de Gao kaj Ĉeng estas supozata de kelkaj kiel konspiro fare de la imperia kortego de la Dinastio Qing en la intenco kaŝi la duon-membiografian naturon de la romano, kiu enhavas politikon de la epoko Ĝongĵeng. Meze de la 20a jarcento, la malkovro de "120-ĉapitra manuskripto" de antaŭ 1791 komplikis la demandojn pri la partopreno de Gao en la afero. Irene Eber trovis, ke la malkovrita manuskripto "ŝajne konfirmas la postulon de Ĉeng kaj Gao ke ili simple eldonis kompletan manuskripton, konsistanta el 120 ĉapitroj, anstataŭ fakte verki parton de la romano."
Regna govio Malsupra Danubio
Limigo de la govio
La govio ensumigis la tutan teritorion de antaŭa landa hetmanujo Malsupra Danubio: preskaŭ la tutan tetitorion de la moderna aŭstra federaciaj landoj Malsupra Aŭstrio (80 malsupraaŭstriaj municipoj estis tiam konsisto de Vieno), plu la nordan kaj mezan parton de Burgenland (politikajn distriktojn Eisenstadt, Mattersburg, Neusiedl am See, Oberpullendorf, kaj urbojn Eisenstadt kaj Rust), slovakan Devín kaj Petržalka, sudan parton de Moravio (regionon ĉirkaŭ Slavonice, regionon ĉirkaŭ Znojmo, regionon ĉirkaŭ Mikulov, Valticion, Dijan triangulon) kaj sudorienton de Bohemio (Vitorazion kaj regionon ĉirkaŭ Nová Bystřice).
Pereo de la govio
La govio ĉesis ekzisti en aprilo de 1945, kiam ties teritorion konkeris taĉmentoj de la soveta Ruĝa Armeo. La antaŭe ĉeĥoslovakaj teritorioj estis redonitaj al la renovigita Ĉeĥoslovakio. Post renovigo de sendependeco de Aŭstrio la 27-an de aprilo 1945 estis en la aŭstri parto de la eksa govio renovigita la 1-an de majo 1945 federacia lando Malsupra Aŭstrio, sed kiu ĝis la 30-a de septembro 1945 ensumigis ankaŭ la nordan parton de ĝis nun senĉese nuligita Burgenland. La 1-an de oktobro1945 poste okazis la renovigo de la federacia lando Burgenland. La katastra teritorio Hinterberg, kiu estis alligita en la jaro 1938 al supraaŭstria urbo Steyr, restis eĉ plu ties konsisto kaj ĝi ne estas jam konsisto de Malsupra Aŭstrio, kio estis definitive konfirmita per ŝanĝo de la aŭstria federacia konstitucio en la jaro 1958.
Gragnague
Gragnague estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Gragnaguais.
Kirsten Gillibrand
Kirsten Elizabeth Rutnik GILLIBRAND (/ˈkɪərstən ˈdʒɪlɨbrænd/ KEER-stən JIL-ə-marko; naskiĝis la ) estas usona politikistino kaj Usona Senatano de Nov-Jorkio, en oficejo ekde 2009. Antaŭe, ŝi servis en Usona Domo de Reprezentantoj, reprezentanta la 20an kongresan distrikton de Nov-Jorko (2007–09). Ŝi estas membro de la Demokrata Partio.
En decembro 2008, Prezidanto Barack Obama nomumis Hillary Clinton kiel Sekretario de Ŝtato, lasanta senhoman sidlokon en la Nov-Jorkia senata delegitaro. Post du monatoj kaj multaj eblaj nomoj konsideritaj, Guberniestro David Paterson nomumis Gillibrand por plenigi la sidlokon. Gillibrand estis postulita por konkurenci en speciala balotado en 2010, kiun ŝi gajnis per 63% el la voĉdonaro. Ŝi estis re-elektita al plena ses-jara termino en 2012 kun 72% el la voĉdonaro, la plej alta marĝeno por ajna ŝtata kandidato en Nov-Jorkio.
Membro de la relative konservativa frakcio Blua Hundo de la Demokrata Partio dum en la Domo, Gillibrand estis vidita kiel progresema pro tio ke ŝi estis nomumita al la Senato. En ambaŭ okazoj, ŝiaj vidoj estis grave difinitaj de la respektiva koncernato kaj ŝi servis ĉe la tempo—konservativa kongresa distrikto kontraŭ la ĝenerale liberala ŝtato de Nov-Jorkio.
Traktato de Campo Formio
La Traktato de Campo Formio (nuntempe Campoformido) estis subskribita la 18an de Oktobro 1797 (27a Vendémiaire VI) de Napoleono Bonaparte kaj la grafo Filipo von Cobenzl kiel reprezentantoj de la Franca Respubliko kaj de la Aŭstria monarkio, respektive. Tiu traktato sekvis post la Traktato de Leoben (18a de Aprilo 1797), kiu estis trudita al la Habsburgoj pro la venkoj de Napoleono en la kampanjo de Italio. Ĝi definitive finigis la Unuan Koalicio-Militon kaj lasis Grandan Brition luktanta sola kontraŭ la revolucia Francio.
Tiu traktato, en sia publika artikolaro, koncernis nur Francion kaj Aŭstrion. Ĝi alvokis por Kongreso de Rastatt por negocadi finan pacon por la Sankta Romia Imperio. En sia sekreta artikolaro, Aŭstrio, kiel persona ŝtato de la Imperiestro, promesis labori kun Francio por certigi la okazigon de la kongreso. Tiu kongreso malsukcesis atingi pacon komence de 1799 kaj la 12an de Marto Francio deklaris militon dekonve kontraŭ Aŭstrio. Tiu nova milito, nome Milito de la Dua Koalicio, finis per la Paco de Lunéville, nome paco por la tuta Imperio, en 1801.
Sigismund Gelenius
Sigismondo Geleno, ĉeĥe Zikmund Hrubý z Jelení, (naskiĝis 1497 en Prago; mortis la 13-an de aprilo 1554 en Bazelo) estis ĉeĥa humanisto, filologo, filozofo, kaj tradukinto de renomaj grek-latinaj klasikaĵoj, kaj unua eŭropa eldonisto de la plej gravaj beletraj verkoj. Li tradukis ĉeĥen Laŭdon de l' Stulteco far Erasmo de Roterdamo kaj la verkojn de Petrarko kaj Cicerono.
Otěšice
Otěšice (ankaŭ Vojtěšice la tn. Útěšice, Adalbertsdorf) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Toru Takagiwa
Toru Takagiwa (高木和 徹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj JEF United Chiba.
Proklamo de la abolicio de la reĝeco
La proklamo de la abolicio de la reĝeco estis epizodo de la franca revolucio, kiu okazis en la en la unua kunsido de la nacia Konvencio, en kiu la deputitoj proklamis la abolicion de la monarkio en Francio (kiu ekde la  estis preninta la formon de konstitucia monarkio), markante la naskiĝon de la  unua Respubliko de Francio.
Kunteksto
La deputitoj de la Konvencio sciis ke ili estis komisiitaj por ĉesigi la krizon, kiu koviĝis depost la fuĝo de la reĝo Ludoviko la 16-a kaj ties aresto en Varennes (Junio 1791) kaj la kapto de Tuileries (10an de aŭgusto 1792). Ilia burĝa origino kaj ilia politika agado, ne inklinigis ilin, por la plej multo, al indulgo por la trono. La venko de Valmy, unua milita sukceso de la respubliko ĝuste en la sama tago de la kunveno, plifortigis iliajn konvinkiĝojn.
Propono de abolicio de la reĝeco
Kiam la deputito de Parizo, Jean-Marie Collot d'Herbois, proponis la abolicion de la reĝeco, li ne alfrontis fortan reziston. Nur Claude Basire, amiko de Georges Jacques Danton, klopodis moderigi la entuziasmon, rekomendante diskuton. Sed la abato Henri Grégoire, la konstitucia episkopo de Blois respondis malmilde : Jean-François Ducos apogis lin asertante ke ĉiu klarigo estus vere neutila:
Tiu minimuma argumentado konsistigis la debaton. La decido estis unuanime aprobita. La respubliko estis naskita.
Mirigita verŝajne pro sia propra aŭdaco kaj kvazaŭ por sin mem konvinki, la Konvencio decidis dati ekde tiam la oficialajn aktojn, ne plu de la jaro 4 de la Libereco sed de la jaro 1 de la respubliko.
11709 Eŭdokso
11709 Eŭdokso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la greka matematikisto Eŭdokso de Knido (-408 – -355), ĉefa instiginto de du grandaj disvolvoj en la greka matematika penso: la teorio pri la proporcieco, kiuj solvis la krizon estigita de la malkovro de la, kaj la metodo de elĉerpo por la kalkulo de areoj kaj volumenoj.
Henry de Montherlant
Henry de MONTHERLANT, (Parizo, 20-a de aprilo 1895 - 21-a de septembro 1972), kies denaska nomo estas Henry Marie Joseph Frédéric Expedite Millon de Montherlant, estis franca romanisto, eseisto, dramisto kaj akademiisto.
Nikolaj Fedorov
Nikolaj Vasiljeviĉ FEDOROV (naskiĝinta la en Ĉedino) estas la unua prezidento de la Ĉuvaŝa Respubliko.
Nikolaj Federov en 1980 finis kun honoro la juran fakultaton de la Kazana Ŝtata Universitato. De 1980 ĝis 1989 li laboris en la Ĉuvaŝa Ŝtata Universitato. En julio 1990 li estis nomumita ministro de justico de la Rusia Sovetia Federacia Socialisma Respubliko (RSFSR) en la registaro de Ivan Silajev kaj konservis la postenon en la registaro de Egor Gajdar. Li aktive partoprenis en la preparo de la juĝa reformo de Rusio.
Oskar Halecki
Oskar HALECKI estis pola historiisto, fakulo pri mezepokismo, bizanciisto, profesoro de Varsovia Universitato kaj de eksterlandaj altlernejoj, membro de Pola Akademio de Scipovoj (PAU), elmigranta aktivulo, kavaliro de Malta Ordeno de 1955.
Nikolaj Fedorov
Li demisiis en marto 1993, ĉar ne subtenis la dekreton pri speciala reĝimo de administrado kaj ne subskribis la deklaron subtene al Boris Jelcin. La 12an de 1993 li estis elektita kiel deputito de la Ŝtata Dumao laŭ la listo de Demokratia partio de Rusio kaj la 26an de 1993 li elektiĝas kiel prezidento de la Ĉuvaŝa Respubliko.
Oskar Halecki
Vivo
Oskar Halecki finis gimnazion en Vieno (1909), poste studis historion en Jagelona Universitato (1909–1914); lia lekciisto Stanisław Krzyżanowski prizorgis lian doktorecon je la temo Pri komencoj de litova parlamentismo (1913) kaj habilitiĝon (1915). En la jaroj 1914–1915 Oskar Halecki kompletigis studojn en Universitato de Vieno; de 1915 estis docento en Katedro de Helpaj Sciencoj de Historio ĉe Jagelona Universitato, en 1918 translokiĝis al Varsovia Universitato, kie ricevis Katedron de Historio de Orienta Eŭropo; en 1919 estis nomumita ordinara profesoro, en 1920 iĝis dekano de Filozofia Fakultato, en 1930/1931 dekano de Humanisma Fakultato. Li lekciis pri historio de mezepoka Pollando, polaj-litovaj rilatoj ĝis la 16-a jarcento, historio pri Orienta Eŭropo ĝis la 17-a jarcento. En la jaroj 1925–1926 plenumis funkcion de ĉefo de Universitata Sekcio de Internacia Instituto de Mensa Kunlaboro en Parizo. Krom sicenca laboro aktivis socie. En 1926 partoprenis Komunian Kongreson en Ĉikago, estis membro de Katolika Asocio de Internaciaj Esploroj en Friburgo kaj prezidanto de pola grupo de la Asocio (1927–1929). En la 1-a Komunia Kongreso en Poznań en 1930 prezentis faman referaĵon "Komunio kaj renovigo de la mondo". Tri jarojn poste iĝis la unua prezidanto de Unuiĝo de Katolikaj Verkistoj (1933–1936). En la jaroj 1934–1935 funkciis plue kie vicprezidanto de Ĉefa Estraro de Asocio de Pola Katolika Intelektularo. Li kontraŭstaris enkondukon fare de registaro de civilaj divorcoj. Dum eksplodo de la dua mondmilito restis en Svislando, poste foriris al Francio, Anglio kaj fine al Usono. Dum certa tempo lekciis en Pola Universitato en Parizo (1940), en la jaroj 1944–1961 gvidis Katedron pri Orienta Eŭropo en Universitato de Fordham en Novjorko. Lekciis en universitato en Montrealo, Kolumbia Universitato kaj aliaj. En la jaroj 1942–1953 estis direktoro, en 1953–1962 prezidanto de Pola Scienca Instituto en Novjorko; li kontribuis al ĝia ekesto en 1942.
Nikolaj Fedorov
En la 1998 li reelktiĝis je la posteno de la prezidento la duan fojon kaj en 2002 - la trian fojon.
Oskar Halecki
Publika agado
Sendepende de scienca laboro li okupiĝis pri publika agado. Dum la unua mondmilito apartenis al Supera Nacia Komitato. Militservon malhelpis lia parta vida malkapablo. Tamen en Centra Eldon-Buroo de la Komitato, la filio apoganta Legiojn de Józef Piłsudski, aperis grava laboraĵo de Halecki pri naciaj minoritatoj. Dum la milito anoncis kelke da aliaj laboraĵoj pri naciecaj kaj religiaj temoj. Li estis spertulo de pola delegitaro por la paca Konferenco de Parizo 1919 okupiĝanta pri historiaj kaj juraj problemoj kaj ĝenerala sekretario de Oficejo de Kongresaj Laboroj. Tiutempe li proponis koncepton de la kreo de komuna ŝtato de Pollando, Litovio kaj Ukrainio. Li apogis t.n. federacian koncepton de Piłsudski - prometeismon. Ankaŭ publikigis plurajn memorialojn pri naciaj minoritatoj kaj pri teritorio de la pola ŝtato.
De januaro ĝis junio 1919 plenumis funkcion de ĉefestro de Kleriga Fakultato en Ministerio pri Eksteraj Aferoj, en la jaroj 1921–1924 partoprenis en laboroj de sekretario de Ligo de Nacioj en Ĝenevo (inter alie kiel sekretario de Komisiono pri Mensa Kunlaboro de la Ligo de Nacioj). Ĉi-kampe li kunlaboris kun Albert Einstein, Henri Bergson kaj Maria Curie-Skłodowska, kaj apelaciis pri strikta kunlaboro, interŝanĝo de sciencistoj, kaj ankaŭ de literaturo. Li estis decida kontraŭulo de Sovetunio, partoprenanto de prometeisma movado kaj plurfoje diris pri komunista kaj soveta minaco por Eŭropo.
Dum eksplodo de la dua mondmilito Halecki troviĝis en Svislando, de kie sukcesis transiri al Parizo, kie organizis Polan Universitaton Eksterlande. Poste tra Portugalio forveturis al Usono. Li tuj eklaboris en Vassar College (1940–1941), sed baldaŭ translokiĝis al gvidata de jezuitoj Universitato Fordham apud Nov-Jorko, kie restis ĝis pensiiĝo en 1961. Samtepe lekciis en Universitato Columbia kaj en Montrealo, vojaĝante inter la du urboj. En 1942 apartenis al fondintoj de Pola Scienca Instituto en Nov-Jorko, traktata kiel daŭrigo de Pola Akademio de Scipovoj. Li estis ĝia direktoro (1942–1952), kaj post morto de Jan Kucharzewski en 1952 iĝis honora prezidanto.
Historiaj opinioj
Li estis porparolanto de la rolo de Pollando kiel "remparo de kristanismo", postulis neprecon subiĝi al volo de Vatikano. Alte lin aprezis la papo Pio la 12-a. Li partoprenis celebradon de la 1000-a datreveno de la bapto de Pollando en 1966. Ekde la dua mondmilito li estis forte politike engaĝita. Lia scienca pozicio kaŭzis, ke iĝis reprezentanto de la opinio en intelektaj kaj politikaj medioj de Ameriko. Eminenta ekzemplo de tio estas lia partopreno en radia debato januare 1944 pri la rilatoj kun Rusio, en kiu li bonege kontraŭstaris al rusa armea ataŝeo kaj al profesoro Pares, adepto de teritoriaj akiraĵoj de Stalin malfavore al Pollando. Aŭdata en la tuta Ameriko la disaŭdigaĵo (io simila al hodiaŭaj televidaj debatoj) fruktis per lavango da gratuloj de la plej eminentaj usonanoj kaj estis rememorata dum jaroj. En malbonaŭgura, nokaŭta per argumentoj artikolo The Sixth Partition of Poland (Dispartigoj de Pollando-Litovio de 1945 Halecki analizis antaŭdiratan kripligon de la unua aliancano de Okcidenta Eŭropo. Li asertis, ke tio estas la unua dispartigo, kies flanko estas okcidentaj demokratioj, kiujn defendis la pola soldato sangante de 1939. En alia studaĵo Post-War Poland (Postmilita Pollando) (1944) li profetis bezonon rekonstrui nian regionon kaj Eŭropon surbaze de federacio. Li pensis pri io kiel Eŭropa Unio kaj, same interese, ordonis ĝian disvastigon trans Atlantiko. Li postulis konstruon de transatlantika komunumo.
NGC 6441
NGC 6441 (aliaj indikoj — GCL 78, ESO 393-SC34) estas globa stelamaso en la konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
25864 Banič
25864 Banič estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov, ĉ. 35 km sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Štefan Banič (1870–1941), kiu inventis la paraŝuton. En 1913 li konstruis prototipan paraŝuton kaj provis ĝin en Vaŝingtono, saltante de konstruaĵo de 41 etaĝoj. En 1914 li saltis el aviadilo.
Arras
Arras [ aras ], en esperanto Araso , 200 km norde de Parizo, 50 km sude de belga landlimo, estas la ĉefurbo de la departemento Pas-de-Calais, en la regiono Hauts-de-France. Tiu mezgranda urbo en nordo de Francio, kun siaj ĉirkaŭurboj, sumas proksimume 50,000 loĝantojn.
Historio
Arras estis, sub tiama nomo Nemetacum, ĉefurbo de la galla gento Atrebatoj. Poste romia urbo, kies restaĵoj estas prifosataj, dum la 2-a jarcento post tuta detruo kaj malhomigo de la regiono far la unuaj ĝermanaj ĝermanoj ligo al Ĝermanoj invadoj, ĝermanaj koloniantoj estis instalitaj de la romiaj imperiestroj.
En la jaro 1105, la urbo suferis terura epidemio kaŭzita de Claviceps purpurea. Laŭ la tradicio, la virgo kun mirakla kandelo kuracis 143 malsanulojn.
En la malnova Francio Araso estis la ĉefurbo de la provinco Artezo. Dum Mezepoko Arras estis, krom farado de drapo, plej konata en Eŭropo centro de elfarado de tapetoj, ĝigrade, ke en la angla lingvo tiam Arras signifis "tapeto" kaj en Italio Arazzi, kaj en la pola lingvo oni ĝis nun diras Arras por tapeto. Tiu produktado ĉesis pr. komence de la 16-a jarcento. Poste Arras iĝis produktanto de punto.
Ĉirkaŭ Arras okazis diversaj bataloj en diversaj militoj (Pri tio vidu listeton en artikolo Batalo de Arras. Dum la unua mondmilito Araso situis apud la fronto. Tie la britia armeo konstruis subteran malsanulejon por 700 malsanuloj. La lasta batalo de Arras okazis dum la batalo de Francio, en la unuaj etapoj de la Dua Mondmilito.
Nuntempe Araso estas ĉefe oficeja urbo.
Kulturo kaj vidindaĵoj
Ĉefaj vidindaĵoj de la urbo estas la renesanca urbodomo kaj ĝia urboturo kaj kariljono, la du placoj "Granda placo" (Grand'-Place) kaj "Malgranda placo" (Petite-Place), ĉirkaŭitaj de 17-jarcentaj (fakte re-konstruita post detruo de la urbo dum la Unua mondmilito) domoj, kaj la kilometroj da subteraj galerioj laŭ tri taveloj, datiĝantaj el la mezepoko, kaj kiuj denove utilis por la brita armeo dum la unua mondmilito.
Ankaŭ la vasta abatejo Sankta-Vaast, en klasika stilo de la 18-a jarcento, kies monaĥapreĝejo ekde 1804 anstataŭas la de la revolucio malkonstruitan katedralon. En tiu abatejo (kiu apenaŭ utilis kiel tion) estas nun la muzeo. En 1934 okazis la franca nacia Esperanto kongreso.
Ankaŭ estas fortikejo, restaĵo de la urbaj fortikaĵoj, konstruita kiel multaj aliaj tiuepokaj de Vauban. Estas nun inskribita ĉe la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Famuloj ligitaj kun la urbo
aliaj naskitoj: cetere:
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Philippe de Villiers
Philippe Le Jolis de Villiers de Saintignon, naskita la 25-an de marto 1949 en Boulogne (Vendée), estas alta ŝtatoficisto, politikisto kaj verkisto franca. Subprefekto, li kreis en Vendée, dum 1978, la noktan spektaklon La Cinéscénie, kiun li poste transformis en temoparko, la Puy du Fou. Li eksiĝis de la subprefektejo post la elekto de François Mitterrand kiel Prezidanto de la Respubliko. Li oficis kiel Ŝtata Sekretario pri Kulturo de 1986 ĝis 1987, en la Ministraro dua de Jacques Chirac. Li tiam estis deputito, prezidanto de la ĝenerala konsilio de Vendée kaj eŭropa deputito. Fondinto kaj prezidanto de la Movado por Francio (MPF), politika partio suverenisma, li kandidatiĝis por la prezidantaj balotoj de 1995 kaj de 2007.
En 1999, li estas vic-prezidanto de la grupo Unio por Eŭropo de Nacioj en la Eŭropa Parlamento.
Verkoj (franclingve)
Eseo okaze de la Ducentjariĝo de la Revolucio kie li kritikas la memormemorojn kaj deziras pri la agnosko de la genocido dum la milito de Vendée.
Dancé (Orne)
Dancé estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Hipólito da Costa
Hipólito José da COSTA Pereira Furtado de Mendonça (* Colônia do Sacramento, en la 13-a de aŭgusto 1774 - Londono, en la 11-a de septembro 1823) estis brazila ĵurnalisto, framasono kaj diplomato, patrono de la seĝo numero 17 de la Brazila Beletristika Akademio. Li estis frato de la inĝeniero José Saturnino da Costa Pereira (1771-1852), komandanto de la Brazila Armeo.
Dancé (Orne)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Dancéens.
Hipólito da Costa
Biografio
En 1777, la familio translokiĝis al Pelotas, en Suda Rio-Grando, kie Hipolito da Kosta pasis sian adoleskecon, ĝis kiam li estis sendita al la Universitato de Koimbro, en 1798, kie li diplomiĝis pri Juro, Filozofio kaj Matematiko.
Dancé (Orne)
Ĝi nun formas parton de Perche en Nocé.
Hipólito da Costa
Biografio
Post diplomiĝo, li estis sendita en diplomatiaj misioj al Usono kaj Meksiko de la tiama ĉefministro Rodrigo de Sousa Coutinho (1745-1812). Tie li vivis du jarojn, pli ekzate en la urbo Filadelfio, kie li fariĝis framasono. Dank'al al tiu vojaĝo, pli malfrue li skribis rakonton "Taglibro pri Mia Vojaĝo al Filadelfio", kiu estus publikigita nur en 1955.
Kiam li reiris Brazilon, li ricevis plian mision, ĉifoje al Anglio, en 1802. Tamen, post tri aŭ kvar jaroj, revenante al Brazilo, li estis arestita de la Portugala Inkvizicio, laŭ ordonoj de Pina Manique (1733-1805), pro tio ke li estis akuzita pri disvastigado de la masonaj ideoj tra Eŭropo. Tamen, li sukcesis eskapi de la arestejo kaj fuĝis al Hispanio, alivestita kiel lakeo. El Hispanio, li reiris al Anglio, kie li ricevis protekton de la Princo Aŭgusto Frederiko, Duko de Sussex (1773-1843).
Establiĝante en urbo Londono, li tiam fondis la estontan brazilan ĵurnalon: la Correio Braziliense kiu funkciis el 1808 ĝis 1823. Pere de ĉi-ĵurnalo, Hipolito da Kosta povis disvastigi la liberalajn ideojn. Tamen, la portugala ambasadoro en Londono, Bernardo José de Abrantes e Castro (1771-1833), Grafo el Funchal, estis ekstrema kunbatalanto de la ĵurnalo de Hipolito da Kosta, kaj kreis ankaŭ ĵurnalon, kies titolo estis "The Portuguese Investigator in England" , kiu funkciis el 1811 ĝis 1819. Multaj aliaj ĵurnaloj kiu batalis kontraŭ la "Correio Braziliense" ankaŭ estis kreitaj.
Li ankaŭ famiĝis pro siaj alportugalaj tradukoj el Benjamin Thompson kaj Benjamin Smith Barton.
Jakab Szvetics
Grafo Jakab Szvetics [svetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szvetics Jakab estis hungara notario, juĝisto, departementestro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis nemesságodi kaj pleterniczai [nemeŝAgodi pleternicai], lia grafa antaŭnomo estis velikai.
Biografio
Pri lernojaroj de Jakab Szvetics mankas informoj. Li estis ĉefnotario de Kőszeg en 1731, post 2 jaroj subnotario de Vas (reĝa departemento), en 1737 ĉefnotario en la sama loko. En 1738 li estis juĝisto en Kőszeg, post jardeko tutlanda prokuroro kun la titolo kortega konsilisto. Inter 1765-1768 li iĝis persona reprezentanto de la reĝo, poste departementestro de Pest-Pilis-Solt-Kiskun. Li pensiuliĝis en 1780, samtempe li grafiĝis. Li edziĝis en Kőszeg en 1730, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Araba paciniciato
La araba Paco Iniciato (ankaŭ: Sauda Iniciato, Beiruta Deklaracio) estas politika plano de la Araba Ligo fini la israel-araban konflikton, laŭ kiu ĉiuj arabaj ŝtatoj normaligu siajn rilatojn kun Israelo kontraŭ la plenan israelan retiriĝon el la Golanaj Altaĵoj, Gaza Sektoro kaj Judeo kaj Samario (inkluzive de Orienta Jerusalemo) kaj la establado de sendependa palestina ŝtato kies ĉefurbo estos Orienta Jerusalemo.
Koncerne la problemon pri rifuĝintoj, la plano proponas "trovi justan kaj interkonsentitan solvon" konforme al la Rezolucio 194 de la Ĝenerala Asembleo de UN (la rezolucio diras, ke "rifuĝintoj, kiuj volas reveni al siaj hejmoj kaj vivi en paco kun siaj najbaroj, rajtos faru tion kiel eble plej baldaŭ", pri kio arabvortuma interpreto postulas la revenon de la rifuĝintoj al sia patrujo. Konforme al ĉi tiu deklaro esprimis la Ligo preambulon al la kompreno de la popola lukto por ke palestinano estu liberigita el la okupado kaj realigi la revenrajton).
Kontraŭ ĉi tiuj rimedoj, arabaj ŝtatoj finigu la israel-araban konflikton kaj normaligos rilatojn kun Israelo "en la kunteksto de paco". La membroj de la Araba Ligo adoptis la proponon, tiel iĝante ĝi tutaraba iniciato.
En 2017, estis raportite ke la Golfaj ŝtatoj proponis normaligajn rimedojn, inkluzive de la establado de rektaj telekomunikaj linioj, la permeso uzi la aerspacon kaj la forigo de komercaj limigoj kontraŭ ĉesigo de konstruado en kelkaj setlejoj kaj mildigado de la sieĝo sur Gazao.
Respondoj kaj reagoj
La Ŝtato Israelo oficiale ne akceptis la saud-arabian iniciaton. Tamen, en novembro 2008, prezidanto Ŝimon Peres laŭdis la saud-arabian paciniciaton en parolado en la Ĝenerala Asembleo de UN, kadre de pintokunveno pri interreligia dialogo, en ĉeesto de la reĝo de Saud-Arabio Abdullah: "Ni ne povas ŝanĝi la pasintecon. Peres diris. "Sed ni povas formi nian estontecon. Ĉi tio ŝajnas pli ebla hodiaŭ pro la saud-arabia propono, kiu fariĝis araba paca iniciato. Kiel tiu iniciato desegnas la estontecon al la regiono provizas esperon al la nacioj".
Ankaŭ Ĉefministro de Israelo Ehud Olmert esprimis sian pozitivan sintenon singarde, dirante dum vizito de la eksterlandaj ministroj de Jordanio kaj Egiptio, ke Israelo volus diskuti la araban pac-iniciaton. Poste, Olmert aldonis en intervjuo: "Se mi havas la okazon renkontiĝi kun reĝo Abdullah de Saud-Arabio, li estos tre surprizita aŭdi tion kion mi diros." kaj "Mi tre pozitive rigardas la aktivan rolon, kiun Saud-Arabio ludas en Mezoriento dum multaj jaroj," aldonis Olmert, aldonante, ke la sauda paca iniciato "havas tre interesan aliron."
Organizo de la Islama Kunlaboro esprimis sian subtenon al la araba paciniciato kaj renovigas ĝin regule en la jarkunveno de la organizo. El ĉiuj 57 landoj, nur Irano esprimis rezervojn pri la iniciato.
Groupe de Recherche pour une Enfance Différente
La Groupe de Recherche pour une Enfance Différente (Grupo de Reserĉo por Alia Infaneco, GRED], estis franca asocio de la pedofilia aktivismo, kreita en 1979 kaj malaperinta en 1987. Ĝi defendis socian akceptadon de pedofilio kaj nuligon de la aĝo de konsento. Ĝi estis la unua longedaŭra grupo de la pedofilia aktivismo en Francio. Ĝi apartenis al la Internacia Asocio de Gejoj.
Shota Kaneko
Shota Kaneko (金子 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Tochigi SC.
Literatura Mondo
Literatura Mondo (L.M. aŭ LM) estis la plej grava literatura esperanta periodaĵo inter la du mondmilitoj, redaktita en Hungario kaj aperinta (kun interrompoj) en tri periodoj inter 1922 kaj 1949. La unuan numeron eldonis Teodoro Ŝvarc en oktobro 1922.
Literatura Mondo due ankaŭ estis la eldonejo de tiu revuo, kiu eldonis verkojn en Esperanto, i.a. Enciklopedion de Esperanto.
Trie "Skolo de Literatura Mondo" foje estas nomata skolo de la Esperanto-literaturo, kies ĉefa periodaĵo estis la revuo.
La revuo
La periodaĵo aperis en tri periodoj, 1922 ĝis 1927 (5 jarkolektoj), 1931 ĝis 1938 (8 jarkolektoj) kaj 1947 ĝis 1949 (tri jarkolektoj).
Unua periodo
Ĝi ekaperis en Budapeŝto en 1922 – eldonita de Teodoro Schwartz (oktobro de 1922 – septembro de 1924), kaj redaktita de Kálmán Kalocsay kaj Julio Baghy. Poste ĝin eldonis Hungara Esperanto-Instituto, ĉefe ĝia gvidanto d-ro Vince Tóth, ĝis ĉeso en majo 1927.
Dua periodo
La revuon refondis en januaro 1931 Vilmos Bleier, kiu fariĝis la eldonisto kaj administranto de Literatura Mondo. Ĉefoj-redaktistoj estis denove K. Kalocsay kaj J. Baghy, respondeca redaktisto Károly Bodó kaj redaktistoj Ferenc Szilágyi kaj Lajos Tárkony. Baghy eksiĝis en januaro 1933 pro personaj kaj principaj motivoj.
Tria periodo
Literatura Mondo havis la plej internacian kunlaborantaron, eĉ de Orienta Azio. Plej ŝatataj estis ĝiaj observoj kaj objektive detalaj kritikoj kaj la naciaj numeroj, el kiuj aperis ĝis 1934 la estona, pola, ĉeĥa, jugoslava, latva, sveda. Literatura Mondo estis ankaŭ la debutejo de la nova poeto-generacio. En la du unuaj periodoj la formato estis 30 x 23, la tria periodo ĝi estis 29 x 20,5. En la unua periodo aperis entute 838 paĝoj, en la dua (ĝis 1934) 830 paĝoj (sen la aldonaĵoj). En 1933 la recenza kaj lingva enhavo aperis en la aldonaĵo: Bibliografia Gazeto (72 p.), de januaro de 1934 tiu ĉi kvaronjaraĵo havas la titolon Lingvo Libro. Literatura Mondo aperis ĉiam en arta eksteraĵo kun multaj ilustraĵoj. Entute: la revuo havas ne facile takseblan signifon en la historio de la Esperanta literaturo.
Represo
Iu "Kooperativo por Represo de Literatura Mondo" en Tokio represis la kompleton en 1969 - 1976. Ties lasta volumo (vol. 6) enhavas aŭtoran indekson. Ankaŭ la japana eldonejo Ludovikito represis, fidele al la originalo, la plenan kolekton de la Literatura Mondo. Ankaŭ tiu eldonaĵo estis tre sukcesa, tre valora.
La eldonejo
En la dua periodo Literatura Mondo estas ankaŭ la plej aktiva Esperanto-eldonejo. La celo de la eldonejo estas helpi la eldonon de la unuaj verkoj de novaj verkistoj kaj tiurimede kreskigi la originalan literaturon samtempe donante signifan kvanton da tradukita literaturo. Dum la kvar jaroj de ĝia ekzistado ĝi aperigis 43 diversgrandajn verkojn kun paĝonombro 7600 kaj vendoprezo de 185 svisaj frankoj. En 1933 ĝi fondis la Asocion de Esperantistaj Libro-Amikoj (AELA). Inter la verkoj eldonitaj de LM ni trovas ĉiujn verkojn de Kálmán Kalocsay, la originalajn verkojn de Stellan Engholm, la unuajn originalajn verkojn en libroformo de Lajos Tárkony (tiuepoke Totsche), Johan Weinhengst, Eŭgeno Aisberg, Hendrik Adamson, la unuan arthistorion en nia lingvo, kaj Enciklopedio de Esperanto. La programo por 1935 antaŭvidis 15 verkojn en proks. 5000 paĝoj. La eldonaĵoj de la firmo elstaras ankaŭ pro ilia plaĉa ekstero kaj nepre altnivela enhavo, senriproĉa stilo. Laŭ aserto de kelkaj kritikistoj la eldonejo vartas la neologismajn verkistojn. Por la redaktantoj de la Enciklpedio, tian aserton senbazigis la fakto, ke krom en la verkoj de Baghy, Kalocsay kaj Totsche inter la aliaj verkistoj oni apenaŭ povas trovi iujn, kiuj uzas neologismojn. La eldonejon gvidas de la fondo V. Bleier kaj de tiu tempo laboris por ĝi la Pestvidéki Nyomda Vác (presejo apud Budapeŝto en Vác.) Pri la aktiveco kaj laboro de la entrepreno informas ĝia katalogo senpaga, eldonita en 1934. Kiel estis menciite, granda parto de la literatura revuo, Literatura Mondo, kaj pluraj ĝiaj ceteraj valoraj eldonaĵoj estis presitaj en la urbo Vác.
En 1934 la eldonejo ne povis plu funkcii pro politikaj kialoj. Ferenc Braun, Esperantista presisto, komisiito de la Eldonejo Literatura Mondo alvenis en Ŝanhajon kun la celo prepari transloĝiĝon de la eldonejo al Fora Oriento, kie la antisemitismo estis tute malgrava fenomeno. Post 13 tagoj Japanio atakis Ĉinion kaj okupis ankaŭ Ŝanhajon. Braun tre malfacile fuĝis al Hongkongo, kie li ekorganizis la presadon. Kelkaj Esperanto-lingvaj eldonaĵoj jam aperis, kiam venis pliaj plagoj. La fondinto-posedanto de Literatura Mondo, la juddevena Vilmos Bleier, fuĝinta el Hungario tiun tagon mortis en Parizo, kiam la germanaj trupoj okupis ĝin. Krome kiam milita stato estiĝis inter Hungario kaj Britio, Braun iĝis ŝtatano malamika kaj la angloj ĵetis lin en koncentrejon. Kvankam la japanoj okupantaj la urbon liberigis lin, finfine la urbon reokupis la angloj. Dum la militeventoj malaperis aŭ neniiĝis ĉiuj esperantaĵoj (inter ili ekzemple la jam en foliojn presita Dekamerono de Giovanni Boccaccio). Tiel finiĝis la „posthistorio” de Literatura Mondo.
Posteco
La juna presisto Bénik Gyula ellernis Esperanton, por ke li povu bone fari tiun laboron. Poste li iĝis tie laborestro, kaj en lia zorgado estis faritaj altnivelaj, tutmonde konataj eldonaĵoj. Li fariĝis vera „ĝis-osta esperantisto”. Post la milito kaj post 1956 li reorganizis la ĉesigitan esperanto-movadon. En Vác li estis la animo de la Esperanto-vivo. Organizis, instruis, partoprenis en la tutlanda esperanto-movado kiel deputito. La nunaj Vác-aj esperantistoj estas liaj disĉiploj.