cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arcaĥa Respubliko
Internacia statuso
En 2006, Rusio publikigis 63-voluman Grandan Rusian Enciklopedion kiu priskribis Montaran Karabaĥon kiel sendependan unuon kiu historie apartenis al la armenoj, en la enkonduko pri la regiono. Azerbajĝano protestis kontraŭ tiu trairejo en la rusa enciklopedio. Ĝi donis protestleteron al la rusa ambasadoro en Azerbajĝano kaj postulis ke la enciklopedio estu konfiskita kaj ŝanĝita.
La 14-an de marto 2008, la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj pasigis ne-devigan rezolucion de voĉdono de 39 kontraŭ 7, kun 100 sindetenoj, reasertante la teritorian integrecon de Azerbajĝano, esprimante subtenon laŭ la internacie agnoskitaj limoj de lando kaj postulante la tujan foriron de ĉiuj armenaj fortoj de la regiono. La rezolucio estis apogita plejparte de membroj de la Organizaĵo de la Islama konferenco kaj GUUAM, de kiuj Azerbajĝano estas membro, same kiel aliaj nacioj turniĝante al sendependiĝaj regionoj. La rezolucio estis malakceptita de ĉiuj tri membroj de la Minska Grupo.
La 26-an de junio 2010, la prezidantoj de la Minska Grupo kaj kunprezidantoj, Francio, Rusio kaj Usono faris komunan deklaron, reasertante la "kompromison apogi la gvidantojn de Armenio kaj Azerbajĝano, por fini la bazajn principojn por la paca solvado de la konflikto en Montara Karabaĥo".
Homaj rajtoj
La milito en Montara Karabaĥo kondukis al delokiĝo de 528 000 (tiu cifero ne inkluzivas novajn naskitojn ekster ĝi) azeroj de armenaj teritorioj inkluzive de Montara Karabaĥo, kaj 220 000 azeroj, 18 000 kurdoj kaj 3 500 rusoj kiuj fuĝis de Armenio al Azerbajĝano de 1988 al 1989. La Azerbajĝana Registaro taksis ke 63 procentoj de internaj rifuĝintoj vivis sub la limo de malriĉeco kiel komparite kun 49% de la tuta loĝantaro. Proksimume 154,000 vivis en la ĉefurbo, Bakuo. Laŭ la Internacia Organizo por Migradoj, 40,000 rifuĝintoj vivis en tendaroj, 60,000 en subteraj ŝirmiloj, kaj 20,000 en fervojaj vagonoj. Kvardek mil loĝis en setlejoj financitaj de Eŭropa Unio kaj AKR provizis ejojn por aliaj 40,000 personoj. Aliaj 5,000 rifuĝintoj vivis en forlasitaj aŭ malboniĝintaj lernejoj. Aliaj vivis en trajnoj, sur vojflankoj en duon-konstruitaj konstruaĵoj, aŭ en publikaj konstruaĵoj kiel ekzemple turismaj kaj san-instalaĵoj. Dekoj da miloj vivis en sep tendaroj kie malbona akvoprovizado kaj kloakigo kaŭzis gastro-intestajn infektojn, tuberkulozon, kaj malarion.
La azerbajĝana registaro ne volas integri la rifuĝintojn kun la cetero de la loĝantaro ĉar tio povus esti interpretita kiel akcepto de la konstanta perdo de Montara Karabaĥo. La registaro postulis al la rifuĝintoj registri sian loĝlokon en la identigilo kun la intenco plibonigi la limigitan kaj plejparte neadekvatan nacian kaj internacian asistadon pro armena rekomendo ke Usono altrudu restriktojn sur humanitara helpo al Azerbajĝano. Pluraj rifuĝintoj estis el kamparaj areoj kaj trovis malfacilaĵojn integriĝi en la urba labormerkato. Multaj internaciaj humanitaraj agentejoj malpliigis aŭ tute ĉesis asistadon por la rifuĝintoj citante kreskantajn naftoenspezojn de la lando.
La morto de infanoj inter forlokigitaj azeroj estas 3-4 fojoj pli alta ol tiu de la cetero de la loĝantaro. La indico de mortnasko estis 88.2 per 1,000 naskiĝoj inter la interne forlokigitaj homoj. La plejparto de la forlokigitoj vivis en malfacilaj kondiĉoj dum pli ol 13 jaroj. 280 000 personoj, praktike ĉiuj etnaj armenoj kiuj fuĝis de Azerbajĝano dum la milito en 1988-1993 vivis en rifuĝint-similaj cirkonstancoj en Armenio. Multaj forlasis la landon, ĉefe al Rusio. Iliaj infanoj naskiĝintaj en Armenio akiras civitanecon aŭtomate. La kvanto de rifuĝintoj estas kondiĉigitaj de konstanta malkresko pro foriro, kaj pro la forigado de karabaĥa identigado. El tiuj, proksimume 250 000 fuĝis de Azerbajĝano (areoj ekster Montara Karabaĥo); ĉirkaŭ 30 000 venis el Montara Karabaĥo. Ĉiuj estis registritaj kiel rifuĝintoj en la fino de la jaro.
Geografio
La Respubliko Montara Karabaĥo estas tre montara, pro kio ĝi estas nomata "Montara Karabaĥo". Ĝi etendiĝas sur areo de 11,500 km2, landlime kun Armenio, Azerbajĝano, kaj Irano. La plej alta pinto de la lando estas Monto Mrav, kun 3.340 kaj Monto Kirs kun 2.725. La plej granda akvujo estas la akvorezervujo Sarsang, kaj la plej gravaj riveroj estas Terter kaj Ĥaĉeno. La lando situas en ebenaĵo kiu kliniĝas malsupren, orienten kaj sudorienten, kun mezuma alteco de 3 600 metroj super la marnivelo. La plimulto de ĝiaj riveroj fluas al la valo Arcaĥo.
La klimato estas milda kaj subtropika. La mezuma temperaturo estas 11°C, kiu varias jare inter 22 gradoj en julio kaj -1 gradoj en januaro. La mezuma pluvado povas atingi 71 cm en kelkaj regionoj, kaj estas 10 nebulaj tagoj jare.
Pli ol 2000 specoj de plantoj ekzistas en Montara Karabaĥo, kaj pli ol 36% de la landa teritorio estas arbarigata.
Administraj dividoj
La Respubliko Montara Karabaĥo havas ok administrajn dividojn. Ĝia teritorio inkluzivas la kvin distriktojn de la iama Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo, la distrikton Ŝahumjan en la SSR Azerbajĝano sub azera regado, kaj sep rajonojn ĉirkaŭ la iama aŭtonoma provinco kiuj nun estas sub posedo de la karabaĥa armeo.
Post la deklaro de sendependeco de la Respubliko Montara Karabaĥo, la azerbajĝana registaro forigis la Aŭtonoman Provincon Montara Karabaĥo kaj kreis azerajn rajonojn en tiu loko. Kiel rezulto, kelkaj administraj dividoj de la RMK respondas al la azeraj rajonoj, dum aliaj havas malsamajn limojn. Sekve, kompartabelo kun la dividoj de Montara Karabaĥo kaj la azeraj rajonoj:
Aldone, rajonoj de Azerbajĝano sub militista karabaĥa posedo kaj nun parto de la Respubliko Montara Karabaĥo: Laĉino, Qubadli, Zangilan, Jabrajil, Karvaĉaro kiel ankaŭ partoj de Agdam kaj Fizuli. Aliflanke, la oriento de Martakerto kaj Martuni estas sub regado de Azerbajĝano, kaj tuta Ŝahumjan.
Loĝantaro
En 2001, la raportita loĝantaro de la Respubliko Montara Karabaĥo estis 95 % armena, kaj aliaj 5 % estis asirianoj, grekoj, kaj kurdoj. En marto 2007, la loka administracio sciigis ke ĝia loĝantaro kreskis al 138,000. La ĉiujara naskofteco estis registrita ĉe 2.200–2.300 jare, pliiĝo de preskaŭ 1.500 en 1999. Ĝis 2000, la elmigrado de la lando estis minimuma. Por la unua duono de 2007, 1 010 naskiĝoj kaj 659 mortoj estis raportitaj, kaj 27 elmigrintoj. Laŭ aĝo: 15 700 (0–6), 25 200 (7–17) 75 800 (18–59) kaj 21 000 (60–)
Proksimuma loĝantaro laŭ provincoj (2006):
La loĝantaro de Respubliko Montara Karabaĥo:
Religio
La plej granda parto el la armena loĝantaro de Montara Karabaĥo estas kristanoj apartenantaj al la Armena Apostola Eklezio kiu estas la armena nacia eklezio. Kelkaj kristanaj ortodoksuloj kaj evangelianoj ankaŭ ekzistas; aliaj religioj inkludas judismon.
En la regiono de Montara Karabaĥo situas gravaj riĉaj monaĥejoj kiuj estas la ĉefaj spiritaj centroj de la karabaĥaj armenoj kaj la turisma allogaĵo por vizitantoj. Ili ĉiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio.
NGC 7507
NGC 7507 (aliaj indikoj — ESO 469-19, MCG -5-54-22, AM 2309-284, PGC 70676) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Arcaĥa Respubliko
Religio
La monaĥejo Gandzasar ("Գանձասար" en la armena) estas historia monaĥejo en Arcaĥo (Montara Karabaĥo). Alia estas Dadivank (armene: Դադիվանք ) ankaŭ Ĥutavank (armene: Խութավանք - Monaĥejo sur la Monteto) kiu estis konstruita inter la 9-a kaj 13-a jarcentoj. La celo de la registaro de Montara Karabaĥo estas la enlistigo de monaĥejo Gandzasar en la gvidlibro pri la Monda heredaĵo de Unesko.
La katedralo Gazanĉecoc, konstruita en 1868-1888, ("Ղազանչեցոց Եկեղեցի" en la armena), ankaŭ konata kiel la Katedralo de Kristo la Savanto estas katedralo en Ŝuŝi. Ĝi estas ĉefkatedralo kaj ĉefsidejo de la diocezo de la Armena Apostola Eklezio en Arcaĥo.
Tuj proksime de la katedralo en Ŝuŝi estas la pregejo Kanaĉ Ĵam (armene Կանաչ Ժամ եկեղեցի Verda preĝejo) konstruita en 1847.
Monaĥejo Amaras (4-a jarcento) estis monaĥejo establita de la ĉefa armena sanktulo, Sankta Gregoro la Iluminanto, kiu baptis Armenion kiel la unuan kristanan ŝtaton de la mondo en la jaro 301. Amaras ankaŭ gastigis la unuan lernejon kie Mesrop Maŝtoc, la inventinto de la armena alfabeto, instruis la novan alfabeton al lernantoj, en la 5-a jarcento. La loko de la monaĥejo Amaras troviĝas en la distrikto Martuni.
Monaĥejo Cicernavank (4-a jarcento) estas la plej bone konservita ekzemplo de armena baziliko kun tri navoj. La monaĥejo estas en la distrikto Kaŝatag.
La monaĥejo Sankta Jeghiŝe Arakjal (5a - 13a jarcentoj) dediĉata al Sankta Jeghiŝe, la fama evangelizianto de la orientaj teroj de Armenio. La preĝejo funkcias kiel tombejo de la reĝo de la 5-a jarcento Vaĉagan la 2-a la Pia, la plej bone konata reprezentanto de la orientaj armenaj monarkoj. La monaĥejo estas en la distrikto Martakerto.
Monaĥejo Dadivank (13-a jarcento) estas laŭdire la plej granda armena monaĥejo en Kaŭkazio. La okcidenta fasado de la Katedralo de Dadivank portas unu el la plej ampleksaj armenlingvaj surŝtonaj tekstoj. Dadivank estas nomita tiel pro Sankta Dadi, disĉiplo de la apostolo Tadeo kiu predikis la Sanktan Evangelion en Arcaĥo en la unua jarcento. La tombo de Dadi estis malkovrita de arkeologoj en 2007. La monaĥejo estas en la distrikto Ŝahumjan.
Monaĥejo Gtiĉavank (13-a jarcento) havas komunan dizajnon kun la arkitektura stilo de la ĉefurbo de mezepoka Armenio, Anio. La monaĥejo situas en la distrikto Hadrut.
Bri Jeghtze (13-a jarcento) kiu estas ĉirkaŭata de ĥaĉkaroj, unikaj ŝtonomonumentoj el Armenio kun gravuritaj krucoj. La monaĥejo estas situanta en distrikto Martuni.
Monaĥejo Jeric Mankanc (17-a jarcento) ("tri beboj" en la armena) estas konata pro gastigado de la sidejo de la pastraro de Arcaĥo rivala al la Gandzasara Apostola Seĝo. La monaĥejo estas situanta en la distrikto Martakerto.
Preĝejo Sankta Nerses la Granda, estas situanta en centro de Martuni, Karabaĥo. Ĝi estas dediĉata al la fama armena katolikoso, Sankta Nerses la Granda.
Ekonomio
La sociekonomia situacio de la Respubliko Montara Karabaĥo estis tre influita de la konflikto. Ankoraŭ, eksterlandaj investoj komencas veni. La origino de la plej granda parto de la enspezoj venas de la armenoj el Armenio, Rusio, Usono, Francio, Aŭstralio, Irano, kaj Proksima Oriento. Indas diri ke la sektoro pri telekomunikadoj estis evoluigitaj per Karabaĥa Telecom investanta milionojn da dolaroj en portebla telefonio, gvidita de libana firmao. Alia estas la fabriko Gorna Abakatinieni Combinat (metaloj kaj oro), situanta en la regiono Martakert kaj mastrumita de Artur Makartumjan. Ĝi laborigas pli ol 400 lokajn laboristojn. La banko-sistemo ankaŭ prosperas kun Arcaĥbank (la ŝtata banko). La respubliko nuntempe uzas la armenan valuton.
Turismo
La Respubliko ankaŭ interesiĝas pri evoluigado de turisma industrio adaptita al Armenio kaj la armena diasporo. Hotelo Nairi estas ekzemplo de tiu strategio. Ekzistas 8 hoteloj en Stepanakerto, la landa ĉefurbo. La Arcaĥa evoluagentejo diris ke 4,000 turistoj vizitis Montara Karabaĥon en 2005. La vizitantoj pliiĝis al 4500 en 2006. En la jaro 2010 estis kalkulitaj 8000 turistoj sen kalkuli la armenojn de Armenio. La agentejo kunlaboras kun la Armenia Turismo-Evoluagentejo ĉar nur tra Armenio la turistoj (plejparte armenaj) povas aliri Karabaĥon. La "Turisma Evoluagentejo de Montara Karabaĥo" estis establita en Erevano kiel Neregistara Organizao Respubliko Armenio por antaŭenigi turismon en Karabaĥo. Ĝi preparas ĉion por vojaĝ-organizantoj, vojaĝagentejoj kaj ĵurnalistoj kaj alvokas hotelo-servojn, butikumadon, manĝoprovizon, distro-centrojn.
Inter la vidindaĵoj troviĝas:
Kulturo
Hodiaŭ, Respubliko Montara Karabaĥo heredis la plimulton el la kultura heredaĵo de la iama Arcaĥo, la deka provinco de la Armena Reĝlando. Ĝi estis nomita subĉiela trezorejo de diversaj formoj de la armena arkitekturo. Ĝenerale ĝi gastigas plurajn milojn da arkitekturaĵoj kaj historiaj monumentoj en pli vasta senco. Aldone al ekleziaj strukturoj, tiu nombro inkluzivas ekzemplojn de civila arkitekturo, antikvaj kasteloj kaj fortikaĵoj same kiel multaj tradiciaj mezepokaj ĥaĉkaroj.
La arto kaj arkitekturo kreita en Montara Karabaĥo progresis tra la samaj gravaj stadioj kiel la armena arto faris en pli granda vasto. Ili komencis evolui en la antaŭ-kristanaj tempoj, daŭrigis post la adopto de Kristanismo frue en la 4-a jarcento, kaj eniris la epokon de moderneco post florado en la Mezepoko.
La ĉefesprimo de la arto de Arcaĥo en la Mezepoko estis tra eklezia arkitekturo: preĝejoj, katedraloj, kapeloj kaj monaĥejoj. La plej multaj aliaj formoj de arto en tiu periodo, inkluzive de lumigitaj manuskriptoj, ĥaĉkaroj (ŝtonkruco) kaj murpentraĵoj estis same ligitaj al arcaĥa eklezia vivo kaj ĝia ĉefa institucio, la Armena Apostola Eklezio.
Arkitekturaj verkoj en Arcaĥo estas konstruitaj laŭ similaj principoj kaj per la uzo de la samaj teknikoj kiel tiuj de la resto de Armenio. Kalkoŝtono estas la ĉefa konstrumaterialo kiu formas la kernon por la muroj. Ili tiam estas kovritaj per tegaĵo kaj slaboj el vulkanaj rokoj.
Ĉe la grandaj konstruaĵoj en la urboj aŭ en monaĥejoj, la eksteraĵo povas konsisti el zorgeme tranĉitaj blokoj el tofo. La monaĥejoj Gandzasar kaj Dadivank estas la unuaj ekzemploj de tiu stilo. Por pli modestaj strukturoj, kiel ekzemple parokaj provincaj preĝejoj, estis kutime uzataj malpli zorgeme tranĉitaj ŝtonoj, praktiko kiu donas pli rustikan aspekton.
Bermonville
Bermonville estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bermonvillais.
Ĝi nun formas parton de Terres-de-Caux.
Arcaĥa Respubliko
Kulturo
"Ni Estas Niaj Montaroj" (armene:Menk enk mer sarerê) de Sargis Baghdasarjan estas monumento situanta en Stepanakerto. La skulptaĵo estas vaste rigardita kiel simbolo de la fakta sendependa Respubliko Montara Karabaĥo. Ĝi estas granda monumento de tofo de maljuna armena viro kaj virino hakita de roko, reprezentante la montohomojn de Karabaĥo. Ĝi ankaŭ estas konata kiel "Avnjo kaj Avĉjo". La skulptaĵo estas starigita sur la blazonŝildo de Montara Karabaĥo.
Arcaĥa Ŝtata Muzeo estas la historia muzeo de la Respubliko Montara Karabaĥo. Situante en la numero 4 de la strato Sasunci David, en Stepanakert, la muzeo ofertas montradon de diversaj objektoj el antikvaj epokoj kaj kristanaj manuskriptoj. Ĝi ankaŭ havas pli modernajn objektojn, de la 19-a jarcento ĝis la Dua Mondmilito kaj de la okazintaĵoj de la Respubliko Montara Karabaĥo.
Ankaŭ kiel rezulto de la karabaĥa konflikto, ankaŭ ekzistis serioj de naciismaj kantoj faritaj de armen-karabaĥaj artistoj same kiel artistoj de Armenio kaj la armena diasporo kiuj kolektis subtenon por la karabaĥa sendependecmovado akompanita de videofilmo de karabaĥaj kampanjoj. Tiuj povas esti trovataj abunde en popularaj retaj ejoj kiel ekzemple YouTube ktp, kun viglaj diskutoj pro kaj kontraŭkarabaĥaj, kiujn tiuj filmoj preskaŭ ĉiam generas.
Fresko-arto
Malmultaj el la murpentraĵoj de Arcaĥo estis konservitaj, sed tiuj kiuj pluvivis estas gravaj por la historio de la armena fresko-arto pro siaj unikaj komponaĵoj kaj kolorskemoj. La plej granda kolekto de la freskoj de Arcaĥo troviĝas en la Monumenta Katedralo (1214), ĉe la Monaĥejo Dadivank. La Monumenta Katedralo estis konstruita sub la ordonoj de la reĝino Arzu de Haterk. La pentraĵoj prezentas la Dipatrinon, Jesuon Kriston kaj Sanktan Nikolaon, kun grupo de anĝeloj kaj kredantoj. La fresko ĉisekcie prezentita montras la Sanktan Virgulinon kun longa robo kun ruĝa kaptuko ligita ĉirkaŭ ŝia kapo. Ŝi aranĝas bendon ornamita per krucoj.
Kuirarto
Ĝengalbulkoj (ar: Zjengalow hats)
Lumigitaj manuskriptoj
La pli ol tridek konataj mezepokaj manuskriptoj kreitaj en Arcaĥo havas konsiderindan nombron da lumigitaj manuskriptoj, precipe en la 13-a kaj 14-a jarcentoj. Tiuj manuskriptoj troviĝis en Gandzak, same kiel en la monaĥejoj de Arcaĥo de Gandzasar, Ĥoranaŝat, Targmanĉatz, Sankta Virgulino kaj Jeric Mankanc. Aro da lumigitaj verkoj estas specifaj por la regionoj de Arcaĥo kaj Utiko; en ilia linia kaj senornama stilo ili similas al la miniaturoj de la skoloj de Sjuniko kaj Vaspurakano. Tiuj kunmetaĵoj estas simplaj kaj monumentaj, ofte kun ikonografio kiu estas origina kaj klara de bizanca modelo. Krom prezentado de bibliaj rakontoj, pluraj el la manuskriptoj de Arcaĥo provas bildigi la regantojn de la regiono kiuj ofte ordigis la reverkadon kaj lumon de la tekstoj. La rimarkinda kolekto n-ro. 115, konservita en Matenadarano, enhavas miniaturan portreton de Princo Vaĥtang Tangik, senjoro de Haterk.
Dum la 12a - 15a jarcentoj pluraj dekoj de bonkonataj manuskriptoj troviĝis en Arcaĥo kaj najbara Utiko. La plej bona periodo de la miniatur-pentrado de Arcaĥo povas esti dividita en du ĉefajn epokojn. La unua inkludas la duan duonon de la 12-a kaj la komencon de la 13-a jarcento. La dua epoko inkludas la duan duonon de la 13-a jarcento al la komenco de la 14-a jarcento.
Tapiŝoj kaj tapiŝetoj
Tapiŝoj kaj tapiŝetoj estas formo de arto kiu estas kerno de la arta identeco de la regiono. Estas konate ke en la 10-a jarcento tinkturfarbitaj ŝtofoj kaj tapiŝetoj de Arcaĥo estis altagrade valoraj en la araba mondo. Du klarigoj de la historiisto Kirakos Gandzakeci mencias brodaĵojn kaj kurtenojn de preĝejaj altaroj manfaritaj de liaj samtempuloj Arzu kaj Ĥoriŝah, du princinoj de la nobela domo Haterk (Հաթերք) de Ĥaĉeno, por la monaĥejo Dadivank. En la 19-a jarcento, lokaj tapiŝetoj kaj provaĵoj de natura silko-produktado iĝis parto de internaciaj ekspozicioj kaj arto-foiroj en Moskvo, Filadelfio kaj Parizo.
Arcaĥo/Montara Karabaĥo ankaŭ estas la fonto de kelkaj el la plej aĝaj tapiŝetoj portante armenajn surskribojn: la tapiŝeto kun tri niĉoj de la urbo de Bananc (1602), la tapiŝeto de la katolikoso Nerses de Aghvank (1731), kaj la fama tapiŝeto Guhar (Gohar) (1700). Aldonendas ankaŭ ke la plej multaj tapiŝetoj kun armenaj surskriboj venas de Montara Karabaĥo.
Publikaĵoj
Azat Arcaĥ estas la oficiala tagĵurnalo de la Respubliko Montara Karabaĥo.
Sportoj
Sportoj en la Respubliko Montara Karabaĥo estas organizitaj de la Arcaĥa Ministro de Kulturo kaj Junularo.
Piedpilko estas tre populara en Montara Karabaĥo. Stepanakerto havas bonkvalitan stadionon. Komence de la 1990-aj jaroj, Karabaĥaj teamoj partoprenis en kelkaj turneoj kaj maĉoj de Respubliko Armenio. Ankaŭ ekzistas interesiĝo pri aliaj sportoj, inkluzive de korbopilko. Velado estas praktikata en Martakerto.
Edukado
Edukado en Montara Respubliko estas senpaga kaj deviga por ĉiuj ĝis la 18jariĝo. La eduksistemo sekvas la modelon de la soveta epoko.
La lernejoj de Karabaĥo estis severe damaĝataj pro la pasinta konflikto. Tamen, la registaro de Respubliko Karabaĥo ricevis multan helpon de la Respubliko Armenio kaj donacojn de la Armena diasporo per kiuj ĝi sukcesis rekonstrui kaj modernigi multajn lernejojn. La Respubliko havas ĉ. 250 lernejojn diversgradaj, kun pli ol 200 en la regionoj. La studenta loĝantaro estas kalkulata pli ol 20,000 studentoj, la plimulto en la landa ĉefurbo Stepanakerto.
Arcaĥa Ŝtata Universitato estis fondita per la penoj de la registaroj de Montara Karabaĥo kaj Armenio. Ĝia ĉefa kampuso troviĝas en Stepanakerto.
La Erevana Administrad-Universitato ankaŭ havas filion en Stepanakerto.
Internacia Tago de Infanaj Viktimoj de Agreso
Internacia Tago de Infanaj Viktimoj de Agreso, angle: International Innocent Child Abuse Victim Day – cirkonstanca tago celebrata ĉiujare la 4-an de junio de la Unuiĝintaj Nacioj.
La 19-an de aŭgusto 1982, dum speciala sesio pri palestina problemo, la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj - ŝokita de granda nombro de palestinaj kaj libanaj infanoj mortigitaj dum farataj de Israelo agresoj - decidis fiksi la 4-an de junio ĉiujaran celebradon de la Internacia Tago de Infanaj Viktimoj de Agreso (rezolucio ES-7/8).
Internacia Prevento-Tago kontraŭ Perforto al Infanoj
Nanda Devi
Nanda Devi (en Hindia: नन्दा देवी) estas la dua plej alta monto en Barato post Kanĉenĝango kaj la plej alta situa tute ene de la lando. (Kanĉenĝango, kiu estas pli alta, estas sur la limo de Barato kaj Nepalo.) Ĝi estas la 23a plej alta pinto en la mondo. Ĝi estis konsiderata la plej alta monto en la mondo antaŭ kalkuloj faritaj en 1808 montris, ke Dhaulagiri estas pli alta. Ĝi estis ankaŭ la plej alta monto en Barato ĝis 1975 kiam Sikimo, ŝtato en kiu estas Kanĉenĝango, aliĝis al Barato. Ĝi estas parto de Garhŭal Himalajo, kaj estas en la distrikto Ĉamoli de Utarakando, inter la valo Riŝiganga okcidente kaj la valo Goriganga oriente. La pinto, kies nomo signifas "Feliĉiga Diino", estas konsiderata la patron-diino de la Utarakanda Himalajo. Agnoske al la religia gravo kaj por protekto de ties fragila ekosistemo, kaj la pinto kaj la cirklo de altaj montoj kiuj estas ĉirkaŭe — la Nanda Devi protektejo — estis fermita kaj al lokanoj kaj al montogrimpistoj en 1983. La ĉirkaŭa Nanda Devi Nacia Parko estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1988.
Ryoya Ito
Ryoya Ito (伊藤 遼哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Sagan Tosu.
Libro de Apokrifoj
Libro de Apokrifoj (ĉĥ.: Kniha Apokryfů) estas rakontaro de ĉeĥa verkisto Karel Čapek (1932). La libro estas esperantigita de Josef Vondroušek kaj eldonita de Ĉeĥa Esperanto-Asocio en 1970.
Mango (frukto)
Mango estas tropika frukto de la mangarbo (hindia mangifero). Ĝi estas tre dolĉa drupo kun or-kolora karno kaj grandega kerno. Tiu frukto venas el Azio, kaj estas trovebla nature en Birmo, Barato kaj Pakistano.
Mango estas suka frukto kaj havas multajn specojn kun tre variaj formoj, koloroj, teksturoj kaj gustoj. Ĝi estas ronda aŭ oblonga kaj povas havi pezojn de malpli ol 50g ĝis pli ol 2kg. Ĝi konsistas el ŝelo, manĝebla pulpo (la mezokarpo), kaj malmola endokarpo, kiu enhavas semon. Dum la disvolviĝo de la frukto, la ŝelo estas malhelverda, kiu ŝanĝiĝas al helverdaj, flavaj, oranĝaj, ruĝaj aŭ vinkoloraj tonoj kiam la frukto maturiĝas.
Depende de la vario, la pulpo de la matura mango estas dolĉa, mola aŭ fibra en teksturo, kaj oranĝa aŭ flava en koloro. La vario nomata lint-mango estas tiu, kiu enhavas la plej altan kvanton de fibro. Kiam ĝi ne plene maturiĝis, ĝi havas iom acidan guston. Kiam ĝi ankoraŭ estas verda, ĝia ŝelo havas tiun koloron kaj ĝia pulpo estas tre palverdeca flava, kun malmola konsistenco kaj adstringa acida gusto. Ankaŭ la gusto estas tre malsama inter unu vario kaj alia.
Krom homo, ankaŭ iuj specioj de insektoj, birdoj, vespertoj kaj aliaj mamuloj manĝas mangojn.
​
Superregaj teknikoj
Superregaj teknikoj rilatas al malsamaj teknikoj por socia manipulado, per kiuj grupo aŭ homo plifortigas sian pozicion en hierarkio subfosante aliajn grupojn aŭ individuojn. La termino origine venas de la norvega psikologo kaj filozofo Ingjald Nissen en 1945 en la verko The Dictatorship of Psychopaths (La Diktaturo de Psikopatoj), verko en kiu li prezentas la hipotezon, ke psikopatio estis la kaŭzo de la transpreno de la nazioj en Germanio. La originalaj naŭ regantaj teknikoj de Ingjald Nissen estis popularigitaj kaj reduktitaj al kvin fare de la norvega socia psikologo Berit Ås en 1976 kaj estis uzataj en sveda literaturo en la 1980-aj jaroj. En la 2000-aj jaroj Elaine Eksvärd multe popularigis ilin denove. Aldone al tiaj kvin, Berit Ås mem pligrandigis la liston per du pliaj. En sveda ĉiutaga parolo la esprimo "superegaj teknikoj" estas uzata por ĝenerale paroli pri malhonesta povmanipulado. Ekzistas ankaŭ aliaj manieroj kompreni superregajn teknikojn.
Fono
Berit Ås ricevis la ideon pri siaj esploroj pri superregaj teknikoj kiam ŝi sidis en kunveno kaj rimarkis la plurajn manierojn, en kiuj la viroj komunikis unu al la alia, ke tio, kion ŝi diris, ne gravas. Ŝi komencis imiti ĉi tiujn manierojn (trinki kafon aŭ okupiĝi pri io dum iu parolis) kaj trovis, ke tio helpis aŭdigi ŝiajn opiniojn. Ŝi nomis kaj nombris kvin superregajn teknikojn. Lernante la kvin regantajn teknikojn, virinoj povus, laŭ Ås, subteni unu la alian publike laŭ diskreta maniero, montrante nombron da fingroj por signali, kiu el la regantaj teknikoj estis uzata.
Funkcio
La teknikoj estas proksime ligitaj al socia statuso en grupoj. Ili estas uzeblaj de sube, sed ili aperas pli nature de pozicio de supre. Ĉiuj tipoj de homoj kaj grupoj povas uzi similajn metodojn, sed la koncepto de superregaj teknikoj montras kiel viroj konservas sian povon super virinoj kaj aplikiĝas sur persona nivelo. Personoj senpovaj ankaŭ povas uzi tiajn teknikojn, sed ofte tiam mankas al ili la povo por eluzi tion.
Pluraj el la teknikoj estas parto de ĝeneralaj povludoj kaj ne nepre rilatas al subpremo de virinoj. Ekzemple, estas normale, antaŭ grava kunveno diskuti ĝin kun tiuj, kiuj eble subtenos ĝin, por scii ĉu estas subteno kaj tiel prepari situacion, en kie kontraŭuloj ne havas manieron kontraŭstari ĝin dum la kunveno.
Uzo
La termino superrega tekniko estas uzata, interalie, en feminismo, por analizi genrobazitan subpremon. Ekster feminismo (kaj ankaŭ en la studoj de feminismo pri intersekciismo), la teorio priskribas, ke similaj teknikoj estas uzataj kontraŭ homoj de nedezirataj sociaj fonoj (socia klaso), aĝo aŭ malsama etneco de povuloj. Superregajn teknikojn povas uzi iu ajn.
Malvidebligo
Silentigi aŭ marĝenigi opoziciulojn per ignorado. La tekniko temas pri doni la senton al vi, ke vi ne ekzistas, kaj ke kion vi faras kaj diras, ne estas grava aŭ valora. Ĝi povas esti farita per vortoj, sed ankaŭ per korpa lingvo aŭ gestoj. Povas temi pri ne prezenti vin laŭ nomo, sen titoloj aŭ mencio de viaj kompetentoj aŭ eĉ mencii vian nomon en diversaj kuntekstoj. Ankaŭ povas temi pri paroli pri vi en malbona maniero. Pli nerektaj metodoj temas pri forpreni atenton de vi, dum kiam vi parolas. Alia maniero povas esti rimarkebla en la manko de gestoj kaj respondoj al kion vi diras. Parte ĝi povas esti pro malnovaj kutimoj, pura malico sed ankaŭ nescio.
La celo en ĉiuj kazoj estas igi la homon senti sin sensignifa kaj nesekura.
Ekzemplo:
Ridindigi
Prezenti argumenton aŭ personon kiel ridinda kaj sensignifa en maniero manipula. Tiel oni faras, ekzemple, uzante ridindigajn ekzemplojn. Alia maniero estas komenti la aspekton de unu homo antaŭ la grupon.
Las Piñas
Las-Pinjaso aŭ Las Piñas estas metropolo en Filipinoj, en insulo Luzono, apartenanta al Manila Metropolo.
Superregaj teknikoj
Ridindigi
Ekzemplo:
YAL
La vorto havas plurajn signifojn:
Las Piñas
Historio
La hispanoj fondis tie fiŝkaptistan vilaĝon en 1762 aŭ en 1797. En 1898 Usono akiris la urbeton, poste la japanoj okupis ĝin en 1942. En 1997 Las Piñas oficiale aliĝis al Manila Metropolo. La plej impona laborejo produktas motorojn.
Superregaj teknikoj
Reteni informojn
Ekskludi iun aŭ marĝenigi la rolon de persono retenante esencajn informojn.
Ekzemplo:
Las Piñas
Trafiko
Las Piñas havas bonajn aŭtovojajn kontaktojn kun la najbareco.
Superregaj teknikoj
Duobla puno
Meti iun antaŭ elekto kaj subigi la pridemandatan personon al devalorigo kaj puno, sendepende de kia elekto la persono faras.
Ekzemplo:
Transdono de kulpo kaj honto
Hontigi iun pri siaj kvalitoj aŭ sugesti, ke io, kion iu suferas, estas pro sia propra kulpo. Ĉi tio ofte fariĝas per kombinaĵo de ridindigo kaj duobla puno. Komparu tamen kulpon kaj honton.
Ekzemplo:
Aldonaj superregaj teknikoj
Berit Ås poste pligrandigis la liston per du aldonaj teknikoj:
Objektivigo
Ekzemple, vi ĵus faris bonan prezenton pri via laboro kaj iu komentas ke vi aldonas al la bona etoso de la ĉambro per viaj buntaj vestaĵoj.
Perforto aŭ minacoj de perforto
Uzi sian fizikan aŭ mensan forton kontraŭ iu por atingi sian volon aŭ atentigi, ke perforto ekzistas kiel eblo.
Kontraŭstrategioj
Grupo de doktoraj studentoj ĉe Stokholma Universitato formulis kvin kontraŭ-strategiojn. Per ili eblas kontraŭstari la specifan superregan teknikon.
Prenu spacon
Ne atendu ke iu donos al vi spacon por paroli, sed prenu ĝin mem. Diru "mi parolas nun, bonvolu ne interrompu min."
Kontraŭdemandu
Kiam homoj ŝercas, ekzemple, simple demandu "kial tio estas amuza?".
La kartoj sur la tablo
Petu informojn pri aferoj, kiujn homoj ne diras.
Videbligo
Atentigu pri tio, ke iu specifa homo havas ion por aldoni. Atentigu pri interrompoj. Ripetu kion diris alia, substrekante ke venas de tiu persono.
Informu
Atentu pri ne skribitaj reguloj, aŭ intencaj ignoroj. Informu la koncernan personon pri tiaj reguloj aŭ retenitaj informoj.
Konfirmu raciajn normojn
Kiam iu faras ion ne-racian, ekzemple hontigi personon pri aferoj pri kiuj ili ne kulpas, konfirmu ke tio ne en ordas. Substreku kio estas racia, normala, kaj eksplicite diru tion.
Ferenc Beniczky
Ferenc Beniczky [benicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beniczky Ferenc estis hungara politikisto, parlamentano, membro de supera ĉambro, departementestro, subministro, teatrestro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis benicei kaj micsinyei [miĉinjei], lia edzino estis Lenke Beniczkyné Bajza. Ferenc Beniczky naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto, li estis entombigita en Zsámbok.
Biografio
Ferenc Beniczky estis edukita ĉefe hejme. Li vojaĝis en Eŭropo inter 1854-1861. Li edziĝis en 1862. En 1868 li estis nomumita financa konsilisto kaj gvidanto de bieno en Gödöllő. En 1880 li estis nomumita parlamenta deputito, post 2 jaroj li iĝis ankaŭ departementestro, en 1884 subministro pri enlandaj aferoj. Inter 1888 kaj 1891 li estis nomumita teatrestro de la ŝtataj teatroj (tio signifis 2 teatrojn: Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Budapeŝta Ŝtata Operejo). Ekde 1890 ĝis sia morto li estis departementestro de Pest-Pilis-Solt-Kiskun. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn, krome li havis la titolojn vera interna sekreta konsilisto kaj imperiestra kaj reĝa ĉambelano.
Reprodukta revolucio
Reprodukta revolucio (en angla reproductive revolution), en demografio, sociologio kaj geografio de la loĝantaro, estas koncepto de sistema karaktero aplikita al la reprodukta efiko de la homa loĝantaro, proponita de John MacInnes kaj Julio Pérez Díaz, por kompreni la naturon de la demografia ŝanĝo kiu kondukas al la modernaj socioj. La reprodukta efiko estas la rezulto de malallta naskindico kaj alta survivado kiu garantias la subtenon de la loĝantaro, same kiel la bona rilato intergeneracia.
Matrono
Matrono laŭ PIV signifas nobelan patrinon en antikva Romo aŭ familiare maturaĝan kaj alte respektindan sinjorinon.
Disko (matematiko)
En geometrio, disko estas la regiono en ebeno enhavata interne de cirklo.
Disko estas fermita aŭ malfermita laŭ tio ĉu ĝi enhavas aŭ ne enhavas la cirklon kiu estas ĝia rando. En karteziaj koordinatoj, la malfermita disko kun centro (a, b) kaj radiuso R estas donita per la formulo
kaj la fermita disko de la sama centro kaj radiuso estas donita per
La areo de disko de radiuso R (kaj malfermita kaj fermita) estas πR2.
Pilko estas analogo de disko en spaco kun ajna kvanto de dimensioj. Iam tamen, oni uzas la vorton "disko" sinonime kun "pilko", permesante al disko havi pli aliajn dimensiojn.
Kantono Greene (Alabamo)
La kantono Greene - angle Greene County - estas kantono de Usono en la subŝtato Alabamo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La kajtanto
La kajtanto (angle: The Kite Runner) estas usona filmo de la svisa reĝisoro Marc Forster kiu aperis je la 2-a de novembro 2007 en la kinejoj en Usono. La originala titolo estas The Kite Runner laŭ samnoma romano de Ĥaled Hoseini (Khaled Hosseini). La plej gravaj aktoroj estas Ĥalid Abdalla (Khalid Abdalla), Zekeria Ebrahimi, Homajun Erŝadi (Homayoun Ershadi) kaj Ahmad Mahmidzada.
Multaj dialogoj estas en daria (persa lingvo parolata en Afganio) kun subtekstoj en la angla. Ĝi estas filmita dum la somero en Kaŝgaro Ĉinio, ĉar ne eblis filmi en Afganio.
La filmo baziĝas sur samnoma romano. Ĝi enhavas la rakonton de Amir, nemalriĉa knabo el la kvartalo Veziro Akbar Ĥano (Wazir Akbar Khan) de Kabulo, kiu estas tormentata de la honto de sia forlaso de amiko, Hassan, la filo de la hazara servinto de lia patro. La rakonto okazas dum tumulta historia periodo en Afganio, inkluzivante la falon de la monarkio ghis la invado de la rusoj, la enmasa fuĝo de rifuĝantoj al Pakistano kaj Usono, kaj la komenco de la reĝimo de la Talibanoj.
Malgraŭ tio ke la plejmulto de la rakonto okazas en Afganistano, tiuj partoj estas plejparte filmitaj en Kaŝgaro, Ĉinio, pro la danĝeroj de filmado en Afganistano tiumomente. Multo de la dialogo kiu okazas en la filmo estas en la daria persa kaj la angla. La geknabaj aktoroj estas denaskuloj de tiuj lingvoj, sed kelkaj de la plenkreskulaj aktoroj devis lerni la persan. Filmado ĉesis la 21-an de decembro 2006, kaj la filmo estis atendita esti en kinejoj la 2-an de novembro 2007. Tamen, post zorgo de la sekureco de la junaj aktoroj en la filmo pro timo de fortaj kontraŭdiroj pro la 'matura' speco de kelkaj el la scenoj en kiuj ili aperas, la kineja dato de la filmo estis prokrastita al la 14-a de decembro 2007. La Kajtanto estas eldonita en la formo DVD la 25-an de marto 2008, kaj HD-DVD-forma disko estis planita sed post la pereo de tiu formato ne aperis.
Filmo-Rakonto
En Kabulo, antaŭ la Soveta invado de Afganio, nemalriĉa dekkelkjarulo, Amir, kaj ties tre lojala servanto Hassan (la filo de la servanto de lia patro) estas tre bonaj amikoj. Amir estas lernejano, sed Hassan ne; rezulte, Hassan ne povas legi. La patro de Amir, Baba, kredas ke li ne estas sufiĉe vireca por sin defendi; Amir lasas ke Hassan ŝirmu lin dum la aliaj geknaboj ilin primokas. Amir zorgiĝas ke Baba ne ŝatas lin pro tio ke la patrino mortis, lin naskinte.
Amir skribas rakonton. Lia patro ne interesiĝas, sed amiko de Amir, Rahim Ĥan, legas ĝin kaj lin kuraĝigas.
Amir gajnas kajtobatalegon, kaj Hassan forkuras por kapti la falantan kajton - sed renkontiĝas denove kun Assef kaj ties du amikoj. Assef postulas de Hassan la kajton, sed Hassan rifuzas ĝin al li. Pro la rifuzo, Hassan punas kaj perfortas lin. Dum li serĉas Hassan, Amir vidas la okazaĵojn, kaj, sin kaŝanta, vidas la perforton. Li nek provas defendi Hassan, nek vokas helpon. Amir kaj Hassan neniam diras al iu ajn kio okazis, kaj ne parolas pri ĝi inter si. Kiam Amir revenas hejmen poste, li estas laŭdita de Baba por gajni la Kajtobatalon, sed Amir scias ke se Baba scius kio okazis poste, li agus tute male. Amir kaj Hassan iĝas ambaŭ emocie deprimitaj. Amir sentas sin kulpa je timulaĉeco, ekkomprenante ke Hassan estis kuraĝa; se Baba scius kio okazis, li eble amus Hassan pli ol lin. Amir decidas ke estus plejbone ke Hassan foriru. Li sugestas al Baba dungi aliajn servantojn, sed Baba kolere rifuzas. Amir ŝajnigas ke Hassan estus ŝtelanto, kaj Hassan false konfesas la krimon. Baba lin senkulpigas, malgraŭ la fakto ke, kiel li antaŭe eksplikis, ŝtelado estas la plej malpura ago. Ali kaj Hassan decidas foriri, spite la petojn de Baba.
Post mallonga tempo, la Sovetoj invadas Afganion; pro tio ke Baba estas bone konata kiel kontraŭ-komunisto, Amir kaj Baba fuĝas; Rahim Ĥan postrestas por gardi la domon. Dum la fuĝovojo, fuĝanta virino estas perfortota, sed Baba ŝin protektas, malgraŭ la timoj de Amir ke Baba estos mortigata. La superulo de la soldato kiu la virinon perfortontus malebligas la perforton, kaj Baba-n protektas. La fuĝantoj kaŝas sin en la cisterno de benzinvagono, kaj poste iras al Peŝavaro, Pakistano. Post sesmonata atendo, Baba kaj Amir ekhavas vizojn de la Enmigrada kaj Civitaniga Servo de Usono, kaj ricevas permeson translokiĝi en Usonon.
Princlando Minden
Princlando Minden estis neeklezia teritorio de la Sankta Romia Imperio. Ĝi ekestis en 1648 postsekve la princepiskopujon Minden, apartenis al la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo kaj estis ĝis la fino de sia ekzisto en 1807 brandenburgia-prusa posedaĵo. Ekde 1719 ĝi estis administrata kune kun la najbara graflando Ravensberg en la administra unuo Minden-Ravensberg.
Lenny Kravitz
Leonard Albert "Lenny" KRAVITZ (naskiĝis, do nun -jara) estas usona kantaŭtoro, kantisto, multinstrumenta muzikisto, muzikproduktisto kaj -aranĝisto, kiu vivas en Manhatano, Novjorko, Usono. Lia muzikstilo integrigas elementojn de rokmuziko, soulo, Ritmenbluso, funko, regeo, ŝtonroko kaj tradicia muziko. Krom kanti gvidvoĉe kaj fone, Kravitz ofte ludas gitaron, basgitaron, klavarojn, drumojn kaj aliajn frapinstrumentojn kiam li registras muzikaĵojn. Li konatas pro sia ellaborita sursceneja prezentado de kantaĵoj en koncertoj kaj simile atente faritaj muzikfilmetoj. Ekde la fino de la 2010-aj jaroj, li interalie kunlaboras kun la sveda diskĵokeo Avicii. Li aktoris en filmoj kiel The Hunger Games.
Modinjo
Modinjo estas sentimentale poezia kanto brazila, kiu ekestis proksimume 1750 en urbeca medio. Ĝia origino estas kantoformo populara en Brazila Imperio. Modinjo montras klare kortegajn influojn de la 18-a jarcento kaj ofte evoluis al infan- kaj lulkantoj. Tipa akompaninstrumento estas la brazila gitaro violão aŭ pli aktuale la piano.
Berneval-le-Grand
Berneval-le-Grand estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bernevalais.
Ĝi nun formas parton de Petit-Caux.
YAO
La vorto havas plurajn signifojn:
Marianne Krencsey
Marianne KRENCSEY [krenĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krencsey Marianne estis hungara aktoro, voĉoaktoro kaj reĝisoro. Ŝia dua edzo estis Károly Makk.
Marianne Krencsey naskiĝis la 1931 en Rákoscsaba. Ŝi mortis la 2016 en Novjorko.
Biografio
Marianne Krencsey frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon pri reĝisorado inter 1951-1955 en Budapeŝto, sed pro miskompreno nur post 2 jaroj ŝi ricevis diplomon. Tiam startis la eksperimenta Hungara Televizio, kie ŝi ricevis taskojn, dume ŝi havis rolojn en filmoj kaj teatroj. Baldaŭe ŝi aliĝis al Teatro de Kecskemét, Teatro Szigligeti (Szolnok), Nacia Teatro (Pécs), Teatro József Attila. Ŝia unua edzo estis Károly Makk, la dua estis kuracisto. Ili duope forlasis la landon en 1966 al Novjorko, kie ŝi naskis filon. En la malfruaj 1980-aj jaroj ŝi foje vizitis Hungarion. Ŝi ricevis premion en 2008.
Ŝi verkis ankaŭ libron kaj reĝisoradis teatraĵojn.
Uiterburen
Uiterburen (groninge: Uterboeren) estas vilaĝeto kaj regiono, situante inter Zuidbroek kaj Noordbroek en la komunumo Midden-Groningen en la nederlanda provinco Groningen. Uiterburen apartenas al Zuidbroek, sed estas apartigita de ĝi per la aŭtovojo A7. Sur malnovaj mapoj la areo de Uiterburen ankaŭ ofte estas indikata kiel Gockinga laŭ la samnoma gento.
Inter 1910 kaj 1934 ĉe Uiterburen situis haltejo de la fervojlinio Zuidbroek - Delfzijl.
Stratvido
Sendependa roko
Sendependa roko (angle: Indie rock) estas ĝenro de rok-muziko, malpli aŭskultata ol tre popola muziko kaj sur sendependa etiketo.
NGC 7508
NGC 7508 (aliaj indikoj — UGC 12408, MCG 2-59-5, ZWG 431.11, PGC 70663) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Bad Kreuznach
La distrikto Bad Kreuznach situas en la centro de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Bad Kreuznach. La teritorio apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"], kaj de ties regiono Soonwald [prononco "ZO:Nvalt"].
Geografio
Najbaras la distriktoj Rhein-Hunsrück, Mainz-Bingen, Donnersberg, Kusel kaj Birkenfeld.
La plej alta monto de la distrikto nomatas Ellerspring (657 metroj super la marnivelo), sed menciindas ankaŭ interalie la montoj Schanzenkopf (643 metroj) kaj Alteburg (620 metroj).
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn kun la urbodistrikto Tempelhof-Schöneberg de Berlino.
Harry Benson
Harry BENSON (naskiĝis en Glasgow Skotlando) estas internacia rekonata fotisto. Liaj fotoj aperis en Life, Vanity Fair, People kaj The New Yorker.
Lia internacia trarompo okazis per veturo kun The Beatles al Usono en 1964. Li ankaŭ fotis famulojn kiel Michael Jackson, Elizabeth Taylor, Dwight D. Eisenhower.
Esperanto Thionville
Esperanto Thionville estas asocio kreita je la 8-a de marto, 2000, laŭ franca leĝo 1908.
Ĝi estas asocio de homoj de diversaj profesioj el franca regiono situanta en Loreno apud la belga, luksemburga kaj germana landlimoj. Ili taksas sin bonŝancaj, ĉar en la regiono vivas homoj el diversaj popolaj kulturoj. Per Esperanto ili kunpartigas la plezuron vojaĝi, interkonatiĝi, malkovri la popolan kulturon, esplori, legi kaj aŭskulti.
Celoj
Konigi kaj disvolvi la uzadon de Esperanto per informado, kulturaj manifestacioj, staĝoj, prelegoj, ekspozicioj. Uzadi por praktikaj celoj la internacian lingvon Esperanto por plibonigi la interkompreniĝon inter la homoj el ĉiuj gentoj per libera komunikado, rekta kaj demokrata. Enskribiĝi en la celon de la homaj rajtoj kontraŭ socia, rasisma, etna kaj lingva flanklasado. Subteni ĉiun individuan vojaĝon al kultura kaj interŝanĝa celo. Akcepti esperantistojn kaj prelegantojn el ĉiuj landoj. Akiri interŝanĝajn rilatojn kaj spertojn kun aliaj kulturaj asocioj el la movado kaj eksteraj. Konigi la lokajn regionon kaj kulturon.
Bernhard Jülg
Bernhard JÜLG (ankaŭ: Juelg; naskiĝinta la en Ringelbach, mortinta la  en Innsbruck) estis germana lingvisto. Li atentigis pri similaĵoj inter helenaj tradicioj kaj la Gesar-epopeo el Tibeto.
Vivo
Jülg studis ekde 1844 en Hajdelbergo klasikan filologion frekventante prelegon pri la armena lingvo. Lia laboraĵo De M. Terentii Varronis satiris Menippeis commentatio premiitis en 1845 de la fakultato pri filozofio. En 1845 Jülg iris Berlinon por daŭrigi studojn pri klasikaj lingvoj sed ĉefe ankaŭ por dediĉi sin al la lernado de aliaj orientalaj lingvoj (sanskrito, japana, ĉina, tibeta, turka, armena). Li havis rilatojn al la tiamaj korifeoj, ekz. al Alexander von Humboldt. Frukto de liaj studoj estis la laboraĵo De Sahaco Magno, clarissimo Armenorum patriarcha, eiusque vita et scriptis commentatio (manuskripto, Berlin, Stiftung Preußischer Kulturbesitz, Staatsbibliothek Berlin).
La amplekseco de liaj interesoj evidentiĝis ekz. per la prilaborado de la verko de Johann Severin Vater, Litteratur der Grammatiken, Lexika und Wörtersammlungen aller Sprachen der Erde (1847, nova presiĝo en 1970). Surbaze de traduko de la evangelio laŭ Mateo en la kalmukan lingvon li verkis por tiu ĉi lingvo la unuan gramatikon Initia linguae Calmuccicae. Por tiu ĉi verko lo doktoriĝis fare de la unversitato pri filozofio de Kilo. Isaak Jakob Schmidt, rusia ŝtata konsilisto, klopodis venigi lin al la akademio de Sankt-Peterburgo kion malhelpis ties tuja morto. Sekve ankaŭ la sciencista situacio de Jülg iĝis pli malfacila. Post pluraj jaroj da instruado en Hajdelbergo, Freiburg kaj Rastatt li iĝis en 1851 profesoro pri klasika filologio ĉe la Lviva Universitato. Tie li ankaŭ prelegadis pri sanskrito kaj lingvosciencoj kompara kaj ĝenerala. En decembro 1852 li vokitis Krakovon kie li deĵoris dekon da jaroj. Tribunale li laboris kiel interpretisto por la lingvoj franca, angla, itala, rusa kaj novgreka.
Tiam li denove pli multe orientiĝis pri la studo de orientalaj lingvoj. Sub lia gvidado fabrikitis en la Kortega kaj ŝtata presejo de Vieno kalmukaj presliteroj post kiam li sukcese sendis al la en Frankfurto ĉe Majno en 1861 kolektiĝintaj filologoj specimene la dekan rekonton de la fabelaro de Siddhi-Kür. En 1863 Jülg venis al la Universitato de Innsbruck kie li fruktodonege deĵoris. Ankaŭ tie liaj prelegoj entendis sin al sanskrito kaj la lingvosciencoj kompara kaj ĝenerala. Verŝajne li estis la unua lingvisto de la insbruka altlernejo kiu interesiĝis pri nomscienco de Tirolo.
En 1866 li eldonis antologion kun 13 fabeloj de Siddhi-Kür. En 1868 aperis en mongolaj literoj la granda eldono Mongolische Märchen, Die neun Nachtragserzählungen des Siddhi-Kür und die Geschichte des Ardschi Bordschi Chan, Eine Fortsetzung zu den kalmückischen Märchen. Paroladon pri taskoj de filologoj kiun li faris en 1868 en la rolo de rektoro Über Wesen und Aufgabe der Sprachwissenschaft mit einem Überblick über die Hauptergebnisse derselben oni presis samjare. Okaze de la 27-a kongreso de germanaj filologoj kaj instruistoj en Würzburg (1868) lia parolado titoliĝis Die griechische Heldensage im Wiederschein bei den Mongolen (1869). Kvin jarojn poste li mem gvidis la 29-an kongreson okazantan en Innsbruck.
Raposka
Situo
La vilaĝo situas en flanke de kaldrono, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Tapolca. La lasta urbo troviĝas 5, Badacsony, Badacsonytomaj kaj Balatono po 10, Keszthely 21, Veszprém (urbo) 53, Székesfehérvár 97, Budapeŝto 160 kilometrojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1414. La vilaĝanoj okupiĝas pri vinkulturo kaj turismo. En Raposka migra poŝto servas.
Manierismo
Manierismo estas eŭropa stilfazo en pentrado, konstruarto, plastiko, muziko kaj literaturo, kiu sekvas post renesanco, proksimume inter 1510 kaj 1600.
Ecaro
Manierismo karakteriziĝas per strebado al distinga maniero kaj al simetrio laŭ dukurbaj linioj. Ĝin oni ofte nomas ankaŭ malfrua renesanco, ĉar la manieristoj eliras de la renesanca formpaletro. En Italio manierismo ampleksas proksimume la tempon inter 1515 kaj 1600; en Francio de 1550 ĝis 1610, en Germanio la jaroj 1560 ĝis 1610. En la literaturo la vorto estas uzata por la transira fazo inter renesanco kaj baroko, kiu fazo daŭris ĝis ĉirkaŭ 1630. Ĝi ampleksas plurajn naciajn stilkonceptojn; "marinismon" en Italio, "gongorismon" en Hispanio, "bonvorto" en Anglio, la "preciozan" literaturon en Francio kaj kelkajn variantojn de la germana baroko. Bazaj enhavaj karakterizaĵoj estas kontraŭteza, ambigua mondosento, kontraŭnaturalisma afekteco, neraciismaj pozicioj kaj elitemo. Unuflanka interesiĝo pri aĵoj problemaj, monstrecaj kaj bizaraj disformas la realon je io kvazaŭ fantazia, ĝin diserigas je sonĝobildoj kaj ofte ĝin troigas ĝis superrealeco. Lingvaj ecoj estas troabunda apliko de tropoj, metaforoj kaj kleraj mitologiaj aludoj.
Artistoj
Ĉi nocion enkondukis Giorgio Vasari por karakterizi la manieron aŭ stilon de la malfrua Michelangelo Buonarrotti. Poste ĝi ankaŭ aplikiĝis al liaj sekvantoj. Jen listo:
Arecibo-mesaĝo
La Arecibo-mesaĝo estas mesaĝo de la Tero al eblaj eksterteruloj, sendita kiel radio-elsendo. Ĝi estis sendita unufoje 1974-11-16 je 1:00 AST (atlantika standard-tempo), de la Observatorio de Arecibo, kiu estas la dua plej forta radioteleskopo proksime de Arecibo, Puerto Rico. Ĉefa aŭtoro de la mesaĝo estas la astronomo kaj astrofizikisto Frank Drake, kiu ankaŭ estas konata pro lia formulo.