cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin
Enlande
Kadre de la celebroj Sejmo voĉdonis rezolucion memorigantan viktimojn de la krimo kaj Nacia Banko de Pollando emisiis datrevenajn monerojn. Agadon rilate al la celebrado entreprenis Instituto pri Nacia Memoro publikante specialan numeron de sia bulteno kaj kolekton de historiaj kaj juraj studoj, raportoj kaj dokumentoj sub la titolo ''Zbrodnia Katyńska. W kręgu prawdy i kłamstwa'' (Krimo de Katin. Ene de vero kaj mensogo) kaj ankaŭ organizante ekspoziciojn, konferencojn kaj memor-marŝojn. La celebradon okazigis pola armeo kaj polico. Multe da datrevenaj solenaĵoj sur teritorio de Pollando havis militistaran asiston.
Okaze de la 70-a datreveno de la soveta krimo en Katin oni malkovris en Pollando i.a. Krucon de Katin en Wadowice kaj monumenton al la viktimoj de Katina krimo en Osowiec-Twierdza (distrikto Mońki), kaj plie, kadre de la projekto "Katyń… savi de forgeso", oni komencis planti 21 473 Kverkojn de Memoro por memorigi ĉiun murditan en Katin, Tver kaj Ĥarkovo. Ankaŭ aperis memortabuloj dediĉitaj al viktimoj de la soveta krimo.
Eksterlande
La 2-an de marto 2010 okaze de la 70-a datreveno de la katina krimo rusa asocio Memorial direktis al prezidento de Rusio Dmitrij Medvedev malfermitan leteron, en kiu apelaciis i.a. entrepreni paŝojn por malsekretigo de dokumentoj de la rusa enketado pri Katin, daŭrigon de la enketado por registri liston de ĉiuj viktimoj, fikson de plena listo de kulpuloj, fikson de enterigejoj de mortpafitaj el la malliberejoj de la okcidenta Ukrainio kaj Belorusio kaj juran senkulpigon de ĉiuj pafmortiĝintoj.
La 7-an de aprilo 2010 specialan deklaron okaze de la 70-a datreveno de la katina krimo aperigis Usona ministrejo por eksterlandaj aferoj. Okaze de la datreveno oni pretigis ekspozicion i.a. en Eŭropa Parlamento en Bruselo kaj specialan konferencon en la Kongresa Biblioteko de Usono en Vaŝingtono, ligitan kun ekspozicio en la domego de Usona Senato, pli frue ekspoziciitan en la Muzeo de Teroro en Budapeŝto. Ekspozicioj pri la krimo de Katin estis malfermitaj ankaŭ en Nov-Jorko, Ĉikago kaj Atlanta.
La 7-an de aprilo 2010 en Pola Milita Tombejo en Katin okazis solenaĵoj kun partopreno de ĉefministro de Rusio Vladimir Putin kaj ĉefministro de Pollando Donald Tusk, kiuj honoris la memoron de murditaj polaj oficiroj kaj metis bazangulan ŝtonon por konstruo de ortodoksisma preĝejo sur la rusa teritorio de la tero de Katin. La 10-an de aprilo 2010 en Katin devus okazi la dua parto de la datrevenaj solenaĵoj kun partopreno de prezidento de Pollando Lech Kaczyński, sed ne realiĝis pro katastrofo de la pola aviadilo Tu-154 en Smolensk. Anstataŭ planitaj aranĝoj oni surloke nur preĝis per rozario kaj celebris sanktan meson. Kadre de la celebrado de la 70-a datreveno de la krimo en Katin la 25-an de septembro 2010 en Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkovo okazis ceremonio kun partopreno de nova prezidento Bronisław Komorowski kaj ĉefministro de Ukrainio Mikola Azarov.
Kadre de preparado por celebri la 70-an datrevenon de la murdo en Katin oni decidis konstrui Monumenton al Viktimoj de Katin en Budapeŝto (malkovrita en 2011).
Religia juro
Religia juro referencas al etikaj kaj moralaj kodoj lernitaj el religiaj tradicioj. Ekzemploj estas la kristana kanona juro, la islama ŝario, la juda halaĥo, kaj la Hindua juroj.
La du ĉefaj plej elstaraj sistemoj, nome la kanona juro kaj la ŝario, diferencas el aliaj jursistemoj je tio ke la kanona juro estas la kodigo de la katolika, anglikana kaj ortodoksa juroj same kiel en civila juro, dum ŝario derivigas multajn el siaj leĝoj el juraj antecedentoj kaj racio per analogio (kiel ĉe la tradicio de komuna juro).
Lisle-sur-Tarn (stacidomo)
Lisle-sur-Tarn estas franca stacidomo sur linio -  tra, situanta en  Lisle-sur-Tarn, en departemento Tarn, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
Lomec
Nomon Lomec havas pluraj setlejoj:
Mingora
Mingora, paŝtune مینګورہ, مینگورہ estas komerca urbego en provinco Ĥajber-Paŝtulando, en Sŭat distrikto. Mingora apartenas la la plej grandaj urboj en la provinco, tamen ne havas sidejan funkcion.
Geografio
Mingora situas en rivervalo de altebenaĵo en nordokcidenta Pakistano. La kantona ĉefurbo Sajdu Ŝarif troviĝas nur 2, la provinca ĉefurbo Peŝavaro 114, Islamabado 135, Rawalpindi 145, Fajsalabado 381, Lahoro 403, Multano 516, Kveta 712, Sukur 854, Hajderabado 1113, Karaĉio 1217 kilometrojn (aere).
Historio
Multaj budhanaj restaĵoj kaj skulptaĵoj estis malkovritaj proksime de Mingora en la rivervalo. Ĉe la flughaveno de Sajdu Ŝarif tomba kulturo estis malkovrita de italaj arkeologoj kaj datita ĝis 1000 antaŭ Kristo. En 2007 dum la talibana ribelo Mingora estis invadita de la talibanoj. Ili transprenis la estrecon. La subpremo de edukado de knabinoj fariĝis tuja en la urbego. Post 2 jaroj Mingora revenis al ŝtata pakistana kontrolo.
Formoso la 1-a
Formoso la 1-a, latine Formosus (kiu signifas "belega") naskiĝis ĉirkaŭ 816 en Romo kaj mortis 896. Li estis papo ekde 891 ĝis sia morto.
Mingora
Ekonomio
Mingora estas komerca kaj serva urbo, krome la fremdultrafiko estas grava. La urba ĉirkaŭaĵo estas tradicie agrikultura loko.
Formoso la 1-a
Antaŭ esti papo, Formoso iĝis episkopo 864. Formoso kandidatiĝis al papeco en 872 sed ne elektiĝis, pro tio, lia kontraŭlo, la Papo Johano la 8-a malfarigis lin episkopo, sed papo Marino la 1-a redonis al li la episkopecon 883.
Mingora
Trafiko
Mingora havas trairan ĉefvojon kaj solan flankovojon. Riĉa vojreto ne povas esti pro la altebenaĵo, tial la urbego ne havas fervojan kontakton. La flughaveno funkcias en la najbara Sajdu Ŝarif.
Formoso la 1-a
Februare 896 Formoso kronis Arnulfon imperiestro de la Sankta Romia Imperio, sed lia posteulo, papo Johano la 9-a deklaris nevalida tiun agon.
Mingora
Klimato
Mingora situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La averaĝa jara temperaturo estas 19,3 °C. Junio estas la plej varma monato kun meza temperaturo de 29,2 °C. La plej malvarma monato januaro havas averaĝan temperaturon de 7,5 °C. La jara precipitaĵo averaĝas 897 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.
Famuloj
En Mingora naskiĝis Malala Yousafzai, aktivulino pri homaj rajtoj.
Unio de Eŭropaj Federalistoj
La Unio de Eŭropaj Federalistoj (UEF) estas supernacia organizaĵo kun sidejo en Hago kaj ĝenerala sekretariejo en Bruselo, fondita en 1946 fare de Altiero Spinelli kaj aliaj. La ĉefa celo estas la subteno de la eŭropa federalismo. Krome ĝi alstrebas la demokratiigon de la Eŭropa Unio kaj la kreon de eŭropa federacia ŝtato. Entute la organizaĵo havas 20 naciajn sekciojn, kiuj kune formas la plej grandan poreŭropan membroorganizaĵon. La plej grandaj sekcioj de la UEF estas la germana sekcio (Europa Union), la itala sekcio "Movimento Federalista Europeo" kaj la aŭstria sekcio. La UEF estas unu el 30 membro-organizaĵoj de la reto Eŭropa Federalista Movado. La junulara sekcio nomiĝas Junaj Eŭropaj Federalistoj.
Vidu ankaŭ
Altiero Spinelli
Ferenc Györgyei
Ferenc Györgyei [djordjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györgyei Ferenc estis hungara luktisto, olimpiano, trejnisto, ŝoforo.
naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Dorog.
Biografio
estis luktisto en sia naskiĝurbo, kie li pasigis la plej grandan parton de sia kariero. En 1924 li estis la dua en la hungara ĉampionumo, en la sama jaro li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1924 sen medalo. En 1926 li gajnis nacian ĉampionecan titolon. En la fruaj 1930-aj jaroj li moviĝis al Dorog, kie li estis luktisto, iom poste li iĝis klubestro, ankaŭ la trejnisto. Post la 2-a mondmilito li laboris kiel ambulancista ŝoforo en la loka hospitalo ĝis la pensiuliĝo. Lia edzino naskis filon.
23054 Thomaslynch
23054 Thomaslynch estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas Lynch, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2007. Li estas instruisto ĉe la Oyster Bay High School de Oyster Bay (Nov-Jorkio).
Tamás Berki
Tamás Berki [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plennome Berki Tamás István estas hungara muzikisto (komponisto, kantisto, ĵazmuzikisto), altlerneja instruisto.
Tamás Berki naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Berki fondis kantistan duopon en 1966, kiu partoprenis en protesta kantomovado. Tiu movado estis tiam apogita en Hungario, se la kantoj ne celis la socialismon. Berki frekventis muzikan mezlernejon en sia naskiĝurbo inter 1969-1972. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Gonda kaj György Vukán. Post la diplometo li aliĝis al diversaj plej signifaj ĵazorkestroj, tamen plej ofte kiel gastokantisto. Inter 1973-1978 li ankaŭ instruis en muzika mezlernejo, inter 1978-1997 li laboris en eduka instituto. En la 1980-aj jaroj li estis ankaŭ ĵurnalisto, redaktoro en radio kaj televizio sen statusoj. En 1990 li estis komponisto de Pupteatro (Budapeŝto). En 1996 li instruis en muzika studio, ekde la sekva jaro ankaŭ en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Li ricevis premiojn inter 1987-2018.
Li ediĝis en 1975, lia edzino naskis gefilojn en 1976 kaj 1990.
Lisle-sur-Tarn
Lisle-sur-Tarn estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lislois.
Brikigo
"Brikigo", kiam uzanta rilate al elektronikaj aparatoj, priskribas seriozan misagordon en aparatoj kiel poŝtelefono, videoludilo, enkursigilo aŭ tabulkomputilo. Problemoj kiel difektita mikroprogramaro, aŭ aparatara malbonaĵo pro la misagordo foje haltas la funkciadon de tiaj aparatoj, do ili estas tiel teknologie utilaj kiel briko.
La vorto devenas el la kuba formo de multaj elektronikaj aparatoj kaj la ideo, ke la aparato nur povas funkcii kiel senviva, kvadrata objekto aŭ paperpremilo. Pro la malsukcesa modifiklopodo, brikigo ofte sugestas, ke la difekto estas tiel malmilda, ke la aparato igas daŭre neuzebla.
Collebeato
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brescia, Cellatica kaj Concesio.
Kristana patrono estas la sanktulo Paŭlo de Tarso, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Zima (urbo)
Zima (ruse Зима) estas urbo en Irkutska provinco en Rusio. En la rusa la nomo de la urbo signifas "vintro", malgraŭ ke la urbo estas malgranda, pro ĝia kurioza nomo kaj ĝia situo ĉe la Transsiberia fervojo ĉiuj rusianoj scias pri ĝia ekzisto.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25420.
La urbo estis fondita en jaro 1743.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1922.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 39514, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Oka (Ока) (kiu enfluas riveron Angara (Ангара)), apud enefluo en ĝin de rivero Zima (Зима).
En jaro 1959 la urbo havis 38,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 34,9 mil loĝantojn.
Santa María Natívitas
Geografio
Santa María Nativitas apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 607 loĝantojn. El tiuj estis 274 viroj kaj 333 virinoj. La komunumo havas surfacon de 127,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2180 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 204 indiĝenoj. El tiuj 161 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Zsolt Imre Mátyás
MÁTYÁS Zsolt Imre [ma:tja:ŝ] estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro naskita en Târgu Mureş la 8-an de decembro 1968.
Kariero
Li diplomiĝis en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş en 1994 kaj en la reĝisora fako en 2005. La aktoro ludis ekde 1994 ĝis 2000, en 2000-2003, en 2005-2006 en la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro, en la Regiona Teatro Weöres Sándor de Szarvas (2000-2001) (Hungarujo). Li estas la fondinto kaj direktoro de la VARÁZSHEGY Színházi Műhely en 2001, la fondinto kaj prezidanto de la Unuiĝo THEATRON ekde 2006
Zlatousto
Zlatousto (Златоуст) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75412.
La urbo estis fondita en jaro 1754.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1865.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en suda Uralo, ĉe rivero Aj (Ай) (baseno de rivero Kama (Кама)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 161 mil loĝantojn.
Val-d'Illiez (stacidomo)
Val-d'Illiez estas fervoja stacidomo en Val-d'Illiez, Svislando.
Reformemaj Konservativuloj
Fondo
Je la 23-a de decembro 2013 Ewald Stadler, en sia patrujo bonkonata deputito al la Eŭropa Parlamento, anoncis dum gazetarkonferenco ke li kandidatus kun propra partio nome REKOS dum la Eŭropaj balotoj de 2014. Antaŭe, la 3-a de oktobro 2013, li forpelitis pro partidamaĝada sinteno fare de la anoj de Bündnis Zukunft Österreich.
Uppony
Uppony [uponj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
Reformemaj Konservativuloj
Fondo
La partio Christliche Partei Österreichs -CPÖ kun sia partiestro Rudolf Gehring kiel ankaŭ kelkaj studentoj el la konservema frakcio Junge europäische Studenteninitiative - JES (reprezentita de Alexander Tschugguel) subtenadas la planojn de Stadler. La CPÖ pluse anoncis lanĉi kampanjon por trovi subvenciantojn por daŭra financa subteno de la movado. Ankoraŭ antaŭ printempo 2014 la partio prezentis sian konkretan programon.
El la partiprogramo kaj -strukturo
Celgrupo estu elektantoj konservemaj kaj politike kaj valore, kelkaj el ili iomete dekstren orientitaj.
Uppony
Situo
Uppony situas en valo de rojo en montaro Bükk, laŭ traira flankovojo. Ózd troviĝas 14, Miskolc 45 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1281. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En Uppony migra poŝto servas.
Reformemaj Konservativuloj
El la partiprogramo kaj -strukturo
La partio orientiĝas pri la kristana mondordo kaj la kristana tradicio de Eŭropo kaj propagandas la ŝtatsubtenan rolon de familioj kaj la gravecon de proprietaĵoj de la unuopuloj. Ĝi estas skeptika pri la Eŭropa Unio en ties nuna koncepto kaj volas esti alternativo al aliaj partioj aŭstriaj kun aloj konservemaj (ekz. FPÖ, ÖVP). .
Afergvidantino estas Claudia Tobias, sidejo de la partio troviĝas en Sankt Pölten.
Distrikto Norda Frislando
La distrikto Norda Frislando - Kreis Nordfriesland, dane Nordfrisland, nordfrise Nordfriislon kaj Nuurdfriisklun - situas en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Husum. La distrikto kovras areon de 2046 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Laŭ sia areo la distrikto post la distriktoj Rendsburg-Eckernförde kaj Schleswig-Flensburg estas la tria plej granda de la federacia lando. Krome ĝi estas la ĉefa loĝoregiono de la lingvaj malplimultoj de germaniaj danoj kaj nordfrisoj. Kvin lingvoj tradicie parolatas en la distrikta teritorio: la altgermana, platdiĉa, dana, sudjutlanda kaj frisa; krome en la urbo Friedrichstadt dum pasintaj jarcentoj tradicie parolatis la nederlanda lingvo, sed ĝi tie intertempe formortis. Tamen nenie en Germanio ekzistas pli da tradiciaj lokaj lingvoj ol en Norda Frislando (kvankam intertempe ĉie parolatas multaj lingvoj de enmigrintoj de la lastaj jardekoj, kaj kompreneble ĉie ankaŭ internaciaj lingvoj kiel Esperanto...). Norda Frislando havas sian nomon pro tio, ke dum la frua mezepoko preskaŭ la tuta bordo de la Norda Maro de norda Nederlando (Okcidenta Frislando) tra la nordo de la nuna federacia lando Malsupra Saksio (el kiu parto tenis la nomon Orienta Frislando) ĝis la okcidento de la nuna federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio (el kiu la plej norda parto konsistigas la nunan distrikton) estis loĝata de frisoj, kaj do la tuto nomiĝis Frislando, kaj la areo de la nuna distrikto evidente estis la plej norda parto de tiu areo. Al la historia regiono Norda Frislando ankoraŭ apartenas la insulo Helgolando en la Norda Maro kaj parto de sudokcidenta Danio norde de la nuna distrikto, inter la germania-dania limo kaj la dana urbo Tønder respektive Tondern.
La distrikto estas malcentra ene de Germanio, kaj ekzemple ne havas rektan konekton al aŭtoŝoseo. Ĝi profitas de turismo aparte sur la insulo Sylt kaj malpli grandkvante sur la aliaj nordfrisaj insuloj dum sunoplenaj someroj, sed havas mankon je laborpostenoj dum pluvaj someroj kaj la aliaj sezonoj. Dum la finaj jardekoj de la 20-a jarcento tial iuj junuloj foje mokis, ke la aŭtokodo NF estas mallongigo por "neniu futuro" (aŭ angle "no future"). Tamen kaj la kultura kaj la natura diverseco de la plurlingva teritorio estas granda kapitalo, kaj la vivantoj de la insuloj, haligoj kaj kontinentaj komunumoj en la distrikto emocie tre ligiĝas al sia regiono, kiu sendube jes ja havas estontecon. Dum pluraj jardekoj en la dua duono de la 20-a jarcento cetere ekzistis aktiva Esperanto-grupo en la turisma urbo Westerland sur la insulo Sylt, plej aktiva en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj dum 1981 la Germana Esperanto-Kongreso okazis tie.
Geografio
La distrikto Norda Frislando situas en la pleja nordokcidento de Ŝlesvigo-Holstinio, norde limas al Danio kaj okcidente al la Norda Maro. Ene de Germanio, najbaras la distriktoj Schleswig-Flensburg oriente (la rivereto Treene estas la natura limo) kaj Dithmarschen sude (la rivereto Eider estas la natura limo). En sia okcidenta parto ekzistas pluraj insuloj en la Norda Maro, kiuj estas parto de la distrikto. La plej granda kaj plej norda el ili estas la insulo Sylt, kiu per fervoja digo estas ligita al la kontinento. La plej norda punkto de Sylt, kiu laŭ sia formo sur mapo nomiĝas "Ellenbogen", do "kubuto", estas la plej norda punkto de Germanio. La regiono estas tute ebena, sabla, kaj ĉe la marbordo kaj aparte sur la insuloj havas multajn imponajn sablodunojn: la plej altaj pontoj estas la "sablomonto" (Sandesberg) en la komunumo Ostenfeld (Husum) kun 54 metroj super marnivelo kaj la duno Uwe en Kampen sur la insulo Sylt kun 52,5 metroj super marnivelo.
En Norda Frislando ekzistas 33 naturprotektitaj areoj, kiuj sume konsistigas pli ol 9 procentoj de la teritorio.
Administra divido
La distrikto konsistas el 8 komunumaroj, en la germana lingvouzo de Ŝlesvigo-Holstinio Amt, pluralo Ämter, kaj aldone el 5 urboj kaj komunumoj sendependaj de komunumaro. Ĉiuj komunumaroj konsistas el pluraj neurbaj kaj parte ankaŭ urbaj komunumoj, kaj kune ofertas grandan parton de la publikaj servoj. Sume en la distrikto ekzistas 135 unuopaj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de )
Komunumaroj kun membraj – urbaj kaj neurbaj – komunumoj (* = administra sidejo de la komunumaro)
NGC 2799
NGC 2799 (aliaj indikoj — UGC 4909, KCPG 195B, MCG 7-19-56, ARP 283, ZWG 209.46, VV 50, KUG 0914+422B, PGC 26238) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Biblioteka Apogo Bachrich
La fondaĵon "Biblioteka Apogo Honore al la Geedzoj Maria kaj Johano Bachrich" UEA povis starigi en 2014 per donaco de la gefiloj de ges-roj Bachrich.
2014: Subvencion ricevis Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki (€ 363), Bonaera Esperanto-Asocio (€ 258), Interkultura Centro Herzberg (€ 237), Unuiĝo Togolanda por Esperanto (€ 229), Reinhard Haupenthal (€ 206), Triesta Esperanto-Asocio (€ 130), Kulturdomo de Esperanto Grésillon (€ 77).
2015: Subvencion ricevis Biblioteko Carlos Domingues de Brazila Esperanto-Ligo (€ 180), Bulgara Esperanto-Asocio (€ 191), Esperanto-biblioteko en Rumonge (Burundo; € 377), Biblioteko de Ĉeĥa Esperanto-Asocio en Svitavy (€ 133), Filipina Esperanto-Junularo (€ 157), Dokumenta Esperanto-Centro (Kroatio; € 145), Esperanto Nicaragua (€ 158) kaj Biblioteko de "La Ondo de Esperanto"(Rusio; € 156).
2016: Biblioteko Carlos Domingues, Brazilo (104,70 €) - Esperanto-Biblioteko de Instituto Zamenhof, Togolando (174,20 €) - Kroata Esperanto-Ligo (157,50 €) - Infanoj ĉirkaŭ Afriko, Benino (353,10 €) - Interkultura Centro Herzberg, Germanio (166,73 €) - Bolonja Esperanto-Grupo “Achille Tellini 1912”, Italio (83,25 €) - Ĉeĥa Esperanto-Asocio (159,67 €) - Triesta Esperanto-Asocio, Italio (123,22 €) - Esperanto-Societo “Tibor Sekelj” Subotica, Serbio (198,79 €).
2017: Kolombia Esperanto-Ligo (231,05 €), Berlina Esperanto-Ligo (123,92 €), Slovakia Esperanto-Federacio (164,93 €), Brazila Esperanto-Ligo (224 €), Kuba Esperanto-Asocio (327,05 €), Asocio Solidareca Bonvolo (Kongo, DR, 61,00 €), Demokrata Kongolanda Esperanto-Asocio (235,95 €), Triesta Esperanto-Asocio (Italio, 133,78 €).
2018: Flandra Esperanto-Ligo, Belgio -- € 112,02; Centre d’Orphelinat La Providence, Benino -- € 91,75; Esperanto-Klubo Kariri, Brazilo -- € 110,50; Biblioteko Jerônimo dos Santos (Potigvara Esperanto-Asocio), Brazilo -- € 108,75; Biblioteko Carlos Domingues (Brazila Esperanto-Ligo), Brazilo -- € 111,05; Pernambuka Esperanto-Asocio, Brazilo -- € 108,25; Esplora Societo Auta de Souza, Brazilo -- € 82,00; Esperanto-Muzeo en Svytavy (Ĉeĥa Esperanto-Asocio), Ĉeĥio -- € 107,20; Esperanto-Kulturdomo Kastelo Greziljono, Francio -- € 107,78; Espoteko (Berlina Esperanto-Ligo, Esperanto-Asocio Berlin-Brandenburgio), Germanio -- € 106,32; Interkultura Centro Herzberg, Germanio -- € 103,87; Bibliot! eko-Arĥi vo Petro Nuez (Kataluna Esperanto-Asocio), Hispanio -- € 109,60; Triesta Esperanto-Asocio, Italio -- € 106,42; Moskva Esperanto-Biblioteko, Rusio -- € 111,00; kaj Klubo Verda Stelano, Ugando -- € 142,95.
Hegyeshalom
Geografio
Hegyeshalom situas sur ebenaĵo preter la fervojo kaj la aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno, krome estis samtempe limpasejo al Aŭstrio, fine tie kruciĝas fervojo inter Bratislavo kaj Szombathely. La trapasejo estis la plej grava kaj trafika en Hungario, simbole estas pordo de Okcidento por la hungaroj.
Historio
Fervojo Budapeŝto-Vieno estis ĉiam la plej grava por la hungaroj. Komence de la konstruadoj estis 2 planoj. La aŭstroj volis la sudan solvon, tio profitis parte fervojon Vieno-Adriatiko, el tio estis branĉo al Budapeŝto. La hungaroj volis la nordan solvon, kiu tuŝos la tiaman ĉefurbon Posonon (nun Bratislavo). Fine ambaŭ konstruiĝis.
Laŭ la vilaĝonomo estis iom pli alta loko, kie poste konstruiĝis preĝejo omaĝe al Virgulina Maria. Rezulte la kontraŭturkajn batalojn la vilaĝo senhomiĝis, alvenis germanoj refondintaj la vilaĝon.
Dum la historio la limo estis pli fore, antaŭ Bruck, depost Traktato de Trianon la vilaĝo estis limpasejo. Ekde 2008 ĉesis la limo inter Austrio kaj Hungario, ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Eŭropa Unio.
Vidindaĵoj
La komunumo havas katolikan (Preĝejo de Apostolo Bartolomeo (Hegyeshalom)) kaj luteranan preĝejojn.
Kameničany
Kameničany (hungare Köveskő [koveŝkO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kameničany situas laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo (aŭtovojo preteriras), laŭ fervojo Nová Dubnica-Lednické Rovne. Ilava troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1193 en formo "Kemenchen". En 1784 loĝis tie 368 vilaĝanoj (63 familioj) en 55 domoj, en 1828 484 vilaĝanoj en 44 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kamenicsán, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en 320 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kameničany 458 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
B. B. Lal
Li estis la Ĝenerala Direktoro de Arĥeologia Servo de Barato (Archaeological Survey of India, ASI) el 1968 ĝis 1972 kaj Direktoro de la Barata Instituto de Progresa Studado. Lal servis ankaŭ en variaj komitatoj de UNESKO. Liaj lastaj publikaĵoj estis kritikitaj pro sia historia reviziismo, kun polemika interveno en la afero de la detruo de la moskeo de Ajodjo, kiam li asertis, ke li estis trovinta la restaĵojn de kolonhava Hindua templo sub la poste detruita moskeo Babri.
Benešov (distrikto Blansko)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1362. Vitrofarejo estas dokumentita en la jaro 1634, kiu pereis ĉirkaŭ la jaro 1715.
Geografio
Proksimume duono de la katastro de municipo troviĝas sur teritorio de naturparko Řehořkovo Kořenecko, en kiu situas ankaŭ naturrezervejo Pavlovské mokřady. Trafluas tra ili rivereto Bělá, kiu fontas ĉe domaro Pavlov. Proksime de la municipo, sed jam en katastra teritorio de Buková troviĝas Skalky, la plej alta monto de Drahana montetaro. Norde de la municipo, proksime de Kořenec, sed sur teritorio de Benešov, elstaras Paprč, la dua plej alta monto de Drahana montetaro.
András Csaba Molnos
MOLNOS András Csaba [molnoŝ] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Racoş la 3-an de februaro 1980.
Kariero
Molnos diplomiĝis en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş en 2002. La aktoro ludis ekde 2004 ĝis en la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro.
Wattenwil BE
Geografio
Wattenwil situas en la transirzono de la Svisa Mezlando al la Svisaj Antaŭalpoj en la supra valo de la rivero Gürbe, proksimume 9 kilometrojn okcidente de la urbo Thun.
La komunumo konsistas el la tri frakcioj kun pluraj setlejoj, nome:
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,54 km², de kiuj 49,4% estas kovritaj de arbaro, 40,6% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wattenwil limas en nordo al Burgistein, en nordoriento al Gurzelen, en oriento al Forst-Längenbühl, en sudo al Blumenstein, kaj en okcidento al Riggisberg.
Trafiko
Tra Wattenwil pasas la kantona ĉefvojo nr-o 230 de Riggisberg al Wimmis. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 9 kilometrojn oriente apud Thun. Per diversaj buslinio de la regiona busentrepreno Thun-Interlaken la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La stacidomo Burgistein-Wattenwil de la Gürbe-Valo-Fervojo fakte situas 2 kilometrojn norde de la komunumo sur teritorio de Burgistein.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wattenwil datiĝas el la jaro 1226 kiel Watenwile. Dum mezepoko Wattenwil estis sub la regado de la Grafoj de Kiburgo. Sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio Wattenwil apartenis al la Kampartribunalo Seftigen. Post la fino de la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 1803 al la administra distrikto Thun.
Sojle de la klara temp'
Sojle de la klara temp '  estas la unua albumo de Kaj Tiel Plu.
Urucuia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Januária. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Karl-Maria Kertbeny
Karl-Maria KERTBENY aŭ Károly Mária Kertbeny (Vieno, la 28-an de februaro 1824 - Budapeŝto, la 23-an de januaro 1882) estis aŭstra-hungara ĵurnalisto, aktivisto pri memoraĵoj kaj homaj rajtoj. Li estas plej konata pro elpensado de la vortoj heterosexual (aliseksemulo) kaj homosexual  (samseksemulo).
La familio Benkert translokiĝis al Budapeŝto kiam li estis infano, li estis same hejme en Aŭstrio, Germanio kaj Hungario. La hungara verkisto kaj literatura historiisto Lajos Hatvany priskribis lin jene: "Ĉi tiu humorega, flirtema, malperfekta verkisto estas unu el la plej bonaj kaj nemerititaj hungaraj memoraĵaj verkistoj." Li tradukis en la germanan verkojn de hungaraj kaj poetaj verkistoj, ekz. tiuj de Sándor Petőfi, János Arany kaj Mór Jókai Inter liaj konatoj estis Heinrich Heine, George Sand, Alfred de Musset, Hans Christian Andersen kaj la fratoj Grimm.
Troparjovo (Moskvo)
Troparjovo (Тропарёво) estas iama vilaĝo, ekde 1960 sur teritorio de Moskvo.
La vilaĝo estis unue menciita en 1491. Ekde la ĝi apartenis al Moskvo. Ĝi estas tute neniigita dum amasa konstruado de novaj domoj en sud-okcidento de Moskvo. La Kirko de Ĉefanĝelo Miĥaelo estas la sola konstruaĵo, restinta de la neniigita vilaĝo.
La vilaĝo donis sian nomon al distrikto Troparjovo-Nikulino, sur kies teritorio ĝi lokiĝis.
Dujara enotero
]]
Okcidenta bronznuka kolombo
Mezgranda birdo, ĝi havas palan, larĝan vostofinan bendon kiu estas tre rimarkinda dum surteriĝo. Ĝi estas trovebla en multaj malsekaj landoj de Afriko. La Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj klasigas ĝin kiel Malplej Zorgiga specio.
Taksonomio
Tiu specio estis por la unua fojo priskribita en 1856 fare de la usona ornitologo John Cassin. Ĝi estas fcje konsiderata samspecifa (apartenanta al la sama specio) kun la Orienta bronznuka kolombo (Columba delegorguei) kaj la Santomea bronznuka kolombo (Columba malherbii), kaj la tri specioj estas foje metitaj en la subgenro Turturoena.
Aspekto
Temas pri bruneca kolombo kun griza kapo kaj plej rimarkinde tre bronzkolora arkomakulo subnuka, fakte inter nuko kaj dorso, kio estas grava trajto kiu diferencigas tiun specion de la tre proksima Orienta bronznuka kolombo, kiu havas saman elementon tute blanka. La kruroj estas ruĝecaj kaj la beko griza.
Distribuado kaj habitato
Ĝi estas disvastigita tra la Afrikaj tropikaj pluvarbaroj el Sieraleono norde ĝis Angolo sude, kaj ĉefe en la Golfo de Gvineo al Kongo.
Statuso kaj konservado
Ekde 1988, la Okcidenta bronznuka kolombo estis klasita kiel specio Malplej Zorgiga en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj, ĉar ĝi havas grandan teritorion, kaj ĉar ties populacio estas stabila kaj ŝajne ne malpliiĝis je 30% en dek jaroj aŭ tri generacioj. Kvankam la populacigrando ne estis mezurita, oni supozas, ke ĝi estas pli granda ol la sojlo postulita por havigi la rangon de Vundebla specio. Ne estas pruvo de ajna populacimalpliiĝo en la specio, aŭ de grava minaco.
Kapo de profesoro Doŭel
Kapo de profesoro Doŭel (Голова профессора Доуэля, [Golova Professora Douela]) estas ruslingva sciencfikcia romano de sovetia verkisto Aleksander Belajev, unu el la plej konataj verkoj de la aŭtoro.
Unua versio (kiel rakonto) estis publikigita en "Laborista gazeto" en 1925. Plena versio estis publikigita samjare en revuo "Tutmonda esploristo". Belajev nomis ĝin memvivpriskriba: li ne povis movi pro malsano kaj deziris rakonti kion povas fari kapo sen korpo.
Enhavo
Pariza profesoro-kirurgo Kern kaŝite laboras pri revivigo de homa kapo kaj sukcesas. Lia nova helpantino Mari Loran hazarde eksciis ke liaj sukcesoj estas ligitaj al reviviginta kapo de lia estinta gvidanto kaj konata profesoro Doŭel mortinta je suspektindaj cirkonstancoj. Kern kaŝis ekzistadon de la kapo kaj sklavigas ĝin uzante ideojn de Doŭel por sia laboro.
Sub gvido de Doŭel Kern faras serion da sukcesintaj operacioj: revivigis kapojn de aliaj homoj kaj kunligas unu kun nova korpo. Estinta trinkeja kantistino Brike ricevis korpon de pereinta pro fervoja akcidento aktorino Anĵelika; ŝi deziras forkuri kaj rekomenci vivon. En Riviero kune kun siaj geamikoj ŝi renkontas pentriston Arman Lare kaj la pentristo rekonas korpon de sia malaperinta amikino Anĵelika kun kapo de alia virino. Krome, Arman kaj lia amiko Artur Doŭel de Brike ekscias ke en ejo de Kern ŝi vidis vivan kapon de patro de Artur.
Profesoro Kern samtempe komprenis ke Mari interparoladas kun kapo de Doŭel kaj jam scias pri liaj krimoj. Timante malkaŝiĝon li perforte fordonas ŝin al psikmalsanulejo de doktoro Ravino. La "malsanulejo" fakte estas malliberejo, tie oni per kruelaj agoj psikmalsanigas sanulojn.
Artur Doŭel kun amikoj revenas al Parizo. Kun helpo de alia pentristo — Ŝaub — armite atakas la malsanulejon kaj savas Mari de tie. Tiatempe profesoro Kern jam publike montras sian laboron pri revivigo al scienca komunumo. Mari kun ŝiaj amikoj venas al la kunsido kaj malkaŝas krimojn de Kern. Polico faras traserĉadon ĉe Kern sed senrezulte. Strebante trovi sian parton Artur Doŭel atingas decidon pri nova traserĉado. Ili trovas kapon de Doŭel mortanta: antaŭe Kern venenigis lin; tamen li sukcesis fine malkaŝi la krimojn. Profesoro Kern ne deziras esti kondamnita kaj faras sinmortigon.
Filmado
En 1984 laŭ la romano aperis filmo "Testamento de profesoro Doŭel" («Завещание профессора Доуэля», en rusa lingvo, reĝisoro Leonid Menaker).
Katiavaro
Katiavaro (કાઠીયાવાડ [kaʈʰijaʋaɽ]) estas duoninsulo en okcidenta Barato ĉe la arab-mara marbordo. Ĝi kongruas kun la regiono Sauraŝtro en la subŝtato Guĝarato. Norde ĝi estas limigita de la vasta Kutĉ-Malsekejo ( Rann de Kutĉujo ), nordokcidente de Kutĉ-Golfo, okcidente kaj sude de Araba Maro, kaj sudoriente kaj oriente de Kambej-Golfo.
Etimologio kaj historio
Katiavaro ricevis sian nomon de la grava Kati-komunumo kiu estis grandnombre disvastiĝinta kaj kiu superregis centran Sauraŝtron dum kelkaj jarcentoj. Kvankam la Kati-popolo estus migrinta en la areon dum la 16-a jarcento, ĝi ludis gravan rolon en la dokumentita historio de la regiono. Dum la registaro de imperiestro Mihira Bhoja la 1-a de la dinastio de Gurjar Pratihar, la Gurjar-imperio havis kiel ekstreman limon Katiavaron, alian estante Bengala Golfo. Hadola-enskribaĵoj konfirmas ke Gurjar Pratihar-oj daŭre regis en tiu regiono dum la regado de Mahipala la 1-a ankaŭ. Sauraŝtro, trapunktita de antikveco kaj koheraj historiaj eventoj ekde la prahistorio ĝis la fruaj epokoj de la Mahabharato tra la Induso-civilizacio, restis influita de la Kati-popolo speciale inter la 16-a jarcento kaj la mezo de la 20-a jarcento kaj tial la emerĝinta nomo de Katiavaro estiĝis favorita alternativo por Sauraŝtro.
La plej multaj el la princaj ŝtatoj de Katiavaro submetiĝis al la brita protektorato antaŭ 1820, sed la unua traktato kun la britoj estis faritaj fare de Vira Wala de Ĝetpur kun kolonelo Walker ĉe Baroda la 26-an de oktobro 1803.
Politika historio
Antaŭ la hinda sendependeco en 1947, la plej granda parto de Katiavaro estis subdividita en multajn princajn ŝtatojn, regitajn fare de lokaj regantoj kiuj agnoskis britan suverenecon interŝanĝe de loka aŭtonomeco. Tiuj ŝtatoj ampleksis la Katiavaran Agentejon. La resto de la duoninsulo, ĉefe en la oriento laŭlonge de Kambej-Golfo, estis senpere brite administrita kiel parto de Brita Hindujo.
Post la sendependeco de Barato, la katiavaraj ŝtatoj aliĝis al tiu unio. En 1947, la islama reganto de Ĝunagad deziris aliĝi al Pakistano, sed la ĉefe hinduisma loĝantaro ribelis, kaj dum la princo fuĝis al Pakistano, referendumo estis farita. La rezulto estis ke la regno estis akceptita en la Hindan Union. Pakistano daŭre pretendas la teritorion. La antaŭaj princaj ŝtatoj de Katiavaro estis grupigitaj en la novan provincon de Sauraŝtro, kiu iĝis subŝtato en 1950. En 1956, Sauraŝtro estis kunfandita en Mumbajo-Subŝtaton, kaj en 1960, Mumbajo-Subŝtato estis subdividita laŭ lingvaj linioj en la novajn subŝtatojn de Guĝarato kaj Maharaŝtro. Diuo restis en portugalaj manoj ĝis 1961, kiam ĝi estis okupita fare de barataj trupoj, tiam ĝi iĝis integrita en Baraton kiel parton de la federaciaj unuoj de Goao, Damano kaj Diuo en 1962.
Ĉefaj urboj
La ĉefaj urbegoj de Katiavaro estas Raĝkot en la centro de la duoninsulo, Ĝamnagar ĉe Kutĉ-Golfo, Bhavnagar ĉe Kambej-Golfo, Surendranagar kaj la historia urbo Wadhwan en la centra parto de Guĝarato, Porbandar ĉe la okcidenta marbordo, la historia urbego de Ĝunagad en la sudo. Diuo, insulurbo antaŭe parto de Portugala Hindujo kaj nun parto de la hinda unio-teritorio de Damano kaj Diuo, troviĝas ofŝore de la suda marbordo de Katiavaro. La urbo de Somnath kaj sia fama templo ankaŭ situas ĉe la suda marbordo. Reliance Industries Limited fondita de Dhirubhai Ambani, funkciigas la volatil-olean rafinadon en Ĝamnagar, kie estas la plej grandaj herboradikorafinejoj de la mondo. La plej granda ŝipmalkonstruejo de la mondo estas en Guĝarato proksime de Bhavnagar en Alang. Somnath estas unu el la 12 jiotirlingamoj ( relikvujoj ) en Barato. La alia egale fama kaj grava hinduisma urbo estas Dvarka, kie Sinjoro Kriŝno estas kultita. Palitana estas sankta al la ĝajnoj kaj estas unu el speco en Barato, kun centoj da temploj sur montetopinto. Sasan situinta en Gir-Arbaro estas deirpunkto por leono-safarioj, estante la sola vivejo de la azia leono en Azio.
Ĉe la nacia aŭtovojo 8B, ĝi havas pli malgrandajn urbegojn kiel Gondal, Ĝetpur, Dhoraji kaj Upleta. Gondal estis princa ŝtato kiu tre alte estimis edukon por la socio, dum Dhoraji dependis de ĝi. Dhoraji, Upleta, kaj Gondal ankaŭ estis parto de la iama naftokartelo, kiu iam agitis la politikajn koridorojn de Guĝarato. Krome Dhoraji estas vicigita unu el la gvidaj edukcentroj kiu altiras plurajn studantojn de diversaj partoj de la subŝtato por veni kaj speciale por daŭrigi iliajn bazajn ekzamenojn por Normo 10 & 12. Ĝetpur, urbego ĉe la bordoj de Bhadar-Rivero, daŭre restas unu el la gravaj centroj de la kolorigilo-industrio, kies kolorojn tradiciaj hindaj virinoj ĉiam preferas por sarioj. Tiu regiono ankaŭ havis gravajn plastofabrikojn kiuj post daŭro perdis ilian brilon. Amarvalli ( aŭ Amreli ) estas fama por sia multeco de hinduismaj monaĥoj.
Geografio kaj ekosistemo
La natura vegetaĵaro en plimulto de la duoninsulo estas kserofitaro, parto de la ekoregiono Nordokcidentaj veprejaj arbaroj. Ĉeno de malaltaj montetoj, konataj kiel Gir-Montetoj, okupas la sud-centran parton de la duoninsulo. La plej alta el ili estas Girnar-Monteto. La montetoj gastigas enklavon de tropikaj sekaj foliarbaroj, parton de la ekoregiono Sekaj deciduaj arbaroj de Katiarbar-Gir. La Gir-arbara Nacia Parko, kiu inkludas la arbarizitajn montetojn ĉirkaŭ Girnar, subtenas la lastajn postrestantajn aziajn leonojn kiuj sovaĝe vivas. Aliaj naciaj parkoj en Katiavaro estas Nacia Parko Blackbuck (Veladavar) je Kambej-Golfo kaj Mara Nacia Parko je Kutĉ-Golfo apud Jamnagar.
Popoloj
Katiavaro ( aŭ Sauraŝtro ) gastigas grandan nombron da komunumoj, kastoj kaj setlejoj en la regiono, kvankam la Kati-popolo, laŭ kiu la nomo de Katiavaro estiĝis populara, estas diferenca grupo. Nuntempe kutimas indiki katiavaranon kiel "katiavadi". Pli da informoj oni trovas en libro de kolonelo James Tod Annals and Antiquities of Rajasthan speciale la ĉapitro pri la 36 reĝaj rasoj de Hindujo. La Kati-popolo migris de Panĝabo ĝis Kutĉujo kaj tiam ĝis Sauraŝtro kaj faris traktaton kun la lokaj princoj de Sauraŝtro kaj ekis familiajn rilatojn kun ili, tiel ke la nuntempa Kati-komunumo estas miksaĵo de princa sauraŝtra kaj de punĝaba origino. Ankaŭ la Savji-komunumo en Maharaŝtro kaj Guĝarato estas parenca al la Kati-popolo. En Maharaŝtro vivas popolo konata kiel Katva ( aŭ Katve ) kiu ankaŭ estas de katiavara deveno.
Eric Carle
Eric CARLE (25-a de junio 1929 - 23-a de majo 2021) estis usona verkisto kaj ilustristo de porinfana literaturo. Lia bildolibro The Very Hungry Caterpillar (La malsatega raŭpo), unuafoje publikigita en 1969, estis tradukita al pli ol 66 lingvoj kaj vendita je pli ol 50 milionoj da ekzempleroj. Li bildigis pli ol 70 libroj, plej el kiuj estis verkitaj de li mem, kaj pli ol 145 milionoj da ekzempleroj de liaj libroj estis venditaj tra la tuta mondo.
Mollégès
(jen france, okcitane Molegés) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
19617 Duhamel
19617 Duhamel estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
74-a Hispana Kongreso de Esperanto
Inaŭguris la kongreson la skabeno pri kulturo de la urbestraro, Mª Carmen Tormos, kiu kun la respondeculo de la LKK, Enric Baltasar, kaj la prezidanto de HEF, José Antonio del Barrio, bonvenigis la kongresanojn. Ankaŭ salutis vizitantoj devenantaj el landoj ekster Hispanio, kaj membroj reprezentantoj de grupoj kaj asocioj landaj. Aldone kelkajn librojn por lerni Esperanton kaj informiĝi oni donacis al la urba biblioteko. Por la interkona vespero vendrede, kongresanoj alportis manĝaĵojn kaj trinkaĵojn el siaj devenregionoj.
La 2an de majo matene okazis piedira ekskurso laŭ belega monta promenejo (nome vojo Kalvario) al monto kiu regas la urbon kaj el kiu oni povas ĝui la panoramon super la urbo Kujero, la valo de la rivero Júcar, la maron Mediteraneo kaj la marbordon ĝis la Kabo La Nao en la provinco Alikanto. Sur tiu monto oni vizitis la kastelon de Kujero kaj oni partoprenis en prelego pri suna taga astronomio. Alia ekskurso okazis la 3an de majo al Valencio.
Kelkaj programeroj estis la jenaj: prelego de Tonyo del Barrio, prezidento de HEF pri Donkiĥoto kaj Esperanto, de Flama Floro pri Vietnamio kaj de Heroo pri Koreio, kaj de Javier Romero pri Nova monda kulturo kaj Esperanto. Aliaj temis pri kreado de kantoj kaj retkatalogo de Biblioteko Juan Régulo. Distra aspekto estis plenumita de bonetosa koncerto de muziko regeo fare de Jonny M post komuna paelo vespere la 2an de majo. Dimanĉe matene okazis la asembleo de HEF.
Faluĝa
Faluĝa (arabe فلوجة) estas urbo en Mez-Irako. Ĝi situas ĉirkaŭ 50 km okcidente de Bagdado kaj havis antaŭ la Iraka milito en jaro 2003 ĉirkaŭ 232 600 loĝantojn. En Faluĝa loĝas plimulte sunaitoj
Dum la usonaj atakoj mortis centoj en la 1990-aj jaroj, post okupo de la urbo en 2003 fortiĝis tie la rezisto kontraŭ la okupantoj. Tiuj tibeluloj mortigis la 31-an de marto en 2004 kvar soldulojn de la Usona entrepreno Blackwater Security Consulting, kies korpojn ili bruligis kaj pendigis super mosto.
En 2004 ĝi estis spirita kaj loĝistika centro de la ribeluloj, kiuj regis en la urbo. Post la usona prezidenta elekto, la usonaj trupoj reokupis la urbon, forpelinte la ribelulojn (la 8-an ĝis 10-an de novembro 2004) kaj murdinte centojn.
La 17-an de junio 2016 la iraka armeo konkeris la urbon Faluĝo de la ĝihadistoj.
Zlinka (urbo)
Zlinka (ruse Злынка) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio, tutlande konata pro la loka alumeta fabriko.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15223501.
La urbo estis fondita en jaro 1702.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.
La interurba telefona kodo estas 08358, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Zlinka (Злынка), 7 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
En jaro 1959 la urbo havis 6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 5,4 mil loĝantojn.
Al-Hakim la 1-a
Al-Hakim la 1-a (الحاكم بأمر الله الأول) aŭ laŭ kompleta nomo Abu al-'Abbas Ahmad ibn Abi 'Ali al-Hasan estis Abasida kalifo en Kairo, Egiptio por la mamelukaj sultanoj inter 1262 kaj 1302. Li estis supozeble pra-pra-pra-nepo de la Abasida Kalifo al-Mustarŝid, kiu estis mortinta en 1135. Kiam Bagdado falis al la Mongoloj en 1258, al-Hakim la 1-a fuĝis al Damasko kie li amikiĝis kun la araba tribestro 'Isa ibn al-Muhanna, kiu klopodis instali lin kiel kalifo, sed pro la konfuzo pro la Mongola invado de Sirio en 1259-1260, li alvenis en Halepo, kie li estis proklamita. Tamen, la multe pli proksima kaj probable aŭtenta onklo de la lasta abasida kalifo al-Musta'sim, nome al-Mustansir la 2-a, estis proklamita kalifo en Kairo en 1261. Al-Hakim la 1-a aliĝis al la invado fare de al-Mustansir la 2-a de Irako, ankaŭ submetante sin al al-Mustansir la 2-a kiel kalifo, sed tiu lasta estis mortigita kun plej el la invadintoj ĉe Hīt en Irako fare de Mongoloj. Nur ĉirkaŭ kvindek trupoj fuĝis kun al-Hakim, kiu, reveninte al Kairo kaj post zorgema studo de lia genealogia postulo por esti abasida, estis proklamita kalifo sukcede al al-Mustansir en 1262. Ĉar la konekto de al-Hakim kun la Abasidoj estis dista kaj malforta, oni ne povas nune certiĝi ĉu li estis reale el la familio, kiel li postulis. Ĉiuokaze, al-Hakim la 1-a ne partoprenis en pluaj aventuroj, servis kiel legitimiga kaj ceremonia funkciulo por la mamelukaj sultanoj en Kairo, regis dum 39 jaroj, kaj iĝis la praulo de ĉiuj sekvaj abasidaj kalifoj de Kairo, same se li estis aŭ ne reale abasido. Kvankam li estis enpostene post 1262, la mamelukaj sultanoj tenis lin kiel praktika prizonulo en la citadelo, ĝis la Sultano Laĝin liberigis lin en Decembro 1296, permesante lin loĝi en domo en la urbo kaj doninte al li grandan financan subtenon.
Kontraŭ-sodomia leĝo
Kontraŭ-sodomia leĝo  estas leĝo, kiu difinas kelkajn seksumajn praktikojn kiel krimojn. La precizaj seksumaj agoj signifitaj de la termino sodomio estas malofte priskribitaj en la leĝo, sed tipe kortumoj komprenas, ke la leĝo inkluzivas ajnan seksuman agon konsideritan "kontraŭnatura" aŭ malmorala. Sodomio tipe inkludas anusan seksumadon, buŝan seksumadon kaj zoofilion. En praktiko, kontraŭ-sodomiaj leĝoj malofte estis devigitaj kontraŭ aliseksemaj paroj, kaj plejparte estis uzitaj por persekuti samseksemulojn.
En la nuntempo 72 landoj same kiel kvin subnaciaj jurisdikcioj havas leĝojn kiuj krimigas samseksemecon. En 2006 tiu nombro estis 92. En 2011, la Konsilio de Homaj Rajtoj de Unuiĝintaj Nacioj aprobis rezolucion pri GLATaj rajtoj, kiu estis sekvita de raporto publikigita de la Komisiito pri UN-Homaj Rajtoj, kiu inkluzivis ekzamenadon de la menciitaj kodoj.
NGC 2800
NGC 2800 (aliaj indikoj — UGC 4920, MCG 9-15-117, ZWG 264.94, PGC 26302) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Collio
Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Nazarius kaj Celsus, kiuj memoriĝas en la komunuma festotago la lastan dimanĉon de aŭgusto.
Johann M. Baur
Johann M. BAUR (naskiĝis en 1930 mortis la ) estis germana amatora astronomo.