cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bel-Horizonto
Bel-Horizonto aŭ Urbo Bela Horizonto (portugallingve Belo Horizonte  [ˌbɛloɾiˈzõtʃi] - "belu orizonĉi", ankaŭ nomata Belô) estas municipo kaj ĉefurbo de subŝtato Minas-Ĝerajso kun 330,23 kvadrataj kilometroj. Bel-Horizonto estis fondita en 1895 por esti ĉefurbo de subŝtato laŭ planmodelo de Vaŝingtono. Ĉar la nova urbo estis tro granda por la komenca loĝantaro, la larĝaj avenuoj ĉiam ŝajnis malplenaj, kaj ne estis teatroj, muzeoj aŭ kinejoj, pro tio oni nomis la urbon "Teda ĉefurbo". Hodiaŭe la urbo havas pli ol 2 milionojn da loĝantoj.
The Spy Who Came in from the Cold
Fono
En 2013, nova eldono de la libro estis publikigita, inkluzive de ĝisdata enkonduko de John le Carré sub la titolo "Kvindek jaroj poste". En la enkonduko, la verkisto diras ke li verkis la libron en la aĝo de tridek, funkciante kiel spionoficiro sub la alivestiĝo de juniora diplomato ĉe la brita ambasado en Bonn - kaj refutas la onidirojn kiuj estis ĝeneralaj en la internacia gazetaro kiam la libro estis publikigita, laŭ kiu la intrigo baziĝas sur eventoj kiuj okazis en realeco. Laŭ li, la fakto mem ke la libro estis aprobita de la korpo kiu dungis lin, la brita sekreta servo, pruvas ke la libro estas fikcio de komenco ĝis fino. En 2017, estis publikigita la libro de Le Carré, Heredaĵo de Spionoj, kiu ankaŭ traktis la intrigon priskribitan en la libro kaj en kiu la okazaĵoj kondukantaj al la operacio al kiu la heroo, Limas, estis sendita, estis priskribitaj de la perspektivo de lia amiko, Peter Guillaume.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
Ester Bloomfield gvidis la unuajn Esperanto-kursojn, en Bel-Horizonto. Nur en 20-a jarcento aperiĝis unua organizita esperanto-grupo: Esperantista Klubo, en Bel-Horizonto, en la 13-a de aprilo 1907.
The Spy Who Came in from the Cold
Intrigo
La intrigo de la libro, kiu okazas dum la Malvarma milito, malfermiĝas kiam Alec Limas, brita sekreta agento kiu funkciigis preter la Fera Kurteno, en Orienta Berlino, kaj funkciis tie kiel la estro de la "Berlina Stacio" de la MI6, Brita Sekreta Servo, resendita al Britio post kiam ĉiuj agentoj kiujn li funkciigis estis kaptitaj aŭ mortigitaj fare de la orientgermana kontraŭspionada servo. Limas, priskribita kiel malalta kaj dikforma viro, estas sperta kaj lerta spionoficiro. Li komencis sian servon en brita inteligenteco je la eksplodo de la Dua Mondmilito, kiam li membriĝis en la Brita Armeo kaj volontulis por la Direktoro de Specialaj Operacioj. Li trejnis ĉe la Estraro de Specialaj Operacioj. Kiel batalanto kaj kiel sekreta agento, kaj efektivigis komando- kaj spionoperaciojn en Nederlando, kie li estis paraŝutita en 1941, kaj en Norvegio. Ĉe la fino de la milito li estis premiita medalo kaj li estis liberigita de la Brita Armeo. Limas baldaŭ revenis al la brita sekreta servo, ĉi-foje kiel sekreta agento en Berlino kaj poste iĝis estro de la "Berlina Stacio".
Kvankam "Kontrolo" (tiel Le Carré nomas la estro de la brita sekreta servo en siaj libroj) taksas ke Limas estas deprimita post la morto de ĉiuj siaj agentoj, kaj laca kaj elĉerpita pro la sekreta operacia agado, li demandas lin. volontuli por unu lasta misio antaŭ ol li retiriĝas - forigu la estron de germana kontraŭspionado, precipe malvarman kaj kruelan viron nomitan Mundt. De la priskribo de Le Carré de la sekreta funkcia realeco uzante la vorton malvarmo venas la nomo de la libro. Post tio, la intrigo priskribas la malboniĝon de la vivo de Limas, kiu estas devigita retiriĝi de la servo, ĝis li iras al malliberejo por tri monatoj. Liaj agoj kaptas la atenton de komunistaj agentoj, kiuj prenas Limason al Germana Demokratia Respubliko por ke li vendu al ili informojn pri la brita spionservo. Tie li estis pridemandita de Fiedler, la deputito de Mundt. Poste, la viroj de Mundt trudeniras la domon kie Limas estas tenita, mallonga batalo rezultiĝas, dum kiu Limas, la veterano, mortigas unu el la rabatakantoj, kaj la du estas malliberigitaj. En la lasta kaj plej ekscita parto de la libro renkontas kaj reaperas ĉiuj eventoj kaj roluloj ĝis nun menciitaj en la libro, dum la proceso de la komunista reĝimo kontraŭ Mundt mem. La verkisto sukcesas kaŭzi aparte surprizan turniĝon en la intrigo, kiam dum la proceso, la influo de ĉiuj ŝajne marĝenaj detaloj menciitaj en la unua parto sur la sorto de la herooj en la rakonto evidentiĝas al la leganto.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
En Bel-Horizonto Esperanto estis disvastigita preskaŭ sole de José Felipe de Azeredo Coutinho ekde lia alveno en tiu ĉi ĉefurbo en 1910. Li propagandis unue inter la klasoj de la latina lingvo, muziko kaj itala lingvo, kiujn li subtenis ĉe la privata kolegio Azeredo. Oni denove fondis, la 17-an de julio 1927, esperantista klubo en ĉefurbo, kiu prenis la allogan nomon Montara Esperanto-Klubo.
The Spy Who Came in from the Cold
Intrigo
En la libro, la bonkonata heroo de Le Carré, George Smiley, prezentiĝas kiel apoga rolulo, kiel kolego de la heroo de la libro, Alec Limas. Smiley estas tiu kiu serĉas lin kaj provas helpi lin. "Kontrolo", la estro de la sekreta servo, ankaŭ notas ke Smiley malaprobas la operacion por kiu Limas volontulas. Fine, ĉi tiu estas Smiley atendanta por savi Limason dum ĝi provas transgrimpi la Berlinan muron.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
Wilson Veado estis unua minasa esperantisto disvastigi Esperanton per radistacio. Studento, advokato, juĝisto, Wilson Veado neniam forlasis Esperanton. Per la apogo de D-ro Couto Fernandes, la 6-an de Marto 1938, per la mikrofono de “PRC-7 Sociedade Rádio Mineira de Belo Horizonte”, li komencas, dimanĉe, dekkvinminutan, unufoje semajnan programon, cele al propagando pri ĉio, kio rilatas al Esperanto.
Post kiam malaperis Montara Esperanto-Klubo kaj Junulara Esperantista Societo oni ne plu aŭdis paroli pri Esperanto; tiel la ekapero de la radio-programo “Momento de Esperanto” fariĝis historia fakto, deirpunkto al la tria periodo de Esperanto-Movado en Bel-Horizonto.
Tiu ĉi tria periodo estis tre fekunda en Bel-Horizonto. Aristóteles Juvenal de Faria Alvim entuziasme gvidas Esperanto-kurson ĉe “União Espírita Mineira” (Minasa Spiritisma Unuiĝo) kaj Wilson Veado daŭre aperigas abundajn noticojn en ĉiuj gazetoj de la ĉefurbo kaj pere de radistacioj “Mineira” kaj “Inconfidência”. En Bel-Horizonto de la 14-a ĝis la 21-a de julio 1940, omaĝe al la centjariĝo de la poŝtmarko, okazis la "1-a Regiona Filatela Ekspozicio", organizita de la Filatela Societo de Minas Gerais, dum kiu oni uzis verdan stampilon enhavanta la skribaĵon: 1840–1940 Jarcento de la Poŝtmarko - Filatela Ekspozicio - Minas Gerais - Brazilo. En la supera maldekstra ângulo oni vidas verdan stelon. En la sama jaro oni spektis, en Bel-Horizonto, la filmon “Road to Singapore” (Vojo al Singapuro) en kiu rolis la famaj usonaj aktoroj Bing Crosby, Bob Hope kaj Dorothy Lamour. En tiu filmo ducent figurantoj kantas muzikaĵon kun teksto en Esperanto.
La 4-an de majo 1941, per iniciato de la tiama studento Wilson Veado, kune kun kolegoj de la Jura Fakultato kaj de aliaj superaj lernejoj de Minas Gerais, fondiĝas “Tutamerika Klubo de Universitata Interŝanĝo” cele kulturajn rilatojn de amikeco inter studentoj de superaj kursoj en ĉiuj landoj de Ameriko, uzante Esperanton kiel oficialan lingvon. Oni elstarigas, ke la klubo subtenis kulturan interŝanĝon inter studentoj individue, kaj inter universitataj centroj de la tri Amerikoj.
The Spy Who Came in from the Cold
Adaptaĵoj
En 2018, iĝis konata ke la BBC evoluigas televidmini-serien nomitan "The Spy Who Came in from the Cold", ĉefroligante Aidan Gillen kiel Limas.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
Unua Esperantista Semajno de Belo Horizonte – omaĝo de la urbaj esperantistoj por memorigi plian datrevenon de la forpaso de D-ro Zamenhof, iniciato de Aristóteles Juvenal de Faria Alvim, kun la plej entuziasma akcepto de ĉiuj esperantistoj de la minasa ĉefurbo. La evento, de la 22-a ĝis la 26-a de aprilo 1941, okazis en la Minasa Societo pri Agrikulturo kaj la lokaj gazetoj amplekse anoncis ĉion, kio okazis dum la tuta semajno de la grava evento.
La 14-an de decembro 1941, alvokitaj pere de la tuta gazetaro de la ĉefurbo, kunsidis la esperantistoj de Bel-Horizonto en sidejo de Minasa Societo pri Agrikulturo, celante la reaperigon de la mortinta Montara Esperanto-Klubo, kies asembleo elektis la jenan estraron: Honora prezidanto Alberto Couto Fernandes; prezidanto Aristóteles Juvenal de Faria Alvim; vicprezidanto Luís de Azeredo Coutinho; 1-a sekretario Wilson Veado; 2-a sekretario Luís Anacleto Silos; kasisto Ozanan Gomes; bibliotekistino Maria José de Azeredo Pena. De tiam, Bel-Horizonto komencis kalkuki je du esperantaj societoj, Esperanta Grupo Humberto de Campos kaj Montara Esperanto-Klubo, revivigita tiam.
En 1945 okazis du gravaj eventoj en Bel-Horizonto: la “Dua Esperantista Semajno” kaj starigo de la radio-programo “Brazila Kroniko”, ambaŭ rezultis de intensa preparado de la popolo, intelektuloj, ŝtataj instancoj kaj de la gazetaro, kio ebligis tre favoran etoson al ĉiuj E-aktivecoj.
Kadre de la “Dua Esperantista Semajno”, por festi la 86-an naskiĝtagon de D-ro Zamenhof, la 15-an de decembro 1945, la esperantistoj de Bel-Horizonto organizis tre interesan programon, kiu okazis ĉe la nobla salono de “Institituto de Blinduloj Sankta Rafaelo”; ĉeestis la eventon krom granda nombro da personoj de la belhorizonta socio ankaŭ ŝtataj reprezentantoj. La programo konsistis el vizito al radistacio “Inconfidência” cele al rigardo de speciala elsendo, ero de tiu grava kultura evento. La gazetoj de la ĉefurbo aperigis abunde informojn pri la okazaĵo.
Juvenalo
Juvenalo (latine, Decius Junius Juvenalis) estis latina poeto de la malfrua 1-a kaj frua 2-a jarcentoj, kiu famas pro siaj satiroj.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
La 1-a Minasa Kunveno de Esperanto, sendube la plej grava evento de la jaro 1947, en Bel-Horizonto, rezultis de propono farita de la delegito de Internacia Ligo de Esperanto, nuntempe Universala Esperanto-Asocio, ankaŭ delegito de Brazila Esperanto-Asocio, Wilson Veado, kaj realigita okaze de la memoriga festo de kvindekjariĝo de la urbo. La propono estis bonakceptita kaj estis elektita la jena organiza komisiono: Prezidanto Aristóteles Juvenal de Faria Alvim; vicprezidanto Luís de Azeredo Coutinho; ĝenerala sekretario: Wilson Veado; 1-a sekretario Onésimo Faria; 2-a sekretario José de Barros Moreira; 1-a kasisto Oscar Coelho dos Santos; 2-a kasisto Josefina Schembri.
Juvenalo
Vivo
Pri la vivo de Juvenalo malmulto certas. Verŝajne li estis filo, aŭ adopta filo, de eks-sklavo, kaj studis retorikon sub Kvintiliano; kaj dumtempe aŭ Trajano aŭ Domitiano ekzilis lin de Romo al Egiptujo ĉar li insultis aktoron favoratan de la imperiestro.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
La evento estis fruktodona; oni sukcesis inkludi la kunvenon kadre de la festo de la kvindekjariĝo de la urbo, krome estis eldonita la albumo “Urbo Belo Horizonte” pere de IBGE (Brazila Instituto de Geografio kaj Statistiko) en Esperanto.
Juvenalo
Satiroj
Juvenalo verkis 16 vers-satirojn, el kiuj la 16-a parte perdiĝis. Ili akre kritikis la morojn kaj la ekstavagancon de romianoj, kaj notindas pro sia iom sovaĝa lingvo (kontraste al la pli milda tono de la satiroj de Horacio). La poemoj donas detalan, kvankam karikaturan, bildon de liaepoka vivmaniero.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
Ĉeestis la kunvenon esperantistoj el pluraj lokoj de la lando, inter ili citindas João Batista de Melo Souza, Mario Ritter Nunes, speciala komisiito de IBGE, Benjamin Colucci kaj Jorge Firmino de Sant’Ana. La ĉefurba gazetaro raportis pri la evento.
Juvenalo
Satiroj
La satiroj ege influis postajn poetojn kaj verkistojn, kiel John Dryden, Jonathan Swift, Alexander Pope kaj Samuel Johnson.
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
La kunveno estis malfermita la 26-an de novembro kaj je la naŭa matene de la sekvanta tago la kunvenantoj ĉeestis inaŭguron de bela promenejo, “Placo Esperanto”, komplezo de la tiama urbestro João Franzon de Lima, kiu disponigis aŭtobusojn al la kunvenantoj.
La 29-an de Novembro, la subŝtatestro Milton Campos akceptis la kunvenantojn en speciala aŭdienco ĉe la nobla salono de la “Palaco de la Libereco”. Solena fermo okazis je la oka vespere de la 29-a de Novembro 1947; tiuokaze uzis la parolon Mario Ritter Nunes, Luís de Azeredo Coutinho, Colombo Etienne Arreluy, Aristóteles Juvenal de Faria Alvim, João Viana, Benedito Colucci, Jorge Firmino de Sant’Ana kaj Cícero Pereira.
Wilson Veado, redaktoro de la ĵurnalo “Estado de Minas”, prezentis kortuŝan omaĝon al la memoro de la ĵurnalisto Ari Teodolino, unu el la pioniroj de la Esperanto-movado en Bel-Horizonto. Fine, kiel oficiala oratoro, en la nomo de Gregoriano Canedo, Ĝenerala Direktoro de [Diários Associados”, prelegis Pedro Arnaldo Fulgêncio, Ŝtata Sekretario, kiu konsideris Esperanton kiel altvaloran elementon por la proksimiĝo inter la homoj.
20853 Yunxiangchu
20853 Yunxiangchu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
En 1948 ĉiuj klopodoj de la minasaj esperantistoj koncentriĝis en la preparoj por la 12-a Brazila Kongreso de Esperanto, okazonta la sekvantan jaron en Bel-Horizonto. En 1949 la 12-a Brazila Kongreso de Esperanto ricevis plenan apogon de la subŝtatestro de la Ŝtato, Milton Campos, kaj de la urbestro de Bel-Horizonto, Otacílio Negrão de Lima.
20853 Yunxiangchu
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de YunXiang Chu, kiu gajnis la duan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Ladue Horton Watkins High School de Sankta Luiso (Misurio, Usono).
Bel-Horizonto
Esperanto en Bel-Horizonto
Ĉar ne eblis inaŭguri statuon omaĝe al la kreinto de Esperanto okaze de la 12-a BKE, kion oni intencis ekde la 1-a Minasa Kunveno de Esperanto, fine, la 15-an de decembro 1950 oni sukcesis igi unu el la grandaj aspiroj de la minasaj esperantistoj: ĝi estas la unua omaĝo, kiu memorigas la unuan esperantiston de la mondo en Sudameriko kaj Bel-Horizonto tre orgojlas pri tio.
De la 9-a ĝis la 11-a de Decembro 1977 okazis en Bel-Horizonto la Unua Kunveno de la Delegitoj de UEA, sub la gvido de la tiama ĝenerala brazila delegito, Giuseppe Grattapaglia. Partoprenis en la evento: Kultura Kooperativo de Esperantistoj, Brazila Konsilantaro de Esperanto, Esperanta Instituto pri Edukado kaj la Departemento de Esperanto de Minasa Spiritisma Unuiĝo.
En 1986, D-ro Hélio Fontoura Aderne fondis malgrandan Esperanto-muzeon per materialo kolektita de li veninta el 13 landoj kaj 21 brazilaj subŝtatoj.
Dum la tuta jaro 1993 funkciis en la ŝtata lernejo Barão de Macaúbas, kun la apogo de la Sekretariejo pri Edukado, Esperanto-kurson sub la gvido de Alberto Luiz M. Chueiri.
La 10-an de decembro 1995 Disvastiga Esperanto-Grupo, sub la gvido de Alberto M. Chueiri, liveris diplomon al 16 lernantoj de la baza kaj daŭriga kursoj.
En 1996, dudek unu lernantoj ricevis atestilojn de la baza kurso de Esperanto, liveritaj de Minasa Spritisma Unuiĝo. La notico aperis en la ĵurnalo “O Espírita Mineiro” (La Minasa Spiritisto).
En la sama jaro Disvastiga Esperanto-Grupo okazigis feston honore al la naskiĝdato de D-ro Zamenhof.
En la kvartalo “Venda Nova” D-ro Hélio Fontoura Aderne okazigis de la 13-a ĝis la 18-a de decembro 1998 esperantan ekspozicion omaĝe al Esperanto-Tago.
Inga Akvofalo
Inga Akvofalo estas rapidejoj je 40 km el Matadi en la Demokratia Respubliko Kongo kie la rivero Kongo falas 96 m dum la fluado de 15 km.
Inga Akvofalo formas parton de pli granda grupo de rapidejoj - nome Livingstonaj Akvofaloj - kaj estas situantaj pli proksime al la malsupra parto de tiuj akvofaloj. Ili formiĝas en akra bordo de la rivero Kongo kies larĝo tie fluktuas el pli ol 4 km al 260 m. Kun averaĝa elfluo de 42,476 m³/s ĝi estas eble la plej granda akvofalo en la mondo, kvankam Inga Akvofalo fakte ne estas vera akvofalo.
Ĝi estas la loko de Inga hidroelektra centralo.
UIC-Landokodoj
La UIC-Landokodoj estas 2-cifera numero uzata por identigi membro-landojn de la Internacia Fervoja Unio (UIC). La UIC elfaris numeran sistemon por fervojaj veturiloj kaj stacioj kiuj ambaŭ enhavas la UIC-landokodon. Valoroj estas difinitaj en UIC-flugfolio 920-14.
Pormemore, landokodo okupas la duan cifer-duopon de fervoja vagon-numero: xx XX xx-xx xxx-x
La lasta cifero estas kontrolcifero kalkulita per algoritmo de Luhn.
M1563S
Pri la temo estas Komputilo
M1563S - suda ponto produktada far ULi Electronics. La suda ponto estas destinata por procesoro Efficeon TM8620 far firmao Transmeta. Ico de la suda ponto havas demension 23X23 mm. La icon prezentis ULi kaj Transmeta en junio de 2004 jaro.
Transversa ondo
Transversa ondo estas ondo, en kiu la direkto de oscilo estas transversa al la elradia direkto de ondo. Elektromagneta ondo estas transversa ondo.
Rometta
Rometta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Mesino, Monforte San Giorgio, Roccavaldina, Saponara kaj Spadafora.
Deklinacio en la slovaka lingvo
La slovaka lingvo, kiel plej multaj slavaj lingvoj, havas deklinacion: substantivoj, adjektivoj kaj pronomoj ŝanĝiĝas laŭ kazo. Ĝi havas ses kazojn, kiuj estas nominativo, genitivo, dativo, akuzativo, lokativo kaj instrumentalo. La deklinaciaj formoj ofte dependas de genro kaj nombro.
Emma Caulfield
Emma Caulfield (8-an de aprilo 1973 en San Diego kiel Emma Chukker) estas usona aktorino.
Biografio
Emma Caulfield plenkreskis en San Diego, studis aktoradon en La Jolla Playhouse kaj Old Globe Theatre. Poste ŝi studis psikologion en San Francisco State University kaj Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso. Post tio, ŝi denove studis aktoradon en la Londona American School.
Ŝi geedziĝis en 2006 kun Cornelius Grobbelaar, ili divorcis en 2010.
NGC 5737
NGC 5737 (aliaj indikoj — UGC 9488, MCG 3-37-39, ZWG 105.7, PGC 52582) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Beaufort (Nordo)
Beaufort, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord de la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille, la centra parto de la departemento, kaj al la kantono .
Geografio
Beaufort estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Hautmont, kiu situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Beaufort troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Beaufort etendiĝas sur 12,76 km².
Historio
La nomo de la vilaĝo devenas de turo konstruita en 1173 de la grafo de Henegovio por defendi la henegovian landon kontraŭ la landsinjoro de Avesnes-sur-Helpe. Tiu tereno estis finfine heredita de Avesnes en la 14-a jarcento.
Vidindaĵoj
Ankoraŭ videblas la ruinoj de la ĉefturo, kiu datiĝas de la 12-a jarcento kaj estas kromnomita "tour sarrasine". La loka preĝejo datiĝas parte de la 16-a, parte de la 18-a jarcentoj. Ĝia navo ĉefe konsistas el brikoj, kaj ĝia turo havas kvadratan aspekton.
Administrado
Beaufort apartenas al la kantono de Hautmont, kies ĉefurbo estas Hautmont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
István Bors
István Bors [iŝtvAn borŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bors István estis hungara skulptisto. István Bors naskiĝis la  en Kaposvár, li mortis la  en Kaposvár.
Biografio
István Bors akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1961. Lia plej grava instruisto estis Miklós Borsos. Post siaj studoj li kreis en sia naskiĝurbo, li ankaŭ ekspoziciis. Li studvojaĝis al Egipto kaj Grekio, en la komenca periodo la arkaika stilo dominis. Post jaroj li ĉerpis temojn el la hungara popolarto kaj infanaj ludiloj. Li ricevis premiojn inter 1965-2003. Li havis edzinon.
Venezuela Televido
Venezolana de Televisión (VTV, en Esperanto kiel: Venezuela Televido) estas venezuela malferma televidkanalo, Origine lanĉita la 1-an de aŭgusto 1964 kiel private posedata kanalo kun aliaj interesoj, ĝi estis ŝtatigita la 8-an de aprilo 1976. De kiam Hugo Chávez ekregis en 1999, la kanalo havas redakcian linion de politika propagando favore al bolivara registaro, nun estrita de Nicolás Maduro.
Havre (Montano)
Havre (asinibojne: Bahásaba ) estas urbo de 9792 loĝantoj en la nordcentra parto de la usona subŝtato de Montano kaj la kantona sidejo de la kantono Hill. Ĝia nomo venas el la urbo de Havro en Francujo.
Havre estas la oka plej granda urbo de Montano. La plej proksima urbo, kiu estas pli granda, estas GreatFalls, 190km (120mejloj) alsude.
La Kaptito (pentraĵo)
La Kaptito, el Sterne (: The Captive, from Sterne) estas pentraĵo farita de Joseph Wright of Derby kompletigita en 1774 kaj nun en la Artgalerio de Vankuvero. La Kaptito de Sterne (: Sterne's Captive) estas simila pentraĵo fare de Wright en la Muzeo kaj artgalerio de Derby kaj unue ekspoziciita de la artisto en 1778. Ĉi lasta pentraĵo rezultigis tre raran gravuraĵon tial ke ĝia aĉetinto komisiis presitan eltiraĵon de nur 20 ekzempleroj antaŭ ol la prestipo estis detruita.
Historio
La unua pentraĵo (1774) estis farita de Wright kiam li estis en Romo. Post ĝia kompletigo li devis reimporti ĝin en Brition; Llewellyn Jewitt rakontas ke li preskaŭ importis ĝin senimposte sed lasta obĵeto devigis lin pagi import-imposton. La debato fokusiĝi al demando ĉu la sidanto estas romia kaj oni argumentis ke la sidanto devus esti pli bone vestita.
La pentraĵo estis transformita en punktitan gravuraĵon fare de Thomas Ryder en 1779 kaj estis publikigita de John Boydell kaj Josiah Boydell en 1786. Tamen pli frua mezotinta gravuraĵo fare de John Raphael Smith de la pentraĵo de 1778 estis komisiita de John Milnes post kiam li aĉetis la pentraĵon dum ekspono de la Reĝa Akademio. Milnes akiris presaĵon de ĉiu pentraĵo de Wright kiun li povis, sed la presaĵo kiun li komisiis de sia propra pentraĵo estis limigita al nur dudek ekzempleroj antaŭ ol la prestipo estis detruita. Ĉi tiu gravuraĵo estas nun escepte rara kaj estas nur havebla en malgranda nombro de Britaj institucioj kaj neniu ekstere.
Poço das Trincheiras
Poço das Trincheiras estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 13.872 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1959.
Estas konsiderata unu de la pli malriĉaj municipoj de Brazilo.
Tamm
Tamm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jóbarát
Jóbarát (Bonamiko)
Boussières-sur-Sambre
Boussières-sur-Sambre estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 429 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Boussières-sur-Sambre estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Hautmont, kiu situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Boussières-sur-Sambre troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Boussières-sur-Sambre etendiĝas sur 3,28 km².
Historio
La 3-an de aŭgusto 2008, grava tornado trafis la urbetojn Hautmont, Neuf-Mesnil, Maubeuge kaj Boussières-sur-Sambre. Ĝi kaŭzis la mortojn de tri homoj (alia mortigis sin pro la katastrofo). Ĝi difektis entute 1 584 domojn kaj apartamentojn, el kiuj 291 estis tute detruitaj.
Administrado
Boussières-sur-Sambre apartenas al la kantono de Hautmont, kies ĉefurbo estas Hautmont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Rosolini
Rosolini estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Sirakuzo, ekde 2015 formale itale nomata Libero consorzio comunale di Siracusa. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ispica (RG), Modica (RG), Noto kaj Ragusa (RG).
NGC 5738
NGC 5738 (aliaj indikoj — MCG 0-38-2, ZWG 20.4, PGC 52614) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Na-denea lingvaro
La Na-denéa lingvaro (ankaŭ Na-Dene, Nadene, Atabaska-Eyak-Tlingita) estas proponita indiĝena amerika lingvo-familio kiu inkluzivas la atabaskajn lingvojn, la ejakan, la tlingitan (tli), kaj eble la haidan (hai). La parenceco de la haida al la aliaj lingvoj estas disputata kaj la statuso de la Na-denéa hipotezo restas disputata.
Laikoj fojfoje nomas la Na-denean - "Atabaska", pro la nomo de ĉefgento - atabaskoj (285 mil), sed tio senbezone ambiguigas la nomon Atabaska kaj estas do evitinda. Ĉi tiuj triboj loĝas en vasta zono de Alasko ĝis Kalifornio kaj Meksiko. Navaĥoj kaj apaĉoj transmigris suden en proksimaj tempoj. Totala kvanto: 305 mil.
Familia disdivido
Resume la lingvaro Na-denea inkluzivas:
Proponoj pri genetika parenceco
La ĥajda, kun 15 fluaj parolantoj (M. Krauss, 1995), estis originale inkludita en la familio proponita fare de Franz Boas. Campbell (1997) kaj aliaj lingvistoj hodiaŭ konsideras la pruvojn nekonvinkaj kaj klasifikas la ĥajdan kiel izolitan lingvon, tamen Joseph Greenberg reinkludis la ĥajdan surbaze de sia tre disputata metodo (amasa leksika komparado). Por emfazi la neinkludon de la ĥajda, Campbell preferas nomi la familion Atabask-Ejak-Tlingita anstataŭ "nadenea".
La originala Na-denea propono antaŭ nelonge reviviĝis pro la laboro de la ĥajda lingvisto John Enrico.
Laŭ la disputata klasifiko de Joseph Greenberg pri la lingvoj de indiĝena Norda Ameriko:
Siatempaj subtenantoj de la teorio de Greenberg kiel Merritt Ruhlen estas sugestintaj ke la Na-Denéa lingvo-familio rilatas al distinga ondo de migrado el Azio al la Nova Mondo. Laŭtakse, tiu migrado okazis antaŭ de ses al ok mil jaroj, kio lokas ĝin ĉirkaŭ kvar mil jarojn post la migrado en la Amerikojn de la Amerindaj parolantoj. Ruhlen konjektas ke la Na-Denéaj parolantoj eble alvenis boate, setlantaj komence proksime al la insuloj Haida Gwaii (Reĝino Karloto), nun en Brita Kolumbio, Kanado.
Laŭ la simile disputata teorio de Sergei Starostin kaj Vitaly Shevoroshkin, la Na-Denéa estas membro de la Dene-kaŭkazia superfamilio, kune kun la nordaj kaŭkaziaj lingvoj, la ĉino-tibetaj lingvoj, la jenisejaj lingvoj kaj la eŭska. Tiu ideo estis konsiderita de Edward Sapir. Edward Vajda de Western Washington University sugestas ke la Na-deneaj lingvoj estas parencaj nur al la jenisejaj lingvoj en Siberio.
Biologiaj studoj (Rubicz 2002) montras pli grandajn genetikajn diferencojn inter Na-deneaj parolantoj kaj aliaj indiĝenaj amerikanoj ol inter parolantoj de la na-deneaj kaj iuj popoloj en Eŭrazio, aparte parolantoj de la jenisejaj lingvoj.
Plejparte konservativaj lingvistoj kiel Lyle Campbell ne kredas ke tiuj hipotezoj subteniĝas sur sufiĉe fortikaj lingvistikaj datumoj por meriti akcepton.
Referencoj kaj eksteraj ligiloj
,
Marubio
Marubio (Marrubium L.) estas genro de staŭdoj el familio de lamiacoj. La specoj atingas altecon ĝis 50 cm. Laŭ kelkaj taksonomoj al marubio apartenas ĉ. 40 specoj. Ili estas hejmaj en Azio kaj Eŭropo sur terenoj kun meza klimato. Tipa specio estas Marrubium vulgare L. La latina scienca nomo de la genro devenas de la hebrea vorto marob, kiu signifas amara (maldolĉa) suko, ĉar antaŭe kreskaĵoj de ĉi tiu speco estis manĝataj de Judoj dum Pesaĥo.
Nuristananoj
Etnografio > Etno > Hindeŭropa Familio > Nuristana Grupo
Izolita grupo de parencaj triboj loĝantaj en Afganio kaj Pakistano. Kvanto 160 mil.
NURISTANANOJ
Severŝparado
Severŝparado aŭ aŭstereco estas aro de ekonomiaj politikoj enordigitaj celante malgrandigi registarajn buĝetajn deficitojn, speciale dum ekonomia malkresko. Politikoj sub la esprimo 'severŝparadaj rimedoj' ofte enhavas elspezajn haltojn, impostajn altigojn aŭ kombino de ambaŭ,  kaj povas esti uzataj por montri la registaran fiskan disciplinemon al pruntistoj kaj agentejoj de kredittakso, alproksimigante la enspezojn al la elspezoj.
Savigny-sur-Braye
Savigny-sur-Braye estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la arondismento Vendôme, en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ) kaj estas la ĉefurbo de la kantono Le Perche. Fine de en la komunumo vivis.
Severŝparado
En la plejparto de la makroekonomikaj ŝablonoj, severŝparado ĝenerale plialtigas maldungecon pro la halto de registaraj elspezoj, kiuj malgrandigas postenojn en la publika aŭ/kaj en la privata sektoro. Intertempe, impostaj altigoj malpligrandigas enspezoj de la civitanoj, tielmaniere malpligrandigante konsumadon.
Ĉar registara elspezado kontribuas al la malneta enlanda produkto (MEP), malgrandigi la elspezadon povas doni pli altan ŝuldo-al-MEP-proporcion, grava mezurilo de landa ŝulda ŝarĝo.
Savigny-sur-Braye
Historio
En 1986 Philippe Welsh, urbestro de Savigny-sur-Braye, fondis la "amikaron de la Savigny-oj".
Severŝparado
Kiam ekonomio funkcias kvazaŭ plenpotence, pli grandaj nedaŭraj deficita elspezo (stimulo) kaŭzeblas interezoj kreski, do malgrandigante privatan investadon, kiu siavice malgrandigas ekonomian kreskon. En situacio de superplenpotenco, tamen, la stimulo povas rezulti altigon en dungado kaj produktado.
Makroekonomika perspektivo
Estas kunsento inter akademiaj makroekonomoj, ke severŝparado povas malplibonigi la ekonomion, kiam la interezo estas kvazaŭ nul. Tiam la centra banko ne plu povas stimuli la ekonomion per malgrandigi la interezon. Laŭ la (nova) kejnsisma ekonomiko la registaro tiam devas ŝanĝi al fiska stimulo, per grandigi elspezojn.
Famaj kritikantoj de aŭstereco estas la makroekonomoj Paul Krugman kaj Joseph Stiglitz.
Nebrasko
Nebrasko (Nebraska [nebraska]) estas usona ŝtato. Nebrasko situas en la centro de la lando, do, Nebraskanoj ŝatas diri, ke Nebrasko estas la "koro" de Usono.
Nebrasko fariĝis la 37-a ŝtato de Usono je la 1-a de marto 1867.
La nomo "Nebrasko" deriviĝas de la lingvo de la Indianaj triboj "Omaha." Nebrasko en tiu lingvo signifas "plata aŭ ebena akvo." En la Omaha-a lingvo oni diras Nibthaska (alivorte ni, akvo, kaj bthaska, plata.) La indianoj donis ĉi tiun nomon al la Rivero Plato (angle: Platte River), ĉar ĝi estas larĝa, profunda korpo de akvo. Per la nomo de tiu ĉi ebena rivero, ni ricevis la nomon por nia ŝtato.
Je 2000, Nebrasko havis loĝantojn. La ĉefurbo de Nebrasko estas Lincoln [LINKn], aŭ eble esperante, Linkolno, kiu en la jaro 2000, havis loĝantojn. La ĉefurbo nomiĝis Linkolno por honori la 16-an usonan prezidenton, Abraham Lincoln. La plej granda urbo en Nebrasko estas Omaha, kiu havas loĝantojn. La urbo Omaha nomiĝis pro la indiana tribo, kiu antaŭe loĝis apude.
Nebrasko estis unu de la lastaj ŝtatoj, kiuj adoptis ŝtatan flagon. La flago simple havas la ŝtatan sigelon sur blua fono. Oni povas vidi la temojn de transporto, industrio, kolonieco, kaj agrikulturo en la sigelo. La devizo diras, "Egaleco Antaŭ La Leĝo."
János Aszalai
János Aszalai [jAnoŝ asalai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aszalai János estis hungara instruisto, tradukisto, jakobeno. Lia origina familia nomo estis Szabó, lia baldaŭa familia nomvarianto estis Aszalay [asalai].
János Aszalai naskiĝis la en Aszaló (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Graz (Aŭstra Imperio).
Biografio
János Aszalai studis en Sárospatak, dum li estis familia instruisto ĉe Ferenc Kazinczy. Baldaŭ li estis instruisto en lernejo en Sárospatak. Tiutempe disvastiĝis la jakobena movado, la polico faris ekzamenon pri Aszalai, fine li perdis la postenon. Li estis hejma instruisto ĉe Ferenc Kubinyi. En 1794 li estis arestita kaj akuzita en la jakobena proceso. Li estis kondamnita je kvinjara prizono. Li mortis en malliberejo de Graz. Li postlasis tradukaĵojn, liaj tradukitaj komedioj plurfoje estis prezentitaj.
(134896) 2000 WH13
(134896) 2000 WH13 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Európai Idő
Európai Idő estas politika novaĵmagazino de januaro 1990 en Sfântu Gheorghe sub ĉefredaktado de Alpár Horváth.
Géza Láng
Géza LÁNG, laŭ hungarlingve kutima nomordo Láng Géza estis hungara agronomo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1970).
Géza Láng naskiĝis la  1916 en Békéscsaba. Li mortis la 1980 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Láng frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, ĉeflernejon en Keszthely inter 1934-1937. Li eklaboris samloke, kie li ricevis agrarajn taskojn, krome li instruis kaj ankaŭ plulernis. Dum la 2-a mondmilito li estis fojfoje soldato. Ekde 1950 li laboris en la ministerio, sed li ankaŭ instruis en Keszthely, kie li estis katedrestro kaj inter 1965-1968 rektoro. Li okupiĝis precipe pri terpomoj, sed kun Lajos Kreybig ili okupiĝis ankaŭ pri sterkoj. Li ricevis diversajn premiojn.
Inga hidroelektra centralo
La plej granda el la ĉirkaŭ 40 hidroelektraj centraloj en la Konga Baseno estas la akvorezervejo de Inga Akvofalo, ĉirkaŭ 200 km sudokcidente de Kinŝaso en okcidento de la Demokratia Respubliko Kongo. La prestiĝa Inga Projekto aperis komence de la 1970-aj jaroj kaj tiam oni kompletigis la unuan akvobaraĵon. La plano origine konsistis je konstruo de kvin akvobaraĵoj kiuj estus generantaj totalan kapablon de 34,500 megavatoj. Ĝis nun oni konstruis nur du akvobaraĵojn, kiuj estas Inga I kaj Inga II, kun totalo de 14 turbinoj.
Februare de 2005, sudafrika ŝtata energia entrepreno, Eskom, anoncis proponon por pligrandigi la kapablon de Inga spektakle pere de plibonigoj kaj de la konstruo de nova hidroelektra akvobaraĵo. Tiu projekto okazigus maksimuman produkton de ĝis 40 GW, duoble ol la Baraĵo Tri Gorĝoj de Ĉinio.
Oni timas, ke tiuj nova hidroelektraj projektoj kondukos al formorto de multaj el la fiŝaj specioj kiuj estas endemaj de la rivero.
Ataulfo
Ataulfo (372-415) estis ĝermana reĝo de la visigotoj inter 410 kaj 415. Li sukcedis al Alariko la 1-a kaj estis sukcedita de Sigeriko.
Biografio
Ataulfo estis filo de la reĝo Atanariko la 2-a (366-381), el baltinga kasto, kaj nomumiĝis laŭ la germana kutimo, (sur la tombo de sia antaŭulo), post la morto de sia kuzo kaj bofilo Alariko la 1-a. Li dufoje edziĝis: oni ne scias la nomon de lia unua edzino, sed oni scias ke li havis ses gefilojn kun ŝi. La dua edzino nomiĝis Galla Placidia (390-450), filino de la imperiestro Teodosio la 1-a.
En tiu sama jaro 412, li faris kontaktojn kun la imperiestro Flavio Honorio kaj decidas alianciĝi kondiĉe ke ĉi tiu kompromitu sin pagi tributon krom cedi la gaŭlaj teritorioj interŝanĝe de lia fratino Galla Placidia. Ĉi-traktato tiele markas la komenco de la strukturiĝo de la visigotoj kiel permanenta regno kaj ŝtato, kaj al tio kontribuis grandmezure la agado de Ataulfo, kiu kun certeco povas estis konsiderata la vera fondinto de la visigota regno.
Ataulfo rompis la pakton ne redonante Galla Placidia-n kaj en la aŭtuno 413 li invadis la regionon de Masilio. Ĉar li fiaskis, li translokiĝis al Akvitanio kaj al la Narbona Gaŭlia Provinco, kie li provizore instaliĝas.
En januaro 414, li edziĝas al Galla Placidia, laŭ la romia rito, kaj per tio li provokis furiozan reagon sur Flavion Honorion. Ataulfo ŝajnigas abdiki favore al Prikvo Atalo, kaj nomumas lin Imperiestro de la Visigotoj, sed Flavio Honorio perceptis la artifikon kaj blokas la mara provizado de nutraĵoj al la Visigotoj, kaj tio devigas ilin, en la komenco de la jaro 415, forlasi la Gaŭlujon kaj foriri al Hispanio, kvin jarojn post la sueboj, vandaloj kaj alanoj. Sur la trairado, Ataulfo starigas sian kortegon en urbo Barcino. Kaj tie ĉi naskiĝis Teodosion, lia filo kun la edzino Galla Placidia, per kiu li intencis kunigi la germanojn kun la romioj, sed, la infano mortis post kelkaj monatoj. La provoj pri interrilatoj kun Romo konkeris al li grandajn malamikojn en la kortego.
En la komenco de la somero 415, li estis murdita de Dubio, viro al kiu li konfidis. Oni ne certe scias pri la instiganto de la reĝomurdo, sed oni suspektas pri Valio, kiu sukcesis kunigi la apogon de la plej granda parto de la nobelaro kaj Sigeriko, kiu fariĝis rego dum unu semajno post la morto de Ataulfo.
Sales
Sales povas interalie aludi al
Vrbovec (apartigilo)
Vrbovec povas esti:
László Seregi
László Seregi naskiĝis la 1929 en Budapeŝto. Li mortis la 2012 en Budapeŝto.
Biografio
László Seregi lernis por esti grafikisto inter 1945–1949, poste li aliĝis al trupo de dancistoj. En 1953 li debutis, kiel koreografo kaj lernis baleton. Li komencis sian dancistan karieron en 1957 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe li iĝis koreografo. Li estris la baletistojn inter 1977-1984. Li ricevis premion Kossuth en 1980, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Guerquesalles
Guerquesalles estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Aïr (apartigilo)
AIR staras por:
Európai Idő Kiadó
Európai Idő Kiadó (Eldonejo Eŭropa Tempo) estas libroeldonejo en Sfântu Gheorghe de 1990.
Ágoston Teres
Ágoston TERES, laŭ hungarlingve kutima nomordo Teres Ágoston, en Norvegio Gustav Teres (naskiĝis la en Kecskemét, mortis la  en Oslo) estis hungara-norvega romkatolika pastro, monaĥo (jezuito) kaj astronomo. Lia origina familia nomo estis Terescsényi ĝis 1969.
Biografio
Ágoston Teres frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, respektive benediktanan gimnazion en Pápa. Li maturiĝis en Kecskemét en 1949, poste li aliĝis al la jezuitoj. En 1950 la ŝtato malfondis la monaĥajn ordenojn, iom poste li studis en Teologia Akademio, sed pro ŝtata trudo li estis elektristo laboranta en fabriko. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis kaj li finis la teologiajn studojn en Burgoso (1957) kaj en Frankfurto ĉe Majno (1958-1960). En 1959 li pastriĝis en Frankfurto. Li venis al Oslo en 1961, kie li estis pastro de la hungaroj, krome li akiris pedagogian diplomon en 1980, en la sekva jaro astronomian diplomon en la Universitato de Oslo. En 1963 li oficiale monaĥiĝis. Li ricevis norvegan ŝtatanecon en 1969 kaj pro prononcaj problemoj lia nomo iĝis Gustav Teres. Li instruis ankaŭ en mezlernejo. Inter 1984 - 1995 li laboris monatojn ankaŭ en observatorio de Castel Gandolfo (Vatikano). Depost fino de la socialismo en Hungario li ĉiujare revizitis la landon. Li ricevis postmortan ŝtatan premion en Hungario.
ISO 3166-2:YE
ISO 3166-2:YE estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Jemenon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas YE, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Jemeno. La dua parto estas du literoj.
Tabasco
Tabasco [taBASko] (esperantigite Tabasko), oficiale La Libera kaj Suverena Ŝtato de Tabasko (hispane: Estado Libre y Soberano de Tabasco) estas federacia subŝtato de Meksiko. Ĝi situas en la sud-oriento de la lando, inter la terkolo de Tehuantepec kaj la duoninsulo Jukatano. Laŭ ĝia nordo situas la Meksika Golfo. La ĉefurbo de Tabasko estas Villahermosa
Ĝi havas areon de kaj loĝantaron de  milionoj kaj dividiĝas en 17 komunumojn (municipojn); vidu ankaŭ la liston de komunumoj en Tabasko. La provinca kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-TAB".
Tri aliaj Meksikaj ŝtatoj havas limon kun Tabasko: Kampeĉo ĉe la nord-oriento, Veracruz ĉe la okcidento, kaj Chiapas ĉe la sudo. La nord-okcidenta parto de Tabasko (ĉe la Meksika Golfo kaj la sud-orienta parto (limanta al Gvatemalo, specife la Departemento Peten) estas ligitaj per terstrio nur 7–10 km larĝa. Multaj mapoj donas la impreson, kvazaŭ la du partoj tute ne estas ligitaj.
Historio
La unua hispano, kiu venis en la regionon, kiu nun estas Tabasko, estis la konkeranto Juan de Grijalva, kiu la 8-an de junio 1518 venis al la buŝo de granda rivero, al kiu li donis la nomon "Rio de Grijalva".
István Láng (biokemiisto)
István LÁNG [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Láng István estis hungara biokemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1985), membro de Pola Scienca Akademio, membro de Mongola Scienca Akademio.
Tabasco
Historio
La konkeranto Hernán Cortés venis al Tabasko la 12-an de marto 1519 kaj, venkinte la lokanojn (potonĉanoj) en la sanga "batalo de Centla", fondis la 25-an de marto la urbon "Santa María de la Victoria" (S-ta Maria de la venko), estontan la unua hispana setlejo en kontinenta Ameriko. Samtage la pastro Fratulo Bartolomé de Olmedo celebris la unuan kristanan meson sur la kontinento, kaj la lokanoj donacis al Cortés virinon nomotan La Malinche, grave rolontan en la konkero de la azteka regno. En 1525 Juan de Vallecillo iĝis la unua guberniestro de la ekestanta provinco Tabasko, sed ne sukcesis pacigi ĝin.
István Láng (biokemiisto)
István Láng naskiĝis la  1931 en Mohács, li mortis la  2016 en Budapeŝto.
Biografio
István Láng frekventis universitaton en Ivanovo inter 1950-1955. Post la diplomo li eklaboris en esplora instituto. En 1973 li doktoriĝis. En 1993 li profesoriĝis en Gödöllő. Krom la biokemio li okupiĝis ankaŭ pri medioprotektado, sed li estis ankaŭ filatelisto. Li havis edzinon, kiu naskis filinon. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1978-2007.
Tabasco
Historio
En 1529 Don Francisco de Montejo estis nomumita guberniestro de Tabasko kaj taskata pri ties pacigo, kaj komencis la konkeron de Jukatano. Kvankam ĝi estis la unua posedaĵo de la hispana reĝo en Meksiko, la konkerantoj bezonis pli ol 40 jarojn por pacigi la provincon, pro la firmega rezisto de la indiĝenoj. Post atingo de paco Tabasko estis aligita al la kapitanejo de Jukatano. Neglektata de la reĝaj aŭtoritatoj la provinco dum pli ol 100 jaroj suferis sub piratoj, kiuj detruis la ĉefajn setlejojn. Nur en 1717 la tabaskaj trupoj sub ordono de Juan de Amestoy venkis kaj forpelis la piratojn de insulo Tris kaj fondis la urbon "Nuestra Señora del Carmen". La provinco pasis la 302 jarojn de hispana regado, ĝis la sendependeco en 1821, en ekstrema neglekto. Je la 3-a de majo 1824 instaliĝis la unua kongreso de la libera, sendependa kaj suverena ŝtato Tabasko, kaj jam samjare la ŝtato decidis aliĝi al la Unuiĝintaj Ŝtatoj Meksikaj.
Nomigo
Neniu certas pri kiel oni Tabaskon nomigis. La nomo "Tabasco" aperas en la kronikoj de la konkeranto Bernal Díaz del Castillo, kiu menciis riveron nomatan laŭ loka registo, nomis "Tabscoob." Ankaŭ eble la nomo devenas el majaa diraĵo kiu signifas "nia sinjoro de la ok tigroj." Aliaj teorioj asertas ke la nomo devenas el la naŭatla kun la signifoj "loko, kiu havas sinjoron" aŭ "loko, kie la tero estas humida."
Kulturo
Zapateo aŭ ankaŭ nomate zapateado (hispane zapateado: piedfrapado) estas danco, kiu estas karakteriza por Tabasko.
Tabaska saŭco
La provinco Tabasko kaj samnoma rivero donis sian nomon al konata, tre spica saŭco. Ĝi estas produktata el ruĝa ajlo, kapsiko, vinagro, akvo kaj salo kaj maturiĝas en kverkaj bareloj. La saŭco estas produktata ne en Meksiko, sed i.a. en Luiziano (Usono).
Tavíkovice
Tavíkovice (Taikowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Kastelo
La lasta posedanto de la kastelo estis grandbienulo kaj entreprenisto Robert Goldschmidt (la 20-an de oktobro 1942 murdita en Treblinka). Ekde la jaro 1941 estis en la kastelo instrucentro de Hitlerjugend kaj NSDAP. En la jaro 1945 la kastelo estis al familio Goldschmidtidoj surbaze de dekretoj de Beneš konfiskita.
Hodiaŭ ĝi estas hejmo por homoj kun korpa handikapo.
NGC 5739
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karlovĉicj
Karlovĉicj, serbe Карловчић, slave Karlovčić estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.
Salaparuta
Salaparuta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Trapanio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Contessa Entellina (PA), Gibellina, Montevago (AG), Partanna, Poggioreale, Santa Margherita di Belice (AG) kaj Santa Ninfa.
Steinhagen (Antaŭpomerio)
Steinhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt Niepars de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Karlovĉicj
Geografio
Karlovĉicj situas laŭ flankovojoj.
Ilanz
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ilanz limas en nordo al Ruschein, en nordoriento al Schluein, en oriento al Castrisch, en sudoriento al Sevgein, en sudo al Luven, en sudokcidento al Mundaun, en okcidento al Rueun, kaj en nordokcidento al Schnaus.
Trafiko
Tra Ilanz pasas la kantona ĉefvojo nr-o 19 de Tamins al Oberalppasejo kaj en Ilanz komenciĝas la vojo al la Valo Lugnez. Ilanz disponas pri stacidomo ĉe la linio de Retia Fervojo de Koiro tra Oberalppasejo al Realp. De la stacidomo de poŝtaŭtolinioj kondukas al Flims, Vrin kaj Valzo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ilanz datiĝas el la jaro 765 kiel Iliande. En la jaro 1289 la unuan fojon Ilanz estis menciita kiel urbo. Ĝis proksimume 1380 la centro de la tribunalejo Gruob estis Sagogon. Tiam per la konstruo de ponto trans Rejno Ilanz fariĝis doganstacio, kio havis esencan signifon de Ilanz kiel urbo kaj centro de la regiono. Dum mezepoko Ilanz estis sub la regado de la voktejo de la Baronoj de Belmont kaj ek de 1400 de la Baronoj de Sax. Interne de la urbomuroj ekzistis propra malalta tribunalo. La urborajto de 1390 enhavis regularon pri konstruado, fajroprotektado kaj ekonomio. Dum la belmonta konflikto de 1352 la urbo estis parte dezertigita, kaj en la jaro 1483 ĝi komplete bruliĝis, sed jam tuj poste estis rekonstruita. En la jaro 1395 en Ilanz estis fondita la Griza Federacio.
Lingvoj
En la origine romanĉlingva urbo en la lastaj jaroj, kiel preskaŭ ĉe en la romanĉlingva regiono la elcentaĵo de germanlingvanoj konsiderinde kreskis. Okaze de la lasta popolnombrado ankoraŭ 30% de la loĝantaro parolis denaske la romanĉan lingvon, dum la germanan parolis jam multe pli ol la duono. Ekzistas nuntempe projekto krei dulingvan lernejon, sed ĉu per tio la malkresko de la romanĉa lingvo povas esti malhelpata estas dubinda.