cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Portrait of the Artist as a Young Man
A Portrait of the Artist as a Young Man estas la unua novelo de la irlanda verkisto James Joyce. Konstruita kiel edukromano en modernisma stilo, ĝi markas la intelektan kaj religi-filozofan vekiĝon de la junulo Stephen Dedalus, fikcia alter ego de Joyce kaj aludo al Dedalo, la lerta metiisto (por eskapi labirinton) de la Greka mitologio. Stephen pridemandas kaj ribelas kontraŭ la katolikaj kaj irlandaj konvencioj sub kiuj li devis kreskiĝi, kaj finas per memdecidita ekzilo el Irlando en Eŭropo, kiel faris la propra verkisto. La verko uzas teknikojn kiujn Joyce disvolvigis pli komplete en Uliso (1922) kaj Finnegans Wake (1939).
A Portrait ekekzistis en 1903 kiel Stephen Hero — projektita 63-ĉapitra membiografia romano en realisma stilo. Post 25 ĉapitroj, Joyce abandonis Stephen Hero en 1907 kaj ekreverkis ties temojn kaj ĉefrolulon en koncentrita kvin-ĉapitra novelo, evitante striktan realismon kaj etende uzante la liberan nerektan stilon kio permesas la leganton kaŝrigardi ene de la disvolviĝanta memkonscio de Stephen. La usona modernista poeto Ezra Pound publikigis la novelon seriigitan en la anglaliteratuar gazeto The Egoist en 1914 kaj 1915, kaj publikigis ĝin kiel libro en 1916 ĉe B. W. Huebsch de Novjorko. La publikigo de A Portrait kaj la kolekto de mallongaj rakontoj Dubliners (1914) havigis al Joyce lokon en la avangardo de la literatura modernismo.
Megaluroj
Megaluroj aŭ Megalurus estas genro de paserinaj birdoj de la familio de Megaluredoj. Tiu genro estis iam lokata en la "rubeja taksono" de la familio de Silviedoj. La genro enhavas ses speciojn konatajn ankaŭ kiel tipaj herbobirdoj. La genro estas disvastigita el norda Ĉinio kaj Japanio al Barato okcidente, kaj Aŭstralio sude, kun plej parto de specioj tute aŭ parte en tropikoj. La genro estas ankaŭ foje konsiderata kiel inkludanta la genron Bowdleria, kiu enhavas la filikobirdojn de Novzelando. La plej disvastigata specio, la Ruĝeca megaluro, teritorias el Filipinoj suden al Novsudkimrio, dum la Blankaventra megaluro estas limigita al marĉoj de la suda parto de Nov-Gvineo. Unu specio, nome Japana grilbirdo, estas parte migranta, kiu moviĝas el norda Ĉinio kaj Japanio (kaj suda Siberio) al suda Japanio kaj centra Ĉinio; la aliaj specioj estas nemigrantaj. La natura habitato de la tipaj herbobirdoj estas, kiel la nomo sugestas, humidaj herbejoj, kaj ankaŭ marĉoj kaj similaj. Kelkaj specioj ekzistas for el akvo en altaj herbejoj, makiso kaj arbarklaraĵoj. Kelkaj specioj adaptiĝis al bordoj de rizkampoj kaj ĝardenoj.
La tipaj herbobirdoj estas mezgrandaj birdoj kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas bruna supre, pli hela en ventro kaj gorĝo, kun nigraj strioj en dorso. Ĉiuj specioj havas blankecan strion superokulan, kaj kelkaj havas helan striadon en brusto. Ili grandas el 13 al 28 cm longe kaj 14-56 g peze. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.
Roiate
Roiate estas komunumo de Italio.
Megaluroj
Paroj aŭ individuoj manĝas en densa vegetaĵaro. Ili estas ĝenerale timidaj kaj malofte fluĝas, anstataŭe grimpas inter kareskoj kaj herboj, ofte tre lerte. Kiam ili flugas, tio okazas ĝenerale malalte supergrunde kaj nur kelkajn metrojn (kvankam la Papua megaluro flugas iomdistance kiam estas ĝenita). Insektoj formas la plej parton de la dieto, kaj ĉefe larvoj formas grandan parton de la dieto de la Ruĝeca megaluro kaj de la Japana grilbirdo. Ĉe la Papua megaluro semoj de herboj kaj junkoj gravas, kaj aliaj manĝeroj de tiu genro inkludas araneojn kaj pinpinglojn.
Ilujanko
Ilujanko (konata en aliaj lingvoj kiel Illuyanka) estas la nomo donita en la hitita mitologio al drakforma monstro, mortigita de Teŝubo, dio de la cielo kaj la ŝtormo.
Ĝi estas konata pro kojnoformaj tabuletoj trovitaj en Çorum-Boğazköy, la antikva ĉefurbo Hattusa, en ritaĵo pri festo de la printempo aŭ Puruli.
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Kaba)
La preĝejo Patrono de Hungaroj (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas eklezia konstruaĵo en urbo Kaba (Hungario).
Historio
La unua mencio pri katolika kirko de Kaba okazis en 1220. Laŭ priskribo el 1569 ĝi estis ĉirkaŭita per defenda muro kaj remparo. En 1660 la turkoj parte detruis ĝin. La revenintaj loĝantoj (tiutempe jam kalvinanoj) uzis la kirkon (ankaŭ nun). La sporadaj katolikoj eklezie apartenis al Báránd. Katolika grupo de Kaba estis fondita en 1944. Iam estis konstruita kapelo en Kaba, kiu estis malkonstruita en 1989 kaj pli nova estis konstruita kaj konsekrita en 1990. En 1993 la diocezo transprenis la taskojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, kiu kuŝas ĉe stratangulo. La konstruaĵo ne havas turon kaj similas al loĝdomo. Ĉe la malantaŭa parto kruce etendiĝas ia konstruaĵparto, eble pastra loĝejo kaj administrejo. En la korto troviĝas la ŝtala kaj alta sonorilostablo farita en 1982, sed ties sonorilo en 1842.
Waterloo (urboparto en Nov-Jorkio)
Waterloo estas loĝloko en orienta Usono, situanta meze inter la Seneka Lago kaj Kajuga Lago. Ĝi formale konsideriĝas urboparto de pli granda samnoma urbo Waterloo, apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Seneca. Lago kaj kantono havas sian nomon memore al la senekoj, indiana etno kaj unu el kvin nacioj de la irokezoj. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Marjina Roŝĉa (stacio de Moskva metroo)
Marjina roŝĉa (Марьина роща, "laŭ la distrikto (Arbaro de Maria)") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en norda parto de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Techelsberg am Wörther See
Techelsberg am Wörther See estas komunumo de Aŭstrio, kies nomo jam indikas ke ĝi situas borde de la lago Wörthersee. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Linden (Palatinato)
Linden - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sisalfibro
Sisalfibro estas fibro el la folioj de kelkaj agavoj, precipe de sisalo (Agave sisalana). Sisalfibroj estas relative novaj naturfibroj. Ilia uzo komencis nur en la 19a jarcento kaj atingis sian kulminon en la frua 20a jarcento. Malgrau la malkresko de ĝia uzado ĝi estas hodiaŭ la plej grava naturfibro de la mondo. La fibroj estas uzataj por fari ŝnuregojn por ŝipoj, fadenoj, tpiŝoj kaj multaj aliaj produktoj, ekzemple pleniga materialo por matracoj. ; krome altvaloraj sagoceldiskoj konsistas ĉefe el sisalfibroj. Por tekstilaj fibroj la material ne taŭgas.
Krom la ĉefe uzataj fibroj de la sisalo-agavo ankaŭ estas uzataj fibroj de Agave letonae, Agave funkiana kaj Agave lecheguilla. Ili signife malpli etas uzataj ol la hibrida kultivaro H.11648. Sisalo ne estas farata el Agave fourcroydes, kied fibroj nomiĝas henekeno kaj kantalo, t.e. fibroj de Agave cantala kaj Agave americana.
Ecoj
La kvantode celulozo de la fibroj estas inter 55 kaj 65 % kaj 10 ĝis 15% hemicelulozo. La ligninokvanto estas inter 10 kaj 20 %, la pektinokvanto inter 2 kaj 4 %. Pro tiaj kvantoj sisalfibroj, tipe por folifibroj, estas pli duraj kaj pli malfajnoj ol bastfibroj.
Sisalfibroj estas ege tenacaj (57,2 cN/tekso) kaj ĉirduraj (1830,12 cN/tekso), precipe ili distngas sin de aliaj fibroj pro neordinara rigideco.
Produktado
La tunoj sisalo estas la kvina pli grava fibroplanto de la mondo. En la jaro 2006 la monda prduktado estis ĉ. 428.000 tunoj. La plej gravaj produktantaj landoj estas Brazilo kun pli ol la duono de la monda produktado (247.558 t), Tanzanio (27.800 t), Meksikio (26.636 t), Kenjo (25.000 t), Kolombio (21.445 t) kaj Ĉinujo (20.000 t).
MAO kuniĝas ĉiuj agavaj specioj kaj hibridoj en unu statistiko. La produktkvantoj de aliaj ol la sisal-agavo nur estas kelkaj mil tunoj (ekszempe 2 ĝis 3.000 tunoj de Agave letonae) aŭ la fibroj servas al specifaj celoj (ekzemple la fibroj de Agave funkiana kaj Agave lecheguilla estas nur uzataj por fari brosojn).
Historio
La sisal-agavo estis jam kultivataj antaŭ la konkerado de Mezameriko pere de la Hispanoj, sed ĝi ne estis uzata kiel fibroplanto, se por fari pulko. Pere de la deportado de la praloĝantoj la planto disvastiĝis en Nordameriko.
Hispanoj kaj Portugloj eksportis la planto al aliaj landoj kaj kontinentoj, tie ĝi estis uzata en la 18a kaj frua 19a jarcentoj kiel ornamplantoj. Nur jam en la 19a jarcento oni komencis uzi la fibrojn de la plantoj. Tiam la ĉefaj produktantoj estis la hodiaŭa Indonezio kaj la Filipinoj.
1893 la germana botanikisto Richard Hindorf portis algavajn bulbiloj el Florido al Tanzanio. 62 plantoj estis la bazo de la orientafrka sisal-produktado. 1903 ankaŭ en Kenjo komenciĝis la kultivado. Samjare Horácio Urpia Júnior importis sisal-agavoj al Brazilo. Inter 1937 kaj 1941 nur jam komencis en Brazilo la kultivado de sisalo komerce. Jam en 1946 Brazilo komencis eksporti kaj jam en 1951 ĝi estis la dua plej granda produktanta lando por sisalfibroj.
Ekde 1964 la merkato por sisalo komencis kolapsi pro la konkurenco de plastfibroj. La produktkvanto malkreskis pli kaj pli. Malgraŭ la monda produktado de sisalo kaj henekvo en la fruaj 1970aj jaroj preskaŭ 800.000 tunoj, ĝi reduktiĝis ĝis 2000 al 200.000 tunoj. La iamaj gravaj kultivaj landoj kiel Tanzanio, Meksikio aŭ Kenjo reduktiĝis la produktkvanton je ĝis 80 %. Erst en la lastaj jaroj la uzo de sisalo denove kreskas pro novaj uzkampoj kaj pli altaj prezoj por nafto.
Sanĉa (persona nomo)
Sanĉa estas virina ekvivalento de persona nomo de hispania deveno Sanĉo.
Diverslandaj variantoj
Sancha, Sanchia , Sence , Sens
Rudolf Rezsőházy
Rudolf Rezsőházy [reĵOhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rezsőházy Rudolf estas hungara sociologo, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2004), membro de Belga Reĝa Akademio.
Rudolf Rezsőházy  naskiĝis la  1929 en Szeged.
Biografio
Rudolf Rezsőházy frekventis piaristan gimnazion kaj universitaton en Budapeŝto. Li interrompis la lernadon kaj migris al Belgio en 1949. Li daŭris la lernadon en Katolika universitato de Loveno (Flandrio). En 1955 li akiris PhD. En 1961 li samloke ekinstruis, ekde 1964 kiel ordinara profesoro kaj katedrestro. Tiutempe li ofte partoprenis en planoj pri Afriko, Azio kaj Sud-Ameriko. Li ofte partoprenis en kongresoj. Post fino de la socialismo foje li instruas ankaŭ en Hungario. Li doktoriĝis en 19. Li profesoriĝis en 19. Post la 2-a mondmilito li instruis en universitato en Budapeŝto pensiuliĝis. Li ricevis premiojn en 195.
Baĝunioj
La baĝunioj (memnomigo: Wabajuni, Bagiuni) estas etna minoritato en la de somaloj dominata Somalio kaj parto de la svahila socio, kiu loĝas je la orientafrika bordo de Sudsomalio ĝis la nordo de Mozambiko kaj kiu parolas dialekton de la svahilan lingvon apartenantan al la bantuaj lingvoj.
La baĝunioj vivas en la ekstrema sudo de Somalio ĉirkaŭ la urbo Kismajo (Kismaayo), kies fondo estas atribuata al ili, kaj sur la antaŭe situantaj insuloj. La baĝunia lingvo (nomata Kibajuni) estas dialekto de la svahila. La baĝunia lingvo entenas pli multajn islamajn vortojn kaj parolturnojn kompare kun la svahila, kiu estas parolata for de la marbordo. Multaj vortoj en la baĝunia estas alie elparolataj ol en la norma svahila, ekzemple la vorto "kichwa" (kapo) de la norma svahila en la baĝunia (Kibajuni) estas "kitwa". Multaj el ili parolas ankaŭ la somalan lingvon, la plej multaj el ili estas muslimoj. Multaj baĝunioj vivtenas sin per la fiŝkaptado.
Indikoj pri la nombro de la baĝunioj varias de 3.000-4.000 ĝis 11.000.
Sub la regado de Siad Barre la baĝunioj ekde 1974 devis membriĝi en la ŝtata fiŝkaptista kooperativo. Tiuj kooperativoj estis kontrolataj de marehanoj, maĝertenoj kaj dulbahanteoj el la klano darodoj, kiuj mem ne havas fiŝkaptistan tradicion, sed tiamaniere alproprigis al si boatojn kaj ceteran ekipaĵon de la baĝunoj. Rezulte de la interetnaj perfortoj kelkaj baĝunioj estis forpelitaj al Usono aŭ Eŭropo..
La marbordo loĝata de la baĝunioj estis trafita de la Tsunamo je la 26-a de decembro 2004.
Heimskringla
Heimskringla (Mondcirklo) estas la plej konata el la sagaoj de la norenaj reĝoj. Ĝi estis skribita en la norena lingvo en Islando fare de la poeto kaj historiisto Snorri Sturluson. La nomo Heimskringla estis unue uzita en la 17-a jarcento, derivita de la unuaj du vortoj de unu el la manuskriptoj (kringla heimsins: la cirklo de la mondo).
Heimskringla estas kolekto de rakontoj, entute dek-ses, pri la norvegaj reĝoj, komencante kun la legenda sveda dinastio de la Ynglingas, sekvitaj per klarigoj de historiaj norvegaj regantoj el Harald Fairhair de la 9-a jarcento ĝis la morto de la tronpostulanto Eystein Meyla en 1177. La precizaj fontoj de lia laboro estas pridisputataj, sed la sagaoj inkluzivas pli fruajn reĝojn, kiel ekzemple Morkinskinna, Fagrskinna kaj la dekduan jarcentajn norvegajn sinoptikajn historiojn kaj buŝajn tradiciojn, precipe multaj el la skaldaj poemoj. Snorre vizitis Norvegion kaj Svedion. Por la okazaĵoj de la duono de la 12-a jarcento, Snorre eksplicite nomumas la nun perditan laboron Hryggjarstykki kiel sia fonto.
(19358) 1997 GO23
(19358) 1997 GO23 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
22619 Ajscheetz
22619 Ajscheetz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de A. J. Scheetz, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Staples High School de Westport (Konektikuto).
Abreulândia
Abreulândia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 2.391 loĝantojn en 2010.
Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj
Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj (Terres australes et antarctiques françaises, mallonge: TAAF) estas grupo da vulkanaj insuloj en la suda parto de la Hinda Oceano, la suda parto de Afriko kaj parto de Antarkto. Ili estas transmara teritorio de Francio, ĝi estas parto de la transmaraj landoj kaj teritorioj de la Eŭropa Unio.
Ferooj
La Ferooj (Føroyar [fœɹjaɹ], Færøerne [ˈfɛɐ̯ˌøːˀɐnə]) estas insularo inter Norvegio, Islando kaj Skotlando, aŭtonoma teritorio de Danio.
Geografio
Vidu ankaŭ : Listo de insuloj de la Ferooj
Historio
La feroa lingvo devenas de la norena, ankaŭ konata kiel "malnovnorvega". La unuaj loĝantoj, ekde 625, estis Irlandaj monaĥoj, sed la insularon ĉefe ekloĝis norvegoj, ekde la 9-a jarcento. En 1035 Norvegio aneksis Feroojn kaj poste Islandon, kaj en 1387 Norvegio kaj Danio unuiĝis (dana princino estiĝis norvega reĝino). En 1814, post milito inter Danio kaj Svedio, Norvegio estis devigita rompi sian union kun Danio kaj eniri novan union kun Svedio (kiel propra ŝtato kun propra leĝaro, sed sub la sveda reĝo), dum Ferooj, Islando kaj Gronlando (re-trovita) restis danaj; do rompiĝis iliaj ligoj al Norvegio. Islando estiĝis respubliko en 1944. Ferooj estiĝis aŭtonomaj en 1948, kaj en 21-a jarcento celas al suvereneco.
Lingvo kaj moroj
La feroa estas okcidenta nordia lingvo deveninta el la pranorvega kaj interkomprenebla kun la islanda. Ĝi montras similojn ankaŭ kun kelkaj malnovaj dialektoj skandinavaj, ekzemple dalekarla. Inter plej konataj kaj elstaraj kulturaj fenomenoj de Feroaj Insuloj estas la ĉendanco kaj la delfenbuĉo.
Isaac Massa
Isaac Massa, naskiĝis en 1586, mortis en 1643, estis historie grava nederlanda negocisto kaj vojaĝanto, nederlanda ambasadoro en Rusio, historiisto kaj kartografo. Li estis diplomata sendito al la rega kortumo de la Rusa carlando, verkisto de libre publikigitaj memoraĵoj atestantaj pri spertado de la rusia "Tempo de perturboj", kaj aŭtoro de pluraj mapoj pri orienta Eŭropo kaj Siberio. Li estis edziĝinta al Beatrix van der Laen. Lia sperto pri kaj kono de la Rusa carlando igis lin esti gvida nederlanda fakulo pri Rusio. La fondaĵo Isaac Massa en la urbo Groningen baze de tiu renomo de li celas stimuli nuntempajn sciencajn kaj kulturajn kontaktojn inter la Rusia Federacio kaj la reĝlando Nederlando.
Dravida lingvaro
La lingvaro inkluzivas la jenajn:
Isaac Massa
Biografio
En 1601 Isaak foriris el Haarlem al Moskvo por helpi la familian komercon. Isaac estis atestanto pri la dua duono de la regado de Boris Godunov kiu evoluis en enlandan militon nun konata kiel la Tempo de perturboj. Li postvivis la konkeron de Moskvo fare de armeo de falsa caro Dmitrij la 1-a, kaj forlasis Rusion en 1609, antaŭ la falo de caro Vasilij la 4-a de Rusio. En Nederlando li kompilis kaj libroforme eldonigis rakonton pri la eventoj de 1601 ĝis 1609, nederlande titolita Een Cort Verhael van Begin en Oorspronk deser tegenwoordighe Oorloogen en troeblen in Moscovia totten jare 1610 ("mallonga rekonto pri komenciĝo kaj origino de la nuntempaj militoj kaj perturboj en Moskvio ĝis la jaro 1610"). La rakonton li prezentis al la nederlanda ŝtatestro Mauricio de Nassau, princo de Oranĝo, kaj ĝi estis ofte represita ĝis la deknaŭa jarcento. En 1612 kaj 1613 Massa eldonis du artikolojn pri la rusaj eventoj kaj la geografio de la lando de la samojedoj, akompanate de mapoj, en almanako eldonata de Hessel Gerritsz.
Dravida lingvaro
SU - Teritorio de iama Sovetunio sen baltaj landoj.
Isaac Massa
Biografio
Tiuj artikoloj estis tradukitaj kaj reproduktitaj en pluraj eŭropaj lingvoj anonime, ĉar la aŭtora nomo estis forigita jam en fruaj nederlandaj reeldonoj. La plej kompletaj tradukoj publikiĝis en la rusa en 1937 kaj en la angla en 1982. La verkaĵoj de Isaac Massa baziĝas je profunda religia koncepto pri nemalhavebla puno pro pekoj. Godunov, la falsa Dimitrij kaj la rusa nacio mem ĉiuj laŭ Isaac Massa pagis por siaj mortopekoj: Isaac Massa estis certa ke Godunov kulpis pri mortigo de Fjodor la 1-a Ivanoviĉ, lasta caro de la dinastio Rjurik, en 1598, kaj pri mortigo de la reala kronprinco carido Dmitrij Ivanoviĉ de Rusio.
Linden (Westerwald)
Linden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Isaac Massa
Biografio
Massa konsideriĝas la verkinto de kvin publikigitaj mapoj de Rusio kaj ĝiaj provincoj, la lastaj kreitaj ĉirkaŭ la jaro 1633, kaj de du mapoj pri la urbo Moskvo, inkluzive de skemo pri la batalo de 1606 inter la armeoj de Vasilij Ŝujskij (Bazilo la 4-a Ŝujskij) kaj de la ribela gvidanto Ivan Bolotnikov. Uzi originalajn moskviajn mapojn povintus esti danĝera por Massa mem kaj fatala por liaj rusaj fontoj. Lia prezento de la siberia marbordo prezentis antaŭenpaŝon en geografio kaj dum jardekoj restis la sola mapo de tiu regiono. Ĝi estis poste kopiita de Gerardus Mercator kaj Jodocus Hondius, Jan Janssonius kaj Willem Blaeu.
En 1614 Massa revenis al Moskvo, ĉi-foje akompanata de siaj fratoj, kiel sendito de la Ŝtatoj Ĝeneralaj de Nederlando por akiri ekskluzivan komercan interkonsenton simila al la tiutempe freŝa Nederlanda-Otomana traktato, kaj enketi pri komercaj vojoj al Persio. La nederlandanoj ne nur havis intereson aĉeti grenon, sed ankaŭ tre interesiĝis pri persa silko, kiu tiutempe estis elportita tra Arĥangelsk. La rusoj montris grandan intereson pri armilaj krudmaterialoj kiel plumbo kaj nigra pulvo.
Massa subtenis la ideon starigi komercan kartelon simila al la angla Moskvia Kompanio, sed internaj problemoj en Nederlando prokrastis firmigon de tiuj komercaj planoj en 1628. Dum lia sekva vojaĝo en 1629, li vojaĝis al Moskvo por malfermi la vojon por sia amiko Elias Trip kiu tiam estis komencinta starigi komercan konsorcion. Massa maldiskrete konsilis al la caro Mikaelo la 1-a de Rusio (Miĥail Fedoroviĉ Romanov) kaj al ties patro, la Patriarko de Moskvo, pri la interna politiko de la Nederlanda Respubliko. Kadre de tio li provis malbonigi la reputacion de sia konkurantoj kaj personaj kontraŭuloj.
Pro la daŭra milito inter Svedio kaj Pollando-Litovio, grenon ne eblis elporti el Rusio tra la marhavena urbo Dancigo (la nuna Gdansko). Unu el liaj kontraŭuloj, s-ro Klenck, mem riĉa komercisto pri kaviaro, ricevis rusian permeson elporti el Rusio grandan kvanton de sekalo. Dume s-jo Trip ŝajnigis agi nome de la sveda monarkio.
En 1630 la prezo de greno restis ekstreme alta. La nederlanda komercisto Albert Burgh provis certigi la monopolon pri rusia greno por la urbo de Amsterdamo. Samtempe, reprezentantoj de Svedio kaj Anglio strebis fari same. Rusaj komercistoj provis prikontroligi la komercon, limigante en- kaj elportojn ekskluzive tra la haveno de Arĥangelsk.
Dum la sekvaj du jardekoj Isaac Massa kombinis la diplomatan servon kun sia privata negoco.
Val-de-Ruz (distrikto)
Geografio
La distrikto Val-de-Ruz situas en la Valo de Ruz en la Neŭŝatela Ĵuraso. Norde de ĝin limas Vue-des-Alpes en sudo la ĵurasa ĉeno de Chaumont.
Komunumoj de la distrikto Val-de-Ruz
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 ĉiuj komunumoj de Val-de-Rus krom Valangin kuniĝis al la nova komunumo Val-de-Rus. Tiel la distrikto konsistas ankoraŭ el la sekvantaj du komunumoj:
Komunumoj de la distrikto Val-de-Ruz ĝis fino de 2012
La distrikto Val-de-Ruz konsistis ĝis fino de 2012 el 16 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Cernier estas la plej granda. Jen la listo:
Komunuma kuniĝo
Per baloto de la 27-a de novembro 2011 la voĉdonantaro de 15 komunumo de la distrikto decidis kunigon de iliaj komunumoj. Tiel krom Valangin ĉiuj komunumoj de la distrikto kun efiko de la 1-a de januaro 2013 junuiĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
Sáta
Sáta [ŝAta] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
Situo
Sáta situas profunde en la montaro Bükk en valo, apud la Naturparka Regiono de Lázbérc, inter belegaj montoj kaj arbaroj, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Eger-Putnok. Tiu ĉi vojaĝlinio kuras en unu el la plej belegaj natur-regionoj de Hungario. La plej proksima urbo estas Ózd.
Oni povas alproksimiĝi la vilaĝon el la direktoj de Ózd, Miskolc kaj Eger sur ŝoseoj. La supra mapero ne montras la auto-vojojn kio atingas la vilaĝon. Bonvolu klaki sur ĝi por la pli detala mapo.
Proksime 500 familioj vivas en la vilaĝo en 13 stratoj.
La plej lasta oficiala indiko pri la nombro de la loĝantoj devenas el 1999, tiam ĝi estis 1492. En la vilaĝo funkcias telefona-, trinkakva-, tergasa kaj kloaka retoj. La publikaj institucioj estas: vilaĝestrejo, elementa lernejo, infanĝardeno, biblioteko, apoteko, paroĥo, preĝejo, policejo.
Famuloj
En Sáta naskiĝis:
Txiki Begiristain
Txiki Begiristain (n. ) estas hispana futbalisto. Li de 1988 ĝis 1994 membris en la hispana nacia teamo de futbalo.
Mór Réthy
Mór Réthy [rEti], (malofte Mór Réthi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Réthy Mór estis hungara matematikisto, fizikisto, profesoro, framasono, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1900).
Mór Réthy naskiĝis kiel Rothbaum Mór la  1846 en Nagykőrös. Li mortis la 1925 en Budapeŝto.
Biografio
Mór Réthy devenis el juda familio. Li frekventis universitatojn en Buda kaj Vieno, poste helpe de stipendio li plulernis en Göttingen kaj Heidelberg. En la lasta urbo li doktoriĝis en 1874, poste li ekinstruis en Universitato Kolozsvár. Ekde 1886 li instruis en teknikuniversitato en Budapeŝto, kie li kelkfoje estis dekano. Li daŭris laborojn de János Bolyai kaj Farkas Bolyai, krome li okupiĝis pri teoria fiziko kaj geometrio.
D (programlingvo)
D estas plurparadigma programlingvo kreata de Walter Bright (de Digital Mars) ekde 1999, sub la influo de C++.
La programlingvo D estis projektita kun la scio de la bonaj kaj malbonaj kvalitoj de C++. Ĝi prenas multajn konceptojn de C++, kaj uzas pli facilan sintakson por ili (precipe pri ŝablonoj, kaj deklaroj). Ĝi ankaŭ aldonas konceptojn pruntitajn de aliaj lingvoj kiel: (fakultativa) aŭtomata memoradministrado, internaj funkcioj, modulaj testoj, projekto per kontraktoj, sennomaj funkcioj, inter aliaj.
37623 Valmiera
37623 Valmiera estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bujalaro
Bujalaro [buĥaLAro] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 64 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,86 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Bujalaro situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la centro de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 841 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 22,40 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°56′16″N 2°52′54″Ok.
La someroj estas longaj, sekaj kaj varmaj, kaj la vintroj same longaj kaj rigoraj, dum printempoj kaj aŭtunoj estas mallongaj kaj moderaj.
D (programlingvo)
Ekzemplaj programoj
Ĉi tiu programo simple montras la operandojn de la komanda linio:
Bujalaro
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 64, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Bujalaro, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Bujalaro kie oni falis al la nunaj 64.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Bariŝiŭka
Bariŝiŭka (Баришівка) estas urbeto en Ukrainio, en Kijiva provinco. Ĝia loĝantaro estas 10,925 homoj. Ĝi staras sur la rivero Trubiĵ.
Port Said
Port Said, arabe بور سعيد  estas havenurbo de Egiptio.
Situo
Port Said situas laŭ Mediteranea Maro ĉe komenco de Sueza Kanalo. La duobla urbo de Port Said estas Port Fuad, kiu kuŝas sur la orienta flanko de la kanalo. Inter ili pramoj trafikas tre ofte kaj senpage.
Historio
Port Said iĝis grava haveno pro konstruado de kanalo inter 1859-1869.
Klimato
Port Said havas mediteranean klimaton kun moderaj someroj kaj vintroj.
Sima
Sima [ŝima] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
Sima situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj, apud la sudaj ĉenoj de la Montaro Zemplén, sur norda rando de la pitoreska Aranyos–valo, inter 500-600 metrojn altaj montoj.
Sima estas la plej malgranda komunumo de la departemento. Sisteman aŭtobustrafikon ĝi havas nur kun fervoja haltejo de Erdőbénye. Sur limtereno de la vilaĝo la arkeologoj ŝtonepokan retrovaĵon trovis. La nuna vilaĝo estiĝis dum la 12-a jarcento: en la kohera arbarego kiel arbo – dehakiteja vilaĝo.
Dum la turkaj tempoj ĝi depopoliĝis pro la oftaj turkaj molestoj. Tial, kompletigi la mankan loĝantaron oni miksajn popolojn lokigis tien, dum la 17-18-aj jarcentoj inter ili ankaŭ ŝvabojn.
Tielmaniere en 1851 jam 189 homoj loĝis tie. Sed de la jaro 1960 denove ekkomenciĝis la plimalmultiĝo de la loĝantaro, kaj ili ĉiam pli kaj pli malpliiĝas.
En Sima migra poŝto servas.
Cekropio
Cekropio estas genro de proksimume 25 arbaj specioj de la familio Urticaceae kaj genra nomo de tiuj specioj. Cekropioj troviĝas en tropika Ameriko, precipe en Sudameriko.
La Cekropioj estas unuarangaj arboj de la atlantika aŭ de la amazona arbaro kaj vivas proksimume apenaŭ 20 jaroj. Post tiu periodo, kiam la arbaro jam kreskis, ili estas antaŭigitaj de aliaj pli grandaj arboj. Krome ilia rolo kiel "fermilo" de la arbaraj maldensaĵoj, la Cekropioj vivas en simbiozo kun formikoj de la genro Azteca kaj iliaj fruktoj estas manĝaĵo al pluraj estuloj de la arbaroj. Iliaj folioj estas manĝaĵo de la Blankabrusta bradipo Bradypus tridactylus.
Al la arbaraj popoloj la cekropia ŝelo estas krudaĵo por fadenoj, retoj kaj hamakoj.
Ronciglione
Ronciglione estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis.
Dostojevskaja (stacio de Moskva metroo)
Dostojevskaja (de rusa verkisto Dostojevskij, Достоевская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en centra parto de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistos transirejo al:
Steven Nzonzi
Steven N'Kemboanza Mike Nzonzi estas franca futbalisto, filo de konga patro kaj franca patrino. Li naskiĝis en La Garenne-Colombes, nordokcidenta antaŭurbo de Parizo, do nun estas -jara.
Rímur (rimaĵoj)
Rímur (rimaĵoj) estas eposaj poemaroj en la islanda, ofte tre longaj, dividitaj en multaj ĉapitroj. Ĉiu ĉapitro nomiĝas ríma (rimaĵo) en singularo kaj tiel oni uzas la vorton rimaĵoj en pluralo pri la literatura ĝenro. Kutime ĉiu rimaĵo komencas je kelkaj strofoj kiuj temas pri alia afero ol la rimaĵo mem, plej ofte en ili la poeto esprimas sian amon al iuj knabinoj (knaboj). Kaŭze de tio, tiuj strofoj nomiĝas mansöngur (am-kanto). Post la amkanto, venas la rimaĵo mem en kiu la poeto rakontas la ĉefan enhavon de la rimaĵo.
Islandanoj komencis verki rimaĵojn meze de la 14-a jarcento. Ili estis verkitaj en novaj metrikoj (strofo formoj) kredeble plejparte la metriko mem estas el la latina kun la islanda tradicia aliteracio kaj ofte tre komplika interna rimo.
Jen unu ekzemplo:
Sunon klare sur ĉielo
supre karan vidas mi.
El la mara banobelo
(Aŭtoro: Sigurður Breiðfjörð. Tradukinto: Stefán Sigurðsson)
En tiu strofo la ‚aliteroj‘ (isl. stuðlar) estas skribitaj per dikaj literoj, s, s, s en la unua duonstrofo kaj b,b,b en la dua duonstrofo. En tiu strofo ankaŭ estas interna rimo en ĉiu verso skribita per kursivaj literoj. En la rimaĵoj la poetoj uzis malnovajn paganajn metaforojn kaj tiel tiu ĝenro estiĝis tipa islanda, tute malsimila al ĉia eksterlanda poezio.
La rimaĵoj estas epikaj krome de iliaj am-kantoj kiuj ofte estis tre lirikaj. Ili ĉefe temas pri pratempaj sagaoj kiuj okazis antaŭ la ekloĝiĝo de Islando en la skandinavaj landoj aŭ oldaj kavaliraj rakontoj el Germanio kaj Francio. La plej multaj el ili troviĝis skribitaj en prosa formo kiujn poetoj de la rimaĵoj uzis kiel fontoj. Pli poste kelkaj de la prosaj sagaoj perdiĝis kaj la sagao nur trovigas en la poetika formo de la rimaĵoj.
Tiu poezia ĝenro estis la plej populara en Islando dum multaj jarcentoj kaj ekzistas pli ol mil rimaĵoj skribitaj pri diversaj temoj konservataj en Islando en aro da manuskriptoj. La plej multaj de ili ankoraŭ ne troviĝas en presitaj eldonoj.
Andor Incze
Biografio
La mezlernejon Incze finis en sia nasiĝurbo (1928) kaj li havigis diplomon de instruisto pri geografio-geologio tie kaj en universitato germana de Prago (1936). Li doktoriĝis en 1942 en Universitato de Koloĵvaro (A magyar természeti földrajz fejlődéstörténeti vázlata). Li instruis en rumana gimnazio Gh. Bariţiu (1940–44), samtempe li estis universitata asistanto (1943), adjunkto (1945), poste lekciisto en Universitato Bolyai (1948) kaj Universitato Babeş–Bolyai (1959) ĝis sia pensiiĝo (1976). Li publikis en Erdélyi Múzeum, Revista Ştiinţifică "V. Adamachi", Revista Geografică Română, Földrajzi Közlemények, Studia Universitatis Babeş–Bolyai kaj en aliaj fakrevuoj. En revuo Korunk li publikis la studojn Arábia kőolajtelepei, 1957; A monopóliumok és a nemzeti függetlenség, 1958; A francia finánctőke birodalma, 1958; Egy szuperkartell alapítása, működése és bomlása, 1959; A monopóliumok hálójában, 1962; Algéria a független államalapítás küszöbén, 1962).
12-a arondismento de Parizo
La 12-a arondismento (XIIe arrondissement) estas unu el la dudek arondismentoj de Parizo. Ĝi troviĝas sur la dekstra bordo de la Sejno. Ĝi havas proksimume 140000 loĝantojn kaj kovras 6.377 km².
Ankaŭ la bosko de Vincennes administre apartenas al la 12-a arondismento.
Partneraj rilatoj
La arondismento havas partnerajn rilatojn interalie kun
Budapesti Közlekedési Központ
Budapesti Közlekedési Központ (BKK) (Transporto Centro de Budapeŝto) estas la kompanio kontrolanta la reton de Publika trafiko de Budapeŝto kaj ĝiaj antaŭurboj, fondita de la metropola komunumo la kun ekfunkcio la. Ĝi respondecas pri la integrita kunordigo de la kompetencoj de "Budapesti Közlekedési Zrt." (BKV Zrt.), de la transporta departemento de la ĉefa urbestro, de la metropola kompanio respondeca pri voj-prizorgo, kaj la aktivecoj de Parking Kft. kaj la publika kunordiga oficejo de operatoroj de metropola taksio. Ĝi celas subteni la strategiojn de disvolviĝo de publika transporto kaj vojaj infrastrukturoj je la skalo de budapeŝta aglomeraĵo.
Aktivecoj
La taskoj de BKK estas: organizo de servoj de publika transporto, kreo de la reto de transporto kaj la respektivaj horaroj, malfermi publikajn kontraktojn por la provizo de publikaj servoj por provizantoj en konkurenciva maniero, evoluado kaj formulado de proponoj por la tarifa sistemo, kontrolo super la aĉeto de transport-biletoj, la movado de publika administrado de urba transporto, kia la kontrolo de "kriza trafiko".
Statuso
Publika transporto de Budapeŝto ne povas esti finance memstara: biletvendado kaj vojaĝado estas nesufiĉaj por kovri la mastrumajn kostojn de tia vasta sistemo, kiuj valoras jare proksimume 48 milionojn da eŭroj. Ĉi tio esence signifas, ke la publika transporto estas publika servo. La plej signifaj el pliaj enspezoj de BKK estas: enspezoj de la vendo de publikaj spacoj kaj lu-pagoj por la uzo de nemoveblaj bienoj (lokaj komercoj ambaŭ sur tero kaj situantaj en la metroo), kaj enspezoj rilataj al parkado kaj kotizoj por permesiloj por la transporto de varoj.
Don Cheadle
Donald Frank CHEADLE Jr. naskiĝis estas usona aktoro, verkisto, kinproduktoro kaj reĝisoro. Li havis fruan rolon en Hamburger Hill (1987), antaŭ konstruado de sia kariero en la 1990-aj jaroj kun prezentoj en Devil in a Blue Dress (1995), Rosewood (1997) kaj Boogie Nights (1997). Li komencis kunlaboron kun direktoro Steven Soderbergh, kiu rezultigis la filmojn Out of Sight (1998), Traffic (2000) kaj Ocean's Eleven (2001). Aliaj filmoj inkludas Volcano (1997), The Rat Pack (1998), Things Behind the Sun (2001), Swordfish (2001), Crash (2004), Ocean's Twelve (2004), Ocean's Thirteen (2007), Reign Over Me (2007), Talk to Me (2007), Traitor (2008) kaj The Guard (2011). Cheadle kunskribis, direktis kaj ĉefrolis en Miles Ahead (2015), surbaze de la vivo de ĵazisto Miles Davis. Li pozis kiel la superheroa Militmaŝino en la filmoj de Marvel Cinematic Universe kie li aperis en Iron Man 2 (2010), Iron Man 3 (2013), Avengers: Age of Ultron (2015), Captain America: Civil War (2016), Avengers: Infinity War (2018), Captain Marvel (2019) kaj Avengers: Endgame (2019).
En 2004, Cheadle gajnis bonajn kritikojn pro sia gvidrolo kiel ruanda hotelmanaĝero Paul Rusesabagina en la genocida dram-filmo Hotel Rwanda, pro kiu li estis nomumita al la Akademia premio. Li ĉefrolis kiel Marty Kaan en la Showtime seria komedio House of Lies, pro kiu li gajnis la premion Ora Globo en 2013.
Komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio
Komunisma reĝimo, komunisma diktatoreco aŭ ankaŭ komunisma totaliteco estas markigo por periodo, dum kiu en Ĉeĥoslovakio regis KPĈ. Komencis ĝin Februara renverso (la tn. Venka februaro aŭ nur Februaro) en la jaro 1948 kaj finis ĝin ĉeĥoslovaka revolucio en novembro de 1989 (ankaŭ Novembro). Tiutempe Ĉeĥoslovakio estis konsisto de orienta bloko (de "socialisma tendaro"“) kaj membra ŝtato de Varsovia Traktato kaj KREH. Dum tiu ĉi reĝimo, precipe dum la unuaj dek jaroj, kiam centmiloj da homoj pro la politikaj kaŭzoj estis malliberigitaj, internigitaj aŭ lokigitaj en labor- aŭ koncentrejojn aŭ en HTB kaj miloj de plauj fariĝis viktimoj de justicaj murdoj aŭ mortis en malliberejo aŭ dum provo superi feran kurtenon.
La komunisma reĝimo karakteriziĝis en Ĉeĥoslovakio pro absenco de liberaj balotoj (balotoj ja ekzistis, sed ili havis pure formalan karakteron) kaj pro balanciĝanta nivelo de teroro. La plej malmola estis periodo post la renverso kaj la unua duono de 1950-aj jaroj, kiuj estis karakterizaj pro uzado de la plej brutalaj metodoj de stalinismo, inkluzive de justicaj murdoj kaj kreado de koncentrejoj kaj labortendaroj por politikaj rezistantoj kaj de la reĝimo markitaj "nekonfidemaj civitanoj". Homoj, kiuj ne konsentis kun la reĝimo, havis en principo tri eblecojn: esti aktiva en disidento, elmigri (sed tio estis laŭ tiamaj leĝoj punkrimo de nepermesita forlaso de la respubliko, el la komunisma Ĉeĥoslovakio, sed malgraŭ tio elmigris centmiloj da homoj) aŭ la tn. interna enmigrado (germane innere Emigration), te. strategion "porekstere kunlabori aŭ almenaŭ ne fari problemojn, kaj interne pensi la sian".
Situacio antaŭ februaro de 1948
Ĉeĥoslovakio estis en la jaro 1945 liberigita plejparte fare de sovetaj soldataroj. Tiu ĉi fakto alŝotis al komunistoj, kiun en la 1-aj postmilitaj parlamentejaj balotoj en majo de akiris 38 % voĉoj kaj iom post iom okupis la plej gravajn postenojn en la ŝtato, malgraŭ ĝis februaro de 1948 en la parlametejo kaj en la registaro havis plimulton demokratiaj partioj.
Februaro de 1948
En februaro de 1948 kulminis registara krizo en Programo de Hradec de KPĈ. La programo postulis pluan ŝtatigon kaj disparceligon de bienoj super 50 ha. La komunistoj ankaŭ plu enpenetris en signifajn lokojn en fortaj konsisteroj (8 membroj de gvidado en KNS anstataŭigita de komunistoj). Proteste kontraŭ tio donis la 20-an de februaro plimulto de nekomunistaj ministroj demision, sed kelkaj, ekz. Jan Masaryk kaj Ludvík Svoboda, restis en la registaro. La rezignintoj supozis, ke prezidento Beneš ne akceptos la demision aŭ nomigos novan oficistan registaron. Sed tio ne okazis kaj la prezidento la 25-an de februaro akceptis la demision. En tiuj ĉi kvin tagoj la komunistoj evoluigis fortan premon al la prezidento per organizado de manifestacioj, strikoj kaj armigado de Popolaj milicoj. Studentoj, kiuj manifestaciis subtenante la prezidenton Edvard Beneš-on, estis krude batitaj en strato Nerudova ulice. Estis konstruita nova registaro de Nacia fronto frunte kun Klement Gottwald. Ununura nekomunista ministro Jan Masaryk mortis dum neklarigitaj cirkonstancoj la 10-an de marto 1948 pro sekvoj falo el fenestro. Laŭ tiutempa esplorado temis pri sinmortigo, postnovembra esplorado montras prefere al murdo.
1948–1960
Jam en marto de 1948 la komunistoj ŝtatigis entreprenojn super 50 dungitoj; poste la socialista sektoro kreis 66 % da nacia penso kaj 95 % da industriaj produktoj. Ili dividis ankaŭ bienojn super 50 ha, eldonis leĝon pri ĝenerala sansekurigo kaj faris reformon de lernejafero. Okazis amasa preno den KPĈ. Socialdemokratio estis gluigita kaj kunigita kun KPĈ. Nombro de homoj, kiuj post februaro de 1948 foriris en ekzilon, estas taksata al 150 ĝis 200 mil da civitanoj.
En majo de 1948 prezidento Beneš ankoraŭ provis rezisti al la komunistoj, kiam li rifuzis subskribi novan ĉeĥoslovakan konstitucion, kiu rompis demokratian ŝtatan establon. Unu monato post tio, la 7-an de junio 1948, Beneš abdikis je oficejo de prezidento kaj lia sekvanto fariĝis Klement Gottwald.
En septembro de 1948 estis aprobita Leĝo pri tendaroj de devigita laboro. Tendaroj de devigita laboro estis establitaj ĉe uraniaj minejoj (Vojna u Příbrami, Rovnost, Svornost, Bratrství ĉe Jáchymov). La 10-an de oktobro estis proklamita Leĝo pri ŝirmo de popole demokratia respubliko. Estis ankaŭ establitaj helpaj teknikaj batalionoj por politike nekonfidemaj unuopuloj kiel kulakoj, pastroj, okcidentaj aviadistoj ktp. Oni taksas, ke trairis tra ili proksimume 22 mil da homoj.
Jennifer Morrison
Jennifer Marie MORRISON (naskiĝis la 12-an de aprilo, 1979) estas usona aktorino, scen-produktisto, direktoro, kaj iama infana manekeno. Ŝi estas konata pro ŝiaj roloj kiel Dr. Allison Cameron en la televida hospitala serio House (2004–2012) kaj Emma Swan en la ABC aventura-fantazia serio Once Upon a Time (2011–2017, 2018). Ŝiaj gravaj roloj estis Zoey Pierson, unu amatinoj de Ted Mosby en la komedia serio How I Met Your Mother; Winona Kirk, patrino de James T. Kirk en la 2009-a scienc-fikcia filmo Star Trek; kaj Tess Conlon en la 2011-a sport-drama filmo Warrior.
Písek (distrikto Hradec Králové)
Písek (Pisek) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Hradec Králové, en distrikto Hradec Králové. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.
Kaŝtanka
Kasztanka (pole: Kaŝtankolora; naskiĝis verŝajne en 1909 aŭ 1910 en Czaple Małe (distrikto Miechowski), mortis la 23-an de novembro 1927 en Mińsk Mazowiecki) – ĉevalino de marŝalo Józef Piłsudski.
Priskribo
Kasztanka estis nealta (ĉ. 150 cm postkole), nobla helkaŝtankolora ĉevalino kun blanka kavaĵo kaj kvar nesimetriaj blankaĵoj superpasternaj. Nervoze reagis al artileria pafado. Ŝi distingiĝis per alligiteco al Piłsudski kaj nur lin respektis. Oni ne instruis ŝin specialajn irmanierojn.
Komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio
1948–1960
Per serio de leĝoj (leĝoj n-roj 114, 115, 118-126 kaj 311 Sb.) eldonitaj en la jaro 1948 estis farita dua ondo de la ŝtatigado de entreprenoj en la tempo inter 27-a de oktobro kaj la 1-a de novembro 1948. La komunisma reĝimo plu konsistence markis la 28-an de oktobro ne kiel la tagon de estiĝo de Ĉeĥoslovakio, sed kiel Tagon de ŝtatigo.
En la jaro 1949 ekflamis konflikto kun eklezioj: la 10-an de majo 1949 frakasiĝis intertraktado de Josef Beran kun Alexej Čepička pri ekleziaj lernejoj, en aŭgusto de 1949 estis eldonita eklezia dekreto pri ekskomuniko de komunistoj.
La reĝimo planite likvidis siajn politikajn rezistantojn, religiajn reprezentantojn kaj nekomunistan inteligentularon, limigis pli altan klerecon al politike konfidemaj unuopuloj. Devenaj sociaj organizaĵoj, kiel ekz. Junák, Sokol au Orel, estis markitaj kiel burĝaj kaj malpermesitaj.
Precipe en la unuaj jaroj post la renverso okazis al konstruigitaj procesoj, kiuj estis celitaj kontraŭ potenciala opozicio (Heliodor Píka, Milada Horáková), sed ankaŭ kontraŭ partianoj (Rudolf Slánský). Tre duraj estis ankaŭ intervenoj kontraŭ nepartianoj kaj pluaj rezistmovadaj grupoj.
La 5-an de novembro 1949 estis plenumitaj mortpunoj super reprezentantoj de grupoj nepartianoj Vratislav Polesný, Vratislav Janda, Josef Charvát, Emanuel Čančík, Květoslav Prokeš kaj Jaroslav Borkovec kondamnitaj en konekso kun preparo de onidira maja kontraŭkomunisma ribelo en la jaro 1949.
Represoj kaj militarigoj plifortiĝis en la jaro 1950. En aprilo de 1950 ekfunkciis Alexej Čepička en ministerio de nacia defebndo. Laŭ la sovetaj modeloj estiĝis memstara ministerio de nacia sekureco. Kiel la unuan grandan konsenkvence inscenigitan proceson eblas konsideri proceson kun grupo de Milada Horáková en majo kaj junio de 1950. Represoj atingis kulminon en novembro de 1952, kiam estis inscenigita proceso kun Slánský. En la politikaj procesoj estis proksimume 83 mil kondamnitoj. La mortpunon en periodo 1949-1953 ricevis 233 personoj, el tio 178 estis ekzekutitaj. Kiel esploris pli poste Komisiono de Piller, pri ĉiuj verdiktoj de mortpuno en la politikaj procesoj decidis la partiaj organoj.
Grandaj ŝanĝoj okazis en ekonomio, kiu estis konstruata centre laŭ la soveta mode,lo. Oni emfazigis pezan industrion, nome ĉefe armilan. Komenciĝis industriigo de Slovakio. En la jaro 1949 estis proklamita la unua kvinjara plano (1949–1953), en kiu estis evoluigata la peza industrio je konto de la konsuma, estis ankaŭ eldonita leĝo pri UAK kaj komencis esti realigata kolektivigo de agrikulturo, multfoje sub la plej diversa subpremo. Kiel rezervistaroj servis Helpaj teknikaj batalionoj kaj malliberejaj labortendaroj.
En la jaro 1953 mortis Stalin, mallongtempe post tio ankaŭ Klement Gottwald kaj nova prezidento estis elektita Antonín Zápotocký. Mildigon de streĉo inter supergrandpotencoj kontribuis armistico en la korea milito (la 27-a de julio 1953).
Sekve de preferigo de la peza kaj armea industrioj en ĈSR komencis senĉese pli ofte montriĝi ekonomiaj problemoj. Sentebla estis nesufiĉo de nutraĵoj kaj konsumvaro, ĝisonis loĝejkrizo. Argrikulturistoj estis damaĝigataj pro malaltaj elaĉetprezoj kaj pro tio, ke la ĝisnuna kolektivigo okazis sen investa helpo de la ŝtato. Ekde printempo de 1953 disvalis la kooperativoj (tute disfaliĝis 177), ĝis junio de 1954 29 % da agrikulturistoj revenis al privata mastrumado.
La 1-an de junio 1953 okazis monreformo, per kiu la reĝimo interŝanĝis la malnovajn kronojn je la novaj en rilato 1:5 por malpli grandaj sumoj kaj 1:50 por pli grandaj sumoj. Samtempe estis nuligita aldona sistemo. Tiu ĉi malvalorigo de la monunuo trafis vastajn tavolojn de laboruloj. La vivenspezoj ekkreskis post la reformo 29 %, sed la salajroj nur je 4,5 %. Sekvis forta ondo de protestoj, en kiujn enigis 32 000 laboristoj en 129 entreprenoj; la plej granda el ili estis Pilzena ribelo.
En septembro de 1953 okazis en la kvinjara plano principa turno de la peza industrio al la konsumvaro kaj agrikultura tekniko. Estis ankaŭ mildigitaj punoj de partoprenantoj de la manifestacioj post la monreformo. Sed la konstruigitaj procesoj daŭrigis ankaŭ en la jaroj 1953 kaj 1954: Osvald Závodský (ekzekutita), B. Kopold (armeo), Marie Švermová (proceso kun regionaj sekretarioj), Gustáv Husák (proceso kun burĝaj nacionalistoj), J. Goldmann (ekonomistoj).
En septembro de 1953 fariĝis la unua sekretario de CK de KPĈ Antonín Novotný. Proksimume ekde la jaro 1954 oni sukcesis atingi ekonomian stabiligon. La 2-a kvinjara plano okazis en la jaroj 1956–1960 proporcie sukcese, sed nerealige planita la 3-a kvinjara plano (1961–1965) devis esti en la jaro 1962 nuligita.
Nova konstitucio
Konstitucio de Ĉeĥoslovaka socialisma respubliko el la jaro 1960 enpraktikigis novan nomon de la ŝtato (Ĉeĥoslovaka socialisma respubliko - ĈSSR), novajn ŝtatsimbolojn, enkankris kiel unu ŝtatan establon socialismon kaj gvidantan rolon de KPĈ. Ĝi plifortigis la centraligon kaj fakte ĝi nuligis la ekzistantan (eĉ tiel limigitan) aŭtonomion de Slovakio.
Politika liberigo
Post periodo de la stalinismo (kaj la kondamno de Kulto al personeco) de dura reĝimo de en la jaroj kvindekaj venis certa ŝanĝo; mallongaj periodoj de ĥruŝĉova degeligo post la morto de Stalin kondukis eĉ al liberigo en tiama ĈSSR. Okazis liberigo de multaj tiamaj reguloj, parte rehabilitiga estis plimulto de kondamnitoj en la politikaj procesoj, en la alia flanko eĉ en tiu tempo estis novaj verdiktoj proklamataj kaj ekz. al ĉefepiskopo Beranovi estis malebligita reveno en la respublikon.
Ekonomie la lando ankaŭ sukcesis, la 1960-aj jaroj entute kiel tutajn eblas karakterigi kiel periodo de la ekonomia kresko en la tuta Eŭropo, la orientan blokon neesceptante. Sed necesas konfesi, ke en la jaro 1963, post absoluta manko de kelkaj varoj kaj "neplenumado de la plano", la 3-a kvinjara plano devis esti nuligita.