cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Cabeza de Béjar
La Cabeza de Béjar estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 13,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 72 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn laŭlonge de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estis bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (porkoj kaj ŝafoj).
László Kiss (trejnisto)
László Kiss [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Kiss László Zsolt estis hungara naĝisto, olimpiano, trejnisto.
László Kiss naskiĝis la en Budapeŝto.
Seksatenco
László Kiss en 1961 faris seksan perforton kune kun aliaj naĝistoj kontraŭ fraŭlino. La triopo estis kondamnita je prizono. Post la malliberejo Kiss daŭre estis naĝisto, respektive trejnisto (la juĝo permesis tion). En 2016 ĵurnalisto publikis la aferon. Iom poste Kiss rezignis pri ĉiuj statusoj kaj deklaris: "Mi faris pekon, poste mi kulpiĝis, tamen pli poste mi ricevis ŝancon, kiun mi profitis. Juĝu la publiko ankaŭ pri mia trejnista kariero."
Biografio
László Kiss akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1972, tamen jam ekde 1963 li estis trejnisto, inter 1999 kaj 2016 li estis ĉeftrejnisto de la nacia naĝteamo. Li ricevis signifajn ŝtatajn premiojn inter 1988-2012.
Siddipet
Siddipet (సిద్దిపేట్), urdue سدی پیٹ estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas.
Geografio
Siddipet situas sur altebenaĵo en alteco de 675 metrojn de la marnivelo. En periferio de la urbo 3 lagoj troviĝas. Karimnagar troviĝas 50, Varangal 83, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 91, Ramagundam 96, Nizamabad 101, Mumbajo 643, Kolkato 1110, tutlanda ĉefurbo Delhio 1183 kilometrojn (aere).
Tamás Kenderesi
Tamás Kenderesi [tamAŝ kendereŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kenderesi Tamás estas hungara naĝisto, dufoja olimpiano.
László Kiss (trejnisto)
Sporta kariero
László Kiss inter 1954-1965 estis naĝisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono trifoje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1958-1960. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960 sen rezultoj. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1965.
Tamás Kenderesi
naskiĝis la en Bonyhád.
Siddipet
Historio
Siddipet akiris municipan statuson en 1952 (triagrada municipo). La aktuala satuso estas unuagrada municipo.
Tamás Kenderesi
Biografio
post la naskiĝo estis edukita en Aparhant, kie li komencis la lernadon. Baldaŭ li lernis en Pécs.
Siddipet
Lingvoj
La telugua estas la plej grava lingvo parolata en Siddipet.
Religioj
En Siddipet vivas precipe hinduoj.
Tamás Kenderesi
Sporta kariero
komencis naĝi en sia naĝo 6. Ekde 2014 li akiris medalojn inter la junuloj, same ĉe la plenkreskuloj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje inter 2014-2020 ĉiam en 200 m papilio. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kun bronza medalo, en la sekva Olimpiko li ne ricevis medalon.
Siddipet
Edukado
En Siddipet estis fondita medicina altlernejo en 2018.
Trafiko
En Siddipet mankas fervoja kontakto. 6 vojoj kuras la la urbego. Enurbe estas 2 aŭtobusaj stacidomoj. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Hajderabado.
Bulvardo Kellermann
La Bulvardo Kellermann (Boulevard Kellermann) estas bulvardo en la 13-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de François Christophe Kellermann (1735-1820), duko de Valmy, Marŝalo de la Imperio.
Litia heksanato
Litia heksanato aŭ litia kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj litia hidroksido. Litia heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Litia heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al litia grupo. Ĝi konsistas je 6 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Cantagallo (Salamanca)
Cantagallo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar en la sudoriento de la provinco kaj al la municiparo Ruta de la Plata. Cantagallo signifas "kantas la virkoko".
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 7,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 261 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn laŭlonge de la 20-a jarcento.
Ĝi estas je distanco de 77 km de Salamanko, la provinca ĉefurbo, laŭ la iama ŝoseo N-630. La municipa teritorio limas kun la regiono Ekstremaduro ĉe la montopinto Peña Negra (1634,64 m).
Huerta de Arriba
Huerta de Arriba [ŬERta deaRIba] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda lime kun la sudokcidento de Rioĥo. La loknomo Huerta de Arriba signifas Fruktoĝardenon de Supro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 73 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de romia ŝoseo.
Estas dokumentita la prahistoria loĝado.​ La unuaj mencioj datas de la periodo de reloĝigo de komenco de la 10-a jarcento, laŭ dokumentoj de la monaĥejoj de San Millán de la Cogolla kaj de San Pedro de Arlanza.
La tradicia prospero de la loĝloko rilatis al la transmigra brutobredado de ŝafoj, kio ekde 1273 ĝuis protekton de la institucio Honrado Concejo de la Mesta.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Mistřovice
(pole:, Mistrzowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Těšín en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas okcidente de Český Těšín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/11. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 160 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mistřovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,14 km².
Historio
Vilaĝo Mistřovice apartenis dum jarcentoj al kamero teŝina; grunta registro el la 16-a jarcento estis farita en ĉeĥa. En la jaro 1910 vivis en Mistřovice 213 katolíkoj, 445 evangelikoj kaj 7 personoj de alia konfeso.
Kulturo
En Mistřovice agadas loka asocio de Pola kulture-eduka asocio.
La Calzada de Béjar
La Calzada de Béjar estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 9,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 87 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn laŭlonge de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estis bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (porkoj kaj ŝafoj).
Révész
La familia nomo Révész [rEvEs] apartenas al la oftaj familiaj nomoj en Hungario. La nomo signifas: pramisto kaj ĝi aperis ankaŭ la hungara diasporo.
Casafranca
Casafranca [kasaFRANka] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Aldeanueva de Campomojado kaj Casafranca, okupas totalan areon de 29,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 70 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 300 loĝantojn laŭlonge de la 20-a jarcento.
Novillas
Novillas [noBIljas] estas municipo de Hispanio, en la plej nordorienta parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Novillas estas komprenebla kun la signifo "bovidinoj", ĉu tio ĝustas aŭ ne etimologie; tiukadre aperas du bovidinoj en la municipaj flago kaj blazono.
Geografio
Novillas estas municipa teritorio en la plej nordorienta parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion norde de Mallén, borde de la regiono Navaro. La rivero Ebro trapasas la lokon kaj tie alfluas la rivero Huecha. La municipa teritorio limas kun Tauste, Gallur, Mallén kaj Cortes. Ĝi estas la unua loĝloko de Aragono trapasata de la rivero Ebro, kaj krome estas diversaj kanaloj por irigacio, kiel la Imperia Kanalo de Aragono kaj la Kanalo de Tauste. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj, ekzemple de altecoj de 7,45 m (27/01/2009) 7,62 m (05/12/2012) 7,66 m (13/02/2009) 7,69 m (03/06/2008) 7,77 m (16/01/2010) 7,85 m (04/04/2007) 7,89 m (24/01/2013) 8,13 m (07/02/2003) 8,25 m (12/12/2021) 8,36 m el 28 de febrero de 2015. La 12a de Januaro 2022, ĝi atingis 7,03 m.
La loĝloko Novillas mem estas je 60 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, tute apud la limo kun Navaro, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Novillas. Ĝi estas sur 237 msm, alirebla el apuda Cortes (Navaro), kaj sude el Mallén.
Historio
Estis ibera setlejo Noulle, poste de romianoj kiel Nouellas.
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Novillas estis konkerita de kristanoj en tiu sama jaro kaj reloĝata de mozaraboj. En 1132 Alfonso la 1-a donis foruon al la loko. En 1133 Fortún Garcés Cajal donis ĝin kune al la Ordenoj de la Templo kaj de Sankta Johano. En 1135 la reĝo de Navaro donis la lokon al la Templanoj. En 1151 Ramón Berenguer la 4-a konfirmis la posedon de Novillas por la templanoj. Dum la 13-a jarcento okazis konfliktoj kun Mallén pro la rajtoj de ambaŭ lokoj. Post la abolo de la Ordeno de la Templo, la loko apartenis al la Hospitalanoj.
Novillas demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Novillas oni malaltiĝis el milo da loĝantoj en 1960 ĝis nunaj 514 loĝantoj; tio estas, oni perdis preskaŭ la duonon dum duono de jarcento.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la novklasika preĝejo, restaĵoj de la kastelo, palacdomo de Hospitalanoj, Muzeo de Kamparanoj, Fontano de la Leonoj, restaĵoj de islamdevena turo (9a-10-a jc.), fuorto de la karlismaj militoj, parko de la rivero Ebro, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Hontoria del Pinar
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 80,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 644 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La unua dokumenta mencio de la loko estas de 1008 kaj la dua de 1044. En 1075, Hontoria estis ĉefurbo de alfoz kiu etendiĝis pli malpli el Rabanera del Pinar ĝis Mojón Pardo. Mezepoke oni instituciis ĉiujaran foiron kiu okazis la 23an de novembro. Tiukadre, rilate al komerco vagadtransporto ĉara estis grava enspezofonto ĝis komenco de la 20-a jarcento.
Dum la Milito de Hispana Sendependigo, en 1809 la geriloj de la pastro Merino embuskis kaj venkis la kolumnojn de la franca kolonelo Bremond, kiuj iris de Burgoso al Sorio, en la interkrutejo de Hontoria.
En 1843, Pedro Egaña fondis fabrikon de rezino. Meze de la 19-a jarcento, la produktoj de Hontoria estis jenaj: tritiko, hordeo, sekalo kaj legomoj, krom ligno el pino kaj brutobredado de bovoj kaj ŝafoj. Abundis ĉasado kaj fiŝkaptado de kankroj kaj malgrandaj fiŝoj. Ekde 1927 estis Fervojo Santander-Mediteraneo, kun stacidomo en Hontoria, kiu funkciis inter 1929 kaj 1985.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj (Jakoba Vojo). Inter vidindaĵoj menciindas la romanikaj preĝejo kaj ermitejo, popola arkitekturo, la ponto, pilorio, grotoj kaj fontoj.
François Christophe Kellermann
François Christophe KELLERMANN, plennome François Étienne Christophe Kellermann (naskiĝis en Strasburgo, mortis  en Parizo) estis franca militisto kaj politikisto.
Veninte de la nobelaro, li komencis sian armean karieron en 1750 kaj atingis la rangon de maréchal de camp (brigada generalo) en 1788. Tamen, li aliĝis al la ideoj de la Revolucio kaj estris la armeon de Mozelo dum la batalo de Valmy (la ). En 1793, li de malmulte evitis la Teroron, kaj tiam estis armee marĝenigita. Sub la Imperio, li estis levita al la digno de Marŝalo de la Imperio kaj eniris la Senaton. En 1808, la imperiestro Napoleono donis al li la titolon de Duko de Valmy memore al lia venko. Li poste aliĝis al kiu igis lin Grandkruco de la Ordeno de Sankta Ludoviko, Guberniestro de Strasburgo kaj Pajro de Francio.
Entute li komandis la francan armeon en kvardek tri bataloj.
Fendita frazo
Fendita frazo​ estas maniero remaigi uzata en diversaj lingvoj rigidordaj: frazon, kies signifo en lingvo liberorda (i.a. en Esperanto) esprimeblas per simpla propozicio, oni transformas en frazon kompleksan, kies ĉefpropozicio (la elfendaĵo) entenas la remaon, kaj la ceteron oni metas en subpropozicion.
Por remaigi per fendita frazo la elementon X de ekvivalenta simpla propozicio Esperanta oni donas al ĝi jenan formon:
Fenditaj frazoj kaj Esperanto
Esperanto, samkiel aliaj liberordaj lingvoj, fenditajn frazojn ne bezonas. Ili jes aperas en Esperanto sekve de paŭsado de frazoj anglaj, francaj ktp; sed tiu peza sintakso estas en Esperanto ĝena kaj konfuza.
Ekz‑e la simpla propozicio
ne estas simple esprimebla en rigidorda SVO-lingvo, ĉar ĝia remao ŝia filo estas la subjekto kaj tial ne povas aperi fine de la frazo, en la normala pozicio remaa. Por meti ĝin en tiun pozicion, necesas aŭ pasivigi la frazon (sufiĉe ofta rimedo, sed ne pri pasivigo ĉi tie temas), aŭ konstrui kroman frazon, en kiu ŝia filo estu predikativo (do, okupu la finan pozicion post la kopulo estas):
Ĝenerale la simpla propozicio en ĝusta pragmatika vortordo estas pli flua kaj bonstila ol fendita frazo. Tamen iam (tre malofte) ili estas oportunaj; unu tian ekzemplon prezentas la Fundamento (en traduko el la franca!): «Tio ĉi estis la unua fojo, ke ŝi nomis ŝin sia filino» (Fundamenta Ekzercaro, §17).
La subjekta pronomo
PAG opinias la ĉefpropozician subjektan «Tio» arkaika (§251, Rim.). Efektive, nuntempe multaj esperantistoj ĝin ellasas konfuzante ĉi tiun duopan (korelativan) pronomon Tio … ke… kun la ŝtopsubjekto de la sensubjektaj frazoj angla-franca-germanaj, kiu en Esperanto estas ĉiam vakua (ekz‑e «Estas tempo por disĵeti ŝtonojn, kaj tempo por kolekti ŝtonojn…», Predikanto 3:5). Tiu konfuzo malklarigas, ambiguigas la lingvon; ekz‑e la frazo klasike signifas «Iuj homoj faras tion», «Ekzistas homoj, kiuj faras tion»; sed se oni nefundamente uzas ĝin kiel fenditan frazon, ĝia celata signifo estus «Tion faras homoj» (ne bestoj, ne dioj, ne aliplanedanoj).
Saint-Martin-en-Vercors
- jen france, aŭ Sant Martin de Vercòrs - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Walter Sachs
Walter SACHS estas la nomo de la sekvaj konatuloj:
Cepeda (Salamanca)
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 10,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 346 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol mil loĝantojn dum la 20-a jarcento.
Ĝi havas jarcentan historion kun gravo en Mezepoko. Tradicia ekonomio estis bazata sur agrikulturo kaj ĉefe brutobredado. Nuntempe gravas turismo pro la popola arkitekturo kaj natura ĉirkaŭaĵo.
Saint-Jean-en-Royans
- jen france, aŭ Sant Joan de Roians - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Grand Palais Éphémère
La Grand Palais éphémère ("Granda Palaco Efemera") estas portempa ekspoziciejo situanta en Parizo ĉe la, dezajnita kaj konstruita de GL events kun arĥitekto Jean-Michel Wilmotte.
Malsupra kastelo (Stedtfeld)
La Malsupra kastelo (Unteres Schloss) estas la iama bienejo de frua farmego en Stedtfeld, nuntempe urbokvartalo de Eisenach, Germanujo.
Soyans
- jen france, aŭ Soian - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono Dieulefit.
Malsupra kastelo (Stedtfeld)
Historio
La kastelo kun la kuna bienejo konstruitis en 1667 laŭ komisio de Hans Joost la 2-a de Boyneburgk kiel anstataŭon de dum la Tridekjara milito malkonstruita akvokastelo. Ĝi servis al la sinjoroj de Boyneburgk jarcentojn loĝeje ĝis la ŝtatigo en 1945 fare de la sovetiaj okupantoj.
Cereceda de la Sierra
Cereceda de la Sierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Las Dehesas. Cereceda de la Sierra signifas Ĉerizarbaro de la Montaro.
Malsupra kastelo (Stedtfeld)
Historio
Post la senproprietigo germanaj forpelintoj el Orienta Eŭropo surloke gastigitis kaj la ĉambroj dividitis. Ĝis hodiaŭ la kastelo servas loĝeje. Krome ene estas la buroo de la urbokvartala urbestro kaj muzeo vilaĝa. Redono al la eksaj posedantoj ne okazis dum la 1990-aj jaroj; la nuna posedanto estas la urbo Eisenach. Je la fino de la jaro 2015-a la konstruaĵo aĉeteblis.
Soyans
La teritorio havas komunan limon kun.
Malsupra kastelo (Stedtfeld)
Arkitekturo kaj ekipaĵaro
La kastelo estas trietaĝa, pucita trabfakaĵo kun groptegmento. Ĉe la suduesta angulo troviĝas okangula turo kun pinta spajro. Ekzistas parta keleco kun barelvolbo. En la interno oni havas krome ŝtonan helikan ŝtuparo kun blazonoj. En la unua supra etaĝo disponeblas fortimpresa salonego kun ĉirkaŭantaj plafonpentraĵoj el la 18-a kaj 19-a jarcentoj.
Cereceda de la Sierra
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 15,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 66 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcentoj.
Ties altitudo estas de 981 m super marnivelo. Ĝi estas proksimume je 68 km de Salamanko provinca ĉefurbol, je 12 km de La Alberca, je 15 km de Tamames kaj je 45 km de Ciudad Rodrigo. Je 14 km estas Peña de Francia nome montaro kiu estas hejmo de la Sanktejo de la Virgen de la Peña. La municipa teritorio de Cereceda de la Sierra limas norde kun Aldeanueva de la Sierra kaj La Bastida; oriente kun Cilleros de la Bastida; okcidente kun El Cabaco kaj sude kun Nava de Francia, San Martín del Castañar kaj San Miguel del Robledo.
Malsupra kastelo (Stedtfeld)
Arkitekturo kaj ekipaĵaro
En 1755 pentris I. E. Schuchmann el Eisenach artaĵon de kulturhistoria valoro. La muroj salonaj kovritis per vandtapiŝo montranta panoramon de la medio kastela. Krom la vidojn je la ĉirkaŭaĵoj (kun rigardo al Wartburg oni havas scenojn el la vilaĝa vivo de ĉ. 1855, ekz. subtilian dancon aŭ ĉasadscenojn. En al 1990-a jaroj ekis restaŭradlaboroj.
Multon de la internaĵoj, ekz. mebloj el la 16-a jarcento, perdiĝis post 1945.
Kastelokorto
En 1754 starigitis puto rokoko-stila sur la kastela korto. Ĝin ornamis blazonoj de la konstrukomisiintoj. La putocentro havis du vizaĝmaskojn kaj delfenoskulptaĵojn. Kelkaj ekonomiejoj devis malkonstruiĝi pro kadukeco troa en la 1990-aj jaroj kiel ankaŭ la norde la de la kastela korto situinta Posta Kastelo.
Colmenar de Montemayor
Colmenar de Montemayor estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. Colmenar de Montemayor signifas Abelujaro de Plej Granda Monto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 39,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 187 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estas bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (tradicie abelbredado, porkoj kaj ĉefe ŝafoj). La urbestro estas dekstrulo de la partio PP.
Ĝi limas nordokcidente kun Pinedas, nordoriente kun Cristóbal de la Sierra, oriente kun Horcajo de Montemayor kaj Aldeacipreste, sudokcidente kun Valdelageve, kaj okcidente kun Sotoserrano.
Cespedosa de Tormes
Cespedosa de Tormes estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 46,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 508 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 300 loĝantoj laŭlonge de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estis bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (ĉefe porkoj kaj ŝafoj).
La municipa teritorio estas ĉirkaŭata de la rivero Tormes duflanke, kie eblas distra fiŝkaptado. Ĝi limas norde kun La Tala, oriente kun Narrillos del Álamo (provinco Ávila), sude kun Santibáñez de Béjar kaj Guijo de Ávila, kaj okcidente kun Guijuelo kaj Aldeavieja de Tormes.
La nura komunikvojo estas la ŝoseo SA-104 kiu venas el Guijuelo kaj iras al Piedrahíta kaj inverse.
Véronne
- jen france, aŭ Verona - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Cristóbal de la Sierra
Cristóbal de la Sierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 168 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Estas arkeologiaj restaĵoj eĉ de la Prahistorio nome rokpentraĵoj, krom de epoko de romianoj kaj visigotoj.
Lastatempe la urbestro estas socialisto.
Endrinal
Endrinal estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. Endrinal signifas prunelujaron.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Casas de Monleón, Endrinal kaj Villar de Leche, okupas totalan areon de 33,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 232 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estis bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (bovoj, porkoj kaj ŝafoj).
Peltro
Peltro estas molebla metala alojo konsistanta el stano (85–99%), antimono (ĉirkaŭ 5–10%), kupro (2%), bismuto, kaj foje arĝento. Kupro kaj antimono (kaj, en antikveco, plumbo) funkcias kiel malmoligiloj, sed plumbo povas esti uzita en pli malaltaj klasoj de peltro, aldonante bluetan nuancon. Peltro havas malaltan fandopunkton, ĉirkaŭ 170–230°C, depende de la preciza miksaĵo de metaloj.
Jaramillo de la Fuente
Jaramillo de la Fuente [ĥaraMIljo delaFŬENte] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Jaramillo de la Fuente signifus Sisimbrejo de la Fontano, kaj tiukadre aperas fontano en la municipa blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 42 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 50 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, pilorio, hufumejo, fosilioj kaj fontano.
El Cerro (Salamanca)
El Cerro estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata. El Cerro signifas La monteto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj El Cerro kaj Valdelamatanza, okupas totalan areon de 25,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 430 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 800 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Ekde la pinto eblas rigadi al mirindaj pejzaĝoj, proksime al diversaj interesaj lokoj, kiel Béjar (19 km), la Peña de Francia (70-90 km depende de la vojo). Krome proksime estas areoj kiel Las Hurdes, la Valo de Jerte, Baños de Montemayor, Montemayor del Río, Candelario kaj multaj aliaj vidindaĵoj de la regiono kaj de la apuda Ekstremaduro. En la distra zono "La Dehesa", je 1 km de la domaro, estas rigardejo nome "El Balcón de Extremadura" (Balkono al Ekstremaduro) pro la vidaĵo havigita pro la altitudo de la vilaĝo. Proksime estas arkeologiaj restaĵoj de epoko de romianoj kaj keltoj.
Jurisdicción de Lara
Jurisdicción de Lara [ĥurisdikZJON deLAra] estas municipo en la sudo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. Formas la municipon la loĝloko Vega de Lara kaj tri submunicipojn, nome Aceña de Lara, Lara de los Infantes (municipa ĉefurbo) kaj Paúles de Lara.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 31 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 38 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, la ermitejo, kastelo kaj fonto.
Jaramillo Quemado
Jaramillo Quemado [ĥaraMIljo keMAdo] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Jaramillo Quemado signifus Bruligita Sisimbrejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 10 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Foje ĝi estas la plej malmulte loĝata municipo en Hispanio kune kun Illán de Vacas.
Ĝi distas 50 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Jaramillo Quemado estas dividita en tri kvartaloj: Gallejones, Cascajo kaj La Calle, kiuj kunfluas al la placo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, pilorio, ktp.
Aiglun
La nomo Aiglun pivs rilati al la franciaj komunumoj
Vysoká Pec (distrikto Chomutov)
Vysoká Pec (Hohenofen) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1693.
Partoj de municipo
Vysoká Pec membriĝas en tri partojn situantaj sur kvin katastraj teritorioj:
Hiperbola geometrio
En matematiko, hiperbola geometrio (nomata ankaŭ geometrio de Lobaĉevskij aŭ geometrio de Bolyai–Lobaĉevskij) estas ne-Eŭklida geometrio. La paralela postulato de Eŭklida geometrio estas anstataŭata jene:
Hiperbola geometrio de ebenoj, estas ankaŭ la geometrio de selaj kaj pseŭdosferaj surfacoj, nome surfacoj kun konstanta negativa Gauss-a kurbeco.
Moderna uzado de hiperbola geometrio estas en la teorio de speciala relativeco, partikulare de la Spaco de Minkowski kaj de girovektora spaco.
Kiam geometriistoj por la unua fojo konstatis, ke ili estas laboranta pri io disde la normiga Eŭklida geometrio, ili priskribis sian geometrion laŭ tre diferencaj nomoj; Felix Klein finfine havigis al la fako la nomon hiperbola geometrio por inkludi ĝin en la nune rare uzata sekvenco elipsa geometrio (sfera geometrio), parabola geometrio (Eŭklida geometrio), kaj hiperbola geometrio. En iama Sovetunio, ĝi estas ofte nomata geometrio de Lobaĉevskij, nome laŭ unu el ties malkovrintoj, nome la rusa geometro Nikolaj Ivanoviĉ Lobaĉevskij.
Hiperbola geometrio povas esti komprenita al 3-a kaj pliaj dimensioj; vidu koncepton hiperbola spaco por pli ol tri kaj pli altaj dimensiaj okazoj.
Nikolaj Ivanoviĉ Lobaĉevskij
La 7-an de februaro 1826 Lobaĉevskij prezentis por publikigo en "Verkoj de la fizik-matematika fako" la verkon «Konciza prezento de elementoj de geometrio kun strikta pruvo de la teoremo pri paraleloj» (en la franca lingvo). Sed la eldonado ne okazis. Konserviĝis nek manuskripto nek recenzoj, sed la verko estis inkludita al lia verko «Pri la elementoj de geometrio» (1829—1830), eldonita en la gazeto «Kazanskij vestnik» (Kazana heroldo). Tiu verko estis la unua serioza publikigo pri la neeŭklida geometrio en la monda historio.
Lobaĉevskij opinias la kvinan postulaton de Eŭklido arbitra. Laŭ lia opinio tio estas tro strikta eco, limiganta la eblecojn de la teorio, priskribanta la ecojn de la spaco. Li proponas la alternativon al tiu postulato: "Sur la ebeno, la punkton, ne apartenantan al certa rekto, havas pli ol unu rekto, ne sekcanta tiun certan". La geometrio, prezentita de Lobaĉevskij ne estis eŭklida, sed la eŭklida geometrio povus rezulti el ĝi limese, kiam la kurbeco de la spaco strebas nulon. Sed en lia geometrio tiu kurbeco estas negativa.
Sed la sciencaj ideoj de Lobaĉevskij ne estis aprobitaj de liaj samtempuloj. Lia verko «Pri la elementoj de geometrio», prezentita en 1832 en la scienca akademio, ricevis tie negativan noton. Preskaŭ neniu el liaj kolegoj subtenis lin. Sed Lobaĉevskij ne kapitulaciis. En 1835—1838 li publikigis la artikolon pri «fantaziita geometrio» kaj poste li eldonis la plej plenan sian verkon «Novaj elementoj de geometrio kun la plena teorio pri paraleloj».
Ne trovinte subtenon en Rusio, li penis trovi samideanojn eksterlande. En 1840 li eldonis en la germana lingvo «Geometriajn esplorojn pri la teorio de paraleloj», kio enhavas klarajn prezentojn de liaj ĉefaj ideoj. Unu ekzempleron ricevis Gaŭso, la tiama «reĝo de matematikistoj». Multe pli poste evidentiĝis, ke Gaŭso mem sekrete inventis la neeŭklidan geometrion, sed ne decidiĝis publikigi ion pri tiu temo. Konatiĝinte kun la rezultoj de Lobaĉevskij, li rekomendis elekti je Lobaĉevskij eksterlanda membro de la gotingena reĝa societo. Tiu elekto okazis en 1842, sed ne firmigis la situacion de Lobaĉevskij en Rusio.
János Bolyai
Kiel juna oficiro dum pluraj jaroj li laboris super sia epokfara malkovro, fiksis kaj sistemigis la tezojn de ambaŭ siaj teorioj, t. e. tiujn de la “hiperbola" kaj tiujn de la "absoluta geometrio". La verko post multaj malfacilaĵoj kaj malhelpoj fine aperis en 1831 kiel apendico almetita al la libro de lia patro.
La malkovrita nova teorio havas nekredeble grandan gravecon. Ĝi signifas, ke naskiĝis nova mondpercepto, ke oni devas imagi la mondon tute alimaniere. Ke estas eble, ke la fizika spaco estas tute alia, ol kiun la homaro dum jarmiloj ekkonis. Kvankam tio ŝajnis nekredeblaĵo por ĉiu, Bolyai sukcesis tamen pruvi tion, kaj estas lia la merito, ke la modernan geometrion, kunire kun la ceteraj sciencobranĉoj, povis elkreski plenvalora akcelanto de la progreso de la jarcentoj.
Neniom malgravigas lian meriton la fakto, ke preskaŭ samtempe kun li ankaŭ alia scienculo, la rusa Lobaĉevskij malkovris la saman teorion pri hiperbola geometrio, pro kio ofte oni mencias tiun: Bolyai-Lobaĉevskij geometrio.
La geniulo ne povis do ĝoji pri sia grandioza verko. Mem Gaŭss, la mondfama germana matematikisto, al kiu la patro — lia malnova amiko — sendis ekzempleron de la verko de sia filo, kaj kiu en sia respondletero plene agnoskis kaj alte taksis tiun, ne havis la kuraĝon prezenti la genian malkovron al la scienca mondo, ĉar timis ties antaŭjuĝon kaj malvasthorizontecon.
Val-Maravel
- jen france, aŭ Vau Maravèu - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Walter Sachs (artisto)
Walter SACHS (naskiĝinta en 1954 en Vajmaro) estas germana skulptisto, grafikisto kaj pentristo.
Agado
Ekde 1981, malantaŭ fino de la studoj ĉe la Altlernejo pri vidaj artoj de Dresdeno ĉe Günter Horlbeck li laboras kiel liberprofesiulo en Vajmaro. Ekster tio li instruadas pri skulptadarto ĉe la vajmara pentro- kaj desegnolernejo.
Liaj verkoj troveblas aŭ en publikaj/privataj kolektoj aŭ liberaere i.a. en Vajmaro, Erfurto, Gotao kaj Jena.
Por siaj artaĵoj li ricevis plurajn premiojn. Ekz. en 1989 Wilhelm-Höpfner-Preis der Winckelmann-Gesellschaft, en 1993 VEAG-Kunstpreis, en 1999 Weimar-Preis, Kulturpreis der Stadt Weimar kaj en 2001 vojaĝstipendion al Ĉinio - fare de la Turingia ministerio pri kulturo. (TMWFK).
Rožná
Rožná (Rosna) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Boquiñeni
Boquiñeni [bokiNJEni] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Gallur
Gallur [gaLJUR] estas municipo de Hispanio, en la plej nordokcidenta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Gallur estas rilatebla por hispanlingvaj oreloj al gallo kun la signifo virkoko, ĉu tio ĝustas aŭ ne etimologie; tiukadre aperas virkoko en la municipaj flago kaj blazono.
Rožná
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Gallur
Geografio
Gallur estas municipa teritorio en la plej nordokcidenta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion norde de Boquiñeni, borde de la rivero Ebro, kiu trapasas la lokon. Ĝi estas la dua loĝloko de Aragono trapasata de la rivero Ebro post Novillas, kaj krome estas diversaj kanaloj por irigacio, kiel la Imperia Kanalo de Aragono. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj. Proksime estas la Akvorezervejo La Loteta ligita al la kanalo.
Boquiñeni
Geografio
Boquiñeni estas municipa teritorio en la nordokcidenta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion inter Gallur norde kaj Luceni sude, borde de la rivero Ebro, kiu trapasas la lokon. Ĝi estas trapasata de la rivero Ebro kaj tute apude transe estas Pradilla de Ebro, kaj krome estas diversaj kanaloj por irigacio, kiel la Imperia Kanalo de Aragono. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.
Gallur
Geografio
La municipa teritorio estas trapasata de la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj de la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68), de la nacia ŝoseo N-122 (km 50), la regiona ŝoseo A-127 (Gallur - Tauste - Sos del Rey Católico) kaj de loka ŝoseo kiu konektas kun Boquiñeni kaj Luceni sudoriente.
La loĝloko Gallur mem estas je 48 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 254 msm, inter la rivero Ebro (kie alfluas la rivero Arba) kaj la Imperia Kanalo de Aragono. La altitudo gamas inter 331 msn sude (monto Basurero) kaj 225 msn borde de Ebro.
Historio
La araboj lasis irigacian reton ĉirkaŭ kastelo, ĉirkaŭ kiu kreskiĝis la domaro. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Gallur estis konkerita de kristanoj en tiu sama jaro kaj reloĝata de sudaj mozaraboj. La plej frua mencio de Gallur en la kristana dokumentaro estas de septembro 1125, kiam Alfonso la 1-a donis terojn en Gallur kaj en aliaj lokoj al Banzo Fortuñón, aludante ankaŭ la kastelon. En 1147 okazis tie grava batalo inter la reĝo García Ramírez de Navaro kaj Ramón Berenguer la 4-a de Aragono. La strategia loko de Gallur en la limo inter la regnoj Aragono kaj Navaro valorigis ĝin kaj la aragonaj reĝoj uzis tion pro ekonomiaj necesoj; ekzemple en 1209, pere de interkonsento inter la reĝoj Petro la 2-a de Aragono kaj Sanĉo la 7-a de Navaro, per kiu la aragona monarko ricevis monprunton kontraŭ la kastelo kaj loĝloko de Gallur. Tiu ne revenis al Regno Aragono ĝis 1234. Poste la templanoj havis havaĵon en la loko, kaj post ties abolo ĝi estis donita al la Ordeno de Malto, kadre de la Encomienda de Mallén.
Ekde la 13-a jarcento estis registroj de la ekzisto de ponto super Ebro, sed ŝajne ĝi estis anstataŭita per boatoj kaj poste per boatoponto, ĝis 1902 kiam oni konstruis la ponton el fero kiu ekzistas ankoraŭ. Jam en la 16-a jarcento ekkonstruiĝis irigacian kanalon kiu poste estos la Imperia Kanalo de Aragono, kiu faris el Gallur gravan centron por transportado kaj de varoj kaj de pasaĝeroj inter Zaragozo kaj Tudela.
En 1899 oni fondis gravan sukerfabrikon, kiu transformis la beton produktitan en la zono. Krome, en Gallur laŭlonge de la 20-a jarcento oni establis fabrikojn de oleo, faruno kaj papero. Ĝi estis ankaŭ gava centro por fervojo de Sádaba a Gallur, kiu konektis la komarkon Cinco Villas kun la valo de Ebro. Krome ĝi estis ankaŭ la sidejo de la unua militlernejo por pilotoj de ĉasaviadiloj en Hispanio. En 1932 estis elektita urbestrino María Domínguez, kiu iĝis la unua urbestrino en Hispanio (eĉ antaŭ balotrajto por virinoj); ĝi plenumis la postenon ĝis 1933; en 1936 ĝi estis murdita de frankistoj en la najbara Fuendejalón. ​
Gallur demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Gallur oni malaltiĝis el 4 213 loĝantoj en 1960 ĝis nunaj 2 563 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la novklasika preĝejo (1750-1773) kun sonorilturo konstruita sur turo de la iama kastelo; modernisma urbodomo (1938), gastejo por pilgrimantoj de la Jakoba Vojo, blazondomoj, fera ponto (1906), kanalo kaj stokejo de la kanalo, parko de la rivero Ebro, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Boquiñeni
Geografio
La loĝloko Boquiñeni mem estas je 39 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 227 msm ĉe la rivero Ebro. La altitudo gamas inter 307 msn sude (Alto de la Loteta) kaj 219 msn borde de Ebro.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la moderna preĝejo kaj ermitejo, la rivero Ebro, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Johann Jakob Meyer
Johann Jakob MEYER (naskiĝinta la en Zuriko, mortinta en 1826; civitano de Schöfflisdorf) estis svisa apotekisto, eldonisto kaj favoranto de filhelenismo. Li eĉ en hodiaŭa Greklando popularas.
Vivo
Estante filo de kuracisto li pasigis malkvietan adoleskantaj jaroj ĉar li ribelis kontraŭ burĝaj kutimoj kaj moroj. Li trejniĝis apoteke kaj ekigis studon pri medicino en 1819 en Freiburg kiun li pro monŝuldoj ne povis fini. Tamen li prezentis sin en 1821 en Berno antaŭ la helporganizo Hilfs-Verein für Griechenland kiel kuraciston kio ebligis senkoste iri al Grekujo. En funkcio de ĥirurgo li partoprenis en marto 1822 la batalon apud Patraso sub la komando de Andreas Miaoulis. Poste li ekloĝis en Misolongi, ellernis la grekan kaj fariĝis de ĉiuj ŝatata samurbano. Li edizinigs riĉan virinon kio ebligis malfermi propran apotekon.
En aprilo 1825 ree okazis sieĝo de la turkoj. Laŭdire estis Meyer en al 10.4.1826 inter la unuaj provante fuĝi el la sieĝoringo. Ĉiuokaze antaŭmorte skribis Meyer la jenajn vortojn al amiko kun komparofaro kun Wilhelm Tell: Mich macht der Gedanke stolz, daß das Blut eines Schweizers, eines Enkels von Wilhelm Tell, sich mit dem Blute der Helden Griechenlands mischen soll.
En la t.n. Parko de la herooj de Misolongi troviĝas du monumentoj por Meyer. En Svislando mem la verkisto Alex Capus savis en 2008 Meyer antaŭ forgesiĝo skribante historieton pri li.
Pentametilena duhidroksido
Pentametilena duhidroksido aŭ duhidroksido de pentametileno estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la alkoholoj, rezultanta el reduktado de la glutarata acido kaj ĝiaj derivaĵoj. Pentametilena duhidroksido estas senkolora, oleeca, amargusta likvaĵo, solvebla en akvo, metanolo, kloroformo, acetono kaj benzeno. Pentametilena duhidroksido prezentas pentametilenan grupon ligitan al du hidroksilojn en la 1-a kaj 5-a karbonoj. Pentane-1,5-diolo estas uzata kiel plastigilo en la plasta industrio. Ĉi tiu produkto akiris famon kiam ĉina infana ludilfirmao, Bindeez, por redukti kostojn, uzis butano-1,4-duolon anstataŭ ĉi tiu produkto. Kiel rezulto, pluraj infanoj estis infektitaj.
Aiglun (Marbordaj Alpoj)
Aiglun (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Amirat
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono . Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Escurial de la Sierra
Escurial de la Sierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparoj Embalse de Béjar kaj Ruta de la Plata.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 237 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn dum la 20-a jarcento.
La plej parto de la municipa teritorio estas arbara ĉefe de kverkaroj (Quercus ilex kaj Quercus pyrenaica). Estas ankaŭ kelkaj kaŝtanarboj kaj aliaj gravaj arbospecioj, krom citisoj (Cytisus multiflorus) en malfermejoj kaj filikoj (Pteridium aquilinum) ĉe la kreskaĵaro de kverkoj. Pri faŭno, oni katalogis pli ol cent speciojn de vertebruloj, el kiuj multaj estas protektitaj. Inter mamuloj abundas la apro.
Monta preĝejo (Sitzendorf)
La luterana Monta kirko (germane: Bergkirche Sitzendorf) en Sitzendorf (Turingio) en Germanujo estas monumentprotektotaĵo.
Historio
Donacis la grundon en la 1930-aj jaroj la sitzendorf-anoj Paul Möller, Albert Höhnlein kaj la heredintoj de la entrepreno bakisto mastra Sorge. Por ĝia unika situo sur montosprono supre de Schwarzatal-fervojo rekte apudtaluse ĝi admirindas. Supre de gxi en la direkto de la vilagxokerno estas tombejo.
Konsekrotago preĝeja estis en la 25.9.1932. En 1975 la orgenfarfirmao Böhm el Waltershausen/Gotao (Rudolf Böhm) instalis novan orgenon kiu havas sep registrojn, klavaron kaj pedalon.
Auvare
(jen france, okcitane Auvara) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Huerta de Rey
Huerta de Rey [ŬERta deREJ] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda, proksime al la provinco Sorio. La loknomo Huerta de Rey signifus Huerta de Rey, kaj menciindas, ke pli gramatike ĝusta loknomo estus Huerta del Rey.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 97,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 908 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn ekde la 1960-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.