cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalvinana preĝejo (Martfű)
Historio
Martfű longe estis nur vilaĝeto sen sakrala konstruaĵo. La loĝantoj eklezie apartenis al la najbara Tiszaföldvár. Jam antaŭ la socialismo venis industrio, sed komence la laboristoj venis el la proksimaj komunumoj. Baldaŭ jam oni komencis loĝi ankaŭ apud la fabriko. En 1989 Martfű urbiĝis kaj tiutempe finiĝis la socialismo. La nova urbo konstruis imponan urbodomon kaj donis liberajn lokojn por katolikaj kaj kalvinanaj kirkoj. La kalvinana estis konstruita inter 1991-1996. Intertempe en 1993 oni fondis kalvinanan grupon, en 1994 jam ekfunkciis la komuna halo. Apude estis preta la urnaro (komprenu: tombejeto) en 1998, fine la pastra loĝejo en 2000. Post la oficiala konsekro la loko estis levita al paroĥo. En 2021 la hejtado estis renovigita.
Konstruaĵo
La kalvinana kirko kun la Preĝejo Sankta Tomaso (Martfű) kaj la urbodomo estas triopa vidindaĵo de la urbo. Fasado de la kalvinana preĝejo estas simetria, meze enireja porĉo reliefas, el kiu turo altiĝas. Pinto de la svelta turo estas 2 manoj tenantaj meze unusolan sonorilon. La ĉefnavo havas pli longan krucnavon.
Belvís de la Jara
Belvís de la Jara estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Belvís" devenas el latina bellum visum kiu signifas agrablan vidaĵon, tra la okcitana bel vis kiu signifas rigardejo, bela vidaĵo aŭ bela rigardo, eble alude al pejzaĝo kiun oni superas ekde ties montetoj. La aldonaĵo "Jara" aludas al arbusto samnoma (cisto) kies hispana nomo devenas el araba hara kiu signifas makiso aŭ veprejo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Belviseño. La censita populacio en 2011 estis de 1.814 loĝantoj kaj la denseco estas de 15,91 loĝ/km².
Situo
Belvís de la Jara estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 450 m; je 114 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 114.02 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°45′37″ N 4°56′55″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta inter montetoj mezaltaj, escepte norde, en la komarko de La Jara. Limas kun la municipaj teritorioj de Calera y Chozas, Las Herencias, Alcaudete de la Jara, Sevilleja de la Jara, La Nava de Ricomalillo kaj Aldeanueva de Barbarroya, ĉiuj de la provinco de Toledo.
La rivero Taĵo fluas tra la municipo norde kaj la rojo Tamujoso okcidente.
Ekonomio
Agrikulturo (ĉefe olivarboj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj) tradicie. Elstaras produktado de olivoleo; temas pri la dua plej etenda areo de olivarboj en la provinco. Produktado de lakto kaj laktaj produktoj, kiaj fromaĝo. Enboteligo de akvo Valtorre. Aliaj rilataj industrioj. Servoj, rura turismo.
Historio
Estis kastelo. Post la batalo de Las Navas de Tolosa en 1212 la vilaĝo ekdependis de Talavera kaj de la senjorlando de la arkiepiskopoj de Toledo pro privilegio fare de Henriko la 2-a.
Post la kristana reconquista tiu teroj estis koloniigitaj de alvenintoj el Galegio. Aperas en dokumento de 1350 kie oni mencias la Monton de Belvís, kie la ano de Talavera Juan Larduda kun aliaj starigis la unuajn domojn. Ankoraŭ konserviĝas la strukturo el kio estis la unua strato de la vilaĝo, nome Codos.
Meze de la 19a jarcento la loka industrio estis formata de du muelejoj farunaj kaj alia olea posedo de la duko de Frías.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 5,000 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu preskaŭ trioniĝis al malpli da 1,800.
Frank Leslie's Illustrated Newspaper
Frank Leslie's Illustrated Newspaper, poste renomita Leslie's Weekly, estis usona ilustrita literatura kaj prinovaĵa gazeto fondita en 1852 kaj publikigita ĝis 1922. Ĝi estis unu el pluraj revuoj komencitaj fare de eldonisto kaj ilustristo Frank Leslie.
Dum siaj jardekoj da ekzisto, la ĉiusemajna revuo disponigis ilustraĵojn kaj raportojn - unue per ksilografioj kaj dagerotipioj, poste per pli progresintaj formoj de fotarto - de militoj el la atako fare de John Brown en Harpers Ferry kaj la Usona Enlanda Milito ĝis la Hispan-Usona Milito kaj la Unua Mondmilito.
Güce
Güce estas urbo en provinco Giresun en Turkio. Ĝi apartenas al la Nigramara regiono de la lando, do situas ĉe la suda bordo de la Nigra Maro.
Sergines
Sergines estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1201 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Sergines etendiĝas sur 18.96 km², kaj havis 1201 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 63 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Leroy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Tamás Rávnay
Tamás Rávnay [tamAŝ rAvnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rávnay Tamás estis hungara kuracisto, profesoro, dermatologo. Lia origina familia nomo estis Preininger ĝis 1939.
Sergines
Administrado
Sergines estas la ĉefurbo de la kantono de Sergines. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Tamás Rávnay
Tamás Rávnay naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Rigyicza (nuntempa Ridjica en Serbio). Li mortis la en Szeged.
József Gaál
GAÁL József (ga:l) estis hungara verkisto naskiĝinta en Nagykároly la 12-an de decembro 1811 kaj mortinta en Pest (urbo) la 28-an de februaro 1866).
Biografio
József Gaál pristudis filozofion kaj juron. Liaj poemoj, historiaj kaj satirikaj verkoj aperis ekde 1830 en Koszorú kaj Auróra. En 1841 la Societo Kisfaludy elektis lin ĝia membro kaj same apartenis al Hungara Scienca Akademio.
Zámostí (Třebíč)
Zámostí situas en Ĉeĥio kaj ĝi estas parto de urbo Třebíč. Ĝi ensumigas preskaŭ la tutan judan urbon de Třebíč, aree memorige protektata de statuso de Monda heredaĵo de Unesko. Ne pro la ofica, sed pro la disvastigita nomigo de Zámostí, resp. de la juda urbo ĝi estas ankaŭ nomata Židy (Judejo).
Zámostí okupas areon proksimume 6 ha, inkluzive de apuda sektoro de rivero; por la juda urbo mem falas proksimume 4,3 ha. Popolnombrado en la jaro 2001 montris 416 loĝantojn kaj 124 domojn. Ties teritorio enfalas en katastran teritorion Podklášteří. Kiel la parto de urbo ĝi havas memstaran markigon de la domoj. En la parto loĝas.
Konsilantaro de Regiono Vysočina aprobis fine de la jaro 2018 memorandumon pri kunlaboro de administrantoj de la objektoj en Třebíč enskribitaj en listo de Unesko. En la jaro 2019 estis en Zámostí lokigitaj novaj ŝtonoj de malaperintoj.
Lokigo
Zámostí troviĝas en la centro de urbo, sur maldekstra bordo de rivero Jihlava. Norde kaj oriente ĝi nature estas limigita de roka masivo de plataĵo Hrádek, sude de la rivero kaj okcidente ĝi flue transiras en konstrulokon de Podklášteří. El nordo eniras ĝis Zámostí el placo Žerotínovo náměstí, nome sude direkte al kajo de Havlíček kaj norde en strato de Blahoslav. Plu norde lima strato estas strato Na Výsluní kaj poste strato Pomezní, kiu limigas Zámostí en nordo ĝis deklivoj de Hrádek. Sur Hrádek kaj ties juda tombejo kondukas veturila vojo. Rektan kunigon kun Nové Dvory en oriento sekurigas nur ekde la jaro 1995 ponteto super la rivero apud roko en Hrádek. La alia ponteto nomita ponteto de kolonelo Svoboda kunigas ekde la jaro 1996 Zámostí kun Vnitřní Město.
En la judan urbon estadas ensumigataj ankaŭ domoj en la sudorienta parto de placo Žerotínovo náměstí, el kiuj ĝis hodiaŭ konserviĝis nur domo n-ro 995; la ceteraj ankaŭ origine judaj domoj (viandaj vendejoj) cedis en la jaro 1951 al reguligo de la placo kaj hodiaŭ estas en iliaj lokoj haltejo de Urba aŭtobusa transporto en Třebíč.
Historio
Laŭ iuj fontoj la judaj komercistoj povis ekloĝi proksime de monaĥejo de Třebíč jam ĉirkaŭ la jaro 1238. Plu tio estas judoj en Třebíč dokumentitaj en la 1-a duono de la 14-a jarcento, kiam en Germanio okazis pogromoj kaj pli poste ankaŭ en Ĉeĥio, dokumentitaj ili estas en kelkaj moraviaj urboj, krom aliaj ankaŭ en Třebíč.
En la jaro 1528 la judoj el Třebíč estis fare de posedantoj de senjorujoj (Jan Jetřich z Boskovic) el siaj hejmoj elhejmigitaj, en la jaro 1547 tiu ĉi ordono estis renovigita fare de Jan z Pernštejna, posedanto de senjorujo. Dum plua posedanto de la senjorujo (Burian Osovský z Doubravice) la judoj jam ne estis elurbigataj kaj en la jaro 1561 la judoj akiris siajn parcelojn en heredan tenadon. Tuj pluan jaron ili ricevis permeson por komercado en urbo Třebíč (te. en la origina urbo, krom la juda urbo). Pluaj jaroj devis esti pli prosperaj, eĉ kiam la judoj devis kompensi perdojn el incendio en la jaro 1599 (tiu devis esti fondita en la juda urbo), Kateřina z Valdštejna - plua posedantino de la senjorujo – konservis kun nova vokto de la juda urbo bonajn korespondajn interrilatojn (Mojžíš Pour, elektita kiel vokto en la jaro 1638). Pli poste la judoj en Třebíč estis atakataj, en la jaro 1663 eĉ kelkaj domoj estis forrabitaj fare de turkaj soldataroj. En pli postaj jaroj la judoj estis denove limigata, mildigon de tiu ĉi limigo alportis nur restrikto de Jozefo la 1-a el la jaro 1708, kiam li destinis diversajn konvenajn kaj nekonvenajn regulojn por la judoj en Třebíč. Krom aliaj la judoj el Třebíč estis devigitaj malaltigi sinagogon - solena lumigo devis ofendigi tiaman edzinon de senjoro el Třebíč. En la jaro 1742 okazis sileziaj militoj, kiuj evitis al la juda urbo en Třebíč, sed estis pagitaj 10000 guldenoj de protektpago. En la jaro 1799 estis farita ordono, ke ĉiu judo devas akiri familian nomon.
Tuj en la jaro 1805 la judoj estis denove atakataj, ili devis pagi altan protektpagon al francaj soldataroj marŝantaj tra Třebíč direkte al Batalo ĉe Slavkov. En la jaro 1811 okazis tutŝtata bankroto, kiu por la judoj "ne estis katastrofo, sed prefere akiro". En la jaro 1821 denove preskaŭ la tutan kvartalon forbruligis granda incendio kaj en la jaro 1830 venis granda inundo – tiuj ĉi ambaŭ eventoj estis rapide forigitaj per mono de samkredantoj kaj diversaj fondusoj de pli riĉaj judoj. En la jaro 1848 estis al la judoj donita egalrajteco kun krisnoj kaj tiuj povis transloĝiĝi en domojn en la placo en Třebíč - la devenaj loĝantoj portis tion neŝate kaj ofte ili faris perfortajn farojn. En la jaro 1850 okazis disrompo de fenestroj en domo de unu juda komercisto kun tolaĵo. Nur en a jaro 1861 la judoj akiris plenan egalrajtecon kaj okazis al miksiĝo de judoj kaj kristanoj en la tiama juda urbo. El la domoj en la juda urbo tiel fariĝis pli-mapli laborista kolonio.
En la jaro 1556 estis en la tiama juda urbo 19 domoj, pli poste pli ol 120 domoj. En la jaroj 1639–1642 estis konstruita Malnova sinagogo, nomata ankaŭ Antaŭa sinagogo. Nova (Malantaŭa) sinagogo devenas el la jaro 1669. Proksimume en la sama tempo estis konstruita ankaŭ loka juda tombejo (skribe dokumentita en la jaro 1636), situanta super rojo Týnský potok.
La areo de la juda urbo estis superulare regulata, precipe per difinita nombro de domoj kaj donitaj limoj de la tiama urbo. Konstrua kresko montriĝis per densigado de konstruloko. La domoj dividiĝis horizontale kaj vertikale. La gheto estsi apartigata de la kristanaj kvartaloj per ĉenoj, dratoj aŭ bariloj. Por iu tempo estis limigata ankaŭ movo de la judo en la urbo kaj ilia transloĝiĝado en aliajn partojn de la urbo. Post la jaro 1720 la juda urbo estis memstara administra unuo.
En la jaro 1919 ekzistis ankaŭ planoj al kunigo de Třebíč mem, la juda urbo kaj Podklášteří en unu politikan municipon, la judoj kaj civitanoj de municipo Podklášteří ne interesiĝis pri tio, do la unuiĝo dume ne okazis. Tio okazis nur pro decido de registaro en la jaro 1924, la registaro motivigis tiun ĉi kunigon per tio, ke unu konstrua tutaĵo devus esti ankaŭ unu tutaĵo politika. Podklášteří kaj la juda urbo donis plendon al Plej supera administra juĝejo de Ĉeĥoslovakio kaj tiu fine decidis pri nevalideco de la devena decido kaj nuligis la unuiĝon el novembro de 1926. La unuiĝo mem okazis laŭ peto de la juda urbo nur en la jaro 1931. El la juda urbo tiel fariĝis loka parto de Zámostí. Dum la dua mondmilito la juda loĝantaro de la kvartalo estis preskaŭ senhomigita. Ĉiu pli valora posedaĵo estis forŝovita ankaŭ. In ter tiu ĉi posedaĵo estis valora Maĥzor el Třebíč datita ĉirkaŭ la jaro 1300. Preskaŭ ĉiuj judoj el Třebíč estis deportitaj per transporto A, kiu alveturis ĝis Terezín la 18-an de majo 1942 (ĝi nombris 720 personoj) kaj per transporto A w el la 22-a de majo 1942 (650 personoj). Sume estis dum la milito detruitaj nur 5 domoj el la loka gheto. Multe da loĝantoj estis senditaj ĝis koncentrejoj, ofte ĝis Aŭŝvico. Kelkaj loĝantoj fuĝis en hispanan urbon Sagunton. Post la milito revenis ĝis Třebíč proksimume dek procentoj de la devenaj loĝantoj.
En duono de la 1970-aj jaroj estis planita "suma salubrigo de Zámostí kun sekva konstruado de novaj loĝ-objektoj", kiel destinis salubriga plano de la centro el la jaro 1975.
Memorindaĵoj
La juda kvartalo en Třebíč estas ununura juda memorindaĵo ekster teritorio de Israelo, kiu estas enskribita en listo de Unesko. Tiu ĉi kvartalo estas valora en sia tutaĵo, precipe pro origina historia bazplano. Ĝi trovigas sur la maldekstra bordo de rivero Jihlava kaj sub rokoj de Hrádek.
La juda urbo estas ekzemplo de maksimume konstruplena teritorio. La domoj regule ne havas trankvilejon de kortetoj, mastrumaj konstruaĵoj. Mankas ĝardenoj; ununura escepto estas eksa ĝardeno de Subak, kiu estiĝis en loko de unu el detruitaj domoj. La domoj estas reciproke konstrue kunligitaj, inter ili malhelaj trairejoj, zigzagaj stratetoj aŭ mallarĝaj spacoj inter domoj. La kernoj kaj dispozicioj de la domoj estas renesanca kaj baroka.
La geto evoluiĝis jam ekde la 12-a jarcento, konservitaj estis 123 domoj konstruataj en diversaj stiloj, du sinagogoj kaj juda tombejo. La salubriga plano el la jaro 1975 intencis plimulte de tiu ĉi kvartalo detrui kaj konstrui loĝdomojn. Nun oni emfazas renovigi kaj rekonstrui la malnovajn domojn, alirebligi la memorindaĵojn al turistoj, konstrui turisman infrastrukturon kaj pluajn gravajn elementojn. Estas ĉi tie konstruataj novaj kafejoj, vinejoj kaj hosteloj.
Antaŭa sinagogo
Antaŭa sinagogo estis konstruita inter la jaroj 1639–1642, ĝi estis nomata ankaŭ Malnova lernejo. En la jaro 1757 ĝi estis malaltigita je unu etaĝo, ĉar onidire la solena lumigo de la interno ĝenis al belvidoj el kastelo al fürstin el Liĥtenŝtejno. En la jaroj 1759 kaj 1821 la sinagogo estis riparata, renovigata ĝi estis en la jaroj 1856 ĝis 1857 kaj en tiu ĉi tempo ĝi verŝajne ricevis hodiaŭan aspekton, kie dominas gotikemaj fenestroj kaj romp-arkoj. Riparita ĝi estis ankoraŭ en la jaroj 1880 kaj 1922, dum la dua mondmilito la konstruaĵo estis difektita kaj uzata kiel deponejo. Ekde la jaro 1952 ĝi estas posedaĵo de Religia komunumo Eklezio ĉeĥoslovaka husana en Třebíč, kiu konstrue adaptis ĝin por siaj diservoj.
Malantaŭa sinagogo
Malantaŭa sinagogo (Nova sinagogo kaj Neuschul) devenas el la jaro 1669. La plej grava parto estis orienta muro, kiu direktas al Israelo, ĉi tie troviĝis ujo kun torao. Sur muroj de la sinagogo troviĝas pentraĵoj, kiuj konserviĝis el la jarojn 1706–1707, ili estis pentritaj sen ŝablonoj (de mano). Temas precipe pri bibliaj versoj en la hebrea kaj citaĵoj el Talmudo. Sur plafono estas baroka ornamado. En la jaro 1837 estis el la norda flanko alkonstruita ankaŭ virina galerio.
En la jaro 1926 la sinagogo ĉesis esti uzata al religiaj celoj kaj ĝi servis kiel deponejo de tanadistejo de Subak. Post pereo de tanadistejoj ĉi tie estis deponejo de nacia entrepreno Legomo Třebíč. Per tiu ĉi manipulado la sinagogo estis tre ruinigata. En la jaroj 1988–1997 ĝi estis komplete rekonstruita. Ekde la jaro 1997 la konstruaĵo servas kiel ekspoziciejo kaj koncertejo, sur la virina galerio estas lokigita daŭra ekspozicio de Juda muzeo en Prago.
En najbara domo estas pensiono kaj informcentrejo de urbo Třebíč. La konstruaĵo devene apartenis al familio de Salomon Nováček, post la jaro 1662 la domo estis indikata kiel dezerta kaj do plua posedanto lasis ĝin konstrui denove. En la 18-a jarcento situis sur la parcelo domoj du, pli poste en la 19-a jarcento estis unu el ili gastejo. La domo estis poste detruita kaj sur ties loko estis konstruita Informcentrejo.
Urbodomo
La juda urbodomo estas lokigita en strato Leopolda Pokorného n-ro 14/8.
Baroka konstruaĵo de la eksa juda urbodomo devenas verŝajne el la 17-a jarcento, kiam la juda urbo havis sian vokton kaj konsulojn. Ekzistis ankaŭ nocio juda rajto. Tipa elemento estas groptegmentoj en teretaĝo kun lunetoj, fasado devenas el la jaro 1899. En la konstruaĵo troviĝis ankaŭ aĉetistaj vendejoj, hakejo de viando kaj virina rita banejo. En la dua etaĝo estis antaŭĉambro, du ĉambroj, du komodoj, kuirejo, kunsidĉambro kun plua apuda ĉambro. En la domo estadis mikveo.
Malsanulejo
Malsanulejo situas en strato Pomezní n-ro 108/23.
La juda malsanulejo ekzistis en la juda kvartalo jam tre antaŭe, la unuaj mencioj estas pri ĝi jam en la jaro 1661, komence de la 19-a jarcento oni kuracis sin en spacoj de la komunuma domo. Nur en la jaro 1852 estis konstruita komunuma malsanulejo kun kapacito 24 litoj. En la jaro 1927 la konstruaĵo estis superkonstruita kaj poste uzita kiel ludomo. Al tiu ĉi celo ĝi servis preskaŭ dum pluaj 80 jaroj. La 5-an de marto 2011 la objekto fariĝis kultura memorindaĵo.
La malsanulejo servis ankaŭ kiel malriĉulejo, ĝi estis kreata per korto, antaŭĉambro, ĉambro, kamerĉambro kaj ĉambro por malsanuloj, konsisto de la areo estis ankaŭ du ĝardenoj, kie troviĝis ankaŭ sukao. Parto de la malsanulejo estis verŝajne ankaŭ necesejo kaj kuirejo. En la 19-a jarcento krom la malsanulejo oni kuracigis en la komunuma domo. En plua domo, en kiu oni kuracigis sin, havis n-ron 50, sed tiu estis detruita.
Malriĉulejo
La malriĉulejo situis en strato Blahoslavova ulice n-ro 58/23. La domo estis konstruita komence de la 18-a jarcento kaj ĝuste ĝi estas ekzemplo de kondominio. Ĝi servis al sia celo ĝis fino de la dua mondmilito.
La baroka konstruaĵo de malriĉulejo estas aparta pro tio, ke la domo dividiĝas por kelke da partaj posedantoj, la domo dividiĝas horizontale kaj vertikale, tio estas aperaĵo nomata kondominio. Tiu ĉi domo havas kelke da enirejoj en diversaj altecaj niveloj. La domo servis kiel malriĉulejo jam ekde la jaro 1808. Post longaj jaroj de detruiĝado estis en la jaro 2009 komencita kompleksa rekonstruo, en kies fino estis malfermita Hotel Joseph 1699 ***. Tiu ĉi nova hotelo devas havi kapaciton 45 litoj en 15 hotelaj ĉambroj. La projekto klopodas se eble konservi la historian dispozicion kaj karakteron de la loko.
Rabenejo
La konstruaĵo de eksa rabenejo situas en placo Tiché náměstí n-ro 4/4.
La rabenejo troviĝis en domo proksime de Antaŭa sinagogo kaj ĝi estis konstruita en baroka stilo. Ĝi devenas el la 17-a jarcento kaj ties ekkoniga signo estas grandega apoga piliero en fasado de la domo. La rebenejo estis loĝloko de kancelario de rabeno. En teretaĝo troviĝis komercspacoj, necesejo kaj antaŭĉambro, en la dua etaĝo poste estis tri ĉambroj, kamerĉambro, kuirejo kaj necesejo. Rabenoj el Třebíč estis ekz. Aron Nepole, Arje Jehuda Löv ben Menachen Krochmal, Cvi Jehoŝua Horowitz kaj en la 19-a jarcento fama Joachim Josef Pollak (1828–1879), kiu instruis ankaŭ en Gimnazio Třebíč.
Tanadejo de Subak
En la orienta fino de la juda kvartalo konstruis familio de Subakoj tanadejajn laborejojn kaj fabrikon por produktado de ledoj. Plej grandan kreskon la firmao atingis dum J. H. Subak. Ekde la jaro 1871 la firmao povis porti en sia ŝildo imperiestran emblemon. En la jaro 1878 la firmao partoprenis eĉ en monda ekspozicio en Parizo, tiutempe laboris por ĝi 400–600 okupitoj. Ties pereo datiĝas al 1930-aj jaroj, la entrepreno estis en la jaro 1931 fermita kaj spacoj de la fabriko estis reguligitaj al loĝejoj. Antaŭ la dua mondmilito la objektojn mallongtempe uzis soldataro. Ekde fino de la 20-a jarcento iompostiom okazas revitaligo de objekto de la eksa tanadejo.
Domo en strato Leopolda Pokorného n-ro 53/25
Barika domo kun balkono kaj konservita empira fasado kun pilastroj, palmeta dekoraĵo kaj figuraj motivoj. En teretaĝo estas konservita forĝita pordo kaj malgrandaj portaletoj. La balkono de tiu ĉi domo situas al strato Stinná ulice, en tiu ĉi domo vivis ankaŭ Leopold Pokorný.
Gastrolito
Gastrolito, nomata ankaŭ ŝtono de stomako, estas roko tenata ene de la digesta sistemo. Gastrolitoj estas retenataj en la muskola timuso kaj estas uzata por pisti manĝon ĉe animaloj kiuj ne havas taŭgajn mulelilajn dentojn. Ties grando dependas el la grando de la animalo kaj de la rolo de la gastrolito en la digesto. Aliaj specioj uzas gastrolitojn kiel balastro. Oni konstatis erojn game laŭgrande el sableroj al ŝtonetoj.
Zámostí (Třebíč)
Stratoj kaj spacoj
Ĉefaj stratoj estas strato Blahoslavova ulice kaj strato Leopolda Pokorného, ĉirkaŭ Malnova siagogo etediĝas malgranda placo kun nomo Tiché náměstí. Pluaj stratoj estas ekeple stratoj: Úzká, Zadní, Stinná, Pod Podloubím, V Mezírce kaj stratoj Na Výsluní kaj Subakova.
Gastrolito
Etimologio
Gastrolito devenas el greka gastro signife stomako kaj lizos signife ŝtono.
Bronisław Komorowski
Bronisław Maria KOMOROWSKI (naskiĝis en Oborniki Śląskie, Pollando) estas pola historiisto, politikisto, aktiva membro de centr-dekstra partio Civitana Platformo. De 2010 ĝis 2015 li estis prezidento de Pollando.
Gastrolito
Uzantoj
Inter vivantaj vertebruloj, gastrolitoj estas komunaj ĉe krokodiloj, aligatoroj, herbivoraj birdoj, fokoj kaj marleonoj. Hejma kortobirdo postulas aliron al ŝtonetoj.
Bronisław Komorowski
Tuj post kraŝo de aviadilo la, en kiu pereis interalie la ĝistiama prezidento Lech Kaczyński, laŭ la Konstitucio de Pola Respubliko la prezidentan oficon komisie transprenis Bronisław Komorowski en sia funkcio esti marŝalo (estro) de la pola Sejmo. La portempan oficon li plenumis ĝis la 8-a de julio, kiam li forlasis la deputitan kaj la marŝalan oficojn. La 4-an de julio 2010 li estis en baloto elektita nova Prezidento de Pollando, kaj sian oficon plenumas ekde la ĵuro la. Li estis kandidato por Prezidento de Pollando en la Prezidentaj balotoj en Pollando 2015. Dum la 2-a etapo li malvenkis kontraŭ Andrzej Duda.
Zámostí (Třebíč)
Strato Leopolda Pokorného
Strato Leopolda Pokorného estas suda spina strato de Juda urbo. Ties antaŭa nomo estis nomo Dolní. Tra norda kaj suda direktoj kondukis el ĝi mallongetaj stratetoj kaj trairejoj. Hodiaŭ estas da ili malplimulte.
Bronisław Komorowski
Esperanto
Kiel Marŝalo de Sejmo li estis la Alta Protektanto de la 94-a Universala Kongreso de Esperanto, kiu okazis en Bjalistoko en 2009. Post lia ĵuro kiel prezidento de Pollando, li ricevis oficialajn gratulojn de UEA :
Zámostí (Třebíč)
Strato Subakova
El strato Subakova eliras strato kun la tn. arkoj, temas pri tipa elemento de konstruado de moraviaj getoj. Ekstradosoj estas volbitaj arkoj, kiuj etendiĝas inter domoj en stratoj. Tiu ĉi strato kunigas Havlíčkovo nábřeží kaj straton Subakova.
Stratoj Pomezní kaj Skalní
Inter stratoj Pomezní kaj Skalní ekzistas antaŭa veturila vojo, tiu kunigas la judan urbon kun juda tombejo, tio estas ascendanta strato direkte al Hrádek. Hodiaŭ tio estas strato kun nomo Skalní.
Junkokanbirdo
La Junkokanbirdo (Acrocephalus schoenobaenus) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Tiu ĉi estas mezgranda birdo kun bruna, strieca dorso kaj ĉefe flugiloj kaj tre markata kaj distinga pala superokula strio. Junkokanbirdoj estas migrantaj, kaj trapasas la Saharon por atingi siajn reproduktejojn en Eŭropo kaj Azio kaj siajn vintrejojn en Afriko. La kanto de la masklo estas komponita de hazardaj babilemaj frazoj kaj povas inkludi imitadon de aliaj specioj. La Junkokanbirdo estas ĉefe insektomanĝanta.
Aspekto
Tiu estas mezgranda birdo, 11.5–13 cm longa kaj peza ĉirkaŭ 12 g. Ĝi havas striecan dorson kaj ĉefe flugilojn, kaj palajn subajn partojn. La pugo estas tre bruna kaj nestrieca, kontraste kun pli malhelaj flugiloj. La frunto estas ebeneca, estas elstara blanka superokula strio, la krono estas strieca je nigro, kaj la beko estas forta kaj pinteca. La kruroj estas grizecaj.
La plumaro de ambaŭ seksoj estas identaj, kvankam ili povas esti diferencigita post kaptado por ringado pro la esto de kovotufo aŭ kloaka elstaraĵo. Junuloj havas malhelajn punktojn en la brusto. Ili povas esti facile konfuzataj kun la Akvokanbirdo Acrocephalus paludicola pro ŝajna pala centra kronostrio kontrasta kun la pli malhelaj bordoj. Aliaj similaj specioj inkludas kelkajn kiaj la Tamarika grilbirdo, A. melanopogon, kiu estas pli ruĝeca superŝultre, kaj la Siberia grilbirdo, Locustella certhiola, kies dorso estas pli kontraste strieca. La plej aĝa konata Junkokanbirdo estis birdo ringita en Finnlando kiu atingis la aĝon de 10 jaroj kaj 1 monato. La tipa vivdaŭro estas de 2 jaroj.
Oocito
Oocito (el la greka oos "ovo" kaj kutos "ĉelo") aŭ ovocito, estas gametocito ina aŭ ĝerma ĉelo kiu partoprenas en la reprodukto. En aliaj vortoj, estas la antaŭaĵo nematura de ovolo. La oocito estas produktata en la ovarioj de la embrio dum la gametogenezo ina.
La ĉeloj patrinaj ĝermaj produktas ĉelojn ĝermajn esencajn, kiuj diferenciĝas por formi oogoniojn. La oogonio iĝas oocito primara, dum la ovogenezo, post la komencado de la mejoza procezo kaj sia interrompado en la profazo 1a. Oocito estas ĉelo ĝerma ina, kiu estas en procezo por iĝi matura ovolo. Dependante de la speco unu aŭ pluraj ovoloj estas liberigitaj de la ovario dum ĉiu ovolado.
Oogenezo
La formado de oocitoj estas nomigata oogenezo kaj estas formo gametogeneza, kies kontraŭaĵo vira estas la spermatozoogenezo.
La oogenezo finas en la formado de la oocitoj primaraj antaŭ la naskiĝo kaj de la oocitoj sekundaraj post la naskiĝo, kiel antaŭa paso en la formado ovola.
Maturiĝo de la ovogonio faros oociton primaran. Ĉi tiu procezo efektiviĝas dum la disvolviĝo embria, pro tio la kvanto de oocitoj estas determinata antaŭ la naskiĝo (ĉirkaŭ du milionoj proksimume en virinoj); estas tio kion oni nomigas rezervo ovaria.
Mejozo
Oocito eniras en mejozo antaŭ la naskiĝo, interrompiĝante en la profazo 1a ĝis la eniro al pubereco.
La oocitoj primaraj ne antaŭeniras sian dividon mejoza pli ekde la fazo de diploteno 1a, kompletiĝante fine en la etapo postpubereca. La disvolviĝo folikla en la ovario postpubereca rezultos la formadon de ovolo.
Ovogonioj, kiuj komencis la mejozon, komencas organizi al la ĉeloj stromaj proksimaj al ĝi, kiuj originos ĉelojn skvamajn, kiuj en kvanto da 6 aŭ 7 konstituas, kune kun la oocito, escencan foliklon. Poste, ĉi tiuj ĉeloj diferenciĝas al ĉeloj de la granulo, kiu proliferas ĝis formi mantelon el ĉeloj kuboidaj, kiuj ĉirkaŭos plene la oociton, formante la primaran foliklon. Post la rekomenco de la divido, la oocito primara pliigas sian grandecon. Kompletiĝas la unua divido mejoza kaj estas akiritaj du neegalajn ĉelojn: la oocito sekundara, kiu ricevas la plej grandan parton de la citoplasmo, kaj la unua polusa korpusklo, malgranda ĉelo nefunkcia kiu degeneras efemere. La oocito sekundara daŭrigas la mejozon 2an ĝis interrompiĝi en interfazo 2a. La oocito sekundara rekomencos la dividon mejozan, se okazas la fekundigon. Fine la mejozo, regeneriĝus tiam la dua polusa korpusklo kaj la oocito eknomiĝus ovolo, stadio kiu nur daŭras horojn ĝis la fandado de la nukeloj de ambaŭ gametoj, momento en kiu ĝi ekformus la cigoton. Se ne okazas fekundigon, la dua mejozo restas interrompigita en metafazo 2a kaj ĝi ne rekomenciĝas.
En virinoj, el la proksimume 400.000 oocitoj, kiuj povas ekzisti en la pubereco, nur ĉirkaŭ 400 iĝos oocitoj sekundaraj kaj atingos la ovoladon. La resto eniros en atrezio.
Junkokanbirdo
Taksonomio
La Junkokanbirdo estis unuafoje priskribita de Carolus Linnaeus en sia Systema naturae en 1758 (Britaj ornitologoj ne distingis tiun specion el la Eŭrazia kanbirdo ĝis la 18a jarcento). Ties scienca nomo Acrocephalus schoenobaenus devenas el antikva greka akros, signife 'pinteca', kaj kefale ('kapo'), sĥoiniklos ('karekso') kaj baino ('iri'). Ĝi estas monotipa.
Distribuado kaj habitato
La Junkokanbirdo havas grandan teritorion kaj ĉirlaŭkalkulitan tutmondan etendon de 10 milionoj da km², kun granda tutmonda populacio de 8,8 milionoj al 15 milionoj da birdoj en Eŭropo. Studoj de la British Trust for Ornithology pruvis, ke la fluktuoj en la populacioj de Junkokanbirdoj dependas el la indico de survivado de plenkreskuloj pro ŝanĝoj en la pluvokvanto ĉe la vintrejoj. Ankoraŭ oni ne mezuris la tutmondajn ŝanĝojn en la populacio, sed la statuso de la Junkokanbirdo estis konsiderata kiel 'Malplej Zorgiga' de BirdLife International.
Ili reproduktiĝas en Eŭropo kaj okcidenta kaj centra Azio kaj estas migrantaj. Post elnestiĝo ili migras rapide tra suda Eŭropo kaj Saharo el aŭgusto al septembro. Studoj en Niĝerio kaj Ugando sugestis, ke la Junkokanbirdoj revenas vintrumi al la samaj lokoj jaron post jaro.
Ĉiuj Junkokanbirdoj vintrumas en subsahara Afriko, el Senegalio okcidente al Etiopio oriente, kaj tiom sude kiom ĝis orienta Kablando de Sudafriko kaj norda Namibio. La migrovojoj suden, kaj la eventualaj vintrejoj, dependas de la birdaj reproduktejoj. Birdoj ringitaj en Britio kaj Nederlando troviĝas poste el sudokcidenta Iberio al Italio; birdoj el Svedio troviĝas en centra Eŭropo kaj Italio; dum finnaj birdoj troviĝas en nordorienta Italio kaj Malto orienten al la regiono de la Egea Maro. Junkokanbirdoj el la teritorioj de la iama Sovetunio migrovojas tra orienta Mediteraneo kaj Mezoriento.
Habitatoperdo de humidejaj areoj por manĝado dum migrado, kaj la etendo de la dezerto de Saharo, minacas la reproduktan populacion de Junkokanbirdo. Birdoj kiuj ekforlasas Afrikon fine de februaro, atingas antaŭe la humidejojn probable post trapasi la Saharon, kaj alvenas en Eŭropo el marto antaŭen.
Malkiel aliaj membroj de la genro Acrocephalus, la teritorio de la Junkokanbirdo etendas el la Arkto al mezaj latitudoj. Ili estas adaptitaj al malvarmaj, nubecaj kaj humidaj kondiĉoj. Kvankam ĝi ofte troviĝas en humidejoj, ili povas reproduktiĝi je 500 m aŭ eĉ pli for el akvo. Dum la reprodukta sezono, tiu specio troviĝas en kareksejoj, ofte kun arbustoj, kanaletoj kaj habitatoj for de akvo inklude heĝojn, areojn de urtikoj Urtica dioica, kaj eĉ plugeblaj terkultivejoj. Ĉe afrikaj vintrejoj, oni uzas habitatojn kiaj kanejoj en humidejoj, papiroj, herbo, junkoj kaj altaj elefantoherboj. Ili povas troviĝi je altitudoj de 1800–2400 m super marnivelo en Etiopio.
Reproduktado
La kanto estas varia, rapidega kaj babileca, kun pli dolĉaj frazoj kaj iom da imitado, tipe de la membroj de Acrocephalus. Ĝi estas komponita de frazoj en hazarda ordo, tiel ke neniam estas same. Maskloj de Junkokanbirdo kiuj havas la plej ampleksajn repertorion pariĝas kun plej granda nombro de inoj.
Maskloj de Junkokanbirdo komencas kanti nur kelkajn horojn post atingo de la reproduktejo. La kanton oni faras el nuda ripozejo kiel kano-tigo aŭ arbusto, aŭ el kaŝitejo kaj dum rutinaj flugoj ene de sia teritorio. Ankaŭ okazas kantoflugoj: dum tiu kantado, la birdo startas, leviĝas je ĉirkaŭ 2–5 m supergrunde kaj post mallonga cirkloflugo, faras malrapidan 'paraŝutan' descendon, ofte per flugiloj levataj laŭ formo de 'v'. La kanto havas funkcion allogi partneron pli ol apartigi aliajn masklojn, kaj ĝi ĉesas tuj kiam partnero estas trovata. Kontaktalvokoj estis priskribitaj kiel 'ĉirr' aŭ 'kerr'; tiuj alvokoj estas ripetataj rapide por formi rapidegan alarmalvokon.
Studoj pruvis, ke la maskloj de Junkokanbirdoj fidelas ofte je siaj reproduktaj lokoj, dum inoj ne tiom. Studo en Nottinghamshire, Anglio, montris, ke triono da maskloj revenas reprodukti al 50 m aŭ malpli de sia iama reprodukta loko, kaj nur 14 % reproduktas pli da 400 m for. Paroj estas kutime monogamaj, sed ne rigore. Maskloj eventuale practikas bigamion kaj promiskuon. Se oni predas ovojn aŭ idojn, la ino ofte abandonas la masklon, kiu plukantas kaj kuniĝas al alia ino. Oni konstatis hibridadon kun la Eŭrazia kanbirdo.
De Gordel
De Gordel [La Zono] estas la plej granda unutaga sporta evento de Flandrio. Ĝia celo estas akcenti la flandran karakteron de la (tre francigita) rando de Bruselo. Okazas bicikladoj kaj promenadoj.
Junkokanbirdo
Reproduktado
La ino demetas 3-5 verdecflavajn ovojn brunmakulatajn La ovojn kovas la ino dum 14 tagoj; la idoj estas malfrumaturaj kaj nudaj. Kaj masklo kaj ino zorgas la idojn kaj elnestiĝo okazas post 13–14 tagoj. Post elnestiĝo, la junaj junkokanbirdoj plupetas manĝon el la gepatroj dum 1–2 semajnoj eĉ post ekflugo.
Manĝo kaj manĝado
Predoj fare de Junkokanbirdoj inkludas Efemerojn, Libelojn, Ortopterojn, Hemipterojn, Neŭropterojn, papiliojn, skarabojn kaj muŝojn. Vegetala materialo inkludas sambukberojn kaj rubusberojn. Ĉe vintrejoj manĝo inkludas Ĥironomedojn kaj florojn kaj berojn el Salvadora persica.
Fine de julio, antaŭ migrado, ŝajne Junkokanbirdo serĉas lokojn kun granda nombro de Afidedoj Hyalopterus pruni kaj restas ne tre for de tiaj lokoj; ringostudoj montras ke tiuj birdoj povas moviĝi al konsiderindajn distancojn (ekz. el suda Anglio al norda Francio) serĉe de manĝo antaŭ ekmigri. En Portugalio, la manĝodisponeblo de afidoj elĉerpiĝas tro frue por la ĝuo de Junkokanbirdo, tiele multaj birdoj ne haltas tie kaj estas jam sufiĉe fortikaj por la trapasado.
De Gordel
De Gordel ekestis en la komunumo kun specialaj reguloj rilate lingvo Sint-Genesius-Rode, je la 27a de septembro 1981. Tiam grupo de flandroj iniciatis 100 kilometran bicikladon de Sint-Genesius-Rode ĉirkaŭ la ĉefurbo. Samtempe okazis promenado en Sint-Genesius-Rode. De Gordel ekestis.
Junkokanbirdo
Manĝo kaj manĝado
Birdoj kun plej grandaj grasorezervoj antaŭ migrado kapablas senhaltajn flugojn el Afriko al suda Britio, el Ugando al Irako, ekzemple. Kelkaj duobligas siajn normalajn pezojn kiel 'nafto' por migrado. Pli malpezaj birdoj devas fari la veturadon laŭ kelkaj mallongaj partoj.
De Gordel
De Gordel iĝis giganta sukceso kaj en 1993, la ĝis nun nesuperita rekorda eldono, altiris 112.655 partoprenantojn. Post kelkaj pluvaj eldonoj, tiuj ĉi cifero malkreskis, sed dum la pasintaj jaroj la organizantoj Bloso kaj Radio 2 regule sukcesas altiri pli ol 80.000 promenantojn kaj biciklantojn.
Junkokanbirdo
Manĝo kaj manĝado
Junkokanbirdoj manĝas en malalta, densa vegetaĵaro, ĉefe kanejoj kaj kareksejoj, sed ankaŭ en plugeblaj terkultivejoj kaj ĉe arbustoj. Studo ĉe Attenborough, Nottinghamshire en Anglio, trovis, ke la habitatoj uzataj por manĝado dum la reprodukta sezono estis 47 % marĉoj, ĉefe kun herboj Glyceria, 26 % arbustaro, 21 % kampa vegetaĵaro kaj 6 % arbaro. Manĝoteknikoj inkludas 'plukado' de insektoj el vegetaĵaro dum ripozado aŭ foje gvatado, kaj 'saltokaptado', kiam la birdo kaptas flugantajn insektojn dum flugo inter ripozejoj. Junkokanbirdoj saltetas inter plantotigoj kaj plukas insektojn el subfolioj; ili profitas malaltajn temperaturojn mateniĝe kaj krepuske ĉar tio malhelpas movadon de la predoj.
De Gordel
Ĉiujare ankaŭ okazas sabotadon. Dum la eldono 2005 oni devis forigi plurajn najlojn de la vojoj en Wezembeek-Oppem, Sint-Pieters-Leeuw kaj Sterrebeek kaj oni sabotis la vojindikilojn en Linkebeek kaj Tervuren.
Ĉiujare pluraj politikistoj partoprenas al la aktivecoj. La evento ĉiam finiĝas per koncertoj de flandraj kantistoj.
De Gordel kaj Esperanto
La antverpena klubo La Verda Stelo organizas ĉiujare komunan bicikladon.
Staré Verneřice
Staré Verneřice (germane Wernsdorf) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en Mosta baseno. Staré Verneřice estis parto de municipo Hrob en distrikto Teplice. Ĝi troviĝis proksimume 1,5 km sudoriente de Hrob.
Staré Verneřice situis en katastra teritorio Verneřice u Hrobu kun areo 2,61 km². En la katastra teritorio Verneřice u Hrobu situas vilaĝo Verneřice.
Nomo
La nomo de vilaĝo estas derivita de persona nomo en signifo Vilaĝo de Vernher. En historiaj fontoj la nomo aperas en formoj: Wernhersdorf (1282, 1341), en Wensdorf (1611) kaj Wernsdorf (1787).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1282.
La vilaĝo pereis en la jaroj 1950–1960 pro kaŭzo de minado de bruna karbo. Norde de restaĵoj de la vilaĝo troviĝas inundigita minejo Otakar kaj oriente akva rezervujo Barbora.
Město Albrechtice
Město Albrechtice (legu Mjesto Albreĥtice, signifas Urbo Albreĥtice, Olbersdorf) estas urbo situanta en distrikto Bruntál (Bezirk Freudenthal) en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Albrechtice estas unuafoje menciata en la jaro 1377 en dokumento pri divido de opava princlando post morto de princo Mikolao la 2-a. Tiam proprumis ĝin Linhart z Rovné. Ekde la jaro 1390 la albreĥtican sinjorujon tenis margrafo Joŝt, ekde la jaro 1420 signifa kavalira familio Stoŝidoj. Georgo Stoŝ, mem reganta ekde 1450, famiĝis kiel kuraĝa batalanto, kiu staris sur flanko de Jiří z Poděbrad kaj pli poste sur flanko de Vladislav kontraŭ Matiaso la 1-a Korvino. En 1474 la soldataroj de Matiaso almarŝis en Silezion por puni samideanojn de Jiří z Poděbrad. Burgo Albrechtice estis dum du tagoj sieĝata, konkerita kaj detruita, ties hom-ekipo estis mortigita. Georgo Stoŝ estis pro rekomendo de episkopo de Vroclavo pardonita kaj ellandigita, lia posedaĵo fariĝis de reĝo Matiaso.
Post la familio de Stoŝidoj tenis Albrechtice-on ekde 1492 familio Makrotidoj. Laŭ peto de Adolf Makrota la ĉeĥa reĝo Vladislao la 2-a Jagello avancis Albrechtice-on je urbeto kaj li donis al ĝi privilegiojn. En 1503 Jiří Sup el Fulštej aĉetis la sinjorujon. Post lia morto en 1572 la sinjorujo enfalis en la manojn de lia filino Elizabeto, kiu edziniĝis al Johano el Valdŝtejn, ido de la malnova ĉeĥa familio. Tiam estis en la teritorio de la sinjorujo fondita vilaĝo Biskupice.
Imperiestro Ferdinando la 1-a donis al la urbo emblemon la 4-an de aŭgusto 1563. Oni priskribbas la emblemon kiel barbohava viro staranta malantaŭ arbustaĵo kaj tenanta en la mano branĉon de blanka poplo. Sed sur sigelilo aperas ankaŭ senbarba viro kaj eble ia barilo estas antaŭ li. Kalkanon de ora ŝildo plenigas verda arbustaĵo, malantaŭ kiu elkreskas ĝiszone nudigita viro kun verda girlando sur la kapo kaj ĉirkaŭ la koksoj, tenanta en la maldekstra mano branĉon de arbo kun folioj, la dekstran manon li havas ĉeflanke.
En 1592 estas posedantino de la sinjorujo nomita Elizabeto Supovna el Fulŝtejn, kiu evidente nelonge antaŭ tio vidviĝis. Poste iom post iom la sinjorujo fariĝis de ŝia filo Johano Kristoforo. En bataloj kontraŭ habsburgoj li alkliniĝis al flanko de reĝo Frederiko Falca, post batalo sur Blanka Monto li estis ellandigita kaj la albreĥtica sinjorujo estis konfiskita al li utile al la imperiestra kortego. En 1623 jezuitoj el Nisa transprenis la sinjorujon. Johano Kristoforo revenis post la jaro 1625, li transprenis la sinjorujon kaj li elpelis de ĉi tie la jezuitajn misiistojn. Sed li estis arestita far imperiestraj soldatoj, transportita en kastelon Hrubá Skála en Bohemion kaj tie li estis du jarojn malliberigita. Lian familion rememorigas nun sole vilaĝo Valštejn nordokcidente de Albrechtice. La jezuitoj denove revenis. Dum Ferdinand Waldhauser, rektoro de ilia kolegio, estis en 1692 fondita buĉista gildo. Tiu ĉi rektoro ebligis al fremdaj metiistoj, por ke ili ekloĝu sur la maldekstra bordo de Opavice kaj tie ili komencu konstrui domojn. En 1716 Albrechtice estis avancitaj de imperiestro Karolo la 6-a je alodo. En 1745 la jezuitoj el Nisa transdonis la albreĥtican sinjorujon al opavaj jezuitoj. Tiuj proprumis la sinjorujon ĝis la jaro 1773, kiam transprenis ĝin imperiestra-reĝa kortega kamerao. Imperiestrino Maria Teresia avancis Albrechtice-on je municipa urbo, tio signifas, ke la urbo havis sian aŭtonomion kaj juĝejan rajton. Sed laŭ pli posta ordono de Jozefo la 2-a la jurisdikcio restis en la manoj de superularo, ĉar la urbo ne havis rimedojn por administri propran sindikon.
La albreĥticanoj suferis grandajn damaĝojn dum militoj je bavaria heredaĵo. En 1779 preteriris preter Albrechtice dek ses mil prusaj soldatoj, kiuj pripafadis la urbon el kanonoj kaj haŭbizoj. La prusoj konkeris la urbon. Aŭstroj forpuŝitaj el la urbo akiris helpon kaj ili elpelis la prusojn, tiuj forirante prirabis la urbon. Apenaŭ la urbo rekonsciiĝis el la militaj suferoj, la rivero inundis en 1813 la valon kaj homoj devis forkuri malantaŭ Žáry kaj Burkvíz.
En 1824 Karel Traugot, libera sinjoro Skrbenský el Hřiště en Hošťálkov, aĉetis Albrechtice-on. La sekvantan jaron li vendis ĝin al opavaj komercistoj Vincenc Tlach kaj Vincenc Keil. Tiuj konstruis apud rendo de Albrechtice en 1837 laminatejon de lado, kiu okupigis multe da homoj el la ĉirkaŭaĵo. Post preskaŭ sesdek jaroj la laminatejo estis transŝovita en Bohumínon, kie sur ties fundamentoj estiĝis fabriko Železárny a drátovny Bohumín (Ferfabriko kaj dratfabriko Bohumín). Sekve de pereo de multaj labor-okazoj okazis ankaŭ dekkvinprocenta malpliiĝo de nombro de loĝantoj. En la objekto de la laminatejo estis post la dua mondmilito lokigitaj laborejoj de ŝtata biena kooperativo. Da posedantoj de la sinjorujo, kiuj estis feŭdoj, princoj, ekleziaj ordenoj kaj ŝtato, alternis ĝis nuntempo dudek du.
Post la dua mondmilito la plej parte germana loĝantaro estis perforte elpelita.
En la jaro 2002 estis al la municipo redonita statuso de urbo. Město Albrechtice estas komune kun Město Touškov kaj Město Libavá unu el tri municipoj en Ĉeĥio, kiuj indikas sian statuson en la nomo kiel la unuan vorton.
Selnica
Selnica, hungare Szelencehegy aŭ pli simple Szelence estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. La oficiala nomo hungare ĝis 1908 estis Hegykerület 7., la sama kroate ĝis 1931 Selnički breg. Ankoraŭ 10 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
La komunumo situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, inter Muro (rivero) kaj Dravo, laŭ traira flankovojo.
Historio
En 1900 loĝis en la komunumo 1465 da homoj (1398 kroatoj, 36 hungaroj, 6 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
Ken Rosewall
(naskiĝis la 2-an de novembro 1934) estas aŭstralia eksa mondfama amatatora kaj profesia tenisisto. Li gajnis diskon 23 tenisaj majoroj, inkluzive de 8 Grandŝlemaj malpartitoloj kaj, antaŭ la Malferma Erao, rekordo 15 Pro Slam-titoloj; [3] sume, li atingis rekordon de 35 ĉefaj finaloj, inkluzive de 8 Grandŝlemaj titoloj. Li havis faman mandorsan batadon kaj ĝuis longan karieron sur la plej altaj niveloj de la fruaj 1950-aj jaroj ĝis la fruaj 1970-aj jaroj. Rosewall estis vicigita la pinta monda tenisisto en ok malsamaj jaroj en nuntempaj rangotabeloj. Rosewall gajnis mondajn profesiajn ĉampionecajn turneojn en 1963, 1964, kaj la mondajn ĉampionecajn titolojn en 1971 kaj 1972. Natura maldekstramanulo, lia patro instruis lin ludi per la dekstra mano. Li evoluigis potencan kaj efikan mandorsan batadon sed neniam havis pli ol averaĝa sed relative mola servado (ekbato de tenispilko). Li estis 1,70 metrojn alta, pezis 67 kilogramojn kaj estis ironie moknomita "muskolulo" fare de liaj kunludantoj pro lia manko de muskoloj. Li tamen estis rapida, lerta kaj senlaca, kun mortiga salvo (forta pilkbato rekte ĉe la ludejocentra tenisa reto). La patro de du kaj avo de kvin, Rosewall nun loĝas en norda Sidnejo.
Zamoro
Zamora estas la nomo de diversaj geografiaj elementoj:
Esperanto-Asocio de Rumanio
Esperanto-Asocio de Rumanio - rumane Asociatia de Esperanto din Romania, hungare Román Eszperantó Szövetség kaj germane Rumänischer Esperanto-Verband - estas la landa Esperanto-asocio en Rumanio. Ĝi fondiĝis en 1907, origine sub la nomo Rumana Esperanto-Societo, rumane Societatea Română de Esperanto, hungare Román Eszperantó Társaság kaj germane Rumänische Esperanto-Gesellschaft, refondiĝis en 1990 sub la nuna nomo kaj en 1995 aliĝis kiel landa asocio de Universala Esperanto-Asocio (UEA). En Socialista Rumanio, proklamita en 1947, Esperanto-agado estis strikte malpermesata, tial movada agado ne eblis ĝis la Rumana Revolucio de 1989. La asocio havas sian sidejon en la urbo Timișoara. Junulara sekcio de la asocio estas Rumana Esperantista Junulara Asocio, kiu fondiĝis en 1996 kaj ekde la sekva jaro estas landa sekcio de TEJO.
Fred Perry
(naskiĝis la 18-an de majo 1909, mortis la 2-an de februaro 1995) estis brita mondfama tenisisto kaj tablotenisisto. En 1984, statuo de Perry estis rivelita ĉe Wimbledon, kaj en la sama jaro li fariĝis la sola tenisisto listigita en enketo de 2 000 britoj, kiu honoriĝis per la titolo de la "plejplej bonaj" britaj sportistoj de la 20-a jarcento.
Meduno
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Franciskana preĝejo (Arnstadt)
La Franciskana preĝejo (ankaŭ nomita: Oberkirche, t.e. Supra kirko) en Arnstadt estas unu el la multnombraj kirkoj en la historia urbokerno. Aktuale ĝi ne funkcias kiel preĝejo pro restaŭradlaboroj.
La Chaux-d'Abel (stacidomo)
La Chaux-d'Abel estas fervoja stacidomo en La Ferrière, Svislando.
Franciskana preĝejo (Arnstadt)
Historio antaŭ la konstruado
Veninte el Gotha, la franciskanoj setlis en 1246 surloke kaj komencis antaŭ 1250 konstruon de malgranda kapelo.
Konstruo de la nuna preĝejo
La nuna preĝejo ekkonstruiĝis ĉirkaŭ 1270 kaj oni uzis en la suda vando partojn de la antaŭa kapelo. Laŭ la modestecaj reguloj de la ordeno de la franciskanoj la preĝejo estis planita ununava. La interno estas larĝa 12 metrojn kaj longa preskaŭ 60 metrojn. La turo elstariĝis nur en la jaro 1461-a, supozeble jam tiam kiel plusa apogilo de la ete eksteren faliĝanta norda vando.
Post la reformacio
Post la enkonduko de la reformacio en 1533 kaj la incendego de 1581 - kiam estis detruita la preĝejo de Sankta Bonifaco (hodiaŭ ĝi nomiĝas: Bach-kirko), la Supra preĝejo iĝis paroĥa preĝejo. Je la fino de la 16-a jarcento oni aldonis al la interno duetaĝan galerion de la nobeluloj. En 1615 oni kreis spacon por la grafoj kaj plimultigis la loĝiajn sidlokojn de la nobeluloj. Dum la Tridekjara milito, de 1624 ĝis 1642, la lignoskulptisto Burkhardt Röhl, lokulo, faris la ambonon, grandan epitafon, krucifikson, baptujon kaj ĉefaltaron.
Restaŭradoj ekde 1900
En 1900 oni stukis kaj pentris la arkaĵon kaj instalis plankon betonan. En 1977 oni fermis la preĝejon. La restaŭradoj pli malpli intense kontinuiĝis ekde tiam ĝis hodiaŭ; en 2008 fonditis societo subtena Oberkirche Arnstadt e.V.. Ĝis 2017, en la solena memorigjaro de la datreveno de la ideoj de Lutero, estos intencita fino ne nur de la plej urĝaj laboroj. De post tiam la preĝejo estos je dispono por diversaj aranĝoj, precipe kulturaj, sed ne ekskluzive. Memorindas tiukuntekste - krom la engaĝiĝo por la arkitekturaj valoraĵoj - ankaŭ la flegado de la multvalora biblioteko de la kirko.