cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Analitiko
Variada kalkulo
Multaj gravaj problemoj engaĝas funkciojn de kelkaj variabloj. Solvaĵoj de randaj valoraj problemoj por la Laplaca ekvacio kontentigas la principon de Dirichlet. Problemo de Plateau postulas trovadon de surfaco de minimuma areo kiu havas donitan randon en spaco; eksperimente la solvaĵoj povas troviĝi per drata konturo kaj sapa solvaĵo. Povas esti pli ol unu loke minimumiganta surfaco, kaj ili povas havi ne simplajn topologiojn.
Mezurteorio
Mezurteorio estas kampo de matamatika analizo, en kiu oni provas krei funkcion de subaroj, kiu en iu senco mezuras la grandon de tiuj subaroj. Ekzemple, en \mathbb R oni volas funkcion \mu, kiu mezuras \emptyset kiel 0, la intervalo [0,1] kiel 1, kaj la tuta aro \mathbb R kiel \infty, pli precize oni volas ĝeneraligi mezuron de longo. Simile en, oni volas ĝeneraligi la n-ampleksan volumenon. Tiun mezuron oni nomas Lebega mezuro. Sed oni povas meti aliajn mezurojn sur aro. Ekzemple se la tuta aro mezuras 1, tiam la mezuro estas mezuro de probableco: se subaro X havas mezuron p, tiam la probableco, ke hazarde elektita punkto estas en X, estas p. Oni ankaŭ volas ke la funkcio havas certajn ecojn, kiuj ankaŭ havas mezurojn de longo, areo, volumeno. Sed tiam oni trovas, ke ĝenerale oni ne povas difini mezuron de ĉiuj subaroj. Do oni devas nur uzi mezureblajn subarojn. Kun mezuro, oni povas difini integralon, la Lebega integralo, kiu estas pli ĝenerala ol la Rimana integralo.
Kompleksa analitiko
Kompleksa analitiko estas la branĉo de matematiko esploranta funkciojn de kompleksaj argumentoj. Ĝi havas praktikan uzon en aplika matematiko kaj en multaj aliaj branĉoj de matematiko. Kompleksa analitiko koncernas aparte analitikajn funkciojn de kompleksaj variabloj, sciatajn kiel holomorfaj funkcioj.
Plurdimensia analitiko
Multaj lernolibroj distingas analitikon unudimensia kaj analitikon plurdimensian. Tiu distingo ne rilatas al fundamentaj konceptoj, tamen obliĝas la matematika multeco kiam temas pri pluraj dimensioj. La plurdimensia analitiko observas funkciojn de pluraj realaj variabloj, bildigitaj ofte kiel vektoro aŭ n-opo.
La terminoj de normigita spaco, de limvaloro de vico, de kontinua funkcio kaj de limvaloroj analoge ĝeneraligeblas en pluraj dimensioj.
Gravaj terminoj el la plurdimensia diferenciala kalkulado estas la direktoderivaĵo kaj la parta derivaĵo, kiuj estas derivaĵoj en variablo aŭ direkto. La teoremo de Schwarz certigas, kiam partaj aŭ direktoderivaĵoj de diversaj direktoj interŝanĝeblas. Krome gravas la termino de totala derivaĵo. Ĝi estas interpretebla kiel loka adapto de lineara bildigo al kurbiĝo de plurdimensia funkcio kaj estas la plurdimensia analogaĵo de unudimensia derivaĵo. La teoremo de implicitaj funkcioj pri la loka solvo de implicitaj ekvacioj estas grava teoremo de la plurdimensia analitiko kaj bazo de la diferenciala geometrio.
En la plurdimensia analitiko ekzistas diversaj integralaj terminoj kiel la kurba integralo, la surfaca integralo kaj la spaca integralo.
Dan Harmon
Daniel Joey Ramone "Dan" Harmon (naskiĝis la ) estas usona verkisto, produktisto kaj voĉaktoro. Li estas konata kiel la kunkreinto de la televida serio Rick and Morty.
Clarksville (Tenesio)
Clarksville (ĉe koordinatoj ) estas urbo en Kantono Montgomery, Tenesio. Laŭ la censo el 2000, la nombro da loĝantoj estas 103.455, do la kvina plej granda urbo en la ŝtato. Clarksville estas la hejmo de Austin Peay State Universitato.
Ĝi fondiĝis en 1785 kaj estas la hejmo de la plej malnova ĵurnalo en la ŝtato, The Leaf-Chronicle, establita en 1808.
Geografio
Laŭ la Popolnombrada Buroo de Usono, la urbo havas areon de 247,4 km² (95,5 me²). 245,7 km² (94,9 me²) de kiu 1,8 km² (0,7 me²) estas akvo. De la tuta areo 0,71% estas akvo.
Vjelo
Vjelo estas popola instrumento kun kordoj frotataj kaj klavaro. La arĉo estas funkciigata per kranko. Temas pri speco de mekanika violono.
Vjeloj plej ofte estas uzataj en Francio (vielle à roue) kaj Hungario (tekerő), sed oni trovas ilin de Okcident-Eŭropo ĝis Rusio, en Italio kaj en aliaj landoj. La hungara vjelo estas ofte pli simple konstruita.
La ĉeesto de borduno kaj melodia pipo similigas la vjelon al tutalia instrumento: la sakŝalmon.
Stacio Hiroden-hatsukaichi
Stacio Hiroden-hatsukaichi (japane: 広電廿日市駅 [Hiroden-hacukaiĉi-eki], angle: Hiroden-hatsukaichi Station) estas fervoja stacio en Hacukaiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
10729 Tsvetkova
10729  Tsvetkova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa pentristino Valentina Petrovna Cvetkova (ruse : Валентина Петровна Цветкова, 1917–2007), kiu vivis kaj laboris en Jalto de 1937. Ŝiaj verkoj estas en la kolektoj de muzeoj en Rusio kaj aliaj landoj. Cvetkova estas agnoskita kiel unu el la tri blej bonaj artistinoj ĉe la ekspozicioj de virinaj artoj en Parizo en 1965 kaj 1968.
NGC 438
NGC 438 (aliaj indikoj — PGC 4406, ESO 296-7, MCG -6-3-29, IRAS01112-3810) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sven Elis Ragnar
Sven Elis RAGNAR estis sveda fervojisto kaj esperantisto. Li naskiĝis la apud Norrköping, kaj esperantistiĝis en 1928.
Li estis sekretario de EK "La venkonta Stelo". Li ankaŭ gvidis kursojn pri Esperanto.
4534 Rimskij-Korsakov
4534 Rimskij-Korsakov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Stanislav Schulhof
Stanislav SCHULHOF estis ĉeĥa esperantisto kaj dentkuracisto en Pardubice. Entuziasma pioniro de Esperanta movado en Ĉeĥio, fondinto de Esperanto-klubo en la orientbohemia urbo Pardubice, kun siaj same patriotaj geamikoj portanto de riĉa kultura vivo en tiu urbo, ĵurnalisto, verkisto, dramisto. Li estas konsiderata kiel la unua Esperanta lirika poeto.
Biografio
Li naskiĝis la 12-an de novembro 1864 en vilaĝo Horní Bradlo, vilaĝparto Lipka en regiono Pardubice, en familio de Františka kaj Abraham Schulhof, kiel la dua el ok gefratoj. La patro estis vendisto de harretoj, kiujn li eksportis ĉefe en Usonon. La familio translokiĝis en Usonon, lasinte en Ĉeĥio du adoleskajn filojn Leopold kaj Stanislav. Subtenate de sia frato Stanislav abiturientis universitaton, nome ĝeneralan medicinon. Post du jaroj de kuracado en la urboj Dobruška, Česká Kamenice kaj Vroclavo Stanislav finstudis ankoraŭ specialan dentan fakon. Sekve li praktikis dentkuracadon en Pardubice. Edziĝinte kun Hermina li havis tri infanojn: adoptitinon Jarmila, filon Jaroslav kaj filinon Zdena, kiujn li super ĉio amis.
Sociala kaj literatura vivo en Pardubice
D-ro Schulhof estis tre talentita homo, eksterordinare ambicia, filantropo kaj patrioto. Li apartenis al la triopo de eminentaj pardubicaj hebreoj, kuracistoj, kiuj aliĝis al ĉeĥa nacieco: d-ro Vohryzek, d-ro Thein kaj d-ro Schulhof.
Krom Esperanto li scipovis la francan kaj la ĉinan lingvojn. En siaj 45 jaroj li mem eklernis la anglan kaj post ununura jaro li tradukadis el ĝi en Esperanton. Dum la Unua Mondmilito li komencis lerni ankaŭ la turkan, ĉar inter liaj pacientoj estis multaj turkoj.
Li agis ankaŭ en aliaj fakoj, aparte kiel ĵurnalisto, redaktisto, verkisto, teatra verkisto kaj poeto. En junio 1903 estis prezentita lia ĉeĥlingva teatraĵo "Doto" kun ega sukceso. Bedaŭrinde la verko kaj ankaŭ ĝia manuskripto perdiĝis.
En la jaroj 1908 ĝis 1912 li skribis multajn artikolojn por ĉeĥaj gazetoj Rozvoj, Východ kaj Obzor pri dentoj kaj ilia flegado, plue diversajn felietonojn kaj bibliografiojn. En jarkolekto 1912 de gazeto Osvěta lidu estas troveblaj pli ol 50 liaj artikoloj pri esperanta movado.
Liaj artikoloj aperadis ankaŭ en multaj esperantistaj gazetoj, ekzemple en la Bohema Revuo Esperantista, en la moskva Ondo de Esperanto, en la angla The British Esperantist, en Pola esperantisto kaj en Lingvo internacia. Ofte li prelegis en diversaj kluboj de esperantistoj. Kiel eminentan parolanton laŭdis lin Gusta Kordová, instruistino de lingvoj, tiutempe sekretariino de la klubo en Pardubice. Kun ŝi doktoro Schulhof vizitis la 8-an mondkongreson en Krakov en la jaro 1912 kaj la 9-an mondkongreson en Bern en la jaro 1913, kie ili persone renkontiĝis kun d-ro Zamenhof.
Inter multaj geamikoj, kun kiuj d-ro Schulhof ofte renkontiĝis kaj korespondis estis ankaŭ d-ro Fousek, juristo kaj konata esperantisto el Přelouč. En iliaj korespondaĵoj oni povas sekvi situon de esperanta movado dum la Unua Mondmilito, aparte en regiono de Pardubice, en Prago kaj Pilzeno.
Dr-o Stanislav Schulhof mortis en Pardubice (aŭ en Praha, vidu sube Rimarkigon) la 18-an de aŭgusto 1919 kaj estis ĉi tie sur hebrea tombejo enterigita apud tombo de sia longtempa amiko d-ro Vohryzek.
Verkaro
La ĉefaj Esperantaj originaj poemaroj de d-ro Schulhof, ĝenerale tre aprecataj, aperis en jaroj 1911-12. La unua, nome "Per espero al despero", dediĉita al memoro de la gepatroj, estas plena de sopiro, firma kredo kaj espero, ke verda stelo venkos. La dua poemkolekto "Kion la vivo alportis", estas dediĉita memore al la unua ĉeĥa kaj internacia proponinto de facila artefarita pontlingvo Jan Amos Komenský (Comenius). La tria poemaro nomiĝas "Aŭtunaj floroj" kaj estas dediĉita al aŭtoro de la lingvo Esperanto L.L. Zamenhof, admiras sorĉan forton, potencon kaj ĉarmon de la E-lingvo. Ĉiuj poemoj de la aŭtoro estas plaĉaj kaj bone deklameblaj. De tempo de sia ekesto ĝis nun ili pruvas kapablon de Esperanto servi kiel pontlingvo por la tuta Eŭropo kaj mondo. Nur post morto de la poeto aperis en la jaro 1920 libreto "Bohemiaj grenatoj“, elstaraj  tradukoj de 30 poemoj de 16 ĉeĥaj poetoj (Vrchlický, Březina, Bezruč, Neruda, Borovský, Machar kaj aliaj). Nur en la jaro 1997 Klubo de Esperantistoj d-ro Schulhof Pardubice eldonis humilan kolekton de poemoj en ĉeĥa lingvo nomitan "Sardinky" (Sardinoj). Schulhof la poemojn intencis lasi sen nomo neeldonita kiel sardin-konservaĵon al estontaj legantoj. Pro tio la klubanoj donis al la kolekto la nekutiman nomon. En Esperantaj kaj ĉeĥaj poemoj de d-ro Schulhof estas multe da sento, multe da sopiro helpi al mizeraj kaj subpremataj homoj, multe da justa incitiĝo okaze de perfido de patrujo kaj nacio. Tiuj ĉi temoj estas konstante aktualaj kaj meritas esti daŭre rememorigataj.
Krom poemoj li publikigis ankaŭ multajn propagandajn artikolojn. Kun fiero, la Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice portas la nomon de sia fondinto (1909) kaj fama E-poeto. Apartan meriton pri konservo de la verkaro kaj memoroj al d-ro Schulhof havas estinta prezidantino de la klubo Jarmila Rýznarová.
Kruela sorto
La tuta familio de d-ro Schulhof estis dum la Dua Mondmilito persekutita. Lia filo, dentkuracisto Jaroslav, talenta muzikisto, estis en majo 1942 morttorturita en koncentrejo. La saman sorton travivis ankaŭ edzino de d-ro Schulhof, sinjorino Hermína, kiu de la jaro 1942 ĝis sia morto en januaro 1945 vivis en geto Terezín. Ilian familian domon, kie estis deponita literatura restaĵo de d-ro Schulhof, bombo detruis dum la unua flugatako kontraŭ Pardubice. Tial multaj manuskriptaj verkoj de li estas jam netroveblaj. Laŭ korespondaĵo de d-ro Schulhof estis por eldono preparitaj minimume du poemkolektoj en Esperanto: "De profundis" (De profundo) kaj "Floroj kaj burĝonoj".
La tuta familio lernis Esperanton de sia patro. La plej aĝa filino Jarmila, dentkuracistino, plurfoje deklamis esperante poemojn verkitajn aŭ tradukitajn de sia patro, Marinjon Magdon kaj aliajn. Lia filino Zdena, edziniĝinta Maxová, volonte ĉeestis esperantajn renkontiĝojn.
Rimarkigo pri la mortoloko
Laŭ Enciklopedio de Esperanto Stanislav Schulhof mortis en Pardubice, sed laŭ la gazeto La Progreso (oktobro 1919) en nekrologo verkita de Antonin Pitlik oni asertas, ke li mortis en Praha.
Csaba Tőri
Csaba Tőri [ĉaba tOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tőri Csaba estas hungara dirigento, korusestro, instruisto. Csaba Tőri naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Csaba Tőri maturiĝis en muzikarta mezlernejo, lia ĉefinstruisto estis Gábor Ugrin. Pli poste li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2011. Liaj plej gravaj instruistoj estis Péter Erdei, István Párkai kaj Csaba Kutnyánszky. Jam pli frue en 2008 li estis jam korusestro (kun iu), eĉ li fondis novajn korusojn en 2009 kaj 2011. Post la diplomo li aliĝis al ĵusfondita opertrupo de László Ágoston, krome de 2011 ĝis 2014 li ankaŭ instruis muzikon en gimnazio, ekde 2013 en la menciita muzikarta mezlernejo. Li ricevis plurajn konkursajn premiojn inter 2010- 2017.
Kalama sin
kalama sin (esperante: "nova sono" aŭ "nova voĉo") estas tokipona podkasto. Ĝia unua epizodo estas publikigita la. La epizodoj estas diversaj mallongaj sendaĵoj de diversaj homoj. Ĉiuj epizodoj ankaŭ estas transskribitaj.
La podkasto estas eldonita laŭ la permesilo CC BY-SA 4.0.
Duboševica
Duboševica, serbe Дубошевица [duboŝevica] estas malgranda vilaĝeto en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Draž.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo, laŭ iama riverbranĉo de Danubo, fine de mallonga sakovojo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000]. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Duboševica 852 da homoj, (kroatoj 747 (88 %), jugoslavianoj 36 (4 %), serboj 32 (4 %), hungaroj 23 (3 %), kaj aliaj).
Famuloj
En la tiama Dályok naskiĝis hungara kuracisto-akademiano Béla Kellner.
Imre Baranyai
BARANYAI Imre (naskiĝis la 14-an de marto 1902 en Alap, mortis 1961) estis hungara esperantisto, pentraĵagento.
Lia pseŭdonimo (EMBA) deriviĝas de la po du unuaj literoj de la esperanta formo de lia nomo, EMeriko BAranjai.
Vivo
Emba naskiĝis en 1902 en urbeto hungara Alap.
Esperanton li eklernis en 1925, kaj en 1928 li unue aliĝis al la Esperanto-movado en Budapeŝto. Tiutempe estis danĝera varbado por Esperanto, kaj nur kelkaj grupetoj estis permesitaj, ekzisti en la lando. Pro la nemulto de Esperantistoj en sia hejmlando, la aŭtoro sin turnis eksteren per leteroj. Post li aliĝis al SAT en 1930.
Amikojn li trovis esperantajn en multaj eksteraj landoj pro sia verk- kaj laboremo. Multajn organojn SAT-ajn li prilaboris tiutempe, kaj li eĉ havis lokon en Norda Prismo danke al Ferenc Szilágyi. En 1931 li fariĝis sekretario de la literatura sekcio de SAT.
Malgraŭ tiu feliĉeco Esperantia, veravive li estis mizerulo pro manko de bona monpaga laboro kaj malsano. Li, laboranta kiel de-pord-al-pord-iranta vendisto de artaĵoj, malŝatis sian laboron tiom ke li ĝin eĉ priskribis en romano skribita por la Sennacieca Revuo en 1934, 'Pordoj kaj Homoj'.
Lia dumviva malsaneco estis tiom severa ke li eĉ ne unu fojon sukcesis ĉeesti kongreson de SAT; la farto tiom malbonis ke li ne povis forlasi sian hejmlandon. Multfoje li devis iri al sanatorio por iom rebonsaniĝi.
En 1933 lia edzino naskis filon, sed tiu ne longe vivis, mortinta pro malsato kaj manko de bonaj manĝaĵoj. Funebrante sian fileton, Emba skribis 'Eternan lulkanton'(1933).
Dum sia lasta jaro, li plej multe strebis enordigi libron, finfine havanta esperon vidi eldonita ĝin. En Novembro de 1961 li fine mortis, neniam povinte teni en sia propra mano sian presitan libron.
Lišov (distrikto Krupina)
Lišov, hungare Lissó [liŝO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lišov situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Krupina troviĝas je 32, Šahy je 23 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1235 en formo "Lysou". En 1554 la turkoj okupis ĝin. En 1715 oni komputis tie 76 domojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 197 vilaĝanoj en 33 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lissó 505 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lišov 273 homoj, (escepte unusolan hungaron ĉiuj slovakoj).
Hrazdan
Etimologio
La urbo nomiĝas laŭ la rivero Hrazdan, kiu fluas tra la urbo de nordo al sudo. La nomo Hrazdan mem devenas de la mezpersa nomo Frazdān kiu rilatas al la zaratuŝtrisma mitologio. Frazdān estas la nomo de la lago menciita en la Avesto, rilatante al la milito de Goŝtasb kun du el ĝiaj malamikoj. Armenoj estis tre influitaj de zaratuŝtrismo antaŭ ĉirkaŭbrakado de kristanismo, kaj pluraj zaratuŝtraj nomoj estis konservitaj en la geografio de Armenio.
Antikva historio kaj mezepoko
Antaŭ la fino de la 9-a jarcento, la regiono iĝis parto de la nove establita Bagratida Armenio. Inter la 11-a kaj 15-a jarcentoj, la regiono suferis respektive invadojn de selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj.
16a ĝis 19a jarcentoj
Komence de la 16-a jarcento, la teritorio iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la safavida Irano. Dum la unua duono de la 18-a jarcento, la teritorio fariĝis parto de la Ĥanato de Erevano sub la regado de la afŝarida dinastio kaj poste sub la dinastio de la kaĝaroj de Irano. Ĝi restis sub la persa regado ĝis 1827-1828, kiam Orienta Armenio estis cedita al la Rusa Imperio kiel rezulto de la Rusa-persa milito de 1826–1828 kaj la subskribo de la Traktato de Turkmenĉajo.
20-a jarcento kaj nuno
Kun la falo de la Rusa Imperio kaj kiel rezulto de la decidiga armena venko super la turkoj en la bataloj de Sardarapato, Aparan kaj Gharakilisa, la regiono fariĝis parto de la sendependa Armenio en majo 1918. Post 2 jaroj de mallonga sendependeco, Armenio fariĝis parto de Sovetunio en decembro 1920.
Hrazdan estas inter la urboj fonditaj kaj disvolvitaj dum la soveta regado. La iama vilaĝo de Aĥta (aŭ Nerkin Aĥta ) situantaj en la sudaj partoj de la hodiaŭa Hrazdan, estis la centro de la rajono Aĥta; administra teritorio de la Armena SSR formiĝis en 1930. En 1959, La vilaĝo Aĥta estis enigita en urbotipan setlejon nomatan Hrazdan. La rajono Aĥta ankaŭ estis renomita kiel Hrazdan Rajono.
Dinamo (stacio de Moskva metroo)
Dinamo (Динамо, "de Dinamo (elektrogenerilo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' nord-okcidente de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistos transirejo al:
Hrazdan
20-a jarcento kaj nuno
La origina urba disvolva plano de Hrazdan estis enkondukita en 1961-1963 de arkitektoj M. Grigorjan kaj E. Altunjan. La 12-an de januaro 1963 decido de la Supera Soveto de Armenio en la teritoriaj ŝanĝoj en la stato, la vilaĝoj de Vanatur, Ĝrarat, Kakavadzor kaj Makravan estis kunfanditaj ene de Hrazdan por ke ĝi fariĝu urbo je respublika subigo. Fakte, la urbo Hrazdan formiĝis per kunfandiĝo de grupo de apartaj vilaĝoj kaj setlejoj.
Hrazdan travivis gravan disvolviĝon dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kiam multaj grandaj industriaj fabrikoj estis malfermitaj de la soveta registaro, inkluzive de la maŝinilara fabriko "HrazdanMash", cementfabriko, laktofabriko Ĝrarat kaj la antaŭfabrikitaj betonaj paneloj. Alia urba disvolva plano estis enkondukita en 1978-1980, kie estis antaŭvidite gastigi 120.000 loĝantojn en Hrazdan antaŭ la fino de 2010. Tamen la plano estis fine forlasita kun la dissolvo de Sovetunio.
Nuntempa Hrazdan estas dividita en 3 ĉefajn partojn:
Geografio kaj klimato
La urbo Hrazdan situas en la nordorienta parto de Armenio, ene de la provinco Kotajko. Ĝi limas kun la montoj Pambak en la nordo kaj Caghkunjac en la sudokcidento. La limoj de la urbo etendiĝis orienten trans la montojn Geghama ĝis la supro de la monto Gutanasar. Trapasante la urbon, rivero Hrazdan ricevas ĝiajn alfluantojn; la riveroj Marmarik kaj Aghveran.
La urbo Hrazdan havas mezume altecon 1675 metrojn super la marnivelo. La urbo havas varman someran humidan kontinentan klimaton ( Köppen-klimata klasifiko Dfb ). La averaĝa temperaturo estas 4,8 ° C (-9 ° C en januaro ĝis 16,8 ° C en aŭgusto). La jarpluvo estas inter 715 kaj 730 mm.
Loĝantaro
La loĝantoj de Hrazdan devenas el la regionoj Sasun, Kars kaj Muŝ de Okcidenta Armenio, kaj la regionoj Maku, Salmast kaj Ĥoj de la nuna Irano, alvenintaj en Sovetan Armenion inter 1926-1929. Dum la repatriiga procezo, civitanoj de aliaj regionoj de Armenio kaj armenoj de la diasporo ankaŭ estis transloĝigitaj en Hrazdan.
Jen la loĝantara templinio de Hrazdan ekde 1959:
Religio
La loĝantoj de Hrazdan estas ĉefe kristanoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La loka eklezio estas reguligita fare de la Diocezo de Kotajk. Nuntempa Hrazdan estas hejmo de multaj preĝejoj devenantaj de la mezepoko kaj ankaŭ de la modernaj periodoj. La monaĥeja komplekso Sankta Stefano de Aghbjurak, nuntempe en ruinoj, devenas de la 10-a kaj 12-a jarcentoj. La urbo estas hejmo de la sekvaj preĝejoj:
Hrazdan ankaŭ estas hejmo de multaj ruinigitaj preĝejoj kaj monaĥejoj devenantaj de la mezepoka periodo, protektitaj de la registaro de Armenio:
Kulturo
La Hrazdana Dramteatro estis fondita en 1953. La Hrazdan-filio de la Nacia Galerio de Armenio kaj la Geologia Muzeo de Hrazdan ankaŭ estas inter la elstaraj kulturaj institucioj en la urbo. La Historia Muzeo en Hrazdan fondita de Armen Aivazjan, enhavas pli ol 4000 historiajn restaĵojn kaj valorajn pecojn.
Amaskomunikiloj
Hrazdan TV estas privata televida kompanio en Hrazdan, fondita de la familio de Harutjunjan. La familio ankaŭ eldonas privatan ĵurnalon kaj administras radian kompanion nomatan Hrazdan Radio. La nombro de la spektantoj de Hrazdan TV estas ĉirkaŭ 220.000. La televido elsendas siajn programojn ekde la 1-a de septembro 1991, kovrante la provinco Kotajko kaj kelkajn partojn de la provinco Gegharkunik.
Transporto
Hrazdan estas grava transporta krucvojo inter la ĉefurbo Erevano kaj la nordaj provincoj de Armenio. La Aŭtovojo M-4, kiu ligas Erevanon kun norda Armenio, trapasas la sudokcidentan randon de la urbo. Kiel provinca centro, Hrazdan estas ligita kun la resto de Kotajko per bone evoluinta reto.
La urbo ankaŭ estas grava fervoja stacio ĉe la sud-kaŭkaza fervojo.
Ekonomio
Hrazdan estas unu el la tre industriigitaj urboj en Armenio. La urbo estas hejmo al multaj grandaj plantoj inkluzive de:
La urbo havas ankaŭ malgrandajn industriajn firmaojn inkluzive de la fabriko "Hidro Storm" fabrikado de metalaĵoj fondita en 2009, same kiel la kompanioj "Arjermek" kaj "Hakobyan" por konstrumaterialoj.
Edukado
Hrazdan estas hejmo de la Humanitara Instituto Hrazdan malfermita en 1996. Posedata de la privata sektoro, la universitato havas 3 fakultatojn: juro, pedagogio kaj ekonomio.
La urbo havas 13 publikedukajn lernejojn, 13 infanĝardenojn, 1 lernejon por specialaj bezonoj kaj plurajn muzikajn kaj sportajn akademiojn kiuj funkcias en Hrazdan.
Estas esplorcentro ene de la Zoologia kaj Botanika Ĝardeno Hrazdan.
Johannes Adolph Rahamägi
EdE-R
Johannes Adolph RAHAMÄGI, estono, presejestro, ĵurnalisto. Nask. 28 jan. 1883 en Maidla, pereis dum la mondmilito senpostsigne. La unua antaŭenvida, celkonscia organizanto de la E-movado estona, kunfondinto de la unua estona ES (Tallinn, 1907), red de la unuaj estonaj E gazetoj „Eldonaĵoj“ kaj „Estlanda E-isto“ (1907-08). Verkis kaj eldonis kelkajn lernolibrojn.
Distrikto Gifhorn
La distrikto Gifhorn (germane Landkreis Gifhorn) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Gifhorn. La regiono de la landa ĉefurbo Hanovro limas okcidente.
La distrikto havas areon de 1 562 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Urboj kaj komunumoj
(Loĝantaro laŭ la stato fine de )
Komunumaroj (Samtgemeinden)
22157 Bryanhoran
22157 Bryanhoran estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bryan Horan, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li instruas ĉe la Northport Middle School de Northport (Nov-Jorkio).
Reliefo
Reliefo povas signifi:
Ludovikino
Ludovikino estas virina nomo, ina formo de la ĝermandevena nomo Ludoviko.
Luiza aŭ Luisa estas ina formo de Luizo, kiu estas alia formo (deveninta tra la franca) de Ludoviko.
La formoj Luisa kaj Luiza estis en PIV1970, sed en PIV2002 Luizo estas nur malpreferata formo de Ludoviko, kies ina formo estas Ludovikino.
Anumoj
La anumoj (aliaj nomoj: Anyimere, Gua, Anum-Boso aŭ Gwa) estas etno en Ganao. La nombro de la anumoj estas taksita inter 60.200 kaj 64.000 homoj.
47620 Joeplassmann
47620 Joeplassmann estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Joe Plassmann, administranto de sistemoj ĉe la Luna kaj Planeda Laboratorio de la Universitato de Arizono kaj ĉe la Laboratorio de Esploro pri Planeda Bildigo ; li administras la sistemon de grunda datuma prilaborado por la Eksperimento de Scienca Bildigo de Granda Distingivo de la NASA ĉe Mars Reconnaissance Orbiter.
Kernorompulo
Ĝenerale
Tiu birdo reproduktiĝas tra Eŭropo kaj moderklimata Azio. Ĝi estas precipe specio de loĝantaj birdoj en Eŭropo, sed multaj aziaj birdoj migras suden vintre. Ĝi estas rara vaganto en la okcidentaj insuloj de Alasko.
Ili preferas pro reproduktado falfoliajn aŭ miksitajn arbarojn, inklude parkojn, kun grandaj arboj - precipe Karpeno -. La Kernorompulo konstruas sian neston en arbusto aŭ arbo, kaj la ino demetas 2-7 ovojn. La manĝo estas ĉefe semojn kaj fruktokernoj, ĉefe tiuj de ĉerizoj, kiujn ili rompas per sia povega beko.
Tiu granda fringedo ne formas grandajn arojn for de la reprodukta sezono kaj estas vidata plej ofte ĉu en paro aŭ en malgrandaj grupoj. Ĝi estas ege silentema kaj pro tio malfacile observeblas. La alvoko estas akra ĉik. La kanto de tiu diskreta birdo estas silenteca kaj susura.
La 16.5–18 cm longa Kernorompulo estas fortika, diketa kaj dikkapa birdo (fakte el la plej grandaj kaj fortikaj fringedoj), kiu ŝajnas tre mallongvosta dumfluge. Ĝia kapo estas oranĝecbruna kun nigraj okulstrio kaj mentono (masko), kaj amasfortika beko, kiu estas nigra somere sed pli pala vintre. La supraj partoj estas malhelbrunaj kaj la subaj partoj oranĝecaj. La flugiloj estas malhelaj kaj tre kolormarkataj per blanka flugilstrio kaj bluecaj flugilbordoj. La blankaj flugilstrioj kaj vostobordo estas ege rimarkindaj dumfluge. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Aspekto
La Kernorompulo estas 16'5 al 18 cm longa, kun enverguro de 29 al 33 cm. La korpa pezo de tiu specio estas inter 48 kaj 62 g proksimume. La inoj ĝenerale estas iom malpli grandaj ol la maskloj.
Tiu specio estas tipa fringedo, de fortika aspekto, dika kolo, granda rondoforma kapo kaj larĝa, forta kaj konusforma beko de metaleca ŝajno el kio devenas la komuna nomo de dikbekulo, kio ripetiĝas en multaj lingvoj. La kruroj estas helrozecaj kaj estas mallongaj kiel la vosto.
Dekomence oni povas diri ke la okuloj estas brunaj, sed pli detale oni atentu ke jam en 1957 Guy Mountfort observis tiun specion kaj indikis, ke post manipuli la Kernorompulon por birdoringado kaj pro tio en stato de ekscitiĝo, ties okuloj iĝis ege ruĝecbrunaj. Kaj tiuj post ties morto, la koloro de la okuloj estas blanka, kaj analize subsune estus helrozecaj.
Pri plumaro la masklo estas iom pli kolora la masklo ol la ino (pli pala), kaj li prezentas belajn kolorojn precipe ĉe flugiloj kaj kapo. La ĝenerala koloro de lia plumaro estas helbruna, kaj la kapo iom pli oranĝeca, same kiel la vizaĝo, kiu estas iom pli hela, dum la okuloj estas ĉirkaŭataj de fajna tre nigra bordo kiu etendiĝas ankaŭ al la beko per strio tiom larĝas kiom la okula diametro, kiu ĉirkaŭas ankaŭ la bekon kaj subiras al la gorĝo same nigra. El la kolflankoj kaj ĉefe ĉe la nuko estas helgriza kolumo. La ventro kaj subaj partoj estas helbrunaj, escepto super kruroj kie estas helgrizaj. La flugiloj estas tute markataj, kun internaj partoj samkoloraj kiel la dorso, nome malhelbrunaj, kaj la eksteraj partoj ege nigraj. Meze kaj el komenco alpinte la flugiloj prezentas unue tre markatan blankan flugilstrion, kaj alian ne tiom markata inter malhelaj partoj en flugilplumoj, kies bordoj estas malhele violecaj aŭ bluverdecaj. La vostoplumoj estas dekomence brunaj supre kaj blankaj sube, poste pli malhelbrunaj kaj blanke en bordo, kun nigraj eksteraj plumoj.
Distribuado
Temas pri specio de distribuado en la Palearktiso, kaj tiele troviĝas en tuta Eŭropo kaj Azio kaj moderklimata kaj orienta (inklude nordon de Japanio), same kiel nordon de Afriko (Maroko, Tunizio kaj Alĝerio). Foje la Kernorompulo estis vidata ankaŭ en Alasko, kie ĝi estas konsiderata laŭ la American Ornithologist Union (AOU) specion de eventuala ĉeesto.
Tamen spite la ampleksa distribuo tra tuta Eŭropo, la Kernorompulo forestas el Islando, el granda parto de la Brita Insularo (ekzemple el Irlando), el plej granda parto de Skandinavio, kaj el iaj mediteraneaj insuloj. Ja troviĝas sude (el Iberio al Bulgario) kaj centro de Eŭropo, inklude ankaŭ sude de Anglio (sed ne en Kornvalo) kaj sude de Svedio.
En Azio ĝi troviĝas en Malgrand-Azio, la regiono de Kaŭkazo kaj norde de Irano, Afganio kaj de Turkmenio. Ĝi loĝas ankaŭ en Siberio, Manĉurio kaj Nordkoreio.
Taksonomio
La specio Coccothraustes coccothraustes estis klasita la unuan fojon en 1758 fare de la zoologo Carolus Linnæus, kiu priskribis ĝin en la genro Loxia, per la komenca nomo "Loxia coccothraustes". Poste Pallas certigis, ke la Kernorompulo estas specio for de la genro Loxia, kaj renomis ĝin kiel coccothraustes vulgaris, sed fine jam en la 19a jarcento la zoologo londona R. B. Sharpe donis al ĝi la aktualan nomon (Coccothraustes coccothraustes), kaj pro tio ĝi apartenas aktuale al genro Coccothraustes, kiu klasiĝas en la familio de Fringedoj ene de la ordo de la Paseroformaj. La Kernorompulo kunhavas genron nur kun du aliaj specioj, nome Coccothraustes abeillei kaj Coccothraustes vespertinus.
Oni agnoskis al tiu specio 6 grupojn aŭ subspeciojn:
Habitato
Tipe la Kernorompulo reproduktiĝas kaj loĝas printempe en deciduaj arbaroj kun grandaj arbospecioj de larĝa folio kiuj havigas al ili fruktojn aŭ malmolajn semojn (kverkoj, anzinoj, fagoj, fraksenoj, ulmoj, aceroj), kaj en parkoj kaj grandaj ĝardenoj de homaj setlejoj (kvankam pli rare). Izole ankaŭ en miksita aŭ pura arbaro de koniferoj, kvankam la habitata gamo povas esti pli diversa, en arbarbordoj, subkreskaĵaro, ortoj aŭ eĉ en pli malfermaj spacoj, se proksime de akvo.
Aŭtune kaj vintre ili serĉas arbarojn kiuj havigu plej grandan kvanton de nutraĵo, ekzemple tiu de karpeno, prunuso, ĉerizarbo aŭ taksuso. Pri altituda okupo, la Kernorompulo disvolviĝas je tre diversaj niveloj, el la marbordo al altitudoj tre proksimaj al limo de la arba vegetaĵaro. La loĝodensecoj de tiu specio estas malpli da 0'1 birdoj en ĉiuj 10 hektaroj de habitato, kio faras ĝin malabunda birdospecio.
Nutrado
La nutrokonduto de la Kernorompulo kutime konsistas je formo de malgrandaj grupoj aŭ manĝantaroj, ĉefe vintre.
Resume listo de nutraĵoj de la Kernorompulo inkludus ampleksan varion de semoj nome dum somero kaj ĝis komenco de vintro, semoj de ulmo, karpeno, acero kaj fago; dum aŭtuno kaj vintro la fruktojn de la rozo, la hundorozo, kaj la kratago; kaj fine de la vintro la plej freŝaj burĝonoj de la kverko, kaj de la taksuso. Komence de la printempo ili manĝas kelkajn raŭpojn kiujn ili prenas el la arbofolioj, kiaj la Operophthera brumata kaj la Tortrix viridana, kaj ankaŭ kaptas kelkajn skarabojn (Lucanus cervus aŭ Melolontha).
Cornant
Cornant estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 344 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Kernorompulo
Reproduktado
En aprilo komencas la reprodukta sezono de la Kernorompulo, kies ino demetas 4 al 6 ovojn de aprilo al majo. La kovado estas farata nur de la ino (dum la masklo havigas al ŝi nutraĵojn), kaj daŭras ĉirkaŭ 12 tagoj. Ofte ili reproduktiĝas en malgrandaj kolonioj. Ili faras kutime ununuran ovodemetadon, sed ĉe tre favoraj habitatoj povus okazi ankaŭ dua.
Béjart (geaktora familio)
Béjart estis la nomo de franca komediista familio, kun kiu Molière unuiĝis por fondi la teatran trupon L'Illustre Théâtre.
Cornant
Geografio
Cornant etendiĝas sur 5.06 km², kaj havis 344 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 65 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Béjart (geaktora familio)
Membroj konataj estis:
Kernorompulo
Reproduktado
Antaŭ pariĝado okazas tre solena memmontrada ceremonio. Laŭ priskribo de Guy Mountfort la masklo prezentas komence de la printempo abundan kaj spongecan plumaron kaj tio signifas ke li pretas alproksimiĝi al ino, kion li faras ŝajnpigrema kaj zigzage. Ofte la ino malamike malakceptas tion kaj la masklo devas insisti. Kiam akiras atenton de la ino, la masklo rektigas sian korpon, malfermas la vostoplumojn kaj subenigas la flugilojn ĝis tuŝi per ties pintoj la grundon. Tiam la ino ekinteresiĝas, kaj montras ĝin kaŭre havante siajn plumojn tre ĉe la korpo, kaj poste ellokiĝas ĉu per salto ĉu per mallonga flugo, kaj sekvas ŝin la masklo. Poste la masklo metas sian bekon al ventro kvazaŭ riverence, montrante tiele la grizan zonon de la nuko. Fine la masklo malfermas siajn flugilojn kaj piediras al la ino, kiu etendas sian bekon por ke la masklo per sia beko apenaŭ tangu ĝin.
Ma (unuo)
En astronomio, geologio kaj paleontologio, Ma estas mezurunuo de tempo kaj signifas:
Cornant
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Béatrice Clouet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Kernorompulo
Reproduktado
Fine de aprilo aŭ komence de majo la masklo serĉas la lokon kie li ekkonstruos la neston, kaj tion faros trozorgeme per ripetaj vizitoj al la elektita zono dum semajnoj ĝis kiam li fine decidos situigi la unuajn strukturojn de la nesto, kvankam la ino finkonstruos. La uzataj materialoj estos ĉefe radiketoj, fajnaj tigetoj, likenoj ktp., kaj kovros la internon per haroj. Ĝi estas tasforma. Ili konstruas la neston je varia alteco, ne malpli da 3 m, kaj tipe el 7 al 20 m, en grandaj arboj, kaj en malnovaj fruktarboj, kvankam ankaŭ en densaj arbustoj.
Cornant
Administrado
Cornant apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Ma (unuo)
Ĝi proksimume korespondas al la pli populara mja, mallongigo por miliono da jaroj antaŭe.
Kernorompulo
Reproduktado
La ovaro de la Kernorompulo estas ĝenerale de 4 al 6 ovoj, kaj plej komune ili kovas 5, kvankam la ovaro povas esti de ĝis 7 ovoj (male ovaroj de malpli de 4 ovoj maloftas). De variaj koloroj, ili povas esti priskribitaj kiel helbluaj al grizverdecaj, ĉiam palnuancaj, kaj foje simple grizaj, sed ĉiam kun brunecaj makuletoj de nigrecaj nuancoj. Pri grando laŭ studoj de la ornitologo brita Jourdain, realigita baze de ĉirkaŭ 100 ovoj de Kernorompulo en Britio, prezentas grandojn de ĉirkaŭ 24'2 x 17'4 mm averaĝe, kun maksimuumo de 27'6 x 17'1 mm kaj minimumo de 19'8 x 15'7 mm.
Post eloviĝo la idoj estas sen plumaro (nudaj), kaj prezentas nur abundan kaj longan blankan lanugon. La buŝo estas rozkolora, kun partoj ruĝaj, dum la komisuroj estas flavaj. La dieto de la idoj baziĝas sur insektoj kaj raŭpoj, kiuj estos havigitaj de ambaŭ gepatroj. Elnestiĝo okazas post 10 aŭ 12 tagoj, kvankam poste ambaŭ gepatroj ankoraŭ zorgos la idojn dum almenaŭ aliaj pluaj 15 tagoj.
Voĉo
La kantepoko estas el februaro al komenco de junio. Li malmulte kantas, la kanto estas simila al la baza voĉo, mallonga kaj malmulte prilaborita sen muzikaj notoj. Ĝi estis interpretata de Bernard William Tucker kaj Edward Max Nicholson kiel iu ĉi-ĉi... ter-ui-ui, kvankam oni priskribas variaĵojn pli laŭtajn kaj preskaŭ melodiecaj sed ĉiukaze tre bazaj.
Foje ankaŭ kelkaj ekzempleroj kantas for de la kantepoko, Guy Mountfort observis kantantajn masklojn iujn 16an de januaro, 20an de julio kaj 16an de septembro. Kvankam ankaŭ inoj kantas, ili faras ĝin pli milde.
Flugo
La Kernorompulo montras rapidan kaj rektan flugmanieron por mallongaj distancoj, sed por pli longaj distancoj ties flugmaniero estas markate kaj regule ondeca. Kiam ili surgrundas serĉe de nutraĵo saltetas, kaj ekflugas al arboj je plej malgranda danĝero. Printempe ili kaptas insektojn eĉ dumfluge. La fizionomio de la Kernorompulo faras ĝin birdo de tre karaktera konturo dumfluge, kun ŝajne tre mallongaj flugiloj por tiom fortika korpo; dumfluge montras blankan koloron de la vostobordo. El arbo al arbo, aŭ eĉ el arbaro al arbaro, ili flugas je altoj pli da 50 kaj 100 metroj, kaj komune eĉ je pli da 200 m. Ili povas flugi ĉu sole ĉu en malgrandaj grupoj.
Populacio, konservostatuso kaj minacoj
Tiu specio prezentas grandan tutmondan populacion kaj, kvankam ankoraŭ oni ne kvantigis la tendencojn de tiu tutmonda populacio, laŭ kriterio de la Ruĝa Listo de la UICN oni povas certigi ke ne okazos malpliiĝo de pli da 30 % en dek jaroj aŭ tri generacioj.
BirdLife International ĉirkaŭkalkulas populacion en Eŭropo de 2'4 al 4'1 milionoj de reproduktaj paroj.
En Hispanio, kaj laŭ Francisco Purroy en 1997, la populacio de tiu specio estis de ĉirkaŭ 4000 aŭ 5000 reproduktaj paroj. Tiun informon apogas la Atlas de las aves reproductoras de España (Atlaso de la reproduktaj birdoj de Hispanio), kiu en 2003 indikas populacion de preskaŭ 5000 reproduktaj paroj. Laŭ alia informo de la programo SACRE, en 2005 la tendenco de la hispana populacio estas pliiĝanta.
Tutmonde la specio ne estas inkludata, laŭ la revizio de 1996, en la Ruĝa Listo de la IUCN.
Ekde 1988, kiam la specio estis unuafoje katalogata de Collar kaj Andrew, la Kernorompulo estas specio kies konservostatuso estis Malplej Zorgiga (LC, Least Concern en angla), kaj tiele estis katalogata en postaj revizioj fare de BirdLife International, ekde la unua en 2000 ĝis tiu de la 2008.
En Hispanio la Kernorompulo estas ekde 1992 kiel specio Ne Minacata en la “Libro Rojo de los Vertebrados de España” (Ruĝa Libro de la vertebruloj de Hispanio) kun la kategorio de specio de Ĉefa Intereso ekde la 5a de aprilo de 1990 laŭ Real Decreto 439/1990, kaj koincide kun ĉiu katalogoj regionaj escepte de Eŭskio, kie ĝi estas specio kun kategorio Vundebla ekde 1996.
La eblaj minacoj kontraŭ la Kernorompulo estas ĉefe habitatodetruo kaj eĉ habitatoperdo, ĉar estas specio ege suferanta la habitatoŝanĝojn. Alia minaco estus ĉasado ĉu per kaptiloj ĉu per pafiloj.
Konduto
Dum manĝado kaj trinkado ĉe aliaj birdoj, la Kernorompulo estas agresema kaj dominema, tiom ĉe ekzempleroj de sia propra specio kiom ĉe tiuj de aliaj eĉ pli grandaj.
La teritoriemo varias, tiele ke se la paro de Kernorompulo reproduktiĝas en malgrandaj kolonioj, kiel ofte okazas, la teritorio defendata de ĉiu paro estas tre malgranda, sed kiam la paro ne formas kolonion kun aliaj por reproduktiĝi, tiu povas okupi kaj defendi eĉ tutan arbaron. Laŭ Guy Mountfort la konduto stabli reproduktajn koloniojn permesas pli altan eblon pluvivi, ĉar grupa reproduktado helpas la ĝeneralan defendon kontraŭ la eventualaj predantoj de la nesto.
6433 Enya
6433 Enya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la irlanda kantistino Enya Brennan (irland-gaele Eithne Ní Bhraonáin).
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
Mohokoj
Mohokoj (en Mohoka lingvo: Kanienʼkehá꞉ka ) estas la plej orienta tribo de Haudenosaunee, aŭ Irokeza Konfederacio. Ili estas Indianoj de Nordameriko kiuj parolas la mohokan lingvon el la Irokeza lingvaro, kun komunumoj en teritorioj de nuna norda Novjorkio kaj sudorienta Kanado, ĉefe ĉe la Lago Ontario kaj la rivero Sankt-Laŭrenco. Kiel unu el la kvin originaj membroj de la Irokeza Ligo, la Mohokoj estas konataj kiel Gardantoj de la Orienta Pordo – nome tradiciaj gvardianoj de la Irokeza Konfederacio kontraŭ la invadoj el Oriento.
Historie, la Mohokoj estis origine bazitaj sur la valo de la rivero Mohoko en teritorioj de nuna norda Novjorkio, okcidente de la rivero Hudsono. Ilia teritorio ampleksis norden ĝis la rivero Sankt-Laŭrenco, suda Kebekio kaj orienta Ontario; suden ĝis Nov-Ĵerzejo kaj en Pensilvanio; orienten ĝis la Verdaj Montoj de Vermonto; kaj okcidenten ĝis la limo de la tradicia teritorio de la Irokezaj Oneidoj.
Jorge Negrete
Jorge NEGRETE (Guanajuato, 30-a de Novembro 1911 - Los-Anĝeleso, Kalifornio, 5-a de Decembro 1953) estis meksika aktoro kaj kantisto. Li estis konata ankaŭ laŭ kromnomo El Charro Cantor, sed oficiala nomo estis Jorge Alberto Negrete Moreno. Kiel sindikatisto, li fondis la kinistan asocion Sindicato de Trabajadores de la Producción Cinematográfica de la República Mexicana ​ kaj reorganizis, kun grupo de aktoroj, la Asociación Nacional de Actores (ANDA). Lia sidikatemo havigis al li malemon de la flanko de parto de altklasaj entreprenistoj kaj la koruptaj sindikatistoj.
Historio de Esperanto en Radio
EdE-R Radio. La unuaj disaŭdigoj en Esperanto komenciĝis en 1922. Tiam estis farataj tiaj provoj en Newark (Nov-Ĵerzejo) (Usono) (stacio WJZ) kaj London. Pliaj Esperanto-disaŭdigoj okazis: en 1923 en Moskva (12-a de aprilo) en Montreal kaj Rio de Janeiro; en 1924 en Praha (31-a de januaro), en Genève (18-a de marto), en Helsinki (6-a de aprilo), en Paris (7-a de aprilo) ktp. La Esperantistoj en la tuta mondo esperis kaj klopodis atingi gravajn sukcesojn sur la nova tereno. En 1924 fondiĝis Internacia Radio-Asocio por tiu ĉi celo, kiu kelkajn jarojn estis tre aktiva, ĝi eldonis eĉ Internacian Radio-Revuon. Poste ICK transprenis la ĉefan direkton de la radiolaboro, kreis apartan radio-komisionon. Ties gvidanto J. Jungfer eldonas Internacian Radio-Servon, kiu estas unu el la plej utilaj organoj de la Esperanto-movado. Ĝi informas pri la Esperanto-disaŭdigoj, instigas kunlaboron en diversaj landoj. La komisiono mem starigas statistikon ĉiujare, kiun komunikas la oficiala dokumentaro. Laŭ tio en 1933 en 83 sendostacioj de 14 landoj okazis 1774 disaŭdigoj en aŭ pri Esperanto, inter ili 409 kursohoroj. Detalojn vidu en la laŭlandaj artikoloj; vidu la indekson.
Jorge Negrete
Biografio
Ĉirkaŭ la 1920-aj jaroj lia patro estis instruisto en la en el Colegio Alemán Alexander Von Humboldt, krj tial li tie povis studi mezlernejon kaj lingvojn, nome la germana, franca, angla, itala kaj sveda, kaj krome li memlernis bazan navatlan. Poste li studis en militakademio, akiris rangon de leŭtenanto, ĉevalrajdis kaj trejniĝis kiel kantisto; pro tio estante kapitano li forlasis la militistan karieron por dediĉi sin al kantado. En 1936 li akompanis Ramón Armengod kun kiu li faris duopon ĝis 1937, Poste li devis labori kiel kelnero, en kies medio li denove laboris kiel kantisto.
Historio de Esperanto en Radio
Vidu ankaŭ
Esperanto-radio en Francio.
Jorge Negrete
En kino
En 1937 aperis en kino por la unua fojo, nome en kurto de la Warner Bros. Cuban Nights. Dum 1938 li restis en Meksiko kie li protagonistis en filmoj Caminos de Ayer, Perjura, El Fanfarrón, Juan sin Miedo, Juntos pero no revueltos kaj El Cementerio de las Águilas. Samjare li edziĝis al Elisa Christy en Miami. Jam en Usono, en 1939 subskribis kontrakton kun la kompanio 20th Century Fox, por fari filmojn en hispana en Holivudo, sed tio ne realiĝis pro bojkoto fare de usona sindikato kontraŭ latinamerikaj aktoroj. Tamen en 1941 denove laboris en Usono kaj poste en Meksiko kiel protagonisto de ¡Ay Jalisco, no te rajes!, kiu famigis lin internacie kiel unu de la ĉefaj artaj figuroj en Latinameriko, filmo en kiu kunaktoris kun Ángel Garasa, Lucha Reyes, Carlos López "Chaflán" kaj Gloria Marín, kun kiu havis amaferon. Dume li divorcis, ŝajne havis aliajn amaferojn, kaj dum la filmado de El Peñón de las Ánimas, de Miguel Zacarías, en 1943, li rilatis kun la juna María Félix, kiu iĝos lia dua kaj lasta edzino.
Historio de Esperanto en Radio
Vidu ankaŭ
Pri la internacia situacio en la jaro 1925 raportas Germana Esperantisto n-ro 1 sur paĝo 5
Jorge Negrete
En kino
En 1952 li protagonistis kun la kantisto kaj aktoro Pedro Infante Dos tipos de cuidado, reĝisorita de Ismael Rodríguez, sia lasta granda filmo. Samjare oni filmis ankaŭ Tal para cual, kun Luis Aguilar, María Elena Marqués kaj la kantistino Rosa de Castilla. En sia lasta vivojaro, nome 1953, li akturis kun sia ĵusedzino María Félix en Reportaje kaj El rapto.
Heredo
La 5-an de Decembro 1953, Negrete, post kelkaj ragoj en komato mortis estante nur 42-jaraĝa en Los-Anĝeleso, Kalifornio, pro kronika hepata malsano kiun li ne povis kuraci kiem li estis juna kaj neriĉa, nome hepatito C. ​ En Meksiko estis granda funebro.
La populareco de Jorge Negrete rilatas al la konstruo de la ikona figuro de "charro mexicano", nome elegante vestita kun larĝega ĉapelo rajdanto, muzikisto, belvoĉa kantisto, ĝoja kaj sentima, fakte nerealisma figuro ligita al la kamparema bildo de la meksikano postrevolucia. Ĉe Negrete tio aldoniĝis al vera senksalloga altireco, kio furoris ĉefe inter virinoj. Tiukadre okazis sukcesegaj turneoj tra tuta Sudameriko. Eĉ en la diktatura Hispanio lia prezentado asociiĝis al amasoj de "histeriaj" virinoj. Tio estis normala ĉe lia vivo, sed ne en tia Hispanio, kio resultis en interveno de la polica guardia civil. Krome lia liberala ideologio okazis malfidon ĉe la frankismaj aŭtoritatoj, ​ en epoko en kiu ne estis diplomataj rilatoj de Hispanio kun Meksiko.
Blubarbo
Blubarbo estas la ĉefrolulo en samnoma fabelo, devena el Francio. Charles Perrault publikigis ĝin en sia kolekto Contes de ma mère l'Oye (rakontoj de mia patrino anserino).
S-ro Blubarbo estas nobelo, kies blua barbo timigas homojn; tamen juna virino, impresata de lia riĉeco, edziniĝas kun li. Li donas al ŝi ĉiujn ŝlosilojn de sia kastelo, sed malpermesas uzi unu, oran, kiu malŝlosas certan ĉambron. Dum foresto de la edzo la scivolema edzino tuj malfermas tiun ĉambron kaj trovas la kadavrojn de antaŭaj edzinoj. Ŝi reŝlosas la pordon, sed la ŝlosilo makuliĝis per sango, kiu montriĝas neforigebla kaj perfidas al la edzo ŝian faron.