cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helene von Druskowitz
Biografio
Post studi filozofion, arkeologion, germanan literaturon, Orientismon kaj modernajn lingvojn, ŝi iĝis la unua aŭstria virino kaj la dua post Stefania Wolicka kiu akiris doktorigon en filozofio, per disertacio pri la verko de Lord Byron nome Don Juan. Ŝi poste laboris kiel instruisto pri literatura historio en diversaj universitatoj (Vieno, Zuriko, Munkeno, Bazelo). Ŝi ankaŭ veturis al Nordafriko, Francio, Italio kaj Hispanio antaŭ reveni al Vieno. En 1881 ŝi renkontiĝis kun Marie von Ebner-Eschenbach kiu prezentis ŝin al sia literatura etoso. Tri jarojn poste, ŝi konatiĝis kun Lou Andreas Salomé kaj Friedrich Nietzsche, al kiuj ŝi estis prezentita el la etoso de Malwida von Meysenbug. Helene Druskowitz estis unu el malmultaj feliĉuloj kiuj ricevis ekzemplerojn de la kvara libro de Tiele parolis Zaratuŝtro, publikigita je elspezoj de la propra aŭtoro. Tamen, la rilato kun Nietzsche ne daŭris.
En 1885 ŝi publikigis libron pri Tri anglaj verkistoj, nome Joanna Baillie, Elizabeth Barrett Browning kaj George Eliot.
La frato de Helene Druskowitz mortis en 1886, kaj ŝia patrino en 1888. en 1887, ŝi ekhavis vivrilaton en Dresdeno kun la operkantistino Therese Malten. Ŝi ekdrinkis troe kaj ankaŭ havis kelkajn drogproblemojn. Post amafera separiĝo en 1891, ŝi finfine falegis en alkoholismo, kaj estis sendita en 1891 al psikiatria hospitalo en Dresdeno. Tamen, Helene plue verkis kaj publikigis ĝis 1905. Ŝi helpis fondi feminismajn revuojn Der heilige Kampf (La sankta lukto) kaj Der Federuf (Alvoko al feŭdo). Druskowitz kritikis kaj religion kaj seksismon kaj, post sia rompo el Nietzsche, ankaŭ lian filozofion.
Ŝi mortis fine de Majo 1918 en Mauer-Öhling, pro disenterio, pasiginte la lastajn 27 jarojn de sia vivo en psikiatria institucio.
Micieces de Ojeda
Micieces de Ojeda [miZJEzes deoĤEda] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles en la subkomarko La Ojeda.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 130 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 88 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, ermitejoj, muelejo, forĝejo ktp.
La Bussière (Loiret)
La Bussière estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Griselles (Loiret)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Baria hidroksido
Baria hidroksido aŭ hidroksido de bario  estas neorganika kunmetaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj. Ĝi estiĝas per hidratigado de la baria oksido kaj estas unu el la ĉefaj kombinaĵoj de la bario. Ĝi ordinare komercatas tiaj kiaj blankaj kristaloj oktohidrataj kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Reakcioj de baria hidroksido kun amoniakaj saloj estas forte endotermaj. La reago de la baria hidroksido kun amonia klorido aŭ amonia tiocianato ofte uzatas en ekspozicioj de kemiaj klasĉambroj produktanta temperaturoj ekstreme malalataj tiel ke la akvo kondensiĝas kaj dissolvigas la rezultan miksaĵon.
Lajos Mátis
Lajos Mátis [lajoŝ mAtiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mátis Lajos estis hungara arkitekto, urbanizisto.
Lajos Mátis naskiĝis la en Középiszkáz (laŭ alia informo en Felsőiszkáz), li mortis la  en Szombathely.
Biografio
Lajos Mátis frekventis konstruteknikan mezlernejon en Budapeŝto (1950-1955), poste li akiris arkitekturan diplomon en Konstrua Trafika Teknikuniversitato en 1960. Post la diplomo li laboris 3 jardekojn en konstrua ŝtata entrepreno en Szombathely. Intertempe li studvojaĝis en Italio kaj Kubo. Depost la socialismo (1990) li laboris private aŭ en propra firmao. Li ricevis premiojn inter 1973-2008.
La Selle-en-Hermoy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Olea de Boedo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 8,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 41 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 77 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, iama forĝejo nuntempe kultura centro kaj muzeo de loka pentristo Benjamín Jorde.
Entodontacoj
La entodontacoj (Entodontaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 13 genrojn kaj ĉirkaŭ 310 speciojn,. Ĝia tipa genro estas entodonto.
Hnanice
Hnanice (Gnadlersdorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1201.
Spickomerco
Spickomerco estas komerca aktiveco de tre antikva deveno kiu konsistas en la merkatigo de spicoj, kaj aliaj similaj varoj kiel incenso, kanabo, odorherboj ktp.
Historio
La ekonomia gravo de la Silka Vojo (ruĝe en la mapo) kaj la interrompo de la spickomercaj vojoj (blue en la mapo) blokitaj de la Otomana Imperio en 1453 pro la falo de la Bizanca Imperio, stimulis la esploradon de marvojo ĉirkaŭ Afriko kaj la okazigo de la Epoko de Malkovroj. Komerco transformiĝis dum tiu epoko de malkovroj fare de eŭropanoj, dum kiu la spickomerco, partikulare de la nigra pipro, transformiĝis en tre monspeziga aktiveco tre grava por la eŭropaj komercistoj. La vojo el Eŭropo al la Hinda Oceano tra la Kabo de Bona Espero estis esplorita por la unua fojo fare de la portugala navigisto Vasco da Gama en 1498 (kaba marvojo), kio ebligis novajn marvojojn por komerco.
Tiu komerco — kiu helpis la disvolvigon de la tutmonda ekonomio ekde fino de la Mezepoko ĝis la moderna epoko — markis la komencon de eŭropa dominado en Oriento. La komercvojoj kaj havenurboj de la Golfo de Bengalo, utilis kiel pontoj por la interŝanĝo kaj kultura kaj komerca inter la diversaj kulturoj kaj nacioj kiuj luktis por akiri la kontrolon de la spickomerco kaj ties vojoj. La eŭropa dominado estis malrapide disvolvigita. La portugalaj komercvojoj limiĝis al la uzado de malnovaj vojoj, havenoj kaj landoj kiuj estis malfacile domineblaj. La nederlandanoj kapablis eviti multajn el tiuj problemoj kiel pioniroj de pli rekta vojo tra la oceano el la Kabo de Bona Espero al la Sunda Markolo en la nuntempa Indonezio.
Gy-les-Nonains
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Fabroniacoj
La fabroniacoj (Fabroniaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 140 speciojn,. Ĝia tipa genro estas fabronio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (25 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (25 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Chari-Baguirmi
La provinco Chari-Baguirmi - arabe شاري باقرمي - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 621 785 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Fréville-du-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Feins-en-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Urrea de Gaén
Urrea de Gaén [uREa degaEN] estas urbo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centra parto de la nordorienta komarko Bajo Martín, kies administracia ĉefurbo estas Híjar, dum la kultura ĉefurbo estas Albalate del Arzobispo. La loknomo Urrea estas aludo al nobela familio, dum Gaén devenas de la araba Zaén aŭ Zahén kiu signifas «emiron». ​
Geografio
Ĝi estas je 144 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj ĉe la Sierra de Arcos, sur 308 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas inter tiuj de Albalate del Arzobispo (sudokcidente) kaj de Híjar (la cetero).
Urrea de Gaén estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo A-224 el Albalate del Arzobispo (sudokcidente) kaj de Híjar (nordoriente).
Historio
Estas restaĵoj de romia epoko (romia setlejo de Loma de Regadío kie funkciis produktado de vino kaj de olivoleo), dum de araba epoko restis nur la loknomo. La konkero de la loko fare de kristanoj estis farita de Ramon Berenger la 4-a. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Urrea de Gaén pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 435 loĝantoj.
Aktualo
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, la ermitejo, urbodomo, arkoj kiel restaĵoj de iama murego, muzeo de ludiloj kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Borkou
La provinco Borkou - arabe بركو - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 97 251 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
La administra unuo kreiĝis nur en 2008 el la meza parto de la tuta nordo de la lando, kiu antaŭe estis unusola regiono. En 2012 ĝi pro teritoria reorganizo fordonis sian tutan nordan parton lime al Libio al la okcidente najbara provinco Tibesti kaj malgrandparte ankaŭ la oriente najbara Ennedi Ouest:
Bellavista (Svislando) (stacidomo)
Bellavista estas fervoja stacidomo en Mendrisio, Svislando.
Gyula Mátrai
Gyula Mátrai [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mátrai Gyula estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Gottvald ĝis 1945.
Gyula Gottvald naskiĝis la en Munkács (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Mátrai akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en Budapeŝto, sed li studis pli frue du jarojn en Brno. Komence li laboris en privataj firmaoj, poste li malfermis propran entreprenon. Li fokusiĝis pri projektoj de fabrikoj. En 1934 li edziĝis. Post la 2-a mondmilito li laboris en ŝtata entrpreno, kiu specialiĝis pri grandaj fabrikoj, uzinoj havanta altan postenon. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950 kaj 1956.
BA35
BA35 estas la tridek-kvina numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en junio 2019.
(149774) 2004 RH107
(149774) 2004 RH107 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 9-an de septembro 2004 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia granda orbita discentreco proksimigas ĝin de la orbito de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,285764 astronomia unuo, tie estas 42,750 milionoj da km; pro tio ĝi povus esti rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido. Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo.
Internacia tago de socia justeco
Internacia tago de socia justeco estas internacia tago agnoskata de UN. Ĝi estas markita ĉiujare la 20-a de februaro, kaj ties celo estas antaŭenigi konscion de socia justeco, inkluzive de socia egaleco, tra la mondo.
Fono
La termino "socia justeco" ekis en la mezo de la 19a jarcento, kaj signifas justan distribuadon de sociaj kaj ekonomiaj rimedoj fare de registaraj institucioj al civitanoj. La ideo estas, ke sociaj rajtoj kiel dungado, edukaj servoj, medicina prizorgo, loĝado, posedaĵo, kaj aliflanke sociaj devoj, kiel militservo, pagado de impostoj ktp., estas bazaj kondiĉoj por partoprenado en socio. Tiele ili devas esti dividitaj egale.
Ĉi tiun daton agnoskis Unuiĝintaj Nacioj en 2007; la tago estis markita por konsciigi pri socia justeco en la mondo. La percepto estas ke socia justeco estas unu el la fundamentaj principoj de justa socio, paco, prospero kaj la kunekzistado de homoj, popoloj kaj nacioj. Oni supozas, ke por antaŭenigi justan socion, la principoj de socia justeco devas esti levigita en la tagordo kaj aplikita en la socia ordo kaj realigita en la ĉiutaga vivo. Samekiel la lukto por la antaŭenigo de seksa egaleco.
Trans bono kaj malbono
Trans bono kaj malbono, nome '''Trans bono kaj malbono. Preludo de filozofio de la estonteco, ankaŭ Preter bono kaj malbono' (en la germanlingva originalo: Jenseits von Gut und Böse. Vorspiel einer Philosophie der Zukunft'', 1886) estas unu de la fundamentalej tekstoj de la filozofio de la 19-a jarcento, de la germana filozofo Friedrich Nietzsche.
Publikigita en 1886 je elspezo de la aŭtoro mem, la libro ne ricevis dekomence multan atenton. Nietzsche atakis per tiu tion mion li estis konsiderante moralan vanecon de la pensuloj de sia jarcento, manko de kritika sento ĉe tiuj memnomitaj moralistoj kaj ties pasiva akcepto de la heredita jud-kristana moralo. Trans bono kaj malbono trairas ĉiujn fundamentajn temojn de la filozofia matureco de Nietzsche, kaj parte ĝi povas esti legita kiel disvolvigo, en pli rektaj terminoj, de la ideoj kiujn la aŭtoro jam estis proponinta en pli metafora senco en Tiele parolis Zaratuŝtro (Also Sprach Zarathustra).
Páramo de Boedo
Páramo de Boedo [PAramo deboEdo] estas municipo en la nordojcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj al la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo Páramo de Boedo povas esti komprenata etimologie kiel Stepa Altebenaĵo de Boedo, alude al la subkomarko.
Trans bono kaj malbono
La verko konsistas el mallonga prefaco datita en 1885, 296 nombritaj partoj, kaj "epodo" (aŭ "postkanto") titolita "El altaj montoj". Sen kalkuli la prefacon aŭ epodon, la ĉefaj ĉapitroj estas organizataj en naŭ partoj:
Páramo de Boedo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 106 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 69 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la jenajn loĝlokojn: Saltos del Sil, Villaneceriel de Boedo kaj Zorita del Páramo.
Barh El Gazel
La provinco Barh El Gazel - arabe البطحة - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 260 865 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Páramo de Boedo
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La tri menciitaj loĝlokoj estis dumlonge posedo de la familio Lara, dekomence de Nuño Pérez de Lara, kaj Juan de Velasco en 1411 posedis Zorita kiel vasalo de Sancho de Estrada. Meze de la 14-a jarcento estis 7, 3 kaj 13 pastroj respektive en la respektivaj preĝejoj. Páramo tiam estis de don Nuño, Villameceriel de la reĝino kaj Zorita povis elekti senjoron "libere". Fine de la 16-a jarcento Páramo de Boedo havis 122 loĝantojn; Villameceriel, 76; kaj Zorita, 152.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj ermitejoj.
Etsuko Jaguĉi
Etsuko JAGUĈI (japane 八口悦子, laŭ sistemo Hepburn Etsuko YAGUCHI), naskiĝinta en decembro 1956 en gubernio Akita, estas japana edukistino kaj universitata profesorino. Ekde aprilo 2020 ŝi estas la prezidantino de la privata universitato Tojo en Tokio, Japanio. Ekde aprilo 2003 ŝi estas profesoro pri literaturo de la universitato Tojo, kaj de aprilo 2015 ĝis marto 2019 aldone estis dekano de la universitata fakultato pri literaturo.
Kastelo Emsburg
Kastelo Emsburg (alternative: Kreuzhof, Ritterhof, Lambergschloß, Kloster Emsburg) situas en Salcburgo, Aŭstrujo (Hellbrunner Allee 52). La konstruaĵo memkompreneble monumentprotektotas.
Historio
Kvazaŭ samtempe al Kastelo Hellbrunn konstruitis ankaŭ Ems-burgo inter 1619 kaj 1620 helpite fare de la salcburga princo kaj ĉefepiskopo Markus Sittikus kune kun muelejo kaj belega kastelĝardeno kun sume ok pontoj trans la torento Hellbrunnerbach/Mühlbach. Ĉar finkonstruiĝo ne sukcesis antaŭ la morto de la komisiinto lia posteulo Paris Lodron konfirmis la eklezian apogon por Johann Siegfried von Mabon. Baldaŭ ekposedantis la senjoroj de Rehlingen post la edziniĝo de Ursula Maria von Mabon.
En 1701 aĉetis ĝin lia arkiepiskopa moŝto Johann Ernst von Thun por donacado al la kavalira ordeno de Sankta Ruperto. Tiam ĉiuj pordoj kaj fenestroj ricevis pentritan ordenan kruco; de tio originas la ĝisnunaj nomoj Kreuzhof (kruca korto) aŭ Ritterhof (kavalira korto). Post neniiĝo de la menciita ordeno en la jaro 1811-a heredis la komplekson la Arkiabatejo Sankta Petro kiu vendis ĝin en 1868 al la salcburgia ministroprezidanto Hugo Raimund von Lamberg. En 1873 ekposedantis Sigmund von Thun und Hohenstein kaj en 1880 grafo Kunibert von Lamberg. Thun Hohenstein komisiis la arĥitekton Josef Wessicken fari historiismajn alikonstruojn. En 1938 ekgastis la nazioj kaj en 1941 la Regna forsto-oficejo.
Posta kaj nuntempa utiligoj
En 1948 ĝi estis la kutima domo de la ordeno de la Instruigfratinoj de Hallein. Tiam ankaŭ la flankaj ejoj rekte ĉealee gajnis pluan etaĝon; kontraŭ ĉiuj originaj intencoj la tuto tre ŝanĝiĝis tiam.
Pro ke ĝi troviĝas en iama superakvegminacata teritorio de Salzach ĝi staras sursokle kun ĉirkaŭantaj terasoj. La lindega duparapeta libera ŝtuparo eoste de la kastelo kun balustradoj belaj kondukas onin ĝis la enirejo kiu estas ekde la 19-a jarcento malaperta. Ĉe la konstruaj anguloj kun alta groptegmento estas kvar sveltaj obeliskoj. Ŝtuparturo alkonstruitis al la okcidenta fasado.
Multaj internaj bildoj memorigas onin al la iamaj komandejfilioj kavalirordenaj. En 2012/13 la pedagogiaj ordenaninoj transloĝiĝis al Kastelo Kahlsperg je Oberalm. De tiam la kastelon posedantis la salcburga privatulo Haythem al Wazzan.
Laktejo kaj muelejo
La iama muelejo en la nordo de la kastelĝardeno estas de kamparana konstrustilo. Ĝin aranĝigis jam Siegfried von Mabon. La nuna Kreuzhof (Hellbrunner Allee 63), iam la laktejo kastela, estas kontraŭe al la kastelo ĉe la eosta flanko de la aleo. Tiu ĉi impona konstruaĵo iam portis la nomon Meierei Thunsfelden. Ĝin oni alkonstruis en 1961 kun forigo de la stala parto kaj diversaj loĝadaj aliaranĝoj. La pado Kreuzhofweg estas restaĵo de malnova pejzaĝkarakerizanta aleo kies finiĝo estis en iama riverborda arbareto.
Britio en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Britio aŭ formale Unuiĝinta Reĝlando konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). La teamo sume atingis 67 medalojn, 27 orajn, 23 arĝentajn kaj 17 bronzajn, kaj sekve rivevis la duan rangon.
Olmos de Ojeda
Olmos de Ojeda [OLmos deoĤEda] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles en la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo Olmos de Ojeda povas esti komprenata etimologie kiel Ulmoj de Ojeda, alude al la subkomarko.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 103,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 187 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 400 ĝis 500 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 88 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn: Amayuelas de Ojeda, Moarves de Ojeda, Montoto de Ojeda, Pisón de Ojeda, Quintanatello de Ojeda, San Pedro de Ojeda, Vega de Bur kaj Villavega de Ojeda. La loĝloko Olmos de Ojeda mem, kie estas la urbodomo de la municipo, je 1a de Januaro 2020, enhavis nur 39 loĝantojn, laŭ la Instituto Nacional de Estadística (INE).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1971 oni kunigis la municipojn Olmos de Ojeda kaj Vega de Bur, kaj oni establis la sidejon de la nova municipo en Olmos de Ojeda.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Eŭlalia de Olmos (en la foto de la tabelo) kaj aliaj preĝejoj.
Guðjón Samúelsson
Guðjón Samúelsson (naskiĝis la 16-an de aprilo 1887 en Rejkjaviko, Islando, mortis la 25-an de aprilo 1950 samloke) estis islanda arĥitekto. Liaj plej famaj verkoj estas la Universitato de Islando, luterana preĝejo de Akureyri, katolika preĝejo de Rejkjaviko kaj aliaj. Kaj lia lasta kaj plej eminenta verko, Hallgrímskirkja ne estis finkonstruita dum lia vivo, ĉar konstruado de tiu 75-metra preĝejo estis komencita en 1937 kaj finita en 1986.
Bernhard Prähauser
Bernhard PRÄHAUSER (naskiĝinta la en Hallein, mortinta la  samloke) estis aŭstra skulptisto kaj instruisto.
Guðjón Samúelsson
Guðjón estis novatoro en la tereno de arĥitektarto kaj urbokonstruado. Li estis adepto de urboplanado kaj unu el la unuaj arĥitektoj kiuj faris la ĝeneralan planon de la urbo Akureyri. Li krome estis adepto de diszonigo de urboj; liaopinie dormaj distriktoj kaj distriktoj kun administraj konstruaĵoj estu disdividitaj.
Bernhard Prähauser
Vivo
Estante infano de lignisto li suferis la fruan morton de la patrino en 1923; sekve li kreskis kiel duonorfo ĉe dungaj gepatroj. Post la obliga instruado li iris en la skulptan lernejon de Hallein, sed ĝin forlasis post duonjara studado kaj ekfariĝis lernanto en la laboratorioj de sakrala arto kaj artofabriko de Jakob Adlhart en Hallein. Nur por rajti havi Bernhard Prähauser kiel lernoknabon la jam famega artisto Adlhart mem trapasis majstran ekzameniĝon.
Antaŭ la rekrutiĝo por la Dua mondmilito Prähauser sukcesis fini sian skulptistan lernadon. Fine de la 1930-aj jaroj li kunlaboris en la ateliero de Max Domenig. Fine de 1945 li revenis el franca kaptiteco al Hallein kaj daŭrigis sian laboron en la Adlhart-laborejo. Poste li studis de 1947 ĝis 1950 ĉe Akademio de Belartoj de Vieno sub la gvidado de Fritz Wotruba. Poste li denove laboris ĉe Jakob Adlhart, ĝis 1958. En 1958 li fondis sian propran skulptejon en Hallein kaj 1961 malfermiĝis lia galerio Galerie Pro Arte, lia ekspoziciejo dum la sekvantaj 20 jaroj.
Kune kun Josef Zenzmaier li fondis en 1979 la artistan rondon Tennengauer Kunstkreis kaj iĝis ties estro..
Post la morto de sia edzino Nelly Prähausers li revenis al Hallein.
Graveco
Listo verkara ĝis la 2003-a jaro montras 394 skulptaĵojn kaj plastikojn. Grandparte temas pri lignaj skulptaĵoj, dume kelkaj estas ankaŭ ŝtonaj kaj bronzaj.
91604 Clausmadsen
91604 Clausmadsen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belgaj astronomoj Thierry Pauwels kaj Henri M. J. Boffin elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle, Belgio.
Matenruĝo
Matenruĝo aŭ Mateniĝo (en germana: Morgenröte – Gedanken über die moralischen Vorurteile; historia literumado: Morgenröthe – Gedanken über die moralischen Vorurtheile; nome Ektagiĝo/Tagelrompo: Pensoj pri la antaŭjuĝoj de moralo) estas libro de 1881 de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. Laŭ la fakulo pri Nietzsche nome Keith Ansell-Pearson, ĝi estas la plej malbone studita el ĉiuj el la verkoj de Nietzsche. Nietzsche de-emfazas la rolon de hedonismo kiel motivanto kaj emfazas la rolon de la "sento de povo." Lia relativismo, kaj morala kaj kultura, kaj ankaŭ lia kritiko de kristanismo atingis pli grandan maturecon. En Matenruĝo Nietzsche dediĉas longan fragmenton al sia kritiko de la kristana biblia ekzegezo, inklude sian arbitran interpretadon de objektoj kaj bildoj de la Malnova Testamento kiel antaŭfiguraĵoj de la krucumado de Kristo.
La polemika, antagonisma kaj neformala stilo de tiu aforisma libro, se komparia kun postaj traktaĵoj fare de Nietzsche pri moralo, ŝajne invitas al partikulara sperto. En tiu teksto Nietzsche ne temas per klopodo konvinki liajn legantojn akcepti specifan vidpunkton, kvankam estas antaŭfiguraĵoj de multaj el la ideoj kiuj estos disvolvigitaj en liaj postaj libroj. Por ekzemplo, la materiismo eksponita en tiu libro povus esti reduktebla al naiva scienca objektivismo kiu reduktas ĉiujn fenomenojn al siaj naturaj, mekanikaj kaŭzoj, sed kiu ne estas la plej forta perspektivo de Nietzsche, kiu estas eble plej bone esprimita en La gaja scienco.
Payo de Ojeda
Payo de Ojeda [PAĝo deoĤEda] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj al la subkomarko Boedo-Ojeda.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Meze de la 19-a jarcento, oni produktis sekalon, avenon kaj aliajn cerealojn, sed plej gravis la rikolto de lino kaj plej virinoj de la loko faris fadenojn kaj teksadon de tiu lino; kvankam estis kvar farunmuelejoj, oni devis importi tritikon.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Nederlando en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Nederlando konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). La teamo sume atingis 19 medalojn, 8 orajn, 7 arĝentajn kaj 4 bronzajn, kaj sekve rivevis la 11-an rangon.
Prádanos de Ojeda
Prádanos de Ojeda [PRAdanos deoĤEda] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles ene de la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo Prádanos de Ojeda estas komprenebla etimologie kiel Herbejanoj de Ojeda alude al la subkomarko.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 185 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 000 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 83 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo, la placo, fontoj ktp.
Pino del Río
Pino del Río [PIno delRIo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Pino del Río povas esti komprenata etimologie kiel Pino de la Rivero, alude al la trafluanta rivero Carrión (iam abundis pinoj, nun ne). Tiukadre aperas en la blazono pino sur ruĝa fono super simbola rivera akvo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 81 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 18,5 km sude de Guardo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun fungokolektado (kelkajn jarojn), kelkaj malgrandaj industrioj kaj piedirado tra naturaj lokoj: fiŝkaptejoj, distrejo, lageto Valdeperal. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Petro, ermitejo Nido.
Poza de la Vega
Poza de la Vega [POza delaBEga] estas municipo en la centra nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Poza de la Vega povas esti komprenata etimologie kiel Putego de la Valo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 175 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 2020 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 71 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Jonni Myyrä
Jonni MYYRÄ estis finna lancoĵetisto. Lia unua sportklubo estis Partakosken Into. En 1919 li ĵetis en Stokholmo 66.10 metrojn kaj ĝi fariĝis oficiala monda rekordo. Antaŭe li faris ankaŭ mondrekordojn, sed ili estis malakceptitaj. Li ricevis olimpian oron en la somera olimpiko 1920 kaj 1924. Li venkis finnan ĉampionadon du fojojn.
Renedo de la Vega
Renedo de la Vega [reNEdo delaBEga] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles en ties subkomarko Vega-Valdavia.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,25 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 191 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 330 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 54 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas la submunicipojn Albalá de la Vega, Renedo de la Vega, municipa ĉefurbo, Moslares de la Vega kaj Santillán de la Vega.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
149865 Michelhernandez
149865 Michelhernandez estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Saint-Véran sur la Pic de Château Renard en Saint-Véran (Hautes-Alpes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan Michel Hernandez, fakulon pri spektroskopio. Li pasis multe da tempon ĉe la Observatorio de Pic du Midi por observi la Sunon kaj la ĉielon.
Renedo de la Vega
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ruinoj de la Monaĥejo de Santa María de la Vega, pilorio kiu estis transformita en kruco (nun en la tombejo) ktp.
Fontinalacoj
La fontinalacoj (Fontinalaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 60 speciojn,. Ĝia tipa genro estas fontinalo.
Revilla de Collazos
Revilla de Collazos [reBIlja dekoLJAzos] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles.
Fontinalacoj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (25 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (25 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hodkovice (Jívka)
Hodkovice (germane Hottendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jívka, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas norde de Jívka. En la jaro 2016 ĉi tie daŭre vivis 20 loĝantoj.
Revilla de Collazos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 79 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 80 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Hodkovice (Jívka)
Hodkovice situas en katastra teritorio Hodkovice u Trutnova kun areo 3,2405 km 2.
Hamad International Airport T1 (metroo de Doho)
Hamad International Airport T1 (1 مطار حمد الدولي مبنى) estas stacio sur de la Metroo de Doho. Ĝi estis malfermita la.
Hodkovice (Jívka)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1402.
Revilla de Collazos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la romanika preĝejo de Sankta Andreo. Menciendas la bela kolon-statuo probable devena el malaperinta fenestro, kiu estis hazarde trovita fine de la 20-a jarcento dum reparado de la ĉefaltaro. Ĝi montras figuron de barbulo, de prilaboritaj trajtoj, kiu ludas kvinkordan muzikilon, reproduktitan ege detale; ĝi estas datebla de mezo de la 12-a jarcento, same kiel la origina kirko.
Bernhard Förster
Bernhard FÖRSTER (Delitzsch, 31-a de Marto 1843 – San Bernardino, 3-a de Junio 1889) estis germana instruisto, verkisto kaj politika agitulo. Li estis edzo de Elisabeth Förster-Nietzsche, nome fratino de la filozofo Friedrich Nietzsche.
Li edziĝis al Elisabeth Förster-Nietzsche en Majo 1885. ​ Tiu probable malakceptis veni al la nupto de sia fratino pro la antisemitismo de Förster, kiun li malaprezis ideologie, kiel atestis nombraj leteroj persone senditaj al lia fratino, kun kiu finfine li rompos radikale rilatojn pro tio. ​
Inspirita per verko de Richard Wagner, kaj per sia propra antisemitismo, Förster veturis al Paragvajo ĉirkaŭ 1887, akompanata de sia edzino kaj de grupo de germanaj geedzoj. Lia plano estis instaliĝi tien por krei modelan germanan setlejon kun sia edzino kaj kelkaj germanaj familioj. Liaj klopodoj en la loko nomota Nueva Germania, ne sukcesis, pro kio ili instaliĝis poste en San Bernardino. Tie li pasigis siajn lastajn ses semajnojn de vivo, antaŭ sinmorti la 3an de Junio 1889 per trodozo de kombinaĵo de morfino kaj striknino en ĉambro de la "Hotel del Lago" en San Bernardino.
Jívka
Jívka (Jibka) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Hradec Králové, en distrikto Trutnov. Tra la municipo, respektive tra Vernéřovice, kondukas ŝoseo II/301 kaj tra Janovice kaj Hodkovicemi fervojlinio 047 el Teplice nad Metují ĝis Trutnov. Vivas ĉi tie.
Partoj de la municipo
Jívka konsistas el kelke da devenaj memstaraj vilaĝoj kaj granda apartaĵo estas, ke administra centro de la municipo ne estas en Jívka, sed en Horní Vernéřovice, kiu situas sur ĉefa ŝoseo kaj loĝas ĉi tie pli da loĝantoj ol en la malgranda vilaĝeto Jívka. Fakte tio kaŭzas negrandajn problemojn en la orientado kaj ĉefe sur mapoj, ĉar kiel Jívka oni ofte konsideras Vernéřovice kaj pri la malgranda vilaĝeto, kien kondukas nur mallarĝa ŝoseeto, preskaŭ neniu scias. Tiu ĉi stato estiĝis post unuiĝo de la municipoj, kiam la nomo Vernéřovice ŝajnis maltaŭga nur pro minejoj, kiuj ĝis nun apartenis sub Jívka.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1356.
Pedrosa de la Vega
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 288 loĝantojn, el kiuj en Pedrosa de la Vega mem nur 59. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 350 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 60 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Dolní Vernéřovice
Dolní Vernéřovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jívka, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas en valo de rojo Dřevíč inter Jívka (antaŭa Horní Vernéřovice) kaj Vápenka.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356. La vilaĝo apartenis al senjorujo Stárkov kaj pli poste al Skály.
Universitato Tojo
La universitato Tojo – 東洋大学, Tōjō Daigaku, laŭ sistemo Hepburn Tōyō Daigaku - estas privata universitato en Tokio, la ĉefurbo de Japanio. La universitato havas plurajn branĉojn en Japanio, inkluzive de Hakusan en la kvartalo Bunkjo de Tokio, Asaka kaj Kaŭagoe en gubernio Saitamo, Itakura en la gubernio Gunma kaj Akabane en la kvartalo Kita-ku (Tokio).
Historio
La historio de la universitato komenciĝis en 1887 kun la fondo de la unua filozofia instituto en Japanio, en la templo Rinŝo-in. La fondinto de la instituto Ŝiritsu Tetsugakukan (私立哲学館) estis Enryō Inoue (井上円了) (1859–1919), studento de la germana filozofo Raphael von Koeber. En 1906, la instituto moviĝis for el la templo kaj estis renomita de "Tetsugakukan" al "privata universitato Tetsugakukan", poste al "universitato Tōjō". Tiutempe, la ideoj de kristanismo aŭ budhismo povus esti studitaj en multaj filozofiaj lernejoj en Japanio, sed la universitato de Tokio same kiel la poste fonditaj Imperiestraj Universitatoj 帝国大学, Teikoku daigaku) estis komence bazitaj sur nereligia sistemo.
Hilokomiacoj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (25 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (25 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hadjer-Lamis
La provinco  - arabe حجر لميس - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Fine de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 562 957 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Hindupur
Hindupur (హిందూపురం) aŭ Hindupuram estas urbego en suda Barato, en la subŝtato Andra-Pradeŝo, en la distrikto Sri Sathya Sai.
Geografio
Hindupur situas laŭ la bordoj de tute sekigita rivero en alteco de 621 metrojn. Tumakuru troviĝas 68, Dharmavaram (Sri Sathya Sai) 71, Bengaluro 94, Kolar 103, Madanapalle 113, Ĉitradurga 127, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 438, Mumbajo 759, Kolkato 1503, tutlanda ĉefurbo Delhio 1647 kilometrojn.
Demografio
En 2011 la populacio de Hindupur estis. La legopovo estas 76,4%, signife pli alta ol la ŝtatmezumo.
Historio
Hindupur-municipo estis formita en 1920 dum dominado de britoj, kiuj foriris en 1947.
Klimato
Jare pluvas en Hindupur averaĝe po 552 mm.
Edukado kaj lingvoj
La lernejoj instruas en Hindupur en pluraj lingvoj, inkluzive de la angla, la telugua, la urdua kaj la kannada. La telugua estas la oficiala lingvo, sed ankaŭ la kannada estas vaste konata.
Argentino en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Argentino konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). La teamo sume atingis 4 medalojn, 3 orajn kaj unu arĝentan, kaj sekve rivevis la 27-an rangon.
Hindupur
Religio
Preskaŭ 64% de la loĝantaro estas hinduoj, proksimume 35% estas islamanoj.
Trafiko
Hindupur havas trairan fervojan linion kaj gravaj 4 vojoj kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Puttaparthy.
Gauja
La rivero Gauja (Gauja; Koiva, Koiva jõgi) estas rivero de orienta Eŭropo, kiu longas 452 kilometrojn kaj enfluas la Golfon de Rigo, do la Baltan Maron. Gauja estas la landlima rivero inter Latvio sude kaj Estonio norde (24 km). De Valmiera ĝis Sigulda situas la Gauja Nacia parko, surbaze de la Gauja Valo. Gauja estas populara en latva kulturo.
Vojo
La rivero fontas en meza Latvio proksime de la lago Alauksts. La rivero fluas en orienton kaj nordon ĉirkaŭ Vidzemes altebenaĵo, poste en okcidenton kaj sudokcidenton, trafluas la urbon Valmiera, Cēsis kaj Sigulda, kaj poste survojas al la Golfo de Rigo de la Baltan Maron.
Je plej granda parto de sia longeco la rivero estas veturebla nur per boatoj.
Urboj trafluataj
Interalie la sekvaj urboj troviĝas borde de la rivero:
Brazilo en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Brazilo konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). La teamo sume atingis 19 medalojn, 7 orajn, 6 arĝentajn kaj 6 bronzajn, kaj sekve rivevis la 13-an rangon.
Césarches
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Ĉinio en la Somera Olimpiko 2016
La sportista teamo de Ĉinio konkurencis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). La teamo sume atingis 70 medalojn, 27 orajn, 17 arĝentajn kaj 26 bronzajn, kaj sekve rivevis la trian rangon.
Cevins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Samper de Calanda
Samper de Calanda [samPER dekaLANda] estas urbo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordorienta parto de la nordorienta komarko Bajo Martín, kies administracia ĉefurbo estas Híjar, dum la kultura ĉefurbo estas Albalate del Arzobispo.
Geografio
Ĝi estas je 155 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 258 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas inter tiuj de Castelnou (norde) kaj de Híjar (sude). La municipa teritorio estas en la nomata Dezerto de Calanda, arida zono de malabunda precipitaĵo, mildigita nur per la rivero Martín, kiu trapasas la teritorion okcidente. La altitudo gamas inter 440 m oriente kaj 200 m borde de la rivero.
Samper de Calanda estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo A-224 el Castelnou kaj Jatiel (nordoriente) kaj de Híjar (sudokcidente).
Historio
La konkero de la zono fare de kristanoj estis farita de Ramon Berenger la 4-a. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Samper de Calanda pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 731 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj kaj kaproj). Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kun ceramika kupoltegmento kaj dutura fasado, kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
József Oláh (altsaltisto)
József Oláh [jOĵef olA], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Oláh József estis hungara altsaltisto, dufoja paralimpiano, paralimpika ĉampiono.
naskiĝis en 1949 en Hungario, li mortis en 2012 en Hungario.
Biografio
naskiĝis kiel vidhandikapito. Li frue komencis atletikadi. Li estis paralimpiano en Somera Paralimpiko 1976 en Toronto kun bronza medalo en 100 m kuro kaj Hungario en la Somera Paralimpiko 1984 en Novjorko kun ora medalo en altsalto (185 cm). Depost sia atleta kariero li estis sukcesa kegloludisto.
Les faux-monnayeurs
La falsistoj (france: Les faux-monnayeurs) estas franca romano el 1925 de Andre Gide, unue publikigita en la Nouvelle Revue Française. Multmaniere, ĉi tiu libro estas konsiderata la antaŭaĵo de la "nova romano".
La preparado de la romano, kiu inkludas leterojn, gazettondaĵojn kaj aliajn materialojn, estis dokumentita fare de Gide en 1926 en la "Ĵurnalo de La Falsistoj".
Intriga resumo
En la centro de la intrigo estas la ĉefrolulo de Bernardo - la samklasano de Olivier kiu prepariĝas por siaj enmatrikulaj ekzamenoj. Bernardo malkovras, ke li estas bastardo kaj utiligas tion kiel senkulpigon por forlasi la hejmon. Li pasigas nokton en la lito de Olivier (kie ili havas konversacion pri sekseco dum kiu Olivier rivelas sian viziton al prostituitino, kion li ne trovis aparte plaĉa travivaĵo). Post kiam Bernardo ŝtelas la valizon apartenantan al Edouard, la onklo de Olivier, li iĝas lia persona sekretario. Olivier estas ĵaluza kaj alvenas en la brakoj de la Grafo de Passavant, cinika kaj diabla viro, kaj la du vojaĝas kune al Mediteraneo.
En la fino de la afero, Bernardo kaj Edouard decidas, ke ili ne kongruas unu la alian kiel ili atendis, kaj Bernardo foriras en favoro de tasko ĉe gazeto, kaj finfine decidas reveni al la domo de sia patro. Olivier iĝas la persona sekretario de Edouard, kaj post multokazaĵa vespero dum kiu li tute embarasas lin, Olivier finas la vesperon en la lito de Edouard, kaj la du finfine realigas sian pasion kiun ili ĝis nun ne kuraĝis malkovri.