cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1027 Eskulapio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona belgdevena astronomo George Van Biesbroeck, elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino)
Nomo
Ĝia nomo derivas de Aesculapius, latina nomo de la helena heroo Asklepio.
2746 Hissao
2746 Hissao estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 22-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Valberga aglo
La Valberga aglo (Aquila wahlbergi) estas rabobirdo. Kiel ĉe ĉiuj agloj, ankaŭ tiu ĉi apartenas al la familio de Akcipitredoj.
5763 Williamtobin
5763 Williamtobin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John, en Tekapo, Suda Insulo (Nov-Zelando).
Valberga aglo
Aspekto
Estas pala varianto kiu estas multe pli helbruna kun blankecaj, pli ol grizaj subvosto kaj subflugiloj. Ambaŭ seksoj estas similaj.
5763 Williamtobin
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Valberga aglo
Identigo
La grandaj brunaj agloj estas ĝenerale konfuza grupo por identigo, sed la distingaj ecoj de la Valberga aglo inkludas: rondaj nastruoj kiuj separas ĝin el la Rabaglo kaj el la Stepaglo, kvankam ankaŭ ambaŭ kriagloj havas rondajn nastruojn; ioma formo de kresto estas kutime videbla; la buŝtruo etendas nur maksimume ĝis la mezo de la okulo, dum ĉe la Malgranda kriaglo ĝi etendas al la malantaŭo de la okulo.
5763 Williamtobin
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de brit-naskiĝinta astronomo William John Tobin (1953 – 2022), iama direktoro de la Observatorio de Monto John. Li studis spektrojn kaj fotometrio de bluaj steloj, eklipse en la Magelanaj Nuboj kaj la polvan diskon ĉirkaŭ Beta Pictoris Liaj publikaĵoj inkludas definitivan biografion de Léon Foucault kaj historio de la sudaj ekspedicioj por la pasado de Venuso.
Valberga aglo
Identigo
Estas kaj hela kaj malhela fazoj de tiu specio.
Kutimoj
La Valberga aglo reproduktiĝas en plej parto de Afriko sude de Saharo. Ĝi estas arbara birdo, ofte ĉe akvo. Ĝi konstruas neston el bastonetoj sur forko de arbo aŭ krono de palmo. La ino demetas 1 au 2 ovojn.
La Valberga aglo ĉasas reptiliojn, malgrandajn mamulojn kaj birdojn. La alvoko estas fajfa klie-klie-klie.
Cifereca baza ekonomio
Baza ekonomio estas la efikeco de esprimo de donita nombro N en aparta cifereca bazo b. La ekonomio estas egala al la kvanto de ciferoj bezonataj por esprimi multiplikita per la bazo:
Ekzemple por nombro cent (100):
Por malgrandaj prezentataj nombroj estas perturboj pro la rondigo de la kvanto de bezonataj ciferoj al entjero. Tamen por malgrandaj prezentataj nombroj, ĉi tio ne tiel gravas kaj la baza ekonomio povas esti pritaksita kiel:
Tiel la bazoj b1 kaj b2 povas esti komparataj por la sama N:
Laŭ la formulo (por sufiĉe granda prezentata nombro), bazo e estas la plej ekonomia. Tamen por uzado entjera bazo bezonatas, kaj bazo 3 estas la plej ekonomia el ĉiuj entjeraj bazoj, la sekvaj laŭ ekonomieco estas la bazo 2 (duuma sistemo) kaj bazo 4. Pli grandaj bazoj estas pli malbonaj.
Ĉi tio devus teorie permesi al komputiloj al esti malmulte (je proksimume 5%) pli povaj kaj memorkapablaj se ili uzus bazon 3, sed konsiderebla evoluo bezonatas por atingi ĝin startante de la kutima duuma aparataro.
! Bazo b ! Averaĝa E(b, N) por ''N=1 ... 100''
Lutzenberg AR
Lutzenberg  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 1220 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Lutzenberg konsistas el du partoj inter kiuj situas la komunumoj Thal, Heiden kaj Wolfhalden. La orienta parto, kiu estas la pli granda, situas ĉe deklivo supre de Rheineck kaj konsistas el la setlejoj Brenden, Hof, Haufen kaj Lutzenberg mem, dum la okcidenta parto situas norde de Rorschach sur la norda deklivo de la monto Rorschacherberg kaj konsistas el la setlejoj, Tobel kaj Wienacht. De ambaŭ partoj oni havas belan vidon al la Bodenlago.
Najbaraj komunumoj
La orienta parto limas en nordo al Thal kaj Rheineck (ambaŭ en Kantono Sankt-Galo), en oriento al Sankt-Margreto (Kantono Sankt-Galo) kaj Walzenhausen, en sudo kaj okcidento al Wolfhalden. La okcidenta parto limas en nordo al Eggersriet (Kantono Sankt-Galo), en nordoriento al Rorschacherberg (Kantono Sankt-Galo), kaj en sudo al Heiden.
Trafiko
La orienta parto de la komunumo disponas pri la stacidomo ĉe la dentorada montarfervojlinio de Rorschach al Heiden. La okcidenta parto atingeblas per poŝtaŭto ek de Rheineck kaj Heiden.
-299
En la jaro 299 antaŭ Kristo okazis, interalie:
János Perényi
PERÉNYI János [pr. pere:nji], Predics estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Szászrégen la 25-an de marto 1912 kaj mortinta ?.
Lia kariero
János Perényi inter 1935 kaj 1937 vizitis la kursojn de Poraktorinstruejo Thália en Kluĵo kaj poste li estis aktoro en Kluĵo kaj Temeŝvaro ĝis 1967.
Kuduguo
Koudougou, ( prononcu : "kudugU"), aŭ Kuduguo alinomita "Nandon" de la Gurunsioj, estas urbo de Burkino, la tria laŭ la nombro de la loĝantoj post Vagaduguo kaj Bobo Dioulasso. Ĉefurbo de la du Burkina Provinco Bulkiemdeo, prefekturbo de la departemento Kuduguo kaj ĉefurbo de la Centrokcidenta regiono. Urba emblemo estas baobabo.
Ekoregionoj en Paragvajo
Paragvajo havas faŭnan kaj flaŭran riĉegon rilate al la konverĝo de ses ekoregionoj en sia teritorio. Tiuj ĉi etendiĝas ankaŭ en la najbaraj ŝtatoj.
La ekoregionoj estas tre malsamaj. La duonarida klimato karakterizas la okcidenton, la grandegaj inundeblaj zonoj kiuj konstituas Pantanalon, la nordorienton. Laŭlonge de Paragvajo disvolviĝas subtropikaj malsekejoj, karakterizataj de vastas akvejoj kiaj Ipoao.
En la norda zono de la Orienta Regiono troviĝas la subtropikaj savanoj de Cerado, dum ke en la oriento de la lando ĝis la riverbordo de Parano etendiĝas la Atlantikaj arbaroj, unu el la biodiversece plej riĉaj regionoj en la mondo, samtempe unu el la plej minacataj tutmondaj 200-regionoj, difinitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) por esti prioritataj pri la naturprotekto. Fine, la suda zono, havas ebenaĵojn kun pli modera klimato.
Ĉako
La duonarida ekoregiono Ĉako estas la plej seka de Paragvajo. Ĝi estas superregata de vegetaĵaro kserofita, veprejoj kaj matoraloj, kun abundeco de kaktacoj. Ĝi okupas la nordokcidentan parton de la paragvaja Okcidenta Regiono kaj etendiĝas ĝis la nordo de Argentino kaj la sudo de Bolivio. Tiu ekoregiono estas minacata de dezertiĝado.
El la plej okulfrapaj plantospecioj estas la kaktacoj Cereus stenogonus, Cereus forbesi, Echinopsis rhodotricha, Ceiba chodatii (malvacoj) kaj la ruĝa kebraĉo (Schinopsis balansae, ktp.
Tipaj faŭnaj elementoj estas : la granda dazipo (Priodontes maximus), la jaguaro  (Panthera onca), la gvanako (Lama guanicoe), la krona solaglo (Harpyhaliaetus coronatus), la amerika reao  (Rhea americana), Crotalus durissus, ktp.
Pantanalo
La ekoregiono Pantanalo, kiu estas etendo de la brazila Pantanalo, situas en la ekstrema nordoriento de la paragvaja Okcidenta Regiono, kaj etendiĝas ĝis la rivero Paragvajo.
La ekoregiono estas karakterizata de mezhumidaj arbaroj de meza alto, malsekejoj kaj periode inundeblaj arbaroj. Tiu ekoregiono limtuŝas norde Ĉakon kaj sude Humidan Ĉakon. Ĝi havas altan diversecon de akva flaŭro.
El la bestospecioj oni renkontas : la verdan igvanon (Iguana iguana), Eunectes murinus (serpentoj), Pteronura brasiliensis (musteledoj), Paleosuchus palpebrosus (aligatoredoj), la blankamaskan jukatingon (Pipile cumanensis), ktp.
Humida Ĉako
La Humida Ĉako estas karakterizata de vastaj savanoj de Copernicia alba (arekacoj), kun malsekejoj, marĉoj, inundataj arbareroj, kaj galeriaj arbaroj. Ĝi okupas la sudorientan parton de la paragvaja Okcidenta Regiono kaj la centran-nordan parton de Argentino. Norde ĝi limtuŝas Pantanalon kaj Ĉakon.
Jenaj bestospecioj estas troveblaj en la ekoregiono : la kresta kriulo (Chauna torquata),  la sudamerika vanelo (Vanellus chilensis), la tokoa tukano (Ramphastos toco), la blanka egreto (Egretta thula), la granda formikomanĝulo (Myrmecophaga tridactyla), ktp.
Cerado
Jenaj vegetaĵarotipoj ekzistas : campo limpio (natura herbejo kun malmulte da arbustoj aŭ arbedoj), campo cerrado (savanoj kiuj diferencas laŭ parta arbara ĉeesto), kaj cerradón (densa ligneca vegetaĵaro).
En Cerado vivas : la kolhara lupo (Chrysocyon brachyurus), Anodorhynchus hyacinthinus (papagedoj), la granda formikomanĝulo, Ara ararauna, Tupinambis duseni (skvamuloj), ktp.
Paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj
La ekoregiono de la paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj estas la plej humida de Paragvajo. Ĝi estas karakterizata de alta kaj humida arbaro kiu estas parto de la Atlantikaj arbaroj.
Ĝi estas la plej difekta kaj la plej minacata ekoregiono de Paragvajo.
El la plantoj troviĝas : la arbofiliko Alsophyla atrovirens (Cyatheaceae), la paragvaja ilekso (Ilex paraguariensis), Handroanthus heptaphyllus (bignoniacoj), Peltophorum dubium (fabacoj), ktp.
Tipaj bestospecioj estas : la amerika harpio (Harpia harpyja), la jakutingo (Pipile jacutinga), Cebus apella, la brazila tapiro (Tapirus terrestris), la jaguaro, la komuna arapongo (Procnias nudicollis), ktp.
Mezopotamiaj herbejoj
La ekoregiono mezopotamiaj herbejoj troviĝas en Argentino, Brazilo kaj Urugvajo. Ties centro situas en la altebenaĵo de Urugvajo, en la provincoj  Corrientes kaj Entre Ríos, Argentino, sed etendiĝante en apudaj zonoj en Urugvajo, suda Brazilo  (precipe en la subŝtato  Suda Rio-Grando) kaj la sudoriento de Paragvajo  (aparte, en la departementoj Itapúa  kaj Misiones).
La vegetaĵaro de tiu ekoregiono estas karakterizata de vastaj periode inundeblaj herbejoj kaj malsekejoj. La plej karakteriza arbospecio estas Butia yatay (arekacoj).
Jenaj minacataj birdospecioj nestumas en la ekoregiono : Sporophila palustris kaj Sporophila cinnamomea. Aliaj bestoj troveblaj en la areo estas : la kojpo (Myocastor coypus), la marĉa blastocero (Blastocerus dichotomus), la kajmano (Caiman yacare) kaj Paroaria coronata ktp...
Koreedoj
La Koreedoj (Coreidae) estas granda familio de ĉefe herbovoraj insektoj kiuj apartenas al la hemiptera subordo de Heteropteroj(Heteroptera). Ekzistas pli ol 1,800 specioj en pli ol 250 genroj. Ili varias en grandeco de 7 ĝis 45 mm, inter ili iuj el la plej grandaj heteropteraj specioj. La korpoformo de koreedoj estas tre varia, kun kelkaj specioj larĝovalaj, dum aliaj estas maldikaj. Koreedoj estas trovitaj ĉie en la mondo, sed la plej multaj specioj estas trovitaj en la tropikoj kaj subtropikoj.
En Nordameriko ili estas nescience nomitaj "skvaŝcimo", ĉar kelkaj specioj, kiel ekzemple Anasa tristis, estas damaĝbestoj de skvaŝplantoj kaj aliaj kukurbetoj. Ili ankaŭ estas nomitaj "folipieduloj" pro la foli-similaj vastiĝoj kiujn kelkaj specioj havas sur siaj malantaŭaj kruroj.
Kelkaj koreedoj, kiel Phyllomorpha laciniata, elmontras gepatran vartadon portante siajn ovojn. Tiu konduto povas protekti la ovojn kontraŭ parazitado.
Etimologio
La nomo venas de la Malnovgreka κόρις kun la signifo litcimo.
Taksonomio
La familio Coreidae apartenas al la ordo Hemipteroj kaj estas proksime parenca al la familioj Alydidae, Hyocephalidae, Rhopalidae, kaj Stenocephalidae. Kune, tiuj kvin familioj formas la superfamilion Coreoidea.
Morfologio
La ĝeneralaj morfologiaj ecoj de la koreedoj estas oval-forma korpo, antenoj kun kvar segmentoj, multvejna antaŭflugila membrano, metatoraka fetoroglando kaj pligrandigita malantaŭa tibio. Multaj specioj estas kovritaj per pikiloj kaj tuberkloj.
Sistematiko
Tiu grupo plejofte estas dividita en 3-4 subfamiliojn; Kelkaj elektitaj genroj estas listigitaj ĉi tie:
Agriopocorinae Miller, 1953 (ofte inkludite en Coreinae)
Coreinae Leach, 1815
Meropachydinae Stål, 1867
Gustav Heynhold
Ne estas tute klare ĉu Heynhold posedis akademian gradon. En 1846 la "botanika revuo por Germanio" (Botanisches Centralblatt für Deutschland) listigis lin, kiel privatascienciston. Entute Heynhold donis nomon al ĉirkaŭ 426 plant-speciojn.
Koreedoj
Sistematiko
Pseudophloeinae Stål, 1867
Multaj triboj de la Coreinae antaŭe estis proponitaj por rangigo kiel subfamilio; ekzemple la Agriopocorini, Colpurini, Hydarini, Phyllomorphini kaj Procamptini. Sed la nura el tiuj ŝanĝoj akceptita de almenaŭ signifa malplimulto de hodiaŭaj sciencistoj estas la unuaj, kaj eĉ lastatempaj recenzoj ĝenerale tendencas trakti la proponitajn Agriopocorinae kiel tribon denove, rekonante nur la tri subfamiliojn kiuj estis konataj antaŭ 1867. Krome, almenaŭ la genro Eubule estas de definitive nedeterminita klasifiko.
3383 Koyama
3383 Koyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan Hisako Koyama (1916–1997).
El Hadj M'Hamed El Anka
El Hadj M'Hamed El Anka (الـحــاج مــحــمــد الـعــنـقــة, Berbere ⴻⵍ ⵂⴰⴵ ⵎ'ⵂⴰⵎⴻⴷ ⴻⵍ ⴰⵏⴾⴰ), (20a de majo 1907 en Alĝero – 23a de novembro 1978 en Alĝero) konata ankaŭ kiel Hadj Muhammed Al Anka, El-Hadj M'Hamed El Anka (kaj variaj aliaj kombinoj), estis konsiderita La Granda Mastro de la Alandaluzia klasika muziko kaj de alĝeria muziko ĉaabi.
Jam 13jaraĝa li estis dungita en orkestro kie li ekludis mandolon, kio iĝos lia preferata muzikilo.
Post la morto de la ŝejko Nador en Majo 1926, en Ĉerĉel, El Anka eklaboris por la organizo de festivaloj por la grupo. La orkestro inkludis Si Said Larbi (realnome Birou), Omar Bébéo (Slimane Allane) kaj Mustafa Ulid El Meddah inter aliaj. En 1927 li komencis partopreni en la kursoj de la ŝejko Sid AH Ulid Lakehal, kion li sekvis ĝis 1932.
En 1928 li estis unuafoje eksponita al la ĝenerala publiko, kaj li registris 27 diskojn (78 rpm) por Columbia, lia unua publikigante, kaj partoprenis en la inaŭguro de Radio PTT Alĝero.
L'edera
L'edera ("Dediĉemo") estas itala drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Augusto Genina. L'edera estis originale filmita en la itala lingvo. La intrigo okazas en Sardinio komence de la 20-a jarcento.
Fumiya Iwamaru
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, Júbilo Iwata, Thespakusatsu Gunma, Avispa Fukuoka, Jokohama FC, Roasso Kumamoto kaj V-Varen Nagasaki.
4966 Edolsen
4966 Edolsen estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Edward Olsen, longtempa konservisto de la kolekto de meteorŝtonoj en la Muzeo Field pri Natura Historio de Ĉikago. Liaj studoj pri la ŝton-metalaj meteorŝtonoj kaj la fosfataj mineraloj permesis klarigi la procezojn de kreiĝo de kerno en la malgrandaj planedoj.
NGC 3988
NGC 3988 (aliaj indikoj — MCG 5-28-57, ZWG 157.61, NPM1G +28.0211, PGC 37609) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(7123) 1989 TT1
(7123) 1989 TT1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Nobuhiro Kawasato elde Okutama (distrikto de Tokio).
-in-
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
17855 Geffert
17855 Geffert estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj amatoraj astronomoj Matthias Busch, Alexandra Busch kaj Erwin Schwab elde la Observatorio Starkenburg, proksime de Heppenheim (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana amatora astronomo Martin Geffert (1922–2015), tre dediĉita al la Observatorio Starkenburg, estante unu el la fondintoj kaj kasisto de la observatorio ekde ties komenco en 1970. Li estis ankaŭ bonega ludisto de mandolino.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1894
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1894 estis ludita inter la mondĉampiono Wilhelm Steinitz kaj la defianto Emanuel Lasker. La matĉo okazis en Novjorko (ludoj 1-8), Filadelfio (ludoj 9-11), Usono kaj Montrealo (ludoj 12-19), Kanado inter la 15-an de marto kaj la 26-an de majo 1894.
La matĉo
La unua ludanto kiu venku en 10 ŝakludoj estus ĉampiono.
Brateiu
Brateiu [brateju] (hungare: Baráthely, germane: Pretau) estas komunumo en Rumanio oriente de Mediaș. En 1910 Baráthely havis 1 463 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 estis 1 956 loĝantoj (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1283. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Nagy-Küküllő. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Buzd.
Karlštejn
Karlštejn estas burgo en Ĉeĥio troviĝanta sur katastra teritorio Budňany en la samnomata kampurbo Karlštejn en distrikto Beroun proksimume dek tri kilometrojn oriente de Beroun kaj tridek kilometrojn sudokcidente de centro de Prago. Pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro la burgo estis proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Sur monteto inter montoj Kněží, Hankovec, Otový, Plešivec kaj Javorka reĝo Karolo la 4-a igis konstrui burgon – ujon por regnaj kronadjuveloj kaj sanktvenceslaa krono kaj estimindan lokon por meti relikviojn de sanktuloj. Praga episkopo Arnošt el Pardubice metis en la jaro 1348 la fundamentan ŝtonon. La burgo estis devene alirebla sole tra nordorienta vojo, kondukanta sur deklivo de monto nomata Kněží.
Unuopaj partoj de la konstruaĵo estis dislokigitaj sur kvin altecdiferencaj terasoj. Tio devis simbole esprimi iliajn hierarkian skalon kaj gradon de graveco. Sur la malplej alta teraso estiĝis antaŭburgejo, sur la pli alta konstruaĵoj estis subgrafejo, la imperiestra palaco kun kapelo de sankta Mikolao ekokupis la trian terason. En la palaco estis akceptejo kaj laborejo. Malantaŭ dormoĉambro de la imperiestro, lokigita malantaŭ la laborejo, la etaĝo estis kunigita kun pli alta etaĝo, kie estis loĝejo de imperiestrino. El la palaco de la imperiestro kondukis lignoponto en pluan turriĉan palacon kun preĝejo. La plej firma kaj la plej sekura loko estis plej alte situanta palaco kun kapelo de sankta Kruco. Sub orizita volbo kun vitraj lensoj, kiuj estas imitontaj astrojn, estis metita riĉa kolektaĵo de relikvioj de la imperiestro, la juveloj de la roma regno kaj la sanktvenceslaa krono. Konsistaĵo de la interna ornamado estas 127 tabulaj bildoj kun duonstaturoj de gesanktuloj, anĝeloj kaj profetoj, pentritaj ĉirkaŭ la jaro 1365 de Magistro Theodorik, kaj triptiko, kies aŭtoro estas Tommaso da Modena.
Progreso en milittekniko malvalorigis signifon de Karlštejn kiel fortikaĵo. En la jaro 1619 Ferdinando la 2-a lasis forveturigi el la burgo la kronadjuvelojn. Svedaj soldataroj en la jaro 1648 faris pereon de la burgo. Renoviglaboroj fine de la 19-a jarcento (de Friedrich von Schmidt) estis revenontaj al la burgo gotikaspekton. Dum la laboroj okazis nesentemaj trafoj en la arkitekturo de la burgo, sed estas necese konfesi, ke ĝuste tiuj ĉi ampleksaj laboroj savis la konstruaĵon. Renoviglaboroj kaj konstrulaboroj daŭrigas en la burgo ankaŭ je la 20-a kaj la 21-a jarcentŝanĝo. Karlštejn estas spite al tiuj ĉi laboroj vizitebla kaj limigita estas nun nur vizito de la kapelo de sankta Kruco.
Orăștie (rivero)
Orăștie [orəŝtije] ( Szászvárosvíz, laŭ la hungara nomo de la urbo Orăștie, aŭ simple Városvíz) estas rivero, maldekstra alfluanto de Mureș en Rumanio. Ĝi fontas en la montaro Munții Șureanu. Iom supre de Folt ĝi fluas en la riveron Mureș.
La supra parto de la rivero estas nomata ankaŭ Godeanu, la meza en la regiono de Grădiștea de Munte ankaŭ Grădiștea. Inter Costești kaj Beriu oni uzas ankaŭ la nomon Beriu. Ekde la kunfluo kun la rivero Sibișel ĝis la enfluo en Mureș lokanoj nomas la riveron simple Apa Orașului (= akvo de la urbo), kio rumane respondas al la hungara mallongigo de Szászvárosvíz al Városvíz (= urbo-akvo).
Inverso Pinasca
Inverso Pinasca (jen itale, L'Invers ëd Pinasca en la piemonta, L'Ënvers de Pinacha en la okcitana) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Perosa Argentina, Pinasca, Pomaretto, Villar Perosa, Pramollo kaj San Germano Chisone.
Pastuchovice
Pastuchovice (Pastuchowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň 2,5 km norde de Žihle. Vivas ĉi tie.
Jedenspeigen
Jedenspeigen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Milo Manara
Maurilio MANARA (12a de Septembro, 1945), konata profesie kiel Milo Manara, estas itala bildliteraturisto, nome verkisto kaj ilustristo de grafikaj noveloj.
Jedenspeigen
La loĝloko situas rekte ĉe la limo inter Slovakio kaj Aŭstrio. Rekte najbaras la slovakaj komunumoj Malé Leváre kaj Gajary.
Pastuchovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1558.
Ĉirkaŭaĵo
Pastuchovice najbaras norde kun Blatno, nordoriente kun Velečín, sude kun Pohvizdy kaj plu kun Žihle. Okcidente de la vilaĝo komenciĝas naturparko Horní Střela, oriente poste naturparko Jesenicko.
Milo Manara
Kariero
Post studi arkitekturon kaj pentrarton, li ekkarieris por bildliteraturo en 1969 desegnante por Genius, nome serio de poŝlibretoj en la tajdo de la subĝenro fumetti neri de diabla enhavo el la publikiganto Furio Vanio en la sekvo de la populareco de Kriminal kaj Satanik. En 1970 li ilustris por la gazeto Terror, kaj el 1971 li desegnis la erotan serion Jolanda de Almaviva verkita de Francisco Rubino, eldonita en malgranda formato fare de la publikiganto Erregi. Aliĝinta al la porjunulara gazeto Il Corriere dei Ragazzi (La kuriero de la junuloj), li laboris kun Rubino, Carlo Barbieri, Mino Milani kaj Silverio Pisú. Kun Pisú Manara lanĉis la publikaĵojn Telerompo kaj Strategia della Tensione en 1974 kaj la serion Alessio, Il Borghese Rivoluzionario, kaj kun la verkisto Mino Milani la serion La parola alla giuria en 1975. Manara kaj Pisú poste publikigis Lo Scimmiotto (Simiulo) laŭ la historio de la ĉina mito de la Simireĝo en Alter Linus en 1976, kaj kun Alfredo Castelli, L'Uomo delle Nevi (La neĝulo) en 1978.
Dum tiu periodo Manara ekpublikigis laborojn en kelkaj gazetoj de Franc-Belga bildliteraturo kiel Charlie Mensuel, Pilote kaj L'Écho des savanes. Por A Suivre Manara kreis la unuajn historiojn kiuj montras la rolulojn de HP kaj Giuseppe Bergman, kio kreskiĝis ĝis iĝi granda korpuso. La rolulo "HP" estas bazita sur amiko de Manara, nome la itala bildliteraturisto Hugo Pratt, kaj kunlaboranto en kelkaj el la plej laŭditaj verkoj de Manara, dekomence Tutto ricominciò con un'estate indiana (1983, Indiana somero) kaj poste El Gaucho (1991, La gaŭĉo). Manara ankaŭ kompletigis du historiojn laborante per alia el siaj herooj, nome Federico Fellini. Per si mem Manara laboris ankaŭ kiel scenaristo, ekzemple por la vakera filmo L'uomo di carta (1982, La leterulo).
La reputacio de Manara por produkti bildostriojn pri elegantaj, belegaj virinoj en malverŝajnaj kaj fantastaj erotaj scenaroj plifirmiĝis per verkoj kiaj Il Gioco (1983, konata ankaŭ kiel Click en la angla aŭ Le Déclic en la franca: Kliko), pri aparato kiu igas virinojn neeviteble ardegaj; Il Profumo dell'invisibile (1986, Butterscotch aŭ La parfumo de la nevideblulo), kun la heroino Miele (Mielo) kaj dolĉaroma korpofarbo kiu faras la portanton nevideblulo; kaj Candid camera (1988, Kaŝita filmilo), kun la sama protagonisto en same evidentaj aventuroj. En la postaj jaroj la produktado de Manara sekvis laŭ tiu direkto esplori erotajn temojn per arta kaj rakontema esprimmaniero konsiderita unika de Manara.
En Usono The Ape (la simio) estis seriigita en la gazeto Heavy Metal komence de la 1980-aj jaroj kaj Manara ricevis helpon pere de kunlaboraĵoj kun Neil Gaiman kaj aliaj artistoj.
Posta laboro
Konekte al projekto Quarantasei, en Julio 2006, Manara desegnis kaskon por la itala rajdisto de Moto GP nome Valentino Rossi, specife por la itala GP en Mugello. En 2003, verko de Manara montris en la kovrilo de la dua studia albumo The Vertigo of Bliss de la skota rok-bando Biffy Clyro. Manara kreis ankaŭ artaĵojn por ĉiuj simplaĵoj publikigitaj el tiu albumo.
En Oktobro 2006, Manara disvolvigis rolulajn desegnojn por la animacia televida serio City Hunters. Tiu serio, de dek 11-minutaj epizodoj, miksas tradiciajn animaciajn teknikojn kun moderna KGB, por la tuta Latinameriko en la kanalo de FOX laŭlonge de 2006 kaj 2007.
Manara desegnis projekton de X-Men verkita de Chris Claremont por Marvel Comics. X-Men: Ragazze in fuga publikigita en Aprilo 2009 en Italio estis poste represita de Marvel Comics en angla kiel X-Women.
En 2013 li ekfaris variantajn kovrilojn por numeroj de libroj de Marvel.
10131 Stånga
10131 Stånga estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Unuforma granda rombo-dudek-dekduedro
Ĉi tiu pluredro komunigas la nomon kun la konveksa granda rombo-dudek-dekduedro, kiu estas ankaŭ nomata kiel senpintigita dudek-dekduedro. Pro ĉi tiu konfuzo la vorto unuforma estis adiciita al nomo de ĉi tiu artikolo.
Unuforma granda rombo-dudek-dekduedro komunigas sian situon de verticoj kun la senpintigita granda dekduedro, kaj kun la unuformaj kombinaĵoj de 6 aŭ 12 kvinlateraj prismoj.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj por la verticoj de unuforma granda rombo-dudek-dekduedro estas ĉiuj paraj permutoj de
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Herbert Marcuse
Herbert Marcuse (prononco []) (naskiĝis la 19-an de julio 1898 en Berlino, mortis la 29-an de julio 1979 en Distrikto Starnberg) estis germana filozofo, sociologiisto kaj politika teoriisto. Laŭ historio de filozofio li apartenas al Frankfurta skolo de kritika teorio kaj estas proklamita "Patro de novmaldekstrismo". Liaj plej konataj verkoj estas Eroso kaj Civilizacio, Unudimensia Homo kaj Estetika Dimensio.
Frua vivo
Herbert Marcuse naskiĝis en familio de Carl Marcuse kaj Gertrud Kreslawsky kaj ricevis fruan edukon laŭ juda kredo. Li estis varbita en germanian armeon en 1916, sed nur laboris en ĉevalejoj kaj ne servis en batalaj trupoj. Li estis membro de soldata koncilio kiu estu partoprenonta en (poste abortita} socialista spartakista ribelo. En jaro 1922 li faris sian Ph.D-disertacion pri ĝenro de germana Künstlerroman en Universitato de Freiburg, post kio li revenis al Berlino kaj laboris kiel verkisto kaj publikigisto. En 1924 li geedziĝis kun matematikistino Sophie Wertheim. En 1928 li revenis al Freiburg por studi sub gvido de Edmund Husserl kaj skribi habilitiĝan disertacion kun Martin Heidegger. La disertacio, sub titolo Hegela Ontologio kaj Teorio de Historieco, estas publikigita en jaro 1932. En la esploro temis pri kunteksto de hegelana renoviĝo en Eŭropo kun emfazo je Hegela ontologio de vivo kaj historio, idealisma teorio de spirito kaj dialektiko. Post kresko de nazia reĝimo Marcuse ne plu povis daŭrigi sian akademian karieron pro sia juda deveno. En 1933 li aliĝis al tiam eksperimenta Instituto por sociaj esploroj en Frankfurto.
En 1933, Marcuse publikigis sian unuan gravan verkon pri marksismo, revuon de Ekonomiaj kaj Filozofiaj Manuskriptoj de jaro 1844 far Karl Marx. En la revuo Marcuse reintrepretis la tiam-modernan marksismon de la vidpunkto de fruaj verkoj de Marx. Ĝi kaŭzis notindan polemikon kaj helpis al la mondo vidi, ke Marcuse estis iĝanta unu el la plej perspektivaj teoriistoj de sia epoko.
8-a de junio
La 8-a de junio estas la 159-a tago de la jaro (la 160-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 206 tagoj restas.
Je la 8-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 8-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Herbert Marcuse
Frua vivo
Dum membriĝo en la Instituto por sociaj esploroj, Marcuse disvolvis modelon por kritika socia teorio, teorio de nova rolo de ŝtato kaj monopola kapitalismo kaj priskribis interrilatojn inter filozofio, socia teorio kaj kultura kritikismo. Krome, li kontribuis grandan tempon al analizo kaj kritiko de kreskanta germania faŝismo. Dum sia membreco en la Instituto, Marcuse plej proksime kunlaboris kun kritikaj teoriistoj.
En Usono
Kune kun aliaj teoriistoj de la Instituto, Marcuse forlasis Germanion en 1933 kaj en 1934 venis en Usonon. Malsimile al aliaj teoriistoj de Frankfurta skolo, li neniam revenis al Germanio por loĝi kaj iĝis civitano de Usono en 1940. Tamen, li ĝis nun estas rigardata kiel unu el plej gravaj teoriistoj de Franfurta skolo, kune kun Max Horkheimer kaj Theodor Adorno. En 1940 li publikigis verkon Racio kaj revolucio, dialektikan esploron de Georg W. F. Hegel kaj Karl Marx.
Post la Dua mondmilito Marcuse laboris en United States Office of War Information (OWI), okupante sin pri kontraŭnaziaj propagandaj projektoj. En 1943 li transdungiĝis al Office of Strategic Services (OSS), la usona spionada strukturo antaŭ Central Intelligence Agency. Lia laboro por OSS konsistis el esploro pri Nazia Germanio kaj projektoj por sennaziigo. Pos dissolvo de OSS en 1945, Marcuse laboris por Usona departamento de la ŝtato kiel estro de la centra-eŭropa sekcio. Li forlasis tiun laboron post morto de sia unua edzino en 1951.
En 1952 Marcuse komencis sian instruan karieron, instruante politikan teorion en Universitato Kolumbio, kaj poste en Universitato Harvard. Poste, inter 1958 kaj 1965, li instruis filozofion kaj politikon en Universitato Brandeis. Finfine (jam post kutima pensia aĝo) en Kalifornia Universitato de San-Diego. Liaj amikoj kaj kunlaborantoj estis politika sociologiisto Barrington Moore Jr., politika filozofo Robert Paul Wolff kaj profesoro pri sociologio el Universitato Kolumbio Charles Wright Mills, unu el fondintoj de novmaldekstra movado. Dum la tuta postmilita periodo Marcuse estis unu el la plej radikale politike maldekstraj membroj de Frankfurta skolo kaj ĉiam nomis sin marksisto kaj hegelano.
Kritikoj de kapitalista socio fare de Marcuse (aparte en lia sintezo de Marx kaj Freud, Eroso kaj Civilizacio de jaro 1955, kaj en libro Unudimensia homo de jaro 1964) resonis kun studenta movado de la 1960-aj jaroj. Pro sia emo paroli ĉe studentaj protestoj, Marcuse baldaŭ iĝis konata kiel "patro de usonaj novmaldekstruloj", kvankam li mem forte malŝatis tiun ĉi kromnomon. Liaj verkoj forte influis diskurson de populara kulturo en Usono kaj esploroj de populara kulturo. Li ofte prelegis en Usono kaj Eŭropo dum siaj malfruaj jaroj, en la malfruaj 1960-aj kaj la 1970-aj. Li amikiĝis kun franca filozofo André Gorz kaj iĝis grava inspiro por li.
Marcuse defendis arestitan orientgermanian disidenton Rudolf Bahro, aŭtoron de Die Alternative: Zur Kritik des real existierenden Sozialismus ("La Alternativo: Al kritiko de reala ekzistanta socialismo"). Li diskutis, en sia eseo de jaro 1979, teorion de "ŝanĝo el interne" fare de Bahro.
Persona vivo kaj morto
Marcuse geedziĝis trifoje. Lia unua edzino estis matematikistino Sophie Wertman (1901–1951), kiu naskis filon Peter (naskiĝis en 1928). Kelkajn jarojn post ŝia morto, Herbert Marcuse geedziĝis kun Inge Neumann (1910–1972), vitvino de sia iam proksima amiko Franz Neumann (1900–1954). En 1976 li geedziĝis triafoje kun sia eksa studentino Erica Sherover (1938–1988), kiu estis 40 jarojn pli juna ol li. Lia filo Peter Marcuse nun estas merita profesoro pri urboplanado en Universitato Kolumbio. Lia nepino estas novelistino Irene Marcuse kaj lia nepo Harold Marcuse, estas profesoro pri historio en Kalifornia Universitato en Santa Barbara.
Marcuse mortis 10 tagojn post sia 81-a naskiĝtago, je la 29-a de julio 1979, pro apopleksio dum vizito en Germanion. Li estis ĵus preleginta en ĉe Frankfurta Römerberggespräche kaj iranta al Max-Planck-Instituto por invito de Jürgen Habermas, ano de la dua generacio de Frankfurta skolo. En 2003 lia cindro estas retrovita en Usono kaj enterigita en Dorotheenstädtischer Friedhof, Berlino.
Radikalismo kaj novmaldekstrismo
Marcuse iĝis inspiro kaj influo por multaj radikalaj teoriistoj kaj aktivistoj kiel Angela Davis, Abbie Hoffman, Rudi Dutschke, kaj Robert M. Young. Inter liaj kritikanoj de maldekstra flanko estis marksistino-humanistino Raja Dunajevskaja kaj alia germania elmigrinto Paul Mattick, ambaŭ kritikis na Unudimensia Homo de vidpunkto de "klasika" marksismo. Eseo Reprezalia Toleremo far Marcuse de jaro 1965, en kiu li asertis, ke strukturo de kapitalisma demokratia socio povas havi totalismajn ecojn, alvokis fortan kritikon de konservistoj Tezo de Marcuse estas ke vera toleremo ne estas tolerema al subteno por reprezalio, ĉar tio igas voĉojn de malplimultoj neaŭdeblaj. Li deklaras toleremon por netoleremo "neaŭtenta" kaj anstataŭe advokatas diskriminacian formon de toleremo, kiu ne ebligas "reprezalian" maltoleremon. Marcuse poste disvolvis sian radikalismon en du pliaj verkoj. Li skribis na Eseo pri Liberigo en 1969, priskribante popolliberiĝajn movadojn, kiel, ekzemple, en Vjetnamo. La eseo inspiris multajn radikalulojn. En 1972 li skribis na Kontraŭrevolucio kaj Ribelo, en kiu asertis, ke la antaŭ esperoj kaj aspiroj de la 1960-aj jaroj staras kontraŭrevolucio de dekstre.
Post kiam Universitato Brandeis ne renovigis lian instruistan kontrakton en 1965, Marcuse dediĉis siajn restantajn jarojn al verkado, instruado kaj prelegado tra tuta la mondo. Li atingis atenton de amasinformiloj, pro kio liaj verkoj iĝis pli influaj. Li daŭre disvastigis marksismajn teoriojn kaj progreseman socialismon, kun helpo de siaj studentoj. Lia fina verko, La Estetika Dimensio, estas publikigita en 1979. En ĝi li priskribis rolon de altaj artoj en emancipiĝo de individuo el burĝa socio.
Marcuse kaj kapitalismo
Analitiko de kapitalismo de Marcuse parte devenas el unu el plej gravaj konceptoj de Karl Marx - objektigo, kiu, sub kapitalismo, iĝas fremdigo. Laŭ Marx, kapitalismo ekspluatas homojn, iliaj produktoj iĝas fremdigataj de ili kaj la laboristoj fine iĝas ne individuoj kaj nur funkciaj objektoj. Marcuse vastigis tiun kredon. Li asertis, ke dum industria epoko kapitalismo tiom forte premis la laboristojn, ke ili mem komencis rigardi sin kiel partojn de objektoj, kiujn ili produktis. Ĉe komenco de Unudimensia homo Marcuse skribas: Tio signifas, ke sub kapitalismo (en konsumanta socio) homoj iĝas vastigoj de produktoj de sia laboro kaj do la produktoj iĝas vastigoj de homaj mensoj kaj korpoj. La koncepto de fremdigo, do, estas pridemandebla.
Tatsuya Shimogaki
Tatsuya Shimogaki (下垣 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion (filmo)
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion  (Иван Васильевич меняет профессию, [Ivan Vasiljeviĉ menjajet profesiju]) estas ruslingva sovetia fikcia komedia filmo, verkita de reĝisoro Leonid Gajdaj en 1973 kaj bazata sur la teatraĵo de Miĥail Bulgakov "Ivan Vasiljeviĉ".
En la filmo sovetia inĝeniero inventis tempomaŝinon; pro akcidento du homoj trafis mezepokan pasintecon kaj rusa caro Ivano la Terura aperas en la 20-a jarcento.
Enhavo
Moskva inventisto Aleksandr Sergejeviĉ Timofejev ("Ŝurik") en sia loĝejo konstruas tempomaŝinon. Dum la eksperimentoj kun la aparato okazis eksplodo, pro kio Timofejev portempe senkonsciiĝas.
Edzino de Ŝurik, kinoaktorino Zina, revenas hejmen kaj deklaras, ke ŝi volas forlasi lin kaj intencas forveturi al Gagra kun ŝia nova amanto reĝisoro Jakin. Samtempe stelisto-recidivulo Ĵorĵ (George) Miloslavskij rompe malfermis loĝejon de dentokuracisto Ŝpak, najbaro de Timofejev.
Poli(Metila metakrilato)
Poli(Metil-MetAkrilato) aŭ PMMA, en faka lingvaĵo ankaŭ pli simple sen aldonaj signoj unuvorte nomebla polimetilmetakrilato kaj neformale nomata akrila vitro, estas sinteza vinila polimero, produktita per vinila polimerizo de la monomero metila metakrilato. Ĝi estas rigida termoplasta materialo, travidebla kaj senkolora, kiu estas konsiderata unu el la plej modernaj kaj pli komerceblaj polimeroj en la merkato, pro ĝia facila muldkapableco, pro ĝia malpezeco kaj alta rezisto al aplikata forto. Ĝi ankaŭ nomatas akrilata vitro aŭ simple akrilataĵo, ofte uzata kiel malpeza kaj disbato-rezista alternativo al la vitro. Ĉi-materialo povas esti uzata kiel muldo-rezinoj, farboj kaj protekto-tavoloj, krom multaj aliaj aplikoj.
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion (filmo)
Enhavo
Kun ĉeesto de domĉefmastrumanto Ivan Vasiljeviĉ Bunŝa la inĝeniero komencas eksperimenton kun tempomaŝino, dum kiu malaperas la muro inter du loĝejoj, kaj Miloslavskij eniras en la ĉambron. La ŝtelisto interesiĝas pri maŝino, kiu povas malaperigi murojn. Ŝurik aldonas kapaciton, kaj trans la muro videblas cara palaco, kie sidas sur sia trono mezepoka rusa [[caro Ivan Vasiljeviĉ Groznij. Ekvidinte homojn kaj supozante, ke ili estas demonoj, la caro forkuras al la ĉambro de Timofejev; komenciĝas tumulto, dum kiu oni rompas tempomaŝinon, kaj la du moskvanoj — Bunŝa kaj Miloslavskij — restas en la 16-a jarcento.
Poli(Metila metakrilato)
Proprecoj
Poli(metila metilakrilato) estis disvolvita en 1928 en pluraj malsamaj laboratorioj fare de multaj kemiistoj, tiel kiel William Chalmers (1905-1995), Otto Röhm (1876-1939), kaj Walter Bauer (1897-1963). Tamen, ĝi estis unue komercita en 1933 fare de la usona entrepreno Rohm and Haas sub la registrita marko Pleksiglaso.
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion (filmo)
Enhavo
Forkurante de gardistoj, Miloslavskij vidas, ke Bunŝa aspekte similas la caron, kaj igas lin vesti la caran veston. Bunŝa faras tion kaj sidas sur la trono, Miloslavskij simulas princon. Oni rekonis "revenintan" caron.
Poli(Metila metakrilato)
Proprecoj
PMMA estas ekonomia alternativo al la polikarbonato kiam streĉo-forto, fleksebleco-forto, travidebleco, polurado-kapableco kaj ultra-viola rezistemo estas pli gravaj ol rezistoforto, kemia rezisto kaj varmo-rezisto. Krom tio, poli(metila metilakrilato) ne enhavas bisfenolon A, potence damaĝan substancon kies subunuoj uzatas en la produktado de la polikarbonatoj. Ĝia prefero kuŝas sur ĝiaj moderaj propraĵoj, facila manipulado kaj prilaborado krom malalta kosteco. Poli(metila metilakrilato) ne modifita kondutas sin kiel rompebla materialo kiam ekspoziciata al peza ŝarĝo, ĉefe sub frapoforto, kaj estas pli inklina al grataĵoj ol la konvenciaj neorganikaj vitraĵoj, tamen la modifita PMMA povas atingi altajn rezistojn kontraŭ grataĵoj kaj frapoj.
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion (filmo)
Enhavo
La inventisto kuras surstrate kaj serĉas novajn detalojn por reparenda tempomaŝino. Ivano la Terura restas en loĝejo kaj lernas uzadon de modernaj aparatoj; la nova epoko plaĉas al li.
Poli(Metila metakrilato)
Historio
La unua akrilata acido estis kreita en 1843. Metakrilata acido, derivita el la akrilata acido estis formulita en 1865. La reakcio inter la metakrilata acido kaj la metanolo rezultas en la estero metila metakrilato. Poli(metila metakrilato) estis malkovrita komence de 1930 de britaj kemiistoj Rowland Hill kaj John Crawford ĉe Imperial Chemical Industries (ICI), en Anglio. ICI registris la produkton sub la registrita marko Perspex.
Ĉirkaŭ la sama epoko, la kemiisto kaj industriisto Otto Röhm en Germanio provis produkti sekurecan vitraĵon per polimerizado de la metila metakrilato inter du tavoloj de vitraĵoj. La polimeraĵo separita el la vitraĵo estis klara plasta folio, kiun Röhm donis la registritan markon Pleksiglaso, en 1933. Kaj Perspex kaj Pleksiglaso estis komercitaj en la fino de la jardeko 1930. Dum la 2-a Mondmilito, kaj Aliancitaj kaj Aksaj fortoj uzis akrilatan vitraĵon por submarŝipaj periskopoj kaj aviadilaj ventoŝirmiloj, kanopoj kaj artileriaj turoj. Aviadilpilotoj, kies okuloj estis damaĝitaj per fragmentoj de PMMA estis pli bonfartaj ol tiuj vunditaj per normaj vitraĵoj, elmontrante pli bona kongruon inter la homa histo kaj PMMA ol la fragmentoj de vitraĵoj. Civilaj aplikoj sekviĝis postmilite.
Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion (filmo)
Enhavo
Ivan Groznij ne sukcesis reveni al mezepoko: li estas arestita. Bunŝa, reveninte hejmen, bonvole konfesas al polico, ke li nelaŭleĝe estis caro. Ili renkontiĝas kaj komencas interbatadon, pro kio estas forveturitaj de psikiatroj kiel frenezuloj. Pro ilia simileco edzino de Bunŝa en ili ambaŭ rekonas sian edzon kaj supozas, ke ankaŭ ŝi estas freneza.
Miloslavskij en blanka vesto simulas kuraciston, sed la polico post nelonge komprenas, ke li estas la serĉata ŝtelisto. Dum persekutado de li kaj sekvinta tumulto caro Ivano forkuras kaj kun helpo de Timofejev revenas al mezepoko.
En fina parto la filmo (same kiel en komenco) fariĝas nigra-blanka. Inĝeniero Timofejev rekonsciiĝas kaj komprenas, ke ĉiuj okazaĵoj estis nur sonĝo. Revenas lia edzino, kaj evidentiĝas, ke neniu reĝisoro Jakin ekzistas. Bunŝa kun sia edzino plendas, ke li senkurentigas la domon dum siaj eksperimentoj.
Kantoj
Nina Brodskaja prezentis La kanton "Zvenit janvarskaja vjuga" (ruse: Звенит январская вьюга, Litero. 'La januara neĝoŝtormo sonoras') por la filmo. Ĝi ankaŭ estis registrita De Sofia Rotaru. en 2014, itala pop-punka grupo Vanilo Ĉielo surbendigis kovron de tiu kanto kune kun muzikfilmeto.
Esperantigo
La filmo estis esperantigita (pli detale).
Invorio
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktaj Petro kaj Paŭlo de Tarso, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
24316 Anncooper
24316 Anncooper estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ann Simone Cooper, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Lafayette Senior High School de Leksingtono (Kentukio, Usono).
Desirée van den Berg
Desirée van den BERG (Harlemo, 20-an de majo 1987) estas nederlanda fotomodelo.
Desirée estis je la 4-a de julio 2010 elektita kiel belecreĝino 2010 por Nederlando. Ŝi estis la unua belecreĝino de Nederlando kiu partoprenis al la tri plej grandaj beleckonkursoj de la mondo, nome Fraŭlino Universo, Fraŭlino Mondo kaj Fraŭlino Tero. Ŝi finis je la 13-a loko ĉe Fraŭlino Mondo kaj zorgis ke ĉe Fraŭlino Tero por la unua fojo nederlanda belecreĝino atingis la duonfinalon kaj finis je la 10-a loko.
Theodor Ackermann
Theodor Ackermann estas la nomo de jenaj personoj:
Desirée van den Berg
Nuntempe Desirée studas medicinojn je la Universitato de Amsterdamo.
11298 Gide
11298 Gide estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkisto André Gide (1869–1951). Humanisto kaj moralisto, li estas bone konata pro sia romano Les Faux-Monnayeurs (1926). Dum sia tuta vivo, Gide emfazis la konscion pri si mem kaj la individuan sinceron kiel provilojn kaj por la kolektiva kaj por la individua moralo. En 1947 li ricevis la Nobel-Premion pri Literaturo.
Bazna
Bazna (hungare: Bázna, germane: Baassen) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Mediaș. En 1910 ĝi havis 1 652 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 1 715 (rumanoj, ciganoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1302. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő (reĝa departemento) vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Boian kaj Velț.
Sciez
Sciez estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
S. Ágnes Csíky Szabó
Sára Ágnes CSÍKY SZABÓ [ĉiki sabO] rumania hungara grafikistino, tekstilistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 18-an de junio 1953. Ŝi estas la edzino de muzikkomponisto Boldizsár Csíky, la patrino de pianisto Boldizsár Csíky.
Sciez
Ĝi situas apud la suda bordo de Lago Lemano, ĉe la "Golfe de Coudrée" (Kudrea Golfo), ĉirkaŭ 25 km nord-nord-oriente de Ĝenevo kaj 10 km okcidente de Thonon-les-Bains.
S. Ágnes Csíky Szabó
Kariero
Sára Ágnes Csíky Szabó akiris diplomon en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ŝi estas anino de Unuiĝo de Rumaniaj Artistoj, de Barabás Miklós Céh kaj de MAMŰ. De 1993 ŝi instruas en Arta Liceo de sia naskiĝurbo. Ŝi ekspoziciis grupe de 1976, sola de 2005.
Sciez
La komunumo komponiĝas el ĉefa urbo kaj pluraj vilaĝoj: Bonnatrait, Chavannex, Filly, La Fattaz, Bieno de Coudrée, Excuvilly, Choisy, Port de Sciez, Songy, La Renouillère, Sur les Crêts, Marignan, Prailles, Jussy, Le Content, Les Cinq-Chemins.
La najbaraj komunumoj estas okcidente: Excenevex kaj Massongy; sude: Ballaison kaj Perrignier, kaj oriente Margencel.
La rojo Foron trafluas la komunumon antaŭ alflui Lagon Lemanon.
Walter Ulbricht
Walter Ernst Paul ULBRICHT (naskiĝis la 30-an de junio 1893 en Leipzig; mortis la 1-an de aŭgusto 1973 ĉe Templin-Döllnsee) estis germana politikisto (ano unue de KPD, poste de SED) kaj ŝtatkonsiliestro de la Germana Demokratia Respubliko.
Vivo
Walter Ulbricht estis lignaĵisto. Jam en 1908 li anis la Arbeiterjugendbildungsverein Alt-Leipzig (klerigklubon por laborantaj junuloj), 1912 li anis la Sozialdemokratische Partei Deutschlands. Dum la unua mondmilito li servis kiel soldato de diversaj eŭropaj ŝtatoj. En 1919 Ulbricht membriĝis al la Komunista partio de Germanio. Ekde 1923 li apartenis al la estraro kaj engaĝiĝis por la evoluigo de la partio.
Funkciulo komunista
En 1924/25 Ulbricht laboris por Komintern en Moskvo, de 1926-29 li estis deputito en la saksia parlamento kaj de 1928-33 Berline ĉe Reichstag. Ekde 1927 li estis membro de la germana Centra Komitato kaj ekde 1929 de la germana Politburoo.
Post la potencakiro de la nazioj Ulbricht unue ekziligis en Franclandon. De 1936-38 li partoprenis la Hispanan civilan militon kiel politkomisaro. Poste li iris en Sovetunion, kie li gravis en 1943 dum la fondo de la Nacia komitato Libera Germanlando. Li loĝis en la (fi)fama Hotelo Luks.
Ekzile li evoluiĝis al gvidanta programfaranto de la ekzila KPD kaj gajnis la konfidon de Stalino. Kiel ĉefo de Grupo Ulbricht li revenis je la fino de aprilo 1945, ankoraŭ antaŭ la fino de la Dua mondmilito Berlinon kaj tuj organizis la rekonstruon de la partio. Helpite de la liberiginta kaj okupinta Ruĝa Armeo li sukcesis trovi por centraj administraj postenoj obeemajn komunistojn, ne nur en la ĉefurbo germana sed en la tuta sovete okupita zono.