cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bešeňov
Historio
Antaŭ la hungaroj kvadoj kaj gotoj loĝis tie. La unua mencio pri la loko devenis el 1075 en formo Villa Hudwordiensium Bissenorum. En 1910 loĝis tie 1545 da homoj (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al la distrikto de Verebély. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1723 da homoj (1380 hungaroj, 337 slovakoj). En 2006 la hungarlingva lernado ĉesis.
Branovo
Branovo, hungare Kisbaromlak estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Nové Zámky troviĝas 14 km-ojn for.
Skabioza centaŭreo
La skabioza ĉentaŭreo (Centaurea scabiosa) estas plantspecio, kiu apartenas al la  familio de la  Asteracoj (Asteraceae).
Priskribo
La skabioza centaŭreo estas multjara herba planto, kiu atingas kreskoalton de 1,20 m. Ĝi havas eĝan, aspran tigon, kiu havas starantajn branĉojn. La verdaj, ledaj kaj hirtharaj folioj estas pinataj. La pinataj folipartoj esta oblongaj aŭ mallarĝe lancetaj.
La unuopaj floroj staras kune aŭ en unuopaj apeksaj kapituloj, kiuj estas ĉ. 2 cm alta kaj 4 cm larĝa. La brakteoj (v. bildon) ne havas nervuron. La franĝitaj alpendaĵoj havas rande dentforman aŭ ciliforman orlon. La koloro de la petaloj varias de malhelpurura trans purpura aŭ helruĝa, malofte blanka. La papuso estas preskaŭ samlonge kiel la aĥenofruktoj.
La kromosomonombro estas 2n = 20, malofte 40.
Ekologio
La disvastigo de la aĥenoj okazas per formikoj, krome ili uzas semaĥorion kaj zooĥorion.
Disvastigo
La skabioza centaŭreo floras de junio ĝis aŭgusto. Ĝi kreskas sur sekaj kaj duonsekaj razenoj, ofte ĉe sekaj kampaj randoj. Sur ekstensive uzataj agroj kaj subalpaj ŝtonrazenoj ĝi ankaŭ troviĝas. Ĝi prefaras kalkriĉan grundon..
Sistematiko
Oni povas distingi jenajn subspeciojn :
Ĉervenjovo
Ĉervenjovo, ukraine Червеньово, rutene Червенёво [ĉervenjovo], ruse Червенево [ĉervenevo], slovake Červeňovo, hungare Cserlenő [ĉerlenO] estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Znjacovo.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Cserlenő apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. La komunumo rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Serole
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Akira Takabe
Akira Takabe (高部 聖, n. ) estas japana futbalisto.
Medio (regiono)
Medio (en la malnova persa 𐎠𐎼𐏁𐎣, Mada, en la mezpersa Mad) estas regiono de nordokcidenta Irano, kiu estis la politika kaj kultura bazo de la medoj kaj de aliaj antikvaj iranaj popoloj. Dum la periodo de la Aĥemenida imperio, Medio konsistis el grandaj partoj de la hodiaŭaj regionoj Irana Azerbajĝano, Irana Kurdio kaj okcidenta Tabaristano. Kiel satrapio sub Aĥemenida rego, Medio eventuale ampleksis pli vastan regionon, etendiĝante ĝis suda Dagestano en la nordo. Tamen, post la militoj de Aleksandro la Granda, la nordaj partoj estis disigitaj kaj fariĝis konataj kiel Atropateno, dum la ceteraj regionoj iĝis konataj kiel Malgranda Medio.
Akira Takabe
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
(11390) 1998 VG15
(11390) 1998 VG15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Esperanto-movado en Pakistano
La Esperanto-movado en la Islama Respubliko de Pakistano baziĝas precipe je Pakistana Esperanto-Asocio (PakEsA), organizaĵo fondita en 1978, kiu havas la statuson de Landa Asocio de UEA ekde la jaro 1989.
Formiata acetata anhidrido
Formiata acetata anhidrido aŭ C3H4O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo el la anhidridoj de la acetata anhidrido kaj formiata anhidrido. Formiata acetata anhidrido estas blanka solidaĵo, uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Formiata acetata anhidrido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Formiata acetata anhidrido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Groß-Siegharts
Groß-Siegharts estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Februs
En la romia mitologio, Februs, aŭ Februus, estis la dio de la morto kaj de la purigado. Li ŝajnas deveni el la etruska dio Februa (el kiu ankaŭ devenis la diino Febris, protektantino kontraŭ la febro kaj la malario).
Li estis asimilita al Plutono.
La festoj al Februus, la Februaloj, okazis je la fino de la romia jaro: do, ĉirkaŭ dekvin tagoj antaŭ la 1-an de marto. Kiam estis kreita la monato februaro, ĝi ricevis la nomon Februarius, laŭ la tiam okazantaj festoj.
Þríhyrningur
La monto Þríhyrningur (isl. Triangulo aŭ pli precize Tripinto) estas vulkano en Islando.
Þríhyrningur estas ofte menciita en la sagao de Njal, ĉar la brulintoj de Njal kaj lia familio kaŝis sin sur la monto.
La monto estas facile grimpebla.
Rosemère
Rosemère estas kanada urbo situanta en regiona kantono Thérèse-De Blainville en administra regiono Laŭrentidio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rosemèrois.
Vörðufell
La monto Vörðufell situas en la suda parto de Islando proksime Skálholt, la unua kaj longtempa episkopejo de Islando.
NGC 4581
NGC 4581 (aliaj indikoj — UGC 7801, MCG 0-32-28, ZWG 14.83, PGC 42199) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Almoravidoj
La almoravidoj (المرابطون, singulare مرابط signifante "la morabito", speco de ermito islama) estis berbera dinastio en Maŭretanio, Maroko, Alĝerio kaj Al-Andalus en la tempo de 1046 ĝis 1147.
La dinastio de almoravidoj defendis fundamentisman interpretadon de Islamo kaj danke al sia rigoro unuigis sub ĝia hegemonio grandajn etendojn en la okcidento de la islama mondo kie ili formis imperion, inter la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kiu etendiĝis ĉefe tra la teritorioj kie nun estas Maŭretanio, Okcidenta Saharo de kie ili devenis, Maroko kaj tra la suda duono de Iberio.
Faktoroj kiuj favoris la kreskon de la movado de almoravidoj
1. La solidareco triba kaj la religia reformemo.
2. La ekonomia faktoro. La ampleksaj etendoj kie paŝtis la gregoj de la sanhajoj, prezentis unuarangan intereson: la kontrolo de la karavanoj ŝarĝitaj de ĉiatipaj varoj (ĉefe, aŭro kaj salo) kiuj direktiĝis al nordo de Afriko kaj Al-Andalus.
La mesufaoj kontrolis la akson Teghaza-Audagost-Sijilmasa; la lemtaoj la marbordan vojon el la marenfluo de la rivero Senegal ĝis la regiono de la rivero Nul; la gudalaoj kontrolis salminejon situa sudokcidente de la atlantika marbordo; kaj la lemtunoj kontrolis la valon de la Draa kaj la akson Augagost-Sus direkte al Sijilmasa.
3. Fragmentado de la islama mondo. En Ifrikija (aktuala Tunizio), okazis la invado de hilalianoj, la falo de Kariuan (1053) kaj klopodoj prosperi okcidenten. En la okcidenta Magrebo (aktuala Maroko), la Barghaŭatoj dominis la atlantikajn ebenaĵojn, la idrisidoj konservis la urbojn Tamdoilit, Igli kaj Massa kaj klopodas konkeri Ceŭton al la Umajaoj de Kordovo; la Magravaoj kaj ties parencoj, la Beni Ifren (Jafran), kontrolis Salé, Tlemecen, Tadla kaj Fezzaz; la tajfo zeneta de Ĉellah kontrolis ekde Fez al Sijilmassa. Al-Andalus estis fragmentata en multnombro de sendependaj regnoj de tajfoj.
Kulturo
Laŭ Francisko Azorín almoravido estas gento de la Atlasa Montaro kiu regis Afrikon kaj Andaluzion de 1038 al 1144, dum la termino utilus ankaŭ por referenci al la arto de tiu epoko kaj gento.
Gaja tombejo
La Gaja tombejo (rumane: Cimitirul vesel) estas tombejo kun specife dekoritaj tombejaj lignaj steleoj (tomboŝtono) en la komunumo Săpânța en la distrikto Maramureș en la norda Rumanio. La dekorado estas dankenda al la plur-jardeka laboro de la loka artisto Stan Ioan Pătraș (1908—1977). Li dekoris la tradiciajn lignajn tombejajn steleojn per manpentritaj, koloraj, naivaj bildoj, kiuj prezentas la vivon de la mortintoj. Li ĉizis sur la steleo eĉ versojn, dialogojn rilate al la mortinto.
La tombejo estas subĉiela muzeo kaj turisma allogaĵo.
Pál Mácsai
Pál Mácsai [mAĉai], hungare Mácsai Pál estas hungara aktoro, teatrestro kaj reĝisoro. Lia patro estis István Mácsai.
Pál Mácsai naskiĝis la 1961 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Mácsai frekventis gimnazion en Budapeŝto, dume li jam tiam aktoradis en teatreto. Poste li lernis en aktora altlernejo inter 1980-1984, kie li lernis ankaŭ reĝisoradon. Li komencis sian veran aktoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1989 li aliĝis al trupo de Teatro Madách. Ekde 2004 li estas teatrestro de Teatro István Örkény. Li ricevis inter 1991-2010 diversajn premiojn, poste premion Kossuth en 2014.
Saint-Marcel (Indre)
Saint-Marcel estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Brădișoru de Jos
Brădişoru de Jos [brədiŝoru de ĵos] (hungare:Majdán) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 1 215 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 654 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1690. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Oraviţa.
Koiro (urbo)
Koiro estas la ĉefurbo de la svisa Kantono Grizono. Koiro estas nuntempe la plej rapide kreskanta urbo en Svislando. Je la 31-a de decembro 2019 ĝi havis 38,214 loĝantojn. La urbo situas je 593 metroj super la marnivelo en la larĝa valo de la Alpa Rejno, kiu venante de okcidento en Koiro kurbiĝas kaj poste fluas norden tra la Rejnvalo al la Bodenlago. En Koiro la rivero Plessur enfluas en Rejnon.
Nomo
La nomo Koiro devenas de la kelta vorto kora aŭ koria = klano, tribo. Germane la urbo nomiĝas Chur [ĥu:r], Coira [koj'ra], romanĉe Cuera [kŭe'ra] kaj Coire [kŭ'a:r].
Lingvoj
Estante la ĉefurbo de trilingva kantono (itala, germana, romanĉa) en Koiro la tri lingvoj estas parolataj. Ĝis antaŭ la industriiĝo Koiro estis ĉefe romanĉlingva, hodiaŭ en la unua loko estas la germana kun 81 %, en la dua loko la romanĉa kun 5,4 kaj la itala kun 5,1. La cetera loĝantaro parolas kiel ĉie en Svislando la plej diversajn lingvojn (la kvaran lokon okupas nuntempe la serbo-kroata lingvo kun preskaŭ 4 %).
Historio
Koiro estas la plej malnova urbo en Svislando fondita proksimume 1000 jaroj antaŭ Kristo kiel la kelta opidumo Koria. Post konkero de la romianoj ĝi iĝis en -15 ĉefurbo de provinco Rhaetia Prima. La episkopujo Koiro cetere estas la plej granda episkopejo de Svislando. Al ĝi apartenas inter aliaj ankaŭ la katolikaj komunumoj de Kantono Zuriko. Post la disfalo de Romia imperio, la episkopo de Koiro fariĝis estro kaj protektanto de la regiono. Kiam Grizono iĝis svisa kantono la urbo elektiĝis kiel ties ĉefurbo.
Vidindaĵoj
La vidindaĵoj de Koiro estas la Episkopejo (Bischöflicher Hof), la katedralo, kie troviĝas la tombo de la svisa patrioto Jürg Jenatsch kaj belega triptiko, la Griza Domo (Graues Haus), sidejo de la grizona registaro.
Trafiko
Koiro estas konektita kun Zuriko per la aŭtoŝoseoj A3 kaj la Rejnvalo kun A13, kiu plukondukas trans la pasejo San Bernardino al Tiĉino. La iam planita transalpa fervojo de Zuriko tra Koiro al Milano jam de pli ol centjaroj finas en Koiro, same kiel la rejnvala linio, kiu ligas Koiron kun Munkeno kaj Aŭstrio. Anstataŭe estis konstruita la Retia Fervojo kies plej suda punkto estas la itala urbo Tirano kaj kiu en okcidento estas ligita tra la pasejoj Oberalp kaj Furka kun Valezo.
Esperanto en Koiro
Jam en 1904 estis menciita en Svisa Espero la instruisto Engelhard Pargätzi, kiu instruis Esperanton en knaba gimnazio en Koiro. En 1906 en Koiro estis fondita la unua Grizona Esperanto-Societo, sed ĉar la plej multaj koiranoj en la dudekaj jaroj transiris al Ido, Esperanto en Koiro poste praktike malaperis. Dum la dua mondmilito s-ro Fauser provis restarigi Esperanto-grupon en Koiro. Sed tiuj klopodoj ne vere sukcesis. Ĝis hodiaŭ ĉiam denove unuopuloj aktivis en Koiro por Esperanto, tamen asocio aŭ vigla movado en Grizono ĝis hodiaŭ ne estiĝis.
En 2022 Svisa Esperanto-Societo (SES) kunvenis en Koiro la 25-an de junio por teni sian Ĝeneralan Kunvenon. La kultura programo de tiu semajnfino estis vizito al la Lia Rumantscha, (romanĉa Ligo) kies oficejo troviĝas en Koiro.
Znjacovo
Znjacovo, ukraine Зняцьово, rutene Зняцёво [znjacovo], ruse Зняцево [znjacevo], slovake Zňacovo, hungare Ignéc estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en la 13-a jarcento laŭ tiama hungara ortografio "Ignech". Ĝis Traktato de Trianon Ignéc apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. Ignéc rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Miguel Cabanellas
Miguel Cabanellas Ferrer [kabaNEĝas] (Kartaĥeno, 1a de januaro 1872 - Malago, 14a de majo 1938) ​ estis generalo de la hispana armeo kaj unu el la estroj de la Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936, kiu rezultis en la Hispana Enlanda Milito.
Militkariero
En la 1890-aj jaroj li partoprenis en la milito kontraŭ la sendependistoj de Kubo. Tie li jam iĝis kapitano. Poste li partoprenis ankaŭ en la Rif-milito en la protektorato de Hispania Maroko, kie en 1909 li iĝis jam komandanto. En 1910 li proponis la kreadon de la unuaj trupoj de indiĝenaj marokanoj kiuj luktis kune kun la hispana armeo. En julio kaj aŭgusto 1921 la hispanaj trupoj suferis terurajn malvenkojn en Rif. Post tio Cabanellas partoprenis en la kontraŭatakoj kaj en la protestoj kun aliaj generaloj (Francisco Franco, José Millán Astray kaj Emilio Mola inter aliaj) kontraŭ la Miltjuntoj kiuj teorie estis kulpigitaj de tiuj pri la malvenkoj. Fakte la jam generalo Cabanellas estis procezita kaj la Militjuntoj reformitaj. Cabanella revenis al la Iberia Duoninsulo en majo 1922.
En la 1920-aj jaroj li estis militguberniestro de Menorko, sed li estis elpostenigita ĉar konspiris kontraŭ la Diktaturo de Primo de Rivera. En la 1930-aj jaroj li plenumis diversajn postenojn kiel subtenanto de la nova reĝimo de la Dua Hispana Respubliko.
Enlanda Milito
Ne estas totala interkonsento inter historiistoj ĉu Cabanellas estis jam konspirante en la puĉopreparo aŭ aliĝis tuj antaŭ ĝi. Ŝajne li jam kontaktis kun Mola kaj estis proponita kiel estonta Militministro. Li estris la puĉon en Zaragozo, kie ĝi sukcesis spite la forton de anarkiistoj kaj aliaj maldekstruloj. Kiam mortis Sanjurjo, kiu estis estonta ĉefa estro, oni kreis Miltjunton kaj Cabanellas iĝis ĝia prezidanto ĉar tiam li estis la generalo de plej alta hierarkio. Tamen tiu burokrata posteno apartigis lin el la truporegado.
La 21a de septembro 1936 okazis en Salamanko kunsido en kiu la Junto devis pritrakti la starigon de unika militkomando por eviti miskomprenojn kaj malkonsentojn jam okazintajn, kaj por tio oni elektis Francisco Franco kontraŭ la opinio de Cabanellas (kiu estis estinta lia superulo en la Rif-milito). «Vi ne scias kion vi ĵus faris, ĉar vi ne konas lin kiel mi, kiu estis ordonante lin en la armeo de Afriko [...] Se vi donas al li Hispanion, li kredos ke ĝi estas lia kaj permesos ke neniu anstataŭos lin en la milito aŭ post ĝi, ĝis sia morto».
Philippe Néricault Destouches
Philippe Néricault DESTOUCHES (naskiĝinta la en Tours, mortinta la  en Melun) estis franca komediisto.
Vivo
Edukite en Parizo li estis certan tempon aktoro aŭ soldato kaj iris kun la markizo de Puysieux kiel legato en Svislando]n. En Svislando li trovis la trankvilon orientigi sian talenton ĉe teatron. Per la aplaŭdo li akiris la gracon de la reganto, la duko de [[Orléans. Li faris Destouches en 1717 oficiala sendoto por Anglio. Post la reveno (1723) li iĝis membro de la Franca Akademio. Post la morto de la suvereno li tamen retiriĝis el teatrado.
Graveco
Liaj komedioj brilas per glata lingvo kaj deca enhavo restante ofte sen granda efiko. La plej grandan sukceson havis: »Le philosophe marié« (1727), »Le glorieux« (1732), »Le dissipateur« (1736), »La fausse Agnès« (1759), kiuj ankaŭ en Germanlingvio konatis per tradukoj kaj ege ŝatatis. Lia verkaro »Œuvres« eldonitis en Amsterdamo inter 1755–59.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1906, p, 681, kio legeblas tie chi interrete.
Šumice (distrikto Brno-provinco)
Šumice (Schömitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego proksimume 6 km okcidente de Pohořelice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri korto en Šumice devenas el la jaro 1365. Malpli granda parto de la municipo estis posedaĵe dividita inter kelke da posedantoj. La pli granda apartenis al monaĥejo Rosa coeli.
Post disfalo de Aŭstrio-Hungario laŭ traktato de Saint-Germain-en-Laye en la jaro 1919 la municipo fariĝis konsisto de nove estiĝinta Ĉeĥoslovaka respubliko. En la jaro 1938 estis laŭlonge laŭ rojo konstruita linio de malpezaj fortikaĵoj modelo 37. Per Munkena interkonsento la municipo estis aŭtune de 1938 rezignita al Germanio, ekde la 1-a de oktobro 1938 Šumice estis konsisto de Regna govio Malsupra Danubio. Post la liberigo en la jaro 1945 la municipo fariĝis denove konsisto de Ĉeĥoslovakio. Surbaze de dekretoj de Beneš estis en la jaro 1945 la germanaj loĝantoj de la municipo forŝovitaj. Ĉiu ilia privata kaj la publika posedaĵo estis laŭ la dekreto n-ro 108/1945 konfiskita.
En la jaroj 1961–2006 la municipo apartenis sub distrikto Znojmo kaj ekde la 1-a de januaro 2007 ĝi estas konsisto de distrikto Brno-provinco. En la jaro 1998 estis en la katastro de municipo proklamita naturrezervejo fiŝlago de Šumice.
Psikiatria hospitalo
Psikiatria hospitalo estas specialigita malsanulejo por la kuracado de psikmalsanuloj. Ĝis la mezo de la 19-a jarcento la psikiatriaj hospitaloj estis nomataj frenezulejoj
Nuntempe ekzistas fermitaj kaj malfermitaj kuracsekcioj. En multaj landoj, la pacientoj estas kutime akceptataj sur libervola bazo, sed la paciento povas esti enhospitaligita ankaŭ kontraŭ sia volo, kiam li povas konsistigi signifan danĝeron al si aŭ al aliaj.
La traktado de pacientoj en la fruaj frenezulejoj estis kelkfoje senkompata kaj enfokusigita al limigo kaj moderigo de la konduto. La laŭgradaj reformoj en multaj landoj, kun la enkonduko de pli efikaj traktadoj, kondukis al la apero de modernaj psikiatriaj hospitaloj. Kun la uzo de kombinaĵo de medikamentoj kaj psikoterapio, oni provas precipe helpi la pacientojn atingi la kapablon, kontroli la propran vivon en la ekstera mondo.
La kuracisto Philippe Pinel, konata kiel la patro de la moderna psikologio, kiu unue starigis metodojn de kuracado kaj humana traktado de la mensmalsanaj prizorgatoj. Li demonstris ke liberigi pacientojn de ĉenoj kaj homa kuracado povas atingi bonajn terapiajn rezultojn.
Răchitova
Răchitova estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
David Axelrod
David AXELROD (naskiĝis en 1955) estas usona politika konsultisto bazita en Chicago, Illinois. Li estas plej bone prisciata por tio, ke li estas alta konsultisto al Barack Obama, unue en lia kampanjo de 2004 por la usona Senato kaj nune kiel la ĉefstrategisto por lia kampanjo de 2008.
Axelrod estas la altnivela kunlaboristo de AKP&D Message and Media (Mesaĝo kaj Maskomunikiloj AKP&D, en la angla) kaj estis politika skribisto por la Chigaco Tribune (Tribuno Chicago, en la angla). Li operacias la firmon ASK Public Strategies (Publikaj Strategioj, en la angla), kiu helpas komencantojn organizojn kun publikaj rilatoj.
Warren Buffett
Warren Edward BUFFETT aŭ Prudentulo de Omaha (Omaha, 30-an de aŭgusto 1930) estas usona investisto kaj komercisto, miliardulo. Li posedas la investan entreprenon Berkshire Hathaway en 38%, kio valoris - en Marto 2008 - 58 miliardoj da USD. Laŭ usona revuo Forbes, li estas plej riĉa miliardo de la mondo.
Li estas filo de la miliardulo Howard Buffett (kongresano kaj spekulisto) kaj Leila Buffett. Lia avo estis spicokomercisto en Omaha, en kies magazeno laboris Charlie Munger, nuna vicprezidanto de Berkshire Hathaway.
Li eklaboris ĉe brokera entrepreno de la patro – en aĝo de 11 jaroj – kaj en la sama jaro faris li sian unuan sukcesan tranzakcion. Li aĉetis priooritataj akciojn de Cities Services po 38 USD kaj vendis ilin po 40 USD. Post kelkaj jaroj, la akcioj valoris jam 200 USD, tiel li proeterne lernis, ke oni meritas investi en la bonajn entreprenojn nur je longtempo. Li aĉetis en aĝo de 14 jaroj 40 hektarojn da agro, kontraŭ 1200 USD, kiun li ludonis.
Liaj geniaj investoj estis la akiroj de akcioj de The Coca-Cola Company, Gilette, Fruit of the Loom, kaj diversaj aviadilaj kaj asekuraj kompanioj.
Li nevolas heredi grandan monsumon al siaj infanoj, sed volas disdoni sian posedaĵon. Li apogis en 2006 per grandega sumo la fondaĵon de Bill Gates, nome Fondaĵo Bill kaj Melinda Gates.
Schöpstal
Schöpstal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Bridger
Bridger estas la familia nomo de jenaj personoj:
lokoj en Usono:
Reformarĥitekturo
La Reformarĥitekturo aŭ reforma konstruarto sin turnis komence de la 20-a jarcento kontraŭ la historiismo, provante enkonduki objektivajn kaj simplajn formojn en la arĥitekturo. La movado deiris de Anglujo kaj disvastiĝis al Germanujo, kie ĝin antaŭenigis ĉefe la arĥitektoj de la artistoasocio Deutscher Werkbund.
En Essen oni konstruis ekde 1908 la novan Moltke-Kvartalon senescepte laŭ la stilo de la reformarĥitekturo. En Hamburgo aparte trafikokonstruaĵoj kiel la enirdomo al la malnova tunelo sub la Elbo kaj la instalaĵoj de la altfervojo estas ekzemploj por la reformarĥitekturo. Konstruaĵoj kiel la Mannesmann-Domo en Duseldorfo (1911–1912) jam anticipas karakterizaĵojn de la pli malfrua nova objektivismo. En Dresdeno validas kiel ekzemploj de reformarĥitekturo la Kristo-Preĝejo (konstruita de 1902 ĝis 1905), Festivalejo Hellerau (konstruita de 1910 ĝis 1911), Beyer-Konstruaĵo (konstruita de 1910 ĝis 1913) kaj Fritz-Foerster-Konstruaĵo (konstruita de 1921 ĝis 1926) de la Teĥnologia Universitato.
Originoj
La reformmovado ekestis en Anglujo, kie arthistoriisto kaj verkisto John Ruskin (1819–1900) kiul unua vortigis la reformideojn. Por la arĥitekturo li postulis la revivigo de la „amata kaj admirata mezepoko“. Liaj idealoj estis „simpleco kaj natureco en la formado kaj sentado, sincereco en la tektonika formado, por kiuj en la celo, en la materialo kaj en la konstruado estas serĉendaj la kondiĉoj, akcentado de la verkeca, karakteriza, indiĝena, kunigo de artverkado kaj naturobservado.“ La teorioj de Ruskins trovis sian unuafojan praktikan realigon ĉe William Morris, kiu en 1861 fondis la artmetio-firmaon Morris, Marshall & Falkner, deirpunkto de la tuta reformmovado. Morris vortigis grandparton de la celoj, kiuj pli malfrue eniris la regularon de la Deutscher Werkbund: Kaj:
Distingiloj
Distingilo de la reformarĥitekturo estas la intensigita kaj simpla monumenteco. Oni ne volis rektan stilan referencon kiel en la historiismo, sed necertan pensoligon kun la citita stilo. La klasikajn ordojn de la historiismo oni rifuzis. Preferata estis libere organizita konstrubloko. Reduktitaj formoj kaj rustikataj surfacoj estis aliaj distingiloj. La reformarĥitekturo ankaŭ sin igis influi de la hejmregionisma arĥitekturo (Heimatschutzstil), por dislimigi sin de la internaciismo de la historiismo. Ekzemple la solida metieca ellaborado de la Heimatschutzstil kaj ĝia funkciisma formadmaniero ankaŭ estis gravaj por la reformarĥitekturo. Je tio en la reformarĥitekturo same kiel en la Heimatschutzstil la loka konstrutradicio ludis esencan rolon. En la loĝdoma konstruado oni volis simpligo kaj novan objektivecon. Stiloj ene de la reformarĥitekturo estas:
Akcepto
Jen ekzempla priskribo de domo el la reformarĥitekturo:
Stacio Nagatachō
Stacio Nagataĉo (japane:永田町駅 [Nagataĉō-eki], angle: Nagatacho) estas metroa stacio de la metroa reto Tokjo Metro en Tokio, Japanio. Ĝi servas 3 liniojn: Linion Jurakuĉo, Linion Hanzomon kaj Linion Namboku. La stacio situas en Kvartalo Ĉijoda.
Apudaj stacioj
(Por transiri inter la stacioj ne necesas trairi tra bilet-pordo).
Kolárovo
Situo
Kolárovo situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Danubobranĉo kaj Váh, laŭ flankovojoj, fine de iama fervojo el Komárno. La ĉefurbo troviĝas 90 km.
Březinky
Municipo Březinky situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, valo de rivereto Nectava, en natura parko Bohdalov-Hartínkov, 6 km nordoriente de urbo Jevíčko. Vivas ĉi tie.
Kolárovo
Historio
La komunumo estis loĝata dum la ferepoko. Dum regado de Ladislao la 4-a en 1267 la komunumo urbiĝis kaj samtepe ĝi ricevis privilegiojn: foirorajton, sendoganecon, senpagan pramon. La kampoj tiutempe apartenis al ĉefepiskopo de Esztergom, la loĝantoj okupiĝis pri terkulturo, bestbredado kaj fiŝkaptado. En 1349 reĝino Maria konstruis fortikaĵon havanta la nomon ranofortikaĵo por defendi la trapasejon. Ĝi situis iomete for de la nuna urbo. En 1511 la urbo jam havis fortajn murojn, tamen la turkoj rabis ĝin en 1576. Baroka fortikaĵo konstruiĝis en 1664, sed la turkoj bruligis la urbon en 1669. Armeo de Francisko Rákóczi la 2-a faris ruina la fortikaĵon en 1708. Fine aŭstraj armeoj bruligis la urbon en 1849. Poste dum la pacaj tempoj sur la riveroj akvomuelejoj funkciis, krome aperis ankaŭ la industria produkto. Post 1919 la tiama vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 la komunumo slovakiĝis. Dume inter 1938-1945 la regiono rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la germanoj okupis Hungarion kaj komenciĝis deportado de judoj. Post la 2-a mondmilito parto de la hungareco estis deportita, la restaĵo iĝis senrajta laŭ dekretoj de Beneš.
Březinky
Partoj de municipo
Al la municipo apartenas vilaĝoj:
Kolárovo
Historio
Tiutempe Kolárovo estis en Ĉeĥoslovakio la plej granda vilaĝo. En 1954 eliĝis ekstera parto kaj formiĝis memstara vilaĝo Dedina Mládeže. En 1965 okazis granda inundo. Granda parto de la vilaĝo ruiniĝis. La tuta Ĉeĥoslovakio helpis la rekonstruon. La 14-an de oktobro 1967 la komunumo reurbiĝis. En 2004 loĝis en la urbo 10 823 da homoj: laŭ nacieco: laŭ religio:
Famuloj
En la iama Gúta naskiĝis hungara tekstopoeto Anna Adamis.
Březinky
Partoj de municipo
Ĝi estas tre malgranda, antaŭ la dua mondmilito preskaŭ tute ĉeĥa vilaĝo. Malgraŭ tio ĝi havis ankaŭ germanajn nomojn: Brzezinek, Brezinek. En centro de la vilaĝo estas kapelo, kie ĉiujare okazas pilgirimoj. Blazono de la vilaĝo estas livoflanka soko en laŭra krono.
Buffard (apartigilo)
Buffard estas la nomo de:
Buffard estas la familia nomo de jenaj personoj:
Karlstein an der Thaya
Karlstein an der Thaya estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Prešeren-placo
La PREŠEREN-PLACO (Prešernov trg) estas la ĉefa placo de Labako, la ĉefurbo de Slovenio, en kies centro stariĝis statuo de la nacia poeto France Prešeren.
Norde troviĝas la baroka kirko de la franciskanoj. Unu el la plej gravaj ŝoseoj direktas nin ĝis la vendejo NAMA, kiu situas en la nordokcidento. Sude fluas la rivero Ljubljanica (germane: Laibach, itale: Lunghezza), kiun oni transiru sur la plej bela pontaro de la urbo, la Tromostovje (=Tri pontoj). Ĝi estis konstruita laŭ la planoj de la fame konata secesia arĥitekto Jozefo PLEČNIK (1872-1957). Oriente admirindas la konstruaĵo de la centra apoteko, okcidente, post laŭlonga promeno de la Wolfola-strato la Kongresni trg (=Kongresoplaco) kun la rektorejo de la universitato.
Kirkland (Kebekio)
Kirkland estas kanada urbo situanta sur Insulo Montrealo en administra regiono Montrealo.
31897 Brooksdasilva
31897 Brooksdasilva estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Candace Rose Brooks-Da Silva, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri mekanika inĝenierarto.. Ŝi estis lernantino ĉe la ''Academie Ste. Cecile International School'' de Windsor (Ontario, Kanado).
Kenta Togawa
Kenta Togawa (戸川 健太, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 4582
NGC 4582 estas stelo en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nikolaia meso
La Missa Sancti Nicolai (eo: Nikolaia meso) en G-maĵoro estas la sesa meso de Joseph Haydn. Onidire li prezentis ĝin unuan fojon la 6an de decembro 1772 je la nomfesto de Nikolaus Esterhazy. Eble li skribis ĝin post la „adiaŭa simfonio“ kvazaŭ kiel danko al princo Esterhazy. Krome Haydn verkis la meson ene de trege mallonga tempo. Tial la „Dona nobis pacem“ havas la saman melodion kiel la „Kyrie“. En la originalaj voĉoj Haydn skribis nur „Kyrie“ kun teksto de „Dona nobis pacem“.
Li skribis la meson por ĥoro, solokvarteto, arĉinstrumentoj, 2 hobojoj, 2 kornoj, fagoto kaj orgeno. Ĝi konsistas el:
Ĉerejivci
Ĉerejivci, ukraine Череївці, rutene Черейôвцï [ĉerejovci], ruse Череёвцы [ĉerejovci], slovake Čerejovce, hungare Cserház [ĉerhAz] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Loĥovo.
Historio
La historia hungara loknomo estis Cserejóc, kiu pro la hungariga politiko transformiĝis al Cserház. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ĉerejivci/Cserház. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Religia voto
Religia voto laŭ la religia medio estas promeso farita al Dio. Tiu promeso estas deviganta, kaj do ĝi malsamas ol la simpla “rezolucio” aŭ “engaĝiĝo per bona intenco”, kiu koncernas “fari aŭ ne fari” ion en la estonteco.
En tiu ampleksa signifo, en ĉiuj religioj, ekzistas tiuj formoj de promesoj. Ekzemple, en Budhismo la Bodhisattva estas tiu kiu votas kaj sin devigas atingi la iluminiĝon.
Striktesence, ĉiukaze, voto vaste kaj intense eniras la kristanan tradicion. Pro tio la artikolo atentigas precipe pri la votoj en la kristana medio
Ĝeneralaj elementoj
Koncerne rilaton inter homo kaj homo, promeso antaŭsupozas la fidelecon de la plenumanto; ulo promesas volante ke aliulo fidus je li, kaj per sia fideleco li sin montras inda je konfido. Se, malkaze, li rompas la promeson, li senkreditiĝas ĉe la alies okuloj startigante seniluziiĝon kiu estas ruiniga por la reciproka konfido. Nu, tiuj konsideroj ne povas esti aplikitaj al Dio: fakte, por tiu kiu promesas ne eblas trompi Dion pri siaj sammomentaj intencoj, ĉar Tiu ĉi jam scias ĉu la promesanto estos konstanta, estonte; tial, Li estas ankaŭ senigita el la risko de seniluziiĝo pro la neatendita fiasko de la promeso. Tamen, same kiel eblas oferi al Dio aĵojn ekzistantajn aŭ agojn nunajn, samamaniere eblas oferi al Li agojn kaj aĵojn estontajn kaj la konstantecon en la volo pluplenumi la promeson. Tia ofero de konstanteco estas karakteriza de la religia voto. Sinsekva ŝanĝo en la intenco de votinto estas ĝuste pro tio manko de respekto al Dio: similas al “forigi ion kio estis donacita al Li”, kaj estas, tial, sakrilegio (en la senco plej ampleksa de la vorto). Fakte, malsame ol la simpla rompo de promeso farita al homo, fiasko en la donado al Dio de tio promesita estas konsiderata ofendo tre serioza.
Ĝeneralsence, voto estas ankaŭ konfeso de profunda kredo-fido je Dio per dediĉo de la homaj agoj al la dia volo, kaj estas, do, agnosko de Do kiel fina celo de la homo, laŭ la religia konscienco. Per la observo de la voto, fakte, la votinto implicite deklaras ke Dio meritas pli ol tio kion mem promesas. Tio montras kiel la voto –striktsence – estas efektigebla nur por Dio kaj antaŭ Dio, kaj ne por la sanktuloj: tiuj povas, ja jes, estis instigo de promesoj de devotuloj, sed ĉio fone estas adresita al Dio kiu estas la fina celo de la promesanto kaj de la sanktuloj.
Vidpunkte de la religia praktiko, plue, la voto estis taksata tre utila por plifortigi la volon de la votanto, kaj pro la psikologia (sugestio kaj memkonscio) kaj – teologie – efikoj ligantaj al al Dio, kiuj por la kristana kredanto estas donoj de la Sankta Spirito.
La voto laŭ la kristanaj moralo kaj teologio
Se plikonsideri la karakrizojn de la kristanaj moralo kaj teologio (aparte tiujn de katolikismo rilate la voton, pri tiu estis formulitaj difinoj kaj eksplikoj tre precizaj. Antaŭĉio, voto, ankaŭ kiam ĝi koncernas materion de malgranda gravo, antaŭsupozas la plenan volan konsenton: temas, fakte, pri grandanima ago por Dio, kaj neniu povus donaci ion se ne plenekonscia pri tio kion mem estas faranta per tiu ago. Ĉiu sunstanca eraro, aŭ ĉiukaze ĉiu eraro kiu estus vera instigo de la voto, igas la voton nula kaj senvalida. Por juĝi la efikon de ebla eraro necesas koni la volon de tiu kiu votis en la monento en kiu ĝi estis farata; tial, persono kiu povus sinserece diri "se mi scius tion kaj tion, mi ne ĝin eligus”, ne estas devigata plenumi la voton. Tamen, ankaŭ rilate tion la religiaj psikologio kaj juraj kriterioj helpas konscii pri si mem kaj malkovri la meandrojn de la animo kiu mem perceptas la devigon de la promeso.
La objekto de la voto, laŭ la klasika formulo, ne povas simple esti "io dona", sed "io plibona"; el tio sekvas, kompreneble, ke neniu voto povas esti promeso pri io kontraŭleĝa aŭ indiferenta, ĉar la sankteco de Dio estus ne neakordigebla kun malbona afero aŭ plimalgrava ol tio jam deviga, aŭ ne tute bona. Krome, la objekto de la voto devas esti io humane ebla, ĉar neniu povas esti devigata plenumi neeblaĵon. Tial, neniu homo povas voti “eviti ĉiun pekon”, eĉ la plej etajn, ĉar tio estas fakte neebla. Tamen spiritaj gvidantoj tion racie eksplikas plidetale kaj pli konvinkige.
Lussery-Villars
Lussery-Villars estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 392 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Religia voto
Voto privata kaj voto publika
La promeso en kiu konsistas la voto povas esti publikforma. Tiu formo, en la Katolika Eklezio, estas normita en la Kodo de kanona juro kie estas indikataj la tempoj kaj manieroj por ke katoliko povu aliri la votajn promesojn.
Voto en la Biblio
En la Biblio ne estas parolate tekniksence pri religiaj votoj. Estas parolate, tamen, pri apartaj formoj de konsekro al Dio nerilate al promesoj. Estas, fakte, parolate pri apartaj formoj de konsekro al Dio. Oni vidu, ekzemple, Nazireato.
Lussery-Villars
Geografio
La komunumo Villars-le-Terroir situas sude de la Ĵurasa Montaro sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando en okcidento de la regiono nomita Centro de Vaŭdo ĉe la okcidenta flanko de la rivero Venoge, en distanco de proksimume 15 kilometroj nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 60 kilometroj nordoriente de Ĝenevo. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Lussery kaj Villars-Lussery.
Religia voto
Voto en la Biblio
La teknika hebrea vorto estas “נזיר, nazir)” kiu signifas “solena promeso”, “voto farita al Dio” danke al faroro ricevita aŭ petita kaj atendita. Foje temas pri votoj kiujn la kristana kaj moderna nun rifuzas, vidu la voton de Jefte (Juĝistoj 11, 30-31), kiu promesis buĉoferi homon, kiu fakte estis lian filinon.
Sinonimo al: נזיר, nazir) estas ankaŭ :”alah” (ĵuro), ’issar” (abstino), shevu‘ah (ĵuro).
Lussery-Villars
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,73 km², de kiuj 7,8% estas kovritaj de arbaro, 83,9% servas por agrikulturo kaj 6,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lussery-Villars limas en nordo al Eclépens, en oriento al Daillens, en sudo al Penthalaz, en sudokcidento al Cossonay, en okcidento al Dizy, kaj en nordokcidento al La Sarraz.
Religia voto
Voto en la Biblio
Tiuj vortoj aperas en Levidoj 7, 6 (vota ofero); 22,18 (ofero por ĉiu voto kaj dono vola); 22,23 (vola ofero sendifekta/difekta; 27,2 (juraj aspektoj).
Lussery-Villars
Trafiko
Oriente de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo nr-o 9 de Laŭzano al Vallorbe. De la kantona ĉefvojo konekta vojo kondukas tra la komunumo al Eclépens kaj alia vojo kondukas de la komunumocentro al Penthalaz. Pere de buslinio al Cossonay-Gare la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Religia voto
Voto en la Evangelioj
La Evangelioj ne parolas pri votoj, sed pri elektoj de vivo kiun Jesuo Kristo faris. Aparte estas priskribita lia vivo malriĉa, lia vivo en obeo al la ĉiela Patro kaj lia elekto travivi vivo ĉasta.
Lussery-Villars
Historio
La komunumo estis fondita la 1-an de januaro 1999 pere de kunigo de la iama komunumoj Lussery kaj Villars-Lussery.
Religia voto
En la historio de la Eklezio
En la jarcentoj sekvaj al la vivo de Jesuo Kristo, kristanoj provis unuformiĝi al li. Iuj, aparte, volis lin sekvi ankaŭ en tiuj liaj personaj elektoj, de vivo, malriĉa, ĉasta kaj obea.
Iom post io tiuj elektoj solidiĝis en konfeso de religiaj votoj, nome de vivo malriĉa, ĉasta kaj obea.
Lussery-Villars
Historio
La unua dokumenta mencio de Lussery datiĝas el la jaro 1147 kiel Luseri. Dum mezepoko la Katedrala Kapitolo de Laŭzano posedis bienojn en Lussery. En la 13-a jarcento Lussery kaj Villars-Lussery estis kunigita al senjoruj, kiu apartenis unue al la familio de Jouŭ, poste al la familio de Ligerz, tiam al la Sinjoroj de Aubonne kaj fine al la familio de Gingnis. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Lussery kaj Villars-Lussery apartenis al la Voktejo Morges. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Cossonay, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 la intertempe kunigita komunumo estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Religia voto
Religiaj votoj en la institutoj de konsekrita vivo
La apartenantoj al la Institutoj de konsekrita vivo konfesas en aparta formo la evangeliajn konsilojn de ĉasteco, malriĉeco kaj obeo. Al la institutoj de konsekrita vivo apartenas la “gereligiuloj”, kiuj al la konfeso de la religiaj votoj flankigas la elekton de komuna vivo, kaj la membroj de la sekularaj institutoj kiuj konfesas la votojn sed ne praktikas la komunecon de vivo (almenaŭ ne devige).
Lussery-Villars
Historio
La unua dokumenta mencio de Villars-Lussery datiĝas el la jaro 1377 kiel Villar proche Lŭurie. Sian historian sorton Villars-Lussery dividis kun Lussery.
Vidindaĵoj
Apud la rivero Venoge situas malnova akvomuelejo.
Religia voto
Religiaj votoj en la institutoj de konsekrita vivo
Kontraŭe, la membroj de societoj de apostola vivo (kiel, ekzemple, la konfederacio de la Oratorio de Sankta Filipo Neri igas deviga la komunumon sed ne konfesas religiajn votojn.
En la institutoj de pli antikva fondo (diritaj religiaj ordenoj) la votoj estas promesitaj solene. En la institutoj de pli frua fondo (diritaj religiaj kongregacioj la votoj estas promesitaj en simpla formo.
Fakte, tamen, tiu distindo inter votoj solenaj kaj simplaj estas hodiaŭ nur tradicia kaj formala. En la pasinto la diferenco kreis jurajn rezultojn malsanajn kaj en la eklezio kaj en la ŝtatoj; sed hodiaŭ, ankaŭ pro la preskaŭ universa akcepto de la principo de la separo de Stato kaj Eklezio, ambaŭ unuformiĝis ĉe nivele de la simplaj.
Kiu eniras Instituton de konsekrita vivo, post periodo ĝenerale unu-dujara de studo kaj profundigo, dirita noviceco, ligiĝas al la Instituto per religiaj votoj. Ĝenerale antaŭe la votoj estas portempaj kaj portempe renoveblaj; sekve, post kelkaj jaroj, la votoj estas promesitaj solenforme kaj per ili oni ligiĝas al la ordeno aŭ Instituto porĉiame.
La religiaj votoj en la Orientaj Kristanaj Eklezioj
En tiu mondo iam sufiĉis por aperi kaj esti monaĥo la tonsuro kaj aparte la la specifa religia vesto, sed iom post ion vastiĝis ankaŭ la praktiko eldiris solene siajn promesojn, nome la votoj, kaj por montri sian volon vivi monaĥe aŭ monaĥine kaj por plifortigi sian inklinon tion fari.
La votoj konfesataj de la ortodoksaj gemonaĥoj, ekzemple, estas ĉiam tiuj de malriĉeco, ĉasteco kaj obeo; kaj ili estis eldiritaj laŭ proceduroj kaj ceremonioj tradicie fiksitaj kaj direktitaj de la abato.
Riede
Riede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Verden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ilidia
Ilidia (hungare:Illyéd) estas vilaĝo en Rumanio sude de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 2046 loĝantojn (rumanoj); en 1992 446 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1223. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Ciclova Română.
(18014) 1999 JC121
(18014) 1999 JC121 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Herran Kansa
Herran Kansa ("popolo de la sinjoro") estas finna kristana grupo, kio komencis en Karelia istmo kaj post la dua mondmilito movis principe en Norda Karelion. En 3-a jarmilo la aktivo de la grupo kreskis rapidete, nun ĝi aktivas ankaŭ k.a. en Helsinko kaj Jyväskylä. En mesoj de Herran Kansa ĉe la eŭkaristio la piedoj estas batataj. Herran Kansa ne festas ekzemple julon. La grupo malapogas ankaŭ sangotransfuzojn kaj kontraŭkoncipon.
Judit Benkő
BENKŐ Judit (benkoe:) estas rumania hungara muzikologo, televid- kaj radiĵurnalistino naskita en Kluĵo la 8-an de marto 1959. Ŝi estas la filino de muzikhistoriisto András Benkő.
Kariero
Judit Benkő diplomiĝis pri muzikologio en 1982 en la Muzika Altlernejo de Kluĵo, ŝi instruis ĝis 1989 en Miercurea Ciuc, kie ŝi gvidis altnivelan infanĥoron. De 1990 ŝi estis interna kunlaborantino de tv. kaj radio de Kluĵo. De 1995 ŝi estas redaktorino pri muziko de radio de Kluĵo.
Janus Valkero
Janus Valkero estas bildrolulo kreita de Leo Ortolani. Li estas unu el la ĉefaj roluloj en Rat-Man.
"Nigra animo. Senkompata koro. Glacia menso. Eblaj konektoj kun la fisko".
Serralunga d'Alba
Serralunga d'Alba estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alba, Castiglione Falletto, Diano d'Alba, Monforte d'Alba, Montelupo Albese, Roddino kaj Sinio.
Waidhofen an der Thaya-Land
Waidhofen an der Thaya-Land estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la similnoma distrikto Waidhofen an der Thaya (germane: Bezirk Waidhofen an der Thaya ). La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, okcidente de la distrikta ĉefurbo Waidhofen an der Thaya, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Programo
Programo povas interalie esti:
Stacio Hanzōmon
Stacio Hanzōmon (japane: 半蔵門駅 [hanzomon-eki]) estas metroa stacio en Linio Hanzōmon de la metroa reto Tokyo Metro. Ĝi situas en Kvartalo Chiyoda en Tokio, Japanio.
Holki
Holki (en Esperanto Knabinoj) estas ĉeĥa muzika grupo, fondita en la jaro 1999 per konkurso aranĝita de Petr Fider. La grupo prezentiĝis ekde la jaro 1999 ĝis 2000. En la jaro 2003 Holki finis kontrakton kun kompanio EMI, Nikola Šobichová decidiĝis ne daŭrigi kaj la grupo daŭrigis plu en tri membrinoj.
Thomas Howard (3-a duko de Norfolk)
Thomas HOWARD (3-a duko de Norfolk) (n. 1473, m. la 25-an de aŭgusto 1554) estis tudora politikisto kaj onklo de du edzinoj de Henriko la 8-a (Anglio), Anne Boleyn kaj Catherine Howard.
Holki
En la jaro 2008 la grupo Holki kapablis reveni, nur per tri membroj.
La nomo
La ĉeĥa nomo Holki estas gramatike malĝuste skribita, do en Esperanto ĝi devus esti skribita kiel Knabynoj.
24751 Kroemer
24751 Kroemer estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Thomas Howard (3-a duko de Norfolk)
Gepatroj
Li estis filo de Thomas Howard (2-a duko de Norfolk) kaj lia unua edzino Elizabeth Tilney.
24751 Kroemer
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germandevena usona fizikisto Herbert Kroemer, kiu vivas en Usono de 1954. Li estas unu el la pioniroj pri la duonkonduktaj heterostrukturoj uzitaj en komputiloj por la transdono de informoj. Li kun-ricevis la Nobel-premion pri fiziko 2000 kun Ĵores Alfjorov kaj Jack Kilby.
Thomas Howard (3-a duko de Norfolk)
Frua vivo
Ĝis la morto de sia patro en 1524 Thomas havis la rangon grafo de Surrey.
En 1513 li sekvis sian fraton Edward (kiu mortis tiun jaron) kiel lordo-admiralo de Anglio.
Edzinoj kaj idoj
La 4-an de februaro 1494, en la reĝa palaco ĉe Greenwich (nun parto de Londono), li edziĝis al Anna de Jorko, filino de Eduardo la 4-a. Ili havis almenaŭ unu filon, Thomas (ĉ. 1496-1508) kaj idon mortnaskitan en 1499, kaj eble du aliajn filojn (Henry kaj William) kiuj mortis infane.
Anna mortis en 1511. La 8-an de januaro 1512 Thomas Howard edziĝis al Elizabeth Stafford, filino de Edward Stafford (3-a duko de Buckingham). Ili havis tri idojn: Thomas kaj Elizabeth malfeliĉe kunvivis, kaj Thomas havis kromvirinon, Bess Holland, kiu estis la vestlavistino de lia edzino. Kiam Elizabeth plendis pri tio, Thomas senkompate batis ŝin.
Jaroj de granda influo
En 1524 Thomas heredis la titolon duko de Norfolk, kaj nomumiĝis kaj lordo-trezoristo de Anglio kaj grafomarŝalo, tiel iĝante inter la plej potencaj nobeloj de la lando. Multfoje li montris sin kuraĝa batalisto.