cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasco da Gama
Titoloj kaj honorigo
Dum siaj multaj jaroj da servado al la portugala krono, da Gama estis rekompencita per multaj diversaj titoloj, distingoj, kaj postenoj:
Celebroj
Tiel multe kiel neniu ajn post Henriko la Maristo, Vasco da Gama kaŭzis la sukceson de Portugalio kiel frua koloniiga potenco. Krom la fakto de la unua vojaĝo mem, ĝuste lia sagaca miksaĵo de politiko kaj milito sur la alia flanko de la mondo metis Portugalion en elstaran pozicion pri la komerco en Hinda Oceano. Sekvante la komencan vojaĝon de Vasco da Gama, la portugala krono komprenis, ke sekurigaj militpunktoj sur la orienta marbordo de Afriko estas nepraj por subtenado de naciaj komercaj vojoj al la Malproksima Oriento.
La portugala popola eposo La Luzidoj de Luís Vaz de Camões plejparte temas pri la vojaĝoj de Vasco da Gama.
La granda opero L'Africaine: Opéra en Cinq Actes (1865), komponita fare de Giacomo Meyerbeer laŭ libreto de Eugène Scribe, klare enhavas personon de Vasco da Gama. La prezentitaj okazaĵoj, tamen, estas fikciaj. La provizora titolo por la opero de Meyerbeer estis Vasco da Gama. Surscenigo de la opero en  (1989) havis konatan tenoron Plácido Domingo en la rolo de da Gama. La komponisto de la 19-a jarcento Louis-Albert Bourgault-Ducoudray komponis en 1872 samnoman operon bazitan sur la vivo de da Gama kaj liaj atingoj en maro.
La havenurbo Vasco da Gama en Goao estas nomita laŭ li; ankaŭ estas kratero Vasco da Gama sur la Luno. Ekzistas ankaŭ tri futbalaj kluboj en Brazilo (inkluzive de Club de Regatas Vasco da Gama) kaj Vasco Sports Club en Goao kiuj estis nomitaj laŭ li. Ekzistas preĝejo en Koĉi (Kerala), nomita Preĝejo de Vasco da Gama, kaj privata loĝloko sur la insulo Sankta Heleno. Ankaŭ la antaŭurbo Vasco en Kaburbo honoras lin.
Kelkaj lokoj en en Lisbono estas nomitaj laŭ la esploristo, kiel ekzemple la Ponto Vasco da Gama, Turo de Vasco da Gama kaj la butikcentro Centro Comercial Vasco da Gama. La  en la Parko de Nacioj havas kiel simbolon pupon de plonĝisto kun la nomo Vasco, kiu estas nomita laŭ la esploristo.
Vasco da Gama estis la sola esploristo en la fina etapo de la konkurso . Kvankam la fina mallonga listo havis ankaŭ aliajn nomojn de la Epoko de Malkovroj, tiuj homoj estis fakte nek esploristoj nek navigistoj.
La Portugala Mararmeo havas klason de fregatoj nomitaj laŭ li. Ekzistas tri fregatoj de la klaso Vasco da Gama, el kiuj la unua ankaŭ portas lian nomon.
Sudafrika muzikisto Hugh Masekela registris kontraŭ-koloniisman kanton titolitan "Vasco da Gama (La Maristo)", kiu enhavas la kantotekston "Vasco da Gama ne estis mia amiko". Li poste surbendigis alian version de tiu kanto sub la nomo "Kolonia homo".
19727 Allen
19727 Allen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstralia astronomo kaj suna fizikisto Clabon Allen (1904–1987) de la Observatorio de la Universitato de Londono, aŭtoro de la unua (1955) tra tria (1973) eldonoj de Astrophysical Quantities, sen kiuj plejparto el la profesiaj astronomoj neniam ricevus siajn gradojn kaj plejparto el la observantoj de la ĉielo neniam estus sukcese plenumintaj siajn observadajn seancojn
Santiago de Tormes
Santiago de Tormes [sanTJAgo deTORmes] (foje literumita ankaŭ kiel Santiago del Tormes) estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Santiago de Tormes estas komprenebla etimologie kiel Sankta Jakobo de rivero Tormes.
Geografio
La municipo estas formata de la jenaj loĝlokoj: La Aliseda de Tormes (1140 m), Cardedal (1405 m), Horcajo de la Ribera (1475 m), La Lastra del Cano (1440 m), Lastrilla (1420 m) kaj Navasequilla (1648 m). Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 68,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 110 loĝantojn. Ĝi perdis 230 loĝantojn el 1991 (je la kreado de la municipo) pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 93 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi estas en la subkomarko de Supra Tormes, inter la suda deklivaro de la Sierra de Villafranca (Sierra de Castillejos) kaj la unuaj deklivoj de la norda deklivaro de la Sierra de Gredos. La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Tormes.
Ervin Felhő
FELHŐ Ervin [felhøː] estis rumanuja hungara aktoro naskita en Detta la 4-an de novembro 1894 kaj mortinta en Aŭŝvico en 1944.
Kariero
Li debutis kiel danckomikulo en 1923 en Reşiţa. En 1932–1933 kaj en 1940–41 li ludis en Oradea. Intertempe ĝis 1940 li estis ano de vaganttrupoj. En Temeŝvaro lian opereton (Botrány a színházban- Skandalo en teatro) prezentis la trupo de Mihály Fekete, kiun en 1937–38 oni prezentis ankaŭ en Braŝovo. Ekde 1941 la dua judleĝo ne plu permesis ludi al li. Li laboris kiel komercagento iomtempe.
Norman Birkeli
Norman BIRKELI (1920 - mortis meze de 1991 en Sauda, Norvegio) estis la UEA-delegito en Sauda.
Li estis populara violonisto kaj rakontisto en E-kunvenoj de sia lando, kaj uzis Esperanton ankaŭ hejme kun sia filino Sunfloro.
Markt Indersdorf
Markt Indersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dachau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mansoj
La mansoj (antaŭe voguloj) estas lingve danĝerita etno vivanta en la aŭtonoma regiono Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto en Rusio kun la ĥantoj. En la regiono, la ĥanta kaj la mansa lingvoj estas oficialaj same kiel la rusa.
Tiuj lingvoj apartenas al la Urala lingvaro (kaj sube al Finn-ugra lingvaro).
Ili estas lingve la plej proksimaj parencoj de la hungaroj.
En 1960 vivis 6000 mansoj, inter kiuj 60 % parolis la gepatran lingvon. En 1989 vivis 8500 mansoj kaj nur 37% parolis la mansan lingvon.
Inter plej ŝatataj pladoj de la mansoj estas fiŝrabotaĵo.
Luigi Meneghello
Luigi MENEGHELLO naskiĝinta la 16-an de februaro 1922 en Malo proksime de  Vicenza kaj mortinta la 26-an de junio 2007 en Thiene  estis itala verkisto. Li estas konsiderita kiel unu el la plej originalaj reprezentantoj de la itala literaturo en la 20-a jarcento.
Biografio
Luigi Mengehello naskiĝis la 16-an de februaro 1922 en Malo (Vicenza). Li magistriĝis pri filozofio en la Universitato de Padovo kaj post la 8-a de septembro 1943 partoprenis en la itala liberiga milito aliĝante al la “Partito d’Azione” (partio de agado).
En 1947 li transloĝiĝis al Anglio, kie li akiris la profesoran  katedron de Itala Literaturo en la Universitato de Reading. Tie Meneghello fondis kaj estris ankaŭ la lokan fakon de Italaj Studoj.
Njanjembeoj
La njanjembeoj estas etno kun aparta lingvo, kiu loĝas en norda Tanzanio.
Luigi Meneghello
Biografio
En tiu tempo li kunlaboris kun multaj ĵurnaloj, kiel Comunità kaj Times literary supplement.
Dum lia kariero de universitata instruisto Meneghello verkis kaj publikigis multajn librojn. En 1963 li publikigis sian unuan verkon Libera nos a Malo, majestan prezenton de la vivo kaj civilizacio de sia vilaĝo, Malo. En 1964 li publikigis I Piccoli Maestri, romano en kiu li rakontas pri siaj spertoj kiel partizano de la itala liberiga milito. Sekvis multaj aliaj verkoj, kie li, zorga enketanto de la itala realaĵo, observita de malproksime, kreis unikan lingvan eksperimenton kiu implikas la kunan ĉeeston de venetia dialekto, de  la itala lingvo kaj de la angla lingvo. Li verkis sporade por italaj ĵurnaloj (Corriere della Sera, La Stampa, Il Mondo, Epoca, L'Europeo, Il Gazzettino, Il Giornale di Vicenza) kaj por la angla gazeto The Guardian. Inter 1963 kaj 1989 li skribis kompleksan intiman taglibron kiun li publikigis en tri volumoj sub la titolo Le carte. En 1980 li forlasis la universitaton de Reading. Li translokiĝis al Londono kaj pasigis longajn periodojn en Thiene, en provinco de Vicenza.
En la periodo 2004-2006 li kunlaboris ankaŭ kun la gazeto Il Sole-24 Ore.
Li mortis en Thiene la 26-an de junio 2007.
Vasilij Kandinskij
Vasilij KANDINSKIJ aŭ Wassily KANDINSKY (Василий Васильевич Кандинский, Vasilij Vasiljeviĉ Kandinskij respektive slavisme Vasilij Vasil'evič Kandinskij; naskiĝis la 4-an de decembro 1866 en Moskvo; mortis la 13-an de decembro 1944 en Neuilly-sur-Seine, Francio) estis rusa pentristo, desegnisto kaj artteoriisto, kiu vivis ankaŭ en Germanio kaj Francio.
Ofte oni mencias Kandinskij-n kiel la kreanton de la unua abstrakta bildo en la mondo (el la jaro 1911). Li estis membro de la artista grupiĝo Der Blaue Reiter kaj partoprenis en ambaŭ ekspozicioj organizitaj sub tiu titolo.
Turkmena ĉevalo
La Turkmena ĉevalo estis raso de orientaj ĉevaloj el la stepoj de Centrazio, nune formortinta. Ili influis sur multaj aliaj ĉevalrasoj, kiaj la Pursangulo. Kelkaj ĉevalaj rasoj de Irano kaj Turkmenio nuntempe estas ankoraŭ referencataj kiel Turkmenaj, kaj havas similajn karakterojn.
Modernaj descendantoj estas la Aĥaltekeo, la Iomud (nomita ankaŭ Jamud), la Goklan kaj la Noĥorli.
Bombado de Wieluń
Bombado de Wieluń - serio da aeratakoj de Luftwaffe kontraŭ la pola urbo Wieluń la 1-an de septembro 1939. La atakoj estis farataj al civilaj celoj de 29 bombaviadiloj Ju 87B — la urbo detruiĝis 75%, i.a. malsanulejo, kvankam tegmente markita per la Ruĝa Kruco, sinagogo kaj preĝejo. Ĉirkaŭ 1200 poloj pereis.
La aviadilatakoj okazis subite, sen deklaro de milito fare de Tria Regno. Tio estas montrata kiel ekzemplo de bruteco kaj senkaŭza teroro de germana aviado.
Tajpeo
Tajpeo (en la tradicia ĉina: 臺北市; en la simpligita ĉina: 台北市 ; Pinjine Táiběi Shì; prononco: ; signifo: "norda Tajvano"), oficiale nomita Tajpea Urbo, estas la ĉefurbo, la plej granda urbo kaj speciala municipo de Tajvano. Ĝi estas proksimume 25 kilometrojn de Kilungo. Ĝin ĉirkaŭas du riveroj, la Kilungo kaj la Ŝindjano, kreante la Tajpean valon. Tajpeo iĝis ĉefurbo de Respubliko Ĉinio post kiam la komunistoj prenis la kontinentan parton de la lando; ekde 1949, ĝi estas la ĉefurbo de la nuna Tajvano, ankaŭ konsiderata Respubliko Ĉinio (RĈ, vidu ankaŭ la artikolon Historio de Respubliko Ĉinio post 1949).
La urbo havis 2,684,567 loĝantojn en marto de 2013. Ekde 2010 ĝi estas ĉirkaŭata de la nova milionurbo Novtajpeo. Tajpeo kaj Kilungo formas la Tajpeo-Kilungo metropolan areon, kies la loĝantaro estis 7,045,700 en marto 2017.
Tajpeo estas la politika, ekonomia, kultura centaro de Tajvano kaj unu el la plej grandaj naboj de la ĉina-parolanta mondo. Tajpeo ankaŭ estas grava alt-teknikaj industria urbo.
Tajpeo havas du flughavenon, Tajpeo Songŝan kaj Tajvano Taojuan. Tajpeo ankaŭ estas hejmo al mondfama arkitekturo, inkluzive de Tajpeo 101, Ĉiang Kai-ŝeka Memordomo, kaj plurajn noktajn merkatojn.
Kiel la ĉefurbo, "Tajpeo" kelkfoje uzas sinonime kun Tajvana registaro, La Juan. Pro la fakto ke Tajvano pro forta premo de la socialisma Popola Respubliko Ĉinio ekde la jaro 1972 ne plu estas konsiderata nacio de la Unuiĝintaj Nacioj kaj multaj aliaj ŝtatoj, sur la internacia scenejo, ĝi estas nomata "Ĉina Tajpeo." La plej fama uzo de tiu nomo estas dum la Olimpiaj ludoj.
La areo de la urbo estas 271,7997 km².
34261 Musharahman
34261 Musharahman estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tajpeo
La geografiaj koordinatoj estas.
34261 Musharahman
Nomo
Ĝia nomo honoras Muhammad Shahir Rahman, finalisto de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Westview High School de Portlando (Oregono).
Tajpeo
La horzono estas UTC+8.
Geografio
Tajpeo troviĝas en granda kaldrono en norda parto de la insulo. La urbo havas du riverojn rande, aliflanke estas ankaŭ montoj.
Historio
Lokaj gentoj vivis en tiu loko ĝis la 18-a jarcento, ekde 1709 ankaŭ ĉinaj gentoj. Tajpeo estis negrava departementa sidloko, sed ekde 1894 ĉefurbo de la tuta insulo. Post 1 jaro Japanio akiris la insulon kaj lasis la ĉefurbon tie, sed la japana nomo estis Taihoku. Baldaŭe proksimaj urboj aliĝis al Taihoku. Post la 2-a mondmilito Ĉinio rericevis la insulon. Tajpeo iĝis provizora ĉefurbo.
Ekonomio
La plej gravaj industrioj estas elektraj kaj elektronikaj varoj, teksaĵoj, ŝipokonstruo kaj motoroj. La urbo apartenas al la plej gravaj financaj centroj.
Klimato
Tajpeo havas subtropikan klimaton kun influo de musono. Ŝtormoj oftas inter junio-oktobro. Somere la temperaturo estas 30', vintre iomete sub 20', sed tiu sezono estas mallonga. Jare pluvas po 2400 mm.
Mária Felszeghy
FELSZEGHY Mária [felsegi] estis rumanuja hungara aktorino naskita en Sibio la 6-an de aŭgusto 1909 kaj mortinta en Kluĵo la 22-an de julio 1985.
Kariero
Mária Felszeghy en 1937 dungiĝis al Teatro Thália de Kluĵo, sed iomtempe ŝi ludis ankaŭ en la trupo de Mihály Fekete. Post la dua mondmilito ŝi ludis ĝis sia pensiuliĝo en la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo.
Bundismo
Bundismo estis sekulara juda socialisma movado, kies organiza manifestaĵo estis la Ĝenerala Sindikato de Judaj Laboristoj en Litovio, Pollando kaj Rusio (אַלגעמײַנער ײדישער אַרבעטער בּונד אין ליטע פוילין און רוסלאַנד:,  Algemeyner Yidisher Arbeter Bund en Litah, Poyln un Rusland), fondita en la rusa Imperio en 1897.
NGC 3140
NGC 3140 (aliaj indikoj — MCG -3-26-28, PGC 29548) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Bundismo
La Sindikato de Judaj Laboristoj aŭ "Bundo" estis grava ero de la socialdemokrata movado en la rusa imperio ĝis la Rusa Revolucio de 1917; la bundistoj komence oponis la Oktobran Revolucion, sed fine eksubtenis ĝin pro pogromoj faritaj de la Volontula Armeo de la blanka movado dum la Rusa Enlanda Milito. Fendita laŭ komunistaj kaj socialdemokrataj linioj dum la Enlanda Milito, frakcio subtenis la bolŝevikojn kaj sorbiĝis de la Komunista Partio.
NGC 3140
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bundismo
La kontraŭkomunisma socialisma bundisma movado daŭre ekzistis kiel politika partio en sendependa Pollando dum la intermilita periodo kiel la Ĝenerala Sindikato de Judaj Laboristoj en Pollando, fariĝante grava, se ne la ĉefa, politika potenco ene de la pola judaro. Bundistoj aktivis en la kontraŭnacia lukto kaj multaj el ties membroj estis mortigitaj dum Holokaŭsto.
Post la milito, la Internacia Sindikato de Judaj Laboristoj, pli konvene la "Monda Kunordiga Konsilio de la Sindikato de Judaj Laboristoj", estis fondita en Nov-Jorko, kun filiaj grupoj en Argentino, Aŭstralio, Kanado, Francio, Israelo, Meksiko, Britio, Usono kaj aliaj landoj.
2554 Skiff
2554 Skiff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Bundismo
Marksismo
Kvankam la Bundo estis tiom sindikato kiom politika partio, ĝia komenca celo estis la organizo de la juda proletaro en Rusio, Pollando kaj Litovio.
2554 Skiff
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Brian A. Skiff.
Bundismo
Sekularismo
Forte sekulara partio, la Bundo partoprenis en kehillaj balotoj en Pollando.
Jidismo
La Bundo, kvankam ne komence interesita en la jida por si mem sed nur kiel maniero admoni la amasojn da judaj laboristoj en Orienta Eŭropo, baldaŭ vidis la lingvon kaj la pli grandan jidan kulturon kiel valorojn kaj antaŭenigis la uzadon de la jida kiel juda nacia lingvo propra; iagrade, la jidismo de la Bundo formis parton de ĝia kontraŭstarado al la cionista movado kaj ties projekto revivigi la hebrean.
Doikajt (Ĉitieeco)
La koncepto Doikajt (laŭvorte "ĉi-tie-eco", jide = do-ikayt, do'ikayt; germane = Da-keit; france = ici-té) centre rolis en la bundisma ideologio, esprimante ties koncentron sur solvado de la defioj alfrontantaj la judojn en la landoj kie ili vivis, kontraŭe al la "tie-eco" de la cionista movado, kiu asertis la neceson de sendependa juda civito en ties prahejmo, t.e., la tero de Izraelo, por sekurigi la judan vivon.
Nacia-kultura aŭtonomismo
La Bundo ne rekomendis etnan aŭ religian separatismon, sed koncentriĝis sur kulturo, anstataŭ ŝtato aŭ loko, kiel la gluo de la juda nacieco, kuntekste de mondo de multkultura kaj multetnaj landoj. Tiel la bundistoj depruntis amplekse la aŭstro-marksisman koncepton pri nacia propra aŭtonomeco, kio malsimpatiigis la bolŝevikojn kaj Lenin, kiuj havis mokeman sintenon pri bundismo kaj politike oponis ĝin.
En teksto el 1904, Socialdemokratio kaj la nacia demando, Vladimir Medem ellaboris sian version de ĉi tiu koncepto: "Ni konsideru la okazon de lando kunmetita el pluraj naciaj grupoj, ekz. poloj, litovoj kaj judoj. Ĉiu nacia grupo kreus apartan movadon. Ĉiuj civitanoj apartenantaj al ajna nacia grupo aliĝus al speciala organizo, kiu havus kulturajn asembleojn en ĉiu regiono kaj ĝeneralan kulturan asembleon por la tuta lando. Al la asembleoj estus donita financaj povoj propraj: aŭ ĉiu nacia grupo rajtus levi impostojn sur siaj membroj aŭ la ŝtato asignus proporcion de ties tuta buĝeto al ĉiu el ili. Ĉiu civitano de la stato apartenus al unu el la naciaj grupoj, sed la demando al kiu nacia movado aliĝi temus pri propra elekto kaj neniu aŭtoritato iel ajn kontrolus ties decidon. La naciaj movadoj estus submetitaj al la ĝenerala juro de la stato, sed en siaj propraj areoj de respondeco ili estus aŭtonomaj kaj neniu el ili rajtus enmiksiĝi en la aferojn de la aliaj."
Antaŭ la kreo de la ŝtato Israelo
La Bundo, kiel organizo, estis formita samtempe kiel la Monda Cionista Organizo. La Bundo poste forte ekoponos cionismon, argumentante, ke elmigrado al Palestino estas formo de eskapismo. Post la varsovia kehilla baloto de 1936, Henryk Ehrlich kreis incidenton akuzante la cionistajn gvidantojn Yitzhak Gruenbaum kaj Ze'ev Jabotinsky pri respondeco pri lastatempa antisemita agitado en Pollando por instigi judan elmigradon.
Post 1947
La Bundo kontraŭis la voĉdonon por la divido de Palestino kaj reasertis ties subtenon por unuopa dunacia lando, kiu garantius egalajn naciajn rajtojn por la juda kaj arab-palestina loĝantaroj kaj estus sub la kontrolo de superpotencoj kaj UN. La nov-jorka Dua Monda Konferenco de la Internacia Sindikato de Judaj Laboristoj kondamnis la proklamadon de la cionisma ŝtato. La konferenco favoris dunacian ŝtaton konstruitan surbaze de nacia egaleco kaj demokrata federaciismo.
Filio de la Bundo estis kreita en Israelo en 1951, la Arbeter-ring in Yisroel – Brith Haavoda, kiu eĉ partoprenis en la parlamentajn balotojn de 1959, kun tre malalta voĉdona rezulto. Ties organo, Lebns Fregyn, ne ĉesis eldonadi ĝis aprilo 2014. Ĝi estis unu el la relative malabundaj maldekstraj jidlingvaj eldonoj, kiuj ankoraŭ ekzistis.
La montreala 3a Monda Konferenco de la Internacia Sindikato de Judaj Laboristoj decidis, ke la kreo de la juda ŝtato estis grava evento en la juda historio, kiu povus pozitive roli en la juda vivo, sed sentis, ke kelkaj necesaj ŝanĝoj estis devaj. La konferencaj partoprenantoj postulis, ke:
Likvido
La Monda Kunordiga Konsilio de la Sindikato de Judaj Laboristoj estis kviete likvidita de diversaj bundistoj kaj reprezentantoj de rilataj organizoj, inkludante Laboristan Rondon kaj la Kongreson por la Juda Kulturo, en la komenco de la 2000-aj jaroj.
La Londono-bazita Grupo de Judaj Socialistoj, kiu eldonas la revuon Jewish Socialist, konsideras sin heredanto de la historia Sindikato de Judaj Laboristoj.
Občina Osilnica
Občina Osilnica estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. La municipo enhavas 19 komunumojn kaj ĝia areo estas 36,2 km². Komence de 2018 tie loĝis 370 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Osilnica.
Loko, priskribo
Občina kuŝas laŭ la limo kun Kroatio. Limo estas rivereto Čabranka kaj rivero Kolpa. La alteco estas en la valo de la rivero 250 - 400 m. Tamen, ĝi leviĝas rapide ĝis 950 - 1100 m en la interno.
Najbaraj municipoj estas: Občina Loški Potok en la nordo, Občina Kočevje en la oriento kaj Občina Kostel en la sudo. En la okcidenta kaj sudokcidenta limo kun Kroatio.
Komunumoj
La municipo konsistas el 19 vilaĝoj: Belica, Bezgarji, Bezgovica, Bosljiva Loka, Grintovec pri Osilnici, Križmani, Ložec, Malinišče, Mirtoviči, Osilnica, Padovo pri Osilnici, Papeži, Podvrh, Ribjek, Sela, Spodnji Čačič, Strojiči, Zgornji Čačič, Žurge.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-jugovzhodnaslovenija.php
Ostrobredado
Ostrobredado estas la bredado de ostroj fekundigitaj en parkoj. Por aliri al la parkoj, la ostrobredistoj uzas ostroŝipojn aŭ grandajn barĝojn kun plata fundo el aluminio nomataj « plates » franclingve.
Historio
Ekde la prahistorio, la marborda homo nutris sin per sovaĝaj ostroj. La romianoj tre ŝatis la platajn ostrojn. La franca reĝo Ludoviko la Dekkvara estis fervora ŝatanto de la plataj ostroj de la estuaro de la rivero Seudre.
La bredado de ostroj ekzistas de pluraj jarcentoj, por kompensi la malkreskon de la naturaj kuŝejoj. Atestas pri tio bildo de la Enciklopedio de Diderot kaj de Alembert, prezentanta la « claires » (franclingva nomo de « parko por verdigi ostrojn »).
Napoleono la 3-a nomumis Victor Coste estro de komisio celanta rigardi kaj kompari la metodojn uzatajn por kapti kaj bredi ostrojn ĉe la marbordoj de Francio kaj Italio. Victor Coste tiel fariĝis la patro fondinto de la moderna ostrobredado, kreante la unuajn ostroparkojn. Nomumita ĝenerala inspektoro de la markaptado, posteno kiu estis neniigita je lia morto, li eksperimentis artefaritajn ostrejojn, aparte en Arcachon en 1859. Li kreis en la sama jaro, la marstacion de Concarneau. Multaj sciencaj misioj al eksterlando kaj interŝanĝoj inter fakuloj tiam okazis pri ostrobredado. Tiel, en 1864, naturalisto Franck Buckland vizitis la bredejojn de Coste, por enkonduki ilin en Herne Bay, sekvata, en 1868, de misio de la brita Board of Trade. En 1877, zoologo Karl Möbius provis enkonduki tiujn metodojn en Schleswig-Holstein. En 1884, profesoro P.C.C. Hoek publikigis raporton pri ostrobredado en la riverbuŝo de Escaut, kiu enhavas referencojn al eksterlandaj eksperimentoj. Fine, Rodolfo Allodi estis komisiita de la registaro de Trieste por enketo pri la franca ostrobredado,. Tiuj interŝanĝoj estas faciligitaj per la sciencaj revuoj (Revue Maritime et Coloniale, Bulletin of Fish and Fisheries commission, revuo de la Société impériale d'acclimatation) aŭ per vulgarigaj revuoj (La Nature).
Kaptado
<!-- Les ostréiculteurs captent les larves après la ponte à l’aide de tuiles romaines chaulées, de chapelets d’ardoises ou de coupelles plastique. Ces larves ne peuvent nager que verticalement et sont donc dispersées par les courants. Après 3 semaines de vie planctonique, elles vont chercher à se fixer sur un support et devenir des « huîtres vraies » d'un point de vue morphologique. À ce stade, elles sont dénommées « naissain ». Après 18 mois, les ostréiculteurs retirent les jeunes huîtres de ces supports et les transportent dans leurs bateaux à fond plat appelés « plates » jusqu’aŭ parcs d’élevage où elles sont déposées à plat ou en poche selon la méthode d'élevage.
Demi élevage
Les jeunes huîtres sont le plus souvent réparties dans des poches (sacs constitués de grillage plastique) et disposées sur l'estran sur des tables (structures métalliques) ou parfois encore semées à la volée sur le sol. Ces tables doivent être judicieusement disposées, car elles peuvent modifier le régime hydrosédimentaire.
Le travail de l'ostréiculteur consiste à retourner les poches, afin que toutes les huîtres puissent croître dans de bonnes conditions et avec une forme régulière, et à nettoyer ces poches pour que l'eau de mer y circule bien. Après une période plus ou moins longue suivant la richesse de l'eau, les huîtres sont triées par catégorie de poids (calibrage).
Sur le littoral charentais ou vendéen, elles peuvent être affinées en claires, bassins en argile alimentés par un mélange d'eau de mer et d'eau douce, où elles prennent une couleur verte (verdissement).
En Normandie, les huîtres sont affinées sur les parcs situés en haut de l'estran où l'influence des marées est plus importante : ainsi les huîtres prennent leur goût spécifique et s'habituent à être exondées.
L'ostréiculture se pratique d'une manière différente dans les étangs de la Méditerranée (étang de Thau, étang de Leucate). L'élevage est vertical au lieu d'être horizontal. La Méditerranée ne connaissant pas de système de marée, l'immersion est permanente. L'ostréiculture est pratiquée sur tables d'élevage.
Élevage et finition
Les ostréiculteurs mettent les huîtres à dégorger dans des bassins de décantation pour expulser la vase et le sable. Certains ont installé un injecteur d'oxygène pour lutter contre les bactéries toxiques (qui remontent alors en écume, facile à retirer).
Puis les huîtres sont mises en bourriches pour être expédiées, après contrôle sanitaire, aŭ restaurateurs, aŭ particuliers sur place, aŭ marchés ou aŭ poissonniers. -->
Cotegipe (mikroregiono)
La mikroregiono Cotegipe estas unu de la 32 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas ok municipojn.
Margit Vágóné Berzsenyi
Margit Vágóné Berzsenyi [berĵenji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vágóné Berzsenyi Margit estis hungara aktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis egyházasmiklai, ŝia origina naskiĝnomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Berzsenyi Margit Piroska.
Margit Berzsenyi naskiĝis la  en Gyula, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Vágóné Berzsenyi frekventis abatejan bazlernejon, tamen ŝi aliĝis al trupo de Nagybecskerek en 1878. Inter 1880 kaj 1920 ŝi apartenis al pluraj trupoj kaj teatroj (ekzemple en Miskolc, Szabadka, Kassa, Temeŝvaro, apud Dezső Szilágyi (aktoro) (1904 - 1906) ktp). En 1894 ŝi edziniĝis. Post Traktato de Trianon ŝi migris al Budapeŝto, kie ŝi ricevis rolojn en Teatro Renaissance, Teatro Belvárosi kaj Gaja Teatro. En 1932 ŝi pensiuliĝis, tamen pli malofte ŝi ludis en Gaja Teatro, post la 2-a mondmilito en Teatro Madách.
(13711) 1998 QB26
(13711) 1998 QB26 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Mr. Potato Head
Mr. Potato Head (Sinjoro Terpomkapo aŭ Terpomulo) estas ludilo inventita de George Lerner en 1949. Ĝi konsistas el plasta modelo de terpomo, kiu povas esti ornamita per vario de plastaj partoj kiuj povas esti ligitaj al la ĉefa korpo. Tiuj partoj estas ofte oreloj, okuloj, ŝuoj, ĉapelo, nazo kaj buŝo. Ĝi estis fabrikita kaj distribuita de kompanio Hasbro en 1952. Mr. Potato Head estis la unua ludilo kiu estis reklamita per televido kaj estis plue produktata ekde sia komenco.
Elemento de grupo 9
Elemento de grupo 9 estas elemento en la grupo 9 de la perioda tabelo laŭ la IUPAC-sistemo, kiu estas:
Ĉiuj elementoj en ĉi tiu grupo estas transiraj metaloj. Mejtnerion oni nur povas sintezi en la laboratorio, kaj ĝi ne estas trovita nature.
Grupo 9 estas parto de la fera-platena grupo, kiu krome ampleksas la grupojn 8 kaj 10.
Tibor Bornai
Tibor Bornai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bornai Tibor estas hungara ŝlagrokomponisto, klavarmuzikisto, kantisto, pentristo. Lia karesnomo estas “Dráni”.
Tibor Bornai naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Bornai komecis pianadi komence de la bazlernejo. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973. Jam dum la gimnaziaj jaroj (en 1970) li debutis kiel ŝlagrokantisto. En 1974 li iĝis profesia grafikisto pri muzika notacio‎. En la sama jaro li aliĝis al ŝlagrorkestro, en la sekvaj jardekoj li estis ano en pluraj orkestroj. Li ne nur komponis, sed verkis ankaŭ tekstojn al muzikoj, kantis kaj muzikis per klavarinstrumentoj. Li estis oficiale entreprenisto pri artoj en 1981. Se li ne muzikas, tiam li pentras aŭ verkas. Li fondis ŝlagrorkestron en 2002. Li ricevis 3 premiojn inter 2001-2006.
Tila
Tila estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07096. La nomo Tila cetere devenas el la naŭatla kaj signifas "en la nigra akvo".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 63172 loĝantojn. El tiuj estis 31678 viroj kaj 31494 virinoj. La komunumo havas surfacon de 390 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1040 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 30867 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 18902 scipovis legi kaj skribi kaj 11906 personoj estis analfabetoj. Do 61% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 39% estis analfabetoj.
58153 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 45517 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 78.27% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Robert Gehard
Robert GEHARD (mortis la 2-an de oktobro 1991 en Parizo) estis franca esperantisto, la aŭtoro de la Esperanta parto de Élements de geologie en six langues (Elementoj de geologio en ses lingvoj, 1965).
Li dum longa tempo estis instruisto pri historio kaj geografio en la pariza gimnazio "Turgor", kie li ankaŭ instruis Esperanton kiel libervolan fakon en la postmilitaj jaroj.
Kisfalud
Kisfalud estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Kapuvár. La loknomo signifas hungare: vilaĝeto.
Situo
Kisfalud situas sur ebenaĵo for de la fervojo, ĉefvojo kaj rivero, riverobranĉo de Rába tuŝas la vilaĝon. Flankovoje Kapuvár estas proksime.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1237 en formo "Káznér". La turkoj senhomigis la komunumon post la mezepoko. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Estis trovita karbona dioksido el esplora puto. La gaso liveriĝas al Répcelak. En 1973 la proksima vilaĝo Mihályi [mihAji] aliĝis al Kisfalud.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas luterana sonoriloturo kaj katolika preĝejo.
Frederik J. Belinfante
Frederik J. BELINFANTE (naskiĝis en 1913, mortis la 5-an de junio 1991 en Gresham, Oregono, Usono) estis doktoriĝita profesoro pri fiziko ĉe Purdus Universitato, West Lafayette, Indiano, Usono, Esperanto-vortaristo kaj multjara membro de Societo Zamenhof.
Belinfante dum pluraj jardekoj estis delegito kaj fakdelegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA).
De 1949 li elpaŝis per artikoloj pri fiziko (ekzemple kvantumteorio) kaj terminaraj demandoj en Scienca Revuo de la Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE). Li kunlaboris al la "Scienca kaj teknika terminaro - kiel propono aŭ provizora skeleto destinita per komplementi la 'Plenan vortaron' de SAT ", verkita de Rudolf Haferkorn kaj Kurt Dellian kaj aperinta ĉe Japana Esperanto-Instituto en Tokio en 1956 (X, 248 p.). Poste li fariĝis kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970) pri la fako "fiziko".
Kostolná-Záriečie
Kostolná–Záriečie, hungare Vágegyháza-Alsózáros [vAgedjhAza-alŝOzAroŝ] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kostolná–Záriečie situas en dekstra bordo de Váh apud ĉefvojo, aŭtovojo kaj fervojo inter Bratislavo-Trenčín. La lasta urbo troviĝas je 4 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La vilaĝo formiĝis en 1952 el la 2 subaj vilaĝoj. Pli frue ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kostolná–Záriečie 351 homoj, (3422 slovakoj).
Vágegyháza/Kostolná
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1318 en formo "Dregma". En 1784 loĝis tie 134 vilaĝanoj (24 familioj) en 18 domoj, en 1828 219 vilaĝanoj en 22 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kosztolna, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vágegyháza 184 homoj, (plejparte slovakoj).
Kantono Lubersac
Kantono Lubersac (france canton de Lubersac) ĝis marto 2015 estis franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio - kiu poste en 2016 integriĝis en novan administran regionon Nova Akvitanio. Ĝi estis unu el la 15 kantonoj de la arondismento Brive-la-Gaillarde. Ĝia ĉefurbo estis Lubersac.
Komunumoj
Apartenis al la kantono la jenaj 12 francaj komunumoj :
Elemento de grupo 10
Elemento de grupo 10 estas elemento en grupo 10 de la perioda tabelo laŭ la IUPAC-sistemo. Tiu ĉi grupo konsistas el:
Ĉiuj elementoj en ĉi tiu grupo estas transiraj metaloj. Darmŝtation povas sintezi oni nur en laboratorio; ĝi ne estas trovata nature.
Linio 1 de la metroo de Marsejlo
La Linio 1 de la metroo de Marsejlo estas unu el la du linioj de la Metroo de Marsejlo kunliganta la stacion ' al la stacio '. Kun entuta longeco de kilometroj, ĝi priservas 18 staciojn. Historie, temas pri la unua metrolinio en Marsejlo kiu estis malfermita la kaj plilongigita plurfoje ĝis 2010.
Jolanda de Hungario
Jolanda de Hungario (ĉ. 1216–1251) estis Reĝedzino de Aragono kaj la dua edzino de Reĝo Jakobo la 1-a de Aragono. Ŝi estis ankaŭ nomita Jolánta en la hungara, Iolanda aŭ Violant d'Hongria en la kataluna kaj Yolanda aŭ Violante de Hungría en la hispana.
Familio
Jolanda naskiĝis en Esztergom, kiel filino de Reĝo Andreo la 2-a de Hungario kaj Reĝino Jolanda de Courtenay. Ŝiaj patroflankaj geavoj estis Béla la 3-a de Hungario kaj lia unua edzino Agnesa de Antioĥio. Ŝiaj patrinflankaj geavoj estis Petro la 2-a de Courtenay kaj lia dua edzino Jolanda de Flandrio.
Jolanda estis la duon-fratino de Anna Maria, Imperiestrino de Bulgario, Béla la 4-a de Hungario, Sankta Elizabeto de Hungario kaj Kolomano de Galicio.
La patrino de Jolanda mortis en 1233, kiam Jolanda estis 17-jaraĝa. Ŝia patro reedziĝis kun Beatrice d'Este, kaj ili havis filon nomitan Stefano.
Geedziĝo
Jolanda edziniĝis kun Jakobo en 1235. Jakobo jam havis filon Alfonso de Eleanora de Kastilio. Jakobo eksedziĝis de Eleanora kaj decidis reedziĝi. Li elektis Jolanda-n.
Jakobo kaj Jolanda havis dek gefilojn:
Jolanda estis la avino de Reĝo Filipo la 4-a de Francio kaj Karlo de Valois. Karlo estis la patro de Filipo la 6-a de Francio.
Publika aktiveco
Jolanda estis virino de talento kaj karaktero. Apud Jakobo la 1-a, ŝi havis gravan politikan rolon en la Kronlando de Aragono. Ŝi estis unu el la plej valoraj konsilantoj de la Reĝo, al kiu ŝi havis fortan influon.
Ŝi decide intervenis en internaciaj konsentoj tiel gravaj kiel la "Traktato de Almizra" kun Kastilio (1244), subskribita kondiĉe ke Zayyan ibn Mardanish rezignu pri la urbo Valencia, en kiun ŝi triumfe eniris kun sia edzo la.
Morto kaj entombigo
Jolanda mortis pro febro, en la sanktejo de Salas, apud Huesca en 1251. Probable ŝi estis kontaĝita de sia plej juna filo, princo Ferdinando, kiun ŝi prizorgis ĝis lia morto.
La restaĵoj de Jolanda kaj de ŝia filino Sanĉa kuŝas en la Monaĥejo de Santa Maria de Vallbona en Vallbona de les Monges, Katalunio.
Ŝi elektis entombigon en la monaĥejo de Vallbona, al kiu ŝi estis bonfaranto. Ŝia tombo, konstruita en la muro dekstre de la ĥorejo estras tre sobra. La tombo, starigita sur du pilieroj dekoraciitaj per individuaj oraj krucoj enskribitaj en cirkloj de gorĝoj, estas sekura kaj havas brunŝtonan tegaĵon kaj frontonon el blanka ŝtono. La sola ornamo estas kruco en la centro de la supraĵo el la samaj karakterizoj kiel la pilieroj sed pli granda kaj senkolora, tri blazonoj kun la reĝaj armiloj de ŝia edzo sur la videbla flanko ambaŭflanke de la kesto.
La restaĵoj de la Reĝino estis transigitaj al la tombo en 1275, kiel indikite per enskribo sur la videbla flanko de la kesto (Fuit translata donna | Violán regina | Aragonum | anno 1276). Jolanda estas la sola membro de la Arpad-dinastio kies restaĵoj restis netuŝitaj.
Ŝia edzo reedziĝis plian fojon, kun Teresa Gil de Vidaure, kiu iam estas lia amatino.
Heredaĵo
Stratoj estis dediĉitaj al ŝi, ekde la 19-a jarcento, en Barcelono, Zaragozo kaj diversaj urboj de la landoj de la antaŭa Kronlando de Aragono.
Laŭ romantika legendo, kandizitaj fruktoj kaj legomoj formas parton de la tipaj donacoj donataj dum Mocadorada de Sant Donís ("Tukado de Sankta Dionizio"), celebrata ĉiujare por la datreveno de la konkero, kio devenas de la fruktoj kaj legomoj kiujn valenciaj Islamanoj ofertis al Jakobo kaj Jolanda kiam urbo Valencia kapitulacis.
En 2002, la hungara registaro financis la restaŭrado de ŝia tombo, kio kostis, sed la monaĥa komunumo malpermesis la esploron de ĝia interno.
Nimfeacoj
La nimfeacoj (Nymphaeaceae) estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo nimfealoj (Nymphaeales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 70 speciojn, , ĉefe tropikajn. Ĝia tipa genro estas nimfeo.
Karakterizaĵoj
La nimfeacoj estas marĉaj plantoj, kies radiktigoj lokiĝas en la ŝlimo, subakve.
La folioj etendiĝas sur la akva surfaco, la floroj estas grandaj, okulfrapaj.
La stamenoj lokiĝas spirale, ilia nombro ne estas difinita. Iliaj angiotuboj lokiĝas sporade en la tigo, kio estas karakterizaĵo de la unukotiledonoj. Tamen, laŭ la klasifiko APG IV (2016) tiuj plantoj ne apartenas al tiu klaso, sed al la bazaj angiospermoj (Protoangiospermae).
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 apr. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
La genro eŭrialo (Euryale) enhavas ununuran specion, la ferocan eŭrialon (Euryale ferox), kiu estas kultivata en Ĉinio por siaj grajnoj. Ĝiaj folioj estas pli malgrandaj ol tiuj de la Victoria-specioj, sed la folirandoj ne kliniĝas supren.
Victoria estas sud-amerika genro, kun specioj V. amazonica kaj V. cruziana. Ili havas grandegajn foliojn, kies diametro povas atingi eĉ 4 metrojn en la natura medio.
130158 Orsonjohn
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Orson John, ano de la teamo pri Sekureco kaj Asekuro de Misio de OSIRIS-REx servanta kiel inĝeniero pri Fidindeco por la Spektrometro de Termika Elsendo de OSIRIS-REx (OTES), li havis saman rolon por MAVEN kaj ATLAS. Li servis kiel inĝeniero pri kvalito por la misio ATLAS/ICESat-2 dum Integrigo kaj Provo.
Krasnoarmejsk (Moskva provinco)
Krasnoarmejsk (ruse Красноармейск) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46443.
La urbo estis fondita en la 16-a jarcento (kvankam oficiala jaro de fondo estas 1928).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1947.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Vorja (Воря) (kiu enenfluas en riveron Klazjma (Клязьма)).
En jaro 1959 la urbo havis 18,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 26,1 mil loĝantojn.
Sándor Szabó (gitaristo)
Sándor Szabó [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Sándor estas hungara klasika kaj ĵaza gitaristo, kobozisto.
Sándor Szabó naskiĝis en 1956 en Törökszentmiklós.
Biografio
Sándor Szabó studis klasikan gitarludon private. En mezo de la 1970-aj jaroj li interesiĝis ankaŭ pri ĵazo. Komence de la 1980-aj jaroj li studis en la muzikarta mezlernejo en Budapeŝto, samtempe li koncertis plej ofte kun drumisto duope. Komence la sukcesoj de Szabó okazis eksterlande. Baldaŭ li fondis triopon, sed ekde 1996 li koncertis sola. Post kelkaj jaroj li okupiĝis ankaŭ pri elektronikaj sonoj. En la 2000-aj jaroj li unuigis gitare la klasikaĵojn, popolmuzikojn, ĵazon, elektronikan muzikon. Li ankaŭ registris sondiskojn sola aŭ kun orkestroj. Li akiris gitaron kun pluraj kordoj (6, 8, 10, 12 eĉ 16 kordoj), helpe de tio li faris novajn efektojn.
Tezoatlán de Segura y Luna
Tezoatlán de Segura y Luna estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tezoatlán de Segura y Luna. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 549.
Geografio
Tezoatlán de Segura y Luna apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11020 loĝantojn. El tiuj estis 4990 viroj kaj 6030 virinoj. La komunumo havas surfacon de 334,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ferenc Gordon
Ferenc Gordon, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gordon Ferenc estis hungara politikisto, ministro, diplomato, parlamentano. Lia origina nomo estis Neuhaus Ferenc ĝis 1945.
Biografio
Ferenc Gordon frekventis komercan akademion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Hamburgo. Li eklaboris en banko, post jaroj li ofte kontribuis en ekonomiaj revuoj. En 1934 li aliĝis al Etbienula Partio, sed li havis bonajn kontaktojn kun la socialdemokratoj. En la jaroj 1945 kaj 1946 li estis parlamentano, samtempe ministro pri financo, poste diplomato en Berno. En 1947 li forlasis la landon kaj laboris plu en Argentino.
Skrchov
Skrchov estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1406.
Neustadt (Vogtland)
Neustadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Campo Alegre de Goiás
Campo Alegre de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.057 loĝantojn en 2010.
NGC 3141
NGC 3141 (aliaj indikoj — NPM1G -16.0304, PGC 29544) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Axel von dem Bussche
Komploto
En novembro 1943, Bussche, persone kuraĝigita de la grafo Claus Stauffenberg, planis plenumi sinmortigan atakon por samtempe mortigi Hitler. Hitler devis inspekti novajn armeajn vintrajn uniformojn en sia Führerhauptquartier Wolfsschanze, ĉe Rastenburg en Orienta Prusio (nuntempe en Pollando). Bussche, ĉirkaŭ du metrojn alta, blonda kaj bluokululo, ekzemplis la aspekton de la Hitlera "Nordia" rasidealo, kaj estis la ideala modelo por la uniformoj. Bussche portis ter-minon kun eksplodigilo, kiun li intencis kaŝi en poŝo. Li planis eksplodigi tiun bombon dum brakumo al Hitler, tiele mortigante kaj Hitler kaj lin mem.
Tio estis organizita por la 16a de novembro 1943, sed la nokton antaŭan, la vagoonaro kiu transportis la novajn uniformojn estis detruitaj de aeratako de la Aliancanoj sur Berlino. La 18a de novembro 1943, Bussche devis reveni al sia unuo en la Orienta Fronto. Bussche volontulis por reklopodo en februaro 1944, kiam estos pretaj novaj uniformoj. Januare 1944, tamen, li estis grave vundita kaj perdis unu kruron.
Sant Jaume dels Domenys
Sant Jaume dels Domenys estas vilaĝa municipo en la provinco Taragono kaj la aŭtonoma komunumo Katalunio de Hispanio. En 2014 ĝi havis loĝantojn. En la loĝloko naskiĝis interalie la futbalisto Marc Bartra.
Neporadza (distrikto Trenčín)
Neporadza, hungare Neporác, germane Borschan-Neporatz estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Neporadza situas sub monto 768 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Trenčín troviĝas je 21 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1269. Dum la hungara erao 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Bosányneprőd [boŝAnjneprOd] (slovake Bošianska Neporadza) kaj Rozsonyneprőd [roĵonjneprOd] (slovake Rožnová Neporadza). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bosányneprőd 396, en Rozsonyneprőd 313 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Neporadza 775 homoj, (773 slovakoj).
Israelo
La origina teritorio de la brita mandato de palestino, kiel ordonis la Ligo de nacioj
Israelo aŭ Izraelio (מדינת ישראל, Medinat Jisra'el, دولة إسرائيل, Daŭlat Isrâ'îl, Ŝtato de Israelo) estas lando en Sud-Okcidenta Azio, la naskiĝejo kaj sankta lando de Judismo, la tria plej sankta loko por Islamo (post Mekko kaj Medino) kaj tre grava tero al aliaj monoteismaj religioj – la diversaj eklezioj de Kristanismo (ĉefe la rom-katolika kaj la orientaj) kaj de la Bahaa Kredo. La financa kaj teknologia ĉefurbo de Israelo estas Tel-avivo kaj ĝia ĉefurbo estas Jerusalemo, kvankam ne ĉiuj landoj agnoskas ĝian suverenecon super tiu urbo.
La ŝtato Israelo estas demokratio kun parlamenta sistemo, proporcia balotsistemo, kaj universala voĉdonrajto. La Ĉefministro estas la estro de la registaro kaj la Kneset estas la parlamento. Kun populacio de ĉirkaŭ 9 milionoj en 2019, Israelo estas disvolviĝinta lando kaj membro de la Organizaĵo pri Ekonomiaj Kunlaboro kaj Evoluigo (OEKE). Ĝi havas la 31-e plej grandan ekonomion laŭ MEP en la mondo kaj estas disvolviĝinta lando en aktuala milita konflikto. Ĝi havas la plej altan vivnivelon en Mezoriento (sen kalkuli la arabajn landojn de la Persa Golfo kaj Saudar landoj en la mondo laŭ procento de loĝantoj kun militista trejnado, procento de loĝantoj kun universitataj studoj, elspezo en esplorado, kaj vivodaŭro.
El la antikvo ĝis la 19-a jarcento
La malnova tero de Kanaano, lokita je la sudokcidento de la nomita Fekunda duonluno, estis ekde la antikva tempo, tero de trafiko kaj intera punkto inter la mezopotamiaj civilizacioj de la riveroj Tigriso kaj Eŭfrato, unuflanke, kaj Antikva Egiptio en la valo de la Nilo por la alia. La regiono estis dividita en malgrandaj urbo-ŝtatoj aŭ sendependaj lokaj reĝlandoj, kiel Moabo kaj Edomo ĉe la oriento, Judao kaj Israelo en la centro, Aramo kaj Fenicio en la nordo, kiuj devis fari portempaj aliancoj per kunigo de iliaj militfortoj kontraŭ la daŭraj invadoj de imperioj (de Egiptio, Asirio aŭ Babilonio), kiel de arabaj nomadoj kaj la Popoloj de la Maro, la filiŝtoj. En tiu tero oni vidis la lumon de du la plej grandaj mejloŝtonoj de la okcidenta civilizacio: la ŝemida alfabeto, origino de multaj malnovaj kaj modernaj alfabetoj, kaj monoteismo de kiu devenas la abrahamaj religioj, kaj poste etendiĝis ambaŭ atingoj tra la tuta Okcidento. Ĝi ankaŭ vidis la naskiĝo de kelkaj el la unuaj urboj de la mondo (kiel Jeriko), kiu jam aĝas sep mil jarojn, en plena neolitika revolucio, tiel kiel unu el la unuaj havenurboj de la mondo, nome la malnova Jafo.