cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Platbeka anaso
Aspekto
Dum la fina periodo de matureco kondukanta al plenkreskeco (6–10 monatoj de aĝo), la plumaro de junaj inoj restas same dum la plumaro de masklaj junuloj malrapide ŝanĝas al ties rekoneblaj koloroj. Tiu plumaro ŝanĝas ankaŭ ĉe plenkreskaj masklanasoj kiam ili transiras al kaj el siaj nereprodukta plumaro (eklipsa plumaro) komence kaj fine de la somera plumoŝanĝa periodo. La plenkreska aĝo de la Platbeka anaso estas 14 monatoj kaj la averaĝa vivespero estas 20 jaroj.
Kelkaj specioj de anasoj havas brunplumarajn inojn kiuj povas esti konfuzataj kun la ino de la Platbeka anaso. La ino de Knaranaso (A. strepera) havas oranĝeclinian bekon, blankan ventron, blankanigran speguleton kiu estas vidata kiel blanka kvadrato ĉe la flugiloj dumfluge, kaj estas pli malgranda birdo.
Gerhard Schröder (CDU)
Gerhard SCHRÖDER (naskiĝis la 11-an de septembro 1910 en Saarbrücken; mortis la 31-an de decembro 1989 en Kampen sur la nordgermana insulo Sylt) estis konservativa germana politikisto de la partio Kristandemokratia Unio de Germanio (CDU). Li ne miksendas kun la pli juna socialdemokratia politikisto Gerhard Schröder, kiu inter la jaroj 1998 kaj 2005 estis federacia kanceliero de Germanio.
De la jaroj 1953 ĝis 1961 li estis ministro pri internaj aferoj kaj de 1961 ĝis 1966 nacia ministro pri eksteraj rilatoj. Kadre de tiu funkcio, li dum la dua duono de 1961 kaj la dua duono de 1964 ankaŭ estis prezidanto de la Konsilio de la Eŭropa Komunumo. Sekve de 1966 ĝis 1969 li ankoraŭ estis nacia ministro pri defendo.
Platbeka anaso
Aspekto
Temas pri bruema specio, el kiu la masklo havas nazecan alvokon, kaj altatonan fajfon, dum la ino havas pli profundan kvakadon plej konata kaj stereotipe asocia kun anasoj.
Ravigoto
Ravigoto venas el la klasika franca kuirarto kaj estas farata surbaze de vinagreto. Al tiu vinagreto oni aldonas kaporojn, spicherbojn kaj ethakitajn cepojn. Ĉi tiu saŭco estas surtabligita kun ekzemple laktuko-manĝaĵoj. Oni ofte konfuziĝas inter ravigoto kaj remolado.
Gerhard Schröder (CDU)
Eduko kaj profesia vivo
Post la Dua Mondmilito li unue estis oficisto en la ministerio pri internaj aferoj de la nova federacia lando Nordrejn-Vestfalio en okcidente Germanio. Ekde jaro 1947 li kiel advokato laboris en la brita kontrola institucio pri fero kaj ŝtalo de Norda Germanio („North German Iron and Steel Control“), antaŭ ol li ekde la jaro 1953 estis nacia ministro.
Partioj
La 1-an de aprilo 1933 la 22-jara Gerhard Schröder membriĝis en la nazia germania partio NSDAP. Premite de la prezidanto de supera jura kortumo, li por unu jaro ankaŭ iĝis membro de la nazia organizaĵo SA, sed kadre de la translokiĝo al Berlino dum 1934 malmembriĝis. Dum majo 1941 Gerhard Schröder post kunvenoj kun membroj de la kristana kontaŭnazia rezistomovado Bekennende Kirche ("Konfesanta Eklezio") malmembriĝis el la nazia partio NSDAP.
Dum la jaro 1945, Gerhard Schröder estis inter la fondintoj de la kristandemokratia partio Christlich Demokratische Union Deutschlands (CDU). Inter la jaroj 1967 kaj 1973 li estis vicprezidanto de la partio, de 1955 ĝis 1978 li gvidis la luteranisman komisionon de la partioj CDU kaj CSU. En 1972 Gerhard Schröder krom Franz-Josef Strauß kaj Hans Katzer estis en la kerna teamo de Rainer Barzel, kiu kandidatis por la posteno de federacia kanceliero de Germanio.
Parlamentano
Inter la jaroj 1949 kaj 1980 Gerhard Schröder estis membro de la parlamento Bundestag. De junio 1952 ĝis oktobro 1953 li estis vicprezidanto de la kristandemokratia parlamenta frakcio, kaj de 1969 ĝis 1980 prezidanto de la komisiono pri eksteraj rilatoj.
Platbeka anaso
Aspekto
La Platbeka anaso estas rara ekzemplo kaj de la Regulo de Allen kaj de la Regulo de Bergmann ĉe birdoj.
La Regulo de Bergmann, kiu asertas, ke la polusaj formoj tendencas esti pli grandaj ol la rilataj el pli varmaj klimatoj, havas nombrajn ekzemplojn ĉe birdoj.
Pro la maleableco de la genetika kodo de la Platbeka anaso, kiu permesas ĝin vastan interreproduktan kapablon, mutacioj ĉe la genoj kiuj decidas plumarkoloron estas tre komunaj kaj rezultis en ampleksa vario de hibridoj kiaj la Anaso de Brewer (Platbeka anaso x Knaranaso, Anas strepera).
Distribuado kaj vivejo
La Platbeka anaso estas amplekse distribuata tra la tuta Norda Hemisfero, Nordameriko el suda kaj centra Alasko al Meksiko, Havajo, kaj tra tuta Eŭrazio, el Islando kaj suda Gronlando al partoj de Maroko (Nordafriko) okcidente, Skandinavio norde, kaj al Siberio, Japanio, kaj Ĉinio oriente. Ĝi estas tre migranta en la nordaj partoj de siaj reproduktaj teritorioj, kaj vintras pli sude. Ekzemple, en Nordameriko ĝi vintras suden en Meksiko, sed ankaŭ regule perdiĝas al Centrameriko kaj Karibio inter septembro kaj majo.
La Platbeka anaso loĝas en ampleksa gamo de habitatoj kaj klimatoj, el arkta tundro al ĉetropikaj regionoj. Ĝi troviĝas kaj en fluakvaj kaj en salakvaj humidejoj, inklude parkojn, malgrandajn flakojn, riverojn, rojojn, lagojn kaj estuarojn, same kiel ĉe neprofundaj golfetoj kaj malferma maro je vidaĵo de la marbordo. Oni preferas akvejojn de malpli da 1 m profunde, kaj tiuj birdoj evitas areojn pli profundajn de kelkaj metroj. Ili estas allogataj al akvejoj kun akva vegetaĵaro.
Kutimaro
La Platbeka anaso povas esti migranta birdo aŭ nemigranta birdo, depende el la klimato.
Manĝo
Ili kutime manĝas per plaŭdado (kapomergo) plantomaterialon aŭ ankaŭ per paŝtado; estas informoj de manĝo de ranoj. Ili kutime nestumas ĉe riverbordo, sed ne ĉiam ĉe akvo. Ili estas tre gregemaj for de la reprodukta sezono kaj formas grandajn birdarojn, nome anasaroj.
Reproduktado
La Platbekaj anasoj kutime formas parojn (en oktobro kaj novembro) nur ĝis kiam la ino ovodemetas komence de la reprodukta sezono kiu estas ĉirkaŭ la komenco de la printempo (komenca marto al malfrua majo), kiam ŝi estas abandonata de la masklo kiu kuniĝas kun aliaj maskloj por atendi la plumoŝanĝan periodon kiu komencas en junio. Dum la mallonga tempo antaŭ tio, tamen, la maskloj estas ankoraŭ seksopovaj kaj kelkaj el ili ĉu restas disponebla por certigi anstataŭan ovodemetadon (por ino de Platbeka anaso kiu perdis aŭ abandonis sian antaŭan ovaron) aŭ perforte pariĝas kun inoj de diferenca specio kiu aspektas izola aŭ neligita.
La nestoperiodo povas estis premiga por la ino; ĉar ŝi demetas pli da duono de sia korpopezo en ovoj kaj postulas multan ripozon kaj areon por manĝo kaj vagadeti, kiu estu sekura el predantoj. Dum serĉo de taŭga nestoloko, la inaj preferoj estas areoj kiuj estas bone kaŝitaj, neatingeblaj al grundopredantoj, aŭ havas malmultajn predantojn proksime. Tio povas inkludi urbajn areojn kiuj havas ĝardenojn, fermitajn kortojn, kaj eĉ florpotojn ĉe fenestroj el kie anasidoj povu eliri sekure sen homa interveno.
La ino demetas 8–13 ovojn, foje ĝis 16, kiuj estas kovataj dum 27–30 tagoj ĝis eloviĝo kaj 50–60 tagoj al ekflugo. La anasidoj estas frumaturaj kaj tute kapablaj naĝi tuj post eloviĝo. Tamen fila stampaĵo pelos ilin laŭinstinkte resti ĉe la patrino ne nur por varmo kaj protekto sed ankaŭ por lerni kaj rememori sian habitaton same kiel kaj kie manĝi. Kiam anasidoj maturiĝas al flugokapablaj junuloj, ili lernas pri kaj rememoras siajn tradiciajn migrovojojn (escepte se ili naskiĝis kaj brediĝis kaptivece). Post tio, la junuloj kaj la patrino povas ĉu eliri ĉu pluresti kune ĝis kiam venas la reprodukta sezono.
Normale Platbeka anaso ne estas fidela al edzo.
Kiam ili pariĝas kun partneroj, ofte unu aŭ kelkaj maskloj restas senparaj. Tiu grupo foje celas izolan anasinon, eĉ se ŝi estas de diferenca specio, kaj persekutas ŝin fluge ĝis kiam ŝi malfortiĝas, kaj tiam ĉiu masklo laŭvice kopulacias kun tiu ino. Lebret (1961) nomigis tiun kutimon "Attempted Rape Flight" (sukcesa seksperforto) kaj Cramp & Simmons (1977) parolis pri "seksperfortaj flugoj". Masklo de Platbeka anaso povas eventuale persekuti eĉ aliajn masklajn anasojn de diferenca specio, kaj eĉ unu la alian, sammaniere. En unu dokumentata kazo de "samseksa nekrofilio", masklo de Platbeka anaso kopulaciis kun alia masklo kiun li estis persekutinta post kiam la persekutita masklo mortis pro flugo kontraŭ fenestra vitro.
La Platbekaj anasoj estas oportunece celataj de nestoparazitoj, foje post kiam ovodemetis en ties nestoj Ruĝkapa amerikanaso, Jamajka anaso, Malgranda rokanaso, Knaranaso, Kuleranaso, Pintvostanaso, Cinamokapa anaso, Orokula klangulo aŭ aliaj Platbekaj anasoj. Tiuj ovoj estas ĝenerale akceptataj kiam ili similas al la ovoj de la gastiganta Platbeka anaso, kvankam la ino povas klopodi forpeli ilin aŭ eĉ abandoni la neston se okazas parazitismo dum la ovodemetado.
Konservado
Tiu holarktisa anaso estas konsiderata invada specio en Nov-Zelando. Tie, kaj aliloke, tiuj anasoj disvastiĝas kun kreskanta urbanizado kaj hibridiĝas kun lokaj parencoj. Dum tempo, kontinuumo de hibridoj variantaj inter preskaŭ tipaj ekzemploj de ambaŭ specioj evoluiĝis; la procezo de speciigo komencis inversigi sin. Tio kreis konservadan zorgon por parencoj de la Platbeka anaso, kiaj ekzemple la Havaja anaso, la subspecio A. s. superciliosa de la Pacifika brovanaso, la Oranĝkrura anaso, la Makulanaso, la Melera anaso, la Flavbeka anaso, kaj la Meksika anaso, en ĉi-lasta kazo eĉ kondukanta al disputo ĉu tiuj birdoj devus esti konsideritaj specio (kaj tiel rajtigitaj al pli da konservadesplorado kaj financado) aŭ inkluditaj en la Platbeka anaso.
La facila disponeblo de Platbekaj anasoj, anasidoj de Platbeka anaso kaj fekundaj ovoj de Platbeka anaso por publika vendo kaj privata posedo, ĉu kiel kortobirdo ĉu kiel maskoto, estas nune laŭleĝa en Usono escepte ĉe la subŝtato de Florido kiu ĵus malpermesis la hejman posedon de Platbekaj anasoj. Tio intencas eviti hibridiĝon kun la indiĝena Makulanaso.
Platbekaj anasoj ankaŭ kaŭzas severan "genetikan poluon" de la biodiverseco de Sudafriko per hibridiĝado kun endemiaj anasoj, kvankam la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (Interkonsento por la Konservado de Afrik-Eŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj) validas por la Platbeka anaso. La hibridoj de Platbeka anaso kaj de la Flavbeka anaso estas fekundaj kaj povas produkti pli da hibridaj idoj. Se daŭre tio pluas, nur hibridoj okazos kaj en longa perspektivo tio gvidos al la formorto de diversa indiĝena akvobirdaro. La Platbeka anaso povas kruciĝi kun 63 aliaj specioj kaj prezentas severan minacon al la genetika integreco de indiĝena akvobirdo. Krome Platbekaj anasoj kaj iliaj hibridoj konkurencas kun indiĝenaj birdoj pri resursoj kiaj ekzemple manĝaĵo, nestolokoj kaj ripozejoj.
La orienta aŭ ĉina Punktobeka anaso estas nuntempe introgresanta en la populacioj de Platbeka anaso de la Ĉemara regiono, eble pro habitatoŝanĝoj pro monda varmiĝo. La Mariana anaso estis alopatria populacio de loĝantaj birdoj — laŭ plej konsideroj bona specio — ŝajne dekomence devena el hibridoj de Platbeka anaso kun Pacifika brovanaso; bedaŭrinde, ĝi formortis en la 1980-aj jaroj. Krome, sovaĝaj bredanasoj krucreproduktiĝintaj kun Platbekaj anasoj kondukis al grandecopliiĝo - precipe en viranasoj - en la plej multaj Platbekaj anasoj en urbaj areoj. Seksperfortaj flugoj inter normal-grandaj inoj kaj tiaj pli fortaj maskloj verŝajne finiĝos kun la ino dronita per la kombina pezo de maskloj.
La Lajsana anaso estas insula parenco de la Platbeka anaso kun tre malgranda kaj nestabila populacio. Platbekaj anasoj foje alvenas sur ĝian insulan hejmon dum migrado, kaj povas esti restintaj kaj hibridiĝintaj kun la Lajsanaj anasoj tiel longe kiel tiuj specioj ekzistas. Sed tiuj hibridoj estas malpli bone adaptitaj al la strangaj ekologiaj kondiĉoj de Lajsano ol la lokaj anasoj, kaj tiel havas pli malaltan taŭgecon, kaj krome, ekzistis - krom mallonga tempo en la frua 20-a jarcento kiam la Lajsana anaso estis preskaŭ formortinta - ĉiam multaj pliaj Lajsanaj anasoj ol vagantaj Platbekaj anasoj. Tiel, en tiu kazo, la hibridaj stirpoj rapide malsukcesus.
En la kazoj menciitaj supre, aliflanke, ekologiaj ŝanĝoj kaj ĉasado kondukis al malkresko de lokaj specioj; ekzemple, la populacio de Novzelanda griza anaso malkreskis draste pro troa ĉasado en la mezo de la 20-a jarcento. Ĉe la Havaja anaso, ŝajne tiuj hibridaj idoj estas malpli bone adaptitaj al indiĝena vivejo kaj utiligi ilin en reenkondukaj projektoj faras tion malpli ol sukcesa. En konkludo, la kriteria punkto sub la problemoj de Platbekaj anasoj "hibridigantaj" parencojn estas delonge malpli sekvo de disvastigo de Platbekaj anasoj, ol la problemo de malkresko de lokaj anasoj; alopatria speciiĝo kaj izolanta konduto produktis la diversecon de hodiaŭ de Platbeka anas-similaj anasoj malgraŭ la fakto ke en plej, se ne en ĉiu, el tiuj populacioj, hibridiĝo verŝajne okazis je ioma amplekso.
(105896) 2000 SG187
(105896) 2000 SG187 estas malgranda, ne tre hela, troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
6193 Manabe
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ryonosuke Manabe (1926–1983) kiu dum multenombraj jaroj laboris kiel helpanto komputadisto por Hirose Hideo en la Astronomia Observatorio de Tokio.
13037 Potosí
13037 Potosí estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la bolivia mina urbo Potosí, fondita en 1546. Dum 1556 - 1783, preskaŭ 45 000 tunoj da pura arĝento estis ekstraktitaj el la Cerro Rico, de kiuj 7000 tunoj iris al la hispana monarkio. Miloj da laboristoj indianoj mortis pro elĉerpiĝo aŭ veneniĝo per merkuro ; ili estis anstataŭigitaj per afrikaj sklavoj.
Vișeu de Sus
Vișeu de Sus [viŝeu de sus] (hungare: Felsővisó [felŝoviŝo], germane: Oberwischau) estas urbo en la distrikto Maramureș en Rumanio, sur la sudokcidenta parto de la Montaro de Maramureș en la valo de Vișeu, sudokcidente de Sighetu Marmației. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Vișeu de Mijloc.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 9.249 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj, rusinoj); en 1992 15.944 (rumanoj, 10 % da germanoj, 4 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1365. Ĝi estis rumana vilaĝo. La germanoj kaj judoj koloniis je la dua parto de la 18-a jarcento. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros).
NOREK 2012
NOREK 2012 estis esperanta evento kiu okazis en Enumclaw, Vaŝingtonio, Usono, fine de septembro, 2012. Partoprenis ĉ. 20 esperantistoj ĉefe el Vaŝingtonio sed ankaŭ pluraj el Kalgario, kaj po unu el Brita Kolumbio, Kalifornio, Marilando, kaj Oregono.
Beňovy
Beňovy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Klatovy. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/22. Estas ĉi tie registritaj 20 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Beňovy situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Jato
Ĝi estis vokalo, kun prononco meza inter i kaj je.
En la jaro 1917-a estis decidite plisimpligi gramatikon de la rusa lingvo. Kelkaj literoj, inkluzive jaton, estis forigitaj. Realigo de la reformo daŭris kelkajn jarojn, la Rusia Akademio de Sciencoj ĉesis presi jaton en siaj eldonaĵoj nur en la jaro 1924-a.
Tiuepoke en Rusio okazis revolucio, pro kio multaj homoj elmigris el la lando. En ilia menso la reformo de la lingvo asociiĝis kun la revolucio. Ili ŝatis nek la duan, nek pro tio la unuan. Kontraŭkomunista propagando eĉ diris ke bolŝevikoj forigis la literon ĉar ĝi similis al kruco aŭ kirko, sekve estis "tro kristana". Tial la rusaj elmigrintoj plu uzis la literon ekster Rusio ĝis ĉirkaŭ 1950.
Post la Revolucio la vorto "jato" estis uzata ruslingve en idiomaĵoj. Por la subtenantoj de la reformo «Aĵo estas kun jatoj» signifis ke «Aĵo estas arkaika»; sed samtempe, la populara dirmaniero «На ять!» (t.e. «Jate!») estis uzata kiel admira esprimo («Bonege!», «Eminente!»). Post la falo de Sovetunio iuj nostalgiis pri la antaŭrevolucia ortografio kaj ties «blanka cigno, la litero jato». Jatoj aperis en iuj nostalgiaj stratŝildoj (iom simile al la gotikaj stratŝildoj okcidentaj), aperis vodko «Jato» ktp.
1208 Troilo
1208 Troilo estas granda malhela kaj malrapide rotacianta troja asteroido, kiu orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno - Jupitero. Tamen, ĝia orbito estas tiom klinita, ke ĝi malproksimiĝas de la punkto L5 de ĉirkaŭ 3 AU, "supren" kaj "malsupren" de la orbita ebeno de Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Orbito
Ĉar la asteroidoj orbitantaj proksime de la punkto de Lagrange L5 formas la tiel nomata.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja princo Troilo, batalanto de la Troja milito.
Bafina Golfo
Bafin-golfo (Saknirutiak Imanga, Avannaata Imaa) estas larĝa markolo inter Gronlando kaj Kanada Arkta Insularo. La golfo estis unuafoje malkovrita en 1585 fare de la brita esploristo John Davis, sed ĝi estis nomata post William Baffin, kiu traveturis ĝin en 1616.
2977 Chivilikhin
2977 Chivilikhin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetan verkiston Vladimir Aleksejeviĉ Ĉiviliĥin (cirile Владимир Алексеевич Чивилихин, 1928–1984) kaj lian kuzon, la sovetan poeton Anatolij Timofejeviĉ Ĉiviliĥin (cirile Анатолий Тимофеевич Чивилихин, 1915–1957).
2978 Roudebush
2978 Roudebush estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de Richard Eugene McCrosky, Cheng-Yuan Shao, G. Schwartz, J. H. Bulger kaj aliaj teamanoj de la Observatorio Oak Ridge (tiam konata sub la nomo de George R. Agassiz Station) en Harvard (Masaĉuseco), Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras Susan Roudebush, administrantinon en astronomio.
26240 Leigheriks
26240 Leigheriks estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leigh Eriks, mentorino en 2010 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Catholic Central High School de Grand Rapids (Miĉigano).
Viam (stacidomo)
Viam estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Viam, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Paul Ehrenfest
Paul Ehrenfest (18a de Januaro, 1880 – 25a de Septembro, 1933) estis aŭstria kaj nederlanda teoria fizkisto, kiu faris ĉefajn kontribuojn al la fako de statistika mekaniko kaj ties rilatojn kun la kvantuma mekaniko, inklude la teorion de la faztransiro kaj la teoremon de Ehrenfest.
Viam (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Paul Ehrenfest
Li estis el juda origino de Loštice en Moravio. Sed li naskiĝis, studis kaj loĝis en Vieno. Li interesiĝis pri teoria fiziko. Li edziĝis al la rusa matematikistino Tatjana Afanasjeva.
Viam (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
Eŭropa ŝoseo 3
La eŭropa ŝoseo 3 (E 3) aŭ eŭropa ŝoseo 03 (E 03) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo tra la okcidenta parto de Francio. Ĝi komenciĝas en Cherbourg kaj finiĝas en La Crèche apud La Rochelle, kie ĝi eniras la ŝoseon E5.
Tepetlaoxtoc
Tepetlaoxtoc estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Tepetlaoxtoc de Hidalgo.
Eŭropa ŝoseo 3
Itinero
La ŝoseaj kodoj metitaj antaŭ la urbonomoj indikas, kun kiuj naciaj aŭ eŭropaj ŝoseoj la ŝoseaj partoj identas. Ŝoseaj kodoj metitaj malantaŭ la urbonomoj indikas nodopunktojn kun aliaj eŭropaj ŝoseoj.
Tepetlaoxtoc
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 25.507 enloĝantojn. El tiuj 12.529 viroj kaj 12.978 virinoj. La komunumo havas surfacon de 172.38 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2300 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 687.0 milimetroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 34′ norda latitudo kaj 98° 49′ okcidenta longitudo.
Frettenheim
Frettenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
7548 Engström
7548 Engström estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sveda desegnisto kaj verkisto Albert Engström (1869–1940). Li naskiĝis en Lönneberga (provinco Småland), kaj iris lerni en Upsalon en 1889, kie li studis la grekan kaj la latinan lingvojn, antaŭ iri lerni pri artoj en Gotenburgo. Verŝajne plej bona sveda karikaturisto, li estas plej konata pro siaj nigrablankaj desegnoj ilustrante tre mallongajn rakontojn. Li estis ankaŭ elstara verkisto, fakiĝinta en mallongaj rakontoj. Nomumita profesoro pri desegno en la Sveda Akademio de Arto, li iĝis membro de la prestiĝa Sveda Akademio en 1922.
Dan Maxwell
Dan MAXWELL (1936) estas esperantisto. Li estas magistro kaj doktoro pri Lingviko. Li instruis lingvikon kaj anglan en universitatoj de Germanio. Li esploris pri perkomputila tradukado en la nederlanda firmao B50, por projekto kiu klopodis uzi Esperanton kiel pontolingvon. Li aktivis por la Tutmonda Asocio pri Kibernetiko, Informadiko kaj Scienco (TAKIS) kaj en Esperanta Ŝakligo Internacia (EŜLI).
Li partoprenis en kolektiva verko La arto labori kune per artikolo La lingvobariero kaj la rimedoj por superi ĝin.
Dubromoacetata acido
Dubromoacetata acido, dubromoetanoata acido aŭ Br2HC-COOH estas kemia kombinaĵo de bromo kaj acetata acido, kie du hidrogenatomoj de la metila grupo (-CH3) estis anstataŭataj de bromoatomoj. Dubromoacetata acido estas toksa substanco kaj afekcias la fekundecon de la mamuloj. .
Kiam uzata en akvotraktado ĝi estas danĝera substanco. . Studoj faritaj kun ratoj konkludis ke kronika ekspozicio al dubromoacetata acido malgrandigas popolaron da esencaj folikloj. Dubromoacetata acido agas kiel larmiga gaso kaj povas esti fatala kiam absorbita tra haŭto. Kiam ingestita ĝi kaŭzas gastrointestajn brulvundojn.
Halogenidaj derivaĵoj de acetata acido
<Gallery> Fluoroacetic acid 3D.png| Unufluoroacetata acido Difluoroacetic acid 3D 2.png| Dufluoroacetata acido Trifluoroacetic acid 3D.png| Trifluoroacetata acido </Gallery> <Gallery> Chloroacetic acid 3D.png| Unukloroacetata acido Dichloroacetic acid 3D.png| Dukloroacetata acido Trichloroacetic acid 3D.png| Trikloroacetata acido </Gallery> <Gallery> Iodoacetic acid 3D.png| Unujodoacetata acido Diiodoacetic acid3D.png| Dujodoacetata acido Triiodoacetic_acid3D.png| Trijodoacetata acido
</Gallery> <Gallery> Bromoacetic acid 3D.png| Unubromoacetata acido Dibromoacetic acid 3D 2.png| Dubromoacetata acido Tribromoacetic acid3D.png| Tribromoacetata acido
Compiègne (stacidomo)
Compiègne estas franca stacidomo sur linioj -,  -  kaj Compiègne - Roye-Faubourg-Saint-Gilles, situanta en  Compiègne, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Rute
Rute estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 131 km2 kie loĝas 10269 geloĝantoj, do loĝdenso estas 78.4 loĝ./km2. Rute situas je 94 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Svinice
Situo
Svinice situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kráľovský Chlmec troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1332 en formo"Zynyer". En 1910 loĝis en Szinyér 344 da homoj, (nur hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Szinyér apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Szinyér rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Svinice 237 da homoj, (211 hungaroj, 7 slovakoj, 8 ciganoj).
Rute
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 10269 geloĝantoj de la municipo Rute estas 5170 inoj kaj 5099 viroj. En la 131-kvadratkilometra teritorio estas 6 setlejoj, Rute, Zambra, Nacimiento de Zambra, La Hoz, Llanos de Don Juan kaj Las Piedras y Palomares, kie kune loĝas 9776 geloĝantoj, kaj aliaj 493 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 98, 48 inoj kaj 50 viroj, kaj mortis 95, 43 inoj kaj 52 viroj. Tiel la natura kresko estis 3 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 4439 homoj (43.2%).
Boian (Bazna)
Boian (Bazna) (hungare: Alsóbajom, germane: Bonnesdorf) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Mediaş. En 1910 ĝi havis 2028 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1956 2245). Ĝia unua skriba mencio estis en 1309. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Bazna.
Gerry Weber
Gerry Weber International AG estas germana kompanio fabrikanta virinan modon. Ĝi lokas en Halle (Westf.). Prezidanto estas Gerhard Weber.
Tepetlixpa
Tepetlixpa estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tepetlixpa.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 16.912 loĝantojn. El tiuj 8.260 viroj kaj 8.652 virinoj. La komunumo havas surfacon de 46.68 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2320 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 669.3 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 2′ norda latitudo kaj 98° 49′ okcidenta longitudo.
Gerry Weber
La vendosumo en 2008/2009 estis 594,1 Mio. €, 4,2 % pli ol 2007/2008. La rezulto (EBIT) kreskis je 13,6 % al 71,2 Mio. €.
En 2010/2011 la vendosumo estis 702,7 Mio €, dungitoj 3260.
La akcioj estas listigitaj ekde 2011 en la MDAX. Mondskale la kompanio havas 2.320 dungitojn.
Galileo (regiono)
Geografio
Galileo komenciĝas norde ĉe la piedoj de Monto Hermono (2.814 m), kaj sude atingas Montojn Gilboa kaj Karmel. Oriente limon de Galileo difinas Golanaj Altaĵoj kaj Rifta Valo de Jordan, kaj okcidente marbordo de Mediteraneo kaj Valo de Jizre'el.
Pli granda parto de Galileo estas roka teritorio alta je ĉirkaŭ 500-700 m. Kelkaj montoj apartiĝas, kiel Monto Meron (1208 m). En Malsupra Galileo karakteriza pinto estas Monto Tabor (575 m).
Galileon karakteriĝas sufiĉe malalta meza temperaturo de la jaro kun granda nivelo de atmosfera akvaĵo, kio igas ĝin centro de faŭno kaj flaŭro. Ampleksaj areoj de arbaroj kaj koloraj floroj estas turisma allogo.
Nuntempo
La nuntempa Galileo estas unu el la plej gravaj regionoj de Israelo, kun granda populacio de araboj kaj druzoj (entute 50%).
"Koro de Galileo" estas regiono de urboj Karmiel, Nazareto, Ma'alot-Tarshiha, Migdal HaEmeq kaj Afula. Aliaj gravaj urboj de Galileo estas: Akko, Safed, Tiberiado kaj Kiryat Shmona. Havena urbo Hajfo, malgraŭ tio, ke ĝi troviĝas ekster Galileo, estas administra kaj komerca centro de la regiono.
Butila sulfito
Butila sulfito aŭ C8H18SO3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfita acido kaj butila alkoholo. Butila sulfito estas senkolora kaj toksa likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Butila sulfito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Butila sulfito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfitaj esteroj malkomponiĝas per varmigo en sulfura duoksido kaj akvo.
Kolíňany
Kolíňany, hungare Kolon estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Galileo (regiono)
Nuntempo
Montara regiono kaŭzis, ke setlado en Galileo baziĝas je malgrandaj vilaĝoj situantaj en valoj apud la ĉefaj vojoj. La Israela Fervojo trapasanta marbordon atingas ĉi tie Naharija. Plimulto de la kibucoj ofertas hotelojn kaj ĉambrojn por luo.
Kolíňany
Situo
Kolíňany situas grandparte sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zlaté Moravce-Nitra (urbo). La lasta urbo troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 en formo "Colin". En 1576 la turkoj atakis la setlejon. En 1787 loĝis tie 614 vilaĝanoj, en 1828 772 vilaĝanoj en 111 domoj. En la 19-a jarcento pro ĥolero multaj mortis. En 1906 kaj en 1912 Zoltán Kodály kolektis tie popolkantojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kolon 934 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 tiu loko ne rehungariĝis spite la unuan Arbitracion de Vieno. En 1945 oni bombardis la vilaĝon. En 2001 vivis en Kolíňany 1444 homoj, (859 hungaroj, 563 slovakoj). Hungara kaj slovaka lernejoj funkcias en la vilaĝo.
Prášily
Prášily estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas proksime al la ŝtatlimo kun Germanio, en regiono Plzeň, distrikto Klatovy, sur teritorio de Nacia Parko Šumava. Vivas ĉi tie.
La pitoreska uniketosa vilaĝeto, ekestinta en la 18-a jarcento apud vitroproduktejo (ŝanĝita post 1824 je fama manpapera manufakturo), dum komunisma reĝimo en 1948-1989 fermita kaj preskaŭ malloĝigita, ĝis nun ne malkovrita de amasa turismo. Elirpunkto al lago de Prášily, lago Laka, monto Poledník kaj aliaj netuŝitaj lokoj de la Nacia Parko Šumava.
Senpage alireblas botanika ĝardeno (ne nur kun floroj, sed ankaŭ kun artaĵoj el ligno kaj ŝtono) kaj kelta skanzeno (arkeologia parko) kun la plej granda enirpordego en la tuta Mezeŭropo, kie dum la ĉefaj keltaj festoj okazadas historiaj festenoj. Apud la ĉefstrato troviĝas bredejo de bizonoj.
9323 Hirohisasato
9323 Hirohisasato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hirohisa Sato, kiu studas la orbitojn kaj la brilojn de kometoj por la Sekcio pri Kometoj de la Orienta Astronomia Asocio. Li ankaŭ interesiĝas pri arkeologio kaj historio.
Giovanni di Bicci de' Medici
Giovanni di Bicci de' Medici (n. en 1360 - m. en februaro 1429) estis la fondinto de la fama kaj potenca dinastio de la Mediĉoj en Florenco, kaj fondinto de la banko Mediĉo. Li estis la patro de Kosimo de Mediĉo (Pater Patriae) kaj la praavo de Lorenzo de Mediĉo.
Giovanni de Bicci de Medici naskiĝis en Florenco. Li estis la filo de Averardo de' Medici. Kvankam li estas rigardita kiel la fondinto de la riĉa mediĉa dinastio, li ne devenis de riĉa familio. La malmulta mono lasita de lia patro estis dividita inter lia vidvino kaj kvin filoj, tiel ke Giovanni ricevis nur malgrandan heredaĵon.
Saint-Germain-de-la-Rivière
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent German de la Ribièra - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Gierek (filmo)
Gierek estas pola bibliografia filmo registrita en 2020 kaj planita por esti publikigita en 15-a de oktobro 2021, reĝisorita de Michał Węgrzyn kaj produktita de Heatcliff Janusz Iwanowski kaj Jolanta Owczarczyk.
Priskribo
La filmo portretas la nekonatan vivon de pola socialisma eksa ĉefo Edward Gierek kiam li estis Unua Sekretario de Pola Unuiĝinta Laborista Partio de 1970 ĝis 1980.
Filmigo komenciĝis la 25-26-a de julio 2020, kaj estas planita por publikigo en 2021, kiam pasos 20 jaroj de la morto de Edward Gierek.
Saint-Germain-de-la-Rivière
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Bo Sandelin
Bo SANDELIN (1942) estas sveda esperantisto. Li estas doktoro kaj profesoro pri Ekonomiko en la Universitato de Gotenburgo. Li estis prezidanto de Sveda Esperanto Instituo (1993-2001).
Li partoprenis en kolektiva verko La arto labori kune per artikolo De la germana al la angla en sveda ekonomiko.
Ilona Benczédi
BENCZÉDI Ilona (bence:di) estas hungara skulptistino naskita en Corund (Harghita) la 6-an de januaro 1948. Ŝi estas la filino de skulptisto Sándor Benczédi, kaj fratino de aktoro Sándor Benczédi.
Biografio
La familio de Ilona Benczédi baldaŭ post ŝia naskiĝo translokiĝis Kluĵon. Ŝi ricevis maturecatestilon en sportlernejo. Pro akcidento ne kapablis plu sporti kaj en 1973 finis la skulptofakon de Akademio Ion Andreescu. De 1987 ŝi vivas en Svedio en Östersund. Ekde 1990 ŝi gvidis privatan galerion en Stockholm ĝis 1995. Ŝia favorata labortereno estas la ceramiko, malgrandplastiko, sed laboris ankaŭ per bronzo, ŝtono, ligno. Ŝi estas filino de skulptisto Sándor Benczédi kaj fratino de aktoro Sándor Benczédi.
Dulovo (distrikto Rimavská Sobota)
Dulovo, hungare Dúlháza estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1927 la oficiala slovaka nomo estis Dulovec.
Situo
Dulovo situas sub piedoj de monto 266 m-ojn alta, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1455. En 1910 loĝis en Dúlháza 210 da homoj, (180 hungaroj, 2 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Dúlháza apartenis al Hungara Reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1964-1990 Dulovo ne estis municipo. En 2001 loĝis en Dulovo 201 da homoj, (131 ciganoj, 60 hungaroj, 10 slovakoj).
Alma (Sibiu)
Alma (hungare: Küküllőalmás, germane: Almen) estas komunumo en Rumanio oriente de Mediaș. En 1910 Küküllőalmás havis 833 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 884 (rumanoj, 35 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1317. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Administre ĝi ĝis 2004 apartenis al la komunumo Ațel. Nun ĝi estas aparta komunumo, al kiu apartenas ankaŭ la vilaĝoj Giacăș kaj Șmig.
Komunumoj pri almás (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Hungara reĝlando, nur en Transilvanio. Pli ampleksa tabelo troviĝas en la listo de hungaraj loknomoj kun "almás".
Mogyoróska
Mogyoróska [modjorOŝka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc. Mogyoró signifas: avelo.
Situo
Mogyoróska situas en malebenaĵo, fine de mallonga sakovojo. Abaújszántó troviĝas 21, Encs 25, Miskolc 63 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1363. Post la turka erao rutenoj alvenis. En Mogyoróska migra poŝto servas.
Damien Jouillerot
Damien JOUILLEROT (naskiĝis en Besançon (Doubs)) estas franca aktoro. Lia juna aspekto ebligas al li ludi rolojn de junaj knaboj, malgraŭ lia vera aĝo.
Timothy B. Spahr
Li laboras en la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics en Kembriĝo (Masaĉuseco), kiel direktoro de la Minor Planet Center (Centro pri plej malgrandaj planedoj).
Li malkovris 54 asteroidojn kaj tri kometojn inter kiuj du : 171P/Spahr kaj P/1998 U4 (Spahr)
Li estas kun-malkovrinto de unu satelito de Jupitero : Kaliro; kaj de unu satelito de Saturno : Albiorikso.
La asteroido 2975 Spahr ricevis lian nomon.
Anglikanismo
Anglikanismo estas la kristanismo de la Eklezio de Anglio, kiu sendependiĝis de la Romkatolikisma Eklezio dum la reĝeco de Henriko la 8-a. Estas ĉirkaŭ 70 milionoj anglikanoj en la mondo, precipe en Britio, Nordameriko, Afriko kaj Oceanio. Anglikanismo estis la ĉefa eklezio en la anglalingva mondo de 1600 ĝis 1800. Nun nur ĉirkaŭ 13% de anglalingvanoj estas anglikanoj. La eklezio nun kreskas plej rapide en Afriko.
Priskribo
Anglikanismo komencis kiel sendependa branĉo de la eklezio dum politika disputo inter angla reĝo kaj roma papo. Ĝi estas tre katolikeska, sed, post jarcentoj de protestantiĝado en la kulturo de Anglio, ĝi nun ofte ŝajnas protestanta en praktiko, kvankam ĝi ankoraŭ estas katolika en rito kaj strukturo. Malsimile al la romkatolika eklezio, sacerdotoj povas edziĝi kaj en iuj landoj, virinoj povas esti ordinitaj kiel sacerdotoj kaj eĉ kiel episkopoj en Nordameriko.
La usona branĉo de anglikanismo nomiĝas episkopanismo. La fruaj usonanoj ŝanĝis la nomon por ne havi tiom evidentan ligon al la iama kolonia mastro Anglio.
Anglikanismo estis normigita per:
La hodiaŭa Anglikanisma tamen havas ankaŭ fortan influon sur la teologio de la Movado de Oksfordo.
Anglikanoj havas sep sakramentojn, sed nur du estas necesaj por savo: komunio kaj bapto.
La eklezio de ĉiu lando ja estas sendependa, sed la eklezioj tra la mondo penas kunordigi doktrinon kaj politikon kaj eviti skismon per la Konferenco de Lambeth, kiu kunvenas ĉiujn dek jarojn. La eklezioj en Britio kaj Nordameriko estas ĝenerale liberalaj, sed tiu de Afriko estas multe pli tradicia (ekzemple, pri samseksemo kaj demonoj).
Same kiel en la romkatolikaj kaj ortodoksaj eklezioj, la episkopoj kaj sacerdotoj estas legitimitaj per apostola posteuleco.
Iuj anglikanoj krucosignas. Ankaŭ ekzistas anglikanaj monaĥoj.
Historio
Henriko la 8-a, reĝo de Anglio, apartigis la eklezion en lia lando por permesi al si eksedzinigi Katarinan de Aragono, kiu ne povis doni al li filon. La papo en Romo ne permesis la nuligon de la edziĝo kun Katarina, do Henriko sendependigis la eklezion en Anglio de Romo en 1534, nomis sin la kapo de la nova eklezio, kaj tiam permesis la eksedziĝon. Angliaj episkopoj, tamen, ne ŝanĝis, do la anglia eklezio ĉiam havas apostolan posteulecon.
Dum sia vivo, Henriko la 8-a entute ne ŝanĝis la ritaron de la eklezio, sed post lia morto, protestanta influo pligrandiĝis en la eklezio. La lingvo de la eklezia, ekzemple, fariĝis la angla kaj ne la latina.
Anglikanismo ne reunuiĝis kun la katolikismo pro tio ke Elizabeto la 1-a, reĝino de 1558 ĝis 1603, estis filino de la edzeco de Henry la 8-a kun Anne Boleyn, edzeco kiun la papo ne permesis. Elizabeto devis do plifortigi protestantismon en Anglio por ne esti nelegitima kaj tiamaniere ne havi rajton esti reĝino. En tia epoko de la regado de Elizabeto, Anglio protestantiĝis tiel profunde, ke rekatolikiĝo ne eblis, eĉ kvankam la batalo inter protestantismo kaj katolikismo daŭris ĝis 1689.
Multe pli poste, en la 19-a jarcento, kiam la influo de la reĝo iĝis multe malpli forta en Anglujo, anoj de la eklezio asertis la dian karakteron de sia eklezio. Ĉar iliaj gvidantoj estis ĉiuj ĉe la universitato de Oksfordo, tiu movado nomiĝis la Movado de Oksfordo. Ĝi havis grandegan influon sur la ritaro de la anglikana eklezio, kiu nun ŝajnas multe pli simila al la romkatolika rito ol antaŭ ducent jaroj.
Pekka Halonen
Pekka Halonen (naskiĝinta je 23-a de septembro, 1865 - mortinta je 1-a de decembro, 1933) estis finna pentristo.
Lia patro estis kamparano de Lapinlahti. Halonen studis ĉe la desegna lernejo de la Arto Socio en Helsinko. En 1890 li transloĝiĝis al Parizo kie li studis ĉe la Akademio Julian kaj poste kun Paul Gauguin.Halonen loĝis en siaj lastaj jardekoj en Tuusula sur strando de Tuusulanjärvi. Lia hejmo Halosenniemi ("kabo de Halonen") tie estas n̩un̩ hejmmuzeo.
13038 Woolston
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la angla diisto Thomas Woolston (1669–1731), kiu pledis la interpreton de la Sanktaj Skriboj, kiel alegorioj, absolute negante la pruvon de mirakloj kaj dubante pri la resurekto de Jesuo.Li pro tio estis kondamnita en 1729 pagi monpunon. Li ne sukcesis pagi la postulatan monon kaj li mortis kvar jarojn poste en malliberejo.
Eŭropa ŝoseo 4
La eŭropa ŝoseo 4 (E4) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo plejparte tra Svedio, sed iom ankaŭ tra Finnlando. Ĝi esence vojas ĉe la okcidenta bordo de la Balta Maro, komenciĝas en Tornio en Finnlando kaj finiĝas en Helsingborg en Svedio. Ĝi estas la dua plej longa eŭropa ŝoseo de Svedio post la eŭropa ŝoseo 45.
Ĉar en Svedio ne ekzistas naciaj kodoj por aŭtoŝoseoj, la ŝoseo ĉie signiĝas per la eŭropa kodo E4.
En multaj partoj de la vojo, precipe en suda kaj meza Svedio, ĝi havas aŭtoŝosean konstruon, do almenaŭ du lenojn po vetura direkto. En aliaj, malpli frekventataj partoj ĝi havas aŭ sume tri lenojn, kies meza en iuj partoj servas por preterrapido en unu, en aliaj partoj en la alia direkto, kaj en ankoraŭ malpli frekventataj partoj estas simpla eksterurba ŝoseo kun po unu leno po direkto. En tiuj partoj ankoraŭ estas multaj en- kaj elveturejoj, kiuj ĝis nun ne havas elveturejajn numerojn. Se plia parto de la vojo plivastiĝas al aŭtoŝosea konstruo, la en- kaj elveturejoj de tiu parto ankoraŭ ricevas numerojn.
Portazgo (metroo de Madrido)
Portazgo (Pasimpostejo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de la Albufera inter la interkruciĝoj kun la Stratoj de Sierra del Cadí kaj Payaso Fofó, en distrikto Puente de Vallecas. La stacio prenis sian nomon de la kvartalo de Portazgo, kie ĝi situas.
La stacio estis malfermita la.
(14563) 1998 AV5
(14563) 1998 AV5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio),
2979 Murmansko
2979 Murmansko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rusa havenurbo Murmansko ĉe la Barenca Maro.
Pentievro
Pentievro (franclingve "Penthièvre", bretonlingve "Penteür" ) estas tradicia lando de Bretonio, situanta oriente kaj sude de Saint-Brieuc oriente en la nuna departemento Côtes-d'Armor. Kun Goëlo, ĝi estis unu el la du ĉefdiakonlandoj de la diocezo de Saint-Brieuc kaj ĝia estro estis nomata "la Granda ĉefdiakonlando".
Geografio
Saint-Brieuc kaj Lamballe, ĝia ĉefurbo, estis ĝiaj ĉefaj urboj. Ĝiaj limoj estis la malalta Gouët kaj Arguenon. Ĝia suda limo estis la rivero Alta Lié ĝis La Chèze inkluzive, kie ĝi tuŝis Porhoët en la diocezo de Saint-Malo kaj al Rohan en la regiono de Vannes. La tre potencaj grafoj de Pentievro, junkroj de la dukoj de Bretonio, posedis krom Pentievro la senjorlandojn Goëlo kaj de Guingamp, rezidejo de la grafo kaj familia nekropolo, tiel ĝis la fino de Mezepoko, la kvazaŭ princolando etendiĝis sur la plej granda parto de la nuna departemento Côtes-d'Armor.
Pentievro, apanaĝo de la junkra branĉo
Pentievro komencis esti politika objekto, aparte en la influludo inter Normandio, poste Anglio, kaj Francio, kiam la duko de Bretonio Alano la Tria, nepo de Konan la Unua, altigis sian teritorion al graflando profite al sia plejaĝa frato, Eŭdon (franclingve "Eudes"). Tio okazis en 1035 je la morto de lia onklo, la duko de Normandio Rikardo la Unua kaj unu jaron post la morto, en 1034, de Havoise, la patrino de la duko, kiu kuratoris nome sia frato. La duko, liberigita je sia patrino kaj onklo, al kiu li devis ĵuri fidelecon en 1033, asertis per tiu ago, ke malgraŭ sia deveno, li ne povis esti la vasalo de sia normanda najbaro. Mem nomumante vasalon kun la titolo de grafo, li klare montris, ke lia duka pozicio, egala al tiu de la duko de Normandio, ne estis kontestebla.
Plie, tiu altigo de apanaĝo, estis rimedo por fortigi la domanaron de Rennes, al kiu apartenis Alano la Tria kaj lia frato kaj kiu antaŭ nelonge estis akirinta la dukan titolon, sur teritorioj, kiuj antaŭe apartenis al aliaj rivalaj domanaroj de Bretonio, aparte tiuj de Léon, de Kernevo, kaj de Dinan. Tiu kaptado de aŭtoritateco estis faciligita per la kreo en 1032 de novaj ekleziaj diocezoj : episkoplando de Tregor, deprenita de tiu de Léon, kaj episkoplando de Saint Brieuc, deprenita de tiu de la Alet. La domanaro de Pentievro, junkro de la grafoj de Rennes, sin trudis kiel la kuratoro de la du novaj espiskoplandoj, respektive de la urboj Guingamp kaj Lamballe.
Pentievro, ribela feŭdo
Mezepoke, Pentievro estis sufiĉe grava graflando, kies grafoj (Konan la Malgranda kaj Konstanca) estis dukoj de Bretonio de 1156 ĝis 1201. En 1173, la edzo de Konstanca, Gotfredo la Dua, tria filo de la duko de Normandio kaj reĝo de Anglio Henriko la Dua, konfiskis, kiel duko de Bretonio "per reprezento", la graflandon, tiel plifirmigante la imperion de Plantaĝenetoj.
La pretendoj de Pentievro al la duka krono
En 1318, la postnepo de Johano la Unua, Guy de Pentievro, per sia edziĝo al Jeanne d'Avaugour, restarigis la legitiman domanaron kaj aneksis la teran potencon de Goëlo al tiu de Pentievro, kiun li ricevis kiel apanaĝon. <!-- Par son mariage, Jeanne de Penthièvre fait passer le comté dans la famille de Châtillon-Blois en 1337. En 1363, se prétendant Jeanne de Bretagne, opposée à Jeanne La Flamme dans la guerre de succession de Bretagne, elle possède un fief assez puissant pour se voir proposer par Jean IV de Montfort la souveraineté de tout le nord de la Bretagne en échange de la paix, ce qu'elle refuse, prolongeant ainsi la guerre jusqu'au second traité de Guérande.
Les Penthièvre, comme tous les grands vassaŭ bretons, étaient possessionnés en France, en particulier de la vicomté de Limoges. Ainsi pouvaient ils faire appel des décisions ducales au Parlement de Paris et y trouver des appuis. C'est ce qui conduit Jean de Brosse, le mari de la descendante de Jeanne de Penthièvre, Nicole de Châtillon, à s'opposer au duc François  quand celui-ci fait mettre en œuvre par Pierre Landais une politique d'indépendance vis-à-vis de la France. Cette politique irrite d'autant plus qu'elle accroit la centralisation du pouvoir ducal. La crise éclate au printemps 1465 quand Jean de Brosse refuse l'ost au duc rallié à la Ligue du Bien Public contre Louis XI. Non seulement cette félonie fait tomber le comté en commise mais en outre le duc l'annexe au Duché de Bretagne.