cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Watten
Watten - jen france, origine nederlande Waten respektive flandre Woatn - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas wattenais(es).
Hillesheim (Eifel)
Hillesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la komunumo havis.
Villamoratiel de las Matas
Villamoratiel de las Matas [biljamoraTJEL delasMAtas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco.
(19077) 5123 T-3
(19077) 5123 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Villamoratiel de las Matas
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villamoratiel de las Matas kaj Grajalejo de las Matas, okupas totalan areon de 37,23 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 129 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla.
Telamono
Telamono (helene Τελαμών, latine Telamon) estis en la helena mitologio reĝo de la insulo Salamino. Li estis filo de egina reĝo Eako kaj frato de ftia reĝo Peleo.
Antònia Vicens
Antònia Vicens i Picornell (naskiĝis en 1941 en Santañy, Balearaj Insuloj) estas hispana verkistino en kataluna lingvo.
Villamoratiel de las Matas
Geografio
Ĝi limas kun Santas Martas, El Burgo Ranero kaj Santa Cristina de Valmadrigal.
Telamono
Li estis amiko de la plej granda heroo Heraklo, kun kiu li ĉeestis ekspedicion kontraŭ Trojo. Li estis ankaŭ ano de ŝipanaro sur fama ŝipo Argo, per kiu Argonaŭtoj sub gvido de Jasono navigis ĝis malproksima Kolĉido por la ora ŝaffelo. Estas ankaŭ nomata inter ĉeestantoj de la fama kaj danĝera ĉaso de la kalidonia apro. Ĉio ĉi atestas pri lia braveco, kuraĝeco kaj heroeco.
Antònia Vicens
Ŝia unua libro eldonita, la kompilaĵo de rakontoj Banc de fusta (Benko el ligno), estis premiita en la malgranda loĝloko de Cantonigròs en 1965. Ŝia sekva romano, 39a al l'ombra (39° en la ombro), tamen, ricevis elstaran premion, Sant Jordi de romano en 1967. La majorka universo havigis la fonton de ĉefa inspiro por ĉi tiuj du volumoj kaj la posta verko. En 1977 ŝi formis parton de la estraro de la Asocio de Verkistoj en Kataluna Lingvo (AELC) kiel vicprezidantino por la Balearaj Insuloj. Distingita kun aliaj literaturaj premioj, suma rekono al ŝia kariero alvenis al ŝi kun la Kruco de Sant Jordi en 1999 kaj la medalo Ramon Llull en 2004, kiun ŝi rezignis en protesto kontraŭ la lingva politiko de la registaro de balearoj. Ŝiaj libroj estis tradukitaj al la germana kaj al la hispana.
Villamoratiel de las Matas
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
NGC 13
NGC 13 (aliaj indikoj — PGC 650, UGC 77, MCG 5-1-34, ZWG 498.81, ZWG 499.53) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Telamono
Li famiĝis ne nur per tiuj ĉi ecoj, sed ankaŭ pro siaj posteuloj: ambaŭ liaj filoj Teŭkro kaj Ajakso apartenis inter la plej bravaj militestroj de aĥajaj trupoj en la troja milito. Precipe Ajakso, nomata la Granda, estis la plej forta batalanto post Aĥilo.
NGC 13
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Manuel Casanoves i Casals
Manuel Casanoves i Casals [manuél kazanoves i kazáls] (naskiĝis en 1927, mortis 15-an de aprilo en 2010) estis kataluna katolika klaretana pastro kaj esperantisto. Ofta predikanto en katalunaj, hispanaj kaj internaciaj kongresoj kaj defendanto de la katalunaj naciaj rajtoj, jam en 1964, dum la diktaturo de generalo Franco, li prelegis en IKUE-kongreso pri "la naciaj minoritatoj laŭ la encikliko Surtera Paco". Lia agado por la homaj rajtoj igis lin fariĝi en 1961 la unua hispania membro de Amnestio Internacia kaj en 1978, kunfondinto kaj unua prezidanto de ties hispania filio. Casanoves partoprenis ankaŭ en la restarigo de la Internaciaj Floraj Ludoj en 1978, de kiuj li fariĝis la unua prezidanto de la Juĝkomisiono. En 1980 li fariĝis provizora prezidanto de la nov-fondita Kataluna Esperanto-Asocio. Post la oficialigo de la asocio en 1982, li daŭris en la posteno ĝis la elĉerpo de dua kaj lasta mandato, en 1986, laŭ la tiama statuto de la asocio.
Li fondis kaj prezidis ankaŭ la kalanunan filion de Amnestio Internacia kaj aŭtoris plurajn instruajn librojn.
Telamono
Sed Telamono estis fama ankaŭ pro sia inventkapablo. Ĉe konkerado de Trojo onidire penetris en la urbon la unua. Heraklo, kiu ne kapablis esti la dua nudigis kontraŭ li sian glavon. Sed Telamonono ne embarasis - li nur kaŭriĝis kaj kolektis ŝtonojn. Heraklo mire demandis kion la amiko faras. „Mi konstruas oferaltaron por la plej granda heroo Heraklo!", trankvile respondis Telamono kaj diskordo estis forigita tuj en la komenco.
Transglobal Underground
Albumoj
Pli nigraj ciferoj indikas pintas lokojn en la brita pintorangigo
Alexandru Vaida-Voevod
Alexandru Vaida-Voevod [aleksandru vajda vojevod] (hungara formo Vajda-Voevod Sándor) (27-an de februaro 1872 - 19-an de marto 1950) estis rumana politikisto, ministro pri internaj aferoj (1928-30), ĉefministro kaj ministro pri internaj aferoj (junio-oktobro de 1932 kaj februaro-novembro de 1933). Li estis en 1932 eĉ ministro pri eksteraj aferoj.
Li estis membro de la hungara parlamento kaj aliĝis al malgranda rumana nacia grupo de la parlamento (1906), kaj forte agadis kontraŭ la hungariga registara politiko. En oktobro de 1918, li proponis rezolucion por la parlamento, kiu deklaris memregan rajton de Transilvanio. En decembro de 1918, oni nomumis lin prezidanto de la transilvania regkonsilio - post malvenko de la centraj potencoj -, kiu deklaris unuiĝon de Rumanio kaj Transilvanio. Li aliĝis pli poste al la rumana delegitaro al la Pariza packonferenco.
Post kiam lia partio, la Nacia Partio sukcesis en la balotoj de novembro de 1919, li iĝis prezidanto de la koalicia registaro. Pro lia radikala agroreformo, reĝo Ferdinando per dekreto disvolvis la registaron en marto de 1920.
Komence de 1935 - pro la ekigita movado numerus valachicus - la partia gvidantaro abdikigis lin el prezidanta pozicio de Nacia Kamparana Partio de Transilvanio kaj Banato.
Poste li proksimiĝis al la faŝisma ideologio.
Insulanoj de Toresa Markolo
Insulanoj de Toresa Markolo estas la indiĝena popolo de la Insuloj de la Toresa Markolo, parto de Kvinslando, Aŭstralio. Ili estas kulture proksimaj de la marbordaj popoloj de Papuo-Nov-Gvineo. Ili estas konsiderataj kiel distingaj el la aliaj aboriginaj popoloj de la resto de Aŭstralio, kaj estas ĝenerale aluditaj separate. Estas ankaŭ du komunumoj de Insulanoj de Toresa Markolo en la proksima marbordo de la ĉeftero ĉe Bamaga kaj Seisia.
Populacio
Estas 6,000 Insulanoj de Toresa Markolo kiuj loĝas en la areo de la Toresa Markolo, kaj aliaj 42,000 kiuj loĝas for de tiu areo, ĉefe en la nordo de Kvinslando.
Vincentas Vaitiekūnas
Vincentas Vaitiekūnas (naskiĝis la en vilaĝo Šlapikiai, distrikto Šiauliai; mortis la  en Šiauliai) estis litova esperantisto, juristo, ekde 1927 juĝeja interpretisto en Šiauliai.
Samtempe esperantiĝis, ekde 1936 diplomita esperantisto kaj komitatano aŭ prezidanto de loka E-societo. li estis ankaŭ senĉesa organizanto kaj gvidanto de landesplora muzeo "Aušra" en Šiauliai. Li aktive partoprenis ankaŭ en ĉiuj Baltiaj E-tendaroj kaj renkontiĝoj, estis kunlaboranto en sciencaj ekspedicioj de la muzeo. Elokventa oratoro, poligloto (li posedis krom la litova ankaŭ la rusan, polan, germanan, Esperanton kaj jidon).
Cornești (Crăciunești)
Cornești (hungare: Somosd) estas vilaĝo en Rumanio sude de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Crăciunești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 002 loĝantojn (hungaroj), en 1992 974 (93 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1497. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Corto Maltese
Corto Maltese estas komiksa figuro kreita en 1967 de Hugo Pratt por la revuo Sgt. Kirk. De la unua bildhistorio Una ballata del mare salato (Balado de la sala maro) ĝis la lasta Mu en 1988, dum dek du rakontoj, liaj aventuroj mirigis milojn da legantoj.
Laŭ datumoj aperantaj en tiuj historioj oni scias ke li naskiĝis en La Valeto (Malto) en 1887. Li estas brito kaj loĝis en Kordovo antaŭ komenci siajn vojaĝojn tra ĉiujn kontinentojn ĝis la fino de siaj aventuroj ankaŭ en Hispanio dum la Hispana Enlanda Milito.
Vera kontraŭheroo, en siaj aventuroj li enamiĝas je du virinoj Pandora kaj Shangai Lil, kaj luktas kontraŭ sia ĉiama konkuranto Rasputin, kun kiu li havos tre strangan rilaton.
Kalch
Kalch, hungare Mészvölgy [mEsvoldj], slovene Strigarjava estas iama vilaĝo, nun parto de Neuhaus am Klausenbach en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf. En la germana kaj hungara loknomoj kalko estas rekonebla.
Situo
Kalch situas en valo de rojo, laŭ landlimo de Slovenio. Jennersdorf troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1387 laŭ tiama hungara ortografio "Mezpesth", apartenanta al fortikaĵo de Vasdobra. En 1787 vivis tie 228 homoj en 40 domoj, en 1830 283 homoj en 37 domoj, en 1857 322 homoj en 48 domoj. En 1910 vivis en Mészvölgy 332 homoj, plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Kalch aliĝis al Neuhaus am Klausenbach en 1971.
14902 Miyairi
14902 Miyairi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana kuracisto Keinosuke Miyairi (japane 宮入慶之助, 1865–1946) de la Imperia Universitato de Kjuŝu, pioniro de la epidemiologio. Li malkovris, ke la heliko nun nomita "Miyairi-gai" estas peranta gastiganto por la kontaĝo de la infekto fare de schistosoma japonicum. Tio permesis, ke la helika febro estis malvastigita.
L'Ariane - La Trinité (stacidomo)
L'Ariane - La Trinité estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en , apud kvartalo L'Ariane en Nico, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Villanueva de las Manzanas
Villanueva de las Manzanas [biljaNŬEba delas Manzanas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco. Villanueva de las Manzanas estas komprenebla etimologie kiel Nova Vilaĝo de la Pomoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villanueva de las Manzanas, Palanquinos (kies stacio videblas en la foto), Riego del Monte kaj Villacelama, okupas totalan areon de 31,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 495 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 21 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Mirabello
Mirabello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Ferrara. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 4398 loĝantojn.
La 1 de januaro de 2017, kun la kuniĝo kun Sant'Agostino, naskiĝis la nova komunumo de Terre del Reno.
Stacidomo de Antwerpen-Centraal
Antwerpen-Centraal [Antverpeno Centra] estas fervoja stacidomo en la flandra urbo Antverpeno.
Historio
En 1854 ĝi estis anstataŭita de alia ligna stacidomo. Ĝi nomiĝis Ooststation (Orienta stacidomo) kaj troviĝis tie, kie nun estas la enirejo de la zoologia ĝardeno.
En 1873 Antwerpen-Centraal iĝis finstacidomo. Ne plu eblis gardi la rektan konekton kun Nederlando tra la urbocentro kaj estis konstruita altigita fervoja linio ĉirkaŭ la urbo.
La nuna (kaj tria) stacidomo estis konstruita inter 1899 kaj 1905. La konstruaĵo konsistas el ŝtala kaja arktegmento, skizita inter 1895 kaj 1899 de inĝeniero Clement Van Bogaert. La arktegmento estas 43 metrojn alta, 186 metrojn longa kaj 66 metrojn larĝa kaj havigas spacon por 10 fervojaj linioj. La bruĝa arkiteko Louis de la Censerie konstruis la stacidomon en stilo eklekta (kombino de stilelementoj el antaŭaj periodoj). De la Censerie inspiriĝis de la stacidomo de kaj de la Roma Panteono. La stacidomo estis inaŭgurita la 12an de aŭgusto 1905.
Meze de la dudeka jarcento la konstruaĵon minacis malkonstruo pro ĝia malbona stato. En 1975 la stacidomo ekhavis la statuson de protektita monumento kaj renoviĝis poste.
Nord-suda konekto
Antwerpen-Centraal jam de kelkaj jardekoj havis problemon de kapacito. Estis tro malmultaj trakoj kaj la kajoj estis tro mallongaj. Ankaŭ oni jam delonge volis, ke kelkaj trajnoj povu pluveturi rekten al Nederlando. Pro tio ekde majo 1998 ĝis 2006 oni laboris en Antverpeno je la nord-suda konekto. Inter la stacidomoj Antwerpen-Dam kaj Antwerpen-Berchem oni konstruis 1200 metrojn longan tunelon sub Antverpeno kaj la centra stacidomo. Tiel la grandrapidaj trajnoj per alta rapideco povas nun traveturi Antverpenon sen devi reiri. La centra stacidomo nun havas 3 nivelojn kaj 14 kajojn: la nivelo +1 (6 fintrakoj), la nivelo -1 (4 fintrakoj) kaj la nivelo -2 (4 trakoj, el kiuj 2 trairantaj trakoj).
Ĵivaroj
La Ĵivaroj (hispane Jibaros aŭ Xébaros) estas sudamerikaj indiĝenoj kiuj vivas en regiono de Ekvatoro nomata "montara" (plejparte en la provinco Morona-Santiago), en areoj limaj en la nordo de Peruo, ĉe la sudorientaj deklivoj de la Andoj kaj en la basenoj de la riveroj Maranjono (Marañón), Santiago kaj alta Pastaza. Plej grava etna grupiĝo de la ĵivaroj, unu el kvar, estas la ŝuaroj. La etno neniam estis submetita: dum jarcentoj ĝi restis sendependa, rezistante unuajn konkerajn provojn de la inkaoj kaj poste ekde la 16-a jarcento spitante al la hispanaj konkeristoj kaj misiistoj. La esperantlingva etnologo Tibor Sekelj provis atingi la popolon en ekspedicio de 1948 kaj 1949, sed ne sukcesis renkonti ilin, kaj en siaj libroj difinis la esperantlingvan terminon Ĵivaroj.
Grevia zebro
La Grevia zebro (Equus grevyi), konata ankaŭ kiel imperia zebro, estas la plej granda nunvivanta natura ekvedo kaj la plej granda kaj plej endanĝerita el la tri specioj de zebro, dum la aliaj du estas la Stepa zebro kaj la Monta zebro. Nomita laŭ Jules Grévy, ĝi estas la nura vivanta membro de la subgenro Dolichohippus. La Grevia zebro troviĝas en Kenjo kaj Etiopio. Kompare kun aliaj zebroj, ĝi estas alta, havas grandajn orelojn, kaj ties strioj estas pli mallarĝaj.
La Grevia zebro loĝas en duon-aridaj herbejoj kie ili manĝas herbojn, legomojn, kaj plukopaŝtaĵojn; ili povas survivi ĝis kvin tagoj sen akvo. Ili diferencas el aliaj zebraj specioj je tio ke ili ne vivas en haremoj kaj havas malmultajn longdaŭrajn sociajn ligojn. Maskla teritoriemo kaj rilataro patrino–zebrido formas la bazon de la socia sistemo de la Grevia zebro. Tiu zebro estas konsiderata endanĝerita. Ties populacio malpliiĝis el 15,000 al 3,000 ekde la 1970-aj jaroj. Tamen, ĉe 2008 la populacio estas stabila.
Iván Meznerics
Iván Meznerics [mezneriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Meznerics Iván estis hungara bankisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Meznerits [mezneriĉ].
Iván Meznerics naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Meznerics akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1934, juĝistan-advokatan diplomon post 4 jaroj. Inter 1934 kaj 1978 li laboris en la Hungara Scienca Akademio. Intertempe post la habilitiĝo en 1946 li instruis en la universitato ĝis 1951. Inter 1965–1970 li estis docento, inter 1970 kaj 1984 profesoro en Scienca Universitato Attila József. Li kandidatiĝis en 1960, doktoriĝis en 1970 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter en 1965 kaj 1978. Li havis edzinon.
Retolatina lingvaro
La retlatina lingvaro aŭ alpromanĉa lingvaro estas lingvofamilo apartenanta al la latinida lingvaro konsistanta el tri lingvo- aŭ dialektogrupoj parolataj en nordoorienta Italio kaj sudorienta Svislando. Ĉu la retlatina lingvaro formas koheran grupon de lingvoj kun komuna retlatina pralingvo aŭ ĉu temas simple pri izolitaj latinidaj idiomoj ne apartenantaj al la ceteraj grandaj latinidaj lingvoj aŭ en la kazo de la ladina kaj friula eĉ nur pri apartaj italaj dialektoj, tio estas disputata jam dum jardekoj de la lingvistoj kaj politikistoj, kaj la diversaj teorioj kaj opinioj publikigitaj estas multe pli politike motivitaj ol lingvoscience. Fakto estas, ke la retlatinaj en Italio estas forte minacataj kaj rekonitaj nur en 1999 kiel minoritataj lingvoj, sed ankaŭ en Svislando la stituacio de la retoromanĉa estas malgraŭ forta ŝtata subteno zorgiga.
Pearl Jam
Pearl Jam (Perla Konfitaĵo) estas rokmuzika bando bazita en Seatlo. Ĝi formiĝis frue en 1990, kaj kune kun Nirvana, Soundgarden, kaj Alice in Chains, akcelis la populariĝon de la muzika stilo "grunĝo". Pearl Jam estas la sola bando el tiu kvaropo, kiu aktuale (2005) ekzistas La unua albumo de la grupo, Ten (Dek, 1991), estis grunĝa, sed post tio la muzika stilo de la bando aliiĝis.
NGC 14
NGC 14 (aliaj indikoj — PGC 647, UGC 75, MCG 3-1-26, ZWG 456.34, KUG 0006+155, ARP 235, VV 80) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hillesheim (Rheinhessen)
Hillesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 2014
''* En la unuopa konkurso malsuprenirado de virinoj de la sporto alpa skiado atribuiĝis du oraj kaj neniu arĝenta medaloj. En la konkurso "super-giganta slalomo" (mallonge "Super-G") de viroj de la sporto alpa skiado atribuiĝis du bronzaj medaloj.''
La Loupe
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Loupiots aŭ Loupéens.
Valštejn
Valštejn estas eksa municipo kaj vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Město Albrechtice en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km nordokcidente de Město Albrechtice. Vivas ĉi tie.
Valštejn estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,85 km². Valštejn situas ankaŭ en katastra teritorio Ztracená Voda kun areo 2,06 km². Similan limigon kiel parto de la municipo havsi ankaŭ la devena municipo.
Situo
Valštejn situas en du valoj de montetaro Zlatohorská vrchovina. En valo de rojo Valštejnský potok estis domaro nomata Ztracená Voda. En orienta valo de la dekstreflanka alfluanto de sennoma rojo estas domaroj Velký Valštejn kaj pli alte kontraŭ la fluo Malý Valštejn. Super la okcidenta valo elstaras montodorso kun belvedero Jindřichova vyhlídka kun supermara alteco 797 m s. m. Inter la valoj estas montodorso kun montopinto Na Valštejně (741 m s. m.) kaj la orienta montodorso kun montopinto Nad Kostelem (690 m s. m.).
Historio
Pri Valštejn estas la unua skribmencio en la jaro 1618, kies posedanto estis Jan Kryštof freiherr el Valdštejn en Albrechtice. Pri domaro Malý Valštejn estas skribmencio el la jaro 1692 kaj pri Ztracená Voda el la jaro 1645. Tiuj ĉi domaroj ekde la jaro 1850 kreis Valštejn-on kaj ankaŭ eklezian paroĥon. Devena loĝantaro estis germana. Post la dua mondmilito la germana loĝantaro estis ellandigita. En la jaro 1949 municipo Hynčice estis komisiita per administrado de Valštejn, kun kiu ĝi estis kunigita en la jaro 1951. Ekde la jaro 1979 ĝi estas parto de Město Albrechtice.
Loĝantaro
En Valštejn estas registritaj 51 adresoj: 31 daŭraj objektoj kaj 20 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 30 domoj, el tio 8 daŭre loĝigitaj.
Memorindaĵoj
En Valštejn troviĝis preĝejo de sankta Francisco Xavier konstruita en la jaroj 1793–1795. La preĝejo estis detruita en la jaro 1984. La interna ekipaĵaro estis parte transveturigita en Silezian landan muzeon en Opava. Flanka altaro kaj orgeno estis transdonitaj en Horní Domaslavice.
Pembroke Pines
estas grandurbo, universitata urbo en Usono, en subŝtato Florido, en distrikto Broward. En la loknomo "Pines" signifas: pinoj, ĉar en la areo multe da pinoj troviĝas.
Geografio
situas sur la marborda ebenaĵo de Atlantiko en la sudorienta parto de Usono, same de Florido. Ĝi najbaras kun Miamo kaj Hialeah.
Historio
La unuaj loĝantoj estis indianoj antaŭ 4000 jaroj. Vilaĝo Pembroke Pines estis fondita en 1956. Tiutempe oni okupiĝis pri laktoproduktado. En 1959 Pembroke Pines ricevis la rangon urbeto, en la sekva jaro aperis la urbaj servoj, jam en la urbo. En 1980 ĝi ricevis najbarajn areojn. En 1992 uragano Andreo, en 1999 uragano Irene trafis la urbon, sed okazis aliaj malpli famaj uragano-detruoj.
Trafiko
La loĝantaro profitas la proksiman flughavenon de Miamo. Estas bonaj kontaktoj voje al la najbaraj komunumoj.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 20-29 °C. La varmo kulminas inter julio-aŭgusto, la malvarmo kulminas en januaro. Jare pluvas po 666 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en junio, plej malofte januare.
Krobotek
Krobotek, hungare Horvátfalu, slovene Hrvatski Kut estas iama vilaĝo, nun parto de Weichselbaum (Burgenlando) en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf. En ĉiuj lingvoj en la nomo de la vilaĝo videblas la radiko koresponda al kroatoj.
1-Butanolo
1-Butanolo estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo alkoholo, senkolora likvaĵo uzata kiel solvanto kaj brulaĵo. Ĝi estas brulema, noca, irita kaj miksebla kun la plej ordinaraj organikaj solvantoj kaj preskaŭ tute solvebla kun akvo. La produktado de butanolo per biologiaj rimedoj estis unue plenumita de Louis Pasteur en 1861.
Krobotek
Situo
Jennersdorf troviĝas je 8, Szentgotthárd je 6 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1698 laŭ hungara ortografio "Horvátfalu", apartenanta al abatejo de Szentgotthárd. En 1787 vivis tie 430 homoj en 75 domoj, en 1830 452 homoj en 71 domoj. En 1910 vivis en Horvátfalu 216 homoj, plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Krobotek aliĝis al Weichselbaum en 1971.
Steckborn (distrikto)
Distrikto Steckborn estas iama distrikto de Kantono Turgovio.
Geografio
La distritko kovris la okicdentan parton de la montoĉeno Seerücken kaj la sudan bordon de la Suba Bodenlago. Ĝi havis areon de 132,9 km² kaj nombris 17846 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. La ĉefloko de la distrikto estis la historia urbeto Steckborn.
Historio
Laŭ trovaĵoj ekzemple en Eschenz sur la teritorio de la iama distrikto jam en la 4-a jarmilo antaŭ Kristo ekzistis prahistoriaj surfostaj setlejoj de la junŝtonepoko kaj bronzepoko. Dum la romia ekpoko la regiono akiris signifon, kiam de la 1-a jarcento ĝis la 3-a jarcento laŭlonge de la bordo de Bodenlago pasis la Limeso, kiu en tiu-ĉi regiono ĉefe konsistis el fortikaĵoj kaj kasteloj. En mezepoko la regiono apartenis al la Grafejo Turgovio, kiu estis kerna parto de la Duklando Ŝvabio. En la jaro 1460 la Grafejo Turgovio estis konkerita de la Svisa Ĵurkomunumo, sub kies servuto la tuta Turgovio restis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Kun la fondo de la nova Kantono Turgovio en la jaro 1803 estis ankaŭ kreita la hodiaŭa distrikto Steckborn. En la distrikto Steckborn Louis Bonaparte, la frato de Napoleono la 1-a trovis azilon. Lia filo Charles Louis Napoléon Bonaparte, kiu poste fariĝis konata kiel Napoleono la 3-a pasigis ĉi tie en Kastelo Arenenberg sian junecon kaj servis kiel oficiro en la svisa armeo, akirinte en la jaro 1832 la turgovian kaj tiel la svisa civitanecon.
La distrikto estis malfondita la kun efiko de la 31-a de decembro 2010 surbaze de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio, kaj la komunumoj de la iama distrikto atribuitaj al la restantaj distriktoj de Turgovio.
Komunumoj de la distrikto Steckborn
Al la distrikto Steckborn apartens ĝis ĝia malfondo la 31-a de decembro 2010 la sekvantaj dek-kvin komunumoj:
(19078) 5187 T-3
(19078) 5187 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Vervins
Vervins estas franca komunumo, lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Vervinois.
Kvankam ĝi estas malgranda urbo kun nur 2 600 loĝantojn, Vervins estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras arondismenton.
Geografio
Vervins, la plej grava urbo de la natura regiono Thiérache, estas urbeto lokita ĉe unu el la bordoj de la rivereto Vilpion, branĉrivero de la Serre, 38 kilometrojn nordoriente de la prefektejo Laon.
Restarigo
En la historio restarigo aŭ reakiro signifas ĝenerale la renovigon de politika stato, kutime la reinstalado de malnova dinastio, kiun antaŭa revolucio forigis. Krome ĝi signifas la reinstaladon de legitima regadosistemo, kiun pretertempe interrompis internaj aŭ eksteraj influoj (perforto, puĉo).
Vervins
Geografio
La najbaraj komunumoj, en la kantono de Vervins, estas La Bouteille, Fontaine-lès-Vervins, Gercy, Hary, Landouzy-la-Cour kaj Thenailles.
Hungara reĝlando (1920-1946)
Hungara reĝlando,, ekzistanta en la jaroj 1920 ĝis 1946 (escepte de la jaroj 1944 – 1945), estis konstitucia monarkio sen reĝo, gvidata de regento - admiralo Miklós Horthy.
Zsuzsa Varga-Haszonits
Zsuzsa Varga-Haszonits,  naskiĝis en Budapeŝto, 1949. Ŝi studis la hispanan kaj Esperantan filologiojn ĉe la Eötvös Lóránd Universitato en Budapeŝto. Diplomite, ŝi komencis lekcii ĉe István Szerdahelyi ĉe la Esperanto-fako, kie ŝi estis studinta. Ŝi doktoriĝis pri interlingvistiko, kaj ŝi nun estas la gvidanto de la fako, ene de katedro pri aplikata lingvistiko. – Ŝi tradukadis kaj tradukadas el la lingvoj hispana kaj hungara, en la hungaran kaj en Esperanton. Ŝi verkis artikolojn kaj tradukadis interalie por la revuoj Hungara Vivo kaj Világ és Nyelv (Mondo kaj Lingvo), ankaŭ kiel membro de redaktaj staboj.
Ŝi aperigas artikolojn en konferencaj kaj aliaj volumoj, eldonataj de la katedro pri ĝenerala kaj aplikata (laste: nur aplikata] lingvistiko. Plurfoje ŝi prezentis en prelegoj la historion de formiĝo de la Esperanto-fako kaj la agadon de István Szerdahelyi. Ŝian laboron tiurilatan daŭrigas ankaŭ Zsuzsa Töttös. Varga-Haszontits verkis ĉapitrojn pri planlingvoj por la ampleksa hungarlingva volumo A világ nyelvei - La lingvoj de la mondo - kiu aperis en la jaroj 1999 kaj 2000, kaj kiu estas iĝanta grava referenca resumlibro.
Plej grava verko de Varga-Haszonits ĝis nun supozeble estas la jam aperinta, 220-paĝa unua volumo de Interlingvisztikai szöveggyűjtemény (Interlingvistika krestomatio), kies ĉefa temo estas la naturalisma skolo ene de la interlingvo-movado: la volumo enhavas hungarigitajn prelegojn kaj artikolojn de interlingvistoj (Otto Jespersen, Leo Jordan, N. Bartoli, R.J. Kellog, B.W. Speekman, C, K, Ogden, E. Sapir, E. von Wahl, Ch. Bally. Alice V. Morris A. Martinet, Aleksandru Graur kaj aliaj)  kaj studojn de Varga-Haszonits pri la naturalisma skolo, pli konkrete:
Ŝiaj literaturaj tradukoj – ekz. tiuj de József Kármán, László Németh kaj Jorge Luis Borges aperis en Hungara Vivo kaj en la dua versio de Hungara Antologio, redaktita de Vilmos Benczik. Ŝi tradukadas ankaŭ fakajn artikolojn, ekz. por la volumo Vide el Hungario ŝi tradukis artikolon de Péter Józsa (vidu pli da detaloj ĉe Trovanto.
Artikoloj
Ŝi estas kunlaborinta por la volumo Krestomatio de Esperanta literaturo, Tekstoj, dataro, bibliografio Vol. I. /red. Szerdahelyi, István/.
Vervins
Historio
Vervins estis menciita por la unua fojo de la greka klerulo Ptolemeo, sub la nomo Verbinum. La urbo troviĝas ĉe malnova romia vojo : oni cetere malkovris romiajn ruinojn (teatrejo, statueto de Merkuro).
Vidindaĵoj
La paroĥa preĝejo Notre-Dame estis konstruita inter la 12-a kaj la 13-a jarcentoj, sur la loko de antaŭa preĝejo menciita ekde 1135. Ĝi estas posedita de la komunumo, kaj estis restrukturita aŭ renovigita en 1553, 1555, 1700, 1701, 1723, 1870, 1876 kaj 1879. La preĝejo estis klasifikita kiel "monumento historia" laŭ akto de la 7-a de oktobro 1975.
Berizal
(oficiale Município de) estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Salinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La municipo ricevis urbajn rajtojn en 1995.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Maskato
Maskato (مسقط Masqat; Muscat) estas la ĉefurbo de Omano. La nomo signifas loko de falado - supozeble aŭ pro tio, ke oni tie faligas la ankrojn de ŝipoj, aŭ pro la kruta marbordo. En la urbo kaj ĝiaj antaŭurboj Matrah, Ruwi, Qurum kaj Sib vivas proksimume 880.200 homoj (2005), la plej granda parto ekster la kerna urbo Maskato.
Geografio
La urbo situas ĉe la marbordo en la oriento de Omano, apud la golfo de Omano, fone de golfeto ĉirkaŭita de rokaj krutaĵoj.
La vetero en la urbo estas tre varma.
Ekonomio
La urbo Maskato estas grava pro la eksporto de nafto tra la haveno. Krome la incenso de tie havas tutmondan famon. La flughaveno de la urbo (Internacia Flughaveno de Seeb) troviĝas en distanco de 30 km de la urbo.
Historio
En la 16a jarcento Maskato atingis gravecon por Eŭropo, kiam ĝi en 1507 estis okupita de Portugalio, kiu volis kontroli la komercon en la persa golfo. La portugaloj sukcesis resti en Maskato ĝis 1650, kiam la Yaruba-dinastio el Omano forpelis ilin. Poste la urbo evoluis al grava komerca haveno en la orienta araba duoninsulo.
Inter 1779 kaj 1792 Sayyid Hamad ibn Said translokigis la ĉefurbon de Omano ekde Rustaq al Maskato. Ekde 1808 Maskato estas sidejo de la registaro.
Fine de la 19a jarcento la urbon ĉirkaŭis 4,5 m alta muro, en kiu estis nur du pordegoj. Krome la urbo, same kiel la haveno estis protektita per fortikaĵoj kaj turoj. Interne estis malvastaj, kurbaj kaj malpuraj stratoj. El la portugala tempo restis kelkaj preĝejoj uzataj kiel stokejoj. Tiutempe la urbo estis centro de grava surmara komerco kaj stokadejo por la eksporto al Persio.
Maskato en la moderna tempo
Ekde 1970 (la t.n. omana renesanco) kadre de la modernigo de la tuta lando ankaŭ Maskato estis energie plukonstruata. Ĝi evoluis al la plej grava komerca kaj industria centro de la lando.
Hodiaŭ en Maskato troviĝas modernaj malsanulejoj, multaj superaj lernejoj, granda haveno (Mina Qaboos Haveno), la internacia flughaveno Seeb, radio- kaj televido-stacio kaj borso. En la gubernio Maskato loĝas 27,1 % de la tuta loĝantaro de Omano (censo 2003).
De la iamaj fortikaĵoj konserviĝis fosejo (arabe Al-Hosn). Krome la du urbaj pordegoj travivis: Bab al Matha'eeb - la "pli granda pordego" kaj la "pli malgranda pordego".
Celoj de ekskursoj
Maskato havas plurajn belajn strandojn: La strandon Qurum, Bandar Al-Jissah kaj Yeti. Ŝatataj publikaj verdejoj estas la natura parko Qurum, Riam kaj Kalbouh.
Vidindaĵoj estas la granda moskeo de sultano Qaboos, la Souq de Muttrah kaj la fortikaĵoj de Al-Jalali kaj Al-Mirani, kiuj troviĝas flanke de la sultana palaco Al-Alam. Krome indas mencii Burj Al-Sahwa, la horloĝturan placon kaj la proksiman hotelon palaco Al-Bustan, kiu apartenas al la plej elegantaj hoteloj de la araba duoninsulo.
Ĉiujare la Festivalo de Maskato altiras multajn vizitantojn.
Altlernejoj
Maskato havas pli ol dekon da diversaj altlernejoj, interalie universitaton kaj altlernejojn pri tekniko, financo kaj diversaj fakoj.
Sun Ra
Sun RA (* 22-an de majo 1914 en Birmingham, Alabamo; † 30-an de majo 1993; fakte Herman „Sonny“ Blount) estis usona eksperimentema, avangarda ĵazkomponisto kaj ĵazmuzikisto (piano, orgeno, muzikila klavaro), poeto kaj filozofo.
Vivo kaj verkaro
Sun Ra jam dumvive aperis kiel mito kaj validas ĝis nun kiel unu el la plej pridisputita ĵazmuzikistoj. Per sia tute aparta stilo kaj liaj novigaj ideoj polarizis kritikistojn kaj publikon. Dum unuj rigardis lin genia noviganto, por la aliaj li estis ĉarlatano. La sukcesoj de Sun Ra kiel unu el la pioniroj de libera ĵazo tamen estas nekontestata.
Famon li atingis per siaj strangaj astrologiaj predikoj kaj filozofio same kiel per siaj muzikaj komponaĵoj kaj prezentadoj. En 1952 li fordonis sian naskiĝnomon, alprenis la nomon Sun Ra (Ra estas la nomo de la antikva egipta sundio) kaj direktis bandon kun ĉiam ŝanĝiĝanta personaro nome Arkestra. La rimarkindaj membroj de la Arkestra estis la saksofonistoj John Gilmore, kies verkado influis tiun de John Coltrane, kaj Marshall Allen, kiu direktas ankoraŭ nun (2008) la Arkestron. La vorton Arkestra Sun Ra komprenis kiel ligaĵo de ἀρχή [arĥé; greklingva: pra] kaj orkestro.
La 1950-aj jaroj
La muzika evoluo de Sun Ra estas maldetale subdividebla en tri periodojn. En la 1950-aj jaroj lia muziko evoluis el la bandega svingo, kun kiu li en la 1940-aj jaroj komencis sian karieron ĉe Wynonie Harris. Li perlaboris tamen ankaŭ per aranĝotaskoj laŭ mendoj de Red Saunders por la ĉikaga klubejo DeLisa. En novinventado de si mem elformiĝis la „universa ĵazo“ destinita de universaj temoj, per kiu li famiĝis. Laŭ muzikrecenzistoj kaj ĵazhistoriistoj li kreis kelkajn el siaj plej bonaj verkoj dum ĉi tiu periodo. Rimarkindaj albumoj de Sun Ra el la 1950-aj jaroj inter multaj aliaj Sun Ra Visits Planet Earth, Interstellar Low Ways, Angels And Demons At Play, We Travel The Spaceways kaj Jazz In Silhouette.
Krome la strangulo komencis ankaŭ en la 1950-aj jaroj surmeti strangajn kostumojn kaj kapornamaĵojn egiptstilajn. Li asertis ne deveni de la tero, sed de la planedo Saturno, kaj evoluigis artfiguron el „universaj“ filozofioj kaj lirika poezio, kiu ĉefe predikis konsciencon kaj pacon. Li distanciĝis disde rasismo, sub kiu li mem ofte suferis kiel nigrulo en Usono, se temis pri koncertoj kaj koncertvojaĝoj de la Arkestro, sen tamen esprimi sin pri tio pli ofte. Entute li parolis, alie ol multaj nigrulaj muzikistoj liageneraciaj, malofte pri pridisputataj temoj. Li preferis muziki, dum kiam la ensemblo de muzikistoj, kiuj kunlaboris kaj koncertvojaĝis kun li, preskaŭ ĉiutage ŝanĝiĝis.
La 1960-aj jaroj
Dum la 1960-aj jaroj lia muziko trapasis ĥaosan, eksperimenteman periodon. Dum ĉi tiu periodo lia populareco atingis sian supron, kiam la Beat-generacio kaj la psikedela rokmuziko alprenis sian muzikon. La albumoj de Sun Ra el ĉi tiu tempo por aŭskultantoj, kiuj la unuan fojon okupiĝas pri ĉi tiu lia muziko, ofte nur malfacile estas alireblaj. Elsaraj titoloj el ĉi tiu periodo estas interalie The Magic City, When Sun Comes Out kaj Other Planes Of There.
Ekde la 1970-aj jaroj
Dum la 1970-aj jaroj kaj poste la muziko de Sun Ra kaj lia Arkestro ruliĝis sur pli kutimaj reloj, restis je tio daŭre tamen altagrade eklektikaj kaj energiplenaj. Per la kunlaboro kun kantistino June Tyson ili sukcesis katenigi la publikon. Dum la koncerto ili nun ankaŭ interpretis ĵazajn normkantojn. Sun Ra krome ekĝuis la filmojn de Walt Disney. Li komencis enigi erojn el la muzikpecoj de Disney en multajn el siaj muzikaj prezentadoj. Dum la malfruaj 1980-aj jaroj la Arkestro eĉ koncertis en Walt Disney World Resort. La versio de Pink Elephants On Parade fare de la Arkestro troviĝas sur albumo Stay Awake, kompilaĵo de diznejaj melodioj, kiujn interpretas malsamaj artistoj.
Kelkaj el la koncertoj Sun Ra el la 1970-aj jaroj estas akireblaj lumdiske, tamen ne spertis vastan disvastigon kompare kun liaj pli fruaj verkoj. Albumo Atlantis estas rigardenda kiel markilo de la komence de lia 1970-aj-jaraj periodo.
La muzikisto sur diskoj kaj en filmoj
Sun Ra estis unu el la plej produktemaj muzikistoj de ĵazo. Dumpaŝe de sia kariero Sun Ra sonregistris por centoj da albumo. Multajn el tiuj tamen publikigis magrandegaj diskeldonejoj, kiuj eldonis ilin nur malgrandkvante. Sun Ra publikigis sian muzikon pretertempe (por la tiama tempo eksterordinare) per sia eldonejo „Saturn“ kaj disvendis ilin per poŝtmenda komerco. Tiamaniere lia muziko restis nekonata por tiu publiko, kiu ne vizitis liajn koncertojn. Dum la 1990-aj jaroj post lia morto multaj el liaj sonregistraĵoj aperis unuafoje sur lumdiskoj ĉe diskeldonejo Evidence.
Sun Ra kaj lia Arkestro estis objekto de la dokumenta filmo A Joyful Noise kaj en la jaro 1972 de la filmos Space Is the Place produktita de nigruloj. La muziko por ĉi tiu filmo, ankaŭ de Sun Ra, estas akirebla per lumdisko.
DMZ (komputiko)
DMZ aŭ senmilitarigita zono (DMZ aŭ demilitarized zone), koncerne komputilan sekurecon, estas sub-reto de loka reto (LAN) situanta inter la privata reto de organizo kaj la ekstera reto, kutime Interreto.
La komputiloj / serviloj en ĉi tiu areo povas gastigi servojn, kiuj estos videblaj ambaŭ de la interna reto de la organizo kaj de la ekstera reto sed kun la avantaĝo, ke privataj retaj komputiloj estas izolitaj de la ekstero de la organizo, kaj tial se iu enirus kontraŭleĝe de la ekstero de la reto, ĝi troviĝus en "senelirejo".
Pro tio, ĉi tiu tipo de agordo kutime uzatas por konekti servilojn, kiuj gastigas servojn, kiuj devas esti uzataj de la "ekstera mondo", kiel retpaĝaj serviloj, retpoŝtaj serviloj, DNS kaj aliaj, ĉar en la plej malbona kazo nur ĉi tiuj komputiloj estus kompromititaj kaj la ceteraj kritikaj datumoj estus protektataj.
Ligoj de la ekstera reto al la DMZ estas kontrolitaj helpe de la protokolo (Network Address Translation), kiu ebligas al ni videbligi el la ekstero de la reto la servojn, kiujn ni enmetas al la reto DMZ, agordante en la fajroŝirmilo kiu servilo respondecas pri ĉiu servo.
Deveno de la termino
Ĉi tiu termino estas prenita el la neŭtrala tereno, kiu disigas ambaŭ Koreojn, kaj tio estas rememoro de la Korea milito en Duoninsulo Koreio, paŭze ekde 1953. Surprize, kaj kvankam tio estas neŭtrala grundo, ĝi estas unu el la plej danĝeraj areoj de la planedo kaj pro tio donas nomon al ĉi tiu reto-agordo.
Funkciado
La fajroŝirmilo kiu estas konektita al la tri retoj, la privata, la DMZ kaj la ekstera, estas agordita tiel ke nur IP-trafiko estas permesita laŭ iuj manieroj, kiuj estas jenaj: IP-trafiko, kiu ne plenumas ĉi tiujn kriteriojn, estas forĵetita de fajroŝirmilo.
Árpád Szabó (pentristo)
SZABÓ Árpád [sabo:] estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Sândominic la 4-an de septembro 1976.
Biografio
Árpád Szabó akiris diplomon pri pentroarto en 2002 en Artakademio George Enescu de Iași.
Sierra de Gredos
Ties kruta reliefkonturo utilis kiel rifuĝejo al diversaj popoloj, kulturoj aŭ sociaj tavoloj, el la keltoj plej sudaj (vetonoj) al aliaj historiaj ribeluloj kiaj El Empecinado aŭ la respublikanaj gerilanoj post la Hispana Enlanda Milito.
Orienta sektoro
Plej altaj pintoj en tiu sektoro estas la jenaj:
Centra sektoro
Plej altaj pintoj en tiu sektoro estas la jenaj:
Okcidenta sektoro
Plej altaj pintoj en tiu sektoro estas la jenaj:
Flaŭro
La arboj diversas depende de la alteco. Laŭ la suprenira vojo estas anzinoj, kaŝtanarboj, alnoj, sorbusoj, betuloj, tremoloj, salikoj, pireneaj kverkoj, anstataŭata en diversaj areoj de la pino. En la altaj areoj hegemonias makiso de citisoj, juniperoj kaj variaĵoj de kamomilo. En tiu montaro oni distingas kvar diferencajn flaŭrajn tavolojn.
Faŭno
La ĉefaj bestaj specioj estas la hispana ibekso (Capra pyrenaica), la kapreolo (Capreolus capreolus), la ruĝkrura perdriko (Alectoris rufa), la reĝa aglo (Aquila chrysaetos), la imperia aglo (Aquila adalberti), la vespobuteo (Pernis apivorus), la monaĥvulturo (Aegypius monachus) kaj la gipso (Gyps fulvus).
Fafnir
Fafnir estas figuro de la norda mitologio, tradiciinta en la libro Edda, kiu estas oldnorda kolektado de Dioj- kaj heroojrakontoj.
En la Edda oni legas ankoraŭ, ke la tri dioj Oðinn, Loki kaj Hönir erare mortigas la filon de Hreidmar, kiu havis ĵus la formon de lutro. Ili pagas la pagendan rekompenc-monon per la malbenita orriĉaĵo de la nano Andvari. Tiu ci riĉaĵo portas al malrajtaj posedantoj ĉiam diskordon kaj malbonŝancon. La plej fama fragmento de tiu ĉi riĉaĵo estas la ringo Andvaranaut.
Hreidmar, kiu estas avarecplena, rifuzas doni al siaj filoj Fafnir kaj Regin parton de la riĉaĵo. Tial mortpikas Fafnir lin kaj minacas ankaŭ mortpiki Regin-on, se eble li volus ricevi parton.
Regin tiam fuĝas kaj fariĝas poste mentoro de Sigurd.
Sigurd mortigas Fafnir-on per sia glavo Gram kaj mortigas ankaŭ Regin-on (kvankam grandegulo, intertempe tamen en formo de etulo), kiu deziras teni la riĉaĵon por si kaj posedas nun helmon, ringon kaj ŝirmejon.
Posta uzateco
Richard Wagner uzis ĉi tiun mitologion kiel fonon por verki sian opero-serion Der Ring des Nibelungen.
Pont-de-Sallaumines (stacidomo)
Pont-de-Sallaumines estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sallaumines, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lens - Ostricourt (284000).
Svisa aŭtovojo A6
La svisa aŭtovojo A6 estas aŭtovojo kun longeco de 71 km, konektanto la urbojn Thun en Berna Oberlando kun la federacia urbo Berno kaj kun Bielo en Seeland.
Vojo
La svisa aŭtovojo A6 komenciĝas ĉe la disbranĉiĝo Brüggmoos de la svisa aŭtovojo A5 apud la urbo Bielo en la administra distrikto Seeland. Ĝi kondukas sudorienten tra la administra distrikto Seeland al la Berna Mezlando, apud Schönbühl unuiĝas kun la svisa aŭtovojo A1 por poste apud Berno-Wankdorf denove disbranĉiĝi de ĝi kaj kondukante ĝis Thun, kie ĝi transiras al la svisa aŭtovojo A8 al Interlaken kaj Brünig-Pasejo.
Projekto pri longigo al Valezo
De la projekto longigi la aŭtovojon A6 trans Gemmi-Pasejo al Valezo realiĝis nur la unua peceto en formo de la svisa aŭtovojo A6B ĝis de la aŭtovojdisbranĉiĝo Lattigen ĝis Wimmis.
Historio
La svisa aŭtovojo A6 estis konstruita en la 1970-aj jaroj kiel sennumera kantona aŭtovojo. Ekzistis planoj longigi ĝin tra la Simme-Valo kaj Rawil-Tunelo al Valezo, plej malfrue per la akceptiĝo de la Alpa Iniciativo la 20-an de februaro 1994 tiu projekto tamen definitive estis haltigita. Nuntempe la svisa aŭtovojo A6 kondukas ĉe ĝia fino rekte al la urbo Bielo, tamen estas nun finkonstruata la konekto al la svisa aŭtovojo A5 kaj post ties malfermo la vojo konektas tie svisan aŭtovojojn A5 kaj A6, kaj fakte tiam la svisa aŭtovojo A16 povos esti konsiderata kiel ĝia daŭrigo al Ĵuraso.
Mladoňovice (distrikto Chrudim)
Mladoňovice estas municipo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, sur norda deklivo de Železné hory, 11 km sudokcidente de la urbo Chrudim, 11 km sudoriente de la urbo Heřmanův Městec. Komunumo Mladoňovice administras vastan teritorion grandparte kovritan de arbaroj kun kelkaj malgrandaj domaroj nordokcidente de la ŝoseo n-ro 340 inter Rabštejn kaj Hrbokov. Vivas ĉi tie.
Blankventra noturo
La Blankventra tinamo aŭ Blankventra noturo (Nothura boraquira) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj troviĝanta en sekaj arbustaroj de nordorienta Bolivio, okcidenta Paragvajo, kaj nordorienta Brazilo.
Mladoňovice (distrikto Chrudim)
Partoj de municipo
Al la municipo apartenas vilaĝpartoj:
Blankventra noturo
Taksonomio
La Blankventra tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Aspekto
La Blankventra tinamo estas proksimume 27 cm longa. Ties supraj partoj estas helbrunaj kaj striecaj je blankanigra. Ties gorĝo estas blanka, ties kolo estas sablokolora kun nigra strieco, ties brusto estas sablokolora kaj ties ventro estas blanka, kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo. Ties krono estas malhelbruna kaj la kapoflankoj estas sablokoloraj. La kruroj estas brilflavaj kaj la internaj unuarangaj flugoplumoj estas uniforme malhelaj, malkiel ĉe la proksime rilata Makulnoturo.
Mladoňovice (distrikto Chrudim)
Vidindaĵoj
Vidindaj estas kelkaj centjaraj tilioj, etaj sakralaj konstruaĵoj kaj kampaniletoj.
Blankventra noturo
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Blankventra noturo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Teritorio kaj habitato
La Blankventra tinamo preferas sekajn arbustarajn regionojn ĝis 500 m de altitudo. Ili povas troviĝanti ankaŭe ĉe sekaj herbejoj, savano, caatinga, kaj foje paŝtejoj. Tiu specio estas indiĝena de nordorienta kaj centra Brazilo, orienta Bolivio kaj Paragvajo.
Konservado
La IUCN klasigas tiun specion kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 1,400,000 km².
Beaulieu-sur-Mer (stacidomo)
Beaulieu-sur-Mer estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Beaulieu-sur-Mer, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
NGC 15
NGC 15 (aliaj indikoj — PGC 661, UGC 82, MCG 3-1-27, ZWG 456.35, NPM1G +21.0004) estas galaksio en konstelacio Pegazo.