cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oliver Winchester
Oliver Fisher WINCHESTER (n. 30-an de novembro 1810 en Boston, m. 11-an de decembro 1880 en New Haven, Connecticut) estis konata usona komercisto kaj politikisto. Lia entrepeno evoluigis la vinĉestro-pafilon.
Winchester komencis la komercadon en Baltimore per virmoda vendejo. En 1848 li ekfunkciigis uzinon en New Haven, kie li produktis frakĉemizojn. La komercaj sukcesoj ebligis pos li aĉeton de Volcanic Repeating Arms Company en 1857, kiu entrepreno havis sidejon en New Haven kaj produktis ripet-pafilojn. Winchester reorganizis la fabrikon kiel New Haven Arms Company poste en, 1867 kiel Winchester Repeating Arms Company.La ripetpafilon Henry ellaboris la uzingvidanto kaj ĉefkonstruktoro B. T. Henry. Li patentigis tiun ripet-pafilon en 1860 kaj tiu tre disvastiĝis dum la dum la interna milito. La Modelo 1866 estis tre sukcesa kaj la turka registaro aĉetis el ĝi ekde 1870 ĉ. 50000. Tiu kontrakto seavis la firmaon antaŭ la bankroto.
Ĝi estis antaŭulo de la vinĉestro-pafiloj. Ankaŭ fama produkto estis la ŝatata pafilo de prerianoj, la Model 73.
Winchester aĉetis la patentojn de la American Repeating Rifle Company, kaj la Spencer Repeating Rifle Company kaj la patenton de kulaspiŝta ripetpafilo de Benjamin B. Hotchkiss. Per tiuj patentoj li pligrandigis merkatan proporcion de sia firmao.
Winchester vicguberniestro de Connecticut inter 1866 - 1867. Post morto de Oliver Winchester, la entreprenon transprenis sia filo William Winchester kiu mortis sekvajare en tuberkulozo. La firmaon transprenis bofrato de Winchester William Converse kaj bofilo Thomas Gray Bennett. Benett dungis John Moses Browning kiu evoluis inter 1894 kaj 1900 ĉiun vinĉestropafilon. Post la unua mondmilito, la Bennett-kalno perdis la kontrrolon pri la entrepreno, ĝin transprenis banko-grupo, poste municia konzerno "Western Cartridge", gvidata de la Olin-familio (ekde 1931). Hodiaŭ la entrepreno apartenas al Fabrique Nationale d'Armes de Guerre kaj nomiĝas "U.S.Repeating Arms Company".
Li estis fama pro siaj donacoj, li apogis ĉefe la Universitaton de Yale.
San Marcello
San Marcello estas komunumo de Italio.
Moskeo Id Kah
La moskeon konstruigis Saqsiz Mirza en 1442, pluiginte malnovajn strukturojn de la jaro 996. Ĝi kovras 16,800 kvadratajn metrojn.
LMU
La vorto havas plurajn signifojn:
Vorto
Vorto morfologie estas libera unuo de parolado aŭ skribado kaj simbolas iun signifon. (Per "libera unuo" oni volas diri unuon kiun oni povas uzi sen bezono de kunmetaĵo.) Ekzemple, en KATO, oni havas du unuojn: KAT- kaj -O, KAT- havas (leksikan) signifon, estas radikalo (vortradiko), kaj -O havas ankaŭ signifon (gramatikan), indikas la klason de la vorto, sed oni ne povas diri "KAT" aŭ "O", aŭ diri "OKAT" anstataŭ "KATO", tial oni nomas "KAT-" kaj "-O" malliberajn formojn, sed "KATO", liberan formon. Vorto povas konsisti el unu (ekz. ANTAŬ, kiun oni ne povas dividi) aŭ pluraj (ekz. KATO, kiu estas kunmetita de KAT- kaj -O) morfemoj. Se ĝi estas unuelementa estas simpla vorto, se ĝi estas multelementa estas kunmetita vorto.
Vorto semantike estas kutima signo per kiu oni esprimas ideon. Trovi la ideon kiun esprimas proponita vorto, estas vortanalizo. Konstrui la vorton, kiu elvokas proponitan ideon estas vortsintezo. Sekve, sintezi estas tasko de skribanto aŭ de parolanto, dum analizi estas tasko de leganto aŭ de aŭskultanto.
Ĉe PIV
PIV havigas ses signifojn, krom religia aparta senco de majusklita Vorto nome Eterna saĝo de Dio, enkarniĝinta en Jesuo. La ses signifoj de vorto estas la jenaj:
Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko
En la fina Gramatika Vortareto Bertilo Wennergren kurioze ne konsideras la koncepton vorto, kvankam en sia libro konstante uzas ĝin. Same kurioze li ja konsideras la koncepton vorteto, kiun li difinas kiel "Lingva elemento, kiu povas roli kiel vorto sen bezono de finaĵo. Li parolas ankaŭ pri rolvorteto. Laŭlonge de sia gramatiko Bertilo parolas konstante pri O-vortoj, A-vortoj kaj E-vortoj. Dekomence li parolas pri la literoj sed ne pri vortoj, kvankam tuj oni parolas pri vortotranĉado. Kiam li parolas pri helposignoj li difinas la spaceton kiel "uzata inter vortoj". Tiele oni povas konsideri la koncepton "vorto" kiel skriba koncepto, tio estas la lingva unuo kiu estas separata de apudaj similaĵoj per spaceto.
En naciaj lingvoj
En la normiga oficiala akademia vortaro de la hispana oni konsideras, ke vorto estas Segmento de la diskurso unuigita kutime pro la akcento, la signifo kaj la eblaj paŭzoj kaj komenca kaj fina kaj kiel dua signifo la "skriba reprezentaĵo de la parolata vorto".
En konata gramatiko pri la franca oni difinas vorton kiel "la plej malgranda unuo kiu korespondas al signifo. En la skribado ĝi estas separata de aliaj vortoj". Kaj poste la "minimuma libera unuo". Oni diferencigas inter vortoj laŭ la naŭ tradiciaj vortotipoj. Poste oni klarigas ke ''tiuj partoj de la diskurso estas ofte grupigitaj en ĉefaj vortoj (nomoj, adjektoj, verbo, adverbo), kiuj havas kompletan signifon, kaj kromaj vortoj "kiuj esprimas duarangajn konceptojn kaj kutime gramatikajn rilatojn" (Marouzeau). La nombro de la unuaj estas konsiderinda kaj kreiĝas konstante denove; la nombro de la duaj estas limigita kaj ne modifatas facile.''
Kvin kubanoj
La Kvin Kubanoj, ankaŭ nomataj la Kuba Kvino, estas kvin kubanoj kiuj enŝovis sin en la retojn de la ekstremdekstraj kaj teroristaj ekzilkubanoj en Miamo (Usono), por ekscii pri ties atencoplanoj kontraŭ Kubo kaj averti pri ili la kuban registaron.
Vorto
En naciaj lingvoj
Oni vidas klare, ke el diversaj fontoj oni substrekas la fakton de separantaj spacoj, kio starigas demandojn. Se klare "la aero" kalkulatas kiel du vortoj, eble ne klaras ĉu same "l'aero" estas ankaŭ du vortoj aŭ nur unu, almenaŭ en la parolo, se ne en la skribo. Male en kazoj kiaj "Aŭstrio-Hungario" kie kvankam streko ne samas kiel spaco estas klare ke "Aŭstrio" estas unu vorto dum "Hungario" alia, sed krome la sumo estas unusola koncepto kaj estis unu politika kaj historia ento. Do la spaco pri kio fifinoj el diversaj devenoj koincidas kaj interkonsentas, povas ne estis la ĝusta solvo, sed ja klara indikilo pri kio estas vorto.
Kvin kubanoj
La agresoj (invado en la Porkogolfo en Kubo), atakoj kaj atencoj, organizitaj de tiuj kub-usonaj ekstremdekstraj retoj ekde Miamo, ofte en ligo kun la Central Intelligence Agency / Centra Informokapta Agentejo (CIA), kaŭzis tri mil kvarcent mortviktimojn dum la lastaj kvindek jaroj. La plej impresa el tiuj agoj, gvidata de s-roj Orlando Bosch kaj Luis Posada Carriles, okazis la 6-an de oktobro 1976, kiam du bomboj eksplodiĝis, super Barbado, la flugon CU 455 de la Cubana de Aviación, kaŭzante la morton de sepdek tri pasaĝeroj.
Vorto
Vortoklasoj
La vortoj estas klaseblaj laŭ morfosintaksaj (sintaksa kategorio kaj tipo de fleksio), fonologiaj (ĉefa akcentado, nombro de silaboj) aŭ funkciaj kriterioj.
Laŭ ties interna strukturo
Christian Rivière per ampleksa eseeto Vortfarado kaj radikfarado, traktas pri diversaj sistemoj por farado de vortoj kaj radikoj en Esperanto:
roj ktp. Praktike temas pri revizio de la ĝenerala studo de la Plena Analiza Gramatiko.
Rilatoj inter vortoj
Du aŭ pliaj vortoj en la sama lingvo estas nomataj duoblaĵo aŭ etimologiaj fratoj (aŭ eble ankaŭ trioblaĵo ktp.) kiam ili havas diferencajn fonologiajn formojn sed la saman etimologian radikon. Ofte, sed ne ĉiam, la variantoj eniris en la lingvon tra diferencaj vojoj. Ĉar la rilato inter vortoj kiuj havas la saman radikon kaj la saman signifon estas tre evidenta, tiu esprimo estas uzata ĉefe por karakterizi parojn de vortojn kiuj diverĝis almenaŭ iome en signifo.
Repruntado (el prunto aŭ preno) en lingvoscienco estas la procezo en kiu unu vorto veturas el unu lingvo al alia kaj poste reen al la origina lingvo en diferenca formo aŭ kun diferenca signifo. Tiu vojo estas indikata kiel A→B→A, kie A estas la origina lingvo, kaj povas sekvi multajn diversajn formojn. La rezultoj tiele povas esti nomataj repruntoj.
En lingvoscienco, la homofonio estas fenomeno per kiu du vortoj de diferencaj semantikaj kampoj koincidas en la ekstera formo de la vorto. La rezultoj tiele povas esti nomataj homofonoj, kiaj sen-egala kaj senegal-a, ekskuzo kaj eks-kuzo ktp.
Homonimo estas vorto kiu havas la saman formon kiel alia, sed malsaman signifon. Homonimio pli aŭ malpli ofte, sinonimio tre ofte aperas kaj devas aperi en ĉiu lingvo. Al la bazaj faktoj de la lingvo apartenas la polisemio: ĝi estas unu el la esprimoj de la lingva ekonomio, konsiderata ankaŭ ĉe planlingvoj, ofte ankaŭ pro metaforiĝo surbaze de unuagradaj signifoj. Esperantaj ekzemploj povas esti la jenaj: eno (tio kio estas ene de io) kaj eno (japana monunuo), kubo (geometria figuro) kaj Kubo (lando), persone (mem, kiel persono) kaj persone (pere de sono) ktp.
Vortoj en Esperanto
La vortoj en Esperanto devenas de diversaj lingvoj. La plejparto venis kaj venas el la ĉefaj eŭropaj lingvoj - precipe el la latina, la hispana, la franca, la germana kaj la angla. Pro la internaciemo, multaj etimoj apartenas al pluraj lingvoj eĉ se la konkreta formo en Esperanto similas pli al tiu de unu lingvo.
Fremdvorto estas vorto prenita el aliaj lingvoj kaj kies elementoj ne estas parto de la Esperanta vortprovizo, do de la vortprovizo de la Fundamento de Esperanto aŭ de ties oficialaj aldonoj. Ekz-e la vorto helianto (konsistanta el la greka 'heli-' (suno) kaj 'ant-' (floro) estas fremdvorto, kvankam agnoskata kiel scienca botanika fakvorto, dum ĝia komuna nomo, konsistanta el pure Esperantaj radikoj kaj de la Esperantistoj larĝe uzata, estas sunfloro. Simila sistemo ekzistas en ĉiu ajn lingvo de la mondo. Ju pli potenca estas lingvo en difinita epoko ĉu pro sia politika, milita, ekonomia hegemonioj, des pli oftaj estas la fremdaj vortoj derivitaj el tu lingvo kiuj venas ĉu al najbaraj lingvoj ĉu al kontaktitaj lingvoj. Tio okazis laŭlonge de la historio tra la tuta mondo pri vortoj devenaj el la greka, el la latina, el la araba, el la hispana, franca, angla, japana ktp. Plej verŝajne nuntempe estas la angla kiu "sendas" pli da vortoj al aliaj lingvoj tra la mondo.
Principoj de la vortelekto
La tagoj de la semajno estas el la latinidaj lingvoj laŭ la francaj vortoformoj (dimanĉo, lundo, mardo ...; sed sabato el la hebrea), multaj partoj de la korpo laŭ la latinaj (hepato, okulo, brako, koro, reno...), kaj la unuoj de tempo el la ĝermanaj lingvoj laŭ formoj germanaj (jaro, monato, tago...). La nomoj de animaloj kaj vegetaloj ĉefe venas de la sciencaj latinaj nomoj.
Kiel jam supre estis videble, oni povas klarigi multajn vortojn per pli ol unu devenlingvo (vidu ankaŭ "Etimologia Vortaro de Esperanto" de Ebbe Vilborg).
Kvankam Zamenhof klopodis internaciigi Esperanton, ĝi estas eŭropeca pro sia vortaro. Tiu trajto ne apartenas sole al Esperanto: la plejmulto de la projektoj de internaciaj lingvoj uzas la eŭropajn komunajn vortojn. La ĉefa diferenco inter Esperanto kaj aliaj planlingvoj devenas de la ne-eŭropeco de la gramatiko, kaj tiun ne-eŭropecon Zamenhof mem agnoskis kiel volan penon de li. La vorteroj kun gramatika funkcio aperas memstare ene de la vortaro, tiel ke ĉiu teksto estas deĉifrebla eĉ sen helpo de aparta gramatika klarigo. Aliflanke, li alkonformigis la gramatikajn vortetojn (interalie la vortfinaĵojn) tiel ke la eŭropanoj eĉ ne bezonu konscii pri tiu ne-eŭropeca gramatiko de Esperanto.
Francdevenaj Esperantaj vortoj
Multaj Esperantaj vortoj venas el la franca lingvo, kaj multege da esperantaj neologismoj simple estas francaj vortoj kun aldonita -o-finaĵo.
Ekzemploj : absorbi, adopti, brodi, diri, dormi, fini, honori, lavi, profiti, agresi, akomodi, asimili, ataki, deziri, doni, esperi, froti, grati, izoli, krii, lui'', metodo, piki, proklami, rafini, regali, revi, debuti, disputi, refuti, repudii'', aplaŭdi, brili, cedi, cirkuli, defendi, degeli, disocii, ekspedi, fenestro, improvizi'', inventi, inspekti, instrui, kelkaj, kelkfoje, komerci, kongreso, kondamni, komenci, konsterni, liveri, manĝi, marĉandi, naŭzi, neĝo, neglekti, parolo, percepti, pesi, pluvi, protekti, respondi, rigardi, rikolti, traduki, vendi.
Tamen, multaj en tiuj vortoj ankaŭ ekzistas en aliaj latinidaj lingvoj.
Ĉindevenaj Esperantaj vortoj
Xu Daorong en sia eseo Kiom da ĉina en Esperanto? [1979] rememorigas, ke ĉina kaj Esperanto estas du tre apartaj lingvoj, ĉar supozeble Zamenhof baziĝis ĉefe sur hindeŭropaj lingvoj, krom la ne superebla geografia baro Kiel escepto estus la vorto teo, de nedubebla ĉina deveno kune kun alia radiko samsignifa kaj samdevena ofta en hindeŭropaj lingvoj, kia estas ĉa. La eseisto ordigas sian tezon laŭ tri kategorioj, nome vortotrezoro, numerala sistemo kaj "transglito" de unu vortospeco al la alia en ambaŭ lingvoj por konkludi, ke eĉ se Zamenhof mem ne uzis aŭ eĉ ne konis la ĉinan, estas nedubeblaj similaĵoj inter la apartaj lingvoj, kiuj konfirmas ties logikecojn. Pri la vortotrezoro la analizo de sinjoro Daorong konsistas ĉefe en proponoj kaj bedaŭro ke jam ne eniris en Esperanton pli da ĉinismoj kongrue kun la pezo kaj gravo de la ĉina kulturo. Ekzemple Daorong propronas eniron de pli el la 56 ĉinaj naciecoj, el kiuj dekomence eniris nur la sep internaciaj kazaĥo, koreo, mongolo, ruso, taĝiko, tajo kaj uzbeko, krom kiuj en PIV eniris almenaŭ kvar nome hano, manĉuro, tibetano kaj ujguro. Partikulare li bedaŭras la mankon de hujino. Ĉefa kontribuo de la eseo estas listo de 83 ĉinismoj rilataj al la ĉina kulturo, el kiuj majoritatoj estas mezurunuoj, muzikiloj, manĝaĵoj, nobelaj titoloj, kaj aliaj, el kiuj eniris en PIV nur dabingo, huntuno, lio kaj maĝango, kaj li bedaŭras ekzemple la mankon de fano, muo, juano, ĝiao, feno, ĝino kaj aliaj. Pri ties ofteco kaj gravo li aludas al la traktado de tiuj vortoj kaj konceptoj en la ĉina gazeto El Popola Ĉinio.
Specifaj vortoj en Esperanto
Ne ĉiuj vortoj de Esperanto havas signifon rekte diveneblan pere de aliaj lingvoj. Kelkaj el ili estas Esperantaj idiotismoj indiĝene naskitaj en Esperantujo, ĉu pro zamenhofa kaprico, ĉu pro natura lingvo-evoluo inter la parolantaro.
Laŭforme (rimarku, ke la listo enhavas mikse vortojn tute kutimajn kaj vortojn foje uzatajn sed neoficialajn):
Oni ankaŭ povus aldoni la tabelvortojn (inspiritaj de la rusaj escepte regulaj korelativoj) kaj la uzon de afiksoj kiel memstaraj vortoj (igi, ilo, ree, umi, ktp.).
Foje oni trovas la vortojn aliel, alies, -iĉ-, kaŭ (= kaj + aŭ), kaj ri, sed tiuj ne konformas al la reguloj de la Fundamento. Temas ĉe ili aŭ pri nekonsciaj pekoj kontraŭ la reguloj aŭ pri intencaj reformprojektoj.
Laŭsignife:
Uzado de Interreto por konstati la uzadon de esperantaj vortoj
Sten Johansson en sia eseo Uzi interreton kiel tekstaron por lingvaj esploroj [2005] klarigas kiel li uzis interretajn rimedojn, precipe serĉilojn kaj la disponeblon de la Tekstaro de Esperanto (versioj kaj de antaŭ kaj de malantaŭ 1940) por studi kiuj vortoj, kombinoj kaj gramatikaj formoj estas uzataj, kaj laŭ kiu ofteco. La eseisto komparas la rezultojn de serĉiloj en 2002 kaj 2004. Antaŭ ĉio la aŭtoro avertas pri dek limigoj kiuj relativigas la trovitajn rezultojn, inter kiuj neceso trovi verajn esperantlingvajn tekstojn, nombro de retejoj anstataŭ veraj aperintaj vortoj, konsisto de interretanoj kiel aparta homgrupo, malatento pri sencoj, malatentindaj kvantoj de mencioj neindaj, konfuzoj pri supersignitaj literoj. Krom precizaj ekzemploj, li dediĉas partan atenton al klasikaj diskutoj. Ekzemple pri la nomitaj mal-vortoj, li konkludas ke inter "venkintaj" kazoj estus humida kontraŭ malseketa, stulta kontraŭ malsaĝa kaj ĉefa malsprita, kvereli kontraŭ malpaci, strikta kontraŭ malvasta, dum inter nesukcesintaj estus povra super kiu ankoraŭ hegemonias malriĉa aŭ eĉ kompatinda, leĝera super kiu ankoraŭ hegemonias malpeza, frida super kiu ankoraŭ hegemonias malvarma, aŭ olda super kiu ankoraŭ hegemonias maljuna kaj malnova. Pri la polemiko inter landnomoj, la komparo inter diversaj epokoj konfirmas la venkon de landonomoj kun finaĵo -io super finaĵo -ujo (ĉiam en la interreta etoso kaj ne nepre en aliaj), la partikularan venkon de Barato super Hindio, kaj la retenon de la finaĵo -ujo ĉe Esperantujo kaj ĉe antikvaj landoj kiaj Egiptujo antaŭ Egipto por la nuna ŝtato, aŭ Ĉinujo antaŭ Ĉinio. Pri la litero ĥo la komparoj faritaj en 2004 konstatas, ke ĝi pluhegemonias nur en kelkaj vortoj kiaj Ĥarkovo, monaĥejo, ĥimero aŭ jaĥto kontraŭ la respektivaj korespondoj kun litero ko, dum tiuj klare venkas en kirurgo, kameleono, mekanika, kemio, arkaika, anarkio, tekniko kaj ĉefe arkitekturo kun 90 %; same ankaŭ en la Tekstaro hegemoniis monaĥejo kaj ĥaoso, dum ankaŭ tekniko. Pri la elekto inter kiel kaj kiom por indiki gradon, oni konstatas ke ĉe "adjektivoj kaj adverboj mezureblaj oni pli ofte uzas tiom. Ĉe la vortoj multe kaj malmulte oni eĉ preferas tiom. Ĉe nemezureblaj ecoj kiel bela, bona kaj feliĉa oni plej ofte preferas esprimi gradon per tiel." El la falsaj korelativoj formitaj el radiko ali- oni konstatas ke nur estas iomete uzata alies, kiu relative malkreskas. Oni konstatas malgrandan uzon de vorto gepatro en singularo, de finaĵo -ika anstataŭ -a ĉefe ĉe ekzotika aŭ erotika kaj nedisputeble ĉe mekanika, de finaĵo -acio anstataŭ -o precipe en civilizacio aŭ konversacio, sed ne en inaŭguro. Oni konfirmas ankaŭ la finan venkon de modernaj vortoj kiaj komputilo, aidoso, retpoŝto, poŝtelefono, hamburgero, fritoj, kolao aŭ ĝinzo.
Abla
Abla estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Filabres-Tabernas kaj je 65 km de la provinca ĉefurbo, Almerio. Estis en Abla en 2016 loĝantaro de 1924 personoj. La areo estas de 45,24 km² kaj la loĝdenseco estas de 28,01 loĝ/km².
Vorto
En la ĉina
La ĉinaj lingvoj estas izoligaj lingvoj. Tio signifas, ke la ĉina skribo havas ideogramojn, ne alfabeton. Unu ideogramo estas legata kiel unu silabo kaj havas unu signifon. Tio signifas, ke litero (ideogramo), silabo kaj vorto estas samo. La vortoj ne ŝanĝiĝas (ekzemple laŭ vortspeco), sed la gramatika rilato inter la vortoj estas decidita per la sinsekvo ene de la frazo.
Ekzemple (mandarene) :
Kvin kubanoj
Tiuj organizaĵoj de tiu epoko daŭre ekzistas. La kvin kubanoj, arestitaj en Miamo la 12-an de septembro 1998, estis kondamnitaj, inter la 12-a kaj la 27-a de decembro 2001, ankaŭ en Miamo, je severegaj punoj ‒ René González : dek-kvin jaroj da malliberejo ; Fernando González : dek-naŭ jaroj da malliberejo ; Ramón Labañino : vivlonga plus dek-ok jaroj da malliberejo ; Antonio Guerrero : vivlonga plus dek jaroj ; Gerardo Hernández : duoble vivlonga plus dek-kvin jaroj.
Abla
Ĝi limas kun la komarko de la Rivero Nacimiento. Ĝi etendiĝas laŭlonge de strio el la deklivaro de Sierra Nevada sude, al Sierra de Filabres norde. Parto de la teritorio estas protektita de la Natura Parko de Sierra Nevada, kaj estas unu de la enirejoj al la Alpujarra almeria. Krom Abla, la municipo inkludas la malgrandan urban kernon de Las Adelfas.
Kalvaria kapelo (Tata)
La golgota (jam sekulara) kapelo estas historia monumento en urbo Tata (Hungario) sur Monteto Kalvario.
Historio
En tiu loko estis konstruita gotika kirko Johano Baptisto en la 14-a jarcento. Ĝi riuniĝis dum dominado de la turkoj, poste en 1754 la konstruaĵo grandparte estis malkonstruita. En la sekvanta jaro Jakab Fellner konstruis kapelon el la restintaj mezepokaj partoj de la absido. Oni konstruis firstotureton, interne freskoj estis pentritaj sur la plafonon. La kapelo estis restaŭrita inter 1908-1911. Dum la 2-a mondmilito la kapelo difektiĝis, poste renoviĝis en 1963. En 1980 memorekspozicio pri Fellner okazis en la kapelo, kiun jam la katolikoj ne uzas. Arkitektoj faris videbla fundamenton de la mezepoka kirko en la 1960-aj jaroj.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola sur monteto, sed proksime situas ankaŭ golgoto kaj elvidejo. La fasado estas simetria, meze la kvarangula baroka pordo estas videbla. La absido estas oklatera, sed interne jam duonronda. La absido havas 4 pilierojn, la navo po unu fenestrojn.
La Golgoto
Sur la monto en proksimeco de la kapelo situas impona golgoto. Ĝi estis farita ĉirkaŭ 1770 fare de Antal Schweiger. Ĉe piedo de kruco de Jesuo estas videbla Mario Magdaleno, flanke Sankta Maria kaj Sankta Johano la Evangeliisto. La aliaj du figuroj sur la krucoj estas misformaj, monstraj.
Abla
En la 1940-aj jaroj estis pinto de preskaŭ 3000 loĝantoj; poste oni malaltiĝis ĝis nur iom super milo.
Vorto
En la ĉina
'''我爱她. ' Wǒ ài tā.'' 'Mi amas ŝin/lin.'
'''她爱我. ' Tā ài wǒ.'' 'Ŝi/li amas min.'
Ara (genro)
Arao (Ara) estas neotropisa genro el familio papagedoj, longvostaj, brilkoloraj amerikaj birdoj.
Kvin kubanoj
Ĉar tiu juĝo estas grandparte konsiderata justecskandalo de eksterordinara maljusteco, multaj homoj en la mondo kaj en Usono engaĝiĝis por la liberigo de la kuba kvino. Sed tutmondaj alvokoj por ilia liberigo longe ne atingis sian celon, la registaro de Barack Obama en direktivo 2009 eĉ malhelpis apelacion. Tamen, en oktobro 2009 la kazo de Antonio Guerrero estis rejuĝita kaj lia puno reduktita al 21 jaroj kaj 10 monatoj.
En 2013 kaj 2014 la kvino estis liberigita, la lastaj tri interŝanĝe al la usonano Alan Gross.
Libro en Esperanto pri la temo: S. Lamrani [komp.]: ''La terorismo de Usono kontraŭ Kubo. La Kuba Kvinopo'', Monda Asembleo Socia (MAS), Embres, 2009, ISBN 9782918300106, 237 p..
Eksteraj ligiloj
– Maurice Lemoine: Nobel-premio pri maljusteco – Tri kubanoj rejuĝotaj en Miamo, Le Monde diplomatique en Esperanto
Vorto
En la ĉina
Tie oni vidas klare, ke parole kaj skribe ideogramoj koincidas kun esperantaj vortoj (po tri en ĉiu frazo).
En la franca kaj aliaj franciaj lingvoj
Bretonio povas esti dividita en du partojn: okcidente (de la mezo de Côtes-d'Armor kaj Morbihan) tiel nomata la "Malalta Bretonio". Tie, oni parolas la bretonan lingvon. Tiu-ĉi keltida lingvo estas nun instruata en la lernejaro Diwan kaj la lingvo verŝajne restos vigla. En 1992, je la demando "ĉu la bretona lingvo meritas esti konservota?", 92 % de demandataj bretonoj jese respondis.
Sed oriente de Bretonio, en la "Alta Bretonio" (inkluzive orienta parto de Côtes-d'Armor kaj Morbihan, Loire-Atlantique kaj Ille-et-Vilaine) estas tutmalsama lingvo, la Galolingvo. Estas latinida lingvo malpli parolata ol la bretona (precipe de maljunuloj) kaj kiu ankoraŭ ne havas fiksan alfabeton.
Kelkaj vortoj en la tri lingvoj de Bretonio
En la hebrea
Hebreaj vortoj, kiel la vortoj de ĉiuj ŝemidaj lingvoj, baziĝas sur trikonsonantaj radikoj. Rilatajn ideojn eblas formi per aldono aŭ ellaso de prefiksoj kaj finaĵoj, kaj ŝanĝo de internaj vokaloj. Ekzemple, la vorto sefer signifas «libro». Ĝia radiko estas s-f-r, kaj per aldonoj al tiu radiko eblas formi sifrija («biblioteko»), sifrut («literaturo»), kaj sipur («rakonto»; la konsonantoj kaj  estas unu sama fonemo en la hebrea).
En la japana
La japana entenas multege da vortoj pruntitaj el la ĉina lingvo tra la jarcentoj. Ekzmeple eĉ la bazaj numeraloj estas ĉinaj:
Eble pro la longdaŭra uzo de la ĉina skribsistemo, japanaj vortegoj kutime mallongiĝas al aĵoj de kvar moraoj: pāsonaru konpyūta (el angla "personal computer") → pasokon
En la korea
La kerno de la korea vortorezoro estas indiĝenaj koreaj vortoj. Pli ol 50% de la leksiko (ĝis 60% laŭ iuj taksoj), precipe sciencaj terminoj, estas ĉina-koreaj vortoj, aŭ
En la moderna epoko, multaj vortoj estas depruntitaj de la japana kaj okcidentaj lingvoj, ekzemple germana (areubaiteu "part-tempa laboro", allereugi "alergio") kaj pli lastatempe de la angla. Iuj okcidentaj vortoj estas depruntitaj nerekte tra la japana, kun japana sonaro, ekzemple la angla vorto dozen > ダース dāsu > 다스 daseu. Plejmultajn nerekte depruntitajn vortojn oni nuntempe skribas laŭ modernaj hanguligaj reguloj por la respektiva okcidenta lingvo, kvazaŭ depruntitaj rekte. Estas kelkaj pli komplikaj depruntaĵoj, ekzemple "Germanio", kies unuan endonim-parton [ˈd̥ɔɪ̯ʧʷ.la̠ntʰ] la japana proksimumas per la kanji-signo 獨逸 doitsu, estis akceptitaj en la korean lingvon kun ilia ĉina-korea prononco: 獨 dok + 逸 il = dogil. En sudkorea oficiala uzado, oni anstataŭis kelkajn aliajn koreajn landnomojn per fonetike bazitaj hanguligoj de la endonimo aŭ nomo de la lando en la angla.
La nordkorea leksiko emas preferi indiĝenajn koreajn vortojn super ĉina-koreaj aŭ fremdaj depruntaĵoj, precipe pro la lastatempaj politikaj celoj elimini fremdajn (plejparte ĉinajn) influojn sur la korea lingvo en la nordo.
En la maoria
La du precipaj tipoj de vortoj en la maoria estas bazaj vortoj (substantivoj, agverboj kaj statverboj) kaj partikloj (prepozicioj, artikoloj, posedaj partikloj, verbaj partikloj kaj adverbaj partikloj). Nur ĉirkaŭ sesdek partikloj ekzistas, sed miloj da bazaj vortoj. Mankas adjektivoj, ĉar la maoria anstataŭe uzas statverbojn. Tamen ĉiuj bazaj vortoj povas modifi aliajn. La modifanto sekvas la modifaton. Ĉiuj agverboj kaj multaj statverboj ankaŭ uzatas kiel substantivoj. Ĉiu propozicio enhavas almenaŭ unu bazan vorton.
Ekzemplo de vortoj estas la numeraloj nome la jenaj: tahi (1), rua (2), toru (3), whā (4), rima (5), ono (6), whitu (7), waru (8), iwa (9), tekau (10), tekau mā tahi (11), tekau mā rua (12), rua tekau (20), rau (100), e rua rau (200), kotahi mano (1000), miriona (1000000). Kaj jen tabelo kun vortoj kiuj estas la nomoj de la tagoj de la semajno kaj de la monatoj, kio estas jeno:
En la portugala
Portugallingva vortprovizo, oni kredas, havas ĉirkaŭ 250.000 vortoj, plej parto el ĝi (ĉ. 80%) rekte devenas el la latina kaj el la greka (ĉ. 17%), nur 2-3% devenas el aliaj lingvoj, precipe el la araba kaj modernaj lingvoj, kiel la franca aŭ la angla.
Estas du tipoj de grek-latinidaj vortoj en portugala lingvo: heredaj kaj pruntprenitaj. Hereda vortprovizo estas la baza vortprovizo de la lingvo, kiu rekte devenas el la vulgara latina per natura evoluo. Oni nomas la lingva evolua mekanismo laŭ la fonetiko "metaplasmoj", tiuj metaplasmoj okazis per aldono, elizio, transporto kaj transformigo. Pruntprenitaj vortoj estas tiuj kiujn oni prenis el la klasika latina kaj greka post la historia apero de la portugala kiel aŭtonoma lingvo pere religio aŭ scienco. Se tiu pruntpreno okazis jam en mezepoko, tiuj vortoj evoluis, kiel okazis kun sufikso: -tate > -dade, kaj oni ne sentas ilin fremdaj, sed se tiuj pruntoj okazis post la klasika erao de la portugala (15-a jarcento), tiuj vortoj ne plu evoluis, kvankam adaptiĝis al portugala prononco kaj ortografio.
Ĝenerale, ne grek-latinidaj vortoj en portugala lingvo estas nomoj (substantivoj kaj adjektivoj), tre malofte adverboj aŭ verboj, kaj neniel "gramatikaj" vortoj (prepozicioj, konjunkcioj, pronomoj). La precipa provizo de portugalaj vortoj (krom la grek-latinidaj) estas Ĝermandevenaj, Arabdevenaj, Provencdevenaj, Francdevenaj, Hispandevenaj, Italdevenaj, Angladevenaj kaj Amerikaj indiĝenaj vortoj.
En la rusa
En la nuntempa rusa lingvo ekzistas multe da leksikaj elprenaĵoj el la Slavono, parto de kiuj kunestas kun respondaj propraj rusaj vortoj, diferencaj de la slavonaj laŭ signifo aŭ stilo. El la Slavono en la rusan literaturan lingvon estis prunteprenitaj kaj apartaj morfemoj, kaj eĉ apartaj gramatikaj formoj – ekzemple, adverbaj participoj aŭ verbaj formoj. En sia vortprovizo nuntempa rusa lingvo havas kelkajn specifajn punktojn de krucado kun sudslavaj (kiel ankaŭ la Slavono) lingvoj, kio diferencigas ĝin de la ukraina kaj la belorusa lingvoj, kun kiuj ĝi troviĝas en la sama grupo (dum la formiĝo de leksika normo de la literaturaj ukraina kaj la belorusa lingvoj influo de la Slavono estis minimuma, sed estis tre forta influo de la pola lingvo). Kvankam laŭ la centvortaj listoj de Swadesh de la baza vortprovizo la rusa estas multe pli proksima al la ukraina kaj la belorusa (respektive 86% kaj 92% da komunaj vortoj), ol al la sudslava bulgara (74%). Komuna por la bulgara kaj la rusa lingvoj leksiko en publicista teksto estas iom pli alta, ol tiu indiko, kaj atingas 80%. Analizante tiun efekton, oni konsideru, ke ne nur la rusa prunteprenis multajn vortojn el la slavona lingvo, sed ankaŭ la bulgara – el la rusa (en 19-20 jc.).
Leksikon de la nuntempa rusa lingvo ne malforte influis tiuj lingvoj, kun kiuj la rusa (kaj pli frue - antikvaj rusaj kaj praslavaj dialektoj) kontaktis dum longa tempo. La plej antikva tavolo da elprenaĵoj estas vortoj de orientgermana ("gota") deveno; la sekvan laŭ tempo tavolon konsistigas vortoj de la greka kaj la tjurka deveno. Dum la 16-17 jc. la ĉefa fonto de elprenaĵoj estis la pola lingvo, pere de kiu en la rusan lingvon penetris kaj granda nombro da latinaj, romanidaj kaj germanaj vortoj, kaj kelkaj propre polaj vortoj. Dum la nova periodo (ekde la 18-a jc.) elprenaĵoj venis ĉefe el la nederlanda, la germana kaj la franca lingvoj; nuntempe ĉefa fonto de la prunteprenoj estas la angla lingvo.
Siavice, ne estas malmultaj antikvaj elprenaĵoj el la rusa en lingvoj finn-ugraj (ekzemple, en la finna, la karela, la mordva k.a.). Vico da rusaj vortoj (inkluzive prunteprenitajn laŭ deveno) iĝis internaciaĵoj, prenitaj jam el la rusa de multaj lingvoj de la mondo.
Vortoj por vort(spec)oj
Semantike: Sinonimo - Antonimo
Homonimo - Paronimo
Vortlude: Anagramo - Palindromo - Logogrifo
La koncepto vorto en literaturo
La koncepto vorto en literaturo kompreneble delonge interesis al verkistoj, ĉar temas pri la bazo de ties metio. Multaj el ili primeditas la temon, ofte rilate al inspiro: inspiro alportas vortojn, dum manko de inspiro respondecas pri ties foresto.
En la oni diras Evangelio laŭ Sankta Johano, ĉapitro unua, versoj 1 ĝis 18 oni diras: "En la komenco estis la Vorto, kaj la Vorto estis kun Dio, kaj la Vorto estis Dio. Tiu estis en la komenco kun Dio." Kvankam multaj interpretistoj poste priduskutis la identigon de la koncepto vorto kun Dio, klaras ke en grava verko jam oni atribuas al la koncepto vorto la plej altan kategorion.
La jugoslava verkisto Ivo Andric en sia rakonto "Vortoj" kontrastigas du historiojn: unu pri renkonto kun malnova amiko ĉarlatana dum trajna veturado, kies lavango de vortoj absolute ne helpas komunikadon, dum en la alia kazo maljunulino kiu ĵus perdis sian edzon konfesas ke la geedzoj apenaŭ parolis vortojn dum la komuna vivo, sed kiam la edzo estis mortanta, li petegis vortojn. Tiukaze vorto estus preskaŭ sinonimo de paroli.
La popola uzado de literaturo kondukas interalie al vortoludoj. Tiele la popoleca Raymond Schwartz meditas pri vortoj tiele:
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vorto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Günter Verheugen
Günter VERHEUGEN (nask. en Bad Kreuznach, Germanio, 28-an de aprilo 1944) estas germana politikisto kaj membro de Eŭropa Komisiono.
Biografio
Verheugen studis historion, sociologion kaj politikon en Kolonjo kaj Bonn.
Post siaj studoj li laboris en diversaj ministeriejoj, plej ofte kiel respondeculo por publikaj rilatoj aŭ informado.
De 1983 ĝis 1999 li estis membro de la Bundestag, la germana parlamento, por la socialdemokrata partio SPD. Dum mallonga periodo li estis germana ministro por Eksteraj Rilatoj.
Eŭropa Komisiono
Ekde la 18-a de novembro 2004 ĝis la 9-a de februaro 2010 li en la Eŭropa Komisiono Barroso estis komisionano por industrio kaj entreprenoj.
Peripatetisma skolo
La peripatetikisma skolo estis filozofia cirklo de la Antikva Grekio. Esence, ĝi sekvis la instruojn de Aristotelo, ĝia fondinto. Ĝiaj sekvantoj ricevis la nomon peripatetikoj (περιπατητικοί), t.e. promenantoj.
Tiu skolo aŭ lernejo situis en Ateno ĉe la templo dediĉita al Apolono Licio. La lernejo posedis ĝardenon, tra kiu, laŭ la tradicio, la majstro kutime promenis kun siaj disĉiploj, meditante kaj disputante pri la vivo. En greka peripatêín signifas promeni, pro tio la sekvantoj de Aristotelo estis nomataj peripatetikoj, kaj la skolo Peripatos.
Post la morto de Aristotelo la skolo dediĉis sin pli al naturismaj kaj sciencaj esploradoj ol al strikte filozofiaj demandoj.
Duko de Rivas
Ángel de Saavedra y Ramírez de Baquedano, pli konata kiel Duko de Rivas (Kordovo, 10-a de marto de 1791-Madrido, 22-a de junio de 1865). Hispana verkisto, dramisto, poeto, pentristo kaj politikisto, konata ĉefe pro sia fama romantikisma teatraĵo Don Álvaro o La fuerza del sino (1835).
Biografio
Li studis en la Pornobelula Seminario de Madrido dum dek unu jaroj. Je sia nur naŭa jaro li jam posedis multajn nobelajn distingojn. En 1807 li jam estis subleŭtenanto de la Reĝa Gvardio. Li luktis kuraĝe kontraŭ la napoleona armeo kaj li estis vundita en la batalo de Ontígola (1809). La generalo Castaños nomumis lin kapitano de la leĝera kavalerio kaj li estis ankaŭ membro de la Alta Oficiraro.
En 1823, Rivas estis kondamnita je morto pro siaj liberala kredaro kaj pro partopreno en la puĉo de Riego en 1820. Krome oni deprenis sian tutan havaĵon kaj li forfuĝis al Britio. Poste li translokiĝis al Malto en 1825 kie restis kvin jarojn. En 1830 li translokiĝis al Parizo. Post la morto de la reĝo Ferdinando la 7-a en 1833, li revenis en Hispanion pro ricevita amnestio kaj reklamis siajn heredaĵon kaj titolojn, ĉar en 1834 mortiĝis lia plej aĝa frato kaj li ricevis la titolon Duko de Rivas. Du jarojn poste li estis nomumata Ministro pri Internaj Aferoj. Poste li translokiĝis al Portugalio por malmulte da tempo. Je sia reveno li estis senatoro, urbestro de Madrido, ambasadoro kaj plenrajta ministro en Napolo kaj Francio, posedis eĉ pli altrangaj postenojn kaj estis prezidanto de la Real Academia Española kaj de la Ateneo de Madrido en 1865.
Literaturo
Pri literaturo, Rivas estis protagonisto de la hispana romantikismo. Don Álvaro aŭ la forto de la destino, premieriĝis en Madrido en 1835, kaj estis la unua sukceso de la romantisma hispana teatro español. La verko estis poste bazo de la libreto de Francesco Maria Piave por la opero de Verdi La Forza del Destino (1862).
Alia romantikisma teatraĵo estis El desengaño en un sueño (Elreviĝo en revo). Aliaj teatraĵoj estis Malek Adel, Lanuza y Arias Gonzalo kaj la komedio Tanto vales cuanto tienes (Tiom vi valoras kiom vi havas), sed tiuj verkoj estas de stilo novklasikisma.
Kiel poeto, lia plej konata verko estas Romances históricos (Historiaj romancoj) (1841), adaptiĝoj de popolaj legendoj per formo de romanco, sed li verkis ankaŭ verkojn kiel Poesías (1814), El desterrado, El sueño del proscrito, A las estrellas y Canto al Faro de Malta (Kanto al la lumturo de Malto). Proze li verkis Sublevación de Nápoles, capitaneada por Maniselo kaj Historia del Reino de las Dos Sicilias. En eseo li elstariĝis per Los españoles pintados por sí mismos (La hispanoj pentritaj de si mem). Li verkis romancojn per stilo de legendoj kun brilaj priskriboj kaj lerta historia fantazio kiel La azucena milagrosa (La mirakla lilio) (1847), Maldonado (1852) kaj El aniversario (La jariĝo) (1854). Krome li verkis kelkajn kutimbildojn.
Birkenfeld
Birkenfeld havas diversajn signifojn:
Ferenc Münnich
MÜNNICH Ferenc (16-a de novembro 1886 Seregélyes – 29-a de novembro 1967, Budapeŝto) estis hungara komunista politikisto; ĉefministro inter 1958-1961.Li studis juron, en la unua mondmilito (1915) li estis militkaptita kaj transportita al Siberio, kie li enpaŝis la Bolŝevikan Partion (1917). Li hejmenvenis en 1918 kaj partoprenis en la fondo de la Hungara Komunista partio. Dum la Hungara Sovetrespubliko (1919) li estis politika komisiito ĉe la (hungara ruĝa) armeo. Post la fiasko de la Sovetrespubliko, li fuĝis eksterlanden kaj poste partoprenis eĉ en la Hispana Enlanda Milito. Li vivis 1939-1945 en la Sovetunio. En la jaro 1945 li hejmen veturis kaj iĝis ĉefpolicestro de Budapeŝto (1946-1949). Li laboris kiel diplomato en diversaj ĉefurboj (195-1956 Helsinki, Sofio, Moskvo), ĉefministro inter 1958-1961, poste ĝis 1966 ano de la PK (Politika Komitato).
Li estis forta apoganto, inicianto de invito de rusaj trupoj por superi la Hungaran revolucion de 1956. Nikita Ĥruŝĉov apogis lin kiel estontan ĝeneralan sekretarion por Hungario, sed Tito kontraŭis tion kaj apogis János Kádár-on.
883
En la jaro 883 post Kristo okazis, interalie:
Géza Halász
Géza Halász
Aŭgusto de 2016
Jen listo de okazaĵoj en aŭgusto 2016:
Apostola Ĉambro
La Apostola Ĉambro, kies ĉefa reganto estas la kardinalo Kamerlengo de Sankta Roma Eklezio kun la kunlaborantaj vickamerlengo kaj aliaj prelatoj, fariĝis ekde 19-a jarcento tribunalo en la Papa Ŝtato, kaj ekde la epoko de Pio la 1-a (komence de la 20-a jarcento) kontrolas la terajn bonaĵojn de la Apostola Seĝo kaj provizas la bezonojn dum la Vaka Seĝo. Ĝiaj prerogativoj kaj funkciado estas dekrete priskribitaj en la Apostolaj konstitucioj Universi Dominici Gregis (19969) kaj Pastor Bonus de Johano Paŭlo la 2-a (28-a de junio de 1988 art. 171).
Historio
Hodiaŭ la graveco de la Apostola Ĉambro kaj ĝiaj prelatoj perdis la pasintan gravecon pro la novaj metodoj en la financa kaj ekonomia administrado kaj por disdivido de la taskoj kiuj estis asignitaj al aliaj ministerioj.
En la 11-a jarcento elstaris papa kemerlengo (camerarius domini papae), (camerarius domini papae), kun la tasko ricevi kaj administri la enhavojn konstituitajn precipe per rentoj kaj akcizoj kaj impostoj pagataj de teritorioj dependantaj de la papo, kaj de Eklezioj kaj monakhejoj rekte kreitaj de la papoj.
En 1192 la tiama kamerlengo, nome Cencio, epoke de papo Honorio la 3-a (1216-1227) redaktis liston de ĉiuj havaĵoj kaj rentoj de la Apostola Seĝo, nome la "Liber Censuum Romanae Ecclesiae". La antaŭaj listoj datiĝis epoke de Gelasio la 1-a (492-496) kaj de Gregorio la 1-a (590-604).
Kolegio Winchester
La lernejon vizitas 700 junuloj en aĝo inter 13 kaj 18 jaroj. La vizito de la lernejo estas pagdeva, la vizitantoj devas pagi la plej altan sumon en Anglio, ĉ. 25.000 GBP. Eĉ la stipendiitaj devas pagi mem duonon de la lernejmono.
Apostola Ĉambro
Historio
En la 13-a jarcento la Apostola ĉambro komencis kolektis kaj administri ankaŭ impostojn dekretitajn por la Krucmilitoj laŭdecide de Inocento la 3-a (1198-1216). Sub papoj posteulaj la havaĵoj de la Apostola Seĝo komencis abunde kreskis, kune kun la elspezoj, per la enkondukita sistemo de la dekonaĵoj, precipe sub Klemento la 5-a kaj Johano la 22-a.
Srilanka koko
La Srilanka koko (Gallus lafayetii), konata ankaŭ dum la kolonia epoko kiel Cejlona koko, estas birdospecio membro de la familio de Fazanedoj kiu estas endemia de Srilanko, kie ĝi estas la nacia birdo. Ĝi estas tre proksime rilata al la Ruĝa koko (G. gallus), la natura specio de koko el kiu la hejma koko malsovaĝiĝis. La specifa nomo de la Srilanka koko rememoras la nomon de la francan nobelon Gilbert du Motier, markizo de La Fayette. En Sinhala ĝi estas konata kiel Wali Kukula kaj en Tamila kiel இலங்கைக் காட்டுக்கோழி.
Apostola Ĉambro
Historio
Komence de la 18-a jarcento kardinalo Kamerlengo, vole nevole, akiris, kiel administranto de la financoj de la Papa Ŝtato, la aŭtoritatan pinton inter la aŭtoritatoj de la Apostola Seĝo.
Srilanka koko
Aspekto
Kiel ĉe aliaj kokoj, ankaŭ la Srilanka koko estas evidenta ekzemplo de seksa dimorfismo: la masklo estas multe pli granda ol la ino, kun pli kolora plumaro kaj rimarkindaj brido kaj kresto.
Apostola Ĉambro
Historio
En 1870, pro la ĉesigo de la Tera Povo de la papoj, la Apostola Ĉambro ekperdis preskaŭ ĉiun gravecon kaj influon en papa administrado. Ĝi daŭrigis ekzisti, spite de la invado kaj okupo de Romo kaj spite de provoj de ĝia abolicio.
Srilanka koko
Aspekto
La masklo de Srilanka koko estas 66–73 cm longa, esence simila al granda, muskola virkoko. La masklo havas oranĝecruĝan korpoplumaron, kaj malhelpurpurajn al nigrajn flugilojn kaj voston. La plumoj de la "longharoj" descende el kapo al bazo de la spino estas orkoloraj, kaj la vizaĝo havas nurajn ruĝajn haŭtaĵon kaj bridojn. La iriso estas flava. La bridokresto estas ruĝa kun flava centrareo. Kiel ĉe la Verda koko, tiu koko ne posedas eklipsan plumaron.
Apostola Ĉambro
Historio
Fine, ĝi estis revivigita per novaj taskoj, jam plenumitaj de aliaj ministerioj: nun ĝi, kiel supre vidite, havas precipe la taskon konstati kaj certigi pri la morto kaj entombigo de la forpasinta papo kaj kontroli la financojn dum la Vaka Seĝo
Funkcioj kaj taskoj de la Apostola Ĉambro
La prelataj kleriloj kaj la sekretario kaj la kancelario de la Apostola Ĉambro ĉeestas dum la oficiala konstato pri la forpaso de la papo; la sekretario kaj la kanceliero protokolas la aŭtentikan akton de la forpaso.
Srilanka koko
Aspekto
La ino estas multe pli malgranda, nur 35 cm, kun senkolora bruna plumaro kun blanka bildo en suba ventro kaj brusto, ideala kamuflado por nestumanta birdo.
Apostola Ĉambro
Funkcioj kaj taskoj de la Apostola Ĉambro
La tasko de la Kamerlengo daŭras en la gardado kaj administrado de la havaĵoj kaj diversaj teraj rajtoj de la Apostola Seĝo kun la helpo de tri asistantaj kardinaloj elektitaj de la “kardinala kolegio” por ordinaraj aferoj; por la aferoj pli gravaj la kardinala kolegio elektas, ĉiufoje, aliajn kardinalojn.
Srilanka koko
Klasado
La Srilanka koko estas plej proksime rilata al la Verda koko, kvankam fizike ĝi similas al la Griza koko kaj al la Ruĝa koko. Kiel ĉe la Verda koko, la Srilanka koko estas insula specio kiu evoluis kun la simile alborditaj predantoj kaj konkurantoj. Unika komplekso de kutimoj kontraŭpredantaj kaj manĝostrategioj estas integraj komponaĵoj de la longa evolucia historio de la Srilanka koko.
Apostola Ĉambro
Funkcioj kaj taskoj de la Apostola Ĉambro
Kamerlengo aŭ lia delegito havas rajton kaj devon peti kaj ricevi de ĉiuj administraj fakoj dependantaj de la Apostola Seĝo informan raporton pri ilia havaĵa kaj ekonomia situacio kun sciigo pri la eksterordinaraj kurantaj aferoj, kaj obteni de la Prefekta fako por la ekonomiaj aferoj de la Apostola Seĝo la ĝeneralan bilancon de la elspezoj de la jaro pasinta kaj la buĝeton de elpezoj de la kuranta jaro. Tiuj bilancoj poste estos vidataj kaj konsiderataj de la kardinala kolegio.
Srilanka koko
Kutimoj
Kiel ĉe plej parto de aliaj fazanedoj, la Srilanka koko estas surgrundema specio. Ĝi pasigas plej parton de la tempo manĝante per skrapado en grundo diversajn semojn, falitan fruktojn kaj insektojn.
Ĝi estas grundonestumanta birdo, kaj la ino demetas 2-4 ovojn en nesto. Simile al ĉe multaj membroj de la fazana familio, la kolora masklo ne ludas parton en la kovado de la ovoj kaj zorgado de la frumaturaj idoj. Tiuj taskoj estas plenumataj de la senkolora kaj bone kamufla ino.
Kiel ĉe la Griza kaj la Verda kokoj, la masklo de ka Srilanka koko ludas aktivan rolon en nestoprotektado kaj idozorgado.
Reproduktado
La reprodukta strategio de tiu specio estas plej bone priskribita kiel foja poliandrio, ĉe kiu unusola ino tipe ligiĝas kun du aŭ tri maskloj kio formas masklaron. Tiuj maskloj estas ŝajne fratoj. La ino pariĝas kun la alfa masklo de la masklaro kaj pariĝas alte for de la grundo.
Ŝiaj ovoj estas tre variaj laŭ koloro sed ĝenerale estas kremokoloraj kun flava aŭ rozkolora nuancoj. Purpuraj aŭ brunecaj punktoj estas komunaj. Foje ino produktas ruĝajn aŭ makulitajn ovojn. La ino kovas siajn ovojn, dum la alfa masklo gvardas ŝian neston el proksima ripozejo dum la reprodukta sezono. La betaj maskloj restas proksime same gvardante la nestoteritorion el entruduloj aŭ eventualaj predantoj, kiaj rivalaj maskloj, aŭ serpentoj kaj herpetoj. La Srilanka koko estas unika inter kokoj pro mallongdaŭro de la kovado, kiu povas esti tiom mallonge kiom nur de 20 tagoj kontraste kun la 21–26 tagoj de la Verda koko.
La idoj postulas konstantan dieton de vivantaj manĝeroj, kutime insektoj kaj izopodoj. Precize la junuloj de terkraboj estas tre gravaj por la kresko kaj surviveblo de la junaj kaj antaŭplenkreskaj Srilankaj kokoj. En kaptiveco tiu specio estas ĉefe endanĝerebla pro la malsano pulloram kaj aliaj bakteriaj malsanoj komunaj en hejma kortobirdaro.
La idoj, kaj je malpli etendo, la plenkreskuloj, estas nekapablaj uzi vegetalbazajn proteinojn kaj grasojn. Ties dietaj postuloj ne kongruas kun komerce procezitaj manĝomaterialoj. Kiel rezulto ili estas ege raraj en kaptiveco.
Habitato
Ĝi estas komuna en arbaraj kaj arbustaraj habitatoj, kaj estas komune vidata je lokoj kia Kitulgala, Yala kaj Sinharaja.
Felicie Hüni-Mihacsek
Felicie Hüni-Mihacsek [mihaĉek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hüni-Mihacsek Felicie estis hungara-germana operkantisto, (soprano). Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Mihacsek Felícia, post la edziniĝo ŝi prenis familian nomon de la edzo kiel Hüni-Mihacsek.
Felicia Mihacsek naskiĝis la  en Pécs, ŝi mortis la  en Munkeno (Bavario, Okcidenta Germanio).
San Paolo di Jesi
San Paolo di Jesi estas komunumo de Italio.
Bryan
Bryan estas irdevena familia nomo. La nomo estas vario de origina irlanda nomo Brian (per la sama prononcado [bra:jen]), kaj estas tre kutima nomo en Irlando kaj aliaj anglalingva landoj.
Bryan povas referenci al :
James Baillie Fraser
James Baillie FRASER (11an de junio 1783 – januaro de 1856) estis skota veturanto kaj aŭtoro.
Li naskiĝis ĉe Reelig en la kantono de Inverness. Li estis la plej aĝa el kvar filoj de Edward Satchel Fraser el Reelick, ĉiuj el kiuj veturis orienten kaj havis sukcesajn karierojn.
Dekomence James veturis al Karibio kaj el tie veturis al Hindio. En 1815 li faris esploradon en Himalajon, akompanate de sia frato William (m. 1835). Kiam Reza Kuli Mirza kaj Nejeff Kuli Mirza, ekzilitaj persaj princoj, vizitis Anglion, li respondecis pri ties zorgado dum la vizito, kaj je ties reveno li akompanis ilin ĝis Konstantinopolo. Li poste estis sendita al Persio kiel diplomato kaj plenumis memorindan surĉevalan veturadon tra Turkio al Teherano. Lia sano tamen suferis pro tia ekspono.
LNB
LNB havas plurajn signifojn.
Teuvo Aura
Teuvo AURA (naskiĝis la 28-an de decembro 1912, mortis la 11-an de januaro 1999) estis finna politikisto. Li dufoje komisie estis ĉefministro de Finnlando: unuafoje de la 14-a de majo 1970 ĝis la 15-a de julio 1970 kaj duafoje de la 29-a de oktobro 1971 ĝis la 23-a de februaro 1972.
Centra Sulaveso
Centra Sulaveso (Sulawesi Tengah, enlande foje mallongigata "Sulteng") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 61 841 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sulaveso. Laŭ stato de la jaro 2011 Centra Sulaveso havis 2 635 009 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 41 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el unu urbo, 10 distriktoj, 147 subdistriktoj kaj 1 712 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Paluo.
La monta surfaco de la provinco respondecas pri forta etna fragmentiĝo de la loĝantaro kaj pri la malalta loĝdenso. For de la marbordaj ebenaĵoj estas malbone evoluinta transporta infrastrukturo, kio kontribuas al la izolado de tutaj regionoj, aparte en la orienta duoninsulo.
Kohei Hayashi
Kohei Hayashi (林 晃平, n. ) estas japana futbalisto.
Dummar
Dummar (دمر) estas municipa distrikto de Damasko, Sirio, en la nordokcidento de la urbo. Ĝi estas la plej granda distrikto de Damasko laŭ areo.
Kohei Hayashi
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Consadole Sapporo, Kawasaki Frontale kaj Montedio Yamagata.
Dummar
Historio
La konstruado de la distrikto ekis en la 1970-aj jaroj, kaj venis la unuaj loĝantoj en la mezo de la 1980-aj jaroj. Nuntempe ĝi estas ĉefe antaŭurbo de meza klaso hejmo de multaj damaskaj profesiuloj.