cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mala Pruga
Mala Pruga, serbe Мала Пруга, estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun. La loknomo signifas: malgranda fervojo.
Geografio
Mala Pruga etendiĝas ĉe Zemun laŭ aŭtovojo kaj fervojo Beogrado-Novi Sad. La loko konsistas parte el loĝdomoj, parte el industria zono.
Elliott Nugent
Elliott NUGENT (n. la 20-an de septembro 1896 en Ohio - m. la 9-an de aŭgusto 1980 en Novjorko) estis usona aktoro, verkisto kaj filmreĝisoro. Li sukcese pasis el mutaj filmoj al parolaj filmoj, kaj reĝisoris interalie The Cat and the Canary, kun la aktoroj Bob Hope kaj Paulette Goddard. Li sekve filmis aliajn verkojn kun Hope, precipe Never Say Die (1939) kaj My Favorite Brunette.
Nugent estis kolegia kamarado (kaj tutviva amiko) de James Thurber. Ili kune verkis la Broadway-teatraĵon The Male Animal (1940), en kiu Nugent havis rolon kun Gene Tierney. La membiografio de Nugent, Events Leading Up to the Comedy (1965), preterrigardas grandajn partojn de liaj vivo kaj verkaro, sed pritraktas honeste la alkoholismon, per kiu ĉesis lia kariero.
Tlacoapa
Tlacoapa estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlacoapa. Tlacoapa apartenas al la regiono La Montaña, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Tlacoapa apartenas entute 39 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12063.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8733 loĝantojn. El tiuj estis 4125 viroj kaj 4608 virinoj. La komunumo havas surfacon de 326,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1400 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7613 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6744 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 88,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
4724 de la loĝantoj de Tlacoapa en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1627 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 34,44 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 44,05 % (1130 el 2565 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 23,02 (497 el 2159 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
Dévaványa
Dévaványa [dEvavAnja], rumane Devǎneşti estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, iam en subregiono de Szeghalom, nun en Distrikto Gyomaendrőd.
Tlacoapa
Sociogeografio
El la 7613 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 7186 apartenis al la katolika religio. 427 personoj apartenis al aliaj religioj.
Dévaványa
Situo
Dévaványa situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Gyomaendrőd-Püspökladány.
Tlacoapa
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dévaványa
Historio
Dévaványa estis kampurbo inter 1523-1872, poste grandvilaĝo ĝis 1945, ĝis vilaĝo 1970. Poste denove ĝi estis grandvilaĝo, fine urbo ekde 2000.
En 1514 la loĝantoj patoprenis en ribelo de Georgo Dózsa. Dum la turka dominado la loko estis sultana bieno, sekve la loĝantoj ne suferis multe. En 1693 la tataroj prirabis la urbeton. En 1919 la rumanoj okupis la urbeton. Dum la 2-a mondmilito la judoj estis deportitaj.
La urban ekonomion karakterizas okupiĝo pri agrikulturo.
Famuloj
En Dévaványa naskiĝis pentristo Ferenc Berényi.
Boningen
Boningen estas komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 705 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Boningen limas en nordo al Kappel, en nordoriento al Olten, en oriento al Rothrist (AG), en sudoriento al Murgenthal (AG), en sudokcidento al Fulenbach, kaj en okcidento al Gunzgen.
Trafiko
Boningen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Apud la vilaĝo kruciĝas la flankaj vojoj de Kappel al Fulenbach kaj de Arburgo al Härkingen. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Olten tra Arburgo al Härkingen kaj Oensingen. Norde de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1. La plej proksima aŭtovojalveturejo situas 6 kilometrojn oriente en Arburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Boningen datiĝas el la jaro 1226 kiel in villa Bonningen. Boningen dum mezepoko apartenis al la froburga distrikto Fridau. Fridau estis en la jaro 1415 konkerita de Berno kaj Soloturno. Kadre de la divido de la Grafejo Buĥsgovio Boningen kune kun la distrikto Fridau fariĝis parto de Soloturno.
Sèvres - Lecourbe (pariza metrostacio)
Sèvres - Lecourbe [sɛvʁ ləkuʁb] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 6, en la 15-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝis la, ĝi nomiĝis Avenue de Suffren , el la nomo de Avenuo de Suffren.
La stacio estas supertera sur viadukto en la akso de Bulvardo Garibaldi, okcidente de Placo Henri Queuille (kruciĝejo kun Strato de Sèvres kaj Strato Lecourbe, Avenuo de Breteuil kaj Bulvardo Pasteur).
Ĝia nomo devenas de Stratoj de Sèvres kaj Lecourbe. Strato Lecourbe omaĝas al generalo Claude Jacques Lecourbe (1759-­1815).
Alirejoj
La stacio disponas pri alirejo sur la inter-ŝoseo fronte al n-ro 94 de Bulvardo Garibaldi.
Naciismo-studoj
Aŭtoroj kiel Eric Hobsbawm, Carlton J. H. Hayes, Hans Kohn, Elie Kedourie, John Hutchinson, Ernest Gellner, Karl Deutsch, Walker Connor, Anthony D. Smith kaj Benedict Anderson sternis fundamenton por studoj pri naciismo en la postmilita periodo. En la fruaj 1990-aj jaroj, iliaj ideoj estis entuziasme alprenitaj de akademiuloj, ĵurnalistoj kaj aliaj, kiuj strebis kompreni kaj klarigi la rimarkeblan refortikiĝon de naciismo, kiun karakterizis eventoj kiel la dissolvo de Sovetunio, la Ruanda genocido kaj la Jugoslavaj militoj.
Historio de la studkampo
La evoluo de la studkampo povas esti dividita en kvar stadiojn: (1) la malfrua 18-a kaj la 19-a jarcentoj, en kiuj la naciismo unue aperis kaj en kiuj la plej multa intereso pri ĝi estis filozofia; (2) la periodo ekde la 1-a mondmilito ĝis la fino de la 2-a mondmilito, kiam naciismo fariĝis temo de formala akademia pristudo; (3) la postmilita periodo inter 1945 kaj la malfruaj 1980-aj jaroj, kiam pluraj sociologoj kaj politikologoj ellaboris ĝeneralajn teoriojn de naciismo en la kunteksto de tutmonda malkoloniigo kaj la "etna reviviĝo" en la Okcidenta mondo; kaj (4) la periodo post la revolucioj de 1989, en kiu ekfuroris intereso pri naciismo kaj kristaliĝis naciismo-studoj kiel esplorkampo.
18-a kaj 19-a jarcentoj
"Ĝis la Unua mondmilito", klarigas Umut Özkirimli, "intereso pri naciismo estis grandparte etika kaj filozofia". La kleruloj de tiu periodo, plejmulte historiistoj kaj socifilozofoj, pli okupiĝis pri la "meritoj kaj difektoj" de tiu doktirno, ol pri la origino kaj disvastiĝo de naciaj fenomenoj. La nacio-ŝtaton oni rigardis kiel progresigan etapon en la historia evoluo de homaj socioj, kaj liberaluloj same kiel marksistoj atendis, ke la naciismo fine cedos al kosmopolita monda ordo. En tiu kunteksto oni traktis naciojn kaj naciismon kiel evidentajn faktojn, kaj la plej multaj aŭtoroj, kiuj diskutis ilin, estis motivitaj de iu speciala politika zorgo. Ne okazis provoj formuli ĝeneralan teorion de naciismo, aplikeblan al ĉiuj kazoj. Kelkaj el la plej gravaj aŭtoroj en tiu periodo inkluzivas: Johann Gottfried Herder, Jean-Jacques Rousseau, Emmanuel Joseph Sieyès, Johann Gottlieb Fichte, Giuseppe Mazzini, Ernest Renan, kaj John Stuart Mill.
Naciismo-studoj kiel akademia kampo
Pluraj universitatoj aranĝas diplomnivelajn kaj ne-diplomnivelajn kursojn pri naciismo. La Bostona Universitato, la Universitato de Londono (precipe la Londona Altlernejo de Ekonomiko), la Universitato de Centra Eŭropo (Hungario) kaj la Universitato de Edinburgo apartenas al la plej elstaraj institucioj, en kiuj naciismo-studoj okupas gravan lokon. La Fakultato de Homaj Sciencoj de la Scienca Universitato Loránd Eötvös (Hungario) antaŭnelonge lanĉis multinkluzivan mallongperiodan programon dediĉitan ekskluzive al la pristudo de naciismo.
Rózsi Ilosvay
Rózsi Ilosvay [rOĵi iloŝvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ilosvay Rózsi estis hungara aktoro, infana aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Pfeifer Rózsa, ŝia filo estis Zdenkó Tamássy.
Rózsi Ilosvay naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rózsi Ilosvay aĝis dek, kiam ŝi debutis sur scenejo. Post la necesaj lernejaj jaroj ŝi akiris aktoran diplomon en privata lernejo de Szidi Rákosi. Ŝi ricevis rolojn en pluraj teatroj aŭ kabaredoj en sia naskiĝurbo. Ŝi ekzemple apartenis al Teatro Belvárosi, Teatro Renaissance (1924), Gaja Teatro (1926), laste en Nova Teatro (Budapeŝto). Ŝi kantis kanzonojn en kabaredoj. Ŝi edziniĝis dufoje en 1920 kaj 1924, ŝi naskis filon en 1921.
Nĉumbuluoj
La nĉumulua lingvo apartenas al la nord-guangaj lingvoj.
Sub Cetate (Valcău de Jos)
Sub Cetate (Valcău de Jos) [sub ĉetate] (hungare: Valkóváralja) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Şimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 455 loĝantojn (rumanoj); en 1992 498 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1481. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Kraszna, de 1976 Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Valcău de Jos.
Giuseppe Gioacchino Belli
Giuseppe Francesco Antonio Maria Gioachino Raimondo BELLI ([ Ĝuzeppe Ĝoakkino Belli] ; naskiĝis la 7-an de septembro 1791 en Romo, mortis la 21-an de decembro 1863 en Romo) estis itala poeto.
En siaj 2279 Romaj sonetoj, verkitaj en la roma dialekto li kolektis la voĉon de la roma popolo de la 19a jarcento.
En Esperanto
De la sonetoj de Belli aperis tradukitaj en Esperanto almenaŭ 139, de diversaj tradukintoj:
Eksteraj ligiloj
La Esperantaj versioj de 138 el la 139 tradukitaj Sonetoj de Belli estas legeblaj rete ĉe:
Ju Ŝjuhŭa
Yu Xiuhua (en ĉina (simpligita 余秀华 tradicia 余秀華; pinjine: Yú Xiùhuá; naskiĝinta en 1976) estas ĉina poeto. Ŝi loĝas en malgranda vilaĝo, kaj havas cerban paralizon, kiu malfaciligas ŝian parolon kaj movadon. Sed ŝi ankoraŭ verkas poezion, kaj antaŭ ol januaro 2015, Ŝjuhŭa estis verkinta pli ol du mil poemojn. En 2014, ŝia poemo, "Mi transiris la duonon de Ĉinio por dormi kun vi" (穿过大半个中国去睡你)” reafiŝiĝis ofte en WeChat, kiu notinde pliigis ŝian famon. Dum la sama jaro, la revuo poemo, nacia gazeto de Ĉinio, publikigis ŝian poezion, kiu ankaŭ diskonigis ŝiajn verkojn. Dokumenta filmo pri ŝia famiĝo kaj ŝiaj rilatoj kun ŝia familio ellasiĝis en 2016, kaj montriĝis ĉe diversaj film-festivaloj.
Akceptisto
Akceptisto estas profesiulo kiu akceptas la klientojn, pacientojn aŭ uzuantojn de konstruaĵo aŭ evento en specifa areo konata kiel akceptejo. Ties funkcio konsistas en havigo de ĉiu tipo de informaro kaj ĉeesto, pro kio tiu kutime posedas konojn pri gastado ĉu administraj ĉu sekretariaj. Depende de sia fako, la taskoj kiujn tiu povas plenumi ege varias. En gastejoj ili estas konsiderataj kiel «prezentkarto de la hotelo». En hoteloj plej ofte la akceptisto identigas la klienton, kontrolas ĉu ĝustas la ebla rezervo, kontrolas kaj certigas la dezirojn de la kliento, plenumas la koncernajn burokratajn procedurojn, ricevas la pagon de la servo, havigas ŝlosilon de la ĉambro kaj informas pri la diversaj servoj. En kongreso (grava koncepto en Esperantujo) estas similaj taskoj, krom la havigo de la koncerna kongresmaterialo (sako, kongreslibro ktp.). En sansistemo (hospitaloj, malsanulejoj ktp.) akceptisto devas antaŭ ĉio informiĝi pri la sanstato de la paciento, ĉu tio bezonas urĝan zorgadon, krom la menciitaj taskoj. En ĉiuj tiuj okazoj la akceptejo estas la unua ejo kiun ĉiu alvenanto devas viziti.
En domoj, oni povas uzi la terminon "akceptejo" por la akcepta loko ĉe la enirejo kie oni aranĝas por la komforta ĉeestado hejme, ekzemple lasante tie pluvombrelojn, mantelojn aŭ aliajn vestaĵojn, ŝuojn en multaj landoj ktp. Tiu ejo tamen plej ofte estas nomata vestiblo.
Ju Ŝjuhŭa
Vivo en Hengdian vilaĝo
Antaŭ ol 2015, Ju ankoraŭ vivis en Hengdian kun siaj gepatroj, vivanta simplan vivon. Hejme, ŝi faris kelkajn hejmajn laborojn, manĝigis la kuniklojn kaj verkis sian poezion. En la kampara medio de Hengdian, al la poezio de Ju mankis legantoj.
Familio
En 1995, kiam Ju havis 19 jarojn, ŝi komencis aranĝitan edziniĝon organizitan de ŝia patrino. Ju edziniĝis al Jin Ŝiping (Yin Shiping), 12 jaroj pli aĝa ol ŝi. Li malofte estis hejme, kaj kiam ili estis kunaj, ili ĉiam kverelis. La edziĝo produktis filon. Ju Ŝjuhŭa kaj Jin Ŝiping maledziĝis en septembro 2015. La gepatroj de Ju daŭre provizis ŝiajn vivrimedojn ĝis kiam ŝia antologio eldoniĝis.
En 2016, la patrino de Ju mortis pro pulma kancero.
Spertoj pri verkado
En 1998, Ju Ŝjuhŭa verkis sian unuan poemon "Markanta（印痕". En 2009, Ju Ŝjuhŭa komencis verki poezion je regula rapido. Ŝia poezio pritraktas temojn de ŝia amo, korinklino, viv-sentoj, handikapo, kaj la fermita vilaĝo, kiun ŝi ne povas eskapi. En novembro 2014, la gazeto poemo publikigis ŝiajn poemojn.
En januaro 2015, la unua antologio de poezio de Ju, "La lun-lumo falas sur mia maldekstra mano（月光落在左手上)" eldoniĝis de la Presejo de Gŭangŝjia Normala Universitato. Je la 28-an de januaro, Ju elektiĝis vic-prezidanto de la Verkista Asocio de la Urbo Ĝongŝjang de la provinco Hubejo. En februaro de la sama jaro, Hunana Literatura kaj Arta Eldonejo eldonis ŝian poemaron "Ŝanceliĝanta Homa Mondo（《摇摇晃晃的人间》）"
Je la 15-a de majo 2016, la tria libro de Ju Ŝjuhŭa, "Ni amis kaj poste forgesis（《我们爱过又忘记》）" eldoniĝis en Pekino. Je la unua de novembro 2016, dum la tria ĉina ceremonio "Kamparana Literatura Premio", Ju Ŝjuhŭa gajnis la specialan premion "Kamparana Literatura Premio", kaj ricevis 100,000 juanojn.
Trajtoj de ŝia poezio
Ŝi verkis plurajn am-poemojn. Kiel virino vivanta ĉe la malsupro de societo, kaj kun difektita korpo, ŝi havas profundajn spertojn de la manko de amo. Ŝi ne kontentiĝas kun la poezia deziro por amo, sed forte montras la malsimplan kaj apartan imagon de virina temo.
Ŝiaj poemoj estas plenaj de la malsimpla signifo de amo kaj la vokado, la seniluziiĝo de amo kaj ĝia realiĝo. Amo igas la poeton pridemandi la ekziston, veron, morton, kaj aliajn metafizikajn problemojn kaj aliajn ontologiajn temojn.
Paweł Frenkel
Paweł Frenkel hebree: פאוול פרנקל (naskiĝis en 1920 en Varsovio, mortis la 11-an de junio 1943 samloke) – komandanto de Juda Militara Asocio, ĉefo de ties Militara kaj Informa Departamento. Aktivulo de la Nova Cionisma Organizaĵo kaj de ĝia junulara filio Betar.
Vivo
En la aĝo de 18 jaroj aliĝis al la movado Betar. Eblas, ke antaŭ la dua mondmilito organizis kibucon en Hrubieszów. Printempe 1942 iĝis kunfondinto de Żydowski Związek Wojskowy kaj ĝia komandanto. Li preparis sian organizaĵon al la ribelo en Varsovia geto, gvidis prepardefendon de la ĉefa kvartiro de Juda Militara Asocio ĉe la str. Muranowska 7/9 en Varsovio.
Post eksplodo de la Ribelo en varsovia geto (la 19-an de aprilo 1943) estis ĉefkomandanto de la defendo de Muranów-placo kaj komandanto de ŻZW en la batalo sur la Muranów-placo. Dum la batalo trarompis ĉirkaŭigon de la ribelantaj pozicioj, alpaŝante kun la alia komandanto Leon Rodal, al pozicioj de kunlaborismaj ukrainaj formacioj atakante ilin neatendite.
Post rompiĝo de la defendo de la Muranów-placo, Frenkel kun sia taĉmento eliris el la geto pere de subfosaĵo (la 25-an de aprilo 1943). La taĉmento restis en pli frue pretigita konspira loĝejo ĉe la str. Grzybowska 11/13. La loĝejo estis ligita kun bunkro, troviĝanta en la kelo. De tie subtaĉmentoj de ŻZW eliris al noktaj operacoj al la flamanta geto, provante savi tie malliberigitan civilan loĝantaron. En la unua semajno de aprilo 1943 la loĝejo estis denuncita al germanoj fare de membro de kunlaboranta kun ŻZW pola konspira organizaĵo "Miecz i Pług" (Glavo kaj Plugilo), kiu estis penetrita de la agentoj de Gestapo. La 11-an de junio la domo estis ĉirkaŭita de la germanaj fortoj. Frenkel kune kun sia taĉmento defendis sin tie dum pluraj horoj. Kiam la municio elĉerpiĝis, la judaj ribelantoj ne volante perei de la malamika mano, sinmortiĝis eksplodigante la bunkron.
Dawid Wdowiński, unu el restintaj komandantoj de ŻZW, skribis pri Paweł Frenkel: li estis unu el la plej belaj, plej sinceraj kaj modestaj personoj, kiajn mi renkontis en mia longa vivo. Li estis personigo de "hadar" − digno.
NGC 623
NGC 623 (aliaj indikoj — PGC 5898, ESO 353-23, MCG -6-4-52) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
10758 Aldoushuxley
10758 Aldoushuxley estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la angla verkisto Aldous Huxley (1894–1963), plej konata pro lia pesimisma romano "Mirinda Nova Mondo" (1932). Profunde koncernita pri la estonteco de la homaro, li antaŭvidis en sia verko teknikojn de reproduktado kaj psikologiajn manipuladojn, kondukante al profundaj negativaj ŝanĝoj en la socio.
Katedralo de San-Paŭlo
La Katedralo de San-Paŭlo (Catedral Metropolitana de São Paulo) estas katolika katedralo de San-Paŭlo, granda urbo de Brazilo. Inaŭgurita en 1954.
Gimigliano
Gimigliano estas komunumo de Italio.
Piŝto
Piŝto estas masiva maŝinparto en la formo de cilindro, kiu estas nur minimume malpli granda ol la interna diametro de samforma ujo (la piŝto-ingo), en kiu ĝi moviĝas tien kaj reen.
Oni aplikas tian aranĝon por transformi premon en movon (piŝta motoro) aŭ por transformi movon en premon (piŝta pumpilo).
Teritoria organizado de Kipro
La Respubliko Kipro administre dividiĝas en ses distriktoj: Nikozio, Famagusto, Limasolo, Pafoso, Larnako kaj Kirenio. Ĉiu distrikto estas regata de reprezentanto de la centra registaro. La distriktoj Famagusto, Kirenio kaj parto de Nikozio troviĝas en la memproklamita Turka Respubliko Norda Kipro.
Ankaŭ ĝi havas la teritoriojn Akrotiri, sude de la insulo, kaj Dhekelia, oriente, kiuj estas sub regado de administranto nomumita de Britio. En ĉi tiuj teritorioj ekzistas britaj militistaj bazoj.
Éva Varga (skulptisto)
Éva Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Éva estis hungara skulptisto, platetisto, dekoraciisto. Ŝia edzo estas Péter Szanyi. Éva Varga naskiĝis la en Hajdúböszörmény.
Biografio
Éva Varga studis en Hungara Belarta Altlernejo inter 1969-1974. Ŝia majstro estis Iván Szabó (skulptisto). En 1975 ŝi aliĝis al artistkolonio (Miskolc). Inter 1977 kaj 2009 ŝi plurfoje ricevis stipendiojn, ankaŭ eksterlandajn. Ŝi kreas skulptaĵojn, skulptaĵetojn, medalojn, platetojn, eĉ kelkfoje teatrajn dekoraciojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1973–2007. Ŝi naskis filinon, kiu same iĝis skulptisto.
Teting (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rémilly - Stiring-Wendel (172000).
Inoue Naohisa
INOUE Naohisa (井上直久, Inoue Naohisa) estas superrealista artisto naskiĝinta en 1948 en Osako, Japanio. Multe da liaj pentraĵoj okazas en la fantazia lando de Ibarado (イバラード). Li kreis referencan kaj fonan arton por la filmo Flustro de la Koro (耳をすませば) de Studio Ghibli. Pli freŝdate, liaj artaĵoj estis donitaj pli rektan adapton en la mallonga filmo La Tagon Mi Rikoltis Stelon (星をかった日, Hoŝi o Katta Hi), kiu estas montrota nur ĉe la Muzeo Ghibli.
Teting-sur-Nied
Teting-sur-Nied aŭ Téting-sur-Nied estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tetingeois.
Kirschroth
Kirschroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Árpád Molnár
MOLNÁR Árpád (molna:r) estis hungara redaktoro, instruisto naskita la 31-an de januaro 1913 en Marosújvár kaj mortinta la 31-an de julio 1971 en Aiud.
Kariero
Molnár Árpád studis en Romo, diplomiĝis pri filozofio en 1939. Li estis respodecredaktoro inter 1933-44 de la monatrevuo Havi Szemle, de 1946 li estis instruisto, direktoro de la porinstruista lernejo de Aiud ĝis sia morto.
(16572) 1992 EU5
(16572) 1992 EU5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Sifono
Sifono estas aparato konsistanta el u|u-forma tubo kun neegalaj brakoj, per kiu oni transverŝas fluaĵojn de alta al malalta loko tra iu baraĵo. Ĝi funkcias teorie eĉ en vakuo kaj baziĝas je la gravito kaj koheraj fortoj inter la fluidaĵo en la tubo. Multaj aŭtoroj akcentas ankaŭ gravecon de atmosfera premo je kohera forto inter la akvomolekuloj. Oni sukcesis jam superi altodistancon de ĉ. 10 m, kun akvo.
Laŭ Francisko Azorín sifono estas ''Tubo kurbigita, dubranĉa; konstruaĵo similforma. Botelo kun tia tubo. Li indikas etimologion el la greka sifon (sifono) kaj de tie la latina sipho, siphonis''.
Arondismento Gex
La arondismento Gex (france arrondissement de Gex) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Gex. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Kantonoj
Apartenas al la arondismento Gex la jenaj 3 kantonoj:
Prašice
Prašice, hungare Nyitraperjés [njitraperjEŝ] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Prasich.
Situo
Prašice situas sur deklivoj, meze de sakovojo. Topoľčany troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1245 en formo "Periese". En la 17-a jarcento la turkoj kelkfoje disrabis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 721 homoj en 96 domoj. En 1831 kaj en 1866 multaj mortis pro ĥoleroj. En 1910 loĝis en Nyitraperjés 1346 homoj, (1238 slovakoj, 48 hungaroj, 40 germanoj, 12 kroatoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1930 kastelo, en 1939 brikofarejo konstruiĝis. En 2001 loĝis en Prašice 2089 homoj, (2055 slovakoj, 10 ukrainoj, 7 ĉeĥoj, 3 hungaroj kaj aliaj).
Katsuyoshi Kuwahara
Katsuyoshi Kuwahara (japane 桑原 勝義, n. 30-an de majo 1944) estas japana futbalisto. Li en 1965 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Petro Váradi
Kariero
Váradi estis instruigita de Johano Vitéz. Li studis en Bologna, iĝis kanoniko de Esztergom, poste abato de Szentjób kaj Földvár kaj samtempe reĝa sekretario, de 1479 sekreta kanceliero, de 1480 arkiepiskopo de Kalocsa, unu el plej intimaj homoj de reĝo Matiaso la 1-a, grava persono de humanista rondo de Buda. Pli poste li alfrontis la reĝon kaj pro tio en 1484 la reĝo malliberigis lin unue en fortikaĵo Árva, poste en Visegrád. Váradi estis liberigita de Johano Korvino en 1490. De tiam li ne plu politikis. Lian leterkolekton verkita en jaroj 1490 – 98 eldonis Károly Wagner (Epistolae Petri de Varda, Posonii et Cassoviae, 1776).
Afonso Cláudio
Afonso Cláudio estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 31.086 loĝantojn en 2010.
Sepbraka kandelabro
sepbraka kandelabro povas esti:
Valcău de Sus
Valcău de Sus [valkəŭ de sus] (hungare: Felsővalkó) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 714 loĝantojn (rumanoj); en 1992 904 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1417. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Valcău de Jos.
Viena Arbaro
Viena Arbaro (germane Wienerwald ) estas mezalta montaro en la federaciaj landoj Malsupra Aŭstrio kaj Vieno de Aŭstrio, kiu geologie estas norda antaŭmontaro de la Nordaj Kalkalpoj, parto de la orientaj Alpoj. La arbara montaro troviĝas sude de la rivero Danubo inter Traisen [TRAJsen], Viena Ebenaĵo (hidrotermlinio kun multnombraj kuracbanejoj) kaj la Danuba kurbiĝo ĉe la burgo Greifenstein [GRAJfenŝtajn] en St. Andrä-Wördern. La okcidentan limon indikas la urbo St. Pölten, oriente la montaro transiras al la ebenaĵo "Viena baseno" (Wiener Becken), kaj de tie proksimas la lago Neusiedler See kaj la limo al Hungario. En Malsupra Aŭstrio la montaro ampleksas la historiajn regionojn Mostviertel (mosta regiono) okcidente kaj Industrieviertel (industria regiono) oriente.
La plej alta punkto estas Schöpfl [Ŝepfl], 893 metrojn super la marnivelo. La plej nordorientaj montoj estas Kahlenberg (Kalva Monto) 884 m kaj Leopoldsberg (Leopoldomonto) 425 m. Viena Arbaro kun siaj multnombraj arbaroj estas ŝatata proksima ripozregiono por la loĝantaro de Vieno.
Charlie Watts
Charlie WATTS (2a de junio 1941 - 24-a de aŭgusto 2021) estis brita muzikisto. De 1962 ĝis sia morto li estis drumisto de The Rolling Stones.
12238 Aktoro
12238 Aktoro estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta kun granda klinangulo proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la ĉilia astronomo Guido Pizarro elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Aktoro, patro de la ĝemeloj Eŭrito kaj Kteato, du grekaj batalintoj de la Troja milito, kiuj venkis Nestoron en vetkuro de ĉaro.
Grafiko
]
Grafiko estas arto videble prezenti objektojn per desegnaj linioj sur surfaco, kiel muro, kanvaso, ekrano, papero aŭ ŝtono por komercmarki, informi, ilustri aŭ distri. Ekzemploj estas fotoj, desegnaĵoj, sciencaj grafikaĵoj, nombroj, literoj, simboloj, mapoj, k.t.p. Grafikado ofte kombinas tekstojn, ilustraĵojn kaj kolorojn.
Laŭ Francisko Azorín grafiko estas Reproduktado de io per linioj, per figuroj; esprimado de ideo, statistiko, kalkulo, per linioj. Li indikas etimologion el greka grafikos (bildigita, skribita) kaj el tie la latina graphicus, kaj li aldonas terminojn Kalkulografiko, metodografiko, reprezentografiko.
(19202) 1992 HN
(19202) 1992 HN estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
NGC 624
NGC 624 (aliaj indikoj — PGC 5932, MCG -2-5-10, IRAS01333-1015) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Gioia Tauro
Gioia Tauro estas komunumo de Italio.
NGC 624
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lanĝoŭo
Lanĝoŭo (兰州 aŭ 蘭州 en la ĉina, Lánzhōu en la pinjina) estas ĉefurbo de la provinco Gansuo, en Ĉinio.
Lanĝoŭo nun areas je 13,043 kvadrataj kilometroj kaj havas 2 milionojn kaj 620 milojn da loĝantoj. Ĝi kovis en si la kulturon de la Flava Rivero kaj la kulturon de Silka Vojo, kaj servas kiel la centro de komerca kaj turisma aferoj en la nordokcidenta landparto de Ĉinio.
En la urbo Lanĝoŭo abundas antikvaj vidindaĵoj, kiaj la Kvin-fonta Monto, la Unua Ponto de la Flava Rivero, la Monto de Blanka Pagodo, la provinca muzeo, Strando de Sovaĝa Ansero ktp.
La Kvinfonta Monto estas konata turisma pitoreskejo en nordokcidenta Ĉinio. Ĝi estis ekspluatita en la dinastio Han antaŭ pli ol 2 mil jaroj. En la jaro 1955, ĝi estis konstruita kiel ĝardenon. La ĉefa konstruaĵo sur la monto estas la templo Chongqing starigita en la dinastio Ming (1368-1644). En la ĉefa halo troviĝas bronza budhostatuo alta je 5 metroj kaj peza je proksimume dekmil kilogramoj. En pavilono pendas fera sonorilo farita en la jaro 1202. Ĝi altas je 3 metroj kaj pezas je dekmil kilogramoj. Ĝi sonoras dure kaj klare kaj estas unu el la dek plej famaj vidindaĵoj de la antikva urbo Lanzhou. La Kvinfonta Monto altas je 1600 metroj super la marnivelo kaj havas en si kvin fontojn. Inter ili la fonto Huiquan estas la plej renoma pro la dolĉa kaj travideble klara akvo taŭga al infuzado de teo.
La fera ponto de la Flava Rivero estas nomata la unua ponto de la Flava Rivero. Ĝi estas nepre vizitinda loko en Lanĝoŭo, same kiel Granda Muro kaj Imperiestra Palaco en Pekino. Antaŭ longe, por transpasi la Flavan Riveron, oni povis uzi nur ŝafledan floson pro torentaj fluoj kaj danĝeraj ondoj de la rivero. En la jaro 1907 oni konstruis tie la feran ponton longan je 250 metroj kaj larĝan je 8 metroj. Proksimume 200 metrojn okcidente de la ponto troviĝas kabla ponto, per kiu turistoj povas transpasi la Flavan Riveron kaj atingi alian vidindaĵon -- la monton Blanka Pagodo.
La monto Blanka Pagodo havas sur si la samnoman templon konstruitan en la dinastio Juan (1206-1368). Ĝia malsupra parto figuras ronde, kun trajto de la fruatempa hindia templo, kaj ĝia supra parto kun 7 etaĝoj kaj 8 facoj tamen montras la ĉinstilan pavilonan formon. La monto Blanka Pagodo distancas de la Flava Rivero malpli ol cent metrojn. En la antikveco, piede de la monto konstruiĝis pasejo Jincheng, milita fortreso fama pro topografia kruteco.
Strando de Sovaĝa Ansero situas en la nordorienta parto de Lanĝoŭo. Origine, tie estis 18 sablo-insuletoj en la Flava Rivero. En la pasinteco tie ofte videblis sovaĝaj anseroj, pro tio la loko ekportis la nomon – Strando de Sovaĝa Ansero. Post la jaro 1958, tie konstruiĝis 20 kilometre longa ĉirkaŭ-stranda digo kaj asfaltita vojo, kaj pli poste aperis parko Yantan, naĝejo ktp, formante faman vidindaĵon de Lanzhou.
80 kilometrojn fore de Lanĝoŭo troviĝas grandega hidroelektrejo nomata Liujiaxia. Ĝi estis finkonstruita en 1974, kun alta digo de 147 metroj, generatora kapacito de miliono kaj 225 miloj da kilovatoj, kaj la jara elektruma kvanto de 5.7 miliardoj da kilovathoroj. Piede de la digo vidiĝas pramejo, kie turistoj povas veturi per ŝipoj kaj daŭrigi vojaĝon sur la Flava Rivero. Du horojn veturante oni trovos sin jam en ravino. Ĉe ambaŭ flankoj de la ravino, apike staras groteskaj rokoj, kiuj figuras simile al stupao, monstro, geamantoj ktp. Jen estas la fina parto de la akvorezervejo ankaŭ kun la nomo Liujiaxia. Apud la menciita akvorezervejo situas la fama ŝtonkavernaro de la templo Bingling. En la tibeta lingvo, Bingling signifas mil budhojn aŭ centmil budhojn.
La templo Bingling konstruiĝis antaŭ pli ol 1500 jaroj. Ĝi famas pro brilaj ŝtonaj skulptaĵoj en sia ŝtonkavernaro, kiu situas en la tereno areanta je 7 kvadrataj kilometroj. En 183 grotoj kaj kavernaj niĉoj estas 694 ŝtonaj skulptaĵoj kaj 82 argilaj, 5 stupaoj kaj diversaj freskoj de 900 kvadrataj metroj.
La plej admirinda estas la kaverna niĉo n. 169. Ĝi konstruiĝis en majesta krutaĵo 60 metrojn alta super la terfaco, kaj estas natura ŝtonkaverno areanta je 200 kvadrataj metroj. Ene rezerviĝas gravaj trezoroj de la ĉina ŝtona skulpturo. Starante dorsflanke al la rando de ravina abismo kaj suprenrigardante tiun faman kavernan niĉon, turistoj apenaŭ povus kredi je siaj okuloj, ke en la mondo ekzistas tiel impona miraklo.
Ĉapejo
La Ĉapejo (ចាប៉ី) estas kordinstrumento, nome speco de gitaro, de Tajlando kaj Kamboĝo. Ĝi havas kvar nilonajn kordojn en du kordoĥoroj kaj longegan kolon. La tonoj estas F3 F3, B3 B3.
Sámuel Váradi
VÁRADI Sámuel (va:radi sa:muel) estis hungara kuracisto naskita en Nagyenyed en 1773 kaj mortinta en Nagyenyed la 30-an de novembro 1857.
Kariero
Váradi havigis diplomon en Vieno en 1804 kaj laboris iom da tempo tie en akuŝsekcio de la universitato, poste revenis en sian naskiĝurbon kaj estis kuracisto dum pli ol tri jardekoj.
Arthur Lewin-Funcke
Arthur Lewin-Funcke estis arthistorie signifa germana skulptisto. Li naskiĝis la 9-an de novembro 1866 en Niedersedlitz proksime de Dresdeno (ekde la jaro 1950 urboparto de Dresdeno), kaj mortis la 16-an de oktobro 1937 en Berlino. Arthur Lewin-Funcke aparte konatiĝis pro bronzaj statuoj de ofte nudaj infanoj, junaj virinoj kaj viroj en natura grandeco, ne malofte ankaŭ paroj de patrino kaj bebo, sed ankaŭ kreis bustojn, reliefojn kaj medalojn. El la grandaj statuoj multaj estis monumentoj en publikaj lokoj, iuj ankaŭ dekoraĵoj en parkoj, en konstruaĵoj aŭ artaĵoj de tomboj.
Granda parto el ili neniiĝis dum la detruoj de la Dua Mondmilito (pri ili nun nur atestas detalaj antaŭmilitaj fotoj), aliaj ankaŭ malaperis senspure en la ĥaoso postmilita, sed la pretervivintaj artaĵoj en publikaj eksteraj lokoj, muzeoj kaj privataj kolektoj ankoraŭ nun atestas pri lia renomo.
En Berlino li fondis artlernejon pri skulptado, kiu kutime nomiĝis "Lewin-Funcke-Schule", kaj havis multajn konatajn instruistojn kaj lernantojn. El la lernentoj de la "Lewin-Funcke-lernejo" ekzemple menciindas la artistoj Raoul Hausmann (1886-1971), Käthe Kollwitz (1867-1945), August Macke (1887-1914) kaj Felix Nussbaum (1904-1944)
Lian heredaĵon administras arkivo lianoma en Detmold, Nordrejn-Vestfalio.
Notoj
<!-- Pli plena listo de instruistoj ... Leo W. Arndt (1857-1945) Otto Arpke (1886-1943) Hans Baluschek (1870-1935) Joseph Bató (1888-1966) Ernst Bischoff-Culm (1870-1917) Martin Brandenburg (1870-1919) Robert Breyer (1866-1941) Franz Christophe (1875-1946) Lovis Corinth (1858-1925) Robert Erdmann (1872-?) Ernst Fritsch (1892-1965) Uli Huber (1902-?) Ulrich Hübner (1872-1932) Jean Jacoby (1891-1936) Willy Jaeckel (1888-1944) Konrad von Kardorff (1877-1945) Leo von König (1871-1944) Paul Könitzer (1881-?) Martin Körte (1857-1929) Alexander Kraumann (1870-1956?) August Kraus (1868-1934) Max Kruse (1845-1942) Louis Lejeune (1877-1954) Arthur Lewin-Funcke (1866-1937) Ludwig Meidner (1884-1966) Ernst Neumann (1871-1954) Robert von Neumann (1888-1976) Moritz Pathé (1893-1956) Emil Pottner (1872-1942) Robert Richter (1860-1940) Waldemar Rösler (1882-1916) Imre von Santhó (1869-1945) Eugen Spiro (1874-1972) Franz Stassen (1869-1949) Reinhold Strehmel (1870-?) Carl Sturtzkopf (1896-1973)
... kaj de lernantoj, por kontroli per ruĝaj kaj bluaj ligiloj ĉu poste estos pli da artikoloj. Aemilian Baudnik (1877-1930) Martin Bloch (1883-1954) Gisela Boeck von Tschoppe (1887-1981) Hedwig Bollhagen (1907-2001) Lilia Busse (1897-1958) Marcelle Cahn (1895-1981) Paul Citroen (1896-1983) Eberhard Encke (1881-1936) Otto Freundlich (1878-1943) Otto Freytag (1888-1980) David Friedmann (1893-1980) Herbert Garbe (1888-1945) Luise Grimm (1900-1991) Ivo Hauptmann (1886-1973) Raoul Hausmann (1886-1971) Otto Herbig (1889-1971) Käthe Kollwitz (1867-1945) Peter Kollwitz (1896-1914) Robert Liebknecht (1903-1994) August Macke (1887-1914) Else Meyer (Meidner)]] (1901-1987) Felix Nussbaum (1904-1944) Wilhelm Oesterle (1876-1928) Klaus Richter (1887-1948) Georg Walter Rößner (1885-1972) Luise Staudinger-Federn (1879-1967) Jacob Steinhardt (1887-1968) Kate Steinitz (1889-1975) Irma Stern (1894-1966) Eva Stort (1855-1936) Otto Westphal (1878-1975) Magnus Zeller (1888-1972) Louis Ziercke (1887-1945) Walter Zille (1891-1959) Augusta von Zitzewitz (1880-1960) -->
Vestolavejo
Vestolavejo estas ejo, ĉambro, konstruaĵo aŭ instalaĵo, de grando laŭ la necesoj, kie oni lavas la uzitajn vestaĵojn kaj litotukojn. Alia difino estus jena: "Loko de instalaĵo kie oni lavas kaj gladas la vestaĵojn". En PIV lavejo estas loko ĉe rivero kaj simile, aranĝita por faciligi la lavadon de la tolaĵoj. Evidente tiu difino ne estas aktualigita, ĉar nur en disvolvigotaj landoj kaj mondoregionoj oni plu lavas en riveroj, dum plej ofte jam oni faras tion en apartoj ĉambroj aŭ ejoj.
La procezoj de lavado estas farataj ofte en la hejmo aŭ ajna instalaĵo kiu povas proponi tiun servon. En hotelo temas pri lokalo aŭ ejo dediĉita al lavado de la vestaĵoj, konekte kun la ĉefa konstruaĵo. Loĝejaro aŭ rezidejo de studentoj povas havi tiun servon de kunhavata lavado, aŭ tio povas esti farata de entrepreno sendependa.
La tradicia profesio estis farata de lavistinoj kiuj havis tion plej ofte kiel nura laboro, loĝis pro konveno en la hejmo mem de la posedantoj de la lavataj tolaĵoj, plej ofte en ejo asocia kun la ĉefa konstruaĵo. En nuntempaj lav-entreprenoj gelavistoj estas laboristoj kiuj laboras en la entrepreno ĉu ili rekte lavas aŭ ne.
Susanna Huovinen
Susanna HUOVINEN estas finna politikisto de Finnlanda Socialdemokratia Partio. Ŝi estis membro de finna parlamento ekde 1999 ĝis 2018, ministro pri trafiko ekde 2005 ĝis 2007 kaj ministro pri bazaj servoj ekde 2013 ĝis 2015. Ŝia edzo estas Timo Koivisto, urbestro de Jyväskylä. Ili loĝas en Säynätsalo.
Ferenc Schnetzer
Ferenc Schnetzer [ŝnecer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schnetzer Ferenc estis hungara oficiro, ministro.
Ferenc Schnetzer naskiĝis la  1867 en Baja. Li mortis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Schnetzer post lernado li estis oficisto servanta en suda Hungarlando. Li batalis en la 1-a mondmilito. Dum la Hungara Sovetrespubliko li aliĝis al la kontraŭantoj, estis li, kiu invitis la rumanan armeon okupi Budapeŝton, ĉar „tie la komunistoj regadas”. En 1919 li partoprenis en sukcesa puĉo kontraŭ Kabineto Peidl. En Kabineto Friedrich li estis ministro pri defendo kaj li aranĝis provizoran armeon. Baldaŭ li ricevis ŝtatan taskon.
Gábor Andrássy
ANDRÁSSY Gábor, [andra'ŝi] estis rumanuja hungara operkantisto (baso) naskita en Nagyvárad la 30-an de majo 1943 kaj mortinta en Florida (Usono) la 14-an de julio 2004.
Arthur Schnitzler
Arthur SCHNITZLER (Esperante: Arturo ŜNICLO) (la 15-a de majo 1862 en Vieno - la 21-a de oktobro 1931, sameloke).
Li studis ekde 1879 medicinon en la viena universitato, kie li doktoriĝis (d-ro med. pri otorinolaringologio) en 1885. Poste li laboris en la viena Allgemeines Krankenhaus (Ĝenerala malsanulejo).
Stilo
Ŝniclo verkis teatraĵojn kaj prozon (plejparte rakontojn), en kiuj li ĉefe emfazis la psikologiajn procezojn okazantajn en la menso de liaj ĉefroluloj. Kune kun rigardo al kaj analizo de la interna mondo de la roluloj, la leganto ricevas bildon de la socio, kiu ĉirkaŭas la roluloj kaj formas ilin.
La intrigo en la verkoj de Ŝniclo kutime okazas en la konkreta ĉirkaŭaĵo de malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcento en Vieno. Multaj el liaj rakontoj kaj teatraĵoj baziĝas sur la karakteriza viena etoso. Iliaj ĉefroluloj estas tipaj figuroj de la tiama viena socio: oficiroj kaj kuracistoj, artistoj kaj ĵurnalistoj, aktoroj kaj hedonismuloj, Kaj la frivola (prostituitino) knabino, kiu fariĝis unu el la markoj de la fikcio de Ŝniclo, kaj estis uzita de liaj kontraŭuloj - antaŭ ĉiuj Karl Krauss - kiel armilo por prezenti lian verkaron kiel simplisman kaj supraĵan.
Ŝniclo ne priskribas nenormalajn aŭ malsanajn mensajn procezojn, sed fokusiĝas al la mensaj movoj de normalaj kaj averaĝaj homoj, kaj specife pri la ordinaraj mensogoj de iliaj vivoj, kiuj alfrontas socion plenan de neskribitaj malpermesoj kaj regularoj, precipe en la areo de sekseco kaj persona digno. Proksimume samtempe kun sia kolego Sigmund Freud en la tiama nova studkampo de psikanalizo, Ŝniclo esprimas la diversajn malpermesojn, precipe seksajn, kiuj regis en la publika vivo same kiel en la individua vivo en tiama socio, kiu estis sklavigita al la valoroj de racieco kaj progreso. Ŝniclo montras la agon de subkonsciaj fortoj, kiuj ne sonas logike. Freud mem estis plena de aprezo por la profundaj psikologiaj komprenoj de la verkoj de Ŝniclo.
En la verko de Ŝniclo ofte aperas eksedziĝo (ekzemple en la skandala teatraĵo "La Rondo", 1896/1897), sekretaj romanoj kaj virinoj kiel ĉefaj ĉefroluloj.
Ŝniclo ankaŭ estas unu el la plej grandaj taglibraj verkistoj en germana literaturo. De la aĝo de dek sep ĝis du tagoj antaŭ sia morto li konservis zorgeman taglibron, 8,000-paĝan manuskripton, kiu estis eldonita inter 1981 kaj 2000 en dek volumoj de la Aŭstra Scienca Akademio.
Sekundara literaturo pri la supraj verkoj
Hartmut Scheible: Postparolo al Arturo Ŝniclo (Arthur Schnitzler): "La fianĉino" kaj "Sonĝonovelo" trad. Vilhelmo Lutermano,,
Eksteraj ligiloj
La fianĉino (Die Braut)
Rondo (Reigen)
Amindumo
Ludwig Adolf Peter zu Sayn-Wittgenstein
Ludwig Adolf Peter zu SAYN-WITTGENSTEIN (ruse: Пётр Христиа́нович Ви́тгенштейн; naskiĝinta la en Niĵino, mortinta la  en Lvivo) estis rusa feldmarŝalo. Li estis filo de grafo Wittgenstein kiu estis enmigrinta en Rusion sub la regado de carino Elizabeto.
Vivo
Wittgenstein montris siajn fortortojn en 1795 ĉe Dubienka, Ĥolm kaj Otvlenka. Poste li batalis en Kaŭkazo, ekz. ĉe la konkero de Derbent. En 1805 li estis en la avangardo ĉe la Batalo ĉe Slavkov. en 1806 li partoprenis la Rus-turkan militon; en 1807 li troviĝis sub armilo apud Friedland. Post la Paco de Tilsit li defendis la teritoriojn okupitaj fare de rusoj en Finnlando. En 1812 li batalis ĉe la rivero Daŭgavo kontraŭ la francoj. Proksime de Kljastici (Vicebska regiono) kaj Golovĉici (Mliniv-regiono/Ukraino) li repuŝis la francajn trupojn en julio; dum la lasta batalo li vunditis. En oktobro li foririgis generalon Claude Carra Saint-Cyr el Polack kaj venkis en la 30.10. ĉe Ĉaŝniki. En la 6.1.1813 li okupis Kenigsbergon, en la 10.3. Berlinon kaj post la morto de Miĥail Kutuzov li ĉefkomandis la aliancanojn; sed apud Großgörschen kaj Bautzen li malvenkis pro kio li retiriĝis pinte; do li ekkomandis la rusian korpuson en la bohemia armeo kaj batalis apud Dresdeno kaj Lepsiko.
Apud Bar-für-Aŭbe, en la 27.2.1814 li gravege vunditis. Li iĝis membro de la parlamento la 1818, en 1823 feldmarŝalo. Ĉe la kontraŭturkia kampanjo de 1828 li komence partoprenis sed devis jam en 1829 retiriĝi pro saneco malbona. En 1834 la prusia reĝo nobiligis lin princetitole.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 20. Leipzig 1909, p. 702 (tie ĉi interrete)
Husby
Husby estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto kaj la administra centro de la komunumaro Hürup, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Sommery (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Roch - Darnétal-Bifurcation (321000).
Siraĝganĝ
Siraĝganĝ, সিরাজগঞ্জ estas urbego en Bangladeŝo en Raĝŝaho (regiono). Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma distrikto.
Geografio
Siraĝganĝ situas sur ebenaĵo ĉe rivero, kiu estas kanalo de Brahmaputra. Raĝŝaho troviĝas 97, Dako 110 km.
Historio
Siraĝganĝ estis grava komerca centro ekde pri jutoj, dum dominado de britoj. La muelejoj pri jutoj estis inter la unuaj en la brita bengala areo. Tiuj muelejoj estis fermitaj post la sismo en 1897. La populacio laŭ la censo de Hindio en 1901 estis nur 23,114.
Ekonomio
Siraĝganĝ daŭre havas gravan Jutoindustrion kun produktoj interŝanĝitaj tra vojo, relo, kaj rivero.
Trafiko
Siraĝganĝ havas vojojn, fervojajn kaj riverajn rilatojn al gravaj urboj. La plej granda ponto de Bangladeŝo estas ĉi tie ekde 1998.
Karboksilata acido
Karboksilataj acidoj estas organikaj komponaĵoj enhavantaj almenaŭ unu Karboksila grupo (-COOH). La ĝenerala formulo por la karboksilata acido estas R-COOH, kaj R estas la radikalo, kiu kompletigas la molekulon. Karboksilataj acidoj okazas ĉie kaj grandkvante, kaj inkludas la aminoacidojn kaj la acetatan acidon.
Ekzemploj de karboksilataj acidoj
<Gallery> Abietinsäure.svg| Abietata acido Essigsäure Skelett.svg| Acetata acido Aspirin-Sructural.svg| Acetil-salikata acido Acrylsäure.svg| Akrilata acido Arachis_hypogaea_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-163.jpg| Arakidata acido L-Ascorbic_acid.svg| Askorbata acido Benzoesäure.svg| Benzoata acido Buttersäure Skelett.svg| Buterata acido Zitronensäure - Citric acid.svg| Citrata acido Folic-acid-2D-skeletal.png| Foliata acido Phthalic-acid-2D-skeletal.png| Ftalata acido Isophthalic-acid-2D-skeletal.png| Izoftalata acido Terephthalic-acid-2D-skeletal.png| Tereftalata acido Fumarsäure.svg| Fumarata acido Maleinsäure.svg| Maleata acido Äpfelsäure3.svg| Malikata acido Malons%C3%A4ure.svg| Malonata acido Myristica_fragrans_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-097.jpg| Miristata acido Niacin structure.svg| Nikotinata acido Oxalsäure2.svg| Okzalata acido Ölsäure.svg| Oleata acido Pyruvic-acid-2D-skeletal.png| Piruvata acido Prolin - Proline.svg| Prolino Salicylic-acid-skeletal.svg| Salikata acido </Gallery>
Pont-Neuf (pariza metrostacio)
Pont-Neuf [pɔ̃ nœf] estas stacio de la linio 7 de la Metroo de Parizo, en la 1-a arondismento de Parizo.
Pont-Neuf signifas en la franca Nova Ponto.
La stacio
La stacio estis malfermita en 1926, sur la dekstra bordo de Sejno apud ponto Neuf. En la mezo de siaj kajoj, ĝi prezentas reproduktojn de diversaj moneroj kun grandaj dimensioj, elvokante la Monnaie de Paris (monfarejon de Parizo), kies sidejo, Hôtel de la Monnaie (Hotelo de la Mono), situas vid-al-vide sur la maldekstra bordo de la riverego. Tiuj reprezentoj komencas sur unu flanko de la kajoj kaj kunigas la alian trapasante tra la volbo. Aliflanke, la kajoj enhavas malnovan mon-baskulon kaj du montro-fenestroj ekspozicias verajn monerojn.
Studentoj por Demokratia Socio
Studentoj por Demokratia Socio estis nacia studenta aktivisma organizo en Usono, kiu estis unu el la ĉefaj reprezentantoj de la Nova maldekstro. Fondita en 1960, la organizo disvolviĝis kaj vastiĝis rapide meze de la 1960-aj jaroj, kun pli ol 300 kunvenoj registritaj tutlande antaŭ 1969, antaŭ ol ĝi disiĝis dum la lasta kongreso en 1969.
SDS havas gravan influon super la organizado de studentoj en la jardekoj ekde ĝia kolapso. Partoprena demokratio, rekta agado, radikalismo, studenta potenco, ŝrumpaj buĝetoj, kaj ĝia organiza strukturo estas ĉiuj ĉeestantaj laŭ diversaj gradoj en aktualaj usonaj studentaj aktivismaj grupoj. Kvankam diversaj organizoj formiĝis en postaj jaroj kiel proponitaj naciaj retoj por maldekstrema studenta organizado, neniu alproksimiĝis je la skalo de SDS, kaj plej daŭris kelkajn jarojn kiel plej bona.
Popoldomo Probstzella
Haus des Volkes ("Domo de la popolo") en Probstzella (Germanujo) estis konstruita inter 1925 kaj 1927 laŭ komisio de la industriulo Franz Itting fare de Alfred Arndt kaj Ernst Gebhardt kiel hotelo kaj kulturcentro. La internon aranĝis komplete artistoj de Bauhaus el Dessau; temas pri la plej granda iam en Turingio realigita Bauhaus-aĵo.
Post la Dua mondmilito ĝi utiliĝis fare de la komunumo kaj de la GDR-dogano; en la ruĝa salonego okazas multaj spektakloj kaj festoj. En 1970/1971 la interno ŝanĝitis kaj pligrandiĝo je restoracio estis ankaŭ. En 1995 la tuta komplekso kun la parko gajnis staton de monumentprotektaĵo. Privatuloj aŭkcie akiris ĝin en 2003 kiuj restaŭrinte la tuton uzas ĝin laŭ la originaj planoj. Pro tio ili ricevis en 2005 la Germanan Fasadpremion. Fariĝis la inaŭguroj restoracia en 2005 kaj hotela en 2008. Ekde 2016 la historio videblas virtuale sur la retpaĝaro per saĝtelefono aŭ tabulkomputilo.
La korpo konstrua
La Popoldomo per sia grandeco dominas en la vilaĝo estante kontraŭe al la stacidomo malantaŭ doma linio. Tiu linio jam ĉiam ekzistis. Pere de la gastejo Meininger Hof oni eniris la ensemblan korton kie finfine estis la ĉefa enirejo hotela. Ĉe la alia flanko en la direkto de la parko estis la dua enirejo kun rekta aliro al la salonego festa.