cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albrecht Dürer
Finaj jaroj en Nurenbergo (1521–1528)
Dum por gravuraĵoj, la verkaro de Durero estis limigita al portretoj kaj ilustracioj por sia traktaĵo. La portretoj estis de la kardinal-elektisto Albrecht von Brandenburg; de Frederiko la Saĝulo), elektisto de Saksio; de la humanisma fakulo Willibald Pirckheimer; de Philipp Melanchthon, kaj de Erasmo de Roterdamo. Por tiuj de la Kardinalo, de Melanchthon, kaj de la fina ĉefa verko, nome desegna portreto de la Nurenberga patricio Ulrich Starck, Durero pentris la fratinojn profile, eble respegulante pli matematikan alproksimigon.
Spite plendon pro sia manko de formala klasika edukado, Durero esti tre multe interesata en intelektaj temoj kaj lernis multon el sia amiko el la junulaĝo Willibald Pirckheimer, kun kiu li sendube konsultis pri la enhavo de multaj el liaj bildoj. Li ĝuis ankaŭ grandan kontentigon el siaj amikecoj kaj korespondado kun Erasmo kaj kun aliaj fakuloj. Durero sukcesis produkti du librojn dum sia vivodaŭro. "La kvar libroj pri mezuro" estis publikigita en Nurenbergo en 1525 kaj estis la unua libro por plenkreskuloj pri matematiko en germana lingvo, same kiel estis citita poste de Galileo kaj de Kepler. La alia, nome verko pri urbaj fortikaĵoj, estis publikigitaj en 1527. "La kvar libroj pri la homa proporcio" estis publikigita postmorte, tuj post lia morto en 1528.
Post la vojaĝo al Nederlando kaj suferante sekvojn de malario, Dürer mortis neatendite la, iom antaŭ sia kvindeksepa naskiĝdatreveno. La simptomojn de sia malarimalsano, inter kiuj forta lienpligrandiĝo, li priskribis al sia kuracisto, kiel montras skizo en letero al li. Li tie montras al sia pligrandiĝinta lieno (Vidu maldekstran bildon).
Durero mortis en Nurenbergo estante 56-jaraĝa, lasante havaĵon valoran je 6,874 florenoj – nome konsiderinda monkvanto. Li estis entombigita en la tombejo Johannisfriedhof. Lia granda domo (aĉetita en 1509 el la heredantoj de la astronomo Bernhard Walther), kie li estis havinta sian atelieron kaj kie lia vidvino loĝis ĝis sia morto en 1539, restas grava vizitindaĵo en Nurenbergo. Ĝi estas nune muzeo.
En Esperanto aperis
''Formato 33x26. Luksa, serioza eldonaĵo pri la fama mezepoka pentristo. Modela teksto.'' Dudek ok bildoj pri liaj verkoj kun biografio kaj klarigo.
Reĝa plataleo
La Reĝa plataleo (Platalea regia) konata ankaŭ kiel Nigrabeka plataleo aŭ Oceania plataleo, estas birdospecio de la genro de kulerbekuloj, kiu loĝas en intertajdaj kotejoj kaj neprofundaj humidejoj ĉu ne salaj ĉu salaj en Aŭstralio, Novzelando, Indonezio, Papuo-Novgvineo, kaj Salomonoj. Ĝi estis registrita ankaŭ kiel vaganta en Novkaledonio. La Reĝa plataleo loĝas en humidejoj kaj manĝas krustulojn, fiŝojn kaj malgrandajn insektojn per bekoskuado konstanta el flanko al flanko. Ĝi ĉiam flugas havante kolon etende. Ĝi estas disvastigata tra sia granda teritorio, kaj tiele la Reĝa plataleo estas taksata kiel Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Taksonomio
La fama ornitologo John Gould unuafoje priskribis la Reĝan plataleon en 1838, kaj nomis ĝin Platalea regia notinte ties similon al la Eŭrazia plataleo (P. leucorodia). Studo de 2010 pri la mitokondria DNA de plataleoj fare de Chesser kaj kolegoj trovis, ke la Reĝa plataleo kaj la Orienta plataleo estas la plej proksimaj parencoj unu de la alia.
Aspekto
La Reĝa plataleo estas granda, blanka birdo kun nigra, kulerforma beko. Ĝi estas proksimume 80 cm alta, 74–81 cm longa kaj peza je 1.4-2.07 kg. Ĝi estas vadbirdo kaj havas longajn krurojn por piediri tra akvo. Ĝi manĝas fiŝojn, moluskojn, krustulojn, krabojn kaj amfibiojn, kaj kaptas sian predon per konstanta bekomovo el flanko al flanko.
La bekopinto de la Reĝa plataleo estas pli larĝa kaj funkcias pli kiel paro de pinĉiloj ol la pli larĝa beko de la Flavbeka plataleo, kiu funkcias kiel forcepso. Estas nigraj ankaŭ la vizaĝo (el bekobazo al ĉirkaŭokulo) kaj la kruroj.
Reproduktado
Dum la reprodukta sezono, kreskas longaj blankaj plumoj el malantaŭo de ties kapoj kaj aperas koloraj makuloj en vizaĝo. La nesto estas malferma platformo de bastonetoj en arbo kie la ino demetas du aŭ tri ovojn. Eloviĝo okazas post 21 tagoj. Tiuj birdoj ege multe suferas pro ĝenado dum la reprodukta sezono. En Aŭstralio, oni konstatis ke tutaj kolonioj abandonis siajn ovojn post malgranda ĝeno.
Aristarko
Aristarko aŭ Aristarĥo povas aludi al:
15301 Marutesser
15301 Marutesser estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Marianne Ute Esser, aninon de la Instituto de Astronomia Kalkulo de Hajdelbergo dum pli ol 30 jaroj. Kiel eldonistino de Astronomy and Astrophysics Abstracts ŝi kontribuis al la tutmonda famo de tiu bibliografio.
NGC 2135
NGC 2135 (alia indiko — ESO 86-SC39) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Klaus von Klitzing
Klaus von KLITZING (naskiĝis la 28-an de junio 1943 en Środa) estas germana fizikisto, konata pro eltrovo de la integrala kvantuma Hall-efiko. Pro tio li ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1985.
Sejdo
Laŭ la sama mitologio, Odinon (ĉefo de la azoj, unu el la klasoj de pranordiaj dioj) iniciatis en sejdon Freja, am(or)diino kaj membro de la vanioj, la alia klaso.
Eventuala influo inter ŝamanistoj ĝermanaj kaj laponaj (nojdoj) estas disputata.
Mwanza
Mwanza estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de la samnoma regiono. Ĝi havas 225.244 loĝantojn (aglomeraĵo: 336.811, ambaŭ en 2005). Per tio ĝi estas la dua plej granda urbo de la lando, post Daresalamo, sed antaŭ Zanzibaro.
Ĝi situas ĉe fjordo de Viktoria Lago je alto de 1.140 metroj super marnivelo. Ĝiaj koordinatoj estas.
La urbo estis fondita en 1892. Pro sia favora situo ĉe la lago ĝi evoluis al grava industria kaj ekonomia centro de Tanzanio, kun industrioj tekstila kaj nutraĵ-konservaĵa. Ĝi havas pramajn ligojn al Bukoba, Musoma kaj Nansio sur insulo Ukerevo. Fervojo ĝin ligas al Shinyanga kaj Tabora ĉe la centra tanzania fervoja linio. Pavimita vojo iras orienten al parko Serengeti kaj Musoma; ankaŭ la vojo al sudo, al Ŝinjango, nun estas preskaŭ komplete pavimita.
Ĝemela urbo
Mwanza ĝemeliĝis kun
Kuriozaĵoj
La fiŝkapta industrio de Muvanzo estas temo de la filmo La koŝmaro de Darvino, kiu rakontas la ekologiajn problemojn kaŭzitajn per enmeto de la nila perko en la lagon.
Natria laŭrila sarkozinato
Natria laŭrila sarkozinato, laŭrila sarkozinato de natrio aŭ CH3(CH2)10CH2C3H6NNaO2 estas organika kombinaĵo de natrio, laŭrata acido kaj sarkozinata acido. Ĝi estas tre simila al klaso de surfaktantoj kaj likvaj sapoj konsistantaj je natria laŭrila sulfato, kie la sulfata grupo estas anstataŭata de la aminoacido metil-glicino aŭ sarkozinata acido kaj la amonia grupo estas anstataŭata de natriatomo. La rezulto estas iu likva sapo pli milda por la haŭto kaj buŝmenbranoj kiu estas uzata en dentrokremo ne kaŭzante iriton. Ĝi same uzatas en ŝampuoj, postbarbaj locioj kaj vizaĝo-purigantoj.
András Kern
András KERN [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kern Andás estas hungara aktoro, voĉoaktoro, kantisto kaj reĝisoro.
András Kern naskiĝis la 28-an de januaro 1948 en Budapeŝto.
Biografio
La juna András Kern jam havis sukcesojn en Hungara Televizio en 1962, poste li faris etfilmon, kiu gajnis la unuan lokon. Li finis la studadon en Teatra kaj Filma Altlernejo de Budapeŝto en 1970, poste li havis rolojn en diversaj teatroj, en hungaraj televizioj kaj en Hungara Radio. Li estas konstanta hungara voĉo de Woody Allen. Li ricevis diversajn premiojn.
1573 Väisälä
1573 Väisälä estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano, laŭ ĝia orbito, de la Focea familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la belga astronomo Sylvain Arend la elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda esperantisto kaj astrosciencisto Yrjö Väisälä (1891–1971), en honoro de tiu ĉi.
Religion und Kunst
Religion und Kunst [Religio kaj arto] estas unu el la ĉefaj traktaĵoj de Richard Wagner. Li verkis ĝin dum la komponado pri sia lasta muzikdramo Parsifal en la jaro 1880 je Napolo (Vilao Angri), publikigis ĝin en la revuo Bayreuther Blätter kaj aperigis ĝin pli malfrue libroforme en la deka volumo de liaj Gesammelten Schriften und Dichtungen [Kolektitaj traktaĵoj kaj poeziaĵoj].
Wagner esprimiĝas en ĉi tiu traktaĵo detale pri la temo religio kaj prezentas sian mondkomprenon. De liaj leteroj al Hans von Wolzogen, eldonisto de Bayreuther Blätter, estas ekkoneble, ke li volas provoki la „mondon ne volantan kompreni lin“ kaj verki „fortan artikolon“. Jam en la enkonduko Wagner konstatas la ligon, kiu laŭ lia opinio ekzistas inter religio kaj arto:
Martiherrero
Martiherrero [martieREro] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. Martiherrero estas komprenebla kiel Marteno la Forĝisto; en la blazono estas simboloj de forĝisto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 336 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 10 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Marlín, Bularros, Ávila, Sanchorreja, Casasola kaj La Colilla.
Historio
Estas tomboj kaj kelkaj "verraco" [beRAko] de epoko de Vetonoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Balázs Bodolai
BODOLAI Balázs estas rumanuja hungara aktoro naskita en Târgu Mureş la 2-an de decembro 1980.
Studoj
Li finis en Liceo Bolyai Farkas en sia naskiĝurbo en 2000, inter 1997 kaj 1998 li studis en Lakeville Memorial Highschool, (MI), Usono kaj poste en Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat inter 2000 kaj 2004
Kariero
Inter 2004 kaj 2006 li estis ano de la Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat kaj poste ekde 2006 de la Kolozsvári Állami Magyar Színház.
Hans von Wolzogen
Hans von Wolzogen  (naskiĝinta la 13-an de novembro 1848 en Pocdamo; mortinta la 2-an de junio 1938 en Bayreuth) estis germana verkisto, redaktisto, libretisto kaj eldonisto.
Dum sia postedziĝa vojaĝo en 1872 li estis unuan fojon en Bayreuth, kie mallonge antaŭe, la 22-an de majo, estis okazinta la meto de la fundamentŝtono por la festivalejo de Bayreuth de Richard Wagner. Tiu ĉi venigis lin en 1877 al Bayreuth, kie li ekde 1878 ĝis 1938 komence redaktis kaj eldonis la revuon Bayreuther Blätter. Ekde 1878 li loĝis ĉe la Schiller-Strato, malproksime de la vilao Wahnfried de Wagner. Richard Wagner, de kiu originis la ideo por la revuo, rigardis Bayreuther Blätter kiel revuo por la informo pri la eblecoj de germana kulturo.
Wolzogen estris la Ĝeneralan Richard-Wagner-Asocion. La 19-an de decembro 1928 Wolzogen apartenis al la subskribintoj de la fondomanifesto de la naziisma kaj kontraŭjuda Batalligo por Germana Kulturo. Dum la nazia epoko Wolzogen aperigis marton de 1936 en la revuo Zeitschrift für Musik kontribuaĵon, en kiu li festis Hitler-on „kiel enkarniĝon de la naciisma spirito“ kaj komparis kun Richard Wagner.
(122463) 2000 QP148
(122463) 2000 QP148 estas malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,118949 astronomia unuo, tie estas 17,795 milionoj da km.
Uruñuela
Uruñuela [uruNJŬEla] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la nordokcidento de la regiono.
Dolní Roveň
Municipo Dolní Roveň situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo apud rivero Loučná, 5 km sude de urbo Holice kaj 15 km oriente de urbo Pardubice, ĉe ŝoseo n-ro 322 inter Pardubice kaj Vysoká u Holic. Vivas ĉi tie.
Uruñuela
Toponimio
Same kiel ĉe multaj aliaj loknomoj de Rioĥo la nomo de la loko devenas de la eŭska, precize de la termino "iruin / uruin" kies signifo estas "fortifikita vilaĝo", al kiu oni aldonis la artikolon -a egalvalora al  “la”  kaj la latinidan sufikson diminutivan "-ela". Tio estas, la loknomo estus tradukebla al "la vilaĝeto". Tiu loknomo trafas paralelismon etimologian kun la alternativa nomo de Pamplona, nome Iruña, krom kun tiu de la navara domaro Iruñuela. La apero de la loknomo en la dokumentaro montriĝis per diferencaj literumadoj: Eroniola en 945, flumine contra Irunia en 945, campo de Erunia / via de Erunia ad Naiera 1024, Uruniola 1050, Eruniola 1052, Oruniola 1054, Urunia / Erunia 1055, Urunola 1151, Orunnuella 1189, Huruñuela 1396, ktp.
Dolní Roveň
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Uruñuela
Geografio
Tiu municipo estas je 23 km de Logronjo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je nur 3 km de Nájera, komarka ĉefurbo. La municipa teritorio havis iam etendon de 10,4 km²; tamen nuntempe ĝi enhavas 13,9 km², ĉar en la 10a de Marto 2010, la Parlamento de Rioĥo aprobis la Leĝon 3/2010 por la modifo de la municipaj teritorioj de Torremontalbo kaj Uruñuela. Laŭ tio, Somalo separiĝis disde la unua menciita municipo kaj aliĝis al la dua. Uruñuela havas aktuale ĉirkaŭ 950 loĝantojn, sed somere tio pliiĝas.
Dolní Roveň
Historio
Nuntempa komunumo Dolní Roveň konsistas el kvar kuniĝitaj vilaĝoj, nome Dolní Roveň, Horní Roveň, Komárov kaj Litětiny. La vilaĝo Roveň ekestis verŝajne en la duono de la 13-a jarcento, kiam en Bohemion estis invititaj germanaj koloniistoj por fondi domarojn. La origina nomo de la vilaĝo estis Waltersdorf kaj oni derivis ĝin verŝajne de nomo de la germana koloniisto. La unuaj skribaj dokumentoj pri Waltersdorf estas el la jaro 1336, sed jam en la jaro 1349 estas dokumentita ĉeĥa nomo Roveň. La origina centro de la vilaĝo estis eble en loko de nuna vilaĝparto Horní Roveň, kie estis vilaĝestrejo kaj privilegia gastejo.
La domaro estis origine "reĝa artiklo", en la dua duono ĝi fariĝis havaĵo de familio Šternberk, poste havis ĝin genro Slavníkovci kaj ĉefe la familio Pernštejn, dum kies regado la komunumo ekfloris kaj fariĝis signifa.
Lernejo
Por vivo de la vilaĝo estis grava baza kaj daŭriga lernejoj. Lernejo apartenanta al paroĥejo estas dokumentita jam en la jaro 1635, en la jaroj 1703 ĝis 1875 funkciis memstara ligna lerneja domo kaj poste estis konstruita masonita lerneja konstruaĵo.
Fervojo
Al la fervoja reto estis Dolní Roveň ligita en la jaro 1899 per fervojo el Heřmanův Městec trans Moravany al Holice kaj Borohrádek.
Preĝejo en Komárov
Preĝejo de Sankta Nikolao en Komárov estis menciita en la jaro 1350 kiel filia al la preĝejo en Roveň. Origine ligna preĝejo estis rekonstruita en la jaro 1877. El la preĝeja inventaro estas la plej aĝa bildo de Sankta Nikolao el la jaro 1688.
Naturo
Sur orienta flanko de la vilaĝo situas arbaro Boršov. Negranda herbejo najbaranta al la arbaro estis en la jaro 1952 proklamita Ŝtata natura rezervejo. Estas ĉi tie la plej granda kreskejo de Kalika genciano (Gentiana pneumonanthe) en Ĉeĥio. Plue kreskas ĉi tie Farboseratulo (Serratula tinctoria), Faska dianto (Dianthus armeria) kaj Superba dianto (Dianthus superbus).
Sur la suda flanko de la arbaro estas fiŝlago Lodrant, kiu kun apuda arbaro estas naturscience valora loko proponita al ŝtata protektado. Oni povas ĉi tie vidi grizan ardeon (Ardea cinerea), Grandan botaŭron (Botaurus stellaris), Riveran lokustelon (Locustella fluviatilis), habroptilon (Habroptila), Barbopanuron (Panurus biarmicus) kaj multajn pliajn. El kreskaĵoj aperas ĉi tie Laktoflora violo (Viola stagnina), stelario longfolia (Stellaria longifolia) kaj pliaj raraĵoj.
Turismo
Al turistoj estas la regiono alirebla per sekvado de verde signita pado de la fervoja stacio Uhersko, laŭlonge sur digo de la fiŝlago Lodrant kaj plu al Horní Jelení kaj Vysoké Chvojno. El nealtaj montetoj Praška (258 m) kaj Hlaváč (246 m) estas dum favora vetero videbla bela panoramo al proksima ĉirkaŭaĵo, sed ankaŭ al Bohemia-Moravia montetaro, Železné hory, Orlica montaro kaj al Gigantmontaro.
Naskiĝintoj
El signifaj naskiĝintoj oni devas memorigi František Udržal (naskiĝinta en 1866 en domo n-ro 81), ĉeĥa politikisto aktiva dum fino de la 19-a kaj en la unua duono de la 20-a jarcentoj. Li funkciis kiel ministro por nacia defendo, nelonge kiel ĉefministro. En la komunumo li meritis pri konstruado de lernejoj, gimnastikejo de la asocio Sokol kaj konstruo de vilaĝdomo.
Uruñuela
Geografio
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la regiona ŝoseo LR-113 al Nájera sude kaj al Cenicero norde; krome Huércanos estas tute apude sudoriente. Ĝi estas je 499 metroj super marnivelo. Ĝi limas kun San Asensio, Cenicero, Hormilleja, Nájera kaj Huércanos.
Historio
Ĝi aperis nomumita en diversaj dokumentoj kiel Eruñuela, Oriñuela kaj Oroñuela. Ĝi estis fondita en la 10-a jarcento fare de la reĝo Don García Sánchez la 3-a de Navaro "el de Nájera" cele al reloĝado de teroj de Rioĥo post la islamana invado. En dokumento de 1052, konservita en la Ĝenerala Arkivo de Simanko, oni faras la unuan mencion al Uruñuela, citante la jam malaperintan preĝejon de Sankta Sebastiano inter tiuj aligitaj al la Monaĥejo de Santa María la Real de Nájera kiel "herditatem San Sebastián de Eruñuela".
Ĝi estis inkludita en la heredo lasita de Pedro Fernández la 2-a de Velasco kaj Beatriz Manrique al ilia posteularo, laŭ indikas dokumento de 14a de Aprilo 1458. En 1518 ĝi plue estis de la familio Manrique ĉar estis plendoj inter Luis Manrique kaj lia frato pro la teroj de Uruñuela kaj Alesanco.
Karolo la 1-a havigis la titolon de villa, pro la apogo kiun la loko donis al Antonio Manrique de Lara, dua Duko de Nájera, por la konkero de la kastelo de Malpica de Nájera okupita de la komunumanoj dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el preskaŭ mil loĝantoj ĝis 723 en 1991, sed poste rekuperiĝis ĝis la nunaj 975.
NGC 2136
NGC 2136 (alia indiko — ESO 57-SC48) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝtato Sokoto
Ŝtato Sokoto aŭ en la angla plenforme Sokoto State - en Esperanto eble Sokoto-Ŝtato - estas unu el la 36 ŝtatoj respektive fakte subŝtatoj de Niĝerio. Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la lando. La nomo "Sokoto" estas sama kiel tiu de la urbo Sokoto, de samnoma rivero Sokoto kaj de la iama Kaliflando Sokoto de la 19-a jarcento, fakte angligita adapto de la vorto Sakkwato de araba deveno, rilata al suko, bazaro, merkato.
La indiĝena etna grupo hegemonia en la subŝtato Sokoto estas la haŭsoj. Hegemonia religio estas islamo. Fakte la religiaj estroj de la kaliflando estas ankaŭ de la tuta Niĝerio. Majoritato estas el sunaismo, sed estas ankaŭ el ŝijaismo, kaj foje okazas inter ili konfliktaj problemoj.
Kraubath an der Mur
Kraubath an der Mur - germana prononco pli-malpli - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leoben. Fine de en la komunumo vivis.
Sankta Kildo
Sankta Kildo (St Kilda, en gaela Hiort) estas izola arkipelago 64 km okcidente-nordokcidente el Norda Uist en Norda Atlantiko. Ĝi enhavas la plej okcidentajn insulojn de la Foraj Hebridoj de Skotio. La plej granda insulo estas Hirta, kies marklifoj estas la plej altaj en Granda Britio kaj tri aliaj insuloj (Dùn, Soay kaj Boreray), estis uzataj por paŝtado kaj por marbirda ĉasado. Tiuj insuloj estas administre parto de la loka aŭtoritato Comhairle nan Eilean Siar.
Bibliografio
Fikcio
András Buzási
BUZÁSI András [buza'ŝi] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Târgu Mureş la 11-an de novembro 1981.
Studoj
Li finis en Liceo Bolyai Farkas en sia naskiĝurbo en 2000 kaj en Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat inter 2000 kaj 2004.
Kariero
Ekde septembro 2004 li estas ano de la Kolozsvári Állami Magyar Színház.
Hermann Stahlberg
Hermann STAHLBERG (nask. la en Tartu, mortis la  en Rakvere) estis estona oraĵisto kaj Esperanto-vortaristo.
Stahlberg estis esperantisto ekde 1892, longjara korespondanto kun Zamenhof. Aŭtoro de du lernolibroj kaj de vortaro Esperanto - Estona (1911). Li tradukis diversajn artikoletojn kaj partojn de la eposo „Kalevipoeg“.
1910
1910 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1910 post Kristo okazis, interalie:
Kirastrajno
Kirastrajno estas fervoja trajno, kiu kvazaŭ kirase per fortika metala ekstero estas protektata kontraŭ pafoj, kaj mem kvazaŭ tanko estas ekipita per kanonaj pafiloj. Kirastrajnoj aparte uziĝis en la unua duono de la 20-a jarcento, aparte en la Unua Mondmilito, en la Rusia kaj Ĉina enlandaj militoj, kaj fare de la Ruĝa Armeo de Sovetunio en la Dua Mondmilito.
Acedera (Badajoz)
Acedera estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Acedera estas la nomo de specio de planto.
Situo
Acedera estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 314 m; je 137 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 82,5 km².
Societo Sankta Miĥaelo
En 1926 pastro Ramboux fondis la Societon "Sankta Miĥaelo" (SSM) kies celo estis kolekti monon por ebligi la eldonadon de kat. literaturo. Precipe el Nederlando pere de frato Wigbertus van Zon, SSM ricevis tiom da mono, ke ĝi povis aperigi la duan eldonon de Fabiola. Pastro Ramboux, kiu ĉiam volis antaŭen, eldonis ankoraŭ por la geknaboj La Etulon kaj por la skoltoj Skolta Heroldon. En 1930 EK (Espero katolika) eliris dusemajne kaj en pli bela eksteraĵo. En jan. 1931 ĝi fariĝis denove monata revuo, sed la abonantoj ricevis krome, la gravan kaj belaspektan de Ramboux redaktitan kaj eldonitan Katolika Vivon. Tamen baldaŭ pruviĝis, ke Ramboux estis trotaksinta siajn monrimedojn.
Acedera (Badajoz)
Situo
Acedera estas proksime de Orellana, iom pli okcidente de Navalvillar de Pela en direkto al Villanueva de la Serena. Ĝi kuŝas sur monteto ĉe la rivero Gargáligas kaj ĉe la nacia ŝoseo <font style="background-color:red;color:white">  N-430 , kaj ĉirkaŭita de Los Guadalperales, Orellana la Vieja kaj Gargáligas. Ĝi estas oriente de la distrikto Vegas Altas kaj tre proksime de la okcidenta komenco de La Siberia.
Societo Sankta Miĥaelo
Spite de la riĉa donaco (10.000 frankoj) de frato W v. Zon kolektita inter la Ned. katolikoj, Ramboux devis rezigni la eldonadon de siaj karaj revuo kaj gazeto. Tamen la kuraĝa kaj ĉiam optimista prez. de IKUE Font Giralt, transprenis la laboron, kaj en jan. 1932, je sia persona respondeco, sen ia rilato kun la Ĉefestraro de IKUE, li reelirigis la monatan revuon Espero Katolika.
Dume pluraj katolikaj verkoj estis aperintaj: kaj ankaŭ kelkaj kat. preĝaroj.
Acedera (Badajoz)
Populacio
Guadalperales estas vilaĝo kreita meze de la 20a jarecnto laŭ la Plan Badajoz kaj koncentras la plej parton de la populacio kaj de la ekonomio bazita sur la agrikulturo.
Festoj
En Acedera se celebran las siguientes fiestas:
David Gregory
David GREGORY (origine verkita Gregorie) MRS (3a de junio 1659 – 10a de oktobro 1708) estis brita matematikisto kaj astronomo. Li estis profesoro de matematiko en la Universitato de Edinburgo, Savilia Profesoro de Astronomio en la Universitato de Oksfordo, kaj disvastiganto de la verko Principia de Isaac Newton. Kvankam li edukiĝis en Skotlando, li poste translokiĝis al Anglio.
Guy Ritchie
Guy Stuart Ritchie estas brita reĝisoro, scenaristo, produktisto. Liaj plejfamaj filmoj estas Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998), Snatch (2000), Swept Away (2002), Revolver (2005), RocknRolla (2008), Sherlock Holmes (2009) kaj Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011).
Dolní Ředice
Vilaĝo Dolní Ředice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, 5 km nordoriente de la urbo Sezemice kaj 6 km okcidente de la urbo Holice, proksime de la ŝoseo n-ro 36 inter Pardubice kaj Holice, en ebenaĵo apud la rivero Loučná. Vivas ĉi tie.
Historio
De la duono de 14-a jarcento krome menciita germana nomo aperas ankaŭ la ĉeĥa nomo Ředice derivita de nomo de rivereto Ředina, nun Ředička. Sinsekve la origina germana nomo perdiĝis. En la jaro 1507 aĉetis Ředice Vilém el Pernštejn kaj la vilaĝo fariĝis parto de vasta senjorejo Pardubice. Tiu ĝi estis ankaŭ post vendo de la senjorejo al la Reĝa kamero en la jaro 1560 kaj restis tiu ĝis nuligo de servutismo (1848).
La tridekjara milito estis katastrofo ankaŭ por Ředice. Ankoraŭ en la jaro 1654 estis triono de la bienoj forlasita. Sed dum la 18-a jarcento nombro de bienoj rapide kreskis. En tiu tempo ankaŭ aperas divido de Ředice je "Supra - Horní" kaj "Malsupra - Dolní". La unuaj oficialaj skribaj mencioj pri divido devenas el la jaro 1757. Sed definitive la divido okazis nur en la jaro 1849, kiam en ambaŭ vilaĝoj ekestis memstaraj komunumaj komitatoj kaj memstaraj estraroj kun vilaĝestroj en frontoj de ili.
Joža Jaro
En Dolní Ředice naskiĝis en la jaro 1901 muzika pedagogo kaj verkisto Joža Jaro, kiu aktivis ĉefe en sudbohemia urbo Písek, kie li instruis muzikon, verkis akompanaĵojn al teatraĵoj, funkciis kiel ĥorestro kaj signifa publika aktivisto. Li aranĝis multajn sudbohemiajn popolajn kantojn. En la jaro 1942 li estis ekzekutita en Berlino.
Zöblitz
Zöblitz, esperante Zeblico, situas ĉirkaŭ 600 metrojn super marnevelo en feria regiono de la Ercmontaro en suda Saksio en Germanio. Ekde la 31-a de decembro 2012 ĝi estas parto de la granda distrikta urbo Marienbergo. Antaŭe ĝi estis kun la vilaĝoj Sorgau kaj Ansprung kaj kelkaj aliaj urbopartoj memstara urbeto, havanta preskaŭ 3000 loĝantojn. Ĝi estas menciita la unuan fojon kiel zcobelin en 1323.
Zeblico estas la centro de la saksia serpentenŝtonprilaboro, fama pro la zeblica serpenteno, kiun oni povas torni.
Vidinda estas la urba preĝejo el la jaro 1728: interno en Jugendstil (art nouveau) ekde 1904, baroka altaro kaj baptujo el tornita serpentenŝtono, baroka orgeno de Gottfried Silbermann el la jaro 1742, restoj de antaŭa preĝejo el 1487.
En Zeblico okazis de la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 2012 la 62-a KELI-Kongreso.
Tourmignies
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Barbara Buatois
Barbara Buatois (naskita la ) estas franca biciklistino kaj unu el la plej rapidaj kuŝbiciklaj konkursantinoj kaj 'ultraj' bicikllistinoj.
Buatois naskiĝis en Oullins. Ŝi uzis kuŝbiciklojn ne nur dum la mondaj HPV-ĉampionecoj, sed ankaŭ dum longdistancaj eventoj kiel Raid Provence Extreme kaj Bordeaux–Parizo. Ŝi gajnis "Race Across America" (vetkuron transamerikan) en 2010 (unu stadio 3,000 mejloj/ vetkuro) sur kuŝbiciklo.
Rekordoj
En 2009 ŝi rompis la mondrapidan rekordon registrita de virino sur 200-metra fluganta ekprapideca elprovo atingante  (75.46 mph) ĉe Battle Mountain, Usono, en 2009, biciklante per flulinian kuŝbiciklon. La antaŭa rekorda posedanto por ĉi tiu sama kategorio estis Lisa Vetterlein kiu atingis  (66.59 mph) en 2005.
Xaló
Xaló estas hispana municipo de Valencia Komunumo kaj de provinco Alakanto. Ĝi lokas en nordoriento de tiu kaj en komarko Marina Alta. Tiu estas 34,59 km2 ampleksa kaj ĉe Llíber, Benissa, Tàrbena kaj Alcalí. Ĝia loĝantaro konsistis el 2739 personoj en la jaro 2019.
Lütisburg
Lütisburg estas urba komunumo en la elektodistrikto Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1362 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La loĝantaro kreskis ĝis fino de 2009 al 1402. Lütisburgo do estas unu el la malmultaj togenburgaj komunumoj, kies loĝantaro dum la lastaj jaroj kreskis kaj ne malkreskis.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lütisburg limas en nordo al Jonschwil, en nordoriento al Oberuzwil, en oriento al Degersheim, en sudoriento al Neckertal, en sudo al Ganterschwil, en sudsudokcidento al Bütschwil, en sudokcidento al Mosnang, kaj en nordokcidento al Kirchberg.
Trafiko
Lütisburg situas ĉe la malnova Tur-ponto, kiu en mezepoko estis strategie grava ligilo inter Togenburgo kaj Sankt-Galo. Tra Lütisburg pasas la fervojlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Nesslaŭ, tra Wattwil al Wil SG, kiu per impona viadukto pasas la valon.
Historio
Unua skriba mencio de komunumparto de Lütisburg datiĝas el la jaro 849, kiam certa Lintwin plurajn bienojn en Unterrindal transskribis en dokumento al la Monaĥejo Sankt-Galo. La municipo Tufertschwil estis menciita la unuan fojon en la jaro 928. La nomo de Lütisburg mem aperis la unuan fojon en dokumento el la jaro 1214. En proceso la hompastro Werneherus de Liutinsburch agis kiel atestanto. La nomo probable devenas de la kastelo, kiun Liuto, ido de la grafoj de Togenburgo, konstruis rekte supre de la Tur-ponto.
René Lacoste
René LACOSTE, fakte Jean René Lacoste, kromnomata Le crocodile ("la krokodilo", naskiĝis la 2-an de julio 1904 en Parizo, Francio; mortis la 12-an de oktobro 1996 en Saint-Jean-de-Luz, Francio) estis fama tenisisto kaj sportvestaĵa entreprenisto el Francio. Post eksterordinare sukcesa tenisista kariero li fondis la vestaĵoproduktan firmaon Lacoste, kiu ĝis hodiaŭ mondfamas kaj pro sia krokodila emblemo estas bone rekonebla.
Komencoj
René Lacoste naskiĝis la 2-an de julio 1904 en Parizo kiel filo de riĉa familio. Nur en aĝo de 15 jaroj li komencis ludi tenison, post kiam li konvinkis la patron permesi al li tiun hobion. Laŭdire la patro postulis la kondiĉon, ke li post kvin jaroj nur rajtus pluludi tenison, se li ĝis tiu momento estus tenisisto de monda renomo. Sportaj analizistoj tamen asertas, ke lia sukceso ne tiom ŝuldiĝas al aparta talento, sed al forta disciplino kaj strategia pensado.
Sukcesoj
René Lacoste en 1924 dum la Somera Olimpiko en Parito en tenisa duoblo kun Jean Borotra gajnis la bronzan medalon. En la jaroj 1926 kaj 1927 li estis la plej bona tenisisto tutmonde. Kiel individua tenisisto li en 1925, 1927 kaj 1929 gajnis la Francian Malferman Turniron de Teniso (French Open), en 1926 kaj 1927 la koncernan Usonan Malferman Turniron (US Open) kaj krome en 1925 kaj 1928 la Britan Ĉampionecon en Wimbledon. Kun siaj kolegoj Henri Cochet, Jean Borotra kaj Jacques Brugnon li en 1927 kaj 1928 en teamo por Francio gajnis la internacian Teaman Teniso-Pokalon Davis Cup. La venko en la pokala turniro de 1927 konsideratas entute lia plej granda triumfo. Por sia venko super la legenda konkuristo Bill Tilden unuafoje la teamo de Francio sukcesis akiri la pokalon kaj tenis la titolon dum la sekvaj kvin jaroj, do ĝis 1932. En 1928 tamen René Lacoste perdis la malferman matĉon kontraŭ Bill Tilden: Pli kaj pli lia pulma malsano videbliĝis, kaj li malfortiĝis de matĉo al matĉo. René Lacoste en 1929 en aĝo de 25 jaroj finis sian karieron kiel profesia tenisisto. Kune kun sia teamo li en 1976 honoriĝis per akceptiĝo en la Internacian Tenisan Halon de Famo.
"La krokodilo"
La kromnomo "la krokodilo" de René Lacoste laŭ liaj propraj eldiroj fontis el veto de la jaro 1923. Li por la francia teamo ludis en la internacia Teama Teniso-Pokalo Davis Cup kaj kun la teama kapitano vetis gajni la sekvan matĉon. Se li venkus en tiu tre grava matĉo kaj gajnus la veton, li ricevu valoran valizon el krokodila ledo. Tamen li en la usona urbo Bostono malvenkis tiun matĉon kontraŭ la aŭstraliano James Anderson, kvankam ĵurnalisto konfirmis al li ke li "batalis kvazaŭ krokodilo". Tiu eldiro kaj la ĝenerale obstina persistemo de René Lacoste donis al li la kromnomon. Robert Georges, bona amiko de René Lacoste kaj same sportisto, en 1927 desegnis la bone memorigeblan emblemon de krokodilo kun granda malfermita faŭko, kiun René Lacoste de tiam portis brodite sur sia tenisa ĉemizo.
Iom pli poste li decidis evoluigi novan tenisan ĉemizon el ĵerseja teksaĵo, kiu estis multe pli larĝe tajlorita kaj permesis pli facilajn movojn. Pro sia malpezeco ĝi krome bone porteblis en la varmego de la usona somero - ekestis la prototipo de la posta poloa ĉemizo.
Dua kariero
En 1933 li kune kun André Gillier fondis la vestaĵoproduktan firmaon Lacoste kaj amase ekproduktis sian famiĝintan poloan ĉemizon. Pro sia origino en teniso ĝi blankis (tradicie tenisistoj portas blankajn sportajn vestaĵojn), la modelo nomiĝis Jersey Petit Piqué. Lian ĉemize broditan personan krokodilan emblemon li transprenis kiel emblemo de la nova firmao, kaj sekve en pli-malpli ĉiuj sportaj produktaĵoj de la firmao la emblema krokodilo estis albrodita. La ĉemizo ĝis la jaro 1951 produktiĝis ekskluzive en blanka koloro. Ĝis la nuntempo la krokodilo daŭre estas markoemblemo de la firmaaj sportaj produktaĵoj. Post kiam lia filo en 1964 transprenis la entreprenon, ĝi plu ekspansiis. En la 1970-aj jaroj la firmao havis sian plej sukcesan tempon, post kiam ĝi krom la tradiciaj blankaj tenisaj ĉemizoj ankaŭ ekproduktis modajn vestaĵojn en aliaj koloroj. En 2000 la franca dezajnisto Christophe Lemaire ricevis la taskon modernige tralabori la krokodilan emblemon.
Familio
René Lacoste edziĝis al la golfistino Simone de la Chaume. Kune ili havis tri infanojn - la filino Catherine Lacoste same iĝis golfistino kaj en la 1960-aj jaroj gajnis la Usonan Malferman Turniron de Golfo. La filo Bernard Lacoste (1931-2006) en 1964 transprenis la firmaon de la patro. En 2005 Bernard pro malsaneco transdonis la firmaan gvidadon al sia frato Michael Lacoste, dua filo de René kaj Simone, kiu daŭre gvidas la entreprenon.
Sidney Arodin
Arodin ekludis klarneton je aĝo de 15 kaj ludis je lokaloj de Nov-Orleano ĉe kunsidoj kaj en riverŝipoj. Li faris sian vojon al Novjorko kaj ludis kun la grupo de Johnny Stein nome New Orleans Jazz Band el 1922. Li ludis kun Jimmy Durante en la mezo de la jardeko, poste revenis en Luizianon por ludi kun Wingy Manone kaj Sharkey Bonano. En la 1930-aj jaroj li laboris kun Louis Prima kaj kun rekonstituita versio fare de la New Orleans Rhythm Kings kiu prezentia ankaŭ Manone.
Malé Lednice
Malé Lednice, hungare Kislednic [kiŝlednic] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Malé kaj kis signifas: malgranda. La hungaroj uzas ankaŭ formon Besztercelednic.
Situo
Malé Lednice situas sub monto 704 m-ojn alta laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1339 en latina formo "terra Lednicz". En 1784 loĝis tie 483 vilaĝanoj (88 familioj) en 76 domoj, en 1828 411 vilaĝanoj en 48 domoj. En 1866 pro ĥolero 27 loĝantoj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kislednic 476 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malé Lednice 537 homoj, (ĉiuj slovakoj).
NGC 2137
NGC 2137 (alia indiko — ESO 57-SC49) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santiago Torné i Grau
Santiago TORNÉ i Grau (naskiĝis en 1930, mortis la 25-an de januaro 2021) estis hispana esperantisto kaj aktivulo en la loka movado en la kataluna urbo Sabadell.
Esperanto-agado
Li lernis Esperanton en 1960, per perkoresponda kurso de Ramón Molera. Li estis aktiva en la Esperanto-Centro de Sabadell; en tiu urbo li estis kunredaktoro de la ĉiusemajna Esperanto-programo de ''Radio Sabadell.
Li kunfondis Kulturan Asocion Esperantistan (KAE) kaj estas unu el ĝiaj estraranoj dum multaj jaroj, interalie kiel kunredaktoro de ĝia bulteno KAE-Informilo. Li estas unu el la organizantoj de la Internaciaj Esperanto-Semajnoj de la Kulturo kaj Turismo.
Li verkis kun Luis Serrano "Diccionari Català-Esperanto" (vortaro kataluna-Esperanto)
Pasquale Anfossi
Bonifacio Domenico Pasquale Anfossi (* 5-a de aprilo 1727 en Taggia; † februaro 1797 en Romo) estis itala komponisto de la 18-a jarcento, kiu siatempe estis ŝatata pro siaj multnombraj operoj.
Vivo
Komence li alstrebis la profesion de aktiva muzikisto kaj studis ekde 1744 ĝis 1752 ĉe la napola Loreto-Konservatorio violonludadon, por ludi dum ĉ. dek jaroj tiun ĉi instrumenton en operorkestro. Poste li decidis iĝi komponisto kaj sekvis leciojn ĉe Sacchini kaj Piccini. Kiel lia unua opero oni prezentis la farseton „La serva spiritosa“ okaze de la karnavalo 1763 en Romo, per kio li tamen ne tuj povis sinestabli kiel komponisto. Anstataŭ tio li preparlaboris por sia instruisto Sacchini kaj kompletigis ties operojn. Certan sukceson li havis kun la gaja dramo „L'incognita perseguitata“ 1773 en Romo.
Ĝis 1782 li verkis ĉ. 30 operojn precipe prezentitajn en Venecio kaj Romo, laŭokaze ankaŭ en la resta Italio kaj en Vieno. En 1782 oni prezentis per Il trionfo della costanza lian unuan operon en Londono, kie li ĝis 1786 estis dungita kiel muzikdirektoro, prezentis kvin novajn operojn siajn kaj kontrolis variajn prezentadojn de verkoj de aliaj komponistoj, ekz de Christoph Willibald Gluck Orfeo kun aldona muziko de J.C. Bach kaj Händel. Pri lia lasta opero en Londono, L'inglese in italia, kritikisto skribis: „La muziko evidente suferas de laciga unutoneco“.
Verkado
La verkaro de Anfossi ne estas komplete taksebla, sed krom almenaŭ 20 oratorioj en la latina kaj la itala kun certeco li komponis almenaŭ 60 operojn, eble 70 aŭ pli. Lia fruverkaro, postplenumeble, estas streĉe ligita kun la stilo de liaj instruistoj Piccini kaj Sacchini, kun diatoneco, iom da banala harmoniaro kaj kelkfoje sprita melodiaro. Lia orkestradostilo ŝanĝiĝis dum la paso de lia kariero; li atingis pli kolorecajn efektojn per efika uzado de blovinstrumentoj. Ĝis meze de la 70-aj jaroj li ŝajne preferis en siaj seriozaj operoj la malnovmodan, puran dakapoarion, por tiam, kiel jam antaŭe en siaj komikaj verkoj, transiri al pli liberaj formoj. Iom grandaj formoj kiel finaloj, ŝajne konvenis al li, kaj por sentimentalaj momentoj kaj karakteroj evidente li sentis inklinon.
Ŝtato Taraba
Riĉo estas agrikulturo, turismo kaj minado.
Pasquale Anfossi
Verkado
Principe oni kritikis lian muzikon kiel ne sufiĉe drameca kaj malforta rilate la karakterizado. Liaj komikaj karakteroj tute ne havas tian originalecon kiel tiuj de samtempaj komponistoj kiel Cimarosa kaj Paisiello, dum kiam lia serioza-muziko ne povas nei certan formalecon.
Ŝtato Taraba
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Jalingo. Limoj estas norde Gombe Ŝtato kaj Bauĉi Ŝtato, oriente Adamava Ŝtato, okcidente estas Nasarava Ŝtato, Benue Ŝtato kaj Jos-Altebena Ŝtato, kaj sude estas Kameruno.
Pasquale Anfossi
Verkado
Anfossi por longa tempo falis en forgeson, ĉar malgraŭ de lia populareco je liaj samtempuloj liaj verkoj estis superitaj per tiuj de Salieri, Rossini aŭ Mozart jam dum la 19-a jarcento. Tamen kiel teatrodirektoro de Vejmaro Johann Wolfgang von Goethe surscenigis la farseton „La Maga Circe“ (Die Zauberin Circe) de Anfossi. La libreton li prilaborintis kune kun Christian August Vulpius kaj li planis pliampleksigon, kiu tamen neniam realiĝis.
Ŝtato Taraba
La indiĝenaj etnaj grupoj en la subŝtato estas tre diversaj.
Pasquale Anfossi
Verkado
Nur ekde dudek jaroj la verko de Anfossi estas denove honorita per diversaj surscenigoj kaj registraĵoj kiel ekz. de "Giuseppe riconosciuto". Ekz. dum la Salzburger Sommerfestspiele en 2005 oni prezentis ankaŭ verkojn de Anfossi.
Operoj
La urbo kaj la teatrejo teatro rilatas al la unua prezentado
Maŭricia anaso
La Maŭricia anaso (Anas theodori) estis formortinta birdo el la grupo de la plaŭdanasoj kiuj iam loĝis en la insuloj de Maŭricio kaj Reunio. Ĝi estis malgranda kreko de la superspecio Anas gibberifrons de la  subgenro Nettion de la tipa genro Anas. Ties plej proksima parenco estas probable la Berniera kreko el Madagaskaro kaj, krom havi pli fortajn flugilojn kaj esti konsiderinde pli granda (inter Sunda kreko kaj Platbeka anaso laŭ grando), ĝi ŝajne aspektis tre simila al tiu specio.
Dekomence oni proponis, ke la Melera anaso, ankaŭ el Madagaskaro, estas la plej proksima parenco de A. theodori, sed dum pliaj restoj de tiu lasta estis elterigitaj, tio ŝajnis pli malverŝajne. Krom kelkaj, mallongaj priskriboj, ne multe oni konas pri tiu birdo kiam ĝi vivis, sed ties kutimaro probable ne diferencas signife el tiuj de ties plej proksimaj parencoj. Oni trovis ostojn en Maŭricio kaj pli ĵuse ankaŭ en Reunio. La scienca nomo honoras Thé́odore Sauzier, kiu disponigis multajn ostojn de formortintaj birdoj troviĝintaj en Maŭricio por la scienco.
Formorto
Tiu birdo iĝis formortinta en ambaŭ insuloj preskaŭ samtempe kaj pro la sama tialo: troa ĉasado. En Maŭricio, la "grizaj krekoj" troviĝis en "grandaj nombroj" en 1681, sed en 1693, François Leguat (1708, vidu sube) trovis ke "naturaj anasoj" estas jam raraj. En 1696, la nederlanda guberniestro Roelof Deodati menciis la specion lastfoje kiel ankoraŭ vivanta. En Reunio la specio estis lastfoje menciita kiel loĝanta "en kvanto" ĉe la listo de de la Merveille farita en 1709 pri la natura vivo de la insulo, sed ĉar Feuilley ne listis akvobirdojn en sia informo de 1705, la informo de de la Merveille estis evidente bazata sur malaktuala onidira informaro. La lasta fidinda registro de la specio en Reunio ŝajne estas la informo de la Pastro Bernardin en 1687; tiele la dato de la formorto povas esti ĉirkaŭkalkulata je fino de la 1690-aj jaroj en Maŭricio, kaj kelkajn jarojn antaŭe en Reunio.
La informoj de Bernardin kaj (1710) de Antoíne Boucher estas kaporompigaj ĝis nun, ĉar ili mencias kaj anserojn, sarcelles (kreko, tiu specio) kaj anasojn canards (anasoj estas pli grandaj ol sarcelles) kiel loĝantaj aŭ loĝintaj en Reunio. Estas eble ke osto de karpometakarpo ŝajne el merganaso de la genro Aythya aludas al tiuj canards. Se tio pravas, tiuj birdoj estis probable rilataj al la Madagaskara merganaso, el kiuj restas nur kelkaj malgrandaj nombroj.
Ĝenerala Popola Komitato
La Ĝenerala Popola Komitato (اللجنة الشعبية العامة) kadre de la en 2011 forte pribatalata reĝimo de Muamar Kadafi en Libio estas la sekretariejo de pluraj libiaj registaraj ministerioj. Tial ĝi en eksterlando ofte komparatas esti la "registaro" de Libio, kaj la gvidanto de la Ĝenerala Popola Komitato kutime eksterlande nomatas la ĉefministro de Libio. Funkcianta ekde la jaro 1977, la Komitato servu kiel perilo inter la popolaj amasoj de la ŝtato kaj la registara gvidantaro. Ĝi konsistas el ĝenerala sekretario, kaj 20 sekretarioj el la iom pli ol 600 lokaj "bazaj popolaj kongresoj". La komitataj sekretarioj estas elektitaj fare de la nacia parlamento, kaj ne havas fiksan oficperiodon. La institucio sume pli-malpli kompareblas al la ministra registaro en multaj respublikoj kaj konstituciaj monarkioj, kaj al la estraro de la rivala Nacia Transira Konsilio de Libio.
Happy Feet 2
<!-- En tiu-ĉi vortumo - pardonu - ne jam komprenebla lingvaĵo. Teksto forte polurinda aŭ reverkinda.
Intrigo
Erik, filo de la pingvenoj Mambo kaj Gloria, estas kontraŭvola provi dancanta kiel plejparto de la pingvenoj en Imperiestro-lando fari. de ĉe dancado embarasas kaj outcasts li de la ripozo de la pingvenoj. Erik kaj lia sekvas Ramon al Adélie-Lando. Al revenanta, Ramon lernas ke Adélie-Lando estis regita de Dio-kiel pingveno nomis La Potenca Sven. Sven estas la lasta de lia afabla kiu supervivis morton de lia kapableco flugi. Erik instantly fariĝas enamored kun Sven, kiu prenas ŝatanta al li. diras la rakonton de La Potenca Sven, kiu estis savita de rusa ŝipo kaj rehabilitita apud Lovelace. Sven eltrovas grupon de homoj kiu savis ilin kuiranta kaj manĝanta kokan viandon. Pensanta ke la homoj estis celanta manĝi lin, li fuĝas la boaton kun Lovelace. La supre sur la marbordo de Antartica, kie Sven elfaras lian unuan miraklon de rivelanta muskon al la lokaj pingvenoj. Ramon akuzas Sven de estanta, ĝis Sven uzas lian potencon de "Sven Pensas" helpi Ramon trovas amikon. Ramon instantly faloj en amo kun Carmen, alia Adélie pingveno kiu montras neniun intereson en li. Mumble sekvas la piedsignojn de la kokidetoj al Adélie lando kaj ordonas ilin reveni al Imperiestro-Lando, sed ili rifuzas. Sven sendas Erik reen al Imperiestro-lando kun Mumble.
Dume, grupo de krill estas en la mezo de svarmo. Will estas krill determinis eltrovi kion restas pretere la krill svarmo. Lia amiko, Bill, kontraŭvole sekvas lin certigi lian sekurecon. Unufoje apartigita de konscias ke krill estas ĉe la fundo de la manĝaĵa ĉeno, kreita esti manĝita. Inspirita, Will elkuraĝas evolui kaj "movo supre la manĝaĵa ĉeno", manĝanta veran beston anstataŭ estanta manĝita.
Dume, Mumble diras Erik ke li estas unika al la monda kaj ke li volas someday trovi lian kriadon, sed Erik malakceptas lian konsilon. Dum provanta transiri danĝeran glacion ponto, la pingvena renkonto Bryan la Plaĝa Mastro kaj lia, kiu rifuzas lasi la pingvenan transludon. Subite la glacio donas for kaj Bryan estas kaptita en profunda fendeto sub la glacio. Mumble elfiksas liberigi Bryan de antagonizing dormada leoparda fermilo ĝis ĝi postkuras lin malsupren. Nekonata al ili, Bill kaj provos manĝi beston kun vizaĝo kiu vekas la fermilon. Dum la batalo, Mumble administras uzi la leopardan fermilon frakasi la muron de glacio inter, savanta lian vivon. Serĉanta akcepton de Erik, Mumble estas disheartened lerni Erik atribuis la atingon de kuraĝo al Sven Pensas, de atingi kion unu deziras de volanta ĝi okazi. Bryan revenas al la Elefanta Fermila plaĝo, sed ne antaŭ ol dankonanta Mumble kaj promesanta reveni la favoron al li ĉe ajna tempo.
Kiam la pingvenoj revenas al Imperiestro-Lando ili estas ŝokita eltrovi grandan glacimonton havas struck ilia hejmo, kaptanta la tutan Imperiestron Pingvena loĝantaro sub grandaj muroj de glacio. Boadicia elkuraĝas al Adélie Lando al varbito la helpo de Ramon, la Amigos kaj la Adélie pingvenoj alporti fiŝon al la kondamnita Imperiestro pingvenoj. Dume, liveras nesufiĉajn provizojn de fiŝo al la kaptita pingvenojn. Erik provas liveri fiŝon al Gloria de flugado kaj preskaŭ ĵetanta lin mem super la rando de la glacimonto. Mumble riproĉas Erik por liaj kredoj, diranta ke neniu pingveno povas flugi kaj ke neniu de la Imperiestraj Pingvenoj estos kapabla eviti. Unufoje Erik konscias Imperiestron-Lando estas destinita morti, li komencas rompi malsupren. Gloria sendas Mumble de ĉasi por fiŝo, trankviliganta de la histeria Imperiestro-Lando tra kanto. En la procezo, Bill fariĝas inspirita krei alian svarmon de krill sed Will forĵetaĵoj, preferanta aliĝi al lia nova predanto vivstilo.