cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo Sankta Katarina
Laŭ la tradicio, unue ekzistis kapelo konstruigita de la patrino de Konstantino la 1-a, Helena de Konstantinopolo kaj poste Justiniano la 1-a ordonis la konstruadon de monaĥejo samloke. Laŭ la tradicio ĝi ankoraŭ konservas la arbetaĵon kiu flamis antaŭ Moseo kaj la mortajn restaĵojn de kristana kaj virga martiro Katarina de Aleksandrio.
La monaĥejo havas valoran bibliotekon kiu enhavas vastan kolekton de kodeksoj kaj manuskriptoj de la mondo. En ĝi troviĝas ĉirkaŭ 3.500 volumoj skribitaj en la greka, kopta, araba, armena, hebrea, kartvela, siria kaj aliaj lingvoj. Ĝi ankaŭ havas mozaikojn, relikvojn, pentraĵojn, rusajn kaj grekajn ikonojn inter kiuj estas la plej antikvaj en la mondo, el la 5-a kaj 6-a jarcentoj.
7021 Tomiokamachi
7021 Tomiokamachi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tomioka, japane (富岡町 Tomioka-machi) vilaĝo en gubernio Fukuŝima, fama pro ties naturo de beleco, speciale la ĉerizfloroj en la Parko Yonomori. La urbeto estis grave damaĝita kaj abandonita pro la tertremo de de 2011 kaj la akcidento de la nuklea centralo de Fukuŝima.
Saint-François-Xavier (pariza metrostacio)
Saint-François-Xavier [sɛ̃ fʁɑ̃swa ɡzavje] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 13, en la 7-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estas nomita tiel pro la proksimeco de Preĝejo Saint-François-Xavier de Parizo. Tiu ĉi omaĝas al Sankta Francisco Xavier (1506-1562), hispana jezuito kiu fondis misiojn en Hindio, Japanio kaj Ĉinio.
Alirejoj
La stacio disponas pri unusola alirejo situanta en Placo André-Tardieu.
Ruĝeckrona filoskopo
La Ruĝeckrona filoskopo aŭ Flavgorĝa filoskopo (Phylloscopus ruficapilla) estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj. Ĝi troviĝas en Sudorienta Afriko el Kenjo suden tra Tanzanio, Zambio, Malavio kaj Mozambiko, al Zimbabvo kaj Sudafriko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas specio verdeca supre kaj blankeca sube, kiel plej parto de filoskopoj, sed krome ĝi havas flavecajn bruston (el kio devenas unu el la du alternativaj nomoj de la specio) kaj vizaĝon trapasatan de malhela traokula strio sub pli flava kaj markata superokula strio. Ankaŭ la krono estas iome brunecnuanca aŭ brunruĝecnuanca, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la latina scienca nomo.
(5660) 1974 MA
(5660) 1974 MA estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ne ricevis nomon.
Ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido. Teknike, ĝia perihelio de 0,424 AU faras ĝin venusrenkonta kaj eĉ merkurrenkonta asteroido, sed pro ĝia granda orbita klinangulo, ĝi evitas la orbitojn de ĉi-tiuj planedoj.
Ĝi pli alproksimigas al Marso : la ĝi pasos al 0,06884 AU (10,298 milionoj da km) de ĉi-tiu planedo.
Stacio Kakogawa
Stacio Kakogawa (japane: 加古川駅 [Kakogaŭa-eki], angle: Kakogawa Station) estas fervoja stacio en Kakogaŭa, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa), Linio Kakogawa.
Kaktokampilorinko
La Kaktokampilorinko aŭ Kaktotroglodito (Campylorhynchus brunneicapillus) estas malgranda birdo de la familio de Trogloditedoj en Ameriko, sed la plej granda ene de tiu familio ĉar ĝi estas 18–23 cm longa.
Aspekto
Malkiel la plej etaj trogloditoj, la Kaktokampilorinko estas facile vidata. Ili havas la laŭtan voĉon karakteran de trogloditoj. La Kaktokampilorinko estas multe malpli timida ol plejparto de la familio.
Ĝi estas 18 al 23 cm longa kun enverguro de 27–28 cm kaj pezo de 32-47 gr. Ties tre markita blanka superokula strio, bruna krono, striitaj flugiloj kaj vosto, kaj punktitaj vostoplumoj faciligas ties identigon. Estas malmulta seksa dimorfismo. Kiel plej parto de birdoj de tiu genro, ĝi havas iome kurbecan bekon kaj ĝenerale estas brunaj supre kaj pli helaj sube, sed la kontrasto ne estas tiom markita kiom ĉe plej parto de aliaj samgenranoj.
Pli precize la kapo montras la tipan bildon sed kun tre ĉokoladbruna kaj senmarka krono, de kie venas la nomo de la specio en la latina scienca nomo, ĉar brunneicapillus signifas pli malpli “kun bruna krono”) kaj tre larĝa kaj blanka superokula strio kiu atingas la nukon; sub tiu la vizaĝo estas blankeca sed ege markita de nigraj punktoj kiuj en la gorĝo estas amaso kaj faras ĝin nigra zono (tamen la mentono estas blanka). Ankaŭ en la ŝultroj estas kombino de nigraj kaj blankaj punktoj kaj la dorso estas ĉokoladbruna kiel la krono sed montrante blankajn vertikalajn striojn fajne borditajn je nigro. La flugilplumoj montras nigrajn kaj blankajn striojn kiel la longa vosto. La subaj partoj estas flavecaj en brusto kaj pli markite helbrunaj aŭ rufbrunaj ventre; la amaso da nigraj punktoj de la gorĝo kaj supra brusto ŝajnas elpluvi sur la suba brusto kaj iĝas linioj de amkuletoj en la ventro kie plie kontrastas kun la ĝenerala rufa koloro.
La iriso estas malhelruĝecbruna, la beko nigreca sed kun pala bazo ĉe la malsupra makzelo. La gamboj estas brunaj aun brunrozecaj.
Junuloj diferenciĝas pro ne tiom imponaj brustaj markoj kaj neesto de blankaj strioj ĉe nuko kaj dorso. Ĝenerale estas pli senkoloraj. La iriso estas grizbruna.
La kanto estas serio de akraj notoj 'jar jar jar' kiu faras dekduo da silaboj pli energiaj kaj pli laŭtaj fine. La alarmo estas bastona zumado, kaj rapida 'tek' ripetita. La krio de rekono estas plendeca. Dum teritoriaj luktoj sonas raŭkaj notoj.
Kutimoj
La Kaktokampilorinko manĝas ĉefe insektojn, inklude formikojn, skarabojn, lokustojn kaj vespojn. Eventuale ĝi manĝas ankaŭ semojn kaj fruktojn. Temas pri specio aktive manĝanta. La Kaktokampilorinko serĉas manĝaĵojn sub folioj kaj grunda restaĵaro kaj forturnas objektojn (foje tre grandajn) serĉe de insektoj, krom manĝi en la foliaro kaj branĉaro de la pli granda vegetaĵalaro. Plialtigo de temperaturoj kaŭzas ŝanĝon en la manĝokutimo al pli freŝaj mikroklimatoj, kaj la aktiveco malrapidas dum varmaj tagmezaj temperaturoj. Preskaŭ ĉiu akvo estas akirita el manĝaĵo kaj malofte la specio trinkas eĉ se estas akvo (Udvardy 1994; Ricklefs 1968; McCarthey 2000).
Temas pri bruema kaj memmontrema birdo, kuraĝa kaj maltimida. Ili foje kuregas inter kaktoj. La flugo estas malalta, rekta kaj mallonga. Ili agitas ofte la voston, sed ne levas ĝin kiel faras aliaj trogloditoj. Ili banas sin sursable sed rare en akvo. La kanto estas ofte elsendata el elstara ripozejo kiel kaktopinto, aŭ en urba medio, de telefofosto, stratolampo aŭ eĉ pinto de konstruaĵo.
Reproduktado
La Kaktokampilorinko formas konstantajn parojn, kiuj defendas la teritorion kie ili loĝas la tutan jaron. Ili nestumas en diversaj specioj de kaktoj kaj depende de la specio ili estas je 1 al 2 m, je 2 ĝis 3,70 m kaj ĉe saguaroj ĝis 6 m. Plej rare ili uzas truojn en subtegmentoj de konstruaĵoj. Temas pri grandaj nestoj kun mallarĝa koridoro kiu enfluas en granda reprodukta ĉambro. Tiuj estas konstruitaj el sekaj herberoj kaj aliaj fibroj kaj kovritaj per plumoj.
En malaltaj lokoj de Arizono la reproduktado komencas jam januare sed en pli altaj altitudoj ĝis en marto aŭ eĉ aprilo. Okazas ĝis 6 klopodoj de ovodemetadoj sed fakte okazas ĝis 3. La ino demetas el 2 al 7 ovojn, sed plej ofte 3 al 5. La ovoj estas rozeckoloraj kun brunaj makuletoj. La ino kovas la ovojn dum 16 tagoj. Eloviĝo okazas laŭvice dum 2 aŭ 3 tagoj. La gepatroj manĝigas la idojn nur per insektoj kaj elnestiĝo okazas post 21 tagoj. La maskloj ekkonstruas duan neston kiam la ino ekkovas. Kiam la unua reproduktado finas, la ino zorgas la finkonstruadon kaj ovodemetas duafoje. Tiu specio ne ĝuas helpan zorgon de parencoj, kiel okazas ĉe aliaj specioj de trogloditedoj.
Krome tiu specio konstruas neston por ripozi kaj protektiĝi kontraŭ eventualaj predantoj la tutan jaron, solece se temas pli aĝulo kaj grupe se temas pri junuloj.
Disvastiĝo
La Kaktokampilorinko estas indiĝena de sudokcidenta Usono suden al centra Meksiko. Ĝi estas birdo de aridaj regionoj, kaj ĝi troviĝas ofte ĉe juko, prozopo aŭ saguaro; ili nestumas en kaktoj, foje en truo de saguaro, foje kie ties nesto estu protektita de la pikegaj kaktodornoj de cilindropunktoj aŭ folioj de jukp. Ili manĝas ĉefe insektojn, kvankam eventuale ili manĝas semojn aŭ fruktojn. Ili rare trinkas akvon, kaj akiras sian humidecon el la manĝo.
La Kaktokampilorinko estas endemia de sudokcidenta Usono kaj norda Meksiko. Pli precize en suda kaj sudorienta Arizono, suda Nevado, suda Nova-Meksiko kaj Teksaso. Same ili estas en tuta Baja California, okcidenta marbordo de Meksikio ĝis Culiacán. En la meksika ebenaĵo, ili estas el rivero Río Grande ĝis Meksiko. Ili estas komunaj en plej parto de sia areo.
Ĝi estas la ŝtata birdo de Arizona.
Éragny
Éragny (ankaŭ ofte nomata Éragny-sur-Oise) estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Val-d'Oise, en la regiono Francilio.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis 0 loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Val-d'Oise, en la nordokcidenta parto de Francilio.
Okcidenta Sumatro
Okcidenta Sumatro (Sumatera Barat, enlande foje mallongigata "Sumbar") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 42 012 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sumatro. Laŭ stato de la jaro 2011 Okcidenta Sumatro havis 4 846 909 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 110 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 7 urboj, 12 distriktoj, 169 subdistriktoj kaj 964 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Padango. Bukittinggi estas alia grava urbo.
La teritorio situas en la monta okcidenta parto de la insulo kaj krom mallarĝa ebenaĵo marborda inkluzivas partojn de la montaro Barisan. La provinco inkluzivas ankaŭ la insularon Mentawai. La plimulto de la loĝantaro apartenas al la etno de minangkabauoj, kiuj konatas pro sia patrinolinia socia strukturo.
Elizabeth David
Elizabeth DAVID, OBI (naskiĝnomo Elizabeth Gwynne, 26-an de decembro 1913 - 22-an de majo 1992) estis brita kuiristino. En la mezo de la 20-a jarcento ŝi forte influis la revivigon de hejma kuirarto en ŝia naskiĝlando kaj plie kun artikoloj kaj libroj pri eŭropaj kuirartoj kaj tradiciaj britaj pladoj.
Vivo
Naskiĝinte en la sino de la alta klaso, ŝi ribelis sin kontraŭ la sociaj normoj de la epoko. En la 1930-aj jaroj ŝi studis arton en Parizo, fariĝis aktorino, kaj forkuris kun edziĝinta viro kun kiu ŝi velis en malgranda boato al Italio, kie ilia boato estis konfiskita. Ili atingis Grekion, kie ili estis preskaŭ kaptitaj de la germana invado en 1941, sed eskapis al Egiptio, kie ili disiĝis. Ŝi tiam laboris por la brita registaro, prizorgante bibliotekon en Kairo. Dum ŝi geedziĝis, ŝi kaj sia edzo baldaŭ disiĝis kaj poste divorcis.
En 1946 David revenis al Anglio, kie manĝo-ŝparo trudita dum la Dua Mondmilito restis forta. Konsternita de la kontrasto inter la malbona manĝaĵo servita en Britio kaj la simpla, bonega manĝaĵo al kiu ŝi kutimiĝis en Francio, Grekio kaj Egiptio, ŝi komencis skribi revuajn artikolojn pri mediteranea kuirado. Ili allogis favoran atenton, kaj en 1950, en la aĝo de 36, ŝi publikigis A Book of Mediterranean Food. Ŝiaj receptoj postulis ingrediencojn kiel melongenoj, bazilio, figoj, ajlo, olivoleo kaj safrano, kiuj tiutempe apenaŭ estis disponeblaj en Britio. Libroj pri franca, itala kaj, poste, angla kuirarto sekvis. Ekde la 1960-aj jaroj David estis grava influo sur brita kuirarto. Ŝi estis profunde malamika al io ajn postlasita, kaj al tro-ellaborita kuirado kaj falsaj anstataŭantoj por klasikaj pladoj kaj ingrediencoj. En 1965 ŝi malfermis butikon vendantan kuirejan ekipaĵon, kiu daŭre komercis sub ŝia nomo post kiam ŝi forlasis ĝin en 1973.
Verkaro
La reputacio de David baziĝas sur ŝiaj artikoloj kaj libroj, kiuj kontinue represiĝis. Inter 1950 kaj 1984 ŝi publikigis ok librojn; post ŝia morto ŝia literatumisto kompletigis pliajn kvar kiujn ŝi planis kaj ellaboris. La influo de David sur brita kuirado etendiĝis ankaŭ al profesiaj kaj hejmaj kuiristoj, kaj kuiristoj de postaj generacioj kiaj Terence Conran, Simon Hopkinson, Prue Leith, Jamie Oliver, Tom Parker Bowles kaj Rick Stein agnoskis ŝian gravecon por ili. En Usono, kuiristoj kaj verkistoj inkluzive de Julia Child, Richard Olney kaj Alice Waters skribis pri ŝia influo.
Felandreno
Felandreno estas nomo de paro da organikaj kombinaĵoj kiuj havas similan molekulan strukturon kaj similajn kemiajn proprecojn. α-felandreno kaj β-felandreno estas ciklaj unuterpenoj kaj estas izomeroj kun duoblaj ligoj. En la α-felandreno, la duoblaj ligoj estas endociklaj kaj en la β-felandreno unu el ili estas ekzociklaj. Ambaŭ estas nesolveblaj en akvo, tamen mikseblaj kun etero.
α-felandreno ricevis tiun nomon dank'al specio "Eucalyptus phellandra", hodiaŭ nomata Eucalyptus radiata, el kiu ĝi estas izolebla. Ĝi ankaŭ troveblas en la esencoleo de la specio Eucalyptus dives. β-felandreno estas izolebla el la oleo de Ordinara fenkolo kaj "kanada balzamoleo".
La felandrenoj uzatas en aromataĵoj pro ties agrabla odoro. La odoro de la β-felandreno estis priskribita kiel pipreca-mentoleca kaj iomete citrusa. La izomero α-felandreno povas estigi damaĝajn kaj eksplodemajn peroksidojn kontakte kun la aero kaj en altaj temperaturoj. La oleo de "Canarium luzonicum", kiu enhavas ĉefe felandrenon kaj dupenteno, kun la tempo malheliĝas kaj la optika rotacio malkreskas kio same okazas kun la oleo de Angelica sylvestris.
Oni kredas ke la ŝanĝo de koloro kaj optika rotacio okazas pro la felandreno. La felandreno ofte estas akompanata de la α-Pineno kiuj posedas agon en la spirsistemo kaj kiel urinaj antisepsaĵoj, spirmalsanoj, kontraŭinflamaĵoj, rinito, laringito, faringito, reŭmatismo, bronkito, krom antifungaj proprecoj.
23788 Cofer
23788 Cofer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Evan Mitchell Cofer, finalisto de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2007 pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Keystone Junior High School de San Antonio (Teksaso).
Naurath (Wald)
Naurath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Nigrastria kampilorinko
La Nigrastria kampilorinko aŭ Nigrastria troglodito (Campylorhynchus fasciatus) estas malgranda birdo de la familio de Trogloditedoj en Ameriko.
Aspekto
Temas pli malgranda birdo 19 cm longa kiu estas nekonfuzebla kun alia troglodito en sia teritorio. Plenkreskulo havas grizan kronon kun nigraj makuletoj. Ŝultroj, dorso kaj pugo estas grizaj nigrece kun blankaj kontrastaj makuletoj kiuj iĝas linioj en suba dorso, tiele ke aspektas kvazaŭ etaj kukoloj; la griznigra kaj blanka striado nomigas la specion. Kiel ĉe aliaj trogloditedoj, ili havas ankaŭ striitajn flugilojn kaj voston. Tamen la grizeca superokula strio kaj la malhela traokula ne estas tiom evidentaj kiom ĉe aliaj membroj de la genro. La mentono kaj la brusto estas blankecaj, la ventro iom pli flaveca ege markitaj de cirklaj griznigraj makuletoj kiuj iĝas strioj ventre kaj flanke. La beko estas longa kaj maldika. La supra makzelo estas malhelgriza aŭ malhelbruna, la malsupra makzelo grizeca. La iriso estas brunruĝa al helbruna. La gamboj estas malhelbrunaj al flavecaj.
Junuloj estas similaj. Tamen la markoj de la subaj partoj estas malpli nombraj kaj malklaraj. La korno estas pli malhela. La iriso estas grizardeza.
La kanto estas serio de mallongaj stridaj kaj raŭkaj notoj, kiun kantas la paro ĉu solece ĉu ene de grupo.
Kutimaro
Temas pri bruema kaj memmontrema birdo maltimida. Oni trovas ilin en bandoj kiuj ŝajnas familiaj grupoj grandigitaj. Ili serĉas manxgon en arbustoj, surgrunde aŭ eĉ sur la tegmentoj de kaj kabanoj kaj farmoj. Ili eniras interne de konstruaĵoj por preni insektojn el araneretoj. Ili manĝas ĉefe insektojn sed ankaŭ vegetalan materialon: semoj kaj fruktoj.
Disvastiĝo kaj vivejo
Tiu neotropisa birdo troviĝas en Ekvadoro kaj Peruo. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj, subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj, kaj subtropikaj aŭ tropikaj arbustejoj de altitudo. Ili loĝas en diversaj vivejoj kaj aridaj kaj duonaridaj. Ili preferas dornajn arbustejojn, sed ankaŭ ĉe homaj vivmedioj, kiaj herbopaŝtejoj, ĝardenoj, ĉirkaŭ farmoj, fruktoĝardenoj ktp. Pli ofte ĉe valoj ol ĉe maldensaj vivejoj dise en pli altaj altitudoj. La teritorio estas el marnivelo ĝis 1500 m, rare 2500. En Ekvadoro ili estas en tropikaj humidaj arbaroj, kaj zonoj de grandaj arbustoj. Tiu troglodito okupas limigitan areon de Sudameriko, ĉe la marbordo de centra kaj suda Ekvadoro kaj norda Peruo.
Bê
Bê estas brazila-germana bando, kies membroj devenas el San-Paŭlo, Rio-de-Ĵanejro kaj Konstanco. La ensemblo apartenas al la stiloj popmuziko, mondmuziko, bosanovo, kafeja muziko kaj ĵazo. La nomo rilatas al la brazila ŝercnomo de la kantisto.
Aĝo de la Tero
La aĝo de la Tero estas la tempodaŭro pasinta ekde la formiĝo de la Tero ĝis la nuntempo, kaj estas ĉirkaŭkalkulata je ĉirkaŭ 4,54 ± 0,05 miliardoj da jaroj. La takso baziĝas sur radiometrika datigo de rokoj formitaj sur la Tero de la komenco de sia historio kaj tiu de meteoritoj.
Bê
Historio
Post du sukcesaj koncertvojaĝoj kaj post festivalaj prezentadoj Bê faris en 2009 ihsian duan albumon Mistura Natural en Novjorko. Ĝin produktis frapinstrumentisto kaj kunkomponisto Markus Schmidt (artistonome Marquinho da Silva), kune kun Klaus Mueller kaj Dave Darlington. La unua koncertvojaĝo por la albumo okazis septembron kaj oktobron de 2009 en 15 urboj de Germanujo kaj Svisujo.
Aĝo de la Tero
Radiometriaj datigoj
Radiometria datigo estas metodo por datigi materialojn. La metodo baziĝas sur sciado de la frekvenco de radioaktiva kadukiĝo de naturaj izotopoj, kaj la skalo de tiu indico dum mezurado. La metodo estas la ĉefa bazo por determini la aĝon de rokoj, kaj estas tre signifa fonto de informo pri la indico de evolua ŝanĝo.
Rokoj, laŭ sia naturo, enhavas diversajn kemiajn elementojn. En rokoj, kiuj enhavas radioaktivajn izotopojn, la procezo de radioaktiva kadukiĝo kreas diversajn elementojn, kiuj ne estas parto de la originala konsisto de la roko. Mezurante la koncentriĝon de stabilaj produktaĵoj de la radioaktivaj putriĝaj procezoj, kaj sciante la duoniĝan tempon, eblas kalkuli la tempodaŭron, kiu pasis de kiam la roko formiĝis. Tipa metodo por kalkuli rokan aĝon baziĝas sur la disfalo de kalio-argono. Supozante, ke la rokoj sur la Tero formiĝis post la formado de la terglobo mem, kalkuli la aĝon de rokoj ebligas kalkuli malaltan baron al la aĝo de la Tero.
Datigante geologiajn specimenojn de la Tero
Simpla datigo de geologiaj specimenoj de la Tero ne povis doni precizan datigon, ĉar la Tero spertis longajn procezojn de miksado kaj apartigo de materialoj, kiuj influis la koncentriĝojn de la diversaj izotopoj post formiĝo. Por redukti ĉi tiujn erarojn, eblas uzi izokronon - datigadon bazitan sur pluraj malsamaj mineraloj el la sama specimeno. Specimenoj de mineralo galeno uzis izokronan datadon de la formado de la Tero, ĉar ili probable estas la plej fruaj mineraloj formitaj sur la Tero, kiuj permesas precizan datadon. Ĉi tiuj datoj fiksas la aĝon de la Tero je 4,55 miliardoj da jaroj.
Datado de meteoritoj
Meteoritoj originantaj de la antaŭplaneda disko de la sunsistemo formiĝis samtempe aŭ baldaŭ post la formado de la planedoj, do ilia datigado permesas relative precizan kalkulon de la aĝo de la Tero. Datiĝante kun meteorito trovita en la Canyon Diablo-meteorito en Arizono enhavanta sulfidojn, nikel-ferajn alojojn kaj silikatojn, donas laŭtaksan aĝon de 4 55 miliardoj da jaroj.
Stratolampo
Stratolampo, stratlampo, lampofosto, publika lumigo, normiga lumigo estas terminoj kiuj utilas por fonto de lumo sur la bordo (pli malofte centre) de strato aŭ pado. Kiam la urba distribuado de elektra energio iĝis ĉiea en disvolviĝantaj landoj en la 20a jarcento, tuj sekvis lumo por urbaj stratoj, aŭ tre ofte estis tio unua.
Multaj lampoj havas lum-sensivajn fotodetektilojn kiuj ekfunkcias aŭtomate kiam la lumo necesas aŭ ne necesas: pro nebulo, mateniĝo, noktiĝo aŭ malhela vetero. Tiu funkcio en pli malnovaj lumigsistemoj povis esti plibonigita pere de la helpo de suna tempokonektilo. Multaj stratolampaj sistemoj estas konektataj subtere anstataŭ per aeraj kabloj el unu unuopa fosto al alia.
En januaro 1882, Thomas Edison enŝaltis sian unuan vapor-generantan energistacion en la Holborna Viadukto en Londono. La liversistemo de kontinua kurento havigis elektron por stratolampoj kaj kelkaj privataj loĝejoj je mallonga distanco el la stacio. La 19an de januaro, 1883, ekfunkciis la unua normigita sistemo de inkandeska elektra lumigo kiu uzis supertrakajn kablojn en Roselle, Nov-Ĵerzejo.
Plej ofte la elektra reto anstataŭis pra-sistemojn de strata lumigo kiuj uzis kiel energion gason, oleon, kerosenon, nafton aŭ aliajn bruligaĵojn.
Komunumo Wleń
Komunumo Wleń [elparolu vlen] (germane Lähn) estas urbo-kampa komunumo (pole gmina), en provinco Malsupra Silezio (pole Dolny Śląsk), en Distrikto Lwówek Śląski (pole powiat). La komunuma sidejo estas Wleń. Ĝis la jaro 1945 la regiono apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo Lähn kaj lige al tio ekestis ankaŭ la nomo de la nova komunumo.
Strukturo de areo
Laŭ informoj de la jaro 2002 la komunumo Wleń havas teritorion 86 km², kaj enhavas: La komunumo Wleń faras 12,11% areo de la distrikto Lwówecki.
Demografio
Laŭ informoj de la 30 junio 2004: Laŭ informoj de la jaro 2002, meza monata laborenspezo por la unu loĝanto estas 1483,09 zlotoj.
Vilaĝoj
Bełczyna • Bystrzyca • Klecza • Łupki • Marczów • Modrzewie • Nielestno • Pilchowice • Przeździedza • Radomice • Strzyżowiec • Tarczyn
Najbaraj komunumoj
Jeżów Sudecki, Lubomierz, Lwówek Śląski, Pielgrzymka, Świerzawa.
Cho Namchul
CHO Namchul (30-a de novembro, 1923 - 2-a de julio, 2006) estis profesia ludisto de goo (baduk en la korea). Li mortis pro maljuno je la aĝo 83.
Fojfoje lia nomo aperas kiel Cho Nam-ch'eol aŭ Cho Nam-chul.
Biografio
Cho naskiĝis en kampara vilaĝo en Buan, distrikto Norda Jeolla. Li iris al Japanio en 1937 por studi kun japana goisto Katani Minoru. En 1943 li revenis al Suda Koreio kaj profesiiĝis. Li estis fondinto de la korea landa goasocio. Dum multaj jaroj li estis la plej forta ludanto en Koreio. En 1983 li atingis la gradon 9-dan.
Oni nomas lin la fondinto de moderna korea goo.
Post lia morto, la korea prezidento Roh Moo-hyun honoris la memoron de Cho per medalo kaj floroj senditaj al lia familio.
Víska u Jevíčka
Municipo Víska u Jevíčka situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, iom super la valo de rivereto Jevíčka, 2 km norde de urbo Jevíčko. Vivas ĉi tie.
Historio
Vilaĝo Viska u Jevíčka estis fondita dum la germana koloniigo kaj havis germanan nomon Dörfles, ĉeĥe Derflík. Nur de la jaro 1949 ĝi oficiale nomiĝas Víska u Jevíčka. Ankoraŭ antaŭ la Dua mondmilito plejparto de la loĝantaro estis germana, ĉeĥoj estis nur minoritaj. La unua skriba mencio pri " Derflík" estas el la jaro 1258, kiam ĝi estis detirita sub juĝorajton de la urbo Jevíčko. Sed en la jaro 1398 ĝi jam estis parto de la sinjorejo Moravská Třebová kaj tia ĝi estis ĝis nuligo de feŭdismo en la jaro 1848.
Geoffrey Burks
Geoffrey BURKS estas usona astronomo kaj edukisto.
Víska u Jevíčka
Memorindaĵoj
En la vilaĝo estas monumento kaj arbara tombejo de 143 militkaptitoj.
Geoffrey Burks
Li naskiĝis en Tenesio. Post la mezlernejo li iris en la Universitaton de Ĉikago kie li diplomiĝis. Liaj universitataj esploroj temis pri la interstelaj gasoj kaj polvo ; li studis ankaŭ la ĉirkaŭaĵon de nia galaksio.
Li faris post-doktorajn esplorojn en la Universitato de Koloradio, kie li sentis altiron por la eduko. Li tenis edukistajn postenojn ĉe la Centra Komunuma Kolegio de Nov-Meksiko kaj ĉe la Luiziana Universitato en Baton Rouge.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de la asteroido (79867) 1998 YO1 la kun Matthew Collier.
Iván Angelus
Iván Angelus [angelus], laŭ hungarlingve kutima nomordo Angelus Iván estas hungara dancisto, koreografo, instruisto.
Iván Angelus naskiĝis la  en Budapeŝto.
La fratoj Leonkoro
La libro La fratoj Leonkoro (Bröderna Lejonhjärta) de Astrid Lindgren estis eldonita en 1973 kaj estis ilustrita de Ilon Wikland.
La rakonto estas porinfana, tamen ĝi temas pri gravaj aferoj kiel malsano, morto, tiraneco, perfido, subpremeco kaj krueleco. Ankaŭ temas pri pli bonaj aferoj kiel amo inter fratoj, lojaleco, espero kaj kuraĝo.
La romano temas pri la fratoj Jonatano kaj Karlo Leonkoro. Origine ilia familia nomo estis nur Leono, sed post ilia morto kaj alveno al Nangijala, lando malantaŭ la steloj, ili ricevas novan nomon. En Nangijala ili kune kun aliaj batalis kontraŭ la malbona Tengo kaj la drako Katla.
Mugamo
En 1977 surbendigo de tiu muziko estis sendita al la spaco en la Ordisko de la Vojaĝantoj. En 2003 ĝi estis agnoskata kaj inkludata kiel Monda heredaĵo de UNESKO.
La fratoj Leonkoro
En 1977 oni faris filmon, Olle Hellbom estis reĝisoro. Kaj en 1987 aperis la esperanta traduko, farita de Kerstin Rohdin. Pri ĝi Astrid Lindgren mem verkis la sekvan antaŭparolon:
Mizitra-fromaĝo
Mizitra fromaĝo (greke: μυζήθρα [miˈziθra]) estas freŝa fromaĝo farita el lakto kaj selakto de ŝafoj aŭ kaproj, aŭ ambaŭ. La proporcio de lakto al selakto estas kutime de 7 ĝis 3. Produktado similas al tiu de itala rikoto. Plue, Mizitra povas esti salita-sekigita por produkti maturan saletan fromaĝon.
Ĝi estas ĉefe produktita sur la insulo Kreto, sed ĝi disvastiĝas tra tuta Grekio. En Kipro simila fromaĝo estas konata kiel "Anari" (Αναρή en la greka, Nek en la Kipra-turka, Lor en la turka).
Demy de Zeeuw
Demy de ZEEUW (prononco [], naskiĝis en Apeldoorn, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "14".
Benzotiazolino
Benzotiazolino estas nesaturita organika komponaĵo konsistanta je unu benzena ringo fandita al alia tiazola ringo. Benzotiazolinoj kaj derivaĵoj raportiĝas kiel efikaj biologiaj kaj farmakologiaj aktivecoj tiaj kiaj anti-tuberkulaj, anti-tumoraj, anestezia loka aktiveco, anti-mikrobaj, anti-konvulsiaj, anti-fungaj, anti-helmintaj, analgeziaj kaj anti-inflamaj.
Benzoheterociklaĵoj tiaj kiaj la benzotiazolinoj, benzimidazoloj kaj benzoksazoloj povas utili kiel unikaj kaj multagaj konstrublokoj por la eksperimenta disvolvo de multaj drogoj. Inter tiuj benzoheterociklaĵoj, benzotiazolino okupas apartan lokon en la scienca kampo ĉefe en la sinteza samkiel farmakologia kemio pro ilia potenca aktiveco kiel medikamento.
Supra Simme-Valo (distrikto)
La distrikto Supra Simme-Valo (germana lingvo Obersimmental) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 8052 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estis la samnoma komunumo Zweisimmen.
Geografio
La distrikto Supra Simme-Valo entenas la komunumojn ĉe la bordo de la supra parto de la rivero Simme en la Bernaj Alpoj. En sudo la montmasivo Wildstrubel, sur kies kulmino situas la Wildstrubel-Glaĉero limigas la distrikton. La distrikto, kiu havas longecon de proksimume 50 kilometroj apartenas kun nur 24 loĝantoj po km² al la plej maldense loĝataj regionoj de Svislando.
Trafiko
La distriktĉefloko Zweisimmen estas la finhaltejo de la normalŝpura linio de Spiez-Zweisimmen de la fervoja kompanio Berno-Lötschberg-Sempinono-Fervojo. De la nodo Zweisimmen mallarĝŝpura eliras la linioj de la Montreux-Berna Oberlanda-Fervojo al Montreux kaj Lenk en Simme-Valo.
Historio
La Supra Simme-Valo post la Batalo de Sempach en la jaro 1386 fariĝis berna kamparvoktejo. La antaŭaj friburgaj Senjorujoj Mannenberg kaj Laubegg ek de tiam estis regita fare de berna vokto en la Kastelo Blankenburg. En la 14-a jarcento la valanoj atingis certajn privilegiojn, nome terenrajtojn, kiuj en la jaro 1347 estis unuan fojon dokumente fiksitaj. La valan administracion plenumigis propra landkomunumo, kiu elektis sian financministron (alemane Säckelmeischter) kaj oficistojn. Berno plurfoje konfirmis la privilegiojn kaj rajtojn de la valanoj kaj kodigis ilin.
Dum la epoko de la Helveta Respubliko (1798-1803) la Supra Simme-Valo estis distrikto de la tiama Kantono Oberlando ek de 1803 ĝi estis distrikto de Kantono Berno (germane nomita ĝis 1831 Oberamt Obersimmental kaj ek de tiam Amtsbezirk Obersimmental.
Komunumoj de la distrikto Supra Simme-Valo
La distrikto Supra Simme-Valo konsistas el la sekvantaj 4 komunumoj (stato 2009):
Rosenau
La gloso Rosenau havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Sierra del Segura (Albacete)
Sierra del Segura, aŭ pli bone dirite Mancomunidad de Municipios de la Sierra del Segura, tio estas "Municiparo de la Montaro de la rivero Segura", estas hispana municiparo (komarko) de la sudokcidento de la provinco Albacete, en la regiono Kastilio-Manĉo. Ĝi enhavas municipojn apartenantaj al la Sierra de Alcaraz geografie; (nome Ayna, Bogarra, Elche de la Sierra (parte), Molinicos, Paterna del Madera, kaj Riópar) kaj la iamajn villas de la Encomienda de Segura de la Ordeno de Santiago; (nome Férez, Letur, Liétor, Nerpio, Socovos, Yeste, kaj aliajn submunicipojn de Elche de la Sierra). La municipoj kiuj kunformas la municiparon estas konsiderataj plej ofte kiel eroj de komarko klare diferencita kaj unuigita en la aktualo en la diversaj katalogoj de turismo.
Temas pri montara areo, markita nur pro la fluo de la rivero Segura, kaj ĉefe de ties alfluantoj (nome la rivero Mundo kaj la minoraj fluoj de la riveroj Madera, Taibilla kaj Tus), kun iliaj akvorezervejoj (Cenajo, Talave kaj Fuensanta). Pro geografiaj, demografiaj kaj parte historiaj trajtoj oni povus rilatigi tiun komarkon kun la municipoj murciaj Moratalla kaj Caravaca de la Cruz, same kiel kun la komarko de la Provinco Ĥaeno nome Sierra de Segura.
La malfacilo de komunikvojoj kaj la rara industriiĝo okazigis fortan elmigradon ekde la 1950-aj jaroj, kiu nuntempe iom malpliiĝis ĝis preskaŭ stabiligo en kelkaj okazoj, sed ĉiam sub tiuj de la mezo de la 20a jarcento.
Tiel, en 2005, nun du municipoj klare superas la 2000 loĝantojn (nome Elche de la Sierra kaj Yeste) kaj la averaĝo estas de po 1646 loĝantoj por municipa ento; en 1950, ĉiuj escepte Paterna superis tiun ciferon kaj la averaĝo estis de po 4404 loĝantoj. En la periodo 1991–2005, nur Riópar pliigis sian loĝantaron (+15%); Elche de la Sierra, Férez kaj Socovos stabiliĝis, kaj la cetero descendis. Are, la Sierra del Segura perdis 41% de siaj loĝantoj ekde 1900; 63%, se oni enkalkulas ekde 1950; kaj 10%, ekde 1991.
Tamen, tio ebligis konvenan konservadon de la naturaj lokoj kaj de la historiaj kernoj de la vilaĝoj, kio siavice permesis ke nune la ĉefa ekonomia enspezofonto de la zono estas la rura turismo.
Malnova Urbo (Košice)
Malnova Urbo (slovake: Staré Mesto) estas la iama origina, historia urbo de la nuna grandurbo Košice en Slovakio. Ĝia nomo estis Kassa dum periodo de Hungara reĝlando.
Situo
Staré Nesto situas laŭ Hornád, laŭ la iama komerca vojo (nomata ankaŭ vinovojo) Tokaj-Krakovo.
Historio
La unua mencio okazis en 1230. Košice havis gravan rolon en la hungara historio. Ĝi ricevis la rangon libera reĝa urbo en 1347. Parlamentado okazis en la urbo en 1374. En 1449 la husanoj estre de Johano Jiskra venkis la hungarojn. En 1604 princo de Transilvanio Stefano Bocskai okupis la urbon kaj komunukis liberecon de religioj. Post kelkaj jaroj tie mortis Bocskai. Princo de Transilvanio Gábor Bethlen en 1619 okupis la urbon, en 1625 edziĝis. Tie oni elektis princo de Transilvanio Georgo Rákóczi en 1644. Oni fondis ĉeflernejon kaj presejon en 1657. En 1677 la aŭstroj okupis la urbon kaj ili konstruis pli novan fortikaĵon, kiun grafo Emeriko Thököly okupis en 1682, sed iom poste la aŭstroj reokupis ĝin. En 1703 la urbo solene akceptis Francisko Rákóczi la 2-a, kiu elektis ĝin sia ŝatata urbo.
En 1910 la urbo estis departementejo de Abaúj-Torna, en la urbo loĝis 44 211 da homoj (33 350 hungaroj, 6547 slovakoj, 3189 germanoj, 453 poloj, 227 ĉeĥoj kaj 210 rutenoj). La ĉeĥa armeo okupis la urbon en 1918, sed la tiam komunista hungara armeo reokupis ĝin en 1919. Post Traktato de Trianon Košice igis parto de Ĉeĥoslovakio. Laŭ la Arbitracio de Vieno Kassa rehungariĝis. En 1941 nekonataj flugmaŝinoj bombatakis la urbon, sekve Hungario atakis Sovetunion. En 1944 la Ruĝa Armeo okupis la urbon, la regiono apartenis denove al Ĉeĥoslovakio, poste prezidanto Beneš tie deklaris dekretojn, laŭ kiu la hungaroj perdis siajn rajtojn, parte ili estis deportitaj. Dum la socialismo ĉirkaŭ la historia urboparto novaj kvartaloj formiĝis. Nun la interna urboparto estas zono de piedirantoj.
Pentopolis
Ĝi estis alianco de 5 gravaj urboj en orienta parto de Supra Hungarujo fine de la mezepoko. La loknomoj estas unue hungare (uzataj ĝis 1920), poste laŭ la nuna slovaka formo:
796
En la jaro 796 post Kristo okazis, interalie:
Wagnon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Listo de la montoj pli altaj ol 8000 m
La Listo de la montoj pli altaj ol 8000 enhavas la dek-kvar memstarajn montopintojn, kiuj havas altecon de pli ol 8000 m s.m. Dek el ili situas en Himalajo kaj la ceteraj kvar en Karakorumo.
Alpistoj grimpintaj ĉiujn 8000-metrajn pintojn
Nur dek-kvar montogrimpistoj ĝis nun sukcesis grimpi ĉiujn dek-kvar montojn pli altajn ol 8000 m:
Rimarkoj:
1: Detalojn oni povas legi ĉi tie (en la angla).
Alĝeria Komunista Partio
La Alĝeria Komunista Partio (AKP aŭ PCA), estis komunista partio en Alĝerio.
Hôpital Bicêtre (pariza metrostacio)
Hôpital Bicêtre estas estonta stacio sur linio 14 de la Metroo de Parizo. Ĝi situos en komunumo Le Kremlin-Bicêtre, laŭlonge de Strato Gabriel Péri kaj aŭtovojo A6b.
Alĝeria Komunista Partio
Branĉo de la Komunista Partio de Francio
La AKP aperis en 1920 kiel filio de la Franca Komunista Partio (PCF). Ties ĉeloj estis ĉefe komponataj de ekzilaj laboristoj, ĉefe multnombraj eŭropanoj forpelitaj el metropolo, kelkaj post kiam la gepatroj estis ekzilitaj al la kolonioj post la Pariza Komunumo kaj postaj movadoj.
Memstara organizo
La AKP iĝis fine separita ento en 1936 kaj malfermiĝis al indiĝenoj. El la konstitua kongreso okazinta la 16-a de oktobro 1936, grupiginte la delegitojn de diversaj devenoj, eliris sekretarion, nome Kaddur Belkaim', nome konstrulaboristo kiu mortiĝos ekzile en 1940.
Amfitrito
Laŭ la helena mitologio, Amfitrito (helene Άμφιτρίτη, «la tria kiu ĉirkaŭas la maron») estis antikva diino pri la trankvilaj maroj, sed poste la mitologia evoluo igis ŝin edzino de Pozidono. Pro tio, ŝi multe similas al Tetiso, kaj ambaŭ diinoj kunhavis la saman homeran epiteton: Halosidne (nutrita de maro). Ŝia romia ekvivalento estis Salacio, la edzino de Neptuno.
Laŭ la Teogonio de Heziodo, ŝiaj gepatroj estis Nereo kaj Doriso, do Amfitrito estis nereidino laŭ li. Tamen, Apolodoro asertis ke ŝi estas oceanidino, do filino de Oceano kaj Tetiso, kvankam li nomis ŝin nereidino en la sama verko.
Amfitrito kiel mardiino
Amfitrito estis tiel ligita al sia regado sur la maro kaj maraj bestoj, ke ŝi neniam kundividis la kulton kun sia edzo, eĉ ne aperis en artaĵoj, sed kiam oni volis rimarki ke Pozidono regis ankaŭ sur maro. Ŝia skulptaĵo en pozidona templo de la Istmo de Korinto, priskribita de Paŭzanio estas nekutima escepto.
Kvankam Amfitrito ne partoprenis la helenan kultadon, ŝi estis grava en arkaikaj tempoj, kaj pro tio ŝia nomo aperis en la Homera Himno al Delia Apolono kiel unu el la ĉefaj diinoj. Ankaŭ Pindaro, en sia Olimpaj odoj nomis ŝin la diino de la ora ŝpinilo, sed laŭ la plimulto de verkistoj Amfitrito estis nur simbolo de la maro.
Oni diris ke Pozidono unuafoje vidis Amfitriton kiam ŝi estis dancanta en Nakso kun siaj fratinoj, la nereidinoj. Li subite enamiĝis al ŝi kaj pasie forrabis ŝin. Alia versio de la historio rakontas ke ŝi sukcesis forfuĝi, kaj kaŝiĝis en la limo de la mondo, kie regis Atlaso. Tiam, Pozidono klopodis konvinki ŝin per multaj heroldoj, ĝis unu el ili, Delfeno iĝis sukcesa, kaj Amfitrito konsentis iĝi reĝino de la maro kaj edzino de la mara dio. Pro tio Pozidono premiis Delfenon, kaj ekde tiam li videblas surĉiele kiel konstelacio.
Laŭ Homero, ŝi naskis la fokojn kaj delfenojn. Kun Pozidono ŝi estis ankaŭ patrino de Tritono, Kimopolejo kaj Rodo (kiu, laŭ aliaj verkistoj estis filino de Pozidono kaj Halio, aŭ de Asopo). Apolodoro mencias plian filinon, Bentecisimo.
La familia vivo de la maraj geedzoj ne estis tro glata: same kiel sia frato Zeŭso, Pozidono multfoje ĵaluzigis sian edzinon, ĉar li ne rifuzis daŭrigi siajn amaferojn post la edziĝo. Kiam Amfitrito malkovris la amon de sia edzo kun la bela Skilo, ŝi miksis la akvon kie la filino de Forkiso baniĝis kun magiaj planktoj, kiuj transformis Skilon en monstro kun ses kapoj kaj dekdu piedoj.
Tamen, Amfitrito favore traktis filon de sia edzo. Ŝi helpis Tezeon dum lia ekspedicio al Kreto, kiam la reĝo Minoo dubis pri ke la atena princo estu filo de Pozidono. Do, li ĵetis sian ringon al maro kaj ekkriis "Se vi estas filo de Pozidono, redonu mian ringon al mi". Tiam, Amfitrito mem kaj siaj fratinoj serĉis la ringon kaj donis ĝin al Tezeo.
7023 Heiankyo
7023 Heiankyo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (gubernio Ŝiga, Japanio).
Heiankyo, kiu signifas "Paca Ĉefurbo", estas alia nomo de Kioto. De 794 ĝis 1868 tiu urbo estis la ĉefurbo de Japanio, kaj la centro de la japana kulturo.
Károly Kőszeghy
Károly Kőszeghy [kAroj kOsegi], hungare Kőszeghy Károly, Esperante Karolo Kőszeghy estis hungara operokantisto (baritono).
Károly Kőszeghy naskiĝis la 1820, Kőszeg - mortis la  1891, Budapeŝto.
Biografio
Károly Kőszeghy studis kantadon en Vieno en 1840. Li komencis sian karieron en 1843 en Nacia Teatro (Budapeŝto), kie oni prezentis tiutemnpe ankaŭ operojn. Li kantadis pli, ol 40 jarojn. Post ekfunkcio de Budapeŝta Ŝtata Operejo ankaŭ tie kantadis ĝis 1887.
Fotovoltaika elektrejo Ralsko Ra 1
FVE Ralsko Ra 1 estas fotovoltaika elektrejo ĉe Ralsko en distrikto Česká Lípa. Ĝi havas instalitan povumon 38,3 MW kaj ekde sia ekigo en decembro de 2010 ĝi estas la plej granda suneleketrejo en Ĉeĥio, dum la tempo de sia startigo ĝi estis samtempe 12-a plej granda fotovoltaika elektrejo en la mondo, ĝis novembro de 2012 ĝi estis forŝovita de novaj elektrejoj kun pli alta povumo al la 51-a loko en la mondo.
Pluaj indikoj
Ĝi konsistas el kvar fontoj:
Marsangy
Marsangy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 826 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Geografio
Marsangy etendiĝas sur 14.68 km², kaj havis 826 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 47 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Faynot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Marsangy apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Tavoleto
Tavoleto estas komunumo de Italio.
797
En la jaro 797 post Kristo okazis, interalie:
Tavoleto
La vorto tavoleto ankaŭ havas la signifon 'eta tavolo'.
Tavoleto situas proksime (ĉ. 30 km) de San Marino, sur monteto. Sur la pinto de tiu monteto estas du kasteloj, unue la urba kastelo. Dua kastelo estas la Esperanto-kasteleto, kies kastelo-grafo estis la eksprezidanto de ISAE, Rüdiger Sachs.
En 2006 oni festis tie la centjariĝon de ISAE kun granda programo kultura kaj scienca.
En 2007 oni tie kunvenis memorigante la morton de Rikardo Ŝulco en 1997.
Perly-Certoux
Geografio
Perly-Certoux situas ĉe la orienta bordo de la rivero Aire, kiu alfluas al Arve, kaj proksimume 5 kilometroj sudokicdente de la kantonĉefurbo Ĝenevo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. En sudo la komunumo limas al Francio kaj sur ĝia teritorio troviĝas unu el la plej gravaj aŭtovojdoganejoj de Svislando ĉe la transiro de la svisa aŭtovojo A1 al la franca aŭtovojo A41. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Perly kaj Certoux.
Nadadores
Nadadores estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Nadadores. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05021.
Perly-Certoux
Najbaraj komunumoj
La komunumo Perly-Certoux limas en nordo al Confignon, en nordoriento al Plan-les-Ouates, en sudoriento al Bardonnex, en sudo al Saint-Julien-en-Genevois (Francio), en sudokcidento al Soral, kaj en okcidneto al Bernex.
4041 Miyamotoyohko
4041 Miyamotoyohko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yohko Miyamoto (japane :Miyamoto Yohko), edzino de la japana amatora astronomo Yukio Miyamoto.
Perly-Certoux
Trafiko
La komunumo estas konektita per la buslinio n-ro D al la loka publika transportreto de Ĝenevo.
Nadadores
Nadadores signifas en la hispana "naĝistoj".
Perly-Certoux
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Ĝenevo al Saint-Julien-en-Genevois en Francio. Sur la komunuma teritorio siutas la triangulo Perly de la svisa aŭtovojo A1, kie la komunumo disponas pri alveturejo al tiu grava trafikvojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Perly datiĝas el la jaro 1124 kiel Perliacum, dum Certoux estis menciita en la jaro 1537 kiel Sartoux.
Nadadores
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5531 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,018 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Perly-Certoux
Historio
Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj vilao kaj akvedukto el la romia epoko kaj pladotombejoj el la frua mezepoko.
Nadadores
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 4039 personoj apartenis al la katolika religio kaj 279 personoj al la protestantisma religio. 227 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 318 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Perly-Certoux
Historio
Dum malfrua mezepoko la Senjoroj Lully, Du Bois kaj de Ternier dividis inter si la regadon pri la regiono, kiu formis kun Perly, Certoux kaj Saint-Julien-en-Genevois la voktejon Ternier. En la jaro 1536 la voktejo Ternier estis konkerita de la bernanoj, kiuj ĝin en la jaro 1567 devis redoni al Savojo. La voktejo nun formis la komunumon Perly-Certoux-Saint-Julien. Per interkonsento de Parizo de la jaro 1815 Saint-Julien kun Perly kaj Certoux estis atribuita al la Respubliko Ĝenevo, kiu tuj per siaj trupoj ĝin aneksis. Sed per la kontrakto de Torino de 1816 Ĝenevo devis cedi Saint-Julien al la Regno de Sardio, dum Perly kaj Certoŭ restis ĝenevaj kaj tiel fariĝis kun Kantono Ĝenevo parto de Svislando. Ĝenevo unue planis atribui la du vilaĝojn al la grandkomunumo Compesières al kiu apartenintus ankaŭ Bardonnex kaj Plan-les-Ouates. Fine en la jaro 1821 estis formale decidita krei la memstaran komunumon Perly-Certoux.
Iara (folkloro)
Iara aŭ Uiara, kiel Alamoa estas brazila versio de sireno. Dum Alamoa estas mara sireno, Iara estas rivera sireno. Ŝi estus belega blondulino de verdaj okuloj kiu vivus en grandaj riveroj kaj lagoj kaj iras al bordoj por kombi la longaj haroj, se viro vidas ŝin tiam, freneziĝas kaj blindiĝas. Ankaŭ ŝi naĝas sub kanuoj kaj ĉarmigas virojn, kiujn saltas en la akvon kaj droniĝis.
Ĉar lia haroj estas flavaj kaj liaj okuloj estas verdaj (verdo kaj flava estas brazilaj naciaj koloroj) multaj poetoj uzas ŝin kiel temo de naciismaj verkoj, ekzemple Cassiano Ricardo en Martim Cererê. Ĉar ŝi estas tre ĉarma, Iara ankaŭ estas ofta innomo en Brazilo.
(39286) 2001 CX6
(39286) 2001 CX6 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) la elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sámuel Andrád
ANDRÁD Sámuel (andra:d), barátosi estis hungara kuracisto, verkisto, anekdotkolektinto naskiĝinta en Barátos en 1751 kaj mortinta en Sepsiszentgyörgy la 31-an de aŭgusto 1807.
Biografio
Sámuel Andrád studis en Nadjenjedo kaj Koloĵvaro. Li akiris diplomon de kuracisto en Vieno kaj post 1786 li loksidiĝis en Sepsiszentgyörgy. Li publikis poemojn en hungara kaj latina lingvoj. Lia anekdotkolektaĵo estas la unua en la hungara literaturo. Li interesiĝis ankaŭ pri natursciencoj (Leg-első virágos kert 1793 (Bécs, 1793)
8070 DeMeo
8070 DeMeo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Francesca E. DeMeo, postdoktora esploristino ĉe la MIT, kiu plenumis sian Ph.D. en 2010 ĉe la Observatorio de Parizo. Sperta pri spektroskopia studoj de la malgrandaj korpoj, ŝi etendis al la proksima infraruĝo la sistemon de taksonomia klasifiko de la malgrandaj planedoj.
Fegernicu Nou
Fegernicu Nou [feĝerniku noŭ] (Újfegyvernek) estas vilaĝo en Rumanio.
Loĝantaro
En 1992 ĝi havis 59 loĝantojn. Administre ĝi apartenas al Sârbi.
La Douzillère (stacidomo)
La Douzillère estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Joué-lès-Tours, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.