cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artikoloj de Fido
La Artikoloj de Fido estas deklaro pri kredoj skribita de Joseph Smith kiel letero sendita je 1842 al John Wentworth, eldonisto de la ĵurnalo Chicago Democrat. Tio ene de la movado esta konata kiel La Letero de Wentworth. La plimulto de la mormonoj konsideras la artikolojn de fido kiel oficiala deklaro de ilia baza teologio. La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj adoptis la artikolojn kiel sankta skribo.
Balázs Bágyi
Balázs Bágyi [balAĵ bAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bágyi Balázs estas hungara drumisto, ĵazmuzikisto, komponisto, orkestrestro, muziklerneja instruisto.
Balázs Bágyi naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Balázs Bágyi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1998. Post la diplomo li estis ano en ĵazorkestro, en 2004 li fondis propran orkestron. En la sekva jaro li aliĝis al alia orkestro, en la sekvaj jaroj li drumis jam en parte eksterlandaj orkestroj ankaŭ eksterlande. Dekomence li ankaŭ komponadas ĵazojn. Inter 2007 kaj 2011 (krom la koncertoj) li estis muziklernejestro en Székesfehérvár, iom poste li instruis en aliaj lernejoj. Li ricevis premion en 2012.
Frasne
Geografio
Frasne troviĝas en la sudo de Doubs, ĉe la limo kun la departemento Jura, sudoriente de Dijon,  sude de Besançon kaj  nordokcidente de Laŭzano.
La najbaraj komunumoj estas Boujailles kaj Dompierre-les-Tilleuls norde, Bouverans oriente, Bonnevaux sudoriente, Censeau sude, Bief-du-Fourg sudokcidente kaj Courvières okcidente.
Frasne havas stacidomon. Krom regionaj trajnoj veturas ankaŭ rapidaj trajnoj (TGV) al Parizo (tra Dijon) kaj Svislando (Laŭzano kaj Berno).
NGC 2470
NGC 2470 (aliaj indikoj — UGC 4091, MCG 1-20-9, ZWG 30.29, IRAS07517+0435, PGC 22137) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Sauveur-la-Pommeraye
Saint-Sauveur-la-Pommeraye estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pommériens.
22906 Lisauckis
22906 Lisauckis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rhonda Lisauckis, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006. Ŝi estas instruistino ĉe la Covenant Christian Academy de Huntsville (Alabamo).
Heredaĵo
Heredaĵo estas la termino uzata por indiki kion heredas (vidu heredo) de la prapatroj. La graveco de heredaĵo estas difinita kaj subtenata fare de iu socio, socia grupo. En aliaj vortoj, la termino heredaĵo estas atribuata al aferoj ke iu socio aprezas kaj estimas sufiĉe valoro por konservi ĝin por estontaj genereacioj. Heredaĵo temas ankaŭ pri aferoj kun kiuj homoj deziras identigi sin. Kiel la fundamento de iu socio heredaĵo povas ankaŭ funkcii estonteco-orientite.
La difino de nemateria kultura heredaĵo, laŭ la Konvencio de Unesko akceptita de ĝia Ĝenerala Konferenco en 2003, klarigas ke tia estas socia fenomeno, kiu entenas kulturvalorojn, heredeblajn trans generacioj fare de komunumo posedanta sian identecon (->Monda kultura heredaĵo de Unesko).
Kategorigo
Distingeblas inter materia heredaĵo kaj nemateria heredaĵo (tradicioj, historio, rakontoj, kantoj, festoj, ritoj, procesioj, parfumoj,...).
Kvankam ĉiuj subdividoj interrilatas materia heredaĵo povas esti disigita en - movebla heredaĵo (movebla, ne terobazita kiel bibliotekoj, arkivoj, kolektoj, pentraĵoj, skulptaĵoj, vivanta heredaĵo,...) kaj
- nemovebla heredaĵo (ne transportabla, lokoligita; pejzaĝoj, arboj, natura heredaĵo, arkeologio, monumentoj aŭ konstruaĵoj,...).
Nemateria (kultura) heredaĵo estas neperceptebla heredaĵo : rakontoj, danco, muziko, teatro, ritoj, metioj, tradicioj, ...
Lingvoj, Esperanto kaj heredaĵo
Lingva diverseco estas esenca por la homa heredaĵo. Ĉiu lingvo inkluzivas la unikan kulturan saĝecon de popolo. La perdo de iu ajn lingvo estas tial perdo por la tuta homaro (Unesko 2003: 1). Ekonomiaj hegemonioj estas foje akompanataj de kaŝemaj formoj de lingvokultura superregado. Oni plej ofte parolas pri lingvo kiel heredaĵo inter la malgrandaj lingvaj komunumoj, tute aŭ parte ekskluditaj de la ludloto de la lingva merkato difinitaj de la kulturaj ekonomiaj hegemonioj.
Dum kongreso de la Eŭropa Esperanto-Unio okazinta inter la 16-a kaj 20-a de julio 2012 ambaŭ Michael D. Higgins, prezidento de Irlando kaj Lucinda Creighton, irlanda ministrino pri Eŭropaj aferoj, substrekis ke “Esperanto apartenas al la komuna Eŭropa kultura heredaĵo”.
En 2018 ILEI organizis simpozion sub la temo "La kultura heredaĵo de Esperanto".
Esperanto oficiale eniris la liston de nemateria kultura heredaĵo de Pollando (ekde la 20-a novembro 2014), sed en subaj landoj ankaŭ ekzistas kultura heredaĵo de Esperanto, krom la ZEO-monumentoj kiuj troviĝas en multe pli da landoj kaj kiuj ankaŭ povas esti konsidertaj kiel kultura heredaĵo.
En Eŭropa Unio jam du membro-ŝtatoj agnoskis Esperanton kiel sia nacia heredaĵo (Krotatio en 2019 kaj Pollando en 2014) ĉar esperantistoj povis pruvi ke ili dum longa tempo daŭre aktivas kaj kreas sur kultura kampo, parte riĉigante la internacian Esperanto-kulturon kaj parte perante la kroatan kulturon per Esperanto al esperantistoj de la mondo kaj al aliaj kulturoj per retradukoj.
Aŭstralio
(angla filmeto) Esperanto-muzeo en Adelajdo : ekspozio pri Esperanto en la 'Migration Museum' (3 filmetoj : inaŭguro kaj aliaj 3 partoj)
Aŭstrio
Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj en Vieno
La plej kompleta kolektaĵo pri Esperanto kaj interlingvistiko en la mondo, troviĝas ĉe la Aŭstria Nacia Biblioteko.
Belgio (Flandrio)
Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience' aŭ mallonge EHC (por la publikaĵoj)
La 24-an septembro 2016 Flandra Esperanto-Ligo (FEL) subskribis interkonsenton kun la Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience (pr. konsjans) aŭ mallongigita EHC kiu estas konservadobiblioteko aŭ heredaĵobiblioteko per kiu granda kvanto de la librotrezoro de Flandra Esperanto-Ligo estis donacita al tiu biblioteko sub la nomo “Collectie van de Vlaamse Esperantobond (Flandra Esperanto-Ligo)”. Tiu koleko restas en la biblioteko, kiu estas studbiblioteko.
Tutmonde konsulteblo
La koncernaj publikaĵoj estas registritaj en la tielnomata katalogo Anet kaj sekve de tio ankaŭ en WorldCat, la plej granda komuna katalogo de bibliotekoj en la mondo, en kiu partoprenas 10.000 bibliotekojn el 170 landoj.
Ŝtata protekto
La EHC konservas kaj mastrumas la valoran librokolekton de FEL kun la certeco ke eblos daŭre konsulti la kolekton kaj ke ĝi estos daŭre konservata sub la samaj kondiĉoj kiel ŝtataj dokumentoj. Aliaj avantaĝoj estas :
- integriĝo en sama katalogo de EHC kun tiu de aliaj gravaj kolektoj el flandraj kaj sciencaj bibliotekoj;
- liberigo de ĉiuj praktikaj, financaj kaj teknikaj zorgoj por la Esperanto-kolekto kiel ekzemple la prizorgado de retejo;
- ebleco estiĝi volontula kunlaboranto de EHC pere de individua volontulkontrakto;
- datumoj de la katalogo retroveblas sur UniCat, la komuna katalogo de la belgaj bibliotekoj kaj sur WordlCat, la plej granda tutmonda rete traserĉebla biblioteka katalogo.
FelixArchief
Kontraŭe al la EHC, la Felix-arkivo ne posedas publikaĵoj, sed nur kolektas arkivojn. Ĝi estas la moderna arkivejo de la urbo Antverpeno, troviĝante en protektita monumento, la tiel nomata “Felix-Pakhuis” apude de la Museum aan de Stroom (MAS).
Esperantofondaĵo Cesar Vanbiervliet
Esperantofondaĵo Cesar Vanbiervliet estas alia librokolekto kiu dum jardekoj konservis Esperanto-librojn kaj dokumentojn
Ĉeĥio
Biblioteko de esperantlingva literaturo.
Esperanto-muzeo en Svitavy
Ekspozicio pri Esperanto-movado kaj biblioteko.
Ĉinio
Internacia Esperanto-muzeo en Zaozhuang kiu ankaŭ eldonis la libron Ĉina Historia Heredaĵo pri Esperanto en 15 volumoj, ISBN 978-7-5506-2439-9.
Francio
Nacia Esperanto-Muzeo en Gray
Publika arkivejo, dokumentejo kaj konstanta ekspozicio pri Esperanto
Germanio
Germana Esperanto-Biblioteko en Aalen, kies katalogo konsulteblas rete sed ne estas rete traserĉebla.
Japanio
La Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki estas establita en la 15a de julio, 2013 por savi kaj konservi librojn, dokumentojn, kaj ĉiajn aĵojn de Esperanto. Esperantujo jam perdis gravajn heredaĵojn nur pro manko de spaco. Tial la esperanto-biblioteko en Ŝimonoseki estas establita por malperdi kaj utiligi tiujn heredaĵojn de Esperanto.
La Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki deziras establi internacian ligon de Esperanto-bibliotekoj por ne perdi kaj efike utiligi diversajn esperantaĵojn el la tuta mondo. Kun sufiĉe da spaco kaj bretoj, la Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki pretas ĉion akcepti kion oni deziras konservi estonte.
Kroatio
La 11-an de februaro 2019 la Ministerio por Kulturo de Respubliko Kroatio decidis ke la tradicio de Esperanto havas en Kroatio karakteron de nemateria kultura fenomeno, kaj enskribis ĝin en la Registron de kroatia kulturheredaĵo.
La Dokumenta Esperanto-Centro (DEC) en Durdevac, je ĉ. 120 kilometroj nordoriente de la  Zagrebo, estas la iniciato de la kroata esperantisto Josip Pleadin. Kun la celo laŭeble preventi perdojn de la esperanta kultura kaj historia heredaĵo li volis en tiu centro kolekti, konservi, ordigi, valorigi kaj uzi materialojn en kaj pri Esperanto. DEC estas membro de Kroata Esperanto-Ligo, sed funkcias kiel privata kolekto uzebla post pago. Uzi la materialon rajtas ĉiu esperantisto aŭ neesperantisto surloke, aŭ uzante retan kontakton kun la posedanto. La kolekto estas ĝisplue en la privata domo de Pleadin kie li sole de facto faras la laboron. Lia deziro estas ke DEC atingu la nivelon de regione aŭ ŝtate protektita kolekto, kio garantius ĝian konserviĝon en formo de publika Esperanto-kolekto disponebla al esperantistoj ankaŭ post forpaso de la nuna posedanto. Sur la socia reto Ipernity troveblas katalogo de lilbroj, fotoarkivo, dosierojn ktp. de la Dokumenta Esperanto-Centro.
Litovio
La domo de la bopatro de L.L. Zamenhof (Aleksandro Zilbernik) en strato L. Zamenhof nro 5 en Kaŭnas (Kaŭno) estas la ĉefa ZEO konserviĝinta ĝis la nuna tempo. Pro tiu kialo tiu domo troviĝas en la listo de kultura heredaĵo de Litovio pro sia historia signifo. A. Zilbernik estis riĉa entreprenisto kiu dum multaj jaroj financis la komencan periodon de Esperanto kaj ĝia movado. En Veisiejai, kie estis finpolurita la unua lernolibro de Esperanto, troviĝas ankaŭ unu el la plej imponaj monumentoj en la tuta mondo dediĉita al L. Zamenhof.
Pollando
Centro Ludoviko Zamenhof en Bjalistoko
En la listo de nemateriaj kulturheredaĵoj de Pollando ekde la 20-a novembro 2014 enestas la lingvo Esperanto. En la tiu listo ĝi aperas kiel “Esperanto, portilo de la Esperanta Kulturo”. En la bjalistoka kulturcentro Ludoviko Zamenhof kiu okupiĝas pri multkultureco de Bjalistoko. Esperanto estas nur malgranda peco de ĝia interesosfero. Tamen en la sama centro kreiĝis Podlaĥia biblioteko (unu el la plej grandaj en la regiono) kies kolekto “Esperantiana” konsistas el Esperantlingvaj libroj kiuj estas rete konsulteblaj.
Kritiko : Kvankam temas en tiu pola listo pri “Esperanto, portilo de la Esperanta Kulturo” kaj ne pri Esperanto mem kiel tia, Andreas Künzli en lia artikolo "Kial Esperanto ne estas nur pola nacia heredaĵo" tamen donas kritikon sur la proklamo de 'Esperanto kiel pola nacia heredaĵo" . Li opinias ke ĝi subfosus la aserton, laŭ kiu Esperanto estas nenies propraĵo kaj ke ĝi eĉ pli kontraŭdirus la faman konkludon de Zamenhof mem, kiu diris „Mi estas homo kaj por mi ekzistas nur idealoj pure homaj“.
Svislando
Unu el la plaj grandaj kolekoj de esperantaĵoj troviĝas en la Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (CDELI) ĉe Biblioteko de la Urbo La Chaux-de-Fonds. CDELI rezultas el savado de interlingvististikaj arĥivaroj, kiun Claude Gacond plenumadas ekde sia studo de Esperanto en 1952. Observinte tiam stultan detruon de gravega libraro kaj de tre plena arĥivaro sekve al akcidenta morto de la posedanto, Claude Gacond komencis atentigi posedantojn de tiaj dokumentaroj pri la neceso ilin protekti kontraŭ simila detru-danĝero. Ĝuste tial fondiĝis CDELI en 1967 far Claude Gacond kaj Fernand Donzé, la tiama direktoro de la Biblioteko, kun la apogo de Svisa Esperanto-Societo, kiu donacis siajn libraron kaj arĥivaron. Ekde tiam multaj donacoj kaj heredigoj kompletigis kaj daŭre pliriĉigas la dokumentaron de CDELI. Oficiala retejo de CDELI : www.cdeli.org
Tutmonde
Ankaŭ pere de ciferecaj kolektoj eblaj konservi la esperantan heredaĵon kaj precipe faciligi la aliron.
Plej grandaj elektronikaj bibliotekoj - GoogleBooks, projekto Gutenberg, Vikifontaro, Archive.org - situas en Usono. Laŭ tiea leĝaro, ĉia libro eldonita antaŭ la jaro 1923, ne plu estas protektata de kopirajto kaj povas aperi en ĉi tiuj bibliotekoj.
Ekzistas kanada retbiblioteko Wikilivres ( http://wikilivres.info/wiki/Main_Page ), kiu funkcias laŭ vikia principo kaj kie oni povas libere aldoni librojn. En Aŭstralio kaj Kanado kopirajto daŭras 50 jarojn post morto de aŭtoro kaj tradukinto.
En Wikimedia ekzistas kategorio "Scanned Esperanto texts" ( http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Scanned_Esperanto_texts ), kien oni povas alŝuti bildojn de skanitaj Esperantaj libroj (nature, tiuj, kiuj aperis antaŭ 1923).
Zamenhof-Esperanto-Objektoj (ZEO-j)
Tra la tuta mondo ekzistas objektoj kiuj atestas pri la ĉeesto de Esperanto aŭ ĝia iniciatinto L.L.Zamenhof en iu aŭ alia loko : precipe stratnomoj, sed ankaŭ skulptaĵoj, poŝtmarkoj, murpentraĵoj, enskribaĵoj sur veturiloj ktp. : ZEO-j.
Eksteraj ligiloj
Podlaĥia biblioteko posedas la Esperantan librokolekton “Esperantiana”
Felix-archief en la heredaĵbiblioteko EHC : https://felixarchief.antwerpen.be
Katalgo Anet (ŝercebloj laŭ diversaj kriterioj) : http://anet.ua.ac.be/desktop/ehc
(16827) 1997 WD2
(16827) 1997 WD2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Heredaĵo
Eksteraj ligiloj
Komuna katalogo de bibliotekoj tutmonde : https://www.worldcat.org
Fondaĵo Van Biervliet, posedas Esperanto-kolekton (afiŝoj, flagoj, glumarkoj, objektoj)
Vidu ankaŭ
Eŭropaj tagoj de kultura heredaĵo
Hereda lingvo
Kultura heredaĵo
Esperanto muzeo
Eŭropa heredaĵo
Nemateria (kultura) heredaĵo
Monda heredaĵo de Unesko - Unesko monda natura heredaĵo (naturmonumentoj/naturrezervejoj, pejzaĝomonumentoj kaj geografiaj naturmonumentoj)
Movebla heredaĵo
Senmova heredaĵo aŭ monumento (vidu ankaŭ ZEO)
Muzeologio
Industria heredaĵo
68779 Schöninger
68779 Schöninger estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la per la teleskopo KLENOT elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Schöninger estas la nomo de la monto Kleť uzita de la deksepa ĝis la deknaŭa jarcento. Aperinte en multenombraj historiaj mapoj, la nomo venas de la germana lingvo kaj signifas "loko kun bela vido". En la populara formo Šenýgl, la nomo estas daŭre lokale uzata.
István Csucsuja
CSUCSUJA István [ĉuĉuja] estas rumania hungara historiisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 19-an de aŭgusto 1942.
Kariero
István Csucsuja diplomitiĝis pri historio en UBB de Kluĵo. De 1972 li estis scienca esploristo en Instituto pri Historiscienco Nicolae Iorga de Bukareŝto, de 1979 universitata adjunkto, pli poste profesoro de UBB.
Hoyocasero
Hoyocasero [oĝokaSEro] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Hoyocasero estas komprenebla etimologie kiel Domtruo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 278 loĝantojn (plie somere). Ĝi perdis 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 58 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Cepeda la Mora, Navalacruz, Navaquesera, San Martín del Pimpollar, Navalosa, San Martín del Pimpollar kaj Villarejo del Valle. Tra la teritorio fluas la rivero Alberĉe. Ĉefa natura trajto estas natura pinaro.
Historio
El prahistoria epoko estas en Praíllo de los Mijares ŝtona "altaro" kun 6 ĉizitaj ŝtupoj el la Ferepoko, simila al tiu de la Castro de Ulaca de Solosancho. Estas ankaŭ tomboj el tiu epoko.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La plej frua mencio de Hoyocasero (tiam Oyó-quesero) temas pri bataleto en 1090 kadre de la lukto inter la maŭra reĝo de Badajoz, Mutaŭakkil kaj Alfonso la 6-a por la kontrolo de Toledo post la morto de Al-Mamun en 1076. El la Mezepoko ĝis 1795 ĉiuj loĝlokoj de la areo dependis de la Monaĥejo de Burgohondo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
34451 Rebohearn
34451 Rebohearn estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde  observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono)
Nomo
Ĝia nomo honoras Rebecca O'Hearn, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruas ĉe la Andover School of Montessori de Andover (Masaĉuseco, Usono).
Rynárec
Rynárec estas municipo de Ĉeĥio, en regiono Vysočina, en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Vidindaĵoj
En vilaĝo estas preĝejo de sankta Laŭrenco.
Transporto
Tra vilaĝo kondukas neelektrizita fervoja linio numero 224 de Horní Cerekev al Tábor.
Antónia Csíkos
CSÍKOS Antónia (ĉi:koŝ), estis rumanuja hungara pentristino naskita en Debrecen la 5-an de julio 1887 kaj mortinta en Baia Mare la 3-a de julio 1987. Ŝi estis la edzino de pentristo János Krizsán.
Biografio
En Debrecen Antónia Csíkos estis lernantino de István Bosznay kaj Tibor Bakoss. Inter 1904–08 ŝi estis lernantino de virinartlernejo de Lajos Deák-Ébner en Budapest. Inter 1908–10 kaj 1913–14 ŝi estis studentino de István Réti en la Belarta Altlernejo en Budapeŝto. Ŝi venis unue en 1909 al Nagybánya, sekve ekde 1911 ŝi pentris en liberlernejo. En la 1910-aj jaroj ŝi estis fondantanino de Debreceni Műpártoló Egyesület, de la debrecena grupo de Magyar Iparművészeti Társulat, de la Magyar Képzőművésznők Egyesülete. Post 1920 ŝi restis en Baia Mare kaj ŝi iĝis anino de Nagybányai Festők Társasága, ekde 1922 ĝia regula anino. Kun sia edzo ŝi faris studvojaĝon en Vieno kaj Parizo. Ŝi estis anino de la Ligo de Rumanaj Belartistoj.
Fraize (stacidomo)
Fraize estas fermita franca stacidomo sur linio - Fraize, situanta en  Fraize, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Saint-Léonard - Fraize (064000).
Buccinasco
Buccinasco - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Röjtökmuzsaj
Röjtökmuzsaj [rojtokmuĵaj] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en distrikto Sopron.
Situo
Röjtökmuzsaj situas laŭ la flankovojo inter Fertőszentmiklós kaj Kőszeg. Fertőszentmiklós troviĝas 6, Fertőd 10, Sopron 26, Kőszeg 33, Győr 68, Budapeŝto 187 km.
Historio
Muzsaj unuafoje menciiĝis en 1232, Röjtök en 1265. Ili unuiĝis en 1928. En Röjtökmuzsaj migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
En 1770 bienodomo de Széchenyi konstruiĝis, kiu trakonstruiĝis al Kastelo de Röjtökmuzsaj por familio Felsőbüki. En 1879 novgotika pilgrimloka Preĝejo Naskiĝo de Maria (Röjtökmuzsaj) konstruiĝis. Vizitindaĵo estas ankaŭ akvomuelejo ĉe rojo Ikva.
Famuloj
En Röjtökmuzsaj mortis Ferenc Nagy (juristo).
Saint-Sauveur-Lendelin
Saint-Sauveur-Lendelin estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Sauveurais.
Ĝi nun formas parton de Saint-Sauveur-Villages.
NGC 2471
NGC 2471 estas duopa stelo en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Colombier (Haute-Saône)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Trafika regularo
Trafika regularo estas regularo, montranta devojn por stirantoj de veturiloj kaj piedirantoj, ankaŭ teknikajn postulojn, prezentatajn al veturiloj por garantii trafikan sekurecon.
Historio
Pratipoj de la nuntempaj trafiksignoj oni povas kalkuli tabulojn, sur kiuj montriĝis direkto de movo al loĝloko kaj distanco ĝis ĝi.
La decido pri kreado de la unueca eŭropa trafikregularo estis akceptita en 1909 en la tutmonda konferenco en Parizo, pro plimultiĝo de nombro de aŭtomobiloj, kresko de rapidoj kaj intenseco de movo sur publikaj stratoj. La sekva grava paŝo estis akcepto de "Konvencio pri lanĉo de unuformeco en signalaron sur vojoj" en 1931 en Ĝenevo.
Mardy Fish
Nun li vivas en Florido.
José Miguel Insulza
José Miguel Insulza Salinas (n. 2-an de junio, 1943) estas politikisto de Ĉilio, membro de la Socialista Partio de Ĉilio. Li estas ekde 26-a de majo 2005 ĝenerala sekretario de la Organizo de la Amerikaj Ŝtatoj. Li edzinigis la meksikan Georgina Núñez Reyes kaj ili havas tri infanojn.
Insulza vizitis elitan anglan lernejon en Santiago, poste studis juron en Universitato de Ĉilio, kie li estis vicprezidanto de la studenta federacio.
Poste li plustudis en Usono, iĝis profesoro pri politika teorio en Universitato de Ĉilio kaj pri politika scienco en Katolika Universitato de Ĉilio, ĝis 1973.
Macroglossum stellatarum
Rubiosfingo (Macroglossum stellatarum) ankaŭ nomata kolibra papilio estas palearktisa specio de papilio.
Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945
Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945 estas evento, kiu okazis dum la dektria misio de usona bombaviadilo Lockheed/Vega B-17G-20-VE s/n 42-97542 el la 563rd BS, 388th BG, 8th AF, USAAF (~ 563-a bombarda skvadrono de la 388-a bombarda grupo de la 8-a aviadila armeo de usona aerarmeo) super Germanio. La aviadilo havis sur sia ferdeko naŭmembran garnizonon. Post damaĝigo de la aviadilo fare de la germana kontraŭaviadila defendo la piloto provis ĝisflugi ĝis Pollando, sur teritorio fare de de tiam liberigita soveta Ruĝa Armeo. Sed tion li nesukcesis kaj li frakasiĝis kun la aviadilo ĉe Víska en Fridlanta terlango de hodiaŭa Ĉeĥio. Ok aviadistoj supervivis la kraŝon, sed ili estis militkaptitaj fare de naziistoj kaj ili restis en militkapto ĝis fino de la milito.
Macroglossum stellatarum
Adolto
Adolto kapablas ŝvebi en la sama loko kiel kolibro por preni la nektaron per sia longa rostro. Macroglossum stellatarum estas dugeneracia specio. Ĝi entreprenas regulajn laŭsezonajn veturadojn (migrado).
Ovo
Ovoj estaj globaj kaj solaj.
Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945
Aviadilo
Antaŭ la dua mondmilito disponis aerarmeo de Usono (, en mallongigo USAAC) je bombaviadiloj Martin B-10, kiuj jam komence de 1930-aj jaroj teknike malnoviĝis. Por ilia anstataŭigo proklamis la komandataro de USAAC la 6-an de aŭgusto 1934 konkurson, en kiu ĝi postulis evolui pezan bombaviadilon, kiu povus plene ŝarĝita de bomboj flugi en alteco tri kilometroj per rapideco 320 km/h dum tempo minimume kvar horoj. Por konstrui la novan aviadilon en kompanio Boeing laboris konstruistoj Edward Curtis Wells kaj E. Gifford Emery. Tiuj konstruis maŝinon, kiu ricevis markigon B-17. Ekde ĝia unua propono ĝis premiera prova flugo, kiun Leslie R. Tower efektivigis la 28-an de julio 1935, pasis eĉ ne tempo de unu jaro. Pase de la tempo la bombaviadilo trairis tra reguligoj kaj modernigoj, ĝis la versio B-17G, da kiu oni produktis 8680 maŝinoj. Ili ili ankaŭ aviadilo markita 42-97542. Tiun la kompanio Lockheed/Vega liveris la 16-an de decembro 1943 ĝis Denver. Sekve la 11-an de januaro 1944 transvicigis en bazon ĉe Rochester en Unuiĝinta Reĝlando kaj je du tagoj pli poste ĝis Langley. La 25-an de januaro 1944 ĝi transiris en la 482-an bombardan grupon en Alconbury, la sekvantan tagon al la 96-a bombarda grupo en Snetterton kaj je plua tago pli poste (la 27-an de januaro 1944) ĝi fariĝis konsisto de 563-a bombarda skvadrono de la 388-a bombarda grupo, kiu havis sidejon en aviadila bazo numero 136 troviĝanta ĉe urbo Knettishall en graflando Suffolk sude de Anglio.
Macroglossum stellatarum
Raŭpo
La raŭpo havas flanke blankan kaj flavan liniojn, ĝi havas bluan dorson kornon sur la malantaŭa parto de la abdomeno kaj vivas sur Galium verum kaj aliaj Rubiaceae.
Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945
Paso de la flugo
La 5-an de marto 1945 ekstartis al misio numero 865 sume 429 bombaviadiloj kaj 689 ĉasaviadiloj. Ili celis al germanaj rafinerioj. Primara celo de la flugatako devis esti uzino por sintetikaj brulmaterialoj ĉe Ruhland. Sed rilate al malfavora vetero, kiu tiam regis, ili devis elekti celojn sekundarajn, kiuj por 233 bombaviadiloj B-17 kaj 369 ĉasaviadiloj P-51 fariĝis urbo Chemnitz kun porokazaj celoj Plauen kaj Fulda. Pluaj 120 bombaviadiloj B-24 celis al naftaj rafinerioj ĉe Hamburgo kaj 27 ĉasaviadiloj P-51 havis kiel sia rezerva celo vicigan stacidomon ĉe urbo Kreuztal. Pluaj 28 de tiuj ĉi ĉasaviadiloj flugis al esplorista misio kaj aliaj 14 ĉasaviadiloj P-51 akompanataj de kvar esploraviadiloj F-5 faris fotografian esplormision.
Macroglossum stellatarum
Pupo
La pupo situas sur aŭ en la grundo.
Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945
Paso de la flugo
Konsisto de la misio estis ankaŭ formacio de aviadiloj B-17G el la 563-a bombarda skvadrono de la 388-a bombarda grupo de la 8-a aerarmeo de usona aerarmeo (563rd BS, 388th BG, 8th AF, USAAF). En la pozicio Hi-1-2 en la formacio flugis bombaviadilo B-17G 42-97542 "City of Savannah". En sia ferdeko ĝi portis naŭmembran garnizonon, al kiu komandis piloto ĉeleŭtenanto Ralph Wade Kittle kaj pluaj membroj estis kunpiloto leŭtenanto Jon Edward Rutt, navigisto leŭtenanto John Edward Watkins, ferdeka inĝeniero teknika serĝento Lloyd Chester Sanford, radisto teknika serĝento Salvatore Victor Genco, antaŭa pafisto staba serĝento Irwin Wolf Boxer, suba pafisto staba serĝento Alexander Raymond Kudla, flanka pafisto kaporalo Robert William Jones kaj malantaŭa pafisto staba serĝento Robert Hoyt Warren.
Post la falo
Por la ruino de la aviadilo alveturis soldatoj de la germana Wehrmacht, kiuj en kunlaborado kun ĉi tieaj ĝendarmoj dismuntis ĝin, en fervoja stacio Višňová surmetis ĝin sur trajnon kaj sur la fervojo transportis ĝin ĝis Liberec, kie ili surŝutis ĝin komune kuun pluj sviadiloj en iu el kavoj ĉe flughaveno Liberec.
Duono de la supervivintoj el la garnizono inkluzive de komandanto Kittel post la falo kaŝiĝis antaŭ la germanaj malamikoj. Rifuĝejon ili trovis en unu el lokaj garbejoj, sed post kelke da horoj malkovris ilin ĉi tiea germana milico kun hundoj kaj militkatis la aviadistojn. La restanta kvarono kaŝis sin en la ĉirkaŭaj arbaroj, sed post du tagoj la germanaj soldatoj kaptis ankaŭ ilin. Sekve ĉiujn ok la germanoj esplordemandis, torturi kaj lokigis ilin en militkaptitejojn. Ili suuferis en ili pro malsato kaj partoprenis ankaŭ en longaj marŝoj dum transŝovoj inter la tendaroj. Malgraŭ tio ĉiuj ĝisatendis finon de la milito kaj revenis reen Usonon. Pro sia kuraĝeco en la batalo ili akiris kelkfoje eĉ honorigon.
La korpon de la lasta, naŭa aviadisto, kiu dum la elsalto mortiĝis, provizis Rudolf Lorenc, al kiu apartenis funebrejo en Víska en domo n-ro 83. Poste oni sepuultis la korpon de la mortinto en tombejo en Višňová en senpera najbareco de tiea kadavrejo. Post la milito alveturis ĝis Višňová por liaj korprestaĵoj usonanoj. Por la lokaj loĝantoj tio estis granda evento eĉ tial, ke inter la soldatoj aperis ankaŭ nigruloj, kiujn iuj lokaj loĝantoj ĝis nun ankoraŭ ne vidis.
Oni sukcesis klarigi la malfeliĉon nur komence de la 21-a jarcento, ĉar la atestintoj de la akcidento estis aŭ post la dua mondmilito forŝovitaj, aŭ ili mortis. Kaj post la jaro 1948 plie ne deziris al la klopodoj esplori la kraŝon de la usona aviadilo nek tiama reganta partio en Ĉeĥoslovakio. La kraŝo tiel fariĝis plej multe neklarigita aviadila akcidento de la dua mondmilito sur teritorio de Ĉeĥio.
Monumento
La 7-an de marto 2015 estis je la 16-a horo – okaze de la sepdeka datreveno de la akcidento en Víska – senvualita la monumento de Karel Kocman rememoriganta tiun ĉi malfeliĉon. La tuta programo komencis je la 14-a horo per meso en preĝejo de Sendo de sankta Spirito en Višňová. Sekve la partoprenantoj per historiaj veturiloj transŝoviĝis ĝis Víska al la monumento Tie okazis ties senvualigo dum ĉeesto de reprezentanto ambasadorejo de Usono Laurence Hill, hejtmano de Regiono Liberec Martin Půta, frýdlanta urbestro Dan Ramzer aŭ urbestro de Višňová Tomáš Cýrus. Omaĝe de la aviadistoj el la kraŝita bombaviadilo plie superflugis super la kapoj de la amasiĝintoj ĉasaviadiloj JAS-39 Gripen. En la loka kulturdomo poste ankoraŭ okazis fakaj prelegoj kaj la vizitantoj povis rigardi ekspozicion de modeloj de aviadiloj.
Macroglossum stellatarum
Eksteraj ligiloj
Eŭropaj papilioj
Aŭstria Societo de la Blanka Kruco
Aŭstria Societo de la Blanka Kruco (germane: Österreichische Gesellschaft vom Weißen Kreuze) celis dum nemilitaj tempoj kaj, precipe en banurbaj domoj, prizorgi dum pacaj tempoj militvunditajn anojn (kaj ties parencojn) de la Aŭstria-hungara armeo.
Historio
Fondiĝo ĝia estis en la 2-a de februaro 1882 kun sidejo ĉe Nestroyhaus, naskiĝdomo de Johann Nestroy en Vieno. . Jam en 1889 oni aktivis en Opatija, Bad Hall, Merano, Bad Hofgastein kaj Mariánské Lázně zorgante pri 1477 oficiroj, 103 kadetoj, 460 oficiredzinoj kun infanoj kaj kvin aliaj armeanoj.
Unua protektanto estis estinta kronprinco Rudolfo post kies morto transprenis la rolon en la 3.12.1889 arkiduko Karlo Ludoviko (Aŭstrio) kaj finfine arkiduko Frederiko (Aŭstrio-Teŝino). .
Fácánkert
Situo
Fácánkert situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el Tolna (urbo), laŭ fervojo Budapeŝto-Szekszárd. La lasta troviĝas 15, Fadd 9 km-ojn for.
Historio
Pli frue romianoj vivis en la nuna loko de Fácánkert. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, poste nur farmoj kaj bienocentroj formiĝis. Komence de la 20-a jarcento alkoholofarejo ekfunkciis. La vilaĝo naskiĝis en 1936.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, familihelpa servo, poŝto, katolika preĝdomo.
Kyjovice (distrikto Opava)
Kyjovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta proksimume en duono de vojo inter urboj Ostrava kaj Opava. Vivas ĉi tie. En la municipo fontas rojo Polančice, norde de la municipo trafluas rojo Porubka kaj sude tiriĝas valo de rojoj Setina kaj Sezina, tiriĝantaj kelke da kilometroj ĝis Hradec nad Moravicí.
En distanco 8 km sude situas urbo Bílovec, 13 km nordoriente urbo Hlučín kaj 13 km sude urbo Studénka, la regiona urbo Ostrava (kvartalo Poruba) troviĝas 7 km oriente.
Historio
La vilaĝo estis fondita de abato Budiš en la jaroj 1267-1290. La unua mencio pri la vilaĝo estas ĉirkaŭ la jaro 1430, kiam ĝi apartenis al posedaĵo de monaĥejo Hradisko ĉe Olomouc.
En la jaroj 1979-1990 Kyjovice estis aligita al municipo Pustá Polom kiel ties parto kaj ekde la 1-an de julio 1990 la vilaĝo akiris memstarecon.
Károly Mécs
Károly MÉCS [kAroj mEĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mécs Károly estas hungara aktoro, voĉoaktoro kaj reĝisoro.
Károly Mécs naskiĝis la 1936, Budapeŝto.
Agoj de la Beata Francisko kaj de Liaj Kompanuloj
La Agoj de la Beata Francisko kaj de Liaj Kompanuloj (Actus Beati Francisci et Sociorum Eius) estas verko kompilita en la 14-a jarcento latinlingve, datade duba, aŭtorece necerta, kiu entenas serion da rakontoj pri la agoj kaj diroj de Francisko el Asizo kaj de aliaj fratuloj de la franciskana ordeno. Ĝi poste estis vulgarigita en popola itala lingvo en La Floretoj de S. Francisko. La verko ĉiukaze antaŭas la Antikvan legendon de enhave franciskanan entenatan en diversaj manuskriptoj de la 14-a jarcento troveblaj en la bibliotekoj, ekzemple en Vatikana Biblioteko. En diversaj manuskriptoj laActus prezentiĝas intermetitaj kun la Legenda antiquissima (legendo plej antikva): temas pri la teksto pli antkva kaj fidela pri la vivo de la sanktulo, kun la rakontoj pri la eventoj de Bernardo, fratulo Maseo, fratulo Rufino, fratulo Silvestro, fratulo Konrado el Offida kaj Klara el Asizo, al kiuj aldoniĝas, en dua sekvenco, la diroj kaj la agoj de aliaj sanktuloj, kiel fratulo Egidio kaj fratulo Johano de la Verna.
17286 Bisei
17286 Bisei estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama urbeto Bisei (japane 美星町 : Bisei-chō) en gubernio Okajama kie la Spaceguard-Centro de Bisei kaj la Astronomia Observatorio de Bisei troviĝas. La urbo estis fama por ĝia lokala leĝo de protekto de la nokta ĉielo kontraŭ la luma poluo. En 2005, Bisei estis kunfondinta en la urbo Ibara.
Fraize
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fraxiniens.
Inga kaj Anuŝ
Inga kaj Anuŝ Arŝakjan (Ինգա և Անուշ Արշակյաններ), konataj kiel la fratinoj Arŝakjan, estas du kantistinoj fratinoj el Armenio La fratinoj reprezentis Armenion dum la Eŭrovido-Kantokonkurso 2009, atingante la 10an lokon en la finalo. Inga kaj Anuŝ miksas modernajn stilojn kaj tradiciajn armenajn kantojn.
Frua vivo
Anuŝ naskiĝis la 24-an de decembro 1980 en Erevano. Ŝi studentiĝis en muzika lernejo Aslamazjan, en piano. En 1994, ŝi venis unue kaj ricevis la premion de la publiko en la konkurso "Sonoraj Voĉoj", kiu okazis en Omsko. En tiu periodo, ŝi komencis promocii sin kiel verkisto/komponisto. Tuj kiam ŝi diplomiĝis en 2001, ŝi eniris kaj diplomiĝis ĉe muzika altlernejo Arno Babaĝanjan, en piano. En 1999, ŝi debutis kiel solisto kune kun Armena Ŝtata Orkestro kaj Koruso. De 2001 ĝis 2005, ŝi studis en Erevana Ŝtata Konservatorio, kaj diplomiĝis pri ĵaz-voĉo.
Ŝia fratino Inga naskiĝis la 18-an de marto 1982, en Erevano. Ŝi ankaŭ studentiĝis ĉe muziklernejo S. Aslamazjan kaj muzika altlernejo A. Babaĝanjan, kiel violonisto en 1997. Paralele kun siaj studoj ŝi laboris en la violonensemblo G. Aĝemjan. Ŝi turneis kun la ensemblo al armenaj provincoj. En 1998, Inga aliĝis al sia fratino kaj kune antaŭenigis siajn agadojn. Ne nur duopoj, sed ankaŭ grupoj, kie la violono ludas bonegan rolon, kaj ĉeestas en la repertuaro. En 2002 diplomiĝinte pri kordoj, ŝi sekvis sian fratinon al la Erevana Ŝtata Konservatorio, ĵaza voĉa klaso, diplomiĝante en 2005.
Kariero
En 2000, Inga kaj Anuŝ eniris en la Ŝtatan Kantoteatron de Armenio. Ambaŭ prezentis naciajn, etnajn kantojn verkitajn de A. Grigorjan kaj Anush. Ili kantis en multaj urboj de Armenio kiel solistoj.
En 2002, la armena diverseca kantfestivalo Ora Liro 2002 gratulis Anuŝ kaj Inga pro la nomumo "Simpatio de Spektantaro". En februaro 2003 estis preparita la koncerta programo Sezonoj de Vivo, la produktanto estis A. Grigorjan. Etnaj, naciaj same kiel modernaj kantoj estis inkluzivitaj en la muzika prezentado, kaj ankaŭ kantoj kun akompano de violono, gitaro kaj piano.
En marto 2003 solaj koncertoj de Inga kaj Anush okazis en la teatro "Alex". Samtempe eldoniĝis ilia unua albumo Ni kaj niaj Montoj. Sekvis invitoj aperi sur la scenejo kun la sama programo en Novjorko, Toronto, Argentino kaj Parizo. Fine en novembro, ili forlasis la teatran personaron kaj komencis memstare labori.
En 2004, ilia interpretado de la popolkanto "Tamzara" estis anoncita kiel la gajninto de la festivalo Ora Liro 2004. Aldone la kanto gajnis la premion Tigran Naghdaljan en la Naciaj Muzikaj Premioj en decembro 2005. Muzikfilmo por la kanto estis publikigita la saman jaron, kaj ĝi poste estis inkluzivita en ilia dua albumo Tamzara, kiu aperis en 2006.
Bavois (stacidomo)
Bavois estas fervoja stacidomo en Bavois, Svislando.
Inga kaj Anuŝ
Kariero
Post la publikado de la albumo, ili prezentis turneojn en Usono, Teherano, Londono, Parizo, Rusio kaj Germanio. De 2008, Inga kaj Anuŝ Arŝakjan kunlaboris kun SHARM Holding LLC.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2009
La fratinoj Arŝakjan estis elektitaj de la armena publiko la 14-an de februaro 2009, por reprezenti la landon ĉe la Eŭrovido-Kantokonkurso 2009 okazonta en Moskvo, Rusio, per la kanto "Jan Jan".
"Nia kanto por Eŭrovido estas verkita en la folka ĝenro, kun elementoj de nuntempaj muzikaj tendencoj" - diris Anuŝ Arŝakjan en la gazetara konferenco antaŭ la vojaĝo al Moskvo. La muziko de la kanto estis komponita de Mane Akopjan, kaj kantoteksto de Avet Barseghjan (la armena parto) kaj Vardan Zadojan (la angla parto) aranĝo estis preparitaj de Ara (Murzo) Torosjan. Laŭ ŝiaj vortoj, ilia celo estas reprezenti armenan popolmuzikon laŭ nova maniero. "Malgrandaj landoj kiel Armenio ĉiam devas partopreni en konkursoj kiel Eŭrovido, por prezenti sian kulturon al la mondo," - diris la kantisto. "Sukceso de la konkurso dependas ne nur de la artistoj, sed de nia flanko ni provos fari ĉion por atingi venkon en Moskvo", diris Anuŝ Arŝakjan, aldonante, ke ili tuj komencos preparojn.
"Jan Jan" ankaŭ estis la unua armena kanto, kiu eniris la Pmachinery Top 30. La kanto eniris la furorliston la 13an de junio 2009 ĉe la numero 26. Ĝia plej alta furora pozicio estis la numero 3  (1-an de aŭgusto 2009) kaj ĝi restis en la diagramo dum 16 semajnoj.
Sandra Day O'Connor
Sandra Day O'CONNOR (naskiĝis la 26-an de marto 1930 en El Paso, Teksaso, Usono) estas usona juristino kaj juĝistino, kiu estis inter 1981 kaj 2006 la unua virino en la Supera Kortumo de Usono.
Biografio
O'Connor naskiĝis kiel filino de bienulo Harry A. Day kaj Ada Mae Wilkey kaj plenkreskis sur la ranĉo de la familio, en Arizono. Tie ŝi lernis rajdi kaj la agrikulturajn laborojn.
Ŝi vizitis la universitaton de Stanford, kie ŝi akiris en 1950 bakalaŭran diplomon pri ekonomiko. Poste ŝi vizitis la renoman Juran Altlernejon de Stanford, kie ŝi iĝis bakalaŭro pri jursciencoj. Ŝi demetis la ekzamenojn antataŭ tri jam dum du jaroj kaj apartenis al la tri plej elstaraj studantoj en la jarkolekto. Tie ŝi konatiĝis kun la pli posta edzo Jay O'Connor.
Ŝi eklaboris ĉe la prokurorejo en San Mateo County, ekde 1954 en Frankfurt am Main, por la usona armeo. Ŝi forlasis en 1957 Frankfurton kaj veturis al Maricopa County. Samjare ŝi naskis sian unuan bebon kaj en la sekvaj jaroj du pliajn. Ŝi dumtempe ekagadis en la Respublikana Partio de Usono. Ŝi iĝis en 1965 asistentino de la ĝenerala prokuroro de Arizon, kvar jarojn poste, ŝi iĝis membro de la senato de Arizono.
En 1981 petis ŝin la prezidento Ronald Reagan por transpreni la taskon de Potter Stewart en la Supera Kortumo. Ŝi akceptis la peton kaj iĝis la unua virino de tiu instanco. Ŝi retiriĝis de la ofico la unuan de junio 2005; oficiale eklaboris ŝia posteulo Samuel Alito en januaro de 2006.
Efikoj
Dum la prezidentaj elektoj de 2000, ŝia voĉdono decidis ne plu kalkuli la voĉdonojn en Florido. Tio ebligis prezidentiĝon de George W. Bush.
(16828) 1997 WR2
(16828) 1997 WR2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 23-an de novembro 1997 de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Erin Karpluk
Erin Karpluk (n. 17-an de oktobro 1978 en Jasper, Alberto, Kanado) estas kanada aktorino.
Friedrich Kalkbrenner
Friedrich Wilhelm KALKBRENNER, ankaŭ Frédéric Kalkbrenner, (naskiĝis la 7-an de novembro 1785 dum vojaĝo de sia patrino inter Kassel kaj Berlino, mortis la 10-an de junio 1849 en Enghien-les-Bains ĉe Parizo) estis germana pianisto kaj komponisto kaj filo de Christian Kalkbrenner.
Erin Karpluk
Biografio
Ŝi patrino laboris kiel mezlerneja gvidisto, ŝia patro laboris ĉe la fervojo. Ŝi studis teatrosciencon en Universitato de Viktorio, kie ŝi diplomiĝis en 2000. Ŝi komencis aktoran karieron en Vankuvero, inter 2000 kaj 2005 ŝi aperis en dekduoj de televidaj serioj kaj televidaj filmoj.
Friedrich Kalkbrenner
Vivo
Post sukcesa kaj multdekoraciita instruado ĉe la pariza konservatorio en la fakoj piano kaj kompozicio ekde 1799 ĝis 1801 li daŭrigis sian studon ekde 1803 ĝis 1804 en Vieno. Patronoj kaj instruistoj en Vieno estis i.a. Joseph Haydn, Johann Georg Albrechtsberger kaj Ludwig van Beethoven.
Erin Karpluk
Biografio
En 2009 ŝi ricevis Gemini Award por la plej bona protagonistino, en serio Being Erica.
Damaska pordego
Damaska pordego (שער שכם, Ŝa'ar Ŝeĥem "Pordo de Sikem", باب العامود‎, Bab al-'Amud "Pordo de la Kolonoj") estas grava pordego en la Malnova Urboparto de Jerusalemo. Ĝi estis konstruita en 1542 de la Osmanida Imperio sub regado de Sulejmano la 1-a.
La pordego havas du turojn kun embrazuroj. Ĝi troviĝas en la enirejo de la araba merkato. En kontrasto kun la Pordo de Jafo, en la Damaska pordego, la ŝtuparoj malsupreniras ĝis la pordo.
Friedrich Kalkbrenner
Vivo
Li komencis labori kiel pianinstruisto kaj pianisto en Parizo; ekde 1818 li daŭrigis ĉi tiun karieron kune kun Johann Bernhard Logier en Londono. Sekvis turneo tra Germanio, ĉ. 1824 li ekloĝis en Parizo kaj fondis muziklernejon, kiu sin turnis ĉefe al progresantoj.
La pianludan metodon de Kalkbrenners, kiun poste lia lernanto Camille Stamaty pluinstruis, laŭde menciis i.a. Franz Liszt; li estis idolo de Frédéric Chopin, kiu supozeble sekvis kelkajn lecionojn ĉe li kaj poste dediĉis al li sian unuan pianokonĉerton.
Li fariĝis partnero de la pianofirmao Pleyel, studis piankonstruadon kaj gajnis altan renomon pro evoluoj en la pianomekaniko. Inter 1824 kaj 1833 oni rigardis lin kiel plej faman pianiston tutmonde.
En 1849 li mortis sekve de ĥolero, kiun li supozeble volis mem kuraci, kaj estis entombigita sur la pariza tombejo de Montmartre.
Ádám Balázs
Ádám Balázs [balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs Ádám estas hungara komponisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis Árpád Balázs (1937).
Ádám Balázs naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ádám Balázs frekventis ankaŭ muziklernejon ekde la aĝo 7, kie li pianludis. Jam en la lernejaj jaroj li decidis esti komponisto pri filmaj muzikoj. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1997, en la sekva studjaro li estis asistanto samloke. Pli frue en la lernojaro 1993 li studis en en:Westminster College (Missouri). Dum la studentaj jaroj li frekventis ankaŭ konservatorion en Budapeŝto, kie lia ĉefinstruisto estis Miklós Kocsár. En 1998 li translokiĝis al Novjorko, post 8 jaroj al Los Anĝeleso. Komence li estis kelnero, eĉ li instruis senpage, kie li estis akceptata, kiel komponisto. Li ricevis taskojn de televizioj, poste de filmoproduktejoj. En la 2010-aj jaroj li revenis al Hungario, kie li daŭris la komponadojn por filmoj. Ekde 2015 li ankaŭ instruas en la Muzikarta Universitato Ferenc Liszt.
Stefan Sabinin
Stefan Karpoviĉ SABININ (ruse: Стефан Карпович Сабинин; naskiĝinta la en la gubernio de Voroneĵo, mortinta la  en Vajmaro) estis rusortodoksa arkipresbitero en Vajmaro.
Vivo
Sabinin venis en 1837 de Kopenhago Vajmaron, kie li nomumitis konfesprenanto de granddukino Maria Pavlovna Romanova. Li estis ŝia lasta animzorganto privata. Antaŭe li estis studinta teologion en Sankt-Peterburgo ĉe la tiea predikista akademio. Ekde 1838 li estris la komunumon rusortodoksan en Vajmaro. En sia funkcio arkipresbitera li konsekris en la 24.11.1862 la kirketon malantaŭ la Princa kripto. Duonan jaron pli malfrue li forpasis. Antaŭe la fideluloj havis havintaj siajn diservojn en la Stein-domo.
Sabinin bone konis la malnovajn lingvojn kaj la lingvaron de Skandinavio. Li tiom spertis ke li povis verki gramatikon de la islanda lingvo. Inter fakuloj de skandinavistiko la memoro de li eĉ hodiaŭ faratas. Danke al agadoj siaj li ankaŭ pliriĉigis la rilatojn rusiajn-germaniajn. Li ankaŭ tradukis el la rusa en la germanan, ekz. la novelojn de Aleksandro Puŝkin. Tombo lia troviĝas ĉe la eosta apsido kapela.
Lia filino Martha von Sabinin iĝis pianistino kaj komponistino. Ŝi ankaŭ estis disĉiplino de Clara Schumann.
Draguljob Mihajloviĉ
Draguljob Mihajloviĉ (karesnomo Draĵa) aliforme Dragoljub Draža Mihailović (naskiĝis la 27-an de marto 1893, Ivanjica, Serbio – m. la 17-an de julio 1946, Belgrado) estis serba oficiro, li gvidis la kontraŭleĝan reĝofidelan jugoslavan armeon, nome la ĉetnikojn.
Li batalis en la balkanaj militoj (1912–13) kaj en la unua mondmilito. Li soldatservis kiel kolonelo, kiam la germanoj okupis Jugoslavion (aprilo de 1941). Li ne akceptis la kapituladon de la jugoslava armeo, organizis la ĉetnikan movadon, kies plej grava unuo agadis en teritorio de Serbio. La elmigra registaro de reĝo Petro en 1941 rangaltigis al generalo kaj nomumis militafera ministro.
La komenca ĉetnika kontraŭstaro al la germanoj entuziasmigis la aliancanojn, kiuj formis heroon el Mihajloviĉ. Li mem timis la serbojn pro la germana venĝo, tiel decidis pri pli milda kontraŭstara politiko ĝis alveno de la aliancanoj. Ĉar la partizanoj pli konsekvence kaj persiste kontraŭbatalis, la aliancanoj pli kaj pli bone favoris la partizanojn, ĉefe post tio, ke en 1944 alvenis informoj pri tio, ke la ĉetnikoj kunlaboras kun la italoj.
Post la milito, Mihajloviĉ kaŝis sin, sed la partizanoj kaptis lin la 13-an de marto 1946 kaj mortpunis lin pro kunlaborado kun la malamiko kaj oni ekzekutis lin.
Inundo de Flava Rivero (1938)
La inundo de Flava Rivero en 1938 (ĉine 花园口决堤事件, huā​yuán​ kǒu​ jué​dī​ shì​jiàn) estis inundo kreita de la naciista registaro de Ĉinujo en la komenciĝo de la dua ĉina-japana milito por provi haltigi la rapidan antaŭiron de la japana armeo. Ĝi estis nomita la "plej vasta agado de media militagado en la historio".