cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kazuara cerbero
Aliaj el kelkaj animaloj kiuj povas manĝi la frukton estas la Blankavosta rato (Uromys caudimaculatus). Tamen, ĝi ne helpas la semojn kiel faras la kazuaroj, ĉar ĝi forŝiras la venenan ŝelon kaj manĝas la semojn.
Huaso
Huaso estas kamparano de Ĉilio kaj lerta ĉevalisto, simila al la usona vakero aŭ la meksika charro, la gaŭĉo de Argentino, Urugvajo kaj Rio Grande do Sul kaj la aŭstralia stockman. Ino de huaso estas huasa, kvankam la termino china [ĈIna] estas multe pli ofte uzata por lia edzino aŭ koramikino, kies vestoj videblas en dancado de cueca. Huasoj troviĝas tra tuta Centra kaj Suda Ĉilio kvankam la ŝafbredistoj de Magalana Regiono estas gaŭĉoj. La ĉefa diferenco inter huaso kaj gaŭĉo estas ke huasoj dediĉas sin ankaŭ al agrikulturo same kiel al brutobredado.
Huasos (plurale) troviĝas ĝenerale en la centra valo de Ĉilio. Ili rajdas ĉevalojn kaj tipe surkapigas pajlajn ĉapelojn nome ĉupaja. Ili vestas ankaŭ ponĉon — nome manta aŭ ĉamanto (kvankam tio estis origine rezervita al terposedantoj, ĉar ĝi estas multe pli kosta).
Huasoj estas grava parto de la ĉillia folklora kulturo kaj estas ŝlosila parto de paradoj, festoj, ferioj kaj popola muziko. La dancado de cueca en kiu la virino estas allogita de la persistema huaso, ambaŭ tradicie vestitaj, estas nepra ingredienco de tiaj okazoj.
25371 Frangaley
25371 Frangaley estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fran Galey, mentorino de unu finalist(in)o de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008. Ŝi estas instruistino ĉe la Riverton Middle School de Riverton (Vajomingo).
Insulo Gravina
Insulo Gravina estas insulo de Gravina-insuloj de la Alexander Archipelago en sudorienta Alasko. Ĝi longas 32 km kaj larĝas 5-15 km kaj havas la loĝantaron de 25 personoj laŭ popolnombrado en 2000. Ĝi havas la areon de 245.55 km².
La Ketchikan International Airport situas sur la Insulo Gravina, kontraŭ la Tongass Narrows de Ketchikan kaj ĝi estas atingebla per pramo, trafikante ĉiun duonhoron kaj daŭrante 3-7 minutojn.
En aŭgusto de 2005, oni decidis doni $223m da USD por konstruis la ponton Gravina-insula ponto inter insulo Gravina Island kaj Ketchikan. La ponto ricevis la nomon Ponto al nenio fare de la kritikistoj.
Onšov
Nomon Onšov havas pluraj municipoj:
Vlková
Vlková (hungare Farkasfalva [farkaŝfalva], germane Farksdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La slovaka historia loknomo estis Farkašovce.
Situo
Vlková situas laŭ flankovojoj. Kežmarok troviĝas je 9 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1278 laŭ tiama hungara ortografio "Farcasfolwa". En 1787 360 vilaĝanoj loĝis en 36 domoj, en 1828 448 vilaĝanoj loĝis en 62 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis Vlkanov, poste ĝi rericevis la originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Farkasfalva 336 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Levoča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vlková 635 homoj, (633 slovakoj).
Eugen Fischer (apartigilo)
Eugen Fischer estas la nomo de pluraj personoj:
Gyula Glattfelder
Gyula GLATTFELDER [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Glattfelder Gyula estis hungara pastro, ĉefepiskopo, profesoro, episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis moóri.
Iveta Bartošová
Iveta BARTOŠOVÁ [bartoŝova:] (naskiĝis la en Čeladná, mortis la  ) estis pop-muzika kantistino el la iama Ĉeĥoslovakio kaj la nuna Ĉeĥa Respubliko, publike aganta ekde 1983. Ŝi gajnis plurajn kantistajn premiojn kaj venkis plurfoje en publikaj enketoj. Ŝia populareco kulminis en la dua duono de la 1980-aj kaj la fruaj 1990-aj jaroj. Krom kantado ŝi kelkfoje aktoris en filmoj kaj TV-programoj, pentras, rakontis fabelojn por infanoj.
Gyula Glattfelder
Gyula Glattfelder naskiĝis la  1874 en Budapeŝto. Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Iveta Bartošová
Biografio kaj aktivado
Iveta Bartošová devenis el regiono de la montaro Beskidoj, lando Moravio, nord-orienta parto de la Ĉeĥa Respubliko. Sian infanecon ŝi travivis en la urbo Frenštát pod Radhoštěm. Ŝi estis unu el dunaskitoj. Ŝia fratino Ivana Bartošová, je nur 15 minutoj pli maljuna, ankaŭ estis kantistino, kiu en sia kariero fariĝis konata kiel Viana Bartošová (ŝi ekuzis tiun novan nomon por distingiĝi pli signife de sia fratino, kun kiu ŝi kunhavis la samajn inicialojn I.B.), aperigis en la 1980-aj jaroj plurajn kantojn, poste transloĝiĝis en Svislandon. Ili havas fraton Lumír, je du jaroj pli maljunan. Iveta Bartošová frekventis bazlernejon kun aldona sporta programo, praktikis skikuradon kaj sprinton. Dum sia mezlerneja tempo ŝi studis kantadon kaj pianludon, kaj komencis publike prezentiĝi kun kapelo. La sukcesa kariero kiel kantistino komenciĝis en 1983, kiam ŝi sukcesis poŝtupe en pluraj kant-konkursoj, de pli kaj pli alta nivelo (distrikta - regiona - landa).
Gyula Glattfelder
Biografio
Gyula Glattfelder lernis teologion en Budapeŝto. Li pastriĝis en 1896, poste li instruis katolikajn studentojn. Li doktoriĝis en 1909, poste li instruis eklezian oratorion en Universitato Pázmány Péter. En 1911 li iĝis episkopo en (tiam hungara urbo) Temeŝvaro. Post la 1-a mondmilito li devis rifuĝi al Szeged, kie li daŭre organizis la aktualajn taskojn (konstruis katedralon, fondis seminarion kaj paroĥojn). Li estis senatano ekde 1927. Li atingis la rangon ĉefepiskopo de Kalocsa en 1943, kiun li ne plenumis pro malsano. Lia tombo situas en Vota Katedralo de Szeged.
Iveta Bartošová
Biografio kaj aktivado
Iveta Bartošová revenis al kantado post kelke da monatoj. En 1986 ŝi kunlaboris sinsekve kun du muzik-grupoj - Balet kaj poste Kroky ("Paŝoj"). Kvankam tio estis mallonga epizodo, tiam aperis la kanto Léto ("Somero"), kiu fariĝis sukcesa furoraĵo. Krome ŝi havis popularajn diskotekajn kantojn. En 1986 ŝi gajnis la premion Ora najtingalo. En printempo 1987 ŝi komencis kunlabori kun la Orkestro de Ladislav Štaidl - muzikisto, komponisto, aranĝisto kaj entreprenisto, poste ankaŭ ŝia longdaŭra vivpartnero. Tiam li komponis por Iveta Bartošová la kanton Málo mě zná ("Malmulte konas min"). En 1987 komenciĝis ŝiaj unuaj koncertoj kaj eldoniĝis la unua soloa albumo nomita I.B. (laŭ la inicialoj de ŝia plena nomo), kiu estis venontjare aprezita per speciala premio "Ora disko" de la eldonejo. Sekvis plua sukcesa albumo Blízko nás ("Proksime de ni"), eldonita en 1989.
En 1990 eldoniĝis du specifaj diskoj: unu kun popolkantoj por infanoj kaj la alia Closer Now kun anglalingvaj versioj de ŝiaj plej sukcesaj pop-muzikaj kantoj destinita por eksterlanda distribuo. En 1991-1992 okazis koncert-turneo Iveta poslouchá Luxembourg ("Iveta aŭskultas Luksemburgon"), nomita laŭ la fama internacia Radio Luksemburgo (Radio Luxembourg), vaste konata precipe ekde la 1950-aj jaroj, elsendanta modernan popularan muzikon. En tiu programo Iveta Bartošová kantante kaj dancante prezentis eksterlandajn kantojn el la 60-aj kaj 70-aj jaroj de la 20-a jarcento kaj aldonis siajn proprajn novaĵojn. La tempoj de la fino de la jaroj 1980 kaj komenco de la jaroj 1990 estas konsiderataj kiel ŝia plej sukcesa periodo, iam karakterizataj kiel "ora erao". Preteralie ekzistis du organizataj fankluboj de Iveta Bartošová.
La al ŝi kaj ŝia vivpartnero Ladislav Štaidl naskiĝis filo Artur Štaidl. Tamen en la malfruaj 1990-aj jaroj Iveta Bartošová kaj Ladislav Štaidl disiĝis.
En 1997 ŝi komencis unuafoje aktori en muzik-teatraĵoj. Post regreso de ŝia populareco en antaŭaj jaroj ŝia prestiĝo komencis refoje kreski. El la dua duono de la 90-aj jaroj menciindas ekzemple la kanto Tři oříšky ("Tri aveloj") laŭ melodio el la filma fabelo Tri aveloj por Cindrulino el la jaro 1973. Aperadis novaj diskoj kaj ankaŭ reeldonoj de malnovaj. El tiamaj noveldonaĵoj menciindas ekzemple Bílý kámen ("Blanka ŝtono") el 1999 - je temoj de naturo kaj romantiko. En 2002 eldoniĝis KD kun ŝia rakontado de fabeloj por infanoj. En postaj jaroj ŝi havis kelkajn paŭzojn, ĉefe por solvi siajn personajn malfacilaĵojn. En 2008 ŝi revenis al turneo.
En septembro 2008 Iveta Bartošová edziniĝis kun Jiří Pomeje, aktoro kaj film-produktoro. Tio estis ŝia unua edzineco. Ilia geedzeco poste agitiĝis de disputoj kaj krizo, kio rezultis en ilia dumtempa disiĝo en aŭtuno 2009 kaj fine en ilia eksgeedziĝo en oktobro 2010.
En 2009 ŝi partoprenis en danca konkurso Let's Dance en Slovakio. Kaj ŝi venkis en publika televida enketo, kategorio de kantistinoj - unuafoje de post 1993.
Ekde 2009 ŝi travivis sanecajn komplikaĵojn, restadojn en hospitalo inkluzive kirurgian operacion. Pro tio estis nuligita ŝia publika agado. Komence de 2010 ŝi anoncis paŭzon, kiu daŭris fakte ĝis somero 2010.
Ŝi loĝis (2014) en Uhříněves, antaŭurba kvartalo de Prago.
Aldone pri la kantado
Iveta Bartošová elstaris en pop-muziko, sed fakte dediĉis sin ankaŭ al aliaj ĝenroj. Temis pri popolkantoj, precipe por infanoj, eldonitaj en 1990. Kaj ŝi kantis ekzemple la arion Mi revenos de Giuseppe Verdi.
Laŭlingve la kantoj de Iveta Bartošová estas plejparte en la ĉeĥa, kelkaj en la angla (tradukoj de ŝiaj antaŭaj famaĵoj, aŭ poste tiu programo nomita laŭ Radio Luksemburgo), malmultaj en aliaj lingvoj.
La kantojn por ši kutime komponis diversaj komponistoj kaj tekstfaristoj. Tamen ekde la malfruaj 1990-aj jaroj ŝi mem kunlabore faris iujn tekstojn por si kaj poste iufoje kunlaboris ankaŭ pri muzik-komponado.
Premioj
En pluraj jaroj ŝi venkis en la televida enketo en la kategorio de kantistinoj - je la unua pozicio: 1991, 1992, 1993, reveninte en 2009, kaj je la dua pozicio: 1994, 1998, 1999, kelkfoje kiel la tria.
Dufoje ŝi estis nomumita al Jara Premio de la Akademio de Popular-muziko.
Alispeca agado
Krom aktorado en muzik-teatraĵoj kaj muzik-filmoj ŝi ricevis unu el la ĉefaj roloj en la filmo Svatba upírů ("Nupto de vampiroj") , kiu gajnis Premion de spektantoj en la hispana film-festivalo Fantastic Burgos 1994 kaj estis en 1994 nomumita al la premio International Fantasy Film Award.
Ŝi ofte agis en televidaj, radiaj kaj aliaj programoj, eĉ kiel redaktistino de radio-programo kaj kiel prezentistino de internacia muzik-festivalo.
Ŝi okupiĝis pri pentrado. Dum ia tempo ŝi kunposedis sukeraĵejon Lemon's Cube.
Kaj ŝi aktive dediĉis sin al bonfara agado, precipe por infanoj, estis patronino de unu bonfara fondaĵo, regule kunlaboris kun aliaj fondusoj kaj fondaĵoj, gastis en tiuspecaj eventoj.
Brentwood
Brentwood estas urbo en Borough of Brentwood, en la graflando Essex en Oriento de Anglio. Ĝi estas en la Londona metropola areo, 20 mejlojn (30 km) orient-nord-oriente de Charing Cross, kaj proksime de la aŭtoŝoeo M25. Lastaj ĉirkaŭkalkuloj sugestas, ke la urbo havas 79,000 loĝantojn.
Brentwood estas ĉegrandurba urbo kun malgranda sed etendiĝanta vendeja area kaj altnivela strataro. Trans tiu estas loĝejaj areoj ĉirkaŭataj de malferma kamparo kaj arbaroj; kelko el tiu kamparo estas nur je kelkaj centoj da jardoj de la urbocentro.
Brentwood ĝemeliĝis el 1978 kun Roth, Germanio, kaj el 1994 with Montbazon, Francio. Ĝi havas rilaton ankaŭ kun Brentwood, Tenesio, en Usono.
Gare de la Bastille
Gare de la Bastille (Gare de Paris-Bastille) estis stacidomo en Parizo. La stacidomo estis malfermita en 1859 kaj servis kiel kapostacio de la -longa linio al Vincennes kaj Verneuil-l'Étang. La linio estis malfermita nur por priservi la Fortikaĵon de Vincennes, kaj estis plilongigita al La Varenne-Saint-Hilaire kaj poste al Brie-Comte-Robert. La linio fine atingis Verneuil-l'Étang en 1892, kaj estis konektita al la linio de Mulhouse. Parto de la linio estis inkluzivita en la RER A la. La stacidomo estis malkonstruita en 1984 por ke Operejo Bastille povu esti konstruita.
Gare de Vincennes
Estis surskribite «CHEMIN DE FER DE VINCENNES» (Fervojo de Vincennes) sur la fasado de la stacidomo, kaj oni unue referencis al ĝi per la nomo Gare de Vincennes (Stacidomo de Vincennes), kiel atestas malnovaj dokumentoj.
Éverton Santos
Éverton Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Donatas Montvydas
Donatas Montvydas (naskiĝis en Vilno, Litovio, do nun -jara), pli bone konata per sia sceneja nomo Donny Montell, estas litova kantaŭtoro.
Li gajnis famon kiam li gajnis la Grandan Premion de la Slava Bazaro en Vicebsko, Belorusio en 2008. La artisto reprezentis Litovion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012 en Bakuo, kaj pasis al la finalo, kie la bone farita litova kontribuaĵo tamen ne atingis elstaran pozicion. Duafoje li reprezentis Litovion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2016 en Stokholmo, kaj atingis sume bonan naŭan lokon.
NGC 5547
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
La korea lingvo: diferencoj inter Nord-Koreio kaj Sud-Koreio
Scott LaFaro
Rocco Scott LaFARO (n. 3-an de aprilo 1936 en Newark, Nov-Ĵerzejo; m. 6-an de julio 1961 en Flint ĉe Geneva, Novjorkio) validas kiel unu el la plej novigemaj kaj influaj basistoj de la ĵazhistorio.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Diferencoj troviĝas en la prononcado, ortografio, gramatiko kaj leksiko.
Scott LaFaro
Vivo kaj verkado
LaFaro alkreskis en muzikema familio, lia patro ludis en multaj bandegoj. Li komencis pianludi dum sia baza-lerneja tempo, lernante ĉe mezgrada lernejo li eklernis basklarneto-ludon, por transiri dum sia gimnazia tempo al tenorsaksofono. Nur en la somero antaŭ lia studo en altlernejo li eklernis kontrabasludon, ĉar la regado de arĉinstrumento estis deviga por muzikinstruistoj. Post tri monatoj je la altlernejo li decidis koncentriĝi je la baso.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Prononco
En Nord-Koreio, palataligo de /si/ estas laŭvola, kaj /ʨ/ inter vokaloj povas esti prononcata kiel [z].
Scott LaFaro
Vivo kaj verkado
LaFaro forlasis la altlernejon, por kunlabori en la bandego de Buddy Morrow. Post tutlanda koncervojaĝo li forlasis la bandegon en Los-Anĝeleso, kie li elprovis sian bonŝancon en la tiea muzikmondeto. Li rapide trovis tie laboron kaj akiris la famon, esti unu el la plej bonaj basistoj. En 1959 li aliĝis post prezentadoj kun granduloj kiel Chet Baker, Percy Heath, Victor Feldman, Stan Kenton kaj Benny Goodman al la triopo de Bill Evans. Tiutempe li ankaŭ kunlaboris kun Ornette Coleman.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Prononco
Vortoj kiuj estas skribitaj same povus esti prononcitaj malsame, ekzemploj sube. La prononcoj sube estas laŭ norma transskribo, McCune-Reischauer kaj Hangul, tiu lasta reprezentas tion, kia estus la Hangul se oni skribus la vorton laŭ ĝia prononco.
Scott LaFaro
Vivo kaj verkado
LaFaro mortis dum trafikakcidento en Flint, proksime de Geneva, Novjorkio, du tagojn, post kiam li akompanis Stenon Getz je la Newport-Festival, kaj malpli ol du semajnojn post la vojmontraj surdiskigoj en la ĵazklubejo Village Vanguard kun Bill Evans. La sonregistraĵoj publikiĝis kiel Sunday at the Village Vanguard kaj Sunday at the Village Vanguard|Waltz for Debby.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Prononco
* Similan prononcadon oni uzas en la nordo ĉiam, kiam la hanja "的" estas ligita al ĉina-korea vorto kiu finiĝas per ㄴ, ㅁ aŭ ㅇ. (En La sudo, ĉi tiu regulo aplikiĝas nur kiam ĝi estas ligita al iu unusigna korea vorto.)
Scott LaFaro
Graveco
Scott LaFaro fariĝis dum sia mallonga kariero precipe pro sia ludo en la triopo de Bill Evans unu el la plej influaj basistoj de la ĵazhistorio. Li anstataŭis klasikan promenbaso per esence pli libera ludo, kiu iamaniere „kontrapunktis“ la ludon de Bill Evans.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Literumo
Iuj vortoj estas literumataj malsame de la nordo kaj la sudo, sed la prononco estas la sama.
Scott LaFaro
Graveco
Kune kun frapinstrumentisto Paul Motian li donis per tio al la triopomuzikado novan direkton, kiu baziĝis pli sur alproksima egalrajteco inter piano kaj baso, anstatuax sur la nura akompanado de la pianisto fare de la aliaj du kunmuzikantoj, kiel ekzemple praktikis Erroll Garner. Laŭ opinio de basisto Dave Holland LaFaro faris la bason la kvara melodivoĉo de kvaropo. Ankaŭ laŭ teknika rilato LaFaro fariĝis normdonanto de la sekva basistogeneracio.
Angla kamparana ribelo
La angla kamparana ribelo (1381) estis kamparana ribelo, nome sekvo de reformisma agado de John Wyclif. La ribelon gvidis Wat Tyler kiu marŝis kun 100.000 kamparanoj al Londono kaj akiris avantaĝojn de la reĝo Rikardo la 2-a. Pli poste fidulo de la reĝo murdis Tyler-on ĉe renkontiĝo kun la reĝo. La ribelantaro sen sia gvidanto disiĝis kaj la kamparanojn plu subpremis la nobeloj.
Nomita kamparana ribelo, ribelo de Wat Tyler aŭ Granda Ribelo, estis grava ribelo tra grandaj partoj de Anglio en 1381. La ribelo havis variajn kaŭzojn, kiel la soci-ekonomiaj kaj politikaj konfliktoj generitaj pro la Nigra morto en la 1340-aj jaroj, la altaj impostoj rezultintaj el la milita konflikto kun Francio dum la Centjara milito, kaj nestabileco ene de la loka estreco de Londono. La fina eksplodilo por la ribelo estis la interveno de reĝa funkciulo, nome John Bampton, en Essex la 30an de Majo 1381. Liaj klopodoj por kolekti nepagitajn impostojn en Brentwood finis en violenta kontraŭstaro, kiu rapide etendiĝis tra la sudoriento de la lando. Ampleksa gamo de rura socio, inklude multajn lokajn metiistojn kaj vilaĝajn funkciulojn, stariĝis proteste, bruligis tribunalajn registrojn kaj malfermis la lokajn prizonojn. La ribeluloj celis redukton de la impostado, finigon de la sistemo de deviga laboro konata kiel servuteco, kaj la elpostenigon de la aĝaj funkciuloj de la reĝo kaj de la tribunalanoj.
Inspirita per la predikoj de la radikala pastro John Ball, kaj estrita de Wat Tyler, aro da ribeluloj el Kent antaŭeniris al Londono. Ili renkontiĝis ĉe Blackheath kun reprezentantoj de la reĝa registaro, kiuj nesukcese klopodis konvinki ilin por reveni hejmen. La reĝo Rikardo la 2-a, tiam 14-jaraĝa, retiriĝis al la sekureco de la Turo de Londono, sed plej el la reĝaj fortoj estis eksterlande aŭ en norda Anglio. La 13an de Junio, la ribeluloj eniris en Londonon kaj, kunigitaj de multaj lokaj urbanoj, atakis la prizonojn, detruis la Palacon Savoy, bruligis jurajn librojn kaj konstruaĵojn en Temple, kaj murdis tiujn kiujn ili asociigis kun la reĝa registaro. La venontan tagon, Rikardo renkontiĝis kun la ribeluloj en Mile End kaj akceptis plej el iliaj postuloj, inklude la abolon de la servuteco. Dume, la ribeluloj eniris en la Turo de Londono, murdis la Lordkancelieron kaj la Lordtrezoriston Robert Hales, kiujn ili trovis ene.
La 15an de Junio, Rikardo lasis la urbon por renkontiĝi kun Tyler kaj la ribeluloj en Smithfield. Violento eksplodis, kaj la partio de Rikardo mortigis Tyler. Rikardo kaj la Londona urbestro, William Walworth, arigis milicon el la urbo kaj disigis la ribelajn fortojn. Rikardo tuj ek-re-establis ordon en Londono kaj nuligis siajn antaŭajn akceptojn por la ribeluloj. La ribelo etendiĝis al Orienta Anglio, kie la Universitato de Kembriĝo estis atakita kaj multaj reĝaj funkciuloj estis mortigita. La malstabileco pluis ĝis la interveno de Henry le Despenser, kiu venkis super la ribela armeo en la Batalo de North Walsham la 25an aŭ la 26an de Junio. La konfliktoj etendiĝis norden al Jorko, Beverley kaj Scarborough, kaj okcidenten ĝis Bridgwater en Somerset. Rikardo mobiligis 4,000 soldatojn por restaŭri ordon. Plej el la ribelestroj estis kaptitaj kaj ekzekutitaj; ĉirkaŭ Novembro, almenaŭ 1,500 ribeluloj estis mortigitaj.
Diferenco inter Sud-Koreio kaj Nord-Koreio en Korea lingvo
Literumo kaj prononco
Iuj vortoj havas malsaman vortumon kaj prononcon en la nordo kaj la sudo:
Ĝenerale, kiam oni transskribas loknomojn, Nord-Koreoj emas uzi la prononcon en la originala lingvo pli ol Sud-Koreoj, kiuj ofte uzas la prononcon en la angla, ekzemple:
Aliaj
En La nordo, 《 kaj 》 estas la simboloj uz por citaĵoj; en La sudo, citosignoj respond al La angloj iuj, “ kaj ”, estas normo, kvankam 『 』 kaj 「 」 estas foje uz en popularaj romanoj.
Piscopo
Piscopo  estas familia nomo de pluraj personoj:
La etimologio de la nomo estas el la itala vorto por episkopo.
12871 Samarasinha
12871 Samarasinha estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Nalin H. Samarasinha de la National Optical Astronomy Observatory (Tucson). Komencante per pruvo de la ekscitita rotacia stato de la Haleja kometo, li plenumis multenombrajn studojn pri la dinamika evoluo de la kaj pri rilataj dinamikaj procezoj de la polvo en la kometaj hararoj.
Stadtilm
Ekonomio
Ekonomian bonstaton garantiis la kultivado de lupolo kaj bierfarado. Poste la bredado de ŝafoj kaj la metioj de ŝpinado kaj drapaĵproduktako. Pro relative malfrua konekso al la fervojo nur en 1894/95 industriigo malfruis ankaŭ. Jen kelkaj sektoroj, el kiuj kelkaj ekzistas ankoraŭ nuntempe:
Paroĥa preĝejo
La grava konstruo frugotikstila dokumentas la volon de la Schwarzenburg-dinastio publike aperi en tre impona maniero. Ĝi konsekratis en 1335 kaj estas sub la patroneco de la Dipatrino. La dutura okcidenta fasado, la norda kaj suda portaloj de la halo kaj la ĥorejo apartenas ankoraŭ al la origina komplekso farita en la stilo de la cistercianoj. La du turoj ricevis poste gotikajn suprajn etaĝojn kaj piramidajn spajrojn. En la suda vestiblo (ĉ. 1320) videblas du figuroj estantaj super la natura grando. La gablo estas de la 19-a jc. La antaŭhalo de la norda figura portalo estas artiste ornamita per ogivkruciĝo. En 1784 oni rearanĝis la internon. La baroj antaŭ la ĥorejo, la pupitro kaj la orgeno estas interese farita laŭ la rokoko-stilo.
Urbodomo kaj muzeo
Ĝi faritas ĉ. 1600/10 kun integrigo de partoj de eksa monaĥejo de cistercianinoj (fondita en 1287). En la 20-a jc. oni forigis ĉiujn modernajn alikonstruon. Interne troviĝas ankaŭ tre bela Urba muzeo; la iama refektorio estas hodiaŭ la Ratskeller. Krome ornamas la konstruajon turo kun ŝtuparo kaj gablo renesancstila. Alia specialigita muzeo estas la Tunelmuzeo Niederwillingen ekster la centro.
Galera ĉapelo
Per la termino Galera ĉapelo oni intencas, en la Katolika Eklezio, grandan prelatan ĉapelon (nekonfuzendan, tamen ,kun la ĉapelo saturno). Ekzistas du formoj de galera ĉapelo: unu versio, provizita per ŝnuro funkcianta kiel gorĝobendo kaj per certa nombro de kvastoj kiuj malsupreniras flanken, surmetebla de episkopoj, ĉefepiskopoj, patriarkoj kaj kardinaloj (ĉiu kategorio montras apartan strukturon); kaj unu versio ekskluzive kardinala, nesurmetebla, dotita per tre larĝa randaĵo, kiel akcesoraĵo, sendependa kaj deigita de grupo de kvastoj.
Stadtilm
Bazarplaco
Granda rektangula placo estas en la centro de la urbokerno, protektita per fortikaĵoj el la 15-a jc. De tio cetere videblas ankoraŭ pli multaj restoj ol en aliaj urbetoj. Centre starigitis obelisko omaĝe al la komponisto Albert Methfessel. Belega estas ankaŭ la Eckholdt-puto.
Galera ĉapelo
Historio
Dekomence la galera ĉapelo estis surmetita nur de papa legato. La uzo de la galera ĉapelo estis pliposte etendita al la kardinaloj iniciate de papo Inocento la 4-a en 1245 dum la Unua Koncilio de Liono. Iom post iom la galera ĉapelo fariĝis proporcie pli ampleksa, aparte rilate la randon dum la kaloto ĉiam pli malprofundiĝis. Ĝi ankaŭ akiris formajn distingojn laŭ la prelata dignogrado.
Stadtilm
Viadukto fervoja
Ĝi konstruitis en 1890 por la fervoja linio de inter Arnstadt kaj Saalfeld. La 21 arkopontoj - hodiaŭ monumentprotektita - imponege kaj majeste etendiĝas super la Ilm-valo.
Galera ĉapelo
Historio
La galera ĉapelo estis aboliciita en 1969 per la instrukcio “'Ut sive sollicite'' de papo Paŭlo la 6-a.
Stadtilm
Viadukto fervoja
En la urbokvartalo Griesheim troviĝis la belega Kastelo Griesheim; ankoraŭ ekzistas tie la Mario-Magdaleno-kirko protestantisma. En Ehrenstein estas la impona Burgruino Ehrenstein.
Galera ĉapelo
Surmeto de la galera ĉapelo
Ĝis la epoko de papo Johano la 23-a, la kardinaloj ricevis la galeran ĉapelon de la manoj de la papo mem la tagon de publika surmeto. Hodiaŭ sur la kapo de la ĵus proklamita kardinalo estas surmetitaj nur la Vertoĉapo kaj la bireto]n.
Stadtilm
Urbokvartaloj
Stadtilm havas ekde januaro 2019 ne malpli ol 22 kvartalojn, nome:
Ĉirkaŭaĵo
Menciindas la kirko en Dienstedt, je 7 km oriente de la urbo kun grava altarretablo de 1513 kaj la ruino de kastelo Ehrenstein je 8 km oriente de Stadtilm, datumanta de la 13-a jc. En najbara Griesheim Friedrich Fröbel fondis la unuan Ĝeneralan germanan edukadejon (Allgemeine deutsches Erziehungsanstalt), la 13-an de novembro 1816.
Galera ĉapelo
Heraldiko
Se hodiaŭ la galera ĉapelo estas malmulte uzata kiel ĉapelo por kapo, ĝi estas uzata en la eklezia heraldiko en la ŝildoj de prelatoj, kie svarmas nombraj distingoj.
Drnovice (distrikto Zlín)
Drnovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín en valo de supra fluo de rivereto Vlára, proksimume 5,5 km nordokcidente de Valašské Klobouky kaj 22 km oriente de Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1412.
Strei-Săcel
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 329 loĝantojn (rumanoj); en 1992 192 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1440. Ĝis 1919ĝi apartenis al Hungario, (Hunyad).
Schankweiler
Schankweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
József Baska
József Baska [jOĵef baŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baska József estis hungara pentristo, mozaikisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Katalin Rényi.
József Baska  naskiĝis la  en Drnava (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Baska apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Pro Dekretoj de Beneš la familoio Baska rifuĝis al rest-Hungario en 1947. La juna József abiturientis en Diósgyőr, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1960. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Hincz, Jenő Barcsay, Pál Miháltz, Zoltán Rákosy, Lajos Szentiványi (pentristo). Post siaj studoj li ekinstruis en la altlernejo. En 1978 li aliĝis al Artistkolonio (Szentendre). En 1981 li ricevis la instruan rangon docento. Krom la instruado li kreis pentraĵojn, ornamaĵojn, mozaikojn. Depost fino de la socialismo li fondis privatan pentristan lernejon. Lia stilo apartenis al la abstraktismo. Li ricevis premiojn en 1985 kaj 1993. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Borovno
Borovno (Borowno) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1347.
Ekde la jaro 1980 Borovno estis loka parto de Spálené Poříčí. La municipa administrado estis renovigita en la jaro 1990.
Butanamido
Butanamido aŭ buteramido, C4H9NO, estas kemia kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj kun kvar karbonatomoj. Ĝi estas blanka solidaĵo kun malagrabla odoro, ankaŭ konata kiel butanamido aŭ amido de la buterata acido, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed pli solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj.
(18202) 2757 P-L
(18202) 2757 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Vlkovce
Situo
Vlkovce situas fine de sakovojo, sed estas ankaŭ alia aĉa vojo. Kežmarok troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1268 en formo "Vilgustorph". La germana formo "Wylkosdorff" aperis en 1312, la hungara "Vilkfalva" en 1349. Ekde 1317 ĝi apartenis al grupo de saksaj vilaĝoj. En 1787 114 vilaĝanoj loĝis en 15 domoj, en 1828 140 vilaĝanoj loĝis en 19 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kiskuncfalva 164 homoj, (slovakoj en majoritato, poloj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Levoča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vlkovce 437 homoj, (434 slovakoj).
Yuta Mikado
Yuta Mikado (三門 雄大, n. ) estas japana futbalisto.
Kantono Cherokee (Georgio)
La kantono Cherokee - angle Cherokee County - estas kantono de Usono en la subŝtato Georgio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
NGC 5548
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Yuta Mikado
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, Yokohama F. Marinos, Avispa Fukuoka kaj Omiya Ardija.
Kantono Cherokee (Georgio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
La kantono Cherokee estis nomita tiel omaĝe al la indiana tribo Ĉerokoj.
Rinocero
Rinocero (Rhinoceros) estas genro de grandaj, dikhaŭtaj, sovaĝaj mamuloj el subordo de neparhufuloj, el familio rinoceredoj, kun unu longa korno sur la nazo.
Oni foje uzas la nomon rinocero kiel sinonimo por rinoceredo.
Paco interna
Specioj
El la genro rinocero, multaj specioj malaperis, kaj nur restas du specioj:
Neil Gaiman
Neil David John Gaiman (* 10-a de novembro 1960) estas usona verkisto, aŭtoro de multaj fantaziaj noveloj, romanoj, bildrakontoj kaj filmscenaroj kaj gajninto de pluraj premioj. Liaj verkoj, inter kiuj La Sablovendisto, American Gods, Good Omens, Coraline kaj The Graveyard Book estas konataj pro granda kvanto de aludoj.
Presidente Médici (Rondonio)
Presidente Médici estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 22.319 loĝantojn en 2010.
25372 Shanagarza
25372 Shanagarza estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shana Garza, mentorino de unu finalist(in)o de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008. Ŝi estas instruistino ĉe la Pi Beta Phi Elementary School de Gatlinburg (Tenesio).
Sámuel Jakab
Sámuel JAKAB estas rumania hungara geografo. Li naskiĝis en Nadăşa la 19-an de novembro 1931.
Biografio
Sámuel Jakab diplomitiĝis pri geografio en UBB de Kluĵo (1960). Li estis geologo, geologia esploristo en Kluĵo (1961-62), poste kunlaboranto de Oficisto Geologia Esplorista kaj Agrokemia de Târgu Mureș. Pli poste li estis kunlaboranto de la Fruktokultura Esplorstacio. Li publikigis en pluraj fakrevuoj kaj gazetoj.
Insulo Madame
La insulo Madame (île Madame []) estas franca insulo en la Atlantika Oceano, proksime al la marbordo de Charente-Maritime. Ĝi estas la plej malgranda el la kvar insuloj de tiu departemento.
Ĝi situas ĉe la maldekstra bordo de la enfluejo de Charente, fronte al la duoninsulo de Fouras kaj la insulo Aix norde. Ĝi situas apud la vilaĝo Port-des-Barques (al kiu ĝi administre apartenas), kun kiu ĝi estas konektita per Passe aux bœufs, vojo perpiede irebla kiam maro estas malalta.
Armanjakoj
Armanjakoj, en franca Armagnacs, estis la partio kiu opoziciis en la 15-a jarcento, en Francio, en enlanda milito, kontraŭ la «Bourguignons» (Burgonjanoj). Filipo la 2-a de Burgonjo mortis en 1404, kaj lia filo Johano Sentima havis multe malpli da influo. Male, la frato de la reĝo, Ludoviko de Orleano, akiris povon. Kelkaj burgonjaj «komplotoj» havigis ligon kun Isabela de Bavario. La streĉiteco pliiĝis inter la partioj de Orleano kaj Burgonjo. Dekomence, Ludoviko de Orleano malhelpis la dukon de Burgonjo realigi teritorian kontinuecon inter Flandrio kaj Burgonjo, aĉetante Luksemburgion. Poste, li forigis la partianojn de la duko de Burgonjo el la regenteca konsilantaro. Siaflanke, Johano Sentima minacis Parizon en 1405. Tiu timigo ne sufiĉis kaj li decidis murdigi sian rivalon en 1407. Post tiu murdo, la partianoj de la duko de Orleano realianciĝis al Bernardo la 7-a de Armagnac, grafo de Armagnac, bopatro de sia sukcedanto Karlo de Orleano.
Vereco, Distro, Stilo
Vereco, Distro, Stilo estas libro verkita de William Auld kaj eldonita fare de Artur E. Iltis en la jaro 1981 en Sarbrukeno. Krome ĝi enhavas enkondukon, notojn kaj bibliografio de Reinhard Haupenthal.
La libro pritaktas la historion de la Esperanta literaturo, speciale tiun de la romanoj.
Analamanga
Analamanga estas unu el la 22 regionoj de Madagaskaro en la provinco Antananarivo, okupante areon je. Ĝi havas 3,348,794 geloĝantojn (denso de 200/km²) en 2013. Ĝia ĉefurbo estas Antananarivo-Renivohitra. La regionestro estas Pierre Manganirina Randrianarisoa.
La regiono etendas de la ĉefurbo al la nordo, kaj havas limon kun la regionoj Betsiboka (norde), Bongolava kaj Itasy (okcidente), Alaotra Mangoro (oriente) kaj Vakinankaratra (sude).
La regiono estas dividata en 8 distriktoj kaj 134 komunumoj.
La nomo Analamanga signifas "blua arbaro". Tiu estas ankaŭ antikva nomo por Antananarivo mem.
Kazuya Myodo
Kazuya Myodo (明堂 和也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Kataller Toyama.
Honezovice
Honezovice (ankaŭ Honcovice aŭ Honosice, Honositz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Martiroj de Otranto
Martiroj de Otranto, aŭ “Sankta Antonio Primaldo kaj ties kompanuloj martiroj” aŭ "Okcent Martiroj de Otranto", estas la 813 loĝantoj de urbo salenta Otranto mortigitaj la 4-an de aŭgusto de 1480 de Turkoj gvidataj de Gedik Ahmet Paŝao, pro ilia refuzo konvertiĝi al Islamo post la kapitulaco de ilia sieĝata urbo.
Ili estis sanktadeklaritaj la 12-an de majo 2013 de papo Francisko.
Rivero Luangvo
Luangvo estas rivero lokita en la orienta parto de Zambio (kie estas konata kiel Luangwa), kaj estas rigardata unu el la plej grandaj senŝanĝaj riveroj de Afriko.
Ĝi naskiĝas ĉe la montoj Lilondo kaj Mafingo, je alteco ĉirkaŭ 1500 m, proksime al land-limo kun Tanzanio kaj Malavio. Fluante sude, ĝi aliĝas al rivero Zambezo, kaj oni konsideras ĝin kiel unu el siaj plej grandaj alfluoj.
Martiroj de Otranto
Historio
La 28-an de julio 1480 turka ŝiparmeo de la sultano Mohamedo la 2-a veninta de Valonio, fortigita per 90 galeasoj, 40 galiotoj kaj aliaj ŝipoj, entute provizitaj per 150 militaj barkoj kaj 18.000 soldatoj, aperis sub la muregoj de Otranto.
La urbo, defendita de 400 soldatoj de la reĝo de Napolo Ferdinando Aragina, bravege rezistis
Rivero Luangvo
Laŭ sia kurso, la rivero Luangvo enhavas grandajn diversecojn de arbara vivo, kaj hejmas por hipopotamoj, elefantoj kaj krokodiloj, sur regiono de 50 000 da kvadrataj kilometroj ĉirkaŭe.
Ekster sia pluva sezono - kio okazas inter la monatoj decembro kaj marto -, la regiono suferas pro granda sekeco. La partoj kiuj estas pli malaltaj sekas, inkluzive bestoj mortas enmarĉige en la koto.
Martiroj de Otranto
Historio
La 11-an de aŭgusto, post 15taga sieĝo, Gedik Ahmet Paŝao ordonis la finan atakon dum kiu sukcesis trarompi la defendan fronton kaj konkeri la kastelon.
La sinsekva masakro tiel eniris la historion: ĉiuj viroj pli aĝaj ol dekkvin jarojn estis mortigitaj, dum la virinoj kaj infanoj sklavigitaj. Laŭ iuj estimoj la mortigitoj estis entute, inkluzive de la kamapara loĝantaro kaj vilaĝoj de la salenta peninsulo, ĉirkaŭ 12.000 kaj la sklavigitoj ĉirkaŭ 5.000.
La ĉefo de la defendantoj, male, Francesco Largo, estis viva segita.
Supervivintoj kaj klerikoj rifuĝiĝis en la katedralo kun la urba ĉefepiskopo Stefano Pendinelli. Gedik Ahmet Paŝao indulge (!) proponis ke por savi sian vivon ili apostatu el kristanismo kaj ekkonfesu islamon; sed ili ne akceptis. Tiam la turkoj trarompis en la katedralon.
Turkoj plue provis islamigi la prizonulojn, ankaŭ per la helpo de kalabra kristana pastro kiu jam adheris al islamo. La mortigotaj kune preĝis por havigi el Dio la forton por alfronti la morton. La unua sabre martigita estis la episkopo kies kapo estis “sabribigita” kaj enpikita sur piklanco kaj triumfe portata inter la armeanoj.
Inter la plej influaj rifuzantoj konvertiĝi al islamo estis maljuna tajloro Antonio Pezzulla, kronomita Primaldo.
La 14-a de aŭgusto Gedik Ahmet Paŝao ligigis la rifuĝintojn en la katedralo kaj trenigis al la najbara monteto dirita “de la Minerva”, kie senkapigigis almenaŭ 800 homojn, devigante la parencaron observi la ekzekutojn. La unua senkapigita estis Antonio Primaldo.
Inter la 813 martiroj de Otranto, oni memorigas pro la heroa morto, ateste de sia kredo, la figuron de Makario Nakira, klera Bazila monaĥo apartenanta al antikva kaj nobela familio.
Post 13 monatoj Otranto estis rekonkerita de la aragona-napola armeo, gvidita de la Alfonso Aragona, filo de Ferdinando Reĝo de Napolo.
Rellikvoj kaj kulto
La 13-an de oktobro de 1481 la korpoj de la Otrantaj martirigitoj estis fine translokitaj en la urba katedralo.
Ekde 1485, parto de tiuj martirigitaj restaĵoj estis translokitaj al Napolo kaj nun ripozas en la preĝejo de “Santa Caterina a Formiello”, kiu konservas ankaŭ memoraĵojn de la venka batalo de Lepanto de 1571; sinsekve ili estis repozigitaj sub la altaro de la sama preĝejo.
La plej grandan nombron de la martiraj restaĵoj oni definitive metis en la katedralo de Otranto, kiel videblas la kraniojn de tiuj kiuj, laŭ la katolika kredo, nun ĝuas vidalvidan ĉeeston de Dio.
Nun diversaj lokoj de la regiono Apulio fieras posedi kelkaĵon de tiuj relikvoj, sed tio okazas ankaŭ en Napolo kaj Venecio.
En decembro 1771 papo Klemento la 14-a beatproklamis la mortirojn de Otranto rajtigante la kulton. La kanona proceso estis remalfermita en la lastaj dekoj cele de sanktproklamado. Benedikto la 16-a en 2007 reakceptis la atestaĵojn pri ilia martiro “pro malamo al la kristana kredo”, en la decembro 2012 aprobis la miraklon atribuitan al la propetado de tiuj martiroj kaj en la 12-an de februaro 2013 ilian celebrotan sanktproklamon, antaŭvidita por la 12-a de majo samjare, kio okazis per celebro de papo Francisko.
NGC 5549
NGC 5549 (aliaj indikoj — UGC 9156, MCG 1-36-36, ZWG 47.1, PGC 51118) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Fulminata acido
Fulminata acido estas volatila eksplodema likvaĵo, havante odoron je prusiata acido kaj neniam estigita en pureco-stato. La kemia strukturo de la fulminata acido kaj ĝiaj saloj antaŭlonge estas demando pri polemiko inter la scienculoj, kvankam ĝenerala konsento ĉiam favoris la koncepton ke la acido estas karbonil-oksimo de la karbona unuoksido. La plej konataj fulminatoj estas tiuj de hidrargo kaj arĝento.
Historio
Fulminatoj estis unue preparitaj en 1798 far itala kemiisto Luigi Valentino Brugnatelli (1761-1818) kiu dissolvis arĝenton en nitratan acidon kaj aldonis etanolon al la solvaĵo. La rezulto estis blanka kaj tre eksplodema pulvoro. Sendependo-maniere Edward Charles Howard (1774-1816) malkovris la arĝentan fulminaton en 1800 kaj Justus von Liebig (1803-1873) esploris la saman substancon en 1824. Sed la libera acido nur estis izolita en 1966.
La produktado de fulminatoj ekde la etanolo, acetaldehido aŭ similaj du-karbonaj kombinaĵoj donis la ideon ke la fulminata acido kaj ĝiaj derivaĵoj ankaŭ enhavis du-karbonaj atomoj en la molekulo, tamen, ĉi-hipotezo estis tute kontestita de John Ulrich Nef (1862-1915) kiu preparis fulminatojn ekde organikaj komponaĵoj enhavantaj nur unu karbonatomon. Ekzemple: li sintezis hidrargan fulminaton per interago de hidrarga klorido kaj natria nitro-metano.
La determinado de ĝia kemia strukturo prezentis neordinaran malfacilaĵojn kiuj elmontras la naivecon de la pioniraj kemiistoj dum sinsekvaj generacioj. Ilia klopodo generis serion da proponitaj kaj preterlasitaj formulaĵoj kiuj finfine estis konkludataj ĉirkaŭ 1960, dank'al la priskribo de ĝia strukturo far la usona kemiisto Roland Scholl (1865-1945), per agnosko de la fulminata acido kiel la mezomera strukturo ĝia definitiva identigo kiel la unua komponaĵo de la grava klaso de la nitrilo-oksidoj.
Sintezo 3
Sed, la vojo plej simpla por sintezo de fulminata acido estas la reakcio inter karbona unuoksido, nitrogeno k hidrogeno:
NGC 5549
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ignác Farkas
Ignác Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Ignác estas hungara aktoro, reĝisoro.
Biografio
Ignác Farkas komencis sian aktoran karieron en 1977 en Szeged en amatora trupo, sed kelkfoje li ricevis rolojn eĉ en Nacia Teatro (Szeged). Li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1984. Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al Teatro Hevesi Sándor, kie restis escepte inter 1985 kaj 1987 li aktoradis en Teatro de Nyíregyháza. Li ricevis plurajn premiojn inter 1989-2015.
Ĉina kosmostacio
La Ĉina kosmostacio, ankaŭ nomata Tiangong (天宫; laŭvorte 'Ĉiela Palaco') estas kosmostacio de la Ĉina Popola Respubliko metita en malaltan terorbiton inter 340 kaj 450 kilometroj super la tera surfaco. La Kosmostacio Tiangong, post kiam kompletigita, estos proksimume kvinono de la maso de la Internacia Kosmostacio kaj proksimume la grandeco de la malfunkciigita rusia kosmostacio Mir. La Tiangong atendeble havos mason inter 80 kaj 100 tunoj. Operacioj estos kontrolataj de la Pekina Aerospaca Flugokontrola Centro en Ĉinio. La kerna modulo, la Tianhe ("Harmonio de la Ĉieloj", en la apuda skema bildo montrata ruĝe), lanĉiĝis la 29-an de aprilo 2021. La 21-an de junio 2021 triopa skipo sukcese unuafoje atingis la ĉinan kosmostacion.
La konstruado de la stacio markas la trian fazon de la programo Tiangong, bazante sur la sperto akirita de ĝiaj antaŭuloj, Tiangong-1 kaj Tiangong-2. Ĉinaj gvidantoj esperas, ke esploroj faritaj sur la stacio plibonigos la kapablon de esploristoj fari sciencajn eksperimentojn en la spaco, preter la daŭro ofertita de la ekzistantaj spacaj laboratorioj de Ĉinio.
Stretea
Stretea [stretja] (hungare: Sztrettye) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 150 loĝantojn (rumanoj); en 1992 66 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1484. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Dobra.
Goldenes Dachl
La Ora Tegmento (germane: Goldenes Dachl) estas grava konstruaĵo situanta en la urbokerno malnova de Innsbruck. Ĝi estas konsiderita la plej fama simbolo de la grandurbo. Kompletigita en 1500, la tegmento estis ornamita kun 2738 flamorizitaj kuprokaheloj por imperiestro Maksimiliano la 1-a por marki lian geedziĝon al Bianca Maria Sforza. La imperiestro kaj lia edzino uzis la altanon por observi festivalojn, turnirojn, kaj aliajn okazaĵojn kiuj okazis en la placo malsupre.
Priskribo
La tuta korbelo estas ornamita en skulptitaj reliefoj kaj murpentraĵoj. La unuaetaĝa balustaro estas ornamita per ok skulptitaj blazonoj, el kiuj ses alfrontas la placon kaj per du laŭflankaj paneloj, reprezentante la teritoriojn de Maksimiliano. Super la blazonoj estas freskoj de Jörg Kölderer, pentritaj en 1500, montrante du kavalirojn portante heraldikajn flagojn reprezentantajn la Sanktan Romian Imperion kaj Tirolon.
La duaetaĝa balustrado estas ornamita en ok skulptitaj reliefoj, ses alfrontante la kvadraton kaj du laŭflankantajn panelojn, prezentante diversajn bildojn asociitajn kun la vivo de Maksimiliano. La du centraj reliefoj montras Maksimilianon. Tiu maldekstre montras la imperiestron kun lia dua edzino Bianca Maria Sforza tenanta pomon dume lia treege amita unua edzino Mario de Burgonjo dekstraflanke. La alia centra reliefo montras la imperiestron kun sia bufono kaj sia kanceliero. La laŭflankaj reliefoj montras maŭrajn dancistojn okupiĝiantajn pri "akrobata kaj groteska dancado" - ofta formo de popolplezuro de tiu tempo. La dancado montrita en tiuj eksteraj reliefoj estas de andaluza origino.
La freskoj kiuj ornamas la internon de la verando ankaŭ estis pentritaj fare de Jörg Kölderer kaj montras scenojn de la aristokrata vivo de tiu tempo. Ĉiuj ornamadoj estas detalege efektivigitaj kopioj. La originaj krizhelpoj estas sur permanenta ekrano en la muzeo Ferdinandeum en Insbruko.
Historio
La konstruaĵo kiu portas la Oran Tegmenton estis konstruita fare de arkiduko Frederiko la 4-a en la frua 15-a jarcento kiel loĝejo de la tirolaj regantoj. Imperiestro Maksimiliano la 1-a komisiis la verandon en 1493 de Nikolaus Turing la pli aĝa, kortega konstruisto, okaze de la edzinigo de Bianca Maria Sforza. Turing dizajnis kaj konstruis la "oran" tegmenton kun ĝiaj kuprokaheloj. Ĝi estis dizajnita por funkcii kiel reĝloĝio kie la imperiestro kaj lia imperia akompanantaro povis troni kaj ĝui festivalojn, turnirojn, kaj aliajn okazaĵojn kiuj okazis en la placo malsupre. Ne dezirante fremdigi la aliancanojn akiritajn per lia unua geedziĝo, al Mario de Burgonjo, Maksimiliano farigis bildon de li mem inter la du virinoj pentritaj sur lia altano.
Nova funkcio ekde 2003
Ekde januaro 2003, Goldenes Dachl gastigis la oficejon de la Internacia Alpa Konvencio. Ĝi estas koalicio de ok alpaj landoj unuigitaj per komuna engaĝiĝo al daŭripovo en la eŭropa Alpoj. Muzeeto (Maximilianeum, ekde 1996: videblas dokumento kun la originala subskribo imperiestra, portreto farita de Bernhard Strigel el 1507/08, kiraso kaj gisfera fornoslabo kun ĉassceno) ankaŭ estas enhavita en la konstruaĵo same kiel la Urba arkivo.
Frazzanò
Frazzanò estas komunumo en la sudo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Capri Leone, Galati Mamertino, Longi, Mirto, San Marco d'Alunzio kaj San Salvatore di Fitalia.
Schapen
Schapen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La loko apartenas al la komunumaro Spelle, administra ligo de tri formale sendependaj politikaj komunumoj.
Bruno Suzuki
Bruno Suzuki (鈴木 ブルーノ, n. ) estas japana futbalisto.
Streisângeorgiu
Streisângeorgiu [strejsınĝorĝu], hungare: Sztrigyszentgyörgy estas vilaĝo en Rumanio oriente de Călan. Streisângeorgiu administre apartenas al Călan.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 740 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 603 (rumanoj, 29% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1377. Ĝis 1919 Sztrigyszentgyörgy apartenis al Hungario, (Hunyad).
Komunumoj de Sankta Georgo en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Bácsszentgyörgy!
Berdiĉiv (stacidomo)
Berdiĉiv (Бердичів) estas fervoja stacio en Berdiĉiv (Ĵitomira provinco), urbo en Ukrainio.