cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muxupip
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2627 loĝantojn. El tiuj estis 1295 viroj kaj 1332 virinoj. La komunumo havas surfacon de 54,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 8 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 45 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,2 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1721 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1424 scipovis legi kaj skribi kaj 297 personoj estis analfabetoj. Do 17,26% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2537 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1143 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 45,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Lemniu
Lemniu (hungare: Lemény) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Jibou. Administre ĝi apartenas al Letca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 591 loĝantojn (rumanoj); en 1992 518 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
10693 Zangari
10693 Zangari estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amanda M. Zangari, postdoktora esploristino ĉe la Southwest Research Institute (Boulder, Koloradio), kies studoj inkludas fotometrion kaj stelajn kaŝadojn de la Plutona sistemo kaj aliaj kujperzonaj objektoj.
Junulara Esperanto-klubo ONDO
La klubo havis viglajn rilatojn kun la junularaj grupoj de aliaj urboj de Sovetunio, aparte intense en Vilno, Rigo kaj Minsko, kaj la klubanoj estis inter la movadaj motoroj de la duonleĝaj esperantistaj organizaĵoj SEJM (akronimo kiu en la litova lingvo, samkiel en la pola, ankaŭ estas la radiko de la vorto por "parlamento" kaj tial aparte asociigas la deziron pri demokratieco) kaj ankaŭ Asocio de Sovetiaj Esperantistoj. Post la ŝtata resendependiĝo de la Litova Respubliko la klubo ONDO konsideratas unu el la du ĉefaj fondoĉeloj de la nuna Litova Esperantista Junulara Ligo, la landa sekcio de TEJO en Litovio.
Ekde la jaro 1990 inter la grupaj aktivuloj estas Ramūnas Narbutas, kaj la grupanoj interalie estas la administraj motoroj de Litova Esperantista Junulara Ligo, pro tio ke la liga sidejo troviĝas en historia urbocentra domo de Kaŭno - la eksa domo de la bopatro de Zamenhof, Aleksandro Silbernik, en strato nun nomata Zamenhofo gatvė.
İskenderun
Iskenderun (İskenderun; الإسكندرونة; Αλεξανδρέττα "Malgranda Aleksandrio") estas urbo en provinco Hatay en Turkio, ĉe piedoj de Nur-Montaro, proksime al limo de Sirio. La urbo havas la loĝantaron de 300,000.
Pli frue la urbo estis haveno por Aleppo en Norda Sirio. Hodiaŭ ĝis estas komerca centro de la regiono, en kiu oni kultivas grenojn, tabakon kaj citrusojn. ĝi estas ankaŭ grava industriua centro kaj finpunkto de la longa naftotubo el norda Irako. İskenderun estas unu el la plej gravaj mediteraneaj havenoj de Turkio kaj unu el la plej gravaj soldatfortaj de la usona aerarmeo en la regiono.
İskenderun estis fondita fare de Aleksandro la Granda en 333 a.K. kiel Alexandreia kat'Isson (Ἀλεξάνδρεια κατ᾽ Ἴσσον). Ekde la jaro 64 antaŭ Kristo post konkero fare de la romia armeestro Gnaeus Pompeius Magnus (Pompeo) ĝi apartenis al la romia provinco Sirio kaj ĝis la konkero fare de la araboj dum la 30-aj jaroj de la 7-a jarcento restis parto de la Romia Imperio respektive post la jaro 395 de la Bizanca Imperio. Ĉ. la jaro 1160, la urbon okupis la armenoj, poste Rainald de Chatillon en komisio de la bizanca imperio (1143 - 1180). Poste la urbo estis transdonita al la templanoj, kiuj konstruis la fortikaĵojn Gastun kaj Baghras. Poste İskenderun estis parto de la Osmana imperio.
Dum la unua mondmilito, la britoj konsideris invadi la Osmanan imperion en İskenderun sed finfine elektis la plano de Winston Churchill surteriĝi en Galipolo. İskenderun estis ĉefpunkto en la Otomana Regno, ĉe la koro de la otomana fervoja reto, kaj ĝia loĝantaro estis plejparte kristana. Ĝia falo dividintus la imperion en du partojn.
Nottwil
Nottwil estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3225 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Nottwil situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Sempach oriente de la monteto Noteler Berg, kiu kun alteco de 712 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Ĝia plej malalta punkto troviĝas ĉe la lagobordo sur alteco de 417 m. Konata la komunumo estas la Svisa Paraplegikula Centro kaj la instrucentro de la Ruĝa Kruco.
La komunumo konsistas el la sekvantaj partoj kaj setleoj: Oberdorf kaj Unterdorf, kiuj formas la ĉefsetlejon, Bühl sur alteco de 587 m s.m., Eggerswil sur alteco de 517 m s.m., Ei sur alteco de 528 m. s.m., Gattwil, Huprächtigen, Meienbach, Oberei sur alteco de 549 m s.m., Tann kaj Studen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sen la lago sur areo de 10,33 km² (kun la lago 14,83 km²), el kiuj 8,9% estas kovritaj per arbaro, 77,7% servas por agrikulturo kaj 12,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Nottwil limas en nordokcidento al Oberkirch, aliflanke de la lago en nordoriento al Eich, en oriento ankaŭ trans la lago al Sempach, en sudoreinto al Neuenkirch, en sudo al Ruswil, kaj en okcidento al Buttisholz.
Trafiko
Nottwil disponas pri propra stacidomo sur la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lucerno al Olten, kiu estas servata de lokaj trajnoj. Krome de la stacidomo de Nottwil diversaj buslinioj certigas la konekton al la ĉirkaŭaj lokoj.
La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A2 situas en distanco de 8 kilometroj sude en Sempach kaj norde en Sursee.
Historio
Unue regis la lokon la Senjoroj de Nottwil kiel vasaloj de la Senjoroj de Gösgen. De ili la Senjoroj de Tannenfels transprenis la majoran oficon por la Abatejo Beromünster, kiu fariĝis la nova posedanto de la loko. En la jaro 1348 la vidvino de Burkardo la 2-a de Sursee kaj Tannenfels, Catarina de Wessenberg, vendis siajn privilegiojn al la Ordeno de germanaj kavaliroj. Ĉar dum la Milito de Sempach, al ordeno estis partia por la Habsburgoj, la lucernanoj en la jaro 1386 detruis la Kastelon Tannenfels. En la jaro 1415 la tuta Mikaela Distrikto kun la Abatejo Beromünster venis sub lucerna regado. La komunumo ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 apartenis al la Oficdistrikto Ei, kiu estis subdistrikto de la Mikaela distrikto. Dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko Nottwil apartenis al la helveta distrikto Sempach. En la jaro 1799 la komunumo partoprenis ribelon kontraŭ la nova helveta reĝimo kaj la francaj trupoj de Napoleono dum la tiel nomita Skaraba Milito. Per la mediacia akto de la jaro 1803 la komunumo estis atribuita al la distrikto Sursee de Kantono Lucerno.
12065 Jaworski
12065 Jaworski estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Victor Jaworski, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri fiziko. Li estas lernanto ĉe la Saint Augustine High School en Saint Augustine (Florido, Usono).
Reĝa Kapelo de la Katedralo de Sevilo
Reĝa Kapelo de la Katedralo de Sevilo estas kapelo situanta en la ĉefa parto de la Katedralo de Sevilo apartenanta al la Katolika Eklezio. En ĝi estas enterigitaj Fernando la 3a, Alfonso la 10a kaj Petro la 1-a de Kastilio, inter aliaj membroj de la leon-kastilia nobelaro. En la kapelo ankaŭ troviĝas la bildo de la Virgulino de la Reĝoj, patronino de la urbo Sevilo. Laŭlonge de la historio, diversaj membroj de la leon-kastilia nobelaro volis ke la katedralo de Sevilo estu ilia eterna ripozloko. Tiel, en malsamaj lokoj de la Reĝa Kapelo, troviĝas la tomboj de:
En 1754 Sebastian van der Borcht refaris la pinton de la centra kupolo de la Kapelo, kaj en 1766 desegnis la kradon kiu fermas la aliron al la kapelo.
Radegundo de Turingio
Sankta Radegundo, Hl. Radegundis von Thüringen, Sainte Radegonde de Poitiers, (naskiĝis ĉirkaŭ 520 en Turingio, mortis la en Poitiers) estis germana sanktulino kaj franca reĝino.
Vivo
La kruela kaj regad-avida onklo Hermanfrid mortigis ŝian patron Berthar, princon turingian. Kiam la frankaj reĝoj Klotaro la 1-a kaj Teodoriko la 1-a batalis kontraŭ Hermanfrid pro perfido dum 527-530 kaj venkis en batalo ĉe la rivero Unstrut en 531 (post tio Turingio iĝis parto de la regno de la frankoj), Klotaro prenis kun si en Franclandon Radegundon, la filinon de Berthar. Ŝi edukitis kaj baptitis sur Kastelo Athies en la nordfranca Vermandois-regiono.
Ŝi edziniĝis post sia unua fuĝprovo. Ŝi jam ĉiam estis tre pieca, maldiboĉa kaj bonkora je malriĉuloj. Kiel edzino ŝi kontinuigis la kristanan vivon. Kiam la franca reĝo ordonis la murdon de ŝia unusola frato (la kaŭzo por tiu fiago estas nekonata) ŝi volis forlasi la kortegon reĝan kaj ekvivi kiel monaĥino. La reĝo konsentis post longa nedecido. Sankta Medardo de Noyon, episkopo, mem donis al ŝi la vualon. En Noyon ŝi malsurmetis ĉiujn reĝajn aferojn por meti ilin antaŭ la altaron. La reĝo donis al ŝi bienon reĝan de Saix ĉe Loudon en la departemento Vienne kie ŝi eĉ pliakrigis la spiritan vivon sub la gvido de la pastro Juniano. Al multaj preĝejoj ŝi disdonis havaĵojn, ekz. al la Marteno-kirkoj de Tours kaj Candes-Saint-Martin en la departemento Indre-et-Loire. Paralele ŝi ade okupiĝis pri karitataj verkoj. Inter 544 kaj 559 ŝi konstruigis kun reĝa permeso grandan monaĥejon en Poitiers kaj serĉis aliajn piecajn virgulinojn por komuna vivo. Sanktan Agnes ŝi nomumis abatino surloka. Ŝia disĉiplino kaj posta biografiistino Baudonivia devis ĉiutage laŭtlegadi antaŭ ŝi, eĉ ĉe enlitiĝo.
Danĝero de malmonaĥinigo
Tiam la reĝo ekpentis pri la iama permeso je monaĥineco de lia edzino kaj intencis repreni ŝin hejmen. Laŭ ŝia peto la sankta episkopo Germano de Parizo peradis sukcese. La monaĥejo ricevis eklezian aprobon en la jaro 567 ĉe la Koncilio de Tours. Radegundo ankaŭ engaĝiĝis politike por forigi malpacon inter nobeloj kaj reĝoj. Ŝia vivo estis la tutan tempon tre asketisma kaj ŝi ŝatis kolekti relikvojn. De imperiestro Justino la 2-a de Bizanco ŝi ricevis tre belan evangelian libron, relikvojn diversajn, kaj parton de la kruco de Jesuo Kristo. Tiam la unuan fojon oni kantis la belegan himnon latinan Vexilla regis prodeunt verkitan de Venantius Fortunatus. Sekve la monaĥejo alinomitis je Monaĥejo Sankta Kruco. La monaĥinoj sekvis la regulon de Sankta Cezario el Arles. Ankoraŭ dum ŝia vivo petantoj ricevis spiritan helpon pere de ŝi.
Sankta Gregorio de Tours mem enterigis ŝin kaj skribe laŭdis ŝin. Baldaŭ sur ŝia tombo stariĝis preĝejo. La translokigo de ŝiaj ostoj okazis la 11-an de februaro. Venantius Fortunatus, pia poeto, nomis ŝin patrino pro ŝia honorado fare de la fideluloj. Ne malpli ol 15 francaj vilaĝoj nomitis por ŝi. En 1592 la hugenotoj rabis ŝiajn relikvojn kaj forĵetis ilin.
Ŝi estas la patronino de Poitiers kaj reprezentatas surbilde kun terenmetitaj reĝaj insignoj antaŭ Kruco-parto. En la preĝejo en Missy-St. Radegonde videblas ĉe flanka pordo ok scenoj el ŝia vivo. En Mühlberg (Turingio) ekzistas Radegundo-kapelo en la preĝejo protestantisma. De la originala Radegundo-kapelo surmonte apud la Mühlburg-kastelo restis nur spuroj.
Kaprimulgoj
Kaprimulgoj estas la birdoj de la genro Caprimulgus, tio estas granda (multnombraj specioj) kaj tre disvastigita genro de kaprimulgedoj. La nomo devenas el la Latina por kaprinsuĉistoj, baze sur la malnova miskredo, ke la Eŭropa kaprimulgo povas suĉi lakton el kaprinoj. La sama termino Kaprimulgoj povas utili unue por aludi la individuojn de la Eŭropa kaprimulgo, due nur la membrojn de la genro Caprimulgus (kiel en tiu artikolo), trie ankaŭ la membrojn de aliaj samsubfamiliaj genroj ene de la subfamilio de Caprimulginae aŭ eĉ kvare la membrojn de la tuta familio de Kaprimulgedoj, do inklude la membrojn de la subfamilio Chordeilinae. Pli malprecize estus kvina ŝtupo inkludante ankaŭ la membrojn de la aliaj familioj ene de la ordo de Kaprimulgoformaj birdoj.
Kutimoj
La kaprimulgoj de la genro Caprimulgus troviĝas ĉirkaŭ la tuta mondo, kaj kiel aliaj kaprimulgedoj ovodemetas surgrunde sen nesto. Ili estas pli aktivaj malfruvespere kaj frumatene aŭ nokte kaj manĝas ĉefe tineojn kaj aliajn grandajn flugantajn insektojn. Kelkaj specioj, malkutime ĉe birdoj, ripozas laŭlonge de branĉo, anstataŭ laŭlarĝe, kio helpas la kamuflon dumtage. Mezvarmaj specioj estas tre migrantaj, kaj vintras en tropikoj.
Aspekto
Plej parto havas etajn piedojn, malutilaj por piediri, kaj ties milda plumaro estas tre kamufla kaj aspektas kvazaŭ arboŝelo aŭ seka foliaro. Ili estas mezgrandaj kaj noktaj birdoj de longaj pintaj flugiloj, mallongaj kruroj kaj mallongaj bekoj. Ili havas longajn bridajn haregplumojn. Multaj havas ripeteman kaj ofte mekanikajn kantojn.
Kamuflo
Ili havas etajn krurojn (neutilaj por marŝado) kaj longajn flugilojn (kiuj permesas akrobatan flugadon). La milda plumaro estas kamufla. Kelkaj specioj kuŝas ne tra la branĉoj de la arboj, kiel la plej parto de la birdoj, sed laŭlonge. Tiel ili nevideblas dumtage ĉar aspektas kvazaŭ sekaj branĉoj. Tamen tiu preskaŭ perfekta kamuflado paradokse endanĝerigas kaprimulgojn, ĉar ili laŭinstinkte kiam estas for de ĝia kamufla medio, ekzemple sur ŝoseoj, sentas, ke neniu vidas ĝin kaj tiel nenial estas en danĝero. Je ĝia preferata sunsubira horo giaj brilaj okuloj estas videblaj el centoj da metroj kontraŭ la aŭto-lumoj, la ŝoforo povas haltigi la aŭton eĉ je unu metro de la birdo kaj ĝi ne forflugos kvazaŭ neniu povas vidi ĝin. Se oni malfermas la pordoj aŭ oni daŭrigas la vojon ĝi forflugos laŭ ĝia moro. Tamen la plej granda parto de la ŝoforoj ne haltas la aŭtojn kaj multaj birdoj pereas pro ilia fido je kamuflo sen scii, ke ebenega unukolora ŝoseo ne samas al ĝia multkolora bruna medio.
Triciklo
Triciklo estas trirada ciklo (PIV). Jure povas esti, ekzemple en Germanio, ke kvarrada veturilo povas esti trirada, se unu radparo estas konstruita kiel duobla rado aŭ la distanco de ambaŭ radoj ne estas pli ol 465 mm
Erzsébet Rátkai
Erzsébet Rátkai naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Erzsébet Rátkai frekventis muzikan bazlernejon en Kecskemét, poste artan gimnazion en Szeged, fine ŝi akiris diplomon en muzika kaj teatra akademio en Bratislavo en 1980. Post siaj studoj ŝi aliĝis al Teatro de Kecskemét. Intertempe kaj poste ŝi kreis teatrajn kostumojn ekzemple en Teatro Jókai (Békéscsaba), Nacia Teatro (Budapeŝto), subĉiela teatro de Szeged, eĉ en Germanio, Suomio, Vieno, Bratislavo, Oslo, Toronto. Inter 1986 kaj 1989 ŝi ne ligiĝis al teatra trupo, poste ŝi estis membro de Teatro Petőfi (Veszprém) jardekon, poste al Teatro Madách ĝis 1999. En Veszprém (urbo) ŝi kreis metodon, kiel fari el novaj kostumoj uzitajn kostumojn. Ekde 2000 ŝi ankaŭ instruas en Hungara Belarta Universitato. Ŝi ricevis premiojn en 2008 kaj 2014.
San Luis Potosí (urbo)
San Luis Potosí (pli mallonge San Luis, eĉ SLP estas metropolo kaj universitata urbo en Meksiko, kie estas ĉefurbo de subŝtato San Luis Potosí, fine sidejo de komunumo San Luis Potosí. Ekde 2010 parto de la urbo apartenas al Monda Heredaĵo.
Geografio
San Luis Potosí situas meze de la lando.
Historio
En 1583 franciskanaj pastroj alvenis. Hispanoj fondis la urbon en 1592, sed pli frue indianoj vivis tie. En 1863 la francoj okupis la urbon. En 1923 universitato fondiĝis. En la 20-a jarcento la industrio trovis lokon apud la urbo.
Ekonomio
En San Luis Potosí oni okupiĝas pri komercado kaj financoj, sed gravas ankaŭ la industrio.
Trafiko
San Luis Potosí havas internacian flughavenon (17 km-ojn). En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
İyidere
İyidere estas urbo en provinco Rize en Turkio.
Katatimi-imaga psikoterapio
La katatimi-imaga psikoterapio - origine germanlingve Katathym Imaginative Psychotherapie (KIP) estas profundpsikologia psikoterapia metodaro, kiun unue en 1954 enkondukis la germana psikoterapiisto Hanscarl Leuner (prononco ). Komence ĝi konatiĝis sub la sinonimaj germanlingvaj titoloj „Katathymes Bilderleben“ (KB, "katatimia bildo-travivo") kaj „Symboldrama“ ("simboldramo"). Aparte la lasta variaĵo ŝajnas malpli komplika nomo, pli bone tradukebla al aliaj lingvoj, tiel ke ekzemple nederlande (Symbooldrama), svede (Symboldrama) kaj ruse (Символдрама) ĝi ankoraŭ nun estas la kutima nomo de la metodaro. Aliflanke tamen la nomo "simboldramo" tro simplas kaj ne bone klarigas pri kio entute temas, kaj tial la internacia organizaĵo de KIP-terapiistoj en la 1990-aj jaroj decidis oficialigi la nunan nomon, malgraŭ sia komplikeco.
En la psikoterapia praktiko esence temas pri gvidi la pacienton al stato de profunda senstreĉiĝo aŭ "duondormo", per neologisma faktermino nomata "katatimio" (jen proksimas la metodaro de hipnoterapio), poste proponi temon por imagado de situacio komparebla ne-dorma sonĝo, dume komuniki pri la imagado inter terapiisto kaj paciento, tial ke la terapiisto povas sekvi la "kvazaŭ-sonĝon" kaj eventuale sugesti influojn, kaj fine "tradicia" psikoterapia interparolo de la paciento kun la terapiisto pri la enhavo de la imagado, pri pacientaj emocioj kaj pensoj rilate al tio, kaj pri transporto de pacientaj ekkonoj el la proceso al la reala persona vivo.
Hanscarl Leuner evoluigis faskon de fiksaj motivoj (ekzemple "floro", "domo") kaj situacioj (ekzemple "grimpo sur altan monton"), kiuj en la terapio tre ofte simboligas specifan psikologian dimension kaj pro la evito de forta racia memkontrolo de la paciento ofte bildigas subkonsciajn psikajn procesojn. Imagado, do la traduko de internaj "bildoj" al vortoj respektive la traduko de psikaj temoj al interne imagataj "bildoj", intertempe estas metodero uzata en pluraj psikoterapiaj skoloj, sed la metodaro de katatimi-imaga psikoterapio plej sisteme laboras per ĝi.
Apartaj poststudaj psikoterapiaj kursaroj pri la metodaro - por kuracistaj kaj psikologiaj psikoterapiistoj - ekzistas en pluraj, aparte eŭropaj landoj. Ilin supervidas la Internacia Societo pri Katatimi-Imaga Psikoterapio. Daŭre la plej grandaj el tiuj kursaroj estas en Germanio, kie du kunlaborantaj tutlandaj organizaĵoj (AGKB kun fokuso pri okcidenta kaj MGKB pri orienta Germanio) inter fakuloj plikonatigas kaj trejnas la metodaron.
Inter esperantlingvanoj, la kuracista psikoterapiisto Thomas Pusch profesie laboras per la metodaro.
Adina Mandlová
Adina MANDLOVÁ (28-a de januaro 1910 – 16-a de junio 1991) estis eminenta ĉeĥa aktorino.
La vivo de Adina Mandlová ne komencis en malriĉaj rilatoj. Ŝia patro, kiu tre dorlotis ŝin kaj al kiu ŝi estis tre ligita, baldaŭ mortis. La patrino alternigis kunulojn, por ke en la paso de la unua mondmilito ŝi entute vivtenigu la infanojn. Adina pli poste eĉ ne alkutimiĝis al nova duonpatro. La familia medio fariĝis por ŝi tre trista. Estas do nemireble, ke ŝi klopodis kiel eble plej baldaŭ fuĝi el la hejmo. Ŝi alternigis diversajn okupojn. Ŝi venis al konkurso por filmo kun nomo Knabinjo, ne diru ne! kaj ĉi tie ŝi unuafoje renkontiĝis kun Hana Vítová. Ambaŭ ricevis rolon en la filmo – Mandlová en rolo de manekenino kaj Vítová kiel servistino. Per tio komenciĝis ilia amikeco, kiu trairis en la paso de kelke da jaroj tra multaj turniĝoj, en kiuj estis rolanta ankaŭ rivaleco. Sed samtempe tiu ĉi subnivela filmo ekstartis stelan vojon de ambaŭ junulinoj.
Adina katenis atentemon pro la bela vizaĝo kaj la grandaj okuloj, sed ŝi sciis nenion pri aktoreco. Ŝi devis do plej baldaŭ lerni kaj ŝia instruistino fariĝis alia aktorino Růžena Nasková. Pri ŝia plua kariero poste meritis ĉefe aktoro Hugo Haas, kiu ĝuste taksis, ke estos el ŝi bona aktorino. Krom tio, ke ŝi komencis roli afektitajn sinjorinojn el pli bona socio, ŝi havis ankaŭ talenton por komedioj.
Dum la dua mondmilito la gloro de Adina Mandlová kulminis kaj ŝi tute ne zorgis pri tio, kion oni diras pri ŝiaj interrilatoj kun germanoj, pri filmado en germana filmo kaj pluaj skandaloj. Post revolucio en Prago en majo de 1945 ŝi estis arestita, malliberigata kaj dumvive ŝi estis eliminita el vico de ĉeĥaj artistoj pro „la konduto dum la milito nekuniĝanta kun nocio de la nacia kaj civita honoro". Ĉu prave, tio estas tasko por historiistoj. Pli malfrue ŝi elmigris, ŝi vojaĝis tra diversaj ŝtatoj, ŝi verkis memorskribojn, de tempo al tempo ŝi rolis en televido kaj en unu angla filmo. Ŝi revenis nur en la jaro 1991 – la maljuna, malsana kaj netolerema sinjorino, kiu alvojaĝis hejmen morti…
Kelkaj filmoj, en kiuj Adina Mandlová rolis: La vivo estas hundo, Vivu mortinto, Bonmoroj super ĉio, Amikino de sinjoro ministro, Kristiano, Virgulineco, Nokta papilio kaj aliaj.
Nadăș (rivero)
Nadăș [nadǝŝu] estas rivereto en Rumanio. Ĝi fluas pli-malpli de okcidento al oriento kaj enfluas en Kluĵo en la riveron Someșul Mic.
Cirilo
Cirilo (ankaŭ Kirilo ) estas vira nomo. Konata portinto de nomo Cirilo estis sankta Cirilo, frato de Metodo.
NGC 374
NGC 374 (aliaj indikoj — PGC 3952, UGC 680, MCG 5-3-48, ZWG 501.80) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Federacio de la Verduloj
La Federacio de la Verduloj (itale Federazione dei Verdi aŭ mallonge nur Verdi) estas ekologia-alternativa politika partio en Italio. Ĝi fondiĝis la 16-an de novembro 1986. La partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio, kaj ĝiaj membroj en la Eŭropa Parlamento apartenas al la Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
De 2006 ĝis 2008 la partio estis parto de registara koalicio inter centraj kaj maldekstraj partioj, kiun gvidis Romano Prodi. La partia gvidanto Alfonso Pecoraro Scanio tiam estis itala ministro pri medio. En la politikaj balotoj de 2008 kaj 2013 la partio ne sukcesis kaj neniu reprezentanto estis elektita.
Campo do Tenente
Campo do Tenente estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.125 loĝantojn en 2010.
Opichén
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5619 loĝantojn. El tiuj estis 2860 viroj kaj 2759 virinoj. La komunumo havas surfacon de 268,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 63 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3282 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2771 scipovis legi kaj skribi kaj 508 personoj estis analfabetoj. Do 15,48% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 5279 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4135 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 78,3% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Matrico mineralogia
La matrico, aŭ grundomaso, de "perfajraj" rokoj konsistas el fajngrajnaj kristaloj, en kiu pligrandaj kristaloj estas enkaŝitaj. Ĉi tio indikas multstadian malvarmadon de la magmo. En Sudafriko, diamantoj ofte estas ekstraktataj el matrico de argila roko (kimberlito) nomita "flava grundo".
Batalo ĉe Kabo Sankta Georgo
La Batalo ĉe Kabo Sankta Georgo estis marbatalo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito luktita en la 25a de Novembro 1943, inter la Kabo Sankta Georgo, Nova Irlando, kaj la insulo Buka (nune parto de la Provinco de Nordaj Salomonoj en Papuo-Nov-Gvineo). Ĝi estis la lasta armita konfronto de surfacaj ŝipoj en la Kampanjo de Salomonoj. Dum la batalo, forto de kvin usonaj destrojeroj estritaj de la kapitano Arleigh Burke interrompis la iradon de similgranda japana forto kiu estis retiriĝinta el Buka al Rabaul, surteriginte plifortigojn en la insulon. Dum la sekva luktado, tri japanaj destrojeroj estis sinkigitaj kaj unu estis damaĝitaj, dum la usonanoj apenaŭ havis perdojn. 647 japanoj mortis.
Frida Konstantin
Frida Konstantin, laŭ hungarlingve kutima nomordo Konstantin Frida estis hungara pentristo, grafikisto. Ŝia origna familia nomo estis Lohwag, ŝia fratino, Ernesztin Lohwag same estis pentristo, tial Konstantin prenis alian familian nomon. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Szablya Jánosné. Frida Lohwag naskiĝis la  en Vieno, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Frida Lohwag devenis el hungara familio. Ŝi studis pentroarton en 1900 en privata lernejo de Simon Hollósy en Munkeno, poste de Ferenc Szablya-Frischauf inter 1905–1907. Ŝi debutis en ekspozicio en 1907. Ekde 1913 ŝi ofte vivis en kastelo ĉe Nagyőr. Ŝi kreis ankaŭ grafikaĵojn. Ŝi edziniĝis en 1918, sed ŝi mortis pro hispana gripo post monatoj.
Katatimio
La neologisma psikiatria faktermino katatimio - el la malnovgrekaj vortoj κατά- (kata-) kaj ὁ θυμός (ó timós) "emociaro" estas
La antikvaj helenaj medicinistoj supozis, ke la "vivoforto" kaj "emociaro" de homo, kiujn ili nomis θυμός (timós), lokiĝus en la limfata organo timuso, kaj do ankaŭ la fenomeno de "duondormaj" internaj bildoj aŭ kvazaŭ-sonĝoj lokiĝus en tiu organo.
Holzappel
Holzappel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sveda Poemaro
Sveda Poemaro estas Esperanta antologio de svedlingvaj poemoj tradukitaj de Magda Carlsson. La 112-paĝa libro aperis en la jaro 1954 en Stokholmo ĉe Eldona Societo Esperanto.
Orienta kanbirdo
La Orienta kanbirdo (Acrocephalus orientalis) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj. Tiu paserina birdo de orienta Azio iam estis klasita kiel subspecio de la Turda kanbirdo (A. arundinaceus) de okcidenta Eŭrazio.
Ĝi estas granda kanbirdo, 18–20 cm longa kun enverguro de 23–26 cm. La plumaro estas bruna supre kun pli pala pugo kaj blankecaj pintoj en vostoplumoj. La subaj partoj estas blankecaj sube, pli brunaj en flankoj kaj subvostaj kovriloj. Estas mallarĝaj grizecaj strioj sub la tre blanka gorĝo kaj en brusto. Ĝi havas malhelan traokulan strion kaj blnakecan superokulan strion. La longa, fortika beko estas bruneca supre kaj rozkolora sube kun briloranĝa buŝa interno. La piedoj estas grizaj.
Ĝi estas iomete pli malgranda, svelta kaj mallongflugila ol la Turda kanbirdo. Ties vosto estas pli mallonga kaj pli finkvadrata ol tiu de la Stentora kanbirdo (A. stentoreus) kaj ĝi havas iome pli longajn unuarangajn flugilplumojn kaj iom pli mallongan kaj dikan bekon. La pala vostopinto separas ĝin el ambaŭ specioj.
La kanto estas miksaĵo de trilaj frazoj kaj gorĝecaj, krakaj notoj, farata el elstara ripozejo kia la pinto de kan-tigo aŭ arbusto. Tiu birdo havas ankaŭ laŭtan, akran alvokon ĉak.
La reprodukta teritorio kovras sudan Siberion, Mongolion, nordan, centran kaj orientan Ĉinion, Koreion kaj Japanion. Ili vintrumas en nordorienta Barato kaj tra Sudorienta Azio al Filipinoj kaj Indonezio, eventuale atingante Nov-Gvineon kaj Aŭstralion. Ĝi estis kiel vaganto en Israelo kaj Kuvajto. Ili reproduktiĝas ĉefe en kareksejoj kaj ankaŭ troviĝas en marĉoj, rizkampoj, herbejoj kaj arbustaroj kiam ili manĝas insektojn kaj aliajn senvertebrulojn.
Orientaj kanbirdoj havas malgrandajn reproduktajn teritoriojn kaj povas akiri altajn loĝdensojn. La nesto estas konstruita 1-1,5 m supergrunde inter kantigoj. La ino demetas 2 al 6 ovojn kiuj estas kovataj dum 12 al 14 tagoj. Elnestiĝo okazas post 10 al 15 tagoj. Ĉefaj predantoj estas la Kolonoko kaj serpentoj de la genro Elaphe.
Le Temps
Le Temps (el la franca : la tempo) estas prestiĝa franclingva ĵurnalo kun artikoloj pri Politiko, eksterpolitiko, kulturo kaj ekonomio. Ĝi estas presita en Ĝenevo kaj disvatigita en la tuta Svislando kaj ankaŭ en Francio.
Le Temps estis fondita de David de Pury en la jaro 1998, el du ĵurnaloj Le Nouveau Quotidien (fondita en 1991) kaj Le Journal de Genève et Gazette de Lausanne (Ĝi mem estis fondita en 1991 el du ĵurnaloj : Journal de Genève (1826) kaj Gazette de Lauranne (1804)). Por la nomo, oni elektis tiun de la plej prestiĝa franca ĵurnalo dum la IIIa Franca Respubliko.
En la jaro 2006, ĝia ĉefredaktoro estas Jean-Jacques Roth, liberalisma intelektuelo. Ĝi apartenas al la gazetaraj grupoj Edipresse (44.7%) kaj Ringier (44.7%), al la franca ĵurnalo Le Monde (2.1%), al la bankisto Claude Demole (6.1%) kaj al ĝiaj redaktoroj (2.4%).
Leĝo de Fina Punkto
La Leĝo 23.492 de Fina Punkto aŭ en hispana Ley de Punto Final estis leĝo argentina kiue proklamis la senvalidecon de la jura agado kontraŭ la akuzitoj kiel farintoj de la delikto de malaperigo de personoj (kiu inkludis kontraŭleĝajn arestojn, torturojn kaj murdojn) kiuj okazis dum la militista diktaturo de la memnomita Proceso de Reorganización Nacional de 1976–1983; kiuj ne estis alvokitaj al deklaro ene de limdato de 60 tagoj plus la 2 jaroj jam pasintaj; ekde la 10a de decembro de 1983. Ĝi estis prezentita de la deputitoj Juan Carlos Pugliese, Carlos A. Bravo kaj Antonio J. Macris, kaj aprobita la 24-a de decembro de 1986 fare de la prezidento Raúl Alfonsín. La argentina kongreso nuligis ĝin en 2003.
Dinastio
Dinastio estas sinsekvo de regnestroj el sama familio, kiuj tenas regadon en lando dum kelkaj generacioj.
Jen estas kelkaj konataj dinastioj (en alfabeta ordo):
Abasidoj
Dinastio de arabaj kalifoj en 750–1258, devenas de Abaso, onklo de Muhamedo. Prosperiĝis dum kalifoj Al-Mansur (754–775), Al-Mahdi (775-785), Harun Ar-Raŝid (786–809), Al-Mamun (813–833). De la fino de 8-a jarcento Kaliflando de Abasidoj, kiu en tiuj tempoj etendiĝis tra landoj de Sud-Okcidenta Azio kaj Norda Afriko, komencis dispartigon. En 945 Bujdoj (aŭ Buvejhidoj, regis en Okcidenta Irano kaj Irako dum 935–1055) okupis la ĉefurbon Bagdado kaj senigis Abasidojn de reala civila potenco. La lasta monarko el la dinastio estis kondamnita de Hulagu-Ĥano.
Aĥemenida dinastio
Dinastio de malnovaj reĝoj en 558–330 a.K. La fondinto estis Kiros la 2-a. La regno de Akemenidoj, kiu enhavis teritoriojn de Grekio ĝis Hindio, la plej altan prosperon atingis dum regado de Darius la 1-a. Ĝi ĉesis ekzistadon rezulte de la konkeroj de Aleksandro la Macedona. Gravaj reprezentantoj estis: Kiros la 2-a, Darius la 1-a, Kserkso la 1-a, Artakserkso la 3-a.
Anĵua dinastio (france: Anjou)
Reĝa dinastio en Anglio (1154–1399), Sud-Italio (1268–1442), Sicilio (1266-1302), Hungario (1308–87) kaj Pollando (1370–82; 1384–85). Originis de la franca nobela familio el Anjou.
Arpado
Arpado, Árpád, hungara reĝa dinastio inter 889 kaj 1301. La tribestro Arpado kondukis la madjarojn al la Karpat-baseno. Liaj posteuloj regis ĝis 1301, kiam mortis la lasta dinastiano (virbranĉe). Vidu Árpád-dinastio.
Bagratida dinastio (kartvele: Bagrationi)
Reĝa dinastio en Kartvelio en 9-19 jc. Plej konataj reprezentantoj: Davido la 3-a, Davido la Rekonstruanto, Georgo la 3-a, Reĝino Tamar, Georgo la 5-a la Brilanta, Erekle la 2-a.
Aglomeraĵo de Vroclavo
la Aglomeraĵo de Vroclavo estas aglomeraĵo (metropola areo) en la provinco Malsupra Silezio de nuna Pollando.
Dinastio
Bonapartoj (france: Bonaparte, itale: Buonaparte)
Dinastio de francaj imperiestroj (italdevena korsika familio) dum 1804–14, 1815 (Napoleono la 1-a), 1852–70 (Napoleono la 3-a). Dum regado de Napoleon la 1-a, en la landoj okupitaj de Francio, estis ekregitaj membroj de la dinastio: Jozefo Bonaparto – Napola reĝo (1806–08) kaj Hispana reĝo (1808–13); Luiso Bonaparto – reĝo de Nederlando (1806–10); Ĝeromo Bonaparto – reĝo de Vestfalio (1807–13) k.c.
Burbonoj (france: Bourbons, hispane: Borbones, itale: Borboni)
Nomo de la reĝa familio en Francio kaj aliaj eŭropaj landoj.
Ĉinaj dinastioj
Dum la historio Ĉinio ŝanĝis multajn dinastiojn.
Antik-egiptaj dinastioj
Ili konatas per Manetono.
Dinastio Glücksburg
Dinastio de Danaj (de 1863), Norvegaj (de 1905) kaj Grekaj (en 1863–1967) reĝoj.
Grandaj Mogoloj
Dinastio de regantoj de t.n. Mogola imperio en 1526–1858 (Hindio). Fondita de Babur. Famaj reprezentantoj: Akbar, Ĝahangir, Ŝaĥ-Ĝahan. Post la okupo de urbo Delhio, anglaj koloniistoj pagis pension al membroj de la dinastio kaj en 1858 tute aboliciis ĝin. Hindio transiris sub la rekta regado de angla korono.
Gupta Dinastio
Dinastio de la regantoj de Gupta Regno (4–6-a jc), malnovhinda imperio, kiu ekzistis en Norda Hindio. Prosperiĝis dum Ĉandragupta la 2-a (4–5-a jc). Aliaj reprezentantoj estis: Ĉandragupta la 1-a, Samudragupta.
Guridoj
Dinastio de sultanoj, kiuj en 1148 fondis la ŝtaton kun centro en montara regiono Gur kaj inkluzivis teritoriojn de Afganio kaj Norda Hindio. Ekzistis ĝis 1206, kiu falis pro la atakoj de Ĥorezmŝaĥoj.
Habsburgoj (germane: Habsburger)
Nomo de aŭstra princa familio, de 1282 – dukoj, de 1453 – arkidukoj, de 1804 – aŭstraj imperiestroj. Aligante Ĉeĥion kaj Hungarion en 1526 (kie ili estiĝis reĝoj) kaj aliajn teritoriojn, fariĝis regantoj de vasta multnacia regno – Aŭstrio-Hungario (1867–1918). Habsburgoj estis imperiestroj de Sankta Romia Imperio de 1438–1806 (escepte de la jaroj 1742–45), ankaŭ reĝoj de Hispanio dum 1516–1700. La dinastio estis en sia zenito dum Karolo la 5-a (1519–56), kiu dividis landojn kaj kreis branĉojn aŭstrian kaj hispanan. Ĉefaj reprezentantoj: Karolo la 5-a, Filipo la 2-a de Hispanio, Maria Teresia, Jozefo la 2-a, Francisko la 2-a.
Hanovro
Dinastio de britaj reĝoj en 1714-1901. Reprezentantoj: Georgo la 1-a, Georgo la 2-a, Georgo la 3-a, Georgo la 4-a, Vilhelmo la 4-a, Viktorino.
Haŝemidoj
La Haŝemidoj aŭ Haŝimidoj ( بنو هاشم Banū Hāšim) estas araba reĝa dinastio, kiu nuntempe regas super Jordanio, sed en la pasinteco ankaŭ regis Irakon kaj aliajn arabajn teritoriojn. Ili devenas origine de Haŝim ibn Abd al-Manaf, kiu estis la pra-avo de la profeto Mohamedo.
Helenidaj dinastioj
Reĝaj dinastioj de t.n. Helenidaj regnoj, kiuj aperis post disfalo de la imperio de Aleksandro la Macedona.
Hohencolernoj (germane: Hohenzollern)
Germana princa familio, el kiu eliris la princoj-elektistoj de Brandenburgio (1415–1701), pluraj Prusaj reĝoj (1701-1918) kaj germanaj imperiestroj (1871–1918). La ĉefaj reprezentantoj: Frederiko-Vilhelmo, Frederiko la 2-a, Vilhelmo la 1-a, Vilhelmo la 2-a. La lasta imperiestro Vilhelmo la 2-a, estis renversita en 1918 post la malfavora finiĝo de la Unua mondmilito. La alia branĉo de Hohencolernoj (Sigmaringen) regis en Rumanio dum 1866–1947.
Hulaguidoj
Mongola dinastio, reganta de 1256 ĝis la mezo de 14-a jc en feŭda regno, kiu etendis tra la teritorioj de moderna Irano, Afganio, Turkmenio, Suda Kaŭkazio, orienta parto de Malgrand-Azio. Fondinto Hulagu-Ĥano, nepo de Ĝingis-Ĥano.
la Isauria (aŭ Siria) Dinastio
Dinastio de Bizancaj imperiestroj en 717–802. Fondinto Leo la 3-a, originis el Sirio, sed oni konsideris lin erare elirinto de Isauro, suda provinco de Malgrand-Azio. La grava reprezentanto estis Konstantino la 5-a, imperiestro en 741–775, kiu venkis arabojn kaj bulgarojn.
Jagelonoj aŭ Jogajlidoj
La Jagelonoj aŭ Jogajlidoj, litove Jogailaičiai, Jagiellonowie, estis reĝa dinastio originanta el Litovio, kiu regis en pluraj mezeŭropaj landoj inter la 14-a kaj 16-a jarcento.
Jorkoj (angle: Yorks)
Reĝa dinastio en Anglio en 1461-85, branĉo de Plantaĝenetoj. Reprezentantoj: Eduardo la 4-a, Eduardo la 5-a, Rikardo la 3-a.
Kapetidoj (france: Capétiens)
Reĝoj de Francio de 987 ĝis 1848, devenintaj de Hugo Kapeto, la unua franca reĝo ne estanta el ĝermana origino. La gravaj reprezentantoj: Filipo la 2-a Augusto, Sankta Ludoviko la 9-a, Filipo la 4-a Bela. La rektaj Kapetidoj regis super Francio de 987 ĝis 1328, kaj poste intersekvis sin 3 branĉoj de la sama familio ĝis 1848 : la Valezianoj (1328 – 1589), la Burbonoj (1589–1830), kaj la Orleanidoj (1830–1848). Vidu tiujn nomojn ĉi-sube.
Karolidoj
Reĝa (de 751) kaj imperiestra (de 800) dinastio en Franka Regno. Unua reĝo Pipino la Kurta, sed la nomo de dinastio devenas de lia filo, Karolo la Granda. Post disfalo de imperio (843) regis en la teritorio de Italio (ĝis 905), Germanio (ĝis 911) kaj Francio (ĝis 987). La lasta reprezentanto de Karolidoj estis Luiso la 5-a (966–87), post kiu la reĝo iĝis Hugo Kapeto, fondinto de dinastio de Kapetidoj.
Luksemburga dinastio
Dinastio de imperiestroj de la Sankta Romia Imperio, estis ankaŭ sur la tronoj en Ĉeĥio (1310–1437) kaj Hungario (1387–1437).
Makabeoj
La Makabeoj (166–37 a.K.) estis juda dinastio kiu regis sendependan Judion en Palestino inter –142 kaj 67 a.K.
Makedona Dinastio
Dinastio de Bizancaj imperiestroj en 867–1056, fondita de Bazilo la 1-a. Li originis el Makedonio, de tie la nomo. Ĉefaj reprezentantoj estis: Leo la 6-a, Konstantino la 7-a, Bazilo la 2-a.
Maŭrija Dinastio
Dinastio de reĝoj de Magadha en 4–2-a jc a.K. Fondinto – Ĉandragupta (Maŭrija). Grava reprezentanto de la dinastio – Aŝoka.
Merovingoj (latine: Merovingi)
La unua reĝa dinastio en Franka Regno (fino de 5-a jc – 751). Nomita laŭ nomo de legenda fondinto de la familio – Meroveo. La ĉefa reprezentanto – Klovis la 1-a.
Gabriel de Castilla
Gabriel de Castilla (1577 – ĉ. 1620), estis hispana esploristo kaj navigisto. Li estis indiĝena de Palencia. Oni spekulaciis, ke eble li estis frua esploristo de Antarkto. Fakte li postulis esti vidinta "neĝokovritajn montojn" preter la 64° S en 1603, kaj pro tio foje li estas agnoskata kiel la unua esploristo kiu malkovris la kontinenton Antarkto, titolo disputis kun la nederlanda Dirck Gerrits Pomp. Liaj kontribuoj en antarkta esplorado estis siatempe ignoritaj. Almenaŭ certe li navigis tra la nune konata kiel Suda Oceano.
Dinastio
Orleanidoj (france: Orléans)
Lasta branĉo de la dinastio de Kapetidoj kiu regis super Francio, de 1830 ĝis 1848. Unu sola reĝo reprezentas tiun branĉon : Louis-Philippe la Unua.
Pahlavoj
Dinastio en Irano dum 1925-79. Fondinto ŝaho Reza Pahlavi. Lia heredanto Mohamed Reza Pahlavi estis renversita dum la islama popola revolucio en 1979.
Paleologoj
Dinastio de Bizancaj imperiestroj en 1261–1453, fondita de Mikelo la 8-a (Nicea imperiestro de 1259). La lasta reprezentanto estis Konstantino la 11-a, kiu pereis dum la defendo de Konstantinopolo kontraŭ turkoj.
Plantaĝenetoj (angle: Plantagenets)
Angla reĝa dinastio, reganta en 1154–1399. La familio devenas el Anĵuo, franca provinco, malsupra valo de rivero Loire. La nomo devenas de kromnomo de Gotfredo, patro de Henriko la 2-a, kiu portis sur ĉapelo la branĉeton de la herbo "Planta genisto". En 1450 Rikardo (el Anĵua dinastio), duko de York, nomis sin Plantaĝeneto, por substreki sian plia rajton sur trono, ol Rikardo la 6-a. Dinastianoj:
Aviadilatakoj kontraŭ Rabaul (1943)
Aviadilatakoj kontraŭ Rabaul estis batalo de la Pacifika Fronto en la Dua Mondmilito okazinta ĉefe la 11-an de novembro 1943.
Dinastio
Plantaĝenetoj (angle: Plantagenets)
Flankaj branĉoj de Plantaĝenetoj estas Lankastroj kaj Jorkoj
Aviadilatakoj kontraŭ Rabaul (1943)
La Aliancanoj de la Dua Mondmilito faris aeratakon kontraŭ forto de krozoŝipoj en la grava japana bazo de Rabaul en Novembro 1943. Responde al la aliancana invado de Bougainville, la japanoj alportis fortan aron da krozoŝipoj el Truk, ilia ĉefa ŝipbazo en la Karolinaj Insuloj ĉirkaŭ 800 mejlojn norde de Rabaul, al Rabaul en preparado por nokta batalo kontraŭ la aliancana ŝiparo de liverado kaj subtenado. Aliancanaj aviadiloj el aviadilŝipoj kaj el surteraj bazoj atakis la japanan ŝiparon, la flughavenojn kaj havenajn instalaĵojn en la insulo Nova Britio por protekti la aliancanan amfibian invadon de Bougainville. Kiel rezulto de la aviadilatakoj kontraŭ Rabaul, la japana ŝiparo ne plu povis minaci la surteriĝojn. La sukceso de la aviadilatakoj ekŝanĝis la tre fortan kredon ke la aviadiloj el aviadilŝipoj ne povas defii la aviadilojn el la surteraj bazoj. Japanoj perdis duoble da aviadiloj ol la Aliancanoj (ĉirkaŭ 50) kaj ses krozoŝipoj rezultis tre damaĝitaj.
Dinastio
Přemyslidoj
Přemyslidoj estis ĉeĥa princa kaj reĝa dinastio kunigita kun la komencoj de ĉeĥa ŝtato.
Romiaj Dinastioj
Dinastioj de Romana Imperio.
Romanovoj (ruse: Romanov)
Nobela familio en Rusio, reĝa dinastio de 1613 kaj imperiestra – de 1721. La unua reĝo el la dinastio Miĥail Feodoroviĉ, la lasta – imperiestro Nikolao la 2-a, kiu estis renversita dum februara revolucio en 1917. Dum la regado de Romanovoj, Rusio fariĝis forta imperio kun absoluta monarkio. Reprezentantoj: Petro la 1-a (la Granda) (1672–1725), Elizabeta (1709–1761), Ekaterina la 2-a (la Granda) (1702–1796), Aleksandro la 1-a (1777–1825).
Listo de caroj de Rusio
Saksio-Koburgo kaj Gotao
La dinastio de Saksio-Koburgo kaj Gotao (el la iama eŭropa lando samnoma) forte partoprenis en la regado de Eŭropo. La lastaj reĝoj de Portugalio apartenis al ĝi, kiel ankaŭ la britaj reĝoj Eduardo la 7-a kaj Georgo la 5-a kaj la lasta reĝo de Bulgario, Simeono la 2-a, kaj la belga reĝo Alberto la 2-a.
Sasanidoj
Persa dinastio inter 226–652. Fondinto Ardaŝir la 1-a. La regno de Sasanidoj estis konkerita de araboj en 7-a jc. Gravaj reprezentantoj: Ardaŝir la 1-a, Ŝapur la 1-a, Shapur la 2-a, Kavadh la 1-a, Ĥosrov la 1-a Anuŝirvan, Ĥosrov la 2-a Parviz.
Selĝukidoj
Dinastio de turkaj sultanoj kaj ĝiaj branĉoj, kiuj regis en la landoj de okcidenta Azio en 11-14 jc. Gravaj reprezentantoj: Togrul-Bek (fondinto de la dinastio), Alp-Arslan, Melik-Shaĥ.
Stuartoj (angle: Stuart, Stewart)
Reĝa dinastio en Skotlando (1371–1714) kaj Anglio (1603–49, 1660–1714). La plej konataj reprezentantoj: Maria Stuart, Jakobo la 1-a (en Skotlando – Jakobo la 6-a, Karolo la 1-a, Jakobo la 2-a (en Skotlando – Jakobo la 7-a).
Ŝtaŭfoj (germane: Staufen aŭ Hohenstaufen)
Germana familio, el kiu eliris pluraj imperiestroj de la Sankta Romia Imperio (1138–1254) kaj reĝoj de Sicilia Regno (1197-1268). Ili estis la unuaj germanaj imperiestroj, kiuj aliris sur trono laŭ Romia leĝo kaj tradicio. Ĉefaj reprezentantoj: Frederiko la 1-a Barbarosa, la unua kiu uzis titolon imperiestro, Henriko la 6-a, Frederiko la 2-a.
Timuridoj
Dinastio reganta en Mez-Azio dum 1370–1507. Fondinto Timur, por eŭropanoj konata laŭ nomo Tamerlano, kiu kreis fortan regnon kun ĉefurbo en Samarkando. La plej konataj reprezentantoj: Ŝaĥruk (1377–147), Ulugbek (1394–1449, fama pensisto kaj sciencisto), Babur (1483–1530). La ĉi lasta, en 1526 originis dinastion de Grandaj Mogoloj (Hindio).
Tudoroj
Dinastio de anglaj reĝoj, regantaj en 1485–1603, posteuloj de kimro Owen Tudor, la dua edzo de Katerina Valezaniano (vidvino de Henriko la 5-a la Angla).
Valezianoj
Valezianoj, france: Valois, estas reĝa familio, kiu reĝis en Francio de 1328 ĝis 1589. Ĉefaj reprezentantoj: Karolo la 5-a, Ludoviko la 11-a, Francisko la 1-a, Henriko la 2-a, Henriko la 3-a.
Vitelsbaĥoj (germane: Wittelsbach)
Germana nobela dinastio ekde ĉ. 1000, kiu regis dum pluraj jarcentoj (kiel dukoj, princoj-elektistoj, kaj reĝoj) super Bavario kaj Palatinato.
Noto: Oni povas aldoni novajn dinastiojn, novajn reĝojn, pliĝustigi la nomojn (kromnomojn, E-nomojn) kaj se ampleksigi certan parton, krei apartan artikolon (ekz. pri Burbonoj).
Euplectella aspergillum
Euplectella aspergillum estas specio en la klaso de heksaktinelidaj spongoj kiu loĝas en la profunda oceano. Ĝi estas popole konata kiel la florkorbo de Venuso.
Ofte, ene de la spongo estas du malgrandaj kraboj: masklo kaj ino (de la specio Spongicola japonica). Ili vivas kaj reproduktiĝas ene de la spongo. La kraboj, kiam ili estas larvoj, trairas la porojn de la spongo, sed kiam ili kreskas, ili ne povas eliri denove kaj tiam ili kaptiĝas. Ĝi estas formo de simbioza rilato: la kraboj purigas la internon de la spongo kaj, aliflanke, la spongo provizas al ili manĝaĵon. En Japanio, ĉi tiu rilato inter la du specioj simbolas la ideon de rilato por ĉiam, do la spongo estas donita al paroj kiuj edziĝos.
Loko
Euplectella aspergillum estas trovita en malgranda areo de la proksima maro de la Filipinaj Insuloj. Similaj specioj troveblas proksime de Japanio kaj en aliaj partoj de la okcidenta Pacifika Oceano kaj la Hinda Oceano.
Morfologio
La korpostrukturo de ĉi tiuj bestoj estas cilindro de maldikaj muroj kun granda centra atrio. La korpo estas kunmetita tute per silicaj spiketoj, tial ili ankaŭ estas konataj kiel vitrosponguloj. La spiketoj estas kunmetitaj de 3 perpendikularaj radioj donante al ili 6 poentojn. En la vitrosponguloj, la spiketoj formas mezon kiu donas rigidecon al la korpo de la spongo kaj permesas sian ekziston en grandaj profundoj.
Teknologiaj aplikoj
Tiuj spongoskeletoj havas kompleksajn geometriajn formojn, kiuj estis vaste studitaj pro sia rigideco, rendimento-forto, kaj minimuman fendetodisvastigon. Fibroptikaj esploristoj ankaŭ tre interesiĝas pri la vitraj fibroj, kiuj tenas ĉi tiujn spongojn al la oceana grundo. Ili estas fibroj de 5 ĝis 20 cm longo kaj maldikaj kiel homa haro. La spongo eltiras siliciatan acidon de marakvo kaj konvertas ĝin en silicoksido, tiam formas ĝin en kompleksan skeleton el vitrofibroj. Krome, ĉi tiuj fibroj ankaŭ estas eble utilaj por kreado de pli efikaj kaj malmultekostaj sunĉeloj.
Éva Héczey
Éva Héczey naskiĝis en 1948 en Miskolc, ŝi mortis antaŭ la en Szeged.
Kaufering
Kaufering estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Lech. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paratimio
La neologisma psikiatria faktermino paratimio - el la malnovgrekaj vortoj παρά- (para-) "preterira, maltrafa, malkongrua" kaj ὁ θυμός (ó timós) "emociaro" - signas staton de neadekvataj emocioj kadre de psika malsano. La perturbo montriĝas tiel, ke ekestas malkongruo inter la spertado de situacio kaj la emocia esprimo: ekzemple ridado dum entombiga ceremonio, en stato en kiu oni fakte volus plori. Tiu emocia perturbo laŭ la psikiatro Eugen Bleuler apartenas al la kvin bazaj simptomoj de skizofrenio. Foje aldoniĝas fenomeno psikiatrie nomata "paramimiko", do vizaĝaj esprimoj ne kongruaj al la sentata emocio.
La antikvaj helenaj medicinistoj supozis, ke la "vivoforto" kaj "emociaro" de homo, kiujn ili nomis θυμός (timós), lokiĝus en la limfata organo timuso, kaj do ankaŭ la fenomeno de situacie neadekvataj emocioj lokiĝus en tiu organo.
Willem Schouten
Willem Cornelisz Schouten (ĉirkaŭ 1567–1625) estis nederlanda navigisto de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio. Li estis la unua kiu navigis preter la Kabo Horno al la Pacifiko. Poste li veturis al la insuloj de Sudorienta Azio.
Pensol
- jen france, prononco [], okcitane Pansòu - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
Campo Mourão
Campo Mourão estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 87.287 enloĝantojn en 2010.
Pensol
La teritorio havas komunan limon kun.