cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
László Bogdán
Biografio
La mezlernejon László Bogdán finis en sia naskiĝurbo en Székely Mikó Kollégium, poste li estis laboristo, ceramikisto, pedagogo, kulturaganto. Inter 1969 kaj 1974 li estis ĵurnalisto ĉe la Megyei Tükör, inter 1974 kaj 1976 en Bukareŝto ĉe Művelődés, inter 1977 kaj 1984 denove ĉe Megyei Tükör, inter 1985 kaj 1995 ĉe A Hét. Ekde 1996 li estis ĉefkunlaboranto de Háromszék. Li estis membro de E-MIL  kaj Hungara Arta Akademio (2005). Lia pseŭdonimo estis Vaszilij Bogdanov.
Oliver Cowdery
Oliver H. P. Cowdery (3 oktobro 1806 – 3 marto 1850) estis, kun Joseph Smith, Jr., grava partoprenanto en la formiga periodo de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj inter 1829 kaj 1836, fariĝanta unu el la Tri Atestantoj de la oraj teleroj de la Libro de Mormon, unu el la unuaj  apostoloj de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj la Dua Plejaĝulo de la Eklezio.
Frutigen-Suba Simme-Valo (administra distrikto)
La 'administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo estas administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 39033 loĝantojn la 1-an de januaro 2010. Ĝia ĉefloko estas la komunumo Frutigen. Ĝi apartenas al la administra regiono Berna Oberlando.
Geografio
La teritorio de la administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo entenas la valon de la rivero Kander kaj la suban parton de la valo de la rivero Simme, la ĉefa alfluanto de Kander.
Komunumoj de la administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo
La administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo konsistas (stato en 2009) el 13 komunumoj, el kiuj la urbo Spiez estas la plej granda. Jen la listo:
Jean Hugo
Jean HUGO [ĴAN iGO] (19a de Novembro 1894 – 21a de Junio 1984) estis franca pentristo, ilustristo, teatrodesegnisto kaj verkisto. Li naskiĝis en Parizo kaj mortis en sia hejmo de Mas de Fourques, ĉe Lunel, Francio. Edukita en tre vigla arta medio, li ekkarieris memlernante desegnadon kaj pentradon kaj verkis eseojn kaj poezion el tre frua aĝo. Lia arta kariero daŭras la tutan 20-an jarcenton, el siaj fruaj skizoj de la Unua Mondmilito, tra la kreiva ĝermo de la parizaj intermilitaj jaroj, kaj ĝis lia morto en 1984. Li estis parto de nombraj artistaj etosoj en kiuj menciindas Jean Cocteau, Raymond Radiguet, Pablo Picasso, Georges Auric, Erik Satie, Blaise Cendrars, Marie-Laure de Noailles, Paul Eluard, Francis Poulenc, Charles Dullin, Louis Jouvet, Colette, Marcel Proust, Jacques Maritain, Max Jacob, Carl Theodor Dreyer, Marie Bell, Louise de Vilmorin, Cecil Beaton kaj multaj aliaj.
Molina de Aragón
Molina de Aragón estas urbo kaj municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas molinés. La censita loĝantaro en 2016 estis de 3 403 loĝantoj kaj la denseco estas de 20,22 loĝ/km².
Situo
Molina de Aragón estas situanta en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Señorío de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1 065 m super marnivelo; je 130 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 205 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 168,33 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°50′38″N 1°53′19″Ok.
Ĝi limas norde kun la municipo Rueda de la Sierra, nordoriente kun Tortuera kaj Embid, oriente kun Campillo de Dueñas kaj La Yunta, sudoriente kun Castellar de la Muela, sude kun Prados Redondos, sudokcidente kun Castilnuevo, okcidente kun Corduente, kaj nordokcidente kun Rillo de Gallo.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro supreniris al pinto de 4,014 loĝantoj en 1981, sed poste falis al 3 403, tio estis oni perdis pli ol 600 loĝantojn pro diversaj tialoj: ĉefe elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj Molina de Aragón oni falis al la nunaj 3 403.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. La ekonomio de Molina centriĝas en la komerco kaj en la sektoro servoj. La rura turismo havas grandan influon en ĝia ekonomio, ĉefe allogita de naturo, historio kaj kulturaheredaĵo kaj de Molina de Aragón kaj de la komarko de la senjorlando de Molina.
Molina suferas gravan mankon de industrio, koncentrita ĉefe en la Industria Zono de Los Tobares, situa ekster la setlejo ĉe la ŝoseo N-211 en direkto al Alcolea del Pinar. Pri la unuaranga sektoro, Molina de Aragón estas la centro administracia de la komarko de areo ĉefe agrikultura kaj brutobreda.
Mikojan-Gureviĉ MiG-29
La Mikojan-Gureviĉ MiG-29 (Микоян-Гуревич МиГ-29, NATO raportnomo: Fulcrum) estis sovetunia kaj estas rusia jetmotora ĉasaviadilo.
Historio
En 1969 la Usona Aerarmeo komencis programon "F-X" kaj rezultis novajn ĉasaviadilojn, F-15 kaj F-16, kiu superis sur sovetiaj ĉasaviadiloj en tiu epoko. Dum la Vjetnama milito, ĉasaviadiloj kiel F-4 kaj F-5 kun misiloj superis sur sovetiaj ĉasaviadiloj kiel MiG-17 kaj MiG-19. Dum la Araba-israela konflikto, F-15 kaj F-16 superis sur sovetiaj ĉasaviadiloj MiG-23 kaj MiG-25. Sovetia Aerarmeo bezonis novan ĉasaviadilon, kiu povis konkurenci kun usonaj ĉasaviadiloj. Por disvolvigi novan ĉasaviadilon, Centra Aerodinamika Instituto (ĈAGI) laboris kun Suĥoj planburoo, poste rezultis ĉasaviadilon Suĥoj Su-27.
En 1971, Planburoo Mikojan-Gureviĉ ankaŭ partoprenis en tiu programo, por disvolvigi novan malpezan ĉasaviadilon, kiu povis helpi terarmean operadon direkte. Kiel rezulto de programo, MiG-29 naskiĝis en 1977. En 1982 Sovetia aerarmeo komencis uzi MiG-29 en aerarmeo.
Katastrofoj
La 13-an de novembro 2016 al Mediteraneo falis MiG-29K. La plej grava kaŭzo de la evento estis paneo de motoroj.
Post la sesa katastrofo dum 20 monatoj Barato la 30-an de julio 2022 decidis forĵeti rusajn ĉasaviadilojn MiG-21 kaj MiG-29 ĝis 2025.
Karnin (Antaŭpomerio)
Karnin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt Niepars de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Karnin, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝloko Friedrichshof.
Grænalón
Grænalón estas unu el glaĉeraj lagoj de la Islanda glaĉero Vatnajökull. Ĝi estas lokigita en la sudo de Islando. Ĝia surfaco estas 18 km2.
Malsimile al la pli bona sciata glaĉera lago Jökulsárlón, ĝi estas ne apud la mara bordo, sed en la montaro de Islando je la nordokcidenta fino de glaĉero Skeiðarájökull kiu estas parto de glaĉero Vatnajökull.
Antonimo
Antonimo (de Helena antonymos "kontraŭnoma") aŭ "mal-vorto" estas semantika inverso aŭ "mal-senco" de alia vorto: nigra - blanka, ega - eta, tago - nokto.
Esperanto havas propran sufikson mal- por esprimi antonimojn: granda - malgranda. Kio estas malo, kelkfoje estas filozofia demando. La vorto malŝtono por plejmultaj homoj ne havus sencon, sed eble bone kongruas kun ia filozofia mondokoncepto.
Listo
Kelkaj homoj malŝatas la prefikson mal-, kaj provas forigi ĝin uzante neologismojn. Pri tiu temo vidu de Claude Piron: La Bona Lingvo. Jen listeto de tiaj anstataŭigantaj vortoj. Notu ke la du kolonoj ne cent-elcente sinonimas:
Notu: Ofte uzataj estas ĉi-supraj dikliteraj vortoj ŝpareme.
Interese estas, ke la vorto "fridujo" estas vaste uzata en la ĉiutaga lingvaĵo, dum "frida" restas tre malmulte uzata ekster literaturaj tekstoj.
Uzado de Interreto por konstati la uzadon de esperantaj vortoj kaj apliko al la polemiko pri la mal-vortoj
Sten Johansson en sia eseo Uzi interreton kiel tekstaron por lingvaj esploroj [2005] klarigas kiel li uzis interretajn rimedojn, precipe serĉilojn kaj la disponeblon de la Tekstaro de Esperanto (versioj kaj de antaŭ kaj de malantaŭ 1940) por studi kiuj vortoj, kombinoj kaj gramatikaj formoj estas uzataj, kaj laŭ kiu ofteco. La eseisto komparas la rezultojn de serĉiloj en 2002 kaj 2004. Antaŭ ĉio la aŭtoro avertas pri dek limigoj kiuj relativigas la trovitajn rezultojn, inter kiuj neceso trovi verajn esperantlingvajn tekstojn, nombro de retejoj anstataŭ veraj aperintaj vortoj, konsisto de interretanoj kiel aparta homgrupo, malatento pri sencoj, malatentindaj kvantoj de mencioj neindaj, konfuzoj pri supersignitaj literoj. Krom precizaj ekzemploj, li dediĉas partan atenton al klasikaj diskutoj. Ekzemple pri la nomitaj mal-vortoj, li konkludas ke inter "venkintaj" kazoj estus humida kontraŭ malseketa, stulta kontraŭ malsaĝa kaj ĉefa malsprita, kvereli kontraŭ malpaci, strikta kontraŭ malvasta, dum inter nesukcesintaj estus povra super kiu ankoraŭ hegemonias malriĉa aŭ eĉ kompatinda, leĝera super kiu ankoraŭ hegemonias malpeza, frida super kiu ankoraŭ hegemonias malvarma, aŭ olda super kiu ankoraŭ hegemonias maljuna kaj malnova.
Leroy Fer
Leroy Fer (naskiĝis en Zoetermeer, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li ekde la jaro 2010 estas membro de la vira nederlanda nacia teamo de futbalo kaj en la teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la nederlanda teamo sukcesis atingi la trian pozicion. Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 2013 estas profesia futbalisto en la futbalklubo de la angla urbo Norwich, antaŭe li du jarojn profesiis en la klubo FC Twente en Enschede kaj antaŭ tio kvar jarojn en la klubo Feyenoord Roterdamo, en kies futbala akademio li trejniĝis ekde la 9-a vivjaro. En la jaroj 2005 ĝis 2013 li sinsekve ankaŭ estis membro de la naciaj teamoj de junuloj sub 16, 17, 19 kaj 21 jaroj. En matĉoj de la vira nacia teamo li en 2014 rekoneblis per la ĉemiza numero "18".
Batalo de Gvadalaĥaro
La batalo de Guadalajara aŭ de Gvadalaĥaro (8a de marto-23a de marto de 1937) estis batalo okazinta dum la Hispana Enlanda Milito proksime de la urbo Gvadalaĥaro en klopodo de la armeo de Francisco Franco por eniri al Madrido el la nordo.
Post la konkero de Malago fare de la itala truparo, Mussolini sentis neceson realigi grandan militan operacon kiu montru la kapablon de lia armeo en lukto, konvinkante la frankisman flankon por kunlabori en operaco de granda atingo en la ĝenerala atako kontraŭ Madrido. Tiu operaco estos poste konata kiel la batalo de Guadalaĥaro kaj estis katastrofo por la Corpo Truppe Volontarie, kiu ekde tiam jam ne partoprenos plu en la regado de operacoj tiomgrandaj kaj nur kiel apogo al la frankisma flanko. La italoj perdis milojn da soldatoj kaj grandan kvanton de armilaro, ĉefe pro la malbonaj veterkondiĉoj (koto).
Vodopad
Vodopad (Водопад, do Akvofalo) estas la stacio, kiu okazigas kompleksan elektrokoagulacian preparadon de akvo. Ĝi estas konstruita de la sciencistoj de la firmao TjumenNIIgiprogazo (Tjumeno, Rusio) kadre de la programo «Pura akvo de Gazpromo» kaj produktata de la Eksperimenta Uzino de la sama firmao. En 2012 pli ol 100 stacioj «Vodopad» funkciis tra tuta Rusio, plejparte en Siberio kaj Fora Oriento.
Problemo de la akvopreparado en Siberio
Subtera akvo en Okcidenta Siberio enhavas altan kvanton de la kombinaĵoj de silicio forme de solveblaj siliciataj acidoj. Kaze de interago kun oksigita fero tio kaŭzas estiĝon de la rezisteblaj ferosiliciataj kompleksoj, kiuj havas altan koloidan solveblecon danke al rezisteblaj hidrataj ŝeloj, ĉirkaŭantaj koloidajn partiklojn. Hidrataj ŝeloj malhelpas rektan kontakton de la koloidaj partikloj kun la surfaco de la grajnoj de filtra enhavo, do ferosiliciaj kompleksoj facile trairas ilin kaj enhavo de la siliciaj kombinaĵoj en purigita akvo malpliiĝas ne pli ol je 6-7 %. Surteraj akvoj en Okcidenta Siberio havas altan kolorecon, kaŭzitan de la ĉeesto de humata acido kaj fulvoacidoj, kiuj trafas akvon dum la marĉa putrado de vegetaĵoj. Krome multaj akvujoj troviĝas proksime de industriaj entreprenoj kaj estas influataj de la homa agado. Efika purigado de tia akvo per tradiciaj kemiaj reagentoj malfacilas, ĉar rezisteblaj hidrataj ŝeloj, aperantaj ĉirkaŭ molekuloj de humata acido kaj fulvoacidoj, estas grave solveblaj. Apliko de pli altaj koncentriĝoj de kemiaj reagentoj kaŭzas plian poluadon de akvo per resta aluminio, mangano kaj klororganikaj kombinaĵoj.
Teknologio
Dum elektrokoagulacia prilaborado de akvo la elektra kurento kaj elektromagneta kampo disrompigas hidratajn ŝelojn, ĉirkaŭantaj molekulojn de poluantaj substancoj. Tio siavice intensigas elektrokemian procezon de la interago de la aluminiaj atomoj sur surfaco de la aluminiaj elektrodoj kun molekuloj de akvo, kaj molekuloj de la siliciata kaj humata acidoj. En zono de la nanomolekula interago sur surfaco de la aluminia anodo aperas altaktiva monomolekula formo de la koagulanto — hidroksido de aluminio kaj kompleksaj kombinaĵoj de aluminio kun mineralaj kaj organikaj acidoj, fosforenhavaj kombinaĵoj, surfacaktivaj substancoj, fenoloj kaj naftoproduktoj.
Parametroj
La stacioj Vodopad estas destinitaj por purigado de la nesala akvo, ricevata el subteraj kaj surteraj fontoj, de mineralaj kaj organikaj poluaĵoj. Ĝi povas esti ekspluatata en teritorioj kun modera kaj malvarma klimatoj. La stacioj estas produktataj forme de blokkonstruaĵoj kaj plene pretas al surloka muntado. Produktiveco varias de от 5 ĝis 8000 м³ diurne. Por akumulado kaj alportado de la trinkebla akvo al konsumanto estas uzataj akvopompaj stacioj, produktataj de la sama uzino.
Avantaĝoj de la teknologio
Kompare al la tradiciaj kemireagentaj akvopurigaj metodoj, la stacioj Vodopad havas jenajn avantaĝojn: — alta kvalito de la akvopreparado sendepende de polueco de akvofontoj;
— ricevo de la trinkebla akvo kun nula toksika indekso;
— minimumigado de la akvoperdoj ĝis 2,5-3 %;
— aŭtonoma funkciado de la stacioj;
— malpliigo de la fuelkonsumado dum la funkciado de kaldronejoj je 15-25 % kaj pliigo de la tempolimo de kaldronegoj 4-5-oble sekve de preventado de la krustoestiĝo;
— malneceso pri varmigado de la fontoakvo;
— uzado de la elektrokoagulacia reziduo kiel sekundara koagulanto;
— malgrandaj elspezoj por ekspluatado.
Praktika uzado
Pli ol 100 stacioj «Vodopad» jam funkcias en la firmaoj de la konzerno Gazpromo («Gazprom dobiĉa Urengoj», «Gazprom dobiĉa Nadim», «Gazprom transgaz Surgut», «Gazprom pererabotka» kaj aliaj), sendependaj elminigantoj, municipoj de Rusio. La tuta urbo Tarko-Sale ricevas akvon de la plej granda stacio «Vodopad», prilaboranta ĝis 8000 m³ diurne. La la prezidanto Dmitrij Medvedev parolanta dum la kunsido de la Komisiono pri modernigo kaj teknologia evoluigo de la ekonomio de Rusio, kiel pozitiva ekzemplo de aplikado de novaj teknologioj rimarkis, ke «kadre de la ekologia programo "Pura akvo de Gazpromo" estis ellaboritaj kaj ekfunkciigitaj nanoteknologioj de la purigado de akvo de poluaĵoj je la atommolekula nivelo». Parolinta samkunside la estro de Gazpromo Aleksej Miller en sia prezentaĵo indikis la staciojn Vodopad kiel ekzemplon de ellaboro kaj apliko de la konzerno de la nanoteknologioj.
En Esperanto-komerco
En oktobro — novembro 2012 danke al antaŭa intertraktado de la du esperanto-komercistoj — ĉino Long Zhang kaj ruso Stanislavo Belov, estro de la PR-sekcio de TjumenNIIgiprogazo, okazis vizito de reprezentantoj de la rusia kompanio al Pekino, kie ili partoprenis la ekspozicion Water Expo China 2012 kaj aranĝis prezentaĵojn en Beijing Urban Construction Group Co., Ltd kaj la Akvoscienca Akademio de la Pekina Pedagogia Universitato (The College of Water Sciences of Beijing Normal University). Fine estis subskribita interkonsento pri kunlaboro inter la firmaoj Kun Peng Power (Bei Jing) Technology Co., Ltd kaj TjumenNIIgiprogaz, kies celo estas promocio de produktoj kaj servoj de la rusia firmao en la ĉina merkato.
Eksteraj ligiloj
* Prezoj (ĉirkaŭaj)
Universitato de Kansajo
Universitato de Kansajo (japane: 関西大学 [kansai daigaku], mallongige Kandaj (関大 [kandai]) estas privata universitato. Ĝia ĉefa parto situas en urbo Sujta, Gubernio Osaka, Japanio, aliaj partoj situas en la urbo Takacuki kaj en kvartalo Kita-ku de la urbo Osako. Ĝi estis fondita en 1922.　Universitato de Kansajo estas unu el la pintaj universitatoj de Japanio, kaj ankaŭ konsideriĝas unu el kvar gvidaj privataj universitatoj de la lando - kiu kvaropo indikigas per la mallongigo KKDR respektive la akronimo 関関同立 (Kan-Kan-Do-Ritsu), kaj krom la Universitato de Kansajo ampleksas la Universitaton de Kwansei Gakuin, Universitaton de Doshisha kaj Universitaton de Ritsumeikan.
Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Zalaszabar)
La Preĝejo Nomo de Sankta Maria estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Zalaszabar.
Historio
Romanika kapelo estis konstruita en la iama "Sabaar" supozeble en la 1230-aj jaroj. En la 15-a jarcento gotika kirko estis alkonstruita, la kapelo iĝis sakristio. Dum la kontraŭturkaj bataloj la konstruaĵo ruiniĝis, oni renovigis ĝin laŭ baroko en 1753. La orgeno alvenis en 1820, ĝi estis trakonstruita en 1893. La galerio estis pligrandigita en 1949.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur montetopinto en korto. En la fasado la turo meze iomete reliefas. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1823.
Kermeso okazas la 12-an de septembro.
Gelasio la 1-a
Sankta Gelasio la 1-a, latine Gelasius I, naskiĝis nekonatan daton en Romo kaj mortis en 496. Li estis papo ekde 492 ĝis sia morto. Gelasio, kvankam romano, devenis el afrika familio, li estis tre amiko de papo Felikso la 3-a al kiu li sendis multajn leterojn.
Papo Gelasio debatis kun imperiestro Anastazio la 1-a pri la rilatoj inter eklezio kaj ŝtato kaj kreis la Doktrinon de ambaŭ glavoj, laŭ kiu, la eklezio kaj ŝtato estu harmoniaj, sed sendependaj. En jaro 494, per dekreto De Libris Recipiendis et Non Recipiendis, Gelasio promulgis kiuj estas la libroj de Biblio.
En 493, Ostrogotoj sub Teodoriko invadis Romon kaj disfaligis la okcidentan Romian imperion, sekve, Gelasio estis la unua papo de Mezepoko.
Friedrich Torberg
Friedrich TORBERG (pseŭdonimo de Friedrich Ephraim KANTOR), naskita la 16-an de septembro 1908 en Vieno, mortinta tie la 10-an de novembro 1979, estis aŭstria verkisto kaj ĵurnalisto. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
El liaj germanlingvaj verkoj konatiĝis precipe lia novelo Der Schüler Gerber hat absolviert ("lernanto Gerber sukcese ekzameniĝis"), en kiu li laboras pri spertoj el sia propra lerneja tempo, kaj lia epizodaro die Tante Jolesch ("onklino Joleŝ, aŭ la pereo de la kristana civilizo en anekdotoj"). Plej multe legataj verŝajne estas liaj tradukoj el Efraim Kiŝon.
Kiel judo li devis forlasi Aŭstrion en 1938 kaj iris al Francio kaj Usono. En 1951 li reiris al Vieno.
Sian pseŭdonimon li kunmetis el la familiaj nomoj de sia patro (kanTOR) kaj patrino (BERG). Iam malbone informita ĵurnalisto, kiu ne sciis pri lia juda genealogio, demandis lin, ĉu li havas skandinavajn antaŭulojn (Thorr estas nordia dio). Torberg ŝerce respondis: "Tio eblas. Laŭ tradiciaĵo iu mia praulo estis ŝipa rabeno ĉe Eriko la Ruĝa".
4590 Dimashchegolev
4590 Dimashchegolev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomoj Gurij Antonoviĉ Pljugin kaj Jurij A. Beljaev elde la Observatorio de Cerro El Roble en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la soveta astronomo Dimitrij Evgenjeviĉ Ŝĉjogoljev (cirile : Дмитрий Евгеньевич Щёголев, 1928–1988), estro dum 35 jaroj de la Departemento pri Eksperimenta Astronomio en la observatorio Pulkovo.
Abarao
Abarao (Abará) estas buleto de sentegumentitaj muelitaj semoj el nigraokula vigno kuiritaj en akva bano envolvita en bananfolio. Ĝi estas tipa plado de afrika kuirarto kaj bahia (Bahio, Brazila ŝtato) kuirarto. Ĝi ankaŭ estas parto de la rita manĝaĵo de Kandombleo. Ĝi estas farita per la sama pasto kiel tiu de la akaraĵeo: la sola diferenco estas, ke la abarao estas kuirita, dum la akaraĵeo estas fritita en varma palmoleo.
Etimologio
La portugalingva "Abará" devenas de la joruba lingva termino aba'ra.
Preparado
La preparado de la pasto estas farita per nigraokulaj semoj, kiuj devas esti dispecigitaj en muelejo en grandajn pecojn kaj trempitaj en akvo por malfiksi la ŝelon. Post forigo de la tuta ŝelo, ĝi denove pasas en la muelejo. Ĉi-foje oni obtenas tre maldikan paston. Al ĉi tiu pasto aldoniĝas kradrita cepo, salo, sekigita salikoko kaj palmoleo.
Kiam ĝi estas rita manĝaĵo, iom da salikoka pulvoro estas aldonita, kaj kiam ĝi estas parto de bahia kuirarto, sekaj fumaĵitaj salikokoj antaŭe brogitaj por forigi la salon estas metitaj.
Ĉi tiu pasto devas esti envolvita per malgrandaj pecoj de bananuja folio, simile al la procezo uzata por fari acaçá, kaj ĝi devas esti vaporumita en akva bano. Ĝi povas esti manĝata pura, sed kutime oni manĝas ĝin kun salikoko, karuruo, vatapao kaj tomata salato, kaj, por tiuj, kiuj ŝatas ĝin, kapsiketa saŭco, tiu normale tre akra.
664 Judith
664 Judith estas meze granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo August Kopff, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
121659 Blairrussell
121659 Blairrussell estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Blair Russell, kiu alportis mekanikan inĝenierartan superrigardon al la disvolvo de la aparataro por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Proksime laborante kun la teamoj pri kosmoveturilo kaj instrumentoj, li sekurigis fortikan kaj strukture solidan mekanikan sistemon. Antaù tio, li subtenis la Misionj de GPM kaj de JWST.
Greifensee
Greifensee (prononcu grajfnse, alemane Gryfäsee) estas mezgranda lago je 20 km nordoriente de la Lago de Zuriko kaj de urbo Zurich en la distrikto Uster. Ĝi estas la dua plej granda lago en la Kantono Zuriko post la lago de Zuriko, ĝi estas de 6 km longa kaj 1,6 km larĝa je la plej larĝa punkto, kun maksimuma profundeco de 32 m. Ĝis la 13-a jarcento la nomo de la lago cetere estis analoge al ĝia elfluanto Lago de Glatt.
Geografio
Greifensee situas okcidente de la montoĉeno de Pfannenstiel okcidente de la urbo Uster. Ĝia fludirekto estas de sudoriento al nordokcidento kaj ĝi havas formon, kiu similas al granda fiŝo. Ĉe la "fiŝvosto" de je ĝia sudorienta fino situas bela marĉo, kiu estas naturprotekta regiono.
Alfluantoj kaj elfluanto
La riveretoj Ustermer Aa kaj Mönchaltorfer Aa estas la ĉefaj alfluantoj. Ustermer Aa elfluas el al Lago de Pfäffikon. La elfluanto de Greifensee estas la rivero Glatt, kiu alfluas al la Rejno.
Estiĝo
Greifensee estiĝis ĉe la fino de la lasta malvarmepoko post la retiriĝo de la Linth-Glaĉero. Per tereniĝo la origina formo de la lago iom post iom ŝanĝiĝis kaj ĝia surfaco malgrandiĝis, dum samtempe estiĝis ampleksaj marĉoj ĉirkaŭ ĝia bordo.
Turismo ĉirkaŭ la lago
Ŝiplinio konektas Maur kun Niederuster.
La lago estas loko de duon-maratono ĉirkaŭ ĝi, okazanta ĉiun jaron.
En februaro 2012 la lago grandparte glaciiĝis kaj la frostiĝinta lagoareo la 15-an de februaro estis malfermita al la publiko.
Komunumoj ĉirkaŭ la lago
Je la orienta bordo de la lago situas la urbo Uster, nordoriente la urbeto Greifensee, norde Schwerzenbach kaj Fällanden, ĉe la okcidenta flanko situas Maur, je ĝia plej suda pinto la komunumo Egg atingas en unu punkto la lagon kaj en sudoriento situas Mönchaltorf.
Katolika universitato de Kuenko
La Katolika universitato de Kuenko (Universidad Católica de Cuenca) estas universitato en la urbo Kuenko de Ekvadoro. Ĝi estas privata altlernejo, sed estas kunfinancata de la ŝtato. La institucio fondiĝis en 1970, antaŭ jaroj. La universitato havas proksimume 14 000 studentojn, iom pli ol la samurba ŝtata universitato de Kuenko.
Gusana
Gusana estas nomo de artefarita lago kaj de la ĉirkaŭbaranta areo, en teritorio de Gavoi en Sardio en Italio.
La lago estis konstruita en la 1930-aj jaroj por konservi akvon por elektra generado (centralo Coghinadordza), kaj ĝi kovris antikvan romian ponton kaj ankaŭ antikvan arkeologian situon de popolo Nuragici.
Ĝi estas nun de turista valoro.
Henry Art Gallery
Artgalerio Henry (Henry Art Gallery) estas la artmuzeo de la Universitato de Vaŝingtonio en Seatlo. Ĝi situas ĉe la okcidenta flanko de la universitata tereno, en la universitata kvartalo. Ĝi fondiĝis en 1927, kaj estis la unua publika artmuzeo en Vaŝingtonio. En 1997 oni pligrandigis ĝin (ĝi nun ampleksas 3,700 m²) kaj aldonis 150-seĝan aŭlon.
La kolekto enhavas pli ol 18,000 objektojn. Ĝi ricevis la nomon de Horace C. Henry, loka komercisto kiu donis la monon por krei la ejon kaj ankaŭ sian kolekton da pentraĵoj.
Eksteraj ligiloj
Retejo de la muzeo (anglalingva)
Sajóbábony
Sajóbábony [ŝajObAbonj] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc.
Situo
Sajóbábony situas en valo de rojo Bábony, Sajó iomete for preterfluas, ĉefvojo kaj fervojo Putnok-Miskolc preteriras. Miskolc troviĝas 16, Budapeŝto 185 km. La komunumo dum la socialismo etendiĝis en la strikta valofino de vasta valo de Sajó. Tie nova kvartalo konstruiĝis.
Klaus Johannis
Klaus Werner JOHANNIS (Iohannis; naskiĝis la 13-an de junio 1959 en Sibio) estis urbestro de sia naskiĝurbo ĝis 2014 kaj estis elektita en novembro 2014 prezidanto de Rumanio.
Vivo
Johannis diplomitiĝis pri fiziko kaj laboris unue kiel instruisto pri fiziko. Poste li iĝis ĝenerala lerneja inspektisto de la distrikto. En 2000 la partio de la germanlingvanoj, DFDH (Demokratisches Forum der Deutschen in Hermannstadt = demokratia forumo de la germanoj en Sibio), decidis havi propran kandidaton pri urbestreco kaj petis Johannis kandidati. Kvankam la germanlingva parto de la loĝantaro de Sibiu malkreskis al malpli ol 2 procentoj (ĉ. 2000 el 155.000), Johannis sukcesis elektiĝi kiel urbestro.
Kiel urbestro Johannis devis kunlabori kun la reganta partio social-demokrata (PSD). Kvankam li en sia unua ofic-periodo povis nur komenci multajn projektojn, ekzemple la riparadon de la infrastrukturo de Sibio, li estis en 2004 reelektita kun 88,7 % de la voĉoj. Ĉi-foje eĉ lia partio ricevis plimulton en la urba deputitaro.
Johannis sukcesis ligi bonajn kontaktojn al internaciaj instancoj. Li atingis, ke Sibio en 2007 estis, kune kun Luksemburgo, Eŭropa Kultura Ĉefurbo.
La 20-an de februaro 2013 li membriĝis al la Partio Nacia Liberala (Partidul Naţional Liberal), kaj nur 4 tagojn poste li iĝis ĝia vicprezidanto. En la 16-a de novembro 2014 li elektiĝis Prezidento de Rumanio.
Solveig Slettahjell
Vivo
Solveig Slettahjell naskiĝis la 2-an de aprilo 1971 en Bærum proksime de Oslo, pasigis tamen sian infanecon en Orkanger, eturbo proksime de Trondheim. La filino de pastro jam en fruaj jaroj ekhavis kontakton kun muziko kaj kantis en ĥoro jam en la aĝo de sep jaroj. Kroman fundamentan edukadon muzikan ŝi ricevis kiel lernanto de muzike specialiĝinta gimnazio en Trondheim, kie ŝi sekvis lecionojn de pianludo kaj kantado. En la aĝo de 13 jaroj ŝi akompanis diversajn junularajn kaj gospelajn ĥorojn per piano. Post sia lerneja ekzameno Slettahjell finfine studis ekde 1992 ĉe la Norvega Muzikaltlernejo en la fako ĵazo. Inter 1993 kaj 2000 ŝi studis tie ĉe la fama norvega ĵazkantistino Sidsel Endresen kaj finis sian ekzamenon per tezo pri ritmaj aspektoj de la kantfrazigo. Dum sia studo Solveig Slettahjell konatiĝis kun pianisto Håkon Hartberg, kun kiu ŝi prezentis kiel duopo. Dum ĉi tiu eksperimenta fazo ŝi tuŝis la plej diversajn ĝenrojn inter diversandaj popolmuzikoj kaj ĵazaj normkantoj ĝis moderna popularmuziko de Prince kaj Tom Waits. En 1995 Solveig membriĝis en al bando Squid, kun kiu ŝi muzikis komponaĵojn el la kampoj soŭlo kaj funko kaj en 1998 verkis unuan sondiskon (Super), antaŭ ol la bando malfondiĝis en 1999. Jam samtempe Solveig Slettahjell aliĝis en 1997 al la eksperimentema norvega kantkvaropo Kvitretten kun la kantistinoj Eldbjørg Raknes, Kristin Asbjørnsen kaj Tone Åse. Per propraj komponaĵoj kaj nuntempaj pecoj de norvegaj ĵazmuzikistoj ili multe koncertis en Skandinavujo kaj Germanujo ĝis 2002. Dum ĉi tiu tempo ankaŭ ekestis la du albumoj Everything turns (1999) same kiel Kloden er en snurrebass som snurrer oss (2002), verkitaj kune kun la norvega poeto Torgeir Rebbolledo Pedersen. krome Solveig Slettahjell kantas en la kantensembloj Trondheim Voices kaj vonDrei. Ŝia iama instruistino Sidsel Endresen invitis ŝin por la kantprojekto Living Rooms prezentota en 2002 kadre de la norvega ĵazfestivalo Nattjazz. Decembron de 2005 ŝi transprenis kantpartion en kvarvoĉa komponaĵo de Endresen por la koncerto Norwegian Voices en Londono.
Nova muzika fazo komencis en 2000 per fondado de sia propra bando Slow Motion Quintet, al kiu krom ŝi apartenis kontrabasisto Mats Eilertsen, trumpetisto Sjur Miljeteig, frapinstrumentisto Per Oddvar Johansen same kiel pianisto kaj aranĝisto Morten Qvenild. Per malabunde efikaj aranĝaĵoj kaj tre malrapidaj tempoj ili donis al famaj normkantoj, aparte al baladoj, tute apartajn trajtojn. La unua albumo, kiun ŝi en 2001 verkis kun sia bando kun kromaj norvegaj gastmuzikistoj koncerte en la osla ĵazklubejo Blaa, nun atentigis la tutmondajn ĵazinteresitojn pri la kantistino jam konata en Norvegujo. La trarompon en Germanujo Solveig Slettahjell kaj siaj uloj sukcesis en 2004 per sia koncerto alte laŭdata de la recenzistaro okaze de la Jazz Baltica en Salzau kaj per sia samjare publikigita sondisko Silver. La kvinopo ricevis post tio kontrakton de diskeldonejo ACT, kies pezocentro estas voĉkanta ĵazo. Tie aperis en 2005 la disko Pixiedust same kiel en 2006 Good Rain kaj la noveldonita antaŭe jam sukcesa disko Silver. La tri laste publikigitaj albumoj ekkonigas du tendencojn. Unue la sonbildo fariĝis pli moderna, ĉar aparte pianisto kaj klavaristo Morten Qvenild same kiel frapinstrumentisto Per Oddvar Johansen aldonas al la muziko ĉiam dece, sed pli kaj pli ofte elektronikajn, parte bruecajn sonkolorojn. Due la bandanoj pli reekprenis proprajn komponaĵojn. Dum kiam sur Silver ankoraŭ regas usonaĵoj, la bando enprenis en Pixiedust aldone al nuntempaj komponaĵoj de la norvega frapinstrumentisto Peder Kjellsby jam du proprajn kantojn de la kantistino. Sur la disko Good Rain ok el la komponaĵoj devenas el la plumo de Solveig Slettahjell, Morten Qvenild kaj Sjur Miljeteig. El duopokoncertoj kune kun Sjur Miljeteig ekestis la koncepto registri la tre intiman albumon Domestic Songs kun Slettahjell ĉe la piano hejme. Mats Eilertsen forlasis ŝina bandon, lin anstataŭis Jo Berger Myhre. La disko, kiun ankaŭ kunverkis Peder Kjellsby, aperis en 2007 ĉe ACT.
En 2007 Solveig Sletthjell prezentis unuafoje dum koncerto en Arendal kun al fama norvega ĵazpianisto Tord Gustavsen. Kun li kaj Sjur Miljeteig ŝi surbendigis en 2008 en la Kristnasko-Preĝejo je Betlehemo kristnaskokantojn, kiuj aperis en Norvegujo sub la titolo Natt I Bethlehem.
Distingoj
La dua publikigo de Silver de Solveig Slettahjell kune kun Slow Motion Quintet ricevis en 2004 la premion por la plej bona norvega ĵazalbumo de la jaro. En 2005 ŝi ricevis en Norvegujo kadre de la ĵazfestivaloj en Kongsberg kaj Molde la premiojn Vital-Price kaj Radka Toneff's Memory Award. Ĉi lasta estas aparte grava korafero por ŝi, ĉar Radka Toneff estas unu el ŝiaj modeluloj kaj ege influis ŝin.
Preĝejo Sankta Antonio (Eger)
Minoritana preĝejo de Sankta Antonio de Padovo estas romkatolika preĝejo (kaj ankaŭ monaĥejo) en Hungario, en urbo Eger, laŭ la ĉefplaco.
6599 Tsuko
6599 Tsuko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Tsuko Nakamura, de la Observatorio de Tokio. Li esploris pri la reciprokaj fenomenoj de la Galilejaj satelitoj de Jupitero kaj enketis statistike pri la longtempa sinteno de la malgrandaj planedoj kaj de la kometoj. Li ankaŭ studis antikvajn japanajn arĥivojn pri la observoj de astronomiaj fenomenoj.
Preĝejo Sankta Antonio (Eger)
Historio
Franciskanoj alvenis jam en la 13-a jarcento, ili servis en tiu loko. Inter 1596-1687 dominado de turkoj okazis kaj tiu preĝejo iĝis moskeo. Post la turkoj minoritanoj alvenis, kiuj reokupis la preĝejon, sed ĝi pro inundo detruiĝis en 1712. La minoritanoj konstruis pli novan kirkon, sed denove okazis inundoj. La pli nova preĝejo konstruiĝis en 1758 en loko iom for de la detruita preĝejo, kiu pretiĝis en 1767. La freskoj pretiĝis inter 1769–1770, post unu jaro la ĉefaltara bildo pretiĝis. Malgrandaj konstruadoj okazis ĝis 1792. En 1823 incendio okazis en la monaĥejo kaj en 1827 en la preĝejo. En 1925 tertremo okazis.
NGC 1351
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Antonio (Eger)
Konstruaĵo
La kirko havas unu navon kaj 2 turojn. Ekstere skulptaĵo estas videbla pri "Sankta Antonio de Padovo" kun lilio de 1771. La sakristio estas kvadrato. La ĉefaltaro prezentas Dipatrinon kaj Jesuon. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Floriano, Sankta Jozefo, Sankta Anna, Johano Nepomuko, Virgulino kaj Sankta Kruco. Alajos Kiss pentris la bildon pri flanka altaro Sankta Kruco en 1884.
Ortodoksa preĝejo Sankta Nikolao (Eger)
La Ortodoksa preĝejo Sankta Nikolao aŭ Serba preĝejo estas eklezia konstruaĵo en Hungario, en urbo Eger.
Preĝejo Sankta Antonio (Eger)
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas Monumento historia. En la monaĥejo lernejo-kolegio funkcias. Ĉiutage okazas solena melodia sonorado je la 11, 15 kaj 18 horoj. Kermeso okazas en la 13-an de junio.
Ortodoksa preĝejo Sankta Nikolao (Eger)
Historio
Serboj alvenis en la 17-a jarcento, kiuj uzis komence malnovan preĝejon. Oni konstruis novan preĝejon inter 1785-1799 laŭ permeso de Jozefo la 2-a. La ikonaro pretiĝis inter 1789-1791. Dum la sekvaj jarcentoj la serboj formigris aŭ la origina rito forgesiĝis, tial nuntempe la preĝejo estas nur muzeo. La preĝejo renoviĝis inter 1960-1979.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur montetopinto. Ĝi havas po unu turon kaj navon. Laŭ la kutimoj la interna parto estas ornamriĉa, precipe la ikonostazo estas impona.
Anagramo
ido > do i > dio > odi
esperanto > personate > per sateno > persa etno > Nero petas > se ne patro > repo en S.A.T. > sapo teren > a-serpento ktp.
Ofte, anagramojn uzas verkistoj kiel pseŭdonimon.
Comps-sur-Artuby
(jen france, okcitane Comps d'Artubi) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Károly Antolik
Károly Antolik [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Antolik Károly estis hungara instruisto. Lia pseŭdonimo estis Alcyone.
Biografio
Károly Antolik frekventis gimnaziojn en Lőcse, Eperjes kaj Nagyvárad, poste li akiris pedagogian diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1867. En la sekva jaro li instruis en Kaposvár, poste en Kassa. En la studjaro 1874 li plulernis en Berlino kaj Heidelberg. Inter 1875 kaj 1892 li instruis en Arad, poste ĝismorte li estis mezlerneja direktoro en Pozsony.
Li okupiĝis pri elektro, liaj demonstraj eksperimentoj estis tiam novaj en la hungara pedagogio. Li kontribuis en fakrevuoj, eksterlande li germane publikis.
Biodinamika agrikulturo
Biodinamika agrikulturo aŭ biologia-dinamika agrikulturo estas agrokulturo, bestbredado, semproduktado kaj pejzaĝado laŭ antropozofiaj postuloj. Tiaj produktaĵoj rajtas uzi la varomarkon Demeter.
Perdifumo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Castellabate, Laureana Cilento, Lustra, Montecorice, Serramezzana kaj Sessa Cilento.
Steene
- jen france, origine nederlande respektive okcidentflandre Stene ("ŝtonoj") - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Hartvikvatnet
Hartvikvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Narvik en Nordland.
Kantono Union (Iovao)
La kantono Union - angle Union County - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Ĝi situas en la pleja okcidento de la subŝtato, lime al Ohio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
37163 Huachucaclub
37163 Huachucaclub estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usonaj astronomoj Jeffrey S. Medkeff kaj David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Astronomia Klubo Huachuca de Sierra Vista (Arizono), kiu, kvankam malgranda laǔ nombro da anoj, enkalkulas inter siaj membroj multenombrajn plenumitajn, inklude malkovintojn de kometoj kaj asteroidoj kaj aǔtorojn de libroj, artikoloj kaj programaroj. La klubo estas notinda pro sia komunuma komunikado.
Reĝlando Jemeno
La Reĝlando Jemeno - arabe المملكة المتوكلية اليمنية - estis monarkio sur la teritorio de Norda Jemeno, kiu ekzistis de la akiro de ŝtata sendependeco dum la jaro 1911 ĝis la enkonduko de respubliko dum la jaro 1962.
Post kiam Britio gajnis armean kaj politikan kontrolon de Suda Jemeno dum la unua duono de la 19-a jarcento, la Otomana Imperio dum la jaro 1872 konkeris la urbon Sanao kaj Nordan Jemenon. Tio gvidis al pluraj ribeloj de lokaj triboj. Dum la jaro 1911 la aŭtoritatoj de la Otomana Imperio devis agnoski la faktan sendependecon de Norda Jemeno sub imamo Jahja bin Muhammad (1904–1948). La sendependecon dum 1925 ankaŭ rekonis la ŝato Britio. La sekva reganto Ahmad ibn Jahja (1948–1962) sukcesis forpeli la politikan opozicion de la lando en ekzilon al la urbo Adeno en la sudo de Jemeno, sed lia posteulo Muhammad al-Badr jam dum la unua jaro de regado, dum 1962 devis demisii sub premo de armea puĉo. Dum mallonga tempo de nur kvar jaroj inter 1958 kaj 1961 Norda Jemeno kune kun la Unuiĝinta Araba Respubliko (unio inter Egiptio kaj Sirio) konsistigis la konfederacion Unuiĝintaj Arabaj Ŝtatoj. Meze de la 20-a jarcento la plej multaj judoj de Jemeno, kiuj antaŭe konsistigis riĉan parton de la landa kulturo, ekonomio kaj scienco, forlasis la landon kaj elmigris al Israelo.
Post la armea puĉo de la jaro 1962 la ĝistiama monarkio iĝis respubliko kaj kreiĝis la Jemena Araba Respubliko.
Kröpelin
Kröpelin estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La urbeto situas okcidente de la urbo Rostock - en Rostock la okcidenta turo kaj pordego de la mezepoka urboremparo nomatas "Kröperliner Tor" laŭ la pli okcidenta urbeto.
Košťany nad Turcom
Geografio
Košťany nad Turcom situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Kremnica-Martin. La lasta urbo troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1323 en latina formo "villa Coschan". En 1785 402 vilaĝanoj loĝis en 55 domoj, en 1828 475 vilaĝanoj loĝis en 55 domoj. En 1885 la loka fajrobrigado ekfunkciis, tamen post 2 jaroj incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kostyán 488 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Martin, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Košťany nad Turcom 1084 homoj, (1062 slovakoj).
9665 Inastronoviny
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa astronomia revuo Instantní astronomické noviny (aŭ IAN) fondita de Jiří Dušek kaj Rudolf Novák en Brno en 1997. La TTT-ejo de IAN raportas la plej freŝajn fidindaj novaĵojn pri astronomio al la ĉeĥa publiko.
Iriépal
Iriépal estas submunicipo de la municipo Gvadalaĥaro, Hispanio, situa nordoriente de la provinca ĉefurbo.
Meze de la 19a jarcento, la vilaĝo havis 315 loĝantojn, laŭ la Diccionario de Madoz, kiu menciis la gravon de la produktado de cerealoj, figoj, gipso kaj kalko.
La vilaĝo estis municipo sendependa ĝis 1969, kiam ĝi aliĝis al tiu de Gvadalaĥaro, kun du aliaj proksimaj setlejoj, nome Taracena kaj Valdenoches.
La ekonomio de Iriépal baziĝas sur la agrikulturo, kvankam parto de ĝis loĝantaro korespondas al ĝia funkcio kiel dormurbo de Gvadalaĥaro.
Edroverticotranĉita 4-hiperkubo
En geometrio, la edroverticotranĉita 4-hiperkubo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per edroverticotranĉo de la regula 4-hiperkubo.
Ĝi estas barita per 80 ĉeloj: 8 senpintigitaj kuboj, 16 kubokedroj, 24 oklateraj prismoj, kaj 32 triangulaj prismoj.
Konstruado
La edroverticotranĉita 4-hiperkubo povas esti konstruita de la senpintigita 4-hiperkubo per elvolvado de la senpintigitaj kubaj ĉeloj eksteren radiuse, kaj enigo de oklateraj prismoj inter ilin. En la procezo, la kvaredra elvolvas en kubokedrojn, kaj triangulaj prismoj plenigi la ceterajn breĉojn.
Projekcioj
En la senpintigita-kubo-unua paralela projekcio de la edroverticotranĉita 4-hiperkubo en 3-dimensian spacon, la projekcia bildo estas jena:
Vidu ankaŭ
Runcinated tesseract
Sergey
Sergey estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 143 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Sergey situas inter la suda ĵurasa tavolo kaj la Orbe-Ebenaĵo sude de la Ĵurasa Montaro proksimume 11 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Sergey kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,46 km², de kiuj 16,3% estas kovritaj de arbaro, 69,4% servas por agrikulturo kaj 14,3% por setlado.
Trafiko
Sergey situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka konekta vojo de L'Abergement al Montcherand. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9, kiu pasas sude de la komunumo, troviĝas 3 kilometrojn sudoriente de la komunumo en Valeyres-sous-Rances. Pere de la poŝtaŭtolinio de Orbe al Vallorbe la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sergey datiĝas el la jaro 1321 kiel Sergeys. Sur la komunumo estis trovita tombomonteto el la Hallstatt-epoko kaj restaĵoj, kiuj supozeble apartenis al romia vojo. Dum mezepoko Sergey apartenis al la Senjorujo Les Clées. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Sergey apartenis al la Subvoktejo Les Clées de la Voktejo Yverdon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Orbe, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Tripinta ĉapelo
Tripinta ĉapelo estas populara ĉapelo dum la 18-a jarcento, ĝi estis iom post iom anstataŭigata de la cilindra ĉapelo ekde la 1790-aj jaroj.
Je la apogeo de ĝia populareco, la tripinta ĉapelo estis portata kiel civila kapvesto kaj kiel parto de armea uniformo.
Ĝi estis praktika kapvesto ĉar la suprenturnitaj partoj de la rando formis specon de defluejo por pluvakvo kaj protektis la vizaĝon de la portanto.
Jazono
Jazono (helene Ἰάσων, latine Iason) estis en la helena mitologio - filo de la heredanto de Iolka trono Esono. Li fariĝis estro de la konata ekspedicio de Argonaŭtoj al Kolĉido.
Jazono postulas redono de la regado
Kiam Jazono venis antaŭ Pelion kaj postulis reen regadon super Iolko, Pelio unuamomente promesis tion al li. Nome li timis, ke Jazono, viro kun unu ŝuo, portos al li morton. Sed pli poste li fiksis kondiĉon, ke Jazono devas fari heroaĵon, alporti la oran ŝaffelon. Ĝi estis felo de granda ora virŝafo, kiu forportis trans maron malgrandan Frikson kaj lian fratinon Helan en Kolĉidon. Tiea reĝo Eeto pro savo de Frikso (Hela dum la vojaĝo dronis en maro) oferis al dioj kaj la oran ŝaffelon konservis sur granda ampleksbranĉa arbo, kie ĝin gardis terura drako. La tasko akiri la oran ŝaffelon ŝajnis al la reĝo Pelio neplenumebla.
Preparo por vojaĝo sur la ŝipo Argo
Jazono kolektis ĉirkaŭ kvindekon da tiamaj grandaj grekaj herooj. Li konstruigis grandan ŝipon Argon kaj fakte fornavigis al Kolĉidon. La vojaĝo estis suferplena, danĝeroriĉa, sed la Argonaŭtoj estis kuraĝaj kaj la ŝipo post kelkaj monatoj fakte en Kolĉidon alvenis. Kiam Jazono petis la reĝon Eeton pri eldono de la ora ŝaffelo la reĝo timis, ke li estos senigita de la regado. Li volis ordoni Jazonon mortigi, sed tion nepermesis al li timo el Jazonaj ŝipanoj. Do li metis al Jazono malfacilan kondiĉon: jungi en la feran plugilon la fajrajn virbovojn, plugi per ili kampon de la milita dio Areso, prisemi ĝin per la drakaj dentoj de Aresa serpento. Kiam el la dentoj elkreskos batalantoj, li devas mortigi ilin. Eeto estis firme konvinkita, ke la kondiĉo estas neplenumebla kaj ke Jazono ne akceptos ĝin kaj la ora ŝaffelo restos en Kolĉido. Sed Jazono la kondiĉon akceptis.
Helpo de dioj kaj sorĉado de Medea
En tiu momento en okazaĵon eniris diinoj Hera kaj Atena, kiuj subaĉetis dion de amo Eroson, ke li pafu sian sorĉan sagon en koron de la bela Medea, filino de la reĝo Eeto, kiu estis potenca sorĉistino. En la momento, kiam Jazono petis ŝin pri helpo, Medea estis en povo de amo kaj helpus al li ĉiukaze. Per efekto de ŝia sorĉa ungvento Jazono fariĝis nevundebla kaj por unu tago nevenkebla. Ŝi konsilis al li, ke li inter la batalantojn elkreskintaj el la draka semado ĵetu ŝtonon, pri kiu ili interbatos, Jazonon ili ne ekvidos kaj li ilin facile venkos. Tiel okazis kaj Eeto estis en la sekvanta tago surprizita pro plenumo de la tasko kaj Jazono seniluziinta, ke malgraŭ tiu fakto la reĝo ne volis la oran ŝaffelon eldoni al li. Ree helpis Medea. Nokte ŝi venigis Jazonon en la arbareton kaj dormigis la drakon. Jazono prenis la ŝaffelon kaj ili ambaŭ rapide foriĝis. Jazono proponis al Medea geedziĝon kaj ŝi kun li enŝipiĝis en Argon, kiu sekrete kaj rapide fornavigis.
Fornavigo el Kolĉido
Post tri tagoj ili estis sur la rivero Istro (nuna Danubo), kaj tie ĝisatingis ilin ŝiparo de la reĝo Eeto estrata de Medea frato Apsirto. Tiam Jazono faris malnoblaĵon - Medea allogis Apsirton al forlasita loko kaj embuskinta Jazono mortigis lin, lian korpon dishakis kaj ĵetis en la riveron. Kolĉidanoj malfruiĝis pro kolektado de korpopecoj de sia estro kaj intertempe la ŝipo kun Jazono malaperis de iliaj okuloj. Poste Argonaŭtoj longe navigis en regiono de nuna Adriatiko, poste en centra Eŭropo. Dum la vojaĝo Jazono edziniĝis Medeon kaj fine, post la suferplena pilgrimo ili venis en la naskiĝurbon Iolkon.
Ree en Iolko
Post solena bonvenigo la Argonaŭtoj oferis al dioj, Jazono dankis al la ŝipanaro de Argo kaj forlasigis ilin al iliaj hejmoj. Nur poste li iris al Pelion, sed li ree rifuzis la regadon fordoni. Jazono decidiĝis murdi lin. Medea plej frue redonis al la Jazona patro Esono junecon. Kiam pri la sama servo por sia patro petis ŝin filinoj de Pelio, ŝi promesis tion al ili. Ŝi admonis ilin tranĉi Pelian gorĝon, por ke ŝi povu anstataŭigi lian sangon per sorĉa suko. Poste ŝi artifike lian sangon ne anstataŭigis kaj lasis Pelion morti. Per tio ŝi elvokis koleron de Pelia filo Akasto kaj devis kun Jazono fuĝi el Iolko. Jazono devis pro tio rezigni pri espero akiri iolkan tronon, evidente por ĉiam.