cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zimbabvaj blankuloj
Post la rekonstruo de Zimbabvo kiel ŝtato en 1980, blankuloj devis akcepti ke ili estas etna minoritato en lando kun nigrafrika regado. Kelkaj blankuloj elmigris komence de la 1980-aj jaroj, bedaŭrante la perdon de siaj privilegioj kaj necertaj pri siaj futuroj, kvankam sufiĉe granda nombro restis. Politikaj malfacilaĵoj kaj kontraŭleĝa tenado de multaj komercaj farmoj fare de blankuloj rezultis en plua foriro komence en 1999. La censo de 2002 registris 46,743 blankulojn restintaj en Zimbabvo. Pli ol 10,000 estis maljunaj kaj malpli ol 9,000 estis sub la aĝo de 15.
Júnez (Zaragozo)
Júnez estas senhoma hispana vilaĝo. Nune ĝi apartenas al municipo Luna, ĉe la Zaragoza provinco. Ĝi apartenas al la komarko Cinco Villas, en la aŭtonoma komunumo de Aragono, (Hispanio).
Historio
Ne estas nune multaj dokumentoj pri tiu vilaĝo, kaj oni ne povas certigi la daton de ĝia rekonkero fare de la kristanaj militistoj. Españés, tutcerte apartenis jam al Aragona Reĝlando je la jaro 938, kaj tre eble Lacasta, ambaŭ lokoj situas en alteco kaj sur deklivoj. La aragonaj militistoj ne sukcesis konkeri Luna ĝis 1092, malgraŭ ĝia proksimeco al Lacasta kaj Españés. Tre eble Júnez estis ade okupita iam post la mita jaro mil.
En 1358 regis en tiu vilaĝo Lope de Luna.
En 1495, dum la regado de la reĝo de Aragono Juan la 2-a, oni organizis la teritorion de Aragono laŭ regionetoj nomataj "sobrecullidas". Júnez, estis tiel organizita, same kiel la najbaraj Lacasta kaj Españés. Ekde tiam ĝi apartenis al la regioneto de Tarazona.
En 1711, post la Hispana Sukceda Milito, la reĝo de Hispanio Felipe la 5-a ŝanĝis la distribuon de la aragona teritorio, laŭ regionetoj tiam nomitaj "corregimientos" kaj de 1711 ĝis 1833 Júnez apartenis al nova regioneto Cinco Villas, malgraŭ tio, en 1787 Júnez aperas en fidinda dokumento en la regioneto de Zaragozo.
Post la distribuado de Hispanio en provincoj, en 1833, tuj sekve oni dividis la provincojn laŭ jurisdikciaj distriktoj, kaj ekde 1834 Júnez apartenas al jurisdikcia distrikto de Ejea de los Caballeros. En 1845 Júnez aliĝis al municipo Luna.
La ĉiutaga vivo estis tre malkomforta en Júnez, ĉar tie mankis elektra energio, telefono, akvo en la domoj, distis pli ol dek kilometroj por iri serĉi kuraciston. Ekde 1960 la loĝantoj komencis migri al aliaj lokoj: ĉefe al Zaragozo kaj Luno. Kiam oni fermis la lernejon, en 1966, tiam multaj aliaj foriris. La lasta loĝanto, ŝajne formigris dum 1973.
Ĉio komencis iri malbone, kiam la arbargardistoj ekdenuncis la loĝantojn, ĉar ili havis kaprajn brutarojn, kiuj manĝis iom da arboj, sed vere ili ne formanĝis tiom, kion la arbargardistoj diris. Kiam ili devis vendi la kaprojn, ili perdis gravan vivrimedon, kaj tial ili forlasis la vilaĝeton por serĉi pli bonajn vivkondiĉojn eĉ en Zaragozo, kiam ili jam ne trovis laboron en Luna aŭ en la ĉirkaŭaĵo.
Arto
La paroĥeja kirko dediĉita al Sankta Francisco Javier, estas netipa konstruaĵo preskaŭ kvadrata, malsimila al la kutimaj rektangulaj kirkoj de la regioneto. Ŝajne ĝi estis konstruita dum la 17a jarcento. Ĝia sonoril-muro situas je la suda flanko de la kirko kaj havas nur unu fenestrotruon sen sonorilo. Oni okazigis tie la lastan meson en 1962, okaze de unua komunio.
Nune restas nur ĝiaj muroj, ĉar ĝia tegmento disfalis antaŭ kelkaj jaroj. Ene la rubusejoj kaj veprejoj regas kaj tial estas preskaŭ neeble eniri.
La ŝtona baptistejo estis translokita ĝis la kirko dediĉita al sanktulo Santiago ĉe la kvartalo nomita "De Krono" en la vilaĝo Luna.
Ĝia nuna aspekto
Nune estas konstruaĵoj pli malpli ruinigitaj, sed sufiĉe nombro da domoj ankoraŭ estas bone konservataj. Elstaras la solideco kaj grandeco de kelkaj el ĝiaj ŝtonaj konstruaĵoj. Ankoraŭ en la ĉirkaŭaĵo oni kulturas kampojn, kaj en konstruaĵo de la vilaĝeto estas ŝafaj gregoj, sed jaron post jaro ĉio aspektas iomete malpli bone, ĉar tie apenaŭ oni faras riparojn.
Ĉirkaŭaĵoj
La deklivo estas relative milda en la ĉirkaŭaĵo de Júnez, ne tiel forta kiel en Lacasta aŭ en Españés, sed iom pli forta kiel en Luna. Estas kulturitaj kampoj kaj bela arbara pejzaĝo.
1482 Sebastiana
1482 Sebastiana estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Brita ekspedicio al Tibeto
La Brita ekspedicio al Tibeto estis atako de la britaj koloniaj fortoj kontraŭ Tibeto en 1904 kontraŭ la supozita kreskanta influo de Rusio.
1482 Sebastiana
Malkovro
La finnlanda astronomo Yrjö Väisälä remalkovris ĝin sendepende la 24-an de februaro elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku; li anoncis pli frue la malkovron.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan komponiston Johann Sebastian Bach. (ankaŭ honorita per la asteroido 1814 Bach).
Brita ekspedicio al Tibeto
Antaŭeventoj
Ekde la dua duono de la 19-a jarcento, en Azio okazis brita-rusa konkurado por la influo. Strategia celo de la cara imperio estis la atingo de la „varmaj maroj” tra Turkio, Irano aŭ Afganujo, Hindio. La brita imperio volis obstakli tion per ĉiu rimedo.
La nova brita vicreĝo George Curzon en 1899 konkludis el diversaj informoj, ke Rusio volas akiri influon en Tibeto. Tion montris al li, ke inter la konsilistoj de la dalai-lamao aperis la burjat-mongoldevena monaĥo Agvan Dorĵiev. (Pli poste evidentiĝis, ke Doržijev fakte laboris pri disvastigo de la tibeta budhismo en Rusio.)
Curzon akiris aprobon de Londono por tio, ke li sendu Francis Younghusband al militista ekspedicio al Tibeto, apelaciante al limtrapaso de gruntbovoj.
La bataletoj
Younghusband ekis en julio de 1903, sed oni ne akceptis lian delegacion kaj petis forlason de Tibeto. Younghusband travintrumis kaj ricevis militistan apogon en printenmpo de 1904. Lia armeo nombris 3000 soldatojn, kun modernaj armiloj kaj tiu armeo treege superis la tibetanojn, kiuj batalis per glavoj kaj meĉaj pafiloj. La brita ekspedicia korpuso havis 9 vunditojn, dum mortis 400 tibetanoj.
La 13-a dalai lama, Thubten Gyatso fuĝis en Mongolion, la britaj trupoj enmarŝis Lhason en komenco de aŭgusto.
Rezultoj
Younghusband altrudis tipan malegalan traktaton al Tibeto, kiu alprenis repagon de grandsuma milita rekompenso, malfermis la landon antaŭ la britoj, donis rajton por stacionigo de soldatoj kaj por ekspluato de krudmaterialoj. Dumtempe aliaj internaciaj eventoj fortiris atenton de Britio kaj la lando eĉ ne havis gravajn resursojn.
Le Lorey
Le Lorey estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Brita ekspedicio al Tibeto
Rezultoj
Pro alproksimiĝo de la vintro, Younghusband forlasis Tibeton kaj forliveris per mulkaravanoj la forŝtelitajn Buddha-statuojn, preĝomaterialojn, pentraĵojn, porcelanojn, librojn kaj manuskriptojn.
Le Lorey
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Loréens.
Brita ekspedicio al Tibeto
Rezultoj
Younghusband iĝis Siro kaj ricevis honordoktoran titolon en multaj universitatoj.
Lucrecia
Lucrecia PÉREZ SÁEZ estas kuba aktorino kaj kantistino naskita en Habano. Ŝi estas konata kiel Lucrecia kaj nuntempe vivas en Barcelono.
Flago de Albanio
La nacia flago de Albanio (albane Flamuri i Shqipërisë) estas ruĝa flago kun nigra dukapa aglo en la centro. Ĝi estas la nura ruĝa kaj nigra flago de agnoskita suverena ŝtato. Ĝi estas derivaĵo de la simila blazonŝildo de Gjergj Kastrioti Skanderbeg, nobela albano de la 15-a jarcento kiu gvidis la ribelon kontraŭ la Otomana Imperio kiu gvidis al mallonga sendependeco por kelkaj regionoj de Albanio de 1443 ĝis 1478. La nuna flago estis oficiale adoptita la 7-an de aprilo 1992, sed antaŭaj albanaj ŝtatoj kiel ekzemple la Regno Albanio kaj la postmilita komunista ŝtato uzis la saman flagon, kun la antaŭa elmontro de la "Kasko de Skanderbeg" super la aglo kaj ruĝa stelo kun flava rando.
Kastelo Teleki-Degenfeld (Szirák)
La kastelo Teleki-Degenfeld estas historia monumento, nuntempa hotelo en vilaĝo Szirák (Hungario).
Historio
La unua mencio okazis en 1219. Tiam jam estis tie emeritejo de johanitoj dum 3 jarcentoj. Laŭ ŝtono super la pordo pruvas la barokan trakonstruon: 1748. Tiam ĝi estis magnata kastelo. En 1762 pro geedziĝo la nova posedanto estis la familio Teleki. En 1805 la kastelo interne estis renovigita. Ekde la 19-a jarcento ĝis 1945 la familio Degenfeld posedis la kastelon, poste la alvenintaj soldatoj faris detruojn. Dum la socialismo la kastelo apartenis al ŝtata bieno. La renovigaj laboroj okazis nur inter 1977-1985, poste ĝi estis 3-stela hotelo. Ĝi estis levita al 4-stela hotelo en 1998.
Konstruaĵoj
La kastelo situas sola sur deklivo en mezo de la vilaĝo en mezo de granda parko, sed apude estas ankaŭ aliaj konstruaĵoj.
Grenejo
La iama trietaĝa grenejo estas baroka kaj situas sola.
Parko
La parko estas malnova kaj protektata. En ĝi kreskiĝas maloftaj arboj. Tamen estas lokoj por tenisadi, rajdadi kaj pafadi.
En la familia kripto estas entombigita László Teleki.
Dorián Szász
SZÁSZ Dorián (sa:s) estis hungara pentristo naskita en Aiud la 24-an de decembro 1924 kaj morinta en 2007.
Kariero
Szász studis inter 1946–1953 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto.
Stacio Kanahashi
Stacio Kanahashi (japane: 金橋駅 [Kanahaŝi-eki], angle: Kanahashi Station) estas fervoja stacio en Kaŝihara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sakurai.
Tropika Ŝtormo Tammy
Tropika Ŝtormo Tammy estis la dudeka nomita ŝtormo de la uragana sezono en 2005.
Ĝi formiĝis el netropika sistemo ĉe la marbordo de Florido la 5an de oktobro. Poste ĝi moviĝis norden antaŭ veni alteren tiun saman tagon. Tiu tropika ŝtormo rapide malfortiĝis kiam ĝi venis surteren kaj disiĝis la venontan tagon. Ties restanta cirkulado moviĝis suden al la Golfo de Meksiko, dum la malsekeco estis sorbita de alnordoriente moviĝanta malvarma fronto.
Jouxtens-Mézery (stacidomo)
Jouxtens-Mézery estas fervoja stacidomo en Jouxtens-Mézery, Svislando.
142091 Omerblaes
142091 Omerblaes estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Sebastian F. Hönig sur fotografioj faritaj en la kadro de NEAT elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astrofizikisto Omer Michael Blaes de la Universitato de Kalifornio ĉe Santa Barbara, kiu laboris pri la teorio de la alkresko sur kompaktajn objektojn. Li estas ĉefe konata pro siaj kontribuoj al la fluidodinamiko de la, inklude la analizo de la ŝeraj nestabilecoj kaj de la magnetorotacia nestabileco.
NGC 740
NGC 740 (aliaj indikoj — PGC 7316, UGC 1421, MCG 5-5-31, ZWG 503.58, KUG 0154+327A) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(13399) 1999 RJ88
(13399) 1999 RJ88 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Latife Uşaki
Latîfe Uşakî (Latife Uŝaki) (17-a de junio 1898 Izmiro - 12-a de julio 1975, Istanbulo) estis la edzino de la fondinto de la Respubliko Turkio Mustafa Kemal Atatürk. Ŝi estis edzino de Atatürk de la 29-a de januaro 1923 ĝis la 5-a de aŭgusto 1925.
Vivo
Latife Uşakî naskiĝis la 17an de junio 1898 en Izmiro. Ŝi estis membro de la familio "Uşaklıgil", unu el la famkonataj familioj de İzmir. Ŝi estis ankaŭ la onklino de la verkisto Hâlit Ziyâ Uşaklıgil Latife Hanım.
Akihiro Nishimura
Akihiro Nishimura (en Esperanto Akihiro Niŝimura kaj japane 西村 昭宏, n. 8-an de aŭgusto 1958) estas japana futbalisto. Li de 1980 ĝis 1988 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva membro kiu partoprenis en 49 matĉoj.
Antal Verancsics
Antal VERANCSICS [veranĉiĉ], slave Antun Vrančić laŭ hungarlingve kutima nomordo Verancsics Antal estis Hungariana pastro, ĉefepiskopo, episkopo, preposto, kanoniko, abato, historiisto, diplomato.
Antal Verancsics naskiĝis la  1504 en Dalmatio en Šibenik. Li mortis la 1573 en Hungara reĝlando en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio).
Antal Verancsics estis onklo de la universala klerulo Fausto Veranzio (Faust Vrančić aŭ hungare Verancsics Faustus).
Biografio
Antal Verancsics frekventis universitaton en Padovo fininta ĝin en 1526. Hejmenveninta liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li estis ĉefe diplomato. li aranĝis sian unuan meson nur en 1569.
Anthony Eden
Anthony EDEN (n. 12-an de junio 1897, Windlestone, Durham, Anglio – m. 14-an de januaro 1977, Alvediston, Wiltshire) estis brita eksterafera ministro (1935-1938; 1940-1945; 1951-1955), pli poste ĉefministro de 1955 ĝis 1957.
Post la servo en la unua mondmilito, li studis orientajn lingvojn (araban kaj persan) en la oksforda kolegio "Christ Church".
Oni elektis lin al la malsupra ĉambro en 1923, nomumis lin en 1931 vic-eksterafera ministro, en 1934 lorda sigelgardisto, en junio de 1935 al ministro pri aferoj de Ligo de popoloj.
Li demisiis en 1938 pri ministeria posteno (pri eksteraj aferoj) pro politiko de Neville Chamberlain al la nazia Germanio kaj faŝista Italio.
Li grave malsaniĝis en 1953 kaj oni plurfoje operaciis lin. Li neniam iĝis tiel sana kiel antaŭe.
La 6-an de aprilo 1955, Eden estis nomumita al ĉefministro. Li malsukcesis en la Sueza krizo de 1956 kaj demisiis la 9-an de januaro 1957 pro sanaferoj.
Sklené Teplice
Sklené Teplice, hungare Szklenófürdő [sklenOfurdO], germane Glasshütte estas vilaĝo kaj kuracbanloko en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1899 la oficiala nomo estis Bars-Szklenó.
Situo
Sklené Teplice situas en valo laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Banská Štiavnica troviĝas 12 km-ojn.
Historio
Komence arbohakistoj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1340 en formo "Topliche". Iom poste tie ekfunkciis la unua hungara vitrofarejo. Dum la mezepoko fortikaĵo nomata Teplice konstruiĝis sur la apuda monto 629 m-ojn alta, kiun la husanoj okupis, la hungaroj reokupis en 1456. Oni konis la kuracakvon longe, tamen oni uzis ĝin ekde la 16-a jarcento. En 1751 tie banis Maria Teresia, en 1786 kongreso pri minado kaj metalurgio okazis. En 1910 loĝis en Szklenófürdő 378 homoj, (357 slovakoj, 19 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Sklené Teplice 452 homoj, (447 slovakoj, po 2 ĉeĥoj kaj hungaroj).
Famuloj
En la iama apudaĵo naskiĝis hungara Ferenc Forgách (ĉefepiskopo).
Artúr Lakatos
Artúr Lakatos [lakatoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakatos Artúr estis aŭstra-hungara pentristo, internofasonisto, gobelinisto, tekstilartisto, ceramikisto, vitroartisto, altlerneja instruisto. Lia nacieco ne estas klara. Artúr Lakatos  naskiĝis la  en Vieno (Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Artúr Lakatos studis en Reĝa Industriarta Lernejo, poste en Reĝa Modela Desegna Lernejo (ambaŭ en Budapeŝto). En 1905 li akiris desegnopedagogian diplomon, poste li vizizis privatan lernejon de Simon Hollósy en Munkeno. En Parizo li ekspoziciis. Hejmenveninta li instruis en la Reĝa Industriarta Lernejo, li establis ankaŭ lernejan teksometiejon. En 1905 li studvojaĝis al Mulhouse kaj Parizo por studi la tekstilojn. Inter 1908 kaj 1912 li instruis en Kassa, sed li okupiĝis ankaŭ pri fasonado de mebloj. Poste li instruis plu en la Industriarta Lernejo. Dum la 1-a mondmilito li batalis, sed li tre frue estis militkaptito. Post la milito li denove instruis, sed li okupiĝis en ĉiuj branĉoj de la industriarto. En 1941 li pensiuliĝis, sed li estis daŭre artisto. Spite la politikajn ŝanĝojn li (aŭ liaj artaĵoj) ricevis premiojn en ĉiuj eraoj (1905-1966).
Laborkolektivo de biciklemaj urboj kaj komunumoj en Nordrejn-Vestfalio
La laboro de AGFS zorgu por pli da sekureco por nemotorigitaj trafikpartoprenantoj, speciale por infanoj. La kvoton de biciklotrafiko AGFS intencas kreskigi al 25 elcentoj kaj tiun de la nemotorigita individua trafiko je pli ol 60 elcentoj.
Membroj
Membroj etas jenaj distriktoj, komunumoj kaj urboj:
12124 Hvar
12124 Hvar estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la insulo Hvar, en Adriatiko, ĉe la dalmata bordo. Pro ties kultivado de lavendo, la insulo estas ofte nomata "Insulo de Lavendo"; ĝi ankaŭ estas unu el plej famaj vinproduktaj regionoj de Kroatio.
Božena Vlčková
Božena VLČKOVÁ-METZNEROVÁ (naskiĝis la 2-an de junio 1887 en Most - mortis la 27-an de aŭgusto 1978 en Dubí u Teplic) estis ĉeĥa esperantistino.
Ŝi instruis al blinduloj, kunlabore kun Vuk Echtner kaj faris unu tradukon por Ĉeĥoslovaka antologio kaj unu memstaran broŝure.
En Starto 4-5/1977 Jiří Kořínek priskribas solenadon de ŝia 90-jariĝo, al kiu li verkis omaĝan poemon:
''La 90-an naskiĝtagon de merit-hava laborantino sur la kampo de la Internacia Lingvo, s-ino Božena Vlčková - Metznerová omaĝis esperantistoj el Ústí nad Labem kaj Teplice kun pluraj gastoj ankaŭ el aliaj lokoj per kultura programo en la muziksalono de la Domo de Kulturo en Ústí n. L. La jubileantinon, kiun oni alveturigis aŭte el la Instituto de sociala sekurigo (Domo de maljunuloj) en Dubí apud Teplice, oni honoris per koncerto, en kiu per artisme altnivela prezento kantis solistoj de la Operejo de la Ŝtata teatro de Zd. Nejedlý en Ústí n. L., A. Farná, J. Scholzeová kaj M. Smyčka famajn ariojn kaj klasikajn kantojn en tradukoj de J. Kořínek kaj T. Pumpr ĉe pianakompano de d-ro V. Novobilský. Du poemojn recitis D. Novobilská. En la sekvinta kunestado en la klubejo de la Sindikata Domo de Kulturo de Laboruloj en sia alparolo aprezis d-ro V. Novobilský, CSc, la preskaŭ sesdekjaran meritan agadon de s‑anino S. Vlčková-Metznerová en la Esperanto-movado sur kampoj organiza kaj literatura kaj kiel gvidintinon de multaj kursoj en Kladno, en Prago kaj Teplice. Por la Esperanto-rondeto de la Sindikata klubo de la n.e. Bonex en Teplice transdonis al la solenatino honoran diplomon kaj flordonacojn d-ro Z. Rusín. J. Kořínek recitis versojn dediĉitajn por tiu ĉi okazo al la merithava kaj modesta virino. Poste oni legis montrojn el la tradukista kunlaboro de la jubileantino en la ĉeĥoslovaka Antologio kaj el la traduko el la verkaro de M. Majerová. En la intima interamuziĝo pasanta en la internacia lingvo kaj parte ĉeĥe kaj buntigita per komuna kantado ĉe gitaro, rememoris B. Metznerová en freŝa Esperanto sian multjaran agadon kaj kelkajn E-kongresojn (Prago, Helsinko, Romo), kiujn ŝi partoprenis. Glasoj da vino leviĝis toste je la honoro de la anime kaj korpe freŝa naŭdekjarulino.''
JUBILEO (Al naŭdekjariĝo de Božena Vlčková-Metznerová)
En via aĝ' de naŭdek jaroj akceptu, kara sinjorino, por fidelec' kaj multaj faroj kovrataj de merit-patino, nian aprezon, nian dankon.
Kiam hodiaŭ rerigardas vi tempon, kiun vi trairis, ekŝajnas eble, ke ne fartas l' afero, kiel vi deziris, sed malkontent' ne kovru vangon,
ĉar fruktojn portos la hormiloj al bona celo dediĉitaj de la plej bravaj tergefiloj venontajn al sekvad' invitaj, donontajn korojn, ne la sangon.
En via aĝ' de naŭdek jaroj kun Esperanto vi samaĝas kaj ni ĉi-tage sen avaroj al ambaŭ dankas kaj omaĝas. Plu sanu! skandas nia lango.
Jiří Kořínek
Baĉki Sokolac
Bazaj informoj
Baĉki Sokolac, slave Bački Sokolac, serbe Бачки Соколац, estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Bačka Topola.
Situo
Baĉki Sokolac situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis tie 609 da homoj, (serboj 578 (95%), hungaroj 9 (2 %), slovenoj 5 (1 %) kaj aliaj).
Kenjaj blankuloj
Kenjaj blankuloj estas tiuj ĉu naskiĝintaj aŭ loĝantaj en Kenjo, kiuj descendas el eŭropanoj kaj/aŭ identiĝas kiel blankuloj. Estas nune minoritata sed relative elstara komunumo en Kenjo, ĉefe descendantoj el britaj kaj anglirlandaj kolonoj. Historie estis grava kolonio de blankuloj el alta klaso (aristokratoj) kiuj faris kritikatan vivostilon (drogo kaj sekso) en la nomita "Happy Valley" (feliĉa valo) ĉe la montaro Aberdare. Ili kaj ĝenerale setlantoj formis apartan grupon disde funkciuloj kaj militistoj de la brita administrado. Tio daŭris ĝis la etendo de la ribelo de Maŭ Maŭ laŭlonge de la 1950-aj jaroj.
Sallent de Gállego
Sallent de Gállego estas urbeto grava en la historia pasinteco kiel komerca kerno de la zono. Rimarkindas belaj stratetoj kaj tipaj ŝtonaj domoj. Ĝi estas borde de la Akvorezervejo de Lanuza ĉe la plej altaj montopintoj de Pireneoj, proksime al la landlimo kun Francio. Ĝia teritorio konstituas la ĉefurbon de la Valo de Tena.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko Alto Gállego. Ĝi limas norde kun Francio, oriente kun Panticosa, okcidente kun Canfranc; kaj sude kun Biescas. Parto de la municipa teritorio estas okupata de la Natura Monumento de la Pireneaj Glaĉeroj. Sallent de Gállego estas trapasata per la rivero Gállego kaj ĝia alfluanto, la rivero Aguas Limpias, ambaŭ ekfluantaj ene de la propra teritorio kaj kiuj kunfluas proksime de la urba kerno. La Peña Foratata estas granda rokeca monto kaj la plej simbola montopinto de la loko. Aliaj gravaj montopinto ene de la teritorio estas Anayet, Tres Hombres, Arriel kaj Balaitous, el kiuj multaj atingas 3 000 m de alteco. Tio taŭgas por piedirado kaj montogrimpado. Menciendas El Portalet, montopasejo landlima inter Hispanio kaj Francio, kiu komunikas la valojn Tena kaj Ossau.
La loĝloko Sallent de Gállego mem (1305 msm) estas je 87 km norde de Huesca laŭ la ŝoseo A-136 suden al Sabiñánigo kaj Ŭesko, kaj laŭ la sama ŝoseo nordokcidente al Francio. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, trunkokonusaj kamenoj kaj balkonoj kun lignaj prilaboritaj apogreloj.
Historio
Sallent de Gállego estis grava en la historia pasinteco. Iam kun Lanuza kunformis la teritorion nomitan Quiñón de Sallent, unu de la tri historiaj zonoj en kiuj dividiĝis administracie la valo de Tena. En la komenco de la 16-a jarcento oni konstruis gotikan preĝejon, kiu nun enhavas valoran platereskan retablon. Dekomence ĝi estis loko de reĝlando, kaj poste de civila senjorlando de la nobela familio Lanuza.
Plej frua mencio de Escarrilla estas de 1235. Tramacstilla de Tena havas romanikan preĝejon de la 12-a jarcento kun renesanca retablo pri Sankta Mikaelo kaj ampleksigo de fino de la 16-a jarcento.
La disvastigo de skiado en Formigal ekis en 1914 kaj en 1964 oni fondis la modernan kvartalon. La konstruado de la Akvobaraĵo de Lanuza en 1976 okazigis la devigan senloĝigadon de la loko ĝis kompleta abandono en 1978. Lanuza ruiniĝis, sed en la 1990-aj jaroj la iamaj lokanoj sukcesis rekuperi la posedaĵojn neinunditajn kaj ekrevivigis la lokon.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe la lokoj de la areo, sed ĉe Sallent de Gállego mem kiel municipo oni plialtiĝis pro la aligo de apudaj loĝlokoj, nome oni supreniris el malpli ol 700 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 1 557 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejoj, montara arkitekturo, urbaj kernoj de ardezaj tegmentoj kun belaj kamenoj, la rivero Gállego kaj la du akvorezervejoj (Lanuza kaj Búbal) ktp.
Usona Esplorekspedicio de 1838 ĝis 1842
La United States Exploring Expedition (Usona Esplorekspedicio) estis esplora kaj prienketanta ekspedicio al la Pacifiko kaj ĉirkaŭaj teroj kondukitaj fare de Usono de 1838 ĝis 1842. La origina elelektita komandanta oficiro estis komodoro Thomas ap Catesby Jones. Financado por la origina ekspedicio estis postuladita fare de prezidanto John Quincy Adams en 1828, tamen, la Kongreso ne efektivigus financadon ĝis ok jarojn poste. En majo 1836 la oceana esploradvojaĝo estis finfine aprobita fare de la Kongreso kaj kreita fare de prezidanto Andrew Jackson. La ekspedicio foje estas nomita la "U.S. Ex. Ex." por fuŝkontakto, aŭ la "Wilkes-ekspedicio" en honoro de sia venonta nomumita komandanta oficiro, nome la usona mararmea leŭtenanto Charles Wilkes. La ekspedicio gravegis al la kresko de scienco en Usono, aparte la tiama juna kampo de oceanografio. Dum la okazaĵo, armitaj konfliktoj inter pacifikaj insulanoj kaj la ekspedicio ne estis nekutimaj kaj dekduoj da indiĝenoj estis mortigitaj en militagado, same kiel kelkaj usonanoj.
Hohencolernoj
La Hohencolernoj, Hohenzollern, estis germana princa familio, el kiu eliris la princoj-elektistoj de Brandenburgio (1415–1806), pluraj prusaj reĝoj (1701-1918) kaj germanaj imperiestroj (1871–1918), kaj ankaŭ reĝoj de Rumanio dum 1866–1947.
Reĝoj de Prusio kaj Germanaj Imperiestroj
La lasta imperiestro Vilhelmo la 2-a, estis maltronigita en 1918 post la finiĝo de la Unua mondmilito.
La lasta kronprinco, Vilhelmo de Prusio, neniam surtroniĝis.
Reĝoj de Rumanio
La alia branĉo de Hohencolernoj (Hohenzollern-Sigmaringen) regis en Rumanio dum 1866–1947. En decembro 1947 Sovetunio trudis al Mikaelo la decidon abdiki kaj li elmigris al Svislando.
Persona non grata
Uzo en diplomatio
Diplomatoj en la gasta lando, en kiu ili laboras, havas tiel nomatan "diplomatan imunecon", tio signifas ke ne eblas persekuti ilin laŭ la jura sistemo de la gasta lando eĉ kiam ili agis kontraŭ ties leĝoj. La gastiga lando nur havas la eblon forsendi la diplomaton el la lando, deklarante lin aŭ ŝin persona non grata. Krom havi konkretan suspekton pri krima ago de diplomato, ŝtatoj foje forsendas diplomatojn pro suspekto pri spionado, kaj foje ankaŭ simple venĝe pro forsendo de siaj diplomatoj el la hejmlando de la nun forsendata diplomato, aŭ pri ĝenerela koleriĝo pri la hejmlando de la diplomato. Dum la Malvarma Milito ekzemple la registaroj de Usono kaj Sovetunio ĉiam atentis pri "egalkvanteco" de diplomatoj: se unu el la du ŝtatoj forsendis kulturan ataŝeon kaj du pliajn ambasadejajn kunlaboranojn el la lando, la alia tuj responde same forsendis la aliŝtatan kulturan ataŝeon kaj du pliajn ambasadejajn kunlaboranojn el la lando.
Uzo en germaniaj universitatoj
Ĝis la 1960-aj jaroj en iuj universitatoj de Germanio estis la kutimo, ke doktoriĝinto kiu petis habilitiĝon unue devis peti, ke la koncerna universitata fakultato deklaru lin aŭ ŝin "persona grata". Se la fakultata gvidantaro ne donis tiun deklaron, do nomis la kandidaton "persono non grata", habilitiĝo en tiu universitato ne eblis. Foje iuj profesoroj uzis tiun kutimon en interpersonaj bataloj kontraŭ aliaj profesoroj, malebligante habilitiĝon de la malŝatata profesora kolego.
Uzo en neformala lingvouzo
En neformala lingvouzo la termino ofte - aparte en amaskomunikiloj - uzatas por ajnaj personoj, kiuj konsideriĝu "personoj ne bonvenaj" fare de la socio aŭ de la amaskomunikiloj. Paralele ĝi ankaŭ uzeblas en pli eta socia subgrupo, en familio aŭ amikaro, por persono(j) ne bonvenaj en tiu subgrupo. Ankaŭ la kunlaborantaro de kazinoj ofte uzas la terminon por klientoj ne (plu) bonvenaj en la koncerna kazino.
Lingua Eurana
Lingua Eurana estas planlingvo publikigita de la germana programisto Klaus H. Dieckmann el Kolonjo. En 1996 Dieckmann publikigis sian unuan version de la planlingvo, kiun li tiam nomis Eurisch, en 2004 Lingua Eurana.
En 2014, li nomis sian planlingvon Eurêsa.
Eliza Orzeszkowa
' (ankaŭ nomita ; naskiĝis ' la  en Milkowszczyzna; mortis la  en Grodno) estis pola verkistino. En sia epoko ŝi estis tre konata. Ŝiajn verkojn traplektas la ideoj de la sensukcesa pola ribelo de 1863 kontraŭ Rusio, de sociaj justeco kaj egaleco, de persona libereco kaj de frateco de la homoj.
Ŝi naskiĝis en nobela familio kaj edziniĝis en aĝo de 17 jaroj kun la bienulo Piotr Orzeszko. Oni senvalidigis la geedzecon post 11 jaroj kaj ŝi ekloĝis en Grodno. Ŝi edziniĝis denove en 1894, sed la dua edzo mortis post du jaroj.
En Esperantujo ŝi estas konata kiel la aŭtorino de Marta. La romanon esperantigis Ludwik Lejzer Zamenhof, kies traduko estis ankaŭ tradukita al la japana. Tial tiu romano estis vaste legata en japanaj lernejoj kiel eduka legaĵo.
En la jaro 1905 Eliza Orzeszkowa, Henryk Sienkiewicz kaj Lev Tolstoj estis nomumitaj kiel kandidatoj por la Nobel-premio pri literaturo. La premion ricevis Sienkiewicz.
Verkoj
En 1878 aperis ŝia romano Meir Ezofowicz, en kiu ŝi vigle priskribis la vivon de judoj en belorusa urbeto. La verko propagandis ne la toleradon, sed la asimiladon de la judoj.
Dziurdziowie (1885) temas pri senscio kaj superstiĉo de la malriĉaj kamparanoj. Cham (1888) estas tragika historio pri amo de simpla fiŝisto al neŭrotika, rafinita urba fraŭlino.
Ŝia ĉefa verko estas Nad Niemnem („Ĉe Nemano”; 1888), kiu prezentas polan komunumon en Litovio. Bene nati („Moŝtaj naskiĝintoj”; 1892) prezentas malriĉajn nobelojn de vilaĝoj.
Cuco Valoy
Cuco VALOY (Sankta Domingo, 1937) estas dominga kantisto alias El Brujo.
Li komencis sian karieron en la grupo Los Ahijados kun sia frato Martín. En 1975 li formis la bandon Los Virtuosos (ankaŭ konita kiel La Tribu) kaj li estas la patro de kantisto Ramón Orlando.
Máté Zalka
ZALKA Máté (naskiĝnomo Béla Frankl, n. la 23-an de aprilo 1896 en Matolcs, Hungario, m. la 11-an de junio, 1937 en Huesca, Hispanio) estis hungara verkisto kaj revoluciulo. La pseŭdonimo Máté Zalka, estis inspirita de la urbo Mátészalka, proksima al lia naskiĝloko.
József Zimányi
József Zimányi [jOĵef zimAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zimányi József estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1990, ordinara en 1995) de Hungara Scienca Akademio. Lia edzino estis Magdolna Zimányi.
Máté Zalka
Li venis el etburĝa familio. Kiam li aĝis 18, li ek-soldatservis.
József Zimányi
József Zimányi naskiĝis la  1931 en Budapeŝto. Li mortis la 2006 en Budapeŝto.
Biografio
József Zimányi frekventis gimnazion, poste universitaton en Budapeŝto inter 1950-1954. Li lernis kun Judit Németh és István Lovas. Post la diplomo li eklaboris en fizika esplorinstituto. Li partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, tial poste li longe ne rajtis viziti okcidentan Eŭropon. En 1969 li ricevis eblecon viziti instituton pri Niels Bohr. Baldaŭe li enkondukis la komputadon en la institutaj esploroj. En 1972 li doktoriĝis el fiziko. Li strebis multe por Hungario aliĝu al CERN. Li okupiĝis precipe pri la nuklea fiziko. Li ricevis 5 premiojn ekde 1962.
Máté Zalka
Zalka batalis en Italio kaj pri tio verkis la novelon "Doberdó". Li militkaptitiĝis en 1916 en la rusa fronto kaj en la prizonkampo (Krasnojarsk) konatiĝis kun la marksisma ideologio. Li batalis en Rusio kontraŭ la blankuloj kaj en 1920 kontraŭ Kolĉak. Kiam oni reakiris la or-rezervon de la soveta ŝtato, li akompanis ĝin de Aĉinsk ĝis Kazan. Li batalis ankaŭ kontraŭ Vrangel, iĝis ano de la Rusia Komunista Partio (1920), poste agadis en diversaj postenoj en Sovetunio (diplomatia kuriero, direktoro de la Ŝtata Libroeldonejo 1922-25, direktoro de la moskva Revolucia Teatro 1925-).
Li batalis en la hispana enlanda milito (1936) kiel Generalo Lukács. Li mortis en bombardado.
Post la fino de la enlanda milito, li okupiĝis pri literatura agado en Moskvo. Unua novelo en la rusa lingvo aperis en Moskvo en la jaro 1924.
Verkaro
Zalka verkis plurajn librojn inspiritajn de sia milita sperto dum la Unua Mondmilito kaj la Rusia enlanda milito, emfazante la fratecon inter la popoloj, la absurdaĵon kaj maljustecon de la mondmilito.
Bibliografio
Doberdo. trad. János Petik, MAS, 2013, 317 p., ISBN 978-2-918300-90-8
László Kubanek
László KUBÁNEK rumania hungara dizajnisto, skulptisto, pentristo. Li naskiĝis en Cristuru Secuiesc la 7-an de junio 1967.
Kariero
László Kubánek akiris diplomon en Arta Altlenejo Ioan Andreescu de Kluĵo en 1998. Nuntempe li loĝas en Odorheiu Secuiesc.
Tropika Ŝtormo Jose (2005)
Tropika Ŝtormo Jose estis la deka nomita ŝtormo de la uragana sezono en 2005.
Ĝi formiĝis en la Golfo de Kampeĉe la 22an de Aŭgusto kaj venis superteren en la Meksika ŝtato de Veracruz la venontan tagon. Ĝi retenis tropikajn karakterojn dum malpli ol unu tago antaŭ disiĝi, sed ankoraŭ portis pluvegojn al la regiono. Koto-glitoj kaŭzitaj de la pluvego mortigis ok personojn, ses el tiuj rekte, kaj kaŭzis 45 milionojn da usonaj dolaroj (de 2005) en damaĝoj.
NGC 741
NGC 741 (aliaj indikoj — IC 1751, PGC 7252, UGC 1413, MCG 1-6-3, ZWG 413.8, 3ZW 38, VV 175) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zoltán Zádor
ZÁDOR Zoltán (za:dor), Balla estis hungara aktoro, reĝisoro, laborelestro, tradukisto naskita en Pest la 3-an de majo 1835 kaj mortinta en Nagyenyed la 24-an de decembro 1882.
Kariero
Zádor debutis en 1858 en trupo de György Molnár. De 1877 ĝis sia morto li elpaŝis en Transilvanio en trupo de Andor Sztupa.
Lozon
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lozonnais.
Ĝi nun formas parton de Marigny-Le-Lozon.
Ĝakobabad
Ĝakobabad (جيڪب) aŭ Jakoburbo estas universitata urbego en provinco Sindo (Pakistano). Ĝi estas sidejo de la samnomaj kantono kaj distrikto. La loknomo derivas sian nomon de en:John Jacob (East India Company officer). En lia honoro, la britoj nomis la urbon Ĝakobabad.
Geografio
Ĝakobabad situas ĉe renkontiĝo de Sindo kaj Baluĉio en meza Pakistano. Sukur troviĝas 77, Kveta 255, Hajderabado 323, Multano 362, Karaĉio 406, Fajsalabado 569, Lahore 677, Peŝavaro 701, Rawalpindi 736, Islamabado 748, Sialkot 753 kilometrojn (aere).
Historio
Antaŭ dominado de britoj (1843) la historia loknomo de Ĝakobabad estis Ĥangarh, kiu tiutempe estis kvazaŭ vilaĝo. Pro la strategia geografia loko generalo John Jacob, la unua vickomisaro de la distrikto establis urbeton en 1847. Dum la britoj la urbo estis distrikta sidejo (tiam en Baluĉio) kaj ĝi ricevis municiporajton en 1875. Helpis la evoluon la fervoja nodo. Post la sendependeco de Pakistano en 1947, la hinduoj migris al Hindio, dum la islamaj rifuĝintoj de Hindio ekloĝis ankaŭ en Ĝakobabad. Dudek du ŝijaistoj estis mortigitaj pro sinmortiga bombatako en oktobro 2015.
Ekonomio kaj eduko
Ĝakobabad situas en kultivadregiono pri rizoj kaj grenoj, tial la urbego estas grava loko de tiuspecaj merkatoj kaj muelejoj. Manufakturoj inkluzivas kotonajn tapiŝojn, brodaĵojn, lakitajn lignajn ludilojn kaj lampojn.
Ekde 1947 universitato funkcias en la urbo.
Trafiko
La centra geografia loko de Ĝakobabad igas ĝin grava trajno kaj vojtransporta nabo inter Kveta kaj Sukur. La lokan flughavenon la armeo havas, tamen estas ankaŭ civilaj flugoj. Dum krizo de Afganistano ĝi estis ankaŭ bazo de Usono, eĉ nun ĉe la flughaveno estas usonanoj kaj militaviadiloj.
Klimato
Ĝakobabad situas en arida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BWh) kun ekstreme varmaj someroj kaj mildaj vintroj. La urbo estas konsiderata unu el la plej varmaj urboj en Pakistano. La plej alta registrita temperaturo estis 52.8 °C kaj la plej malsupra −3.9 °C, la jara temperaturo estas 27 °C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 110 mm, en ĉiuj monatoj pluvetas, tamen menciinda pluvo estas en julio kaj aŭgusto pro la musono.
Tanta
Tanta (طنطا) estas la kvara plej granda urbo en Egiptio. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Gharbiyah kaj situas en nordorienta Egiptio. Ĝi havias 658,798 loĝantojn (2018).
La urbo situas en la delto de la rivero Nilo kaj estas ankaŭ la plej granda urbo en la delto. Ĝi estas grava fervoja krucvojo kaj situas sur la ĉefŝoseo, kiu ligas Kairon kaj Aleksandrio n. Grava institucio estas la Universitato Tanta.
Ekzistas ankaŭ moskeo kun la tombo de ŝejko Ahmad al-Badawī, 11-jarcenta islama sanktulo, fondinto de la sufiisma ordo Badawiyya. Honore al li okazas festivalo, kiu daŭras 8 tagojn kaj kiu allogas ĉirkaŭ 2 milionojn da islamanoj el ĉiuj lokoj de Egiptio kaj aliaj arabaj landoj.
Religio
En 2017 tie okazis atakoj kontraŭ koptaj kristanoj.
Noto
Tiu ĉi estas parta aŭ kompleta traduko de la originala artikolo en la nederlanda, Tanta (prilabora historio)
Salgadinho (Paraibo)
Salgado de São Félix estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.871 loĝantojn en 2015.
Vinkovci
Vinkovci, hungare Vinkovce estas urbo en Kroatio.
Situo
Vinkovci situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Vukovar-aŭtoŝoseo inter Zagrebo-Beogrado, tie kruciĝas fervojoj Zagrebo-Vukovar kaj Osijek-Beogrado, fine estas fervoja linio al Bosnio.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, dum la ferepoko keltoj loĝadis tie, poste la romianoj havis tie urbon "Cibalia". En la 3-a jarcento Cibalia iĝis episkopejo. Post la mezepoko la urbo apartenis al la Osmana Imperio, poste al la Habsburga Imperio, kiel limogarda zono. La lernejo ekfunkciis en 1762. Ĝis Traktato de Trianon Vinkovci apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Szerém, al distrikto de Vinkovci, kies distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Famuloj
En Vinkovci mortis oficiro Stephan Schulzer von Müggenburg.
Jon Lormer
John Austin LORMER (1906 - 1986), kiu ankaŭ uzis la ortografian variaĵon de sia nomo kiel Jon Lormer, estis usona aktoro.
Li komencis sian karieron en teatro je 1936 per American Holiday en Novjorko. En televido li debutis en 1950 per The Ford Theatre Hour kaj en kino per Girls on the Loose en 1958. Li dum 1950-aj jaroj aperis ankaŭ en dekoj da televidserioj kiel Have Gun - Will Travel, U.S. Marshal, Lawman, krom kinfilmoj From Hell to Texas, The Matchmaker, I Want to Live!, Rally 'Round the Flag, Boys!, Career kaj The Gazebo.
Dum 1960-aj jaroj, li aperis en televidserioj Laramie, Maverick, Naked City, Bronco, The Untouchables, Dennis the Menace, The Twilight Zone, Empire, Perry Mason, Dr. Kildare, The Fugitive, Laredo, The Invaders, Voyage to the Bottom of the Sea, Batman, Daniel Boone, Peyton Place, Lancer, The Big Valley, The Outcasts, The Wild Wild West, Mission: Impossible, Bonanza, Star Trek inter aliaj kaj ankaŭ en kinfilmoj kiel Where the Boys Are, The Comancheros, The Wonderful World of the Brothers Grimm, Dead Ringer, One Man's Way, A Tiger Walks, Kisses for My President, Youngblood Hawke, Two on a Guillotine, Zebra in the Kitchen, A Fine Madness, Dimension 5, The Sand Pebbles, Doctor, You've Got to Be Kidding!, If He Hollers, Let Him Go! kaj The Learning Tree.
Lormer aktoris en 1970-a jardeko en kinfilmoj Getting Straight kaj Doctors' Wives krom televidaĵoj kiel The Virginian, Ironside, Columbo, My Three Sons, Gunsmoke, Alias Smith and Jones, The Rookies, Lassie, The Gun and the Pulpit, Planet of the Apes, Rooster Cogburn, The Waltons, Greatest Heroes of the Bible, The Incredible Hulk, The Golden Gate Murders, The Dukes of Hazzard ktp.
En 1980-aj jaroj li laboris ĉe televidaĵoj Quincy M.E., Magnum, P.I., Father Murphy, Little House on the Prairie, Highway to Heaven inter aliaj kaj ĉe kinfilmo Creepshow. Lia lasta laboro estis je kinaĵo Beyond the Next Mountain en 1987.
Buxheimer Orgelbuch
La Buxheimer Orgelbuch estas kodekso ekestinta ĉ. 1460/70, kiu entenas 256 originalajn komponaĵojn kaj aranĝaĵojn por klavarinstrumentoj. Ĉi tiuj originas de diversaj gravaj komponistoj de la epoko (ekz. John Dunstable, Guillaume Dufay, Gilles Binchois, Walter Frye, Conrad Paumann, Baumgartner).
Krom aranĝaĵoj de profanaj kanzonoj, dancaĵoj kaj kantoj ĝi entenas ĉ. kvindek pecojn de sakral-liturgia karaktero kaj ĉ. tridek preludojn, je kiuj la rapsodia-figurativa kaj nur-akordaj partoj alternas. La pecoj plejparte estas du- kaj trivoĉaj, sed ankaŭ troveblas kvarvoĉajoj.
La esploro ankoraŭ ne samopinias pri deveno kaj ekesto de la Buxheimer Orgelbuch, kiu ne montras uzadospurojn kaj pro tio povas estis konsiderata kiel kopio por instruaj aŭ reprezentaj celoj. Supozeble ĝi devenas de skribisto el la sudgermana regiono kaj eniris trans Nurenbergo, Munkeno kaj Bazelo dum la 16-a jarcento en la posedaĵon de la Monaĥejo Buxheim ĉe Memmingen. Tiu ĉi ofertis ĝin en 1883 je aŭkcio, kaj ekde tiam ĝi troviĝas en la stoko de la Bavara Ŝtata Biblioteko en Munkeno. En la fakliteraturo ofte troviĝas atribuado al la rondo ĉirkaŭ Conrad Paumann. Tio ĉi signifus, ke la manskribaĵo devenas de Munkeno, ĉar Paumann ekde 1450 ĝis sia morto en 1473 aktivivs kiel bavara kortegorgenisto. De Paumann originas la orgeninstruilo Fundamentum Organisandi, kiu komplete konserviĝis en la Buxheimer Orgelbuch samkiel en la Lochamer-Liederbuch.
La tabulaturo de la Buxheimer Orgelbuch konsistas el seplinia sistemo kaj literoj.
Ferdinand Ries
Ferdinand RIES (28-an de novembro 1784 en Bonn; 13-an de januaro 1838 en Frankfurto ĉe Majno) estis germana komponisto kaj pianisto.
Verkaro
La verklisto de Ferdinand Ries enhavas multajn komponaĵojn por piano, sed ankaŭ ĉambromuzikon, 8 simfoniojn, intrumentajn konĉertojn, operojn (laŭstile de Beethoven), samkiel sakrala kaj malsakrala voĉkanta muziko. Lian kontribuon al la ĉambromuziko por arĉinstrumentoj ĝis nun oni ne laŭmerite taksis.
Al lia intima rilato kun Beethoven dankendas la informoj, ankoraŭ nuntempe gravaj por la studado de ĉi lasta kiel artisto kaj homo, kiujn li kune kun Wegeler publikigis sub la titolo: "Biographische Notizen über L. v. Beethoven" (Koblenco 1838).
Jen la 8 simfonioj:
Las Omañas
Las Omañas [lasoMAnjas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco en tradicia komarko Ribera del Órbigo ĉe la rivero Órbigo. Las Omañas estas komprenata etimologie kiel "Granda Akvo" el latina "akva magna", alude al la kunfluejo de la riveroj Luna kaj Omaña kio kreas la riveron Órbigo, reprezentata en la blazono kiel majuskla Y.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Mataluenga, Las Omañas, Pedregal, San Martín de la Falamosa kaj Santiago del Molinillo, okupas totalan areon de 32,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 261 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 38 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromiaj setlejoj de Bronzepoko poste uzataj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estas de 1154. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj, poste lupolo), brutobredado, ĉasado, fiŝkaptado kaj forstado de poploj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, piedirado, karnavalo).
Oni parolas kaj la hispanan kaj malpli la leonan.
Schulfarm Insel Scharfenberg
La Schulfarm Insel Scharfenberg ekde 1922 estas parte internuleja lernejo en Berlino kaj konsideriĝas unu el la modelaj ekzempleroj de progresema eduko. Ĝi situas sur samnoma insulo de la lago Tegeler See en la urbodistrikto Reinickendorf. Nuntempe ĉirkaŭ 450 lernejanoj frekventas la gimnazion, el ili ĉirkaŭ 70 vivas en la internulejo. Dekomence, esenca detalo de la lernejo estis vesperaj parlamentaj kunvenoj, en kiuj instruistoj kaj infanaj lernejanoj havas samajn rajtojn kaj samrange voĉdonas en balotoj.
Rilatoj al Esperanto
Inter la 1960-aj kaj 2010-aj jaroj tie laboris la muzika instruisto Jupp Niermann, filo de laborista esperantisto kaj onklo de la esperantomovadaj aktivuloj Birgit, Wieland kaj Thomas Pusch.
Hvaler
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Østfold. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun (la lasta, Strömstad, situas en Svedio).
Takeshi Koshida
Takeshi Koshida (japane 越田 剛史, n. 19-an de oktobro 1960) estas japana futbalisto. Li de 1980 ĝis 1985 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
1483 Hakoila
1483 Hakoila estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan astronomon Kosti Johannes Hakoila, asistanto de la malkovrinto.
Franc-Maŭricianoj
Franc-Maŭricianoj estas la komunumo de franca origino inter la loĝantoj de Maŭricio. Ili nombras pli ol 24,000.
Originoj
La unuaj francaj setlantoj alvenis en Maŭricio (tiam nomita Isle de France) en 1722, post antaŭaj malsukcesaj klopodoj de setlado fare de nederlandanoj, kaj la posta abandono de la insulo. Ili loĝis kaj prosperis en la insulo, regante ĝin ĝis la brita invado de 1810. Tiuj francoj ege identigitaj kun la insulo, laŭ la terminoj de kapitulaco rajtis pluloĝi kiel distinga francparolanta etna grupo dum la venontaj 158 jaroj sub brita regado antaŭ kiam Maŭricio atingis sendependecon.
Demografiaj faktoroj
Plej Franc-Maŭricianoj estas Romankatolikoj.
La Lucerne-d'Outremer
La Lucerne-d'Outremer estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lucernais.
Vera (Almerio)
Vera [BEra]] estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio en la komarko Levante Almeriense.
La areo de la municipo estas 57 km2 kie loĝas 12256 geloĝantoj, do loĝdenso estas 215.0 loĝ./km2. Vera situas je 92 km de la provinca ĉefurbo Almerio je altitudo de 97 metroj super marnivelo.
Ferioj en Japanio
Japanio estas do unu el la landoj kiuj havas la plej multajn feritagojn en la mondo (15 feritagoj). La plej multaj el ili rilatas al la du grandaj religioj en Japanio: ŝintoismo kaj budhismo.
Vera (Almerio)
Grava altiraĵo de la municipo estas belaj kaj etendaj strandoj.
Ferioj en Japanio
La ekde fino de aprilo ĝis komenco de majo okazantaj festtagoj nomiĝas Golden Week (ora semajno).
Vera (Almerio)
Historio
En 1518 Vera suferis teruran tertremon, kiu okazigis 150 mortintojn kaj detruis totale la lokon, pro kio oni translokiĝis al la aktuala loko. La nova urbo estis konstruita en 1520 fermita per muregoj kun ok krenelaj turoj. Krome oni konstruis la preĝej-fortikaĵon, senornama ekstere kaj gotika-mudeĥara interne.
Meze de la 20a jarcento estis malpli ol 5000 loĝantojn, sed poste oni plialtiĝis ĝis la nunaj pli ol 15 000. Tio estas, oni triobligis la loĝantaron.