cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinagogo nova de Erfurto
Historio
La modesta, krude stukita duetaĝa konstruaĵo estis farita en 1951/52 laŭ la planoj de Willy Nöckel kaj konsekrita la 31-an de aŭgusto 1952. La transdono al la juda komunumo estis farita fare de la CDU-frakciestro Otto Nuschke.
Ĝi anstataŭas la t.n. Grandan sinagogon, kiu estis detruita dum la Kristala nokto.
La 20-an de aprilo 2000 (naskiĝtaga datreveno de Hitler) estis farita atenco per brulbombeto.
Seitingen-Oberflacht
Seitingen-Oberflacht estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zsolt Bognár (pianisto)
Zsolt Bognár [ĵolt] estas usona pianisto.
Zsolt Bognár naskiĝis en 1982 en Urbana (Ilinojo) (Usono).
Biografio
Zsolt Bognár devenis el varia hungara-filipina familio. Li komencis la pianostudojn en la aĝo de naŭ, poste en arta lernejo en Bostono kaj ĉe preparlernejo de la konservatorio. Bognár ricevis diplomon en muzika instituto en Klevlando, kie li studis kun en:Sergei Babayan kaj en:Paul Schenly. Bognár prezentis koncertojn en la pli signifaj usonaj urboj. Internacie li koncertis en Tokio, Berlino, Munkeno kaj Vieno. Li jam ricevis diversajn muzikajn premiojn. Li loĝas en Klevlando.
Shigeru Yokotani
Shigeru Yokotani (横谷 繁, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Ehime FC, Kyoto Sanga FC, Omiya Ardija kaj Ventforet Kofu.
Esperantoklubo de Stokholmo
En aprilo 1898 fondiĝis la Esperantoklubo de Stokholmo (EKS), origine je la nomo Klubo Esperantista en Stokholmo. La unua kluba sekretario estis Per Ahlberg ĝis la Ido-skismo en 1909.
Historio
En 1906 Sveda Esperantista Societo estis fondata en Stokholmo de reprezentantoj de la kluboj de Stokholmo, ses pliaj urboj kaj izolaj Esperantistoj el diversaj partoj de la lando - de la 1-a de januaro 1910 ĝi estas nomata ”Sveda Esperanto-Federacio” (SEF).
Elstarigindas, ke en 1918 fondiĝis Eldona Societo Esperanto, kaj en 1922 kreiĝis Sveda Esperanto-Instituto. Ekde aŭtuno 1930, la laborista kleriga asocio en Stokholmo ankaŭ disponigis ĉiusemajne duonhoran radio-programon por informado pri Esperanto.
Post radio-diskuto pri la ”mondlingva problemo” en 1933, la Stokholma grupo per sia energia vicprezidanto Teodor Julin aranĝis en la centro de la ĉefurbo ekspozicion por montri al la publiko, ke Esperanto estas lingvo preta, uzata kaj utila; interalie la kronprinco de Svedio vizitis kaj interese rigardis la ekspozicion. De la 4-a ĝis la 11-a de aŭgusto 1934 en la urbo okazis la 26-a Universala Kongreso de Esperanto.
Tamen ankaŭ la 65-a Universala Kongreso de la 2-a ĝis la 9-a de aŭgusto 1980 estis tre sukcesa movada evento, kaj kiam fine de la 1980-aj jaroj malfermiĝis la limoj en Eŭropo kaj kolapsis la antaŭe komunistaj ŝtatoj, venis nova ondo de esperantistoj kiuj de tie translokiĝis al Stokholmo kaj ekde tiam pliriĉigis la urban kulturan Esperanto-vivon - interalie la kantista duopo Ĵomart kaj Nataŝa el eksa Sovetunio.
Benedikto de Skalka
Ni havas malmulte da informoj pri la sankta Benedikto. Ununuran raporton pri li mencias la sankta Maŭro de Pécs, ankaŭ hungara episkopo, kiu konis Benedikton. Li skribas, ke post la morto de sankta Andreo Svorad, Benedikto decidis loĝi en la sama loko. Laŭ la modelo de sia instruisto li vivis tre strikte. Post tri jaroj venis rabistoj, ĉar ili pensis, ke li havas multe da mono. Ili venigis lin al la rivero Vah, ŝnurligis kaj ĵetis en la akvon. Oni longe serĉis lian korpon, sed ne povis trovi ĝin. Oni tamen vidis, ke dum tuta jaro aglo sidis apud Vah, kvazaŭ ĝi observus ion. Iu viro eniris la riveron kaj trovis tie la neputritan korpon de Benedikto. Li estis entombigita en la baziliko de la sankta Emeramo en Nitro kune kun la sankta Andreo-Svorad.
Benedikto estis lia monaĥa nomo. La baptonomo ne estas konata. Li estas konsiderata kiel slovaka sanktulo, kvankam iuj fontoj diras, ke li devenis de Pollando. Li venis al Andreo Svorad, kiam Andreo jam estis en la maljuna aĝo kaj bezonis helpanton. Ili kune vivis tre strikte, en preĝoj, meditoj, laboro kaj fasto. Benedikto daŭrigis ĉi tiun vivstilon post la morto de Andreo. Preskaŭ tuj post lia entombigo la kredantoj de Nitro kaj ĉirkaŭaĵo kultis lin kune kun la sankta Andreo. Papo Gregorio la 7-a en la jaro 1083 sanktproklamis lin kune kun Andreo, la hungara reĝo Stefano la 1-a, lia filo Emeriko kaj la episkopo Gerardo.
Puerto-Rika lacertokukolo
La Puerto-Rika lacertokukolo (Coccyzus vieilloti) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Ĝi estas endemismo de la insulo de Puerto-Riko, kaj estas unu el la 4 specioj de lacertokukoloj kiuj ĉeestas nur en Karibio. Tiuj estis antaŭe lokitaj en la genro Saurothera (greke "lacertomanĝanto") de la familio de Kukoledoj, sed nuntempe ili estas enmetitaj kun la specoj de la genro Coccyzus (AOU 2006).
La specifa nomo de la Puerto-Rika lacertokukolo rememoras la francan ornitologon Louis Jean Pierre Vieillot.
Tiu specio havas helgrizajn bruston kaj gorĝon, cinamokoloran suban korpon kaj brunan supran korpon. La ĉefa identiga karaktero ĉe tiu specio estas longa malhela vosto kun du blankaj punktoj en siaj eksteraj vostoplumoj. La irizo estas flavbruna kaj estas ankaŭ ekstera ruĝa kaj rimarkinda ookulringo. La birdo estas 40 ĝis 48 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 80 g.
La Puerto-Rika lacertokukolo loĝas en arbaroj (komuna en la ŝtatarbaroj Guánica, Guajataca kaj Vega kaj en la Nacia Parko Kariba kaj en kafoplantejoj tra la tuta insulo de Puerto-Riko. Tiu specio povas esti observita trankvile kaj lerte manĝanta inter la arbara herbaro lacertojn, sian ĉefa dietelemento (proksimume 75%). Ili manĝas ankaŭ grandajn araneojn, skarabojn, raŭpojn kaj fostoinsektojn kiel kromaĵojn al la dieto (ĉ 25%).
Tiu specio konstruas neston el bastonetoj, kie la ino demetas el 2 ĝis 3 bluajn ovojn. La voĉo esta iu "kao-kao"
Chouzy-sur-Cisse
Chouzy-sur-Cisse estas malaperinta franca komunumo lokita en la kantono Onzain, en departemento Loir-et-Cher kaj en regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi nun formas parton de Valloire-sur-Cisse
Geografio
La urbo situas proksime de Blois laŭ la Luaro. Du branĉoj de la rivero Cisse trapasas tra la komunumo.
Historio
Tie en 834 Ludoviko la Pia ricevis la obeemon de sia filio Lotaro la 1-a.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (0,33 %) en 2009.
NGC 5029
NGC 5029 (aliaj indikoj — UGC 8293, MCG 8-24-87, ZWG 245.32, PGC 45880) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bantice
Bantice (Panditz) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1046.
Memorindaĵoj
Ĉe la municipo troviĝas baniĝeja biotopo kaj sportejo.
Necesejoj en Japanio
Necesejoj en Japanio ekzistas jam de pli ol 2000 jaroj. Nuntempe oni trovas en Japanio ankoraŭ tradiciajn kaŭrajn necesejojn, sed ankaŭ modernegajn modelojn kun akvoĵeto, aersekigilo, ktp. Plej ofte necesejoj en Japanio estas unu el la tri sekvaj tipoj:
Historio
Necesejoj troviĝis en Japanio ekde la komenco de la japana civilizo, kvankam oni ankoraŭ ne tutcertas pri ilia konstru- kaj uzmaniero. La unuaj kloakoj datiĝas de la Yayoi-epoko (-300 ĝis 250). Ili troviĝis en grandaj ejoj, eble kun lavejoj. Dum la Nara-epoko (inter 710 kaj 784), forflusistemo estis kreita en la ĉefurbo Nara, konsistanta el riveretoj 10 ĝis 15 centimetrojn larĝaj super kiuj oni povis kaŭri unu piedo je ĉiu flanko. Lignajn bastonetojn oni uzis kiel neceseja papero (vidu foton). Ankaŭ la unuaj necesejoj konataj el Japanio datiĝas de tiu epoko. Ili estis konstruitaj super malfermita truego, kiel nuntempaj eksteraj necesejoj. Tiam oni uzis algojn por purigi sin, sed dum la Edo-epoko oni anstataŭis ilin per higiena papero el washi (tradicia japana papero). En montaraj regionoj oni uzis ankaŭ lignerojn kaj grandajn foliojn. Plej ofte necesejoj estis konstruitaj super rivereto.
Nellie Melba
Damo Nellie MELBA (naskita Helen Porter Mitchell, la 19-an de majo 1861 - la 23-an de februaro 1931 ) estis aŭstralia soprano kantisto, la unua aŭstraliano kiu atingis internacian rekonon en tiu kampo.
Vivo
Melba estis naskita Helen Porter Mitchell en Richmond (nun antaŭurbo de Melburno) en muzikan familion. Ŝia muzika talento elstaris en la prestiĝa privata lernejo, kie ŝi frekventis. En 1880 ŝi translokiĝis kun sia patro al Kvinslando.
Necesejoj en Japanio
Historio
Eĉ se historie sekaj necesejoj estis pli oftaj ĉar pli facile konstrueblaj, ili ankaŭ ebligis uzon de la fekaĵoj kiel sterkaĵo. Tio estis tre grava en lando, kie la budhismo kaj ties vegetarismo malpliigis viandokonsumon. Fakte fekaĵoj de riĉuloj kostis pli multe, ĉar ilia nutraĵo estis pli bona. Tion oni malpli faris post la dua mondmilito, pro higienaj kialoj, sed ankaŭ pro pli vasta uzo de kemia sterkaĵo. Japanio havis tre altan higienonivelon: la forĵeto kaj reuzo de homa fekaĵo okazis ĉie en Japanio, kiam en Eŭropo oni verŝis la enhavon de noktopotoj simple surstraten en la plej multaj urboj (nokte oni ellasis la porkojn por ke ili purigu la stratojn ).
Nellie Melba
Vivo
Melba edziniĝis kun Charles Nisbet Frederick Armstrong, la filo de broneto, kaj naskis unu knabon. Surpapere, ŝia geedziĝo daŭris preskaŭ dudek jarojn, sed praktike ne daŭris pli ol du jarojn. Melba estis libera spirito; Patrineco kaj sociaj konvencioj ne konvenis al ŝi, kvankam poste en la vivo ŝi estis proksima al sia filo kaj nepino. Ŝia bopatrino, kiu volis resti en kontakto kun sia nepino, helpis al Melba frue en ŝia kariero.
Necesejoj en Japanio
Historio
En Okinawa ĝis la dua mondmilito, necesejoj estis ofte ligitaj al porkejo, kaj tiel la porkoj nutris sin per homaj fekaĵoj.
Nellie Melba
Vivo
En 1886 ŝi vojaĝis al Eŭropo kun sia familio en provo komenci muzikan karieron. Kiam ŝi malsukcesis en Londono, ŝi daŭrigis al Parizo, kie konata instruisto, Mathilde Marchesi, jesis gvidi ŝin en kantado. Tiu estis por ŝi la komenco de profesia kariero en Aŭstralio kaj Anglio, kiu alportis ŝin al la statuso de Prima Donna ĉe la Royal Opera House, en Covent Garden ĝis la 1920-aj jaroj. Estis Mathilde Marchesi kiu ankaŭ konvinkis ŝin adopti taŭgan nomon por la sursceneja arto. "Melba" estis elektita kiel mallongigo de la nomo de ŝia hejmurbo, Melburno.
Laconi
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago, la 7-a de decembro, sekve estas la komunuma festotago.
Necesejoj en Japanio
Historio
Okcidentalaj necesejoj kaj urinejoj ekaperis en Japanio komence de la 20-a jarcento, sed ili disvastiĝis nur post la dua mondmilito pro la usona okupado. En 1977, vendnombro de okcidentaj necesejoj superis tiun de tradiciaj necesejoj. Influite de svisa kaj usona modeloj la plej granda japana firmao, TOTO, enkondukis Washlet en 1980. Japanaj entreprenoj nuntempe produktas la plej modernajn kaj plej altteknikajn necesejojn en la mondo.
Laconi
Najbaraj komunumoj estas.
Necesejoj en Japanio
Terminologio
Necesejoj (ejoj kaj ujoj) havas multajn nomojn en la japana lingvo. La plej kutima vorto estas toire (トイレ). Toire estas mallongigo de toiretto (トイレット), el la angla toilet (necesejo). Nuntempe toire kaj toiretto estas uzitaj por nomi kaj la ujon kaj la ejon, kiu enhavas ĝin.
Nellie Melba
Vivo
En 1909 Melba aĉetis dometon en Coldstream, urbeto 50 km de Melburno. La dometo nuntempe staras ĉe la krucvojo de la aŭtovojoj de Aronda kaj Melba (nomita laŭ ŝi). Ŝi ankaŭ establis muziklernejon en Richmond.
Malgraŭ la anĝela voĉo kiu gajnis al ŝi ŝian respekton kaj admiron, ŝi ankaŭ estis konata pro sia diva personeco, postulema kaj bolanta; Pli ol unufoje ŝi faris lastminutajn decidojn antaŭ prezento, ofte konscie puŝante aliajn soprankantistojn al la malantaŭo de la scenejo kiam ŝi deturnis atenton de ili al si mem. Laŭ ŝia sento, la tri vortoj "Mi estas Melba" sufiĉis por pravigi ajnan deziron aŭ kapricon de ŝi. Ŝi ne toleris rivalecon, de ajna flanko. Tenoro John McCormack, en la nokto de sia debuto en London, provis dankklini antaŭ la spektantaro dum ŝi estis sur scenejo, sed ŝi puŝis lin reen per sia brako. "En ĉi tiu domo, estas neniu klinanta kune kun Melba."
Necesejoj en Japanio
Terminologio
Inter la multaj aliaj vortoj, kiuj nomas necesejojn, la plej komuna estas certe otearai (お手洗, litere "manlavejo"). Pli precise, otearai nomas do la ejon, kie troviĝas lavabo. Tia eŭfemismo korespondas al la angla bathroom, kiu signifas litere "banejo".
Alfonz Pechan
Li verkis lernolibrojn pri matematiko, fiziko kaj meteologio. Esperantisto ekde 1920, li instruis la lingvon dum pli ol 60 jaroj, prezidis la Hungaran Esperantan Pedagogian Asocion (1935-1945) kaj la Landan Ekzamenan Komitaton (de 1939), ekzamenis pli ol 5 mil homojn. Li estis LKK-ano de la 51-a UK (Budapeŝto, 1966), landa inspektoro pri Esperanto-instruado kaj kunlaboranto de la ĉiutagaj Esperanto-elsendoj de Hungara Radio.
Necesejoj en Japanio
Terminologio
Oni ofte vidas ankaŭ la vorton keshōshitsu (化粧室), alia litera traduko de la angla powder room (pulvorejo), sur ŝildoj de vendejegoj, vendejaroj aŭ kun la piktogramo ĉe publikaj necesejoj. Alia moderna vorto por necesejo, denove el la angla estas resutorūm (レストルーム, ripozejo), kvankam tiu vorto estas nur malofta.
Alfonz Pechan
La poŝvortaroj Esperanto-hungara kaj hungara-Esperanto
Ses eldonoj de liaj daŭre uzataj hungara-Esperanta kaj Esperanta-hungara vortaroj (1958, 1961, 1968, 1988) vendiĝis en preskaŭ 100 mil ekzempleroj.
Necesejoj en Japanio
Terminologio
Benjo (便所, litere "ekskrementejo" aŭ "fekaĵejo") estas uzita, sed konsiderata nekonvena publike, kvankam oni rajtas uzi ĝin hejme, ĉefe inter viroj. Dum multaj infanludoj, kiam infano iĝas eksterluda, ĝi estas sendita al ia loko (ekzemple meze de rondo) nomita benjo.
Alfonz Pechan
La poŝvortaroj Esperanto-hungara kaj hungara-Esperanto
Pri la Esperanto-hungara vortaro "ĉefkunlaboris" Lóránt Katona. La manuskripton kontrolis Gyula Baghy, Kálmán Kalocsay kaj Lajos Márton. Laŭ la enkondukaj "Klarigoj" la vortaro "enhavas proksimume 8835 vortradikojn kaj 14 200 vortkunmetaĵojn, respektive frazekzemplojn, do entute pli ol 23 000 esperanto-esprimojn". La bazo estis la 4a eld. de la Plena Vortaro de Esperanto (PV) kun la Suplemento de Waringhien, aperinta en 1953. Proksimume la duonon konsistas la radikoj de la Universala Vortaro kaj ties sep Oficialaj Aldonoj (OA) aperintaj ĝis 1958 (4425 radikoj), tiel kiel PV ĝin raportas. Por la alia duono oni ĉerpis precipe el la Parnasa Gvidlibro de Kalocsay kaj Waringhien (1932) kaj registris "la vivkapablajn vortojn de la moderna esperanto-literaturo". Por la dua eldono Pechan apogis sin precipe sur la Granda Vortaro Esperanto-Franca de Waringhien de 1957. Pro la Parnasa Gvidlibro oni ekzemple trovas la tipajn paralelajn formojn por anstataŭigi aŭ varii vortojn kun mal- (olda - maljuna ktp.). Estas nur malmultaj "neologismoj" (listo p. 13-16), t.e. radikoj, kiujn la aŭtoroj trovis ne jam en aliaj vortaroj. Parte ili rilatas al tipe hungaraj aferoj, precipe manĝaĵoj kaj vestaĵoj (budeno - sango-kolbaso, dariolo - pastopoŝo ktp., hodiaŭ ambaŭ en PIV 2002), parte ili estas tre poeziaj aŭ pri malnovaj nocioj (ŝlemilo, grifo, ĵupano ktp.) kaj parte pri modernaj ĉiutagaĵoj, ekzemple pri vestaĵoj aŭ sporto (halfo, huligano, joviala, svetero, ŝoto ktp.). Entute do "klasika" vortaro, iuspeca traduko de PV kun aldona fokuso sur poezia lingvaĵo Varingjena-Kaloĉaja. Ĉar ĝi estas sufiĉe ne memstara oni ja trovas flankajn aferojn kiel "tarantelo" (iu itala danco), ĉar registrita en la 2a OA, dum la "vortoj de la (tiuepoka) nuntempo" kaj ĉiutagaĵoj ne estas kovritaj aparte profunde kaj dense. Pro tio oni ankaŭ ne sentas, ke ĝi estas vortaro el tiama soveta bloko - eĉ "sovĥozo" mankas.
Necesejoj en Japanio
Terminologio
La japana lingvo havas multajn aliajn vortojn por priskribi la ejojn rezervitajn al ekskrementado, inter ili estas kawaya (厠) kaj habakari (厠). Tamen la plej multaj estas arkaikaj kaj maloftegaj.
Alfonz Pechan
La poŝvortaroj Esperanto-hungara kaj hungara-Esperanto
La ali-direkta poŝvortaro hungara-esperanta nur en 1996 estis superita de la Hungara-Esperanta Meza Vortaro de Szerdahelyi kaj Koutny.
Necesejoj en Japanio
Terminologio
La necesujo, t.e. la ujo fiksita en la planko, la akvorezervujo, ..., estas nomita benki (便器, litere "ekskrementadilo"). La neceseja seĝo estas nomita benza (便座, "ekskrementoseĝo"). La poto por junaj infanoj, malsanuloj aŭ maljunuloj estas nomita omaru (skribita foje 御虎子).
Nellie Melba
Vivo
Se eblas taksi la grandecon de kantisto laŭ la grado de abomeno kiun ŝiaj kolegoj sentis por ŝi, tiam Melba estis sendube la plej granda kantisto de ĉiuj tempoj. En la memoraĵo de Emma Ames, Melba estas nenomita malica forto kiu sinsekve malhelpis antaŭenirŝancojn por Ames. Tita Rufo, Rosa Fonsel, John McCormack, Louisa Tetcerini, Frances Alda kaj aliaj ankaŭ dividis negativajn spertojn kun Melba. Poste en vivo, Ames diris ke Melba havis belan voĉon, sed pri ŝia portretado de Marguerite en Faŭsto, Balzon diris ke "Melba pendigus juvelojn sur ŝia nazo se ŝi povus!"
Necesejoj en Japanio
Kaŭraj necesejoj
Tradicia japana necesejo (和式, washiki) super kiu oni kaŭras estas ankaŭ nomita "azia necesejo", ĉar tia necesejotipo, super kiu oni kaŭras, troviĝas en la tuta Azio. Tia necesejo similas al bideo surplanka. La plej multaj estas el porcelano, sed iuj, ekzemple en trajnoj povas esti el ŝtalo.
Anstataŭ sidiĝi sur la necesejo la uzonto devas kaŭri super ĝi, fronte al la duonronda parto, t.e. fronte al la muro, kontraŭe al turkaj necesejoj. Ujo senakva kaj malprofunda ricevas la ekskrementojn, kontraŭe al okcidentaj necesejoj.
Nellie Melba
Vivo
Malgraŭ la insulto, kiun ŝi provokis ĉe siaj kolegoj, okazis de tempo al tempo, ke Melba helpis antaŭenigi la karierojn de kantistoj pli junaj ol ŝi. La baritono John Brownley estis unu el ili, kaj estis Brownley kiu akompanis Melban en ŝiaj lastaj komercaj registradoj en 1926, en kiuj la kvalito de ŝia voĉo sonas rimarkinde juna kaj bone konservita. Melba ankaŭ "malkovris" lirikan sopranon nomitan Stella Power, kies voĉo, ŝi pensis, plejparte rememoris sian propran; Power estis kromnomita "Malgranda Melba", sed pro la foresto de la ambicio kiel de Melba, ŝi baldaŭ geedziĝis, naskis bebon kaj retiriĝis de kantado.
En 1920 ŝi aperis en la pioniraj radielsendoj de Guglielmo Marconi en Anglio, sed poste rimarkis ke homoj povus aŭdi ŝian voĉon en la radio senpage kaj tial, en sia tipa formo, neniam denove prezentis en la radio.
La oficiala adiaŭo de Melba al Covent Garden en 1926 estis registrita. Ŝia voĉo ankoraŭ sonas rimarkinde freŝa kaj fine de la vespero ŝi alparolas la publikon per larmoplena parolado. Post multaj tiaj "adiaŭoj" ŝi finfine prezentis siajn lastajn koncertojn en Aŭstralio en 1928; En Sidnejo la 7an de aŭgusto, en Melburno la 27an de septembro.
Ŝi tiam iris al Eŭropo kaj poste, en Egiptio, malsaniĝis de febro, post kiu ŝi ne povis tute resaniĝi. Ŝi revenis al Aŭstralio sed mortis en 1931 pro sanga veneniĝo, je la aĝo de 69. La Skota Preĝejo en Melburno, kiun ŝia patro konstruis kaj kie ŝi kantis en la koruso en sia junaĝo, sendis ŝin sur sian finan vojaĝon en glora entombigo. Ŝi estis entombigita en Lillydale, proksime de Coldstream.
La konvojo de funebraj aŭtoj daŭris unu mejlon kaj la novaĵo pri ŝia morto aperis en la frontpaĝoj de Unuiĝinta Reĝlando kaj eŭropaj gazetoj. La kaŭzo de ŝia morto estis konservita en sekreto dum longa tempo, sed rezultas, ke ĝi estis la rezulto de infekto dum plastika kirurgio, "vizaĝlifto".
Pluraj registradoj de ŝia voĉo, faritaj en la frua 20-a jarcento, estis renovigitaj sur KD por la avantaĝo de nuntempaj aŭskultantoj. La sonprecizeco de la registradoj reflektas la limojn de la fruaj tagoj de komerca voĉregistrado.
Memoraĵo
Ĝia nomo estas rilata al du pladoj, desertplado (persiko-Melba) kaj rostpano-Melba, kiuj ambaŭ estis kreitaj fare de franca kuiristo Auguste Escoffier. Ŝi ankaŭ estas memorita en la aŭstralia frazo "pli da adiaŭoj ol tiuj de Nelly Melba", ridindigiante la ŝajne senfinan serion de "emeritiĝaj"- ekskursetoj kiujn ŝi faris en la 1920-aj jaroj. Ŝia portreto ornamas la aŭstralian monbileton de 100 USD.
La duoninsulo Melba en la lando de la Reĝino Maria en Antarkto estas nomita laŭ Nellie Melba, kiu estis patronino de Aŭstralazia Antarkta Ekspedicio, kiu esploris la Antarkton inter la jaroj 1911 - 1914, gvidata de Douglas Mawson.
Necesejoj en Japanio
Kaŭraj necesejoj
La avantaĝoj de tiu tipo estas: Higieno pro nekontakto kun la ujo, fakte ne ekzistas, ĉar la kaŭra pozicio pligrandigas la riskon ricevi gutojn urinajn kaj fekajn sur krurojn aŭ ŝuojn. La malĉeesto de akvo dum la fekado malhelpas ŝprucaĵojn, sed la pli longa daŭro dum la ekskrementoj ne estas forfluigitaj kaŭzas malbonan odoron pli facile ol en okcidentaj necesejoj. Tiun malbonan odoron oni bedaŭrinde ofte rimarkas ĉirkaŭ japanaj necesejoj.
Saniga efiko de kaŭraj necesejoj estas la kreskigo de la pelvaj muskoloj ĉe virinoj, kio malpligrandigas la riskon de nereteneblo de urino, kreskigo de koksaj muskoloj, plibonigo de la respirkapablo, koncentriĝkapablo, fleksebleco de genuoj. Ŝajnas ankaŭ, ke la kaŭra pozicio kun rekta busto ebligas eligon de pli da fekaĵo el dika intesto. Iuj esploroj ŝajne konfirmas tion.
La japana firmao TOTO produktas necesujon kun bideo, kiu sendas de malantaŭe akvoĵeton por purigi la anuson. Tiu produkto ne populariĝis pro la multaj ŝprucaĵoj kiuj survenas dum la akvoĵeto kaj ne ekzistas alia produkto kun antaŭa ĵeto, kiu malpligrandigus la ŝprucaĵojn.
Kvankam malofte, oni foje trovas modelon kun suprenirigebla seĝo. En malalta pozicio oni uzas la necesejon kiel tradicie, en alta pozicio ĉefe kiel okcidenta necesujo. Tiu modelo ŝajne ekzistas ĉefe en kamparaj regionoj por komforto de eksterlandaj loĝantoj, sed pli oftaj estas adaptigiloj, kiuj estas metitaj sur japanaj necesujoj por transformi ilin al sidaj necesejoj.
Okcidentaj necesejoj kun akvoforfluigilo
Kvankam la plej multaj publikaj necesejoj en lernejoj, temploj aŭ stacidomoj estas plejofte tradiciaj, en siaj hejmoj japanoj preferas sidiĝi, ĉefe maljunuloj al kiuj la kaŭra pozicio estas malfacila kaj malkomforta.
Altteknikaj bidenecesejoj
En Japanio modernaj necesejoj estas kutime nomitaj Washlet (ウォシュレット) aŭ neceseja seĝo puriganta per varmeta akvo (温水洗浄便座 : onsui senjō benza). Ili estas la plej modernaj en la mondo kun imponiga nombro de funkcioj. La modelo Washlet Zoe de la firmao TOTO troviĝas en la Guinness-libro de rekordoj kiel la plej komplika necesejo en la mondo kun 7 diversaj funkcioj. Tamen la modelo kreiĝis en 1997 kaj ŝajnas nun preterpasitaj de la plej lastaj modeloj, ekzemple la Neoreste. La ideo pri washlet fakte naskiĝis eksterlande kaj la unua neceseja seĝo kun bideo estis kreita eksterjapanie en 1964. La erao de alte perfektiĝintaj necesejoj ekis en Japanio en 1980 danke al la Washlet G Series de TOTO, kaj de tiam la nomo washlet estas uzita por paroli pri ĉiaj altteknikaj japanaj necesejotipoj.
En 2002 preskaŭ duono de la japanaj konstruaĵoj havis tiajn necesejojn, t.e. pli ol la nombro de hejmoj posedantaj komputilon.
Unuavice tiuj necesejoj similas al okcidentaj modeloj, sed fakte ili havas aldonajn funkciojn: Inkluziva ero de la necesejo, la ŝaltilaro troviĝas aŭ kontraŭ la seĝo, aŭ ĉe proksima muro; plejofte ĝi estas senkabla.
La plej baza funkcio estas la enigita bideo, akvotubo granda kiel krajono eliras el sub la malantaŭa parto de la neceseja seĝo kaj ĵetas la akvon. Ekzistas nur du ebloj: aŭ por la anuso, aŭ por la vulvo. La unua nomiĝas postaĵlavado, ĝenerala uzo aŭ familia purigado, kaj la dua ina purigado aŭ ina lavado. La akvotubo neniam tuŝas la korpon. Ĝi estas mempuriganta kaj purigas sin post ĉiu uzo. La uzanto elektas lavadon de la anuso aŭ de la vulvo danke al ŝaltilo. La sama tubo estas uzita ambaŭkaze, sed la pozicio de la ekstremaĵo, la malfermo kaj la angulo de la akvoĵeto malsamas por atingi la ĝustan korpoparton. Foje ekzistas du akvotuboj por la du lavadoj. La akvoĵeto funkcias nur, kiam io pezas sur la seĝo, t.e. kiam la uzanto sidas, por malhelpi senutilan ŝprucadon kiam la seĝo ne estas okupita. La unuaj modeloj ne havis tian sekursistemon kaj multaj scivolemaj uzantoj premis la ŝaltilon dum ili rigardis la necesejon por observi la funkciadon kaj ricevis la varmetan akvoĵeton sur la vizaĝo. La premŝaltilo estis aldonita por eviti tiajn problemojn.
La plej multaj altteknikaj necesejoj ebligas reguladon de la ĵeto. Ĝenerale la akvopremo ĉe ina lavado estas malpli forta ol ĉe familia. Kutime ankaŭ la akvotemperaturo reguleblas. Esploristoj eltrovis, ke homoj kutime preferas akvon iomete pli varman ol la korpotemperaturon, 38 °C estas kutime konsiderata ideala temperaturo. Kelkaj modeloj ebligas manan alĝustigadon de la ekstremaĵopozicio de la akvotubo antaŭen aŭ malantaŭen. Tre luksaj necesejoj disponigas vibran akvoĵeton kiel duŝilo kaj aldonas sapon por pli efika purigado. La fabrikantoj reklamas, ke la akvoĵeto estas helpilo kontraŭ konstipo kaj hemoroidoj. D-ro Hiroshi Ojima klarigas, ke tiaj necesejoj estas popularaj pro mallakso ofte kaŭzita de la fibromalriĉa japana dieto.
Alfonz Pechan
Aliaj verkoj
Pechán plie redaktis Esperanto-hungaran Turistan vortaron (1968) kaj duvoluman Gvidlibro por Supera Ekzameno (1964, 1966; dua eld. 1979), kunkompilis geodeziajn kaj fervojistajn vortarojn. Li verkis multajn artikolojn kaj tradukis por Hungara Vivo kaj aliaj hungaraj Esperanto-revuoj, el kiuj plurajn li lingve kontroladis.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Eszperantó-Magyar Szótár (Pechan Alfonsz, 1983).jpg Dosiero:Gvidlibro por supera.jpg|Kovrilpaĝo de Gvidlibro por Supera Ekzameno, 1966, Budapeŝto Dosiero:Pechán poŝvortaroj.jpg|Kovrilpaĝoj de Esperanto-hungara kaj hungara-Esperanto poŝvortaroj, ambaŭ 3-a eldono, 1964 Dosiero:Gvidlibro por supera ekzameno 2.JPG|Kovrilpaĝo de Gvidlibro por Supera Ekzameno, 2-a eld., 1979, Hungara Esperanto-Asocio </Gallery>
Mór Juhl
JUHL Mór (jul) estis rumanihungara kuracisto, redaktoro naskita en Budapest la 7-an de marto 1892 kaj mortinta en Mostová septembro 1942.
Kariero
Juhl Mór diplomiĝis en Universitato de Budapeŝto (1917) kaj en la unua parto de la 20-aj jaroj li estis ĉefkuracisto de Sanatorio Banat de Temeŝvaro. Li redaktis kune kun Endre Vuchetich la semajngazeton Színházi Újság (1911–12). Li estis ekzekutita dum transpotado al laborkampo de Transnistrio kune kun aliaj.
Necesejoj en Japanio
Altteknikaj bidenecesejoj
Alia ofta funkcio estas sekigo per ventumilo, regulebla inter 40 °C kaj 60 °C post uzo de la akvoĵeto. La efiko tamen estas tiom relativa, ke multaj personoj preferas uzi paperon. La akvoĵeto povas tute anstataŭi la necesejan paperon, sed la plej multaj uzantoj uzas ambaŭ. Papero estas uzata aŭ antaŭ aŭ post la akvo.
La eble plej kutima funkcio estas la varmiganta seĝo, inter 30 °C kaj 40 °C. Tio estas ne nur amuzilo, ĉar la plej multaj japanaj domoj ne havas centran hejtilon kaj necesejoj estas ofte tre malbone izolitaj kaj malvarmegaj dumvintre. En 2005 aperis modeloj kun seĝo varmiganta nur en ĉeesto de persono por malhelpi daŭran neutilan hejtadon.
Aliaj funkcioj ekzistas, sed estas pli maloftaj:
Unu el la lastaj inventoj ŝajne plaĉas al virinoj: inteligenta sensilo, kiu levas la seĝon, kiam oni staras fronte al la necesejo, sed lasas ĝin mallevita, kiam oni estas dorse al la necesejo, preta sidiĝi.
Lastatempe oni aldonis eĉ sensilojn por mezuri sangan sukeron laŭ urinanalizo, pulson, sangan premon, kaj procenton de grazo de la uzanto. Aliaj sensiloj estas nun inventataj, kaj la informoj estos eble iam sendotaj rekte al kuracisto per senkabla interretkonekto. Tamen tiaj sensiloj estas maloftegaj, kaj ne facilas antaŭdiri ilian sukceson. TOTO, NAIS, kaj aliaj firmaoj produktas ankaŭ vojaĝmodeloj kiuj funkcias per piloj kaj devas esti plenigitaj de varmeta akvo antaŭ uzo.
Urinujoj
Urinujoj en Japanio similas tiujn en aliaj landoj kaj troviĝas en publikaj necesejoj por viroj.
Antaŭ kaj dum la Meiji-erao, urinujoj estis uzitaj de viroj, sed ankaŭ de virinoj. Tradicie kimono estas portita sen subvestoj kaj la virinoj levis sian kimonon kaj kliniĝinte direktis la urinĵeton en la urinujon. Tiu praktiko perdiĝis dum la 20-a jarcento post kiam la plej multaj virinoj portis okcidentajn vestojn. Nuntempe eĉ kimono estas porata kun subvestoj. La ina urinujo reaperis iom inter 1951 kaj 1968, kiam TOTO reproduktis ilin. Ili havis konan formon kaj estis fiksitaj surplanke. Kelkaj restas, ĉefe en la japana nacia stadiono konstruita por la Olimpiaj ludoj en 1964 en Tokio.
Necesejaj kromaĵoj
Japanaj necesejoj havas kromaĵojn similajn al plej multaj aliaj necesejoj en la cetera mondo, kiel neceseja papero, broso, lavujo, ktp. Sed ekzistas kelkaj kromaĵoj specife japanaj, kiujn oni maloftege trovas alie.
Otohime — sonprincino
Multaj japanaj virinoj estas ĝenitaj scii ke iu ajn povus aŭskulti ilin, kiam ili estas en necesejo (tio sindromo nomiĝas paruresio aŭ urintimo). Por kaŝi la bruon de urinado kaj fekado multaj virinoj daŭre fluigas akvon en necesejo malŝparante multan akvon dum la afero. Ĉar edukkampanjoj ne sukcesis malpligrandigi tian praktikon oni enkondukis en la 1980-aj jaroj novan ilon. Tiu ilo bruegas kiel akvofluo, sen ke iu akvo vere fluas. Unu el la markoj de tiu ilo estis Otohime (en la japana 音姫), kio signifas litere "sonprincinon", nomita laŭ la japana diino Otohime, filino de la mardio Ryujin (tamen la nomo de la diino skribiĝas per malsama ideogramo (kanji, 乙姫), kiu signifas "pli junan princinon".
Tia ilo ekzistas nun en la plej multaj virinaj necesejoj kaj multaj malnovaj publikaj necesejoj ricevis ilin. Otohim povas esti sendependa ilo funkciante per baterioj, fiksita ĉemure, aŭ inkluziva al washlet. La ilo estas enŝaltita per butono aŭ metante la manon antaŭ sensilon. La enŝaltita ilo produktas la sonon de akvoforfluigilo. Kiam ĝi haltas, eblas startigi ĝin denove. Oni estimas ke ĝis 20 litroj da akvo estas ŝparitaj dum ĉiu uzo. Tamen, kelkaj virinoj pensas ke la sono de la Otohime estas artefarita kaj preferas daŭre fluigi akvon ol uzi la ilon. Ŝajne ne ekzistas postulo instali tian ilon en viraj necesejoj.
Necesejaj babuŝoj
Japanoj kutimas disigi ejojn purajn kaj ne-purajn kaj malpligrandigi kiel eble plej ofte la kontakton de tiaj du ejoj. Ekzemple la eno de domo estas konsiderata pura, la ekstero ne-pura. Por disigi tiujn du ejojn, ŝuoj estu retiritaj antaŭ ol eniri la domon, por ke malpuraj ŝuoj ne tuŝu la puran enon de la domo. Historie necesejoj troviĝis ekstere de domoj, kaj oni portis specialajn ŝuojn por iri necesejen.
Nuntempe necesejoj estas preskaŭ ĉiam ene de la hejmoj kaj higienaj kondiĉoj estas multe pli bonaj, sed en japana psiko, necesejoj estas daŭre malpuraj. Por malpligrandigi la kontakton inter la planko de ne-puraj necesejoj kaj puraj plankoj de la cetera domo, multaj privataj hejmoj, sed ankaŭ publikaj necesejoj disponebligas necesejajn babuŝojn antaŭ la pordo de la necesejo. Tiujn babuŝojn oni surmetu enironte la necesejon kaj formetu elirinte ĝin. Samtempe ili estas indikiloj ĉu iu troviĝas en la necesejo.
Necesejaj babuŝoj povas esti tre simplaj, ekzemple kaŭĉukaj aŭ por infanoj kun bildoj de animeoj, aŭ eĉ ene tegitaj de pelto por luksaj modeloj. Ofta eraro de eksterlandanoj estas forgesi malmeti la babuŝojn elirinte la necesejon kaj promeni tra la cetera domo miksante purajn kaj ne-purajn regionojn. Sed nuntempe iuj japanoj ne uzas tiujn babuŝojn.
Publikaj necesejoj
Publikaj necesejoj facile troveblas en Japanio, kaj ne necesas multe da tempo por trovi ilin. Necesejoj troveblas en vendejegoj, librovendejoj, diskovendejoj kaj preskaŭ ĉiaj vendejoj, parkoj kaj ĉiuj stacidomoj, escepte kelkaj kamparaj.
Komence de la 1990-aj jaroj ekestis movado por igi publikajn necesejojn pli puraj kaj bonvenaj. Tamen oni ankoraŭ ofte vidas japanajn virojn urini publike, ebriaj aŭ ne.
Neceseja papero disponeblas kutime, sed ne ĉiam. Ofte japanoj kunportas malgrandajn paketojn de paperaj naztukoj, kiujn ili uzas kiel neceseja papero. Tiuj paketetoj estas ofte disdonitaj surstrate al piedirantoj kiel reklamilo. Foje ekzistas aŭtomataj necesejpaperodisdoniloj ekster la necesejoj.
Maloftaj estas publikaj necesejoj kun sapo por lavi la manojn, kaj preskaŭ neniam ekzistas mantukoj por sekigi ilin. Multaj personoj kunportas tuketon por tiu uzo, kaj iuj kunportas ankaŭ sian sapon. Tiaj tuketoj similas malgrandajn mantukojn kaj ofte utilas dum varmegaj humidaj japanaj someroj por forviŝi ŝviton. Tial en Japanio oni malŝatas purigi nazon per ŝtofa naztuko, ĉar tiuj tukoj utilas al sekigo de la haŭto.
Iuj publikaj necesejoj havas aŭtomatajn mansekigilojn por ŝpari paperajn mantukojn. Mansekigiloj kaj kranoj kutime havas sensilojn por ŝpari energion. Iuj personoj eĉ ne lavas manojn, sed tion oni konsideras maldelikata, kaj en Japanio, kaj en aliaj kulturoj.
Johann Melchior Goeze
Johann Melchior GOEZE (naskiĝinta la 16-an de oktobro 1717 en Halberstadt, mortinta la 19-an de majo 1786 en Hamburgo) estis germana teologo.
Vivo
Post la lerneja frekvento en Halberstadt kaj Aschersleben Goeze studis ekde 1734 teologion en Jena sed sekvis ankaŭ prelegojn de matematiko kaj fiziko. Poste li iris al Halle (Saale), en 1737, kaj defendis tie sub Alexander Gottlieb Baumgarten sian disertacion. Reveninte al Aschersleben li anstataŭis la malsanan patron kaj elektitis en 1741 Adjunctus ministerii. Komence de 1742 li estis ordinita, iĝis en 1744 diakono ĉe la Kirko Sankta Stefano estante naŭ jarojn kolego de la patro. En 1750 li iĝis vica, en 1751 unua predikisto ĉe la Kirko Sankta Spirito en Magdeburgo. De tie la hamburganoj venigis lin en 1755 por nomumi lin ĉefan pastoron ĉe la Kirko Sankta Katarino. Ekde 1760 li estis (ĝis la libervola demisio en 1770) krome estro de la Spirita ministerio. Jam akcepti la elekton je ĉefpastoro ne estis facile por li. Nur premite de la konsilantaro li ekpretis. Goeze estis 39-jaraĝa, energia teologo kaj ŝatata predikisto, kaj kvazaŭ sur la kulmino de la vivo kiam li kolektigis grandan aŭskultantaron en Hamburgo en la Katarino-kirko. Lia unua deĵorperiodo en Hamburgo estis trankvila. Ĝi permesis al li verki. Li ekzemple publikigis du predikojn okaze de la Tertremo de Lisbono kaj kritikis la troigon de masko-portado dum la tempo de pasiono.
Necesejoj en Japanio
Publikaj necesejoj
Lastatempe miniaturaj kameraoj de kaŝobservantoj estis trovitaj en iuj publikaj necesejoj. Ankaŭ la nombro de seksperfortoj estas pli granda en la ĉirkaŭo de necesejoj en publikaj parkoj, ĉefe post noktiĝo.
Kulturaj flankoj
En Japanio gravas esti pura. La japana vorto "pura" signifas ekzemple samtempe "bela"; la vorto kirei povas samtempe signifi "eleganta, bela, pura, senmakula, ordigita". Tio povus klarigi la daŭran sukceson de tradiciaj necesejoj, kie ne estas fizika kontakto, sed ankaŭ tiun de altteknikaj necesejoj kun enkonstruita bideo. Iuj uzantoj, eĉ preferas kaŭri super la okcidenttipaj necesejoj por eviti ĉian kontakton kun aliaj uzantoj, konataj aŭ ne-konataj, kiuj eble sidiĝis tie antaŭe. Ekzistas ankaŭ granda merkato de odorneniigiloj, kiuj donas agrablan odoron al la ejo. Iu firmao eĉ vendas pilolon, kiu glutita ŝajne malhelpas odoraĉon de la fekaĵoj.
En japanaj urboj troloĝantaj kaj pro spacomanko ene de tradiciaj japanaj hejmoj, necesejo estas unu el la lastaj ejoj kiuj ebligas iom da intimeco. Foje troviĝas tie bretaro kun libroj, revuoj, afiŝoj aŭ aliaj personaj ornamadoj.
Kiel en Eŭropo la necesejo plej ofte estas disigita de la banĉambro, pro la tradicio disigi puron kaj malpuron. Tio estas konsiderata, kiam oni aĉetas aŭ luprenas domon.
Multaj eksterlandanoj konfuziĝas pro tiuj altteknikaj aŭ kaŭraj necesejoj. Tial multaj japanaj necesejoj disponas malgrandan anglan manlibron apud la ŝaltilaro kaj tradukon sur la ŝaltiloj por malhelpi la kulturŝokon.
Ekonomio
La monda merkato por altteknikaj necesejoj estis de ĉirkaŭ 800 milionoj da usonaj dolaroj en 1997. TOTO estas la plej granda produktanto de necesejoj, inkluzive washlet-oj, kun 50% de merkatpartoj, la dua estas Inax kun 25%. La washlet-oj kaj aliaj higienaj produktoj estas ankaŭ produktitaj de NAIS kaj Panasonic.
Ekzistas pluraj kialoj por klarigi la malgrandan nombron da vendoj eksterjapanie. La ĉefa kialo estas la tempo necesa al klientoj alkutimiĝi al ideo de la washlet. Ankaŭ en Japanio la vendoj ekis tre malrapide kiam aperis la aparato en 1980, sed post alkutimiĝo la vendoj progresis ekde 1985. Ĉirkaŭ 1990, 10% de la japanaj hejmoj disponis washlet-on, nombro, kiu ne ĉesis kreski ĝis atingo de 50% en 2002. TOTO atendas similan progreson de la eksterlandaj vendoj dum la sekvaj jaroj. Alia kialo estas la manko de kontaktilo apud la necesejoj. Kvankam en Japanio ĉiuj banĉambroj disponas kontaktilon malantaŭ la necesejo, en multaj aliaj landoj ne ekzistas tieaj kontaktiloj. En Eŭropo tradiciaj bideoj konkurencas washlet-ojn, eĉ se ili nun malaperemas; tamen tio ne validas pri Usono, kie neniaj bideoj troveblas.
Blazono de Saksio
La Blazono de Saksio estas nuntempa oficiala blazono de la germana federacia lando Saksio. La blazono ankaŭ estas elmontrita sur la ŝtatflago de Saksio. La nigra-ora striita blazono estas uzata ekde la 12-a jarcento, la verda krono aldoniĝis en 1260. La Konstitucio de la Liberŝtato Saksio, adoptita fare de la Landtag (landa parlamento) la, deklaras:
"La landa blazono montras en naŭoble dividita kampo de nigro kaj oro diagonalan verdan kronon." .
En aliaj blazonoj
La karakterizaj elementoj de la blazono de Saksio ankaŭ aperas en multaj aliaj blazonoj kiuj estas historie ligitaj al Saksio. Jen eta elekto:
Halldór Ásgrímsson
Halldór Ásgrímsson  (naskiĝinta la 8-an de septembro 1947, mortis ) estis islanda politikisto kaj eks-ĉefministro. Li estis ministro preskaŭ kontinue dum 19 jaroj, kaj estas la dua plej longtempa ministro en Islando, post Bjarni Benediktsson. Li estis partiestro de la Progrespartio 1994-2006.
Jérôme Lalande
Joseph-Jérôme LEFRANCOIS DE LALANDE ( en Bourg-en-Bresse – ) estis franca astronomo.
Li naskiĝis la 11-a de julio 1732 en Bourg-en-Bresse (ĉe Liono). Li estis lernanto "ĉe la Jezuitoj" en Bourg-en-Bresse kaj Liono, sed liaj gepatroj sendis lin en Parizon por lerni la juron. Li estis advokato en Bourg-en-Bresse en 1751. Li ŝatis astronomion kaj daŭrigis sian lernadon en "Collège de France".
Li laboris pri planedoj, kometoj kaj steloj.
Li estis instruisto en la "Collège de France" kaj direktoro en la observatorio de Parizo. Hodiaŭ, unu liceo en Bourg-en-Bresse nomiĝas laŭ li: "Lycée Lalande".
La luna kratero Lalande (4°24'S, 8°36'W) kaj la asteroido 9136 Lalande omaĝas lin. Dum la Unua astronoma kongreso eŭropa en Gotao li furoris kaj ludis gravan rolon akompanite de la nevino sciencula.
Pedro Aznar
Pedro AZNAR (n. la 23-an de julio 1959 en Bonaero) estas argentina komponisto, kantisto, orkestrestro, aranĝisto, verkisto kaj multmuzikinstrumentludisto.
Li estis basgitaristo de Serú Girán, kiu estas unu el la plej grandaj rokmuzikaj grupoj de Argentino. Li estis ankaŭ muzikisto ĉe Pat Metheny Group, kie li ludis multe da instrumentoj.
Corsier-sur-Vevey
Corsier-sur-Vevey esta svisa komunumo en la Kantono Vaŭdo, ĉirkaŭ 8 km nord-okcidente de Montreux, kaj 18 km oriente de Laŭzano. Rivero Veveyse en oriento limas al la komunumo Saint-Légier-La Chiésaz.
La komunumo rezultas de disigo de komunumo Corsier en kvar komunumoj: Corsier-sur-Vevey, Corseaux, Chardonne, Jongny; kaj Corsier la 19-an de decembro 1833. En 1953 la komunumo nomiĝis Corsier-sur-Vevey por diferenciĝi el aliaj komunumoj kun la sama nomo.
La najbaraj komunumoj estas okcidente: Corseaux, Chardonne kaj Jongny; nord-okcidente: Attalens kaj Remaufens; norde; Châtel-Saint-Denis; oriente: Saint-Légier-La Chiésaz; kaj sude: Vevey.
La preĝejo
La sonorilturo de la preĝejo de Corsier-sur-Vevey estas ekzemplo de romanika arto. La ĥorejo, de malfrua gotika stilo (aŭ flamgotika stilo), elmontras freskojn de fino de la 15-a jarcento.
La muzeo Charlie Chaplin
La kasteleto de Ban, en kiu vivis Charlie Chaplin inter 1953 kaj 1977 gastigas la Muzeon pri Charlie Chaplin.
Charlie Chaplin estis enterigita, kun sia edzino Oona O'Neill en la tombejo de Corsier-sur-Vevey.
Ankaŭ Graham Greene kaj James Mason estas entombigitaj en tiu tombejo.
Iniciativo Jasunio-ITT
La iniciativo Jasunio-ITT (hispanlingve Iniciativa Yasuní-ITT) estis mediprotekta propono de la ekvadora registaro, kiu volonte akceptis ne ekspluati la olean rezervon Ishpingo-Tambococha-Tiputini (ITT) de la Nacia Parko Jasunio kompense pro internacia monhelpo ekvivalenta al 50% de la valuto de la rezervo, t.e. 3,6 miliardoj da dolaroj tra 13-jara periodo.
La fonduso Jasunio-ITT estis kreita la 3-an de aŭgusto 2010.
En aŭgusto 2013, Ekvadora prezidanto Rafael Correa kun bedaŭro rezignas la partoprenon de sia lando en la iniciativo Jasunio-ITT, pro tio ke la planita internacia monhelpo estis tre fragmente ricevita de la fonduso.
Rudolf Várady
Kariero
Várady debutis kiel ano de trupoj de Satmaro, Nagykároly, poste li ludis en Nagyvárad, en jaroj 1926–27 en Temeŝvaro. Inter 1940 kaj 1944 li ludis en la hungara Nacia Teatro de Koloĵvaro. En 1945 li aperis en la Teatro Művész de Budapeŝto, poste en jaroj 1946–1957 en la Székely Színház.
Zora Neale Hurston
Hurston naskiĝis en Notasulga, Alabamo, kaj translokiĝis kun sia familio al Eatonville, Florido, en 1894. Ŝi poster uzis Eatonville kiel scenejo por multaj el sia historioj. Ĝi estas nune la loko de "Zora! Festival", kiu okazas ĉiujare liahonore.
Ekkariere, Hurston kondukis antropologian kaj etnografian esploron estante studento en la Barnard College kaj en la Universitato Kolumbio. Ŝi havis intereson en afrik-usona kaj karibia folkloro, kaj kiel tiuj kontribuis al la komunuma identeco.
Ŝi verkis ankaŭ fikcion pri tiutempaj aferoj en la nigrulo komunumo kaj iĝis centra figuro de la Harlema renesanco. Ŝiaj mallongaj satiroj, bazitaj sur la afrik-usona sperto kaj sur la rasa divido, estis publikigitaj en antologioj kiel The New Negro kaj Fire!! Reveninte al Florido, Hurston verkis kaj publikigis sian literaturan antologion pri afrik-usona folkloro en Norda Florido, nome Mules and Men (1935), kaj siaj unuajn tri romanojn: Jonah's Gourd Vine (1934); Their Eyes Were Watching God (1937); kaj Moses, Man of the Mountain (1939). En tiu epoko ŝi publikigis ankaŭ Tell My Horse: Voodoo and Life in Haiti and Jamaica (1938), dokumentante siajn esplorojn pri ritaroj en Jamajko kaj Haitio.
La verkoj de Hurston temas pri kaj la afrik-usona sperto kaj kaj ŝiaj luktoj kiel afrik-usona virino. Ŝiaj romanoj relative restis neagnoskitaj de la literatura mondo dum jardekoj. La intereso repaeris en 1975 post verkisto Alice Walker publikigis artikolon, "In Search of Zora Neale Hurston", en la marta eldono de la gazeto Ms. tiujare. La manuskripto de Hurston de Every Tongue Got to Confess, kolekto de popolrakontoj rikoltitaj en la 1920-aj jaroj, estis publikigita postmorte en 2001 post esti malkovrita en la arkivoj de la Smithsonian Institution. Ŝia nefikcia libro Barracoon: The Story of the Last "Black Cargo", pri la vivo de Cudjoe Lewis (Kossola), membro de la grupo de lastaj sklavoj alportitaj en Usonon, estis publikigita ankaŭ postmorte en 2018.
5851 Inagawa
5851 Inagawa estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shigeru Inoda kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Karasujama (La municipo de Karasujama estis kunfandita en 2005 kun Minaminasu en la novan urbon Nasukarasujama, gubernio Toĉigi, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la pitoreska urbo Inagaŭa en la gubernio Hjogo. La Observatorio de Inagaŭa, sur la monto Ojasan, estas malfermita al multenombraj lokalaj civitanoj.
Rossow
Rossow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Löcknitz-Penkun de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Damaĝa organismo
La esprimo damaĝa organismo aŭ damaĝulo (aŭ kelkfoje plago) estas komuna esprimo por organismoj (bestoj, plantoj, fungoj, mikroorganismoj) kiuj kaŭzas rimarkindan ĝenon aŭ danĝeron al aŭ personoj aŭ aliaj (gravaj) organismoj aŭ la tuta naturo.
Damaĝo al personoj
La ĉefaj manieroj damaĝi estas formanĝado de cerealoj aŭ aliaj kulturplantoj aŭ utilbestoj, ronĝado de konstruaĵoj, kaj transdonado de infektoj aŭ al personoj mem aŭ al iliaj utilplantoj aŭ utilbestoj. Ili aŭ kaŭzas ĝenon kaj ekonomian perdon, aŭ rekte endanĝerigas la sanon kaj vivon.
Damaĝaj organismoj aperas plej ofte en ne protektitaj kultivareoj. Ili povas plej rapide evolui en monokulturoj, neprizorgitaj per kemiaĵoj. Ekstrema klimato (varmego, sekego) malfortigas la plantojn kaj povas malfermi la pordon por la damaĝaj organismoj.
Damaĝo al ceteraj organismoj kaj naturo
Foje iu specio povas esti pritaksita kiel damaĝulo el vidpunkto de alia organismo (utila organismo, aŭ eĉ cetera organismo). Plejparte temas pri invadaj specioj. La ĉefaj manieroj damaĝi estas transdonado de infektoj, rekta manĝado de la trafitaj organismoj, iliaj idoj aŭ ovoj, aŭ formanĝado de ilia manĝajo, foje eĉ detruo de iliaj konstruaĵoj.
Listo de specioj
Listigeblas inter la damaĝantoj interalie la jenajn:
Lorikariedoj
Lorikariedoj, Loricariidae, estas la plej granda familio de katfiŝoj (ordo Siluroformaj), kun 92 genroj kaj ĉirkaŭ 680 specioj ĝis nun, kaj novaj specioj estas priskibitaj ĉiujare. La Lorikariedoj originiĝas el nesalakvaj habitatoj de Kostariko, Panamo, kaj tropika kaj subtropika Sudameriko. Tiuj fiŝoj rimarkindas pro la ostaj platoj kiuj kovras iliajn korpojn kaj iliajn suĉobuŝojn. Kelkaj genroj estas vendataj, konataj populare kiel "plekoj", ĉefe la suĉobuŝa katfiŝo, Hypostomus plecostomus, ĉar estas popularaj maskotoj kiel akvariaj fiŝoj.
Gimnazio Nitra Golianova
Gimnazio Nitra Golianova en la strato Golianova 68 en Nitra, Slovakio, estas mezlernejo kaj okjara gimnazio kun ĝenerala orientiĝo. Ĝi havas 680 studentojn kaj 59 instruistoj. Ĝi troviĝas en la orienta parto de la setlejo Klokočina. La edifico de la lernejo estas konstruita kiel plejparto de lernejoj en Nitra en la sama socialisma stilo. La loĝejo havas en ĝi sidejon ekde 12.9.1994.
Preĝejo Koro de Jesuo (Pécs)
Kirko Koro de Jesuo (aŭ Kirko Pius) estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Pécs.
Konstruaĵo
Kermeso okazas je festo de Sankta Koro.