cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1007 Pawlowia
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan fiziologiiston kaj nobel-premiiton Ivan Petroviĉ Pavlov.
Krenarĥeoto-Eocito
Metabole ili varias inter kemoorganotrofaj kaj kemolitoaŭtotrofaj. Povas esti anaeroboj, fakultativaj anaeroboj aŭ aeroboj, kaj multaj iamaniere uzas sulfuron por energia metabolo.
Kelkaj (ekz-e Sulfolobales) ankaŭ kreskas ĉe tre acidaj valoroj de pH (pH=1 aŭ =2).
Pyrobolus povas kreski ĉe 113 °C.
Adolf Stark
Adolf Stark [ŝtark], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stark Adolf estis hungara komercisto, vitkulturisto.
Adolf Stark  naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Bártfa (nuntempa Bardejov en Slovakio), li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
Adolf Stark frekventis elementan lernejon en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Miskolc, sed la Hungara revolucio de 1848 interrompis la lernadon. Li estis helpokomercisto en diversaj urboj, fine en 1859 li malfermis propran vendejon en Békéscsaba. Post 4 jaroj li edziĝis. Li konatiĝis ankaŭ kun la loka vitkulturo, eĉ li aĉetis vitejojn. Post longaj jaroj li selektis vinberon, kiu maturiĝas la plej frue en la mondo. Li nomumis ĝin Csabagyöngye [ĉabadjondje] (= perlo de Csaba). Li aŭ liaj vitoj ricevis diversajn (eĉ eksterlandajn) premiojn. Li retiriĝis en 1896.
43 Ariadno
43 Ariadno estas mezgranda kaj brila asteroido de la asteroida zono, Malkovris ĝin la brita astronomo Norman Robert Pogson en la observatorio Radcliffe de la Universitato de Oksfordo (Britio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Ariadno, mita princino, kiu helpis Tezeon eliri el la Labirinto.
Ecoj
Ĝi estas la dua plej granda ano de la Flora familio. Ĝi aperas tre longforma, eble kun du loboj , aŭ almenaŭ tre angula. Ĝia akso estas preskaŭ paralela al la ekliptiko, kun retrograda rotacio.
Marcos Antonio García Nascimento
Marcos Antonio García Nascimento (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Albirex Niigata en Japanio. Poste li ludis en teamoj de Meksiko, Urugvajo, Ĉilio kaj Honduro.
Gian Paolo Oliva
, SJ estis itala katolika monaĥo kaj pastro. Ekde 1664 kaj 1681 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
4899 Candace
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Candace" en honoro de la usona kemiistino Candace P. Kohl, kiu studis la pasintan sunan aktivecon per analizo de izotopoj kreitaj en lunaj ŝtonoj. Ŝi partoprenis al la malvolvigo de metodoj de datigo de surfacoj eksponitaj al kosmaj radiadoj.
NGC 3684
NGC 3684 (aliaj indikoj — UGC 6453, MCG 3-29-50, ZWG 96.47, IRAS11245+1718, PGC 35224) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ponta Delgada
Ponta Delgada (portugallingva prononco: [ˈpõtɐ ˌðɛɫˈɣaðɐ]) estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Regiono Acoroj, Portugalio, kun ĉirkaŭ 68 809 loĝantoj (2011), nome en la Insulo Sanmigelo. Ĝi kunhavas ĉefurbecon kun Horta kaj Angra do Heroísmo. La municipo estas subdividitaj en 24 freguesias, nome Ajuda da Bretanha, Arrifes, Candelária, Capelas, Covoada, Fajã de Baixo, Fajã de Cima, Fenais da Luz, Feteiras, Ginetes, Livramento, Mosteiros, Pilar da Bretanha, Relva, Remédios, Santa Bárbara, Santa Clara, Santo António, São José, São Pedro, São Roque, São Sebastião iam Matriz, São Vicente Ferreira kaj Sete Cidades.
Historio
Ĉikaŭ 1450, Pero de Teive fondis malgrandan vilaĝon de fiŝkaptistoj kiu kreskiĝis al Sankta Klara, iĝante grava centro. Aperis konfliktoj inter nobeloj kaj lokanoj kaj tiukadre delegitaro de lokano iris al kontinento negocadi kun la reĝo, kaj tial en Abrantes, la reĝo Manuelo la 1-a havigis en la 29an de Majo 1507 loĝrajtigilon al Ponta Delgada. Krome la loko ricevis la kategorion de urbo dum la regado de Johano la 3-a, per dekreto de la 2a de Aprilo 1546, post la unua ĉefurbo de la insulo (Vila Franca do Campo) estis detruita de la tertremo de 1522.
La marbatalo de Ponta Delgada aŭ batalo de Sankta Mikaelo okazis la 26an de julio 1582, ĉe la marbordo, kadre de sukcedkrizo de la portugala monarkio en 1580. Korsara angla-franca ŝiparo navigis kontraŭ Hispanio per grava ekspedicio.
Amrito
Amrito (अमृत, amṛta) estas nektaro en antikvaj barataj tekstoj, kies nomo signifas senmorteco. La vorto amṛta havas etimologian rilaton kun la greka vorto ambrosia kaj havas la saman sencon.
Saint-Didier-au-Mont-d'Or
Saint-Didier-au-Mont-d'Or estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas désidériens.
Distrikto Eichsfeld
La distrikto Eichsfeld situas en la pleja okcidento de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Heilbad Heiligenstadt. La distrikto kovras areon de 569 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Kontraste al la plej multaj aliaj partoj de meza kaj orienta Germanio, kiuj estas tradicie luteranaj, la teritorio ĝis la jaro 1803 apartenis al la katolika elektoprinclando Majenco kaj restis tradicie katolika.
Najbaras la distriktoj Göttingen kaj Osterode (Malsupra Saksio) norde, Nordhausen oriente, Kyffhäuser sudoriente, Unstrut-Hainich sude kaj Werra-Meißner (Hesio) okcidente.
Komence de la jaro 2023 iuj partoj de la antaŭaj komunumoj Anrode kaj Dünwald el la pli suda distrikto Unstrut-Hainich estis transdonitaj al la urbo Dingelstädt en la distrikto Eichsfeld, dum aliaj parto restis en la ĝisnuna distrikto kaj iĝis partoj de la komunumo Unstruttal - tiel la mapaj siluetoj de la distriktoj Unstrut-Hainich kaj Eichsfeld ŝanĝiĝis.
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Violonkonĉerto
Violonkonĉerto estas konĉerto por violono kiel soloa instrumento kaj orkestro. La ĝenro de la instrumenta muziko ekestas komence de la 18-a jarcento el la granda konĉerto. Ĝi spertis plenan elformiĝon en la klasikismo. Plejparte ĝi estas trimovimenta, je kiu du rapidaj movimentoj enkadrigas malrapidan.
Provincoj de Prusio
Provincoj de Reĝlando Prusio, 1815–1918
La Reĝlando Prusio ricevis post la Viena Kongreso en 1815 administracian reformon kaj estis dividita en 10 provincojn. La provincoj estis siavice subdividitaj en distriktarojn (Regierungsbezirke) kaj tiuj en distriktojn (Landkreise). En 1822, la du ĉe-rejnaj provincoj estis kunigitaj en unu provincon, kaj ekde tiam Prusio havis jenajn 9 provincojn (inter krampoj la ĉefurbo):
Angara
La Angara (Ангара) estas dekstra alfluanto de okcidentsiberia Jenisejo (Rusio). Ĝi estas 1.779 km-longa rivero.
Provincoj de Prusio
Provincoj de Reĝlando Prusio, 1815–1918
Prusio estis membro-ŝtato en la Germana Federacio. Tio tamen ne validis por la plej orientaj provincoj: Orienta Prusio, Okcidenta Prusio kaj Posen. Nur la aliaj 6 apartenis al la teritorio de la Germana Federacio.
En 1829, Orienta kaj Okcidenta Prusio estis kunigitaj en unu provincon, Provinco Prusio (ĉefurbo Königsberg), sed en 1878 denove disigitaj al du.
Post la Germana Milito de 1866 Prusio aneksiis la reĝlandon Hanovro, la elektoprinclandon Hesio, la duklandon Nasaŭo, la duklandojn Ŝlesvigo kaj Holstinio kaj la liberan urbon Frankfurto ĉe Majno. El tiuj teritorioj estis formitaj tri novaj provincoj:
Angara
Riverfluo
La Supra Angara estas nur unu el la 336 alfluantoj de la Bajkal-lago; interne de la lago, Angara prenas ankaŭ la akvon de la - desude alfluanta - Selenga, kiu estas la plej granda kaj longa alfluanto de la lago. Iam la lago havis 3 defluantojn: unu en nordo tra riverejo de Lena; tiu fermiĝis pro estiĝo de la bajkala montaro. La dua defluanto estiĝis sude, sed ankaŭ ĝi fermiĝis pro tertremo antaŭ ĉirkaŭ 16.000 jaroj.
Provincoj de Prusio
Provincoj de Reĝlando Prusio, 1815–1918
Ekde tiam Prusio do havis 12 provincojn. Tiu divido restis stabila ĝis la fino de la reĝlando en 1918.
Angara
Riverfluo
Post kiam Angara forlasas la komunumon Bajkal kaj oriente de la Sajan-montaro la Bajkal-lagon ĉe la suda fino. Poste ĝi fluas en nordoriente kaj trafas la rusajn urbojn Irkutsk kaj Angarsk. Nur poste trafluas ĝi la grandan Bratskan ŝvellagon. Tie alfluas ĝin la rivero Oka ĉe urbo Bratsk. Inter tiu urbo kaj Irkutsk ĝi estas ŝipebla. Ĉe la Ust-Ilimska ŝvellago pasas ĝi la urbon Ustj-Ilimsk.
Poste trapasas ĝi la Jenisej-monton kaj alvenas en ŝveliga lago, poste al la nordpolusa maro.
Provincoj de Prusio
Provincoj de Libera Ŝtato Prusio, 1918–1945
Kelkaj pliaj ŝanĝoj okazis dum la tempo de la Vajmara Respubliko kaj la Libera Ŝtato Prusio (1918-1945).
Angara
Riverfluo
La rivero havas akvocentralojn je la rivero, el kiuj la plej granda funkcias ĉe Irkutsk (660 MW), ĉirkaŭ je 80 km de Bajkal-lago. Pluaj grandaj akvocentraloj troviĝas ĉe Angarsk kaj Bratsk (4.500 MW). La akvabaraĵo de akvocentraloj ĉe Bratsk apartenas al la plej grandaj de la mondo. La centralo produktas averaĝe 7,1 miliardojn KW/h jare.
Provincoj de Prusio
La iamaj prusiaj provincoj hodiaŭ
Listo de provincoj de Reĝlando Prusio, kaj la hodiaŭa aparteno de ilia teritorio, proksimume:
Angara
Riverfluo
La akvokolekta areo de la rivero estas 1.039.000 km².
Neundorf (apud Schleiz)
Neundorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Seenplatte. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
István Tóvári Tóth
István Tóvári Tóth [iŝtvAn tOvAri tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóvári Tóth István estis hungara pentristo.
Biografio
István Tóvári Tóth frekventis bazan kaj industrian lernejon en Győr, poste kurson de István Szőnyi en Budapeŝto, fine li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1935. Liaj ĉefinstruisto estis Gyula Rudnay. Li studvojaĝis en Aŭstrio kaj Francio. Li edziĝis, lia edzino naskis kvinfoje. Inter 1939 kaj 1949 li havis artistan postenon en fabriko en Győr, poste li gvidis samloke la pentristan klubon. Li ofte pentradis nokte kaj li ne havis atelieron. Li ricevis premiojn inter 1944–1997.
Nia Long
Nitara Carlynn LONG (naskiĝis la en Brooklyn (Novjorko)) estas usona aktorino.
Biografio
Long estas filino de Doughtry "Doc" kaj Talita Long. Ŝiaj gepatroj divorcis, kiam ŝi estis du jarojn aĝa. Post la divorco, ŝi kaj ŝia patrino translokiĝis al Iowa City, Iowa, kie la patrino studis plastikajn artojn. Kiam ŝi estis 7 jarojn aĝa, ili plulokiĝis al sudo de Los Angeles. Nia vizitis katolikan lernejon kaj lernis poste baleton, ŝuklak-dancon, ĵazon, gitarludon kaj aktoradon.
Ŝia unua menciinda rolo estis en Guiding Light, kiun ŝi kunludis dum tri jaroj. Ŝi havis gastorolojn en la televidaj serioj The Fresh Prince of Bel-Air, 'Emergency Room, Moesha kaj Judging Amy. En Made in America, ŝi formas rolon de Zora Mathews, filinon de rolanto Sarah Mathews, ludita de Whoopi Goldberg.
Krom tiuj roloj, ŝi ludis la rolon de Sasha Monroe en la serio Third Watch.
Long kaj ŝia iama amiko, aktoro Massai Z. Dorsey havas komunan filon (Massai Zhivago Dorsey II, nask. 2000). Nia Long naskis sian duan infanon en 2011 (Kez Sunday Udoka), la patro estas NBA-ludisto Ime Udoka.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 2006
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 2006 estis oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo turniro organizita de la FIDE inter la PCA mondĉampiono Vladimir Kramnik kaj la FIDE mondĉampiono Veselin Topalov, la titolo estis dividita dum 13 jaroj. La matĉo okazis inter la 23a de septembro kaj la 13a de oktobro 2006, en Elista, Kalmukio, Rusio, ĝi reunuigis la du mondĉampionajn titolojn por havi senkontestan mondĉampionon.
Habana
Habana estas:
Habana estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Karnak
Karnak (arabe الكرنك, al-Karnak - "fortikita vilaĝo") estas loĝloko en Supra Egiptio, ĉe la orienta bordo de la rivero Nilo, proksimume 2,5 kilometrojn norde de la urbo Luksoro. La loko Karnak aparte famas pro la plej granda konservita templaro de antikva Egiptio. La loĝloko ricevis sia nomon pro la altaj muroj, kiuj imprese ĉirkaŭas la templon. La tri templaj kompleksoj de Karnak ampleksas la nordan parton de la antikva urbo Teboj.
Templaj kompleksoj de Karnak
La templaro konsistas el tri distriktoj ĉirkaŭitaj per muroj - la distrikto de la dio Amon-Reo, la distrikto de la falkokapa dio Montuo kaj la distrikto de la diino Muto. Krom tiuj tri grandaj templaj areoj ankoraŭ ekzistas templo de la dio Atono, kiun la faraono Aĥnatono konstruigis en la sesa jaro de sia regado en Karnak.
José Ilson dos Santos
José Ilson dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka en Japanio kaj por diversaj teamoj de Brazilo, Portugalio, Ĉinio kaj Belgio kiel Bahia, Sport Recife, Botafogo, Sporting Braga, Juventude, Lokeren, Excelsior Mouscron, Lierse SK kaj Atlético Paranaense.
Furiera transformo
La furiera transformo aŭ transformo de Fourier, nomita honore al Joseph Fourier, estas integrala transformo, kiu esprimas funkcion per terminoj de sinusaj bazaj funkcioj, kio estas kiel sumo aŭ integralo de sinusaj funkcioj multiplikitaj per iuj koeficientoj ("argumentoj"). Estas multaj proksime rilatantaj variaĵoj de ĉi tiu transformo, resumitaj pli sube, dependantaj de la tipo de la transform-funkcio. Vidu ankaŭ en Listo de fourier-rilatantaj transformoj.
Difino
Laŭ ĝia difino, la kontinua furiera transformo \mathcal{F} estas operacio, kiu transformas integraleblan funkcion f\ de aro \R al alia funkcio, priskribanta frekvencan spektron de tiu lasta, laŭ la formulo: Eblas elekti aliajn difinojn por Furiera transformo. Tiuj elektoj dependas de praktikaj konvencioj, ĝenerale ili malsamas nur per nombra konstanto. Ekzemple, iuj sciencistoj uzas tiajn: kie t estas tempo (en s), kaj \nu frekvenco (en s−1). Iuj elektronikistoj aŭ fizikistoj uzas (pro simetrikialo rilate al la inversa Furiera transformo) la sekvantan formulon: kun t la tempo (en sekundoj), kaj \omega la angula frekvenco (en rad.s−1).
Aplikoj
Furieraj transformoj havas multajn sciencajn aplikojn — en fiziko, nombroteorio, kombinatoriko, signal-prilaborado, teorio de probabloj, statistiko, ĉifriko, akustiko, oceanografio, optiko, geometrio, kaj aliaj areoj. En signal-prilaborado kaj rilatantaj kampoj, la Furiera transformo estas tipe konsiderata malkomponi signalon en ties komponantajn frekvencojn kaj argumentoj. Ĉi tiu larĝa aplikebleco estas pro kelkaj utilaj proprecoj de la transformoj:
Kontinua furiera transformo
La origina funkcio f(t) obteniĝas per la inversa kontinua furiera transformo de la furiera transformo F(ω); la origina funkcio kaj ĝia transformo estas iam nomata transformo-paro.
Kiam f(t) estas para aŭ nepara funkcio, ĝia transformo estas respektive kosinusa transformo (kun kosinusaj termoj) aŭ sinusa transformo (kun sinusaj termoj). Alia grava kazo estas kiam f(t) estas pure reela funkcio, de kio sekvas, ke F(−ω) = F(ω)*, kie * signifas kompleksan konjugiton. Similaj specialaj kazoj aperas ankaŭ pri aliaj variantoj de la Furiera transformo.
Furiera serio
La kontinua transformo estas mem reela ĝeneraligo de pli frua koncepto, la serio de Fourier, kiu estas specifa al periodaj funkcioj f(x) (kun periodo ), kaj prezentas ĉi tiajn funkciojn per serio de sinusoidoj:
kie la F_n estas la kompleksaj amplitudoj. Aŭ, por reela-valoraj funkcioj, la Furiera serio estas ofte skribita (fare de la eŭlera idento):
kie an kaj bn estas la reelaj koeficientoj de la Furiera serio.
Diskreta furiera transformo
Por trakti per komputiloj, por scienca komputado kaj por cifereca signal-prilaborado, oni konsideras funkciojn per n specimenoj fk (k=0 ĝis N-1), kiuj estas difinitaj super diskretaj, anstataŭ kontinuaj, domajnoj, denove finiajn aŭ periodajn. En tiu kazo, oni uzas la diskretan Furieran transformon aŭ diskretan transformon de Fourier (DFT, discrete Fourier transform), kiu prezentas la termojn fk kiel sumon de sinusoidoj:
kaj la inversa diskreta furiera transformo (IDFT) permesas starigi la originan signalon:
kie F(k) estas la Fourier-aj amplitudoj de la tiel nomita spektro de la analizo.
Ju pli granda estas la muestro (aro da specimenoj), des pli alta estas la precizeco de la analizo. Eblas pliigi la nombron de punktoj:
Tio estas farita per la tekniko de realigo de nuloj, pri kiu la signalo f (n) ampleksiĝas per \mathrm{P} nuloj. La nombro de punktoj de la analizo estas sekve pliigita, sed la nombro de signalpunktoj utilaj restas sama (kio ne sanĝas la solvadon). La nova difino estas:
Oni ĉiam sumas la samajn valorojn de f(n) (la P aliaj estante nuloj), sed oni obtenas DFT-n de periodo anstataŭ simple \mathrm {N}: oni havas \mathrm {P} kromajn punktojn por priskribi la saman DFT, oni do pliigis la precizecon. Tiu teĥniko estas uzata por akiri aron da punktoj en potenco de du, kaj povas uzi algoritmon de FFT.
Oni povas, sammaniere, fari la plenigaĵon de nuloj pri la spektro, por obteni, per inversa transformo, interpolon al super la originala signalo.
Ĉi tie la konsiderita frekvenco de la samploj estas1. Parolante laŭ reduktitaj frekvencoj (normigitaj rilate al la frekvenco de la samplado), la DFT estas priskribita por valoroj de la reduktita frekvenco, kiu varias de 0 (k= 0) al 1 (por ).
Oni notu ke la diskreta furiera transformo estas rekte traktebla per komputilo, ĉar ĝi postulas finian kvanton da operacioj, kontraŭe al la serio aŭ la Furiera transformo Fourier, kiu postulas la kalkuladon de integraloj aŭ sumoj de vico. Tamen, la kalkulo de la DFT estas neniam implementado laŭ la difino donita ĉisupre, sed oni preferas uzi optimumigitajn algoritmojn, kiuj postulas malpli komputadan penon. La komputada tempo bezonata por la DFT kun la difino donita estas rekte proporcia al N^2, sed per optimumigitaj algoritmoj (uzataj per la rapida Furiera transformo, FFT) ĝi estas proporcia al, kaj tiam ju N estas pli granda, des pli FFT interesas.
Aliaj variantoj
La DFT estas speciala okazo de (kaj estas iam uzata kiel proksimuma kalkulado por) la diskret-tempa fourier-a konverto (DTFT), en kiu la xk estas difinita super diskreta sed malfiniaj domajnoj, kaj tial la spektro estas kontinua kaj perioda. La DTFT estas esence la inverso de la Furiera serio.
Ĉi tiuj Fourier-aj variantoj povas ankaŭ esti ĝeneraligitaj al Fourier-aj konvertoj sur ajnaj loke kompaktaj abelaj topologiaj grupoj, kio estas studata en (fourier-a analizo, analizo de Fourier); tie, oni konvertas de grupo al ĝia duala grupo. Ĉi tiu kuracado ankaŭ permesas ĝeneralan formulaĵon de la ruluma teoremo, kiu rilatas Fourier-ajn konvertojn kaj rulumojn. Vidu ankaŭ jenon: la Pontrjagin-a duvarianteco por la ĝeneraligitaj _underpinnings_ de la Konverto de Fourier.
Tempo-frekvenco-konvertoj kiel la mallong-tempa fourier-a konverto, _wavelet_-konvertoj, _chirplet_-konvertoj, kaj la frakcia fourier-a konverto provas ricevi frekvencan informon de signalo kiel funkcio de tempo (aŭ nenial la nedependa variablo estas), kvankam la ebleco samtempe malkomponi frekvencon kaj tempon estas limigita de (matematika) necerte principo.
Familio de Furieraj transforoj
Jena baremo resumas la familion de Furieraj transforoj. Ni vidas, ke _discreteness_ en unu domajno implicas periodecon en la konjugita domajno kaj ke kontunueco en unu domajno implicas _aperiodicity_ en la konjugita domajno. Ankaŭ: realo en unu domajno implicas simetrion en la konjugita domajno.
Interpretado en (termoj, terminoj) de tempo kaj frekvenco
Kiam la funkcio f estas funkcio de tempo kaj prezentas fizikan signalon, la konverto havas norman interpretadon kiel la frekvenca spektrumo de la signalo. La grandeco de la rezultanta komplekso-valora funkcio F prezentas la (argumentoj, polusaj anguloj, amplitudoj)n de la respektivaj frekvencoj (ω), dum la fazo-(skipoj, ŝovoj) estas donitaj per arctan(imaginaraj partoj/reelaj partoj).
Tamen, estas grave kompreni, ke Fourier-aj konvertoj estas ne limigita al funkcioj de tempo, kaj portempaj frekvencoj. Ili povas egale esti aplikataj por analizi spacajn frekvencoj, kaj ja por preskaŭ iu ajn funkcia domajno.
Aplikoj en signal-prilaborado
En signal-prilaborado, Fourier-a transformo povas izoli personajn komponantojn de komplekso signalo, koncentrante ilin por pli simpla detekto kaj/aŭ forigo. Granda familio de signal-prilaboradaj teknikoj konsistas el Fourier-a-konvertantaj signaloj (kiel tondi de aŭda aŭ bildo), manipulanta la Fourier-a-konvertis datumoj laŭ simpla maniero, kaj dorsflankanta la transformo. Iuj ekzemploj inkluzivas:
Fourier-a transformo estas ankaŭ utila kiel kompakta prezento de signali. Ekzemple, JPEG kunpremo uzas Fourier-an transformon de malgrandaj kvadrataj pecoj de cifereca bildo. La Fourier-aj komponantoj de ĉiu kvadrato estas rondigita al suba aritmetika precizeco, kaj malfortaj komponantoj estas tute eliminitaj, tiel ke la ceteraj komponantoj povas esti butikitaj tre kompakte. En bilda rekonstruado, ĉiu Fourier-a-konvertita bilda kvadrato estas _reassembled_ de la konfitis aproksimi komponantoj, kaj tiam inverso-konvertitaj por produkti proksimuman kalkuladon de la originala bildo. -->
Kainganga lingvo
La kainganga lingvo (propralingve kaingang, kaingáng aŭ kaigang, caingangue) estas indiĝena lingvo parolata en la sudo de Brazilo. Ĝi apartenas al la ĵeaj lingvoj. Al la etna grupo de kaingangoj nuntempe apartenas ĉirkaŭ 30 000 personoj, kaj de ili 60% ĝis 65% parolas la lingvon. Plej multaj ankaŭ parolas la portugalan.
Antaŭe la kaingangoj kaj ŝoklengoj (Xokleng) estis konsiderataj kiel unu etno, kaj tiu pli vasta grupiĝo ricevis plurajn kromajn nomojn inkluzive de Amhó, Dorin, Gulachi, Chiqui, Ingain, Botocudo, Ivitorocái (= Amho) Kame, Kayurukré, Tain (= Ingain) kaj Taven. Kelkaj el tiuj nomoj eble origine estis tribaj nomoj, aliaj estas eksonimoj.
Komence de la 20-a jarcento, interalie la germandevena esperantisto Francisco Schaden alveninta al Brazilo esploris kaj verkis pri la lingvo.
Elektoepiskopujo Kolonjo
La Elektoepiskopujo Kolonjo aŭ Elektoprinclando Kolonjo, Kurköln aŭ Erzstift und Kurfürstentum Köln, estis unu el la plej gravaj princlandoj de la Sankta Romia Imperio. Kolonjo kongruas kun la antikva urbo nomita Colonia Agrippina. Ĝi fariĝis libera urbo en 1288, kaj la loĝejo de la ĉefepiskopo estis movita el la katedralo de Kolonjo al Bonn. La teritorio de la elektoepiskopujo entenis parton de la maldekstra bordo de la Rejno, oriente de Jülich, sed ankaŭ la duklandon Vestfalio preter la Rejno. La ĉefepiskopo estis tradicie unu el la princoj-elektistoj de la Imperio.
Dum la 16-a jarcento, tri ĉefepiskopoj de Kolonjo konvertis al protestantismo, kaj tio kaŭzis gravan konflikton kun Bavario. La Kolonja Milito (germane: Kölnischer Krieg, Truchsessicher Krieg) estis konflikto, kiun efektivigis de 1583 ĝis 1588 ĉefe elektepiskopaj kolonjaj kaj bavaraj trupoj. La milito malsukcesigis la provon de princelektisto Gebhardo de Waldburg-Trauchburg ŝanĝi la ĉefepiskopujon Kolonjo en heredeblan, protestantan duklandon.
Post 1795, la ĉefepiskopaj teritorioj de la maldekstra bordo estis okupitaj de Francio, kaj estis oficiale aneksitaj en 1801.
Elektoprinclando kompare kun episkopujo
La ĉefepiskopo de Kolonjo havis du rolojn: ŝtatan kaj eklezian. En la ŝtata rolo li estis princo-elektisto kaj reganto (ŝtatestro) de la elektoprinclando (elektoepiskopujo). En la eklezia rolo li estis la ĉefepiskopo de sia episkopujo (diocezo). Tiu ĉi episkopujo estis multe pli granda ol la princlando mem; do, grandaj areoj havis la ĉepiskopon de Kolonjo nur kiel sian episkopon, sed havis aliajn ŝtatajn regantojn.
Aparte grave, tio validis por la urbo Kolonjo mem. Post longjaraj konfliktoj, fine la ĉefepiskopo de Kolonjo malvenkis kontraŭ la urbanoj de Kolonjo en la batalo de Worringen 1288. La urbo Kolonjo ekde tiam ne plu apartenis al la elektoprinclando Kolonjo, sed fariĝis libera regna urbo (oficiale 1475). Eklezie la urbo plu apartenis al la ĉefepiskopujo Kolonjo, sed por viziti la urbon (kun la oficiala episkopa rezidejo, la katedralo de Kolonjo) la episkopo devis peti la permeson de la urbanoj.
Regantoj
Vidu:
Insulo Robben
Insulo Robben (Robbeneiland, Robben Island; nederlande kaj afrikanse = "foko") estas insulo proksimume 12 kilometrojn for de Kaburbo, Sud-Afriko.
245
En la jaro 245 post Kristo okazis, interalie:
Insulo Robben
Ekde la fino de la 17-a jarcento la insulo estis uzata por izoli homojn, do plejparte ĝi estis malliberejo. Tiam inter ĝiaj enloĝantoj estis politikaj gvidantoj de diversaj nederlandaj kolonioj, ne nur en suda afriko sed ankaŭ en Indonezio.
Inter 1836 kaj 1931 la insulo estis uzata kiel leprula kolonio.
Saint-Genis-les-Ollières
Saint-Genis-les-Ollières estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Insulo Robben
En la dua duono de la 20-a jarcento ĝi fariĝis konata kiel malliberejo por politikaj malliberuloj. Inter la plej bonkonataj estis Nelson Mandela, Walter Sisulu kaj Robert Sobukwe.
Saint-Genis-les-Ollières
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint Genois.
Insulo Robben
Nuntempe la insulo estas populara turisma vizitindaĵo kaj estis deklarita de UNESKO loko de Monda Kulturheredaĵo.
Castello di Annone
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Michelangelo Tamburini
, SJ estis itala katolika monaĥo kaj pastro. Ekde 1706 kaj 1730 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
Der Wanderer
Des Fremdlings Abendlied estas la titolo de poemo de Georg Philipp Schmidt von Lübeck aperinta 1821. Ĝi estis aldonita kadre de poemaro de Schmidt von Lübeck fare de Heinrich Christian Schumacher. La verko fariĝis ankaŭ konata sub la titolo Der Wanderer, kiun donis Franz Schubert al sia muzikigo de la poemo. La melankolia poemo apartenas, ne laste pro la ofte citita fina linio kaj pro la ŝuberta muzikigo al la plej konataj poemoj de la germana romantismo.
Teksto
<poem style="margin-left: 2em; font-style: italic"> „Ich komme vom Gebirge her Die Dämm‘rung liegt auf Wald und Meer; Ich schaue nach dem Abendstern Die Heimath ist so fern, so fern.
Es spannt die Nacht ihr blaues Zelt Hoch über Gottes weite Welt, Die Welt so voll und ich allein, Die Welt so groß und ich so klein.
Sie wohnen unten Haus bei Haus, Und gehen friedlich ein und aus; Doch ach, des Fremdlings Wanderstab Geht landhinauf und landhinab.
Es scheint in manches liebe Thal Der Morgen- und der Abend-Strahl, ich wandle still und wenig froh, und immer fragt der Seufzer: wo?
Die Sonne dünkt mich matt und kalt, Die Blüthe welk, das Leben alt, Und was sie reden, tauber Schall, Ich bin ein Fremdling überall.
Wo bist du, mein gelobtes Land, Gesucht, geahnt und nie gekannt? Das Land, das Land so hoffnunggrün, Das Land, wo meine Rosen blüh’n?
Boves (Francio)
Boves estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Somme kaj en la regiono Hauts-de-France.
Der Wanderer
Teksto
Wo meine Träume wandeln geh’n, Wo meine Todten aufersteh’n, Das Land, das meine Sprache spricht, Und alles hat, was mir gebricht?
Ich übersinne Zeit und Raum, Ich frage leise Blum‘ und Baum; Es bringt die Luft den Hauch zurück: „Da, wo du nicht bist, ist das Glück!“. <poem style="margin-left: 2em; font-style: italic"> „Mi venas de la montaro Krepuskas sur arbaro kaj maro; Mi postrigardas la vesperstelon La hejmlando estas tiel for, tiel for.
Boves (Francio)
En Boves troviĝas la ruinoj de malnova kastelo, kiun la verkisto Victor Hugo vizitis je aŭgusto 1835.
Der Wanderer
Teksto
Etendas la nokto sian bluan tendon Alte super Dia vasta mondo, La mondo tiel plena kaj mi sola, La mondo tiel granda kaj mi tiel malgranda.
Boves (Francio)
La traktato de Boves, subskribita en 1185 inter Filipo la 2-a de Francio kaj lia kontraŭulo Filipo de Alzaco (la grafo de Flandrio) konfirmis la regon de Francio sur Artezo kaj sur la regionoj ĉirkaŭ Vermand kaj Amiens.
Der Wanderer
Teksto
Ili loĝas malsupre domon apud domo, kaj pace iras enen kaj ele; Sed ve, la migrobastono de la fremdulo Iras kaj reiras tra la lando.
Brilas en kelkan karan valon La matena kaj la vespera radioj, Mi iras silente kaj malmulte gaja, kaj ĉiam la vespiro demandas: kie?
La suno ŝajnas al mi pala kaj malvarma, La floro velka, la vivo maljuna, Kaj kion ili parolas, surda sono, Mi estas fremdulo ĉie.
Kie vi estas, mia glorata lando, serĉata, supozata kaj neniam konata? La lando, la lando tiel verda je espero, La lando, kie floras miaj rozoj?
Kie miaj sonĝoj paŝas, Kie miaj mortintoj releviĝas, La lando, kiu parolas mian lingvon, kaj havas ĉion, kion mankas al mi?
Mi konsideras tempon kaj spacon, Mi demandas mallaŭte floron kaj arbon; Reportas la aero la spiron: „Tie, kie vi ne estas, estas la feliĉo!“
Formalaj aspektoj
La poemo havas okstrofojn po kvar linioj kun kvarakcentaj jamboj. Schmidt von Lübeck konstante uzis la rimparan skemon.
Enhavaj aspektoj
La unua strofo komencas per prikribo de pentrinda anima pejzaĝo. Strofoj unu ĝios kvin prezentas la melankolion de la fikcia mio. Lin pelas sopiro al la hejmlando, sed ne povas persisti en la „plena“ kaj „granda mondo“. Same li distanciĝas de la socio, kies paroladoj ŝajnas al li „surda sono“, je kio li tamen samtempe admiras la “pacan“ vivon de aliaj homoj. Lia sopiro malebligas al li revenon en la malperfektan mondon, pro kio li melankolie konkludas: „Mi estas fremdulo ĉie“.
Strofoj ses kaj sep esprimas la revojn de la fikcia mio de „glorata lando“, kiun li vane serĉis kaj supozis. En tiu lando sin manifestas la plej internaj deziroj de la fikcia mio.
La fina oka strofo esprimas la neakordigebleco de la naturo de lia interno kun tiu de la ekstera mondo kaj finiĝas per la tragike altruda „aerspiro“: „Tie, kie vi ne estas, estas la feliĉo.“
Signifo
La poemo verkita en melankolia sono estas tipa verko de la germana romantismo. Ĝi pritraktas multajn esencajn motivojn de la romantisma poezio, ekzemple sopiron, hejmsopiron, solecon, malgajon pri la propra neperfekteco kaj pri tiu de la mondo kaj finfine rezulte el ĉi tiuj motivoj la migradon. La lasta linio de la poemo apartenas al la plej konataj citaĵoj de la romantismo, ĉar ĝi proverbece esprimas la romantisman Weltschmerz, t.e. Malespero pro la malperfekteco de la mondo, kaj la senton de nehaltigebla sopiro.
"Der Wanderer"
Franz Schubert titolis sian muzikigon kiel lido „Der Wanderer“ (La Migranto) kaj plifortigis per tio la motivon de la migrado. Por sia lido Schubert iomete mallongigis la poemon, ŝanĝetis la tekston kaj dissolvis la strofan strukturon. La lido havas en la verkregistro de Schubert la numeron D 493 (en pli frua versio de la registro: D 489) kaj ne devas esti erare konfuzita per la lido D 649, kiu ankaŭ havas la titolon "Der Wanderer", sed muzikigas alian poemon (de Friedrich von Schlegel.
La lido staras en c♯-minoro. La antaŭludo estas karakterizata de trioletoj en ŝanĝiĝantaj akordoj kaj anticipas la melankolian humoron. La elegia komenca parto havas la subskribon „Sehr langsam“ (tre malrapida) kaj plivigliĝas je la transiro al la priskribo de la „glorata lando“ (je Schubert „amata lando“ ) trans „Etwas geschwinder“ (iomete pli rapida) ĝis „Geschwind“ (rapida). La tragika fina parto, kiu tamen finiĝas en maĵoro, denove estas muzikenda "a tempo". Krom tiuj ĉi pulsoŝanĝiĝoj la peco estas riĉa je kresĉendoj, dekresĉendoj, disonancoj kaj aliaj dramigaj stilrimedoj.
Wanderer-Fantasie
En la kvarmovimenta Wanderer-Fantasie por piano Schubert malvolviĝis la muzikajn kaj ekstermuzikajn temojn de sia lido.
NGC 3685
NGC 3685 (aliaj indikoj — MCG 1-29-45, ZWG 39.192, KCPG 287B, PGC 35305) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zsombor Diénes
Zsombor DIÉNES [De:neŝ] estas rumania hungara vortaristo, teknika tradukisto. Li naskiĝis en Budapest la 5-an de aprilo 1917 kaj mortis la 17-an de marto 1981. Li estis la filo de Jenő Diénes.
Kariero
Zsombor Diénes akiris diplomon en la teknikuniversitato de Bukareŝto (1940). Li laboris kiel inĝeniero pri minado, li estis gvidantinĝeniero en la Minada Industricentro de Baia Mare (1970–77).
Operatoro de d'Alembert
Je analitiko kaj la speciala teorio de relativeco, la operatoro de d'Alembert estas diferenciala operatoro, kiu estas la analogaĵo de la laplaca operatoro sur spaco de Minkowski.
Apliko
Je relativeca teorio de kampoj, la kampekvacio de senmasa kampo \phi estas tio, ke la kampo estas ejgena funkcio de ejgeno 0 de la operatoro de d'Alembert: Pli ĝenerale, la kampekvacio de kampo \phi, kies invarianta maso estas m estas tio, ke la kampo estas ejgena funkcio de ejgeno m^2 de la operatoro de d'Alembert:
Historio
La operatoron difinis la franca matematikisto kaj fizikisto Jean le Rond d'Alembert.
Alento (Kampanio)
Fluas tra valo ankoraŭ ne poluita ricevante la alfluon de multaj etaj torrentoj kiuj pligrandigas la akvokvanton. En la municipo de Prignano Cilento, oni konstruis akvobaraĵon, kiu faras artefaritan lagon ĉirkaŭ 1,50 km² ampleksa, grava akvorezervujo por la tuta teritorio. Antaŭ la enfluo en la maro Tireno, la Alento fluas ĉe la runioj de la antikva greka urbo de Elajo ricevante el maldekstre la riveron Palistro.
Michael Klein
Michael Klein estas nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
(17792) 1998 FR56
(17792) 1998 FR56 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Blazono de Portugalio
La ŝtata blazono de Portugalio en variigita formo ankaŭ troveblas en la flago de Portugalio.
Historio
La unuopaj elementoj de la blazono fontas el la blazono de la unua portugalia reĝo Alfonso la 1-a, kies posteuloj aldonis pliajn elementojn kaj uzis diversajn variigojn. La reĝo Johano la 2-a en 1485 unuafoje uzis blazonon, kiu en formo kaj nombro de elementoj korespondas al la nuntempa blazonŝildo.
Simboleco de la koloroj
La blazono havas la sekvajn elementojn: la verda rubando simboligu la esperon, la ruĝa rubando la kuraĝon kaj la sangon de la batale mortintaj portugaloj.
Peñas de San Pedro
Peñas de San Pedro (Rokoj de Sankta Petro, kiu aperas sur kastelo en la blazono) estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de Alcaraz kaj Campo de Montiel en la centro de la provinco, sed en la areo de la Sierra de Alcaraz. Estas areo de 158,75 km² je 1015 msm kaj je 32 km de Albacete, nome provinca ĉefurbo.
Geografio
Peñas de San Pedro estas inter la montaro de Alcaraz (en la deklivaro de la Betika Sistemo) kaj la ebenaĵo de La Mancha de Montearagón. En la norda zono la teritorio estas parto de la manĉa ebenaĵo, sed poste la tereno ondas antaŭ la montaro albaceta.
Historio
La kristanoj definitive konkeris la lokon en la unua duono de la 13a jarcento. Oni atingis la aŭtonomecon rilate el Alcaraz, kaj la titolon de "villa" en 1537, sub la regado de Karolo la 1-a. En tiu epoko, foririnte risko de invadoj de islamanoj, la loĝantaro translokiĝis malsupre el la kastela zono, sed ĝis la 18a jarcento restis kelkaj lokanoj tie.
Ĝis 1833, kiam oni kreis la aktualan provincon Albacete, la municipa teritorio de Peñas de San Pedro estis tre etenda, okupante 625 km². En tiu dato okazis la separo de la aktualaj municipoj de Pozohondo, Alcadozo, San Pedro kaj Pozuelo.
En 1836, dum la Unua Karlisma Milito, la kastelo estis okupita de la trupoj de la generalo Cabrera. Tiam la loĝantaro jam tute malsupre de la kastelo, konstruis malgrandan mureton por sia defendo, el kiu ankoraŭ oni konservis kelkajn restojn. Poste la kastelo estis privatigita.
En la 1970-aj jaroj estis granda konsekvenco de la konstruo subgrunde de tunelo Talave, apartenanta al la Akvedukto Tajo-Segura. Tiu grava vorko plialtigis la loĝantaron kaj plibonigis la ekonomian situacion, sed post la fino de la vorko okazis forta elmigrado. En la 1950-aj jaroj oni estis superinta pinton de 3500 lokanoj, sed poste okazis elmigrado kaj oni alvenis al nunaj pli ol 1000; tio estas oni perdis preskaŭ du trionojn.
Ekde la 1980-aj jaroj la urbestro estis socialisto, sed ekde 1995 Antonio Serrano Aguilar de la dekstra partio PP estis urbestro.
Aktuale la municipo, pere de la enspezoj pro la instalado en siaj terenoj de ventogeneratoroj, enspezis multe kaj konstruis naĝejon, sportejojn kaj taŭrludejon.
Vidindaĵoj
Estas kastelo kaj preĝejo de Nia Sinjorino de la Espero.
(11235) 1999 JP91
(11235) 1999 JP91 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Federiko Borromeo
Federiko BORROMEO  (naskiĝis en Milano, en la 18-a de aŭgusto 1564 - mortis en Milano, en la 21-a de septembro 1631) estis itala kardinalo kaj ĉefepiskopo de Milano inter 1595 kaj 1631.
Biografio
Li estis la dua filo de Giulio Cesare Borromeo (1517-1572), Grafo de Arona, kaj Margherita Trivulzio. Lia patro mortis kiam li estis nur trijara kaj do li estis tre influata de lia kuzo kaj kardinalo Karlo Borromeo, kiu estis lia spirita gvidilo kaj lin instigis al la eklezia kariero. Li ankaŭ estis kuzo de alia kardinalo Guido Luca Ferrero (1537-1585), same kiel de Aleksandro Farnese, la Juna (1520-1589) , kaj Marco Sittico Altemps (1533-1595) , krom tio, li estis iom parenca al la papo Siksto la 5-a. Li studis teologion kaj juron en la Universitato de Pavio kaj en 1585 li forvojaĝis al Romo por daŭrigi siajn klasikajn studojn interesiĝante plej specife pri la antikveco de la malmoderna Romo.
Dum la periodo kie li vivis en Bolonjo li konsideris la hipotezon pri aliĝo al la Societo de Jesuo, tamen lia kardinala kuzo lin malinstigis, kaj direktis lin al la doktrino de la dioceza klerikaro. Nur tiam (1580) oni povas konsideri ke li alprenis la eklezian karieron. En 1585 li eniris en la Ordinon de la minoraj fratoj kaj, en Romo, li konatiĝis kun Sankta Filipo Neri (1515-1595) kaj la kardinalo Cesare Baronio (1538-1607), fariĝinte kapelano de la Papa Moŝto ekde 1586.
Kreita kardinalo de la papo Siksto la 5-a en la 18-a de decembro 1587, kiam li estis nur 23-jara, li ricevis la kardinalan dignon alprenante la titolon kiel diakono de la Preĝejo de Sankta Maria in Domnika en la 15-a de januaro 1588, sekve elektante la sidejojn de la Sanktuloj Kosmo kaj Damiano (9-a de januaro 1589, kaj poste la preĝejon de Sankta Agata en Suburro (20-a de marto 1589). En 1590, li partoprenis en la unua konklavo, kie elektiĝis la papo Gregorio la 14-a. Finfine li elektis la diakonan sidejon de Sankta Nikolao en la Karcero, en la 14-a de januaro 1591, kie, en tiu jaro, li partoprenis en la konklavo kiu elektis la papon Inocento la 9-a kaj en la sekva jaro en la konklavo kiu elektis la papon Klemento la 8-a.
Luizinho Vieira
Luizinho Vieira (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka en Japanio kaj ĉe Atlético Paranaense, Santa Cruz, Marília, Ponte Preta kaj Joinville en Brazilo.
Ilustristo
Ilustristo estas grafikisto kiu specialiĝas en plibonigo kaj plenumado de skribo per havigo de vida reprezentaĵo kiu korespondas al la enhavo de asocia teksto. La ilustraĵo povus intenci klarigi komplikajn konceptojn aŭ objektojn malfacile priskribeblaj laŭtekste aŭ povas nur kontribui al estetika ĝuado de la legado.
Ilustraĵoj povas esti uzataj por reklamo, salutkartoj, afiŝoj, libroj, revuoj kaj gazetoj.
En biologio (ĉefe zoologio kaj botaniko) ilustristoj ludas gravan rolon ne nur kiel artistoj, sed ankaŭ kiel sciencistoj kiuj devas priskribi per pentrado la ĉefajn karakterojn morfologiajn de la specimenoj. Vidu ekzemple J. G. Keulemans.
Petershagen/Eggersdorf
Petershagen/Eggersdorf estas komunumo en Germanio, evidente konsistanta el la du loĝlokoj Petershagen kaj Eggersdorf  (la komunuma retejo tial nomiĝas doppeldorf.de - "Doppeldorf" en la germana lingvo signifas "duobla vilaĝo"). La komunumo troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Orverda eŭfonjo
La Orverda eŭfonjo (Euphonia chrysopasta) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. La genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujanoj, Peruo kaj Venezuelo. Ilia natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ marĉoj.
La specio montras tre verdajn flugilojn, olivverdecajn dorson kaj kronon, flavajn vizaĝon kaj subajn partojn, kiuj ĉe inoj estas helgrizaj al blankecaj.
Antonio García Gutiérrez
Antonio María de los Dolores García Gutiérrez (Chiclana de la Frontera, 5-a de julio de 1813 - Madrido, 26-a de aŭgusto de 1884) estis dramaturgo, aŭtoro de zarzuelaj tekstoj, poeto kaj verkisto romantika hispana.
Biografio
Li ekis kiel kunlaboranto de diversaj publikaĵoj. Lernis la francan kaj tradukis komediojn de Eugène Scribe kaj romanojn de Aleksandro Dumas, inter aliaj. Li verkis la romantikan dramon El trovador (la menestrelo), kies premiero estis la plej plaŭdita en la historio de la hispana teatro. Ĝi okazis en la teatro Príncipe (princo), la 1-an de marto de 1836. Estas drama kaj proza kaj versa iom ŝulda al Macías de Larra kaj temas pri revenĝo de ciganino Azucena, kiu permesas la murdon de la menestrelo Manrique [manrIke] fare de la grafo Luna. Nur ŝi konas, ke ili estas fratoj, kontraŭaj politike kaj dezirantoj de Leonor, kiu amas vere Manrique kaj finas venenigante sin. La teatraĵo montras du agadfadenojn tre interkonektitajn, tiun derivan el amhistorio kaj tiun rilatan kun la revenĝo. La etoso estas Aragono dum la 15a jarcento kaj ties sukceso motivis reskribon versan (1851) fare de la propra aŭtoro. Meritis krome adapton operan laŭ titolo Il trovatore de Giuseppe Verdi, premierita en 1853, laŭ teksto de Salvatore Cammarano.
García Gutiérrez revenis el Chiclana de la Frontera al Madrido en 1837 montrante novan dramon, El paje (la paĝio), kiu konsolidis lian situacion. Lia venonta sukceso estis Simón Bocanegra (1843), el kiu oni faris ankaŭ adapton operan fare de Giuseppe Verdi, Giuseppe Montanelli kaj Arrigo Boito en 1857). Li iris al Ameriko en 1844 kaj loĝis en Kubo kaj Meksiko. Reveninte en 1850 li ricevis multajn honorojn: Ordeno de Karlo la 3-a (1856), altranga funkciulo de la hispana trezoro en Londono (1855-1856), membro de la Real Academia Española (1862), konsulo de Hispanio en Bajono kaj Ĝenovo (1870-1872), direktoro de la Nacia Arkeologia Muzeo (1872), Kruco de Isabel la 2-a. Liaj ĉefaj verkoj de tiu periodo estas la jenaj: la zarzuelo El Grumete (la ŝipknabo, 1853), la historia dramo La Venganza catalana (kataluna venĝo), premierita la 4a de februaro de 1864 kaj kiu revivigas la morton de la estro almogàver Roger de Flor fare de la bizanca imperiestro Mikaelo Paleologo. La revenĝo estas planita de lia edzino kaj ekzekutita de Berenguer de Roudor; la verko komplikiĝas per amaj, familiaj, rasaj kaj religiaj aferoj. Juan Lorenzo (1865) estas alia historia teatraĵo kun etoso en Valencio dum la Germanies kie la rolulo kiu nomigas la verkon insurekcias kontraŭ la nobelaro serĉe de libereco, sed estas perfidita de siaj partianoj mem kaj mortiĝas. La presado de liaj Obras escogidas (selekto, 1866) estis pagita de la registaro. Lia morto en 1884, nome la entombigo, kiun li mem planis malsolena, iĝis manifestacio de nacia funebro.
En 2013, lia naskiĝurbo Chiclana de la Frontera celebris la Ducentjariĝon de lia nasko per diversaj aktoj kaj premioj.
Verkaro
La versigmaniero estas pli brila en liaj historiaj dramoj, kaj lia analizo pri emocioj de inaj roluloj igis lin unu el kanonaj dramaturgoj de la hispana Romantismo. Li estis ĉiukaze unu el plej fruktodonaj, kaj montris ideologion tre liberalan kaj sian socian priokupon ofte. La temo de la revolucio aperas jam kiel duaranga temo en El rey monje (la monaĥreĝo, 1839), ampleksiĝas en El encubierto de Valencia (la valencia maskito, 1840), kun etoso en la epoko de la valenciaj germanies, kaj pli amplekse disvolviĝas en Simón Bocanegra, kie iama pirato kaj digna kaj malavara enpovigas en Ĝenovo en la 14a jarcento kaj frontas la limigojn de povo kaj maleblon saĝigi meze de personaj interesoj. La plej alta analizo de la revolucio okazas en Juan Lorenzo, kun denove etoso en la germanies de Valencio kaj la kontraŭo al Karlo la 1-a kie malamikas la revoluciulo idealista sen atento al la interesoj personaj (kiu nomigas la verkon) kaj la revoluciulo kaj ambicia kaj oportunema, plena je rankoro, radikala kaj troigema nome Guillén Sorolla [gijEn sorOja]. Aliaj historiaj teatraĵoj estas El tesorero del rey (la reĝa trezoristo), pri la revenĝo fare de Pedro la 1-a kontraŭ sia juda ministro Samuel ha Leví, Un duelo a muerte, adapto tre persona de dramo de Lessing etose en Florenco de Kosme la 2-a Médici, Doña Urraca de Castilla, Zaida, Afectos de odio y amor, Las bodas de doña Sancha, El bastardo, El paje, De un apuro otro mayor.
Li verkis ankaŭ tezodramojn kiaj Sendas opuestas (kontraŭaj padoj), kie oni klopodas montri la troigon kaj maltroigon por la edukado de la gefiloj, kaj kiel ili produktas katastrofajn efikojn; Los desposorios de Inés kontraŭ la devigajn geedzecojn; Eclipse parcial kontraŭ divorco pro ties konsekvencoj al la gefiloj kaj la sociaj malfacilaĵoj por la separitoj; Un grano de arena, Los millonarios kaj El caballero de industria pri sama ideo: la fripono finas friponita.
Li verkis ankaŭ nombrajn komediojn, kies plej bonkvalita estas la jena: Crisálida y mariposa (1872), nome intriga komedio pri eniro de junulo al amo, kaj nombrajn zarzuelojn, kiaj El robo de las Sabinas, La tabernera de Londres, La espada de Bernardo, El grumete, El capitán negrero, Cegar por ver, Galán de noche kaj la plej bonkvalita nome La cacería real (reĝa ĉasado), kun etoso en la epoko de Filipo la 5-a kie kamparano instruas patriotismon al la propra reĝo, kaj Llamada y tropa, kun etoso de salamankaj gastejoj kaj studentoj kie junulino rendevuas samhore kvar pretendantojn por elekti unu sed perdas ĉiujn. Menciindas ankaŭ pikareska saineto "Los hijos del Tío Tronera", verkita imite la andaluzan parolmanieron.
Melodramoj estas Nobleza obliga, Empeños de una venganza, Gabriel, Magdalena, pri la temo de la virino allogita kaj abandonita, kaj Un cuento de niños.