cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Triembach-au-Val
(jen france, origine germane kaj alemane Triembach aŭ pli longe Triembach im Tal, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Walter Dühler
Walter DÜHLER (naskiĝis 1891 - mortis la 23-an de septembro 1988) estis unu el la refondintoj de ISAE post la Unua mondmilito, multjara membro de la Akademio de Esperanto.
Kiel internacie renoma entomologo li verkadis por Internacia Scienca Revuo, ekz. pri la terminologio de la biontoj (1923). Samfake li kontribuis al la Enciklopedia Vortaro de Wüster (1923) kaj al la Plena Vortaro (1933). Esperanto-biblioteko portas lian nomon.
Nordokcidenta Kameruno
La regiono Nordokcidenta Kameruno (Région du Nord-Ouest) estas unu el dek administraj regionoj de la ŝtato Kameruno. Ĝi ampleksas areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ stato de takso el 2006 havis  loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 69 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Bamenda.
Emausa monaĥejo
Emausa monaĥejo nomata ankaŭ monaĥejo Na Slovanech aŭ nur Emauzy, estas iama monaĥejo en Prago, Ĉeĥio. Fondis ĝin Karolo la 4-a en la jaro 1347 kun permeso de la papo por slavaj Benediktanoj. Finkonstruita en 1372. Estas notinde, ke ĉi tie estiĝis en la jaro 1395 la glagolskriba parto de t. n. Reims-a Evangelio, je kiu ĝis la franca revolucio ĵuris la francaj reĝoj. En la 15-a jarcento posedis la monaĥejon la husanoj, kiuj fondis tie 1448 la ununuran utrakvistan monaĥejon. La alikonstruoj devenas de la 17-a, 18-a kaj 19-a jarcentoj. En la ambito oni trovas vidindajn gotikajn freskojn de post la jaro 1360. Tiu ĉi valorega memorindaĵo el la epoko de Karolo la 4-a estis grave damaĝita per bombatako je la 14-a de februaro 1945. Tuj post fino de la dua mondmilito oni komencis ĝin rekonstrui. La modernaj turoj frapas la okulojn de malproksime kaj vekas diskutojn, ĉu taŭgas tia kombino de malnova kaj nova arkitekturoj.
Pratola Serra
Pratola Serra estas komunumo de Italio.
(19265) 1995 SD24
(19265) 1995 SD24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Saki Kumagai
Saki Kumagai (熊谷 紗希 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2008 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estis aktiva teamano kiu partoprenis en 100 matĉoj kaj ne atingis golojn ĉar ŝi ludis kiel defendanto.
Ragnar Hjorth
Ragnar HJORTH (naskiĝis 1910 - mortis maje 1988 en Stockholm) estis sveda esperantisto, multjara membro de Societo Zamenhof kaj UEA-fakdelegito pri arbarkulturo, iama vicprezidanto de Sveda Esperanto-Federacio.
Géza Hankó
Biografio
Géza Hankó havigis sian diplomon en la teknikuniversitato de Budapeŝto. Unue li laboris en la katedro de geodezio de la teknikuniversitato, poste de 1923 li enpaŝis la servon de la tiam fondita Térképészeti Intézet (Topografia Instituto). En 1952 li prelegis pri fotogrametrio.
Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon
Lazarus-efiko
Lazarus-efiko aŭ Lazara taksono estas la re-malkovro de de bestospecioj, kiuj estis taksitaj kiel formortintaj. La nocio estas prenita el la biblia evento de re-vivigo de Lazaro el Betania fare de Jesuo Kristo.
Brazacorta
Brazacorta estas vilaĝo kaj municipo, kodo-055, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.
Geografio
Brazacorta havas areon de 21,08 km² kun 51 loĝantoj (2021).
Demografio
En 1843 apartenis al Aranda de Duero kaj havis 112 loĝantojn. Ĉiujare reduktiĝas la loĝantaro
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Ekspoziciejo Ĉe Hibernoj
Ekspoziciejo "Ĉe Hibernoj" (U Hybernů) en la placo de Respubliko (náměstí Republiky) en Prago estas notinda empirstila konstruaĵo el la faroj 1808-1811, alikonstruita laŭ la planoj de arkitekto J. Fischer. Origine ĝi estis baroka preĝejo, konstruita de la irlandaj franciskanoj, nomataj Hibernoj, samtempe kun la apuda monaĥejo (de tie la nomo de la ekspozicia domo kaj de la apuda strato). La objekton oni adaptis post la jaro 1945 por ekspozicioj; ĉi tie okazas precipe specialaj ekspozicioj de arto kaj industrio.
L'Houmeau
L’Houmeau [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 2,267 loĝantojn en la jaro 2010.
Situo
L’Houmeau estas marborda komunumo: ĝi estas ĉe la Atlantika Oceano, fronte al la insulo Ré. La najbaraj komunumoj estas Nieul-sur-Mer norde, Lagord oriente kaj La Rochelle sude; pli precize, ĝi troviĝas apud la flughaveno de La Rochelle.
Lyyli Heinänen
Lyyli HEINÄNEN (naskiĝis en 1903, mortis la 18-an de septembro 1988 en Mikkeli) estis finna esperantistino, honora membro de Esperanto-Asocio de Finnlando.
Profesie instruisto pri matematiko, ŝi aktivis ankaŭ kiel Esperanto-kursgvidanto kaj amatora astronomino. En 1983 asteroido 2204 Lyyli, eltrovita de prof. Yrjö Väisälä, estis nomita laŭ ŝi.
NGC 1409
NGC 1409 (aliaj indikoj — PGC 13553, UGC 2821, KCPG 93A, MCG 0-10-11, VV 729, ZWG 391.28, 3ZW 55, NPM1G -01.0133) estas galaksio en konstelacio Taŭro.
(17111) 1999 JH52
(17111) 1999 JH52 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Brezje (Kroatio)
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Nyíresfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Krummennaab
Krummennaab estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Krummennaab, kiu provizas servojn ankaŭ por la najbara komunumo Reuth apud Erbendorf.
Fobetoro
Fobetoro (helene Φοβητώρ, latine Phobetor) estis en la helena mitologio filo de la dio de dormo Hipno kaj de lia edzino Pasitoo, la plej juna el Ĥarisoj. Li estas unu el Sonĝoj.
Li aperadis al la homoj en dormo post kiam dormigis ilin kaj kiam foriris lia patro. Li prenis sur sin sole la bestan vizaĝon kaj el tio kaj el lia kromnomo „Timiganto“ oni povas dedukti, ke li ne alportadis kvietajn sonĝojn, ĝuste male.
Pri lia propra vizaĝo na estas io pli proksima sciigata, oni povas nur hipotezi, ke konforme kun sia karaktero, ankaŭ lia vizaĝo ne estis aparte bela.
Ili estis tri fratoj:
CENTO
La Centra Traktata Organizo (Central Treaty Organisation (CENTO), origine konata kiel la Bagdada Pakto aŭ Mezorienta Traktata Organizo (METO)) estis militista alianco de la Malvarma Milito. Ĝi estis formita en 1955 de Irano, Irako, Pakistano, Turkio kaj la Unuiĝinta Reĝlando kaj dissolvita en 1979.
Usonaj premo kaj promesoj de militista kaj ekonomia helpo ludis gravan rolon en la negocado konduke al la traktaton, sed Usono dekomence ne partoprenis. John Foster Dulles, kiu estis enmetita en la negocado kiel Usona Sekretario de Ŝtato sub refado de la Prezidento Dwight D. Eisenhower, plendis, ke tio estis rezulto de "la pro-Israela premgrupo kaj la malfacilo akiri Kongresan Aprobon." Aliaj diris, ke la tialo estis "por pure teknikaj tialoj de buĝetaj proceduroj."
En 1958, Usono aliĝis al la militista komitato de la alianco. Ĝi estas ĝenerale konsiderita unu el la plej sukcesaj de la aliancoj de la Malvarma Milito.
La sidejo de la organizado estis en Bagdado, Irako, en 1955 ĝis 1958 kaj en Ankara, Turkio, en 1958 ĝis 1979. Cipro estis ankaŭ grava loko por CENTO pro sia loko en Mezoriento kaj ĉe la Brita Suverenaj Baz-Areoj en la insulo.
Csörötnek
Csörötnek [ĉorotnek] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szentgotthárd. La loknomo slovene estas marĉejo, ja Rába estas iomete marĉa.
Situo
Csörötnek troviĝas laŭ bordo de Rába. La komunumo situas laŭvoje kaj laŭfervoje inter Körmend kaj Szentgotthárd. La lasta urbo estas 10 km-ojn. Csörötnek apartenas al Nacia Parko Őrség kaj Hanság.
Historio
La unua mencio devenis el 1350 laŭ tiama hungara ortografio "Chyrenuk".
Saŭrolofo
Saŭrolofo (Saurolophus) estas granda hadrosaŭredo vivinta dum la malfrua kretaceo en Nordameriko kaj Azio. Ĝia plej rimarkinda trajto estas solidosta, spikeca kresto kiu etendiĝas supren kaj malantauen de la kranio. Fosiliojn de la tipo-specio, Saurolophus osborni, oni trovis en la Formacio de Huffera Kanjono en Alberto (Kanado). La holotipa skeleto estas 8,4 metrojn longa. Surprize, oni trovis parencan specion, S. angustirostris, en la Formacio Nemegt de Mongolio; tiel saŭrolofo estas unu el la malmultaj dinosaŭraj genroj kun specioj kaj en Nordameriko kaj en Azio. Saŭrolofo verŝajne estis predospecio de la tiranosaŭredoj: tarbosaŭro en Mongolio, albertosaŭro kaj daspletosaŭro en Nordameriko.
Georgios Miggas
Georgios MIGGAS (naskiĝis 1908 - mortis la 27-an de majo 1988 en Ateno) estis honora prezidanto de Helena Esperanto-Asocio kaj longjara ĉefdelegito por Greklando.
De 1971 ĝis 1985 li reprezentis sian landan asocion en la Komitato de UEA.
(15161) 2000 FQ48
(15161) 2000 FQ48 estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Imre Dimény
Imre DIMÉNY [dimEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dimény Imre estis hungara agronomo, politikisto, ministro, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).
Biografio
Imre Dimény devenis el la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis ĉeflernejon kaj akademion en Kolozsvár (tiutempe apartenanta al Hungario). Post la 2-a mondmilito li restis en resta parto de Hungario. Li eklaboris en Nagyléta, poste en Berettyóújfalu. En 1951 li ekhavis postenon en ministerio pri agrikulturo. Baldaŭe li havis karieron ankaŭ en la unusola partio. Inter 1967-1975 li estis ministro pri agrikulturo, poste li ekinstruis en la ĉeflernejo en Budapeŝto, li estis eĉ rektoro. Li ricevis premiojn inter 1986-2007.
Flago de Turka Respubliko Norda Kipro
La flago de la Turka Respubliko Norda Kipro estas bazita sur la flago de Turkio kun la koloroj inversaj kaj du horizontalaj ruĝaj strioj aldonitaj ĉe la pinto kaj fundo kaj la duonluno kaj la stelo en ruĝa koloro.
Flago de Nord-Kipro estas hisata en la landoj kie ĝi havas diplomatiajn rilatojn, t.e. Turkio kaj la nesuverena aŭtonoma respubliko Naĥiĉevano en Azerbajĝano.
Flago de la Nord-Kipro estas uzata en opozicio al la flago de Kipro kiel flago de Turka Respubliko Norda Kipro. La loka uzo de la turka flago estas iom simila al la uzo de la greka flago en la resto de la insulo.
Lingvaj Rajtoj - Simpozio okaze de 100-jariĝo de UEA kaj 60-jariĝo de la Universala Deklaracio pri Homaj Rajtoj
La 24-an de Aprilo 2008 okazis en la sidejo de la Unuiĝintaj Nacioj simpozio pri Lingvaj Rajtoj okaze de la 100-jariĝo de Universala Esperanto-Asocio kaj la 60-jariĝo de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj.
Organizado
Organizis la simpozion Universala Esperanto-Asocio, laŭ iniciato de la tiama vicprezidanto Ranieri Clerici, kunlabore kun Renato Corsetti, Charmian Common kaj Cesco Reale, kun subteno de Svisa Esperanto-Societo, kies sekretario Stefano Keller gvidis la lokan organizokomitaton. Prezidis la simpozion Probal Dasgupta prezidanto de UEA; Renate Bloem, reprezentantino de la NRO CONGO; kaj Ricardo Espinosa, respondeculoj pri NROj, Buroo de Ĝenerala Direktoro, Oficejo de Uniĝintaj Nacioj en Ĝenevo kaj reprezentanto de la Stabo de la Altranga Komisiito pri Homaj Rajtoj.
Priskribo
La simpozio komenciĝis vespere la 23-an de aprilo per renkontiĝo kaj vespermanĝo en la restoracio La Nassa proksime de la ĉefstacidomo Cornavin en Ĝenevo. La simpozion partoprenis 80 reprezentantoj de diversaj neregistaraj organizaĵoj, UEA kaj Svisa Esperanto-Societo. Okazis vigla debato kaj evidentiĝis, ke nuntempe en la mondo okazas vasta lingva genocido, nome ke ĉiun duan semajnon sur nia terglobo malaperas lingvo. Samtempe oni konstatas, ke la lingvaj rajtoj de lingvaj malplimultoj mondvaste estas draste malobservataj, temas unuflanke pri la rajtoj de la indiĝenaj minoritatoj sed aliflanke ankaŭ de migrantoj vivante en komunumo de domina lingvo. Precipe grava problemo estas, ke multnombraj infanoj ne havas eblon ricevi bazan edukadon en sia denaska lingvo kaj pro tio ne havas egalan ŝancon en sia individua disvolviĝo.
Kľušov
Kľušov (hungare Kolossó [koloŝO], germane Kluschdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Sissach (distrikto)
La distrikto Sissach estas administra unuo de la Kantono Bazelo Kampara. Ĝi havis 33279 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La distrikto Sissach situas en sudoriento de la kantono. Ĝi etendiĝas en la valo de la rivero Ergolz, kiu komenciĝas en sudo ĉe la Suba Hauensteinpasejo, kiu estas la limo al Kantono Soloturno. En oriento kaj nordo ĝin limigas malaltaj montoĉenoj, kiuj apartenas ankoraŭ al la Ĵurasa Montaro, kaj formas la limon kun Kantono Argovio. Nur al nordokcidento la valo estas malfermita al la direkto de Liestal. La distirikto Sissach estas relative maldense loĝata kaj marikta plej parte per agrikulturo, arbaro kaj monteta pejzaĝo. En kontrasto al la cetere kantona areo ĝi konsistas ĉefe el malgrandaj kaj malgrandegaj vilaĝoj.
Kľušov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1330. La trajno trafikas ekde 1893. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kolossó 629 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kľušov 967 homoj, (949 slovakoj).
Sissach (distrikto)
Limoj
La distrikto limas en nordo la distrikto Rheinfelden en Kantono Argovio, en oriento al la distrikto Laufenburg ankaŭ en Argovio, en sudo al distrikto Gösgen en Kantono Soloturno kaj en sudokcidento al la distrikto Waldenburg kaj en nordokcidento al la distrikto Liestal.
Trafiko
Tra la distrikto kondukas la fervojlinio de Bazelo al Olten tra la Hausensteintunelo, kiu estas bazo-tunelo tra la Ĵurasa Montaro. Tio estas unu el la plej gravaj fervojlinioj de Eŭropo, ĉar ĝi tra la Gotardo konektas Germanion kun Italio. Okcidente de la nova linio kun la baztunelo kondukas la malnova Hauensteinlinio, kiu hodiaŭ estas servata per la regiona trajnlinio S9, kaj servas kiel rezerva linio en kazo de problemoj kaj tro da trafiko en la baztunelo.
Paralele al la fervojo kondukas la ĉefstrato 2 super la Suba Hauensteinpasejo kaj la nacia aŭtoŝoseo A2.
Historio
Jam en la romia epoko la trafikvojo tra la Ergolzvalo trans Hauenstein supozeble estis de granda signifo. Ja situis norde de ĝi ĉe la bordo de la Rejno la iama romia urbo Augusta Raurica, de kie oni por atingi al Soloturno devis trapasi aŭ la Supran aŭ la Suban Hauensteinpasejon. Distrikto Sissach unuan fojon estis menciita en mezepoko kiel Sisgau jam en la jaro 835. En la jaro 1041 la imperistro de la Sankta Romia imperio, Henriko la 3-a, transigis la distrikton Sisgau al la episkopo en Bazelo. Post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 la distrikto Sissach fariĝis distrikto de la tiam fondita Kantono Bazelo Kampara.
Komunumoj de la distrikto Sissach
Kun 29 komunumo (stato komence de 2009) la distrikto Sissach estas la plej komunumriĉa distrikto de la kantono. La komunumoj fakte dividiĝas en du kategoriojn, nome la komunumoj ĉe la Hauensteinbazfervojlinio, kiuj estas relative grandaj kaj urbecaj kun industrio, kaj la komunumoj, kiuj situas flanke de la trafikvojoj kaj konservis sian kamparanan karakteron kaj estas tre maldense logaĝataj. Jen la listo de la distriktaj komunumoj:
Komisiono pri internaciaj ligoj de sovetiaj esperantistoj
En la jaroj 1962-1979 en SSOD funkciis Komisiono pri internaciaj ligoj de sovetiaj esperantistoj (Esperanto-komisiono). La Esperanto-komisiono estis fondita laŭ la decido de Centra komitato de komunista partio de Soveta Unio.
Ĝenerala informo
Malgraŭ la esperanteca titolo de la organizaĵo, en ĝia estraro ekzistis posteno tute ne rilata al Esperanto, kiun okupis ŝtata oficisto. La posteno nomiĝis Sekretario de la komisiono pri internaciaj ligoj de sovetaj esperantistoj ĉe SSOD. La tasko de la oficisto ne estis diskonigi la Esperanto-movadon, sed kontroli kaj regi kontaktojn de sovetiaj esperantistoj kun eksterlandaj esperantistoj. Nek unu oficiala delegacio povis partopreni ian eksterlandan E-aranĝon sen permeso kaj partopreno de la Sekretario. Ofte tiajn aranĝojn partoprenis nek unu esperantisto, sed nur la Sekretario kaj aliaj ŝtataj oficistoj kaj iliaj parencoj. Ekzemple en en 1976 jaro Universalan Kongreson partoprenis nur unu oficiala reprezentanto de Soveta Unio - la tiama Sekretario A.Berjoza. Pri lia sinteno skribis revuo "Esperanto" kaj informilo de SEJM Kurte. Mem Berjoza rifuzis respondi al demando de Andreo Rogov pri la artikolo en "Esperanto"
Eldona agado
La Komisiono havis eldonrajton, kia ne stis tro uzita. Ĝi eldonis 4 kajerojn de revuo Paco (revuo), 12 almanakojn Por la Paco (1964 - 1976) kaj 20 aliaj broŝurojn en Esperanto. Inter la lastaj estis paroladoj de Leonid Breĵnev kaj materialoj de partiaj kongresoj, sed ankaŭ beletraj tradukoj de S.Jesenin, M.Lermontov , V.Majakovskij , M.Ŝoloĥov. La broŝurojn redaktis kaj tradukis K.Gusev, I.Ĥoves, V.Samodaj. Krom eldonado la Komisiono prizorgis abonadon kaj ties kvotojn por kelkaj E-gazetoj eldonitaj en socialismaj landoj.
La Estrella
La Estrella signifas en la hispana "la stelo" kaj povas aludi al:
Presenzano
Presenzano estas komunumo de Italio.
Parasaŭrolofo
Parasaŭrolofo (latine Parasaurolophus) estas dinosaŭra genro apartena la ordon de la ornitiskioj. Tiu besto vivis ĉe la malfrua Kretaceo (inter la debuto de la Campanio ĝis la fino de la Maastriĥtio, do inter 83 kaj 65 jarmilionoj) en nuna Nordameriko. Almenaŭ dekkvino da fosilioj estis malŝirmitaj en 2008. Ili dispartis en tri specioj : P. walkeri, P. tubicen kaj P. cyrtocristatus. Tiu dinosaŭro estis priskribita la unuan fojon en 1922 de William Parks ekde kranio kaj nekompleta skeleto malŝirmitaj en la alberta provinco, en Kanado, en la Formacio de Dinosaur Park''. En Nov-Meksiko oni malkaŝis la plej sudaj fosilioj kaj en Alberto la plej nordaj.
Parasaŭrolofo estas de la familio de la Hadrosaŭredoj, konita pro la variaj ornamaĵoj sur siaj kranioj. Parasaŭrolofo estas konita pro sia granda kresto similinta al longa tubo kurbigita malantaŭen. La dinosaŭroj Ĥaronosaŭro, devenas de la regiono hodiaŭ Ĉina Popola Respubliko, kaj kiuj estivis siaj plej proksimaj konataj familianoj, havis kranion kaj potencialan kreston similajn. La kresto de Parasaŭrolofo estas debatkaŭzo inter sciencistoj, pri la konsento sur sia funkcio enhavanta : la vida rekoneco de la du specioj kaj de la du seksoj, akustika amplifikilo, aŭ sistemo de varmregulado. Ĝi estas unu el la Hadrosaŭredoj la plej malmulta, nur konata ekde iuj bonaj specimenoj.
Etimologio
La nomo "Parasaŭrolofo" estis kreata ekde tri malnovgrekaj terminoj : [para] "apuda, paralela" [saurus] "reptilo" kaj [lophos] "kresto". Oni interpretpovas tion je "reptilo kun kresto kun paralelaj septoj".
William Parks nomis la specimeno P. walkeri honorinte Byron Edmund Walker, prezidento de la administrantaro de la Trustees de la Reĝa Museo de la Ontario.
La scienca nomo tubicen estas la nomo de roma trumpetisto kiu blovis en longan tubon. Restoj de almenaŭ tri specimenoj de la P. tubicen estis malkrovataj en Nov-Meksiko.
La termino cyrtocristatus estis formata ekde du latinaj radikoj, "cyrto" kiu signifas "kurbita" kaj de "cristatus", "altranga".
Objective-C
Objective-C, ofte nomata mallongige Obj-C, estas objektema komputillingvo implementita kiel etendaĵo de C. Ĝi uziĝis plejparte ĉe la Mac OS X operaciumo kaj la GNUstep programaro, t.e. softvaro kiu uzas la OpenStep strukturon. Obj-C estis antaŭe la ĉefa lingvo uzata por la operaciumo NeXTSTEP, el kiu venis la OpenStep regularo. Nuntempe Obj-C plu vivas kiel la ĉefa lingvo en Mac OS X kaj GNUstep, ambaŭ OpenStep-bazitaj sistemoj.
Priskribo
Objective-C estas tre "maldika" nivelo sur C. Fakte, ĝi havas nur iujn ŝanĝojn de sintakso (por objektemaj espmrimiloj) kaj ĉirkaŭ deko de novaj terminoj. Tial, C-sciantaj povas lerni la lingvon tre rapide.
Mesaĝoj
La ĉefa aldono de sintakso estas la mesaĝoj, kiu estas bazita sur Smalltalk.
Objektemaj programoj konzistas de objektoj intersendantaj mesaĝojn -- t.e. invitojn ruli kelkajn metodojn. En Objective-C mesaĝoj aspektas jene: Ekzemple: Mesaĝoj povas enskatoliĝi kaj aldoniĝi parametrojn malantaŭ dupunktoj, ekzemple
Kiblo
Kiblo (قبلة qiblah, ofte latinliterumita qibla) estas specifa loko, al kiu kredanto turnas sin por preĝi.
Islama Kiblo
Por islamanoj la Kiblo estas la Kaabo en Mekko, kiu estas la plej grava sanktejo de Islamo. Laŭ la Tradicio (sunao) la Profeto Mahometo unue ordonis preĝi direkte al Jerusalemo en la komenca periodo de Islamo. Tiel li konformiĝis al la kutimo de la judoj laù la Biblio (Unua Libro de la Reĝoj : 8/29, 30, 44 kaj Dua libro de la Kroniko : 6/21 kaj Daniel : 6/10). Tamen dum la dua jaro post la Heĝiro estis revelaciita surao por ŝanĝi la direkton de la preĝado al Mekko anstataŭ Jerusalemo : « Turnu vian vizaĝon al la Sankta Moskeo kaj, kie ajn vi estos, turnu vian vizaĝon al ĝi » (La Nobla Korano : 2/143-146).
En moskeo la Kiblon montras niĉo nomata « mihrabo ». Oni ofte povas trovi en islamaj landoj (ekzemple en hoteloj) sur la ĉambra plafono verdan kiblo-sagon. Male al la ortodoksaj islamanoj (sunaanoj kaj ŝijaanoj) preĝas la alevitoj ne laŭ la kiblo, sed en rondo, ĉar en iliaj imagoj Alaho manifestiĝis kiel homo. Determini kiudirekten preĝi kaŭzis, ke la araboj frue kaj intensive okupiĝis pri astronomio kaj ĉielmekaniko. Tamen la precizeco estas tre relativa praktike : je nur 1000 kilometroj for de Mekko, la angul-mezuro estas malpli ol milono da grado ! Sekve nur la intenco de islamano pravigus la validecon de la preĝo…
Donitaĵoj
(Diferenco de la longitudoj inter Mekko kaj la preĝloko) ;
Rezulto
Q = Direkto al la Islama Kiblo
Debatoj pri la uzita formulo
La islamanoj de Norda Ameriko, kiuj devenas de Afriko aŭ de Mez-Oriento, unue orientigis siajn moskeojn al la sud-orienta direkto. Sed kiam kalkuloj laŭ la granda ciklo indikis poste la nord-orientan direkton, estiĝis polemiko ĉar la rezulto ŝokis la kutiman vidmanieron platgloban de la mondo. Por trovi solvon, iuj proponis anstataŭigi la grandan ciklon per loksodromio (linio desegnita sur sfero, tiel ke ĝi trapasas ĉiujn meridianojn egalangule kaj rezultigas la saman kalkulon kiel per rekta linio desegnita sur platglobo). (The Correct Qibla (la Ĝusta Kiblo), S. Kamal Abdali, P.O. Box 65207, Washington, D.C. 20035)
Bahaa Kiblo
Krom Islamo ankaŭ la Bahaa Kredo uzas la koncepton de "kiblo". Bahaanoj ĉiutage sin turnas preĝante al Bahjí, proksime al Akko ( 'Akká) en Israelo, kie la korpaj restaĵoj de Bahá'u'lláh, la fondinto de la Bahaa Religio, estas entombigitaj.
En la verso 137a de la Kitáb-i-Aqdas (la "Plej Sankta Libro" aŭ la "Libro de la Leĝo" por la bahaanoj) estas skribite :
"Ho popolo de la Bajano ! Timu vi la Plej Kompateman kaj konsideru kion Li revelaciis aliverse. Diris Li : ‘La Kiblo estas vere Tiu, Kiun Dio manifestos ; ĉiam kiam Li moviĝas, la Kiblo moviĝas, ĝis kiam Li ĉesos moviĝi’. Tiel decidis la Plej Alta Ordonanto, kiam Li deziris mencii tiun ĉi Plej Grandan Belon. Meditu pri tio, ho homoj, kaj ne apartenu el tiuj vagantaj konsternite en la dezerto de l' eraroj. Se viaj vantaj kapricoj vin instigas malakcepti Lin, kie do estas la Kiblo al kiu vi turnos vin, ho aro da neglektemaj ? Pripensu tiun ĉi verson kaj juĝu juste antaŭ Dio por ke eble vi povu akiri la perlojn de l' misteroj el la oceano ondanta je Mia Nomo, la Plej Glora, la Plej Alta."
Simbola signifo
Se fizike la Kiblo estas loko, al kiu bahaanoj devas sin turni por la rite devigaj preĝoj, ĝi ankaŭ simbole memorigas al ili, ke por trovi konsilojn kaj solvi problemojn ili devas turni sin al la klarigoj de tiu manifestanta surtere la diajn kvalitojn. Similaj ideoj estas legeblaj en la Evangelio kaj en la Nobla Korano :
La Evangelio laŭ Sankta Johano 6/68 : "Simon Petro respondis al li : Sinjoro, al kiu ni iru ? Vi havas la vortojn de eterna vivo"
La Nobla Korano 4/60 : "Ho vi, kredantoj, obeu Allah-on kaj obeu Lian Senditon kaj tiujn el vi, kiuj posedas la regadon ; kaj kiam vi malkonsentas pri io, proponu ĝin al Allah' kaj al la Sendito, se vi kredas je Allah' kaj al la vivo venonta. Tio estos la plej bona kaj la plej konvena solvo."
Mapo kaj kalkulado
Vidu tiun tutmondan mapon, kiu indikas la direkton al la Bahaa Kiblo, kaj tiun programon por kalkuli ĝin.
Parodimeso
Parodimeso estas flanka ĝenro de la meso, je kiu plurvoĉa komponaĵo, ekz. sankta moteto aŭ profana kanzono, estas parodiata.
Parodimanieroj
Oni povas parodii la komponaĵon, sur kiu baziĝas parodimeso, diversmaniere:
Origino
Jam je la pli frue ekzistantaj firmkantaj mesoj kun fremdtenoro kaj kanzonmesoj oni parodiis jam ekzistajn komponaĵojn. Je tio parodio tamen limiĝis je unu voĉo. La diskanto-tenormeso plivastigis la parodiprocedon sur du voĉojn, je kio la originaloj jam povus deveni de plurvoĉa komponaĵo. Je la parodimeso kiel logika daŭrigo finfine oni parodias la tutan komponaĵon.
Florepoko kaj malpermeso
Parodimeso estas tipa ĝenro de la renesanco. Ekestinte el antaŭantaj ĝenroj de la 15-a jarcento, la parodimeso havis sian florepokon en la kvara epoko de la franc-flandra skolo. La Koncilio de Trento malpermesis la parodimeson kaj ĉiujn aliajn parodiojn de profanaj melodioj en sakrala muziko. Tamen oni atentis ĉi tiun malpermeson nur limigite.
Nahomi Kawasumi
Nahomi Kawasumi (川澄 奈穂美 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2008 ĝis 2018 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estis aktiva teamano kiu partoprenis en 90 matĉoj kaj atingis 20 golojn.
Vuĥu
Vuĥu (芜湖 / 蕪湖) estas metropolokaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La loknomo signifas: "magra lago". La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn.
Geografio
Vuĥu etendiĝas sur ebenaĵo laŭ Jangzio en orienta parto de la lando. Nankino troviĝas 90 km.
Historio
Vuĥu estas loĝata jam en -770. Ĝi iĝis strategie grava urbo dum la Tri Regnoj. En tiu tempo ĝi estis konata kiel Jiuzi (Chiu-tzu, 鳩茲). Longe la urbo estis fama pri produktado de glavoj. Sub la Ming-dinastio la urbo evoluis, kiel grava komerca centro kaj enlanda haveno, kaj poste, kiel centro de la rizokomerco. La katolika katedralo de Sankta Jozefo konstruiĝis por la eŭropanoj, ja la britoj akiris parton de la urbo por komercadi. Inter 1937-1945 la japanoj havis la urbon.
Klimato
Vuĥu havas humidan subtropikan klimaton kun kvar apartaj sezonoj. La ĉiujara averaĝtemperaturo estas 16 °C. Jare pluvas po 1000 mm. La vintroj ĉi tie estas malvarmaj, foje kun neĝo. La someroj estas varmaj kaj humidaj kun [temperaturo 37 °C.
Trafiko
Vuĥu havas gravan stacidomon kaj riveran havenon.
Albinismo
Albinoj estas organismoj kun genetika difekto kaŭzanta partan aŭ tutan mankon de pigmentoj. La stato nomiĝas albinismo. La malo estas melanismo.
Ĉe homoj la albinismo kaŭzas tre helan haŭton, helan ĝis blankan hararon kaj ofte grizbluajn okulojn kun tre hela iriso. Tio kaŭzas samtempe ankaŭ pli malbonan vidkapablon. Ofte oni supozas, ke albinaj homoj havus ruĝajn okulojn, sed ilia iriso enhavas tiel malmulte da pigmento, ke ilia iriso reflektas la ruĝan koloron de la retino.
Albinismo estas plej frapa ĉe malhelaj homoj, sed albinismo troviĝas ĉe homoj el ĉiuj rasoj, ĉirkaŭ 1:20.000. La genaj difektoj, kiuj kaŭzas albinismon, herediĝas recesive en la familio.
En la 17a jarcento portugalaj maristoj kreis la esprimon „albinos“ por la helaj homoj, kiujn ili trovis ĉe la bordo de Okcidenta Afriko.
Formoj de albinismo
Albinismo de la okuloj: haŭto kaj haroj ŝajnas normalaj, nur la okuloj estas afekciitaj.
Albinismo de la haŭto kaj la okuloj: ekzistas multaj variantoj.
Ĉar la albinismo tre raras inter la kutime koloraj bestoj, oni konsideras la bestojn suferantajn je albinismo tre valoraj. La blanka elefanto en Tajlando estas estimata kiel sankta besto. Oni fervore serĉis en Nord-Ameriko la blankajn bizonojn.
Antaŭjuĝoj
En afrikaj landoj albinoj regule iĝas viktimoj de la fanatikaj murdistoj. Organoj kaj partoj de la korpoj de albinoj estas tre valorataj en la nigra merkato. De septembro 2008 ĝis marto 2009 en Burundo estis murditaj 8 albinoj. En marto 2009 la burunda polico likvidis la reton de tiaj komercistoj en la provinco Ruyigi, kio kvietigis albinojn kaj plejparto da ili revenis hejmen el siaj kaŝejoj. Samtempe komenciĝis la albinnombrado por povi defendi ilin.
Rottnest
Rottnest estas insulo apud la marbordo de Okcidenta Aŭstralio. Ĝi estas grava feria celloko. La aborigena nungaraj homoj nomas ĝin Wadjemup (ŭaĝemap), 'loko trans la maro'. La nomon 'Rottnest' devenis el Rottenest, nederlande 'rata nesto'. Tiel nomis la insulon la nederlanda ŝipara kapitano Willem de Vlamingh, je 29 Decembro 1696, kiam li tie observis specimenojn de besto, kiun li priskribis kiel grandan raton. La besto fakte estis indiĝena marsupiulo, la kvokao, kiu eĉ nun troviĝas sur la insulo.
Béla Szlamka
Béla SZLAMKA [slamka] estis rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Lupeni (Petroșani) 1919 kaj mortis en Petrila en 1979.
Elektra aŭtomobilo
Elektra aŭtomobilo aŭ elektroaŭto estas elektra veturilo, tio estas, ĝi uzas elektromotoron kiel movilon. Ĝi kunportas la energion plej ofte en formo de akumulatoro.
Béla Szlamka
Biografio
Béla Szlamka finis siajn studojn en Arta Altlernejo de Kluĵo. Li estis unu el fondintanoj de la Artistkolonio de Valea Jiului de Petroșani.
Elektra aŭtomobilo
Ili ne ellasas vostogasojn, tiel ili estas uzeblaj en konstruaĵoj. Ili estas nun ne konkurkapablaj kun la eksplodmotoraj aŭtomobiloj, ĉar ili estas malfacile ŝargeblaj kaj havas la movdistancon de ĉirkaŭ 200 km kun unu ŝargo. Spite al la malfacila uzebleco, la lokaj registaroj apogas la uzon de elektraj aŭtomobiloj per favoraj impostoj, ĉar la koncepto ŝajnas medioprotekta. La fakto estas, ke la kurento (kiel pelaĵo) estas produktita aliloke kaj la mediopoluado okazas aliloke kaj la urba aero restas pli pura.
Kantono Jackson (Iovao)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Iovao. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Elektra aŭtomobilo
Historio
En la praepoko de la aŭtomobiloj, la elektroaŭtoj estis pli avantaĝaj ol la eksplodmotoraj aŭtoj. Nur post 1900 iĝis la eksplodmotoro pli efika ol la elektromotoro.
Kantono Jackson (Iovao)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Elektra aŭtomobilo
Historio
Laŭ diversaj fontoj, la unua elektra veturilo estis konstruita en 1839 fare de Robert Anderson en Aberdeen, Skotlando.
Kantono Jackson (Iovao)
La teritorio situas ĉe la orienta rando de la subŝtato kaj limas al Ilinojso.
Elektra aŭtomobilo
Historio
La 29-an de aprilo de 1882 stiris Werner von Siemens en Halensee ĉe Berlino, kaleŝon ekipitan elektre sur vojeto de 540 metroj. Ĝi estis la unua trolebuso de la mondo.
Pentolito
Pentolito estas tre eksplodema materialo, uzita en la armeo kaj por civilaj celoj.
Elektra aŭtomobilo
Historio
Post la naftokrizo de 1973-74, oni denove pripensis la uzon de la elektroaŭtoj, sed la akumulatoro estas ankoraŭ hodiaŭ multekosta kaj ne sufiĉas por pli da vojo ol 100-200 kilometroj.
Pentolito
La militista pentolito enhavas miksaĵon de 50% PETN kaj 50% TNT. La civila pentolito iam entenis pli malgrandan procenton da PETN. La civila pentolito havis eksplodan rapidon de ĉ. 7.800 metroj per sekundoj.
Elektra aŭtomobilo
Historio
1990-aj jaroj: EV1 de General Motors
Edwin Drake
Drake estis originale konduktoro ĉe la fervojo (New Havenben, Connecticut). Li aĉetis kelkajn el akcioj de Pennsylvania Rock Oil Company. Tiam tiu kompanio kolektis nafton en Titusville, el surfacaj (nafto)aperoj por medicina uzo. Kiam Drake vizitis Titusville pro alia negoco, li ekzamenis la bormetodojn de la salminado.
Komisie de George H. Bissell, loka bienulo, Drake konvinkis la kampanion por puntedoni la teron por boradoj. Li komencis la boradon en 1858 kaj trovis nafton la 28-an de aŭgusto 1859, en profundo de 21 m.
Elektra aŭtomobilo
Sovetunio kaj Rusio
Ekde la 1970-aj jaroj la ĉefa sovetunia kaj poste rusia aŭtofabrikanto VAZ eksperimentis pri la elektraj aŭtoj. Oni kreis plurajn versiojn de pasaĝeraj aŭtoj kaj kamionetoj, sed plejparte temis pri nuraj konceptaŭtoj aŭ eksperimentaj modeloj, fabrikitaj po kelkdek ekzempleroj. La ĉefaj obstakloj estas tro grandaj kaj pezaj baterioj, malalta veturdistanco (speciale vintre), komplika priservado kaj alta prezo de la aŭto.
Edwin Drake
Danke al liaj boraj metodoj, Titusville kaj aliaj ĉirkaŭaj komunumoj ekfloris. Drake ne patentigis sian metodon kaj poste perdis sian tuatn havaĵon. Li vivis dum 10 jaron en malriĉeco, kiam leĝdona asocio de Pensilvanio donis al li pension.
Elektra aŭtomobilo
Sovetunio kaj Rusio
En 1972 estis kreita prototipo VAZ-E1101, kiun oni pro ĝia animaciaĵa aspekto kromnomis Ĉeburaŝko. Tio estis triporda notchback (speco de hatchback). Evgenij Baŝinĝagjan insistis fari surbaze de ĝi analogon de Mini Moke kaj tiel aperis Avtoroller (Автороллер), ricevinta la internan kodon E11011 (Э11011). Oni faris ĝis 1973 kvin vetureblajn maketojn, sed poste la projekto estis fermita, laŭdire pro ordono de superaj aŭtoritatoj, kiuj konsideris malferman aŭteton nura ludilo, sencele forsuĉanta tro da resursoj.
En 1975 aŭ 1976 surbaze de la kombiaŭto VAZ-2102 estis faritaj du testaj ekzempleroj kun la furgona korpuso. En 1980-1981 estis fabrikitaj 47 aŭtoj, kiuj ricevis kodon VAZ-2801. Ili estis senditaj por longdaŭra testado al Moskvo, iuj restis en Toljatti, sed plejparto foriris al Ukraina SSR. Fine oni konkludis ke la aŭto estas tro peza, multekosta kaj ĝia priservado estas tro komplika, do rezignis je amasa produktado. En 1990-1991 du aŭtoj ankoraŭ haveblis ĉe VAZ, el kiuj unu funkciis.
En 1977 oficiale startis laboro pri kreado de kvarporda elektra aŭto VAZ-1801 por priservado de parkoj, ekspozicioj, kurortoj, stadionoj ktp. Oni nomis la aŭton Poni (Пони, do Poneo) kaj tiel nomiĝis poste la tuta aŭtofamilio. La aŭto havis kabinon el vitroplasto, postan transmision kaj la elektran motoron PT-125 povan je 25 kvt (34 ĉevalpovoj), tiristore regeblan. La akumuliloj NC-125 (НЦ-125) pezis 360 kg kaj troviĝis en du konteneroj, kiuj situis en la fronta (sub rezerva rado sub la kapoto) kaj posta partoj de la aŭto. Maksimuma rapideco estis 70 km/hore. Anstataŭ la motoro DT-11 oni uzis PT-125 (ПТ-125, kreitan kunlabore kun la fabriko Dzrĵinec. Danke al tio povo de la motoro kreskis de 11 ĝis 12,5 kvt normale kaj 25 kvt maksimume, torda momanto estis 106-108 Nm. Ĉiuj rimarkigis, ke la aŭto estis tre manevra kaj danke al malalte situanta pezocentro ĝi povis turniĝi abrupte eĉ sen levi la radojn . La unua Poni estis farita en 1979, poste aperis la dua. Poste ĝi kelkfoje estis eksponata en Eŭropo kaj interesigis plurajn vizitantojn kaj partoprenantojn kaj vizitantojn. Foje en ekspozicio okazinta en Germanio reprezentantoj de Francio proponis uzi ĝin kiel servan aŭton dum konstruado de la Manika Tunelo. Ili proponis instali francajn akumulilojn kaj kalkulis ke la aŭto povus kosti ĉirkaŭ 10 mil dolarojn. Sed VAZ ne povis tiutempe organizi amasan fabrikadon, do rifuzis la proponon . Tio estis la unua elektra aŭto de VAZ, kiu aperis ne sekve de adaptado de brulmotora modelo kiel VAZ-2801, sed estis originale dezajnita kiel elektra.
En 1980 oni ekpensis pri kreado de pli praktike kaj vaste uzebla aŭto — kamiono. Aperis VAZ-2802, kromnomita Poni (Пони, do Poneo), kiu havis du versiojn. Ĝi estis prezentita en la Tutrusia Ekspozicia Centro, kie ĝi gajnis 14 orajn medalojn (pro la ideo, konstrukcio, dezajno ktp) kaj en 1984 en la ekspozicio Expo-84 en Moskvo, dediĉita al la 60-a datreveno de la Ministerio pri aŭtomobila industrio.
En 1983 sekvis kamioneto VAZ-2702, ankaŭ nomita Poni. La maksimuma rapideco estis registrita je 64,5 km/hore, transportebla kargo — 400 kg. Veturdistanco ĉe rapideco 40 km/hore estis 110 km, en la urba reĝimo — 70 km. Tamen post konfirmi tion la komisiono ne rekomendis fabrikadon de la aŭto ĝis instalado de novaj baterioj. Oni atentigis, ke laŭ la ŝtataj normoj (GOST 21624-81) la baterio devas esti priservata post 4000 km dum NC-125-U2 bezonis priservadon jam post 800 km pro neceso reŝarĝi ĝin per malaltensia kurento, alikaze ĝi draste perdis la kapaciton. Multaj fakuloj konsideris tiun ĉi version la plej sukcesa kaj uzopreta elektra aŭto de VAZ.
En 1991 la kompanio Deutsche Lada, partnero de AvtoVAZ en Germanio, mendis en AvtoVAZ elektran aŭton por partopreni en la foiro en Leipzig. Oni urĝe, en unu monato kreis la aŭton surbaze de la aŭto Oka kaj tiel aperis VAZ-1111E. En 1992 ĝi estis prilaborita pli detale. Ĝi havis la motoron PT-125 (25 kvt = 34 ĉevalpovoj). La aŭto estis sukcese testita, inkluzive de la kolizia testo (fronta kolizio) kaj en 1994 oni decidis lanĉi la fabrikadon en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ. Por altigi veturdistancon ĝis 110 km sen reŝarĝo ĉe rapideco 40 km/hore, oni altigis tension de 120 ĝis 132 vt kaj instalis la modernigitajn akumulilojn NKP-120. La baterioj estis kalkulitaj por 1500 cikloj da (mal)ŝarĝado. Sume en la aŭto troviĝis 112 (laŭ aliaj informoj — 110) nepriserveblaj akumuliloj, kies suma kapacito estis 100 Ampero/horoj, tensio 135 vt. En 1994 estis fabrikitaj 7 aŭtoj, en 1995 — 20, en 1996 — 50, en 1997 oni planis produkti 150. En 1992 ĝi jam partoprenis la konkuron de elektraj aŭtoj Tour de Sol en Svislando. Post tio oni ektraktis la projekton pli serioze, interalie aldonis pliajn bateriojn, kio altigis veturdistancon ĝis 120 km. Sekvis venkoj en pliaj rusiaj kaj eksterlandaj konkuroj. Malgraŭ ĉesigo de la fabrikado de Oka en Rusio, la usona kompanio MIROX (Nevado) plu produktas ilin laŭmende kaj vendas sub la nomo 2019 OKA NEV ZEV, kie NEV estas mallongigo de Neighborhood Electric Vehicle (Urboranda Elektra Veturilo) kaj ZEV — tiu de Zero Emission Vehicle (Nulemisia Veturilo). Ĝia rapideco estas limigita ĝis 40 km/hore, la sola elektebla koloro estas ruĝa. En 2019 ĝi kostis ĉirkaŭ 8000 dolarojn.
En 1994 estro de la sekcio de specialaj aŭtoj kaj maŝinpartoj Miĥail Markijev estis ordonita krei nekutiman aŭton por plibonigi imagon de AvtoVAZ kaj la junaj dezajnistoj kreis la konceptaŭton LADA Rapan. La ĉasio kaj akompanaj maŝinpartoj estis pruntitaj de Oka dum ĉiuj elektraj partoj estis prenitaj de Oka Elektro. Tio estis la triporda aŭto kun la fronta transmisiio, destinita por veturado tra la urbo kaj en ekologie vundeblaj lokoj, kie gravas eviti aerpoluadon. Ĝi havis ŝtalan framon de la tipo "aktiva platformo", al kiu estis alkroĉitaj fronta kaj posta transmisiiloj, stira kaj bremsa sistemoj. LADA Rapan havis la motoron PT-125 (25 kvt = 34 ĉevalpovoj). La nikelo-kadmiaj akumulatoroj NKP-120 (НКП-120) kun kapacito 120 Ampero/horoj troviĝis en konteneroj ene de la framo kaj ebligis atingi rapidecon 90 km/hore kaj veturi ĝis 110 km. aŭto estis prezentita en aŭtoekspozicio en Parizo en 1998, kie ĝi eniris liston de spektindaj eksponaĵoj. Poste ĝi aperis en pliaj ekspozicioj kaj eĉ en itala televido.
En 1995 aperis VAZ-1152, ankaŭ konata kiel Elf, forme de senporda duloka hatchback, kreita surbaze de VAZ-1151 (Gnom). Plejparto de la maŝinelementoj venis de Oka. Tio estis promena, plaĝa versio, do la korpuso estas malferma. La elektra versio havis veturdistancon 110 km ĉe rapideco 40 km/hore, maksimuma rapideco estis 90 km/hore. La akumulatoroj NKP-120 troviĝis en konteneroj ene de la framo, ebliginte atingi rapidecon 90 km/hore kaj veturi ĝis 110 km. En septembro 1996 la aŭto partoprenis la konkuron "12 elektraj horoj" en Torino (Italio), kies veturkondiĉoj estis maksimume proksimaj al tiuj de la urba veturado kaj gajnis la unuan lokon laŭ ŝparemo kaj la duan laŭ sportaj atingoj. En 1996 en la Konkuro de Monte Carloen inter la konceptaj aŭtoj la 2-an lokon gajnis VAZ-1152, gvidata de S. Aglotkov kaj A. Degtjarjov.
En 2002 surbaze de LADA Golf estis kreita la golfoĉaro LADA Ricksha kun similaj tenikaj karakterizoj.
En 2001-2002 la kompanio Bronto (subfirmao de VAZ) kreis kamioneton VAZ-10031 Brontocar. Ĝi havis dimensiojn 1300 х 1800 mm kaj povis akcepti ĝis 600 kg, al kiuj aldoneblis 1000 kg en remorko. La plumbo-acidaj baterioj garantiis veturdistancon ĝis 80 km ĉe maksimuma rapideco 25 km/hore. Entute estis fabrikitaj kvar ekzempleroj.
La unua amase fabrikata elektra aŭtomobilo iĝis la kvinloka LADA Ellada, kies elementoj plejparte devenis de LADA Kalina. Estas instalita la malsinkrona motoro de la firmao MES S.A. (Svislando), ŝarĝilo de la firmao BRUSA Elektronik AG (Germanio). La litia-fera-fosfata akumulatoro Winston Battery de la firmao Thunder Sky (Ĉinio) konsistas el du baterioj po 120 kg pezaj, sume 79 ĉeloj. La fabrikantoj asertis, ke la aŭto povas sen reŝarĝo veturi ĝis 140 km en varma sezono, ĝis 90 km kun funkcianta hejtilo kaj ĝis 70 km kun ĉiuj varmigiloj funkciantaj. La konsumantoj konfirmis tiujn ciferojn somere, sed ĉe temperaturo 10 gradoj sub nulo veturdistanco falis ĝis 90 km sur ŝoseo kaj 50 km en la urbo. Ĝi atingas rapidecon je 100 km/hore en 18 sekundoj, maksimuma rapideco estas 130 km/hore. En 2012-2013 estis produktitaj ĉirkaŭ 100 aŭtoj, sed pro alta prezo, pluraj mankoj kaj malhaveblo de infrastrukturo eĉ ili estis pene vendataj dum jaroj.
En 2017 aperis la kvinloka LADA Vesta EV, farita surbaze de teknikaj solvoj, uzitaj en la elektra aŭto Lada Ellada kaj muntita en la kopruso de LADA Vesta. Ĝi ricevis motoron povan je 30 kvt normale kaj 60 kvt maksimume (proksimume 82 ĉevalpovoj) kaj du litia-jonajn akumulatorojn WB-LYP90AHA kun 87 ĉeloj (Ellada havis la litia-fera-fosfatan kun 79 ĉeloj). Ĝi povas atingi la rapidecon 100 km/hore en 15,5 sekundoj, maksimuma rapideco — 150 km/hore. La produktanto promesis ke sen reŝarĝo la aŭto povas veturi ĝis 150 km kaj en la urbo eĉ 200 km. Dum bremsado okazas reŝarĝado de la akumuliloj, kio ebligas ŝpari ĝis 20% da elektro. Vintre veturebla distanco falas ĝis 110 km. La aŭto kostas ekde 45 mil dolaroj kaj aĉeteblas nur laŭmende. Ĝi ne estas proponata eĉ en la oficiala retejo de AvtoVAZ. Statistikaj datumoj pri ĝiaj vendoj mankas, haveblas nur informoj pri du vendoj en Kazaĥio.
Konceptoj
Ekzistas diversaj direktoj por evoluigo de elektraj aŭtomobiloj.
Jordana valo
La Jordana valo estas geografia regiono kiu konsistigas parton de la pli larĝa Jordana Fenda Valo, tra tiu fluas la rivero Jordano, laŭ kiu nomiĝas la valo. La regiono longas 120 kilometrojn kaj larĝas 15 kilometrojn, kaj etendiĝas de la sudo de la Tiberiada Lago norde al la nordo de la Morta Maro sude. Sude de la Morta Maro ĝi plu etendiĝas pliajn 155 kilometrojn ĝis la urbo Akabo - areo ankaŭ konata kiel Arabaho aŭ Wadi Arabah.
Proksimume 47.000 palestinanoj nun vivas en la parto de la valo kiu troviĝas en la teritorio Cisjordanio, en proksimume 20 daŭraj komunumoj inkluzive de la urbo Jeriĥo. Miloj da pliaj palestinanoj, grandparte beduinoj, vivas en dumtempaj komunumoj. Proksimume 11.000 israelanoj vivas en 17 kibucoj kiuj estas parto de la israela regiono Emek HaJarden. Kromaj 7.500 israelanoj vivas en 26 pliaj israelaj setlejoj kaj 5 kampadejoj kiuj fondiĝis en la cisjordania parto de la Jordana valo ekde la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento. La parto de la valo, kiu apartenas al la ŝtato Jordanio, havas iom pli ol 85.000 loĝantojn. La plejparto de tiuj estas farmistoj en etaj familiaj farmoj.
Superrigardo
La norda parto de la valo konatas sub la nomo Ghor, kaj ĝi inkluzivas la riveron Jordano. Kun klimato plurajn gradojn pli varma ol en la ĉirkaŭaj regionoj, kiu permesas tutjaran agrikulturadon, kun fekunda grundo kaj bona akvoprovizo pro la proksima rivero, la teritorio tre taŭgas por agrikulturado. La rivero fluas suden en la Mortan Maron. Sude de la Morta Maro, la Jordana valo havas varmegan kaj sekan klimaton, fakte konsidereblas dezerto kaj nomiĝas Arabaho.
Agrikulturo en la regiono Ghor pruveblas dum la tempo ekde antaŭ 10.000 jaroj. Ekde ĉirkaŭ la jaro 3.000 antaŭ Kristo, agrikulturaj produktoj eksportiĝas al ĉirkaŭaj regionoj. La fekunda grundo de la teritorio priskribiĝas en la Torao de la juda respektive la Malnova Testamento de la kristana tradicioj, kaj la rivero Jordano estis la loko kie Johano la Baptisto baptis Jesuon Kriston laŭ la religiaj tekstoj.
Sudice (distrikto Třebíč)
Sudice (Suditz) estas municipo troviĝanta en distrikto Třebíč, regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Jordana valo
Superrigardo
Dum la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento, modernaj agrikulturaj teknikoj vaste plimultigis la produktadon. La konstruo de la Kanalo "Reĝo Abdullah" de la ŝtato Jordanio dum la 50-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiu gvidas 69 kilometrojn tra la orienta parto de la valo, akvigis multajn novajn areojn kaj tre subtenis la tiean agrikulturadon. La enkonduko de transporteblaj vitrodomoj proksimume sepobligis la agrikulturan produktadon, kaj permesas al Jordanio eksporti grandan kvanton da fruktoj kaj legomoj dum ĉiuj sezonoj.
Sudice (distrikto Třebíč)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1101.
Jordana valo
Teritoria disputo
Antaŭ la sestaga milito de la jaro 1967, la jordania flanko de la valo estis la hejmregiono de proksimume 60.000 palestinanoj, kiuj grandparte vivis de agrikulturo kaj paŝtado. Ĝis 1971, la enloĝantaro malkreskis ĝis 5.000 rezulte de la milito kaj la armita konflikto de la jaro 1970 kaj 1971 inter la palestinaj gerilanoj kaj la armeo de Jordanio.
Ekde la fino de la milito de 1967, ĉiu registaro de Israelo konsideris tiun-ĉi regionon la "orienta limo" de Israelo enkalkulinte la teritoriojn okupaciitajn kontraŭ la internaciaj deklaroj, ekzemple de Unuiĝintaj Nacioj.
Dragoslavec
Dragoslavec, hungare Kedveshegy [kedveŝhedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Sveti Juraj na Bregu.
Loknomo
La historia hungara loknomo estis la sama, ol la kroata. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis tute novan hungaran loknomon.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Kedveshegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Tipo-specio
Tipo-specio aŭ tipa specio fiksas la nomon de genro (aŭ de taksono en rango malpli alta ol genro).