cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝenerala Asembleo de Bretonio
Organizado kaj funkciado
La ĝenerala Asembleo kunvenis nur ĉiun duan jaron ekde 1632, ĝi estis ĉiujara antaŭe. La prezidanteco de la Asembleo estis por episkopo, kutime tiu de la diocezo, en kiu ĝi kunvenis. La sesioj okazis en la grandaj urboj, sed plej ofte en Alta Bretonio (orienta parto de Bretonio), poste ekde 1732 precipe en Rennes. Inter 1567 kaj 1788, la Asembleo kunvenis nur kvarfoje en Malalta Bretonio (okcidenta parto de Bretonio).
Dum la gravaj sesioj, kelkaj komisionoj estis kreitaj sur la principo de 6 anoj el ĉiu ordeno. Dum ili kunvenis, la aliaj asembleanoj diskutis la diversajn detalojn de la kutimaj temoj, ĉefe impostaj.
Inter la kunvenoj de la Asembleo, iuj personoj kaj organizoj zorgis pri la plenumo de la decidoj :
Komence estis portempaj komisionoj por :
Poste, la ĝenerala Asembleo sukcesis trudi interan komisionojn kiel daŭrajn kaj efikajn delegaciojn. Por siaj propraj elspezoj, la ĝenerala Asembleo estis financata per impostoj pri vinoj.
La partopreno kaj reprezentado
La sesioj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio estis bona reprezentaĵo de la socio de la Antikva Reĝimo, por ne diri bonan karikaturon. Ĉio havis la markon de la malnovaj kutimoj rilataj al la privilegioj kaj personrangecoj laŭ la reguloj de feŭdismo. <!-- Les grands personnages de la province, cumulant souvent des titres, avaient leur place réservée, les conflits de préséance couvant ou éclatant là comme en tout lieu public.
Les nobles ne furent pas toujours empressés à se rassembler : ils n'ont longtemps été qu'un petit nombre, bien moins que la centaine (115 cependant en 1576), au point que les États durent au moins en 1564 et 1572 rédiger des remontrances au roi pour l'appeler à sévir contre les défaillants. Avec les guerres de la Ligue (sessions de 1591 et 1594) et les doubles tenues qui eurent lieu, se serait établi la tradition puis le principe du droit d'entrée de tout noble, faculté qui ne subit jamais de véritables restrictions autres que temporairement sur le papier. L'appel des assistants se pratiqua à partir de 1620.
Aŭ représentants de la province s'unissait une vingtaine de "commissaires" du roi. Parmi ceŭ-ci, au, l'intendant était le principal représentant du roi et le plus actif, avant le commandant en chef ou le lieutenant général. Homme d'information, relai essentiel de transmission, au centre de toutes les affaires, ses compétences firent de lui l'"homme clé des sessions", depuis le discours d'ouverture jusqu'à l'exécution des décisions votées. Cependant son pouvoir réel dans la province décrût par rapport à celui des États, ceŭ-ci disposant des moyens financiers de la réalisation des initiatives dont il avait - uniquement - la compétence comme en matière de travaŭ publics. Plus globalement, comme "bras du roi" dans la province et aussi chargé légalement de plusieurs questions dans lesquels le tiers état était principalement intéressé, il ne pouvait qu'attirer sur sa personne et ses services la sourde hostilité des ordres privilégiés.
Le tiers état de la province était à la fois quantitativement tout-à-fait sous-représenté, sans le moindre représentant du monde rural, et ne disposait que d'une faible autorité pour faire entendre sa voix. La sous-représentation était un moindre mal puisque le vote se faisant par ordre et non par tête (comme c'était le cas aŭ États de Languedoc). Inversement, le vote par ordre marquait l'impuissance du tiers état à infléchir les décisions des deux ordres privilégiés et solidaires ; la revendication de compensation par le doublement de sa voix dura jusqu'à la Révolution.
Dans ce contexte qui leur était favorable plus que partout ailleurs, les nobles et particulièrement les nobles peu fortunés trouvaient avantages à se rappeler au bon souvenir de leurs "protecteurs" ou de "leurs obligés", à maintenir leurs relations comme à veiller à l'intégrité des privilèges qui leur donnaient une bonne part de leur identité.
Avec 300 à 400 nobles au début du, la bonne conduite des tenues fit qu'on s'accorda pour restreindre la participation de la noblesse ou noblesse prétendue : la vérification des titres de noblesse et la réglementation du droit d'entrée (déclaration royale du 26 juin 1736, puis en 1768) n'eût qu'un effet limité puisque le nombre avait plus que doublé en 1789. La session se tenant de plus en plus à Rennes, il fut facile à la noblesse de Haute-Bretagne en particulier de prendre comme une habitude de participation.
Les députés des villes
Chaque ville ne devait envoyer qu'un député sauf Rennes, Nantes, Vannes, Saint-Malo et Morlaix qui pouvaient en envoyer un second. Généralement, il s'agissait du procureur syndic ou du maire.
Selon Dom Morice, les villes suivantes eurent des députés en 1352 : Châtelaudren - Dinan - Guingamp - Jugon - Lamballe - Moncontour - Morlaix - Nantes - Quimper - Rennes - La Roche-Derrien.
Les villes invitées à envoyer des députés varièrent sans qu'on discerne une logique, jusqu'en 1614, où une liste fut établie : Ancenis - Antrain - Auray - Bazouges-la-Pérouse - Brest - Carhaix - Châteaubriant - Clisson - Concarneau - Dinan - Dol-de-Bretagne - Douarnenez - Fougères - Guérande - Guingamp - Hennebont - Josselin - La Guerche-de-Bretagne - Lamballe - Landerneau - Lannion - Le Croisic - Lesneven - Machecoul - Malestroit - Moncontour - Montfort-sur-Meu - Morlaix - Nantes - Ploërmel - Pontivy - Quimper - Quimperlé - Quintin - Redon - Rennes - Saint-Gildas-de-Rhuys - Saint-Brieuc - Saint-Malo - Saint-Pol-de-Léon - Saint-Renan - Tréguier - Vannes - Vitré.
Parmi elles, Antrain, Bazouges, Douarnenez, et Saint-Renan ne députèrent en fait jamais et Clisson seulement jusqu'en 1626, Machecoul jusqu'en 1651. Par contre, les conditions remplies, Hédé put envoyer un député à partir de 1645 et La Roche-Bernard à partir de 1667. De son côté, Port-Louis connût des situations variables.
Ne pouvaient participer aŭ États que les villes constituées en communautés ou municipalités et plus précisément percevant des deniers d'octrois, propres à financer la députation. -->
Origino de la ĝenerala Asembleo
Kelkaj datoj :
La apero de la "senpaga Donaco"
Ekde la originoj en la 16-a jc, estiĝis tradicio de formala aprobo de la impostkolektado ; la postsekvantoj de la antaŭaj dukaj impostoj estis rajtaj kaj iliaj fiksaj niveloj evitigis protestojn; eksterordinaraj sesioj kompensis la rigidecon de tiu kutimo per rapidaj konsentoj sed multe malpli rajtaj. Aldono de monrimedoj adaptita al la apartaj reĝaj postuloj en ĉiu sesio fariĝis regulo pro neceseco. De eksterordinaraj sesioj, oni evoluis al eksterordinaraj monhelpoj sed balotataj de la Asembleo. Al tiu sistema aldono al la kutimaj impostoj oni donis la nomon senpaga Donaco (fr:'"Don gratuit', uzata en 1614). <!--La collecte de ces fonds permit aŭ États d'organiser un système fiscal autonome. Par la suite, la négociation du montant du don fut la prérogative d'un commissaire du roi spécifique qui fut appelé le "commissaire du conseil", rôle que remplit l'intendant à son arrivée en 1689 et qui contribua à sa situation éminente au cœur des sessions.
Depuis 1593, les ressources des États provenaient des "devoirs" ou impôts sur les boissons (vins), les grands devoirs perçus sur la vente au détail, les petits sur la vente en gros. Ce sont les petits devoirs qui devaient constituer le budget des États, mais en 1606, on le fixa comme le quart des devoirs.
Pourtant affectés essentiellement aŭ frais de tenue et aŭ gratifications, les fonds collectés furent de bonne heure tout-à-fait insuffisant. Avec la gestion approximative du trésorier, à base d'emprunts, on arriva rapidement à décider la perception de "fouages extraordinaires" par des "receveurs particuliers" : un piètre palliatif pour un système qui distribua encore longtemps des libéralités sans véritable souci de leur financement.
Par contraste, avec les dépenses festives et autres prodigalités, notons avec Henri Sée les seuls investissements d'intérêt général entre 1598 et 1643 : 54 000 livres pour les captifs des Barbaresques, 25 000 livres de travaŭ publics, 12 000 livres pour le collège de Rennes, 1900 livres pour les ouvrages de PP. Le Paz et Albert Le Grand.
Le règlement des États
On peut penser avec Henri Sée que les États trouvaient des avantages à l'absence de règlement ; les projets et propositions qui émergèrent depuis le milieu du 17e jusqu'à la Révolution furent d'origine royale.
Le premier texte de cette nature - le 21 octobre 1669 - a été relativement le plus "spontané" : il encadrait l'emploi des fonds (516 710 livres) entre les gages des officiers, les frais de session, les gratifications limitées à 40 000 livres et les aumônes à 15 000, avec une priorité au règlement de la dette. Il ne fut pour autant pas respecté, n'empêchant aucunement les invraisemblables gratifications aŭ duc de Chaulnes comme gouverneur (100 000 livres !), ce qui suscita un énergique arrêt du conseil le 27 mars 1684 se présentant comme une proposition bien plus complète de règlement, qui du être bon gré mal gré entériné le 11 octobre 1687.
Le règlement de 1687 suffit jusqu'à la fin du règne autoritaire de Louis XIV. Dès 1718, commence une séquence de tentatives d'origine gouvernementale s'étendant sur le reste du siècle, pour restreindre la participation des nobles, essentiellement en augmentant les exigences des preuves de noblesse. La déclaration du 26 juin 1736 en a été la principale concrétisation de quelque conséquence ; conséquences bien perçues par le parlement qui protesta par deux remontrances, les États eŭ-mêmes se satisfaisant de n'avoir pas eu à admettre le projet initial. La difficulté était de régler efficacement l'entrée aŭ États entre une participation nobiliaire s'exprimant par une opposition turbulente et ingérable et une assemblée privée d'une part substantielle de ses forces vives et donc de sa légitimité (seigneurs parlant au nom des vassaŭ). D'autres priorités et des initiatives insatisfaisantes firent qu'aucun progrès ne se réalisa véritablement : les États organisèrent leurs tenues selon les usages traditionnels adaptés aŭ circonstances et aŭ impératifs du moment. -->
Gravaj datoj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio
La ĝenerala Asembleo kaj la kresko de la absolutismo
Ekde 1532, la ĝenerala Asembleo eksperimentas la admnistracian duismon inter sir konsistigo, sia tradicio kaj la postuloj de la reĝaj reprezentantoj.
<!--* 1689 - Avec le premier intendant de la province se met en place le "triptyque institutionnel" et s'ouvre la rivalité d'influence qui dureront précisément un siècle.
Jusqu'à la fin du règne de Louis XIV et particulièrement sous ce règne, les États n'ont guère d'autre possibilité que de se limiter à sauver leur autorité ou leur prestige en s'arqueboutant pour que les privilèges fiscaŭ de la province paraissent respectés. En réalité, pour le seul prix de ce respect de principe, le pouvoir royal obtint satisfaction de ces exigences financières. D'une session à l'autre, les États pouvaient confier leur nostalgie d'un pouvoir réel aŭ protestations dont ils émaillaient leurs conclusions et particulièrement la réclamation renouvelée de revenir au privilège de consentir l'impôt. Ce n'était pas la tenue de "petits états" improvisés en cas de vote d'impôt urgent qui en était le signe de bon augure. De leurs côtés, les doléances relayées en principe au près du roi par le procureur général syndic, s'anéantissaient doucement une fois arrivées au "bureau des pays d'États" du contrôle général.
La rivalité d'influence (1719-1774)
Dans cette période, pas à pas, les États retrouvent un pouvoir relatif de négociation effective avec le pouvoir royal jusqu'à parvenir à l'établissement en 1734 de la Commission intermédiaire ; commission qui contrairement à son titre n'eut rien d'une place et d'un rôle subalternes. Partiellement préservée des difficultés formelles qui stérilisaient les autres instances, ce n'est rien moins que la Révolution qui devait mettre un terme à l'accroissement continu de ses compétences ainsi que de son efficacité en association à des commissions plus spécialisées.
La crispation des rouages (1774-1789)
Ödön Miklós
Ödön Miklós [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Miklós Ödön estis hungara inĝeniero, politikisto, parlamentano, subministro.
Ĝenerala Asembleo de Bretonio
Gravaj datoj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio
Dans cette période, l'intrication des pouvoirs des uns et des compétences des autres, constituée dans la phase d'accroissement de l'efficience des États, s'est renforcée tant bien que mal. En dépit des frictions et dissensions de nature institutionnelle ou politique, l'action administrative rôdée peut systématiser ses efforts et espérer un temps vaincre les maŭ qui se révèlent dans la province (épidémies comme exemple manifeste).
Ödön Miklós
Ödön Miklós naskiĝis la  en vilaĝo Finke, kiu nun estas urboparto de Edelény. Li mortis la en Passau. (Pri la datoj estas ankaŭ aliaj informoj en la dokumentoj.)
Ĝenerala Asembleo de Bretonio
Gravaj datoj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio
Ainsi au moins jusqu'en 1776, les municipalités sont sous la tutelle de l'intendant quant à la gestion de leurs finances ainsi que pour la voirie, mais doivent solliciter les états pour espérer obtenir des ressources supplémentaires. L'intendant de son côté encourageait des projets ambitieŭ en matière de travaŭ publics, les états s'étant investi dans la reconstruction de la ville de Rennes ainsi que dans des opérations de prestige (statues royales).
Ödön Miklós
Biografio
Ödön Miklós frekventis mezlernejojn en Miskolc, Budapeŝto, Vieno, poste li akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1879. Jam dum la studentaj jaroj li ankaŭ studvojaĝis al Germanio, Svislando, Belgio, Francio. Post siaj studoj li laboris en konstruado de fervoja linio inter Budapeŝto-Zimony, poste li okupiĝis pri elevatoroj pri grenoj, eĉ li studvojaĝis al Usono. En 1892 li estis elektita parlamenta deputito, en la sekva jaro li estis nomumita subministro. En 1907 li iĝis membro de supera ĉambro.
Ĝenerala Asembleo de Bretonio
Gravaj datoj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio
Les États de Bretagne comme magistrale incarnation de la société française surtout dans ses traits les plus archaïques ont vécu au plus haut degré (et par solidarité avec parlement de Bretagne) les phases convulsives ou de tensions croissantes qui se conclurent par la convocation des états généraŭ de 1789. Ni l'origine de ses membres, ni même l'efficacité encore récente de ses commissions, ne donnaient aŭ États de Bretagne le recul nécessaire pour admettre le principe des redéfinitions inspirées des Lumières et rompre avec sa ligne de conduite traditionnelle qui voulaient que "les réformes mêmes limitées lésaient des intérêts, blessaient des principes, menaçaient des prérogatives". (Guillaume Corbel, 2004). -->
La arkivoj de la ĝenerala Asembleo de Bretonio
Ekde 1534, la ĝenerala Asembleo atentis pri siaj arkivoj.
La arkivoj de la ĝenerala Asembleo
- la protokoloj de la sesioj ekde 1567 : 65 registroj ĝis 1705, poste unu registro kun enhavtabelo poste.
- la konkludaj kontraktoj pri la debatoj inter la Asembleo kaj la reĝaj komisaroj, presitaj inter 1667 kaj 1786.
- la registroj de la pridiskutoj : po unu registro por kunveno. La ĝenerala Asembleo okupiĝis pri la impostokolektado nur post la abono al la unua kapimposto en 1695.
- la ordinaraj hejmimpostoj, konservataj en la dokumentoj de la Ĉambro de la Kontoj de (Nantes).
- la hejmimpostoj, C 3948 ĝis C 3967, vidi ankaŭ C 3366 ĝis C 3384. - kvar registroj : 1728, 1730, 1732, C 3797-3800.
- 43 volumenaj registroj : 1735 ĝis 1790 (31-a de Decembro), C 3801-3843.
- la raportoj de la komisiono, prezentitaj en la kunvenoj : 1750 ĝis 1790, C 3847-3859.
- la impostkolektado : ekde C 4405… 4680.
Mirka Andolfo
Mirka ANDOLFO (Napolo, la 17-an de junio 1989) estas itala ilustristo, karikaturisto kaj kolorigisto. En majo 2021, la unua volumo de Sweet Paprika, publikigita fare de Star Comics, aperis. Tiu bildstrio havas la distingon esti publikigita en du variaĵoj: Sweet Paprika, sen eksplicita enhavo, kaj Hot Paprika, kiu anstataŭe havas plenkreskan enhavon.
Jenő Balogh
Jenő BALOGH [balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balogh Jenő estis hungara juristo, politikisto, profesoro, membro kaj ĉefsekretario de Hungara Scienca Akademio.
Jenő Balogh naskiĝis la  1864 en Devecser. Li mortis la 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Balogh frekventis akademion en Győr, poste universitatojn en Budapeŝto kaj Berlino. Li komencis sian juristan karieron en la ministerio. En 1888 li ekinstruis en la universitato. En 1910 li iĝis vicministro, inter 1913-1917 jam ministro, poste li forlasis la politikon. Inter 1920-1935 li estis ĉefsekretario de MTA.
Zólyom
Zólyom povas esti:
Espach-parko
La teritorio de la nuna Espach-parko (Espachpark) en Erfurto, Germanio, havas ravan historion ripozumlokan tuŝantan ankaŭ la pereintan Espach-naĝejon (Espachbad)
Banejo
En 1899 oni ebligis, ke en la eksa ujo de Gera estiĝus moderna naĝejo aperta kun longeco de 150 metroj kaj larĝeco de 26 metroj; licencon pri la tenado akiris s-ro Ferdinand Zinserling. Sed jam en 1839 estis lupreninta Adam Eichhorn parton de la t.n. Geilfusch-ĝardeno el kiu evoluis naĝejo ekde 1843. Problemo tiam estis ke la reĝa administracio pri remparoj daŭre rezervis al si la rajton je alia uzo en kazo de neceso. Fakte uzis ĝin post 1867 la armeo, ne la erfurtanoj. Ekde 1885 malriĉuloj tamen rajtis banadi surloke, ankaŭ ĉe la apuda Kartuzia muelejo, kies propulsiloj turniĝantaj kirligis la akvon. Supozigis al la gastoj ke moviĝanta akvo havus plian sanan efikon - fakte tri aliaj muelejoj erfurtaj sekve ankaŭ ofertis tiaĵon malsenkoste. Post la malfermo de pluaj publikaj naĝejoj ĉirkaŭ 1900 tiaj "ondaj naĝejoj" ne plu necesis.
Post 1945 la naĝejo alikonstruitis kun sablokesto kaj libera ŝtuparo kondukanta al la porinfana naĝakvujo. Post 1950 alvenis novaj areoj por pligrandigi la ripozumherbaro. Post 1991 la tuto malfunkciis pro kadukiĝo. Je la komencigho de la 21-a jarcento la urba konsilio de Erfurto permesis rearanĝon - ne plu kiel naĝejon sed kiel parkon laŭ severaj reguloj pri monumentprotektado.
Ignacio González
La 21-an de aprilo 2017, li estis malliberigita senkondiĉe pro sia partopreno en la afero de Lezo, forlasante ĝin la 8-an de novembro 2017, 202 tagojn poste, post la pago de kaŭcio. La Nacia Kortumo sukcesis konfiski la "rabaĵon" kaŝitan en Kolombio, kun la helpo de la aŭtoritatoj de tiu lando kaj ankaŭ de Panamo. La esploristoj konfiskis 5,4 milionojn da dolaroj per kontanta mono, kiujn la politikisto kaŝis en kontoj nome de kompanioj, aldone al pluraj nemoveblaĵoj kiujn li havis en Kolombio. Estas riĉaĵo, ke la antaŭa prezidanto amasigis tra la intrigo de kanalo Izabela la 2-a, kiu nun estas esplorita en la tielnomita afero Lezo. La eltrovo de ĉi tiu "rabaĵo" estis decida por ke la politikisto povu forlasi kondiĉan liberecon, ĉar la juĝisto konsideris ke ĝi malpliigis la riskon de detruo aŭ ŝanĝo de pruvo kaj, ĉefe, la riskon de eskapo.
Espach-parko
Espach-parko
La restintaĵoj de la naĝejo sole do monumentprotektitis jam en 1998; post necerta periodo la statuso restarigitis sed ne plu por ununura monumentprotektinda objekto sed koncerne la tutan teritorion de la historiaj rempar- kaj kluzozonoj. Kvankam naĝejfarado ne plu permesitis la elemento akvo kontinue gravus kiel ankaŭ la elemento ligno. Pluse integriĝu infanĝardeno (Rasselbande) pro la jam tiam ekzistanta demandego pri infanvartejlokoj enurbaj. La komisiitaj arkitektaj burooj kreu sekve kreive ensemblon kombinan inter pejzaĝa, luda, sporta kaj ekologia parko. Finfarado estis en 2011; rezulto estis deca kaj malsintrudema enurba parko verdega. Defioj grandaj estis la enmeto de moderna infanĝardeno en kvietan parkon kaj la bona uzo de la iamaj akvaj ujoj por superkonstruado, krome la nova, diferenca akvofunkcio enparka. Rimarkitis ke la situo de la parko ĉe malvarmaera zone trovighanta ĝuste ĉe la rando de la urbokerno dum someraj monatoj pozitive influus la enurban bonstaton klimatan.
Ekde 2013 la iama naĝeja ejo servas kiel kafejo. Tiamaniere la decido de la granda urbesto Richard Breslau pri instaligo de flueg-foso farita antaŭ pli ol jarcento nerekte ankaŭ al la moderna urbo de Erfurto alportis novajn ripozumlokojn kaj ensorĉitajn areojn belpezjaĝajn. La plej proskima parko estas Luiza-parko sterniĝanta en la direkto de Erfurt-Hochheim.
Pontarlier
Pontarlier estas komunumo kaj urbo en la departemento Doubs de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo en Francio. Ĝi havis 17 998 loĝantojn en 2011.
Geografio
Pontarlier situas en oriento de Francio en la Ĵurasa Montaro proksime de la landlimo al Svislando. La urbo situas ĉe la supra parto de la rivero Doubs.
Historio
Pro ĝia strategia situo sur la trafikvojo de oriento al okcidento trans la Ĵurasa Montaro jam dum mezepoko Pontarlier estis grava komerca centro de Burgonjo. Dum la 10-jara Milito de Burgonjo-Franĉkonteo en januaro 1639 la urbo estis okupita kaj poste rabobruligita. En la 19-a jarcento Pontarlier estis la centro de la absinto-produktado.
Trafiko
La stacidomo de estas haltejo de la TGV-trajnlinio de Berno al Parizo. Alia trajnlinio kondukas al Neŭŝatelo. Du kilometrojn okcidente de la urbo situas la aeordromo kun la ICAO-kodo LFSP. Tra Pontarlier pasas la nacia vojo 57, krome la vojo D437 kaj D67bis (kiu post la svisa landlimo fariĝas la kantona ĉefvojo n-ro 10).
Tufkukolo
La Tufkukolo (Clamator glandarius) estas membro de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Stacio JR Ogura
Stacio JR Ogura (japane: JR小倉駅 [Ĝej'āru-Ogura-eki], angle: JR Ogura Station) estas fervoja stacio en Uĝi, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
Tufkukolo
Aspekto
Tiu ĉi specio estas iomete pli granda ol la Komuna kukolo, 35-40 cm longa, sed ŝajnas multe pli granda pro siaj larĝaj flugiloj (ĝis 60 cm) kaj longa mallarĝa vosto tre diferenciga.
La plenkreskulo estas malhelgriza aŭ grizbruna supre (dorso kaj flugiloj) tre punktita je blanko kun svelta korpo, longa vosto (nigra kun blankaj bordoj supre kaj blankaj punktoj sube) kaj fortaj nigraj kruroj. Ĝi havas malhelgrizajn kapon (ĝis sub la okuloj) kaj nukon, helgrizan specifan tufon, kiu ege kontrastas kun la malhelgriza kapo, blankecajn vizaĝon kaj supran bruston (kun flaveca aŭ helbruna nuanco ĉefe ĉe la gorĝo), kaj pli pure blankajn suprajn partojn. La beko estas griza, iomete subenkurvita kaj tre akra kaj la okulringoj flavaj aŭ grizaj, sed kiuj kadrigas tre kontraste la tre nigrajn kaj grandajn okulojn. Ambaŭ seksoj estas similaj. Junuloj havas nigrecajn suprajn partojn kaj kapon, kaj avelkolorajn flugilplumojn. Tiu specio havas flugon kiel de pigo.
Kutimoj
Ĝi estas disvastigita somera migranta el sudorienta kaj sudokcidenta Eŭropo kaj okcidenta Azio, ĉefe el Iberio (escepte la marbordo de Biskaja golfo kaj la insularoj) kaj suda Francio, krom Grekio, Turkio, Irako kaj ĝis Palestino, por vintri en Afriko, ĉefe en la valo de rivero Nilo, regiono de Gvineo kaj sudorienta Afriko.
Ĝi estas nestoparazito, kiu demetas siajn ovojn en la nestoj de korvedoj (ĉefe de pigo, korniko, korvo aŭ blua pigo), kaj sturnoj. Malkiel la Komuna kukolo, nek la ino nek la ido de tiu ĉi specio elnestigas la ovojn de la gastigantoj, sed la pigidoj de tiuj plej ofte mortiĝas ĉar ili ne povas konkurenci sukcese kun la tufkukolido pro la manĝo. Aliajn fojojn, kelkaj pigidoj survivas kaj eblas vidi familion de gastiganto kun pigidoj kaj tufkukolido (tio eblas ĉe korvedaj gastigantoj de tufkukolo, sed ne tiom ĉe la malgrandaj gastigantoj de la komunaj kukolidoj, kiuj pro tio devas mortigi siajn falsajn gefratojn), kiu ĉiam sendependiĝas antaŭ siaj falsaj fratoj, dum ĝiaj veraj gepatroj jam migris iomete pli norde, tre verŝajne por serĉi pli malfruajn predojn. Tiam la tufkukolido kontaktas kun aliaj tufkukolidoj (kaj foje kun iu plenkreskulo) kaj tiel alkutimiĝas al la propra specio. Poste la plenkreskuloj migras suden por vintri antaŭe kaj poste la novaj tufkukoloj.
La tukkukolino demetas en diversaj nestojn ĝis 10 aŭ 20 ovojn bluverdecajn kun brunaj makuletoj, po unu ĉiun duan tagon dum ĉirkaŭ pli ol unu monato. Foje en la sama nesto de gastiganto koincidas kelkaj ovoj de tufkukolo el la sama tufkukolino aŭ de malsama. Ĉiuj taskoj estas faritaj de la falsaj gepatroj, sed foje la getufkukolo vizitas la neston dum estas ankoraŭ ovoj aŭ idoj kaj foje eĉ defendas ĝin. Eloviĝo okazas post 15 tagoj kaj elnestiĝo post 24 tagoj.
Temas pri birdoj de varma malferma kamparo kun arboj, ekzemple malferma arbaro de kverkoj, anzinoj aŭ karobarboj, proksime de arbaroj kie nestumas pigoj, ekzemple fruktarbaroj aŭ olivarbaroj. Ĝis 1,300 m de altitudo super la marnivelo. Ili estas tre bruemaj birdoj, kun konstantaj kaj laŭtaj alvokoj, kiel "ĉe-ĉe-ĉe-kri-kri-kri" kiel bruo de mitraleto, ekzemple dum pariĝado aŭ reproduktado, kiam ili persekutas unu la alian, kvazaŭ atakante sin, aŭ vere atakante la pigojn por malproksimigi tiujn de ilia nesto kaj faciligi sian propran ovodemetadon. Ili manĝas grandajn insektojn, kiel harecaj raŭpoj, ĉefe la pinraŭpo (Thaumetopoea pityocampa), kiuj estas malbongustegaj por multaj birdoj, dum por ili estas specialaĵo; krome ili povas manĝi ankaŭ grilojn, saltulojn, libelojn kaj eĉ lacertetojn, helikojn kaj etajn mamulojn. Tiu dieto estas digestebla de plenkreskulo, sed ne estus tiom digestebla ĉe tufkukolidoj, kiuj kompreneble estas manĝigataj laŭ ne tiom peza dieto de la gastigantoj aŭ flasaj gepatroj.
Koi Koi Seven
Koi Koi Seven (こいこい7) estas amuza komedio mangaa pri haremo, tio estas junulo en altlernejo kaj "sep minus unu" junulinoj (oni ne scias kial unu junulino mankas). Ĝi okazas en kaj ĉirkaŭ la lernejo kie ĉiuj estas knabinoj krom Tecuro.
(11343) 1996 XP19
(11343) 1996 XP19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nine Inch Nails
Nine Inch Nails aŭ alternative NIN aŭ NIИ, estas usona muzikgrupo formita en 1988 en Klevlando, Ohio kaj gravitante ĉirkaŭ Trent Reznor, kreinto, kantisto, gvidanto kaj nura kontinua membro.
Nomo
Nine Inch Nails estas anglalingve kantanta grupo kaj ĝia nomo tradukiĝas en tiu lingvo «Najloj de naŭ coloj» aŭ alternative «Ungoj de naŭ coloj», la vorto nail estante dusignifa. Naŭ coloj egalas proksimume 22 centimetroj kaj multaj retaj diskutoj polemikis pri la signifo de tiu nomo (la najloj estus referenco al la krucumado de Jesuo Kristo, la ungoj aludos tiuj de Freddy Krueger, ktp…). La elpensinto Reznor klarigis al komunikiloj ke li malŝatas gruponomojn kaj ke li elektis tiun ĉi el 200 ideoj. «''Ĝi aspektis grafike bonega kaj facilis mallongigi ĝin. Ĝi ja havas nenian laŭvortan sencon. Ĝi ŝajnigas timiga, malmola kaj vireca! Estas malbeno elekti gruponomon.'' »
Kariero kun muzikeldonejoj
La unua albumo de NIИ, Pretty Hate Machine, aperinta en la 20-an de oktobro 1989 estas agresema, ardoplena kiel la unuaj pecoj Head like a hole aŭ Terrible lie (senpera kaj kolera ĝemo al Dio) kiu rekte celas la tripojn antaŭ la kapo, sed jam lasas vidigi emon al depresio kaj malbonfarto en pli trankvilaj pecoj.
La sukceso venos tuje, ambaŭ ĉe subgrundo de kie venas industrio kaj gotiko, muzikĝenron kiun li memfare miksis, kiel ĉe adeptoj de populara, «ĉefflua» sonoj. Iuj responsigis na Reznor alkonduki ĝenrojn estinte subgrundaj kaj relative konfidencaj al larĝa publiko, sed la koncernato malakceptas tion. Ĉiel, la populareco kiun NIИ ĝuas ĉe malluma kaj gotika publiko estas neneigebla. Li estis grava helpanto por Marilyn Manson je ĝia debuto kaj grandparte influis aliajn industrimetalrokajn grupojn kiel Rammstein, la plej diskovendinta germanlingva grupo.
NIИ daŭrigos sian padon dum la 1990-oj, ludante interalie en la Woodstock-festivalo de 1994. Li aperigas malmulte da albumoj, nome tri dum la jardeko. Kiel aliaj artistoj de tiu movado, li ne hezitas ŝoki kaj aludas temojn kiel morto, torturo (kiel en la (mis)fama rokvideo Happiness in Slavery de 1992), depresio, sekso (kiel en la fama peco Closer, ĉe l'albumo The Downward Spiral) sed neniam suferos kulpigado tiom severa kiom pli «ekstremaj» aroj kiel Marilyn Manson. Li estas fama ĉe l'komunikiloj por esti neintervjuema sed perfektigema kaj sensema kaj honesta en sia laboro. Li aperigas en 1999 The Fragile kiu mirfrapas pro malsimpleco kaj tortureco. La kantisto poste sin deklaros depresia kaj alkohola kiam li verkis la albumon.
Post ses jaroj, NIИ revenas kun nova albumo, With Teeth, laŭdita de la kritikoj, kiun li grandparte memfaris; la aliaj membroj foriris dum la longa paŭzo 1999-2005. Por la posta turneo, li dungis Jeordie White, alinome Twiggy Ramirez, forlasinte Marilyn Manson. Por la unua fojo, la tekstoj ekhavas politikan dimension en The Hand that Feeds: «Ĉu vi mordos la mano kiu nutras?» ; temas pri nevualita akuzado de la administracio de George W. Bush. Li daŭrigas sian maltrankvilecon kaj kritikadon en la koncepta albumo Year Zero, aperinta du jaroj poste flanke de samnomata ludo de alterna realeco, kiun li ludas kun sia publiko per signoj spureblaj en sia retejo, siaj koncertoj, ktp… La ludo temas pri «Orvela bildo de Usono ĉirkaŭ la jaro 2022».
Kariero sendepende kaj rete
Trent Reznor estas iele aŭtonoma depost 1992, kiam li kreis Nothing Records, malgranda muzikeldonejo ne tute sendependa ĉar fakte estrita de granda eldonejo Interscope Records, siavice estrita de la giganto Universal Music Records. Nothing Records estis malkreita en frua 2004. En majo 2007, Trent Reznor malestimis na Universal pro antaŭaj kvereloj pri siaj politikaj kaj kontraŭ-registaraj sintenoj kaj aperte kulpigis la eldonejon vendi siajn albumojn je tro alta prezo. Li eĉ kuraĝigis sian publikon nelaŭleĝe akiri sian pecojn.
La 1-a de oktobro 2007, Radiohead aperigis sian novan albumon In Rainbows rete kaj disponebla por elŝuti laŭ libera prezo. Tiun eventon en la muzikmondo laŭdis Trent Reznor kiu anoncas la ne-renovigo de sia kontrakto kun Interscope Records kaj deziras disvolviĝi tute sendepende. Produktante la albumon de la industria hiphopulo Saul Williams, The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust!, Reznor kaj Williams decidas fari same kaj aperigas ĝin rete la 1-an de novembro lasante al la publiko la elekton pagi ĉu nenion ĉu 5$ por «subteni la artiston». La rezulto estas malfavora: plejparto de la elŝutuloj akiris la pecaron senpage kaj la operacio estas ne vere profitodona. Reznor publike signas sian disaponton. Post tuta silento, la 16-a de februaro 2008, Reznor ĝisdatigas sian retejon per tiuj nuraj vortoj: «Du semajnoj». Kaj la 2-a de marto aperas Ghosts I–IV, albumo disponebla sub multaj malsamaj formatoj je malsamaj prezoj, de 0, 5, 10, 75 ĝis 300$ por luksega eldono, kies 2500 kopioj estis elvendataj en nur tri tagoj do gajnigante al la kreinto 750 000$. La albumo, riĉa je 36 pecoj, estis realigita en dek semajnoj far Reznor kaj pliaj kontribuantoj: Atticus Ross, Alan Moulder, Alessandro Cortini, Adrian Belew, Brian Viglione.. La albumo estas protektita de unu el la permesiloj de Creative Commons.
Unu monato poste, Reznor aperigas The Slip, 10-peca albumo denove disponebla nur rete (escepte de limigita KD-aperigo) kaj sub Creative Commons. Sed ĉi-foje, la tuta produktaĵo estas tute senpaga, por «rekompensi siajn ŝatantojn».
En februaro 2009, Trent Reznor sciigis ĉe sia ttt-ejo ke «Mi opinias ke tempas por malaperigi Nine Inch Nails por kelke da tempo». Ne estas klara kiel NIN disvolviĝos post la turneo kun Jane's Addiction en 2009.
Karl Benz
Karl Friedrich BENZ (naskiĝis la 25-an de novembro, 1844, mortis la 4-an de aprilo, 1929) estis germana inĝeniero kaj pioniro de la aŭtomobilindustrio.
Karl Benz naskiĝis en Karlsruhe. Kiel 15-jarulo li trapasis la akcepto-ekzamenon en la teknika universitato de Karlsruhe. Kvar jarojn poste li sucese finis sian studadon, kaj en 1871 li fondis sian unuan firmaon. En la jaro 1872 li edziĝis al Bertha Ringer.
En 1878 Karl Benz evoluigis dutaktan eksplodmotoron kaj poste kvartaktan motoron, kaj en 1883 li fondis fabrikon por gasmotoroj ''Benz & Cie. Rheinische Gasmotorenfabrik Mannheim''. Li inventis plurajn erojn por aŭtomobilo, ekz. sparkilojn, la kluĉilon, la karburilon kaj la rapidumŝanĝilon. La unuan aŭtomobilon li konstruis en la jaro 1885. Ĝi estis tri-rada veturilo kun eksplodmotoro kaj elektra sparkado. En 1886 Karl Benz patentigis sian inventon, sed komence li rikoltis pro sia "ĉaro sen ĉevaloj" nenion krom mokojn.
En 1929 lia entrepreno Benz & Cie. unuiĝis kun Daimler Motorengesellschaft al la akcia kompanio Daimler-Benz AG. La 4-an de aprilo 1929 Karl Benz mortis en Ladenburg ĉe Mannheim.
Kastelo Harlech
Kastelo Harlech estas mezepoka kastelo sur klifo ĉe urbeto Harlech, Gwynedd, Kimrio.
La konstruado de la kastelo komenciĝis en 1383, dum la regado de Eduardo la 1-a (Anglio), kaj ĝi estis unu el grupo de novaj kasteloj per kiu Eduardo klopodis ĉirkaŭi la kimran princon Llywellyn la 2-a, kiu forte rezistis la anglojn. Ĝi kostis pli ol ok mil pundoj - tiuepoke grandega sumo, ekvivalenta al proksimume 88 milionoj da pundoj en 2009. Eblis ricevi provizajojn per maro: fortikata ŝtuparo iris laŭ la klifo de la kastelo al la marbordo (kiu nun estas plurajn kilometrojn for de la klif-bazo). Pro tio la kastelo sukcese rezistis kimran sieĝon en 1294.
En 1404 Owen Glendower sieĝis kaj kaptis la kastelon. La plejparto de la garnizono malsatmortis - nur 21 postvivis. Dum la sekvantaj kvar jaroj Kastelo Harlech servis kiel lia bazo. En 1409, post longa sieĝo, la estonta Henriko la 5-a (Anglio) rekaptis ĝin, kune kun la edzino, du filinoj kaj kvar genepoj de Owen Glendower: tiuj restis malliberuloj ĝis siaj mortoj.
Dum la militoj de rozoj la kastelo estis posedata de la lankastroj. Post la malvenko de sia armeo ĉe batalo de Towton (1461), Margareta de Anĵuo fuĝis tien kun sia filo Eduardo de Westminster (princo de Kimrio) antaŭ ol pluiri al Skotlando. Kastelo Harlech estis la lasta kastelo kiu kapitulacis (post sepjara seiĝo) al Eduardo la 4-a en 1468: ĝi tiom longe rezistis pro provizaĵoj ricevitaj per ŝipoj.
Dum la angla enlanda milito, meze de la 17-a jarcento, Kastelo Harlech estis la lasta fortikaĵo kiu kapitulacis al parlamenta armeo, la 16-an de marto 1647, pli ol unu jaro post la kapto de Karlo la 1-a. La kastelo tiam parte detruiĝis, kvankam la ruinoj imponas.
Kastelo Harlech viziteblas.
19-a de decembro
La 19-a de decembro estas la 353-a tago de la jaro (la 354-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 12 tagoj restas.
2789 Foshan
2789 Foshan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
19-a de decembro
Tagoj de semajno
La 19-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
2789 Foshan
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina urbo Foŝan (佛山) en provinco Gŭangdongo.
Zvolenovice
Zvolenovice estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina 4 km sudoriente de Telč. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1366.
Ricaldone
Ricaldone estas komunumo de Italio.
Kalia ditionito
Kalia ditionito aŭ K2S2O4 estas neorganika salo de kalio, sulfuro kaj oksigeno, flavecaj kristaloj kun malforta sulfurodoro, stabila substanco en normalaj kondiĉoj kiu malkomponiĝas en varma akvo kaj acidaj solvaĵoj.
Kelkfoje ĉi-varmo sufiĉas por bruligi la ĉirkaŭantajn oksidivajn materialojn. Ĝi estas akvosolvebla, kaj sub longedaŭra ekspozicio al fajro aŭ apudeco al varmaj enhavaĵoj, ĉi-materialo povas subite rompiĝi. Ĝi same uzatas en tinkturoj kaj blankigo de ligna pulpo.
Kozo Yuki
Kozo Yuki (結城 耕造, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Sanfrecce Hiroshima kaj Fortuna Düsseldorf.
Ana de Ferro
Ana de Ferro (Fera Ana) estis eŭropa prostituitino kiu vivis en Pernambuko en la 17-a jarcento dum nederlanda regado. Ŝi havis tiun kromnomon, ĉar ŝi prezentis sin vestita en feran kirason. Oni nomis ŝin "Reĝino de barelfaristoj de Recifo".
Fancsal (Hungario)
Fancsal estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Encs.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Encs troviĝas 6, Abaújszántó 15, Szikszó 24, Miskolc 40 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1262 en latina formo "Villa Fonchal". Ĝi ricevis privilegion pri juĝado. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En la 1720-aj jaroj slovakoj refondis la komunumon. En 1959 kolĥozo pri "Konkordo" formiĝis.
En Fancsal migra poŝto servas.
Universitato de Georgio
La Universitato de Georgio (University of Georgia, aŭ, mallongigite UGA) estas la plej granda altlerneja institucio en la usona ŝtato Georgio.
La universitato estis establita en 1785 kaj aktuale en 2017 proksimume 37,600 studentoj studas tie. Ĝi troviĝas en Athens, ĉirkaŭ 70 mejlojn (113 kilometrojn) nordoriente de Atlanto, kaj estis la unua ŝtat-ĉartita universitato en Usono.
Historio
La proklamo de la establado de la universitato kiel publika universitato de la ŝtato Georgio okazis la 27-an de januaro 1785. En februaro 1786, la estraro de kuratoraro de la universitato renkontiĝis por la unua fojo kaj la unua prezidanto, Abraham Baldwin, estis elektita. En 1801, la loko de la agado estis elektita kaj konstruproceduroj komenciĝis. La unua konstruaĵo estis nomita Franklin College laŭ prezidanto Benjamin Franklin kaj nun estas konata kiel "Old College". En 1804, la unua grupo de diplomiĝintoj studentiĝis ĉe la universitato.
134081 Johnmarshall
134081 Johnmarshall estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 9-an de decembro 2004 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Marshall, Asteroidan Scienciston pri Regolito por la misio OSIRIS-REx.
Ŝabele
Pasintece, la areo de la rivero Shebelle estis tre afektita de malsanoj transmititaj de la muŝo cece, sed ŝajne ili estis forigitaj almenaŭ en kelkaj partoj de la valo de la Shebelle.
20444 Mamesser
20444 Mamesser estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 4404
NGC 4404 (aliaj indikoj — MCG -1-32-9, NPM1G -07.0365, PGC 40666) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝabele
Alfluantoj
La Shebelle havas nombrajn alfluantoj, kaj sezonaj kaj konstantaj riveroj. Inter ili:
La Fafen atingas la Ŝebelen nur dum inundoj; ties fluo kutime foriras antaŭ atingi la ĉefan riveron.
Historio
La fonto de la rivero Shebelle estas adorita de la Arsi Oromo kaj la Sidamoj. Ĝi estas ĉirkaŭita de sankta arbaro de junipero, kiu ekde 1951 estis sub la protekto de islamaj Arsi.
En 1989 danke al helpo de sovetaj inĝenieroj, estis konstruita la akvobaraĵo Melka Wakena en la Supra Ŝebele ĉe la Montaro Bale. Produktante 153 megavatojn, tiu akvobaraĵo estas la plej granda Hidroelektra centralo de Etiopio.
La ĵusa historio de la Shabelle estis markita de ofta detrua inundaro. Oni diras, ke la Shabelle inundiĝis ĉiujn jarojn antaŭ la 1960aj jaroj; tiu jardeko vidis nur du detrueĝjn inundojn, nome la hidigsajlej de 1965, kaj la soogudud de 1966. En la 1970aj jaroj, la plej detrua inundo estis la kabahaj de 1978. En 1996, inundoj detruis tri woreda en Etiopio. La 23an de oktobro 1999 la rivero neatendite inundiĝis meze de la nokto, detruante hejmojn kaj rikoltojn en 14 el la 117 kebele de Kelafo, kaj en 29 el la 46 kebele de najbara Mustahil. Laŭ la lokaj aŭtoritatoj, 34 homoj kaj ĉirkaŭkalkulitaj 750 gregoj mortis, kun 70,000 afektitaj de inundoj kaj en helponeceso. Du pli ĵusaj inundoj estis la dawdle de 2003, kiam ĉirkaŭ 100 brutoj kaj 119 homoj estis forportitaj, kaj la inundo de aprilo de 2005, kiam ĉirkaŭ 30,000 personoj estis ĉirkaŭitaj de inundo kaj 2000 kameloj kaj 4000 kaproj estis forportitaj; kelkaj lokanoj konsideras tiun la plej damaĝan inundon en 40 jaroj.
En malfrua aprilo de 2005, fortaj pluvoj kaŭzis ampleksan inundon en la Somala Regiono, Etiopio kaj en Somalio, kaj kaŭzis ke la Shebelle rompas siajn bordojn. Maje de tiu jaro, la inundo nur en la Somala Regiono kaŭzis ĉirkaŭ 100 konfirmitajn mortojn kaj ampleksan damaĝon afektante ĉirkaŭ 100,000 personojn. La inundoj detruis ankaŭ ŝirmejojn de 25,000 somalaj rifuĝintoj en Kenjo.
Bahrain International Circuit
Bahrain International Circuit estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Saĥiro (Barejno).
Longeco: 6,299 km
Kurbiĝoj: 23
Plej rapida giro: 1:58:287 de Fernando Alonso (2010)
Winterthur Seen (stacidomo)
Winterthur Seen estas fervoja stacidomo en Vinterturo, Svislando.
Bertha Benz
Bertha BENZ, origine: Cäcilie Bertha RINGER (naskiĝis la 3-an de majo, 1849, mortis la 5-an de majo, 1944) estis germana pionirino de la aŭtomobilindustrio kaj la unua aŭtomobilisto en la mondo.
Naskiĝinte en Pforzheim, ŝi en la jaro 1872 edziniĝis al la inĝeniero Karl Benz. Ŝi esence kontribuis al lia sukceso kiel aŭtomobilkonstruisto, ne nur per morala, sed ankaŭ per financa subteno. Antaŭ la geedziĝo Karl Benz havis gravajn ŝuldojn, sed per la doto, kiun ŝi petis anticipe de sia familio, ŝi savis la entreprenon de sia fianĉo.
Distriktoj de Latvio
Ĝis la 1-a de julio 2009 la baltia respubliko Latvio estis politike-geografie dividita en 26 distriktojn (latve plurale rajoni, singulare rajons, ĝis la mezo de la 20-a jarcento ankaŭ historie plurale apriņķi respektive singulare apriņķis) kaj la 7 plej grandaj urboj de la lando. La latvaj distriktaj nomoj unue ĉiam menciis la distriktan ĉefurbon, sed menciis ĝin en la distrikta nomo en genitiva formo, tial interkrampe sekvas esperantlingva distrikta nomo, kiu vidigas la nomon de la distrikta ĉefurbo en nominativa formo.
Bertha Benz
Kiam la tri-rada motorĉaro inventita de Karl Benz ne rikoltis ĝeneralan agnoskon, ŝi la 5-an de aŭgusto, 1888 veturis - sen informi sian edzon - kun siaj du filoj 106 kilometrojn de Mannheim al Pforzheim. Per tio ŝi montris al la publiko, ke la primokata "ĉaro sen ĉevaloj" funkcias eĉ por pli longaj distancoj - kaj tio vere kontribuis al la progreso de la aŭtomobilindustrio.
Bertha Benz mortis en la aĝo de 95 jaroj en Ladenburg apud Mannheim.
Distriktoj de Latvio
Ekde la 1-a de julio 2009 tiu ĉi sistemo ne plu estis aktualas: estis 9 respublikaj urboj kaj 109 komunumoj (latve plurale novadi, singulare novads), kaj la antaŭaj distriktoj estas nur historiaj.
Kantono Buis-les-Baronnies
La kantono Buis-les-Baronnies (france canton de Buis-les-Baronnies) estis franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj, kiu ekde 2016 estas parto de nova regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝis administra reformo de marto 2015 ĝi estis unu el la 11 kantonoj de la arondismento Nyons. Ĝia ĉefurbo estas Buis-les-Baronnies.
Distriktoj de Latvio
Ekde la 1-a de julio 2021 Latvio dividiĝas en 36 distriktoj (novadi), kiuj similas al iama rajoni, kaj dek ŝtataj urboj (valstspilsētas). Sep ŝtataj urboj estas egalaj al distriktoj, tri ŝtataj urboj estas parto de siaj distriktoj.
Kantono Buis-les-Baronnies
Komunumoj
Apartenis al la kantono de Buis-les-Baronnies la jenaj 21 francaj komunumoj :
Distriktoj de Latvio
Latvio ankaŭ estas historie, kulture, kaj konstitucie dividite en kvar aŭ pli apartajn regionojn.
Ŝtataj urboj
Ŝtataj urboj estas Daugavpils, Jelgava, Jūrmala, Liepāja, Rēzekne, Rigo, Ventspils kaj tri ŝtataj urboj sen propra administra unuo - Jēkabpils, Ogre kaj Valmiera.
Distriktoj (novadi) kaj la sep ŝtataj urboj de Latvio
* Kelkaj novaj distriktoj havas ĉefurbon, kiu nomo ne estas la nomo de distrikto: distrikto Augšdaugavas - Daugavpils, distrikto Dienvidkurzemes - Grobiņa, distrikto Ropažu - Ulbroka.
Macaé
Macaé estas municipo en la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu havis 206.728 loĝantojn en 2010.
Max Dauthendey
Max DAUTHENDEY [maks DAŬtendaj] (naskiĝis la 25-an de julio, 1867, mortis la 29-an de aŭgusto, 1918) estis germana verkisto.Max Dauthendey naskiĝis en Würzburg. Li unue fariĝis pentristo, sed ekde 1891 li vivtenis sin de la verkado. Granda sopiro al ekzotikaj landoj, kiu ankaŭ retroviĝas en lia verkaro, igis lin vojaĝi tra la tuta mondo. En 1918 li mortis sur la insulo Ĝavo de malario.
Saltsegilo
Saltsegilo estas elektra segilo por tranĉi lignon, plaston, aluminion, maldikan ladon. Ĝi konsistas en dentlamo, kiu per motoro rapide moviĝas ir-reire. Ofte estas gvidlinio por plifortigi la klingon.
Uzado
Ĝi estas tre uzata ĉe lignaĵisto kaj meblisto, ĉar la malgranda klingo permesas bonan manipuleblecon kaj pli precizan tranĉadon. Oni povas tranĉi laŭ linioj aŭ kurboj (Tio ne permesas cirkla segilo). Oni uzas ŝanĝeblajn dentlamojn laŭ la materialo. Por ligno, metalo, plasto aŭ Bi-lamo (uzebla por pluraj materialoj).
Neugattersleben
Neugattersleben apartenas al la administra komunumo Nienburg kaj situas en la nordo de la distrikto (germane: Landkreis) Bernburg en la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio. Loĝas tie 1.046 homoj sur areo de 12 kvadrataj kilometroj. En la jaro 1146 kastelo Neugattersleben estis menciita unuafoje en historia dokumento. Apude formiĝis samnoma vilaĝo.
Saltsegilo
Historio
En la jaro 1946 la inĝeniero Albert Kaufmann de firmao Scintilla AG de Solothurn en Svislando, modifas segilon kaj kreas tiun saltsegilon.
Neugattersleben
En Neugattersleben naskiĝis Waldemar Cierpinski.
Jacques Offenbach
Jacques OFFENBACH (naskiĝis la  en Kolonjo, mortis la 4-an de oktobro 1880 en Parizo) estis franca komponisto kaj muzikisto. Li naskiĝis en Germanio, sed prenis la francan ŝtatanecon.