cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diakonino
Historio
Danke al Reformacio reaperis tiaj praekleziaj virinaj tradicioj, ekz. en la Konvento Keppel apud Siegen eĉ ankoraŭ dum la vivtempo de Filipo Melanktono aŭ en Wesel ekde 1575. La unua pordiakonina ejo de la moderna epoko fonditis fare de pastoro Theodor Fliedner en la 13.10.1836 en Kaiserswerth, kio ekigis novan elanon. Danke al tiu ĉi reviviĝo baldaŭ ĉie ajn en la protestantisma mondo ĉirkaŭ cent domoj estiĝis. En 1901 estis 75 domoj kun 14501 diakoninoj laborantaj ĉe 5211 diversaj lokoj. Ili kolektiĝis en la t.n. Ĝenerala konferenco de Kaiserswerth (Kaiserswerther Generalkonferenz, fondita en 1864 kun la organo Der Armen- und Krankenfreund) por povi pli bone realigi siajn planojn. En la aliaj landoj, do ekster de Germanujo, estis samjare nur 27 domoj kun sume 2907 diakonisoj.
Taskoj
Ĉefaj laborkampoj estis flegado (1901: 2239 aktivulinoj), malsanulejoj (1122), infanĝardenoj (896), malriĉulejoj (313), edukadejoj kaj lernejoj (245), porknabinaj institutoj (114). La plej konataj kaj grandaj domoj estis krom en Kaiserswerth en Berlino (Elisabeth-Krankenhaus 1837, Bethanien 1847), Berno (1845), Vroclavo (1850), Kenigsbergo (1850), Riehen (1852), Neuendettelsau (1854), Stuttgart (1854), Hanovro (1860) kaj en Bielefeld (de 1870, kie tre engaĝiĝis Friedrich von Bodelschwingh la pli maljuna).
Laŭ speciala rito konsekratas la fratinoj post certa tempo dependanta de karaktero kaj klereco; votoj ne postulatas. Kontaktoj kun familianoj restas netuŝitaj kiel ankaŭ posedaĵoj kaj administrado de propraj havaĵoj. Tamen la diakonisoj kvazaŭ soldate dependas de la koncernita domo, kie decidatas de iliaj taskoj kaj laborloko. Kompence asekuratas prizorgado ilia dum maljunaĝeco aŭ malsaneco. Virinoj dezirantaj edziniĝi devas forlasi sian domon - alia kialo povas esti la neceso de hejmenreiro por flegado de malsanaj gepatroj.
Vingrau
Vingrau (Vingrau) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vingraunais.
Diakonino
Taskoj
En 1901 la allogeco de la diakonisa vivstilo jam komencis malkreski. Kaŭzoj ĉefe ĉe pli kleraj personoj povus esti fakta malsuvereneco ĉe laborlokaj decidoj kaj la ofta sento esti sub kvazaŭa kurateco.. . Por malhelpi tiun maltrankviligantan evoluiĝon fonditis jam en 1894 fare de la teologiprofesoro Friedrich Zimmer la ligo Evangelischer Diakonieverein (centro estis en Berlin-Zehlendorf). Tie jam frue pli respektitis propraj decidoj ekz. pri daŭro kaj loko de laborado.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 4. Leipzig 1906, p. 862 (tie ĉi interrete)
János Balogh (zoologo)
János Balogh naskiĝis la 1913 en Hungario, en Nagybocskó (nuntempa Velikij Biĉkiv en Ukrainio). Li mortis la 2002 en Budapeŝto.
Renault Twizy
La Renault Twizy estas elektra aŭtomobilo de la varomarko Renault.
La Twizy havas dum normala uzado atingopovon de 50-80 km kaj maksimuman rapidecon de 45 aŭ 80 km/h, depende de la tipo. La 45 km/h tipo estas en kelkaj landoj fakte mopedo kaj oni bezonas nur kondukpermesilon por mopedo.
La akumulatoro estas ŝargebla en 3,5 horoj per normala ŝtopilo. Ĝi devas esti luprenata.
Livereblas la Twizy Cargo kun pakaĵujo de 180 litroj kaj ŝarĝokapacito de 75 kg por alportadaj servoj en la urbocentroj.
Sándor Kovács (redaktoro)
Sándor KOVÁCS [kovAĉ] rumania hungara redaktoro. Li naskiĝis en Salonta la 10-an de majo 1952.
Kariero
Sándor Kovács akiris diplomon pri hungara-rusa lingvoj en UBB de Kluĵo (1975). Li instruis kaj lernejestris en vilaĝo Dioșod. Li debutis en Fáklya de Oradea (1969). Li publikigis en Echinox, Utunk, Napsugár, Tanügyi Újság, Művelődés, Jóbarát''.
-227
En la jaro 227 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Singen (Stadtilm)
Singen estas idilieca urbokvartalo de Stadtilm en Germanujo en ĉe la rando de Distrikto Ilm en Turingio, kun ĉ. 348 loĝantoj (aprilo 2016).
Geografio
Singen situas en Singer Grund, la valo de Singer-rojo (Singer Bach), maldekstra flanka rivereto de Ilm sur monteta regiono de Ilm-Saale-tavolo, kie nordokcidente elstaras la impona kaj historioza monto Singener Berg kun alteco de 583 metroj. Rimarkindas ankaŭ ĝiaj taksusoj kaj blankaj abioj. La menciita valo etendiĝas ueste de la komunumo ĝis Ilm. Singen mem havas averaĝan altecon de 460 metroj.
Historio
Singen menciitis endokumente la unuan fojon en 1294. Temis ankaŭ pri klostra vilaĝo de Monaĥejo Paulinzella. En la nuna teritorio singen-a estis ankoraŭ alia vilaĝo, la (nuna) forlasita loko Rottenbach. La altebenaĵo de la legenda monteto Singener Berg jam en prahistorio enloĝitis sed ne ĉiaj utiligoj tiukoncernaj klaras hodiaŭ. En 1721 la historiisto Melissantes vidis ankoraŭ ruinoj tie. Tra la vilaĝo kondukis la landaj ŝoseegoj inter Erfurto kaj Nurenbergo kaj malantaŭ Singen la vojo ĝis Hamburgo disponis por libera kaj granddistanca trafikoj. Tiuj ĉi koneksoj apartenis al la Hansa komercvojaro kiu ĝis la mezo de la 19-a jarcento vigle funkciis.
Etimologie la nomo originas de sengen (brulmastrumado). La kirko estas de 1745; en 1895 Singen ricevis stacidomon ĉe la fervojlinio inter Arnstadt kaj Saalfeld (Saale) kie haltas trajnoj ĉiuhore. Dum fervojliniajkonstruoj malkovritis ĉ. en 1894 fosiloj kiujn oni povis kompletigi danke al novaj elfosadoj en 1930 - tiamaniere Singen konatiĝis ankaŭ arkeologie.
Ĝis 1920 Singen estis parto de Distrikto Stadtilm en la Duklando Schwarzburg-Rudolstadt, ĝis 1952 al la Distrikto 1952. Post separiĝo de la Arnstadt-distrikto Singen apartenis al la malgrandigita distrikto antaŭ reunuiĝo de tiu ĉi distrikto kun la Distrikto Ilmenau je Distrikto Ilm. Ekde la 6.4.1994 Singen formis la komunumon Singerberg, kune kun Dörnfeld an der Ilm, Cottendorf, Traßdorf, Griesheim (Stadtilm), Hammersfeld, Geilsdorf (Stadtilm) kaj Gösselborn. En la 1.6.1996 tiu ĉi komunumo fandiĝis je la nova grandkomunumo Ilmtal. Ilmtal iĝis parto de Stadtilm en la 1.7.2018.
Ekonomio kaj trafiko
Je la mezo de la 16-a jarcento estis en Singen 38 bienposedantoj. Krom kamparanaĵoj laborigis la homojn ankaŭ forstado kaj transportado. La iama monaĥeja arbaro de Paulinzella prizorgitis post sekularigo fare de Stift Paulinzella antaŭ kompleta veno en ŝtatajn manojn. En 1619 estiĝis forstoficejo propra en Singen responsanta pri 641 hektaroj da arbaroj. En 1899 fonditis Arbardistrikto Paulinzella numero II. Ĝis hodiaŭ agrikulturo gravas, krom turismo. Krom la jam menciita stacidomo 1,5 km for de la centro estas ankaŭ stratoj gravaj apud Singen en la direkto den Dörnfeld an der Ilm, Königsee-Rottenbach kaj Stadtilm.
Elstaruloj
Entombigitis en singen la botanikisto Friedrich Christian Heinrich Schönheit, verkinto de la flaŭra faklibro Taschenbuch der Flora Thüringens, kiu venis en 1826 tien ĉi kiel protestantisma paroĥestro.
Schwanden ĉe Brienz
Schwanden ĉe Brienz (prononcu ŝvandn-ĉe-brinc, esperantigite ankaŭ Ŝvando ĉe Brinco; en germana lingvo Schwanden bei Brienz) ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 612 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Schwanden ĉe Brienz situas en Berna Oberlando, nordoriente de la Lago de Brienz. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Oberschwanden, Unterschwanden kaj Glyssen. Sur la teritorio de la komunumo ĉe la trikantona punkto situas la kulmino de la monto Brienzer Rothorn, kiu kun alteco de 2349 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,02 km², de kiuj 49,6% estas kovritaj de arbaro, 10,5% servas por agrikulturo kaj 5,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schwanden ĉe Brienz limas en nordo al Giswil (OW), en oriento al Hofstetten ĉe Brienz, en sudo kaj okcidento al Brienz, kaj en nordnordokcidento al Flühli (LU).
Trafiko
Kvankam Schwanden ĉe Brienz situas flanke de la gravaj trafikvojoj, ĝi estas bone atingebla per diversaj vojoj de Brienz. La kantona ĉefvojo n-ro 6/11 pasas sude de Schwanden kaj 1 kilometro sude de la komunumo troviĝas la alveturejo al la svisa aŭtovojo A8. De la stacidomo de Brienz poŝtaŭtolinio kondukas tra Schwanden al Hasliberg. Al la kulmino de Brienzer Rothorn kondukas montara dentorada vaporfervojo de Brienz. Temas pri la ununura trajnlinio en Svislando, kie vaportrajnoj ankoraŭ funkcias en la oficiala horaro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schwanden ĉe Brienz datiĝas el la jaro 1374 kiel Swanden. En 1912 la komunumo, kiu antaŭ nomiĝis simple Schwanden estis alinomita al Schwanden ĉe Brienz por diferenciĝi de aliaj lokoj kun la nomo Schwanden. Dum mezepoko Schwanden apartenis al la Senjorujo Ringgerberg. Poste ĝi fariĝis persona feŭdo de la Senjoroj de Kien, kiu ĝin subfeŭdis al la bernaj civitanoj de Scharnachtal kune kun la malalta kaj la alta jurisdikcio. Ĉi-lastaj vendis la etsenjorujoj en la jaro 1568 al la urbo Berno, kiu ĝis atribuis al la malalta jurisdikcio de Brienz en la Voktejo Interlaken. La voktejo post la fino de la Helveta Revolucio post kvinjara aparteno al la tiama Kantono Oberlando estis transformita al la distrikto Interlaken, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto Interlaken-Oberhasli.
Šahy
Šahy [ŝahi], Ipolyság [ipojŝAg], Eipelschlag estas apudlima urbo en Slovakio.
Situo
La urbo situas en valo de Ipeľ, precipe en dekstra bordo de rivero, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Zvolen, laŭ fervojo Štúrovo-Zvolen.
Historio
la unua mencio pri la urbo devenis el 1244 en formo de Sag. Tiutempe klostro fondiĝis, iom poste ankaŭ burgo konstruiĝis. La klostro estis rabita en 1446 fare de ĉeĥaj solduloj, poste en 1451 la husanoj okupis la fortikaĵeton kaj faris ĝin pli firma. Tamen Johano Hunyadi sukcese reakiris ĝin. En 1546 eĉ la klostro iĝis fortikaĵo, tial la turkoj vane sieĝis ĝin en 1550. Post 2 jaroj ili revenis kun pli granda armeo kaj havis la fortikaĵon ĝis 1595. Poste la fortikaĵo malkonstruiĝis, restis nur la iama klostro. En 1704 tie pasis tempon Francisko Rákóczi la 2-a. La komunumo en 1806 iĝis departementejo. En 1849 la hungara armeo venkis la aŭstrojn. La fervojo en 1886 atingis la urbon. En 1910 loĝis en la urbo 4206 da homoj (4003 hungaroj kaj 122 slovakoj). Ĝis 1920 la urbo apartenis al Hont, poste al Ĉeĥoslovakio. Ĉeĥoslovakio deklaris la riveron Ipeľ navigebla, tial la novaj ŝtatlimoj sekvis la riveron, kiel ĉe la Danubo. Tamen estas escepto ĉe Šahy, tie ambaŭ riverbordoj apartenas al Ĉeĥoslovakio, ĉar tie la fervojo trairas la riveron en la hungaran flankon, ĝuste tie estas la stacidomo. Inter 1920-2008 la urbo estis voje limotrapasejo, fervoje la interligo ĉesis.
En 1923 la urbo perdis la titolon departementejo. Inter 1938-1944 la urbo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Fine de tiu periodo la judoj estis deportitaj.
Post 1945 parto de hungareco estis deportita al Ĉeĥio al Sudetoj, krome okazis loĝantarŝanĝo kun Hungario. En 1960 la urbo perdis la titolon distriktejo. En 2001 loĝis en la urbo 8061 da homoj (5015 hungaroj, 2787 slovakoj, 45 ĉeĥoj kaj 33 ciganoj). Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen. Oni pensadas pri denova funkciado de fervojo al Balassagyarmat.
Famuloj
En tiutempa Ipolyság naskiĝis: En Šahy naskiĝis: En tiutempa Ipolyság mortis:
15-aj Naciaj Filmpremioj
La 15-aj Naciaj Filmpremioj, prezentitaj de Ministerio pri Informo kaj Elsendado en Barato premiis la plej bonajn rezultojn de la barata kino eldonitaj en 1967. La ceremonio okazis ĉe Vigyan Bhavan, en Nov-Delhio la 25-an de novembro 1968; la premiojn donis la tiama Prezidanto de Barato, Zakir Hussain.
Ekde la 15-aj Naciaj Filmpremioj, la organizo de la premioj ŝanĝiĝis, kun la starigo de novaj premioj kaj kategorioj. Malkiel antaŭe, la filmoj estis tiam disigitaj en la kategoriojn longaj kaj mallongaj filmoj. Por la longaj filmoj oni daŭrigis la jam-establitajn tutabaratan kaj regionajn premiojn; kelkaj novaj premioj estis starigitaj por la tutbarata kategorio, por honori artistojn kaj teĥnikistojn.
Inter la gravaj premioj starigitaj por la longaj filmoj ekde la 15-aj Naciaj Filmpremioj indas mencii la premiojn kiel plej bona aktoro, plej bona aktorino, plej bona reĝisoro, plej bona kinematografio, plej bona muzika direkto, plej bona lipsinkroniga kantisto de la jaro kaj plej bona scenaro.
Ekde la15-aj Naciaj Filmpremioj, ankaŭ la mallongaj filmoj havis siajn proprajn premiojn; sep novaj premioj estis donitaj por gratuli diversajn specojn/ĝenrojn de mallongaj filmoj farita tra la lando, inkluzive kiel plej bona varba filmo, plej bona eduka filmo, plej bona dokumenta filmo pri socio, ktp.
La Atestilo de merito en ĉiuj la kategorioj ĉesis kun la 15-aj Naciaj Filmpremioj, samkiel ĉesis la premioj por la dua/tria plej bona filmo en ĉiuj la kategorioj (krom en la kategorio dua plej bona longa filmo).
Ĵurioj
Ses malsamaj komitatoj formiĝis surbaze de la sektoroj de la filma industrio de Barato, plejparte kun ĉefsidejoj en Mumbajo, Kolkato kaj Ĉenajo. Alia komitato por la tutbarata nivelo ankaŭ estiĝis kaj inkluzivis kelkajn el la membroj de la regiona komitato. Okaze de la 15-aj Naciaj Filmpremioj, la centran komitaton gvidis R. K. Nehru.
Premioj
La Ora medalo de la prezidanto por la tutbarata plej bona longa filmo estas nun ordinare konata kiel Nacia Filmpremio por la plej bona longa filmo; la Ora medalo de la prezidanto por la plej bona dokumenta filmo estas analoga al la hodiaŭa Nacia Filmpremio por la plej bona dokumenta filmo. Por la filmoj de infanoj, la Ora medalo de la ĉefministro nomiĝas nun Nacia Filmpremio por la plej bona filmo por infanoj. Ĉe la regiona nivelo, la Arĝenta medalo de la prezidanto por la plej bona longa filmo nun nomiĝas Nacia Filmpremio por la plej bona longa filmo en aparta lingvo. La Atestilo de merito en ĉiuj kategorioj ĉesis dum la jaroj.
Longaj filmoj
La longaj filmoj estis premiitaj ĉe la tutbarata kaj la regiona niveloj. Okaze de la 15-aj Naciaj Filmpremioj, la bengallingva filmo Hatey Bazarey gajnis la Oran medalon de la prezidanto por la tutbarata plej bona longa filmo, dum la bengali filmo Chiriyakhana kaj du hindiaj filmoj, nome Hamraaz kaj Upkar, gajnis la maksimuman nombron de premioj (t.e., du). La premioj donitaj en ĉiu kategorio jenas:
Tutbarata premio
La premioj donitaj jenas:
Regiona premio
La premioj estis donitaj al la plej bonaj filmoj faritaj en la regionaj lingvoj de Barato. Por la longaj filmoj en la asama, angla, guĝarata, kaŝmira kaj odia lingvoj, oni neniun donis Arĝentan medalon de prezidanto por la plej bona longa filmo. La produktisto kaj reĝisoro de la filmo estis premiitaj kun 5 000 ₹ kaj kun Arĝenta medalo, respektive.
Dokumentaj filmoj
La donitaj premioj jenas:
Nedonitaj premioj
La jenaj premioj ne estis donitaj ĉar neniu filmo estis taksita taŭga por la premio:
Hleďsebe (Bělá nad Radbuzou)
Hleďsebe (Siehdichfür) estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Bělá nad Radbuzou, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Bělá nad Radbuzou. Estas ĉi tie registritaj 3 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis neniu loĝanto.
Hleďsebe situas en katastra teritorio Bystřice u Bělé nad Radbuzou kun areo 4,23 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.
-228
En la jaro 228 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Hutong
Hutong aŭ hutongo estas tradiciaj mallarĝaj stratetoj en Pekino kun senetaĝaj konstruaĵoj, kun interna, fermita korto en la konstruaĵoj. Ili regis pejzaĝon de Pekino ĝis la 1990-aj jaroj.
Hutong estas mongola vorto (originale hottog), kiu signifis 'fonto', ĉar la loĝantoj de tiuj hutongoj ofte loĝis proksime al fontoj.
En la hutongoj de Pekino, oni vidas tradician Siheyuan. En 2005 ekzistis en Pekino ankoraŭ 3.000 hutongoj, kiuj pli kaj pli malaperas pro konstruo de etaĝaj konstruaĵoj.
Lingjing hutongo (en ĉina: 灵境胡同; en pinjino: língjìng hútong) estas proksime de Ksidan, en la distrikto Ksiĉeng. Ĝi estas proksimume kun larĝo de 32 metroj, pro kio ĝi estas konsiderata la plej larĝa hutongo en Pekino.
En la malnovepoka Ĉinio, hutongoj estis stratetoj, plej ofte ne pli larĝaj ol 9 metroj.
Yoshihide Nishikawa
Yoshihide Nishikawa (西川 吉英, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Shonan Bellmare, Sagawa Printing kaj Tochigi SC.
Eŭropa pigo
En Eŭropo, "Pigo" estas uzita kiel sinonimo de Eŭropa pigo; ĉar ĝi estas la ununura pigo de Eŭropo escepte de Iberio.
Aspekto
La pigo estas granda birdo sufiĉe longa (46 cm) same kiel la frugilego aŭ la korniko, sed ankaŭ ne tiom granda ol la Komuna korako. Ĝiaj koloroj estas blanko kaj nigro kaj ĉiu parto havas senmikse unu aŭ la alian. La kapo estas tre granda kaj ronda. La beko kaj la kapo ŝajnas sufiĉe fortaj. Ambaŭ ŝultroj, kolo kaj brusto estas brile nigraj. Tiu brilo estas iome verda aŭ viola. La ventro kaj komencaj partoj de la flugiloj estas senmakule blankaj. La flugiloj brile nigraj kun bluverdaj nuancoj kaj sube de la pintaj plumoj estas blankaj partoj videblaj dumfluge. La vosto estas longega, laŭŝtupara kaj nigra kun nuancoj verdaj, bronzaj kaj aliaj. Resume la birdo estas blanko-nigra se vidata de malproksime kaj ĉefe kontraŭ la sunradioj, sed multkolora se vidata de proksime.
La kruroj estas fortaj kaj nigraj. La ino kaj la viro montras similajn aspektojn, sed la inoj estas iome malpli grandaj (ĉirkaŭ 10 %). La nematuruloj similas, sed ilia nigro estas pli senbrila.
Disvastiĝo kaj subspecioj
[[Dosiero:Pica_pica_map.png|eta|400px|Ĉiu koloro reprezentas la distribuadon de la subspecioj de Pica pica:
Tiu palearktisa specio ĉeestas la plej grandan parton de Eŭropo (escepte de Islando kaj la grandaj mediteraneaj insuloj), Afriko kaj Azio. Tiom ampleksa disvastiĝo igis etajn diferencojn kiuj devigas diferenci subspeciojn. En okcidenta Nordameriko estas ne subspecio sed diferenca specio kun flava beko nome Flavbeka pigo.
Félicité Robert de Lamennais
Hugues-Félicité Robert de Lamennais, naskita en Saint-Malo (Ille-et-Vilaine) en 1782 kaj mortinta en Paris en 1854, estis franca verkisto kaj filozofo. Lia familia nomo estas Robert sed inspirita de la loko « la Mennais », kie lia avo posedis farmbienon li tiel nomis sin.
Eŭropa pigo
Disvastiĝo kaj subspecioj
Oni diferencas 11 subspeciojn:
Félicité Robert de Lamennais
Historio
Naskita en pia familio kun nova nobeleteco, li estis ordinita pastro en 1816. Kristana filozofo, konata kiel ultramontano ultramontana, Lamennais povas esti konsiderata kiel la antaŭulo de la liberala katolikismo, de la sociala katolikismo, kaj ankaŭ de la kristana demokratio.
Komence li tradukis L'Imitation de Jésus-Christ, fama verko de devoteco de Thomas a Kempis. En sia libro Essai sur l'indifférence en matière de religion, verkita de 1817 ĝis 1823, li kritikis la napoleonan universitaton kaj la galikanismom. Estis dirita ke tiu verko « revekus mortinton » kaj ĝi fariĝis furora verko.
Eŭropa pigo
Disvastiĝo kaj subspecioj
Tiu adaptiĝo al kaj en la medio eksplikas, ke temas pri nemigranta birdo.
Félicité Robert de Lamennais
Historio
En 1825, li publikigis De la religion considérée dans ses rapports avec l'ordre politique et civil. Li renkontis Auguste Comte en tiu sama jaro.
Eŭropa pigo
Movmoroj
La pigoj kutime moviĝas surtere kaj fluge pogrupete, tio estas laŭ familio, ĉu paro ĉu kun idoj. Ili translokiĝas po unu, tio estas: flugas la unua kaj post dek aŭ dekkvin sekundoj la dua, ktp. Dume ili iome klakas. Antaŭ surteriĝo ili haltiĝas per malfermo de flugiloj kaj bremsado paraŝute.
Félicité Robert de Lamennais
Historio
En 1831, ribelanta kontraŭ la kondamno de ribelo de Pollando, li kontraŭis la papon Gregorio la 16-a. Li konsideris, ke la papo volis defendi pli la princojn ol la popolon. La papo kondamnis lian gazeton en 1832 per la encikliko Mirari vos.
En 1834, Li publikigis siajn Paroles d'un croyant, lirika verko, plena je perforto kaj plendoj, kiu signis lian rompon disde la Eklezio (encikliko Singulari nos). En tiu verko, li konstatis kaj bedaŭris la « elreviĝon » de la mondo, kaj lanĉis urĝan kaj profetan vokon por libereco de la Eklezio, kaj de tio, li komencis disvolvi la socialistajn kaj demokratajn tendencoj de la evangelia mesaĝo. En 1835, liaj malnovaj amikoj komencis forlasi lin, sed la, liaj amikoj Fleury, Arago et Liszt okazigis rekonton kun Marie d'Agoult kaj George Sand. Ŝia salono fariĝis vera respublika cenaklo. Lamennais restis tre ligita al ŝi. Li estos konsternita pro la ideoj de George Sand pri la sociala libereco kaj la divorcon, sed estos ŝia mentoro, kun Michel de Bourges, sur la vojoj de la politika socialismo. George Sand iam deklaris al li : « Ni nombras vin inter niaj sanktuloj... vi estas la patro de nia nova Eklezio ».
Eŭropa pigo
Movmoroj
La grupoj nombras ekde la plej proksima familio (4) ĝis la plej ampleksaj (12). Tamen vintre ili povas kuniĝi en pli ampleksaj birdaroj, ekzemple de 50, kiam la viroj pliaktiviĝas interpersekutante unu la alian kaj konkurante por allogi la inojn. Por tiu flatado la virpigoj ŝveligas la plumetaron de la kapo kaj levas, malfermas kaj fermas la voston kvazaŭ kiel ventumilon; ili klakas per speciala frazaro kaj gonflas la blankan plumaron de la flankoj super la nigro de la flugiloj por ŝajniĝi pli allogaj antaŭ la inoj.
La paroj estas formitaj porĉiame sed, kiam unu membro pereiĝas, la alia kuniĝas ne al maturulo sed pli kutime al junulo.
Félicité Robert de Lamennais
Historio
Li starigis la demandojn pri la necesa alianco inter Eklezio kaj la ideoj de libereco, kaj de la postulo pri vera sociala doktrino de Eklezio, kiel historia prioritato kun la Restaŭrado, kaj volis demonstri ke Respubliko postulas spiritan povon, iun civilan religion. Por tio li proponis projekton de konstitucio, en kiu la religio kaj la politiko estus esence ligitaj.
Eŭropa pigo
Medio
La pigoj vivas facile en medioj kaj kampara — ĉefe proksime de kultivataj kampoj — kaj urba ĉefe ĉirkaŭ parkoj aŭ ĝardenoj. En kampara medio ĝi iĝas damaĝa besto por homaj interesoj; do, ili estas persekutataj kaj iĝas malfidemaj. En urbaj medioj male ili ofte manĝas malpuraĵojn, do neniu persekutas ilin kaj pro tio ili iĝas sekuraj kaj serĉas la homan proksimecon kiu faciligas ilian nutradon.
Félicité Robert de Lamennais
Historio
Li estis la amiko de Pierre Leroux. Liaj socialistaj ideoj forte influis Charles-Augustin Sainte-Beuve kaj ties unikan romanon Volupté.
Li havis bienon en Saint-Prix, en la malnova sinjorbieno de Montmorency.
Eŭropa pigo
Manĝado
Ofte pigoj manĝas kadavraĵojn; pro tio ili oftas apud ŝoseoj. Ia moro rilatas al tiu ŝatata manĝoprefero. La pigoj ĝuas pli lertajn vidkapablon kaj scivolemon ol aliaj birdoj; do, ili estas la unuaj kiuj malkovras la kadavraĵon, ekmanĝas, sed baldaŭ aperas korvoj kiuj forpelas la pigojn por pli komforte manĝi. Poste venas la vulturoj kiuj faras same. La pigoj ŝtelprofitas intermezajn okazaĵojn aŭ forpurigas la restaĵon.
Félicité Robert de Lamennais
Historio
Lia frato Jean-Marie de la Mennais fondis la religian ordon: la Frères de l'Instruction Chrétienne de Ploërmel.
Franca poŝtmarko de 1957 omaĝas al Lamennais.
Eŭropa pigo
Manĝado
Alia moro rilatanta la manĝado helpas la sukceson de tiu specio. Ili prenas fruktojn kaj kaŝas ilin, kiam tio abundas, por posta manĝado, kiam jam ne abundos.
La fakto, ke pigo manĝas tiom diversajn manĝaĵojn nomigis tiel (pica [pika] mensa malordo) tiun malsanon kiu konsistas el voro eĉ tion kion la korpo ne akceptus.
Reproduktado
Ĉirkaŭ aprilo la pigoj konstruas iliajn nestojn, kutime en arboj; se tiuj ne abundas, en dornaj arbustoj; se ankaŭ tiuj ne abundas, en heĝoj kaj tute malofte surplanke. En arboj ili uzas la disigejon de la branĉoj kaj sur ĝi ili konstruas per koto, argilo kaj lignetoj fortan bazon por la nesto kiu poste kaŝas per ligneta kovrilo.
En nordaj zonoj la paroj defendas pli ampleksan teritoriojn kaj sude, kie abundas la ekzempleroj, la nestoj pli proksimas.
La ino demetas antaŭ la fino de aprilo el 5 ĝis 8 ovojn kiujn kovas dum 18 ĝis 24 tagoj. Poste la reproduktado estas farata de ambaŭ gepatroj. La ovoj estas malgrandaj kompare kun tiom grandaj gepatroj. Ili malsimilas, kelkaj estas pli bluaj, kelkaj pli verdaj, kelkaj kun pli da brunaj makuloj... La ino ne faras novan dematadon, se ne okazas ia akcidento.
La ovoj ofte estas parazitataj de la tufkukolo; tio estas: ĝi manĝas unu ovon kaj demetas unu el siaj ovoj, kiu estos kovata kaj ties birdido bredota de la pigoj anstataŭ iliaj idoj.
Voĉo
Ĝi estas aspra, raŭka kaj malagrabla. Iu ĉakrakrá. Ŝajne la pigo uzas sufiĉe varian fraz-tresoron. La alarmo konsistas el tiu "ĉat-ĉat-ĉat", sed ne samas, depende ĉu ĝi vidas aŭ ne la kialon de la alarmo; en la unua kazo ekas per "ska ska", en la dua per iu "ŝrakak". Se la pigo atakas, klakas per "ĉerk". La idoj petas per ĉiak. Krome oni klakas alimaniere se oni flatas aŭ se la pigo estas kaptivo de homoj kaj tiel aŭ nature ili povas imiti la voĉon de aliaj birdoj.
Aliaj moroj kaj tradicioj
Pro ĉio kaj pro alio la pigoj "ĝuas" ĉe la homoj famon de voremaj, konservemaj kaj domaĝaj. Oni rakontas, ke ili foje kuniĝas por ataki katojn unu post la alia, kompreninde se oni pensas, ke katoj povas al ili formanĝi ĉu ovojn ĉu idojn.
Alia diraĵo asertas, ke pigoj (ankaŭ aliaj birdoj samfamiliaj) povas forrabi brilaĵojn kaj orkoloraĵojn por kaŝi ilin en siaj nestoj! Tio estas kialo por multege da tradiciaj rakontoj kaj diraĵoj. Iu pli scienca esplikklopodo diras, ke pigoj ne bone orientiĝas nesten kaj tiun brilon ili profitas tiurilate.
La pigo estas ĉehoma birdo, tre konata kaj ofte homoj forrabas idojn el nesto por dresi ilin. Pro ilia voremo ili estas facile bredataj kaj pro ilia inteligenteco facile dresataj.
István M. Szabó
István M. SZABÓ [sabO] rumania hungara verkisto. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe en 1977.
Kariero
István M. Szabó debutis en gazeto Háromszék. Li laboras nuntempe kiel informatikisto.
Reischach
Reischach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altötting de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Reischach.
Duobla bastamburado
Duobla bastamburado estas dupieda ludotekniko je la ludo de frapinstrumentaro, kiu ebligas rapidan, pelan ritmo kaj aparte eniris metalrokon. Unuafoje ĉi tiun metodon de frapinstrumentara ludado evoluigis en la 1940-aj jaroj Louie Bellson kadre de la ĵazbandegoj.
La frapinstrumentisto ludas aŭ du bastamburojn (tamburegojn) aŭ uzas dupedalan frapilon, kiu direktas la martelojn de du pedaloj sur la felon de nur unu tamburo. Per alterna piedfrapado sur du pedaloj frapinstrumentisto povas atingi proks. duoblan frapoftecon kiel je la ludo per nur unu piedo. Aparte altaj frapoftecoj estas atingeblaj per alterna piedfrapado per piedpinto kaj kalkano de ambaŭ piedoj. Bono ekzercado ebligas rapidecojn, kiujn nekonantoj de la tekniko ofte jam ne aldordigas al homaj piedfrapoj.
Doppia cassa
Hari Poter kaj la Ordeno de la Fenikso
Hari Poter kaj la Ordeno de la Fenikso (angle: Harry Potter and the Order of the Phoenix) estas la kvina el sep libroj de la serio de porjunulaj libroj verkitaj de la brita aŭtorino, J. K. Rowling. En la serio ĉefrolas Harry Potter, juna magiisto. La unua eldono de la libro aperis la 21-an de junio 2003 ĉe la eldonejo Bloomsbury Publishing Plc de Londono. Samnoma filmo inspirita de la libro aperis en 2007.
Nacia himno de Eŭskio
La Nacia himno de Eŭskio (🇪🇺: Eusko Abendaren Ereserkia) estas ankaŭ konata kiel Gora ta Gora (Vivu, Vivu).
-229
En la jaro 229 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Hungara Nacia Banko
La Hungara Nacia Banko estas impona konstruaĵo kaj instituto de Budapeŝto, situanta en Placo Szabadság (Budapeŝto). La arkitekto estis Ignác Alpár.
Historio
En la 19-a jarcento Hungario ne estis plene sendependa ŝtato, pri la financoj oni zorgis en Vieno. La nuna konstruaĵo en 1905 konstruiĝis, kiel Aŭstra-Hungara Banko. La palaco estas ornamriĉa kaj iom harmonias kun la kontraŭa Palaco pri borso. Kremo de tiutempaj artistoj ornamis la palacon. La origina domo estis kvaretaĝa, sed en la 1950-aj jaroj inter la 1-a kaj 2-a etaĝoj oni konstruis plian etaĝon el ekstero nevidebla. Ankaŭ tiutempe la interna korto ĉesis kaj oni kovris ĝin. Tio estas nun muzeo pri la mono.
Post la 1-a mondmilito Hungario plene sendependiĝis, tial en 1924 Hungara Nacia Banko fondiĝis kaj ekhavis tiun bankon. Tiu instituto tuj faris la pengon, post la 2-a mondmilito la forinton.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2001
La 46-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 12-an de majo 2001 en Kopenhago (Danio). Ĝi estis prezentata per Natasja Crone-Back kaj Søren Pilmark.
Stacio Inari
Stacio Inari (japane: 稲荷駅 [Inari-eki], angle: Inari Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fuŝimi, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2001
La surprize venkinta kanto venis el Estonio: Dave Benton kaj Tanal Padar kun Everybody.
Niederhergheim
(jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Angéla Soós
SOÓS Angéla [pr. ŝo:ŝ] estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Târgu Mureş la 20-an de septembro 1929 kaj mortis la 29-a de novembro 2015.
Lia kariero
Angéla Soós ekde 1953 ludis en Baia Mare, poste ekde 1956 en Satu Mare.
François Noël
Jean-François-Joseph-Michel Noël (naskiĝis la 12-an de januaro 1756 ĉe Saint-Germain-en-Laye, mortis la 29-an de januaro 1841 en Parizo) estis humanisto kaj francapolitikisto. Li elstaris dum sia edukado. Inter liaj kunlernantoj estis Robespierre. Post la komenco de la Franca Revolucio li iĝis ties defendanto kaj diplomato kaj poste funkciulo de la ŝtato ĉefe por la eduksistemo.
Kentaro Uramoto
Kentaro Uramoto (浦本 賢太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita.
Alessandro Tassoni
Alessandro TASSONI (naskiĝinta la en Modeno, mortinta samloke la ) estis itala poeto.
Vivo
Studinte en Bologna kaj Ferrara jursciencon Tassoni iĝis en 1597 en Romo sekretario de la kardinalo Ascanio Colonna. Lin li akompanis ankaŭ al Hispanio en la jaro 1600-a. Resendite fare de la kardinalo en personaj aferoj al Romo li ekloĝis tie tute kaj iĝis unu el la plej diligentaj kaj laboremaj anoj de la Umoristi-akademio.
Lia unua laboraĵo estis »Considerazioni sopra le rime del Petrarca« (Modeno 1609), kion sekvis akraj kvereloj sed sukcesis limigi la troigitan veneradon de Petrarko kaj de multaj liaj mallertaj imitantoj. Ne pli malgrandan furoron kaŭzis la verko »Pensieri diversi« (Modeno 1608/1613), kie atakitis eĉ Homero kaj Aristotelo. En 1613 li ekdeĵoris por Karlo Emanuelo la 1-a de Savojo kaj verkis en 1615 »Filippiche contro gli Spagnuoli«. Tamen li retiriĝis je privatuleco en 1622. En 1626 li nomumitis fare de lia kardinala moŝto Ludovico Ludovisi sekretario; post ties morto la duko modena Francisko la 1-a d'Este dungis lin kiel ĉambriston (1632).
Graveco
Lia gloro baziĝas sur la heroa-komika poemo »La secchia rapita« (skribita en 1614, presita en Parizo en 1622), kiu temigas la inter modenanoj kaj bolonjanoj eksplodigitan militon: kialo estis iu el Bolonjo rabita sitelo. Temis pri la unua komika epopeo de la nova epoko en la pli konkreta senco de la vorto. Pro sia miksaĵo feliĉa inter malŝerco kaj ŝerco, la originaleco de pensoj kaj bildoj, la beleco de la aŭtentika toskana dialekto kaj la leĝereco de la verskunmeto ĝi rangas inter la klasikaj italaj verkoj. »Secchia rapita« ofte represitis (la unua kvalitplena eldono: Modeno 1744).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 19. Leipzig 1909, p. 336-337 (tie ĉi interrete)
-231
En la jaro 231 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Artverko
La vorto artverko ĝenerale signifas la rezulton de artokreado. En la lingvo de la ĉiutaga vivo en ĉi tiu nocio ofte esprimiĝas admiro por majstreca, unika aŭ estetike sukcesa realigo. La uzo de la vorto "artverko" nomas impresojn sentitajn kiel "belaj" el preskaŭ ĉiuj vivosferoj. La nocio pri arto je tio esprimiĝas en la distingigo inter artverko kaj ne-artverko.
Pray
Pray estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Piemonto kaj la provinco Biella. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La nomo de la komunumo evidente ne estas itala, sed franca, ĉar la loĝloko historia apartenis al la franclingva regno Savojo.
Najbaras la komunumoj Caprile, Coggiola, Crevacuore, Curino, Portula kaj Trivero.
Prosimiulo
Prosimiuloj estas tipo de primatoj kiu inkludas lemurojn, lorisojn, galagojn, kaj tarsiedojn, sed ne simiulojn, ekz., simiojn kaj grandsimiojn (inklude homojn). Ili estas konsidertaj kiel posedantoj de karakteroj kiuj estas pli "primitivaj" ol tiuj de simioj kaj grandsimioj. Prosimiuloj estas la nuraj primatoj indiĝenaj de Madagaskaro, sed estas trovitaj ankaŭ tra Afriko kaj en Azio. Kun la escepto de tarsiedoj, ĉiuj vivantaj prosimiuloj estas en la subordo Strepsirino. Ĉar simiuloj (inklude la simiojn kaj la grandsimiojn) ne estas inkluditaj en la grupo de prosimiuloj eĉ kvankam ili descendas el la prosimiula plej ĵusa komuna praulo, prosimiuloj estas parafiletika grupo kaj ne klado.
Račiněves
Račiněves (Raĉinjeves) estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta proksimume 7 km sudokcidente de Roudnice nad Labem. En la vilaĝo loĝas.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1262.
Krisztián Kulcsár
Krisztián Kulcsár (naskiĝis, do nun -jara) estas hungara spada skermisto. Li gajnis arĝentajn medalojn en la viraj teamoj de spadaj skermistoj en la Somera Olimpiko 1992 kaj la Somera Olimpiko 2004.
Alvokoj de la Sinjoro de Armeoj
La Alvokoj de la Sinjoro de Armeoj estas kompilaĵo de la leteroj de Bahá'u'lláh, Fondinto de la Bahaa Kredo, al la reĝoj kaj regantoj de la mondo. Dum Sia ekzilo en Adrianopolo kaj en la fruaj jaroj de Sia ekzilo al la fortikaĵo-urbo de Akko ( 'Akká) en 1868, Bahá'u'lláh alvokis la regantojn de la Oriento kaj la Okcidento rekoni la Tagon de Dio kaj la Promesiton de ĉiuj religioj kaj ĉiuj epokoj. Bahá'u'lláh skribis: "Neniam ek de la komenco de la mondo estis la Mesaĝo tiel malkaŝite proklamita."
La libro konsistas el :
Sergej Raĥmaninov
Naskiĝloko
Longtempe oni opiniis, ke lia naskiĝloko estas bieno de liaj gepatroj en Oneg, proksime de Novgorodo. Nun oni diras, ke li naskiĝis en bieno Semenovo, Novgoroda gubernio.
Klano
Nomon al la klano delonge donis bojaro Raĥman, kiu ŝajne originis el iu tatara familio. Ĉiuj liaj idoj apartenis al aristokrata nobelaro.
NGC 4373
NGC 4373 (aliaj indikoj — ESO 322-6, MCG -6-27-25, AM 1222-392, DCL 38, PGC 40498) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Sergej Raĥmaninov
Studado
Ekde 1888 li studis en Moskva konservatorio, en kiu li diplomiĝis en 1892 kiel pianisto kaj komponisto ricevinte plej prestiĝan oran medalon.
NGC 4373
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sergej Raĥmaninov
Studado
Kiam li estis dektrijaraĝa, kun li konatiĝis granda rusa muzikisto Petro Ĉajkovskij, kiu poste multe apogis la junan kolegon.
Kariero
Lia praktika kariero komenciĝis en 1893 kiel instruisto de muziko en moskva Mariinska lernejo por fraŭlinoj.
Poste li unu sezonon estis dirigento de moskva rusa privata opero, kiun posedis mecenato Savo Mamontov. Tiu interkrampe kreskigis multajn junajn muzikistojn, pentristojn, skulptistojn k.a., kiuj iĝis elito de la rusa kulturo.
Poste li kelkan tempon laboris kiel dirigento en moskva Granda (Boljŝoj) teatro.
Elmigrado
Baldaŭ post la Oktobra revolucio en 1917 Sergio Raĥmaninov akceptis oferton de sveda impresario el Stokholmo kaj kune kun lia edzino Natalia Aleksandrovna kaj filinoj lasis Rusion. Novembre de 1918 la familio enmigris Usonon kaj ekloĝis en Novjorko. Tie li multe gastrolis tra la lando kaj eksterlande, sed ne havis permanentan laborlokon.
Ĉefaj kreaĵoj
Liaj komponaĵoj ne ĉiam ricevis favorajn kritikojn, ĉefe en la komenco de lia kariero, kaj tio kaŭzis al li fortan angoron. Sed sekvis amaso da komponaĵoj, kiuj staras inter la plej gravaj en la tutmonda muziko. Necesas rimarkigi, ke komponado de Raĥmaninov ne estis stabila dum lia vivo. Dum iuj krizaj jaroj li verkis nenion.
La unua verko de Raĥmaninov – opero "Aleko" laŭ motivoj de poemo "Ciganoj" far Aleksandro Puŝkin aperis en 1892, kiam li estis deknaŭjaraĝa.
En 1901 li finis komponon de lia Dua piana koncerto, kiu havis grandan sukceson ĉe publiko. Post elmigrado li longe spertis grandan nostalgion pri la patrujo, tial liaj sekvaj verkoj aperis nur en 1926 – 1927: la Kvara koncerto kaj Tri rusaj kantoj. Ses kreaĵoj komponitaj eksterlande apartenas al elito de la monda kaj la rusa muziko. En 1941 Raĥmaninov verkis sian lastan kreaĵon – Simfoniaj dancoj.
Entute li verkis kvar konĉertoj por piano (inter kiuj la tria estas konsiderata kiel unu el la plej malfacilaj en la mondo); tri simfonioj; du sonatoj por piano; 3 operoj; 17 etudoj; 24 preludoj; multaj kanzonoj. Eble lia plej fama verko estas la ”Rapsodio je temo de Paganini”.
Muzikado
Rachmaninoff havis grandegajn manojn, kio faciligis al li larĝan atingon de klavoj sur la piano, kaj rafinitajn ritmajn kaj teknikajn ornamojn. Li estis granda admiranto de Ĉajkovskij, kio influis lian stilon. Fakuloj lokas lin apud Liszt kaj Chopin, en la galerio de grandaj pianistoj. Liaj verkoj estas elegantaj kaj iom melankoliaj. Lia muziko estis uzita en multaj filmoj kaj muzikteatraĵoj.
Kontribuo al venko de la Ruĝa armeo
Dum la Granda Patria milito de Sovetunio kontraŭ nazia Germanio Raĥmaninov elsendis enspezojn de kelkaj koncertoj okazintaj en Usono al sia patrujo, en la fonduson de la Ruĝa armeo. Li samptempe skribis tien: Mi kredas je via absoluta venko.
Malsano kaj morto
Lastajn siajn jarojn Sergio Raĥmaninov suferis pro grava malsano (kancero), sed daŭrigis sian koncertan karieron.
Li mortis la 28-an de marto 1943 en Beverly Hills, Kalifornio. Lia tombo troviĝas en Kensico tombejo, Valhalla, Novjorkio.
Vehiklo Aŭtomata Leĝera
VAL -- Vehiklo Aŭtomata Leĝera (véhicule automatique léger (ankaŭ mallongigo de Villeneuve-d'Ascq - Lille ) estas tute aŭtomata metroo sur pneŭoj, destinita al urba transporto aŭ priservo de flughaveno. Temas pri la unua projekto de vehiklo aŭtomata leĝera en la mondo.
Deveninta de esploroj de laboratorioj de Universitato Lille-I kaj de Institut industriel du Nord kaj de patento pri aŭtomatismoj de metroo sen stiristo deponita la  de profesoro Robert Gabillard de Universitato Lille-I, ĝi estis konstruita de Matra (hodiaŭ Siemens Mobility France) por ekipi la Metroon de Lillo. La centro de studo kaj prizorgo de VAL de Lillo situas apud la stacio Quatre Cantons - Stade Pierre-Mauroy proksime al "École centrale de Lille" sur kampuso de Universitato Lille-I.
Kultura Pejzaĝo de Aranjuez
La  monumenta ensemblo de la Kultura Pejzaĝo de Aranjuez troviĝas en la urbo samnoma, en la Madrida Regiono (Hispanio) kaj konsistas el la Reĝa Palaco de Aranjuez kaj la Ĝardeno de la Insulo, la urba areo kaj la Ĝardeno de la Princo. La Natura ensemblo konsistas el la historiaj ĝardenoj, la arbokovritaj promenejoj, la utilĝardenaj pejzaĝoj kaj la Reserva del Regajal, kiu havas gravan papili-rezervejon. Ĝi estis deklarita Monda Heredaĵo de Unesko en 2001.
3422 Reid
3422 Reid estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Observatorio de Perto, en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gordon Reid (1923 - 1989) guberniestro de Okcidenta Aŭstralio de 1984 al 1989.
Glubendo
Glubendo estas bendo el papero aŭ plasto, surkovrita per gluo kaj servanta por fermofiksi leteron, pakon kaj simile aŭ ripari ŝiritaĵon.
Historio
En 1845 kirurgo d-ro Horace Day inventis prem-senteman gluon, bazan eron de glubendoj. En 1901 germano Oscar Troplowitz inventis la glu-flikaĵon Leukoplast por la germana firmao Beiersdorf AG.
La praulo de moderna oficeja glubendo estis masko-bendo uzata ekde 1925 en aŭtoriparejoj por protekti farbotajn aŭtojn. Ĝian ideon donis usona inventisto Dick Drew el la firmao 3M. La unua senkolora, humid-rezista glubendo de 3M - celuloza, sekve celofana - aperis en la jaro 1930. Pro la fakto, ke komence oni ŝpare kovris la bendon per gluo, ĝi ricevis la kromnomon skota (scotch) ; ekde 1945 Scotch estas registrita marko de 3M.
Akvo-aktivigata glubendo
Ĝi konsistas el papero kovrita per gumaĵo el amelo aŭ besta gluo. Ĉi tiu glubendo iĝas glua pro malsekigo. Ĝi estas uzata ekz. por fermi kaj sigeli kartonajn skatolojn. Antaŭ la meto sur kunigotajn skatol-eĝojn, la glubendo estas malsekigata aŭ humidigata.
Varmo-aktivigata glubendo
Glubendo aktivigata per varmo kutime estas nealgluiĝema ĝis varmigo. Ĝi estas foje uzata en pakado de ekz. cigaredoj. Ekzistas ankaŭ varmo-malaktivigataj glubendoj, kiel REVALPHA de Nitto Denko, kiuj perdas gluecon kiam estas varmigitaj ĝis certa temperaturo. Tio estas aparte utila en la industrio de duonkonduktantoj.
Gipsoplata glubendo
Ĝi estas bendo el papero, teksaĵo aŭ maŝo, foje kun guma aŭ prem-sentema gluo. Ĝi estas uzata por kunigi gipsoplatojn.
Kuriozaĵoj
La romano Ombro sur interna pejzaĝo de Spomenka Štimec komenciĝas per la frazo:
Jerubiškiai
Jerubiškiai (proksimuma prononco - jerubiŝkej) estas vilaĝo en la subdistriko Jurbarkas en Litovio.
La nomo de la vilaĝo devenas de la litova vorto jerubė (Esperante - bonazio). En la vilaĝo loĝas ĉirkaŭ dek loĝantoj, kaj tra ĝi fluas la riveretoj Nerys kaj Vidauja. En Jerubiškiai naskiĝis la litova verkisto Vytautas Martinkus.
Cassel (Nordo)
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas casselois.
Schneppenbach
Schneppenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Koresponda ŝako
Koresponda ŝako aŭ transdistanca ŝako estas variaĵo de ŝako kun la samaj reguloj, sed la ludantoj alfrontantaj unu la alian estas en malsamaj lokoj. La pozicioj estas sendataj skribe kaj ne necesas respondi ilin en la tago.
Tiu ĉi ludmaniero iĝis pli populara post 1840 kiam la moderna poŝto estis kreita. Antaŭ ol ili oni uzis la telegrafon, kiu anstataŭis la mesaĝistojn. Kun la progreso de la teknologio venis la fakso, la retpoŝto kaj nun la servilo, ĉiam serĉante, ke la movoj alveni rapide kaj sekure.
La unuaj dokumentitaj datenoj pri korespondaj ŝakludoj estas de la komenco de la 19-a jarcento. Estis ofte por ŝakkluboj de malsamaj grandurboj aŭ landoj defii unu la alian por honoro aŭ mono. Ĵurnaloj kiuj havis ŝaksekciojn kaj specialecajn revuojn komencis organizi korespondajn ŝakturnirojn inter siaj legantoj.
ICSB - IFSB
La 15-an de aŭgusto 1928 Erich Freienhagen (Germanio) fondis la unuan internacian korespondan ŝakfederacion en Berlino: ICSB (Internationaler Correspondesschachund). Pro diferencoj inter iliaj gvidantoj, grupo el ili (la germanoj Rudolf Duhrssen, Kurt Laue, Hans von Massow kaj Johann Keemink el Nederlando) eksiĝis por fondi la IFSB (Internationaler Fernschachbund) en Berlino, la 2-an de decembro 1928. La ICSB malaperis en 1933 pro la morto de sia fondinto, dum la IFSB dissolviĝis en 1939 komence de la Dua Mondmilito.
ICCA - ICCF
Fine de la milito Erik Larsson (Svedio), Baruch Wood (Anglio) kaj Jan Zaagman (Nederlando) fondis la ICCA (International Correspondence Chess Association) la 2-an decembro 1945 en Londono. La eksiĝo de Larsson kaj la posta malsano de Wood igis la unuiĝon kolapsi en 1950.
La sekvan jaron, Larsson kunvokis kongreson de delegitoj el diversaj landoj en Londono por fondi novan institucion. Tiel naskiĝis la ICCF (International Correspondence Chess Federation) la 26-an de marto 1951, kiu nuntempe kunigas 55 naciajn ligojn el 5 kontinentoj.
István Soós
SOÓS István [ŝo:ŝ] estis rumania hungara juristo, urbestro. Li naskiĝis en Marosludas la 7-an de majo 1895 kaj mortis en Oradea la 15-an de marto 1983.
Biografio
István Soós pristudis juron en Reĝa Jurakademio de Nagyvárad, li ĵurdoktoriĝis en Kluĵo, kaj li laboris en urba administracio de Oradea. Li estis urbkonsilanto, vicurbestro, urbestro. En 1944 proteste pro deportado de judaro de la urbo li abdikis.
4134 Schütz
4134 Schütz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana baroka komponisto Heinrich Schütz (1585–1672).
Tomoya Kanamori
Tomoya Kanamori (金守 智哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Okinawa Kariyushi FC kaj Ehime FC.
Árpád Dimény H.
Árpád DIMÉNY H. [dimEnj] rumania hungara ĵurnalisto, poeto. Li naskiĝis en Târgu Secuiesc la 28-an de septembro 1977. Li vivas en Cernat.
Natalia Januszko
Natalia Maria Januszko (naskiĝis la 27-an de julio 1987 en Varsovio, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola stevardino, laborantino de la 36-a Speciala Regimento de Transporta Aviado je la nomo de la Defendantoj de Varsovio.
Árpád Dimény H.
Kariero
Árpád Dimény-Haszmann akiris diplomon pri etnografio en UBB de Kluĵo, de 2002 li estas kunlaboranto de la semajngazeto Székely Hírmondó, de 2010 li estas ĝia redaktoro. Li eldonas kun sia edzino Orsolya D. Haszmann la periodaĵon Csernátoni Füzetek. Li debutis en 1996 en revuo Előretolt Helyőrség, poste li publikigis en Helikon, Székelyföld. Post pli ol dekjara silentado li denove piblikigas en la revuoj menciitaj.
Natalia Januszko
Vivo
Filino de Izabela kaj Grzegorz. En 2006 Natalia Januszko finis la 34-an Ĝeneralklerigan Liceon je la nomo Cervantes en Varsovio kaj venontjare komencis studi en Scienc-Fakultato pri Bestoj de Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, specialiĝante pri bredado.
En la jaroj 2007–2008 laboris kiel stevardino en Polskie Linie Lotnicze LOT. La 16-an de februaro 2009 eklaboris en la 36-a Speciala Regimento de Trasporta Aviado kiel stevardino; ŝi flugadis ĉ. 247 horojn.
Kerlaz
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Natalia Januszko
Vivo
Pereis en katastrofo de la pola registara aviadilo Tu-154M en Smolensk survoje al celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. Dum la flugo plenumis funkcion de stevardino en aviadila skipo. Sume pereis tri stevardinoj laborantaj en la regimento; Natalia Januszko estis la plej juna viktimo de la katastrofo en Smolensk.
La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
En entombigaj solenaĵoj de Natalia Januszko partoprenis interalie studentoj kaj regopovoj de ŝia altlernejo.
En 2010 la tombo de Natalia Januszko en Armea Tombejo, apuda al la Tombejo Powązki en Varsovio, kune kun tomboj de 27 aliaj enterigitaj tie personoj, iĝis integra parto de la monumento honore al la viktimoj de la katastrofo en Smolensk, malkorita la 10-an de novembro 2010.