cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Troa fiŝkaptado
Ekzemploj
Ekzemploj de troa fiŝkaptado ekzistas en areoj kiaj la Norda Maro de Eŭropo, la Novlandaj Grandaj Benkoj de Nordameriko kaj la Orientĉina Maro de Azio. En tiuj lokoj, troa fiŝkaptado ne nur rezultis katastrofa por la fiŝarkvantoj sed ankaŭ por la fiŝkaptistaj komunumoj kiuj dependas el ties rikolto. Kiel ĉe aliaj elprenaj industrioj kiaj forstado kaj ĉasado, ankaŭ fiŝkaptejoj suferas el ekonomia interagado inter trouzado kaj elteneblo aŭ daŭripovo.
Diocezo de Aragacotn
Diocezo de Aragacotn (armene : Արագածոտնի թեմ Aragacotni tem ), estas diocezo de la Armena Apostola Eklezio kovranta la provincon Aragacotn de Armenio. La nomo devenas de la historia kantono Aragacotn de Ajrarat de Armena Reĝlando.
La diocezo estis oficiale fondita la 30-an de majo 1996, fare de la Katolikoso Garegino la 1-a. La dioceza ĉefsidejo situas en la provinca ĉefurbo Aŝtarako, dum la katedralo de la diocezo estas la Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc en la proksima vilaĝo Oŝakan. Episkopo Mkrtiĉ Broŝjan estas nuntempe la primaso de la diocezo, servante ekde 2009.
Historio
Historie, la teritorio de nuntempa Aragacotn estis reguligita de la Ararata Pontifika Diocezo kaj la Diocezo de Ŝirak. La urboj Aŝtarako kaj Aparano kune kun iliaj vilaĝoj estis sub la jurisdikcio de la Ararata diocezo, dum la urbo Talin kaj la ĉirkaŭaj regionoj estis sub la jurisdikcio de la diocezo de Ŝirak.
Post la sendependeco disde Sovetunio, Armenio estis dividita en provincojn bazitajn sur la teritoria administracia reformo de 1995. Dum la sekva jaro, la Diocezo de Aragacotn estis oficiale fondita per encikliko eldonita de Katolikosa Garegino la 1-a la 30an de majo 1996. La Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc en Oŝakan funkciis kiel la sidejo ekde la formado de la diocezo.
Nuntempe la diocezo Aragacotn havas 29 preĝejojn kaj 9 kapelojn sub sia jurisdikcio.
Aktivaj preĝejoj
Jen la listo de preĝejoj, monaĥejoj kaj kapeloj funkciantaj sub la jurisdikcio de la Diocezo de Aragacotn, kune kun ilia loko kaj jaro de konsekro:
Armena Emirlando
La unua araba atako atingis Armenion en 639 en. La urbo Dvin estis prenita kaj disrabita dum tiu atako. Dua invado okazis en 642 - 643 kaj 650 - 653. Laŭ episkopo Sebeos, en januaro 642, la araboj prenis la urbon Tovin (Duin), mortigis 11 mil el ĝiaj loĝantoj kaj forportis 35 mil en sklavecon. La armenoj submetiĝis al la invadantoj kaj traktato estis subskribita en 654. Laŭ tiu interkonsento, Armenio estis rekonita kiel sendependa ŝtato kondiĉigita de ĉiujara tributo kaj kontribuo per 15 mil viroj por la araba armeo. La araba politiko pri postulado ke la tributo estu pagita per mono havis gravan efekton sur armena ekonomio kaj socio. Moneroj estis faritaj en Dvin. La armenoj estis devigitaj produkti profiton de manĝaĵo kaj varojn por vendado. Forta urba vivo estis evoluigita en Kaŭkazio kiam la ekonomio revigliĝis.
La araboj, por administraj celoj, kolektis la tutaĵon de la suda Kaŭkazio en unu-vasta vicreĝlando nomita al-Arminiya. Tiu vicreĝlando estis regita de "ostikan" kelkfoje nomita emiro kaj pro tio ĝi nomiĝas emirlando. Ĝi estis establita antaŭ la tempo de la kalifo Abd al-Malik de la umajadoj (685-705). La Emirlando Armenio (al-Arminiya) estis dividita en kvar regionojn: Arminiya I (Kaŭkaza Albanio), Arminija II ( Iberio), Arminija III (la areo ĉirkaŭ Rivero Arakso), Arminija IV (Tarono). Tiu vicreĝlando ankaŭ enhavis du grandajn lagojn: la salakva lago konata kiel lago Van en la sudokcidento, kaj la dolĉa akvo de Lago Gukchah sur ĝia nordorienta limo.
La plej eminenta kalifo de la abasidoj estis Harun ar-Raŝid kiu atingis la povon la 14-an de septembro 786. Laŭ nuntempaj armenaj fontoj, li estis avida kaj avara viro. Harun alportis tian troan subpremon sur Armenion kiu, pripensante la fakton ke armenoj ĝenerale preferis araban superregadon ol bizancan, multaj kantonoj ŝanĝis al la bizancanoj.
Foje, la Emirlando Armenio inkludis Al-Jaziran en pli norda Mezopotamio, Azerbajĝano kaj malpli ofte, Tabaristano (sudoriente de Gilano), kaj eĉ Fars (centra Irano). La centro de la vicreĝlando estis la granda armena urbo Dvin.
La Armena Emirlando ekzistis ĝis 884 kiam Aŝoto la 1-a de Armenio (Bagratidoj) entreprenis preni la kontrolon de la plej granda parto de ĝia areo kaj deklaris sin "Reĝo de la armenoj". Li ricevis rekonon de la kalifo Al-Mu'tamid de la abasida dinastio en 885 kaj de la bizanca imperiestro Basil la 1-a de la makedona dinastio en 886. Armenio tiel aperis kiel sendependa regiono.
Pál Schmitt
SCHMITT Pál (13-an de majo 1942 en Budapeŝto) estas hungara skermisto, diplomato kaj politikisto (de la partio Fidesz).
De majo ĝis aŭgusto 2010 li estis prezidanto de la hungara parlamento. Sekve, de la 6-a de aŭgusto 2010 ĝis a 2-a de aprilo 2012 li estis la ŝtata prezidanto de Hungario. Li devis demisii pro plagiata afero, kaj lin anstataŭigas en tiu pozicio - laŭ la hungaraj leĝoj kiel provizora prezidento - László Kövér, prezidanto de la parlamenta asembleo. La 2-an de majo 2012 János Áder estis elektita nova ŝtata prezidanto.
Sporta kariero
Pál Schmitt studis en la iama Ekonomia Universitato Karl-Markso en Budapeŝto, kie li diplomiĝis en 1965.
Dum lia sporta kariero, li laboris en diversaj hoteloj, pli poste ĉe sportaj establoj en gvidaj pozicioj. Meze de la 1980-aj jaroj, li laboris kiel vicprezidanto de sportaj oficoj. Li iĝis en 1986 ĝenerala sekretario de MOB (Magyar Olimpiai Bizottság, Hungara Olimpika Komitato), en 1989 ties prezidanto, poste servante longtempe en tiu pozicio.
En 1983 li iĝis membro de la Internacia Olimpika Komitato IOC, kies vicpzidanto estis li de 1995 ĝis 1999. Ekde tiam laboras tie kiel prezidanto de la sporta kaj media komisio ekde 1995) kaj protokola ĉefo (ekde 1999). Li kandatiĝis en 2001 por la prezidanta posteno de IOC, sed Jacques Rogge venkis, li iĝis la kvara.
Schmitt instruas en la Gimnastika Universitato de Budapeŝto.
Politika kariero
Unu jaron poste li membriĝis en la dekstra partio Fidesz-MPSZ (Fidesz-Magyar Polgári Szövetség) kaj iĝis ties vicprezidanto. Li retenis sian pozicion en la MOB. Dum la elektado de 2004 por la Eŭropa Parlamento (EP), li estis ĉefa kandidato de la listo de Fidesz-MPSZ kaj iĝis membro de la EP. Li aliĝis al frakcio Eŭropa Popola Partio kaj Eŭropaj Demokratoj, per kiu li iĝis vicprezidanto de la EP. Dum la enoficigo li deklaris: "Mi estos motoro kaj ne barilo de la kabinetaj leĝokreoj". Poste li senhezite akceptis ĉiujn leĝojn.
Li demisiis pri sia pozicio en EP post elekta sukceso de Fidesz en 2010. Li estis elektita al prezidanto de la hungara parlamento en printempo, mezsomere al hungara prezidento.
Li demisiis pro plagiata afero la 2-an de aprilo 2012, kion la hungara parlamento tuj akceptis. Li kopiis/uzis preskaŭ senŝanĝe 200 paĝojn de bulgara kaj germana sciencistoj por sia 215-paĝa doktoriĝa verko en 1992.
Personaĵoj
Li geedziĝis kun la gimnastikistino Katalin Makray, kiu akiris arĝentan medalon dum la Somera Olimpiko 1964 en Tokio. Ili havas tri filinojn kaj 6 nepojn.
Toronto
Toronto (Toronto [tʌɹɑn(t)o̞], loka prononco [TRA-na]), la plej granda urbo de Kanado, situas ĉe la norda bordo de Lago Ontario. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kaj la Greater Toronto Area (GTA), granda regiono de Toronto, vastas je kaj enhavas ĉirkaŭ 5,500,000 loĝantojn. La Municipo de Metropola Toronto, formita en 1954, estis la unua unuigo de metropola regado en Nordameriko. Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
Toronto estas verŝajne indiĝena nomo kiu signifas "Kunvenejo". La francoj estigis Fortikaĵon Rouillé, sed ili bruligis la fortikaĵon dum la milito en 1759. La britoj komencis loĝi tie en 1793, kaj nomis la lokon York. Kiam York urbiĝis en 1834, John Graves Simcoe renomis ĝin Toronto. (Pli longan urban historion el la retejo de la landa asocio de UEA, arkivigite laŭ stato de marto 2016)
La registaro de Ontario estas ĉe Queen's Park (Reĝina Parko) en Toronto.
Toronto estas ankaŭ granda kultura centro. Multaj diversaj etnoj loĝas en la granda regiono de Toronto: proksimume 335 000 ĉinoj, 222 000 sudazianoj, 275 000 afrikanoj, 250 000 judoj, kaj 72 000 mezorientanoj. En la urbo oni povas aŭdi multajn lingvojn el la tuta mondo, ĉefe la anglan, ĉinan (ĉefe kantonan), italan kaj portugalan. Loka radio-stacio CHIN disaŭdigas elsendojn en 32 lingvoj. Estas tre multaj teatroj kaj etnaj restoracioj en Toronto.
Historio
La Batalo de Jorko okazis la 27an de Aprilo, 1813, en Jorko (nuntempa Toronto), ĉefurbo de la kolonia provinco Supra Kanado (nuntempa Ontario), dum la Milito de 1812 inter usonanoj kaj britoj.
Vidindaĵoj
La turistoj povas viziti la Reĝan Muzeon de Ontario kun 5 milionoj da objektoj, la Ontarian Scienco-Centron, kaj la Torontan Zoon, kun 5.000 bestoj. Somere, Toronto havas interesan havenon, insulon kaj ekspoziciejon. Vizito al vera kanada kastelo Casa Loma povus interesi.
La Viadukto Princo Eduardo, komune aludita kiel Viadukto Bloor, estas la nomo de ĵaluzia arkoponto en Toronto, kiu konektas la orienton de la strato Bloor, ĉe la okcidenta flanko de la pontosistemo, kun Danforth Avenue oriente.
La Placo Yonge–Dundas estas publika placo ĉe la sudorienta angulo de la intersekcio de stratoj Yonge kaj Dundas en la centra parto de Toronto.
Esperanto-movado
Vigla Esperanto-klubo — Esperanto-Toronto — renkontiĝas ĉiusemajne, kaj estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Ĝemelaj urboj
Partneraj urboj
Amikaj urboj
Distrikto Dombóvár
La Distrikto Dombóvár (hungare Dombóvári járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna. Ĝi situas sur montetaro en la okcidenta parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
La areo estas 509,02 km², kie loĝas 32 333 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
En tiu areo dekomence funkciis Distrikto Tamási, sed en 1895 oni kreis ankaŭ apartan distrikton Dombóvár, kiu funkciis ĝis 1974. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Fontoj
.
Strážná
Municipo Strážná situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Králický Sněžník, 15 km oriente de urbo Lanškroun, ĉe ŝoseo n-ro 368 inter Moravská Třebová kaj Štíty, 20 km norde de Moravská Třebová kaj 11 km sude de Štíty. Vivas ĉi tie. Dominanto en la vilaĝo estas monteto Lázek kun belvedera turo prezentanta oriente panoramon al Zábřeha montetaro kaj okcidente al urbo Lanškroun.
Historio
La unua skriba mencio pri Strážné, tiam nomata Šumvald, aŭ germane Schonwald, devenas el la jaro 1350 kaj traktas pri transdono de parto el teritorio de dekanejo Šumperk al nove establita episkopejo Litomyšl. El la nomo de la vilaĝo oni povas prijuĝi, ke ĝi estis fondita de germanaj koloniistoj. Verŝajne tiu nomo devenas el karaktero de la ĉirkaŭanta pejzaĝo - bela arbaro (Schönwald). En dokumento el la jaro 1519 estas la vilaĝo signita kiel neloĝata, sed en la duono de 16-a jarcento ĝi estis denove prisetlita. De tiu tempo ĝis nuligo de feŭdismo restis Strážná ligita al la sinjorejo Zábřeh. Moderna historio de nove nomata vilaĝo Strážná volviĝas de postmilita ellandigo de tiu ĉi tute germana vilaĝo kaj de ĝia rea koloniigo el proksimaj vilaĝoj, ĉefe el Herbortice kaj Cotkytle.
Preĝejo
La vilaĝo fieras per bela preĝejo de Sankta Isidro, kiu estis en la jaro 1921 tute rekonstruita. En la jaroj 1350 kaj 1492 estis la vilaĝo menciata kiel paroĥa, sed post elloĝigo kaj resetlo en la 16-a jarcento la paroĥestrejo jam ne estis renovigita.
Pavel Durov
Pavel Valerjeviĉ DUROV (Павел Валерьевич Дуров), naskiĝis en Leningrado (Sankt-Peterburgo) la, estas entreprenisto plej konata por fondado de la interkona retejo VKontakte kaj poste Telegram. Li estas la pli juna frato de Nikolaj Durov.
Persona vivo
Pavel Durov estas vegetarano.
La 24-a de januaro 2012 dum la konferenco « Digital Life Design » en Munkeno, Pavel rekontiĝis kun Jimmy Wales kaj faris donacon de unu miliono da dolaroj al la fondumo Vikimedio.
Ĉar li opiniis en 2014 ke Rusio estis nekongrua kun la interreta komerco, li forlasis Rusion por instali sin en la insuloj de Sankta-Kito kaj Neviso, federacio de Karibio (karibaj insuloj) kies civitanecon li akiris.
Metalografio
La metalografio estas la scienco kiu studas la mikrostrukturajn trajtojn kiuj konstituas metalon aŭ alojon rilatante ilin kun ties fizikaj, kemiajn kaj mekanikaj proprecoj.
Multa estas la informaro havigebla el metalografia ekzameno, por tio necesas havi specimenojn kiuj estu reprezentaj kaj kiuj ne montru neregulaĵojn pro la elpreno aŭ preparado metalografia.
La sekvendaj paŝoj por atingi metalografian preparadon estas la jenaj:
NGC 799
NGC 799 (aliaj indikoj — PGC 7741, UGC 1527, MCG 0-6-23, ZWG 387.29, KCPG 52B) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nagyecsed
Nagyecsed [nadjeĉed] estas urbo en Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Mátészalka.
Geografio
Nagyecsed situas sur ebenaĵo, laŭ Crasna (rivero), laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Mátészalka-Nagykároly. Mátészalka troviĝas 16, Nyíregyháza 67, Debrecen 88, Budapeŝto 291 km.
Historio
La komunumo estas loĝata ekde la hungara landokupo, kiam oni konstruis tie teran fortikaĵon kaj en la 11-a jc. oni konstruis klostron. La komunumo estis unuafoje menciita en 1220, en Váradi Regestrum.
Oni konstruis en la 14-a jc. fortikaĵon sur insuloj de la Ecsedi-láp (Eĉeda marĉo). Tiu fortikaĵo estis unu biena centro de la Báthory-familio, fine de la 15-a jc. grava defenda loko.
La komunumo dum la turka erao apartenis al Transilvanio, ricevis opiduman rangon en 1608 de Gabrielo Báthori, poste okupis ĝin en 1619 Gabrielo Bethlen, transilvania ĉefprinco. Ĝin posedis ekde 1645 la Rákóczi-familio, poste Sofia Báthori, kiu transdonis ĝin al la habsburga imperiestro.
La komunumo perdis la rangon de opidumo en la 1870-aj jaroj. La pluan evoluon de la vilaĝo helpis la sekigo de la Eĉeda marĉo en 1898, ebligante pliobligon de la agroareo. La vilaĝo iĝis urbo en 1997.
Kapelo Tereza el Avilo (Tarcal)
Kapelo Tereza el Avilo estas romkatolika Monumento historia en vilaĝo Tarcal (Hungario).
Historio
La kapelo estis konstruita en la jaroj 1749 kaj 1750 fare de Antal Grassalkovich (krongardisto). La patrono estis Tereza el Avilo, ĉar ties kermeso okazis ĝuste komence de la vinberrikolto. Post la 2-a mondmilito la kapelo estis plene prirabita, poste la kapelo ruiniĝis. En la malfruaj 1980-aj jaroj la eksteraj partoj estis renovigitaj kaj oni konstruis vojon ankaŭ por aŭtoj. En 2015 la kapelo plene estis renovigita.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola sur monteto 196 metrojn alta. La konstruaĵo troviĝas inter vitoj, sed en la proksimeco estas ankaŭ arboj, arbustoj. Ĝi formas ovalon (elipson). La malgranda turo situas super la enirejo. Ĉe la longaj kurbaj linioj estas po unu malgrandaj fenestroj. Interne estas malgranda galerio.
Kermeso okazas en la 15-an de oktobro.
Paulo Leminski
Paulo Leminski Filho /ˈpaw.lʊ leˈmĩs.kɪ ˈfi.ljʊ/ Lemiński (naskiĝis – mortis ) estis brazila poeto, tradukisto, literatura kritikisto, biografo, instruisto kaj ĵudisto. Li estis fama pro siaj avangardaj konkretaj poemoj kaj hajkoj.
Biografio
Leminski naskiĝis en Kuritibo, en la brazila ŝtato Paranao, en 1944. Lia patro, Paulo Leminski II, estis poldevena, kaj lia patrino, Áurea Pereira Mendes, estis afrikdevena. En 1958, Leminski estis sendita al Monaĥejo de Sankta Benedikto en San-Paŭlo, kie li restis dum la tuta jaro. Dum la Unua Kongreso de Eksperimenta Poezio en Belo Horizonte, Minas-Ĝerajso, li ekkonis Haroldo de Campos, kiu post estiĝis longtempa amiko kaj granda influo super Leminski. En 1961, deksepjaraĝe, li edziĝis kun Neiva Maria de Sousa, plastika artistino; ilia geedzeco daŭris sep jaroj, ĝis la divorco. En 1964 li eldonis liajn unuajn poemojn en la revuo Invenção, fondita de Décio Pignatari, Haroldo de Campos kaj lia frato Augusto. En 1965 li estiĝis instruisto de historio kaj kreema verkado, kvankam li neniam finis universitatstudadon. Li ankaŭ estis lerta ĵuda sensei.
Nobuhiro Takeda
Nobuhiro Takeda (japane 武田 修宏, n. 10-an de majo 1967) estas japana futbalisto. Li de 1987 ĝis 1994 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Paulo Leminski
Biografio
En 1968 li edziĝis denove, nun kun poetino Alice Ruiz, kaj ili du naskigis tri infanojn: Miguel Ângelo (kiu mortis frue pro limfomo), Áurea (nomita laŭ la patrino de Leminski) kaj Estrela Ruiz Leminski, kiu ankaŭ fariĝis poetino, artistino kaj muzikisto. Li nedaŭre translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro en 1969, revenante al Curitiba en la sekva jaro.
En 1975, lia unua granda verko, Catatau, estis eldonita. Temas pri eksperimenta romano, skribita proze, imagante viziton de filozofo René Descartes al Brazilo kune kun Johann Moritz von Nassau-Siegen dum la verhistoriaj nederlandaj invadoj en Brazilo en la 17-a jarcento. Catatau allogis atenton de gravaj kulturuloj de sia tempo, kiel Caetano Veloso, Gilberto Gil, Tom Zé, Fortuna kaj Moraes Moreira. En la venintaj jaroj, li eldonis kelkajn antologiojn de siaj poemoj, notinde Distraídos Venceremos, Haitropikais kaj Caprichos e Relaxos. Lia dua avangarda romano, Agora É que São Elas, estis eldonita en 1984, sed ĝi ne estis tiel bonricevita kiel Catatau.
Leminski estis poligloto; li parolkapablis flue la francan, la anglan, la hispanan, la japanan, la latinan kaj la greka. Li tradukis al la portugala verkojn de Petronio, John Fante, Alfred Jarry, James Joyce, Samuel Beckett kaj Yukio Mishima. Ŝatinto de la kulturo de Japanio, Leminski verkis biografion pri la fama 17-a jarcenta hajka poeto Matsuo Basho en 1983. Li ankaŭ verkis biografiojn pri Leon Trotsky, João da Cruz e Sousa kaj Jesuo.
En 1988, Leminski divorcis de Alice Ruiz post dudekjara geedzo, kiam ili du laboris kune en lia fina poezia libro, La Vie en close, kiu estis eldonita postmorte en 1991.
Leminski estis drinkemulo, kaj mortis en 7 junio 1989, pro hepatcirozo.
Sant'Onofrio
Sant'Onofrio estas komunumo de Italio.
Kleinsteinhausen
Kleinsteinhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
American Gangster
American Gangster filmita en la jaro 2007 estas filmo de reĝisoro Ridley Scott.
La filmo estas fikcie bazita sur la krima kariero de Frank Lucas, gangstero de La Grange, Norda Karolino, kiu kontrabandis heroinon en Usonon per usonaj servaviadiloj revenantaj de la Vjetnama milito, antaŭ esti detenita fare de specialtrupo gvidita fare de detektivo Richie Roberts.
Bonhumoraj Rakontoj
Bonhumoraj Rakontoj estas verko de Janusz Korczak. Ĝin tradukis el la pola Anna Weinstein. La 64-paĝa libreto aperis en 1927 kiel numero 20 en la serio de Biblioteko Tutmonda ĉe Rudolf Mosse en Berlino.
Bibracte
Bibracte estas gaŭla opidumo – fortikigita urbo -, ĉefurbo de aeduoj, plej grava fortikaĵo de tuta Gaŭlio. Ĝi situis proksime al Autun, en Burgundio, Francio.
Proksime al la fortikaĵo okazis la batalo de Bibracte (58 a.K.), en kiu Julio Cezaro venkis la helvetojn. La gaŭloj nomumis Vercingetorix en 52 a.K. en Bibracte al gvidanto de la gaŭla alianco. Julio Cesaro finis en Bibracte la diktadon de sia verko De Bello Gallico. Kelkajn jarmilojn post la konkero de Gaŭlio fare de Romia Imperio, Bibracte senhomiĝis kaj loĝintoj translokiĝis en Autun, je distanco de 25 km. Ĉar la fortikaĵo ne estis superkonstruita, Bibracte estas grava arĥeologiejo por arĥeologoj.
La unuaj elfosaĵoj okazis - fare de la vinkomercisto Gabriel Bulliot - inter 1867 kaj 1895. Lia nevo, Joseph Déchelette – verkisto de la fama Manuel d'Archéologie – daŭrigis la laboron inter 1897 kaj 1907.
La loko estas nun arĥeologia parko en mezo de protektita arbaro, kie okazas elfosadoj per eŭropa kunlaboro.
Tiu loko estas klasita Monumento historia ekde la.
La 12-an de decembro 2007, la loko Bibracte ricevis la markon Grand site de France.
Etimologio
Origino de vorto Bibracte estas ankoraŭ malbone konata. Tiu termino verŝajne de venas de kelta lingvo *bibro- / *bebro- (kastoro) sekvata de kolektiva sufikso -akti (vd. irlanda lingvo, kimra lingo aktā) aŭ de la latina biffractus (duoble fortikigita).
Malkovro de Bibracte
La unua mencio de Bibracte estas de Julio Cezaro en ties Komentoj pri milito de Gaŭlioj pri jaro -58 kaj batalo de Bibracte. Tiu ĉi estas denove menciita en -52 kiam Julio Cezaro demandas sin pri intencoj de siaj aliancanoj heduusoj, kiu aliĝi al la ribelo kaj kronas Vercingétorix reĝo de Gaŭlioj en Bibracte. Tiu ĉi ne plu estos menciita. Skriboj de tiu epoko indikas ke la heduusa ĉefurbo ricevis la nomon Augustodunum (’’la citadelo de Aŭgusto’’), en ties regnado ; tiu nomo naskos la nunan Autun.
Kronologio de loĝado sur Beuvray
Fosadoj de pordo Rebout ebligis malkovron de sinsekvo de kvin konstruaĵoj, el kiuj la plej malnova atestas pri homa loĝado sur monto Beuvray (aŭ Beuvray) ekde Neolitiko. Tamen, datadaj teknikoj rivelis ke la opidumo estis fondita nur en ĉirkaŭ la fino de la 2-a jc a.K. sur 200-hektara surfaco ŝirmita per ekstera remparo. Dua remparo interna estis konstruita poste pro kialoj ankoraŭ nekonataj.
Arkeologiaj esplorfosadoj sur Monto Beuvray
De 1865 ĝis 1895, Gabriel Bulliot aŭtentigis Bibracte en 1867 kaj komencis fosadojn (aparte en la kelta metiista kvartalo proksimume de pordo Rebout), helpe de mono donita de Napoleono la 3-a.
Charles Schwab Corporation
La  - prononco laŭ sistemo IFA - estas banko en Usono. Ĝi fondiĝis en kaj havas sian centran sidejon en,. Laŭ la stato de 2023 temas pri la oka plej granda banko de Usono. Ĝiaj akcioj notiĝas en la. Ĝi estis fondita de la bankisto Charles R Schwab, kiu daŭre funkcias kiel estrara prezidanto. Ĝia banka prezidanto kaj ĉefa afergvida oficisto nomiĝas Walter Bettinger la 2-a.
António Damásio
António Damásio (25a de februaro 1944) estas portugalusona neŭrosciencisto. Li estas nune Proparolanto de la "David Dornsife Chair" en Neŭroscienco, kaj Profesoro de Psikologio, Filozofio kaj Neŭrologio, en la Universitato de Suda Kalifornio, kaj, aldone, kroma profesoro en la "Salk Institute". Damasio estras la "Brain and Creativity Institute", kaj estas aŭtoro de kelkaj libroj: el kiuj la plej ĵusa estas la jena, "Self Comes to Mind: Constructing the Conscious Brain" (2010), kaj tiu esploras la rilaton inter la cerbo kaj la konscio. La esploro de Damasio en neŭroscienco montris, ke emocioj ludas gravan rolon en la socia agnosko kaj en la procezo de decid-farado.
Sośnicowice
Sośnicowice estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sośnicowice en distrikto Gliwicki.
Julio de 2019
Jen listo de okazaĵoj en julio 2019:
San Martín de Trevejo
San Martín de Trevejo (Sa Martín de Trevellu en la loka lingvo nome Fala) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas mañegos. La censita populacio en 2008 estis de 926 loĝantoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
En tiu zono okazis multaj militoj. Alfonso la 7-a konkeris la relative proksiman urbon de Coria en la jaro 1142. Fernando, la filo, reloĝigis la komarkon, el Ciudad Rodrigo ĝis tiu montaro de Gata, tiele ke al tiu dioĉezo apartenis San Martín ĝis meze de la 20a jarcento kaj same al la provinco de Salamanca ĝis 1833; venis por la reloĝado homoj el la malproksimaj nordaj teroj de la antikva regno de Leono kaj de Galegio.
Eble pro tiu reloĝado oni supozas, ke naskiĝis la kurioza lingvo aŭ dialekto de la valo nomata "Fala", parolata ankaŭ en la najbaraj municipoj (Eljas kaj Valverde del Fresno). La lokan varianton oni nomas "mañego" [manjEgo].
Popola arkitekturo
San Martín de Trevejo estas vilaĝo kun tre bone konservita arkitekturo. La tradicia loĝejo karakteras pro du etaĝoj krom teretaĝo por la grego. Sur tiu oni konstruas per ligno kaj adobo loĝejon kaj subtegmenton. Krom tradiciaj loĝejoj estas blazonaj domoj de riĉuloj.
Amitabh Bachchan
Amitabh BACHCHAN (अमिताभ बच्चन en la Hindia) estas barata aktoro kaj unu el la plej populara stelulo de la bolivuda industrio.
San Martín de Trevejo
Festoj
Festo de Sankta Marteno de Tours
Amitabh Bachchan
Li naskiĝis la 11-a de oktobro 1942 en Alahabado, Utar-Pradeŝo. Lia patro, Harivansh Rai Bachchan, estis iama fama poeto en la hindia kaj la urdua. Li kutimis kromnomiĝi Bachchan kaj baldaŭ la tuta familio alpropriĝos tiu pseŭdonomo. Lia patrino, Teji Bachchan, estas siko kiu devenas de Panĝabo.
San Martín de Trevejo
Festoj
Celebriĝas la 11a kaj 12a de novembro honore al la patrono de la loko, Marteno de Tours. Konsistas en diservo, religia procesio kaj trinkeja procesio por gustumi ĉiujn novajn vinojn de la jaro.
Amitabh Bachchan
Post lernadi kelkaj jaroj en la vira liceo de Alahabado, Amitabh daŭrigas sian studadon por finfine obteni diplomojn pri arto kaj pri scienco. En liaj dudekoj, li faris plurajn mongajnigajn okupojn kiel interalie labori en frajta firmao en Kalkato. Li frue rezignis tiun karieron, kaj dungiĝis en la kina industrio. En 1969 aperas Saat Hindustani (सात हिन्दुस्तान-Sep baratanoj), lia unua filmo estis rimarkinda malsukceso. Tamen, pro Anand (आनन्द) en 1970, lin trafis premio kaj tio ebligis lin plu roli. 1973-e, li rolis en Zanjeer (ज़ंजीर) kune kun sia edzino Jaya Bachchan. Tiu filmo multe famigis lin kiel ŝaumkolerema junulo, etikedo kiu neniam plu forlasos lin. Li baldaŭ havos du infanojn kun Jaya: Shweta kaj Abishek. Cetere, tiu ĉi ankaŭ fariĝos aktoro.
San Martín de Trevejo
Festoj
Festo de la Kruco de la Elmigrinto
Tago de la Vera Kruco
Amitabh Bachchan
En 1982, Amitabh Bachchan (ankaŭ nomita Big B.) serioze vundiĝis en la stuntoj de la filmo Coolie (filmo) (क़ूली) kaj enlitiĝis hospitale dum pluraj monatoj en alarma stato. Dum la kuracistoj zorgis pri li, amasoj da ŝatantoj informiĝis pri la aktora sanstato kaj kiam la filmo aperis en kinejo, ĝi trafis teruran sukceson. Post lia resaniĝo, Amitabh fondis sian propran produktan firmaon, la ABCL alinome Amitabh Bachchan Corporation Limited.
Hunano
Hunano (ĉina lingvo: 湖南, pinjino: Húnán 'lagosudo') estas provinco sude de la lago Dòngting Hú (洞庭湖) en Ĉinio. Ĝi situas en sudo de la ĉina ĉeftero.
Amitabh Bachchan
Dek jaroj poste okazos lia granda famsoriĝo. La BBC nomumas lin "superstelulo de la jarmilo" kaj en la muzeo Madame Tussaud en Londono ekstaras lian vaksan alimemon. Kine aperas Mohabbatein (मोहब्बत) kaj Kabhi Khushi Kabhie Gham (कभी खुभी कभी ग़म-Ĉu rideto ĉu larmo) en 2000 kaj 2001 estigos mirindan popularecon. Dumtempe, Amitabh kumulas reklamojn kaj ofte aperas televidile, precipe en la luda elsendaĵo Kaun Banega Crorepati? (Kiu deziras perludi monon?). Li laboras kun la reĝisoro Sanjay Leela Bhansali en Black (ब्लॅक) en kiu li havas kortuŝan rolon. La filmo estas cetere tre bone taksita de kritikoj ambaŭ naciaj kaj internaciaj. Lia lasta filmo, Kabhi Alvida Naa Kehna (कभी अलविदा न कहना-Neniam diru ĝis revido) ŝajnas ĉiujn rekordojn superi.
The Quick and the Dead
The Quick and the Dead (La rapidulo kaj la mortinto) filmita en la jaro 1995 estas filmo de reĝisoro Sam Raimi.
La rakonto temigas "The Lady (La sinjorino)" (Stone), pafilbatalanto kiu rajdas en la limurbon de Redemption, kontrolita fare de John Herod (Hackman). La sinjorino aliĝas al mortiga duela konkurso en provo postuli venĝon pro la morto de sia patro.
Andor Lőrincz
Biografio
Andor Lőrinc diplomitiĝis en 1932 en la Deutsche Technische Hochschule de Brünn. Inter 1932-39 li estis inĝeniero, ĉefinĝeniero de la Magyar Textilfestőgyár Rt., en jaroj 1939-47 ĉefinĝeniero de finnaj kaj svedaj kemifabrikoj kaj tekstiluzinoj. Li gvidis la laboratorion de la Bestmedicinscienca Universitato de Stockholm. Lia elstara rezulto estas la elaborado de la esplormetodo pri la kompleksa koloristiko en Hungario. Li fondis kaj ĉefredaktis ĝis sia morto la fakrevuon Kolorisztikai Értesítő.
Jean Marot
Jean Marot [ʒɑ̃ ma'ʁo] (1450-1526) estis franca komponisto, kronikisto, poeto kaj retorikulo, patro de Clément Marot (1496-1544), influita de la mezepoka poezio, ĉefe de Martin Le Franc (1410-1461), Jean de Meung (1240-1305), Kristina de Pizano (1363-1434), Alain Chartier (1385-1430) kaj aliaj, vivis en la kortegoj de Ludoviko la 12-a (1462-1515) kaj Francisko la 1-a (1494-1547), kaj apartenas al grupo konata kiel la grandaj retorikuloj kune kun Jean Molinet (1435-1507), Jean Meschinot (1420-1591), Jehan Robertet (1405-1492), Georges Chastelain (1405-1475) kaj aliaj, pli konata pro siaj du vojaĝoj.
Biografio
Lia preferata romano estis La Romano de la Rozo kaj pro lia bona konduto kaj talento kiel poeto, li meritis la atenton de Ana de Bretonio (1477-1514), estonta edzino de Ludoviko la 12-a (1462-1515), kaj, en 1506, li fariĝis ŝia sekretario kaj elektita poeto. De ŝi komisiita, li partoprenis en du ekspedicioj de la reĝo Ludoviko la 12-a al Ĝenovo kaj Venecio, kiujn li eternigis en siaj du verkoj: "Vojaĝo al Ĝenovo" kaj "Vojaĝo al Venecio", kie liaj fantazioj ne mallumigis la historian precizecon.
En 1515, okaze de la morto de Ludoviko, li ekaktivas serve de la reĝo Francisko la 1-a (1494-1547), kiel paĝio kaj ĉambristo, kaj donis al sia majstro dediĉo-pruvon, komponante al li poemon kie la Nobelaro, la Eklezio kaj la Laboristaro, la tri ordenoj kiuj devas defendi la kaŭzon de la suvereno, estis malkontentaj pro la kreado de novaj impostoj.
Lia patro Clément Marot, renoma poeto, ankaŭ estis protektito far Ana de Bretonio, kaj lia filo Michel Marot same estis poeto.
Daisy Kiss
Daisy Kiss [dEzi kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Daisy estis hungara juĝisto, advokato, altlerneja instruisto.
Daisy Kiss naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Daisy Kiss maturiĝis en muzika mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1974, poste ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980, post 3 jaroj juĝistan diplomon. Post la dua diplomo li laboris en juĝejo, ekde 1985 ŝi ankaŭ instruis en la universitato ĝismorte. Ekde 1996 ŝi estis advokato, post kelkaj jaroj ŝi estis estro aŭ estrarano en la advokata ĉambro. Ŝi ofte estis jura konsilisto de la plej altaj politikaj personoj. Ŝi ricevis premiojn en 2007, 2010 kaj 2011.
Kornelio Fabro
Kornelio Fabro (1911-1995) estis itala pastro de la Katolika Eklezio; sed precipe, kaj pro tio lin interesas enciklopedio, filozofo de specifa pensofluo kiu lin distingiĝis en la koncerto de la okcidenta filozofio. Eble oni lin difinas “filozofo katolika”, sed li preferas, kvankam epiteto tro fremda rilate al la temo ‘filozofio’, “katoliko filozofo”. Li longatempe instruis en universitatoj kaj multege verkis ĉiam alestiĝante la pensadon de Sankta Tomaso de Akvino, kaj montrante kiel tomismo respondas al demandoj de multaj hodiaŭaj filozofoj, inter kiuj li atentigis ankaŭ pri Søren Kierkegaard.
Vivo
Cornelio Fabro naskiĝis en la 4-an de aŭgusto 1911 en Flumignano (Udine- Friulo- Italio) kaj forpasis en Romo la la 4-an de majo 1995.
En 1922 li eniris kolegion ĉe la ordeno de religiuloj de “Stigmatoj”. Superinte la gimnaziajn kaj liceajn studojn, en 1931 honornote magistriĝis laŭ filozofio ĉe la Pontifika Laterana Universitato. La tezo de lia sukceso titoliĝas: : L’oggettività del principio di causa e la critica di D. Hume (La objektiveco de la principo de kaŭzeo kaj la kritiko de David Hume).
Ĉe la Laterana Universitato Fabro profitis por mergiĝi ankaŭ en studojn pri biologio kiel disĉiplo de biologo Giuseppe Reverberi. En 1933 li ordiniĝis sacerdoto kaj akiris licencon pri teologio ĉe la Papa Universitato de Sankta Tomaso el Akvino.
Li sin dediĉis al la studo unuflanke pri naturaj kaj biologiaj sciencoj, pri kiuj li ŝajnas survoje al la universitata docenteco, aliflanke pri specialiĝo laŭ filozofio kaj teologio: ĝuste pri teologio li doktoriĝis (1938) kun disertacio “La metafizika nocio pri “Filozofia Partopreno” en Sankta Tomaso de Akvino”, kiu fariĝis fundamenta verko por la komprenado pri la “Kvara Vojo” kaj pri la tuta filozofia penso de Sankta Tomaso. En 1939 li estis docento pri Metafiziko en la Papa Urbana Universitato, kaj en 1941 en la samaj Ateneo kaj fako fariĝis ordinarulo.
Poste oni lin trovas fakultatestro de magisterio ĉe la Universitato de Peruĝo, kaj en diversaj aliaj similaj institutoj. Persona karakterizo, kohera kun lia religiula stato, li travivis ĉiam modeste kaj humile kaj engaĝiĝanta en la edukado de gejunuloj.
Filozofia penso de Kornelio Fabro
Kornelio Fabro enskribiĝas, kun speciala rigoro kaj originaleco, en la fluejo de la Novskolastikismo, aŭ, pliprecize, de la Novtomismo. Lia pli profunda kontribuo al la klasika metafiziko, spurante Sanktan Tomason, estas la distingo inter “essentia” (“esenco”) kaj “actus esendi” (ago estiĝa). Tia estas la eksterordinara levilo kiu enkondukis Fabron al la kono pri la febleco kaj aporio de la moderna penso, kiu, startante el la imanenteco de la ”Mi pensas do mi estas”, nepre alfluas al la ateismo.
En la eseo Introduzione all'ateismo moderno (Studium, Roma, 1964) li disvolvas ampleksan analizon de la procezan penson de la moderna ateisto, kaj tion li travidas en la penssistemo de Kartezio kaj la sinsekvaj gravaj disvolviĝoj de tiu de Spinoza. Laŭ Fabro el iuj premisoj de tiuj filozofioj fontas la bazoj de ateismo. Sinteze: “Imanenteca koncepto” serioze damaĝis la referencon al “Transcenda koncepto”.
Alaj modernaj pensuloj sur kiuj ekzerciĝis la akurateco de la kritika laboro de Fabro estis Emanuele Severino kaj Karl Rahner.
El la filozofie kontraŭa bordo, Fabro multe valorigis la kristanan penson, ekzistadisman, kontraŭ-ideisman sistemon de Søren Kierkegaard, sin farante tradukisto (el la danlingva originalo) de ties verkoj. Li studis la originojn kaj la naturon de antropocentrismo en la moderna penso. Fabro ankaŭ faris kritikan analizon de progresema teologio. Lia penso estas ankaŭ tiel resumita: lia intereso estis precipe teorieca kaj koncernis la homon konkretan. la agon estigan de Tomaso kaj la “unuopulo” de Kierkegarrd.
Verkoj de Kornelio Fabro
Kornelio Fabro verkis precipe en la itala (foje latine). Sed kelkaj estis tradukitaj al diversaj lingvoj. Jen listo itale titolitaj: La samaj verkoj esperante titolitaj: Fabro prizorgis ankaŭ eldonojn de Kierkegaard, Hegelo, Feuerbach kaj Karl Marx.
Goldman Sachs
- prononco laŭ sistemo IFA (laŭ la origina germana lingvo estus ) - estas banko en Usono. Ĝi fondiĝis en kaj havas sian centran sidejon en , Malalta Manhatano, Novjorko en. Laŭ la stato de 2023 temas pri la kvina plej granda banko de Usono. Ĝiaj akcioj notiĝas en la. Nuntempe, ĝia ĉefa afergvida oficisto nomiĝas .
Magia konstanto
La magia konstanto de magia kvadrato estas estas sumo de nombroj en iu horizontalo, vertikalo aŭ diagonalo de tiu kvadrato. Ekzemple, la jena magia kvadrato:
Stawiski
Stawiski estas urbo en Podlasio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Stawiski en distrikto Kolneński.
Magia konstanto
havas magian konstanton 15.
Magia kvadrato de ordo n\times n estas norma se ĝi enhavas ĉiun pozitivan entjeron inter 1 kaj n^2. La magia konstanto M(n) de norma magia kvadrato de ordo n egalas al:
La komenco de la sinsekvo de la magiaj konstantoj de normaj magiaj kvadratoj M (n) estas jena :
Imsweiler
Imsweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sítio do Mato
Sítio do Mato estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 12.050 loĝantojn en 2010.
NGC 800
NGC 800 (aliaj indikoj — PGC 7740, UGC 1526, IRAS01596-0021, MCG 0-6-24, KUG 0159-003, ZWG 387.28, KCPG 52A) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fraŭlino Suzano
Fraŭlino Suzano estas novelo de Vasilij Avsejenko tradukita de Paŭlo Medem. Ĝi estas eldonita de Ader & Borel el Dresdeno en la jaro 1919.
Teorio de kategorioj
La teorio de kategorioj aŭ kategorio-teorio estas moderna koncepto, kiu aperis en la jaroj 1940-aj en la artikoloj de Samuel Eilenberg kaj Saunders MAC LANE. Plej simple esprimite, ĝi estas ĝenerala teorio de strukturoj kaj sistemoj de strukturoj. Fakte, oni povas diri, ke la teorio de kategorioj ne estas aparta matematika fako, sed ilo, kiu utilas en diversaj matematikaj fakoj, aŭ lingvo, per kiu oni povas diskuti strukturojn, kiuj aperas en diversaj fakoj.
La bazaj nocioj de la teorio estas simplaj. Kategorio konsistas el du specoj: objektoj kaj sagoj inter tiuj objektoj. Grave, kategorio ankaŭ bezonas surhavi tri operaciojn: fontoperacio mallongita al fon, kofontoperacio (aŭ celoperacio), mallongigita al kof, kaj komponoperacio, skribite ∘. fon estas funkcio de la sagoj el kategorio al la objektoj el la sama kategorio, kiu donas la komencon de ĉiu sago. Simile, kof donas la finon de ĉiu sago. La komponoperacio estas duonfunkcio (tio estas, funkcio kiu eble ne havas valorojn ĉe tute sia difinkorpo) de paroj da sagoj al sagoj. Ĝi donas la signifon (laŭekziste) de sago sekve alia sago. Ne ekzistas signifo de tia kunmetaĵo se la kofonto de la unua sago ne egalas la fonton de la dua. (Oni diras ke, la sagoj 'ne linias') Ĉe ĉi tiu kazo, la komponoperacio devas havi neniun valoron. Kategorio devas ankaŭ havi la jenajn ecojn: Por ilustri, vi povas imagi la objektojn esti ĉiuj aroj kaj la sagojn esti ĉiuj funkcioj inter la aroj. La komponoperacio en ĉi tiu afero estas ordinara funkcia komponado. Ĝi estas konkreta kategorio ĉar la objektoj estas iuj aroj (eble kun aldonita strukturo), la sagoj estas iuj funkcioj, kaj la komponoperacio estas nur funkcia komponado. Aliaj ekzemploj de konkretaj kategorioj estas la kategorio de grupoj kaj homomorfioj, la kategorio de topologioj kaj kontinuaj funkcioj, k. s. Ankaŭ ekzistas pluraj kategorioj kiuj ne estas konkretaj; ĉi tiuj abstraktaj kategorioj ofte okazas el konstruadoj el aliaj kategorioj (ekz. konstruadoj de mala kategorio, tranĉa kategorio, kategorioj de monadalgebroj kaj koalgebroj).
Kiam oni esprimas strukturojn en la lingvo de kategorioj, oni gajnas ne nur la eblecon studi la ecojn de la strukturoj, sed ankaŭ la eblecon studi la tipojn de strukturoj. Por tio estas la koncepto funktoro. Funktoro simple estas rilato inter du kategorioj, denove plenumante kelkajn evidentajn ecojn pri sia efiko al la objektoj kaj sagoj en la fonta kategorio.
Aldone al la baza kadro de kategorioj kaj funktoroj, konstruiĝis tuta teorio kun aliaj konceptoj kiel naturaj transformigoj, komplementaj funktoroj, kaj limoj. Tiuj strukturoj abundas en ĉiuj fakoj de matematiko, kelkfoje evidente kaj kelkfoje kaŝite. Estas precize la malkovrado de kategoriaj strukturoj kiu estas la plej grava utileco de la teorio. Kiam oni trovas kategorion en iu matematika fako, subite ĉiuj rezultoj pri kategorioj validas pri tiuj strukturoj, do jen multe da novaj rezultoj sen multe da penado. Kaj kompreneble tiu malkovrado donas pli profundan komprenon de la strukturoj.
Al multaj, la teorio de kategorioj estas alternativo al la aroteorio.
La teorio de kategorioj utilas interalie en matematika studado de komputillingvoj (ekzemple, en la studado de tip-sistemoj).
Burgo Gräfenstein
Burgo
Burgo Gräfenstein estas unu el la plej signifoplenaj burgoj el la tempo de la ŝtaŭfoj en la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia longeco estas ĉirkaŭ 80 m kaj la larĝeco 60 m.
599 Luisa
599 Luisa estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la usona amatora astronomo Joel Hastings Metcalf elde Taunton (Masaĉuseco) la.
Oseberga ŝipo
La oseberga ŝipo estas grava vikinga entombiga ŝipo, trovita en 1903 en bieno Oseberg, Norvegio, proksime al bordo de la Oslo-fjordo. La elfosadojn faris la sveda Gabriel Gustafson kaj norvega Haakon Shetelig en 1904-1905.
La ŝipo estas elstara artaĵo de la vikinga arto. Ĝi kuŝis en blua aŭ ceramikista argilo, kiu konservis ankaŭ la la lignaĵojn. Ĉar oni plenigis ĝin per ŝtonoj dum la entombigo, tiuj dispremis la ŝipkorpon, oni devis rekonstrui ĝin per plurjara laboro. Post tio evidentiĝis, ke oni planis ĝin por abudborda ŝipado, ĝi servis verŝajne kiel luksa ŝipo. La ŝipo estis konstruita el kverkoligno, longis 22 m, larĝis 5 m, la masto altis ĉ. 9–10 m. Al la ŝipo apartenis 15 remparoj, tiel ĝi havis la minimuman skipon de 30 remistoj.
La formo de la ŝipo estas tre svelta, la naza kaj la prua kaj poŭpa parto estas riĉe skulptita. Oni konstatis per dendrokronologia analizo, ke la entombigo okazis en 834. Oni trovis en la ŝipo restaĵon de du virinoj: sinjorino kaj servistino. Laŭ kelkaj sciencistoj, la sinjorino estis la legenda reĝino Asa el la Yngling-familio, kiu estis avino de Belharara Harald, fondinto de la prakandinava imperio.
La ŝiptombo ne entenis oraĵojn – tiuj forŝtelis jam iam tomboprirabistoj -, sed la restintaj objektoj montras ĉiutagaĵojn de la vikingoj.
La princino estis entombigita en lito sur mola kuŝaĵo, kovrita per plumkovraĵo. Oni trovis en la ŝiptombejo du riĉe skulptitajn litojn, tri ornamitajn sledojn, unu ornamĉaron, tutan aron de la endomaj kaj agrikulturaj iloj. La arĥeologoj trovis kuirejan ilaron kun potoj, muleŝtonoj, lignajn ujojn, semerojn, agrikulturajn ilojn kaj inter ili eĉ sterkoportan sledon. Pluaj iloj estis kvar teksad-seĝojn, teksaĵojn, murtapiŝojn.
La mortintojn akompanis dek kvin ĉevaloj, kvar hundoj unu okso; nuksoj, pomo kaj viandopecoj.
La ŝipo kaj la trovitaĵoj nun estas videblaj en Oslo, en muzeo de la vikingaj ŝipoj.
Atlantido
Atlantido (el la malnova greka: Ἀτλαντὶς νῆσος, insulo de Atlaso) estas la nomo de mita, netrovita mondoparto, insulo aŭ kontinento. Tiu ideo aperas detale en du el la "dialogoj" de Platono. Platono prezentas la rakonton kiel nefikcian rakonton, sed nuntempaj fakuloj ĝenerale rigardas la tutan rakonton kiel fikcion sen bazo en la realeco. Tamen la rakonto de Platono ankoraŭ nun multe influas la literaturon, de sciencfikcio al bildrakontoj kaj filmoj.
Priskribo de Platono
Platono priskribas la insulon Atlantido en siaj dialogoj Timeo kaj Kritio, verkitaj ĉirkaŭ 360 a.K.. La lastaj de tiuj du verkoj ekzistas nun nur parte. En tiuj verkoj la aŭtoro renkontigas kaj diskutigas la politikistojn Kritio kaj Hermokrato kaj la filozofoj Sokrato kaj Timeo. Kvankam temas pri historiaj personoj (almenaŭ la tri unuaj ), la diskuto estas fikcia. En Timeo la temo Atlantido estas nur mallonge priskribita, sed en Kritio ekzistas detala priskribo de la insulara reĝlando.
84417 Ritabo
Nomo
Ĝia nomo honoras Rita Boles, kiu alportis kuraĝiĝon kaj moralan subtenon al la Observatorio de Coddenham dum pli ol dek jaroj. Ŝia toleremo permesis, ke ŝia edzo malkovris 70 supernovaojn kaj novaojn.
Atlantido
Priskribo de Platono
La du atlantidaj dialogoj Timeo kaj Kritio estas nur eroj el ŝajne pli granda verko. La dialogo Timeo estas la sekvo de la dialogo Politeia, kies rezultoj ĝi resume prezentas. La mallonga dialogo Kritio finiĝas abrupte kaj en Timeo la anoncita dialogo de Hermokrato eĉ ne estis ekverkita de Platono. Oni ne scias, kial Platono ne finis la laboron pri la komplekso Atlantido. La lasta dialogo de tiu serio povas esti Nomoi, kiu uzas la finon de la lasta naturkatastrofo, kiel en Timeo kaj Kritio, kiel elirpunkto de sia temo.
Deveno de la historio pri Atlantido
Kritio rakontas la historion, pri kiu li diras, ke lia avo rakontis ĝin al li dum lia junaĝo (Tim. 20d kaj sekvo); tiu aŭdis ĝin de sia patro Dropido, kiu dumtempe estis kunvojaĝanto de Solono, kaj kunportis la sciojn pri Atlantido el Egiptio, kie rakontis pri ili pastro de la diino Neith el Sais (Tim. 23e). Tiu pastro tradukis al li la tekstojn el jarmilaĝaj dokumentoj. Plurfoje Platono dirigas al Kritio, ke la historio ne estas imaga, sed fakte okazis tiel (Tim. 20d, 21d, 26e).
Agokadro de la tradicio pri Atlantido
La enhavo de la de Kritio memorita historio estas unu el la "plej heroaj agadoj de Ateno", t.e. la forpuŝo de grandega armeo de la ekspansiema marpotenco Atlantido. Tiu insulara reĝlando regis je 9000 jaroj antaŭ Solono super Okcident-Eŭropo ĝis Tirenio kaj norda Afriko ĝis Egiptio, kaj tiam volis superregi ankaŭ Grekion (Tim. 25a-b ). Post forpelo de la atako pri la bravaj atenoj, Atlantido estis detruita de grandega tertremo kaj sekva cunamo kaj droninta en la maron. Nur Egiptio estis savita (Tim. 25c-d ). La tempoindikoj de Platono lasas truon de 1000 jaroj inter la subakviĝo de Atlantido kaj la fondo de Sais, de kie devenas la tradicio de la heroaĵo de Ateno (Tim. 23d-e; Kritias 108e, 109d ff., 113a).
Atlantido
En Kritio Platono priskribas Atlantidon detale: temis pri reĝlando pli granda ol Libio (Λιβύη) kaj Azio (Ασία) kune (Tim. 24e ). En la tempo de Platono, tio signifis nordan Afrikon sen Egiptio kaj la tiam konataj partoj de Sud-Okcidenta Azio. La ĉefa insulo situis ekster la Heraklaj kolonoj en la Atlantìs thálassa, kiel jam Herodoto nomis la Atlantikon (Hdt. I 202,4). La „Insulo de Atlaso“ estis laŭ Platono riĉa je krudmaterialoj ĉiaj, ĉefe je oro, arĝento kaj „oriĥalko“, metalo unue priskribita de Platono kiel „fajre brila metalo“ (Kritio 114e ). Platono parolas ankaŭ pri diversaj arboj, vegetaĵoj, fruktoj kaj bestoj, inter aliaj la plej granda kaj manĝema besto de ĉiuj, la elefanto (Kritio 115a). La vastaj ebenaĵoj de la grandaj insuloj estis tre fruktedonaj, ekzakte eritaj kaj per homfaritaj kanaloj prizorgitaj je akvo. Pro profito de la pluvo vintre kaj la kanalakvo somere, du rikoltoj eblis ĉiujare (Kritio 118c-e).
Laŭ la priskribo la strukturo de la ĉefinsulo kaj ties konstruaĵoj estis faritaj laŭ ekzaktaj geometriaj formoj. La centro de la insulo estis granda ebenaĵo de 3000 je 2000 stadioj, t.e. 532,8 km x 355,2 km. La kerno estis centra ronda insulo sur kiu troviĝis la akropolo. Tiu insulo estis ĉirkaŭita de tri kanaloj kaj de du terĉirkaŭaĵoj. La plej ena kanalo estis 1 stadion larĝa (ĉirkaŭ 180 metrojn), la sekva terĉirkaŭaĵo kaj kanalo po 2 stadiojn larĝaj kaj la lasta terĉirkaŭaĵo kaj kanalo po 3 stadiojn larĝaj (Kritio 115d-116a). Pierre Vidal-Naquet komentas: ''„Jen estas do sekvo, kiu similas spegulon: 5 (3+2), 1, 2, 2, 3, 3. Kiu forlasas la centran insulon, rapide eniras la mondon de duobligo“''. La signifo pri duoblaj kaj trioblaj distancoj en la "strukturo de la mondanimo" jam estas priskribita en Timeo (Tim. 36d).