cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mai Meneses
Ŝi estas la plej juna el inter 6 gefratoj. Ŝi lernis juron kaj laboris kiel oficisto. Ŝi estis en Operación Triunfo kaj ŝi estas membro de la muzika grupo Nena Daconte.
Unua Kabineto Teleki
Historio
Kabineto Simonyi-Semadam subskribis la Traktaton de Trianon, tial la registaro tuj perdis la fidon. Guberniestro Miklós Horthy nomumis novan ĉefministron Pál Teleki. Li multe strebis por nuligi diversajn armitajn neleĝajn taĉmentojn, krome 2 milionoj da malriĉaj kamparanoj ricevis terpecojn, spite tion la grandaj bienoj restis netuŝitaj. Li kreis leĝon, laŭ tio en la studentoj ricevis kontingenton pri nacieca deveno. Tiu leĝo tuŝis nur la judojn, ja la minoritatoj jam ne estis en signifa kvanto en la lando. En la jarfino la parlamento ne akceptis la buĝeton, Teleki abdikis, sed Horthy ne akceptis ĝin, tial pli nova financministro eklaboris. En 1921 Karolo la 1-a (Aŭstrio) faris nesukcesan puĉon. Rolo de Teleki en la puĉo estas nebula, tamen Horthy nomumis pli novan ĉefministron István Bethlen.
Hornindal
Hornindal estas eksa komunumo de okcidenta Norvegio, kiu ekde 2020 estas parto de la komunumo Volda. Antaŭe ĝi apartenis al la departemento Sogn og Fjordane. Tial ĝi ekde tiam apartenas al la provinco Møre og Romsdal. Fine de en la komunumo vivis.
La lago Hornindalsvatnet, 514 metrojn profunda, en la loĝloko estas la plej profunda lago en Eŭropo. Neniu el la glaĉeraj rojoj eliras en la lagon kaj ĉi tio rezultigis unu el la plej klaraj lagoj de Eŭropo.
12143 Harwit
12143 Harwit estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Emeriko
Emeriko estas virnomo, la origino estas nekonata.
12143 Harwit
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥdevenan usonan astrofizikiston Martin Harwit, pioniron de la infraruĝaj observoj kaj spektroskopio elde kosmo. Li helpis plani plurajn por la NASA kaj la Eŭropa Kosma Agentejo. De 1987 ĝis 1995 li estis direktoro de la National Air and Space Museum de la Smithsonian Institution.
Vránov
Vránov (Franowa) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Staňkov en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudokcidente de Staňkov. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 61 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vránov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,64 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Carinaro
Carinaro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj al la provinco Kaserto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aversa, Gricignano di Aversa, Marcianise, Santa Maria Capua Vetere kaj Teverola.
Nozomi Hiroyama
Nozomi Hiroyama (japane 廣山 望, en Esperanto Nozomi Hirojama, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2001 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
NGC 985
NGC 985 (aliaj indikoj — PGC 9817, MCG -2-7-35, MK 1048, VV 285, KUG 0232-090, IRAS02321-0900) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Draveil
Draveil estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Essonne kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 28 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Draveillois en la franca lingvo.
La urbo estas trafluata de la Sejno.
Geografio
El nordo ĝis sudo, la urbo etendiĝas sur 5,5 kilometroj (6 km el oriento ĝis okcidento). Ĝi havas landlimojn kun la komunumoj Vigneux-sur-Seine norde, Montgeron oriente, Soisy-sur-Seine sudoriente. La riverego Sejno plie apartigas Draveil el la komunumoj Ris-Orangis, Grigny, Viry-Châtillon, Juvisy kaj Athis-Mons.
Historio
En la antikva gaŭla lingvo, "Draveil" signifis "spiriton de la alnoj".
Hyllestad
Hyllestad estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Kuglo
Kuglo estas peco de malmola substanco (precipe metalo), kiun elpafas pafilo, nome fusilo, pistolo. Kuglo, kuglingo, pulvoŝargo kaj eksplodilo kune estas kartoĉo.
Ekzistas fajrostreka (aŭ spura) kuglo, dumdumo kaj aliaj.
Kuglingo estas ingo por kuglo, nome ujo kun formo de tubo kiu utilas por enhavi en sia interno projektilon, eksplodujon kaj pafaĵo aŭ pafaĵojn.
Montetfortreso
Montetfortreso estas arealo, kiu estas ĉirkaŭita de remparo sur la Britaj insuloj. Montetfortresoj estas rondaj rempar- kaj fosaĵ-instalaĵoj.
Montetfortresoj estis kreitaj en la frua bronzepoko kaj ferepoko. Similaj estas fosaĵejoj Henge, Rath aŭ Dun (ringofortresoj). Multaj estas malgrandaj (areo de malpli ol 1,25 ha) kaj estas ankoraŭ kovrataj je pli ol 50%.
Ekzemploj
Ekzemploj de montetfortresoj:
Irlando
La plej grandaj irlandaj montetfortresoj estas jenaj:
La plej grandaj ringfortresoj en Irlando estas:
Karl Hugo Strunz
Karl Hugo STRUNZ (24a de Februaro 1910 – 19a de Aprilo 2006) estis germana mineralogo. Li estas konata ĉefe pro la kreado de la Klasigo de Nickel-Strunz, nome naŭa eldono kiu estis publikigita kune kun Ernest Henry Nickel.
Post gradiĝi en Munkeno, li ricevis stipendion por esplorado en la Viktoria Universitato (Manĉestero, Anglio) kie li laboris kun William Lawrence Bragg. Li poste iris al la Instituto pri Teknologio Zuriko (Svisio), kie li estis helpanto de Paul Niggli. En 1937 Strunz iris al la Mineralogia Muzeo de la Museum für Naturkunde (Berlino, Germanio), kie li estis helpanto de Paul Ramdohr. Du jarojn poste, en 1939, li estis nomumita profesoro de la 'Friedrich-Wilhelm Universitato', nuntempa Humboldt Universitato en Berlino. Li tenis tiun tiun postenon post la fino de la Dua Mondmilito en 1946. En 1946 li translokiĝis al la Universitato de Regensburg kie li establis departamenton por mineralogio kaj geologio. En 1951 li estis nomumita profesoro de la Teknologia Universitato Berlino, kie li establis departamenton por mineralogio. Li tenis tiun postenon ĝis iĝi emerita profesoro en 1978.
Strunz disvolvis klasigon por mineraloj kiu estas bazita sur ilia kemia kompono kaj ilia kristala strukturo, nune konata kiel Klasigo de Nickel-Strunz. Ĝi estis por la unua fojo publikigita en 1941. Grava revizio estis publikigita en 1966 kun Christel Tennyson. La 9a eldono estis publikigita en 2001 kun Ernest Henry Nickel.
Strunz estis fondinta membro de la Internacia Mineralogia Asocio, kaj estis estro de la Mineral Data Commission inter 1958 kaj 1970. Li publikigis ĉirkaŭ 200 sciencajn artikolojn kaj multajn librojn, ĉefe pri minerala klasifiko kaj kristala kemio. Li faris multajn sciencajn ekspediciojn al plej landoj de Eŭropo, Madagaskaro, Namibio, Zimbabvo kaj Tanzanio.
San Blas Atempa
San Blas Atempa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Blas Atempa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 124.
Geografio
San Blas Atempa apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16899 loĝantojn. El tiuj estis 8366 viroj kaj 8533 virinoj. La komunumo havas surfacon de 148 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12939 indiĝenoj. El tiuj 11180 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11180 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bitche (stacidomo)
Bitche estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bitche, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Akvorezervujo de Zújar
La Akvorezervujo de Zújar [zUĥar] estas akvorezervujo konstruita sur la rivero Zújar, en la Provinco de Badajoz, Hispanio.
Kun pluvokvanto neregula, la rivero Zújar estas regulita de du apudegaj akvorezervujoj. En 1964 oni konstruis la akvorezervujon nomata Akvorezervujo de Zújar, ene de la Plan Badajoz kiu donis al la baseno de la rivero Gvadiano abundajn resursojn por ties profito por irigacio kaj produktado de elektra energio. Post pli da 20 jaroj kaj sur la fino de la jam konstruita akvorezervujo, oni komencis en 1986 konstrui novan akvorezervujon super la rivero Zújar. La konstruado finis en 1990. Tiu nova akvorezervujo, nomata Akvorezervejo de La Serena estas la plej granda akvorezervujo de Hispanio, kaj estas unu el la plej grandaj de Eŭropo, enhavanta internan maron de ĝis 13.000 ha.
Nune la iama Akvorezervujo de Zújar estas tute malgranda kompare kun la nova tute apuda Akvorezervejo de La Serena. Antaŭe ĝi enhavis 700 hm³ kaj nun nur 309 hm³. Sed el tiu ĉi akvorezervujo oni sendas akvon por irigacio al la komarko Vegas Altas, ĉu rekte pere de la Kanalo de Zújar aŭ subtere al la Baraĵlago de Orellana kaj de tie poste pere de la Kanalo de Orellana. Krome ĉirkaŭ estas vizitindaj naturaj lokoj por banado, fiŝkaptado, birdumado ktp.
Jozefo de Nazareto
Jozefo (aŭ "Jozef"; la Londona Biblio uzas la formon sen fina -o) estis la edzo de Maria, la patrino de Jesuo, en la evangelioj. Multaj kristanoj (inkluzive de la Romkatolika Eklezio) nomas lin Sankta Jozefo, rigardante lin kiel gravegulon, ĉar li protektis sian virgan fianĉinon dum ŝia gravedeco kaj akuŝo, kaj ĉar li vartis kaj instruis la junan Jesuon. Tamen, en la Biblio li malmulte rolas, preskaŭ sole en la unuaj ĉapitroj de la evangelioj laŭ Mateo kaj Luko.
Laŭ Mateo
Laŭ Mateo, Jozefo estis en la dek-kvara generacio post la Babela ekzilo. Lia patro nomiĝis Jakob (same kiel ĉe la Jozefo en Genezo) kaj lia avo nomiĝis Mattan (Mt 1.15-16).
Kaj oni donos al li la nomon Emanuel; tio estas, Dio kun ni. 24 Kaj Jozef, leviĝinte el sia dormo, faris, kiel ordonis al li la anĝelo de la Eternulo, kaj prenis al si sian edzinon; 25 kaj li ne ekkonis ŝin, ĝis ŝi naskis filon; kaj li donis al li la nomon JESUO. Kaj en la dua ĉapitro, post la vizito de la Tri Reĝoj, (ekde v. 13) ... jen anĝelo de la Eternulo aperis en sonĝo al Jozef, dirante: Leviĝu, kaj prenu la knabeton kaj lian patrinon, kaj forrapidu en Egiptujon, kaj restu tie, ĝis mi parolos al vi; ĉar Herodo serĉos la knabeton, por lin pereigi. 14 Kaj li leviĝis, kaj prenis la knabeton kaj lian patrinon nokte, kaj migris en Egiptujon, 15 kaj restis tie ĝis la morto de Herodo; por ke plenumiĝu tio, kion la Eternulo parolis per la profeto, dirante: El Egiptujo Mi vokis Mian filon. 16 Tiam Herodo, ekvidinte, ke li estas trompita de la saĝuloj, tre koleris; kaj sendinte, li mortigis ĉiujn knabojn en Bet-Leĥem kaj en ĉiuj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj, havantajn du jarojn aŭ malpli, laŭ la tempo, pri kiu li precize sciiĝis de la saĝuloj. 17 Tiam plenumiĝis tio, kio estis dirita per la profeto Jeremia, nome: 18 Voĉo estas aŭdita en Rama,
Ĝemado kaj maldolĉa plorado,
Raĥel priploras siajn infanojn,
Kaj ŝi ne volas konsoliĝi, ĉar ili forestas. 19 Sed kiam Herodo mortis, jen anĝelo de la Eternulo aperis en sonĝo al Jozef en Egiptujo, dirante: 20 Leviĝu, kaj prenu la knabeton kaj lian patrinon, kaj iru en la landon de Izrael; ĉar mortis tiuj, kiuj atencis la vivon de la knabeto. 21 Kaj li leviĝis, kaj prenis la knabeton kaj lian patrinon, kaj venis en la landon de Izrael. 22 Sed kiam li aŭdis, ke Arĥelao reĝas en Judujo anstataŭ sia patro Herodo, li timis iri tien; kaj avertite de Dio en sonĝo, li fortiris sin en la regionojn de Galileo, 23 kaj venis al kaj loĝis en urbo nomata Nazaret, por ke plenumiĝu tio, kio estis dirita per la profetoj, ke li estos nomata Nazaretano.
Laŭ Luko
Laŭ Luko la patro de Jozef nomiĝis Eli kaj la patro de Eli Mattat. (3.23-24)
Patroneco
Sankta Jozefo estas la patrono de la Universala Eklezio (proklamita de papo Pio la 9-a en 1870), ĉarpentistoj, laboristoj, junaj edzinoj kaj patroj de familioj, de la bona morto, de Ameriko, Oceanio, Aŭstrio (same kiel jenaj ŝtatoj: Vorarlberg, Tirolo, Karintio kaj Stirio), Belgio, Kroatio, Kanado, Usono, Meksiko, Peruo, Ĉinio, Sud-Koreio, Vjetnamio, Kantono Nidvaldo (Svislando), urbo Turino (Italio), kaj fare de la papo Johano Paŭlo la 2-a patrono de la tria jarmilo kaj de la nova evangelizado.
Kölzin
Kölzin estas eksa komunumo en Germanio, kiu ekde la 25-a de majo 2014 apartenas al la antaŭe najbara urba komunumo Gützkow. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2013 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis nur 52 loĝantojn.
36182 Montigiani
36182 Montigiani estas malgranda, malhela asteroido de Hilda grupo, tiu familio da asteroidoj de la la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala astronomo Matteo Santangelo elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Montigiani Roberto (1944–2002), loĝanto de Scandicci, proksime de Florenco. Amiko de la malkovrinto, li mortis pro grava malsano. Li estis amatora astronomo talenta pri la mekanismo de teleskopoj kaj ano de la Associazione Astrofili Fiorentini (Asocio de Amatoraj Astronomoj de Florenco).
Carinola
Carinola estas komunumo de Italio.
Chlum
Chlum (prononcu Ĥlum) estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
...aŭ partoj de municipoj
Premioj Sant Jordi de Cine
La premioj Sant Jordi de Cine (katalune, "Sankta Georgo de filmo") estas inter la plej prestiĝaj premioj de la kino de Katalunio, kaj estas multe atentataj en tuta Eŭropo.
La premioj estas aljuĝitaj fare de la Hispana Nacia Radio (hispane Radio Nacional de España, RNE) pere de sia filio en Barcelono.
István K. Kovács
István K. KOVÁCS [kovAĉ] rumania hungara reĝisoro, redaktoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 27-an de majo 1969.
Kariero
István K. Kovács akiris diplomon en 1999 en UBB de Kluĵo pri teatrologio. Inter 1996 kaj 2002 li estis reĝisoro de Universitata Teatro Maszkura, inter 1998 kaj 2000 respondecredaktoro de la hungarlingavaj paĝoj de kultura revuo Echinox, en 1999 ekstera kunlaboranto de Monitorul de Cluj kaj Szabadság de Kluĵo, inter 2002 kaj 2005 gvidanto de hungara sekcio de Pupteatro Puck de Kluĵo, de 2006 afergvidanta vicprezidanto de la Kultura Unuiĝo Excalibur Project.
Malasiqui
Malasiqui, - Bayan ng Malasiqui - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Iloko, en provinco Pangasinano. La loknomo signifas laŭ loka lingvo: "loko de fulmo". Malasiqui havas 73 distriktojn.
Geografio
Malasiqui situas sur ebenaĵo. San Carlos (Pangasinano) troviĝas nur 8, Dagupan 16, provinca ĉefurbo Lingayen 23, Baguio 58, regiona ĉefurbo San Fernando (La-Unio) 76, Cabanatuan 78, Kezonurbo 154, ĉefurbo Manilo 160, Puerto Princesa 711, Cebuurbo 730, Dabao 1135 kilometrojn (aere).
Historio
Malasiqui estis fondita en 1671 fare de hispanaj monaĥoj, sed pli frue en 1665 oni komencis allogi familiojn en tiun lokon. La hispanan regadon sekvis dominadon de Usono, fine la mallonga japana okupo (1942-1945). En tiu longa periodo en Malasiqui ne okazis enmigrado el aliaj regionoj de la lando. La municipo atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la malfruaj 1990-aj jaroj.
Ekonomio
Malasiqui estas ĉefe agrikultura urbego kun rizoj, maizoj kaj fruktoj (ĉefe mangoj). La senlaboreco estas alta, multaj laboras eksterlande.
Religio kaj eduko
La loĝantoj estas plejparte katolikoj. En Malasiqui kampuso funkcias.
Trafiko
Ĉe Malasiqui kruciĝas 2 trairaj ĉefvojoj kaj kelkaj flankovojoj.
Klimato
Malasiqui situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono. Jare pluvas po 2829 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
NGC 986
NGC 986 (aliaj indikoj — PGC 9747, ESO 299-7, MCG -7-6-15, AM 0231-391, IRAS02315-3915) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Flaminio Bertoni
Flaminio Bertoni (naskiĝis la 10-an de januaro 1903 en Varese, Italio; mortis la 7-an de februaro 1964 en Parizo, Francio) estis itala skulptisto kaj aŭtomobila dezajnisto. Li fine iĝis arkitekto.
Flaminio Bertoni laboris ĉefe ĉe Citroën. Inter liaj verkoj estas la Citroën Traction Avant, la Mathis 333, la Citroën 2CV, la Citroën DS kaj la Citroën Ami 6.
Komunumoj en distrikto Sălaj
Geografio > Eŭropo > Rumanio > Transilvanio > Distrikto Sălaj > Komunumoj en distrikto Sălaj
Noto: La pliparto de la lokoj en la sekva listo estas ne komunumoj, sed vilaĝoj.
Minduri
estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Andrelândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
(156044) 2001 SA15
(156044) 2001 SA15 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Campestre (Minas-Ĝerajso)
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Malá Veleň
Malá Veleň estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Ústí nad Labem, en disktrikto distrikto Děčín. Vivas en ĝi. Ĉe la municipo estas fervoja haltejo sur fervojlinio 081 el Děčín ĝis Česká Lípa.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Pontorestoracio
Pontorestoracio, aŭ restoraciponto, estas restoracio, plej ofte de interno, konstruita kiel ponto super ŝoseo, plej ofte super aŭtovojoj. Ĝi kutime havigas aliron el ambaŭ flankoj de la vojo por eviti neceson trairi la vojon per tunelo aŭ perpiede. Tia konstrumaniero estas utila ankaŭ por altiri la atenton de veturantoj kaj aparte de ŝoforoj, faciligante la aliron al la ripozareo.
La unua restoraciponto estis konstruita en 1957, super la ŝoseo I-44 (Will Rogers Turnpike) ĉe la ripozareo de Vinita, Oklahomo. Ĝi estas nune restoracio de McDonald's kaj estis la plej granda en la mondo ĝis la malfermo de pli granda tia loko en Moskvo, Rusio.
La koncepto estis enkondukita en Eŭropon en 1959 fare de la itala arkitekto Angelo Bianchetti, kiu konstruis la unuan eŭropan restoraciponto en iom pli ol ses monatoj. En 1962, Pavesi anstataŭis la ekzistantajn ŝoserestoraciojn ĉe Novara kaj Bergamo per pontorestoracioj ĉe la Autostrada Serenissima en Novara kaj Osio. Laŭlonge de la 1960-aj jaroj oni konstruis tiajn restoraciojn en Britio, Germanio, Belgio, ktp. Komence de la 1970-aj jaroj en Francio kaj Svisio, en la 1980-aj jaroj en Nederlando kaj Skandinavio.
Lauvorte la restoracioj de la Ponto SNP en Bratislavo, Slovakio, malfermita en 1972, kaj de la ponto Esplanade Riel en Vinipego, Kanado, malfermita en 2003, povus esti rigarditaj kiel pontorestoracioj, sed tiuj pontoj estas normalaj riversuperantaj pontoj kun restoracioj kaj ne estas intencitaj pontorestoracioj. La ponto Anŝun en Ĉengduo, malfermita en 2003, enhavas la Veranda pontorestoracion konstruita kiel ponto super la rivero anstataŭ super ŝoseo. Ankaŭ la urbo Valjevo, Serbio havas restoracion kun teraso sur intencita ponto konstruita por trairi la riveron ĉe Knez Mihajleva.
Uichiro Hatta
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Uiĉiro Hatta, japane 八田卯一郎, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1925 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Julian Schnabel
Julian Schnabel (26a de oktobro 1951) estas usona artisto kaj filmofaristo. En la 1980-aj jaroj, Schnabel ricevis internacia amaskomunikilaran atenton pro siaj pentraĵoj sur rompitaj ceramikaĵoj.
Schnabel reĝisoris la filmojn Before Night Falls, kiu havigis al Javier Bardem nomumon por Oskar-premio kaj The Diving Bell and the Butterfly, kiu estis nomumita por kvar Oskar-premioj.
Li ricevis la premion al Plej Bona Reĝisoro en la Festivalo de Cannes de 2007, la Oran Globon, same kiel BAFTA, César, du nomumojn por la Ora Leono kaj unu por la Oskar-premio.
Borotín
Borotín estas nomo por burgo kaj pluraj municipoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Hodoș (Brestovăț)
Hodoș [hodoŝ] (hungare Temeshódos) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Lugoj. En 1910 Temeshódos havis 446 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 estis 13 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1265. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Temes. Administre ĝi apartenas al Brestovăț.
En la censo de 2002 ĉiuj 8 loĝantoj deklaris sin etnaj rumanoj.
Termo
En matematiko, termo estas produto de kelkaj faktoroj, inter kiuj ĉiu estas aŭ nombro, aŭ natura potenco de variablo. Ekzemple termoj estas 6b2c kaj 5x47c. La termo nomiĝas norma, se ĝia unua faktoro estas nombro, kaj la ceteraj faktoroj estas potencoj de diversaj variabloj. La nombra faktoro de la norma termo estas koeficiento kaj la sumo de la eksponentoj - grado aŭ ordo de la termo (por la unua ekzemplo ĝi egalas al 4, por la dua - 5).
Polinomo aŭ plurtermo estas la sumo de kelkaj termoj. Ekz. 7xy3+0,1ab estas polinomo. Polinomo, kiu enhavas nur unu variablon, nomiĝas unuvariabla polinomo. La ĝenerala aspekto de unuvariabla polinomo de n-a ordo estas:
kie koeficientoj A0, A1, ...An-1, An estas reelaj aŭ kompleksaj nombroj, A0xn - ĉeftermo de polinomo, An - libera termo.
La radiko de unuvariabla polinomo estas tiu valoro de la variablo, por kiu konforma signifo de la polinomo egalas al 0. Tiamaniere x0 estas radiko de la polinomo Pn(x), se Pn(x0)=0.
Radio (fiziko)
Radio estas rektlinia brila strio, kiu eliras el lumanta korpo (t.e. per lumradio) aŭ ĉiu el la apartaj rektliniaj elsendaĵoj de ĉiu neluma fonto de energio, kaŭzante la radiadon (t.e. per elektromagneta radiado).
Etimologio
Origine, radiodissendado estis nomata "sendrata telegrafado", kio estis mallongigita al "sendrata" (angle "wireless") fare de britoj. La prefikso "radio-" en senco de transsendo estis unuafoje uzita en la vorto radiokonduktanto, kreita de franca fizikisto Édouard Branly en la jaro 1897, bazita sur la verbo verbo "radiadi" (latine "radius" signifas "lumradio").
Vidu ankaŭ
En certa kunteksto, ĝi povas signifi ankaŭ radioaparaton aŭ radiostacion por la elsendo de voĉo, muziko, ktp, por ke oni povas ricevi ĝin per radioaparato.
Ĝjaoĝuo
Ĝjaoĝuo, ĉine 焦作 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj urbojn.
Geografio
Ĝjaoĝuo etendiĝas sur ebenaĵo en orienta parto de la lando.
Historio
La malnova urbo senhomiĝis pro opia milito. Baldaŭe Ĝjaoĝuo estis refondita sur industria ejo kaj ricevis grandurban statuson en 1953. Mao Zedong skribis laŭdon pri la diligenteco de homoj de Ĝjaoĝuo en la karboindustrio.
Ekonomio
En Ĝjaoĝuo oni okupiĝas pri peza industrio kaj konstruindustrio.
Klimato
En Ĝjaoĝuo jare pluvas po 463 mm. Nur en julio kaj aŭgusto pluvas, en la ceteraj monatoj nur pluvetas. Inter junio-aŭgusto la temperaturo atingas 30 °C. Dum vintro tio falas sub frostopunkto.
Trafiko
Ĝjaoĝuo estas ligita je fervojo al la proksimaj grandurboj.
Casagiove
Casagiove estas komunumo de Italio.
Othello (Vaŝingtonio)
Othello (esperantigita kiel Otelo) estas urbo en Kantono Adams, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas la plej granda urbo en la kantono. En 2000 oni nombris loĝantojn en Othello. La urbo priskribas sin kiel situanta "en la koro de la (irigacia) Projekto Kolumbia Baseno.
Historio
Othello oficiale municipiĝis en la.
Geografio
Othello situas latitude je 46.823679N kaj longitude je 119.167319U. Laŭ la usona Buroo Censa, la urbo ampleksas 7,8 km² da (tute seka) tero.
Kobalta (II) fosfato
Kobalta fosfato aŭ kobalta ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kobalta (II) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka aŭ violkolora solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kobalta fosfato posedas 3 kobaltatomojn, 2 fosforatomojn kaj 8 oksigenatomojn. Kobalta fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kobaltaj derivaĵoj.
Jølster
Jølster estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Jeggeleben
Jeggeleben ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la komunumo Kalbe (Milde) en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 397 loĝantojn.
Endre Nagy
Endre Nagy estas hungara vira nomo, kaj povas aludi pri unu el la jenaj homoj:
Heřmanice
Heřmanice estas nomo por pluraj setlejoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Sunda-bretaj mangrovoj
La sunda-bretaj mangrovoj estas tersupraĵa ekoregiono el la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al mangrovarbaroj de la marbordoj de Borneo kaj orienta Sumatro en Malajzio kaj Indonezio. La ekoregiono kongruas kun la tutmondaj 200-regiono "Grand-sundaj mangrovoj" kaj situas en la biodiverseco-riĉaĵejo Sunda Lando.
Mangrovoj kaj konservas la formon de la marborda linio kaj estas grava vivejo por la mara kaj tersupraĵa vivo.
Flaŭro
Ekzistas pli da plantospecioj ĉi tie ol en la plej multaj mangrovarbaroj en la mondo, kun kvin malsamaj specoj de dominantaj mangrovopartoj en la ekoregiono : Avicennia kaj Sonneratia specioj ĉe la marbordo kie la akvo estas la plej sala kaj la tajdo-movo estas la plej forta; Rhizophora kaj Bruguiera en la marĉaj areoj ĵus malantaŭ ili; kaj palmoj (Nypa fruticans) en la sensalaj akvoj pli landinterne.
Faŭno
La sunda-bretaj mangrovoj gastigas la nazosimion (Nasalis larvatus), kiu vivas nur en tiuj marĉaj marbordaj vivejoj. Estas ankaŭ multe da birdospecioj.
Minacoj kaj konservado
Mangrovoj estas vundeblaj ekosistemoj kiam arboj estas hakitaj por konstruligno, brulligno kaj urbiĝo kiel kiel ekzemple salikokokultivado. Tiu habitatodetruo daŭras malgraŭ la establo de granda nombro da naturprotektejoj inkludantaj : en Saravako Nacia Parko Bako, en indonezia Borneo Nacia Parkoj Tanjung Puting kaj Gunung Palung, kaj en Sumatro Naciaj Parkoj Berbak kaj Sembilang.
Converxencia XXI
La Converxencia XXI, Konverĝo 21 (aŭ mallongigo C.21), estas galegista kaj liberala politika partio en Galegio, Hispanio.
La partio estis fondita en 2009 kun la intenco reprezenti la eŭropan kaj liberalan centron de Galegio, kiu estas difinata en ties statutoj.
Manfred Bieler
Manfred BIELER (naskiĝinta la en Zerbst, mortinta la  en Munkeno) estis germana verkisto kaj aŭtoro de radiaj kaj televidaj dramoj.
Vivo
Bieler frekventis lernejojn en Zerbst kaj Aš kaj pasigis la abiturientan ekzamenon en 1952 ĉe Philanthropinum en Dessau. Inter 1952-56 li studis germanistikon ĉe la Humboldt-Universitato de Berlino kaj iĝis diplomita filologo. En 1955 lia rakonto Der Vogelherd estis honorita per premio dum la 5-aj Mondaj festtagoj de la junuloj kaj studentoj en Varsovio.
En ekziloj ĉeha kaj okcidenta
Li edzinigis ĉeĥinon en 1965 kaj transloĝiĝis en Pragon. En 1965 publikigis li la teatraĵon Zaza por la teatro Volksbühne Berlin, kio fare de la GDR-politiko tre kritikitis. Li krome estis devigita redoni partan ŝtatan porartistan antaŭpagon. En novembro 1965 oni malpermesis lian filmon (produktita de DEFA) Das Kaninchen bin ich (reĝisoro: Kurt Maetzig, scenario) al kiu Bieler mem verkis la scenarion laŭ la romano Maria Morzeck oder Das Kaninchen bin ich. Premiero ne okazis antaŭ aŭtuno 1989; la romano mem aperis jam en 1969 en Munkeno.
Horst Sindermann misfamigis poste kvazaŭ la tutan sistemkritiketan DEFA-filmaron kiel"'kuniklofilmojn". Bieler iĝis ĉeĥoslovaka ŝtatano en 1967 kaj ano de la Studenta asocio de Ĉeĥoslovakio. En aŭgusto 1968, post la okupo de la lando fare de trupoj de la Varsovia pakto Bieler iris en Okcidentan Germanion.
La ĉeĥa eldono de Kaninchen tuj malpermesitis kiel ankaŭ la prezento de lia teatraĵo Zaza ĉe la praga nacia teatrejo. En 1969 li iĝis gastdocento ĉe la universitato en Teksaso kaj ricevis la Premion Andreas Gryphius. En 1971 li iĝis ŝtatano de la Federacia Respubliko de Germanio kaj en 1973 membro de la Bavaria Akademio. En 1977 oni aljuĝis al li la Premion Jakob Kaiser.
NGC 986A
NGC 986A (aliaj indikoj — PGC 9685, MCG -7-6-14A, ESO 299-6A, AM 0230-393, PGC 9686) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Bitche-Camp (stacidomo)
Bitche-Camp estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Bitche, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
17024 Costello
17024 Costello estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio).
San Carlos Yautepec
San Carlos Yautepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Carlos Yautepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 125.
Geografio
San Carlos Yautepec apartenas al la distrikto Yautepec al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9857 loĝantojn. El tiuj estis 4789 viroj kaj 5068 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2491.68 km². Ĝi havas limojn kun Santa María Ecatepec, Santa María Quiegolani, San Bartolo Yautepec, San Pedro Huamelula, Magdalena Tequisistlán, Nejapa de Madero, San Pedro Totolapa, Santa María Zoquitlán, San Pedro Mártir Quiechapa, San Juan Juquila Mixes, San Miguel Quetzaltepec kaj aliaj. La meza alteco estas 880 metroj super la marnivelo.
17024 Costello
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona aktoro Lou Costello (1906–1959), la burleska viro de la komika duopo Abbott kaj Costello.
San Carlos Yautepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4201 indiĝenoj. El tiuj 3349 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3349 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ossian
Ossian aŭ Kantoj de Ossian (Poems of Ossian; Osian estas angligo de la gaela nomo Oisín) estas la titolo de verko eldonita en 1760 de la skota poeto James Macpherson. Ĝi pretendas esti traduko de kolekto da poemoj verkitaj de la legenda irlanda poeto kaj batalanto Oisín, filo de la 3a jarcenta Fionn (aŭ Fingal) MacCumhail, protagonisto de la poemcikloj pri la Fianna-herooj. La versaĵoj estas sombraj, melankoliaj kaj kelkfoje bombastaj. Kiam ĝi unue aperis, la libro de Macpherson estis entuziasme akceptitaj en tuta Eŭropo kaj forte influis la romantikan movadon. Poste oni konstatis, ke Ossian estis (almenaŭ parte) libera imitaĵo de teksto originale verkita en la gaela (irlanda) lingvo. (Eldono de tiu teksto poste aperis en 1807.) En la originala gaela tradicio, Oisín kaj Niamh estas geherooj en rakonto de la Fionn-ciklo. Niamh estas bela virino, kiu amas Oisín, filo de Fionn MacCumhail, kaj de Sadhbh, kiu devenas de la Tuatha de Dannan, pramastroj de Irlando. Laŭ la antikva skribaĵo Acallamh na Senórach, Oisín travivis ĝis la alveno al Irlando de la sankta Patriko. La tradicio rakontas, ke li estis koncipita kiam lia patrino metamorfoziĝis en cervinon. (Pro tio, li nomiĝis Oisín, kiu signifas "cerveto".) Rakontoj pri Oisín kaj Niamh estas ankoraŭ parto de la gaela folkloro de Irlando kaj Skotlando. Iu stranga popola rakonto pri Ossian, nome, Oisean an Déidh na Féinne (“Ossian post la fenianoj”) estas konata en Skotlando, sed nekonata en Irlando.
Kvankam la verko Ossian ne plu estas rigardata kiel aŭtenta, ĝi almenaŭ atentigis la mondon pri la fakto, ke la gaela lingvo vere posedas antikvegajn kaj ege valorajn tradiciojn, kiuj inkludas epopeojn kaj poemciklojn kompareblajn kun la grekaj kaj latinaj klasikaĵoj.
Senkonsidere ĉu oni rigardu Macpherson kiel fraŭdulon aŭ kiel imagplenan kaj inventema poeto, iu eldonaĵo de la Skotgaela Literatura Societo (Comann Litreachas Gàidhlig na h-Alba), volumo 23, kiu aperis en la jaro 2015, provizas atestaĵon ke la publikigado de Ossian, maldirekte instigis la presadon de literaturo en la gaela lingvo. La koncerna libro estas Laoidhean Spioradail Dhùghaill Bhochanan (“La spiritaj himnoj de Dugald Buchanan”. Buchanan (1716-69) estis lernejestro en la graflando Perthshire (Skotlando), kiu ekde la jaro 1750 estis dungita de la eduka instanco SSPCK (“Skota societo por la antaŭenigo de kristana scio”). Post la malsukceso de la jakobista ribelo de 1745, la gaela lingvo kaj kulturo estis malpermesita, kaj malobeantoj devis suferi mortopunon. Oni postulis ke ĉiuj lernejoj en la nordskotlanda Altejo instruu nur en la angla lingvo. La gaela lingvo devis esti elradikita, kaj tiel la sendisciplinaj kaj ribelemaj gaeloj estus “civilizitaj”. Dugald Buchanan, respektita instruisto kaj renoma religia poeto troviĝis sin profunde influita post legado de skribaĵoj fare de anglaj puritanoj, kaj sekve komponis sian faman verkon Spiritaj himnoj, en altkvalita skotgaela lingvaĵo kiu parte respegulas la klasikan gaelan lingvon komunan al la bardoj de Irlando kaj Skotlando. En sia lernejo, li obeeme kaj diligente sekvis la postulojn de la SSPCK kaj de la regantaj aŭtoritatoj, nome, ke nur anglalingvo kaj protestanta religio estu instruataj al la infanoj. Tamen, ekster la klasoj, li gaeligis kelkan puritanan skribaĵon, kaj kunlaboris ĉe la preparo de la gaela Nova Testamento. Tiuj publikigaĵoj, precipe la NT, kaj la poste eldonita kompleta Biblio, iĝis gravaj faktoroj je la antaŭenigo de legkapablo en la gaela lingvo. Kiam Buchanan havis okazon legi Ossian, li estis profunde imponita, kaj supozante ke ĝi estis aŭtentika, li estis instigita reaprezi la valoron de la verajn tradiciojn kaj la riĉan kulturan heredaĵon de la gaeloj. Samtempe liaj mallarĝaj puritanaj konceptoj iĝis pli vastaj kaj liberaj kiam li trovis sin influita de la skota klerisma movado. Li skribis leteron al la kavaliro James Clerk, la ĉefa antikvaĵisto de la klerisma movado, proponante ke iu (supozeble Buchanan mem) vojaĝu al la insuloj kaj okcidenta marbordo de skotlando, kaj kolektu la komponaĵojn de la antikvaj kaj modernaj bardoj, en kiuj ekskluzive oni povus trovi la lingvon en pura formo. (Multe pli malfrue, nome, en la 19-a kaj 20-a jarcentoj), tiu tasko estis entreprenita le kolektantoj kiel Alexander Carmichael kaj la lordino Evelyn Stewart Murray. Poste, tiun materialo estis registrita kaj daŭrigita de la Skola de skotgaelaj studado kaj la Skotgaela Literatura Societo. Sekve, eble oni rajtas pretendi ke la efiko de la legado de Ossian sur Dugald Buchanan eventuale kondukis al la disponebleco de libroj presitaj en la gaela lingvo (kaj ne nur religia materialo), ekde la malfruaj jaroj de la 19-a jarcentoj, kaj al la apero de matura gaela literaturo en la 20-a kaj 21-a.
Fontoj: Laoidhean Spioradail Dhùghaill Bhochanan (“La spiritaj himnoj de Dugald Buchanan”), redaktoro: profesoro Donald Meek, eldonita de la Skotgaela Literatura Societo, volumo 23, Glasgovo, 2015
Historia fono
Kiel jam menciita, en 1760, Macpherson eldonis anglalingvan tekston, nome: Fragments of ancient poetry, collected in the Highlands of Scotland, and translated from the Gaelic or Erse language (‘Fragmentoj de antikva poezio, kolektita en la skota altejo, kaj tradukitaj el la gaela lingvo’). Pli malfrue en la sama jaro, li pretendis, ke li akiris pliajn manuskriptojn, kaj en 1761, li asertis, ke li trovis eposon pri la heroo Fingal, verkitan de la poeto Ossian (gaele: Oisín, Oisean). La nomo Fingal (gaele: Fionghall) signifas ‘blanka fremdulo’. Laŭ antaŭparolo de Macpherson, ĉar lia eldonisto asertis ke ne ekzistis merkato por tiaj verkoj, krom en la angla, ili devas esti angligitaj. Dum sekvantaj jaroj, Macpherson eldonis tiujn tradukojn, kulminante en 1765, je la kolekto La verkoj de Ossian. La plej fama el tiuj ossianaj poemoj estis Fingal, verkita en 1762. Kaj en Skotlando, kaj en Irlando, el kie devenas la gaela lingvo, la buŝaj tradicioj kaj la skribita literaturo de la popolo inkluzivas legendojn, poemojn, kantojn, proverbojn kaj aliajn aludojn al la rolantoj kaj herooj de la keltaj sagaoj, el kiuj multaj estas menciitaj en Ossian. Macpherson pretendis, ke la poemaro estis verkita de la poeto Ossian (skotgaele: Oisean, irlandgaele: Oisín), filo de la heroo Fionn mac Cumhaill, ofta protagonisto kaj en la irlanda kaj en la skota mitologio. Macpherson prezentis sian verkon kiel aıtentan kompilaĵon de tiaj tradicioj, iom kompareblan al la klasikaj epopeoj de aliaj nacioj. Preskaı ekde la tago de la unua eldono de la verko, la publiko akceptis ĝin kaj aklamo kaj febra entuziasmo. Ne mallonge poste, ŝajnis ke tuta Eŭropo – se ne la literatura mondo - fervoris pri Ossian. Finfine, oni asertis, ke la gaela etno posedas sian propran Iliadon, Odiseadon, sian Luziadon.
El ĉiuj admirantoj de la poemaro Ossian, eble la plej respektinda kaj kompetenta juĝisto de ĝia poezia valoro (kaj ignorante la demandon pri ĝi aŭtenteco) estis Petõfi Sandor, la renoma nacia poeto de Hungario. Petõfi eĉ verkis poemon kun la titolo Homero kaj Ossiano.  Jen la unua strofo de tiu versaĵo laŭ traduko fare de Kálman Kalocsay, eldonita en la libro Libero kaj amo – poemoj elektitaj, Libroeldonejo Corvina, 1970).
Iom post iom aperis versioj de la verko en ĉiuj el la literaturaj lingvoj de Eŭropo. Ĝi estis ege influhava en la evoluo de la romantika movado kaj la estiĝo de la tiel nomata kelticismo, t.e. entuziasmo pri ĉio kiu estis reala aı imaginita kelta. (Tio okazis malgraŭ la fakto, ke la romantikismo de Macpherson estas tute fremda al la gaela tradicio kaj karaktero). Pentristoj faris bildojn inspiritajn de la roluloj kaj okazaĵoj priskribitaj en Ossian. Komponistoj verkis muzikaĵojn laŭ temoj sugestitaj de la epopeo. Tiom granda estis la estimo de de la publiko al Macpherson, ke kiam li mortis, li estis enterigita en “Poets’ Corner” (angulo de la poetoj), inter la eminentaj poetoj en la abatejo Westminster en Londono, honoro aljuĝita nur al la plej elstaraj literaturaj eminentuloj de Britio. Tamen, oni baldaı komencis akuzi Macpherson pri fraŭdo kaj trompo. Nenie povis esti trovata aŭtenta gaela originalo de la epopeo. La verkisto respondis per aperigo de pretendita gaela teksto. Li asertis, ke li unue verkis ĝin en la skotgaela, sed devis publikigi ĝin en angla traduko, pro la fakto ke la eldonisto opiniis, ke neniu volus legi ĝin se ĝi estus presita en la gaela. Tiam – kaj eĉ ĝis la mezaj jardekoj de la 20-a jarcento – la gaela, lingvo de la aıtoroj de la antikvegaj manuskriptoj de Irlando, el kie evoluis la varianto de la gaela parolata en Skotlando - estis malestimata, kaj rigardata kiel barbara nur buŝa idiomo de maledukitaj kamparanoj. Tion asertis, en sia tempo, la fama leksikografo de la angla, doktoro Samuel Johnson, unu el la plej ferocaj kritikintoj de la verko kaj pretendoj de Macpherson. (Parenteze, Johnson sciis nenion pri la gaela lingvo). Tiuj, kiu akuzis Macpherson pri fraıdo supozeble preteratentis la antikvan kaj akceptitan literaturan konvencion atribui aŭtorecon al gravuloj aŭ fonto, kiu vere ne respondecis por la verko (ekzemple, kelkaj el la supozitaj epistoloj de Paılo, kaj la pretenditaj Sonetoj el la portugala de la angla poetino Elizabeth Barrett Browning.
Disputoj pri aŭtenteco
Ankoraŭ estis iom da disputo pri la aŭtenteco de la poemaro. En la jaro 1952, la poeto Ruaraidh Mac Thòmais, profesoro pri keltaj lingvoj ĉe la Universitato de Glasgovo kaj denaska gaelparolanto, konstatis, ke “Macpherson kolektis skotgaelajn baladojn, kaj dungis skribistojn por registri ĉiun tradician materialon kiuj estis buŝe konservitaj, samtempe ordigante ĉirilatajn manuscriptojn, sed ke li adaptis tiajn tradiciojn kune kun la originalaj rolantoj kaj ideoj, enkondukante multajn ideojn siajn”. Eble oni povas kompari tiun procedon kun la kompilado de la la verko La Kalevala fare de Elias Lömmrot el buŝa karelia kaj finna folkloro kaj mitologio, kaj rigardata kiel la nacia epopeo de Finnlando. Cetere, je la fino de la 18a jarcento, oni malkovris manuskripton (konata kiel la Glenmasan MS), kiuj enhavas tekston kiu estas versio de irlandgaela rakonto iom similan al unu el la poemoj de Macpherson.
Oni povas argumenti, ke verko regardita de kelkaj el la plej klerigitaj homoj en Eŭropo kiel grava literaturaĵo meritas respekton. Napoleono kaj Diderot tre admiris la verkon. Thomas Jefferson, la tria prezidanto de Usono opiniis, ke Ossian estis “la plej granda poeto, kiu iam ekzistis”. Li eĉ asertis,ke li intencis lerni la gaelan por povi legi la originalon. Inter la multaj verkistoj inspiritaj de Ossian estis Goethe, Johann Gottfried Herder, Byron, Hugo, kaj la skota romanisto Walter Scott.
Ossianaj tradicioj en Skotlando
Pro la peripetioj de Irlando, kaj ĝia ofte tragika historio, oni povas supozi ke multe da ĝiaj popolaj tradicioj estis forgesitaj, precipe pro la malapero de la gaela lingvo en la plej granda parto de la lando, post la tiel nomata Granda Malsato. Tamen, malgraŭ similaj afliktoj en la gaelaj regionoj de Skotlando, ossianaj legendoj, baladoj kaj proverboj estis konservitaj kaj buŝe transmititaj tra la generacioj. Feliĉe, fragmentoj de tiu mitologio, komuna al ambaı gaelaj nacioj estis sorge kolektitaj de iu skota eminentulo, nome John Francis Campbell, (gaele: Iain Òg Ìle) (1822-1885). Estis publikigita la tuta kolekto en pluraj eldonaĵoj kiuj enhavis la originalan materialon, plejofte kun tradukoj en la angla. Titoloj de la libroj inkluzivas: Popular Tales of the West Highlands (‘Popularaj rakontoj el la okcidenta altaĵo’, en kvar volumoj), Leabhar na Fèinne (‘Libro de la fenianoj’), kaj post la morto de Campbell, More West Highland Tales (‘Pli da rakontoj el la okcidenta altaĵo’), redaktita de J. G. McKay (MacAoidh) et al, en du volumoj. La eldonisto estis Alexander Gardner, Paisley kaj Londono.) La plimulto de la ossiana teksto troviĝas en Popular Tales of the West Highlands. Do, eĉ se originala gaela manuskripto de Ossian neniam ekzistis, abundas en Skotlando buŝa tradicio, el kiu Macpherson povis elĉerpi materialon por sia eposo. Alia grava skota kolektinto de folkloro pri Ossian kaj aliaj popolaj tradicioj estis Alexander Carmichael (gaele: Alasdair MacGhilleMhicheil), (1832-1912). La frukto de lia laboro estis eldonita sub la titolo Carmina Gadelica (gaele: Ortha nan Gàidheal), en kvin volumoj, inter la jaroj 1900 kaj 1954, kaj ofte represita. Kvankam la verko Ossian ne plu estas rigardata kiel aŭtenta, ĝi almenaŭ atentigis la mondon pri la fakto, ke la gaela lingvo vere posedas antikvegajn kaj ege valorajn tradiciojn, kiuj inkludas epopeojn kaj poemciklojn kompareblajn kun la grekaj kaj latinaj klasikaĵoj. Ekzemploj estas la Mitologia Ciklo, la Ulstera Ciklo, la Feniana Ciklo, kaj la Historia Ciklo. El la Ulstera Ciklo, la plej centra, kaj plej konata parto estas Táin Bó Cuailinge (‘Bestar-rabeksurso de Kulej’), kies protagonistoj estas Méabh, reĝino de Connacht, kaj ŝia kontraŭulo la heroo Cú Chulainn. Cú Chulainn estas subjekto de la unua kanto de Fingal en la poemo Ossian (“Cú Chullain sidis apud la muro de Tura…”).
Tradukoj de Ossian
(franca, germana,dana. sveda, itala, hispana, rusa, nederlanda, pola, ĉeĥa, hungara, latina)
Unu el la poemo estis tradukita en la francan, en 1762, kaj en 1777 aperis la tuta poemaro. En la germanaj ŝtatoj, Michael Denis faris la unuan plenan tradukon inter la jaroj 1768 kaj 1769. Tio inspiris la tiel nomatajn protonaciistajn poetojn Klopstock, kaj Goethe kies propra germana traduko de sufiĉe longa porcio de la verko de Macpherson (La kanto de Selma) estas dramece enkondukita en kulmina sceno de la verko La suferoj de la juna Werther (1774). Johann Gottfried Herder, kies influo sur Goethe estis profunda, kaj kiu verkis, en la fruaj tagoj de la movado Sturn und Drang eseon titolita Ekstrakto en korespondaĵo pri Ossian kaj la kantoj de antikvaj popoloj (1773), Kompletaj danaj tradukoj de Ossian estis faritaj en 1790, kaj svedaj versioj en 1794-1800. Itala pastro Melchiore Cesarotti italigis, kaj supozeble plibonigis la verkon, kiun li propagis, ne nur en Italio, sed ankaı en Vieno kaj Varsovio. Li versio estis precipe admirita de Napoleono. Ĝis la jaro 1800, Ossian estis tradukita en la hispanan kaj la rusan; en 1805 en la nederlandan; kaj en la polan, la ĉeĥan kaj la hungaran, inter 1827 kaj 1833. La hungaro János Arany reagis per sia verko Homer kaj Ossiano, kaj aliaj hungaraj verkistoj estis simile influitaj. Plie, publikigaĵo de la Alteja Societo de Londono, nome La poemoj de Ossian, enhavas latinan version de parto de la teksto. La opero Ossian ou Les bardes de La Sueur tute plenigis la Parizan Operejon kaj transformis lian karieron. Alia opero inspirita de Ossian estis Diarmid, Op 34, de la plej fama skota orkestra komponisto Hamish McCunn, prezentita la 23-an de Oktobro, 1897 en Londono. La poemaro de Macpherson influis la burĝonadon de la romantika muziko. Franz Schubert komponis Lieder por akompani multajn el la poemoj en Ossian. Felix Mendelssohn vizitis la Hebridajn Insulojn kaj komponis la Hebridan Uverturon, pli bone konata kiel Kaverno de Fingal. Lia amiko, la dana komponisto Niels Gade dediĉis sian unuan eldonitan komponaĵon, la koncertan uverturon Efterklange af Ossian (Eĥoj de Ossian), verkitan en 1840, je la sama temo. Pentristoj, kiuj prenis personojn kaj epizodojn el Ossian kiel temojn por siaj bildoj inkluzivis: Anne-Louis Girodet, Johann Peter Krafft, François Pascal Simon Gérard, Nicolai Abildgaard, Auguste Grasset, kaj Ingres.
Izotropa prema modulo
La izotropa prema modulo K de substanco priskribas ĝian reziston al izotropa kunpremo. Ĝi estas difinita kiel rilatumo de pligrandiĝo de la premo al relativa malpligrandiĝo de la volumeno:
kie P estas la premo;
Ĝia baza SIa unuo estas paskalo.
Kiel ekzemplo, supozu ke fera specimeno kun izotropa prema modulo 160 GPa malpligrandiĝis en volumeno per 0,5%. Ĉi tio postulas pligrandiĝon de la premo je 0,05×160 GPa = 8 GPa.
La inverso de la izotropa prema modulo estas kunpremebleco (ankaŭ ofte skribata \chi).
La aliaj moduloj kiuj priskribas la mekanikan reagon de materialo kiel rezultantan tension pro streĉo estas la modulo de Young kaj tonda modulo. Ili estas interligitaj kiel
kie E estas modulo de Young;
Por fluaĵo, nur la izotropa prema modulo estas signfa. Por neizotropa solido kiel ligno aŭ papero, ĉi tiuj tri moduloj ne enhavas sufiĉan informon por priskribi ĝian konduton, kaj oni devas uzi la plenan ĝeneraligitan leĝon de Hooke.