cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamnutrado
Daŭro
Se la patrino denove gravediĝas, ŝi povas plu mamnutri la antaŭan bebon, sen iu ajn risko por la novnaskoto. Kiam la nova bebo naskiĝos, ŝi povas ankaŭ mamnutri kune ambaŭ diversaĝajn gefilojn.
Multaj homoj ne konas bazajn informojn pri mamnutrado, ekzemple, ke la patrinan lakton oni povas frostigi por posta uzado, kompreneble post revarmigado. Aŭ ke la denseco kaj enhavo de la patrina lakto ne samas komence kaj meze de la mamsuĉado.
La sana novnaskito estu kiel eble plej frue, t.e. dum la unua horo post la naskiĝo, mamnutrata unuafoje. Poste beboj estu mamnutrataj laŭ propra volo.
Historio
Dum jarcentoj tiu estis la natura metodo nutri infanojn en ĉia lando. Ekde la mezepoko jam ekzistis kutimo en eŭropaj landoj mamnutri bebojn ne zorge de la vera patrino, sed de dungita mamnutristino; tio kompreneble okazis en riĉaj familioj, dum la dungita mamnutristino nutris samtempe ofte kaj sian propran infanon kaj la "adoptan", alifoje ne sian propran infanon. Dum la 20-a jarcento pli kaj pli, kaj paralele al la disvolvigo de komerco de artefaritaj porbebolaktoj, oni forlasis mamnutradon pro misinformoj, kiuj anoncis malpliboniĝon de la fizika kondiĉo au beleco de la patrino post mamnutrado. Meze de la dua duono de la 20-a jarcento kelkaj farmaciaj entreprenoj eĉ iniciatis kampanjojn en Afriko por instigi patrinojn forlasi mamnutradon; tio celis nuran vendadon de artefarita aŭ fabrikita lakto, kiu dekomence eĉ estis donacita kiel helpo kontraŭ malsato. Tio kaŭzis teruran infanmortecon, ĉar okazis epidemioj, ĉar artefarita lakto bezonas puran akvon, kio nur malfacile troveblas en Afriko.
Mamnutradpozicio
Tradicia pozicio por mamnutrado estas teni la kuŝantan bebon sur la brako. Ĉefe por novnaskitoj gravas, ke la bebo povas rigardi la vizaĝon de la patrino. Eblas subteni la brakon de la patrino per kuseno por ke malstreĉiĝu ŝiaj brak- kaj ŝultromuskoloj. Oni povas uzi plurajn kusenojn aŭ grandan specialan U-forman mamnutradkusenon. Ankaŭ brakapogiloj de seĝo povas helpi tiucele.
Aŭstraliaj Demokratoj
La Aŭstraliaj Demokratoj estis centra, liberala partio en Aŭstralio. La partio estis formita en 1977 el la Aŭstralio partio kaj la Nova Liberala Movado. Ĝi perdis dum la baloto de 2008 ĉiujn federalajn sidlokojn en la senato, kie ili havis siajn nurajn sidlokojn federale. La partio oficiale malaperis en 2015, kiam la Australian Electoral Commission forigis ĝin el siaj registroj pro neaktiveco.
Mamnutrado
Mamnutradpozicio
Ekzistas multaj aliaj mamnutradpozicioj. Oni povas mamnutri infanon sidante, kuŝante aŭ starante. Sidante eblas, ke la infano kuŝu piedojn direktitajn al la patrina dorso. Tiel eblas mamnutri samtempe du infanojn. Mamnutrante kuŝante ebligas kompletan malstreĉiĝon ĝis endormiĝon. Ŝanĝo de la pozicio dum la tago povas helpi bone vidi la mamon kaj malhelpi starantan lakton. Samcele oni kutime interŝanĝas la mamojn nutrante. Ĉu dum unu mamnutrado oni uzas nur unu aŭ ambaŭ mamojn dependas de kulturo aŭ individua deziro.
Aŭstraliaj Demokratoj
Ĝi estis tre populara en Adelaide, Suda Aŭstralio.
Mamnutrado
Publika mamnutrado
Publika mamnutrado estas sufiĉe vaste akceptita, almenaŭ en la eŭropa kulturregiono. Speciala mamzono, kiu povas esti malfermita ĉiuflanke ebligas mamnutradon sen troa senvestiĝo. La plej granda parto de la mamo estas tiam kaŝita aŭ de la kapo de la bebo aŭ de la vestaĵoj. La infano povas kuŝi sub la superaj vestaĵoj. Beboŝultrotuko ebligas tute nevideblan mamnutradon.
Aŭstraliaj Demokratoj
Dum la registaro de Bob Hawke kaj Paul Keating la Aŭstraliaj Demokratoj ofte havis politikojn pli maldekstrajn ol tiuj de la Aŭstralia Laborista Partio, kontraŭante la liberan merkaton.
Mamnutrado
Publika mamnutrado
En Usono publika mamnutrado ne estas ĉie akceptita. Post enketo de la American Dietic Association 57 % de la usonanoj malakceptas publikan mamnutradon. La germana ministerio pri eksterlandaj aferoj indikas, ke ne ekzistas leĝoj aŭ punoj pro publika mamnutrado, sed konsilas ne fari tion, "almenaŭ en restoracioj, trinkejoj kaj malpli liberalaj regionoj".
Altigo de la laktokvanto
Por pligrandigi la laktokvanton eblas:
Tradicie oni diras ke biertrinkado pligrandigas la laktoprodukton. Intertempe esploroj montris, ke malalta biertrinkado stimulas estiĝon de prolaktino, kiu estas la hormono, kiu administras la laktoprodukton. La efiko samas uzante senalkoholajn bierojn, kiel maltobiero. Ĉar la apetito de suĉinfanoj malpligrandiĝas kune kun pligrandiĝanta alkoholkonsumo de la patrino, maltobiero estas verŝajne la plej bona elekto. Pluraj esploroj montris, ke suĉinfanoj trinkis multe malpli da lakto, kiam la mamnutranta patrino konsumis alkoholaĵon.
Fenkolo, karvio kaj anizo povas pligrandigi la laktoproduktadon.
Eksteraj ligiloj
Ĝeneralaj informoj pri mamnutrado
(14854) 1989 SO1
(14854) 1989 SO1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
27108 Bryanhe
27108 Bryanhe estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi ŝajnas esti en orbita resonanco kun Tero : ĝi trakuras sian orbiton en praktike tri jaroj kaj duono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bryan Dawei He, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Williamsville High School East de East Amherst (Nov-Jorkio, Usono).
73637 Guneo
73637 Guneo estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas kun iomaklinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), sur unu el la  eksponitaj per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar kaj senditaj en la Observatorion de Leiden.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Guneo, greka batalinto el Kifo dum la troja milito.
Romantika naciismo
Romantika naciismo (ankaŭ organika naciismo, identec-naciismo) estas tiu formo de naciismo, ĉe kiu la ŝtato devenigas sian politikan legitimecon kiel organikan konsekvencon de la unueco de la regatoj. Tiu inkluzivas, depende de la specifa praktikmaniero, la lingvon, rason, etnon, kulturon, religion kaj kutimojn de la nacio laŭ ties praa senco: tiuj, kiuj naskiĝis ene de ĝia kulturo. Tiuspeca naciismo estiĝis kiel reago je dinastia aŭ imperia hegemonio, kiu konceptis la legitimecon de la ŝtato de supre malsupren, eliranta de monarko aŭ alia aŭtoritato-tenanto, kiu pravigis ĝian ekziston. Tia malsuprenradianta potenco eventuale estis devenigita de dio aŭ dioj (vd. la didevenan rajton de reĝoj kaj la mandaton de la ĉielo).
En la eŭropa historio, la romantika naciismo kulminis en 1848, kiam revolucia ondo disvastiĝis trans la kontinenton; multaj naciismaj revolucioj okazis en diversaj fragmentoplenaj regionoj (kiel Italio) aŭ multnaciaj ŝtatoj (kiel la Aŭstra imperio. Kvankam en la tuja postsekvo la revolucioj malvenkis kontraŭ reakciaj fortoj kaj la malnova ordo estis rapide restarigita, la multaj revolucioj prezentis la unuan paŝon al liberaligo kaj formado de modernaj nacio-ŝtatoj en granda parto de Eŭropo.
Nikolaj Rogdaev
Nikolaj Ignatieviĉ ROGDAEV (vera familinomo Muzil, 1880 – 1933) estis grava rusia anarki-komunisto.
Biografio
Muzil naskiĝis en 1880 en la vilaĝo Ŝilkino apud Klin, en familio de Aŭstrio-devenaj nobeloj. Li studis en reala lernejo kaj poste en Kostroma mekanika-teknika lernejo. Ekde la 1890-aj jaroj li partoprenis en revolucia movado. Li aliĝis al Rjazana grupo de social-revoluciistoj kaj havis kontaktojn kun social-demokratia rondeto. Ekde majo de 1900 li estis kaŝobservita de la cara polico. La 23-an de januaro 1901 li estis arestita pro konservo kaj disvastigo de kontraŭleĝaj social-revoluciaj propagandaĵoj kaj kondamnita al tri monatoj en malliberejo. 15.04.1901 liberigita kun kondiĉo de polica observo. En junio de 1901 Muzil fuĝis en Bulgarion.
En Bulgario li iĝis anarki-komunisto. Tie li komencis disvastigi anarkiistan propagandon kaj partoprenis en organizado de anarkiistaj grupoj en Sofio kaj Varna. Aparte aktive li laboris inter laboristoj kaj intelektuloj, enmigrintaj el Rusio. Pro eldono de broŝuro kontraŭ Bulgaria Social-Demokratia Partio, iĝis malamiko de bulgaraj social-demokratoj. La social-demokratoj akuzis lin ke li estas agento de Rusia registaro. En 1902-1903 en Ĝenevo la maldekstruloj kreis komisionon por enketo de tiu akuzaĵo, en kiu partoprenis V.M.Burcev kaj G.I.Gogelia. La komisiono prononcis Rogdaev senkulpa, sed la social-demokratoj ne ĉesis mordumi lin. Pro iliaj atakoj li ne plu povis sukcese labori en Bulgario kaj forlasis la landon. Li transloĝiĝis en Ĝenevon, kie aliĝis al anarki-komunista grupo Pano kaj Libero. Por publikaĵoj en grupa ĵuranlo kun sama nomo, li uzis pseŭdonomon Djadja Vanja (Oĉjo Ivanĉjo).
En decembro 1904 li reprezentis na Pano kaj Libero en Kunveno de Rusaj Anarki-Komunistoj en London. En marto 1905 kune kun sia edzino (O.I.Malickaja) kaj V.I.Zabreĵnev venis en Kievoj, kiu tiam apartenis al Rusio. Tie li aliĝis al eldongrupo de ĵurnalo "Nabat" («Набат», la Alarmsonorilo), kiun oni planis igi unuita organo de rusaj anarkiistoj. Krome, Nikolaj Rogdaev organizis Sud-Rusian Grupon de Anarki-Komunistoj en Kiev. Post komenco de arestoj 30.04.1905 li fuĝis (plej verŝajne, en Odeson). La presejo kaj tuta eldonkvanto de unua eldono de "Nabat" estis kaptita kaj detruita fare de polico.
En junio 1905 Rogdaev venis al Ekaterinoslav, kie organizis regulajn kunvenojn de laboristoj kaj rakontis pri anarkiismo. Liaj prelegoj havis grandan sukceson, kaj jam en julio tuta ĉelo de Social-Revolucia Partio iĝis anarkiistoj kaj nomis sin Ekaterinoslava Grupo de Laboristaj Anarki-Komunistoj.
En fino de septembro - komenco de oktobro 1905 ree translokiĝis el Ekaterinoslav al Ĝenevo kaj laboris en ĵurnalo Pano kaj Libero ĝis ĝia fermo en novembro 1905. En printempo de 1906 kreis novan Ĝenevan grupon de anarki-komunistoj La Ŝtormobirdo kaj aliĝis al eldonkolektivo de samnoma ĵurnalo. En tiu ĵurnalo li iĝis unu el plej gravaj ideologoj de Rusia anarki-komunista movado. En artikoloj de 1905-1907 Rogdaev malapogis la taktikon de regulaj eksproproj. Li subtenis nur grandaj eksproproj el ŝtataj kasoj kaj grandaj komercaj bankoj. Kontraŭ burĝoj li apogis taktikon de ekonomia teroro - bojkoto kaj saboto de kapitalistaj entreprenoj. Tiun taktikon li kontraŭstarigis kontraŭ social-demokratia taktiko de partopreno en laŭleĝa politiko kaj lobiado.
En fino de 1906 Nikolaj Rogdaev revenis al Ukrainio kaj jam en decembro estis arestita en Lucko. Post longa enketo li estis liberigita en majo de 1907 pro manko de konviktaĵoj. Tuj post liberiĝo revenis al Ĝenevo, laboris pri eldono de Ŝtormobirdo kaj aliĝis al novkreinta anarki-komunista grupo Nigra Flago. En aŭgusto de 1907, kiel reprezentanto de Ŝtormobirdo partoprenis en Internacia Anarkiista Kongreso en Amsterdamo (kun pseŭdonomo P.Orlovskij). Tie li donis prelegon Pri profesia movado en Rusio («О профессиональном движении в России»). En la prelego Rogdaev priskribis disvolviĝon de laborista movado kaj notis, ke eĉ antaŭ apero de anarkiistoj en Rusio laboristoj kaj kamparanoj uzis anarkiistajn metodojn - strikojn, ekonomian teroron, saboton, landokupadon ktp. Lia dua prelego dum la kongreso estis Pri diferaj fluoj en rusa anarkiismo («О различных течениях русского анархизма»). Kune kun Zabreĵnev li estis aŭtoro de la rezolucio Pri rilato al Rusa Revolucio, kiu iĝis universala rezolucio de la Kongreso. La rezolucio konstatis: "Urba kaj vilaĝa proletaro en Rusio ne estas kontenta pri la atingita kvanto de liberoj kaj postulas plenan ekonomian kaj politikan liberiĝon pere de rekta agado kaj anarkiistaj metodoj. La kvietiĝo de disvolvo de Rusa Revolucio estas portempa kaj sekvos nova revolucia eksplodo. La rezulto de Rusa Revolucio difinos estonton de tutmonda revolucia movado. La rezolucio rekomendas al proletoj de aliaj landoj apliki taktikon de saboto por defendo de Rusa Revolucio se iu registaro decidos sendi trupojn en Rusion aŭ alie helpi al carismo lukti kontraŭ la revolucio".
En aŭtuno de 1907 en eldonejo de Ŝtormobirdo Rogdaev eldonis kolekton de dokumentoj kaj rememoroj sub titolo de ''Almanako. Kolektaĵo pri historio de anarkiista movado en Rusio'' («Альманах. Сборник по истории анархического движения в России»). En septembro de 1907 li partoprenis en organizo de anarki-komunista grupo Internacio; krome, li aliĝis al Milita Interancia Grupo de Anarki-Komunistoj - la grupo, kreata por teror-laboro kaj amasa propagando en sudaj regionoj de Rusio. Li organizis aĉeton de armiloj por la grupo en London kaj ilian transporton al Rusio.
En fino de septembro 1907 kune kun grupo de S.M.Borisov, Rogdaev partoprenis en ekspropro de poŝto en Verĥnodniprovsk je 25.09.1907. Dum tiu ekspropro estis atingita pli ol 60 mil rubloj. Ekde oktobro li partoprenis en kontraŭleĝa propaganda kaj organiza agado en Ekaterinoslavo kaj apudaj urbetoj kaj vilaĝoj. Post detruo de Milita Internacia Grupo kaj aresto de plimulto de membroj, organizis amasan eskapon el Ekaterinoslava prizonejo. Grupo de Rogdaev eksplodigis bombon apud la prizono, sed pro manko de organizo ene de prizono la eskapo fiaskis kaj plimulto de malliberuloj estis mortpafitaj fare de gardistoj. Kiel venĝakto, Rogdaev organizis eksplodon en hotelo Astoria, kien devis veni guberniestro kaj aliaj gravaj ŝtatistoj. Post la terorakto li revenis en Ĝenevon.
Ekde julio de 1908 Nikolaj Rogdaev iĝis ĉefredaktisto de ĵurnalo La Ŝtormobirdo kaj retenis tiun postenon ĝis fermo de ĵurnalo en 1910. En aŭgusto 1908 li partoprenis en konferenco de rusaj anarki-komunistoj en Svisio kiel reprezentanto de Ekaterinoslava grupo kaj La Ŝtormobirdo. Rezulto de la konferenco estas kreo de Unio de rusaj anarki-komunistoj. En artikolo pri rezultoj de la konferenco en 13-a eldono de La Ŝtormobirdo (oktobro 1908) Rogdaev skribis: "Dum kvin jaroj de evoluo de la Movado evidentiĝis sengrundeco kaj malforteco de unuopaj ribeluloj kaj malgrandaj grupoj de anarkiistoj, disigitaj de amasa movado. Necesa estas kreado kaj ekzisto de amasa anarkiista organizaĵo kaj fortigo de agitado kaj propagando por disvastigo kaj idea profundigo de proleta movado". Poste Rogdaev agis akorde, disvastigante kontraŭleĝan propagandan literaturon kaj partoprenante en multaj anarkiistaj eldonoj de Svisio, Aŭstri-Hungario, Serbio, Grekio kaj Bulgario. En 1913 partoprenis en kreado de kamparana anarkiista organizo en ukrain-parolantaj regionoj de Rusio kaj Aŭstri-Hungario - la Federacia Unio de Liberaj Civitanoj («Федератівна спілка вільних громадян»).
Kiel reprezentanto de la Federacia Unio li partoprenis en Pariza kunveno de Federacio de Anarki-Komunistoj (FAK). Dum la kunveno la plej grava ideologo de FAK, A.A.Karelin, akuzis ke Rogdaev estas polica agento kaj dum multaj jaroj faris provokojn kontraŭ anarkiista movado. La akuzaĵoj de Karelin estis inicitaj de V.M.Burcev, kiu al tiu tempo iĝis konata "agent-ĉasisto" en anarkiista movado. Siavice, Rogdaev akuzis na Karelin je "jezuitismo", "demagogio", "diktatoremo", "intriga lukto por regpovo" kaj ankaŭ je propagando de religio kaj uzo de framasonaj ritualoj en la Federacio. Plimulto de FAK-anoj (kaj anoj de aliaj anarkiistaj organizaĵoj) prenis flankon de Rogdaev en tiu disputo kaj Karelin estis elpelita el Pariza sekcio de FAK. La konflikto inter du gravaj ideologoj, Karelin kaj Rogdaev, instigis egan diskuton en la anarkiista movado. Oni planis solvi ĝin en venonta anarkiista kongreso en aŭgusto 1914, sed la kongreso ne okazis pro komenco de Unua Mondmilito.
Rogdaev esti deleginto en Unua Unuiga Konferenco de eksterlimaj grupoj de rusaj anarki-komunistoj (London, 28.12.1913 - 01.01.1914). Dum la konferenco li asertis ke ideoj de anarki-sindikatismo venkis en multjaraj teoriaj kaj praktikaj diskutoj kaj proponis kreadon de komisiono por kreo de instruprogramo por anarkiistaj agitistoj. Aliĝis al Federacio de Eksterlimaj grupoj de rusaj anarki-komunistoj. En printempo de 1914 partoprenis en kreado de Federacia unio de anarki-komunistoj "Tero kaj Libero" (Федеративная спілка анархистов-коммунистов «Земля и Воля»), kiu propagandis inter Ukrainiaj laboristoj kaj kamparanoj en ukraina lingvo. En somero de sama jaro ree organizis eldonon de Nabat «Набат», konektiĝis kun Moskva kaj Varsovia anarkiistaj grupoj. Unua eldono de nova Nabat aperis en julio de sama jaro. En lia artikolo en Nabat #1, Rogdaev salutis mortigon de arkiduko Ferdinando.
La Unua Mondmilito, kiu komenciĝis en aŭgusto, rompis konektojn inter elmirgintoj kaj grupoj en Rusio kaj ledono de Nabat ne plu eblis. Rogdaev ekde komenco de la milito prenis kontraŭmilitisman pozicion kaj metis sloganon de kontraŭpartiotismo, haltigo de imperiisma milito per socia revolucio kaj kreado de anarkiista Laborista Internacio.
En printempo de 1915 Rogdaev provis rekrei la ĵurnalon kaj sukcesis krei eldonojn 2 ĝis 5. Proponis unuigi Nabat kun gazeto Laborista flago («Рабочее знамя»), sed redaktistoj de la lasta rifuzis unuigi la redaktgrupojn.
Ekde aŭtuno 1917 ĝis printempo 1918 estis sekretario de Anarkiista Federacio de Kronŝtadt. En marto de 1918 la grupo deklaris proteston kontraŭ aliĝo de kelkaj anarki-komunistoj (A.A.Karelin, A.J.Ge kaj aliaj) al Tutrusia Centrala Plenumkomitato (la plej ĉefa bolŝevika regista strukturo inter 1917 kaj 1937). En 1917-1921 partoprenis plejparte en literatura kaj ĵurnalista laboro, vizitis Uralon, Volgan regionon, Tambovan gubernion. Tiatempe kredis je kunlaboro de anarkiistoj kun Soveta registaro. En februaro 1919 N.I.Maĥno invitis na Rogadaev veni al Guljaj-Polje por redaktado de ribelula gazeto, sed Rogdaev rifuzis (plej probable, pro persona malamikemo kun V.Volin, kiu subtenis akuzaĵojn de Karelin en 1913).
En decembro 1919 partoprenis en konferenco de Moskva anarkiista unio. En 1919-1920 estis oficisto de soveta registaro en Samaro. En 1920 Lenin mem invitis na Rogadaev en Moskvon por posteno en stabo de Okcidenta fronto. Ekde 1920 partoprenis en soveta propagando en Turkestano (historia regiono, al kiuj apartenas partoj de nuna Kazaĥio, Turkmenio, Taĝikio, Uzbekio, Afganio, Irano kaj Ĉinio). En 1921 laboris en Tiflis (nuna Tbilisi).
Post subpremo de Kronŝtadta ribelo en 1921 ĉesis subteni Sovetan registaron. En 1923 aliĝis al Tut-Rusia komitato por memorigo de Petro Kropotkin kreita fare de A.A.Borovoj. Laboris en la muzeo de Kropotkin, administris ekonomion de la komitato. En somero de 1927 provis instigi la kampanjon por protekto de Sacco kaj Vanzetti, kiujn Usona registaro kondamnis por mortigo. Grupo de V.V.Barmaŝ sendis telegramojn kun protestoj kontraŭ la kondamno kaj planis organizi mitingon kontraŭ mordumo de laboristaj aktivuloj en kapitalismaj landoj. Samtempe, oni planis uzi la mitingon por anarkiisma propagando kaj N.Rogdaev konsentis fari oracion. Sed Moskva registaro malpermesis la mitingon.
En januaro de 1928 Nikolaj Rogdaev subtenis lukton de Borovoj kontraŭ anarki-mistikistoj. La lastaj, kune kun vidvino de Petro Kropotkin, S.G.Kropotkina, renaskigis akuzaĵojn de Karelin kaj Burcev de 1913-1914-aj jaroj kaj postulis lian elpelon el la komitato. La konflikto inter anarki-komunistoj kaj anarki-mistikistoj kondukis al eliro de plimulto de anarkiistoj el la komitato kaj la muzeo je 25.03.1928. En la sama tago Rogdaev instigis kolektan peticion Al anarkiistoj! («К анархистам!»), kiu akuzis la anarki-mistikistojn je kunlaboro kun la registaro por ataki rusiajn anarkiistojn.
Je tiu tempo Rogdaev estis plejparte solidara kun ĵurnalo Ago de Laboro («Дело Труда», eldono de grupo de Arŝinov-Maĥno kaj la platformistoj) kaj aliĝis al kontraŭleĝa grupo de plej oldaj anarkiistoj. En majo de 1929 tiu grupo estas malkovrita kaj ĉiuj membroj arestitaj. En 1930 Rogdaev estis kondamnita por tri jaroj en politika malliberejo en Suzdal. En la prizono Rogdaev ege malsaniĝis. Post liberigo en 1932 aŭ 1933 li estis elsendita al Taŝkent kaj tie mortis pro malsano.
Zamora azeno
La Zamora azeno estas speco de azeno, kiu devenas de la provincoj Zamoro kaj Leono en Hispanio. Ili estas relative grandaj kaj fortaj, atingas "postkolan alton" (tio estas la distanco inter la grundo kaj la postkolo) de 1,45 m kaj pezon ĝis 400 kg. Ili havas ruĝbrunan ĝis nigran felon, helan buŝon kaj ventron kaj helajn ringojn ĉirkaŭ la okuloj. Ili atingas aĝon ĝis 50 jaroj.
Tiuj bestoj estas ĝis nun uzataj en agrikulturo, i.a. por tiri plugilojn kaj porti grandajn ŝarĝojn. Sed pro moderniĝo per maŝinoj ilia kvanto malpliiĝis draste. Nun ankoraŭ mil ekzempleroj ekzistas. Oni klopodas bremsi tiun tendencon.
Nova laboro por la azenoj estas zorgado pri bestohelpita terapio de handikapuloj.
Kevin De Bruyne
estas belgia futbalisto. Li naskiĝis en Drongen, antaŭurbo de Gento, do nun estas -jara. Ekde 2015 li membras en la unua vira teamo de la klubo Manchester City, post jam antaŭa profesia kariero ekde 2008.
Krome ekde la jaro 2010 li estas membro de la vira belga nacia teamo de futbalo, post kaj samtempe al jaroj inter 2008 kaj 2011 en la nacia teamo de sub-18- ĝis sub-21-jaruloj. Kadre de la nacia teamo li partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2014, 2018 kaj 2022 kaj same en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kaj 2020 (prokrastita al 2021). Matĉe li en la aperoj en la nacia teamo kutime rekoneblas per la numero "7".
Novachord
La Novachord estas ofte konsiderata la unua komerca polifonia sintezilo de la mondo. Ĝi estas tute elektronika, enhavas multajn cirkviton kaj kontrolelementojn trovitajn en moderaj sinteziloj, kaj uzas subtrahan sintezon por generi tonojn, estis desegnita de John M. Hanert, Laurens Hammond kaj C. N. Williams, kaj estis fabrikita de la kompanio Hammond. Nur 1,069 Novachord estis konstrulaj dum periodo el 1939 ĝis 1942. Ĝi estis unu el la tre malmultaj elektronikaj produktoj fabrikitaj de Hammond kiu ne celis imiti la sonon de orgeno.
San Mauro Forte
San Mauro Forte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Accettura, Craco, Ferrandina, Garaguso, Oliveto Lucano, Salandra kaj Stigliano.
Benoist Apparu
Benoist Apparu (naskiĝi la en Tuluzo (Haute-Garonne) estas franca politikisto. Li estis delegita ministro, komisiita pri loĝado de la  ĝis la, post estinta subministro. Li estas urbestro de Chalons-en-Champagne ekde la 5-a de aprilo 2014.
Politika supreniro
Li ekaktivis politike en 1989 en RPR kiel delegito de la junuloj RPR de la distrikto de Alain Juppé en la 18-a arondismento de Parizo poste li fariĝis nacia prezidanto de la junuloj RPR de 1994 ĝis 1996 kaj fariĝis parlamenta asistanto de Bruno Bourg-Broc.
Li estis elektita en marto 2001, vicurbestron de Châlons-en-Champagne komisiitan pri junularo kaj komunikado poste pri daŭriva evoluigo kaj vivmedio ekde marto 2008 sekve de la reelekto de Bruno Bourg-Broc. En aprilo 2008, li estis ankaŭ elektita vicprezidanto de la aglomera komunumaro delegita pri medio kaj daŭriva evoluigo. En 2002, li fariĝis asistantarestro de la ministro delegita pri lerneja instruado poste ppri kunlaborado Xavier Darcos. Inter 2005 kaj 2007, li estis konsilanto poste vicdirektoro de la asistantaro de la ministro delegita pri socia kunrilateco, Catherine Vautrin.
Li kandidatiĝis en la deputitaj balotoj de 2007 kun kiel anstataŭanto Bruno Bourg-Broc, kaj venkis en la 4-a distrikto de Marne en la dua balotvico, per 59 % de la voĉoj. Li estis unu el la francaj politikistoj, kiuj uzis telefonajn aŭtomatojn al siaj balotantoj : proksimume 20,000 preregistritaj vokoj estis faritaj al individuoj por sentivigi ilin pri sia kandidatiĝo. En la parlamenta periodo 2007-2012, li estis raportanto por la leĝo LRU pri aŭtonomeco de la universitatoj de 2007.
En la registaro
La, li eniris la duan registaron de François Fillon kiel subministro komisiita pri loĝado kaj urboplanado, ĉe Jean-Louis Borloo, ŝtatministro, ministro pri ekologio, energio, daŭriva evoluigo kaj maro, komisiita pri verdaj teknologioj kaj traktadoj pri klimato. Li restis je la sama posteni en la 3-a registaro de François Fillon ĝis la 22-a de februaro 2012, eĉ se urboplanado malaperis el lia titolo. Je tiu dato, li fariĝis ministro delegita pri loĝado. Tiu promocio klariĝis per la demisio de sia supera ministro, Nathalie Kosciusko-Morizet, nomumita proparolanto de la kampanjo de Nicolas Sarkozy, kaj la alligo de la daŭriva evoluigo rekte al la ĉefministro.
Gelto
Gelto estas specifa formo de natura akvejo en Saharo. Ĉikaze temas pri akvoplenigita natura cisterno en roka formo aŭ pri relative rapide vaporiĝanta pli granda lageto en cetere sekega uedo, kiu formiĝas post pluvado. La konstante plenigitaj geltoj, kiel Gelto d'Archei en Ĉado, estiĝas plej ofte el grundakvo, kiu atingas surfacon el la ĉirkaŭsituanta malalt-ebenaĵo, tiel ĝi ĉiam postpleniĝas kaj formas daŭre akvoplenigitajn basenojn. Ĉe la akvo abundas nombro de specioj kaj en tiu vivantaj bestoj.
Benoist Apparu
En la registaro
En februaro 2011, li deklaris ĉe radio RMC voli faciligi « la konstruon de moskeoj » inkluzive kun helpo de la ŝtato, post modifo de la leĝo de 1905. Li tiam precizigis :. Samjare 2011, li eniris la influklubon Le Siècle.
Opozicia deputito
La, li demisiis de la Regiona Konsilio de Ĉampanjo-Ardenoj por konformi al la leĝo pri nekumulo de mandatoj. Li preferis konservi sian mandato de vicurbestro kiun li taksas.
Kandidato kiel listokapo en la municipaj balotoj de marto 2014 en Châlons-en-Champagne, la eliranta urbestro Bruno Bourg-Broc, de kiu Benoist Apparu estis vicurbestro, ne rekandidatiĝis ; li venkis en la dua balotvico fronte al la socialista kandidato kaj al la nacifrontista per 46,49 % de la voĉoj.
Politikaj pozicioj
Benoist Apparu estas inter la proksimuloj de la urbestro de Bordeaux Alain Juppé kaj deklaras apartenon al. Pri edukado, Benoist Apparu favoras restrukturadon de la tuto de la eduka sistemo, propononate por ekzemplo fandiĝon de la unuagradajn lernejojn kun la kolegioj.
La, li sciigis ke li voĉdonos favore al la leĝprojekto stariganta la geedziĝon por ĉiuj, kio faris de li, post Franck Riester, la 2-a deputito UMP favora al la geedziĝo de samseksuloj. Ili estis la du solaj deputitoj de ilia frakcio, kiuj voĉdonis favore al la teksto en la 1-a kaj en 2-a ekzameno,.
Cornițel
Cornițel [kornicel] (hungare: Báródsomos) estas vilaĝo en Rumanio 55 km oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 652 loĝantojn (rumanoj), en 1992 631. Ĝi estis unue menciita skribe en 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Borod.
Komunumaro Altenglan
La komunumaro Altenglan - germane Verbandsgemeinde Altenglan - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Altenglan. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
La 1-an de januaro 2018 la membraj komunumoj kun tiuj de la najbara komunumaro Kusel unuiĝos al nova komunumaro Kusel-Altenglan.
Veterverto
Veterverto (angle: Weathertop, sindarine: Amon Sûl) estas monto en Mez-Tero, la fikcia universo kreita de J.R.R. Tolkien. Ĝi troviĝas oriente de Brio. Sur ĝi en la Dua Epoko Elendilo konstruis gvatturon, en kiu troviĝis unu el palantiroj. En la jaro 1409 de la Tria Erao la turo estis detruita kaj post ĝi restis nur ŝtona krono.
Lista gór i wzgórz Śródziemia
Domokos Derzsy
DERZSY Domokos (derĵi domokoŝ) estis hungara bestokuracisto, mikrobiologo. Li naskiĝis en Felsőboldogfalva la 8-an de decembro 1914 kaj mortis en Budapeŝto la 5-a de aŭgusto 1975.
Biografio
Derzsy maturiĝis en Sárospatak en 1933 kaj finis la universitaton en Budapeŝto en 1939, fine li doktoriĝis en 1940. En 1941 oni nomumis lin al la Instituto de Bestsanafero en Koloĵvaro, kaj de tie en 1944 li venis Budapeŝton al la Landa Bestsanafera Instituto, pli poste al Békéscsaba. En 1950 li iĝis scienca kunlaboranto de la Bestkuracscienca Instituto de la Hungara Scienca Akademio, ekde 1957 ĝia scienca sekciestro. Ekde 1967 li estis ĝis sia morto la direktoro de la instituto. Li kandidatiĝis en 1961, doktoriĝis en 1974 antaŭ la Akademio. Li edziĝis en 1941, lia edzino naskis du filojn en 1942 kaj 1944.
Großobringen
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Großobringen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordkreis Weimar, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Berlstedt.
Norda larĝbuŝa rinocero
Nun la specio estas konsiderata Draste Endanĝerita aŭ eĉ Formortinta en naturo. La nombro de individuoj forte malgrandiĝis pro ŝtelĉasado. Ili estis ĉasitaj pro siaj kornoj, konsiderataj sanigaj. De la 20-a de marto 2018, kun la morto de la lasta virseksa individuo, restas nur du individuoj.
3673 Levy
3673 Levy estas malgranda duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la kanada astronomo David H. Levy.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la per ekzameno de ĝia luma kurbo fare de D. Pray, P. Pravec, P. Kusnirak, kaj R. Stephens, anoncita la 12-an de decembro 2007.
Ĝi havas 1,73 ± 0.19 km de diametro kaj orbitas kun periodo de ĉirkaŭ 21,6 horoj (0,9 tago) je distanco taksata al 13 km de la centra korpo. Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Verda stelo
La verda stelo estas la plej simpla Esperanto-simbolo komune uzata ekzemple kiel broĉo aŭ gluebla aŭtoŝildo. La verdo simbolas la esperon, la kvin pintoj la kvin (laŭ tradicia kalkulo) kontinentojn. La verda stelo videblas sur la Esperanto-flago. Krome tia stelo aperas en la flago kaj blazono de Senegalo de 1960/1965 kaj la konturo de kvinpinta verda stelo sur ruĝa fono aperas en la Flago de Maroko.
Historio
Zamenhof, en 1911 demandite pri la deveno de la verda stelo, respondis ke li ne plu certe scias. La koloro estis proponita de A. Richard Henry Geoghegan el Irlando. Li poste klarigis al Zamenhof, ke ĝi estas la koloro de Irlando, dum Zamenhof pensis pri la koloro de espero. La kvinpintan stelon uzis kiel unua De Beaufront por la kovrilo de Eesperanto-gramatika libro. Jam en 1893 De Beaufront konsilis uzi verdan koloron kaj la stelon por “entute ĉio, kio tuŝas nian aferon”. Du jarojn poste la movado akceptis ĝin. Ĉar la fono estis verda, la stelo havis ofte oran koloron kaj verdiĝis verŝajne nur en 1904.
Komence la signo estis nur sur papero (presaĵoj, leterpapero, ktp.). En tiu jaro en La Esperantisto kelkfoje aperis proponoj kaj cititaj faktoj pri tio ke jam ekzistis vizitkartoj aŭ kovertoj kun surpreso Esperantisto aŭ Esperanto, kiam estiĝis propono ke ĉiu esperantisto portu ian signon. La unua, kiu ĵetis la ideon pri internacia komuna signo esperantista, estis B. G. Jonson el Östersund en 1892.
En 1893 aperis proponoj pri breloko portata sur la ĉeneto de poŝhorloĝo, apud la nazumo, ktp. Louis de Beaufront konsilas ke ''entute ĉio, kiu tuŝas nian aferon, havu verdan koloron kaj portu supre stelon. En tia maniero la verda koloro kun stelo (du simboloj de espero, esperanto) fariĝos la konstanta ekstera signo de nia afero kaj oni ĉiam tuj rekonos ĉion kio apartenas al ĝi''. Louis de Beaufront do estas la iniciatinto de la verda Esperanto-stelo, kvankam tiu mencio ne klarigas, ĉu jam temis pri kvinpinta stelo aŭ ne (supozeble jes).
Brno
Brno (Brünn, Bruna, Esperanto hezitas inter Brno, Bruno kaj Brunno ) estas la dua plej granda urbo de Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi estas la historia ĉefurbo kaj plej granda urbo de Moravio, hodiaŭ funkcianta kiel statuta urbo kaj administra centro de la Sudmoravia regiono.
La urbo situas ĉe la kunfluejo de riveroj Svratka kaj Svitava, en la sudoriento de Ĉeĥio.
Kiel distrikto Brno-urbo apartenas Brno, flanke de Plzeň kaj Ostrava, al la tri urbaj distriktoj de Ĉeĥio.
Etimologio
La nomo Brno devenas de la kelta lingvo parolata en la regiono antaŭ la alveno de slavaj kaj ĝermanaj popoloj. Ĝi estas parenca al la keltaj vortoj por monto, ekzemple al la kimra vorto bryn. Alia teorio diras, ke brn estas malnova ĉeĥa vorto por koto.
Historio
Brno fondiĝis en 1243. La regiono estis enloĝata jam ekde ŝtonepoko. Inter la jaroj 1021 kaj 1034 estis fondita burgo Brno. Inter 1231 kaj 1237 kvar komunumoj kuniĝis en unu urbon, kiu retenis tiun nomon. Ekde 1349 la urbo estis daŭra rezidejo de markgrafoj de Moravio, dum episkopejo restis en la urbo Olomouc - la plej granda moravia rivalo de Brno. En 1399 estis en Brno 999 domoj, en kiuj loĝis 8 400 loĝantoj.
En 1641 Brno fariĝis ĉefurbo de Moravio, en 1645 ĝi sukcese rezistis al sveda sieĝado (travivis ĝin tamen nur 4 500 loĝantoj), savis tiel de sveda atako la aŭstri-hungarian ĉefurbon Vienon kaj tiel konfirmis sian pozicion de moravia ĉefurbo.
En 1805 apud proksima urbo Slavkov (Austerlitz) okazis granda batalo de tri imperiestroj (Napoleono kontraŭ la aŭstra imperiestro kaj la rusa caro). Jare 1839 venis en la urbon fervojo, konektanta ĝin kun la tiama ĉefurbo Vieno. En 1865 aŭgustena monaĥo Johann Gregor Mendel formulis sian teorion pri genetika heredo. Ekde 1881 laboris en Brno mondfama komponisto Leoš Janáček. Viktor Kaplan fabrikis sian unuan turbinon en 1914. En 1919 fondiĝis la Masaryk-Universitato.
Pri la historio de Brno konserviĝis ankaŭ multaj legendoj. Al la plej konataj apartenas la legendoj pri La rado de Brno, La drako de Brno kaj Kiel Brno saviĝis de svedoj.
Naturo kaj turismaj allogaĵoj
Sude de la urbo eniras la rivero Svitava en la riveron Svratka. Artefarita digolago ĉe Svratka nordokcidente de la urbo servas kiel rezervujo de akvo kaj ŝatata ripozejo de la loĝantaro. En proksimeco troviĝas same ŝatata zoologia ĝardeno kaj burgo Veveří.
En la urbo realiĝas ĉiujare internaciaj foiroj, en la ĉirkaŭo ankaŭ motorciklaj konkursoj kiel parto de la mondĉampionado (Masaryk-aŭtodromo).
En majo okazas en Brno festivalo Brno - urbo meze de Eŭropo.
Katedralo Sanktaj Petro kaj Paŭlo
Origine romanika baziliko sur la altaĵo Petrov (Petromonto), rekonstruita en la stilo gotika. Lime de la 19-a kaj 20-a jarcentoj estis faritaj novgotikaj adaptaĵoj. Krom la barokaj internoj estas publike alireblaj ambaŭ turoj kaj kripto. La katedralo kune kun la burgo Špilberk kreas karakterizan silueton de la urbo. El la altaĵo Petrov oni povas ire atingi la suprajn terasojn de la kapucenaj ĝardenoj kaj la Denis-parkon.
Burgo Špilberk (1234), kiu estis uzata kiel ŝtata karcero (1621-1858, poste ankaŭ de la nazioj)
Reĝa burgo el la 13-a jarcento, rekonstruita en la 17-a kaj 18-a jarcentoj al baroka citadelo, iam la plej fama malliberejo en la tuta habsburga monarkio, nomata „prizono de nacioj“. Sidejo de Muzeo de la urbo Brunno kun konstantaj ekspozicioj pri la historio de la burgo kaj de la urbo. Por publiko alireblaj estas ankaŭ kazematoj, malhelaj ejoj en la fortreso, kiuj origine servis kiel kaŝejo por soldatoj, poste kiel prizono por la plej gravaj krimuloj. La burgon ĉirkaŭas vasta parko kun pluraj monumentoj kaj elvidejo al la urbo.
Kapucena kripto
Baroka kripto troviĝas en la subterejo de la kirko de kapucena monaĥejo kaj estas publike alirebla. La kripto servis ekde la mezo de la 17-a jarcento kiel sepultejo de membroj de la kapucena ordeno, de ĝiaj mecenatoj kaj aliaj signifaj personoj inkluzive de la fama estro de panduroj, barono Trenck. Unika sistemo de la cirkulado de aero ebligas mumiigon de la libere kuŝigitaj korpoj de la mortintoj.
Malnov-brunna monaĥejo kaj templo de la ĉieliro de Sankta Maria
Origine ĝi servis kiel monaĥinejo de Cistercianoj, fondita en la j. 1313 fare de la reĝino Eliška Rejčka (Elizabeta Riĥenza). En 1783 ĝi fariĝis posedaĵo de Aŭgustenanoj. Unu el la abatoj de la ordeno estis ankaŭ Johann Gregor Mendel, la fondinto de genetiko. La specifa gotika templo de la ĉieliro de Sankta Maria en 1987 ricevis de la papo Johano Paŭlo la Dua la titolon „basilica minor“. La baziliko estas la plej suda brika gotika edifico en Eŭropo. La baziliko estas ankaŭ fama pro sia nigra madono
Gotika preĝejo de sankta Jakobo kaj templo de Sankta Jakobo
Ĝi apartenas al plej valoraj monumentoj de malfrua gotiko en Ĉeĥio el la limo de la 14-a kaj 15-a jarcentoj. La turo de la templo, alta 92 m, havas tipan sveltan piramidforman pinton. Interne troviĝas la tombo de Louis Raduit de Souches, komandanto de la sukcesa defendantaro de la urbo kontraŭ la sveda sieĝado en la Tridekjara milito. En la subterejo estis malkovrita vasta ostejo.
Templo de Sankta Tomaso
Origine konsistaĵo de Aŭgustenana monaĥejo, fondita fare de moravia margrafo Johano Henriko, frato de la imperiestro Karolo la Kvara, meze de la 14-a jarcento. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj la tuta komplekso estis rekonstruita en baroka stilo. En la templo troviĝas kopio de tabul-bildo de Nigra Sankta Maria, protektantino de la urbo; la originalo troviĝas sur la arĝenta altaro en la malnov-brunna baziliko.
Ruĝa kirko
La novgotika protestanta kirko de J. A. Komenský (Komenio) apartenas al la dominantoj de la brunna rond-avenuo. Ĝi estis konstruita en 1863-1865 laŭ la projekto de Heinrich Ferstel, aŭtoro de Vota kirko en Vieno, estante la unua granda nekatolika preĝejo en tiu ĉi regiono de Eŭropo. Ĝia nomo devenas de la koloro de la krudbrika masonaĵo.
Malnova urbodomo kun portalo de Antonín Pilgram
La plej malnova nereligia edifico en Brunno kun diversaj arkitekturaj stiloj. Ekde la komenco de la 14-a jarcento ĝis 1935 ĝi estis sidejo de la urba administrantaro. La ŝtona portalo de la urbodoma turo kun la fama kurba pinta tureto (fialo), konstruero kolorigita per legendoj, estas verko de Anton Pilgram. En la trapasejo sub la turo pendas la famaj brunnaj drako kaj rado. El la renesanca galerio de la turo proponas sin impresa elvido al la urbo.
Nova urbdomo
Iama dominikana monaĥejo ekde sia ekesto en la 13-a jarcento servis al bezonoj de nobelara reprezentado kaj al kunsidoj de la landaj deputitaro kaj tribunaloj. En la 18-a jarcento la tuta komplekso estis rekonstruita en baroka stilo. Nuntempe la Nova urbodomo estas sidejo de la urbestro kaj de la urba reprezentantaro. Vidindaj estas precipe la mezepoka klostro, historiaj portaloj kaj reprezentaj salonegoj.
Lasta restanta urba pordego en la direkto de Měnín
La unusola ĝisnuna urba pordejo de la mezepoka murega sistemo. Unuafoje ĝi estis skribe menciita en 1293. Ĝia turo estis origine je unu etaĝo pli alta. En la objekto, konstruita en la dua duono de la 16-a jarcento, okazas ekspozicioj de la urba muzeo.
Placo de Libereco, la ĉefa placo en la urbocentro
La centra urba placo iam estis nomata Malsupra placo kaj en la mezepoko ĝin ĉirkaŭis domoj de notindaj brunnaj urbanoj kaj moraviaj nobeloj. Ĝia dominanto estas baroka pesta kolono kun statuoj de sanktuloj el 1679. Vidindaj estas ankaŭ belega renesanca palaco - La Domo de la Sinjoroj de Lipá – kun arkada korto - kaj la novrenesanca Klein-palaco.
Legoma placo kun fontano Parnaso de Johann Bernhard Fischer von Erlach
En ĉi tiu loko jam jarcentojn okazas ĉiutagaj foiroj, kie oni povas aĉeti legomojn, fruktojn, florojn k.s. Ornamas ĝin baroka fontano Parnaso el 1690-1695. Ĝi prezentas kavernon el naturaj ŝtonoj, kiun ornamas alegoriaj figuroj, simboloj de antikvaj imperioj - Babilonio, Persio kaj Helenio. La akvon en ĝin kondukis la plej malnova ligna akvodukto el la rivero Svratka.
Industrio kaj institucioj
Brno estas konata per sia industrio, kiu foje abundis tiom, ke oni kromnomis la urbon per epiteto la aŭstria/ĉeĥa/moravia Manĉestro. Oni produktadis ĉasfusilojn, skribmaŝinojn, tekstilajn maŝinojn, lagrojn, traktorojn k.a.
Brno estas grava centro de klerigado en Ĉeĥio. Troviĝas en ĝi sume 26 fakultatoj de 6 ŝtataj universitatoj: Krome ekzistas ankoraŭ kvar privataj universitatoj.
En Brno troviĝas ankaŭ multaj mezlernejoj kaj metilernejoj, ekzemple:
De konataj teatroj menciindas ekzemple: Novrenesanca edifico laŭ projekto de la fama aŭtora duopo de vienaj arkitektoj Ferdinad Fellner jr. kaj Hermann Hellner. La 14-an de novembro 1882 ĝi estiĝis la unua teatra edifico en Eŭropo, kie por lumigado estis uzataj elektraj ampoloj de Edison, nomataj „Edison-lampoj“. La plej malnova teatra edifico en la centra Eŭropo. La angula domo ĉe Legoma foirejo estis konstruita komence de la 17-a jarcento, rekonstruita al taverno, kie kunvenadis migrantaj teatro-trupoj. La urbo uzadis la domon por societaj aranĝoj kaj teatro-prezentaĵoj. En 1767 tie unuafoje okazis teatro-prezentado en la ĉeĥa lingvo kaj koncertis la dekunujara W. A. Mozart. Nuntempe la objekton uzas Nacia teatro en Brunno.
Inter muzeoj elstaras la Moravia landa muzeo, Mendel-muzeo, Teĥnika muzeo kaj Anthropos. Krome troviĝas en Brno ankaŭ la Moravia galerio kaj la Moravia landa biblioteko. Stelobservejo kaj planetario Brno estas publik-utila organizo de la urbo Brno, kies historio atingas reen al la 1950-aj jaroj; tiu kultur-kleriga institucio, kiu kunigas stelobservejon kaj planetarion havas sidejon en parko sur monteto nomata "Bovina monto" (Kraví hora) nordokcidente de la urboparto Brno-centro en alto 318 m super la maro.
La Muzeo de Romaa Kulturo (Muzeum romské kultury en la ĉeĥa lingvo) estas instituto dediĉita al la historio kaj kulturo de la romaa popolo (Ciganoj). Ĝi estas la nura muzeo de ĉi tiu speco kaj skalo en Eŭropo kaj tutmonde.
La urbo estas sidejo de kelkaj supraj ĉeĥiaj institucioj, kiel la Konstitucia kortumo, la Supera kortumo kaj la Supera administra kortumo, plue ankoraŭ de la Supera ŝtata prokuroro, la Ofico por protekto de konkurenco kaj la Ofico de la publika protektanto de rajtoj (ombudsmano).
Por popularigi la sciencojn elkreskis VIDA! science centrum.
Administra divido
Ekde 1990 Brno dividiĝas je 29 memstaraj urbopartoj. Ĉiu el ili havas proprajn elektatan deputitaron, konsilion kaj urbopartestron, plie ankaŭ blazonon kaj flagon. Enkrampe oni indikas la respektivajn katastrajn teritoriojn:
Famuloj
En la urbo mortis hungara oficiro Károly Kőszeghi Mártony kaj naskiĝis la aŭstria ministro pri financoj Eugen von Böhm-Bawerk. Kaj naskiĝis ankaŭ...
Ĝemelurboj
La jaroj en krampoj donas la jaron, kiam la ĝemeleco komenciĝis (ne devas egali al la jaro kiam kontrakto estis subskribita). Steleto (*) montras, ke ekzistas ankaŭ kontaktoj inter la urbaj kluboj de esperantistoj.
Krome ekzistas kelkaj ĝemelecoj ne aktivaj:
Trafiko
Brno situas ĉe la ĉeĥa aŭtovojo D1 (dálnice 1) inter Prago kaj Vyškov (plu al Ostravo) kaj ĉe la disbranĉejo de D2 al Bratislavo.
Brno posedas internacian flughavenon, kiu situas sud-oriente de la urbocentro.
Fervoje Brno estas ligita al jenaj urboj:
Nomo de la urbo
En Esperanto oni uzas por nomi la urbon kaj krei derivaĵojn de tiu nomo (ekz. adjektivon aŭ loĝantonomon) diversajn formojn - jen oni konservas la originalan ĉeĥan formon Brno (brna, brnano), jen oni enkondukas esperantigojn kiel Bruno aŭ Brunno (bru(n)na, bru(n)nano) laŭ la latina nomo Brunna. Ĉiu el tiuj proponoj havas tamen siajn malavantaĝojn:
Laŭ serĉo en la Esperanta tekstaro de corpuseye, klare superregas la formo "Brno" en Esperantlingvaj tekstoj. La formo Bruno estas relative malofte uzata por paroli pri la urbo, kaj por la formo Brunno estas nur unu uzo, kiu ne devenas de ĉi tiu Vikipedia artikolo.
Esperanto-movado
La klubo de esperantistoj en Brno estas la plej malnova en Ĉeĥio kaj eĉ en la tuta teritorio de la iama Aŭstrio-Hungario. Jam en 1901 ekestis en Brno organizita grupo de esperantistoj, kiu estis la unua en la tiama Aŭstrio-Hungario kaj tial nomis sin Unua societo de aŭstriaj esperantistoj.
En la 1930-aj jaroj la Brna filio de la Ĉeĥa radio elsendis esperanto-programojn sub nomo Verda stacio. La 29-an kaj 30-an de marto 1969 okazis en Brno konstitucia kongreso de Ĉeĥa Esperanto-Asocio, kiun ĉeestis kvarcent esperantistoj. En novembro de 2006 okazis tie internacia trejnseminario kun temo "Lingvoj en interreto", organizita de Ĉeĥa Esperanto-Junularo kune kun E@I. En 2019 okazis en Brno jubilea kongreso de ĈEA rememoriganta 50 jarojn de la asocio.
En Brno aktivis famaj esperantistoj, kiel ekzemple:
En la lastaj jaroj aktivas tie ekzemple: La loka esperantista klubo hodiaŭ daŭre ekzistas sub la nomo Esperantista klubo en Brno. Krome ekzistas hodiaŭ ankoraŭ Societo por la internacia lingvo Esperanto en Brno. Kunvenoj okazas ĉiusemajne. Lokaj reprezentantoj de Ĉeĥa Esperanto-Junularo (ĈEJ) en la urbo konsistigas ekde 2006 neformalan grupon kun nomo Brna klubo de ĈEJ. En la Masaryk-Universitato ĉiujare okazadis dusemestra kurso de Esperanto por komencantoj sub gvido de Josef Vojáček. Per Pasporta Servo ekde la eldono 2006 gastigas en Brno (kun paŭzoj) ankaŭ Esperante parolanta gastiganto, Marek Blahuš.
Sallanches - Combloux - Megève (stacidomo)
Sallanches - Combloux - Megève estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sallanches apud Combloux kaj Megève, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj kaj Léman Express (L3).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Roche-sur-Foron - St-Gervais-les-Bains-Le Fayet (895000).
Lajos Szélyes
SZÉLYES Lajos [se:jeŝ lajoŝ] hungara bestokuracisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Felsőboldogfalva la 8-an de decembro 1885 kaj mortis en Budapeŝto la 15-an de julio 1963.
Biografio
Lajos Szélyes havigis la diplomon en la Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1909, pli poste li laboris en la epidemia laboratorio. Ĉe la Phylaxia Szérumtermelő Rt. (1912) li estis ĝis 1952 bestkuracisto, sekciestro kaj fine teknika direktoro. Ekde 1928 li estis universitata privatprofesoro kaj lekciisto en la Veterinara Altlernejo, inter 1940 kaj 1946 en la agrikultura sekcio de la Universitato József Nádor, inter 1949 kaj 1952 li estis invitita lekciisto. En tiu universitato li organizis la katedron pri la bestsanafero kaj bestkuracado en 1952 kaj li estis ĝis sia pensiuliĝo universitata profesoro (1959).
La Révolution surréaliste
La Révolution surréaliste (La Superrealista Revolucio) estis eldonaĵo de Superrealistoj en Parizo. Dek-du eldonkvantoj ellasiĝis inter 1924 kaj 1929.
Mallonge post la eldono de la unua Manifesto de la Superrealismo, André Breton eldonis la inaŭguran eldonkvanton de La Révolution surréaliste la 1-an decembro, 1924.