cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Heinz Ritschel
Agadoj
Post la forpeliĝo el la bohemia patrujo al Vieno li ĵurnaliste perlaboris la studkostojn ĉeuniversitatajn en la fakultatoj mediscienco, arthistorio, historio kaj jursciencoj. Doktoriĝo iĝis en 1959. Ritschel estis ekde 1954 redaktoro de la populara okcidentaŭstria revuo Bild-Telegraf, kaj en 1955 li laboris por la taggazeto Kleine Zeitung. Inter 1956 kaj 1958 li estis la lasta ĉefredaktoro de Bild-Telegraf. Post malekapero de tiu ĉi ĵurnalio Ritschel iĝis ĉefredaktoro de la priekonomia filio de Bastei-eldonejo kaj mallonge poste ĉefredaktoro de la ĉiutaga priekonomia informservo Wikorr. Je la fino de 1959 li transprenis la estradon de la priekonomia fako ĉe la renomita salcburgia ĵurnalo Salzburger Nachrichten. Samloke li iĝis en 1964 vicĉefredaktoro, finfine li estis tie inter 1965 kaj 1995 ĝia sukcesa ĉefredaktoro estante posteulo de René Marčić. Dum tiu epoko faritis gravaj ŝanĝoj kaj decidoj ĉe la ĵurnalo, ekz. la enkonduko de tutaŭstria eldono en 1989 aŭ la translokiĝo je moderna presejo ĉe Karolinger-strato en la salcburga kvartalo Maxglan. Jam dum la 1990-aj jaroj li atentigis pri la danĝeroj de detruema fiĵurnalismo kaj apelaciis ofte je la konscienco de la kunlaborantoj.
Li ankaŭ faris interesajn kaj altvalorojn esplorojn respektive publikigojn pri regiona kaj tutaŭstria historioj kiel ankaŭ pri kulturhistoriaĵoj.
Floraj Ludoj
La Floraj Ludoj estis literatura konkurso en la okcitana lingvo establita en Tuluzo en la jaro 1323 kaj okazinta ĝis 1484. Ekde 1393 ĝis la fino de la 15-a jarcento ĝi okazis ankaŭ en Barcelono, aŭspicie de la reĝoj de Aragono.
La Floraj Ludoj de Barcelono denove stariĝis en 1859, danke al la iniciato de Antoni de Bofarull kaj Víctor Balaguer. Ilia devizo Patria, Fides, Amor (Patrio, Fido, Amo) aludis al la tri regulaj premioj: la Natura Floro (katalune: Flor Natural) aŭ honora premio, kiun oni atribuis al la plej elstara am-poemo, la Ora Englantino (Englantina d'or) al plej elstara patriotisma poemo kaj la Ora kaj Arĝenta Violo (Viola d'or i argent) al la plej elstara religia poemo. La gajinto de tri regulaj premioj estis investita Florluda Majstro (Mestre en Gai Saber). La Floraj Ludoj fariĝis mejloŝtono por la t.n. Renaskiĝo de la kataluna literaturo kaj famigis verkistojn kiel Jacint Verdaguer, Àngel Guimerà, Narcís Oller kaj Josep Maria de Segarra.
La Floraj Ludoj estis enkondukitaj en la Esperanto-literaturon okaze de la 5-a Universala Kongreso en Barcelono (1909) kaj ekde 1911 organizitaj de Kataluna Esperantista Federacio sub la nomo Internaciaj Floraj Ludoj.
Renaskiĝo (Katalunlingva literaturo)
La Renaskiĝo estas kataluna kultura movado disvolviĝinta dum la 19-a jarcento. Ĝia nomo aperas de la deziro renaski la katalunan kiel literaturan kaj kulturan lingvon post jarcentoj da diglosio en rilato al la hispana (periodo, kiun oni kutime nomas Dekadenco. Ĝi estas paralela al aliaj similaj movadoj, kiel la galega Renaskiĝo.
Oni ofte konvencie fiksas ties ekon en 1833 per la apero de la poemo Oda a la pàtria (Odo al la patrujo) de Bonaventura Carles Aribau. Ĝiaj plej gravaj aŭtoroj estas Jacint Verdaguer kaj Joan Maragall kaj ŝlosilo de ties disvastigo estis la Floraj Ludoj.
Klamp
Klamp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Lütjenburg-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Lütjenburg, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Renaskiĝo (Katalunlingva literaturo)
Renaixença
Juanito Valderrama
Juan Valderrama Blanca, pli konata kiel Juanito Valderrama, Torredelcampo (Provinco Ĥaeno) la 24-an de majo 1916 – Espartinas (Sevilo) la 12-an de aprilo 2004, estis klasika hispana flamenka kantisto.
Li naskiĝis en familio dediĉita al la agrikulturo, tamen li, ankoraŭ infano, ĉiam sciigis sian emon esti flamenka kantisto. En la jaro 1934 la flamenka kantistino La Niña de La Puebla kantis en la vilaĝo kie loĝis Juanito Valderrama (eĉ plenaĝe li ĉiam estis konata kiel Juanito -hispana ĉjo de Juan-), okaze de tiu vizito Juanito Valderrama petis al sia patro permeson por akompani la flamenkan grupon de La Niña de La Puebla kiel flamenka kantisto. La patro akceptis la peton. La premiero de Juanito Valderrama okazis en Madrido en la jaro 1935. Unu jaron poste komenciĝis la hispana civila milito kaj li eniris en la respublikan armeon kie li starigis flamenkan grupon por amuzi la soldatojn kaj la vunditojn. Post la milito li organizis sian propran flamenkan kompanion kaj ili vojaĝis tra la tuta Hispanio kun sia spektaklo.
Juanito Valderrama sendube montris, ke la flamenko ne estas misakorda kun la koplo. Tamen, la plej purismaj flamenkoj ĉiam konsideris lian kantadon kiel tro koplema kaj do, li ne estis konsiderata kiel pura flamenka kantisto. Sed li pruvis, ke bonega kantisto povas elstari en ambaŭ ĝenroj, flamenko kaj koplo. Juanito Valderrama komencis sian karieron per la flamenko, lin ĉiam akompanis la plej bonaj gitaristoj. La pinto de lia kariero kiel flamenka kantisto estis la kvar diskoj sub la komuna nomo Historia del Cante Flamenco, kie li interpretis pli ol 50 malsimilajn flamenkajn stilojn.
Filmoj
El emigrante (1960)
Gitana (1965)
De barro y oro (1966)
La niña del patio (1967)
El Padre Coplillas (1968)
Dum 60 jaroj li estis la unua figuro en la hispana koplo kaj li ĉiam estis respektata kaj amata de la publiko.
Sigismundo Kristoforo de Schrattenbach
Sigismund la 3-a Christoph von Schrattenbach (naskiĝis en Graz la, mortis en Salzburg la ) estis salcburga princĉefepiskopo kaj romkatolika teologo.
Vivo
Estante filo de grafo Otto Heinrich kaj de Maria Theresia de Wildenstein, el la stiria dinastio de la Schrattenbach-oj li cedis la heredajn rajtojn al la frato pli juna Franz Anton pro amo de teologiaĵoj kaj decidis sacerdotiĝi. En 1711 li ekstudis en Salcburgo kaj finstudis en Romo kie li ankaŭ ordinitis. Jam frue li iĝis kapitulano en Eichstätt kaj Augsburg, ano de la salcburga katedralkapitulo li ne iĝis antaŭ la jaro 1733. Baldaŭ li evidentiĝis esti lerta administranto. En la 14.12 1750 li iĝis katedraldekano. Post la morto de lia episkopa moŝto Jakob Ernst von Liechtenstein-Kastelkorn li post 49 senvalidaj balotrondoj elektitis ĉefepiskopo en la 5.4.1753 venkinte la konkurencanton Josef Maria Graf Thun de Gurk. En la 7.5. li festis solenan enkondukiĝon en Salcburgo.
Modernigisto
Pro la malegalaj monsistemoj inter Bavario, Aŭstrio kaj Salcburgio la salprezo ege diferencis. Post longaj kaj akraj intertraktoj kun la bavara duko Maksimiliano la 1-a Jozefo (Bavario)  li atingis kontrakton en junio 1767 prie. La eklezian ordon Sigismund antaŭenpuŝis per haltigo de misuzoj, de kio eĉ la katedrala kapitulano ne preterlasitis. Tre imponis la ĉepepiskopon la ekzercoj spiritualaj de la jezuito Parhammer, kiujn la oficialuloj devige devis frekventi. Parhammer tiutempe influis ankaŭ la imperiestran kortegon en Vieno. Por havigi novajn pastrojn Sigismund aĉetis en Klagenfurt domon apud kiu li konstruigis preĝejon. De tiam esti akceptita en la salcburgia klerikaro ne plu estis facila afero kaj nobeleco ne plu aŭtomate faciligis tion. Schrattenbach starigis vikariujojn, preĝejojn kaj kapelojn (ekz. la Anna-kapelo en Leogang-Hütten) kiujn li ofte mem pagis. Tamen vere porĉiaman gloron li faris al si per la impona tuneligo de la t.n. Nova pordego (germane: Neutor, Sigmundtor) en Salcburgo trans la sabloŝtono de Mönchsberg-monto. Tio ege plifaciligis la trafikon kun la ĝis tiam foraj kvartaloj Leopoldskron, Riedenburg, Maxglan. Ĝis hodiaŭ legeblas ĉe la parto spektanta en la direkto de la urbokerno la latinlingva enskribitaĵo Te saxa loquuntur - La rokoj parolas de vi, Dio. Ĉe la alia enirejo tunela staras marmora statuo de Johann Baptist Hagenauer pri la sankta Sigismundo, reĝo de Burgundio. Gvidis la konstruon la salcburga ĉefinĝeniero Elias von Geyer kaj la hanovra arkitekto David Zimmermann. Post tri jaroj kaj duona la laboroj finitis en la 15.11.1767. Estiĝis novaj kvartaloj idiliecaj ĉirkaŭe kaj la ŝtonrompitaĵoj uzitis por sekurigi la murojn longe de la Salzach-rivero.
Antaŭ la katedralo starigitis Mario-statuo de Hagenauer; ties inaŭguro solena en la 29.5.1771 estis la lasta grava apero de Sigismund publike.
Taksoj
Sacerdotoj kaj laikoj malsimile taksis pri Schrattenbach! Sendube li estis ekzempla en doktrino, vivmaniero, kredo, boneco, grandanimeco, kirkokonstruemo (ekz. Hallein, Buchbach, Großarl, Mühldorf, St. Gilgen, Abersee, Beckstein), en monpretemo (ekz. por la vikariujoj de Eschenau, Taurach, Tweng), en hospitalsubteno (ekz. por la Johano-malsanulejo), en eduk-antaŭenpuŝado (ĉe lernejoj, ĉe orfejoj), en muzikŝato (sendo de gejunuloj por trejniĝo en Italion respektive memtrejno de talentitoj). Por la laikoj li tamen ofte aperis tro bigota kaj naiva en politikaj aferoj. Unuflanke li ja ŝatis malindulgajn jezuitajn ekzercadojn enpopole, aliaflanke lia kortego finance ne ĉiam ŝparemis. Pri tio responsis memkompreneble ne Sigismund mem, kiu tre modeste vivis, sed liaj korteganaĉoj.
Fonto
Constantin von Wurzbach: |"Schrattenbach, Sigismund Christoph Graf von". En: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich 31. Theil. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Wien 1876, p. 264-267 kio relegeblas tie ĉi interrete.
Ivan Maksimenko
Ivan Maksimenko, (plennome Ivan Kiriloviĉ Maksimenko, Іван Кирилович Максименко) (naskiĝis en Miĥajlivka, mortis  en Kievo) estis sciencisto-agronomo, genetikulo, doktoro pri biologiaj sciencoj, profesoro, membro de la Akademio de Sciencoj de Turkmena SSR (ekde 1959), Heroo de Socialisma Laboro.
Biografio
Li naskiĝis en la vilaĝo Miĥajlivka (nuna Distrikto Kamjanka Ĉerkasa provinco).
Li ricevis sian elementan edukadon en Ukrainio, poste studis en Taŝkento kaj laboris en Turkmenio.
En la lastaj jaroj li vivis kaj mortis en Kijivo. Li estas entombigita en Tombejo Bajkove (areo № 33).
Esploraj agadoj
La ĉefaj areoj de esploro estis elekto de semoj en produktado de kotono. Li malkovris la modelojn de heredaj ŝanĝoj de kotonplantoj en fora hibridiĝo kaj evoluigis metodojn por akceli la elektan procezon. Li ricevis kelkajn fajngrajnajn variojn kun kompakta kutimo de la arbusto, karakterizitaj de altaj rendimentoj, frumaturaj kaj bonaj teknologiaj kvalitoj de la fibro. Unuafoje en Sovetunio li kultivis variaĵojn de kotono kun nature tinkturita fibro, kiu estis strategia krudmaterialo dum la Germana-Sovetia Milito (kamuflado el natura kotono de brunaj kaj verdaj koloroj ne rekoneblaj el aero). Li estis aŭtoro de valoraj varioj de fajn-fibra kotono.
Distingoj
Honorita Laboristo de Scienco de la Turkmena SSR, Honora Agronomo de la TSSR. Heroo de Socialisma Laboro (1965; por altaj atingoj en kultivado de novaj varioj de kotono). Al li estis premiitaj tri Ordenoj de Ruĝa Standardo.
10767 Toyomasu
10767 Toyomasu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Shinji Toyomasu, postdoktoran esploriston ĉe la observatorio de Misato. De 1995, liaj ĉefaj funkcioj estis instrui studantojn kaj fari observojn de meteoroj per radio.
E55
La kombino E55 havas plurajn signifojn:
Bob Colacello
Bob Colacello (1947) estas usona verkisto. Edukita en Bensonhurst, Broklino, Novjorko, Colacello gradiĝis el Altlernejo Edmund A. Walsh pri Eksterlandaj Servoj ĉe la Universitato Georgetown en 1969, kaj ankaŭ havas gradon MFA pri kinkritiko el la Gradiga Altlernejo de Artoj de la Universitato Kolumbio.
Post sia laboro ĉe la gazeto Interview, Colacello ekverkis por Vanity Fair, kaj estis regula kontribuanto ekde tiam, verkante etendajn profilojn pri ampleksa gamo de publikaj gravuloj, kiaij la Princo Karlo kaj Camilla Parker Bowles, Balthus, Rudolf Nureyev, Liza Minnelli, Estée Lauder, Doris Duke, kaj Naomi Campbell. Colacello establis sin men kiel unu el plej fekunda biografiaj verkistoj en Usono. Li estas la aŭtoro de la tre fama Ronnie and Nancy: Their Path to the White House, 1911-1980, pri la socia kaj politika esltariĝo de Ronald Reagan kaj lia edzino Nancy Reagan. Lia memoro de laboro kun Andy Warhol en la 1970-aj kaj komencaj 1980-aj jaroj, titolita Holy Terror: Andy Warhol Close Up, estis nomita la "plej bone verkita kaj la plej amuze observita" libro pri la temo fare de New York Times.
Basse-Ham
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hamois.
E54
La kombino E54 havas plurajn signifojn:
Austin Powers (rolulo)
Sir Austin Danger Powers estas la ĉeffiguro en la filmserio "Austin Powers" - parodio de spionfilmoj el la sesdekaj (ĉefe James Bond -filmoj) kaj la kulturo de la sesdekaj ĝenerale. La rolulo estas interpretita de la aktoro Mike Myers, kiu samtempe interpretas aliajn rolulojn en ĉiu el la filmoj. La filmoj en la serio estas :
Personeco
Krom esti parodio de la rolulo de James Bond, Austin Powers ankaŭ reprezentas la arketipan modon de la sesdekaj pro sia forta simpatio por libera amo, lia emo fari imitaĵojn de sensignifaj personecoj kaj la stilo de siaj vestaĵoj (inkluzive de velurkostumoj kaj botoj de la Beatles kiujn li portas - kostumo kiun George Lazenby ankaŭ portis kiam li rolis kiel James Bond). Lia ekstravertita personeco kaj intence plibeligita aspekto igas lin elstari de sia medio - kvankam li estas regule kaj neklarigeble neniam rivelita kiam li alivestas sin.
En multaj kazoj ĉie en la filmo, Aŭstino emas senvestiĝi, rivelante troe harplenan bruston. La rilatoj de Aŭstino kun virinoj ankaŭ povas esti difinitaj kiel parodio de la manko de kulpo kiun James Bond sentis ĉirkaŭ perdado de la virinoj kun kiuj li estis. Ekzemple, post kiam li malkovras ke lia partnero Vanessa Kensington estas fakte roboto kiu eksplodas dum ilia mielmonato, Aŭstino komence ploras, tiam ĝoje krias - "Nur minuto... Tio signifas, ke mi denove estas fraŭla!" kaj li dancas en la hotelĉambro nuda. Kelkaj el liaj kapabloj inkluzivas specon de hipnoto kiun li lernis de guruo nomita Shastri dum siaj vojaĝoj al Hindio.
En la unua filmo de la serio, Aŭstino deklaras ke nur du aferoj timigas lin - atommilito kaj cirkhomoj.
Intrigoj de Austin Powers
Powers naskiĝis la 12-an de novembro 1939. Aŭstino estas la filo de Nigel Powers (rolita fare de Michael Caine), kaj la frato de Douglas "Dougie" Powers, ankaŭ konata kiel Dr. Evil. La patrino de Aŭstino kaj Dougie estis mortigita sekve de bomba atenco dum ili estis ankoraŭ beboj - okazaĵo kiu rezultigis ilian apartigon. Aŭstino kreskis sole kun sia patro, kaj poste studis loĝlernejon por spionoj kun Dougie, lia ĉambrokunulo, sen sciado ke tiu estis fakte lia frato. Studante loĝlernejon, al Aŭstino estis premiita la titolo de "Internacia Homo de Mistero", eĉ se Dougie laŭsupoze estis markita por gajni la titolon. Tiu okazaĵo detruis la rilaton inter la du kaj igis ilin malamikoj.
Post siaj studoj, Powers komencis labori por la brita Militministerio kaj iĝis bonkonata spiono. Post lanĉado de Dr. Evil en kosman spacon, Aŭstino estis kriogene frostigita en 1967 en kazo Dr. Evil revenis en la estonteco. Poste, Dr. Evil revenas kaj Aŭstino estas degelita kaj fianĉigita al sia partnero Miss Kensington, la filino de lia partnero en la 1960aj, sinjorino Kensington. Post esti degeligita, Aŭstino travivas kulturŝokon kaj provas adaptiĝi al nuntempa kulturo.
Post kiam Vanessa mortas (estas rivelita ke ŝi estis fakte roboto), Aŭstino revenas al esti flirtemulo, ĝis li enamiĝas al usona spionagento nomita Felicity Segwell (rolita fare de Heather Graham). Rilato formiĝas inter la du dum la okazaĵoj de la dua filmo en la serio. Tamen, Felicity estas forestanta de la tria filmo en la serio kiam estas sugestite ke la du disiĝis inter la dua kaj tria filmoj. En la tria filmo, Aŭstino havas rilaton kun seksa partnero de sia pasinteco, Foxy Cleopatra (Beyoncé Knowles).
Vaglaoj
La vaglaoj estas etno en Ganao kun 13.500 (2003 GILLBT) aŭ 15.000 anoj. La vaglaa lingvo apartenas al la gur-lingvoj. La vaglaoj vivas norde de la 9-a latituda grado kaj okcidente de la 2-a longituda grado en la okcidento de Ganao. Ili estas najbaroj de la biriforoj kaj de la valaoj.
Metrolinio Zamoskvoreckaja (Moskvo)
Zamoskvoreckaja (verda) linio (Замоскворецкая линия) estas linio numero 2 de la Metroo de Moskvo. Ĝi estas la tria linio de Moskva metroo (malfermita en 1938).
Stacioj
La linio havas 24 funkciantajn staciojn.
Stacioj de nordokcidento al sudo (aŭ inverse):
22354 Sposetti
22354 Sposetti estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa amatora astronomo kaj instruisto Stefano Sposetti, kiu vivas en itallingva Svislando. De sia junaĝo, li estis tre aktiva observanto de asteroidoj, kometoj, kaj meteoroj. Li estis ankaŭ helpema amiko por burĝonigi junajn amatorajn astrometriistojn.
Petri-plado
La Petri-plado estas laboratoria ujo, kiu estas malalta vitro aŭ plasto kun formo de cilindra plado. Oni uzas Petri-pladojn ĉefe en biologiaj eksperimentoj kun agaragaro, por kultivado de mikrobiologiaj ĉelkulturoj.
Aspekto kaj uzado
En la modernaj Petri-pladoj havas ringojn, kiuj kunfiksas la supran kaj suban partojn. Multaj Petri-pladoj estas lokigeblaj en specifan plastan ujon.
Modernaj Petri-pladoj tipe konsistas el vitro aŭ plasto. La vitraj Petri-pladoj estas reuzeblaj post sterilizo (ekz. rezervante ĝin dum unu horo en temperaturo de 160 °C). La plastaj Petri-pladoj estas unufoje uzeblaj.
La malplenaj Petri-pladoj estas uzeblaj por ĝermigo de plantoj aŭ por aliaj laboratoriaj taskoj, ekz. sekigo de likvaĵoj aŭ rezervado de ekemplero.
Delenda Carthago
Delenda Carthago estas latina eldiro kutime atribuita al Katono la Maljuna (-234 ; -149). Ĝi signifas laŭvorte "Kartago detruendas".
Petri-plado
Historio
La nomo de la Petri-plado devenas de la germana bakteriologo Julius Richard Petri (1852–1921), kiu inventis ĝin en 1887, kiam li laboris kun Robert Koch.
NGC 657
NGC 657 (alia indiko — OCL 337) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Delenda Carthago
De tiu frazo ekzistas ankaŭ la variaĵoj Delenda est Carthago aŭ Carthago Delenda Est, kun la sama senco.
Ucú
Ucú estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Ucú. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31100.
Delenda Carthago
Deveno
Kvankam romianoj venkis la du unuajn punikajn militojn, ili spertis kelkajn fiaskojn kaj humiligojn dum sia lukto kontraŭ la imperio de Kartago, kies metropolo estis la teritorio de nuna Tunizio. Tio instigis ilin al forta deziro por kompleta venko super tiu rivala urbo, vortumite de tiu lakona frazo. La trian punikan militon sekvis la absoluta detruo de Kartago: ĝi estis forbrulita (restas spuroj de incendio sur ĝiaj kelkaj ruinoj), disbatita kaj la pluvivantoj estis venditaj kiel sklavoj. Ne certas, ĉu la kampoj estis salitaj aŭ ne.
Ucú
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3057 loĝantojn. El tiuj estis 1556 viroj kaj 1501 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 7 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 65 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Delenda Carthago
Deveno
Laŭ la tradicio, Katono la Maljuna diris tiun frazon komence kaj fine de ĉiuj siaj diskursoj en la romia senato, senrilate al iliaj temoj. Alia versio, konata ĉefe en Germanio, ne ŝajnas pli aŭtenta: "Ceterum censeo Carthaginem delendam esse" (Cetere mi opinias ke Kartago estas detruenda).
Ucú
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1961 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1636 scipovis legi kaj skribi kaj 321 personoj estis analfabetoj. Do 16,37% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Delenda Carthago
Deveno
La frazo de Katono neniam aperas en rekta diskurso en la romiaj fontoj kiuj priparolas tion (Cicerono, Plinio la Maljuna, Plutarko). Do eblas ke tiu fama frazo fakte estas simpligita resumo de la sinteno de Katono. Nuntempe tiun diraĵon oni uzas reage al fiksa ideo aŭ obsedo, aŭ por emfazi la neceson detrui institucion.
Ucú
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2909 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 918 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 31,6% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Frakcio (parlamento)
En la Eŭropa Parlamento la frakcioj havas apartan signifon, ĉar pro la multeco de reprezentataj landoj ĉiu unuopa partio havas nur etan parton de la voĉoj. La kuniĝo de deputitoj en frakciojn kreas certan ordon en la parlamento kaj faciligas la politikan laboron. Tamen la formiĝo de la frakcioj estas problema, ĉar la partioj de diversaj landoj preskaŭ neniam estas vere politike kongruaj.
Leternovelo
La leternovelo estas unu de la formoj de la literatura subĝenro novelo, respektive romano, apartenanta siavice al la ĝenrego rakonto aŭ epiko. Tamen estas nek dialogoj nek rakontoj, sed nur leteroj. Povas esti rakontisto ekstera al la leteroj. Ĉiuokaze, la protagonisto, nura aŭ opa, estas fikcia kaj esprimas sin skribe pere de leteroj al dua aŭ duaj personoj kiuj siavice direktas sin al la unua leterverkisto, per de kio foje oni rakontas aŭ aldonas dialogojn ene de la leteroj, sed ĉiam el persona kriterio aŭ vidpunkto, diferenca el tiuj de aliaj roluloj. Kvankam estas pioniraj ekzempleoj en klasikaj epokoj kaj en la Renesanco, la leternovelo kaj leterromano populariĝis ĉefe en la 18a jarcento kaj ege disvolviĝis ekde tiam.
La strukturo de la diversaj noveloj kaj romanoj povas ankaŭ esti tre diversa. En Pamela, or Virtue Rewarded (1740) de Samuel Richardson, la strukturo estas unika, ĉar nur la protagonisto skribas al siaj gepatroj pri siaj problemoj. Kontraste en Cartas marruecas de José Cadalso, laŭ la modelo de Lettres persanes de Montesquieu, marokano veturas tra Hispanio kaj rakontas letere al sia maroka instruisto pri tio kion li vidas, dum la instruisto respondas al li. Miksa strukturo estas tiu de The Ides of March (1948) de Thornton Wilder, en kiu oni inkludas leterojn ene de rakonta strukturo en tria persono.
Foje la leternovelo aŭ leterromano estas ankaŭ historia romano, kiel en la laste menciita verko, aŭ kun la psikologia romano, kiel en The Curious Incident of the Dog in the Night-Time de Mark Haddon. Tre ofte la leterverko estas membiografio kiel en Lazarillo de Tormes kaj en La familio de Pascual Duarte de Camilo José Cela. En multaj okazoj la propra vorto "letero" mem iras al la verkotitolo kiel en la "Leteroj" de la Evangelioj, en Letero el la Birmingama prizono de Martin Luther King, kvankam en tiu kazoj ne temas precize pri literaturo de fikcio, Cartas marruecas de José Cadalso, Lettres persanes de Montesquieu, Lettres portugaises ktp.
Hüttlingen (Virtembergo)
Hüttlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Diocezo de Gegharkunik
Diocezo de Gegharkounik (armene : Գեղարքունիքի թեմ Gegharkuniki tem ), estas diocezo de la Armena Apostola Eklezio kovranta la provincon Gegharkunik de Armenio. La nomo estas derivita de la historia Gegharkunik-kantono de Sjunik (historia provinco) provinco de antikva Granda Armenio.
La Diocezo de Gegharkunik estis oficiale fondita la 30-an de majo 1996, per publikaĵo de la katolikoso Garegino la 1-a. La dioceza ĉefsidejo situas en la provinca ĉefurbo Gavar, kie la sidejo estas la Katedralo Sankta Dipatrino de la urbo.
W kun nombro
Litero W kun nombro havas plurajn signifojn:
(ĉi tie n estas entjero)
Miklós Varga (skulptisto)
Miklós Varga [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Miklós estis hungara skulptisto, medalisto, platetisto. Lia edzino estis Margit Gy. Nagy.
Miklós Varga naskiĝis la en Mezőtúr, li mortis la  en Miskolc.
Biografio
Miklós Varga naskiĝis en urbo de potistoj, argilistoj, tial li frue komencis krei objektojn el argiloj. Li maturiĝis en sia naskiĝurbo, ekde 1947 li studis en popola kolegio ĵus fondita en Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis András Beck, János Kmetty kaj Károly Koffán. Iom poste pro politika ŝanĝo la popola kolegio ĉesis, parto de lernantoj kaj instruistoj daŭris en la Hungara Belarta Altlernejo. Li akiris diplomon en 1953, liaj instruistoj estis ekzemple Pál Pátzay, Ferenc Medgyessy, Béni Ferenczy kaj Jenő Barcsay. Li edziĝis kaj komecis krei skulptaĵojn en Budapeŝto. Inter 1957 kaj 1960 li vivis en Artistkolonio (Kecskemét), poste en ĵus fondita nova artiskolonio en Miskolc-Diósgyőr. Li jam kreis ankaŭ medalojn. Li ricevis kelkajn premiojn ekde 1973. Li edziĝis en 1952, post 3 jaroj filino naskiĝis.
Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
Ekde 1954 en Veszprém (urbo), Dunaújváros, Pécs, Szombathely, Mezőtúr, Budapeŝto, eksterlande en Italio, Hispanio, Francio, ktp.
Programo Artemis
La Programo Artemis estas robota kaj homa Luno-esplora programo gvidita de la usona kosma agentejo NASA, kune kun tri aliaj partneraj agentejoj: La Eŭropa Kosma Agentejo (ESA), la Japana Aerokosmo-Esplora Agentejo (JAXA), kaj la Kanada Kosma Agentejo (CSA). Se sukcesa, la Artemis-programo reestablos homan ĉeeston sur la Luno por la unua fojo ekde la misio Apollo 17 en 1972. Laŭ instigo de usona prezidento Donald Trump, la dato por la reveno de la homo al la Luno, kiun NASA fiksis por 2028 sen klare difinita programo, estis antaŭita de kvar jaroj en aprilo 2019 kun celoj kiuj estis klarigitaj, naskante la programon Artemis. La plej gravaj komponentoj de la programo estas la Space Launch System (SLS) raketo, la kosmoŝipo Orion, la Lunar Gateway Kosmostacio kaj la SpaceX-aj Human Landing Systems, inkluzive de Starship HLS. La longperspektiva vizio de la programo estas organizi regulajn misiojn por establi permanentan stacion sur la Luno kaj faciligi homajn misiojn al Marso.
Laŭ la programo establita en novembro 2021, Artemis 3, lanĉota en 2025, estos la unua misio kiu alportos gean skipon da du astronaŭtoj al la Luno por ses kaj duon-taga restado. Ekde 2026, misioj por pli longaj restadoj, surluna skipo de kvar homoj anstataŭ du, pli da ekipaĵo por plibonigi sciencan retrosciigon devas esti efektivigata. La luna ŝipo tiam estos parte reuzebla. La alluniĝlokoj elektitaj por ĉiuj ĉi tiuj misioj situas ĉe la Suda Poluso de la Luno ĉar la rezervoj de akvoglacio ĉeestantaj en la krateroj ĉiam en la ombro estas de strategia intereso en la perspektivo de longtempaj misioj.
Krom sia tre streĉa limdato, la projekto renkontas buĝetan problemon similan al tiu, kiu estis mortiga en 2009 al la programo Konstelacio, kiu havis la samajn celojn. En 2022, la unuaj tri misioj de la programo estas financitaj, sed la cetero de la programo, kiu postulas tuj lanĉi fasonprogramojn, ne havas sufiĉan buĝeton. La unua flugo de la peza lanĉilo SLS (misio Artemis I), kiu estas grava mejloŝtono de la programo Artemiso, okazis la 16-an de novembro 2022.
La nomo de la progamo venas de Artemiso, la diino de la Luno en helena mitologio kiu estas la ĝemela fratino de Apolono, ĉar la unua luna programo de Usono estis la Programo Apollo.
Artemis 2
La dua misio havos homan skipon. Ĝia ĉefa celo estos kontroli ke ĉiuj sistemoj pri kontrolado, komuniko, kaj vivteno funkcias bone, kaj akiri sperton por estontaj misioj. La kosmonaŭtoj en Orion flugos ĉirkaŭ la malantaŭa flanko de Luno, sekve revenos al Tero. La misio daŭros dum proksimume 10 tagoj. Normale, aliaj sciencaj studoj ankaŭ okazos dum flugo. Laŭplane, Artemis 2 komenciĝos en 2023.
Artemis 3
Artemis 3 metos kosmonaŭtojn, inkluzive la unuan virinon, sur la Luno. Tio estos la unua fojo ekde 1972 ke homoj surluniĝos.
Artemis 4
Artemis 4 estos la unua misio kiu uzos pli potencan version de la SLS, nomata Block 1B. (La antaŭaj misioj uzas aranĝaĵon Block 1.)
15030 Matthewkroll
15030 Matthewkroll estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matthew Jay Kroll, finalisto en 2003 de la scienca konkurso por last-jara lernantoj de mezlernejo Intel Science Talent Search, pro lia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Byram Hills High School en Armonk (Nov-Jorkio, Usono).
Pudding Lane
Pudding Lane estas strato de Londono lokita en la kvartalo City. Ĝi situas antaŭ la strato Eastcheap, proksime al la ponto de Londono. La plej proksima metro-stacio estas "Monument". Tie situis la panvendejo de Thomas Farryner, el kiu komenciĝis la granda incendio de Londono en 1666.
Laŭ la kronikisto John Stow, la strato estis nomita laŭ la angla vorto puddings, tio estas mezepoka vorto por "intestaro", ĉar la tripoj onidire falis el la ĉaretoj, kiuj venis el la viandistoj de Eastcheap al la Tamizo. Ekzistas sur muro de konstruaĵo, nomita "Faryners House", plato indikante la lokon de la incendio.
Sekpeleoj
La sekpeleoj estas etno en Ganao kun 23.400 (2003) ĝis 26.000 anoj. Plejparte la sekpeleoj vivas en la norda Ganao, inter la lago Voltao kaj Togolando norde de la 7-a latituda grado tuj je la limo al Togolando. Iliaj najbaraj etnoj estas la lelemioj, santrokofioj kaj eveoj.
La sekpelea lingvo (ankaŭ nomata Lipke] apartenas al la grupo de la kva-lingvoj.
Ugo Tagliaferri
Ugo TAGLIAFERRI estas itala amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris du asteroidojn en 2003 kaj 2005. kun Franco Mallia.
(19211) 1993 DM
(19211) 1993 DM estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Pikniko
Pikniko estas eksterdoma senceremonia manĝo en plena aero.
Kontraŭe al manĝeto aŭ hastmanĝaĵo, kiu estas kutime rapida, pikniko estas agrabla manĝo, antaŭpreparita kaj ofte longdaŭra.
Pikniko ebligas profiti de bela vetero kaj de la naturo, sed ankaŭ retrovi familianojn aŭ amikojn kaj dividi la manĝaĵojn, kiujn ĉiuj kunportis. Piknikmanĝaĵoj estas ofte malvarmaj.
10802 Masamifuruya
10802 Masamifuruya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Masami Furuya, postdoktoran esploriston ĉe la Observatorio Kaŭabe de la "Kosma Parko Kaŭabe" (japane : かわべ天文公園) en Hidakagaŭa.
Distrikto Sellye
La Distrikto Sellye [ŝeje] (hungare Sellyei járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya. Ĝi situas sur ebenaĵo kun malaltaj montetoj laŭ Kroatio en la sudokcidenta parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Sellye, kiu estas urbo, krome estas grandvilaĝo, la ceteraj 36 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 493,69 km², kie loĝas 14 166 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj. Kvanto de la senlaboreco kaj malriĉeco estas alta.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 1950 el partoj de Distrikto Szigetvár kaj Distrikto Szentlőrinc. En 1963 ĝi malkreiĝis, la komunumoj aliĝis al la plej proksimaj distriktoj. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Turingio
Turingio aŭ Turingujo estas federacia lando, t.e. subŝtato, en la orienta mezo de Germanio. Ĝia germana nomo estas Thüringen, en oficiala kunteksto Freistaat Thüringen. Ĝi havas areon de 16 172 kvadrataj kilometroj kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Al Turingio limas la germanaj federaciaj landoj Bavario (sude), Hesio (okcidente), Malsupra Saksio (nord-okcidente), Saksio-Anhalto (norde kaj nord-okcidente) kaj Saksio (oriente).
Turingio estas unu el la kvin t.n. Novaj federaciaj landoj de Germanio, kiuj apartenis al Germana Demokratia Respubliko de 1949 ĝis 1990 kaj aliĝis al Federacia Respubliko Germanio en la Germania reunuiĝo en 1990. Gravis iam la Ludovikidoj por Turingio; rememstareco landa rericevitis nur en 1920. La (neoficiala) landa himno estas Thüringen, holdes Land.
Reliefo
La sudon de Turingio dominas la montaro Turingia Arbaro (Thüringer Wald), kiu oriente transiras al la Turingia Ardeza Montaro. Norde de la arbarego etendiĝas la Turingia Baseno. La baseno ĉirkaŭiĝas fare de pluraj malgrandaj montoĉenoj, ekzemple Dün norde, Hainleite, Windleite kaj Kyffhäuser norde, Schmücke, Hohe Schrecke kaj Finne nordoriente, Ettersberg sudoriente, Fahner Höhe sude kaj Hainich okcidente. La Nacia Parko Hainich estas la sola nacia parko de la federacia lando.
La plej alta punkto de Turingio estas Großer Beerberg, kiu leviĝas 982,9 m super la marnivelon. La plej malalta loko troviĝas 114 m super la maro.
La Schorte-valo (germane: Schortetal) nombriĝas inter la plej belaj valoj de Turingio. Lignolando Turingia (germane: Thüringer Holzland) estas belega ripozumregiono en la centro orienta de Turingio.
Urboj
Ĉefurbo: Erfurto
Aliaj gravaj urboj: Arnstadt, Eisenach, Gera, Gotha, Ilmenau, Jena, Rudolstadt, Saalfeld, Sondershausen, Suhl, Vajmaro
Administra strukturo
En Turingio ekzistas 17 distriktoj (Landkreise) kaj 6 eksterdistriktaj urboj (kreisfreie Städte).
Béla Issekutz
ISSEKUTZ Béla (iŝekuc) estis hungara kuracisto, kuracilesploristo, akademiano, laŭreato de Kossuth-premio. Li naskiĝis en: Kőhalom la 31-an de januaro 1886 kaj mortis en Budapeŝto la 31-an de julio 1979. Li estis la filo de farmacistkuracisto Hugó Issekutz.
Biografio
Béla Issekutz finis la medicinon en la Universitato de Koloĵvaro kaj tie li eklaboris de 1907 en la Instituto de Farmakologio. Li doktoriĝis en 1908. De 1914 li iĝis universitata privatprofesoro, en 1919 universitata profesoro por unu jaro en Kolozsvár, poste en Szeged. Li organizis tie la katedron de farmakologio. En 1928 li iĝis rektoro. De 1937 li instruis en la Universitato Pázmány Péter en Budapeŝto, de 1939 kiel katedrestro. Li estis profesoro, katedrestro, direktoro de la Instituto Farmakologia de Medicinscienca Universitato (pli poste Semmelweis). Li estis ekiriginto de la moderna kuracilesplorado en Hungario. Li produktis plurajn kuracilojn. Li malkovris la efikmekanismon de insulino kaj tiroksino. Lia libro pri la kemoterapio de kancero aperis en 1969 kaj lia monografio pri la historio de kuracilesplorado en 1971 en angla kaj germana lingvoj.
Faulquemont (stacidomo)
Faulquemont estas franca stacidomo sur linio - Stiring-Wendel, situanta en  Faulquemont, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rémilly - Stiring-Wendel (172000).
Unua Sasuna Rezisto
La Sasuna rezisto de 1894 aŭ ankaŭ konata kiel Unua Sasuna Rezisto (armene: Սասնո առաջին ապստամբութիւն ) estis la konflikto inter la fortoj de la Otomana Imperio kaj la armena milico apartenanta al la Hunĉaka Partio de la Armena nacia movado de la regiono Sasun. La Social-demokrata partio Hunĉakian kaj Daŝnako estis du armenaj organizoj de la Armena nacia movado aktivaj en la regiono. En 1894, la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a komencis persekuti la armenojn kiel antaŭaĵo de la Hamidaj masakroj. Tiu persekuto fortigis naciisman senton inter la armenoj.
En Sasun armenaj naciismaj idealoj estis pliigitaj fare de Hunĉak-aktivuloj, kiel ekzemple Mihran Damadjan, Hamparcum Bojaĝjan, kaj Hrajr.
La unua rimarkinda batalo en la armena rezista movado okazis. La armenoj de Sasun alfrontis la Otomanan armeon kaj kurdajn neregulajn trupojn en Sasun, kaj estis venkitaj de la turkoj kaj kurdoj pro la alta nombro. La Daŝnako ankaŭ ludis signifan rolon en armado de homoj de la regiono.
Eksterlandaj novaĵagentejoj oponiĝis impete kontraŭ la Sasuna-okazaĵo. La brita ĉefministro William Ewart Gladstone nomis la sultanon "Hamid la Granda Krimulo" aŭ "la Ruĝa Sultano". La resto de la grandaj potencoj ankaŭ protestis kaj postulis la plenumon de la promesitaj reformoj de Hamid. Enketokomisiono kunmetita de la franca, brita, kaj rusa reprezentantoj estis senditaj al la regiono por ekzameni la okazaĵon.
Samtgemeinde Holtriem
Samtgemeinde Holtriem estas komunumaro, do administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, de la federacia lando Malsupra Saksio en nordokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund, en la historia regiono Orienta Frislando kaj relative proksime de la Norda Maro. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn.
Membraj komunumoj de la komunumaro estas (nombroj de loĝantoj laŭ stato de inter krampoj):
Kenneth Grahame
Kenneth GRAHAME, naskiĝinta en Edinburgo kaj mortinta  en Berkshire estas angla romanisto, ĉefe konata pro sia libro The wind in the willows ("La vento en la salikoj"), klasikaĵo de la porinfana literaturo, origine verkita por sia filo kiu kunhavis obstinecon kun Toad, unu el la roluloj.
Biografio
Kenneth Grahame iĝis orfo kaj vivis kun sia avino. Post studado en Oxford, li ne sukcesis aniĝi al universitato kaj laboris en la Banko de Anglio ĝis sia emeritiĝo. Lia ofico lasis al li tempon por iĝi ĵurnalisto poste novelisto. Li publikigis Pagan Paters en 1893, The golden Age en 1895, Dream days (kiu enhavas la faman "The reluctant dragon"), kaj finfine la romanon The wind in the willows en 1908. En tiu ĉi romano disvolviĝas rakonton de la historion de grupo de bestoj ĉe la bordo de la Tamizo en Anglio. La bonaj amikoj - rato, talpo, melhundo kaj bufo travivas aventurojn, sed ĉiam konservas valorojn de respekto, lojaleco kaj amikeco. La romano gajnis dramigitajn kaj filmitajn versiojn, kaj ankoraŭ estas inter la plej legitaj infanlibroj ĝis nun, ĉirkaŭ cent jarojn post kiam ĝi estis verkita. .
Li poste ĉesis verki. Mallonga postmorta novelo, titolata Berthie's escapade, estis publikigata en 1949.
Kenneth Grahame edzinigis Elspeth Thomson en 1899, ili havis unu filon, Alastair, naskiĝinta en 1900 kaj mortinta en 1920. Li mortis en Berkshire kaj estis entombigata en Oxford.
Tramtransporto en Bakuo
Tramtransporto en Bakuo estis reto de tramoj formanta parton de la publika transporto en Bakuo, ĉefurbo de Azerbajĝano, inter 1889 kaj 2004.
Unuaj tramoj
La unua tramo en Bakuo estis linio funkciigita per kablo, malfermita en 1887. Ĝi estis uzata por pasaĝera trafiko kaj poste estis nomita "Ĉernogorodskaja" (ruse por "Nigra urbo"). La 7-an de aprilo, linio de ĉevaltira tramo estis malfermita. La posedanto de tiu linio transprenis la linion "Ĉernogorodskaja", kaj konvertis ĝin al sistemo de ĉevaltira tramo.
Proksimume kvin monatojn poste, la 24-an de septembro, la ĉevaltira tramo estis kompletigita per vaportramo. Tamen, la vaportramo ne daŭris longe. Konkurado de la ĉevaltira tramo igis ĝin malprofita, kaj ĝi estis fermita ĉirkaŭ 1894 kaj transformita en alian ĉevaltiran tramon.
La ĉevaltira tramo de Bakuo estis konstruita per ŝpuro de. Ekzistis ankaŭ ŝarĝo-tramoj starigitaj inter diversaj entreprenoj en la urbo.
En la komenco de la 20-a jarcento, la ĉevaltiraj tramoj ne plu konvenis por la kreskanta persona trafiko en la naftoindustria centro de la Rusa Imperio. En 1903, la urbodomo ricevis proponon por la konstruo de elektra tramo de Bakuo. En la venontaj 20 jaroj, la urba burokratio kreis multnombrajn komisionojn kaj faris projektojn kaj buĝetojn, ĝis 1922, kiam la Konsilio komencis planadon por konstruo de reto de elektraj tramoj.
Dume, Bakuo daŭre estis priservita de ĉevaltira tramo ĝis la reto de ĉevaltira tramo estis fermita la.
Elektra tramvojo
La, elektra tramo estis malfermita en Bakuo. La reto de elektra tramo daŭris ĝis januaro 2004.
En februaro 2012, la registaro de Azerbajĝano anoncis ke ĝi planas restarigi la tramon en Bakuo nur ok jarojn post ĝia malmuntado. Nova tramlinio estos starigita sur la ĉemara promenejo de Bulvardo Bakuo en centra Bakuo kiel parto de disvolviĝo-projekto "Blanka Urbo Bakuo". Kontraste kun la antaŭa tram-reto, la nova tram-reto estos konsiderinde pli mallonga kaj ĝi ne veturos ene de la ĉefa voj-reto de Bakuo kiel okazis kun la antaŭa tramo reto; sed ĝi anstataŭe veturos laŭ la ĉemara promenejo tiel ne konfliktante kun la voj-trafiko.
NGC 658
NGC 658 (aliaj indikoj — PGC 6275, UGC 1192, MCG 2-5-9, ZWG 437.9, IRAS01394+1220) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Djurdjin
Bazaj informoj
Djurdjin, kroate Đurđin, serbe Ђурђин, hungare Györgyén estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Subotica.
Situo
Djurdjin situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo el Subotica.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.
Briey
Geografio
Briey situas en nordorienta Francio, nordokcidente de Metz kaj  sude de la landlimo kun Luksemburgo.
Plumbo
Plumbo estas kemia elemento, kiu havas la simbolon Pb kaj la atomnumeron 82. Ĝi estas venena pezmetalo, kaj troviĝas en la ĉefgrupo (IV) kaj en la 6-a periodo de la perioda tabelo. Plumbo estas mola, havas malaltan fandopunkton kompare al aliaj metaloj, malbone konduktas elektrajn ŝargojn, sed iĝas superkonduktiva materialo je 7,19 K.
Plumbo estas venena substanco por bestoj kaj homoj. Ĝi difektas la nervan sistemon kaj kaŭzas cerbajn malordojn. Troa plumbo ankaŭ kaŭzas sangajn malordojn en mamuloj. Kiel la elementa hidrargo, alia peza metalo, plumbo estas potenca neŭroveneno kiu amasiĝas kaj en molaj histoj kaj en la ostoj. Plumba venenado estis dokumentita en antikva Romo, antikva Grekio kaj antikva Ĉinio.
Plumbo estas uzata en kugloj, lutalojo, stanalojo kaj en plumbaj akumulatoroj.
Izotopoj
La izotopoj 206Pb, 207Pb kaj 208Pb estas la plej pezaj stabilaj atomoj. Tion oni povas klarigi per la magia protonnombro 82. En kazo 208Pb ekzistas eĉ tiel nomata duobla magia kerno. Tri el la kvar naturaj disfalaj vicoj de la radiaktivaj kernoj finiĝas kiel plumbizotopoj. Pro tio ekzistas en la Universo relative multe da plumbo kompare kun aliaj pezaj elementoj (ekzemple hidrargo aŭ oro).
Elementa plumbo
Plumbo estas uzata en aplikoj kie ĝia malalta fandopunkto, muldebleco kaj alta denseco estas avantaĝo. La malaltaj fandopunkto igas prilaboradon de plumbo facila kaj sekve malgranda municio kaj ĉaspafilaj kugletoj povas esti fabrikataj kun minimuma teknika ekipaĵo. Ĝi estas ankaŭ malaltkosta kaj pli densa ol aliaj oftaj metaloj.
Pro ĝia rezisto je oksidigo, oni faris el ĝi tubojn por trinkakvo, servicon, platojn por tegmentoj.
Plumbo en kunmetaĵoj
Nielo estas nigra miksaĵo, plej ofte el sulfuro, kupro, arĝento, kaj plumbo, uzata en artaĵoj.
Plumbo en konstruado
Laŭ Francisko Azorín plumbo estas Ĥemia elemento, blugriza, peza, flñeksebla metalo, uzata en kostruado. Li indikas etimologion el la latina plumbum (plumbo). Kaj li aldonas la terminojn plumbisto, por laboristo je plumbaĵoj; kaj plumbumi, por plenigi juntojn per plumbo.
Historie
Plumbo estas unu el la metaloj kiujn de plej antikve konis kaj uzis la homoj pro ĝia abundo kaj pro ĝia facila fandebleco. Oni supozas ke Midakrito estis la unua kiu ĝin portis al Grekio. Plinio la Maljuna diras ke en la antikva tempo oni skribis sur platoj aŭ folioj de plumbo kaj iuj aŭtoroj asertas esti trovintaj multajn volumojn de plumbo en la romaj tombejoj kaj en la katakomboj de la martiroj. La kutimo skribi sur plakaĵoj de plumbo estas malnova kaj Paŭzanio mencias librojn de Heziodo skribitajn sur folioj de tiu metalo. Oni trovis en York (Anglio) plakaĵojn de plumbo sur kiu estis gravurita skribaĵo de la tempo de Domiciano.
En la Romia Imperio la tubaroj kaj la banujoj kovriĝis per plumbo aŭ per kupro.
Aktuale
Produktado kaj konsumado de plumbo pliiĝas tutmonde. La jara produktado estas ĉirkaŭ 8 milionoj da tunoj; ĉirkaŭ duono estas produktita el reuzata rubaĵo. La ĉefaj produktantaj landoj, en 2008, estis Aŭstralio, Ĉinio, Usono, Peruo, Kanado, Meksiko, Svedio, Maroko, Sudafriko kaj Norda Koreio. Aŭstralio, Ĉinio kaj Usono respondecas pri pli da duono de la ĉefa produktokvanto.
Je nunaj konsumindicoj, disponeblo de plumbo estas ĉirkaŭkalkulata kiel elĉerponta post 42 jaroj. Primedia analizisto Lester Brown sugestis, ke la plumbo povus elĉerpiĝi post nur 18 jaroj surbaze de aldona konsidero de ĉiujara kresko de 2%. Tio povus esti necesa reviziebla por konsideri la renovigitajn interesojn pri reciklado, kaj rapida progreso de la teknologio de fuelpilo.
Plumbo en lingvo kaj literaturo
Ĉar ĝi estas tre konata metalo facile indentigebla pro sia grandpezeco, la termino "plumbo" estas kutime uzata en popularaj esprimoj. Tiele en la hispana lingvo "ser un plomo" (esti plumbo) signifas esti plumbe peza tedulo (De Diego). Simile estas diversaj esprimoj kiel sinonimo de pezeco, pordoj el plumbo, palpebroj el plumbo ktp. Alia konotacio devenas el la fakto, ke plumbo estas uzata por kugloj kaj tiel foje aperas ne nur kiel sinonimo de kuglo, sed eĉ de mortiga kuglo, foje eĉ amasmortiga kuglaro.
Preĝejo Mario Magdaleno (Griesheim)
Historio
Proksime de la iama kavalirbieno troviĝas altebenaĵe ĉe la okcidenta vilaĝorando romanika preĝejo. Kontraŭe al aliaj romanikaj halokirkoj en la regiono ĝi havis ekde la komenco ne nur unu sed du portalojn, norde kaj sude.Tiu ĉi apartaĵo kaj la relative riĉa ornamo de la timpanoj kaj vandoj atestas la gravecon de tiu ĉi kirko: ja, ĝi estis la privata kirko de la en la vilaĝo rezidinta Dinastio Griesheim.
Lady Pank
Lady Pank estas pola roka grupo, kiu ekestis en 1981 per Andrzej Mogielnicki kaj Jan Borysewicz.
Preĝejo Mario Magdaleno (Griesheim)
Historio
La suda portalo esta pli bela ol la norda. Ĝian timpanon dividas kolono sur atika bazo kaj kuba kapitelo kaj havas plurajn rozojn. Okcidente de la portalo, ĉe la alteco de la soklo, estas reliefa ŝtono kun duona figuro de viro kiu tenas sin ĉe du ringoj.