cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Industria revolucio
Dua kaj tria industriaj revolucioj
Oni uzas la nomon de dua industria revolucio por la transformoj en industrio kiuj okazis inter 1871 kaj 1914 post la relativa stabiligo de socioj post la unua industria revolucio kaj antaŭ la Unua mondmilito. Krom novaj teknikoj, la ĉefa karakterizo de la dua industria revolucio estis la plendisvolvo de kapitalismo. En tiu periodo, Britio perdis la industrian kaj teknologian liderecon al Usono kaj Germanio. Oni povas vidi la komencon de tiu periodo en la aneksado de Loreno (industria regiono) fare de Germanio sekve de la Franca-Prusa milito. La granda demando de havaĵoj okazigis la kreskon de amasproduktado ĉirkaŭ 1870. Tiu "dua" industria revolucio komencis per ŝtalo kaj rapide inkluzivis la kemian industrion. La ŝtonkarbo estis pli kaj pli anstataŭita per petrolo kaj aperis la elektraj industrioj, kaj, fure en la 20-a jarcento, la aŭtomobila industrio. La dua industria revolucio estas, do, kaŭzo kaj efiko de amas-socio. En Usono aperis la elektrigado fare de grandaj industriaj inventistoj, kiel Nikola Tesla, Edisono kaj George Westinghouse. La konstruado de hidroelektra uzino en la Alpoj ebligis la rapida industrialigo de la nordo de Italio, kiu ne havas lokan disponeblan ŝtonkarbon por elfosi, ĉirkaŭ 1890. La apero de maŝinoj movitaj per petrolo ankaŭ malpliigis la gravecon de ŝtonkarbo al industrio kaj industriigo.
La Tria industria revolucio, nome revolucio scienc-teknologia aŭ revolucio de la intelekto, estas koncepto kaj vidpunkto skizitaj de Jeremy Rifkin kaj konsiderataj ekzemple de la Eŭropa Parlamento, en formala deklaro aprobita en junio de 2006 (ne konfuzu kun la scienca revolucio de la 15-a kaj 16-a jarcentoj). Laŭlonge de la historio, la ekonomiaj transformoj okazas kiam kunvenas la novaj teknologioj de la komunikado kun la novaj sistemoj de energio. La novaj formoj de komunikado iĝas la rimedo por la organizo kaj administrado kiujn la plej disvolviĝintaj civilizoj ebligis pere de la novaj energifontoj. La kuniĝo de uzado de komputiloj, la teknologio de la komunikado de Interreto kaj la renovigeblaj energioj en la 21a jarcento estas kio okazigas la tiel nomita Tria Industria Revolucio.
Krom la necesa uzado de komputiloj jam disvastigita tra la tuta planedo kaj al enorma nombro de loĝantoj (kvankam ne al la tuto), estas diversaj faktoroj konsiderindaj kiaj la jenaj:
Muziko de Afganio
La muziko de Afganio ekzistis dum longa tempo, sed ekde la fino de la 1970-aj jaroj la lando eniris en konstantaj militoj kaj la loĝantaro malpli interesiĝis pri muziko. Tiele muziko en Afganio estis nuligita kaj registrita por eksterulo estas minimuma, spite riĉan muzikan heredon.
(16426) 1988 EC
(16426) 1988 EC estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ Hungaria familio) malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Muziko de Afganio
Priskribo
Dum la 1990-aj jaroj, la post-Sovetaj kaj Talibanaj registaroj malpermesis instrumentan muzikon kaj multon de publika muzik-farado. Spite arestojn kaj detruon de muzikinstrumentoj, muzikistoj plufaris sian laboron ĝis nun. La mult-etna urbo Kabulo estis dumlonge la regiona kultura ĉefurbo, sed eksteruloj tendencis aliri Heraton, kiu estas hejmo de tradicioj pli rilataj al Irana muziko ol en la cetero de la lando. Literumado tra plej el Afganio estas tipe en Daria kaj en Paŝtoa.
La urbo Kabulo estas hejmo de multaj muzikistoj kiuj estis mastroj kaj de tradicia kaj moderna afgana muziko. Tradicia muziko estas populara ĉefe dum la celebroj de Noruzo (Novjaro) kaj de la Nacia Sendependeca Tago. Ahmad Zahir, Naŝenas, Ustad Sarahang, Sarban, Ubaidullah Jan, Farhad Darja, kaj Naghma estas kelkaj el la elstaraj afganaj muzikistoj, sed estas multaj aliaj. Plej afganoj estas alkutimiĝintaj rigardi hindajn filmojn de Bolivudo kaj aŭskulti ties filmajn kantojn.
Miĥail Devjatajev
Mihail Petroviĉ DEVJATEJEV (ruse: Михаи́л Петро́вич Девятаев) — piloto de ĉasaviadilo, eskapinto el sekreta nazia koncentrejo.
Biografio
Miĥail Petroviĉ Devjatajev naskiĝis la 8-an de julio 1917 en la setlejo Torbeevo en Mordvio en kamparana familio kaj estis la 13-a infano en la familio. En 1933 li finis lernejon kaj en 1938 - la kazanan rivernavigan lernejon kaj aeroklubon, laboris kiel asistanto de kapitano de ŝipo sur Volgo.
En 1938 li estis rekrutita en la ruĝan armeon. En 1940 li finis aviadlernejon.
Lia unua aera venko okazis la 24-an de junio 1941. Tiam li apud Minsko faligis Ju-87. Baldaŭ li estis premiita per la ordeno de la ruĝa standardo.
La 23-an de septembro 1941, revenante de bataltasko li estis atakita per germaniaj ĉasaviadiloj. Li faligis unu, sed li mem estis vundita je la maldekstra kruro. Kuracista komisiono permesis al li flugi nur en la malrapida aviado. Li servis en nokta bombaviadila regimento, poste en la sanitara aviado. Nur renkontiĝinte kun Aleksandr Pokriŝkin en majo 1944 li revenis en ĉasan aviadon.
Ĝis julio Devjatajev faligis 9 malamikajn aviailojn. Vespere la 13-an de julio 1944 li kun grupo de Aerokobroj flugis por rezisti atakon de malamikaj aviadiloj. En la batalo apud Lvovo li estis vundita je la dekstra kruro kaj la aviadilo estis bruligita. Li paraŝutis el la aviadilo kaj estis kaptita.
Post pridemandadoj li estis sendita al la lodza militkaptejo. Poste li estis translokita al la militkaptejo "Neue Königsberg". Tie li komencis prepari eskapon. Li kun grupo de amikoj fosis sapeon, sed kiam restis nur kelkaj metroj, gardistoj trovis ilian sapeon. La organizantoj de la eskapo estis montritaj far de pefidinto kaj estis kondamnitaj al morto.
Devjatajev kun grupo de amikoj estis sendita al la koncentrejo Sachsenhausen apud Berlino. Unu el la unuaj tagoj tie gardisto mortigis nekondamniton - je Igor Stepanoviĉ Nikitenko (№ 104533), instruiston el Darnica (nun - distrikto de Kievo). Unu el aliaj kaptitoj helpis al Devjatajev interŝanĝi numerojn kun Nikitenko kaj Devjatajev plu vivis en la koncentrejo sub la nomo de Nikitenko. En fino de oktobro 1944 li kun grupo de 1500 militkaptitoj estis sendita sur la insulon Usedom, kie situis la sekreta provejo Penemunde, en kiu oni testis la sekretan armilon - V-2.
La eskapo estis planita por la 8-a de februaro 1945. Survoje al la laboroj en la flughaveno ili mortigis gardiston. Unu el la eskapintoj vestis sin je lia vesto. Kiam teknikistoj foriris por tagmanĝi, la grupo de Devjatajev obtenis He-111, ĝuste tiun, kiu havis la aparatojn por direkti flugantajn V-2. Por ke lia malliberula vesto ne estu videbla li senvestigis sin. Sed en tiu momento estis trovita la kadavro de la mortigita gardisto kaj ili ne sukcesis eskapi nerimarkitaj. Sed la eskapo tamen okazis.
Nazioj sendis ĉasaviadilon por faligi ilin, sed ne sukcesis trovi la ŝtelitan He-111. Ĉe la fronto la aviadilo estis pafita per la sovetia kontraŭaviadila artilerio kaj ili devis urĝe alteriĝi. La grupo de eskapintoj komunikis gravajn informojn pri la sekreta insulo, kie oni testis raketajn armilojn. Post kelkaj tagoj la raketa bazo en Penemunde estis atakita fare de la sovetia aviado kaj grave damaĝita.
Kontraŭspionistoj severe pridemandis la militkaptitojn. En novembro 1945 Devjatajv estis malmobilizita. Li havis poblemojn trovi laboron. En 1946, havante atestilon de kapitano de ŝipo li kun peno trovis la laborlokon de dokisto en Kazano.
Nur en 1957, dank'al Sergej Korolov, Mihail Devjatajev kaj liaj amikoj estis rehabilititaj kaj poste, la 15-an de aŭgusto 1957 Mihail Devjatajev ricevis la titolon heroo de Sovetunio.
Ĝis siaj lastaj tagoj Mihail Devjatajev loĝis en Kazano, laboris kiel kapitano de riveraj ŝipoj, estis unu el la unuaj kapitanoj de akvoplaneaj ŝipoj.
Li estis premiita per Ora stelo de Heroo de Sovetunio, ordeno de Lenin, 2 ordenoj de la ruĝa standardo, ordenoj de la patriota milito de la 1a kaj la 2a gradoj, medaloj.
Devjatajev estis honora ano de respubliko Mordvio, de la urboj Kazano, Wolgast.
Bataltemp' (albumo)
Bataltemp' estas virtuala dema koncepta albumeto de brazila potencmetalroka grupo baRok'  (nuntempe la grupo nomiĝas BaRok' Projekto) eldonita en 2007. Por registri la albumeton estis invititaj kelkaj gastomuzikistoj. En 2010 estis reregistrita la kanto Bataltemp', tiam kantadon registris Geovani Maia.
Miĥail Devjatajev
Biografio
Mihail Petroviĉ Devjatajev mortis la 24-an de novembro 2002 kaj estis enterigita en Kazano.
Kompanio
Kompanio laŭ PIV estas la jeno:
Ĝi estas asocio aŭ kolekto de individuoj, ĉu naturaj personoj, juraj personoj, aŭ mikso de ambaŭ. Kompanimembroj kunhavas komunan celon kaj kuniĝas por fokusigi al siaj variaj talentoj kaj organizas siajn kolektivajn disponeblajn lertecojn aŭ rimedojn por akiri specifajn, deklarajn celojn. Kompanioj montras variajn formojn kiaj:
Kompanioj aŭ asocioj de personoj povas esti kreataj laŭ juro kiel juraj personoj por ke la kompanio en si mem povas akcepti limigitan fidindecon por civila respondeco kaj impostado dum ties membroj plenumas (aŭ malsukcesas) malŝarĝi siajn ŝuldojn ene de komuna konsidero de "naskatestilo" aŭ reklamada politiko.
Plej grandaj kompanioj
La jena tabelo montras kompaniojn laŭ grando kaj lando de origino. Ĉiuj valoroj estis publike montritaj en la respektiva kompania ĉiujara informo kaj estas registritaj en 2014.
Langue nouvelle
La nova lingvo (franclingve : Langue nouvelle) estas skizo pri planlingvo kiun prezentis Joachim Faiguet de Villeneuve en tiutitola artikolo en la naŭa volumeno de Enciklopedio de Diderot kaj d'Alembert, en 1765.
Manfredonia
Manfredonia estas komunumo de Italio.
Langue nouvelle
Tre eble, L. L. Zamenhof konis pri ĝi per la Enciklopedio. Krom Esperanto, ĝi influis Volapukon, Universal Glot kaj aliajn aposteriorajn kaj miksajn projektojn de planlingvo de la 19-a jarcento.
Frederick Bodmer diris, ke ĝi estas supera al Esperanto, kvankam oni publikigis nur skizan gramatikon de ĝi.
Gramatiko
La lingvo neniam estis uzata, sed en la artikolo la aŭtoro skizas bazojn de kreenda helplingvo kiuj estas tute similaj al la bazoj de Esperanto:
En la artikolo Faiguet diskutas la oportunecon de kreado de universala helplingvo, mencias la laborojn de Leibnitz, tamen ne sciante kion tiu atingis. Faiguet konsideras ke helpan planlingvon kreu per interkonsento scienculoj el diversaj nacioj. Li do ne planis mem krei tian lingvon, sed nur provizis bazajn ideojn el kiuj oni povus deiri. Tamen estas klare ke Faiguet deiris de la franca kaj de la latina lingvoj de li plej bone konataj kaj lia «nova lingvo» rekte fontas el tiuj du lingvoj. Li ŝajne ne konsideris aliajn lingvojn, kiujn li verŝajne ne bone konis.
Deklinacioj
Anstataŭ deklinacioj Faiguet proponas uzon de difinitaj prepozicioj
Ĉonki
Ĉonki (Чонкі) estas loĝloko en Homela distrikto en Belorusio. Situas sude de Homel (je 8 da kilometroj), ĉe aŭtovojo inter Homel kaj Ĉernigov. Centro de kolhozo. Ĉe ĉi tiu loĝloko situas loka banloko.
Gorodki
Gorodki (городки) estas rusa populara sporta ludo, en kiu oni celas per ligna klabo (L=ne pli ol 1.0m) elbati kvin lignajn cilindrojn (L=0.2m, D=5cm) el surtera tereno nomata "urbeto" (2.0m x 2.0m). La cilindroj (gorodki) formas unu post unu 15 figurojn, kiujn ludanto devas sinsekve elbati troviĝante en du pozicioj: komence - en "kon" (distance 13.0m de urbeto) kaj post sukcesa ĵeto li proksimiĝas al "polukon" (6.5m).
Plej malfacila figuro estas "Letero", kiun oni elbatas nur el la kon, kondiĉe, ke unue ĝin necesas "malsegeli", t.e. per klabo forĵeti nepre la centran cilindron kaj poste - la restintajn.
Historio
Mencio pri la ludo estas trovita en analoj de la Kieva Regno. Ekde la 18-a jarcento ĝi fariĝis amasa. Reguloj estis kodigitaj en 1923, kiam oni organizis la unuan universalan konkurson en Moskvo.
En 1933 estis akceptitaj la novaj reguloj de la ludo, kiujn oni aplikas ĝis nun.
Laŭ oficialaj taksoj en la 60-70 jaroj de la 20-a jarcento en la Sovetunio la nombro da ludantoj estis proksimume 350,000.
Laufenburg (stacidomo)
Laufenburg estas fervoja stacidomo en Laufenburg, Svislando.
Korpotemperaturo
Korpotemperaturo estas la temperaturo de homa aŭ besta korpo.
Temperaturtabelo
Jen kiel difiniĝas tabele la temperaturoj ĉe plenkreskulo (de homoj):
Bestoj
Ekzistas bestoj, kies korpotemperaturo varias laŭ la medio kaj tiel ŝparas energion (ĉefe reptilioj), kaj aliaj, inter ili birdoj kaj mamuloj, kiuj konservas konstantan korpotemperaturon.
Birdoj estas la bestoj, kiuj havas plej altajn temperaturojn – de 38 ĝis 42 °C.
Hit (Irako)
Hīt aŭ Hit (arabe هيت) estas urbo en provinco al-Anbar, Irako. Hit situas nordoriente de Ramadi, provinca centro, en la sunaista triangulo.
Bohemia mezmontaro
eta|Vido al Bohemia mezmontaro de [[Litvínov.
De maldekstre: Bořeň (539 m), Kaňkov (436 m), Želenický vrch (455 m) kaj Zlatník (521 m)]]
Bohemia mezmontaro (ĉeĥe České středohoří, germane Böhmisches Mittelgebirge) estas geomorfologia tutaĵo kun areo 1265 km². El orografia vidpunkto ĝi apartenas al Subercmontara regiono, kiu estas konsisto de Ercmontara subprovinco. Sur 84 % de teritorio de Bohemia mezmontaro okupas PPR Bohemia mezmontaro kun areo 1063,17 km². Plej alta monto estas Milešovka (837 m). Malplej alta punkto estas surfaco de Elbo en Děčín (121,9 m). Maksimuma diferenco do faras 715,1 m.
Heiligengrabe
Heiligengrabe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostprignitz-Ruppin de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Miklós Vendel
Miklós Vendel [niklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vendel Miklós estis hungara geologo, profesoro, membro (korespondanta en 1933, ordinara en 1943) de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis Aladár Vendl.
Akridoteroj
Acridotheres, Akridoteroj aŭ tipaj minaoj estas genro de sturnoj, kiuj estas tropikaj membroj de la familio de Sturnedoj. Tiu genro havas reprezentantojn en tropika suda Azio el Irano orienten al suda Ĉinio kaj Indonezio. Du specioj estis enmetitaj amplekse ie plie. La Komuna minao estis enmetita en Sudafrikon, Israelon, Havajon, Nordamerikon, Aŭstralion kaj Novzelandon, kaj la Krestominao en la regiono Vankuvero de Brita Kolumbio.
Miklós Vendel
Miklós Vendel naskiĝis la  1896 en Sopron. Li mortis la 1977 en Sopron.
Akridoteroj
La minaoj de Acridotheres estas ĝenerale malhelaj aŭ senkoloraj birdoj kun flutecaj alvokoj kiel plej parto de sturnedoj; ambaŭ seksoj estas similaj. Ili piediras pli ol saltetas, kaj havas modifojn ĉe la kranio kaj ties muskoloj por sondado per malferma beko. Ili similas al la montominaoj (Gracula) kun kiuj ili ofte koincidas je havo de grandaj blankaj aŭ senkoloraj flugilmakuloj kiuj estas rimarkindaj dunfluge kaj de nudaj (senplumaj) areoj en kapo, sed diferenciĝas je tio ke nur la kapoplumaro estas brila, dum la subaj partoj tendencas esti pli palaj. La nudaj kapomakuloj estas diferencaj laŭ aranĝo. La minaoj de Acridotheres estas ankaŭ multe pli surteremaj ol la minaoj de Gracula.
Miklós Vendel
Biografio
Miklós Vendel frekventis universitaton ĝuste dum la 1-a mondmilito en Budapeŝto, tial li ankaŭ batalis kontraŭ la italoj. Li doktoriĝis en 1920, samtempe li estis vicprofesoro en Universitato de Budapeŝto. En 1923 li ekinstruis en altlernejo en Sopron kie li atingis la instruan rangon publika eksterordinara profesoro. En la studjaro 1937 li estis dekano. Li pensiuliĝis en 1972. Li okupiĝis pri ĉiuj branĉoj de geologio. Li ricevis premion Kossuth en 1951.
Akridoteroj
Ili havas klinemajn pariĝadajn ceremoniojn, dum la specioj de Gracula ne havas videblajn memmontradojn. Ili demetas senmarkajn palbluajn ovojn.
Kelkaj specioj havas fruntajn krestojn kiuj kovriĝas per poleno, kiam la birdoj manĝas nektaron el floroj, kaj povas ludi gravan rolon en polenado.
Kiel plej parto de sturnoj, ankaŭ la Acridotheres estas tre ĉiomanĝantaj, kaj manĝas fruktojn, nektaron kaj insektojn.
Sistematiko
Kvankam same kiel la Grakuloj la Akridoteroj estas nomataj "minaoj", la minaoj de la genro Acridotheres estas pli proksime rilataj al grupo de ĉefe surteremaj sturnoj el Eŭrazio, kiaj la ordinara sturno, kaj ankaŭ de afrikaj kiaj la brilsturnoj de la genro Lamprotornis. Inter tiuj, ili estas inter la plej grandaj senkoloraj specioj; ili ŝajne estas unu el grandaj grupoj kiuj evoluis plej ĵuse. Ŝajne ili devenas el prauloj kiuj alvenis el Centra Azio kaj adaptiĝis al pli humidaj kondiĉoj en la Tropikoj. Ili supozeble estis izolataj en sia nuna teritorio kiam la evolua radiado al kiuj ili apartenas – inklude la Bridosturno kaj la specioj de la genro Sturnia - estis fragmentata de dezertiĝo de sia origino komence de la Komenca Plioceno, dum la Tero evoluis al la lasta glaciepoko antaŭ 5 milionoj da jaroj.
La taksonomio de tiu grupo estas komplika, kaj kelkaj fakuloj malsamopinias konsiderante pri kiuj specioj estu lokataj en tiun genron, kaj pri la specilimoj ene de Acridotheres.
Jena estas listo de la "kernaj" specioj de Acridotheres en taksonomia ordo:
Kelkaj specioj el la parafiletika grupo de Sturnus estas ofte lokataj en Acridotheres. Kiel ĵusaj studoj sugestas (Jønsson & Fjeldså 2006, Zuccon et al. 2006), tio estas verŝajne ĝusta.
890-aj jaroj
Eksteraj ligiloj
}}
Santa Tereza do Tocantins
Santa Tereza do Tocantins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 2.523 loĝantojn en 2010.
Unterwegs nach Atlantis
Unterwegs nach Atlantis (Survoje al Atlantiso) estas porjunula televidserio, filmigita ekde 1981 en germanio kaj siatempa Ĉeĥoslovakio. Ĝi estas komuna produktaĵo de Ĉeĥa, (okcident-)germana Aŭstra kaj Svisa televido. La unua germana televidstacio kiu ĝin spektigis estis la (okcident-)germana dua programo ZDF, 18an de septembro 1982. Pri la produktado responsis la entrepreno »Nova-Film« (Berlino).
Oni filmis en la okcientberlinaj studioj de la entrepreno »Union-Film« kaj en lokoj de Prago, Berlino kaj Altaj Tatroj.
Bazo por la scenario de Ota HOFMAN estas la porjunulaj rakontoj »La mistera grafo« (»Der geheimnisvolle Graf«) kaj »Aventuroj dum plenluna nokto« (»Abenteuer in der Vollmondnacht«) de Johanna von KOCZIAN.
Resumo
Rhon aĝas dekdu jarojn, estas filo de sciencisto kaj vivas en la jaro 3000. La patro kuninventis tempomaŝinon. Kontraŭ d-ro GRAF (onklo de Rhon) la scienca akademio plendas ke li agis kontraŭ la baza leĝo de tempvojaĝoj: oni ne ŝanĝigu la pasintecon. Rhon tion volas priesplori kaj sen informi patron ekvojaĝas al pasinteco.
Li supozas ke la onklo estus en Chateau Noir, sekreta renkontiĝejo de la tempvojaĝantoj. Sed tie ne estas la onklo, nur mapo de la urbo Berlino el 20a jarcento. Do, la knabo ekvojaĝas al la jaro 1982, viroj el estonteco lin laŭkuras. Ili difektigas lian maŝinon »AL-2«, la knabo devas halti.
Rhon alvenas en la festo je la naskiĝtaga datreveno de Mark, kiu ĵus 12jariĝis.
Rhon bezonas hidrargon por ripari la maŝinon. Li diras al Mark ke li venas el estonteco kaj bezonas helpon. Mark kompreneble nenion kredas. Post riparo de la maŝino ili vojaĝas al la Vieno de la jaro 1791 por partopreni en koncerto de MOZART.
Surprize ili en Vieno vidas viron kiu aspektas samkiel la onklo d-ro GRAF. Montriĝas ke vere estas la freneza alĥemiisto KELLEY. Li posedas vivakvon el Atlantiso kaj aĝas jam 200 jarojn. Sed nun la likvaĵo preskaŭ elĉerpiĝis; KELLEY devigas alion al la tempomaŝino. Per ĝi li volas reveni en la Rudolfan epokon, por atingi plian ujeton da vivakvo.
Duan tempomaŝinon li ŝtelas, antaŭe mortigas d-ron BERNHARD (kunulo de d-ro GRAF). Li devigas Mark vojaĝi al la Prago de la 16a jarcento; poste KELLEY havas akcidenton en la 20a jarcento, oni lin igas en malsanulejon, sed li tuj rifuĝas.
D-ro GRAF kaj Rhon intertempe reestis en la estonteco; nun ili vizitas Markon, per li eksciiĝas pri la morto de d-ro BERNHARD kaj ke KELLEY malaperis. Ekiĝas aventura laŭkurado: Rhon, Mark kaj d-ro GRAF vojaĝas al la Prago de la 16a jarcento, ili supozas ke KELLEY estus tie. Ilin tie arestas soldatoj, oni ilin taksas sorĉistoj. Rudolfo la IIa ilin devigas krei oron kaj forprenas ilian determigilon (iu kvazaŭ-ŝlosilo por la tempomaŝino). Samtempe KELLEY aperas en Prago, kune kun la fratino Judy de Mark.
Judy sukcesas forigi la kapdolorojn de Rudolfo la IIa. Eĉ la determigilon reatingi ŝi sukcesas. Dume KELLEY ŝtelas la mapon de Atlantiso, Mark kaj Rhon laŭkuras lin. D-ro GRAF, Mark, Rhon kaj Judy sukcesas eskapi el Prago; laŭkurante KELLEYn akcidentas ties tempomaŝino en antikva Egiptio de la faraona epoko. KELLEY per tiu akcidento mortas.
D-ro GRAFO prenas la mapon de Atlantiso. Dum tio la tempomaŝino draste malpuriĝas per dezerta ŝtormo; maleblas vojaĝi. Necesas devigita halto en pli juna ŝtonepoko. Tie ili renkontiĝas kun la tribestrino Rhu, kiu devenas el la antaŭ tri jaroj fordronita Atlantiso.
D-ro GRAF decidas reveni en nuntempon por prepari grandan ekspedicion kiu remalkovru por la homaro Atlantison. La kompjutilo de tempomaŝino »AL-2« avertas pri baldaŭa tertremo; la vojaĝantoj avertas Rhu kaj la tribon, poste ili reenvojaĝas al nuntempo.
Laserdiskoj
Ekzistas filma laserdiskego. Krome estas aŭddramoj.
129167 Dianelambert
129167 Dianelambert estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 5:12 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Diane S. Doran-Lambert, kiu laboris por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx kiel Sciencistino pri Stereofotoklinometrio, kontribuinte al la provoj de programaroj krizaj por la misio kaj al la disvolvo de Ciferecaj Modeloj de Terenoj.
Faktorado
En matematiko, faktorado estas malkomponado de objekto (ekzemple, nombro, polinomo, aŭ matrico) en produton de aliaj objektoj, aŭ faktoroj, kiuj kiam estas multiplikitaj kune donas la originalan objekton. Ĝenerale per faktorado oni ricevas produton de pli simplaj aĵoj.
Ekzemple, la nombro 15 faktoriĝas en primojn kiel 3 × 5; kaj la polinomo x2 − 4 faktoriĝas kiel (x − 2)(x + 2).
Celo de faktorado estas kutime redukti ion al "bazaj konstruaĵoj", kiel nombroj al primoj, aŭ polinomoj al neredukteblaj polinomoj. Faktorado de entjeroj estas priskribita per la fundamenta teoremo de aritmetiko kaj faktorado de polinomoj per la fundamenta teoremo de algebro.
Entjera faktorado por granda entjeroj ŝajnas al esti malfacila problemo. Ne estas sciata maniero kiel fari ĝin rapide. Ĝia komplekseco estas la bazo de sekureco de iuj publik-ŝlosilaj ĉifrikaj algoritmoj, ekzemple RSA.
Matrico povas ankaŭ esti faktorita en produton de matricoj de specialaj tipoj, por aplikoj, en kiuj tiu formo estas oportuna. Grava ekzemplo de ĉi tiu uzas ortogonalan matricon aŭ unitan matricon kaj triangulan matricon. Estas malsamaj tipoj de la malkomponado: QR, LQ, QL, RQ, RZ.
<!-- Alia ekzemplo estas la faktorado de funkcio kiel la komponaĵo de aliaj funkciaj havantaj certaj propraĵoj; ekzemple, ĉiu funkcio povas esti vidita kiel la komponaĵo de (surjekcia, surĵeta) funkcio kun (disĵeta, enjekcia) funkcio.
Faktoranta kvadrata ekvacio
Kvadrataj ekvacioj (ekvacioj en la formo de ax^2+bx+c=0) povas iam esti faktorita enen du (dutermoj, dutermas, binomoj, binomas) kun simplaj entjeraj koeficientoj, tial eksponanta ĝia (radikoj, radikas), sen la (bezoni, bezono, necesa) al uzi la kvadrata formulo. La formulo
devus esti faktorita enen
kie mn = a\,\!, pq = c\,\!, kaj. Vi povas tiam ara ĉiu dutermo egala al nulo, kaj solvi por x al (senvualigi, riveli) la du (radikoj, radikas). Faktoranta ne engaĝi (ĉiu, iu) alia (formuloj, formulas), kaj estas plejparte (justa, ĵus) io vi vidi kiam vi veni sur kvadrata ekvacio.
(Sumo, Sumi)/diferenco de du (kvadratoj, placoj, kvadratigas)
Alia komuna tipo de algebra faktoranta estas nomita la diferenco de du (kvadratoj, placoj, kvadratigas). Ĝi estas la apliko de la formulo al (ĉiu, iu) du (termoj, kondiĉoj, terminoj, termas, terminas), ĉu ĉu ne ili estas perfektaj kvadratoj. Se la du (termoj, kondiĉoj, terminoj, termas, terminas) estas _subtraced_, simple apliki la formulo. Se ili estas adiciita, la du (dutermoj, dutermas, binomoj, binomas) ricevita de la faktoranta estos ĉiu havi imaginara (termo, membro, flanko, termino). Ĉi tiu formulo povas esti (prezentita, prezentis) kiel
(Sumo, Sumi)/diferenco de du (kuboj, kubas)
(Sumo, Sumi) de Du (Kuboj, Kubas)
Faktoranta en matematika logiko
En matematika logiko kaj aŭtomatita teoremo pruvanta, faktoranta estas la tekniko de derivanta unulita, pli specifa atomo de (kajaŭo, disjunkcio) de du pli ĝenerala samspecigebla (atomoj, atomas). Ekzemple, de ∀ X, Y : P(X, A) aŭ P(b, Y) ni povas derivi P(b, A). -->
Granda bunta bucero
La granda bunta bucero (Buceros bicornis) el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj vivas en la suda parto de la provinco Junnan en Ĉinio, kaj vidiĝas ankaŭ en la zono de Hindio ĝis Malajzio kaj Sumatro. Ĝi estas granda speco el la buceroj, kun longeco de pli ol 1,2 metroj.
La maskla kaj femala birdoj havas saman aspekton. Ilia kapo estas nigra kaj ilia kolo surhavas blankajn plumojn brilantajn brune; iliaj supra korpo kaj flugiloj kun blanka strio, larĝa kaj horizontala estas nigraj; blanka estas ilia vosto, ĉe kies pinto troviĝas nigra kaj larĝa strio, ilia brusto estas nigra kaj la abdomeno blanka. Ili sin karakterizas per granda, forta kaj kurba beko. Inter la kapo kaj bekbazo troviĝas granda kornosimila elkreskaĵo larĝa kaj plata, kies posta parto estas ronda kaj ambaŭ flankoj altaj; sur ilia frunto elstaras du kornoj, tial oni nomas la birdon dukorna bucero. Ĝiaj flavaj beko kaj kornosimila elkreskaĵo entenas ruĝan kaj oranĝan kolorojn. La dorsflanko de la antaŭa parto de la kornosimila elkreskajo de la virbirdo estas nigra, kaj tiu de la birdino estas ruĝa. La iriso de la okuloj de la virbirdo estas sangruĝa kaj tiu de la birdino estas perle blanka.
La grandaj buntaj buceroj ĝenerale loĝas en montaraj arbaroj kaj agas en aro el ses buceroj. Dum flugado ili eligas grandan bruon, kiu aŭdiĝas eĉ en loko 1,5 kilometrojn fora. Dum flugado ili jen svingas la flugilojn, jen glisas. Tiuj orientalisaj birdoj manĝas ĉefe fruktojn, kaj ankaŭ grajnojn kaj aliajn vegetalajn semojn, kelkiam birdojn, musojn, lacertojn kaj insektojn. Ili fekundiĝas inter januaro kaj aprilo, kaj konstruas neston en truoj de altaj arboj. La birdino havas kutimon topi sian nestaperturon, kaj tiam la virbirdo nutras ĝin per manĝaĵo. La birdino demetas 2-3 ovojn en la nesto, kiuj estas variaj larĝe kaj longe; la ovoŝelo estas malmola kaj kompakta, iam kun papiloj kaj porokavetoj sur si; la ovo estas brile ruĝblanka, sed ĝi ofte fariĝas bruna pro kovado. Dum la kovado la birdino ŝanĝas siajn plumojn. Ĝi rompas la neston kun siaj idoj, kiam ili plene kreskas, kaj forlasas ĝin.
Kazimiera Bujwidowa
Kazimiera BUJWIDOWA (naskiĝis la en Varsovio, mortis la  en Krakovo) estis pola feministo, socialisto,
Naciaj trezoroj de Japanio
La Ministerio pri Eduko, Kulturo, Sporto, Scienco kaj Teknologio de Japanio nomumas la plej famajn kulturajn posedaĵojn de la lando Naciaj Trezoroj (国宝, kokuhō).
Kazimiera Bujwidowa
Ŝia edzo estis la kuracisto kaj esperantisto Odo Bujwid, kiu ŝi helpis kun vakcino-produktado. Ŝi estis aktiva en feminista kaj socialista organizado en Krakovo.
Naciaj trezoroj de Japanio
Povas temi ekzemple pri
Multaj el la Naciaj Trezoroj de Japanio videblas en muzeoj, ekzemple en la naciaj muzeoj de Tokio, Kioto kaj Nara. La prefektujoj kaj komunumoj same vivtenas poublikajn muzeojn, kaj krome ekzistas Naciaj Trezoroj en privataj muzeoj. Multaj budhismaj temploj kaj Ŝintoaj Sanktejoj, kasteloj kaj similaj lokoj estas publike viziteblaj kaj en iuj el ili ankaŭ troviĝas muzeoj. La Imperiestra Kortumo posedas multajn el la Naciaj Trezoroj, kaj la urbo Kioto varbas pri tio posedi kvinonon de ĉiuj Naciaj Trezoroj.
Distrikto Recklinghausen
La distrikto Recklinghausen situas en la nordo de la Ruhr-regiono en la nordokcidento de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝi apartenas al la distriktaro Monastero, estas membro de la provinca komunumligo Vestfalio-Lipo kaj en la regiona ligo Ruhr. Sidejo de la distrikto estas la urbo Recklinghausen. La distrikto, urbeca en la sudo kaj pli kamparaneca en la nordo, estas unu el la plej multhomaj en Germanio. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Geografia situo
La distrikto Recklinghausen estas randa distrikto de la Ruhr-regiono, kiu norde etendiĝas ĝis la suda Monastera lando. Kun loĝantoj laŭ la stato fine de  ĝi estas (krom la speciala kazo regiono Hanovro) la plej loĝantoriĉa distrikto de Germanio. La plej granda rivero en la distrikto estas la Lippe.
Komunumoj apartenaj al la distrikto
Al la distrikto Recklinghausen apartenas dek komunumoj, kiuj ĉiuj havas urban statuson. Por siaj lokaj aferoj ĝenerale la komunumoj mem kompetentas, dum la distrikto transprenas komunajn, "inter-komunumajn" taskojn (inter krampoj la nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de ).
Historio
Dum la mezepoko la regiono ĉirkaŭ Recklinghausen, la feŭdo Recklinghausen, apartenis al la elektoepiskopujo Kolonjo. Ekde 1446 ĝis 1576 ĝi estis ludonata al la regantoj de Gemen (nun parto de la urbo Borken) kaj Schaumburg-Lippe. En 1811 ĝi estis aligata al la duklando Berg.
Post pluraj teritoriaj ŝanĝoj, dum administra reformo de la jaroj 1975/76] la distrikto ricevis sian hodiaŭan formon, kiam la iamaj eksterdistriktaj urboj Castrop-Raŭel, Gladbeck kaj Recklinghausen estis enmetitaj en la distrikton.
Blazono
La blazono montras arĝentan urtikofolion sur verda fono – la signo de la Herrlichkeit Lembeck, reglando de la episkopejo Münster en la regiono de Recklinghausen. La nigra kruco estas la signo de la Kolonjaj episkopoj, kiuj posedis grandan parton de la teritorio, la feŭdo Recklinghausen. La ŝlosilo en la kruco simboligas Sanktan Petron, la patronon de Kolonjo.
András Kultsár
KULTSÁR András, diósadi estis hungara juristo, publicisto naskita en Tasnád la 7-an de oktobro 1877 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de decembro 1931.
Kariero
Kultsár András finis la mezlernejon en Kolegio Wesselényi de Zilah, kaj li estis bpna amiko de Endre Ady, la unua kritikisto de lia poezio kiel lernantprezidanro de la meminstrua rondo. Li akiris doktoriĝon pri jur- kaj ŝtatsciencoj en la Universitato de Koloĵvaro. Li estis polica ĉefkapitano de Szamosújvár (1908-18).
Éva Zsellér
ZSELLÉR Éva [ĵelle:r] rumanuja hungardevena amerikana operkantistino (soprano). Ŝi naskiĝis la 7-an de aprilo 1961 en Târgu Mureş.
Kariero
Éva Zsellér pristudis kanton en Kluĵo ĉe profesoro Mircea Breazu en la Muzikaltlernejo. En 1986 ŝi iĝis gajnintino en Konkurso Internacia Butterfly en Tokio. En 1987 en Novjorko ŝi gajnis la kantkonkurson Rosa Ponselle (el 400 partoprenintoj kiel absolute unua). Ŝi debutis en 1988 en opera Macbeth de Giuseppe Verdi en la Operejo Metropolitan kaj de tiam estas anino de tiu.―
21818 Yurkanin
21818 Yurkanin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alana Marie Yurkanin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia teama projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Henry Perrine Baldwin High School en Wailuku (Havajo, Usono).
Jakob Ernst von Liechtenstein-Kastelkorn
Jakob Ernst Graf von LIECHTENSTEIN-KASTELKORN (naskiĝis la en Doboszowice/Distrikto Ząbkowice, mortis la  en Salzburg) estis aŭstra romkatolika teologo kaj episkopo de Seckau, princepiskopo de Olomouc kaj, inter 1745 kaj 1747, princĉefepiskopo de Salcburgo.
Vivo
Jakob Ernst von Liechtenstein-Kastelkorn originis el la sudtirola dinastio Liechtenstein-Kastelkorn (ne parenca kun la similnoma reganta familio de Liĥtenŝtejno). Liaj gepatroj estis Franz Graf von Liechtenstein-Kastelkorn, imperiestra sekreta konsilisto, kaj Katharina fraŭline grafino de Pawlowska. Li studis filozofion kaj jursciencon en Brunno kaj Olomouc. Post kiam li decidis starti animzorgantan karieron li ricevis kanonikejon en Olomouc kaj studis inter 1709 kaj 1712 kiel disĉiplo de la Pontifika kolegio germana kaj hungara en Romo. Samloke li doktoriĝis pri teologio. Post la ordinado en 1713 en Romo li laboris kelkajn jarojn en la episkopa oficejo en Olomouc estante paralele arkidiakono en Opava. En 1717 li iĝis, danke al la rezigno de la frato, kapitulano en la Katedralo de Salcburgo kie li baldaŭ karieris je konsistoriestreco. Okaze de la separo de la patra posedaĵo de Burgo Malenovice apud Zlín li ricevis en 1724 bienon en Pohořelice (apud Napajedla). Lia heredanto estis Karl Otto von Salm und Neuburg.
Episkopeco en Seckau
En al 17.1.1728 li nomumitis fare de papo Benedikto la 13-a episkopo de la Diocezo Seckau por posteuli Leopold Anton von Firmian kiu estis destinita por la seĝo arkiepiskopa en Salcburgo. La konsekro faritis en la 14.3.1728 fare de von Firmian mem. Samtempe Liechtenstein iĝis salcburga ĝenerala vikario por Stirio kaj la Distrikto Neustadt.
Episkopeco en Olomouc
Post la morto de lia episkopa moŝto Wolfgang Hannibal von Schrattenbach en Olomouc la katedrala kapitulo elektis en la 11.10.1738 Liechtenstein posteulo. La papa konfirmo ja sekvis en la 26.1.1739. Dum lia regado li malfermis kolegion en Bílá Voda u Javorníka. Por doni laboron al la metiistoj li komisiis, post la prusa sieĝo de Olomouc de 1742 fari restaŭradlaborojn ampleksajn ĉe la katedralo kaj la ĉefepiskopa residejo. En la 12.5.1743 li kronis Maria Tereza de Aŭstrio en la praga Katedralo de sankta Vito je reĝino de Bohemujo. La pontifika ornato, kiun li portis dum la solenega ceremonio, troviĝas nuntempe en la katedrala trezoro en la Venceslao-katedralo en Olomouc.
Arkiepiskopeco en Salcburgo
Post la morto de Leopold Anton von Firmian la tieaj kapitulanoj elektis Liechtenstein en la 13.1.1745 posteulo. Pro la financa krizo de la arkiepiskopujo lia mallonga deĵortempo malheliĝis per daŭraj kvereloj kun la kapitulanoj.
Didier Migaud
Didier Migaud, naskiĝinta la en Saint-Symphorien (Indre-et-Loire), estas franca politikisto, eksa membro de la Socialisma Partio (PS). Eksa prezidanto de la komisiono pri financoj, ĝenerala ekonomio kaj buĝeta kontrolo de la Nacia Asembleo, li estis nomumita ĉefprezidanto de la Revizora Kortumo la, fare de la prezidanto de la Respubliko Nicolas Sarkozy.
Biografio
Diplomita de la Instituto pri Politikaj Studoj de Liono kaj titolulo de diplomo pri fakaj superaj studoj (DESS) pri publika juro, li estis konstante elektita deputito de la 4-a distrikto de Isère (sude de Grenoble kaj Oisans) ekde la deputitaj balotoj de 1988.
Didier Migaud estis la plej aktiva deputito de la Nacia Asembleo laŭ la klasado farita de Vincent Nouzille sur sia blogo.
2007 - 2010
Li fariĝis prezidanto de la komisiono pri financoj, ĝenerala ekonomio kaj buĝeta kontrolo.
Ĉefprezidanto de la Revizora Kortumo
La, la prezidanto de la Respubliko Nicolas Sarkozy nomumis lin ĉefprezidanto de la Revizora Kortumo, anstataŭ Philippe Séguin, mortinta antaŭ kelkaj semajnoj.
Jakab Máthé
MÁTHÉ Jakab (ma:te:) estis hungara lingvisto naskita en Cozmeni la 14-an de novembro 1926 kaj mortinta en Budapest la 5-an de decembro 2001.
Biografio
Jakab Máthé finis la mezlernejon en Miercurea Ciuc (1948) interrompite pro la dua mondmilito kaj pro militkaptiteco. Li akiris diplomon de instruisto pri la rusa lingvo kaj literaturo en la Bolyai Tudományegyetem (1952). Li instruis en metilernejo en Kluĵo. Ekde 1953 li estis asisto en la slava filologia katedro de la sama universitato, ekde 1959 en la Universitato Babeş-Bolyai, ekde 1970 li estis adjunkto. En 1977 li translokiĝis Budapeston. Li publikis en NyIrK, Cercetări de Lingvistică, Cahiers de Linguistique Théoretique et Appliquée, Revue Roumaine de Linguistique, Computational Linguistics (Budapest) Slavica (Debrecen). En Budapeŝto li radaktis la studvolumon de Solomon Marcus kun titolo A nyelvi szépség matematikája. Li estis la kunlaboranto de Lingvoscienca Instituto de la MTA, pli poste adjunkto, docento kaj fine la katedrestro de la rusa katedro de la Ekonomiscienca Universitato.
Ĉina aligatoro
La ĉina aŭ jangzia aligatoro (Alligator sinensis) el la krokodiluloj estas propra al Ĉinio kaj troviĝas en la meza kaj malsupra basenoj de Jangzi-rivero, ĉefe en la provincoj Anhuj, Ĝjangsu kaj Ĝeĝjang. Ĝi havas mallongan sed rondan faŭkon, longas je 1-2 metroj kaj pezas 10 kilogramojn. Ĝia dorso, kiu surhavas ses vicojn da horizontalaj kornecaj skvamoj, estas malhelbruna kun flavaj makuloj kaj strioj, kaj ĝia abdomeno grizblanka.
La ĉinaj aŭ jangziaj aligatoroj vivas en riveroj kaj malprofundaj lagoj de la subtropika zono. Ili manĝas ĉefe fiŝojn, ranojn, akvobirdojn kaj malgrandajn mambestojn. Sin kaŝante sub akvo, la aligatoro.tenas nur la naztruojn kaj okulojn sur la akvo, senbrue alproksimiĝas al ĉasaĵo kaj faras surprizan atakon kontraŭ ĝi. Ĝi fosas kavon kiel sian loĝejon en bambuaro, fragmitaro kaj ĉe riverstrando kaj lago, kie kreskas herboj. En la kavo troviĝas multaj en- kaj elirejoj, el kiuj iuj kondukas al la tero kaj aliaj, pli malgrandaj, al la akvo. En la kavo troviĝas granda nesto. La jangzi-a aligatoro vintrodormas ĝenerale de la lasta tagdeko de oktobro ĝis marto de Ia sekvanta jaro. Somere, kiam la vetero far iĝas varmega kaj sekega, ĝi ankaŭ dormas dum mallonga tempo. Ĝi ordinare pariĝas en junio, ĝia pariĝa tempo tamen estas influata de vetero. Se printempo varmiĝas pli frue, ili do vekiĝas pli frue el la vintra dormado kaj fruigas sian pariĝon. Unu maskla aligatoro povas pariĝi al kvar aŭ kvin femalaj aligatoroj. Kiam la masklaj estas pli multaj ol la femalaj, okazas do kruela batalo inter la masklaj. La gealigatoroj pariĝas en akvo. La ovumado de la femala aligatoro okazas unu monaton post la pariĝo. Antaŭ ovoellaso ĝi fosas kavon, en kiu ĝi amasigas putrintajn foliojn, kaj herbojn. Ĉiufoje ĝi demetas kelke da eĉ dekojn da ovoj. Post du-monata spontanea kovado eloviĝas la idoj. Tiam ĝi fariĝas furioza kaj ĉiam gardas la neston ĉirkaŭe. Nelonge post sia eloviĝo la aligatoridoj jam povas naĝi en akvo.
Trezoro (novelarto)
'''Trezoro. La Esperanta novelarto'''. Kolekto de prozaĵoj (noveloj, romanfragmentoj k.a.), celantaj doni superrigardon pri la amplekso kaj vario de unu jarcento da originala verkado. Redaktis Reto Rossetti kaj Henri Vatré. HEA. Budapeŝto. 1989. 948 paĝoj. Duvoluma. Jubilea Kolekto n-ro 4.
Krom noveloj oni trovas ankaŭ romanfragmentojn kaj erojn de alispeca prozo: eseojn, geografiajn priskribojn. La verko enhavas 151 erojn de 100 verkistaj nomoj. La cent verkintoj estas reprezentitaj per po unu ĝis ok eroj, kaj la principoj de la elekto ne estas tute klaraj. Estas granda gamo de gajaj komikaĵoj, teruraj rakontoj, politikaj historioj, personaj anekdotoj, ktp.
La kolekto ne mencias la jarojn de unua apero de la noveloj, kaj la naciecoj de aŭtoroj aperas nur en biografieta sekcio fine de la dua volumo anstataŭ apud la noveloj mem.
József Janiga
József Janiga naskiĝis la  en Štúrovo (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Slovakio), li mortis la  en Veľký Meder (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Slovakio).
Biografio
József Janiga apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Nitro en 1968. Inter 1968–1982 li instruis en bazlernejo de Zemianska Olča, poste en Veľký Meder. En 1988 li estis aktiva ankaŭ en la politiko, li strebis por rajtoj de la hungara minoritato. En 1996 li iĝis trudemerito, ĉar lia dekstra brako paraliziĝis. Dum la aktivaj jaroj somere li pentradis ankaŭ en Hungario. Post la malsano li lernis pentri per la alia mano. Li pentradis pejzaĝojn kaj li ilustradis plurajn librojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1997-2004. Li havis edzinon.
Pluvdancado
Pluvdanco estas ceremonia danco, kiu estas dancita por voki pluvon kaj certigi protekton de rikoltoj.
Diversaj interpretoj de pluvdancoj troveblas en multaj kulturoj, de Antikva Egiptio al Indianoj. Pluvdancoj ankoraŭ troveblis en la Balkanoj de la 20-a jarcento, en rito konata kiel Paparuda, Perperuna aŭ Caloian.
La Ĉerokoj, etno de indianoj de la suda Apalaĉio de Nordameriko, dancis pluvdancojn por alvoki pluvon kaj por forpeli malbenajn spiritojn de la Tero. Laŭlegende, la pluvo alvokita de la tribo enhavas la spiritojn de iamaj tribestroj, kiuj falante kontraŭbatalas la malbenajn spiritojn en la transiro inter nia realeco kaj la spirita mondo. La Ĉerokoj kredis, ke tre kompleksaj pluvdancoj inspiris kaj la dancistojn kaj la spektantojn fari agojn de dio-adorado.
Parsac - Gouzon (stacidomo)
Parsac - Gouzon estas franca stacidomo sur linio Montluçon -, situanta en Parsac, apud Gouzon, en departemento Creuse, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Montluçon - Saint-Sulpice-Laurière (702000).
Tumbesiaj kaj pjuriaj sekaj arbaroj
La tumbesiaj kaj pjuriaj sekaj arbaroj estas tersupraĵo ekoregiono el la nord-anda ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj de la nordokcidento de Peruo, la sudo de Ekvadoro (Atacames ĝis El Oro) kaj de la nordo de Peruo (ekde Tumbesio ĝis Departemento Lambajeko). Kune kun la Maranjonaj sekaj arbaroj ĝi estas inkludita en la nocio de ekvatora seka arbaro kiu estas difinita de la perua ekologiisto kaj ministro Antonio Brack Egg. La tumbesiaj kaj pjuriaj sekaj arbaroj ankaŭ estas parto de la tutmondaj 200-regiono "sekaj arbaroj de Tumbesio kaj andaj valoj". kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo Tumbesiaj, ĉokoaj kaj magdalen-valaj tropikaj arbaroj.
La klimato estas tropika kaj seka kun periodoj de vintroj kaj aŭtunoj tre sekaj, kaj someroj humidaj kaj pluvecaj. La flaŭro estas reprezentata de herbejoj de la savana tipo, kun Prosopis pallida, Ceiba trichistandra, Capparis angulata, Bursera graveolens, Ziziphus thyrsiflora…
Karakterizaj specioj de la ekoregonia faŭno inkluzivas : formikomanĝulojn, vulpojn, Tamandua tetradactyla punensis, Iguana iguana, kaj diversajn speciojn de birdoj kiel papagoformajn kaj konurojn.
8602 Oedicnemus
8602 Oedicnemus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la trielo, mezgranda birdo kies scienca nomo estas Burhinus Oedicnemus.
Wassily Leontief
Wassily LEONTIEF (5-a de aŭgusto 1905 – 5-a de februaro 1999 ) estis ekonomisciencisto elstara pro sia esploro pri la maniero kiel ŝanĝiĝoj en unu ekonomia sektoro povas kaŭzi efekton en aliaj sektoroj. Leontief gajnis la Nobelpremion pri ekonomiko en 1973.
Wangen an der Aare (stacidomo)
Wangen an der Aare estas fervoja stacidomo en Wangen ĉe Aro, Svislando.
Sub la signo de socia muzo
Sub la Signo de Socia Muzo. Antologio de originala soci-konscia poezio kaj ses eseoj. Redaktis William Auld kaj Stefan Maul. Flandra Esperanto-Ligo, Antverpeno, 1987. 120 paĝoj. ISBN/ISSN 9071205169.
La revuo Monato kaj Flandra Esperanto-Ligo kontribuis al la Jubilea Jaro per Sub la signo de socia muzo, antologio de socia poezio. Laŭ William Auld, la kompilinto de la albumo, socia poezio estas poezio, kies temo estas la homo, ne kiel individuo, sed kiel partoprenanto en la vivo de la homa socio. Ĝi distingiĝas de la poezio de amo, de la naturo, de la abstrakta filozofio, k.a. Evidentaj temoj de la socia poezio estas: politiko, religio (en socia signifo), milito kaj paco, ĝenerala senlaboreco, sklaveco, rasismo, k.m.a. Sub la signo de socia muzo estas bonvena suplemento al Esperanta Antologio, en kiu Auld multajn poemojn kaj diversajn poetojn ne prezentis pro respekto al la tradicia neŭtraleco de la larĝa Esperanto-movado.
Stacio Minoo
Stacio Minoo (japane: 箕面駅 [Minoo-eki], angle: Minoo Station) estas fervoja stacio en Minoo, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Minoo.
Merkwiller-Pechelbronn
(jen france, origine alemane kaj germane Merkweiler-Pechelbronn, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Roman Kotlarz
Roman Kotlarz (naskiĝis la 17-an de oktobro 1928 en Koniemłoty, apud Staszów, mortis la 18-an de aŭgusto 1976 en Radom) – pola pastro el Radom-diocezo, predikisto, opozicia aktivulo en Pola Popola Respubliko, en 1976 partoprenanto de la protesto de laboristoj, persekutata, torture batita de Sekureca Servo, viktimo de komunista krimo, servisto de Dio en la Katolika Eklezio.
Vivo
Jaroj de infaneco kaj juneco
Roman Kotlarz naskiĝis en Sandomierz-diocezo kiel la plej juna infano el 6 gefratoj de la geedzoj Szczepan kaj Waleria el domo Czerwiec. La 12-an de novembro baptita fare de pastro Franciszek Furmański en preĝejo de Koniemłoty. Lia familia domo najbaris kun la paroĥa preĝejo, kio influis al lia posta sorto kaj alvoko, kiam jam kelkjara volis iĝi pastro. En 1935 komencis lerni en elementa lernejo, kaj de 1942 lernis sekrete en Staszów. Post ofensivo de Ruĝa Armeo okcidenten, la 15-an de aŭgusto 1944, la familio Kotlarz estis translokigita apud Połaniec. Poste lernis en Busko-Zdrój, akirante en 1947 t.n. malgrandan abituron (4 klasoj de gimnazio), en Staszów kaj en liceo en Krakovo, kie ricevis ateston pri matureco.
Sacerdota alvoko
Reprezalioj fare de sekreta polico
Protestoj de Radom
Ĉe fino de la vivo
Viktor Togobickij
Viktor Togobickij, origine ruse Виктор Тогобицкий, laŭ hungarlingve kutima nomordo Togobickij Viktor estis rusa-hungara komponisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto, lektoro. Lia karesnomo estis Vitya [vitja].
Biografio
Viktor Togobickij frekventis muziklernejon en sia naskiĝurbo, poste muzikartan mezlernejon en Novosibirsk, fine li akiris diplomon en muzikakademio de Leningrado en 1977. Jam dum la studentaj jaroj li konatiĝis kun hungara studentino, ili geedziĝis, tial li ricevis hungaran ŝtatanecon. Ili translokiĝis al Hungario post la diplomo kaj li lernis hungare. Li estis lingva lektoro en eldonejo, krome li instruis en pluraj muziklernejoj, eĉ en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li ricevis hungaran premion en 1998. Lia edzino naskis unufoje.
Jimmy Woode
Vivo
James Bryant Woode naskiĝis la 23-an de septembro 1929 en Filadelfio. Lia onklo Henri Woode estis aranĝisto en ĵazbandego, kaj lia patro Jimmy Woode la pli maljuna estis pianisto kaj instruisto. Jimmy Woode ludis komence kiel trombonisto en la bando de sia patro, kiel pianisto en preĝejoj kaj kiel kantisto en kantensembloj. Li studis ĉe la Filadelfia Akademio de Muziko, ĉe la universitato en Bostono kaj ĉe la bostona konservatorio, poste li sekvis baslecionojn de Paul Gregory. Dum sia militservo li estis radarteknikisto de la usona mararmeo.