cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cenicero
Geografio
Cenicero estas ĉe la nacia ŝoseo N-232 kiu trairas la nordon rioĥan kaj kunigas ĝin kun la ĉefurbo, Logronjo, kiu estas je 20 km de distanco. La aŭtovojo de Ebro (AP-68) pasas tra la municipo kun ligo proksime. Tiu vojo komunikas la urbon kun la nordo kaj la sudo de Iberio. La regiona ŝoseo LR-113 kunigas la lokon kun Nájera, Salas de los Infantes kaj Huércanos, la LR-211 kun Elciego kaj Laguardia.
Estas trajnstacio, aktuale senserva ĉar haltas neniu el 5 trajnoj kiuj cirkulas tie ĉiutage. La plej proksima flughaveno estas tiu de Logronjo.
Historio
En la Codex Albeldensis oni menciis la faman ekspedicion faritan de Alfonso la 1-a, reĝo de Asturio, laŭ la rivero Ebro en la jaro 740. En tiu rakonto oni referencas la lokojn detruitajn: Mirandam (aktuala Miranda de Ebro), Revendecam, Carbonariam, Abeicam (Ábalos, kie li trapasis Ebron), Brunes (eble Briones sed ne tute certe), Cinissariam (aktuala Cenicero) kaj Alesanco.
En 1767 la reĝo Karolo la 3-a donis al Cenicero privilegion okazigi bazaron.
En 1855 oni konstruis ponton super la ravino kiu dividas la malnova disde la nova zono, fare de la inĝeniero Miguel Alcolado. En 1907 oni instalis elektron en la urbo. En 1915 oni konstruis hospitalon. En 1916 oni instalis telegrafon. En 1951 oni instalis akvoliveradon. En la 27a de junio 1903, ĉe Torremontalbo okazis terura trajnakcidento kiu rezultis en 43 mortintoj kaj 80 vunditoj; cenicer-anoj helpis la viktimojn.
En 1808 dum la Milito de Hispana Sendependigo, francaj trupoj instaliĝis en Cenicero. En la 21a kaj 22a de Oktobro 1834 kadre de la Unua Karlisma Milito okazis la sieĝo al la turo de Cenicero fare de la karlistoj. La Urba Milico de Cenicero, de 70 homoj rezistis heroe dum 26 sinsekvaj horoj kontraŭ la trupoj de Tomás de Zumalacárregui, de ĉirkaŭ 5 000 soldatoj. Inter karlistoj estis 60 mortintoj kaj pli ol 80 vunditoj, sed ili detruis la preĝejon kaj rabadis en la urbo. Tiurilate oni starigis en 1897 statuon al la libereco omaĝe al la herooj de 1834. Tamen en 1936 la karlistoj revenis al Cenicero, apoge al la insurekcio de la generalo Franco, kaj ili metis la statuon en prizono. En 1976, grupo de cenicer-anoj sukcesis restarigi denoven statuon samloke.
Aktualo
La rura elmigrado okazis el la 1950-aj jaroj kaj tial oni malaltiĝis el preskaŭ 3 000 loĝantoj ĝis nunaj 2 000.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, krucmonumento ktp.
Ĵukovka
Ĵukovka (ruse Жуковка) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1868.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1962.
La interurba telefona kodo estas 08334, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°32' norde, longitudo 33°44' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Desna (Десна) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Dnepr (Днепр)).
En jaro 1959 la urbo havis 11 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 19.8 mil loĝantojn.
Templo de Kampino
La Templo de Kampino estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 111 konstruita de la Eklezio, la kvara konstruita en Brazilo, lokita al bordoj de la Avenuo Antonio Karolo Couto de Barros en la distrikto Sousas de la urbo de Kampino lokita en la ŝtato de San-Paŭlo.
Toropi
Toropi estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.952 loĝantojn en 2010.
Ŝlegela pingveno
La Ŝlegela pingveno (Eudyptes schlegeli) estas specio de pingveno, kiu povas troviĝi ĉe la ĉeantarkta Makvora Insulo kaj apudaj insuloj. La Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) klasigas la Ŝlegelan pingvenon kiel vundebla. La scienca nomo rememoras la germanan zoologon Hermann Schlegel.
Ĝi estas unu el la krestopingvenoj kaj estas iom da polemiko ĉu la Ŝlegela pingveno estas subspecio de la Ortufa pingveno. Oni scias, ke individuoj de ambaŭ grupoj interreproduktiĝis, kvankam tio estas relative rara okazo. Krome aliaj pingvenoj formis parojn de miksitaj specioj en naturo.
Aspekto
Tiu specio havas nigrecajn suprajn partojn kaj tre blankajn subajn partojn. La piedoj estas rozkolorecaj kaj la okuloj ruĝaj. La beko estas dika, fortika kaj ruĝoranĝa. Distingo el aliaj similaj specioj povas esti ĉe la flava brovbendo kiu tiukaze estas pli disiĝa, flavoranĝa kaj miksa kun la nigra vertokapa plumaro, kio havigas orecan aspekton. Krome estas markita nigra frunto kun helflavaj flankaj bordoj.
La Ŝlegela pingveno similaspektas multe kiel la Ortufa pingveno, sed havas blankajn vizaĝon kaj mentonon anstataŭ la nigra vizaĝo de la Ortufa pingveno. Ili estas 65–76 cm longaj kaj pezas 3–8 kg. Maskloj estas pli grandaj ol inoj.
Reproduktado
Ŝlegelaj pingvenoj nestumas sur strandoj aŭ nudaj areoj sur deklivoj kovritaj el vegetaĵaro. Kiel plej marbirdoj ili estas koloniaj, kaj nestumas en skrapaĵoj engrunde (sable aŭ en vegetaĵa areo) ĝis unu mejlon interne. Ili metas plantojn kaj ŝtonojn ene de la nesto.
La reprodukta sezono komencas en septembro kaj la ovodemetado startas en oktobro. La ino demetas du ovojn (sed plej ofte nur unu survivas) kiuj estos kovataj dum 35 tagoj, kies kovovicoj daŭras el 12 tagoj ĝis du semajnoj. Post eloviĝo, la masklo zorgas la idon dum 10 al 20 tagoj dum la ino alportas manĝon por ambaŭ. Post la zorgado de la ido dum tri semajnoj, ambaŭ gepatroj manĝas mare dum la idoj formas grandajn idovartejojn por akiri varmon kaj sekurecon. La gepatroj plunutras la idon du al tri fojojn tage. La idoj sendependiĝas post du monatoj; tiam ili jam havas plumaron de plenkreskuloj. Junaj plenkreskuloj kutime revenas al la kolonio por reproduktiĝi post ses jaroj.
Dieto
Ŝlegelaj pingvenoj manĝas krilon, fiŝojn, kaj malgrandajn kvantojn de kalmaroj.
Minacoj
La Ŝlegela pingveno kiel specio estas klasita kiel 'Vundebla' fare de la IUCN, kun alta risko de endanĝero en naturo. Historie li estis ĉasitaj por ties oleo; inter 1870 kaj 1919 la registaro de Tasmanio disdonis permesilojn por ĉasi ilin, kaj averaĝe 150,000 pingvenoj (kaj Reĝa kaj Ŝlegela) estis kaptitaj ĉiujare. Pinte de tiu industrio en 1905, la fabriko starigita ĉe Makvora Insulo estis produktanta 2000 pingvenojn samtempe, kaj ĉiu pingveno produktis ĉirkaŭ duonlitron el oleo.
Ekde la fino de la pingvena ĉasado en Makvora la nombroj grimpis al 850,000 paroj. Antaŭ la ĉasostarto, estis 3 milionoj da pingvenoj sur la insulo (kalkulinte ambaŭ kaj Reĝan kaj Ŝlegelan).
Ifigenia
Ifigenia (helene Ιφιγένεια, latine Iphigenia) estis en la helena mitologio filino de la mikena reĝo Agamemno kaj lia edzino Klitemnestro. Ŝia frato estis Oresto kaj fratinoj Elektro kaj Ĥrisotemo. Per Sorto ŝi estis destinita fariĝi tragika figuro de la mitoj. La reĝo Agamemno fiksis grandpotencan postenon de Mikeno, venigis ĝin al prospero kaj riĉeco. En tiu ĉi situo okazis, ke troja princo Pariso forrabis belan Helenon, edzinon de Menelo, reĝo en Sparto, frato de Agamemno. Post vana traktado pri ŝia reveno al la edzo amaskolektis Helenoj grandan armeon kaj ŝiparo estis preparita fornavigi.
Li venigis ŝin en Aŭlison sub falsa promeso, ke granda heroo Aĥilo volas edziĝi kun ŝi kaj Ifigeneia ne hezitis eĉ momenton kaj alrapidis kun sia patrino Klitemnestro kaj frato Oresto. Sur la loko ŝi eksciis, ke atendas ŝin la morto. Ŝi ne voli morti, estis juna kaj bela, atendis ŝin granda estonteco. Kontraŭ ŝia morto starigis sin ankauŭ Aĥilo, defendis ŝin ankaŭ ŝia patrino. Malgraŭ ĉiu hezitado devis subiĝi ankaŭ ŝia patro. En tiuj ĉi cirkonstancoj decidiĝis Ifigenio mem: pro venko de aĥajaj armiloj ŝi volonte oferos sian vivon.
Lastaj momentoj ĉe la oferaltaro pasis per tuta trankvilo. Batalantoj aprezis knabinan kuraĝon kun kortuŝo. La profetanto Kalĥaso prenis tranĉilon. Kiam li almetis ĝin al ŝia korpo, pro dia miraklo li mortigis nur Artemisan cervinon. La diino la oferojn interŝanĝis kaj la knabinon forrabis. En la fora Taŭrido (estanta duoninsilo Krimeo) ŝi starigis Ifigenion sia pastrino. Ŝia tasko estis oferi ĉiun alvenintan alilandanon, kiun venigos la reĝo Thoaso, protektanto de Artemisa statuo. Tie ŝi servis dek sep jaroj.
Dum longaj jaroj ŝi nenion aŭdis pri sia patrolando nek sia familio. Ŝi ne sciis, ke la Troja milito finiĝis per pereo de Trojo. Ke ŝia patro revenis kiel venkinto, sed estis tuj en bonveniga soleno mortigita de murdistoj dungitaj de ŝia onklo Egisto kun kosento de ŝia patrino Klitemnestro. Ke Egisto fariĝis mikena reĝo. Ne sciis, ke ŝia frato Oresto post sep jaroj revenis por puni murdistojn de sia patro. Laŭ ordono de la dio Apolono li purigu en Taŭrido antaŭ statuo de la diino Artemiso.
Oresto forvojaĝis longan danĝeran veturon, ĉar ne estis por li nenio pli malbona ol penado kaj torturado de Erinioj, kiuj suferigis lian konscion pro mortigo de la perfida patrino. Akompanis lin lia neapartigebla amiko Pilado. En fino de sia longa vojaĝo rekte antaŭ sankta statuo ili estis kaptitaj de Thoasaj soldatoj por esti oferotaj fare de Ifigenia. Tiu kompatis kaj anoncis, ke la diino postulas morton nur de unu el ili. Pilado senhezite proponis sian vivon, se Oresto estos liberigita. Ifigenio pariolis kun ili kaj eksciis, ke ili estas ŝiaj samlandanoj kaj eĉ baldaŭ venis al tio, ke Oresto estas ŝia frato. Tio inversigis la okazadon. Helpis la diino Atena. Ŝi ordonis al Thoas, ke li liberigu ilin. Tiel atingis liberecon ankaŭ Ifigenio, kiu devis resti en servoj de la diino Artemiso, sed en sia patrolando. Ankaŭ ŝi jam ne devis oferadi homojn. Sian vivon ŝi finis en templo sur marbordo apud Ateno sen edzo kaj sen posteuloj.
NGC 2716
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ifigenia
Reflekto en arto
Ifigenio vivas ĝis nun kiel altsignifa heroino de grandaj dramoj:
Lakonio
Lakonio troviĝas inter du montaroj, kies montoj ĝenerale pli altas ol 1000 metrojn kaj tial dum la antikva epoko igis la tutan provincon ununura "fortikaĵo". La montaroj marborde finiĝas en du duoninsuloj (du "fingroj" de la peloponeza "mano"), inter kiuj troviĝas la Lakonia Golfo. Centre de la valo inter la du montaroj la rivero Eŭrotas fluas tra fekunda ebenaĵo kaj dum sia vojo de 70 kilometroj al la Lakonia Golfo de ambaŭ flankoj ricevas multajn alfluojn. De la dum la antikva epoko fama kaj potenca ĉefurbo restis nur malmultaj ruinoj; nuntempe pli impona celo por turistoj estas la bizanca ruina urbo Mystras.
La antikvaj lakonoj, "lakoneco" kaj "lakonismo"
La loĝantoj de la urbo Sparto kaj la ĉirkaŭaĵo en antikva Grekio famis pro sia maldorlota vivstilo sen ia lukso aŭ agrablaĵo, kio celis doni al ili apartan fortecon kaj militan superecon. Krome laŭdire la lakonoj apenaŭ parolis, neniam pli ol nepre necese. De tio en multaj lingvoj inkluzive de Esperanto deriviĝis la adjektivo "lakona", kiu priskribas komunikan stilon aparte koncizan.
Sekve difiniĝis la literatura stilo "Lakonismo", kiu laŭ la Esperanto-vortaro PIV "serĉas la frapantecon per koncizaj formuloj".
25747 Nicerasmus
25747 Nicerasmus estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicolas Erasmus, scientisto pri instumentaro ĉe la Sud-Afrika Astronomia Observatorio (Kaburbo, Sud-Afriko). Liaj komencaj esploroj estis pri eksperimenta lasera fiziko, kaj li pasis al laboro pri fotometriaj observoj de asteroidoj kaj astronomia instrumentaro.
Dénes Szabó (kirurgo)
SZABÓ Dénes estis hungara kuracisto, kirurgo naskita en Kőrispatak la 17-an de decembro 1901 kaj mortinta en Segedo la 21-an de januaro 1978.
Kariero
Szabó diplomitiĝis en Segedo (1929). De 1924 ĝis 1930 li laboris en la anatomia instituto de la universitato, de 1930 ĝis 1944 en la Kliniko pri Kirurgio. En 1932 li havigis fakkuracistan kvalifikon, en 1934 li iĝis privatprofesoro. De 1944 li estis ĉefkuracisto de la kirurgia sekcio de la urba malsanulejo de Segedo. Li publikigis pli ol 30 fakverkojn.
Lantsch/Lenz
Pri la komunumo
Lantsch/Lenz estas urbo kaj komunumo de la komunumaro Belfort kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 529 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Lantsch/Lenz situas sur suna teraso 500 metrojn super la Albulovalo ĉe ties norda flanko.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lantsch/Lenz limas en nordo al Arosa, en nordoriento al Alvaneu, en sudoriento al Brienz/Brinzauls, en sudokcidento al Alvaschein, kaj en okcidento al Vaz/Obervaz.
Nomo kaj lingvoj
Lantsch/Lenz estas dulingva formo por emfazi la dulingvecon de la komunumo. Lantsch (prononcu lanĉ) estas la romanĉa formo kaj Lenz (prononcu lenc) la germana. Komence de la 20-a jarcento preksaŭ la tuta loĝantaro parolis la romanĉan, kaj ankoraŭ en la jaro 1980 la romanĉlingvanoj estis 60,21% de la loĝantaro. Okaze de la lasta popolnombrado de la jaro 2000 nur ankoraŭ 36,70 % de la loĝantoj parolis la romanĉan, dum la germanlingvanoj kun 54,23% nun estas la absoluta plimulto.
Trafiko
Lantsch/Lenz situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Koiro tra Tiefencastel al la Juliopasejo. Sur tiu vojo cirkulas la poŝtaŭtolinio de Lenzerheide al Davos, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lantsch/Lenz en la imperia urbaro datiĝas el la jaro 831 kiel Lanzes.
Oni trovis en Lantsch/Lenz ruinojn kaj objektojn el la frua ferepoko kaj la romia tempo, kiuj indikas, ke la loko jam frue estis loĝata.
Astronomia nova
La Astronomia nova (kompleta titolo en origina Latina: Astronomia Nova ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΤΟΣ seu physica coelestis, tradita commentariis de motibus stellae Martis ex observationibus G.V. Tychonis Brahe ) estas libro, publikigita en 1609, kiu enhavas la rezultojn de la dekjardaŭra esplorado pri la movado de Marso fare de la astronomo Johannes Kepler. Unu el la plej grandaj libroj pri astronomio, nome Astronomia nova havigis fortajn argumentojn por heliocentrismo kaj kontribuis per valora rigardo al la movado de planedoj, inklude la unuan mencion pri ties elipsa vojo kaj pri la ŝanĝo de ties movo al la movo de libere flosantaj korpoj male al objektoj sur rotaciaj sferoj. Ĝi estas agnoskata kiel unu el la plej gravaj verkoj de la Scienca revolucio.
Mezopotamia araba dialekto
Historio
Pro la imanenta plurkulturismo kaj historio de Irako, la iraka araba siavice inkludas diversajn pruntovortojn en sian vortoprovizon el la aramea, akada, persa kaj turka lingvoj.
Astronomia nova
Leĝoj de Kepler
La libro enhavas la unuajn du el la tri leĝoj de Kepler pri la moviĝo de planedoj:
Kepler eltrovis sian trian leĝon jardekon poste kaj publikigis ĝin en 1619 en Harmonices Mundi (Harmonioj de la mondo).
Mezopotamia araba dialekto
Variaĵoj
La mezopotamia araba havas du ĉefajn variaĵojn. Oni rekonas distingon inter la gelet-a kaj qeltu-a mezopotamiaj arabaj dialektoj, kies nomoj deriviĝis de la formo de la vorto por "Mi diris."
Science-Based Medicine
Science-Based Medicine (esperante: Scienca Medicino) estas blogo pri medicino. Ĝiaj artikoloj ofte temas pri alternativa medicino.
István Székely (reĝisoro)
István Székely [iŝtvAn sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely István estis hungara-usona reĝisoro. Lia nomo eksterlande estis Steve Sekely aŭ S. K. Seeley, lia unua edzino estis aktoro Irén Ágay.
Science-Based Medicine
Redaktantoj
La blogo estas redaktata de homoj, inkluzive de:
Mezopotamia araba dialekto
Variaĵoj
La suda (gelet-a) grupo inkludas tigrisan dialektaron, el kiu la plej bone konata formo estas la bagdada araba, kaj eŭfratan dialektaron, konata kiel furati (eŭfrata araba). Gelet-a variaĵo, la ĥuzestana araba dialekto, estas parolata en la provinco Ĥuzestano de Irano.
István Székely (reĝisoro)
István Székely naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Palm Springs (Kalifornio, Usono).
Mezopotamia araba dialekto
Variaĵoj
La norda (qeltu-a) grupo inkludas la nord-tigrisan dialektaron, ankaŭ konata kiel la norda mezopotamia araba dialekto aŭ maslaŭi (mosula), kune kun kaj la jud-irakaj kaj la kristan-sektaj dialektoj (ekzemple la bagdada juda araba dialekto).
Distribuo
Kaj la gelet-a kaj la qeltu-a variaĵoj de la iraka araba estas parolataj en Sirio, la unua estas parolata ĉe la Eŭfrato oriente de Halepo, dum la dua estas parolata en la supra ĥabura areo kaj trans la landlimo en Turkio.
La kipra maronita araba dialekto havas grandan kvanton da komunaĵoj kun la mezopotamia araba; speciale la norda variaĵo, kaj iuj supozas, ke ĝi apartenas al tiu ĉi dialekta areo.
Majo no takkyūbin
Majo no takkyūbin‎ (japane: 魔女の宅急便, [maĵono takjubin], laŭvorte: "Eksprespoŝto per sorĉistino") estas japana animacia filmo de Studio Ghibli publikigita en 1989.
La reĝisoro estis Hayao Miyazaki. La muzikon por tiu filmo komponis Joe Hisaishi.
Intrigo
La 13-jaraĝa junulino Kiki estas posteulo de sorĉistinoj kiel sia patrino, kaj devas nun foriri de siaj gepatroj kaj vivi sole dum unu jaro en fremda urbo por iĝi vera sorĉistino. La filmo rakontas la adventurojn de Kiki, kiam ŝi fariĝas memstara.
Filmo
La filmo "Majo no takkyūbin" aperis en la japanaj kinejoj en 1989, en la jarfino de 1989 ĝi aperis ankaŭ en LD kaj dum multaj jaroj estis konata kaj fama nur en Japanio. En 1998 tiu filmo aperis ankaŭ en Usonaj kinejoj sinkronigitaj de la Studioj de "Disney" kaj poste aperis en DVD. La filmo estis la unua de Studio Ghibli aperinta sub la "''Ghibli" kaj "Disney" kontrakto. Poste la filmo estis voĉtradukita en multajn lingvojn.
Libroj
En 1989 en Japanio aperis ankaŭ la kolorplena kvar-voluma filmkomikso pri Majo no takkyūbin eldonita de Tokuma Shoten.
Quincy
Quincy povas interalie rilati al
Crans
Crans (franca prononco [kʁã]) estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Nova Resende
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1901.
A-4
La A-4, Aŭtovojo de Andaluzio, en hispana origine Autovía del Sur (de la Sudo, A-4), antikve nomata Autovía de Andalucía, estas unu de la ses radiaj aŭtovojoj de Hispanio, parto de la Eŭropa ŝoseo 5; kaj la ĉefa komunikvojo inter la centro kaj la sudo de Hispanio. Oni konstruis sekve la linioj de la nacia ŝoseo N-IV, kiu ligas la urbojn Madrido, Kordovo, Sevilo kaj Kadizo inter aliaj. Ĝi trapasas la grandan naturan lokon de la Natura Parko Despeñaperros en la Provinco Ĥaeno, kiu separaa la regionojn de Andaluzio kaj Kastilio-Manĉo, pere de grandaj inĝenieraj verkoj.
Libroaŭgurado
Libroaŭgurado estas formo de aŭgurado per tekstoj; oni hazarde prenas teksteron el libro respektive teksto, kiun oni rigardas sankta aŭ speciale grava, ofte el la Biblio, por respondi demandon, por orientiĝi pri solvo de problemo aŭ antaŭdiri la futuron. Ĝi estas ofta metodo de divenado.
Lageto
Lageto aŭ stavo estas akvorezervejo pli malgranda ol lago, sed pli granda ol flako.
Laŭ NPIV, stavo estas "malvasta, natura aŭ artefarita etendaĵo el akvo", dum lageto estas "malgranda kolektujo de senflua, ne tre profunda akvo". Ĝi estas superrigardebla. Homoj povas havi lageton en iliaj kortoj, kaj enmetas fiŝojn.
Stavo estas ofte artefarita stagnanta akvo de meza profundo kaj minimume unu alfluo kaj unu forfluo, sen formado de stabila  temperaturtavolo.
Estiĝo kaj specialaĵoj
Stavoj estas el historiaj vidpunktoj gravaj evoluaĵoj de la akvokonstrua arto. Pere de la stokado de trink- kaj uzakvo eblas la pligrandigado de la setlejoj en urbaj kaj kamparaj areoj. Tiu grandega signifo de la stavoj perdiĝis nur dum la lasta jarcento, kiam la homo sukcesis uzi la akvon el la profundaj tertavoloj (terakvo), do antaŭ la tempo de la disvastigo de la vapormaŝino en la 19a jarcento. Tiu ankaŭ validis por la grava funkcio de la mueleja stavo por funkciigi akvomuelejojn. Dum en urboj jam estis uzataj ekde la mezo de la 19a jarcento la novajn teknikojn por prizorgi la loĝantojn per akvo  (vidu akvoprizorgado), la kamparaj regionoj ankoraŭ devas uzi stavojn..
Ofte fluantaj akvoj (rojoj, akvofosaĵoj) estas baritaj kaj per elfosado de kavo aŭ baseno oni kreis baraĵan volumenon por la barita akvo. Je la plej malsupra loko oni konstruis la teknikaĵojn por reguligi la akvonivelon (elflukonstruaĵo, stavofermilo ĉe baraĵstavoj), tiel, ke la stavo ankaŭ povas esti senakvigata. La senakvigado de stavo de tempo al tempo necesas por ripari la digon aŭ eligi la ŝlimon.
Ĝenerale validas, ke la stabileco kaj la ekzistodaŭro de stagnanta akvo reduktiĝas kiam la grandeco kaj profundeco malgrandiĝas. Ju pli malgranda la stagnanta akvo estas, de pli da firmaj ŝtofoj kaj mineralaj sedimentaĵoj envenas la akvon.
Pro tiu ŝtofimportado kaj sedimentado de organikaj kaj mineralaj marerialoj la slikotavolo kreskas malrapide, ĝis iam nur restas slika ejo kie mankas akvo. Tial de tempo al tempo necesas forpreni la slikon (deslikigo).
Signifo
En stavoj vivas diversaj plantoj kaj bestoj.
Ĝardenstavoj
Ĝardenstavo estas ornamstavo, kiu estas artefarita stavo, ofte profesie farita de ĝarden-kaj pejzaĝisto. La malperkoliĝado povas esti el speciala dika platfolio „stavofolio“, el argiltavolo (bentonito aŭ betono. Ankaŭ ekzistas prefabrigitaj ujoj el poliesileno aŭ poliestro. Plej ofte la ĝardenstavo servas por plibeligi la ĝardenon. Ĝi ankaŭ povas havi terepiajn celojn. Krome stavo en naturĝardeno donas vivejon al multajn bestoj.
Ĝardenstavo povas esti planita laŭ diversaj stiloj, ekzemple proksime al la nauro, modere aŭ azieske kun Koi (fiŝo). Ornamstavoj pli kaj pli estas ŝatataj, eĉ en malgrandaj ĝardenoj. Tio estas kaŭzata de ĝia alta valoro je ripozamuzo.
Stavoj troviĝas ankaŭ en parkoj aŭ sur golfejoj, kie ili estas parto de la ludo (obstaklo) aŭ pejzaĝa elemento.
Loĝantoj de stavoj
En stavoj kun iliaj bordoj povas vivi depende de la instalaĵo kaj uzo diversajn vivaĵojn, ekzemple:
Krom la artefariteco, la profundaj zonoj kaj la malalta ondado la ekosistemo de stavo similas al tiu de lago ekosistemo lago.
Ĵeleznogorsk
La nomo Ĵeleznogorsk povas signifi unu el pluraj urboj en Rusio:
Korao
La korao (kora') estas dumane pinĉita okcidentafrika harpoliuto.
Ĝi konsistas el 21 (origine el antilopaj) led- aŭ (hodiaŭ) nilonkordoj, kiuj estas streĉitaj al kalabasa korpo, kovrita per ledo. La voĉ-distanco estas iom pli ol tri oktavoj. Ĝi estas plej disvastiĝinta en la valo de rivero Gambio.
La origino de la instrumento estas nebula, ĝi estis uzata ĉefe en kortego, ĉe la regantaj socitavoloj kaj dum religiaj ceremonioj: oni akompanas kun ĝi rakontojn, poemojn, kantojn, adorantajn la patronojn.
Károly Farkas
FARKAS Károly (farkaŝ) estis hungara labormovada politikisto. Li naskiĝis en Resicabánya en 1843 kaj mortis en Budapeŝto la 16-an de februaro 1907.
Biografio
Farkas havis rolon en estigo ĝenerala Laboristasocio kaj Laboristinstruada Asocio. Li establis en 1870 la Ĝeneralan Laboristan Kason por Malsanuloj kaj Invalidoj. Li partoprenis en Hago la kongreson de 1-a Internacionalo. Li staris flanke de Karl Marx kaj li luktis kontraŭ la anarkistoj. En la procezo de malfideleco li estis unu el ĉefakuzitoj. Post liberiĝo li estis kunulhelpinto de Leó Frankel en la fondado de Hungaruja Ĝenerala Laborista Partio. En komenco de 1873 li eldonis kune kun Antal Ihrlinger la gazeton Munkás Heti Krónika (Laborista Semajna Kroniko). En la komenco de la 90-aj jaroj li subtenis Pál Engelmann, pli poste li laboris por la evoluigo de laboristasekurado.
Rātana
La Rātana movado estas eklezio kaj transtriba politika movado fondita fare de Tahupōtiki Wiremu Rātana en komenco de la 20-a jarcento en Nov-Zelando. La Rātana Eklezio havas sian ĉefsidejon ĉe la loĝejaro de Rātana Pā apud Whanganui.
Simboloj
La ĉefsimbolo (tohu) de la eklezio estas la kvin-pinta stelo kaj lunarka luno, la whetū mārama (luma stelo), eluzita sur la refaldoj de mōrehu (la disa resto, Rātanaj sekvantoj) kaj ĉe pivotaj punktoj sur preĝejoj. La ora lunarka luno (simbolante klerigon) povas alfronti malsamajn partojn de la kolora stelo: blua reprezentas Te Matua (La Patro), blanka estas Te Tama (La Filo), ruĝa estas Te Wairua Tapu (La Sankta Spirito) kaj purpura estas Ngā Anahera Pono (La Fidelaj Anĝeloj) kaj ora/flava estas Te Māngai (La Buŝaĵo (de Jehovo), Ture Wairua) tamen iu foje ĉi tiu koloro estas anstataŭita de la koloro roza, reprezentante PiriWiriTua (La Kampanjanto (de Politikaj Aferoj), Ture Tangata). Te-whetū Mārama reprezentas la regnon de lumo aŭ Māramatanga, eltenante firme kontraŭ la fortoj de mallumo (mākutu).
Baziliko de Veszprém
La baziliko (samtempe ĉefkatedralo) Sankta Mikaelo estas Malgranda baziliko en Hungario, en Veszprém (urbo). La novromanika baziliko havanta 2 turojn situas en la fortikaĵo.
Rātana
Ture Wairua (spirita misio)
Malamikaj sintenoj farigis la eklezion esti zorgema pri sia instruado kaj fondinto.
Ture Tangata (laika movado)
La Rātana Eklezio konsistas el la Ture Wairua (spiritaj leĝoj) kaj la Ture Tangata (fizikaj leĝoj). La spiritaj leĝoj estas specifitaj kiel (la Patro, la Filo, la Sankta Spirito) (en la maoria, Te Matua, Te Tama me Te Wairua Tapu), kaj Ngā Anahera Pono (la Sankta kaj Fidelaj Anĝeloj) kaj ankaŭ aldonante Te Māngai (Vorto de Dio kaj Saĝeco) al preĝoj. Ĝia centra libro estas la Biblio, kvankam la Blua Libro, verkita en maoria kaj enhavanta preĝojn kaj himnojn (multaj kunmetitaj fare de Rātana), estas utiligita en ĉiuj diservoj.
Baziliko de Veszprém
Historio
La baziliko gardas malgrandan oston de Gizela de Bavario, edzino de reĝo Stefano la 1-a, kaj kelkaj supozas, ke ŝi fondis la katedralon. Malsupre en la kripto estis entombigita episkopoj Márton Bíró kaj Zsigmond Kovács. En 2005 oni komencis renovigi la bazilikon.
Rātana
Ture Tangata (laika movado)
En ordo ke tiuj aĵoj iĝus elmontraj, prezo estis pagita fare de la filoj de Tahupotiki Wiremu Rātana: Te Arepa, Te Omeka, PiriWiriTua, kaj Hamuera. Rātana diris ke li dividus sian korpon en kvar partojn: en la Okcidento estis Te Arepa, en la Sudo estis Te Omeka, en la Nordo estis PiriWiriTua, kaj en la Oriento estis Hamuera. Tiuj nomoj reprezentis la kvar sidlokojn por kiuj la maorioj estis permesitaj voĉdoni. Tiuj sidlokoj estis ĉiuj tenitaj fare de la Novzelanda Laborista Partio.
Baziliko de Veszprém
Historio
En la frua 19-a jarcento estis tie gvidanto de la preĝeja orkestro Ignác Ruzitska.
Rātana
Rātana Preĝejo apud Raetihi
Te Mangai estas spirito, kaj lia orda de aferoj estis la spiritaj leĝoj, kiuj estis subtenitaj kaj aprobitaj fare de liaj elektitaj popoloj - la Morehu. La Morehu firme decidis ke ili devus subteni kaj aprobi Rātana. La rajto estis donita per Ihoa (Jehovo). PiriWiriTua portis la ordon de aferoj, kiu devis trakti la malsanojn de la tero, la Rātana movado. Li bezonis ke la maorioj estu kunigitaj por ke la Traktato fariĝu fortika en leĝo. De la traktato venas la leĝoj de homo: du popoloj sed unu tero. En 1924 grupo inkluzive de Rātana vojaĝis al Eŭropo por malsukcese transdoni peticion al Georgo la 5-a kaj la Ligo de Nacioj en terokonfiskoj kaj la Traktato de Waitangi. Pli postaj ekskursetoj estis faritaj al Usono kaj Kanado. Tiuj ekskursetoj ne estis sen konflikto. La Nov-Zelanda Registaro agis por malhelpi la peticion estante prezentita al la monarko, kaj la vizito al Japanio sur la vojo reen de Eŭropo kreis akuzojn de mallojaleco kaj de svingado de la japana flago super la eklezia loĝantejaro de Rātana Pā.
Kiam la Rātana templo (Te Temepara Tapu o Ihoa (La Sankta Templo de Jehovo)) kiujn Ratana vidis kiel enkarnigante en ĝia arkitekturo profundajn Bibliajn verojn (aparte la du grandiozaj sonorilaj turoj) estis malfermitaj la 25an de januaro 1928 fare de japana episkopo Juji Nakada (kun kiu Ratana kaj partio loĝis en 1924), Rātana deklaris ke lia spirita laboro estis kompleta kaj ekleziaj apostoloj kaj oficiroj akceptus la laboron. Li poste kontaktis por politika laboro kun la maorioj en Nov-Zelando. Nomante sin Piri Wiri Tua (la kampanjanto), li vokis la kvar sidlokojn en parlamento rezervita por maorioj la koata (kvaronoj) de lia korpo. Tiu esprimo estas el la maoria lingvo kaj estas aplikita al ĉiu el la kvar Nov-Zelandaj maoriaj sidlokoj kaj al la Membroj de la Parlamento de la Rātana movado (parlamentano) kiuj tenis ilin.
Koata (politika movado)
Tiel frue kiel 1923, Rātana montris intereson en politikaj partioj, kaj lia plej maljuna filo Haami Tokouru Rātana estis starita por la Okcidenta Maori balotantareo kiel sendependa kandidato. Tiam Rātana estis firme decidita kapti la Māori-balotantarejojn por doni voĉon por sia movado.
En januaro 1928, Rātana nomis sin Piri Wiri Tua kaj vokis sur kvar sekvantoj esti la kvaronoj de sia korpo kaj regi la teron. La "unua tranĉo" estis Paraire Karaka Paikea en la nordo, Haami Tokouru Rātana en la okcidento, Pita Moko en la oriento, kaj Eruera Tirikatene en la sudo. Pita Moko estis anstataŭigita poste per Tiaki Omana en la "dua tranĉo". La interkonsento subskribita fare de la viroj promesis ke ili ne ripozos, kaj iliaj edzinoj aparte konsentis ke ili irus nudpiede kaj en ĉifonoj por reprezenti la Rātana movadon. Ĉiuj kvar daŭriĝis por kapti la maoriajn sidlokojn inter 1932 kaj 1943.
Rātana kandidatoj staris en la 1928 kaj 1931 ĝenerala balotado kaj en la krombaloto (1930) en okcidenta maoriujo post la morto de Maui Pomare, sed ili ne sukcesis. La unua Rātana movado parlamentano estis Eruera Tirikatene, elektita en kromelekto por Suda Maoriujo en junio 1932. Li estis sekvita fare de Haami Tokouru Rātana (konata kiel Toko) en Okcidenta Maoriujo en la ĝenerala balotado en 1935. En la balotado, (1938) la tria Māori balotantaro de Norda Maoriujo estis kaptita fare de Paraire Karaka Paikea, kaj la lasta (Orienta Maoriujo) estis gajnita fare de Tiaki Omana en la 1943 balotado.
La Rātana Sendependaj Membroj de Parlamento estis la unuaj kiuj reprezentis partion en kiu la plej multaj partianoj estis Māori. Gravaj celoj de la movado estis laŭleĝa agnosko de la Traktato de Waitangi, korektante la konfiskoplendojn de la Māoria popolo, kaj egalecon en sociala subteno por Māori.
Alianco kun la Laborista Partio
Sekvante la 1935 Ĝeneralan Balotadon de la unua laborista registaro, la du Rātanaj parlamentanoj konsentis voĉdoni kun la Laborista Partio. Tiu alianco estis formaligita kun la Rātana movado aliĝante al la Laborista Partio en renkontiĝo inter Rātana kaj Ĉefministro Michael Savage la 22an de aprilo 1936. La ĉefministro ricevis kvar simbolajn donacojn: terpomon, rompitan oran horloĝon, pounamu hei-tiki, kaj huia plumo. La terpomo reprezentis perdon de Māoria tero kaj rimedojn da nutraĵo, la rompita brakhorloĝo reprezentis la rompitajn promesojn de la Traktato de Waitangi, kaj la pounamu reprezentis la reputacion de la Māoria popolo. Se Savage povus restarigi tiujn tri, li gajnus la rajton porti la huian plumon por signifi sian ĉefan rangon. La donacoj estis rigarditaj kiel tiel altvaloraj ke ili estis entombigitaj kun Savage ĉe lia ŝtata entombigo en 1940.
La kvar Māori-balotantaroj estis tenitaj fare de Rātan-filiigitaj membroj de la Laborista Partio dum jardekoj: ĝis 1963 por la Orienta Maoria balotantaro, 1980 por Norda Maoriujo, kaj 1996 por Okcidentaj kaj Suda Maori-balotantaroj.
Membroj de Parlamento el la Rātana Movado estis Tapihana Paraire Paikea, Haami Tokouru Rātana, Matiu Rātana, Iriakan Rātana, Koro Wētere, Paraone Reweti, Matiu Rata, kaj Whetu Tirikatene-Sullivan. Mita Ririnui, kiu estis parlamentano en 2006 kaj, kiu tenis la Māori sidejon de Waiariki de 1999 ĝis 2005, estas Rātana Apostolo.
Graveco en Nov-Zelanda politiko
En kaj la parlamentoj de 1946-1948 kaj de 1957-1960, la formado de Laborista Registaro dependis de la voĉoj de la anoj de la Rātana Movado. Ne ĉiuj Laboristaj Partiaj Māoriaj Membroj de Parlamento estis membroj de la Rātana Eklezio, sed la alianco kun Rātana permesis al la Laborista Partio teni ĉiujn kvar Māori-balotantarojn de la 1940-aj jaroj ĝis 1996.
Kvankam la domineco de la Rātana anoj, kiuj estis anoj de la Laborista Partio, super la Māori-balotantaroj estis rompita, la Rātana movado daŭre estas grava potenco en Nov-Zelanda politiko. Laboristpartiaj ministroj kaj parlamentanoj partoprenas la ĉiujarajn festadojn en Rātana Pā en la dato de la naskiĝo de Rātana. La festado (2006) estis partoprenita fare de laborista gvidanto kaj ĉefministro Helen Clark, gvidanto de la Nacia Partio Don Brash, kungvidantoj de la Māori Partio Tariana Turia kaj Pita Sharples, kaj gvidanto de Novzelando Unua Partio, Winston Peters.
Sub John Key, tio daŭris, kie la rimarkinda escepto estas en 2015, kie li estis transoceana kaj nekapabla ĉeesti. Tio invitis iun konflikton, kvankam la anstataŭa Ĉefministro, Bill English partoprenis en sia loko.
Hejmmuziko
Hejmmuziko aŭ dommuziko estas la muzikado en familio, en lernejo kaj en aliaj sociaj komunumoj. Gravas je tio la muzika agado en nepublika kadro.
Historio
Dum la mezepoko ekestis el komuna kantado post farita laboro la plej variaj popolkantoj. Ili estis tradiciataj buŝe. Pro la kolektado de popolkantoj dum la romantismo ili estas unuaj notitaj ekzemploj de hejmmuziko.
En Vieno la florepoko de hejmomuziko estis komence de la 18-a jarcento, kiam mecenatoj influis la muzikan vivon de la urbo. La nobelaj artomecenatoj ĉiam denove invitis en siajn kastelojn muzikistojn kaj orkestrojn, kiuj tie prezentis al plejparte elektita publiko novajn komponaĵojn.
Dum kiam komence estis preskaŭ nure la imperiestra kortego, je kiu muziko trovis flegejon (ekz. per fondado de la kortega muzikkapelo far Maksimiliano la 1-a aŭ operprezentadoj sub Leopoldo la 1-a kaj Karolo la 6-a), la muzikŝato transiris iom post iom al la alta kaj malalta nobelaro. Ekz. Haydn, Mozart kaj eĉ ankoraŭ Beethoven verkis sub nobelaj patronoj. La karakteriza floraĵo de ĉi tiu pli malvasta ligo inter artistoj kaj nobelaro estis precipe la ĉambromuziko. Komence de la 19-a jarcento ĉi tiu ŝato ankaŭ plivastiĝis en la burĝa tavolo kaj travivis sian kulminon en la bidermajro. Karakterizaĵo de ĉi tiu hejmomuziko estas ĝia facila ludebleco samkiel malgranda muzikantaro.
En la 18-a kaj 19-a jarcentoj precipe ĉe filinoj el la alta eŭropa burĝaro muzika edukado apartenis al memkompreneblaj partoj de bona edukado. Tiucele ofte servis piano- kaj kantolecionoj. Tio plibonigis la ŝancon por la familioj de la filinoj por sukcesa edzinigo de la knabinoj. Analoge kreskis la averaĝa nivelo de la lernantinoj. Pluaj profesiaj celoj ne estis ligataj kun ĉi tiuj studadoj. Muzikaj karieroj de virinoj kiel tiu de Clara Wieck, posta Schumann, kiuj sin apogis sur regado de instrumento, en la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis esceptokazoj. Pli grandan memstarecon ĝuis la kantistinoj, kies specifaj voĉregistroj estis postulataj en la ensembloj de la siatempaj operoj.
Kun la invento de pianolo, sondisko kaj sekvaj sonregistriloj iom post iom malkreskis la praktikado de hejmomuziko. Junularaj muzikmovadoj (ekz. Wandervogel kaj lerneja muziko en Germanio kontraŭis ĉi tiun tendencon kaj prosperigis la flegadon de hejmmuziko per malnova kaj nova ludo- kaj kantomuziko. Studentoligoj ankaŭ vivtenis la tradician kantaron. La tradicia kantado de gratulokantoj dum naskiĝtago aŭ de kristnaskokantoj en la advento plejparte konserviĝis. La postuloj por komuna muziko tamen forte sinkis post la 19-a jarcento.
Instrumentoj
Tradiciaj hejmmuzikaj instrumentoj estas ekz. piano, gitaro, akordiono, bekfluto, zimbalono kaj citro. En pli nova tempo ankaŭ ofte aliras ritmaj instrumentoj, ekz. marakoj aŭ tintiloringoj. Ankaŭ principe ĉiuj specoj de bruo- kaj ludilinstrumentoj kiel ekz. fajfiloj aŭ bekflutaj kapartikoj estas uzeblaj, ĉefe kiam infanoj kunludas. Tamen tio ĝis nun preskaŭ ne estas en uzo.
La elektroniko nur per muzikila klavaro eniris la dommuzikon, kvankam jam komencoj ekzistis en la 1930-aj jaroj (Neo-Bechstein). Tamen karakterize por hejmmuziko ĉiam estis, ke la malmultaj disponeblaj instrumentoj por la akompanado de kantado devis sufiĉi.
Notoj por hejmmuziko
Simplaj kantaroj formis la bazon por la notado de la nuntempa hejmmuziko. Reduktita sur sia praversio, la teksto sufiĉis por memorigi la melodion buŝe transdonitan aŭ konatan el amaskomunikiloj. Por gitaro- aŭ akordionludantoj la superstaraj akordsignoj fariĝis nepre necesaj.
Muzikeldonejoj nuntempe surmerkatigas apartajn eldonaĵojn por moderna hejmmuziko, kiuj prezentas malfacilajn modelojn en faciligitaj versioj, reduktas komponaĵojn sur sian melodion kaj simplan akompanaĵon aŭ transponas ilin en pli facile kanteblajn resp. ludeblajn tonalojn. Ĉefe populara muziko estas prilaborata kaj eldonata por hejma uzo.
Kantoj, kiuj eble neniam antaŭe estis fiksitaj en notoj, sed rekte surbendigitaj post sukcesa vendado de la sonportujo, estas skribforme presataj kaj publikigataj. Muzikaloj same taŭgas por tio kiel pop- kaj rokkantoj. Por la hejma uzado ĉi tiuj notoj estas enigataj en plifaciligita formo en pli malpli ampleksajn kolektojn. Ĉi tiuj enhavas depende de la eldonaĵo la kantvoĉon, akordsimbolojn por gitarantoj samkiel simplan pianakompanaĵon, kiu subtenas la kantadon. En kelkaj eldonaĵoj la kantvoĉo enestas ankaŭ en la pianoparto, ludata per la dekstra mano.
Ofte kantmelodioj estas duoble notataj por eviti iritadojn por la kantantoj. Je tio la kantvoĉo retroviĝas en la pianakompanaĵo. Por iomete progresintaj pianludantoj ekestas la malfacilaĵo, forigi tiujn ĉi duoblajn melodiojn el la finversia akompanaĵo.
Kalcia salikato
Kalcia salikato aŭ kalcia 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj kalcia hidroksido. Kalcia salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kalcia salikato prezentas salikatan grupon ligitan al kalcia grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 6 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
La Crau (stacidomo)
La Crau estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Crau, en departemento , regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio La Pauline-Hyères - Les Salins-d'Hyères (942000).
Hans Tropsch
Hans TROPSCH (1889-1935) estis germana kemiisto kaj esploristo, kiu en la 22-a de julio 1925 (kune kun Franz Fischer [1877-1947]) registris patenton pri kataliza konvertado de karbona unuoksido kaj hidrogeno en pli pezajn hidrokarbonidojn kaj oksigenajn derivaĵojn. La rezulto estis miksaĵo da substancoj kiuj dependis de la agado de la kataliziloj kaj pri la maniero kiel la sintezo estis plenumita. Similaj reakcioj por provizi la mankon de la tiama produktado de nafto estis jam farita de Friedrich Bergius, en 1913, per uzo de premoj kaj kataliziloj. Tiaj esploroj estis ordinaraj tiuepoke pro la manko de fueloj kontraste kun la ĉiam kreskanta energio-bezono. Alt-premaj esploroj estis tiam relative nova agadokampo kaj konstanta defio por la tiamaj kemiistoj.
Biografio
Tie li laboris kun Franz Joseph Emil Fischer (1877-1947) kaj Otto Roelen (1897-1993). Estis dum tiu epoko ke la pioniraj elpensaĵoj de la Procezo Fischer-Tropsch patentiĝis. En 1928, Tropsch iĝis profesoro en la nova instituto pri esploroj de terkarbo, en Prago. Li iom poste akceptis postenon en Usono en la laboratorioj de la "Universal Oil Products" kaj en la "Armour Instituto pri Teknologio", en Ĉikago, en 1931. Pro severa malsano Tropsch reiris al Germanio en 1935, kie li mortis iom post sia alveno al hospitalo en Essen.
Fischer-Tropsch Procezo
Franz Fischer, direktoro de la Instituto Max-Planck por Esploro de Terkarbo, en Mülheim, Germanio, kaj Hans Tropsch, kunlaboranto de Fischer kaj profesoro pri kemio en Prago, Mülheim kaj Ĉikago, Illinois, Usono, malkovris en 1922 katalizan reakcion inter karbona unuoksido kaj hidrogeno, kiuj formas alkanoj kaj alkenoj kun longaj karbonĉenoj. Ĉi-elpenso ebligis al Germanio produkti fuelojn ekde ekzistantaj terkarbaj provizejoj kaj ĉirkaŭ 1938-39 Fischer-Tropsch Instalaĵoj estis establitaj farante uzon de kobaltaj kataliziloj.
La ekspansio de tiu instalaĵoj haltis ĉirkaŭ 1940, sed ekzistantaj instalaĵoj plu funkciis dum la 2-a Mondmilito. Estas grave mencii ke, en 1944, en Japanio tri instalaĵoj Fischer-Tropsch estis en operacio situantaj en terkarbaj provizejoj. Kvankam la procezo estis science grava surbaze de teknikaj sukcesoj, tiu procezo ne sukcesis ekonomie konkuri kun la rafina procezo de la kruda oleo, kiu iĝis pli forta post la 1950-aj jaroj.
Ĉio tio koincidis kun plej grandaj malkovroj de olekampoj en la Mezoriento kaj sekve la prezo de la krudoleo falis. Kvankam nova instalaĵo estis konstruita en Brownsville (Teksaso, Usono) en 1950, la abrupta plialtigo en la prezo de la metano kaŭzis la fermadon de la instalaĵo. Tiamaniere ke, pro la malbona ekonomia situacio, tiu teknologio estis anstataŭita de novaj procezoj kaj la instalaĵoj Fischer-Tropsch ne plu estis konstruitaj.
La procezo Fischer-Tropsch konvertas miksaĵojn de hidrogeno kaj karbona unuoksido en longĉenaj hidrokarbonidoj laŭ la jena reakcio: nCO + (2n+1)H2 → (CnH2n+2) + nH2O
49384 Hubertnaudot
49384 Hubertnaudot estas tre malgrada hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca amatora astronomo René Roy elde sia propra observatorio en Blauvac (Vaucluse, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la amatora astronomo Hubert Naudot (1913–1994) inĝeniero ĉe la Franca Fervojo (SNCF), kiu estis engaĝita en la kreo de la astronoma asocio de la SNCF. Li instruis pri astronomio al infanoj estis franca pioniro de la astronomaj kalkuoj per en la 1980-aj jaroj.
Endre Szabó (inĝeniero)
SZABÓ Endre (sabo:) estis hungara inĝeniero pri arbaro naskita en Budapeŝto la 25-an de julio 1892 kaj mortinta en Baia Sprie la 17-an de januaro 1964.
Kariero
Szabó diplomitiĝis en 1904 en Selmecbánya. Kiel asistanto de Sándor Jankó li diskonigis en Hungario la stereofotogrametrion kaj li aplikis ĝin ankaŭ en praktiko, enkondukis novan mezurmetodojn en geodezio. De 1914 li laboris en Koloĵvaro.
Doubravice
Nomon Doubravice havas pluraj municipoj:
… aŭ parton de municipoj:
… aŭ baza sidejunuo:
Aŭ burgo kiel nomo:
Universitato de Hull
La universitato de Hull (anglalingve University of Hull) estas angla universitato lokita en Hull (aŭ Kingston upon Hull), urbo en East Riding of Yorkshire.
La unua ŝtono de la universitato de Hull estis instalita en 1927 de la duko de York (kiu pliposte fariĝis Georgo la 6-a. Unu jaron poste, la unuaj 14 departementoj, kaj sciencaj kaj artaj, malfermis kaj gastigis 39 studentojn. La universitato konsistis nur el unu konstruaĵo, la konstruaĵo Venn (nomita laŭ la matematikisto John Venn, kiu naskiĝis en Hull). Ĝi estis konstruita sur tereno donacita de la loka municipo kaj de la lokulo Thomas Ferens.
La universitato iam estis la laborloko de la poeto Philip Larkin. Ĝi cetere estis la laborloko de la nuna poetlaŭreato Andrew Motion kaj de la filmreĝisoro Anthony Minghella.
(58480) 1996 RJ33
(58480) 1996 RJ33 estas malgranda malhela kaj nerapide rotacianta troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Societo de Artistoj
La Societo de Artistoj (angle Society of Artists) de Britio estis fondita en Londono en majo 1761 de grupo da artistoj, cele al la organizado de publikaj ekspozicioj por la plej novaj verkoj de tiutempaj artistoj. Ĝi unue aperis en 1760 kiel maldensa asocio de pluraj artistoj, inkluzive de Joshua Reynolds kaj Francis Hayman. Ili ambaŭ deziris pli gravan kontrolon de la artistoj pri la ekspozicioj, kiuj estis antaŭe organizitaj la Societo de Artoj de William Shipley (fondita en 1754).
Raz de Sein
Raz de Sein estas mara pasejo situanta inter insulo de Sein kaj pinto de Raz en Finistère en Bretonio.
Priskribo
Tio estas la plej mallonga kaj sekura vojo por la ŝipoj irantaj inter Atlantika marbordo kaj la Manika Markolo, ĉar pli okcidente, altaj fundoj, insulo de Sein kaj poste la ŝoseo de Sein baras la vojon laŭ pli ol 30 marmejloj. Pro sekuraj kialoj kaj por minimumigi la riskon de poluo, la grandaj ŝipoj ne estas permesataj iri tra tiu pasejo.
Tio estas ankaŭ tre danĝera navigareo pro la tre forta fluo, generata per la tajdoj (rapida ĝis 6 knotoj okaze de viglaj tajdoj). La fluo levas, eĉ kiam estas modera brizo, tre viglan maron perturban jam por ŝipoj kun meza tonelaro. La navigaj gvidlibroj rekomendas atendi la inversiĝon, kiam la fluo nuliĝas kaj la maro kvietiĝas, por trapasi Raz de Sein.
Raz de Sein estas limigita, terflanke per la lumturo La Vieille kaj la tureto de la Plate, kaj marflanke per la altaj fundoj, kiuj borderas la insulon de Sein kaj la lumturo de Ar-Men.
Diversaj faktoj
Pro navigeraro okaze de ŝtorma vetero, la eskortŝipo de eskadero Duperré D633 kilumis en Raz de Sein je la 23h20. Liktruo senigis ĝin je propulso. Post evakuo de la plej granda parto de la ŝipanaro per savboato de insulo de sein, la ŝipo povis esti trenita al Brest la sekvantan tagon, kie ĝis eniris la basenon en la 13-a de januaro. 35-metra breĉo kaj la tute detruita propulsa sistemo hezitigis pri ĝia riparo. Fine ĝi estis riparita nur la.
La, Édouard Michelin tie mortis kiam li fiŝkaptis labrakojn sur fiŝkapta ŝipo. La ŝipo nomata Liberté (eo: Libereco), dronis. Ankaŭ la mastro-fiŝisto, Guillaume Normant, pereis en la ŝippereo. La ŝipo estis retrovita post du tagoj, kuŝanta sur fundo profunda je 70 m, sen videblaj damaĝoj, je proksimume 15 km okcidente de insulo de Sein.
Nims
La Nims estas 61 km longa rivereto en la regiono Sudejfelo (distrikto Bitburg-Prüm) germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi fontas en Weinsheim (oriente de la urbeto Prüm), fluas sudokcidenten tra lla samnoma valo kaj enbuŝsiĝas malsupre de Irrel en la rivereton Prüm.
La probable plej malmova mencio de la rivereto Nims kiel Nimisa en dokumento datumas el la jaro 798 aŭ 799 („31a jaro de la regnadeco de Karolo la Granda“).
La rivereto famas pro la sovaĝaj ejfelaj trutoj, kiuj bonege kreskas en la rivereto danke al la malalta pH-valoro kaj la malvarma akvo.
La rivereto Nims trafluas jenajn lokojn:
Vilmos Koter
Vilmos KOTER rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 3-an de februaro 1982. Li loĝas en Miercurea Ciuc.
11022 Serio
11022 Serio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).