cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarran
Geografio
Sarran etendiĝas sur 26,09 km², kaj havis 254 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 10 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Sarran ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sarran situas je alteco de 819 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sarran antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Michel Poincheval, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sarran apartenas al la kantono Corrèze, kies ĉefurbo estas Corrèze. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Tulle, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
2494 Inge
2494 Inge estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jay L. Inge, kartografon ĉe U.S. Geological survey kaj amikon de la malkovrinto.
Jean de La Chapelle
Jean de La Chapelle aŭ Johano de la Kapelo (naskiĝis la 24-an de oktobro 1651 en Bourges, Francio; mortis la 29-an de majo 1723 à Parizo) estis franca aŭtoro de dramoj.
Hanumangarh
Hanumangarh, laŭ (हनुमानगढ़) estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en norda parto de subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La historia nomo estis Bhatner.
Demografio
Hanumangarh havis populacion de en 2021 kun legopovo de 78%, kiu estas pli alta, ol la nacia averaĝo. En fino de la 1990-aj jaroj la komunumo atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda ol cent mil da loĝantoj).
Geografio
Hanumangarh ekzistas kiel du apartaj urbopartoj ĉirkaŭitaj de grandaj ŝanĝantaj sablodunoj. Ili situas 177 metrojn super la marnivelo en Dezerto Tar, ili estas dispartigitaj per rivero kune kun sekurecaj zonoj ambaŭborde. Sri Ganganagar troviĝas 54, Abohar 60, Sirsa 72, Bathinda 91, Hisar 148, Ĉuru (Raĝastano) 161, Bikaner 202, tutlanda ĉefurbo Delhio 304, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 333, Mumbajo 1193, Kolkato 1607 kilometrojn (aere).
Historio
Hanumangarh estis fondita fare de reĝo de Ĝajsalmer en 255 post Kristo. Tamen en la regiono arkeologoj trovis restaĵojn el la plej malnovaj tempoj. Diversaj dinastioj regis ĉi tie. La distrikto estis fondita en 1994.
Ekonomio
Hanumangarh estas agrikultura urbo helpe de irigacio. Oni produktas mustardojn, tritikojn, ricinojn kaj en:taramira oil-jn.
Klimato
En Hanumangarh pluvas jere nur po 241 mm, plejparte dum la musonsezono inter julio kaj septembro. En la ceteraj monatoj apenaŭ pluvas. La temperaturo estas averaĝe 25 °C.
Lingvoj
En Hanumangarh oni parolas hindie, panĝabe, bagre kaj angle.
Religioj
En Hanumangarh vivas hinduoj (82%) kun sikistoj (10%) kaj islamanoj (7%), iomete ankaŭ aliaj.
Eduko
En Hanumangarh la plej altgrada eduko okazas en altlernejoj.
Trafiko
Hanumangarh estas trafika nodo, al kiu kuras kvar fervojaj linioj kaj ses vojoj. Loka flughaveno ne ekzistas.
Jacuí
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1814.
Fao (Kuirarto)
Fao (vjetname Phở ) estas populara vjetnama plado, speco de nudela supo. Ĝi originis en la provinco Nam Dinh de la regiono Delto de la Ruĝa Rivero, sed iĝis populara aparte en Hanojo. Fao kutime estas manĝata en la matenmanĝo, sed ankaŭ en aliaj tempoj de la tago. Fao inkludas bovaĵon, spicojn, kaj bovbuljonon. Fao estas ĉefe manĝata en norda Vjetnamio. Hodiaŭ, Fao estas uzata en multaj restoracioj en Eŭropo, Usono kaj Azio, kie estas areoj por vjetnamaj komunumoj.
Fonto
Unu el la unuaj dokumentoj mencias pho estas la ĉin-vjetnama vortaro Nhat Dung Thuong Dam (日用常談) kompilita fare de Pham Dinh Ho en 1827. En la manĝkategorio, la ĉina frazo 玉酥餅" jado al Binh " estas komentita en Nom kiel 𩛄普𤙭 "bova nudelsupo".
Phở kiel ĝi estas hodiaŭ laŭdire estis naskita kaj formita en la frua 20-a jarcento. Hanojo kaj Nam Dinh estas du lokoj kiuj ofte laŭdire estas la origino de pho. En Nam Dinh, pho originis de Van Cu-vilaĝo, Fama pro la familio Co, li alportis la tradician fo-kuidan profesion ĉien por vivteni. Foo verŝajne komencis esti populara en la kunteksto de la formado de Nam Dinh Textile Factory. Phở ankaŭ aperis en Hanojo ekde la frua 20-a jarcento, tio ankaŭ estas konata kiel la loko, kiu famigis ĉi tiun pladon.
Kelkaj diras ke pho originis de kantona plado nomita "ngưu nhục phấn".
Ekzistas ankaŭ alia teorio ke pho originis de la metodo de preparado de kuirita bovaĵo de Francio pot-au-feu kombinita kun spicoj kaj herboj en vjetnama kuirarto.
Ekzistas ankaŭ opinio ke pho originas de la plado "xáo trâu" de Vjetnamio, poste transformite en pladojn "xáo bò".
La naskiĝaĝo de Pho ne estas oficiale registrita. Vjetnamaj vortaroj kiel ekzemple Vjetnama - Portugala - La Vortaro de Alexandre de Rhodes publikigita en 1651 ne havas la vorton "pho". Vortaro Huynh Tinh Cua (1895), Vortaro Genibrel (1898) ankaŭ
P.Huard kaj M.Durand analizis la Nomvorton pho konsistantan el tri ĉinaj signoj: a/me (rizo), b/lingvo (parolado), c/popular (komuna).
La vorto pho estas komprenata kiel plado farita el rizo kiu estas populara inter la masoj kaj prononcita "spektro". La voĉoj de stratvendistoj estas esence tre melodiaj kun rimoj kaj ritmoj, foje eĉ kvazaŭ ili kantas, kun sufiĉe akraj voĉoj verŝantaj en la orelojn de la aŭskultanto.
Nguyen Cong Hoan (1903-1977) notis: "1913... gastejo ĉe 8 Hang Hai... foje manĝu phoon nokte. Ĉiu bovlo estas 2 cendoj, estas bovlo de 3 cendoj, 5 cendoj"
La sono de pho-nudelsupo en Nom: "Ĉi tiu strato, ho strato! La substantivo pho estis oficiale unue publikigita en la vjetnama vortaro (1930) redaktita fare de Khai Tri Tien Duc Association: "Manĝaĵo farita el fajne hakitaj kukoj. kuirita kun bovaĵo"
1478
En la jaro 1478 post Kristo okazis, interalie:
Purpurflugila grundokolombo
La Purpurflugila grundokolombo (Claravis godefrida, nuntempe Paraclaravis geoffroyi) estas tre endanĝerita specio de birdoj de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Disvastigo
Ĝi vivas en la Nova Mondo, sed nur en eta teritorio de Sudameriko, inkludante plej sudan Brazilon, plej sudorientan Paragvajon kaj apudajn regionojn de Argentino. Iam estis pli abunda eĉ ĝis nordorienta Brazilo laŭ la informoj kaj specimenoj. Lastatempe la vidaĵoj estis raregaj kaj preskaŭ ĉiuj individuaj kaj en grupoj ĉiam de malpli ol kvin.
Aspekto
Purpurflugila grundokolombo estas eta kolombo 21 cm longa mezaveraĝe, sed inter 19 kaj 23, kun pezo de 65-72 g. Plenkreskuloj masklaj havas blugrizajn suprajn partojn kaj pli palajn grizajn subajn partojn, iĝante blankeca en vizaĝo kaj ventro. La flugilplumoj estas nigrecaj, la vosto estas blanka kun grizaj centroplumoj kaj la flugiloj estas markitaj per malhelpurpuraj punktoj (de kie venas la nomo) borditaj je blanko. La beko estas nigreca kaj la kruroj estas malhelruĝaj. La ino estas bruna kun pli helaj ventro kaj gorĝo; la flugilstrioj estas malpli purpuraj kaj la kruroj malhelbrunaj.
La voĉo estas plorema “uU”.
7-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 7-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en 1928 en Sevilo, Hispanio. Partoprenis multaj eksterlandanoj, kiel T. Cart, prezidanto de la Akademio de Esperanto. La Solena Malfermo estis prezidita de la infanto Don Carlos nome de la reĝo Alfonso la 13-a. Okazis diservo fare de Pastro Mojado, kio malfermis tradicion por la hispanaj kongresoj. Ankaŭ komencis tradicio de Literatura Festo laŭ la kataluna kutimo de Floraj Ludoj.
Sarandi (Paranao)
Sarandi estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 82.842 loĝantojn en 2010.
Egipta-Hitita pactraktato
La Egipta-Hitita pactraktato estis akceptita en 1259 a.K., post batalo de Kadeŝ kaj plurjaraj, sangaj limaj konfliktoj inter la egipta faraono Ramses la 2-a kaj hitita reĝo Hattusili la 3-a. Ĝi estas taksata plej malnova skribita pactraktato. Fragmnetoj el ĝi pendas en la UNO-konstruaĵo en Novjorko.
Pactraktato
Post ĉ. 15 jaroj, la hititoj trovis novajn malamikojn, la asirojn, kiuj minacis ilin, tiel la reĝo Hattusili la 3-a proponis al Ramses pactraktaton, aŭ eĉ aliancan pakton.
Post monataj interparoloj, kiuj okazis per sendo de la traktataj versioj per kurieroj en la alian ĉefurbon, akompanante per altrangaj diplomatoj, sukcesis aprobi la pactraktaton. En tiu traktato, li skizis, limigis siajn interesojn en Sirio, kiu estis dividita. La traktato havis du diversajn versiojn, unu hititan en la akada lingvo kaj unu egiptan en la egiptaj hierolglifoj. Tiel ambaŭ povis pozi kiel venkinto antaŭ sia popolo kaj rezervi la honoron.
Enhavo
Post detala listigo de titoloj de la regantoj, 18 artikloj difinas la traktaton kaj enhavas:
Post-traktata epoko
En 1246 a.K., Hattusili la 2-a proponis geedziĝin inter Ramses kaj sai filino, Maathorneferure, por profundigi la aliancon inter ili.
Dum la pactraktato okazis per komisiitoj, per diplomatia vojo, la du regantoj jarojn poste renkontiĝis eĉ persone. La hitita princo kaj tronposteulo Tuthallia vizitis la egiptan imperion, post kiam Ramses la 2-a invitis ties patron Hattusili la 3-a, sian filon mem akompani en Egiptujon. Ili renkontiĝis en lando de Kanaano kaj la faraono akompanis la reĝon en sian ĉefurbon Pi-Ramesse. Tie okazis la unua pintkunveno inter la du regantoj de la antikvo.
Ankaŭ en la postaj jaroj okazis intensa korespondado inter la du reĝoj, sed ankaŭ gravas la leteroj inter la reĝino Nefertari kaj Puduhepa. Ankaŭ patrino de Ramses (Tuja) kaj lia veziro Paser havis leteran kontakton al la hititoj.
Ambaŭ imperioj profitis el la pactraktato: la hititoj sukcese fortimigis la asirojn, vazalojn kontraŭ la atakoj; la egiptanoj fortimigis la libianojn kaj ĝuis la fruktojn de la prosperaj pacaj jaroj.
Kiam en la hitita imperio aperis malsatego, filo de Ramses, reganto Merenptah sendis grenon al hitita reĝo Suppiluliuma la 2-a. Sed Merenptah ne helpis, kiam aliaj popoloj atakis la hititan imperion.
Kultura historio
Ramses la 2-a enĉifrigis la tekston de la traktato en la murojn de la karnaka Templo kaj de la templo de Ramesseum, aldone ekzistas fragmentoj de la tabulo de la hititoj en la kojnoskribo (parte nelegebla). Ili diferenas en la vidpunkto, sed enhave koincidas. Citaĵoj pendas en la UNO-konstruaĵo en Novjorko. En la arĥeologia muzeo (turke Arkeoloji Müzesi) en Istanbulo troviĝas hititaj kojnoskribaj tabuloj el Boğazkale (Hattuša), inter ili tri kopiaĵoj de la traktato.
Ankaŭ multaj korespondaj leteroj postrestis kaj kun la Amarna-leteroj permesas unikan enrigardon je la tiamaj diplomatiaj kutimoj.
Re-malkovro de la pactraktato
La egipta versio de la traktato estas rezervita sur la steleo de templo Amus en Karnak kaj pliaj kopiaĵoj en la temploj ĉe Luksoro kaj Abidos. La franca Jean-François Champollion kopiis en jaro 1828 parton de la teksto kaj publikis sian malkovron en 1844. La hitita versio estis elfosita en 1906-08 fare de germana Hugo Winckler ĉe la iama hitita ĉefurbo Hattusa.
1594 Danjon
1594 Danjon aŭ estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Santa Clara (Durango)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6457 loĝantojn. El tiuj estis 3144 viroj kaj 3313 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1004,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1810 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7043 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,01 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
4787 de la loĝantoj de Santa Clara en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 293 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,12 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 5,85 % (141 el 2409), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 6,39 % (152 el 2378).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 6508 personoj apartenis al la katolika religio kaj 72 personoj al la protestantisma religio. 38 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 87 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
7907 Erasmo
7907 Erasmo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en kunlaborado kun la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la de la Palomar–Leiden survey.
Fotita en septembro 1960 de Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Monto Palomar, ĝi estis malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj sur unu el la platoj eksponitaj dum tiu kampanjo kaj senditaj en Leiden (Nederlando),
11014 Svätopluk
11014 Svätopluk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Milan Antal elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la monto Mátra, nemalproksime de Mátraszentimre en Hungario.
Mitlödi
Trafiko
Mitlödi disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Rapperswil tra Glaruso al Linthal.
Tra la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17, kiu de Glaruso kondukas tra la Klausen-Pasejo al Altdorf en Kantono Urio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mitlödi datiĝas el la jaro 1320 kiel Mitlodi.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Castelcovati
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Castrezzato, Chiari kaj Comezzano-Cizzago.
Kristana patrono estas la sanktulo Antonio la Granda, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
NGC 2669
NGC 2669 (aliaj indikoj — OCL 768, ESO 165-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Slavětín (distrikto Havlíčkův Brod)
Slavětín (Slawietin) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1314.
Jaakko Hintikka
Kaarlo Jaakko Juhani HINTIKKA (12-a de januaro 1929 – 12-a de aŭgusto 2015) estis finna filozofo, kiu laboris en Finnlando kaj Usono kaj esploris matematikan kaj filozofan logikojn. Li estis profezoro en Universitato de Helsinko, en Universitato de Stanford kaj en Universitato de Bostono. Hintikka skribis pri sciteorio, filozofio de scienco, estetiko, filozofio de lingvo, historio de filozofio kaj nunaj branĉoj de filozofio. Laboro de Hintikka faris finnan filozofion pli internacia. Granda parto de finnaj filozofoj en 1960-aj, 1970-aj kaj 1980-aj jaroj estis liaj instruitoj. Hintikka skribis pli ol tridek librojn, el kio granda parto estas tradukita al aliaj lingvoj. Li ankaŭ redaktis aliajn librojn. Li skribis pli ol tricent sciencajn artikolojn.
1476
En la jaro 1476 post Kristo okazis, interalie:
Gusev
Gusev (Гусев) estas urbo en Kaliningrada provinco en Rusio.
Eanflaed
Eanflaed (n. la 19-an de aprilo 626, m. verŝajne la 11-an de decembro 704) estis edzino de Oswiu, reĝo de Northumbria, kaj post ties morto abatino de Whitby. Ŝi estis anglosaksa sanktulino.
Gusev
La urbo estis fondita en la 13-a jarcento kaj havas statuson de urbo ekde jaro 1946. Ĝis tiam la urbo germane portis la nomon Gumbinnen kaj litove nomiĝis Gumbinė. La germanlingvaj kaj ankaŭ litovlingvaj loĝantoj devis forlasi la urbon tiujare kaj estis transportitaj al Germanio. Dum la jaro 1959 la urbo havis 14,2 mil loĝantojn, dum la jaro 2002 estis 28,5 mil.
Eanflaed
Infanaĝo
Ŝiaj gepatroj estis Edwin, reĝo de Northumbria, kaj Aethelburg de Kent. Aethelburg estis kristano, sed ne Edwin ĝis la nasktago de Eanflaed. Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, tiun tagon dungmurdisto sendita de Cwichelm, reĝo de Wessex, malsukcese penis mortigi Edwin. Paulinus, episkopo de Jorko, persvadis Edwin konsenti al la bapto de Eanflaed (kune kun 11 aliaj anoj de la reĝa domanaro), kaj Edwin ĵuris ke, se li venkus Cwichelm, li konvertiĝus. Edwin ja venkis, kaj en 627 baptiĝis.
Gusev
La urbo situas ĉe rivera alfluo de Krasnaja (Красная) en riveron Pissa (Писса) (baseno de rivero Pregola (Преголя)).
Eanflaed
Infanaĝo
La saman jaron Penda, reĝo de Mercia, venkis Edwin, kiu mortis dum la batalo. Aethelburg kaj Paulinus fuĝis kun Eanflaed al Kent kie ŝia frato Eadbald regis. Tie Eanflaed pasis sian infanaĝon.
Gusev
La interurba telefona kodo estas 01143, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 27212501. Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005).
Eanflaed
Edziĝo
En 642 Oswiu, reĝo de Northumbria, sendis pastron al Kent, tiam regata de Eorcenberht, por peti edziĝon al Eanflaed. Ne certas kiam la nupto okazis. Per la edziĝo Oswiu sendube esperis plifortigi aliancon kontraŭ Mercia. Tamen Northumbria mem disiĝis: ne post 644 Oswin, kuzo de Eanflaed, iĝis reĝo de Deira, kaj Oswiu retenis nur Bernicia.
Gusev
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°35' norde, longitudo 22°12' oriente.
Eanflaed
Abatejo Gilling
En 651 generalo de Oswiu mortigis Oswin. Eanflaed persvadis sian edzon doni bienon por Abatejo Gilling ĉe la loko kie Oswin mortis. La unua abato estis Trumere, kiu estis parenco de Oswin. Tiel oni evitis revenĝon.
Gusev
La urbo havas fervojan stacion.
Eanflaed
Sankta Wilfrid
Eanflaed estis patrono de Sankta Wilfrid kiam tiu alvenis al la kortego, kaj kiam li deziris eliri, ŝi rekomendis lin al ŝia kuzo Hlothere, reĝo de Kent.
Gusev
Vidu ankaŭ
proksima loko: Majakovskoje
Eanflaed
Abatino kaj Sanktulino
Post la morto de Oswiu en 670, Eanflaed eniris la abatejon de Whitby. Post la morto en 680 de ŝia parenco Hilda de Whitby ŝi iĝis abatino kune kun sia filino Aleflaed. Ŝi mortis verŝajne la 11-an de decembro 704 kaj entombiĝis en sia abatejo. Laŭ Vilhelmo de Malmesbury ŝiaj restaĵoj estis poste translokigataj al Abatejo Glastonbury.
Idoj
La familia vivo de Oswiu estis iom komplika. Tamen verŝajnas ke li kaj Eanflaed havis kvar gefilojn:
Waldkönigen
Waldkönigen estas urboparto de Daun en la Vulkaneifel en la distrikto Vulkaneifel en Rejnlando-Palatinato.
Historio
Waldkönigen estis menciata la unuan fojon en 1368.
En la jaro 1794 la  maldekstra rejna regiono dum la unua koalicia milito estis okupita de  francaj revoluciaj trupoj. De 1798 ĝis 1814 Waldkönigen apartenis al la kantono Daun en la departemento Saro.
Post la Dua mondmilito la komunumo Waldkönigen apartenis al la franca okupacia zono kaj la nove instalita federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Je la 7-a de novembro 1970 la ĝis tiam memstara komunumo Waldkönigen kun tiam 384 loĝantoj estis enkomunumigita de la urbo Daun.
Preĝejo
En la vilaĝo troviĝas la katolika filia preĝejo St. Luzia. Ĝi estis konstruita en 1871 el rompŝtonoj.
Dlouhá Lhota (distrikto Tábor)
Dlouhá Lhota estas municipo troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono de Ĉeĥio. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1369.
Ĝejtun
Ĝejtun (angla transskribo Jeitun) estas arkeologia elfosaĵejo en suda Turkmenistano, ĉ. 30 km nordokcidente de Aşgabat en la montaro Kopet Dag. Ĝi estas plej malnova pruvaĵo pri agrokultiva kulturo en meza Azio: la kultivado de primitiva tritikospeco estas certa.
Erkki Pulliainen
Erkki Ossi Olavi PULLIAINEN (naskiĝinta la - 22-an de aŭgusto 2022) estis finna zoologo, verkisto de nefikcio kaj politikisto. En 1987–2011 li estis membro de parlamento de Finnlando. Li estis ankaŭ profesoro de zoologio. Li havis ankaŭ humuran nomon Susi-Pulliainen, "Lupo-Pulliainen". Kiel politikisto li estis diskutinta cetere naturo globaligon kaj NATO-membrecon.
Ĝejtun
La vilaĝo konsistas el ĉ. tri dekduoj da domoj el sunsekitaj argilaj blokoj. La arkeologiaĵoj estas datitaj je la junŝtona epoko kaj etendiĝas ĝis la 7-a jarmilo a.K.. La arkeologiaĵoj kiel ŝtonaj manmuleiloj, dekoritaj ceramikaĵoj kaj laboriloj supozigas, ke jam tiutempe oni specialiĝis je la diversaj laboroj. La trovitaj ŝafaj ostoj pruvas la jam okazintan aldomigon de la ŝafoj.
Matsuo Sugano
Matsuo SUGANO (japane: 菅野松男, Sugano Matsuo, naskita en 1939) estas japana astronomo.
Li laboris 36 jarojn en la municipa planetario de Akaŝi (Gubernio Hjogo) kaj klopodis kuraĝigi la malvolviĝon de la amatora astronomio.
Li kunmalkovris 4 asteroidojn : du kun Toshiro Nomura kaj du kun Koyo Kawanishi; 3 novaojn kaj unu kometon.
La asteroido 5872 Sugano ricevis lian nomon, kaj la asteroido 6155 Yokosugano estis nomita en honoro de lia edzino Yōko Sugano.
Sciencnomo
La plejmulto de la terminoj pri scienconomoj estas grekdevena. La plej oftaj postafiksoj de tiaj terminoj estas jenaj:
Spider-Man (filma serio)
Spider-Man (angle Araneo-Viro) estas amerika filma serio produkita de Sam Raimi.
6-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 6-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en 1926 en Madrido, Hispanio. Ĝi estis la unua kongreso kun tiu nomo. La 6a vicordo respektis antaŭajn kunsidojn kiuj havis aliajn nomigojn el la unua kunveno iberia okazinta en Barcelono.
129968 Mitchwhiteley
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ian Murdok
Ian MURDOK (naskiĝis la 28-an de aprilo 1973, en Konstanco (Germanio), mortis la 28-an de decembro 2015, en San-Francisko; vera nomo Ian Murdock) estis usona programisto. Li kreis Debianon. Li kreis la firmaon Progeny Linux Systems.
San Quintín (Baja California)
San Quintín [kintÍn] (Sankta Kvinteno) estas marborda urbo de la okcidenta marbordo de la subŝtato de Malsupra Kalifornio, Meksiko, en la municipo de Ensenada. San Quintín havas belajn strandojn kaj kelkajn lokojn por turistoj, kiuj povas ĝui el fiŝkaptado, kampado, birdumado, ondorajdado, kaj pektenokolektado. Ĝi estas ankaŭ meze de grava agrikultura areo, ĉefe por kultivado de fragoj kaj tomatoj.
La marbordo havas ankaŭ sablajn dunojn, kaj estas populara loko por ĉiaterenaj veturiloj.
La urbo estas ĉe la okcidenta marbordo de centra Kalifornia Duoninsulo, ĉe Golfo San Quintín, 300 km sude de la internacia landlimo inter San Ysidro kaj Tijuana.
Ŝtatobaleto Berlino
Ŝtatobaleto Berlino estas ŝtata baleta kompanio de Berlino.
Intendanto kaj Direktoro
Ekde la fondaĵo en jaro 2004 Vladimir Malaĥov estis kaj estas intendanto kaj direktoro de  baleto.
Kompanio
La dancistoj venas de famaj ĥoreografiakademioj de diversaj landoj. La kompanio havas 88 gedancistojn, unuan ĉefan gaston kaj unuan disĉiplon.
Baltslava lingvaro
La baltslava lingvaro estas hipoteza sublingvaro de la hindeŭropa lingva familio. Ĝi entenas la slavajn kaj baltajn lingvojn. Baltaj lingvoj kaj slavaj lingvoj havas komunajn lingvajn trajtojn.
Adolph Witzel
Adolph Friedrich WITZEL (naskiĝinta en la 14-a de junio 1847 en Bad Langensalza, mortinta en la 12-a de junio 1906 en Bonn) estis germana dentisto kaj universitata profesoro.
Li studis medicinon en Berlino de 1866-69 kaj ekis esti kuracisto en Essen. En 1882 li iris por plukleriĝo al Heidelberg kie li doktoriĝis en 1884 (»Behandlung der Gaumenspalten«). Poste li denove praktikis en Essen.
En 1893 li habilitiĝis kaj iĝis profesoro en Jena kaj direktoro de la universitata dentista instituto.
Placo Mercanti
Oni kreis ĝin ĉirkaŭ la mezo de la 13a jarcento laŭ rektangula plano, origine pli ampleksa ol aktuale. Oni malfermis ses enirejojn, kiuj rilatis al tiomaj urbaj profesioj, de kie ricevis la nomojn la stratoj (Armorari, Spadari Cappellari, Orefici).
Palacoj
Ĉe la placo estas kelkaj gravaj palacoj, kiel la jenaj:
Ĉe la centro estas la "palaco della Ragione", aŭ Nova Broletto (finita en 1233 pro volo de la superulo podestà Oldrado da Tresseno, kiel sidejo de la jura agado. Per tiu konstruaĵo de salono super ĉambro, inaŭguriĝas tipo de palacoj de kelkaj lombardiaj urboj, kiel ĉe Monza, per ties Arengario.
La palaco della Ragione suferis rimarkindan trasformon per la superaltigo. Tio okazis en 1773, kiam la salono de komunuma ĉambro estis transformata, sub la regado de Maria Teresa de Aŭstrio, en sidejo de la notaria arkivo, laŭ direktorado de la tiama maljuna arkitekto Francesco Croce (projektisto inter aliaj en Milano de la plej alta nadlo de la Duomo). Croce realiĝis la planon de la subtegmento kun cirklaj fenestroj kaj la koridoro, kiu ĝis tiam estis kovrita de traboj. La palaco ĉeestas la nunan nordan flankon de la aktuala placo; origine estis tamen en la centro de koridora placo rektangula, izolita de la aliaj palacoj.
Ĉe la okcidenta flanko troviĝas la "palaco de la Notai" aŭ "hejmo Panigarola" (de la 15a jarcento, gotika) kaj ĉe la suda flanko de la placo, la palaco de la Scuole palatine (Palacaj Lernejoj) (baroka, verko de Carlo Buzzi de 1645). Apude estas la "Loggia degli Osii", konstruita en 1316 sub mendo de Matteo la 1-a Visconti al Scoto da San Gimignano, modifita en la 17a kaj 18a jarcento kaj refarita laŭ la origina formo en 1904.
Korme estas la "Palaco de la Giureconsulti" (verko de Vincenzo Seregni de 1561), sur la loko kie jam estis la "Torre del Comune" de la 13a jarcento, refarita en la 17a jarcento.
En la centro estas puto de la 16a jarcento, kiun oni ornamis en la 18a jarcento per kolonoj.
Jacutinga
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Antocerofitoj
La antocerofitoj (Anthocerotophyta) estas unu el la tri plantaj divizioj el briofitoj.
Tiuj plantoj formas rondajn foliecajn platetojn verdajn, kies ĉeloj enhavas po unu kloroplaston, kies histoj estas nur iom diferenciĝantaj, kaj kies sporofitoj tigformaj dividiĝas en 2 laŭlongaj valvoj ĉirkaŭ la kolumelo. Tiuj briofitoj vivas en varmaj kaj mezvarmaj regionoj sur malseka tero.
La antocerofitoj enhavas 3 ordojn, 3 familiojn, 14 genrojn kaj ĉirkaŭ 200 speciojn. Ĝia tipa genro estas antocero.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (16 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (16 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj (ĝis familioj), kaj ties Esperantaj nomoj :
Brunfrunta pterutjo
La Brunfrunta pterutjo (Pteruthius aenobarbus) estas birdo specio de la genro de pterutjoj konsiderata iam stranga membro de la silviedoj kaj poste lokita en la familio de timaliedoj. Sed ŝajne ĝi apartenas al disigaĵo en Azio de la familio de Ameriko nome vireedoj kaj pro tio ili povus aparteni al tiu grupo de Vireonidae. Krome delonge oni notis, ke ties kutimaro ege similas al tiu de la vireoj, sed tio povus esti kaŭzata de konverĝa evoluo. Tiu genro enhavas speciojn de tre diversaj koloroj kun markata seksa duformismo kaj la masklo pli kolora.
Aspekto
La Brunfrunta pterutjo, kiel multaj aliaj vireedoj, havas olivverdecajn suprajn partojn. La plej rimarkinda distingilo estas duflanka malhelbruna makulo super kaj sub la beko, tio estas, en frunto kaj en mentono (pli granda). Ambaŭ brunaj makuloj kontrastas kun tre flava fono: en frunto estas nur malgranda supra makuleto antaŭ la olivverdeca krono, dum sub mentono (kaj foje iom da gorĝareo) estas tute flavaj subaj partoj. Kelkaj nacilingvoj preferas por la nomo aludi al la frunta bruna makulo, dum la latina scienca nomo aenobarbus aludas al la mentona. La flugiloj estas grizaj kun nigroblankaj bordoj simile al la Nigrorela pterutjo, kaj same kiel ĉe tiu la okulo estas granda kaj tre nigra ene de blanka granda okulringo dividita horizontale meze kaj ĉirkaŭata de malhelo.
Disvastiĝo
Tiu orientalisa specio troviĝas en suda Ĉinio, nordorienta Barato, la insulo de Javo en Indonezio, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamo. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Proponita raso laotianus (el Laoso) estas konsiderata neseparebla el intermedius; ĵusa revizio sugestas ke indochinensis kaj yaoshanensis povus esti sinonimigitaj kun intermedius.
Oni agnoskas provizore 5 subspeciojn kun la jeua distribuado:
Neuquén
Neuquén [neŭkEn] estas urbo kaj ĉefurbo de la argentina provinco de Neuquén, situa en oriento de la provinco, ĉe la kunfluo de la riveroj Limay kaj Neuquén. La urbo havas populacion de pli da 265,000 loĝantoj, kio faras ĝin la plej granda urbo en Argentina Patagonio. Ĝi troviĝas en la plej orienta pinto de la provinco, kien ĝi estis lokigita de la tiama guberniestro komence de la 20a jarcento kontraŭ la popola sento, kiu petis lokigon pli proksiman al la limo kun Ĉilio. La 19an de majo de 1904 oni faris tiun decidon por profiti la pli facilan eliron de varoj per fervojo, kiu atingis nur tiun lokon; oficiale la urbo estis fondita la 12an de septembro de 1904 kaj tuj poste prosperiĝis.
Ĝi formas kunurbejon kun la urboj de Plottier (provinco Neuquén) kaj Cipolletti (provinco Río Negro), nomata Neuquén - Plottier - Cipolletti, kiu povus esti konsiderata la "ĉefurbo de Comahue". Krome je malmultaj kilometroj troviĝas la urbo de Centenario.
Dániel Kmeth
Dániel Kmeth [kmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kmeth Dániel estis hungara pastro, monaĥo, matematikisto, astronomo, profesoro.
Dániel Kmeth naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Breznóbánya (nuntempa Brezno en Slovakio). Li mortis la en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio).
Biografio
Dániel Kmeth dum lernado li aliĝis al la piaristoj en 1799. Ekde 1802 li instruis en diversaj lokoj, ekde 1806 li plulernis en Vác, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest, fine li lernis teologion en Nyitra. En 1810 li instruis en Vác, sed en la sama jaro li estis sendita al Buda por studi astronomion. Li laboris en la observatorio. Post jaroj li false akuzis la observatoriestron, tial li devis instrui ekde 1823 en akademio de Kassa.
NGC 2670
NGC 2670 (aliaj indikoj — OCL 764, ESO 210-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hamry (distrikto Klatovy)
Hamry (Hammern) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy proksimume 8 km sudoriente de Nýrsko kaj 22 km sudokcidente de Klatovy. Ĝi situas en Šumava, en valo de rivero Úhlava, el okcidento borderita de limregiona Reĝa arbaro. Vivas ĉi tie. Temas pri šumava municipo disigita, sen koneksa konstruareo. La municipo ne membriĝas en partojn, sed ĝi havas du katastrajn teritoriojn: Hamry na Šumavě kaj Zadní Chalupy.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654. Hamry estis reĝula voktejo, unu el ok en Šumava (ĝiaj loĝantoj estis formale rektaj servutuloj de reĝo).
Imre Huszár
HUSZÁR Imre (husa:r) estis hungara skulptisto, Munkácsy-premiito (1973). Li naskiĝis en Nagyercse la 27-an de septembro 1899 kaj mortis en Budapeŝto la 9-an de aprilo 1985.
Biografio
Imre Huszár lernis en Braŝovo lignaĵistmetion, ligno- kaj ŝtonskulptadon, gipsomuldadon. En Koloĵvaro lia majstro estis skulptisto Ferenc Szeszák. Inter 1920 kaj 1926 li lernis en Budapeŝto en Industriarta Altlernejo. Li vojaĝis Parizon kaj pasigis unu jaron en laborejo de Le Mercier, unu jaron ĉe ''É. A. Bourdelle''. Li estis ano de Union des Artistes Modernes (UAM), kaj en 1937 de la juĝistarano de Mondekspozicio. En 1939 li revenis Hungarujon. En 1940 li havis ekspozicion kun Kálmán Istókovits ĉe Műbarát.
(17316) 1198 T-1
(17316) 1198 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
12343 Martinbeech
12343 Martinbeech estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Martin Beech, helpanta profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Regina (Saskaĉevano). Li faris esplorojn pri la de meteoroj, la dinamiko de la meteorfluoj, la maljuniĝo de la kometoj kaj la formiĝo de la meteorfluoj.
Ĉajĉoj
Ĉajĉoj (ankaŭ chapchas; hispana: uñas, "ungoj") estas malgranda  frapinstrumento (braceleto) de la raslila familio, tipe farita el ungoj de lamao aŭ de kapraj aŭ ŝafaj hufoj, devenantaj el la Centraj Andoj. La instrumento estas uzita en tradiciaj ritoj kaj ceremonioj kaj ankaŭ povas esti aŭdata en multe de la folklora muziko de la regiono, precipe en Kolombio, Bolivio, Peruo, Ĉilio, Ekvadoro.
Grjazovec
Grjazovec (Грязовец) estas urbo en Vologda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 19224501.
La urbo estis fondita en jaro 1538.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La interurba telefona kodo estas 81755, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°53' norde, longitudo 40°15' oriente.
Tifeo
Laŭ la helena mitologio Tifeo, Tifono aŭ Tifaono (el la greka Τυφωεύς, Τυφών kaj Τυφάων, «fumo») estis pradiaĵo, iel rilata al uraganoj. Li estis la lasta filo de Geo, kiu unuiĝis al Tartaro (la subtera malhela mondo) kun interveno de Afrodito, por generi la plej teruran monstron, venĝeme pro la malvenko de la titanoj. Pro tio la latinaj verkistoj kromnomis lin «Terrigenia» (naskita el la tero). Tamen, alternativaj versioj konsideras lin filo de Tartaro kaj samnoma kunulino Tifeo batalis kontraŭ Zeŭso pro tio ke la olimpa reĝo forpelis la titanojn el ĉielo. Dumlukte, li sukcesis venki la dion, kaj elŝiris liajn tendenojn, sed Hermeso ŝtelis kaj redonis ilin al Zeŭso, kies venĝo iĝis eĉ pli kolera. Post terura batalado, Tifeo estis malliberigita sub la monto Etna, kiu de tiam ankoraŭ ĵetas fumon kaj fajron.
Grjazovec
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 9.2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 16.2 mil loĝantojn.
Tifeo
Tifonomaĥio
La Homera himno al Apolono lokigis Tifeon ĉe la Orakolejo de Delfoso, kaj konsideris lin filo de la pradiino Hero, laŭ ŝia minoa formo. Ŝi naskis lin venĝeme pro la naskiĝo de Ateno, sen maskla interveno (kiel monstra versio de Hefesto aŭ de Areso), en kaverno de Kilikio, kaj tuj poste oni ekziliis lin en la mistera lando Arimoso, kie okazis la fina batalo inter Zeŭso kaj Tifeo.
Tifeo koleriĝis kaj minacis detrui la tiaman mondon, por venĝi sian patrinon. Terurigitaj, ĉiuj la olimpanoj forfuĝis al Egiptio, kie li ricevis apartan kultadon. Nur Ateno restis kaj alfrontis la giganton, kiel digna diino pri milito. Kiam ŝi primokis la malkuraĝon de Zeŭso, la ĉefdio ekkonsciis pri lia rolo kaj revenis batali Tifeon per siaj fulmo-batoj kaj la sama silika falĉileto kiun li iam uzis por venki Kronon. Vundite, Tifeo forfuĝis al monto Kasio (Sirio), kie okazis la plej granda batalado. Tifeo sukcesis preni la falĉileton, ĉirkaŭante Zeŭson per siaj serpentaj membroj. Sed tial kial sia kontraŭlo estis senmortulo, li nur povis senmovigi lin, tranĉante liajn tendenojn. Tifeo enmetis ilin en ursa felsako (la korukos, etimologia origino de la korukion atron, la Korica kaverno), kiun li donis al sia fratino Delfino por ke ŝi gardu ĝin en la Korica kaverno.
Refortigite, Zeŭso revenis al Olimpo, prenis ĉaron eltiritan de flugil-havaj ĉevaloj kaj persekutis Tifeon ĝis la monto Niso. Tie, la Parkoj ofertis al la monstro kelkajn fruktojn, laŭ ili refortigintajn. Sed ili trompis lin, ĉar la efiko estis tute mala. Kvankam Tifeo ĵetadis montojn al Zeŭso, li kontraŭatakis per siaj fulmoj, provokante tiom da vundoj en la giganto, ke de tiam la lasta monto kie Tifeo klopodis saviĝi nomiĝas Hemo (sango), en Trakio. De tie li iris al Sicilio, kie li trafis sian finon: Zeŭso ĵetis sur li la monton Etno, kiu iĝis la fina tombejo de la giganto. La fakulo Walter Burkert atentigas pri la simileco de tiu rakonto kaj la hitita mito de Ilujanko, tre ebla pro tio ke la kilika marbordo multe rilatis al tiu popolo.
Tamen, krom la antaŭa troviĝas alternativaj versioj de la Tifonomaĥio:
La monstra idaro de Tifeo
Tifeo iĝis la antonomazia monstro de la helena mitologio (fakte li akiris la kromnomon Patro de ĉiuj monstroj). Do, oni igis lin origino de la ceteraj teruraj estaĵoj kiuj ĉefrolas la mitaron: kun la serpentforma Eĥidno, li estis patro de la infera trikapa hundo Cerbero, de la Ĥimero, la teba Sfinkso, la Nemea leono, kelkaj drakoj kaj eĉ de la danĝeraj sudaj varmaj ventoj, konata en la greka kiel la typhein. El tiu vorto eble devenas la etimologio de tajfuno pere de la persa طوفان Tufân. La araboj uzis tiun vorton por nomi la ciklonajn sturmojn en la Hinda Oceano.
Rilataj mitoj
Postaj helenaj verkistoj identigis Tifeon al la egipta dio Setho, kaj asertis ke post sia malvenko, li kaŝiĝis ĉe la Serbonia marŝo, en la landlimo inter Egiptio kaj Fenico. Laŭ Heziodo, de tempo al tempo Tifeo ankoraŭ sendas danĝeran venton el Tartaro, facile aŭskulteblaj en Seleukio (nuntempa Turkio) ĝis la konstruado de bizanca preĝejo kiu senefikigis ĝin. Aliaj verkisto ĝeneraliĝas kaj atribuas al li la originon de ĉiu malfavora vento, ekzemple, tiu kutima en la Mesina Markolo. Laŭ rakonto de Valerio Flako, li ankaŭ sendis tiun malheligan venton por helpi liajn filinojn, la harpioj, kiam la argonaŭtoj persekutis ilin.
Laŭ la orfea tradicio, Tifeo ĉefis la titanojn kiam ili atakis kaj mortigis Dionizon (same kiel faris Setho al Oziriso). Krome, la venko de Tifono fare de Zeŭso sufiĉe similas al tiu de Vritro fare de Indro (ankaŭ dio pri fulmoj kaj ŝtormoj). Verŝajne ambaŭ rakonto devenas de sama hindeŭropa komuna mito. Similecoj troviĝas ankaŭ en la skandinava mitologio (Toro kaj Jörmungandr) kaj eble en la irlanda Dinsdenchas, kie Dagda bataladas kontraŭ giganta polpo. La mitologiisto Joseph Campbell konsideras tion paralelismo ankaŭ kun la malvenko de Levjatano fare de YHWH. Fakte, la kristanaj skoloj enmetis lin en la ĉiama batalado inter bono kaj malbono, aldonante al li atributojn de la arkianĝelo Sandalfono.
Tifeo, la giganto
Krom la antaŭa, Tifeo nomiĝis ankaŭ filo de Geo, tre simila al la antaŭe priskribita monstro. Li estis unu el la gigantoj. Post la malvenko de liaj kunuloj, lia patrino kuraĝigis lin batali kontraŭ la olimpanoj, do verŝajne estis li tiu, kiu ĉefis la atakon de la titanoj al Dionizo.
Krom tiu, laŭ Heziodo Tifeo kaj Tifaono estis du malsamaj roluloj: Tifaono estis terura uragano, filo de la origina Tifeo. Estis li tiu, kiu unuiĝis al Eĥidno kaj generis la monstran idaron. Tamen, la posta tradicio unuigis ambaŭ rolulojn, sed konservis la vorton Tifaono por priskribi detruigajn stormojn.
Flago de Estona Soveta Socialisma Respubliko
La nuna flago de Estona Soveta Socialisma Respubliko estis adoptita la 6-an de februaro 1953. Ĝi similas al aliaj flagoj de sovetaj respublikoj laŭ komunaj bazoj sed ĝi estas distingebla pro la marondoj simbolo de Baltio.
Antaŭ tio, la flago estis ruĝa kun ora rikoltilo kaj martelo en la pinta angulo. Super la rikoltilo kaj martelo estis la oraj latinaj karakteroj ENSV ( Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik).
Vidu ankaŭ
Flagge Estlands
Konsilio de ministroj de la Reĝlando de Nederlando
La Konsilio de ministroj de la Reĝlando Nederlando estas antaŭvidita de la Ĉarto de la Reĝlando de Nederlando plenuma aŭtoritato de federacia ŝtato; tiu ŝtato inkludas la metropolon, Arubon kaj Nederlandajn Antilojn.
La Chapelle (Savoie)
La Chapelle estas franca komunumo en la franca departemento Savoie en la regiono Rodano-Alpoj.
3884 Alferov
3884 Alferov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun de fakto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belorusa soveta fizikisto Ĵores Ivanoviĉ Alfjorov (cirile : Жорес Иванович Алфёров) kun-ricevinto de la Nobel-premio pri fiziko en 2000.
3-a Iberia Kongreso de Esperanto
La 3-a Iberia Kongreso de Esperanto okazis en Kordovo, Hispanio, en 1925. Ĝi estas enkalkulita kiel 5-a Hispana Kongreso de Esperanto por respekti antaŭajn kunsidojn kiuj havis aliajn nomigojn el la unua kunveno iberia okazinta en Barcelono. Ĝi estis prezidita de arkitekto Francisco Azorín. Okazis diskuto pri la formo de esperantista organizo en Hispanio ĉu kiel konfederacio iberia (Maynar) aŭ hispana asocio (Julio Mangada) kiu estis finfine aprobita. Okazis ankaŭ postkongreso en Sevilo.
Konsilio de ministroj de la Reĝlando de Nederlando
La tri Plenpotencaj ministroj respondecas antaŭ la registaroj de siaj teritorioj kaj ne antaŭ la nederlanda parlamento kiel la nederlandaj ministroj. Kiam la nederlanda registaro demisias, la Plenpotencaj ministroj restas en siaj postenoj.
La leĝoj, validaj en la metropolo kaj en la federaciaj teritorioj, estas nomataj "Leĝoj de la reĝlando" ; ekzemple, tia estas la leĝo pri nederlanda civitaneco.
Imre Újvári
ÚJVÁRI Imre [ú:jva:ri] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Aiud la 20-an de decembro 1908 kaj mortis en Târgu Mureș la 12-an de aŭgusto 1988.
Kariero
Imre Újváry akiris diplomon de kuracisto en Universitato Ferdinando la 1-a de Kluĵo en 1933, poste en 1936 li kvalifikiĝis pri malsanoj dermatozaj kaj veneraj. Inter 1940–45 li estis asistanto en Universitato Ferenc József de Kluĵo, poste adjunkto en OGYI (1945–48), docento (1948–56), de 1956 klinikestro universitata profesoro ĝis sia pensiuliĝo (1974). De 1956 ĝis 1965 li estis dekano de Fakultato de Ĝenerala Medicino, inter 1967–72 de Fakultato de Dentkuracado.
Akvejo
Akvejo, Akvujo aŭ Akvaĵo estas granda aŭ malgranda spaco en la terkrusto kun akvo, kiel oceano, lago aŭ rivero. Sube estas listo de akvejoj, kiuj povas ekzisti. Se oni parolas pri regiono, en kiu estas pluraj akvejoj, oni poste parolas pri akvaro de tiu regiono.
Pelikano
La pelikanoj (Pelecanus) estas genro de grandaj akvobirdoj nekonfuzeblaj danke al siaj longa beko kaj diferencige granda sako subbeka (gorĝosako) uzata por meti la predon kaj elirigi la akvon samtempe prenitan. Estas la ununura genro ene de la familio de Pelikanedoj. Ili kune kun saguloj, kormoranoj, suloj, fregatoj kaj tropikbirdoj formas la ordon de Pelikanoformaj birdoj, sed plie oni ĵus konis, ke ili rilatas plie al la Ŝubekulo kaj al la Martelbirdo kaj tiele tiuj estis lokataj en la sama ordo Pelikanoformaj. Ibisoj, plataleoj kaj ardeoj estas pli malproksimaj parencoj, sed estis same klasitaj en la sama ordo.
Ĝenerala priskribo
Pelikanoj povas manĝi per du metodoj:
Pelikanoj povas havi enverguron de 3 m kaj pezi 13 kg; la maskloj estas iom pli grandaj ol la inoj kaj havas pli longajn bekojn. La kvar blanka-plumaraj specioj tendencas nestumi surgrunde, kaj la kvar brun- aŭ griz-plumaraj specioj nestumas ĉefe en arboj.
Laŭ trovitaj fosilioj oni scias, ke ekzistis pelikanoj antaŭ ĉirkaŭ 40 milionoj da jaroj kaj plej malnova fosilia restaĵo estas de beko tre simila al tiu de modernaj specioj malkovrita el tavoloj el Oligoceno en Francio. Nuntempe estas pelikanoj tutmonde escepte en Antarkto. Ili estas akvobirdoj de marbordo kaj insuloj aŭ interno, sed ne ĉeestas polusajn regionojn, profundajn aŭ malfermajn oceanojn, tro apartajn insulojn aŭ internan Sudamerikon.
Pelikanoj estas gregemaj, arecaj kaj nestokoloniaj. Por la nesto la masklo alportas materialon kaj la ino amasigas ĝin por formi simplan strukturon. Paroj estas monogamiaj por la reprodukta sezono, sed tiu ligo validas nur ĉe la reprodukta zono; fore la partneroj estas sendependaj.
La rilatoj inter pelikanoj kaj homoj ofte estis konfliktaj. Tiuj birdoj estis persekutataj pro sia ŝajna konkurenco kun la komercaj kaj la distraj fiŝkaptistoj. Ili suferis ankaŭ pro habitata detruado, ĝenado kaj media poluado, kaj tri specioj estas konservozorgigaj. Ili havas ankaŭ longan historion de kultura signifo en mitologio, kaj por kristana kaj heraldika ikonografioj.
Etimologio
La genro Pelecanus estis unuafoje formale priskribita de Linnaeus en sia verko de 1758, (10a eldono), nome Systema Naturae. Li priskribis la distingajn karakterojn nome la rekta beko hokoforma ĉepinte, liniaj naztruoj, nuda vizaĝo, kaj tute retecak piedoj. Tiu frua difino inkludis ankaŭ la fregatedojn, la kormoranojn kaj la sulojn kune kun la pelikanoj. La nomo devenas el la antikvgreka vorto pelekan (πελεκάν), kiu siavice devenas el la vorto pelekys (πελεκυς) signife "akso". En klasikaj epokoj, la vorto estis aplikita same al ambaŭ al la pelikanoj kaj al la pegoj.
Taksonomio
Pelikanoj havigas sian nomon al la Pelikanoformaj, ordo kiu havis varian taksonomian historion. Tropikbirdoj, saguloj, kormoranoj, suloj, naivuloj kaj fregatoj, ĉiuj tradiciaj membroj de la ordo, estis reklasitaj: tropikbirdoj al sia propra ordo, Faetonoformaj, kaj la resto al Suloformaj. En ties loko, ardeoj, ibisoj, plataleoj, la Martelbirdo kaj la Ŝubekulo estis familia nomoatempe transportataj el Pelikanoformaj. Molekula pruvaro sugestas ke la Ŝubekulo kaj la Martelbirdo formas fratogrupon kun la pelikanoj, kvankam estas ioma dubo pri la ĝusta rilato inter la tri stirpoj.
Kladogramo bazita sur Hackett et al. (2008).