cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PledgeBank
Esperanto
Kiam ITV ĉesis siajn elsendojn en aprilo 2006, pluraj promesoj rapide aperis por provi monsubteni la projekton. Unue ekagis Aleks Kadar, je la 14-a de aprilo 2006, kaj lia promeso sukcesis post nur tri tagoj. Rezulto: pli ol €250 promesita por ITV. Je unu semajno poste, Marcos Cramer kreis promeson, kiu celis trovi 50 personojn, kiuj pretas sendi po €10 monate al ITV dum almenaŭ unu jaro. Rezulto: celo atingita post tri semajnoj, kaj la elsendoj de ITV rekomenciĝis semajnon poste. Eĉ plia promeso estis lanĉita de Aaron Irvine por trovi du mil personojn, kiuj donacos nur po €0,50 monate. La limdato elektita por tio estas la fino de 2006, sed en la unua monato, nur 57 personoj subskribis.
Mario Benedetti
Biografio
En 1964 li laboris kiel priteatra kritikisto kaj kunredaktoro de la ĉiusemajna literatura paĝo «Al pie de las letras» de ĵurnalo La mañana (Mateno). Li kunlaboris kiel humoristo en la gazeto Peloduro (Durharulo). Li verkis prikinan kritikon en La tribuna popular. Li revenis al Kubo partopreni la ĵurion de la konkurso Casa de las Américas. Li partoprenis renkontiĝon pri Rubén Darío. Li veturis al Meksiko partopreni la II Congreso Latinoamericano de Escritores (2a Latinoamerika Kongreso de Verkistoj).
PledgeBank
Esperanto
Ekde majo 2006, la retejo atingeblas per la esperantlingvaj nomoj PromesBanko.com kaj PromesoBanko.com.
Mario Benedetti
Biografio
Li partoprenis la Congreso Cultural de La Habana (Kultura Kongreso de La Habana) per prelego “Sobre las relaciones entre el hombre de acción y el intelectual" (Pri la rilatoj inter aktivulo kaj intelektulo) kaj iĝis membro de la Reganta Konsilantaro de Casa de las Américas (Amerikara Hejmo). En 1968 li fondis kaj regis la Centro de Investigaciones Literarias de Casa de las Américas (Priserĉa Institucio Priliteratura).
Pardinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Botucatu. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Mario Benedetti
Biografio
Kun membroj de Movimiento de Liberación Nacional - Tupamaros (Liberignacia Movado), li fondis en 1971 la movadon 26 de Marzo, asocio kiu partoprenis maldekstran koalicion Frente Amplio (Ampleksa Fronto) ekde la komenco. Benedetti estis ties reganto. Li estis nomumita direktoro de la Departamento de Literatura Hispanoamericana (Instruistaro pri Hispanamerika Literaturo) en la Facultad de Humanidades y Ciencias (Altlernejo pri Sciencoj kaj Beletroj) de la Respublika Universitato.
Vindornyalak
Vindornyalak [vindornjalak] estas tre malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely.
Mario Benedetti
Biografio
Li aperigis Crónica del 71, politika kolekto de artikoloj antaŭe publikitaj en la gazeto Marcha plejparte, neeldonita poemo kaj tri diskursoj prononcitaj dum la kampanjo de la Frente Amplio. Li aperigis ankaŭ Los poemas comunicantes (Komunikaj poemoj), kun intervjuoj faritaj al kelkaj latinamerikaj poetoj.
En 1973, post la militista puĉo kaj pro sia implikiĝo kun marksista insurekciado, li estis devigita forlasi Urugvajon, kaj pro tio renoncis sian postenon en la Universitato kaj ekekziliĝos en Bonaero. Li trakuris Argentinon, Peruon, Kubon kaj Hispanion. Estis dek longaj jaroj for de sia lando kaj edzino, kiu devis resti ĉe ili zorgante ambaŭ patrinojn.
La filmo La tregua (Batalpaŭzo), pri lia samtitola romano kaj reĝisorita de Sergio Renán, estis nomumita por la 47aj premioj Oscar en 1974, por la Oscar al plej bona fremda filmo. Fine, la premion ricevis la 8an de aprilo de 1975 itala filmo Amarcord.
En 1976 li revenis en Kubon, tiam kiel ekzilulo, kaj reeniris la konsilantaron de Casa de las Américas. En 1980 li translokiĝis al Palma de Mallorca. Post du jaroj li ekkunlaboris ĉiusemajne por ĵurnalo El País. En 1983 li translokiĝis al Madrido.
Li revenis al Urugvajo marte de 1983, ekante la memnomitan epokon desexilio (malekzilo), kialo de kelkaj da siaj verkoj. Li estis nomumita membro de la Eldona Konsilantaro de nova gazeto Brecha (Murtruo), kio pludaŭros la direkton de Marcha, interrompita en 1974.
En 2004 premieris en Romo, Italio, dokumenta filmo pri la vivo kaj la poezio de Mario Benedetti, titolita "Mario Benedetti y otras sorpresas" (Mario Benedetti kaj aliaj surprizoj). La filmo, verkita kaj reĝisorita de Alessandra Mosca, kaj ĉefrolulita de Benedetti, estis protektata de la urugvaja ambasadejo en Italio. La filmo partoprenis la Festival Internacional del Nuevo Cine Latinoamericano de La Habana, la 19an Festival del Cinema Latinoamericano di Trieste kaj la Festival Internacional de Cine de Santo Domingo.
En 2005, Mario Benedetti aperigis la poemaron Adioses y bienvenidas (Adiaŭoj kaj bonvenigoj). Tiam ankaŭ prezentiĝis la dokumenta filmo Palabras verdaderas (Veraj vortoj), kie la poeto aperas.
Mario Benedetti interloĝis en Urugvajo kaj Hispanio, plenumante siajn multnombrajn devigojn. Post forpaso de sia edzino Luz López, la 13an de aprilo de 2006, viktimo de la malsano de Alzheimer, Benedetti translokiĝis definitive al sia hejmo en kvartalo Centro de Montevideo, Urugvajo. Pro tio, Benedetti donacis parton de sia persona biblioteko en Madrido al Centro de Estudios Iberoamericanos Mario Benedetti de la Universitato de Alicante.
La 17-an de majo 2009 Benedetti mortis 88-jara en sia hejmo de Montevideo. Oni nomumis mortfestejon la Leĝdona Palaco de Montevideo. La urugŭaja registaro dekretis nacian funebron kaj ordonis ke oni honoru lin ĉe la "Salono de la Perditaj Pasoj" des 12:00 GMT, lundo la 18-a de majo.
Omaĝoj kaj premioj
En 1980 li ricevis de la Ŝtata Konsilantaro Kuba la Orden Félix Varela.
En 1986 li ricevis la premion Jristo Botev de Bulgario, pro sia poema kaj esea verkaro. En 1987 li ricevis en Bruselo la premion Llama de Oro (Orflamo) de Internacia Amnestio pro sia romano Primavera con una esquina rota (Printempo kun rompita stratangulo). En 1989 li ricevis la Medalla Haydeé Santamaría de la Ŝtata Konsilantaro de Kubo.
En 1997 li ricevis titolon Doktoro honoris causa de la Universitato de Alicante. La 31an de majo de 1999 li ricevis la VIII Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, kun 6.000.000 da pesetoj. La Fundación Cultural y Científica Iberoamericana José Martí (Iberamerika Fondaĵo Kulturscienca) donis al li la 29an de marto de 2001 la 1an Iberamerikan premion José Martí.
La 19an de novembro de 2002 li estis nomumita Ciudadano ilustre (Elstara Civitano) de Urbestraro de Montevideo, en ceremonio prezidata de urbestro Mariano Arana.
En 2004 li ricevis la premion Etnosur''.
La 7an de junio de 2005 li ricevis la 19an Internacian Premion Menéndez Pelayo, konsistanta je 48.000 € kaj la Medalla de Honor de la Universidad Internacional Menéndez Pelayo. La premio, atribuita de la Universidad Internacional Menéndez Pelayo, estas omaĝo al laboro de elstaruloj en literatura aŭ scienca kreado, kaj en hispana kaj en portugala lingvoj.
Verkaro
La verkaro de Mario Benedetti troviĝas ĉe:
Vindornyalak
Situo
Vindornyalak situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Sümeg troviĝas 12, Zalaszentgrót kaj Hévíz po 13, Keszthely 17, Tapolca 23 km-ojn.
PledgeBank
Esperanto
Dum la diskonigado de PledgeBank inter la esperantistoj oni ofte diras, ke temas en ĝi pri zamenhofa speco de promeso, kaj tiel aludas al la principo, kiun jam en 1887 uzis L. L. Zamenhof en la Unua Libro por komprenigi al la legantoj kiel eblas estigi en la mondo multnombran grupon de esperanto-parolantoj.
10482 Dangrieser
10482 Dangrieser estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la optika inĝeniero Daniel Grieser (1926–1999) de la Battelle Memorial Institute de Columbus (Ohio). Li estis serioza promocianto de la amatora astronomio en centra Ohio kaj estis volontulo ĉe la Observatorio Perkins dum multaj jaroj.
Vindornyalak
Historio
La unua mencio devenis el 1358. En 1543 kaj en 1555 la turkoj detruis la vilaĝon, fine ĝi senhomiĝis. Vilaĝservoj estas kuracejo, gastejo, migra poŝto.
Distrikto Gyula
La Distrikto Gyula [djula] (hungare Gyulai járás) estas distrikto en Hungario en departemento Békés. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Rumanio en la sudorienta parto de la departemento (same en la sudorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Gyula, kiu estas urbo (dum la historio eĉ ĉefurbo de la departemento), krome estas ankaŭ alia urbo kaj grandvilaĝo, la restinta komunumo estas vilaĝo.
La areo estas 413,22 km², kie loĝas 42 264 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj kaj bestobredadoj). La viandaĵo-prilaborado en Gyula estas tutlande konata, oni nomas specialan kolbason pri Gyula (gyulai).
Malfermo Veresov
La malfermo Veresov aŭ Richter-Veresov atako (ECO D01) estas fermita ŝaka malfermo. Ĝi ankaŭ estas konata kiel Malfermo Betbeder.
Eulgem
Eulgem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Stampilo
Stampo, laŭ PIV, estas ago fari kavan, reliefan, inkan aŭ eĉ psikologian markon sur io, dokumento, persono ktp.
Laŭ Francisko Azorín stampi estas Fari per frapopremo presaĵon aŭ gravuraĵon. Li indikas etimologion el la greka stampon (frapi). Kaj li aldonas la terminon stampilo, por aparato por stampi.
Uzado
La termino stampo estas uzata ankaŭ pri markaĵo kreita de tiu ĉi ilo per represo. En juvelarto, stampo estas oficiala marko farita sur aĵo el nobla metalo por identigi ĝin kaj ties kvaliton (purecon).
En filatelo, ekzisto de stampaĵo aŭ ne sur poŝtmarko (kune kun aliaj indikoj post uzo) diferencigas novajn aŭ uzitajn ekzemplerojn de kolektado. Krome eblas kolekti poŝtmarkojn nur kun ia stampaĵo aŭ eĉ iaj stampaĵoj, kiuj havas deziratajn erojn, ekzemple nomo de urboj, bildoj kolektataj: birdoj, trajnoj, ĉevaloj ktp. Oni evitu uzi la terminon stampo kiel anglismo por poŝtmarko.
Marcel Achard
Marcel ACHARD (la 5-an de julio ‏ 1899- la 4-an de septembro, 1974) franca dramisto.
Vivo
Marcel Achard estis baptita kiel Marcel Augustin Fraule en Saint-Foy-le-Lyon (hodiaŭ antaŭurbo de la grandurbo de Liono) en la Rodano-regiono de Francio. Li adoptis la plumnomon Marcel Achard kiam li komencis eldoni siajn teatraĵojn post la Unua Mondmilito.
Lia unua sukceso estis la teatraĵo "Ĉu vi volas ludi kun mi?" Montrite en Parizo en 1923, emocia komedio pri la cirko kaj klaŭnoj. Tiu ĉi teatraĵo funkciis kiel modelo por liaj postaj teatraĵoj, la plej multaj el kiuj estas konsideritaj rekreo de situacioj originantaj de itala komedio kun la partopreno de karakteroj kiel ekzemple Pieroto kaj Kolombino kiuj igas la spektantaron ridi kaj plori samtempe.
Kritiko post Dua Mondmilito ne favoris lin kaj priskribis lin kiel "eksperton en amo". Sed malgraŭ ĉi tiu kritiko, li daŭre verkis teatraĵojn inkluzive de: "The Love Disease" ( 1955 ) kaj "The Idiot" ( 1960 ) - teatraĵo sur kiu la sekva teatraĵo "A Shot in the Dark" ( 1961 ) estis bazita.
Marcel Achard estis elektita membro de la Franca Akademio en 1959.
Kvar el la teatroj de Marcel Achard estis prezentitaj en la Broadway teatro en Novjorko. La prezento de la teatraĵo "Domino" estis ĉesigita post nur sep prezentoj (1932), sed la teatraĵo "En Front of My Blonde" reverkita kiel "I Know My Love" gajnis 247 prezentojn ĉe la Shubert Theatre en Novjorko (1949-1950). La prezentado de la teatraĵo "Patat" ankaŭ estis ĉesigita post sep prezentadoj ( 1958 ), sed la teatraĵo " Pafo en la Mallumo " estis prezentita en Novjorko 389 fojojn ( 1961 - 1962 ).
Multaj el la teatraĵoj de Marcel Achard estis adaptitaj por la kinejo, inkluzive de: "Mayerling" ( 1936 ), "Tondroŝtormo" ( 1938 ), "Felicy Nantai" ( 1942 ), "The Two Shy Ones" ( 1943 ), "Wells en Parizo" (1949) kaj "Sova Jean" (1949).
Internacia flughaveno Vnukovo
La Internacia Flughaveno "Vnukovo" (ruse Международный аэропорт Внуково) estas unu el la plej gravaj flughavenoj de Moskva regiono kaj la kvara laŭ kvanto da pasaĝeroj en Rusio. Ĝi situas sur teritorio de Moskvo 10 kilometrojn sur-okcidente de la Moskva cirkla aŭtovojo.
"Vnukovo" havas statuson de internacia flughaveno. Ĝi akceptas pasaĝerajn kaj ŝarĝajn vojaĝojn. Ĝi ankaŭ estas baza flughaveno de kelkaj flugkompanioj: Transaero (Трансаэро), JuTejr (ЮТэйр), Gazpromavia (Газпромавиа), Jakutija (Якутия). La flughavenon uzas 10 milionoj da pasaĝeroj dum unu jaro.
Historio
Vnukovo estas unu el la plej malnovaj flughavenoj de Moskvo. Ĝi estis konstruita ekde 1937 kaj ekfunkciis la. En 1945 post fino de la Dua mondmilito tien translokiĝis la baza pasaĝera flughaveo de Moskvo (antaŭe ĝi situis sur la Ĥodinka kampo).
En 1993 estis kreita akcia kompanio "Flughaveno Vnukovo".
Aerodromo
La aerodromo havas du kurejojn uzeblajn de ĉiuj bazaj tipoj de aviadiloj. Ĝi povas akcepti 45 suprenflugojn/alteriĝojn dum unu horo. Nun ĝi funkcias 24 horojn dum diurno.
Stacidomoj
La stacio "Vnukovo-1" priservas regulajn pasaĝerajn vojaĝojn (enlandajn kaj eksterlandajn). Ĝi tralasas 8 milionojn da pasaĝeroj ĉiujare.
"Vnukovo-2" priservas specialajn vojaĝojn de la Prezidanto, estraro de Rusio kaj eksteraj landoj. Dum elflugadoj kaj alflugadoj de altnivelaj personoj oni fermadas la federacian aŭtovojon M3, Moskvan cirklan aŭtovojon k.a. (ĝis 40 minutoj).
"Vnukovo-3" priservas komercan aviadon, Roskosmos kaj la Registaron de Moskvo.
Internaciaj linioj
Flugkompanioj:
Enlandaj linioj
Flugkompanioj:
Transporta kunligo kun la ĉefa parto de Moskvo
Oni povas atingi la flughavenon de Moskvo kaj reen diversmaniere.
Krome, la flughaveno atingeblas per sia aŭtomobilo laŭ la federacia aŭtovojo M3 aŭ ŝoseo Borovskoje.
Milton Júnior
Milton Júnior (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
García Noblejas (metroo de Madrido)
García Noblejas estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato de Luis Campos, inter la distriktoj Ciudad Lineal kaj San Blas-Canillejas.
La stacio estis malfermita la.
Furfurila oktanato
Furfurila oktanato aŭ C13H20O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila oktanato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Luthern (rivero)
Luthern estas rivero en Kantono Lucerno en Svislando. Ĝia longeco estas proksimume 30 kilometroj kaj ĝia akvokolekta regiono etendiĝas sur areo de 108 km².
Fonto
Ĝia fonto situas sur alteco de proksimume 1300 m s.m. norde de la montmasivo Napf en la samnoma komunumo Luthern en distrikto Willisau ĉe la koordinatoj.
Alfluejo
En Nebikon sur alteco de 485 m s.m. Luthern fine alfluas al Wigger, kiu siavice alfluas al Aro.
11805 Novaković
11805 Novaković estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Profundplugado
Profundplugi estas agrikultura laborproceso por plibonigado de la grundo aŭ kultivigado de marĉo. Ĉe tiu proceso la grundo estas plugata profunde per profundplugilo (ankaŭ nomata rigolplugilo). La profundeco varias laŭ DIN 1185 de minimume pli ol 60 cm ĝis maksimume ĉ. 2,5 m. Oni celas per tio la frakasiĝon de firma tavolo sub la normalprofunda plugilo kaj miksado de la grundtavolojn renversante la grundan profilon.
Literaturo
R. Eggelsmann in: Zeitschrift für Kulturtechnik und Flurbereinigung 20. Paul Parey, Berlin und Hamburg 1979, Seiten 99 bis 112
Epiklezo
La epiklezo estas preĝa alvoko al la Sankta Spirito en la kristana liturgio por ke Li intervenu per sia kreipova potenco (la Sankta Spirito estis aktiva en la kreo de la mondo, en la enkarniĝo de Jesuo Kristo, en la resurekto]…).
Etimologio
La vorto trovas sian etimologion en la kuniĝo de du antikvaj grekaj vortoj epi = epi («sur») kaj kaleo = kaleo («voki»), el kio epikaleo. Temas, do, pri, kelkmaniere, alvoko de kelka kiu agu de halto sur estaĵo.
La epiklezo en la katolika Eklezio
La katolika liturgio uzas epiklezojn en la kuro de la Eŭkaristia preĝo: «La Eklezio konservis la mansurmeton kiel signon de la elverŝo de la ĉiopova Sankta Spirito en la sakramentaj epiklezoj.»
En la epliklezo de ĉiu sakramento, la Eklezio esprimas sian kredon je la potenco de la Spirito. .
Katolika
La unua epiklezo kiu lasis spurojn estas tiu de la Anaforo (la tuta eŭkaristia preĝo) de Hipolito de Romo. La eŭkaristia preĝo dua tute ellaborita startante el tiu anaforo, poste estis dividita en du partoj, unu sur la oferaĵoj, la alia sur la popolo.
La unua eŭkaristia preĝo koncernas la epiklezon kiu antaŭas la konsekron, kie anstataŭ la esprimo "per la potenco de la Sankta Spirito" oni utiligas: "per la manoj", "per la beno". Ĉe la origin, tiuj esprimoj estis sinonimoj de "per via Spirito".
La Ortodoksaj Eklezioj preferas la epiklezon kiu antaŭas la konsekron: al ĝi ili atribuas la kaŭzon de la konsekro mem. Do estas diferenco, kaj polemiko, inter la du Eklezioj: tiu ortodoksa riproĉas al tiu katolika la volon konsekri sen la interveno de la Sankta Spirito, dum la katolika riproĉas al la ortodoksa la kredomankon je la vortoj uzitaj de Jesuo laŭ la Evangelioj. Momenta repacigo okazis dum la Koncilio de Florenco (1439 - 1442): ”kiu konsekras estas certe la Spirito kies ago estas alpreĝata antaŭ la konsekro aŭ alvokata poste.” Tamen la Katolika Eklezio neniam dubis pri la valideco de la konsekro de ortodoksuloj dum la Ortodoksaj Eklezioj instruas ke la sakramentoj de la Katolika Eklezio estas nevalidaj.
Ortodoksa
La dua antikva spuro de epiklezo, sur kiu apogiĝas la Ortodoksaj Eklezioj estas tiu de la liturgio [Liturgio de Sankta Jakobo|Jakobo la Justulo]], "frato de la Sinjoro", ankoraŭ praktikata en Jerusalemo. Oni ĝin trovas en la Rito de la Eklezio de Jerusalemo. Ĝia apartaĵo kuŝas en la fakto ke, krom sur la epiklezo preĝata sur la oferaĵoj (pano kaj vino) kaj sur la popolo, aperas tria, “sur la sacerdoto”.
Horná Ves (distrikto Žiar nad Hronom)
Horná Ves, (Felsőtóti ), germane Windischdorf ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Dolná Ves. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Hornavész, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Horná Ves situas sur malebenaĵo, sur flanke de monto 747 m-ojn alta, ĉe kunfluejo de 2 rojoj, laŭ ĉefvojo Ladomerská Vieska-Kremnica. La lasta urbo troviĝas 2 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1329 laŭ tiama hungara ortografio "Félfalu" (=duonovilaĝo), el 1391 "Tothfalw". La komunumo iĝis doganprena loko en 1388. En 1910 loĝis en Felsőtóti 340 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Kelkfoje la municipo estis en Kremnica, ekde 1997 la vilaĝo estas memstara. En 2001 loĝis en Horná Ves 737 homoj (716 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 5 hungaroj, 3 germanoj kaj aliaj).
Skorpio (konstelacio)
Skorpio (latine Scorpius) estas konstelacio de tera ĉielo de la zodiako.
Astrologio
Laŭ Okcidenta astrologio, Skorpio estas zodiaka signo por naskitoj inter la 23-a de oktobro kaj la 21-a de novembro. Fakte, la Suno troviĝas en ĉi tiu konstelacio inter la 23-a de novembro kaj la 29-a de novembro.
Punrepago
Punrepago, el komuna verbo «pune repagi», signifas ripari kulpon per kompensa puno. La nocio koncernas kaj juron kiu punas pro krimo, kaj religion laŭ kiu la puno rilatas al peko.
Punrepago en religiaj sistemoj
Punrepago, tamen, referencas plejofte al ĝia religia signifo, nome «kvietigi, per ritoj, donoj kaj oferoj, la diaĵon ofenditan, aŭ pliĝuste per pentagaro reveni al amikeco kun ĝi kaj gajni purigon kaj favorakiron ĉe Dio.
«Favorakiri» signifas konduti, intime kaj ekstere, tiamaniere por ke Dio siavice agu avantaĝe de la pentinto.
Ekzemplo de punrepago en la historio de la religioj
En greklatinaj religioj kaj en iliaj tradukoj la vortoj indikantaj pratikojn ĉi-rilatajn, en la kredoj antaŭe izraela kaj poste kristana, nome punrepago (en kiu oni akcentas la forstrekon de la kulpo) aŭ repacigo (en kiu oni akcentas la ĉeson de la Dia kolero estas terminoj uzataj por transdoni la sencon de lingvaĵo de semantika familio 'ιλασμός. Tiu familio karakterizas la lingvon de la Nova Testamento kaj de Septuaginto.
Malnova Testamento
Tie estas uzata la vortoj salaĥ kaj «כפּר» (= kãpar) kiuj entute esprimas «pardoni, nuligi, liberigi, kovri». La Septuaginto tradukis per la radiko Ιλεως kaj ĝiaj derivaĵoj ιλασκομαι ktp.
La biblia ideo de punpago akiris laŭlonge de la tempo specifaĵojn apartajn se komparataj kun tiuj paganaj. Se dekomence maloservo de establitaj preskriboj, eĉ nevolaj, produktas malpurigon (kun relativa pura dia reago) kiu forigas el Dio de la Interligo kun Israelo, kaj do postulas purigon (vidu, ekzemple, 1 Sam 14, 2), iom post iom la profetoj eninternigas la kulpon: por ĝin repagi ne sufiĉas la oferoj de bestoj kaj la propeka kapro (Levidoj 16,20ss), eĉ estas postulata konvertiĝo de la koro kaj menso por repagi la kulpon. Kaj iom post iom postuliĝas ke la punrepago ne estas simpla homa ago (kiel ĉe paganismoj) sed dia donaco kiu per sia iniciato pardonas kaj reenmetas la pentinton en la sfero de sia mizerikordo. Ne temas do pri influo de la homo sur Dio, sed de Dio sur la la homo.
Laŭ la Biblio, Dio mem ordonas kaj priskribas la oferajn ritojn, en kiu plenumas grandan funkcion la aspergo per la sango de la viktimoj. Tio substrekas la iniciaton de Dio en la punrepago (Levidoj 10, 17).
La sacerdotaro, tia-kaze, aktivas kiel delegitoj de Dio sen reala pardonanta povo ĉar estas Dio mem kiu purigas kaj akceptas kaj igas efika la mempurigadon de la popolo pentinta.
Iom post ion aperas ankaŭ la koncepto de vikaria punrepago, nome la punrepago de unu por la alia. Tiu koncepto iamaniere ĉeestas jam en la rito de la ofero, kie la besto oferita estas konsiderita parto de persona sfero de la oferanto (unuopulo aŭ komunumo). Tiu nova koncepto aperas en Jesaja kaj Jeremia
Nova Testamento
En la Nova Testamento punrepago estas unu el la vortoj (kune kun indulgopeto, elaĉeto, repacigo, peko, mizerikordo) per kiuj estas interpretata la aktivado de Jesuo. La Nova Testamento asertas ke la oferoj praktikitaj dum la periodo de la Malnova Testamento estis nur antaŭfiguro de tio kio realiĝintus kiam Jesuo Kristo oferas tutan sian vivon kiel oferon definitivan, kaj nebezonan de refaro, sur la kruco por la savo de la homaro. Tion oni vidu en Mateo 1,21 : «Kaj ŝi naskos filon; kaj vi nomos lin JESUO; ĉar li savos sian popolon de ĝiaj pekoj» kaj en Johano 1,29: «La sekvantan tagon li vidis Jesuon venanta al li, kaj diris:Jen la Ŝafido de Dio, kiu forportas la pekon de la mondo!» .
En la instruo de Jesuo oni trovas, fine, ke la saviga iniciato startas de Dio mem, kiu volas donaci repacigon per la vikaria agado de Jesuo kiu «punpagis», pere de sia amo al Dio kaj al homoj, por la homoj. La peko, fakte, estas atenco al la senfina Dio kaj por tion ripari necesas senfina amo kiun nur Jesuo povis posedi. Jen modeloj: (1 Johano 4,19) «Ni amas, ĉar Li unue nin amis», kaj (2 Korintanoj 5,18-19) “"Sed ĉio estas de Dio, kiu repacigis nin al Si mem per Kristo kaj donis al ni la administradon de la repacigo; nome, ke Dio estis en Kristo, repacigante la mondon al Si, ne alkalkulante al ili la kulpojn, kaj komisiis al ni la vorton repacigan"”. La verko de Jesuo, tial, similas la oferon de la Antikva Pakto, sed kun senfina valoro: “Tial li devis en ĉio similiĝi al siaj fratoj, por ke li fariĝu kompatema kaj fidela ĉefpastro en la aferoj de Dio, por fari repacigon por la pekoj de la popolo“ (Hebreoj 2,17).
Finfine la punrepago de Kristo ne estas nura redono, al Dio, de la honoro negita de la peko, sed montrado de la amo de Dio per la homo kaj samtempe de la graveco de la peko kiu atencas senfinan Dion. Ne Dio modifas sian sintenon sed Jesuo konformiĝas al Patra mizerikordo.
Punrepago en diversaj religioj
Ankaŭ rilate ceterajn religion la punrepago dependas precipe de la koncepto pri Dio kaj pri peko. Se perdiĝas la nocioj pri Dio individua persono kaj pri peko kiel rompo de amikeco kun li, ankaŭ la punrepago (pacigo per puno) malaperas aŭ ŝanĝas fizionomion.
Gimbsheim
Gimbsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Blankmakula monalo
La Blankmakula monalo, Blankmakula lofoforo, Sklatera lofoforo, Senkresta monalo aŭ Sklatera monalo (Lophophorus sclateri, ankaŭ konata kiel Monalo de Sclater, nomata pro zoologo Philip Sclater) estas kokoforma birdo en la familio de Fazanedoj.
Ĝia vivloko estas la montaro Himalajo en Azio, kaj ĝi estas trovebla en la montaraj arbaroj de sudokcidenta Ĉinio (sudorienta Tibeto), nordorienta Barato, kaj nordorienta Birmo. Ili loĝas je 2,500 al 4,200 m super marnivelo.
Aspekto
Ĝi estas granda, proksimume 68 cm longa, membro de la grupo de fazanoj en orienta Himalajo. Kiel ĉe aliaj monaloj, la masklo estas brilkolora birdo. Li havas tre irizecan purpurverdajn suprajn partojn ĉefe en flugiloj kun verdigraj ŝultroj kaj ankaŭ bluecajn kaj nigrecajn areojn, mallongajn kaj krispajn metalecverdajn kronoplumojn, kuprecajn kolon kaj nukon, purpurnigran gorĝon, blankajn suban dorson kaj pugon, blua ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo, flavecoranĝa beko kaj brunaj irisoj. Ĉe la nomiga subspecio, la vosto estas blanka kun larĝa markata helbruna centra zono, dum la vosto estas tute blanka ĉe la L. s. arunachalensis el okcidenta Arunaĉal Pradeŝ en Barato.
Temas pri specio kun seksa duformismo. La senkresta ino estas ĉefe malhelbruna birdo (pli malhelbrunaj ol aliaj monalinoj) kun blankaj gorĝo kaj vostopinto, senkolora ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo kaj palflava beko.
Debrecen
Debrecen (Debrecín) estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, kies departementejo estas kun departementorajto, en Distrikto Debrecen, kies centro ĝi estas. Debrecen estas ankaŭ sidloko de romkatolika diocezo. La nomo ne havas sencon en la hungara.
Blankmakula monalo
Kutimaro
La ino kutime demetas inter 2 kaj 5 ovojn. La masklo de la Himalaja monalo gvardias la neston kaj helpas en idozorgado, sed oni ne scias ĉu ankaŭ la masklo de la Sklatera monalo partoprenas en nestodefendo, sed estas probable.
Debrecen
Geografio
Debrecen situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Szolnok-Nyíregyháza, aŭtoŝoseo M3 estas proksime. La urbo (nomata Romo kalvinana) estas kultura, eduka centro de la regiono. La unuiĝintaj universitatoj de Debrecen (la unversitatoj kiel scienca, agrara, medicina ktp.) fondis la Debrecenan Universitaton.
Blankmakula monalo
Aliaj
La latina scienca nomo omaĝas la britan zoologon Philip Lutley Sclater.
Debrecen
Geografio
La plej fama (jam internacia) evento de Debrecen estas la florkarnevalo ĉe la tago de Sankta-Stefano (20-a de aŭgusto).
Blankmakula monalo
Aliaj
Pro pliiĝanta habitatoperdo, malgranda populacio, limigita teritorio kaj troĉasado en kelkaj areoj por manĝo kaj pro ties plumoj, la Sklatera monalo estas pritaksata kiel Vundebla ĉe la Ruĝa Listo de IUCN de minacataj specioj. Ĝi estas listita en Apendico I (1) de CITES.
Debrecen
Geografio
En Debrecen ĉiam viglis la esperanta movado, tiel la nomo de la urbo iom esperantiĝis al Debreceno. La esperantigita nomo estis uzata en la nomo de la dumonata eldonaĵo Debrecena Bulteno, redaktite de Tibor Papp.
Pasinte ĝi estis la ĉefa urbo de la protestataj (kristanoj) en Hungario. Plu vidiĝas vasta kaj belega protestanta (kalvinana) templo, la tiel nomata Granda Preĝejo. Aliaj vidindaĵoj de la urbo estas Granda Parkarbaro, Kalvinana Kolegio, zooparko, boatlago, amuza parko, botanika ĝardeno, Muzeo Déri (kie oni povas rigardi la pentraĵojn de hungara pentristo Mihály Munkácsi), Kalvinana Pedagogia Altlernejo Ferenc Kölcsey, Debrecena Universitato, Hotelo Ora Virbovo, Kultur- kaj Konfernco-centro Ferenc Kölcsey, nova kaj malnova urbodomoj, Teatro Csokonai, sporthaloj, kuracbanejoj, naĝejo, moderna urbocentro, memortabulo al Zamenhof, diversaj monumentoj kaj publikaj skulptaĵoj ktp.
Historio de Debrecen
La areo jam estis loĝata ekde la bronza epoko, pli poste aperis la nomadaj popoloj kiaj skitoj, sarmatoj, hunoj, avaroj.
Malantaŭ Budapeŝto ĝi estas la dua plej multloĝata kaj plej granddimensia urbo de Hungario, la ŝtat-administrada rezidejo, ekonomia, instrua, kultura centro de la departemento. Loĝata loko jam en la Árpád-epoko, skriba fonto (Regeatrum /juĝo-diplomaro/ de Várad) la unuan fojon mencias gin en 1235. Fine de la 13-a jarcento kiel bien-centro de la familio DEBRECENI (DEBreceni) ĝi ekevoluis kaj ĝi estis levata je rango de foira urbo en 1361. Ĝian ekonomian bazon formis brutobredado, terkulturado kaj la longdistanca komerco havanta grandan trafikon, al kiu aliĝis vasta metia industrio. En ĝia historio grave rolis la reformacio disvastiĝinta en la 16-a jarcento. Ĝia loĝantaro konvertiĝis unue al la luterana, poste al la kalvinana religioj (1540). Péter Méliusz Juhász tie organizis la kalvinanan eklezion (1561-1562), kies centro ĝi estas eĉ nun, tial oni konas: "Kalvinana Romo". Sub la turka okupado ĝi akiris aŭtonomion, ja la urbo situas inter reĝa Hungarlando, Transilvanio kaj la Turka Imperio, tial la urbo pagis impostojn al la menciitaj partoj. Post la forpelo de la otomanoj ĝi fariĝis libera reĝa urbo en 1693, sed centrigaj, germanigaj, katolikigaj streboj de regantoj e1 la dinastio Habsburgoj malpliiĝis la aŭtonomion. Ĝis mezo de la 19-a jarcento la urbo gardis tutlandan signifon dank' al la Kalvinana Kolegio (fondata en 1538). Inter januaro kaj junio de 1849 Debrecen estis 1-a provizora rezidejo de la hungaraj registaro kaj parlamento. La 14-an de aprilo 1849 en Kalvinana grandpreĝejo (Debrecen) la hungara parlamento parlamento voĉdonis por proklami la sendependecon de Hungarlando. Sekve de la politika kompromiso ĝi fariĝis la rezidejo de departemento Hajdú-Bihar en 1876 kaj la strukturo de la loĝloko kun agrara karaktero transformiĝis konforme al gia nova ago-sfero. Elformiĝis ĝia institucia retaro, daŭre kreskiĝis la loĝantar-nombro (inter 1870 kaj 1910 kun 200 %!), kreakiĝis ankaŭ proporcio de la metiistoj kaj komercistoj, elkonstruiĝis ĝia urbo-karaktera loĝej-centro, kaj oni konstruis ankaŭ kelkajn fabrikojn (Vagon-riparejo de Hungaraj ŝtataj Fervojoj, Tabakfabriko, Bierofabriko, Muelejo "Stefano", Urba Presejo, Teksaĵ-fabriko, Salamo-fabriko "Vidoni", Medikament-fabriko "Rex", Fabriko de Feraj kaj Latunaj Mebloj).
En la 2-a mondmilito ĝi suferis pro gravaj damaĝoj. Fine de la milito tie ĉi kunsidis la Provizora Parlamento, ke tie ĉi funkciis la Provizora Nacia Kabineto (la 22-an de decembro 1944). La Batalo de Debrecen, nomita de la Ruĝa Armeo Debrecena Ofensiva Operaco, estis batalo okazinta de la 6a ĝis la 29a de oktobro 1944 en la Orienta Fronto dum la Dua Mondmilito. La germanoj suferis ĉirkaŭ 15 000 perdojn enkalkulinte mortintojn kaj vunditojn, dum hungaroj perdis ĉirkaŭ 20 000 same enkalkulinte mortintojn kaj vunditojn. De la alia flanko oni perdis preskaŭ duoble: 19 713 sovetaj mortintoj aŭ malaperintoj kaj 64 297 vunditoj kaj rumanoj ĉirkaŭ 33 500 mortintojn kaj vunditojn.
Post la milito, en reorganizita ŝtat-administrada sistemo ĝi fariĝis la rezidejo de la departemento Hajdú-Bihar en 1950. La urbo-evoluiga programo komencita inter 1950 kaj 1954 rezultigis karakter-formajn ŝanĝojn. La novaj industriaj instalaĵoj (Medikament-fabriko BIOGAL, Lagro-fabriko, Fabriko de Medicinaj Instrumentoj, Dom-fabriko, Konservaĵ-fabriko, Ŝu-fabriko), krome la modernigitaj, kompletigitaj fabrikoj faris la urbon signifa industria centro (Debrecen koncentras ĉirkaŭ 60 %-ojn de la induatriaj dungitoj en la departemento). Restis grava ankaŭ la instruado.
Krom la fama Kalvinana Kolegio (nun ĝi donas hejmon al la kalvinana kolegio, al la Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen kun la plej granda eklezia libraro de Hungario), Scienca Universitato Lajos Kossuth fondata en 1912, Medicina Universitato (memstara ekde 1950), Ekonomia Akademio (Debrecen) (fondata en 1868, Pedagogia Altlernejo (ekde 1856; sur altlerneja nivelo ekde 1976), Konstru-industria Teknika Altlernejo (1972), Artmuzika Altlernejo (1974. En Debrecen funkcias Tabak-esplora Institucio (pere de la disvolvo de Tabakprodukta Stacio, fondata en 1897; 1966). Nukleo-esplora Institucio de Hungara Scienca Akademio (1954), Sun-fizika Observatorio de HA (1958). Ĝiaj signifaj kulturaj institucioj: Teatro Csokonai (Debrecen) (1865), Muzeo "DÉRI" (1930), Muzeo "MEDGYESSY" (MEDdjesi; 1982), Kulturcentro Ferenc Kölcsey (1983). La historia pasinteco, vidindaĵoj, artmonumentoj de la urbo altiras signifan turismon. Parto de ĝia limo apartenas al la tre ofte vizitata Regionprotekta Distrikto Hortobágy, ankaŭ ĝia kuracbanejo kun termofonto 68-celsiusgrada en la Granda Arbaro akceptas multajn gastojn. Inter ĝiaj artmonumentoj la plej malnovaj estas la Kalvinana etpreĝejo (Debrecen) (1726) kaj la romkatolika Katedralo de Sankta Anna (Debrecen) (1746, baroka), la plej famaj estas Kalvinana Kolegio (1803 - 1816) kaj la jam menciita Kalvinana Grandpreĝejo (1805 - 1821), klasikismaj konstruaĵoj projektitaj de Mihály PÉCHY.
Kronologie
Inter 1297-1317. Imre (Emeriko), episkoRo el Várad, konsekris la preĝejon "Sankta Anna" de Debrecen. Jakab Debreceni (Jakab de Debrecen) fondas monaĥejon por franciskanoj kontraŭ la bienula kastelo (sur la parcelo nro 13 en la strato Csapó). 1492-1493. Johano Korvin donas Debrecenon kiel garantiaĵon al Imre DERENCSÉNI (DErenĉe'ni) kaj Márk HORVÁTH (HORvat'). pri pago de ĉiaspecaj ordinaraj kaj eksterordinaraj kotizoj dum ses jaroj kaj se ili ekloĝas en ĵus konstruitaj domoj - dum 12 jaroj.
Septembro 1564: Tri incendioj pereigis en Debrecen. Dum la dua fajrego – la 6-an de septembro – forbruliĝis la domoj de la stratoj Csapó, Péterfia, Mester kaj Csemete. Forbruliĝis ankaŭ la Preĝejo „Sankta Andreo”- la nuna Granda Preĝejo kun la kolegio, malantaŭ ĝi. La rekonstruado de la preĝejo okazis nur en 1626.
Vicjuĝiston András IGNÁT-on (ANDraŝ' IGnat') murdigas la grandveziro. Senatanon Tamás SZAPPANOS TŐKÉSon (TAma&' SAPpanoŝ TEkeŝ') la tartaroj murdas, senatanon István OLÁH-on (ISTvan' ola') ili kuntrenis en kaptitecon.
... Debrecen akiris la rangon libera reĝa urbo en 1693, sed ties parlamenta aprobo okazis nur en 1715.
1280 Baillauda
1280 Baillauda estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera ĉefa asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Debrecen
Kronologie
Ekde 1849 Debrecen donis rifuĝejon al la Tutlanda Patrujdefenda Komisiono kaj al parlamentaj reprezentantoj. Karakteriza estas pri Kossuth-kulto (kosut), ke la nomon de Lajos Kossuth jene enskribis iu gardisto de urbopordo „Lajos Kossuth, Moseo de la madjaroj”.
1280 Baillauda
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Debrecen
Kronologie
La 14-an de aprilo 1849- en la parlamenta kunsido, pligrandiĝinta je amasmitingo – en la Granda Preĝejo oni proklamis la detronigon de la dinastio Habsburg. La Proklamo pi Sendependeco pliakrigis la pluan batalon. Unu el la akordoj antaŭ la armil-demeto ĉe Világos: la armeo de generalo József Nagy-Sándor suferas malvenkon kontraŭ la rusacara superforto.
1280 Baillauda
Nomo
Ĝia nomo, "Baillauda", honoras la francan astronomon Jules Baillaud (1876–1960), filo de Benjamin Baillaud.
Debrecen
Kronologie
La urbo iĝis departementa centro en 1876.
La Batalo de Debrecen, nomita de la Ruĝa Armeo Debrecena Ofensiva Operaco, estis batalo okazinta de la 6a ĝis la 29a de oktobro 1944 en la Orienta Fronto dum la Dua Mondmilito. Debreceno estis kaptita de la rumanoj la 20an de oktobro, dum la sovetoj faris aliajn ofensivojn por prepari la vojon al la ĉefurbo Budapeŝto.
Fine de la Dua Mondmilito, la urbo estas denove okazejo por tutlanda evento: la 21-an de decembro 1944 en la oratoriejo de la Reformacia Kolegio kunsidas la Provizora Nacikunveno (Parlamento) kaj sekvatage oni elektas la Provizoran Nacian Registaron.
La urbon oni nomas ankaŭ Kalvinana Romo.
Blazono de Debrecen
Debreceno, aperinta komence de la 13-a jarcento en skribaj fontoj, fandinta en si poste plurajn vilaĝojn, estis jam en 1361 komerc-urbo kaj samtempe signifa latifundia centro. Oni kalkulis ĝin al la departemento Bihar-o, sed ĉefe ekde la 16-a jarcento ĝi ricevadis tiajn faktajn, poste jurajn privilegiojn, kiuj donis al ĝi altgradan sendependecon. En 1693 ĝi fariĝis sidejo de la tiara organizita departemento Hajdú (hajdu:). Ĝia blazonbildo estas rekondukebla al eklezia motivo, kiu estis ofta en la mezepoko, kaj precipe ŝatata estis la figuro de Ŝafido de Dio en urbaj blazonoj, kiu aperis interalie en la blazonbildo de Bánffyhunyad ('banfihunjad; nun Huedin en Rumanio) kaj Szentendre ('sentendre). La unua versio konata de la blazono de Debreceno datiĝis en la aro 1560. La ŝtone ĉizita blazonbildo en ŝildo figuras ŝafidon, per sia levita piedo, antaŭa dekstra, ĝi tenas Paskostandardon- sian rigardon ĝi turnas malantaŭen. Pro la ofta figurado de Ágnus Dei (en la latina: Ŝafido de Dio) estis motivite kompletigi per specialaj markoj la Debreceno-blazonon, por kio dum la regado de Leopoldo la Unua - okaze de ĝia levo je rango libera reĝa civito - sin prezentis speciala eblo. En la fiam ricevita donac-diplomo oni regristris la blazonon de Debreceno, uzatan eĉ nuntempe. En la malsupra triono de ŝildo havanta pinton malsupran, la ĉi-antaŭe priskribita ŝafido staras sur siaj piedoj maidekstra antaúa kaj la du malantaŭaj sur po unu malfermitaj libroj, en kampo kun tri terdorsoj, ĉirkaŭ ĝia kapo estas sankteco-gloro ore figurita. La du libroj estas aludoj al la du partoj de la Biblio, al la Malnova kaj Nova testamentoj, krome tio rimiĝas kun tiu rolo, kiun ludis Debreceno en la vivo de la hungarlanda protestantismo kaj ĝenerale en la kultura vivo. Malantaŭ la ŝafido troviĝas verda palmo en blua kampo, kiel aludo al la estiĝ-loko de la Biblio. Super la ŝildo situas ne fermita kasko kavalira, super ĝi troviĝas rangosigna krono el kies fajrolangoj leviĝas fenikso turnanta sian kapon heraldike maldekstren al homvizaĝa suno. Tiu ĉi kompletigo jam bone diferencigis la blazonon de la urbo disde aliaj figurajoj kun ŝafido. La fenikso en la mezepoko estis tia vivulo mita, kiu kapablis reviviĝi el sia cindro, tiel ĝia meto en la blazonbildon estis dediĉita simboli la kreoforton, la vivovolon de la multfoje pereigita, sed ĉiufoje reviviginta urbo. La prablazonon, revalidigitan antaú nelonge, zonas kasko-kovrilo regula konforme al reguloj heraldikaj, kiu havas heraldike dekstre arĝentan-ruĝan kolorojn, kaj maldekstre - bluan-oran.
970-aj jaroj
Eksteraj ligiloj
}}
Debrecen
Mineralakvoj
Oni profitas mineralakvojn nomatan Ave (kiu havis medalon en Parizo okaze de Aqua Expo 2005), nomatan Csokonai, nomatan Lilla kaj nomatan Civis
Armand Salacrou
Armand Camille SALACROU (la 9-an de aŭgusto 1899 – la 23-an de novembro 1989) estis franca dramisto.
Dolná Ždaňa
Dolná Ždaňa [dolnA ĵdanja], hungare Alsózsadány [alŝOĵadAnj] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Zsdány. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Horná Ždaňa.
Armand Salacrou
Vivo
Li estis membro de la Akademio Goncourt kaj biblioteko en lia hejma urbo estas nomita en lia honoro.
Dolná Ždaňa
Situo
Dolná Ždaňa situas laŭ dekstra bordo de Hron, rojo alfluas, laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1429 apartenanta al Körmöcbánya. En 1450 25 ministoj vivis en la komunumo. En 1828 loĝis tie 240 homoj en 25 domoj. En 1888 la vilaĝo iĝis municipo. En 1910 oni nombris en Alsózsadány 538 homojn, (518 slovakojn, 6 hungarojn kaj aliajn). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la faŝistoj deportis homojn al Dachau. En 2001 loĝis en Dolná Ždaňa 656 homoj (634 slovakoj, 14 ciganoj kaj aliaj).
Francesco Cafiso
Francesco CAFISO (naskiĝis en Vittoria, Sicilio la 24-an de majo 1989) estas itala ĵazmuzikisto, kiu ludas aldsaksofonon. Li ekludis en la aĝo de naŭ kaj premiere prezentiĝis en 2001. En 2003 li turneis tra Eŭropo kun Wynton Marsalis. En 2005, en la aĝo de 16, li venkis en la itala versio de la DjangodOr. Li ankaŭ ricevis diplomon pri flutado.
La 19an de januaro 2009 li ludis en Vaŝingtono dum la festoj honore al prezidanto Barack Obama kaj en la memortago de Martin Luther King.
Volker Bouffier
Volker BOUFFIER (naskiĝis la  en Gießen, do nun -jara) estas germana juristo kaj politikisto. Lia partio estas la Kristandemokrata Unio de Germanio (CDU).
Ekde la ĝis la  li estis ministroprezidanto de la federacia lando Hesio de Germanio, gvidanta koalicion inter CDU kaj la Verduloj. Li transprenis tiun postenon de Roland Koch. Antaŭe, li de 1999 ĝis 2010 estis landa ministro pri internaj aferoj kaj pri sporto.
En 2019 li malsaniĝis pro kancero. En februaro 2022 li anoncis ke li demisios en majo kaj lin sukcedos la nuna landa parlamentestro Boris Rhein.
Aleto
Aleto (helene Ἀλήτης, latine  Aletes ) estis en la helena mitologio filo de la Mikena reĝo Egisto.
Aletaj agoj certe ne okupas grandan lokon en grekaj mitoj, reganto en Mikeno li estis nur dum mallonga tempo. Sed li okupas signifan postenon en historio de mikenaj regantaj familiaroj pro tio, ke en lia persono estis finita longa kruela generacia kaj familiara milito, kiam murdon sekvis alia murdo, venĝon alia venĝo. Laste murdita en tiuj ĉi sangaj historioj estis ĝuste Aleto.
Tantalo
Komence estis Tantalo, kiu famiĝis per tio, ke li sian filon Pelopon mortigis, kvaronigis, kuiris kaj prezentis kiel manĝon dum festeno al dioj. Li volis siajn gastojn provi ĉu ili vere estas ĉiosciaj, ke ili ekkonos kio al ili estis prezentita por manĝi. Ili ekkonis kaj Tantalo ne eskapis justan punon, eterne li suferas en submondo t.n. Tantalan torturon. Sed lian filon Pelopon la dioj revivigis.
Pelopo
Pelopo havis filojn nomatajn Atreo kaj Tiesto. Tutan sian vivon ili kverelis pri regado super Mikeno kaj neniu rimedo estis por ili sufiĉe konvena.
Atreo
Tiesto adultigis fratan edzinon Aeropon, por ke ŝi helpu al li akiri tronon. Atreo superruzis lin, mem uzurpis tronon kaj Tieston forpelis. Tiu prenis kune Atrean filon Pleistenon eksterlanden, edukis lin kaj pli poste li venigis lin en Mikenon por ke li mortigu sian patron. Okazis, ke Atreo mortigis la junulon kaj nur poste li ekkonis Pleistenon, sian filon. Por ke li venĝu al sia frato, li invitis Tieston al Mikeno kaj prezentis al li por bonvenigo teruran manĝaĵon: li mortigis tri Tiestajn filojn kaj prezentis ilin sur pladoj. Dioj helpis al ruinigita Tiesto fuĝi.
Tiesto
Atreo serĉigis lin, sed trovis nur lian lastan filon Egiston, venigis lin en Mikenon kaj edukis lin kune kun siaj filoj Agamemno kaj Menelao. Ili pli poste Tieston elserĉis, venigis lin en Mikenon kaj enprizonigis. Atreo ordonis al Egisto, ke li sian patron mortigu. Sed enprizonigita Tiesto sian filon ekkonis kaj poste juna Egisto male trapikis per glavo sian onklon Atreon. Pli poste Tiesto kaj Egisto uzurpis regadon super Mikeno. Atreaj filoj devis fuĝi kaj trovis azilon ĉe sparta reĝo Tindareo.
Agamemno
Post kelkaj jaroj Agamemno revenis kaj mortigis Tieston. Li fariĝis mikena reĝo, estigadis fortan reĝolandon kaj por certa tempo li eĉ interpaciĝis kun murdisto de sia patro, Egisto. Sed tiu neniam adiaŭis pensojn pri venĝo. Poste Agamemno, kiu sopiris pri milita gloro, organizis grandan grekan armeon, kiu militiris kontraŭ Trojo, por reveni belan Helenon, edzinon de Menelao. Forrabis ŝin Pariso, filo de la troja reĝo Priamo. T.n. la Troja milito daŭris longajn dek jarojn, sed fine alportis al grekoj venkon kaj al Trojo totalan pereon.
Egisto
Egisto la militon ne ĉeestis. Male - vizitadis la forlasitan edzinon de la reĝo Klitemnestron kaj adultigis ŝin tiel longe, ĝis ŝi subiĝis al li. Poste ili kune preparis planon kiel forigi la reĝon. Kiam Agamemno revenadis el la milito, sendis al la edzino interkonsentitan raporton pri sia reveno. Egisto bonvenigis lin kaj aranĝis grandan festenon honore al li, sed dum fetenado li alvokis dek du dungitajn murdistojn, kiuj Agamemnon kaj liajn amikojn tuj apud la tablo murdis. Egisto lasis la reĝon haste enterigi kaj tuj proklamis sin mikena reĝo. Mikena popolo tiun teruran faron neniam pardonis al li. Egista kruela regado daŭris sep jarojn.
Oresto
Poste revenis Agamemna filo Oresto. Ne ekkonita li eniris en la burgon kaj murdiston de sia patro, Egiston kaj ankaŭ la perfidan patrinon Klitaimnestron trapikis per glavo. Por mortigo de la patrino li devis purigi sin. Tio okazis en Taurido. Tie minacis al li eĉ morto sed helpe de longe nevidita fratino Ifigenio li revenis en Mikenon. En Mikeno intertempe uzurpis la tronon Aleto. Oresto defendante trapikis per glavo ankaŭ lin. Kaj tio estis fino de teruraj jaroj de sangoverŝado de kontraŭjuraj posteuloj sur la mikena trono. Regadon transprenis Oresto, kaj tiel la potencon reposedis familiaro de Atreo. Oresto al la regado super riĉa mikena reĝolando aldonis ankoraŭ regadon super Argolando kaj Sparto. Li edziĝis al la bela Hermiono, filino de la sparta reĝo Menelao kaj de lia edzino bela Helena. Onidire li havis du filojn: Penthilon (lia patrino estis Erigona, filino de Egisto) kaj Tisamenon, kies patrino estis Hermiono. Oresto regis juste ĝis sia alta aĝo, kiam li mortis per natura morto.
Tiel finiĝis murdista rabiado daŭranta dum kelkaj generacioj.
Ligiloj en arto
Nomo de Aleto troviĝas en multaj dramoj de la antikva tempo ĝis la novtempaj verkistoj. Ĝi estas ĉie, kie temis pri la mikana trono. Certe unue estas menciita en Homero.
14741 Teamequinox
14741 Teamequinox estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).