cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ligo de Nacioj
Ligo de Nacioj kaj Esperanto
La diskutoj ĉe la Ligo ricevis ankaŭ subtenon de ekstere – ekz. per peticio subskribita de pli ol 200 kleraj homoj en Rio-de-Ĵanejro, kiun Brazila Ligo-Esperantisto sendis la 10-a de aŭgusto 1921 al la Ligo de Nacioj.
La 9-an de sept. 1921 por la Dua Asembleo de la Ligo la propono de 1920 estis idente renovigita kaj prezentita de la delegitoj de Sudafriko, Rumanio, Persio, Belgio, Ĉeĥoslovakio, Kolombio, Ĉinio, Finnlando, Albanio, Japanio, Venezuelo kaj Hindio (kaj kun rezervo rilate la rajtojn de la franca ankaŭ de la pola delegito). La Dua Asembleo akceptis la konkludojn de la Dua Komitato de la Ligo (kiuj estis prokrastitaj unu jaron antaŭe). Krome la Dua Asembleo instrukciis la Sekretariaton entrepreni la proponitan enketon. Aldone la demando pri instruado de Esperanto en la lernejoj estis metita en la tagordon de la Tria Asembleo (ĉiuj decidoj en rezolucio de la 15-a de sept. 1921).
La Sekretariato sekve dissendis demandarojn interalie al la Ŝtatoj-Membroj de la Ligo. La fina raporto, kiun kreis precipe Nitobe Inazo, publikiĝis la 28-an de junio 1922. Dum la Tria Asembleo, en aŭtuno 1922, la Kvina Komitato okupiĝis pri la temo. Post diskuto la Komitato atingis kompromison - la plej granda parto de la Sekretariata Raporto estis akceptita, la lerneja demando iru al la Komisiono pri Intelekta Kunlaborado. La Tria Asembleo akceptis la 21-an de sept. 1922:
La Komisiono pri Intelekta Kunlaborado traktis la demandon la 31-an de julio kaj 1-an de aŭgusto 1923. Por Esperanto engaĝiĝis la inĝeniero Leonardo Torres Quevedo. La Komisiono fine decidis ne studi la demandon pri instruado de Esperanto en la lernejoj nek rekomendi "artefaritan" lingvon al la atento de la Ligo (kun ses voĉoj, unu kontraŭa, tri sindetenoj). Tiel tiu parto de la origina propono malsukcesis.
Ligo de Nacioj kaj religianoj
La eklezioj, kiuj estis membroj de la Monda Konsilio de Eklezioj, proklamadis, ke la Ligo de Nacioj estas la lasta espero por la paco en la tuta mondo kaj la tero enkorpiĝo de la Dia Reĝo.
En 1920 la Bibliesplorantoj (poste konataj kiel "Atestantoj de Jehovo") en la libro Milionoj, kiuj nun vivas, neniam mortos antaŭdiris malsukceson de la Ligo de Nacioj kaj proklamadis, ke la homoj ne povas establi fortan pacon en la tuta mondo. En 1943, dum la dua mondmilito, ilia estro Nathan Knorr diris en kongreso, ke organizo simila al la Ligo de Nacioj reviviĝos ("La besto reeliros"). Agadon de la Ligo de Nacioj postmilite ekde 1945 daŭrigis la Unuiĝintaj Nacioj.
Bildaro
{{Bildgalerio|vicigo=centre | origino de la Ligo, el la verkaĵo The League of Nations: A Pictorial Summary ("La Ligo de Nacioj: bilda resumo") de 1920 | simbolo de la Ligo de Nacioj | la "Palaco de Nacioj" en Ĝenevo, sidejo de la Ligo
(19610) 1999 NR60
(19610) 1999 NR60 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĉeĝu (provinco)
Nomo
La nomo 제주도 (Jeju-do / Ĉeĝu-do) estas ambigua, ĉar ĝi nomumas la insulon (ĉine 濟州島; esperante "Ĉeĝu-insulo") kaj ankaŭ estas la mallongiga nomo de la provinco (ĉine 濟州道; esperante "Ĉeĝu-provinco"). Ĉeĝu (Jeju-si / Ĉeĝu-si) ankaŭ estas la nomo de la ĉefurbo de la provinco.
Borek (Košice)
Borek (Borek) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Košice en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Košice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 5 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Borek situas en katastra teritorio Košice u Soběslavi kun areo 10,47 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1369.
Varjão de Minas
(prononco: varĵaundeminas, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Paracatu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun São Gonçalo do Abaeté, Presidente Olegário kaj Patos de Minas.
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 399 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Neoficiala paĝo
Heinrich Will
Heinrich Will (1812-1890) estis germana kemiisto, sukcedinto de Justus von Liebig inter 1853 kaj 1882 kiel profesoro pri kemio en la "Universitato de Gießen". Li famiĝis kune kun Franz Varrentrapp (1815-1877) por la disvolviĝo de la “Metodo Will-Varrentrapp” pri kvanta determino de nitrogeno.
Biografio
Heinrich Will naskiĝis en Weinheim en 1812 kaj perdis sian patron, kiu laboris kiel urba publika oficisto, kiam li estis infano. La direktoro de la latina lernejo en Weinheim, kiu ankaŭ studis en la sama lernejo, fariĝis lia adoptita patro.
Li tiam finis metilernadon kiel apotekisto en Gernsbach inter 1827 kaj 1831, sed post pluraj jaroj da studmigrado kaj laboro kiel apoteka asistanto en pluraj diversaj urboj, li komencis studi natursciencojn en la "Universitato de Hajdelbergo" ekde 1834.
Poste li laboris ekde 1835 kiel asistanto ĉe la kemia laboratorio sub Philipp Lorenz Geiger (1785-1836) kaj post lia morto en 1836 sub la gvidado de Leopold Gmelin. En 1837, laŭ la peto de Justus von Liebig, kiu estis proksima amiko de Geiger, li translokiĝis al la Universitato de Giessen, kie li doktoriĝis ankaŭ en majo 1839.
En 1842 li transprenis la administradon de la nove establita branĉa laboratorio, kiu estis kreita por studenta trejnado pro la kreskanta nombro de kemiaj studentoj en la Universitato Giessen. Du jarojn poste li ricevis sian rajtigon kaj estis nomumita privata profesoro.
La habilitiga laboro estis preterlasita de li, ĉar li jam taŭge pruvis sian instruan kvalifikon laŭ la ministeria dekreto. En 1845 li estis nomumita asocia lektoro.
Post la translokiĝo de Liebig al la Universitato de Munkeno en 1852, li komence transprenis provizoran administradon de la kemia laboratorio en la Universitato de Giessen kune kun Hermann Kopp. En 1853 li estis nomumita plena profesoro pri eksperimenta kemio kaj, laŭ instigo de Kopp, li estis nomumita titola direktoro de la laboratorio. Li okupis ĉi tiun postenon ĝis sia emeritiĝo en oktobro 1882. Inter 1869 kaj 1870 li ankaŭ aktivis kiel la rektoro de la universitato.
Ekde 1849 Heinrich Will estis edziĝinta al la filino de la kuracisto de Gießen Wilhelm Balser (1780-1846). Lia filo Wilhelm Will, naskita en 1854, poste fariĝis profesoro pri kemio en Berlino kaj estis membro de la Leopoldina akademio ekde 1888. Krome li havis kvar filinojn, el kiuj Sophie Will, naskita en 1850, edziniĝis kun la fizikisto Karl Zöppritz )1838-1885) kaj Tilde Will, naskita en 1855, edziĝis kun la okulisto Hubert Sattler (1844-1928). Will mortis en Giessen en 1890.
Instrukcioj por kvalita kemia analizo por uzo en la kemia laboratorio por gisado
Li ankaŭ publikigis studojn pri fitonutraĵoj kiel "kelidonino", mustardoleo kaj la esenca oleo de Ruta graveolens kaj instrukciojn kaj tabelojn por kemiaj analizoj, kiuj estis plurfoje represitaj kaj tradukitaj al pluraj aliaj lingvoj.
Kune kun Franz Varrentrapp, li disvolvis metodon konatan kiel la metodo Will-Varrentrapp por la kvanta determino de nitrogeno en organikaj specimenoj. Li ankaŭ estis kuntrovinto de la "stifnata acido".
Premioj kaj rekono
La premioj kaj omaĝoj de Heinrich Will inkluzivis la Meritordono de la Granda Hesia Duklando de Ludwig, same kiel la titolo de honora membro en la Kemia Societo de Londono.
(17343) 1111 T-3
(17343) 1111 T-3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj kaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Heinrich Will
Premioj kaj rekono
Li ankaŭ estis akceptita kiel kunresponda membro de la "Bavara Scienca Akademio" kaj kiel eksterlanda membro de la "Hispana Reĝa Akademio de Ekzaktaj, Fizikaj kaj Naturaj Sciencoj" kaj la "Reĝa Akademio pri Sciencoj de Torino".
Heinrich Will aparte kontribuis kiel universitata profesoro. Pluraj el liaj studentoj, kiel ekzemple August Kekulé, Wilhelm Lossen (1838-1906), Theodor Poleck (1821-1906), Jacob Volhard (1834-1910), Emil Erlenmeyer, Heinrich Meidinger (1831-1905) kaj Alexander Classen (1843-1934), estis nomumitaj profesoroj en diversaj universitatoj kaj teknikaj altlernejoj.
La fratoj Carl Clemm (1836-1899) kaj August von Clemm (1837-1910), kunfondintoj de la kompanio BASF, ankaŭ studis ĉe Heinrich Will. Lia plej grava kaj influa kontribuo al la disvolviĝo de kemio estas la starigo de la metodo Will-Varrentrapp por analizo de nitrogeno.
Terlango Farewell
Farewell Spit aŭ Terlango Farewell (adiaŭa) estas mallarĝa sableca terlango ĉe la norda pinto de la Suda Insulo de Novzelando. Konata de maorioj kiel Tuhuroa, ĝi etendas oriente el Kabo Farewell, la plej norda pinto de la insulo. Ĝi situantas je ĉirkaŭ 50 kilometroj norde de Takaka kaj je 20 kilometroj el Collingwood.
Ĝi formas la nordan flankon de la Orgolfo kaj estas la plej longa sabla terlango de Novzelando, etende dum ĉirkaŭ 26 km super marnivelo kaj aliajn 6 km subakve. La terlango etendas el okcidento orienten, kaj estas farata el fajna orkolora sablo - ĉar la erozio de la klifoj de la Kabo Farewell okcidente de la terlango alportas fajnan sablon alportatan al la marfluoj kiuj kreas la terlangon oriente.
Euvezin
Euvezin estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Geografio
Euvezin situas en plataĵo de Haye apud la artefarita lago Madine. La rivero Rupt de Mad trafluas tra la komunumo.
Ĝis la 20-a jarcento oni kultivis tie viton.
Historio
Tie oni trovis romianajn spurojn.
La unua skriba mencio pri Euvezin okazis en 1299 aŭ 1288 en formo "Unvisin".
En 1811 estis tie du bierfarejoj.
Herschel
Herschel estas nomo de:
Piperazina fosfato
Piperazina fosfato aŭ fosfato de piperazino estas kemia kunmetaĵo havanta fosfatan grupon ligitan al piperazina ringo. Piperazina fosfato aŭ piperazina fosfato estas malhela solidaĵo nesolvebla en akvo kun anti-helmintaj kaj anti-inflamaj proprecoj por veterinaraj uzoj.
Þ
Þ, minuskle þ, estas litero de la islanda alfabeto, uzita ankaŭ en la alfabetoj de praaj angla kaj norvega. Ĝi havas la prononcon [θ] (laŭ IFA) kaj islande la nomon þorn ("dorno"). Alilingven ofte transskribatas kiel th anglamaniere: þorn > thorn.
Þ havas unikan originon: ĝi estas latin-literigo de antikva signo troviĝanta en la runaj alfabetoj de la vikingoj. Unue ĝin uzis anglosaksaj monaĥoj dum frua Mezepoko, poste kopiis islandanoj.
En la lingvoj islanda kaj anglosaksa la sono [θ] havas alofonon [ð], skribita Ð. En kelkaj antikvaj dokumentoj ambaŭ skribitas kiel Þ, þ. Modernislande kaj en modernaj eldonoj de anglosaksaj tekstoj, oni kutime uzas la du literojn reciproke neinterŝanĝeble en malsamaj pozicioj: Þ silabkomence, kaj Ð en aliaj pozicioj.
En aliaj lingvoj havantaj la sonon [θ] kiel fonemon, ĝi skribatas alimaniere: kiel C (antaŭ e, i) kaj Z kastilie (cocer "kuiri", Zaragoza), kaj kiel th angle (through "tra").
En Unikodo la litero estas kodata: majuskla Þ kiel U+00DE, minuskla þ kiel U+00FE.
Ernő Macalik
Ernő MACALIK estis rumania hungara biologo. Li naskiĝis en Kluĵo la 7-an de julio 1944, kaj mortis en la sama loko la 25-an de marto 2023.
Kariero
Ernő Macalik diplomitiĝis pri biologio en UBB de Kluĵo (1967). Li instruis en Cârța (Harghita). Li debutis kun fakpubilikaĵo en Igazság de Kluĵo (1967). Li publikigis ankaŭ fotojn en Művelődés, A Hét, Falvak Dolgozó Népe, Informaţia Harghitei, Hargita Kalendárium (1985), Romániai Magyar Szó. De 1990 li instruis biologion en Porkantoro Instituto de Romkatolika Teologio de Alba Iulia. Li priokupiĝas precipe la kuracplantojn.
Maragha
Maragha (, azere ماراغا) estas pratempa urbo, universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Orienta Azerbajĝano, en nordokcidenta Irano. La populacio konsistas plejparte el iraniaj azerioj parolantaj azere.
Geografio
Maragha situas sur altebenaĵo en mallarĝa valo laŭ rivero 30 kilometrojn de la sala lago Urmia, 47 kilometrojn de Azarŝahr, 77 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Tabrizo (voje 131 kilometrojn), 238 kilometrojn de la alia provinca ĉefurbo Sanandaĝo, 501 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano, 806 kilometrojn de Abadano same de Persa Golfo.
Historio
Maragha en la pratempo havis altajn murojn kun kvar pordegoj. Baldaŭ ĝi iĝis sidloko de patriarko. Dum dominado de mongoloj en la 13-a jarcento Maragha estis regiona ĉrfurbo kaj ĝi ludis elstaran rolon sub pluraj turkaj princoj dum la mezepoko. Maragha estis deklarita urbo en 1921.
Ekonomio
La montoj protektas Maragha-n kontraŭ la nordaj ventoj, tial agrikulturo kaj hortikulturo disvolviĝis. La urbego estas centro de la regiona agrikulturo. Maragha estas ĉirkaŭita de ampleksaj vitejoj kaj fruktoplantejoj, krome oni kultivas cerealojn kaj kotonojn. Sekigitaj fruktoj, ĉefe sekvinberoj estas eksportitaj. Oni produktas ankaŭ tapiŝojn. Karboj kaj konstruŝtonoj estas minitaj proksime de la urbo.
Eduko
En Maragha 3 universitatoj funkcias.
Klimato
Klimato de Maragha estas modera, sed malseka pro la fakto, ke la urbo estas fermita de montego Sahand de la nordo.
Bordovice
Bordovice (Bordowitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta 4,5 km de Frenštát pod Radhoštěm en distrikto Nový Jičín, en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri municipo devenas el la jaro 1581.
Naskiĝintoj
La 14-an de decembro 1853 en la vilaĝo naskiĝis František Jan Špaček, kiu elmigris Amerikon, kie li mortis la 9-an de decembro 1921. Lia pranepino Sissy Spacek estas fama filma aktorino.
Kolima (regiono)
Kolima (Колыма, ) estas historia regiono en la Rusia Fora Oriento. Ĝi limas kun la Orienta Siberia Maro kaj la Norda Glacia Maro en la nordo, kaj la Oĥotska Maro en la oriento kaj sudo. La regiono prenis sian nomon de la Kolima rivero kaj montaro kaj inkluzivas pli malpli la Ĉukotkan aŭtonoman distrikton kaj la Magadanan provincon.
Politikaj kaptitoj
La regiono fariĝis fifama, kiam la distrikto estis uzata de la rusa caro kiel loko de ekzilo por politikaj kontraŭuloj en la 19-a jarcento. "Esti sendita al Siberio" estas asociita kun la Kolima, ĉar ekzilo tien ofte rezultis en mortopuno. Nur kiam raraj ercoj kiel uranio, sed ankaŭ oraj vejnoj estis trovitaj en la 1930-aj jaroj (kiuj montriĝis esti inter la plej riĉaj en la mondo), aventuristoj kaj sciencistoj volontule venis tien. Kiam tiuj trovoj fariĝis strategie gravaj por la postvivado de la juna sovetia ŝtato, la areo estis metita sub la kontrolon de la sekreta servo NKVD, kies kompanio Dalstroj (Fororienta Konstruado) funkciis nur kiel fasado por la puntendaro Sevvostlag.
Centmiloj da ne nur krimuloj, sed ankaŭ, hazarde, (kvazaŭaj) politikaj kontraŭuloj, tiel nomataj "Malamikoj de la Popolo", estis ekzilitaj al Kolima kaj metitaj en centojn da puntendaroj. Inter ili estis ankaŭ esperantistoj. La regiono Kolima iĝis la plej fifama parto de la Gulago.
Robert Conquest kalkulas en sia libro Kolyma, The Arctic Death Camps (1978) ke pli ol kvar milionoj da homoj mortis dum transportado tien aŭ en unu el la sennombraj oraj, forstumaj, vojkonstruaj aŭ aliaj laborkampoj. La sistem de lokaj puntendaroj nomiĝis mallonge СВИТЛ, do Sevvostlag. inter 1932 kaj 1954. En sia libro Slave Ships: Kolyma, the Gulag Fleet, and the Role of the West (2007) Martin J. Bollinger kalkulas la sumon de homoj mortigitaj je almenaŭ 130 000. Anne Applebaum, gajnintino de la Premio Pulitzer, faris vastan esploron pri la puntendaroj, kaj klarigis en prelego en 2003, ke estas ege malfacile dokumenti la faktojn. La terura reputacio de Kolima instigis Aleksandr Solĵenicin nomi la regionon la "malvarma kaj kruela poluso" de la Gulago.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Kolyma (regio) en la nederlanda vikipedio, listo de aŭtoroj.
Alasko (romano)
Alasko (angle: Alaska) estas historia romano de James A. Michener.
Kiel aliaj romanoj de Michener titles, Alasko kovras grandegan periodon.
Publikigita en 1988 de Random House, Alasko estas 868 paĝojn longa. Aldoniĝas al la enhavtabelo, la teksto mem kaj agnosko, sekcio pri faktoj kaj fikcioj, kiu ebligas la leganton scii tion, kio vere okazis kaj kion inventis la aŭtoro.
Ĉapitro 1: Koliziantoj platoj
Priskribo de la formiĝo de la nordamerika kontinento tra miloj da jaroj.
Ĉapitro 3: Popoloj de la Nordo
Renkonto kun unuaj inuitoj, ĉefe kun viro nomita Oogruk kaj ties familio. La ĉapitro priskribas la balenĉasadon kaj la komenco de la mar-lutroĉasado por feloj fare de la rusoj.
Ĉapitro 4: Esploristoj
Unuaj esploroj de Alasko kaj renkontiĝoj inter rusoj kaj indiĝenoj. Amasmurdado de multaj indiĝenaj popoloj kaj mar-lutroj.
Ĉapitro 5: La duelo
Temas pri la duelo inter ŝamanismo de la indiĝenoj kaj kristanismo de la rusoj. Post kiam la viroj de la tribo estis translokigitaj por ĉasadi, virinoj kaj beboj restas solaj. Ili lernas piloti kajakojn kaj malgraŭ tabua malpermeso sukcesas harpuni balenon por supervivi. Knabino, Cidaq, forlasas la insulon por iĝi rusino.
Ĉapitro 6: Perditaj mondoj
Sekvo de la kolizioj inter indiĝenoj akj rusoj, ĉefe en la batalo de Sitka. La eventoj estas priskribitaj el la vido de indiĝeno, Ravenheart (korvokoro), kaj la filo de la iama Cidaq kaj rusa pastro, Arkady Voronov. Arkady kaj ties rusa virino vojaĝas sur la rivero Jukono. Mortas Aleksandro Baranov kaj survenas la vendo de Alasko al Usono.
Ĉapitro 7: Gigantoj en kaoso
Tiu ĉapitro montras la kolizion inter du malamikaj ŝipestroj, kapitanoj Schransky kaj Michael Healy. Intertempe Sheldon Jackson, misiisto kreas kristanajn misiejojn por kristanigi indiĝenojn.
Ĉapitro 8: Oro
Rakontoj pri la kaoso de la alaska kuro al oro laŭ la fikciaj familio Venn kaj John Klope. Menciatas ankaŭ la malfacilaĵoj transiri Chilkoot.
Referencoj al historio
Michener uzas historiajn homojn kaj ejojn en fikciaj okazaĵoj. Li ankaŭ inventas rolulojn kaj ejojn kiel aliaj verkisto. Alasko ne estas historilibro.
Jen kelkaj historiaj roluloj kaj ejoj:
Leĝo de inercio de Sylvester
En lineara algebro, leĝo de inercio de Sylvester estas teoremo priskribanta invariantojn de simetriaj kvadrataj matricoj kun reelaj elementoj kaj de reelaj kvadrataj formoj.
ISEC
ISEC, International Society for Ecology and Culture komencis labori en 1975. Helena Norberg-Hodge fondis ĝin. En 1986 ĝi ricevis Premion de ĝusta vivo (angle: the Right Livelihood Award). Ĝi estas ne profitcela organizaĵo okupiĝanta pri la protektado de biologiaj kaj de kulturaj diversaĵoj. Emfazo de organizaĵo estas edukado por praktiko: movo malantaŭ simplaj aferoj rigardi al pli bazaj influoj, kiuj formas vivon de homoj. Ĝiaj agadoj enhavas:
Leĝo de inercio de Sylvester
Ĝi estas nomita post J. J. Sylvester kiu publikigis pruvon de ĝi en 1852.
Estu A esti reela simetria kvadrata n×n matrico. Ĉiu ne-degenera matrico S de la sama amplekso konvertas A en alian simetrian matricon B kiel
ISEC
Ĝi laboras en pli ol dekduo da landoj el Britio kaj Usono, al Tajlando kaj Butano. Programo en Ladako (en barata ŝtato Ĝamuo kaj Kaŝmiro) aŭ "Malgranda Tibeto", kie ĝi praktikas multe da projektoj ekde 1975, akiris internacian aprezon kontraŭ negativaj rezultoj de konvencia evoluo en la regiono. ISEC fondis nun "Ancient Future Network" – Malnovan Futuran Reton" por kunigi grupojn kaj unuopulojn el ĉiu mondangulo, kiuj batalas por konservi siajn kulturan unikaĵon en procedo de ekonomia unuigo.
Loko de ĉefa oficejo: Dartington ĉe Totnes, Devon, Britio.
Leĝo de inercio de Sylvester
Simetria matrico A povas ĉiam esti konvertita en ekvivalentan diagonalan matricon kun elementoj 0, 1 kaj -1 laŭ la diagonalo. Leĝo de inercio de Sylvester statas ke la kvantoj de diagonalaj elementoj de la tri valoroj estas invariantoj de A, kio estas ili ne dependas de la matrico S. La kvanto da 0, signifata kiel n0, egalas al dimensio de la kerno de A, kaj ankaŭ al la kunrango de A. La kvanto da 1, signifata kiel n+, estas nomata kiel la pozitiva indekso de inercio. La kvanto da -1, signifata kiel n-, estas nomata kiel la negativa indekso de inercio. La rezulto de subtraho de la pozitiva kaj negativa indeksoj estas nomata kiel la signumo de A:
Iam la termino signumo temas pri la tuta triopo (n0, n+, n-). Sumo de ĉi tiuj nombroj egalas al la dimensio de la matrico
ISEC
Loka nutraĵo – alportado de nutraĵekonomio hejmen
Tra la mondo, agrikulturo estas en krizo. Farmistoj bankrotas rekordnombre kaj vilaĝaj komunumoj, kies ili estas integra parto, malaperas. Dume, internacia komercado de nutraĵoj kreskas. Ĉiujare, distanco de produktantoj kaj konsumantoj grandiĝas al la punkto, kie averaĝa usona manĝaĵprodukto veturas pli ol 1500 mejlojn (2.400 km), antaŭ ke ĝi atingas la manĝotablon. Tiuj du evoluoj estas rekte konektitaj. La globalizado de nutraĵekonomio, dum ĝi pliriĉigas malgrandan nombron da gigantaj agroentreprenoj, subfosas prosperadon de ĉiuj aliaj. Kaj kio estas pli, ili kaŭzas pligrandigon de CO2-emisioj, kiuj ŝanĝas klimaton. Oni urĝe bezonas movi precize la malan direkton – al malplgrandigo de konekto inter farmistoj kaj konsumatoj. Tia ŝanĝo alportus reen diversspecon al lando, kiu estas difektita per intensa ĥemia unuspeca kultivado, donos laborlokon en loka nivelo kaj helpon rekonstrui komunumojn. Kaj pli, ĝi donus al farmistoj kontentigan vivtenokupon dume konsumantoj ricevus sanan, freŝan nutraĵon por akcepteblaj prezoj. Loka nutraĵo estas bona ankaŭ por Sudo. Malgraŭ tio, ke multinaciaj korporacioj volas, ke ni kredu al ili, ni ne helpas al homoj en malpli industriigitaj partoj de la mondo, se ni instigas ilin al nutraĵkultivado por eksporto ol por ili mem.
De tutmonda al loka edukado
Principa temo en la edukada laboro de „ISEC“ estas neceso ŝanĝi direkton – for de dependo de tutmonda ekonomio superregata de grandegaj korporacioj kaj supernaciaj institucioj al ekonomiaj strukturoj, kiuj estas pli decentralizitaj, diversspecaj kaj ekologiaj. ISEC disvastiĝas ĉi-mesaĝon per prelegoj, seminarioj, intervjuoj kun „ISEC“-direktorino Helena Norberg-Hodge, kreivaj metiejoj kaj konferencoj pri tutmondaj al lokaj iniciatoj kaj libroj, raportoj, ĵurnalaj artikoloj, libroĉapitroj, videoj kaj eĉ komiksoj.
Leĝo de inercio de Sylvester
La pozitiva kaj negativa indeksoj de inercio de A povas ankaŭ esti karakterizitaj kiel la kvantoj de pozitivaj kaj negativaj ajgenoj de A.
ISEC
La Ladak-projekto
Situanta en la Barataj Himalajoj sur la okcidenta rando de la Tibeta ebenaĵo, Ladako aŭ „Malgranda Tibeto“, estas unu el la plej altaj kaj sekaj loĝataj lokoj sur la tero. Ekde 1975 „ISEC“ donas al ladak-estroj informojn pri la influo de „kutima“ evoluo en aliaj mondpartoj, dum esploro de pli daŭrvivaj modeloj en Ladak mem, bazita sur la uzo de lokaj fontoj kaj indiĝenaj konoj.
Leĝo de inercio de Sylvester
Leĝo de inercio por kvadrataj formoj
Reela kvadrata formo q de n variabloj (aŭ sur n-dimensia reela vektora spaco) povas per taŭga ŝanĝo de bazo esti skribita en diagonala formo
ISEC
Radikoj de ŝanĝo
Estas esenca programo de celata komuna studo. Ĝi estas malfermita por homoj de ĉiu aĝo kaj ne bezonas ian akademian edukadon.
Leĝo de inercio de Sylvester
Leĝo de inercio por kvadrataj formoj
kun ĉiu ai estas en {0, 1, -1}. Leĝo de inercio de Sylvester statas ke la kvanto de koeficientoj de ĉiu el la tri valoroj estas invarianto de q, kio estas ke la kvanto ne dependas sur aparta elekto de la diagonaliga bazo. Esprimita geometrie, la leĝo de inercio statas ke ĉiuj maksimumaj subspacoj sur kiuj la kvadrata formo estas pozitive difinita havas la saman dimension. Simile ĉiuj maksimumaj subspacoj sur kiuj la kvadrata formo estas negative difinita havas la saman dimension. Ĉi tiuj dimensioj estas la pozitiva kaj negativa indeksoj de inercio respektive.
Ankaŭ,
13740 Lastrucci
13740 Lastrucci estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Egisto Masotti elde la Observatorio de Montelupo Fiorentino en Toskanio (Italio).
Lostallo
Pri la komunumo
Lostallo estas komunumo de la komunumaro Mesoko kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 680 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Lostallo estas la plej suda de la tri komunumoj de la komunumaro Mesoko sur la suda flanko de la San-Bernardino-Pasejo. Al la komunumo, kiu situas ĉe la bordo de la rivero Moësa, apartenas krom la ĉefvilaĝo Lostallo la vilaĝetoj Cabbiolo en nordo de la komunumo kaj Sorte en sudo. En Lostallo situas akvoelketrejo kun baraĵlago en la Valo de Arbola, kiu utiligas la orientajn alfluantojn de la rivero Möesa.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lostallo limas en nordo al Soazza, en nordoriento al Menarola (Italio), en sudoriento al Gordona (Italio), en sudo al ekskalvo de Verdabbio, en sudsudokcidento al Cama, en sudokcidento al Verdabbio, kaj en nordokcidento al Cauco.
Lingvoj
La ĉefa lingvo de Lostallo estas la itala.
Trafiko
San-Bernardino-Pasejo estas grava nord-sud-konekto de Svislando, tra kiu kondukas per tunelo la svisa aŭtovojo A13 kaj super la pasejkulmino la kantona ĉefvojo n-ro 13, kiuj ambaŭ pasas tra Lostallo. Ĝis 1972 tra la komunumo pasis ankaŭ la fervojlinio al Belinzono al Mesoko. Nun la konekto al la publikatransportreto funkcias per poŝtaŭtolinio de Disentis trans San-Bernardino-Pasejo al Biasca.
Rogener Pavinski
Rogener PAVINSKI (naskiĝis en Ribeirão Preto, Brazilo) estas brazila esperantisto, kantisto kaj basgitaristo de la esperanta rokbando Supernova, kunaŭtoro de la filmo Esperanto estas... kaj iama estrarano de TEJO pri landa agado (2007-2009). En septembro 2010 li estis elektita kiel nova redaktoro de la revuo Kontakto, ekoficonta ekde la numero 2010:05. En tiu pozicio li deĵoris ĝis decembro 2021, kiam Paweł Fischer-Kotowski transprenis la postenon. Dum UK 2015 li estis premiita de UEA per diplomo pri elstara agado pro kontribuoj al muzika kulturo, precipe pro la organizado de la Muzika Konkurso de la revuo Kontakto en la jaroj 2014 ĝis 2016.
Lostallo
Historio
La unua dokumenta mencio de Lostallo datiĝas el la jaro 1219 jam per la hodiaŭa formo Lostallo. Ĝis la administracia reformo de Kantono Grizono de 1851 Lostallo apartenis al la Supera Tribunalo de Mesoko, kiu tiam estis transformita al la hodiaŭa komunumaro Mesoko. Per la reformo Lostallo fariĝis politika komunumo de la komunumaro Mesoko en la tiam kreita distrikto Moësa de Kantono Grizono.
Rogener Pavinski
Li repondecis pri la muzika vespera programo dum la 70-a IJK en Brazilo.
Li ankaŭ reĝisoris kaj produktis dokumentan filmon pri la 107-a Universala Kongreso de Esperanto, okazinta en Montrealo, Kanado, de la 6-a ĝis la 13-a de aŭgusto 2022. Ĝia temo estis “Lingvo, vivo, tero: Jardeko de Indiĝenaj Lingvoj”.
Kirchhellen
Kirchhellen estas iama vilaĝo en la regiono Vestfalio kaj troviĝas en la federacia lando Nord-Rejno-Vestfalio en nordokcidenta Germanio. Kirchhellen apartenis al la distrikto Recklinghausen ĝis 1975, kiam ĝi kontraŭ la rezisto de la ĉi tiea loĝantaro fariĝis la plej norda urboparto de Bottrop.
Kirchhellen havas proks. 20.400 loĝantojn kaj situas je la limo inter la urbeca Ruhr-regiono kaj la pli kampara Münsterland.
La iama vilaĝo ĉitage estas konata precipe pro la Movie Park Germany (grandarea amuzejo). Pluaj allogejoj estas la amuzoparko kastelo Beck kaj siaj festoj, speciale la Brezelfest, granda popolfesto okazanta ĉuj tri aŭ kvar jaroj. En Kirchhellen staras la familia biendomo de la regantoj de Brabeck, kiuj ankaŭ kunrespondecas por la blazono de la komunumo Kirchhellen. Supozeble jam en la frua mezepoko ĉi tie ekloĝis homoj, ĉar la sojlo estas pli bone prilaborebla por la kamparanoj pro la sablo. La kaŭzo por tio estas la Rejno, kiu mallonge post la glaciepoko havis branĉojn ĝis Kirchhellen.
Faktoj
En Kirchhellen, kiu ampleksas 58,5 km², la 31-an de decembro 2003 loĝis 20.379 personoj, el kiuj 9.991 estas viroj kaj 10.388 virinoj. Per tio Kirchhellen reprezentas preskaŭ 17 % de la loĝantaro kaj proks. 58 % de la areo de Bottrop. En la jaro 1960 la loĝantaro ĵus transpaŝis la 10.000an limon. La kaŭzo estas la kampara randsituo de Kirchhellen. Multaj homoj, kiuj laboras en la grandaj urboj de la Ruhr-regiono, aĉetas aŭ luas loĝejojn en Kirchhellen. Lige kun tio estas videbla strukturŝanĝo en la agrikulturo. Multaj kamparanoj iom post iom vendas siajn ofte malgrandajn bienojn kaj la lando apartena al ili, sur kiu oni konstruas novajn loĝodomojn. Se la kamparanoj en la sesdekaj jaroj kultivis furaĝoplantojn (hordeon, sekalon, tritikon kaj betojn) por la laktobrutaro kaj ankoraŭ avenon por la laborĉevaloj, nun dominas grandaj kampoj de maizo (por la buĉobrutaro) samkiel de asparago kaj fragoplantoj.
blazono
La blazono de la komunumo Kirchhellen ekestis el blazonoj de la bienoj Hackfort kaj Brabeck. La blazono de Hackfort estis arĝenta kun blua kvertrabo, la blazono de Brabeck estis nigra kun tri flavaj luphokoj En la jaro 1937 la komunumo Kirchhellen ricevis sian propran blazonon, kiu enhavas bluan kvertrabo kaj tri nigrajn luphokojn sur blanka fono.
Kadre de la teritoria reformo en la jaro 1975 la komunumo, ĝis tiam apartena al la distrikto Recklinghausen, estis enkomunumigata al la eksterdistrikta urbo Bottrop. La blazono parte estis enigata en la blazonon de la tuta urbo.
Religioj
estas po unu katolika pregejo en Kirchhellen-Mezo (parokejo St. Johano la baptisto), en Grafenwald (Sankta Familio) kaj en Feldhausen (Ĉieliro de Maria).
La St. Johano-preĝejo antaŭ ĉio konatas pro sia Kristnasktempe okazanta kripoeksponado en la preĝejo, al tiu alvenas multaj vizitantoj ankaŭ el la najbarurboj. La parokoj Grafenwald kaj Feldhausen werden laŭplane kunfandiĝis la 1-an de januaro 2007 kun la St. Johano-paroko.
Ekzistas evangela eklezikomunumo en Kirchhellen-Mezo (Paŭlo-preĝejo) kaj ankaŭ la evangela paroĥodomo Grafenwald.
Kvotoj de religianoj: katolikoj ĉirkaŭ 60%, protestantoj ĉirkaŭ 20%, islamanoj ĉirkaŭ 5%, restas ca. 2%, senkonfesiuloj ĉ.12%.
Aranĝoj
Ĉiuj tri aŭ kvar jaroj je mardo post la unua septembra semajfino, kiam jam finiĝis tri tagoj de Schützenfest (tradicia popolfesto), en Kirchhellen oni festas la Brezelfest (en la jaro 2008 je la 9-a de septembro).
La Brezelfest dum la lastaj jardekoj pli kaj pli akiris gravecon. Ĝi estas - pro sia originaleco – ne komparebla kun aliaj granda okazaĵoj en la regiono.
Jesuânia
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kirchhellen
Aranĝoj
Plia konata aranĝo estas la NuRock Festival okazante ĉiujn du jarojn ĉe la Jugendkloster (monaĥejo, kiu sin dediĉas al la porjunula laboro). Tiam sur la tereno de la monaxhejo ludas junularaj rokbandoj el Kirchhellen kaj la regiono antaŭ centoj da junuloj.
Jesuânia
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1948.
Kirchhellen
Lernejoj
Bottrop
Stipulo
Stipulo estas elkreskaĵo ĉe bazo de iaj folioj, ŝosetoj. Tio estas ekz. folisimila (pizoj) aŭ formiĝis al dornego (prunelo) aŭ skvamforma.
Monda linio
En fiziko, la monda linio de objekto estas la vojo je kiu la objekto vojaĝas tra 4-dimensia spacotempo.
Ankaŭ, monda linio estas la sinsekva vojo de apartaj eventoj (kun tempo kaj loko kiel dimensioj) kiuj markas la historion de objekto.
La koncepto de "monda linio" estas malsama de la koncepto de orbito aŭ trajektorio per enkonsidero de la tempa dimensio.
Ekzemple, la orbito de la Tero en spaco estas proksimume cirklo, tri-dimensia (preskaŭ) fermita kurbo en spaco, la Tero revenas en la sama punkto en spaco post jaro (se la referenca kadro estas ligita kun la Suno). Tamen la monda linio de la Tero estas helico -simila kurbo en kvar-dimensia spactempo kaj ne revenas al la sama punkto.
Spactempo estas la kolekto de punktoj nomata kiel eventoj, kaj ankaŭ kontinua kaj glata koordinatsistemo identiganta la eventojn. Ĉiu evento povas esti markita per kvar nombroj: tempa koordinato kaj tri spacaj koordinatoj; tial spactempo estas kvar-dimensia spaco. La matematika (termino, termo, membro, flanko) por spactempo estas kvar-dimensia sternaĵo. La koncepto povas esti aplikita kiel bone al pli alta-dimensia spaco. Por facilaj videbligoj de kvar dimensioj, du spacaj koordinatoj estas ofte subpremitaj. La evento estas tiam prezentata per punkto en du-dimensia spactempo, ebeno kutime grafike prezentita kun la tempa koordinato t vertikale kaj la spaca koordinato x horizontale.
Monda linio estas spuro de la vojo de sola punkto en spactempo. Monda folio estas la analoga du-dimensia surfaco kiu estas spuro de unu-dimensia linio (kordo) vojaĝanta tra spactempo. Monda volumeno estas la analoga tri-dimensia hipersurfaco kiu estas spuro de du-dimensia surfaco (membrano) vojaĝanta tra spactempo.
Iam, la termino monda linio estas mise uzata por ĉiu kurbo en spactempo, ĉi tio povas kaŭzi konfuzojn. Pli dece, monda linio estas kurbo en spactempo kiuj estas spurita per iu partiklo, rigardanto aŭ malgranda objekto. Kurbo kiu konsistas de spacosimila (horizontala sur grafikaĵo laŭ la konvencio priskribita pli supre) segmento (linio je konstanta koordinata tempo), povas prezenti vergon en spactempo kaj devus ne esti monda linio en la propra senco.
Oni kutime prenas la propran tempon de objekto aŭ rigardanto kiel la kurban parametron τ laŭ la monda linio.
Du mondaj linioj kiuj komenciĝas aparte kaj iam poste intersekciĝas, signifas kolizion aŭ renkontiĝon. Du mondaj linioj kiuj komenciĝas je la sama evento en spactempo, kaj poste irantaj aparte, povas prezenti disfalo, de partiklo en al du la aliaj aŭ eligon de unu partiklo per alia.
Mondaj linioj de partiklo kaj rigardanto povas esti interkonektita kun la monda linio de fotono (la vojo de lumo) kaj formi figuron kiu prezentas la eligon de fotono per partiklo kiu estas sinsekve observita per la rigardanto aŭ absorbita per alia partiklo.
Tanĝanta vektoro al monda linio, kvar-rapido
La kvar koordinataj funkcioj difinantaj mondan linion estas reelaj funkcioj de reela variablo τ kaj povas simple esti diferencialitaj en la kutima kalkulo. Sen la ekzisto de metriko (ĉi tio estas grava al kompreni) oni povas paroli de la diferenco inter punkto p sur la kurbo je la parametra valoro τ0 kaj punkto sur la kurbo iom pli malproksima for je la parametra valoro τ0+Δτ. En la limigo, ĉi tiu diferenco dividita per Δτ difinas vektoron, la tanĝantan vektoron de la monda linio je la punkto p. Ĝi estas kvar-dimensia vektoro. Ĝi estas asociita kun la normala 3-dimensia rapido de la objekto, sed ĝi estas ne la sama. Tiel ĝi estas nomata kiel kvar-rapido \vec{v} kun komponantoj
Ĉiuj kurboj tra punkto p havas (se la limigo ĉe ekzistas) tanĝantajn vektorojn, ne nur mondaj linioj. Sumo de du vektoroj estas denove tanĝanta vektoro al iu alia kurbo kaj la samo vnras por multiplikante per skalaro. Pro tio ĉiuj tanĝantaj vektoroj en punkto p generas vektoran spacon, nomatan kiel la tanĝanta spaco je punkto p. Ekzemple, prenante 2-dimensia spaco, por la malrektigita surfaco de la Tero, ĝia tanĝanta spaco je specifa punkto devus esti la plata proksimumado de la malrektigita spaco.
Mondaj linioj en speciala teorio de relativeco
La speciala teorio de relativeco metas iujn limigojn sur eblaj mondaj linioj. En speciala teorio de relativeco la priskribo de spactempo estas limigita al specialaj koordinatsistemoj kiuj ne akcelas kaj tiel ne turniĝas, nomataj kiel inerciaj koordinatsistemoj. En ĉi tiaj koordinatsistemoj, la lumrapideco estas konstanto. Spactempo nun havas speciala specon de metriko altrudita sur ĝi, la lorencan metrikon kaj estas nomata kiel spaco de Minkowski, kiu permesas ekzemple priskribon de la vojo de lumo.
Mondaj linioj de partikloj aŭ objektoj je konstanta rapido estas nomataj kiel geodeziaj kurboj. En speciala teorio de relativeco ili estas rektoj en spaco de Minkowski.
Ofte la tempaj unuoj estas elektita tia ke la lumrapideco estas prezentita per linioj je fiksis angulo, kutime je 45 gradoj, formante konuson kun la tempo akso. Ĝenerale, kurboj en spactempo kun donita metriko povas esti de tri specoj:
Lumo-similaj kurboj estas kurboj havantaj je ĉiu punkto la lumrapidecon. Ĉiuj lumo-similaj rektoj tra unu punkto formas konuson en spactempo, nomatan kiel la luma konuso, kaj dividantan la spactempon en tri partojn. La konuso estas tri-dimensia hipersurfaco en spactempo, kiu aspektas kiel du intersekcantaj linio en desegnaĵoj kun du spacaj dimensioj subpremitaj kaj kiel konuso en desegnadoj kun unu spaca dimensio subpremita.
Tempo-similaj kurboj estas kurboj kun rapido malpli granda ol la lumrapideco. Ĉi tiuj kurboj tra la punkto devas fali en konuson difinita per lumo-similaj rektoj. Tiel, mondaj linioj de objektoj kun nenula senmova maso estas tempo-similaj kurboj en spactempo.
Spaco-similaj kurboj estas kurboj tra la punkto estantaj ekster la luma konuso. Tiaj kurboj povas priskribi, ekzemple, la longo de fizika objekto. La cirkonferenco de cilindro kaj la longo de vergo estas spaco-similaj kurboj.
Mondaj linioj en ĝenerala relativeco
La uzo de mondaj linioj en ĝenerala relativeco estas baze la sama kiel en speciala teorio de relativeco, kun la diferenco ke la spactempo povas esti malrektigita. Metrika tensoro estas konsiderata kaj ĝia dinamiko estas difinita per la ejnŝtejnaj kampaj ekvacioj kaj estas dependa de distribuo de maso en spactempo. Denove la metriko difinas lumosimilajn (nulajn), spacosimilajn kaj temposimilajn kurbojn. La mondaj linioj estas temposimilaj kurboj en spactempo, kaj temposimilaj kurboj estas ene de la luma konuso. Tamen, la luma konuso ne estas bezone inklinita je 45 gradoj al la tempa akso. La inklino dependas de la elektita koordinatsistemo, kaj reflektas la koordinata libereco (difeomorfia invarianto) de ĝenerala relativeco. Ĉiu temposimila kurbo difinas propran kadron de kunmovanta rigardanto kies tempa akso respektivas al la kurbo, kaj, pro tio ke neniu rigardanto estas privilegia, oni povas ĉiam trovi lokan koordinatsistemon en kiu lumaj konusoj estas inklinitaj je 45 gradoj al la tempa akso. Vidu ankaŭ ekzemple en koordinatoj de Eddington-Finkelstein.
Mondaj linioj de libere falantaj partikloj aŭ objektoj (ekzemple planedoj kaj steloj) estas nomataj kiel geodeziaj kurboj.
Prenila salikato
Prenila salikato aŭ 3-metila-2-butenila hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj prenolo. Prenila salikato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Prenila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al prenila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 14 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Veľké Dravce
Veľké Dravce, hungare Nagydaróc [nadjdarOc] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Veľké Dravce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1350 en formo "Daroch". Inter 1554-1593 la Osmana Imperio okupis la setlejon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 706 vilaĝanoj en 79 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagydaróc 957 homoj, (939 hungaroj, 11 slovakoj, 7 aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Nagydaróc rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Veľké Dravce apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 621 homoj, (455 hungaroj, 145 slovakoj). Por la hungaraj infanoj bazlernejo funkcias.
Visakhapatnam
Visakhapatnam (విశాఖపట్నం) estas industria kaj universitata urbo kaj havenurbo en ŝtato Andra-Pradeŝo en federacia ŝtato Barato. La urbo disfamiĝis, kiel "La Juvelo de Oriento-Marbordo".
Situo
Visakhapatnam situas sur ebenaĵo laŭ Bengala golfo laŭ ĉefvojo kaj fervojo, kiuj sekvas la marbordon.
Historio
La unua mencio pri la urbo troviĝis en la hindaj epopeoj en la 5-a jarcento antaŭ Kristo. Ekde la 16-a jarcento eŭropanoj profitis la havenon. En 1804 britaj kaj francaj ŝipoj tie kontraŭbatalis. La moderna haveno en 1927 konstruiĝis. Precipe en la 1980-aj jaroj Visakhapatnam industriiĝis. En la haveno ankaŭ la Mararmeo trovis lokon.
Trafiko
Visakhapatnam havas flughavenon. La haveno apartenas al la plej gravaj havenoj de Barato. La vojaj kaj fervojaj kontaktoj estas bonaj. Interne aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Indolo-propionamido
Indolo-propionamido estas kemia substanco apartenanta al la familioj de la indoloj kaj amidoj. Ĝia strukturo estas simila al tiu de la melatonino kaj oni raportas posedi potencan forton kontraŭ la liberradikaloj, do ĝi estas forte antioksidanta kaj antimaljuniga molekulo uzata en farmakologio kaj sanindustrio.
Indolo-propionamido povas preventi kaj protekti ankaŭ kontraŭ la malutilaj efikoj de specifaj mitokondriaj toksinoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Phenylacetonitril.png| Fenil-aceto-nitrilo Serotonin-2D-skeletal.svg| Serotonino L-Tryptophan_-_L-Tryptophan.svg| Triptofano 3-Indolepropionic_acid_skeletal.svg| Indolo-propionata acido Indol-3-ylacetic_acid.svg| Indolo-acetata acido Tryptophol.svg| Indolo-etanolo Indole-3-Acrylic_acid.png| Indolo-akrilata acido Indole-3-butyric_acid.svg| Indolo-buterata acido Indole-3-Lactic_acid.png| Indolo-laktata acido Melatonin2.svg| Melatonino Tryptamine.png| Triptamino Indole-pyruvic_acid.png| Indolo-piruvata acido Indole-3-acetaldehyde.svg| Indolo-acetaldehido Indole-3-acetonitrile.png| Indolo-acetonitrilo Indole-3-acetamide.png| Indolo-acetamido </Gallery>
Roĝero Mortimer (1-a grafo de March)
Roĝero MORTIMER (1-a grafo de March) (n. la 25-an de aprilo 1287, m. la 29-an de novembro 1330) estis angla nobelo kaj amanto de Izabela de Francio, la edzino de Eduardo la 2-a (Anglio).
Gepatroj
Roĝero Wigmore estis filo de Edmundo Mortimer (2-a barono Mortimer) kaj Margareta de Fiennes.
Frua vivo
Kiel multaj nobeloj de sia epoko, Roĝero Mortimer fianĉiĝis dum sia infanaĝo, al najbara nobelino, Johana de Geneville. Ili geedziĝis en 1301. En 1308 ŝia avo transdonis la plejparton de siaj vastaj irlandaj bienoj al Roĝero, kiu ankaŭ per sia edzino akiris bienojn en Kimrio, inter kiuj estis la strategie grava Kastelo Ludlow.
Julion 1304 mortis lia patro dum bataleto proksime al Builth Wells, Kimrio: ĉar Mortimer ne plenaĝis, Eduardo la 1-a (Anglio) nomumis Piers Gaveston lia kuratoro. En 1306 Mortimer kavaliriĝis kaj ricevis siajn heredaĵojn.
Irlando kaj Kimrio
En 1308 li iris al Irlando por plisekurigi siajn bienojn. Tie li kontraŭiĝis de la influa familio de Lacy, kiu petis la subtenon de Eduardo Bruso, frato de Roberto Bruso, reĝo de Skotlando. Eduardo la 2-a (Anglio) nomumis Mortimer lordo-leŭtenanto (guberniestro) de Irlando. En 1316 kun granda armeo li forpelis anojn de la familio de Lacy al Connacht, kaj Eduardon Bruson al Carrickfergus, kaj senkompate persekutis iliajn subtenantojn.
Poste, ĝis 1318, li okupiĝis pri kvereloj inter la baronoj de la kimraj markioj.
Kontraŭulo de Eduardo la 2-a
En 1318 Mortimer aliĝis al tiuj kiuj kontraŭis Eduardon la 2-a kaj ties favoratojn, Hugon Despenser la pli juna kaj Hugon Despenser la pli aĝa. En 1321 li malobeis reĝan alvokon.
Januaron 1322 Eduardo devigis lin kapitulaci ĉe Shrewsbury. Mortimer malliberiĝis en la Turo de Londono, sed aŭguston 1323 li eskapis (eble helpate de la reĝino, Izabela de Francio, kiu malamegis la familion Despenser) kaj fuĝis al Francio. Eduardo la 2-a eldonis ordonojn ke li kaptiĝu aŭ mortiĝu.
La sekvantan jaron Eduardo sendis Izabela al Parizo por pridiskuti eblan pacakordon inter Francio kaj Anglio. Izabela kaj Mortimer iĝis geamorantoj kaj malkaŝe kunloĝis. Parte pro la persvadoj de Mortimer, Izabela rifuzis reveni en Anglion ĝis ŝia edzo forsendus la du Despenser.
Invado
Mortimer kaj Izabela iris al Flandrio, kie ili petis subtenon por invado de Anglio. Septembron 1326 ili alteriĝis en Anglio, kie Henriko Plantaĝeneto (3-a grafo de Lancaster) tuj aliĝis al la ribelo. La londonanoj bonvenigis Izabela, kaj Eduardo la 2-a fuĝis okcidenten. La 16-an de novembro Eduardo kaptiĝis en Kimrio, kaj oni devigis lin abdiki.
Reganto; falo
La 25-an de januaro 1327 Eduardo la 3-a (Anglio) kroniĝis sed li ankoraŭ junis kaj la faktaj regantoj estis Izabela kaj Mortimer. Verŝajne aŭtune de tiu jaro Eduardo mortis, onidire murdate laŭ ordono de Izabela kaj Mortimer.
Lia edzino, Johana de Geneville, kaj iliaj idoj plurajn jarojn malliberiĝis. En 1336 Eduardo la 3-a pardonis Johana kaj redonis ŝiajn bienojn.
Roĝero kaj Johana entombiĝis en la abatejo de Wigmore, de kiu restas nur ruinoj.
Idoj
Roĝero kaj Johana havis 11 idojn:
Ariadne auf Naxos
Ariadne auf Naxos (eo: Ariadno sur Naksoso), verknumero op. 60, estas opero „en unu akto kun antaŭludo“ de Richard Strauss. La libreto devenas de Hugo von Hofmannsthal. En „teatro sur la teatro“ la mita rakonto pri la Ariadno forlasita sur la insulo Naksoso kaj mortsopiranta estas kunteksita kun samtempaj temoj de la arto: Por resti fidela al si mem, homo kaj arto povu ŝanĝiĝi.