cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foradada del Toscar
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreado kaj disvastigo de skiejoj, kaj la kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, loĝejaroj, restoracioj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la ermitejoj kaj preĝejoj de la 12-a ĝis la 16-a jarcento, mezepokaj domegoj, naturaj lokoj kiel padoj por montrogrimpado, ktp.
Muriaux
Pri la komunumo
Muriaux (malnova germanalingva nomo Spiegelberg) estas komunumo en la distrikto Franches-Montagnes en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 496 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Muriaux situas sude de la distriktĉefloko Saignelégier sur la altebenaĵo de la Liberaj Montoj, oriente de la valo de la rivero Doubs. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Muriaux mem la vilaĝetoj Les Emibois, Les Chenevières, kaj Le Roselet, kaj krome la eksklavo Cerneux-Veusil, kaj ek de 2009 la iama sendependa komunumo Le Peuchapatte.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Muriaux limas en nordo al Saignelégier, en oriento al La Chaux-des-Breuleux, en sudo al Les Breuleux, kaj en okcidento al Le Noirmont. La eksklavo Cerneux-Veusil krome limas en sudoriento al Villeret kaj Saint-Imier, kiuj ambaŭ situas en Kantono Berno.
Trafiko
Tra la komunuma teritorio, tamen 600 metrojn okcidente de la ĉefvilaĝo, pasas la kantona ĉefvojo n-ro 18 de Delemonto al La Chaux-de-Fonds, kaj ĝi disponas pri du stacidomoj ĉe la mallarĝŝpura trajnlinio de la Ĵurasaj Fervojoj de Saignelégier al La Chaux-de-Fonds, nome en la ĉefvilaĝo mem kaj en.
Historio
La unua dokumenta mencio de Muriaux datiĝas el la jaro 1301 kiel Murival.
Dum mezepoko Muriaux apartenis al la Senjorejo Liberaj Montoj, kiu troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 Muriaux apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento Mont-Terrible, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la komunumon Muriaux al la distrikto Franches-Montagnes de la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Muriaux apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2009 la ĝis tiam sendependa komunumo Le Peuchapatte estis kunigita kun Muriaux.
Baptisma preĝejo (Kecskemét)
La Baptisma preĝejo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en Kecskemét.
Historio
Pri baptisma meso en Kecskemét la unua mencio okazis en 1912, nature en privata ĉambro. Nombro de la membroj estis malaltaj, inter 1920-1995 (escepte kelkajn jarojn) la grupo estis nur filio de Orgovány. La unua bapto laŭ baptisma rito okazis en 1948 en la urba banejo, poste parada marŝo okazis, fine la meso en gimnazia ĉefĉambro. Pri konstruado de la preĝejo (oficiale preĝdomo) mankas informoj, sed tio okazis jam en la 21-a jarcento.
Szakácsi
Historio
La unua mencio devenis el 1300 laŭ tiama ortografio "Zakachy". Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis, baldaŭe rehomiĝis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szakácsi 376 homoj, (369 hungaroj, 6 slovakoj. Vilaĝservoj estas vendejo, drinkejo, kafejeto, migra poŝto.
Muajjaddin Urdi
Muajjaddin Urdi aŭ Mu’ajjad al-Din al-’Urdi (foje kun la epiteto al-ʿĀmirī al-Dimaŝqī; ĉ. 1200 probable en Urd, Sirio – 1266 Marago, Irano) estis ĉefa figuro en la Islama astronomio de la 13-a jarcento. Li laboris kiel inĝeniero kaj instruisto de geometrio en Damasko, kaj konstruis instrumentojn por al-Malik al-Mansur de Hims. En la 1250-aj jaroj, li translokiĝis al Marago post ricevi peton el Nasir al-Din al-Tusi por helpi establi la institucion de la Maraga observatorio sub la patronado de Hulagu.
Kiel arkitekto kaj inĝeniero, li estis responsa pri la konstruo de instalaĵoj por akvoliverado de Damasko, Sirio, en sia tempo.
1407
En la jaro 1407 post Kristo okazis, interalie:
(19565) 1999 KF4
(19565) 1999 KF4 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia grando kaj albedo estis determinitaj dank'al observoj elde la kosma observatorio IRAS.
Paula Niinikorpi
Paula NIINIKORPI (naskita en 1982) estas finna esperantistino. Ŝi loĝas en Pori. En 2011 ŝi estis estrarano de Esperanto-Asocio de Finnlando kaj kasisto de Finnlanda Esperantista Junulara Organizo.
58460 Le Mouélic
58460 Le Mouélic estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan esploran inĝenieron Stéphane Le Mouélic, de la Universitato de Nanto, kiu fakiĝis en deforaj sensiloj kaj bilda prilaborado de la planedaj surfacoj.
(12330) 1992 UX2
(12330) 1992 UX2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
15-a jarcento a.K.
La 15-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 1500 kaj finiĝis la 31-an de decembro 1401 antaŭ nia erao.
Harrachov (Rýmařov)
Harrachov (Harrachsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rýmařov en distrikto Bruntál. Vivas ĉi tie.
Harrachov situas en katastra teritorio Rýmařov kun areo 17,31 km².
Loĝantaro
En Harrachov estas registritaj 46 adresoj: 15 daŭraj objektoj kaj 31 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 11 domoj, el tio 6 daŭre loĝigitaj.
Tentaklo
Tentaklo aŭ palpilo estas longa, svelta, movema, dika palpfadeno rekte ligita al la kapo aŭ ĉirkaŭ la buŝo de diversaj senvertebruloj, ekz. hidroidoj, anelidoj kaj cefalopodoj. Ĝi estas abunde ekipita per diversaj sensiloj. Ili servas ankaŭ por kapto de la predoj.
La tentakluloj (Tentaculata) estas subbranĉo de celomuloj, al kiu apartenas briozoo kaj brakpieduloj (moluskoidoj).
La palpiloj de la insektoj nomiĝas antenoj (antenna).
Litanio
Litanio (el la greka: λιτη = peto, petego) estas preĝo konsistanta el longa serio da mallongaj alvokoj al Dio, Dipatrino aŭ sanktuloj. Ĝi estas kutime komuna preĝo: la gvidanto nomas aŭ parole aŭ kante la peton kaj ĉiuj ĉeestantoj alvolkas ĉiam per la sama frazeto, ekzemple "preĝu por ni" aŭ "petu por ni". Tiu revenanta frazeto kaj la ŝanĝo inter preĝo kaj peto donas al litanio meditan econ.
Litaniecaj preĝoj ekzistas en multaj religioj. La kristanoj transprenis ilin de la judoj (vidu la psalmon 136 en la malnova testamento) kaj de aliaj malnovaj kulturoj.
La liturgio ortodoksa enhavas ĝis nun litaniojn kiujn oni nomas ankaŭ ektenioj.
En la protestantismo oni uzas ankoraŭ nun la germana litanio verkita de Marteno Lutero en 1528 laŭ mezepokaj litanioj.
Figure
Litanio estas longa kaj teda elnomado aŭ elnombrado.
Haslen GL
Haslen estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 1021 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Haslen estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Geografio
Haslen situas en la supra parto de la Linth-Valo en la mezo inter Glaruso kaj Linthal. Al la iama komunumo apartenas krom Haslen mem la setlejoj Büel, Leu, Oberhaslen, Mülibächli, kaj Zusingen, kaj ek de la 1-a de julio la ĝis tiam memstaraj komunumoj Leuggelbach kaj Nidfurn.
La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 11,51 km², de kiuj 43,9% estas kovritaj de arbaro, 45,5% servas por agrikulturo kaj 2,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj ĝis la komunua reformo
La komunumo Haslen limis en nordo kaj oriento al Schwanden, kaj en sudo kaj oriento al Luchsingen.
Trafiko
La loko disponas pri la stacidomo  ĉe la trajnlinio de Rapperswil tra Glaruso al Linthal.
Tra Nidfurn pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17, kiu de Glaruso kondukas tra la Klausen-Pasejo al Altdorf en Kantono Urio, Haslen mem situas flanke de la kantona ĉefvojo kaj atingeblas nur per mallarĝa flankvojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Haslen datiĝas el la jaro 1350 kiel Hasla.
Fine de la 14-a jarcento en Haslen naskiĝis Rudolf Stüssi, kiu dum la Malnova Zurika Milito estis urbestro de Zuriko, kaj mortis la 22-an de julio dum la Batalo de Sankt-Jakobo ĉe Sihl defendante la tirponton antaŭ la urbopordo de Zuriko. Lia naskiĝodomo viziteblas en Zusingen.
Kun efiko de la 1-a de julio 2006 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Leuggelbach kaj Nidfurn estis kunigitaj kun Haslen.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Proporcia balotsistemo
Proporcia balotsistemo estas balotsistemo, laŭ kiu la kandidatiĝantaj grupoj (plej ofte politikaj partioj, pli malofte balotaj aliancoj) antaŭ la baloto faras ordigitajn listojn de siaj kandidatoj. La voĉdonantoj en la baloto nur povas elekti inter tiuj listoj. La parlamentaj seĝoj aŭ sidlokoj disdividiĝas en proporcio al la nombro de voĉdonoj, kiujn ricevis la unuopa listo. Do ekzemple grupo, kiu ricevis 30 procentaĵojn de la voĉoj, ricevas 30 procentaĵojn de la parlamentaj seĝoj. Ĉar laŭ tiu kalkulo kutime ne rezultiĝas entjeraj nombroj kaj ne eblas disdoni partojn de parlamenta seĝo, ekzistas antaŭe fiksitaj matematikaj procedoj por laŭeble juste elkalkuli la finan parlamentan disdividon.
Kutime la grupoj ricevas malpli da parlamentaj seĝoj ol ili nomumis kandidatojn en sia antaŭbalote prezentita listo. Tiam la seĝoj disdoniĝas laŭ la ordo prezentita en la listo, unue al la unua kandidato, poste al la dua kaj tiel plu.
En preskaŭ ĉiuj aplikoj de la proporcia balotsistemo tamen ekzistas minimuma procentaĵo da voĉoj, kiun grupo devas atingi por rajti entute reprezentiĝi en parlamento: "elektosojlo". Tio ne ebligus funkciantan parlamenton el tro multaj malgrandaj partioj, kiuj malsamopinias kaj ne sukcesas fiksi agodirekton.
En pluraj landoj aplikiĝas kombino inter majoritata kaj proporcia balotsistemo. Ekzemplo estas la balotoj por la germania parlamento Bundestag. Ĉiu voĉdonanto povas kaj elekti personan favoran kandidaton ("unua voĉo") kaj doni sian voĉon al partia listo ("dua voĉo"): Sekve iuj kandidatoj rekte elektiĝas en la parlamenton, kaj aliaj ricevas parlamentan seĝon laŭ la proporcia sistemo. Laŭ difinita kalkulo, iuj pliaj lokoj (nomataj Überhangmandate, "pliaj parlamentaj seĝoj") fine estas matematike aldonitaj al iuj partioj, por interjustigi la du balotsistemojn: Ekzemplon pri tio eblas vidi en la rezultoj de la parlamenta baloto en Germanio 2009 de la 27-a de septembro 2009 (en la lasta tabela kolumno).
Eksteraj ligiloj
Seçim
Ruppe
Ruppe estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ
Verda laniovireo
La Verda laniovireo (Vireolanius pulchellus) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de laniovireoj kiuj estas mezgrandaj birdoj kun laniecaj kapoj kaj olivverdecaj supraj partoj, kiel la resto de la familio.
Ĝi troviĝas en Belizo, Kolombio, Kostariko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, kaj Panamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas tre rimarkinda kaj bela birdo, kiu ne havas, malkiel plej parto de vireedoj, olivverdecajn suprajn partojn, sed tute helverdajn suprajn partojn, inklude la kapon, kun blua forta nuanco en nuko. En subaj partoj estas tre flava gorĝareo kaj ĝenerale flaveca koloro kun verda nuanco. Tiele la ĝenerale verda koloro nomigas la specion en Esperanto, dum en la latina scienca nomo pulchellus signifas “bela kaj malgranda”. La beko estas fortika kaj lanieca (kiel la kapoformo) ĉar hoketoformas pinte; ties supra makzelo estas pli malhela. La kruroj estas rozkolorecaj.
Rila
Rila (Рила [rila], Ρίλα [ríla]) estas altmontaro en sudokcidenta Bulgario. Ĝi situas en la provincoj Blagoevgrado, Kjustendil kaj Sofio norde de la montaro Pirin kaj oriente de la slava Nord-Makedonio. Internacie aparte konatas la samnoma Rila-monaĥejo en la montaro, kiu listiĝis kiel monda kultura heredaĵo de Unesko.
La plej alta punkto de la montaro estas la monto Musala, kies pinto situas 2925 metrojn super la marnivelo. Rila estas la plej alta montaro sur la balkana duoninsulo.
La pejzaĝon karakterizas montopintoj preskaŭ ĉiam kovrataj per neĝo, krutaj rokaj deklivoj, profundaj kanjonoj kaj preskaŭglacie malvarmaj montaraj lagoj. En la montaro ekzistas granda nombro de mineralakvaj fontoj. La plej varma fonto (102 °C) situas en Sapareva Banja. Kadrigite de arbarokovrataj montaj deklivoj situas la Rila-monaĥejo, kaj la proksima ensemblo de "sep lagoj de Rila".
La regiono riĉas je sovaĝaj bestoj. Troveblas interalie ursoj, aproj, linkoj, kaproj, cervoj, falkoj kaj agloj.
Henriko la 8-a (Anglio)
Henriko la 8-a (de Anglio) (28-a de junio 1491 en Greenwich; 28-a de januaro 1547 en Londono) estis reĝo de Anglio ekde la 22-a de aprilo (la kronado okazis la 24-an de junio) 1509 ĝis sia morto la 28-an de januaro 1547. Li iĝis en 1542 ankaŭ reĝo de Irlando, kiun li antaŭe regis kiel Lordo.
Vivo
Li estis la dua filo de reĝo Henriko la 7-a kaj Elizabeta de Jorko. Li iĝis Princo de Kimrio post morto de sia frato Arthur Tudor. Li edzinigis la vidvinon de sia frato, Katerino de Aragono, kun permeso de la papo. Ŝi naskis por li du filojn kiuj abrupte mortis kaj la filinon Maria la 1-a (28-a de februaro 1516 - † 17-a de novembro 1558).
Li esprimis sian vidpunkton en libro kontraŭ la reformacio de Luther, pro kio la papo honoris lin kiel „defendanton de la kredo” (defensor fidei). Ĉar Luther esprimis ofendan respondon, li iĝis ĝismorta malamiko de Luther.
Ĉar Katerino ne povis naski la necesan viran tronposteulon, Henriko postulis divorcon, apogate per juĝo de Stephen Gardiner, kiu la geedziĝon deklaris dekomence malvalida. La papo Klemento la 7-a rifuzis konsenti pri tio, ĉar li estis sub premo de nevo de Katarina, imperiestro Karlo la 5-a. Post tio Henriko pretendis la gvidpovon por la krono super la eklezio en Anglio kaj eliris de la katolika eklezio. Per la gvidpova akto de 1534, Henriko kreis la anglikanan eklezion, kies ĉefulo estas ekde tiam ĉiam la angla reĝo (aŭ reĝino). Tiam li konfiskis la posedojn (jarojn 1536-1539) de la katolika eklezio, kaj disdonis ilin al la riĉa burĝaro kaj nobeloj. Li persekutis katolikajn kredantojn, tiel ke li ekzekutis la kancelieron Thomas More, la humanisman episkopon de Rochester, John Fisher kaj multajn aliajn.
En la komencaj jaroj de sia regado, je konsilo de kardinalo Thomas Wolsey, li partoprenis en la milito inter la francoj kaj habsburgoj je la flanko de ĉi-lastaj. Dum la foresto de Henriko, kiu en Francio gvidis militiron, la tria princo de Norfolk, Thomas Howard venkis la skotlandan reĝon Jakobon la 4-an (kiu planis invadon de Anglio), en la Batalo de Flodden Field.
Dum lia regado estis subskribita la Leĝo pri Unuiĝo de 1536, kiu metis Kimrion sub la regpotencon de Anglio, tiel ke la unuaj kimroj aperis en la angla parlamento en 1542.
La edzinoj
Li (fi)famiĝis pro siaj 6 edzinoj.
Le Thor (stacidomo)
Le Thor estas franca stacidomo sur linio Avignon -, situanta en Le Thor, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Henriko la 8-a (Anglio)
La edzinoj
En la lastaj du geedziĝoj naskiĝis neniu infano. La ebla kaŭzo estis la trodikiĝo de Henriko kaj eble aliaj malsanoj. Lia tropezo venis post turnira akcidento en 1536, kie li suferis krurovundiĝon. Aliaj sciencaj fontoj asertas, ke li suferis je skorbuto pro nesufiĉa manĝo de plantaj nutraĵoj. Li havis eĉ rulseĝon.
Henriko mortis en 1547 en Londono kaj estis entombigita en Kastelo Windsor. Liaj tri gefiloj posteulis lin sur la trono, laŭ la testamento: Eduardo la 6-a, Maria la 1-a kaj Elizabeto la 1-a.
Le Thor (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Avignon - Miramas (925000).
NGC 2599
NGC 2599 (aliaj indikoj — UGC 4458, IRAS08292+2243, MCG 4-20-67, ZWG 119.122, MK 389, KUG 0829+227A, PGC 23941) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hussel
Hussel estas la familia nomo de jenaj personoj:
Bozano
Bozano estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Ijuí. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 200 loĝantoj. .
Nova Santa Bárbara
Nova Santa Bárbara estas municipo de la brazila subŝtato Paranao. En 2010 ĝi havis 3.911 loĝantojn.
Iquique
Iquique [iKIke] aŭ Ikiko estas urbego, havenurbo kaj komunumo en norda Ĉilio, ĉefurbo kaj de la Provinco Iquique kaj de la Tarapakia Regiono.
Ikiko kuŝas ĉe la marbordo de Pacifiko, okcidente de Pampa del Tamarugal kiu estas parto de la Atakama Dezerto. Ĝi havis 180,601 loĝantojn laŭ la censo de 2012. Ĝi estas ankaŭ la ĉefa komunumo de Granda Ikiko. La urbo disvolviĝis dum la flora epoko de minado de kalia nitrato en la Atakama Dezerto en la 19a jarcento. Origino perua urbo kun granda ĉilia loĝantaro ĝi estis cedita al Ĉilio kiel rezulto de la Pacifika Milito (1879–1883). Nuntempe ĝi estas unu el nuraj du liberaj havenoj de Ĉilio.
En decembro de 1907, la urbo estis kortuŝita de la Masakro de "Santa María" de Ikiko kiam la Ĉilia Armeo, sub estreco de Generalo Roberto Silva Renard, pafis kontraŭ ministoj, kaj ties edzinoj kaj filoj, kiu asemblis ene de la Lernejo Santa María. Oni mortigis inter 500 kaj 2,000 personoj. La fama muzika grupo Quilapayún [kilapaJUN] registris ege konatan kaj sukcesan albumon kiel omaĝo al la mortintoj (Cantata Santa María de Iquique) en 1970.
1420
En la jaro 1420 post Kristo okazis, interalie:
Campo (Huesca)
Campo estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono), en la Valo de Ésera.
Geografio
La klimato estas malvarma, nome altmontara.
La loĝloko Campo mem (691 msm) estas je 112 km nordoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo N-260 aŭ Pirenea Akso el Aínsa okcidente al la provinco Ilerdo oriente.
Historio
Fruaj estas la du preĝejoj kaj mezepoka ponto.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Campo kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 460 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreado kaj disvastigo de skiejoj, kaj la kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Subvoĉado
Subvoĉado (aŭ sotto voce laŭ la itala, "sub la voĉo") estas maniero kanti aŭ parolo kun duona voĉo, kiun povas karakterizi aspiracioj kaj spirblovoj (ekz. en la ĵazkantado). En muziko tion povas kaŭzi drameca malplifortigo de la voĉa aŭ instrumenta tono — ne necese pianissimo, sed kun esprimo obtuza aŭ dampita. Ekzemplo por subvoĉado estas la Lacrymosa el la Rekviemo en D-minoro de W.A. Mozart. La kantistoj malaltigas sian laŭtecon por atingi la obtuzigitan sonkvaliton alcelatan.
La termino ankaŭ povas signifi en la parolata lingvo de teatraj aŭ filmaj libretoj murmureton aŭ flustradon.
Casale Cremasco-Vidolasco
Casale Cremasco-Vidolasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Camisano, Castel Gabbiano, Pianengo, Ricengo kaj Sergnano.
Monaĥejo Pegau
La Monakejo Santa Jakobo (germane: Kloster St. Jakob) en Pegau estis benediktana kaj estas nun pereinta. Temis pri unu el la plej malnovaj monakejoj de Saksio. Ĝi famiĝis per Annales Pegaviensis el la 1155-a jaro, mezepoka historiskribaĵaro.
Historio
La margrafo de Meißen kaj de Luzacio Wiprecht von Groitzsch fondis ĝin en la jaro 1091-a. Li volis havi dinastian monakejon kiu servu ankaŭ maŭzolee. En 1096 estis konsekro. Post la morto de la unua abato Bero († 1100) iĝis Windolf († 1.5.1156 en Schkölen) la posteulo (1101–1150). Windolf estis estinta antaŭe konventestro ĉe Sanktaj Marateno, Aŭreo kaj Justino en Heiligenstadt kaj lernejestro en Corvey. Windolf ekflorigis la monakejon ekonomie kaj misie: de tie ĉi faritis la misiado de la eostaj kolonioj en la direkto de la rivero Mulde. La unuaj setlantoj venis laŭ perado de Wiprecht la 2-a el Frankonio. Tiu suvereno iĝis post vundiĝo brula en 1124 mem monako. En la jaro 1155 verkitis samloke la jam menciitaj Analoj de Pegau fare de anomina monako.
Unuan sortobaton suferis la monakejo en la jaro 1156-a per fajrego, kiu detruis ĉion krom la dormejegon. Sed jam en 1160 konsekritis la rekonstruita kirko fare de episkopo Johano la 1-a de Merseburg. En la jaro 1172 renovigitis de imperiestro Frederiko la 1-a la rajtoj je monfarado kaj bazarokazigo, kio sekurigis daŭre la gravecon ekonomian de la monakejo
La abato Siegfried von Reckin (1184-1224) atingis la regajnon de la privilegio de nedependo de la episkoplando Merseburg, do la rektan submetiĝon al Romo. Tiun ĉi privilegion havis jam la fondintoj. Sed en 1198, post la morto de imperiestro Henriko la 4-a, la monakejo submetitis al la Margraflando Meißen.
Margrafo Teodoriko la 4-a (Luzacio) detruis la monakejon post la batalo de Lucka (1307). Margrafo Frederiko la 2-a (Meißen) decidis en 1327 ke la dekanujo Borna etendiĝis kaj surloke kaj estu administrita de la monakejo. En la jaro 1502 ekplirajtis la urbo Pegau mem: ĝi ekz. akiris la superan tribunalecon fare de la monakejo. En 1522 la monakejo perdis la posedon de Borna. Borna en la kuro de Reformacio iĝis protestanta. 17 jarojn poste la sama sorto trafis ankaŭ Pegau kaj la monakejo sekulariĝis. En 1545 la princo-elektisto de Saksio Morico vendis la tuton al la urbo.
Kongreso farita en 1548, kiun partoprenis ankaŭ Filipo Melanktono kaj la naumburga episkopo Julius von Pflug, peru konsenton inter katolikoj kaj protestantoj. Sed vane; en 1556 la monakejo malkonstruitis kaj la cenotafo de Wiprecht von Groitzsch translokitis en la Kirkon Sankta Laŭrenco de Pegau.
Sedielko
Sedielko (2 376,4 m s. m.) estas la plej alta loko en Altaj Tatroj turisme atingebla. Ĝi troviĝas en la ĉefa montĉeno inter Široká veža (2 461,5 m s. m.) kaj Malý Ľadový štít (2 602,7 m s. m.). Kunigas la valon Malá Studená dolina kaj Zadná Javorová dolina.
Natria metaborato
Natria metaborato, metaborato de natrio aŭ NaBO2 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj metaborata acido, blanka aŭ senkolora solido, preparata per fandado de natria karbonato kaj borakso. Natria metaborato estas uzatas en manufakturado de borosilikataj vitraĵoj, kiel herbicido kaj anti-glaciigagento.
Dolní Cerekev
Dolní Cerekev estas kampurbo en Ĉeĥio proksime de Jihlava en sud-orienta Bohemio kaj okcidenta Moravio, Regiono Vysočina. En jaro kalkulitaj  kaj la areo estas 15,82 km².
Historio
La vilaĝo Dolní Cerekev estis fondita en 1224 fare de episkopo Pelhřim. Malnovtempe ĝi havis la nomon Německá Cerekev. En 1451 la vilaĝon ricevis Václav Leskovec de Leskovec. Li estis membro de signifoplena sudbohemia familio. En jaro 1768 ekflamis multampleksa fajro.
Ekde la 1-an de aprilo 1980 Nový Svět kaj Spělov estis kunligitaj kun la vilaĝo. De 10-an de oktobro 2006 Dolní Cerekev estas denove kampurbo.
Santenay-les-Bains (stacidomo)
Santenay-les-Bains estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Marianao
Marianao estas municipo de la Provinco Havano (Kubo). Ĝi limas de sudokcidento al sudoriento kun Playa, de sudoriento al sudo kun Boyeros kaj de sudo al sudokcidento kun La Lisa. En la 16a kaj 17a jarcentoj ekloĝis la unuaj koloniantoj en nuna Marianao kaj sin dediĉis al bestbredado kaj poste plantado de sukerkano. En 1878 ĝi konvertiĝis en municipo.
Santenay-les-Bains (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
NGC 2600
NGC 2600 (aliaj indikoj — UGC 4475, MCG 9-14-68, ZWG 263.55, PGC 24082) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Melnik
Melnik (bulgare, greke , Meleniko) estas urbo en Provinco Blagoevgrad sur sudokcidento de Bulgario en regiono de montaro Pirin. La urbo, situanta proksimume 20 km de ŝtatlimo kun Grekio, estas arkitektura rezervejo kun 96 domoj proklamitaj kiel kultura memorindaĵo. Proksimume antaŭ 100 jaroj ĝi estis hejmo de proksimume 20 mil homoj, sed hodiaŭ ĝi estas kun siaj 366 loĝantoj la plej malgranda urbo en Bulgario. Statuson de urbo ĝi tenas ĝis nun pro historiaj kaŭzoj.
Memorindaĵoj kaj vinberaferoj
Dank' al sia unika arkitekturo kaj proksima Roĵena monaĥejo, malproksima nur 6 km en sudokcidenta direkto de la urbo, Melnik estas ŝatata celo de bulgaraj kaj eksterlandaj turistoj. Ĝi estas ankaŭ kunigata kun efika natur sabloŝtonaj piramidoj, kiuj similigas grandegajn fungojn, praepokajn turojn kaj obeliskojn kaj troviĝantaj sur teritorio kun areo 17 km2 inter Melnik, Kurlanovo kaj Roĵen. Melnik estas ankaŭ fama pro sia vinbera tradicio tuŝanta ĝis la jaro 1346.
Al memorindaĵoj de la urbo apartenas Bizanca domo, unu el la plej malnovaj civilaj konstruaĵoj sur Balkano konstruita verŝajne en la 12-a jarcento aŭ la 13-a jarcento kiel bulgara fortikaĵo. Domo de Kordopulov nomita laŭ komercisto Manol Kordopulov, al kiu ĝi foje apartenis.
László Radó
László Radó [lAslO radO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Radó László estis hungara aktoro, teatrestro. Lia filino estis Denise Radó, li estis edukpatro de Kató Bárczy.
László Radó naskiĝis la  en Námesztó (Hungara reĝlando; nuntempa Námestovo en Slovakio), li mortis la  en Győr.
Biografio
László Radó lernis aktoradon hejme, li debutis kiel aktoro en 1919. Inter 1933 kaj 1939 li estis videbla en scenejoj de malgrandaj urboj (Makó, Békés (urbo), Kiskunfélegyháza, Kiskunhalas). En la teatra jaro 1937 li estis direktoro de teatro en Kispest. Inter 1939-1945 li ne estis videbla pro la kontraŭjudaj leĝoj. Post la 2-a mondmilito li estis teatrestro de Teatro Jókai (Békéscsaba), post la ŝtatiĝo li estis aktoro en pluraj teatroj (ekzemple Teatro Gárdonyi Géza (1957), Teatro Kisfaludy (1963)). En 1974 li finis la aktoradon kaj poste li havis teatron posteneton.
49110 Květafialová
49110 Květafialová estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Ondřejov, Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la fama ĉeĥoslovaka aktorino Květa Fialová (1929–2017). Ĉe la teatro kaj la kino, ŝi estis aktiva dum sepdek jaroj.
2487 Juhani
2487 Juhani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Heikki Alikoski elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Juhani", omaĝe al la filo de la malkovrinto.
Katherine Bates
Katherine BATES (naskiĝis la ] en Sidnejo) estas aŭstralia biciklistino. Profesia de 2002, ŝi konkursas survoje kaj surdrome kaj estas membro de la teamo Columbia Women.
En 2007, ŝi fariĝis ĉampionino sur dromo dum la punkto-kurso en Majorko.
Ankaŭ ŝia fratino Natalie estas biciklistino.
Bunta kalidro
La Bunta kalidro, Calidris aŭ Erolia alpina, estas eta kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi estas ĉirkaŭpola reproduktanto en arktaj aŭ subarktaj regionoj. Tiuj holarktisaj birdoj kiuj reproduktas en nordaj Eŭropo (Norvegio, Balta maro, Britio kaj Islando) kaj Azio (la tuta norda Siberio) estas migrantaj longdistance kaj vintras sude en la Mediteraneo, Afriko kaj sudorienta Azio. Birdoj kiuj reproduktas en Alasko kaj Kanado migras mallongdistance al nordamerikaj marbordoj de Pacifiko kaj Atlantiko.
Aspekto kaj subspecioj
Tiu birdo estas unu el la plek komunaj kaj konataj vadbirdoj kaj en siaj bredejoj kaj en siaj vintrejoj kaj pro tio estas la specio kun kiu la aliaj vadbirdoj plej ofte estas komparataj. Ĝi estas 17–21 cm longa kaj havas enverguron de 32–36 cm, tio estas simila laŭ grando kun la Sturno, sed pli fortika kaj kun pli maldika beko.
Ĝi montras klare blankan flugilstrion dumfluge kaj voston kun blankaj flankoj kaj malhelan centron.
Plenkreskuloj en reprodukta plumaro montras diferencigan nigran ventron kion neniu similgranda vadbirdo posedas, ruĝbrunajn dorson kaj kronon kaj nigrostriitan blankan bruston. La vintra Bunta kalidro estas ĉefe griza supre kaj blanka sube. Junuloj estas brunaj supre kun du blankecaj voj dorse. Ili kutime havas nigrajn markojn flanke aŭ ventre.
Kruroj kaj iomete subenkurvita beko estas nigraj kaj ankaŭ estas hela supraokula strio. Esta kelkaj subspecioj diferencaj ĉefe pro grando de ruĝeca koloro en breda plumaro kaj la bekolongo. Bekolongo tamen varias pro sekso ĉar ino havas pli longan bekon ol masklo.
Subspecioj rilatas al reproduktaj regionoj, sed diversaj subspecioj povas vintri kune. Calidris a. arctica, reproduktas en Gronlando; Calidris a. schinzii, el sudorienta Gronlando ĝis Islandio, Britio kaj la Balta maro kaj la subspecio Calidris a. alpina, el norda Skandinavio orienten ĝis la duoninsulo de Taimir.
Kutimoj
Bunta kalidro estas tre socia vintre, foje formante grandajn arojn en marbordaj kotejoj aŭ sablaj strandoj. Grandaj multnombraj aroj povas esti vidataj flugante samtempe kaj samdirekte dum migrado aŭ en vintrejoj.
Ili manĝas ĉe tiuj marbordaj kotejoj aŭ strandoj bekoplukante per tiu specifa movo kiel de kudromaŝino prenante sistemege etajn manĝerojn. Insektoj estas ĉefa parto de la dieto de la Bunta kalidro en bredejoj; ili manĝas ankaŭ moluskojn, vermojn kaj krustulojn en marbordaj regionoj.
Nova Santa Rosa
Nova Santa Rosa estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.125 loĝantojn en 2010.
Bunta kalidro
Kutimoj
La voĉo estas tipa de kalidroj kiel ia "piip" kaj por pariĝado pli akra kaj laŭta pepado kiel ĉevalvoĉo.
Bunta kalidro estas unu el la specioj protektitaj de la Traktato por la Konservado de afrikaeŭraziaj migrantaj akvobirdoj (AEWA).
Ŝajnaj hibriduloj inter tiu specio kaj la Blankpuga kalidro aŭ kun la Markalidro estis malkaŝitaj en la marbordo de Atlantiko de Norda Ameriko (McLaughlin & Wormington, 2000, kaj eksteraj ligoj sube) kaj Eŭropo (Millington, 1994), respektive.
Independência (Suda Rio-Grando)
Independência estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 5 898 loĝantoj.
Alabel
Alabel - Bayan ng Alabel - estas urbo en Filipinoj, en insulo Mindanao, en regiono SOCCSKSARGEN, kie estas la ĉefurbo de provinco Saranganio. Alabel havas 13 distriktojn.
Geografio
Alabel etendiĝas en suda parto de la insulo ĉe golfo. General Santos troviĝas 13, Malungon 31, Glan (urbo) 32, regiona ĉefurbo Koronadalo 66, Dabao 113, Cebuurbo 492, Manilo 1054, Kezonurbo 1060, Tuguegarao 1338 kilometrojn (aere).
Historio
La unua familio ekloĝis ĉi tie en 1947, la loko estis ekstera parto de General Santos. La loko prenis la nomon Alabel en 1956 honore al la pionira familio kaj komunumo estis fondita en 1971 kun 8 distriktoj. En 1974 muslimoj faris ribelon, multaj mortis aŭ rifuĝis. En la malfruaj 1980-aj jaroj aliaj distriktoj estis aligitaj. En 1988 suna eklipso okazis, tial multe da spektaklantoj alvenis. En 1992 Alabel estis elektita ĉefurbo de la nove kreita Saranganio. En 2019 laŭ leĝprojekto Alabel estus komponenta urbo.
Ekonomio
En Alabel la ekonomio konsistas el agrikulturo. La ĉefa produkto estas la sekigita kokosa interno. Bredado estas la dua plej granda branĉo. Aliaj agrikulturaj produktoj estas maizoj, sukerkanoj, bananoj, ananasoj, kotonoj, fine menciindas la fiŝkaptado.
Religio
En Alabel precipe katolikoj vivas.
Trafiko
Alabel voje estas alirebla laŭ la marborda ĉefvojo, krome kuras flankovojo al interno de la insulo. Flughaveno de General Santos funkcias apud Alabel.
Klimato
La klimato de Alabel estas klasifikita kiel Ekvatora klimato. Jare pluvas po 2591 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
1428
En la jaro 1428 post Kristo okazis, interalie:
Johannes V. Jensen
Johannes Vilhelm JENSEN, konata kiel Johannes V. Jensen (naskiĝis la 20-an de januaro 1873 en Farsø, Jutlando, mortis la 25-an de novembro 1950 en Kopenhago) estis dana verkisto.
Vivo
Jensen komencis studon de medicino kaj vivis ekde 1896 longan tempon en Usono. Kiel korespondisto li vojaĝis tra Francio, Hispanio kaj Orienta Azio.
Verkista agado
Komence (ekz. Danskere de 1896 aŭ Einar Elkjære de 1898) Jensen estis proksima al la dana simbolismo, sed baldaŭ li trovis sian stilon propran ligitan al sia patrujo kaj ties popola folkloro.
Ĝi ege influis la modernan danan literaturon. Krom liaj eseoj (kiuj naskis kiel pripensado de la darvinismo: ekz. Evolution og moral de 1925) kaj la lertege faritaj rakontoj, skizoj kaj noveloj (ekz. 3 volumoj de Himmerlandshistorier de 1898-1910 aŭ Myter en 9 volumoj de 1907-44) lia romanaro en ses partoj Den lange rejset (1908-22) estis taksita kiel lia majstroverko.
Premio
En 1944 li ricevis la Nobel-premion pri literaturo pro "la malofte trovita forto kaj fekundeco de lia poezia imago kun kiu kombiniĝas intelekta scivolemo de maldika amplekso kaj aŭdaca, ĵus kreema stilo".
Santa Bárbara (Chihuahua)
Santa Bárbara estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Bárbara. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08060.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10120 loĝantojn. El tiuj estis 5048 viroj kaj 5072 virinoj. La komunumo havas surfacon de 424,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1940 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 469,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 11336 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 29 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,26 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Flórián Albert
Flórián Albert [flo’ria’n albert], laŭ hungarlingve kutima nomordo Albert Flórián (15-a de septembro 1941 en Hercegszántó - 31-a de oktobro 2011 en Budapest ) estis iama hungara futbalisto (mezulo).
Li ludis de 1958 ĝis 1975 nur en la futbaklubo FTC.
En 1967 li estis elektita al Eŭropa futbalisto de la jaro.
1975 finis sian karieron kiel futbalisto, poste laboris kiel trejnisto ĉe FTC. Li estas en Hungario la Sportisto de la nacio. Lia samnoma filo ankaŭ estis futbalisto.
1968
1968 estis superjaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
Střítež (distrikto Třebíč)
Střítež estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Třebíč. En ĝi havis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1104.
Atena Prefekturo
La Atena Prefekturo (Νομαρχία Αθηνών) estis unu el la prefekturoj de Grekio. Ĝi estis parto de la Atika regiono kaj de la Aten-Pirea super-prefekturo. La ĉefurbo de la prefekturo estis la urbo Ateno. Post la Lefkada Prefekturo ĝi estis la dua plej malgranda en Grekio, sed ĝi estis la plej loĝata kaj plej densa. Ĝi kovris la centran parton de la aglomeraĵo de Ateno. Ties limoj kuŝis en la municipoj aŭ komunumoj de Ĥaidari okcidente, Ekali norde, Penteli oriente, kaj Glifada sude. Ĝi limis kun la Prefekturo Orienta Atiko nordoriente, oriente, kaj sudoriente, Okcidenta Atiko nordokcidente, kaj la Pirea Prefekturo kaj la Sarona Golfo okcidente.
NGC 2601
NGC 2601 (aliaj indikoj — ESO 60-5, IRAS08251-6757, PGC 23637) estas galaksio en konstelacio Flugfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Natura regiona parko Millevaches
La natura regiona parko Millevaches en Limoĝio (Parc naturel régional de Millevaches en Limousin) situas en la departementoj Corrèze, Creuse kaj Haute-Vienne de la regiono Limoĝio de Francio.
Flaŭro
En la parko oni trovas torfejon kun plantoj kiel drosero. La teritorio de la parko etendiĝas sur areo de, de kiuj 56% estas kovritaj de arbaro (ĉefe pinofitoj) .
Bestoj
Lutro estas simbolo de la parko.
Zoltán Horváth (arkitekto)
Zoltán Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Zoltán estas hungara arkitekto, membro de Hungara Arta Akademio (2017).
Biografio
Zoltán Horváth maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1986, poste li akiris arkitektan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1992. Post la diplomo li laboris jaron en arkitekta ateliero de Imre Makovecz, poste en firmao Triskell, kie li estis kunposedanto ekde 2008. Intertempe en 2006 li fondis ankaŭ propran atelieron. En 2011 li estis levita ĉefarkitekto. Ekde 1996 li vivas en Ócsa. Lia edzino naskis 2 filinojn. Li ricevis arkitektajn premiojn inter 2001-2019.
Listo de Esperanto-renkontiĝoj de Sovetunio
Esperanto-renkontiĝoj, okazintaj multfoje:
"Velura sezono"
"Velura sezono" en 1987: Jalto
"Esperanto kaj naturo"
"Esperanto kaj naturo" en 1976: Sepa tendaro, Latvio, Garsili 3-11 julio 1976. Rigardu Sepa tendaro ESPERANTO kaj NATURO. 1976.
Kintetsu
Kintetsu (japane: 近畿日本鉄道株式会社 [kinki-nippon tecudoo kabuŝiki-gajŝa], mallongite: 近鉄 [kintecu], angle: Kintetsu Corporation) estas japana privata fervoja kompanio en la Kansajo kaj Ĉubu.
Komuna longo de linioj de Kintetsu estas 501,2 km. Ĝi estas la plej longa el ĉiuj japanaj fervojoj kompanioj, ne apartenantaj al la Grupo JR.
Prezoj
La prezoj por unu adoltulo (ekde la 1-a de aprilo 2014 — ĝis nun):
Subaj linioj estas pli malmultekosta ol supraj prezoj.
Tavernes de la Valldigna
Tavernes de Valldigna estas municipo de la Valencia Komunumo, Hispanio. Ĝi situas en la sudoriento de la provinco Valencio, en la komarko Safor. Tavernes havas 18.130 loĝantojn (NIS Hispanio 2010).
Situanta en la komarko Safor, ĝi troviĝas je 54 km de la komunuma ĉefurbo Valencio. Laurbo Tavernes estas la plej granda urba nukleo de Valldigna, valo fermita de montaroj kaj malferma al la marborda ebenaĵo de la Mediteraneo. La municipo limas kun Alcira, Cullera, Favareta, Benifairó de la Valldigna kaj Jaraco, ĉiuj en la provinco Valencio. La historio de Tavernes havas siajn spurojn en la originoj de la homo. En la Groto de Bolomor eltroviĝis arkeologiaĵoj plej antikvaj de la Valencia Komunumo kaj kiuj havas rilatojn kun la primitivaj homoj. Malgraŭ tio ke homaj restaĵoj ne eltroviĝis, oni trovis aliajn elementojn kiujn verŝajne la homoj uzis. La plej antikvaj arkeologiaĵoj havas inter 347.000 kaj 242.000 jaroj.
Laŭ legendo, ravata de la loka beleco, la reĝo Jakobo la 2-a (Aragono) diris al la abato de la  Monaĥejo Sanktaj Krucoj: "Vall Digna per a un monestir de la vostra religió" (Inda valo por monaĥejo de via religio). Ekde la jaro 1298 tiu estis la nomo de la loko kaj de la Monaĥejo Sankta Maria de la Valldigna, kiu iĝis la plej grava en la antikva Valencia regno; ĝi estas konstruita laŭ la sama modelo de la monaĥejo Sanktaj Krucoj, situanta en Valldaura del Vallés. La kastelo Marinyen aŭ Alfandech nomigis la valon dum la araba regado.
Demografio
Tavernes havas 18.130 loĝantojn. Laŭ la censo de 2006, 7,77% de la loĝantaro de Tavernes estas enmigrintoj, el kiuj plej ĉeestas la rumanoj, marokanoj kaj latinamerikanoj.
Ekonomio
Kun grava agrikultura pasinteco, nuntempe ĝi ankaŭ estas industria kaj komerca centro kaj turismo ankaŭ elstaras.
Ben Vautier
Benjamin VAUTIER pli konata per la plumnomo Ben, estas franca artisto el svisa deveno, naskita la en Napolo (Italio). Nunteme, li loĝas kaj laboras en Nico.
Membro de la art-grupo Fluxus kaj proksima al Literismo, Ben estas artisto apartenanta al la franca arta avangardo konata per liaj performancoj, instalaĵoj kaj pentraĵoj. Li iĝis vast-publike konata ekde la jaro 1960, ĉefe per liaj diversformaj «écritures» (skribaĵoj).
Biografio
Li vivis parton de lia infanaĝo en Parizo kaj alvenis al Nico havante 15 jarojn.
Dum 1960 okazis lia unua individua ekspozicio: „Rien et tout” (Ĉio kaj nenio). Tiu elmontro havis lokon ĉe la unua etaĝo de lia vendejo kaj estis inspirita de la pretaĵoj (readymade) fare de Duchamp. Ben mem-difinis sian arton kiel „alproprig-arto”, deklarante:
Verkaro
Arto : Etnismo :
Rozália Sántha
SÁNTHA Rozália (sAnta) rumanuja hungara instruistino, lernolibro-verkistino naskita en Ghimeş-Făget la 29-an de novembro 1933 kaj mortis la 1-an de septembro 2015 en Miercurea Ciuc. Ŝi estis la edzino de instruisto Jenő Sántha.
Biografio
Rozália Sántha havigis diplomon de instruisto por bazlernejoj en 1955 en Miercurea Ciuc. Ŝi instruis 3 lernojarojn kiel senkvalikigita instruisto en sia naskiĝvilaĝo, poste en Siculeni, fine en Miercurea Ciuc. Ŝi havigis la 1-a didaktikan gradon en 1974. Ŝi pensiuliĝis en 1989. Oni konsideras unika en la rumanuja hungara instruado, ke unu aŭtorparo verkis plenan lernolibro-serion por bazlernejoj.
Edrovice
Edrovice (Edersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rýmařov en distrikto Bruntál. Vivas ĉi tie.
Edrovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,42 km².
Historio
La devena vilaĝo estis fondita antaŭ la jaro 1563 de Hanuš Vít Eder ze Štiavnice, tiama posedanto de senjorujo, por lokaj teksistoj. Tekslaboroj estis ĉefa vivtenado de la loĝantoj, en eta mezuro ili okupiĝis ankaŭ per agrikulturo. La vilaĝo troviĝas laŭlonge laŭ fluo de rojo Podolský potok inter Rýmařov kaj Janovice. En la dudeka jarcento ĝi unuiĝis kun ambaŭ municipoj en unu koneksan konstruareon. Ekde la jaro 1962 ĝi estas parto de Rýmařov.
Loĝantaro
En Edrovice estas registritaj 113 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 88 domoj, el tio 69 daŭre loĝigitaj.
Drozofilo
Drozofiloj, ankaŭ neformale nomataj "bananmuŝoj", estas genro da isektoj el la ordo dipteroj. La genro ampleksas ĉirkaŭ 3.000 speciojn, kiuj vivas en ĉiuj ne tro malvarmaj regionoj.
Uzo en scienco
La specio drosophila melanogaster (nigraventra drozofilo) estas ŝatata esplorobjekto de genetikistoj, ĉar ĝiaj kromosomoj estas kompare tre grandaj. Krome, por kolekti ilin oni simple devas lasi botelon, kiu enhavas putrantan frukton (aparte vinberojn aŭ bananojn), apud malfermita fenestro en laboratorio dum kelkaj horoj. Poste enŝovu la ŝtopilon. La drozofiloj reproduktas tre rapide kaj la nova generacio plenkreskas en 12 tagoj kaj ĉiu ino povas demeti 200 ovojn. Tial dum kelkaj monatoj oni povas studi ilin tra multaj generacioj.
Profesoro Castle ĉe Universitato Harvard unuafoje uzis ilin dum 1900 sed estis Profesoro Thomas Hunt Morgan ĉe Kolumbia Universitato, Novjorko, kiu uzis ilin dum sia kreado de la bazo de moderna genetiko.
Drozofiloj kutime havas ruĝajn okulojn sed Morgan trovis mutaciulon kun blankaj okuloj kaj poste bredis de ĝi. Ĉiuj el la idoj havis ruĝajn okulojn. Poste li interbredis ilin kaj trovis ke, de la venonta generacio estis 3470 kun ruĝaj sed 782 kun blankaj okuloj. Tio korespondis proksimume laŭ la prognozoj faritaj per la teorio de Mendel. Gregor Mendel eksploris kun pizoj kaj studis kiel sulketoj (kompare kun glata ŝelo) trairas tra la generacioj. Lia teorio antaûvidas 3:1 proporcion. Trajtoj estas senditaj al ido iom el la patro, iom el la patrino per kromosomoj.
Por pligrandigi la nombron de mutacioj en drozofiloj por pli rapidi la sciencan esploradon Hermann Muller malŝirmis ilin al diversaj kemiaĵoj, altaj temperaturoj kaj iksoradioj. Li ŝokiĝis kiam li trovis ke iksoradioj pligrandigis mutaciojn de 15 000 procento. Tio estis la unua averto al homoj pri la danĝero kaj eblaj venontaj problemoj pro radiado.
De post la eksperimentoj de Morgan pri drozofiloj, oni jam uzis kaj ankoraŭ uzas ilin en multaj eksplorado-fakoj - kancero, tuttera plivarmiĝo, Alzheimer-malsano, drogsklaveco kaj eĉ senpezeco de kosmonaŭtoj.
Arzier (stacidomo)
Arzier estas fervoja stacidomo en Arzier-Le Muids, Svislando.
(9889) 1995 FG1
(9889) 1995 FG1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Valle de Bardají
Valle de Bardají (oficiale kaj Vall de Bardaixín, ​ Vall de Bardaixín) estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la centro de la komarko Ribagorza, formata per la rojoj kiuj alfluas al la rivero Rialbo, siavice alfluanto de Ésera. El la elfluejo de Rialbo ĝi enhavas la loĝlokojn Esterún, Llert, Aguascaldas, Santa Maura kaj Biescas. Ĝi limas norde kun Bisaurri kaj Seira, okcidente kun Campo, sude kun Foradada del Toscar kaj Valle de Lierp, kaj oriente kun Torre la Ribera kaj Bisaurri. Oni parolas variaĵojn de la aragona.
La klimato estas malvarma, nome montara.
La loĝloko Llert mem kiel sidejo de la municipo (1 005 msm) estas je 120 km nordoriente de Huesca. Ĉiuj loĝlokoj de la municipoj estas komunikataj laŭ lokaj ŝoseoj kiuj kondukas al la N-260 aŭ Pirenea Akso el Aínsa okcidente al la provinco Ilerdo oriente.
Historio
Llert estis menciita dokumente jam en la jaro 958 laŭ la nomo Lert. Poste ĝi estis citita ankaŭ en 1023 kaj en 1140, ĉiam pro ekleziaj aferoj.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.