cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seurre
Geografio
Seurre situas en Burgonjo apud la rivero Saono proksimume 22 kilometrojn oriente de Beaune. Estas ankaŭ kanalo kiu estas mallongigo por iri ĝis Saint-Jean-de-Losne.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (0,32% de voĉoj) en 2004, kaj 3 voĉdonojn (0,51% de voĉoj) en 2009.
Gorgido
Gorgido (Γοργίδας) estis nobelulo kaj militisto teba kompano de la generalo Epaminondas kaj komandante de la Bataliono de Tebo, milita korpuso de elito formita de 150 paroj de amikoj, komponitaj de po unu viro kaj lia knabo, kiuj batalis kune, 300 totale. Post la rekonkero de Tebo, okupita en la 379 a. K. fare de roto el Sparto, kaj post la morto de Arĥio kaj Leontiado, Epaminondas kaj Gorgido unuiĝis al Pelopido kaj enmetis lin en la teban azembleon, petante al popolon lukti por la libereco. En 378 a. K. Gorgido kaj Pelopido estis "beotarĥoj" kaj decidis pacnegoci kun Esfodrio, la sparta guberniestro kiun Kleombroto estis lasinte en Tespio, por havigi ke Sparto invadu Atikon provokante kontraŭstaron inter Ateno kaj Sparto.
São Miguel do Tocantins
São Miguel do Tocantins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 10.481 loĝantojn en 2010.
La Latina (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Darĝiling
La regiono estas konata por la nigra tekultivado.
Kvankam la ŝtata lingvo estas la bengala, la plej parolata lingvo en Darĝilingo estas la nepala.
La nomo Darĝiling venas el la tibeta lingvo kaj havas la signifon 'Lando de la fulmo'.
Famulo
Tie entombiĝis Sándor Kőrösi Csoma, la unua kompilinto de la tibeta vortaro.
Vidu ankaŭ
Darĝilinga Himalaja Fervojo
Krevardezo
Krevardezo, pufardezo aŭ Ekspansiinta ardezo estas malpeza ŝtonaĵo. Ĝi estas farata el disigita argilŝtono. Dum bakado la materialo pufiĝas vertikale al la ardeza tavolo. Malsimile al krevargilo la grajnoj estas platecaj.
Pro ĝia malalta denseco de 0,6 ĝis 1,8 kg/dm³ krevardezo tre taŭgas por fari malpezan betonon kun bona varmizoleco. Sed la memfortikeco de krevardezo estas pli malgranda ol tio de graveloj aŭ sablo.. La materialo ankaŭ estas uzata en hortikulturo kiel substrato.
Fanny zu Reventlow
Fanny zu Reventlow (reala nomo: Franziska Liane Wilhelmine Sophie Auguste Adrienne Gräfin zu Reventlow; naskiĝinta en la 18-a de majo 1871 en Husum, mortinta en la 26-a de julio 1918 en Locarno) estis germana ina verkisto, artisto kaj tradukisto, kiuj iĝis famaj kiel la "Bohemia grafino de Schwabing" en la jaroj antaŭ la Unua mondmilito.
Vivo
Post esti sendite por resti kun familiamiko en 1893, ŝi fuĝis al Hamburgo. Ĉi tie ŝi renkontis Walter Lübke, kiu pagis por ke ŝi studas arton en Munkeno, kaj kun kiu ŝi geedziĝis en 1894. La geedziĝo disiĝis kiam ŝi forveturis denove en 1895 al Munkeno, por daŭrigi siajn artostudojn. Ili estis divorcitaj en 1897. En septembro de tiu jaro ŝia filo Rolfo estis naskita; ŝi neniam rivelis la nomon de la patro.
En Munkeno ŝi apogis sin per traduklaboro por la Albert-Langen-eldonejo kaj skribante artikoletojn por revuoj kaj gazetoj kiel ekzemple Simplicissimus kaj la Frankfurter Zeitung. Post prenado de kelkaj trejnadlecionoj en 1898 ŝi havis mallongan engaĝiĝon en teatrejo (Theater am Gärtnerplatz). Alie ŝi prenis taskojn de leĝera dungado kiel sekretariino, helpkuiristino, asekuriagentino ktp. Kiel kutime en bohemiaj cirkloj ŝi ankaŭ ricevis financan helpon de viramikoj kaj neformalaj konatoj.
Ŝi estis amiko de Ludwig Klages kaj tiel iĝis parto de la Munkena Kosma Cirklo ĉirkaŭ la mistika Alfred Schuler, kiu ankaŭ inkludis Karl Wolfskehl. Ĝi disiĝis en amaraj cirkonstancoj en 1904. Ŝi skribis koncerne siajn travivaĵojn kun la cirklo en sia ŝlosilromano Herrn Dames Aufzeichnungen (1913). Ŝi ankaŭ konatiĝis kun Theodor Lessing, Erich Mühsam, Oskar Panizza, Rainer Maria Rilke, Marianne von Werefkin, Alexej von Jawlensky, Frank Wedekind kaj multaj aliaj de la Modernuloj munkenaj. Kun sia filo ŝi vojaĝis al Samoso (1900), Italio (1904, 1907) kaj Korfuo (1906/1907).
Ŝi forlasis Munkenon kaj setlis en Ascona en 1910 (Monte Verità), kie ŝi skribis siajn "Schwabing"-novelojn. En 1911 ŝi edzinigitis fare de barono Alexander von Rechenberg-Linten pro raciaj kaŭzoj: tio rajtigis lin heredi 20.000 markojn. Tamen, li perdis la tuton en bankokolapso.
En 1916 ŝi moviĝis al Muralto kaj mortis en 1918 post biciklakcidento. Emil Ludwig parolis ĉe ŝia entombigo.
Feminisma graveco
Reventlow estas plej konata kiel unu el la plej neortodoksaj voĉoj de la frua virinmovado en Eŭropo. Dum multaj el ŝiaj samuloj engaĝiĝis por plibonigitaj sociaj, politikaj kaj ekonomiaj rajtoj por virinoj, Reventlow argumentis ke entuziasmaj feministoj, kiujn ŝi etikedis "skoldulinojn", fakte vundis virinojn per provado forigi aŭ nei la naturajn diferencojn inter viroj kaj virinoj.
Reventlow asertis ke seksa libereco kaj la forigo de la institucio de geedziĝo estus la plej bonaj rimedoj por virinoj volantaj realigi pli egalan socian reputacion ĉe viroj.
Borne (Overiselo)
[[Media:Nl-Borne.ogg|Borne]] estas municipo en la regiono Twente de la provinco Overijssel en Nederlando. Ĝi situas nordokcidente de Hengelo. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
László Turán
László Turán naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Turán onidire studis pianadon, tamen li ne havis diplomon. Kiel junulo, li estis membro en amuzorkestro, dum periodo de mutaj filmoj li estis kineja pianisto. Baldaŭ li pianadis en la plej elitaj amuzejoj. Li estis aŭdebla en la Hungara Radio, poste kelkfoje en la Hungara Televizio. Li ofte faris el la melodioj pretaj muzikaĵoj por orkestroj.
Bricy
Bricy estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bricyois.
Clermont-La Rotonde (stacidomo)
Clermont-La Rotonde estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Clermont-Ferrand, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Gábor Boros
BOROS Gábor [pr. boroŝ] estis hungara instruisto, literatur- kaj stenografihistoriisto naskiĝinta en Nadjenjedo la 18-an de decembro 1855 kaj mortinta en Erzsébetváros la 1-an de junio 1913.
Kariero
Boros estis ekde 1897 ĝis 1902 direktoro de gimnazio de Deĵo, poste ĝis sia morto instruisto de gimnazio de Erzsébetváros, universitata privatprofesoro, literatur- kaj stenograihistoriisto.
Adelajdo
Adelajdo (angle: Adelaide) estas milionurbo, la ĉefurbo de la Aŭstralia ŝtato de Suda Aŭstralio. Ĝi estas la 5-a plej granda urbo en Aŭstralio kaj marborda urbo. La Ganoj (angle: Kaurna), grupo de Indiĝenaj aŭstralianoj, loĝis en la areo kaj nomis ĝin "Tarntanya". En 1836, la brito William Light fondis la urbon apud la rivero Torrens. Li nomis Adelajdon laŭ la germandevena brita reĝino Adelajdo. nomita laŭ la germandevena brita reĝino Adelajdo.
Geografio
Adelajdo troviĝas sur ebenaĵo inter golfo kaj montoj. Melburno troviĝas 729, Sidnejo 1191, Kanbero 1408 km-oj.
Historio
Adelajdo fondiĝis en 1836, sed pli frue kelkcent da indiĝenoj vivis tie. Baldaŭe akvorezervujoj konstruiĝis por agrikulturo kaj bestobredado. Ekde 1867 la stratoj estis lumigitaj de gaso. En 1874 universitato (la sekva en 1966) fondiĝis. Ekde 1909 la loĝantaro ricevas kurenton. En 1989 fabriko por ŝipopruduktaĵoj fondiĝis.
Klimato
Adelajdo havas mediteranean klimaton. La somero estas varma, tiam ne pluvas multe. Jare pluvas 542 mm, precipe inter junio-aŭgusto. Tre malofte frostas aŭ neĝas.
Trafiko
La internacia flughaveno estas tre proksime (vidu artikolon Emu Airways). La urbo havas bonajn kontaktojn laŭ aŭtovojoj kaj fervojoj. En Adelajdo aŭtobusoj, tramoj kaj ankaŭ fervojo liveras la pasaĝerojn.
Famuloj
En Adelajdo mortis:
Kongresoj
Adelajdo estis la loko de la 82a UK 1997.
Deksesuma tempo
La deksesuma tempo estas prezento de tempomezuro forme de deksesuma nombro en la intertempo [0,1). La tago estas dividata en 16 horojn.
Historio
Eblaj sugestitaj formatoj de la tempomezuro estas dekuma, sesdekuma kaj deksesuma sistemoj.
Dekumaj sistemoj
Dekuma sistemo estis laŭlegende inventita en antikva Egiptio de dio Toto: ĝi estis divido de la tago en 10 horoj dividitaj en 100 onoj (dekumaj minutoj) mem dividitaj en 100 onoj (dekumaj sekundoj). La egipta monato estis dividita en 3 dekadoj.
En Ĉinio dekuma sistemo estis uzata de pli ol trimil jaroj kaj plu uzata apud la sistemo importita el okcidento en la moderna tempo. Dum la Franca Revolucio ene de la franca respublika kalendaro oficiala en 1793 estis dekuma divido de la tago laŭ sama sistemo kiel la antikvegipta. Sed ĝi estis forlasita jam en 1795 dum la kalendaro plu validis ĝis 1805, ĉar kaŭzis tro da kostoj ŝanĝi la horloĝojn laŭ la tiatempaj teĥnikoj. Ne nur la platojn oni devis ŝanĝi sed ankaŭ la radetaron kaj tio tre multe kostis. Ekzistas tre malmultaj dekumaj horloĝoj konstruitaj en tiu tempo.
Astronomoj uzas dekuman dividon de la tago por siaj kalkuloj bazitaj sur la.
En 1999 la svisa firmao Swatch provis lanĉi dekuman tempsistemon nomitan. Post eta komenca sukceso la sistemo ne estas nun vaste uzata ekster cirkloj de interretaj ludantoj.
Deksesuma sistemo
Kompara tempomezuro kun po dekses horoj tage jam sugestis en la jaro 1863 la sved-usona inĝeniero John W. Nystrom (1825-1885) interne de kompleta deksesuma pez- kaj mezur-sistemo. Tamen lia ideo ne sukcesis. Aliaj probatalantoj de la deksesuma tempomezuro post li evoluigis parte tre malsamajn deksesumajn tempomezurojn. En 1997 la usonano Mark Vincent Rogers proponis similan sistemon. Li nomis ĝin Hexclock kaj provis popularigi ĝin per interreto helpe de JavaSkripto. Li uzis por tio la deksesumajn nombrovalorojn (de 0-9 kaj A-F). La ideo de Rogers estis evoluigita sendepende de tiu de Nystrom, ĉar la nuna sesdekuma norma signaro (0-9 kaj A-F) ne jam ekzistis tiam. Uzo de sublinia signo ( _ ) sugestita de Pete Broadman kiel disiga signo estas aparta eco de Hexclock. Estas verŝajne ke Rogers estas la kreinto de la vortoj hexhour, hexminute, kaj hexsecond
Monaĥo el Salcburgo
Monaĥo el Salcburgo (germane: Mönch von Salzburg, france: Moine de Salzbourg) estis kantoverkisto kaj komponisto de la malfrua Mezepoko de tuteŭropa graveco el Salcburgo. Danke al siaj pli ol 100 manuskriptoj li rangas inter la plej fruktodonaj lirikistoj mezepokaj. Lia vera nomo estas nekonata.
Deksesuma tempo
Deksesuma sistemo
Rogers konstruis plurajn prototipojn de elektronikaj Hexclock por hejmo kaj oficejo. Tamen neniu amase produktata modelo estas jam havebla. Onidiroj kredigas ke kelkaj povus esti haveblaj de 2007.
Sistemo
La deksesuma tempo montras, kiu parto de la tago estas pasinta, do identiĝas la noktomezo kun ,0000, tagmezo kun ,8000 (duona), kaj la momento antaŭ la venonta noktomezo kun ,FFFF (dekkvinuma periodo, kiu estas en la dekuma sistemo la naŭuma periodo).
Monaĥo el Salcburgo
Vivo kaj verko
Tre malverŝajnas ke Monaĥo estus Pilgrim mem, kvankam unu de li verkita amletero el la jaro 1392 apogus tiaĵon.
Deksesuma tempo
Sistemo
Ĉe la tempomezuro kun la deksesuma nombrosistemo oni partigas la tagon en 16 deksesumajn horojn. Ĉiuj tiaj horoj havas ekzemple 256 deksesumajn minutojn, kaj ĉiu deksesuma minuto 16 deksesumajn sekundojn.
Monaĥo el Salcburgo
Vivo kaj verko
Franz Viktor Spechtler, eksa profesoro salcburga pri fruaj germanaj lingvo kaj literaturo kredas ke pli verŝajnas ano de la arkiepiskopa kortego/katedrala klostro (kun aŭgustenana tradicio) ol pri benediktano el la Arkiabatejo Sankta Petro. Unu kialo por tiu ĉi supozo estas la fakto ke ĉiuj tradukitaj sekvencoj retroviĝas en gradualo el la jaro 1360 de la aŭgustenana konvento Sankta Kastulo en Moosburg. La fakulo mezepoka Burghart Wachinger inverse preferas benediktanon. Fakte temas pri eksterorde grava atesto de popularlingva, eklezia kantado dum la malfrua mezepoka por tuta Germanlingvio. La preferitaj formoj estas himno, sekvenco kaj la malsekulara porkomunuma meskanto. Tiaj kantoj estis neneglektotaj partoj de tiamaj liturgioj.
Deksesuma tempo
Sistemo
Kun deksesuma divido de la tago estas sugestita ŝanĝo de la origina longitudo: uzi longitudon de Florenco anstataŭ la longitudon de Grenviĉo, ĉar tiu meridiano trairas la beringan markolon, sekve la datŝanĝo povas trankvile esti sur tiu meridiano kaj apartigi Azion disde Ameriko, dum la nuna linio ne sekvas meridianon, sed apartiĝas de ĝi ĉu oriente ĉu okcidente.
Monaĥo el Salcburgo
Vivo kaj verko
La ekleziaj partoj prilaboras pli malnovajn germanajn kantotradiciojn (tonojn) en sinsekvo de la liturgia jaro pri kristnasko, pasko, triunua dimanĉo, korpofesto. Eblas krome aĵoj ĉirkaŭ sanktulaj kaj mariaj festoj. Latinlingvaj himnoj estis taŭgigitaj al la germana lingvo; nur unu sola kanto restis latinlingve (O Maria pia). Ofte oni faris akrostikojn, kie la unuaj literoj formas novajn vortojn. La amkantoj ne plu estas en la tradicio de floranta/klasika mezepoka amkanto: nun la amo inter viro kaj virino ja realigebas. Deziro, timo, ĵaluzo, malamo de rivaluloj kaj malŝato de neniondirantoj ja esprimatas. Gajo kaj malgajo por ambaŭ seksoj egalas.
Deksesuma tempo
Sistemo
! sedekuma !! deksesuma !! ÷24 !! ÷16 !! #hex
Nomen nudum
La esprimo nomen nudum (plurale nomina nuda) estas latina termino, signife "nuda nomo", uzata en taksonomio (ĉefe ĉe zoologia kaj botanika nomenklaturo). Ĝi povas aŭ ne esti skribita kursive, depende el la stilo.
Monaĥo el Salcburgo
Vivo kaj verko
Monaĥo el Salcburgo estis la unua germana komponisto kiu uzis plurvoĉecon. Li verkis la unuan germanlingvan kanonon Martin, lieber Herre mein, de kiu fontas la nuna kristnaska kanto Joseph, lieber Joseph mein kun la melodio de la latina kanto Resonet in laudibus. Monaĥo el Salcburgo ankaŭ verkis Planetenkinderlied, kies melodion uzis Marteno Lutero ĉe la kanto Vater unser im Himmelreich.
Nomen nudum
La termino estas uzata por indiki nomigon kiu aspektas precize kiel scienca nomo de organismo, kaj povas origine esti intencata kiel scienca nomo, sed malsukcesis esti tio ĉar ĝi ne (aŭ ne ankoraŭ) estis publikita kun la taŭga priskribo (aŭ referenco al priskribo), kaj pro tio ĝi estas "nuda" nomo, kiu ne povas esti akceptata laŭ nunaj standardoj.
Ĉar nomen nudum malsukcesas funkcii kiel formala scienca nomo, posta aŭtoro povas publiki realan sciencan nomon kiu estas identa laŭ literumado. Se unu kaj la sama aŭtoro metas nomon al presado, unua kiel nomen nudum kaj poste ĝin publikas por reala, akompanata de priskribo kiu ja kongruas kun la formalaj postuloj, tiam la dato de publikigo de tiu lasta, formale ĝusta publikigo iĝas la dato de la nomo.
Kria lingvo
La Kria (krie: ᓀᐦᐃᔭᐍᐏᐣ Nēhiyawēwin, angle Cree, france Cri) estas la lingvo indiĝena la plej parolata en Kanado kun ĉirkaŭ 70 000 parolantoj.
Malgraŭ la ne tre grandnombra parolantaro la parolejo de la lingvo etendiĝas tra ĉ. 60 longitudaj gradoj. Do ne mirigas, ke evoluis multaj dialektoj. Fonetike eblas dividi ilin laŭ pluraj kriterioj, ekzemple:
Eblas klasi la dialektojn en naŭ grupojn, kiuj de okcidento al oriento estas:
József Boros (kuracisto)
BOROS József [pr. boroŝ] (naskiĝis la 17-an de oktobro 1890 en Arado, mortis la 11-an de novembro 1962 en Saarbrücken) estis hungara-germana kuracisto, internisto, universitata profesoro.
József Fodor
FODOR József estis hungara poeto, verkisto, tradukisto, ĵurnalisto naskita en Nagyilonda la 22-an de aprilo 1898 kaj mortinta en Budapest la 7-an de oktobro 1973.
József Boros (kuracisto)
Kariero
Boros sian diplomon havigis en la Universitato Budapeŝto (1913). En 1938 li iĝis direktoro de la kliniko pri internaj malsanoj. En decembro 1944 li forlasis Hungarujon kaj loksidiĝis en Germanujo. En Halle li estis ankaŭ rektoro. Ekde 1948 li prelegis en la Universitato Eŭropo en Saar-regiono. Ekde 1950 ĝis 1962 li estis en Saarbrücken direktoro-profesoro de la universita kliniko de la Saar-regiono.
József Fodor
Bibliografio
József Fodor abiturientiĝis en Torda. En 1916 li iĝis frontsoldato. En 1919 li estis soldato de hungara Ruĝa Armeo. En 1923 li estis helpredaktoro de la literatura rubriko de la Est-lapok. Inter 1929–1931 li estis la raportisto de la ĵurnalo el Berlin. Li revenis en 1931. En 1937 li estis lektoro de libroeldonejo Athenaeum kaj inter 1945 kaj 1947 denove. Post 1949 por kelkaj jaroj li silentis, nur post 1957 li iĝis denove aktiva.
Premioj, distingoj
Baumgarten-rekompenco 1934, Baumgarten-premio 1943; Kossuth-premio 1957; Meritordeno Munka Vörös Zászló, 1958; Labora Meritordeno orgrada 1968, 1970; Memormedalo de Konsilantrespubliko 1969.
Keitele
Keitele [keitele] estas komunumo en Finnlando en Norda Savonio sur la limo de Meza Finnlando. La 31-an de decembro de 2016 ĝi havis 4 877 loĝantojn, kaj ĝia ter-areo estis 481,78 km² kaj akvoareo 96,54 km² kvadrokilometroj. La komunestrino de Keitele estas Hanna Heaste.
Gaugrehweiler
Gaugrehweiler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
140602 Berlind
140602 Berlind estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Andreas Berlind, kontribuanto de la Sloan Digital Sky Survey. Li estas bone konata pro sia modeligo de la rilatoj inter galaksioj kaj malluma materio.
Saint-Paul (Gironde)
Saint-Paul - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
21485 Ash
21485 Ash estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Keila
Keila estas urbeto de nordokcidenta Estonio. Ĝi estas la ĉefurbo de samnoma paroĥo.
21485 Ash
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lesley Elizabeth Ash, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Tucson Magnet High School de Tucson (Arizono, Usono).
Keila
Edukado
Estas kelkaj lernejoj en Keila:
Kaj antaŭe: SOS-Infanvilaĝo Hermann Gmeiner de Keila.
Loĝantaro
Laŭ la censo de la loĝantaro de 2000, la etna konsisto estas ĉefe: estonoj (82.8%), rusoj (12,07%), ukrainoj (12,07%), finnoj (0.89%), belorusoj (0,68%), kaj 1,79% de aliaj etnaj grupoj.
Ĝemelurboj
La jaroj en krampoj donas la jaron, kiam la ĝemeleco komenciĝis (ne devas egali al la jaro kiam kontrakto estis subskribita).
Nigrapieda lingvo
La Nigrapieda lingvo estas la nomo de aro de algonkenaj lingvoj parolataj de la nigrapiedoj de nordokcidenta Nordameriko. Proksime 5000 parolantoj nune parolas la lingvon.
La tri nigrapiedaj dialektoj estas:
33509 Mogilny
33509 Mogilny estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniel Mogilny, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri sistema programaro. Li estis lernanto ĉe la Holy Trinity School en Richmond Hill (Ontario, Kanado).
26467 Jamespopper
26467 Jamespopper estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Sinclair Popper, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estas lernanto ĉe la  Marlborough College de Marlborough (Wiltshire, Britio)
Chueca (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Mitiŝĉi (stacio)
Mitiŝĉi (Мытищи) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Mitiŝĉi.
Eurythmics
Eurythmics estas popmuzika kaj novonda brita bando kies kreintoj estas Annie Lennox k Dave Stewart.
La du kunuloj (kiuj tiam ankaŭ estis geumikoj) estis origine anoj de la bando The Tourists, sed ili ne trafis sukceson kaj malkonkordo aperis kun la komponisto Pete Coombes. Ili baldaŭ decidas krei sian propran bandon en kiu ili trovis pli da facileco kaj libereco. Dum la androgina kantisto Annie Lennox rimarkiĝis per sia profunda voĉo, Dave Stewart, kiu ofte strebis ne rimarkiĝi, elpensis obsedan muzikon baze de novaj teknologioj kiel sinteziloj. Dank' al famaj muzikaĵoj kiel Sweet Dreams (Are Made of This), Here Comes the Rain Again, Would I Lie To You?, There Must Be an Angel (Playing with My Heart) kaj We Too Are One, la bando kontribuis al la muzika alŝutaĵo de la 1980-oj same kiel bandoj kiel New Order, Depeche Mode, OMD, Soft Cell, Tears For Fears aŭ Erasure. En 1990, la kunuloj haltis sian bandon. De 1999, oni denove povas aŭdi ilin.
Komisiono Bergier
De 1997 ĝis decembro 2001 Jean François Bergier prezidis la sendependan komisionon de ekspertoj por Svislando-dua mondmilito (Unabhängige Expertenkommission Schweiz–Zweiter Weltkrieg), la Bergier-komisionon. La svisa federacia konsilio (Federacia Konsilio de Svislando), la svisa registaro, (germane: Bundesrat) komisiis la komisionon. La komisiono devis enketi la konfliktajn rilatojn inter Svisujo/Svislando kaj la nazia Germanujo/Germanio (Naziismo). La 22-an de marto 2002 la komisiono eldonis la Bergier-raporton (germane: Bergier-Bericht).
Jean-François Bergier estis ankaŭ eksperto pri ekonomia historio de la alpaj landoj.
Vidu ankaŭ
Jean François Bergier
Araba Domo kaj Internacia Instituto de Arabaj Studoj kaj Islama Mondo
Araba Domo kaj Internacia Instituto de Arabaj Studoj kaj Islama Mondo hispane Casa Árabe e Instituto Internacional de Estudios Árabes y del Mundo Musulmán, aŭ mallonge Araba Domo estas publika institucio de Hispanio fondita en 2006 kun la celo funkcii kiel studcentro kaj klerigejo pri la araba mondo kaj apogpunkto de la hispana diplomatio al la arabaj landoj.
Araba Domo estas asocio konstituita la 6-a de julio 2006 per interkonsento inter la Ministerio de Eksteraj Rilatoj, la Hispana Agentejo de Internacia Kunlaborado, la Junta de Andalucía, la Madrida Regiono kaj la urbodomoj de Madrido kaj Kordovo.
Araba Domo, kreata samtempe kun la Afrika Domo, kun sidejo en Las Palmas de Gran Canaria, aldoniĝas al la listo de domoj aŭ regionaj kulturcentroj kiuj ekzistas en Hispanio: la Azia Domo, en Barcelono, kaj la madrida Domo de Ameriko.
Roberto Arlt
Roberto ARLT (naskiĝis la en Bonaero, mortis la ) estis fama romanisto, teatristo kaj ĵurnalisto argentina.
Vivo
Li estis filo de eksoficiro de la imperia germana armeo, de kiu li dizertis, Karl Arlt, kaj de germanitalino Ekatherine Iobstraibitzer. Li naskiĝis la 2-an de aprilo 1900, kvankam la naskiĝdokumento mise indikas la 26-an de aprilo.
Se vere la infaneco markas la homan vivon, en la kazo de Roberto Arlt tio okazis laŭ la fakto, ke lia patro, kvankam dizertinto, respektis profunde la “germanecan” disciplinon kaj eĉ minacis la etan Roberton per skurĝado eĉ pro malfrua vekiĝo, kio eĉ malhelpis ties dormon pro timo, ke tiu skurĝado okazus kaj vere tio okazis. Do, junulo, Arlt estis ribelema kaj lia vivosperto estis kritika, malespera kaj cinika. La ununura solvo estus socia denonco kaj laborego.
Je sia oka jaro li jam estis verkinta kelkajn rakontojn. La malbona rilato kun la patro igis, ke li forlasis la familion en 1916. La strato estis lia lernejo. En kvartala biblioteko li ekkonis la komunismon de Leono Trocki kaj de Karlo Markso, inter aliaj. Ankaŭ impresis lin verkistoj kiel Charles Baudelaire, Fjodor Dostojevskij kaj Franz Kafka.
Krom la verkista aktivado, Arlt klopodis riĉiĝi kiel inventisto, pri kio li tute malsukcesis. Lia asocio ARNA (de Arlt kaj Naccaratti) per la malmulta mono, kiun la aktoro Pascual Naccaratti povis alporti, starigis etan kemian laboratorion en kvartalo Lanús. Li inventis iajn porvirinajn ŝtrumpojn plifortigitajn per kaŭĉuko, kiuj ne estis komercotaŭgaj, kaj metaligitajn florojn pro galvanoplastiko.
Arlt mortis fruege en 1942 pro koratako, kiam li estis nur 42-jara. Lia morto estis tiom ekspresionisma kiom lia vivo: lian ĉerkon oni malsuprenigis ne tra ŝtuparo, sed per gruo. Liaj arkivoj estis donacitaj de lia filino Mirtha Arlt al Berlina Biblioteko, por malhelpi, ke socipolitikaj malfacilaĵoj je la fino de la 20-a jarcento metu ilin en malbona situacio.
Ĵurnalisma aktiveco
Li ekverkis sian plej gravan verkaron, dum li laboris por bonaeraj ĵurnaloj: unue policajn kronikojn de Crítica (Kritiko); post la 14-a de aprilo 1928 li publikigis ĉiutagan kolumnan artikolon en El Mundo (La Mondo), bonaera ĵurnalo, kie laboris ankaŭ famaj verkistoj kiaj Leopoldo Marechal, Conrado Nalé Roxlo kaj Horacio Rega Molina. Post kelkaj monatoj tiu kolumno nomiĝos “Aguafuertes porteñas” (Bonaeraj akvafortoj) kaj eĉ surhavis la aŭtoran subskribon, kio estis malofta tie kaj tiam. Per tiu kolumno Arlt priskribas la ĉefurban vivon. Elektaĵoj de tiuj artikoloj kolektiĝis en libroj kiel Aguasfuertes porteñas (1928–1933), Aguafuertes españolas (Hispanaj akvafortoj), verkitaj dum veturado tra Hispanio kaj ĉefe tra Maroko kaj la internacia urbo Tanĝero en 1935 kaj 1936, Nuevas aguasfuertes, ktp.
Lia unua romano El juguete rabioso (La rabia ludilo, 1926) publikiĝis, kiam li ekverkis tiujn akvafortojn, per kiuj li amuziĝis rakontante pri konatoj fitrompistoj, falsistoj kaj sikarioj, kiuj poste eniris en siaj romanoj. La akvafortoj iĝis eĉ klasikaj verkoj de argentina literaturo.
Krom al Hispanio, li veturis ankaŭ kaj nur al Ĉilio, al Urugvajo kaj al Brazilo kaj ĉiam kiel ĵurnalisto. Escepte de tiuj vojaĝoj li ĉiam estis en Bonaero, kaj laŭ la literatura vivo kaj laŭ la reala.
Literatura verkaro
La unua romano La rabia ludilo temas pri junulo, kiu vivtenas sin kontraŭleĝe kaj finas kiel perfidisto kontraŭ siaj apuduloj. Dum epoko de ŝajna disvolviĝo tiu romano montris, ke Bonaero vere estis ejo de sociaj kaj ĉefe klasaj konfliktoj, malegaleco kaj maljusteco. Oni vidas alproksimiĝi la ekonomian krizon, kiun profitos la militistaro por ekpreni la povon ekde la 1930-aj jaroj. Tiu romano, do, estis bazo por la posta argentina literaturo.
La sorĉa amo estas lia malplej konata romano. En ĝi aperas roluloj, kiuj serĉas en la fantazio la solvon, kiu ne eblas en la realo.
Teatro
Alia grava parto de lia verkaro estas la teatra, al kiu Arlt dediĉis sin la lastajn jarojn de sia vivo. Ili premieriĝis en la Teatro del Pueblo (Popola Teatro) de la verkisto Leónidas Barletta. Arlt verkis kaj premieris tie 300 Millones (300 milionoj, 1932), Saverio el Cruel (Saverio la kruela, 1936), El Fabricante de Fantasmas (La Produktanto de fantomoj, 1936) kaj La Isla desierta (La dezerta insulo, 1937). En la unua teatraxjo Arlt prezentas la kialojn, kiujn virino povas havi por pretervivi: tiujn, kiujn fantazio kaj spirita vivo povus alporti. Preskaŭ simile okazas en la du postaj, sed jam en la vivo de verkisto, kiu devas kaŝi sin en la vivo de revoj, sed tio ankaŭ enhavas tragikajn kaj seniluziigajn faktorojn. Krom tiuj teatraĵoj Arlt premieris aliajn kaj post lia morto oni teatrigis aliajn erojn de lia verkaro.
Zagon
Zagon (hungare: Zágon) estas komunumo en Rumanio laŭ la rivereto Zagon sude de Târgu Secuiesc. Administre apartenas al ĝi Barcani, Păpăuţi.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 5 135 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 4 092 (55% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1567. Ĝi estis sikula vilaĝo en Orbai-seĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Háromszék).
Listo de famuloj naskiĝintaj en Székesfehérvár
Listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Székesfehérvár:
Fortikaĵo
Fortikaĵo aŭ fuorto estas armea konstruaĵo kun fortaj defend-elementoj. Ĝi estas konceptita tiel, por ke ĝi estu kapabla memstare longtempe rezisti al malamikaj atakoj kaj sieĝado. Fortikaĵoj ekzistas memstaraj (izolitaj) sen ebleco de subtera aliro kaj kunigo kun ceteraj objektoj, aŭ ekzistas kelke da fuortoj, fortikaĵoj kunigitaj sub la tero per subtera sistemo de koridoroj, ĉambregoj kaj per alia subterejo. Oni poste parolas pri fuortaroj.
Laŭ Francisko Azorín fuorto estas Fortikaĵo izolita, ne grava. Kaj li indikas etimologion el latina fors, fortis (forta).
Fortreso, laŭ PIV, estas fortigita urbo aŭ pozicio, kun granda garnizono kaj la necesaj municio kaj provianto, por povi elteni longan sieĝadon.
Tanĝanto
En geometrio tanĝanto estas rekto kiu tuŝas kurbon en iu punkto, kaj trapasas tiun punkton samdirekte kiel la kurbo; tanĝanto estas la plej bone alproksimiĝo de rekto al la kurbo ĉe tiu punkto. La kurbo tie havas la saman inklinon kiel la tanĝanto. Oni diras ke tanĝanto estas tanĝa al la kurbo (aŭ tanĝas la kurbon).
En la grava kazo kiam la kurbo estas cirklo, oni povas difini la tanĝanton kiel iun rektan linion, kiu tuŝas la cirklon precize unufoje. Tamen tiu difino ne funkcias por ĝeneralaj kurboj, ĉar unuflanke eblas ke ne-tanĝanta linio tuŝas kurbon nur unufoje, kaj aliflanke eblas ke tanĝanto tuŝas kurbon dufoje, kiel montras jena ekzemplo
Stacio Hanazonochō
Stacio Hanazonochō (japane: 花園町駅 [Hanazonoĉō-eki], angle: Hanazonochō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝinari, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Yotsubashi.
Insulo Santa Cruz
Insulo Santa Cruz estis la plej granda privata insulo ĉe kontinenta Usono, sed ĝi estas nune parte posedata de la ŝtata servo de Naciaj Parkoj (NPS posedas 24 %, kaj la Nature Conservatory posedas 76%). La insulo, situa antaŭ la marbordo de Kalifornio, estas 35 km longa kaj el 3 al 10 km larĝa. Ĝi estas parto de la norda grupo de la insuloj nomitaj Kaliforniaj Kanalinsuloj, kaj pro siaj 249.95 km² estas la plej granda el la ok insuloj de la insularo. Santa Cruz lokiĝas en Kantono Santa Barbara. La marbordo havas krutajn klifojn, enormajn markavojn, krekojn kaj sablajn strandojn. Laŭ la ŝtata censo de Usono de 2000 la oficiala populacio de la insulo estas de 2 personoj. La plej alta monto estas Devils Peak, pro siaj 747 m.
Centra valo duonigas la insulon laŭlonge de faŭlto, kun vulkana rokaro norde kaj pli malnova sedimenta rokaro sude.
Santa Cruz estas la ununura loko kie loĝas la Insula makisgarolo.
4354 Eŭklido
4354 Eŭklido estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la greka geometro Eŭklido (greke: Εὐκλείδης, -365 – -275).
Blindula Instituto Klar
Blindulo
Blindula Instituto Klar en Prago estis fondita en 1832 fare de Alois Klar por nevidantoj, kie ili povis tie labori en laborejoj aŭ eĉ eldoni blindulajn librojn. En 1904 estis tie fondita ankaŭ esperantista rondeto.
Lago de Hallwil
Lago de Hallwil (Hallwilersee) estas lago en la kantonoj Argovio kaj Lucerno en Svislando.
Geografio
La lago etendiĝas en la tiel nomita Seetal (en Esperanto Lagovalo) de sudo al nordo. Ĝi kovras areon de 10,3 km² kaj havas longecon de 8,4 kilometroj kaj maksimuman larĝecon de 1,5 km.
Al- kaj elfluanto
La ĉefa alfluanto kaj ankaŭ elfluanto estas la rivero Aabach, kiu havas sian originon en la Lago de Baldegg kaj alfluas en Möriken-Wildegg kunfluinte kun Bünz al Aro.
Komunumoj ĉirkaŭ la lago
Ĉirkaŭ la lago de Hallwil situas komencante en nordo kaj tiam daŭrigante en la senco de la horloĝo ĉirkaŭ la lago: Boniswil, Seengen, Meisterschwanden, Fahrwangen, Aesch, Hitzkirch, Beromünster, Beinwil ĉe la lago, kaj Birrwil.
La komunumo Hallwil, kiu donis al la lago sian nomon ne situas ĉe la bordo de lago, sed norde de ĝi ĉe la bordo de la elfluanto Aabach.
Kolektero
Kolektero (aŭ kolektaĵo) estas ajna objekto konsiderata havanta valoron aŭ intereson por kolektanto (ne necese mone valora aŭ antikva). Estas nombraj tipoj de kolekteroj kaj terminoj por aludi al tiuj tipoj. Antikvaĵo estas kolektaĵo kiu estas antikva, kaj plej verŝajne granda parto de ties valoro ŝuldas al tio. Kuriozaĵo estas malgranda, kutime fascina aŭ malkutima aĵo serĉegite fare de kolektantoj. Fabrikita kolektaĵo estas aĵo farita specife por personoj kiuj kolektas ilin.
Objektoj de kolektado (kolektaĵoj) estas ekzemple:
Kempten
Kempten havas diversajn signifojn:
Ostrava hlavní nádraží
Ostrava hlavní nádraží (aŭ Ostrava hl. n.) (esperantigite Ostrava ĉefstacidomo), estas stacidomo en Ostrava - Přívoz sur la dua (Břeclav - Petrovice u Karviné) kaj la tria fervoja koridoro (Mosty u Jablunkova – Prago – Cheb).
La stacidomo en la 19-a jarcento
La unua trajno alveturis al nove konstruita přívoza stacidomo la 1-an de majo 1847. La stacidomo, situanta sur internacia fervojlinio Krakovo - Vieno (Norda fervojo de imperiestro Ferdinando) akiradis komune kun evoluanta industrio kaj minado de karbo signifon. En la jaro 1869 estis al la stacidomo aligita fervojlinio ĝis Frýdlant nad Ostravicí. Ekde aŭgusto de 1894 kunigis la přívozan stacidomon kun Moravia Ostrava tramvojo.
La 19-a jarcento
En la jaroj 1892–1893 estis al space netaŭga konstruaĵo alkonstruitaj konstruaĵoj novaj, karakterizaj per sia ruĝa masonaĵo.
La 20-a jarcento
En duono de la sesdekaj jaroj de la 20-a jarcento estis decidite enkadre de area alikonstruo de la origina historia parto de Ostrava (nomata regiono Ostrava- nordo) konstrui novan aranĝigan ĉambregon de la Ĉefstacidomo. La nova ĉambrego fariĝis la plej efika montro de brusela stilo en Ostrava. La konstruaĵon projektis brna arkitekto Lubor Lacina (1920–1998), lernanto de Bohuslav Fuchs kaj Jiří Kroha, en la jaro 1967. La konstruado estis finita ok jarojn pli poste. Komune kun skulptistino Sylva Lacinová-Jílková ili kreis la konstruaĵon tralaboritan ĝis lasta detalo. Sed kulmino de la konstruaĵo estas solvo de antaŭstacidomejo. Parto de la propono estis ankaŭ interna ekipaĵaro. Danke al forme inĝenia solvo de la tegmentigo, la spaco en formo de rondigita triangula stelo, la vojaĝantoj venas el la stacidomo al unuopaj tri transportaj elementoj - al parkumejo kun taksioj, al tramoj kaj al trolebusoj kaj aŭtobusoj. La spaco estas plenigita per fontano kun plastikaĵo prezentanta bukedon el forĝita kupro de Sylva Lacinová-Jílková el la jaro 1973. Ronda aperturo en la tegmentigo super la fontano kreas inĝeniajn vidojn al la ĉefa travitrita fasado de la stacidoma konstruaĵo, kreita de ritme vertikale membrigitaj zonoj kaj plenigita je vitraloj de pentristo O. Vašica. Tiuj prezentis diversajn periodojn el la historio de Ostrava. La konstruaĵo el rompo de la sesdekaj kaj la sepdekaj jaroj estas montro de kvalita arkitektura laboro. Sed pli ol dudek jaroj de trafiko subskribis sin sur la konstruaĵo. Iom post malaperis la unuopaj elementoj de la origina ekipaĵaro, aldoniĝis internaj reguligoj, sur la tegmentigo de la antaŭstacidomejo estis fine de la 20-a jarcento forigita suba kovraĵo de la konstruo kaj tiu tiel perdis parton de sia estetikeco.
La 21-a jarcento
La lasta alikonstruo ŝanĝis surfacan reguligon de la konstruaĵo. La originaj ruĝbrunaj zonaj ceramikaj tegaĵoj estis anstataŭigitaj per grandformataj fasadaj tabuloj. Ĉirkaŭ la travitrita fasado estas nove ŝambrano el malhelbluaj vitraj tabuloj, kiu negas tektonikon de la konstruaĵo. Anstataŭ la vitraloj la antaŭa vitra tabulo estas plenigita surskriboj "Ostrava" kaj "Hlavní nádraží". Ĝis la jaro 2010 estas alikonstruota ankaŭ la antaŭstacidomejo. La unika tegmentigo en konturoj de la arkitekturo de la brusela stilo devas anstataŭigi uniforma nedinamike formita tegmentigo de trotuaro kondukanta ĝis transporta koridoro, kiu tiel pli malproksimiĝos de la stacidoma konstruaĵo.
Membrigo de la stacidomo
Parto de la fervoja stacidomo Ostrava ĉefstacidomo estas ankaŭ partoj Ostrava maldekstra stacidomo kaj Ostrava dekstra stacidomo servanta ekskluzive al ŝarĝtransporto kaj parto Mineja stacidomo, kien apartenas ankaŭ la t.n. Karba stacidomo kun kajoj direkto Frýdlant nad Ostravicí, haltejo Ostrava centro kaj stacidomo Ostrava mezo. El Mineja stacidomo, konkrete en parto Ostrava centro, deflankiĝas el fervoja stacidomo Ostrava ĉefstacidomo Báňská dráha.
Bonifacius Amerbach
Bonifaco Amerbako (1495-1562) estis svisa juristo, humanisto, latinisto, helenisto, komponisto, reformisto kaj pedagogo. Li estis la plej juna filo de Johann Amerbach (1440-1513) kaj Barbara Ortenberg, kaj studis ĉe Andrea Alciato (1492-1550) en la Universitato de Avinjono kaj profesoris pri Romia Juro en la Universitato de Bazelo.
Lia distinga sinteno kiel erudiciulo elmontriĝas per la amikeco kun Erasmo de Roterdamo (1465-1536), kiu nomumis lin lia sola heredanto. Li estis frato de Basilius Amerbach la Maljuna (1488-1535) kaj patro de Basilius Amerbach la Juna (1533-1591). Cetere, lia filo estis pasiita kolektanto de la pentraĵoj de Hans Holbein la Juna (1497-1543)
Vivo
Inter 1507 kaj 1509 li vizitadis la humanisman lernejon de Selestato sub gvidado de Hieronymus Gebwiler (1473-1545). Tiuepoke li konataĝis kun la orgenisto kaj orgenfabrikanto Hans Tugi (1460-1519). En 1511 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Bazelo, ricevinte sian diplomon kiel bakalaŭro en 1511 kaj sian Majstrecon pri Artoj en la 1-a de februaro 1512. Tie li studis muzikteorion kaj ricevis lecionojn de la orgenisto Hans Kotter (1480-1541). La Kodekso de Amerbach estas unu el la plej kompletaj traktaĵoj pri muziko en la unua duono de la 16-a jarcento.
En 1513 li pluigis siajn studojn en la Universitato de Frajburgo kie li sin dediĉas al juro. Ĉe Ulrich Zasius (1461-1536) li lernis la fundamentojn pri civila juro, kiu komencis emancipiĝi el la skolastika tradicio kaj la disciplino renoviĝis. Tiuepoke li enamikiĝis al Sixt Dietrich (1494-1548) kaj Hans Weck (1495-1536), orgenisto de la katedralo de Frajburgo. Inter 1519 kaj 1525, Amerbako kompletigis siajn studojn en la Universitato de Avinjono, kie li estis disĉiplo de Andrea Alciato (1492-1550) kaj Giovanni Francesco de Ripa (1480-1535), kaj tie li defendis sian doktoriĝan disertacion pri kanona kaj civila juroj. Amerbako admiris ambaŭ profesorojn sed lia apudigo al Alciato estis pli intima kaj longedaŭra.
En 1525 li okupis la katedron pri Romia Juro en la Universitato de Bazelo. Post la tempa paŭzo de la universitato dekretita pro la protestanta reformo, Amerbako iĝis unu el ĝiaj unuaj profesoroj post la remalfermo. Kvinfoje li elektiĝis kiel rektoro de la universitato.
En 1527, li edziĝis al Marta Fuchs, filino de komercisto kaj urbestro en la urbo Neuenburg am Rhein, en 1533 lia sola filo Basilius Amerbach naskiĝis kaj samkiel la patro estis renoma juristo kaj humanisto. Inter 1536 kaj 1548 li konsekriĝis kiel emerita profesoro kaj plu instruis en la universitato. En 1535, li iĝis Sindiko aŭ "urbestro" en la urbo Bazelo, defendis la kaŭzon de Erasmo de Roterdamo kaj sukcesis lian nomumadon kiel privata docento en la Universitato de Bazelo. Li ankaŭ estis jura konsilisto de pluraj urboj kaj princlandoj en la Sankta Romia Imperio.
Ekde 1533, Amerbach laŭgrade apudiĝas al la vivo de Marteno Bucero: sub lia influo li engaĝiĝas en la kaŭzo de la reformo kaj en 1534 li agnoskis la doktrinon pri eŭkaristio. Ekde 1533, li iĝis delegito kaj juĝisto por la "Sinodo de Strasburgo", kaj en 1540 li partoprenas en la "Koncilio de Vormio".
Pierre Laval
Pierre LAVAL (naskiĝinta la en Châteldon/Puy-de-Dôme, ekzekutita la  en Parizo) estis franca politikisto kaj juristo.
Vivo politika kaj advokata
La filo de kafejisto membriĝis al la Socialisma partio de Francio en 1903. Post studo de jursciencoj li deĵoris kiel advokato en la franca ĉefurbo. Li famiĝis kiel defendanto de sindikatoj kaj socialisto. En 1915, li pledis, estante deputito de Aubervilliers en la franca parlamento ekde 1914, por intertraktita paco kun la Germana Imperiestra Regno. Kiam li rimarkis la kreskantan kritikon pri sia persono li favorigis la elekton de tre naciema ministroprezidanto, de Georges Clemenceau. Post la balotado de 1919 Laval perdis la mandaton politikan. Inter 1920-24 li laboris kiel advokato, ĵurnalisto kaj komercisto. Tiam li estis fervora adepto de Lenino. En 1923 li iĝis urbestro en Aubervilliers. Mallonge antaŭ la parlamentaj voĉdonadoj de 1924 li forlasis la socialisman movadon kaj kandidatis sukcese kiel maldependa, maldekstra politikisto.
Ministeriaj postenoj diversaj
En 1926 nomumis lin Aristide Briand ŝtata sekretario kaj baldaŭ poste ministro pri justico. Inter 1926-29: sub la sekvontaj registaroj de Raymond Poincáre, Briand kaj André Tardieu, Laval estas senatano kaj ekorientiĝis je la maldekstro politika. En la dua registaro de Tardieŭ (1929/30) Laval estiĝis ministro pri laboro. En 1931, post la puĉo kontraŭ Tardieu, Laval iĝis nova ministroprezidento. Vane li klopodis ligi la radikalajn socialistojn kun la "Nacia bloko" de aliaj francaj partioj. En 1932 Laval devas demisii pro la malbonaj efikoj de la monda ekonomia krizo en Franclando. En 1934, dum la regado de Gaston Doumergue, Laval nomumitis ministro pri eksteraj feroj. Li serĉas plian alproksimiĝon al Benito Mussolini por gajni partneron aliancitan kontraŭ Adolf Hitler. En 1935 li iĝis la duan fojon ministroprezidento gvidante samtempe la ministerion pri eksteraj aferoj. Laval konsentis en 1926 al la de Mussolini intencita okupo de Etiopio. Kiam la brita registaro kontraŭis Lavas demisiis. La akordiĝo kun Italujo fiaskis. Pro la brita malhelpo de franca-itala alianco kontraŭhitlera Laval pledis por kunlaboreto kun Nazia Germanio, inter 1936-1939. En 1939 Laval intensigis la interkompreniĝon kun Germanujo ĉar li taksis, post la eksplodo de la Dua mondmilito, la militan potencon de Francujo tro malforta por povi venki.
Post la malvenko franca de 1940
Post la venko de Wehrmacht, en junio 1940, Laval partoprenis la armisticajn interparoladojn kun Germanujo. En la 10.7. la parlamento en la neokupita zono de Francio (en Vichy) komisiis Philippe Pétain ellabori novan konsitucion. Tio faritis laŭ instigo de Laval. En la 17.7. Laval iĝis la vicregistarestro. Pro ke Laval konsekvence pledis por alproksimiĝo al Hitler, oni forpelis lin en la 13.12. el ĉiuj funkcioj. En 1942 Laval, pro la volo de la germanoj, iĝas ministroprezidento. De li Hitler esperis pli grandan subtenon fare de la Vichy-reĝimo. En junio 1942 Laval petis francajn laboristojn labori por la germana milita industrio. Lia ĉefa argumento estas la necesa germana venko kontraŭ la disvastiĝo de bolŝevismo en Eŭropo. Lia rolo koncerne la deportadon de "malamikoj" en Germanujon estis malhonora. Kiam la Aliancanoj estis surteriĝintaj en Norda Afriko, kiam la influo de Charles de Gaulle disde Londono kreskis kaj kiam la Franca rezistado pli kaj pli sukcesis, la stelo de Laval komenciĝis malaltiĝi.
Distanciĝo de Germanujo kaj malliberiĝoj
Mallonge antaŭ la liberiĝo de Parizo, en 1944, Laval kunvokis la parlamentanojn por montri distanciĝon de la germanoj. Tiam li mallongan tempon arestitis fare de la germanoj. Post la retiriĝo de la germanaj trupoj de Francio, Laval rifuĝis en Aŭstrion, kie la usonanoj transdonis lin al la francoj. Komenciĝis en la 4.10. proceso kontraŭ li pro ŝtatperfido. La registaranoj sub Charles de Gaulle nepre volas la kondamnon je morto: gracopeto adresita al De Gaulle estis nekonsentita. En la 15.10. Laval volis sinmortigi sin; oni aplikis tuj sukuron medicinan al li. Kelkajn horojn poste li ekzekutitis en Parizo.
Commentry (stacidomo)
Commentry estas franca stacidomo sur linioj Montluçon - Moulins kaj Commentry -, situanta en Commentry, en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
São Sebastião do Tocantins
São Sebastião do Tocantins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 4.283 loĝantojn en 2010.
Bělkovice-Lašťany
Bělkovice-Lašťany estas municipo en distrikto Olomouc en Regiono Olomouc en Ĉeĥio. Ĝi situas en dislimejo de Hanakio kaj Nízký Jeseník, proksimume 6 km sude de Šternberk kaj 8 km norde de Olomouc. Kreas ĝin du antaŭe memstaraj municipoj, Bělkovice kaj Lašťany, inter kiuj fluas rojo Trusovický potok. En la jaro en la municipo vivis.
Historio
La municipo estiĝis nur en la jaro 1960 pro kuniĝo de du najbaraj, sed ĝis tiu tempo memstaraj municipoj: Bělkovice, apartenanta en olomoucan distrikton, kaj Lašťany falanta en distrikton Šternberk. La distrikta limo tiel ĝis tiu tempo kondukis inter ili, sed poste jam temis nur pri distrikto Olomouc, ĉar pereis distrikto Šternberk.
Tanais
Tanais (Τάναϊς Tánaïs; Танаис) estis antikva greka urbo en la riverdelto de Dono, nomita en la antikvo kiel Maeotiaj marĉoj. La delto situas en la plej nordorienta parto de la Azova maro, kiun la grekoj nomis Lago Maeotis. La loko de la antikva Tanais estas ĉ. 30 km okcidente de la moderna Rostov-na-Donu. La centra urbejo situas sur ebenaĵo kun diferenco ĝis 20m en alto en la sudo. Ĝin limas natura valo oriente kaj artefarita digo okcidente.
Historio
Grekaj komercistoj ŝajne havis kontakton kun nomadoj en la areo jam en la 7a jarcento aK sen formala, daŭra setlejo. Grekaj kolonioj havis du specojn de originoj, apoikiai de civitanoj de la patra urboŝtato, kaj emporia, kiu estis strikte komerca stacio. Fondita malfrue en la 3a jarcento aK, fare de komercaj aventuristoj de Mileto, Tanais rapide evoluis al emporium ĉe la plej nordorienta etendo de la helena kultura sfero. Ĝi estis natura posteno, unue por la komerco de la stepoj atingante orienten tra nerompita herba maro al la Altajo, la skita Sankta Lando, due por la komerco de la Nigra Maro, ringita kun grek-dominitaj havenoj kaj komercaj urboj kaj trie por komerco de la nepenetrebla nordo, kun peltoj kaj sklavoj portitaj suben sur la Dono. Strabono mencias Tanais en sia Geografio (11.2.2).
En 330 pK, Tanais estis detruita fare de la gotoj, sed la ejo estis okupita ade ĝis la dua duono de la 5a jarcento pK. Ĉar la kanalo pleniĝis - probable pro rezulto de senarbarigo -, la centro de aktiva vivo ŝanĝiĝis eble al la malgranda urbo de Azov, duonvoje al Rostov.