cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Humidekso
La humidekso, mallongigo de humidec-indekso, estas ilo kreita de kanadaj meteologoj por reflekti la kombinan efikon de varmeco kaj humideco. Kvankam la humidekso estas senmezurunua nombro deriviĝita el la rosopunkto, ĝi egalas sekan temperaturon en Celsiusgradoj. Se la temperaturo estas 30°C (86 °F) kaj la kalkulita humidekso estas 40, tiam ĝi indikas ke la humida varmo similas sekan temperaturon de 40°C (104 °F). Somere kanadaj veterraportoj generale utiligas la humidekso.
Laŭ la Meteologia Servaro de Kanado, humidekso de almenaŭ 30 kaŭzas "ium malkomforton," almenaŭ 40 kaŭzas "grandan malkomforton," kaj super 45 estas "danĝera." Kiam la humideks trafas 54, oni antaŭvidas varmegan malsanon.
En 1979 J.M. Masterton kaj F.A. Richardson, de tiu Atmosfera Envivamenta Servaro de Kanado (nune la Meteologia Servaro de Kanado), evoluigis la nunan formulon por determini la humidekson. Ĝi devias de la usona varmecindekso; oni kalkulas ĉi tiujn kun la relativa humideco, sed la humidekso utiligas anstataŭe la rosopunkton.
La rekorda humidekso en Kanado okazis la 25-an de julio, 2007, kiam la agrikultura urbo de Karmano, Manitoba trafis 53.0. Tio superis la antaŭan 1953-an rekordon de 52.1 de Vindzoro, Ontario.
Humideksa formulo
Kiam la temperaturo estas 30 °C (86 °F) kaj la rosopunkto estas 15 °C (59 °F), la humidekso estas 34 (bonvolu rimarki ke la humidekso estas sendimensia nombro sed ke la nombro indikas proksimume la temperaturon en gradaj Celsius). Se la temperaturo restas 30 °C kaj la rosopunkto kreskas al 25 °C (77 °F), la humidekso leviĝas al 42. Kun egala temperaturo kaj kun relativa humideco, la humidekso tendenciĝas pli alta ol la usona varmecindekso.
La humideksa formulo estas kiel sekvas:
Inversiga formulo de Möbius
Ĝeneraligoj
La antaŭa formulo estas la speciala okazo de la konstanta funkcio α(n)=1, kies inverso de Dirichlet estas.
Goldbeck
Goldbeck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj estas la administra centro de komunumaro de pluraj najbaraj komunumoj kunlaborantaj, nomata Verbandsgemeinde Arneburg-Goldbeck. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Inversiga formulo de Möbius
Multiplika skribmaniero
La inversigo de Möbius povas esti aplikata al ĉiu komuta grupo, tiel ne gravas ĉu la grupa operacio estas skribita kiel adicio aŭ kiel multipliko. Ĉi tiu donas la sekvan varianton de la inversiga formulo. Se
do
Rohliny
Rohliny estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mírová pod Kozákovem. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Mírová pod Kozákovem. Estas ĉi tie registritaj 45 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Rohliny situas en katastra teritorio Bělá u Turnova kun areo 6,38 km².
Polixenia Jirausek
JIRAUSEK Polixenia [jirauŝek] estis hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Marosvásárhely la 1-an de februaro 1837 kaj mortis en Zombor la 23-an de aprilo 1911.
21695 Hannahwolf
21695 Hannahwolf estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hannah Louise Wolf, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri terscienco. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion Intel Foundation Young Scientist Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Parkland High School en Allentown (Pensilvanio, Usono).
(18844) 1999 RU27
(18844) 1999 RU27 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Grandfontaine (Alzaco)
Grandfontaine (jen france, origine germane kaj alemane Michelbrunn, loke ankaŭ Großbrunn respektive Grossbrunn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Metronidazola benzoato
Metronidazola benzoato aŭ metronidazola fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj metronidazolo. Metronidazola benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metronidazola benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al metronidazola grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 9 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 3 nitrogenatomoj kaj posedas antifungajn, antibakteriajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Kardelo
La Kardelo (Carduelis carduelis) estas malgranda paseroforma birdo el la familio de la fringedoj.
Linnaeus klasis la birdon kiel Fringilla carduelis.
Vivloko kaj disvastiĝo
Ĝi estas palearktisa kaj orientalisa specio kaj vivas tra Eŭropo, Nordafriko (ankaŭ Kabo-Verdo kaj Reunio), la tuta Mediteranea Baseno, Mezoriento (sed ne en Jemeno), Centra Azio kaj Okcidenta Azio kaj eĉ preskaŭ en tuta Azio escepte de Sudorienta Azio kaj Koreio. Ĉiam en malfermaj, parte arbarigitaj malaltaĵoj. Ĝi preferas la pli mildajn okcidentajn partojn de ĝia arealo, sed laŭbezone migradas ekde pli malvarmaj regionoj por fuĝi el la plej akraj temperaturoj. La kardelo estas enkondukita en multajn areojn tra la mondo.
La specio estis enmetita en Brazilo, Urugvajo, Nov-Zelando, Aŭstralio kaj en Acoroj. Kiel raraĵo ĝi estis vidata en Argentino, Japanio kaj Omano.
Ili loĝas en arbarbordoj, heĝoj, terkultivejoj, parkoj, ĝardenoj, ortoj, fruktarbaroj kaj ĝenerale en ĉiu ajn herbeja zono, ĉefe se abundas kardoj (preferata nutraĵo de tiu specio); gravas malabundo de arboj. Ili facile reproduktiĝas eĉ en vilaĝoj kaj urboj.
Ili preferas varmajn mediojn, kaj tiele maloftas en altaĵoj. Ĉiukaze estis vidata en la svisaj Alpoj je 2.400 m; en la Pireneoj de Katalunio je 2.000 m, kaj en Sierra Nevada je 1.850 m.
Bolonjezo
La bolonjezo (itale bolognesa, 'ragù bolognese' ) estas saŭco tre ofte uzata por akompani la pastaĵojn (unu el la plej konataj estas tagliatelle alla bolognese) aŭ la tipa polento. Kiam ĝi akompanas pladon ĝi ricevas la nomon "alla bolognese" (bolonjezostila). Temas pri densa saŭco, ruĝa, vaste uzata en la distriktoj proksimaj al Bolonjo. En la itala lingvo ĝi ankaŭ portas la nomon ragù kiel deformaĵo de la franca vorto "ragoût".
Kardelo
Vivloko kaj disvastiĝo
Prefero al la plantoj de abandonitaj terenoj, ĉefe kardoj kaj centaŭreoj, kialigas la abundon de kardeloj en kampoj kaj olivarbaroj, habitatoj kiuj havigas arbojn por nesto, kaj senarbajn terenojn kie serĉi semojn.
Bolonjezo
Ĝiaj ĉefaj ingrediencoj estas haketita viando el porko, bovo aŭ bovido, karoto, celerio, cepo kaj tomatoj (kelkfoje ĉio ĉi kiel formo de tomatsaŭco). Laŭ la malsamaj receptoj eblas trovi ankaŭ kapsikojn, ajlon, vinon, herbojn kaj spicojn. Ekzistas ankaŭ vegana versio de ĉi plado kiu uzas teksturigitan sojon aŭ lentojn anstataŭ viando.
Kardelo
Vivloko kaj disvastiĝo
Vintre estas ankaŭ ĉe nefruktodonaj kampoj kaj aliaj malfermaj medioj eĉ senarbaj.
Aspekto
La averaĝa kardelo estas 12–13 cm longa kun enverguro de 21–25 cm kaj pezo de 14 al 19 g. Ambaŭ seksoj estas ege similaj, kun tre ruĝa vizaĝo (frunto, okulareo -kun nigreca bridomasko el bekobazo al okulo- kaj mentonareo), blanka vango (el krono tra orelareo al gorĝareo) kaj ties nigra bordo (krono kaj bordo de orelareo), tre bruna dorso, blankaj subaj partoj kun tre forta bruna nuanco en brusto kaj flankoj. La flugiloj estas nigraj kun po unu tre markata kaj larĝa flava flugilstrio klare videbla dumfluge kaj ripoze. La pugo estas blanka kaj la forkoforma vosto nigra. Nigraj flugilplumoj kaj vostoplumoj montras blankajn bordojn ĝis eluzado. Per pli detaliga observado masklo povas ofte esti distingita pro pli granda, pli malhela ruĝa masko kiu etendas ĝuste trans la okulo; dum ĉe ino la ruĝa vizaĝo ne atingas la okulon; tiele estas nur iomete da seksa duformismo. La eburkolora beko estas longa, svelta, konusforma kaj pintakra.
Reproduktanta kardelo havas blankan bekon, kun grizeca aŭ nigreca marko je la pinto dum la resto de la jaro. Junulo havas senbildan kapon kaj pli grizan dorson sed estas nekonfuzebla pro la flava flugilstrio. Birdoj de centra Azio (grupo caniceps (hundokapa)) havas tutgrizan kapon post la ruĝa vizaĝo, ne havas la nigrablankan kapobildon de la eŭropaj kaj okcidentaziaj birdoj.
Taksonomio
Tiu specio estas dividita en du ĉefajn grupojn, ĉiu el kiuj enhavas kelkajn rasojn. La du grupoj interreproduktiĝas je la limoj, tiele la grupo caniceps ne estas agnoskata kiel distinga specio spite ties klare distingebla plumaro.
Kalvinana preĝejo (Kőbánya)
La Kalvinana preĝejo estas impona religia konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya en korto ĉe stratoangulo.
Kardelo
Kutimaro
Vintre kardeloj ariĝas por formi birdarojn de ĝis 40 birdoj, aŭ eĉ plie. Estas socia specio. Ili kuniĝas ankaŭ al miksitaj kunmanĝantaroj ekzemple kun la Verda kardelo, kiu havas similajn manĝokutimojn kaj preferojn. La flugmaniero estas ondeca, dancanta kaj vagema.
La kanto estas agrabla arĝenteca trilado. La alvoko estas melodieca tikeLIT, kaj la kanto estas agrabla sonorilado miksa de trilado kaj pepado, sed ĉiam inklude la trisilaban alvokofrazon aŭ teLIT-teLIT-teLIT.
Kalvinana preĝejo (Kőbánya)
Historio
En Kőbánya en la 19-a jarcento multe da laboristoj alvenis, sed proksima kalvinana preĝejo ne estis. Komence okazis mesoj en loĝdomo, ekde 1898 en lernejo. Preĝejo konstruiĝis inter 1898-1905. Dum la 2-a mondmilito ĝi difektiĝis, renovigo okazis nur en 1985.
Kardelo
Kutimaro
Iam la Kardelo estis kaptata kiel kaĝobirdo ĉefe pro ties kanto. Fuĝoj el kaptiveco kaj volaj liberigoj koloniigis sudorientan Aŭstralion kaj Novzelandon.
Kardeloj estas allogataj al kortoj kaj ĝardenoj en Eŭropo kaj Nordameriko pere de birdomanĝejoj kiuj enhavas semojn de Guizotia abyssinica (komerce nyjer). Tiu semo de unujara planto el Suda Azio estas malgranda, kaj enhavas multan oleon. Foje oni uzas specialajn manĝejojn de polikarbonato kun malgrandaj ovoformaj fendoj kie la birdoj manĝas.
Kalvinana preĝejo (Kőbánya)
Konstruaĵo
La preĝejo havas 3 navojn kaj 2 sveltajn turojn. Enirejoj troviĝas ĉe ambaŭ stratoj. La enirejoj estas similaj, pli supre po unu fenestrorozoj estas videblaj. Interne galerio etendiĝas laŭ la 4 flankoj. Kontraŭ la enirejo la orgeno trovis lokon en 1911. Sub la orgeno la predikejo kaj la ĉeftablo troviĝas. Sur la internajn murojn oni metis memortabulojn, ekzemple pri la falintoj kaj pri la konstruado.
Kardelo
Kutimaro
Oni scias ke ili vivas ĝis 8 aŭ 10 jarojn en kaptiveco, maksimume 14.
Manĝado
Tiu birdo ofte kaj distingeble frekventas kardojn, kies semojn ĝi manĝas, sed ankaŭ de sunfloroj, tritiko kaj aliaj. El tiu radiko devenas la latina scienca kaj la komuna nomoj de la specio kaj eĉ de la genro. La preferata manĝo de kardelo estas malgrandaj semoj kiaj tiuj de kardoj (la latina nomo de la birdospecio devenas el Carduus (karduoj), genro de kardoj) kaj de Dipsacus, sed ili manĝas ankaŭ insektojn dum idomanĝigado. Ili povas ankaŭ regule viziti birdomanĝejojn vintre.
Dokumentadcentro Nurenbergo
La Dokumentadcentro Nurenbergo - formale en plena nomo Dokumentationszentrum Reichsparteitagsgelände Nürnberg ("Dokumentadcentro en la areo de tutnaciaj propagandaj kunvenoj de la Nacisocialisma Germana Laborista Partio en Nurenbergo") - estas muzeo en la germania urbo Nurenbergo. Posedaĵo de la urbo Nurenbergo, kaj membro en grupiĝo de tiuurbaj muzeoj, la centro situas en la norda alo de la kongreshalo planita kaj preskaŭ finkonstruita laŭ mendo kaj ordonoj de la nazioj. La konstanta ekspozicio Faszination und Gewalt ("fascino kaj perforto") temigas la kaŭzojn, kuntekstojn kaj sekvojn de la naziisma totalisma kaj perforta reĝimo. Temeroj aparte ligitaj al la urbo Nurenbergo speciale fokusiĝas. Al la muzeo aldoniĝas studa forumo.
Kardelo
Manĝado
Krom tiuj preferataj semoj, kardeloj manĝas ankaŭ semojn de lapo sen suferi pikojn, ĉar ili lerte malfermas ilin per siaj pintakraj bekoj, de betuloj kaj de alnoj.
Dokumentadcentro Nurenbergo
En Nurenbergo la Nacisocialisma Germana Laborista Partio ekde 1927 organizis siajn jarajn partiajn kunvenojn, kiuj post la jaro 1933 iĝis propagandaj eventoj de ĝis 500 000 partianoj omaĝe al Adolf Hitler, kaj kinejaj propagandaj filmoj transportis pompajn impresojn pri la eventoj al multaj pliaj milionoj da homoj vivantaj en la teritorioj regataj fare de la nazioj.
Kardelo
Reproduktado
Dum pariĝado ili estas agresemaj, ĉefe inter maskloj. Okazas pariĝada ceremonio: masklo kurbiĝas kaj etendas ĉu flugilon ĉu voston, ŝajne montrante la flavan flugilstrion. La ino imitas idon manĝopetantan kaj la masklo oferas al ŝi manĝon.
Dokumentadcentro Nurenbergo
La kongreshalo, en kiu situas la centro, antaŭvidiĝis esti parto de giganta nazia konstruaĵaro, kiu plu glorigu la nazian ideologion post ties venko de la Dua Mondmilito. Kiel konate, tiu nazia venko ne realiĝis. Tamen la urbo Nurenbergo kune kun la nazia ĉefurbo Berlino iĝis simbolo de la nazia totalisma reĝimo - ĝuste tial la procesoj de internacia juro kontraŭ la postmilite ankoraŭ vivaj partiaj gvidantoj okazis en tiu urbo, kaj ĝuste tial sentiĝis bezono tie havi apartan muzeon pri la terora reĝimo.
Ekesto
En 1994 la urba parlamento de Nurenbergo decidis instalon de Dokumentadcentro pri Nazia Germanio en la eksa parti-propaganda areo. La aŭstra arkitekto Günther Domenig en 1998 gajnis arkitekturan konkurson pri konceptado de la ejo, kaj la 4-an de novembro 2001 la tiutempa prezidanto de Germanio Johannes Rau oficiale malfermis la Dokumentadcentron.
Kardelo
Reproduktado
Ili nestumas en eksteraj branĉetoj de altaj foliaj arboj, aŭ eĉ en bambuo. Kutime ili ovodemetas 2 fojojn dum jaro. La unua ovodemeto komencas meze de marto aŭ komenco de aprilo. La dua ovodemeto realiĝas tuj poste de la unua. Ili malofte produktas 3 ovodemetojn. La ovodemeto konsistas de 4-6 ovoj de blanka koloro kun blueca nuanco kaj fajnaj ruĝetaj punktetoj. La kovado daŭras 11 al 14 sed plej ofte 12-13 tagojn, periodo en kiu ofte la masklo manĝigas la partneron en la nesto.
La nesto, konstruita de la ino, estas malgranda kaj de formo duonsfera, situa sur alta branĉoforko kaj tre bone kamuflita per herberoj kaj aranereto; interne ĝi estas kovrita el likenoj kaj plumetoj. La elnestiĝo okazas post 15 jaroj, sed poste la idoj ankoraŭ estas manĝigataj de la gepatroj, sed plu poste sendependiĝas kaj formas arojn de junuloj kiuj vagadas kaj atingas la definitivan plumaron post la aŭtuna plumoŝanĝado.
Okcidenta Palearktiso
Specio kiu kondutas kiel parte migranta. La nordaj populacioj migras suden; la vintrejoj lokas en la mediteranea zono. La sudaj populacioj eble malnomadas, vagantaj, kaj inkluzive migras al la nordo de Afriko. La migrado estas taga, en grupoj pli malpli multnombraj. La migropaso estas longdaŭra; la kerno de la aŭtuna migrado produktiĝas inter septembro kaj novembro; tiu de la printempo okazas inter februaro kaj majo.
Hispanio
En Hispanio oni konsideras tiun abundan specion (800.000 al 2.900.000 reproduktantaj paroj) parte migranta, ricevante vintrumantojn devenajn el Centreŭropo; la aŭtuna paso okazas ĉefe en oktobro kaj novembro, kaj la reenveturo okazas inter marto kaj majo.
La iberiaj individuoj ŝajnas forlasi majoritate multajn de siaj reproduktejoj por translokiĝi norden de Afriko, okazigante spektaklan koncentriĝon aŭtunan en Ĝibraltara markolo, kie tiu specio rezultas esti la plej abunda inter fringedoj en migrado; en ĉi tiu senco oni citis altajn densecojn sude de Cádiz de ĉirkaŭ 65 birdoj/10 ha.
Ĉar estas en Hispanio granda tradicio pri enkaĝigo de tiu birdo, ĝi estas tre populara en la lando kaj ricevas multajn popolajn nomojn kiaj: cardelina, carderola, cavernera, cadernera, cagarrinera, colorín, golorito, pájaro pinto, pintacilgo, pintadillo, sietecolores, silguero, sirguero, soldadito, telarín, siete colores.
Protekto kaj statuso
La populacioj de kardeloj estas iome endanĝeritaj kaj malpliiĝis dum la 20a jarcento ĉefe pro:
Aktuale estas protektita specio kies ĉasado estas kontraŭleĝa. La nombro de kardeloj en Eŭropo estas ĉirkaŭkalkulta inter 23 kaj 57 milionoj de individuoj.
Kardeloj, homoj kaj kulturo
Kardeloj estas komune retenitaj kaj breditaj en kaptiveco tra la tutan mondon pro ties bela aspekto kaj agrabla kanto, iom simila al tiu de kanarioj, sed iom pli natura. La maskloj de Kardelo estas foje krucataj kun kanariinoj laŭ intenco produkti masklajn hibridojn kun belaj voĉoj, kiuj ofte akiras la plej bonkvalitajn kantatributojn el ambaŭ specioj.
Dum multaj jarcentoj oni pentris kardelojn kiel rekonebla specio en pentraĵoj kie malofte oni povas rekoni aliajn specifajn speciojn. Tiele aperas en la fama verko de Hieronymus Bosch nome en triptiko La ĝardeno de la delicoj en ties centra parto, maldekstre. Ĉar estas birdospecio kiu sufiĉe alkutimiĝas al la homa ĉeesto, iel reprezentas la trankvilecon de la ĉiutaga vivo, ankaŭ pro tio, ke oni kutimis enkaĝigi la birdon por profiti el ties agrabla kanto.
Antonio Vivaldi komponis la verkon Concerto en D majora por Fluto "Il Gardellino" (RV 428, Op. 10 No. 3), kie la kardelkanto estas imitata de fluto.
Romaj ciferoj
La sistemo de romaj ciferoj (aŭ romanaj ciferoj) aperis ĉirkaŭ la jaro 800a.K. ĉe etruskoj kaj ĝin uzis ankaŭ latinlingvaj romianoj. Anoj de la eŭropa kulturo ankoraŭ uzas ĝin por horloĝoj, datoj, monatnombroj, kaj jarcentoj, kaj por nomoj de seriaj moŝtuloj, kiel reĝoj, imperiestroj, kaj papoj.
Skribo
Skribi naturalajn nombrojn per romaj ciferoj, oni skribas ilin en vico, dume, se la granda cifero staras antaŭ malgranda, ili adiciiĝas, ekzemple,. Kontraŭkaze, oni subtrahas la malgrandan nombron de la granda, ekzemple,. La dua principo estas uzata nur por eviti kvarfojan ripeton de la sama cifero: kvardek, ekzemple, estas esprimita per, kaj ne per misa.
Plenumo de aritmetikaj operacioj per romanaj ciferoj estas maloportuna. Romianoj uzis abakon.
Unikodo
Unikodo provizas specialaj signoj por la romaj ciferoj kaj apartaj signoj por  Ili havas kodojn respektive  majusklaj kaj  minusklaj.
Stella Rappert-Vencz
RAPPERT-VENCZ Stella estas rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Braŝovo la 7-an de novembro 1980.
Biografio
Stella Rappert-Vencz diplomitiĝis en 2003 en UBB de Kluĵo, kaj de tiam ŝi ludis en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satmaro.
28519 Sweetman
28519 Sweetman estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Sweetman, iaman ekde la komencaj 1960-aj jaroj, kiu fariĝis plenumita artisto per siaj observoj de Luno kaj planedoj. Ĵuse li engaĝiĝis en grand-kvalita bildgo de la Luno.
Caxias (Brazilo)
Caxias [kaŝias] estas municipo kaj universitata grandurbo de la brazila subŝtato Maranjo. Ĝi apartenas al la samnoma mikroregiono Caxias.
Geografio
Caxias situas en nordorienta parto de la lando laŭ la marborda ebenaĵo laŭ rivero. Teresina troviĝas 64, São Luís 360, Fortalezo 656, Belém 838 km.
Historio
Origine São José das Aldeias Altas estis oficiale fondita en 1836, poste ĝi prenis pli novan loknomon Caxias.
Ekonomio
Caxias estas industria kaj komerca centro. Oni produktas nutraĵojn, vestaĵojn, konstrumaterialojn kaj kosmetikaĵojn. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas rizojn, kotonojn, sukerkanojn, tabakojn, palmooleojn, nuksojn, migdalojn.
Trafiko
Caxias estas ligita al Teresina per fervojo kaj ŝoseo. La urbego havas ankaŭ flughavenon.
Klimato
Caxias situas en tropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C. En decembro ĝi kulminas preskaŭ kun 40 °C. Jare pluvas 1300-1400 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inteer februaro-aprilo pli ofte, inter julio-septembro pli malofte.
Famuloj
En Caxias naskiĝis:
Meza horo
Meza horo estas parto de la liturgio de la horoj. Tri tiaj "horoj" (periodaj preĝadoj) ekzistas: "la tria", "la sesa" kaj "la naŭa", latinlingve tertia, sexta kaj nona. Laŭnome oni preĝas ilin je tiuj horoj de la tago, kiujn moderne oni nomas la 9-a, la 12-a kaj la 15-a, sed tradicie la monaĥaj komunumoj preĝis ilin anticipe je tri horoj. Malpli longdaŭraj ol la "horoj" matena kaj vespere, tiuj "horoj" nomiĝas malgrandaj "horoj".
La Dua Vatikana Koncilio konservis tiujn tri por la komunuma preĝado de la monaĥoj sed permesis en aliaj cirkonstancoj elekti nur unu, tiun plej kongruan al la reala taghoro. Ĝi ordonis forigi alian malgrandan "horon", "la unuan", latinlingve prima(m).
Sensiva stilo
Sub la nocio empfindsamer Stil (germanlingva; eo: sensiva stilo) oni komprenas muzikan stildirekton, kiu anstataŭis ekde 1720-aj ĝis 1730-aj jaroj la barokmuzikon. Ĝia tonlingvo estas subjektive multemocia, la melodifrazoj devis tuŝi la aŭskultantojn senpere kaj rekte. Tipaj rekoniloj estas lombardaj ritmoj, apoĝaturoj kaj suspirmelodiko.
La kompozicia strukturo plifaciliĝis, la ĝeneralbaso (kontinua baso) perdis gravecon, kaj la harmonia ritmo pli malrapidiĝis.
Influoj de la epokosento
Gravajn kontribuaĵojn faris komponistoj kiel Domenico Scarlatti, Giuseppe Tartini, Giovanni Battista Sammartini kaj Giovanni Battista Pergolesi, Jean-Marie Leclair, Georg Philipp Telemann, Johann Joachim Quantz, Johann Adolf Hasse, Carl Philipp Emanuel Bach kaj aliaj filoj de Bach, Georg Christoph Wagenseil kaj Johann Stamitz.
Influon donis ankaŭ la muzikinstrumento (tendenco al fluto, arĉinstrumentoj kaj klaviceno). Komence de la 18-a jarcento Domenico Scarlatti faris la klavicensonaton ĉefĝenron de la epoko.
La galanta stilo
ekestis jam en malfrua baroko deturnante sin de la strikta polifonia stilo.
Mount Erskine
Mount Erskine (ĉine: 白云山） estas nova urbeto en Penango, Malajzio.
Geografio-Loko
En la monteto de Mount Erskine estas la tombejoj de la komenco de la 19a jarcento, pri kio oni celebras festivalon.
Eksteraj Ligiloj
La filmeto pri sporto en Mount Erskine el youtube
Peter Stuyvesant
Peter STUYVESANT [pEtr stEŭvezant], naskita en 1612 en Peperga (Nederlando), mortinta en 1672 en Novjorko, estis inter 1647 kaj 1667 la lasta guberniestro de la nederlanda kolonio Nova Nederlando (nederlande Nieuw-Nederland). Lia oficado finiĝis per transdono de la kolonio al Britio.
Kiel guberniestro Stuyvesant zorgis interalie pri plivastigo de la setlejo "Nov-Amsterdamo" (kiu en 1664 estis alinomita al Novjorko) ĉe la suda ekstremo de Manhatano. Sub lia administrado realiĝis la protekta muro ĉe Wall Street ("mura strato"), la kanalo, kiu poste iĝis Canal Street (kanala strato), kaj la strato Broadway. La familio de Stuyvesant posedis grandajn terenojn en la nord-orienta parto de Nova Amsterdamo. La tiea bieno, kies nomo estis bouwerie, donis sian nomon al la strato The Bowery.
Antaŭ sia guberniestreco Stuyvesant deĵoris kiel direktoro de la Okcident-Hindia Kompanio kaj estris la tiel nomatajn ABC-insulojn (Aruba, Bonaire, Curaçao). Li perdis kruron en batalo kontraŭ portugaloj ĉe insulo Sankta Marteno kaj dum la plejparto de sia adolta vivo uzis lignan kruron.
Francavilla al Mare
Francavilla al Mare estas komunumo de Italio.
Kabalisto
Kabalisto estas persono, okupiĝanta pri Kabalo, laŭ kabala difino, tiu, kiu atingis iun spiritan nivelon en la spirita ŝtuparo, kiu enhavas 125 ŝtupojn.
Kabalistoj
Ĉi tie estas listo de famaj kabalistoj, ordigita laŭ tempa skalo pro iliaj vivperiodoj.
29643 Plücker
29643 Plücker estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikisto kaj fizikisto Julius Plücker (1801–1968), kiu proponis, ke la fundamenta elemento en geometrio ne bezonas esti la punkto sed estu la rekto, kaj ke dualeco ekzistas inter punkto kaj rekto. Tiu eleganta kaj fruktodona ideo estis larĝe ekspluatita de postaj geometiistoj.
Inkaa garolo
La Inkaa garolo aŭ Verda garolo (Cyanocorax yncas) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj, en kiu troviĝas ankaŭ la korvoj, pigoj, garoloj ktp. Tiu specio estas de la genro Cyanocorax kiu karakteriziĝas pro kombino de nigro (precipe en kapo) kaj bluo (la korpo).
Disvastiĝo
Pli precize la specio Inkaa garolo montras distingajn regionajn variaĵojn ene de sia granda sed neunueca teritorio. La teritorio inkludas du regionojn: nome de suda Teksaso sude tra okcidenta kaj suda Meksiko ĝis la komenco de Centrameriko kaj rompo ĝis la dua regiono kie la specio reaperas en larĝa strio tra la altaj teroj (precipe de Andoj) de norda Sudameriko el Venezuelo, tra Kolombio, Ekvadoro kaj Peruo al Bolivio (tiuj tri laste menciitaj landoj konsistigus la iaman Inkaan Imperion de kie venus la nomo de la specio en Esperanto “Inkaa” kaj en la latina scienca nomo). Inter la du regionoj la specio atentige ne ĉeestas en Salvadoro, Nikaragvo, Kostariko nek Panamo.
Oni sugestis, ke la nordamerikaj taksonoj eble estu konsiderata separata specio, Cyanocorax luxuosus. Laŭ tiu taksonomio, la norda specio havus la komunan nomon Verda garolo, dum la sudamerika populacio pluhavus la sciencan nomon C. yncas kaj pluhavus la popolan nomon Inkaa garolo.
La biotopo estas humidaj arbaroj kaj arbustejoj. La nordaj populacioj loĝas en la arbaroj de ebenaĵoj kaj montetoj ĝis maksimumo de 1800 m en Meksiko. La andaj populacioj altas plie inter 1400 kaj 3000 m, dum kelkaj grupoj malaltiĝas ĝis ĉirkaŭ 900 m ĉe la pacifika deklivo de la kolombiaj Andoj. En Venezuelo kelkaj populacioj malaltiĝas preskaŭ ĝis la marnivelo.
Aspekto
La brusto kaj subaj partoj estas flavaj ĉu brilaj, ĉu helaj aŭ kun verdeca nuanco en la plej norda parto de la teritorio. La supraj partoj estas tre verdaj inklude la longan voston gradan fine kiu estas flava en la eksteraj vostoplumoj kaj sube. Do ĝenerale la birdo aperas kiel verda supre kaj flava sube kun malhela nigroblua kapo. Ili havas grandajn nazbridojn kiuj formas la menciitan distingan tufon en kelkaj subspecioj, sed ili estas malpli disvolvitaj en aliaj. La koloro de la iriso gamas el malhelbruneca al brilflava depende de la subspecio. Ambaŭ seksoj estas similaj. Idoj ne havas tiom markitan tufon kaj montras la bluan kronon nur post la unua jaro.
Subspecioj
Estas agnoskitaj ĝis 11 rasoj:
Kutimaro
Kurioza kondutero estas resti je la fumo kiu eliras el preskaŭ estingita fajro tre verŝajne por mortigi parazitojn.
Manĝo
La Inkaa garolo manĝas ampleksan gamon de insektoj kaj aliaj senvertebruloj kaj varian grenon de cerealoj. Ili manĝas semojn de ebenopsiso (Ebenopsis spp.) kaj ankaŭ glanojn de kelkaj specioj de kverkoj, kiujn ili kaŝas. Ili ankaŭ aldonas al la dieto viandon kaj homaj restaĵojn kiam estas oportuno. Oni observis la Inkaan garolon uzantan bastonetojn kiel iloj por elpreni insektojn el arboŝelo.
Reproduktado
La reprodukta paro de la Inkaa garolo kutime konstruas neston el bastonetoj, radikoj, musko, likenoj kaj herberoj kaj folioj en arbo aŭ en dorna arbusto je 2 aŭ 3 m super grundo, sed foje eĉ ĝis 15 m, kie la ino demetas tri al kvin ovojn helgrizajn kun bruneca punktado. Nur la ino kovas, sed ambaŭ gepatroj zorgas la idojn dum 19 al 22 tagoj ĝis elnestiĝo kaj dum pliaj 3 semajnoj antaŭ elflugo. Manĝigado de ino kaj idoj okazas en Andoj kun helpo de helpantoj.
La socia konduto dependas de la rasoj. La nordaj estas malpli sociaj, reproduktiĝas izole kaj ariĝas nur post la reprodukta sezono, dum la sudaj ariĝas la tutan jaron kaj reproduktiĝas kolonie. En Kolombio la familia grupo konsistas el 3 al 9 individuoj, el kiuj la paro ĝuas la helpon de helpantoj; La grupo estas ege defendema kaj eĉ formas du teamojn: unu por defendo kontraŭ predantoj kaj alia por nutrado.
Voĉo
Kiel tipa garolo, tiu specio havas tre varian voĉon. Ili estas silentemaj dum nutrado sed bruemaj aliokaze. La enorman varion de krioj komplikas ties emo imiti la kriojn de aliaj specoj. La plej oftaj estas naza 'njaa-njaa-njaa' kun metala nuanco kaj akra rasŝ-rasŝ-rasŝ, sed ankaŭ multaj aliaj malkutimaj sonoj, inter ili alarmo.
Jenő Gárdonyi
GÁRDONYI Jenő (ga:rdonji) estis rumanuja hungara/hungara redaktoro, ĵurnalisto naskita en Arado la 6-an de septembro 1900 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de majo 1981.
Kariero
Jenő Gárdonyi debutis en Arado en 1916 kiel kunlaboranto de la Aradi Közlöny. Post sia abiturienta ekzameno li iĝis ĵurnalisto de la Függetlenség, Arad és Vidéke, dume por unu jaro de la tagĵurnalo Újvidéki Hírlap. En Budapeŝto li estis artikolisto de la teatraj gazetoj kaj de la spritaĵgazeto Magyar Figaro. Kiel raportisto el Transilvanio de la Est-Lapok li revenis en Aradon. Li estigis teatran semajngazeton kun titolo Aradi Színpad . Poste en Budapeŝto li gvidis la rubrikon de la ĉefurba gazeto Magyarország. Dum la dua mondmilito li estis en laborkampo. En 1946-1948 li estis respondecredaktoro de urbopolitika gazeto Fővárosi Napló. De 1950 li estis kunlaboranto de Magyar Nemzet, post sia pensiuliĝo en 1962 ĝia artikolisto. En la teatro Városi Színház de Arado oni prezentis liajn du operetojn (Tűzijáték; Fenség hadnagya). Li estis distingita per premio Aranytoll (1979).
Minden Heights
Minden Heights estas urbeto en Penango, Malajzio.
Geografio-Loko
Estas loĝurbeto.
Vespro
Vespro estas kristana vespera preĝo. Ĝi estas parto de la liturgio de la horoj. Kutime ĝi konsistas el malfermo, himno, psalmoj, biblia legaĵo, responsorio, laŭdkanto de Maria, porpetoj, Patro nia, resuma preĝo kaj beno.
Salesópolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Mogi das Cruzes. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kaŭaŝita Mizuki
Kawashita Mizuki (河下水希 [kaŭaŝita Mizuki], 30-a de Aŭgusto 1971 — ) estas japana manga-verkistino. Ŝi naskiĝis en Japanio, en Gubernio Ŝizuoka. Ŝia plej konata laboro estas Frago 100%.
Kiam ŝi komencis desegni karikaturon, ŝi skribis sub la plumnomo de Momokuri Mikan.
Gries (Alzaco)
Gries (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Dekila krotonato
Dekila krotonato aŭ dekila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj dekanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dekila krotonato posedas 13 karbonatomojn, 26 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Dekila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de dekilaj derivaĵoj.
U-boato
Kvankam foje ili estis tre utilaj militŝipoj kontraŭ malamikaj militŝipoj, ili estis plej efektive uzataj en ekonomia milito (komercmilito) kaj plifortiganta ŝipan blokadon kontraŭ malamikaj ŝipoj. La unuarangaj celoj de la U-boataj kampanjoj en ambaŭ mondmilitoj estis la komercaj konvojoj, kiuj alportis liverojn el Kanado kaj aliaj partoj de la Brita Imperio, kaj el Usono al Britio kaj (dum la Dua Mondmilito) al Sovetunio kaj la teritorioj de Aliancanoj en la Mediteraneo. Germanaj submarŝipoj detruis ankaŭ komercŝipojn de Brazilo dum la Dua Mondmilito, pro kio Brazilo deklaris militon kaj al Germanio kaj al Italio la 22an de aŭgusto 1942.
Ankaŭ submarŝipoj de la ŝiparo de Aŭstrio-Hungario estis konataj kiel U-boatoj.
Sibilo Tiburtina
"Tiel la neĝo al sun’ sensigeliĝas tiel al vento en la folioj leĝeraj perdiĝis la sentencoj de la Sibilo” (|Dante, Paradizo, XXXIII, 64-66)
Laŭ Marko Terencio Varono, oni uzis epiteti diojn ne θεοὺς, sed σιοὺς kaj konsilion ne βουλὴν, sed βυλὴν, el kiu Σίβυλλα aŭ Σίβιλλα. La vorto sibilo, do, indikus manifestiĝon de la volo (βυλὴν) dia (σιοὺς), dum Tiburtina devenus el Tibur, antikvega urbo de Latio, nome la hodiaŭa Tivoli.
Origino de la nomo
Emblemas la difino pri Sibilo kiu al ni alvenas de la klasika antikveco, kiu liveras similaĵojn al la Pizia de Delfo: “Sibylla […] dicitur  omnis puella cuius pectus numen recipit (Sibilo estas dirata ĉiu junulino kies bruston la diaĵo tuŝis)”.
Kvankam en la literatura tradicio neniam malklariĝis la koncepto pri la virgeco de la Sibilo, ne ekskludendas la kuniĝo de la sibilo kun la diaĵo servita, kiu ne povas elekti edzino nevirgan. Por la sibilo, do, la virgeco ne ekskludis koncipon, fakte la Pizia sekse kuniĝis al Apolono ricevante el la diaĵo la πνεῦμα, kiu ŝin igis graveda per la orakolo el kiu sin liberigis de foje al fojo. Vidu la kazo de Kasandra sacerdotino kiu rifuzis la sekskuniĝon kun la diaĵo Apolono kiu pro kio ŝin punis per la vereco de siaj orakoloj pri kiuj tamen neniu estus kredinta.
Kanona listo de Sibiloj
La origino de la Sibiloj kiel personoj de la antikva tradicio, kiuj jam figuris en la greka mitologio, eltiriĝas el atestoj de Heraklito el Efeso (5-a - 4-a jarcentoj a. K.), Eŭripido (5.a j. a.K.), Aristofano  (5-a – 4-a j. a. K.), kaj Platono  (5-a – 4-a j. a.K.). Kun la etendiĝo de la greka kulturo en la mediteranea baseno multobliiĝis ankaŭ la sibiloj en la lokaj tradicioj. Ampleksa ero de Laktancio, laŭfame interesita pri la supozitaj kristanaj “revelacioj” de la sibiloj, kiujn li opiniis inspiritaj de la unika Dio kaj adresitaj al la nacioj, reflektas la liston jam kompilitan de Varono en la 2-a – 1-a jarcentoj a.K. koncernantan dek sibilojn aktivantajn en gravaj centroj de la helena-romia mondo.
Orakolo de la Tiburtina Sibilo
La teksto estas enŝovita en greka redakto de la profetaĵo atribuata al la Tiburtina Sibilo, konita dekomence nur en latinaj kaj orientaj redaktoj. Ĝi estas ĝenre apokalipsa: temas pri la interpreto pri sonĝo koncernanta naŭ sunojn malsamajn pro aspekto kaj varmo kaj formo, afero pri kiu la romaj senatanoj petis eksplikon al la sibilo. Ĝis la mezo de la 20-a jarcento la teksto estis konata nur pere de mezepokaj latinaj reellaboraĵoj dateblaj je la unuaj jarcentoj de la dua jarmilo, plenaj je modifoj kaj koncerne la sinsekvon kaj la eksplikojn aldonitajn aludantajn al diversaj historiaj granduloj vere ekzistintaj.
Estis konataj du precipaj latinaj versioj de tiu profetaĵo (vaticinium): la unua troviĝas en publikaĵo de E. Sackur en 1898, kiu por tiu eldono profitis de ses manuskriptoj, el kiuj la plej antikva datiĝas je 1047, , kaj de du presitaj versioj. Unu el ili estas atribuita al Vnerinda Bede kaj represita de Jacques Paul Migne inter la verkoj apokrifaj aŭ dubaj” kaj kun malgrandaj variantoj figuras ankaŭ en Gofredo el Viterbo; la dua estas la Vaticinium Sibyllae'', reskribita en manuskripto de la 11-a aŭ 12-a jarcento kaj jam publikigita de Unsiger en 1870.
La greka teksto de la Tiburtina Sibilo estis malkovrita 1949 de Silvio Giuseppe Mercati, sed estis merito de profesoro Paul J. Alexander de la universitato de Michigan ĝia laŭscienca pritraktado kaj publikigado de la ’editio princeps. Ekzameno de la greka redaktaĵo de la orakolo certigas, ke temas pri redakto antaŭa ol tiuj latinaj posedataj; studuloj akordiĝas en la jeno: ĝi reirigas al la 4-a jarcento, sed antaŭ la jaro 390 cirkulis en okcidento latina versio.
La aŭtoro povus esti kristana “sibilisto” de el 500. La sibilista aŭtoro okcidenta aŭ orienta, eble siria, ŝajnigas ke la Sibilo eksplikus al la cent romiaj senatanoj la signifon de la dek sunoj (laŭ la greka versio, ili estas dek) viditaj en sonĝo de ĉiu el ili. Ĉiu suno korespondas al historia periodo, iliaj kadukiĝo signus la finon de la mondo kaj la komeniĝon de la mesia eskatologia regno. Certas ke temas pri fikcio laŭ la juda apokalipsa literaturo.
En la latina versio de la teksto, Albunea, bruligita de profeta furoro, estis anoncinta severajn penojn por la malbonuloj kaj premiojn por la bonuloj, kaj dum siaj vagadoj renversis landojn kaj popolojn tramonde... Ŝia famo instigis la romian senaton ŝin invitis al Romo. Veninte al Romo, ŝi mirigis ĉiujn pro sia belo, igita superba de sia kontakto kun la Dio. Sin prezentis al ŝi cent senatanoj por ke ŝi interpretu la sonĝon kiun ili ĉiuj sonĝis samtempe. La Sibilo ilin invitis alveni sur la Aventinon (inter olivarboj, diras la greka teksto]. Ili estis sonĝintaj naŭ sunojn malsamajn inter si kaj en la grando kaj en la formo. La unua inundis per lumo la teron; la dua, dimensie pli granda emanis lumon transmondan; la tria fulmis per sangaj lumoj; la kvara reprezentis la kvaran generacion post Kristo; la kvina suno kunigis la elementon malklaran (sangon) kun la tiu luma; la sesa senluma entenis pikilon kvazaŭ skorpian; la sepa estis trasulkita per sanganta spado; la oka, enorma, enfermis sangan nukleon, kaj fine la naŭa, nigra kaj tenebra kiel la aliaj, estis trairita de ŝohe brila radio de lumo.
La Tiburtina Sibilo interpretis la sunojn kiel estontajn generaciojn. La unua generacio estus trankvila, libera kaj saĝa; la dua religia, pura; en la tria anoncis ferocajn militojn en Romo; la kvara, popolita per nekredantoj, estus vidinta naskiĝi la Virgulino, ŝia estonta edzo Jozefo kaj ilia filo Jesuo. Albunea asertis, krome, priskribante tiun sunon, ke Dio estas unu kaj ke kiu kredas havos la eternana vivon; la kvina suno vidigas la ekokupon de Jerusalemo: sesa generacio estos senluma, pereiga kaj militplena; la sepa vidas du regnantojn persekutantojn la judas landon: la oka vidos la dekadencon de Romo; en la naŭa sonĝo-generacio la romiaj princoj koruptitaj estos la ruino de multaj; en tiu lasta generacio estas indikataj diversaj regantoj mezepokaj (tio dependas de la epokoj kaj landoj en kiuj la maniskripto estas rearanĝita: en ili aperas korektaĵoj kaj aldonaĵo.)
La sibilo indikis reĝojn per la sola komenca litero... El la greka teksto adresitaj estas precipe princoj de la bizanca imperio.
Iom post iom la dokumento akiras la fizionomion de priloka profetaĵo kaj por ke ĝi utilu al la tiutempaj regantoj oni enkondukas variaaĵojn. Tiamaniere ĝi utilis pro la propagado de tiuj kiuj celis akiri povon aŭ ĝin konsolidigi.
Pri sibiloj kaj pri iliaj antaŭanoncoj konsideris la Patroj de la Eklezio, precipe pri la diaj misteroj aludataj de la Sibilo Ttiburtina, kiaj la enkarniĝo, morto kaj resurekto de Jesuo Kristo kaj la universala juĝo
En la mezo de la 4-a jarcento aperis, tial, en Oriento sibila profetaĵo situinta en Romo, kiu jam havis nemalgrandan vastiĝon ankaŭ en Okcidento, kie estis tradukita al la latina lingvo kaj kie, laŭlonge de la jarcentoj, estis objekto de diversaj reskriboj. Pli ol cent estas la manuskriptoj kiuj konservas la tekston refaritan kaj pliigitan... ĝis la 16-a jarcento.
Se tiuj orakoloj sibilaj ĝuis grandan estimon kaj profitecon, kio pri la origina nukleo pri kiu parolas Laktancio kaj aliaj kristanaj verkistoj? En la greka tradicio oni ne eksplicite parolas pri la Tiburtina Sibilo; tamen, oni diras ke la viziulino anoncas sian orakolon en Romo: la profetino rivelas al la imperiestro Aŭgusto la proksiman alvenon de la Difilo. Pri tiu famega rakonto, estas konataj du malsamaj versioj, unu vastigita en Oriento kaj alia en Okcidento. En la orienta versio, atestita en la 6-a jarcento en la Chronicon de Johano Malalas, aŭtorino de la revelacio ne estas la Sibilo Tiburtina, sed la Pizia: al ŝi, fakte, adresiĝis Aŭgusto por koni la nomon de sia posteulo. La sacerdotino de Apolono, simbolo de ĉiuj paganaj orakolistoj, reduktitaj al silento por la apero de Jesuo Kristo. estus dirinta al la imperiestro malproksimiĝi el la altaroj ĉar juda infano jam altrudis ke li revenu al Hadeso. La imperiestro tuj hastintus dediĉi altaron al la Difilo sur la Kapitolo
Venerinda Bede (672 -735 d. C.), male, atestas en sia verko la tiu orakolaĵo estis atribuita la Tiburtina Sibilo kaj ne al Pizia.
Inter la tekstoj kiu entenas la okcidentan version de la orakolo, memorindas la Mirabilia Urbis, dateblaj je la 12-a jarcento: laŭ tiu teksto Aŭgusto enketis ĉe la Sibilo kiu poste estos identigita kun tiu Tiburtina, ne ĉe la Pizia. En la kunteksta biografio pri Aŭgusto estas enŝovite ke li ricevis puno de tri fastaj tagoj pro la fakto ke li akceptis ke la popolo lin proklamu Dio: post tiu fasto la Sibilo rivelis al lAŭgusto kiu estas la vera Dio, kiun Aŭgusto tuj honoris per ofero. La altaro uzita tiukaze donis la nomon al la preĝejo ĝuste de l’Ara coeli (Altaro de la ĉielo).
Tiu legendo ĝuis enorman altiron ĉe la popolo kaj ĉe la intelektularo kaj ĉe poetoj kaj artistoj kaj...
La amaso mem de variaĵoj kaj la manko de certaj datenoj forfuĝigis ĉiujn ŝajnaĵojn de vero. Kaj, kiel diris Dante por la Kuma Sibilo, kiu skribis siajn orakolojn sur kverkaj folioj kiujn poste la vento konfuzigis igante ilin nekompreneblaj, tiel okazis por la imagita sentenco de la Sibilo Tiburtina: restis nur nekompreneblaj folioj!
Kaj pri ĝi restas literatura memoro kiu de la vorto fariĝis plasta arto.
Galerio
<Gallery> Dosiero:Opera del duomo (FI), andrea e nino pisano, sibilla tiburtina, 1337-1341.JPG| Sibilo Tiburtina, de Nino kaj Andrea Pisano, 1337-1341, Museo dell'Opera del Duomo, Florenco. Dosiero:Conrad Witz L’Empereur Auguste et la sibylle de Tibur.jpg|Imperiestro Aŭgusto kaj Triburtina Sibilo, de Konrad Witz, 1435, Musée des Beaŭ-Arts de Dijon. Dosiero:Meister_der_tiburtinischen_Sibylle_001.jpg | Imperiestro Aŭgusto kaj Tiburtina Sibilo, de "Majstro de la Sibilo Tiburtina", 1476, Städel Museum, Frankfurto ĉe Majno. Dosiero:Sibilla Tiburtina Cappella Marciac Roma curavit Roberto Borgia 2011.jpg |Sibilo Tiburtina, Kapelo Marciac, preĝejo de Trinità dei Monti, Romo, 16-jarcento, anonimulo. Dosiero:Antoine Caron - Augustus and the Sibyl - WGA4276.jpg|La Sybille de Tibur, de Antoine Caron, 1575-1580, Muzeo Luvro
Mühledorf SO
Mühledorf estas iama komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Buchegg en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 358 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Mühledorf situas sur la montoĉeno Bucheggberg en la valo Mühlital sur alteco de 557 m s.m. 9 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 3,32 km², de kiuj 38% estas kovritaj de arbaro, 55% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado. Krom la vilaĝo Mühledorf al la komunumo apartenas la setlejoj Wolftürli, Bockstein, Hirzengraben, Murli kaj Dälrain.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Mühledorf limis en nordo al Hessigkofen kaj Tscheppach, en oriento al Brügglen kaj Aetingen, en sudo al Unterramsern kaj Aetigkofen, kaj en okcidento al Lüterswil-Gächliwil.
Trafiko
La iama komunumo situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj meze en la kamparo. Tra Mühledorf pasas poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Messen, kiu konektas la iaman komunumon al la publika trafikreto. Krome ekzistas ankaŭ taksibuso. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 9 kilometrojn nordoriente apud Soloturno.
Funkcio de Möbius
En matematiko, funkcio de Möbius μ(n) estas multiplika funkcio, uzata en nombroteorio kaj kombinatoriko.
Mühledorf SO
Historio
La unua dokumentaj mencioj de Mühledorf datiĝas el la jaro 1264 kiel Mulidorf kaj 1276 kiel Mvlidorf. Dum mezepoko Mühledorf apartenis al la Senjorujo Buchegg de la Grafoj de Kiburgo-Buchegg. En la jaro 1391 la senjorujo estis akirita de la urbo Soloturno.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.
Funkcio de Möbius
Ĝi estas nomita en honoro de germana matematikisto August Ferdinand Möbius, kiu unue prezentis ĝin en 1831.
Difino
Funkcio de Möbius μ(n) estas difinita por ĉiuj pozitivaj entjeroj n. Ĝia valoro por ĉiu argumento estas unu el la nombroj -1, 0, 1 depende de la faktorigo de n en primajn faktorojn:
Valoroj de μ(n) por n=1, 2, 3, ... estas:
Se n estas primo do μ(n) = -1, sed la reo ne estas vera. La unua neprima n por kiu μ(n) = -1 estas 30 = 2·3·5. La unuaj ĉi tiaj nombroj kun 3 malsamaj primaj faktoroj estas:
La unuaj ĉi tiaj nombroj kun 5 malsamaj primaj faktoroj estas:
La unuaj ĉi tiaj nombroj kun 7 malsamaj primaj faktoroj estas:
Trajtoj
La funkcio de Möbius estas multiplika funkcio, kio estas ke μ(ab) = μ(a) μ(b) por ĉiuj a kaj b kiuj estas interprimoj.
La sumo tra ĉiuj pozitivaj divizoroj de n de la funkcio de Möbius estas nulo se n≠1:
Ĉi tio estas konsekvenco de tio ke ĉe ĉiu ne-malplena finia aro estas ĝuste same multaj subaroj kun para kvanto de eroj kiel multaj estas subaroj kun nepara kvanto de eroj. Ĉi tio kondukas al la inversiga formulo de Möbius kaj estas la ĉefa kaŭzo kial la funkcio de Möbius estas uzata en teorio de multiplikaj kaj aritmetikaj funkcioj.
por ĉiu natura nombro n. Ĉi tiu funkcio estas proksime ligita kun la pozicioj de nuloj de la rimana ζ funkcio. Vidu ankaŭ en konjekto de Mertens pri la ligo inter M(n) kaj la rimana hipotezo.
Kompletorio
Kompletorio estas kristana nokta preĝo. Ĝi estas la fina parto de la liturgio de la horoj. Kutime ĝi konsistas el malfermo, himno, psalmoj, mallonga biblia legaĵo, responsorio, la laŭdkanto de Simeon, fina preĝo kaj beno.
Funkcio de Möbius
Trajtoj
La serio de Lambert por la funkcio de Möbius estas
La serio de Dirichlet kiu generas la funkcion de Möbius estas la multiplika inverso de la rimana ζ funkcio
Ĉi tion eblas vidi de ĝia eŭlera produto
La dekreto de Kutná Hora
Dekreto de Kutná Hora estas historia rakonto de Josef Kajetán Tyl pri la jaro 1408, kiam en la Praga universitato ekfuriozis batalo pri la t.n. voĉoj.
En la universitato instruis magistroj ĉeĥaj, polaj, saksaj kaj bavaraj, do fremduloj superis la hejmulojn trioble ĉe voĉdonado. Tio al ĉeĥoj ne plaĉis, klopodis renversi la situacion (3 voĉojn por ĉeĥoj, 1 voĉon por ĉiuj fremduloj komune), kio sukcesis la 18-an de januaro 1409.
Sur tiu historia fono okazas aventuroj de 28-jara magistro Boček, amanta Hedvigan, filinon de la bavara profesoro Anselmo, la plej persista kontraŭulo de ĉeĥoj. Kiam la ĉeĥoj komencis ataki magistron Boček, ke li perfidis sian nacion, preferante filinon de la nacia malamiko, li devis decidiĝi, kio estas pli grava - ĉu amo al virino aŭ amo al la nacio.