cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elmer Gantry (filmo)
Intriga resumo
Li kontaktas alian fratinon en la grupo, Sister Rachel (Patti Page) kaj tra ŝi ricevas informojn ke la grupo estas forironta al Kansaso. Li ŝteliras sur la trajnon kaj per trompado sukcesas sidiĝi apud flegistino Ŝaron kaj havi mallongan konversacion kun ŝi. Li ofertas Ŝaron por aperi ĉe la reviviĝorenkontiĝoj kaj ŝi konsentas. Gantry elstaras pere liaj paroladoj en kiuj li minacas la pekintojn kun infero kaj Ŝaron permesas al ili savon. Kune ili estas bonega teamo. La spektantaro amasiĝas kaj la enspezo pliiĝas.
Gantry aspiras antaŭeniri kaj atingi la grandurbon de Zenit (imaga grandurbo kiu aperas en la romanoj de Lewis). Post klopodoj, li ricevas permeson de la urbestro kaj de kelkaj ekleziestroj. Gantry kaj Ŝaron ankaŭ sukcesas tie kaj la enspezo pliiĝas. Ŝaron sukcesas reestigi aŭdokapablon kun la helpo de Jesuo al viro kiu perdis ĝin pro mensa traŭmato.
Ĵurnalisto Jess Lefferts (Arthur Kennedy) publikigas artikolon pri Gantry kaj Ŝaron kaj prezentas ilin kiel malhavante bazan edukadon en religio kiuj ekspluatas la malforton de la senhavuloj por gajni monon.
La urbestro volas forpeli la grupon de predikistoj sed Gantry ĉantaĝas lin minacante lin kun malkovro de hazardludoj  kaj trinkdomoj apartenantaj al la urbestro.
Gantry decidas rebati. Li lanĉis atakon kontraŭ Lefferts kaj popularan kampanjon kontraŭ drinkado kaj prostituado. La homamaso detruas tavernojn kaj bordelojn. En unu el la atakitaj bordeloj, Gantry renkontas la prostituitinon Lulu Baynes (Shirley Jones). En la pasinteco, ŝia pastra patro forpelis ŝin kiam li kaptis ŝin kaj Gantry en intima situacio. Gantry forlasis ŝin kaj ŝi estis devigita prostitui.
Ĉe la reviviĝkonferenco post kiam la fotoj estas publikigitaj en la gazeto, la homamaso tumultas kaj ĵetas ovojn kaj objektojn al Gantry. Lulu, kiu ĉeestas ĉe la sceno, estas ŝokita kaj forkuras al ŝia bordelo kie ŝia prostituisto provas strangoli ŝin ĉar li ne ricevis la monon. En la lasta momento Gantry alvenas en la scenon kaj savas ŝin. En respondo, Lulu iras al la gazeto kaj konfesas ke Gantry estas senkulpa kaj ke estas ŝia faŭlto ke ŝi plantis embarasigan kapton por li.
La tendo estas rekonstruita sed Gantry rifuzas partopreni la reviviĝon. Li petas al Ŝaron forkuri kaj geedziĝi kun li, sed ŝi daŭrigas kun la ceremonio. Subite fajro ekas en la tendo. Ĉiuj forkuras krom Ŝaron kiu estas certa ke Jesuo protektos ŝin sed fakte ŝi bruliĝas.
Ĉe la fino, Gantry estas vidita kun lia valizo kaj la bruligita Biblio de Ŝaron. Li rifuzas la peton de la grupestro daŭrigi reviviĝspektaklojn kaj iras lian propran vojon.
Vinila laktato
Vinila laktato aŭ C5H8O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la laktata acido kaj vinila alkoholo. Vinila laktato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Vinila laktato estas solvebla en akvo, kaj tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila laktato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Imre Mihályfi
Imre Mihályfi [mihAjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihályfi Imre estis hungara reĝisoro, altlerneja instruisto.
Imre Mihályfi naskiĝis la  en Győr.
Biografio
Imre Mihályfi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1948, poste li akiris filmreĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1953. Lia ĉefinstruisto estis Márton Keleti. Inter 1953-1957 li estis helporeĝisoro kaj dramaturgo en filma produktejo, poste li reĝisoris en la Hungara Televizio. Inter 1959-1962 li ankaŭ instruis en la altlernejo. Li ricevis premiojn inter 1962-1997 kaj li havis la titolon "eterna membro de Hungara Televizio". Li edziĝis en 1965, lia edzino naskis filon en 1969.
Grupflora kampanulo
Kampanulo grupflora, aŭ kampanulo kun aglomeritaj floroj (Campanula glomerata) estas plurjara herba planto el la familio Kampanulacoj.
Priskribo
Ĉi tiun specion karakterizas ĝiaj floroj grupiĝantaj ĉe la pinto de tigo. Aliaj pli malgrandaj florgrupoj troviĝas ĉe la akseloj de supraj folioj.
Ĝi estas plurjara rigida planto kun haretozaj tigoj, 15 ĝis 60 cm alta. La supraj folioj estas mallarĝaj, duone ĉirkaŭantaj; la malsupraj estas pli larĝaj kun petioloj. La kapitulaj floroj estas senpedunklaj (sesilaj) kaj intense violkoloraj. La korolo mallarĝe sonorilforma longas 1,5 ĝis 2,5 cm. La loboj de la kaliko estas mallarĝaj kun cilioj. La stiluso estas pli mallonga ol la korolo. La harozaj kapsuloj staras vertikale.
Disvastiĝo
Kampanulo grupflora troviĝas en la norda mezvarma zono de Eŭrazio, de Britio ĝis Japanio. En Eŭropo ĝi troveblas preskaŭ ĉie, krom la ekstrema nordo. Ĝi estas ennaturiĝinta en Norda Ameriko. Ĝi kreskas en maldensaj arbaroj, en herbejoj ne tro malsekaj kaj ĉe vojrandoj, ĝis 1550 m super marnivelo.
Martino Rossi
Martino ROSSI (aliaj nomoj: Martino de' Rossi, Maestro Martino da Como, Martino de Rubeis; naskiĝinta en Blenio-Grumo antaŭ 1430, mortinta post 1470) estis la plej kontata gastrozofo de la 15-a jarcdento kaj mondskale la unua kuirista elstarulo. Li ĉefis en la roma palaco de la papa kamerlengo, la patriarko de Aquileia. Sur lia tomo legeblas enskribo kun la titolo princo de la kuiristoj.
Vivo
Li menciitis inter 1442 kaj 1468 kiel rektoro de la hejmo de San Martino Viduale je Blenio-Corzonese. Estante kuiristo de Gian Giacomo Trivulzio li verkis receptaron ("libro de cosina") kiu ege gravis por la esplorardo de gastronomio de la malfrua mezepoko.
Komenciĝis kariero lia ĉe la kortego de Francisko Sforza. Tre verŝajne li estas identa kun la en 1456 menciita kuiristo Martino, kun la en 1461 menciita Rubeus el Blenio kaj fine ankaŭ kun la supera kuiristo ("sopracogo") Martino, kiu rajtis akompani en la 1471-a jaro la dukon Galeazzo Maria Florencon.
Krome dedukteblas identecoj kun Martino, kuiristo de la patriarko de Aquileia kiu verkis Liber de arte coquinaria (kiu poste sub la titolo Epulario oftete represitis sen indiko de la vera fonto!) kaj kun la anonimulo kiu skribis De honesta voluptate. La humanisto Bartolomeo Sacchi laŭdis lin kiel neoficialan kuiriston por la papoj Paŭlo la 2-a kaj Siksto la 4-a.
Wohlen Fulenbach (stacidomo)
Wohlen Fulenbach estas fervoja stacidomo en Waltenschwil, Svislando.
Protesto
Protesto estas ago kiu esprimas kritikon kaj malkonsenton, kutime publike, pruvita kaj diskonigita por akiri kiel eble plej multe da (publikan) konscion pri la afero, precipe se ĝi estas ago kiu kaŭzas maljustecon por granda nombro da homoj. Protesto povas esti direktita al la registaro sed ne nepre. Oni povas esprimi proteston kontraŭ iu ajn faktoro, kiu damaĝas alian homon kaj tiel kaŭzi la ofendan agon ĉesi.
Protesto indikas la bezonon ŝanĝi kaj korekti la status quo, asertante ke la konvenciaj rimedoj de konstruado de politiko kaj publika politiko de la parlamento kaj la juĝistaro malsukcesis.
Malsame al manifestacio kaj striko, protesto estas la daŭranta komunuma sento kaj esprimo kontraŭ socia maljusteco. La politika rajto protesti, per manifestacio aŭ aliaj formoj de publika komunikado kaj rezistado, estas konsiderata kiel baza rajto en demokratio.
Formoj
La formoj de protesto povas esti malsamaj kaj diversaj, laŭleĝaj aŭ kontraŭleĝaj. La plej elstaraj formoj de protesto, kiuj estas agnoskitaj kiel laŭleĝaj en okcidentaj landoj, estas disdonado de manifestoj, manifestacio, procesio (marŝo aŭ parado), protesta vigilo, striko, publikigado de skribita protesto en amaskomunikilaro, farado de publika debato, civitanoj subskribantaj peticion, kaj pli. Kontraste al ĉi tiuj formoj de protesto, aliaj formoj de protesto ankaŭ estas rekonitaj en la mondo, kiuj plejparte implikas malobei la leĝon, inkluzive de la konfisko de la objekto de la protesto, kiu estas esprimita en rifuzado ricevi servojn de li, rifuzado servi en la armeo, rifuzante pagi impostojn kaj rifuzi prezentiĝi por juĝo en la tribunaloj - ankaŭ en agoj kiel ekzemple blokado de ĉefaj vojoj, bruligado de pneŭoj kaj pli.
Protesta voĉdono
Foje voĉdonante la malplimulto ĝenas voĉdoni kontraŭ la plimulto, ne pro praktikaj kialoj, sed esprimi sian proteston rilate al la opinio de la plimulto.
Voĉdonante por la Parlamento, civitanoj kiuj volas esprimi sian proteston de ĉiuj konkurantaj partioj ofte elektas ne voĉdoni por iu partio, sed meti voĉdoni kiel neniu opcio validas aŭ voĉdoni por satireca partio.
Sukceso kaj efikeco
Sociaj protestoj ludis gravan rolon en la politika evoluo de multaj landoj. Ekzemple, ekde la 1990-aj jaroj, popularaj manifestacioj en Latin-Ameriko ludis decidan rolon en la forigo de elektitaj prezidantoj de oficejo antaŭ la fino de ilia oficiala mandato. Krome, ekde 2008 la ekonomiaj krizoj en Eŭropo mobilizis la grandajn protestojn en Grekio kaj Hispanio, ĉefe kontraŭ politiko de severŝparado, kiuj multe influis la stabilecon de iliaj registaroj.
Sed en multaj kazoj la efiko de manifestacioj kaj peticioj estas pli malforta, kaj male al voĉdonado, ili ne atingas rezultojn baldaŭ. Nur en kelkaj kazoj la decidantoj tuj kaj plene respondos al la postuloj de la manifestaciantoj. Unu el la kialoj estas ĉar ĉi tio signalas, ke ili estas malfortaj decidantoj antaŭ interesgrupoj en la socio. Kaj renkonti la postulojn de la protesto alportos pli da premo de aliaj interesgrupoj en la socio. Foje protestoj atingas la malon de tio, kion intencis la manifestacianoj. En ĉi tiu kazo, la decidantoj, pro sia kolero kontraŭ la manifestacianoj, troigas la politikon kontraŭ kiu la manifestacianoj eliris. Iuj argumentas, ke se ne estus la protestoj kontraŭ la Vjetnama milito, la retiriĝo de la usonanoj estus okazinta en multe pli frua stadio.
Studoj montris ke pli alta nivelo de demokratiigo reduktas varbadkostojn por sociaj aktivuloj kaj estas tial utila por manifestacioj. Tamen, aliaj studoj asertas ke demokratiigo povas kaŭzi malkreskon en socia protesta agado ĉar forta demokrata politika sistemo disponigas pli instituciigitajn vojojn por politika partopreno kaj plendsolvado. Ĉi tiuj du argumentoj pri la efikoj de demokratiigo sur sociaj protestoj estas ia enigmo.
Ĉi tio estas ĉar en landoj kie politikaj agantoj pli verŝajne "ludas laŭ la libro", negocado kaj decidofarado tendencas esti sufiĉe instituciigitaj. Ĉi tio, siavice, kreas instigojn por homoj investi en plifortigado de tiuj institucioj kaj ilia kapablo influi decidojn de ene de ili. Se, aliflanke, la plej multaj aktoroj kredas ke la plej bona maniero influi decidojn estas per alternativaj rimedoj kiel protestoj, la instigoj por evoluigi fortajn kaj bonfunkciantajn instituciojn estos multe pli malaltaj. Konsiderante ĉi tiun retroefikon, investi en la ĝusta funkciado de institucioj povas krei moralan rondon. Se ili elektas la institucian vojon tra la parlamento, ilia probablo influi la rezulton de la decida proceduro estas dokumentita laŭ la leĝdona negoca modelo. Tio estas, ĉiu persono havas pozitivan probablecon renversi la tagordon kaj tiel proponi sian preferatan politikon.
Protesto havos realan efikon kiam la konkursantoj havas centran rolon en la institucioj kaj kiam ili havas fortajn aliancanojn en tiuj institucioj. Specife, la manifestacianoj vidas la sistemon de reprezenta demokratio kiel centra faktoro peranta la politikan efikon de instituciaj interrompoj. Ŝanĝoj en institucioj povas havi vastajn sekvojn. Ekzemple, la disfalo de la landoj de la Orienta Bloko ne okazis kiel rezulto de la protestoj en tiuj landoj en 1989-1991, sed kiel rezulto de la disfalo de la institucioj en Sovetunio en la dua duono de la 1980-aj jaroj, kaj la perestrojko de Gorbaĉov.
Sociaj movadoj, precipe kiam ili esprimas sin per sia plej tipa formo de agado, kiel ekzemple per publikaj manifestacioj, direktas sian mesaĝon samtempe al du apartaj celoj: tiuj enpoviĝantaj kaj la ĝenerala publiko. La efikeco de sociaj movadoj dependas de ilia kapablo okupiĝi pri negocagadoj kun aliancanoj kaj kontraŭuloj. La sukceso de la aktivuloj devenas de kombinaĵo de daŭra ekstera subteno, publika malfido je politikaj elitoj kaj de ilia toleremo, kiuj provizis la movadon per decidaj rimedoj.
Granda opozicia tendaro kapablas instigi pli da kontraŭregistaraj protestoj nur se ĝi havas pli grandan unuecon. La rezultoj plue indikas, ke la kapablo mobilizi la opozicion gravas por protestoj en evolulandoj sed signife malpli en evoluintaj landoj. Granda opozicia tendaro ne sufiĉas por mobilizi grandskalajn kontraŭregistarajn manifestaciojn. Unuigita opozicio kun forta subteno estas ŝlosilo por produkti pli grandan nombron da protestoj. Krome, parolado havas gravajn implicojn por demokratio kaj demokrata reprezentanteco. Ekzemple, konsiderante ke grupoj kun efika unupartia reprezentantaro emas labori en la leĝdona procezo, sed grupoj ekskluditaj de la leĝdona procezo tendencas turni sin al stratprotestoj.
Kio sukcesigas protestojn
Estas pluraj manieroj kiuj sukcesigas sociajn protestojn:
Ekzistas tri gradoj da sukceso de protestoj:
Reta politika protesto
Temas pri ŝablono de protesto kiu okazas en la reta spaco kaj influas la realan politikan realecon. Interreto influas la manieron kiel civitanoj perceptas politikon kaj la manieron kiel ili influas ĝin. Ĉi tiu interreta rimedo donas al individuoj aŭ grupetoj novajn rimedojn kaj tiel plibonigas ilian politikan potencon.
Unu el la rimedoj por pliigi la potencon de interretaj protestantoj estas la elimino de fizikaj kaj spacaj baroj, do distanco malpli gravas ol en la fizika realo. La partoprenantoj de la reta protesto nuntempe ne estas limigitaj de geografiaj limigoj, sociekonomika statuso, sekso, eduknivelo aŭ dungado. Ĉiu, kiu volas esti parto de la protesto, povas fari tion per reta alirebleco. Ĉi tiu afero vastigas la eblan aron de homoj mobilizantaj por la politika protesto. Alia rimedo estas la kreado de sociaj retoj, kiuj permesas al homoj organizi sin en grupoj kun komuna intereso aŭ ideologio, same kiel formado por politika protesto. Individuo povas esti aktiva en diversaj sociaj retoj. Plifortigi la interhomajn ligojn en la sociaj retoj igas individuojn percepti sin kiel parto de pli granda komunumo, esti pli fortaj en sia politika potenco kaj havi pli da potencialo agi.
Estas diversaj interretaj protestmetodoj. Unu el la plej popularaj rimedoj estas ĉenleteroj, kiuj estas senditaj al centoj da miloj da retuzantoj kaj elmontras ilin al protesto pri certa temo. Kontraŭe, retumantoj estas petataj veni al manifestacio pri la temo, subskribi peticion, donaci monon aŭ alian specon de donaco aŭ transdoni la leteron. Parlamentanoj kaj ĉefministraj kandidatoj ankaŭ uzas la ĉenleterojn por varbi subtenantojn kaj novajn partianojn. Alia protestrimedo kaj la plej populara en blogoj estas verki retan taglibron, tio estas retejon, kie estas skribitaj tekstaj enskriboj (afiŝoj aŭ memeoj) kiuj traktas la vivon de la bloganto - liaj spertoj kaj opinioj pri la mondo. Aliaj mezuroj estas: starigi virtualajn protestgrupojn en Fejsbuko, sendi mesaĝojn en Tvitero, alŝuti filmetojn al Jutubo, ataki retejojn, kiuj inkluzivas malbeligadon aŭ detruon de retejoj, kaj reagemo en la formo de reparoladoj.
Por ke la reta protesto efektiviĝu, tio estas sukcesu kaŭzi ŝanĝon kaj ke la ŝanĝo de konscio fariĝu praktika, necesas la interveno de tradiciaj komunikiloj. Retaj protestoj kiuj akiras lokon en la amaskomunikiloj estas pli efikaj. Aldone al tio, por okazigi veran ŝanĝon, la gvidantoj pli malpli estas devigitaj manipuli la eventualajn partoprenantojn, kreas intereson pri ili kaj prezentas al ili novajn kaj aktualajn aferojn senĉese, tiel ili kaŭzas aktivan partoprenon en la protestoj.
Vlčovice
Vlčovice (Wiltschowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Kopřivnice en distrikto Nový Jičín. Ĝi situas sur maldekstra bordo de rivero Lubina ĉe ŝoseo el Příbor ĝis Frenštát pod Radhoštěm. Vlčovice situas de Freštát pod Radhoštěm en distanco proksimume 5 kilometroj. Proksime de ĉi tie troviĝas industria zono kaj prova veturrondo de aŭtomobilfabriko Tatra. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/58. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 195 adresoj.
Vlčovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,41 km².
Historio
Vlčovice apartenis al bieno de Šostýn. La unua skribmencio pri Vlčovice devenas el la jaro 1437 (sub nomo "Velicovice").
Asbarez
Asbarez ( Ասպարէզ, "Areno") estas armena-usona dulingva ĉiutaga gazeto eldonita en la armena kaj angla en Los-Anĝeleso, Kalifornio, de la Okcidenta Usona Centra Komitato de la Armena Revolucia Federacio. La ĵurnalo komencis publikigon en 1908 en Fresno, Kalifornio. Ĝi translokiĝis al suda Kalifornio kelkajn jardekojn poste, kiam granda armena-usona komunumo aperis tie. Antaŭ ol translokiĝi al nova ĉefsidejo en la Hollywood-kvartalo de Los-Anĝeleso en la 1970-aj jaroj, la ĉefsidejo de la ĵurnalo situis en Glendale, Kalifornio, antaŭurbo de Los-Anĝeleso.
La publikaĵo estas eldonata kvin fojojn semajne. Ĝi ampleksas inter 16 ĝis 28 paĝojn de marde ĝis vendredo kaj 40 ĝis 48 paĝojn sabate. Ankaŭ regule publikiĝas revuaj suplementoj en specialaj okazoj.
Asbarez en la angla
La gazeto nun inkluzivas ambaŭ armenan kaj anglan sekciojn. Post esti tut-armena ĵurnalo, regula angla sekcio estis aldonita la 1-an de majo 1970. La angla sekcio fariĝis ĉiutaga ero ekde januaro 1993.
Interreta publikigo
La ĵurnalo ankaŭ interrete ekpublikiĝis en 1994.
Lyss Grien (stacidomo)
Lyss Grien estas fervoja stacidomo en Lyss, Svislando.
Biel-Bienne Bözingenfeld-Champ (stacidomo)
Biel-Bienne Bözingenfeld-Champ estas fervoja stacidomo en Bielo, Svislando.
Ei im Emmental (stacidomo)
Ei im Emmental estas fervoja stacidomo en Sumiswald, Svislando.
Salikfolia inulo
Priskribo
Temas pri plurjara planto rizomhava, alta inter 30 kaj 75 cm. La tigo senharas, tamen iom raspas. La neparaj folioj longas kaj lancformas, ili iom raspas sube. La subaj havas mallongan petiolon sed ne la supraj, kiuj fariĝas iom ĉirkaŭtigaj. La kapituloj, 25-40 mm, ĝenerale solas. En tiu kapitulo estas kaj centraj kaj ĉirkaŭaj (ligulaj) floroj, kiuj ambaŭ flavas. Florado okazas finprintempe kaj somere. Tiu planto kreskas en herbejoj, kopsoj kaj torfejoj de preskaŭ tuta Eŭropo.
Etimologio
La nomo Inulo povus derivi el latina vorto uzata de la romianoj por nomi tiun ĉi planton. Aliaj aŭtoroj proponas grekan devenon: "enàein" (purigi) referencante al medicinaj karakteroj. La epiteto salicina venas el la simileco kun la folioj de salikoj.
Opština Vinica
Opština Vinica ĝi estas unu el 80 komunumoj en norda Makedonio. Ĝi situas en la oriento de la stato en la Orienta regiono. Ĝia areo estas 432,67 km² kaj en 2002 havis 19.938 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas de la urbo Vinica.
Loko, priskribo
Opština konsistas el la urbo Vinica kaj aliaj 15 vilaĝoj:
(98889) 2001 BL38
(98889) 2001 BL38 estas tre malgranda, treege hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Opština Vinica
Loko, priskribo
Blatec, Vinička Kršla, Gradec, Grljani, Dragobrašte, Istibanja, Jakimovo, Kalimanci, Kruševo, Laki, Leski, Lipec, Pekljani, Trsino, Crn Kamen.
Opština Vinica najbaras al la jenaj komunumoj:
(98889) 2001 BL38
Orbito
Ĝia tre discentra klinita orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,410173 astronomia unuo, tie estas 61,361 milionoj da km.
Opština Vinica
Referencoj
Statistikoj:
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Rampanta ononido
Rampanta ononido, latine Ononis repens, estas plurjara planto, pli malpli ligneca, 30 cm alta kun tre rezistaj tigoj laŭdire povantaj haltigi plugilon. Tiuj hirtaj tigoj ofte rampas kaj radikiĝas, foje havas kelkajn feblajn dornojn (ĉefe borde de la maro). Ĝi havas ovalajn foliojn ĉu simplajn ĉu trifolierajn kun akutaj dentoj ĉe la rando. La stipuloj foliformaj kaj dentaj duonĉirkaŭas la tigon. La floroj havas rozkoloran korolon, kies aloj proksimume egalas la karenon kroĉe kurban. La kaliko superas la guŝon. Tiu ofta planto kreskas en sekaj herbejoj, ĉefe kalkaj kaj argilaj, en tuta Eŭropo kaj Azio. Ĝi floras de junio ĝis septembro. Ekzistas diversaj subspecioj, pri kiuj la aŭtoroj ankoraŭ ne akordiĝas.
Opština Vinica
Referencoj
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Pat Kilbane
Patrick F. "Pat" Kilbane (n. ) estis populara usona muzikisto, verkisto, komikulo kaj aktoro. Li ludis diversajn rolulojn en televidaj serioj kiaj MADtv kaj Seinfeld. La unua libro de Kilbane, The Brain Eater's Bible: Sound Advice for the Newly Reanimated Zombie, estis publikigita la 18an de marto, 2011.
Diego de San Pedro
Diego de San Pedro (1437?-1498?) estis hispana poeto kaj novelisto de la Prarenesanco.
Biografio
Oni ne havas multajn certajn informojn pri la vivo de Diego de San Pedro. Oni supozas, ke li gradiĝis en juro kaj ke en 1459 li estis guberniestro de la fortikaĵo de Peñafiel, sed eble la koncernaj dokumentoj laudas ne al la aŭtoro, sed al alia samnomulo. ​ Oni diris ankaŭ ke li estis jud-devena novkristano, sed ankaŭ ne oni atingis nedubeblajn pruvojn.
Ŝajne ja estis pruvita, ke li servis al la Superulo de la Ordeno de Kalatravo, don Pedro Girón, kaj poste al liaj filoj Juan, dua grafo de Ureña, kaj Rodrigo Téllez Girón, Superulo de Kalatravo. Ĝis 1476 tre probable li estis partiano de Johanino la Beltranida kaj ke poste, same kiel la familio Girón, estis partiano de la Katolikaj Gereĝoj. Probable li partoprenis en la Granada Milito, kie li eble konis Diego Fernández de Córdoba al kiu li dediĉis sian verkon Cárcel de Amor.
Verkaro
En la Cancionero General de Hernando del Castillo oni konservas kelkajn poemojn liajn ("Sermón", "Desprecio de Fortuna"), sed li estas plej konata pro siaj du sentimentalaj noveloj, nome la Tratado de amores de Arnalte y Lucenda (1491) kaj Cárcel de amor (Amprizono, 1492), en kiuj intervenas la korteza amo.
En Tratado de amores de Arnalte y Lucenda oni inkludas leterojn kaj dialogojn kaj ĝi estis tradukita al franca fare de Herberay des Essarts, al itala fare de Maralfi kaj al angla fare de Holyband (1575).
Cárcel de amor, komponita inter 1483 kaj 1485 kaj presita en 1492, estis grava eldona sukceso en la epoko, kaj estis tuj tradukita al aliaj eŭropaj lingvoj: nome itala (1513), franca (1526 kaj 1552), angla (1560). Ĝi plue reeldoniĝis kaj tradukiĝis ankoraŭ en la 17-a jarcento. Ankaŭ tiuokaze granda parto de la novelo estas epistola kaj la historio estas pri malfeliĉa amo. Ĝi estis konsiderata la "Werther" de la 15-a jarcento. ​ Ĝi influis pri La Celestina de Fernando de Rojas, ĉar unu de la plej belaj pecoj de la libro, nome la ploro de la patrino de Leriano, estas iel simila al la ploro de Pleberio en La Celestina. Fontoj estas la "Elegia di Madonna Fiammeta" de Giovanni Boccaccio kaj elementoj de Dante kaj de la legendo de la Sankta gralo.
En ambaŭ noveloj la amafero sekvas konvenciojn de korteza amo reprezentata alegorie. En la stilo estas paradoksoj, antitezoj kaj oksimoroj.
Arthur Holmes
Li ŝanĝis studadon de fiziko al geologio kaj stipendio de 60 pundoj jare ne sufiĉis kaj li eklaboris por prospektorado de mineraloj en Mozambiko. Post ses monatoj, sen malkovroj, li tiom malsaniĝis pro malario ke oni sendis informon pri sia morto hejmen. Tamen li rekuperiĝis, revenis hejmen kaj eklaboris en Imperial College.
Li atingis sian doktorigon pri Scienco en 1917, kaj en 1920 li aliĝis al naftokompanio en Birmo kiel ĉefa geologo. La kompanio malsukcesis, kaj li revenis al Anglio malriĉa en 1924. Li estis estro de la Departemento de Geologio, Durham Universitato, 1924-1943. Li tenis la katedron de geologio en la Edinburga Universitato, 1943-1956.
Daniel Wilhelm Moller
naskiĝis en Pozono (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis  en Altdorf apud Nürnberg (Germanio).
Biografio
apartenis al la germana minoritato en Hungarlando. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li lernis la slovakan lingvon en Trencsén. En 1660 li studis en Universitato de Lepsiko, tamen li akiris diplomon en Universitato de Wittenberg en 1662. Li studvojaĝis en Nederlando, Anglio, Silezio, Prusio kaj Pollando. En 1664 li daŭrigis siajn teologiajn studojn en la Universitato de Strasburgo kaj lernis la francan lingvon, poste li studvojaĝis al Svislando, Francio kaj Italio. En 1671 li hejmenvenis kaj instruis, sed kiel luterano, li estis konstante molestita. Li fuĝis al Nurenbergo, kie li instruis en la universitato, respektive li estis bibliotekisto en ties biblioteko. Iom poste li instruis en Universitato de Altdorf. Li edziĝis dufoje en 1685 kaj 1692, idoj neniam naskiĝis.
Täsch Monte Rosa (stacidomo)
Täsch Monte Rosa estas fervoja stacidomo en Täsch, Svislando.
Goppenstein Autoverlad (stacidomo)
Goppenstein Autoverlad estas fervoja stacidomo en Ferden, Svislando.
Brig Autoverlad (stacidomo)
Brig Autoverlad estas fervoja stacidomo en Brig-Glis, Svislando.
Barnabás Steinmetz
Barnabás Steinmetz [barnabAŝ ŝtejnmec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Steinmetz Barnabás estas hungara akvopilkisto (mezulo), dufoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto, juristo. Lia patro estis János Steinmetz, lia frato estis Ádám Steinmetz.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1994. Li akiris juran diplomon en Katolika Universitato Péter Pázmány en 2005, poste li estis juristo en la ekstersporta vivo. Li ricevis premiojn inter 1993-2014.
Sporta kariero
ekde 1987 estis akvopilkisto de la centra sportlernejo. Inter 1993-2017 li ludis en ĉefurbaj sportkluboj, escepte inter 2000-2003 en Italio. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje, itala ĉampiono en 2001, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1993-2006 228-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun oraj medaloj, krome en la monda ĉampioneco li estis la unua en 2003. Ekde 2015 li estis trejnisto.
Amila laktato
Amila laktato aŭ C8H16O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la laktata acido kaj amila alkoholo. Amila laktato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila laktato estas solvebla en akvo, kaj tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila laktato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Michel Kichka
Michel Kichka (naskita en 1954 en Liège, Belgio ) estas israela karikaturisto kaj ilustristo de belga deveno. Sia patro, Henri Kichka, estis postvivinto de la holokaŭsto (shoa).
Premioj kaj agnosko
Kichka gajnis en 2008 la israelan karikaturistan premion Dosh (Kariel Gardosh). En 2006 li aliĝis al la movado Cartooning for Peace (kartunistoj por paco). En 2011 li ricevis la prestiĝan honoron Chevalier des Arts et des Lettres de la franca Ministerio pri Kulturo. Kichka servas kiel prezidanto de la Israela karikaturista gildo.
Nacia Parko Kitulo
La Nacia Parko Kitulo (Hifadhi ya Taifa Kitulo) estas protektita areo de alpaj herbejoj kaj montaj arbaroj en la sudaj altaj teroj de Tanzanio. La parko kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj situas parte en regiono Mbeya kaj parte en regiono Iringa. La protektita areo inkluzivas la altebenaĵon Kitulo kaj la apudan arbaron Livingstone. La Parko estas administrata de la institucio "Tanzania National Parks Authority" (TANAPA), kaj ĝi estas la unua Nacia Parko en tropika Afriko establita ĉefe por protekto de ĝia flaŭro.
La lokanoj nomas la altebenaĵon Kitulo "Bustani ya Mungu" (Ĝardeno de Dio), dum botanikistoj nomas ĝin la "Serengeti de Floroj".
Gastrozofio
Ĉe gastrozofio (de la greka vortoj γαστήρ por ventro kaj σοφία por saĝeco) diversaj fakoj naturhistoriaj kaj filozofiaj harmonie kunvenis.
Temaro
Centre estas la kulturscienca esplorado de nutrado kaj socio. Temo estas ĉiaj ajn aspektoj de kreo de manĝaĵoj kaj ilia prilaboro ĝis konsumado. Ne nur teknikaj partoj interesas sed ankaŭ la graveco de manĝokulturoj dum diversaj epokoj kun la koncernaj etikaj kaj sociologiaj aspektoj.
Historio
Origino scienca jam en Antikva Egiptio postflareblas, ekz. ĉe Ebers-papiruso kiu klarigojn liveras pri la kuntekstoj inter nutriĝo kaj vivo. Filozofie gravas tekstoj pri dietetiko, ekz. de Epikuro kiu taksas la ventron radiko de la bono.
Ĉiam admiritis ankaŭ la lerteco kaj elpensemo de kuiristoj kaj gastigantoj kaj la kapablo ŝati tiaĵojn. Tia ulo nomiĝas gastrozofo; ekzemplo estu Eugen von Vaerst kiu verkis Gastrosophie (Lepsiko 1851).
Fonto
Herders Conversations-Lexikon. Freiburg im Breisgau 1855, volumo 3, p. 25 (tie ĉi interrete)
Tavrovo
Tavrovo estas vilaĝo en la Belgoroda municipa distrikto de la Belgoroda provinco de la Rusa Federacio kaj administra centro de la kampara setlejo Tavrovsky en la Belgoroda regiono. En la 1990-aj jaroj, kardinalaj ŝanĝoj okazis en la vivo de la vilaĝo: 5 novaj mikrodistriktoj formiĝis kaj komencis esti konstruitaj; la nombro de loĝantoj ankaŭ kreskis, ĉefe pro enmigrintoj el la respublikoj de la antaŭa Sovetunio. La urba eduka institucio "Tavrovskaya mezlernejo de la Belgoroda distrikto de la Belgoroda regiono" ricevis la nomon de la heroo de Sovetunio Anatoly Grigoryevich Achkasov.
Nun Tavrovo estas granda vilaĝo, kiu konsistas el 10 mikrodistriktoj destinitaj por individua loĝeja disvolviĝo. La plibonigo de la teritorio de la vilaĝo kaj la evoluo de ĝia infrastrukturo estas survoje. La populacio estas 13 000 homoj. Tavrovo estas konsiderita la centro de agrikulturo kaj laboro. Ĉi tie disvolviĝas agrikulturo kaj bredado, kio estas fonto de enspezo por multaj lokaj loĝantoj. Krome, ekzistas multaj malgrandaj entreprenoj en la vilaĝo kiuj kreas laborlokojn kaj kontribuas al la ekonomia evoluo de la regiono. Malgraŭ ĝia eta grandeco, Tavrovo ofertas al siaj loĝantoj kaj gastoj ampleksajn ŝancojn por aktiva distro. Inter la lokaj vidindaĵoj estas muzeo, lokhistoria centro, parkoj kaj placoj, same kiel multaj eventoj kiel festivaloj, ekspozicioj kaj koncertoj.
Aravot
Aravot (armene: «Առավոտ», "Mateno") estas gvida liberala kaj politike sendependa ĉiutaga gazeto bazita en Erevano, Armenio, kaj fondita en 1994. Ĝia redaktoro estas Aram Abrahamjan.
Politika orientiĝo
La unua gazeta numero estis publikigita la 2-an de aŭgusto 1994. Tiutempe ĝia redaktoro estis Ignat Mamjan. Aram Abrahamjan anstataŭis lin en decembro 1994.
Fontoj ĝenerale konsentas, ke Aravot subtenis la prezidanton Levon Ter-Petrosjan (1991-1998) kaj lian liberalan partion Pan-Armena Nacia Movado, kvankam ĝi donis spacon al diversaj vidpunktoj. Abrahamyan neis, ke li estas proksima al Ter-Petrosyan kaj lia registaro en intervjuo en 2004 kaj aldonis: "Iru kaj demandu al la antaŭa registaro, kion ili pensas pri Aravot. Vi rimarkos, ke ilia sinteno estas io ajn krom pozitiva." [10]
Aravot estis kritika de la prezidanto Serĵ Sargsjan, kiu venis al la potenco en la pridisputata elekto de 2008.
Dum la prezidanta balotoj en 2013, ĉefredaktoro Aram Abrahamjan publike aprobis la liberalan eksan ĉefministron Hrant Bagratyjan, sed li diris, ke tio estas nur lia persona opinio kaj ne tiu de la ĵurnalo.
En intervjuo en 2014 Abrahamyan deklaris, ke la fina celo de la ĵurnalo estas krei "mildan kaj tolereman" etoson en la armena socio.
Jorkŝira terhundo
La Jorkŝira terhundo aŭ Jorkio estas malgranda raso de terhundoj. Ĝi originis en Unuiĝinta Reĝlando en la graflando Jorkŝiro, de kie ĝi ricevas sian nomon.
Ili unue estis breditaj por kapti musojn kaj ratojn, do ili ofte estas rapidaj kaj energiaj. Jorkoj kutime pezas proksimume 7 funtojn (3.18 kg) kaj havas malhelgrizan aŭ nigran hundomantelon kun bruna vizaĝo.
Anna Dániel
, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Dániel Anna estis hungara instruisto, verkisto, tradukisto, literaturhistoriisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Kerékgyártó Jánosné, ŝia patrino estis Laura Dánielné Lengyel.
naskiĝis en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.
Biografio
akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1935, poste li instruis en pluraj ĉefurbaj lernejoj. Ŝi publikigis plurajn romanojn, krome ŝi kontribuis en gazetoj kaj tradukis el la franca kaj la germana. Ŝi estis membro de la Hungara Verkista Alianco. Ŝi edziniĝis en 1939. Ŝi ricevis premiojn inter 1979-2003.
(159414) 1999 RN178
(159414) 1999 RN178 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,25776 astronomia unuo, tie estas 38,560 milionoj da km.
Gotardo de Hildesheim
La sankta Gotardo de Hildesheim (germane Godehard aŭ Gotthard, naskiĝis en 960 en Hengersberg-Reichersdorf apud Niederalteich, Malsupra Bavario; mortis la 5-an de majo 1038 en Hildesheim) estis katolika episkopo de la episkopujo Hildesheim kaj estas unu el la plej gravaj sanktuloj de la Mezepoko. La spuroj de lia admiro, nomante preĝejojn kaj lokojn laŭ lia nomo, troveblas de Italio kaj Kroatio ĝis Skandinavio. Kun la Gotardo-pasejo en Svislando unu el la plej gravaj alpaj transirejoj kaj tuneloj portas lian nomon.
La urbo Gotha montras lin en sia blazono.
János Steinmetz
János Steinmetz [jAnoŝ ŝtejnmec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Steinmetz János estas hungara akvopilkisto (golulo), eŭropa ĉampiono, trejnisto, juristo. Liaj filoj estis Ádám Steinmetz kaj Barnabás Steinmetz.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1966. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1975, poste li havis juran postenon en Budapeŝto. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1981, ekde 1984 li estis ankaŭ trejnisto, ekde 1990 advokato.
Droužetice
Droužetice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 3,5 km norde de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Ekde la 1-a de aprilo1976 ĝis la 31-a de decembro 1991 la municipo estis konsisto de urbo Strakonice.
Partoj de municipo
Municipo Droužetice konsistas el du partoj sur du katastraj teritorioj.
(98891) 2001 BK41
(98891) 2001 BK41 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,0685488 astronomia unuo, tie estas 10,255 milionoj da km.
La ĝi pasis al 0,0740272 astronomia unuo (11,074 milionoj da km) de Marso.
Kleomacoj
La kleomacoj (Cleomaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo brasikaloj (Brassicales). Ĝi enhavas 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 260 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kleomo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (3 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kaporacoj
La kaporacoj (Capparaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo brasikaloj (Brassicales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 35 genrojn kaj pli ol 440 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kaporo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (3 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Sándor Mihályfy
Sándor Mihályfy [ŝAndor mihAjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihályfy Sándor estis hungara reĝisoro, scenaristo. Lia frato estis László Mihályfy.
Sándor Mihályfy naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Mihályfy frekventis armean lernejon ĝis hungara revolucio de 1956, poste li estis simpla laboristo. Inter 1963–2003 li estis helporeĝisoro en Hungara Televizio, sed ekde 1973 li estis levita al reĝisora statuso. Intertempe en 1975 li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Lia ĉefinstruisto estis Félix Máriássy. Li pensiuliĝis en 2003. Li ricevis kelkajn premiojn inter 1985-1990.
Rick Wakeman
Richard Christopher WAKEMAN [ŭEjkman] (18a de majo 1949) estas angla klavaristo, kantoverkisto, produktoro, prezentisto de televido kaj radio, kaj aŭtoro. Li estas plej bone konata ĉar estis membro de la bando de progresiva roko Yes dum kvin sezonoj inter 1971 kaj 2004 kaj pro siaj soloaj albumoj publikigitaj en la 1970-aj jaroj. Li estas nuna membro de la eks-Yes-a bando Yes Featuring Jon Anderson, Trevor Rabin, Rick Wakeman.
Kariero
Naskiĝinta kaj edukita en "West London", Wakeman intencis iĝi koncerta pianisto sed li lasis siajn studojn en la "Royal College of Music" en 1969 por iĝi tuttempa porsesia muzikisto. Liaj komencaj sesioj konsistis en ludado de "Space Oddity", inter aliaj, por David Bowie, kaj de kantoj de "Junior's Eyes", T. Rex, Elton John, kaj Cat Stevens. Wakeman iĝis membro de "Strawbs" en 1970 antaŭ aliĝi al "Yes" unua jaron poste, ludante por kelkaj el ties plej sukcesaj albumoj dum du sezonoj ĝis 1980. Wakeman komencis sian soloan karieron en 1973; liaj plej sukcesaj albumoj estas liaj unuaj tri: nome The Six Wives of Henry VIII (La ses edzinoj de Henriko la 8-a, 1973), Journey to the Centre of the Earth (Veturo al la tercentro, 1974), kaj The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (La mitoj kaj legendoj de la reĝo Arturo kaj de la Kavaliroj de la Ronda Tablo, 1975), ĉiuj el ili konceptalbumoj. Li formis sian propran rok-bandon, nome The English Rock Ensemble, en 1974, kun kiu li plue ludis, kaj partoprenis en sia unua filmo, nome Lisztomania (1975). Wakeman entreprenis soloajn projektojn en la 1980-aj jaroj kiuj variis en niveloj de sukceso; lia plej sukcesa albumo estis "1984", publikigita en 1981, kiu estis sekvita de sia minora pop-hit soloaĵo, "Glory Boys", el Silent Nights (Silentaj noktoj, 1985). Li partoprenis en la televid-programo "Gastank", kaj registris siajn unuajn el kelkaj albumoj de Novepoka, Etosa, kaj kristana religia muziko per "Country Airs" (1986) kaj "The Gospels" (1987), respektive. El 1988 ĝis 1990 li estis membro de la grupo "Anderson Bruford Wakeman Howe" kio kondukis al sia tria Yes-sezono ĝis 1992. li revenis al tio du pliajn fojojn inter 1995 kaj 2004, dum kiu li kompletigis kelkajn pliajn soloajn projektojn kaj turneojn, kiel sia plej grava de tiu jardeko, nome Return to the Centre of the Earth (1999). Wakeman plue registris albumojn kaj ludis en koncertoj tutmonde en variaj kapabloj; lia plej ĵusa albumo estas "Christmas Portraits" (Kristnaskaj portretoj, 2019).
La diskaro de Wakeman enhavas ĉirkaŭ 90 soloajn albumojn kiuj gamas en kelkaj diversaj muzikaj stiloj. Li aperis multe en televido kaj radio; ĵuse li refamiĝis pro siaj kontribuoj al komediaj serioj de BBC nome "Grumpy Old Men", "Watchdog" kaj sia radio-programo "Planet Rock" kiu estis elsendita el 2005 ĝis 2010. Wakeman verkis tri librojn; nome unu membiografio kaj du memorlibroj. En 2017, Wakeman estis enmetita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kiel membro de Yes.
Iterbia (II) klorido
Iterbia (II) klorido aŭ diklorido de terbio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de iterbia nitrato kaj klorida acido. Iterbia (II) klorido estas verdaj kristaloj solveblaj en akvo kiuj estas forte reduktigaj agentoj. Iterbia (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al iterbiatomo. Ĝi konsistas je 1 iterbiatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Iterbia (II) klorido estis unue preparita en 1929 de Wilhelm Karl Klemm (1896-1985) and Wilhelm Schüth, per reduktado de la iterbia (II) klorido, YbCl3, uzante hidrogenon. Iterbia duklorido estas malstabila en akva solvaĵo (aŭ en ĉeesto de fortaj oksidigaĵoj), reduktante akvon en hidrogenan gason.
Izoamila laktato
Izoamila laktato aŭ C8H16O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la laktata acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila laktato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila laktato estas solvebla en akvo, kaj tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila laktato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Luuco
Luuco (vote: Luutsa, Лужицы) estas malgranda vota vilaĝo en Rusio. En Luuco estas 84 homoj (69 en 2010).
István Dávid (instruisto)
István Dávid [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Dávid István estis hungara instruisto, klasika filologo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis túróczszentpéteri kaj isztebnei [tUrOcsentpEteri istebnei].
Luuco
Tiu vilaĝo famas ĉefe kiel unu el nur du vilaĝoj en kiuj oni parolis ankoraŭ la Vota lingvo (la alia estas Krakolo, Leningrada provinco).
István Dávid (instruisto)
István Dávid naskiĝis en Alsókubin (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Dolný Kubín en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
István Dávid maturiĝis en gimnazio en 1857 en Besztercebánya. Li akiris filologian diplomon en Universitato de Vieno en 1861. Post la diplomo li instruis en Pozono ĝis 1883, pli poste en Budapeŝto. Li kontribuis en gazetoj, krome li verkis lernolibrojn kaj similajn helplibrojn.
Dřešín
Dřešín estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 8 km okcidente de Volyně. Vivas ĉi tie. Ĝi situas en akvokolekta areo de rojo Peklov, la maldekstraflanka alfluanto de rivero Volyňka. Tra la municipo kondukas ŝoseo II/170 (Němětice – Čestice – Vacov – Zdíkovec).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.
Partoj de municipo
Municipo Dřešín konsistas el kvar partoj sur tri katastraj teritorioj.
Bajezid la 1-a
Bajezid la 1-a (en Otomana turka: بايزيد اول, en turka: I. Bayezid), konata ankaŭ kiel Bajezid la Fulmo (en Otomana turka: یلدیرم بايزيد, en turka: Yıldırım Bayezid; ĉirkaŭ  1360 – 8a de Marto 1403) estis la Otomana Sultano el 1389 ĝis 1402. Li estis filo de Murad la 1-a. Li adoptis la titolon Sultan-i Rûm, el kio Rûm (el Romo) estis malnova islama nomo por la Romia Imperio.
Historio
Li faris demarŝojn por kontroli la tuton de Anatolio (ĉefe per kampanjo en 1390). El 1389 ĝis 1395 li konkeris Bulgarion kaj nordan Grekion. En 1395 estis venkita en Valaĥio. Li klare venkis super la Krucmilitistoj ĉe Nikopolo (en teritorio de nuntempa Bulgario) en 1396. Bajezid malsukcese sieĝis por la unuaj fojoj Konstantinopolon kaj poste estis venkita kaj kaptita de lis dumjara rivalo kaj malamiko Timur en la Batalo de Ankaro en 1402, estis tenita en kaptiveco (pri kio estas diversaj nekonfirmitaj rakontoj pri mistraktado fare de Timur) kaj tiel mortis en Marto 1403 (pri kio same estas tre diversaj nekonfirmitaj rakontoj ĉu temis pri memmortigo aŭ mortigo fare de Timur); tio rezultis en la Otomana Interregno.
En 1389, dum la fama Batalo de Kosovo, la tiama sultano, lia patro Murad la 1-a estis mortigita, kaj la fontoj malkonsentas ĉu tio okazis en la komenco aŭ post la fino de la batalo. Lia plej aĝa filo nome Bajezid, kiu estris la maldekstran alon de la Otomanaj fortoj, ekprenis la regadon post tio. Lia alia filo, Jakub Çelebi, nome Jakub Bejo, kiu estris la alian alon, estis nomita al la komandeja tendo de la sultano fare de Bajezid, sed kiam Jakub Bejo tien alvenis li estis strangolita, kio lasis lian fraton Bajezidon kiel la nura postulanto al la trono.
Lipót Havel
Lipót Havel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Havel Lipót estis hungara masonisto, konstruisto, entreprenisto, laŭ nuna senco ankaŭ arkitekto. Lipót Havel naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lipót Havel devenis el ĉeĥa familio. Li lernis konstruadon en laborejo de Ignaz Wechselmann en sia naskiĝurbo ekde 1861. Post 6 jaroj li havis posteneton en la oficejo, kie li lerte desegnis planojn. En 1869 li estis nomumita oficejestro. En 1886 Wechselmann pensiuliĝis, tial Havel fondis novan firmaon kaj transprenis la kolegojn. Ĝis sia morto lia firmao konstruis pli, ol 500 konstruaĵojn. En 1887 li fondis asocion pri hungaraj konstruistoj. Li ricevis signifan reĝan premion en 1896. Li havis edzinon ekde 1879, kiu naskis 5 gefilojn.
Krakolo
Krakolo (vote:Jõgõperä, ruse: Кракóлье) estas vota vilaĝo en Leningrada provinco, Rusio. En Krakolo estas 110 homoj. Ĝi estas ĝuste sude de Ust-Luga kaj ĉirkaŭ 8 kilometrojn sudokcidente de la haveno de Ust-Luga.
Tiu vilaĝo famas ĉefe kiel unu el nur du vilaĝoj en kiuj oni parolis ankoraŭ la Vota lingvo (la alia estas Luuco, Leningrada provinco).
Keberliniacoj
La keberliniacoj (Koeberliniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo brasikaloj (Brassicales). Ĝi enhavas ununuran genron (keberlinio) kaj 2 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (3 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Chlumětín
Chlumětín (Chlumietin) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1392.
László Gerő (arkitekto)
László Gerő [lAslO gerO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerő László estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto, arkitekturhistoriisto. László Gerő naskiĝis la en Szombathely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Gerő maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1927, poste li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1932. Li daŭris la studojn en Romo helpe de stipendio, intertempe en 1938 li studvojaĝis en Italio kaj Grekio. Hejmenveninta inter 1939-1949 li laboris en ĉefurba arkitektura oficejo, sed en 1941 li doktoriĝis en la teknikuniversitato kaj li habilitiĝis en 1948. Li longe instruis en la universitato. Li specialiĝis pri la historiaj monumentoj, tial li laboris en koncernaj laborejoj. Li kandidatiĝis en 1955 kaj doktoriĝis en 1977 ĉe Hungara Scienca Akademio. En 1957 li fondis revuon pri historiaj monumentoj kaj ĝismorte li redaktis ĝin. Li ricevis premiojn inter 1956–1994. Li edziĝis en 1935, lia edzino naskis 2 filojn.
Listo de studentoj en Katolika Universitato Péter Pázmány
Jen listo de elektitaj studentoj en Katolika Universitato Péter Pázmány: