cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meksika nuda hundo
FCI
Malgraŭ pli ol 3000-jara historio de la raso en Meksiko, ĝi ne estis oficiale agnoskita ĝis la 1950-aj jaroj. La loka meksika kinologia organizaĵo FCM, fondita en 1940, ne kuraĝis proponi ŝolon kiel oficiala pura hundoraso. Norman Pelham Wright, unu el plej aŭtoritataj historiistoj de la raso kaj aŭtoro de libro The Enigma of the Xoloitzcuintli (Enigmo de ŝoloickvintlo), asertas, ke ŝoloj unue aperis en meksikaj hundaj konkursoj en malfruaj 1940-aj jaroj. Kvankam la meksikanoj sciis pri ekzisto de nudaj hundoj en indiĝena ekologia sistemo, intereso pri ili estis minimuma, informo malmulta kaj koncizaj priskriboj de la raso kaj normoj, laŭ kiuj oni povus juĝi specianojn, neekzistaj. Tamen, en komenco de la 1950-aj jaroj oni komencis kompreni, ke la nombro de nudaj hundoj rapide malkreskas kaj ke la raso eventuale tute malaperos, se oni ne agos tuj. Tio kondukis al tre fama kaj pripublikigita "Ŝolo-Ekspedicio" en 1954: kun oficia sankcio de FCM, grupo de aŭtoritataj meksikaj kaj britaj kinologiistoj esploris malfacile atingeblajn areojn de Meksiko je serĉo por travivantaj puraj ŝoloickvintloj.
Eventuale, dek presumeble puraj ŝoloj estis trovitaj kaj tiuj hundoj estis fundamento de meksika programo por revivigo de la hundoraso. Sub gvido de Wright formiĝis komitato, kiu priskribis la unuan ofician normaron de la raso. Je la 1-a de majo 1956 ŝoloickvintlo iĝis oficiale agnoskita hundoraso de FCM kaj, ĉar Meksiko estas membrolando de Fédération Cynologique Internationale (FCI), ankaŭ tutmonde.
American Kennel Club (AKC)
Ŝoloj estis unu el la unuaj hundorasoj, agnoskitaj far la American Kennel Club (AKC). Meksika hundo sub la nomo Mee Too estis unua ŝolo registrita en AKC en 1887. Iĉa ŝolo Chinito Junior de Valetska Radtke el Novjorko iĝis la unua (kaj la sola ĝis nun) ŝolo, kiu atingis titolon de ĉampiono de AKC. Li venkis tiun ĉi titolon je 19-a de oktobro 1940.
En 1959 ŝolo perdis oficialan agnoskon de AKC pro malkresko de la raso, tiom grava, ke iuj eĉ kredis ĝin formortinta. Nur pro agado de meksikaj kaj britaj kinologiistoj la raso estis savita. En oktobro de 1986 fondiĝis speciala klubo, The Xoloitzcuintli Club of America (XCA), kiu celis reatingi agnoskon de ŝolo en AKC. En la 13-a de majo 2008 AKC voĉdonis permesi la rason al konkursojn kaj agnoski na XCA kiel ĝia oficia prizorga klubo. La membroj de la klubo unuanime voĉdonis agnoski tri grandojn ("ludila", "miniatura" kaj "meza") kaj ambaŭ variojn (nuda kaj haroza) de la raso. Ekde tiam, XCA kompilis normaron de la raso, organizis sendependan ĉiŭjaran konkurson, publikigis ĉiukvaronan kluban novaĵdissendon The Xolo News kaj fondis nacian subtenan reton National Xolo Rescue (pli frue The Xolo Rescue League ). Ekde 2011 la raso estos montrata en nesporta grupo de AKC.
Aspekto
La hundoraso havas tre varian grandon kaj individuoj malsamas je pezo inter 4 kaj 20 kg. Aspekte ĝi similas al faraona hundo, kun maldika korpo, migdalformaj okuloj, grandaj oreloj, similaj al tiuj de vespertoj, kaj longa kolo. Malsimile al plimulto de aliaj hundorasoj, kie okazas senharaj mutacioj, por ŝoloickvintlo la nudecon tenas dominanta geno. Tiu ĉi dominanta geno presumeble aperis pro hazarda mutacio antaŭ multaj jarmiloj. Tamen recesiva haroza vario jes troveblas en la raso, kaj genetike ĝi estas neapartebla de la nuda. Plej ofte en ĉiu nasko aperas kaj nudaj, kaj harozaj idoj. Laŭ genetika distribuo, unu el ĉiu kvar idoj estu haroza. Se oni parigos du harozajn individuojn, nur harozaj idoj aperos pro manko de dominanta geno de nudeco.
Ŝolo estas meznivela je fizikaj karakterizaĵoj, forto kaj rapido. La korpo estas rektanguleca, kun longo de korpo iom pli granda ol alto ĝis la plej supra pinto de la kapo. Grando de la hundoj estas tre varia, kaj la kluboj decidis apartigi tri grupojn laŭ grando:
Konduto
Kvankam plenkreskaj ŝoloj estas konataj pro sia trankvilemo, malgrandaj idoj ofte estas bruemaj kaj malbonkondutaj. La raso havas noteblajn trajtojn de primitiva hunda temperamento kaj bezonas sociigon kaj trejnadon ekde ok semajnoj ĝis unu jaro de la aĝo. Kondute ŝoloj similas al tipaj laborhundaj rasoj kaj ili havas fortan protektan instinkton. Ilia primordia heredo ankaŭ fortigas rabobestajn emojn. Ŝoloj estas sufiĉe fortaj kaj aktivaj hundoj, facile surgrimpantaj aŭ supersaltantaj palisarojn dum ĉaso. Ili estas tre protektemaj kaj ne evitas lukton. Konsekvence, trejnado de obeemo kaj sociemo estas nepra ĝis plenkresko.
Sano
Ĉar la nuda hundo nature evoluis in Meksiko dum kelkaj miljaroj, ili adaptiĝis al fluo de natura selekto kaj ne por homa gusto. Rezulte, tiu ĉi raso ne havas multajn strukturajn kaj sanajn problemojn, kiel aliaj pli "artefaritaj" rasoj. Tamen, oni konsideru ke la hundo estas nekapabla por eksterdoma vivo en malvarmaj klimatoj. Ili ankaŭ bezonas lavadon, kombadon kaj prizorgon pri haŭto, inkluzive prizorgon de haŭto mem por la senhara vario. Ŝoloj de pli pala koloro ankaŭ bezonas protekton de forta suna radiado.
Philippe Van Parijs
Philippe Van Parijs (naskiĝis la en Bruselo) estas belga ekonomikisto kaj filozofo.
Li doktoriĝis en 1977 en Loveno pri sociaj sciencoj kaj en 1980 pri filozofio ĉe la Universitato de Oksfordo; krome li studis ekonomikon, juron, sociologion kaj lingvistikon. Li estis ĝis la emeritiĝo en 2016 ordinara profesoro de la universitato de Louvain-la-Neuve; krome li samtempe estis de 2004 ĝis 2010 gastprofesoro en Harvard kaj de 2011 ĝis 2015 gastprofesoro ĉe la universitato de Oksfordo. Tutmondan konatecon li havas kiel defendanto de "baza enspezo" (minimuma garantiata enspezo por ĉiuj).
En 2001 li ricevis la premion Emile Francqui, la plej prestiĝan universitatan distingon de Belgio.
Li parolas la francan, nederlandan, anglan, germanan, italan, hispanan kaj portugalan lingvojn.
Lingva justeco
Parto de la laboro de Van Parijs estas pri lingva justeco. Por trakti la maljustecon de la privilegio de la angla kiel tutmonda lingua franca, li diskutas ampleksan mezuraron kiel
1. La disvastigo de la angla kiel nova lingva franca devas esti alkuraĝata (sed finance subtenata de anglaparolantoj, kiuj maljuste tiras profiton de tiu situacio), ĉar ĝi estas la nepra  kondiĉo al evoluo de socia justeco preter nacioj.
2. La aliaj lingvoj tamen devas esti protektataj pro egala respekto al ĉiu lingva grupo, pere de la principo de lingva teritorieco (personoj, kiuj elmigras al teritorio, devas lerni la lingvon de la teritorio, kie ili restadas).
Esperanto
En sia libro Philippe Van Parijs traktas ankaŭ Esperanton (p. 39-46 en la angla versio), kun du subĉapitroj pri neŭtraleco kaj simpleco (rapida lernebleco). Van Parijs skribas, ke la neŭtraleca avantaĝo de Esperanto ŝrumpus al nesignifeco, kiam oni konsideras ĉiujn lingvojn de la mondo (p. 40); eble ne ĉiuj ekstereŭropanoj konsentos. Li asertas krome, ke elekti la anglan anstataŭ artefaritan lingvon savus konsiderindan lernlaboron kaj rimedojn, ĉar - tiel li argumentas - diversaj variantoj de la angla estas jam la gepatra lingvo de kelkaj milionoj da homoj kaj dua lingvo por pliaj centmiloj (p. 42); li ne rilatigas tion al la monda loĝantaro aŭ al la rapideco de lernado de Esperanto (ŝajne li ne konas la lernejajn eksperimentojn pri la rapida lernado de Esperanto, almenaŭ li ne citas ilin - li skribas ke oni pretendas, "it is claimed", ke la lernado de Esperanto postulus multe malpli da fortostreĉo ol lerni la anglan, p. 42). Krome laŭ Van Parijs Esperanto devos multe grandigi sian vortaron por ke ĝi estu taŭga por ĉiuj kuntekstoj (p. 43); Van Parijs ŝajne ne zorge konsideris la ĉiutagan uzadon de Esperanto. Sekve laŭ Parijs la morfologia kaj leksika simpleco de Esperanto estus nur dumtempa avantaĝo (p. 44).
La asertojn pri Esperanto de Van Parijs en tiu libro (kaj parte aliajn asertojn en la libro) traktis almenaŭ naŭ aŭtoroj: Jens Stengaard Larsen (2012; anglalingva letero al Van Parijs), Goro Christoph Kimura (2013), Johan Derks (2014), Rubén Fernández Asensio (2014, du publikigoj), Federico Gobbo (2016), Jaap Maat (2016), Sabine Fiedler (2016), Cyril Brosch kaj Sabine Fiedler (2018) kaj Lu Wunsch-Rolshoven (2018). Multaj fontoj:
Privata vivo
Philippe Van Parijs havas britan edzinon, kun kiu li konatiĝis en Oksfordo; ili havas kvar infanojn.
Eksteraj ligiloj
Lia universitata paĝo en Loveno (france, angle)
Andreas Künzli : Lingva justeco laŭ Philippe van Parijs
Pagodo de Tiānníng-sì (Pekino)
La Pagodo de Tiānníng-sì estas okangula brika pagodo sur kvadrata platformo en la ĉina ĉefurbo Pekino ĉe la bikŝuejo Tiānníng-sì.
La pagodo estis konstruita inter 1100 kaj 1120 dum la dinastio Liáo kaj estas do unu el la plej malnovaj altaj konstruaĵoj de nuna Pekino. Ĝi estas alta 57,8 metrojn kaj estas farita laŭ la t.n. Miyan-stilo. Ekde 1988 ĝi troviĝas sur la listo de la monumentprotektindaĵoj de la Ĉina Popola Respubliko (3-150).
Tecali de Herrera
Tecali de Herrera estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tecali de Herrera.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18181 loĝantojn. El tiuj estas 8754 viroj kaj 9427 virinoj. La komunumo havas surfacon de 184.97 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 54′ norda latitudo kaj 97° 58′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2180
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Gaŭla rozo
Gaŭla rozo (Rosa gallica) aŭ vinagra rozo estas plantspecio el la genro Rozo (Rosa) ene de la familio de la Rozacoj (Rosaceae). Ĝi estas fortika sovaĝrozo, kiu estis kultivata dum multaj jarcentoj kaj kiu estas multaj hodiaŭaj ĝardenrozoj devenas; ĝi apartenas al la tiel nomataj malnovaj rozoj.
Priskribo
La gaŭla rozo kreskas kiel somerverda, kompakta, vertikala arbusto kaj atingas kreskoalton de ĉirkaŭ un metron. Ĝi formas vaste etendiĝantajn stolonojn. La branĉoj estas verdaj kaj malbrile verdaj. La pikiloj estas neegalaj, plej ofte kurbaj, sed ankaŭ rektaj kaj kovrataj kun multaj rigidharoj kaj glandoj.
La 2 ĝis 6 cm longaj folioj estas nepara plumaj kun plej ofte triĝis kvin, malofte ĝis sep folieto. La petilo kaj la folispindelo (rachis) estas pro glandoj kaj hokoj aspraj. La ledraj folietoj estas du ĝi ses cm larĝaj eliptaj aŭ ovformaj kun rondigita ĝia korforma bazo kaj obtuza aŭ pinta fino. La supra surfaco de la folietoj estas malhelverda kaj aspra. La malsupra surfaco pli hela kaj malforte hara. La folioj restas ĝis vintro al la arbusto. La stipuloj estas mallarĝaj.
La planto floras de juni ĝi julio. La floroj staras plej ofte unuope sur dika, glanda pedunklo. brakteoj ekzistas. La pedunklo, receptaklo kaj sepaloj estas glandaj. La odorantaj, duseksaj floroj havas diametron de 4 ĝis 6 cm radiosimetriaj kaj kvinnombraj kun duobla involukro. La eksteraj sepaloj estas plumaj, post la malfermado rigide refleksitaj kaj ne daŭraj. La kvin petaloj estas helruĝaj ĝis malhele purpuraj. Ili havas helan najlon. La mallongaj pistiloj estas liberaj.
La rozfruktoj estas 1,5 cm longaj, glob- au pirformaj, nur iomete karnecaj kaj en matura stato brunruĝa.
Ekologio
La gaŭla rozo estas Nanofanerofito. La vegetativa multigado okazas per subgrundaj stolonoj.
Disvastigon
La gaŭla rozo kreskas sovaĝe en foliarbaroj de meza kaj suda Eŭropo. Jam la romianoj uzis ĝin kiel kuracplanto, kaj kultivis ĝin por produkti parfumon kaj rozvinagron. Kiel kuracplanto ĝi poste estis kultivata en monaĥejaj ĝardenoj. Hodiaŭ ĝi estas uzata kiel ornamplanto en privataj ĝardenoj kaj parkoj. Ĝi kreskigas subgrundaj stolonoj, pro kiuj ĝi nur malfacile povas esti forigebla el la ĝardeno.
La varmoŝatanta gaŭla rozo bezonas akvon en printempo kaj sekecon den somero. Ĝi kreskas kaj en plena suno kaj en ombro. Ĝi plej bone evoluiĝas sur nutroriĉaj kaj kalkmalriĉaj, pezaj lomo- aŭ argilogrundoj. Ĝi kreskas ĉe arborandoj kaj apudvojaj verdejoj en montetaraj kaj montaraj regionoj.
Sistematiko
La unu priskribo de Rosa gallica okazis de Carl von Linné.
Rosa gallica estas la sola specio de la sekcio Rosa en la subgenro Rosa en de la genro Rosa. Laŭ molekulgenetikaj studoj Rosa gallica apartenas al la klado de la sekcio Caninae.
Utiligado de la gaŭla rozo
Apud la odoro kaj la ornamado den ĝardenoj la gaŭla rozo estas jam de longe uzata por fari rozoleon, rozakvon, rozvinagron kaj la petaloj estas uzataj por fari oficinan tizanon. La ekstrakto el la floroj havas adstringan efikon kaj estas uzata por kuraci buŝon kaj gorĝon.
Kultivaroj
La magentaruĝa kultivaro 'Officinalis' (la „oficina rozo“) estis en la 15a jarcento la simbolo de la domo Lancaster. La Rosa alba, la 'blanka rozo' simbolas la domon York.
Centro de la kultivado de Rosa gallica estis la urbo Provins apud Parizo, tial ĝi ankaŭ havas la nomon „Provinsrozo“. Komence de la 17a jarcento nur ekzistis ĉirkaŭ dudekon da diveraj kultivaroj de la gaŭla rozo. La nombro de la kultivaro plialtiĝis ĝis la 19 jarcento al pli ol 1000 por la aktiva bredadlaboroj en Nederlando kaj Francio. Jen kelkaj ŝatataj kultivaroj de Rosa gallica:
C
C estas la tria litero de ambaŭ la Latina alfabeto kaj la Esperanta alfabeto.
La elparolo de C estas tre diversa kaj ne unuece eĉ ĉe unuopa lingvo.
Samuel Aba
Samuel ABA, hungare ABA Sámuel (naskiĝis ĉirkaŭ 990; mortis la 5-an de julio 1044) estis tria reĝo de la Hungara reĝlando de 1041 ĝis sia morto en 1044. Li estas la praulo de la pli posta Aba-dinastio.
Nomo, deveno
La samepokaj fontoj neniam nomas lin Samuel Aba, sed aŭ Aba aŭ Samuel. Li mem nomis sin sur moneroj Samuel, dum verkintoj Aba. Laŭ fontoj, Aba estis estima nomo kaj signifis en la turka kaj hebrea same patron (patra, bonvola, pia). El tiu estima nomo formiĝis la dinastia nomo Aba, kies plej lasta elstara reprezentanto estis Amadeo Aba.
Døden er et kjærtegn
Døden er et kjærtegn ("Morto estas kareso") estas norvega drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Edith Carlmar. Døden er et kjærtegn estis originale filmita en la norvega lingvo kaj estis inspirita de romano verkita de Arne Moen en 1948. Ĝi priskribas tumulteman amrilaton inter mekanikisto kaj urba elegantulino.
Samuel Aba
Nomo, deveno
La nomo Samuel mem estas hebredevena, tiel oni supozas, ke li estis membro de la ĥazaroj, popolo kun akceptita juda religio. La unua hungara reĝo Stefano la 1-a edzinigis al li sian fratinon, tiel evitante internan batalon kaj firmigante sian pozicion. Samuel devis alpreni por tio la kristanismon. Krom tio la hungara reĝo donis al li titolon de kortega vokto.
Døden er et kjærtegn
En la filmo interalie aperas la aktoroj Claus Wiese, Ingolf Rogde.
Samuel Aba
Regado
Li surtroniĝis danke al tio, ke la hungaraj grandsenjoroj ribelis kontraŭ regado de Petro Orseolo, kiu reĝo favoris la fremdulojn. Ĉar Samuel ne sukcesis interpaciĝi kun la germana reganto Henriko la 3-a kaj eĉ plurfoje perdis batalojn, teritoriojn al li, la iam apogintaj grandsenjoroj jam malapogis lin. La reĝo eksciis pri la komploto kaj dum pasko de 1044, murdigis ilin ĉe Marosvár (Csanád).
Døden er et kjærtegn
La filmo entute daŭras 92 minutojn.
Samuel Aba
Regado
Lia plej granda politika eraro estis, ke volis redoni liberecon de la kamparanoj kaj impostigi la nobelojn kaj eĉ la eklezion. Li ne ŝatis la nobelojn, sed ofte ĉevale manĝis kun simplaj homoj. Tiel li perdis apogon de la ĉefa gvidanta tavolo kaj precipe apogon de la ĉanada episkopo, Sankta Gelerto.
Henriko la 3-a eluzis malfortiĝon de la reĝo kaj en 1044 atakis la Hungaran reĝlandon. La decida batalo okazis ĉe Ménfő la 5-an de julio 1044. La batalon forlasis grandsenjoroj, la sorto de Samuel Aba sigeliĝis. Li devis fuĝi, li eskapis al landinterno al rivero Tibisko. La batalo de Ménfő signis ankaŭ finon de lia regado.
Dum la fuĝo, lin atingis malamikoj kaj murdis lin. Li estis entombigita en Abatejo de Feldebrő.
Pommelsbrunn
Pommelsbrunn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
23-a de decembro
La 23-a de decembro estas la 357-a tago de la jaro (la 358-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 8 tagoj restas.
Je la 23-a de decembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 23-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
-98
En la jaro 98 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Beaurepaire (exo)
Beaurepaire estas stacio de sur linio exo1 - Vaudreuil-Hudson, situanta en. La nuna stacio estis malfermita en 1972.
Azio-Pacifiko
La priskribo Azio-Pacifiko foje estas etendita al partoj de Rusio (sur la norda marbordo de la Pacifika Oceano), kaj landoj en la Amerikoj, ĉe la marbordo de la orienta Pacifiko. Ekzemple, la Azia-Pacifika Ekonomia Kunlaboro inkluzivas Kanadon, Ĉilion, Rusion, Meksikon, Peruon kaj Usonon.
Laŭ tre vasta interpreto, la esprimo kovras ĉiujn landojn de Azio kaj Aŭstralazio, inkluzive de la aŭstralia kontinento kaj la pli malgrandaj landinsuloj en la Pacifiko. Ĉi tio precipe okazas kiam la mondo dividiĝas en grandaj komercaj regionoj: oni parolas pri "Ameriko ", EMEA (Eŭropo, Mezoriento kaj Afriko) kaj Azio-Pacifiko.
La termino estiĝis fine de la 1980-aj jaroj, kiam plej multaj landoj en la regiono estis konsiderataj "kreskaj merkatoj".
(7138) 1994 AK15
(7138) 1994 AK15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Dolinska
Dolinska (Долинська) estas urbo en Kirovohrada provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Sulz im Weinviertel
Sulz im Weinviertel estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtl] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Granda inversigita riproĉa dudek-dekduedro
En geometrio, la granda inversigita riproĉa dudek-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U69.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj por la verticoj de granda inversigita riproĉa dudek-dekduedro estas ĉiuj paraj permutoj de kun paraj kvantoj de plusoj, kie Preno de la neparaj permutoj de la pli supraj koordinatoj malinkluzive aŭ de neparaj kvantoj de plusoj donas la spegulitan varianton de la pluredro.
Pannonhalma
Pannonhalma estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma, kies centro estas. La loknomo estas 19-a jarcenta elpensita nomo signifante etmonto de Panonio.
Situo
Pannonhalma situas rande de ebenaĵo laŭ la flankovojo kaj fervojo inter Győr kaj Veszprém.
Historio
Sur la monteto oni fondis abatejon en 996, baldaŭ formiĝis la Benediktana Ĉefabatejo. Apude formiĝis vilaĝo Győrszentmárton (=Győr-Sankta-Marteno). Ambaŭ lokoj multe suferis pro la turkaj detruoj. En 1965 ankaŭ la vilaĝo ricevis la nomon Pannonhalma.
La abatejo estas parto de Monda Heredaĵo. Pannonhalma urbiĝis en 2000. La urbo estas centro de vinregiono.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1929
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1929 estis ludita inter la mondĉampiono Aleksandro Aleĥin kaj la defianto Efim Bogoljubow. La matĉo okazis en Wiesbaden, Heidelberg kaj Berlino, Germanio kaj en Amsterdamo, Nederlando inter la 6-an de septembro kaj la 12-an de novembro 1929. Aleĥin retenis la titolon per 11 venkoj kaj 15½ poentoj.
La matĉo
La unua ludanto kiu venku en ses ŝakludoj kaj akumulu pli ol 15 poentojn estus ĉampiono.
Issiglio
Issiglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castellamonte, Alice Superiore, Rueglio, Vistrorio kaj Vidracco.
Lajos Győző
Lajos Győző [lajoŝ djOzO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győző Lajos estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Kohn.
Lajos Kohn naskiĝis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Győző devenis el juda familio. Li akiris aktoran diplomon en Tutlanda Reĝa Teatra kaj Muzika Akademio en 1893. Li komencis sian aktoran karieron province, poste en teatra kompanio de Lajos Pesti Ihász, ekde 1895 en Népszínház. En 1897 li estis membro de Teatro Magyar, samtempe ĵurnalisto en teatra revuo. Inter 1898–1926 li apartenis al Gaja Teatro, poste li pensiuliĝis. Li ankaŭ instruis en privata aktorlernejo kaj verkis dramojn. Li edziĝis en 1907, katolikiĝis en 1919. Li mortis pro korvaskula malsano.
Čistá
Nomon Čistá havas pluraj sidejoj:
kaj akvofluoj:
20286 Michta
20286 Michta estas malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maria Lynn Michta, finalistino en 2004 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri scienco de la Tero kaj kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la Sachem North High School en Lake Ronkonkoma (Nov-Jorkio, Usono).
NGC 3996
NGC 3996 (aliaj indikoj — UGC 6941, MCG 3-31-4, ZWG 98.11, IRAS11551+1434, PGC 37628) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hajmás
Hajmás estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Hajmás situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Kaposvár troviĝas 15, Sásd 19, Dombóvár 27, Kadarkút 28 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1346, kiu skribiĝis en 1425 laŭ tiama hungara ortografio "Haghmas". Post la turka erao ŝvaboj alvenis. Vilaĝservoj estas klubo de maljunuloj, kuratoro, vendejo, migra poŝto.
Avviso
Avvisi (en itala: avviso [avˈviːzo]; plurale: avvisi) estis man-skribitaj novaĵ-leteroj uzitaj por dissendi politikajn, militajn kaj ekonomiajn novaĵojn rapide kaj efike tra Eŭropo, kaj pli specife en Italio, dum la komenco de la moderna epoko (1500-1700). Dekomence avvisi estis tre similaj al leteroj verkitaj kaj senditaj el unu potenculo al alia, sed diverĝis el tiaj leteroj en la 16a jarcento per pli normigaj praktikoj. Avvisi povas esti dividitaj en du kategorioj: 'publikaj' avvisi kaj 'sekretaj' avvisi, kvankam eĉ la ekzempleroj de tiuj publikaj estis ofte verkitaj de la sama persono.
En itala lingvo, la vorto avviso estus tradukeblaj al noto, averto, novaĵo aŭ anonco.
Outlandish
Outlandish estas fama muzik-grupo el Danio. Ĝi konsistas el Isam Bachiri (kiu naskiĝis en Danlando sed havas Marokaj kaj Libanaj radikoj), Waqas ali-Qadri (kiu ankaŭ naskiĝis en Danlando sed havas Pakistanaj originoj) kaj Lenny Martinez (kiu venas el Honduras).
Ilia muzika stilo estas mikso inter hiphopo kaj R&B, kaj ili amuziko estas influata de la malsamaj kulturaj radikoj de la membroj de la grupo. La vortoj de la kantoj estas kutime ĉefe en la angla, sed ofte estas ankaŭ pecoj en la hispana, aŭ pli malofte en la dana, la araba kaj urdu. Isam kaj Waqas estas ambaŭ religiaj islamanoj, dum Lenny estas katolika, kaj la kantoj ofte parolas pri la problemoj kiuj alfrontas junaj islamanoj kiuj vivas en la okcidenta mondo.
Unu el la plej suckesa kantoj de la grupo estas angla-lingva versio de Aicha, la fama kanto de Cheb Khaled.
Žitná-Radiša
Žitná - Radiša, hungare Búzásradosa [bUzAŝradoŝa] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Žitná - Radiša situas laŭ rojo sub monto 469 m-ojn alta, laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 9 km-oj.
Búzás/Žitná
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1295 en formo "Sythna". En 1493 ĝi menciiĝis, kiel kampurbo. En 1784 loĝis tie 292 vilaĝanoj (54 familioj) en 45 domoj, en 1828 302 vilaĝanoj en 33 domoj. Inter 1836-1906 vitrofarejo funkciis. Fine de la hungara dominado la oficiala hungara loknomo ŝanĝiĝis al hungara nomo pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Búzás 507 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito al jam tiam sendependa Slovakio.
Radosa/Radiša
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1295 en formo "Radys". En 1372 germanoj alvenis. En 1784 loĝis tie 152 vilaĝanoj (25 familioj) en 19 domoj, en 1828 168 vilaĝanoj en 16 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Radosa 276 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito al jam tiam sendependa Slovakio.
Takeshi Ushibana
Takeshi Ushibana (牛鼻 健, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, YKK AP kaj Toyama Shinjo Club.
L
L estas la 12-a litero de la Latina alfabeto kaj la 16-a litero de la Esperanta alfabeto.
Ĝi korespondas al la cirila litero el (Л), al la greka litero lambda (Λ), al la hebrea litero lamed (ל), al la araba litero lam (ل), kaj al la nagaria litero la (ल).
Hordeum brevisubulatum
Hordeum brevisubulatum, estas specio de hordeo (poacoj).
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝi estas alogama.
Leĝo de la bremsanta antaŭeco
La leĝo de la bremsanta antaŭeco karakterizas fenomenojn, kiajn la nederlanda historiisto Jan Romein priskribis en 1937 en sia eseo De dialectiek van de vooruitgang (= la dialektiko de la progreso). La fenomeno estas aplikebla en multaj rilatoj. Kompreneble temas ne pri vera leĝo (kiu kapablus antaŭdiri), sed nur pri priskribo de aroj da fenomenoj. Eblas nomi ĝin kliŝo.
La "leĝo" sugestas, ke antaŭeco (tempa aŭ loka avantaĝo) en certa kampo aŭ fako malgrandigas la stimulojn por strebi al plia bonigo aŭ progreso, tiel ke iam iu alia preterpasas. Apogiĝo al la antaŭeco bremsas plian progreson. Komenca avantaĝo iom post iom iĝas malavantaĝo.
Tiel, teknika entrepreno povas evoluigi kaj enkomercigi produkton kun granda noveca valoro, sed poste nutri sin de regulaj enspezoj sen investi plu en tiun aŭ similajn produktojn. Sekve konkurenculoj povas unue imiti la novan produkton, poste plibonigi ĝin kaj fine transpreni grandan parton de la merkato.
Ankaŭ unuopulo povas "ripozi sur siaj laŭroj" kaj tiel esti atingita, eĉ preterpasita de aliaj. Tiu fenomeno foje okazas en sporto.
Ekzemploj
Romein en sia publikaĵo mencias ekzemplon de la publika lumigo de Londono. Li demandas sin, kial tiel renoma urbo en la 1930-aj jaroj ankoraŭ uzis gaslampan lumigon. La klarigo estas simpla: Londono estis la unua urbo, kiu grandskale enkondukis publikan lumigon, kaj en tiu tempo lumgaso estis la sola disponebla tekniko. Kiam elektra lumo akiris avantaĝojn kaj estis enkondukita en aliaj urboj, Londono jam konsiderinde investis pri gaslumo kaj ne sentis urĝon ŝanĝi al elektro – ĝi ja havis funkciantan sistemon, do ne estis vera neceso, adapti ĝin al pli moderna tekniko.
Pli nova ekzemplo estas tiu de telekso kaj telekopio. Telekso dum jardekoj estis grava komunikilo en komercaj rilatoj; ĉar ĝi akceptas nur latinajn literojn, ĝi donis avantaĝon al latinskribaj lingvoj. Kiam la telekopiilo estis inventita en Germanio, latinskriba lando, oni tie pro la ekzisto de telekso opiniis ĝin nebezonata, kaj ne estis vera merkato por ĝi. Kontraŭe Japanio spertis la mankon de tia komunikilo; japanaj firmaoj transprenis la teknikon de telekopiado, kiu fine preskaŭ forpuŝis la teleksadon.
Kontraŭveneno
Kontraŭveneno, antiveneno aŭ neologisme antidoto (de la greka αντίδοτο, "donita kontraŭ") estas substanco kapabla kontraŭi formon de venenado.
Foje okazas, ke la kontraŭveneno per aparta toksino estas inokulita per injekto de la toksino mem en beston, per malgrandaj dozoj, kaj eltirante rezultajn antikorpojn (antitoksinoj) en la sango de la besto.
La veneno produktita de iuj serpentoj, araneoj kaj aliaj venenaj bestoj ofte malfacile obteneblas por produkti serojn de bestaj originoj aŭ eĉ specifaj antikorpoj, sed se ili ne ĉiam estas sufiĉe rapide haveblaj kvankam efikaj, rezultas ke tre ofte la mordo aŭ la piko de unu el ĉi tiuj bestoj havas mortigajn efikojn.
Iuj toksinoj ne havas kontraŭvenenon. Ekzemple, la venena ricino, ĉeestanta en la industriaj kromproduktoj de la produktado de ricinoleo, ne havas kontraŭvenenon; sekve, la ĉeesto - per ingestado - de sufiĉa kvanto da ĉitiu veneno en la homa korpo estas neeviteble fatala.
La ingestado de venenoj ofte estas traktita per buŝa administrado de aktivigita karbo, kiu adsorbas la venenon, kiu estas poste forigita kun la fekaĵoj, forigante grandan parton de la toksino.
Venenoj injektitaj en la histojn (kiel rezulto de mordoj aŭ pikoj de venenaj bestoj, ekzemple) estas kutime traktataj per elasta kunpremiga bendo, kiu malrapidigas la sangan cirkuladon tiel limigante la cirkuladon de la veneno ene de la korpo.
Principoj de agado
Kontraŭveneno agas esence per ekspluatado de tri malsamaj principoj: fizika kontraŭvenenismo, kemia kontraŭvenenismo kaj fiziologia kontraŭvenenismo.
Tecamachalco
Tecamachalco estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tecamachalco.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 64380 loĝantojn. El tiuj estas 30871 viroj kaj 33509 virinoj. La komunumo havas surfacon de 218.15 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 53′ norda latitudo kaj 97° 44′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2020
Vita da cani
Vita da cani ("Hundeca vivo") estas itala komedia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mario Monicelli. Vita da cani estis originale filmita en la itala lingvo.
La filmo entute daŭras 108 minutojn.
Cedar Park (exo)
Cedar Park estas stacio de sur linio exo1 - Vaudreuil-Hudson, situanta en Pointe-Claire. Ĝi estis malfermita en 1909.
-96
En la jaro 96 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Detektivo
Detektivo estas:
La signifon de la vorto detektivo oni devas trovi el la kunteksto kiel lando, tempo aŭ uzanto. Estas eble uzi ankaŭ alian pli precizan terminon. Nuntempe oni povas unue pensi pri fikcia literatura rolulo, esploristo kaj solvanto de krimoj aŭ aliaj problemoj, Sherlock Holmes aŭ Hercule Poirot kiel tipaj ekzemploj el krimliteraturo.
Detektivoj tamen laboras kiel profesiaj esploristoj, uzante diversajn titolojn, ekzemple por advokatoj ĉe civilaj procesoj aŭ por asekuraj kompanioj. Ili povas trovi malaperintajn personojn, kiujn la polico ne povas aŭ volas trovi. Familiaj problemoj, kiel divorco, donas multe laboron al detektivoj.
La statuso, rajtoj kaj devoj varias laŭ landoj. En kelkaj landoj kiu ajn povas esti privata detektivo kaj en aliaj necesas havi konstituitan edukadon aŭ trejnadon antaŭ ol la detektivo havos permesilon labori aŭ fondi detektivan oficejon. Policoj aŭ gardistoj jam havas tian bazan edukadon kaj intereson al la profesio kaj pli facile povas trejniĝi por esti detektivo.
Eŭnuko
Eŭnuko (el la grekaj vortoj: euné lito, echô gardi) estas viro, kiu estis kastrita, do oni forprenis de li la testikojn. La fenomeno estas konata en preskaŭ ĉiuj epokoj de la homa historio kaj en multaj kulturoj. Parte oni forprenis ankaŭ la penison.
Sekvoj de la kastrado
Oni diferencigas inter frua kastrado antaŭ aŭ dum la pubereco, kaj malfrua kastrado post la 20-a vivojaro. Forpreno de la testikoj antaŭ la pubereco havas plej drastajn sekvojn — kelkaj, sed neniel ĉiuj, el tiuj sekvoj riveliĝas dum la jaroj post la pubereco. La korpaj evoluoj ligitaj al la pubereco, kiuj dum la momento de la kastrado jam okazis — ekzemple la virigo de la voĉo, formo de la ostaro, barbokresko, kaj evoluo de peniso kaj testikoj — restas neŝanĝitaj post la momento de kastrado aŭ nur minimume malevoluas.
Se oni forprenis testikojn de eŭnuko antaŭ pubereco, eŭnuko estas aseksualo, kvankam li havas penison. Sed se oni forprenis la testikojn post puberteto, la eŭnuko ne estas aseksualo, kaj se li havas penison, li povas sperti erektiĝon. En Romio iu virinoj ŝatis amori kun eŭnukoj, ne nur ĉar ili ne volis gravediĝi, sed ankaŭ, ĉar tia eŭnukoj povis sperti pli longatempan erektiĝon ol aliaj viroj.
La socia pozicio de eŭnukoj
En kelkaj brazilaj indiĝenaj triboj de la tupia popolo, estas memvola kastriĝo inter militistoj, post kiam ili havis jam idojn, ĝenerale ĉirkaŭ 30-jaraĝe. Tiuj triboj pensis ke amoro prenus forton de viro, kaj se li estus kastrita, li havus pli da forto kaj kuraĝo dum la bataloj. Por kastriĝi, viroj metis mielon sur seksaj organoj kaj poste metis ilin en ujo de karnomanĝantaj formikoj dum tri sinsekvaj tagoj. Tio ankaŭ estis rigardita kiel pruvo de kuraĝo.
<!--Als Wächter im Harem beziehungsweise „Schützer des ehelichen Bettes“ eines Potentaten hat so der Eunuch seinen Namen gefunden.
In der Antike standen Eunuchen im politischen und gesellschaftlichen Bereich im Rang von Ministern, in Byzanz waren sie hohe Offiziere, in China waren sie als Palasteunuchen geschätzt, oder kamen – wie der chinesische Admiral Zheng He – in hohe politische und militärische Ämter. Im Barock verehrte man den Kastraten wegen seiner Gesangsstimme, die man als überirdisch schön empfand.
Eŭnukoj en diversaj religioj
Auch im religiösen Bereich standen Eunuchen in verschiedenen Religionen in hohem Ansehen: In der Antike waren etwa die Priester der Kybele Eunuchen (Galli oder auch Galloi). Als sich der Kult der Kybele von Kleinasien aus über das gesamte Römische Reich verbreitete, verbreitete sich auch die Prozedur der Selbstverstümmelung. Jedes Jahr zur Zeit des Frühlingsfestes fanden rauschhafte Festzüge der Priester und Anhänger Kybeles statt, bei denen sich Jünglinge in Frauenkleidern mit einem Zeremonienschwert oder scharfkantigen Gegenständen die Genitalien abschnitten, die sie dann in die Menge der Zuschauer warfen. Diese mussten den Eunuchen-Neuling dann mit Frauenkleidern ausstatten. Diese Zeremonien verliefen fast immer blutig. Von Eunuchen-Priestern ist überliefert, dass es infolge der Kastration häufig zu einer dauerhaften Blasenschwäche kam. Römische Kaiser wie Caligula und Heliogabal wollten sogar selbst die „Große Mutter“ Kybele darstellen und traten zuweilen öffentlich als Venus mit goldenem Bart und in Frauenkleidern auf. Auch die Kaiser Nero und Caracalla taten das ihre dazu, den Kult der Kybele weiter zu verbreiten.
In Indien standen und stehen auch heute noch teilweise Eunuchen in priesterlichem Dienst einer Göttin als Hijra. Von den übrigen Leuten werden sie häufig verachtet, aber wegen ihrer angeblichen magischen Fähigkeiten auch gefürchtet.
Im Judentum ist die Kastration („Verschneidung“) dagegen strikt verboten, sogar die von Tieren. Ein Eunuch durfte nach dem Gesetz des Mose auch nicht als Konvertit aufgenommen werden; er war vom Tempelgottesdienst ausgeschlossen und durfte allenfalls den äußeren Vorhof des Tempels betreten. Dazu im 5. Buch Mose, Kapitel 23, Vers 2: Kein Entmannter oder Verschnittener soll in die Gemeinde des Herrn kommen. Erst allmählich bahnte sich eine Änderung dieser Auffassung an: ''Und der Fremde, der sich dem Herrn zugewandt hat, soll nicht sagen: Der Herr wird mich getrennt halten von meinem Volk. Und der Verschnittene soll nicht sagen: Siehe, ich bin ein dürrer Baum. Denn so spricht der Herr: Den Verschnittenen, die meine Sabbate halten und erwählen, was mir wohlgefällt, und an meinem Bund festhalten, denen will ich in meinem Hause und in meinen Mauern ein Denkmal und einen Namen geben; das ist besser als Söhne und Töchter. Einen ewigen Namen will ich ihnen geben, der nicht vergehen soll.'' (Jesaja Kapitel 56, Vers 3-5; siehe auch Weisheit, Kapitel 3, Vers 14).
Auch im Christentum durften schon seit ältester Zeit Männer, die sich freiwillig hatten kastrieren lassen, keine Weiheämter wie das Priestertum empfangen; unfreiwillig Kastrierten war dies dagegen erlaubt. Die Taufe eines Eunuchen war jedoch gestattet. Die christliche Gesetzgebung schritt gegen die Verstümmelung bereits 325 ein, was jedoch nicht viel veränderte.
Zu religiösen Entmannungen im Christentum siehe auch: Skopzen, das Schicksal Abälards, oder Uta Ranke-Heinemanns Polemik Eunuchen für das Himmelreich.
Eŭnukoj en la hodiaŭa tempo
Manche Männer haben den Wunsch (sich einer Kastration zu unterziehen und) als Eunuch weiterzuleben, wovon sich manche an semi-professionelle Kastrateure bzw. „Mediziner“ wenden, oder verstümmeln sich selbst. Viele unterschätzen dabei den Blutverlust und das Infektionsrisiko. Da wahrscheinlich fast nur unzufriedene freiwillige Eunuchen später medizinisch bzw. therapeutisch auffällig werden, wird der Eindruck begünstigt, daß die meisten die Kastration bereuen und an Depressionen leiden. Siehe auch: Kastration & Recht; „Skopzen-Syndrom“ (keine ICD-10-Chiffre).
Selten kommt es vor, dass ein Junge von Geburt an unter Testosteronmangel oder unter einer Androgenresistenz (ICD-10 E 29.1) leidet, so zum Beispiel beim Hypogonadismus (ICD-10 E 23.0, ICD-10 E 28.3 und ICD-10 E 29.1) oder beim familiären Eunuchoidismus (beispielsweise das Pasqualini-Syndrom, ICD-10 E 23.0). Auch die Verweiblichung (ebenfalls ICD-10 E 29.1) kann Symptome aufweisen, die den Folgen der Kastration ähneln.
Mitoj kaj legendoj
Viele Mythen und Halbwahrheiten ranken sich um dieses Thema. Einerseits sagte man Eunuchen oft heimtückisches Verhalten und Intriganz nach, andererseits galten sie schon unter Konstantin I. als loyal (weil sie keine eigene Dynastie gründen konnten und somit keine Konkurrenz für den Herrscher darstellten), als treu und aufrichtig, aber auch entbehrlich. Aus diesen Gründen umgaben sich manche Herrscher mit Eunuchen und betrauten sie mit politischen und militärischen Aufgaben.
Das Buch Der Pinsel der Liebe berichtet von Haremswächtern, die trotz Kastration durchaus Geschlechtsverkehr mit den Haremsdamen hatten.-->
15841 Yamaguchi
15841 Yamaguchi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gubernio Jamaguĉi, kie naskiĝis la malkovrinto, en la sud-okcidento fino de la insulo Honŝu. Ĉirkaŭita de la maro sur tri flankoj, tiu gubernio estas konata pro ties fiŝkaptado en profunda maro. Jamaguĉi estas ankaŭ fama pro tieaj distingitaj edukistoj, kiuj ludis integran rolon en la Reformo Mejĝi.
Strasshof an der Nordbahn
Strasshof an der Nordbahn estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Karl Hermann Frank
Karl Hermann FRANK (ofte konata nur kiel K. H. Frank; naskiĝis la en Karlovy Vary; mortis la ) estis librovendisto kaj ĉeĥoslovaka unuarespublika politikisto, ano de SdP (Sudetendeutsche Partei) kaj aktiva nazio. Post la okupacio de la ĉeĥaj landoj kaj la kreigo de Protektorato Bohemio kaj Moravio li estis ŝtata sekretario de oficejo de regna protektoro.
Stacio Shinagawa
Stacio Shinagawa aŭ Stacio Ŝinagava (品川駅 [ŝinagaŭa-eki]) situas en kvartalo Minato en Tokio (Japanio). Ĝi estas fervoja stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio, Tokaja Fervoja Kompanio kaj Kejkju.
Karl Hermann Frank
Senpere post atenco kontraŭ Heydrich Frank proklamis eksterordinaran staton, dum kiu okazis ankaŭ pereigo de Lidice kaj Ležáky.
K. H. Frank estis post la milito juĝita kaj la 22-an de majo 1946 li estis kondamnita al mortpuno. Je tri horoj post proklamo de la verdikto, je la 13:37, post rifuzo de ĉiuj petoj je pardono, li estis pendumita.
Ralingen
Ralingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Geografio
Ĝiaj najbaroj estas. La rivero Sûre formas la landlimon kun Luksemburgio.
Argamasilla de Alba
Argamasilla de Alba estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝia municipa teritorio limas kun tiuj de Tomelloso, Manzanares, La Solana, Ruidera, Alhambra kaj Alcázar de San Juan.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas argamasilleros. La censita populacio en 2010 estis de 7.415 loĝantoj kaj la denseco estas de 30,66 loĝ/km².
Situo
Argamasilla de Alba estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Manĉa Centro en ties plej ebena parto kaj en la nordorienta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 671 m; je 84 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 241.82 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°07′45″ N 3°5′20″ Ok.
Historio
Ĝi fondiĝis komence de la 16a jarcento (1515) ĉe lagetoj sed tio estis ŝajna tialo de epidemioj kaj tiele en 1531 oni ŝanĝis la setlejon kaj same okazis denove kaj definitive en 1542. Fine de la 16a jarcento la loko pligraviĝis pro la enveno de familioj de moriskoj, kiuj alportis sciojn pri agrikulturo, irigacio kaj konstruado. En la 18a jarcento oni konstruis kanalon kiu ankoraŭ funkcias.
Laŭ legendo estas domo (Medrano) kie estis malliberigita Miguel de Cervantes kaj eĉ ke tie verkis la Kiĥoton.
Transporto kaj servoj
Estas kvin ŝoseoj kaj tri apudaj trajnstacidomoj. Estas tri bazlerenejoj kaj unu mezlernejo. Estas sportajinstalaĵoj kaj teamoj de futbalo kaj korbopilkado.
Referencoj
Juan Carlos Marín et al. (2008). "Los Padrones de Riego de Argamasilla de Alba (Ciudad Real) : un documento paracatastral regulando los derechos de agua en los Siglos XVIII y XIX". Rev. CATASTRO. Universidad Autónoma de Madrid.
Williers
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio, situanta rekte ĉe la limo al Belgio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Antal Eperjessy
Antal Eperjessy [eperjeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eperjessy Antal estis hungara inĝeniero, profesoro, oficiro.
Antal Eperjessy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Magyarfráta (nuntempa Frata en Rumanio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Antal Eperjessy batalis en la 1-a mondmilito, poste li akiris 2 diplomojn en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1922, respektive en 1929. En 1922 li eklaboris en Danuba ŝiparmeo, post 3 jaroj en armeoteknika instituto. En 1939 li havis la rangon kapitano, en 1942 majoro. Post la 2-a mondmilito li partoprenis en rekonstruado de la bombarditaj pontoj. Ekde 1950 li komencis instrui en la menciita universitato. Li estis nomumita docento post 2 jaroj. En 1956 li pensiuliĝis, tamen li instruis plu, eĉ li kandidatiĝis en 1960.
Riproĉa dudek-dekdu-dekduedro
En geometrio, la riproĉa dudek-dekdu-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U46.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj por la verticoj de riproĉa dudek-dekdu-dekduedro estas ĉiuj paraj permutoj de kun paraj kvantoj de plusoj, kie
Preno de la neparaj permutoj de la pli supraj koordinatoj malinkluzive aŭ de neparaj kvantoj de plusoj donas la spegulitan varianton de la pluredro.
NGC 3997
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Transformo de Mellin
Transformo de Mellin, aŭ Mellin-a transformo, estas integrala transformo, bindata kun, kun nombroteorio, kun Γ-funkcio, kun speciala funkcio kaj kun , ankaŭ bindata kun laplaca transformo kaj furiera transformo.
Integro
La rekta transformo donas la formulon: kaj la inversa transformo formuliĝas:
Rilato kun ceteraj transformoj
kaj reen:
Integralo de Cahen-Mellin
Se do
Transformo de Mellin en spaco de Lebesgue
Por ajna fundamenta branĉo inkluzivas
Donas lineara bildigo :
Tio estas
demonstras, ke
Krome, tiu bildigo estas izometria, tio estas
5723 Hudson
5723 Hudson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Transformo de Mellin
Transformo de Mellin en spaco de Lebesgue
Por probablokalkulo la transformo de Mellin prezentas gravan ilon.
Se do transformo de Mellin stimas kiel
Nomen dubium
Por la zoologia nomenklaturo, nomen dubium (latina esprimo por "dubinda nomo", plurale nomina dubia) estas scienca nomo kiu estas de nekonata aŭ de dubinda valido aŭ apliko.
Notu ke en botanika nomenklaturo la esprimo nomen dubium ne havas statuson, kvankam ĝi estas neformale uzata por nomoj kies apliko iĝis konfuziga. En tiu senco tamen, ties sinonimo nomen ambiguum estas de pli ofta uzado. En botaniko, tiaj nomoj povas esti proponataj por forĵeto.
En kazo de nomen dubium povus esti neebla determini ĉu specimeno apartenas al tiu grupo aŭ ne. Tio povas okazi se la origina tiposerio (t. e. holotipo, izotipoj, sintipoj, kaj paratipoj) estas perdita aŭ detruita. La zoologiaj kaj botanikaj kodoj permesas novan tipan specimenon, aŭ novtipo, elekteble.
Nomo povas esti konsiderata nomen dubium ankaŭ se ties nomoportanta tipo estas fragmenta aŭ ne havas gravajn diagnozajn karakterojn (ofte kaze de specioj konataj nur el fosilioj). Por konservi stabilecon de nomoj, la Internacia Kodo de Zoologia Nomenklaturo permesas novan tipospecimenon, aŭ novtipo, elektebla por nomen dubium en tiu kazo.
Negativ-ĉena RNA-viruso
Negativ-ĉenaj RNA-virusoj ( −ssRNA-virusoj ) estas grupo de rilataj virusoj kiuj havas negativsencajn unu-ĉenajn genarojn el ribonukleata acido. Ili havas genarojn kiuj funkcias kiel komplementaj ĉenoj de kiuj mRNA estas sintezata per la virusenzimo RNA-dependa RNA-polimerazo (RdRp). Dum reproduktado de la virusgenaro, RdRp sintezas pozitiv-sencan antigenomon kiun ĝi utiligas kiel ŝablonon por krei genoman negativ-sencan RNA. Negative ĉensencaj ssRNA Virusoj - ekzemploj:
Ĉi tiuj virusoj havas: La familioj Paramyxo-, Rhabdo- kaj Filoviridae grupiĝas ĉe la Ordo Mononegavirales, pro similoj laŭ la viriona strukturo, gen-ordo kaj transskribo.
Virus-genom-longoj:
Ĉi tiuj virusoj suferis probable malfruan evoluan disvolvon, ĉar ili aperas nur ĉe superaj eŭkariotoj (artropodoj kaj vertebruloj): plant-infektivaj virusoj probable faras tion pro apuda rilato inter insektoj kaj gastigaj plantoj en ne tiom pasintaj evoluo-tempoj.