cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akropolo (Ateno)
Historio
Sur atentokapta monteto verŝajne staris jam en la duono de 2-a jarmilo a.K. mikena burgo (megarono) kun sidejo de la reĝo kaj temploj kaj ĉirkaŭ la roksupro ekestis masiva murego 750 m longa kaj diversloke eĉ 10 m alta. En la duono de la 6-a jarcento a.K. ĉi tie ekestis templo de la diino Atena kaj fine de la sama jarcento t.n. Malnova templo (Archaios naos). Post venko en Batalo de Maratono (j. 490 a.K.) estis la supra plataĵo ebenigita per 8 mil dutunaj kalkŝtonaj blokoj el Pireo kaj sur ĝi konstruita t.n. Pli malnova Partenono. Kiam la urbon konkeris kaj dezertigis Persoj en la jaro 480 a.K., la templojn elbruligis kaj detruis. Ruinoj de la malnovaj konstruaĵoj estis deponitaj en profundajn kavojn sur norda flanko de Akropolo, kie nun estas la plej grava arĥeologia trovejo.
Post Persaj militoj Akropolo jam servis nur por religiaj celoj, sed en Partenono estis ankaŭ la urba trezorejo. La ĉefaj konstruaĵoj de nuna Akropolo - Partenono, Ereĥteiono, Propileo kaj pluaj ekestis en tempo de Periklo (460-430 a.K.) sub gvidado de skulptisto Fidio kaj arĥitektoj Iktinos kaj Kallikratos. Ĝis la jaro 432 a.K. estis konstruita ankaŭ la okcidenta pordego kun kolonaro (Propileo), nelonge post tio Templo de Atena Nike, Braureiono kaj vico da aliaj konstruaĵoj, post kiuj restis nur spuroj.
En la romia tempo ekestis vico da pliaj konstruaĵoj sur piedo de Akropolo kaj sur Agoro. En bizanca tempo estis Partenono rekonstruita en bazilikon konsekritan al Virgulino Maria kaj Akropolo servis ankaŭ kiel citadelo. De la krucmilitoj (de la jaro 1208) loĝis en Propileo atena duko. Post konkero de Ateno fare de Turkoj en la jaro 1456 estis Partenono aliformita en moskeon kun alkonstruita mosketuro, en propilea palaco loĝis urba gubernatoro kaj Ereĥteiono estis uzata kiel haremo. Grandajn damaĝojn suferis Akropolo fine de la 17-a jarcento, kiam ĉielfajro bruligis deponejon de pulvo en Partenono, kaj en la jaro 1687 ĉi tiu deponejo eksplodis pro alpafado de venecianoj. Ruinigon kompletigis brita ambasadoro en Konstantinopolo lordo Elgin, kiu post la jaro 1801 plejparton da senmankaj reliefoj transportigis en Londonon.
Baldaŭ post ekesto de la memstara Grekio estis Akropolo proklamita rezervejo kaj ĉiuj mezepokaj kaj novepokaj konstruoj kaj rekonstruoj estis forigitaj. Sed ĉe rekonstruoj oni faris vicon da eraroj, do nur de la jaro 1980 oni realigas akuratan rekonstruon de la tuta Akropolo. Riparo de la Eriĥteiono estas finita, riparo de Propileo estas en ferma stadio, dum riparoj de Partenono daŭros ankoraŭ vicon da jaroj. En la jaro 2009 estis sude de Akropolo malfermita nova arĥeologia muzeo, kie estas konservitaj trovaĵoj el Akropolo kaj ĉirkaŭo, aparte multaj arĥaikaj skulptaĵoj el la antaŭperikla tempo, ceramikaĵoj kaj en la supra etaĝo fidela modelo de tuta kornico de Partenono, inkluzive de la zono de famaj Fidiaj metopoj. Sed grandparte tio kompreneblde estas nur verŝkopiaĵoj de originoj konservitaj en Brita Muzeo en Londono.
Priskribo
Akropolo estas okulfrapa roko en la centro de Ateno kun areaĵo proksimume 3 ha, kies plata supro estas en altitudo 150 m s.m. La origina roko estis ĉirkaŭbarita per masiva murego el grandaj priskulptitaj kvadroŝtonoj kaj la supro estis preskaŭ ebenigita. La ĉefa enirejo en Akropolon gvidas el okcidento per ŝtuparo en Propileon (5), fragmenta enirdomo kun kolonoj kaj kvin pordegoj. Ĉe la suda rando de la plataĵo estas antaŭ ĉio templo de Atena, do Partenono (1), en la sudokcidenta angulo estas restaĵoj de la Templo de Atena Nike (6), Eleŭsiniono (7), sanktejo de Artemiso Braŭrionio (8) kaj Ĥalkotekoj (9). Ĉe la norda rando de la plataĵo staras la dua plej granda templo Ereĥteiono (3) kaj restoj de ceteraj konstruaĵoj: Pandroseiono (10), Areforiono (11), altaro de Atena (12) kaj sanktejo de Dio Polieo (13). Inter Parthenono kaj Ereĥteiono iam staris la Malnova templo (2) kaj en sudorienta angulo de la plataĵo Pandiono (14).
El konstruaĵoj apud la suda akropola montpiedo oni devas mencii pri bone konservita Odeono de Herodes Attikus (15), kolonaro de Eŭmeneo (16), restaĵoj de Asklepia sanktejo (17), teatro de Dionisio Eleŭtero (18) kaj Odeono de Periklo (19). Ĉe la nordokcidenta montpiedo estas malnova agoro, kie oni per Panatenaja vojo preter Areopago ascendis en Akropolon.
La Akropolo kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Akropolon:
Distrikto Békéscsaba
La Distrikto Békéscsaba (hungare Békéscsabai járás) estas distrikto en Hungario en departemento Békés. Ĝi situas sur ebenaĵo en la meza parto de la departemento (en la sudorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Békéscsaba, kiu estas urbo, krome estas 2 aliaj urboj kaj grandvilaĝo, la ceteraj 5 estas vilaĝoj.
La areo estas 636,16 km², kie loĝas 85 454 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredado. Békéscsaba havas laborlokojn pri industrioj kaj diversaj servoj.
Historio
Békéscsaba havis distrikton jam inter 1886-1918. Ĝi ĉesis pro la novaj limoj. La refondiĝo okazis en 2013.
Saint-Aubin (Nordo)
Saint-Aubin, prononco [], estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Saint-Aubin estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Saint-Aubin etendiĝas sur 10,12 km².
Ĝi situas 58 kilometrojn nordoriente de Saint-Quentin, 17 kilometrojn sude de Maubeuge, kaj malpli ol 20 kilometrojn for el la belga landlimo.
Vidindaĵoj
La preĝejo Sankta-Alban estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1450. Ĝia sonorilturo datiĝas de la 16-a jarcento.
Ekzistas muelejo de la 13-a jarcento ĉe la rivereto Tarsy.
Administrado
Saint-Aubin apartenas la kantono Avesnes-sur-Helpe, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Screamers
SCREAMERS estas grupo de transvestitoj estiĝinta en marto de 1997 en Prago. Ili estas viroj prezentantaj sin en siaj programoj kiel virinoj.
Zástřizly
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Screamers
Screamers prezentiĝis kun multaj steluloj de ĉeĥa kaj monda pop-muziko, kiujn ili mem parodias kaj prezentas en siaj programoj. Kantistinoj kiel ekzemple Bára Basiková, Ilona Czáková, Marcela Holanová, Heidi Janků, Petra Janů, Eva Pilarová kaj Hana Zagorová ĉeestis en prezentiĝoj de la grupo kaj plurfoje dum eksono de siaj kantoj ili aliĝis al la programo. Screamers prezentiĝis ankaŭ kun muzika grupo Boney M.
Zástřizly
Interesaĵoj
Sur la norda rando de la municipo troviĝas betona aŭstostada surveturejo el la jaro 1940 kaj liganta surŝutaĵo de la aŭtostrada korpo, la konsisto de nefinita Aŭtostrado de Baťa.
33582 Tiashajoardar
33582 Tiashajoardar estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tiasha Joardar, rekompensita kiel plej bona en ŝia kategorio, kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro ŝia projekto pri energio. Ŝi ricevis ankaŭ la Premion Innovation Exploration Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Plano West Senior High School de Plano (Teksaso, Usono).
Jane Birkin
Jane Mallory Birkin (naskiĝis en Londono, mortis  en Parizo) estis brita aktorino kaj kantistino kiu ekde la fino de la 1960-aj jaroj loĝis en Francio. En Eŭropo ŝi antaŭ ĉio disfamiĝis pro la dueto kun sia tiama kunulo, Serge Gainsbourg, "Je t'aime... moi non plus" 1969.
Ŝi naskis 3 filinojn:
Albumoj
(SG) = albumoj verkitaj de Serge Gainsbourg
Nová Huť (Nemanice)
Nová Huť estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nemanice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Nemanice. Estas ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nová Huť situas en katastra teritorio Nemanice kun areo 8,31 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1644.
Giesensdorf
Giesensdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis nur  loĝantojn. La en komparo aparte malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lauenburgische Seen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Ratzeburg, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
120112 Elizabethacton
120112 Elizabethacton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Salvacañete
Salvacañete [salbakaNJEte] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Salvacañete estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la orienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,209 m super marnivelo; je malpli ol 80 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 120,28 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°06′N 1°30′Ok. Estas ĉefa urba kerno, Salvacañete, kie oni disponas de la minimumaj disponeblaj servoj, sed Cañete (17 km), Cuenca (80 km) kaj Teruel (60 km) estas relative proksimaj. Dependaj el la kerno estas aliaj domaroj, nome La Hoya del Peral, El Masegar, Masegarejo, Casas Nuevas, La Hondonada, La Nogueruela ktp.
Trapasas ties teritorion la rivero Cabriel.
Historio
Plej fruaj restaĵoj estis moneroj el la epoko de Romia Imperio. En la Mezepoko estas kelkaj aludoj de la epoko de la "Reconquista".
En la epoko de la Milito de Hispana Sendependiĝo gerilanoj de Tío Pedro atakis la francajn soldatojn. Poste banditoj atakis preterpasantojn.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1,641, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome kontraŭfrankisma gerilo, bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Salvacañete, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Salvacañete; sed poste la proksimeco al la ĉefurbo rekuperis la loĝantaron al la nunaj 313.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, krom forstado. Servoj kaj loĝejoj, kaj lastatempe ankaŭ gastado.
Alfred Binet
Alfred Binet (la 8-an de julio 1857 en Nico; la 18-an de oktobro 1911 en Parizo) estis franca pedagogo kaj psikologo. Li konsideriĝas la fondanto de la psikometrio, do la scienco pri mezureblaj kaj interindividue kompareblaj rezultoj de psikaj funkcioj.
Binet ĉefe studis juron, sed multe pli interesiĝis pri siaj studaj kromfakoj medicino kaj psikologio.
Dum 1889 li kunlaboris en la fondo de la unua psikologia esplorejo en Francio. Kiel posta direktoro de la esplorejo li provis evoluigi eksperimentajn metodojn por la mezuro de intelekto kaj la kapablo pri logika pensado. Krome li fondis la unuan franclingvan gazeton pri psikologio, L'année psychologique (la psikologia jaro), en kiu li publikigis la rezultojn de siaj esploroj.
Inter liaj plej grandaj atingaĵoj estas la progresoj pri mezurado de intelekto. Kune kun la kuracisto Theodore Simon li evoluigis teston, kiu mezuru la pensajn kapablojn de infanoj. La testo konsistis el pluraj taskoj, kiu indiku la ĝeneralan intelekton, kaj kiuj estis grupigitaj laŭ aĝogrupoj. El la nombro de ĝuste solvitaj taskoj elkalkuliĝis nombro, kiu indikis la "mensan aĝon" de la infano. La testo ricevis la nomon Binet-Simon-testo kaj unuafoje aplikiĝis dum la jaro 1905. Lewis Madison Terman poste en la usona universitato Stanford plibonigis la metodojn (konsiderante la intertempajn malkovrojn de David Wechsler) kaj publikigis variaĵon de la baza testo, kiu nomiĝis Stanford-Binet-testo.
En sia libro Psychologie des grands calculateurs et joueurs d'échecs ("psikologio de grandaj kalkulantoj kaj ŝakludantoj", Parizo 1894) li okupiĝis pri la fenomeno de aparte bona memoro, interalie per pridemandado de multaj ŝakludantoj.
Alfred Binet mortis la 18-an de oktobro 1911 en Parizo. Liaj esploraj rezultoj en la mezuro de la homa intelekto ankoraŭ hodiaŭ estas la bazo de la intelekta kvociento kaj daŭre aplikiĝas en ĉiuj mondopartoj fare de psikologoj kaj (aparte priinfanaj) psikiatroj.
ALMA-premio
La Literatura premio je memoro pri Astrid Lindgren, Litteraturpriset till Astrid Lindgrens minne, mallonge ALMA laŭ Astrid Lindgren Memorial Award, estas literatura premio pri porinfana literaturo, fondita en 2002 de la registaro de Svedio sub Göran Persson post la morto de Astrid Lindgren.
La ALMA-premio celas al verkistoj, ilustristoj, rakontistoj kaj legad-instigantoj kun alta artista valoro kaj en la humanisma spirito de Astrid Lindgren. La premia sumo estas 5 milionoj svedaj kronoj, financitaj per svediaj impostoj, kaj estas transdonata en majo de ĉiu jaro. Ĝi estas laŭ monsumo la plej altvalora premio pri infan- kaj junulliteraturo, kaj la due plej alta literaturpremio tutmonde.
Aliaj Astrid-Lindgren-premioj
La premion oni ne konfuzu kun:
Provinco Llanquihue
Provinco Llanquihue (hispana lingvo: Provincia de Llanquihue) estas provinco de Ĉilio.
Palmital (San-Paŭlio)
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la samonoma mikroregiono Assis. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
70-a SAT-Kongreso 1997
La 70-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis inter la 2-a kaj la 9-a de aŭgusto 1997 en Aŭgsburgo, Germanio. Post 1970 kaj 1977 estis jam la tria SAT-kongreso en la urbo. La kongreson partoprenis 133 homoj. Motoro de la organiza teamo estis la engaĝita loka socialdemokrato kaj esperantisto Hermann Schmid.
Geri Halliwell
Geraldine Estelle "Geri" Halliwell (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1972) estas angla popmuzika kantistino, aktorino. Ŝi unuafoje fariĝis konata en la 90-aj jaroj, kiam ŝi estis membrino de populara junulina muzika grupo Spice Girls.
Davidov
Davidov (hungare Dávidvágása [dAvidvAgAŝa], rutene Давидів [davidiv]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Harendermolen
Harendermolen (origina nomo Harenermolen) estas vilaĝeto en la antaŭa municipo Haren en la nederlanda provinco Groningen. Ĝi situas inter la vilaĝo Haren kaj Glimmen.
Tiefenbach
Tiefenbach (germane: "profunda rojo", prononco ) havas diversajn signifojn:
Davidov
Situo
Davidov situas laŭ traira flankovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 9, la plej proksima ĉefvojo je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1327, la skriba formo aperis en 1410. En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Dávidvágása 554 homoj, (rutenoj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Davidov 866 homoj, (863 slovakoj).
Harendermolen
La vilaĝeto estas nomita laŭ la muelejo kiu estas konstruita en la 16-a jarcento. La muelejo estis en 1922 malkonstruita kaj rekonstruita en Haren. La aneksa impostkabano oni konservis.
Aisy-sous-Thil
Aisy-sous-Thil estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Harendermolen
La Pieterpad kondukas tra Harendermolen.
Aisy-sous-Thil
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Harendermolen
Petrus van Oeckelen (1792-1878) orgenkonstruisto vivis kaj laboris en Vilao Haaksbergen en Harendermolen.
Deklaracio de Alma-Ata
En septembro 1978, 124 reprezentitaj landoj kunvenis en Alma-Ata kunvokitaj de MSO kaj UNICEF. En tiu kunveno, oni diskutis laborfilozofion kaj strategion por igi la bonfaron de moderna medicino atingeblaj al grandaj homamasoj, ĉefe en landoj de tria mondo, kiuj ĝis tiam restis for de la universala san-sistemo. La ĉefaj rezultoj de la kunveno estis prezentitaj en la deklaracio de Alma-Ata.
La deklaracio enhavas 10 paragrafojn kaj 22 rekomendojn. La Deklaracio kaj Rekomendoj estis aprobitaj aklame en la plena konsido en la 12-a de septembro 1978.
En sia 5-a paragrafo, la Deklaracio plendas pri "disponebleco al ĉiuj popoloj de la mondo, en la jaro 2000, pri san-nivelo permesata ĝui socie kaj ekonomie produktantan vivon". Tiu fariĝis
Tokugawa Iesada
Regado
Li enpotenciĝis rekte post la afero de Nigra Ŝipo, li respondecis pri la malegalaj kontraktoj kun eksterlandaj fortoj.
Li geedziĝis kun princino Atsu, la adoptita filino de Shimazu Nariakira. Iesada mortis seninfane en 1858, kio kaŭzis kverelojn ene de la klano. Tokugawa Nariaki, Satsuma kaj aliaj volis vidi Tokugawa Yoshinobu kiel lian posteulon, dum la ōoku kaj shogunaj oficialuloj kiel Ii Naosuke apogis Tokugawa Iemochi, kaj sukcesis. Tiuj kvereloj finiĝis en la Ansei-purigo.
11800 Carrozzo
11800 Carrozzo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astrofizikiston Filippo Giacomo Carrozzo, esploristo ĉe la Instituto de Astrofiziko kaj Kosma Planedoscienco (IAPS-Romo), kies laboro inkludas mineralogian kartografion de 4 Vesta kaj Cereso, uzante la datumojn de la kosmosondilo Dawn.
Châteauneuf-Grasse
(jen france, okcitane Castèunòu de Grassa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Daihachi Okamura
Daihachi Okamura (岡村 大八, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma‎.
Premio Ora Frambo
Ora Frambo (Golden Raspberry Awards) estas premio por la plej malbonaj roluloj, reĝisoroj, scenaroj, filmoj, kantoj. Ĝi estis fondita en 1980 de cinisma film-frenezulo John Wilson, post kiam li finsidis kaj filmajn muzikalojn Can't Stop the Music kaj Xanadu. La travivaĵo naskis la ideon en li elektigi al siaj amikoj ĉiujare la plej malbonajn filmojn. Li anoncis la rezulton en sia loĝejo, en la plej malbela pruntita frako, sur kartonpapera podio. El la ŝerco iĝis tradicio, kaj oni anoncas la gajnintojn antaŭ la tiujaraj Oskar-premioj. Pri la kandidatoj kaj la premiitoj decidas la Fondaĵo Ora Frambo.
La aranĝoj okazas plej ofte sen partopreno de la premiitoj. Kelkaj aktoroj poste transprenis la premion (Bill Cosby petis kaj ricevis "luksan (de luxe)" oran kaj marmoran frambon (kosto 27.000 USD)), sed el la steluloj havis kuraĝon nur Tom Green (2002) komikisto kaj Halle Berry (2005) persone transpreni la premion. Berry dank-parolis prenante unumane la Frambon, alimane la Oskar-premion. La "gajnantoj" ricevas plastan frambon, surŝutitan per orkolora koloraĵo, valoranta 5 dolarojn.
Sylvester Stallone estis kandidato 30-foje kaj premiita 10-foje. En 1985, por Rambo kaj la aktuala Rocky-serio li ricevis samtempe la titolon de plej malbonaj aktoro, reĝisoro kaj produktisto, en 2000 li ricevis la titolon kiel la plej malbona aktoro de la jarcento. Inter la viroj li konkuras kun Kevin Costner, kiu havas 16 kandidatigojn kaj 6 premiojn. Inter la virinoj venkis Madonna kun 15 kandidatigoj kaj 9 premioj. Ŝi iĝis ankaŭ la plej malbona aktorino de la jarcento. Post ŝi, dua-klasifikiĝinta aktorino estas Bo Derek kun 11 kandidatigoj kaj 6 premioj.
La plej malbonaj filmoj estis Milito sur la Tero de John Travolta kaj Showgirls kun po 7-7 premioj. Ĉi lasta iĝis la plej malbona filmo en la jarcento kaj havis 13 kandidatigojn.
Ben Affleck ricevis la premion en 2004 en viva spektaklo de Larry King Show, sed li tuj disfrapis grundoĵetante la premion. (Oni aŭkciis la restaĵojn en interreto.)
La aranĝo ĉiam okazis en lernejoj, ĉambroj, nur en 2005 oni luis teatron por la aranĝo.
Kantono Clinton (Misurio)
La kantono Clinton - angle Clinton County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Tiefenthal
Tiefenthal havas diversajn signifojn:
6285 Ingram
6285 Ingram estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en de la germana biologiisto Vernon Ingram (1924–2006), kiu, fuĝinte la naziismon, instaliĝis en Brition kaj poste Usonon. Per siaj laboroj pri la serpoĉela anemio, li elmontris, ke la interŝanĝo de unu aminoacido en proteino povas estigi malsanon, kaj pro tio li estis kromnomita "patro de la molekula biologio". Post lia emeritiĝo, Vernon Ingram kaj sia edzino Elizabeth Ingram estis domgardistoj de Ashdown House : universitata loĝejo de la MIT. Tie ili iĝis konataj de miloj da studentoj.
Intelekta kvociento
Intelekta kvociento (IK) estas rezulto atingita en psikologia testo, kiu provas mezuri la gradon de intelekto de persono. Ĝi estas koncepto evoluigita fare de brita sciencisto Francis Galton en la libro Hereditary Genius eldonita fine de la 19-a jarcento. En la literaturo troviĝas la mallongigo IQ el la anglaj vortoj Intelligence Quotient.
Salvadoro en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1968 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiuj de 1976 kaj 1980. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis Salvadoraj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Intelekta kvociento
Historio de taksado per testoj
Dum la jaro 1905, la franca psikologo Alfred Binet publikigis la unuan modernan teston pri intelektaj kapabloj, la "intelektan skalon Binet-Simon". Lia principa celo estis identigi lernantojn kiuj bezonas apartan helpon pri sukceso en la lerneja sistemo. Kun lia kunlaboranto Theodore Simon, Binet publikigis reviziojn de lia "intelekta skalo" dum 1908 kaj 1911.
Salvadoro en la Olimpikoj
Kunordigas la teamon la Salvadora Olimpika Komitato, kiu jam estis fondita en 1925 kaj rekonita en 1938.
Intelekta kvociento
Historio de taksado per testoj
Dum 1912, la germana psikologo William Stern unuafoje esprimis la vorton "intelekta kvociento", Intelligenz-Quotient aŭ mallongigite IQ, kaj la mallongigo transpreniĝis en multaj naciaj lingvoj (ekzemple la angla, hungara, sveda, vjetnama aŭ turka). Plua plibonigo de la skalo Binet-Simon publikiĝis dum 1916 fare de Lewis M. Terman de universitato Stanford.
Origine, la intelekta kvociento elkalkuliĝis kiel kvociento de la formulo 100 oble mensa aĝo dividite per kronologia aĝo.
Laŭ tiu ideo ekzemple 10-jarulo, kiu atingus samajn rezultojn kiel averaĝa 13-jarulo, havus intelektan kvocienton de 130 (100*13/10).
Dum la jaro 1939 David Wechsler evoluigis testaron, kiu konatiĝis sub la nomo Wechsler Bellevue Intelligence Scale (WBIS). Kompare al la antaŭe kutima Stanford-Binet-testo tiu skalo havis plurajn praktikajn subtestojn, kiuj relativigis testojn nur solveblaj kun bonaj konoj de la testolingvo. Multaj eroj de la testaro jam antaŭe estis unuope uzataj en aliaj kuntekstoj - ekzemplo estis la "mozaika testo", kiu en simila formo jam uziĝis ekde la jaro 1923. La testaro ebligis krom havigo de suma intelekta kvociento ankaŭ precizigi la individuajn fortajn kaj malfortajn intelektajn kapablojn. La testo origine estis por uzo ĉe plenkreskulaj klinikaj pacientoj. En Usono ĝi rapide iĝis la plej multe uzata testo pri intelektaj kapabloj. David Wechsler reviziis ĝin dum 1942.
Dum 1949 li publikigis paralelan teston por infanoj, kiu havis la nomon Wechsler Intelligence Scale for Children (WISC) (reviziita dum 1974). Ses jarojn pli poste, dum Im 1955 li evoluigis plian intelektan teston por plenkreskuloj, kiu konatiĝis sub la nomo Wechsler Adult Intelligence Scale (WAIS), kiu havis similan strukturon kiel la antaŭa testo WBIS, sed kies skaloj pli bone reprezentis la statistikan averaĝon de la civitanaro de Usono. Tiu skalo reviziiĝis dum 1981. Lia lasta testo, la Wechsler Preschool and Primary Scale of Intelligence (WPPSI) por tre junaj infanoj, publikiĝis dum 1967.
Ĉiuj subtestoj el la testaroj de David Wechsler grupigeblas al testoj pri lingvaj kaj pri praktikaj kapabloj.
En Eŭropo, dum tiuj jardekoj en psikologio, psikiatrio kaj psikoterapio aparte elstaris la regiono de la germana lingvo. La psikologo Curt Bondy kaj lia teamo en Hamburgo dum 1956 adaptis la teston WAIS al la germana lingvo kaj elprovis ĝin ĉe multaj loĝantoj, por ekhavi taŭgajn skalojn por germanlingvanoj. La testo en tiu formo konatiĝis sub la nomo Hamburg-Wechsler-Intelligenztest für Erwachsene (HAWIE). Dum la sama jaro sekvis germanlingva adapto de la porinfana testo WISC, kiu nomiĝis Hamburg-Wechsler-Intelligenztest für Kinder (HAWIK). La testo WPPSI por aparte junaj infanoj antaŭ la lerneja aĝo poste sekvis sub la nomo Hamburg-Wechsler-Intelligenztest für das Vorschulalter (HAWIVA).
En detala analizo de la fortoj kaj malfortoj de la testoj por infanoj de David Wechsler, en Aŭstrio la viena profesoro Klaus Kubinger evoluigis novan teston kun la nomo "Adaptiĝanta Intelekta Diagnozilo" (Adaptives Intelligenz-Diagnostikum, AID) kaj en Usono ekestis Kaufman Assessment Battery for Children (K-ABC), kiuj publikiĝis kun ĉiam novaj skaloj ankaŭ en la germana kaj aliaj lingvoj). Ambaŭ testoj havas fortajn proprajn trajtojn, sed daŭre montras klarajn spurojn de ilia ekesto el la testaro de David Wechsler.
Ekde la publikigo de la testo WAIS, fakte ne nur tiuj du, sed preskaŭ ĉiuj testoj pri intelekto adoptis la diferencan metodon de rezulta elkalkulo. Preskaŭ ĉiuj testoj pri intelekta kvociento do ne rezultiĝas en tia kvociento, sed en diferenco de la persona intelekta kvociento kaj tiu de norma kompara homgrupo. Tiusence la uzo de la vorto iĝis iom nepreciza, sed malgraŭ tio ĝi daŭre estas populara kaj priskribas la rezulton de ĉiuj skaloj pri intelekto, kiuj momente uzatas.
Mikimoto Kokichi
MIKIMOTO Kokichi (御木本 幸吉, n. 10-an de marto 1858; mortis la 21-an de septembro 1954) estis japana malkovrinto de la perlobredado.
Mikimoto estis filo de restoranta posedanto en Tobe, prefektujo Mie. Li rompis la lernadon por helpi al la familio jam en aĝo de 13 jaroj kiel legoma vendisto. Lia observado de la perlokolektistoj de Ise vekis lian entuziasmon je la perloj. En 1888 ricevas li prunton por malfermi perloproduktan ejon kun la edzino.
La 11-an de julio 1893 – post multaj malsukcesoj kaj preskaŭa bankroto – aperis la unua bredita perlo. Mikimoto bezonis ankoraŭ 12 jarojn por produkti rondajn perlojn, kiuj estis jam ne distingeblaj de la naturaj perloj.
En 1899, Mikimoto malfermis sian unuan perlomagazenon en Ginza, Tokio, de kie kreskis lia entrepreno eĉ en eksterlandon.
Silivaș
Silivaș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Vidu ankaŭ:
Provinco Malleco
Provinco Malleco (hispana lingvo: Provincia de Malleco) estas provinco de Ĉilio.
Morenelaphus
Morenelaphus estas estingita genro de cervedoj, kiuj vivis en Sudameriko dum la fino de la Plejstoceno. Fosilioj de tiu genro estis trovitaj en la formacioj Agua Blanca, Fortín Tres Pozos kaj Luján en Argentino, la formacio Ñuapua de Bolivio, Santa Vitória do Palmar en suda Brazilo kaj Paragvajo kaj la formacio Sopas en Urugvajo.
Philippe Chabot
Philippe CHABOT estis senjoro de Brion, grafo de Charny, markizo de Busançois.
Morenelaphus
Denta emajla mikroskopa eroda analizo sugestas, ke Morenelaphus havis miksan manĝkutimon, kun greso kaj la iama ingesto de abradaj eroj. Oni kredas, ke tiu genro estingiĝis dum la transpaso inter la Plejstoceno kaj la Holoceno pro klimata ŝanĝo kaj nutra krizo.
Philippe Chabot
Ekde sia juna aĝo, li estis amiko de la reĝo Francisko la Unua.
Kiel estro de la milita ŝiparo, li helpis Giovanni da Verrazano ekipi 3 velŝipojn por lia dua vojaĝo al Novlando.
Li ankaŭ laŭde rekomendis al la reĝo Jacques Cartier, kiel esploristo al Novlando.
Pensilvanigermana literaturo
Literaturo > Pensilvanigermana literaturo
--- A - G
Ernest Waldo Bechtel - John Birmelin - Richard Druckenbrod - Henry Lee Fisher - Ralph Samuel Funk - Russell Wieder Gilbert  - Ezra Grumbine - Lee Light Grumbine
H - L
Earl C. HAAG - Henry Harbaugh - J. Max HARK - Thomas Hess Harter - Hank Hershberger - Abraham Reeser Horne - Paul Brendle Horning - Isaac R. Horst - Clarence Francis Iobst - Eli Keller - Irwin Ray Klinger - Joseph Horst Light
M - Z
Harvey Monroe Miller - Lloyd A. Moll - Charles Christopher More - Pierce Edward Swope - Edwin Gehman Weber - Louise Adeline Weitzel - Paul Richard Wieand - Astor Clinton Wuchter - Charles Calvin Ziegler
Saint-Séverin
Saint Séverin estas la franclingva nomo de Sankta Severo respektive Sankta Severeno, nomo de pluraj kristanaj sanktuloj.
La nomo (kutime kun dividostreko Saint-Séverin) interalie signas partojn de la municipoj
Cañada del Hoyo
Cañada del Hoyo [kaNJAda del Ojo] (Gregovojo de la Truo, de la Kavejo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Ĝi estas sur malgranda valo ĉe kastelo, kiu apartenis al la markiso de Villena.
Ĉefa allogaĵo estas la lagetoj de Cañada, je ĉirkaŭ 5 km de la vilaĝo. Tiuj estas sep totale, nome La Cruz, Lagunillo del Tejo, la Tejo, la Llana, la Parra, la Lagunillo de las Cardenillas, konata ankaŭ kiel de la Tortugas kaj Cardenillas. Ili estas ĉirkaŭitaj de monto kaj pinoj.
Etzenricht
Etzenricht estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario, sudokcidente de la eksterdistrikta urbo Weiden en Supra Palatinato. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cañada del Hoyo
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas cañutero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 268 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,97 loĝ/km².
Situo
Cañada del Hoyo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko je 30 km el la provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 90,37 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′11″N 1°53′57″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Cañada del Hoyo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Cañada del Hoyo; sed poste la proksimeco al la ĉefurbo rekuperis la loĝantaron al la nunaj 268.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ĉu de maldekstra partio PSOE ĉu de dekstra PP. Kurioze ĝis ses fojojn venkis unue la sama dekstra kandidato kaj poste tri fojojn la sama kandidato de PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, ĉefe pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Milton Hershey
Milton Snavely HERSHEY [MILten HERŝi] (naskiĝis 13-an de septembro 1857, mortis 13-an de oktobro 1945) estis usona komercisto, fondinto de la kompanio Hershey Chocolate Company, kaj mencenanto.
Hershey naskiĝis en 1857 en Dauphin, Pensilvanio. Liaj gepatroj estis reform-menonitoj kaj vivis surfarme. Hershey mortis en 1945 en Hershey, Pensilvanio.
Yuya Takazawa
Yuya Takazawa (髙澤 優也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma‎.
24 Horoj de Manso
24 Horoj de Manso (24 Heures du Mans) estas fama aŭta daŭr-kurado okazanta ĉe Le Mans, Francio kutime dum frua aŭ meza junio. Ĝi estas aranĝita de la Automobile Club de l’Ouest (ACO). Granda nombro da aŭtoj en diversaj klasoj kuradas samtempe. La venkanto estas tiu kiu iras la plej longan distancon dum 24 horoj da daŭra kurado. Ĉiu teamo havas po tri pilotoj, ĝis la 1980aj ĉiu havis po du. La kurado okazis la unan fojon en 1923 kaj oni nuligis la eventon en 1936 kaj inter 1940 - 1948. Je komenco de la kurado, la aŭtoj situis ĉe unu flanko de la kurejo, kaj la pilotoj ĉe alia. La pilotoj devis galopi trans la kurejon al siaj aŭtoj por la komenco de la kurado. Kvankam oni ĉesigis tian ĉi praktikon post 1970 pro ĝiaj memevidentaj danĝeroj, oni daŭre nomas tion ĉi "Mansa komenco". Pro la Mansa komenco, aŭtoj fabrikitaj de Porsche havas startilojn je la maldekstro de la direktilo, kontraste kun la kutimo meti ĝin je dekstro - estas pli facile por atingi la maldekstron kaj ĝi ebligas piloto startigi la aŭton pli rapide.
Malbonfortune, la kurado estas konata pro la plej malbona akcidento en la historio de aŭtosporto. Dum la kurado en 1955, Mercedes-aŭto kun franca piloto Pierre LEVEGH akcidentis kaj trafis homamason. Mortis la piloto kaj 80 spektantoj. La Mercedes-firmao poste eltiris siajn aŭtojn de la kurado. Ke ĝi neniigis sian partoprenon en aŭtosporto ĝenerale kaj ne revenis dum multaj jaroj pro tiu akcidento estas nur onidiro. Tiun decidon la firmao faris jam antaŭ la kurado. DaimlerChrysler, la firmao posedanta la Mercedes-markon, ankoraŭ konscias pri la okazaĉo. Tiu fakto evidentiĝis je ties eksiĝo de sportaŭta kurado en 1999 kiam ĝia CLK sporta prototipo enaeriĝis kaj rulinversiĝis trifoje ĉe Manso. Modifojn al la aerodinamiko oni enkondukis post la unua okazo por preventi denovajn okazojn, tamen ili ne sufiĉis.
La akcidento de 1955 instigis la svisan registaron leĝe malpermesi cirkvitan aŭtosporton, kaj tia malpermeso validas eĉ hodiaŭ. La Mansa cirkvito de la Sarthe mem modifiĝis multfoje dum la jaroj. Ĝi estas plej fama pro longa rekta linio, nomata franclingve Ligne Droite des Hunaudières. En la malfruaj 1980aj, aŭtoj atingis rapidojn de 400 km/h, kaj organizantoj kredis tion malsekura. Oni instalis du kurbetojn en 1990 por malrapidigi la aŭtojn. Ĉe la fino de tiu ĉi avenuo troviĝas ĝibo, kiu flugigis la supre-menciitan Mercedes-CLKon. Oni ebenigis tion ĉi antaŭ la kurado en 2001, denove por pliigi sekurecon. Kvankam ĝibeto ekzistas eĉ nun, ĝi estas multe malpli elstara ol antaŭe.
Inter aliaj ŝanĝoj estis la anstataŭigo de la Maison Blanche (blanka domo) sekcio per la nunaj "Porsche-kurboj," kaj la konstruo de nova kurbeto en la Dunlop-kurbo por 2002.
La Mansa 24-hora kurado fame aperis en filmo aperinta en 1972, kun la simpla titolo "Le Mans," kaj fama usona aktoro Steve McQueen (kiu ankaŭ produktis la filmon). La filmo estas klasikaĵo, aprezata de aŭtosport-ŝatantoj. Oni kreis la filmon ĉe la kurejo uzante verajn aŭtojn de tiu epoko. La plej sukcesa konstruisto en la historio de la kurado estas Porsche, havanta 19 venkojn entute (inkluzive de 7 sinsekvaj, de 1981 ĝis 1987). La dua plej sukcesa estas Audi, havanta 13 venkojn. Ĝi partoprenis 18 fojojn de 1999 ĝis 2016. La fruajn jarojn regis Bentley, venkinta 4 fojojn sinsekve inter 1927 kaj 1930. La plej sukcesa stiristo estas la dano Tom Kristensen, kiu venkis 9 fojojn inter 1997 kaj 2013.
Interpersona kverelo inter du posedantoj de aŭtofirmaoj kondukis al kvar sinsekvaj venkoj fare de Ford, kaj ĝia GT40, konstruita nur al la celo superi Ferrari-on, post kiam Enzo Ferrari neniigis negocon vendi sian firmaon al Ford.
Mazda, kiu venkis en la 59-a kurado en 1991 per sia Wankel-motora prototipo 787B, estas la sola konstruisto, kiu venkis kun nepiŝtomotora aŭto.
Vișagu
Vișagu [viŝagu] (hungare Viság) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Huedin. En 1910 ĝi nombris 1286 loĝantojn (rumanoj), en 1992 481. Ĝia unua skriba mencio estis en 1786. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Săcuieu.
Lajos Medgyes
MEDGYES Lajos (medjeŝ) estis hungara poeto, eklezia verkisto naskita en Magyarberkesz la 17-an de novembro 1817 kaj mortinta en Deĵo la 9-an de marto 1894.
Blanche Calloway
Blanche Calloway (naskiĝis la 9-an de februaro 1904 en Baltimore, Marilando; mortis la 16-an de decembro 1978 samurbe) estis usona ĵaza kantistino, bandestrino kaj komponistino de svingo. Ŝi validas kiel unu el la unuaj virinoj, kiuj direktis orkestron kun nure vira personaro.
Vivo kaj verkado
Blanche Calloway estis la pli aĝa fratino de kantisto kaj bandestro Cab Calloway. Ŝi studis muzikon ĉe Ŝtata Altlernejo Morgan, kiun ŝi forlasis en 1923, por aliĝi al muzikensemblo. Ŝi surdiskigis ekde meze de la1920-aj jaroj ĝis 1935 kun aro da ensembloj. En 1931 ŝi konkurencis kun Andy Kirk pri la estrado de lia bando kaj formis poste sian bandon „Blanche Calloway and Her Joy Boys“, en kiu kunmuzikis ekzemple Clarence Smith, Ben Webster, Clyde Hart, Cozy Cole same kiel Mary Lou Williams. Kune kun la orkestroj de Kirk kaj Moten ŝi entreprenis en 1931 kun sia bando koncertvojaĝon tra la ŝtatoj ĉe la usonaj okcidenta marbordo. La bando, kiu ankaŭ devis surdiskigi sub la nomo Fred Armstrong and His Syncopators, estis dum kelka tempo tre sukcesa; Cozy Cole, kiu restis du kaj duono jarojn ĉe Calloway, taksis la bandon tiam kiel „grandioza“. Ŝi perdis muzikistojn al la bando de Moten kaj devis malfondi sian orkestron en la jaro 1938; ŝi plulaboris kiel solomuzikisto, poste kun bando en la Teatro Howarden Vaŝingtono. Ekde la 1950-aj ĝis en la 1970-aj jaroj ŝi laboris kiel mastrumanto por kantistino Ruth Brown, kiel diskludisto kaj pli malfrue kiel programmdirektisto de radiostacio WMBM en Florido.
Cab Calloway nomis ŝin kaŭzo por sia eniro en la spektaklo-negocon. „Malgraŭ sia talento kaj siaj klpodoj ŝi atingis nek la sukceson de sia frato Cab nek la popularecon de la nure virinaj bandoj, kiuj kantenigis tiam la atenton de la publiko.“
Sieraleono en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj unuafoje en 1968 kaj kontinue ekde la jaro 1980 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiuj de 1980 kaj 1980. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis Sieraleonaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Sieraleona Olimpika Komitato.
Brendon Clark
Brendon CLARK (naskiĝis en 1904 en Auckland, mortis la en Dargaville) estis novzelanda esperantisto, instruisto kaj poeto kiu verkis en Esperanto kaj en la angla lingvo. Liaj poemoj estas publikigitaj en novzelandaj revuoj.
Vivo
Li interesiĝis pri Esperanto kiam li estis 15-jaraĝa. Li vidis priesperantan libron en montrofenestro de vendejo, aĉetis ĝin kaj lernis sola. Kiel knabo li komencis havi internacian korespondadon, sed poste li forlasis Esperanton kelktempe dum li dediĉiĝis al studado.
Li studis en porinstruista seminario kaj universitato. Tiam li studis profunde literaturojn anglan kaj francan, kaj iomete da latina lingvo. Li komencis verki poemojn kaj akiris tiurilatan reputacion inter siaj kunstudentoj ĉar li venkis en poeziaj konkursoj, kaj liaj poemoj aperis en nov-zelandaj gazetoj.
Denove li revenis al Esperanto en 1943, kiam en tri semajnoj li reakiris tion kion li antaŭe sciis. Laŭ citaĵo far Bertram Potts, Brendon diris: "Surprizis min ke mi rememoris tiel multe -ĉiun gramatikan regulon, eĉ la participojn, kaj mute da vortoj, kvankam mi neniam pensis pri ili en la intertempo."
Li estis tre entuziasma por Esperanto kaj la idealoj de ĝia movado. Nescianta pri la landa esperanto-asocio, li per reklamoj atingis rilatojn kun izolitaj esperantistoj. Li eĉ starigis "Nov-Zelandan Korespondan Rondon" por enlanda korespondado kiam la milito baris la eksterlandan. Poste li kontaktis la Nov-Zelandan Esperanto-Asocion kaj fariĝis entuziasma membro ĝia.
Li veturis per fervojo, de Makarau ĝis Wellington en 1944, kaj renkontis -laŭ akordo antaŭa- esperantistojn en staciaj kajoj, sperto kiu forte impresis lin.
Profitante ke li instruis en lernejo en Makarau, enkondukis Esperanton kiel nedevigan studtemon en tiu lernejo. Li ankaŭ atingis kun honoro diplomon de la Brita Esperanto-Asocio.
En Esperanto movado, krom sia literatura verkado, li ankaŭ estis vicprezidanto de Nov-Zelanda Esperanto-Asocio, kaj, ekde 1946 ĝis sia morto en 1956, ĉefdelegito de Universala Esperanto-Asocio (komence, delegito de tiama Internacia Esperanto-Ligo).
Pri lia familia vivo: li edziĝis kaj havis du filinojn kaj unu filon.
Liaj Principoj de Metriko en Esperanlingva Poezio
Li ellaboris teorion originalan pri la esperantlingva poezia metriko, pritraktata unue en artikolo Kelkaj Teorioj pri Verstradukado, aperinta en la numero de aŭgusto de 1946 de la revuo Esperanto Internacia, kaj poste, en 1949 en sia verko: Kien la Poezio?, kiu, krom sian teorion, enhavas antologiece poemojn originalajn kaj tradukitajn, per kiuj li montras aplikon de siaj ideoj.
Laŭ resumo far Bertram Potts, en antaŭparolo al la eldono de 1957 de Kien la Poezio:
Pri lia poezio esperantlingva
Kompreneble li aplikis en sian esperantlingvan poezion la principojn kiujn li ellaboris.
La versoj de Brendon Clark estas glate poluritaj kaj lia pritrakto de temoj romantika. Li ankaŭ tradukis en Esperanto verkoj de pluraj aŭtoroj, inter ili: Robert Louis Stevenson, Alfred Tennyson, Longfellow, John Keats, Robert Herrick, William Shakespeare, Richard Lovelace, Percy Bysshe Shelley, Thomas Bracken, Oliver Goldsmith kaj William Wordsworth.
Nacia Unuiĝo por Demokratio kaj Progreso (Kameruno)
Nacia Unuiĝo por Demokratio kaj Progreso (france Union Nationale pour la Démocratie et le Progrès aŭ UNDP) estas politika partio en Kameruno plej influa en la nordo de la lando. Ĝi estis fondita de la eksa ĉefministro Maigari Bello Bouba kiel opozicia partio komence de la 1990-aj jaroj, kaj ĝi ricevis la duan plej bonan rezulton okaze de la asemblea baloto de 1992. La prezidento de UNDP restas Maigari Bello Bouba, kiu nun kunlaboras kun la reganta partio kaj estas ŝtatministro en la kameruna registaro.
1279 Ugando
1279 Ugando estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la afrika lando Ugando.
Vens
Vens estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Gieseritz
Gieseritz ekde la unua de julio 2009 estas parto de unuigita komunumo Wallstawe en Germanio, antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 155 loĝantojn.
Gourdon
Gourdon estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio.
Ropraz
Ropraz estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 361 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Ropraz situas en la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando ĉe la sudokcidenta bordo de la rivero Bresonne, alfluanto de Brojo, meze inter Payerne kaj Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Ropraz kaj la du vilaĝetoj Vers-chez-les-Rod kaj Les Ussières. La komunumo disponas krome pri malgranda arbara eksklavo sudokcidente de la cetera komunuma teritorio sur la limo inter Corcelles-le-Jorat kaj Montpreveyres.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ropraz limas en nordo al Hermenches, en nordoriento al Vucherens, en oriento al Carrouge, en sudo al Montpreveyres, kaj en okcidento al Corcelles-le-Jorat.
Trafiko
Tra Ropraz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 20 kilometrojn sude de la komunumo apud Laŭzano. Pere de la laŭzana buslinio n-ro 62 de Laŭzano al Moudon la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1234 kiel Rospraz. Dum frua mezepoko Ropraz apartenis al la Senjorujo Vulliens, de kiu ĝi disiĝis proksimume en la jaro 1300. Ĝi nun apartenis sinsekve al diversaj senjoroj. En de 1536 ĝi apartenis sub la berna regado al la Voktejo Moudon, kiu post la fino de la Helveta Respubliko fariĝis distrikto de Kantono Vaŭdo kaj en la jaro 2006 sub la administra reformo de Kantono Vaŭdo estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully.
Lobaria scrobiculata
Lobaria scrobiculata estas fungo el la ordo lekanoraloj.
Ĵipo
Ĵipo (Jeep [ʤi:p]) estas malgranda ajngrunda aŭtomobilo (origine milita), destinita por veturi sur plej malebenaj grundoj. En ĉiutaga parolo, oni aludas per la formo ĵipo ankaŭ aliajn aŭtotipojn el terenaj aŭtomobiloj, kiuj similas iugrade al la unua terena aŭtomobilo de la dua mondmilito. La angla formo estas Jeep, kiu estas registrita varomarko por aŭtomobiloj de DaimlerChrysler.
Sur konstruita vojo, ĝi povis veturi per maksimuma rapido de 105 km/h. Oni konstruis el ĝi diversajn tipojn.
La nomo venas el la angla militistara nomumo: vehicle, G. P. (mallongigo de G. P. [ĝí pí] general purpose; ĝeneralcela veturilo).