cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anis Amri
Anis Amri (arabe: أنيس العامري / Anīs al-ʿĀmirī; naskiĝinta la en Tataouine/Tunizio, mortinta la  en Sesto San Giovanni) estis azilpetanto en Germanio kun tunizia ŝtataneco. En sia patrujo li estis kondamnita jam en 2010 fare de tribunalo en Kajruano.
Yuksek
Yuksek, kies vera nomo estas Pierre-Alexandre Busson, (1977) de Reims, Francio. Estas muzikisto kaj produktoro, remiksisto kaj DJ. Lia unua albumo, 'Away From The Estas' estis eldonita la 9an de Februaro de 2009. Lia unua ero de la albumo, "Tonight", estis inkludita pli malfrue en reklama kampanjo por la 2a centjariĝo de la marko Peugeot. Li estas agnoskata en la panoramo de la muzika elektronika franca kiel Daft Punk aŭ Justice.
Anis Amri
Amri estas la supozata atencinto de ĉe berlina kristnaska bazaro proksime de la Imperiestro-Vilhelmo-Memor-Preĝejo. Tio okazis per ŝtelita kamiono en la 19.12.2016. Temis pri la unua granda islamisma teroratenco en Germanlando. Inter la 21.12. ĝis la morto li estis tuteŭrope serĉata. Du italaj policistoj mortpafis lin dum kontrolo.
Ŝiraka Ŝtata Universitato
Mikajel Nalbandjan Ŝiraka Ŝtata Universitato (armene: Շիրակի Միքայել Նալբանդյանի անվան պետական ​​համալսարան), estas publika universitato en Gjumri, la ĉefurbo de la provinco Ŝirako, Armenio, malfermita en 1934.
Ŝiraka Ŝtata Universitato estas la plej granda eduka instituto en la norda parto de la Respubliko Armenio. Ĝi estis malfermita en 1934 kiel pedagogia instituto dum la soveta epoko, per la klopodoj de S. Movsisjan.
En 2016, la instituto estis restrukturita por iĝi la publika universitato de Ŝirako. Ĝi nuntempe ofertas 28 bakalaŭriĝojn kaj 16 magistriĝojn. Ekde 2017, la universitato havas ĉirkaŭ 6.000 studentojn. Ĝi produktis ĉirkaŭ 80,000 diplomiĝojn ekde ĝia apero en 1934. En 2014, la universitato festis sian 80-an datrevenon.
Ŝiraka Ŝtata Universitato havas sian propran emblemon kaj himnon skribitan de Sonik Ĥaĉatrjan kaj verkita de Robert Amirĥanjan. La universitata komplekso situas sur strato Parujr Sevak, Ani-distrikto ĉe la nordokcidenta kvartalo de Gjumri.
Kodisjoki
Kodisjoki estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi estis fondita en 1896. Antaŭe ĝi estis vilaĝo en Laitila. Ĝi estas ligita en Raumon en 2007. Areo de Kodisjoki estis nur. La 31-an de decembro 2006 Kodisjoki havis 522 loĝantojn. Pri sia loĝantaro Kodisjoki estis la plej malgranda komunumo en kontinenta Finnlando. En areo de eksa komunumo Kodisjoki fluas rivero Kodisjoki al lago Otajärvi, kiu estas la plej granda lago en la areo. La rivero bonigas eblojn kulturi en Kodisjoki.
10073 Peterhiscocks
10073 Peterhiscocks estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Peter Hiscocks (1945–2018), Profesoro pri Elektra Inĝenierarto ĉe la Universitato Ryerson de Toronto kaj fakulo pri Lumiga Inĝenierarto. Li estis amatora astronomo agnoskita pro sia pledado por la redukto de la luma poluo kaj estis prezidento de la Komitato por la Redukto de la Luma Poluo ĉe la Centro de Toronto de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado.
Kontaktingo
Ŝtopilingo, konektingo, konektokskatolo aŭ kontaktingo estas elektra, iom trua konektoparto, kiu donas lokon por konektilo, ligiĝi kaj permesi elektran fluon de kondukilo al alia kondukilo. Ofte la fluo celas elektran kurenton, sed ankaŭ povas temi pri telefonaj signaloj aŭ komputilaj datumoj. Kontaktingo estas aŭ fikse instalita en muro, aŭ foje - tiam trafas la vorto "kontaktskatolo" - unuope aŭ plurope en vico aranĝita en plasta kesteto, signife pli granda ol la truoj por la stiftoj de la kontaktilo. Kaj kontaktingo kaj kontaktilo estas normigitaj, sed tutmonde ekzistas diversaj normoj, kaj la normoj por elektra kurento, telefonaj, laŭtparolilaj aŭ komputilaj informoj estas komplete malsamaj.
Terminologio
La esperanta terminologio pri ĉi-tiu eta objekto de la ĉiutaga moderna vivo estas surprize malunueca: Dum en la parola lingvo oftas la vorto 'kontaktingo', en PIV aperas nur la mala parto, la 'kontaktilo'. La granda franca-esperanta vortaro de J. Le Puil kaj J.-P. Danvy proponas la vorton 'konektingo'. La granda vortaro germana-esperanta de E.-D. Krause lasas alternativon inter 'kontaktskatolo' aŭ 'ŝtopilingo' (la kontraŭaĵo laŭ ĝi povas esti 'kontaktilo', 'ŝtopilo' aŭ 'kontaktŝtopilo'). Ankaŭ la angla vortaro de J. C. Wells preferas la vorton 'ŝtopilingo', kvankam ĝi kompreneble konas la vortojn kontakti/konekti en elektrika senco, kaj la nederlanda vortaro de A. J. Middelkoop proponas la vorton 'kontaktujo'. En ReVo interalie estas la difino de 'ŝtopilingo': "Peco fiksita al elektra kablo, al elektra aparato aŭ al muro, kun truoj por la stiftoj de la ŝtopilo" (kvankam ŝtopilo unuavice estas pri boteloj, bokaloj, kiel korka ŝtopilo, botela ŝraŭbfermilo ktp, io por ŝtopi truon do, nur duavice stifta kontaktilo). Dua propono de ReVo estas 'kontaktskatolo' ("skatolforma ŝtopilingo").
Tamen restas ne konvinka la vorto 'ŝtopilingo' (do ingo unuasignife por korko, botela ŝraŭbfermilo kaj simile duasignife ankaŭ por elektra "ŝtopilo"): ŝtopilo kaj do ŝtopilingo celas unuavice bremsi la fluon, ŝtopi iun truon, dum kontaktilo/konektilo kaj kontaktingo/konektingo volas ĝuste ebligi la fluon. Havas sencon por kompare granda elektroteknika ingo, kies kontakto kun kontaktilo uzi la vorton 'kontaktingo' kaj lasi la vorton 'konektilo' por eta ingo apenaŭ pli granda ol la kondukila kablo, kun truoj por stiftoj de simile svelta konektilo, kiu kune kun la koncerna ingo ebligas plilongigi kablojn kaj sen muro aŭ fiksa skatolo pludoni informojn aŭ energion.
Por klarigi la aferon, laŭ PIV kiun oni trovas en la interreto, estas proponitaj la sekvantaj terminoj: ĉe la fino de ŝnurkonduktilo por fari elektran kontakton ina aŭ vira ŝtopilo (ŝtopilo = konektilo ), kaj ina aŭ vira ŝtopilingo (ŝtopilingo = konektingo). Aliflanke, kontaktilo estas sinonimo de kontaktoro.
CEE 7/3 Kontaktingo kaj CEE 7/4 Konektilo (germane "Schuko"; Tipo F)
La CEE 7/3 kontaktingo kaj CEE 7/4 konektilo estas ofte nomitaj Schuko, mallongigo por Schutzkontakt, Protekta kontakto al tero ("Schuko" mem estas registrita marko de germana asocio establita por posedi la esprimon). La kontaktingo havas cirklan niĉon kun du rondaj truoj kaj du surteraj klipoj kiuj engaĝiĝas antaŭ viva pinkontakto estas farita. La stiftoj estas 4,8 je 19 mm (0,189 je 0,748 in). La Schuko-sistemo estas nepolarigita, permesante al viva kaj neŭtrala esti inversigita. La ingo akceptas eŭroŝtopiloj kaj CEE 7/17 ŝtopiloj. Ĝi estas taksita je 16 A. La nunaj germanaj normoj estas DIN 49441 kaj DIN 49440. La normo estas uzata en Germanio kaj pluraj aliaj eŭropaj landoj kaj sur aliaj kontinentoj. Iuj landoj postulas infan-rezistajn ingo-obturatojn; la normo DIN 49440 ne havas ĉi tiun postulon.
La ŝtopilo estas uzata en la plej multaj landoj de Eŭropo, Azio kaj Afriko, same kiel en la landoj de Peruo, Ĉilio kaj Urugvajo. La malmultaj eŭropaj landoj ne uzas ĝin (aŭ ne uzas ĝin ĉefe) estas Danio, Svislando, Britio, Italio kaj Irlando.
CEE 7/5 Kontaktingo kaj CEE 7/6 Konektilo (Franca; Tipo E)
Franca normo NF C 61-314 difinas la CEE 7/5 ŝtopilingon kaj CEE 7/6 ŝtopilon, (kaj ankaŭ inkludas CEE 7/7, 7/16 kaj 7/17 ŝtopilon). La ingo havas cirklan niĉon kun du rondaj truoj. La ronda terstifto projekcianta de la ingo ligas antaŭ ol la energiigitaj kontaktoj tuŝas. La terstifto estas centrita inter la aperturoj, kompensitaj je 10 mm (0.394 in). La ŝtopilo havas du rondajn stiftojn je 4.8 je 19 mm (0.189 je 0.748 in), interspacigitaj 19 mm (0.748 in) dise kaj kun aperturo por la elstara terstifto de la ingo. Ĉi tiu normo ankaŭ estas uzata en Belgio, Pollando, Ĉeĥio, Slovakio kaj iuj aliaj landoj.
Kvankam la ŝtopilo estas polarigita, CEE 7 ne difinas la lokigon de la viva kaj neŭtrala kaj ekzistas neniu universale observita normo.
CEE 7/2 kaj 7/4 ŝtopiloj ne estas kongruaj kun la CEE 7/5 ingo pro la ronda terŝtopilo konstante muntita en la ingo.
CEE 7/7 Konektilo (kongrua kun E kaj F)
La CEE 7/7 ŝtopilo havas terkontaktojn por konekti aŭ al la CEE 7/3 ingo aŭ la CEE 7/5 ingo. Ĝi estas polarigita kiam uzata kun franca CEE 7/5 ingo, sed povas esti enigita dumaniere en CEE 7/3 ingo. La ŝtopilo estas taksita je 16 A. Aparatoj estas venditaj kun ne-reblogeblaj CEE 7/7 ŝtopiloj fiksitaj. Ĉi tiu ŝtopilo povas esti enigita en danan Tipo K-ingon, sed la tera kontakto ne konektos.
CEE 7/16 Alternativo I
Alternativo I estas ronda konektilo kun eltranĉaĵoj por igi ĝin kongrua kun CEE 7/3 kaj CEE 7/5 ingoj. (La simil-aperanta CEE 7/17 havas pli grandajn pinglojn kaj pli altan aktualan rangigon.) Ĉi tiu alternativo malofte estas uzata.
CEE 7/16 Alternativo II "Europlug" (Type C)
Alternativo II, populare konata kiel la Europlug, estas plata 2.5 A-indicita konektilo difinita per Cenelec-normo EN 50075 kaj naciaj ekvivalentoj. La Eŭrokonektilo ne estas rekablabla kaj devas esti provizita per fleksebla ŝnuro. Ĝi povas esti enigita ambaŭdirekte, do linio kaj neŭtralo estas ligitaj arbitre. Por plibonigi kontakton kun ingopartoj la Europlug havas iomete flekseblajn pinglojn kiuj konverĝas al siaj liberaj finoj.
Ne estas ingo difinita por akcepti nur la Europlug. Anstataŭe, la Europlug konvenas gamon da ingoj ofta uzo en Eŭropo. Tiuj ingoj, inkluzive de la CEE 7/1, CEE 7/3 (germana/"Schuko"), CEE 7/5 (franca). La plej multaj israelaj, svisaj, danaj kaj italaj ingoj, estis dizajnitaj por akcepti stiftojn de diversaj diametroj, plejparte 4.8 mm, sed ankaŭ 4.0 mm kaj 4.5 mm, kaj estas kutime provizitaj per finaj cirkvitoj kun aŭ 10 A aŭ 16 A trokurentaj protektaparatoj. 24]
Britiaj razilŝtopiloj estas dizajnitaj por akcepti BS 4573 razŝtopiloj dum ankaŭ akceptante Europlugs. En ĉi tiu agordo, la ligprovizo estas nur taksita je 200 mA. Ne estas permesate ene de Britio, ke la razingo estu ĝustigita kaj uzita por pli alta taksita kurentremizo ol la 200 mA maksimumo.
La Europlug ankaŭ estas uzata en la Mezoriento, Afriko, Sudameriko kaj Azio.
Mjavadi
Mjavadi estas urbego en Birmo, en subŝtato Kajino. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto Mjavadi.
Geografio
Mjavadi situas en sudorienta parto de la lando proksime al la limo kun Tajlando (ĝi estas limpasejo al Tajlando). Jangono troviĝas 247, Bankoko 426, Mandalajo 640 km. Apud la urbego rivero fluas.
Heroo de Sovetunio
La titolo Heroo de Sovetunio (Герой Советского Союза, Geroj Sovieckogo Sojuza) estis la plej alta distingo en Sovetunio, atribuita persone aŭ kolektive pro heroaj agoj por la servo al la Sovetaj ŝtato kaj socio.
Mjavadi
Ekonomio
Mjavadi estas la plej grava komerca punkto inter Mjanmao kaj Tajlando. Laŭ interkonsento tiuj vojaĝantoj, kiuj transiras la limon tra la ponto de amikeco, tiuj rajtas resti en Mae Sot dum sep tagoj.
Heroo de Sovetunio
Tiu premio estis establita la 5an de majo 1934 fare de la Centra Plenumkomitato de Sovetunio. El 1939 oni aldonis al la premio la atribuon de ora medalo por vivantaj ricevantoj.
Mjavadi
Trafiko
Mjavadi havas gravan vojon al interno de la lando.
Heroo de Sovetunio
Ricevantoj
La totala nombro de personoj kiuj ricevis tiun titolon estas 12,755 (20 estis forigitaj el tiu titolo pro variaj cirkonstancoj). La granda majoritato de ili ricevis ĝin dum la Dua Mondmilito (11,635 Herooj de Sovetunio, 101 dufoje Herooj, tri trifoje Herooj, kaj du kvarfoje Herooj). 65 ricevis la titolon pro agoj rilataj al la Soveta-afgana milito, kiu daŭris el 1979 ĝis 1989. La nuraj personoj kiuj ricevis la titolon kvarfoje estis la Marŝalo Georgij Konstantinoviĉ Ĵukov kaj Leonid Breĵnev. Ambaŭ ricevis siajn kvarajn titolojn laŭ polemikaj cirkonstancoj male al la statuto de la titolo. La prestiĝo de la medalo falis kiam foje oni atribuis ĝin pro naskiĝtago.
Jurij Aleksejeviĉ Gagarin estis populara ricevanto de la titolo.
Ankaŭ 44 eksterlandaj civitanoj ricevis tiun titolon. Ankaŭ 12 urboj ricevis la titolon.
Ahuehuetitla
Ahuehuetitla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Ahuehuetitla.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1978 loĝantojn. El tiuj estas 884 viroj kaj 1094 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,44 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 13′ norda latitudo kaj 98° 13′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1200
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
24024 Lynnejohnson
24024 Lynnejohnson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ahuehuetitla
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21009a.htm
24024 Lynnejohnson
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lynne Johnson, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2007, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Life Christian Academy de Harvest (Alabamo).
Nikela (II) jodido
Nikela (II) jodido aŭ jodido de nikelo (II) estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la (jodida acido kaj nikela (II) hidroksido. Nikela (II) jodido estas blanka aŭ malhela, higroskopa, lumsensiva, senodora solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nikela (II) jodido prezentas jodatomon ligitan al nikelatomo. Ĝi konsistas je 1 karbonatomoj, MgI2 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
STT
STT havas plurajn signifojn:
Le Bourget RER (pariza metrostacio)
Le Bourget RER estas la provizora nomo de estonta metrostacio sur linio 16 kaj linio 17 de Grand Paris Express, kies preparaj laboroj komenciĝis en decembro 2016.
Priskribo
Le Bourget RER estos priservata de linio 16 kaj linio 17 de Grand Paris Express: la lasta atingos Flughavenon Roissy-Charles-de-Gaulle. La subtera stacio, situanta en triangulo formita de RER B, Grande Ceinture kaj Avenuo de la Division Leclerc (eks-RN2), enhavos kvar vojojn, po du por linio 16 kaj du por linio 17, kaj kajoj situos je profundo de. La arĥitekturo de la stacidomo estas konfidita al Elizabeth de Portzamparc.
La stacidomo havos sobran internan arĥitekturon. Ĝi enhavos lignon kaj varmajn kolorojn.
Preparaj laboroj (malkonstruo, deturno de retoj) komenciĝis en decembro 2016.
Tiu emblema stacidomo estis realigita kun la helpo de Eŭropa Unio kiu kunfinancas je 50 % studojn de antaŭ-projekto.
102
En la jaro 102 post Kristo okazis, interalie:
Defendo de Grodno
Defendo de Grodno estis armita batalado en la tagoj 20-a de septembro ĝis la 22-a de septembro 1939 dum soveta agreso al Pollando por defendi la urbon kontraŭ eniranta 15-a Kirasita Korpuso, 6-a Kavaleria Korpuso kaj 21-a Brigado de Pezaj Tankoj el la Ĉevala-Mekanikigita Grupo de Ivan Boldin.
Genezo
Intermilite Grodno estis unu el la plej fortaj garnizonoj de Pola Armeo. Aŭguste 1939, po mobilizo, la 29-a Divizio de Infanterio iris al regiono de koncentriĝo de Armia "Prusy" (Prusio). Oni formigis Operacian Grupon "Grodno" (ĉ. 7 mil soldatoj) kun la taskodefendi la urbon de okcidento kaj nordokcidento. Tamen jam la 10-an de septembro estis malfondita kaj ĝiaj plej bonaj taĉmentoj iris defendi Lvovon. Ĝis la 12-a de septembro komandanto de la Fortikaĵ-Areo Grodno estisdiplomita kolonelo Bohdan Hulewicz, kiu ordonis preparon al la defendo, sed de la germana flanko. Unu lia decido havis gravan signifon dum la posta defendo kontraŭ la Ruĝa Armeo. Oni stokigis botelojn kun bruliga miksaĵo instruinte soldatojn kaj volontulojn.
Grodno militdamaĝis jam de la 1-a de septembro. Tiun ĉi tagon pro atako de germanaj bombaviadiloj estis detruitaj deponejo de armiloj kaj armea magazeno apud Karolin. Tiamaniere oni perdis ĉ. 50% de armea ekipaĵo kaj municio. Krom tio estis multe da mortigitoj kaj vunditoj. Atakoj estis daŭrigataj dum laŭvicaj tagoj. La 17-an de septembro - kun sciigo pri la soveta invado en Pollandon okazis komunista saboto, sed ĝi estis rapide subpremita.
La 18-an de septembro Grodnon forlasis urbestro kaj prezidanto de la urbo, kio aktivigis lokajn komunistojn okupi centran placon, de kie profitante kontraŭaviadilajn kavojn pripafis elirantajn stratojn direkte al Bjalistoko, Lida kaj Vilno. Danke al brava agado de alarma plotono poloj lokigis maŝinpafilojn sur turoj de apudaj preĝejoj likvidante la minacon kun apenaŭ 2 vunditaj siaj soldatoj.
Faktaj gvidantoj de la defendo kaj ties preparo montriĝis vicprezidanto de la urbo Roman Sawicki kaj majoro Benedykt Serafin. Pro malmultaj fortoj oni limigis defndadon al suburbaj kaj urbaj konstruaĵoj kun utiligo de naturaj obstakloj kiel linion de la rivero Nemuno, masonigitajn konstruojn, montetojn kaj eĉ tombejojn.
Defendo de la urbo
Antaŭ la soveta atako en la urbo troviĝis nur du neplenaj batalionoj de infanterio kun pafiloj kaj mitraloj, entute 2-2,5 mil soldatoj. Matene soveta rekognoska bataliono kun 11 tankoj kaj kirasita aŭtomobilo alvenis de sudo. Sur la ponto defendantoj detruis aŭtomobilon kun radiostacio, kio kaŭzis disigon de tankoj, kio ebligis detrui ilin kun ĉiuj batalveturiloj. Laŭ soveta flanko nur 4 tankoj kun kirasita veturilo. Mortfalis multe da defendatoj kaj detruiĝis unu kanono, per kiu oni pafis al tankoj.
Baldaŭ alvenis 20 tankoj kaj 65 batalveturiloj. Posttagmeze sovetoj alvenigis artilerion, kiu pripafis la urbon kaŭzante grandajn perdojn inter polaj soldatoj pro tio ke lokaj komunistoj per telefonoj transdonis informojn. Du pluaj sovetaj batalionoj transiris la riveron kaj gvidataj de lokaj komunistoj forpuŝis defendantojn de katolika kaj ortodoksa tombejoj. Malgraŭ seriozaj perdoj la unua defendotago montriĝis sukcesa por poloj. Nokte alvenis 3 rezervaj batalionoj. Nova komandanto sugestis evakuon al Litovio, sed la loĝantaro malkonsentis. Nur mil oficistoj kun siaj familioj forlasis la urbon. Soveta komandantaro akceptis novan taktikon de la batalo kun 80 tankoj kaj 15 kirasitaj aŭtomobiloj.
Frumatene post artileria pripafado 2 rusaj batalionoj el la 119-a Pafista Regimento atakis. Post komencaj sukcesoj du polaj kompanioj trairis ĝis malfronto. Nur alveninta nova mekanigita grupo de la 16-a Korpuso de Pafistoj savis sovetojn de pogromo. Polaj taĉmentoj devis retiriĝi. Posttagmeze malamiko atingis centron, kie sekvis pezaj bataloj. Ripetiĝis situacio de la pasinta tago, kiam la defendantoj batalis kontraŭ unuopaj tankoj. Estis kelkaj kazoj utiligi kiel ŝildon civilulojn, kiujn tankistoj alligis al siaj tankoj. Malfruvespere restis nur kelkaj defendocentroj. Parto de la defendantoj foriris direkte al Litovio kaj aliaj alivestiĝinte intermiksiĝis kun loĝantoj de la urbo.
Venontan matenon du gvidantoj de la pola defendo forlasis Grodnon. Al la urbo venis de antaŭurboj ĉiuj sovetaj unuoj. Laŭ sovetaj fontoj ĉ. 1 mil de militkaptitoj iris al mallibero. Parto de la defendantoj estis tretita de tankoj en orienta parto de la urbo. Plimulton de oficiroj oni pafmortigis surloke. Sovetaj perdoj etas oficiale taksataj al 53 morigitaj, 161 vunditaj, 19 tankoj detruitaj kun 3 kirasitaj aŭtomobiloj. Parto de historiistoj supozas pli grandajn perdojn. La polaj perdoj estas malfacile takseblaj, ĉar sovetoj faris amasajn murdojn.
Supera Komandanto generalo Władysław Sikorski, dum kontrolo de la 6-a Divizio de Infanterio decembre 1941 interparolante kun savitaj defendantoj de Grodno diris: ''Vi estas novaj Agloj. Mi strebos, ke via urbo riceu la Ordenon Virtuti Militari kaj la titolon de ĉiam fidela.''
Memorigo
Bataloj de la pola soldato en defendado de Grodno dum la dua mondmilito estis post po 1990 memorigitaj sur la Tombo de Nekonata Soldato en Varsovio per surskribo sur unu el tabuloj "GRODNO 2 - 22 IX 1939".
111
En la jaro 111 post Kristo okazis, interalie:
Heniĉesk
Heniĉesk (Генічеськ) estas urbo en rajono Heniĉesk, Ĥersona provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Petro (apostolo)
La apostolo Petro, devena nomo Simono (papo li estis proksimume ekde 30 - 64/67 Romo) estis unu el dek du devenaj apostoloj - disĉiploj de Jesuo Kristo. Li estas konsiderata kiel unua el la papoj.
Jen laŭ la bibliaj tekstoj (kaj laŭ artikolo de Profesoro Ignatiu ORHA el Baia Mare en "Bazaro" n-ro 2 2004) la vivo de Sankta Petro: Sankta Petro antaŭ ol fariĝi disĉiplo de Jesuo nomiĝis Simon kaj li estis filo de Jona. Li naskiĝis en distrikto Galileo, en la loko Betsaida, ĉe norda bordo de la lago Genezareta – kiu estis nomita ankaŭ Galilea Maro aŭ Tiberiada lago. La naskiĝdaton de Sankta Petro oni ne konas, sed oni scias, ke li estis pli aĝa ol Jesuo. Simon kune kun sia frato Andreo loĝis en la loĝloko Kapernaum, kie ili estis fiŝkaptistoj. Ili antaŭ ol fariĝi disĉiploj al Jesuo estis disĉiploj de Sankta Johano la Baptisto (fonto: Johano 1, 35-44)
"Vi estas Petro (fakte "Kefa" en la aramea lingvo, latine "Petrus", kaj tio signifas "ŝtono"), kaj sur tiu ĉi "petro" (= ŝtono, estis vortludo) mi konstruos mian eklezion" (Mateo 16, 18)
Tiuj vortoj estas laŭ katolikismo la pravigo de la povo de papo. Kaj tiel Sankta Petro estas la unua papo.
Sankta Petro estis la unua inter la apostoloj, kiu faris miraklon, kuracante invalidon de Jerusalemo (Agoj 3, 1-16)
En jaro 42 la reĝo de Israelo, Herodo Antipas, persekutis la kristanojn. Apostolo Petro estis malliberigita, sed poste li estis mirakle liberigita (Agoj 5, 18-42)
Apostolo Petro alvenis poste Romon, oni ne scias la daton, sed oni scias, ke li organizis la unuan kristanan komunumon Roman. Sankta Petro predikis kaj baptis en Romo ankaŭ surborde de rivero Tibero, ekzistas monumento sur tiu bordo kun surskribo en latino : "LOCUS UNDE BAPTIZAVIT SANCTI PETRI" (= loko kie baptis Sankta Petro). Tio estis dum tempo de Nerono, Romia imperiestro de 54 ĝis 68.
Sankta Petro estis krucumita kun la kapo suben sur la monteto Vatikano, kie li estis ankaŭ entombigita. Pro tio papo Anakleto (78-88) memore al Sankta Petro, konstruigis sur tiu loko kristanan preĝejon, la tombo estaste interne de la preĝejo. En jaro 324 Konstantino la 1-a de la Romia Imperio detruis la malnovan preĝejon kaj sur ties loko konstruigis novan, pli grandan kaj pli belan. Preskaŭ 1.200 jaroj poste, sur la sama loko, do super la tombo de Sankto Petro, papo Julio la 2-a (1503-1513) ekkonstruigis novan imponan preĝejon: la bazilikon de Sankta Petro en Romo kaj antaŭ ĝi la egale imponan placon de Sankta Petro, kies konstruado daŭris ĝis 1667.
Petro kaj Paŭlo
Ofte kristanaj preĝejoj aŭ loĝlokoj havas komunan patronecon de la sanktuloj Petro kaj Paŭlo de Tarso.
SUI
La vorto havas plurajn signifojn:
Suba Sankt-Laŭrencio
Suba Sankt-Laŭrencio - france Bas-Saint-Laurent - estas administra regiono en la oriento de la kanada provinco Kebekio, lokita sur la suda bordo de la Rivero Sankt-Laŭrenco. Ĝi pludividiĝas al ok regionaj kantonoj (municipalités régionales de comté) kaj al 130 komunumoj, rezervujoj kaj senkomunumaj teritorioj. Administra sidejo estas la urbo Rimouski.
La regiono kovras areon de 22 184 kvadrataj kilometroj kaj en 2011 havis 200 462 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 9,0 loĝantoj po km². 99,8 procentaĵoj de la loĝantoj denaske parolas la francan kaj 0,1 procentaĵoj la anglan kiel precipa lingvo.
Norde la regiono Suba Sankt-Laŭrencio limas je la golfo Sankt-Laŭrenco, okcidente je la regiono Capitale-Nationale (Kebek-regiono), sudoriente al la regiono Chaudière-Appalaches (Ŝodierio-Apalaĉio), sude al la usona ŝtato Majno kaj al la kanada provinco Nov-Brunsviko kaj oriente al la regiono Gaspésie–Îles-de-la-Madeleine (Gaspegio–Magdalena Insularo).
Publika Palaco (Sieno)
La Publika Palaco (Palazzo Pubblico (ankaŭ Palazzo Comunale = urbodomo) estas palaco en Sieno (Toskanujo) en Italujo, kies konstruo komenciĝis en la jaro 1297 kaj kiu uziĝis kiel sidejo de la respublika registaro, la (podestà) kaj de la Koncilio de l' Naŭ.
La palaco situas centre ĉe la iama foirejo, la Piazza del Campo, sur kiu ankaŭ okazas la tradicia ĉiujara ĉevalkonkurso palio. Origine la palaco havis nur tri etaĝojn; pli malfrue okazis pluaj elkonstruoj. Precipe tamen dumpase de la 14-a jarcento aldoniĝis la Torre del Mangia, la turo alta je 102 metroj, kiu stampas la urban silueton de Sieno. La nomo deduktiĝas de la moknomo Mangiaguadagni (salajromanĝeganto) de la unua sonorigisto.
Konstruhistorio
Dokumentoj el tiu epoko pruvas, ke la unuaj komencoj konstrui la palacon revenas en la jaron 1250. En 1299 oni finkonstruis komence la tutan mezan parton kaj en 1305 oni ekkonstruis la du flankajn alojn. En 1310 la domo estis finkonstruita kaj restis tiuforma ĝis en la jaro 1680. En tiu ĉi jaro oni starigis alkonstruaĵojn kaj surkonstruis la domon; sama okazis ankaŭ komence de la 18-a jarcento. La ĉefa fasado konsistas en sia malsupra parto el naturŝtona masonaĵo, ornamita per arkoj karakterizaj por Sieno. La brika masonaĵo de la dua kaj tria etaĝoj montras du vicojn da pintaj triarkaj fenestroj, kaj la kvaran etaĝon de la meza konstruokorpo ornamas krono el graciaj murdentoj kaj arkoj. Inter la duarkaj fenestroj de ĉi tiu etaĝo estas muntita granda plato el kupro, flankita de du ŝtonaj lupoj ĉe la anguloj de la konstruaĵo, kun la monogramo de Kristo, simbolo de Sankta Bernardino de Sieno.
La turon de la palaco (Torre del Mangia) oni starigis inter 1325 kaj 1344, ĝian pinton konceptis Lippo Memmi. Sub direktado de Giovanni D'Agostino du fratoj el Arezzo surkonstruis de 1338 ĝis 1348 brikan ŝakton. La krono el travertino montras la du urbajn blazonojn de la civito, en la centro saltantan leonon, kaj sur tiu oni starigis en 1341 la sonorildomon laŭ desegno de Lippo Memmi. En la supra sonoriltrabaro pendas sonorilo gisita en 1665, nomata Campone aŭ Sunto, ĉar ĝi estas konsekrita al Ĉieliro de Maria (itale: Assunta). Ĝis la jaro 1780 ĉe la pinto troviĝis aŭtomato, kiu horbatis.
La kapelo (Cappella di Piazza) malsupre de la Torre del Mangia estas rezulto de solena promeso de la loĝantaro de Sieno, kiun tiu ĉi donis dum la pesto de la jaro 1348. Domenico d’Agostino komencis konstrui ĝin en la jaro 1352, sed nur en 1376 Giovanni di Cecco finkonstruis ĝin kaj elformis la pilastrojn kaj tegmenton. De 1461 ĝis 1468 Antonio Federighi starigis la tegmentan konstruaĵon.
Muzeo
En la palaco mem, kiu nun entenas ĉambrojn de la urba muzeo, troviĝas multaj fama freskoj, ekzemple tiu, kiu bildigas Guidoriccio da Fogliano en la Salono de la Mapomondo (Sala del Mappamondo). La fresco devenas verŝajne de Simone Martini. La muro de la salono prezentas restaĵojn de la ne plu ekzista desegno de mondmapo de Ambrogio Lorenzetti. Unu el la plej famaj verkoj en la palaco estas la prezentado de La Bona kaj la Malbona Registaro en la Salono de la Paco aŭ Salono de l' Naŭ (Sala della Pace, Sala dei Novi) de Ambrogio Lorenzetti.
NGC 3567-2
NGC 3567-2 (aliaj indikoj — MCG 1-29-12, ZWG 39.55, NPM1G +06.0280, KCPG 276B, PGC 34013) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Preĝejo Sankta Jozefo (Újpest)
Kirko Sankta Jozefo estas romkatolika moderna konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Újpest.
Historio
En 1932 episkopujo Vác decidis konstrui novan kirkon por laboristoj de Újpest. Post 2 jaroj ĝi estis jam konsekrita. La freskoj estis pentritaj en 1975. La orgeno alvenis en 1982. La sakristio pligrandiĝis en 1995. Oni konstatis, ke la konstruaĵo estas vivdanĝera en 2004, sed poste plena renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en parko. Antaŭ la kirko kruco troviĝas. La fasado estas vestiblo kun 3 arkoj, flanke dekstre kvadrata turo altiĝas.
Kermeso okazas la 1-an de majo.
(144866) 2004 LX16
(144866) 2004 LX16 estas asteroido de la ekstera asteroida zono ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia granda orbita discentreco proksimigas ĝin de la orbito de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,630367 astronomia unuo, tie estas 94,302 milionoj da km, tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo.
Ieud
Ieud [jeud] (hungare: Jód) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sighetu Marmației. En 1910 ĝi havis 2474 loĝantojn (rumanoj, germanoj), en 1992 4292 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1365. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye).
Lokarno
Lokarno estas urbo en Kantono Tiĉino en Svislando. Ĝi havis 14 909 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La oficiala lingvo estas itala.
Ieud
La komunumo Ieud konsistas nur el la samnoma vilaĝo.
Lokarno
Geografio
Lokarno situas ĉe la okcidenta bordo de la Majora Lago (Lago Maggiore) kaj formas aglomeraĵon kun la najbara komunumo Ascona. En la apuda vilaĝo Orselina estas telfero per kiu oni povas alsupri al la monto Cardada.
Ieud
Tra Ieud fluas la rivereto Prund, kiu kelkcent metrojn norde enfluas en la riveron Iza.
Lokarno
Trafiko
Al Lokarno kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Belinzono tra la ebenaĵo de Magadino kaj fervojlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu deflankiĝas en en Giubiasco de la gotarda fervojlinio kaj la etspura trama fervojo de Domodossola tra la Valo de Centovalli. La stacidomo de Lokarno fakte ne situas sur la komunuma teritorio, sed sur teritorio de la najbara komunumo Muralto. De la centro de Lokarno funikularo kondukas al la Madonna del Sasso en Orselina, de kie aertelfero kondukas al la Monto Bré. Norde de la Majora Lago situas aerodromo.
Interesaĵoj
Ĝi estas grava historia loko pro la Traktatoj de Lokarno en 1925.
La Astrovia Lokarno estas 1 : 1 000 000 000 skala modelo de la Sunsistemo. La Suno estas en la fino de la Via Gioacchino Respini de kie la vojo laŭ la rivero komenciĝas. La planedoj estas troveblaj ĉe la vojo ĝis la eksplanedo Plutono 6 kilometrojn de la Suno en la vilaĝo Tegna.
La sanktejo Madonna del Sasso en Orselina sur altaĵo estas fama vidindaĵo.
Ĉiujare okazas la Internacia filmfestivalo de Lokarno en la monato aŭgusto en la urbocentro ĉe la placo Piazza Grande.
El arkitektura vidpunkto estas multaj interesaĵoj: belaj malnovaj konstruaĵoj kaj samloke kelkaj ekzemploj de moderna arkitekturo. En januaro 2004 la itala historiisto Marino Vigano spekulis ke la kastelo en Lokarno povus esti planita de Leonardo da Vinci.
Esperanto-movado
En la 1980-aj jaro en Lokarno ekzistis aktiva Esperanto-grupo, kies ĉefinicianto estis Dante Bertolini, la iama edukdirektoro de la kantona registaro de Tiĉino. Bertolini instruis dum certa tempo Esperanton en la porinstruista lernejo en Lokarno. En la kvartalo Solduno ekzistis ek de 1985 "Piazetta Esperanto", kiu estis unu el la malmultaj Esperanto-objektoj en Svislando.
Blankvanga sito
Blankvanga sito estas eta paseroforma birdo. Ĝi apartenas al sita genro. Simile kiel aliaj membroj de sitedoj (krom roka sito kaj persia sito) ĝi loĝas en arbaraj aŭ arbar-similaj teritorioj. Ili estas kune kun la amerika Karolina sito la ununuraj membroj de la sitoj kiuj ne havas nigran traokulan strion, sed la tutan vizaĝon blankan.
Vogelpark Avifauna
Historio
Tiu bestoĝardeno estis kreata en ĝardeno de bieno Ten Rhijn de sia posedanto, Van den Brink, kaj malfermiĝis la 17an de majo 1950. Tukano aperas kiel simbolo de la bestoĝardeno, kiel logoo de la restoraciaro Van der Valk kaj de la Hotelo Avifauna, kiu situantas borde de la parko.
Blankvanga sito
Aspekto
Ĝi estas 13 cm longa birdo, ne nur kun blankaj vangoj, kiel la nomo sugestas, sed ankaŭ kun tre blankaj vizaĝo, mentono, gorĝo kaj brusto, dum la resto de subaj partoj nome ventro kaj flankoj estas ruĝecaj kiel ĉe aliaj sitoj; supraj partoj estas nigra krono kaj ĉefe malhelgrizaj kun blueca nuanco. La subvosto montras blankan horizontalan strion. La kontrasto inter la malhelaj supraj partoj kaj la blankaj vizaĝo kaj subaj partoj estas pli markita ĉe tiu specio ol ĉe aliaj sitoj. Ne estas traokula strio.
Disvastiĝo
El Orienta Afganio al okcidenta Nepalo kaj okcidenta Ĉinio (10 milionoj). Ties natura habitato estas borealaj arbaroj kaj moderklimataj arbaroj.
Nutrado
Ili manĝas insektojn, kiujn ili serĉas sur arbotrunkoj kaj branĉetoj.
Vivmaniero
Ili estas solecaj birdoj.
Reproduktado
Ili nestumas en arbotruoj.
Hari Poter (rolulo)
Harry James POTTER estas titoliga rolulo kaj la protagonisto de la romanserio Harry Potter verkita de J. K. Rowling. En intervjuo la aŭtorino malkaŝis ke la fikcia naskiĝtago de li estu la 31-a de julio 1980 (do li celebrus sian naskiĝtagan feston samtage kiel la aŭtorino). Granda parto de la historio de la romanserio kovras sep jarojn de la vivo de la orfo Potter, kiu, dum sia 11-a jariĝo, eksciis, ke li estas magiisto. Tiele li ĉeestas en la lernejo Hogwarts pri Sorĉarto por praktiki magion sub la gvidado de la ĝentila lernejestro Albus Dumbledore kaj aliaj lernejaj instruistoj. Harry ankaŭ malkovras, ke li estas jam fama tra la magia komunumo, kaj ke lia destino estas ligata al tiu de Lord Voldemort, la internacie timita Malhela Sorĉisto kaj murdisto de lia patrino Lily Potter kaj lia patro James Potter.
Koncepto kaj kreo
Laŭ Rowling, la ideo por la verkoj pri Harry Potter kaj pri ties eponima protagonisto venis dum atendo por prokrastita trajno el Manĉestro al Londono en 1990. Ŝi asertis ke ŝia ideo por "this scrawny, black-haired, bespectacled boy who didn't know he was a wizard became more and more real to me" (tiu svelta, nigrahara, kunokulvitra knabo kiu ne sciis, ke li estas sorĉomagiisto iĝis pli kaj pli reala al mi). Dum la disvolvigo de la ideoj por ŝia libro, ŝi decidis ankaŭ ke Harry estu orfo kiu ĉeestas en internulejo nome Hogwarts. Ŝi klarigis per intervjuo de 1999 ĉe The Guardian: "Harry had to be an orphan — so that he's a free agent, with no fear of letting down his parents, disappointing them ... Hogwarts has to be a boarding school  — half the important stuff happens at night! Then there's the security. Having a child of my own reinforces my belief that children above all want security, and that's what Hogwarts offers Harry" (Harry devis esti orfo — por ke li estu libera agent, sentima kolerigi siajn gepatrojn, seniluziigante ilin ... Hogwarts devis esti internulejo  — la duono de la gravaj aferoj okzas nokte! Krome estas la sekureco. Havi mian propran filon plifortigas mian kredon ke ĉiuj knaboj volas sekurecon, kaj tion proponas Hogwarts al Harry).
Rowling asertis ankaŭ, ke Harry estas taŭga realviva modelulo por geknaboj. "The advantage of a fictional hero or heroine is that you can know them better than you can know a living hero, many of whom you would never meet [...] if people like Harry and identify with him, I am pleased, because I think he is very likeable" (La avantaĝo de fikcia heroo aŭ heroino estas ke oni povas koni ilin pli bone ol oni konas vivantan heroon, multaj el kiuj neniam oni trafas [...] se Hari plaĉas al homoj kaj tiuj identigiĝas kun li, tio plaĉas ankaŭ al mi, ĉar mi kredas ke tio estas agrabla).
Armena Ŝtata Universitato de Ekonomiko
La fakultato de Ekonomiko en la Erevana Ŝtata Universitato estis fondita en 1930. En 1975 ĝi estis formita kiel sendependa unuo nomita Erevano-Instituto de Nacia Ekonomio, kaj poste kiel Erevana Ŝtata Universitato de Ekonomiko.
En 1995 la universitato lanĉis la novan lernejan jaron en nova konstruaĵo ĉe strato Nalbandjan 128. Nur unu el la fakoj estas en Zejtun-distrikto. En 2006 la universitato estis renomita Ŝtata Universitato de Ekonomiko de Armenio, kiel ne-komerca organizo. Ĉirkaŭ 30.000 eks-studentoj diplomiĝis en la universitato. Ses departementoj de la universitato havas totalon de 31 sidlokoj (21 profesiaj kaj 10 neprofesiaj).
2703 Rodari
2703 Rodari estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan verkiston kaj ĵurnaliston Gianni Rodari (1920–1980).
Kripla arbo
Kripla arbo estas arbo, ofte maljuna, kun kripla habito kaŭze de ekstreme malfavoraj kreskadcirkonstancoj. Precipe oni trovas ĝin en subarktaj kaj sub-altamontaraj arbolimaj pejzaĝoj. Kontinua elmetado al fortaj, frostaj ventoj deformigas kaj kripligas vegetaĵaron. Sub tiuj cirkonstancoj, arboj nur povas postvivi kie ili estas ŝirmataj de rokaj formacioj aŭ de neĝa kovraĵo. Ĉar la subaj partoj de tiuj arboj daŭrigas sian kreskadon, estiĝas densa grunda okupado.
Por traduki en 1903 la germanan terminon Krummholz en la verko de Andreas Franz Wilhelm Schimper : Plant-geography upon a Physiological Basis (1898), William Rogers Fisher enkondukis la anglajn terminojn elfin-tree kaj elfin-wood kiuj  laŭlitere signifas elfo-arbon kaj elfo-arbaron. Esperante oni povas traduki per kripla arbaro.
Ekzemploj
Komunaj arboj montrante kriplan disvolviĝon inkluzivas balzaman abion (Abies balsamea), nigran piceon (Picea mariana), rokmontaran abion (Abies lasiocarpa), montan larikon (Larix lyallii), Engelman-piceon (Piceo engelmannii), suplan pinon (Pinus flexilis), kaj tordopinon (Pinus contorta). Ekzemploj de kripla formo de nigra piceo, troviĝas en la nord-kanadaj tajgoj. Kriplarbaj formoj de nigra piceo kaj balzama abio abundas en la altamontara transira zono de White Mountains ([Wajt Moŭntns] -Blanka Montaro) de Nov-Hampŝiro.
Camburzano
Camburzano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Piemonto kaj la provinco Biella. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Graglia, Mongrando, Muzzano, Occhieppo Inferiore kaj Occhieppo Superiore. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
1784 Benguella
1784 Benguella estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la angola havenurbo Benguela (tiam skribita "Benguella").
Albino Zertuche
Albino Zertuche estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Acaxtlahuacán Albino Zertuche.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1759 loĝantojn. El tiuj estas 805 viroj kaj 954 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58.68 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 1′ norda latitudo kaj 98° 33′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1280
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21011a.htm
121
En la jaro 121 post Kristo okazis, interalie:
Administra divido de Mato-Groso
La subŝtato de Brazilo dividiĝas je
La mezoregionoj estas
En la centra kaj suda mezoregiono situas la mikroregionoj
En la nordorienta mezoregiono situas la mikroregionoj
En la norda mezoregiono situas la mikroregionoj En la sudorienta mezoregiono situas la mikroregionoj En la sudokcidenta mezoregiono situas la mikroregionoj La dividon kreis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko por statistikaj celoj, do ĝi ne estas politika estaĵo.
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Pri la unuopaj municipoj de Mato-Groso vidu ankaŭ koncernan vikipedian kategorion.
Ajalpan
Ajalpan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Ajalpan.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 54740 loĝantojn. El tiuj estas 26429 viroj kaj 28311 virinoj. La komunumo havas surfacon de 325,30 kvadratkilometroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21010a.htm
SUK
La vorto havas plurajn signifojn:
995 Sternberga
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Pavel Karloviĉ Ŝternberg.
Henry Clay
Henry CLAY la Maljuna (12a de aprilo 1777 – 29a de junio 1852) estis usona advokato, politikisto, kaj bonkvalita oratoro kiu reprezentis Kentukion kaj ĉe la Usona Senato kaj ĉe la Domo de Reprezentantoj. Li postenis trifoje kiel proparolanto de la Domo de Reprezentantoj kaj estis ankaŭ ministro pri eksteraj rilatoj el 1825 al 1829. Li malvenkis en siaj kampanjoj por prezidenta elekto en 1824, 1832 kaj en 1844.
Kaleoj
Kaleoj estas ciganoj el tiuj grupoj de ciganoj, kiuj vivas precipe en hispanlingvaj landoj, kontraste al romaoj kaj sintioj. En la hispana oni nomas ilin "gitano" [ĥitano] aŭ "calé" [kale'] (tabuiĝinta).
Kaleoj atingis Iberion el Afriko en 15-a jarcento. Tiamaj iberianoj kredis, ke ili devenis el Egiptio, tial la hispana nomo egiptano > gitano.
En cigana ĵargono caló [kalo'], ciganoj nomas ne-ciganoj payos [pajos].
Malgraŭ kvin jarcentoj da kunloĝo, hispana socio ankoraŭ diskriminacias ciganojn, pli ol eksterlandanojn. Tamen, ciganaj muzikistoj povas akiri famegon kaj respekton. Pro ilia suspektata krimemo, ciganoj estis persekutataj de hispana polico, speciale Guardia Civil. La demokratio post 1978 samrajtigas ilin, sed la socio ne evoluis samrapide. En pluraj regionoj, ciganoj loĝas en miksetnaj kvartaloj, sed, ĉirkaŭ grandaj hispanaj urboj, estas faveloj de ciganoj, vivtenantaj per heroinokomerco, metalrubokomerco, almozo, nomada komerco aŭ malprestiĝa laboro.
La tradiciaj kaleoj vivis en grandaj familioj, ofte disaj pro nomadeco. Geedziĝoj estas okazo por festo kaj renkonto. Tradicie oni ne geedziĝis kun ne-ciganoj, krom se ili akceptis la ciganajn morojn. Tial, nunaj kaleoj idas ankaŭ de anoj de landoj tramigritaj de ciganoj.
Kiam, antaŭ ne multe, hispana ekonomio kreskegis, portugalaj ciganoj migris al Hispanio por labori kiel sezonaj terkulturistoj anstataŭante la hispanajn ciganojn en postenoj kaj socia klaso.
Post falo de komunismo, rumaniaj ciganoj migris okcidenten atingante Hispanion. Ilia maladapto al la hispaniaj moroj estigas problemojn kaj diskriminacion.
Hispanaj ciganoj kreis la muzikon flamenko.
Granda parto el hispanaj evangeliismanoj estas konvertitaj kaleoj. Evangelisma eklezio inkluzivigis ciganan muzikon en ritaro.
Adam Brody
Adam Jared BRODY (15a de Decembro, 1979) estas usona aktoro, verkisto, muzikisto, kaj produktoro. Li estas konata pro sia elrompa rolo kiel Seth Cohen en la televida serio de Fox The O.C., kiu premieris en 2003. Brody aperis en filmoj kiel Mr. & Mrs. Smith (2005), Thank You for Smoking (2005), In the Land of Women (2007), kaj Jennifer's Body (2009).
En la 2010-aj jaroj, Brody havis apogajn rolojn en komedioj kiel Seeking a Friend for the End of the World (2012) kaj Sleeping with Other People (2015), same kiel ĉe pli seriozaj filmoj kiel Lovelace (2013). Li aperis en nombraj televidserioj dum tiu tempo; li stelulis en kaj estis produktoro de la televida serio StartUp (2016–2018).
Brody aperis en la prisuperheroa filmo de DC Shazam! (2019) kaj ĝia sekvaĵo ''Shazam! Fury of the Gods (2023), en la agadfilmo Ready or Not (2019), kaj en la filmo Promising Young Woman'' (2020). Li stelulis en la sendependa dram-komedio The Kid Detective en 2020. En 2022, li partoprenis en la ĉefa aktoraro de la serieto de Hulu Fleishman Is in Trouble.
Henniez
Henniez estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 263 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Henniez situas en la Svisa Mezlando ĉe la sudorienta bordo de la rivero Brojo, proksimume 10 kilometrojn sudsudokcidente de la distriktĉefurbo Payerne. La komunumo konsistas el la vilaĝo Henniez kaj la setlejoj Le Replan, Station de Henniez kaj Anciens Bains de Henniez.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,61 km², de kiuj 24,1% estas kovritaj de arbaro, 56,3% servas por agrikulturo kaj 15,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Henniez limas en nordo kaj en sudo al la komunumo Valbroye, en oriento al Villarzel, kaj en okcidento al Villeneuve (FR).
Trafiko
Tra Henniez pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn norde apud Estavayer-le-Lac. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano.
Ekonomio
La plej konata entrepreno en Henniez estas la mineralfonto Sources Minérales Henniez SA, kiu en la jaro 2007 estis akirita de Nestlé kaj kunigita kun ties propra entrepreno Nestlé Waters (Suisse) SA. La mineralakvo de Henniez estas la plej vendata mineralakvo en Svislando. La mineralakvofonto de Henniez estis konata en la romia epoko kaj uzita sub la berna regado.
Historio
La unua dokumenta mencio de Henniez datiĝas el la jaro 1380 kiel Ennyt. La mineralakva fonto, kiu estis forte konektita kun la sorto de Henniez, jam estis malkovrita dum romia epoko. Dum mezepoko Henniez estis episkopa subvoktejo de Lucens. Dum la berna regado de 1536 ĝis 1798 ĝi estis regita de berna vokto. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝi fariĝis parto de la Distrikto Moudon, kiu en la jaro 2006 estis integrita al la Distrikto Brojo-Vully.
Víctor Jara
Víctor Lidio JARA MARTÍNEZ (naskiĝis en San Ignacio, mortis  en Santiago de Ĉilio) estis ĉilia kantisto kaj politika aktivulo, kiu estis asasinita dum la militista puĉo en Ĉilio en 1973. Lia perforta morto, kiu tute kontrastis kun liaj kantoj predikantaj pacon kaj fratecon, igis lin post lia morto unu el la herooj de la popola lukto de la maldekstremaj movadoj tra Latin-Ameriko kaj simbolo de la lukto por homaj rajtoj kaj justeco.
Vivo
La patrino mortis kiam Victor havis 15 jarojn. Li studis kontadon sed rapide perdis intereson kaj baldaŭ komencis studi ĉe seminario ĉar li volis esti pastro. Post du jaroj li seniluziiĝis kaj forlasis la seminarion. Poste li pasigis kelkajn jarojn en la armeo antaŭ ol reveni al Loquen por sekvi interesojn pri popolaj kantoj kaj teatro. Jara komencis kanti en kafejo en Santiago kaj en 1966 li eldonis kantarojn. Liaj kantoj estis kombinaĵo de tradicia popola muziko kaj maldekstraj politikaj temoj.
1973
Jara subtenis la kandidatiĝon de Salvador Allende por la ofico de Prezidento de Ĉilio en 1973 kaj partoprenis monkolektan koncerton en la Stadiono de Ĉilio. Allende elektiĝis, tamen la militistaro kiu kontraŭis Allende senprokraste okazigis ŝtatrenverson en kiu Allende estis mortigita. La saman tagon, la militistaro arestis Jara kaj li restis en mallibereja stadiono dum 5 tagoj en malhomaj kondiĉoj.