cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senso (birdoj)
Inter la vertebruloj la birdoj havas la plej perfektajn okulojn. Ili estas tute ne globformaj, kiel tiuj de la mamuloj. La formo de la birda okulo estas kaliko-forma interne kaj la ekstera surfaco ĝia forte elstaras. Ili konstruiĝas same el tri tavolo, sed la plej granda parto de la okuloj troviĝas en la okulkavoj de la kranio. Tial la antaŭa parto, la ekstera tavolo de la okuloj, la korneo kovras nur la malgrandan surfacon de ili. La pli malantaŭa parto de la ekstera tavolo de la okuloj estas pli fonta kaj signifa ol ĉe la mamuloj. La meza tavolo de la birda okulo ankaŭ estas la koroido, kiel ĉe aliaj vertebruloj. Ĝi estas simila al tiuj de la vertebruloj. La plej malsimilaj el tri tavoloj inter la birdoj kaj al la vertebruloj estas la retino. Unue, ĝi havas pli grandan aktivan surfacon ol aliaj vertebruloj, due el ĝi elstaras la tielnomata pekteno „kombilo kiu havas grandegan signifon en la rimarko de la moviĝantaj objektoj. Sen ili la ĉasbirdoj ne povus ekvidi la estontan kaptaĵon. La pekteno amplifikas la diferencojn de la lumo falanta sur la flavan makulon (flava makulo estas la sentema parto de la retino) kaj tio helpas senti la moviĝantajn objektojn. La loko de la akra vidsento en la retino kaj la makulo estas la centra foveo (fovea centralis), malprofunda foseto en ĝi. La mamuloj havas nur unu foveon simile al la kokedoj, anasedoj kaj kantbirdoj kies vidkapablo ne troe diferencas de la mamuloj. La ĉasbirdoj (rabobirdoj), la velantaj birdoj kaj papagoj havas du foveojn, la hirundoj kaj ŝternoj havas tri. Sendube la lastaj birdoj vidas la plej bone el ta birdoj. Kiuj ne admiras la lertan ĉasadon de hirundoj en la aero? La lumo, akceptata en la centra foveo per bastonetaj ĉelaj de la retino, transformiĝas al kemia procedo, kaj ĝi en la cerbo formiĝas kiel bildo. La diverseco de ondlongoj de la lumo, la koloro, perceptiĝas per konusetaj ĉeloj de la retino. La denseco de la bildo (do dependas de la nombro de punktoj el la difinita areo de la respegulita objekto) ĉe la birdoj estas multfoje pli granda ol ĉe la mamuloj. La birdoj vidas pli multe da detaloj el la objekto ol la homo. La bildo, aliformiĝinta en la birda cerbo, estas pli perfekta, pli bone respegulita ol ĉe la mamuloj. La birda okulo—ekzemple (la okulo de rabobirdoj- havas ĉirkaŭ 1,5 milionojn da sentaj ĉeloj, kompare al la homo, kies retino enhavas nur 200 mil da sentaj ĉeloj. Tiel la birdoj, ĝenerale vidas pli akre ol la homoj. Multaj birdoj vidas tre bone malproksimen, la migra falko ekzemple vidas la korvon kaj turkan turdon el 1600 metroj. Krome, la birda okulo perceptas ĉirkaŭ 150 bildojn en sekundo, dum la homo nur 20 bildojn. Tiel la birdoj vidas la movon alie ol ni. Por la birdoj oni devas doni minimume cent bildojn dum sekundo, por ke ili vidu ĝin moviĝanta.
La flarado kaj gustumado de la birdoj ĝenerale ne rolas en la orientiĝo. Nur malmulte da birdspecioj sentas la odoron. En la birdoj unuarangan rolon havas la sento de la geomagnetismo. La griza turdo (Turdus pilaris) ekz. unufoje fruaprintempe kiel klopodis ellasi sian keston, kie dum la tuta vintro ĝi estis flegata pro la rompita flugilo. La vintre trankvila birdo, printempe perdis sian trankvilecon kaj dum kelkaj tagoj seninterrompe batis sin al la norda flanko de sia kesto, al kiu direkto ĝi estis pelata de sia instinkto. Eĉ en la plene mallumigita ĉambro kaj kesto ĝi elektris la ĝustan nordan direkton. Eksperimentoj de Wiltschko kaj aliaj montras, ke la ruĝgorĝuloj, vivantaj en mallibero, klopodas forlasi siajn kestojn printempe norden kaj aŭtune suden.
Luterana malgranda preĝejo (Nyíregyháza)
La luterana malgranda preĝejo estas milda eklezia konstruaĵo en Nyíregyháza (Hungario).
Historio
Ekde la 1750-aj jaroj vivis luteranoj en Nyíregyháza. La mesoj okazis en la impona Luterana malnova preĝejo (Nyíregyháza). Ĝuste antaŭ ŝtatiĝo de lernejoj la eklezio aĉetis simplan malgrandan lernejon kun pedagogia loĝejo en la urbo. Ĝi restis plu eklezia posedaĵo spite la ŝtatiĝojn. La necesaj trakonstruoj estis pretaj en 1953, poste la ejo restis hejtebla. Pri tio estas legebla murplateto.
Konstruaĵo
La teretaĝa konstruaĵo ekstere ankaŭ nun similas al lernejo. Ĝi situas en korto, sed la konstruaĵo etendiĝas ankaŭ laŭ la trotuaro. La enirejo funkcias tra la korto. Kelkaj ŝtupoj kuras al la pordo, kie estas porĉo. La fasado estas simetria, apud la enirejo estas po unu blindaj fenestroj. Turo mankas. Meze plej supre kruco reliefas en nivelo de la tegmento.
Sabaudia
Sabaudia (prononcu Sabaŭdja) estas komunumo de Italio.
Tiefencastel
Tiefencastel (en la romanĉa lingvo Casti) estas komunumo kaj ĉefloko kaj de la komunumaro Alvaschein kaj de la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 265 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Tiefencastel situas en la Albulovalo ĉe la kunfluejo de la riveroj Albulo kaj Julia. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,85 km², de kiuj laŭ la area statistiko de 1997 49,6% estis kovritaj de arbaro, 20,3% servis por agrikulturo kaj 3,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Tiefencastel limas en nordnordorientoe al Brienz/Brinzauls, en nordoriento al Surava, en orientnordoriento al Alvaneu, en oriento al Filisur, en sudsudoriento al Savognin, en sudoriento al Cunter, en sudo al eksklavo de Riom-Parsonz, en sudokcidento al Mon, en okcidento al Stierva, kaj en nordokcidento al Alvaschein.
Trafiko
En Tiefenkastel komenciĝas la vojoj al Albulopasejo, Juliopasejo kaj Lenzerheide. La stacidomo de Tiefencastel, kiu estas servata de la Retia Fervojo estas grava ŝanĝoloko al la poŝtaŭtolinioj al la tri nomitaj pasejoj.
Historio
La unua mencio de Tiefencastel datiĝas el la jaro 831 kiel Castello Impitinis. Ĝi tiam estis la sidejo de la reĝa prefekto. En la 14-a jarcento ekuziĝas la germanlingva nomo Tüffenkasten. dum frua mezepoko la loko estis fortikita setlejo. Dum mezepoko apud Tiefencastel situis doganoponto. Ek de la mezo de la 16-a jarcento la mallata tribunalo de Tiefencastel, al kiu apartenis Alvaschein kaj Mon estis subtribunalo de la Supera Tribunalo Surses en la Diodoma Federacio. Fine de la 19-a jarcento la per la konstruo de la vetureblaj pasejvojoj kaj la malfermo de la fervojlinio en la jaro 1900 Tiefencastel fariĝis trafiknodo. En la dua duono de la 20-a jarcento la ĝis tiam romanĉlingva komunumo pli kaj pli germaniĝis. Dum en 1950 ankoraŭ pli ol la duono de la loĝantaro parolis la romanĉan lingvon, tio okaze de la popolnombrado de 2000 estis nur ankoraŭ 37,83%, dum la parto de la germanlingvanoj kreskis al 58,26%.
121817 Szatmáry
121817 Szatmáry estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián kaj de la hungara-serba-aŭstralia astronomo László L. Kiss elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hungara astronomo Szatmáry Károly, iniciatinto de la Fondumo de la Observatorio de Szeged kaj patro de la astronomia instruo en la Universitato de Szeged. Lia ĉefa kampo de esploro estas la analizo de la periodoj de. Li ankaŭ estas tre aktiva en scienca popularigo.
Tállya
Tállya estas vilaĝo en Hungario, sur sudokcidenta rando de la montaro Zemplén, en valo de rivereto Szerencs.
Tiu estas unu tre grava vilaĝo de la pluraj vilaĝoj de la „Montosuba - Vinregiono”. Ĝi havas fervojan haltejon sur la Szerencs - Hidasnémeti fervojlinio. Ĝi havas ankaŭ aŭtobustrafikon ankaŭ al Szerencs.
Historio
Laŭ la arkeologoj tio estis loĝita ekde plur mil jaroj. Ties nomo verŝajne Valona devena kaj signifas: skribon. La ĉirkaŭ la 1000-a jaro ĉi tie loĝantaj Valonoj portis iam la vitovergojn ĉi tien kaj plantis tiujn post la arbustejforigadoj.
La nomo de la vilaĝo unue ekaperis en ĉarto en 1255. En 1333 ĝian nomon oni skribis ankaŭ en la dokumenton por papo donenda imposto. La paroko de la vilaĝo jam tiam staris sur ĝia nuna loko. Sur nordorienta limtereno de la vilaĝo konstruiĝis la unua fortikaĵo, verŝajne post la tatara invado.
La nomon de la fortikaĵhavantoj ni konas nur ekde fino de la 14-a jarcento. Tiam ĝin havis István Debrőy, poste György Brankovics. Dum regado de Matiaso la 1-a ĝi iĝis posedaĵo de Szapolyai. Dum regado de reĝo János Szapolyai kaj pro liaj bataloj kontraŭ Habsburg Ferdinando iĝis ruina la fortikaĵo.
Bedaŭrinde ĝiajn ŝtonojn oni disportadis. La reformacio malrapide disvastiĝis. Multaj reiris al la romkatolika religio pro perforta agado de Jezuitoj. La Rákóczi-familio en mezo de la 17-a jarcento estiĝis posedanto de la fortikaĵo kaj la vilaĝo. La loĝantaro malfacilajn jarojn plu vivis post 1711 kaj la 1739 jara pesto epidemo portis novan sortobaton. Ankaŭ la filoksero-danĝero en 1870 terura estis. La vitojn denove devis planti. Sed en 1928 malfermiĝis la ŝtonminejo. Tio laboreblecon certigis por la ĉi tie loĝantoj. En la Tállya farita vino multe da konata persono inspiris. Ekz. kardinalo Draŝkoviĉ per tio regalis en 1562 papon Julio, krome reĝon Ludovikon la 14-an, papon Johano Paŭlo la 2-a.
Ĝia poŝta trafiko komenciĝis dum la 14-a jarcento. La vilaĝon ofte detruis fajrodanĝeroj. La industria evoluo ekiris en 1566, kiam oni plilongigis la Vieno - Kassa vojlinion tra Tokaj ĝis Szatmár. En la evangelia preĝejo oni baptis en 1802 Ludovikon Kossuth, la pli malfruan politikiston.
Leono la 5-a (Armenio)
Leono (aŭ Levon) 5-a de Armenio (kelkfoje ankaŭ konata kiel la 6-a) 1342-1393 estis suverena reĝo de la Armena reĝlando en Kilikio (aŭ Malgranda Armenio) de 1374 ĝis 1393.
Li estis filo de Johano de Lusignan (filo de Amalriko de Tiro kaj de Izabela de Armenio, filino de Leono la 3-a de Armenio) kaj de lia edzino Soldane (filino de Georgo la 5-a de Kartvelio). Li entroniĝis post la morto de lia malproksima kuzo kaj onklo Konstantino la 6-a. Leono kaj lia edzino, Margareta de Soissons, estis kronitaj en Sizo la 14-an de septembro 1374.
Post pluraj bataloj kontraŭ pli fortaj trupoj de mamelukoj, li rifuĝis en la fortikaĵo de Kapan, kie li kapitulacis. La mamelukoj portis lin en malliberon al Kajro en 1375, kie li estis enkarcerigita plurajn jarojn. En 1382, la reĝo de Kastilio, Johano la 1-a peris por lia liberiĝo kaj invitis lin en Kastilion kie la reĝo donacis al li la senjorejojn Madrido kaj Reĝurbo. Li neniam reklamis la armenan tronon kaj forpasis en Calais (Francio), la 29-an de novembro 1393. Liaj restaĵoj estis entombigitaj en la baziliko Sankta Denizo, proksime de Parizo. Li havis leĝan filinon, Maria de Lusinjano (kiu forpasis antaŭ la patro), kaj du neleĝajn, Gido kaj Stefano.
Je lia morto, Jakobo la 1-a (Kipro), malproksima parenco lia, fariĝis la pretendanto al la reĝtitolo de Armenio.
Steve Mandanda
estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Kinŝaso, Kongo Kinŝasa, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2008 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblis per la numero "16" - same en la Futbala Mondpokalo 2022.
Heinrich Khunrath
Heinrich Khunrath (1560-1605) estis germana alkemiisto, kuracisto, filozofo kaj disĉiplo de Paracelsus. Li studis en lal Universitatoj de Lepsiko kaj Bazelo, kaj praktikis medicinon en Dresdeno, Magdeburgo kaj Hamburgo. Em 1591, li fariĝis privata kuracisto de la Grafo de Rosembeck, en Trebono, Ĉeĥio. En la 1-a de februaro 1625, lia ĉefa verko Amphitheatrum sapientiae aeternae estis kondamnita de la Universitato de Parizo pro tio ke ĝi estis sintezo de natura magio miksita kun kristanaj ritoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> John Dee Ashmolean.jpg| John Dee (1527-1608) Theatrum Chemicum Vol I page 1.jpg| Gerhard Dorn (1530-1584) Theatrum_Vitae_Humanae_1565.jpg| Theodor Zwinger (1533-1588) Templeofrosycross.png| Julius Sperber (1540-1616) Weikersheim 090308.jpg| Wolfgang la 2-a (1546-1610) Neues_Rathaus_Leipzig_2010.jpg| Conrad Khunrath (1555-1613) Johann Arndt.jpg| Johann Arndt (1555-1621) Michael_Maier.jpg| Michael Maier (1568-1622) Alt_Halberstadt_Stelzfuss_um_1900.jpg| Henning Scheunemann (1570-1615) Robert_Fludd.jpg| Robert Fludd (1574-1637) Albert_Ladenburg.jpg| Albert Ladenburg (1842-1911) </Gallery>
Listo pri transloĝigo de 33 municipoj de Drahana montetaro (1940 - 1945)
Suma listo de transloĝigo de ĉeĥa loĝantaro en Vyškov-regiono kaj Drahana montetaro en dislimigo de jaroj 1940 ĝis 1945
En la paso de la dua mondmilito urbo Vyškov devis esti centro de germana lingva insuleto ĉirkaŭ germana armea ekzercejo kaj pafekzercejo. Ĝi estis fariĝonta centro de koloniiga zono tiriĝanta transverse tra la tuta Moravio. Pro tiu celo estis eldonita ordono pri elloĝigo de 33 municipoj en montetaro Drahana montetaro; la tuta agado komencis la 6-an de januaro 1941 per komenco de la unua etapo.
Péter Tímár
Péter Tímár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tímár Péter estis hungara reĝisoro, scenaristo, filmomuntisto, altlerneja instruisto.
Péter Tímár naskiĝis la  en Budapeŝto.
La Pafklik
La Pafklik jam koncertis en Francio, Pollando, Germanio, Slovakio antaŭ esperantistoj kaj ne-esperantistoj. Okazis koncerto en Parizo en ne-esperantista medio.
La 2008 la Pafklik eldonis sian unuan albumon, kiu ankaŭ estis la unua rep-albumo tute en Esperanto, Fek al Esperanto. La temoj de la kantoj estas diversaj, de humuraj kaj ironiaj tekstoj, kanabo kaj alkoholo, ĝis soci- kaj politik- kritikoj.
La bando aperigis novajn repstilojn en esperanto: G-funko, hardkora repo kaj rokrepo.
Independent Labour Party
La Independent Labour Party (Nedependa laboristara partio, aŭ ILP) estis socialista politika partio en Britio ekde 1893, fondita de socialistoj kiuj estis malkontentiĝintaj de la ĝis-tiama dependeco de laboristara politikistoj je la Liberala partio. Notindaj membroj kaj estroj de la partio estis Keir Hardie, Bruce Glasier, Phillip Snowden kaj Ramsay MacDonald. Ĝi poste havis necertan rilaton kun la Brita Laborista Partio.
Radikoj
Dum la plejparto de la 19-a jarcento, laboristaraj politikistoj en Britio ĝenerale dependis de la progresema Liberala partio kaj alianciĝis kun tiu partio por antaŭenigi laboristarajn celojn. Tamen, sindikatistoj kaj aliaj socialistoj malkontentiĝis ĉar la Liberaloj estis iom burĝaj kaj ne multe prioritatigis laboristaran politikon.
En 1892, tri socialistoj estis senpartie elektita: Keir Hardie en South West Ham, John Burns en Battersea kaj Havelock Wilson en Middlesbrough. Ĉe kongreso en Bradford en januaro 1893, fondiĝis la ILP. Ĝiaj celoj estis tute socialistaj - ekzemple, ĝi celis 8-horan labortagon, socialan monhelpon, kaj senpagan lernejojn kaj universitatojn. La ILP ĉiam penis alianci kun sindikatoj, sen tro ĝeni pri ideologio, anstataŭ alianci kun ideologiaj organizaĵoj kiel komunista partio.
Progreso
En balotado de 1895, 28 homoj kandidatis, kaj neniu sukcesis. Eĉ malgajnis Keir Hardie sian parlamentanecon.
En 1900, la ILP kunfondis la Labour Representation Committee (Komitato por reprezentado de laboristado). En la balotado de 1900, du el 15 parlamentanaj kandidatoj sukcesis: Keir Hardie kaj Richard Bell. Bell poste kandidatis kiel Liberala partiisto.
Kiam establiĝis la Laboristara partio en 1906, la ILP tuj filiiĝis al ĝi. En 1906, 29 el 50 kandidatoj sukcesis. La Laboristara partio daŭrigis ĝian sukceson ĝis 1922, kiam ĝi fariĝis la dua partio en brita parlamento. Tamen, en tiu periodo multaj ILP-membroj forlasis la organizaĵon pro la singardemo de la Laborista partio kaj fondis la britan socialistan partion.
En 1914, kiam komenciĝis la unua mondmilito, okazis malakordo inter la ILP kaj la Laboristara partio. La ILP estis ĉiam pacista, sed la Laboristara partio apogis militon kaj rekrutigis soldatojn. Kelkaj ILP politikistoj forlasis la ILP pro ĝia pacismo, kiel George Nicoll Barnes, J. R. Clynes, James Parker, George Wardle kaj G. H. Roberts. Aliaj restis fidelaj: Ramsay MacDonald rezignis kiel estro de la parlamenta Laboristara partio; Keir Hardie, Philip Snowden, W. C. Anderson kaj aliaj daŭris kontraŭi la militon, la registaron, kaj la por-militajn politikistojn de la Laboristara partio. Tamen, post milito, la du partioj re-alianciĝis.
Falo
Kiam la Laboristara partio unue fariĝis registara partio en 1924, la ILP havis 37 laboristarajn parlamentanojn, kaj kontraŭis la registaron kiam ilia politiko malsamis. Ĝis 1932, la du partioj disiĝadis, kaj en 1932 la ILP forlasis la aliancon. Ĝi tiam havis 5 nedependecajn parlamentanojn. Poste, ĝi malgajnis 75% da siaj membroj. Ĝi restis pli socialista, kaj pli radikala, ol la Laboristara partio, sed plejparte malgajnis ĝian influon. Eĉ dum la dua mondmilito, la ILP ankoraŭ havis influon, kaj kontraŭis la militon. Sed en 1945 ĝi havis nur 3 parlamentanojn, kiuj ĉiuj forlasis la ILP por la Laboristara partio en 1947.
La ILP daŭris ekster la Laboristara partio ĝis 1975. Ĝi kontraŭis atombombon, apogis laboristan regadon, kaj kampanjis kontraŭ koloniismo. En 1975, ĝi renomiĝis Independent Labour Publications (Nedependaj laboristaraj eldonaĵoj) kaj fariĝis socialista grupo ene la Laboristara partio.
Notoj
Ĉi tiu artikolo estas bazita sur ĝia angla versio.
Rolularo de Bleach
Butiko Urahara
Legu pli pri la Butiko Urahara
Andreas Neunhaber
Andreas Neunhaber (* 1603 en Dancigo; † 1663 samloke) estis germana orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Neunhaber estis lernanto de Paul Siefert en Dancigo kaj ekde 1637 orgenisto ĉe la ĥororgeno de la tiea preĝejo Marienkirche. Tri jarojn poste, en 1640, li ŝanĝis la dunganton kaj transprenis ĉe la Katharinenkirche en Dancigo la postenon de orgenisto, kiun li tenis ĝis sia morto.
Magda Barabás Kásler
Magda BARABÁS KÁSLER [baraba:ŝ ka:ŝler] estas rumania hungara kantartistino, instruistino. Ŝi naskiĝis en Deva la 18-an de julio 1936 kaj estas la edzino de kantartisto Béla Barabás.
Tollevast
Tollevast [tɔlva] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Magda Barabás Kásler
Kariero
Magda Kásler diplomiĝis pri violonĉelo en universitato pri muziko de Kluĵo en 1960 kaj pri kantado en 1964. En 1960-1961 ŝi estis violonĉelistino de Filharmonia Orkestro de Kluĵo, de 1961 ŝi instruis. Inter 1979 kaj 1995 en muzikliceo de Kluĵo ŝi instruis kantadon. De 1954 ŝi specife okupiĝis pri popolkantoj kaj klasikaj kantoj. Ŝi aperigis kvar kantdiskojn.
Tollevast
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tollevastais.
Sacrofano
Sacrofano estas komunumo de Italio.
János Duka (folkloristo)
DUKA János estis rumanuja hungara verkisto, etnografo naskita en Margitta la 2-an de januaro 1907 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 2-an de decembro 1990.
Biografio
János Duka komencis studi en Nagyvárad, la bazlernejan porinstruistan lernejon li finis en 1925 en Ĉikŝomjo. Li instruis en vilaĝoj, poste li iĝis distrikta lernejinspektisto, post 1945 fakinspektisto. Liaj noveloj aperis ekde 1936 en Vasárnapi Harangszó kaj en Csíki Néplap, la fakartikoloj en muzeaj eldonaĵoj.
13-a arondismento de Parizo
La 13-a arondismento (XIIIe arrondissement) estas unu el la dudek arondismentoj de Parizo. Ĝi troviĝas sur la maldekstra bordo de Sejno, kaj estas famkonata pro la ĉeesto de la ĉefa ĉina kvartalo de la franca ĉefurbo, sudoriente de la arondismento. La arondismento havas proksimume 170000 loĝantojn kaj kovras 7,15 km².
La 13-a arondismento ankaŭ gastigas la Bibliotekon François Mitterrand, tio estas la plej grava biblioteko de Francio.
Althofen
Althofen ("malnova bieno", jen germane, slovene Stari Dvor) estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Ballston Spa
Ballston Spa estas urbeto en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Saratoga. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lindenberg (Palatinato)
Lindenberg - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lindenberg apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Lambrecht.
Internacia Federacio de Manpilkado
La Internacia Federacio de Manpilkado (International Handball Federation, mallongigata kiel IHF) estas la internacia rega instanco pri manpilkado. La asocio fondiĝis en Kopenhago, la 11-an de julio de 1946. Ĝia sidejo troviĝas en Bazelo, Svislando.
The Pebble and the Penguin
The Pebble and the Penguin ("la ŝtoneto kaj la pingveno") estas animacia muzika familia komedia filmo de 1995, bazita sur la veraj naturaj pariĝaj ceremonioj de la Adelia pingveno en Antarkto, produktorita kaj reĝisorita de Don Bluth kaj Gary Goldman. La filmo estis premierita en teatroj la 11-an de aprilo 1995, fare de Metro-Goldwyn-Mayer en Usono kaj internacie fare de Warner Bros. Family Entertainment.
La historio prezentas amaferon de timida pingveno Hubie.
Zvinglo
Ulriko ZVINGLO (1-a de januaro 1484 - 11-a de oktobro 1531) (germane, Ulrich (Huldreich) Zwingli), svisa sacerdoto kaj humanisto unuflanke sed militkrimulo kaj despoto aliflanke, florinte en Zuriko dum la 1520-oj, estis, kun Lutero kaj Kalvino, unu de la ĉefaj fondintoj de protestantismo, estinte la plej radikala el la tri. Li abolis monaĥismon, meson, la sakramentojn (escepte de bapto kaj komunio kiel tute simbolaj ritoj), bildojn kaj muzikon en la preĝejo, inter aliaj. Post lia morto, Kalvino moderigis kaj sistemigis la svisan protestantismon de Zvinglo, kiu poste fariĝis la ĉefa formo de protestantismo ekster Germanio kaj Skandinavio.
Edukado
De burĝaj gepatroj, Zvinglo estis klerigita humanisme, studinte teologian. En 1506, li fariĝis sacerdoto, kaj private studis la grekan, la paganajn klasikaĵojn kaj la Patrojn de la Eklezio. Dum 1506-1516, li estis firma subtenanto de la papo kaj eĉ ricevis 50 guldenojn po jaro de li (ĝis 1520), sed la intereso de Zvinglo estis tiam pli politika ol religia. Li estis pastro de la svisa armeo dum ĝiaj kampanjoj en Italio, kiam ĝi venkis ĉe Novara (1513) kaj Marignan (1515). Ĉe Marignan, kiel li vidis, 6000 svisoj mortiĝis por la papo. La oro de la papo aĉetis la svisajn armeojn, fakto kiu koruptis la politikon, socion kaj eklezion de Svislando.
Dum 1516-19, li studis la hebrean, la klasikaĵojn kaj la Biblion, precipe en la originala greka teksto de la Nova testamento eldonita de Erasmo en 1516. Li studis la Biblion humaniste kaj en 1519 li ekis prelegi pri la Biblio en la Granda Monaĥejo de Zuriko, kie li tiam estis pastro. Dum la sama jaro, pesto venis al Zuriko, trafinte unu kvaronon de la urbo, inkluzive de Zvinglo. La malsano, tamen, fortikigis lian fidon en Dio kaj en la Biblio. Dum ĉi tiu periodo, Zvinglo ankoraŭ ne ribelis kontraŭ la Eklezio, sed estis reformisto kiel Erasmo (kiu grande influis Zvinglon). La eklezio de tiama Svislando ja estis diboĉa: multaj sacerdotoj, ekzemple, havis kromvirinojn.
La protestanto
Dum 1520-31 li fariĝis radikala protestanto. Pro lia humanista studo de la Biblio, li prenis la Biblion kiel sia sola regulo de fido -- la doktrino de sola scriptura. Zvinglo kredis nur tion, kion li povis pruvi sole per la Biblio. Aldone, kie sia interpreto de la Biblio kaj la de katolikismo kontraŭdiris, Zvinglo preferis sian. Li konvinkis la popolon kaj registaron de Zuriko pri lia interpreto, kaj dum 1522-25, Zuriko kaj aliaj svisaj kantonoj eksigis monaĥismon, la sakramentojn (escepte de komunio kaj bapto, kiu restis nur kiel simbolaj ritoj), meson, needziĝantan pastraron, pilgrimadon, ktp. Monaĥejoj estis fermitaj kaj ŝtelprenitaj de la ŝtato; sacerdotoj edziĝis (Zvinglo mem en 1524 al la videble graveda Anna Reinhard); en la preĝejoj, la altaroj, bildoj, orgenoj, statuoj, ktp, estis detruitaj kaj la kalikoj estis fanditaj por moneroj. Anstataŭ la meso, la diservo estis simpla, emfazinte predikadon kaj ne komunion. La tradiciaĵoj de katolikismo de la jarcentoj malaperis en jaroj.
Disvastiĝo de la reformacio
Necesas ĉi tie emfazi, ke la burĝoj de Zuriko sekvis la instruojn de Zvinglo malpi pro pieco ol pro la simpla fakto, ke la reformacio donis pretekston ĉesigi la regadon de la katolika eklezio super la urbo. La abatino de la Virina Monaĥejo (Fraumünster) transdonis al Zvinglo la ŝlosilojn de la urbo tiel evitante sangan civitanan militon. Kiu kontraŭstaris al Zvinglo devis timi por sia vivo. La gvidantojn de la anbabtistoj Zvingli persone murdis ĵetante ilin de la karcerturo en publika proceso. Zvinglo regis la urbon kiel krudela despoto kaj liaj radikalaj kaj maltoleremaj ideoj estas komparebla al hodiaŭaj islamistoj.
La nova kristanismo estis disvastigita al la grandaj, germaneparolantaj urboj de Svislando.
Renkontiĝo kun Lutero
En 1529 ĉe Marburg, Filipo Landgrave kunvokis Luteron, Zvinglon kaj aliajn ĉefulojn por unuigi la novan protestantismon kontraŭ katolikismo. La anoj konsentis pri 14 el la 15 artikoloj de fido, sed ne pri la cetera pri komunio. Lutero diris, ke Kristo ja estas fizike en la pano kaj vino de komunio, sed laŭ Zvinglo komunio estas tute simbola. Ĉi tio estis lia ĉefa malkonsento kun Lutero, malkonsento kiu fariĝis milito en la 1540-oj, post la morto de Zvinglo, kaj permanente disigis protestantismon.
Religia milito kaj morto
La religia novigado de Zvinglo naskis du reagojn: unuflanke, la naskiĝo de movadoj ankoraŭ pli radikalaj -- ekzemple, la anabaptistoj (kiu ne baptis bebojn), kaj la kamparanoj kiuj konkludis de la Biblion, ke si ne devis pagi imposton kaj luprezon. Aliflanke, konflikto kun la restantaj katolikaj kantonoj kreskis kaj fariĝis milito. Zvinglo premis siajn adeptojn al la milito dirante, ke li se necese intencas disvastigi la protestantismon per la glavo. Zvinglo falis en la milito ĉe la Batalo de Kappel (1531), lia korpo dishakita. Li havis nur 47 jarojn. Statuo de Zvinglo tenanta glavon kaj Biblion nun staras en Zuriko.
Post lia morto Kalvino moderigis kaj sistemigis la svisan protestantismon de Zvinglo, kiu poste estis disvastigita al Nederlando, Skotlando, Francio, Britio kaj Usono, estante la ĉefa formo de protestantismo ekster Germanio kaj Skandinavio.
22622 Strong
22622 Strong estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joshua Strong, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology en Alexandria (Virginio).
Rudolf Palocsay
PALOCSAY Rudolf (paloĉai) estis hungara ĝardenisto, biologo naskita en Kolozsvár la 12-an de marto 1900 kaj mortinta en Kluĵo la 27-an de oktobro 1978. Li estis la patro de poeto Zsigmond Palocsay.
Kariero
Palocsay Rudolf estis invitita de 1949 por fari demonstrajn prelegojn en la universitato, de 1950 por gvidi genetikajn praktikojn en la Universitato Bolyai.
József Kossics
József Kossics naskiĝis la en Bagonya (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bogojina en Slovenio), li mortis la  en Felsőszölnök.
Biografio
József Kossics devenis el kroata familio, sed li vivis inter slovenoj, tial li multe strebis por la slovenoj. Li frekventis la necesajn lernejojn en Kőszeg kaj Szombathely. En la lasta urbo li pastriĝis en 1811, poste li estis vicpastro en diversaj lokoj de la regiono. Inter 1816 kaj 1829 li estis pastro en Alsószölnök, poste ĝismorte en Felsőszölnök. Krom la pastra servo li havis tempon okupiĝi pri diversaj sciencoj (etnografio, literatuto, historio), krome li estis ĉasisto.
Gejerotiko
La vorto gejerotiko temas pri la socia tendenco karakterizita de la ĉeesto de erotikaj emocioj aŭ seksumaj deziroj centritaj en samseksa ulo. Tiu ĉi koncepto havas rilaton kun la koncepto samseksamo, kvankam ili povas malsimili, ĉar gejerotiko temas pri maniero de seksa deziro kiu fokusiĝas al samseksulo, dum samseksamo temas pri seksa identeco aŭ seksa orientiĝo kies naturo enhavas la seksallogon al personoj de la sama sekso, kiu asimiliĝas kiel identeco de la gejerotiko.
La gejerotiko konsideriĝas precipe kiel esprimo de la vidaj artoj, la literaturo kaj la surscenejaj artoj, karakterizita de la reprezentado de la emocia deziro samseksama, ofte aludante voluptajn aŭ erotikajn scenojn kiuj inplikas teknikojn kiaj la nudeco, la grafika reprezentado de la amorado kaj la ekspluatado de la sekso.
Ĉi tio estas relative lastatempa dikotomo, kiu estis studita en la plej fruaj tempoj el antikva poezio al moderna dramo de modernaj fakuloj. Tiel, akademianoj analizis la historian kuntekston en multaj gejerotikaj reprezentoj kiel ekzemple klasika mitologio, renesanca literaturo, pentraĵoj kaj vazpentraĵoj de antikva Grekio kaj romia ceramiko.
Kvankam gejerotiko povas diferenci sin de la interpersona gejerotiko - kiel aro de artaj kaj spektaklaj tradicioj, en kiuj tiaj sentoj povas esti enkorpigitaj en kulturo kaj tiel esprimitaj en la pli larĝa socio - iuj aŭtoroj citis la influon de personaj spertoj en antikvaj aŭtoroj. kiel Katulo, Tibulo kaj Propercio en sia gejerotika poezio.
Difino kaj klasifikoj
Kiel esprimo de la afekcia-romantika-erotika deziro al personoj de la sama sekso, kiel ĝi aperas en literaturo kaj arto ĝenerale, ĝi rilatas rekte al la koncepto de samsekseco en antikva Grekio, en la formo de greka pederastio, kiu estis integra parto de la socia vivo.
Psikologio
La termino estis kreita de la germana psikanaliza akademiano Sándor Ferenczi en 1911 kun la intenco klarigi apartan areon ene de sia propra teorio pri narcisismo, difinante ĝin kiel meza fazo inter memerotikismo kaj aliseksemo; ĝi poste uziĝis por paroli pri la psikologia strukturo de gejeco kiel simptomo de neŭrozo, sed hodiaŭ ĉi tiu eminenta psikanaliza senco de ĝi maluziĝis.
Laŭ Sigmund Freud, anstataŭ esti demando pri nur malplimulto de viroj, kiuj identigas sin kiel gejoj, homoerotikismo estas anstataŭe parto de la sama formado de ĉiuj viroj kiel homaj subjektoj kaj sociaj aktoroj.
Sociologio
Enkadritaj en sociologio por priskribi la erotikan streĉon ĉe individuoj de la sama sekso, sed sen ajna seksuma implikaĵo.
Gejerotiko vola kaj nevola
Kutime ĉi tiuj strategioj estas relative (kvankam malofte tute) efikaj en la epoko de la koncerna artisto; tamen, en pli posta vidpunkto, havante superrigardon de la arto de iu historia periodo, eblas noti (foje kun ekstrema klareco) impulsojn, emociojn, problemojn, malfortojn de artisto ĉiufoje kiam li alproksimiĝas al la beleco kaj al la intimeco inter aŭ kun personoj de la sama sekso, kiu povas atingi gejerotikan intensecon, malgraŭ la originalaj intencoj de la aŭtoro.
Oni povas havi ankaŭ la kazon de artistoj, kiuj alternas, en diversaj stadioj de sia produktado, libervolan kaj nevolan sintenon, kiu kompreneble estas multe malpli akra; kiel ekzemplo ni povas preni la pentriston Guido Reni, kiu komenciĝas per verkoj karakterizitaj per forta eksplicita gejerotikismo (lia Sankta Sebastiano eĉ estas uzata kiel masturba ikono de Jukio Miŝima en siaj Konfesioj de masko), pri la genro Caravaggio, sed post la religia konvertiĝo sin dediĉas al religiaj temoj, en kiuj la gejerotika atento brilas nur epizodece, frostigita, kaj certe kontraŭ la volo de la aŭtoro. Aliflanke, estas kazo de artistoj, kiuj, post timemaj kaj ne tre klaraj komencoj, disvolvis konsciencan serĉadon de gejerotikaj rezultoj en posta etapo de ilia arto.
Diferenco disde la pornografio
Gejerotika arto estas kutime neperceptebla kaj enhavas "emocian ŝarĝon"; kiu estas la ĉefa faktoro kiu distingas ĝin de pornografio, kiu anstataŭe implicas eksplicitajn seksajn agojn. Tial gejerotikismo ofte povas eskapi de cenzuro. Gejerotika materialo povas, malgraŭ ĉio, esti pli potenca ol pornografio, ĉar ofte imago estas necesa por eksplicite ekscitiĝi.
Atribuoj de gejerotikismo laŭ kritikistoj
Foje, kritikistoj montras gejerotikismon en artaĵoj, eĉ kiam la aŭtoro probable rifuzis la ĉeeston de ĉi tiu argumento. Tamen, ankoraŭ povas esti valida etikedi la verkon kiel parton de la tradicio de gejerotikismo, ĉar la verko eble vekis tiajn sentojn en la samseksema parto de la publiko kaj influis estontan artan produktadon.
Gejerotiko ĉe la artoj
Gejerotiko estas estimata precipe pro la kvalito de stimulado kaj inspiro en la arta esprimo de vidaj artoj, literaturo kaj prezentartoj; karakterizita per la reprezento de geja deziro laŭ plej alta emocia kaj natura formo, ofte elvokante scenojn de forta voluptamo kaj erotiko koncerne temojn kiel la artisma nudeco, la masklaj nuduloj en fotoj, erotika arto, erotika literaturo kaj erotika kino.
Farante grandan kontribuon al la evoluo de antikva arto, el grekaj skulptaĵoj ĝis greka-latina poezio, gejerotikismo preskaŭ tute malaperis en la Mezepoko (pro la politika krimigo de samseksemo kaj ĝiaj pli praktikaj esprimoj, kiel sodomio) kaj leviĝas denove kun la plej gravaj artaj verkoj de la itala Renesanco.
Kiam oni demandis en juĝtribunalo al Oscar Wilde (kiam li estis akuzita je sodomio fare de la patro de sia juna amanto), kia estis tiu amo, pri kiu li tiom parolis, li respondis per unu el la plej altaj asertoj gejerotikaj iam esprimitaj:
Viro-viro
Gejerotiko ĉe Viro-viraj ekzemploj, en la vidaj artoj, varias tra la historio: Malnova greka vazo-arto; Pokaloj de romia vino. Pluraj italaj renesancaj artistoj supozeble estis samseksemaj, kaj gejerotika aprezado de la vira korpo estis identigita de kritikistoj en verkoj de Leonardo da Vinci kaj Mikelanĝelo. Pli eksplicita seksa bildaro okazanta en la Manierisma kaj tenebrisma stiloj de la 16-a kaj 17-a jarcentoj, precipe en artistoj kiel Agnolo Bronzino, Michel Sweerts, Carlo Saraceni kaj Caravaggio, kies verkoj foje estis severe kritikitaj de la Katolika Eklezio.
Multaj 19-a-jarcentaj historiaj pentraĵoj el klasikaj trajtoj kiel Hiakinto, Ganimedo kaj Narciso ankaŭ povas esti interpretitaj kiel gejerotikaj; la verko de artistoj de la 19-a jarcento (kiel Frédéric Bazille, Hippolyte Flandrin, Théodore Géricault, Thomas Eakins, Eugène Jansson, Henry Scott Tuke, Aubrey Beardsley kaj Magnus Enckell); tra la moderna verko de belartaj artistoj kiel Paul Cadmus kaj Gilbert and George. Belartaj fotistoj kiel Karl Hammer, Wilhelm von Gloeden, David Hockney, Will McBride, Robert Mapplethorpe, Pierre et Gilles, Bernard Faucon, Anthony Goicolea ankaŭ faris fortan kontribuon, Mapplethorpe kaj McBride precipe detruante barierojn de galerio-cenzuro kaj defiante jurajn defiojn. James Bidgood kaj Arthur Tress ankaŭ estis tre gravaj pioniroj en la 1960-aj jaroj, radikale movante homoerotikajn fotojn de simplaj dokumentaĵoj kaj en areoj pli similaj al belarta arta superrealismo.
En Azio, maskla erotiko ankaŭ havas radikojn en tradicia japana ŝungo (erotika arto), ĉi tiu tradicio influis nuntempajn japanajn artistojn, kiel Tamotsu Yatō (fotartisto), Sadao Hasegawa (pentristo) kaj Gengoroh Tagame (mangaa artisto).
Ino-ino
Ina lesba erotika arto farita de lesbaj artistoj ofte estis malpli kulture elstara ol la prezento de erotiko de lesboj kaj nelesboj kaj por ĉefe ne-lesba publiko. En la okcidento tio povas esti vidata kiel la mallonga romano Carmilla en 1872, kaj ankaŭ ĉe kinarto en tiel popularaj filmoj kiel Emmanuelle, La malsato, Spektaklaj inoj, kaj ĉefe en pornografio. En la oriento, precipe en Japanio, Ina samseksemo estas la temo de la mangaa subgenro jurio.
Literaturo
La gejerotika literaturo havas rekoneblajn historiajn bazojn en la literaturo produktita en la arto de Antikva Grekio, kiu enhavas eksplicitajn referencojn al ĉi tiu speco de bildoj pri la tradiciaj nocioj de greka amo kaj la seksuma natureco de la roluloj en la greka mitologio. Rimarkinda ekzemplo de ĉi tiu socio alkutimiĝinta al gejerotiko implikas la efebofilian modelon de la pederastio kiel socia, milita kaj politika antaŭeniganto de juna persono, flanke de plenkreska persono. Pederastio kaj seksuma deziro inter homoj de la sama sekso estis komuna afero en klasika socio en Grekio, traktata en la platonaj dialogoj La simpozio kaj Fedro. Ksenofono alproksimiĝis al la gejerotikismo de Platono en la formo de burlesko el sprita kritiko, ĉio kiel parto de la Sokrataj dialogoj de La simpozio. Aristofano inkluzivis mallongajn referencojn pri gejerotiko kaj inversa vestado en lia verko La Tesmoforiantoj, simile, Plutarko inkluzivas mallongajn referencojn pri gejeoritko en sia verko Erotiko
En la klasika periodo de la Romia Imperio, Suetonio prezentis la biografian rakonton de la unuaj 12 romiaj cezaroj en Vivo de la dek du Cezaroj, kiuj partoprenis gejajn agadojn. La erotika literaturo en Grekio kaj Romio estas plejparte aprezata ĉe la verkoj de Stratono de Sardeso, Sapfo de Lesbo, Aŭtomedonto, Filodemo de Gadaro, Marko Arĝentario, Petronio, Katulo, Propercio, Tibulo, Ovidio, Marcialo, Juvenalo kaj Priapeo. Petronio inkluzivis gejerotikan scenon en Satirikono, Sapfo de Lesbo karakteriziĝis per lirika fokuso al ina erotikismo; aliaj aŭtoroj kiel Ovidio prezentis mallongajn referencojn al la mitologia gejerotiko de Grekio en verkoj kiel Metamorfozoj.
En la mezepoka periodo, gejerotikismo en arto estas subpremita pro la politika krimigo de samseksemo kaj ĝiaj esprimoj kiel sodomio. La efefofilio kaj pederastio esprimante amon por knaboj estas ripetaj en la islama kulturo post la falo de la Romia Imperio, enkorpigita en literaturaj verkoj kiel La kolĉeno de la kolombo (11-a Jarcento) de Ibn Hazm kaj La prato de la gazeloj (15a jc.). Rimarkindaj gejerotikaj raportoj identigitaj en la verkoj de Abu Nuŭas kiel La delico de la koroj. La literaturo pri la GLAT-a filozofio en Hindio aperas inter la 16-a jarcento kaj 14-a jarcento kiel filozofia kaj politika provo klarigi la naturon de samseksemo, ambaŭseksemo kaj transgenreco, kiel ekzemple la leĝkodo Smriti-ratnavali kaj la kritiko Jaja-mangala. En Japanio ekzistas malnovaj romanoj kiel Genĵi Monogatari (源氏物語) kaj Kojiki (古 事 記), kiuj enhavas mallongajn referencojn pri gejerotiko kaj transgenruloj.
En postaj jarcentoj aperas romanoj de erotika alproksimiĝo dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj. En la 18-a jarcento aperas tre erotika literaturo aŭ pornografia literaturo kun verkoj kiuj inkluzivas gejerotikon kiel Sodom, or the Quintessence of Debauchery (1684) de John Wilmot, Fanny Hill (1748) de John Cleland kaj la verko The 120 Days of Sodom (1785) de la Markizo de Sad. La kompilaĵo de erotikaj poemoj La kantoj de Bitliso (1894) de Pierre Louÿs estas tre reprezenta en nuntempa gejerotika arto, ĉar ili estas poemoj, kiuj kopias la lirikan stilon de Sapfo de Lesbo, antikva ikono de klasika samseksema erotikismo. En la 19-a jarcento pluraj gejerotikaj verkoj estis registritaj dum la viktoriana periodo, kies moraleco superregis en la cenzurita kaj kaŝa publikigo de erotika materialo. Iuj gejerotikaj verkoj de la 19-a jarcento inkluzivas: Lesbia Brandon (1859-1868) de Algernon Charles Swinburne,  La Pekoj de la Urboj de la Ebenaĵo (1881) kaj Telenio, aŭ La Reveno de la Medalo (1893). En la anglosaksa modernismo estas kelkaj aŭtoroj, kiuj portretis la realon de samseksemeco en literaturo de amasa diskonigo. Kelkaj verkoj inkludas: Claudine à l'école (1900), de Colette; Gestern und Heute, de Christa Winsloe, kaj The Well of Loneliness (1928), de Radclyffe Hall. Kelkaj aŭtoroj de la gejerotika modernisma poezio ampleksis lesbanismon: Katherine Bradley kaj Virginia Woolf.
En la 20-a jarcento nova moralo estis establita, kiu neniigis la viktorianan moralon de modesteco kaj pudoro, kio permesis la amasan malkaŝon de erotika literaturo. Fine de la 19-a jarcento aperis populara eldona formato konata kiel "dek-centonaj romanoj", formato kiu inkluzivis rakontojn pri tre masklecaj viroj, kiuj situis en kunteksto ligita al la Sovaĝa Okcidento. Ĉi tiu formato evoluis al pulpa magazino koncentrita sur ekspluatado de fikcio, temigante prezentadon de malĉastaj rakontoj laŭ popularaj gustoj, kiuj inkluzivis eksplicitan sekson kaj perforton. La pika kaj suka stilo estis ripetiĝanta temo de la pulpaj magazinoj kiu implikis eksplicitan seksumadon, seksperforton kaj BDSM.
La erotika pulpa magazino kun nur samseksema aliro aperis en la malfruaj 1940-aj jaroj, sed atingis grandan popularecon en la dua duono de la 1950-aj jaroj ĝis la fino de pulp-literaturo en la 1970-aj. En geja pulp-literaturo, prezentoj de fortikaj viraj gravuloj implikitaj en tre seksumemaj situacioj estis oftaj, inkluzive de romantika argumento pri amo blokita de deviga aliseksema socio. La arto kun geja pulp-literaturo inkluzivis duon-nudajn, akrajn homojn sur la kovriloj, desegnitaj de tre maskla arto (arta estetiko, kiu donis virajn figurojn kun mesomorfaj kaj hipergonadaj somatotipoj). Iuj konataj pulp-magazingaj verkistoj estis Victor J. Banis, Chris Davidson kaj Carl Corley. Pulp-lesba literaturo estas unu el la duumaj aliroj de geja pulp-literaturo, kiu akiris grandan popularecon inter la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj, karakterizita per la ofta erotika sugesto de samseksemaj inaj roluloj kiuj estis enkondukitaj en la historion. Kiel pulpa geografia literaturo, ĝi ofte estis ligita al aliaj ĝenroj de la pulpo, sed ĝi kutimis havi romantikan aŭ seksuman karakteron difinita de deviga aliseksemo, neebla amo, ktp. La lesba pulpa magazino konstruis stilon je lesba feminismo, ofertante al la konsumantoj la eblon akiri erotikan materialon ene de devige aliseksema socio antaŭ la tumultoj de Stonewall. Pulpa lesba literaturo ofte prezentis virinajn elstarajn rolulojn kun komunaj ecoj kiel beleco kaj krudeco en tre seksumaj scenoj. Iuj lesbaj pulpaj verkistoj estis: Marijane Meaker, Marion Zimmer Bradley kaj Ann Bannon.
La ora epoko de superherooj ĉe komiksoj permesis la enkondukon de tre masklaj roluloj sugestante la ekziston de emo je gejerotika deziro. Estis teorioj kiuj diras ke Batman kaj Robin vivis en konstanta geja fantazio. Ĉi tiuj teorioj kondukis al la cenzuro de fantaziaj bildstrioj kaj kondukis al la apero de bildstrioj kiuj portretis homojn en realaj situacioj kiel ekzemple la bildstrioj de la eldonisto Archie Comics. La erotika bildstrifiguro estas plene ornamita arto akompanante la skribitan historion, ofte estas afiŝulino kiel en la komiksoj Ŝina, Reĝino de la Ĝangalo (1937) kaj Barbarella (1962) de Jean-Claude Forest. La publikigo de la unuaj samseksemaj bildstrioj estis de Tom de Finnlando en Danio en 1967, kies stilo estis karakterizita per korpa supermukolozeco. Bill Ward, ankaŭ faris eksplicitajn desegnojn de viroj kun troigitaj seksaj trajtoj en malsamaj erotikaj kuntekstoj. En la sekvaj jardekoj, ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj, mangaaj subgenroj aperis kun specifaj aludoj al la erotika reprezentado de samseksaj rilatoj, nomitaj jaoio, por vira gejerotiko, kaj jurio por ina lesba erotiko.
En moderna geja literaturo estas reprezentita de rimarkindaj romanoj kiel Sally Bowles (1937) de Christopher Isherwood, Querelle de Brest (1946) de Jean Genet, Malpermesitaj koloroj (禁 色, Kinjiki) (1951) de Jukio Miŝima,  Giovanni's Room (1956) de James Baldwin, A Boy's Own Story (1982) de Edmund White kaj The Lost Language of Cranes (1986) de David Leavitt. En landoj hispanlingvaj la gejerotika literaturo fariĝas tre populara inter verkistoj kiel Manuel Mujica Lainez, Boris Izaguirre, Cristina Peri Rossi, Manuel Puig, José Donoso kaj Suzana Guzner.
Kinarto
Ekde la 1910-aj jaroj ekaperis stranga maniero de socia propagando en la filmoj nomata cautionary (averto, prudentemo), kiu portretis diversajn sociajn aferojn neakcepteble sociaj tiam kiel resa miksado, malĉasteco, samseksemo, krimo, seksumado, abortigo kaj uzado de drogoj por malhelpi aŭdadon de tiuj situacioj. La filmoj ĝuis grandan popularecon pro sia malpermesita karaktero, ke ili komencis ekspluati la koncepton kaj ili fariĝis unu el la unuaj aliroj de la ekspluata kinarto. Kelkaj tiaj averto-filmoj inkluzivas: Reefer Madness (1936) kaj Marihuana (1936). En la 1930-aj jaroj, eksperimenta gejerotika kinarto ankaŭ estis disvolvita, kiu kutime enhavis aludojn al homa sekseco kaj erotiko, elstarigante iujn aspektojn kiel eksplicita seksumado, masturbo, sodomio, eksteredzeca amorado kaj gejerotiko. Kelkaj kultaj filmoj kun ĉi tiuj karakterizaĵoj inkludas: Mädchen in Uniform (1931), Lot in Sodom (1933) kaj Fireworks (1947). Ĉi tiu kinematografia alproksimiĝo finiĝas kun la klaŭzo de Hays-kodo en 1934, sed lasis ĝian aplikon de cenzuro al aŭdvidaj komunikiloj meze de la 1960-aj jaroj.
Konata kiel camp, la estetika nocio (komencita en la 1950-aj jaroj), karakterizita per emfazo de troigo, estetika artifiko kaj virineskeco. La camp-arto estas esenca elemento en la koncepto de la enŝranka kulturo antaŭ la tumultoj de Stonewall en 1969, dediĉitaj al inkludo de samseksemo, transgenruloj kaj kviroj al devige aliseksema socio. La camp servis kiel metodo de malobeo de la samseksema kulturo, kiu poste estis enmetita en masivajn artajn formojn, kiuj traktis la samseksemon kaj ke malgraŭ ilia origina intenco voli dignigi la GLAT-komunumon, ĝi fine ridindigis ĝin.
En la kinarto, ili kutimas identigi malsamajn elementojn kiuj faras referencon al la absurda argumento enhavita en la filmo; kutime kun alegoria alproksimiĝo kaj foje akompanata de elementoj de ekspluata kino. Bazita sur la estetiko digni la socie neakcepteblan, la ĉeeston de ekscentra ĉirkaŭaĵo, ekstravaganca estetiko, kaj en iuj kazoj, la ekspluatado de seksumado kaj erotiko en kino. Kelkaj famaj reĝisoroj de la camp estas: Andy Warhol, Russ Meyer, John Huston, Armando Bó, Ed Wood kaj John Waters. La ĉefaj karakterizaĵoj de la film-kampo falas en komika intenco de kruda karaktero, la uzado de drago, la ekscentra medio, la ekspluatado de virineska aspekto kaj foje la komikeco sen la intenco esti tia. En la filmkampo de kultado troviĝas filmoj kiel: Glen or Glenda (1953), Mary Poppins (1964), Pink Flamingos (1972), The Rocky Horror Picture Show (1975), La Cage aux Folles (1978), Mommie Dearest (1981), Victor Victoria (1982), La Aventuroj de Priscila, Reĝino de la Dezerto (1994), Welcome to the Dollhouse (1995), Showgirls (1995), Austin Powers: Austin Powers: International Man of Mystery (1997), The Fast and The Furious (2001) Hairspray (2007) kaj Burlesque (2010). Sexploitation (kontrahiĝo de sex kaj exploitation (seksa ekspluatado) estas ondo de ekspluata kinarto karakterizita per emfazado de la scenoj de eksplicita kaj nuda seksumado, ĝi estis tre populara filmformato inter la 1950-aj kaj 1970-aj jaroj. Ĝi sin karakterizis per oftaj scenoj de nudeco kun ridindaj argumentoj, kie kutime partoprenis aktorinoj. Kelkaj filmoj de ĉi tiu tipo estis pli rapidaj, Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965), Supervixens (1975) kaj Showgirls (1995). Kiel subĝenro de ĉi tiu alproksimiĝo al la kinematografio de ekspluatado kaj al la nova kvira kino, en la 1990-aj jaroj naskiĝis la  Gaysploitation kiu temigas ĉefe portretadon de la seksuma vivo de viraj samseksemaj roluloj, inkluzive de temoj kiel nudeco, eksplicita seksumado, seksa misuzo, vira prostituado, krozumado, aidoso, BDSM, VSV, tromaskleco, subgrundaj gejaj trinkejoj. Kelkaj filmoj de ĉi tiu ĝenro estas: La Meatrack (1970), Song of the Loon (1970), Cruising (1980), My Own Private Idaho 1991), Hustler White (1996) kaj The Fluffer (2001).
Ninĵucuo
Ninĵucuo (忍術), foje difinita per la termino *ninpō (忍法), estas la milita arto, strategio kaj taktiko de netradicia militfarado kaj gerilo tiel kiel la arto de spionado laŭdire praktikadita de la shinobi (ofte sciita ekstere de Japanio kiel ninĵo).