cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madridejos
Mezepoko
Tiele la 1-an de januaro de 1238 naskiĝis la aktuala vilaĝo, kiu estis ĝis tiam unu de la 14 vilaĝoj kiuj dependis el Consuegra, kun permesdokumento por 50 kolonooj reloĝantoj astur-leonanoj, kiuj danke promesis tritikan manĝon (grañones) ĉiuj 1-aj de januaro, por rememoro de la manĝo de la fonda tago. Ĉirkaŭ la jaro 1300 oni konstruis la preĝejon de Sankta Maria, de stilo romanika, kiam regis la reĝo Ferdinando la 3-a. Ĉe turgvatejo oni konstruis urbodomon. publikan tritikejon, prizonon, kaj aliajn publikajn ejojn, krom Hospitalon, ĉio ene de murego kiu daŭris ĝis kiam Karlo la 1-a ordonis ĝian detruon pro la implikiĝo de la lokanoj en la Milito de la Komunumoj de Kastilio. Dum la regado de la Katolikaj Gereĝoj, la municipo pro sia ekonomia forto, ekrealigis plenumojn por akiri la juran sendependon el la Ordeno de Sankta Johano, grava konflikto prokrastita ĉar la urbo malakceptis, kio finis la 6an de januaro de 1557.
16-a kaj 17-a jarcentoj
En 1521, la vilaĝo jam havis ĉirkaŭ 500 lokanojn, oni ekkonstruis novan preĝejon Salvadoro (savisto), finita en 1575, dividante la vilaĝon laŭreligie en du kvartaloj, kio markos la urbanizadon de la vilaĝo, kiu tiam havis jam 1.600 impostopagantoj kaj 63 hidalgojn. Dum la regado de Karlo la 1-a, en 1545, oni donis al Madridejos la titolon de vilaĝo, kaj emancipiĝis el la submeto al Consuegra, pro kio oni stargis, pilorion, de stilo platereska, proksime de kie staris la preĝejo de Sankta Maria.
En 1596 Fray Melchor de Prego Cano, al kiu oni atribuas sanktecon fondis monaĥejon de Predikistoj sude de la placo de la nuna urbodomo. Post kelkaj jaroj, nome en 1612 oni fondis la monaĥejon de Franciskanoj, kio finis en 1619. En 1654, la kapitano Francisco Gallego kaj María Asunción Vázquez de Neyra fondis la monaĥinejon de Klarizinoj Franciskanaj. Ekster la domaro oni konstruis ankaŭ la ermitejon de la Sanktega Kristo de la Paxtejo, pagita de paŝtistoj. Tio estas, dum la 17-a jarcento oni starigis la plej gravajn konstruaĵojn kaj civilajn kaj religiajn.
18-a kaj 19-a jarcentoj
Ĉirkaŭ 1705, Filipo la 5-a, dankema al la vilaĝo pro ties fideleco dum la Milito de sukcedo, donas titolon de Fiel (fidela). En tiu jarcento la vilaĝo ĝuis de la plej grava foiro pri brutobredado de la komarko, kies impostoj pro cirkulado kaj vendo de varoj estis ĉefaj spezofontoj. Madridejos ligiĝis al pago de quindenio (ĉiuj dekkvinan jaron) en 1796.
La 21-an de marto de 1796 pasis tra tiuj lokoj la reĝo Karlo la 4-a, la reĝino kaj la nomita “Princo de la Paco”, kiuj tranoktis en la palaco de don José Pando kaj doña Francisca Gallego, nome Casa Grande (granda domo). La civitanoj omaĝis spektakle kaj post la evento, la reĝo permesis du taŭrludojn por enspezi monon por ripari la vojojn difektitajn pro la paso de la korteganaro.
Dum la postaj okazintaĵoj la populacio dividiĝis inter liberaloj kaj konservativuloj, eĉ karlistoj. Oni establis armean roton, kun komandoro, dependanta el la politikestro de Alcázar de San Juan.
La jaro 1855 estis terura pro epidemio de ĥolero kiu atakis la loĝantaron, kaj eĉ provokis insurekcietojn. Meze de la 19-a jarcento oni kreis la jurisdikcian teritorion kun ĉefurbo en Madridejos. En tiu jaroj pro la Desamortización oni translokigis la urbodomon al la loko de la iama monaĥejo de dominikanoj de Sankta Jacinto. En 1877 societo kreita de sep personoj konstruigis la taŭrludejon.
Meze de la 19-a jarcento estis domoj kaj la municipa buĝeto estis de  "reales" el kiuj  estis por pago al la sekretario.
20-a jarcento
En 1900 alvenis elektro, nur 21 jarojn post kiam Edison inventis la neardan lampon, kaj oni konstruis "fabrikon" en la strato Romero, nome "Popular Eléctrica", kies vaporkaldronoj movis la dinamojn el kiuj oni liveris elektron al la vilaĝo. La akvoliverado oni faris ekde la naturaj fontoj Cabalgador, ĝis la fonto de la Promenejo Kristo, kaj el kelkaj putoj de la proksimeco de la rojoj Arroyuelo kaj Valdespino. La problemo de la trinkebla akvo solviĝi ĉirkaŭ 1928, kian estis urbestro Maximino García, kaj inĝeniero Manuel Álvarez-Ugena Sánchez-Tembleque plenumis projekton por akvokapto el Terradas kaj kondukiloj el fero, kies akvujo ankoraŭ ekzistas.
En 1928 alvenis la telefono, kaj oni pavimis la ŝoseon de Madrido al Kadizo, pro kio oni preparis en Madridejos ĉirkaŭ 33.000 granitajn pavimerojn. En 1931, oni konstruis mezlernejon "Garcilaso de la Vega". Estis variaj vendejoj kaj negocoj en la vilaĝo, kiaj de vestoj, ŝuoj, nutraĵoj, ĉarpentejoj, kukejoj, vin- farejoj kaj vendejoj kaj ole-muelejoj, gastejoj, magazenoj el ligno, el fero, forĝejoj; du fabrikoj por faruno, krom enspeziga produktado de safrano.
Post la malfacilaĵoj de la jaroj de la Hispana Enlanda Milito, kaj jam en la 1950-aj jaroj komencis ekonomia rekupero, pavimado de stratoj, instalado de fontoj, moderna lumigado, plibonigo de loĝejoj, ktp. Ĉiukaze la ekonomia krizo propra de la frankisma reĝimo okazigis drastan elmigradon al industriaj centroj. Ĉe la demokratia periodo estis rekupero kaj ŝanĝoj en la strukturo labora kaj administra de Madridejos kiu iome pli ligiĝis al la najbara Consuegra.
Ekonomio kaj demografio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Konstruado.
Ventomuelejo
Aktuale staras totale nur unu, tiu konata kiel muelejo de "Tío Genaro" (onĉjo Genaro), unu de la plej antikvaj el Manĉo. Katalogita kun origino de ĉirkaŭ 400 jaroj kaj konsiderata de turisma intereso. Ties posedanto, José-Luis Doctor García, heredis ĝin el antaŭuloj, kiuj uzis ĝin por mueli ĝis la mezo de la 20-a jarcento; ankoraŭ konservas la kompletan maŝinaron. Ĝi troviĝas jam ene de la urba kerno de la vilaĝo, kaj estis aranĝita kiel distrejo, kun apuda konstruo de portikaro, kun la karakteroj propraj de Manĉa Korto. En ĝi oni ekspozicias diversajn objektojn kaj etnologiajn aĵojn tipajn de la vivmaniero de la tieaj homoj.
Preĝejo Salvador
Pro kresko de populacio, en 1531 oni ekkonstruis la Preĝejon Salvador (savisto) danke al la Ordeno de Sankta Johano. La verko estas de Alonso de Covarrubias, kvankam okazis diversaj rekonstruoj kaj restaŭroj postaj. En ĝi observeblas elementoj de stiloj de dekadenca gotiko kaj de la Renesanco. Ĝi havas etendon de 53 metroj longe kaj 22 m larĝe, distribuata en 3 navoj, kies volboj eltenas per 8 pilieroj el granito kun ioniaj kapiteloj. Estas turo el briko kun bendoj el granito kaj kovrata per kapitelo el ardezo, restaŭrata en 1997. En 1915, pro detruo fare de ŝtormo oni malaltigis la kapitelon je tri metroj alte. La baptujo estas ankaŭ el granito kaj ornamiĝas per tri krucoj de la Ordeno de Malto aŭ de Sankta Johano. Aktuale troviĝas bone konservata kaj ties vitraĵoj estas ekzemplo el tio.
Konvento de Sankta Klara
Konstruita el ŝtonoj kaj briko kovrita ekstere per cemento. Plano en latina kruco. Sonorilmuro de du truoj kaj enirejo kun duoncirkla arko el ŝtono ornama. Ĝi estis fondita la 15-an de novembro de 1656 de la kapitano Francisco Díaz Gallego kaj doña María Asunción Vázquez de Neyra, kiuj estas entombigitaj sub la ĉefa altaro, kaj kies blazonoj troviĝas super la pordo.
Dum la enlanda milito la monaĥinoj disiĝis kaj la konvento estis hejmo de ĉirkaŭ 400 refuĝintoj. Dum tiu tempo la preĝejo estis rabita. Post la fino de la milito la monaĥinoj reunuiĝis kaj oni komencis rekonstruadon. En 1940 oni muntis bazlernejon. En 1984 la kardinalo Marcelo González, pro la ŝtato de abandono de la konvento, rajtigis la monaĥinojn eliri el fermiteco por kolekti monon kaj ripari la hejmon. Tio finis en 1993 kaj estis direktita de la arkitekto dominikana Francisco Coello.
Ermitejo Kristo de la Paŝtejo
Ĝi montras interesan stilon ĉurigeran. Temas pri konstruaĵo granda kaj tre ornama, proksima al la ulmaro. Oni konstruis el pagoj de paxstistoj kiuj dankemas pro supozata helpo farita al unu el ili nome Joaquín Guerra. La unua ermitejo estis ĉe la Malnova Paxtejo, ĉe trapasejo Herencia, kaj estis pli povra konstruo. Elstaras en ties interno la monumenta kredo de la 18-a jarcento kaj la balustrado de la ĥorejo. Posedas du enirejojn, kies ĉefa estas orientata al la promenejo. Apude oni konstruis lastatempe Rezidejon por maljunuloj.
Preĝejo kaj Konvento de Sankta Francisko
Oni fondis page de la lokanaro en 1612. Kontribuis ĉefe doña María Cervantes Gallego kaj don Juan de Mayorga. Finiĝis en 1619. En la 18-a jarcento ĝi havis kvin oficejojn, 26 ĉelojn, librejon kaj fruktoĝardenon. La monaĥaro kiu loĝis tie apartenis al la Reformitaj Franciskanoj. Dekomence ĝi estis dediĉata al Sankta Pedro de Alkantaro kaj la preĝejo al la Senmakula Virgulino. La plano estas identa al tiu de la preĝejo Gilitos, nune sidejo de la Regiona Parlamento. En la 19-a jarcento pro la desamortización, oni apartigis la fruktoĝardenon kaj la konvento iĝis karcero. La preĝejo iĝis foje magazeno.
Post procezo de restaŭrado en 1972, la konvento iĝis Kulturdomo, aktuale sidejo por aktivaĵoj, kaj la preĝejo hejmas por la figuro de la Patronino de Madridejos, la virgulino Valdehierro. La aktuala kunvenejo estis konstruita por kapelo de la Ordeno Tercera (triaranga) page de doña Úrsula de Mayorga, kies blazono superas la pordon. Tiu senjorino kun lia patro estas sepultigitaj sub la ĉefaltaro de la preĝejo.
Septembre de 2008 oni inaŭguris en tiu sama konstruaĵo la konstantan muzeon de la safrano, ĉar tiu vilaĝo estis ĉiam granda produktanto de tiu floro, danke al klopodoj de la municipo kaj la Kultura Asocio "El Carpío"
Granda Domo aŭ de la Ĉenoj
Estas unu de la palacoj kiuj ekzistis en Madridejos, datas el 18-a jarcento. En ĝi loĝis la grafoj Cañada kaj tie gastiĝis la reĝo Karlo la 4-a kaj la reĝino María-Luisa la 21-an de marto de 1796 survoje al Andaluzío. Unika karaktero estas la fasado, kun la korto. La tureto staras super publika vojo. Aktuale post serio de modifoj, ĝi iĝis Kulturdomo, en ties ĉefa konstruaĵo, dum la resto estas biblioteko kaj muziklernejo.
Silos - La subteraj loĝejoj
La silos en Madridejos estas rezulto de la minimuma akirpovo de la familioj kiuj okupis ilin, sed ankaŭ temas pri akurata adaptado al klimato de drastaj temperaturŝanĝoj, ĉar spite malkonvenaĵoj, ili ĝuas de media temperaturo malvarmeta somere kaj varmeta vintre. Laŭlonge de koridoro disponoĝas ĉambroj, nome dormejoj, kuirejo, manĝejo, staloj, pajlejo, kokejo; nome domo sen veraj tegmento, traboj, kolonoj, aŭ muroj. Ĉio estas totale kalkigita, la planko estas de kota ceramiko. Disponas el puto kaj akvelirejo konvene disponata por eviti la eniron de akvo al la ĉambroj. La silos estis domoj de la familioj plej malriĉaj kaj laboristaj el la vilaĝo.
La muroj, tegmentoj kaj plankoj aperas kovrataj el kalko kaj tiele la sunlumo eniras plej forte en la interno de la silo por lumigi la tutan domon per blindiga blanko. En la internaj ĉambroj oni malfermas fenestrojn vertikalajn nome "lumbreras" (lumigiloj) kiuj, krome, utilas por aerumado de la domo. Ĉar oni estas subtere, la temperaturo de la interno estas tre konstanta kaj oni konservas la varmon vintre kaj la malvarmon somere.
Taŭrludejo
Tiu taŭrludejo datas de fino de la 19-a jarcento kaj estas konsiderata de kultura intereso. Temas pri konstruo realigata tute el muroj de argila tero, iom plifortigitaj en kelkaj lokoj per brikaj abutamentoj. Ĝi profitis la neebenan grundon kaj ne havas regulan formon, kaj estas pli ovalforma ol ronda, kiel ĉiuj taŭrludejoj. Aktuale oni restaŭras por malfermi tie pritaŭran muzeon.
Muzeo de la safrano kaj etnografia
La muzeo de la safrano troviĝas situanta en la antikva konvento de Sankta Francisko, fondita en 1612. La muzeo montras la tutan procezon de kultivo, ekde la preparado de la tereno, elŝeligo de la cepo, plantado, rikolto kaj elŝeligo de la rozo, rostado, tranĉado, dispartigo kaj vendado de la safrano. Ĝi havas ankaŭ ĉambrojn dediĉatajn al uzoj kaj gastronomiaj kaj medicinaj.
Mierlău
Mierlău [mierləŭ] (hungare Nyárló) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En la jaro 1910 ĝi nombris 730 loĝantojn (rumanoj), en 1992 estis 903 loĝantoj. Ĝia unua skriba mencio estis en 1431. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Hidişelu de Sus.
Ponto de Amikeco (Giurgiu–Ruse)
La Ponto de Amikeco estas voja ponto sur Danubo inter la urboj Giurgiu en Rumanio kaj Ruse en Bulgario. Ĝi estis konstruita inter la jaroj 1952 kaj 1954.La ponto estis malfermita la. Ĝi estas 1 058 metrojn longa kaj situas 30 metrojn super la meza akvonivelo. Ĝi estas konstruita en ŝtal-trusa maniero kaj havas du etaĝojn, unu por fervojo kaj unu por aŭtoj, kun du koridoroj kaj trotuaroj por piedirantoj. Centre estas movebla parto de 85 metroj, kiun eblas forfaldi por ebligi la pasadon de tre altaj ŝipoj. La ponto estas la sola ponto sur la parto (almenaŭ 450 km longa) de Danubo inter Bulgario kaj Rumanio (plia tia ponto estas nun konstruata inter Calafat en Rumanio kaj Vidin en Bulgario). Laŭ la datenbanko structurae desegnis ĝin arĥitekto P. Andreev, laŭ aliaj Georgi Ovraĉov.
Bulgare la ponto nomiĝas Мост на дружбата (Most na druĵbata), rumane Podul prieteniei; ambaŭ esprimoj signifas "ponto de (la) amikeco". Bulgaroj nomas la ponton ankaŭ la "danuba ponto" (Дунав мост / dunav most), ĉar ĝi estas la sola tia, kiu tuŝas Bulgarion. Ĝi estas parto de du eŭropaj ŝoseoj: E70 inter Bukareŝto kaj Varno kaj E85 inter Bukareŝto kaj Veliko Tarnovo.
Ĉar la ponto ligas du landojn, ĝi havas lim-kontrolan stacion. De la doganaj kontroloj ne plu estas, ĉar ambaŭ landoj apartenas al Eŭropa Unio. La personaj kontroloj okazas en komuna oficejo; ankaŭ ili nuliĝos, kiam Rumanio kaj Bulgario plene aliĝos al la Traktato de Schengen; tio kredeble okazos en marto 2011.
La ponto situas je, aŭ je kilometro 488,70 de la riverfino de Danubo.
Euryanthe
Euryanthe, verklisto de Jähns J. 291, op. 81 estas granda heroa-romantisma opero en tri aktoj de Carl Maria von Weber. La tekston verkis Helmina von Chézy, nask. Freiin von Klencke. Komponite 1822 - 1823. La unua prezentado okazis la 25-an de oktobro 1823 kun la nur 17-jaraĝa Henriette Sontag en la titolrolo sub dirigentado de la komponisto en Theater am Kärntnertor en Vieno.
Mormona milito de 1838
La Mormona Milito estis konflikto en 1838 kiu okazis inter la mormonoj kaj iliaj najbaroj en la nordokcidenta regiono de la usona ŝtato Misurio. Tiu konflikto ankaŭ estas foje referita kiel la Misuria Mormona Milito por diferencigi ĝin de la Utaha Mormona Milito (ankaŭ konata kiel la " Utaha Milito") kaj alia pli malgranda Ilinojsa Mormona Milito.
La specifaj datoj de la milito estas la 6-a de aŭgusto 1838 ĝis la 1-a de novembro 1838 kiam Joseph Smith kapitulacis en Fora Okcidento. Dum la konflikto 22 homoj estis mortigitaj (3 mormonoj kaj 1 ne-mormono ĉe Kurba Rivero, unu mormona kaptito mortige estis vundita dum prizorgo, kaj 17 mormonoj ĉe la masakro de la Muelejo de Haun). Nekonata nombro da nebatalantoj mortis pro malkovro kaj aflikto kiel rezulto de iliaj forpelado el siaj hejmoj en Misurio.
La konflikto estis antaŭita per la eldomigo de la mormonoj de Kantono Jackson (Misurio) en 1833. Ĉiuj konfliktoj en la Mormona Milito okazis en la koridoro (160 km) en la oriento kaj nordoriente de Kansasurbo.
Kiel rezulto de la milito, preskaŭ ĉiuj mormonoj en Misurio, taksitaj je pli ol dekmilo, estis devigitaj forlasi la ŝtaton. La plej multaj el tiuj rifuĝintoj ekloĝis en aŭ proksime de kio iĝus urbo Nauvoo (Ilinojso).
Riachuelo
Riachuelo estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 7.171 loĝantojn.
Safvaoj
La Safvaoj estas etno kun aparta lingvo, kiu loĝas en la montaro de la regiono Mbeya en Tanzanio. En 1957 la safvaoj estis taksitaj 158.000 homoj. En 1910 la safvaoj estis taksitaj nur 9.000 homoj. La dialektoj de la safvaa lingvo nomiĝas Guruka, Mbwila, Poroto kaj Songwe.
Okcident-Siberia Malaltebenaĵo
La Okcident-Siberia Malaltebenaĵo (Западно-Сибирская низменность) estas pejzaĝego en Okcidenta Siberio (Rusio).
Geografio
La ampleksa Okcident-Siberia Malaltebenaĵo situas inter la montaro Uralo okcidente kaj la Meze Siberia Montaro oriente. Norde la ebenaĵo pere de la Jamala Duoninsulo limas al la Karska Maro. Same norde la ebenaĵo - sen klare difinita limo - najbaras al la Nord-Siberia Malaltebenaĵo, al kiu aldoniĝas la Tajmira Duoninsulo. Sudoriente limas diversaj Sudsiberiaj Montaroj kaj sudokcidente la Kazaĥa Sojlo.
Areo
La areo de la Okcident-Siberia Malaltebenaĵo ampleksas pli-malpli 2,5 milionoj da kvadrataj kilometroj, do povus enspacigi sep teritoriojn de Germanio.
937
En la jaro 937 post Kristo okazis, interalie:
Listo de asteroidoj (83001–84000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Hispana Rajdlernejo
La Hispana (Kortega) Rajdlernejo (germane: Spanische Hofreitschule [ŜPAniŝe HOFrajtŝule]) estas rajdinstituto en Vieno, kiu originale servis rajd-instruon por la imperiestra familio. Ĝi estis malfermita por la publiko post la unua mondmilito kaj ĝi iĝis turisma allogaĵo.
Historio
La rajdlernejo estis fondita en 1572 kaj tiel ĝi estas la plej malnova rajdada instituo de la mondo. Oni rajdadis en la unuaj jaroj per hispandevenaj ĉevaloj, poste oni ŝanĝis al la lipica ĉevalo.
La instituto estas ekde 2001 finance memstara, sed restis en ŝtata posedaĵo.
Karosgovio
Karosgovio estas la nomo de frumezepoka teritorio (govio) en la sudo de la germana mezmontaro Ejfelo ĉe la supra parto de la riveroj Kyll, Nims kaj Prüm. La govio estas menciita en dokumentoj el la 8a ĝis 10a jarcento kun latinlingvaj nomoj kiel pagus Carouuascus, Car(r)ascus, Caroscus aŭ Caroascus.
Oni malkovris limŝtonon kun la enskribaĵo FINIS PAGI CARV|CVM ("limo de la govio de la karosoj"), inter Neidenbach apud Kyllburg ĉe la romia strato, kiu ligis la romiajn urbojn Treviro kaj Kolonjo. La malkovro estis publikigita unuafoje en la jaro 1876. Tiu enskribaĵo estas la sola atesto de la triba aŭ popola nomo Caruces. .
Pri la menciitaj Caruces oni supozas, ke ili estas identaj al la Caerosi en De bello Gallico II,4 de Caesar ,ties nomoj estis en mezepokaj manuskriptoj de De bello gallico la variantoj Caeroesi, Ceroesi, Caerosi kaj Cerosi.
Sannerville
Sannerville estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sannervillais.
Post la ĝi ne plu formas parton de.
Valmorea
Valmorea estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Blazio kaj Don Bosco.
Najbaras la komunumoj Albiolo, Bizzarone, Cagno, Rodero kaj Uggiate-Trevano.
László Benedek (violonisto)
Kariero
László Benedek studis en la muzikliceo kaj muzika altlernejo de Kluĵo. Li iĝis magistro kiel stipendiulo pri muziko en la Bowling Green University, en Ohio Usono. Poste li studis en Cincinnati University, kiel studento de Kurt Sassmahaus, Peter Ondjian kaj Henry Meyer. Li estas solisto de la Filharmonia Orkestro de Lima, de kamerorkestro de Universidad Católica, de la simfoniaj orkestroj de Arequipa kaj Huanuco. En 1996 li fondis la Liman Arĉkvarteton, kies li estas solisto.
Lilburn Boggs
Lilburn Williams BOGGS (n. la 14-an de decembro 1796 kaj m. la 14-an de marto 1860) estis la sesa reganto de la usona ŝtato Misurio de 1836 ĝis 1840. Li estas amplekse konata pro liaj interagadoj kun Joseph Smith kaj Porter Rockwell, kaj la Misuria Plenuma Ordono 44, konata de mormonoj kiel "Ordono je Ekstermado", publikigita pro la konflikto okazinta inter la membroj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj aliaj loĝantoj de Misurio.
Kendal
Kendal estas urbo en Britujo. Ĝi situas en nordokcidento de Anglio en la provinco Kumbrio. En 2001 ĝi havis 27505 loĝantojn. La urbo estas la sidejo de la administracio de la distrikto South Lakeland.
Champagne (Charente-Maritime)
Champagne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 628 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Champagne situas sude de Rochefort.
938
En la jaro 938 post Kristo okazis interalie:
Neŭra kresto
Neŭra kresto estas aro da ĉeloj, kaj parto de la ektodermo de embrio dum la formiĝo de la neŭra tubo. Ĝi troviĝas inter la epidermo kaj la neŭra tubo. Foje la neŭra kresto ankaŭ nomiĝas la kvara ĝerma tavolo pro ĝia granda graveco. El ĝi povas formiĝi la neŭronoj kaj gliaj ĉeloj de la memstara (aŭtonoma) nerva sistemo, kaj aliaj gravaj ĉeloj.
Zoolander
Zoolander estas kina komedio reĝisorita de Ben Stiller, en kiu ĉefaktoras krom Stiller, Owen Wilson kaj Will Ferrell. . La filmo baziĝas sur kelkaj mallongaj filmoj reĝisoritaj de Russell Bates kaj verkitaj de Drake Sather kaj Stiller por la televidaĵoj "'VH1 Fashion Awards" en 1996 kaj 1997.
Ĝi estis satiro pri la moda industrio. La filmo ricevis nemulte pozitivajn recenzojn de kritikistoj sed estis biletvendeja sukceso. Sekvo Zoolander 2, aperis 2016.
Financa kompensado (Svislando)
La financa kompensado en Svislando estas financa ekvilibrigo inter la unuopaj kantonoj kaj la federacio por subteni la kantonojn, kiuj estas en malpli favoraj situacioj kaŭze de resursoj, de geografiaj, topografiaj kaj sociodemografiaj diferencoj. Ĉi tiu ekvilibrigo servu por fortigi la kantonan financan aŭtonomion, por malpliigi la fiskajn ŝarĝojn de la koncernataj kantonoj kaj por garantii la kompensadon de la ŝarĝoj inter la kantonoj.
La bazoj estas fiksitaj en la Federacia leĝo pri la egaligo inter la financoj kaj la ŝarĝoj kaj la instrukcioj pri la aplikado en la Dekreto pri la egaligo de la financoj kaj la ŝarĝoj, kiuj ambaŭ estas partoj de la Sistema Jura Kolekto de Svislando.
La financa kompensado ekzistas ankaŭ interne de la kantonoj, tio estas inter la unuopaj komunumoj, kiuj tiel iĝas donacantaj aŭ ricevantaj komunumoj.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Cluj)
La kirko Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Rumanio, en Transilvanio, en Cluj, en la ĉefplaco.
Historio
La unua kirko funkciis en tiam hungara komunumo Kolozsvár jam en la 13-a jarcento. En la sekva jarcento jam kirko Sankta Mikaelo konstruiĝis. En 1349 laŭ dokumento la kirko ricevis permeson pri establo de la interna parto. En 1489 incendio okazis, kiun la rekonstruo sekvis. La turo estis konstruita supozeble inter 1511–1545, sed pro alia incendio en 1697 ĝi detruiĝis, pli nova turo konstruiĝis en la 1740-aj jaroj. Fulmo trafis ĝin en 1763, la nun videbla turo estis konstruita inter 1837-1859.
Ekde 1545 la protestantoj havis la konstruaĵon. Soldatoj trude reakiris ĝin en 1716, sed interne la katolikaĵoj jam mankis. La nova baroka altaro kreiĝis en 1725. En 1919 komenciĝis dominado de la rumanoj, sed ili estas ortodoksoj, do ili ne uzis la preĝejon, nur la restintaj hungaroj. En 1956 plena renovigo okazis.
La orgeno estis farita en 1728 aŭ 1763, ĝi estis trakonstruita en 1990.
Vinila trikloroacetato
Vinila trikloroacetato aŭ C4H3Cl3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trikloroacetata acido kun vinila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Vinila trikloroacetato estas solvebla en akvo, etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
DHL
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Sankta Mikaelo (Cluj)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola (ne en la mezo de la placo) kaj ĝi havas unusolan turon kaj 3 navojn. Estas sekreto, ĉu la ĉefenirejo kial situas ne en la mezo de la fasado. Interne restis iom da freskoj mezepokaj. La pordo estas renesanca.
Kermeso okazas en 29-an de septembro.
Dai Sato
Dai Sato (佐藤 大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Evangeliisto (Nova Testamento)
Evangeliisto estas la nomo per kiu oni identigas la kvar verkistojn kiuj redaktis la kvar librojn diritajn Evangeliojn. Ili estas Sankta Mateo apostolo kaj evangeliisto. Sankta Marko evangeliisto, Sankta Luko evangeliisto kaj Sankta Johano apostolo kaj evangeliisto.
Fontoj Kristanaj
Pri la aŭtoroj de la evangelioj diversaj kristanaj fontoj, ankaŭ tiuj apokrifaj raportas. Unu, eble la plej antikva, por ĉiuj: Sankta Ireneo el Liono en sia Adversus Haereses (Kontraŭ la herezoj), skribite en la 2-a jarcento, kvankam koncize, tiel informis pri ili:
''”Tiel Mateo verkis en la lingvo de Hebreoj la unuan evangelion, en epoko en kiu Petro kaj Paŭlo evangelizis Romon kaj tie fondis la Eklezion. Post la forigo de tiuj du, Marko, disĉiplo kaj interpretisto de Petro, registris kion Petro predikadis. Siaflanke Luko, kompanulo de Paŭlo, liveris en libro la evangelion kiun sia majstro predikadis. Poste Johano. disĉiplo de la Sinjoro, tiu kiu ekdormis sur lia brusto, ankaŭ mem publikigis evangelion kiam troviĝis el Efeso, en Azio.”''
Ikonografio
Ofte la evangeliistoj estas reprezentataj per simboloj de la "tetramorfo" (kvar elementoj, ĉi-kaze bestoj), kiuj aperas en la profetaĵoj de profeto Ezekielo, poste reprenitaj en la Apokalipso de Johano:
Oni rimarku, ke en la libro de Ezekielo ĉiu vivanto havas kvar vizagojn, nome ĉiujn kvar formojn, malsame ol en la Apokalipso.
Surbaze de tiuj priskriboj kaj surbaze de la maniero per kiu unuopa Evangelio komencas sian rakonton, ili estas asociitaj al tiuj simboloj:
Provinco M'Sila
M'Sila (ankaŭ skribita kiel Msila aŭ MSila) (arabe: ولاية المسيلة), estas unu el la 48 provincoj de la nordo de Alĝerio. Ĝi havas 900.000 loĝantojn kaj areon de 18.718 kvadrataj kilometroj, dum ĝia ĉefurbo, ankaŭ nomata M'sila, havas 100.000 loĝantojn. Aliaj gravaj lokoj de la provinco estas Bu Saada kaj Maadid.
Utaha Mormona Milito
La Utaha Milito, ankaŭ konata kiel la Utaha Ekspedicio aŭ la Mormona Ribelo estis armita konfrontado inter mormonoj de la Utaha Teritorio kaj la armeo de la usona registaro. La konfrontado daŭris de majo 1857 ĝis julio 1858. Kvankam ekzistis viktimoj, plejparte ne-mormonaj civiluloj, la "milito" havis neniujn batalojn, kaj estis solvita per intertraktado.
Armeo de Argentino
La Armeo de Argentino (Ejército Argentino (ne konfuzu kun la ĝeneralaj Armitaj Fortoj de Argentino) estas la surtera komponanto de la Armitaj Fortoj de Argentino. Dum la 20a jarcento, tiu armeo kune kun la Mararmeo kaj la Aerarmeo, montris fortan influon (kaj konstantan intervenon) en la politiko kaj en la socio, ĉefe per partopreno en multaj puĉoj kaj sekvaj militistaj reĝimoj.
La ĉiujara kalkulo fare de la Argentina Armeo montras kvanton de 44.233 personoj (ĉiuj profesiuloj ).
La 29-a de majo, oni celebras la Tagon de la Argentina Armeo, rememorante sian kreon en la jaro 1810.
Miersig
Miersig (hungare Nyárszeg) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 943 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 436 (rumanoj, 3% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1337. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Husasău de Tinca.
939
En la jaro 939 post Kristo okazis, interalie:
Kromvela Marfluo
La Kromvela Marfluo (nomata ankaŭ Pacifikekvatora Submarfluo aŭ ĝuste Ekvatora Submarfluo) estas orienten fluanta submara marfluo kiu etendiĝas laŭlonge de ekvatoro en la Pacifika Oceano.
Diplomacy
Diplomacy estas tabulludo por sep ludantoj. Ĝi baziĝas sur la situacio de grandpotencoj antaŭ la Unua Mondmilito en Eŭropo. La komenco de la ludo estas fiksita al la jaro 1901.
Kromvela Marfluo
La Kromvela Marfluo estis malkovrita en 1952 fare de Townsend Cromwell, esploristo ĉe Honolulua Laboratorio. Ĝi estas 400 km larĝa kaj fluas oriente. Ĝi estas kaŝita 100 m sub la marsurfaco de la Pacifika Oceano ĉe la Ekvatoro kaj estas relative neprofunda kompare kun aliaj oceanaj marfluoj ĉar estas nur 33 m el pinto al bazo. Ĝi havas 1000 fojojn la volumon de la rivero Misisipo kaj ties longo estas de 6000 km.
Diplomacy
La sep ludantoj reprezentas la regnojn Francujo, Italujo, Rusujo, Britujo, Turkujo, Germanujo kaj Aŭstrujo-Hungarujo. Hazardoj ne ludas rolon krom eventuale ĉe la asigno de la regnoj al la ludantoj.
Kromvela Marfluo
La Kromvela Marfluo estis listita en la eldono de 1964 de la Libro Guinness de Mondaj Rekordoj.
Townsend Cromwell
Townsend Cromwell, surfisto, naĝisto kaj oceanografo, malkovris la marfluon kiu nun portas lian nomon dum li esploris derive en la ekvatora regiono de la Pacifika Oceano. Li mortiĝis en 1958 kiam lia aviadilo kraŝis survoje al ekspedicio de oceanografio.
Diplomacy
La celo de la ludo estas kontroli 18 el la ensume 34 provizocentroj (komence ĉiu regno kontrolas 3 krom Rusujo, kiu kontrolas 4). La celo atingiĝas per movoj, ofte sekve de antaŭaj intertraktado kaj interkonsentado kun la aliaj ludantoj. Sed nek intertraktado nek plenumo je eventuale promesitaj movoj aŭ ne-movoj estas devigaj.
En ĉiu fazo (komence "Printempo 1901"; sekvas "Aŭtuno 1901" k. t. p.) ĉiu ludanto donas samtempe, skribe kaj kaŝe ordonojn al la armeoj kaj mararmeoj de sia regno. Post tio la ordonoj de ĉiuj ludantoj estas malkaŝe elvalorigataj, kaj la armeoj kaj mararmeoj estas laŭe movataj. Post tio estos la sekva fazo. Post ĉiu aŭtuna fazo fariĝas bilanco: Por ĉiu regno estas nombrate, kiom da provizocentroj ĝi kontrolas kaj kiom da armeoj/mararmeoj ĝi havas. Eventuala diferenco estas egaligata per tio, ke la ludanto devas aŭ malkonstrui la laŭan nombron de armeoj/mararmeoj aŭ rajtas konstrui la laŭan nombron.
Provizocentro estas kontrolita de regno, kiam ĉefine de aŭtuna fazo en la provizocentro troviĝas armeo aŭ mararmeo de la koncerna regno. Ties kontrolado ĉesas nur, kiam tiumaniere alia regno estos ekkontrolinta la koncernan provizocentron.
La ludo ankaŭ povas esti ludata interrete (per retpoŝto aŭ apo).
Teksta aleksandria tipo
La teksta aleksandria tipo (konata ankaŭ kiel neŭtra aŭ egipta) estas unu el diversaj teksta tipoj utiligitaj en la teksta kritiko de la Nova Testamento por priskribi kaj kunigi la tekstan karakteron de la bibliaj manuskriptoj. La aleksandria tipo estas la formo de la Nova Testamento en greklingva kiu plej oftas en la antikvaj dokumentoj postrestintaj kaj tiu utiligata en la kopta lingvo.
La sinsekvaj manuskriptoj, ekde la 9-a jarcento, fariĝis multe pli komuna kaj restas la baza teksto de la ortodoksa eklezio kaj de la plej granda parto de la protestantaj tradukoj epoke de la reformo. La plej grandaj partoj de la modernaj tradukoj, male, utiligas la eklektikan grekan tekston kiu pli alprolksimiĝas al tiu aleksandria.
Karakterizoj
Ĉiuj manuskriptoj de ĉiuj tekstaj tipoj estas procente de 85% identaj, kaj kaj granda parto de la malsamecoj koncernas la ordon de la vortoj aŭ la ortografion.
Kompare kun la aliaj tipoj, la aleksandriaj atestantoj emas esti pli mallongaj; krome oni opinias ke ili emas etendiĝi aŭ parafrazi la tekston.
Iuj manuskriptoj de la aleksandria tipo prezentas korektojn de bizanca tipo intermititajn de sinsekvaj manoj, (Papiruso 66, Codex Sinaiticus, Codex Ephraemi, Codex Regius, e Codex Nova Testamento 48).
Kompare kun la atestatoj de la teksta bizanca tipo, la aleksandriaj tekstoj emas:
Kompreneble tiuj tinklinoj ne estas reguloj: ekzemple, en iuj pasaĵoj de la Evangelio laŭ Luko, la manuskriptoj de la okcidenta teksta tipo rakontas mallongigitan version (la tieldiritajn "okcidentaj ne-interpolaĵoj"), dum foje la bizancaj manuskriptoj entenas malsamecojn inter la sinoptikoj kiuj malĉeestas en la tekstaj tipoj okcidentaj kaj aleksandriaj, kiel en la greka alestiĝo de la lastaj arameaj paroloj sur la kruco, kiujn la bizancaj manuskriptoj entenas kiel «Eloi, Eloi..» en Marko (15,34}}, kaj kiel «Eli, Eli..» en Mateo (27,46).
Aleksandriaj manuskriptoj
Ĝis la 10-a jarcento, la grekaj tekstoj estis majuskle skribitaj, kun notoj uncialaj. En 9-a kaj 10-a jarcentoj nova skribostilo, bazita sur minusklaj literoj, anstataŭis la uncialajn. Ĉar la plej granda parto de la grekaj manuskriptoj esti rekopiitaj kaj tiuepoke la pergameno, sur kiu ili estis skribitaj, estis skrapita por formovi la inkon kaj ĝin igi utiligebla, la grekaj manuskriptoj de antaŭ la 9-a jarcento estas multe maloftaj; spite de tio, 9 de ili, pli ol duono de tiuj konservataj, estas atestantoj pri stilo de aleksandria stilo pli/malpli pura. Inter ili troviĝas preskaŭ kompletaj manuskriptoj de la Nova Testamento, kiel laCodex Vaticanus kaj la Codex Sinaiticus, datitaj “komence de la 4-a jarcento.
Aliaj manuskriptoj
1, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 39, 40, 43, 44, 45, 47, 49, 51, 53, 55, 56, 57, 61, 62, 64, 65, 70, 71, 72, 74, 77, 78, 79, 80 (?), 81, 82, 85 (?), 86, 87, 90, 91, 92, 95, 100, 104, 106, 107, 108, 110, 111, 115, 122. Codex Coislinianus, Codex Porphyrianus (tkrom Agoj kaj Apokalipso), Codex Dublinensis, Codex Sangallensis 48 (nur Marko), Codex Zacynthius, Codex Athous Lavrentis (en Marko kaj en la Vaticanus 2061, 059, 068, 071, 073, 076, 077, 081, 083, 085, 087, 088, 089, 091, 093 (1 Pietro), 094, 098, 0101, 0102, 0108, 0111, 0114, 0205, 0207, 0223, 0225, 0232, 0234, 0240, 0243, 0244, 0245, 0247, 0254, 0270, 0271, 0274.
Airway Heights (Vaŝingtonio)
Airway Heights [pron. ERŭej HAJC, signifanta Aervojaj Altejoj] estas malgranda urbo en Kantono Spokena, Vaŝingtonio. Ĝi situas rekte okcidente de la urbo Spokeno. En la censo de 2000 oni nombris tie loĝantojn. La nomo de la urbo aludas ĝian proksimecon al aerarmea bazo Fairchild kaj al la spokena flughaveno.
Geografio
Airway Heights situas ĉe latitudo de 47°38'37" N kaj longitudo de 117°35'11" W (47.643648, -117.586491). Laŭ la usona censa instanco, la urbo havas surfacan areon de 12,6 km², tute sektera.
Demografio
Laŭ la censo de 2000, jen kelkaj bazaj statistikaj faktoj pri la urbo: La loĝantoj, laŭrase, estis
El la 958 hejmoj,
La aleatora hejmo havis 2,55 loĝantojn, kaj la meza nombro de anoj en familio estis 3,02.
Eisbach (Queich)
La rojo Eisbach estas ĉirkaŭ 1,5 km longa, maldekstra alfluanto de la rivero Queich en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rivervojo
La rivereto Eisbach fluas en la mezmontaro Palatinata Arbaro. Ĝi ekestas ĉirkaŭ 1,5 km antaŭ sia enfluo en la riveron Queich kiam la riveretoj Eußerbach de dekstre kaj Dernbach de maldekstre kunfluas. Ĝi fluas sudorienten tra la urba teritorio de Annweiler am Trifels. Post kelkaj metroj la rivereto enfluas la Rejnan flankriveron Queich.
The Corbomite Maneuver
"The Corbomite Maneuver" [La korbomita manovro] estas la deka epizodo de la unua sezono de la usona scienca fikcia televidserio Star Trek. Verkita fare de Jerry Sohl kaj reĝisorita fare de Joseph Sargent, ĝi unue elsendiĝis la 10-an de novembro 1966.
La rakonto priskribas kiel la USS Enterprise (NCC-1701) renkontas grandan kaj potencan fremdan kosmoŝipon kaj ĝian nekutiman piloton.
La epizodo prezentas junan Clint Howard, frato de aktoro-reĝisoro Ron Howard, kiu rolas la fremdulon ĉe la fino (kun voĉo de Walker Edmiston) ). Ĉi tiu estis la unua regula epizodo produktita post la du provepizodoj kaj la unua epizodo filmita en kiu DeForest Kelley rolis D-ron Leonard McCoy, Nichelle Nichols rolis Uhuran kaj Grace Lee Whitney rolis helpiston Rand (kvankam spektantoj vidis ilin por la unua fojo en "The Man Trap").
Villerville
Villerville estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
The Corbomite Maneuver
Intrigo
En steldato 1512.2, la USS Enterprise (NCC-1701) finas triatagan stelmapadon kiam nova naviganto Lt. Dave Bailey (Anthony Call) vidas grandan multkolora kubo flosanta en spaco. Ĉefoficiro Spock ordigas ke Hikaru Sulu por sonu atentilon. Montgomery Scott ne povas klarigi kiel funkcias la kubo. Bailey defendas ataki ĝin per phasers. Kirk anstataŭ ordigas ke la ŝipon fuĝu de la objekto. La kubo venas eĉ pli proksime, elsendante danĝeran radiadojn, kaj oni detruas ĝin.
Spock anoncas, ke multe pli granda afero estis detektita. Giganta brila sfero rapide alproksimiĝas al la "Enterprise". Komandanto Balok identigas sian kosmoŝipon kiel Fesarius, batalŝipon de la "Unua Federacio", klarigante ke la detruita kubo estis limmarko. Balok refuzas la salutojn kaj pardonpetojn de Kirk kaj anoncas ke li detruos la "Enterprise" por ke ili detruis la markilon. Li donas al la ŝipanoj nur dek minutojn por preĝi al siaj diaĵoj. Spock akiras vidaĵon de Balok, groteska, blua humanoido kun timiga vizaĝo. Bailey pereas je histerio, kaj Kirk ordonas lin for de la komandejo.
Demandita pri sia opinio, Spock komparas la situacion al ludo de ŝako: "Kiam unu ludanto estas eksterordinara, la ludo finiĝas". Kirk respondas, ke la respondo ne estas ŝako, sed pokero. Li tiam diras Balok, ke la stelŝipoj enhavas "korbomiton", protektan eksplodan substancon, kiu aŭtomate detruas ajnan atakanton. Balok ŝajne kredas kaj ne detruas la ŝipon. Anstataŭe, malgranda tiroŝipo eliras de la Fesario kaj tiras la "Enterprise'n" en ena spaco de Unua Federacio, kie Balok deklaras ke li internigos la homan ŝipanaron kaj detruos la "Enterprise". Kirk ordigas al la "Enterprise" kontraŭstaru la tiran faskon. Kiam ĝiaj motoroj estas eksplodataj de superŝarĝo, Enterprise sukscesas liberiĝi de la kosma tirŝipo, tio ŝajne malutigas la fremdan kosmoŝipeton, kiu ne povas peti helpon al sia patrinŝipo.
Balok klarigas, ke li simple provas la "Enterprise'n" kaj ĝian grupon por malkovri iliajn verajn intencojn. Dum Kirk kaj kompanio komencas malstreĉiĝi, Balok esprimas deziron lerni pli pri homoj kaj ilian kulturon, kaj Kirk sugestas ke la volontulon de Lt. Bailey restu sur la ŝipo de Balok kiel ambasadoro de la Federacio.
Parodioj kaj humuro
Ĉi tiu epizodo estis parodita multfoje kaj havas kelkajn humurajn kaŝajn elementojn. Dum la apero de William Shatner en Comedy Central Roast, Balok prezentiĝas kiel invitito per video kiel plenkreskulo kun Clint Howard reprenante sian rolon, li diras "Mi kreskis iom, kaj tiel ankaŭ mia sojfo pro tranya! Al diferenco de ti Vilĉjo, mi konsentas, ke mi havas problemon pro la drinko ".
La epizodo ankaŭ parodiĝis en Mr. Show with Bob and David en sia epizodo 29, "Sad Songs Are Nature's Onions" [La malgajaj kantoj estas la Cepoj de Naturo].
Foto de la terura Balok-timigilo fariĝis parto de la fermaj kreditoj por Star Trek, aperante dum la crescendo. Ĉi tiu sekvenco estas parodita en la epizodo de Futurama "Kien neniu Fano iris antaŭe". Dum la fermaj kreditoj, Kif Kroker estas montrita kiel Balok, kvankam tiu sceno ne aperas en la Futuramaa epizodo.
Imago de la Balok-timigilo estis uzata fare de produktanto Robert Justman por ridigi sian kolegon Herbert Solow. Kiam la nomo de Solow aperas en la finaj kreditoj, ĝi aperas supermetita sur la vizaĝo de la pupego.
En la epizodo Assisted Suicide de The Venture Bros Minion # 21 servas trinkaĵojn al si mem kaj al sinjorino "Dr. El Monarca", nomante ĝin tranya. Ŝi respondas kun "Mi esperas, ke vi ĝuu ĝin tiel same kiel mi" antaŭ mencii, kiom ŝi timis la pli junan fraton de Ron Howard.
Politika uzo
En Rally to Restore Sanity and/or Fear la 30-an de oktobro 2010, Jon Stewart uzis la imagan minacon de la "korbomito" en ujo da enboteligita akvo por ilustri kiel la famuloj (personigitaj fare de Stephen Colbert) kreas kaj grandigas la timojn de la publiko. "Vi timigas ion, kio ne estas reala," Stewart diris.
Zug Oberwil (stacidomo)
Zug Oberwil estas fervoja stacidomo en Zug, Svislando.
Tlemecen
Tlemecen aŭ Tlemcen (Berbere: Tlemsan aŭ Třemsan; Alĝeria araba: تْلمسان, Tlemsan; تلمسان Tilimsān aŭ Tlemceno aŭ Tlemeceno) estas urbo en nordokcidenta Alĝerio, kaj la ĉefurbo de la provinco samnoma. La urbo disvolvigis industriojn pri ledo, tapiŝo, kaj tekstiloj, kies produktaĵojn oni enŝipigas en la haveno Raŝgun por eksportado. Ĝi havis 140,158 loĝantojn laŭ la censo de 2008, dum la provinco havis 949,135 loĝantojn.
Historio
La urbo estis antikva ĉefurbo de centra Magrebo, kaj estis fondita de lokaj Berberoj.
La Zajjanida dinastio (arabe زيانيون, Ziyānyūn) aŭ Abd al-Wadids (arabe بنو عبد الواد, Bānu ʿabd āl-Wād) estis Zenata dinastio kiu regis en la Regno de Tlemcen, nome areo de nordokcidenta Alĝerio, centre en Tlemcen, kies teritorio etendis el Tlemcen al la rivero Ĉelif kaj Alĝero, kaj atingis sian zeniton kun la rivero Muluja okcidente, Sijilmasa sude kaj la rivero Summam oriente. Ties regado daŭris el 1235 al 1556.
Vikinovaĵoj
Vikinovaĵoj (Wikinews) estas projekto de la Fondaĵo Vikimedio celante provizi liberan novaĵretejon.
Ryszard Kukliński
Vivo
Ryszard Kukliński naskiĝis en laborista familio kun katolikaj tradicioj, ligita al Pola Partio Socialista. Lia patro Stanisław, soldato de konspira politika-militista Movado "Glavo kaj Plugilo" dum la dua mondmilito estis arestita pro konspiro kaj pereis en la koncentrejo Sachsenhausen.
Tuj post la milito en la aĝo de 15 jaroj eklaboris en Wrocław, en Urba Gardistaro de Objekto-Ŝirmo; lia tasko estis zorgi pri sapfabriko. En la aĝo de 17 jaroj aniĝis al Pola Popola Armeo. Post tri jaroj finis oficiran lernejon. En la jaroj 1950-1953 soldatservis en la 9-a Infanteria Regimento en Piła. Rapide avancadis. Kiel staba oficiro pretigis interalie planojn de la invado en Ĉeĥoslovakion. En la jaroj 1967-1968 mebris en Internacia Komisiono pri Kontrolo kaj Inspekto de Ĝenevaj Paktoj rilate al Vjetnamio.
Vikinovaĵoj
Krom retlegeblaj tekstaj artikoloj, diversaj lingvaj sekcioj produktis preseblajn, sonajn, kaj eĉ filmajn versiojn de la novaĵraportoj.
Ekde februaro 2010 ekzistas esperantlingva versio de Vikinovaĵoj (komence en Vikimedia Kovilo). La unua novaĵo en ĝi estis publikigita la 2010. Ĝi akiris propran lokon ĉe http://eo.wikinews.org je la 13-a de novembro 2010. La estis publikigita la 700-a artikolo. La 2020 la Esperanto-versio festis la 10-an datrevenon, omaĝe al kiu estis kreita emblemo kaj en la rusa versio aperis ruslingva intervjuo kun Stanislav Belov, unu el aktivaj kontribuantoj al la Vikinovaĵoj, pri la historio de la projekto, ĝia signifo kaj nuna stato.
Ryszard Kukliński
Vivo
En la jaroj 1980-1981 estis oficiro en Ĝenerala Stabo kaj unu el la plej proksimaj kunlaborantoj de generaloj-arkitektoj de estonta militleĝo: Wojciech Jaruzelski, Czesław Kiszczak kaj aliaj.
930 Vestfalio
930 Vestfalio estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Walter Baade elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf.
Ryszard Kukliński
Vivo
La 2-an de novembro 1981 oni eksciis pri perfido indikante 5 personojn, kiujn komencis gvati. La 7-an/8-an de novembro 1981 kolonelo Ryszard Kukliński estis evakuita de Pollando, kun la tuta familio, fare de funkciuloj de CIA. Generalo Wojciech Jaruzelski ordonis sekretigi lian fuĝon. Tri jarojn post la fuĝo kaj trifojaj provoj lin forkapti, la 23-an de majo 1984, Kukliński estis kondamnita kontumace al mortpuno de militista juĝejo en Varsovio. La verdikton oni mildigis ĝis 25 jaroj de mallibero en 1990. En 1994 liaj filoj pereis el la manoj de sovetiaj agentoj, la pli aĝa sur kampuso estis kun antaŭpenso kelkfoje dispremita fare de ajnagrunda aŭtomobilo, en kiu oni trovis neniun fingro-spuron. En la jaroj 1995-1997 sekvis proceso de senkulpigo.
Kukliński vizitis Pollandon aprile 1998. Pli frue planis konfeson, sed usonanoj ĝentile tion malkonsilis. Li estis iniciatinto de Katina Monumento en Varsovio, malkovritan la 6-an de majo 1998. Post rehonorigo li ricevis interalie honoran civitanecon de Krakovo kaj Gdansko.
930 Vestfalio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana regiono Vestfalio, naskiĝloko de la malkovrinto.
Ryszard Kukliński
Opinioj
''Neniu en la mondo dum la lastaj kvardek jaroj damaĝis al komunismo tiel, kiel tiu polo. Riskante grandan danĝeron Kukliński konsekvence liveris eksterordinare valorajn, alte sekretajn informojn pri sovetunia armeo, operacaj planoj kaj intencoj de Sovetunio, per kio senprecedence kontribuis al daŭrigo de la paco. Tiuj, kiuj konas Kukliński persone, vidas en li homon de la granda karaktero, kuraĝo, polan patrioton kaj heroon.''
El la raporto por prezidento Ronald Reagan de la direktoro de CIA - William Casey
Oregon trade language
Oregon trade language (komerca lingvaĵo de Oregon) estas planlingvo kreita de Horatio Haie, Londono, 1890. Vere ĝi ne estas projekto de internacia planlingvo, sed sistema organizado de l' piĝinon de blankaj ĉasistoj kaj indiĝenoj de Usono.
Die schöne Müllerin
Die schöne Müllerin (op. 25, D. 795) estas lidociklo por kantvoĉo kaj piano, kiun Franz Schubert komponis en 1823.
Teksta bazo de la ciklo estas la poemaro Die schöne Müllerin de Wilhelm Müller, kiu enestas en la kolekto 77 nachgelassene Gedichten aus den Papieren eines reisenden Waldhornisten el 1821. Schubert muzikigis el la 25 poemoj 20, kio nuligas la romantisman ironion intencitan de la poeto kaj la pesimisman finon. La enhavo rilatas – laŭ biografiaj fontoj kaj literoj – al la neplenumita amo de Müller al Luise Hensel.
Enhavo
La enhavo estas tipe romantisma: juna muelista submajstro migradas. Li sekvas la pason de rivereto, kiu kondukas lin finfine al muelejo. Tie li enamiĝas en la filinon de sia nova majstro. Sed la celata amrilato al la bela kaj por li neatingebla muelista filino fiaskas. Ŝi ja eble je la komenco ne malinklinas al li. Sed tiam ŝi sin turnas al ĉasisto, ĉar ĉi tiu havas la pli renoman profesion kaj korpigas virecon kaj seksforton. Freneziĝinte pri tio la malfeliĉa muelisto sin dronigas en la rivero, kiu en la lidociklo mem enprenas la rangon de „kunaganto“: Ĝi estas ofte alparolata rekte de la muelisto; en la antaŭlasta lido (Der Müller und der Bach – la muelisto kaj la rivereto) la du kantas alterne, en la lasta lido finfine (Des Baches Wiegenlied – lulkanto de la rivereto) la rivereto kantas elegian dorm- kaj mortkanton por la muelisto, kiu kuŝas en ĝi kiel en mortolito. La rivereto estas rigardata amiko de la muelisto, sed estas ankaŭ interpretebla kiel malamiko kiel Mefistofelo, ĉar ĝi kondukas la mueliston morten.
Oregon trade language
Bibliografio
An international idiom, a manual of the Oregon trade language or “Chinook jargon” London: 1890 (63 p.)
Ryszard Kukliński
Opinioj
''Mi bone konis kolonelon Ryszard Kukliński. Tio perfidulo, ne inda al uniformo de la oficiro de Pola Armeo. Li transdonis ĉiujn niajn strategiajn planojn al malamiko. Mi lin memoras de la prepar-periodo al enkonduko de la milita stato en Pollando. Estis la jaro 1981, maje. Al ni turniĝis Kania kaj Jaruzelski kun peto helpi prilabori la planon prilaboratan en la pola Ĝenerala Stabo. En la laboroj partoprenis ankaŭ Kukliński. Li estis tre inteligenta oficiro. "Inteligenta perfidulo".''
Marŝalo Viktor Kulikov, vicministro pri defendo de Sovetunio, ĉefa komandanto de la armeoj de la Varsovia Pakto, antaŭvidata komandanto de la soveta agreso al la Okcidenta Eŭropo