cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almegíjar
El la 1930-aj ĝis la 1960-aj jaroj estis ĉirkaŭ 1500 loĝantoj; poste falis la loĝantaro kaj en la 21a jarcento estis nur ĉirkaŭ 400 lokanoj.
Issoire
Issoire [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Puy-de-Dôme, en la regiono Aŭvernjo. Ĝi havis 14,296 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Issoire situas ĉe la rivero Allier, sude de Clermont-Ferrand.
Garéoult
(jen france, okcitane Gareut) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Kaede Nakamura
Kaede Nakamura (中村 楓 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2017 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
San Pietro al Tanagro
Najbaras la komunumoj Atena Lucana, Corleto Monforte, San Rufo, Sant'Arsenio kaj Teggiano.
Jaboti
Jaboti estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.895 loĝantojn en 2010.
NGC 1498
NGC 1498 estas triopa stelo en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tommaso Campanella
Tommaso Campanella estis itala dominikano monaĥo kaj filozofo, naskita la 5an de septembro 1568 en Stilo, mortinta en la 22a de majo 1639 en Parizo.
Hostafrancs (Metroo de Barcelono)
Hostafrancs estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Tommaso Campanella
Biografio
Li luktis kontraŭ skolastiko kaj la aŭtoritatecon de la katolika Eklezio krom pripensi koncepton de la komunuma vivo. Li estis akuzita de konspiri kontraŭ Hispanio, (kiu tiam regis preskaŭ la tutan Italion), kaj estis torturita kaj enkarcerigita dum 27 jaroj, kiujn li profitis por verki politikajn traktatojn. Li ekziliiĝis poste al Francio.
Utopio
Lia verko Civitas Solis (Suncivito) estis elstara utopiaĵo, kie ĉio estas planita kaj regata de metafizikisto aŭ pastro-princo. La urbo estas ĉirkaŭita de sep fortikaj muregoj. La planita ekonomio estas kolektivisma; oni laboras nur 4 horojn tage. Tiu utopiaĵo estas 86 jaroj pli posta al tiu de Thomas More, sed ankoraŭ montras spurojn de epoko kie scienco ankoraŭ ne disiĝis de nesciencaj fakoj kiel astrologio. Tamen jam oni praktikas la eŭgenismon, kiu ankoraŭ ne estas komune konita eĉ de la tiama intelektularo.
Ideciu de Sus
Ideciu de Sus [ideĉu de sus] (hungare: Felsőidecs felŝoideĉ, germane: Obereidisch) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Reghin. En 1910 ĝi havis 916 loĝantojn (germanoj, hungaroj) kaj en 1992 734 (rumanoj, 5% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1319. En mezepoko ĝi estis saksa servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Administre ĝi apartenas al Ideciu de Jos.
142408 Trebur
142408 Trebur estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 30-an de septembro 2002 de la germana astronomo Mike Kretlow elde la Observatorio Michael-Adrian en Trebur (Hesio, Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda germana urbo Trebur, 15 km sudokcidente de la Flughaveno Frankfurto. En Trebur troviĝas la Observatorio Michael-Adrian elde kiu la asteroido estis malkovrita per teleskopo de 1,24 m, nuntempe la plej granda private financita teleskopo en Germanio malfermita al la publiko.
San Potito Sannitico
San Potito Sannitico estas komunumo de Italio.
?! (muzikalbumo)
?! estas la unua muzikalbumo de la itala kantaŭtoro Caparezza publikigita en 2000 de Extra Labels.
Priskribo
Ĝi estas la unua oficiala publikigo de la repisto poste la interrompo de lia muzika aktiveco kiel Mikimix. La muzikalbumo havas dek kvar trakojn, multaj el kiuj estas refaraĵoj de kantoj origine publikigitaj en la du demoj de Caparezza, Ricomincio da Capa kaj Zappa.
En la disko estas kelkaj sampladoj. Intro enhavas eron de Guida nel suono a tre dimensioni del Sei Fasi Superstereo, Tutto ciò che c'è enhavas pecon de la kanto La filastrocca de Raoul Casadei, kaj La fitta sassaiola dell'ingiuria enhavas parton de la kanto Confessioni di un malandrino de Angelo Branduardi.
Linux Lite
Linux Lite estas Linuksa distribuaĵo bazita sur Debian kaj, kreita de teamo gvidata de Jerry Bezencon. La distribuaĵo ofertas malpezan labortablan sperton uzante personigitan instalon de la labortabla medio Xfce. Ĝi inkluzivas aron da "Lite" t.e. malpezaj aplikaĵoj por igi la sperton pli milda por komencanta Linuksuzanto.
Linux Lite estis kreita por fari la transiron de Microsoft Windows al Linux-bazita operaciumo kiel eble plej glata (precipe al uzantoj de ne plu subtenataj versioj). Linux Lite sekvas la Unix-filozofion rilate al programara elekto kaj programado kiel ĝi validas por la moderna epoko - Verku programojn kiuj faras unu aferon kaj faras ĝin bone.
Humboldt-lernejo (Erfurto)
Historio
Fonditis la lernejo en la 17.4.1879 kiel supera burĝa lernejo kaj estis ĉe Collegium maius en la Michaelis-strato, iama universitata ejo. Antaŭ la nova lerneja funkcio la Kolegio servis dum jardekoj kiel laborejo por malriĉuloj. Pro rapide kreskanta nombro da lernantoj pro la industria evoluo de la urbo la konstruaĵo baldaŭ evidentiĝis esti tro malgranda. En la nova konstruaĵo de ĉe Krämpfer-ringobulvardo. Ĝi inaŭguritis en la 20.10.1909 kaj ofertis kleriglokon por 800 lernantoj. La nova lernejo havis je dispono elstarajn fakĉambrojn kaj ekipaĵojn por natursciencaj fakoj - eĉ laŭ hodiaŭaj vidpunktoj. Krome ekzistis por la lernejo propra stelobservejo kaj atelieroj (ĉarpentado, seruristado, forĝado), sporthalo kun moderna interno, biblioteko kaj granda aŭlo kun pianego kaj koncertorgeno!
Okaze de la 50-a datreveno fondiĝa ĝi nomitis honore al la fratoj Wilhelm von Humboldt kaj Alexander von Humboldt Humboldt-lernejo, en la 17.4.1929.
Post la potencakiro de la nazioj en 1933 la lernejestraro tre favore subtenis la novan sistemon. En la kuro de la Kristala nokto estis pelita 197 arestitaj judoj en tiun ĉi lernejon de kie sekvis la deportado al la koncentrejo Buchenwald. Je la fino de la Dua mondmilito la lernejo uzatas ankaŭ por evakuadoj kaj aliaj militaj celoj. En la 19.2.1945 trafis la lernejon blockbuster-bomo, tute detruis la lernejon kaj mortigis 11 homojn, inter ili 4 lernantoj kiuj servis kiel fajrogvatantoj.
La restoj de la ĉefa konstruaĵo apud la ringobulvardo malkonstruitis la sekvintajn jarojn. Nur la eosta alo, kiu estis ne tro damaĝita, rekonstruitis kaj reŭzitis kiel instruadloko. Samtempe estiĝis pedagogia novkonceptigo laŭ la ideoj socialismaj kun plua pligrandigo de la natursciencaj sekcioj. Sekve plej gravis matematiko, fiziko, kemio, biologio, civitana edukado. Sed lernigitis ankaŭ historio, geografio, germana/angla/latina/franca/rusa lingvoj, muziko kaj gimnastiko. Eksperimentoj en la natursciencaj fakoj ankaŭ tre gravis. La religia instruado inverse ĉesis komplete ĉar religiaĵoj taksitis esti tute privata afero.. La kontraŭreligia sinteno igis la instruiston pri muziko kaj postan vajmaran altlernejprofesoron Gert Frischmuth maldungiĝi proprainstige post kiam li aŭdis pri minacanta negativa averto pro siaj eklezimuzikaj agadoj. En la kuro de la edukaj reformoj de GDR en 1959 la lernejo iĝis unu el tri en Erfurto ekzistantaj t.n. Erweiterte Oberschule.
Ŝanĝo lernejtipa post la Turniĝo
En 1991 la lernejo malfonditis kiel naturscienca edukejo kun trapasadebleco de abiturienaj ekzamenoj. Multaj ekipaĵoj, libroj, lernadiloj kaj modeloj barbare detruitis. Tamen ne ĉesis la lerneja funkcio: ekde tiam gastas tie ĉi bazlernejo titole Grundschule 9, Humboldt-Schule. En la lerneja jaro 2014/15 zorgas pri la instruado de ĉ. 180 lernantoj 12 instruistoj, 9 edukistinoj, du specialaj pedagogoj por handikapuloj, du instruistoj por lernantoj kies gepatra lingvo ne estas la germana, unu integrighelpanto, unu sociala laboristino.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝeto
Baltmara finna lingvaro
Baltmarafinnaj lingvoj aŭ plimallonge baltfinnaj lingvoj estas grupo da lingvoj parolataj en orienta kaj norda flanko de la Balta maro. El ili estis klare la plej granda la finna kaj la dua plej granda la estona. Ili apartenas al Finn-ugra lingvaro de Urala lingvaro. La komuna pralingvo estis parolata antaŭ ĉirkaŭ du mil jaroj.
Laberweinting
Laberweinting estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Magliasina (komunumaro)
La komunuaro Magliasina  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Lugano. Ĝi havis 8483 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Caslano.
(57878) 2001 YZ148
(57878) 2001 YZ148 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Magliasina (komunumaro)
Geografio
La komunumaro Magliasina konsistas el ses komunumoj sur la duoninsulo en okcidento de la Lago de Lugano. En ĝia sudo situas la dividita komunumo Ponte Tresa, kies suda parto apartenas al Italio.
(57878) 2001 YZ148
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,243292 astronomia unuo (36,396 milionoj da km).
Magliasina (komunumaro)
Trafiko
Tra la komunumaro Magliasina pasas la kantona ĉefvojo n-ro 398 kaj la etspura trama fervojo de Lugano al Ponte Tresa.
Komunumoj de la komunumaro Magliasina
La komunumaro Magliasina konsistas (stato en 2013) el 6 komunumoj, el kiuj Caslano estas la plej granda. Jen la listo:
Lajos Márton (pentristo)
MÁRTON Lajos (pro. ma:rton lajoŝ) estis hungara pentristo kaj desegnisto naskita en Székelyudvarhely la 2-an de oktobro 1891 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de januaro 1953.
Biografio
Tre popularaj estis liaj priskoltaj desegnaĵoj, humuraj kaj kreivaj, kiuj centope eldoniĝis kiel bildkartoj kaj en albumoj, en la Skolta Movado de Hungario.
László Krausz Pap
László KRAUSZ PAP [kraus] rumania hungara forĝartisto. Li naskiĝis en la 20-a jarcento en ? la ? kaj mortis en ? la ?.
Kariero
László Krausz Pap studadis la desegnadon ĉe László Darkó kaj la forĝarton en la forĝejo de artisto Károly Bieber  (1893-1992)  en Budapeŝto, kiam li estis 22 jara. Li faris studvojaĝojn en Ĉeĥoslovakujo kaj Jugoslavujo. Li loĝis kaj laboris en vilaĝeto. Li havis malofte solajn ekspozociojn. Lastfoje li ekspoziciis en 1986 en Bukareŝto.
13498 Al-Ĥorezmi
13498 Al Chwarizmi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la bulgara astronomino Violeta G. Ivanova kaj de la belga astronomo kaj Eric Walter Elst elde la Observatorio Roĵen proksime de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Al-Ĥorezmi (ĉ. 780 – ĉirkaŭ 850), persa matematikisto, astronomo kaj geografo. Latinaj tradukoj de lia laboro enkondukis la en Eŭropon en la 12-a jarcento. Lia libro "Kalkulo per plenigo kaj balanco" prezentis la unuan sisteman solvon de linearaj kaj en araba.
Vnorovy
Vnorovy (antaŭe kaj ĝis nun dialekte Znorovy aŭ Znorov, Wnorau) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 4 km sudokcidente de Veselí nad Moravou sur maldekstra bordo de rivero Moravo. Vivas ĉi tie. La municipo dividiĝas en du partojn, la propran Vnorovy kaj vilaĝon Lidéřovice. Tra Vnorovy kondukas la tn. Kanalo de Baťa.
Historio
La nuntempa municipo estiĝis en la jaro 1960 per unuigo de du memstaraj municipoj Vnorovy kaj Lidéřovice. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el falsaĵo kun enjarigo 1249, sed estiĝinta en la jaroj 1267–1275.
NGC 1499
NGC 1499 (alia indiko — LBN 756) estas emisia nebulozo en konstelacio Perseo.
Havel
La Havel (Hobola) estas rivero de 325 kilometroj da longeco en la federaciaj landoj Meklenburgo-Antaŭpomerio, Brandenburgio, Berlino kaj Saksio-Anhalto de Germanio. Ekde la fonto en Meklenburgo-Antaŭpomerio, en nordorienta Germanio, ĝi fluas unue suden, poste okcidenten kaj fine nordokcidenten tra multaj lagoj, lagetoj kaj riveraj golfetoj kaj fine enfluas la riveron Elbo. La rivereta vojo estas vasta kurbiĝo: la rekta distanco inter la fonto kaj la enfluejo estus nur 69 kilometroj. Pro sia malrekta vojo de 325 kilometroj tamen la rivero estas la plej longa dekstra alflua rivero de Elbo. Ĉiusekunde la rivero antaŭ la enfluejo en Elbon movas 108 m³ da akvo, per tiu nombro la rivero Havel estas la tria plej akvoriĉa alfluo de Elbo post Vultavo (150 m³/s) kaj Saale (115 m³/s).
NGC 1499
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Havel
285 el la entute 325 riveraj kilometroj situas en la federacia lando Brandenburgio, kaj la plejparto de la kompleta rivera vojo estas ŝipe pasebla. Preskaŭ sur la tuta vojo kluzoj reguligas la akvoaltecon. Malgraŭ tiu artefarita transformo de la rivero al ĉiusezona "akvostrato" la rivero pro la multnombraj naturaj lagoj dum sia vojo havas grandan kapaciton ankaŭ dum sekaj monatoj teni sian akvokvanton kaj tenis certan gradon da natureco. Inundoj tre maloftas kaj plejparte influiĝas per inundo de la rivero Elbo, kiu nerekte altigas la akvoaltecon dum la plej lastaj kilometroj de la alfluo Havel. Multaj flankaj kanaloj kreas mallongigojn por la kargoŝipoj kiuj uzas la "akvostraton".
Čabar
Čabar (Concanero) estas limpaseja malgranda urbo en Kroatio.
Havel
La plej granda alflua rivero de la Havel nomiĝas Spree [prononco "Ŝpre"]. Ĉe la kunfluejo la rivero Spree transportas pli ol la duoblon da akvo kompare al la rivero Havel (38 m³/s kompare al 15 m³/s) kaj krome per longeco da entute 380 kilometroj pluroble superas la ĝistiean longecon de la rivero Havel: Se oni mezurus la longecon ekde la fonto de la rivero Spree ĝis la enfluo en Elbon, tiu longeco estus 560 kilometroj.
Čabar
Situo
Čabar situas sur malebenaĵo, laŭ la slpvena landlimo kun limpasejo. Ankoraŭ 41 komunumoj apartenas al la municipo.
Historio
Pli frue romianoj vivis tie. La unua mencio okazis en la 17-a jarcento, sed supozeble ekzistis jam pli frue. Ĝis Traktato de Trianon Čabar apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Modrus-Fiume, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Havel
Nomo
La nomo de la Havel (sorabe: Hobola) laŭdire venis el la tempo de la ĝermana setlado, antaŭ ol la slavoj venis al la regiono. La nomo venis de la ĝermana vorto „Habula“ (etimologie parenca al la germanaj vortoj Hafen, do haveno, kaj Haff, laguno). La radiko „Haf-“ en la germana lingvo de antaŭaj jarcentoj signifis aŭ golfeton aŭ similforman iel rondecan argilaĵon aŭ ceramikaĵon. Laŭ tiu paralelaĵo la nomo korespondas al la formo de la rivero, kiu havas aparte multajn larĝajn golfetojn kaj lagojn kaj kiu do dum sia fluo ofte larĝiĝas kaj mallarĝiĝas.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj survojaj
De la fonto al la enfluejo en la riveron Elbo:
Fischer-ĥoroj
La Fischer-ĥoroj aŭ Fiŝeraj Ĥoroj (germane, die Fischer-Chöre) estas germana komunumo el sendependaj miksaj ĥoroj el la zono Stuttgart, kies korusa direktoro Gotthilf Fischer estas. Kelkfoje ili kombiniĝas por formi ĥoron el ĝis 1500 voĉoj.
Historio
La tiam 18-jara Gotthilf Fischer transprenis en 1946 la estrecon de la ĥorsocio Deizisau en Plochingen, en Württemberg. Poste sekvis aliaj ĥoroj, kiuj tiam ankaŭ oferis koncertojn kune.
Sieĝo de Bostono
La Sieĝo de Bostono (19a de aprilo, 1775 – 17a de marto, 1776) estis malferma fazo de la Usona Revolucia Milito. Milicanoj el Nov-Anglio malhelpis la movadon surtere de la Brita Armeo fortikita en kio estis tiam la duoninsula urbo Bostono, Masaĉuseco. Ambaŭ partioj devis elturniĝi por provizioj kaj personaro dum la daŭrado de la sieĝo. Brita reproviziado kaj refortiga agado estis limigitaj al maraliro. Post dekunu monatoj de sieĝo la britoj abandonis Bostonon navige al Nov-Skotio.
La sieĝo ekis la 19an de aprilo post la Bataloj de Lexington kaj Concord, kiam la milicanoj el najbaraj komunumoj de Masaĉuseco limigis la surteran aliron al Bostono. La Kontinenta Kongreso formis la Kontinentan Armeon el la milicanoj, kun George Washington kiel Ĉefkomandanto. En Junio 1775, la britoj kaptis Bunker kaj Breed's Hills, sed ties perdoj estis fortaj kaj ties akiroj estis nesufiĉaj por rompi la regado fare de la Kontinenta Armeo sur tera aliro al Bostono. Militagado dum la resto de la sieĝo estis limigitaj al foja subitaj atakoj, minoraj skirmoj, kaj pafado fare de snajperoj.
En Novembro 1775, Washington sendis la 25-jaraĝan librovendiston kiu estis iĝinta soldato nome Henry Knox por alporti al Bostono la pezan artilerion kiun oni estis kaptinta ĉe Fort Ticonderoga. Per teknike komplika kaj postulega operaco, Knox alportis multajn kanonojn al areo de Bostono Januare de 1776. En marto 1776, tiu artilerio fortikiĝis la Dorĉesterajn Altaĵojn, kiuj superregas Bostonon kaj ties havenon kaj minacis la britan liverlinion. La brita komandanto William Howe, vidis la britan posedon kiel nedefendebla kaj retiris la britajn fortojn el Bostono al la brita kerno ĉe Halifakso, la 17an de marto (celebrata nuntempe kiel Evakutagon).
Enboteligado de la vinfaristo
Enboteligado de la vinfaristo, enboteligado de la vinproduktanto aŭ propra enboteligado  estas esprimoj el la vinkultivado. Ĝi signifas ke ĉiuj utiligataj vinberoj estas kultivataj, elpremitaj kaj vinigitaj kaj enboteligita de la sama entrepreno. La termino rajtas ankaŭ porti vinojn, kiuj estas faritaj de vinkooperativoj, se la beroj venas nur de la kooperativanoj. Ekzemple en Germanio la vinregularo de la 9a de majo 1995 difinas la terminon en §38 alineo (4).
Nacilingvaj esprimoj estas: en la germana: Erzeugerabfüllung, en la franca. Mis en bouteille au Château, Mis en bouteille au domaine, Mis en bouteille à la propriété aŭ Mise d'origine; en la itala: Imbottigliato all'origine, en la Imbottigliato dal viticoltore kaj Imbottigliato dall’azienda agricola, en la hispana: Embotellado en origen kaj en la angla: Estate bottled.
Historio
Ĝis la mezo de la 20a jarcento la vinkultivistoj vendas sian vinon en bareloj al vinkomercistoj, kiuj enboteligas la vinon. Ili do estas laŭ la vinjuro enboteligistoj. En la praktiko ofte okazas manipuladon, fasigadon de la vino (kapvorto:miksaĉado). Barono Philippe de Rothschild en la 1920aj jaroj enkondukis kiel unua por sia vinbieno Château Mouton-Rothschild en Pauillac apud Bordozo la esprimon „enboteligado de la viproduktanto“. La aliaj bienoj sekvis tiun ekzemplon.
Ingriaj finnoj
Ingriaj finnoj estas grupo da finnoj, kiuj ekloĝis en Ingrio en 17-a jarcento kiam Svedio regis Ingrion. Ingriaj finnoj estas religie luteranaj, dum aliaj finn-ugraj popoloj de Ingrio, votoj kaj iĵoroj estas ortodoksaj. Nuntempe ilia loĝregiono apartenas al Leningrada provinco.
En komenco de la 20-a jarcento en Ingrio loĝis ĉ. 190 000 finnoj. Norde de Sankt-Peterburgo kaj en meza parto de Ingrio ili formis plimulton el loĝantaro. Laŭ popolnombrado en 1926 entute 98 % el ingriaj finnoj parolis la finnan kiel gepatran lingvon kaj la finnan uzis ankaŭ multaj rusoj kaj anoj de aliaj etnoj en Ingriaj vilaĝoj.
En 1930-aj jaroj la religia aktivado kaj prospera terkultivado igis ingriajn finnoj suspektata inter Sovetiaj aŭtoritatuloj kaj multaj estis forpelitaj al aliaj partoj de Rusio. Dum la dua mondmilito 62 000 ingriaj finnoj, kiuj restis en areo okupata de germanoj, estis transloĝigitaj al Finnlando, kie parto aliĝis al finnlanda armeo. Post la milito ingriaj finnoj estis revenigitaj al Sovetio, kie ili ne rajtis loĝi en Leningrada regiono, sed estis forpelitaj al diversaj partoj de Rusio, i.a. al Siberio. Poste multaj el ili transloĝiĝis al Karelio kaj Estonio. En 1989 en Leningrada provinco loĝis 16 000 finnoj.
En 1990 la tiama prezidento de Finnlando Mauno Koivisto donis al ingriaj finnoj rajton reveni al Finnlando kiel repatriiĝantoj. Rezulte de tio 30 000 finndevenaj personoj transloĝiĝis al Finnlando.
Bolometro
En fiziko, bolometro estas aparato, kiu mezuras la varmigan povumon de elektromagneta radiado.
Priskribo
Bolometro konsistas el du ĉefelementoj: La du elementoj estas ligitaj per varmokonduktilo.
Kiam radioj verŝiĝas sur la sorbilon, la sorbilo varmiĝas. La varmo trafluas tra la kondukilo en la rezervujon. Se la rapido de radia surverŝo estas sufiĉe granda, do la sorbilo hejtiĝas pli rapide ol la kapablo de la kondukilo forkondukti la troan varmon; termometro (ekz. termistoro) povas do mezuri la temperaturan diferencon inter la du ĉefelementojn kaj, tiele, la radian povumon.
Se la varmokapacito de la sorbilo estas C (en ĵulo/kelvino), kaj la varmokonduktanco de la konduktilo estas G (en vato/kelvino), do la tempa varmokonstanto estas \tau=C/G (en sekundo). Ju pli granda estas la tempa varmokonstanto, des pli sentiva estas la bolometro.
Uzoj
La bolometro estas uzata de astronomoj por mezuri astrajn radiojn, speciale tiuijn de submilimetraj ondolongoj. Bolometroj estas ankaŭ uzata en partikla fiziko.
Infraruĝa fotilo uzas aron da mikrobolometroj por mezuri infraruĝajn radiojn.
Historio
La termino “bolometro” devenas de βολή “ĵeto” (de radioj) kaj la sufikso -metro “mezurilo”.
Senpintigita 16-ĉelo
En geometrio, la senpintigita 16-ĉelo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per tranĉo de verticoj de la regula 16-ĉelo je 1/3 de la latera longo. Ĉi tio donas la 16 senpintigitajn kvaredrajn ĉelojn, kiuj prezentas 8 okedrojn - verticajn figurojn de la fonta plurĉelo.
Ĝi estas barita per 24 ĉeloj: 8 regulaj okedroj, kaj 16 senpintigitaj kvaredroj. Ĝi ne estas la regula 24-ĉelo, sed estas simila al ĝi. Senpintigo de la 16-ĉelo je 1/2 de la lateraj longo rezultiĝas je la regula 24-ĉelo, kiu havas pli grandan gradon de simetrio ĉar la senpintigitaj ĉeloj iĝas identajn kun la verticaj figuroj de la fonta plurĉelo.
Strukturo
La senpintigitaj kvaredroj estas kunigitaj unu al la alia tra iliaj seslateraj edroj. La okedroj estas kunigitaj al la senpintigitaj kvaredroj tra iliaj triangulaj edroj.
Projekcioj
La okedro-unua paralela projekcio de la senpintigita 16-ĉelo en 3-dimensian spacon estas jena:
Ĉi tiu aranĝo de ĉeloj en projekcio estas analoga al la aranĝo de edroj en la projekcio de la senpintigita okedro en 2-dimensian spacon. Do, la senpintigita 16-ĉelo povas esti konsiderata kiel la 4-dimensia analoga de la senpintigita okedro.
Vidu ankaŭ
Truncated tesseract
Mami Ueno
Mami Ueno (上野 真実 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2017 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Albena
Albena (en bulgara Албена) estas grava feriejo ĉe la Nigra Maro en nordorienta Bulgario, situanta je 12 km el Balĉik kaj je 30 km el Varna. Albena estas konektita pere de la internacia flughaveno de Varna.
Albena estas unu el intence konstruitaj feriejoj de la marbordo de Bulgario al la Nigra Maro kaj havas uniforman kaj unikan arkitekturan stilon. Multaj el la hoteloj estas situantaj ĉe la strando mem, eksponita al maksimuma sunlumo kaj havigante rektan aliron al la strando kaj al la maro. Albena estas situanta ĉe aliaj turismaj, kulturaj kaj komercaj centroj kaj samtempe restas ene de bone konservita natura ĉirkaŭo. Kvankam ĝi estis konstruita sur malplena grundo en la 1960-aj jaroj, nunue ĝi estas fakte malgranda ferieja urbo kun propraj urbocentro, stratoj, placoj kaj eĉ interna publika transporto — ekzemple malgrandaj "trajnoj" cirkulis laŭhorare laŭlonge de ties stratoj ene de la feriejo.
Ekvacio de Schrödinger
La ekvacio de Schrödinger estas parta diferenciala ekvacio kaj la fundamenta ekvacio de la kvantummeĥaniko. Erwin Schrödinger, Aūstria fizikisto, unue proponis la ekvacion en 1926 por klarigi la tempan ŝanĝiĝon de kvantumaj sistemoj. En ĉi tiu maniero ĝi klarigas la konduton de mikroskopaj korpuskloj samkiel la tri leĝoj de Newton prognozas la konduton de makroskalaj korpuskloj.
Rocafort (Metroo de Barcelono)
Rocafort estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Jacarezinho
Jacarezinho estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 39.093 loĝantojn en 2010.
Trotilo
Trotilo povas esti:
San Potito Ultra
San Potito Ultra estas komunumo de Italio.
Demografio
San Potito Ultra havas proksimume 515 mastrumadajn unuojn. La nombro da loĝantoj altiĝis dum la periodo 1991-2001 per 10,3% laŭ datumoj el la ĉiudekjara popolnombrado de ISTAT.
Laboe
Laboe estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
16672 Bedini
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniele Bedini, kiu verkis disertaĵon pri kosma arkitekturo, la unua de tia tipo en Eŭropo. Li estas direktoro de konsorcio da universitatoj en Florenco kaj instruas pri kosma arkitekturo ĉe la Internacia Kosma Universitato de Strasburgo.
Méntrida
Méntrida estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Méntrida" povus deveni de la antikva vorto mentida kiu ankoraŭ konserviĝas en kataluna kaj okcitana kun la signifo de 'tereno kie abundas terfaloj' aŭ 'intermita fluejo'. La interna ro povus aperi pro influo de la proksima Montrueque, dum la ŝanĝo en la akcento eble rialatas al mozaraboj, ĉar tiaj ŝnaĝoj ne estis rara en la araba.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Mentridanos. La censita populacio en 2010 estis de 4.780 loĝantoj kaj la denseco estas de 54,94 loĝ/km².
Dum la du lastaj jardekoj la populacio triobliĝis el 1,466 loĝantoj en 1991 al 4.780 loĝantoj en 2010.
Situo
Méntrida estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Torrijos en la plej norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 560 m; je 54 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 87 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°14′4″ N 4°11′42″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en ondeca tereno nur mezebena. Ĝi apartenas al la Distrikto Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Aldea del Fresno kaj Villamanta norde en la provinco de Madrid kaj kun Valmojado oriente, Casarrubios del Monte kaj La Torre de Esteban Hambrán sude kaj Santa Cruz del Retamar okcidente, en la provinco de Toledo.
Tra la teritorio fluas la rojoj Berciana, norde, Grande aŭ Virvix, kiu trapasas la domaron, kaj Mazalba, sude.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune iome da industrio.
Historio
La loko kreiĝis post la konkero de la zono en 1085 fare de Alfonso la 6-a, kaj apartenis al la krono ĝis 1180 kiam Alfonso la 8-a donas la kastelon de Alamín, al kiu ligiĝis Méntrida, al la Arkiepiskopo de Toledo.
En 1436 la loko iĝis senjorlando de don Álvaro de Luna kaj de ties edzino doña Juana de Pimentel kiu fondos la senjorlandon de Luna por sia filino María de Luna edzino de don Íñigo López de Mendoza, dua duko de Infantado. En 1486 oni donis la titolon de vilaĝo, kaj restis en la senjorlando de la Duko Infantado ĝis la 19a jarcento.
Ĝis 1833 ĝi apartenis al la provinco de Guadalajara, pli precize al la jurisdikcio de Colmenar Viejo.
NGC 1500
NGC 1500 (aliaj indikoj — PGC 14187, ESO 201-13, AM 0356-522) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Buchanan
Lago Buchanan estis artefarita lago en Teksaso, formita per konstruado de akvobaraĵo Buchanan far la Suba Kolorado Rivera Aŭtoritato por provizi per trink- kaj uz-akvo la regionon kaj la akvoelektron.
La baraĵo longas 3,2 km, ĝi estis finkonstruita en 1939 tiel iĝante la unua baraĵlago de Teksaso. Kun 89 km² de akvosurfaco ĝi estas ankaŭ la plej granda. Ĝi situas okcidente de la urbo Burnet, Teksaso kaj apartenas al du departementoj (Burnet kaj Llano).
<!-- La aliaj rezervujoj sur la (Kolorado (rivero), Kolorado (rivero en Teksaso)) estas Inka Lago, Lago _LBJ_, Marmoraj Faloj (lago), Travis, Austin (lago), kaj Urba Lago.
Fiŝo kaj sovaĝaj vivaj loĝantaroj
Buchanan havas estas (stokita, kolbita, levkojita, akciita) kun kelkaj specoj de fiŝo intencis al plibonigi la utileco de la rezervujo por (aliformiga, ripoza) fiŝkaptado. Fiŝo (prezenti, aktuala) en Buchanan inkluzivi _largemouth_ baso, barbfiŝo, blanka baso, kaj (striis, filmita) baso. La lago estas ankaŭ la vintra hejmo por loĝantaro de super 25 Blankkapaj maragloj. Buchanan estas nivelo-(funkciigis, regita) rezervujo, kaj estos ne havi permeson (inundo, inundi) dum (periodoj, periodas, punktoj, punktas) de peza (pluvo, pluvi). La laga nivelo povas, tamen, guti grave dum (periodoj, periodas, punktoj, punktas) de trosekeco.
(Aliformiga, Ripoza) uzas
Multa de la propraĵo (randante, randanta, limanta) Buchanan estas private posedita. Multaj _lakeside_ dometoj kaj (hejmoj, hejmas, domoj, domas) estas luita ekster sur regula bazo. La Suba (Kolorado (rivero), Kolorado (rivero en Teksaso)) Aŭtoritato (argumentas, flegas) tri parkoj sur la lago: Cedra Punkto (Aliformigo, Ripozo) Areo, Nigra Roka Parko, kaj Kanjono de la (Agloj, Aglas). La _Jacksons_ surmeti _firework_ montri ĉiu 4-a de Julio super Buchanan. Departementaj parkoj kaj privata _marinas_ (oferi, oferti) boatanta atingo al la lago. Fali (Golfo, Enenfluaĵo) _Winery_, la plej malnova _winery_ en la Teksasa Monteta Lando, estas situita je la kunfluo de Fali (Golfo, Enenfluaĵo) kaj Buchanan.
Eksteraj ligiloj
-->
Montussaint
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kuba vireo
La Kuba vireo (Vireo gundlachii) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinaj birdoj ter- al verdokoloraj. Ĝi estas endemia de Kubo. Ties natura habitato estas sekaj arbaroj, humidaj arbaroj, arbustaroj de kaktoj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj. Ĝi estas sufiĉe komuna.
Temas pri 14 cm longa malgranda birdo kun mallongaj kaj rondoformaj flugiloj kun unu aŭ du svagaj flugilstrioj. Tiuj birdoj estas olivverdecaj supre kaj flaveca sube. La okuloj estas brunaj sen la blankaj brovoj de la Ruĝokula vireo. Sed la rigardo estas tre impresa ĉar profitas de la hela okulringo kiu ne estas kompleta, male ĉefe videblas duonlune antaŭe kaj malantaŭe sed ne supre kie videblas kvazaŭ grizeca “brovo”.
Ili manĝas insektojn, lacertojn kaj fruktojn.
Oni agnoskas du subspeciojn nome la jenaj:
Esĥilo
Esĥilo (Αισχύλος) (ĉ. -525–456 a.K.) estis teatra verkisto de Antikva Grekio, la pli maljuna el la famega triopo: Sofoklo estis generacieton pli juna, Eŭripido ankoraŭ pli juna. Esĥilo estas konsiderata la fondinto de tragedioj.
Biografio
Esĥilo estis naskita ĉ 525 a.Kr. en nobela familio en Eleŭziso, apud Ateno. Pli malpli 15jara li ĉeestis la unuan demokratian revolucion, kiu faris finon al la tiraneco. En 490 li kunbatalis ĉe Maratono kontraŭ la Persoj, kie unu lia frato batalpereis. Dek jarojn poste li ankaŭ partoprenis la decidigan mar-batalon ĉe Salamino kontraŭ la Persa floto. Pri ĉi milito li verkis la tragedion Persoj (el 472); tio estas la unua verko lia, kiu konserviĝis.
Li mortis en 456 en la urbo Gelo, sur Sicilio, kien dum siaj lastaj jaroj ofte li vojaĝis por ankaŭ tie reĝisori siajn tragediojn. Lia epitafo, kiun supozeble li mem verkis, nur menciis, ke li batalis kontraŭ la Persoj, nenion dirante pri sia verkado.
Literatura agado
Lia literatura produktado estis grandega: inter 70 kaj 90 teatraĵoj. Dektri-foje li ricevis la unuan premion en la ĉiujara Dioniza festivalo en Ateno: unuafoje en 484. Ankaŭ post lia morto oni plu prezentadis liajn dramojn. Sed iom post iom Eŭripido fariĝis pli populara.
Literaturan portreton (aŭ karikaturon) pri ambaŭ oni renkontas en la komedio Ranoj de Aristofano, kies premiero estis mallonge post la morto de Eŭripido (pli ol 50 jarojn post tiu de Esĥilo).
Verkaro
El liaj multaj dramoj restas al ni nur sepopo. Tiujn oni kolektis siatempe en la biblioteko de Aleksandrio, kie oni kompilis kanonojn pri ĉiuj artoj kaj sciencoj. Al la kanono de dramo (aŭ tragedio) oni kalkulis Esĥilon, Sofoklon kaj Eŭripidon. Kaj de ĉiuj oni kompilis specialajn eldonojn de iliaj ĉefaj verkaĵoj. La cetero grandparte pereis.
Centra en lia verkaro estas la homo, kiu transpaŝas la leĝojn de la Dioj kaj per tio nocas al si mem kaj al siaj posteuloj. Precipe la trilogio Oresteia tion montras detaleme.
Esĥilo fondis la klasikan Atikan tragedion. En la origine religian dramon li enkondukis gravajn novaĵojn:
Prijuĝo
La verkaro de Esĥilo estas samtempe filozofia kaj plene drama. La ĝenerala tendenco estas jena: inter la muregoj de la urboŝtato (poliso) la homoj daŭre vivadas dramojn, en kiuj ili devus aktive partopreni. Ĉiu havas ja la propran respondecon. La primitiva, deorigina kredo je Fatalo, kiu disdonas la sorton al la homoj sen ties influo, estas kontraŭ-batalenda. La herooj (kaj heroinoj) de Esĥilo rezistas al tia antaŭdestino. Per ĉi tio li estis tute kongrua al la tendenco de l' - tiuepoke - ĵus moderna strebado al demokrata Ateno: preferi liberecojn kaj rajtojn de la libera individuo super kolektivaj aŭ ritaj respondecoj de antaŭaj epokoj.
Natria klorito
Natria klorito, klorito de natrio aŭ NaClO2 estas kemia neorganika kombinaĵo rezultanta el reakcio inter natria hidroksido kaj klorita acido. Ĝi estas iomete higroskopa, estigante kristalojn aŭ flokojn kiuj ne aglomeriĝas. Ĝi estas potenca oksidanto, tamen ĝi ne eksplodas per perkutado, escepte kiam en kontakto kun oksidebla materialo. Ĝi estas tre solvebla en akvo kaj ĝenerale produktas kristalojn trihidratajn, kiuj senhidratiĝas sub 38 °C. Ĝi uzatas kiel blankigagento en tekstila industrio, fabrikado de paperpulpo kaj kiel malinfektilo.
Aplikoj
La ĉefa uzo de natria klorito estas por produktado de klora duoksido kiel blankigagento en tekstila industrio kaj fabrikado de paperpulpo. Ĝi same uzatas kiel malinfektilo por akvotraktado en urbaj instalaĵoj post konvertado al klora duoksido. Iu avantaĝo de ĉi-metodo, kompare al la plej uzata kloro, estas na neproduktado de organikaj infektaĵoj, malpermesante produktadon de trihalometanoj tiel kiel kloroformo. Klora duoksido estigita el natria klorito estas aprobata de FDA sub kelkaj kondiĉoj kiel akva malinfektilo por lavado de fruktoj, vegetaloj kaj hejmuzoj.
Kombinita kun zinka klorido, natria klorito ankaŭ trovas uzon kiel komponanto en terapeŭtikaj substancoj, buŝlavado, dentrokremoj, ĝelaĵoj, buŝaj sprajiloj, konservantoj de okulgutoj, kaj por purigo de solvaĵoj por kontakto-lensoj.
Historio
La unuaj kloritoj estis unue identigitaj de Millon antaŭ pli ol cent jaroj. Li estigis alkalan absorbaĵon de verda-flaveca gaso formita per parta reduktiĝo de kloro. Millon kredis ke li estis produktinta gason enhavantan la kloran trioksidon aŭ Cl23. Tamen, la formulaĵo de Millon ne estis akceptita, kaj en 1881, Garzarolli-Thurnlackh elmontris ke la gaso tiam konata kiel gaso de Millon verdire estis miksaĵo de klora duoksido kaj kloro. La klorito estis rezulto el hidrolizo de la klora duoksido kiu donas sammoluman miksaĵon de klorito kaj klorato.
En 1921, E. Schmidt malkovris ke la celulozaj fibroj povas puriĝi per uzo de klora duoksido. Bedaŭrinde, klora duoksido estas forte eksplodema en altaj koncentriĝoj. Do, la malkovrintoj komencis serĉi pli sekurajn kaj ekonomiajn manierojn pri produktado de klora duoksido por blankigaj celoj. La unua kompanio kiu enkondukis natrian kloriton tiucele estis Mathieson Chemical Corporation. En 1960, natria klorito fariĝis la norma materialo en Usono anstataŭingante la hidrogenon. En la sekvaj jaroj aliaj uzoj por natria klorito estis malkovritaj.
Henriko la 1-a (Pollando)
Henriko la 1-a de Pollando, aŭ Henriko la Barbulo (Henryk I Brodaty aŭ en tiama lingvo Jędrzych, Heinrich der Bärtige ; naskiĝis inter 1165 kaj 1170, mortis  en Krosno ĉe Odro) estis en la jaroj 1201-1238 princo por princlando de Vroclavo, en jaroj 1201-1202 princo por Opola princlando, en jaroj 1206-1207 kaj de 1234 princo por princlando de Kalisz, en jaroj 1201-1206, 1210-1218 kaj de 1230 princo por princlando de Lebus (Lubuŝio), de 1232 princo por princlando de Krakovo kaj per tio princeps (plejaĝa princo) de Pollando, de 1234 princo por sud-okcidenta parto de Grandpollando (ĝis la rivero Warta), de 1230 protekto por la urbo Opole, de 1232 protekto por la urbo Sandomierz, de 1234 plena regado pri Opola princlando. Henriko la Barbulo devenis el silezia linio de pola dinastio Piastoj kaj fondis dinastion de “Sileziaj Henrikoj”. Li estis edzo de Hedvigo de Silezio, la posta sanktulino.
Genealogio. Edziĝo kun Hedvigo de Silezio.
Henriko la Barbulo estis laŭ aĝo la kvara filo de la silezia princo Boleslao la 1-a, la Alta kaj Kristina, lia dua edzino, kiu devenis probable el Germanio. Kiam Henriko naskiĝis probable ne estis destinita kiel heredonto de heredaĵo post lia patro. Laŭ tiama kutimo li estus destinita al pastraro, sed pro antaŭtempa morto de pli maljunaj fratoj (Boleslao, Konrad kaj Jan) kaj pastra kariero de duonfrato Jaroslav de Opolo, jam en ĉirkaŭ 1190 jaro ekestis ununura heredonto. Ĝuste tiam Boleslao komencis inicigi filon al granda politiko, edziginte lin al Hedvigo de Silezio (la posta sanktulino). Hedviga estis filino de princo de Merano, Bertold la 6-a, estis parenca al imperiestroj de Germanio kaj al suverenoj de Hungario, Ĉeĥio, Aŭstrio kaj Francio.
Komenco de la regado. Perdo de Opole.
Tuj post la morto de Boleslao la 1-a la Alta, kiu okazis la 7-a aŭ la 8-a de decembro 1201, Henriko estis bone preparita al preno de regado. Tamen oni okazis mallongtempaj malfacilaĵoj. En komenco 1202 jaro Henriko perdis princlandon de Opole, kiun apenaŭ en 1201 jaro alligis lia patro (post morto de Jarosław, filo de Boleslao la 1-a la Alta). Henriko perdis la princlandon pro kuraĝa atako de lia onklo Mjeŝko la Tordokrura, kiu ĝis tiam estis la princo por princlando de Racibórz. La ambicia princo Mjeŝko certe okupus pli multe da terenoj de Henriko, sed kontraŭstariĝis altranguloj de kristana eklezio. Paco estis kontraktita pro perado de arkiepiskopo de Gniezno – Henriko Kietlicz kaj episkopoj: de krakova episkopujo - Pełka kaj de vroclava episkopujo - Cyprian. Tamen la paco ne estis profita por nova princo Henriko la 1-a Barbulo. Li ne nur devis redoni princlandon de Opole sed ankaŭ pagi 1000 da arĝentaj “grzywna”-oj (grzywna [elparolu gĵivna] - paga rimedo dum mezepoko en Pollando).
Dinastioj: de Ŝtaŭfoj, de Vitelsbaĥoj, de Velfoj kaj de Přemyslidoj.
En sekvaj jaroj Henriko la 1-a Barbulo dediĉiĝis por eŭropa politiko. Tiam en Germanio daŭris persista konflikto inter Ŝtaŭfoj kaj Velfoj. Henriko en ĉi tiu konflikto persone ne partoprenis. Li zorgis pri neŭtraleco. Tamen pro fianĉiĝo de lia filino Gertruda kun Otto de Vitelsbaĥoj (malamiko de Velfoj) li ekestis ebla aliancano de tiu germana familio. Samtempe Henriko gastigis ĉe si Dypoldon, kiun forpelis el Ĉeĥio reĝo Přemysl Otakar la 1-a. Dypoldo devenis el flanka linio de Přemyslidoj, kaj ĉeĥia reĝo estis unu el la plej altrangaj aliancanoj de Velfoj en Germanio. Ankaŭ grava por Henriko estis parenceco pere de edzino kun grafoj el Andechs.
Komenco de kunlaboro kun Vladislao la 3-a Maldikakrura.
En sekvaj jaroj la silezia princo okupiĝis pri aferoj en Pollando. En 1202 jaro mortis princo de Grandpollando Mjeŝko la 3-a la Maljuna, kio kaŭzis multajn ŝanĝojn en politiko. Tiam ekstaris du frakcioj. Al la unua frakcio apartenis: princo de Opola kaj Ratibora princlando Mjeŝko la Tordokrura kaj ankaŭ posteulo kaj filo de Mjeŝko la Maljuna Vladislao la 3-a Maldikakrura. Ĉi tiu frakcio volis subteni fortan regan povon de princoj kaj restarigi principon de heredo laŭ pliaĝeco, ke post morto de reganto sekvas nova regonto - la plej maljuna vira familiano. Al la dua frakcio apartenis princoj – junioroj: Leszek Biały, Konrad la 1-a de Mazovio kaj Władysław Odonic. Ili volis daŭre teni siajn havaĵojn, kaj Władysław ankaŭ volis reakiri de Vladislao Maldikakrura rajtan patrimonion. En la konflikto Henriko la 1-a Barbulo volis resti neŭtrala, kvankam por li pli konformaj estis la ideoj de la unua frakcio. Barbulo havis ŝancon al profitoj pro tio, ke estis, post Mjeŝko la Tordokrura, la plej maljuna ido de Piastoj.
Baldaŭ cirkonstancoj devigis Henrikon al malneŭtraleco. En 1206 jaro Vladislao la 3-a Maldikakrura estis forigita de krakova princa trono. Nova princo ekestis Leszek Biały, pli maljuna filo de Kazimierz la 2-a Sprawiedliwy. Vladislao Maldikakrura pro perdo de Krakovo volis pli grandigi havaĵojn en Okcidenta Pomerio. Pro tio, li al Henriko Barbulo proponis interŝanĝon: princlandon de Kalisz kontraŭ aparteninta al Silezio - princlando de Lebus. Henriko rapide konsentis pri interŝanĝo (al li tre profita), tamen ĉi tio okazis kaŭzo de sekva incidento. Pro ĉi tiu interŝanĝo sentis sin maljustita fratido de Vladislao Maldikakrura, Władysław Odonic, kiu sen rezultoj postulis pri sia parto de heredaĵo. Władysław Odonic estis protektita de kristana eklezio kun fronte Henriko Kietlicz kaj parto da potenculoj. Tamen Vladislao Maldikakrura montriĝis pli potenca kaj ambaŭ kontraŭuloj – la princo kaj la arkiepiskopo estis ekzilitaj. Kietlicz kaj Odonic alveturis al Vroclavo, kio embarasigis Henrikon, ĉar li devis esti dankema al arkiepiskopo pro helpo en komenco de lia regado. Post mallonga hezito Barbulo decidis protekti la ekzilitojn kaj eĉ donis al Odonic la ĝuste ricevitan princlandon de Kalisz, kun kondiĉo, ke se Odonic reakirus patrimonion (probable temas pri Poznań) tiam Kalisz redonus al silezia princo. Ĉi tiu politiko malpli bonigis interrilatojn kun Vladislao la 3-a Maldikakrura. Tamen la situacio ne daŭris tro longe. En 1208 oni okazis kunveno en Głogów, kie denove iliaj interrilatoj boniĝis.
Buleo de papo Inocento la 3-a.
En 1210 jaro oni okazis surpriza evento, papo Inocento la 3-a eldonis buleon, kiu restarigis principon de heredo laŭ pliaĝeco (post morto de reganto sekvos nova regonto - la plej maljuna vira familiano). La dekreto estis malbona por Leszek Biały, kaj donis profitojn al Mjeŝko la Tordokrura. La buleo estis eldonita pro peto, ne priskribita nome, silezia princo, kiu devis esti nur Henriko Barbulo, ĉar Mjeŝko estis titolita: princo por princlando de Opole kaj Racibórz. En la tuta Pollando ekestis konsterno – neniu altrangulo sciis kion fari.
Arkiepiskopo Henriko Kietlicz decidis kunvoki interregionan sinodon en loko Borzykowa, kie oni pripensu pri solvo de la problemo. Al sinodo venis ne nur ekleziaj episkopoj sed ankaŭ princoj – junioroj kaj Henriko Barbulo. Leszek Biały volis havi protekton de la eklezio, do kune kun aliaj Piastoj eldonis grandan imunecan privilegion, kiu donis al episkopoj netuŝeblecon de iliaj posedaĵoj (ĉi tiun privilegion ne subskribis Henriko la Barbulo kaj Vladislao Maldikakrura, malgraŭ ke ili observis la imunecon). Mjeŝko la Tordokrura anstataŭ veturi al Borzykowa venis kune kun militistaro al Krakovo, kie pro decida senordo senprobleme surtroniĝis. Ĉi tio estis rega apogeo de Mjeŝko la Tordokrura, ĉar jam en majo de la sekva jaro la maljuna princo mortis. Nur tiam Kietlicz povis kontribui, ke en Romo la buleo pri restarigo de heredo laŭ pliaĝeco estis senvalidigita. Henriko Barbulo, malgraŭ ke ĝuste li estis la plej maljuna Piasto, ne kontraŭstaris, ĉar li okupiĝis pri aliaj aferoj. Al trono en Krakovo revenis Leszek Biały.
La unua milito pri Lebus.
Kaŭzo, pro kiu Henriko Barbulo rezignis pri Krakovo estis, ke margrafo de Lebus Konrad Łużycki okupis princlandon de Lebus. Kvankam Lebus de 1206 jaro apartenis al Vladislao Maldikakrura, tamen kiam princo de Vladislao Maldikakrura perdis tiel strategie gravan terenon tiam regnado de Henriko Barbulo estis minacita. Tial Barbulo rapide translokigis militistaron al okcidenta limo de lia regno. Komence silezia princo pace provis solvi la konflikton. Tial li sendis delegitojn al Altenburg, kie restadis imperiestro Otto la 4-a por reakirigi terenon de Lebus. Tamen la delegitoj revenis sengajnaj, tial Henriko Barbulo decidis organizi militan invadon. Fine oni okazis, ke silezia princo havis bonŝancon, ĉar la 6-a de majo 1210 jaro mortis margrafo Konrad Łużycki, kaj Henriko ekokupis apartenitan al li princlandon de Lebus kune kun Gubin. En la urbo Gubin Henriko Barbulo regis ĝis almenaŭ 1218 jaro.
La triopa piasta alianco.
En la sekvaj jaroj Henriko Barbulo decidis plilarĝigi kunlaboron kun Leszek Biały kaj Vladislao la 3-a Maldikakrura. La kondiĉoj de alianco estis determinitaj en 1217 jaro dum kunvenoj kun Leszek Biały kaj Vladislao Maldikakrura en loko Danków kaj en la sekva jaro kun Vladislao Maldikakrura en Sądowel. Ĉiu el membroj de tiu specifa triopa piasta alianco (kvankam kunlaboris kun ili Konrad la 1-a de Mazovio) havis aliajn celon. Vladislao Maldikakrura tuj reakiris Lebus kaj aliancanoj helpis al li forigi fratidon. Leszek Biały atingis formalan regadon por cetera parto de Pollando kaj atingis “traktaton pri pli longa vivo” kun pli maljuna ol li je dekkelko da jaroj Vladislao Maldikakrura. “Traktato pri pli longa vivo” funkciis en mezepoka Pollando kaj signifis traktaton inter du regantoj, laŭ kiu, unu el ili tiu, kiu pli longe vivos, estos regonta por ambaŭ regnoj (regionoj). Kaj profitoj al Henriko Barbulo pro alianco ne estas evidentaj. Dum la kelke da sekvaj jaroj la kunlaboro estis perfekta. La unua ekzameno okazis dum elekto de nova arkiepiskopo de Gniezno post morto de Henriko Kietlicz. La aliancanoj volis elekti “Iwo Odrowąż”-on, tamen la papo malaprobis la nomumon kaj nur nova kandidato, Wincenty Niałek, atingis aprobon de ĉiuj. Tamen la ĉefa agado de aliancanoj estis militaj invadoj kontraŭ pagana, ne kristana balta tribo – prusoj. La invadoj oni okazis en jaroj 1222 kaj 1223, tamen malgraŭ financa kaj milita penego oni ne akiris solidajn sukcesojn. Probable tiam Henriko Barbulo, havinte kontaktoj en Germanio, donis proponon, ke oni venigu al Pollando Ordeno de germanaj kavaliroj. Ĉi tiu propono efektiviĝis en 1226 jaro.
Militakiro de Krakovo en 1225 kaj la dua milito pri Lebus.
En 1223 jaro en la alianco komencis ekaperi pli kaj pli grandaj difektoj. Al Grandpollandon venis Władysław Odonic kaj militakiris Ujście ĉe rivero Noteć helpe de princo por Gdańsk Świętopełek la 2-a Wielki. Vladislao la 3-a Maldikakrura pro embarasoj kun la fratido devis haltigi siajn politikajn intencoj pri tuta Pollando. Neatenditaj eventoj okazis en 1225 jaro kiam Henriko Barbulo profitinte, ke Leszek Biały okupiĝis pri Rusio, ruze rompis aliancan traktaton kaj milite invadis Krakovon. Tamen milito inter Leszek kaj Henriko oni ne okazis pro tio, ke landgrafo de Turingio Ludoviko la 4-a invadis al Lebus. Verdire pro traktato el Sądowel ĉi tiu tereno apartenis al Vladislao Maldikakrura, tamen Henriko Barbulo ne riskinte perdon de tiu grava tereno, decidiĝis al interkonsento kun postkurintaj militistaroj de Leszek Biały kaj de Konrad de Mazovio. Ne estas konata enhavo de subskribita ĉe rivero Dłubna traktato, probable ĉiu mediaciinto konsentis al resti pri tiama stato. Bataloj pri tereno de Lebus daŭris ĝis 1230 jaro. Kiam Ludoviko la 4-a rezignis pri Lebus, tiam en 1229 jaro arkiepiskopo de Magdeburgo postulis pri ĉi tiu tereno. Do fine Henriko aligis la strategie gravan terenon al sia regno kun konsento de Vladislao Maldikakrura. Kroma akiraĵo, bedaŭrinde por mallonga tempo, estis murzonita urbo Cedynia, kiun Henriko militakiris pro loka konflikto kontraŭ princo de Okcidenta Pomerio - Barnim la 1-a.