cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tarnów
Historio
Spurojn de la homa aktivado tie oni trovas jam en la fina periodo de la glaciepoko. Tiam sur la tereno de la hodiaŭa Tarnów setlis rangifer-ĉasistoj. Signife pli poste, ĉar lime de la 4-a kaj 5-a jarcentoj antaŭ de nia erao la regionon atingis keltoj, kies tombejon antaŭnelonge retrovis arkeologoj. La kreiĝinta lime de la 11-a kaj 12-a jarcentoj vilaĝo, estis la ĝermo de la hodiaŭa urbo. Ĝi ekde la komenco estis reĝa setlejo, kiun reĝino Judyta transdonis al la benediktana abatejo en Tyniec, pri kiu cetere ni parolis antaŭ unu semajno. Tiun fakton pruvas la dokumento de la papa legato, kardinalo el Toucy, kiu estadis en Pollando verŝajne en la 1124-jaro. Temas pri la la unua skriba informo pri Tarnów, ankoraŭ kiel la setlejo. La sekva mencio pri la urbo devenas nur el la komenco de la 14-a jarcento. La 7-an de marto de la 1330-a jaro la pola reĝo Vladislavo la Kubuta per sia privilegio altigis la vilaĝon Tarnów ĝis la rango de la urbo. Ĝiaj loĝantoj akiris la samajn rajtojn, kiujn ĝuis la loĝantoj de Krakovo, tiam la ĉefurbo de Pollando. En la sama jaro oni finikonstruis kastelon por Spycimir Leliwita, la krakova vojevodo la dua - post la reĝo - figuro en Pollando. La konstruaĵo, kies sole imponaj restaĵoj konserviĝis ĝis hodiaŭ troviĝis tuj apud la hodiaŭa urbo sur la monto de la Sankta Marteno. Sed, la familio Leliwita estis tre firme ligita kun urbo. Iuj ĝiaj reprezentantoj ekde la 15-a jarcento alprenis kiel la familian nomon, Tarnowski. Ili zorgis pri la evoluo de la urbo ia. atribuante apartajn rajtojn al komercistoj kaj metiistoj. En la urbon ekde ĝia komenco alvenas poloniiĝintaj germanoj el Krakovo kaj Nowy Sącz. En la 15-jarcentaj kronikoj troviĝas informoj pri judo Kalef, kiu translokiĝis ĉi tien el Lvovo kaj okupiĝis pri silko-komerco. La urbon Tarnów celis ankaŭ riĉaj skotaj familoj: Nikiels, Dun, Huyson, kiuj komercis kun preskaŭ tuta Eŭropo. Ĝuste laŭ ilia iniciato en la urbo kreiĝis la unuaj bankoj kaj komercaj kompanioj. Tamen la plej granda disfloro de la urbo ligiĝas kun la silueto de Jan Tarnowski, granda reĝa hetmano. Li estis renesancstila homo: elstara komandanto, politikisto, verkisto. Inter la jaroj 1554-1560 liajn konsilojn oni notis en la urbaj libroj. Ili koncernis la funkciadon de la urbooficejoj, defendon kontraŭ malamiko kaj dumincendiajn kondutregulojn por la loĝantoj. En la 16-a jarcento jaro en la urbo troviĝis 200 domoj, en kiuj loĝis 1200 personoj. Samtiom kiom nun nur en la Malnovurba Kvartalo de Tarnów. Jam tiam funkciis en la urbo kanalizo kaj lignaj akvokonkundukiloj, lernejo, sinagogo kaj kalvina preĝejo. Post la morto de hetmano Jan Tarnowski en 1561 italo Giovanni Maria Mosca alivorte Padovano skulptis por li en la katedralo de Dipatrino sarkofagon, kies alteco atingas preskaŭ 14 metrojn. Ĝi estas la plej granda ĉi speca monumento en Pollando kaj unu el la plej grandaj en Eŭropo. La troviĝantajn figurojn de la hetmano kaj lia filo laŭ la natura grando oni skulptis 12 jarojn. Giovanni Maria Mosca Padavano projektis ankaŭ la urbodomon en Tarnów. Tamen la urboevoluon haltigis incendioj kaj militoj antaŭintaj la dispartigojn de Pollando.
Fine de la 18-a jarcento en Tarnów enmondiĝis Józef Bem pli posta generalo kaj batalheroo favore al la libereco de Pollando kaj Hungario. Lia figuro ekzempligas la jam tiam konatan proverbon, pri „frat-kompaneco de polo kaj hungaro same dum la sabroskermado kiel ankaŭ dum la drinkado”. La 19-a jarcento signas lavangan urboevoluon. Oni konstruis akvokondukilojn kaj instalis en la urbo gaslanternojn, aperis la unua gazeto, estis konstruitaj moderna elektrejo, kaj stacidomo. Tarnów fariĝis la distrika ĉefurbo kaj laŭvice diocezosidejo. La urbo alportis ankaŭ kontribuon al la reakiro de sendependeco de Pollando. Ĉiu kvina legiano de Józef Piłsudski devenis ĝuste el tiu ĉi urbo. Tarnów estis ankaŭ la unua urbo liberigita post la 123-jaraj dispartigoj, nokte inter la 30-a kaj la 31-a de oktobro de la 1918-a jaro.
Sojle de la 2-a mondmilito en la urbo loĝis 40 mil personoj. Ties duonon konsistigis judoj. La 30-an de novembro 1939 ĝendarmoj pafmortigis 10 personojn de malliberejo. La 14-an de junio 1940 okazis la unua amasa transporto al koncentrejo Aŭŝvico, ĵus konstruita.
La nunaj loĝantoj de la urbo asertas, ke se iu nur foje ekvidos ilian urbon sopiros al ĝi ĝis la vivfino. Ne sole pro ĝia aparta atmosfero, tipa por multaj polaj urboj en la sudo. Ne nur pro tio, ke la Malnovurba Kvartalo konservis mezepokan konstruplanon kaj najbaras en ĝi konstruaĵoj gotikaj kaj renesancaj. Nome, Tarnów rolis kiel rifuĝejo por pluraj nacioj: judoj, germanoj, ukrainanoj, skotoj, aŭstroj, ĉeĥoj kaj aliaj kaj ties reprezentantoj lasis en la urbo siajn firmajn spurojn.
Leinsweiler
Leinsweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Landau-Land.
Ĉapajevsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 36450.
La urbo estis fondita en jaro 1908.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1927.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 1 horo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Ĉapajevka (Чапаевка) (kiu antaŭe estis nomita kiel Moĉa (Моча), maldekstra enenfluaĵo de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 83,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 73,9 mil loĝantojn.
-al-
-al- estas kvazaŭ-sufikso en multaj vortoj en Esperanto. Ĉi tio signifas ke ĝi estis sufikso en iuj romanidaj lingvoj, el kiuj la vortoj estas prenitaj en Esperanton, sed ne estas vera sufikso en Esperanto.
La radikoj kun kaj sen "al" en la fino estas apartaj sendependaj radikoj, kun apartaj sed ofte iel similaj signifoj. Ekzemple:
-al- kaj la vort-teorio de Esperanto
Laŭ K. Kalocsay kaj E. Wüster la sufikso -al- povas esti foje uzebla en la teĥnika lingvaĵo dum pluformado de la adjektivaj radikoj, kiam necesas konservi la "elfalantan" finaĵon -o (la signon de la substantiveco). La klasika ekzemplo por tiu uzo estas varmala grado (= grado de varmo); se oni provas pluformi la substantivon varmo per nura ŝanĝo de la finaĵo, oni venas al kvalit-adjektivo varma anstataŭ la rilat-adjektivo, kiu priskribus la "rilaton al varmo"; do, varma grado estas sensencaĵo, dum oni celis la sencon grado de varmo. Tiu uzo restas tamen nur sporada, normale oni elturniĝas aŭ per la uzo de la prepozicio de (grado de varmo), aŭ per la kunmeto (varmo-grado), aŭ foje per la uzado de alia radiko: ekz., anst. "rapida energio" (la celita senco estas energio de rapid(ec)o) oni diras "kineta energio". Aliaj ekzemploj de la ebla uzo de la sufikso estas valorala sistemo (= valor-sistemo, sistemo de valoroj), acidala radiko (= radiko de acido, acid-o-a radiko, sed ne acida radiko). Notindas, ke tiu uzo de -al- venas el Ido kaj ne estas bezonata por Esperanto (krom kelkaj maloftaj okazoj, kiam tamen eblas elturniĝi alimaniere) pro la senca elasteco de ties finaĵoj.
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Keita Yoshioka
Keita Yoshioka (喜岡 佳太, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo AC Nagano Parceiro.
Carboneros
Carboneros (Karbistoj) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Jaén, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 58 km2 kie loĝas 674 geloĝantoj, do loĝdenso estas 11.6 loĝ./km2. Carboneros situas je 60 km de la provinca ĉefurbo Jaén.
Kiel setlejo, ĝi ekzistis nur ekde la epoko de la klerisma politiko por loĝigo fare de Karlo la 3-a realigita inter 1768 kaj 1793. Venis kolonoj el Centreŭropo por loĝigi la senhoman zonon de Sierra Morena kaj sekurigi la trapasejojn de Despeñaperros el Kastilio al Andaluzio.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 674 geloĝantoj de la municipo Carboneros estas 321 inoj kaj 353 viroj. En la 58-kvadratkilometra teritorio estas 3 setlejoj, kie loĝas 667 geloĝantoj, kaj aliaj 7 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 11, 5 inoj kaj 6 viroj, kaj mortis 3, 1 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis 8 (1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 266 homoj (39.5%).
Nuba komputado
Nuba komputado aŭ nubkomputado estas nelokdependa komputado, kie la kunuzataj serviloj provizas rimedojn, programojn, kaj datumojn al komputiloj kaj aliaj aparatoj laŭpete, same kiel la elektra reto. Aŭ pli simple, fora komputado.
Nuba komputado estas natura evoluo de vasta adopto de virtualigo, serv-orientita arkitekturo kaj uzmezura komputado. Detaloj estas kaŝitaj al la konsumantoj, kiuj ne plu bezonas spertojn en, aŭ regon de, la teknologia infrastrukturo "en la nubo" kiu ebligas tion.
Nuba komputado priskribas novan aldonon, konsumon, kaj livemodelon por IT servoj bazitaj sur Interneto, kaj ĝi tipe implicas transinterneta provizo de dinamike etendeblaj kaj ofte virtualigitaj rimedoj. Tio estas kromprodukto kaj konsekvenco de la alirfacileco al fora komputadaj loĝejoj ebligitaj de Interneto. Tio ofte aspektas kiel teksaĵbazitaj iloj aŭ aplikacioj kiujn uzantoj povas aliri kaj uzi per teksaĵkrozilo kvazaŭ ĝi estus programo instalita en sia propra loka komputilo.
La National Institute of Standards and Technology (NIST) provizis iom pli objektiva kaj aparta difino ĉi-tie.
La termino "nubo" estas uzata kiel metaforo por Interneto, bazita sur la nuba desegno uzata pasintece, por prezenti la telefonan reton, kaj poste por reprezenti Interneton en komputilreta diagramoj kiel abstraktaĵo de la subetendiĝa infrastrukturo, kiun ĝi simbolas. Tipaj nubkomputadaj provizantoj ofertas komunajn laŭkonektaj laboraj aplikacioj, kiuj estas alireblaj de alia teksaĵa servo aŭ programo, kia teksaĵkrozilo, dum la programo kaj la datumoj troviĝas en serviloj.
Plej multaj nubkomputadaj infrastrukturoj konsistas el servoj liverataj per komunaj centroj kaj konstruataj en serviloj. Nuboj ofte aperas kiel unuopaj alirpunktoj por komputadaj bezonoj de konsumantoj. Komercaj ofertoj estas kutime atendataj por plenumi servkvalitajn (QoS) postulojn de konsumantoj, kaj tipe inkluzivas servnivelajn interkonsentojn (SLAs). La plej gravaj nubaj servprovizantoj inkluzivas Amazon, Rackspace Cloud, Salesforce, Skytap, Microsoft kaj Google. Iuj de la pli grandaj IT-firmaoj kiuj aktive partoprenas en nubkomputado estas Huawei, Cisco, Fujitsu, DC Wirenet, Dell, Red Hat, Hewlett Packard, IBM, VMware, Hitachi kaj NetApp.
Komparado
Nuba komputado pruntas karakterizojn de, sed ne devas esti konfuzita kun:
Karakterizoj
La fundamenta koncepto de Nuba komputado estas ke la komputado estas "en la nubo", t.e. la prilaborado (kaj la rilataj datumoj) ne estas en iu preciza, konata kaj statika loko(j). Tio estas opone al kie la prilaborado okazas en unu aŭ pli da apartaj serviloj, kiuj estas konataj. Ĉiuj aliaj menciitaj konceptoj estas kromaj kaj aldonaj al tiu koncepto.
Ĝenerale, konsumantoj de Nuba komputado ne posedas la fizikan infrastrukturon, ili ŝparas kapitalajn elspezojn per lupreno de uzo de tria-parta provizanto. ili konsumas rimedojn kiel servon kaj pagas nur por la rimedojn, kiujn ili uzas. Multaj nubkomputadaj ofertoj uzas la modelon de uzmezura komputado, kiu similas al la maniero tradiciaj publikaj servoj, kiaj elektro, estas konsumataj, sed aliaj fakturas laŭ abono.
Kune uzi "pereiemajn kaj nemateriajn" komputadrimedo inter multaj uzantoj povas plibonigi la uzprocenton, ĉar la serviloj ne estas nenecese tenataj senlaboraj, kio ebligas forte redukti la kostojn kaj samtempe kreskigi la rapidon de aplikacia produktado. Flanka efiko de tiu metodo estas ke la tuta komputiluzo forte kreskas, ĉar la konsumantoj ne bezonas antaŭvidi ŝarĝpintajn limojn. La nubo fariĝas pli kaj pli asociita al etaj kaj mezaj entreprenoj (EMEj) ĉar en multaj kazoj ili ne kapablas elspezi la sumon necesan por tradicia IT. EMEj tipe disponas pri malpli granda infrastrukturo, malpli da paperlaborado, pli da fleksebleco kaj plieta buĝeto por aĉeti oficejan teknologion. Aldone, EMEj en evolulandoj estas ofte sen la ŝarĝo de instalitaj infrastrukturoj, tiel reduktante la malsimplecon de la instalado de nuba solvo.
Sovetia rublo
La sovetia rublo estis la monunuo de Sovetunio. Ĝi kelkfoje ŝanĝis sian aspekton: la plej konataj estas la moneroj kaj monbiletoj de la jaro 1961. Sian nomon la monunuo heredis de la Rusia Imperio, kie same estis uzataj rubloj konsistantaj el cent kopekoj.
Post disfalo de Sovetunio en la eksaj sovetiaj respublikoj aperis propraj valutoj. Vidu, ekzemple, la artikolojn pri la rusia rublo, kaj la ukraina hrivno. La ŝtatoj de Baltio — kiuj ne dekomence estis en Sovetunio, sed nur estis aligitaj dum 1940 kaj 1944 kadre de la Dua mondmilito — reprenis siajn valutojn validajn antaŭ la milito: litova lido, latva lato kaj estona krono. Konservis la nomon „rublo“ nur valutoj en Belorusio kaj Ĉednestrio.
Lichtburg (Essen)
Antaŭhistorio
Jam en 1896 gazetoj en Essen anoncis unuajn movatajn bildojn en migrokinejoj kun parte dubinda famo. En 1909 la posedanto de la Alfredus-Domo ĉe Frohnhauser Straße malfermis la Germania-Teatrejon kun 488 sidlokoj. Ĝi fermiĝis printempon de 1932 kaj estis remalfermata la 27-an de aŭgusto samjare kiel City. En 1913 ĉe Viehofer Tor malfermiĝis kun 2000 faldoseĝaj sidlokoj la kinejo Schauburg, tiam la plej granda kinejo de Germanujo. Schauburg mem sin nomis Koloso de la Kinematografio. Ĝis 1914 en Essen ekzistis 20 kinejoj. En 1924 la urbo Essen dekretis planon por la alikonstruado interalie de la areo proksime de la centra Burg-Placo. Por tio oni planis novan kinejon, regantan la placon, laŭ stilo de la nova objektivismo.
Starigo kaj malfermado
La societo Burgplatz-Bau AG, konsistanta el urbadministra kaj privataj investantoj, celis grandurbecan arĥitekturon laŭ unueca stilo. Tiucele la urba konstruokonsilisto Ernst Bode (1878–1944) planis la kinejon kiel konstruaĵo kaj la arĥitekturejo Heydkamp und Bucerius el Essen laŭ originaj planoj de arĥitekto Lothar Kaminski la internan konstruon kun kupolo de 20-metra diametro, la tiam plej granda en germana teatroĉambrego.
Proksimume jaron post la inaŭgurado la sonfilmo atingis kinejon Lichtburg. Tiutempe tamen ankaŭ anonciĝis la unua krizo por Lichtburg, ĉar la homoj dum la granda depresio preskaŭ ne plu elspezis monon por kinejoj.
Senproprigo
Dum la faŝisma epoko la nazioj misuzis la Lichtburg por propagandaj celoj. Ekzemple tie ĉi oni prezentis la Deutsche Wochenschau. Ĝi ofte montris filman materialon el Essen – ekzemple ĉiam, kiam Adolf Hitler vizitis la gisŝtalfabriko de Krupp – ĉar Essen estis por la nazioj grava industria kaj armada loko. Pro tio Lichtburg ankaŭ prezentas fruan ekzemplon por la prirabo de juda posedaĵo, kion la nazioj nomis „arjigo“.
En 1933/1934 la NSDAP-goviestro de Essen, Josef Terboven, devigis la la judan tenanton, berlina eldonisto, entreprenisto kaj kunfondinto de la germana kinofilma publikado Karl Wolffsohn per forta ĉantaĝa premo al la forvendo de la kinejo por prezo treege sub ĝia valoro al la Universum Film AG (UFA): Wolffsohn ricevis nur dekonon de la reala valoro. En 1939 li fuĝis kun sia familio al Palestino, por reveni proksimume 1949. La finon de la juĝproceso pro rekompenco Wolffsohn ne plu travivis. Per la prezentado de la filmo Jud Süß en 1940 ankaŭ Lichtburg filme subtenis la kontraŭjudan politikon de la nazioj.
Ekde 2006 memortabulo ĉe Lichtburg memoras pri Karl Wolffsohn. Ĝi estis senvualigata je ĉeesto de lia nepo, historiisto Michael Wolffsohn. Li prezidas la berlinan fondaĵon Lichtburg, kiu interalie engaĝiĝas per germana-turka-juda kulturdomo.
Ruiniĝo kaj rekonstruo
Dum la Dua Mondmilito aliancanaj bombatakoj sur Essen en 1943 preskaŭ plene ruinigis la kinejon Lichtburg. Essen estis pro sia armindustrio ĉefa atakcelo de la Aliancanoj. La prezentejo preskaŭ plene elbrulis, tamen la fasado restis konserviĝinta.
Preskaŭ du jarojn post militfino la urbo serĉis per gazetanonco novajn tenontojn. Heinrich Jaeck kaj Erich Menz, kiuj jam antaŭ la milito estis tenantan plurajn kinejojn en Essen, ricevis la komision mastrumi kinejon Lichtburg kiel unuarangan pinta teatrejon. La prezentejo estis rekonstruata en la jaroj 1948 ĝis 1950 laŭ stilo de la fruaj 1950-aj jaroj. La 23-an de marto 1950 okazis la remalfermado per parolado de la tiama ĉefurbestro Hans Toussaint. Je tio Willi Forst mem aperis al sia filmo Wiener Mädeln en la kinejo nun proponan 1700 sidlokojn.
Kinejoj por unuaj prezentadoj en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj
Dum la kvindekaj kaj sesdekaj jaroj de la pasinta jarcento Lichtburg validis kiel la plej grava kinejo por unuaj prezentadojn en Germanujo. Ĝi profitis el bonaj kontaktoj de tenanto Erich Menz al filmproduktistoj kaj disdonistoj. Romy Schneider venis en 1955 al la unua prezentado de la filmo Die Deutschmeister. Ĉar Germanujo post la venko de la piedpilka mondpokalo 1954 denove ekspiris, ankaŭ multaj el la sukcesaj piedpilkistoj je tio gastis, inter ili el Essen Helmut Rahn. En 1957 Romy Schneider denove venis al unua prezentado de la amkomedio Monpti al Lichtburg. Al aliaj unuaj prezentadoj alvenis ekzemmple Zarah Leander, Jean Marais, Heinz Rühmann, Sonja Ziemann, Curd Jürgens, Hans Albers, Heinz Erhardt, Maria Schell, Hans Moser, Dieter Borsche, Ruth Leuwerik, Pierre Brice, Lex Barker, Buster Keaton kaj Gary Cooper. Kiam oni uzis la ĉambregon de Lichtburg kiel eventejo, koncertis muzikistoj kiel Louis Armstrong kun Velma Middleton (1952), Count Basie aŭ Juliette Greco.
En 1963 Ilse Menz transprenis la estradon de Lichtburg. La apero de la televido en la 1960-aj jaroj ankaŭ al la germana kinoekonomio alportis malgajnojn kaj ekigis kinejomortadon. Tiu ĉi kontinuis ankaŭ en la 1970-aj jaroj la unuaj prezentadoj plimaloftiĝis kaj la honorgastoj ŝanĝiĝis: anstataŭ holivudaj steluloj pli kaj pli venis eŭropaj aktoroj, ekzemple Bud Spencer kaj Terence Hill. La kaŭzo estis la malbona ekonmia stato de la Ruhr-Regiono, en kiu la senlaboreco alte kreskis post fermado de la karbominejoj. Tial en Essen du trionoj el ĉiuj kinejoj malfermiĝis ene de 15 jaroj. Lichtburg tamen povis transvivi pro sia grandeco, sia scenejo por spektakoj kaj teatraĵoj kaj sia centra situo ĝis en la 1980-aj jaroj.
Kinejara konkuranto kaj novigo
En 1991 malfermiĝis ankaŭ en la urbocentro la kinejaro Cinemaxx Essen. Tuj post ĝia komenciĝo la spektantonombroj de ĉiuj tradiciaj kinejoj validaj kiel teĥnike malnoviĝintaj masive reduktiĝis. Escepte Lichtburg ĉiuj devis fermi post mallonga tempo. Nur la filmartaj kinejoj restis plejparte netuŝataj pro sia alia celpubliko.
Ekde meze de la 1990-aj jaroj ankaŭ Lichtburg refoje estis minacata de malfermo. La domo, en kiu troviĝas Lichtburg befindet, krom tio estis riparenda. En 1994 partoj de la politiko kaj administrado de Essen planis alikonstruon de la domo meze en la centro, lokanta ĉe la piedira zono, al subtegmenta bazaro samkiel la vendon de la urba nemoveblaĵo por etasanigo. Pli malfrue ankaŭ oni planis spektakloteatrejon.
En 1998 Essener Filmkunsttheater GmbH, kies aferkdirektistino estas Marianne Menze, transprenis la kinejon, kiun ĝi tenas ĝis nun. Ĝi povis akiri helpon kaj subtenon de la kulturkonsilantaro de la urbo Essen samkiel de politikistoj, artistoj kaj reprezentantoj de la amaskomunikejoj, kiuj pledis por Lichtburg kiel kinejo, inter ili Wim Wenders kaj Gerhard Schröder. Finfine en la jaro 2000 okazis unuanima decido konservi Lichtburg kiel kinejon. Post la decido, loki la popolaltlernejon en la oriento lime kun la domo de Lichtburg, troviĝis investantoj, per kies helpo la projekto finfine realiĝis. En unu jaro la arĥitekturo estis plene rekonstruata laŭ ĝia stilo en la 1950-aj jaroj. Al tio apartenis la fasado same kiel la historia kinoĉambrego, la akceptejo, la filmdrinkejo (pli malfrue nomata teoĉambro), oficejoj, gastejoj kaj la nova alkonstruaĵo de la popolaltlernejo, ekestanta laŭ plano de arĥitektoj Hartmut Miksch kaj Wolfgang Rücker. Post riparado ekde marto de 2002 Lichtburg estis remalfermata la 16-an de marto 2003 per la unua prezentado en Germanujo de la filmo Das Wunder von Bern. La teatrejo Atelier el la 1970-aj jaroj cedis al la nuna Blua Salono.
Nuna kinejo
Lichtburg disponas nun pri ekrano granda je 150 kvadrataj metroj kaj rulvolvebla, ekipata per moderna projekcioteĥniko, malantaŭ kiu troviĝas scenejo, tiel ke la ĉambrego, kiu proponas sidlokojn por 1250 spektantoj, ankaŭ estas uzebla por teatraj kaj kabaretaj prezentadoj samkiel por prezentlegadoj kaj koncertoj. La sonsistemo taŭgas Dolby Digital kaj DTS. En la dua kinoĉambrego Sabu alvenas pluaj 150 sidlokoj.
Lichtburg nun denove estas prezentejo de multaj unuaj prezentadoj de filmoj aparte de germanaj filmfaristoj. Ĝi ne estas filmarta kinejo; pro sia grandeco ĝi montras amasgustajn filmojn usonajn kaj eŭropajn. Prezentataj estas ankaŭ specialaj programoj. Interalie la iama kanceliero Gerhard Schröder paroladis en 2006 sur la kinoscenejo pri sia biografio ''Entscheidungen. Mein Leben in der Politik''. Samjare Hape Kerkeling prezentis tie ĉi sian programon Wieder auf Tour.
Lemuroidea
Lemuroj vivas sur branĉoj de arboj kaj manĝas plantojn kaj bestajn manĝaĵojn. Ĉar ili evoluis kaj vivas sur izolita insulo, ili havas malmultajn naturajn predantojn kiuj inkludas la Madagaskaran karnomanĝan familion, gviditan fare de la foso, la Madagaskara buteo kaj la Madagaskara poliboroido.
Klasigado
Estas proksime de 50 specioj de lemuroj dividitaj en 5 familiojn kaj aliaj 3 kiuj estas formortintaj.
Domingo (apartigilo)
Domingo estas la nomo de:
Ĉapligin
Ĉapligin (Чаплыгин) estas urbo en Lipecka provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en la unua duono de la 17-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
85030 Admeto
85030 Admeto estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
1545 Thernöe
1545 Thernöe estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
85030 Admeto
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka batalinto Admeto, patro de Eŭmelo, plej bona stiristo de ĉaro de la greka armeo dum la mita troja milito.
Rodolphe Töpffer
Vivo kaj verkoj
En 1820 li komencis instrui la latinan kaj la grekan en privata lernejo.
85030 Admeto
Nomo
Oni ne konfuzu ĝin kun 398 Admeto (398 Admete).
Rodolphe Töpffer
Vivo kaj verkoj
Li edziĝis en 1823. Dank’ al la doto de sia edzino li fondis en 1825 pensionaton por knaboj, en kiu li aplikis la pedagogiajn ideojn de Jean-Jacques Rousseau. Kun la knaboj li faris i.a. vojaĝojn – ofte piede –, kiujn li priskribis en sia verko Voyages en zig-zag (Zigzagaj vojaĝoj).
1545 Thernöe
Nomo
Ĝia nomo honoras la danan astronomon Karl August Oscar Thernöe.
Ĉapligin
La urbo estas ĉe kuniĝo de riveroj Stanovaja Rjasa (Становая Ряса) kaj Jagodnaja Rjasa (Ягодная Ряса) (baseno de rivero Don (Дон)).
Rodolphe Töpffer
Vivo kaj verkoj
Dum sia libera tempo li ŝatis desegni karikaturajn bildhistoriojn, kiujn li publikigis post instigo de amikoj. Li karikaturis la kutimojn de la tiel nomata bona socio (Histoire de Monsieur Jabot), la instruajn metodojn (Monsieur Crépin), la sciencistojn (Voyages et aventures du Dr Festus) kaj la politikistojn (Histoire d’Albert, Monsieur Pencil). Per tiuj bildhistorioj Töpffer iĝis la pioniro de la komiksoj. Bildhistoriojn li ne nur verkis, sed pri ili li ankaŭ skribis teoriajn eseojn.
Ĉapligin
En la urbo estas fervoja stacio Ranenburg (Раненбург).
Rodolphe Töpffer
Vivo kaj verkoj
Krome li verkis teatraĵojn, novelojn, romanojn kaj multajn vojaĝrakontojn.
Sudokcident-ĉinaj Montaroj
La Sudokcident-ĉinaj Montaroj estas biodiverseco-riĉaĵejo, signita de Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International) kiu ampleksas plurajn  mezvarmajn koniferarbarojn en Ĉinujo, kiuj troviĝas en la riveraj valoj je la sudorienta angulo de Tibeta  Altebenaĵo, inter la altmontaraj arbustaroj kaj stepoj de Tibeta Altebenaĵo kaj la mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de centra kaj sudorienta Ĉinujo kaj norda Birmo. La riĉaĵejo plejofte troviĝas en Ĉinujo, en la provincoj de Tibeto, Siĉuano, Ĉinghajo, kaj Gansuo, kaj etendiĝante en nordokcidentan Birmon.
Rodolphe Töpffer
Vivo kaj verkoj
(Tiuj informoj baziĝas sur la artikoloj en la germanlingva kaj iomete en la franclingva Vikipedio.)
Sudokcident-ĉinaj Montaroj
La ekoregionoj en la riĉaĵejo inkluzivas :
Ĉapligin
En jaro 1959 la urbo havis 10,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,7 mil loĝantojn.
Sudokcident-ĉinaj Montaroj
La riĉaĵejo parte interkovriĝas kun la hengduanŝanaj koniferaroj, tutmondaj 200-regiono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj de la Nacia Geografia Societo.
James Wilkinson
James WILKINSON (24a de marto 1757 – 28a de decembro 1825) estis usona militisto kaj ŝtatisto, kiu estis asociata kun kelkaj skandaloj kaj polemikoj.
Li servis en la Kontinenta Armeo dum la Usona Revolucia Milito, sed li estis dufoje pelita rezigni. Li estis dufoje Dojana Oficiro de la Usona Armeo, nomumita kiel unua Guberniestro de Luiziana Teritorio en 1805, kaj komandis du nesukcesajn kampanjojn en la batalkampo de la rivero Sankta Laŭrenco dum la Milito de 1812. Post sia morto, oni malkovris, ke li estis estinta pagita agento de la hispana monarkio.
48471 Orchiston
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nov-zelandano Wayne Orchistron, kiu laboris kiel astronomo ĉe la Nacia Instituto de Astronomia Esploro de Tajlando. Lia ĉefa intereso estas en la kampo de la historio de la astronomio. Li estas aŭtoro de multenombraj libroj, kaj kunfondinto kaj eldonisto de la Journal of Astronomical History and Heritage.
Kalibo
Kalibo, - Bayan ng Kalibo - estas kvinaklasa urbo (municipo), mara havenurbo kaj diocezo en Filipinoj, en insulo Panajo, en regiono Okcidentaj Bisajoj, kie ĝi estas la ĉefurbo de provinco Aklano. Kalibo havas 16 distriktojn, ĉiuj klasifikitaj kiel urbaj distriktoj.
Manolo Sanlúcar
Manuel Muñoz Alcón (Sanlúcar de Barrameda, Provinco Kadizo, Andaluzio, Hispanio, 21a de novembro 1943 - 	27-a de aŭgusto 2022 (78-jara), en Jerez de la Frontera), plej bone konata kiel Manolo SANLÚCAR, estis hispana gitaristo de flamenko. Li estis konsiderita kiel unu de la gitaristoj plej gravaj de la nuntempo. Kun Paco de Lucía, Vicente Amigo, Tomatito kaj Serranito. li estis unu de la figuroj kiuj plej gvidis la evoluon de la flamenka gitaro ekde la lasta duono de la 20a jarcento ĝis la aktualo. La 27a de julio 2013, en koncerto en la Groto de Nerja, ene de ties 54a festivalo, Manolo Sanlúcar anoncis sian retiriĝon el scenejoj.
Cottanello
Cottanello estas komunumo de Italio.
Kalibo
Geografio
Kalibo situas en norda parto de la insulo laŭ marbordo sur marborda ebenaĵo laŭ rivero ĉe mangrovoj. Roxas (Kapiso) troviĝas 48, regiona ĉefurbo Iloilo (urbo) 114, Bacolod 135, Legazpio (Albajo) 221, Cebuurbo 229, ĉefurbo Manilo 355, Kezonurbo 361, Dabao 626, Tuguegarao 662, General Santos 693 kilometrojn (aere).
Historio
En 1569 hispana kapitano Miguel López de Legazpi surteriĝis ĉe enfluejo de rivero, kie li trovis indiĝenan komunumon "Akean", kiu similis al nomo de la rivero proksima. Post 2 jaroj la loko estis paroĥo fare de la aŭgustenanoj kiel Calivo. Dum fino de la hispana periodo en 1897 dek naŭ homoj martiriĝis. Post la hispana regado Usono sekvis. Dominadon de Usono interrompis la mallonga japana okupo (1942-1945). En 1956 la provinco Aklan estis oficiale inaŭgurita kaj Kalibo iĝis la ĉefurbo.
Manolo Sanlúcar
En 1972 okazis lia unua foriro al eksterlando, kaj li atingis la unuan premion de la Festivalo de Popolmuziko en Campione (Italio), en konkurenco kun aliaj dekses muzikistoj alilandaj. Li tiuepoke ricevis aliajn premiojn, el kio rezultis granda sukceso, famo kaj turneoj tra diversaj landoj kiel Usono, Kanado, Japanio, Germanio, Francio... En 1976 okazis grava koncerto fare de la artisto en la Reĝa Teatro de Madrido. Kaj samjare li organizis serion de kursoj de flamenka gitaro, patronitaj de la Internacia Universitato Menéndez Pelayo de Sevilo. La listo de premioj iĝis multnombra. Unu el plej popularaj sukcesoj estis lia peco "Caballo Negro" (Nigra ĉevalo).
Kalibo
Ekonomio
La ĉefa industrio de Kalibo estas la agrikulturo surbaze de rizoj kaj kokosoj. Laŭ la hejma industrio oni faras mansakojn eĉ por eksterlando. Multe da vendejegoj funkcias en la urbo.
Religio
La loĝantoj estas plejparte katolikoj, ĝin efektivigas la urba katedralo.
Trafiko
Kalibo estas atingebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭflanke. Enurbe 3500 registritaj tricikloj (kelkaj kun 8 pasaĝeroj), taksioj kaj busetoj, inter la insulaj urboj aŭtobusoj trafikas. Estas ankaŭ ekskursaj aŭtobusoj. La urbo havas havenon kaj internacian flughavenon.
Klimato
Kalibo situas en la tropika klimato. Jare pluvas averaĝe po 1264 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-novembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Poŝta Palaco (Miskolc)
La Poŝta Palaco estas novbaroka konstruaĵo en Miskolc.
Historio
La unua poŝtejo en Miskolc ekfunkciis en 1790 en privata ĉambro de la loka poŝtisto. En la sekvaj jardekoj la poŝto funkciis en diversaj lokoj. La nun videbla palaco estis konstruita en 1937. Ĝi jam kontentigis ĉiujn poŝtajn servojn. Post la 2-a mondmilito la palaco renoviĝis, en 1954, 1959 kaj 1995 pligrandiĝis. En 1996 la tria etaĝo estis konstruita.
Nuntempe en la palaco funkcias ankaŭ Galerio Poŝtokorno.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas adaptita al militaj tempoj, ĉe la tegmento estas betono 25 cm vasta, en la keloj trovis lokon ankaŭ gravaj teknikaĵoj.
Kanta Makino
Kanta Makino (牧野 寛太, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo AC Nagano Parceiro.
NGC 1766
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marjorie Celona
Marjorie Celona (naskiĝis la 7-an de Januaro de la jaro 1981) estas uson-kanada verkisto. Ria debuta romano, Y, publikigita en 2012, venkis la literaturan premion Akvoŝtonoj 11 kaj estis longlistigita kandidato por la Unua Romana Premio de Flaherty-Dunnan de Centro por Fikcio, la Unua Romana Aljuĝo de Amazon.ca kaj longlistigita kandidato por la Premio de Scotiabank Giller.
Listo de prezidantoj de Pollando
Listo de prezidentoj de Pollando kaj de homoj plenumantaj devojn de prezidento:
Marjorie Celona
Naskita kaj edukita en Viktorio, Brita Kolumbio, Celona studis kreeman verkadon en la Universitato de Viktorio antaŭ ol ĉeesti la Metiejon de la verkistoj de Iowa. Ri publikigis rakontojn, librajn recenzojn, kaj eseojn en La Rakontoj de la Premio de O. Henry, La Plej Bona Usona Nepostulata Legado, La Suda Recenzo, Harvarda Recenzo, kaj aliloke.
Listo de prezidantoj de Pollando
Pola ekzila registaro (1939-1990)
(ĝis la jaro 1945 la ekzila registaro estis agnoskita de multaj ŝtatoj; poste dum dekkelkaj jaroj nur de malmultaj ŝtatoj)
Marjorie Celona
Celona estis venkinto de la Aljuĝo de Bronwen Wallace en 2008 pro sia mallonga rakonto "Othello". Ria mallonga rakonto, “Counterblast,” venkis Aljuĝon de O. Henry de 2018, kaj estis elektita kiel ĵuria favoraĵo laŭ aŭtoro Ottessa Moshfegh.
Kiel Virino Iĝas Lago, romano, estas aperonta en Marto 2020. Celona nuntempe instruas en la MFA-programo en la Universitato de Oregono.
Listo de prezidantoj de Pollando
Pola Popola Respubliko (1952-1989)
La konstitucio de Pola Popola Respubliko (aprobita la 22-an de julio 1952) anstataŭigis oficon de pola prezidento per Ŝtata Konsilantaro (tiun ŝtatan organon aprobis jam konstitucio de 1947). Ŝtatan Konsilantaron prezidis Prezidanto de Ŝtata Konsilantaro. Tamen la plej grava persono en la Popola Respubliko estis la Sekretario de Ĉefa Komitato de Pola Unuiĝinta Laborista Partio. En 1989 oni denove anstataŭigis Ŝtatan Konsilantaron per ofico de prezidento.
Deklinacio
Deklinacio povas esti:
Esperantistoj
Esperantistoj estas unu el la nomoj por personoj, kiuj parolas Esperanton. Laŭ la Bulonja "Deklaracio pri la esenco de Esperantismo", esperantisto estas nomata "ĉiu persono, kiu scias kaj uzas la lingvon Esperanto, tute egale por kiaj celoj li ĝin uzas. Apartenado al ia aktiva societo esperantista por ĉiu esperantisto estas rekomendata, sed ne deviga" (1905; § 5).
Unu el la plej bonaj avantaĝoj esti esperantisto estas, ke per tio oni aliras al lingvoj kaj kulturoj de mondopartoj, kiuj ne partoprenas en la regantaj „inter”naciaj kulturoj kaj tial restas kondamnitaj al flankenlaso.
"Esperanto-parolanto"
La samaj problemoj ekzistas ankaŭ en la naciaj lingvoj, kie ekzistas vortoj similaj al 'anglisto' unuflanke kaj 'naciisto' aliflanke; tial kelkaj homoj en la informado preferas la nocion 'E-parolanto' aŭ 'Esperanto-parolanto', kiu same kiel 'ital-parolanto' informas nur pri la kapablo paroli la lingvon. Krome kelkfoje oni uzas la vorton esperantano, esperantulo kaj esperanto (minuskle).
La malavantaĝo de tiu ĉi dua vorto estas, ke ĝi hodiaŭ en multaj lingvoj signifas ankaŭ (aŭ precipe) subtenanto de Esperanto aŭ membro de la Esperanto-movado.
Komparo kun "latinisto"
Eblas alternative kompari la terminon 'esperantisto' kun 'latinisto'. Tiel ĝi signifas personon, kies aparta intereso estas studi kaj uzi tiun lingvon, negepatran al si.
Ne nur lingvoscio
Al kelkaj parolantoj de Esperanto, la difino de Bulonjo estis kontraste nesufiĉa; Julio Baghy deklaris: ''esti esperantisto signifas ne nur lingvoscion. Ĝi estas destino. Misio. Sopiro al pli bona mondo. Vera esperantisto ne fariĝas, sed naskiĝas, kaj li estas esperantisto jam antaŭ ol li lernis la lingvon''.
Esperantistoj ĉirkaŭ la mondo
Esperantistoj laŭ la nacieco afganaj - albanaj - anglaj - argentinaj - aŭstraj - aŭstraliaj - bangladeŝaj - barataj - belgaj -belorusaj- bosnaj - brazilaj - britaj - bulgaraj - butanaj - ĉeĥaj - ĉinaj - danaj - estonaj - finnaj - frisaj - francaj - germanaj - hebreaj - hispanaj - hungaraj - irakaj - iranaj - irlandaj - islandaj - israelaj - italaj - japanaj - jugoslavaj - kamerunaj - kanadaj - katalunaj - kartvelaj - kimraj - kirgizaj - kolombiaj - koreaj - kostarikaj - kroataj - kubaj - litovaj - makedonaj - maldivaj - meksikaj- mongolaj - nederlandaj - nepalaj - norvegaj - okcitanaj - pakistanaj - persaj - polaj - portugalaj - rumanaj - rusaj - slovakaj - slovenaj - serbaj - serbokroataj - srilankaj - skotaj - sudafrikaj - svedaj - svisaj - tanzaniaj - turkaj - ukrainaj - usonaj - uzbekaj - vjetnamaj
Aktuario
En kelkaj landoj, aktuario estas nomo rezervita al tiuj matematikistoj, kiuj – post trapaso de ekzamenoj pri asekura matematiko, ekonomiko, informadiko, juro ktp. – membras en la landa aktuaria asocio.
La internacia asocio de aktuarioj nomiĝas IAA/AAI (International Actuarial Association/l’Association Actuarielle Internationale ).
Utinga (Bahio)
Utinga estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 18.173 loĝantojn en 2010.
Bernard Long
Bernard LONG, (naskiĝis la 14-an de majo 1879 en Oakhill, mortis en junio 1959) estis angla ŝtatoficisto kaj Esperanto-vortaristo.
Gossypium arboreum
Gossypium arboreum, ofte nomata arbokotono, estas specio de kotonujo indiĝena de Barato, Pakistano kaj aliaj tropikaj kaj subtropikaj regionoj de la Malnova Mondo. Estas pruvaro de ties kultivado de tiom longe kiom el la Harapana civilizo de la Indusa Valo por la produktado de kotonaj tekstiloj. Tiu specio de kotono estis ankaŭ enkondukita en Orientan Afrikon kaj estis kultivata de la civilizo de Meroe en Nubio. Tiu arbusto estis inkludata en la verko de Lineo nome Species Plantarum publikigita en 1753. La holotipo estis ankaŭ liverita de li mem, kiu estas nune en la Linea Herbario en la Sveda Muzeo de Natura Historio. Ĝi estas frata specio de Gossypium herbaceum.
Bernard Long
Vivo
Long studis en la universitato de Kembriĝo kaj akiris la akademian titolon Bachelor of Arts (B.A.). Li poste laboris en oficiala teknikejo en Londono.
Esperanta agado
Long lernis Esperanton pro ĵurnalaj raportoj pri la 1-a Universala Kongreso (UK) en Boulogne-sur-Mer en 1905. En la sama jaro li fariĝis membro de la londona klubo. De 1911 ĝis sia morto en 1957 li estis konsilantarano de Brita Esperanto-Asocio (BEA). En 1930 li estis prezidanto de la 22-a UK en Oksfordo. De 1934-1953 li estis honora sekretario de BEA, de 1954 ĝis sia morto en 1957 honora prezidanto.
Long verkis multajn artikolojn kaj broŝurojn pri Esperanto; inter ili estas menciindaj The Passing of Babel (1912) kaj Esperanto its Aims and Claims (1930); ankaŭ artikolojn por diversaj Esperanto-gazetoj. Li estis ĉefredaktoro de la kvaronjara Esperanto-gazeto Literaturo (1919-1924), kie li prizorgis rubrikon "Lingva Fako".
Ombrelo de Sankta Petro (romano)
Ombrelo de Sankta Petro hungare Szent Péter esernyője estas la titolo de hungara romano de Kálmán Mikszáth. Ĝi apartenas al la majstroverkoj de la aŭtoro, spite tion, ke ĝi estas pli precize romaneto. Mikszáth verkis ĝin en 1895.
Bernard Long
Esperanto-vortaristo
En 1910 li komencis kompili kun Fleming Fulcher tre popularan vortaron anglan-esperantan (English-Esperanto Dictionary), kies unua eldono tamen aperis nur en 1921. Ĝi estis plurfoje reeldonita kaj represita: 2a rev. eld.: 1925 [1926], repr. 1949, 3-a rev. plil. eld. 1962, repr. de la 3-a eld. en 1985, 4-a eld. poste.
Ombrelo de Sankta Petro (romano)
Historio
La historio okazas en 2 apartaj lokoj, kvazaŭ 2 memstaraj okazintaĵoj, nur en la fino ili renkontiĝas.
Nova juna pastro alvenas en la vilaĝon. Baldaŭe sendatas ankaŭ bebo, kiu estas fratino de la pastro. Ankaŭ venis famo, ke mortis ilia patrino, tial la pastro devas zorgi pri la juna fratino. La pastro iras preĝi al la preĝejo kaj lasas la bebon en la korto. Post minutoj ekpluvas kaj iu metas ombrelon super la bebon. La vilaĝanoj kredas, ke tiu estas ago de Sankta Petro. Poste eĉ mirakloj okazas pro la ombrelo.
En la alia okazintaĵo vivas maljuna riĉulo havanta parencaron kaj ankaŭ duonfilon. La riĉulo mortas kaj la parencoj heredis nenion. La filo estas talenta kaj iĝas advokato. Ankaŭ li esploras la heredaĵon. Hazarde li konjektas, ke supozeble la valorpaperoj troviĝas en tenilo de ombrelo. Dum serĉado li konatiĝas kun fraŭlino, kiu estis la bebo en la pli frua historio. Ili ekamas unu la alian.
Sainte-Anne-de-Sabrevois
estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ombrelo de Sankta Petro (romano)
Historio
Post la konatiĝo la advokato ekscias, ke la serĉata ombrelo troviĝas en la preĝejo, sed jam sen tenilo. Tamen la junulo trovas la trezoron, kiu estas la fraŭlino.
La historio estis ĝis tiam trifoje adaptita al filmoj kaj al teatraĵo.
Leinzell
Leinzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pirofosfata acido
Pirofosfata acido aŭ pirofosfata acido estas organika kombinaĵo rezultanta per hidrolizo de la fosfora pentaoksido. Ĝi estas blanka, senodora, higroskopa solidaĵo, solvebla en akvo, etanolo, eteroj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Pirofosfata acido posedas 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn, 1  kaj 7 oksigenatomojn. Pirofosfata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de pirofosfataj derivaĵoj.
Sally Hemings
Sally Hemings (n. ĉ. 1773; m. 1835) estis sklavino de Thomas Jefferson, kun kiu li havis plej verŝajne seksrilatojn kaj komunajn infanojn.
Hemings apartenis originale al edzino de Jeffersons (Martha Wayles) kaj eble estis duonfratino de ŝi. Hemings akompanis filinon de Jefferson al Parizo kaj realvenis en Usono en 1789 kun Jefferson kaj ŝi vivis ĝis sia morto en 1826 en Monticello.
Oni jam en 1802 supozis, ke Hemings kaj Jefferson havis seksrilatojn kaj eĉ komunajn infanojn. Laŭ DNA-analizoj, oni certas ke minimume ĉe unu aŭ pli infanoj, la patro estis Jefferson.
Multaj volas gardi reputacion de Jefferson, tiel oni asertas, ke la patro estis la frato Randolph Jefferson aŭ alia parenco, tiel la fizika (aspekta) kaj DNA-simileco.
Cendo
Cendo, aŭ centimo, estas monunuo kiu egalas al 1/100 (centono) de la baza monunuo. Ĝi ankaŭ indikas la moneron, kiu valoras unu cendon. En Esperanto oni povas uzi la vorton cendo por ĉiu monunuo, kies valoro estas centono de la baza monunuo. Tamen por monunuoj, kies nacilingvaj nomoj ne similas al cendo (aŭ cent), oni ofte uzas esperantigon de la nacilingva nomo.
Etimologie la vorto cendo devenas de la latina vorto centum kiu signifas cent. Monerfarejoj en multajlandoj produktas monerojn valorantajn inter 1/100 kaj 100/100 de la monunuo, rezervante monbiletojn por pli altaj valoroj. Tamen, tio multe varias de lando al lando; ankaŭ dependas de la valoro de la baza monunuo. Moneroj de 200/100 aŭ 500/100 de la valoro ne estas maloftaj, speciale en kazo de memorigaj moneroj.
Norda Ameriko
En Usono kaj anglalingva Kanado, la 1-cenda monero estas ĝenerale konata per la kromnomo penny, aludante al la brita monero kaj la monunuo de tiu nomo. En francalingva Kanado, la 1-cenda monero estas konata kiel sou.
Cendaj sumoj inter 1 kaj 99 cendoj estas kutime indikataj per la unu aŭ du ciferoj sekvataj per minuskla litero c (1c, 2c), aŭ per cendosigno, kiu estas litero «c» trapikita per suprenstreko aŭ vertikala linio: ¢ (ekz. 1¢, 2¢). La signo ¢ havas la kodon deksesuman A2 en unikodo kaj povas esti skribata kiel &cent; en HTML.
Ekzemploj
Ekzemploj de monunuoj en la mondo uzantaj cendojn, centimojn aŭ centavojn estas:
La Ĉilia peso estis dividita en 100 cendojn ĝis 1984 – ekde tiam la peso ne uzas iun ajn dividon.
Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Orient - romiaj imperiestroj (de la tiel nomata Bizanca imperio)
Proposition 13
La plej grava parto de la amendo estas la unua paragrafo, kiu limigas la imposton je maksimuma 1% ĉe la posedaĵoj. La akcepto de la leĝo rezultis, ke la enspezo el tiu imposto malpliiĝis je 57%.
Rezulte de la malpliĝinta enspezo, malboniĝis nivelo de ŝtataj servoj, instruado (de la unua loko al la 48-a loko inter la lernejoj).
Ĉebarkul
Ĉebarkul (ruse Чебаркуль) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75458.
La urbo estis fondita en jaro 1736.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1951.
La interurba telefona kodo estas 35168, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Miĉigana Urba Agrikultura Iniciato
La Miĉigana Urba Agrikultura Iniciato (Michigan Urban Farming Initiative, MUFI) estas neprofitcela organizaĵo en Detrojto, Miĉigano, Usono. Ĝi estis fondita en 2011 de Tyson Gersh kaj Darin McLeskey. La Prezidanto de MUFI estas Tyson Gersh.
Ĉebarkul
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en suda Uralo sur bordo lago Ĉebarkul (Чебаркуль).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 30,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 47,1 mil loĝantojn.
Ibuki Yoshida
Ibuki Yoshida (吉田 伊吹, n. ) estas japana futbalisto.
Csongor Turáni
Csongor Turáni [ĉongor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Turáni Csongor estas hungara violonisto, dekoraciisto. Kiel violonisto, li specialiĝis pri popolmuziko de keltoj, skotoj kaj irlandanoj. Csongor Turáni naskiĝis en 1946 en Budapeŝto.
Ibuki Yoshida
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo AC Nagano Parceiro.
(17172) 1999 NZ41
(17172) 1999 NZ41 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Csongor Turáni
Biografio
Csongor Turáni post lernado iĝis dekoraciisto pri montrofenestroj. sed li lernis ankaŭ violonadon en muziklernejo. Li longe estis montrofenestristo. En aĝo de 35 en tendaro li komencis denove violonadi. Iom poste li ekaŭdis skotan popolmuzikon, kiu ravis lin. Li lernis tiun muzikon, iom poste li povis imiti violone eĉ la sakŝalmon. Inter 1988 kaj 1996 li apartenis al orkestro, kiu ludis tiun muzikon. Li estis disvastiganto de tiu polola muziko en Hungarlando. Intertempe li fondis similan orkestron aŭ aliĝis al similaj orkestroj. Li havas filinon.
(17172) 1999 NZ41
Ĝi estas ano de la Troja Tendaro, tie estas de la grupo da asteroidoj, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Esperia
Esperia estas komunumo de Italio.
(17172) 1999 NZ41
Laŭ ĝia absoluta magnitudo de 10,7, oni povas taksi ĝian diametron inter 19 kaj 43 km.
Goran Jurić
Goran Jurić (n. ) estas kroata futbalisto. Li de 1997 ĝis 1999 membris en la kroata nacia teamo de futbalo.
Rio-grupo
La Rio-grupo (hispane Grupo de Río, portugale Grupo do Rio, nomata laŭ la brazila urbo Rio-de-Ĵanejro) estas interkonsulta de pluraj demokratiaj ŝtatoj de Latinameriko, fondita en la jaro 1986. Nun 22 ŝtatoj kaj la Karibia Komunumo (CARICOM) membras en ĝi.
La Rio-grupo ekestis el la Contadora-grupo (Kolombio, Meksiko, Panamo kaj Venezuelo) kaj la tiel nomata "subtena Contadora-grupo" (Argentino, Brazilo, Peruo kaj Urugvajo), kiuj penis stabiligi la pacon en Mezameriko. Krom tiuj fondaj membroŝtatoj, nun ankaŭ Belizo, Bolivio, Ĉilio, Domingo, Ekvadoro, Gvatemalo, Gujano, Haitio, Honduro, Jamajko, Kostariko, Kubo, Nikaragvo, Paragvajo, Salvadoro kaj Surinamo apartenas al la grupo.
Escalona del Alberche
Escalona del Alberche [eskalOna albErĉe] aŭ simple Escalona estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Laŭ la historiisto Fernando Jiménez de Gregorio, la termino "Escalona" estus pliigaĵo de la latina vorto scala, ŝtupo, pro ties proksimeco al la montaro kaj ties deklivaro kaj de tie "Escalona" aŭ "escalón" por ŝtupo aŭ deklivero. Aliaj fakuloj indikas ke povus deveni de la antikva palestina urbo de Aŝkelon.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Escaloneros. La censita populacio en 2010 estis de 3.523 loĝantoj kaj la denseco estas de 48,26 loĝ/km². Dum la 20a jarcento kaj unua jardeko de la 21a, la populacio triobliĝis.
Situo
Escalona del Alberche estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Torrijos en la norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 550 m; je 54 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 73 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°10′15″ N 4°24′19″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta borde de elstaraĵo formata de tavoloj kaj argilaj kaj sabloŝtonaj kiu staras perpendikle je 30 metroj super la dekstra bordo de la rivero Alberche. Ĝi apartenas al la Distrikto Torrijos kaj limas kun la municipalej teritorioj de Aldea en Cabo, Paredes de Escalona kaj Almorox norde, Santa Cruz del Retamar oriente, Quismondo kaj Maqueda sude, kaj Hormigos kaj Nombela okcidente, ĉiuj el ili el la Provinco Toledo.
Sainte-Anne-des-Lacs
Sainte-Anne-des-Lacs estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Escalona del Alberche
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Oni trovis arkeologiajn restojn de keltoj, romianoj kaj visigotoj.