cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Registro (orgeno)
Nomoj de la tonalto
En Italio 12′ signifas 8′, kiu jam komencas sur la klavo kontra-F, 24′ laŭe 16′. En malnovaj italaj orgenoj la manual- kaj pedalaramplekso etendiĝas foje pli malalten ol ĝis la alikaze kutima C, ekz. ĝis la kontra-F aŭ eĉ ĝis la kontra-C.
En malnovaj orgenoj norde de la Alpoj 12′ signifas 16′, kiu komencas nur ekde la klavo F, 24′ laŭas 32′ ekde klavo F. Manual- kaj pedalaramplekso etendiĝas ĉikaze kutime nur ĝis la klavo C. En malnovaj orgenoj norde de la Alpoj 12′ signifas foje ankaŭ kvinton 102/3′.
Diferencigoj laŭ konstrumaniero
La diversaj orgenregistroj diferas krom laŭ tonalto (futpozicio) ankaŭ per siaj konstrumanieroj kaj je tio per tonekado, supratona parto (sonkoloro) kaj laŭteco. La du ĉefaj grupoj estas:
Krome la fajfilformo influas la sonon: malferma, duonferma aŭ ferma konstrumaniero, la fajfilmezuroj (proporcio inter fajfillongeco kaj -diametro, labiolarĝeco ktp.) kaj la forto de la ventpremo.
Diferencigo laŭ funkcio
La labioregistroj subdividiĝas en:
Tiu ĉi subdivido estas nur unu el multaj eblaj. Ĝi tute ne estas unusenca, ĉar multaj registroj estas plurfunkciaj kaj unuigas partojn de variaj sonkarakteroj. Ekzemple „ferma registro“ povas estis utiligata kaj kiel principal-anstataŭanto kaj ankaŭ kiel flutregistro aŭ „transversfluto“ kiel flutregistro kun solofunkcio.
Je la lamenregistroj la konstruformoj estas tiel multspecaj kaj la sono tiel fleksema, ke oni ordigas ilin prefere laŭ funkcio ol laŭ sonkoloro:
Ankaŭ je tiuj la subdivido ne estas unusenca.
Ripetado
Ripetaj registroj derompiĝas pro instrumentkonstruaj (fajfiloj estus tro malgrandaj por prilaborado) kaj sonaj kialoj (atingado de la aŭdlimo) je certa tonalto kaj reekas denove kun pli malalte situanta tono. Se en plurvoĉaj registroj la voĉoj saltas en la pli malaltan oktavon, oni diras oktavripetado, se ŝanĝas kvinto- kaj oktavoĥoroj, oni nomas tion kvartkvinta ripetado aŭ ankaŭ milda ripetado. La nombro de ripetadoj dependas de la ampleksoj de la ĥoroj kaj de la dezirata sonefiko de la tutoregistro. Speciala arto de la orgenkonstruo estas, aranĝi la eksonadon de la pli malaltaj ĥoroj nerimarkeble. Je sonkronoj ofte ekas pli malalte poziciita ĥoro, sen ke la plej alta ĥoro rompiĝas. Tiam la ĥornombro kreskas supren laŭlonge de la klavaro. Tion oni markas ekz. kiel miksturo 11/3′ 4–6-obla . Ekde la 20-a jarcento oni ankaŭ konstruas ripetajn larĝĥorajn alikvotojn.
La oktavripetado troviĝas foje ĉe unuopaj voĉoj (11/3′ kaj pli alte), se tiuj en la plej alta pozicio transpasus fiksitan tonlimon. Tiu ĉi konstrumaniero estas tipa por italaj barokorgenoj, en kiuj la altaj alikvotvicoj ripetas, se ili atingas c5 bzw. 1/8′-longecon. La cimbalo 1-obla tamen kutime estas realigata en kvart-kvinta ripetado.
Sonkronoj
Sonkronoj aŭ miksturoj plejofte enhavas nur oktavajn kaj kvintajn ĥorojn, sed foje ankaŭ terciojn. Depende de tio, ĉu ili havas ankaŭ terciojn, oni nomas ilin: Ĉilastajn oni ankaŭ nomas terciomiksturo aŭ terciocimbalo. En modernaj orgenoj ankaŭ troviĝas sonkronoj krome enhavantaj septimĥoron (tercia-septima cimbalo).
Plimultaj el la sonkronoj estas ripetaj voĉoj. Al la sonkronoj apartenas la registroj miksturo, Scharff, cimbalo kaj Hintersatz. Sonkronoj en la pedalaro kutime ne ripetas.
La nombro de ĥoroj varias. Je multĥoraj miksturoj ĥoroj ofte ankaŭ estas duobligitaj, do ekzistas du ĥoroj en sama pozicio. Tri- aŭ eĉ kvarfoje okupitaj ĥoroj tamen nur ekzistas en grandegaj orgenoj. En hispanaj orgenoj tamen tiaj miksturoj (hisp.: „lleno“) ofte troveblas. Malgrandaj orgenoj aŭ tiuj, por kiuj oni pro sonaj kialo celis nur unu fajfilon pro tono, plejofte havas nur inter tri kaj ses ĥoroj en la miksturo, al kiuj tamen en pli altaj pozicioj aliĝas unu ĝis du pluaj ĥoroj.
La registroj scharff kaj cimbalo laŭprincipe estas simile strukturitaj, sed nur el pli alte poziciitaj ĥoroj. Ilaj sono do estas pli akra kaj hela, la nombro de ĥoroj tamen plejofte pli malalta. Dum la romantiko oni foje ankaŭ nomis tercihavajn sonkronojn „scharf“ (akra). La scharff enhavas plejparte tri ĝis kvar ĥorojn, la cimbalo unu ĝis tri ĥorojn, la terciocimbalo kutime tri ĥorojn (tercio, kvinto kaj oktavo).
La hintersatz estas neripeta miksturo, enhavanta nur kvintajn kaj oktavajn ĥorojn kaj estantaj nur en la pedalaro. La nomo devenas de la same neripeta malantaŭaĵo de la blokpozitivo, kiu staris malantaŭ la fasado.
Registro ege karakteriza por la kresko de la ĥornombro estas la progresivharmoniko aŭ mallonge progresio, kiu ne ripetas kaj nepre povas esti 1–8oble okupita. Pro la forta emfazo de la diskantpozicio ĝi precipe taŭgas por specialaj sonefektoj kaj ankaŭ por emfazi melodion en la supra voĉo.
Krom la registroj, kiuj ekzistas precize el unu fajfilvico, ankaŭ ekzistas la miksitaj voĉoj, kiuj konsistas el pluraj fajfilĥoroj. Je ili por ĉiu klavo sonas du aŭ tri fajfiloj samtempe. Al la miksitaj registroj apartenas la sonkronoj (ankaŭ nomataj miksturoj) kaj la miksitaj kolorregistroj, kiel ekzemple korneto, seskvialtero kaj rauschpfeife.
La nombro de fajfilvicoj estas indikataj per barataj ciferoj apud la nomo („miksturo 5–6-obla“ aŭ „scharff 3-obla“), ofte ankaŭ per romiaj nombroj (ekz. „korneto V“). Malofte indikatas nur la futpozicio de la plej malalta fajfilvico sur la klavo C (ekz. „seskvialtero 22/3′“ aŭ „scharff 1'“). Precipe je modernaj orgenoj ofte indikatas kaj la ĥornombro kaj la futpozicio de la plej malalta fajfilvico sur la klavo C (ekz. „korneto 8′ V“ aŭ „miksturo 11/3′ 5–6-obla“).
Korneto
La korneto (france kaj angle: Cornet, hispane: Corneta, nomo por la klariono) estas neripeta, tercihava miksita manualvoĉo. (En la pedalverko ankaŭ la lamenregistro trumpeto 2′ aŭ 1′ nomiĝas korneto).
La korneto ofte nur disponeblas por la diskantregiono de la manualo. Ĝi povas esti mezurita ekde larĝege (Francio) ĝis principalece (Hispanio). En francaj orgenoj ĝi plifortigas la lamenregistrojn en la altaj pozicioj. Alikaze oni utiligas la korneton ankaŭ kiel soloregistro.
La kornetoj de francaj orgenoj havas diversajn nomojn kaj uzocelojn:
La supra klasifikado validas nur por grandaj orgenoj. En pli malgrandaj instrumentoj plejofte staras nur cornet 8′ 5obla en la ĉefa suborgeno (nur diskanto). En la dua manualverko kutime ekzistas la ebleco kunmeti kornetmiksaĵo el unuopaj registroj. Tiu ĉi t.n. cornet décomposé konsistas el bourdon 8′, prestant 4′, nasard 22/3′, quarte de nasard (kvarto super la nasard = 2′) kaj tierce (13/5′).
La septimokorneto estas korneto kun aldona septimĥoro 11/7′. Ĝi estas kutime realigata 7-oble kun 8′ + 4′ + 22/3′ + 2′ + 13/5′ + 11/3′ + 11/7′.
La eĥokorneto plejofte estas malmultĥora korneto staranta en kesto kun aŭ sen ŝvelilo. Mankaj ĥoroj je 8′ kaj 4′ tiam ekzistas ankaŭ en la kesto kiel unuopaj registroj. Ĝi estas uzata alterne kun la korneto, por kaŭzi eĥoefikon.
Nasardos estas en hispanaj orgenoj korneteca, ĉiam terciohava registro nur por la basduono de la manualo. Por la diskantduono de la sama manualo pro tio disponeblas ĉiam Corneta.
Corneta de 26 estas en hispanaj orgenoj korneto sur 16′-bazo por la diskantduono de la manualo. Ĝi enhavas almenaŭ ĥorojn je 16′, 8′, 51/3′, 4′ kaj 31/5′, krome eble pli altajn ĥorojn.
Basklariono (ankaŭ basoseskvialtero) estas korneteca pedalregistro.
Seskvialtero
La mezuro de seskvialtero plejofte estas principaleca, pli larĝaj mezuraj tamen ankaŭ ekzistas. Oni konstruas ĝin plejparte kiel seskvialtero 2-obla el kvinto kaj tercio (22/3′ + 13/5′). La seskvialtero ofte ripetiĝas en la granda oktavo je 11/3′ + 4/5′. Precipe en malgrandaj orgenoj la registro ofte nur ekzistas kiel duona registro por la diskantduono de la manualo.
La nomo ne devenas, kiel foje asertatas erare, de la sekstintervalo inter ambaŭ ĥoroj, sed de la latina vorto por „unu kaj duono“ (sesquialter, -altera, -alterum) kaj do komence ĝi signifis nur la kvinton (la kordlongoproporcion 3:2 sur la unukordo) kaj ne la tercion (5:4), kiu nomus seskvikvarto, nomo tamen tute neuzata. Jen tekstas en la muzikteorio de Boethius, ĉefa por la mezepoko, en libro 1, ĉapitro 4:
La registro kun la sekstoproporcio de siaj ĥoroj do estas pli nova ol sia nomo.
Terciano
La mezuro de terciano plejofte estas principalece, pli larĝaj mezuro tamen ankaŭ ekzistas. La registron oni konstruas kiel terciano 2-obla el tercio kaj supra kvinto (13/5′ + 11/3′). La terciano ofte ripetiĝas en la granda oktavo al 4/5′ + 2/3′. Pli maloftas la konstruformo kun 31/5′ + 22/3′.
Tolosano
La tolosano estas en hispanaj orgenoj registro nur por la diskantduono de la manualo, konstruita duĥora el tercio kaj kvinto. Plejoftas la konstruformo 31/5′ + 22/3′. Pli maloftas la konstruformo kun 51/3′ + 31/5′.
Anticipado
Je anticipado eltiras kroman registron per tio, ke oni aparte ludebligas unuopan fajfilvicon el fakte plurĥora registro. Ekzemple oni povas eltiri el 4-obla miksturo oktavon 2′, el korneto nasat-on 22/3′ kaj el seskvialtero tercion 13/5′. Tion ĉi ebligas je ŝabloningo kromaj truoj en la registroŝablono. Kompare kun la subdivido de ĉiuj miksitaj registroj en apartajn oni ŝparas la spacon por aldonaj ŝablonoj, tamen oni povas uzi nur la anticipatan vicon sole. Fakte tial anticipiloj maloftas.
Dividitaj registroj
La dividita registro estas apartaĵo de iberaj orgenoj (teclado partido, hispane: dividita klavaro, en iberaj barokorgenoj kutime ĉiuj registroj estas dividitaj), sed troviĝas ankaŭ ĉe iom malgrandaj instrumentoj por pligrandigi la soneblecojn. Je tiu temas pri registro, kies supran kaj malsupran duonon de klavaro oni povas separe enŝalti. Normale teknike ebligas tion registroŝablono dividita laŭ la mezo, kies ambaŭ duonoj havas propran registrotirilon. Malofte la ventkestoj estas dividitaj, kaj iliaj apartaj duonaj ricevas venton pervalve.
Jam el la 16-a jarcento devenas la unuaj dokumentoj menciantaj duonigitajn registrojn (Zaragozo 1567). Sed ankaŭ en aliaj landoj jam oni konstruis la orgenojn kun tiuj separoj (ekz. en la Ebert-Orgel de 1561 en Innsbruck). La origina deveno de apartigitaj registroj ŝajnas estis rigalecaj etorgenoj, kies treege limigitaj soneblecoj pligrandiĝis per tia instalaĵoj. Integrante tiujn rigalojn en la grandajn orgenojn, evidente oni ankaŭ transprenis la dividon.
La dispunkto en Iberio situas unuece inter c1 kaj c#1 (tio estis precize la mezo de la tiama klavaro). En aliaj landoj oni konas krom la mezdisigo inter bb kaj b aŭ b kaj c1 ankaŭ separejojn, kiuj plie situas en la malalta parto de la klavaro, ekz. inter f# kaj g (ekz. en suda Germanio, tie ekz. ĉe Holzhey) aŭ e kaj f (Innsbruck – tie estas la limo de la plej malsupra oktavo). La praktika utilo estas, ke oni povas emfazi baso- aŭ diskantvoĉon por aŭ ricevi klare markitan basfundamenton aŭ entute elmeti unu aŭ du voĉojn solistajn sen bezoni por tio pluan klavaron. Tiu konstrutipo tamen ankaŭ plurobligas la soneblecojn je plurmanualaj instrumentoj.
La klara difino de la dispunkto inter c1 kaj c#1 estigis en Hispanio kaj Portugalio apartan muzikan ĝenron, la Tiento de medio registro (tokaton por duonigita registro). Ĉi tie ĉiuj registroj en preskaŭ ĉiuj orgenoj estas dividitaj, kondiĉe ke ne temas pri orgenoj orientitaj je la orgenkonstruo de la resta Eŭropo. Tiuj ĉi precipe estas instrumentoj el la romantika epoko.
Malsimetriaj registroj
Malsimetriaj registroj estas specialaj dividitaj registroj, kiu enhavas en la unu duonon alian futotonan nombron ol en la alia, je kio plejparte la basduono (B) pozicias oktavon pli alta ol la diskantduono (D), do ekz. 4'B/8'D aŭ 8'B/16'D. Precipe en iberaj barokorgenoj troviĝas ofte malsimetriaj registroj.
Duonaj registroj
Ĉi tiuj registroj estas disponeblaj nur por la diskantduono aŭ pli malofte por la basduono de klavaro. Ekzemploj por duonaj registroj, kiuj nur ekzistas en la diskantduono de klavaro, estas korneto, transversa fluto kaj en pli malgrandaj orgenoj ankaŭ seskvialtero. En iberaj barokorgenoj ofte troviĝas duonaj registroj, ne intermikseblaj kum malsimetriaj registroj.
Akustikaj (virtualaj) registroj
Foje oni trafas sur akustikan bason (virtuala baso). Je tio oni utiligas la akstikan fenomenon de la reziduaj tonoj por ŝpari kostojn, spacon kaj pezon por grandegaj fajfiloj.
Akustika 32′-registro kosistas el la du labiofajfilvicoj oktavo 16′ kaj kvinto 102/3′. La perceptebla rezidua tono estas tiu de relative mallaŭta 32′-registro. Sonaj kialoj preferigas por la oktavo malfermajn kaj por la kvinto fermajn labiofajfiojn. La implikita oktavo ĉiam ankaŭ disponeblas kiel unuopa registro. La plejmultaj iam konstruitaj 64′-labioregistroj estas almenaŭ en la plej malalta oktavo akustikaj registroj konsistantaj el oktavo 32′ kaj kvinto 211/3′, kio preteras la problemon devi konstrui fajfilojn sonontajn malsupre de la homa aŭdlimo. Sistemkondiĉite akustika registro ne nepre atingas la sonvolumenon de registro kun propraj fajfiloj en la laŭa futotonpozicio. Akustikaj registroj povas transiri je pli alta pozicio en registrojn kun propra fajfilaro por la laŭa futotonpozicio, kiu pro sonaj kialoj plue kunkondukas la oktavon kaj la kvinton. 64′-registro en la pedalaro do havas jenan strukturon: klavoj C-B: 32′ + 211/3′, ekde klavo c0: 64′ + 32′ + 211/3′. Je tio oni utiligas por la 64′-fajfiloj ekde c0 kutime ekzistantan oktavon 32′ per ekstensado.
Transmisio
Transmisio estas la konektado de unuopa registro al alia suborgeno. Fakte ĝi okazas nur ekde manualo al pedalaro, tiel ke certaj unuopaj registroj ankaŭ uzeblas memstare en la pedalaro. Je la ŝablonventkesto transmisio fariĝas per aldonaj tonĉambretoj, kies valvoj estas daŭre konektitaj.
Ekstenso
Per ekstenso oni pligrandigas la tonamplekson de unuopaj registroj por eksonigi ilin ankaŭ en aliaj futpozicioj. Tiu uzo kutimas nur en malaltaj tonpozicioj (pedalaro). En la manualo ekestas la problemo, ke dum plurvoĉa ludado je oktavkunsonaĵoj eksonas malpli fajfiloj ol je aliaj intervalkunsonaĵoj, per kio la tuta sono prezentiĝas magra kaj malegala. Se en orgeno ekzemple ekzistas fermregistro 8′, oni povas realigi fermregistron 16′ per nur dek du kromaj fajfiloj kaj per oktavdislokiga uzado de la jam ekzistaj fajfiloj. Tiu ĉi procedo plej kutimas je realigo de 32′-registro en la pedalaro – tio ne nur ŝparas multegan da spaco kaj pezo, sed ankaŭ kostojn en kvincifera €-kvanto. Ekstenson oni ankaŭ utiligas por oktavkonektiloj, por ke tiu ĉi ankoraŭ efiku en la supra resp. malsupra oktavoj.
Precipe en usonaj orgenegoj ofte troviĝas la ekstenso. Per tio oni ofte eltiras el unu fajfilaro 32′, 16′ kaj 8′. El la sama fajfilvico parte oni eĉ eltiras la kvintojn 211/3′ (kiel unuopaj registroj aŭ kune kun 32′ kiel akustika 64′) kaj 102/3′, kvankam je ĉi tiu ne temas pri ĝustaj kvintoj (frekvencproporcio 3:2 = 1,5:1), sed pri samŝtupe agorditaj kvintoj (frekvencproporcio ). La aberacio je −2 Cendoj kompare kun la ĝusta kvinto plejofte ne ĝenas. La kvintekstenso postulas devige la samŝtupan agordon de la orgeno.
Ekstrema ekzemplo por ekstensado estas la ĉiam samŝtupe agordita multspecorgeno, je kiu oni eltiras el malmultaj fajfilvicoj la registrojn per oktavekstensoj, parte ankaŭ per kvintekstensoj kaj malofte eĉ per terciekstensoj. Je terciekstenso ekestas samŝtupe agordita granda tercio (frekvencproporcio ), kiu aberacias de la ĝusta tercio (frekvencproporcio ) je +14 Cendoj, kiun oni povus percepti kiel ege ĝena.
„Rompitaj“ registroj
„Rompitaj“ estas registroj, kies laŭmezura aŭ laŭspeca strukturo ne kontinuas, antaŭ ĉio pro praktikaj kialoj (spaco- kaj pezoreduktado en malalta pozicio, agord- kaj intonaciebleco en alta pozicio). Ekzemple okazas, ke origine malferma registro en malaltaj pozicioj estas konstruata malferma. Fermajn registrojn (4′, 2′, malpli ofte 8′) oni konstruas en la plej alta pozicio malfermaj por eviti tro malgrandajn, preskaŭ ne agord- kaj intonacieblajn fermitajn fajfilojn. 4′-lamenregistroj precipe el la trumpetspeco prefere konstruatas en la alta kvinto kiel principaloj. Ĉar ĉi tiu trumpeta „trompetaĵo“ troveblas nur en altegaj tonregionoj, la rezulton ankaŭ ekzerciĝintaj aŭskultantoj ofte preskaŭ ne percepteblas.
Altpremoregistro
Altpremoregistroj ekestis kiel teknikaj novigaĵoj en la orgenkonstruo de la 19-a jarcento kaj estis konstruitaj ekzemple de Aristide Cavaillé-Coll. En la franca, angla kaj usona orgenkonstruo ili estas pli kutimaj ol en la germana. Laŭnome oni ekkonas altpremajn registrojn je ilia prefiksa nomero „stentor-“ (ekz. stentorfluto, stentorvjolgambo, stentordiapasono), nomataj laŭ la greka fabelulo Stentor, batalanto en la Troja milito, kiu laŭdire povis paroli resp. voki tiom laŭte kiom kvindek homoj samtempe. Tipaj nomoj de altpremaj registroj konsistantaj el lamenfajfiloj estas tuba mirabilis kaj royal Trumpet.
Altpremoregistroj bezonas, se ili konstistas el labiofajfiloj, aparte larĝajn labiojn, por ke la alta ventpremo transformiĝu en la dezirata laŭtecon. Foje altpremregistraj fajfiloj havas ankaŭ du labiojn je kontraŭaj flankoj, do je la fronto kaj malfronto (ekz. je la synthematophon, inventita en 1906 de la firmao E. F. Walcker). La germana orgenkonstruisto Wilhelm Theodor Friedrich Weigle (1850–1906) inventis en 1901 apartan specon de altprema registro, la t.n. serafonvoĉoj, je kiuj ambaŭ labioj najbaras sur la fajfilfronto kaj trafas unu sur la alian laŭ rekta aŭ obtuza angulo.
Krom- kaj efektregistoj
Kiel orgenregistroj oni plejvastasence signifas ankaŭ la tremsonigilon kaj ludhelpilojn ekfunkcieblajn per registrotiriloj, kiel ekz. konektiloj, kombiniloj kaj barvalvoj, samkiel balgotretant-alvoko kaj la same per enŝalteblaj mekanikaj ludiloj kaj specialefektoj kiel ekz. cimbalstelo, kukuo, najtingalo, timbalo, tondro kaj kariljono. Plua helpilo je la registrado estas la registrokateno.
Eksteraj ligiloj
www.organstops.org Enciklopedio de orgenregistroj, ankaŭ kun sonekzemploj (angle)
Vatutinki (Troickaja linio)
Vatutinki (Ватутинки) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estos malfermita post 2023.
Leingarten
Leingarten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dezertiĝado
Dezertiĝado, aridigo aŭ dezertigado estas la procezo laŭ kiu teritorio kiu ne posedas la kondiĉojn de klimato de dezertoj, ĉefe arida, duonarida aŭ subhumida seka, sed kiu finfine akiras laŭgrade la karakterojn de tiuj. Tio okazas kiel rezulto de la detruo de ties vegetala kovrilo, de la erozio de la grundo kaj de la manko de akvo.
Laŭ datumoj de la Programo de Unuiĝintaj Nacioj por la Medio (PNUMA), 35 % de la surfaco de la kontinentoj povas esti konsiderataj kiel dezertaj areoj.
Ene de tiuj teritorioj survivas milionoj da personoj laŭ kondiĉoj de konstanta sekeco kaj malbundo de nutraĵoj. La ekspansio de tiuj dezertoj estas konsekvenco de homaj kaŭzoj (dezertigado). Kiam la procezo okazas sen homa interveno, tio estas, pro naturaj kaŭzoj temas pri dezertiĝado.
Etapoj
Unu el la unuaj etapoj de la dezertigo estas la detruo de la vegetala kovrilo, sed tiu ne estas necese la unika kialo kiel "pafilo" de la fenomeno. Ĝi povas esti ĉu kaŭzo ĉu efekto de la procezo de aridiĝo. Originale tiuj zonoj estis fruktodonaj, kie oni praktikis laŭsekvencan agrikulturon. La plialtiĝo de la loĝantaro devigis al intensiva ekspluatado de la tero ĝiskiam oni produktis ties elĉerpigon.
La dua etapo komencas kiam la tero ĉesas esti fruktodona kaj troviĝas senigita el ties vegetala kovrilo; akvo kaj vento erozias pli rapide ĝis alveni al la roko.
En la plej parto de la zonoj de kultivo la grundo eroziiĝas multe pli rapide ol la rapido per kiu formiĝas. Eble necesus jardekoj aŭ jarcentoj por ke la pejzaĝoj rekovriĝu el verdo.
Tutmonda maldezertiĝo
Analizoj de observoj pere de satelitoj montris, ke la subsahara zono pliverdiĝis de post 1981, kaj ke tia verdiĝo okazis ankaŭ en plej multaj, tamen ne en ĉiuj, aliaj duonaridaj regionoj. Tio ankaŭ estas facile komprenebla. Pro la altiĝanta temperaturo vaporiĝas pli da akvo. Sekve ankaŭ estiĝas pli da pluvo, de kiu profitas la plantoj en aridaj regionoj. Alia faktoro, de kiu profitas la plantoj, tamen precipe en regionoj en kiuj ne mankas pluvo, estas la altiĝanta karbondioksidenhavo de la atmosfero.
Unuiĝintaj Nacioj
En 1977 oni celebris en Najrobio, Kenjo, la Konferencon de Unuiĝintaj Nacioj pri Dezertiĝo. En 1994 la Unuiĝintaj Nacioj proklamis la 17an de junio kiel la Monda Tago de lukto kontraŭ la dezertiĝo kaj la sekeco.
En 1996 ekvalidiĝis la Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj de lukto kontraŭ la Dezertiĝo konsistigante la unuan kaj unikan kadron laŭleĝe deviga internaciskale kreita por kontraŭstari la problemon de la dezertiĝo. La Konvencio fundamentiĝa sur la principoj de partopreno, kunlaboro kaj malcentrigo. Lastatempe, ĝis 192 landoj formas parton de la Konvencio, ampleksigante ĝin vere tutmonde. joa man volll fett ne
Ekhaltigo de tiu procezo
Plej ofte, la procezoj de dezertiĝo ne estas iamaniere naturaj. La homo kiel intervenanto ĉe sia medio, kaj kapabla modifi ĝin, ekspluatis signife siajn resursojn, sen minimume konsideri tre ofte la medion. La senmezura forhakigo de arboj, la Forceja efiko kaj maltaŭga uzado de akvo estas kelkaj el la faktoroj kiu helpas tiun procezon.
Tamen, lastatempe oni pristudis diversajn metodojn por rekuperi dezertigitajn terenojn, multfoje sukcese.
Tre akceptita metodo estas la iompostioma reforstado aŭ rearbarigo de la dezertigitaj zonoj. Pristudante ĉiun precizan kazon, oni enmetas plantospeciojn kiuj eltenu la nivelojn de sekeco de la zono, pliigante la nivelojn de humideco kaj laŭgrade enmetante novajn speciojn gajnante terenon en la ĝistiame dezertigitaj zonoj. Precizan kazon oni praktikis en la 1930-aj jaroj sukcese en Villa Gesell, malgranda urbo de la marbordo de Argentino
Lastatempe Leono Brenig, agnoskata israela sciencisto, prezentis la projekton Geshem (pluvo en hebrea), per kiu oni klopodas krei artefaritan pluvon. La artefarita pluvo baziĝas sur la nomita insulo de varmo, difinita kiel regiono de preciza surfaco kun temperaturo signife supera al tiu de la ĉirkaŭo, proksimume ĉirkaŭ 6 °C super tiu, kie oni kaptas la akvovaporon enhavata en la atmosfero ĝis alto supera al 1 km, kie ekkondensiĝas por, sinsekve, provoki la pluvon.
Tiu metodo kreis ian konsideron en la scienca mondo, kaj estis probita unuafoje en Israelo en la dezerto de Negevo, je 150 km de la marbordo; kiam oni ekhavus la necesan materialon por eviti poluadon, kaj sufiĉe malmultekostan por ke ties apliko estu fruktodona, tiu metodo estos interesega. La procezo de priserĉado povos plilongiĝi ĝis kvin jaroj. La metodo ne havus negativajn konsekvencojn por la medio kaj oni sukcesus solvi la problemojn de flaŭro kaj faŭno kiujn transfluigoj kaj la Sensaligo provokas. Aliaj landoj kiel Hispanio ege atentas la disvolvigon de tiu projekto.
Dume, la regionoj kun tiu problemo devus plie responsi en la afero kaj kunlabori iamaniere, ekzemple uzante la akvon pli racie kaj helpante la disvolvigon de la alternativaj energifontoj, por malhelpi la tuj venonta efecto invernadero.
Zono
Zono povas esti:
Rusia rublo
Rusia rublo (рубль, simbolo: ₽) estas la monunuo de Rusio. La centono (cendo) de rusa rublo nomiĝas kopeko (ruse копе́йка).
Internacia ISO-kodo de rublo estas RUB, estas erare plu uzata ankaŭ la antaŭa (ĝis 1997) kodo — RUR.
Meux
Meux [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 293 loĝantojn en la jaro 2012.
Rusia rublo
Deveno de la nomo
La nomo de la rusia monunuo devenas de la verbo рубить [ruBIT] «haki»: la unuaj rubloj estis fakte ne moneroj, sed simple pecoj de arĝento, hakaĵoj — de tio aperis la nomo.
Meux
Geografio
Meux situas en la oriento de Charente-Maritime, sude de Cognac.
Rusia rublo
Deveno de la nomo
La nomo de la rusia cendo — kopeko — venas de la rusa vorto копьё [koPJO] «lanco»: en la unuaj kopekoj estis bildo de Sankta Georgo kun lanco, mortiganta la drakon. Restarigante la tradicion, ankaŭ la modernaj kopekoj havas tiun bildon en sia malantaŭo.
Rublo en cara Rusio
La rublo kiel monunuo estas menciata unuafoje en la jaro 1321.
En la Rusia Imperio ekde la 16-a jarcento unu rublo egalis al 100 kopekoj, sed nur en la komenco de la 18-a jarcento oni komencis efektive produktadi monerojn (rubl-onojn kiel grandajn arĝentajn kaj kuprajn monerojn, rubl-opojn kiel orajn monerojn).
La unua monbileto aperis dum regado de la carino Elizabeto. Bezonon de la papera mono kaŭzis troa amaso de kupraj moneroj en mona cirkulado; transportadi kupran monon estis malfacile, transpagoj fariĝis tre komplike fareblaj — kaj tiam la papera mono estis enkondukita en 1769. La unuaj monbiletoj aspektis ne tre impone de la nuntempa vidpunkto: blanka paĝo kun skribo «Al donanto de tiu ĉi ŝtata asignacio Sankt-Peterburga banko pagas 25 rublojn per cirkulantaj moneroj» (vidu ilustraĵon dekstre).
Fine de la 19-a jarcento la arĝenta rublo enhavis 10 hrivnojn aŭ 100 kopekojn, la rubla monero konsistis el 18 gramoj de pura arĝento.
Rublo post 1917
En la tempo de la rusa revolucio (1917) oni monfaris la rublon ĉefe en formo de monbiletoj; pro troa produktado de tiuj, la rublo rapide perdadis sian valoron. La monbiletoj de tiu tempo iĝis konataj kiel «kerenkoj», de la nomo de la ĉefo de la Portempa Registaro s-ro Kerenskij. «Kerenkoj» ekzistis en formo de tre malgrandaj monbiletoj, 20- kaj 40-rublaj, sen numeroj. Cirkulis granda kvanto da falsitaj «kerenkoj» (fakte tiuj monbiletoj estis tiel malbone protektitaj de falsado, ke eĉ fakuloj tute ne povas distingi inter la oficialaj kaj la falsitaj biletoj — krom kiam la falsadoj estis evidentaj, ekz. kun la sama bildo de ambaŭ flankoj).
Dum la Enlanda milito en Rusio ekestis dekoj da diversaj monunuoj, plejparto da kiuj portis nomon rublo. «Rublojn» produktis multaj regionestroj, militestroj, firmaoj, bankoj kaj eĉ fervojoj. Inter la multaj ekzemploj:
En Sovetunio ekestis nova, stabila monunuo kun la nomo rublo. En 1961 ĝi estis ŝanĝita po 10:1.
Rublo post disfalo de Sovetunio
Post la disfalo de Sovetunio en 1991 ĉiuj novaperintaj landoj eldonis siajn novajn monunuojn. Nur dum mallonga tempo ekzistis en Latvio rublo (Rublis), kiu estis en 1993 anstataŭigita per la lato. La taĝika monunuo nomiĝis «rublo» ĝis 1999, kiam ĝi anstataŭiĝis per somoni.
Pro la granda inflacio komence de la 1990-aj jaroj, kaj la tia malalta valoro de la rublo, oni en 1997 ŝanĝis po 1000 malnovaj rubloj kontraŭ unu nova rublo.
Hodiaŭ ekzistas du malsamaj rublo-monunuoj — krom la rusa rublo ankoraŭ la belorusa rublo. Se oni ne indikas la landonomon, oni kutime parolas pri la rusa rublo. Ankaŭ en Ukrainio lokanoj inter si ofte diras «rublo» pri monunuo hrivno de sia lando.
Simbolo
En la jaro 2013 Banko de Rusio oficialigis la simbolon de rublo: ₽ (cirila litero Р kun streko). En Unikodo la simbolo ekhavis kodon: U+20BD.
Nombraĵoj
La rusia rublo eldoniĝas laŭ la sekvaj nombraĵoj:
Monbiletoj
Rublaj monbiletoj estas haveblaj en nombraĵoj de 5, 10, 100, 500, kaj 1000. En 2006 la ŝtato ekeldonos monbiletojn de 5000 rubloj. Ĉiu monbileto ambaŭflanke enhavas bildojn de vidindaĵoj en certa rusia urbo.
Nunaj valoroj de RUB
CHF | CNY | EUR | GBP | INR | JPY | USD
(anglalingva retejo)
30111 Wendyslijk
30111 Wendyslijk estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wendy Slijk, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruis ĉe la Canyon Crest Academy de San-Diego (Kalifornio).
Schweighofer
Schweighofer estas:
Schweighofer estas familia nomo de jenaj personoj:
Fleming Fulcher
Fleming FULCHER (mortis en januaro 1947) estis brita esperantisto kaj Esperanto-vortaristo.
Fulcher "kun laŭdo" akiris la "Diplomon de Brita Esperanto-Asocio" (D.B.E.A.) kaj la diplomon de Esperanto-instruisto de la Londona komerca ĉambro.
En 1910 li komencis kompili kun Bernard Long tre popularan vortaron anglan-esperantan (English-Esperanto Dictionary), kies unua eldono tamen aperis nur en 1921. Ĝi estis plurfoje reeldonita kaj represita: 2a rev. eld.: 1925 [1926], repr. 1949 (aperis kun mallonga enkonduko de Bernard Long post la morto de Fulcher), 3-a rev. plil. eld. 1962 (surbaze de la aldonoj kaj ĝustigoj de Long), repr. de la 3-a eld. en 1985, 4-a eld. poste.
1157
En la jaro 1157 post Kristo okazis, interalie:
Kento Ueno
Kento Ueno (上野 賢人, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo SC Sagamihara.
Leominster
Leominster - prononco - estas merkata urbo en la graflando Herefordshire de Anglio. Ĝi situas proksimume 12 kilometrojn norde de la graflanda ĉefurbo Hereford. Laŭ la censo de 2011 en la urbo vivis 11 691 loĝantoj.
Iván Diószeghy (aktoro, 1952-)
DIÓSZEGHY Iván (filo) [dio'segi] estis rumanuja hungara aktoro naskita en Kluĵo la 21-an de oktobro 1952.
Kariero
Ekde 1979 Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat kaj ekde 1989 li estas aktoro de Csokonai Színház de Debrecen.
Buxtehude-Werke-Verzeichnis
La Buxtehude-Werke-Verzeichnis (BuxWV) estas listo de la verkoj de Dietrich Buxtehude. Ĝin kompilis kaj publikis Georg Karstädt en 1972. Dua eldono kun etaj ŝanĝoj kaj kompletigoj aperis en 1984.
La Buxtehude-Werke-Verzeichnis estas sistema listo. Pro la malfacilaĵo de kronologia ordigado la voĉkantaj verkoj estas ordigitaj laŭalfabete, same la ĥorale ligitaj orgenverkoj. Malaperintaj verkoj estas enordigitaj je la fino de la respektivaj aroj. (BuxWV 225 estis trovita nur mallonge antaŭ la publikado kaj pro tio elfalas el la sistema ordo.)
NGC 1764
NGC 1764 (alia indiko — ESO 56-SC30) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
IJK 2020
La 76-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis de la 10-a ĝis la 18-a de julio 2020 interrete. Ĝi okazis kadre de la Monda Festivalo de Esperanto.
Leiningen
Leiningen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
IJK 2020
Origine oni planis okazigon en Somereno, Nederlando, sed tio ŝanĝiĝis pro la kronvirusa pandemio. 154 homoj aliĝis antaŭ la nuligo. En la fino 446 homoj aperis en la listo de aliĝintoj, 367 homoj pagis aŭ akceptiĝis senpage, kaj 316 homoj el 52 landoj ensalutis en la platformon. La nuligitaj planoj por fizika IJK en Nederlando estos grandparte reuzataj por IJK 2022 en Westelbeers, Nederlando.
En la sama jaro la 105-a Universala Kongreso de Esperanto okazus en Montrealo, Kanado, sed ankaŭ ĝi estis nuligita pro la kronvirusa pandemio, kaj alternativo okazis rete per la sama platformo.
Programo
La platformo de la kongreso nomiĝis Retevent, kiun kreis E@I. Partoprenantoj ricevis aliron al la platformo du horojn antaŭ la komenco. En la platformo la partoprenantoj povis i.a. krei profilon kaj tuttempe babili en pluraj ĉambroj en vidbabilejo kaj tekstbabilejo. La progamo ĉefe konsistis el prelegoj kaj interagaj programeroj kiel ekzemple diskutoj aŭ ludoj. Dum la kongreso koncertis interalie Jonny M, Tim Gallego kaj Kajto.
Eksteraj ligiloj
ijk2020.tejo.org La oficiala retejo
Universitato de Nuakŝoto
La Universitato de Nuakŝoto (france Université de Nouakchott, arabe جامعة نواكشوط) estas universitato en urbo Nuakŝoto, ĉefurbo de Maŭritanio. Ĝi estis fondita en 1981 kaj havas pli ol 8.000 studantojn.
Ryuga Nakamura
Ryuga Nakamura (中村 龍雅, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo SC Sagamihara.
Departemento Ruro
La Departemento Ruro aŭ Département de la Roer estis departemento de Francujo dum la okupado de Rejnlando en la napoleona epoko (1798–1814). La nomo de la departemento devenas de la rivero Rur (laŭ nederlanda skribmaniero Roer), kiu fontas en la Altaj Marĉoj kaj enbuŝiĝas jei Roermond en la Mozon. Sidejo de la prefektujo kaj per tio ĉefurbo de la departemento Akeno (france Aix-la-Chapelle), kie ankaŭ sidis la administrado.
10916 Okina-Ouna
10916 Okina-Ouna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Naoto Sato elde ties privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Okina kaj Ouna ; du malgrandaj lunaj esplor-kosmoŝipoj disvolvitaj de la Japana Aerokosmo Esplorado Agentejo (JAXA). Ili disiĝis elde la ĉefa kosmoŝipo Kaguja en oktobro 2007. Okina kaj Ouna estas ankaŭ la adoptintaj gepatroj de Kaguja en la malnova japana rakonto Kaguja-hime (japane かぐや姫, « Princino Kaguja »).
Gimileo
Pri etimologio menciindas, ke la loknomo aperas dokumentita laŭ variaj mezepokaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Semeligo kaj Chemelio. ​
Je la enpovigo de la Burbonoj en Hispanio kun Filipo la 5-a, la termino de Rodezno (kun Ollauri kaj Gimileo) akiris sendependecon disde Briones, atingante propran municipon kaj municipan teritorion en 1712.
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj de 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 140 loĝantoj ĝis 70; poste, en la 21a jarcento oni plialtiĝis pro enmigrado de eksterlandanoj, sed poste tio denove malaltiĝis. Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado.
Vizitindaĵo ĉefa estas preĝejo.
Bukso
Bukso (Buxus el buksacoj) estas daŭrfolia arbedo ĝenerale 5 aŭ 6 metrojn alta. Ĝi produktas printempe malgrandajn akselajn florojn sen ornama gravo kvankam ŝatatajn de abeloj. Buksa kresko povas esti tre malrapida kaj la arbedo povas vivi dum pluraj jarcentoj.
Sainte-Anne-de-la-Pérade
Sainte-Anne-de-la-Pérade estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(37572) 1989 UC5
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Kedrovaja (Troickaja linio)
Kedrovaja (Кедровая) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estos malfermita post 2023.
Kabineto Gömbös
Kabineto Gömbös [gomboŝ] estis la kvina kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon inter 1932 kaj 1936.
Historio
Nek Kabineto Bethlen, nek Kabineto Gyula Károlyi povis kontraŭstari al Granda depresio, tial Horthy nomumis pli novan ĉefministron Gyula Gömbös, kiu estis konata pri emo pri diktatoreco kaj kontraŭjudaj opinioj. Li tuj finis militan staton, kreis 2 ministeriojn, krome li promesis, ke li ne disdonas la grandajn bienojn kaj li ŝanĝas la opinion pri judoj, fine li lasis funkcii plu la parlamenton. Li lasis ankaŭ, ke malantaŭ li staras sekrete István Bethlen. En 1933 li malpermesis la svastikon. La registaro malkreiĝis pro morto de Gömbös, tial Horthy nomumis pli novan ĉefministron Kálmán Darányi.
Panegiro
Panegiro (latine: Panegyricus, greke: Panegyrikos πανηγυρικός) estis en la antikva epoko pompa oratoraĵo pro festa okazo.
Miguel de Molina
Miguel Frías de Molina (Malago, 10a de aprilo 1908-Bonaero, 4a de marto 1993), konata en la spektakla etoso kiel Miguel de Molina, estis hispana kantisto de "kopla" (popolkanto).
La filmo Las cosas del querer — reĝisorita de Jaime Chávarri en 1989 en kiu stelulis Manuel Bandera, Ángela Molina kaj María Barranco — estas libera versio bazita sur sia vivo kaj rezultis biletvenda sukceso. En la 1990-aj jaroj oni faris duan version en Argentino. Laŭ la libro Botín de guerra, en kiu oni arigas tekstojn verkitajn de Miguel de Molina, la produktorado de la filmo ne pagis rajtojn por uzi — eĉ libere — sian personan historion.
Kortelisy
Kortelisy estas vilaĝo en Ukrainio en Volina provinco
Historio
La vilaĝo Kortelisy estis fondita en 1786. Dum la ekzisto de Dua Pola Respubliko ĝi apartenis al distrikto Kowel en Volinia vojevodio.
Dua mondmilito
La 23-an de septembro 1942 Kortelisy estis tute detruita kaj preskaŭ la tuta loĝantaro (2892 personoj) murdita de germanoj. Viktimoj de la sama ekstermiga agado estiĝis ankaŭ najbaraj vilaĝoj Borki, Zabłocie kaj Borysówka. La tutan loĝantaron oni forpelis al la centro sub preteksto de kunveno. Neniu estis konscia pri la situacio kaj grupe iris al kvin lokoj de ekzekutoj ekster la vilaĝo. Resono de pafado estis superbruita de funkciigitaj aŭtomobilaj brulmotoroj. Post pafekzekuto de viroj oni pafmortigis virinojn kun infanoj. La ekzekuto komenciĝis je la 9.00 kaj finiĝis je la 16.25
Laŭ ukrainaj sciencistoj: politologo Ołeksij Martynov kaj historiisto Adolf Kondracki la krimon faris la 201-a Bataliono Schutzmannschaft konsistanta el kunlaborantaj kun germanoj ukrainaj naciistoj, kaj loĝantoj de la urbo estis vivbruligitaj. Laŭ opinio de profesoro Stepan Makarĉuk de Lviva Universitato fakta nombro de viktimoj de la krimo ne superas 1650 personojn, kion agnoskas laŭnomaj listoj troviĝantaj en la muzeo en Kortelisy.
La vilaĝo rekonstruiĝis aligante apudajn etajn setlejojn.
Malpli konata fakto estas, ke tio ne estis la sola ukrainia vilaĝo detruita. Estas raportoj pri entute komplete detruitaj 459 vilaĝoj en Ukrainio, kies loĝantaro estis parte aŭ komplete murdita.
Ĉajkovskij (urbo)
Tiu ĉi artikolo estas pri rusa urbo. Ekzistas artikolo pri la komponisto Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij.
Ĉajkovskij (ruse Чайковский) estas urbo en Permja regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57435.
La urbo estis fondita en jaro 1955 kaj nomita laŭ Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij, kiu naskiĝis en la proksima urbo Votkinsk. Antaŭe en la sama loko estis vilaĝo Sajgatka, konata jam en 1646, kiu estis forigita.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1962.
La interurba telefona kodo estas 34241, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas apud Uralo, ĉe rivero Kama (Кама).
En la urbo estas fervoja stacio Sajgatka (Сайгатка).
En la jaro 1959 la urbo havis 12,8 mil loĝantojn, en la jaro 2002 ĝi havis 86,7 mil loĝantojn.
Wagner (Bahio)
Wagner estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 8.983 loĝantojn en 2010.
Naoki Kanuma
Naoki Kanuma (鹿沼 直生, n. ) estas japana futbalisto.
Cori
Cori estas komunumo de Italio.
Eksterlanda kunlaboro
Kontakt-retadreso: kawan1@interia.pl
NGC 1765
NGC 1765 (aliaj indikoj — PGC 16444, ESO 119-24, AM 0457-620) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Sainte-Anne-de-la-Pocatière
Sainte-Anne-de-la-Pocatière estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Municipoj de Rorajmo
Listo de la 15 municipoj en subŝtato Rorajmo, Brazilo.
Barnacken
Barnacken estas monteto kiu leviĝas super la nivelo de la maro.
Ĝi situas en la Teŭtoburga arbaro en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio en la komunumo Lippe.
En la proksimeco estas la Eggemontaro.
Tomislav Erceg
Tomislav Erceg (n. ) estas kroata futbalisto. Li en 1997 membris en la kroata nacia teamo de futbalo.
Flortigo
Flortigo (aŭ pedunklo el la latina pedunculus) estas speciala tigeto portanta floron aŭ floraron. Ĉe kelkaj specioj, ne estas flortigoj, aŭ ili estas tre mallongaj: la floroj estas sentigaj. La strukturo de la flortigo estas kiel tigo, kaj kiel la folitigo. Ĝi ĝenerale estas senfolia kaj verda.
La pinto de la flortigo, kiu estas pli malpli aliformiĝa, estas la florbazo, sur kiu estas floreroj (sepaloj, petaloj, ktp.). Oni ofte povas trovi ĉebaze de la flortigo folietojn, kiuj estas la superfoliaraj folioj, brakteoj.
Se la vegetativa ŝoso estas tre mallonga, bazfolia aŭ ĝi estas en la tero, oni parolas skapo (hungare tőkocsány) ekz. ĉe tulipo, narciso.
(17171) 1999 NB38
(17171) 1999 NB38 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la Troja Tendaro, tie estas de la grupo da asteroidoj, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Laŭ ĝia absoluta magnitudo de 10,5, oni povas taksi ĝian diametron inter 20 kaj 50 km.
Gossypium barbadense
Gossypium barbadense, konata ankaŭ kiel ekstra-longa kotonkultivaĵo ĉar ĝi ĝenerale havas normigan fibron de almenaŭ 1 3/8" aŭ pli longa, kaj ankaŭ kiel marinsula kotono, estas specio de kotonujo. Variaĵoj de tiu ELS kotono estas Amerika Pima, Egiptia Giza, Hindia Suvin, Ĉina ksinjiang, Sudana Barakat, kaj Rusia Tonkovoloknistji. Ĝi estas tropika, frosto-sufera ĉiujara planto kiu produktas flavajn florojn kaj havas nigrajn semojn. Ĝi kreskiĝas kiel malgranda, arbusteca arbo kaj produktas kotonon kun malkutimaj longaj, silkecaj fibroj. Por kreskiĝi, ĝi postulas multan sunon, humidecon kaj precipitaĵon.
Tiu planto enhavas la kemiaĵon gosipolo, kiu malpliigas ties suferon pro insektoj kaj funga damaĝo. En la tradicia medicino de Surinamo, la folioj de G. barbadense estas uzataj por trakti hipertension kaj prokrastitan/neregulan menstruojn.
Iggy Azalea
Iggy Azalea (naskiĝis la, en Sidnejo) estas aŭstralia kantaŭtorino. Laŭ la stato de 2023 ŝi vivas en la protektita urbeto Hidden Hills, iom pli ol 40 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de Los-Anĝeleso kaj de Holivudo, kun multaj same socie konataj najbaroj.
Southwark
Southwark (prononco, je plena nomo London Borough of Southwark) estas unu el la distriktoj (borough) de la regiono Granda Londono. La distrikto estis fondita en 1965, per la kunigo de la antaŭaj distriktoj de Southwark, Camberwell kaj Bermondsey. Laŭ takso de somero 2019 ĝi entenas loĝantojn.
En tiu urbodistrikto ekzemple troviĝas la Tura Ponto aŭ la urbodomo de Londono.
Kvartaloj
La distrikto entenas la jenajn kvartalojn:
Frozen Planet
Frozen Planet (frostoplanedo) estas serio de prinaturaj dokumentaj filmoj, kun-produktorita de BBC, Discovery Channel kaj The Open University. Ĝi estis filmita de la naturhistoria fako de BBC. Aliaj produktoraj partneroj estas Discovery Channel Canada, ZDF (Germanio), Antena 3 (Hispanio) kaj Skai TV (Grekio). La produkta teamo, kiu inkludas produktoron Alastair Fothergill kaj seriproduktoron Vanessa Berlowitz, estis jam respondecaj pri premiitaj serioj The Blue Planet (2001) kaj Planet Earth (2006). David Attenborough revenis kiel rakontanto.
Magny-les-Hameaux
Magny-les-Hameaux [] (esperante Maniko) estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 8,954 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Magny-les-Hameaux troviĝas proksimume sudokcidente de Parizo,  sudokcidente de Versailles kaj  nordoriente de Rambouillet. La najbaraj komunumoj estas Voisins-le-Bretonneux norde, Guyancourt nordoriente, Châteaufort kaj Villiers-le-Bâcle oriente, Saint-Rémy-lès-Chevreuse sudoriente, Milon-la-Chapelle sude, Saint-Lambert sudokcidente kaj Trappes kaj Montigny-le-Bretonneux nordokcidente.
La historia centro de Magny-les-Hameaux estas vilaĝo nomata Magny-Village; krome, la komunumo enhavas sep vilaĝetojn (hameaux france): Le Bois des Roches, Buloyer, Romainville, Brouessy, Villeneuve, Gomberville kaj Cressely. Grandan parton de la teritorio okupas kampoj.
Tarnów
Tarnów estas urbo en Malgrandopolio en sud-orienta Pollando kun 118 267 loĝantoj (2005), situanta ĉe du riveroj: Dunajec kaj Biała Dunajcowa.
Koordinatoj: