cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Procesio (teologio)
Procesio vidpunkte de la kristana doktrino
Origeno, enkondukante filozofian kaj teologian lingvaĵon pri la kritana Triunuo, kaj sekve Gregorio de Nazianco, asertis, tamen, unuaj inter kristanaj intelektuloj, egalesencan rilaton kaj ne subordigon inter la tri hipostazoj.
Tiu lingvaĵo kaj la relataj konceptoj estis farita propra de Aŭgusteno de Hipono kaj de Tomaso de Akvino kaj de ĉiuj sennombra kristanaj teologoj. Ili pliprofundigis la naturon de la dia procesio, substrekante ke la tri Personoj ne povas esti tri disigitaj substancoj, alikaze ili estus tri diaĵoj. Tiuj teologoj insistis sur la koncepto pri Rilato, kia kaŭzo de la artikolado de la unika naturo en tri Personoj egalaj kaj disingitaj.
Kromaj precizigoj
Dum teologoj kaj filozofoj de la kristana medio diskutis kaj diskutas pri la procesio en la kristana Triunuo, la kristana kredo memorigas ke la kristana Triunuo estas “Mistero de la kredo” revelaciita de Dio kaj nekomprenebla de la homa racio.
La konfeso pri la kristana Triunuo apartenas al la origina kristana heredo kaj estas bazo de ĉiu kristana konsento. Tio estas eksprese deklarita en la baza formulo de la Monda Konsilio de Eklezioj de (1948).
Inter la kristanaj eklezioj de Okcidento kaj tiuj de Oriento pluestas, tamen, malsameco koncerne la procesion de la Sankta Spirito: La orientaj ne akceptis la okcidentan aldonon al la Kredokonfeso nicea-konstantinopola laŭ kiu la Sankta Spirito procedus "de la Patro kaj de la Filo". Tamen la okcidentaj kristanaj eklezioj neniam rifuzis la formulon konfesatan de la orientaj eklezioj.
84011 Jean-Claude
84011 Jean-Claude estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Sebastian F. Hönig sur fotografioj faritaj en la kadro de la kampanjo NEAT elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito iom interne proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,529083 astronomia unuo, tie estas 79,150 milionoj da km ; pro tio ĝi estas rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido. Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu planedo : plej malgranda distanco kun Jupitero estis 1,874 AU, tie estas 280,382 milionoj da km.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan pasian Jean-Claude George Pelle, kiu funkciigas observatorion en Tahitio, Franca Polinezio. Inter liaj ĉefaj interesoj estas la observo de kaŝadoj far de asteroidoj kaj la serĉo de supernovaoj.
Aibre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
35357 Haraldlesch
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astrofizikiston Harald Lesch, profesoro pri astronomio kaj astrofiziko ĉe la Munkena universitato, li estas ankaŭ prezentisto kaj aŭtoro, energia kaj sukcesa popularigisto en astronomio kaj filozofio.
Antverpeno (urbo)
Antverpeno (nederlande: Antwerpen) estas urbo kun granda haveno en Belgio. Antverpeno estas la dua plej granda urbo de Belgio kaj la plej granda de la Flandra regiono. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Antverpeno. La plej malnova parto de la urbo troviĝas ĉe la dekstra kaj la plej nova parto ĉe maldekstra bordo de la rivero Skeldo kaj estas konata pro sia vasta havenoregiono kun internacia kargotransporto. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
La urbo estas konata kiel la Jerusalemo de la okcidento pro la granda juda komunumo; multaj de ĝiaj anoj estas ortodoksaj.
Antverpeno ankaŭ estas fama pro sia zoologia ĝardeno, kiu estas unu el la plej malnovaj de la mondo. La Antverpena bestĝardeno troviĝas en la mezo de urbo kaj loĝigas pli ol kvar mil bestojn. La Reĝa Kompanio pri Zoologio kontrolas la bonfarton de la bestoj kaj jam dum pli ol cent jaroj helpas protekti endanĝerigitajn bestajn speciojn.
Ekde 1977 la municipoj Berchem, Berendrecht-Zandvliet-Lillo, Borgerhout, Deurne, Ekeren, Hoboken, Merksem kaj Wilrijk apartenas al Antverpeno, la ĉefa municipo.
Historio
Jam en romiaj tempoj, sur tiu ĉi loko troviĝis gaŭlo-romia vicus. Tion montras trovaĵoj el la 2-a kaj 3-a jarcentoj post Kristo.
László Vajda
VAJDA László estis hungara jurakademia profesoro naskita en Sósmező en 1784 kaj mortinta en Koloĵvaro la 9-an de majo 1834
Antverpeno (urbo)
Historio
En la 7-a jarcento komenciĝis la kristaniĝo. Unuafoje menciita en diplomo Antverpeno estis en 726. La statuson de urbo ĝi ricevis en la jaro 1221.
Çiğli
Çiğli estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Antverpeno (urbo)
Historio
Ĉirkaŭ 1400 Antverpeno estis sufiĉe, sed ne tre granda urbo, kiu havis malpli ol 10 000 loĝantojn. En la 15-a jarcento la urbo komencis rapidege evolui ĝis unu el la plej grandaj komercurboj de Eŭropo. En la jaro 1500 Antverpeno havis pli malpli 50 000 loĝantojn, ĉirkaŭ 1560 la cifero atingis la nombron de 100 000.
La kvereloj de la ribelo kontraŭ Hispanio kaŭzis grandan damaĝon al la urbo. En 1576 la urbo estis rabita de ribelaj hispanaj dungsoldatoj, kiuj murdis 8000 civilulojn (Hispana furio). Poste la urbo aliĝis al la Pacigo de Gento kaj estis la ĉefurbo de la kontraŭ-hispana ribelo dum la venontaj naŭ jaroj. En 1585 Antverpeno, post sieĝo kiu daŭris preskaŭ tutan jaron, estis konkerita de la hispana vicreĝo Aleksandro Farnese, duko de Parma. Post tiu konkero, proksimume la duono de la loĝantaro foriris al Holando. La nombro de la loĝantaro malaltiĝis al 45 000. Holandaj kaj zelandaj ŝipoj baris la Skeldo-elfluejon, tiel ke la (tiam hispana) urbo ne plu povis komerci transmare. En la venontaj du jarcentoj Antverpeno ne plu atingis la prosperon de la antaŭa periodo. Antverpeno restis tamen unu el la plej gravaj ekonomiaj kaj kulturaj centroj de la hispanaj (kaj post aŭstraj) Nederlandoj. Ĝi naskis en tiu tempo grandajn pentristojn kiel Petro Paŭlo Rubens kaj David Teniers.
La Sieĝo de Antverpeno estis batalo inter la fortoj de la Germana unuflanke kaj la Belgia, Brita kaj Franca armeoj aliflanke ĉirkaŭ la fortikita urbo Antverpeno dum la Unua Mondmilito. Germanaj trupoj sieĝis la soldataron de Belgia fortiktrupoj, la Belgian Kamparmeon kaj la 63an Britan Divizion de la Reĝa mararmeo en la areo de Antverpeno, post la Germana invado de Belgio en Aŭgusto 1914. Germana bombardado de la Belgiaj fortifikaĵoj per peza kaj super-peza artilerio ekis la 28an de Septembro. La Belgia soldataro ne havis esperon de venko sen helpo kaj spite la alvenon de la Brita Divizio de la Reĝa mararmeo kiu komencis la 3an de Oktobro, la Germanoj eniris en la ekstera ringo de fortikaĵoj. Kiam la Germana antaŭeniro ekpremis koridoron el la okcidento de la urbo laŭlonge de la limo al la marbordo, laŭ kiu la Belgoj de Antverpeno estis en kontakto kun la cetero de la neokupita Belgio, la Belgia Kamparmeo ekretiriĝis okcidenten al la marbordo. La 9an de Oktobro, la restinta soldataro kapitulacis, la Germanoj okupis la urbon kaj kelkaj Britaj kaj Belgaj trupoj fuĝis al Nederlando norden kaj estis amasmalliberigitaj dum la daŭro de la milito.
Operaco Infatuate estis la kodnomo uzata por brit-kanada operaco dum la Dua Mondmilito por malfermi la havenon de Antverpeno al la navigacio kaj tiel liveri logistikajn rimedojn. Ĝi okazis de la 1a al la 8a de novembro 1944.
Vidindaĵoj
La urbo estas riĉa je vidindaĵoj. La sekvantaj donas impreson de la urbo:
Loka kompono
Wilrijk estas distrikto de la urbo Antverpeno. Wilrijk estis memstara komunumo ĝis la 1a de januaro 1983 kiam ĝi aldoniĝis al Antverpeno.
La haveno de Antverpeno
La haveno de Antverpeno estas unu el la plej grandaj de la tuta mondo. Pro ĝia centra situo, internaciaj firmaoj kiel BASF kaj Bayer tie havas gravajn produktejojn. La haveno precipe famas pro ĝia transŝanĝo de konteneroj.
La ekspansio de la haveno minacas i.a. la vilaĝon Doel. La registaro nove konstruigis la Deurganckdokon ĵus sude de la vilaĝa centro. Kompreneble ĝi ankaŭ kreas multajn laborlokojn.
22082 Rountree
22082 Rountree estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Antverpeno (urbo)
Trafiko
La avenuoj (franca avenuo, itala avenuo, amerika avenuo kaj brita avenuo) estas la plej gravaj arterioj en Antverpeno. Ĉirkaŭ la urbo estas la aŭtoŝoseo R1. Ĉi tiu kunligas la A1/E19 (Breda unuflanke kaj Meĥleno aliflanke), la A12 (Bergen op Zoom), la A21/E34 (Turnhout-Eindhoven), la A13/E313 (Haselto) kaj la A14/E17 (Gento). Pro la kunveno de grandaj nord-sudkunligoj (de Roterdamo, Amsterdamo kaj aliaj partoj de Nederlando ĝis Antverpeno, Bruselo kaj Charleroi kaj plien al Francio) kaj gravaj orient-okcidentkunligoj (inter Germanio, kun ĉefe Akeno kaj Kolonjo, unuflanke kaj la belga marbordo aliflanke) la antverpena ringoŝoseo estas unu el la plej veturigitaj partoj de aŭtoŝoseo en Okcidenta Eŭropo, kun la trafika ĥaoso kiel sekvo.
Hetinja
Hetinja, ukraine Гетиня, hungare Tiszahetény [tisahetEnj] estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Ĉepa.
Antverpeno (urbo)
Trafiko
Ĉefe por pasaĝertransporto al kaj de Britio estas uzata la Flughaveno de Antverpeno.
Hetinja
Situo
Hetinja situas sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Tiso.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Tiszahetény apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 Hetinja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Antverpeno (urbo)
Partneraj urboj
Antverpeno havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:
Urboamikecaj rilatoj krome ekzistas kun la sekvaj urboj:
Sporto
En Antverpeno estas du futbalaj teamoj:
Antverpeno kaj Esperanto
Malfacilas difini ekzakte kiam Esperanto unue aperis en Antwerpen. Certe estas ke jam en 1897 apotekisto Oscar Van Schoor esperantistiĝis kaj ageme propagandis la novan helplingvon inter siaj amikoj, precipe kuracistoj kaj apotekistoj. Estis en tiu tempo ankaŭ oficiroj de la antverpena garnizono kiuj, pro influo de la belga pioniro, komandanto Charles Lemaire, kun granda fervoro dediĉis sin al la propagando de Esperanto.
En 1903 jam estis tiom da adeptoj de la nova ideo ke oni decidis (la 6-an de februaro) starigi grupon kun la nomo Antverpena Grupo Esperantista (AGE). La unua prezidanto estis la ĥemiisto Raymond Van Melckebeke. Inter la unuaj membroj troviĝis sinjoroj Braem, Léon Champy, De Cae, De Roy, doktoro Gunzburg, L(eopold) Jamin, Amatus van der Biest-Andelhof, Van de(n) Kerckhove, Van Pelt, Oscar Van Schoor k.a.
En 1905, je la fondo de Belga Ligo Esperantista, ĉi tiu grupo nombris jam 150 membrojn. La kunvenoj okazis regule ĉiusabate en la Kongo-salono de la Taverne Royale, je Groenplaats 39. Dum la bombado de Antwerpen, la 9-an de oktobro 1914, ĉi tiu kafejo forbruliĝis kaj kun ĝi la biblioteko, kolektoj kaj arĥivoj de la grupo. La kafejon oni ne plu rekonstruis.
Je la fino de majo 1905 oni sendis leteron, subskribitan de sinjoroj J. Blanjean, J. Coox, E. De Troyer, J. Jamin, E. Mathys, doktoro Maurice Seynaeve kaj doktoro Raymond Van Melckebeke al ĉiuj plej konataj esperantistoj kaj petis ke ili bonvolu kunveni por kune decidi pri la rimedoj por plibonigi la propagandon de Esperanto en Belgio. Tiu kunveno okazis la 25-an de junio 1905 en la sidejo de Antverpena Grupo Esperantista. La 30-an de julio 1905 dua kunveno okazis samloke. Ĉeestis 21 personoj el Antwerpen, Bruselo, Duffel, Gent, Kortrijk, Leuven kaj Lieĝo. Post longa diskuto oni akceptis la regularon de nova Belga Ligo Esperantista. Komandanto Lemaire estis la unua prezidanto kaj doktoro Seynaeve la unua sekretario.
AGE estis la unua kiu posedis flagon esperantan, laŭ la modelo uzita dum la kongreso en Boulogne.
En 1924 estis fondita la Flandrema Grupo Esperanta de Jan Van Schoor kaj M. Vervloet. Ĝia prezidanto dum la komencaj jaroj estis Juul Karnas.
Estis pluraj aliaj grupoj en kaj cirkaŭ Antwerpen (ankaŭ laboristaj) kies historio estas esplorota. Ekzistas foto (sur vitra negativo) de grupo Solidareco.
Inter la mondmilitoj en Antwerpen funkciis Flandra Esperanto-Instituto (ĉ. 1930 en Gravinstraat 32, Borgerhout, poste en Kortrijk kaj Brugge) kaj Belga Esperanto-Instituo (Kleine Hondstraat 11).
La Universala Kongreso okazis tri-foje en Antverpeno: La Esperanto-domo de Antverpeno estas la sidejo de Flandra Esperanto-Ligo kun ĝia grafika centro kaj la kunvenejo de la Esperanto-grupo de Antverpeno estas multe vizitata de eksterlandaj esperantistoj.
Vidu ankaŭ
Hundo de Flandrio, novelo kaj bildstrio.
Pola landvojo n-ro 37
La pola landvojo n-ro 37 (DK37) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 16 km. Ĝi kunigas Darłowo kaj ĝia apudmara parto - Darłówko.
Antaŭe ĝi estis provinca vojo nr-o 507 (pli antaŭe 14-451). Komence ekde 1-a de januaro 2006j. estas jam landvojo. Por kreski ranko de vojo interesiĝis pri tio politikisto de Samoobrona, ĉar ĉefo de ĉi tiu partio loĝas proksime de Darłówko. Tial el tempo al tempo la landvojo estas nomata "Lepperówka" (el nomo de ĉefo).
Bela Vista da Caroba
Bela Vista da Caroba estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.939 loĝantojn en 2010.
(155337) 2006 KH89
(155337) 2006 KH89 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon en la vilaĝeto Summerhaven, en monto super Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro » : ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Puŝkino (Transkarpatio)
Puŝkino, ukraine Пушкіно, estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Historio
Puŝkino fondiĝis dum erao de Ĉeĥoslovakio en 1927. Nur post 10 jaroj la ĉeĥoj permesis la oficialan loknomon Puŝkino — honore al la famega rusa poeto Aleksandr Puŝkin. Pli frue nur arbaro estis tie. Ekde 1945 Puŝkino apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Vilaĝservoj estas 2 infanĝardenoj.
Ivánbattyán
Ivánbattyán [ivAnbatjAn], kroate Ivanj estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. Ivan estas rusa formo de Johano, tiel uzata ankaŭ en Hungario.
Situo
Ivánbattyán situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Siklós kaj Bóly troviĝas po 13, Mohács 28, Pécs 29, Budapeŝto 220 km.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1332 en formo "Iwan". En 1340 la kampoj apartenis al la eklezio. Post 1526 la vilaĝo apartenis al Osmana Imperio. Inter 1918-1920 la serboj okupis ankaŭ tiu vilaĝon. En Ivánbattyán migra poŝto servas.
Famuloj
En Ivánbattyán naskiĝis agronomo Róbert Burgert.
Nitrozila bromido
Nitrozila bromido aŭ NOBr estas neorganika broma kombinaĵo de nitrogeno kaj oksigeno, malhelruĝa gaso kun penetranta odoro kaj oksidigaj proprecoj kies kondensiga punkto estas iom malsupre ol media temperaturo. Sammaniere kiel kun nitrozila klorido kaj nitrozila fluorido, ĝi uzatas en kemiaj sintezoj ĉar en akva medio ĝi iĝas en bromidan acidon kaj nitratan acidon kondiĉigante al bromigaj kaj nitrogenigaj reakcioj. En normalaj kondiĉoj ĝi malkomponiĝas per fotolizo formante nitratan oksidon kaj klorgason.
Paul Ariste
Paul ARISTE, origine ĝis 1927 Paul BERG (naskiĝis la en la estona urbo Torma, norde de Tartu; mortis la  en Tartu) estis eminenta finn-ugra lingvisto, geolingvisto, poligloto kaj pioniro de la estona Esperanto-movado kaj membro de la Honora Patrona Komitato de UEA.
Biografio
Ekde 1916 li edukiĝis en Tallinn. Kiel 14-jara li eklernis Esperanton de Hilda Dresen. En la nova lingvo li verkis siajn unuajn sciencajn studojn, pri la malgranda livona popolo kaj pri esperantologiaj temoj. Ankoraŭ tre juna, li kunlaboris en la verkado de Esperanta ŝlosilo por estonoj (1923) kaj ampleksa Esperanto-estona vortaro (1927). Ĝis la ricevo de sia universitata diplomo en 1929 li restis aktiva en la estona movado.
De tiam dum pluraj jaroj lia kariero ricevis prioritaton, kaj en relative mallonga tempo li fariĝis unu el la plej brilaj steloj de la eŭropa lingvoscienco. Li okupiĝis pri ĉiuj aspektoj de la lingvoj en sia regiono, ne nur la finn-ugraj, sed ankaŭ la ĝermanaj (precipe la sveda), la rusa, latva, jida kaj cigana, verkante pri iliaj fonetiko, sociologio, literaturo kaj folkloro. Ekde 1932 li okupis diversajn postenojn en la Universitato de Tartu, fariĝante profesoro en 1944.
Verkaro
Paul Ariste aperigis entute pli ol mil sciencajn studojn, inkluzive de pli ol 40 libroj. En 1956 komencis denove aperi liaj artikoloj pri Esperanto, kiun li instruis kaj propagandis kadre de sia universitato. Li patronis la gravan interlingvistikan revuon Interlinguistica Tartuensis, kiun iniciatis lia kolego Aleksandr Duliĉenko en 1982. Precipe tia patroneco estis grava apogo al la estona kaj sovetia movadoj dum malfacilaj jaroj.
Honoroj
En 1954 li estis elektita al la Estona Akademio de Sciencoj. En postaj jaroj kaj la finna akademio de sciencoj kaj la Hungara Scienca Akademio nomis lin honora membro, kiel faris multaj aliaj sciencaj societoj kaj institutoj.
Poligloto kaj esperantisto
Dum sia vivo li akiris aktivan scion de 26 lingvoj, kaj pasivan konon de trideko.
Inter 1963 kaj 1967 li estis membro de la Akademio de Esperanto kaj eminenta esperanitsto.
Vidu ankaŭ
Geolingvistiko
Aleksandr Duliĉenko (interlingvista kolego)
Ekstera ligilo
Linguistica Uralica
3719 Karamzin
3719 Karamzin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan verkiston kaj historiiston Nikolaj Miĥajloviĉ Karamzin (cirile : Николай Михайлович Карамзин, 1766–1826).
Lajos Schilling
Lajos Schilling [lajoŝ ŝiling], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schilling Lajos estis hungara historiisto, altlerneja instruisto.
Lajos Schilling naskiĝis la en Kolozsvár aŭ Klausenburg (Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la  en Cluj (Rumanio).
Biografio
Lajos Schilling maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1872, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Francisko Jozefo. En la jaroj 1876 kaj 1877 li plustudis en Heidelberg, Berlino kaj Parizo, fine li doktoriĝis en Universitato Francisko Jozefo en 1878. En la sekvanta jaro li ekinstruis en la sama universitato en rango privata instruisto. En 1889 li estis eksterordinara, pli poste ordinara profesoro. Li estis dekano en la studjaroj 1891 kaj 1905, en 1902 rektoro (memoru: la mandato daŭris en la universitato ĉiam por unu lernojaro). Li edziĝis en 1883, poste 5 gefiloj naskiĝis.
(16540) 1991 PO16
(16540) 1991 PO16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Lavalo
Lavalo (Laval) estas urbo en sudokcidenta Kebekio, Kanado, la plej granda antaŭurbo de Montrealo. Ĝi okupas la insulon Jesuo kaj apudajn insulojn, norde de la insulo Montrealo. Ĝia loĝantaro de 368 709 (2006) faras de ĝi la tria plej granda urbo de Kebekio, de kiu ĝi konstituas administran regionon.
Geografio
La urbo okupas la tutan insulon Jesuo (île Jésus), kiu lokiĝas inter la riveroj des Mille-Îles norde kaj des Prairies sude; tiu lasta apartigas la insulon de Montrealo. La plejparto de la insula surfaco uziĝas por agrikulturo; la urba zono troviĝas ĉefe en la centro kaj sudokcidentaj bordoj.
Demografio
Lavalo estas la kvara plej granda antaŭurbo en Nordameriko, post Misisogo (Ontario), Mesa (Arizono) kaj Surrey (Brita Kolumbio). De la loĝantaro naskiĝis ekster Kanado, nete sub la landa mezo, kaj  de la loĝantaro nomas sin romkatolikaj.
Historio
La insulon Jesuo prae enloĝis la Mohaŭkoj, kune kun la cetero de la nuntempa montreala regiono. La unuaj eŭropaj koloniistoj estis francaj jezuitoj en 1636, kiuj ricevis la insulon kiel senjorion. Oni ekagrikulturis en 1670. En 1675, François de Montmorency, Sieur de LAVAL, episkopo de Kebeko, ekposedis la insulon. En 1702 oni starigis paroĥon dediĉitan al sankta Francisko de Sales.
Post pli ol 200 jaroj de farmado, oni kreis en 1850 la unuan municipon: la vilaĝon de Sainte-Rose, sur la norda flanko de la insulo, kiu daŭris la centra komunumo dum la cetero de la 19a jarcento. En 1912 oni starigis la unuan urban municipon, Laval-des-Rapides, kaj sekve la vilaĝon de L'Abord-à-Plouffe kaj la vileĝiaturan urbeton de Laval-sur-le-Lac.
Por rimedi la problemojn de urbiĝado, L'Abord-à-Plouffe unuiĝis kun la komunumoj de Renaud kaj Saint-Martin por krei la urbon Chomedey en 1961. Pro ties bona funkcio, la kebekia registaro unuiĝis ĉiujn la 14 municipojn de la insulo (Comté de Laval) por krei la urbon Lavalo en 1965.
Politiko
La aktuala urbestro nomiĝas Gilles VAILLANCOURT; li seĝas ekde 1989. La urbo dividiĝas en ses arondismentoj.
Edukado
Lavalon servas unu Cégep (antaŭ-universitata kolegio), la Collège Montmorency. Ankaŭ troviĝas kampusoj de la Universitato de Montrealo kaj la Universitato de Kebekio ĉe Montrealo (UQAM).
Industrio
Longtempe nur loĝkomunumo por laboristoj en montrealaj industrioj, Lavalo diversigis sian ekonomion kaj nun posedas plurajn industriajn kvartalojn (aparte en la altteĥnologia kaj farmaceŭtika sektoroj) kaj detalkomercajn centrojn. Ankoraŭ tamen gravas ŝtonminado kaj agrikulturo.
Ŝoseoj
Lavalon transiras multaj rapidŝoseoj, alportantaj navedajn laboristojn de Lavalo kaj la norda riverbordo al Montrealo. En 2000, ŝosea ponto disfalis sur la rapidŝoseo 15, mortigante unu homon; poste en 2006, ponto super la rapidŝoseo 19 disfalis kaj mortigis 5 homojn, spronante enketon pri ĉiuj pontoj en Kebekio konstruitaj dum la sama epoko.
Publika transporto
Lavalon servas la Société de transport de Laval, publik-transporta firmao, kiu administras aŭtobus-servon en la urbo kaj inter ĝi kaj la Metroo de Montrealo. Lavalon servas la de la metroo per tri stacioj (,  kaj ), kiuj malfermiĝis en 2007 post kvardek jaroj de planado. Ankaŭ servas la urbon kaj la nordan riverbordon du linioj de urbotrajno, la linio Deux-Montagnes kaj la linio Blainville-Saint-Jérôme, kiu ligiĝas kun la metroo.
Stregna
Stregna - prononco, jen itale, friule Stregne, slovene Srednje aŭ pli longe Srednje v Benečiji - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime al la italia-slovenia limo. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la konvertiĝo de Paŭlo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Kanal ob Soči/Canale d'Isonzo/Kanalburg (Slovenio), Grimacco, Prepotto kaj San Leonardo.
The Dark Knight
The Dark Knight (Esperante: La Malhela Kavaliro) estas epopea 2008 superheroa suspensfilmo reĝisorita kaj kunverkita de Christopher Nolan.
Sudafrika Ruĝa Kruco
La societo Sudafrika Ruĝa Kruco  - angle South African Red Cross - estas organizaĵo de humanitara helpo en Sudafriko, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Pretorio, kaj laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Mothibedi Panyane. La organizaĵo en sia nuna formo fontas de 1921, sed havas radikojn en pli frua societo, nomata Het Transvaalsche Roode Kruis kaj fondita jam en 1896.
István Szilágyi (instruisto, verkisto)
István SZILÁGYI [sila:dji] estis hungara instruisto, verkisto, ano korespondanta de MTA (1846). Li naskiĝis en Nagykálló la 6-an de januaro 1819 kaj mortis la 12-an de aprilo 1897 en Máramarossziget.
Kariero
István Szilágyi pristudis filozofion, juron kaj teologion en Debreceno, kie estis samklasano de poeto János Arany. De 1842 li estis lernejestro de gimnazio en Nagyszalonta, kaj li havis favoran influon al János Arany, inter 1845 kaj 1896 li agadis en Máramarossziget. En 1840 kaj en 1841 li gajnis la konkursojn de Kisfaludy Társaság (poemo Árpád kaj rakonto Csák és a királyleány. En 1843 la MTA premiis lian lingvistikan studaĵon (Szókötéstan szabályai).
Pälkjärvi
Pälkjärvi estas loĝloko de Rusio kaj eksa komunumo de Finnlando plejparte en areo, kiun Finnlando perdis al Sovetunio en vintra milito kaj denove en daŭriga milito, alie parte en Finnlando en provinco Norda Karelio. En 1939 Pälkjärvi havis 1953 loĝantojn kaj la terareo de la komunumo estis 202 km². En areo, perdoj el Pälkjärvi restis al Finnlando do malgranda parto, kiun la komunumo Pälkjärvi estis intencita nuligi. La al Finnlando restinta parto de Pälkjärvi estis ligita al komunumo Tohmajärvi.
Saint-Auvent
- jen france, prononco [], okcitane Sent Auvenç - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Aleksandr Kerenskij
Aleksandr Fjodoroviĉ KERENSKIJ (Александр Фёдорович Керенский; naskiĝis la 2-an de majo 1881 en Simbirsk, Rusio - mortis la 11-an de junio 1970 en Novjorko, Usono), estis rusa politikisto de la Partio de la Socialrevolucioj ("eseroj"). Post februara revolucio iĝis gvidanto de la Portempa Registaro de Rusio inter julio kaj oktobro de 1917, forigita de bolŝevika puĉo.
Audrys Antanaitis
Audrys Antanaitis - naskiĝis en 1959 en la marborda ferieja urbo Palanga de Litovio - estas litova ĵurnalisto, lingvisto, instruisto kaj esperantisto. Audrys Antanaitis estas ankaŭ prezidanto de Ŝtata komisiono pri la litova lingvo (kutime nomata “Litova lingva ministro”).
Aleksandr Kerenskij
Vivo
Filo de Fiodor Kerenskij, direktoro de gimnazio en Simbirsk. Li studis juron en Petrogrado kaj diplomiĝis en 1904 kaj sekvajare aliĝis al la Partio de la Socialrevolucioj.
Audrys Antanaitis
Post lernejaj jaroj en Klaipėda li studis ĵurnalistikon kaj la litovan lingvon kaj literaturon en la Vilna Universitato, en 1982 eklaboris kiel direktoro de lernejo, poste laboris en la Instituto de litova lingvo kaj literaturo. En 1990 li ekestris la sekcion pri rilatoj kun eksterlandaj litovoj en la Ministerio de kulturo kaj klerigo de la sendependiĝanta Litovio. Inter la jaroj 1997 kaj 2000 li laboris kiel asistanto de kelkaj parlamentanoj. Ekde la jaro 2000 li profesie estas ĵurnalisto kaj programgvidanto en la radiostacio Žinių radijas (Novaĵ-radio). En 2004 li fariĝis programgvidanto en la televidaj kanaloj Vilniaus televizija ("vilna televido") kaj Penktas kanalas ("kvina kanalo"). En 2005 li estis membro de la Loka Kongresa Komitato de la tiujara UK en Vilno, respondeca pri ekstera informado. Ekde 2007 li havas la postenon de vicprezidanto de Litova Ĵurnalista Asocio, kaj ekde 2008 krome la postenon de prezidanto de Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio. Daŭre en 2023 li estas estrarano de Litova Esperanto-Asocio.
Aleksandr Kerenskij
Vivo
Li iĝis fama advokato, kiu defendis revoluciulojn akuzitajn pro politika krimagado. Li iĝis ano de la kvara Ŝtata Dumao en 1912 kiel reprezentanto de la "trudovikoj" (etburĝaj demokratoj, "laboruloj"). En la sekvaj kvin jaroj, li estis elstara oratoro kaj dinamika politikisto.
Audrys Antanaitis
Vidu ankaŭ
Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio (TEĴA)
Aleksandr Kerenskij
Vivo
Kerenskij apogis partoprenon de Rusio en la Unua mondmilito, sed baldaŭ seniluziiĝis kaj en februaro de 1917 jam apogis abolicion de la monarĥio.
Li iĝis vic-prezidanto de la Laboristaj kaj Soldataj komisiitoj kaj justicministro de la Provizora Registaro. Ĉar li estis la sola homo, kiu partopreni en gvidantaro de ambaŭ organizoj, li havis la taskon preni la kontakton inter ili. Al la nomo de Kerenskij estas ligita la enkonduko de la bazaj burĝaj liberecaj rajtoj kiel la parol-, gazet- kaj ariĝ-rajtoj, lka ĝenerala elekta juro, la egalrajteco de la virinoj. Li iĝis la plej konata kaj populara politikisto el inter la tiamaj politikistoj.
De marto 1917 oficiale revenis al Socialista Revolucia Partio fariĝante unu el ĉefgvidantoj. En majo de 1917, oni publikigis la militajn celojn de Rusio – kun interkonsento de Kerenskij – kaj tio kaŭzis publikan indignon, kelkaj ministroj devis eĉ demisii. En la transformita registaro, Kerenskij havis gravan rolon: li tute direktis la terarmeon kaj mararmeon. Li ellaboris planon de la nova ofensivo kaj vizitis la fronton, entuziasmigis la demoralizitajn rusajn trupojn per paroloj por defendo de la revolucio. Tiuj paroloj ne havis efikon kaj la junia ofensivo tute fiaskis (Brusilov-ofensivo).
Kerenskij ne ligis sin al iu ajn politika forto, ideo kaj akiris kredantojn per la oratoraj paroloj. Tiuj helpis lin ricevi la postenon de ĉefministro. Kiel ĉefministro li klopodis pri pacigo de la diversaj politikaj fortoj, sed kiam li forigis la armean gvidanton generalo Lavr G. Kornilov kaj prenis la pozicion por si, li akiris multajn malamikojn inter la moderemaj parlamentanoj kaj oficiroj. Ĉar li evidente klopodis al diktatoreco, li perdis fidon de maldektsraj partioj pro neplenumo de la radikalaj socialaj kaj ekonomiaj programoj.
Li estis membro de fondita en 1916 en Petrogrado Amik-Rondo de Sendependeco de Pollando.
Kerenskij-ofensivo
La Kerenskij-ofensivo estis la sensukcesa militiro de la rusa armeo dum la unua mondmilito, en julio de 1917. Ĝin ellaboris la militara ministro Aleksandr Kerenskij, la komandanda gvidanto estis generalo Aleksej Brusilov. Post la fiasko evidentiĝis, ke la rusa armeo staras antaŭ la disfalo, la Portempa Registaro ne komprenas kaj povas trakti la revolucian publikan atmosferon. La eventoj kaŭzis en Rusio la provizoran fortiĝon de la moderaj kaj konservativaj fortoj.
La datigo de la ofensivo estis nefeliĉa: post la februara revolucio, la homamasoj iĝis - ĉefe en la armeo - pli kaj pli pacavidaj. Oni pridiskutis en la soldataj sovetoj strategiajn planojn kaj ofte vetois ordonojn de la oficiroj. La disciplino malfortiĝis, multaj soldatoj hejmenveturis. En marto de 1917, la nova registaro rigardis valida la militarajn aliancojn, kiujn subskribis la cara registaro. Ĝi ne instigis la packontraktojn, sed aliflanke la rusa armeo ne faris militirojn nur defendis la teritoriojn.
Dumtempe la militara ministro Kerenskij ellaboris ofensivon. Lin instigis la aliancanoj por malfortigi la premon en okcidento. Kerenskij volis ankaŭ varbi fidantojn por la Provizora Registaro per ebla venko kaj packontrakto. La 1-an de julio 1917, generalo Aleksej Aleksejeviĉ Brusilov - ĉefkomandanto de la rusaj fortoj - atakis tra plena larĝo ĉe la la galicia fronto kontraŭ la aŭstraj-germanaj fortoj kaj trarompis al direkto de Lvov.
La komence sukcesa rusa antaŭenmarŝo baldaŭ haltis kaj kolapsis la 3-4-an de julio. La germanaj kaj aŭstraj fortoj ekis kontraŭatakon la 6-an de julio kaj trarompis en Ukrainion al la rivero Zbruĉ.
Post la fiasko, Kerenskij nomumis la generalon Lavr Kornilov al ĉefo de generala stabo.
Acta Eruditorum
Acta Eruditorum (latine por "informo de fakuloj") estis la unua scienca gazeto de Germanaj landoj, publikigita el 1682 al 1782.
Ĝi estis fondita en 1682 en Leipzig fare de Otto Mencke, kiu iĝis ĝia unua eldonisto (ĉefredaktoro), kaj Gottfried Leibniz. Ĝi estis publikigita de Johann Friedrich Gleditsch, kaj sekvis la modelon de la franclingva Journal des savants kaj de la itallingva Giornale de'letterati. Acta Eruditorum estis ĉiumonata publikaĵo eldonita en Latina lingvo kaj enhavis resumojn el novaj verkoj, reviziojn, malgrandajn eseojn kaj notojn. Plej el tiuj estis dediĉitaj al naturaj sciencoj kaj matematiko. Ekde ties komenco multaj elstaraj sciencistoj publikigis tie – krom Leibniz, ekz., Jakob Bernoulli, Humphry Ditton, Leonhard Euler, Ehrenfried Walther von Tschirnhaus, Pierre-Simon Laplace kaj Jérôme Lalande sed ankaŭ humanistoj kaj filozofoj kiaj Veit Ludwig von Seckendorff, Stephan Bergler, Christian Thomasius kaj Christian Wolff.
Kvankam Mencke iam interŝanĝis leterojn kaj publikaĵojn kun Isaac Newton, Newton ne estis korespondanto de Acta. La disputo inter Newton kaj Leibniz pri la malkovro de diferenca kalkulo startis pro kontribuo de Leibniz al la numero de Majo 1697 de Acta Eruditorum, reage al kiu Fatio de Duillier, iom ĝenita ĉar li ne aperis en la listo de Leibniz de la plej bonaj matematikistoj de Eŭropo, anoncis, ke Newton estis malkovrinta kalkulon antaŭ Leibniz kaj ke tiu lasta estis probable eĉ dependa el la atingoj de Newton. En la sekva akra polemiko, Acta estis grava polemikero en la partio de Leibniz, multe kiel la Transactions of the Royal Society por la partio de Newton. Mencke klopodis pacigi la polemikon, sed la reagoj el ambaŭ flankoj estis akregaj. Tiu polemiko ankaŭ influis, ke Acta esprimu la senton de nacia kohero kaj difinu la germanan intelektularon ene de la internacia kampo de influaro.
Post la morto de Otto Mencke, Acta Eruditorum estis redaktorita de lia filo, nome Johann Burckhardt Mencke, kiu mortiĝis en 1732. La gazeto ŝanĝis sian nomon tiam kaj estis nomata Nova Acta Eruditorum. Ekde 1754 ĝi estis direktorita de Karl Andreas Bel.
Zsigmond Vajda
VAJDA Zsigmond estis hungara pentristo naskita en Bukareŝto la 11-an de majo 1860 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de majo 1931.
Kariero
Vajda estis disĉiplo de 1878 en Modeldesegna Lernejo de Bertalan Székely kaj Károly Lotz, poste post studoj en Munkeno li prezentis ĝenrojn (Bál után (Post balo), Rabszolganő (Sklavino) katp.) kaj historitemajn pentraĵojn (Erzsébet Szilágyi  ktp.). Li famiĝis ĉefe pro siaj murpentaĵoj (freskoj por Parlamentejo (Budapeŝto) en stilo de Bertalan Székely). Li dekoraciis plurajn ĉefurbajn kaj provincajn publikajn konstruaĵojn kaj privatajn domojn (Kuracbanejo Széchenyi, Urbodomo de Szeged, ktp.). En 1907 li organizis retrospektivan ekspozicion en salono Kálmán Könyves, en 1921 en Nemzeti Szalon. Li gajnis plurajn premiojn (1898: Lotz-premio).
Bernard Montgomery
'''Bernard Law Montgomery, 1. Viscount Montgomery of Alamein''', (17-an de novembro 1887 en Londono - 24-an de marto 1976 en Alton, Hampshire) estis brita feldmarŝalo de la dua mondmilito.
Lia plej granda sukceso estis dum la dua mondmilito, la trarompo de la germana-itala fronto ĉe El Alamein en aŭgusto de 1942 kaj kapti soldatojn de la aliancanoj (250.000).
Çorum
Çorum [Ĉorum] estas urbo en provinco Çorum en Turkio.
Bernard Montgomery
Li patroprenis ankaŭ en okupo de Sicilio, en plana stabo de okupo de Normandio kaj en la Batalo de Caen.
Post la milito, li agadis en NATO.
Kráľovce-Krnišov
Kráľovce-Krnišov, hungare Hontkirályfalva [hontkirAjfalva] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kráľovce-Krnišov situas fine de sakovojo. Krupina troviĝas voje je 12, aere je 5 km-oj.
Historio
Kráľovce-Krnišov formiĝis en 1964. Tiam 2 vilaĝoj menciitaj sube unuiĝis. Pli frue ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kráľovce-Krnišov 192 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Hontkirályfalva/Kráľovce
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1239 laŭ tiama hungara ortografio "Keralyffa" (=reĝo-vilaĝo). En 1567 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1828 loĝis tie 264 vilaĝanoj en 44 domoj.
Kormosó/Krnišov
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266 laŭ tiama hungara ortografio "Kurumsou". En 1715 estis 49 impostpagantoj, post 5 jaroj 38. En 1828 loĝis tie 382 vilaĝanoj en 62 domoj.
Noktofalkoj
Noktofalkoj estas birdoj de la familio de kaprimulgedoj, kiu enhavas ankaŭ la kaprimulgojn. Tiuj noktofalkoj estas subfamilio Chordeilinae de specioj kiuj loĝas en Ameriko.
Tiuj estas mezgrandaj noktaj birdoj kun longaj flugiloj, mallongaj kruroj kaj tre mallongaj bekoj, kiuj kutime nestumas surgrunde kaj predas flugantajn insektojn. La Malgranda noktofalko, 16 cm longa kaj 23 g peza, estas la plej malgranda el ĉiuj membroj de la familio de Kaprimulgoformaj. Noktofalkoj estas foje mencitaj kiel goatsuckers aŭ kaprinsuĉistoj pro la miskredo, ke ili suĉas lakton de kaprinoj (en Latina tio estus Caprimulgus).
Noktofalkoj havas etajn piedojn, malutilaj por piediri, kaj longajn pintajn flugiloj. Ties milda plumaro estas kriptece kolorita por ŝajni arboŝelo aŭ seka foliaro. Kelkaj specioj, malkutime inter birdoj, ripozas laŭlonge de branĉo, anstataŭ laŭlarĝe. Tio helpas kaŝi ilin dumtage. Ili demetas du markitajn ovojn rekte sur nuda grundo.
Ili estas plej aktivaj en malfrua vespero kaj frumatene aŭ nokte, kaj manĝas ĉefe tineojn kaj aliaj grandaj flugantajn insektojn.
Noktofalkoj estas tre similaj en plej parto de karakteroj al la kaprimulgoj de la Malnova Mondo, sed ili havas pli mallongajn bekojn kaj malpli mildan plumaron. Noktofalkoj estas ne tiom precize noktaj kiom multaj kaprimulgoj de la Malnova Mondo, kaj povas esti vidataj ĉasantaj kiam ankoraŭ estas lumo en la ĉielo.
Świecie
Świecie estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Świecie en distrikto Świecki. Laŭ la loĝantaro de la 31a de decembro 2019, la Świecie havas 25.634 loĝantojn.
Saint-Cyr (Haute-Vienne)
Saint-Cyr - jen france, prononco [], okcitane ? - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Świecie
Dua mondmilito
Aŭtune 1939 germanaj okupaciaj regopovoj ekstermis polan loĝantaron. En arbaroj de Mniszek oni murdis 1350 pacientojn de psikiatria hospitalo, ĉe la str. Polna ĉ. 40 judoj estis pafmortigitaj. 18.11.1939: Germana polico pafmortigis en Górna Grupa, proksime al Świecie, 15 polajn katolikajn pastrojn
Suda Centra Marbordo de Vjetnamio
La regiono Suda Centra Marbordo (Nam Trung Bộ) de Vjetnamio laŭ ofte uzata grupigo estas unu el ok regionoj de Vjetnamio. Ĝi enhavas sep marbordajn provincojn kaj la urbon Da Nang en la suda duono de la centra parto de Vjetnamio. Vjetnamio estas pli larĝa tie ol en la Norda Centra Marbordo regiono, kaj tiel la malmaraj areoj estas apartaj provincoj, kiuj kune konsistigas apartan regionon Centraj Altaĵoj (Tây Nguyên).
Provincoj
Binh Dinh
Binh Thuan
Khanh Hoa
Ninh Thuan
Phu Yen
Quang Nam
Da Nang (municipo)
Odo
Pri la aliaj signifoj de ODO rigardu en ODO.
Odo (helena, trad. kanti), festasolena, ofte majesta, tamen ĉiam bonordita poezio. En kelkaj versioj estas parenca kun la himno.
El origine la odoj estis kantoj de la koruso en la helena dramo kun striktakrita surstrukturo. La odo alparolas la ofte implican vi-n.
La klasika odo
La plej gravaj versmezuroj de la grek-romia antikvo estis la strofo de Alkajo, de Asklepjo kaj de Sapfoa. Poste formigis sin la triparta odo kun la skemo: strofo (tezo), antistrofo (antitezo) kun indentika versmezuro kaj l'epodo (leviĝanta finalo). Ĝi konformas plejofte la tematika cezuro. Klasikoj odoj-poetoj estis Sapfoa, Alkajo, Pindaro (olimpiaj odoj) en Grekio, kaj Horacio kaj Katulo en Romo.
Modernaj odoj
La modernaj odoj havas sian genezon en l' epokoj de renesanco kaj baroko en Anglio (Spenser, Jonson, Marvell, Milton), Francio (Ronsard) kaj en Germanio (Opitz, Gryphius, Fleming). Friedrich Gottlieb Klopstock perfektigis l'odon je la majstreco. La Sturm und Drang sekvis tiun stilon. La lasta granda oda poeto antaŭ la moderno estis Friedrich Hölderlin (romantikismo). La germana ekspresionismo revivigis en la evolua de la "Neuen Pathos" (trad. nova patoso) je la lasta fojo l'odon.
János Zalka
Biografio
János Zalka frekventis gimnaziojn en Győr kaj Sopron, poste en 1838 en Esztergom li lernis en pastra lernejo, fine li lernis en teologion en Vieno ĝis 1845. En la sekva jaro ji pastriĝis. Komence li estis pastro en Dorog, sed dume li doktoriĝis en Viemo el teologio. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li okupiĝis multe ankaŭ pri la malriĉuloj.
Kiskassa
Kiskassa [kiŝkaŝa], germane Kascha estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. Kis signifas: malgranda.
Situo
Kiskassa situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Bóly troviĝas 12, Villány 13, Pécs 23, Mohács 28 km-ojn.
Verbove
Ne miskomprenu kun Verbovec! Verbove, ukraine Вербове, estas tre malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo Matijovo.
Impilahti
Impilahti estas loĝloko de Rusio kaj eksa komunumo de Finnlando en rezignita areo sur bordo de Ladogo. La plej granda loĝcentro en Impilahti estis Pitkäranta. En Impilahti estis multe kaj arbara mastrumado, kaj agrikulturo kaj industrio. En Pitkäranta estis segejo kaj celuloza fabriko. Aliloke en Impilahti estis polurejo, laktouzino kaj brikfabriko. En 19-a jarcento en Impilahti estis botelfabriko. Eble la plej konata impilahtiano estis Pentti Saarikoski.
Carlo Sforza
Grafo Carlo SFORZA (25-an de septembro 1873 en Montignoso di Lunigniana, Italio – 4-an de septembro 1952, Romo) estis itala politikisto, kiu ekzilis dum la itala faŝismo. Post la dua mondmilito, li havis gravan rolon en la itala politiko.
Sforza eklaboris en 1896 en la diplomatia tereno en Kairo, Parizo, Konstantinopolo, Pekino, Bukareŝto, Madrido, Londono kaj Belgrado. Li estis en 1919–20 eksterafera ŝtatsekretaro, en 1920–21 eksterafera ministro, poste ekde 1922 gvidanto de la paziza ambasadejo. Li abdikis post 9 monatoj, ĉar ne volis labori por Benito Mussolini. Poste li vivis en Belgio ĝis 1939 kaj poste en Usono.
Post kolapso de la faŝisma registaro en 1943, li reveturis al Italio kaj agadis en diversaj ŝtataj pozicioj ĝis 1946, kiam li iĝis parlamentano. Li estis eksterafera ministro en 1947 en tria registaro de Alcide De Gasperi. L iabdikis en julio de 1951 pro sanaferoj.
Sforza havis gravan rolon en subskriubo de la packontrakto kaj en tio, ke Italio aliĝis al la Eŭropa Ekonomia Komunumo kaj al NATO.
Slizké
Bazaj informoj
Slizké, hungare Szeleste estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Slizké situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 17 km-ojn.
Historio
En 1910 loĝis en Szeleste 226 da homoj, (207 slovakoj, 13 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Slizké 136 da homoj, (100 slovakoj, 26 hungaroj, 2 ĉeĥoj).
Katy Jurado
Katy JURADO (Gvadalaharo, Jalisco, 16-a de Januaro 1924 - Cuernavaca, Morelos, 5-a de Julio 2002) estis meksika aktorino. Ŝia oficiala denaska nomo estis María Cristina Estela Marcela Jurado García.
Kariero
Jurado ekkarieris en Meksiko en 1943. Atingis popularecon kadre de la nomita Orepoko de la meksika kino pro sia karakterigo de maliculiuno kaj "femme fatale" en nombraj meksikaj filmoj. En 1951, ŝi estis malkovrita de la usona kinisto Budd Boetticher kaj tiel ekkarieris en Holivudo en la filmo The Bullfighter and The Lady. Ŝia histriona talento kaj ekzota beleco tiu altiris la atenton de la holivudaj produktoroj. Ekde tiam, Katy oftiĝis en vakeraj filmoj de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.
Ŝi laboris en nombraj klasikaj filmoj de la ĝenro, inter kiuj elstaras High Noon (1952), Arrowhead (1953), Broken Lance (1954), One-Eyed Jacks (1960) kaj Pat Garrett & Billy the Kid (1973), inter aliaj; ŝi kunaktoris kun steluloj kiel Gary Cooper, Charlton Heston kaj Marlon Brando. Ŝi estis la unua latinamerika aktorino kiu ricevis la Orglobon, nome pro sia aktorado en High Noon, en 1952, kaj la unua kiu estis nomumita por Oskar-premio pro Broken Lance en 1954. Katy laboris por sepdek unu filmoj laŭlonge de sia kariero. Ŝi partoprenis sukcese ankaŭ en teatro kaj televido, aktiva en la mondo de la spektaklo praktike ĝis la fino de sia vivo.
Saint-Cyr
Saint-Cyr estas la nomo de pluraj artikoloj.
International Save the Children Union
La International Save the Children Union (france: L’Union Internationale de Secours aŭ Enfants, esperante: Internacia Unio por Savi la infanojn) estis Ĝenevo-setlita internacia organizo por bonfaro de la infanoj, fondita en 1920 fare dela sociala reformistino Eglantyne Jebb kaj ŝia fratino Dorothy Buxton, kiuj pli frue fondis la Save the Children en Britio.
La movado certigis apogon de Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco, kaj en la konsilantaro membris du eminentuloj (unu el ili estis Etienne Clouzot). Ĝi okupiĝis post la unua mondmilito mildigi suferojn de infanoj post la unua mondmilito.
En 1923, ĝi lobiis por akcepto de Deklaro de la infanaj rajtoj, kiu estis akceptita fare de la Ligo de Nacioj en la sekva jaro.
En 1986, la Ĝenerala Konsilo de Internacia Unio por la infana bonfaro anoncis malfondon de la asocio. La dokumentoj riĉigis arĥivon de kantono de Ĝenevo.
Çıldır
Çıldır estas urbo en provinco Ardahan en Turkio.
NGC 364
NGC 364 (aliaj indikoj — PGC 3833, UGC 666, MCG 0-3-69, ZWG 384.67) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buddy Guy
George "Buddy" Guy (30a de Julio, 1936) estis Afrik-usona kantisto kaj gitaristo de bluso. Li estas reprezentanto de Ĉikaga bluso kaj influis elstarajn gitaristojn kiel Eric Clapton, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Keith Richards, Stevie Ray Vaughan, Jeff Beck kaj John Mayer. En la 1960-aj jaroj, Guy ludis kun Muddy Waters kiel hejma gitaristo ĉe Chess Records kaj komencis muzikan partnerecon kun ludisto de harmoniko Junior Wells.
Guy estis rangigita la 30a en la listo de la gazeto Rolling Stone nome "100 Greatest Guitarists of All Time" (100 plej grandaj gitaristoj el ĉiuj tempoj). Lia kanto "Stone Crazy" estis rangigita la 78a en la listo de Rolling Stone "100 Greatest Guitar Songs of All Time" (100 plej grandaj gitarkantoj el ĉiuj tempoj). Clapton iam priskribis lin kiel "la plej bona gitaristo viva". En 1999, Guy verkis la libron Damn Right I've Got the Blues, kun Donald Wilcock. Lia membiografio, When I Left Home: My Story, estis publikigita en 2012.
Keszü
Keszü [kesu], kroate Kesuj aŭ Kesin estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs.