cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de senatanoj de Loiret
Konsilio de la Maljunuloj
La Konsilio de la Maljunuloj ( - ) estas unu el la du leĝofaraj asembleoj de la Direktoraro, kiu estis la registara formo de la 1-a Franca Respubliko, de la 26-a de oktobro 1795 (4-a de brumero jaro 4-a) ĝis la 9-a de novembro 1799 (18-a de brumero jaro 8-a).
Listo de senatanoj de Lot
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Lot.
Świdnica
Świdnica [ɕfʲiˈdɲiʦa] (ĝis la jaro 1946 germane Schweidnitz) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando, situanta piede de la Sudeta montaro inter du aliaj urboj: Wrocław (germane Breslau) kaj Wałbrzych (germane Waldenburg). Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo apartenas al kaj estas la administra centro de samnomaj komunumo kaj distrikto.
Dum la arkeologiaj laboroj en Świdnica oni malkovris la spurojn de la ekzistinta tie setlejo influita de la soraba kulturo, do el la periodo 1200-300 jarojn antaŭ nia erao. Post la periodo de granda popolmigrado vivis tie la tribo Ślężanie. Ĉirkaŭ la 990-a jaro la tereno estis enkorpigita en Pollandon fare de la pola Piast-dinastia princo Mieszko la 1-a. Kvankam oni ne scias, kiam Świdnica akiris la urborajtojn ĉiukaze ekde la 1267-a jaro ĝi estas difinata kiel urbo. Dum la regado de la vroclavaj princoj – en la 2-a duono de la 13-a jarcento Świdnica ricevis plurajn privilegiojn kaj sekve la piastdinastiaj princioj igis ĝin unu el la plej potencaj urboj de la tuta Silezio, la dua post Vroclavo, kun pli ol 8 mil loĝantoj. Pri la mezepoka urboevoluo de Świdnica kiel kutime decidis la situo ĉe la komerca vojkruciĝo. Baldaŭ por protekti la proprajn metiistojn oni proklamis multajn privilegiojn. La plej grava estis tiu pri la vendado de la barela biero kaj vino. Temis pri tre grava privilegio, ĉar tiutempe ambaŭ rolis kiel trinkaĵoj de la ĝenerala uzo. Teo kaj kafo en Pollando aperis kelkcent jarojn pli poste. La alia estis la mejloprivilegio, baze de kiu en la ĉirkaŭaĵo de 7 mejloj for de la urbo nur la metiistoj el Świdnica rajtis ekloĝi, konstrui kaj gvidi drinkgastejojn. Ne estas do mirige, ke la urbo rapide evoluis kaj komence de la 14-a jarcento estis taksita kiel unu el la plej grandaj en Silezio.
La 16-a jarcento estis por Świdnica tempo de la apogea disfloro, bedaŭrinde la eksplodo de la 30-jara milito signis komencon de ĝia krepusko. Fine de la 30-jara milito en Świdnica loĝis nur 200 personoj, dum en sia apogea evoluperiodo ĝi fieris pri 10 mil loĝantoj. Sed ĝuste el tiu ĉi mizera periodo devenas la plej valora arkitektura antikvaĵo de Świdnica, antikvaĵo kun religia karaktero, samtempe taksata kiel la plej granda linga preĝejo en Eŭropo. Temas pri la tiel nomata Pacpreĝejo troviĝanta sur la listo de la Monda Kulturheredaĵo de UNESCO. Cetere, en tiu ĉi protestanta sanktejo en la 1989-a jaro la unua pola ĉefministro de la 3-a Respubliko, Tadeusz Mazowiecki komune preĝis - favore al paco por la tuta mondo kaj al pola-germana interpaciĝo - kun la germana kanceliero, Helmut Kohl.
Oni proponas eniri ĉi tiun antikvaĵon, kiu deekstere prezentiĝas, kiel konataj el Pomerio faktrabdomoj. Sed enirante internen oni haltas pro la mutiga raviĝo. Tio, kio plej logas la rigardon estas la eksterordinara arkitekturo de la interno. La originala baroka stilo de la sanktejo kontrastas kun tipe severa karaktero de la protestantaj preĝejoj. Apartan atenton meritas barokaj ornamelementoj de la ĉefalataro, predikejoj, granda kaj malgranmdaj orgeninstrumentoj kaj loĝioj ĉirkaŭantaj interne la murojn. Tial komence oni ricevas la impreson, ke oni troviĝas en iu malnova teatro kaj trudiĝas la sento, ke tuj aperos damoj en perukoj kaj pompaj roboj. Kaj tamen temas pri preĝejo, en kiu la rigardo malfacile flankiĝas for de centoj da pentraĵoj kaj dekoraĵoj.
Por kompreni la fenomenon de tiu sanktejo necesas referenci al la historio. La instruoj de Marteno Lutro rapide venis al Świdnica kaj kaŭzis, ke plimulto de ĝiaj loĝantoj sekvis liajn instruojn. Tamen post la finiĝo de la 30-jara milito Silezio ektroviĝis sub la regado de la habsburga monarkio. La militfina pactraktato enkondukis la principon „cuius regio, eius religio”, tio signifas, ke la oficiala religio estis tiu de la reganto. Habsburgoj estis katolikoj, do protestantoj nur post la interveno de sveda reĝino povis revi pri propraj sanktejoj. La konsento de la habsburgaj regantoj estis donita, sed ĝi estis provizita per multaj rezervoj. Ekzemple tiu, ke la protestantaj preĝejoj devis troviĝi ekster la urbomuroj kaj por ilia konstruo oni povis uzi nur malfirmajn konstrumaterialojn. Tamen la faktrabforma-konstruaĵo, levita sur la plano de la greka kruco, konstruita per argilo, sablo, pajlo kaj lignopecoj evidentiĝis temporezista. Por ke ĝi povu bonvenigi multajn religiulojn estis ĝuste konstruitaj internaj loĝioj, tiel ke tiu ĉi sanktejo povas entenigi 7 mil personojn, inkluzive de 3 mil sidante.
Dum jarcentoj la sanktejo estis subigita al pluraj riparadoj, sed la tutecan rekonstruon oni entreprenis nur en 1992 kaj 9 jarojn pli poste ĝi jam ektroviĝs sur la kulturhereda listo de UNESKO. Eksterordinara arkitekuro kaj historio kaŭzas, ke renkontoj dediĉitaj al la formado de toleremo inter la homoj alprenas ĉi tie apartan signifon.
Sed krom tiu ĉi ĉefa allogaĵo Świdnik riĉas ankaŭ per aliaj antikvaĵoj, ekzemple tiuj ĉirkaŭ la loka foirplaco. Bonŝance ĝi transdaŭris du mondmilitojn kaj dank’ al konservistaj laboroj ĝi daŭre ravas la promenantojn. Ĝia plej granda atrakciaĵo estas skulptaĵoj el la limo de la 17-a kaj 19-a jarcentoj. Malfacilas trovi alian lokon en Pollando, en kiu sur tiom malgranda spaco oni sukcesus loki tiom da ili, ĉefloke kun la kolono de la Sankta Triuno, statuoj de sanktaj Floriano kaj Johano Nepomuceno kaj du fontanoj.
Esperanto en la urbo
Okazis en 1910 festa kunveno de la tiea grupo, por soleni la unuan datrevenon de la fondiĝo. En ornamita salono kunvenis krom multaj membroj ankaŭ gastoj el diversaj najbaraj lokoj, kiuj transdonis la salutojn de siaj grupoj. Prof-o L. Hübner salutis la ĉeestantojn, sekvis la kutimaj deklamoj, kantoj, teatraĵoj ktp. La unuiĝo de la popola biblioteko decidis enmeti en la katalogon kelkajn verkojn esperantajn; en la legoĉambro troviĝis paperujo kun propagandiloj esperantaj. Okaze de la ĉefkunveno de loka Esperanto-grupo en 1910 estis elektitaj Edmund Schulz (prezidanto), prof-o L. Hübner (vicprezidanto), Johannes Zuckschwerdt (kasisto), s-ro Rittner (sekretario), s-inoj Oberschelp, Priesemuth kaj Rother kaj s-ro Weber (bibliotekisto). La semajnaj kunvenoj okazas ĉiulunde je la 8-a en la restoracio „Logenrestaurant”. La grupo aliĝis al UEA. La grupo entreprenis ekskurson al Zobten, dum kiu malgraŭ la ne tute favora vetero ĉiuj bone amuziĝis. Ankaŭ tie estis solene festita la 15-a de decembro 1910. El la multaj prezentaĵoj estas citinda la paroladon de Edmund Schulz kaj la deklamojn de prof. d-ro L. Hübner. Li ankaŭ paroladis en la komerca societo Gewerbeverein pri Esperanto. Interalie li faris la proponon, organizi en la ekspozicio industria, kiu okazos en 1911 en tiu urbo, specialan fakon por Esperanto. Plie la societo intencas aranĝi kune kun la komerca ĉambro publikan propagandan kunvenon. La loka komeca ĉambro inskribis formalan apogon al Esperanto en siaj aktoj. En 1911 en la granda ekspozicia halo estis rezervita tre oportuna loko por la esperanta ekspozicio.
Loka Grupo de GEA en publika kunveno, aranĝita la 30-an de oktobro 1913 en la festĉambrego de la Jaehner'a instituto, post salutoj de la prezidanto Edmund Schulz, parolis Arnold Behrendt el Breslau pri la temo „Ĉu Esperanto vivas?” La parolado tre interesis la eble 150 ĉeestantojn; en la diskutado kontraŭuloj de Esperanto ne aŭdigis sin. Kurso komenciĝis la 3-an de novembro en ĉambro de urba lernejo.
Dum la Unua mondmilito la Esperanto-movado malvigligis kompreneble. La 12-an de januaro 1916 komenciĝis du novaj kursoj. Unu el ili, kiun partoprenas 32 personoj, precipe inoj, estas gvidata de la s-ro M. Stabler; la duan partoprenas 20 soldatoj, kaj ĝin gvidas resaniĝanta militisto, s-ro Pindur, antaŭe komercisto kaj membro de la Esperanto-Grupo en Hindenburg (Zabrze). S-ro Pindur estas tiu, kiu per Esperanto kaj nia stelo mirinde estas vivo-savita apud pafist-fosaĵo. Pri tiu okazintaĵo la „Tägliche Rundschau” kaj aliaj gazetoj akceptis detalajn raportojn. Por varbi kurso-lernantojn, oni refoje presigis sciigojn pri Esperanto kaj ofte paroladis; ankaŭ s-ro Pindur faris paroladon en la soldatejo.
La Esperanto-Grupo festis la 17-an de majo 1916 sian fondiĝfeston, je kiu partoprenis 50 personoj. La prezidanto, profesoro d-ro L. Hübner, memorigis la fondiĝon, okazintan antaŭ sep jaroj kaj faris paroladon pri estanteco kaj estonteco de nia lingvo kaj ĝia valoro por Germanujo. Poste la sekretario, s-ro M. Stabler, paroladis tre interese pri milito kaj kristana religio, uzante la Esperantan lingvon. Post komuna kanto de la himno kaj aliaj esperantaj kantoj sekvis esperantaj deklamoj de la sinjorinoj Ließ, Menzel, Priesemuth, kvarmana koncertludado de la sinjorinoj Klein kaj Heege. Esperantaj kaj germanaj kantoj de sinjorino Priesemuth kun fortepiano- kaj liutakompano. Tre amuzaj estis dialekta deklamo de rektoro Knorn kaj memverkita, laŭtempa humoraĵo de librovendisto Johannes Zuckchwerdt. Je granda ĝojo de la anoj ĉeestis la feston la fondinto de la grupo, d-ro med. Stolper, forpermesita de la rusa militejo kaj la membro, leŭtenanto Georg Krause, vundita apud Verdun. Ambaŭ estis ornamitaj per la fera kruco kaj raportis tre interese pri siaj travivaĵ oj, la dua montrante multajn memfaritajn fotografaĵojn. La dua prezidanto, la komence de la milito tre grave vundita kapitano R. Krause, ankaŭ „kavaliro de la fera kruco”, kiu nun faras garnizonan servon en Breslau, bedaŭrinde ne povis ĉeesti. Al sia honora prezidanto, kalkulkonsilanto Edmund Schulz, en Überlingen ĉe la Bodenlago, la grupo sendis salutkarton. Entute la festo estis tre impresa, kvankam preskaŭ senkosta.
En la tiea liceo de la Ursulino-monaĥinejo Esperanto estis enkondukita kiel nedeviga instrufako en 1924. Dek ok lernantinoj estas instruataj de la direktorino mater Augustina. Prof-o L. Hübner instruis 10 monaĥinojn.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas inter alie
Ramzová
Ramzová (Ramsau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Ostružná, de kiu ĝi situas proksimume 1 km nordoriente. Vivas ĉi tie.
Karakterizo
La negranda vilaĝo Ramzová kaŝiĝas en montoselo Ramzovské sedlo, kiu estas en alteco 760 m s. m. Tra la vilaĝo kondukas historia landlimo de Moravio kaj Silezio, dum kio plimulto de la konstruloko situas en Ĉeĥa Silezio, dum en Moravio situas nur kelke da malmulte da domoj sude en la vilaĝo (n-roj o. 328, 336; rekte sur la landa limo n-ro o. 339). La montoselo apartigas montarojn Hrubý Jeseník kaj Riĥleban montaron.
Historio
Montoselo Ramzovské sedlo estis strategia jam en la pasinteco, kiam tra ĉi tie kondukis la malnova aĉetista kaj pilgrima vojo el Moravio en Silezion. La loko ne estis loĝigita ĝis fino de la 18-a jarcento, kiam la silezia parto de hodiaŭa Ramzová estis fondita en pli vasta kadro de malfrua koloniigado de Jeseník-regiono - kiu post divido de Silezio troviĝis en duono de la 18-a jarcento en strategia limregiona posteno – subtenata de imperiestro Jozefo la 2-a kaj ankaŭ de vroclava princo-episkopo Philipp Gotthard grafo von Schaffgotsch. La unua mencio pri Ramzová devenas tiel nur el la jaro 1786. Nomo de la vilaĝo estas derivita de nomo Rams, oficisto de imperiestra administrado komisiita pro organizado de la loĝigo. La novaj ekloĝintoj, por ke ili estu allogitaj en tiujn ĉi pro la naturo penigajn lokojn, estis liberigitaj de korveoj.
La silezia parto de Ramzová troviĝis sur tiama frývalda senjorujo de vroclava episkopo. Kiam hereda administrado estis pereinta kaj estis enkondukita municipa establo en la jaro 1850, la vilaĝo apartenis sub municipo Horní Lipová. Ekde la jaro 1811 ĉi tie agadis lernejo (ĝi pereis en la jaro 1945).
Ramzová estis ĝis la jaro 1945, kiam estis ellandigitaj devenaj loĝantoj, preskaŭ eksplicite germana vilaĝeto. Tiu ĉi malriĉa loko estis dependa de ĉi tiea arbaro kaj de nefekundaj montaraj kampetoj. De komenco de la 19-a jarcento ĉi tie la loĝantoj ankaŭ trovis vivtenadon en vitrofarejo, kiu produktis tabulvitron. Ĉirkaŭ la vitrofarejo estiĝis pli malgranda domaro kun nomo Hohenbartenstein (laŭ episkopo Christian Hohenlohe-Bartenstein, kiu fondis la vitrofarejon antaŭ la jaro 1804). Sed post tiu ĉi vitrofarejo hodiaŭ restis neniajn spurojn.
Kun alveno de fervojo (fervojlinio Hanušovice-Jeseník, konstruita en la jaro 1883-1888) kaj turismo, parte ligita al kurcaferoj en Jeseník kaj en Lipová, trovis la loĝantoj de Ramzová en pli vasta ĉirkaŭaĵo vivtenadon en donado de loĝigo kaj pluaj servoj al turistoj kaj la vilaĝeto kun preskaŭ 200 ekloĝintoj fariĝis signifa turisma centrejo, kiu ĝi restis ĝis hodiaŭ, eĉ kiam nombro de loĝantoj kun la dua mondmilito rapide sinkis (multe da viroj devis post la jaro 1938 eksoldatiĝi al germana Wehrmacht, la aliaj, komune kun la restinta loĝantaro, estis post finigo de la milito devige ellandigitaj) kaj en la vilaĝo sekve pereis ankaŭ multe da domoj. La vilaĝon fakte savis dometula febro en periodo de komunisma reĝimo kaj ties tradicia ŝatateco enkadre de Jeseník-regiono ĉe turistoj.
En la jaro 1960 domaro Ramzová estis de Horní Lipová apartigita kaj almembrigita al municipo oddělena Ostružná, kun kiu ĝi estis dumtempe en la jaroj 1975-1990 alligita al proksima mezepoka urbeto Branná. En la plej nova epoko estiĝis ĉe vilaĝo Ostružná-Ramzová post la jaro 1994 kelke da ventoelektrejoj - la tn. ventolparko de firmao Wenergo el Jeseník.
Loĝantaro
En Ramzová estas registritaj 46 adresoj: 11 daŭre loĝigitaj domoj kaj 35 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Nombro de domoj laŭ datumbazo de ministerio por enlandaj aferoj al la 12-a de januaro 2010. Dum popolnombrado el la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 5 domoj, ĉiuj daŭre loĝigitaj.
Interesaĵoj
En la vilaĝo ni gtrovos belajn ekzemplojn de germana popola arkitekturo kaj novgotikan kapelon de sankta Roĥo konstruita en la jaro 1897. Super la vilaĝo elstaras karakteriza monto Šerák, sur kies montopinto kondukas ununura jesenika seĝa telfero, longa pli ol 3 km kaj superanta altecon pli ol 600 metroj. La seĝa telfero konsistas el du partoj de kvarseĝa: Ramzová - Čerňava kaj duseĝa: Čerňava - Šerák.
Trajna haltejo Ramzová estis ĝis la 12-a de decembro 2015 plej supre situanta rapidtrajna haltejo en Ĉeĥio.
Skiareo
Ramzová estas unu el la plej situantaj jesenikaj skiareoj. Ties plej supra punkto troviĝas en alteco 1351 m s. m. sur montopinto de Šerák, sur kies okcidenta deklivo kondukas tra pli mallarĝaj arbaraj trahakejoj precipe leĝeraj aŭ meze pretendemaj skiglitejoj kun alteco 500 metroj. El montoselo Ramzovské sedlo ascendas renovigita ekspresa kvarseĝa telfero al Čerňava kaj sekve malrapida duseĝa telfero direkte al montopinto de Šerák kun elireja interstacio por skiistoj sur Mračná (1 253 m s. m.). En subaj partoj de la areo estas mapli longaj skitreniloj kaj duseĝa telfero Skiarena R3, sed kiu havas memstaran vojaĝpagon. Sur la okcidenta flanko de Ramzovské sedlo estas memstare trafikataj tri pli mallongaj treniloj sur sudorienta deklivo de monto Klín. Skideglitejoj estas ankaŭ en proksima Petříkov kaj Ostružná.
Puilly-et-Charbeaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Majstro de la Toruna Madono
Majstro de la Toruna Madono (germane: Meister der Thorner Madonna, pole: Mistrz Pięknej Madonny Toruńskiej) estas la nomo de skulptisto, kiu en la 14-a jarcento verkis Thorner Madonna, gotikan Mariastatuon por la preĝejo Sankta Johana en la tiam germana Thorn (pole: Toruń). La nome ne konata artisto ricevis sian provizoran nomon laŭ ĉi tiu kalkoŝtona figuro de Maria, patrino de Jesuo. Ĝi estis ero de altaro ekestinta proksimume 1390 kaj nun ne plu ekzista. Ankaŭ la originalo de la madono estas perdita ekde 1944, en Toruno nun staras anstataŭe kopiaĵo de la madonostatuo, en 1957 verkita fidele laŭ la originalo.
La Madono de Toruno estas staranta statuo kun juneca, nobla vizaĝo kaj en kortuma vestaĵo kun eleganta faldosvingo, ĝi validas je spertuloj kiel unu el la pratipoj de la tiel nomataj Belaj Madonoj de la malfrua gotiko. Laŭ ĉi tiu modelo aperis poste multaj postsekvaj mariaj figuroj kiel milde ridetanta Maria kun fileto kaj delikata korpokurbiĝo kaj en vestaĵo kun abunde mola faldosvingo.
Thorner Madonna estas unu el la unuaj ekzemploj por tio, kiel per la komenco de la regeco de imperiestro Karlo la 4-a kaj ties antaŭenigo de arto deire de Prago la influo de norditala kaj franca same kiel mezrejna plastiko povis ankaŭ disvastiĝi orienten. Ekestis ĝuste je la komenco de la regeco de la imperiestro unuaj gotikaj madonofiguroj en Bohemujo. Ekde tie venis tiel nomata milda gotika stilo de la regiono – kiel videble je la Madono de Toruno – trans Silezio ĝis Toruno, kiu dum la mezepoko estis parto de la stato de la ordeno de germanaj kavaliroj. La Thorner Madonna montras ligan parencecon kun figuro ekestinta proksimume 1390 aŭ 1400 en Bohemujo, la Madono de Krumovo, ankaŭ skulptita el kalkoŝtono fare de la Majstro de la Madono de Krumovo. Krumauer Madonna ekestis en la medio de la kortego de Prago kaj distingiĝas same kiel Thorner Madonna per sia delikateco kiel unu el la plej gravaj ekzemploj de gotikaj Mariafiguroj. Ĉu tamen, kiel foje supozata, la Majstro de la Madono de Krumovo ankaŭ estas la verkinto de la Madono de Toruno kaj eble dum migrado kaj metilernado disvastigis sian stilon ekde Bohemujo trans Silezio ĝis Toruno, estas pridisputata. Ĉiukaze la du madonofiguroj estas ekzemploj por limotranspaŝa fluo de artaj ideoj de mezepoka gotiko ankaŭ en orientajn regionojn.
Totalismo
Ekzemploj de totalismaj ŝtatoj
Laŭ la modelo de totalismo malsamaj ŝtatoj estas nomitaj totalismaj. Ofte cititaj ekzemploj estas:
Yoshinari Takagi
Yoshinari Takagi (高木 義成, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Nagoya Grampus kaj FC Gifu.
Miklós Uzsoky
Miklós Uzsoky [miklOŝ uĵoki] (laŭ hungarlingve kutima nomordo Uzsoky Miklós; naskiĝis la en Nyíregyháza, mortis la  en Budapeŝto) estis hungara inĝeniero, inventisto.
Biografio
Miklós Uzsoky akiris diplomon en Teknika Universitato de Budapeŝto en 1951. Post siaj studoj li laboris en telekomunikada esplora instituto, kie li okupiĝis pri antenoj. Lia sekva laborejo estis centra fizika esplora instituto, ekde 1957 li laboris en telekomunikada fabriko, sed li partoprenis ankaŭ en laboroj de diversaj institutoj. Li kreis mikroondajn telekomunikaĵojn, en la 1960-aj jaroj li profitis la diĝitan teknikon. Lia signifa kreo estis la televizia dissendilo. En 1985 li pensiuliĝis. Li ricevis premion en 1973.
(11276) 1988 TM1
(11276) 1988 TM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Miklós Marik
Miklós Marik [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marik Miklós estis hungara astronomo, profesoro.
Miklós Marik naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Tenerifo.
Biografio
Miklós Marik frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1958. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li jam helpis instruadon de la profesoroj, post la diplomo li jam oficiale estis vicprofesoro. En 1961 li partoprenis en ekspedicio al Bulgario por observi la sunan eklipson, en la sekva jaro li studvojaĝis al Krakovo. Inter 1962 kaj 1966 li plulernis en Universitato Lomonosov (parte en koresponda kurso), poste li kandidatiĝis. Post jaroj li iĝis katedrestro, sed li ofte prelegis ankaŭ en Hungara Televizio. Li ricevis 2 memormedalojn. Li mortis dum somerumado en Hispanio.
Batalo apud Hattin
La Batalo de Hattin (ankaŭ konata kiel "La Kornoj de Hatino" pro proksima formortinta vulkano de la sama nomo) estis batalo okazinta sabaton, la 4-an de julio 1187, inter la krucista Jerusalema reĝlando kaj la forto de la ajubidoj kun sultano Saladino. La batalo finiĝis per eriga malvenko de la krucistoj kaj ĝi signifis turnon en la evoluo de la krucistaj ŝtatoj. Saladino poste ekatakis la reston de reĝlando kaj la muslimoj tiel akiris de la krucistoj reen preskaŭ la tutan teritorion de Palestino, inkluzive de Jerusalemo. Pro la sekvoj de tiu ĉi katastrofa batalo estis ekspediciita la tria krucmilito, kiu komenciĝis du jarojn post la Batalo de Hattin.
Loko de la batalo
La batalo okazis en Galileo proksime de urbo Tiberiado en la hodiaŭa Israelo. La batalkampo proksime de urbeto Hattin havis siajn geografiajn trajtojn en du hatinnaj montetoj, tuj apud trairejo trans norda montaro inter Tiberiado kaj vojo al Akko ŝoseo Darb al-Hawarnah (Reĝa aŭtovojo]]), konstruita fare de romianoj, servis kiel ĉefa vejno inter jordanaj travadejoj, Galilea lago kaj Mediteraneo.
Alaejos
Alaejos [alaEĥos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Vintero (Tero de Vino, en hispana Tierra del Vino) en la sudokcidento de la provinco.
Johann Bartholomäus Trommsdorff
Johann Bartholomäus TROMMSDORFF (naskiĝinta la 8-an de majo 1770 en Erfurto, mortinta samloke en la 8-a de marto 1837) estis germana apotekisto.
Vivo
La filo de Wilhelm Bernhard Trommsdorff iĝis kemiisto kaj farmaciisto kaj estis ekde 1795 profesoro en Erfurto. Tie li fondis faklernejon kemian-farmacian. En 1808 li fondis, kune kun la kemiisto Christian Friedrich Buchholz, unu el la unuaj eŭropaj farmacistaj ligetoj, la t.n. Erfurter Apothekerkränzchen. En 1812 li instalis en Teuditz la unuan modernan fabrikon pri farmaciaĵoj en la mondo. Krome li verkis multajn fakartikolojn kaj librojn.
8914 Nickjames
8914 Nickjames estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Brian G. W. Manning elde la observatorio de Stakenbridge, apud Stourbridge (West Midlands, Unuiĝinta Reĝlando).
Alaejos
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 102,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 380 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 2 200 el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 62 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
En la 11-a jarcento ĝi formis parton kaj de la regno Leono kaj de la episkopaĵo de Salamanko. Ĝia nomo ĉirkaŭ la 12-a kaj 13-a jarcentoj estis Falafeios, diminutivo plurala de la nomo de morisko Ĥalaf. Unu de la hipotezoj estas deveno kiel domaro en teritorio reloĝata dum la Reconquista, kiel parto de defendolinio inter la Regno Leono kaj la Regno Kastilio, kiu estis ĉe la rivero Trabancos laŭ la traktato de Fresno-Lavandera.
Meze de la 14-a jarcento ĝi estis vendita al Medina del Campo fare de Diego Fernández de Medina. Ĝi estis jurisdikcia senjorlando de la episkopo de Avilo ĝis la 19-a jarcento.
En la 15-a jarcento Johanino de Portugalio, edzino de Henriko la 4-a, estis retenita en la kastelo de Alaejos laŭ ordono de la reĝo sub kontrolo de la ĉefepiskopo Alonso de Fonseca y Ulloa, senjoro de Coca kaj Alaejos. Dume la reĝino Johanino ekrilatis kun nevo de la ĉefepiskopo, nome Pedro de Castilla y Fonseca, ekstergeedza posteulo de la reĝo Pedro la 1-a kaj el la rilato naskiĝis du ĝemeloj.​
En 1520, dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio, la komunumanoj detruis parton de la urbo. En 1595 Alaejos unuiĝis al nova episkopeco de Valadolido.
En 1785 la Real Sociedad Caritativo Económica de Alaejos, ene de la movado de la Klerismo, faris gravajn ekonomiajn kaj socialajn agadojn kaj aliajn por edukado. Dum la 18-a kaj komenco de la 19-a jarcentoj, ĝi apartenis al la iama provinco de Toro.
8914 Nickjames
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nick James, bonega bildisto per CCD kaj fotometriisto, kiu produktis grandan nombron da precizaj de kataklismaj variantaj steloj kaj bildoj de nekutimaj variantaj steloj kaj kometoj. Li estas sekretario de la British Astronomical Association kaj helpanta eldonisto de la revuo The Astronomer.
Alaejos
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito estis mortintoj de ambaŭ flankoj; en la 21-a jarcento ankoraŭ estas kvereloj inter tiuj kiuj deziras honori nur tiujn de la venkintoj, eĉ eksterleĝe.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria, la preĝejo de Sankta Petro, la ermitejo, la urbodomo, kvin blazondomoj kaj la ruinoj de iama kastelo.
Johann Bartholomäus Trommsdorff
Honoroj
En Erfurto troviĝas bela monumento omaĝe al li ĉe la ĉefpoŝtejo.
31619 Jodietinker
31619 Jodietinker estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jodie Leigh Tinker, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Covenant Christian Academy de Huntsville (Alabamo, Usono).
Antonio Canova
Antonio CANOVA [antónjo kanóva] (Possagno, 1-a de novembro 1757 – Venecio, 13-a de oktobro 1822) estis itala skulptisto, konsiderata la pleja elstarulo de Novklasikismo, kaj tial nomita "novo Fidio" (klasika greka artisto).
Li estis pleje omaĝanto je ideala beleco virina, kiel li faris per la verko "Venere uscente dal bagno" (Venuso eliranta de la bano) kaj multaj aliaj. Lia arto kaj talento multe influis la tiuepokan skulptarton.
Li komencis sian lernadon kiam li estis tre juna en Venecio, kiu distancas 80 kilometrojn de Possagno, lia eta naskiĝurbo. En Venecio li komencis skulpti, influita de Gian Lorenzo Bernini, baroka majstro.
Kiam estis 22a, transloĝiĝis al Romo, kie li povis renkonti aŭ koni la plejajn novklasikismajn artistojn. Tiel li ankaŭ eniĝis en kulturan etoson de Romo. Adamo Tadolini estis lia disĉiplo.
Erinomo (luno)
Erinomo estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ĝin malkovris Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Yanga R. Fernández kaj Eugene A. Magnier, post observoj inter la 23-a kaj la, per la teleskopo de 2,2 m de diametro de la Universitato de Havajo.
Ili anoncis la la malkovron de dek jupiteraj lunoj, maldaŭre nomata J/2000 J 2 al J 11. Inter kiuj Erinomo, kiu, estante tiam la kvara jupitera satelito malkovrita en 2000, ricevis la maldaŭran nomon S/2000 J 4:
Ĝiaj grando kaj maso (3,2 km kaj 7,5 × 1013 kg) estas estimataĵoj laŭ ĝia videbla magnitudo, 22,8, laŭ la hipotezo, ke ĝiaj denso kaj albedo estus 2,6 × 103 kg/m3 kaj 0,04.
Nomo
La, IAU aprobis por ĝi la nomon Erinomo, (latine: Erinoma, eble el la greka Eŭrinomē). Erinomo, en la helena mitologio, iĝis amata de Zeŭso pro instigo de Afrodito.
Orbito
Erinomo estas ano de la karmea grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 22 900 000 kaj 24 100 000 km, klinecojn inter 164,9° kaj 165,5° rilate al la Jupitera ekvatoro, kaj discentrecojn inter 0,23 et 0,27.
Utopia
Utopia (Utopio), kies origina nome en latina estis Libellus ... De optimo reipublicae statu, deque nova insula Vtopiae (libro pri la ideala stato de respubliko en la nova insulo Utopio) estas verko de Thomas More kaj publikigita en 1516. Tiu estas lia probable plej konata verko. Nur ekde tiu epokfara romano universaliĝis la vorto "utopio" - kiu signifas pragreke "nenielando" (aŭ en Esperanto, Utopio).
La libro konsistas de du partoj. La unua estas dialogo kiu iras ĉefe ĉirkaŭ filozofiaj, politikaj kaj ekonomikaj demandoj en Anglio de la tempo de la aŭtoro kaj la dua parto estas la rakonto kiun unu el la roluloj de la dialogo faras pri la insulo Utopio.
La nomo de la insulo estis inventata de Moro kaj la fakuloj pri lia verko atribuas al li du diferencajn devenojn, ambaŭ el la greka. Unu estas oŭ, kiu signifas "ne" kaj la alia eŭ, kiu signifas "bonon". Ambaŭokaze, la prefikso komplementiĝas per la vorto topos, kiu tradukeblas per "loko".
Laŭ la tempopaso la termino utopio populariĝis kiel sinonimo de perfekteco, aŭ io neatingebla, tamen Tomaso Moro ne atribuis al ĝi precize tiun signifon en sia verko.
En la libro Utopio la verkisto iom priskribis inventitan lingvon de la Utopianoj. Iuj sciencistoj opinias la verkon kvazaŭ idealan, pli justan britan ŝtaton. Aliaj konsideras lian verkon satiro. Eble T. Morus estis inspirita de la filozofo Platono kaj ties skribaĵo "Timaos". Krome T. Morus priskribis interreligian kulton aŭ pontoreligion, specon de demokratio, aŭguris formon de komunismo, idealoj kiuj revenos en la homaranismon de Ludoviko Zamenhof.
Klaŭnfiŝo
La klaŭnfiŝo (pli precize anemonklaŭnfiŝo, Amphiprion ocellaris) estas unu el 27 membroj de la genro de la klaŭnfiŝoj (Amphiprion). Ĝi estas membro de la familio de la rifperkoj (Pomacentridae).
Klaŭnfiŝo vivas pli malpli en ĉiuj maroj tropikaj, sed ne en la Kariba Maro kaj Atlantiko. La tipaj riffiŝoj vivas en profundoj ĝis 15 m. Ĉiuj specioj distingiĝas per vivantaj koloroj - la Klaŭnfiŝoj estas ankaŭ dezirataj fiŝoj de akvario. Estas relativaj malgrandaj fiŝoj de 8 ĝis 15 cm. Ili vivas en la rifo en simbiozo kun maranemonoj (aktiniuloj). Tiuj protektas la klaŭnfiŝojn de rabfiŝoj per siaj tentakloj. La klaŭnfiŝo provizas la anemonon per nutraĵo. Klaŭnfiŝoj protektas sin de la urtikĉeloj de la anemono per muko - la anemono ne distingas la fiŝon de siaj propraj tentakloj. Klaŭnfiŝoj povas vivi en diversaj anemonoj, sed certaj fiŝaj specioj preferas certajn anemonajn speciojn.
La reproduktado de la klaŭnfiŝoj estas interesa: Ĉiuj bestoj estas komence virseksaj. La dominanta besto en anemono ĉiam estas ina, la aliaj estas virseksaj. Se la ino mortas, la due plej granda virseksulo transformiĝas en inan fiŝon, kaj la trie plej granda virseksulo komencas kreski. Klaŭnfiŝoj demetas la ovojn proksime de la anemono sur la grundo. Post unu semajno eloviĝas la larvoj. Ĉar ili ne povas naĝi bone, ili iĝas parto de planktono kaj disvastiĝas per drivo. Post 1-3 semajnoj ili serĉas novan anemonon.
Klaŭnfiŝojn ne eblas havi en hejma akvario, ĉar mar-anemono bezonas akvokvanton de almenaŭ ducent litroj.
Ĝi estas ankaŭ la heroo de la filmo Serĉante Nemon de la studio Pixar.
Makov
Makov povas esti pluraj lokoj en Ĉeĥio aŭ Slovakio:
Rosario (Sinaloa)
Rosario estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Sinaloa, kiu situas en la nordokcidenta parto de Meksiko (ĉe la pacifika oceano). La ĉefurbo de la komunumo estas El Rosario. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 25014.
Mjoboroj
La Mjoboroj aŭ Blankavostuloj estas birdoj de la familio de Paruliedoj en la genro Myioborus. La nomo de Blankavostuloj aludas al la blankaj eksteraj vostoplumoj kiuj estas elstara karaktero de la membroj de tiu genro. Konfuzige ili estas foje nomataj erare “ruĝvostuloj”, ĉefe en Centra kaj Nordameriko, dum Blankavostuloj uziĝas ĉefe en Sudameriko kaj estas la nomo rekomendita de la IOC.
La ĉefa hejmo de la Blankavostuloj estas norda Sudameriko, kvankam kelkaj specioj havas teritoriojn laŭlonge de Andoj tiom for suden kiom ĝis nordokcidenta Argentino, dum aliaj havas teritoriojn norde tra Centrameriko kaj tiom norden kiom ĝis Usono. Plej parto de specioj estas limigitaj al montararbaroj. La prauloj de la parulioj de Myioborus, kun tiuj de la genro Basileuterus ŝajne koloniigis Sudamerikon frue, eble antaŭ kiam ĝi ligiĝis al la norda subkontinento, kaj tiuj du genroj havigas plej parton de la specioj de parulioj kiuj estas loĝantaj en tiu regiono.
Specioj en taksonomia ordo
La Blankavostuloj estas loĝantaj birdoj de montaraj arbaroj kaj arbustaroj, kie ili manĝas insektojn, foje kiel parto de miksita kunmanĝantaro.
Plej parto de Blankavostuloj estas 13-13.5 cm longaj kun malhelgrizaj aŭ malhelaj olivecverdaj supraj partoj, escepte pro la blankaj eksteraj vostoplumoj kiuj onte estas montrataj ceremonie. Plenkreskulo havas brilkoloran ruĝan, oranĝan aŭ flavan ventron. Multaj specioj havas kontrastajn nigrajn, rugecajn aŭ flavajn kronojn aŭ or distingajn vizaĝobildojn, ofte kun blankaj aŭ flavaj “vitrokuloj” ĉirkaŭ la okuloj.
La Bunta parulio, la plej norda formo, estas pli granda (15 cm longa) kaj havas diferencajn plumarbildon, kanton kaj kutimaron el la aliaj blankavostuloj. Ĝi estas ankaŭ la ununura specio kiu estas parte migranta, kaj ĝi povus eble meriti estis lokata en separatan genron.
Ambaŭ seksoj estas similaj, kiel ĉe plej parto de loĝantaj tropikaj parulioj, ĉar ili pariĝas porvive, kaj havas malmultan neceson de seksa dimorfismo, malkiel multaj migrantaj specioj kie la masklo bezonas reklamadi teritorion kaj averti la partnerojn ĉiujare.
Kantono Montgomery
Kantono Montgomery estas la nomo de 18 usonaj kantonoj:
Los-Anĝeleso
Los-Anĝeleso aŭ Losanĝeleso (Los Angeles ; Los Ángeles ; signife La Anĝeloj) estas urbo en Suda Kalifornio, kiu estis fondita en la 18-a jarcento kiel meksika farmvilaĝo, kies kompleta nomo estis "Nuestra Señora la Reina de Los Ángeles del Río de Porciúncula", fariĝis mondfama en la 20-a jarcento kiel la loko de Hollywood, centro de la usona kinoindustrio pro la tieaj bona vetero, variega tereno, kaj libereco el tiamaj monopolistoj de Novjorko (inter ili, Edisono).
Ĝi nun estas la plej granda urbo en Kalifornio, dua plej granda en Usono post Novjorko, kaj la deka plej granda en la mondo. Kvankam nur 3,6 milionoj da homoj loĝas inter la landlimoj de la urbo Los-Anĝeleso mem, pli ol 16 milionoj enloĝas la urban aglomeraĵon de la tri kantonoj Los-Anĝeleso, Orange kaj Riverside. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La urbo estas la kerno de la pli granda Los-Anĝelesa metropola areo kaj de la regiono de la Granda Los-Anĝelesa Areo, kiu enhavas 13 milionojn kaj ĉirkaŭ 18 milionojn da personoj en la Kombinita Statistika Areo respektive dum 2010, kio faras ĝin unu el la plej loĝataj metropolitaj areoj en la mondo kaj la dua plej granda en Usono. Los Angeles estas ankaŭ la kantona sidejo de la Kantono Los-Anĝeleso, nome la plej loĝata kaj unu el plej etne diversaj kantonoj de Usono, dum la tua areo de Los Angeles mem estis agnoskita kiel plej diversa el la plej grandaj urboj de la lando. La urbaj loĝantoj estas menciitaj kiel Angelenos.
La urbo estas loko de gravaj institucioj kaj eventoj pri ekonomio, scienco, kulturo kaj amuzo. Ĝi dufoje gastigis la olimpikojn, en 1932 kaj en 1984.
Historio
La marbordan regionon, kie nun estas Los-Anĝeleso, dum jarcentoj loĝis indianoj. La unuaj eŭropanoj alvenis en 1542 sub Juan Rodríguez Cabrillo, portugaldevena esploristo, kiu ne setlis tie. Meze de la 16-a jarcento la regiono iĝis parto de la vicreĝlando Nova Hispanio. Vera koloniado fare de hispanoj komenciĝis nur ĉirkaŭ 1769.
La urbo estis fondita de hispanaj koloniistoj en 1781 kun la nomo "El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles de Porciúncula" (La Urbo de Nia Sinjorino la Reĝino de la Anĝeloj de Porciúncula). La nomo devenis de tiu de kapelo aparteninta al la Sankta Francisko, kies kultantoj, la franciskanoj, regadis la hispanan koloniadon de Kalifornio kaj konstruigis multajn misiejojn tra la ŝtato (ili donis la nomon de sia majstro al la alia urbego de Kalifornio, Sanfrancisko.) Iom post iom, la nomo mallongiĝis al la nuna "Los Angeles" kaj ofte simple al "L.A." kaj oficiale City of Los Angeles.
Fervojoj alvenis pere de la kompletigo de transkontinenta Sudpacifika Fervojo el Nov-Orleano al Los-Anĝeleso en 1876 kaj la Santa Fe Fervojo en 1885. Nafto estis malkovrita kaj en la urbo kaj en la ĉirkaŭa areo en 1892, kaj ĉirkaŭ 1923, la malkovroj estis helpinta Kalifornion iĝi la plej granda naftoproduktanto de la lando, kun ĉirkaŭ unu kvarono de la tutmonda produktado de petrolo.
20-a jarcento
Dum la fino de la 19-a kaj 20-a jarcentoj la urbo kreskadis, ĝis ĝi fariĝis la plej granda en Kalifornio. Ĉirkaŭ 1900, la loĝantaro estis kreskinta al pli ol 102 000, okazigante premon al la akvoliverado de la urbo. La finkompletigo de Los-Anĝelesa Akvedukto en 1913, sub kontrolo de William Mulholland, sekurigis la kontinuan kreskon de la urbo. Pro klaŭzoj en la ĉarto de la urbo kiu malpermesis, ke la Urbo Los-Anĝeleso vendu aŭ havigu akvon el la akvedukto al ajna areo eskter siaj limoj, multaj apudaj urboj kaj komunumoj estis devigitaj aliĝi al Los-Anĝeleso.
Ĉirkaŭ 1930, la loĝantaro superis jam unu milionon da personoj. En 1932, la urbo estis hejmo de la Somera Olimpiko.
Dum la Dua Mondmilito, Los-Anĝeleso estis grava centro de milittempa fabrikado, kiel ekzemple por ŝipkonstruado kaj aviadiloj. California Shipbuilding Corporation konstruis centojn da ŝipoj Liberty kaj Victory en Terminal Insulo, kaj la areo de Los-Anĝeleso estis la sidejo de ses el la plej gravaj aviadilaj farikantoj de la lando (Douglas Aircraft Company, Hughes Aircraft, Lockheed, North American Aviation, Northrop Corporation, kaj Vultee Aircraft). Dum la milito, oni produktis pli da aviadiloj en unu jaro ol en ĉiuj jaroj antaŭ la milito ekde kiam la fratoj Wright flugigis la unuan aviadilon en 1903, kombinite. La fabrikado en Los-Anĝeleso multobliĝis, kaj kiel William S. Knudsen, de la Nacia Defendkonsila Komisio diris, "Ni venkis, ĉar ni strangolis la malamikon per lavango de produktado, kion ili neniam vidis nek revis tion ebla."
En la 1930–aj ĝis 1940-aj jaroj, la kantono Los-Anĝeleso estis la nacia ĉefo en agrikulturo.
Post la fino de la Dua Mondmilito, Los-Anĝeleso kreskis pli rapide ol iam ajn, etendante sin al la Valo San Fernando. La etendo de la Interŝtata Ŝosea Sistemo dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj helpis elpeli ĉeurban kreskon kaj signalis la fermon de la fervoja elektra sistemo de la urbo nome Pacific Electric, iam la plej granda el la mondo.
Los-Anĝeleso fifamiĝis pro malbona situacio inter rasoj. Nigrahaŭtuloj tumultis tie jam en 1965 (tumultoj de la kvartalo Watts, kun 34 mortoj kaj ĉirkaŭ 1000 vunditoj) kaj poste tio revenos en 1992, kiel protesto kontraŭ brutaleco polica kaj la malegala ekonomia situacio.
En 1969, Kalifornio iĝis la naskoloko de Interreto, ĉar la unua elsendo ARPANET estis sendita el la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso (UCLA) al la Stanford Research Institute en Menlo Park.
En 1973, Tom Bradley estis elektita kiel la unua afrik-usonano kiu iĝis urbestro, kaj servis dum kvin regotempoj ĝis sia retiriĝo en 1993. Aliaj okazaĵoj en la urbo dum la 1970-aj jaroj estis la ostaĝokaptoj fare de la Simbiona Liberiga Armeo en Suda Centra en 1974 kaj la murdoj de Hillside Stranglers en 1977–1978.
En 1984, la urbo gastigis la Someran Olimpikon por la dua fojo. Ĉar Usono kune kun iuj aliaj landoj pro la armea invado de Sovetunio en Afganion bojkotis la antaŭan Someran Olimpikon 1980 okazintan en Moskvo, ĉi-foje reage Sovetunio kaj la aliaj ŝtatoj de la Varsovia Traktato krom Rumanio bojkotis la Someran Olimpikon. Spite tiun bojkoton, tiuj Olimpiko estis finance pli sukcesa ol ajna alia antaŭa, kaj la dua Olimpiko kiu rezultis en profito; la alia, laŭ analizo de tiutempaj gazetaj informoj, estis la Somera Olimpiko 1932, okazinta ankaŭ en Los-Anĝeleso.
Rasaj konfliktoj denove aperis ekde la 29a de Aprilo, 1992, pro la senkulpigo fare de ĵurio el Simi Valley de kvar policanoj de Los-Anĝeleso (LAPD) kaptitaj per video batante Rodney King, kio rezultis en grandskalaj tumultoj en la urbo.
En 1994, tertremo de magnitudo 6.7 ĉefe en la kvartalo Northridge frapegis la urbon kaj okazigis 12.5 mil milionojn da usonaj dolaroj en damaĝoj kaj 72 mortojn. La jarcento finis kun la Skandalo de la Divizio Rampart, nome unu el plej etende dokumentitaj kazoj de polica misfaro en la historio de Usono.
En 2002, la urbestro James Hahn estris la kampanjon kontraŭ secesio, kio rezultis en tio, ke voĉdonantoj venkis super la klopodoj de Valo San Fernando kaj Hollywood apartiĝi el la urbo.
Los-Anĝeleso estos en 2028 gastiganto de la Somera Olimpiko kaj de la Paralimpiko, kio faris Los-Anĝeleson la tria urbo kiu estos gastiganto de la Somera Olimpiko trifoje.
Klimato
Mezaveraĝe estas rimarkebla pluvo nur je 35 tagoj en jaro, kaj preskaŭ nur en vintro kaj printempo. La renkonto de varma kaj malvarma aeroj (de la enlandaj dezertoj kaj de la maro respektive) ofte kaŭzas nebulojn aŭ nubojn, precipe en printempo. Tia vetero ofte malhelpas la forblovon de haladzo, kiu tiam kolektiĝas en kaj ĉirkaŭ la urbo.
Geografio
Los-Anĝeleso estas kaj ebena kaj monteteca. La plej alta punkto en la urbo mem estas Monto Lukens (1,547 m), situa en la nordorienta pinto de Valo San Fernando. La orienta pinto de la Montoj Santa Monica etendas el Downtown (urbocentro) ĝis la Pacifika Oceano kaj apartigas la Los-Anĝelesan Basenon el la Valo San Fernando.
La regiono de Los-Anĝeleso situas en la pacifika fajro-ringo, zono de sismologia nestabileco. Ĉiujare okazas proksimume 10.000 tertremoj.
Kelkaj marbordaj lokoj de la urbo estas sub certa risko de cunamoj. Post la Granda Ĉilia Tertremo en 1960 cunamo damaĝis kelkajn havenojn.
Transporto
La urbo kaj la cetero de la Los-Anĝelesa metropola areo estas servita de etenda reto de ŝoseoj. La Texas Transportation Institute, kiu publikigas ĉiujaran informon Urban Mobility Report, rangigis la ŝosean trafikon de Los-Anĝeles kiel la plej ŝtopita en Usono en 2005 mezurita per la ĉiujara prokrasto por veturanto. La averaĝa veturanto en Los-Anĝeleso devis suferi 72 horojn de trafika prokrasto jare laŭ tiu studo. Tiu amasa transporto ĉe Los-Anĝeleso kondukis al granda uzado de malpeza trajno.
La ĉefa internacia kaj enlanda flughaveno kiu servas al Los-Anĝeleso estas internacia Flughaveno Los-Anĝeleso (IATA: LAX, ICAO: KLAX), ofte referencata per sia flughavena kodo, LAX.
Aliaj gravaj apudaj komercaj flughavenoj estas la jenaj:
Ankaŭ unu el la plej aktivaj flughavenoj de la mondo estas en Los-Anĝeleso, nome Van Nuys Airport (IATA: VNY, ICAO: KVNY).
Samnitoj
La samnitoj aŭ samnianoj estis popolo de la italika etnaro, kiuj vivis en la monta regiono Samnio, norde de la Golfo de Napolo. Al ili apartenis la triboj de abellinatoj, alfaternoj, kaŭdinanoj kaj pentranoj, en iom pli vasta senco ankaŭ la hirpinoj ĉirkaŭ la urbo Maleventum (Benevento), kaj la frentanoj, kiuj setlis borde de la Adriatika Maro. La loĝa teritorio proksimume identis al tio de la nuna itala provinco Moliso.
En ilia lingvo, la oska lingvo, ili nomis sin saunitai kaj la romianoj nomis ilin latine samnites. Ĉefurbo de la samnitoj estis Bovianum (Bojano) en la orienta parto de la montaro Apeninoj.
Dum la plejparto de ilia historio la popolo estis setlanta sen tendenco de plietendiĝo; nur dum la 5-a jarcento a.K. ili vastigis sian loĝoteritorion al la marborda regiono Kampanio. Kadre de tio ili subigis la kun ili parencan popolon de oskoj, kiu loĝis najbare iom pli sude, kaj ĝis la jaro 420 a.K. ankaŭ ekloĝis en Capua, Pompejo kaj Cumae, kio fine kaŭzis kontaktiĝon kun la romianoj. Kontrakto inter la romianoj kaj samnitoj el la jaro 354 a.K., en kiu la rivero Garigliano estis fiksita kiel lima rivero inter ambaŭ popoloj, estas la unua skriba dokumento pri la samnitoj – traktato, kiu ne validis dumlonge, ĉar jam iom pli ol 10 jarojn poste komenciĝis la unua el tri militoj inter la romianoj kaj samnitoj, kiu daŭris inter 343 kaj 290 a.K., forpelis ilin el Kampanio, sed ne rabis de ili la sendependecon. Post plia ribelo de la samnitoj en la romia "milito de aliancanoj" ili dum la jaro 82 a.K. estis definitive subigitaj de la romianoj – granda parto de la samnitoj estis mortigita, kaj la resto tra vasta parto de Italio, tiel ke la samnita kulturo ĉesis ekzisti.
Nossa Senhora das Dores (Serĝipo)
Nossa Senhora das Dores estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 24.580 loĝantojn en 2010.
24-a de decembro
La 24-a de decembro estas la 358-a tago de la jaro (la 359-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 7 tagoj restas.
Je la 24-a de decembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 24-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Sankt-Antoni
Sankt-Antoni (oficiala germnalingva skribmaniero St. Antoni, en la franca lingvo Saint-Antoine) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1925 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Sankt-Antoni situas en la Friburga Mezlando proksimume 10 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Friburgo, okcidente de la rivero Sinĝino, kiu formas la okcidentan komunumlimon. La komunumo Sankt-Antoni konsistas krom la vilaĝo Sankt-Antoni el la vilaĝetoj kaj setlejoj Bächlisbrunnen, Burg, Burgbühl, Guglenberg, Henzenried, Lampertshalden, Lehwil, Mellisried, Niedermonten, Niedermuhren, Niedermonten, Schwenny, Tutzishaus, Weissenbach kaj Winterlingen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,79 km², de kiuj 19,0% estas kovritaj de arbaro, 72,4% servas por agrikulturo kaj 7,5% por setlado.
(17845) 1998 HY112
(17845) 1998 HY112 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sankt-Antoni
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sankt-Antoni limas en nordo al Wünnewil-Flamatt, en nordnordoriento en Ueberstorf, en nordoriento al Heitenried, en oriento al Schwarzenburg, en sudo al Alterswil, en okcidento al Tafers, en nordokcidento al Schmitten.
Trafiko
Tra Sankt-Antoni pasas la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Friburgo al Schwarzenburg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas 6 kilometrojn norde de la komunumo en Flamatt. Per la buslinio de Friburgo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
Dum mezepoko sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Sankt-Antoni ekzistis neniu setlejo. Post venko en batalo de la friburganoj kontraŭ la bernanoj en la jaro 1447 en la jaro 1448 estis konstruita kapelo konsekcrita al Sankta Antonio. La nomo de tiu kapelo en la jaro 1690 fariĝis la nomo de la vilaĝo. Ĝis 1831 Sankt-Antoni estis kvartalo (en la alemana lingvo Schrot) de la paroĥo Tafers. En la jaro 1832 Sankt-Antoni konstituiĝis kiel aparta komunumo en la Germana distrikto de Friburgo. Surbaze de la nova konstitucio de 1848 ĝi estis atribuita al la nove kreita distrikto Sinĝino.
(8916) 1996 CC
(8916) 1996 CC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
39653 Carnera
39653 Carnera estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Pierangelo Ghezzi elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).