cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ŝabac
Historio
La unua mencio devenis el 1454 en formo Zaslon, apartenanta foje al Serbio, foje al Hungara reĝlando. La turkoj konstruis fortikaĵon en 1472, kiun Matiaso la 1-a vane sieĝis, sed post 4 jaroj okupis ĝin. En 1492 la turkoj ne sukcesis reakiri ĝin, nur en 1521. Inter 1718-1739 Ŝabac apartenis al Habsburga Imperio, poste denove al la Turka Imperio. En 1807 la serboj okupis la fortikaĵon, sedv en 1813 la turkoj denove venkis. En 1867 Serbio akiris la urbon. en 1883 tie oni eldonis la unuan serblingvan ĵurnalon. En 1914 en la proksimeco la serboj unuafoje venkis la Habsburgan Imperion, dume la urbo detruiĝis. En 1941 la germanoj okupis la urbon, fine en 1944 partizanoj liberigis la urbon. Dum la socialismo Ŝabac iĝis grava industria urbo. En 2002 loĝis en Ŝabac 55163 da homoj, (serboj 52351 (95 %) kaj aliaj).
Despotovo
Bazaj informoj
Despotovo, serbe Деспотово, germane Despot-Sankt-Iwan, hungare Úrszentiván estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉka Palanka.
Situo
Despotovo situas sur ebenaĵo. Vrbas troviĝas 19 km, Novi Sad 46 km for.
Aramil
Aramil (Арамиль) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1675.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°42' norde, longitudo 60°50' oriente.
La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Isetj (Исеть) (baseno de rivero Obj),
En jaro 1959 la urbo havis 11.5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 15.1 mil loĝantojn.
Modala logiko
La epistema logiko estas kampo de la modala logiko kiu temas pri la raciigo pri la sciaro. Dum la epistemologio posedas longan filozofian tradicion kiu devenas el la Antikva Grekio, la epistema logiko estas disvolvigo multe pli ĵusa kun aplikaĵoj en nombraj kampoj, kiaj filozofio, teoria informadiko, artefarita intelekto, ekonomiko kaj lingvistiko. Dum la filozofoj el Aristotelo diskutis la modalan logikon, kaj la mezepokaj filozofoj kiaj Okhamo kaj Duns Skoto disvolvigis nombrajn observojn, estis Clarence Irving Lewis kiu en 1912 realigis la unuan simbolan kaj sisteman traktadon de tiu temo, kiu plue maturiĝis, atingante sian modernan formon en 1963 el la verkaro de Saul Kripke.
Petrus Zwicker
Petrus ZWICKER (ankaŭ Peter Zwicker; mortinta en 1403 en Vieno) estis germana teologo, animzorganto kaj inkvizitoro. Li anis al la ordeno de la celestenanoj.
Inter 1391 kaj 1403 li gvidis grandajn inkvizici-kampanjojn en Germanlingvio. Viktimoj de la persekutoj en Aŭstrujo, Pomerio, Margraflando Brandenburgio kaj Hungarujo kvazaŭ ekskluzive valdanoj estis. Bedaŭrinde la inkviziciprotokoloj nuntempe nur fragmentis.
Vivo
Originante el Orneta li estis lernejestro ĝis 1381 en Zittau. Samjare li frokuliĝis en Oybin. En 1395 li iĝis tie prioro kaj provincestro de la germanlingva konventaro.
Jam ekde 1390 li komisiiĝis priesplori heretikulojn kaj ekde 1391 ĝismorte li ĉefdeĵore okupiĝis pri tiaĵoj. Ili necesigis ankaŭ la entreprenon de longaj vojaĝoj.
Inicianto de persekutmovo tiam estis la episkopo de Passau, Georg von Hohenlohe. En 1391, post rekontiĝo kun la heretikulĉasanto Martin von Amberg en Erfurto, Zwicker unuafoje venis al Steyr, tiama centro de la valdanoj. Inter 1392 kaj 1394 li aktivis en Erfurto kaj Szczecin: ĉi-tie, havante kvazaŭ episkopan potencon, li kondamnis amase pli ol kvar centoj da heretikuloj. Ofte tiam konvertiĝo al la katolika kredo aŭ pentofaro ankoraŭ sufiĉis por liberiĝo.
En 1395 Zwicker ree estis en Supra Aŭstrio. En Garsten atenco kontraŭ li ne sukcesis. En 1396 li estis en Enns kaj inter 1397/98 li prezidis tribunalon en Steyr. Pri ties agadoj en Steyr en 1397 memorigas onin monumento starigita en 1997. En 1400 li ĉefinkvizitoris en Trnava, en 1401 en Hartberg kaj en Sopron. Tie-ĉi li eĉ ordonis malfermi tombojn por bruligi la kadavrojn de la nekredintoj. En 1403 li troviĝis en Vieno.
Post lia morto Stephan Lamp, kiu pli malfrue paroĥestris en Gutau, transprenis ties taskojn. Fakto estas ke post la fiaj zwicker-aĵoj apenaŭ jam ne estis raportoj pri valdana aktivado en Aŭstrujo. Utiligo de torturado dum liaj inkvizicioj nur en du kazoj dokumenteblas.
Boussy-Saint-Antoine (stacidomo)
Boussy-Saint-Antoine estas franca stacidomo sur linio D de RER situanta en j Boussy-Saint-Antoine kaj Quincy-sous-Sénart, departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Jungilaro
Ĉevala jungilaro aŭ harniso estas tipo de rimenoj kiu permesas al ĉevalo aŭ alia ekvedo tiri variajn ĉevaltiratajn veturilojn kiaj kaleŝo, ĉaro aŭ sledo. Harnisoj povas esti uzataj ankaŭ por ligi animalojn al aliaj ŝarĝaj veturiloj kiaj plugilo aŭ kanalboato.
Male, la kol-rimenara harniso lokigas la pezon de la ŝarĝo sur la ĉevalaj ŝultroj, kaj sen limigo al la aerdisponeblo. Por peza tirado, la harniso devas inkludi ĉevalkolumon por permesi al la animalo uzi sian tutan pezon kaj forton.
Harniseroj desegnitaj por aliaj animaloj (kiaj la jugo uzita ĉe oksoj) ne taŭgas por ĉevaloj kaj ne permesus al ili labori efike.
Elpostenigo
Enkatenigo (impeachment) kaj elpostenigo (removal from office) estas la procezoj en kiu leĝdona korpo formale denuncas publikan postenulon aŭ funkciulon de registaro pri kontraŭleĝaĵo aŭ misoficaĵo. Enkatenigo estas formala deklaro de akuzoj, simila al akuzo en puna juro, kaj estas tiel nur la unua paŝo direkte al forigo. Post kiam individuo estas akuzita, li aŭ ŝi tiam devas alfronti la eblecon de sia konviktiĝo pri la akuzoj per leĝdona voĉdono — proceso aparta de la enkatenigo, sed kiu rezultas de ĝi — kaj ]de sia juĝo, kiu konviktas la funkciulon pri la enkatenigaj artikoloj, kuntrenas la finofaran elpostenigon de la akuzito.
Depende de la lando, elpostenigo ankaŭ povas igi civilan aŭ kriman punon. Kvankam en iuj landoj la enkateniga akuzito estas provizore forigita, aliloke la akuzito povas teni sin en ofico dum la proceso. En kelkaj landoj kiel Usono kaj Hispanio tiu proceso ne nepre elpostenigas la postenulon; ekzemple, en Usono, la kongresanoj nur agnoskas la malbonaĵon faritan de la postenulo (rezolucio de cenzuro) kaj laŭvole povas foriri ĝin el la posteno per nova voĉdonada sesio en la Senato. Laŭlonge de la historio tiu proceso al laŭjura elpostenigo estis grava por la kariero de kelkaj politikistoj kiel Richard Nixon en Usono aŭ Dilma Rousseff en Brazilo. Enkatenigo kaj elpostenigo estas procesoj laŭ konstitucia leĝo en multaj aliaj landoj de la mondo, inkluzive de Barato, Filipinoj, Francio, Irlando, Rusio kaj Sud-Koreio.
Enkatenigo originis el anglasaksa juro, kie ĝi enfalis en neuzatecon dum la dek-oka jarcento. Pro tio, ke enkatenigo kaj elpostenigo de funkciuloj implikas renversadon de la normalaj konstituciaj proceduroj per kiuj homoj atingas altan postenon (elekto, ratifiko aŭ nomumo) kaj ke ili ĝenerale postulas superplimulton da voĉdonoj, ili estas kutime rezervitaj por tiuj, kiuj supozeble esti farinta gravajn fitraktadojn de siaj postenoj. En Usono, ekzemple, enkatenigo je la federacia nivelo estas limigita al tiuj, kiuj eble faris “ŝtatperfidon, subaĉetadon aŭ aliaj altajn krimojn kaj deliktojn.”
Etimologio kaj historio
La vorto "enkatenigo" elvenas tradukprunte de la malfrua latina radiko impedicare — derivite el pedica (“piedkateno”), de pes, ped-, “piedo” — kiu esprimas la ideon de iĝi kaptita aŭ implikita kaj havas analogojn en la moderna franca verbo empêcher (“malhelpi” aŭ “obstrukci”) kaj la angla vorto impede. Mezepoka popoletimologio ankaŭ konfuzis impedicare kun derivaĵoj el la latina impetere (“ataki”).
Enkatenigo unue estas uzita en la angla politika sistemo dum la tiel-nomita Bona parlamento kontraŭ Baron Latimer en la dua duono de la 14-a jarcento. Sekvante la britan ekzemplon, la konstitucioj de Virginio (1776), Masaĉuseco (1780) kaj aliaj ŝtatoj poste adoptis la mekanismon de enkatenigo, sed ili limigis la punon al elpostenigo de la funkciulo. Krome, en privataj organizoj, enkateniga mocio povas esti uzita por prezenti denuncon.
Lajos Parajdi Incze
PARAJDI INCZE Lajos, familinomo Incze, estis hungara verkisto, etnografo, publicisto naskita en Parajd la 5-an de januaro 1915 kaj mortinta ?.
Kariero
Parajdi Incze Lajos finis juron, li akiris doktortitolon pri ŝtatscienco en la Universitato Ferenc József (1941), italan jurdiplomon en Romo (1949). Li partoprenis en la Vásárhelyi Találkozó; estis redaktoro de Ellenzék de Târgu Mureș (1937-40), kunlaboranto de Jóbarát, Székelyföld, Brassói Lapok, Ellenzék, Esti Lap, Erdélyi Helikon, Pásztortűz, Hitel, Korunk. En 1945 li elmigris. Li vis en Aŭstrio, en Italio, poste en Usono.
NGC 2044
NGC 2044 (alia indiko — ESO 56-SC165) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Csákány)
Preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika historia monumento kaj unu el la plej konataj pilgrimejoj en Hungario, en vilaĝo Csákány.
Historio
Csákány en la 15-a jarcento havis paroĥan kirkon, alian kirkon kaj franciskanan monaĥejon. Tiu ĉi lastan la turkoj detruis ĝin en la 16-a jarcento, eĉ neniam oni trovis ties lokon. Ankaŭ la kirkoj ruiniĝis dum la bataloj. En 1760 oni konstruis novan kirkon, sed oni profitis kelkajn retintajn murojn. En la 1860-aj jaroj la preĝejo estis trakonstruita laŭ romantikismo. La orgeno estis farita en 1939.
Konstruaĵoj
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ krucifikso troviĝas. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La turopinto estas piramido. La absido estas plurlatera. Sur la muro estas legebla memortabulo pri la falintoj dum la 1-a mondmilito.
Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.
Svedio-Norvegio
Svedio-Norvegio, aŭ la sved-norvega unio, plennome La Unuiĝintaj Reĝlandoj Svedio kaj Norvegio, Förenade konungarikena Sverige och Norge,  De forenede Kongeriger Norge og Sverige, estis internacijure fiksita persona unio de la du reĝlandoj Svedio kaj Norvegio en la periodo 1814–1905. La unio ekestis el la Traktato de Kiel la kaj el la posta interkonsento de Moss kaj estis konfirmita per revizio de la norvegia konstitucio en 1814 kaj per sveda leĝo 1815. La unio estis kompromiso inter la norvegia sendependemo, esprimita en la konstitucio de Eidsvoll (de la, pro kio la 17-a de majo estas norvega nacia tago), kaj la svedia regemo super Norvegio, kiel rekompenco por la perdita Finnlando kaj la al Danio fordonita Sveda Pomerio.
La unio ne estis propra ŝtato; Svedio kaj Norvegio restis du apartaj ŝtatoj, kun apartaj leĝaroj, parlamentoj kaj registaroj, sed havis komunan reĝon. Nur pri internaciaj rilatoj decidis sole la sveda registaro, tiel la du ŝtatoj eksterlande impresis kvazaŭ unu sola, pligrandigita sveda ŝtato.
Reĝoj de Svedio-Norvegio
La reĝoj nomataj Karlo havas malsamajn numerojn en la du reĝlandoj: Karlo la 13-a de Svedio estas samtempe Karlo la 2-a de Norvegio, kaj tiel plue.
Le Kremlin-Bicêtre
Le Kremlin-Bicêtre [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 26,368 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Le Kremlin-Bicêtre troviĝas en la nordokcidento de la departemento Val-de-Marne, 5 kilometrojn sude de la centro de Parizo, kun kiu ĝi havas limon norde. La aliaj najbaraj komunumoj estas Ivry-sur-Seine oriente, Villejuif sude, Arcueil sudokcidente kaj Gentilly okcidente.
Le Kremlin-Bicêtre havas metrostacion ĉe la linio 7 de la metroo de Parizo:.
Malkoro
La Malkoro (Malcorus pectoralis) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Malcorus, kio nomigas la specion en Esperanto. Ĝi montras du karakterajn distingilojn kiuj povus ankaŭ esti uzata en Esperanto, nome ruĝeca orelareo, pro kio la birdo estas nomita en la angla Rufous-eared Warbler, kio estus en Esperanto Ruĝorela malkoro, kaj en la latina scienca nomo oni aludas al nigra brusta strio per Malcorus pectoralis kio estus en Esperanto Stribrusta malkoro.
Pli ĝenerale tiu birdo estas grizbruneca supre kaj sablokolora al helgriza sube kun tre markataj areoj. Nome la krono estas blankeca kun tre densa kaj fajna nigreca striado el frunto al nuko, iom simila al tiu de la Skotocerko. Sube estas la plej klara distingilo nome ruĝeca areo kiu kovras la tutan vizaĝon el la nigra beko kaj ĉirkaŭ la okulo, krom malantaŭe en subvango; en tiu ruĝeca areo ege elstaras la nigreca okulo kaj ege kontrastas kun la tre blanka gorĝareo, kiu inkludas ankaŭ mentonon, antaŭan subvangon el la bekobazo kaj kolflankojn. Sube tre markata nigra strio separas tiun blankan gorĝareon el la helgriza brusto. En flankoj estas iom da bruneca nuanco. La grizbrunecaj supraj partoj estas pli malhelaj en flugiloj kaj longa vosto, ne tiom levata kiom ĉe la parenca Skotocerko.
Ĝi troviĝas en Bocvano, Namibio kaj Sudafriko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj kaj herbejoj de malaltaj teroj.
Senalkohola kulturo
Senalkohola kulturo estas la kulturo ĉirkaŭ alkohol-abstinenco kaj la kontraŭalkohola movado. Abstinenculoj kaj kontraŭalkoholuloj povas havi diversajn motivojn pro elekti ne trinki alkoholaĵojn. Ekzistas sociaj, sanaj, moralaj, religiaj, ekonomiaj kaj aliaj motivoj. Sano ekzemple estas motivo de abstinenculoj. Socia motivo de kontaŭalkoholuloj ekzemple estas la savo de la alkoholmalsanuloj aŭ drinkemuloj.
Ĉefaj rimedoj de kontaŭalkoholuloj estas eduko de la junularo, forigo de la drinkkutimoj, progresigo de la senfermenta fruktutiligo kaj kreo de senalkoholaj societo aŭ kafejo. Ekestinta en al 1820-aj jaroj, precipe en la ĝermanlingvaj landoj de Norda Eŭropo (Unuiĝinta Reĝlando, Skandinavio, Germanio, Nederlando kaj Belgio), Usono, Kanado kaj Aŭstralio, la senalkohola movado iĝis amasa en la dua duono de la 19-a jarcento, kaj perdis popularecon nur en la 1930-aj jaroj. Post la publikigo de Esperanto en 1887, al la movado aliĝis ankaŭ esperantlingva branĉo.
Asocioj
La unua esperantista kontraŭalkohola societo fondiĝis en Dijon. Ĝis prezidanto estis rektoro kaj filozofo Émile Boirac. Pri la societo, neniuj detaloj estas konataj.
En 1911, laŭ alvoko de sanitara konsilisto doktoro Karl Briegleb, Worms, estis fondita Tutmonda Esperantista Bontemplana Asocio (TEBA), kies prezidanto fariĝis la iniciatinto. La sekretario estis A. W. Bodger. Aliaj bontemplanoj kiuj laboris por Esperanto estis interalie G. Spiess en Dancigo, Karl Briegleb en Worms, majoro Watson en Letchworth kaj prof-ro d-ro J. Longo en Mödling. Post la unua mondmilito, TEBA malaperis. Fina celo ĝis la 1930-aj jaroj estis restarigo de TEBA, kvankam tio ne realiĝis.
Post la unua mondmilito, montriĝis, precipe en Balkanaj, Baltiaj kaj Skandinaviaj landoj, ĝojiga vigliĝo. La novaj vigluloj, kiuj partoprenantis la fakkunvenon de abstinuloj dum la 21-a Universala Kongreso de Esperanto en Budapeŝto, decidis fondon de Internacia Esperantista Laborkomitato por Senalkohola Kulturo (IELK). La Scheveningenano A. Bramkamp-Weber iĝis prezidanto kaj samtempe delegito por Nederlando. La Vienano Walter Karl Mudrak iĝis sekretario kaj delegito por Aŭstrio. Aliaj delegitoj estis doktoro A. Skatariĉ en Zagrebo, instruistoj J. Jodal en Holbæk, Fritiof Ahnfeldt en Svedio, B. Gluchowski en Varsovio, J. Polaĉek en Břeclav kaj Wr. Chandler en Sidnejo. Kunlaboris al IELK doktoro St. Kadiev en Sliven, A. Kurmis en Rigo, P. Roose en Bruĝo, s-ino Amalia Berger en Vieno, la revuo La Juna Batalanto en Luksemburgo, K. Nohara en Ĉofu kaj R. Banham en Melburno.
IELK (poste nomita Internacia Esperantista Laborkomitato por Senalkohola Komunumo) disvastigis Esperanton inter la tutmonda abstinularo, servigis Esperanton al la internacia kontraŭalkohola movado kaj helpis kunigon de ĉiuj samcelaj fortoj kontraŭ la alkoholkapitalismo. IELK, tra siaj delegitoj, instigis kaj aranĝis kursojn de Esperanto, aperigis artikolojn por Esperanto kaj esperantlingvajn kontraŭalkoholigajn tekstojn, raportojn (tradukojn) en la nacilingva fakgazetaro, klopodis por Esperanto ĉe landaj kongresoj kaj partoprenis ĉe ekspozicioj.
Eldonoj
Oficiala organo de TEBA estis La Bontemplano kaj ekzistis jam ekde 1908. G. Brockhorst en Bomlitz estis la redaktoro. A. Stark presis ĝin en Magdeburg kiel aldono de Germana Esperanto-Gazeto. Ĝi aperis ĝis 1920 dusemajne, kaj inter 1911 kaj 1912 semajne. Plej ofte La Bontemplano havas ok paĝoj. Brockhorst eldonis kaj redaktis ekde 1913 novan oficialan gazeton Esperantan kaj germanlingvan La Internacia Abstinenta Observanto, ankaŭ kun ok paĝoj. Ĝis almenaŭ la Dua Mondmilito, internacia kontaŭalkohola asocio La Sendependa Ordeno de la Bontemplanoj havis Esperantan rubrikon en la oficiala internacia organo kaj Esperanto-kursoj en ĝiaj landaj gazetoj.
Organon de IELK anstataŭis cirkuleroj kaj publikigoj en la favora Esperanto-gazetaro. IELK kunlaboris laŭeble kun parencaj movadoj, precipe kun la movado por sentabaka kulturo, vegetarismo kaj pacifismo.
La berlina kuracisto kaj esperantisto Wilhelm Winsch atentigis pri la danĝero de alkoholo. En 1914, aperis la Esperanta traduko de lia verko pri varmokulturo kun ĉapitro pri la danĝero de alkoholo kaj kontraŭrimedoj. Li verkis pro la laboristaj abstinentuloj en germana lingvo.
Amplekse la esperantlingva movado por senalkohola kulturo prezentiĝis en la Enciklopedio de Esperanto de 1934, per artikolo de Walter Karl Mudrak el Vieno.
Kondoros
Kondoros [kondoroŝ] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Szarvas.
Geografio
Kondoros situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Kecskemét-Békéscsaba, fine de fervojo el Mezőtúr. Budapeŝto troviĝas 184 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1229. La vilaĝo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataloj. Poste dise farmoj formiĝis en la 17-a jarcento, krome laŭ la vojo ĉardo (popola gastejo). Tiu ĉardo rolas en populara hungara kanto. Baldaŭ apude ĝendarmejo konstruiĝis. Ambaŭ domoj iĝis ĝermo de la naskiĝonta vilaĝo, kiu refondiĝis en 1875. La rumanoj okupis la komunumon en 1919. Kondoros urbiĝis en 2013.
Vidindaĵoj
En 1884 romkatolika kapelo, en 1887 Luterana preĝejo (Kondoros) kun turo 50 m-ojn alta konstruiĝis.
Ĥerson (stacidomo)
Ĥerson (Херсон) estas fervoja stacidomo en Ĥersono, la 16-a plej granda urbo en Ukrainio.
Moktezumo la 2-a
Moktezumo la 2-a (fakte naŭatle Motēcuhzōma Xōcoyōtzin "Moktezumo la pli juna" [], en la hispana Moctezuma kaj ankaŭ Montezuma ; naskiĝis antaŭ 1465; mortis la 30-an de junio 1520 en Tenochtitlán, Meksiko) filo de Aksajakatlo, de 1502 ĝis sia morto en 1520 estis la estro de la Azteka Imperio. Dum la unuaj dek sep jaroj de lia reĝado, li plugvidis la rigidan ekspansian politikon de liaj antaŭuloj, sed multe pli fama li estas pro sia rolo en la lukto kontraŭ la hispanaj konkerantoj gvide de Hernán Cortés dum la lastaj du jaroj de sia vivo.
La nomo Motecuzoma signifas en la naŭatla "li aspektas sulkigante la frunton kiel princo " - la aldonon Xocoyotzin, "la pli juna" aŭ "la junulo" li ricevis por distingi lin disde sia antaŭulo Moktezumo la 1-a. Ĉar lia nomo laŭ la fonologio de la hispana lingvo aspektis strange kaj malfacile prononcebla, la eŭropaj konkerantoj "plifaciligis" ĝin al la formo Moctezuma, kaj poste pro misinterpretoj pluvariigis ĝin al la formo Montezuma.
Tecuixpo Ixtlaxóchitl, Isabel Moctezuma aŭ Isabel Moktezumo (ĉ. 1509 – 1550) estis filino de la tlatoani Moktezumo la 2-a.
József Attila Balázs
Ekspozicioj
József Attila Balázs havis du solajn ekpoziciojn.
Mersevát
Mersevát [merŝevat] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Celldömölk. Merŝe estas hungara familia nomo.
Situo
Mersevát situas sur ebenaĵo, preter la fervojo Celldömölk-Győr, laŭ la ĉefvojo Celldömölk-Pápa, en ambaŭ bordoj de rivero Marcal, kie estas trapasejo.
Historio
Pli frue loĝis tie romianoj, pli frue nekonatuloj, kiuj konstruis terfortikaĵon. Memstaraj vilaĝoj Belsővat kaj Merse unuiĝis en 1906. La loĝantaro okupiĝas pri agraraj produktoj, aŭ laboras en la najbara Celldömölk.
Vidindaĵoj
Mersevát havas novan katolikan preĝejon kaj luteranan preĝejon el 1935.
Famuloj
En Mersevát naskiĝis futbalisto József Tóth (futbalisto).
Sannat
Sannat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 370 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Werner Pieper
Werner PIEPER naskiĝis la en Meschede, Germanio, li estas germana aŭtoro kaj eldonisto. Li vivas en Löhrbach, Odenvaldo, Germanio, kune kun sia vivkunulino Nadina Leganovic. Pieper kreskis en Dörnholthausen, parto de la urbo Sundern (Saŭerlando, Germanujo). De 1965 ĝis 1968 jaro li absolvis sian instruon kiel kuiristo en Alsfeld; de 1968 ĝis 1970 li armeanstataŭe servis en la "Ludwig-Gutmann-Haus", speciala kliniko por paraplegiuloj en Hajdelbergo, Germanujo.
Sannat
Geografio
Sannat etendiĝas sur 34 km², kaj havis 370 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Werner Pieper
Werner Pieper havas eldonejon en Löhrbach, fondita en 1971 en Hajdelbergo sub la nomo de "Die Grüne Kraft" ("La Verda Forto"), ĝi en la 1980-aj jaroj konatiĝis sub la nomo de "MedienXperimente" ("Eksperimentoj pri amaskomunikiloj") kaj nuntempe nomiĝas "Werner Pieper & The Grüne Kraft" ("Werner Pieper kaj La Verda Forto", kun la angla artikolo "The", ĉar li ŝatas la anglan lingvon).
3156 Ellington
3156 Ellington estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Alfred Schmitt elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Werner Pieper
En la eldonejo de Werner Pieper aperas eldonaĵoj pri natura nutraĵo, indianoj ktp., ankaŭ germanaj tradukoj de aŭtoroj kiel Timothy Leary kaj Terence McKenna. Ankaŭ aperas aro da libroj pri LSD, MDMA, psilocibino kaj aliaj fungosubstancoj, psikoaktivaj kaktoj kaj aliaj psikoaktivaĵoj en lia "Edition Rauschkunde" ("eldonaĵaro ebrioscienco").
Sannat
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Sannat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Werner Pieper
Plua fokuso de la eldonejo estas libroj pri temoj, kiuj apenaŭ eldonatas en grandaj eldonejoj, ekzemple la "Scheißbuch", (libro de fekaĵoj), kiu eĉ prezentiĝis en elsendaĵo de Jürgen von der Lippe en la televido.
3156 Ellington
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan ĵazmuzikiston Duke Ellington (1899–1974).
Sannat
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard Rouchon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Werner Pieper
La eldonaĵoj estas germanlingvaj. Nur la plurlingva drogvortaro ("Mehrsprachiges Drogenwörterbuch") de Gereon Janzing enhavas ankaŭ Esperanton, krome la germanan, anglan, portugalan, hispanan, francan, italan kaj rusan lingvojn.
Sannat
Administrado
Sannat apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Montebruno
Montebruno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Fascia, Fontanigorda, Lorsica, Mocònesi, Rezzoaglio, Rondanina kaj Torriglia.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la biblia evento kaj festo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Niels-Henning Ørsted Pedersen
Niels-Henning Ørsted Pedersen (NHØP) (* 27-an de majo 1946 en Osted, Danujo; † 19-an de aprilo 2005 en Ishøj, Danujo) estis dana ĵaz-kontrabasisto kaj unu el la plej demandataj instrumentistoj. Li estis fama ĉefe pro sia perfekta virtuozeco, ŝajne neniel malhelpata per teknikaj malfacilaĵoj, sur la kontrabaso. Ĉi tiu originis interalie de sia aparta ludotekniko, la kvarfingra tekniko, per kiu li ege antaŭis sian tempon. Poro sia longa nomo li mem ankaŭ ŝatis uzi la „NHØP“. Kolegoj foje nomis lin „la grandioza dano kun la senfina nomo“.
Vivo
Niels-Henning Ørsted Pedersen estis filo de instruisto ĉe popola altlernejo. Post kiam Ørsted Pedersen komence ses jarojn lernis pianon, li transiris al kontrabaso. Ekde sia 14-a vivojaro li kunmuzikis kun ĉefaj danaj ĵazmuzikistoj.
Count Basie ofertis al la nur 16-jara, kunludi en lia orkestro. Li tamen decidiĝis por dungiteco en la kopenhaga ĵazklubejo „Jazzhus Montmartre“ kaj estis membro de la dana radio-bandego. Ankaŭ estonte li forrifuzis ĉiajn ofertojn de daŭra laborrestado en Usono.
En la 1960-aj jaroj li estis demandata muzikisto je koncertvojaĝoj ĉefe de usonaj ĵazmuzikistoj kiel Sonny Rollins, Bill Evans, Dexter Gordon, Joe Pass, Ben Webster aŭ Bud Powell. en la 1970-aj jaroj Niels-Henning Ørsted Pedersen komencis daŭran kunlaboron kun pianisto Oscar Peterson. Basisto Ray Brown rekomendis lin al Oscar Peterson: „Tio estas la ununura, kiun mi konas, kiu eble estas egalpova al vi.“ Ankaŭ tiutempe li komencis karieron kiel soloisto kaj bandestro.
Du monatojn antaŭ sia morto li prezentis en Vieno sian lastan registratan koncerton. Kunmuzikis Árni Egilsson kaj Wayne Darling ce kontrabaso samkiel pianisto Fritz Pauer kaj frapinstrumentisto John Hollenbeck. Li mortis la 19-an de aprilo 2005 en sia domo en Ishøj ĉe Kopenhago pro kormalfunkcio kaj postlasis sian edzinon Solveig kaj tri gefilojn.
Honorigoj
Niels Henning Ørsted Pedersen ricevis tri fojojn la premion kiel „plej bona basisto de la jaro“ de la usona ĵazrevuo Down Beat kaj en 1991 la muzikpremion de la Nordlanda Konsilistaro
Diskoj
Niels-Henning Ørsted Pedersen kunverkis interalie pri jenaj sondiskoj kaj lumdiskoj:
Alan Stivell
Alan STIVELL (naskonome: Alan Cochevelou) (naskiĝis la en Riom, Aŭvernjo) estas bretona muzikisto (ĉefe ludas harpon) kaj kantisto. Li estas konata pro tio, ke li enmiksas tradician bretonan muzikon kun nuntempaj sontipoj kiaj rokmuziko, tiel kiel kun la muzikoj de aliaj keltaj landoj (Skotlando, Irlando, Kimrio). La vortumado de la kantoj de Stivell estas verkita en granda vario de lingvoj: diversaj keltaj lingvoj (ĉefe la bretona, lia gepatra lingvo), franca kaj angla. Ofte li uzas du aŭ pliajn lingvojn en unusola kanto.
Kun la unua nov-kelta harpo konstruita de sia patro, ĝi kontribuas al la renaskiĝo de tiu instrumento kaj modernaj Bretona muziko. Heredanto unua Bretona muzika renaskiĝon kun la kreo de bagad, inspirita de la folk-roko kanto kaj anglosaksa, ĝin nutras la popola movado de la 1960-aj jaroj. Lia personeco kaj lia verko ludis gravan rolon en la popularigo de kelta muziko en Bretonio kaj en la mondo: ĝi estas grandparte respondeca pri la renaskiĝo movado de la 1970-aj jaroj, danke al la "elektrizaj" de tiu muziko, kaj por enkonduki la koncepton. Alan Stivell estas bone fama pro siaj aranĝoj en la tradicia repertuaro, eĉ se la alia parto de lia verko estas la kreado de novaj kantoj.
Rekonita en Usono kaj Kanado kiel Novepoka muziko harpisto, li faris plurajn internaciajn turneojn. Influas la komenco alfrontante la Bretona lingvo kaj fiero de la Bretona popolo. Ĝi malfermas la vojon por aliaj grupoj aŭ artistoj, vigla alvokiĝo inter junuloj, la farantoj, instruistoj, kaj iĝas modelo por aliaj kulturoj. Ĝi ĉefe interpretas la vortojn en la bretona lingvo, sed ankaŭ en aliaj keltaj lingvoj, franca kaj angla. Post lia patro, li disvolvis eksperimentan prototipon de harpoj.
Lia muziko, malfermita al la mondo kaj fidela al Keltaj nacioj kombinas muzikajn kombinaĵojn kelkfoje neesploritajn kaj guston por la novaj teknologioj. Lia muzika verko estas riĉigita de lukto por la rekono de bretona kaj kelta kulturo kaj transdonas mesaĝojn humanista malfermeco al aliaj kaj pli granda frateco inter homoj. Tiu malfermeco reflektas ekde la komenco de kulturaj miksaĵoj kaj muzikaj fandadoj, igante ĝin unu el la pioniroj de mondmuziko, ĝi klare difinas lian unuan albumon Reflections.
Efebofilio
Efebofilio estas seksa allogo al adoleskaj knaboj. Ĝi troviĝas sur la kontinuo de kronofilio sur la limo de androfilio (seksa aliro al plenkreskaj viroj) kaj pedofilio.
Signifo de la termino ne estas ĉiam klara. En kelkaj lingvoj ĝi estas samsignifa kun hebefilio (seksa allogo al adoleskaj knabinoj) kaj tiam ĝi havas pli ĝeneralan signifon kiel allogo al adoleskuloj.
Kanembuoj
La kanembuoj estas etno, kiu loĝas oriente de la Ĉada Lago en la hodiaŭa respubliko Ĉado.
La kanembuoj devenas de la regno de Kanem kaj portas ties nomon: Kanem-bu - "homoj de Kanem". La kanembua lingvo estas dialekto de la kanura lingvo, kiu estas parolata okcidente de la Ĉada Lago en Bornu. Kanem kaj Bornu ĝis la komenco de la 19-a jarcento estis unuigitaj kadre de la regno Kanem-Bornu sub la regado de la Sefuwa. Nur de la fino de la 14-a ĝis la dua duono de la 16-a jarcento la Bulala regis super Kanem. Hodiaŭ la kanembuoj vivas plejparte en la Administradregiono Kanem oriente de la Ĉada Lago kun sidejo de la prefekto en Mao. Inter la kanembuoj troviĝas anoj de la subgrupo bornuoj (niĝeria nomigo: Kanurioj).
Rondodanco
Rondodanco (germana titolo Reigen) estas teatraĵo de Arthur Schnitzler. La unua prezentado okazis la 23-an de decembro 1920 en Berlino kaj estis unu el la plej grandaj teatroskandaloj de la 20-a jarcento.
La teatraĵo priskribas en dek erotikaj dialogoj la sekskuniĝon (kiu ne estas montrita en la teatraĵo) kaj ĝian ĉirkaŭon de potenco, delogo, sopiro, seniluziiĝo kaj deziro je amo. Ĝi desegnas bildon pri la moralo en la socio de la Fin de siècle kaj trapasas ĉiujn sociajn ŝtupojn de la proletaro ĝis la aristokratio.
Pro ĝiaj seksa temo, la teatraĵo ekigis unu el la plej longajn skandalojn en la germana literaturo. Preter la demando de "bonaj moroj" kaj de cenzuro, ĝi estis uzata kiel batalilo en la antisemitismo.
Enhavo
Dek personoj renkontiĝas kiel paroj dialogante dek fojojn kaj ĉiufoje la paro sekskuniĝas.
Schnitzler uzas kiel principon la strukturon de la rondodanco, dum kiu unu figuro tuŝas la manon de nova figuro por la sekva sceno. La aŭtoro priskribas la situacion antaŭ kaj post la koito, la sekskuniĝo ne montriĝas, ĝi estas nur aludata en la teksto per strekoj. Post ĉiu sceno unu partnero interŝanĝiĝas kaj samtempe la socia pozicio altiĝas, de la prostituitino kaj la soldato al la ĉambristino tra la fraŭlo, edzino, edzo kaj dolĉa knabino ĝis la poeto, la aktorino kaj la grafo, kiu fine renkontas la ĉiesulinon kaj tiel fermas la "rondon".
Epistema logiko
La epistema logiko estas kampo de la modala logiko, kiu temas pri la raciigo pri la sciaro. Dum la epistemologio posedas longan filozofian tradicion, kiu devenas el la Antikva Grekio, la epistema logiko estas disvolvigo multe pli ĵusa kun aplikaĵoj en nombraj kampoj, kiaj filozofio, teoria informadiko, artefarita intelekto, ekonomiko kaj lingvistiko. Dum la filozofoj el Aristotelo diskutis la modalan logikon, kaj la mezepokaj filozofoj kiaj Okhamo kaj Duns Skoto disvolvigis nombrajn observojn, estis Clarence Irving Lewis kiu en 1912 realigis la unuan simbolan kaj sisteman traktadon de tiu temo, kiu plue maturiĝis, atingante sian modernan formon en 1963 el la verkaro de Saul Kripke.
Dum la 1950-aj jaroj oni publikigis nombrajn verkojn, kiuj simple menciis logikon de la sciaro, sed pli ĵusa estas la verko de la svedlinga finno Georg Henrik von Wright titolita Eseo pri modala logiko publikigita en 1951, kiu estas agnoskita kiel fonda dokumento. Nur en 1962 alia finno, nome Jaakko Hintikka, verkis Kono kaj kredo, nome la unua etenda verko, en kiu li sugestas uzi modalojn por kapti la semantikon de la sciaro anstataŭ uzi la aletajn premisojn, per kiuj tipe oni disvolvigas la modalan logikon.
Ferenc Székedi
SZÉKEDI Ferenc estas rumanuja hungara ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto. Li naskiĝis en Nemestördemic (Hungarujo) je la 6-a de januaro 1945. Li estas eksedzo de ĵurnalistino Ágnes Kerekes, la patro de sociologo Levente Székedi kaj de filmkritikistino Eszter Boda Székedi.
Biografio
Ferenc Székedi finis la mezlernejon en Miercurea Ciuc (1962). En 1980 li finis la fakon pri ĵurnalismo en Bukareŝto. Ekde 1971 ĝis 1989 li estis redaktoro de Hargita, respektive Hargita Népe. Ekde 1990 li estis ĉefredaktoro de Csíki Lapok, ekde 1994 de Csíki TV, kunlaboranto de Romániai Magyar Szó. Inter 1991–1994 li estis prezidanto de RMDSZ de Baseno Ĉiko.
Suchov
Suchov (Suchow) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio 14 km sudoriente de Veselí nad Moravou. Vivas ĉi tie. Al la municipo apartenas ankaŭ domaroj Suchovské Mlýny, Zámečníkovy Mlýny kaj Podhajské Mlýny.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1500.
Arguno
Arguno (Аргун) estas urbo en Ĉeĉenio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 96403X.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
La interurba telefona kodo estas 87147, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 43°18' norde, longitudo 45°52' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Arguno (Аргун).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 5,2 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 25,7 mil loĝantojn.
Iam ekzistinta ĉi tie industrio estas preskaŭ komplete detruita. La loĝantoj okupiĝas ĉefe pri revendado de varoj. Okazas rekonstruo.
2455 Somville
2455 Somville estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan astronomon kaj sismologon Oscar Somville (1880 — 1980).
Stereoptiko
Stereoptiko estas por lumbildoj projekciilo aŭ relative potenca "magia lanterno", kiu havas du lensojn, kutime unu super la alia, kaj estis ĉefe uzata por projekcii fotografajn bildojn. Ĉi tiuj aparatoj devenas de la mezo de la 19-a jarcento, kaj estis populara formo de distro kaj edukado antaŭ la apero de filmoj.
Cașva
Cașva [kaŝva] (hungare: Kásva) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Gurghiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 887 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 1 216 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kásva apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Juárez (Nuevo León)
Juárez estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Benito Juárez. Al Juárez apartenas entute 126 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19031.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 144380 loĝantojn. El tiuj estis 72571 viroj kaj 71809 virinoj. La komunumo havas surfacon de 277,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 370 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 400 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 55977 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 452 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,81 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En Juárez loĝis en la jaro 2000 40286 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 38756 scipovis legi kaj skribi, sed 1628 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 4,03 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 3,56 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 4,51 %.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 46952 personoj apartenis al la katolika religio kaj 4245 personoj al la protestantisma religio. 1 apartenis al la judisma relegio kaj 4779 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
San Miguel Amatitlán
San Miguel Amatitlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel Amatitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 261.
Geografio
San Miguel Amatitlán apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5938 loĝantojn. El tiuj estis 2865 viroj kaj 3073 virinoj. La komunumo havas surfacon de 196.48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1560 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 569 indiĝenoj. El tiuj 391 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Malgrandazia pino
La malgrandazia pino (Pinus brutia), estas pinospecio, indiĝena en la orienta Mediteranea regiono. La plejparto de ĝia arealo situas en Turkujo, sed ĝi ankaŭ etendiĝas al la Orientaj Egea-Maraj Insuloj de Grekujo, Krimeo, Irano, Kartvelujo, Azerbajĝano, norda Irako, okcidenta Sirio, Libano, kaj Kipro. Ĝi ĝenerale troviĝas ĉe malaltaj altitudoj, plejparte de marnivelo ĝis 600 m, ĝis 1 200 m en la sudo de ĝia arealo. Tiu pino unue estis priskribita en Kalabrio, antikve nomita Brutium, tial la scienca nomo. Tamen en tiu ĉi regiono, la specio ne estas indiĝena sed enmetita.
Priskribo
Ĝi estas mezgranda arbo, atinganta altecon de 20–35 m kaj trunkodiametron ĝis 1 m, escepte 2 m. La arboŝelo estas oranĝruĝa, dika kaj profunde sulkigita apud la grundo, kaj maldika kaj deskvamiganta en la supra krono. La folioj ("pingloj") estas pare aranĝitaj, sveltaj, plejparte 10–16 cm longaj, brile verdaj ĝis iomete flavece verdaj.
La strobiloj estas dikaj, pezaj kaj malmolaj, 6–11 cm longaj kaj 4–5 cm larĝaj ĉe la bazo se fermite, verdaj komence, maturiĝante brile ruĝbrunaj kiam 24 monatojn aĝaj. Ili malfermiĝas malrapide dum la unua aŭ la dua postsekvantaj jaroj, malfermiĝante al larĝeco de 5–8 cm. La semoj longas 7–8 mm, havas flugilon kiu grandas 15–20 mm, kaj estas ĉefe vente dissemitaj.
Subspecioj
Tiu palearktisa specio estas proksime afina al la halepa pino, la pinastro kaj la kanaria pino, kiuj ĉiuj samhavas multajn ecojn kun ĝi. Kelkaj verkintoj traktis ĝin kiel subspecion de la halepa pino, sed ĝi estas kutime rigardata kiel diferenca specio. Ĝi estas modere variema specio, kaj jenaj subspecioj kaj varioj estas nomitaj: La Eldar-pino estas konsiderata kiel specion (Pinus eldarica) fare de kelkaj verkintoj; ĝi estas adaptita al pli seka klimato kun somera pluvokvanto-maksimumo, dum subsp. brutia estas adaptita al klimato kun plejparte vintra precipitaĵo.
Uzado
La malgrandazia pino estas gastiganto al suk-suĉanta afido Marchalina helenica. Sub normalaj cirkonstancoj, tiu insekto ne kaŭzas signifajn difektojn al pinoj, sed gravegas por la eksceso de sukero kiun ĝi sekrecias. Tiu sukero, "mielroso", estas kolektita per abeloj kiuj faras el ĝi riĉe gustadaptitan kaj valoran mielon, "pinomielon" (Turke : çam balı), kun laŭdiraj kuracilaj avantaĝoj. La "Sola Pino", fama memorarbo pri la unu-mondmilita batalo ĉe Kalipolis, estis tiu specio. Konusoj de la batalkampo estis prenitaj hejme al Aŭstralio, kaj plantoj, kultivataj el ties semoj estis plantitaj kiel vivantaj monumentoj Ĝi estas vaste plantata por ligno, kaj en sia indiĝena arealo (ĝi estas la plej grava arbo en forstumado en Turkujo) kaj aliloke en la Mediteranea regiono oriente ĝis Pakistano.
Kultivado
Ĝi ankaŭ estas populara ornama arbo, vaste plantita en parkoj kaj ĝardenoj en varmaj sekaj regionoj (kiel ekzemple suda Kalifornio, Arizono, kaj okcidenta kaj centra Teksaso en Usono), kie ĝia konsiderinda toleremo pri sekeco kaj varmeco estas altagrade aprezita. La subspecio eldarica estas la plej arid-eltena formo, utiligita en Afganujo, Irano kaj pli ĵuse en Arizono, Kalifornio, kaj Teksaso. En Usono, la subspecio eldarica estas kutime referita kiel aŭ "Eldar-pino" aŭ "afgana pino".
Ardatov
Ardatov (Ардатов) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe rivero Alatirj (Алатырь), kiu demaldekstre fluas en riveron Sura (Сура).
En jaro 1959 la urbo havis proksimume 8 400 loĝantojn.
En Ardatov laboris famega rusa esperantisto Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov.
Ádám Herepei
HEREPEI Ádám estis hungara instruisto, reformita pastro, eklezia verkisto naskita en Lózsárd la 22-an de februaro 1756 kaj mortinta en Nadjenjedo en septembro 1814.
Biografio
Ádám Herepei studis en Szászváros, Nagyenyed, poste en Marburg kaj Ĝenevo. En 1790 oni invitis li al Nagyenyed, kie li instruis historion kaj literaturon. Lia lernanto Sándor Kőrösi Csoma, parte sub lia influo ekiris al sia vojaĝo de Azio. Aperis multe da el liaj paroladoj, sed liaj manuskriptoj grandparte neniiĝis en 1849.
Iván Szép (bestokuracisto)
Iván SzÉP [sEp], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szép Iván estis hungara bestokuracisto, profesoro.
Iván Szép  naskiĝis la  en Ĉeĥoslovakio en Sabinov. Li mortis la en Budapeŝto.
Combs-la-Ville - Quincy (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Iván Szép (bestokuracisto)
Biografio
Iván Szép naskiĝis en Ĉeĥoslovakio, kiel membro de la hungara minoritato. Li frekventis gimnazion en Hungario en Sopron, poste li akiris diplomon en la sama urbo en kampuso de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József en 1942. En la sekva jaro li doktoriĝis. Post siaj studoj li laboris en la universitata instituto, en 1944 li estis bestokuracisto en tiam hungara komunumo Margitta, fine li batalis dum la dua mondmilito, eĉ li estis militkaptito en Belgio. Hejmenveninta en 1946 li estis bestokuracisto en Sopron, poste en Kisújszállás. Li estis nomumita ĉef-bestokuracisto de Jász-Nagykun-Szolnok (historia departemento) en 1949, de Budapeŝto en 1951. Li ekinstruis en kampuso de Gödöllő en 1959 jam kiel docento, en 1965 kiel universitata profesoro. Li estis katedrestro inter 1959–1972. Li multe okupiĝis pri higienoj de la bestoj.
En 1944 li edziĝis kaj baldaŭ li havis 3 gefilojn.
Kantono Douglas (Vaŝingtonio)
Kantono Douglas [dAgles] (angle: Douglas County) estas administra unuo en la meza parto de la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝia administra sidejo estas en la urbeto Waterville, kaj la plej granda urbo en la kantono estas East Wenatchee.
La surfaca areo de la kantono estas 4 788 km², el kio 73 km² estas akvo, kaj en 2000 oni trovis 32 603 loĝantojn en la kantono, laŭ la tiujara usona censo. La kantono apartenas al la statistika aglomeraĵo de Venaĉio.
La kantonon oni formis la el parto de Kantono Lincoln.
Ibiaí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Pirapora. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Vinnicja (stacidomo)
Vinnicja (Вінниця) estas fervoja stacidomo en Vinico, la 13-a plej granda urbo en Ukrainio.
30179 Movva
30179 Movva estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rajiv Movva, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio, medicino, scienco de la sano kaj mikrobiologio. Li lernis ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Ernst von Lasaulx
Ernst von LASAULX (naskiĝinta la en Koblenz, mortinta la  en Munkeno) estis germana klasika filologo. Li metis la fundamentojn pri la modernaj studoj de Majstro Eckhart.
Vivo
Lasaulx studis inter 1824–30 en Bonn kaj Munkeno kaj fariĝis, post longaj studvojaĝoj al Italujo, Greklando kaj en la Proksiman Orienton en 1835 neorda kaj en 1837 orda profeosoro pri filologio en Würzburg.
En 1844 li iĝis profesoro pri filologio kaj estetiko en Munkeno. Estante favoranto de ultramontanismo li maldungitis en februaro 1847. Sed en marto 1849 li denove rajtis profesori. En 1848 li iĝis deputito ĉe la frankfurta Nacia Asembleo, poste ĉe la landa parlamento de Bavario.
Lasaulx estis ferova defendanto de katolikismo. En siaj sciencaj laboraĵoj li sekvis la tiam modan ideon pri postflarado de kristanaj spuroj en la (mensa) vivo de la antikvaj romianoj. Menciindas inter la verkoj de tiu ĉi periodo jenaj: Lia fratino Amalie (1815-1872), kiu iĝis monakino ĉe la Kongregacio de Sankta Bartolomeo (en Aachen kaj poste en Bonn kiel malsanulejestrino) tre aktivis karitate dum la militoj de 1864, 1866 kaj 1870. Ĉar ŝi ne konsentis la dogmon pri papa neeraripovo (1870) ŝi forpelitis.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 206, kio legeblas tie ĉi interrete.
NGC 2045
NGC 2045 (alia indiko — SAO 94827) estas stelo en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fianĉiĝo
Fianĉiĝo estas la reciproka promeso de du personoj iam poste geedziĝi. Se temas pri aliseksa paro, vira (fianĉo) kaj ina (fianĉino). Se estas samseksa paro, tiam du fianĉoj aŭ du fianĉinoj.
En multaj modernaj socioj tiu interkonsento ne estas jure liga. Dum antaŭaj jarcentoj tamen la finanĉiĝo estis pli jura ago. Ekzemple en Germanio ankoraŭ ĝis la jaro 1988 ekzistis leĝo, kiu reguligis, ke kiam post fianĉiĝo ne sekvas edziĝo sed la paro dum la tempo de la fianĉeco sekskuniĝis, la viro devis pagi signifan financan kompenson al la partnerino.
Fianĉiĝo kiel kultura fenomeno
Fianĉiĝo aparte en kulturoj, en kiuj geedziĝoj (ankoraŭ) estas organizataj de la gepatroj, estas grava fazo en la laŭpaŝa aliro al geedziĝo.
La antaŭpaŝo al fianĉiĝo estas la "varbado de fianĉino", kiu mem povas esti forte socia regulita. En iuj (grandparte historiaj) kulturoj eĉ ekzistis respektive ekzistas speciala profesio, varbistoj de fianĉinoj aŭ peristoj de fianĉiĝoj, kiuj aranĝas interkontraktojn inter familioj pri posta fianĉiĝo de po unu infano el ambaŭ familioj.
En tiuj kulturoj, en kiuj gravas fianĉeco, dum tiu vivoperiodo ne nur ekestas emocia ligo inter la du estontaj geedzoj, kiuj antaŭe tute ne aŭ nur malintense konis sin, sed ankaŭ kreiĝas jura kaj ekonomia alianco inter la du familioj de la gefianĉoj. La tempo de fianĉeco do ne nur servas al la elprovo, ĉu la gefianĉoj karaktere hermonias, sed ankaŭ al la elprovo, ĉu la estonta alianco inter la du familioj estas stabila.