cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reala ĉeesto
La doktrino de la reala ĉeesto asertas ke Jesuo vere ĉeestas, kaj restas sub la ŝajnoj de la pano kaj de la vino dum la mescelebro. La Katolika Eklezio kaj Ortodoksaj orientaj Eklezioj konfesas la doktrinon de la reala ĉeesto. Katolikismo uzas por ekspliki la eventon la koncepton de Transsubstancigo deduktita el la skolastika filozofio.
La kredo je la reala ĉeesto baziĝas sur la Evangelio, kiu priskribas kiel Kristo vesperon antaŭ sia morto, eldiris la vortojn "Tiu ĉi estas mia korpo" (Mateo (26,26) kaj "Tiu ĉi estas mia sango" (26, 28).  Tio emerĝas jam el la subaspostola literaturo de la Apostolaj Patroj kiel Ignaco el Antioĥio kaj Justino Martiro kaj la Eklezia Patro Johano Krizostomo kaj sankta Ambrozio de Milano; kaj krome konfermita de la Koncilio de Trento (1545-1563).
En la Katolika Eklezio estas dogme asertate ke tiu reala ĉeesto daŭras ankaŭ postmese.
La origino de la Eŭkaristio
En la lasta vespermanĝo, laŭ la interpreto de precipaj kristanaj eklezioj, Jesuo donis al siaj disĉiploj la panon kaj vinon kiel siajn korpon kaj sangon, en ofero por la savo de la homaro, ilin taskante la samon refari por "lin memorigi". La Katolika Eklezio, kiel aliaj eklezioj,ekde sia origino, celebras la sakamentan agon de la eŭkaristio kiel unu el la taskoj al ĝi postulitaj de Jesuo mem, sia savanto kaj fondisto. Tiu ofero povas esti aplikata al la vivantoj, kiuj per ĝi intime rilatigas kun Dio, kaj al la forpasintoj.
Modernaj studoj kaj ekumenismo
Iuj modernaj, ankaŭ se ne ĵusaj, studoj interpretis la originojn de la eŭkaristio, enmetante la evangeliajn raportojn en la historia tiama hebrea kaj greka-romia kunteksto, spronite de la fakto de la malsamaj interpretoj ĉe kristanoj kaj la apartaĵoj de la lingvo uzita de Jesuo: la aramea en la vulgara palestina uzo (nekonata, tamen) en kiu, ekzemple, mankas la kopulo kiu igus facila la misinterpreto. Laŭ iuj de tiuj studoj, la kristana eŭkaristio estus frukto de evoluiĝo de la konscio de la unuaj kristanaj komunumoj imitantaj la penson de la Misterecaj religioj, ekzemple, en kiuj elstaras teofagio. Tamen, oni pruvas ke en ĉiuj komencaj dokumentoj la aludo al la ĉeesto de Jesuo Kristo en la eŭkaristio estas ĝenerala kaj konstanta. La centra rolo de la eŭkaristia celebro en kristanismo kaj la disvolviĝo, ĉe la diversaj konfesioj, de variaĵoj ankaŭ tre signifaj igis krome la konfronton pri la Eŭkaristio unu el la centraj temoj ekumenisma movado. .
La ĉeesto de Kristo
La eŭkaristio estas celebrata de ordinito (sacerdoto), ene de la eŭkaristia celebrado: tio konsistas en la amplekso de la “liturgio de la vorto” kaj de la eŭkaristia liturgio, enkondukita per la komencaj ritoj kaj fermita per la forpermesaj ritoj.
La Dua Vatikana koncilio instruas k oni povas vidi la ĉeeston de la Sinjoro en la asembleo kuniĝinta laŭ Lia instigo, en la sacerdoto celebranta in persona Christi, en la Biblio proklamata "ĉar estas Li kiu parolas kiam en la Eklezio oni legas la Skribon", en la mesofero, estante Li mem kiu, sin oferinte unufojon en la kruco, oferas ankoraŭ sin mem pere de la sacerdoto, precipe en la eŭkaristiaj vortoj" (Sacrosanctum Concilium''). Ankaŭ per tiu itinero pasas la realproksimiĝo inter katolikismo kaj protestantismo: tiu ĉi, fakte, kritikkadis la poziciojn de la Katolika Eklezio kiu, aparte atentigante pri la”reala ĉeesto” en la eŭkaristiaj pano kaj vivo, neglektus la aliajn ĉeestojn de Kristo. La Katolika kaj Ortodoksa Eklezioj konfesas, surbaze de la Patroj de la Eklezio kaj de la konstanta tradicio, ke la reala ĉeesto de Kristo en la eŭkaristiaj specioj daŭras ĝis ilia konsumiĝo: tial la Sanktega Sakramento estas konservita en la tabernakloj (aŭ hostiujoj) por esti adorata, sed ankaŭ kiel “rezervo” por la malsanuloj kaj mortantoj (ĉi-kaze oni uzas ankaŭ, inter katolikoj, la teminon "Viaticko"). En la Katolika Eklezio ekzistas specifaj ritoj por la Eŭkaristia adorado. La "Korpo de Kristo" estas perezentata en la hostimontrilo por la adorado de la fideluloj.
La Eklezio celebras ĉiutage la eŭkaristion (escepte de la senliturgiaj tagoj, kiam nek pano nek vino estas konsekritaj - en la roma rito nur la Granda vendredo, en la Ambrozia rito ĉiuj karesmaj vendredoj -, sed aparte ĝi estas solenita en la tago de ĝia instituiĝo, la Sankta ĵaŭdo, en la vespera meso en la Vespermanĝo de la Sinjoro. Tamen, ne povante eligi tutan la solenecon en tiu tago de la Sankta Semajno (kiu, kiel tia, postulas kuntekston de sobreco), la festo estas prokrastita en la tago de la Kristokorpa Festo.
Spirita signifo
Laŭ la Katolika Eklezio, en ĉiu eŭkaristio renoviĝas la ofero de Kristo por la mondo, nome interligo de Dio kun la homo: La Sinjoro donacas novan nutraĵon al la homo kaj novan forton al la Eklezio por ke la fideluloj fariĝu atestantoj laŭlonge de la mondaj vojoj. La Eklezio invitas la la kristanojn partopreni la dimanĉan meson kaj sakramente komuniiĝi almenaŭ okaze de la Pasko.
Spirita komunio
La spirita komunio koincidas kun preĝo per kiu la fidelulo povas esprimi la deziron unuiĝi kaj ricevi Jesuo-Eŭkaritian sen materie ricevi la sakramentan Komunion, nome la konsekrita hostio.
Eŭkaristio en la protestantaj eklezioj
La protestantoj, depende de sia konfesio, uzas la terminon “Vespermanĝo”, “Vespermanĝo de la Sinjoro” (Lord's Supper), komunio, aŭ foje ankaŭ eŭkaristio.
La pozicioj rilate la signifon malsamas, sed eblas ilin resumi en tri grandaj interpretoj: tu de Lutero], favora al la [[kunsubstancigo, tiu de Zvinglo, subtenanto de la spirita kaj simbola signifo de la pano kaj vivo kaj fine tiu de Kalvino, nome de ĉeesto spirita kaj de reala partopreno al la korpo de Kristo
Katolika Eklezio
Ordinamento generale del Messale Romano
NGC 2493
NGC 2493 (aliaj indikoj — UGC 4150, MCG 7-17-7, ZWG 207.14, PGC 22447) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stará Halič
Stará Halič, hungare Gácsfalu [gAĉfalu], germane Altgaatsch estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Stará kaj alt signifas: malnova.
Geografio
Stará Halič situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Lučenec troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1350 laŭ tiama hungara ortografio "Gaach". Longe ĝi estis serva vilaĝo de fortikaĵo Gács. La husanoj okupis ĝin, kiun en 1467 Matiaso la 1-a reokupis. La setlejo ricevis rajton pri bazarado en 1763. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1828 loĝis tie 547 vilaĝanoj en 82 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gácsfalu 722 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Stará Halič 684 homoj, (636 slovakoj).
Občina Izola
Občina Izola estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Marborda-Karsta. La municipo enhavas 9 komunumojn kaj ĝia areo estas 28,6 km². Komence de 2018 tie loĝis 16015 homoj. La administra centro estas la urbo Izola.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Koper en la oriento, Občina Piran en la sudo kaj okcidento. En la nordo estas la akvoj de la Adriatiko.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-obalnokraska.php
1650
En la jaro 1650 post Kristo okazis, interalie:
Občina Izola
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:40_x395284.027_y41538.2945_s13_b4
Turo de Herkulo
La Turo de Herkulo (Torre de Hércules) estas turo kaj lumturo kiu troviĝas en la duoninsulo de la urbo Korunjo, en Galegio. Ĝi estas 68 m alta kaj datumas de la 1-a jarcento. Ĝi havas la privilegion esti la sola romia lumturo kaj ankoraŭ funkcianta. Ĝi estas la dua plej alta en Hispanio, post la Lumturo de Chipiona. La ĝi estis deklarata Monda heredaĵo de UNESKO.
La nuna fasado de la lumturo estas la rezulto de la novklasikaj reformoj en la 18-a jarcento. La ĝi ĝemeliĝis kun la Statuo de Libereco de Nov-Jorko kaj la 25-an sammonate kun la Lumturo de Morro en Havano, la plej antikva de Ameriko kaj unu el la emblemoj de Kubo.
Proksime de la lumturo troviĝas statuo al Breogano, mitologia patro de la galega popolo.
Vere temas pri ege utila kaj necesa lumturo ĉar ĝi dominas la plej nordokcidentan pinton de Hispanio, kie multaj ŝipoj trapasas kaj kie okazas multaj ŝtormoj kaj kie tre ofte okazis vrakiĝoj.
Historia monumento
Historia monumento RI-51-0000540
Arĝentfloto
La arĝentfloto estis en la 16-a kaj 17-a jarcento ĉiujara konvojo de ŝipoj, per kiuj oni transportis valoraĵojn de la hispanaj kolonioj en Sud-Ameriko al Hispanio. En Hispanio ĝi estis ofte konata kiel Floto de Indioj. En Nederlando la arĝentfloto speciale estas konata pro la konkero de ĝi fare de Piet Hein en 1628.
Piet Hein faris en la nomo de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio en 1626 planon por kaperi la arĝentfloton, kaj transporti la valoraĵojn al la Respubliko de la Sep Unuiĝintaj Nederlandoj. La Respubliko dum tiu periodo estis implikita en la Okdekjara Milito kun Hispanio. Piratado komisiite de la ŝtato estis tre kutima dum tiuj jaroj.
Nuksrompilo
Nuksrompilo estas ilo, plej ofte kuirilo, kiu estis inventita kaj dezajnita por povi rompi, disigi nuksojn. Ĝi estas simpla maŝino, pli precize duaranga levilo.
Ĉar temas pri duaranga levilo, ĝi konsistas el du brakoj unuigitaj je unu de ties pintoj per cilindra artiko. Ĝi havas strian ujon kie oni lokigas la nuksojn aŭ sekajn fruktojn similajn por ke, aplikante forton sur la alia pinto, ĝi rompu la malmolan ŝelon kaj tiele akiri la kernan frukton.
Kiam temas pri unuaranga levilo, ĝi funkcias simile al tenajlo aŭ pinĉilo.
Estas alia versio de nuksrompilo el ligno kiu funkcias per la premo kiun oni aplikas al la nukso metita en truo pere de ŝraŭbo el ligno.
Friedrich Wilhelm Füchtner (1844-1923) estis germana metiisto de la Metalaj Montoj. Oni konsideras lin la inventisto de la moderna versio de la nuksrompilo.
Kalvinana preĝejo (Kelemér)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en vilaĝo Kelemér (Hungario).
Historio
La katolika gotika preĝejo konstruiĝis en la 14-a jarcento. Ekde la 16-a jarcento jam la kalvinanoj uzis ĝin. En 1769 la turo iĝis pli malalta, en 1780 la absido estis malkonstruita, poste la navo longigita. Inter 1849-1851 tie estis kaplano (subpastro) Mikaelo Tompa.
Konstruaĵo
La kirko situas sola sur monteto ĉe la ĉefplaco en korto, sed en la korto estas videbla ankaŭ la paroĥo (nun memormuzeo pri Mikaelo Tompa). Malantaŭ la kirko forlasita tombejo etendiĝas. Sur ekstera muro de la kirko mezepoka fresko jam en malbona stato prezentas Sanktan Kristoforon. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La navo havas reliefantan antaŭĉambron kaj finiĝas en rektangula absido. Interne la galerio estis farita el ligno kaj ties ŝtuperejo estas interne. Laŭ memortabulo la loka pastro estis kondamnita fare de jezuitoj al ŝipa sklaveco en 1675.
Los Marines
Los Marines estas malgranda municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas marineños. La censita populacio en 2009 estis 358 loĝantoj kaj la denseco estas 35,8 loĝ./km².
Stacio Higashi-Ikoma
Stacio Higashi-Ikoma (japane: 東生駒駅 [Higaŝi-Ikoma-eki], angle: Higashi-Ikoma Station) estas fervoja stacio en Ikoma, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
Los Marines
Situo
Los Marines estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je alta altitudo de 718 m; je 112 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 10 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 54' N, 6º 37' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Historio
En 1594 Los Marines formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche.
Károly Molnár (ministro)
Károly Molnár [kAroj molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Károly estis hungara ministro, inĝeniero, profesoro.
Károly Molnár naskiĝis la  1944 en Budapeŝto. Li mortis la 2013 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Molnár abiturientis en 1962 en sia naskiĝurbo, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1967. Li doktoriĝis en 1971. Post siaj studoj li restis en la universitato por instrui, en 1978 li estis nomumita docento, en la sekva jaro li kandidatiĝis, en 1988 li atingis la instruan postenon katedrestro, en 1991 li ricevis la instruan rangon universitata profesoro. Li iĝis vicdekano en 1991 (samtempe li doktiriĝis), dekano post 3 jaroj, en 2000 vicrektoro, inter 2004 kaj 2008 rektoro. Inter 1994 kaj 2008 li havis ankaŭ postenojn en la industrio, poste li estis senpostena ministro pri esploro-evoluo en Dua Kabineto Gyurcsány. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis 5 premiojn inter 1986-2007.
Franz Werfel
Franz WERFEL (naskiĝis la 10-an de septembro 1890 en Prago; mortis la 26-an de aŭgusto 1945 en Beverly Hills, Kalifornio) estis juddevena aŭstra poeto, dramo- kaj romanverkisto. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
Lian unuan vivperiodon karakterizas ekspresionismaj poemoj kaj dramoj; noveloj uzantaj psikoanalizajn metodojn. El siaj verkaĵoj atendinda estas la biografia novelo pri Verdi (1924).
Liaj lastaj verkaĵoj estis kun religiaj temoj kaj traplektis ilin panteismaj, mistikismaj trajtoj.
Vidu ankaŭ
Renouveau catholique
Kolinda Grabar-Kitarović
De 2011 ĝis 2014 ŝi servis kiel asistanto de la Ĝenerala Sekretario por Publika Diplomatio ĉe NATO. Ŝi estas la unua virino iam ajn nomumita en la pozicio de asistanto de la Ĝenerala Sekretario ĉe NATO. Antaŭe ŝi estis ministro pri Eksterlandaj Aferoj en Kroatio de 2005 ĝis 2008 kaj ambasadoro de Kroatio en Usono de 2008 ĝis 2011.
Grabar-Kitarović estas membro de la konservativa partio Kroata Demokrata Unio ekde 1993 kaj estas unu el tri kroataj membroj de la Triflanka Komisiono.
Frua vivo kaj edukado
Kolinda Grabar naskiĝis la 29-an de aprilo 1968 en Rijeko, Jugoslavio, al Dubravka kaj Branko Grabar. Ŝi grandiĝis plejparte en la vilaĝo de siaj gepatroj, Lopač, kie la familio posedis viandistan butikon kaj ranĉon.
Kiam ŝi estis  studento en mezlernejo, ŝi petis aliĝon al studenta interŝanĝa programo kun Usono, kien ŝi iris je la aĝo de 17 jaroj kaj poste diplomiĝis en mezlernejo de Los Alamos, Nova-Meksiko.
Post ŝia reveno al Jugoslavio, ŝi fariĝis studento de la Fakultato de Homaj kaj Sociaj Sciencoj, Universitato de Zagrebo, kaj diplomiĝis en 1992 kun Diplomo de Artoj en la angla kaj hispana lingvoj kaj literaturoj. De 1995 al 1996, ŝi ĉeestis la diploman kurson ĉe la Diplomatia Akademio de Vieno. En 2000 ŝi akiris la gradon de Majstro pri internaciaj rilatoj de la Fakultato de Politika Scienco ĉe la Universitato de Zagrebo.
Prezidenta kandidateco
La ĉiutaga ĵurnalo Jutarnji List skribis artikolon en septembro 2012 kaj deklaris ke Grabar-Kitarović estas konsiderata kiel ebla kandidato por la kroata prezidenta balotado en 2015 proponita de la Kroata Demokrata Unio (HDZ). Ŝi estis konfirmita meze de 2014 kiel la oficiala kandidato de HDZ por la prezidenteco, iranta kontraŭ la tiama prezidento Ivo Josipović kaj du aliaj kandidatoj. La tagon de balotadoj en decembro 2014, Grabar-Kitarovic ricevis 37,22 % el la voĉoj, kaj Josipović ricevis 38,46 %. Pro tio ke neniu kandidato ricevis pli ol 50 % el la totala voĉnombro, dua ciklo de balotoj estis enhorarigita inter Josipović kaj Grabar-Kitarovic post du semajnoj (la aliaj du kandidatoj estis eliminitaj). La dua balotado okazis la 11-an de januaro 2015, kiam Grabar-Kitarović gajnis kun 50,4 % el la voĉoj. Ŝi fariĝis la unua virino elektita kiel prezidento de Kroatio. Ŝi enoficiĝis la 19-an de februaro 2015.
Persona vivo
Grabar-Kitarović  geedziĝis al Jakov Kitarović en 1996 kaj ili havas du infanojn: Katarina (naskiĝinta en 2001) kaj Luka (naskiĝinta en 2003). Ŝi parolas la kroatan, la anglan, la  hispanan kaj la  portugalan flue kaj havas bazan komprenon de la germana, franca kaj itala.
Cadorago
Cadorago estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Como en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bregnano, Cermenate, Fino Mornasco, Guanzate, Lomazzo kaj Vertemate con Minoprio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Koturnokolombo
Geotrygon aŭ koturnokolomboj estas genro de birdoj de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Ties membroj vivas en Neotropisoj. La specioj de tiu genro havas teritoriojn el suda Meksiko kaj Centrameriko ĝis Karibio kaj Sudameriko. Koturnokolomboj estas surgrundemaj birdoj kiuj vivas, nestumas, kaj manĝas en densaj arbaroj. Ili estas rimarkindaj pro siaj purpuraj al brunaj koloroj kun hel-malhelaj vizaĝaj markiloj.
La genro Geotrygon estis enkondukita en 1847 fare de la angla natursciencisto Philip Henry Gosse. La nomo kombinas la vortojn de la greka lingvo geō- kun signifo "grundo-" kaj trērōn kun signifo "kolombo". La tipa specio estis la Kresta koturnokolombo (Geotrygon versicolor). Ĝi enhavas la jenajn 9 speciojn:
Kladogramo montranta lokon de Geotrygon inter siaj plej proksimaj parencoj:
Colombotte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gianfranco Dell'Alba
Gianfranco Dell'Alba (naskiĝis en Livorno, do nun -jara) estas itala politiksciencisto kaj oficialulo.
Aulon (Creuse)
Aulon estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 176 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Gianfranco Dell'Alba
Ekde marto 2009 li laboras ĉe la konfederacio de la industrio de Italio, Confindustria, kaj funkcias kiel direktoro de ties delegacio ĉe la Eŭropa Unio en Bruselo.
15364 Kenglover
15364 Kenglover estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan historiiston pri kosmoesploro Ken Glover, kun-eldoniston de la TTT-ejo "Apollo Lunar Surface Journal." Li estis konsilisto por la IMAX-filmo "Magnificent Desolation" kaj verkis la bildajn titolojn de la libro "Moonfire" de Norman Mailer (eldonejo Taschen).
Gianfranco Dell'Alba
Biografio
Li diplomiĝis en politikaj sciencoj en la Universitato 'Sapienza' de Romo, estis oficialulo de la Eŭropa Parlamento kaj de la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado en Ĝenevo. Li estis membro de la estraro de la Transnacia Radikala Partio de 1987 ĝis 2005 kaj sekretario de la neregistara organizo Neniu Paco Sen Justeco (Non c'è pace senza giustizia, No Peace Without Justice) de 1998 ĝis 2009.
Li estis elektita deputito de la Eŭropa Parlamento en 1994 kadre de la "listo Marco Pannella", tiam reelektita en 1999 kadre de la "listo Emma Bonino". Li estis vicprezidanto de la parlamenta delegacio por rilatoj kun Ukrainio, Belorusio kaj Moldavio, kaj de la parlamenta delegacio por rilatoj kun Slovenio; inter la jaroj 1999 ĝis 2001 li estis kunprezidanto de la "teknika grupo de sendependaj membroj" de la parlamento.
En 2001 li estis kandidato por la nacia parlamento Ĉambro de Deputitoj, sen esti elektita; en la parlamenta balotado de aprilo 2006 li estis nomumita al la Italia Senato en la listo "Rozo en la Pugno", sed same ne elektiĝis. De majo 2006 ĝis majo 2008, li estis ŝtatsekretario de la ministrino pri eŭropa politiko Emma Bonino.
Rilatoj al Esperanto
En 2004 li kadre de la Eŭropa Parlamento prezentis amendon (leĝŝanĝproponon) kiu interalie entenis proponon ke Eŭropa Unio pripensu enkondukon de Esperanto kiel centra traduklingvo. Ĝi estis malakceptita de 160 voĉdonantoj, tamen 120 voĉdonis favore (tio estas 43%).
Sic sempre tyrannis
Ĉi tio ĉiam okazas por diktatoroj (latine: Sic sempre tyrannis) estas frazo, kiu originas en la latina lingvo, kiu priskribas la misuzon de potenco aŭ protestojn kontraŭ tia ebla uzo.
En Usono
"Tiel ĉiam al la diktatoroj" estas uzata kiel la moto de pluraj instancoj en Usono. En 1776, la usona patrioto George Mason rekomendis al la Virginia Asembleo adopti la frazon kiel parton de la ŝtata sigelo. En la sigelo de la ŝtato aperas figuro de virino kun glavo en la mano, staranta super homa korpo reprezentanta tiranecon kaj apud ĝi krono kaj sub ĝi la esprimo en la latina. La sigelo estis desegnita de masonisto kaj desegnita de George Whit, kiu subskribis la Usonan Deklaron de Sendependeco kaj instruis juron al Thomas Jefferson. La frazo ankaŭ estas la moto de la submarŝipo de atako de la Usona Mararmeo nomata laŭ la lando. Ĝi ankaŭ funkcias kiel la moto de la urbo Allentown, kiu estas la tria plej granda urbo en Pensilvanio, kaj estas menciita en la himno de Marilando.
Dufoje en la historio de Usono la frazo estis asociita kun sangaj eventoj. La unua estis kiam John Wilkes Booth supozeble kriis ĝin post sia murdatenco kontraŭ la prezidanto Abraham Lincoln la 14-an de aprilo 1865. La dua fojo estis kiam la raportoj, ke teroristo Timothy McVeigh surhavis ĉemizon kun la frazo kaj bildo de Lincoln, estis arestita la 19-an de aprilo 1995 post la bombado en Oklahoma City.
Aulon (Creuse)
Geografio
Aulon etendiĝas sur 10,86 km², kaj havis 176 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
NGC 2494
NGC 2494 (aliaj indikoj — IC 487, UGC 4141, MCG 0-21-1, ZWG 3.2, IRAS07565-0030, PGC 22377) estas galaksio en konstelacio Unukornulo.
Aulon (Creuse)
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Aulon situas je alteco de 535 metroj.
NGC 2494
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aulon (Creuse)
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Aulon apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Almendo
Almendo estas jura formo de kumuna proprieto. Kiel agrikultura esprimo alemendo estas proprieto de komunumo aŭ kooperativo. Almendoj troviĝas ankaŭ nuntempe en la germanaj antaŭalpoj, sur la sveda insulo Gotlando, ne ofte ankaŭ en la norda Nigra arbaro kaj en suda Nigra arbaro (Hotzenwald) kaj suda Bavario, antaŭ ĉio en agrikulturaj regionoj de la evolulandoj. Alemendo estas tiu parto de la komunuma posedaĵo, kiu ne estas senpere uzata por kovri la elspezojn de la tuta komunumo, sed ĉe kio anoj de la komunumo havas uzrajton. La almendo konsistas plej ofte el nemoveblaj aĵoj kiel vojoj, arbaro, paŝtejo, herbejo, akvejo k.s. La uzo estas limigata al anoj de la komunumo aŭ kooperativo. Krome ekzistas diversaj aliaj rajtoj.
Aulon (Creuse)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Josette Moreau, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Docelles - Cheniménil (stacidomo)
Docelles - Cheniménil estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta inter j Docelles kaj Cheniménil, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Arches - St-Dié (062000).
Augères
Geografio
Augères etendiĝas sur 12,43 km², kaj havis 146 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Augères situas je alteco de 522 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Augères apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Augères apartenas al la kantono de Bénévent-l'Abbaye, kies ĉefurbo estas Bénévent-l'Abbaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Stabila izotopo
Stabilaj izotopoj estas la izotopoj de kemia elemento, kiuj ne estas radioaktivaj t.e. ne disfalas kaj restas stabilaj.
Sur la mapo de nuklidoj stabilaj izotopoj troviĝas kutime meze. Ilin karakterizas pli granda nombro de neŭtronoj ol protonoj en la atomkerno.
Eksteraj ligiloj
Isotop
Filzbach
Pri la komunumo
Filzbach (prononcu filcbaĥ) estis ĝis la 31-a de decembro 2010 komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 510 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Filzbach estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.
Geografio
La komunumo Filzbach situas ĉe la suda bordo de Valenlago. La efektiva vilaĝocentro situas sur alta teraso de la monto Kerenzerberg. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 1903 m s.m. sur la montokresto Nüenchamm, dum la plej malalta punkto situas ĉe la bordo de Valenlago sur alteco de 428 m s.m.
Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
La komunumo Filzbach limis en nordookcidento aliflanke de Valenlago al Weesen (SG), en nordo ankaŭ aliflanke de la lago al Amden (SG), en oriento al Obstalden, en sudo al Ennenda kaj en oriento al Mollis.
Trafiko
Filzbach situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita kun la publika transportreto per buslinioj al Mühlehorn kaj Mollis kaj Näfels. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3, kiu pasas en du paralelaj tuneloj sub la komunuma teritorio, troviĝas en Mühlehorn en distanco de 5 km oriente de la vilaĝocentro. De la vilaĝocentro seĝtelfero kondukas al Habergschwänd.
Monda naturheredaĵo
Filzbach apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Historio
La unua dokumenta mencio de Filzbach datiĝas el la jaro 1394 kiel Vilentzspach.
Kadre de la glarusa komunumreformo la komunumo Filzbach estis kun efiko de la 1-a de januaro 2011 kunigita kun al komunumoj Bilten, Näfels, Mollis, Mühlehorn, Niederurnen, Oberurnen kaj Obstalden al la nova komunumo Glaruso Nordo.
La amasbuĉado en Fourmies
La kunteksto
Furmi estis malnova industria nordfrancia urbo. Ĝi atingis industrian kaj demografian apogeon en la fino de la 19-a jarcento per la teksindustrio. Ĝi havis tiam 15000 loĝantojn, el kiuj plimulto estis laboristoj. La distanco inter ĝi kaj Parizo estas nur 200 kilometroj. Plurfoje okazis strikoj, precipe la 1-an de majo. Tio ĉi havis rektan rilaton kun la fakto, ke post la amasmurdo en Haymarket Square en Ĉikago, sekve de manifestacio por la Okhora labortago, la Dua Internacio decidis krei, en julio 1889, "internacian tagon de laborista postulado" la 1-an de majo (la franca teksto en Wikipedia diras, ke tiu tago estas nomita "festo de la laboro" ekde 1948, sed tiuokaze tiu titolo estus nur realpreno de decido fare de la franca faŝista diktatoro Philippe Pétain dum la nazia okupacio.).
La alvoko al la striko en Furmi
En la Nordo de Francio, la socialistoj gesdistoj (gvidataj de Jules Guesde), tre multaj en la regiono, provis organizi la laboristojn. Unu el la fondintoj de la Parti ouvrier français (franca laborista partio), kreita en 1893, Paul Lafargue (bofilo de Karlo Markso), tiam unu el la tutlandaj gvidantoj de la socialistoj gesdistoj, instigis al la ĝenerala striko de la 1-a de majo celanta la postulon pri la okhora tago kaj salajran plialtigon.
Preparo de la mastrara rebato: la 30-a de aprilo 1891
Por manifesti sian kontraŭstaron al la laboristaj postuloj, la mastroj gluigis sur la muroj de Furmi afiŝon, kiu asertis ilian firman decidon nenion cedi. Instigita de ili, la urbestro petis de la subprefekto en la urbo Avesnes, ke tiu sendigu du infanteriajn kompaniojn de la 145-a regimento.
Disvolviĝo de la eventoj de ĉi tago
Je la 18-a kaj 15 minutoj: 150-200 manifestaciantoj alvenis sur la placon kaj frontis al 300 soldatoj ekipitaj per la nova pafilo Lebel, provizita per po 9 kugloj de kalibro 8 milimetroj. Tiu municio, kiam la distanco ne superas 100 metrojn, kapablas trabori tri homajn korpojn sen perdo de efikeco. Ŝtonetoj flugis; homamaso puŝis. Por liberigi sin, komandanto Chapus ordonis pafi al la ĉielo. Li kriis: "Bajoneto! Antaŭen!" En proksima kontakto kun la homamaso, la tridek soldatoj, por plenumi la ordonon, estis devigitaj paŝi unu paŝon malantaŭen. Tion interpretis junaj manifestaciantoj kiel unuan venkon. Kléber Giloteaux, ilia standardoportanto, antaŭiris. Estis preskaŭ la 18-a kaj 25 minutoj... komandanto Chapus ekkriis: "Pafu! pafu! rapide pafu! Celu la standardoportanton!" Bilanco: naŭ mortintoj, almenaŭ tridekkvin vunditoj en kvardekkvin sekundoj.
Konsekvencoj de la pafado
Tiu evento ricevis fortan eĥon en Francio, ĉar multaj tiuepokaj gazetoj publikigis ĝin en sia unua paĝo, ĉefe reliefigante ĝian tragikan aspekton. Iuj, kiel "Voleur illustrita" (ilustrita ŝtelisto) emfazis la rolon de abato Margerin, kiu provis intermeti sin dum la pafado.
"Tiam la soldatoj, eĉ ne provokitaj de la homamaso, eĉ ne farinte la tri regularaj avertojn, pafis. La buĉado estus ankoraŭ longe daŭrinta, se la katolika pastro Margerin, ne estus elirinta el sia domo kriante: "Jam estas sufiĉe da viktimoj." Naŭ infanoj kuŝis sur la placo, unu tridekjara viro, du 20-jaraj junuloj, 2 dekunujara kaj dekdujara infanoj kaj kvar 17-20 junulinoj."
Jean Jaurès faris paroladon malmultan tempon post la pafado, kaj same Georges Clemenceau, kiu, ĉe la podio, denuncis la konduton de la ordotenantoj. Li deklaris "La Kvara Stato ekstaris" (aludo al la Tri statoj de la malnova reĝimo), li omaĝis al la viktimoj ("tiuj virinoj kaj tiuj infanoj, kies sango por tiel longa tempo ruĝigis la pavimon") kaj li memorigis la gravecon de la justo.
Clémenceau tamen ne proponis mocion pri demisio de la registaro sed prefere sukcesis konvinki la Deputitaron, ke ĝi voĉdonu amnestion por la arestitaj manifestaciintoj (per 506 voĉoj kontraŭ 4)
La tragedio ankaŭ ĝermigis ĉiajn hipotezojn kiel tiun de la antisemita verkisto Edouard Drumont en "Le Secret de Fourmies" (la sekreto de Furmi). Li pretendis klarigi ĝin per la ekzisto de juda subprefekto Issac. Aliaj literaturistoj, kiel la socialisto Ernest Roche, prezentis la aferon pli objektive.
La pafadon instrumentigis diversaj tendencanaroj: La socialistoj kaj anarkistoj uzis ĝin por pravigi sian batalon, la kristanaj gazetoj pravigis per ĝi kristanan socialismon, notinde en "Croix du Nord" (norda kruco). Iuj eks-bulanĝistoj (iamaj anoj de Generalo Boulanger) kaj kelkaj bonapartistoj uzis ĝin por provi senkreditigi la parlamentismon, precipe la deputitojn, kiuj laŭ ili per siaj rimedoj notinde la laika kaj deviga edukado, inspiris postulojn kiel tiuj de Furmi.
Kvankam la respondeco de la ordotenantoj estis montrita, kondamnitaj estis la instigintoj al la striko, Culine kaj Paul Lafargue, pro rekta provoko al murdo. La unua ricevis punon je sesjara enprizonigo kaj la dua je unujara. Tamen Lafargue estis antaŭtempe liberigita post sia deputitiĝo en novembro 1891. Tiu epizodo kontribuis al la parlamenta progreso de la franca socialismo kaj kondukis al la fondo de la Section française de l'Internationale ouvrière SFIO (Franca Sekcio de la Laborista Internacio).
Sardo (mineralo)
Sardo aŭ sardio estas bruna vario de kalcedono.
Priskribo
La mineralo kalcedono havas plurajn nomojn, depende de la koloro kaj formo. Onikso estas ĝenerala nomo de kalcedono kun strioj; karneolo estas la nomo de ruĝa kalcedono. Sardo estas, laŭ PIV, la kalcedona vario, kiu estas bruna aŭ ruĝeta “simila al karneolo sed malpli intense kolora”.
Mencio en la Biblio
Simile, la Apokalipso de Johano asertas ke la muro de la Nova Jerusalemo estos ornamita per 12 gemoj:
La sesa gemo estas σᾰ́ρδῐον, kognate tradukita en la Londona Biblio kiel “sardio”. La Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto preferas la formon sardo.
Etimologio
La gema nomo devenas de la helena σᾰ́ρδῐον sárdion, ŝajne laŭ la loknomo Σάρδεις Sárdeis “Sardeso” en Anatolio (nun Turkio).
La nomo sardonikso, alia vario de kalcedono, estas kunmetaĵo de sardo kaj onikso.
Amerikaj grundokolomboj
Amerikaj grundokolomboj estas subfamilio de birdoj de la familio de Kolombedoj, kiu inkludas kolombojn kaj turtojn, nome Columbininae. Ĝi enhavas kvin genrojn:
Genro Columbina
Genro Claravis
Genro Metriopelia
Genro Scardafella – eble apartenas al Columbina
Genro Uropelia
Dekunulatero
En geometrio, dekunulatero estas 11-flanka plurlatero. La sumo de ĉiuj enaj anguloj de simpla (ne-stela) dekunulatero estas 1620 gradoj. Ĝi povas esti regula plurlatero, kio estas ke longoj de ĉiuj lateroj estas la samaj kaj ĉiuj anguloj estas la samaj.
Regula dekunulatero estas ne konstruebla per cirkelo kaj liniilo.
Uzoj
La kanada dolara monero "loonie", kaj barata du-rupia monero havas formon de regula dekunulatera prismo.
Lab
Lab estas unu el multaj eblaj grafikaj gamutoj (ĉu kolorspacoj aŭ kolorgamoj?), temas pri absoluta esprimo de koloro sendepende al ekipaĵo. Ĝi uzas tiujn ĉi aksojn: La spaco Lab, aŭ ankaŭ CIE 1976 (L*, a*, b*), estas derivita el spaco CIE XYZ.
Salix rosmarinifolia
Salix rosmarinifolia (komuna nomo: rosmarena saliko aŭ rosmaren-folia saliko) estas specio de planto, apartenanta al familio salikacoj, genro saliko. Ĝi estas indiĝena en Eŭropo.
Daroko
Ĝi temas pri fortikigita areo de konstruitaj muregoj inter la 16-a kaj 16-a jarcentoj kaj konservata preskaŭ en sia tuto. En ĝi elstaras du defendaj pordoj en la du ĉefaj enirejoj de la urbo. En Daroko ekzistis tri kasteloj, la Ĉefa Kastelo, la Kastelo de la Judejo kaj la Kastelo Sankta Kristoforo.
Geografio
Daroko estas municipa teritorio en la centro de la komarko Daroka Kamparo, kie ĝi estas ĉirkaŭita de sep aliaj smkomarkaj municipoj.
Salix rosmarinifolia
Ĝi estas plantita ankaŭ kiel ornamplanto, kultivata lignoplanto en sunan, helan kaj duonombran lokon, sed ĝi preferas sunan lokon. El inter la grundoj ĝi preferas grundojn kun bona akvo-permeablo, averaĝa humideco, aŭ precipe humidajn, neŭtralajn aŭ iom alkalajn grundojn. Ĝi toleras iomete pli sekajn grundojn pli bone ol aliaj salikoj.
Prizorgo: Ĝi estas ne tre sentema al damaĝbestoj kaj patogenoj kaj ne bezonas multan zorgon.
Daroko
Geografio
Ĝi estas inter Vistabella oriente kaj Villarreal de Huerva okcidente ĉe la aŭtovojo Autovía Mudéjar, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo.
Historio
Laŭ kelkaj historiistoj, la keltibera setlejo tie estis nomita Darek. Oni indikis, ke Daroca estis urbo kiun la romianoj nomis Agiria, kie ili konstruis fortikan kastelon pora defendi la vojon Via Laminitana, kiu trairis la lokon kaj konektis Zaragozon kun Valencio.​
La plej frua mencio dokumenta de la urbo estas de la jaro 837 kiel grava urbo en la nordo de al-Andalus, kie instaligis sudarabja aŭ jemenaj klanoj, kaj kiu estis nomita Kalat-Daraŭka (862), kaj tio pluis dum 400 jaroj, ĝis Alfonso la 1-a de Aragono konkeri ĝin en 1120, kaj en 1141 ekestis primitiva jura statuto, nun nekonata. En la 12-a jarcento, Ramon Berenger la 4-a havigis juran statuson kaj privilegiojn kiuj konvertis ĝin en la ĉefurbo de la Komunumo de Daroko, kiu ludis gravan rolon socie kaj milite en la Mezepoko. En milito kontraŭ Petro la 1-a de Kastilio, Daroko rezistis sieĝon, kio rezultis en havigo de la statuso de "urbo" la 26an de Aprilo 1366.
Ekonomie, agrikulturo kaj brutobredado estis ĉefaj okupoj de la loĝantoj. Estis tri sociaj grupoj, nome kristanoj, judoj kaj islamanoj, kiuj estis regataj de la samaj leĝoj kaj privilegioj, kvankam organizitaj separite. La urbo servis kiel ofta haltejo por veturantoj kaj gravuloj, inter kiuj ankaŭ reĝoj, kiel la Katolikaj Gereĝoj, Karolo la 1-a, Filipo la 2-a, Filipo la 3-a, Filipo la 5-a kaj Karolo la 2-a. Post lia morto, Daroko kiel multaj aragonanoj apogis la tendaron de la pretendanto Habsburga, nome Karolo, anstataŭ la kandidato apogita de Francio nome Filipo la 5-a, kio rezultis en okupacio de la loko en la Milito de Hispana Sukcedo.
Ekde la mezo de la 19-a jarcento, la ekonomio pliiĝis pro la sukceso de la agrikulturo, kaj sekve de la komerco kaj la malgranda industrio. Komence de la 20- jarcento alvenis fervojo en 1902 de la linio Calatayud-Valencia, kio plifortigis la komercon de Daroca. En tiu epoko, oni konstruis digojn ĉe la fluejo de Jiloca kaj oni rearbarigis klopode eviti katastrofojn okazigitajn de laŭsezonaj inundoj. En la Hispana Enlanda Milito venkis en la komarko la tendaro de la insurekciuloj. Sekvis subpremado. Poste, la urbo ekdekadencis, sed retenis loĝantaron pro industriigo kaj mekanizado de la ruro.​
Demografio
Ĉiuokaze la evoluo de la loĝantaro estis kreskiĝanta laŭlonge de la dua duono de la 19-a jarcento ĝis atingi 3 857 loĝantojn en 1930. Poste venis iompostioma malpliiĝo ĝis nunaj 1914.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Estas grava prizono en la municipo. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la romanik-devena Baziliko Santa María de los Sagrados Corporales kun retablo jubea en kapelo, barokaj ĉefaltaro kaj orgeno; krome estas eklezia muzeo kaj artaj pordegoj.
Lajos Tőkés
TŐKÉS Lajos (toe:ke:ŝ) estis hungara natursciencisto, instruisto, pianisto naskita en Nagyvárad la 24-an de aprilo 1873 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de septembro 1951.
Kariero
Tőkés akiris diplomon pri biologio-geografio en 1898 en Koloĵvaro. De 1907 li estis adjunkto en la porarbarista ĉeflernejo de Selmecbánya. Li fondis kaj redaktis la gazeton Természettudományi Füzetek en Temeŝvaro. Li verkis plurajn lernolibrojn.
Docelles
Docelles [dɔsel] estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Docellois.
Veritas vos liberabit
Veritas vos liberabit (latine) estas malfrua versio de la originala diraĵo: Veritas liberabit vos, kiu signifas: "La vero liberigos vin".
La origino de la proverbo estas en la Evangelio de Johano (8:32), kaj ĝi reflektas la kristanan kredon pri la graveco de konfeso kiel trankviligo por la konscienco de la kredanto. La proverbo fariĝis la devizo de la Ordeno de la Hospitalistoj dum la Krucmilitoj.
Nuntempe ĉi tiu diraĵo fariĝis ofta diraĵo en plej multaj anglalingvaj landoj, ne nepre en la religia kunteksto, sed kiel rimedo por trankviligi la animon aŭ konsciencon de homo, kiu portas kun si iun sekreton, kiu subpremas lin kaj interrompas la rutinon de lia vivo.
Konsiderante la gravecon, kiun akademiularo donas al la malkovro de vero, la proverbo fariĝis la moto de signifa nombro da akademiaj institucioj tra la okcidenta mondo. Interalie ĉi tio estas la devizo de la Kalifornia Instituto pri Teknologio, la Universitato Johns Hopkins en Baltimoro, la Universitato de Portlando, ĉiuj en Usono, kaj ankaŭ de la Universitato de Frajburgo, Germanio.
NGC 2495
NGC 2495 (aliaj indikoj — MCG 7-17-8, MK 383, ZWG 207.16, KUG 0757+399, PGC 22457) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Žarnovica
Situo
La urbo situas en valo kaj dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Levice-Žiar nad Hronom. Banská Štiavnica troviĝas 17 km.
Historio
Fortikaĵo de familio Dóczy [dOci] konstruiĝis en la 15-a jarcento. La Habsburgoj venkis en grava batalo kontraŭ la turkoj en 1644. La departementaj kunsidoj tie okazis en la 17-a jarcento. En 1910 loĝis tie 1998 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). La urbo ĝis Traktato de Trianon apartenis al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio.
Famuloj
En la iama Zsarnóca naskiĝis hungara agronomo Zoltán Fekete.
Geografio de Eŭropo
Eŭropo estas la dua plej malgranda kontinento en la mondo post Oceanio, kaj havas areon de 10,530,751 km², kiu reprezentas 7% de la monda teritorio. Ĝi nuntempe konsistas el 49 landoj, inkluzive de Rusio kaj Turkio, kvankam la plimulto de ilia teritorio estas en Azio. En Eŭropo maksimuma distanco de nordo al sudo estas 4,300 km kaj 5,600 km de oriento al okcidento. Ĝi situas en la Norda duonglobo kaj estas ligita al Azio, kiuj kune estas partoj de kio estas nomata Eŭrazio. Eŭropo estas traktata kiel aparta kontinento pro ĝiaj historiaj diferencoj kun Azio.
Manhwa
Manhwa (Manĥvao < Манхва: Korea: 만화, hanĝa alfabeto: 漫畫) estas la korea termino por komikso. Ĝi havas similan formon kiel mangao.
Geografio de Eŭropo
Ĝi samlimas la maron sur tri el la kvar kompasdirektoj. Ĝenerale parolanta, la Arkta Oceano norde, la Atlantika Oceano okcidente kaj la Mediteranea Maro sude, kiu montras tre gravan oceanan influon pro ĝia larĝa fasado formata de preskaŭ 38,000 km de marbordo, karakterizante la klimaton en la plimulto de la kontinento.
Eŭropo kiel geografia koncepto
La ideo de eŭropa "kontinento" estas ofta, sed ne universale estas subtenata. Kelkaj geografiaj tekstoj aludas al la Eŭrazia kontinento, aŭ al eŭropa subkontinento, ĉar Eŭropo ne estas ĉirkaŭata de maro kaj ĝia sudorienta limo ĉiam estis pigre aŭ maltaŭge difinita, kaj eĉ pridisputata.
Vidu ankaŭ
Европа
7842 Ishitsuka
7842 Ishitsuka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mutsumi Ishitsuka, kiu laboris en Peruo de 1957, farante koronografiajn observojn de Suno elde granda alto. En 1979 li konstruis la Kosman Observatorion kaj en 1988 establis novan koronografon tie, kiu estis detruita de grupo da gerilanoj. Li klopodis rekonstrui la observatorion kaj establis la Peruan Nacian Observatorion por instrui pri astronomio. Li donis sian nomon ankaŭ al la Perua-Japana Nacia Planetario.
Samu Konsza
KONSZA Samu (konsa) estis rumanuja hungara instruisto, folklorkolektanto naskita en Nagybacon la 15-an de decembro 1887 kaj mortinta la 15-an de septembro 1971 en Sfântu Gheorghe.
Biografio
La mezlernejon Samu Konsza finis en la Reformita Kolegio de Székelyudvarhely, en 1913 li akiris diplomon de instruisto pri hungara-latina lingvoj en Budapeŝto. Ekde 1912, interrompite pro la unua mondmilito li instruis en kolegio de Szászváros, ekde 1925 en Sfântu Gheorghe en Székely Mikó Kollégium, kie ĝis 1948 li estis instruisto (en 1943–44 direktoro), inter 1948 kaj 1957 kiel pensiulo li estis bibliotekisto.
Angelus Silesius
Angelus Silesius [ANGELUS SILEZIUS], realnome: Johann aŭ Johannes SCHEFFLER (naskiĝis la 1624, mortis la 9-an de julio, 1677) estis germana poeto de la Baroko.
Angelus Silesius (pseŭdonimo signifikanta Mesaĝisto Silezia) naskiĝis fine de la jaro 1624 en Breslaŭo. Lia preciza naskiĝdato ne estas konata, sed la dato de lia bapto estis la 25-an de decembro 1624.
La filo de protestantisma familio studis en Strasburgo, Lejdeno kaj Padovo, en ĉi-lasta li en la jaro 1648 doktoriĝis pri medicino kaj filozofio. Unu jaron poste li eklaboris kiel kuracisto por la duko Silvius Nimrod von Württemberg.
En 1652 li revenis al Breslau. Unu jaron poste li pro kvereloj konvertiĝis al la katolikismo; siajn motivojn li priskribis en la verko Gründtliche Ursachen und Motiven, warumb Er von dem Luthertumb abgetreten, und sich zu der Catholischen Kirchen bekennet hat. En la jaro 1654 li fariĝis kuracisto de la aŭstra imperiestro Ferdinando la 2-a.
Kun granda pasio Angelus Silesius batalis kontraŭ la sekvoj de la reformacio, Krom pamfletojn kontraŭ la protestanoj li verkis religiajn poemojn, kantojn kaj epigramojn. En la jaro 1661 li fariĝis katolika pastro en Neiße (nuntempe: Nysa en Pollando). La postenon de kortega marŝalo, akiritan en 1664, li du jarojn poste jam forlasis. La lastajn dek jarojn de sia vivo li pasigis retirite. Li mortis en Breslau.
1267
En la jaro 1267 post Kristo okazis, interalie:
34014 Pingali
34014 Pingali estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sahithi Rohini Pingali, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri terscienco kaj scienco de la vivmedio. Ŝi estis lernantino ĉe la Inventure Academy de Bengaluro (Karnatako, Barato).
Pál Szabó (verkisto)
Pál Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Pál estis hungara verkisto, politikisto, laboristo.
Pál Szabó naskiĝis la  1893 en Biharugra. Li mortis la 1970 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Szabó komence faris kamparajn laborojn, poste li iĝis masonisto. Li batalis en la 1-a mondmilito, poste li apogis la Hungaran Sovetrespublikon, fine pro tio li estis loke deportita. En 1922 li edziĝis, tiutempe liaj kontribuoj jam aperis. Li debutis kiel romanisto en 1930, en la sama jaro li komencis politikadi ĉiam en kamparana partio. Li apartenis al la popolaj verkistoj, liaj romanoj aŭ noveloj temis pri kamparana vivo. Li estis parlamenta deputito ekde 1945 ĝis sia morto. En 1946 li translokiĝis al Budapeŝto. Li ricevis premiojn Kossuth en 1951 kaj 1954, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Puerto Moral
Puerto Moral (Montopasejo de la Rubuso) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Panzurracos. La censita populacio en 2009 estis 272 loĝantoj kaj la denseco estas 3,4 loĝ./km².
Situo
Puerto Moral estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 518 m; je 119 km el Onubo, la provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 20 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 53' N, 6º 28' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
En 1594 Puerto Moral formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche.
László Romics
László Romics [lAslO romiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Romics László estis hungara kuracisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
László Romics naskiĝis la  1936 en Érd. Li mortis la 2011 en Budapeŝto.