cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrzej Alojzy Ankwicz
Vivo
En la 25.3.1815 li deklaritis ĉefepiskopo leopola; solena konsekro okazis en la 15.8.1815 fare de lia ĉefepiskopa moŝto Maria Thaddäus von Trautmannsdorff (de Olomouc).
Graveco
Ankwicz ade apogis la politikon de la Habsburgoj kaj ĝuis en 1827 nomumiĝon fare de imperiestro Francisko la 1-a je primaso de Galicio kaj Lodomerio. Poste li translokiĝis Pragon kie li ekarkiepiskopis la 30-an de septembro 1833.
Sopki
Sopki ukraine Сопки, hungare Szopkó [sopkO] estas malgranda, ne memestara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Lozjanskij.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Szopkó apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Sopki. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
COM
La vorto havas plurajn signifojn:
Fuvahmulah
Fuvahmulah (ފުވައްމުލައް) estas atolo en la Maldivoj. Ĝi estas parto de la landa administra unuo atolo Gnaviyani. La loĝantoj parolas karakterizan formon de la maldiva lingvo, konata kiel Mulaku bas. La atoloj Fuvahmulah kaj Addu, lokita 52 kilometrojn sude de Fuvahmulah, konsistigas la parton de la Maldivoj en la Suda Hemisfero.
Fuvahmulah signifas "Insulo de la betelaĵo-nuksaj palmoj", Fuvah (aŭ "Fua") en la loka lingvo. Aliaj lokoj en la mondo kiel Penango en Malajzio kaj Guvahati en Asamo, Barato, ankaŭ ricevis sian nomon laŭ tiu nukso. La originala nomo de la insulo eble estis simple Mulah ("insulo"), sed estis nomita Fuvahmulah ("la Mulah kun la betelaĵo-palmoj") por distingi ĝin de Boli Mulah - alia insulo en la antikva insularo Maldivoj. La admiralaj mapoj de la brita mararmeo kaj iuj geografoj nomis la insulon Fua Mulaku. En malnovaj francaj mapoj la insulo aperis sub la nomo Pogue Mollusque.
Prima k-opo
En nombroteorio, prima k-opo estas orda aro de valoroj prezentanta ŝablonon de primoj. La k-opo estas prezentata kiel (a1, a2, ..., ak), por prezenti ĉiun aro de valoroj (n+a1, n+a2, ... , n+ak) por ĉiuj valoroj de n. En praktiko estas kutime a1=0. Prima k-opo estas tiu, kiu povas esti uzata por prezenti ŝablonon de primoj.
Prima k-opo estas iam nomata kiel konsentebla k-opo. En ordo por k-opo estu konsentebla, ĝi devas ne inkluzivi la plenan restaĵon modula (kio estas ĉiuj valorojn ekde 0 ĝis p-1) de ĉiu primo p malpli ol aŭ egala al k. Ekzemple, la plena modula restaĵo de p=3 estas 0, 1 kaj 2, tiel la nombroj en k-opo module 3 devas inkluzivi maksimume duon el ĉi tiuj tri valoroj, por ke la opo estu konsentebla. Alie la rezultantaj nombroj devas ĉiam inkluzivi nombron, kiu dividiĝas je 3 kaj pro tio ne estas primo, krom ke se ĝi ne estas 3 mem. Kvankam (0, 2, 4) estas ne konsentebla, ĝi produktas la solan aron de primoj, (3, 5, 7). Iuj nekonsenteblaj k-opoj havas pli ol unu tute priman solvaĵon. La plej malgranda el ĉi tiuj estas (0, 2, 8, 14, 26), kiu havas du solvaĵojn: (3, 5, 11, 17, 29) kaj (5, 7, 13, 19, 31).
Primaj konstelacioj
Prima k-opo kun la plej malgranda ebla maksimuma valoro s=maxundefined ai estas prima konstelacio. Por ĉiuj n≥k ĉi tio ĉiam produktas k najbarajn primojn.
La unuaj kelkaj primaj konstelacioj estas:
La unua konjekto de Hardy-Littlewood antaŭdiras ke la asimptota frekvenco de ĉiu prima konstelacio povas esti kalkulita. Dume la konjekto estas nepruvita, sed ĝi estas konsiderata verŝajne al esti vera.
La dua konjekto de Hardy-Littlewood koncernas la kvanton de primoj en intervaloj kaj tiel aperon de primaj konstelacioj. La du konjektoj estas nekonsekvencaj unu kun la alia (vidu pli detale en artikolo pri la dua konjekto). Tiel la dua konjekto estas konsiderata verŝajne al esti malvera.
Primaj aritmetikaj vicoj
Prima k-opo de formo (0, n, 2n, ...) estas la prima aritmetika vico.
944 Hidalgo
944 Hidalgo estas malgranda malhela asteroido, kies orbito estas nekutima pro ĝia discentreco kaj klinangulo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Walter Baade elde la Observatorio de Hamburgo.
Asfeld
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
944 Hidalgo
Nomo
Ĝia nomo honoras la pastron Miguel Hidalgo y Costilla, heroo de la sendependiĝo de Meksiko. Tiun nomon elektis grupo da germanaj astronomoj, venintaj en Meksikon observi la sunan eklipson de la, post aŭdienco kun la meksika prezidento Álvaro Obregón.
Ecoj
La orbito de 944 Hidalgo similas tiujn de la Centaŭroj, tiuj objektoj kiuj orbitas inter Jupitero kaj Neptuno. Tamen, kvankam ĝia orbita granda duonakso superas tiun de Jupitero (5,2 AU), la Minor Planet Center ne klasifikas 944 Hidalgon inter la Centaŭroj.
944 Hidalgo havas plej longan orbitan periodon (13.77 jaroj) inter la asteroidoj de la ĉefa zono kaj, ĝis la malkovro de Plutono, estis la konata planedeto kiu plej malproksimiĝas for de Suno.
Ĝia perihelio de 1,95 AU tanĝas la interan randon de la ĉefa asteroida zono, dum ĝia afelio de 9.539 AU proksimiĝas la Saturnan orbiton : tio, kiu estas karakterizilo de kometoj de la tiel nomataj "Saturna kometa familio".
Iuj astronomoj opinias ke 944 Hidalgo estis iama kometo kiu nun estas perdinta siajn vaporiĝemajn materialojn.
Ĝi estas listigita kiel Saturnrenkonta asteroido, sed pro ĝia granda klinangulo, ĝi tre malproksimiĝas la orbitan ebenon de Saturno kiam ĝi estas je sia apoapsido. Kompense, ĝi proksimiĝas Jupiteron kaj eble ŝuldas sian klinangulo de 42° al la perturbanta Jupitera altiro. En 1922 ĝi proksimiĝis je 0,89 AU de Jupitero.
En la 1990-aj jaroj, reto da astronomoj studis la lumajn kurbojn de dek asteroidojn inter kiuj 944 Hidalgo, observoj kiuj permesis konstrui modelojn de iliaj formoj kaj rotacioj.
São Francisco de Sales
(prononco: saunfransisko desales, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Frutal. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Campina Verde, Iturama, Itapagipe, Mira Estrela (SP), Cardoso (SP) kaj Riolândia (SP).
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Zborov (Ukrainio)
Zboriv (Зборів) estas malgranda ukrainia urbeto kun proksimume 7500 loĝantoj situanta en Galicio, sudoriente de Lvivo apud rivero Stripa. La unuaj historiaj mencioj devenas el la jaro 1166.
La urbo enskribiĝis en ĉeĥoslovakan historionper tio, ke dum la unua mondmilito, en ties ĉirkaŭaĵo taĉmento de ĉeĥoslovakaj legioj, batalanta en la rusia batalfronto, sukcese trarompis aŭstrian-hungaran batalfrontan linion - la t.n batalo ĉe Zboriv.
Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren, BWV 137
Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren (BWV 137) estas eklezia kantato de Johann Sebastian Bach. Li komponis la ĥoral-kantaton en 1725 je Lepsiko por la 12-a dimanĉo post Triunuo kaj unuafoje prezentis ĝin la 19-an de aŭgusto 1725.
Historio kaj teksto
Bach komponis la la ĥoralkantaton en 1725 je Lepsiko por la 12-a dimanĉo post Triunuo dum sia tria jaro en Lepsiko. Per ĝi li kompletigis sian duan kantatociklon, en kiu mankis kantato por ĉi tiu dimanĉo.
La preskribitaj legaĵoj por la dimanĉo estis 2 Kor 3, 4-11, Paŭlo pri la „klareco de la spirito“, kaj Mk 7, 31-37, la sanigo de surdmutulo. La kantatoteksto estas la kvinstrofa kanto de Joachim Neander Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren (1680). La ĝenerala laŭda kaj danka kanto ne rekte rilatas al la legaĵoj. Alie ol je preskaŭ ĉiuj ĥoralkantatoj de la dua ciklo Bach konservis la vortojn senŝanĝe. To -ci kaj la festa okupado per trumpetoj kaj timbaloj supozigas direktiston John Eliot Gardiner, ke oni la kantis la kantaton ankaŭ dum la diservo okaze de la konsilantara baloto. Bach uzis en 1729 la finan ĥoralon, transponitan al D-maĵoro, por fini la geedziĝfestan kantaton Herr Gott, Beherrscher aller Dinge, BWV 120a.
Ensemblo kaj movimentoj
La kantato estas solene okupata per kvar kantsolistoj (soprano, aldo, tenoro kaj baso), kvarvoĉa ĥoro, tri trumpetoj, timbaloj, du hobojoj, du violonoj, vjolo kaj kontinua baso.
Muziko
Kiel observas Alfred Dürr kaj Gardiner, ne nur la teksto, sed ankaŭ la melodio de la ĥoralo ĉiam estas prezenta. La kantato havas simetrian strukturon. En la angulaj movimentoj la melodio kuŝas en la soprano, en la dua movimento ĝin kantis la aldo, en la kvara movimento ĝin ludas la trumpeto kiel firman kanton kun la ario. En la centra kaj plej intima movimento, dueto de soprano kaj baso, la temaj kapoj de la kantvoĉoj kaj de la akompanaj instrumentoj estas deduktitaj de ĝia komenco. La melodio atingas post nekutima komenca parto de kvin taktoj komence de la finparto sian supron, kiun Bach diversmaniere akcentas.
En la komenca ĥora movimento trumpetoj, hobojoj kaj arĉinstrumentoj ludas konĉerton, la soprano kantas la firman kanton, antaŭate respektive per la malsupraj voĉoj en imita tonmetaĵo pri la instrumente prezentitaj motivoj. La vortoj „Kommet zu Hauf, Psalter und Harfen, wacht auf“ [Alvenu amase, vekiĝu psalterioj kaj harpoj] estas reliefigita per homofonia tonmetaĵo.
En la dua movimento unu violono akompanas la ornamitan ĥoralmelodion. Bach transskribis ĉi tiun movimenton por orgeno, metante la ĥoralmelodion en la pedalaron kaj registrita per kvarfuta registro, dum kiam la du manualoj ludas la violonan kaj basan melodiojn. Li donis al ĉi tiun aranĝaĵo adventan tekston kaj la titolon „Kommst du nun, Jesu, vom Himmel herunter auf Erden“ kaj enigis ĝin en la Schübler-Ĥoralojn.
Kontrastege al la C-maĵoro kaj G-maĵoro la centra dueto, en kiu ankaŭ duetas la du devigaj hobojoj, staras en e-minoro. Nekutime en ĝi la unua parto eksonas tri pluajn fojojn, nur la vortoj „In wieviel Not“ [En kiom da mizero] estas interpretataj per kromatisma malsupriĝo.
La kvara movimento staras en a-minoro, sed al tiu la trumpeto ludas la ferman kanton en C-maĵoro. Simile Bach pli malfrue envolvis en la fina ĥoraĵo de sia kristnaska oratorio la dorian ĥoralon en konĉerton D-maĵoran. Ankaŭ la sendependa kantvoĉo citas kelkfoje partojn de la ĥorala melodio. La vortojn „Denke daran“ [pensu pri tio] emfazas devojiĝa motivo.
Bach metis la finan ĥoralon pompa por kvar kantvoĉoj kaj tri sendependaj trumpetovoĉoj.
Hantos
Hantos [hantoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Sárbogárd.
Situo
Hantos situas sur ebenaĵo, for de iu ajn ĉefvojo, fervojo aŭ rivero. La urbo Sárbogárd troviĝas 18 kilometrojn for, Dunaújváros je 26 km,, Székesfehérvár je 33 km, kaj Budapeŝto je 79 km.
Historio
Personoj loĝis ĉi-loke jam en la bronzepoko; poste alvenis keltoj kaj romianoj. La unua mencio de la nomo okazis dum 15-a jarcento en formo ""Hantosegyháza". Ankaŭ la turkaj kumanoj vivis tie, ĝuante aŭtonomion kaj ne apartenante al hungara departemento. La turka erao forviŝis Hantos-on kaj la vilaĝo eĉ senhomiĝis.
Famuloj
En la iama Kishantos mortis Ernő Nagy (juristo).
971
En la jaro 971 post Kristo okazis, interalie:
Odernheim am Glan
Odernheim am Glan estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
COL
La vorto havas plurajn signifojn:
(38621) 2000 AG201
(38621) 2000 AG201 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĉar ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Litoria caerulea
Litoria caerulea estas specio de amfibio kiu devenas el Aŭstralio kaj Nov-Gvineo kaj kiu estis translokita en Nov-Zelandon kaj Usonon. Morfologie ĝi similas al aliaj specioj el la genro Litoria, precipe Litoria splendida kaj Litoria infrafrenata.
Ĝi estas unu el la plej grandaj specioj aŭstraliaj anuroj – ĝi povas atingi 10 centimetrojn de longeco. En bredado ĝi vivas ĉirkaŭ 16 jarojn do pli multe ol aliaj reprezentantoj de anuroj. Ĝi facile adaptiĝas al novaj kondiĉoj kaj bone prosperas proksime al homlokoj. Specimenojn de tiu specio ofte oni povas trovi sur fenestroj kaj en dom-internoj, kie ili povas sin nutri per insektoj allogitaj pere de la lumo.
Pro siaj specifaj atributoj, fizikaj kaj kondukaj, ili apartenas al unu el plej famaj rekoneblaj reprezentoj de anuroj en ilia aperterenoj. Ili estas ankaŭ popularaj ekzotikaj dombestoj.
Sekrecio de ilia haŭto havas antisepsajn kaj kontraŭvirusajn kapablojn, pro tio ĝi uzeblas en farmakologio.
Stacio Minami-Juku
Stacio Minami-Juku (japane: 南宿駅 [Minami-Ĝuku-eki], angle: Minami-Juku Station) estas fervoja stacio en Haŝima, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 1 linion de Meitetsu: Linio Meitetsu-Takehana.
Kunsonantaĵo
La vorto kunsonantaĵo aŭ konsonanco (de lat. con = „kun, kune“ kaj sonare = „soni“) estas en la muziko nomo por bel- aŭ kunsonaj intervaloj kaj akordoj, kiujn oni sentas ripozaj kaj ne dissolvendaj.
La aŭdo perceptas plimalpli konscie ankaŭ la supratonaron de ĉiu tono. Ju pli simpla kaj harmonia la osciloproporcio de du tonoj, des pli belsona la orelo eksentas la rezultan intervalon.
El fizika vidpunkto du tonoj estas des pli kunsonantaj (belsonaj), ju pli harmonias iliaj suprotonoj. Tio koncernas intervalojn kun kiel eble plej simplaj nombroproporcioj, ekz. la oktavo (2:1), la kvinto, (3:2) kaj la kvarto (4:3). Tiajn simplajn nombroproporciojn la pitagoranoj ankaŭ nomis belajn geometriajn proporciojn.
La sento por kunsonantaĵoj diferencas laŭ la diferencaj homoj, kulturoj kaj epokoj. Dum kiam la mezepokano sentis nur la intervalojn oktavo, kvinto kaj kvarto kiel belsonaj, dum la renesanco oni ekŝatis ankaŭ la terciojn kaj sekstojn. Aparte la percepto de la kvarto ŝanĝiĝis: kion en la mezepokanoj konsideris kiel kunsonantaĵon, do tutajn ĥoralojn kun paralelaj kvartoj, jam en la baroka epoko estis (depende de la harmonia kunteksto) dissonanta (vd. apoĝaturo). Ĵazulo sentas aron da akordoj kiel belsona, kvankam tiuj ĉi enhavas ofte serion da dissonantaj intervaloj, ekz. la grandan septimon.
Ĝis la mezepoko oni uzis nur haromiojn, kiuj sekvas la regulojn de la nombroj 1, 2, 3 kaj 4. Kun la tercio aliĝis la nombro 5.
Ankaŭ sintezajn sonojn, ekz. generitaj per ringmodemo, oni povus senti kiel belajn.
En la kompozicio, aparte en la historia kontrapunkto kaj la harmoniscienco, la kunsonado aŭ dissonado de intervalo estas same grava kiel je taktoj la akcentataj kaj malakcentataj tempoj.
Atentendas, ke la fizikteoria deduktado baziĝas sur kultura specialkazo, nome tiu de la unudimensiaj oscililoj, alkiuj plimalpli apartenas la kutimas muzikiloj. Je ĝenerale oscilivaj aĵoj (platoj, bastonoj, membranoj, sonoriloj ktp.) ekestas partotonoj je pli komplika maniero, ne plu ekzistas "supratonoj" laŭ entjeraj proporcioj. Pro tio en ĉi tiuj kazoj la aliflanke kunsonantaj intervaloj povas dissoni.
Imre Kiss
KISS Imre [pr. kiŝ] estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Oradea la 25-an de decembro 1927.
Liisa Laukkarinen
Liisa Helena Laukkarinen-Rüfenacht (naskiĝinta 13-a de januaro 1944 en Laukaa) estas finna verkisto, poeto kaj tradukisto. Ŝi publikigis sian unuan poemlibron en 1972. Ŝiaj poemoj estas tradukitaj al germana. Ŝi skribis du librojn kune kun sia filo, kiu havas Asperger-sindromon. Ilia unua kuna libro rakontas pri Asperger-sindromo kaj la dua pri alkoholismo. Laukkarinen estis edzino de svislanda artisto Peter Rüfenacht kaj loĝas en Finnlando en Jyväskylä kaj en Svislando en Oberschan.
972
En la jaro 972 post Kristo okazis, interalie:
Haruki Seto
Haruki Seto (瀬戸 春樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Albirex Niigata, Oita Trinita, Consadole Sapporo, Gamba Osaka, JEF United Chiba, Kashiwa Reysol, YKK AP, Balestier Khalsa kaj Geylang United.
Kultura efiko de Madonna
Superrigardo
Kelkaj akademiuloj kaj verkistoj notis la pliiĝantan kulturan influon de Madonna ĉar ŝi komencis sian karieron en la 80'oj de la 20-a jarcento kaj komentis pri ŝia daŭra influo kaj heredo en la sekvaj jardekoj. Fine de la 2010-aj jaroj, la musikologo Eduardo Viñala de la Universitato de Oviedo, en konversacio kun Radio France Internationale, respondis ke "Madonna-analizo" estas enprofundiĝi en la evoluon de multaj el la plej gravaj aspektoj de la socio.
En 1998 Ann Powers de The New York Times difinis Madonna'n kiel "delongan idolon kiu estas difinita fare de ŝia spektantaro kaj funkcias kiel la homa vizaĝo de la nuntempa socia ŝanĝo". Ĉirkaŭ tiu tempo, kelkaj akademiuloj priskribis ŝin kiel "kulturan barometron kiu direktas atenton al kulturaj transformoj, luktoj kaj ŝanĝoj". La brita verkinto, George Pendle, skribanta por la organizo Bidoun klarigis ke por multege da junuloj ŝi difinis vivmanieron en la 80'oj kaj 90'oj kaj tio rezultigis ke ŝi estis konstante priskribita kiel "kultura ikono". Al li aliĝis la brita akademia esploristo Brian McNair, kiu aldonis, ke ŝi estas "pli ol ikono kaj kultura influanto". Kanada profesoro Carlena Faith argumentis ke la strangeco/kvireco de Madonna estis ke "ŝi flosis tiel libere tra tiel multaj kulturaj terenoj kaj ŝi estis figuro de admiro inter homoj de tuta gamo da kulturoj kiuj sekvis ŝin pli kaj pli kiam ŝi iĝis pli centra figuro". La usona poeto, Jane Miller, diris ke "Madonna funkcias kiel rekta arketipo ene de nuntempa kulturo", komparante ŝin kun la Virgulino de Ĉenstoĥovo. En la priskribo de la usona verkisto Strawberry Saroyan, Madonna estas "rakontanto" kaj "kultura migrovojisto". Li ankaŭ diris: "La kapablo de Madonna transdoni ŝian mesaĝon preter muziko kaj influi la vivojn de virinoj estis ŝia heredaĵo." Rumana profesoro Doru Pop de Universitato Babeș-Bolyai priskribis en sia libro "The Age of Promiscuity" (La epoko de promiskuiteco, 2018) ke ŝi estas "unuigita kultura ikono" kaj notis la fakton ke pluraj verkistoj nomis ŝin "heroo". Profesoroj kaj verkintoj de la enciklopedio "Encyclopedia of Women in Today's World, Volume 1" (Virinoj en la nuntempa mondo, volumo 1) (2011), skribis:
Komentaĵoj pri la kultura influo aŭ heredaĵo de Madonna ankaŭ povas esti trovitaj en tradiciaj gazetoj kaj alia amaskomunikilaro. Janice Min de Billboard skribis en 2016 ke "Madonna estas unu el malmulto de supersteluloj kaj muzikartistoj kies influo kaj kariero iris preter muziko." Rebecca Harrington, redaktisto de la New York revuo skribis: "La veraj atingoj de Madonna estas tro multe por moderna viro eĉ pensi pri." William Langley de The Daily Telegraph sentis ke "Madonna ŝanĝis la socihistorion de la mondo, kaj faris pli da aĵoj ol aliaj homoj iam eble faros". Kontribuanto de Spin Media finis ke "Madonna ŝanĝis socion tra sia fajra ambicio kaj malemo kompromisi." Marisa C. Muller de W skribis ke "Madonna postlasis sian markon sur ĉiu aspekto de kulturo".
Usono
En Usono, Madonna estis referita kiel "usona ikono" fare de multaj usonanoj kaj internaciaj verkistoj kaj dank'al ŝia frua influo kaj ŝia heredaĵo en usona kulturo. Diversaj akademiuloj komparis ŝin kun aliaj usonaj ikonoj kiel ekzemple Marilyn Monroe, Elvis Presley kaj Koka-kolao. Ili sentis, ke ŝia bildigo "estas tuj rekonebla ĉirkaŭ la mondo kaj tuj komunikas kun multaj el la valoroj de usona kulturo." Konsultisto pri sekso kaj muzikologio en kurso dediĉita al Madonna ĉe la Universitato de Oviedo en 2015, diris ke ŝia historio kaj evoluo estus "kompareblaj" kaj povus esti "utilaj por analizi la historian evoluon de Usono". La argentina verkisto, Rodrigo Fresán, konsideris ŝin unu el la "klasikaj simboloj de usona faritaĵo". Alia ekstera percepto venis de la franca akademiano Georges Claude Gilbert kiu esprimis (ĉirkaŭ 2002) ke "Usono scias pli pri Madonna ol pri iu ajn parto de la Biblio". La usona redaktisto Annalee Newitz deklaris ke la kantisto disdonis usonan kulturon ĉirkaŭ la mondo, ne kolekton de kantoj, sed kolekton de bildigoj". Kulturhistoriisto kaj verkinto Jim Cullen skribis ke "malmultaj figuroj en usona vivo povis kontroli sian propran sorton tiel multo kiel ŝi havas, kaj la fakto ke ŝi faris ĝin kiel virino estas eĉ pli mirinda."
Profesoro Berta A. Smith Shumade sentas, ke nur Madonna konkuras en la spaco okupita de Oprah Winfrey fine de la 20-a jarcento kaj en la animo de la nacia kulturo. Dum la 80-aj kaj 90-aj jaroj ŝi estis traktata kiel propra feminisma, politika kaj seksa movado. Anne Powers diris ke "intelektuloj priskribis ŝin kiel la formadon de sekso, kapitalismo kaj famuleco mem." Sarah Marcus diris ke "la kantisto kaŭzis ŝanĝojn en usona kulturo". Krome, ŝi diris ke "la disvastiĝo de seksa liberigo al Mezameriko ŝanĝis ĉi tiun mondregionon por pli bone. Kaj ĉi tio ne estas malnova novaĵo; ni ankoraŭ travivas tion procezon." En la konkludo de ŝia artikolo ŝi skribis: "Madonna transformis usonan kulturon." Profesoro kaj historiisto Glenn Ginson diris ke ŝi "liberigis usonanojn de iliaj inhibicioj kaj igis ilin sentiĝi bone ĉirkaŭ plezuro." Skota verkisto Andrew O'Hagan skribis: "Madonna estas kiel heroa kontraŭulo al la kultura kaj politika aŭtoritatismo de la usona establo."
Madonna kiel ikono
Marcel Dancy, profesoro pri semiotiko kaj lingva antropologo ĉe la Universitato de Toronto diris ke la vorto ikono estas esprimo kiu estis uzita en religia kunteksto sed kun la sukceso de Madonna, ĝi ankaŭ komencis esti uzita inter famuloj. Krome, li asertis, ke oni uzis la vorton por priskribi virojn, sed dank' al Madonna, tiu vorto estas uzata ankaŭ por virinoj. Sekve de tio, pluraj bonkonataj vortaroj uzis Madonnan por doni ekzemplon de la uzo de la vorto.
Madonna estis nomita "ikono" en multaj kampoj inkluzive de feminismo, amoro, kvireco kaj socia sekso en tiuj kiuj studoj estis faritaj. Profesoro Diane Pecknold diris en 2006 ke "la fakto ke ne nur ŝia laboro sed ŝia personeco estis malfermaj al multoblaj interpretoj kontribuis al la pliiĝo en esplorado ĉirkaŭ ŝi." En Rolling Stone estas skribite ke: "Ŝi estas vivanta simbolo ne nur pro ĉi tiuj aferoj sed kiel ideo, kiel ekzemplo kiel arketipo kiu aperas samtempe kiel la reala virino".
Feminismo
Madonna kiel feminisma ikono kreis diversajn opiniojn tra la mondo dum jardekoj. Kanada komentisto Mark Stein klarigis ke "Ŝi havas gravecon por feminismo tra kolegiokursoj" kaj nomis ŝin "metaforo por industrio". Richard Appignanesi kaj Chris Garrett skribis en Introducing Post Modernism: A Graphic Guide ‏ 2014ke por kelkaj, "Madonna estas la cibermodelo de la nova virino". En 2012, aktivulo kaj verkinto Jennifer Baumgardner sentis ke Madonna "naskigis novan rason de feministoj". Profesoro Sut Jahali diris, ke la kantisto "estas preskaŭ sankta feminisma ikono". En 1990, la akademiano Camille Paglia nomis Madonnan "vera feministo" kaj "la estonteco de feminismo". En 2017 li diris ke efektive Madonna estis la estonteco de feminismo. En 2011, The Guardian gazeto inkludis Madonnan en la listo de "100 gvidaj virinoj de nia tempo" kiam la redaktisto de la gazeto skribis: "Ne grave la jardeko aŭ la modtendenco, ŝi ĉiam estis sincera koncerne she fortecon kaj ambicion." Ŝi ankaŭ aldonis ke Madonna "ne inspiras ĉar ŝi donas al aliaj virinoj manon, sed ĉar ŝi rompas la limojn kiuj estas ĝenerale konsideritaj neakcepteblaj." En 2012, la hispana kulturkritikisto Victor Lenore kunvokis komisionon de esploristoj por diskuti la fakton ke Madonna estas feminisma ikono. Unu el la reagoj estis: "Ŝi alportis la ideon de virinoj kiel herooj kaj agentoj de iliaj agoj", dum aliaj homoj en la komitato deklaris, ke ŝi "kontribuas al la povigo de virinoj en minoritataj grupoj, okcidentaj virinoj, homoj el la meza klaso, kaj homoj de la GLAT-komunumo, sed tiu povigo ne estas feminismo, ĉar tio estas individuisma." Por aliaj, kiel ekzemple la aŭstralia komentisto, Melinda Tankard Reist, "Madonna turnis ŝian dorson al la kaŭzo de virinoj" kaj ankaŭ skribis pri tio en ŝia artikolo en 2016 kie ŝi priskribis Madonnan kiel "minacon al la status quo".
Sekssimbolo
Dum ŝia kariero, Madonna estis referita kiel "seksa ikono" kaj "seksa simbolo". Eĉ en la fruaj jaroj da ŝia kariero, ŝi estis nomita tiel kaj multaj kredis ke ŝi daŭros esti tiel en lumo de sia maturiĝo. Seksa signifo estis parto de ŝia kariero, dum Courtney A. Smith skribis en la libro "Women's Record Collection" (2011) ke la plej multaj homoj asocias Madonna'n kun sekso. Chuck Klosterman en la libro "Sex, Drugs and Cocoa Puffs " (2003) asertas ke "kiam ajn mi aŭdas intelektulojn paroli pri la hodiaŭaj seksikonoj, la plej menciita nomo estas Madonna". Fizikisto Stephen Hawking iam ŝercis pri ĉi tiuj disvastiginttaj perceptoj kiam li diris: "Mi vendis pli da libroj pri fiziko ol Madonna pri sekso."
La uzo de Madonna de ŝia sekseco ekde la komenco de ŝia kariero estis dokumentita kaj emfazita en la lumo de la fakto ke la plej multaj el la homoj kiuj estis sukcesaj en tiu tempo en la muzika kampo estis viroj kaj tial ŝia sekseco elstaras pro la fakto ke ŝi laboris en kampo kiu estis konsiderata ĉefe vira. Profesoro Santiago Foz-Hernández kaj verkinto de la libro "Madonna's Drowned Worlds" (2004) skribis ke Madonna: "servis kiel rolmodelo por virinoj en multaj malsamaj kulturoj, simbolante profesian kaj personan sendependecon en vira-dominita socio, same kiel seksa liberigo." Inter nuntempaj vidoj, ŝia sekseco estis analizita fare de kinistoj Wendy Lee kaj Steven Curten kiam ili notis ke ŝi "mastris la manipuladon de ĉiu viro en sia atingo", dum esploristoj Sherry Benstock kaj Susan Ferris komentis ke "knaboj estas ludiloj al ŝi". Tiu opinio, kunhavita per multaj, estis prezentita fare de la psikiatro kaj verkinto Jules Eisenbod kiu deklaris ke la rifuzo de Madonna akcepti la potencon kaj virinecon igis ŝin "egala al viroj" kaj "permesis al ŝi konservi ŝian pozicion kiel sekssimbolo". Akademiuloj kaj verkistoj daŭre reekzamenis ŝian seksecon en la sekvaj jardekoj, kaj D-ro Susan Hopkins en ŝia libro, "Girl Heroes: The New Power in Popular Culture" (2002), diris ke "Madonna povas maljuniĝi antaŭ ĉiuj aliaj, sed ŝi daŭre prezentas sin kiel seksa revoluciulo." Freya c Reman, muzikakademiulo ĉe Universitato de Liverpolo, diris en 2018 ke Madonna "montras novan specon de graveco" kaj emfazis ke "kvankam ŝi jam estas plenkreskulo, ŝi daŭre estas en la publikatento kiu igas ŝin daŭre grava."
Inter la retaksoj de kaj ŝia influo kaj ŝia heredaĵo, usona redaktisto Janice Min skribis ke "Madonna posedis ŝian seksecon", plue klarigante ke "ŝi igis homojn timigi sed ankaŭ pensi alimaniere pri inaj prezentistoj" kaj vidis "ŝian rolon kiel provokanto kiel iu. kiu ŝanĝis la limojn por estontaj generacioj." Tamen, homoj kiel ekzemple Shmuel Botah kritikis Madonna'n kaj diris: "Antaŭ Madonna, virinoj eble estis pli famaj pro siaj voĉoj ol sia deklivo, kaj tiel ili aperintus kiel supersteluloj de muziko" kaj konklude li diris: "En la post-Madona universo, multaj artistoj sentas Nun la premon elmontri siajn korpojn en nacia televido por vendi albumojn." En aliaj reagoj, kulturkolumnisto Robin Meltzer de la New Statesman, certigis ke la kantisto "nereveneble ŝanĝis la bildon de la amaskomunikilaro de ina sekseco." Jaime Anderson, kiu instruis ĉe la Eŭropa Lernejo de Administrado kaj Teknologio, diris ke ŝi estis unu el la unuaj inaj artistoj en la mondo kiu "sukcesis manipuli religiajn kaj seksajn aferojn samtempe."
Modo
Musikologo Susan McClary skribis ke "multe da inko estis verŝita en la diskuto ĉirkaŭ la vida bildo de Madonna". La brita profesoro kaj lingvisto Sarah Mills en sia libro, Gendering the Reader (1994), nomis Madonnan "noviganto", precipe en ŝia uzo de bildoj kaj koncentriĝis superforte sur ŝiaj videoklipoj, kiuj estis distribuitaj dum ŝia kariero. Du jardekojn poste, skribante la ĵurnalon "Journal of Popular Culture" en 2014, lektoro Jose P. Blanco ke akademiuloj kaj modkritikistoj rilatis al la influo de Madonna en modo. Blanco plue aldonis sian opinion de Madonna en tiu artikolo dirante ke ŝi "uzas vestaĵojn por simboli kulturon. Por peri ŝian rolulon kaj ankaŭ por krei multe da personeco en ŝi." Profesoroj pri Modo en 1994 skribis ke "la modo kaj identeco de Madonna estas neapartigeblaj de ŝiaj estetikaj praktikoj".
Aldone al tio, ili asertis ke ŝia modo nutras ŝian bildon kaj rilatis al ŝia stilo de vestaĵo en muzikfilmetoj, filmprezentoj, ktp. Sabrina Barr de The Independent citis la kritikojn de akademiulo Douglas Kellner de la uzo de modo kaj la identeco de Madonna kun ŝiaj vestaĵoj kaj emfazis ke "la maniero kiel la kantisto uzis ŝian stilon por reprezenti ŝian identecon estis nova koncepto kiam ŝi unue eniris la muzikan scenejon." De la komenco de ŝia kariero, Madonna estis konata pro konstante ŝanĝado de sia bildo kaj stilo, dum la aŭstralia akademiulo Mackenzie Wark komparis ŝin kun David Bowie. Nov-Zelanda moda akademiano Vicky Karminas kaj aŭstralia preleganto kaj artisto Adam Gessi diris ke Madonna konstante ŝanĝas sian stilon en maniero kiel kiu igas ŝin atingi ikonecan statuson. Krome, ili asertis ke Madonna estis la unua virino farendaĵo tion.Ŝia influo en la modsceno estis aprezita fare de verkinto Diane Esitimbe kiu deklaris ke "Madonna ŝanĝis modon eterne kiam ŝia mamzono estis portita publike". Asistimbai aldonis ke ŝi kaj Michael Jordan "faris pli por la modindustrio en Usono ol multaj el niaj modkolektoj kombinitaj." Brita verkinto kaj historiisto Michael Pai sentis ke la kantisto "ne ĵus faras modon, ŝi estas modo". Anna Wintour, la ĉefredaktoro de la modmagazeno Vogue diris: ŝi "igas modon okazi" kaj diris ke "Madonna estis unu el la plej potencaj stilformistoj de nia tempo". Kiel rezulto, Wintour elektis Madonna'n kiel la unuan virinon kiu ne estis modelo estanta sur la kovro de la revuo. Krome, la revuo Time nomis ŝin unu el la 100 plej influaj homoj de ĉiuj tempoj en la kampo de modo, stilo kaj dezajno en 2012. Omaĝe al la 30-a datreveno de la doku-filmo "En lito kun Madonna" estas skribite: "La modaj dancoj, kiuj eliris el la marĝena kulturo sur la scenejojn, la obsedo pri senhalta mem- dokumentaro kaj eĉ la fotoj de Billie Eilish en korseto - la dokumentario kiu anticipis la hodiaŭajn tendencojn".
La GLAT-komunumo kaj kviruloj
Profesoro Judith A. Fraino diris ke "neniu laboris pli forte ol Madonna por esti samseksema ikono, ŝi faris tion en ĉiuj eblaj platformoj kiel ekzemple muzikvideoj, filmoj kaj prezentoj. Esploristoj Carmine Saracino kaj Kevin Scott en The Porning of America diris ke ŝi "akiris specialan popularecon inter la komunumo, kreante longperspektivan admirantaron kiu kondukis al ŝi esti kronita la plej granda samseksema ikono de ĉiuj tempoj." Ŝia influo ankaŭ estis menciita inter GLAT-komunumoj kaj inter multaj artikoloj kiam, inter aliaj, la GLAT-revuo The Advocate nomis ŝin "la plej granda samseksema ikono de ĉiuj tempoj". Out revuo skribis ke ŝi "establis sian pozicion kiel samsekseman ikonon eĉ antaŭ ol estis mojose esti unu." La prezidanto kaj ĉefoficisto de la Homo-Lesba-Kontraŭ-Kalumnio-Ligo rimarkis en 2019, ke "Madonna ĉiam estis kaj ĉiam estos la plej influa rekta geja ikono."
Madonna ankaŭ estas identigita kiel ikono de Kviro kaj ilia "simbolo de reĝeco". La teologo Robert Goss diris: "Por mi, Madonna estis ne nur kvira ikono sed ankaŭ kristana ikono kiu fandis la limojn inter kvira kulturo kaj religiaj komunumoj." Musikologo Sheila Wheatley skribis en sia libro "The Sexy Beat: Music and Gender" (2013) ke "Madonna venis plej proksima al iu alia nuntempa famulo en esti supertera kvira ikono." Redaktoro ĉe The New York Times diris en 2016 pri la dokumenta filmo "In Bed with Madonna": "Ĉi tiuj dancistoj, al kiuj ŝi sentis sin tiel proksimaj, trapasis la epokon de aidoso kaj la stigmato kiu akompanis la malsanon" (rilatante al la fakto. ke aidoso estis tiutempe identigita kun la geja komunumo). Ĵurnalisto Daryl Dino de The Huffington Post ankaŭ skribis tiun saman jaron kiel la filmo influis lin kiel juna knabo en Ilinojso : "Ekzistis sceno de la Fiereca Parado en la filmo, io mi neniam antaŭe vidis." Poste, li aldonis ke "la dancistoj de Madonna staras flanke, dum homoj marŝas kaj fiere krias: "Ni estas ĉi tie. Ni estas kviraj. Kutimiĝu al ĝi!" Mi pensis al mi, eĉ mi povas konveni tie. Tiu momento ŝanĝis mian vivon, kaj la dancistoj de Madonna tuj fariĝis miaj herooj. Ili montris al mi, ke estas bone esti malsama. Kiel adoleskanto en la fruaj 90-aj jaroj, ili sentis min kiel mi apartenis." Ynet skribis pri la filmo: "Ĉiu maniero, de socia perspektivo, la graveco de la filmo estis registrita plejparte en reala tempo, kiam ĝi helpis normaligi la sintenon direkte al la GLAT-komunumo. Samseksaj rilatoj estis prezentitaj en ĝi, same kiel la diskurso pri la aidosa epidemio, kiu estis en sia apogeo tiutempe." En 2019, la libro Madonna: The Greatest Homosexual Obsession of All: Deciphering of the Essence of Emotion, The Rationale and the Unprecedented Admiration of Gays for the World's Greatest Diva estis publikigita en Israelo fare de Doron Brownstein kiu esploras la originojn de la samseksema admiro al la kantisto.
Nekrasovka (stacio de Moskva metroo)
Nekrasovka (Некрасовка) estas finstacio de la Metroo de Moskvo sur Nekrasovskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  sud-oriente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Kultura efiko de Madonna
Postmodernismo
La brita verkisto kaj ĵurnalisto, Lucy O'Brien, nomis Madonna'n "postmoderna ikono". Lektoro Olivier Scardin diris ke Madonna estas la epitomo de postmodernismo. La kristana verkisto, Graham Cray, ankaŭ donis sian vidpunkton dirante ke "Madonna estas eble la plej videbla ekzemplo de kio estas konata kiel postmodernismo" dum por la verkisto Martin Amis komentis ke ŝi estas "eble la plej postmoderna personeco sur la planedo". Tamen, la akademiuloj Sudhir Venkatesh kaj Foat Pirat konsideris ŝin "reprezentanto de la postmoderna ribelo".
TEL
La vorto havas plurajn signifojn:
Kultura efiko de Madonna
Muziko
Multaj kritikistoj vidis Madonna'n kiel muzika ikono en lumo de ŝia kontribuo al la muzika industrio kvankam ili ankaŭ vidis ŝian muzikon kiel kontestata.
Verkintoj kaj kritikistoj Roger Blackwell kaj Stephen Thomas Earlwein diris ke ŝi estis "la unua virino se temas pri havi kompletan kontrolon de sia bildo kaj ŝia muziko". Anna Legler, redaktisto de Batanga Media klarigis ke antaŭ Madonna, diskokompanio determinis ĉiun paŝon de artistoj sed ŝi esprimis siajn ideojn kaj she stilon en ĉiu parto de sia kariero. Profesoro Carol Benson diris ke "Madonna membrigis la muzikkomercon kun definitivaj ideoj pri ŝia bildo, sed estis ŝiaj atingoj kiuj permesis al ŝi pliigi ŝian nivelon de kreiva kontrolo de ŝia muziko." Poste en ŝia kariero, Madonna fondis Maverick Records, diskokompanion kiu estis filio de Warner Records. La firmao estis tre sukcesa kiam ĝi rastis miliardo da dolaroj kaj tiel iĝis la plej sukcesa diskokompanio prizorgita fare de kantisto.
Ankaŭ, multaj homoj nomis ŝin "la plej granda artisto en la historio de muziko" kaj "la plej influa artisto" en la historio de muziko.
Madonna en nuntempa arto
Dum ŝia kariero, Madonna ankaŭ influis la artan mondon kiam ŝi "faris ĝin malantaŭ la scenoj" Stephanie Eckardt, raportisto por W- revuo. Inter aliaj aĵoj, dum ŝia kariero ŝi donacis financon aŭ sponsoris diversajn artekspoziciojn kiuj ricevis pozitivajn recenzojn inkluzive de la unua grava retrospektivo de Tina Modotti, kiun la kuratoro kaj arthistoriisto, Anne Harnoncourt diris ke ŝi [Madonna] "prezentas ŝin [Modotti] al publiko pli larĝa". Similaj sentoj venis de Rosie Millard, la artraportisto de BBC, kiam ŝi prezentis la premio Turner ĉe Tate Britain en 2001. Ŝi sponsoris ekspozicion de fotisto kaj artisto Cindy Sherman ĉe la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko (MoMA) en 1997. Madonna estas konata kiel artaĵkolektanto; ŝi havas artaĵojn kun valoro de 100 milionoj da dolaroj, inkluzive de proksimume 300 verkoj de farbistoj kiel Frida Kahlo kaj Salvador Dalí. En 1996 ŝi estis inkludita en la listo de "100 Greatest Art Collectors" fare de Art & Antiques kaj en la listo de "Top 25 Art Collectors" de The Hollywood Reporter en 2013.
Artkritikistoj kaj arthistoriistoj kiel ekzemple John A. Walker ankaŭ ekzamenis ŝian karieron en la perspektivo de la artoj. Krom ŝiaj agadoj ligitaj al la artareno, dum ŝia kariero Madonna laboris kun multaj videofaristoj, modfotistoj kaj dizajnistoj kaj eĉ kun plastikaj artistoj kiel ekzemple Andy Warhol, Keith Haring kaj ŝia ekspartnero, Jean-Michel Basquiat. La laboro de Madonna kun la samaj homoj ricevis pozitivajn recenzojn. Sekvante tion, la Irlanda Times revuo skribis ke Madonna "estis la unua ina popstelulo se temas pri plene engaĝiĝi kun la vidaj elementoj de ŝia arto emfazante ŝiajn kunlaborojn". Raportisto de YGO-revuo W diris ke Madonna estis "la unua se temas pri rutine kunlabori inter popartistoj kaj dizajnistoj". Kuratoro kaj fotartkritikisto Vince Alty diris ke Madonna atingis "ikonecan statuson" en la kampo.
Raportisto de W- revuo priskribis ŝin kiel pioniron en la kampo de kombinado de popmuziko kaj arto. Ŝi estis priskribita per multaj kiel la unua se temas pri uzi la plenan potencialon de videoklipoj, kiel Lucy O'Brien ankaŭ priskribis en la Encyclopædia Britannica. Filmkritikisto Armond White diris ke ŝi igis kelkajn artistojn "arte konsciaj" kaj sentas ke "ili neniam ripetos la momenton kiam la ligo de Madonna al la Zeitgeist iĝis historia".
En la percepto de la grafitiisto kaj kultura komentisto, Pub Five Freddie "estas la perfekta ekzemplo de la bildartisto". Post la morto de Michael Jackson, grupo de argentinaj artkritikistoj konsideris ŝin "la nura universala artisto forlasita". Multaj kritikistoj, inkluzive de Daniel Molina, Graciela Speranza kaj Alicia de Arteaga klarigis ke ŝi mem estas "multmedia esprimo kiu alportas kune modon, dancon, fotarton, skulptaĵon, muzikon, vidbendon kaj pentraĵon". Simila koncepto notiĝis fare de John Parles kiam li invitis la spektantaron por vidi ŝin kiel "daŭranta multmedia artprojekto". Iluziartisto David Blaine priskribis ŝin kiel "en si mem sian propran plej bonegan artverkon - io tiel influa por esti neimagebla". Profesoro John R. Anglaj kaj Sikh Studies-maĵoro majo eltrovis ke ŝi estis " gazmatkunstwerk " kaj skota muzikverkisto Alan McGee diris ke ŝi estis "postmoderna arto la similaĵoj de kiuj ni neniam vidos denove".
Komerca efiko
La semiotiko kaj influo de Madonna ankaŭ etendiĝis en la kampon de fakaj lernejoj kaj la merkatika komunumo. Ekonomiistoj, merkatistoj, entreprenistoj aŭ aliaj komercaj fakuloj analizis aŭ faris kursojn, kiuj esploras ŝian sukceson kaj komercajn "strategiojn"; ekzemple, la akademiulo Douglas Kellner diris ke "estas maleble plene ekteni la Madonna-fenomenon sen analizado de ŝiaj merkatigstrategioj".
Ekonomiisto kaj esploristo Robert M. Grant prelegis pri ŝi en 2008 kaj emfazis la kuntekston de la distra mondo por konkurencivo. Merkatadeksperto kaj profesoro Stephen Brown de la Universitato de Ulstero nomis ŝin "merkatiga geniulo" dum esplorado de ŝia kazo. Komerca profesoro Oren Harari elpensis la frazon "Madonna-efiko" inspirita per ŝiaj komercaj taktikoj kaj ŝanĝoj, vidante ĝian uzon por kaj individuoj kaj organizoj. Doktoro Peter van Ham de NATO Review klarigis la "Madonnan-kurbon", frazon uzatan de kelkaj komercaj analizistoj por priskribi "adaptiĝi al novaj taskoj konservante viajn proprajn principojn". Li plue klarigis ke "komercoj utiligas Madonna'n kiel rolmodelon por mem-reinvento." La psikologo Christopher Bergland analizis ankaŭ la sukceson de la kantisto, sed el neŭroscienca vidpunkto.
Ankaŭ, Madonna estis aprezita fare de gamo da ekspertoj en la industrio kiel komercistino kaj kelkaj el ili nomis ŝin "la plej inteligenta komercistino en Usono". La Kelly Lernejo de Komerco diris ke ŝi estis pli ol popolkulta ikono "kaj estis imperio de la unua tago." Profesoro Robert Miklich priskribis ŝin kiel korporacion en si mem, kiam li parolis pri ŝi en sia libro de "Hegelo ĝis Madonna". Colin Barrow, alvojaĝanta akademiulo ĉe la Cranfield Lernejo de Administrado, konsideris ŝin "organizo al si mem." Eksperto pri entreprenemo Martin Cope kaj teoriulo Jamie Anderson nomis ŝin iu kiu estis "naskita por esti entreprenisto". En 2018, Patricia Lippa Davis de Campaign, engaĝiĝis kun Madonna en la aĝo de 60, proponante sian kazon kiel bonan ekzemplon por merkatistoj celantaj pli malnovajn demografiojn de virinoj. Ŝia kontribuo en helpi formi la muzikkomercon estis aprezita fare de Lucy O'Brien, kiu diris ke Madonna iĝis la unua se temas pri "ekspluati la ideon" de la popartisto kiel marko en la 1980-aj jaroj. Redaktisto Gerald Marzoretti diris ke la celo de Madonna estis enkonduki la fenomenon de "steluleco" en multmedian.
Jam en la 80-aj kaj 90-aj jaroj de la 20-a jarcento, multaj organizaĵoj kaj homoj nomis ŝin la plej sukcesa kantisto kiu ekzistas, dum en 1998 Guinness-libro de rekordoj oficiale kronis ŝin kiel la kantisto kiu vendis la plej multajn albumojn kaj kantojn de ĉiuj tempoj. Esploristoj de la Journal of Business Research nomis ŝin ne nur la plej komerce sukcesa kantisto en la historio, sed ankaŭ la plej sukcesa vojaĝanta kantisto de ĉiuj tempoj; Por tio, ili deklaris ke ekzistis "rekono de ŝia marko kaj vivstilo". En 2015, seksa konsultisto kaj musikologo Laura Vignale instruis en kurso dediĉita al Madonna ĉe la Universitato de Oviedo ke "ŝi estas la nura virino kiu havas tiel longan kaj sukcesan karieron en la mondo de muziko."
Madonna iĝis la unua virino aperanta sur la kovro de Forbes revuo. Krome, ŝi estis inkludita en pluraj el iliaj enspezoj kaj riĉaĵlistoj ekde ŝia frua kariero en la 1980-aj jaroj kaj eĉ estis nomita la plej riĉa kantisto. La usona komercrevuo, Fast Company nomis ŝin "la plej granda popmarko sur la planedo". En 2021, estis publikigita en Forbes ke dum ŝia kariero, Madonna gajnis pli ol 1.2 miliardojn da dolaroj.
Kulturaj tendencoj
Dum la plej granda parto de ŝia kariero, la asocio kun Madonna kaj la tendencoj desegnis interpretojn de kelkaj observantoj, inkluzive de amaskomunikilaro kaj akademiuloj egale. Kanada asistanto profesoro Ken McCloud de la Universitato de Toronto konfirmis en sia libro "We Are the Champions" (2011) ke "ŝi ludis rolon en pluraj kulturaj tendencoj". Arthistoriisto John A. Walker konsideris ŝin "akra tendenca kreinto" (en kampoj kiel ekzemple arto aŭ kinejo ) kaj profesoro Mary Cross ankaŭ rimarkis ŝian "alĝustigon al kulturaj tendencoj". Tamen, preleganto Susan Hopkins de la Universitato de Suda Kvinslando, skribante por "The Conversation" retejo en 2016, diris ke Madonna "pioniris multajn kulturajn tendencojn kiuj faris neniujn favorojn al averaĝaj laboristinoj".
Madonna estas ĝenerale konsiderata kiel helpinta, motivigita, enkondukinta aŭ popularigi kelkajn aferojn kiel terminoj, lokoj, kulturaj praktikoj, modotendencoj aŭ produktoj kiujn "MuchMusic" konsideris "la plej grandaj tendencoj en la mondo."
Manuel Heredia, la ministro de turismo en Belizo diris, ke la kanto La Isla Bonita altiris turistojn al San Petro en Belizo. Simila ekzemplo okazis kiam ŝi translokiĝis al Lisbono ĉirkaŭ 2017, tiel altirante turistojn al la lando kaj igante turistojn interesiĝi pri la nemoveblaĵoj de la lando. Multaj fontoj kiel ekzemple la The Independent gazeto kreditis Madonna'n je la populareco de juda mistikismo en la okcidenta mondo. Usona verkistino kaj iama edukisto Alison Strobel diris tion: Madonna fariĝis tiel populara, ke estis facile trovi lokon por lerni pri ŝi. The New York Times asertis ke Madonna alportis jogon al publika konscio. Profesoroj Isabel Dyke kaj Pamela Moss precipe kreditis ŝin je la populareco de Aŝtanga Jogo. Stephen Orsprung de Smith College parolis pri la influo de Madonna en la kampo de modo kaj asertis ke ŝi kreis "novan merkaton de modo" kaj krome asertis ke ŝia arto "lasis markon sur la mondo". La dana preleganto Henrik Volgaard asertis, ke Madonna popularigis la fakon de danca muziko en la mondo danke al siaj kantoj kaj ŝiaj muzikfilmetoj.
Usonaj profesoroj argumentis ke ŝi ankaŭ kontribuis al la populareco de vortoj kaj frazoj en la angla leksikono. Ili inkluzivis la anglan esprimon "wannabe" (volestulo) ke Time revuo uzis en 1985 por priskribi la "Madonna Wannabe" (tiuj kiuj deziras esti kiel Madonna) fenomenon, en kiu multaj homoj volis esti kiel Madonna kaj superforte imitas ŝin. Alia termino, kiu estis populara danke al ŝi, estas el la nomo de la unua filmo en kiu ŝi aktoris. En la angla la filmo nomiĝas: Desperately Seeking Susan (Senespere serĉante Suzanan). La nomo de la filmo estis vaste cirkulita en gazettitoloj kaj iĝis populara frazo. Kristin Lieb de BuzzFeed News asertis ke Madonna popularigis la esprimon "Celesbian" (interkruciĝo inter la vortoj celebra-famula kaj lesba) dank'al sia kiso kun Britney Spears kaj Christina Aguilera ĉe la premioj VMA en 2003. Dank' al tiu ĉi ceremonio ankaŭ estis inventita la termino "Madonna-Britney", kiu estis vaste uzata en 2004.
Akademiano Juliana Tsovatkova notis ke Dolce & Gabbana "ricevis sian unuan internacian rekonon dank'al Madonna", dum ĵurnalistoj kiel ekzemple Lynn Hirschberg skribis ke la atento ĉirkaŭa modokreanto Olivia Wiskens estis intensigita dank'al la kantisto.La Daily Telegraph asertis ke dank'al Madonna, la pentraĵoj de Frida Kahlo iĝis popularaj inter artkolektantoj. Esploristoj Rhonda Hammer kaj Douglas Kellner raportis al la klipo de la kanto Frozen en kiu Madonna portis hindan kostumon kaj asertis tiutempe, ke virinoj, kiuj estas vestitaj sub la influo de sud-aziaj virinoj, estas atendita esti populara fenomeno en la proksima estonteco, ili asertis ke "kvankam Madonna ne iniciatis la belecon de akcesoraĵoj de hinda modo [... ] tamen ŝi alportis ilin al la publikatento altirante la atenton de la monda amaskomunikilaro." Laŭ latinaj kritikistoj, ŝi alportis burleskaĵon en amaskulturon.