cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Mercer Johnson
John Mercer Johnson (naskiĝis, mortis ) estis kanada politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Nov-Brunsviko, kaj partoprenis en ĉiuj el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964 kaj en Londono en 1866.
Tropika pluvarbaro
Tropika pluvarbaro, tropika ĝangalo, ekvatora aŭ tropika malseka arbaro estas la ĝangalo aŭ densa arbaro de tropika klimato kiu estas karakterizata per altaj precipitaĵoj (2000 ĝis 5000 mm jare) kaj alta averaĝa temperaturo. Temas pri pluvarbaroj en la proksimeco de la Ekvatoro, en Sudameriko, Afriko, insuloj de Sudorienta Azio kaj Melanezio, atingante ankaŭ la sudorienton de Meksiko, Centramerikon, Madagaskaron, Hindoĉinion kaj nordorientan Aŭstralion. Ĝi estas la vera kaj plej ampleksa konata koncepto de ĝangalo.
De la 3 tipoj de tropika arbaro, la tropika pluvarbaro estas la ekosistemo de plej ampleksa etendo kaj grava. Ties vegetaĵaro estas formata de specioj ĉiamverdaj kaj larĝfolia. En ili estas oftaj la epifitaj specioj. Temas pri ekosistemo kun granda riĉeco kaj vario de specioj de granda intereso ĉar ties biodiverseco estas fonto de multaj rimedoj: manĝaĵoj, kuraciloj, krudmaterialoj de industria intereso. Kvankam ili okupas malpli ol 7 % de la surfaco de la teroj, ili enhavas pli ol 50 % (laŭ kelkaj sciencistoj tiu procento plialtiĝus ĝis pli ol 90 %) de la animalaj kaj vegetalaj specioj de la mondo. Unu hektareo de tropika pluvarbaro povas enhavi pli ol 600 arbospecioj.
La grundo de tiuj ĝangaloj estas malriĉa kompare kun la vivriĉeco kiun ĝi subtenas ĉar la plej parto de la nutrantoj estas en la vivaj estaĵoj kaj ne en la grundo. Kiam tiu ekosistemo estas detruita, pro dehakado aŭ pro incendioj, ties rekuperado estas tre malfacila ĉar la nuda grundo krustiĝas kaj malmoliĝas suferanta procezon de lateritigo. La malriĉaj grundoj de tiuj ĝangaloj ne estas taŭgaj por la agrikulturo, ĉar post tri aŭ kvar rikoltoj ili perdas siajn nutrantojn.
8775 Cristata
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Galerida Cristata ; komune nomata tufalaŭdo.
Lakewood (Koloradio)
Lakewood, origine angle Lakewood, Colorado estas urbego en Usono, en subŝtato Koloradio, en Kantono Jefferson (Koloradio). Ĝi apartenas al urbaro de Denvero (Koloradio) kiel ties antaŭurbo havanta universitaton.
Geografio
Lakewood situas sur montaro en la meza landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato, en la orienta parto de la kantono. Denvero troviĝas 12, Arvada (Koloradio) 13 km.
Historio
Lakewood fondiĝis en 1889 kaj urbiĝis en 1969. Ĝ evoluis kiel antaŭurbo de Denvero.
Klimato
En Lakewood la temperaturo averaĝe varias inter 0-17 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 30 °C, la malvarmo kulminas en januaro averaĝe -11 °C, rekorde -32 °C. Jare pluvas po 433 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (vintre ankaŭ neĝas). La pluvo kulminas en majo kaj malkulminas en februaro.
917 Lyka
917 Lyka estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eŭrinoma familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la rusa astronomo Grigorij Neujmin elde la Simeiza observatorio, la, dum la unua mondmilito.
Ĉar la observatorio de Simeizo ne povis plu komuniki kun la Astronomisches Rechen-Institut de Berlino, la asteroidoj tiam malkovritaj ricevis provizorajn numerojn kun la greka litero Σ, kiu estis ŝanĝita al S.
Nomo
Ĝia nomo, "Lyka", estis la antaŭnomo de unu amikino de la fratino de la malkovrinto.
Né de père inconnu
Né de père inconnu ("Naskiĝinta de nekonata patro") estas franca drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Maurice Cloche. Né de père inconnu estis originale filmita en la franca lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Yvonne Dany, Irasema Dilián, Gabrielle Dorziat kaj Jean-Pierre Kérien.
La filmo havas entutan daŭron de 75 minutoj.
6982 Cesarchavez
6982 Cesarchavez estas malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Prusia Silezio
Prusia Silezio (oficiale Silezio, germane Schlesien) en la jaroj 1742 - 1945 estis unu el la partoj de Prusio, en la jaroj 1815 ĝis 1919 kaj poste en 1938 ĝis 1941 unu el ties provincoj. Ties parto fariĝis ankaŭ graflando germane nomata Grafschaft Glatz ([glaːts]); loke Grofschoaft Glootz aŭ Groofschoft Glootz, ĉeĥe Hrabství kladské, pole Hrabstwo Kłodzkie, latine provincia glacensis, ĝis tiu tempo unu el la eksteraj regionoj de Bohemio. Metropolo de Prusia Silezio estis la urbo nun nomata Vroclavo (tiam germane Breslau kaj esperantlingve ekde la fino de la 19-a jarcento Breslaŭo).
Paul Knobbe
Paul Knobbe (naskiĝinta la 2-an de januaro 1867 en Ayssehnen, Orienta Prusujo; mortinta la 4-an de aprilo 1956 en Essen, Germanujo) estis germana arĥitekto.
6982 Cesarchavez
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de César Chávez (1927–1993), meksika-usona gvidanto pri civilaj rajtoj. Li estis kunfondinto de la National Farmworkers Association, kiu gajnis signifajn protektojn por la agrikulturaj laboristoj. Lia naskodato fariĝis feritago en pluraj subŝtatoj de Usono kaj li ricevis la prezidentan medalon de libereco en 1994.
Paul Knobbe
Vivo
Knobbe studis de 1887 ĝis 1890 ĉe la Teĥnologia Universitato Berlino. De 1901 ĝis 1906 li estis direktisto de la konstrusekcion de la mineja entrepreno GBAG en Gelsenkirchen. Poste li laboris liberprofesie en Essen, komence ĝis la Unua Mondmilito kune kun arĥitekto Carl Nordmann.
Prusia Silezio
Ĝis la jaro 1918
Ekde la mezepoko ĝis la jaro 1742 la tuta Duklando Silezio (escepte de la regiono Crossen an der Oder, kiun en 1482 akiris Brandenburgio) estis parto de Landoj de Krono Ĉeĥa. Post malvenkita unua silezia milito Maria Teresia perdis per breslaŭa paco la 11-an de junio 1742 plimulton de Silezio inkluzive de Kladsko favore al Prusio. Post la Viena kongreso parto de Prusia Silezio fariĝis ankaŭ nordorienta duono de Supra Luzacio (sed ĝis la jaro 1825 la distrikto Hoyerswerda apartenis al provinco Brandenburgio akirita de saksa reĝlando, kaj Prusia Silezio fariĝis unu el dek provincoj de Prusio (kiel Provinco Silezio, germane Provinz Schlesien). En ties kadro en 1871 ĝi fariĝis parto de Germana imperiestra regno. Politika mapo de Prusia Silezio estas jen, nacieca mapo jen.
1918-1945
Post la fino de la unua mondmilito la 28-an de oktobro 1918 la renovigita Pollando okupis randajn teritoriojn de Prusia Silezio (teritorio sudokcidente de Bojanow kaj Kaczkowo kun la ĉirkaŭaĵo; kaj teritorion okcidente de urbo Kepno kun urboj Bralin, Domaslów, Sosnie, Rychtal) - vidu mapo 2 kaj enmembrigis ilin en Vojvodio Poznań. La 14-an de oktobro 1919 okazis divido de Prusia Silezio je provincoj Malsupra Silezio (ĉefurbo Vroclavo) kaj Supra Silezio (ĉefurbo Opole). Laŭ versajla packontrakto devis okazis en Supra Silezio referendumo pri aparteneco de tiu ĉi naciece miksita teritorio. La 10-an de januaro 1920 poste parto de Supra Silezio (Regiono Hlučín) fariĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Surbaze de rezulto de la referendumo la orienta parto de Supra Silezio fariĝis la 20-an de oktobro 1921 parto de Pollando, kiu enmembrigis ĝin en Silezian vojevodion. Mapo de Malsupra Silezio estas jen, mapo de Supra Silezio post la 20-a de oktobro 1921 jen.
Paul Knobbe
Literaturo
Katrin Holthaus: Architekturführer Zeche Zollern 2/4. Klartext, Essen 2004, ISBN 3-89861-322-4.
Prusia Silezio
1918-1945
La 1-an de aprilo 1938 Prusia Silezio estis denove unuigita en unu provincon. La 2-an de septembro 1938 estis al Prusia Silezio aligita malgranda suda parto de la nuligita provinco Lima Marko Poznań-Okcidenta Prusio. Post munkena interkonsento Regiono Hlučín fariĝis parto de nazia Germanio, kaj enkadre de Prusio ĝi estis enmembrigita reen en Prusian Silezion. Post la germana invado Pollandon en septembro de 1939 la nazia Germanio priregis la tutan polan parton de Silezio. La 26-an de oktobro 1939 estis al Prusia Silezio aligita la ĝisnuna pola Silezia vojevodio. Parto de Silezio, kiu en la jaroj 1918 - 1939 apartenis al la pola vojevodio Poznań la 1-an de novembro 1939 fariĝis parto de regna provinco Posen, la 29-an de januaro 1940 alinomita je Regna provinco Vartlando. Provinco Silezio poste estis la 29-an de januaro 1941 denove dividita je provincoj Malsupra kaj Supra Silezio kaj tiu ĉi stato poste daŭris ĝis fino de la dua mondmilito.
Ekde la jaro 1945
Fine de la dua mondmilito la tutan Prusian Silezion ekokupis soldatarojn de Sovetunio. Rilate al la limoj, okazis renovigo de la divido de Silezio el la tempo antaŭ la munkena interkonsento, dum kio la teritoriojn oriente de rivero Nisa (inkluzive de malgranda parto de ĝis nun saksa parto de Supra Luzacio ĉirkaŭ urbo Bogatynia) estis surbaze de decido de Konferenco de Potsdam donita la 2-an de aŭgusto 1945 en administradon de Pollando, eĉ kiam ĝi dum ne fariĝis ties parto. La 26-an de decembro 1945 poste Pollando aneksis tiun ĉi regionon (pri plua evoluo vidu Polan Silezion). Parto de Supra Luzacio, okcidente de rivero Nisa, kiu apartenis ĝis la jaro 1945 al Prusia Silezio, estis surbaze de la rezultoj de la referendumo aligita enkadre de Soveta okupacia zono de Germanio al Saksio.
Registaraj distriktoj
Reichenbach (Dzierżoniów).
(15593) 2000 GR93
(15593) 2000 GR93 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
1127
En la jaro 1127 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
1120'erne
Punta Pariñas
Punta Pariñas aŭ Punta Balcones estas la plej okcidenta punkto de la kontinento de Sudameriko. Ĝi situantas en Peruo, en la distrikto La Brea, provinco Talara, Regiono Piura. La preciza loko estas -4.67917°N, -81.32639°W.
Pál Bornemisza (episkopo)
Pál BORNEMISZA [bornemisa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bornemisza Pál estis hungara episkopo, preposto, politikisto. Lia familia nomo estis ankaŭ Abstemius kaj Bornemissza. Pál Bornemisza naskiĝis la  1499 en Pécs. Li mortis en 1579 en Hungara reĝlando en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio).
Biografio
Pál Bornemisza devenis el burĝa familio, sed li nobeliĝis en 1526. Li frekventis lernejon en Bologna. Liaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En Transilvanio li politikadis por interesoj de Habsburgoj, tial li suferis konfliktojn, fine li devis abdiki em 1556. Poste li ricevis diocezon de Nyitra.
1904
En la jaro 1904 post Kristo okazis, interalie:
Bronzaĵoj de Riace
La militistoj aŭ bronzaĵoj de Riace estas du antikvaj bronzaj skulptaĵoj, kiujn oni taksas el la 5-a jarcento a.K., proksimume 460 por la t.n. Militisto A kaj 430 por la Militisto B. Ili estas konservataj en la Nacia Muzeo de la Granda Grekio en Reggio di Calabria. Ili estas inter la raraj grandformataj grekaj bronzaĵoj bone konservitaj.
La statuoj estis malkovritaj en 1972 en la marbordo de Riace, en Kalabrio, probable inter dronintaj ŝiprestaĵoj. Iliaj figuroj estas starantaj barbohavaj nuduloj iom pli grandaj ol la natura skalo (ĉ. 1,98 m altaj).
Ili estis faritaj laŭ la teĥniko de vaksoperda gisado. La hararo estis aparte modlita kaj poste veldita al la kapo. La strukturo el fero de la statuoj trairas la piedojn kaj tio estis uzita por fiksi la bazon. Plumbo estis enmetita en la internaĵon. Aliajn metalojn oni uzis por doni koloran impreson: por la lipoj estas inkrustita kupro kaj al la dentoj oni aplikis folion el arĝento. La okuloj de la Militisto A estas el eburo kun kavaĵo kie troviĝis malaperinta iriso el alia materialo.
San Siro
San Siro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Siro de Pavia.
Najbaras la komunumoj Bellano (LC), Cremia, Dervio (LC) kaj Plesio.
Kitty Mezei
Kitty Mezei [kiti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mezei Kitty estas hungara voĉoaktoro, aktoro.
Kitty Mezei naskiĝis la  en Budapeŝto.
Born to Be Bad (1950)
Born to Be Bad estas usona drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Nicholas Ray. Born to Be Bad estis originale filmita en la angla lingvo. Ĝi estis inspirita de la romano All Kneeling fare de Anne Parrish, kaj temas pri la vivo de senskrupula juna virino, kiu pretas fari ion ajn por atingi siajn celojn.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Joan Fontaine, Robert Ryan, Zachary Scott kaj Joan Leslie.
Igboj
La igboj estas afrika etno en Niĝerio kun pli ol 30 milionoj da homoj, kiuj loĝas precipe en la, de savano interrompita, pluvarbaro oriente de la malsupra parto de la Niĝero. La igboj mem prononcas la nomon de sia popolo kaj lingvo []. Vidu por tio: tutniĝeria alfabeto.
Dambenoît-lès-Colombe
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Domoradovice
Domoradovice (Damadrau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hradec nad Moravicí en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudokcidente de Hradec nad Moravicí. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 110 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Domoradovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,94 km².
7992 Yozan
7992 Yozan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Toshimasa Furuta elde la observatorio de Tōkai en la gubernio Aiĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la daimio Ŭesugi Harunori (japane: 上杉 治憲, 1751–1822), 9-a senjoro de la Kastelo de Jonezaŭa en gubernio Jamagata. Li estis plej granda estro de sia klano. Li procedis ekonomikan resanigon kaj promociis rigorecan programon, kultivadon en dezertaj terenoj, publikan edukadon, tekstilan industrion kaj bredadon de silkraŭpoj. Post retiriĝo li uzis la artistan nomon Yozan (鷹山).
Dražejov (Dubá)
Dražejov (Draschen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Dubá, norde de monto Nedvězí. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dražejov situas en katastra teritorio Dražejov u Dubé kun areo 5,08 km². En la katastra teritorio Dražejov u Dubé situas ankaŭ Kluk kaj Nedvězí. La regiono troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko.
Historio
La unua skribmencio estas el la jaro 1402, kiam Jindřich z Dubé nomata Unuokulo dividis sian posedaĵon inter siaj filoj. En duono de la 15-a jarcento Dražejov komune kun Střezivojice kaj Březinka akiris Jindřich ze Smiřic, senjoro el proksima burgo Houska.
Memorindaĵoj
Estas ĉi tie konstruaĵoj kaj memorindaĵoj de popola arkitekturo kaj en vilaĝplaco restis konservita baroka kapelo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1767. En la jaro 1835 ĝi estis alikonstruita. Preskaŭ ĉiujn ceterajn malnovajn konstruaĵojn bruligis incendio en la jaro 1832. En la ĉirkaŭaj rokoj estas konservitaj multe da hakitaj kameroj kaj keloj.
Efiko Tyndall
La efiko Tyndall estas fenomeno de difuzo de la lumo far de materiaj partikloj, kies dimensioj estas kompareblaj al tiuj de la lumaj ondolongoj. La intenseco de la disigita lumo estas inverse proporcia al la kvara potenco de la ondolongo; do blua lumo estas disigita multe pli forte ol ruĝa lumo.Tiu efiko estas videbla en la koloidaj miksaĵoj, emulsioj aŭ suspensioj, aŭ en aero ŝarĝata de nebulo, pulvo aŭ fumo.
Ĝi ricevas sian nomon de la irlanda fizikisto John Tyndall kiu, en la 1860-aj jaroj, studis la fenomenon sen sukcesi trovi ĝian kompletan priskribon. La germana fizikisto Gustav Mie klarigos ĝin en 1908. Tiu fenomeno estas hodiaŭ klarigata en la kadro de la difuzo de Rayleigh.
Varennes
La loknomo Varennes povas interalie aludi al
Disordigejo
Disordigejo estas tiu loko ĉe poŝto kie oni ordigas la alvenintajn leterojn (kaj ceterajn sendaĵojn) laŭ la adresoj al kiuj ili estas dissendotaj. En la pasinteco tiu tasko estis plenumata de homoj; nuntempe en la industrie evoluintaj landoj tiun taskon transprenis aŭtomatoj.
Ĉi (kanao)
ち (hiragana) aŭ チ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ĉi, IFA:tɕi]. Kune malgrandaj [j-] kanaoj, tio havas [ĉ-, IFA:tɕ-] sonon. Tiu litero estas 17-a litero de Goĵūon, 8-a litero de Iroha.
Ĝi
ぢ (hiragana) aŭ ヂ (katakana) estas prononcata kiel [ĝi, IFA:dʑi]. Tiu litero estas signifata Ĉi kun Dakuten, Sekve voĉa [ĉi]. Moderna japana ne havas distingon de じ(Ĵi) kaj ぢ.
Varennes-en-Argonne
Varennes-en-Argonne estas administra komunumo de Francio. Ĝi lokiĝas en la arondismento Verduno kaj en la departamento Meuse de la regiono Loreno. Komence de la jaro 2010 la komunumo havis 661 loĝantojn. La loĝloko situas borde de la rivereto Aire en mezuma alteco de 195 metroj super la marnivelo. La teritorio ampleksas areon de 11,81 kvadrataj kilometroj.
Fumarila aceto-acetata acido
Fumarila aceto-acetato estas peranto en la metabolo de la tirozino. Ĝi estiĝas dum konvertado de la maleila aceto-acetato per la enzimo maleila aceto-acetato-izomerazo. La fumarila aceto-acetato estas geometria izomero de la maleila aceto-acetato pere de specifa cis-trans izomerazo kiu postulas la glutationon kiel ĝian kun-enzimon.
Varennes-en-Argonne
Historio
Post kiam la franca reĝo Ludoviko la 16-a dum la Franca Revolucio de 1789 la 20-an de junio de 1791 estis rimarkita dum provo de fuĝo al ekzilo en eksterlando, li la sekvan tagon estis haltigita kaj arestita en la malgranda loĝloko Varennes, kaj estis retransportita al Parizo. La historia "fuĝo al Varennes" estis temigita en pluraj literaturaj verkoj kaj - en modernaj tempoj - ankaŭ en kinejaj kaj televidaj filmoj.
Fumarila aceto-acetata acido
Fumarila aceto-acetata acido estas neinversigeble enzime hidrolizita al fumarata kaj aceto-acetata acidoj. La malalta specifeco de la enzimo estas notinda, ĝi povas agi sur vasta gamo da beta-ketonoj, tiaj kiaj duketono-valerata acido kaj duketono-heksanata acido. Tamen, la rapido de la reakcio kun la fumarila aceto-acetata acido estas dedukoble pli alta ol kun la proksima pli aktiva komponaĵo.
Iom strange estas ke la rapido de la reakcio kun la maleila aceto-acetato estas treege malalta. Eblas ke la enzimo agas nur sur la enolaj formoj de la duketonaj acidoj.
Dlhá nad Oravou
Situo
Dlhá nad Oravou situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vrútky-Trstená. Dolný Kubín troviĝas je 15 km.
1128
En la jaro 1128 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
1120'erne
Deutschkreutz
Deutschkreuz germane, Sopronkeresztúr hungare, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La hungara loknomo longe estis Németkeresztúr.
Situo
Deutschkreuz situas sur ebenaĵo, laŭ hungara-aŭstra limo (kontraŭe estas Nagycenk), laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Sopron-Kőszeg (nuntempe ne trafikas ĝis Kőszeg).
Historio
La komunumo estis loĝata dum la romianoj. En 895 la hungaraj triboj okupis Karpatan basenon. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1245 en formo Bogyozlow (laŭ tiama hungara nomo). Iam burgo konstruiĝis, poste en 1492 historia familio Kanizsai konstruis kastelon, kie tranoktis Leopoldo la 1-a en 1681. Presejo funkciis inter 1598-1605. Batalo okazis en 1707 inter Habsburgoj kaj armeo de Francisko Rákóczi la 2-a. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Sopron. Poste la vilaĝo trovis sin en Aŭstrio, laŭ la nova limo. En 1948 la Fera kurteno konstruiĝis. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al zono de Schengen, la limoj ĉesis. En la vilaĝo oni produktas mineralan akvon.
Diepflingen
Diepflingen estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 555 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Diepflingen situas en la valo de la rivero Homburgerbach ĉe la strato al la Suba Hauensteinpasejo.
Najbaraj komunumoj
Diepflingen limas en okcidento kaj nordo al Thürnen, en oriento al Gelterkinden, en sudo al Wittinsburg, kaj en sudokcidento al Tenniken.
Trafiko
Diepflingen situas ĉe la malnova Hauensteinlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sissach al Olten kaj estas servata en duonhora kadenco de la regionaj trajnlinioj S9 kaj S3.
Historio
La unua dokumenta mencio de Diepflingen datiĝas el la jaro 1251 kiel Dyephlinchon.
Diepflingen apartenis en mezepoko al la senjorujo Farnsburg, kaj ek de 1322 al la Grafoj de Thierstein. Ek de 1363 Diepflingen estis doganejo ĉe la Hauensteinpasejo. La doganejo fariĝis en 1450 posedaĵo de la urbo Bazelo. En la jaro 1461 Diepflingen kune kun la senjorujo Farnsburg fariĝis posedaĵo de la urbo Bazelo.
Dum la Bazela Kantondisiĝo la loĝantaro de Diepflingen luktis ĉe la flanko de la urbo Bazelo. Disigemuloj el najbaraj komunumoj tiam atakis la vilaĝon. Sub la gvido de rifuĝintoj tiam en la 20-an de majo 1833 estis proklamita la Neŭtrala Respubliko Diepflingen. La respubliko ekzistis nur 9 tagojn ĝis la 29-a de majo 1833. Post minaco de la Svisa Dieto sendi la armeon, la komunumo aliĝis al la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Saint-Michel (Charente)
Saint-Michel estas franca situanta en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Michaéliens aŭ Saint-Mickaëliens.
Canon EOS 350D
Canon EOS 350D estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon. Ĝi nomiĝas Digital Rebel XT en Usono kaj Kiss Digital N en Japanio.
1129
En la jaro 1129 post Kristo okazis, interalie:
British Rail
British Rail, kies nomo signifas Brita fervojo, estis la antaŭa fervoja kompanio de Britio. Ĝi sole respondecis pri la tuta nacia reto de longveturaj trajnoj. Sed nuntempe estas pli komplika sistemo kun diversaj kompanioj.
Radstadt
Radstadt estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Diwan (prapruso)
Dziwan (alinome: Diwan) estis estro de gento Bartoj dum la Dua prusa ribelo en 1260-74. Li mortis dum la ekspedicio ĝis la urbo Chełmno (germane ĝis 1920 Culm an der Weichsel).
Traíd
Traíd [traID'] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Traíd troviĝas ene de la areo de la Natura Parko de Alto Tajo, kaj tiele estas facile aliri el tiu laŭ sennombraj vojoj de Rura Turismo. Ĝi troviĝas en strategia intermeza punkto inter aliaj vilaĝoj de la montaro: Alcoroches, Piqueras, Pinilla de Molina, Chequilla, Checa, Orea, Peralejos de las Truchas...
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas traidano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 27 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,56 loĝ/km².
Situo
Traíd situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1373 m super marnivelo; je 170 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 48,59 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°40′07″N 1°48′34″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 27, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Traíd, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Traíd kie oni falis al la nunaj 27.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Distribuita Lingvo-Tradukado
Distribuita Lingvo-Tradukado (Distributed Language Translation) estis esplor- kaj evoluig-projekto de la iama nederlanda programara entrepreno BSO (iĝis nun 'Atos Origin') en Utrecht. La projekto celis duonaŭtomatan tradukadon inter dekduo da lingvoj, surbaze de iomete modifita Esperanto. La uzo de Esperanto kiel komputil-interna pontolingvo (“interlingvo” aŭ ‘IL’) faris DLT-on escepta rolanto sur la tiama mondscenejo de maŝintraduk-klopodoj. La DLT-projekto daŭris dek jarojn (1981-1990) kaj kostis 6.500.000 eŭrojn, de kiuj la nederlanda Ministerio pri Ekonomiaj Aferoj subvenciis 46 procentojn kaj BSO mem investis 52 procentojn. La gravajn komencajn 2 procentojn subvenciis la Eŭropa Komisiono.
Krom konstanta centra teamo de 10 lingvistoj kaj informadikistoj ĉe BSO en Utrecht, inter kiuj la esperantistoj Klaus Schubert (kiel ĉef-lingvisto), Victor Sadler kaj Dan Maxwell, kontribuis al la DLT-projekto ankaŭ granda nombro da konsilantoj kaj portempaj kunlaborantoj el diversaj landoj. La duono de tiuj estis esperantistoj, nome: Heinz Dieter Maas, John Wells, Rüdiger Eichholz, Bruce Sherwood, Ian Fantom, François Simonnet, Simo Milojević, Stefan MacGill, Alain Dawson, André Staes, Anne Amblès, Wim Jansen, Wera Blanke, Jan Pospíšil, Jan Exmann, Désirée Derksen, Derk Ederveen, Stefán Briem, Ilona Koutny, Balázs Wacha, Lajos Kovács, Zlatko Tišljar, Probal Daŝgupto, Akiko Ŭusink-Nagata, Shigeru Sato, Li Wei kaj Liu Haitao.
Prototipa apliko de DLT en la teĥnika sfero de tradukado (per ‘AECMA Simplified English’, en kunlaborado kun la nederlanda aviadilfabriko Fokker) atingis ĉirkaŭ 95-procentan precizecon. Ĉe tio oni kontrolis ne nur la specifan fakan terminaron, sed ankaŭ mallarĝan kaj larĝan kuntekstojn. En la sfero de pli ĝeneralaj tekstoj (ekzemple raportoj de UNESKO-Asembleoj) la precizeco de traduko estis ĉirkaŭ 50 ĝis 60 procentoj. BSO ne sukcesis altiri investojn por plua evoluig-fazo post 1990, kaj DLT ĉesis nefinita. Tamen la valoro de tiu ĉi esplorprojekto, kiu laŭ eleksteraj ekspertizistoj estis tre promesplena, restas en la formo de publikigitaj artikoloj kaj tuta libroserio, sufiĉe detala kaj ampleksa por apogi estontan plu-evoluigon, kvazaŭ laŭ la koncepto de ‘malferma fonto’.
Eksteraj ligiloj
en germana,
Vidu ankaŭ
En tiu artikolo estas traktata la kvanto de bezonataj programoj.
Ferenc Wieser
Ferenc Wieser [vizer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wieser Ferenc estis hungara arkitekto. Ferenc Wieser naskiĝis kaj mortis en Pest (urbo) en 1812, respektive en 1869.
Biografio
Ferenc Wieser akiris diplomon en politekniko en Vieno, poste en 1834 li plulernis en arkitekta fakultato en Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj li laboris en firmao de József Hild. Iom poste pro la gildaj kutimoj li vagadis (komprenu studvojaĝis) en eŭropaj landoj, ĉefe en Anglio. Hejmenveninta en 1842 li iĝis ordinara membro de la arkitekta gildo. Li planadis multajn konstruaĵojn en sia naskiĝurbo.
Jukono (rivero)
La Rivero Jukono estas tre grava rivero de nordokcidenta Norda Ameriko. Ĉirkaŭ duono de la rivero fluas tra la ŝtato de Usono nome Alasko, kun plejparto de la resto fluante kaj donante nomon al teritorio de Kanado nome Jukonio, kaj eta parto de la rivero ĉe la naskiĝloko ĉe Brita Kolumbio. La rivero estas 3,700 km longa kaj enfluas en la Beringan Maron ĉe la delto Jukono-Kuskokwim. La mezaveraĝa enfluo estas 6,430 m³/s. La entuta baseno estas 832,700 km², el kio 323,800 km² estas en Kanado. Kompare la entuta areo estas 25% pli granda ol Teksaso aŭ Alberto.
Ĝi estas la plej longa rivero de Alasko kaj Jukonio kaj estis unu el la ĉefaj transportosistemoj dum la Orfebro de Klondike de 1896–1903 kaj pro tio la rivero estas fama kaj aperas en filmoj, romanoj kaj rakontoj pri tiu okazaĵo. Riverŝipoj per padelradoj daŭre veturis la riveron ĝis la 1950-aj jaroj, kiam la aŭtoŝoseo de Klondike estis finita.
Jukono signifas "blanka akvorivero" en la gviĉina lingvo.
La Rivero Jukono estis draste poluita pro orminejoj, militistaj instalaĵoj, poluakvo, rubaĵoj kaj aliaj kialoj. La "Intertriba Konsilantaro por la Baseno de la Rivero Jukono" estas kooperativa klopodo de 64 indiĝenaj nacioj kaj triboj en Alasko kaj Kanado kaj havas la celon purigi la riveron kaj ĝiajn alfluantojn sufiĉe por denove povi trinki el ĝi.
Abengibre
Abengibre estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 30,77 km². En 2019 estis 790 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 45 km de la provinca ĉefurbo Albacete.
Toponimio
La toponimo derivas de la araba ابن جبر (ibn Ǧabr, «filo de Ĝabr»).
Geografio
Abengibre estas en la nordokcidento de la provinco Albacete, inter la valoj de la riveroj Júcar kaj Cabriel. Limas kun la jenaj municipoj: Jorquera, La Recueja, Alcalá del Júcar kaj Fuentealbilla. La municipa teritorio estas trapasata de nordo suden per la rojo Abengibre, kiu pasas apud la kerno, alvenanta al Los Rulos kie ĝi eniras en la municipon de Jorquera. La rojo Abengibre estas somera rivero kiu trapasas la provincojn Kvenko kaj Albacete, estante alfluanto de Júcar, kie ĝi elfluas.
Historio
La deveno de tiu setlejo estas nesolvita, sed ja ekzistis en la epoko de Al Andalus, pro multnombraj restoj de tiu kulturo. Sed fakte aperis ankaŭ restoj de iberoj.
En Vallejo de las Viñas, en 1934, tute hazarde, oni trovis teleraron de arĝento de la epoko de iberoj (Trezoro de Abengibre). Tio estis trovita de agrikulturisto plantante vitejojn kaj estas konservata en la Nacia Arkeologia Muzeo. Estante pli ol 2500 jarojn antikva, la skribaĵoj de tiu teleraro havigis gravan informaron por la transliterumado de la ibera alfabeto.
En privata hejmo oni trovis steleon de romia epoko.
La urba kerno estas komponita de du diferencitaj domaroj: Abengibre, la origina kerno ĉirkaŭ la preĝejo de Sankta Mikaelo kaj duaranga domaro, nome Casas de Torres, kiu estis sendependa ĝis la 19a jarcento, sed integriĝis poste en Abengibre.
Komence de la Hispana Transiro al la demokratio la urbestroj estis dekstruloj, sed ekde la 1990-aj jaroj jam estis socialistoj.
Ekonomio
La ekonomio de Abengibre estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, kaj en la brutbredado. Jam tradicie, tio estis komplementata kun komerco, nome de veturvendistoj, ĉefe de melonoj kaj akvomelonoj.
Komence de la 21a jarcento ekgravis la duaranga sektoro, kun industrioj rilataj al la transformado de ligno, legomoj kaj viando.
Sojla temperaturo
La sojla temperaturo (aŭ krita temperaturo) de materio estas la plej alta temperaturo, ĉe kiu la materio povas likviĝi. Super tiu temperaturo plia likvigo ne eblas eĉ per plia premo. Ĉe tiu punkto ne ekzistas diferenco inter likvaĵo kaj gaso, ambaŭ havas la saman densecon. La premo necesa por likvigi materion ĉe sojla temperaturo estas sojla premo.
Société nationale des chemins de fer français
La Société nationale des chemins de fer français (Nacia societo de la francaj fervojoj) (mallonge kaj oficiale: SNCF) estas la nacia fervoja kompanio en Francio. Ĝi estas unu el la ĉefaj francaj publikaj entreprenoj, aktivanta ĉefe en fervoja transportado. Ĝia jura statuso estas tiu de publika organizaĵo kun aktivaĵoj industriaj kaj komercaj (franclingve : EPIC, tio estas "établissement public à caractère industriel et commercial"). Krome, la entrepreno posedas rajtojn en privataj entreprenoj arigitaj en la "grupo SNCF". La societa SNCF-sidejo situas en Paris. Samurbe troviĝas ankaŭ la informadika sidejo, kiu translokiĝos en Lyon, tuj post pretiĝo de la Tour Oxygène, en kiu ĝi rezervis 16000 m² de la 1-a ĝis la 17-a etaĝo (la turo inaŭguriĝis la 2-an de junio 2010).
La EPIC, por kiu laboras preskaŭ 160 000 personoj en majo 2009, kun spezaro de 17 miliardoj da eŭroj (en jaro 2007), havas 2 ĉefajn aktivaĵojn :
La SNCF ekspluatas ĉirkaŭ 32000 kilometrojn da linioj, el kiuj 1850 da TGV-linioj (junie 2007) kaj 14800 km da elektrizitaj linioj. Meznombre ĝi cirkuligas 14000 trajnojn tage kaj transportas 1 miliardon da personoj jare. Per sia tuta aktivaĵo, ĝi estas la dua fervoja entrepreno de Eŭropa Unio post la Deutsche Bahn.
La cetero de la "grupo SNCF", kun preskaŭ 68 000 dungitoj kaj spezaro de 6 miliardoj da eŭroj, havas aktivaĵojn en la jenaj kampoj :
Ekde la, la SNCF-prezidanto estas Jean-Pierre Farandou.
Trajnoj de SNCF veturas sur la maldekstra trafikflanko, krom en Alzaco-Mozelo kie ili veturas sur la dekstra trafikflanko kiel en Germanio.
La SNCF cirkuligas alt-rapidajn trajnojn nomitajn TGV (Train(s) à Grande Vitesse), kiu signifas trajno(j) de granda rapido.
En la regionoj funkcias la reto TER.
Historio
Tiam ĝi estis miks-ekonomia anonima societo, kreita por daŭro de 45 jaroj, kaj el kiu la Ŝtato posedis 51 % de la kapitalo, la ceteraj 49 % estis posedataj de la akciuloj de la financaj societoj, kiuj sekvis la 6 eksajn kompaniojn :
La 31-an de decembro 1982 estis finiĝonta la miks-ekonomia anonima societo kreita en 1938. La 30-an de decembro 1982 ekaplikiĝas la "Loi d'orientation sur les transports intérieurs" (LOTI), tio estas orientiga leĝo pri la enlandaj transportoj, kiu temas pri la organizado de la publikaj transport-servoj. Ĝi donas rajton al transporto ebliganta veturi kun taŭgaj kondiĉoj de aliro, kvalito kaj prezo, kaj ankaŭ de kostoj por la komunumo. Sekve, tiu leĝo redifinis la statuson de SNCF, kreante la nuntempan EPIC (publika organizaĵo kun aktivaĵoj industriaj kaj komercaj). Tiam la tuta SNCF revenis al la Ŝtato, kun nova statuso je la 1-a de januaro 1983 kaj ĝiaj dungitoj konservas sian apartan statuson.
Plurjaraj kontraktoj gvidas la rilatojn inter la Ŝtato kaj la entrepreno.
Komence de la 1990-aj jaroj, la Eŭropa Direktivo 91/440 celas ebligi malfermon al konkurenco. Ĝi trudas i.a. : Tamen, ĝi estis enmetita en la francan leĝaron nur en 1995.
En tiu sama jaro 1995, grava krizo fontanta ĉefe el la reform-projekto pri emeritiĝo de la fervojistoj (projekto kiu estis poste forlasita) rezultigas longdaŭran strikon. Neniu plurjara kontrakto estos subskribita sed la Ŝtato plu alportas helpon ekvivalentan al la "publikaj servoj", kiuj inkluzivas :
Échavanne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
László György Lajtha
László György Lajtha [lAslO djordj lajta], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lajtha László György estis hungara kuracisto, profesoro, onkologo, biologo pri radiado, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1983). Lia patro estis László Lajtha.
László György Lajtha naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Britio en Oksfordo.
Biografio
László György Lajtha akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1944, poste li samloke instruis. En 1947 li forlasis la landon kaj li plulernis en Oksfordo. Inter 1951 kaj 1983 li estis laboratoriestro en hospitalo en Oksfordo kaj ankaŭ profesoro en universitato de Manĉestro (1970-1983), poste li instruis samloke kiel emerito ĝis 1995. Li estis ankaŭ spertulo de WHO (1973-1986). Li ricevis premiojn. Li okupiĝis pri kancero, hematologio.
Mittweida
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Mittweida estas
Labitnango
Labitnango (Лабытнанги) estas urbo en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto en Rusio. En la rusa la urbonomo havas pluralon: Labitnangoj.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71173.
La urbo estis fondita en komenco de la 19-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1975.
La interurba telefona kodo estas 34992, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur orienta deklivo de norda Uralo sur maldekstra bordo de rivero Obo (Обь).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 5,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 27,3 mil loĝantojn.
Max Kašparů
Doc. Theol.Dr. MUDr. PhDr. Jaroslav Max Kašparů, Ph.D., Dr.h.c. (naskiĝis la 14-an de majo 1950 en Žirovnice) estas ĉeĥa stomatologo, psiĥiatro, pedagogo, premonstrata diakono kaj esperantisto. Sian laboron li praktikas en Pelhřimov. Li estas sukcesa verkisto de spirita literaturo.
Persona vivo
Dum la universitata studado en Prago li konatiĝis kun la teologo Tomáš Halík. Ili kunloĝis en sama domo. Tomáš Halík estis lia atestanto dum la geedziĝo, kaj post sia sekreta pastriĝo Halík kiel unuan infanon baptis la filinon de Max Kašparů Bernadetta.
Esperanto
Max Kašparů estas esperantisto, membro de la Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista kaj honora membro de Ĉeĥa Esperanto-Junularo, kaj kelkfoje sin publike nomis "granda apoganto de Esperanto". Ekde la jaro 2009 li aktive studas esperanton kaj partoprenis en rektmetoda kurso de Stano Marček dum la Internacia Paroliga Semajno (InPaSem) oktobre 2009 en Dobřichovice. Kiel psiĥiatro li rekomendas studon de esperanto precipe al siaj senioraj pacientoj, ĉar laŭ li lingvostudado estas bona prevento kontraŭ la Alzheimer-malsano, dum naciaj lingvoj estas tro malfacilaj por ellerni. Aldone li vidas utilecon de esperanto por maljunuloj ankaŭ en la ebleco pliriĉigi per ĝi siajn sociajn kontaktojn. Dum renkontiĝo de la ĉeĥa sekcio de IKUE en Žirovnice en majo 2010 li celebris diservon kaj kuncelebris sanktan meson en esperanto.
Verkoj
Max Kašparů ĝis nun (2010) publikigis 18 verkojn en la ĉeĥa lingvo, el kiuj kelkaj aperis ankaŭ traduke en la franca, itala, pola kaj slovaka lingvoj. Unu lia libro aperis ankaŭ en esperanto. Krome li kreis la ĉeĥan version de la lernolibro "Esperanto per rekta metodo" de Stano Marček.
Herkus Mantas
Herkus Mantas - jen litove; prapruse Erkus Mants, latine Henricus Montemin, germane Henrich Monte, pole duonlitove-duongermane Herkus Monte - estis komandanto de gento Natangoj dum la dua praprusa ribelo en 1260-1274. Dum juneco li estis donita kiel la sklavo al kavaliroj de la Germana Ordeno kaj estis edukita en Magdeburgo. Post la malvenko de la Germana Ordeno en la batalo ĉirkaŭ Durbe li startis estri la rebelion. La 22-an de januaro li venkis armee principe superan soldataron de la Germana Ordeno. En 1262 li estis vundita dum sieĝo de la germana fortikita urbo Königsberg, kiu nur fondiĝis en 1255, do dum la sieĝo ankoraŭ estis juna (kaj ekde la jaro 1946 ricevis la sovetunian nomon Kaliningrado). En jaro 1263 li ĉirkaŭ la urbo Lubawa venkis germajajn trupojn estritaj de kavaliro Helemrich von Wirzeburch, kiu forpasis dum la batalo. Herkus mortis en 1273 perfidita de lia servisto. La lernejo en Kamińsk, vilaĝo nun apartenanta al la komunumo Górowo Iławeckie (germane ĝis la jaro 1945 Landsberg) de Pollando, estas patronata de Herkus Mantas, kaj en la nun litova urbo Klaipėda (la litova lingvo kaj ties ĵemajtia dialekto tre parencas al al antikva balta praprusa lingvo, dum la ĉirkaŭaj ĝermanaj kaj slavaj lingvoj tute ne parencas, tial la lokaj litovoj sentas sin kulture ligataj al la natanga praulo) pluraj monumentoj, stratoj kaj publikaj konstruaĵoj memorigas pri li.
Muzeo de la Kostumo
La Muzeo de la Kostumo (Museo del Traje) estas nacia muzeo dependa de la Kulturministerio de Hispanio, situanta ĉe la Avenuo Juan de Herrera numero 2, en la Universitata Urbo de Madrido (Hispanio). Ties fundamenta celo estas helpi al la kono de la historia evoluo de la vestaĵaro kaj de la atestiloj de la etnologia heredo reprezenta de la kulturoj de la hispaniaj popoloj.
Historio
Tiu muzeo, spite esti nova institucio, estas rezulto de longa kaj kurioza historio. Nome ties deveno estas ĉe Eksposicio de la Historia Kostumaro, okazinta en 1925. Per la diskurso inaŭgura de tiu evento, la Grafo Romanones prezentis la ideon konverti tiun eksposicion portempan en porĉiama Muzeo de la Kostumo.
En 1934, oni realigis la ideon krei alian institucion, kiu kompilu tiujn kolektojn kaj krome trezorigu la tradiciojn de la hispaniaj popoloj. Tiu nova muzeo, nome la Muzeo del Pueblo Español, aldonis la kolektojn de la Seminario de Etnografía y Artes Populares de la Escuela Superior de Magisterio, kaj ampleksajn seriojn de objektoj kiujn la diversaj Regionaj Konsilantaroj akiris el 1934 al 1936.
Post diversaj ŝanĝoj de sidejo, oni translokigis la kolektojn, en 1983, al la konstruaĵo kiun aktuale okupas, kaj kiu tiam estis sidejo de la Hispana Muzeo de Nuntempa Arto.
8776 Campestris
8776 Campestris estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo referas al Anthus Campestris ; aŭ sablopipio.
1130
En la jaro 1130 post Kristo okazis, interalie:
San Vittore Olona
San Vittore Olona - "Sankta Viktoro ĉe rivereto Olona" - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Legnano, Cerro Maggiore, Canegrate kaj Parabiago.
Gensac-la-Pallue (stacidomo)
Gensac-la-Pallue estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Gensac-la-Pallue, en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Beillant - Angoulême (579000).
Österreichische Bundesbahnen
La Aŭstraj Federaciaj Fervojoj ( Österreichische Bundesbahnen; ÖBB) estas la nacia fervoja kompanio de Aŭstrio. La plejmulto de ĝiaj trajnoj estas elektraj. Ĝi dungas 47.700 homojn.
Historio
La historio de la aŭstria fervojo komenciĝis en 1837 per la inaŭguro de la unua fervoja linio (Nordbahn = norda fervojo) inter Floridsdorf (Vieno) kaj Deutsch-Wagram. Tiu linio inkluzivis ponton sur Danubo. En 1841 estis fondita la nacia kompanio fervoja. La unua elektra linio – antaŭe oni kompreneble uzis vaporon – datiĝas el 1880. En 1884 estis fonditaj la imperiestraj-reĝaj ŝtataj fervojoj (Kaiserlich-königliche österreichische Staatsbahnen); ilia nomo validis ĝis 1923, kiam estis fonditaj la aŭstriaj federaciaj fervojoj (Österreichische Bundesbahnen). Ili tiam ankoraŭ ne uzis la mallongigon ÖBB, ĉar tiun uzis iu svisa fervojo, Oensingen-Balsthal-Bahn.
Inter la aligo de Aŭstrio al la Germana Regno en 1937 kaj la fino de la Dua Mondmilito la aŭstraj fervojoj estis kunigitaj kun la Germana Regna Fervojo (Deutsche Reichsbahn). En 1947 ili estis oficiale refonditaj.
La kutimo nomi fervojajn liniojn laŭ ilia direkto ekde Vieno enradikiĝis:
Koridora fervojo
La aŭstran fervojan reton oni grandparte konstruis en la tempo de Aŭstrio-Hungario; tial la vojoj de la linioj ne multe respektas la intertempe ekestintajn landlimojn. Krome en okcidenta Aŭstrio la alpaj valoj forte influas la vojojn. Tiel ekestis kelkaj koridoraj linioj. La eŭropa unuiĝo tamen mildigis ties efikojn.
Trajna tekniko
La elektraj trajnoj de la aŭstra fervojo uzas tension de 15.000 voltoj kaj frekvencon de 16 2/3 hercoj, samkiel la germana, sed malkiel la itala fervojo. Tial ĉe pasejo Brenero, grava alpa transirejo, necesas ŝanĝi la lokomotivojn. Kontraŭe, aŭstraj elektraj trajnoj povas iri ĝis Munkeno (Germanio) kaj germanaj ĝis Vieno.
Tamen ekzistas diferencoj inter aŭstraj kaj germanaj trajnoj:
Tarifo
Oni povas ankaŭ vojaĝi per bileto, kiu ne estas malmultekosta, sed oni povas gajni de ĝi rabaton, se oni posedas klientan karton.
Krome Aŭstraj fervojoj ofertas ankaŭ internaciajn malmultekostajn biletojn, prezoj estas de 19 € por dua klaso.
31028 Cerulli
31028 Cerulli estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Vincenzo Cerulli (1859–1927), kiu fondis la privatan Observatorion de Collurania proksime de Teramo, elde kie li malkovris la brilan asteroidon 704 Interamnia en 1910, kaj observis Marson kaj pluraj kometojn. Li zorgis, ke la observatorio estu donacita al lia lando post lia morto.
György Bajomi Nagy
György Bajomi Nagy [djordj nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bajomi Nagy György estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
György Bajomi Nagy naskiĝis la  en Szentes.
Biografio
György Bajomi Nagy akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1992. Lia ĉefinstruisto estis Péter Huszti. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Nyíregyháza (1992-1994), poste Nacia Teatro (Pécs) (1994-2004), pli poste li estis en statuso gastoaktoro en pluraj teatroj. Baldaŭe li ludis en diversaj teatroj. Inter 2009-2020 li estis membro de Teatro Weöres Sándor, poste de Teatro István Örkény. Li ricevis premiojn inter 2013-2018.
Kapuĉa kardelo
Estas 11 subspecioj inklude la Sanktakruca kardelo S. m. santaecrucis de centra kaj orienta Bolivio. Tiu estas foje konsiderata separata specio.
Aspekto
La kanto estas pepado elsendita el ripozejo aŭ dumfluge. Ĝi estas varia kaj rapida kaj foje enhavas imitojn de aliaj birdoj.
Distribuado kaj ekologio
Ili loĝas en arbaroj, savanoj, arbustaroj, farmoj, parkoj kaj ĝardenoj. Ili loĝas el marnivelo ĝis 5000 m. En orienta Sudameriko ĝi troviĝas el centra Argentino norden al centra Brazilio. Ĉe Anda regiono ili loĝas el nordokcidenta Argentino kaj norda Ĉilio norden al centra Kolombio. Estas izolata populacio en sudorienta Venezuelo, Gujano kaj la Brazila ŝtato de Roraima.
Ĝi komune troviĝas en aroj, manĝanta en arboj aŭ arbustoj aŭ surgrunde. Ties dieto konsistas ĉefe el semoj kun burĝonoj, folioj kaj kelkaj insektoj. Geofagio estis observata en tiu specio.
Subspecioj
Estas agnoskataj la jenaj subspecioj:
Estas specio kiu oftas en kaptiveco ĉefe en Nordameriko kaj Eŭropo. Oni devas atenti ne miksi la diversajn subspeciojn en kaptiveco.
Jonschwil
Pri la komunumo
Jonschwil (prononcu jonŝvil) estas komunumo en la elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3311 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Jonschwil situas ĉe la bordo de la rivero Turo proksime de Wil SG. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Jonschwil, Schwarzenbach kaj la setlejoj Bettenau kaj parto de Oberrindal.
Trafiko
Jonschwil estas atingebla per poŝtaŭtobuso de Wil SG kaj Uzwil kaj ankaŭ estas facile alirebla de la aŭtoŝoseo A1. Schwarzenbach disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Vinterturo al Sankt-Galo. Tra la komunumo pasas kantona vojo n-ro 430 de Wil al Uzwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn nordokcidente en Wil.