cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Veletín
Veletín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,67 km². Al Veletín apartenas ankaŭ solejo aŭ pli malproksimaj domoj Buckovna (0,5 km nordnordokcidente de Veletín), Myslivna (0,5 km nordoriente de Veletín) kaj Kobláska (0,4 km oriente de Veletín).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1291.
Turismo
Tra Veletín kondukas okcident-oriente blue markita turisma vojo por piedirantoj de Chválov kaj Vratkov direkte al Sušetice kaj Sedlec. De nordokcidento al sudoriento krucigas ĝin ruĝe markita turisma vojo de Jesenice kaj Matějov direkte al monto Javorová skála.
Horovce
Horovce povas esti:
Juen Long
Juen Long (元朗市) estas metropolo en Ĉinio.
Geografio
Juen Long etendiĝas en duoninsulo laŭ rivero en proksimeco de Honkongo.
Historio
Ĉe la fino de la 2-a Opia milito la duoninsulo de Kaŭluno ankaŭ estis cedita en konstanteco al Britio. En 1898 kongreso kunvenis en Pekino kaj interkonsentis luigi la ceteran aktualan Honkongon (konata, kiel Nova Teritorio) Britio por 99 jaroj (sekve redono de la kolonio okazis en 1997). Komence de la 20-a jarcento tiu loko estis kampurbo. Dum la 2-a mondmilito la japanoj kontrolis la tutan Honkongon.
Ekonomio
Juen Long partoprenas en ekonomio de Honkongo.
Klimato
Juen Long troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvperiodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvokvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
Trafiko
Juen Long havas ĉefŝoseojn kaj relojn al Honkongo. Sur la vojoj diversaj aŭtobuso (ankaŭ mikrobusoj) liveras la pasaĝerojn.
Teatro Vivian Beaumont
La Teatro Vivian Beaumont estas teatro situanta en la Lincoln Center ĉe la supra okcidento de Manhatano, Novjorko, Usono. La strukturo estis dizajnita de la finna-usona arkitekto Eero Saarinen, kaj de Jo Mielziner.
La Teatro Vivian Beaumont estas malsama de la tradiciaj teatroj de Broadway pro ĝia uzo de stadionsidiloj kaj ĝia antaŭscenejo. Kun 1,080 sidlokoj, ĝi estas konsiderita sufiĉe granda teatro por dramaj ludoj kaj mezgranda teatro por muzikaloj. Ĝi estas la nura Broadway-a unuaklasa teatro de Novjorko kiu ne estas situanta en la teatro-distrikto proksime de Times Square.
La teatro estas nomita pro Vivian Beaumont Allen, iama aktorino, kiu donacis 3 milionojn da usonaj dolaroj por konstruaĵo por gastigi plentempan draman repertuar-firmaon ĉe Lincoln Center en 1958.
Blua moskeo (Istanbulo)
Blua moskeo (moskeo de Sultano Ahmet, Sultanahmet Camii) estas unu el la du plej grandaj kaj gravaj moskeoj de Istanbulo (la dua estas la Moskeo de Sulejmano). Ĝi havas ses minaretojn. La moskeo estas konsiderata unu el la perloj de islama kaj monda arĥitekturo; ĝi estas unu el la simboloj de la urbego kaj interalie estis sur 500-lira banknoto inter la jaroj 1953 kaj 1976.
La Blua moskeo staras en distrikto Sultanahmet kontraŭ la katedralo de Sankta Sofia.
Kiam ekregis sultano Ahmet la 1-a, la Osmana imperio estis en duobla milito kun Aŭstrio kaj Irano samtempe. La 11-an de novembro estis subskribita paca interkonsento, laŭ kiu osmanoj rifuzis preni ĉiujaran imposton, kiun antaŭe pagis Aŭstrio. Vico de malvenkoj kaj aliaj eventoj konvinkis la sultanon, ke li devas konstrui grandan moskeon por havigi bonvolemon de Alaho. Kutime sultanaj moskeoj estis konstruataj per la mono, akirita en milito, sed ĉi-kaze li devis ĉerpi el sia trezorejo, ĉar la militoj estis malsukcesaj.
Por ekkonstrui la moskeon oni detruis restaĵojn de antikva hipodromo kaj kelkajn konstruaĵojn de la bizanca kaj fru-osmana periodoj.
Sian nomon la Blua moskeo ricevis pro ĝia interna ornamado.
Metila salikato
Metila salikato aŭ metila 2-hidroksobenzoato estas organika, estero nature trovata en multaj plantospecioj ĉefe en la foliaro de la Gaultheria procumbens kaj ankaŭ en la ŝelo de la betulacoj. Ĝi ankaŭ estas sinteze produktita ekde la salikata acido aŭ acetilsalikata acido kaj ĝi uzatas en parfumindustrio, kiel odorigilo kaj kiel gustigiloj en nutraĵoj, trinkaĵoj kaj linimentoj. Krom tio, la metila salikato ankaŭ uzatas kiel haŭta vazoplilarĝigilo, en la traktado de muskolaj kaj artikaj doloroj. Salikato de metilo posedas ankaŭ anti-inflamajn proprecojn.
Metila acetato estas alte toksa kombinaĵo. La toksaj simptomoj en homoj inkluzivas vomadon, gastriton, diareon, spiran stimuladon, malfacilan spiradon, pulmedemon, konvulsiojn kaj komaton. Ingestado inter 15 kaj 25 mL el ĉi-komponaĵo povas esti fatala al homoj. Aplikado de la produkto sur haŭto aŭ okuloj povas estigi seriozajn iritojn en kunikloj. Buŝa, subhaŭta aŭ derma administrado de metila salikato en testo-bestoj produktis diversajn malnormalaĵojn kiuj afekcias la okulojn, orelojn kaj la centra nervosistemo.
Kunrilataj kemiaĵoj
</Gallery>
Manhatta
Manhatta (1921) estas mallonga dokumenta filmo de la komenco de la 20-jarcenta Manhatano. Kun la urbo kiel subjekto en loza ne-rakonta strukturo, ĝi komenciĝas kun pramo ligante Manhatanon kaj finiĝante kun sunsubira vido de nubskrapulo. La primara celo de la filmo estas esplori la rilaton inter fotarto kaj filmo. Ĉiu kadro disponigas vidon de la urbo kiu estis singarde aranĝita en abstraktaj kunmetaĵoj.
Oreské
Oreské povas esti:
(65229) 2002 EE61
(65229) 2002 EE61 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Heath Shuler
Joseph Heath SHULER (nask. la 31-an de decembro 1971) estas politikisto kaj eksa profesia ludanto de usona piedpilko. La 7-an de novembro, 2006, Shuler estis elektita al la Usono Domo de Reprezentantoj kiel Demokratano de la 11-a distrikto de Norda Karolino. La distrikto, bazite en Asheville, inkluzivas la plejon da la Blurandaj Montegoj en okcidenta Norda Karolino.
(65229) 2002 EE61
Ĝi orbitas, kun malgranda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Heath Shuler
Estonte eksa NLF-a kvartaldorso kaj investanto de la domvendado, Shuler naskiĝis en Bryson City, Norda Karolino, kiu estas malgranda urbeto en la Grandaj Fumaj Montegoj. Shuler studis ĉe la Universitato de Tennessee en Knoxville de 1990-1993. Li kaj sia familio nun loĝas en Waynesville, Norda Karolino.
Amplekso
Amplekso aŭ ampleksumo (el la latina amplexus, signife "brakumi") estas tipo de pariĝada kutimo montrata de kelkaj ekstere fekudiĝantaj specioj (ĉefe amfibioj kaj hufokraboj aŭ Limuledoj) en kiu masklo alprenas inon per siaj antaŭaj kruroj kiel parto de la pariĝada procezo, kaj samtempe aŭ kun ioma prokrasto, li fekundas la inajn ovojn ĉar ili estis liberigitaj el la korpo. Ĉe amfibioj, la inoj povas esti kaptitaj ĉe la kapo, talio aŭ akseloj, kaj la tipo de ampleksumo estas karaktera de kelkaj taksonomiaj grupoj. Ampleksumo implicas rektan kontakton inter masklo kaj ino, distingite el aliaj formoj de ekstera fekundado kiel malferma frajado, en kiu la spermo kaj la ovoj estas libere lasataj en akvo sen rekta kontakto fare de individuoj.
Sidhe
La aos sí (en gaela iːs ˈʃiː, pli malnova formo aes sídhe ,en gaela eːs ˈʃiːə) estas subteraj, supernaturaj estaĵoj aŭ raso en Irlanda mitologio kaj en la Skota mitologio komparebla al la feoj aŭ al la elfoj. Oni supozas, ke ili loĝas subtere en feaj montetoj, trans la okcidenta maro, aŭ en nevidebla mondo kiu kunekzistas kun la mondo de homoj. Tiu mondo estas priskribata en la Lebor Gabála Érenn (registrita en la Libro de Leinster) kiel paralela universo kie la aos sí iras inter vivantaj estaĵoj. En Irlanda lingvo, aos sí signifas "homoj de montetoj" (la amasmontetoj estas konataj en Irlanda kiel "la sídhe"). En Irlanda literaturo la homoj de la amasmontetoj estas nomataj ankaŭ daoine sídhe {en gaela prononco ˈdiːnʲə ˈʃiːə); en Skota mitologio ili estas daoine sìth. Ili estas diverse nomataj kiel prauloj, spiritoj de naturo, diinoj aŭ dioj.
Vinko Ošlak
Persona vivo
Ošlak studis politiksciencon en Ljubljana kaj ĉe la Akademio Internacia de la Sciencoj. Li publikigas literaturon kaj eseojn kaj tradukas el la germana, la angla kaj Esperanto al la slovena kaj Esperanto.
Ekde 1983 li loĝas en Klagenfurt. Profesie li estas redaktoro kaj oficisto. Ekde 2004 li estas prezidanto de la Esperanta PEN-Centro.
Mozzagrogna
Mozzagrogna - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Abruzo kaj al la provinco Chieti. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Fossacesia, Lanciano, Paglieta kaj Santa Maria Imbaro.
Christian Gottlieb Reichard
Christian Gottlieb REICHARD (naskiĝinta la en Schleiz, mortinta la  en Bad Lobenstein) estis germana kartografo.
Vivo
Post studo de jurscienco en Lepsiko inter 1777–81 Reichard iĝis urba kronikisto en Lobenstein en 1782. Post kiam en 1798 fondis János Ferenc Zách kaj Bertuch la gazeton »Allgemeine Geographische Ephemeriden« li ekokupiĝis pri geografio. Ĝis 1805 li kunredaktis la menciitan ĵurnalon ĝis 1805 kiam militaj kaŭzoj malekigis la tuton.
Orășeni
Orășeni (hungare: Városfalva ) estas vilaĝo en Rumanio  sud-sudoriente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi apartenas administre al la komunumo Mărtiniș.
Christian Gottlieb Reichard
Vivo
Li aparte okupiĝis pri la projekcia doktrino kaj publikigis en 1803 en Vajmaro atlason kun la titolo »Atlas des ganzen Erdkreises« en 6 tabuloj en la centra projekcio. En 1812 li ekkunlaboris kun Adolf Stieler por eldoni la praktikan poŝatlason »Handatlas« (ĝi aperis en la gotaa Perthes-eldonejo); li ankaŭ liveris kartojn por la eldonejo Campe en Nurenbergo por kiu li ankaŭ prilaboris »Atlas der Alten Welt« de Smith. Li publikigis krome »Weltkarte in Mercators Projektion« sur kvar folioj kaj »Geographische Nachweisungen der Kriegsvorfälle Cäsars in Gallien« (Lepsiko 1832) kaj multajn aliajn aferojn.
Orășeni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 522 kaj en 1992 323 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Christian Gottlieb Reichard
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 16. Leipzig 1908, p. 725 kio relegeblas tie ĉi interrete.
Karlo Fajszi
FAJSZI Károly [fajsi ka’roj] aŭ Karlo FAJSZI (Fülöpszállás 25-a de aprilo 1911 - Budapeŝto, 3-a de februaro 2004) havis la kvaran plej grandan kolekton de esperantaĵoj (post Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno, Biblioteko Butler de Esperanto-Asocio de Britio kaj Biblioteko Hector Hodler de Universala Esperanto-Asocio-UEA).
Li estis poŝtoficisto, honora membro de UEA, honora membro de HEA, kunfondinto de faka asocio pri poŝto kaj telekomunikado (IPTEA) en Hungario. Hungario honorigis lin per la Malgranda Kruco de la Ordeno kaj Budapeŝto igis lin honora civitano.
Li lernis Esperanton en 1964, preskaŭ tuj fariĝis pasia kolektanto. Por financi siajn aĉetojn, li iom post iom vendis siajn posedaĵojn. Li opiniis posedi ĉirkaŭ 95 procentojn de ĉiuj Esperantaj eldonaĵoj aperintaj ĝis la 1970-aj jaroj, sed poste, precipe ekde 1990, la monmanko malhelpis lian kolektan kaj interŝanĝan agadon.
Li loĝis en urbocentra, sesĉambra loĝejo, oblikve fronte al la Budapeŝta Operdomo. Li ĉiam volonte akceptis vizitantojn kaj esplorantojn, kiuj ĝuis tra pli ol tri jardekoj la gastamon kaj helpemon de Fajszi.
Biblioteka kolektaĵo Fajszi Károly
Detala artikolo: Kolektaĵo de Fajszi
En lia ĉirkaŭ 40-mil-era kolekto estas 13 miloj da libroj, 18 miloj da periodaĵoj grandparte binditaj kaj miloj da diversaĵoj (ekz. fotoj, filatelaĵoj, medaloj, insignoj, afiŝoj, flagoj).
La kolekto de Fajszi ricevis en 1982 ŝtatan protekton kiel Kolektaĵo de Fajszi, sed preskaŭ nenian ŝtatan apogon. Tiun ĉi kolekton aĉetis la hungara ŝtato en la jaro 2001 celante transdoni ĝin al la Tutlanda Fremdlingva Biblioteko de Hungario post la morto de Fajszi.
Fondumo "Fajszi Amika Rondo"
Kreite fine de septembro 2012 kiel neformala grupiĝo de homoj celantaj levi la prestiĝon de Budapeŝto kiel unu el la kulturaj ĉefurboj de Esperantio, Fajszi Amika Rondo transformiĝis al Fondumo, akirante juran personecon.
Literaturo
Pataki Czeller, Mária. Katalogo de la Esperanto-kolektaĵo de Károly Fajszi Budapest / [la priskribojn pretigis, la katalogon red.: Mária Pataki Czeller]. Budapest: Országos Idegennyelvű Könyvtár. 1. Libroj - Parto I, 1991, XI+542p. ISBN 963-7214-18-6
Pataki Czeller, Mária, Elza Novák. Katalogo de la Esperanto-kolektaĵo de Károly Fajszi Budapest. Budapest: Országos Idegennyelvű Könyvtár. Libroj - Parto II, 2005, XII+506p. ISBN 963-7214-29-1
Vidu ankaŭ
Esperanto-biblioteko
Rimarkinda ĝardeno
Jardin remarquable (esperantlingve "rimarkinda ĝardeno") estas marko kreita en 2004 de la franca ministerio pri kulturo kunlabore kun la nacia konsilio pri parkoj kaj ĝardenoj.
La marko
Ĝi celas agnoski kaj valorigi la parkojn kaj ĝardenoj malfermitajn al la publiko kaj bone tenataj. Tiu marko ne estas nur por la malnovaj ĝardenoj, protektitaj aŭ ne kiel Monumentoj Historiaj (MH), sed ankaŭ por nove kreitaj ĝardenoj.
Tiu ŝtata marko, atribuita por, estas daŭrigebla kaj reviziebla. La atribuaj kriterioj estas :
La marko havigas la sekvantajn avantaĝojn :
La marko postulas de la posedantoj certigon pri regula zorgo de iliaj ĝardenoj, malfermon al la publiko almenaŭ dum en la jaro, partoprenon en nacia evento « Rendez-vous aux jardins » (esperantlingve "rendevuo en ĝardenoj") aŭ eŭropaj tagoj de kultura heredaĵo, disponigon de informo al la publiko, fiksi tabulon kun la emblemo de la marko.
La listo de la markitaj ĝardenoj, ĝisdatigita ĉiujare, estas sur la TTT-ejo de la komitato pri parkoj kaj ĝardenoj de Francio.
Rakovec nad Ondavou
Bazaj informoj
Rakovec nad Ondavou, hungare Rákóc estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Rakovec nad Ondavou situas sur malebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1266 en formo "Rakouch". En 1910 loĝis en Rákóc 937 da homoj, (861 slovakoj, 54 hungaroj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Rákóc apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihály, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Rakovec nad Ondavou 1119 da homoj, (1105 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 4 hungaroj kaj aliaj).
Famaj nomportantoj
Familio Rákóczi devenas el tiu loko. La unua mencio pri Mikaelo Rákóczi devenis el 1328. La plej konata figuro estis Francisko Rákóczi la 2-a.
Forty Thieves
Forty Thieves ( Kvardek Ŝtelistoj) verŝajne nomita laŭ Ali Babo kaj kvardek rabistoj, estis la unua fakorganizita stratbando en la historio de Novjorko. Ĉefe konsistanta el irlandaj enmigrintoj, ili teruradis en la urbo Novjorko ĉe Lower East Side. Ĝi estis formita en la fruaj 1820-aj jaroj fare de Edward Coleman. Komence ĝi estis formita por ribeliĝi kontraŭ la malalta socia statuso sed la membroj baldaŭ rilatiĝis kun krimo por trankviligi la frustriĝon. Tiu bando aperis pro antaŭjuĝo kaj klasa bariero.
Eŭkalipto
Eŭkaliptoj estas genro de grandaj, rapide kreskantaj arboj, kun dikaj ledecaj, ebenrandaj, arome odoraj folioj kaj malgrandaj, ordinare blankaj aŭ flavaj floroj. Oni povas ekstrakti el kelkaj specoj oleon, farmacie uzatan.
Eŭkalipta ligno aŭ pasto estas industrie uzita por fabriki paperon.
Kalorimetria termoanalizo
Kalorimetria termoanalizo aŭ diferenca skana kalorimetrio estas tekniko de termoanalizo, branĉo de fizika kemio por esplorado de materialoj. Aparato por kalorimetria termoanalizo kontinue mezuras la diferencon inter la varmo bezonata por (mal)varmigi specimenon kaj por (mal)varmigi inertan referencan materialon, kiel funkcio de temperaturo kaj tempo. Plej ofte oni programas la temperaturoregilon por ke la temperaturo de la specimeno kaj referenco pliiĝu aŭ malpliiĝu je konstanta rapido, do la specimeno kaj referenco estas proksimume je la sama temperaturo.
Historio
Kalorimetria termoanalizo estas simila al la pli malnova tekniko diferenca termoanalizo, per kiu oni same varmigas specimenon kaj referencon sed mezuras la temperaturdiferencon anstataŭ la energidiferencon. Ĝi havas similajn aplikaĵojn al kalorimetria termoanalizo sed ĝi ĝenerale estas malpli preciza, parte ĉar ĝia sentivo estas nelineara.
Kalorimetrian termoanalizon evoluigis la kompanio Perkin-Elmer, kiu unue publikigis ĝin en 1964.
Aparato
La aparato bezonas varmigiletojn apud la specimeno kaj apud la referenco. Kalorimetria termoanalizo limiĝas al maksimumo de ĉirkaŭ 750 °C pro la materialoj uzeblaj por la varmigiletoj kaj dratetoj. La aparato ankaŭ bezonas regilon por la hejtilo aŭ por malvarmigilo kaj registrilon por la rezultoj.
Rezultaj kurboj
La rezulto de eksperimento de kalorimetria termoanalizo estas kurbo de energifluo kontraŭ temperaturo (aŭ tempo). Pozitiva energifluo estas la rezulto de endoterma reakcio kaj tradicie oni grafikas ĝin kiel pozitivan bendon. Ĉar endoterma reakcio donas negativan temperaturan diferencon en diferenca termoanalizo, la bendo havas la kontraŭan senson. Tamen oni povas facile grafiki ĝin inverse.
Por kalkuli la entalpion de ĉiu reakcio, oni kalkulas la integralon de ĉiu bendo en la kurbo. Estas sciate ke la entalpio de transiro estas esprimebla per la ekvacio:
kie \Delta H estas la entalpio de reakcio, A estas la areo de la bendo, kaj K estas la kalorimetria konstanto. Tiu lasta varias laŭ la aparato uzata kaj oni povas kalibri ĝin per eksperimentoj je bone konataj specimenoj kun donita entalpio de reakcio. , ekzemple uzante indion, kiu havas konvenan fandopunkton (156,634 °C) dum varmigo kaj dum malvarmigo.
Aplikaĵoj
Oni povas uzi kalorimetrian termoanalizon por mezuri diversajn atributojn de specimenoj, ekzemple fandiĝon, kristaliĝon, vitrajn faztransirojn, oksidiĝon.
Vitraj transiroj eble okazas kiam la temperaturo de amorfa substanco pliiĝas. Tia transiro aperas kiel ŝtupo en la bazlinio de la rezulta kurbo. Tion kaŭzas ŝanĝiĝo en la varmkapacito; nenia vera faza transiro okazas.
Dum la temperaturo pliiĝas, se amorfa specimeno kristaliĝas, eksoterma bendo aperas. Se ĝi fandiĝas, endoterma bendo aperas. Dum malvarmiĝo la eventualaj bendoj estas inversaj: eksoterma por solidiĝo. Tiu facileco mezuri transiran temperaturon kaj entalpion igas kalorimetrian termoanalizon konvena tekniko por produkti fazdiagramon por diversaj kemiaj sistemoj.
La tekniko estas vaste uzata por diversaj aplikaĵoj, kaj rutine por kontroli kvaliton kaj por esplorado.
Likvaj kristaloj
Kiam iuj substancoj transiras inter solida kaj likva fazoj, ili trairas alian staton, kiu havas trajtojn de ambaŭ fazoj. Tiu neizotropa stato nomiĝas likva kristalo aŭ mezomorfa stato. Per kalorimetria termoanalizo oni povas observi la etajn energiŝanĝiĝojn kiuj okazas kiam substanco transiras de solido al likva kristalo kaj de likva kristalo al likvo.
Oksidiga stabileco
Por studi la stabilecon de specimeno oni devas regi la gasojn ĉirkaŭ la specimeno. Unu metodo estas fluigi nitrogenon aŭ argonon ĉirkaŭ la specimeno dum oni varmigas ĝin al specifa temperaturo, tiam fluigi oksigenon ĉirkaŭ la specimeno. Eventuala oksidiĝo kaŭzas eksoterman bendon. Tia analizo utilas por konstati la optimuman konservan temperaturon.
Medikamentoj
En la farmacia industrio necesas mezuri la faztransirajn temperaturojn de kombinaĵoj por difini parametrojn de produkto. Ekzemple, se necesas produkti medikamenton en amorfa formo, estas preferate procesi ĝin je temperaturoj sub tiuj, je kiuj okazas kristaliĝo.
Manĝaĵoj
En la produktado de manĝaĵoj, interesas la dinamiko de akvo en la produktado. Ŝanĝoj pri la distribuo de akvo eble influas la teksturon de la produkto. Ankaŭ eblas studi la hardadon de frandaĵoj.
Polimeroj
La retiĝo de polimeraj molekuloj kiu okazas dum hardado estas eksoterma, kaj ties bendo ofte troviĝas post la vitra transiro.
Kalorimetria termoanalizo utilas por mezurila purecon de medikamentoj (kaj aliaj substancoj). La temperatura amplekso laŭ kiu fandiĝas miksaĵo de substancoj dependas de la proporcioj en la miksaĵo. Tiu efiko nomiĝas malleviĝo de solidiĝopunkto, kaj okazas kiam fremda substanco aldoniĝas al solvaĵo. Tial nepuraj substancoj donas plilarĝan bendon de fandiĝo kiu komenciĝas je malpli alta temperaturo ol por pura substanco.
Fandopunktoj kaj temperaturoj de vitraj transiroj troviĝas en la literaturo por multaj ordinaraj polimeroj, kaj kalorimetria termoanalizo povas montri eventualan dispolimeriĝon laŭ la malaltigo de fandopunkto, ekzemple. La fandopunkto dependas de la molekula maso de la polimero do plimalaltaj gradoj havas malpli altan fandopunton ol la atendita.
Metaloj
Kalorimetria termoanalizo ebligas konstrui fazdiagramojn por metaloj kaj alojoj. Diversaj faztransiroj estas mezureblaj, ekzemple grajnkreskado, delokiĝa moviĝo, ktp. Ankaŭ eblas mezuri la proporcion kristalan laŭ la varmo sorbita de la specimeno.
Pelješacponto
La Pelješacponto estas staja pendoponto, kiu estas konstruota en la suda parto de Kroatio. La ponto transos la Neretvan markolon.
Per ĉi tiu ponto la suda provinco Dubrovnik-Neretva estos ligata kun la cetera parto de Kroatio. En 2017 la ponto devas esti preta kaj fariĝos parto de la kroata A1, nomata "Dalmatina". La intenco estas plilongigi la aŭtoŝoseon ĝis Dubrovnik sen tuŝi la teritorion de Bosnio-Hercegovino.
La plej longa spanon estos 563 m, kaj la tuta longo 2404 m. Ĝi situos 55 m super marnivelo kaj ekhavos kvar koridorojn.
Isabel Sabogal
Isabel María Sabogal Dunin-Borkowski (Limo, 14-a de oktobro1958-) estas perua-pola verkistino kaj tradukistino.
Roach Guards
La Roach Guards estis irlanda stratbando en la najbareco de Five Points de Novjorko dum la frua 19-a jarcento. Originale formita por protekti la komercistojn de alkoholaĵoj en Five Points, la bando baldaŭ komencis fari rabon kaj murdon. La Roach Guards komencis kontraŭbatali kun rivaloj kaj iamaj membrojn konataj kiel la Mortintaj Kunikloj. La bando komencis malkreski dum la 1850-aj jaroj, tute malaperante proksime de la fino de la Usona Enlanda Milito en 1865.
Skuhrov (distrikto Jablonec nad Nisou)
Skuhrov estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1543.
Nacia Biblioteko de Nederlando
La Nacia Biblioteko de Nederlando (Koninklijke Bibliotheek; Reĝa Biblioteko) estas en Hago kaj estis fondita en 1798. La celo de la Nacia Biblioteko de Nederlando, kiel prezentita en la retejo de la biblioteko, estas havigi "aliron al sciaro kaj kulturo de la pasinto kaj nuntempo per havigo de altkvalita servaro por esplorado, studo, kaj kultura sperto".
La biblioteko estis bazita sur la kolekto de libroj de Vilhelmo la 5-a de Oranĝo, kiun li forlasis dum sia eliro el la Nederlanda respubliko. Albert Jan Verbeek, politikisto dum la frua Batava Respubliko, proponis ke oni fondus bibliotekon per tiu kolekto. Poste dum la periodo de la Reĝlando Holando, la reĝo Louis Bonaparte donis al la nacia biblioteko sian nomon de Reĝa Biblioteko en 1806. Post 1811 multaj libroj kaj imaĝoj de la biblioteko estis forprenitaj de la Nacia Biblioteko de Francio laŭ ordone de Napoleono Bonaparte. Ĝi estis konata kiel Nacia Biblioteko de Nederlando ekde 1982, kiam ĝi malfermis novajn sidejojn. La institucio sendependiĝis el la ŝtato en 1996, kvankam ĝi estas financata de la Departemento de Eduko, Kulturo kaj Scienco.
En 2004, la Nacia Biblioteko de Nederlando enhavis 3,300,000 aĵojn, same al 67 kilometroj de librobretoj. La plej multaj aĵoj (2,500,000 libroj aŭ ) en la kolekto estas libroj. Estas ankaŭ pecoj de "griza literaturo", kies aŭtoro, eldonejo, aŭ dato ne estis evidenta sed la dokumento havas kulturan aŭ intelektan signifon. La kolekto enhavas preskaŭ la tutan literaturon de Nederlando, el mezepokaj manuskriptoj al modernaj sciencaj publikaĵoj. Por akcepto de publikaĵo, ĝi devas esti el registrita nederlanda publikiganto. La kolekto estas alirebla por anoj, aĝaj 16 jarojn aŭ plie. La KB hejmigas kelkajn libere alireblajn retejojn, kiaj la "Memoro de Nederlando" (Geheugen van Nederland).
La Internacia Federacio de Bibliotekaj Asocioj kaj Institucioj (IFBAI) havas sidejon ĉe la Nacia Biblioteko de Nederlando en Hago.
Odoro
Odoro estas ĉio, kio impresas flarsenton. La interpreto de la sensacoj estas senditaj per la kemioreceptoroj en la nazo aŭ en alia flarorgano al la cerbo. En figura senco "odori" signifas, ke io/iu vidigas en si ian apartan econ.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri odoro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Flachslanden
Flachslanden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Salinas del Manzano
Salinas del Manzano [saLInas del manZAno] (Salejoj de la Pomarbo, kio aperas en la supra dekstra kvarono de la blazono) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La lokano nomiĝas "salinero". La censita loĝantaro en 2016 estis de 90 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,67 loĝ/km².
Situo
Salinas del Manzano estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la orienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,145 m super marnivelo. Ĝi distas 82 km el Kvenko, 67 km el Teruel, 170 km el Valencio, 248 km el Madrido, 498 km el Barcelono.
La areo de ties teritorio estas de 33,65 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°05′19″N 1°33′15″Ok.
Historio
Estas jam aludo en dokumento de 1211, sed laŭ nomo de Fuente del Manzano. Aludo al la salejoj laŭ nomo de El Salero estas de dokumento de 1187. Estis islama epoko el la 10a al la fio de la 12a jarcento.
Komence de la 19a jarcento, dum la Milito de Hispana Sendependiĝo okazis geriloj kontraŭ la franca okupado. En 1836, 1839 kaj 1840 okazis konfliktoj pro la Karlismaj Militoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Salinas del Manzano, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Salinas del Manzano kie oni alvenis al la nunaj 90.
Albert Leo Schlageter
Albert Leo SCHLAGETER (naskiĝinta en la 12-a de aŭgusto 1894 en Schönau im Schwarzwald, mortinta en la 26-a de majo 1923 sur la Golzheim-erikejo proksime de Düsseldorf) estis germana batalanto en Liberaj korpusoj kaj - por multaj - naciaj heroo.
Vivo
La filo de piecaj kamparanoj studu teologion: anstataŭe li travivis post la abiturienta ekzameno ekde decembro 1914 la terurojn de la okcidenta fronto dum la Unua mondmilito kaj dekoraciitis per la Fera kruco. Reveninte li ekstudis en Freiburg im Breisgau teologion, poste nacian ekonomion kaj partoprenis jam dum printempo 1919 batalon en Baltio. Li post tio kontinue aperis tie, kie nacie konsciaj liberaj korpusoj kontraŭstaris atakojn de demokratoj, komunistoj kaj ribeluloj: ekz. en 1920 ĉe Puĉo de Kapp; dum la laborista leviĝo en la Ruhr-regiono; 1921 en Supra Silezio.
Poste li agadis kiel spiono en Dancigo kaj kiel komercisto en Berlino. Ĉu li tie aliĝis en aŭgusto 1922 al NSDAP ne klaras. Post la malprudenta okupo de la Ruhr-regiono fare de francaj kaj belgaj trupoj en januaro 1923 Schlageter membriĝis al Organizo Heinz kiu - krom oficialaj alvokoj al pasiva rezisto - faras aktive sabotadon (kun aprobo de kelkaj germanaj ŝtataj oficejoj).
Persekutite
Post atenco kontraŭ la Rejno-ponto de Kalkum en la 15-a de marto 1923 la francoj ekigis lian persekuton. Jam post tri semajnoj li estis arestita kaj mortkondamnita je la 9-a de majo.
La ekzekuto estis tro dura paŝo kaj kreis martiron, farante lian nomon konata tutnacie. Laŭdas lin politike tre diversaj grupoj, ĉar la okupo franca ĝenerale taksitis nejusta: admirantoj estis ekz. Karl Radek, kanceliero Wilhelm Cuno, Artur Moeller van den Bruck, Martin Heidegger.
Kultfiguro
Jam dum la Vajmara Respubliko iĝis mortokulto ĉirkaŭ li kun monumentoj (sume ĉ. 100), festoj, romanoj, poemoj ktp. Finfine la nazioj uzis lian nomon por sia propagando, kvankam Adolf Hitler mem ne estos ŝatinta la batalon kontraŭ la okupantoj en Ruhr-regiono. En 1933 estis premiero de dramo de Hanns Johst, kiu konsideris Schlageter kiel unuan soldaton de la Tria regno. Ekde tiam Schlageter plenumis ene de nacisocialismaj kultoj la gravan ligon inter la Unua mondmilito kaj la nacisocialisma tempo.
Vere, Schlageter mem estis tamen nur tipa reprezentanto de generacio kiu iĝis radikala pro milito kaj revolucio kune kun aventuremo ne malofte trovebla ĉe junaj personoj.
Ordeno de la Kardo
La Skota "plej antikva kaj plej nobla" Ordeno de la Kardo (angle The Most Ancient and Most Noble Order of the Thistle, ankaŭ nomata Ordeno de Sankta Andreo respektive angle Order of St. Andrew) fondiĝis en 1687.
La epoko de Baroko kun sia inklino je fantaziaj historioj aparte prosperigis la kreon de ordenaj, blazonaj kaj dinastiaj legendoj. Tiel ekzemple la fonda dokumento pri la skota Ordeno de la Kardo deklaris ke jam en la 8-a kaj 9-a jarcentoj estis loĝioj de tiu ordeno, kaj ke en 1540 la skota reĝo Jakobo la 5-a, la patro de Maria Stuart, novigis la ordenon, fiksante la nombron de kavaliroj je 12, tiom multe kiom estis da apostoloj de Jesuo - krome li laŭ la legendo dediĉis la ordenon al la apostolo Andreo.
Certas ĉiukaze, ke la reĝo Jakobo la 2-a novigis ĝin la 29-an de majo 1687, fidele al la legendon fiksis la nombron de kavaliroj de 12 kaj krome fiksis ordenestron (nomata "suverenulo"). Reĝino Anna ampleksigis la nombron al 24, dum reĝo Georgo la 4-a ree reduktis ĝin al 16 - tio konfirmiĝis en 1826 kaj restis ĝis la nuntempo. La reĝaj princoj de Britio, do la knabaj infanoj de la reĝaj geedzoj, denaske estas ordenanoj, havas la titolon "reĝaj kavaliroj", angle Royal Knights kaj ne estas nombrataj en la nombro de 16 kavaliroj, kiuj konsistu el 12 ĝis 14 skotoj kaj ne pli ol 2 angloj. La ordena festotago estas la 30-a de novembro, la memortago de Sankta Andreo, kaj la ordena ĉefpreĝejo la katedralo St. Giles en Edinburgo. Akceptiĝo en la ordenon donas la statuson de nobelo kaj la titolon Sir. Nebritoj ne akceptiĝas en la ordenon - la solan escepton ekde 250 jaroj oni faris por la reĝo de Norvegio, Olavo la 5-a, kiu akceptiĝis kiel "aldona kavaliro" (angle Extra Knight).
La estro de la Ordeno de la Kardo en la 18-a jarcento samtempe estis la estro de la granda loĝio de la skotaj framasonoj. Kiel ordenestro kaj unua framasonestro en la tago de la fondo de la skota loĝio oni en la "andrea tago", do la 30-a de novembro, de 1736 elektis la "pli aĝan" kronprincon de la stuarta dinastio, princon James Francis Edward Stuart (m. en 1766), filo de la forpelita reĝo Jakobo (James) la 2-a, kaj inventis la "andrean grado"n de framasonismo. Ĝis nun la "andrea estro" de la skota framasona loĝio portas medalionon preskaŭ identan al la simbolo de la Ordeno de la Kardo.
La Ordeno de la Kardo, kiu laŭdifine limiĝas al malmultaj membroj, en la ranglisto de plej signifaj ordenoj kaj honoraj insignoj de Britio havas la duan pozicion, post la Ordeno de la Ĝartero kaj antaŭ la Ordeno de Sankta Patriko.
Flanke menciindas, ke sankta Andreo ankaŭ ekster la ordeno estas aparte ŝtata kristana sanktulo en Skotio kaj iĝis kristana patrono de la lando, kion ekzemple respegulas la fakto ke la skota flago estas la andrea kruco, simbolo de la sanktulo.
Felsőnyék
Felsőnyék estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási.
Situo
Felsőnyék situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, Sió preterfluas, fine de sakovojo, laŭ fervojo Lepsény-Tamási. Siófok (kaj ankaŭ Balatono) troviĝas 30 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La kampoj longe apartenis al abatejo ekde la 10-a jarcento. Iam malgranda fortikaĵo konstruiĝis. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1315.
Södertälje
Historio kaj enmigrado
En la 18-a jarcento Södertälje havis urban statuson, sed pro la Granda Nordia Milito kaj pluraj pest-epidemioj, la loĝantaro de la urbo falis al nur iom pli ol 200.
De la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj Södertälje havas la monde plej grandan ekzilan komunumon de siriaj asiroj kun pli ol 22.000 loĝantoj, precipe en la kvartaloj Geneta, Hovsjö kaj Ronna.
Vidindaĵoj
La S/S Ejdern, laŭaserte la plej malnova ankoraŭ funkcianta vapor-ŝipo de la mondo, troviĝas en Södertälje.
Ekonomio
Södertälje estas la sidejo de du grandaj kaj internacie gravaj entreprenoj, Scania kaj AstraZeneca. Scania estas unu el la monde plej granda produktisto de komercaj veturiloj. En Södertalje troviĝas ĝia centra administrejo, krome centro de esplorado kaj disvolviĝo kaj produktejo. Urborande de Södertälje situas longa test-itinero de Scania.
La sveda-brita farmacia konzerno AstraZeneca kun ĉefa sidejo en Londono havas sekcion por esplorado kaj disvolviĝo en Södertälje.
Trafiko
Södertälje estas ligita al la eŭropa aŭtoŝoseo E4. Ekzistas fervojaj linioj al Stokholmo, Eskilstuna, Gotenburgo kaj Helsingborg/Malmö. Tra Södertälje iras kanalo, kiu ligas la lagon Mälar kun la Balta Maro.
Stacio Hajinosato
Stacio Hajinosato (japane: 土師ノ里駅 [Haĝinosato-eki], angle: Hajinosato Station) estas fervoja stacio en Fuĝiidera, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka.
Monte Santo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Euclides da Cunha. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
ISO 3166-2:NP
ISO 3166-2:NP estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Nepalon. Ekzistas du niveloj de subunuoj, kiuj havas la kodojn de ISO 3166-2:NP: 5 regionoj, kiuj enhavas 14 zonojn. Krome, la lando estas dividita en 7 provincojn, ankaŭ kiuj havas kodojn de ISO 3166-2:NP. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>NP</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Nepalo. La dua parto estas unu cifero por regiono, du literoj por zono, litero P kaj unu cifero por provinco.
Universitato de Ŝirazo
Universitato de Ŝirazo aŭ Ŝiraza Universitato (:  Daneŝgah-e-Ŝirāz, antaŭe nomita kiel Pahlavia Universitato دانشگاه پهلوی Daneŝgah-e Pahlavi) estas publika/ŝtata universitato troviĝanta en urbo Ŝirazo, Farso, Irano, establita en 1946. Estanta unu el la plej fruaj kaj plej prestiĝaj universitatoj modernaj en Irano, en la rangotabelo de iranaj universitatoj bazita sur scienca produktado, Ŝiraza Universitato estas enlistigita inter la plej superaj tri esplor-orientitaj universitatoj en la lando. En la unua raporto de rangigado de la ŝtataj universitatoj kaj inter preskaŭ 70 universitatoj kaj alt-edukadaj institutoj, Ŝiraza Universitato estas rigardita kiel unua-nivela universitato.
La Universitato de Ŝirazo iniciatis la establon de doktorigaj programoj en Irano. Nuntempe kaj post apartigo de medicinaj universitatoj disde universitatoj sub la Ministerio pri Scienco, Esplorado kaj Teknologio la universitato havas pli ol 20 000 studentoj, kun 200 bakalaŭraj programoj (B.A., B.Sc.), 300 magistraj programoj (M.A., M.Sc.), Unu profesi-grada programo (Doktorigo pri Veterinara Medicino aŭ DVM) kaj 150 doktorigaj (Ph.D) programoj.
Historio
Ŝiraza Universitato enradikiĝas al 1946, per la establo de teknika altlernejo celita por trejnado de specialistoj pri la medicinaj sciencoj kun kvar-jara programo. Komence nomita la Alta Instituto pri Sano, ĝi evoluis en medicinan lernejon en 1950. En 1953, la Namazi Fakultato pri Flegado kaj la Fakultato pri Agrikulturo kaj Artoj kaj Sciencoj estis establitaj. Per la aldono de la Fakultato pri Inĝenierado kaj Fakultato pri Veterinara Medicino en 1954, la altlernejo estis levita al universitata statuso kaj nomita laŭ la tiam reganta pahlavia dinastio. Aliaj partoj, kiuj estis poste aldonitaj estis la Fakultato pri Dentsano en 1969, la Licencia Fakultato kaj Altlernejo pri Elektroniko en 1969, Dentokuracado en 1970 kaj la Fakultatoj pri Juro kaj Edukado en 1977.
Eram-Paradiza Universitat-tereno (la ĉefa universitat-tereno)
Ŝiraza Universitato havas la duan plej grandan universitatan terenon en Irano. La terenoj de la Eram-Monteto plejparte posedita de Ŝirazaj magnatoj Mohammad Namazi kaj Zabihollah Gorban estis dediĉitaj al la universitato kaj estis komence desegnita de usona arkitekto Minoru Yamasaki, kiu ankaŭ desegnis la Mondan Komercan Centron. Poste en 1968 dum la plua konstruado de la universitata tereno kaj dum Ŝirazo estis preparanta sin por gastigi ties unuan Ŝirazan Art-Festivalon, multaj iranaj vidaj artistoj inkluzive Parviz Tanavoli, Sohrab Sepehri, Abolgasem Saidi, Bahman Mohasses kaj Hosejn Zenderudi okupiĝis por desegni artismajn elementojn kaj murpentraĵojn por ls amfiteatro, mem-serva manĝejo kaj subĉiela universitat-tereno. De iliaj verkoj, nun skulptaĵo nomata "Mi deziras mian karulon" de Tanavoli estas ankoraŭ tenita ĉe la Fakultato pri Artoj kaj Arkitekturo, pentraĵo de Sepehri estas tenita en la lobio de la Fakultato pri la Persa Literaturo kaj murpentraĵo de Saidi estas ankaŭ videbla ĉe la lobio de Faĝr (antaŭe Shams) Halo. En 1966, Nov-Jork- bazita Azia Instituto sub Arthur Upham Pope restarigis sin sub la universitata kontrolado ĉe Narenĝestan-Muzeo. Narenĝestan, kiu estis domo posedita de Gavam familio dum Gaĝara Epoko fariĝis ejo de ĉi tiu Institucio ĝis 1979. La instituto organizis la Kvinan Internacian Kongreson de irana Arto kaj Arkeologio, kiu okazis en Teherano en 1968. La celo de la instituto estis antaŭenigi la historion, arton, civilizacion kaj kulturon de Irano kaj esplori rilatajn al ĝi kun regrado al la ŝanĝoj de kulturo en aziaj landoj. Ankaŭ iliaj aktivadoj inkluzivis okazigi trejnajn kursojn, iranologiajn esploradon, sciencajn kaj mondajn renkontiĝojn, arkeologiajn esploradojn kaj eldonadon de ties atingoj.
Kun la forpaso de Pope, la administrado de la Instituto estis konfidita al Richard Nelson Frye. Antaŭ tio, pro proksima interrilato de la Pope kun la irana reĝa familio, la instituto havis memstarecon, sed post li tio iris tute sub la kontroladon de Pahlavia Universitato de Ŝirazo. Tio ĉi kaŭzis streĉitecojn en la institucio. Inter ili, Houshang Nahavandi, tiama ĉefo de Pahlavia Universitato, asertis, ke Gluck, membro de la Instituto, estis envolvita en kontrabandado de iranaj antikvaĵoj al Japanio kaj postulis lian forigon. Aliflanke, post kiam Frye ricevis la titolon de profesoreco de Harvard Universitato, li havis malpli da tempo por ĉeesti la instituton. Malgraŭ ĉio ĉi, la esplorado kaj edukadaj aktivadoj de la Instituto daŭris. En 1971, sojle de la festoj de la 2500-jara festivalo de la Persa Imperio, la Azia Instituto okazigis grandan seminarion titolitan "Iranaj Studoj" en Ŝirazo. En 1975, la kontrakto de la Instituto kun d-ro Frye finiĝis kaj Mahyar Navabi, kiu antaŭe estis la administra direktoro de la Instituto, estis nomumita la prezidanto de la Instituto. Li estis la unua irana prezidanto de la Azia Instituto de la Pahlavia Universitato. En ĉi tiu tempo, la Instituto moviĝis de Narenĝestan al pli granda konstruaĵo sur la universitatan terenon kaj fariĝis parto de la lingvistika departemento de la universitato.
=== Biruni Observatorio === Abu Rejhan Biruni Observatorio estis instalita kaj establita de Yusef Sobuti en kunlaboro kun Edward Guinan kaj Robert H. Koch en 1975. La ideo konstrui ĉi tiun centron estis proponita de Yusef Sobuti en la lastaj 1960-aj jaroj por antaŭenigi observadan astronomion kaj trejnadon de nova generacio de astronomoj en Irano antaŭ konstruado de granda nacia teleskopo. En aŭtuno de 1969, Robert H. Koch (1929-2010), la ĉefo de la departemento de Astronomio kaj Astrofiziko de la Universitato de Pensilvanio, Usono, vizitis Ŝirazon por taksi eblan konstruon de observatorio por Ŝiraza Universitato. Li instigis Ŝirazan Universitaton kaj proponis siajn sugestojn por evoluigado de Astronomio en Irano. La ideo plu traktiĝis de Sobuti kaj en 1972, la teleskopo estis fine ordonita al la Astromekanika firmao en Usono kun kosto de ĉ. 50K da usonaj dolaroj. Ankaŭ en 1976, irana sinjorino Ŝahla Solhĝu, unu el unuaj virinaj profesiaj astronomoj de Irano, fariĝis la unua Kun-Direktorino de Abu Rejhan Observatorio.
Bibliotekoj
Molla Sadra Biblioteko estis establita en la fruaj 1960-aj jaroj kiel la centra biblioteko por Ŝiraza Universitato kaj komencis ties aktivadojn kiel universitata biblioteko. Molla Sadra Biblioteko estas unu el la plej riĉaj universitataj bibliotekoj pro ties tre raraĵoj inkluzive librojn, disertaciojn kaj eldonaĵojn kaj estas konsiderita kiel la nura ĉefcentro por nutri bazajn sciencajn rimedojn en la sudo de la lando.
la Centra Biblioteko kaj Dokumenta Centro de Ŝiraza Universitato estas unu el la plej grandaj universitataj bibliotekoj en la lando. La historio de la fondado de la Centra Biblioteko kaj Dokumentara Centro de Ŝiraza Universitato iras reen al 1986. Antaŭ tio, la biblioteko estis parto de la Molla Sadra biblioteko ĉe la Fakultato pri Scienco. En 1986, Molla Sadra Biblioteko estis dividita en du partojn kaj la kolekto rilata al literaturo kaj humanistiko estis translokigita al Mirza Ŝirazi Biblioteko.
Nun, kun valoraj kolektoj de persaj kaj latinaj libroj kaj referencaj libroj, arkivoj de malnovaj kaj novaj revuoj kaj ĵurnaloj, dokumentoj kaj manuskriptoj kaj elektronikaj sciencaj rimedoj, ĝi estas unu el la plej eminentaj universitataj bibliotekoj en la lando. La totala infrastrukturo de la nuna konstruaĵo de la Centra Biblioteko kaj Dokumenta Centro estas ĉ. 11 000 kvadratajn metrojn kaj estas desegnita en kvar etaĝoj.
Ankaŭ, en 1964, kun la fondado de la Fakultato pri Inĝenierado, la biblioteko komencis labori kun 22 volumoj de vortaraj libroj en la proksimeco de la klasĉambroj de Konstruaĵo de Enĝenierado N-ro 1. Post la evoluado de la fakultata konstruaĵo, ĉi tiu biblioteko havis studan halon, eldonadan halon kaj limigitan nombron de bibliotekistoj sur la dua etaĝo de Fakultato pri Enĝenierado N-ro 1. La nova konstruaĵo de la biblioteko nomita Mohammad ebn Musa al-Ĥarazmi - eminenta irana-islama matematikisto kaj la patro de algebro kaj aritmetiko - kun areo de 7220 kvadrataj metroj en ok kaj duona sekcioj kaj malsamaj subsekcioj, ekfunkciis en 1992. La komplekso havas amfiteatron, centran hejtadon kaj malvarmigan sistemon, centran aŭtomatan fajro-estingan sistemon, urĝan elektrosistemon kaj multajn aliajn servojn. Ĥarazmi Biblioteko havas unu el la plej riĉaj teknikaj kaj inĝenieraj rimedoj en la lando kaj havas kapaciton por 700 homoj samtempe.
Rangotabelo
Laŭ raporto de la Ministerio de Scienco, Esplorado kaj Teknologio (Irano) eldonita en 2010 kaj 2011, Ŝiraza Universitato rangis 6a respektive inter 64 kaj 68 ne-medicinaj universitatoj kaj institucioj en Irano. Ĝi estis ankaŭ unu el pintaj tri ne-teknikaj kaj ne-medicinaj universitatoj kune kun la Universitato de Tehrano kaj Tarbiat Modares Universitato en rangotabelo de 2012.
Laŭ la 2017 rangotabeloj de la plej bonaj universitatoj donita de la Times Higher Education, Ŝiraza Universitato estis rangita en la plej superaj 3 universitatoj en Irano. En 2016 nur ok universitatoj de Irano estis inkluzivitaj en ĉi tiun rangotabelon, dum en 2017, dek kvar universitatoj de Irano estis inter la rangotabeloj de la pintaj universitataj. Bazita sur ĉi tiuj rangotabeloj, Ŝiraza Universitato fariĝis la plej bona ampleksa universitato en Irano.
Krome, rilate al la rangotabeloj de 2019 pri la plej bonaj universitatoj donitaj de la Times Higher Education (THE), Komputila Disciplino de Ŝiraza Universitato estis rangita en la plej supraj 3 universitatoj en Irano. Ankaŭ, bazita sur la instruada kriterio de la rangotabelo en Komputila Scienco, Ŝiraza Universitato ankaŭ atingis unuan rangon en Irano.
Santa Colomba de Somoza
Santa Colomba de Somoza [santakoLOMba desoMOza] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Astorga (Tero Astorga), en la centro de la provinco, ene de la tradicia areo La Maragatería. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan. Santa Colomba de Somoza estas komprenebla etimologie kiel Sankta Kolomba de Somoza.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Andiñuela, Argañoso, Foncebadón, La Maluenga, Murias de Pedredo, Pedredo, Rabanal del Camino, Rabanal Viejo, San Martín del Agostedo, Santa Colomba de Somoza, Santa Marina de Somoza, Tabladillo, Turienzo de los Caballeros, Valdemanzanas, Viforcos kaj Villar de Ciervos, okupas totalan areon de 179,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 518 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 61 km de Leono, provinca ĉefurbo, kaj 16 km de Astorgo, komarka ĉefurbo.
Historio kaj ekonomio
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado, krom tipa vagkomercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kuirarto).
The Workers' Esperanto Movement
The Workers' Esperanto Movement estas 32-paĝa verketo de Eŭgeno Lanti, origine esperantlingve eldonita de Sennacieca Asocio Tutmonda en 1928 kaj nomita La Laborista Esperantismo. Tiu ĉi estis plurfoje reeldonata depost 1928, kaj ĝi aperis ankaŭ nacilingve, interalie: en la sveda (en 1931), la franca (en traduko de R. Gilbert, kun antaŭparolo de la tradukinto, en 1934, eldonite de Fédération Espérantiste Ouvrière), la nederlana (Het Arbeiders Esperantisme en 1932) kaj la germana. La anglalingva versio estis eldonata en 1928 en Londono ĉe la N.C.L.C. Publishing Society. Howard Stay estis la tradukinto.
La publikigo de tiu dokumento, interpretita de kelkaj kiel provo trudi oficialan programon al SAT, estis unu el la elementoj, kiun uzis la stalinisma opozicio por ataki la gvidantojn de SAT dum la 1930-aj jaroj.