cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aĉafalaja (rivero)
Aĉafalaja, en franca, angla kaj hispana literumadoj Atchafalaya, estas 220 km-longa elfluanto de la riveroj Misisipo kaj la Ruĝa en sud-centra Luiziano en Usono. Ĝi fluas suden, ĝuste okcidente de la rivero Misisipo, kaj estas la kvina plej granda rivero en Nordameriko, laŭ akvokvanto. La nomo Atchafalaya aŭ Aĉafalaja deriv as el la ĉakta lingvo por 'longa rivero', el haĉĉa, 'rivero', kaj falaja, 'longa'.
Tibor Ebergényi
EBERGÉNYI Tibor [eberge:nji] estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Kluĵo en 1931.
Dongo (Italio)
Dongo estas komunumo de Italio, situanta ĉe la Lago de Como. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Sankta Stefano. Najbaras la komunumoj Colico (LC), Consiglio di Rumo, Garzeno, Germasino, Musso, Pianello del Lario kaj Stazzona.
Tibor Ebergényi
Kariero
Li finis en la aktorfako en 1955 de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş kaj li dungiĝis al la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro.
Byans (stacidomo)
Byans, plennome Byans-sur-Doubs estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Byans-sur-Doubs, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Franois - Arc-et-Senans (871000).
Ludwigsfelde
Ludwigsfelde estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(19657) 1999 RE123
(19657) 1999 RE123 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
The Williams Institute
The Williams Institute  estas unu el 12 profesiaj lernejoj ĉe la Universitato de Kalifornio en Los-Anĝeleso. Temas pri unu el la plej bonaj 20 juraj lernejoj en Usono ekde la fino de la 1990-aj jaroj. Ĝiaj 17.000 eks-studentoj inkluzivas pli da juĝistoj en la usona kortumo de apelacioj por la naŭa cirkvito ol iu ajn alia jura lernejo, same kiel gvidantoj en privata jura praktiko, registara servo, juĝistaro, distra leĝo kaj publika intereso. Kiel parto de fama publika universitato, la lernejo havas la mision provizi bonegan laŭleĝan edukadon dum ekspansio de aliro al la jura profesieco al tiuj, kiuj alimaniere ne povus trakti juran gradon.
Salzbach (Lauter)
La rojo Salzbach, komence nomata Kröppenbach poste Buchbach, estas kun 17 km la plej longa flankrivero de la rivero Lauter, kiu ĉi tie en sia supra parto nomiĝas Wieslauter. Ĝi fluas en la nordokcedenta Vasgovio.
Rivervojo
Post la kunfluo la rojo Salzbach estas komence de sia restanta 7 kilometra rivervojo la limon inter la teritorioj de la komunumoj Lemberg kaj Hinterweidenthal, poste inter Ruppertsweiler kaj Hinterweidenthal. Ĉe la domareto Salzwoog ĝi trafluas baraĵlagon. Ĉe la domareto gehörenden Weilers Kaltenbach, kiu apartenas al Hinterweidenthal kaj malsupre de la Diablo tablo de Kaltenbacher la rojo enfluas de dekste en la rivereto Wieslauter.
Federacia leĝo de Rusia Federacio n-ro 139-FZ de la 28-a de julio 2012
Federacia leĝo de Rusia Federacio n-ro 139-FZ de la 28-a de julio 2012 (antaŭe Leĝprojekto n-ro 89417-6) estas federacia leĝo de Rusia Federacio «Pri faro de ŝanĝoj en la Federacia leĝo „Pri protekto de infanoj kontraŭ informoj malutilaj por ilia sano kaj disvolviĝo“ kaj apartaj leĝaj aktoj de Rusia Federacio koncerne limigon de atingebleco de kontraŭleĝaj informoj en Interreto».
La kelkaj retejoj en Interreto (unue la ruslingva Vikipedio) estis fermitaj proteste kontraŭ cenzuro. La leĝo estis iom ŝanĝita, kaj akceptita la.
(11044) 1990 DV
(11044) 1990 DV estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Sandro de América
Roberto Sánchez, pli bone konata sub sia artista nomo, Sandro aŭ Sandro de América (naskiĝis en Bonaero, mortis  en Mendoza) estis elstara argentina kantisto de romantikaj baladoj kaj rok- kaj popmuziko en la hispana, tre fama ĉie en Latin-Ameriko. Li ankaŭ rolis en filmoj, ĉu kiel ĉefrolulo, ĉu kiel reĝisoro.
Louisville (Nov-Jorkio)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas urbeto (angle town) en Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj al ĉirkaŭa kantono Sankt-Laŭrenco. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbeto bordas al la rivero Sankt-Laŭrenco, kiu samtempe estas la limo inter Usono sude kaj Kanado norde. La rivero venas el la lago Ontario kaj fluas orienten kaj iom norden, direkte al la Atlantika Oceano.
Savennières - Béhuard (stacidomo)
Savennières - Béhuard estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Savennières, apud Béhuard, en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tours - St-Nazaire (515000).
Spegula bildo
Ekzemple signoj ≤ ≥ estas spegulaj bildoj unu de la alia.
Figuro, operacio de reflekto de kiu estas ekvivalenta al turnado kun movo, estas memspegulsimetria, ĝi povas havi (sed ne nepre) reflektan simetrion.
En optiko, spegula bildo de objekto povas esti farita per spegulo.
Fritjof Capra
Fritjof CAPRA [KApra], naskita la 1-an de februaro 1939 en Vieno, estas fizikisto, kiu nun vivas en Berkeley (Usono).
Inter liaj plej konataj verkoj estas the Tao of physics (la tao de fiziko, 1975), en kiu li klarigas, ke atomfiziko kaj mistikisma azia filozofio kondukas al tre similaj rezultoj. La spertojn pri siaj teorioj li akiris interalie per apliko de psikedelaj drogoj.
Olympe de Gouges
Marie Gouze, t.n. Marie-Olympe de Gouges, naskiĝis en Montauban la 7-an de majo 1748, estis mortigita per gilotino en Parizo la 3-an de novembro 1793. Ŝi estis franca verkistino, politikistino kaj polemikistino.
Aŭtorino de la Deklaracio pri Inaj kaj Civitaninaj Rajtoj, ŝi multe verkis favore al civitaj kaj politikaj rajtoj de inoj kaj al abolicio de sklaveco.
Ŝi tiel emblemis la movadojn por liberigo de inoj, kaj ĝenerale por humanismo. La gravecon de ŝia rolo en la historio de ideoj alte taksis la universitaj medioj.
Montauban
Marie Gouze naskiĝis en Montauban, oficiale kiel filino de Pierre Gouze, urbburĝo kaj buĉisto, kiu tamen ne subskribis je ŝia bapto, kaj ties edzino Anne Mouisset, filino de drapisto. Laŭ i.a.la deputito Jean-Baptiste Poncet-Delpech, ŝia vera patro estus fakte Jean-Jacques Lefranc de Pompignan, baptopatro kaj amanto de ŝia patrino. En la jaro 1765, je sia 18a jaro, Marie Gouze iĝis edzinigita kun iu pariza pladvendisto, Louis-Yves Aubry, buŝoficiro ĉe la intendanto kaj pro tio verŝajne grava kliento ĉe la familia viandejo. Post kelkaj monatoj, la junulino naskis filon, Pierre. Ŝia edzo mortis baldaŭ, tamen Marie ne reedziniĝis pro seniluziiĝo pri la edzineco, kiu donis al ŝi nenian feliĉon, tiel ke ŝi eĉ priskribis la geedziĝon kiel tombejo de fido kaj amo. Ŝi alkutimiĝis uzi verke kromnomojn, nome ĉu « Marie-Olympe » ĉu « Olympe », aldonante nobelsignon antaŭ sia oficiala nomo « Gouze », kiu foje iĝis « Gouges » en skribaĵoj, laŭ formo jam uzita de ŝia pliaĝa fratino S-ino Reynard, naskita « Jeanne Gouges », edzino de kuracisto. Ŝi neniel pluligiĝis al Montauban, krom al ŝia patrino, kiun ŝi estos monhelpanta poste . Do Marie-Olympe senprokraste rekuniĝis kun sia pliaĝa fratino en Parizon. Komence de la jaroj 1770, ŝi loĝis en Parizo kun sia filo, al kiu ŝi donigis zorgeman edukadon. Dum tiuj parizaj jaroj, ŝi ŝanĝis sian nomon el Marie Gouze al Olympe de Gouges.
Parizo kaj la teatro
Ŝi renkontis gravan ŝtatoficiston, Jacques Biétrix de Rozières, tiam ŝtatkontraktantan entrepreniston de militaj transportoj. Kiam li proponis al ŝi geedziĝon, ŝi malkonsentis. Tamen daŭris ilia amrilato ĝis la franca revolucio. Lia financa subteno ebligis al ŝi burĝe vivi kaj eĉ aperi ekde 1774 en la Pariza Almanako (Almanach de Paris), alinome jarlibro de altrangaj personoj. Polurita per sia patrina edukado, Olympe facile alkutimiĝis al la vivmanieroj de la pariza "elito", baldaŭ vizitadis la salonojn kaj komencis verki. Pro sia supozita deveno de la fama dramaturgo Le Franc de Pompignan, kies verko Didon triumfis, Olympe certe emis verki. Kvankam ŝi prezentis sin kiel lia literatura heredantino, ŝi tute malsamopiniis kun tiu kontraŭstaranto de Voltaire kaj filozofoj. Ĉar la tiama teatro ofte vehiklis novajn ideojn, ĝi estis aparta atentocelo de cenzuro. Olympe estigis sian propran trupon, inkluzive dekoraĵojn kaj kostumojn. Tiu vojaĝanta teatro ludis en Parizo kaj ĉirkaŭaĵo. Foje rakontis en siaj Memoraĵoj la markizo de Maisonfort, kiel li aĉetis de Sinjorino de Gouges ties "malgrandan teatron" dum la jaro 1787, konservante parton de ties trupo, interalie la junan Pierre Aubry. Krom ŝiaj politikaj verkoj, kiuj estis ludataj dum la Revolucio, la teatraĵo Sklaveco de la nigroj vere famigis Olympe-n. Kvankam ĝi aperas tiel titolita en la jaro 1792, tiun verkon enskribis la repertuaro de la "Comédie Française" jam en 1785 sub ĝia originala titolo Zamore kaj Mirza, aŭ la feliĉa ŝippereo. Pro ĝia aŭdaco -iom elpuŝante normojn de la Malnova Reĝimo- la aktoraro de la Théâtre Français (Franca Teatro) akceptis heziteme tiun teatraĵon : ili finance dependis de protektado de nobeloj el la "reĝa ĉambro". .
Tiu teatraĵo celis atentigi la publikon pri la sorto de nigraj sklavoj en kolonioj. Pro la absolutisma kunteksto, ĝi miksis moderecon kaj renversemon. La Nigra Kodo, dekretita de Ludoviko la 14-a ankoraŭ validis, kaj inter la korteganoj, multaj enspezis per koloniaj varoj, kiuj konstituis la duonon de la franca ekstera komerco ĵus antaŭ la Revolucio. En septembro 1785, Olympe de Gouges suspektis intrigojn cele preterlasi sian verkon kaj plendis kontraŭ aktoroj. Unu el ili, Florence, konsideris sin insultita kaj protestis ĉe eminentuloj. La pretekston tuj uzis du ministroj, la barono de Breteuil kaj la marŝalo de Duras, por interkonsente sendi De Gouges al la Bastille (reĝa malliberejo) kaj depreni la kontraŭsklavisman teatraĵon el la repertuaro. Tamen, la subteno de kavaliro Michel de Cubières (i.a.), kies frato la markizo estis favorato de Ludoviko la 16-a, forigis la sigeliloleteron. Dum la franca revolucio, la Franca Komedio iom pli sendependiĝis, ĉefe dank'al Talma kaj Vestris. Tial finfine eblis ludi la kontraŭsklavisman teatraĵon. Tamen, la koloniema premgrupo ankoraŭ vigladis, kaj Olympe de Gouges, malgraŭ apogo de la Klubo de Amikoj de Nigruloj, plusuferis pro premoj kaj eĉ minacoj. En 1790, ŝi verkis alian samteman teatraĵon : La merkato de negroj. . Krome, ŝi estis publikiginta Réflexions sur les hommes nègres (Rimarkoj pri la nigruloj, 1788), kiuj bonvenigis ŝin en la Socio de Amikoj de Nigruloj, al kiu ŝi aliĝis. Kiel aboliciistino estis ŝi ankaŭ citita de la Abbé (pastro) Grégoire en la « listo de kuraĝaj homoj, kiuj defendis la kaŭzon de la malfeliĉaj nigruloj » (1808).
Ŝi skribis, jam antaŭ la revolucio.
Veredinha
Veredinha (prononco: vereĝinja, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Olympe de Gouges
La franca revolucio
En 1788, la Ĝenerala Ĵurnalo de Francio publikigis du politikajn broŝurojn far de sinjorino de Gouges. La unua prezentis ŝian projekton pri patriota imposto, kiun ŝi klarigis en sia fama letero al la popolo. En la alia, Patriotaj rimarkoj de la aŭtorino de la letero al la popolo, ŝi malvolvis egan programon pri sociaj kaj societaj reformoj. Postajn broŝurojn ŝi okaze adresis al delegitoj dum la tri unuaj naciaj asembleoj, al la patriotaj kluboj kaj diversaj eminentuloj, i.a. Mirabeau, La Fayette kaj Necker, kiujn ŝi aparte admiris. Ŝiaj proponoj kongruis kun ideoj de la Ĝirondistoj, favore al konstitua monarĥio. Ŝi vizitadis la literaturan salonon de Anne-Catherine Helvétius en Auteuil (apud Parizo) kaj eĉ instaliĝis en tiu urbeto de 1790 ĝis 1793. Ŝi interrilatiĝis kun Condorcet kaj ties edzino Sophie (de Grouchy), Talma, la markizo de Villette, Louis-Sébastien Mercier kaj la ĝenerala sekretario de la Pariza Komunumo post la 10-a de aŭgusto, Michel de Cubières, kies edzino, grafino de Beauharnais, prizorgis faman salonon ĉe la Tournon-strato. Dum la jaro 1792, Olympe aliĝis la klubon de Ĝirondistoj kaj, same kiel la plejmulto el la klubanoj de Auteuil, respublikaniĝis. Preskaŭ ĉiuj kontraŭstaris la mortopunon por Ludoviko la 16-a. La 16-an de decembro 1792, Olympe eĉ proponis sin kiel helpantino de Malesherbes por defendi la reĝon dum lia proceso antaŭ la Konvencio, sed ŝia propono estis malestime rifuzita.
Veredinha
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Olympe de Gouges
La franca revolucio
Olympe de Gouges opiniis, ke inoj tute kapablis plenumi ankaŭ taskojn, kiujn oni tradicie rezervis al viroj. Preskaŭ ĉiuj el ŝiaj verkoj postulis, ke "iŝi" estu kunprenitaj por politikaj kaj societaj diskutoj. Ŝi skribis eĉ al Marie-Antoinette kaj redaktis la faman Deklaracio pri Inaj kaj Civitaninaj Rajtoj, rekte laŭ la modelo de la Deklaracio pri homaj (viraj ?) kaj civitanaj rajtoj  (1789). Ŝi postulis, ke ambaŭ seksoj estu politike kaj civile samrajtaj, ĉar ino havis sammaniere naturajn rajtojn kiujn nur antaŭjuĝoj perdigis al ŝi Je la unua fojo, ŝi akceptigis inojn en nacian ceremonion, je la "Festo de la Leĝo", la 3-an de junio 1792, kaj denove je la 3-a memorfesto de la invado de la Bastiljo, la 14-an de julio 1792.
La fino
En la jaro 1793, Olympe de Gouges akre atakis tiujn, kiujn ŝi responsigis pri la septembraj masakroj (masakro de malliberuloj kaj internigitoj la 2-an kaj 3-an de septembro 1792) : Ŝi celis precipe Marat(on), unu el la subskribintoj de la cirkulero kiu proponis disvastigi tiajn masakrojn al ĉiuj malliberejoj en Francio (3-an de septembro 1792). Ŝi krome suspektis, ke Robespierre emas al diktatoreco kaj interpelaciis lin per pluraj skribaĵoj. Pro tio Bourdon de l'Oise denuncis ŝin ĉe la Klubo de Jakobenoj. Dum la printempo 1793, ŝi denuncis kreskiĝon de la "montara" diktatoreco, samopiniante kiel Vergniaud, pro instaliĝo, la 6-an de aprilo 1793, de la t.n. Comité de Salut Public (Komitato por publika savado), kiu rajtiĝis enkarcerigi deputitojn. Post la kulpigado de la tuta "ĝirondina" partio, kiu okazis la 2-an de junio 1793 ĉe la Konvencio, ŝi direktis sin al ties prezidanto leteron, en kiu ŝi indignis pro tiu atenco kontraŭ demokratiaj principoj (9-an de junio), sed tiu mesaĝo estis cenzurita dum legado. Plie, ĉar ŝi komponis federisman afiŝon (La tri urnoj aŭ la savo de la patrio, far de aera vojaĝanto), la "montaranoj" arestigis ŝin, kaj, la 6-an de aŭgusto 1793, la revolucia tribunalo kulpigis ŝin pro kontesto de respublikaj principoj. En la malliberejo Saint-Germain des Prés, ŝi malsaniĝis pro vundinfektiĝo, kaj estis unue sendita al sanitarejo de Petite Force (en la kvartalo Marais), kaj dum oktobro al la malsanulejo de Marie-Catherine Mahay, ia malliberejo por riĉuloj kun pli fleksiĝema reĝimo. Cele pruvi malpravecon de akuzoj, ŝi sukcesis kaŝe presigi kaj elirigi du afiŝojn « Olympe de Gouges en la revolucia tribunalo » kaj « Persekutata patriotino » (ŝian lastan verkon). Tiuj larĝskale disvastigitaj afiŝoj estis kompreneble rimarkitaj de policanoj, kiuj menciis ilin en siaj raportoj. Olympe de Gouges estis vokita antaŭ tribunalon la 2-an de novembro matene, du tagoj post ekzekuto de siaj ĝirondinaj amikoj. Haste kaj senadvokate pridemandita, ŝi defendis sin lerte kaj inteligente. Ŝi estis kondamnita al morto pro provado restarigi registaron alian ol unu kaj nedividebla. Ŝi deklaris sin graveda. Kuracistoj ne kapablis decidiĝi prie, sed Fouquier-Tinville asertis, ke ŝi ne gravedas. Poste, Fouquier-Tinville estos kondamnita al morto, interalie ĉar li sendis gravedajn inojn al la gilotino (akuzakto kontraŭ Fouquier-Tinville dum la III-a jaro). La verdikto estis jam ekzekucia. La kondamnita uzis siajn lastajn vivmomentojn por skribi leteron al sia filo, tamen policanoj interkaptis ĝin. Laŭ la civitano Prevost, kiu ĉeestis ŝian ekzekuton, kaj la Ĵurnalo de Charles Frédéric Perlet, ŝi kuraĝe kaj digne supreniris sur la eŝafodon, kvankam kelkaj historiistoj, i.a. Jules Michelet, malinde asertis la malon. Antaŭ ol la hakilo falis, ŝi ekkriis Tiam estis Olympe de Gouges 45-jaraĝa.
Kion Olympe de Gouges heredigis ?
Dum sia vivo ofte suferis Olympe pro la kutima misogineco kaj mizere ideologia konformismo. Ŝia propra filo, Pierre Aubry, oficiro, pro timo pri sia milita estonteco eĉ malagnoskis ŝin La prokuroro de la Pariza Komunumo, Pierre-Gaspard Chaumette, aplaŭdis je la ekzekuto de pluraj inoj. Alparolante respublikaninojn, tiu samseksema virulo kritikis aparte Olympe-n Ĝis mezo de la 20-a jarcento estis Olympe de Gouges ignorita de la historiografio. Tian disdegnon ampleksis kontraŭfeminismaj drivoj aŭ feminismaj mallertaĵoj, pro miskono pri historia kunteksto aŭ psikologio de Olympe. Ŝi ŝercumis, ofte emis eĉ provoki, ekz. ŝi ne hezitis elvoki virojn al duelo ! Tian humuron videble ne ŝatis nek komprenis multaj viroj, kiuj sekve famigis ŝin kiel duonfrenezulino. Iuj eĉ asertis, ke ŝi ne scipovis skribi nek legi, kvankam oni havas kelkajn leterojn manskribitajn de ŝi en la malliberejo de la Abbaye. Malamikeco kontraŭ engaĝitaj inoj ofte devenis de aliaj inoj, kaj Olympe de Gouges bedaŭris tion jam en unu el siaj teatraĵoj : En la postparolo de sia Deklaracio pri la inaj rajtoj (septembro 1791), Olympe asertas, ke nur sia devigita malsupereco instigis inon uzi kaŝadon kaj artifikecon : Tial instigis Olympe de Gouges siajn samepokulinojn al kontraŭagado : Dum la 19-a jarcento, Olympe de Gouges ĝenerale forgesiĝis. Nur post la fino de la 2-a mondmilito eliris Marie-Olympe de Gouges el karikaturo kaj anekdoto. Ŝi estis priatentita kaj studita aparte en Usono, en Japanio kaj en Germanio. En ŝia propra lando, Francio, vekiĝis la intereso nur pere de la ducentjarjubileo de la revolucio (1989) kaj la emerĝa problemaro pri egalrajteco. De oktobro 1989 pluraj peticioj cele akceptigi Olympe de Gouges-n en la Pantheonon estis adresitaj al la prezidanto de la Respubliko, kiu neniam klopodis pri respondo. Ŝia originaleco, ŝia nekonformiĝemo kaj ŝiaj verkoj igis Olympe(n) unu el la gravaj humanistoj je la fino de la 18-a jarcento.
== Verkoj ==
34197 Susrinivasan
34197 Susrinivasan estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Suraj Sai Srinivasan, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri biomedicina inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Strongsville High School en Strongsville (Ohio, Usono).
János Schuster
János Schuster naskiĝis la  1777 en Pécs. Li mortis la 1838 en Pest (urbo).
Biografio
János Schuster frekventis gimnazion kaj universitaton en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Universitato de Pest. Li ekinstruis en la universitato en 1802. Post 2 jaroj li studvojaĝis al Prusio. En 1806 li jam denove instruis en Pest. En la 1810-aj jaroj li laboris ankaŭ en Hungara Nacia Muzeo. En 1821 li estis nomumita rektoro, dume li strebis por la hungaraj fakvortoj. En 1836 li estis nomumita juĝisto en alta rango.
Flavbeka anaso
La Flavbeka anaso, Anas undulata, estas birdospecio de la grupo de la plaŭdanasoj kiu estas abunda loĝanto kaj reproduktanto en suda kaj orienta Afriko.
Aspekto
Tiuj estas anasoj similgrandaj al la Platbeka anaso, tio estas 51–58 cm longa, ĉefe brunecgrizaj anasoj kun pli mahelbrunaj kapo kaj dorso kaj brilflava beko, kiu nomigas la specion. La banankolora beko havas du partikularajn malhebrunajn al nigrecajn makulojn nome unua en la unua duono de la supra bordo kaj dua en la mezo de la pinto. La flugiloj estas blankecaj sube, kaj el supre montras blankabordan verdecan speguleton.
Ambaŭ seksoj estas similaj, kaj junuloj estas iom pli senkoloraj ol plenkreskuloj. La nordorienta raso estas pli malhela kaj havas pli brilan bekon kaj bluan speguleton.
La masklo havas fajfon krekecan, dum la ino havas kvakadon kvazaŭ de Platbeka anaso.
Kutimaro
Tiu anaso ne estas migranta, sed vagadas en la seka sezono por trovi taŭgajn akvejojn. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta sezono kaj formas grandajn arojn. Ĝi estas birdo de fluantakvaj habitatoj en malferma kamparo kaj manĝas per plaŭdado (kapomergo) plantomanĝon ĉefe vespere aŭ nokte. Ili nestumas surgrunde inter densa vegetaĵaro ĉe akvo. La ovaro kvantas el 6 al 12 ovoj.
Distribuado
Estas du subspecioj de la Flavbeka anaso: A. undulata rueppelli (Norda flavbeka anaso) kaj A. undulata undulata (Suda flavbeka anaso)
La Flavbeka anaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). La suda nomiga subspecio estas malpliiĝanta pro konkurenco kaj hibridado kun naturiĝintaj individuoj de Platbeka anaso (Rhymer 2006).
Maria (Hungario)
Maria la 1-a de Hungario, dua filino de Ludoviko la 1-a de Hungario, estis hungara reĝo, kiu supozeble naskiĝis en 1371 en Buda. Eĉ la samtempuloj nomumis ŝin latine rex ("reĝo") anstataŭ regina ("reĝino"). Por surtroniĝi ŝia patro Ludoviko oficiale nomumis ŝin viro.
Biografio
Maria estis kronita en 1382 en Székesfehérvár, kiel unua virino sur la hungara trono. Ŝi havis la kronon ĝis 1385. Poste ŝi rezignis, sed en la sekva jaro ĝismorte ŝi estis oficiale kunreganto. Ŝi estis ankaŭ reĝo de Kroatio, Slavonio kaj Dalmatio, kiel Marija Anžuvinska. Dum la regado ŝia patrino Elizabeta Kotromanić estis la plej grava helpo. Ŝi iĝis fianĉino de Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) en 1379 en Nagyszombat. En 1384 ankaŭ franca princo Ludoviko ŝatis esti fianĉo de Maria, kio kaŭzis anarĥion, eĉ eksterlande. En 1385 Sigismondo varbis armeon. En tiu situo Karolo la 2-a (Hungario), (ĵus abdikigita reĝo de Napolo kaj Sicilio) helpe de episkopo de Zagrebo kaj aliaj akiris la hungaran tronon kaj sukcese abdikigis Maria-n. Karolo estis murdita 39 tagojn post la kronado. En 1386 Maria kaj ŝia patrino Elizabeto estis arestita en Dalmatio, kie Elizabeto estis murdita. En la sekva jaro Sigismondo iĝis hungara reĝo kaj oficiale la 2-a edzo de Maria. Poste hungaroj, kroatoj kaj dalmatianoj liberigis Maria-n.
En 1395, kiel estonta patrino Maria mortis pro nesukcesa rajdado apud Buda. Ŝi entombiĝis en Nagyvárad.
Sekvo
Imre Madách verkis pri ŝi dramon, kiu neniam prezentiĝis. Dum la socialismo tiu verko tamen prezentiĝis, sed en alia formo. Pri Maria ne troviĝas skulptaĵoj.
Leptodaktiledoj
La sudaj ranoj formas la familion de Leptodaktiledoj aŭ laŭ scienca nomo Leptodactylidae, nome ege diversa familio de ranoj kiuj probable diverĝas el la aliaj superfamilioj de ranoj dum la Kretaceo. La familio suferis gravajn taksonomiajn reviziojn en ĵusaj jaroj, inklude la reklasigon de la iama subfamilio Eleŭterodaktilenoj en sia propra familio Eleŭterodaktiledoj; Leptodaktiledoj nune nombras 206 speciojn en 15 genroj distribuitaj tra Meksiko, Karibio, kaj Centra kaj Suda Amerikojn. La familio inkludas surterajn, truloĝantajn, akvajn, kaj arboloĝantajn membrojn, kiuj komponantas ampleksan gamon de diversaj habitatoj.
Kelkaj el la genroj ene de la Leptodaktiledoj demetas siajn ovojn en ŝaŭmaj nestoj. Tiuj povas esti en fendoj, ĉe la surfaco de akvo, aŭ sur arbaraj grundoj. Tiuj ŝaŭmaj nestoj estas kelkaj el la plej variaj inter ranoj. Kiam okazas eloviĝo en nestoj en la arbaraj grundoj, la ranidoj restas ene de la nesto, senmanĝe, ĝis la metamorfozo.
Klasigo
Meze de 2015, la amfibilisto Amphibian Species of the World uzas la jenan klasigon:
Parcelo
Parcelo estas: (laŭ NPIV)
Laŭ Francisko Azorín parcelo estas Ĉiu parto rezultanta el dividi diverscele grandan terenon. Li indikas etimologion el la latina pacella, el pars (parto). Kaj li aldonas la terminon parceli, por pecigi grandan areaĵon, por formi konstrugrundon, kulturpropraĵon, malgrandajn fundojn, pli facile megoceblajn.
Nanda dinastio
La Nanda Imperio originis de regno de Magadho, en Antikva Barato dum la 5-a kaj 4-a jarcentoj a.K. Ĉe ĝia plej granda amplekso, la nanda dinastio regis ekde Bengalio en la oriento, Panĝabo en la okcidento kaj en la sudo ĉe la Vindhya-montaro. La Nanda Imperio poste estis konkerita de Ĉandragupto Maŭrjo, kiu fondis la Maŭrjan Imperion.
La Nandoj foje estas konsideritaj kiel la unuaj imperioj konstruitaj en la registrita historio de Hindio. Ili heredis grandan regnon de Magadho kaj deziris etendi ĝin al ankoraŭ pli foraj limoj. Laŭ tiu celo ili konstruis vastan armeon konsistanta el 200,000 personoj en infanterio, 20,000 en kavalerio, 2,000 militaj armeaj ĉaroj kaj 3,000 militaj elefantoj. Laŭ Plutarko tamen, la grandeco de la Nanda armeo estis eĉ pli granda, nombrante 200,000 infanterion, 80,000 kavalerion, 8,000 militajn armeajn ĉarojn, kaj 6,000 militajn elefantojn. Tamen, la Nandoj neniam havis la eblecon vidi ilian armeon kontraŭ Aleksandro la Granda, kiu invadis Hindion en tempo de Dhana Nando, ekde Aleksandro devis limigi sian kampanjon al la ebenaĵoj de Panĝabo, pro liaj fortoj, timigitaj de la perspektivo je konfrontado kontraŭ grandega malamiko, ili ribeliĝis ĉe la nuna rivero Beas rifuzante marŝi plu. Tiu rivero tiel markas la plej orientan amplekson de la konkeroj de Aleksandro.
La lasta nando estis Dhana Nando (nomita Xandrames aŭ Aggrammes en malnovgrekaj kaj latinaj fontoj). Dhana Nando estis eltronigita post kiam li estis venkita de Ĉandragupto Maŭrjo, juna aventuristo naskita de nanda princo kaj domservistino nomita "Muron". Dhana Nando estis murdita kaj tio finfine signalis la aperon de la Maŭrja Imperio en 321 a.K.
Luçon
Geografio
Luçon troviĝas en la sudo de la departemento Vendée, sudoriente de La Roche-sur-Yon kaj  norde de La Rochelle. La plej proksima bordo estas ĉe la golfo de Aiguillon (Atlantiko) sude. La najbaraj komunumoj estas Corpe norde, Sainte-Gemme-la-Plaine oriente, Moreilles kaj Champagné-les-Marais sudoriente, Triaize sudokcidente kaj Les Magnils-Reigniers okcidente.
Pișchia
Pișchia [piŝkia] (hungare: Hidasliget, germane: Bruckenau) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 485 loĝantojn (germanoj, rumanoj), en 1992 1 160 (rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 Hidasliget apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Bencecu de Jos, Bencecu de Sus, Murani, Sălciua Nouă.
(15426) 1998 SW43
(15426) 1998 SW43 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Santiago Huajolotitlán
Santiago Huajolotitlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Huajolotitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 462.
Geografio
Santiago Huajolotitlán apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4014 loĝantojn. El tiuj estis 1772 viroj kaj 2242 virinoj. La komunumo havas surfacon de 173,51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Litro
La litro estas mezurunuo de volumeno simbolita per l aŭ L. La L estis enkondukita kiel simbolo por litro, por eviti miskomprenojn kun cifero 1, kaj kutimas ĉefe en la angla- kaj franclingvaj mondoregionoj. Ĝi estas unuo de volumeno de la Metra decimala sistemo, akceptita de la SI, egalvalora al 1 kuba decimetro (dm³), 1000 kubaj centimetroj (cm³) aŭ 1/1000 kubaj metroj. Kuba decimetro (aŭ litro) okupas volumenon de 10 cm × 10 cm × 10 cm (vidu la bildon) kaj tial ĝi estas egala al unu milono de unu kuba metro. La baza unuo por volumeno en SI estas la kubmetro (m³). Unu litro egalas al unu milono de kubmetro. (1 L = 0,001 m³). Kubo kun eĝoj (randoj) de 10 centimetroj havas la volumenon de unu litro.
Lešná
Lešná estas vilaĝo situanta en distrikto Vsetín en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1347, iam estas indikata ankaŭ jaro 1355.
Litro
La origina franca metra decimala sistemo uzis al litron kiel baza unuo. La vorto litro estis derivita el franca unuo pli antikva, nome litron, kies nomo devenas de la greka, (en kiu ĝi estis unuo de maso, ne de volumeno ) tra la latina lingvo, kaj kiu egalvaloris al proksimume 0,831 litroj. La litro estis uzata ankaŭ en variaj postaj versioj de la metra sistemo kaj estas akceptata por ties uzado fare de la SI, kvankam ĝi ne estas oficiale unuo de la SI, ĉar la unuo de volumeno de la SI estas la kuba metro (m³).
Lešná
Kastela parko apartenas al la plej dendrologiaj lokoj en la distrikto. Ĉi tie kreskanta karpeno kun perimetro 825 cm (kunkresko de sep trunkoj) estas la plej granda en Mez-Eŭropo.
Litro
Unu litro de likva akvo havas mason de preskaŭ precize unu kilogramo, ĉar la kilogramo estis de komence difinita en 1795 kiel la maso de unu kuba decimetro da akvo je la temperaturo de glacifando. La postaj redifinoj kaj de la metro kaj de la kilogramo rezultas en la fakto ke tiu rilato jam ne estas preciza. ​
Difinoj
Unu litro estas samvalora en volumeno al milistero, mezurunuo ne-SI eksmoda uzata kutime por mezuri ŝut(komerc)aĵojn, nome grenon ktp.
Klarigoj
La litro estas uzata plej ofte por produktoj (fluaĵoj kaj solidoj kiuj estas verŝeblaj) kiuj estas mezureblaj pere de la kapacito aŭ la grando de ties ujo, dum la kubaj metroj (kaj la derivitaj mezurunuoj) estas uzataj plej ofte por aferoj mezuritaj per ties dimensioj aŭ ties translokigoj. La litro estas uzata ankaŭ en kelkaj kalkulitaj mezuroj, kiel la denseco (kg/L), kio permesas facilan komparon kun la denseco de la akvo.
Unu litro da akvo havas mason de preskaŭ ekzakte unu kilogramo kiam ĝi estas mezurita je sia maksimuma denseco, kiu estas produktita je proksimume 4 °C. Tiel: unu mililitro (1 ml) de akvo havas mason de proksimume 1 g; 1000 litroj de akvo havas mason de ĉirkaŭ 1000 kg (1 tuno). Tiu rilato restas ĉar la gramo estis difinita origine kiel la maso de 1 mL de akvo; tamen, tiu difino estis abandonita en 1799 ĉar la denseco de la akvo ŝanĝiĝas kun la temperaturo kaj iom pli malpeze kun la premo.
Nuntempe oni scias, ke la denseco de akvo dependas ankaŭ de la izotopaj rilatoj de la atomoj de oksigeno kaj hidrogeno en partikulara ekzemplero. La modernaj mezuroj de averaĝa akvo el oceano normigita de Vieno, kiu estas pura distilita akvo kun izotopa kompono reprezenta de la averaĝo de la tutmondaj oceanoj, montras, ke ĝi havas densecon de 0,999975 ± 0,000001 kg/L en sia punkto de maksimuma denseco (3,984 °C) je normiga atmosfero (760 Torr, 101,325 kPa) de premo.
Simbolo
Origine, la nura simbolo por la litro estis l (nome minuskla litero L), sekvante la konvencion de la SI ke nur la simboloj de mezurunuoj kiuj mallongigu la nomon de persono ekas per majuskla litero. Tamen, en multaj landoj angleparolantaj, la plej ofta formo de la araba cifero 1 manskribita estas simple vertikala strio; tio estas, mankas la oblikva strieto aldonita en multaj aliaj kulturoj. Pro tio, la cifero "1" povas esti konfuzata facile kun la litero "l". Krome, en kelkaj skribmaŝinoj, partikulare la plej antikvaj, estis uzita la klavo de la minuskla L por skribi la ciferon 1. Eĉ en kelkaj tajparoj de komputiloj, la du karaktroj estas apenaŭ distingeblaj. Tio okazigis ian priokupigon, speciale en la komunumo de kuracistoj, ĉar eraroj povus rezulti en teruraj damaĝoj.
Kiel rezulto, oni adoptis L (majuskla litero L) kiel alternativa simbolo por la litro en 1979. La National Institute of Standards and Technology de Usono aktuale rekomendas la uzadon de la majuskla litero L, praktiko kiu estas amplekse uzata en Kanado kaj Aŭstralio. En tiuj landoj, la simbolo L estas uzata ankaŭ kun prefiksoj, kiel en mL kaj μL, anstataŭ la tradiciaj ml kaj μl uzataj en Eŭropo. En Unuiĝinta Reĝlando kaj Irlando, same kiel en la cetero de Eŭropo, la minuskla litero l estas uzata ankaŭ kun prefiksoj, kvankam la kompletaj litroj ofte estas skribitaj totale (nome, «750 ml» en vinbotelo, sed ofte «1 litro» en sukujo). En 1990, la CIPM deklaris, ke estas tro frua por elekti ununuran simbolo por la litro.
Antaŭ 1979, la simbolo ℓ (minuskla l kursiva, U+2113), eniris en komuna uzado en kelkaj landoj; por ekzemplo, ĝi estis rekomendita per la publikigo M33 de la organismo de normigo de Sudafriko kaj Kanado, en la 1970-aj jaroj. Tiu simbolo ankoraŭ estas trovebla foje en kelkaj landoj angleparolantaj kaj aliaj eŭropaj kiel Germanio, kaj ties uzado estas ĉiea en Japanio kaj Sud-Koreio. La tiparoj kiuj inkludas la karaktroj CJK, ĝenerale, inkludas ne nur la kursivan ℓ sed ankaŭ kvar karaktroj antaŭkomponitaj: ㎕, ㎖, ㎗ kaj ㎘ (U+3395 ĝis U+3398) por la mikrolitro, mililitro, decilitro kaj kilolitro.
Historio
En 1793 la litro enkondukiĝis en Francio kiel "respublika unuo", tio estas unu el la novaj unuoj enkondukitaj de la Franca Revolucio, kaj identiĝis al 1 kuba decimetro.
En 1879 la CIPM transprenis la francan difinon de la litro kaj diktis la uzadon de "l" (minuskla L) kiel simbolo.
Poste oni ŝanĝis la difinon al akva temperaturo de 4 °C (la temperaturo de la plej alta denso estas 3,98 °C). Tie pura akvo pezis refoje iom malpli ol 1 kg/l.
En 1964 je la 12-a CGPM oni restaŭrigis la difinon de 1793. De tiam la litro estas ree ekzakte unu kuba decimetro, kaj akvo pezas – kiel antaŭ 1901 – nome 0,999975 kg/l.
En 1979 je la 16-a CGPM oni permesis la uzadon de la majuskla L kiel alternativa simbolo por la litro. Samtempe oni eldiris la volon teni nur unu de la du simboloj. En 1990 oni nur diagnozis, ke ĝi estis tro frua por fina decido.
Uzoj
En multaj eŭropaj landoj, la hektolitro estas la tipa unuo por la produktado kaj eksportado de volumeno de trinkaĵoj (lakto, biero, sukoj, vino, ktp.) kaj por mezuri la grandon de la kaptaĵoj kaj la kvotojn de la fiŝkaptaj ŝipoj; la decilitroj estas oftaj en Svisio kaj Skandinavio kaj kelkajn fojojn estas troveblaj en libroj pri kuirato; la centilitroj indikas la kapaciton de la glasoj kaj de la malgrandaj boteloj. En populara nederlanda en Belgio, unu "vijfentwintiger" kaj unu "drieëndertiger" (laŭvorte "dudek ok" kaj "tridek tri" respektive) estas la plej oftaj glasoj de biero, falte la korespondaj boteloj citas 25 cL aŭ 33 cL. La boteloj povas esti ankaŭ de 75 cL aŭ "duonbotelo", 37,5 cL por neindustriaj bieroj aŭ 70 aŭ 75 cL por vinoj kaj aliaj alkoholaĵoj. La ladskatoloj plej ofte estas de 25 cL, 33 cL kaj 50 cL.
Speciala okazo temas pri la vinboteloj, kiuj plej ofte estas de 75 cL, dum por multaj aliaj trinkaĵoj estas la litro la baza unuo. Estas tre diversaj teorioj pri la tialoj de tiu fakto. Oni indikis, ke la tri kvaronoj estas la ideala kapacito por trinkado por du personoj, ke estas la plej taŭga grando por la ĝusta konservado de la vino, kaj eĉ ke tio kongruas kun la blovkapablo de la vitroblovistoj. Tamen plej verŝajna estas la teorio laŭ kiu en la epoko de maksimuma komerco de vino inter Britio kaj Francio (Bordozo) tiu kapacito estis koincida kongruo inter la litro jam ekuzita en Francio kaj la galjono, uzita en Britio, nome 75 cL estus unu kvinono de la brita galjono (strange ĉar britoj ne tiom uzis decimalan sistemon), kaj utila grando por transporto kaj stokado.
Gelbach
La rivereto Gelbach estas kune kun sia fontrojo Aubach 39,7 km longa dekstra alfluanto de la rivero Lahn en la suda parto de la germana metmontaro Westerwald. Ĝi havas akvokolektan areon de 221,2 km² und durchfließt den südlichen Rand des Westerwaldkreises sowie den Rhein-Lahn-Kreis. La rojo ekestas en Montabaur per la kunfluo de Aubach kaj Stadtbach. Ĝi enfluas apud Obernhof en la riveron Lahn. Tie ĝi transportas avaraĝe 2,46 m³/s da akvo.
La pejzaĝe pitoreska malsupra parto de la rivero formas kune kun lla malsupraj valoj de la alfluantoj Bornbach (de maldekstre) kaj Seelbaches (de dekstre) la naturregiono Gelbachtal ( valo de la Gelbbach).
En Weinähr, proksime al la enbŭejo, oni kultivas vitojn.
Lokoj
Ĉe la rivereto situas la urbo Montabaur kaj rivermalsupren sekvas la lokoj Wirzenborn, Bladernheim, Reckenthal, Sespenroth (ĝis 1853 vilaĝokaj nun ne plu loĝata) kaj Ettersdorf. Sekvas Isselbach, Giershausen (al Isselbach), Kirchähr, Dies (al Gackenbach) kaj Weinähr.
Apudrivera sedimentado
La apudrivera lomo de la Gelbach kaj ĝiaj alfluantoj sedimentiĝis grandparte en la mezepoko. Ĝi estis la sekvo de la senarbarigado kaj kultivado dela agroj. Ankaŭ la minejoj en la regiono havis verŝajne certab influon.
Santaliestra y San Quílez
Santaliestra y San Quílez estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas apuda Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Ribagorza, borde de la rivero Ésera. Ĝi enhavas la loĝlokojn Santaliestra y San Quílez (municipa ĉefurbo), Caballera, kaj senhomejoj La Corona, Las Eras kaj Oliniás. Ĝi limas okcidente kun Graus, kaj sude kun Perarrúa ene de la komarko. Oni parolas variaĵojn de la aragona.
La klimato estas malvarma, nome montara.
La loĝloko Santaliestra mem kiel sidejo de la municipo (561 msm) estas je 99 km oriente de Huesca. Ĉiuj loĝlokoj de la municipoj estas komunikataj laŭ la ŝoseo A-139 kiuj kondukas al Campo norde kaj al Perarrúa sude.
Historio
La deveno de la loko rilatas al domaroj ĉirkaŭ du ermitejoj. En 1018 Sanaliestra estis konkerita de Sanĉo la Plej Aĝa kiu lasis terojn al fratoj Rikulfo kaj Arnaldo, kiuj en 1020 donis ilin al la Abato Galindo. Dume la ekleziaj kaj alitemaj aferoj dependis de la monaĥejo de Obarra.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Santaliestra y San Quílez kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 79 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj du ermitejoj, kelkaj el kiuj romanikaj, mezepokaj domegoj, akvorezervejo, naturaj lokoj kiel padoj por montogrimpado, ktp.
Hans Krankl
Johann "Hans" KRANKL (n. 14a de Februaro 1953 en Vieno) estas jam retiriĝinta futbalisto el Aŭstrio. Li estis efika atakanto kaj estis konsiderita kiel la plej grava futbalisto de la historio de futbalo en Aŭstrio.
Li ekkarieris en la teamo de la Rapid Wien kie li ludis en 1970–1978 kaj 1981–1986. Intertempe li ludis ankaŭ en aliaj teamoj kiel ĉe la Futbala Klubo de Barcelono en 1978–1981. Li partoprenis ankaŭ en la Aŭstra nacia teamo de futbalo en 1973–1985. Poste li iĝis trejnisto.
István Jacsó
István Jacsó ne voĉdonis por bojkoti la Olimpiajn Ludojn en Los Anĝeleso  1984. Ekde 1985 li jam ne estis inter la decidofarantoj. Li ripozas en la parcelo 32/1-5-25A de nova publika tombejo en Rákoskeresztúr.
Cirkonstancoj de lia rezisto
La sovetia bojkoto kontraŭ la Los Anĝeles-aj estis unusence retrobato pro la Usona bojkoto kontraŭ la Moskvaj ludoj en 1980. Vane havis bonajn kontaktpjn en Sovetio Juan Antonio Samaranch, prezidanto de la prezidanto de la Internacia Komitato de la Olimpiaj Ludoj, Vane li estis iama ambasadoro en Moskvo, ĉi-kaze fiaskis liaj sportdiplomatio. En la oficiala listo de motivoj rolis nur, ke la sekureco de la sportistoj ne estis certigita. Kaj pri tio oni konvinkadis S-ron István Buda prezidanton de la Tutlanda Korpeduka kaj Sportoficejo (’OTSH’) kaj tiun de la Hungara Komitato de Olimpiaj Ludoj, kiam en aprilo 1984 li estis venigata en Moskvon eĉ du fojojn. La 8-an de majo la Komunisma Partio de Sovetio  (KPS) komunikis al la gvidantoj de la socialismaj landoj, ke la Sovetiaj sportistoj ne partoprenos la Olimpiajn Ludojn, kaj la 24-an de majo la Politika Komitato de  HSLP ofertis, ke „konsiderante la estiĝintajn cirkonstancojn” jam ankaŭ la Hungara Komitato de Olimpiaj Ludoj decidu por la forresto de la hungaraj sportistoj. La tiama hungara gazetaro publikis nur la decidon kun la komenco „pro la estiĝintaj cirkonstancoj”, eĉ dum la Olimpiaj Ludoj la du plej oftaj novaĵoj kritikis la neorganizitecon de la ludoj kaj la sekurecon tiean. István Jacsó inter tiaj cirkonstancoj riskis siajn trejnistan karieron kaj vivtenon, sed finfine li sukcesis eviti la reprezaliojn, kaj ĝis sia morto la 6-an de decembro 1985. li laboris kiel juristo. Pro lia rezisto eĉ ĝojis la partia gvidantaro, ja tiel ĝi havis eĉ pruvon, ke en Hungario ekzistas demokratio, kaj oni povas eĉ ion tian fari tie.
Orival (Seine-Maritime)
Orival estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Orivalais.
Simon LeVay
Simon LeVay (naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1943) estas brit-usona neŭrosciencisto. Li estas konata pro siaj studoj pri cerbaj strukturoj kaj seksa orientiĝo. LeVay naskiĝis en Oksfordo, Anglio. Li estas malkaŝe samseksema.
Operacianta kondiĉigo
Operacianta kondiĉigo separiĝas el klasika kondiĉigo ĉar ĝi estas tre komplika, integrante pozitivan kaj negativan kondiĉigon en siaj praktikoj; dume, klasika kondiĉigo aŭ klasika kondiĉiĝo fokusiĝas nur al ĉu pozitiva aŭ negativa kondiĉiĝo sed ne al ambaŭ kune. Alia trajto de operacianta kondiĉigo estas instrumenta lernado. Instrumenta kondiĉigo estis unuafoje malkovrita kaj publikigita de Jerzy Konorski kaj estis ankaŭ referencata kiel refleksoj de Tipo II. Mekanismoj de instrumenta kondiĉiĝo sugestas, ke la kutimo povas ŝanĝi en formo, frekvenco aŭ forto. La esprimoj “operacianta konduto” kaj “responda konduto" estis popularigitaj de B.F. Skinner kiu laboris ĉe reproduktado de la eksperimentoj de Konorski. Operacianta konduto signifas, ke “reago estas sekvata de plifortiga stimulo”.
Operacianta kutimaro operacias sur la medio kaj estas eltenita de siaj antaŭaĵoj kaj konsekvencoj, Dum klasika kondiĉigo estas eltenita de kondiĉigo de refleksaj (reflekso) kondutoj, kiuj estas akiritaj de antaŭaj kondiĉoj. Kondiĉita kutimaro pere de klasika kondiĉiga proceduro ne estas eltenigita de konsekvencoj. Ili ambaŭ, tamen, formas la kernon de kutimara analizo kaj kreskiĝis al profesiaj praktikoj. Operanciantaj kondiĉoj estas simple kompreneblaj, post kiam oni atingis lernadon per klopodo kaj eraro.
Referencoj
1. Staddon, J. E. R. & Cerutti, D. T. (2003) Operant behavior. Annual Review of Psychology, 54:115-14 2. Kalat, J. (2013). Introduction to Psychology (10th ed.). Cengage Learning. 3. Elmes, D. (2011). Research Methods in Psychology (9th ed.). Cengage Learning. 4. Boyd, D. (2014). Lifespan Development (7th ed.). Cengage Learning. 5. Myers, D. (2011). Psychology (10th ed.). Cengage Learning. 6. Ormrod, J. (2011). Human Learning (6th ed.). Pearson. 7. Skinner, B.F. (1953). Science and Human Behavior. New York: Macmillan.
Varen (Tarn-et-Garonne)
Varen estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Varennois.
NGC 2923
NGC 2923 (aliaj indikoj — ZWG 92.8, NPM1G +16.0191, PGC 27306) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Keroseno
Keroseno estas frakcio de petrolo. Ĝi iam estis uzata en lampoj por lumigo, sed nun estas uzata precipe kiel brulaĵo por jetmotoraj aviadiloj. Ĝi ankaŭ estas uzata kiel hejtaĵo en varmigaj sistemoj, en fornoj por produkto de vitraj kaj farforaj aĵoj, kiel bazo por kelkaj solvaĵoj ktp. Ĝi estas ankaŭ brulaĵo en multaj tipoj de raketoj, i. a. rusiaj Zenit kaj Energija kaj usonaj Delta kaj Atlas.
John Mearsheimer
John J. Mearsheimer (nasiĝis en decembro 1947 en la novjorka kvartalo Broklino, Usono) estas profesoro pri politika scienco ĉe la Universitato de Ĉikago kiu vaste verkis pri sekurecaj aferoj kaj internacia politiko.
Vivo
John Mearsheimer estis ekde 1964 ano de la usona armeo kaj studis de 1966 ĝis 1970 ĉe la armea universitato West Point. Sekvis studoj en la universitato de Suda Kalifornio pri internaciaj rilatoj kaj en 1980 doktoriĝo ĉe la Universitato Cornell en Ithaca (Nov-Jorkio). En Harvard University li specialiĝis pri internaciaj rilatoj.
Ekde 1982 li laboras ĉe la Universitato de Ĉikago, ekde 1987 kiel regula profesoro pri politika scienco.
Li estas unu el la ĉefaj reprezentantoj de la teorio de politika novealismo en internaciaj rilatoj, kiun li difinas kiel provon de la ŝtato akiri hegemonion sur la mondscenejo.
Ekde 2003 li estas membro de la Usona Akademio de Arto kaj Sciencoj, Honora Profesoro ĉe la Universitato Renmin de Ĉinio (2012) kaj ĉe la Pekina Universitato de Internacia Studoj (2012).
Teorioj de ofensiva realismo kaj konvencia malkuraĝigo
John Mearsheimer estas konsiderita la fondinto de la teorio de ofensiva realismo (angle: Offensive Realism), kiu argumentas ke ŝtatoj malofte estas kontentaj kun la nivelo de influo sur la mondscenejo kaj ĉiam provas akiri preferon super aliaj por atingi kompletan sekurecon.
En alia teorio de "konvencia malkuraĝigo" (angle: konvencia malkuraĝigo), li argumentis ke la nivelo de sekureco de la ŝtato dependas de kiel ĝi povas konvinki eblajn kontraŭulojn pri sia forto.
Irako kaj Ukrainio
Mearsheimer estis kritikisto de la usona milito en Irako kaj ankaŭ kulpigis Usonon kaj EU-landojn en la armea konflikto en Ukrainio en 2022, ĉar la orienta ekspansio de NATO kaj EU (kun la transformiĝo de Ukrainio en por-usonan liberalan demokration), el la vidpunkto de Rusio, estis konsiderata kiel minaco.
Fortune 500
La listo Fortune 500 (en esperanto Riĉeco 500) estas listo eldonita ĉiujare de la revuo Fortune, kiu prezentas la 500 plej grandajn usonajn kompaniojn kun malfermita kapitalo al iu ajn investanto (t.e. nur listigitaj kompanioj) laŭ ilia vendo.
Wal-Mart denove okupis la unuan pozicion de ĉi tiu klasifiko en 2008, antaŭ la nafto-kompanio ExxonMobil, kiu okupas la duan lokon. En 2009 Wal-Mart estis preterpasita de ExxonMobil kaj reakiris la pinton en la jaro 2010.