cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Militkampanjo en Kaŭkazio
Rezistado de Van
La 16-an de aprilo, la turka administranto de la regiono Van ordonis la ekzekutadon de kvin naciistaj armenaj gvidantoj, post esti informita pri la avanco de la rusa armeo de la generalo Nikolaj Judeniĉ al la zono.
La 20-an de aprilo ekiĝis bataloj en la urbo Van (la tiel nomata Rezistado de Van) kiam armenino volis eniri en la urbon, helpata de kelkaj armenoj, dum otomanaj soldatoj malpermesis tion pafante la grupon kun la rezulto de pluraj mortintoj. La armenoj organizis armitajn grupojn por la protektado de ĉ. 30.000 armenaj loĝantoj kaj 15.000 rifuĝintoj en areo de ĉ. 1 km2 en la armena kvartalo kaj en la kvartalo Ajgestano, kun entute 1.500 homoj, al kiuj oni havigis 300 riflojn, 1.000 pistolojn kaj kelkajn malnovajn armilojn. La konflikto daŭris ĝis kiam la generalo Judeniĉ atingis la lokon.
Siaflanke, la generalo Nikolaj Judeniĉ ekigis la ofensivon ene de turka teritorio, direktante sin al la Lago Van en la Otomana Armenio, kun brigado el kozakoj de Transbajkalo sub la gvido de la generalo Truĥin kaj kelkaj armenaj volontuloj por liberigi la armenojn sieĝita en Van La 16-an estis faritaj 46 pafaĵoj kiel averto al la otomanaj unuoj por ke ili retiriĝu. Sekvatage, la armenoj prenis la regadon de la tuta regiono. Iom poste, skolta grupo de la rusa armeo, konsistanta el armenaj volontuloj, atingis la lokon, sekvata de la regulaj rusaj soldatoj. La generalo Judeniĉ alvenis al Van, ricevante la ŝlosilon de la urbo kaj de ties fortikaĵo, kaj konfirmis la kreadon de la Provizora Armena Registaro por la administraj funkcioj, kun Aram Manugjan kiel reganto. La fidajoj, armenaj volontuloj, fine liveris la urbon Val al la rusoj en majo de 1915.
Jam sekurigante la rusan regadon de Van, la lukto translokiĝis al la oriento dum la tuta somero.
La Leĝo pri Deportado kaj la Armena genocido
Aliflanke, la interna stato de la Otomana Imperio, malevoluinta lando nekapabla provizi siajn propajn trupojn en la batalkampo, helpis al la pliigadon de la efektoj de la deportado, altigante multe pli la nombron da mortintoj.
Preno de Malazgirt
Malmultajn tagojn poste, jam en julio, la rusaj trupoj prenis la urbon Malazgirt. En tiu momento, la generalo Judeniĉ, ĉefkomandanto de la rusoj, kredis ke la otomanaj fortoj en la zono estus malfortaj, nur formataj de tri aŭ kvar divizioj. Tamen, Paŝao Abdul Kerim, la otomana komandanto, havis ok ekipitajn kaj plifortigitajn diviziojn. La rusa generalo respondeca pri la avanco en la militfronto, Oganovski, estis malrapida kaj ne profitis la situacion ĉar li ne eliris el Van ĝis julio.
Ankoraŭ en julio, la rusoj sub Oganovski lanĉis ofensivon en la okcidenta montaro de Malzagirt. Tamen, ili subestimis la grandon de la turkaj fortoj, kaj estis surprizitaj de granda turka forto kiu kontraŭatakis. La rusoj retiriĝis, forlasante Van.
Ŝanĝoj en la Rusa Armeo
La 24-an de septembro, la Grandduko Nikolao Nikolaeviĉ, kiu estis elpostenigita kiel ĉefkomandanto de la Rusa Armeo, estis metita kiel gvidanto de ĉiuj rusaj fortoj de Kaŭkazio. Tamen, Nicolo lasis la gvidadon de la milito mane de la generalo Judeniĉ. Ajnakaze, la fronto restis trankvila ekde oktobro ĝis la fino de 1915.
Militkampanjo en 1916
Vintro ne estas la kutime jarsezono por militistaj aktivaĵoj en ĉi tiu mondoparto. La akra malvarmo kaj la vojoj en malbona stato multe kontribuis al la neniigado de la 3-a Armeo de Enver Paŝao en la pasinta jaro, kun temperaturoj kiuj atingis -31 °C, sed la rusa generalo Judeniĉ vidis tion kiel oportunon surprizi la otomanojn. Komence de januaro 1916, la rusa armeo lasis, tute ne sciata de la turkoj, la vintrajn militkazernojn kaj marŝis al Erzurum, la plej granda otomana fortikaĵo. La rusoj surprizis kaj detruis otomanan divizion kiu troviĝis en siaj vintraj militkazernoj en la Batalo de Koprukoj, kiu okazis inter la 16-a kaj la 18-a de januaro. Dum la rusa armeo kaj siaj kanjonoj daŭre marŝis al Erzurum, dua otomana divizio estis detruita en la vilaĝo Tafta la 14-an de februaro de alia rusa forto kiu neatendite atakis ekde la nordo. La otomana komandanto de Erzurum, Kerim Paŝao, kiu ne estis preparita por sieĝo aŭ kiu nervoziĝis, anstataŭ resti en la fortikaĵo, retirigis la armeon la 15-an. La rusoj eniris en Erzurum sen plia opozicio la 16-an de februaro.
Post la preno de Erzurum, la armeo de Kaŭkazio de la generalo Judeniĉ, moviĝis en du direktojn: unu noden, kaptante la antikvan urbon Trabzon en aprilo, dum la alia avancis kun direkto al Muŝ-Bitlis. Dum Nikolaj Judeniĉ estis en la nordo premante la 3-an armeon, la 2-a armeo estis en la sudo batalante kontraŭ ribeliĝo kaj parto de la rusa armeo sub gvido de la generalo Tovmas Nazarbekjan, kaj taĉmento de la Armenaj Volontulaj Unuoj senditaj de Andranik Toros Ozanjan. Ĉi tiuj unuoj puŝis al la 2-a armeo al la interno de Anatolio, kaptante Muş en la batalo de Bitlis. En Bitlis troviĝis la lasta defendpunkto de la otomana armeo por eviti la rusan movon kn direkto al centra Anatolio kaj Mezopotamio. Post ĝia kapto, la otomana armeo petis al Mustafa Kemal ke li organizu la defendon de la regiono. Kiam Mustafa Kemal estis nomumita por tia posteno, la malamikaj fortoj estis en konstanta avanco.
La nura favora punkto por la otomanoj estis la rekonkero fare de la generalo Mustafa Kemal de Muŝ kaj Bitlis en aŭgusto 1916. Tamen, la rusoj denove forpelis la trupojn de Kemal de tiuj lokoj. La batalo ĉirkaŭ la okcidenta bordo de la lago Van daŭris dum la somero, sed sen konkludiga rezulto. La armeo de Kaŭkazio de la generalo Judeniĉ konkeris la antikvan urbon Trabzon en aprilo. La otomana armeo sub nova estro, Vehip Paŝao, ricevis la ordonon rekonkeri Trabzon. Organiziĝis militista forto kiu estis sendita avancante laŭlonge de la marbordo en junio 1916, sed la rusoj malfaciligis la avancon, ĉar en tiu momento la rusa mararmeo regis en la Nigra Maro. La generalo Judeniĉ baris la atakon per nova ofensivo kun direkto al Erzincan. La 2-an de julio Erzincan estis prenita de la rusoj, la ofensivo sur Trabzon estis haltigita kaj la turkoj intencis stabiligi la frontlinion.
Militkampanjo en 1917
La cirkonstancoj en aliaj militfrontoj kaj la politikoj igis ke dum la jaro 1917 ne estus okazintaj gravaj bataloj en Kaŭkazio. Tiel, la atento de la Otomana Imperio centriĝis en Mezopotamio, kiel trupoj de la Brita Armeo supreniris tra la rivero Eŭfrato ekde Kuvajto, aŭ en Palestino, kie britaj kaj arabaj trupoj avancis norden. Siaflanke, la Rusa Imperio centriĝis en la situacio de la Orienta Fronto.
Ajnakaze, la rusoj planis renovigitan atakon kontraŭ la turkaj pozicioj en 1917, sed la kaoso okazinta pro la Rusa revolucio altrudis halton de ĉiuj militistaj operacioj. La nova registaro elpostenigis la Granddukon Nikolao kaj translokigis al la generalo Judeniĉ al negravaj pozicioj en Centrazio (pro kio li forlasis la armeon). La turkoj, sub la granda premo kiujn ili suferis pro la britoj en Palestino kaj Mezopotamio, retirigis la plejparton de siaj fortoj kaj sendis ilin suden. Dum la cetero de 1917, la rusa armeo iom post iom estis dissplitita, ĝis kiam ĝi ĉesis esti efektiva militista forto.
Militkampanjo en 1918
Tamen, ĉifoje la malamiko de la turkaj trupoj jam ne estis la rusa armeo, nek ĝia sukcedinto la Ruĝa Armeo, sed la trupoj de la novaj ŝtatoj aperintaj en Kaŭkazio post neniigado de la carismo: la Kartvela Demokratia Respubliko kaj la Armena Demokratia Respubliko, posteuloj de la efemera Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko.
Traktato de Brest-Litovsk
La Granda Veziro Talat Paŝao nome de la Otomana Imperio subskribis la Traktaton de Brest-Litovsk la 3-an de marto 1918 kun la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko. La traktato kondiĉigis la cedon de la rusoj de Batumi, Kars kaj Ardahan al la Otomana Imperio. La traktato ankaŭ postulis ke Transkaŭkazio iĝi nova sendependa ŝtato. Ĉi tiu efemera federacio rompiĝis en tri respublikojn en majo samjare: Kartvela Demokratia Respubliko, Armena Demokratia Respubliko kaj Azerbajĝana Demokratia Respubliko. La 5-an de aprilo Akakii Ĉĥenli, estro de la transkaŭkaza delegitaro, akceptis la traktaton kiel negocbazo kaj kontaktis la registarojn kiujn li reprezentis, instigante al ili la akceptadon de tiu pozicio. La reganta etoso en Tbiliso estis tre malsama, esprimante grandan neadon al la teritoriaj cedoj faritaj de la bolŝevikoj en Kaŭkazio. Ĉi tiu kunigis la blokon formita de armenoj kaj kartveloj por la kuna deklaro pri milito inter ili kaj la Otomana Imperio.
Traktato de Batum
La Armena Respubliko estis devigata subskribi la Traktaton de Batum en junio 1918. Tamen, laŭlonge de la somero de 1918, la armenoj de Montara Karabaĥo, sub la gvido de Andranik Toros Ozanjan, proklamais la Respublikon Montara Armenio kaj rezistis la avancojn de la Tria Otomana Armeo. En aŭgusto, ili establis sendependan registaron en Ŝuŝo, kiu en tiu epoko estis la administra centro de la regiono.
La otomanaj trupoj respondis al la defio de la genelaro Andranik kaj lanĉiĝis je lia serĉado tra la montoj de Karabaĥo kaj Zangezuro. En oktobro, taĉmento el 5.000 soldatoj de la Tria Armeo lokigis Andranikon en Ŝuŝo. Ekiĝis akra batalo, sed sen decidigaj rezultoj. La Armena Milico sub la gvido de Andranik kaŭzis altan nombron da homperdoj al la otomana taĉmento kiu intencis avanci kun direkto al la rivero Varando. La batalo inter turkoj kaj armenoj daŭris ĝis la Armistico de Mudros. Post la armistico, la Otomana Imperio ekretirigis siajn militistajn fortojn, pro kio la armenaj fortoj sub Andranik okupis Montaran Karabaĥon. La armistico de Mudros donis al la generalo Andranik la eblon krei bazon por la sekva fazo de la ekspansio al la orientaj teritorioj ekde la strategia koridoro kiu etendiĝas ene de Naĥiĉevano.
Batalo de Bakuo
La Armeo de Islamo de Enver komprenis la situacion, pro kio ĝi agis evitante eniri en Kartvelion, kaj direktiĝis al la Azerbajĝana Demokratia Respubliko. Ili atingis la urbon Bakuo, borde de la Kaspia Maro. Estis do, la soldatoj de la Armeo de Islamo kiuj forpelis en septembro 1918 la soldatojn de la Brita Armeo kiu opukis la urbon (la Dunsterforce) post venki ilin en la batalo de Bakuo.
Armistico de Mudros
Per la subskribo de la Armistico de Mudros, la 30-an de oktobro 1918, oni metis finon al la militkampanjo en Kaŭkazio. Laŭ la klaŭzoj kondiĉigitaj en la Traktato, la Otomana Imperio, malgraŭ sia malvenko en la militkampanjo en Persio, en la militkampanjo en Sinajo kaj Palestino kaj en la militkampanjo en Mezopotamio, kaj perdi vastajn teritoriojn en aliaj lokoj, ĝi sukcesis rehavi la tutan teritorion perdita antaŭ la rusoj en la Orienta Anatolio, estante la nura loko kie ĝi venkis laŭ teritoriaj konkeroj.
Konsekvencoj
La Otomana Imperio malvenkis la militon kiun ĝi havis kontraŭ la Aliancanoj, sed la landlimoj en Kaŭkazio ne estis modifitaj pro tio. Poste, la armistico estis subskribita la pactraktato inter la Aliancanoj kaj la Centraj Potencoj, la Traktato de Versajlo, en 1919, ekzistante malsama traktato por la Otomana Imperio, la Traktato de Sèvres, subskribita la 10-an de aŭgusto 1920.
Teritoriaj disputoj inter la novaj ŝtatoj
La novaj ŝtatoj naskiĝintaj de la malaperinta Transkaŭkazio tuj konfrontiĝis inter si pro la disputado de kelkaj teritorioj je dubiga apartenado, pro kio post la Kartvela-Armena Milito de 1918 baldaŭ sekvis la Armena-azera Milito 1918-1920. Aliflanke, la Milito por Turka Sendependiĝo entreprenita de la Turka Nacia Movado estrita de Mustafa Kemal sukcesis reteni por Turkio la plej grandan parton de la orienta Anatolio por la turkoj post la subskribo de la Traktato de Aleksandropolo kun Armenio.
Azerbajĝano
Komence de 1920 la Azerbajĝana Respubliko travivis gravajn malfacilaĵojn. En la okcidento, la armenoj ankoraŭ okupis grandan parton en teritorio disputita inter armenoj kaj azeroj; en la oriento, la azeraj komunistoj de la regiono ribeliĝis kontraŭ la registaro; kaj norde, la Ruĝa Armeo moviĝis suden venkinte la fortojn de la Blanka Armeo de la generalo Denikin. La 27-an de aprilo 1920 la registaro de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko ricevis la novaĵon ke la soveta armeo baldaŭ transirus la nordan landlimon kaj invadus la respublikon. Konfrontitaj pro tia malfacila situacio, la registaro oficiale cedis la regadon al la sovetoj, sed multaj generaloj kaj lokaj azeraj milicoj daŭre rezistis antaŭ la avanco de la sovetaj fortoj, kaj pro tio la sovetoj bezonis pli da tempo por stabiligi la ĵus kreita Azerbajĝanan Sovetan Socialisman Respublikon, gvidata de la azera bolŝeviko Nariman Narimanov.
Armenio
La 4-an de decembro 1920, la Ruĝa Armeo eniris en Erevano kaj la registaro de la Armena Demokratia Respubliko efektivigis sian kapitulacon. La 5-an de decembro, la Armena Revolucia Komitato (Revkom, precipe konsistante el armenoj de Azerbajĝano) ankaŭ eniris en la urbon. Sekvatage, la 6-an de decembro, la sekreta polico, la Ĉeka de Feliks Dzerĵinskij, ankaŭ eniris en la urbon, konfirmate la efektivan malaperon de la Armena Demokratia Respubliko. Post ĉi tio, estis proklamita la Armena Soveta Socialisma Respubliko, sub regado de Aleksandr Miasnikjan.
Kartvelio
La soveta okupado de la Kartvela Demokratia Respubliko okazigis signifajn teritoriajn modifojn, de preskaŭ triono de la kartvela teritorio. La provincoj Artvin, Ardahan kaj parto de Batumi estis ceditaj al Turkio; Armenio regis la regionon Lori, kaj Azerbajĝano prenis la distrikton Zaqatala. Parto de la kartveloj migris ekde la distriktoj de montaraj zonoj de Kaŭkazio, kiuj estis aneksitaj rekte al la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko.
Definitiva fino de la konfliktoj
La definitiva fino de la konfliktoj en Kaŭkazio ne finiĝis ĝis la Traktato de Kars en 1922, subskribita de Sovetio, la Granda Nacia Asembleo de Turkio (heredanto de la Otomana Imperio kaj kiu poste modifis la nomon al Turkio, en 1923) kaj reprezentantoj de la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko, la Armena Soveta Socialisma Respubliko, la Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko kaj la Kartvela Soveta Socialisma Respubliko (ĉiuj ene de Sovetunio post la subskribo de la Traktato de Unuiĝo en 1921, kiu sekvis al la Traktato de Moskvo de marto 1921). La Traktato de Unuiĝo estis subskribita en Kars la 23-an de oktobro 1921, kaj ratifita en Erevano la 11-an de septembro 1922.
Linio B (Praga metroo)
Linio B de Metroo en Prago havas en plano flavan koloron. Ĝi havas 24 staciojn, la longeco de tiu ĉi linio estas 25,704 km. Ĝi ofertas konekton de Černý Most (kie estas finstacio de multaj interregionaj buslinioj, de ĉi tie ekzemple forveturas busoj de Student Agency al Liberec) al Zličín. Linio B estas unika linio de metroo pro trietaĝa haltejo Rajská zahrada. Du etaĝoj servas por metroo, la tria etaĝo servas kiel aĉetgalerio. La haltejo estis en jaro 1999 elektita kiel "Konstruaĵo de jaro 1999".
Fontenay (Seine-Maritime)
Fontenay estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fontenaysiens.
Ingersheim-Cité-Scolaire (stacidomo)
Ingersheim-Cité-Scolaire estas franca stacidomo sur linio Colmar-Central -, situanta en Turckheim, apud , en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Colmar-Central - Metzeral (119000).
Eono
Eono estas tempoperiodo arbitre difinita de la homoj kaj traktata kiel la plej granda subdivido de la geologia temposkalo. Unu eono ne konsistas en ekzakta kvanto da tempo nek en konstanta mezurunuo, sed varias laŭ certaj konsideraĵoj aŭ skoloj. Ekzemple la Arkaika Eono estis difinita per kronometrio, dum la Fanerozoika per stratigrafio. Kaj la Arkaiko mem depende de la skolo enhavas de 1,2 miliardon al pli ol 2 miliardojn da jaroj, ĉar ne ĉiuj sciencistoj akceptas la unuan Hadaikan eonon, dum la Fanerozoiko enhavas ĉirkaŭ 550 milionojn da jaroj ĝis nun. Aliflanke oni konsideras, ke Proterozoiko daŭris de 2,5 miliardoj da jaroj ĝis 540 milionoj da jaroj. Oni jam proponis difini eonon kiel mezurunuon da tempo egalan al unu miliardo da jaroj, sed tiu ideo ne estis aprobita de la scienca komunumo.
La vorto "eono" devenas de la greka vorto aion.
Ōta (Gunma)
Ōta - japane 太田市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Ōta-shi - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Gunma. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn.
17022 Huisjen
17022 Huisjen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Martin A. Huisjen, mastrumanto ĉe Ball Aerospace & Technologies por la disvolvo de ĉiuj sciencaj instrumentoj sur la kosmosondilo Deep Impact. Lia teknika kaj komputila kontribuoj inkludas identigo de alternativaj modoj de legado por la detektilo de la proksima infraruĝa spektrometro.
Financa piramido
Financa piramido aŭ piramida ludo, skemo, sistemo, vendado ks. estas financa modelo kiu bezonas kreskantan nombron de partoprenantoj.
Ekzistas profitoj por la partoprenantoj se ili varbas novajn membrojn, membrigas novajn partoprenantojn kaj investas monon en la sistemo. Tiu modelo certigas grandan profiton por malgranda malplimulto, dum la poste aliĝanta plimulto perdas siajn investojn, ĉar ili ne povas membrigi novajn membrojn. En plimulto de landoj tiu financa modelo estas malpermesata. La formo de la financaj piramidoj diferencas en kiel la partoprenantoj devas pagi la monon kaj en kio estas la varo kaj la donita servo. Karakterizo de la financaj piramidoj estas la promesoj atingi profitojn ĝenerale pli altajn ol la pruntoj de la financa merkato. La spertuloj konsentas ke tio ne estas daŭrigebla financa modelo.
Baŭŝar
Baŭŝar, arabe: بوشر‎‎ estas urbego en nordorienta Omano.
Emese Egyed
EGYED Emese (edjed) estas hungara poetino, literaturhistoriino naskita en Kluĵo la 5-an de julio 1957.
(36017) 1999 ND43
(36017) 1999 ND43 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido en orbita resonanco 1:1 kun Marso.
Baŭŝar
Geografio
Baŭŝar situas en nordorienta parto de la lando. Maskato troviĝas 23, Sib (urbo) 27, Suhar 191, km.
(36017) 1999 ND43
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Baŭŝar
Historio
Baŭŝar estas longe loĝata laŭ la arkeologiaj lokoj. Nuntempe kiel antaŭurbo de Maskato tie funkcias unu el la plej grandaj vendejoj de la lando.
(36017) 1999 ND43
Malkovro
Ĝi estas de spektra klaso "Sl", subklaso de la tipo "S": "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio, kun ĉeesto de olivino kaj pirokseno.
NGC 927
NGC 927 (aliaj indikoj — PGC 9292, UGC 1908, MCG 2-7-9, MK 593, ZWG 439.9, IRAS02239+1155) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
(36017) 1999 ND43
Malkovro
Kun-orbianto de Marso, ĝi jen sekvas kun ĉi-tiu planedo, jen estas marsa trojano.
NGC 927
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(36017) 1999 ND43
Malkovro
Ĝi povus pasi pli proksime de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,0398116 astronomia unuo (5,95573 milionoj da km), sed ĝia orbita resonanco tenas ĝin nuntempe malproksima de Marso, kaj ĝia kaosa orbito malhelpas antaǔkalkulojn por malproksima estonto.
Baŭŝar
Trafiko
Apud Baŭŝar funkcias la internacia flughaveno de Maskato.
Klimato
Baŭŝar havas varman dezertoklimaton. Jare pluvas ĉ. 100 mm, inter junio-oktobro ne aŭ apenaŭ pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 29 °C.
Blankaj latinusonanoj
En Usono, Blankaj latinusonanoj estas civitano aŭ loĝanto kiu estas rase blankaj (t.e., de ĉefe eŭropa deveno) kaj de hispanida deveno. Blankaj usonanoj, estus oficiala usona raskategorio, kiu rilatas al homoj "havantaj originojn en iuj de la originaj popoloj de Eŭropo, Proksima Oriento, aŭ Nordafriko" kiuj loĝas en Usono.
Bazite sur la difinoj kreitaj fare de la Oficejo de administrado kaj Buĝeto kaj la Usona Censoburoo, la konceptoj de raso kaj etneco estas reciproke sendependaj, kaj respondeculoj el la censo kaj aliaj Censoburoo-enketoj estas petitaj respondi ambaŭ demandojn. Hispaneco estas sendependa kaj tiel ne samas al raso, kaj konsistigas etnecan kategorion, kontraste al rasa kategorio, la nura el kiu tio estas oficiale komparita fare de la Usona Censoburoo. Por la Censoburoo, Etneco distingas inter tiuj kiuj raportas praulajn originojn en Hispanio aŭ Hispanameriko (hispanidaj kaj latinamerikaj usonanoj), kaj tiuj kiuj ne faras tion (Nehispanusonanoj). La Usona Censoburoo demandas al ĉiu loĝanto informi pri la "raso aŭ rasoj kun kiuj ili plej proksime identiĝas."
En 2010, 50.5 milionoj aŭ 16.3% de usonanoj identiĝis kiel hispanido aŭ latinamerikano. De tiuj, 26.7 milionoj, aŭ 53%, ankaŭ identiĝis kiel blankuloj.
47077 Yuji
47077 Yuji estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (Japanio). Ĝi ŝajnas esti en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Yuji Nakamura, amatora astronomo kaj kemia inĝeniero ĉe la municipa oficejo de Jokkaiĉi. Dum tridek du jaroj da pervida serĉo pri kometoj, li malkovris C/1990 E1 kaj remalkovris 122P/1995 S1 (de Vico). Ankaŭ entuziasma ĉasisto de novaoj de 2001, li malkovris tri novaojn.
Březová
Březová estas nomo por urbo kaj pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
...aŭ parto de municipoj:
Kantono Lincoln (Okcidenta Virginio)
La kantono Lincoln - angle Lincoln County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Hamlin.
La distrikto estis nomita laŭ Abraham Lincoln, prezidento de Usono, kiu per la Usona Enlanda Milito sukcesis nuligi la disiĝon de la lando. Post la milito iuj proponis nomi la distrikton laŭ Jefferson Davis, prezidento de la secesiinta parto, sed la propono ne sukcesis.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Senegüé
Senegüé [seneGŬE] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu (fakte la plej loĝata) el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Senegüé mem (820 msm) estas en la norda Valo Val Ancha. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Dum la Hispana Enlanda Milito, Senegüé suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Senegüé oni malaltiĝis ĝis nunaj 114 loĝantoj (2019).
Aktualo
La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, kio pluas ĉi tie male al aliaj apudaj lokoj, sed lastatempe la komarko turnis sin al industrio kaj ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo.
Meniendas diversaj konstruaĵoj de la 16-a jarcento, kiel preĝejo, defendoturo, kaj ermitejo, krom ligna ponto, krucmonumento de 1665, interpretejo pri glaĉeroj ktp.
Masahiro Ando
Masahiro Ando (japane 安藤 正裕, n. 2-an de aprilo 1972) estas japana futbalisto. Li en 1999 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Ferenc Hegedűs (operkantisto)
Ferenc Hegedűs [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegedűs Ferenc estis hungara operkantisto (baso).
Ferenc Hegedűs naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Hegedűs devenis el juda familio. Li komencis sian kantistan karieron en diversaj provincaj urboj (Kassa, Kolozsvár. Ekde 1886 li apartenis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1924 li pensiuliĝis, tamen li malofte kantadis plu en la Operejo. En 1925 li estis nomumita eterna membro de la Operejo.
Bisaccia
Bisaccia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj al la provinco Avellino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Andretta, Aquilonia, Calitri, Guardia Lombardi, Lacedonia, Scampitella kaj Vallata. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Antonio la Granda, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Občina Ribnica na Pohorju
Občina Ribnica na Pohorju estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Karintio. La municipo konsistas el 6 komunumoj kovrante areon de 59,3 km². Komence de 2018 tie loĝis 1148 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Ribnica na Pohorju
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 6 vilaĝoj:
Hudi Kot, Josipdol, Ribnica na Pohorju, Zgornja Orlica, Zgornji Janževski Vrh, Zgornji Lehen na Pohorju
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-koroska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:177_x521783.90599999996_y156506.5185_s12_b4
NGC 928
NGC 928 (aliaj indikoj — PGC 9368, MCG 4-6-50, ZWG 483.60) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Linio C (Praga metroo)
Linio C de Metroo en Prago havas en plano ruĝan koloron. Ĝi havas 20 staciojn, la longeco de tiu ĉi linio estas 22,4 km. Ĝi ofertas konekton de Letňany al Háje. La graveco de tiu ĉi linio estas en rapida konekto de trajna ĉefstacidomo kaj stacidomo Holešovice. Pro tio, ke ĝis finstacio Letňany veturas nur malmulte da homoj, elektitaj konektoj finas jam en stacio Ládví.
Federacia Konsilio (Aŭstrio)
La Federacia Konsilio - germane Bundesrat - estas la dua ĉambro de la parlamento de Aŭstrio. Ĝi konsistas el 62 parlamentanoj. Kontraste, la unua parlamenta ĉambro estas la Nacia Konsilio - germane Nationalrat - kun 183 parlamentanoj. Ambaŭ konsilioj estas memstaraj institucioj. Komune ili kunsidas en specialaj kazoj kaj tiam kune nomiĝas "Federacia Kunveno" (germane Bundesversammlung. La Federacia Kunveno havas kelkajn gravajn konstituciajn rajtojn, ekzemple la nomumon de la ŝtata prezidento aŭ la rajton deklari militon al alia nacio.
En la Federacia Konsilio kunvenas reprezentantoj de la federaciaj landoj de Aŭstrio. La instucio ne konfuziĝu kun la Federacia Konsilio de Germanio, kiu germane ankaŭ nomiĝas kaj same kunvenigas reprezentantoj de la tiulandaj federaciaj landoj. Kontraste al la parenca parlamento en Germanio, la anoj de la Federacia Konsilio de Aŭstrio povas voĉdoni laŭ persona juĝo, do ne estas ligitaj grupe voĉdoni laŭ frakcioj aŭ la federaciaj landoj.
Praktike la dua parlamenta ĉambro havas malmultan potencon dum la kreado de novaj leĝoj: En la plej multaj kazoj la Federacia Konsilio nur havas la eblon bloki leĝojn deciditajn de la Nacia Konsilio, kvankam la Nacia Konsilio en tiu kazo havas la eblon malvalidigi tiun blokon per speciala "persista decido" ("Beharrungsbeschluss").
Absolutan rajton bloki leĝojn la Federacia Konsilio havas en la sekvaj kazoj:
Aliflanke pri iuj leĝoj la Federacia Konsilio eĉ ne havas limigitan rajton bloki leĝojn; ekzemplo estas leĝoj prifinancaj.
Konsisto
La nombroj de la parlamentaj seĝoj po federacia lando fiskiĝas post ĉiu nacia censo laŭ la nombro de enloĝantoj de la unuopaj landoj - po lando temas pri minimume tri kaj maksimume 12 seĝoj. La prezidanton de la Federacia Konsilio por po ses monatoj nomumas la plej granda frakcio de unu federacia lando post la alia.
laŭ partioj
1) el ili 2 BZÖ kaj 1 FPÖ (liberaluloj)
==== laŭ federaciaj landoj ====
1) el ili 2 BZÖ, 1 FPÖ 2) BZÖ 3) FPÖ
Kritiko
La aŭstroj diskutas, ĉu la dua parlamenta ĉambro en sia nuna formo havas sencon. Iuj volas malfondi ĝin, aliaj grave plialtigi ĝiajn kompetetencojn. En sia momenta formo, en kiu ĝi nur povas plejparte ne malebligi, sed nur prokrastigi leĝojn de la unua parlamenta ĉambro, la dua ĉambro ne vere plenumas la takson esti la voĉo de la regionaj interesoj dum kreo de tutlandaj leĝoj.
Nova Crvenka
Nova Crvenka, serbe Нова Црвенка, estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Okcidenta Baĉka en municipo de Kula.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944.
Flago de Ukrainio
La Flago de Ukrainio (державний прапор України; transliterumita kiel derzhavni prapor Ukrayiny, laŭlitere "ŝtatflago de Ukrainio") estas la nacia flago de Ukrainio. La nacia flago estis oficiale adoptita por la unua fojo en 1918 fare de mallongdaŭra Ukraina Popola Respubliko. En tiu tempo la ofte uzita blu-flava flago jam iĝis blua kaj flava kaj elmontris tridenton en supra maldekstraflanka angulo. La insigno restis senŝanĝa de sinsekva registaro de Pavlo Skoropadskij, kaj tiam de la Estraro de Ukrainio. Dum la soveterao, bolŝevikoj utiligis ruĝajn kaj poste ruĝbluajn flagojn kiel la oficialan flagon de Ukraina SSR. La blua kaj flava flago estis oficiale restarigita en 1992 post la ukraina sendependeco. Ukrainio festas Flagtagon ĉiun jaron la 23-an de aŭgusto.
Benevento
Benevento estas urba komunumo de Italio. Tie Sankta Januaro estis episkopo. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj estas la administra kaj kultura centro de la samnoma provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Apollosa, Castelpoto, Foglianise, Fragneto Monforte, Paduli, Pesco Sannita, Pietrelcina, San Giorgio del Sannio, San Leucio del Sannio, San Nicola Manfredi, Sant'Angelo a Cupolo kaj Torrecuso.
Historio
La urbo kiu hodiaŭ nomiĝas Benevento komence havis nomon Maloenton (latine: Maleventum) kaj estis samnita urbo. En 275 a.K. la Romianoj tie venkis Pirhon kaj kaptis la urbon; ili ŝanĝis la nomon de Maleventum al Beneventum (latine male = malbone, bene = bone).
Ĉirkaŭ 100 jarojn post la fino de la Okcidenta Romia Imperio, en 571, la Lombardoj fondis la duklandon Benevento, kiu iĝis princlando ekde 840 kaj falis en 1053. De 1130 ĝis 1860 Benevento apartenis al la ĉefa ŝtato de Suditalio (Reĝlando de Sicilio, Reĝlando de Napolo, Reĝlando de la Du Sicilioj), sed ankaŭ tenis preskaŭ ĉiam apartan rilaton kun la papo. Sub Napoleono dum malmultaj jaroj revivis la princlando de Benevento (1806-1814).
En 1860 Benevento iĝis parto de la ĵus kreita Reĝlando de Italio.
Rilatoj al Esperanto
La urbo en la dua duono de la 20-a jarcento havis viglan Esperanto-grupon. Ekzistas urba strato Via dell'Esperanto.
Katedralo Saint-Sacerdos de Sarlat
La Katedralo Saint-Sacerdos de Sarlat, estas franca katolika katedralo situanta en Sarlat-la-Canéda, en la departemento Dordogne. Ĝi havas la titolon kunkatedralo de la diocezo Périgueux kaj Sarlat. Ĝi estis klasifikita kiel historia monumento en 1840
Tvrdonice
Tvrdonice (Turnitz) estas municipo troviĝanta en Moravio, en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1264.
Eostaro (Viko)
Eostaro estas unu de la kvar Malpligrandaj festoj de Vikanoj. Nordhemisfere, oni festas ĝin la 21-an de Marso, kaj sudhemisfere la 23-an de Septembro. (Sed tio dependas ja de kiam fakte okazas la ekvinokso.)
Historio de Eostaro
La festo originale estis dediĉita al la Anglo-saksa Diino Eostre. Ĝi estis festo pri semado de la kamparoj.
Eostaro kiel ĝin festas Vikanoj
Eostaro estas festo pri fekundeco, konceptiĝo, kaj regeneracio dum la tero refekundiĝas post sia longa dormo dum Vintro. Ĝi estas la triumfo de lumo kontraŭ mallumo, ĉar ekde ĉi tiam dum la jaro, la tagoj estos pli longaj ol la noktoj.
Dum la pratempoj, Eostara estis tempo por semi la kampojn. Hodiaŭ, tamen, la festo pli temas pri ekfunkciigi planojn- 'semi' la ideojn kiuj eble iĝos agoj post kelkaj monatoj.
Eostaro laŭ Vikana Mitologio
La festo kiam geedziĝas la Dio kaj Diino fakte ne estas prikonsentite pri, inter Vikanoj. Laŭ kelkaj, tio okazas dum Belteno, sed oni ankaŭ diras ke okazas dum Eostaro. Dependas de la tradicio- kaj je oniaj propraj kredoj.
Edziĝpropono (teatraĵo)
Edziĝpropono (ruse Предложение) estas unuakta teatraĵo (oficiale "ŝerco en unu akto") de Anton Ĉeĥov, verkita en 1888-1889 kaj unue publike prezentita en 1890. Ĝi estas rapide disvolviĝanta teatraĵo de dialogo-bazita enhavo kaj situacia humuro. La esperantlingva versio de la teatraĵo unuafoje publike prezentiĝis kadre de la 49-a UK 1964 en Hago, Nederlando, per la aktora grupo de la Internacia Arta Teatro kun du gastrolantoj el la Bulgara Esperanto-Teatro (BET), Belka Beleva kaj Anani Anev, reĝisorata kaj ĉefrolata de Srdjan Flego.
Gliese 876 b
Gliese 876 b estas ekstersunsistema planedo kiu orbitas ĉirkaŭ la ruĝa nano Gliese 876 post 61,067 tagoj. Malkovrita dum junio 1998, Gliese 876 b estis la unua planedo malkovrita ĉirkaŭ ruĝa nano. Ĝi estas la plej ekstera planedo de sia planeda sistemo.
Malkovro
Gliese 876 b estis malkovrita de du malsamaj skipoj gviditaj de Geoffrey Marcy (kun datumoj el la Observatorio Keck kaj la Observatorio Lick) kaj Xavier Delfosse (el la Observatorio Geneva). Kiel la plejmulto el la ekstersunsistemaj planedoj, ĝi estis malkovita per la metodo radiala rapido.
Orbito kaj maso
Gliese 876 b estas en orbita resonanco 1:2 kun la pli interna planedo Gliese 876 c, kio kaŭzas grandan gravitan interagon inter ambaŭ planedoj, kio provokas ke la orbitaj elementoj ŝanĝu tre rapide laŭ la orbitoj precesias. La discentreco de la orbito estas malgranda, simila al tiu de la planedoj de nia sunsistemo. La granda duonakso estas nur 0,211 AU, pli malgranda ol tiu de Merkuro. Tamen However Gliese 876 estas tiom malbrila ke ĉi tiu planedo troviĝas en la ekstera parto de la enloĝebla zono.
Limigo de la metodo radiala rapido estas ke ne eblas kalkuli la veran mason de la planedo, nur la minimuman mason. Por Gliese 876 b, tiu suba limo estas 1,93 Jupiter-masoj. La vera maso dependas de la klinangulo de la orbito, kiu normale estas nekonata. Tamen, en ĉi tiu kazo, modelado de la interagoj inter la planedoj kun resonanco 1:2 kombine kun astrometriaj observoj rivelis ke la vera maso de la planedo estas 2,64 Jupiter-masoj.
Fizikaj ecoj
Pro ĝi granda maso, Gliese 876 b tre eble estas gasgiganto sen solida surfaco. Ĉar la planedo ne estis rekte detektita, ecoj kiel sia radiuso, konsisto, kaj temperaturo restas nekonataj. Supozante konsisto simila al Jupitero kaj atmosfero proksima al kemia ekvilibro, la atmosfero de la planedo ne havus nubojn, escepte eble en la plej malvarmaj partoj de la planedoj, kie povus fomriĝi akvaj nuboj..
Gliese 876 b troviĝas en la enloĝebla zono ĉirkaŭ Gliese 876. Dum la eblecoj trovi vivon sur gasgigantoj estas nekonataj, eblaj grandaj satelitoj povus havi loĝeblan medion. Modelado de tajdaj interagoj inter hipoteza satelito, la planedo kaj la stelo mantras ke tiaj satelitoj povus ekzisti. Aliflanke, unue oni devus certiĝi ke tiaj satelitoj povus formiĝi.
Vidu ankaŭ
Gliese 876 c
Șandra (Timiș)
Șandra (hungare:Sándorháza, germane:Alexanderhausen) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio sudoriente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 1791 loĝantojn (gernanoj, hungaroj, rumanoj); en 1992 2139 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1808. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye).
Carlton F. Stewart
Carlton F. STEWART estas usona astronomo.
Șandra (Timiș)
Administre ĝi ĝis 2004 apartenis al la komunumo Biled. En 2004 ĝi fariĝis, per la leĝo n-ro 54/2004, aparta komunumo, al kiu apartenas ankaŭ Uihei.
En la censo de 2002 la 2.217 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Carlton F. Stewart
Li ricevis diplomon pri astronomio el la Ŝtata Universitato Stephen Austin kun disertaĵo titolata The Photometry and Astrometry of Minor Planets.
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris la asteroidon 36037 Linenschmidt la kun sia universitata instruinto W. Dan Bruton.
Stejărișu
Stejărișu [steĵəriŝu] (hungare: Prépostfalva, germane: Profsdorf) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Sibiu, en la valo de Hârtibaciu. Administre apartenas ĝi al Iacobeni (Sibiu).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 873 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 473 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1225. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
Franqueville-Saint-Pierre
Franqueville-Saint-Pierre estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Franquevillais.
Kochel am See
Kochel am See - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Benediktbeuern, kiu krome nur konsistas el la komunumo Schlehdorf. La komunuma nomo indikas ke la komunumocentro situas "borde de lago" - temas pri la lago Kochelsee.
Ludwig Claisen
Rainer Ludwig CLAISEN (1851-1930) estis germana kemiisto, pli konata pro ties esploroj pri kondensaĵo de la karbonilaj kaj sigmatropikaj rearanĝoj. Li estis filo de juristo kaj studis en la Bonna Universitato. Li ankaŭ sintezis la Cinamatojn reakciante aromatajn aldehidojn kun esteroj. Li estis profesoro pri kemio en la Teknika Lernejo de Aachen kaj en la Universitato de Kielo.
Kemiaĵoj de li esploritaj
<Gallery> Aldehyde_Structural_Formulae_V.1.png| Aldehido Zimts%C3%A4ure_-_Cinnamic_acid.svg| Cinamato Phoron.svg| Forono Isatin.png| Izatino </Gallery> <Gallery> Ketone_Structural_Formulae_V.1.png| Ketono Tischenko_Reaction_V.2.svg| Reakcio Claisen-Tiŝenka Claisen_Rearrangement_Scheme.png| Rearanĝo de Claisen </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Friedrich_W%C3%B6hler_Stich.jpg| Friedrich Wöhler (1800-1882) dosiero:Hoffman_August_Wilhelm_von.jpg| August von Hofmann (1818-1892) dosiero:Heinrich_von_Angeli_-_Friedrich_August_Kekul%C3%A9_von_Stradonitz.jpg| August Kekulé (1829-1896) dosiero:Henry_Enfield_Roscoe.jpg| Henry Enfield Roscoe (1833-1915) dosiero:Adolf_von_Baeyer_(1905).jpg| Adolf von Baeyer (1835-1917) dosiero:Prof. Dr. Hans Hübner 1837-1884.jpg| Hans Hübner (1837-1884) dosiero:Tollens Bernhard.jpg| Bernhard Tollens (1841-1918) dosiero:Hermann Cardauns1.jpg| Hermann Cardauns (1847-1925) dosiero:Otto Wallach 1910.jpg| Otto Wallach (1847-1931) dosiero:Heinrich_von_Brunck.jpg| Heinrich von Brunck (1847-1911) dosiero:Bredt Julius.jpg| Julius Bredt (1855-1937) dosiero:Theodor_Curtius.gif| Theodor Curtius (1857-1928) dosiero:Tischenko_Mechanism_V.1.png| V. J. Tiŝenka (1861-1941) dosiero:Carl_Dietrich_Harries_ca1916.jpg| Carl Dietrich Harries (1866-1923) dosiero:Hamburg_Jungfernstieg_(1890-1900).jpg| Hans Meerwein (1879-1965) </Gallery>
Flago de Liĥtenŝtejno
La nacia flago de Liĥtenŝtejno (germane: Flagge Liechtensteins ) estas flago el du egalaj horizontalaj strioj de blua (pinto) kaj ruĝa koloroj kun ora duka krono sur la his-flanko de la blua strio. La koloroj supozeble venas de la reĝa regado de la Princlando en la 18-a jarcento.
La krono estis aldonita en 1937, post kiam ĝi estis malkovrita de teamo de Liĥtenŝtejno ĉe la Somera Olimpiko 1936 ke la flago tiam en uzo estis identa al la flago de Haitio. La dizajno de la krono estis iomete modifita en 1982. La flago povas pendi vertikale aŭ horizontale, sed la krono ĉiam restas vertikala.
Federacia Konsilio (Svislando)
La Federacia Konsilio de Svislando - germane Schweizerischer Bundesrat, france Conseil fédéral suisse, itale Consiglio federale svizzero kaj romanĉe Cussegl federal svizzer (en la Esperanto-literaturo ofte nomita ankaŭ Federacia Konsilantaro) - estas la plej alta ekzekutiva ŝtata instanco kaj do la registaro de la Svisa Konfederacio. En la nacia konstitucio (artikolo 174) ĝi definiĝas la "plej supra gvida kaj plenuma oficejo de la konfederacio". La unuopaj konsilianoj en la germana lingvo ankaŭ nomatas „Bundesrat“ (se viroj) respektive „Bundesrätin“ (se virinoj). Por diferencigi de la konsilio oni utiligas en la germana la vorton „Bundesrat“ sen difina artikolo, se temas pri konsiliano aŭ konsilanto, dum oni utiligas la difinan artikolon por la konsilio. En la Esperanto-literaturo oni kutime nomas la unuopajn konsilianojn federaciajn konsilantojn dum la esprimo kosiliano estas apenaŭ uzata. Oni parolas en la germana pri „Gesamtbundesrat“(kompleta Federacia Konsilio), kiam estas reprezentita la tuta Federacia Konsilio.
La federacia konsilio de Svislando parte grave diferencas de la registaroj en aliaj demokratiaj ŝtatoj: Temas pri tiel nomata "kolega oficejo" - germane Kollegialbehörde. La konsilio konsistas el sep tute samrajtaj anoj, kiujn la Unuiĝinta Federacia Asembleo de Svislando elektas por oficperiodo de kvar jaroj. La Federacia Konsilio kiel tuto, kaj ne la federacia prezidento - estas ne nur la ŝtata registaro, sed ankaŭ la ŝtatestro de Svislando: La nacia konstitucio ne difinas ŝtatestron, sed la Federacia Konsilio laŭ siaj konstitucie difinitaj taskoj havas fakte ĉiujn taskojn, kiujn en aliaj ŝtatoj havas la ŝtatestro. En internacia komparo estas tre malkutime, ke kolektivo funkcias kiel ŝtatestro.
Feo
Feoj estas estaĵo apartenanta al legendoj kaj mitoj de la Eŭropa folkloro. Ĝi kutime estas ia spirito, priskribita kiel supernatura kaj magia. Feoj similas plejparte al homoj aspektorilate, sed ili posedas magiajn potencojn. Ili estas imagataj kiel malgrandaj, kun grando kiu iras de tiu, de insekto, ĝis la grando de homa bebo. Tamen, ekzistas multaj specoj de feoj, do kelkaj estas tiel altaj kiel homoj, ekzemple Banŝioj. La grando de ili ne estas konstanta nek grava, ĉar ili kutime povas ŝanĝi la eksteran aspekton laŭvole. Oni kutime figuras ilin kun insektajn flugilojn kiel tiuj de papilio aŭ libeloj, precipe post la Viktoriana epoko, sed malabundas la mencioj pri flugiloj en la tradiciaj mitoj.
Feo en literaturo kaj moderna kulturo
Multaj fabeloj inkluzivas feojn, kiuj helpas (aŭ malhelpas) la ĉefpersonojn. Ekzemple la fe-baptopatrino de Cindrulino (en la versio de Perrault) aŭ la feoj, kiuj benis la Dormantan Belulinon.
En la Oz-libroj (verkis Frank Baum) aperas ankaŭ feoj. La lando Oz situas apud la lando Feejo.
Feo en vortaroj
En la Fundamento de Esperanto troviĝas la vorto fe'in'o kun la tradukoj fée (fr), fairy (en), Fee (de), фея (ru), wieszczka (pl). PIV2 donas por feo sufiĉe ĝeneralan difinon: "fabela estaĵo de malsupera rango, dotita per supernaturaj povoj". La zamenhofa esprimo "akvofeo" montras, ke Zamenhof uzis la radikon en sufiĉe vasta senco.
Potjomkina vilaĝo
La Potjomkinaj vilaĝoj (ankaŭ potjemkinaj, potemkinaj) estis onidiraj „ŝajn-vilaĝoj”, kiujn la ministro Grigorij Aleksandroviĉ Potjomkin konstruigis antaŭ vizito de la rusa carino Katerino la 2-a (1787) sur riverbordo de la Dnepro, por trompi la carinon. Onidire, Potjomkin - kiu gvidis militiron al la Krimeo - starigis fasadon de vilaĝaj domoj por admirigi la carinon pro riĉeco de la novkonkerita teritorio.
Laŭ modernaj historiistoj, la historio estas plej verŝajne fiklaĉo de politikaj malamikoj de Potjomkin. Potjomkin fakte faris grandajn streĉojn pro evoluigo de la krimeaj teritorioj kaj verŝajne sendis kamparanojn por ordigi la areojn, kiujn vizitos la carino. La legendo de la ŝajn-vilaĝoj estas grandparte elpensaĵo, Potjomkin fakte fondis verajn komunumojn kaj konstruigis fortikaĵojn. La vizito kun la carino kaj prezento de la atingitaĵoj por ŝi konfirmis sian politikan pozicion.
La esprimo "Potjomkin-vilaĝo" disvastiĝis en la politiko kiel sinonimo por vualigo de neagrablaj faktoj per falsaj rezultoj, dum la Potjomkinaj vilaĝoj fakte ne ekzistis.
Andělská Hora (apartigilo)
Andělská Hora estas nomo de setlejoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
… aŭ parto de municipo:
kaj ankaŭ:
Itacaré
Itacaré estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 24.318 loĝantojn en 2010.
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Zalaegerszeg)
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Zalaegerszeg, en loĝkvartalo Andráshida (iam memstara vilaĝo). Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la urbo.
Historio
La unua mencio pri la kirko (tiam familia kapelo) okazis en 1278 en latina formo Capella S. Andrea. Dum la kontraŭturkaj bataloj la kapelo ruiniĝis, en 1617 jam ne okazis mesoj. En 1746 ĝi estis iomete riparita, en 1785 la kapelo plene estis renovigita laŭ baroko kaj estis dediĉita al Ĉiuj Sanktuloj. La turo kaj la navo parte restis origina, sed tiam oni konstruis sakristion kaj proksime pli novan barokan kapelon dediĉitan al Johano Nepomuko. En 1830 kaj 1949 la preĝejo renoviĝis, en 1973 post arkeologiaj esploradoj ĝi plene estis renovigita. En 2013 arkeologoj elfosis ostojn sub la altaro. En la sekva jaro ĝi estis reentombigita kaj post la renovigaj laboroj konsekro okazis, ekde tiam la nova titolo estas Apoteozo de Sankta Kruco.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, kie longe estis malnova tombejo. En la fasado reliefas la mezepoka turo. Tia turo estas malofta, ĉar ĝi estas staranta kvadro. Meze estas la enirejo, sed estas alia ankaŭ maldekstre al la galerio. En la dekstra flanko de la navo estas videbla enmurita enirejo. La altara bildo estis pentrita en 1903.
Gladys Walmsley
Gladys E. WALMSLEY (naskiĝis 1895 - mortis la 9-an de junio 1982 en Shipley, Britio) estis brita esperantistino.
Ŝi estis aktiva en la loka E-movado kaj ŝi apartenis al familio kun longa esperantista tradicio (ŝia patro estis J. E. Parker).
Ingersheim (Haut-Rhin)
Ingersheim estas franca situanta en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Sorripas
Sorripas [soRIpas] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
Ingersheim (Haut-Rhin)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ingersheimois.