cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sorĉistinoj de Zugarramurdi
La esploro kaj raporto de la inkvizitoro Alonso de Salazar y Frías
Same li konstatis ke multaj supozataj gesorĉistoj konfesis pro la torturoj kiujn liaj najbaroj okazigis, kiel la kazo de virino el Elizondo kiu diris al li ke ŝi mensogis esti sorĉistino por liberigi sin de ĉepo en kiu ŝi estis malliberigita de la vilaĝanoj dum dek kvin tagoj, aŭ la rakonto de viro kiun la vilaĝanoj iom post iom bruligis per brulinta lignopeco devigante lin "ĝis konfeso de la vero". Kuraĝe li mencias ke la torturoj "ankaŭ skandale okazis en multaj partoj fare de la komisaroj kaj inkvizicianoj mem", kaj sekve li montras kelkajn ekzemplojn, kiel la kazo de du knabinoj 13 kaj 13 do kiom da jaroj ĉiu? jaraĝaj el Larrea kiuj estis ŝnuritaj ĉe la manoj kaj la kolo fare de du klerikoj en la rektorejo minacante ilin pri la tribunalo de Logronjo se ili ne konfesus. Salazar konkludas :
Kaj aldonas :
Laŭ Carmelo Lisón Tolosana, "la argumentado de Salazar en liaj skribaĵoj al la Supera Inkvizicio karakteriziĝas per pozitivismo, en la senco ke li preferas konkretan fakton, kontraŭ la imaga ideigo; li klopodas esplori kial kaj kiel en la nuno, forĵetante aliajn argumentojn esence teologiaj al la dua plano. Gvidata de la orientiloj de la Supera Inkvizicio, li kompilis surloke, kiel antropologo, substantiva-empiriisman informon. [...] En sia referenca kalkulo li antaŭmetas la logikon al la ĝenerala opinio, la racion al la metafiziko; li volas fari sciencon". Tiel li skribis:
Salazar deduktis ke ĉio, kion li esploris sufiĉas por scii ke en la proceso de Logronjo la inkvizicianoj ne agis kun la rekteco kaj "kristaneco" ĉar ĝi trudis la procesitojn promesante la liberecon se ili sin deklarus kulpaj; ne estis notitaj multaj revokoj pri antaŭaj atestoj, eĉ de mortantaj homoj; kaj ankoraŭ ne estis finfine "esplorita la novaĵo pri la du kuzinoj kaj du ĉefaj malkovrantinoj de ĉi tiu komplicaĵo kiuj fanfarone diris ke tio estis mensogo". Virino el Lesaca eksplikas al Salazar ke ŝi konfesis esti sorĉistino ĉar ĉiuj parolis pri tio kaj ke tio kion ŝi rakontis estis lernita de la vikario kaj komisaro de la Inkvizicio por kiu ŝi laboris kaj de aliaj virinoj.
Krome, Salazar asertis ke estis la libroj, kaj precipe, la predikoj pri la sorĉado kiuj disvastigis ĝin, pro kio li rekomendis ne diskonigi ĝin, konvinkita pri la malapero de la sorĉado se oni ne plu parolus pri ĝi. Unu el la ekzemploj kiujn li aldonis estis pri okazintaĵo en Olagüe, proksime al Pamplono, kie post la predikado de monaĥo la homoj blinde ekkredis pri la ekzisto de sorĉistoj.
La reago de la Konsilio de la Supera Inkvizicio
La informo de Alfonso de Salazar estis prenita de la Supera Inkvizicio kiu donis novajn instrukciojn al la tribunaloj la 29-an de aŭgusto 1614 en kiu estis preskaŭ ĉiuj ideoj de la inkvizitoro, kiu, kiel substrekis Julio Caro Baroja, "antaŭeniris konsiderinde pli frue ol tiuj kiuj en Eŭropo disvastigis ideojn en la sama senco", kiel la fama germana jezuito Friedrich Spee. Konkreta rezulto pri la novaj instrukcioj estis la klopodi reakordigi la viktimojn de la aŭtodafeo de Logronjo ordonante ke iliaj sanbenitoj ne restu videblaj en ajna preĝejo, kaj tiel, kiel skribis Henry Kamen, "neniu stigmo falis sur ilin aŭ iliajn posteulojn".
La instrukcioj de la Konsilio de la Supera Inkvizicio de la 29-a de aŭgusto 1614, grandparte ŝuldataj al Salazar, laŭ la hispana antropologo Carmelo Lisón Tolosana,
Barra de Santa Rosa
Barra de Santa Rosa ( 06º43'12" S, 36º03'39" U, 458 m sur marnivelo) estas municipo kaj urbo en subŝtato Paraibo (Brazilo) en subregiono Curimataú Ocidental. La municipo havas (2003) 12329 loĝantojn en 825 km².
En la urbo loĝas 6814 homoj, kaj ĝi estis fondita en 1888.
Nobuhisa Isono
Nobuhisa Isono (磯野 修久, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos kaj Mito HollyHock.
Korta fotografado en Ĉinio
Meze de la 19-a jarcento, fotografio iom post iom perfektigis en eŭropaj kaj amerikaj landoj, iuj fotografistoj enkondukis ĝin en Ĉinion. Kvankam en Ĉinio ekzistis amatoroj de fotografio, tamen ĝi ne estis disvastigita rapide pro la fermita socio kaj postiĝinta ekonomio. Rigardante fotografion kiel herezaĵon, la regantoj de Qing(Ĉing)-dinastio ĉiarimede gin forpuŝis. Ili eĉ opiniis, ke rigardi la nesupereblan imperiestron kaj liajn edzinojn tra la lenso estas ofendo al ili. En la komenco de la kuranta jarcento fotografio disvastigis iom post iom. El la jenaj rakontoj oni povas vidi la historian profilon de disvastiĝo de fotografio en Ĉinio.
La unua fotografisto en la palaco
La unua fotografisto en la Imperiestra Palaco estis Zhen Fei, la plej Satata kromedzino de imperiestro Guanĝu (Gŭanŝju) (1875-1908 sur trono). Zhen Fei, nature vigla, aspekte serioza kaj bela, interesigis speciale pri nova afero. En 1894, spite al severaj tabuoj de la palaco, ŝi stele aĉetis fotografilon kaj ĝin absorbige studis. Poste ŝi ne nur fotis la imperiestron, sed ankaŭ lernigis siajn servistojn uzi la fotografilon kaj lasis ilin foti ŝin en diversaj vestoj kaj pozoj. Sed la feliĉa tempo daŭris ne longe, la regantoj de la palaco tion eksciis, ŝi estis punita kaj eĉ ŝiaj eŭnukoj ekzilitaj. Kun granda manio al fotografado, ŝi komisiis funkciigi fotografejon proksime de la palaco per ŝia ŝparmono. Post nelonge la afero malkaŝiĝis kaj oni gin denuncis, Ŝi estis severe punita refoje.
Se oni dirus, ke Zhen Fei estis punita sole pro fotografado, tio ne estus fakto. En la historio Zhen Fei, supergenia, estis enviita de la imperiestra patrino Cixi (CiSji) (1835-1908); Zhen Fei subtenis la Reformadon de 1890 far imperiestro Guanĝu, kaj pro tio, Cixi, despota imperiestra patrino, malŝatis ŝin ĝis la ostoj. En 1898, kiam imperiismaj agresantoj invadis Ĉinion, Cixi ordonis dronigi Zhen Fei, 25-jaran, en la puto, antaŭ ol fuĝi el la palaco. Nun restis nur unu foto de Zhen Fei en la palaco.
Ankaŭ Cixi interesiĝis pri fotado
Imperiestra patrino Cixi, kiel efektiva reganto en la lasta periodo de Qing-dinastio, iam kruele sufokis la fotografan aktivadon en la palaco. Sed kiam Si vidis la jus ricevitan kolorigitan familian foton de la rusa caro Nikolaj la Dua kaj lia edzino, Si ekhavis kaprican ideon kaj ekinteresigis pri fotografado. Ŝi ordonis starigi budon kun dekoracia ekrano kiel la fono en la Somera Palaco kaj foti Ŝin. Ĉar Cixi tabuis la sunombron sur la vizaĝo en la foto, la imperiestra fotografisto, aplikante mildan akordan naturan dispersan lumon, elfaris klaran kaj reliefan foton. La ŝatatajn fotojn li grandigis, kolorigis, kadris kaj pendigis en la dormoĉambro de Cixi. Tio faris sensacion en la kortego.
Oni multe fotis Cixi ŝminkitan. Poste, en la palaco ĉiuj sekvis Sian ekzemplon. Ne decis, ke la fotoj de la edzinoj de la imperiestroj superis tiujn de Cixi Cu en dekoracio ĉu en Sminko, tial la fotografisto penadis foti ilin plaĉaj, farante kontraston de nigro, blanko kaj grizo kaj manieron de varieco por reliefigi ilin. Ekzemple, la imperiestredzino estis ne tre bela, la fotografisto plenigis la mankon per uzado de blanka fono; la kromedzino de imperiestro Puyi (1909-1912 sur trono) estis bela, kaj per nigra fono la fotografisto montris Sian temperamenton kvietan kaj seriozan.
Historia postsigno
En 1911 burga demokratia revolucio eksplodis en Ĉinio. Februare de 1912, Puyi, la lasta imperiestro, devigite abdikis la imperiestrecon. Post la abdiko Puyi dáüre logis en la palaco 13 jarojn kun la imperiestra titolo. Por sin amuzi, portante fotilon, li kaj liaj edzinoj ofte fotis unu alian en la palaco, ili postlasis multe da fotoj, ĉiu po cent. El la fotoj de Puyi, kiu estis en imperiestra robo, civila aŭ eŭropa vesto, oni povas vidi la postsignon de socia ŝanĝiĝo; kaj el la fotoj, en kiuj li estis alte staranta sur la tegmento de la palaco, rajdanta sur ĉevalo, akvumanta florojn, luktanta aŭ staranta apud granda germana luphundo, oni povas vidi la animstaton de la abdikita imperiestro. La fotoj kun la imperiestredzino en eŭropaj okulvitroj, flutanta, ventumanta, grimpanta sur monto kaj arbo aü biciklanta vidigas ŝian humuron kaj sengenecon kaj pensigas, ke la disfalo de la feŭda dinastio, en ia senco, liberigis la kromedzinojn korpe kaj anime. Foje, por sin amuzi, Puyi speciale portis uniformon de generalo de la Respubliko de Ĉinio kaj fotis sin. Informiginte pri tio, lia patrino tuj lin venigis, pridemandis kaj riproĉis lin. Puyi malgoje demetis la uniformon, kiun li portis portempe. Sed la historia okazajo estis registrita sur la foto por ĉiam.
Filmbiografio
Filmbiografio estas filmo, kiu fikcie rakontas la vivon de historie dokumentebla figuro. La filmbiografio estas unu el la plej maljunaj filmĝenroj. La termino ekestis en 1951; ĝin uzis unuafoje la usona fakrevuo Variety. En filmbiografio ne devas esti rakontata la vivhistorio de reala persono ekde naskiĝo ĝis morto, male sufiĉas, ke unu aŭ pluraj vivofazoj estas dramaturgie kunligitaj al filma tuteco. Centra kriterio de filmbiografio estas la nomado de la nomo de la reala persono. Plejofte oni supozas en filmbiografio, ke ka prezentata persono havas socian gravecon.
Wolverhampton
Wolverhampton  estas kaj urbo kaj metropola distrikto en la angla regiono West Midlands. En 1997 242,000 loĝantoj vivis en Walsall, kaj la areo kovras.
Micoșlaca
Micoșlaca [mikoŝlaka] (hungare: Miklóslaka, germane: Nickelsdorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Aiud. Administre ĝi apartenas al Ocna Mureș.
Cadea
Cadea [kadja] (Kágya) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. Administre ĝi apartenas al Săcueni.
Micoșlaca
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 617 loĝantojn (rumanoj); en 1992 — 336 (rumanoj).
Pianello del Lario
Pianello del Lario estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Marteno de Tours.
Micoșlaca
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1299. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Cadea
Loĝantaro
En 1992 ĝi nombris 1 170 loĝanxantojn (rumanoj, 83% hungaroj.
Pianello del Lario
Najbaras la komunumoj Colico (LC), Cremia, Dervio (LC), Dongo (Italio), Dorio (LC), Garzeno kaj Musso.
Cadea
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1278. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar). Ĝi estiĝis per unuiĝo de Cadea Mare, Cadea Mică kaj Coliu.
Kanabacoj
La kanabacoj (Cannabaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas 8 genrojn kaj ĉirkaŭ 100 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kanabo.
En tiu familio, estas tre konataj genroj, kiel kanabo, humulo kaj celtido. Tiu lastas estas la plej ampleksa genro de la familio, kun ĉirkaŭ 70 specioj.
Taksonomio
Celtido estas malkiel la aliaj kanabacoj, ĉar ĝi estas alta arbo kaj ne estas dioika. Oni ankaŭe metis klasigis ĝin aŭ en la proksime parenca familio de la ulmacoj aŭ en aparta familio Celtidaceae; la Angiosperm Phylogeny Group lastatempe aldonis ĝin al la kanabacoj post genetika esplorado.
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hortus Cliffortianus
Hortus Cliffortianus estas verko de komenca botanika literaturo publikigita en 1737.
La verko estis kunlaboro inter Karolo Lineo kaj Georg Dionysius Ehret, financita de George Clifford en 1735-1736. Clifford, riĉa bankisto el Amsterdamo estis entuziasma botanikisto kun granda herbario kaj estro de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio. Li allogis talentojn de botanikistoj kiaj Lineo kaj artistoj kiaj Ehret. Kune ĉe la somera bieno de Clifford ĉe Hartecamp, sude de Haarlem en Heemstede ĉe Bennebroek, ili produktis la unuan akademian klasigon de angla ĝardeno. La ĝardeno ĉe Hartekamp estis tre fama jam antaŭ George Clifford aĉetis la lokon en 1709. Dum lia posedo, la nombro de raraj plantoj ege kreskis, krom domoj por multaj tropikaj plantoj kiujn li kolektis danke al komercaj konektoj tutmonde. Li estis grava amiko kaj semoliveranto por la botanikisto Herman Boerhaave, kies somera hejmo (kaj ĝardeno) ĉe Oud Poelgeest estis tuj per trekschuit laŭlonge de la kanalo Haarlem-Leiden konata kiel Leidsevaart.
En 1736 George Clifford famiĝis pro sukceso en kreskado de unua endoma bananarbo, kaj pro tio Lineo akceptis verki ĉe li.
George Clifford mortiĝis en 1760 kaj lasis la negocojn kaj posedon al siaj filoj, kaj poste ĝi iom ruiniĝis.
Cidade Ocidental
Cidade Ocidental estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 55.915 loĝantojn en 2010.
SMS
Servo de mallongaj mesaĝoj estas la traduko de la anglalingva termino Short Message Service, kiu uziĝas laŭ ĝia akronimo SMS. Oni esperantlingve uzas ankaŭ tiun SMS (prononco: so mo so), kiu per retro-akronimado, iĝis Skriba Mesaĝeto-Servo (alia, pli malfrua varianto - Servo de Mallongaj Sendaĵoj)
Temas pri servo disponebla en la plejmulto de ciferecaj poŝtelefonoj, kiu ebligas sendadon de mallongaj mesaĝoj (SMS-mesaĝoj, (poŝtelefonaj) tekstmesaĝoj, poŝmesaĝoj, SMS-oj aŭ somosoj) inter poŝtelefonoj, aliaj porteblaj aparatoj kaj eĉ kelkaj fiksaj telefonoj. La longeco de SMS-mesaĝo estas limigita al 160 signoj (aŭ 70 signoj se en Unikodo), sed eblas aŭtomate meti pli longan tekston en plurajn SMS-mesaĝojn samtempe sendatajn.
Pál Csernátoni
Pál CSERNÁTONI [ĉernAtoni], (Tsernátoni Pál) hungara reformita altlerneja profesoro naskita 1633 ? kaj mortis en februaro 1679.
Kariero
Pál Csernátoni estis sikuldevena, lernanto de János Apáczai Csere, kunulvojaĝisto de Miklós Bethlen en Germanio, Francio, Anglio kaj Belgio. En 1661 li frekventis la universitaton de Heidelberg kaj en 1667 de Leiden. En 1668 oni elektis lin instruisto pri matematiko kaj filozofio en Nagyenyed. En filozofio li estis la unua en Transilvanio, kiu konatigis la sistemon de René Descartes. Li estis la instruisto ankaŭ de Ferenc Pápai Páriz. La sinido de Radnót en 1673 kondamnis li pro liaj konceptoj kokejanaj kaj kartesianaj.
Aubervilliers - Pantin - Quatre Chemins (pariza metrostacio)
Aubervilliers - Pantin - Quatre Chemins [obɛʁvilje pɑ̃tɛ̃ katʁ ʃəmɛ̃] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 7, inter komunumoj Aubervilliers kaj Pantin.
Stacio
La stacio estis malfermita la, okaze de plilongigo de la linio -.
La nomo Quatre Chemins (Kvar Vojoj) estas tiu de vilaĝeto ĉe kruciĝejo sur malnova vojo de Flandroj inter ambaŭ komunumoj Aubervilliers kaj Pantin.
Proksime
"Quatre Chemins" estas tre animata kvartalo situanta inter Pantin kaj Aubervilliers, ne malproksime de "Porte de la Villette".
Pilgrimkapelo Jonental
La Pilgrimkapelo Jonental estas pilgrimejo honore al Sankta Maria, laŭ la Biblio la patrino de Jesuo, en ravino apud la rivereto Jonenbach en la komunumo Jonen en Kantono Argovio en Svislando.
Legendo pri la estiĝo de la kapelo
La legendo rakontas pri la estiĝo de la kapelo, pri knabo, kiu paŝtis kaprinojn, kiam li sekvis forkurintan beston al la fundo de la ravino. Kiam li subite aŭdis sferan muzikon li ekdormis, kaj sonĝis pri la dipatrino Maria. Kiam li vekiĝis, li trovis bildon de Sankta Mario. Oni tiam decidis konstrui kapelon sur la monteto proksime, sed plurfoje oni retrovis la ŝtonojn metitajn dum tagoj venontan matenon en la ravino. Monaĥo konsultita klarigis, ke tio estas signo de Dio konstrui la kapelon en la fundo de la ravino. (Fonto: Informtabulo apud la kapelo).
Historio
La unua mencio de la pilgrimkapelo datiĝas el la jaro 1521. En la 1-a milito de Vilmergen en la jaro 1556 la zurikaj trupoj detruis la unuan kapelon. En la jaroj 1734 ĝis 1737 la urbo Bremgarten konstruigis la novan hodiaŭan kapelon.
Gyula Tornai
Gyula Tornai [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tornai Gyula estis hungara pentristo pri orientaj temoj. Lia origina familia nomo estis Grossmann (paĝo 91-a)
Gyula Tornai naskiĝis la en Görgő (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Spišský Hrhov en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Gyula Tornai studis en Akademio de Belartoj de Vieno (1878-1882), poste en simila alkademio de Munkenon, fine en majstrolernejo de Gyula Benczúr en Budapeŝto. Post siaj studoj li komence studvojaĝis al Italio kaj Hispanio. En la lasta lando la araba kulturo katenis lin, tial li pentradis en la sekvaj jaroj en Alĝerio, Maroko, Tunizo (1890-1904), Indio, Japanio (1905). En tiuj landoj li kolektis ankaŭ popolartaĵojn, kiujn li prezentis kune kun la pentraĵoj.
(12461) 1997 AM5
(12461) 1997 AM5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Lada
Lada, hungare Láda estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Lada situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vranov nad Topľou-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1410. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Láda 237 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Eperjes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lada 806 homoj, (802 slovakoj).
L'Obs
Le Nouvel Observateur (La nova observanto) aŭ pli familie Le nouvel Obs', estas franca semajngazeto kies unua numero aperis la 19-an de novembro 1964. La semajngazeto estas daŭriganto de la polemika revuo «L’Observateur politique, économique et littéraire», kiu ĉesis aperi pro financaj kialoj en 1964.
Politike, la ĵurnalo estas centra-maldekstra aŭ social-demokrata.
Historio
La deveno de la ĵurnalo estas "L'Observateur politique, économique et littéraire", semajngazeto de 24 paĝoj, aperinta unuafoje la 13-a de aprilo 1950 kun eldonkvanto de 20 000 ekzemperoj. Ĝin fondis iamaj rezistadanoj Gilles Martinet, Roger Stéphane, Claude Bourdet kaj Hector de Galard, kaj kunlaboro de Jean-Paul Sartre. Ĝi nomiĝos "l'Observateur aujourd'hui" en 1953 kaj poste "France Observateur" en 1954.
Sed en 1964 ĝi kadukiĝas pro monmanko. Claude Perdriel kaj Jean Daniel decidas reekigi la revuon, kiu iĝos "Le Nouvel Observateur", la 19-a de novembro 1964.
La revuo estas politike maldekstra, animata de Jean Daniel, Maurice Clavel, Gilles Martinet kaj André Gorz (sub la plum-nomo de Michel Bosquet. En 1974 ĝi eldonas 400 000 ekzemplerojn
En 1984, pro monmanko, Claude Perdriel pliigas la kapitalon de la ĵurnalo kaj iĝas ĝia ĉefa akciulo. Estas dungitaj novaj ĵurnalistoj (Claude Weill, Olivier Péretié, Jean-Paul Mari…) kaj la stilo de la ĵurnalo proksimiĝa de tiu de novaĵa magazino. La kromaĵo "Obs de Paris" (= Obs' de Parizo) temas pri la kultura vivo en Parizo, ekonomika kajero estas aldonita en 1985, kaj programo pri televido: TéléCinéObs, direktata par Richard Cannavo en 1993.
En 1999, la TTT-paĝaro : http://tempsreel.nouvelobs.com/index.html estas lanĉata de Patrick Fiole kaj Christina Sourieau.
Difuzo
Fonto : OJD 2009
Shinji Kobayashi
Shinji Kobayashi (小林 慎二, n. ) estas japana futbalisto.
Olivedos
Olivedos ( 06º59'27" S, 36º14'38" U) estas municipo kaj urbo en subŝtato Paraibo (Brazilo) en subregiono Curimataú Ocidental. Ĝi havas 3.133 loĝantojn en 318 km². La nomo "Olivedos" signifas "olivarbaroj", sed ne estas, kaj neniam estis, eĉ unu olivarbo en la municipo. Tre eble la nomo estas misformo de "Oliveiras", familinomo de lokaj terposedantoj en 17-a jarcento.
Shinji Kobayashi
Li futbalis ĉe Kofu SC, Yokohama Flügels, Fujitsu kaj Fukushima FC.
Olivedos
En Olivedos, oni gvidis Esperanto-kurson ĉirkaŭ 1990.
Waltzing Matilda
"Waltzing Matilda" estas la plej bone konata makis-balado de Aŭstralio, kaj estis priskribita kiel "neoficiala nacia himno". Akvotruo Combo estas lageto (nome billabong) ĉe la rivero Diamantina en Kynuna, en la regiono de Kvinslando en Aŭstralio. La kanto "Waltzing Matilda" estas probable bazita sur unu vera akcidento kiu okazis ĉi-tie en la 1890-aj jaroj.
Ĝi rimarkindas ankaŭ pro historia ŝtona pado (vojo) konstruita de ĉinaj laboristoj en 1883.
Akvotruo Combo fluas norde de unu bordo preskaŭ cirkla en zono de 130 kilometroj.
Esperantigo
La kanto estis tradukita en Esperanton kun la titolo, "Valsigante Matildan". Ĝi spekteblas en YouTube.
Křelov
Křelov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,13 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1275. En la jaro 1995 la vilaĝo apartiĝis de Olomouc.
Floro (apartigilo)
Floro havas la jenajn sencojn:
Sindibado kaj Tigra okulo
La heroo de Sindibado kaj tigra okulo, (angle Sinbad and the Eye of the Tiger), estas kuraĝa maristo, kapitano Sindibado, kiu estas revenanta en reĝan urbon Ĥarak, por ke li salutu sian amatan princinon Farah-on. Sed la urbo estas fermita kaj juna viro asertas al Sindibado, ke en la urbo estas pesto. Sed tuj poste li provas mortigi lin. Unue helpe de venenigita vino kaj poste helpe de tri grandegaj skeletuloj elvokitaj per magiaj fortoj. Baldaŭ li ekscias de la princino, sukcesinta fuĝi el la palaco, la veron. Princo Kassim estis en la tago de sia kronado ŝanĝita en pavianon. Kulpa estas duonpatrino de Kassim, reĝino Zenobia, kiu volas, por ke nova reganto fariĝu ŝia filo Rafi. Sindibado decidiĝos entrepreni danĝeran vojon kaj kun la princino kaj kun ŝia malfeliĉa frato sur ferdeko li eknavigacios al la saĝa Melantho, por trovi manieron, kiel savi la princon. Zenovia revivigos helpe de sorĉoj grandegan bronzan statuon kaj kun sia perfidema filo ŝi ekveturos por persekuti Sindibadon. Ilia vojo kondukas ĝis misteroplena Hiperborejo, kie situas mirinda templo, kiu povus redoni al la princo la devenan aspekton. Sed la vojaĝantojn atendas ne unu morta danĝero.
Géza Kresz
Géza Kresz naskiĝis la  1846 en Pest (urbo). Li mortis la 1901 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Kresz devenis el germana familio. Kiel studento li fondis la unuan hungaran klubon pri sketado en 1869. Li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pest en 1871. Komence li estis simpla kuracisto, poste magistrata kuracisto. Post jaroj li komencis okupiĝi pri la epidemioj. Li edziĝis en 1877, baldaŭe li havis 6 gefilojn. En 1887 li establis memservan ambulancon, kiun li mem longe gvidis. Tiu ambulancejo strebis multe kontraŭ epidemio pri ĥolero en 1892, en la sama jaro li fondis muzeon pri ambulanco, poste ankaŭ bibliotekon.
Paul Valéry
Paul Ambroise VALÉRY (naskiĝinta en la 30-a de oktobro 1871 en Sète, mortinta en la 20-a de julio 1945 en Parizo) estis franca verkisto kaj poeto. Li estis grava reprezentanto de la malfrua simbolisma poezifarado ene de la franclingva literaturo.
Vivo
Valéry studis en Universitato de Montpellier kaj ekloĝis en 1892 en la franca ĉefurbo, kie li aniĝis al la rondoj ĉirkaŭ Stéphane Mallarmé, konatiĝis kun André Gide kaj amikiĝis kun Edgar Degas (Degas, Danse, Dessin, 1937). Liaj fruaj, inter 1889-98, skribitaj poemoj estas kolektitaj en la libro Album de vers anciens (1921); ili plievoluigis la simbolisman poezion de Mallarmé kaj Paul Verlaine. Post 1892 Valéry komencis skribi la sume 293 kajerojn Cahiers (29 vol., 1957-1961), kiuj estis kompletigitaj ĉiun matenon de li kaj pliriĉigitis ĝis la morto de la verkinto per lingvopensoj akraj, eseoj rapidspritozaj, anekdotoj, aforismoj, grafikaĵoj kaj deseĝnajoj en ĉina inko. Temoj de la Kajeroj estas detala analizo de la homa interneco (por kio Valéry aplikis metodojn de naturscienca sekco), de liaj emocioj, sentadoj, animmaltrankvilo, ensonĝaj fartoj. Celo por la poeto estas laste ne balaste ankaŭ la rekonon de la propra identeco.
Kiel Mallarmé kaj Verlaine,  ankaŭ Valéry estis konvinkita pri la memstara realeco de lingva artaĵo kaj liaj teoriaj skribaĵoj ĉiam denove pritraktas la demandon pri artista konscienco. En Introduction à la méthode de Léonard de Vinci (1895) li esploris la kreivajn principojn de Leonardo da Vinci ekemple. Aliaj eseaj tekstoj gravaj estas Discours en l'honneur de Goethe (1932) aŭ Notion générale de l'art (1935). La kurta sed impresega romanfragmento La Soirée avec Monsieur Teste (1895) rakontas la internan realecon de racie observanta geniulo kies ekziston - laŭ la antaŭparolado - "vere ne povus esti etendita je pli ol kelkaj kvaronoj da horo". Enkondukas tiun spiritan romanon - kiu tre furoris inter parizaj intelektuloj - la fama frazo "Malinteligenteco ne estas mia forto".
Antaŭ ĉio per la 3 jardekojn pli malfrue publikigitaj t.n. Testiana Valéry grave kontribuis al la prikonscienca romanfarado de la moderna epoko (Lettre de Madame Émilie Teste, 1924; Extraits du log-book de M. Teste, 1926). En la lasta fragmento Fin de M. Teste la abstrakcia figuro malaperis en por ĝi digna formo, nome ene de la beateco de la nenio.
Okupoj neverkistaj
De 1897- 1900 Valéry deĵoris en la Ministerio pri defendo kaj estis inter 1900-22 membro de la novaĵagentejo Havas. Tiam li ĉefe okupiĝis pri metodika analizo de mensaj kaj psikaj procezoj. Lia literatura renomo baziĝas ĉefe sur lirikaĵoj. Jam per la en 1917 eldonita poemo La Jeune Parque pri internhoma konflikto inter intelekto kaj animo/sentoj li furoris inter kritikstoj kaj legantaro. Pli malfruaj verkoj kiel Le Cimetière marin (1920) aŭ Charmes (fina versio ne antaŭ 1926) daŭrigis tiun ĉi sukceson. En komentado pri noveldono de Charmes en 1929 Valéry evoluigis sian programon poetikan pri polifonia interpretadeblecoj de siaj poemoj (kio frape memorigas al oni la koncepti de Mallarmé pri la t.n. "malferma artaĵo").
La malfruaj prozaĵoj ampleksis ĉefe filozofiaĵojn. En Eupalinos ou L’architecte (1923) li prezentas teorion pri arkitekturo kaj muziko kiuj estus senpere najbaraj artoĝenroj. La verko Regards sur le monde actuel (1933) pritraktas la ideologiajn bazojn de moderna politiko. En 1925 li iĝis membro de la Franca Akademio kaj instruis ekde 1937 kiel profesoro pri poetiko ĉe la Kolegio de Francio. Prelege li atentigis la literaturon de Goethe, Stendhal kaj Voltaire. i.a. En la drama fragmento Mon Faust (1945) kvazaŭa "intelekta komedio" pri la motivoj de Faŭsto li reprenis centrajn ideojn de la Kajeroj.
Jenas aliaj verkoj de li: La conquête allemande (1897), L’âme et la dance (1923), Variété I-V (1924-1944), L’Idée fixe (1932) kaj Tel Quel (2 vol., 1941-1943).
Fonto
Köster, Thomas: "Valéry, Paul Ambroise", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)
Belgoj
La lasta signifo estas nur teorio, ja en Belgio loĝas flandroj, valonoj kaj iom da minoritatoj. En la praktiko "belgoj" estas malofte uzata. Povas okazi, ke temas pri belgiano, tute indiferente, ĉu iu estas flandro aŭ valono.
En la hungara lingvo la vorto "belga" (belgo) krom la supre menciitaj signifas ankaŭ io alian. Se iu grupo havas 2 subgrupojn, la komuna estreco estas komplika. Se oni trovas personon, kiu apartenas al nek unu, nek la alia subgrupo, tiu estas belgo. Reĝo de la belgoj nepre estas belgo.
Estas interese, ke tiu problemo anonciĝis ekzemple en Jugoslavio, kie precipe serboj kaj kroatoj vivis. La ŝtato komencis uzi la vorton "jugoslavo", kiu nocio aperis en la statistiko. Estis homoj, kiuj konfesis sin jugoslavo (nek serbo, nek kroato, nek ia minoritatano).
La kelta popolo
La romianoj nomis ilin Belgae kaj Julius Caesar konkeris ilin kaj fondis apartan provincon Gallia Belgica. Loĝantoj de la nuntempa Belgio estas ŝerce "malnovaj belgoj".
Norderheistedt
Norderheistedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Colinas do Sul
Colinas do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.523 loĝantojn en 2010.
Mentila fenilpropionato
Mentila fenilpropionato aŭ fenilpropanato de mentilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj mentolo. Mentila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Mentila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Mentila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
(13785) 1998 UR20
(13785) 1998 UR20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Ursa Lago (Alasko)
En la usona ŝtato Alasko estas pluraj lagoj nomataj Bear Lake, do Ursa Lago. Ĝis kiam vikipedie mankas pli precizaj informoj, la sekva listo donu ĝermajn informojn pri iuj el ili:
Unu el ili situas proksime de la urbo Seward kaj de la Golfo  Resurrection Bay, sur la Kenaia Duoninsulo kaj ene de la teritorio de la Nacia Naturrezervejo Kenai, proksime de la suda marbordo de Alasko. Ekde la jaro 1962 en la lago oni akvokultive bredas salmojn. La lago kaj sia ĉirkaŭaĵo provizas sciencistojn per gravaj geologiaj informoj pri la epoko de Mioceno kaj aparte pri la tiutempaj krustacoj. .
Koordinatoj de tiu lago estas.
Alia lago samnoma troveblas centre de Alasko, ĉe la koordinatoj. Ĝi situas proksime de la loĝloko Moose Creek, en la komunumo (laŭ ŝtata lingvouzo nomata "borough") Fairbanks North Star. La regiono de tiu lago aparte konatiĝis pro impresaj bildigoj de norda brilo, luma fenomeno perceptebla sur la nokta ĉielo en ambaŭ polusaj regionoj, sed en la laga ĉirkaŭaĵo kaptita en iuj impresaj fotoj.
Belluire
Belluire [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 216 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Belluire situas en la sudo de Charente-Maritime, sude de Pons kaj  sude de Saintes.
Corsier
Corsier estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Nickelsdorf
Nickelsdorf havas diversajn signifojn:
10-a de julio
La 10-a de julio estas la 191-a tago de la jaro (la 192-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 174 tagoj restas.
Je la 10-a de julio okazis, interalie:
Marceli Godlewski
Marceli GODLEWSKI (naskiĝis la 15-an de januaro 1865 en Turczyn, apud Rajgród, mortis la 25-an de decembro 1945 en Anin, kvartalo de Varsovio) – pola katolika pastro, prelato, socia aganto, politikisto de Nacia Demokratio, membro de Pola Nacia Komitato (1914–1917) kaj Justulo inter la popoloj.
Vivo
La pastro Marceli Godlewski estis entombigita en kolektiva tombo de pastroj pensiuloj en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Jozefo de Arimateo
Jozefo de Arimateo estis laŭ kristanaj evangelioj (Biblio, Nova Testamento) estiminda membro de juda sinedrio, kiu eldonis Jesuo Kriston al la romianoj por punigo kaj samtempe sekreta apostolo de Jesuo. Post tio, kiam Jesuo estis krucumita, li petis la romian prokuratoron Pontio Pilaton pri la korpo de Jesuo. Pilato konsentis, Jozefo poste kun Nikodemo deprenis la korpon el la kruco, envolvis en tolaĵon kaj metis en tombon elhakita en rokon (laŭ kelkaj eldiroj en sian propran). Tiuj ĉi eventoj antaŭis la resurekton de Jesuo.
Multe da legendoj ĉirkaŭas Jozefon. Dum la dekdua jarcento oni ligis lin al la legendaro pri Reĝo Arturo, ujo, el kiu trinkis Jesuo dum Lasta Vespermanĝo kaj kiun Jozefo pli poste dum la krucumado plenigis de lia sango. Laŭ la legendoj, li ricevis la Sanktan gralon kaj portis ĝin al Anglio - ĝenerale al Glastonbury, kie, laŭ iuj versioj de la legendo, li enkarceriĝis. Li boate venis al Glastonbury trans la ĉirkaŭaj marĉoj, kaj kiam li alteriĝis li metis sian bastonon en la teron, kie ĝi mirakle floris kaj iĝis la Glastonbury kratago kiu floris po dufojoj ĉiujare. Jozefo komandis la konstruon de la Abatejo Glastonbury por enhavi la gralon. Laŭ legendoj Josefo kaj Jesuo antaŭe vizitis Glastonbury kiam Jesuo estis infano.
János Enyedi Fazekas
János ENYEDI FAZEKAS [enjedi fazekaŝ] hungara reformita pastro naskita en 1619 kaj mortinta en 1662.
Kariero
János Enyedi Fazekas lernis en Gyulafehérvár, poste inter 1645–1651 en Franeker, Deventer kaj Leiden pristudis teologion. Li estis pastro de 1652 en Kézdivásárhely, de 1660 en Nagyenyed. Li estis sekvanto de puritanismo.
1403
En la jaro 1403 post Kristo okazis, interalie:
Nilgirio
Nilgirio (aŭ bluaj montoj), ofte aludata kiel Nilgiriaj Montoj, estas ĉeno de montoj kun almenaŭ 24 montopintoj super 2000 m, en plej okcidenta parto de Tamilnado je kuniĝo de la subŝtatoj de Karnatako kaj Keralo en Suda Barato. Ili estas parto de la pli granda montoĉeno de la Okcidentaj Ghatoj kaj formas la sudokcidentan bordon de la Dekkana Altebenaĵo.
Situo
Tiuj montoj troviĝas separataj el la Karnataka altebenaĵo norde de la rivero Moyar kaj el la montoj Anaimalai kaj el Palani-Montetoj sude de Palghat Gap. La Nilgiria Distrikto de Tamilnado kuŝas en tiuj montoj. Ties latitudinaj kaj longitudinaj etendoj estas 130 km (Latitudo: 11° 08' al 11° 37' N) por 185 km (Longitudo: 76° 27' Or al 77° 4' Ok). Centra situo estas: 11.375°N, 76.75833°W. Ĝi havas areon de 2479 km².
Garray
Garray [gaRAJ] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Sorio en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 76,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 750 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ĝi duobligis la loĝantaron el la 1990-aj jaroj pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 8 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Garray, Tardesillas, Chavaler, Canredondo de la Sierra, Dombellas, Santervás de la Sierra kaj Finca de Garrejo. Ĝi limas kun Villar del Ala, Rebollar, Almarza, Fuentelsaz de Soria, Fuentecantos, El Royo, Velilla de la Sierra kaj Soria mem. En la teritorio estas la arkeologia kuŝejo de la antaŭromia urbo Numantio.
En la teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komuna Intereso konata kiel Riberas del Río Duero y afluentes, okupanta 163 hektaroj, nome 2 % de la teritorio kaj la Loko de Komuna Intereso konata kiel Sierras de Urbión y Cebollera, okupanta 53 hektaroj, nome 1 % de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Canredondo de la Sierra, Chavaler, Dombellas kaj Tardesillas.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la arkeologia kuŝejo de la antaŭromia urbo Numantio, la preĝejoj kaj ermitejoj.
Bronchales
Bronchales [bronĈAles] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Historio
Oni trovis restaĵojn de iberoj, kaj de la romia epoko restaĵojn de terra sigilata en la bieno "EL Endrinal". En islama epoko la areo apartenis al la tajfo de Zaragozo. Al epoko de kristan-islamaj militoj apartenas mencio en Cantar de Mio Cid, nome "Por Santa María vos vayades passar... trocieron a Santa María e vinieron a albergar a Fronchales" (verso 1475).
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Bronchales kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Bronchales en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj), krom somera turismo, kaj industrio de akvo kaj ŝinko. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 424 loĝantoj. Ĉiuokaze Bronchales estas la tria plej loĝata urbeto en la komarko, post nur Albarracín kaj Orihuela del Tremedal.
Inter apudaj lokoj menciindas Orihuela del Tremedal, kun tre bona konservado, Ródenas same elstara pro urba popola arkitekturo el ŝtono, Noguera de Albarracín kaj Pozondón. Plej vizitata estas la monumenta urbo Albarracín.
17501 Tetsuro
17501 Tetsuro estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tetsuro Fukushi, kiu, post emeritiĝo kiel direktoro de mezlerneja "Infana Astronomia Klubo" sponsorita de la urbo Kuroiŝi, volontule laboris kiel lektoro. De 1998 li estis laboranta por disvastigi astronomiajn agadojn por lokaj civitanoj kiel vicprezidanto de la Asocio Subaru de Kuroiŝi.
BA25
BA25 estas la dudekkvina numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en februaro 2016. La internaj ornamaj bildoj estas fotoj de turoj aŭ altaj konstruaĵoj, dum la kovrilpaĝo montras muntaĵon de la Babela Turo inter modernaj urbaj konstruaĵoj.
Hitoshi Tomishima
Hitoshi Tomishima (冨嶋 均, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels kaj Fukuoka Blux.
Córrego do Ouro
Córrego do Ouro estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.632 loĝantojn en 2010.
Messingen
Messingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Soledade
Soledade estas municipo kaj urbo de subŝtato Paraibo (Brazilo). La municipo havas 12.334 loĝantojn en 631,96 Km², 8.729 homoj loĝas en la urbo kaj 3.605 en bienzono.
La urbo estis fondita en 1864 de Pastro Ibiapina, en 1879 ĝi iĝis distrikto, en 1885, municipo. En 1934 akiris statuson de urbo.
1405
En la jaro 1405 post Kristo okazis, interalie:
Brian Doyle
Brian DOYLE (Novjorko, 1956—2017) estas usona verkisto. Li redaktas la gazeton Portland Magazine de la Universitato Portlando, Oregono. Li verkis 13 librojn de fikcioj kaj eseoj.
En Esperanto
En Esperanto aperis traduko de lia rakonto Elson Habib, ludante blanke, pripensas sian unuan movon (trad. Russ Williams), nome pri konsiloj al juna ŝakludanto.
Ĉednestrio
Ĉednestrio, Transdnestrio aŭ Transnistrio estas parto de teritorio de Moldavio trans la rivero Dnestro (sur la maldekstra bordo) limanta kun Ukrainio, plene regata de la laŭfakta (de facto), sed internacie neagnoskita, ŝtato Ĉednestria Moldava Respubliko (moldave Република Молдовеняскэ Нистрянэ, Приднестровская Молдавская Республика, rumane: Republica Moldovenească Nistreană). En Ĉednestrio loĝas pli ol duonmiliono da homoj sur la teritorio de 3 5–4,3 mil km² (pritakso), etendita kiel mallarĝa terstrio laŭlonge de la rivero de nordo al sudo.
Izabela de Aragono (Portugalio)
Sankta Izabela de Aragono (naskiĝis en 1271 en Zaragozo, mortis la 4-an de julio 1336 en Estremoz), ankaŭ konata kiel Sankta Izabela de Portugalio, estis reĝedzino de Portugalio (edzino de Denizo la 1-a) kaj patrino de Alfonso la 4-a, kiu iĝis reĝo de Portugalio post Denizo.
Ĉednestrio
La Ĉednestria Moldava Respubliko estas membro de la Komunumo de Neagnoskitaj Ŝtatoj, unuiganta la kvar neagnoskitajn ŝtatojn de eksa Sovetunio. En 1991-1992 Moldavio per armita invado penis repreni regpovon pri la teritorio trans Dnestro. Internacia statuso de la ŝtateca unuo Ĉednestrio restas nedecidita.
Izabela de Aragono (Portugalio)
Ŝi post la morto de sia edzo loĝis en franciskana monaĥejo kaj partoprenis la monaĥinan vivon, sen oficiale esti monaĥino (estis tiel nomata "membro de tria ordo").
Ĉednestrio
La lando deklaris sendependecon de Moldavio la 2-an de septembro 1990. Kun la helpo de la 14-a rusia armeo, veninta por ĉesigi la konflikton, Transnistrio venkis super la moldova armeo en la milito de Transnistrio. Estas paco ekde 1992, sed la Konsilio de Eŭropo nomas Transnistrion regiono kun "frostigita konflikto".
Izabela de Aragono (Portugalio)
Ekde la jaro 1526 ŝi konsideriĝas beatulino de la katolika eklezio; la papo Urbano la 8-a proklamis ŝin sanktulino dum la jubilea jaro 1625.
Ĉednestrio
Mono
Ĉednestrio estas la sola memdeklarita ŝtato de eksa Sovetunio, kiu havas propran valuton. La ĉednestria monunuo nomiĝas ĉednestria rublo kaj aspekte rememorigas sovetiajn monbiletojn. Ĉar ĝi ne estas agnoskita kaj akceptata ekster la teritorio, ĝi ne havas ISO-kodon.
Lingvo kaj skribo
Ĉednestria Moldava Respubliko restas la sola loko en la mondo, kie la moldava dialekto estas skribata cirile, kiel tio daŭris en Sovetunio. Moldavio delonge transiris al rumana latina skribo. Nur la gazeto Adevărul Nistrean uzas daŭre la cirilan alfabeton.
Rumanlingvaj lernejoj en Ĉednestrio — estas lernejoj, lokitaj en Ĉednestrio, kontrolitaj de ministerio pri edukado de Moldavio, kies lingvo de instruado estas rumana lingvo.
Referendumo de 2006
La 17-an de septembro 2006 en Ĉednestrio okazis referendumo, kies ĉefaj du demandoj estis:
Laŭ datumoj de la organizantoj de tiu referendumo, por la sendependeco de Ĉednestrio kaj ĝia posta libervola aliĝo al Rusia Federacio voĉdonis 97% de la civitanoj, kiuj partoprenis la referendumon. Kontraŭ la aliĝo al Rusio voĉdonis 2,3%.
Laŭ la oficialaj datumoj, la referendumon partoprenis 78,6% de la civitanoj, kiuj havas voĉdonrajton; t. e. 306 mil el 389 mil personoj.
Reprezentantoj de la moldavia estaro kaj ankaŭ gravuloj de la Eŭropa Unio, Rumanio, Ukrainio, Usono kaj aliaj anticipe anoncis, ke ili neniukaze agnoskos la rezultojn de la referendumo. Rusia ministro pri eksterlandaj aferoj alvokis la internacian medion ne rapidi pri kondamno de la referendumo, komentinte, ke la referendumo estas sekvo de la fakta ekonomia blokado de Ĉednestrio fare de la najbaraj landoj.
Komentante la rezultojn de la referendumo la 18-an de septembro 2006, prezidento de Ĉednestrio Igor Smirnov diris, ke, laŭ lia opinio, “en lia lando jam kreskis generacio de junuloj”, kiuj "elektas Rusion, sed ne Eŭropan Union kaj NATO-n". Li ankaŭ oficiale anoncis pri siaj planoj elektiĝi por la prezidenta posteno en la proksimaj balotoj.
Corumbaíba
Corumbaíba estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 8.181 loĝantojn en 2010.
Horitschon
Horitschon, hungare Haracsony estas foira komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Horitschon situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ vojo Sopron-Lackendorf, laŭ fervojo Sopron-Kőszeg.
Historio
En 1910 vivis tie 1477 homoj (1421 germanoj, 51 hungaroj, 4 kroatoj, unusola slovako). Ĝis Traktato de Trianon Haracsony apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). En 2001 vivis tie 2008 homoj (1874 germanoj, 31 kroatoj, 20 hungaroj, unusola cigano).
Saint-Palais-de-Phiolin
Saint-Palais-de-Phiolin [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 212 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Palais-de-Phiolin situas en la sudo de Charente-Maritime, sudokcidente de Pons kaj  sude de Saintes.
Arnobio
Arnobio estis verkisto de la 3-a jarcento.
Biografio
Pri Arnobio oni posedas malmulte da informoj kiuj devenas de Sankta Jeronimo kiu (en Chronica ad annum; De viris illustribus, III, 79, 80; Letero 58), sciigas ke Arnobio estis pagana retoro en Sicca Veneria (Sika Veneria) en la prokonsula Afriko kaj ke lin vizitis kiel disĉiplo Lucio Cecilio Firmiano Laktancio kaj ke li ankaŭ verkis ion kontraŭ la kristana religio.
Konvertiĝinte al kristanismo ĉe la fino de la 3-a jarcento danke al sonĝo, li petis la bapton por partopreni en la kristana komunumo. Tiucele por venki la dubojn de sia episkopo pri la sincereco de sia konvertiĝo, Arnobio ekverkis, tuj post la fino de la regno de Diokleciano (284 – 313 kaj antaŭ la edikto de Milano, apologian kompilaĵon de sep libroj, Adversus gentes (Kontraŭ la popoloj), retitolita poste Adversus nationes (Kontraŭ la naciaj registaroj) en la plej antikva manuskripto al ni alveninta (de la 9-a jarcento. Kaj fine rezultis verko doktrine ankoraŭ ne impregnita de kristanismo, kvankam lingve alloga kaj fascina.
Temas pri libroj adresitaj al legantoj nesciaj pri la kristana kredo, kun stilo retora, literatura kaj redundanca sed ankaŭ, kiam bezonate, ironia kaj realeca. La unua kaj dua libroj prezentas la diecon de Jesuo kaj dian originon de la kristana religio – kiujn li konsideras akordaj kun la teorioj de la plej gravaj paganaj filozofoj, rimarkigante kristanajn tendencojn eĉ en Platono - kaj pritraktas teorion rilate la animo kaj refutas akuzojn de paganoj kontraŭ kristanismo ilin akuzante pri la tragedioj kiuj trafas la homaron; la tria, kvara kaj kvina libroj atakas la paganan mitologion juĝitan kontraŭdiran kaj kontraŭmoralan, liverante multvalorajn informojn pri la temploj, ritoj kaj idoloj, pri kiuj Arnobio peze ironias; la libroj sesa kaj sepa defendas la kristanojn kontraŭ la akuzoj pri malpieco.
Malabundas referencoj al la Nova Testamento kaj surprizas la manko de citaĵoj el la Malnova Testamento, pri kiu li ne agnoskus la premisojn al la Nova; cetere, lia koncepto pri la kristana Dio estas abunde fremda el la hebrea koncepto pri Dio: devenas el Epikurismo la indiferenta nekomunikeco inter li, Deus summus (Supera Dio), kaj ĉiuj ceteraj estaĵoj, inkluzive de la dioj, kiuj laŭ Arnobio reale ekzistas kvankam subordigite submetitaj al la Deus princeps (Precipa Dio).
Gnostika-platona derivaĵo notiĝas en la Arnobia koncepto pri la animo: ĝi estus materia kaj kreita de Demiurgo (II, 36); la homo estas “estaĵo blinda kiu ne konas sin mem”, sed lia konvinko pri la ĉeesto de la “dio” estas kunnaska spite de ĝia materieco (I, 33) ĉar la revelacio lin igis partoprenanto de la dia saĝo, kiu povas igi la animon senmorta pere de la dia graco, dum la animoj de la perdiĝintoj disolviĝas en la inferaj flamoj (II, 32 e 61).
Oni kutime kritikas (famaj estas la mokoj, lanĉitaj kontraŭ li kvazaŭ lia penso koincidus kun kristanismo, de Diderot kaj Voltaire) pro manko de kristana doktrina precizeco en la lia verko; aliaj lin rigardas indulgeme sciigante ke li formiĝis en pagana medio, kaj kristanismo ankoraŭ ne prezentis definitivan katekismon, krome ne klaris al kiu aŭtoritato estis ŝulda la tasko decidi doktrinajn dubojn, kiun lingvaĵon, certe el la pagana kulturo, uzi por esprimi la la kristanajn krederojn: ĉiuj taskoj de la venontaj jarcentoj. Tiu de Arnobio estas kristanismo de erudiciulo de la 3-a jarcento, kun kulturo ja jes kristaniĝanta sed ankoraŭ mergita en medio iom gnostika, iom platona, iom stoika aŭ epikura...
Arnobio estas citita de la itala verkisto Leonardo Sciascia en la romano Candido, ovvero un sogno fatto in Sicilia de 1977 (Kandido aŭ pri sonĝo sonĝita en Sicilio).
Vaŭda Nordĵuraso (distrikto)
La distrikto Vaŭda Nordĵuraso (france district du Jura-Nord vaudois) estas administra unuo de Kantono Vaŭdo. Ĝi havis 79834 loĝantojn la 31-an de decembro 2009, kiu nombro kreskis al 83845 ĝis la 31-a de de decembro 2012. Ĝia ĉefurbo estas Yverdon-les-Bains.