cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tamarindo (arbo)
Frukto
La frukto havas karnan, sukan, acidan pulpon. Ĝi estas matura kiam la karno estas kolore bruna aŭ ruĝeta bruno. La tamarindo de Azio estas pli longaj guŝoj (enhavantajn ses al 12 semojn), dum afrikaj kaj karibaj specoj estas pli mallongaj guŝoj (enhavantaj unu ĝis ses semojn). La semoj estas iom plataj, kaj brile bruna. La frukto estas plej bone priskribita kiel dolĉa kaj acida en gusto, kaj estas alta en tartra acido, sukero, B-vitaminoj, kaj, nekutime por frukto, kalcio.
La frukto estas rikoltita tirante la kapsulon de sia pedunklo. Matura arbo eble kapablas produkti ĝis 175 kg (386 funtoj) da frukto jare. Plaka, ŝilda (T aŭ inversa T) burĝona greftado kaj aera markoto povas esti uzataj por disvastigi dezirindajn kulturvariojn. Tiaj arboj kutime fruktos post tri aŭ kvar jaroj, se ili havos optimumajn kreskajn kondiĉojn.
Kuirarta uzo
La frukta pulpo estas manĝebla. Multaj konsideras la malmolan verdan pulpon de juna frukto tro acida, sed ofte estas uzata kiel ero de bongustaj pladoj, kiel pikliga agento aŭ kiel rimedo por certigi iujn venenajn ignamojn en Ganao sekuraj por homa konsumado. Dum la frukto maturiĝas, ĝi fariĝas pli dolĉa kaj malpli acida kaj la maturigita frukto estas konsiderata pli bongusta. La acideco varias inter kulturvarioj kaj iuj dolĉaj tamarindoj havas preskaŭ neniun acidecon kiam maturiĝas. En okcidenta kuirarto, tamarinda pulpo troviĝas en 'Worcestershire' Saŭco kaj HP Saŭco.
Tamarindo-pasto havas multajn kuirartajn uzojn inkluzive en aromigado por ĉatnioj, kareoj, kaj la tradicia ŝarba siroptrinkaĵo. Tamarinda dolĉa ĉatnio estas populara en Barato kaj Pakistano kiel kondimento por multaj manĝetoj kaj ofte servata kun samosa. Tamarinda pulpo estas ŝlosila ingredienco en aromigado de kareoj kaj rizo en sudhinda kuirarto, en la ĉigala lekbombono, en rasamo, kaj en iuj specoj de masala chai-teo. Tra la Proksima Oriento, de Levantenio ĝis Irano, tamarindo estas uzata en bongustaj pladoj, precipe viandobazitaj stufaĵoj, kaj ofte kombinita kun sekaj fruktoj por atingi dolĉ-acidan kromguston. En Filipinoj, la tuta frukto estas uzata kiel ingredienco en la tradicia plado nomita sinigango por aldoni unikan acidan guston, male al tiu de pladoj, kiuj oni uzas vinagron anstataŭe. Indonezio ankaŭ havas simile acidan, tamarind-bazitan suppladon nomitan sayur asem. En Meksiko kaj Karibio, la pulpo estas diluita kun akvo kaj sukerita por fari refreŝigan trinkaĵon.
Tamarinda semoleo
Tamarinda semoleo estas la oleo farita el la kerno de tamarindaj semoj. Izolado de la kerno sen la maldika sed malmola ŝelo (aŭ testa) estas malfacila. Tamarinda kerna pulvoro estas uzata kiel mezura materialo por tekstila kaj juta prilaborado, kaj en la fabrikado de industriaj gumoj kaj gluoj. Ĝi estas senoleigita por stabiligi sian koloron kaj odoron dum konservado.
Kultivado
Semoj povas esti skarifigitaj aŭ nelonge boligitaj por plibonigi ĝermadon. Ili konservas sian ĝermkapablon dum kelkaj monatoj se konservitaj sekaj. [Citaĵo bezonata] La tamarindarbo estas delonge naturigita en Indonezio, Malajzio, Srilanko, Filipinoj, Karibio kaj Pacifikaj Insuloj. Tajlando havas la plej grandajn plantejojn de la ASEAN-nacioj, sekvitaj de Indonezio, Mjanmao kaj Filipinoj. En partoj de Sudorienta Azio, tamarindujo nomiĝas asam. Ĝi estas kultivata ĉie en Barato, precipe en Maharaŝtro, Ĉatisgaro, Karnatako, Telangana, Andra-Pradeŝo kaj Tamilnado. Ampleksaj tamarindaj fruktoplantejoj en Barato produktas 275.500 tunojn (250.000 MT) ĉiujare.
En Usono, ĝi estas grandskala plantejo por komerca uzo (dua en neta produktado kvanto nur en Barato), ĉefe en sudaj ŝtatoj, precipe sude de Florido, kaj kiel ombra arbo, laŭ vojflankoj, en pordoj kaj en parkoj.
Tradicia nutraĵo en Afriko, tamarindo havas la eblon plibonigi nutradon, akceli nutraĵan sekurecon, kreskigi kamparan disvolviĝon kaj subteni daŭrigeblan prizorgadon. En Madagaskaro la fruktoj kaj folioj estas konata plej ŝatata de la ringvosta lemuro, havigante ĝis 50 procentojn de iliaj manĝaĵaj rimedoj dum la jaro se haveblaj.
Stacio Naka-Komono
Stacio Naka-Komono (japane: 中菰野駅 [Naka-Komono-eki], angle: Naka-Komono Station) estas fervoja stacio en Komono, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yunoyama.
Tamarindo (arbo)
Popola medicino
Ĉie en Sudorienta Azio, la tamarindo estas uzata kiel kataplasmo aplikita al fruntoj de febraj suferantoj. La frukto montras laksajn efikojn pro siaj altaj kvantoj de malata acido, tartarata acido kaj kalia bitartarato. Ĝia uzo por la mildigo de mallakso estis dokumentita tra la mondo.
119846 Goshiina
119846 Goshiina estas asteroido de la ĉefa asteroida zono,
Tamarindo (arbo)
Lignoprilaborado
Tamarinduja ligno kutimas produkti meblojn, ĉizadojn, turnitajn objektojn tiaj kiel pistujoj kaj pistilojn, hakitajn blokojn, kaj aliajn malgrandajn specialajn lignajn objektojn. La kernligno estas ruĝeta bruno, foje kun purpurkolora nuanco. La kernligno tendencas esti mallarĝa kaj kutime ĉeestas nur en pli maljunaj kaj pli grandaj arboj. La palflava alburno estas akre limita de la kernligno. Kernligno laŭdire estas daŭrema ĝis tre daŭrema laû kadukiĝrezisto, kaj ankaŭ estas rezistema al insektoj. Ĝia alburno ne estas daŭrema kaj estas atakebla de insektojn kaj fungojn. Pro ĝia denseco kaj interligitaj vejnoj, la ligno estas konsiderata malfacile laborebla. Kernligno havas fortan malakran efikon al tranĉrandoj. Ĝi torniĝas, gluas kaj finlaboroj estas bona. La kernligno povas akiri altan naturan poluron.
Metalpoluro
En hejmoj kaj temploj, precipe en budhistaj aziaj landoj, la frukta pulpo kutimas poluri latunajn sanktejajn statuojn kaj lampojn, kaj kuprajn, latunajn kaj bronzajn iloj. La kupro sola aŭ en latuno reagas kun humida karbondioksido por akiri verdan mantelon de kupra karbonato. Tamarindo enhavas tartaran acidon, malfortan acidon, kiu povas forigi la mantelon de kupra karbonato. Tial, makulitaj kupraj iloj estas purigitaj per tamarindo aŭ lemono, alia acida frukto.
119846 Goshiina
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana komponisto kaj aranĝisto Go Shiina (japane : 椎名豪). Li komponis muzikon por multenombraj videoludoj, animeoj, serioj kaj filmoj, inklude la populara animeo Demon Slayer kun Yuki Kajiura.
Tamarindo (arbo)
Hortikulturo
Ĉie en Sudazio kaj la tropika mondo, tamarindujo estas utiligitaj kiel ornamaj, ĝardenaj, kaj en monkultivplantejoj. Ofte uzata kiel bonsaja specio en multaj aziaj landoj, ĝi ankaŭ kreskas kiel endoma bonsajo en mezvarmaj mondopartoj.
Esplorado
Ĉe kokinoj oni trovis, ke tamarindo malaltigas kolesterolon en sia serumo kaj en la ovoflavoj kiujn ili demetis. Pro manko de disponeblaj homaj klinikaj provoj, ekzistas nesufiĉaj pruvoj por rekomendi tamarindon por kuracado de hiperkolesterolemio aŭ diabeto. Malsamaj partoj de tamarindujo estas agnoskitaj pro siaj diversaj kuracaj proprecoj. Antaŭa studo raportis, ke la semoj, folioj, foliaj vejnoj, frukta pulpo kaj haûto ekstraktoj de tamarindo posedas altan fenolan enhavon kaj antioksidajn agadojn. La ĉeesto de lupanono kaj lupeolo, katekino, epikatekino, kvercetino kaj izoramnetino en la folia ekstrakto povus esti kontribuanto al la diversa gamo de kuracaj efikoj. Aliflanke, ultra-altaj efikaj likvaj kromatografioj (UHPLC) analizis, ke tamarindaj semoj enhavas katekinon, procianidinon B2, kafan acidon, ferulan acidon, kloramfenikolon, miricetinon, morinon, kvercetinon, apigeninon kaj kaempferolon. La traktado de la folioj sur hepataj ĉeloj HepG2 signife reguligis la esprimon de genoj kaj proteinoj implikitaj kun konsekvenca efiko sur la koagula sistemo, kolesterola biosintezo, ksenobiotika metabola markado kaj kontraûmikroba respondo.
Foneria (Metroo de Barcelono)
Foneria estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono. Ĝi estis malfermita la.
Ocampo (Chihuahua)
Ocampo estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Melchor Ocampo, nomata nonore al la advokato kaj liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08051.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6298 loĝantojn. El tiuj estis 3386 viroj kaj 2912 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2037,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1740 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 683,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 10,0 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6507 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 56 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,86 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
12362 Mumuryk
12362 Mumuryk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pentristino kaj ilustristino Mumuryk Keiko Yuharo. Komencinte pentri 4-jar-aĝa, ŝi laboras per oleo, akvo, gravuraĵo kaj reliefo. Ŝiaj ilustraĵoj estis uzitaj por afiŝoj de la japana parto de la Internacia Kosmostacio kaj la misio STS-123 de la kosmopramo Endeavour.
Carona (Lombardio)
Carona estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj [Branzi]], Caiolo (SO), Foppolo, Gandellino, Piateda (SO), Valbondione, Valgoglio kaj Valleve. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Tiamina pirofosfato
Tiamina pirofosfato aŭ tiamina dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiamino kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Tiamina pirofosfato posedas 12 karbonatomojn, 19 hidrogenatomojn, 4 nitrogenatomojn, 7 oksigenatomojn, 1 sulfuratomon kaj 2 fosforatomojn. Tiamina pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiaminaj derivaĵoj.
Franck Sorbier
Franck SORBIER (naskiĝis ) estas franca kudristo.
Spektakla medio
En 2005, li kreis 280 malsamajn scenejajn kostumojn por la spektaklo "Avant que l'ombre... à Bercy" de Mylène Farmer.
En 2006, li ankaŭ kreis scenejajn kostumojn por Johnny Hallyday.
Kolekto 2008
Unuafoje depost lia eniro en kalendaron de alta kudrarto en 1999, Franck Sorbier ne povis prezenti sian kolekton en 2008, dum la parizaj defiloj por aŭtuno-vintro. Unu el liaj financistoj, kiu posedas 34% de lia kapitalo, ne donis monon por la defilo. Laŭ la direktorino ĝi kostus 280,000 eŭrojn - kompare kun unu miliono por multaj aliaj. En 2008, la mod-kreisto devis dediĉi sian kolekton al "pasionarias", virinoj kiuj "ŝanĝis la establitan ordon", en politiko, sciencoj aŭ literaturo. Pro tio, Franck Sorbier frontis la problemon kaj realigis nur du modelojn, "George Sand" kaj "Patrino Teresa", per materialoj kiujn jam posedis lia ateliero: nigra gipuro por George Sand kaj sakoj el plasto kolektitaj en magazenoj por la pluvmantelo de Patrino Teresa! La ceterajn modelojn li prezentis, krajone desegnitaj en sia TTT-ejo.
Fonto: Ouest-France Orne n-ro 19407, 5-6 julio 2008.
Baptujo
Kelkfoje baptujo estas riĉe ornamita de reliefoj kaj apartenas al la skulptarto. En Svedio la baptujoj sur la insulo Gotland de la romanika epoko estas precipe rimarkindaj.
Bukovec (distrikto Plzeň-sudo)
Municipo Bukovec (Mogolzen) troviĝas en Ĉeĥio en distrikto Plzeň-sudo, regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĝis fino de la jaro 2020 Bukovec enfalis en distrikton Domažlice, ekde komenco de la jaro 2021 ĝi estas konsisto de distrikto Plzeň-sudo.
Memorindaĵoj
En la municipo situas preĝejo de Ĉieliro de Sankta Maria portanta devenajn romanikajn elementojn kaj baroka kastelo.
László Puskás (pentristo)
László Puskás [lAslO puŝkAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Puskás László estas hungara pentristo, grekokatolika pastro.
László Puskás naskiĝis la  en Ungvár (tiam en Hungario, nun en Ukrainio kiel Uĵhorodo).
Biografio
László Puskás depost 1945 apartenis al la hungara minoritato en Sovetunio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en Lvov en 1965. Inter 1967 kaj 1972 li instruis samloke. En 1974 li translokiĝis al Hungario, kie li havis postenon en redaktejo. Li studvojaĝis en Sovetunio, Francio, Italio, Germanio, Jugoslavio, Kanado, Izraelo kaj Belgio. Inter 1977-1980 li havis stipendion. Intertempe li plulernis en teologia akademio, poste li pastriĝis en sia naskiĝurbo. Li denove instruas ekde 1995 en la menciita industriarta altlernejo. Li ricevis 3 premiojn inter 1959-1980.
Bertalan Török
TÖRÖK Bertalan (toeroek) estis hungara politikisto, publicisto naskita en Nadjenjedo la 3-an de novembro 1847 kaj mortinta en Nagyenyed la 6-an de januaro 1915.
Kariero
Török pristudis juron en Koloĵvaro kaj laboris en publikadministrado de 1867 ĝis 1896 en departemento Alsó-Fehér, de 1874 li estis ĉefnotario. De 1896 estis dum tri cikloj deputito de departemento. De 1881 li redaktis en Nadjenjedo dum 25 jaroj la politikan gazeton Közérdek
Virin-viro
Virin-viro (shemale) estas ofenda kaj/aŭ sekse objektiga markigo por unuopulo, kiu havas virajn kaj virinajn sekundarajn seks-signojn (mamojn kaj penison). Ankaŭ temas pri angla slanga pejorativa markigo por transgenruloj, kiuj trairis tra ŝanĝo el viro al virino (parte aŭ plene). La virin-viro estas unu el kategorioj de erotikaj videoj, en kiuj prezentiĝas transseksa unuopulo, kiu havas mamojn de plenkreska virino (danke al hormona terapio aŭ plastika operacio) kaj povas havi ankaŭ aliajn virinajn sekundarajn signojn, sed kiu ne subiĝis al operacio de ŝanĝo de la sekso.
La termino aperas de tempo al tempo en ekstreme kontraŭtransgenraj verkoj, ekzemple la fifama libro The Transsexual Empire: The Making of a Shemale ("La transseksa imperio: la faro de virin-viro") fare de Janice Raymond.
-on-
La sufikso -on- devas esti postemetita al nombro. Ĝi indikas ĉiun egalan parton en kiu estas dividata unuo.
La noma sufikso -ono estas la rezulto de divido.
La adjektiva sufikso -ona kvalifikas parton el tuto, kiu estas egale dividata.
Referencoj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Natércia
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Juglandacoj
La juglandacoj (Juglandaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo fagaloj (Fagales). Ĝi enhavas 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 90 speciojn,. Ĝia tipa genro estas juglando.
Tiuj arboj aŭ foje arbustoj produktas nuksojn. Kelkaj membroj de la familio estas indiĝena de Ameriko, Eŭrazio, kaj Sudorienta Azio. Membroj de la nuksa familio havas grandajn, aromenhavajn foliojn kiuj estas kutime alternaj, sed male ĉe Alfaroa kaj Oreomunnea. La folioj estas pinate komponitaj aŭ trifolietaj, kaj kutime 20–100 cm longaj.
La arboj estas ventopolenigitaj, kaj la floroj estas kutime aranĝitaj en amentoj.
La genroj en la familio inkludas la komerce gravajn nukso-produktajn arbojn juglando (Juglans), pekano (Carya illinoinensis), kaj karjo (Carya). La persa nukso aŭ reĝa juglando, Juglans regia, estas unu el la ĉefaj nuksoproduktoj de la mondo. Juglandarbo, karjo, kaj Alfaroa estas ankaŭ valoraj arboj por ligno.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (22 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
János Jakab Adami
János Jakab Adami [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Adami János Jakab estis hungara luterana pastro, instruisto, abelbredisto.
János Jakab Adami naskiĝis la en Lőcse (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la  en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio).
Biografio
János Jakab Adami maturiĝis en luterana mezlernejo. Ekde 1734 li studis en universitatoj de Jena kaj Halle. Hejmenveninta li instruis en sia naskiĝurbo, poste en 1747 li estis lernejestro en Besztercebánya. Inter 1748 kaj 1772 li estis pastro en la sama urbo, poste li havis pli altan eklezian postenon. En 1780 li pensiuliĝis, tamen li tenis la postenon ankoraŭ 4 jarojn. Li estis ankaŭ unu el la pioneraj hungaraj abelbredistoj.
Urba aŭtobusa transporto en Ostrava
En la regiona urbo Ostrava komencis trafiko de la unua linio de la urba aŭtobusa transporto en la jaro 1930. Nuntempa trafikanto estas Transporta entrepreno Ostrava, a.s., la transporto estas enmembrigita en Ostravan transportan integran sistemon. Nuntempe parto de la urba reto estas ĉirkaŭ 60 aŭtobusaj linioj, kiuj estas numeritaj 20 ĝis 99.
Periodo antaŭ komenco de la trafiko
Bezono de trafiko de aŭtobusoj devolviĝis de konstruado de urba tramreto, kiu de komence (la jaro 1894) estis vapora, pli poste ĝi estis elektrizita. La unua linio kunigis stacidomon de Norda fervojo de imperiestro Ferdinando en Přívoz kun Vítkovice. Sed senĉese restis sektoro, kie tramvojo tre mankis kaj nome ĉefe en kunigo de přívoza stacidomo kun Centra placo (tiutempe ĝi nomiĝis placo de Francisko Josefo). La tramoj ja atingis tiun ĉi celon je du jaroj pli poste, sed tio okazis nur per nesignifa flankvojo el la loka stacidomo (proksimume en loko de la hodiaŭa hotelo Palace). Rekta kunigo de la placo kaj la stacidomo tiutempe ne ekzistis.
Fine de la 19-a jarcento avenuo Nádražní estis ĉefa akso de Moravia Ostrava, plie en la jaro 1928 la vojo al la stacidomo en Přívoz estis dureligita. La Centra placo en tiuj ĉi jaroj estis fakte malfruigita kaj ĝi restadis fakte sen transporta vigleco. En la unua triono de la 20-a jarcento Nádražní avenuo komencis tropleniĝi kaj oni serĉis pluajn lokojn posr siaj konstruaĵoj. En la jaro 1929 devis al konstrua kresko cedi la loka stacidomo kun malnova tramdeponejo. Oni fine trovis solidan avenuon por siaj sidejoj. Tiu fariĝis la naskiĝanta avenuo Sokolská, kiu kunigis la urbocentron (ponto de Miloš Sýkora) kun Přívoz. La signifa avenuo kun ĝuste finata Nova urbodomo volis akiri bonan kunigon kun la tramreto. Proponoj por tramvojo ne sukcesis, do oni komencis pripensi pri malpli kapacita transporta rimedo: aŭtobuso.
La unua linio kaj la unuaj veturiloj
La unuan aŭtobusan linion en Ostrava komencis trafiki Kompanio de moraviaj lokaj tramvojoj (KMLT), kiu jam havis spertojn kun la tramtransporto. La unua aŭtobusa linio kondukis el placo de Masaryk tra Přívoz al kemia fabriko. Provtrafiko sen vojaĝantoj komencis la 14-an de aprilo 1930, la publika transporto estis komencita je 12 tagoj pli poste. la unuaj veturiloj fariĝis du Tatroj 23/4 kaj unu Praga ND. Tiu estis post unu jaro pro alta konsumo vendita kaj anstataŭigita per du aŭtobusoj Tatra 27.
Plua kresko de aŭtobusoj
La linio estis poste plilongigita al placo de Smetana, kie estiĝis transŝanĝeja nodo al mallarĝtrakaj tramoj ĝis Karviná. La placo de Smetana estis dum longaj jaroj la elirpunkto por ĉiuj aŭtobusaj linioj. Ekde la sama dato la aŭtobusoj anstataŭ la kemia fabriko priservi ponton en Petřkovice kaj la apudan Petřkovice-on. Dum mallonga periodo la aŭtobusoj veturis eĉ ĝis ĝendarmejo en Petřkovice, kie estis avantaĝa transŝanĝejo por trajno ĝis Opava. Post interveno de ministerio de poŝtoj estis la sektoro de la ponto ĝis la ĝendarmejo nuligita. La linio de aŭtobusoj fariĝis dum 20 jaroj la plej eluzata vojo ĝis la ponto kaj post 20 jaroj la sektoro Kino Svoboda ( la hodiaŭa haltejo Muglinovská) - Petřkovice stacidomo anstataŭigita per tramo (tiu estis pli poste plilongigita ĝis Hlučín. Nur en la jaro 1933 estis enkondukita linio Placo de Masaryk - Stacidomo Přívoz, kiu servis kiel helplinio al la tramoj kaj kiu ligis nur al iuj rapidtrajnoj, la linio aspektis pli kiel omnibuso ol kiel aŭtobusa linio.
Pase de la unua respubliko KMLT klopodis enkonduki la aŭtobusojn ankaŭ en pli malproksimajn municipojn. Plano estis ja malsukcesigita, sed malgraŭ tio estiĝis du novaj linioj, konkrete linio kuniganta la urbocentron kun stacidomo Ostrava-mezo kaj la alia el placo de Denis ĝis nitrogenfarejo en Mariánské Hory. En la jaro 1937 estis aldonita ankaŭ linio de nova urbodomo ´tra la urbocentro al la stacidomo Ostrava-mezo.
Veturilparko estis plifortigita kun plua Tratra 27 en la jaro 1935. Je du jaroj pli poste KMLT aĉetis veturumitan veturilon Škoda 151. En la jaroj 1938 kaj 1939 estis aĉetitaj kvar veturiloj Tatra difinitaj por ekskursa transporto. La ostravaj aŭtobusoj estis dum longaj jaroj malgranda trafiko, ĉar ili havis nur ses veturilojn por la urba kaj du por la ekskursa transporto.
Periodo de preferado de aŭtobusoj
Fine de la sesdekaj jaroj la aŭtobusoj komencis karakterize partopreni en la publika transporto. Ili veturigis homojn ĉiutage en la metalurgiajn uzinojn kaj la minejojn, kiuj vivtenigis tiun ĉi regionon. Dum longaj jaroj liveris en Ĉeĥoslovakion aŭtobusojn domina firmao Karosa. En la 70-aj jaroj komencis ankaŭ liveri siajn artikajn aŭtobusojn la hungara firmao Ikarus. Ĉe Karosa tio estis tipoj Škoda 706 RO, pli poste Škoda 706 RTO kaj Karosa ŠM 11, ĉe Ikarus temis pri tipo 280.
Nova generacio de aŭtobusoj
En la jaro 1990 la aŭtobusoj komencis "vesti sin" en la urbajn kolorojn (blua, flava kaj blanka) kaj komence de la 21-a jarcento komencis la aŭtobusojn por Ostrava liveri ankaŭ la pola firmao Solaris. La aŭtobusoj estas nun necesa parto de la transporto en Ostrava.
NGC 2584
NGC 2584 (aliaj indikoj — MCG -1-22-9, PGC 23523) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maria Bernarda Bütler
Maria Bernarda Bütler (Sankta Maria Bernarda) estas katolika sanktulino, kiu naskiĝis la 28-an de majo 1848 en Auw en Kantono Argovio en Svislando. Ŝi mortis la 19-an de majo 1924 en Kartageno en Kolombio. Maria Bernarda estis beatigita la 29-an de oktobro 1995 fare de papo Johano Paŭlo la 2-a kaj sanktigita la 12-an de oktobro 2008 fare de papo Benedikto la 16-a.
Vivo
Maria Bernarda Bütler naskiĝis kiel Verena Bütler en kamparana familio en Auw kiel kvara infano dum dimanĉo. Kiam Verena fariĝis 15-jara ŝi esprimis la deziron dediĉi sian vivon al Dio. La 12-an de novembro 1867 ŝi aliĝis kiel novulino al la kapucenan monaĥejon Maria Hilf en Altstätten en la Rejnvalo. Du jarojn poste ŝi deklaris ŝian monaĥejan ĵuron kaj fariĝis monaĥino. En 1880 ŝi elektiĝis abatino. Patrino Maria Bernarda forlasis en la jaro 1888 kune kun ses kunmonaĥinoj la sanktgalan Rejnvalon por elmigri al sia unua misiejo en Chone en Ekvadoro. Ŝi tie fondis filimonaĥejon de la sanktgala monaĥejo Maria Hilf, kiun ŝi per ŝia organiza talento iom post iom transformis al la propra ordeno de la Franciskaj Misifratinoj de Maria Helpu, kiu en la jaro 1938 estis oficiale rekonita de papo Pio la 11-a. Kiam en la jaro 1895 la posedaĵo de la eklezio en Ekvadoro estis ŝtate konfiskita, la ordenfratinoj fuĝis al Kartageno en Kolombio, kie ili fondis lernejojn, hospitalojn kaj hejmojn. Poste ili aktiviĝis ankaŭ en Brazilo, kie Patrino Bernarda kreis novan filimonaĥejon.
Kvanto de viktimoj de la unua mondmilito
La diversaj nombroj de viktimoj de la unua mondmilito dependas el la fontoj kaj konsideroj pri kiuj mortintoj (vunditoj, forpelitoj ktp.) rilatas rekte al la milito aŭ ne. Ĝenerale oni konsideras, ke dum lukto mortis naŭ milionoj (po ses mil ĉiutage), kio estas multege pli ol antaŭaj militoj. Ekzemple oni komparu kun la Napoleonaj Militoj en kiuj mortis ĉirkaŭ du milionoj da personoj laŭlonge de 25 jaroj! Terure estas konsideri, ke mortis, krom luktintoj ĉirkaŭ 12 milionoj da civiluloj konsekvence de la milito: genocidoj, malsatego, bombadoj, ŝipvrakoj, amasaj elpeladoj, epidemioj...
Ĉar ekde la printempo de 1918 etendiĝis kaj tra Eŭropo kaj transoceane la nomita hispana gripo. En Berlino, Vieno aŭ Parizo estis miloj da viktimoj. En Londono la gazetaro informis, ke en oktobro jam estis mortintaj 2,225, tio estas pli ol dummilite sub bombado. Totale oni parolas pri pli ol 40 milionoj da mortintoj: ĉirkaŭ 15 milionoj en Hindio,3 % el la total apopulacio en Madagaskaro, en Italio ĉirkaŭ 400,000; en Hispanio ĉirkaŭ 300,000.
Antonio De Salvo
Antonio DE SALVO (naskiĝis la 8-an de junio 1942 en Romo - mortis la 21-an de marto 2021 en Romo) estis doktoro pri juro, juĝisto de la itala Kortumo pri kontoj; dum pluraj jaroj estrarano kaj vicprezidanto de Itala Esperanto-Federacio, iama prezidanto kaj poste kasisto de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), kies estrarano li restis ĝis februaro 2012.
Profesia vivo
En 1962 li eklaboris kiel fervoja oficisto (kaj kunlaboris por la enigo de Esperantaj klarigoj en la fervojan horarlibron). En 1969 li doktoriĝis pri juro. En la sama jaro li estis aprobita kiel profesoro pri juro kaj ekonomiko, kaj ekdeĵoris kiel funkciulo ĉe Ministerio pri Publika Instruado. En 1972 li ekdeĵoris kiel funkciulo ĉe Ministerio pri Transportoj. De 1976 li estis juĝisto ĉe la itala Kortumo pri Kontoj, komence en Venecio kaj poste en Romo, kie de 1977 li kontrolis la agadon kaj reviziis la kontojn de la Ministerio pri Internaj Aferoj, ĝis 2009 kiam li estis levita al rango de ĉefkonsilisto, kun la tasko gvidi la kontroladon de 5 italaj ministerioj (ĉefministrejo, enlando, eksterlando, justico, defendo). En 2011 li estis levita al rango de sekcia prezidanto de la sidejo de itala Kortumo pri Kontoj en Triesto, por la fako kiu revizias kaj kontrolas la kontojn de regiono Friulo-Venecio Julia kaj de la lokaj komunumoj. En marto 2013 li forlasis tiun oficon en Triesto, kaj fariĝis Prezidanto de la Kontrola Sekcio de la Konto-Kortumo en Bolonjo (regiono Emilio-Romanjo). Krome, en 1976 li estis juĝisto ĉe la Regiona Administracia Tribunalo en Florenco, kaj li estis sekcia prezidanto de la Regiona Imposta Tribunalo kaj juĝisto de la Tutlanda supera Imposta Tribunalo. Li estis oficiale registrita kiel ĵurnalisto kaj kiel tia akreditita interalie ĉe la itala kaj vatikana poŝt-administracioj.
Esperanta agado
De Salvo eklernis Esperanton en decembro 1956 kaj partoprenis sian unuan kongreson en 1958 en Palermo, kie li trapasis triagradan ekzamenon pri Esperanto. Jam kiel junulo li aktivis en IKUE kaj ĝia tiama junulara asocio La Alta Flugo, ekz. kiel kunorganizanto de la IKUE-Kongreso en 1962 en Rocca di Papa. Li tenis kontaktojn kun la Kongregacio pri Sakramentoj kaj Dia Kulto, kiuj rezultigis la agnoskon de IKUE ĉe la Pontifika Konsilio por Laikoj. Li estis redaktoro de revuo Espero Katolika de 1978 ĝis 1992, kiam profesiaj devoj ne plu ebligis al li plenumi ĉi tiun taskon, kvankam restante unu el ĝiaj ĉefaj kunlaborantoj kaj ĝia respondeca direktoro laŭ la itala leĝo. Krome de 1971 ĝis ilia ĉesigo en 2007 li redaktis la esperantlingvajn programojn de Itala Radio Internacia, alinomata Radio Romo aŭ (RAI), posteulo de la fama redaktoro Luigi Minnaja. Li estis vicprezidanto de la Itala Esperanto-Federacio. En 1995 li elektiĝis prezidanto de IKUE. En 2003 li retiriĝis de tiu posteno, sed restis en la estraro, unue kiel kasisto kaj direktoro de la Centra Oficejo de IKUE, poste kiel estrarano, konservante la taskon de direktoro de la Centra Oficejo ĝis 2011. Li estis vicprezidanto de la LKK de la 91a Universala Kongreso de Esperanto en Florenco, Italio. Pri temoj de filatelio li interalie redaktis specialan broŝuron pri poŝtmarkoj kaj stampoj en kiuj aperas mencio de Esperanto aŭ esperantlingvaj frazoj, surbaze de sia filatelia kolekto. Li prilaboris, kun internacia grupo de volontuloj, la diĝitigon kaj enretigon de la paperaj tekstoj de la E-elsendoj de Radio Romo.
Verkado
Li kunlaboris en la traduko kaj revizio de la tradukoj en Esperanto de la romkatolika "Meslibro kaj legaĵaro" kaj de romano La Gefianĉoj de Alessandro Manzoni. Li reviziis la vortaron Esperanto-itala de Umberto Broccatelli, kiu aperis en 1984. De la 80-aj jaroj de la 20a jarcento li prizorgis la redaktadon kaj la enkomputiligon de kolosa "Enciklopedia vortaro itala-Esperanto", kiu estas laŭgrade publikigita en Interreto. El tiu verko ĉerpis prof-ro Carlo Minnaja por la realigo de sia itala-Esperanto vortaro. Li ankaŭ kolektis kaj enkomputiligis dekmilojn da proverboj en itala lingvo kaj en ĝiaj dialektoj, laŭeble kun traduko al Esperanto.
Ligao
Ligao - Lungsod ng Ligao - estas kvinaklasa urbego en Luzono, en Bikola Regiono, en provinco Albajo. Ligao ricevis la loknomon de la vorto "ticau" (arbo, kies veneno estis uzata por kapti fiŝojn. Ligao estas distribuita je 11 urbaj kaj 44 vilaĝaj distriktoj.
Geografio
Ligao situas en suda duoninsulo de Luzono ĉe Monto Majono (vulkano) (2,462 m). Ekstera parto de Ligao atingas eĉ la maron. Tabaco kaj Daraga troviĝas po 25, provinca ĉefurbo Legazpi (Albajo) 26, Kezonurbo 311, ĉefurbo Manilo 314 kilometrojn (aere).
Historio
Tiu loko estis loĝata ekde la 16-a jarcento kiel Cavasi. La oficiala fondo okazis en 1606, sed nur en 1666 ĝi iĝis sendependa vilaĝo. Inter 1941-1945 dominado de japanoj okazis. Ligao en la 2000-aj jaroj atingis la internacian klasifikadon grandurbo kaj tiutempe ankaŭ la filipinan klasifikadon komponenta urbo.
Ekonomio
Ligao estas kvaraklasa urbo laŭ la filipina financa klasifikado.
Trafiko
Al Ligao kuras 4 vojoj el ĉiuj direktoj.
Klimato
La klimato de Ligao estas klasifikita kiel tropika pluvarbara klimato kun abunda pluvokvanto tutjare. Jare pluvas po 1732 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter februaro-aprilo iom malpli. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-28 °C. Ne estas gravaj diferencoj inter la monatoj.
Kakasd
Bazaj informoj
Kakasd (kakaŝd), germane Kockrsch estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Bonyhád. Kakas signifas: koko.
Sajóvámos
Sajóvámos [ŝajOvAmoŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc.
Kakasd
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Pécs ĝuste inter Szekszárd kaj Bonyhád.
Historio
Kakasd estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1436. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste germanoj kaj hungaroj refondis ĝin. Iama vilaĝo Belac kuniĝis kun Kakasd. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio, alvenis deportitaj hungaroj.
Sajóvámos
Situo
Sajóvámos situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj.
Historio
La unua mencio devenis el 1219 en latina formo "villa Vamus", kiu estis biencentro de familio Bebek. Ili konstruis fortikaĵon. Baldaŭe la komunumo iĝis grava doganejo, kelkfoje ankaŭ departementaj kunvenoj okazis tie, fine havis la rangon kampurbo. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En 1599 la turkoj tie venkis la hungarojn, la urbeto detruiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
2485 Scheffler
2485 Scheffler estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Helmut Scheffler.
Stacio Ōbane-en
Stacio Ōbane-en (japane: 大羽根園駅 [Oobane-en-eki], angle: Ōbane-en Station) estas fervoja stacio en Komono, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yunoyama.
Jenő Pataky
Jenő Pataky [pataki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pataky Jenő estis hungara aktoro, framasono.
Jenő Pataky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Pataky frekventis komercistan lernejon, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1936. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1948 li estis deklarita "malamiko de la popolo", li sensukcese disidis, tial li estis kondamnnita je malliberejo. Inter 1951 kaj 1956 li apartenis al Teatro Petőfi, dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis kaj ĝis 1968 li ricevis muzikalajn rolojn en Parizo. Inter 1969-1978 li estis postenulo de entrepreno, poste li hejmenvenis. Inter 1979-1983 li estis membro de Teatro Madách, inter 1983-1991 denove de Nacia Teatro. Li ricevis premiojn en 1985 kaj 1994.
Arnold Boyd
Arnold Whitworth Boyd, membro de la FZS kaj de la FRES (1885–1959) estis ornitologo kaj naturalisto el Cheshire, Anglio.
Li estis dumlonge kontribuanto de The Guardian ĉefe post la morto de Thomas Coward en 1933. En 1950, li reviviziis la verkon de Coward nome The Birds of the British Isles and their Eggs por nova eldono.
Boyd estis onklo de James Fisher, kiu ĝis ankaŭ elstara ornitologo, ĵurnalisto kaj verkisto pri natura historio. Post la morto de Fisher, multaj el la taglibroj de Boyd kaj aliaj dokumentoj estis akiritaj de la Liverpula Muzeo.
(9794) 1996 FO5
(9794) 1996 FO5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
783 Nora
783 Nora estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa la elde la observatorio de Vieno.
6745 Nishiyama
6745 Nishiyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
783 Nora
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Nora", ĉefrolulino de la teatra dramo de Henrik Ibsen : Et dukkehjem (Puphejmo).
6745 Nishiyama
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana amatora astronomo Minewo Nishiyama, prezidento de la Astronomia Asocio de Ĉikuŝi de 1944 al 1947.
Ojinaga
Ojinaga estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Manuel Ojinaga. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08052.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21157 loĝantojn. El tiuj estis 10644 viroj kaj 10513 virinoj. La komunumo havas surfacon de 9500,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 800 metroj super la marnivelo. En Ojinaga la rivero Conchos fluas en la riveron Rio Grande del Norte.
Regionaj distriktoj de Grekio
La 74 regionaj distriktoj aŭ regionaj unuoj (en greka: περιφερειακές ενότητες, perifereiakés enóti̱tes, sing. περιφερειακή ενότητα, perifereiakí̱ enóti̱ta) estas administraciaj unuoj de Grekio. Ili estas subdividaĵoj de la 13 regionoj de la lando, siavice subdividitaj en municipoj. Ili estis enkondukitaj kiel parto de la administracia reformo "Kallikratis" fare la 1an de Januaro 2011 kaj estas kompareblaj laŭgrande kaj, en la kontinenta teritorio, samtermina kun la antaŭ-"Kallikratis" prefekturoj de Grekio.
Ojinaga
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 305,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19,0 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 20976 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 35 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,17 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sankt Barbara im Mürztal
Sankt Barbara im Mürztal - prononco  - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pozitiva Slovenio
La Listo de Zoran Janković - Pozitiva Slovenio (slovene: Lista Zorana Jankovića - Pozitivna Slovenija) estas politika partio en Slovenio, fondita la 22-an de oktobro 2011, gvidata fare de la urbestro de Ljubljano, Zoran Janković, por subteno de lia kandidatiĝo kiel ĉefministro en antaŭritme okazigita parlamenta baloto de la 4-a de decembro 2011. En la gamo de politikaj partioj la listo Pozitiva Slovenio konsideratas modere maldekstra. La partio en tiu parlamenta baloto iĝis plej forta parlamenta partio, kaj akiris 28,5 procentaĵojn de ĉiuj voĉoj. Ankaŭ Zoran Janković estis rekte elektita membro de la slovenia parlamento. Li laŭ la balota rezulto devintus anstataŭi la ĝisnunan ĉefministron Borut Pahor, respektive la politikiston Danica Simšič kiu provizore intertempe transprenis la postenon, sed ne sukcesis starigi sufiĉe fortan registaran koalicion, kaj tiel ricevis la postenon Janez Janša de la Slovena Demokrata Partio. La 20-an de marto 2013 tamen Alenka Bratušek, membrino de la partio Pozitiva Slovenio, por la partio transprenis la ĉefministran postenon.
Altebenaĵo de Calern
La altebenaĵo de Calern estas karsta altebenaĵo en Francio, sur la komunumoj de Caussols kaj Cipières en Alpes-Maritimes (regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura), klasita loko.
La Observatorio de Calern, parto de la Observatorio de la Côte d'Azur situiĝas sur tiu-ĉi altebenaĵo ; ĝi disponas de laseroj, kiuj permesas kalkuli la distancon Tero-Luno per reflekto sur.
NGC 2585
NGC 2585 (aliaj indikoj — MCG -1-22-10, IRAS08209-0445, PGC 23537) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nederlanda kuirarto
La nederlanda kuirarto estas de origino simpla kun multaj "unupot"-manĝaĵoj, aŭ pli bone dirite miksopotoj. Tio estas logika, ĉar en antaŭaj tempoj oni ne havis kvarbekajn gaskuirilojn, ĉion oni devis kuiri en la sama kuirpoto, kaj oni uzis malmulte da specialaj ingrediencoj kaj spicoj. Tiuj ja ne kreskis en Nederlando kaj oni manĝis ordinare tion kion oni rikoltis de la kampo.
Por laboreganta popolo en lando kie ofte estas malvarme, la manĝaĵo krome devas esti nutra. Do firma nutraĵo. Terpomoj, legomoj kaj sufiĉe granda peco da viando. Miksopoto kun kolbaso, ruĝaj betoj kun eskalopo de lardo, pizosupo kun fumaĵita kolbaso, kampaj pizoj aŭ brunaj fazeoloj kun lardo, saŭrkraŭto kun fumaĵita kolbaso kaj tiel ni povas daŭrigi dum iom da tempo. Unu ingredienco ludas gravan rolon en tio: la terpomo.
Post la jaro 1700 la terpomo fariĝis vere populara. Unue inter la malriĉuloj (terpomoj antaŭ ĉio ja estis malmultekostaj), poste ankaŭ inter la aliaj Nederlandanoj. Tio ĉi ankaŭ signifis ke la homoj komencis manĝi per forko, anstataŭ per la manoj. Simple ĉar tia terpomo estis tro varmega por teni en la mano!
Por tute fini ĉi tiun etan historion: post la jaro 1850 ekestis la Nederlanda kuirarto kiel ĝi ankoraŭ nun ekzistas. Ankoraŭ multaj miksopotoj ĉe kiuj terpomoj, legomoj kaj la viando kune iras en la poton. Krom tio oni pli kaj pli kuiris en apartaj potoj: terpomoj, freŝaj legomoj kaj freŝe rostita viando kun saŭco de viandosuko, kun aŭ sen antaŭa supo kaj posta deserto. Kaj kompreneble la tempo, por la sola varma manĝaĵo, estas duono post la kvina posttagmeze (escepte en la nordaj provincoj tie oni manĝas precize je tagmezo). Je merkredo estas haketaĵotago kaj tiam multaj Nederlandanoj manĝas bulon da viandhaketaĵo (duonbova, duonporka) kompreneble kun terpomoj kaj ofte kun ruĝa brasiko.
Chetumal
Chetumal estas urbo de la meksika subŝtato Kintanaroo (Quintana Roo), kiu situas sur la duoninsulo Jukatano en la orienta parto de Meksiko.
La urbo estas la administra centro kaj de la komunumo Othón P. Blanco kaj de la tuta subŝtato Quintana Roo.
Chetumal situas ĉe la okcidenta bordo de la samnoma golfeto de Chetumal, proksime de la enfluo de la limrivero Río Hondo en la golfeton. La urbo havas signifan marhavenon kaj pro sia proksimeco al la najbara ŝtato Belizo funkcias kiel komerca centro de la regiono. La urba nomo devenas de la vorto Ĉaktemal en la jukatana majaa lingvo, kiu signis la tiean regionon de la majaa kulturo.
Dum la hispana konkeriĝo de la jukatana duoninsulo, la regiona majaa ŝtato sukcesis venki plurajn atakojn de la hispanoj, sed fine de la 16-a jarcento tamen konkeriĝis, dum kelkdek kilometrojn norde de la urbo iuj majaaj teritorioj dumtempe restis sendependaj de la meksika ŝtato ĝis komence de la 20-a jarcento.
La nuna urbo oficiale fondiĝis en 1898 kiel meksika marhaveno je la nomo Payo Obispo, sed en 1936 reprenis la originan majaan nomon en ties iom hispanigita formo, do Chetumal.
Kiel ĉefurbo de la subŝtato la urbo ampleksas la registarajn konstruaĵojn de la subŝtato kaj la universitaton de Kintanaroo.
34053 Carlquines
34053 Carlquines estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:5 kun Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carl Joshua Tiangco Quines, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Valenzuela City School of Mathematics and Science de Valenzuela (Manilo, Filipinoj).
Sejm
La vorto Sejm havas kelkajn signifojn:
Sejm (rivero)
Sur bordoj de la rivero estas urboj kaj setlejoj Kursk, Kurĉatov, Lgov, Rilsk (en Rusio); Putivl, Baturin (en Ukrainio).
(111811) 2002 CN283
(111811) 2002 CN283 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra klinita orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,32628 astronomia unuo, tie estas 48,811 milionoj da km.
Álvaro Pérez de Castro "el Castellano"
Álvaro Pérez de Castro "el Castellano", nome "la Kastilia" (¿? - Orgaz, 1240). Nobelo el Kastilio. Filo de Pedro Fernández de Castro "el Castellano", senjoro de la familio Castro, kaj de Jimena Gómez, filino de Gómez González de Manzanedo.
Li estis senjoro de familio de Castro kaj grafo de Urgel pro sia edziĝo al Aurembiaix, grafino de Urgel kaj filino de Ermengol la 8-a de Urgel, kaj krome plenumis la postenojn de flagisto kaj ĉefa servisto de la reĝo Alfonso la 9-a. Poste li estis la reprezentanto de la reĝo Ferdinando la 3-a (Kastilio) en la araba urbo de Kordovo, en kies konkero li partoprenis en 1236, kaj en la fortikaĵoj de la limo de Andaluzio.
Li estis pranepo de Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio.
Sébastien Érard
Li estis samtempulo de la komponisto François-Adrien Boieldieu kaj havis sian metiejon en Parizo. Érard ne nur sindediĉis al la evoluo de piano, sed precipe ankaŭ konatiĝis pro la teknika pluevoluado de la harpo. En 1811 li surmerkatigis harpon kun duoblapedala mekaniko, per kiu la harpo reatingis tiun pozicion, kiun ĝi dum pasintaj jarcentoj tenis en la favoro de la publiko. La novajn eblecojn de la harpo far Érard baldaŭ utiligis al si multaj komponistoj, i.a. Hector Berlioz.
De Érard devenas ankaŭ en 1823 la evoluo de la ripetmekaniko ĉe la piano, kiu sekvigis gravan kreskadon de la ebloj de ĉi tiu instrumento.
Érard donacis al Beethoven en 1803 pianegon el sia produktado. Ĉi tiu translasis ĝin en 1824/25 al sia frato Nikolaus Johann, de kiu ĝi en 1845 eniris la posedaĵon de la Landa Muzeo de Supra Aŭstrio en Linz.
Ardezkrona laniovireo
LaArdezkrona laniovireo (Vireolanius leucotis) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de laniovireoj kiuj estas mezgrandaj birdoj kun laniecaj kapoj kaj olivverdecaj supraj partoj, kiel la resto de la familio.
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujanoj, Peruo, kaj Venezuelo kaj pli precize en la Amazona baseno kaj Gujanoj, sed ne en la nordokcidenta Amazonio. Krome estas izolata populacio ĉe Ĉoko de Kolombio kaj Ekvadoro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj, kie ĝi loĝas ene de la kanopeo, kaj pro tio temas pri malfacile videbla specio.
Tiu birdo havas olivverdecajn suprajn partojn, krom la kapo kiu montras ege rimarkindan bildon. La iriso estas helverdeca kaj tre mirinda ĉar krom la nigra centro estas ankaŭ nigra okulringo integrata en traokula strio kiu griziĝas malantaŭ la okulo. La kapo estas tre griza, kio nomigas la specion, kaj sur tiu fono elstaras flava superokula strio kiu larĝiĝas ĉefrunte kaj mallarĝiĝas ĉe nukoflankoj kaj flava malgranda makulo subokula kvazaŭ parto de interrompita okulringo. Ankaŭ la subaj partoj estas flavecaj iom olivecnuancaj ĉefe ĉeflanke sed kun tre flava gorĝareo ege kontrasta kun la griza kapo. La fortika lanieca beko (ĉefe fortika ĉebaze kaj iom hokoforma pinte) estas supre nigreca kaj sube griza same kiel la kruroj.
Biharnagybajom
Biharnagybajom [biharnadjbajom] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Püspökladány.
Geografio
Biharnagybajom situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Gyomaendrőd-Püspökladány, la lasta troviĝas 17 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1215 pri la komunumo. Dum la historio apude estis 2 vilaĝoj, por servutuloj kaj por nobeloj. Ambaŭ situis inter marĉoj, kiuj defendis la loĝantojn de la malamikoj. En 1552 la vilaĝo iĝis kampurbo kaj dum nekonata tempo terfortikaĵo konstruiĝis. La turkoj venkis la hungarojn tie en 1659. La urbeto estis distriktejo inter 1890-1950. La rumanoj okupis la tutan regionon en 1919. Dum la socialismo kolĥozo pri György Dózsa funkciis.
Vilaĝservoj estas lernejo, 2 kuracejoj, infanĝardeno, infanvartejo, kulturdomo, biblioteko, familihelpa servo kaj klubo por maljunuloj.
Vidindaĵoj
La kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1761, turo 33 m-ojn alta alkonstruiĝis en 1787
Famuloj
En Biharnagybajom naskiĝis:
Zarand
Zarand povas esti
11-a jarcento a.K.
La 11-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 1100 kaj finiĝis la 31-an de decembro 1001 antaŭ nia erao.
Pedro Fernández de Castro "el Castellano"
Pedro Fernández de Castro "el Castellano" (la Kastilia) (¿1155? - Maroko, 18-a de aŭgusto de 1214). Nobelo kastilia, heredis de siaj gepatroj la posedon de la apanaĝo de Leono, kaj estis krome Ĉefa Servisto de la reĝo Alfonso la 9-a en diversaj periodoj.
13942 Shiratakihime
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Princino Shirataki, kiu, laŭ loka legendo, venis ĉirkaŭ 1300 jaroj antaŭ en Kirju el la imperia ĉefurbo Kjoto. Ŝi alportis kun si la talentoj de la silkraŭpobredado kaj de la teksado. Teksado fariĝis la ĉefa industrio de Kirju.
Leutert
Leutert estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankuaŭ:
NGC 2586
NGC 2586 estas triopa stelo en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laennec (stacio en Liono)
Laennec estas stacio sur linio D de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.