cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrikto Main-Kinzig
La distrikto Main-Kinzig (germane: Landkreis) situas en la suda mezo de la federacia lando Hesio de Germanio. La urbo Gelnhausen estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 1.397,57 km² loĝas homoj; do meznombre 289 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Hesio la koncerna nombro estas 124, en Germanio 231. La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno.
Najbaraj distriktoj estas norde Vogelsberg kaj Fulda, oriente la bavaraj distriktoj Bad Kissingen kaj Main-Spessart en la oriento kaj Aschaffenburg en la sudo, sudokcidente la distrikto Offenbach kaj la eksterdistrikta urbo Frankfurto ĉe Majno, okcidente kaj nordokcidente la distrikto Wetterau.
La nomo de la distrikto venas de du riveroj: La Majno estas ĝia sudokcidenta limo, kaj la rivereto Kinzig [Kincig] fluas de la nordoriento al la sudokcidento, fine en la Majnon. Ĝis majo 2005 la distrikta urbo estis Hanau, kiu nun havas specialan statuson kaj estas survoje al la statuso de "eksterdistrika urbo" (en Hesio tiaj jam estas kvar: krom Frankfurto la urboj Darmstadt, Offenbach kaj Wiesbaden. La unuan de junio 2005 la distrikto ne nur ekhavis novan administran sidejon en Gelnhausen, sed ankaŭ novan aŭtokodon. La antaŭa "HU" por Hanau ŝanĝiĝis al "MKK" por "Main-Kinzig-Kreis".
La aŭtoŝoseo A 66 ligas la distrikton al Frankfurto sudokcidente kaj Fulda nordoriente, la aŭtoŝoseo A 45 al Dortmund nordokcidente kaj Aschaffenburg sudoriente.
Multaj fabeloj de la fratoj Grimm venas el la regiono. Krom Hanau aparte la urbo Steinau havas fortan historian ligon al ili. En la urbeto ĉiujare okazas fabela teatra festivalo, kiu allogas multajn familiojn de distanco de ĝis 100 kilometroj, kaj krome infanoj ŝatas ĝian libertempan parkon, kiu dum la tuta somero estas rekomendinda ekskursocelo.
Urboj kaj neurbaj komunumoj
Nombroj de loĝantoj fine de inter krampoj
Rebeka Szabó
Biografio
Rebeka Szabó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1996, poste ŝi akiris biologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2001. Post la diplomo ŝi laboris jaron en agrikultura filio de UNO, poste en akademia esplora instituto. Inter 2002-2005 ŝi plulernis en la universitato kaj ŝi doktoriĝis, fine ŝi revenis al la instituto. Ŝi okupiĝis pri restaŭradoj de herbejoj. En 2008 ŝi estis fondinta membro de Alia Politiko Eblas, post 2 jaroj ŝi estis elektita parlamenta deputito. Pro internaj konfliktoj ŝi estis fondinta membro de alia nova rivala partio en 2013. Ŝi estis nomumita vicurbestro de Zugló post la balotoj en 2014.
TCA
La vorto havas plurajn signifojn:
Metila izoftalato
Metila izoftalato aŭ C10H10O4 estas organika kemiaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, blanka solidaĵo nesolvebla en akvo kun toksaj proprecoj. Ĝi estas preparata per interagado de la izoftalata acido kaj metanolo en acida medio. Dufenila izoftalato estas uzata en la produktado de plastaĵoj kaj sennombraj polimeroj. Dum la du mondmilitoj dumetila izoftalato estis uzata kiel insekticido.
Bujavica
Ĝi situas en okcidenta Slavonio kaj la serboj akuzas la kroatojn pri etnaj purigoj en la vilaĝo.
Filio
Filio estas institucio, societo, firmao dependa de alia ĉefa firmao. Se filio havas propran juran personecon, oni nomas ĝin ankaŭ subfirmao aŭ subentrepreno. En tiu kazo la ĉefa firmao nomiĝas patrina firmao.
Filioj de bankoj kaj de vendejaj ĉenoj ofte ne estas subfirmaoj, sed nur lokaj establaĵoj.
Tailly
Tailly - prononco laŭ sistemo IFA [] - povas rilati al la sekvaj lokoj en Francio:
Intermeco
Intermeco estas nacia himno de Bosnio kaj Hercegovino ekde 10-a de februaro 1998. Ĝi substituis antaŭan himnon - Jedna Si Jedina pro politikaj kaŭzoj. Intermeco ne havas vortojn kaj ĝian melodion ekkomponis Dušan Šestić.
Farnezila klorido
Farnezila klorido aŭ C15H25Cl estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la klorida acido kaj farnezolo. Farnezila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
20-a de aŭgusto
La 20-a de aŭgusto estas la 232-a tago de la jaro (la 233-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 133 tagoj restas.
Je la 20-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Aigremont (Yonne)
Aigremont estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 68 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Grosbety, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Aigremont apartenas al la kantono de Chablis, kies ĉefurbo estas Chablis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
TCF
La vorto havas plurajn signifojn:
János Miklós Beér
János Miklós Beér naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Miklós Beér studis en sia naskiĝurbo dum kaj post la 2-a mondmilito. Li edziĝis en 1944. Li akiris diplomon en Teknika Universitato de Budapeŝto en 1950. Inter 1949 - 1956 komence li laboris en instituto, poste li estis asistanto en la universitato. Post falo de la hungara revolucio de 1956 li forlasis la landon. Li plulernis en Sheffield (Masaĉuseco), kie li akirisis sciencajn gradojn (Ph.D) en 1960, (D.Sc) en 1968. Li gvidis laborejon en Nederlando inter 1960-1963, kie li okupiĝis pri brulado, flamoj kaj energio. Lia sekva lando estis Masaĉuseco, kie li instruis fuelojn. Inter 1965 - 1976 li instruis en Sheffield (li estis dekano inter 1973-1976), inter 1976 - 1993 en Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Li ricevis nehungarajn premiojn inter 1965-2004, fine hungaran premion en 2008.
Kalša
Bazaj informoj
Kalša, hungare Kalsa (kalŝa) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
János Miklós Beér
Elektitaj kontribuoj
Li estis aŭtoro de 324 teknikaj artikoloj
Kalša
Situo
Kalša situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Trebišov-Košice. La lasta urbo troviĝas 29 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1270 en formo "terre cruciferorum Kolse". En 1828 oni komputis tie 40 domojn kaj 287 homojn. En 1910 loĝis en Kalsa 376 homoj, (249 slovakoj, 123 hungaroj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kalša 709 homoj, (688 slovakoj, po 3 hungaroj kaj ĉeĥoj kaj aliaj).
Steven W. Carabatsos
Steven W. Carabatsos (naskita 1938) estas usona scenaristo, kiu ankaŭ estis la rakonta redaktoro pri Star Trek en la helpa teamo de John D. F. Black kaj D. C. Fontana.
Dum studis en Cornell Law School li skribis provan scenaron por la medicina dramo Ben Casey. La produktanto Jack Laird aĉetis ĝin por uzo, kaj kiam li moviĝis al la studenta-bazita dramo "Channing", li kontraktis Carabatsos'on por certigi, ke la scenaroj restis studente orientita. Carabatsos priskribis sin kiel "teknika konsilanto zorge de rah-rah", kaj korespondiĝis kun sia pli juna frato (tiam studento) kaj ankaŭ vizitante fakultatojn en la areo de Los-Anĝeleso por daŭrigi ĉe aktualaj tendencoj.
Post la foriro de John D. F. Black kiel redaktisto de rakonto, Carabatsos estis dungita kiel ties anstataŭaĵo en Star Trek aŭgusto 1966 de Gene Roddenberry. Lia unua laboro en la spektaklo estis reescribi la scenaron de Harlan Ellison por "The City on the Edge of Forever" por malmultekustigi ĝin. Ellison poste akuzis al Carabatsos pri "preni ĉenon" al la scenaron, kun multaj ŝanĝoj faritaj inkluzive de la aldono de la rolo Gardisto de Eterneco kaj la ŝanĝo al komenca instrukcio kie Doktoro Leonard McCoy estas superdozita per adrenalino. Roddenberry ne ŝatis la version de Carabatsos, kaj demandis al Ellison fari plian reskribon. .
Dum la produktado de "Court Martial", Carabatsos estis postulita de la produktanto Gene L. Coon por skribi tute novan skripton, uzante la samajn ideojn. La alternativa scenaro poste estis kunfandita kun la originalo, gajnante Carabatsos kun-verkistan krediton apud Don Mankiewicz. Carabatsos kiel redaktisto de fabeloj de Star Trek estis tuj poste anstataŭigita de D. C. Fontana. Carabatsos estis agnoskita kun Roddenberry por la ideo de epizodo Operation: Annihilate!.
Post lia foriro de Star Trek, Carabatsos laboris por pluraj televidserioj kiel verkisto kaj scenarigis filmojn kiel ekzemple The Last Flight of Noah's Ark (1980) kaj Hot Pursuit (1987).
Crouy
Crouy estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Crouyssiens.
Aigremont
Aigremont estas la nomo de pluraj artikoloj.
Au am Leithaberge
Au am Leithaberge estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Bruck an der Leitha (aŭ mallonge distrikto Bruck). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sinaksario
Sinaksario (greklingve Συναξάριον, synaxarion, el συνάγειν, synagein, «kunigi») estas la nomo donita de la Ortodoksa Eklezio, Orientaj antikvaj eklezioj kaj Orientaj katolikaj eklezioj) (diritaj sui iuris), al kolektaĵo de hagiografioj, similigeblas al la Menologio de la sama tradicio kaj al martirologio de la Latina Eklezio.
William Paley
William PALEY (Julio 1743 – 25a de majo 1805) estis angla pastro, kristana apologetikisto, filozofo, kaj utilisto. Li estas plej bone konata pro sia naturteologia ekspono de la teleologia argumento por la konfirmo de la ekzisto de Dio en sia verko Natural Theology or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity, kiu faras uzon de la analogion de la horloĝisto.
Sinaksario
Ekzistas du tipoj de sinaksarioj: Sirmond. La informoj tie raportitaj estas resumoj de biografioj de grandaj menologioj aŭ kolektoj de vivoj de sanktuloj, kiuj kovris dudek monatojn de la jaro.
Difinoj
La ekzakta nocio de la nomo sanĝiĝis laŭlonge de la tempo-paso. Dekomence la vorto estis utiligita por la indekso de la legaĵaro kaj, tiusence, korespondas al la latinaj kapitulo kaj kompanulo. Sekve la sinaksario estis integrita per la kompleta teksto de la perikopoj legeblaj en preĝejo. Tiam la Dia liturgio limiĝis al la libroj de la Nova Testamento. «Sinaksario» restis la titolo per la indekso de la legaĵaro. Sen sanĝo la nomon, ĝi estis riĉigita de kompletaj tekstoj de la lagaĵaro.
Iuj mezepokaj kalendaroj estis nomataj “sinaksarioj”. Tiu funkcio aperas, ekzemple, en tiuj redaktitaj de Kristoforo el Mitileno kaj de Teodoro Prodromo (12-a j.)
Famaj sinaksarioj
La plej antikva sinaksario, konservita, datiĝas, almenaŭ lauŝjne, al la 10-a jarcento. Multaj konserviĝis mezepokaj manuskriptoj diversamaniere gravaj por la historio de la Eklezio. Ekzistas konstatinopola sinaksario redaktita de Simeono Metafrasto]] al kiu la imperiestro Basileios la 2-a Bulgaroktonos (976 - 1025) komisiis ĝeneralan revizion de sinaksario: tiu sinaksario estis utiligita kiel precipa bazo de moderna eldono de oficia sinaksario.
Ekzistas, kompreneble, sinaksariaj eldonoj apartenantaj al la diversaj tradicioj kaj eklezioj: ekzemple, de kristanoj koptaj, etiopaj, armenaj…
Boldizsár Deák
Boldizsár DEÁK [boldiĵAr deAk] rumania hungara pentristo, lignoskulptisto. Li naskiĝis en Târgu Lăpuș la 25-an de januaro 1980.
Kariero
Boldizsár Deák estis dekjara, kiam sia familio translokiĝis en vilaĝon Sândominic. Li pristudis pentroarton en Muzika kaj Arta Liceo Nagy István de Miercurea Ciuc. Li diplomitiĝis en 2003 pri pentroarto en Universitato de Arto de Iași. Li laboris en Kluĵo, nuntempe li loĝas en Bukareŝto. Lasttempe li ankaŭ lignoskulptadas.
Nidifuga
Nidifuga aŭ Nestofuĝanta organismo estas tiu kiu abandonas la neston tuj post eloviĝo aŭ nasko. La termino devenas el la latina nidus por "nesto" kaj fugere por "fuĝi". La termino estas ofte ĉefe uzata por priskribi birdojn kaj estis enmetita de Lorenz Oken en 1916. La birdidoj de multaj familioj kiaj la vadbirdoj, akvobirdoj kaj ĉasbestoj estas kutime nidifugaj. Nidifugaj birdoj estas frumaturaj, aŭ naskiĝintaj havante malfermajn okulojn kaj estas kapablaj sendepende moviĝi sed ne ĉiuj frumaturaj birdoj abandonas la neston kaj kelkaj povas resti ĉe nesto kaj tiam estas nomataj nestoloĝantaj.
Campo Imperatore Near Earth Object Survey
La programo CINEOS (angla akronimo por Campo Imperatore Near-Earth Object Survey : Enketo pri Apud Teraj Objektoj de Campo Imperator) estas itala astronomia kampanjo destinta malkovri kaj sekvi.
Ĝi estas plenumita elde la stacio de Campo Imperatore de la observatorio de Abruco proksime de la montmasivo Gran Sasso, je alto de ĉirkaŭ 2150 m. La stacio troviĝas ĉirkaŭ 130 km nord-oriente de Romo. Estis uzata Schmidt-teleskopo de 60-90–183 cm. Ankaŭ la Observatorio de Torino estas engaĝita en tiu kampajno.
Malkovro de ATOj
La unua celo de CINEOS estas serĉo de (ATO-j), precipe la atonaj kaj  (objektoj, kies orbitoj estas tute intere de tiu de Tero) per vasta ekzameno ĉe malgranda suna elongacio. Ankaŭ aliaj tipoj de apud-teraj objektoj estas serĉata per longaj ekspondaŭroj en la regiono de opozicio.
estas gravaj, ĉar cifereca simuloj montris, ke tiuj korpoj ofte estas proksimaj. Foje, atonaj asteroidoj povas evolui al apohelaj kaj reciproke. Tiel, tiuj korpoj povas veni tre proksimen de la Tero, sed estas malfacile observeblaj elde grundo.
Malkovroj
Inter aŭgusto 2001 kaj novembro 2005 CINEOS mezuris pli ol 61000 poziciojn de asteroidoj kaj malkovris pli ol 1600 novaj objektojn, inklude plurajn kaj unu centaŭron. En majo 2018, ĝi estis je la 16-a rango inter la asteroidaj malkovrintoj. kaj estis la unua itala profesia astronomia kampanjo, kiu malkovris itala ATOn kaj asteroidon trans la orbito de Jupitero.
Plejparto el la malkovros estis atribuataj de MPC al "CINEOS", krom tri al "Campo Imperatore" kaj unu al "Campo Imperatore Near Earth Object Survey".
Ribeirão Preto (mezoregiono)
La mezoregiono de Ribeirão Preto estas unu de la 15 mezoregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 66 municipojn kuniĝantas en sep mikroregionoj.
Malemort-du-Comtat
(jen france, okcitane Malamòrt de la Comtat) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Lidl
La firmao Lidl aŭ pli precize Lidl Stiftung GmbH & Co. KG estas en 2004 la 5-a plej granda nutraĵ-komerca entreprena konzerno en Germanio sub la ombrelo de la entreprena grupo Schwarz kun sidejo en Neckarsulm.
Ĝenerale
Lidl estas parto de la imperio de Dieter Schwarz (n. la 24-an de septembro 1939). Post lia retiriĝo el la firmogvidado, li transdonis sian posedaĵon - impost-ŝpare - al la fondaĵo Dieter-Schwarz Klr, kies celo estas inter aliaj la apogo de scienco kaj esploro, arto kaj kulturo.
Historio
Lidl fondiĝis en la 1930-aj jaroj kiel Lidl & Schwarz, nutraĵ-sortimenta grandkomercejo. En la 1970-aj jaroj malfermiĝis la unuaj filioj ĉe Ludwigshafen. En Aŭstrio aperis la unuaj filioj en 1998, en Hungario en 2004. En 2023 la filioj ĉeestas en preskaŭ ĉiu lando de Eŭropo.
La plej norda vendejo de Lidl estas en Sodankylä, Finnlando.
Kritiko
Lidl simile al Aldi eldonas malmultajn informojn pri la propraj aferoj. En la komerca branĉo ĝi estas rigardata kiel precipe agresema. Danke al sia merkata potenco ĝi sukcesis daŭre subenpremi la alliverajn prezojn. Ankaŭ la rolo de la sindikatoj estas tre diskutata. La sindikato akuzas la firmaon pri obstaklado de fondiĝo de entreprenkonsilioj.
En 2004 la kompanio ricevis la Big Brother Award 2004 en la kategorio labormondo pri "preskaŭ sklavtena konduto al la laboristoj".
Multaj varoj vendataj de Lidl portas surskribojn precipe anglalingvajn, ankaŭ en ne-anglalingvaj landoj; priskribo en loka lingvo foje mankas aŭ estas malfacile trovebla.
Nigra libro
La sindikato de la serva sektoro ver.di eldonis la 10-an de decembro 2004 (la tagon de la homrajtoj) [https://web.archive.org/web/20041208085825/http://www.verdi.de/handel/einzelhandel/unternehmensinformationen/lidl "nigran libron" pri Lidl (jen arkivigite en decembro 2004, ) ISBN 3-932349-12-1, Aŭtoroj: Gudrun Giese, Andreas Hamann), kiu dokumentas la malhomigan konduton al la gelaboristoj.
Calvi (stacidomo)
Calvi (Gara di Calvi) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
4062 Schiaparelli
4062 Schiaparelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Giovanni Schiaparelli (1835–1910).
Internacia Esperanto-Kampadejo Primoŝteno
De 1961 ĝis 1980 estis E-feriejo sur duoninsulo apud la kroata urbeto Primoŝten. Tie miloj da esperantistoj feriis el diversaj landoj. D-ro Gabrijel Divjanoviĉ iniciatis la E-feriejon kaj Hugo Kraus verkis fotolibron pri ĝi nomatan "Feliĉigaj Ferioj". Rade Petković (delegito de Ŝibenik) laboris por la kampadejo dum multaj jaroj. Nuntempe ne multe restas de la feriejo kaj Hotelo Zora okupas la plej grandan parton de la duoninsulo. Nur unu konstruaĵo kaj du muelŝtonoj el Vallon-Pont-d'Arc (Francio) rememorigas pri la kampadejo.
Ko
La literkombino havas plurajn signifojn:
TCL
La vorto havas plurajn signifojn:
Cuayuca de Andrade
Cuayuca de Andrade, naŭatle Cuauhyohcān, estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas San Pedro Cuayuca.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3221 loĝantojn. El tiuj estas 1508 viroj kaj 1713 virinoj. La komunumo havas surfacon de 160.75 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 29′ norda latitudo kaj 98° 11′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1180
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21042a.htm
Kalevi Sorsa
Taisto Kalevi SORSA (naskiĝis la en Keuruu, mortis la  en Helsinko) estis finna politikisto de finnlanda socialdemokratia partio. Sorsa estis membro de finna parlamento de 1970 ĝis 1991. Li estis unu de plej atendindaj politikaj influantoj de Finnlando en 1970-aj–1980-jaroj. Li estis ĉefministro de 1972 ĝis 1975, de 1977 ĝis 1979 kaj de 1983 ĝis 1987. Li estas la plej longatempa ĉefministro de Finnlando. En 1975–1987 Sorsa estis prezidanto de finnlanda socialdemokratia partio. Sorsa estis ankaŭ ministro pri eksteraj rilatoj en 1972, de 1975 ĝis 1976 kaj de 1987 ĝis 1989.
Grafikaĵo
Por verticoj kunigitaj de eĝoj vidu artikolon grafeo.
Grafikaĵo de funkcio f(x) estas aro da punktoj kun koordinatoj (x,f(x)). Ĝi estas uzata por bildigi funkcion.
Ekzemple la grafikaĵo de la reela kuba polinomo f(x)=x^3-9x estas la aro {(x,x3-9x) : x estas reela nombro}. Kiam oni desegnas tiun aron en la kartezia ebeno, rezultas jena funkcibildo:
La koncepto de grafikaĵo de funkcio estas speciala kazo de la koncepto de grafikaĵo de rilato.
En la aro-teorio oni difinas funkciojn kaj rilatojn pere de ties grafikaĵoj. Pro la graveco de la aro-teorio en matematiko, tiu difino nun estas uzata tre vaste. Kiam oni uzas tiun difinon, la funkcio aŭ rilato samas al sia grafikaĵo. Pro tio oni ne vere plu bezonas apartan koncepton de grafikaĵo, kaj tial kelkaj homoj uzas la vorton grafikaĵo nur por nomi la diagramon, kiu reprezentas funkcion aŭ rilaton.
Vidu ankaŭ
Função
Natria telurito
Natria telurito, telurito de natrio aŭ Na2TeO3 estas neorganika oksokombinaĵo de natrio kaj teluro, blanka solido akvosolvebla kaj tre malforta reduktagento. Ĝi estas peraĵo kaj antaŭaĵo en la ekstraktado de la elementa teluro per elektrolizo. Kiam hejtata ĝis malkomponiĝo, ĝi eligas toksajn telurajn fumojn kaj natrian oksidon.
Strukturo
La interatomaj distancoj Te-O estas 1,85 Å kaj angulo O-Te-O proksima al 99,5°. La telurita anjono estas malforta bazo. Natria telurito strukture estas simila al natria selenito kaj natria sulfito. Telurito de natrio estas malforta oksidigagento kaj same malforta reduktagento.
Uzo
Telurito de natrio plibonas la reziston al korodaĵo sur metaldeponitaj nikel-tavoloj. Solvaĵoj de natria telurito uzatas por nigra kaj blua-nigraj elfinaĵoj sur fero, ŝtalo, aluminio kaj kupro. En mikrobiologio, natria telurito povas aldoniĝi en la kresko-medio por izolado de bakterio kun propra fiziologia rezisto al ĝia tokseco.
Cantarana
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto.
Gaston Paris
Gaston PARIS (naskiĝinta la en Avenay-Val-d'Or, mortinta la  en Cannes) estis franca lingvisto kaj membro de la Franca Akademio ekde 1896.
Vivo
Estante disĉiplo de la Skolo de Chartres li profesoris pri latinidaj lingvoj ĉe Kolegio de Francio. Li iĝis ano de Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio en 1876. Paris fondis "Revue critique" 1865 kaj "Revue historique". Li specialiĝis ne nur pri studoj romanistikaj sed ankaŭ pri efika lernigado de la latinida lingvaro. Du fojojn li ricevis la grandan Gobert-premion ĉe Akademio de Surskriboj: en 1866 pro la verko Histoire poétique de Charlemagne kaj en 1872 post publikigo de Vie de saint Alexis.
Péter Erdő
ERDŐ Péter (naskiĝis la 25-an de junio, 1952 en Budapeŝto) estas la primaso de Hungario ekde 2003.
Oni konsekris (ordinis) lin katolika pastro en 1975 kaj episkopo en 2000. Li enoficiĝis la 11-an de januaro en 2003 kiel ĉefepiskopo de Esztergom-Budapeŝto, kaj do samtempe kiel primaso de Hungario. Antaŭ lia ĉefepiskopa ordino li estis rektoro Pázmány Péter Katolikus Egyetem, prezidanto de la Kanonjura Postgrada Instituto.
Li estas ekde 2005 prezidanto de la Hungara Katolika Episkopara Konferenco kaj Konsilo de la Eŭropaj Episkoparaj Konferencoj.
Li estas koresponda membro de Hungara Scienca Akademio ekde 2007.
Gaspar de Faria
Gaspar de Faria (1520-1576) estis la 6-a episkopo de Angra do Heroismo, estinte regita la diocezon inter la 15-a de oktobro 1571 kaj 1576.
Biografio
Gaspar de Faria estis filo de Sebastião de Faria kaj lia edzino Grácia Machado Carmona. Li estis sekulara klerikulo el la Ordino de Sankta Petro, doktoro je Sanktaj Kanonikoj en la Universitato de Koimbro, estinte en la dato de lia prezentado al la Episkopeco de Angra, ĝenerala vikario de la Ĉefespikopeco de Lisbono. Post konfirmado kiel episkopo de Angra, li ekoficis en siaj diocezoj en la jaro 1572. Inter siaj unuaj agadoj oni raportas pri kreado de vikariejoj kunrespondaj al la nunaj paroĥoj de Sankta Petro kaj Sankta Benedikto en la urbo Angra.
Li estis unu el la unuaj prelatoj el Angra kiu vizitis la insulojn apartenantajn al la diocezo, kie oni raportas ke li faris pontifikan meson en la Ĉefpreĝejo de Santa Sebastiano en la urbo "Ponta Delgada". Ankaŭ oni atribuas al li la kreadon ĉirkaŭ 1576 de la Paroĥo de Sankta Petro de la Ribeira Seca, en la antaŭurboj de la tiama vilao de la Ribeira Grande.
Estas novaĵoj pri la festado de la Solena Pontifika Meso en la paroĥa preĝejo de la Sankta Spirito de la paroĥo de Vila Nova en la Pentekosta tago, signo ke la Povoação do Ramo Grande jam estis en la 16-a jarcento la centro de la kulto al la Dia Sankta Spirito en la "Ilha Terceira".
Li mortis subite kiam li troviĝis en la Sidejo de la Angra. Li estis entombigita en tiu templo, ĉe la altaro de la Sankta Sakramento.
33 Polimnio
33 Polimnio estas mezgranda asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin la franca astronomo Jean Chacornac elde Parizo (Francio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Polimnio, muzo de la solenaj kantoj en la helena mitologio.
Placo Hispanio (Madrido)
La Placo Hispanio Plaza de España) de Madrido estas granda placo en la urbocentro de la hispana ĉefurbo, en kies centro troviĝas fontano dediĉita al Miguel de Cervantes. En la placo kaj ĉirkaŭe troviĝas du simbolaj konstruaĵoj de la urbo: La Turo Madrido (1957) kaj la Konstruaĵo Hispanio, krom tiuj konstruaĵoj ankaŭ gravas la Domo Gallardo kiel ekzemplo de la madrida modernismo kaj la sidejo de la Konsilantaro pri Kulturo. La Turo Madrido altas 142 m kaj estas unu el plej altaj konstruaĵoj de la urbo, videbla ekde granda parto de Madrido. Ĝi estis dum kelkaj jaroj la plej alta konstruaĵo el betono en la mondo. La konstruaĵo Hispanio estas 117 m alta kaj aktuale ripariĝas, sed ĝis 2006 gastigis hotelon, luksajn loĝejojn, oficejojn kaj vendejojn.
Monumento al Miguel de Cervantes
Ĝuste en la placocentro troviĝas la Monumento al Miguel de Cervantes. Ĉirkaŭ la monumento, estis kreitaj ĝardenoj por la ĝuado kaj ripozado de la vizitantoj. Antaŭ la statuo de Donkiĥoto kaj Sanĉo Panza, estas rektangula baseno.
La kreado de tiu ĉi monumento estis realigata omaĝe al la tria jarcento post la plublikigado de la dua parto de Donkiĥoto, en 1915, kaj la forpaso de ĝia verkinto (1547-1616), en 1916. La aŭtoro de tiu ĉi projekto estis la arkitekto kaj skulptisto Rafel Martínez Zapatero, kiu kalkulis je la kunlaboro de Pedro Muguruza Otaño. La aldonita skulptaĵoj estis verkoj de Lorenzo Coullaut Valera.
Ĝardenoj
Kvankam neniam ekzistis vera longa tradicio inter la madridanoj promeni tra la ĝardenoj de la Placo Hispanio, kiam la vetero estas milda kaj plaĉa estas kutimo resti ĉe la herbejo kaj uzi ĝin kiel ripozejo. La turistoj trovas en tiu ĉi placo unu el la plej ŝatataj scenejoj, por foti sin antaŭ la skulptaĵoj de Donkiĥoto kaj Sanĉo.
Arabskriba kaligrafio
Arabskriba kaligrafio estas arto skribi per arabaj literoj. Kaligrafio estas unu el la plej elstaraj artoj en islama mondo.
Prezentita en la bildo dekstre estas divana stilo, populara en Turkio en la 14-17 jarcentoj, interalie por adminstraj dokumentoj.
Historio
La araba skribo, kreita ĉirkaŭ 500, rapide vastiĝis kun islamo ekde la 600-kelkaj jaroj. De norda Afriko ĝis norda Hindio ĝi estas uzata en administro, kulturo kaj ĉiutaga vivo por noti en la araba, persa kaj aliaj lingvoj. Ke islamo malrekomendas bildigon de homoj aŭ bestoj probable kontribuis al ĉiaspeca uzo de ornamaj skribaĵoj, ne nur en libroj, sed ankaŭ sur vazoj, monumentoj kaj aliaj aĵoj.
Ĉirkaŭ 900, la persdevena ministro Abû 'alî ibn Muqlah normis ses bazajn stilojn de araba skribarto. Iuj el tiuj stiloj nun eksuziĝis. Aliaj aperis.
La kufa stilo – nomata laŭ la urbo Kufo en Irako – estas la plej frua stabila stilo de la araba belskribo. Ĝi havas dikajn, rondajn kaj rektajn formojn. Ĝin oni multe uzis por fruepokaj kopioj de la Korano. Nuntempe ĝi funkcias kiel grafike impona stilo kun arkaisma nuanco, ŝatata por titoloj aŭ anoncoj, simile al la gotika stilfamilio en latinidaj skriboj.
La kopia stilo (nasĥî) aspektas flua kaj simpla. Ĝi restas ĝis hodiaŭ la precipa bazo de ordinaraj tipografiaj stiloj.
La triona stilo (thuluth) havas altajn rektojn, ampleksajn kurbojn. Ĝi aperas en titoloj, kaj ofte en densaj ornamaĵoj sur monumentoj.
Iuj landoj disvolvis proprajn stilojn. La persa stilo (fârsî aŭ nastaliĥ), kreita ĉirkaŭ 1400 en Irano, estas iu el la plej sukcesaj. Ĝiaj mildaj, sampezaj formoj estas konataj en la tuta arab-skriba mondo.
Moderna situacio
En la 20-a jarcento, Turkio ŝanĝis la ortografion de la turka lingvo de la araba al latina skribo. Tio ŝrumpigis iun el la plej brilaj skoloj de araba belskribo.
En ceteraj arabskribaj landoj kaligrafio restas populara. Ĝiaj bazoj estas instruataj en lernejoj. Ĝi rolas en konstruaĵa ornamo, en grafikaj artoj, kaj homoj volonte pendigas pli aŭ malpli bonkvalitan belskribaĵon en siaj hejmoj.
Materialo
La tradicia materialo de araba skribarto restas preskaŭ senŝanĝa ĝis hodiaŭ. Ĝi konsistas el kalamo, papero kaj precipe nigra inko. la kalamoj estas laŭ la landoj el diversaj specoj de kanoj. La ĝusta angulo por la eltranĉado de la beko iom varias laŭ la stilo, per kiu oni skribos.
Vidu ankaŭ
Araba lingvo
Araba skribmaniero
Hassan Massudy
Sadequain
Persa belskribo
Eksteraj ligiloj
(eo) Terminaro de persa kaj araba belskribo
(en) Historia eseo pri kaligrafio
(en) Arto de arabskriba kaligrafio
Peŝavaro
Peŝavaro estas milionurbo kaj la ĉefurbo de la provinco Ĥajber-Paŝtulando en Pakistano, kaj administra centro de la Tribaj areoj de la Federacia Administrado, kvankam ne de tiu teritorio. Ĝi estis fondata de la reĝo Kaniŝko de la Kuŝana Imperio, en la 2-a jarcento a.K. La nomo Peŝavaro devenas de la sanskrita vorto "Puruŝapura" (urbo de homoj) kaj estas nomata Peĥavaro aŭ Peŝavaro en la Paŝtoa laŭ la dialekto, aŭ Piŝoro en la hinda. Ĝi havis 1,253,687 loĝantojn, laŭ estimoj de 2006. Ĝi estas komunik-nodo inter Pakistano kaj Afganujo, kaj tie loĝas multaj rifuĝintoj kaj enmigrantoj el la afgana oriento. La ĉefaj allogaĵoj de la urbo estas la moskeo de Mahabat Ĥano, la pulbazaro Qissa Kahwani kaj la centra muzeo.
Geografio
Peŝavaro historie estas laŭ la silka vojo, nun ĝi troviĝas en nord-okcidenta parto de la lando. Afganio troviĝas nur je 40 km-oj.
Historio
Peŝavaro apartenas al la plej malnovaj aziaj urboj. Ĝi estis fama komerca loko kaj ankaŭ grava loko laŭ religiaj vidpunktoj. Maljunaj ĉinaj manuskriptoj rakontas pri Budhanaj pilgrimantoj. Laŭ la historio frua grava mencio sanskrite estis "Puruŝapura" (=urbo de la teamo), pli ol 2,000 jarojn antaŭe. Proksimume en 1000 Islamo konkeris la urbon. Dum la Mogola Imperio la urbo nomiĝis "Urbo de floroj". La britoj okupis Peŝavaron en 1849. Dum la 1980-aj jaroj rifuĝintoj amase alvenis el Afganio.
Trafiko
Peŝavaro havas internacian flughavenon. Ĉefvojoj kaj fervojoj ligas la urbon kun Afganio kaj kun aliaj urboj de la lando. En la urbo aŭtobusoj, sed ankaŭ rikiŝoj liveras la pasaĝerojn.
Kiesewetter
Kiesewetter estas familia nomo de jenaj personoj:
La nomo Kiesewetter korespondas al jenaj fikciaj roluloj:
Matti Ahde
Matti AHDE (23-a de decembro 1945 en Oulu – 20-a de decembro 2019 en Helsinko) estis finna politikisto de finnlanda socialademokratia partio. Li estis membro de finna parlamento 1970–1990 kaj 2003–2011, ministro pri eksteraj rilatoj 1982–1983, ministro pri medio 1983–1987 kaj prezidanto de finna parlamento 1987–1989. 1990 Ahde fariĝis prezidanto de monludokompanio Veikkaus. Li estas forigita el la posteno en 2001, ĉar lia fido malpliiĝis, ĉar li estis juĝita pro seksa persekutado al inaj subuloj. Pli june Ahde futbalis. Edzino de Ahde estis Hilkka Ahde, naskiĝnome Riikonen. Ili havis tri infanojn.
Borneo
Geografio
Ĉirkaŭ Borneo situas la Sud-ĉina Maro okcidente kaj nordokcidente, la Sulua Maro nordoriente, la Sulavesa Maro kaj la Makasara Markolo oriente, kaj la Java Maro kaj la Karimata Markolo sude.
La Malaja Duoninsulo kaj Sumatro situas al okcidento, Javo al sudo, Sulaveso kaj la Molukoj al oriento, kaj la Filipinoj al nordoriento.
Rego
Borneo estas politike dividita inter tri ŝtatoj:
Historio
Dum plej parto de la Dua Mondmilito la insulo estis okupita de la Japana Imperio. La Kampanjo de Borneo de 1945 estis la lasta kampanjo de Aliancanoj en la Sudokcidenta Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. En serio de amfibiaj atakoj inter la 1a de majo kaj la 21a de julio, la aŭstralia 1a Korpuso, sub estreco de la Leŭtenanta Generalo Leslie Morshead, atakis la fortojn de la Japana imperia armeo kiuj estis okupintaj la insulon. La planoj por la atakoj de la Aliancanoj estis konataj kolektive kiel Operaco Hobojo. La invado de Borneo estis la dua etapo de la Operaco Montclair, kiu celis detrui la fortojn de la Japana Imperio ene, kaj re-okupi Nederlandan Hindion, la Regnon Saravakon, Brunejon, Labuanon, Britan Nord-Borneon kaj sudajn Filipinojn. Borneo partikulare estis konsiderata samtempe strategia loko pro sia grava natura rimedo; nafto.
Inter 1962 kaj 1966 okazis milito inter Indonezio kaj Malajzio pri la estonteco de Borneo.
Naturo
Originale pluvarbaroj kovris la plejparton de la insulo, sed ili rapide malgrandiĝis pro la arbofaligo kiun necesigas la malajzia krucplakaĵa industrio kaj pro internaciaj kompanioj kiel Mitsubishi.
Duono de la ĉiujara tutmonda tropika arbaĵo riskoltata elvenas el Borneo. Palma plantejoj rapide kreskas al la daŭrantaj pluvarbaraj lokoj sur la insulo, kiu estas la sola natura loĝloko de orangutangoj, specio kiu preskaŭ malaperas. Ĝi ankaŭ estas grava rifuĝejo por multaj endemiaj arbaraj specioj, interalie aziaj elefantoj, sumatraj rinoceroj kaj nubaj leopardoj. Indiĝenaj popoloj (ekz. la Kajanoj, Kenjahoj, Punan-Bahoj kaj Penanoj) de la insulo malfeliĉas pro la arbaro-destruado kaj aktive kontraŭas ĝin.
Biogeografie Borneo troviĝas en la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio ellaborita de la Monda Natur-Fonduso (WWF), en speciala biogeografia regiono nomata Sunda Lando. La insulo situas en mara ekoregiono. Fitogeografie, Borneo estas aparta flaŭra provinco el la Malesia Regiono de la Paleotropisa Regno.
Aspra smilako
La aspra smilako (Smilax aspera) estas specio de angiosperma grimpoplanto el la familio de smilakacoj (Smilacaceae). Ĝi estas indiĝena en Afriko, Eŭropo, Sudokcidenta Azio, kaj Suda Azio.
Oni trovas ĝin interalie en la makisoj de la Mediteranea regiono.
En Maroko la planto troviĝas en tuta la lando, sed ne en la pli aridaj regionoj aŭ en la alta montaro. En la Maamora-Arbaro aspra smilako vegetas en la arbustaroj apud la uedoj.
Bad Deutsch-Altenburg
Bad Deutsch-Altenburg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Bruck an der Leitha (aŭ mallonge distrikto Bruck). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Petro la 1-a (Portugalio)
Petro la 1-a (Portugalio) (* Koimbro, en la 8-a de Aprilo 1320 - † Estremoz, en la 18-a de Januaro 1367), estis la oka reĝo de Portugalio. Li meritis la alnomojn kiel La Justicamulo, La Kruelulo kaj La Venĝemulo, pro la energio kiun li uzis por venĝi la murdon de sia amatino Agnesa de Kastro, kaj ankaŭ kromnomita kiel Enamiĝinto ĝis la fino de la mondo, pro la korinklino kiun li dediĉis al la galega damo. Li estis filo de Alfonso la 4-a kaj ties edzino, la princino Beatrica de Kastilio. Petro la 1-a postvenis sian patron en 1357.
Biografio
Petro la 1-a estas pli konata pro sia amrilato kun Agnesa de Kastro, la ĉambristino de lia edzino Konstanza Manuel (1318-1345), kiu forte influis la internan politikon en Portugalio dum la regado de Alfonso la 4-a. Agnesa estis murdita laŭ ordonoj de la reĝo en 1355, tamen tio ne sufiĉis por meti Petron sub la patran influon. Kontraŭe, inter 1355 kaj la jaro kiam li ascendis al la krono, Petro ribelis kontraŭ la patro almenaŭ dufoje kaj neniam pardonis al li la mortigon de Agnesa. Post kiam li estis aklamita reĝo en 1357, Petro anoncis en urbo Cantanhede, en junio 1360, la edziĝon kun Agnesa, sekrete okazinta antaŭ ol ŝia morto, kaj la intencon rememorigi ŝin kiel reĝinon de Portugalio.
Ĉi-fakto kuŝas nur sur la parolo de la reĝo, ĉar ne ekzistas registroj pri tia kuniĝo. Du el la murdintoj de Agnesa estis kaptitaj kaj kruele ekzekutitaj (Pero Koeljo kaj Álvaro Gonsalves) per troo da bruteco (al unu la koro estis fortirita tra la brusto, kaj al la alia tra la dorso), kies faktoj donis al Petro la supre menciitajn epitetojn.
Laŭ la tradicio, Petro estus elteriginta la korpon de la amatino, kronante ŝin kiel reĝinon de Portugalio, kaj devigis la genobelulojn okazigi la ceremonion de la reĝa mankisado al la kadavro, sub mortominaco. Sekve, li ordonis la konstruon de du tomboj (veraj ĉefverkoj de la gotika skulptarto en Portugalio), kiuj estis metitaj sur la flankaj navoj de la monaĥejo de Alkobasa, por ke, en la tago de la fina juĝado, la eternaj geamantoj, tiam resurektintaj, vidu sin reciproke unu la alian.
Kiel reĝo, Petro montris sin bona administranto, kuraĝa pri la defendo de la lando kontraŭ la papa influo. Dum lia regado, li promulgis la faman Reĝan Permeson, kiu malhelpis la libercirkuladon de la ekleziaj dokumentoj en la lando sen lia ekspresa rajtigo. Li ankaŭ montris sin justa ĉe la defendo de la malpli favoritaj de la popolo. En la eksterlanda politiko, Petro partoprenis flanke de Aragono en la invado de Kastilio. Petro estis reĝo dek jarojn, kaj sukcesis esti ekstreme populara, kaj la gentoj eĉ diradis ke en tiuj dek jaroj da regado en Portugalio, neniu regno estis tia kia de Dom Petro.
La Epizodo pri la kastriĝo de la juna armilpaĝio
Rilate la historiografion, la seksa orientiĝo de la monarko estas diskutebla, ĉefe elde la tezo pri doktoriĝo (Reĝoj kiuj amis kiel reĝinoj) de la profesoro Fernando Bruquetas de Kastro, el la Universitato de Las Palmas de la Grandaj Kanarioj, kiu ricevis premion de plej bona tezo pri doktoriĝo en Hispanio en la jaro 2000. Prezentite kiel ambaŭseksemulo, inter 1357 kaj 1367 la monarko estis forpuŝinta okazi la edziĝon kun Blanka de Kastilio (1315-1375), pretekstante tion, ke ŝi havis malfortikan duonmalsanan aspekton.
Kvankam li havis tri gefilojn el sia dua edziĝo kaj vivis intensan amrilaton kun Agnesa de Kastro, kun kiu ankaŭ li havis naskitaron, la portugala kronikisto Fernão Lopes (1380-1460) dediĉis tutan ĉapitron pri la humuro de ĉi-suvereno, kiun li titolis Kiel la Reĝo kastrigis sian armilpaĝion ĉar li dormis kun edziĝinta virino, permesante duonkomprenigi tion, ke la gesto estis kaŭzita per ĵaluzoj de la monarko kontraŭ sia armilpaĝio, kies nomo estis Afonso Madejra. Madejra estas priskribita kiel granda rajdisto, ĉasisto, luktanto kaj facilmova akrobato, kaj li asertas: Dank'al liaj kvalitoj, la reĝo multe lin amis kaj kutime favoris lin per komplezemaj pagoj. Tamen, la armilpaĝio enamiĝis al Katarina Tosse, edzino de la Ĉefjuĝisto Loŭrenzo Gonsalves, priskribita kiel grandanima, koketa kaj tre eleganta, per gracia dotaĵaro, kaj bonsocieta. Por alproksimiĝi al ŝi, Madejra fariĝis amiko de la ĉefjuĝisto, kaj deloginte ŝin, li elfinis la perfidon. Tamen la suvereno ĉion malkovris kaj ne pardonis al Madejra, brutece puninte lin. La kronikisto insistas pri la korinklino de la suvereno, enigme asertante: Pro tio ke la reĝo multe amis la paĝion, pli ol oni povas tie ĉi diri (...), sed li registras ke Petro la 1-a fortranĉigis al li la membrojn per kiuj la viroj havas pli da ŝaton. La armilpaĝion ricevis kurachelpon kaj supervivis, sed li dikiĝis en la kruroj kaj en la korpo kaj kelkajn jarojn li vivis sulkigita kaj senbarbe.
Nándor Zsolt
Nándor Zsolt [ĵolt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsolt Nándor estis hungara violonisto, koncertmajstro, dirigento, komponisto, altlerneja instruisto. Nándor Zsolt naskiĝis la  en Esztergom, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Nándor Zsolt frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Muzikakademio de Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis Jenő Hubay kaj János Koessler. Post la diplomo en 1908 li translokiĝis al Londono, kie li estis koncertestro. Li debutis sola violonisto en la sekva jaro. En la frua 1914 li estis dirigento en Vieno, poste li revenis al Londono. Ĝuste tiam lomenciĝis la 1-a mondmilito, tial li estis deportita. En 1919 li hejmenvenis, ekde la sekva jaro li instruis en la Reĝa Muzikakademio. Li fondis orkestron en 1930 en Budapeŝto, post 4 jaroj ankaŭ en Debrecen. Intertempe li dirigentadis kaj komponadis. Li mortis neatendite en Budapeŝto en la aĝo de 49.
Karl Seemann
Karl Seemann estas nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Erdélyi Szemle
Erdélyi Szemle (Transilvania Revuo) estis beletristika revuo en Kluĵo (Rumanio) inter 1915 kaj 1944.
Historio
Originale ĝi aperis en 1913 sub la titolo Szemle, de 1915 Kolozsvári Szemle; inter kristnasko 1918 kaj marto 1919 ĝi ne aperis; inter 1921 kaj 1924, en 1928 kaj en la dua parto de 1938 denove kun la titolo Szemle, intertempe en decembro 1927 Krónikás Könyv, poste en 1938 Magyar Kisebbségi Szemle. Ĝia redaktoro estis László Sütő Nagy. Publikigis en ĝi Dezső Kovács, Juhász Gyula, Zoltán Franyó, Harsányi Zsolt, de 1916 Oszkár Bárd kaj Sándor Tavaszy. Ekde 1919 fariĝis ĝia ĉefkunlaboranto Sándor Reményik. Aperis en ĝi la verkoj de Lajos Áprily, Mária Berde, Franyó Zoltán, Imre Kádár, Károly Kós, Sándor Makkai, József Nyírő, Lajos Olosz, Domokos Sipos, Jenő Szentimrei, István Szombati-Szabó. En marto 1944 la cenzuro malhelpis la aperigon de la ekstra numero okaze la duonjarcenta datreveno de la morto de Lajos Kossuth. Baldaŭ ĝi ĉesis.
En Parizo ĝi aperis inter 1950 kaj 1955 eldonita kaj redaktita de Dezső Albrecht.
Macro Metropolitana Paulista
La mezoregiono Macro Metropolitana Paulista estas unu de la 15 mezoregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 36 municipojn kuniĝantas en kvar mikroregionoj.
Areo
Areo (komparu: sanskrite ur, urv, urw.ars (tero); latine area (arvum, kampo)) estas la kvanto esprimanta la grandecon de regiono sur ebeno aŭ, pli ĝenerale, mezuron de (ne nepre ebena) dudimensia surfaco.
Ekzemple, la areo de ortangulo estas kalkulata per la formulo a×b, kie a kaj b estas la longo kaj la larĝo de la ortangulo.
La SI-unuo de areo estas kvadrata metro (m2). Aliaj unuoj estas kvadrata kilometro ktp. kaj hektaro (100m×100m=10.000m2).
La vorton areo oni uzas ankaŭ en alia senco: tiel oni nomas parton de la tera surfaco kun difinitaj limoj aŭ difinita uzo. Kutime estas klare, ĉu temas pri la areo mem aŭ pri la mezuro de ĝia grando, tamen oni konsciu, ke temas pri la uzado de la sama vorto por malsamaj nocioj.
Difinoj
Alproksimiĝo al difino de tio kio estas komprenata per "areo" estas kreita tra aksiomoj. "Areo" povas esti difinita kiel funkcio el kolekto M de speciala tipo de ebenaj figuroj (terminigite kiel mezureblaj surfacoj) al la serio de reelaj nombroj, kio plenumas la jenajn proprecojn:
Peenemünde
Peenemünde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio estas parto de la insulo Usedom en la Balta Maro, kaj administre apartenas al la komunumaro Amt Usedom-Nord de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Areo
Difinoj
Oni povas pruvi, ke tia areofunkcio fakte ekzistas.
Historio
La ideo ke la areo estas la mezuro kiu havigas la grandon de la regiono enmetita en geometriaj figuroj devenas de la Antikveco. En la antikva Egipto, post la ĉiujara kreskiĝo fare de la rivero Nilo kiu inundis la kampojn, aperis la neceso kalkuli la areon de ĉiu agrikulutra terpeco por restaŭri ties limojn; por solvi tion, la egiptoj inventis la geometrion, laŭ Herodoto.
Peenemünde
Dum la Dua Mondmilito tuj apud la vilaĝo oni esploris kaj disvolvis la t.n. V-armilojn kiuj celiĝis esti sekretaj armiloj por la armeo "Wehrmacht" de Nazia Germanio. Post la milito la Ruĝa Armeo de Sovetunio unue fortransportis ĉiujn uzeblajn armeaĵojn, poste foreksplodigis la instalaĵojn de la nazia armeo kaj ekkonstruis sovetunian armean bazon, kiun ĝi uzis ĝis la jaro 1952 kaj poste transdonis al la tiam fondiĝanta nacia popola armeo de la socialisma ŝtato GDR. La tuta norda duono de la insulo Usedom iĝis armea zono malpermesita por aliaj civitanoj de GDR kaj des pli por eksterlandanoj. Post la reunuigo de Germanio fine de la jaro 1990, en 1993 la armea bazo malfondiĝis.
Areo
Area de kvarlatero
La areo de trapezo povas esti kalkulita kiel longo de la meza linio multiplikita per la distanco laŭ perpendikularo inter la paralelaj lateroj. Ĉi tio donas kiel speciala okazo la konatan formulon por la areo de triangulo, per konsidero de triangulo kiel degenera trapezo ĉe kiu unu el la paralelaj lateroj estas malpligrandigita en punkton. Tial, se a kaj b estas la du paralelaj lateroj kaj h estas la distanco (alto) inter la paralelaj lateroj, la area formulo estas:
Areo de la disko kaj de la elipso
La areo de disko, nome tiu limigita de cirklo, estas kalkulebla pere de la jena matematika esprimo:
La areo limigita de elipso estas simila kaj akirebla kiel produto de la duono de la plej granda akso por la duono de la malplej granda akso multobligitaj por π:
Areo limigita inter du funkcioj
Metodo por atingi la areon limigita inter du funkcioj, estas uzante la integralan kalkulon:
La rezulto de tiu integralo estas la areo enhavita inter la kurboj: f(x)\, kaj en la intermezo [a,b]\,.
A(-2,2) =
Pro kio oni konkludas, ke la areo limigita estas 32/3.
Ankaŭ la volumeno enfermita inter du funkcioj povas esti atingebla per la kalkulo de simila integralo.
Rilato areo-perimetro
Difinita simpla kurbo enfermita en la eŭklida ebeno, oni povas pruvi, ke ties longo aŭ perimetro de la areo enfermita kaj la propra areo enfermita kongruas kun la rilato:
La egaleco estas atingebla nur por disko; la ceteraj figuroj kaj eblaj formoj plenumas plej striktan malegalecon.
Disvastiĝa areo
Disvastiĝa areo estas esprimo por difini tiun teran surfacon de bestospecioj, kiun ili konkeris, tie ili disvastiĝis. Por tiu koncepto oni uzas ankaŭ la terminon arealo.
Adam Sedgwick
Adam SEDGWICK (/ˈsɛdʒwɪk/; 22a de marto 1785 – 27a de januaro 1873) estis brita geologo kaj pastro, kaj unu el la fondintoj de la moderna geologio. Li proponis la periodojn Kambrio kaj Devonio de la geologia temposkalo. Baze sur la laboro kiun li faris pri la tavolojn en Kimrio, li proponis la Kambrian periodon en 1835, en kuna publikigo en kiu Roderick Murchison proponis ankaŭ la Silurian periodon. Poste en 1840, por solvi tion kio poste iĝis konata kiel Granda Devonia Polemiko pri rokoj ĉe la limo inter la Siluria kaj la Karbonia periodoj, li kaj Murchison proponis la Devonian periodon.
Kvankam li estis gvidanto de la juna Charles Darwin en sia frua studo pri geologio kaj plue estis en amikaj terminoj, Sedgwick estis kontraŭulo de la Darvina teorio de evoluismo pere de natura selektado.
Wissler
Wissler estas  nomo de jenaj personoj:
Granda Popola Halo
La Granda Popola Halo (人民大会堂) situas en okcidenta flanko de Tjan'anmen-placo, kie ofte okazas leĝdona kaj ceremonia aktivadoj de Komunista Partio de Ĉinio. Ĝi funkcias kiel ĉina parlamenta domego.
Historio
La Granda popola halo konstruiĝis en septembro 1959. Ĝi estis unu el la "dek grandaj konstruaĵoj". Oni konstruigis ĝin por celebri la 10-an jubileon de la konstruo de la ĉina popola respubliko. Ĝi estis konstruata de volontuloj de 1958 ĝis 1959 dum preskaŭ 10 monatoj.