cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7584 Ossietzky
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana publicisto Carl von Ossietzky (1889–1938), ĉefredaktoro de la semajna revuo Die Weltbühne de 1927 ĝis 1933. Fervora respublikisto, li avertis kontraŭ la militarismo kaj la Naziismo. En 1931 li estis malliberigita pro esti diskonigita la re-armadon de la germana regno, en malobservo de la Traktato de Versajlo. Li ricevis la Nobel-premion pri paco en 1935 dum li estis en malliberejo, sed oni ne permesis, ke li akceptis ĝin. Li estis liberigita en 1936 sekve al tutmondaj protestoj sed mortis nelonge poste pro malbona traktado, kiun li estis suferinta en malliberejo.
8544 Sigenori
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sigenori Miyamoto, unu el la pioniroj de la Ikso-radia astronomio en Japanio. En 1958 li inventis sparkkameron, kiu estis vaste uzitaj por observi la spuron de ŝargitaj partikloj. Poste li komencis studi la ikso-radiajn objektojn kaj malkovris la variemon sur mallonga tempo de la ikso-radiaj fontoj.
Raymond Barre
estis franca ekonomikisto kaj politikisto, kiu naskiĝis je la en Saint-Denis (Reunio) kaj mortis en aĝo de 83 jaroj la 25-an de aŭgusto 2007 en Parizo. Sian universitatan edukon li akiris en la.
Li engaĝiĝis en la politika partio Unuiĝo por la Franca Demokratio (UDF), sed tamen neniam membriĝis en ĝi. Raymond Barre estis verŝajne la nura franca politikisto kiu atingis tiajn altajn nivelojn de respondecoj sen iam esti oficiala membro aŭ gvidanto de iu partio. Li ĉiam konservis iom da distanco kun tio, kion li konsideris kiel la politika "mikrokosmo". De 1967 ĝis 1973, Barre estis komisaro por ekonomio kaj financoj kaj vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono. De 1976 ĝis 1981 li estis ĉefministro de Francio sub la ŝtata prezidanto Valéry Giscard d'Estaing, de 1976 ĝis 1978 servis ankaŭ kiel ministro de ekonomio kaj financoj. De 1995 ĝis 2001 li estis urbestro de Liono.
Ekde la jaro 1981, lastfoje inter la 1-a de junio 1997 ĝis la 18-a de junio 2002, do en la 11-a parlamenta periodo, li servis kiel deputito en la Nacia Asembleo de Francio - tie li reprezentis la 4-an balotan distrikton de la departemento Rhône.
Sankta Martin-in-the-Fields
St Martin-in-the-Fields estas anglikana preĝejo lokita nordoriente de Trafalgar Square en la kvartalo Westminster de Londono. Ĝia patrono estas Sankta Marteno de Tours.
La preĝejo postvivis la grandan incendion de Londono en 1666, sed estis tamen anstataŭigita de nova konstruaĵo desegnita de James Gibbs en 1721. La arkitektura stilo de la nova preĝejo estis tiam abunde kritikita, sed ĝi poste ege populariĝis, precipe en Usono. Pluraj eminentuloj de la 18-a jarcento estis entombigitaj tie, inkluzive de la elmigrita skulptisto Roubiliac kaj de la meblisto Thomas Chippendale.
Saint-Loup-Géanges
Saint-Loup-Géanges estas franca komunumo kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
Historio
La abatejo de Maizières kiu situas en la komunumo datiĝas de 1132. Ĝi estas ido de la abatejo de la Ferté.
La komunumo Saint-Loup-Géanges datiĝas de 2003 kiam Saint-Loup-de-la-Salle estis kunigita kun Géanges.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 25,72 km², de kiuj 8 km² estas kovritaj de arbaro kaj 14,6 km² servas por agrikulturo.
Pasko
Pasko estas kristana festo por soleni la resurekton de Jesuo Kristo el la morto.
Pasko estas ankaŭ iafoje uzata por la nomo de la juda festo Pesaĥo - vidu ĉe pentekosto. Fakte, la kristana Pasko devenas de la hebrea festo (kvankam kun malsama signifo) kaj eĉ la vorto Pasko, en Esperanto kaj en multaj aliaj lingvoj, devenas de la hebrea vorto pesaĥ (pasa' aramee).
Dato de Pasko
Pesaĥo komenciĝas la vesperon de la 14-a tago de Nisano, unu el monatoj de la hebrea kalendaro. Ĉar Nisano komenciĝas per novluno en marto, la 14-a tago estas plenluno. Do la kristanoj festas Paskon la unuan dimanĉon post la unua printempa plenluno. Tiu elekto estis oficiale sankciita dum la unua koncilio de Niceo (325).
Antikve, parto de la kristanoj festis Paskon en la sama tago de la komenco de Pesaĥo (ne ĉiam dimanĉe), sed tiu kutimo malaperis en la 4-a jarcento (kelkajn jardekojn post la unua koncilio de Niceo).
Hodiaŭ, ĉiuj kristanoj festas Paskon dimanĉe. Tamen, pro disputoj pri la julia kaj gregoria kalendaroj, la dato estas ofte malsama por orientaj kristanoj (ekz. ortodoksismo) kaj por okcidentaj eklezioj; tamen, en kelke da jaroj (ekzemple 2011, 2014, 2017) la du datoj samas.
Ĉe la okcidentaj eklezioj, la plej frua dato por Pasko estas la 22a de marto kaj la plej malfrua la 25a de aprilo; ĉe la ortodoksaj eklezioj Pasko povas okazi eĉ en majo.
La kalkulado de Pasko instigis la inventon de la kristana erao kaj la gregoria kalendaro.
Nokta meso
La katolika eklezio tradicie festas Paskon dum la nokto inter la sabato kaj la dimanĉo - kvankam la Paska dimanĉo estas ankaŭ granda festo.
La nokta meso komenciĝas per la rito de la fajrbeno. Ĉiuj lumoj en la preĝejo estas estingitaj kaj - kutime ekster la preĝejo - la pastro benas grandan lignan fajron. El la fajro oni ekflamigas paskan kandelegon kaj el la kandelego oni ekflamigas la kandelojn de la fideluloj, kiuj reeniras la malluman preĝejon procesie. Tuj poste oni kantas aŭ legas la kanton Exsultet (Ĝoju).
La meso enhavas plurajn legaĵojn el la Biblio. Prefere, oni celebras baptojn dum la paska nokto, sed, se ne estas baptoj, minimume oni renovigas la baptajn promesojn. La nokta meso de Pasko estas la unua okazo post la Sankta Ĵaŭdo por la konsekro de la hostio.
Ankaŭ multaj el la protestantaj eklezioj celebras similan diservon dum la nokto antaŭ la Paska dimanĉo. Tiu diservo ofte komenciĝas per la fajrrito kaj la kanto Exsultet kaj eĉ pli ofte enhavas plurajn legaĵoin el la Biblio; la detaloj tamen estas malsamaj.
En la plimulto de la ortodoksaj eklezioj aparta diservo estas celebrata antaŭ la fajrrito. Dum la "sankta fajro" estas kunpartigata inter la fideluloj, en la malluma preĝejo, oni kantas la Troparion.
Procesioj
En multaj lokoj okazas tradiciaj procesioj.
Paska ŝafido
La tradicio manĝi ŝafidon dum la paska tagmanĝo devenas de la hebrea tradicio. Por la kristanoj ĝi estas nur nedeviga tradicio kaj memorigas al Jesuo, kiel Ŝafido de Dio (Vd Agnus Dei.
Paska kuniklo
La Paska leporo en tradicia kutimaro de pluraj eŭropaj kaj nordamerikaj kulturoj estas fikcia leporo, kiu antaŭ pasko kolorigas kokinajn ovojn kaj kaŝas ilin en ĝardenoj.
Paska ovo
Donaci ovojn estas tre antikva tradicio. Ekzemple, ĝi estas atestata ĉe la antikvaj Persoj kaj Egiptoj. En Afriko troviĝis strutaj dekoraciitaj ovoj faritaj antaŭ 60mil jaroj.
La kristanoj (eble ekde la unuaj jarcentoj, eble ekde la Mezepoko) vidis la ovon kiel simbolon de Jesuo reviviĝonta en la tombo, ĉar la ovo aspektas senviva ŝtono sed enhavas vivantan kokidon, kaj komencis donaci ĝin paske.
Sendube dum la Mezepoko komenciĝis la tradicio dekoracii ovojn. La riĉuloj dekoraciis ilin per oro aŭ arĝento; la malriĉuloj simple boligante ilin kune kun herboj aŭ floroj. Baldaŭ ekis eĉ tute artefaritaj, grandvaloraj ovoj.
En la orienta Eŭropo aperis (dum la 16-a jarcento?) la tradicio kolorigi la ovojn per ruĝa farbo, celanta la sangon de Kristo. Ovoj kolorigitaj per pluraj farboj estas kutimaj en multaj landoj.
Nuntempe, la plej kutimaj ovoj ne plu estas kokaj, sed ĉokoladaj, kaj kutime enhavas "surprizon".
Notoj
La Paska dimanĉo estas ankaŭ Aberri Eguna, "patria tago" de Eŭskio.
Eksteraj ligiloj
- Por aūdi la papojn Johano Paūlon la 2-an, Benedikton la 16-an, Franciskon bondeziri al la mondo okaze de la paskaj kaj kristnaskaj festoj : http://www.ikue.org/menuo_urbietorbi.html
Nicolaus Reimers
Nicolaus Reimers Baer (1551-1600) estis germana astronomo kaj imperia matematikisto de la imperiestro Rudolfo la 2-a (1552-1612). Pro lia familia edukado, li estis konata kiel Bär ("Urso"). Ĝis kiam li estis 18-jara, li nur bredis porkojn. Henriko Rancovo (1526-1598) malkovris liajn talentojn kaj tenis lin kiel sian geometron inter 1574 kaj 1584. Laŭŝajne, Rajmero publikigis, en 1583, lian Geodaesia Ranzoviana. Rancovo ankaŭ plenumis lian renkontiĝon kun Tiko Braho (1546-1601).
Inter 1586 kaj 1587, Rajmero restis en la kortego de Vilhelmo la 4-a (1532-1592), Landgrafo de Heselo-Kaselo, kie li konatiĝis kun Justo Burgo (1552-1632). Ambaŭ estis memlernantoj kaj havis similan edukadon. Ĉar Burgo ne komprenis la latinan, Rajmero tradukis al li en la germanan "De revolutionibus orbium coelestium" de Nikolao Koperniko (1473-1543). Kopio de tiu verko supervivis lin, troviĝas en Graz kaj estas konata kiel la "Manuskripto de Graz".
Vidu ankaŭ
<Gallery> Copernicus.jpg| Nikolao Koperniko (1473-1543) Andreas-Osiander.jpg| Andreo Osiandro (1498-1552) Henrik_Rantzau.jpg| Henriko Rancovo (1526-1598) Wilhelm-1-.4.jpeg| Vilhelmo la 4-a (1532-1592) Toits_de_bouxwiller.jpg| Elizeo Roslino (1545-1616) Cellarius_Harmonia_Macrocosmica_-_Scenographia_Compagis_Mundanae_Brahea.jpg| Paŭlo Vitiko (1546-1586) Tycho_Brahe.JPG| Tiko Braho (1546-1601) Michael_Maestlin.jpg| Mikaelo Mastlino (1550-1631) Jost_B%C3%BCrgi_Portr%C3%A4t.jpg| Justo Burgo (1552-1632) Joseph Heintz d. Ä. 002.jpg| Rudolfo la 2-a (1552-1612) DEU Lindau COA.svg| Jakobo Kurtuso (1554-1594) Portrait Confused With Johannes Kepler 1610.jpg| Johano Keplero (1571-1630) Moritz_Benedikt_Cantor.jpg| Maŭrico Kantoro (1829-1920) Otto Liebmann (1840-1912).png| Otto Liebmann (1840-1912) </Gallery>
Blanforda neĝopasero
La Blanforda neĝopasero (Montifringilla blanfordi) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paseredoj. Spite la scienca nomo, ĝi estas pasero kaj ne vera fringo.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Pakistano, Barato kaj Nepalo. Ties natura habitato estas moderklimata herbejo.
Ĝi estis foje traktata kiel samspecifa kun la Afgana neĝopasero, P. theresae, sed estas gravaj plumardiferencoj.
Oni agnoskis tri subspeciojn nome jenaj:
Tiu specio havas, kiel la parencaj samgenranoj, brunajn kronon kaj dorson, sed senstriaj kaj pli ruĝecbruna en la kolareo kaj flankoj, kio alproskimigas ĝin al la proksime parenca Ruĝeckola neĝopasero; kiel aliaj samgenranoj, ankaŭ la masklo de tiu specio montras nigran maskon el la beko al la okulo kaj suben tra la mentono, sed tiu ĉi montras ankaŭ nigran supran strion el la beko al la mezo de la blankeca frunto. La beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Aleksandr Duliĉenko
Aleksandr D. DULIĈENKO (aŭ Aleksandr D. DULITŠENKO, Александр Дмитриевич Дуличенко); naskiĝis la 30-an de oktobro 1941 en Krasnodar, Sovetunio ) estas rusa lingvisto kaj esperantisto loĝanta en Estonio. En 1982 li estris la katedron pri rusa filologio kaj en 1992 li estis profesoro kaj poste emerita profesoro de la katedro pri slavistko ĉe la Universitato de Tartu . Li ĉefe estis fakulo pri literaturaj mikrolingvoj, branĉo de la rusa filogogio kaj slavistiko.
Li estis la ĉefredaktoro de Interlinguistica Tartuensis, ĵurnalo pri interlingvistiko. Inter 1982 kaj 1990 aperis 7 volumoj kun raportoj pri kolokvoj okazintaj en Tartu. En 2006, honore al Duliĉenko kaj lige kun lia 65-a naskiĝtago, estis eldonita oka volumo forme de kolekto de artikoloj "Mikrolingvoj, lingvoj, interlingvoj". Laŭ Humphrey Tonkin, ĉi tiu kolekto estas grava kontribuo al la esplorado pri interlingvistiko kaj esperantologio. Li ankaŭ estis ekde 1985 redaktoro de "Slavica Tartuensia". Ambaŭ almanakoj estis eldonitaj de la Universitato de Tartu.
Bruni Löbel
Bruni LÖBEL (naskiĝis la 20-an de decembro 1920 en Chemnitz; mortis la 27-an de septembro 2006 en Mühldorf) estis germana teatra kaj filma aktorino.
Kiel 14-jarulino, ŝi petis pri aliĝo al drama lernejo, sed ne akceptiĝis kiel lernantino. Tio ne malhelpis ŝin realigi sian vizion de aktoriĝo, al kiu ŝi alproksimiĝis persiste. La saman jaron, en 1935, ŝi havis sian unuan aktoran rolon en la urba teatro de la naskiĝurbo Chemnitz, en surscenigo de la dramo La malsanulo pro imago de Molière. Ŝi prenis privatajn lecionojn pri aktorado ĉe Sonja Karzau, kiu en 1938 ricevis aktoran dungiĝon en Munkeno. Bruni Löbel nepre volis sekvi la idolan instruistinon, sed ŝiaj gepatroj malpermesis al la 17-jarulino translokiĝi al la granda urbo "plena je malbonaĵoj" kaj ŝlosis ŝin en ŝian ĉambron. La filinon tio ne haltigis: ŝi grimpis el la fenestro, per ŝnuro mallevis ankaŭ la antaŭe pakitan valizon, iris al Munkeno kaj neniam revenis. La unuajn du jarojn ŝi laboris kiel sekretariino. Sed du jaroj poste, nun ŝi aĝis 19 jarojn kaj intertempe la dua mondmilito jam bolis, ŝi ricevis oferton aktori en la opereca kineja filmo Heimatland. De tiam ŝi ludis kaj filmajn kaj teatrsjn rolojn, ekzemple en la teatra fastivalo de la universitata urbo Marburgo kun la tiutempe ankoraŭ nekonata aktoro Gert Fröbe en la dramo Somermeznokta sonĝo de Ŝekspiro.
Ŝi definitive konatiĝis per la filmo Wenn die Sonne wieder scheint ("Kiam la suno denove brilas") de 1943. Post la dua mondmilito ŝi unue kun interalie la aktora kolego Heinz Rühmann turneis tra la teatroj de multnombraj germanaj urboj. En 1950, ŝi havis la virinan ĉefrolon apud la aktora kolego Paul Klinger en la filma komedio Die Nacht ohne Sünde ("La nokto sen peko").
Ekde 1958, ŝi konstante loĝis en Munkeno kaj ĉefe plenumis teatrajn rolojn. Gastajn rolojn ŝi ankaŭ havis en teatroj de Hamburgo, Duseldorfo kaj Vieno.
En la 1950-aj jaroj ŝi rolis en pli ol 40 kinejaj filmoj, ekzemple la filmo Absender unbekannt, inkluzive ankaŭ de tri usonaj produktaĵoj, inter ili la filmo The Big Lift pri la kadre de la malvarma milito strikte dividita urbo Berlino. Pli kaj pli ŝi ankaŭ populariĝis kiel televida aktorino kaj ricevis ĉefrolojn en televidaj filmoj kaj serioj. La lastan grandan teatran rolon ŝi plenumis en 2003, la lastan grandan televidan rolon en 2006.
Plain Old Java Object
En Programara inĝenierarto, POJO estas akronimo por Plain Old Java Object. La nomo estas uzata por emfazi ke donita objekto estas objekto ordinara en Java, ne objekto speciala. La termino estis elpensita de Martin Fowler, Rebecca Parsons kaj Josh MacKenzie en septembro 2000:
''We wondered why people were so against using regular objects in their systems and concluded that it was because simple objects lacked a fancy name. So we gave them one, and it's caught on very nicely.''
("Ni nin demandis kial homoj malakceptis tiom uzi objektojn regulajn en iliaj sistemoj kaj ni estas konkludinta ke ĝi estis ĉar objektoj simpla mankis nomoj fantazian. Do ni estas doninta iun al ili, kaj ĝi estas fariĝinta populara kun multe da precizeco.")
La termino "POJO" komence indikis Java-objekton kiu ne sekvas iuj ajn el la ĉefaj modeloj, konvencioj, aŭ frameworks de Java-objekto; hodiaŭ oni povas uzi "POJO" ankaŭ kiel akronimo por "Plain Old Javascript Object". Ĉikaze la termino indikas Javascript-objekto de simila genealogio.
La termino daŭrigas la skemon de terminoj pli malnovaj por teknologioj kiuj ne uzas novajn trajtoj fantaziajn, kiel POTS (Plain Old Telephone Service) en telefonio, PODS (Plain Old Data Structures) difinitaj en C++ sed uzantaj nur trajtojn de la lingvo C, kaj POD (Plain Old Documentation) en Perl. La ekvivalento al POJO sur la Microsoft .NET estas Plain Old CLR Object (POCO). Por PHP, ĝi estas Plain Old PHP Object (POPO).
Difino
Parolante ideale, POJO estas Java-objekto ne ligita de iu ajn restrikto krom tiuj devigitaj de la Java Language Specification. En aliaj parolas, POJO devas: Tamen, pro malfacilaĝoj teknikaj kaj aliaj kialoj, multaj programaro-produktoj aŭ frameworks priskribataj kiel akordiĝintaj kun POJO ankoraŭ postulas fakte la uzon de prinotaĵoj prespecifitaj por trajtoj kiel persisto por funkcii ĝuste. La ideo estas ke se la objekto (fakte klaso) estis POJO antaŭ ol iu ajn prinotaĵoj estis aldonata, kaj revenus al stauso de POJO se la prinotaĵoj estas rorigitaj, do ĝi povas ankoraŭ esti konsiderata POJO. Do la objekto baza restas POJO en la senso ke ĝi ne havas trajtojn specialajn (kiel interfacon implementata) kiuj faras ĝin "Specialized Java Object" (SJO aŭ (sic) SoJO).
JavaBeans
JavaBean estas POJO kiu estas serialigebla, havas konstruanton sen argumentoj, kaj permesas aliro al propraĵos uzantaj metodojn getter kaj setter kiuj sekvas simplan konvencion de nomi. Pro ĉi tiu konvencio, oni povas fari simplajn referencojn deklarajn al la propraĵos de JavaBeans arbitra. Kodo uzanta tia referenco deklara ne scias ion sur la tipo de la bean (objekto unuobla), kaj oni povas uzi la bean kun multaj frameworks sen ĉi tiu frameworks devantaj scii la tipon ekzaktan de la bean.
La specification de JavaBeans, se plene implementata, iomete malobservas la modelo POJO kiel la klaso devas implementi la interfaco serialigebla al esti vera JavaBean. Multaj klasoj de POJO ankoraŭ nomitaj JavaBeans ne plenumas ĉi tiu postulon. Ĉar serialigebla estas interfaco marko (sen metodo), ĉi tiu estas ne multo de ŝarĝo.
La kodo sekvanta montras ekzemplon de komponanto de JSF havantan dudirekton ligantan al propraĵo de POJO:
La difino de la POJO povas esti kiel sekvas:
Pro la konvencioj de nomi en JavaBean la unuobla referenco "iuProprajho" povas esti aŭtomate tradukata al la metodo getIuProprajho (aŭ isIuProprajho se la propraĵo estas de tipo booleana) por ricevi valoron, kaj al la metodo setIuProprajho(String) por fiksi valoron.
Travideble aldoni servoj
Spring estis implemento frua de ĉi tiu ideo kaj unu el la kondukanta fortoj malantaŭ popularigi ĉi tiun modelon.
Ekzemplo de bean de Enterprise JavaBeans (EJB) estanta POJO:
La kodo sekvanta montras bean plene praktikan de EJB, montrante kiel EJB3 ekspluatas la POJO modelo:
Kiel donita, la bean ne postulas plilongigi iun ajn klason de EJB aŭ implementi iun ajn interfacon de EJB kaj ankaŭ ne postulas enhavi iun ajn prinotaĵojn de EJB. Anstataŭ tio, la programisto deklaras, en ekstera dosiero de xml, kiuj servoj de EJB devas esti aldonata al la bean:
Praktike, iuj homoj trovas prinotaĵoj elegantaj, sed ili vidas XML kiel malkonciza, malbona kaj malfacila por daŭrigi, sed aliaj trovas ke prinotaĵoj poluas la POJO-modelo.
Sekve, kiel alternativo al XML, multaj frameworks (ekz. Spring, EJB kaj JPA) permesas uzi prinotaĵojn anstataŭ aŭ en aldonaĵo al XML. La kodo sekvanta montras la saman bean de Enterprise JavaBeans (EJB) kiel montrata alte sed kun prinotaĵo aldonata. Ĉikaze la dosiero de XML ne estas jam postulata:
Kun la prinotaĵo kiel donita alte la bean ne estas POJO vere pura jam, sed ĉar prinotaĵoj estas nur pasivaj metadatenoj ĉi tiu havas malpli da malutilajn malavantaĝojn kompare kun la invadeco de devo plilongigi klasojn kaj/aŭ implementi interfacoj. En sekvaĵo, la programado-modelo estas ankoraŭ tre multe kiel la pura modelo POJO.
João Schmidt
João Schmidt (n. ) estas brazila futbalisto.
Alta Manhatano
Alta Manhatano (Upper Manhattan) estas la regiono plej norda de Novjorko, ĉe la distrikto Manhatano. La distrikto ĝenerale limas kun la stratoj 59 aŭ 96 aŭ 110 kaj 155. AltaManhatano konsistas el la kvartaloj Marble Hill, Inwood, Washington Heights (inkluzive de Fort George, Sherman Creek, kaj Hudson Heights), Harlem (inkluzive de Sugar Hill kaj Hamilton Heights), kaj partoj de Upper West Side (Morningside Heights kaj Manhattan Valley).
Lionginas Vaičiulionis
Biografio
Li naskiĝis en granda familio la 2-an de januaro 1931 proksime de Biržai en nordo de Litovio. En printempo de la jaro 1951 li finis viziton de mezlernejo en Vabalninkas kaj aŭtune komencis studi en interdioceza porpastra seminariejo en urbo Kaunas. Dum la jaroj 1954 - 1957 li plenumis devigan soldatan servon en soveta armeo. Post tio li revenis daŭrigi studadon en la seminariejo, kiu finiĝis en la jaro 1958. Kune kun 15 seminarianoj Lionginas Vaičiulionis akceptis pere de episkopo sacerdotan ordinon. Dum ok jaroj li plenumis pastran servon de vikario en tri paroĥaj preĝejoj de urbo Kaunas. Dum la jaroj 1966 - 1975 li estis vikario de katedralo - baziliko en Kaunas. Ekde la jaro 1975 ĝis la jaro 1990 li plenumis paroĥestran servon en preĝejo de s-ta Virgulino Maria en urbo Radviliškis proksime de Šiauliai. Tie li samtempe estis ankaŭ vicdekano. En Radviliškis li rekonstruigis bruligitan arkitekturan monumenton - sonorilejon kaj liamerite estis en la jaro 1987 el brikoj konstruita nova paroĥa preĝejo kun alta turo.
Printempe de la jaro 1990 pastro Lionginas Vaičiulionis iĝis paroĥestro en paroĥo de s-ta Jozefo en Kaunas. Samtempe li priservis apudurbajn preĝejon kaj kapelon kaj estis komisiita realigi konstruon de nova preĝejo kaj granda kapelo por nova paroĥo en nordokcidenta periferia urboparto Šilainiai en Kaunas. Printempe de la jaro 1995 la kapelo kaj paroĥejo estis finkonstruitaj kaj maje de 1995 sac. Lionginas Vaičiulionis iĝis paroĥestro de la nova paroĥo en Šilainiai. Post tio atendis lin nova grava tasko - konstruo de granda preĝejo de Sankta Spirito en sia paroĥo. Tiutempe Šilainiai havis 70 mil loĝantojn (nuntempe 90 mil). Ĝis la jaro 2006 estis finkonstruitaj muroj kun tegmento. Pro manko de financaj rimedoj la konstru-laboroj malrapidiĝis.
Laŭ eklezia leĝo post atingo de 75-a jaraĝo sac. Lionginas Vaičiulionis emeritiĝis (5.6.2007), plu plenumante surloke la sacerdotan servon. Jam ekde kelkaj jaroj li havas titolon "Monsinjoro".
50-a datreveno sacerdotiĝo
La 28-an de marto 2008 jaro Mons. Lionginas festis jubilean 50-an datrevenon de sia sacerdotiĝo. Solena Sankta Meso okazis en la nova preĝejo de Sankta Spirito. Ĉefcelebranto de la Sankta Meso estis arkiepiskopo – metropolito de Kaunas Mons. Sigitas Tamkevičius. Kuncelebris kun li kaj la jubileulo ankaŭ episkopo de Šiauliai Mons. Eugenijus Bartulis, emerita episkopo Mons. Juozas Preikšas kaj 28 pluaj sacerdotoj. Multnombre ĉeestis la kredantoj, geparencoj, samklasanoj kaj ankaŭ esperantistoj - IKUE-anoj. Dum homilio en la Sankta Meso la arkiepiskopo - metropolito alte pritaksis la honore travivitan 33-jaran sacerdotan vojon de Mons. Lionginas Vaičiulionis dum regado de terura ateisma periodo. Severa soveta reĝimo postulis de sacerdotoj labori sub rigoraj sovetaj komunistaj leĝoj. La sacerdoto Lionginas konscience servis al la katolika Eklezio en tre malfacilaj cirkonstancoj en paroĥo Radviliškis, netimante severajn punojn. "Monsinjoro Lionginas montris ĉiam la plej grandan fervoron dum ĉiuj jaroj, vizitinte kaj konsolinte centojn da malsanuloj" - akcentis la arkiepiskopo. "Vizitado de malsanuloj kaj ilia priservo per konfespreno estas senpaga devoservo de la sacerdotoj. La homoj en ĉiuj paroĥoj, kie Mons. Lionginas servis, lin nur bone rememoras. Por ĉiuj homoj lia rilato estas ĉiam agrabla kaj afabla. Estu dankemaj al Dio por sacerdota servo de Mons. Lionginas."
Arvo Pärt
Arvo PÄRT (naskiĝis en Paide, Estonio, la 11-an de septembro 1935 ) estas nuntempa komponisto de minimala muziko. Pli specife, oni konsideras lin ano de la tielnomita sankta minimalismo, kune kun Henryk Górecki kaj John Tavener.
Flava Maro
Flava Maro (黄海, pli detale vidu sube) estas golfo de la Ĉina Maro, la plej okcidenta parto de la Pacifika Oceano, kaj limiĝas per la marbordoj de Ĉinio kaj la Duoninsulo Koreio. Ĝia plej interna golfo, laŭvice, nomiĝas la Bohaj-maro kaj estas unu el la plej trafikataj maroj en la mondo.
Arvo Pärt
Biografio
Pärt estis influita per la sono de gregoria ĉanto kaj kreis novan stilon, rigoran kaj originalan, la tintinnabuli (tintojn de sonoriloj), komponmaniero kiu baziĝas sur la uzado de triopoj kaj skaloj.
En 2018, la Arvo Pärt Centro estis malfermita en la estona vilaĝo de Laulasmaa, kie la komponisto vivas.
Flava Maro
Sian karakterizan koloron, kiu kaŭzis la nomon, la maro havas pro la fekunda flava sablo, la leŭso, kiun la Flava Rivero (ĉine Huang He) kaj aliaj riveroj portas al la flava maro.
Arvo Pärt
La stilo
Pärt difinas sian manieron tiel: "Mi uzas tre malmultajn elementojn - unu, du voĉojn. Mi konstruas kun praaj materialoj - perfekta akordo, specifa tonalo. Tri notoj de unu akordo estas kiel sonoriloj."
Plejofte Pärt komponas verkojn por nur du voĉoj: unu akompanas, kantante tonalan akordon, la alia plektas la melodion. Tial tintinnabuli ŝajne estas parte polifonio, parte monodio, sed vere ĝi estas neniu el tiuj du.
Flava Maro
Nomoj
En la lokaj lingvoj oni nomas la maron jene:
Arvo Pärt
Eksteraj ligiloj
Arvo Pärt Centro
Arvo Pärt Kanon Pokajanen Ode VII, Youtube
(en) Estonaj desegnofilmoj al kiuj Pärt kontribuis
Ráztoka
Ráztoka (hungare Rásztó) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis Rásztoka.
Situo
Ráztoka situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo el Nemecká. Brezno troviĝas 22 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1424 en formo "Razthoka". La vilaĝanoj okupiĝis precipe pri paŝtado. En 1828 vivis tie en 63 domoj 485 homoj. En 1910 loĝis en Rásztó 600 homoj, (583 slovakoj, 10 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Brezno, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Ráztoka 309 homoj (escepte 3 ĉiuj slovakoj).
Sármellék
Sármellék estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely.
Situo
Sármellék situas sur ebenaĵo, inter Balatono, Eta Balatono kaj Zala (rivero), laŭ traira flankovojo. Hévíz kaj Keszthely troviĝas po 11, Zalakaros 22, Marcali 28 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1356. En 1618 la vilaĝo senhomiĝis pro la oftaj atakoj. La refondiĝo okazis en 1731. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj vilaĝanoj. En 1940 la najbara Égenföld aliĝis al Sármellék. En 1952 la Ruĝa Armeo flughavenon konstruis, kiu nun funkcias, kiel flughaveno de Balatono. En 1959 kolĥozo nomata "Certa Futuro" formiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, klubo de maljunuloj, poŝto, 3 vendejoj, kafejeto, drinkejo.
Famuloj
En la iama Égenföld naskiĝis meteologo József Bucsy.
Itaguatins
Itaguatins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 6.029 loĝantojn en 2010.
Moréac
(jen france, bretone Mourieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sámuel Teleki
Sámuel Teleki
La Neĝa Reĝino
La Neĝreĝino (dane : Sneedronningen) estas fabelo de la dana aŭtoro Hans Christian Andersen kiu estis unue publikigita la 21-an de decembro 1844.
En la centro de la rakonto estas lukto inter bono kaj malbono kiam ĝi manifestiĝas inter la knabino Gerda kaj ŝia amiko Kai. La rakonto ofte aperas en la infanrakontdosieroj de Andersen kaj estis tradukita en multajn lingvojn. Kiel aliaj legendoj, ĉi tiu rakonto ankaŭ havas malsamajn versiojn.
Intrigo
La rakonto komenciĝas kun malbona demono kiu deziris friponi. Li preparis specialan spegulon, kiu reflektas nur la malbonajn kaj malbelajn aferojn en la mondo, kaj ĉiuj bonaj kaj belaj aferoj estas reflektitaj en ĝi kiel ilia malo - malbonaj kaj malbelaj. Kiam la demonoj portis la spegulon alte en la ĉielon, kaj la Edena ĝardeno komencis reflekti en ĝi, la spegulo ne povis elteni la ŝarĝon de malbono, kiun ĝi devis montri, kaj frakasiĝis en milionon da pecoj, kiuj estis disĵetitaj tra la tuta mondo. Unu el la fragmentoj penetris la okulon kaj koron de knabeto nomata Kai, kiu loĝas en skandinava urbo apud sia amikino Gerda.
Iun vintran tagon, Kai renkontis la Neĝan Reĝinon - belan virinon vestitan en blanka, kiu delogis lin suriri sian ĉaron kaj kunportis lin al sia palaco en la norda poluso. Sed la amo de Gerda al Kai puŝis ŝin daŭrigi longan kaj danĝeran serĉadon de li. Survoje ŝi renkontis malbonan sorĉistinon, kiu provis forrabi ŝin, ĝardenon de parolantaj floroj, kiu provis helpi ŝin, impertinentan piraton, kiu insistis, ke Gerda dormu en lia lito, afablan princon kaj princinon kaj diversajn naturajn kaj supernaturajn estaĵojn.
La rakonto estas karakterizita per revema kaj fantasta etoso, kaj foje eĉ erotika, kaj verŝajne esprimas la konstantan batalon de Andersen kontraŭ deprimo.
Adaptoj
Rolulo bazita sur ŝi estis prezentita dum la kvara sezono de la fantazia serio To This Day, kaj estis ĉefrolita fare de la usona aktorino Elizabeth Mitchell.
Stirsigno
La origina uzo de stirsignoj estis la stirado de eliga flank-aparatoj, ekzemple teletajpilo, presilo aŭ ekrano. Por ilia uzo necesas precipe jenaj stirfunkcioj: La iro al la (dekstre) sekva pozicio ne estas konsiderata kiel rega funkcio, ĉar ĝi estas ligita al la eligo de ĉiuj preseblaj signoj. Nuran paŝon dekstren sen eligo de signo oni kodas per "spaceto" (signo tute blanka).
Stirsignoj en Askio
En Askio la signoj kun la numeroj 0–31 kaj 127 estas uzataj kiel stirsignoj kaj havas difinitan funkcion. La plej uzataj estas:
Émile Levassor
Émile Constant LEVASSOR (21a de januaro 1843 – 14a de aprilo 1897) estis franca inĝeniero kaj pioniro de la aŭtomobilaj industrio kaj konkurencoj en Francio.
Stirsigno
La problemo de la lini-ŝanĝo
Askio difinas nur la teknikan, ne iun semantikan signifon de tiuj signoj. Tio kondukis al diversaj praktikoj en la traktado de la lini-ŝanĝo (aline-ŝanĝo). Teknike ĝi konsistas el du movoj de la skrib-pozicio: vertikale je unu linio antaŭen, horizontale al la komenco de la linio. Aliflanke estas maloportune kodi per du signoj tiun oftan funkcion, kiun multaj aparatoj tradicie ne povis disigi. Tiel evoluis jenaj kvazaŭ-normoj:
Émile Levassor
Post studi inĝenieradon kaj gradiĝis el la École Centrale Paris, li startis karieron en 1872 en kompanio kiu produktis porlignajn maŝinojn, kie li renkontiĝis kun René Panhard. La kompanio ankaŭ konstruis gasmotorojn kaj kiam en 1886, belga industriisto Edouard Sarazin akiris permesilon pon fabriki Daimler motorojn, li elektis Levassor por konstrui ilin en Francio. Kiam Sarazin mortis en 1887, Levassor edzinigis sian vidvinon, Louise, kaj kune kun Panhard ili ekfabrikis aŭtojn. Levassor, Peugeot kaj Daimler renkontiĝis en 1888 ĉe la fabriko de Peugeot de Valentigny por kunhavi sian sciaron, celo kiu kondukis Levassor kaj Peugeot al kunlaboro por eksperimentado pere de motoroj Daimler kaj Benz. Tamen, Levassor plej interesiĝis pri la dezajno kaj funkciigo de la nova aŭto ol Benz, Daimler kaj Peugeot, ĉiuj el kiuj estis pli interesitaj por la enkonduko de sukcesa motoro en tio kio estis ankoraŭ ĉefe malgranda ĉareto.
Stirsigno
La problemo de la lini-ŝanĝo
Multaj programoj ne kapablas bone vidigi tekstojn, kiuj uzas la konvenciojn de fremdaj operaciumoj; aliaj pruvas, ke estas facile trakti ĉiujn el la tri sistemoj. La datum-transiga protokolo FTP kapablas transformi inter la diversaj konvencioj.
La problemo de la dosier-fino
La dosiera sistemo de operaciumeto MS-DOS ne memoris la precizan longon de dosieroj, sed nur la nombron da blokoj okupataj de ili. La precizan finon de teksta dosiero ene de la lasta bloko markas la reg-signo 28, kiu tamen (kun alia signifo) povas okazi en ne-tekstaj dosieroj. Tial dum kopiado de DOS-aj dosieroj necesas distingi inter tekstaj kaj ne-tekstaj dosieroj.
Erlenbach apud Marktheidenfeld
Erlenbach bei Marktheidenfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Wilhelm Kienzl
Wilhelm Kienzl (* 17-an de januaro 1857 en Waizenkirchen, Supra Aŭstrio; mortis la 3-an de oktobro 1941 en Vieno) estis aŭstra komponisto.
Vivo
Wilhelm Kienzl translokiĝis en 1860 kun sia familio al Graz, sekvis violonlecionojn ĉe Ignaz Uhl samkiel pianolecionojn ĉe Johann Buwa kaj ekde 1872 ĉe lerninto de Chopin, Louis Stanislaus Mortier de Fontaine. Ekde 1874 li studis en Vieno kompozicion ĉe Wilhelm Mayer-Rémy, muzikestetikon ĉe Eduard Hanslick kaj muzikhistorion ĉe Friedrich von Hausegger. En 1876 li daŭrigis sian studon en Prago ĉe Josef Krejčí, poste en 1877 en Lepsiko kaj mallonge ĉe Franz Liszt en Vejmaro. En ĉi tiuj jaroj li komencis vizitadi la festivalojn de Bayreuth, kaj li restis dumvive admiranto de la muziko de Richard Wagner. Tial en 1873 Kienzl fondis kune kun d-ro Friedrich von Hausegger kaj Friedrich Hofmann la "Richard-Wagner-Asocio Graz" (nuntempe: "Aŭstra Richard-Wagner-Societo, sidejo Graz").
Post doktoriĝo li turneis ekde 1879 kiel pianisto kaj dirigento tra tuta Eŭropo. En 1883 li fariĝis direktisto de la Germana Opero en Amsterdamo, sed baldaŭ revenis al Graz, kie li en 1886 transprenis la direktadon de la Stiria Muzik-Asocio kaj taskojn je la konservatorio. Por la sezono 1890-91 Bernhard Pollini dungis lin kiel dirigento ĉe la Urbo-Teatro en Hamburgo, sed jam en januaro 1891 maldungis Kienzl pro kontraŭaj kritikoj (ties posteulo estis Gustav Mahler). Tiu sekve translokiĝis al München. En 1894 li komponis sian trian kaj plej faman operon Der Evangelimann, ties sukceson li ne atingis denove per Don Quixote (1897). Nur Der Kuhreigen (1911) estis relative ofte surscenigita.
En 1917 Kienzl transloĝis al Vieno. Tie en 1919 mortis sia unua edzino, la Wagner-kantistino Lili Hoke, kaj en 1921 li geedziĝis kun Henny Bauer, libretistino de siaj lastaj tri operoj.
En 1920 li komponis la melodion pri poemo verkita de d-ro Karl Renner "Deutschösterreich, du herrliches Land", kiu validis ĝis 1929 kiel neoficiala nacia himno de la Unua Aŭstra Respubliko.
Sub impreso de modernaj muziktendencoj ekde 1926 li ne plu komponis ampleksajn verkojn kaj en 1936 li komplete rezignis la komponadon pro malsano. Li publikis sian membiografion "Meine Lebenswanderung" (Stutgarto 1926). Li estas entombigita sur la Viena centra tombejo.
Krom Engelbert Humperdinck kaj Siegfried Wagner, komponistoj de fabeloperoj, Wilhelm Kienzl estas la plej grava operkomponisto de la romantisma Wagner-sukcedo. La opero Evangelimann, konata pro la ario Selig sind, die Verfolgung leiden, ja enhavas jam elementojn de ekestanta verismo, tamen la talentoj de Kienzl pli prezentiĝas en popolecaj scenoj. Dum la lastaj jaroj ankaŭ lia ampleksa aro de lidkomponaĵoj denove estas respektataj.
Verkoj
Operoj:
Melodramoj:
Orkestrokomponaĵoj:
Ĉambromuzikaĵoj:
Piankomponaĵoj:
Neosho (Misurio)
Neosho estas urbo en la Usona ŝtato de Misurio. La urbo estas la ĉefurbo de Kantono Newton. Ĝi estas en sudokcidenta Misurio en la Ozarks. La loĝantaro en 2000 estis 10,505. En 1861 dum la Usona Enlanda Milito, secesiaj apoganto kunvenas en Neosho kaj voĉdonas kunligi la Konfederacio, sed la demando restas se ĉi tio estis leĝa voĉdono.
Weidas
''Tiu ĉi artikolo temas pri la rivereto. Vidu ankaŭ: monaĥejo Weidas.''
Wilhelm Kienzl
Verkoj
Lidoj:
Weidas
La rojo Weidas aŭ Weidasserbach estas 15 km longa alfluanto de la Selz en Rheinhessen, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Wilhelm Kienzl
Verkoj
Ĥorkomponaĵoj:
Weidas
Rivervojo
La rojo fontas apud Freimersheim kaj enfluas la rivereton Selz apud Framersheim. De la fonto ĝis Alzey-Dautenheim ĝi estas ankaŭ konata kiel Aufspringbach. Ĝi trafluas Wahlheim, Kettenheim, Dautenheim kaj Gau-Heppenheim.
Shuto Watanabe
Shuto Watanabe (渡邉 柊斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus.
Kurów Wielki
Eŭropo > Eŭropa Unio > Pollando > Dolnośląskie/Malsupra Silezio > Kurów Wielki
Kurów Wielki (ĝermanlingve Großkauer) estas vilaĝo en Pollando. En Kurów Wielki estas gotika paroka sanktejo el la 13-a jarcento. Gotika
Neue Österreichische Tageszeitung
La NEUE ÖSTERREICHISCHE TAGESZEITUNG estis aŭstria postmilita ĵurnalo.
Ĝi aperis unuafoje la 22-an de junio 1947 kiel Wiener Zeitung (viena ĵurnalo) kiun oni ankoraŭfoje alititolos pli malfrue. Ĝi estis centra organo de la burĝa Österreichische Volkspartei (kristandemokrata Aŭstria Popola Partio/ÖVP) sub la kanceliero Julio Raab (1953-61). Ĝia eldono ĉesis la 15-an de majo 1964.
Adam Humer
Adam Teofil Humer, ĝuste Adam Umer (naskiĝis la 27-an de aprilo 1917 en Camden, mortis novembre 2001 en Varsovio) – juddevena pola funkciulo de sekureca servo, enketa oficiro en grado de kolonelo, stalinista krimulo.
Vivo
Filo de Otylia kaj Wincenty, mortigita laŭ verdikto de Pola Subtera Ŝtato la 31-an de majo 1946 en Kmiczyn (distrikto Tomaszowski), dum la Popola Referendumo. Frato de aktivulinoj de Pola Laborista Partio kaj de funkciulo de sekureca servo. Onklo de kantistino Magda Umer. Li naskiĝis en Usono, kien lia familio foriris laborcele. En 1921 kune kun la familio ekloĝis proksime al Tomaszów Lubelski.
Neue Österreichische Tageszeitung
Ne intermiksiĝu kun la Wiener Zeitung - tutmonde la plej malnova kontinue ĝis hodiaŭ aperanta ĵurnalo.
Adam Humer
Vivo
Dum gimnazia lernado apartenis al skoltismo, dum studoj al Asocio de Altlerneja Socialisma Junularo. Membro de Komunista Asocio de Junularo el Okcidenta Ukrainio, Komsomolo, Pola Laborista Partio kaj Pola Unuiĝinta Laborista Partio. Dum eksplodo de la milito restis en Tomaszów Lubelski, kaj post eniro de la taĉmentoj de Ruĝa Armeo kune kun aliaj komsomolanoj organizis Distriktan Revolucian komitaton iĝante ĝia vicprezidanto. Duone de oktobro 1939 forveturis al Lvovo, kie frekventis kurson de juro ĉe Lviva Universitato iĝante "brigadestro de propaganda grupo". Marte 1941 membriĝis al Komsomolo en Lvovo. Post reveno al Tomaszów Lubelski kaŝiĝis, sed kun la momento de "liberigo" kunorganizis terenajn Naciajn Konsiliojn en la distrikto. En la periodo 12.09.1944-31.01.1951 Adam Umer kontraŭbatalis Anatemitajn Soldatojn.
Post nesukcesa atenco al sekretserva ĉefo en Tomaszów Lubelski, li kun sia frato Edward kiel la plej proksimaj liaj kunlaborantoj, minacitaj per atakoj de la Pola Subtera Ŝtato estis translokigitaj al Lublin, kaj nelonge poste al Varsovio. Tie li trafis al Ministerio pri Publika Sekureco kaj lia frato al Militara Informacio.
Funkciulo de la Ministerio en Pola Popola Respubliko de la 12-a de septembro 1944 (i.a. gvidanto de Enketa Sekcio de WUBP (Vojevodia Oficejo de Publika Sekureco) en Lublin, kaj de la 1-a de septembro 1951 vicdirektoro de Enketa Departemento de la Ministerio).
Maldungita la 31-an de marto 1955 pro eksterleĝaj enketadmetodoj. Poste, malgraŭ maldungo, fakte konsils kiel fakulo pri la nacia movado. Tiutempe la verdikton de mortpuno oni ne sukcesis plenumi.
En 1992 provizore arestita. En 1994 kondamnita pro devigo de atestoj pere de torturoj. Oni pruvis al li malsatigon kaj torturadon de politikaj malliberuloj. Kondamnita al 9 jaroj de mallibero mortis dum rompo de la puno. En la proceso atestis liaj viktimoj el Pola Enlanda Armeo kaj Libero kaj Sendependo kaj ankaŭ flug-aso Stanisław Skalski. Laŭ ili Humer rilate al virinoj batis i.a. per naŭvosta kato kaj pikdrato en mamojn kaj virinajn seksorganojn.
Humer estis ankaŭ akuzita pri sekreta murdo de ĵurnalisto Tadeusz Łabędzki. Ankaŭ gvidis enketadon pri Adam Doboszyński, kondamnita al mortpuno en 1949.
En 1994 aperis dokumenta filmo titolita Humer kaj aliaj, reĝisorita de Alina Czerniakowska, pri la proceso.
328 Gudrun
328 Gudrun estas granda asteroido de la ĉefa asteroida zono, malhela malgraŭ sia spektra klaso "S". Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Gudrun" (pli konata sub la nomo de Krimhilda), rolulino en La Kanto de la Nibelungoj.
Tikela muŝkaptulo
La Tikela muŝkaptulo, Cyornis tickelliae, estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Cyornis aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi estas insektomanĝanta specio kiu reproduktiĝas en tropika suda Azio el Barato kaj Srilanko al Indonezio.
La Tikela muŝkaptulo reproduktiĝas en seka arbaro, arbustaro, bambuejo kaj ĝardenoj. Ili nestumas en arbotruo aŭ inter rokoj kaj la ino demetas 3-5 ovojn.
La Tikela muŝkaptulo estas 14 cm longa. Ĝi estas starema longvosta muŝkaptulo. Ĉe tiu specio masklo estas bela birdo kiu havas tre brilbluajn suprajn partojn, dum ino havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de seksa duformismo. Tamen subaj partoj estas pli egalaj kun ruĝoranĝaj brusto kaj gorĝo kaj blankeca ventro. La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La masklo havas nigrecan areon inter la okuloj kaj la bekobazo, kiu estas ĉirkaŭata de harecaj plumetoj, tre kontrastan kun la supraj helbluaj frunto kaj superokula areo, kio oftas en la genro, same kiel la pli helbluaj ŝultroj. La tuta gorĝo estas ruĝoranĝa dum la vizaĝo estas tre ampleksa kaj finas angule tiele ke la limo inter ambaŭ estas ŝtupeca. La resto de la subaj partoj estas blankaj.
Inoj estas pli senkoloraj, kaj la ruĝo estas malplia kaj malplietenda. Junuloj havas skvamecajn brunajn suprajn partojn, kapon kaj bruston, kun bluaj nur flugiloj kaj vosto. Ili manĝas foje eĉ post krepusko. Krom flugantajn insektojn ili foje kaptas treniĝantajn insektojn.
Malalta Manhatano
Malalta Manhatano (Lower Manhattan) estas la plej suda parto de la insulo Manhatano, la ĉefa insulo kaj negoca centro kaj sidejo de la registaro de Novjorko. Malalta Manhatano estas la suda parto kun limoj ĉe la rivero Hudsono, oriente kun la Orienta rivero, sude kun la haveno de Novjorko kaj la Strato 42 norde.
En Malalta Manhatano troviĝas Wall Street, la Urbodomo, la Financa Distrikto kaj la Ground Zero. Ĝi estas la kvara plej granca negocejo de Usono. Ĉi tiu zono estis speciala damaĝata pro la atencoj de la 11-a de septembro 2001, kiam estis faligitaj la Ĝemelturoj.
Ferenc Borbély
BORBÉLY Ferenc [pr. borbe:j] estis hungara-svislanda kuracisto, toksikologo naskiĝinta en Hátszeg la 11-an de julio 1900 kaj mortinta en Zuriko la 2-an de aŭgusto 1974.
Kariero
Borbély ekde 1925 li laboris en la kliniko de Sándor Korányi, poste en la sanafera kaj toksikologia laboratorio de Tutlanda Publiksana Instituto. Ekde la fino de la 1930-aj jaroj li estis direktoro de la privatmalsanulejo de Fabriko de Manfréd Weiss. Post 1945 li loksidiĝis en Svislando, iĝis profesoro de la universitato de Zuriko. Li organizis la tutlandan esplorcentron pri toksikologio.
Maria de Modena
Maria de Modena, aŭ Maria Beatrice d’Este , aŭ poste Reĝino Maria (Queen Mary), (n. la 5-an de oktobro 1658 - m. la 7-an de majo 1718) estis la edzino de Jakobo la 2-a kaj do iĝis reĝino de Anglio, Skotlando kaj Irlando.
Nur kelkajn monatojn post la naskiĝo de ilia filo, la Glora Revolucio forpuŝis Maria al Francio kune kun ŝia infano. Ŝi iĝis la gasto de Ludoviko la 14-a en la Kastelo de Saint-Germain-en-Laye. Tie ŝi mortis en 1718. Ŝi estis entombigita en la abatejo de Chaillot, detruita dum la franca revolucio de 1789.
Dumpingo
Dumpingo aŭ dumpado estas vendo de komercaĵoj je prezo pli malalta ol la produkt- aŭ akir-kosto por ruinigi konkura(j)n kompanio(j)n aŭ simple celas akiron de valuto. Ekz. Sovetunio vendis grenon kaj segitan lignon ekde 1928 en granda kvanto por akiri valuton por aĉeti modernajn teknologiojn. Oni akuzis Sovetunion pri dumpingo.
La politika akuzo je dumpingo estas parto de la protekto de la enlandaj entreprenoj, laboristoj. La kontraŭdumpinga politiko signifas altiĝon de la vendoprezo de la tuŝitaj varoj.
Kontraŭdumpinga leĝo
Multaj landoj havas leĝojn por eviti dumpadon.
IKEV: skribas: "kvankam dumpaj prezoj por la importlando havas la avantaĝon ke la produktoj estas tre malmultekostaj, ili povas kaŭzi gravajn malfacilojn al ties propra industrio. Tial ekzistas kontraŭdumpa leĝo en diversaj landoj"
Vyšné nad Hronom
Vyšné nad Hronom, hungare Nagyod [nadjod] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Nadod.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1264 laŭ tiama hungara ortografio "Nogud". En 1601 oni komputis tie 52 domojn, muelejon kaj paroĥon. En 1828 loĝis tie 377 vilaĝanoj en 89 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyod 315 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Nagyod rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondomilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 vivis en Vyšné nad Hronom 182 homoj, (113 hungaroj, 63 slovakoj).
21528 Chrisfaust
21528 Chrisfaust estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
33538 Jaredbergen
33538 Jaredbergen estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
21528 Chrisfaust
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christina Lynn Faust, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Cedar Shoals High School en Athens (Georgio, Usono).
Luiziânia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Wikimedia Nederland
La asocio Wikimedia Nederland (Vereniging Wikimedia Nederland, mallongigata WMNL) estas asocio de nederlanda juro, kiu celas la "kolekton kaj malŝloson de libera kaj/aŭ libere alirebla informaro en ajna formo, aparte uzante - sed ne limigite al - interreto, por fiksi tiun informaron". Ĝi intense kunlaboras kun aliaj naciaj aŭ nacilingvaj asocioj samcelaj, kiuj ĉiuj havas proksiman rilaton al la internacia samcela organizaĵo Fondaĵo Vikimedio kiu estras la liberan enciklopedion Vikipedio, sed kiel ĉiuj aliaj naciaj aŭ nacilingvaj asocioj samcelaj ne estas suborganizo de la fondaĵo, sed el organiza vidpunkto tute sendependa. Ekde aprilo 2011 ĝis marto 2014 la esperantisto kaj esperantlingva vikipediisto Ziko van Dijk estis la prezidanto de Wikimedia Nederland.
Notoj
উইকিমিডিয়া ফাউন্ডেশন Wikimedia Fundación Wikimedia Hundación Wikimedia Wikimédia Alapítvány Wikimedia Foundation Фонд Вікімедіа 维基媒体基金会
The Flintstones
The Flintstones estas animacia televida serio kiu fantaste priskribas la vivojn de ŝtonepoka laboristo, lia najbaro/plej bona amiko, kaj ties familioj. Ĝi estis elsendita de la 30-a de septembro 1960 ĝis la 1-a de aprilo 1966, fare de la ABC, kaj ĝi estis la unua animacia serio montrita en horarcentra usona televido. La spektaklo estis produktita de Hanna-Barbera.
La kontinua populareco de la spektaklo restis tre fiksita en sia mikso de modernaj ĉiutagaj aferoj en la etoso de la Ŝtona Epoko. The Flintstones estis la finance plej sukcesa ĉeno de animacio dum tri jardekoj, ĝis The Simpsons premieris. En 2013, la gazeto TV Guide rangis The Flintstones kiel la dua Plej Granda Televida Kartuno de Ĉiuj Tempoj (post The Simpsons).