cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osuské
Osuské, hungare Aszós [asOŝ] estas unuigita, malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica. Ĝis 1898 la oficiala loknomo estis Oszuszkó.
Situo
Osuské situas laŭ traira flankovojo (ĉefvojo preteriras), laŭ fervojo Jablonica-Brezová pod Bradlom. Senica troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1262 en formo "Ozus". Baldaŭe 2 vilaĝoj formiĝis, kiuj unuiĝis: Jókőoszuszka kaj Korlátkőoszuszka. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Aszós 828 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Osuské 627 homoj, (598 slovakoj).
Esperstedt (apud Querfurt)
Esperstedt ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la komunumo Obhausen en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de 2008 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis 646 loĝantojn.
Sânnicoară (Apahida)
Sânnicoară (Apahida) [sınkŭarə] (hungare Szamosszentmiklós) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Apahida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 386 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 378 (rumanoj, 3% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1363. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs).
Gerényes
Gerényes [gerEnjeŝ], germane Gerienisch, kroate Grenjiš estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd.
Situo
Gerényes situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Sásd troviĝas 11, Komló 18, Pécs 37, Budapeŝto 183 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1296 laŭ tiama hungara ortografio "Guerenes". Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomiĝis. En la 18-a jarcento germanoj pligrandigis la loĝantaron. Post la 2-a mondmilito granda parto de germanoj deportiĝis al Germanio.
En Gerényes migra poŝto servas.
Summum
Summum estas religio kaj filozofio kiu ekis en 1975 kiel rezulto de la postulita renkonto de usona civitano Claude "Corky" Nowell kun estaĵoj kiujn li priskribis kiel "Summa Individuoj". Laŭ Nowell, tiuj estaĵoj prezentiĝis al li kun konceptoj pri la naturo de kreado, konceptoj kiuj ĉiam estis ekzistantaj kaj estas kontinue re-enkondukitaj al la homaro fare de antaŭenigitaj estaĵoj kiuj funkcias laŭ la vojoj de la kreado. Kiel rezulto de sia esperto, Nowell fondis Summum por kunhavi la "donacon" kiun li ricevis kun aliuloj. En 1980, kiel montro de sia novtrovita vojo, li ŝanĝis sian nomon al Summum Bonum Amon Ra, sed novaj historioj indikis, ke li iĝis Corky Ra. Religiaj praktikoj de Summum inspiriĝis kaj el la Religio de Antikva Egiptio kaj el la hebrea profeto Moseo.
Zoltán Lubik
Zoltán Lubik, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lubik Zoltán estis hungara kornisto, altlerneja instruisto, muziksciencisto. Lia patro estis trumpetisto.
Zoltán Lubik naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Lubik akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1957, poste li studis en la lernojaro 1964 en majstrokurso en Vajmaro. Jam pli frue ekde 1954 li estis ano de orkestro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde 1958 li instruis en muzika mezlernejo, inter 1959-1983 en la Muzikarta Altlernejo. Li ankaŭ esploris historion de la korno, pri tio li verkis lernolibrojn.
Walter Kempowski
Vivo
Lia patro, Karl Georg Kempowski, estis kargokompaniposedanto kaj lia patrino, Margarethe Kempowski, fraŭline Collasius, estis la filino de hamburga komercisto. En 1935 Kempowski komencis frekventi la Georgo-lernejon antaŭ ekiro ĉe loka mezlernejo (nehumanisma gimnazio). Kiel adoleskanto Kempowski, kiu estis neatletika kaj akiris guston por amerika ĵazo kaj svingomuziko pere de sia pli maljuna frato, frotvunditis dum deviga servo en la Hitler-junularo; poste oni donis lin en pununuon de la menciita organizo. Frue en 1945 li estis vokita je kontraŭaviadila defendo de bombiloj de la Aliancanoj, je speciala trupo da junuloj havantaj kurierfunkciojn. La patro de Kempowski, kiu volontulis por militservo komence de la milito, havante problemoj por esti framasono, estis akceptita por servo en somero 1940. Li mortis en batalo la 26an de aprilo 1945, do nur kelkajn tagojn antaŭ la militfino.
Verkoj
La unua sukceso de Walter Kempowski estis la aŭtobiografa romano Tadellöser und Wolf, en kiu li priskribis sian junecon en Nazia Germanio de la vidpunkto de bonhava etburĝa familio. En pluraj pli da libroj li kompletigis la rakonton de sia familio de la frua 20-a jarcento en la malfruaj 1950-aj jaroj, kiam li estis liberigita el orientgermana malliberejo de Bautzen kie, akuzite je spionado por Usono, li devis pasigi ok jarojn. En libereco en Federacia Respubliko Germanio li iĝis instruisto en Breddorf (de 1960), en Nartum (de 1965) kaj en Zeven (inter 1975 kaj 1979).
En 2005 li finis sian grandegan verkon Das Echolot, kolekton kaj glumozaikon de dokumentoj de homoj de iu speco vivantaj en la cirkonstancoj de milito. Das Echolot konsistas el miloj da personaj dokumentoj, leteroj, gazetraportoj, kaj neeldonitaj aŭtobiografioj de milittempa okulatestintoj; la tuto estis kolektata fare de la verkinto dum periodo de pli ol dudek jaroj. La dokumentoj nun estas deponitaj en la arkivo de Akademie der Künste en Berlino.
Busigny
Busigny estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 508 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.
Geografio
Busigny situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Busigny etendiĝas sur 16,47 km². Ĝi havas landlimon kun la departemento Aisne.
Historio
Busigny historie disvolviĝis kiel grava fervoja centro. Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Christian Pecqueux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Busigny apartenas al la kantono de Clary, kies ĉefurbo estas Clary. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Latinigo de greka
Latinigo de greka estas transskribado de la greka alfabeto per la latina alfabeto.
Estas kelkaj manieroj de la transskribado, aparte dependaj de tio ĉu estas konsiderata antikva greka lingvo aŭ novgreka lingvo. Ankaŭ, estas fonetikaj kaj grafikaĵaj transskriboj.
Vokalaj duliteraĵoj11
Konsonantaj duliteraĵoj
Modifiloj (nur klasika greka)
Arkaikaj literoj
Speciala litero
Notoj:
Telegraflineo
Telegraflineo estas informada interligo inter du telegrafoj (tio estas punkto-punkto interkomunikiĝo) aŭ inter telegrafo kaj telegrafcentralo.
Herrera de Alcántara
Herrera de Alcántara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Telegraflineo
Teorie la telegraflineo konsistas el 4 konduktiloj (po 2 sendaj kaj ricevilaj konduktiloj). Oni uzis ankaŭ dukonduktilan (simplecan) interligon. La sendilo kaj la ricevilo estis en seria konekto. La sendado kaj la ricevado alterne ŝanĝiĝis.
Herrera de Alcántara
La loĝantoj nomiĝas herrereños. La censita populacio en 2008 estis de 276 loĝantoj.
Telegraflineo
La Morsa-aparato ofte funkciis per unusola konduktilo. La manka konduktilo estis terkonekto.
Herrera de Alcántara
Situo
Herrera de Alcántara estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Alcántara. La surfaco de ties teritorio estas de 121,61 km².
Telegraflineo
La kvarkonduktila interligo povas esti dupleksa aŭ duondupleksa. La plej lertaj telegrafistoj uzis duplekson. Ili tajpis la telegramojn, sia maŝino ne presis ilin (ne estis kontrolado), nur la alia telegrafo. Dume ankaŭ la alia telegrafisto tajpis telegramojn simile. En duonduplekso la tajpita telegramo presiĝis ankaŭ en la propra telegrafo, tial la alia telegrafisto ne povis sendi samtempe telegramon.
Herrera de Alcántara
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Telegraflineo
Aerkonduktila lineo
Oni fiksis porcelanajn izolaĵojn sur stangoj. Oni ligis la nudajn bronzajn konduktilojn al la porcelanoj. Ofte estis emfazaj stangoj. Tie estis ankaŭ fiksligo al la stangosubaĵo ĉe la tero. La preterirantoj, se ili havis Morsan sendilon, povis aliĝi al la lineo.
Kabla lineo
Tra riveroj, maroj oni ne povis gvidi aerkonduktilojn. La solvo estis la kablo. Ankaŭ en urboj uzis ilin. La telegrafa kablo estas apartaj paralelaj konduktiloj izolitaj per paperoj. Ekstere estis plumba kovraĵo. Sub akvo estis ankaŭ armaĵo. Oni sukcese ligis telegrafe la kontinentojn.
Post invento de la telefono oni uzis la lineojn komune. Estis du solvoj, aŭ oni alterne ŝanĝis la aparatojn, aŭ samtempe uzis la telegrafojn kaj la telefonojn. Baldaŭe en kabloj estis parte telegrafaj, parte telefonaj konduktiloj. La alternokurenta telegrafado profitis la kanalojn. Sur unu konduktilparo komence estis 3 kanaloj, post du jardekoj jam 2800 kanaloj!
Formiĝis diversaj retoj, la plej granda estis la telekso.
Schlierbach
Schlierbach estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Stacio Shin-Sugita
Stacio Shin-Sugita (japane: 新杉田駅 [Ŝin-Sugita-eki], angle: Shin-Sugita Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Isogo, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Negishi kaj 1 linion de Yokohama Seaside Line: Linio Kanazawa Seaside.
Kanada indiĝena silabaro
Kanada indiĝena silabaro estas familio de abugidoj (t.e. silabaj alfabetoj), kiuj estas uzataj por kelkaj indiĝenaj Kanadaj lingvoj de algonkena, eskim-aleuta kaj okaze atabaska lingvaroj. Ili estas valoraj pro sia originaleco, simpleco kaj facileco atingi legoscion. Fakte, en la malfrua 19-a jarcento parolantoj de kria lingvo, kiu uzas la silabaron kiel sian ofician ortografion, havis unu el la plej grandaj elcentoj de legoscio en la mondo.
Bazaj principoj
Kanadaj indiĝenaj silabaroj ne estas vere silabaroj kun aparta simbolo por ĉiu ebla silabo, kiel, ekzemple, japanaj kanaoj, sed abugidoj, t.e. la konsonantaj simboloj estas modifitaj depende de sekvanta vokalo. Ili estas "netipaj abugidoj", ĉar la vokalo estas montrita per orientiĝo de konsonanta simbolo, kio estas unika eco kaj ne troveblas en iu ajn alia abugido. Ekzemple, en kria lingvo la silaboj kun konsonanto p estas markitaj per ĉevrona formo. Se ĝi orientiĝas malsupren, ᐯ, ĝi sonas pe, maldekstren, ᐸ, ĝi estas pa, kaj dekstren, ᐳ, estas po. Konsonantaj formoj kaj vokaloj diferencas de lingvo al lingvo, sed ĝenerale similas al la kriaj. Kiam la konsonanto ne havas sekvantan vokalon, uziĝas t.n. finala formo, kiu plej ofte ne rilatas al la silabaj formoj kaj aspektas kiel iu superlinia signo. En iuj lingvoj, aparte en la kria, kelkaj konsonantoj nur aperas en finala pozicio kaj do nur havas finalan formon.
Silabaj kaj finalaj konsonantaj formoj
La originala skribsistemo kreita por marĉa dialekto de kria lingvo havis dek bazaj silabaj formoj: ok por silaboj komenciĝantaj je konsonantoj p-, t-, c-, k-, m-, n-, s-, y- (prononce: /p, t, ts, k, m, n, s, j/), formo de "nula konsonanto" por silaboj komenciĝantaj je vokaloj kaj nun ne plu uzata formo por konsonantaro sp-. Longaj vokaloj estis markitaj per pli grasaj linioj de la simbolo, ekzemple: ᑲ ka, ᑲ kâ. Poste oni oficiigis uzon de punkto super simbolo por marki longan vokalon, kio estis evidente pli oportuna maniero por manskribo, kaj nun ĝi uziĝas ankaŭ por manskribo. Unu konsonanto w ne havis propran silaban formon, ĉar en la lingvo ĝi povas kombiniĝi kun iu ajn alia konsonanto kaj ankaŭ ekzisti memstare. Pro tio ĝi estas markita per punkto dekstre de la silaba simbolo, ekzemple: ᑿ kwa, ᐘ wa.
Ekzistis apartaj finalaj formoj por konsonantoj -p, -t, -c, -k, -m, -n, -s, -y, and w, kiam ili aperis je la fino de silabo. Aldone, kvar konsonantoj nur havis finalan formon: -h, -l, -r, kaj aro -hk. Originale la finalaj formoj estis skribitaj mezlinie, kiel la silabaj simboloj, sed eventuale evidentiĝis ke pli oportunas skribi ilin superskribe. En la kria lingvo -hk estas la plej kutima finala formo ĉar ĝi estas kutima gramatika finaĵo. En la aniŝinabeka la sama simbolo uzatas por finaĵo -nk, kiu estas same kutima en tiu lingvo. La konsonantoj -l, -r kaj -h ne estas normalaj por tiuj ĉi lingvoj kaj nur aperas en pruntvortoj, onomatopeoj ktp. Pro tio ili estas nur skribataj kiel finalaj formoj, eĉ kiam ili aperas antaŭ vokaloj. En modernaj skriboj -l kaj -r estas skribitaj mezlinie kaj plengrande kiam ili estas antaŭ vokaloj, kaj -h nur povas aperi antaŭ vokaloj en morfemaj kunmetaĵoj kaj do restas en sia finala formo.
Vokalaj transformoj
En lingvoj, por kiuj la kanadaj indiĝenaj silabaroj estas uzataj, estas du aroj de vokaloj: malantaŭaj -a kaj -o, kaj antaŭaj -e kaj -i. Ĉiu aro konsistas je unu malalta vokalo -a aŭ -e, kaj unu alta vokalo, -o or -i. La silabaj simboloj por malantaŭaj vokaloj estas spegulaj reflektoj unu de la alia. Por antaŭaj vokaloj la interrilato de simboloj dependas je grafika formo de konsonantoj. Ili povas esti aŭ simetriaj, t.e. tiaj, ke rotacio de simbolo de a aŭ o je 180° donas la saman rezulton kiel spegula reflekto, aŭ nesimetriaj. Por simetriaj simboloj, por iri de malalta malantaŭa vokalo a al alta antaŭa vokalo i oni devas rotacii la simbolon je 90° dekstrumen, kaj por la nesimetriaj oni devas spegule reflekti la simbolon vertikale. Por iri de alta al malalta vokalo de sama antaŭeco, oni devas reflekti la simbolon horizontale por ĉiuj formoj.
La simetriaj simboloj en la baza silabaro kreita por marĉa kria lingvo estas formoj por "nula konsonanto", p-, t- kaj eksdata sp-. Oni povas facile kompreni la transformon per aranĝo de simboloj je rombo:
Skribsistemoj surbaze de kanadaj indiĝenaj silabaroj estas tre diversaj kaj ofte multe pli komplikaj, sed tiuj ĉi simboloj aperas en preskaŭ ĉiu el ili kun signifo de sufiĉe proksimaj fonemoj al tiuj en la kria. Serio kun nula konsonanto estas skribata kiel trianguloj en ĉiuj el tiuj lingvoj krom la nigrapieda.
En 1841, kiam Evans kreis unuan tiparon por sia silabaro li trovis ke grasaj linioj ne ebligas satige distingi inter silaboj kun longaj kaj mallongaj vokaloj. Anstataŭe li disfajlis la tipojn por longaj vokaloj, tiel kreante "rompon" de la silaboj. En fruaj printoj oni povas vidi tiujn ĉi "rompitajn" simbolojn. Poste oni enkondukis superan punkton, kiu uziĝis por marki longajn vokalojn en manskribo, ankaŭ en la preso. Do nun oni povas kontrasti mallongan ᐊ a kun longa ᐋ â, mallongan ᒥ mi kun longa ᒦ mî ktp. Kvankam en la kria la sono ê ĉiam estas longa, la skribo distingis longo de ĉiuj la kvar vokaloj. En kutima skribo en kria lingvo oni ne ĉiam markas longon de vokaloj kaj ne ĉiam faras tion konsiste. Preskaŭ neniu nun markas na ê kiel longan vokalon, ĉar ĝia mallonga versio ne ekzistas en la lingvo.
"Silaboj", t.e. plengrandaj simboloj
La plengrandaj simboloj kiuj signifas konsonanto-vokalan kombinaĵon aŭ memstaran vokalon estas ĝenerale nomataj "silaboj". Plej ofte ili estas fonemaj kaj ne morfofonemaj, t.e. kiam iu morfemo finiĝas je konsonanto kaj la sekva komencas je vokalo, la fina konsonanto de antaŭa silabo estas skribata kiel komenca konsonanto de la sekva. Ekzemple, la vorto pīhc-āyi-hk (endome) de planlanda dialekto de kria lingvo havas unuan morfemon pīhc kaj la duan āyi, sed ĝi estas skribata kiel ᐲᐦᒑᔨᕽ (pīh-cā-yihk).
En iuj lingvoj "silabo" povas fakte reprezenti memstaran konsonanton, se la vokalo en ĝi reduktiĝis kaj ne prononcatas. Ekzemple, en la planlanda kria la vorto ᑖᓂᓯ tānisi, kiu signifas "saluton" aŭ "kiel vi fartas", estas skribata je tri "silabaj" simboloj, sed ĉar la unua silabo havas akcenton kaj la sekva silabo havas mallongan, la vokalo reduktiĝas kaj rezulte la vorto estas prononcata kiel "tānsi" kun nur du veraj silaboj.
En algonkenaj lingvoj silabigo estas grava por difini akcenton kaj male, do tiu ĉi ambiguo je skribo estas grava por lingvoj de tiu ĉi lingvaro.
Simbolaroj
La vorto "simbolaro" plej kutime signifas la aron de silaboj aŭ kun la sama vokalo aŭ kun la sama komenca konsonanto. Ekzemple, n-simbolaro estas aro de ĉiuj silaboj komencantaj je n kaj o-simbolaro estas la aro de ĉiuj silaboj kun vokalo o.
"Finaĵoj", t.e. finaj konsonantoj
Finaĵoj ofte uzatas por ekstendo de silabaraj skribsistemoj al novaj lingvoj krom tiuj, por kiuj ili estas inventitaj. Ekzemple, en iuj el atabaskaj skribsistemoj ili povas aperi super linio post silabo, sub linio post silabo kaj en normala grando ene de la linio antaŭ silabo. Ekzemple, la ĉipevajana kaj la slavia uzas la finaĵan simbolon ᐟ por komenca konsonanto dl.
En naskapia lingvo malgranda superlinia simbolo bazita je silaba simbolo por sa estas uzata en konsonantaj kunmetaĵoj komencantaj je /s/: ᔌ spwa, ᔍ stwa, ᔎ skwa, kaj ᔏ scwa. Tiaj kunmetaĵoj ne ekzistas en la kria lingvo, por kiu la skribsistemo estas originale kreita.
Kvankam tiuj ĉi silaboj estas dupartaj, ĉiu el ili enkodiĝas per unu glifo en Unikodo.
Preĝejo Sankta Henriko (Nova Urbo)
Preĝejo Sankta Henriko (kostel svatého Jindřicha) estis fondita de Karolo la 4-a en la jaro 1348, konstruita en la dua duono de 14-a jarcento; la renesancstila vestiblo el la jaro 1528; ambaŭ kapeloj en frua baroko. La internan barokstilan ekipon el la unua duono de la 18-a jarcento oni regotikigis en la jaro 1875. Apartigita de la preĝejo staras la sonorilturo, gotika kampanilo, kiun konstruis je la fino de 15-a jarcento la novurbanoj memore al la husanaj militoj. Kune kun la preĝejo ĝi estas vidinda oazo - konservita insulo de iama tempo en la trafik-plena moderna parto de la urbo.
Ono
En matematiko, ono estas racionalo, kies numeratoro estas 1 kaj kies denominatoro estas pozitiva entjero.
Difino
Ono estas inverso de pozitiva entjero en la ringo de racionaloj \mathbb Q. Pli konkrete, ĝi estas racionalo de la formo en kiu estas pozitiva entjero.
En Esperanto, la nomo de ono konsistas el la nombro de la entjero sekvita de la sufikso -ono: ekz. duono (½), triono (⅓), milokcentokdeksepono (1⁄1887).
Teoremoj
La produto de pluraj onoj estas onoj; tial, la aro de onoj estas multiplikativa duongrupo.
La sumo de aŭ diferenco inter du onoj ne estas ono: la aro de onoj ne estas adicia duongrupo. Tamen, la diferenco inter apudaj onoj estas ono:
Ĉiu pozitiva racionalo estas prezentebla kiel sumo de onoj, kaj tia prezento neniam estas unika. Ekzemple: Racionalo tiel prezentita nomiĝas egipta frakcio.
La sumo de ĉiuj onoj (la harmona serio) diverĝas:
Preĝejo Bona Pastoro (Székesfehérvár)
Historio
La memorpreĝejo konstruiĝis inter 1929-1933. Estis tie entombigita Ottokár Prohászka en 1938, sur la tombo marmora skulptaĵo situas pri la mortinta episkopo. La latina surskribo estas: "Ottocarus Prohászka, apostolus et praeceptor Hungariae" (Ottokár Prohászka, apostolo kaj instruisto de Hungario"). István Kaszap estis entombigita en 1942 ĉe la ekstera muro. Post 2 jaroj bombo trafis la preĝejon. Post la rekonstruo en 1958 ĝi estis denove konsekrita. En 1998 pli nova orgeno alvenis.
Károly Komjáti
KOMJÁTI Károly (komja:ti) estis hungara komponisto naskita en Budapeŝto la 8-an de marto 1896 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de julio 1953.
Ryuhei Oishi
Ryuhei Oishi (大石 竜平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Zweigen Kanazawa.
Akademie gemeinnütziger Wissenschaften
La Akademie gemeinnütziger Wissenschaften (laŭvorte: Akademio de la komunutilaj sciencoj; alia nomo estis: Akademie nützlicher Wissenschaften; latine komence Academia Electoralis Moguntina Scientiarum Utilium) de Erfurto estas ekde 1754 ekzistanta scienca institucio.
Historio
Jam sub la regado de la regna grafo Philipp Wilhelm von Boineburg, guberniestro de Erfurto de 1702-1717 kaj disĉiplo de Leibniz, kreiĝu Akademio de Sciencoj laŭ pariza modelo. Tamen sen sukceso dum la vivotempo de Boineburg.
La erfurta universitata profesoro Andreas Elias Büchner de 1736 ĝis 1745 faris Erfurton sidejo de la en 1652 en Schweinfurt fondita Leopoldina. La hodiaŭa sidejo estas en Halle, la biblioteko tamen restis en Erfurto ĝis 1805.
En la 5-a de junio 2004 okazis en la urbodomo la festa kunsido okaze de la 250-a datreveno fondiĝa de la Akademio, en ĉeesto de la prezidanto Werner Köhler, de la princoj Georg Friedrich von Preußen, Michael von Sachsen-Weimar-Eisenach, Konrad von Sachsen-Meiningen kaj Ferdinand Fürst Bismarck. La programaro komeniciĝis jam en la 3-a de junio kaj ampleksis multajn prelegojn kaj diskutrondojn pri la temo: "Tempo - enigmoj de la 4-a dimensio"; en la 14-a de majo malfermitis en la Urba Arkivo de Erfurto ekspozicio pri la Akademio.
Vidu ankaŭ
Pedagogia Altlernejo Erfurt/Mühlhausen
Schliersee
Schliersee havas diversajn signifojn:
Blazono de Rusio
La nuna blazono de Rusio devenas de la ekde la regado de Ivano la Tria (1462-1505), la nuna blazono estas rekte derivita de ĝia mezepoka originalo, kie la dukapa aglo havas bizancajn kaj pli fruajn precedencojn de longe antaŭ la apero de iu rusa ŝtato. La ĝenerala kolora enpaĝigo egalrilatas al la frua dekkvina-jarcenta normo [ citaĵo bezonata ]. La formo de la aglo povas esti spurita reen al la regado de Petro la Granda (1682-1725), kvankam la aglo sur la nuna blazono estas ora malkiel la tradicia, imperia nigrulo.
Wakaf Tapai
Historio
La urbeto estas konata por la malaja rizplado, nasidagang. La urbeto estas tiel nomita de la malajaj vortoj ŭakaf, kun la signifo malgranda kabano por vojaĝanta ripozado, kaj tapai, speco de manĝaĵo farita de tapioko kiu gustas kiel vino.
Demografio
La loĝantoj konsistas el 89% malajanoj, el 10% ĉinanoj kaj 1% de aliaj triboj.
Loĝantoj (2000 censo): 899.
Gerstetten
Gerstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidenheim kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Banana Boat
Banana Boat (Banana Boato) estas pola vira kantanta kvinopo (muzikgrupo) kiu ĉefe okupiĝas pri origina artista kreado de nuntempaj velboataj kantoj. La bando okupiĝas ankaŭ pri la interpretado de klasikaj velboataj kantoj kaj eksperimentas pri aliaj muzikaj formoj kiel ĵazo.
Banana boat funkcias ekde 1994 kaj origine konsistis el studentoj de Sosnowiec. Nuntempe en la grupo kantas: Maciej "YenJCo." Jędrzejko, ĉefkantisto kaj gvidanto de la bando, Paweł "Konik" Konieczny, komponisto, Paweł "Synchro" Jędrzejko, aŭtoro de la plimulto de la tekstoj, Tomasz "Mundry" Czarny, komponisto kaj Michał "Ociec" Maniara, direktoro de la artista agentejo BananaArt.Pl Art. Membroj de la bando estas aktivaj velboatistoj.
Tinturia
Tinturia (kiu en la sicilia signifas "monelio" aŭ eĉ "pigreco") estas sicilia muzika grupo, foje ankaŭ sin prezentas kiel Lello Analfino & Tinturia. Ilia muzika ĝenro, kiun ili nomis sbrong, estas heterogena fuzio de popmuziko, rokenrolo, folko, skao, funko, repo kaj regeo.
Astoria (metrostacio)
La Astoria estas grava metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la hotelo Astoria staranta ĉe la stratangulo.
Historio
Ekde 1950 oni komencis konstrui la 2-an metrolinion en Budapeŝto, sed en tiu loko oni ne faris haltejon. Post jaroj pro financaj problemoj la konstruado paŭzis, nur en la sekva jardeko komenciĝis denove la konstruado. Intertempe la planoj ŝanĝiĝis kaj oni konstruis haltejon ĉe Astoria spite tion, ke sube la tunelo jam estis preta. La inĝenieroj faris planon pri tio ĝis tiam ne ekzistanta en la mondo. Oni konstruis ankaŭ subirejon sub la vojkruciĝo. La metroo estas atingebla el la subirejo per 3 rulŝtuparoj, unu funkcias al malsupro, la dua al supro, la tria laŭ neceso. Dum konstruado oni malkovris fundamentojn de la iama urbopordego, la vojo kondukis al Hatvan. La unua itinero (kun Astoria) estis inaŭgurita en 1970. En 2005 plenaj renovigaj laboroj okazis. Ĝis 2012 la vagonoj devenis el Sovetunio, poste vagonoj de Alstom trafikas, eĉ jam sen ŝoforoj.
Kontaktoj
Astoria estas grava trafika nodo, tamen mankas parkumejo. Estas kontaktoj al tramoj, aŭtobusoj. Krom la hotelo estas menciinda, ke kontraŭ la hotelo estis konstruita la unua stabila teatrejo de la urbo: Teatro Magyar de Pest. Ĝi jam estis malkonstruita, en tiu loko moderna domego por vendejoj kaj diversaj servoj funkcias.
Béla Gerster
Béla Gerster, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerster Béla estis hungara inĝeniero.
Béla Gerster naskiĝis la  1850 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Li mortis la 1923 en Budapeŝto.
Dijodo
Dijodo (simbole I2) estas molekulo komponita de du atomoj de jodo kunligitaj. En normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo, dijodo prezentiĝas en solida stato; ĝi rekte pasas de la solida stato al la gasa stato per sublimado. Estas forirema substanco, kiun oni manipulu singarde.
Béla Gerster
Biografio
Béla Gerster frekventis universitaton en Vieno. Li ĝenerale okupiĝis pri kanaloj, tial li ricevis laboron en la tiama suda parto de Hungario (nuna norda Serbio), kie li gvidis diversajn kanalajn laborojn. Li laboris en 1876 en Panama kanalo kune kun Ferdinand de Lesseps kaj István Türr. Inter 1881 kaj 1893 li gvidis konstruadon de Korinta kanalo. Hejmenveninta li laboris en novaj fervojaj linioj, fine en kanalo Danubo-Tiso.
Dijodo
Dijodo estas la oksidanto de la paro I2 / I-. Cetere tiun paron koncernas la viglega reakcio de dijodo kun reduktantaj metaloj kiel aluminio aŭ kalio. Per tiu paro oni ankaŭ klarigas la fabrikadon de dijodo el la reakcio de oksidanto kun la jono jodido.
Solvante dijodon kaj kalia jodido en akvo, fariĝas la lugola solvaĵo aŭ simple jodakvo. Tiu solvaĵo entenas jonojn polijodidojn, inter kiuj la plej simpla estas trijodido I3-.
Dijodo utilas por evidentigi amelon, pro tio, ke la molekulo formas kun amelo komplekson malhele blua. Pli ĝenerale, solvaĵoj kun dijodo en oksigenhava solvilo estas brunaj kaj tiuj en solvilo sen oksigeno estas violkoloraj. Tiu evidentigo eblas per jodakvo, per joda tinkturo aŭ per kontakto de la amelhava komponaĵo kun gasa dijodo.
Kantono Benton (Oregono)
La kantono Benton - angle Benton County - estas kantono de Usono en la subŝtato Oregono. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Preĝejo Sankta Petro (Prago)
La preĝejo Sankta Petro na Poříčí (kostel sv. Petra na Poříčí) estas katolika preĝejo en la centra urboparto Nova Urbo de Prago. Temas pri interesa konstruaĵo en sia kerno romanika, alikonstruita dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Ĝi estis regotikigita en la jaroj 1874-1879 laŭ planoj de la arkitekto J. Mocker. Apud la preĝejo staras malfrugotika sonorilturo el la jaro 1598. La konstruaĵo estis siatempe paroĥa preĝejo de la germana komercista kolonio de la urbo. Dua historia katolika preĝejo ĉe la komerca vojo Na Poříčí kaj en la samnoma kvartalo estas la preĝejo Sankta Klemento.
Il Volo (muzikgrupo)
Il Volo estas itala muzikgrupo el du tenoroj kaj unu baritono: Piero Barone (Naro, 24an de junio 1993), Ignazio Boschetto (Bolonjo, 4an de oktobro 1994) kaj Gianluca Ginoble (Roseto degli Abruzzi, 11an de februaro 1995).
Ili estis la unuaj italaj artistoj subskribintaj rektan kontrakton kun usona diskeldonejo, Geffen. Ili interpretas kantojn plejparte apartenantajn al la itala kaj internacia klasika tradicio, kun moderna stilo kaj aranĝoj, kaj popkantoj en klasika maniero. Ili ankaŭ registris kantojn en la hispana, angla, franca, germana kaj latina.
La 5an de junio 2021 ili prezentis koncerton ĉe la Areno en Verono en honoro de la itala komponisto Ennio Morricone. La 5an de novembro 2021 ili publikigis tributalbumon dediĉitan al Morricone, titolitan Il Volo Sings Morricone.
Frouard (stacidomo)
Frouard estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Frouard - Novéant, situanta en  Frouard, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Tărpiu (Jichișu de Jos)
Tărpiu [tərpiu] (Szekerestörpény) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Jichișu de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 283 loĝantojn (rumanoj), en 1992 151.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1261 (laŭ iuj en 1440). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Criș
Criș [kriŝ] (hungare: Keresd [kereŝd], germane: Kreisch [krajŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sighișoara kaj administracie apartenas al komunumo Daneș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 343 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj) kaj en 1992 687 (rumanoj, 22 % da germanoj, ciganoj, hungaroj).
Majoro
Majoro estas oficiro portanta militaran gradon, kiu rangas en terarmeo kaj aerarmeo inter kapitano kaj subkolonelo aŭ kolonelo, laŭlande. Ordinare li komandas batalionon.
Historio
La vorto majoro venas el la hispana mayor (pli granda, pli alta) aŭ latina maior (ankaŭ skribata major) (pli granda, forta, pli grava).
Schmiedefeld
Schmiedefeld havas diversajn signifojn:
Charles Macaulay
Charles MACAULAY, ankaŭ literumita kiel Charles Macauley, Charles MaCaulay, Charles MacCaulay, Charles MacCauley, Charles McCaulay kaj Charles McCauley ( estis usona aktoro kaj produktoro. Li naskiĝis en Kentucky, sed ofte rolis eŭropajn aristokratojn.
Kariero
Li komencis sian karieron per kino per filmo Creature from the Haunted Sea kaj en televido per serio The Rifleman en 1961. Li daŭrigis ĝin per kinfilmoj Tower of London, The Bloodless Vampire kaj Head, kaj per televidaĵoj kiel Dr. Kildare, Combat!, I Spy, Daniel Boone, Star Trek, It Takes a Thief, The Wild Wild West, Mission: Impossible, The Name of the Game, ktp.
En 1970-aj jaroj li partoprenis televidaĵojn kiel Night Gallery, Gunsmoke, Cannon, Columbo, Ironside, Barbary Coast, Francis Gary Powers: The True Story of the U-2 Spy Incident, Wonder Woman, Eight Is Enough, Fantasy Island kaj Barnaby Jones. Krom tio, li aktoris en kinfilmoj Brute Corps, Blacula, The House of Seven Corpses, The Hindenburg kaj Airport '77.
Dum 1980-a jardeko li aktoris en kinfilmoj The Big Red One, Raise the Titanic, Splash, Three O'Clock High kaj Whore. Ĉe televido li rolis en The Munsters' Revenge, Tales of the Gold Monkey, V, Perry Mason Returns, Perry Mason: The Case of the Poisoned Pen, kaj aliaj.
Ujguroj
Lingvo
La ujguro estas popolo kun sia propra lingvo, kiu apartenas al la tjurka lingvaro de altaikaj lingvoj. Ĝi estas skribata laŭ la perse modifita de la araba alfabeto kun kelkaj signoj aldonataj por reprezenti la proprajn vokalojn de la lingvo. La nuna ujgura lingvo havas du dialektojn: la norda kaj la suda. Tamen, tio temas pli pri geografia divido ol lingvistika, ĉar ekzistas malmulte da diferenco inter ambaŭ dialektoj.
Historio
La ujguroj ekzistis kiel triba federacio, regata de Huan Huan inter 460 kaj 545, konataj kiel la huihe (回紇 huíhé) aŭ huihi en la ĉinaj dokumentoj, instalis ĥanlandon en la 8-a jarcento. La termino huihu estas la origino de la vorto huihu uzata de la muslimoj por nomi la etnon hui.
Ilia ĥanlando etendiĝis ekde la Kaspia Maro ĝis Manĉurio kaj ekzistis ekde la jaro 745 ĝis 840 kiam ili estis venkitaj de la kirgizoj. Kiel konsekvenco de tiu malvenko, kelkaj ujguraj grupoj enmigris al novaj teritorioj, inkluzive de la nunaj teritorioj Ŝinĝango (pinjine Xīnjiāng) kaj Gansuo en la Ĉina Popola Respubliko.
Malgranda grupo de ujguroj elmigiris ĝis la nuna provinco Gansuo ĉ. la 9-a jarcento. Tie ili konvertiĝis en tibetaj budhanoj. Iliaj posteuloj ankoraŭ loĝas en la regionoj kaj estas konataj kiel juguroj.
Dum la Minga dinastio, la ujguroj amikiĝis kun la resto de la etnaro loĝanta en Ĉinio. Estis la dinastio Qing kiu akcelis la tutan kontrolon sur la regiono Ŝinĝango meze de la 18-a jarcento.
Kulturo
La viroj de la ujgura popolo vestiĝas per senbutonaj jakoj. La virinoj uzas buntajn teksaĵojn por la realigado de iliaj vestaĵoj. La virinoj ankaŭ ornamas sin per kolĉenoj kaj brakĉenoj. La junulinoj kutimas kombi sin per etaj harplektaĵoj. La edziĝintaj virinoj sin kombas per du harplektaĵoj, ornamataj mantilkombiloj.
Euplectes
Euplectes estas genro de paseroformaj birdoj en la biologia familio de ploceedoj, ankaŭ nomataj "teksbirdoj" aŭ "teksistoj". Ĝi enhavas la "episkopo-birdojn" kaj "vidvino-birdojn". Ili estas ĉiuj birdoj indiĝenaj en la parto de Afriko sude de la dezerto Saharo.
Ujguroj
Kulturo
La ujguroj famiĝas pro regado de la dancado kaj kantado. Iliaj dancadoj karakteriziĝas pro vivantaj ritmoj. Un el la plej tipaj pozicioj de tiu dancado estas la metado de la manoj sur la kapo.
Euplectes
La genro enhavas la sekvantajn speciojn en taksonomia sinsekvo:
Ujguroj
Religio
La religio influis la jurajn, ekonomiajn kaj edukajn sistemojn de la ujguraj familioj. La regiono Ŝinĝango havas pli ol 15 000 moskeojn kaj aliajn adorejojn, unu po ĉiu muslima vilaĝo.
Diskriminacio
Kontraŭ Ujguroj en Ĉinio ekzistas diskriminacio etna kaj religia. La registaro strikte kontrolas Islamon en Ŝinĝango kaj malpreferas religiulojn en profesia laboro. Ceremoniajn renkontiĝojn ujgurajn cenzuras la ŝtato. Multaj Ujguroj estas viktimoj de servuto kaj internigejoj. Je 2020, ebla traktato kun Ĉinio estis temo de disputo en Turkio pro tia persekuto. La usona registaro asertas, ke tiuj agoj estas genocido; la ĉina malakordas, akuzante sian ujguran malliberularon pri ekstremismo. Antropologo Adrian Zens diskonigis al pli ol 10 internaciaj novaĵservoj milojn da fotoj de ujguroj detenitaj en Ĉinio.
Plia legaĵo
Rémi Castets: Ujguroj alfrontas la defion "vivi kune" laŭ ĉinaj reguloj 'Le Monde Diplomatique', marto 2019.
Rosa Balistreri
Rosa BALISTRERI (naskiĝis en Licata, la 21-an de marto 1927 - m. en Palermo, la 20-an de septembro 1990, Sicilio) estis itala kantisto kaj muzikisto. Ŝia raŭka voĉo ŝarĝita de melankolia kaj forta personeco faris ŝin sicilia ikono de la dudeka jarcento, same kiel la verkisto Leonardo Sciascia, la poeto Ignazio Buttitta kaj la pentristo Renato Guttuso, kiu kalkuliĝis inter ŝiaj admirantoj.
Kijal
Kijal estas urbeto en suda Terengganuo, Malajzio.
Geografio-Loko
La urbeto estas konata pro la Awana Kijal Golfo kaj Banloko, luksa feriejo kaj haltejo por marekskursaj ŝipoj Star Cruises, kiuj estas ambaŭ posedataj fare de la Genting Grupo.
Demografio
Loĝantoj (2000 censo): 4,375.
Blankventra nigropego
La Blankventra nigropego, Dryocopus javensis, estas tre granda birdo de la familio de pegedoj, kiu logas en sudorienta kaj orienta Azio.
Ĝi estas ĉefe nigraj kun ruĝa krono kiu estas kresteca en la kapoverto, kiel la resto de la membroj de sia genro, nome Dryocopus; ankaŭ aliaj membroj de la grupo havas blankajn subajn partojn. Tiu ĉi specio havas nigran bruston kaj blankan ventron tre klare limigitajn kaj kontrastajn. Krome la masklo montras ruĝan bridostrion el la beko suben. La okulo estas hela kaj kontrasta sur nigro.
Ĝi troviĝas en ĉiamverdaj arbaroj. Ili estas 15 subspecioj en la arbaroj de Okcidentaj Ghatoj en Barato al Ĉinio, Malajzio, Filipinoj kaj Koreio. La tre rara Korea subspecio estas nomata Tristrama pego. Ili estas la plej grandaj el la aziaj pegoj (inter 42 kaj 48 cm) kaj ili nestuma en grandaj mortintaj arboj, ofte trans riveroj.
Ili manĝas insektojn.
La voĉo de tiu specio estas laŭta 'Kjaaŭ' kaj kiel ĉe aliaj pegoj, tiuj tamburas (bekofrapado) sur ligno, kio estas aŭskultebla pli laŭte ol tiu de aliaj pli malgrandaj specioj.
Subspecioj
Oni konas la jenajn subspeciojn:
Henry Miller
Henry Valentine MILLER (naskiĝis la 26-an de decembro 1891, mortis la 7-a de junio 1980) estis usona verkisto kaj artisto.
Li estis konata kiel avangarda verkisto, kies stilo rompiĝis kun ekzistantaj literaturaj formoj per disvolvado de nova speco de duon-membiografia romano, kiu estas miksaĵo de fikcia romano, aŭtobiografio, socia kritiko, karaktero-analizo kaj studo, filozofia pripensado, konsciofluo, kaj eksplicita lingvaĵo, kio aparte signifas sentabuan priskribon de sekso, superrealisma libera asociado kaj mistikismo.
Ĉi tiu verkado, unuflanke, ĉiam temis pri la reala vivo de Miller, kaj aliflanke, la frukto de lia imago. Liaj konataj verkoj en ĉi tiu ĝenro baziĝas sur liaj spertoj kiel bohemo en Novjorko kaj Parizo. Miller ankaŭ verkis vojaĝajn memuarojn, kritikojn kaj analizojn de literaturo kaj pentris en akvarelo.
Esperstedt (Turingio)
Esperstedt estas parto de la komunumo Bad Frankenhausen en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio. La 31-an de decembro 2004 la komunumoparto havis 641 loĝantojn.
Kongoj
La kongoj - konge bakongo - estas etno en la enflueja regiono de la rivero Kongo, precipe en la Demokratia Respubliko Kongo, la Respubliko Kongo kaj la limnajbaraj regionoj de Angolo (inkluzive de Kabindo) kaj de Gabono.
Ilia tutnombro estas proksimume 5,1 milionoj da homoj. Al la konga lingvogrupo apartenas krom la kongoj ankaŭ la vilioj, vili-kongoj kaj aliaj etnoj ene de la mezbantuaj lingvoj. Ilia religio estas plimulte la kristanismo. Ili antaŭ ĉio faras agrikulturon kiel sovaĝplantistoj kaj agrokultivistoj.
La kongoj estis la ĉefa etno de la iama afrika bantua regno Kongo, kiu ekzistis de la frua eŭropa Mezepoko ĝis la 17-a jarcento.
Kampung Tok Imam Lapar
Kampung Tok Imam Lapar estas eta vilaĝo en Terengganuo, Malajzio.
Alameda
Alameda (bulvardo, avenuo kun arboj en la hispana kaj portugala lingvo) krom nomoj de avenuoj en multegaj urboj povas signifi:
Leon Bollack
Léon BOLLACK (naskiĝis en 1859) estis riĉa franca komercisto kiu kreis la "Lingvon Bluan" en 1900. Poste li fariĝis Idisto. Li diris la frazon: "la volapukistaj kaj esperantistaj poetoj ŝajnas al mi ridindaj". Tre eble li proponis la bluan koloron de flago de ido-movado
Chimitelnic
Chimitelnic (kimjtelnik) (hungare: Keménytelke kemenjtelke) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al komunumo Sânger. En 1910 ĝi havis 1 466 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 894. Ĝia unua skriba mencio estas en 1333. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Leon Bollack
Bollack inspiris H.G. Wells, kiam li verkis A Modern Utopia (1905). Li havis neordinarajn ideojn, li partoprenis de Comité d’Ornithologie Economique kaj faris studon por pruvi ke la uzo de plumoj de sovaĝaj birdoj ne endanĝerigus la faŭnon. Li ankaŭ vizitis Wilbur Wright, kiam li estis en Parizo.
Li mortis en 1925.
Frouard
Frouard estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Giovanni Caccamo (kantisto)
Giovanni CACCAMO (Modica, la 8-an de decembro 1990) estas itala kantaŭtoro.
Frouard
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Frouardais.
Chrudimka
Chrudimka (Ĥrudimka) estas rivero de la regiono Pardubice en Ĉeĥio. Antaŭe nomata ankaŭ Kamenice aŭ Ohebka (laŭ la burgo Oheb). La rivero mezuras 104,4 km kaj la areo de la riverbaseno estas 858,5 km².
Giovanni Caccamo (kantisto)
Malkovrita de Franco Battiato, li fariĝis konata pro tio, ke li venkis en la Festivalo Sanremo 2015 kun la kanto Ritornerò da te, verkita de li mem, kaj pro tio ke li estis triaranga venkinto en la Festivalo Sanremo 2016 en la Granda kategorio per la kanto Via da qui, kantita kune kun Deborah Iurato.
Oŭrenso
Oŭrenso, (galege kaj hispana Ourense [owˈɾens̪e]), estas urbo en la aŭtonoma komunumo Galegio, Hispanio, kaj ĉefurbo de la samnoma provinco. Temas pri la tria pli loĝata urbo en Galegio, post Vigo kaj Koruno. Laŭ la Galega Statistik-Instituto, en 2014 ĝi havis 106.905 loĝantojn (107.597 en 2012).
Ĝi estas grava varmofontejo kie, krom la menciitajn As Burgas, eblas ĝui la termoakvojn de la banlokoj A Chavasqueira (japanstila), O Tinteiro, Muíño da Veiga kaj Outariz.
Etimologio
La nomo Ourense venas el la latina Auriense, aludinta la abundon je oro, kiun oni ĉerpis el la rivero Minjo. De 1983, laŭ la Leĝo 3/1983, alineo 10.1 pri Lingva Normaligo, la sola oficiala nomo de la urbo (kaj de ĉiuj aliaj lokoj de Galegio) estas tiu en la galega.
Historio
Ekzistis antaŭromiaj setlejoj ĉe la riveroj Minjo kaj Loña, kiel tiuj de Valdegola, Oira kaj San Tomé, sed la urbo naskiĝis en la romia setlejo apud la termofontoj Burgas kaj en la garnizono ĉe la romia ponto.
Oŭrenso situis apud la Via Nova, romia vojo kunliginta Bracara Augusta (nuntempa Braga, en Portugalio) kun Asturica Augusta (hodiaŭa Astorgo, en Kastilio kaj Leono, Hispanio), kaj ĝi estis grava post la romia epoko danke al la ponto kaj al ĝia centra situacio en la tiama Galegujo. Ĝi estis la sidejo de la kortego de la suevoj, kredeble dum la reĝado de Carriarico/Teodomiro, fondinta la unuan preĝejon dediĉitan al Sankta Marteno de Tours. Post la arabaj kaj normanaj invadoj de la 10a jc. komenĉiĝis malrapida restariĝo de la urbo. En 1084 la episkopo Ederonio restaŭris la katedralon, kiu hodiaŭ estas la preĝejo de Sankta Maria Patrino. Sed en 1122 Tereza, la grafino de Portugalio, donis la regadon de la urbo al la episkopo Laŭrenco de Oŭrenso kaj ties posteuloj; tiu situacio daŭris ĝis la 17a jc.
La sekvajn jarcentojn Oŭrenso estis urbo de pastroj, nobeluloj kaj funkciuloj, kaj la vin-industrio prosperadis ĝis la pestoj de la fino de la 19a jc. Ĝuste tiam la urba loĝantaro kreskis dank' al la konstruado de gravaj vojoj kaj al la fervojo de Monforte de Lemos al Vigo, tiel ke la urbo transbordis la limojn de la malnova kvartalo. Nuntempe Oŭrenso estas grava vojnodo.
Geografio
La urbo situas je 135 m super la marnivelo.
Klimato
La klimato de Oŭrenso estas iom aparta. Ĝi havas oceanan klimaton kun forta influo de kontinenta klimato. La urba situo, valfunda, igas someron tre varma, kun temperaturoj kutime super 35 °C. La vintraj temperaturoj estas malaltaj, kvankam nur malofte sub 0 °C. La plej alta temperaturo iam registrita estis 42,6 °C en julio 1990 kaj la plej malalta estis -8,6 °C, la tagon de Kristnasko 2001.
Provinco
Oŭrenso estas ĉefurbo de samnoma provinco, kun loĝantaro de 350.000 homoj. Ĉefaj urboj: Verín, Ribadavia, Allariz, A Rúa, O Carballiño kaj Xinzo de Limia.
Chrudimka
Karaktero de la fluejo
La rivero elfontas en supermara alteco 680 metrojn super la vilaĝo Filipov. Kiel la ĉefa fonto, el kelkaj, estas trovita puteto en „Malnova barita arbaro“. Supera kaj meza partoj de la rivero Ĥrudimka estas ornamataj per pitoreska naturo de Ĵdjara montetaro (Žďárské vrchy) kaj Feraj montoj (Železné hory). Kiel pli granda rivereto ĝi enfluas en akvo-rezervujon Hamry ĉe urbeto Hlinsko. Jam kiel rivero ĝi fluas tra Hlinsko kaj per multaj meandroj plibeligas protektitajn naciajn memoraĵojn Reĝa segilo (Králova pila) kaj Gaja monteto (Veselý kopec). La rivero poste trafluas en profunda intermontejo, kie sub la ruino de iama burgo Oheb je momento haltigas la akvon valbaraĵo Seč. Post du kilometroj estas baraĵo Seč II, kaj pluaj baraĵoj Křížanovice I. kaj Křížanovice II. Suba parto, kiam la rivero postlasas la urbon Chrudim, trafluas jam en riverbaseno de Elbo. En ebena parto la traflua rapideco malgrandiĝas, do ofte en tiu ĉi areo ekestas danĝero de inundoj. En Ĥrudimka enfluas tie ĉi ankaŭ rivero Novohradka. Jam en Pardubice en la riveron enfluas artefarita kanalo Halda, restaĵo post eksa fiŝlaga sistemo en ĉirkaŭaĵo de urbo Pardubice. Post 104,4 km, super elba riverkluzo, la akvo de Ĥrudimka miksiĝas kun akvo de Elbo (Labe).
Hamry
konstruita en la jaro 1912, 17m alta – rezervujo de la trink-akvo
Stacio Isogo
Stacio Isogo (japane: 磯子駅 [Isogo-eki], angle: Isogo Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Isogo, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Negishi.
Chrudimka
Seč II
konstruita 1947, egaliga baseno, produkto de la elektroenergio
Křížanovice I
konstruita en la jaro 1954, fero-betona, 28 metroj alta, rezervujo de trink-akvo, produktado de elektroenergio, kontraŭinunda protektajo
Křížanovice II (Práčov)
konstruita 1954 - egaliga baseno, rezervujo de la trink-akvo, produktado de la elektroenergio
Turismaj interesaĵoj
Instrua itinero tra la regiono de Ĥrudimka linias ekde fonto, laŭlonge de la rivero, al pli ol 30 vidindaĵoj kaj interesaĵoj kaj ĝi mezuras 82 kilometrojn.
Pio la 11-a
Post lia elekto, Pio la 11-a renovigis la praktikon de publika preĝo de la vatikana balkono, kiu ĉesis kun la fino de la papa ŝtato en 1870. Pio la 11-a ne vidis sin engaĝita al iu regadosistemo, argumentante ke la eklezio konsentis pri iu sistemo kiu permesus konsciencliberecon al kristanoj. Li subtenis katolikan misian agadon en Afriko kaj Azio.
En la nomo de Pio la 11-a, la Lateranaj Traktatoj kun Italio estis subskribitaj, kiuj establis la Vatikanurban ŝtaton, establis katolikan kristanismon kiel la oficialan religion de Italio, kaj donis al la eklezio la mandaton pri la edziĝo en Italio. Konkordato kun Nazia Germanio agnoskis la statuson de la eklezio kaj ĝian aŭtonomion, dum kiuj la papo devigis la germanan katolikan partion malfondiĝi.
Mit brennender Sorge (Kun brula zorgo) estas encikliko de la papo Pio la 11-a pri la situacio de la Katolika Eklezio en la Nazia Germanio, publikigita la 14an de marto 1937.
Takino
La takino (Budorcas taxicolor) el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj loĝas en Tibeto, Junano, Siĉŭano, kaj Ŝenŝjio de Ĉinio kaj la norda parto de Birmo, Asamo de Hindio kaj Butano. Estas tri subspecioj de takinoj. La himalaja takino vivas en Tibeto kaj Junnan de Ĉinio kaj la norda parto de Birmo, Assam de Hindio kaj Bhutano: ĝiaj haroj estas malhelbrunaj. La siĉŭana takino loĝas en Siĉŭan-provinco: ĝia harkoloro estas pli hela ol tiu de la himalaja takino. La plej bela, orhara takino sin trovas en Ĉinling-montaro de Ŝenŝji-provinco. Ĝi havas longajn orharojn tutkorpe. La takino estas dika kun kornoj strange kreskantaj: ili elkreskas rekte supren el la osta kresto de la kranio kaj abrupte sin turnas eksteren kaj poste leviĝas supren-malantaŭen. La virtakino altas 130–136 cm, longas 185–215 cm, kaj pezas pli ol 300 kg.
La takinoj vivas sur altaj montoj 2 600-4 400 metrojn super la marnivelo kaj apartenas al la altmontaj bestoj. Tage ili ripozas en bambuaro aŭ ĉina fotiniaro (Photinia serrulata), matene kaj vespere ili eliras serĉi manĝaĵon. Somere ili agas kelkdek-ope, iam eĉ pli-ol-centope. Herboj kaj aliaj junaj altmontaj vegetaloj estas iliaj manĝaĵoj. Vintre ili kelkope descendas al malpli alta loko por manĝi bambuajn foliojn, ŝosojn kaj arboŝelon. Maljunaj virtakinoj ofte agas unuope aŭ du-tri-ope. Kvankam aspekte ili estas korpulentaj, ili tamen povas rapide fuĝi for de la malamiko. Ili estas sufiĉe ferocaj. En bambuaro aŭ fotiniaro oni povas trovi padojn faritajn de takinoj dum ilia serĉado de manĝaĵo kaj natura salo. La sensoj de takinoj estas ne tre akraj. Julio kaj aŭgusto estas ilia pariĝa tempo. La takinino naskas ĉiufoje unu idon en marto aŭ aprilo. La gravedeco daŭras ok kaj duonan monatojn. Tri tagojn post sia naskiĝo la takinido jam povas sekvi, sian patrinon ĉien. Dum la pariĝa tempo inter virtakinoj ofte okazas kruela luktado por gajni takininojn. La takino estas rara besto, la orhara takino neniam estis eksponita ekster Ĉinio.