cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valerie Hobson
Ŝi ludis la rolon de baronino Frankenstein en Bride of Frankenstein (1935), kune kun Boris Karloff kaj Colin Clive. Ŝi tiel anstataŭis Mae Clarke, kiu por la unua fojo ludis tiun rolon en la originala Frankenstein (1931).
Aŭstralia Nacia Universitato
ANU kalkulas ses Nobel-premiitojn kaj 49 Rhodes-akademiulojn inter siaj fakultatanoj kaj eks-studentoj. La universitato edukis du ĉefministrojn, 30 nunajn aŭstraliajn ambasadorojn kaj pli ol dekduon da nunaj estroj de registaraj departementoj de Aŭstralio. La plej novaj eldonoj de la sciencaj eldonaĵoj de ANU estas tenataj rete per la publigiga departemento ANU Press.
Virgil Solis
Virgil SOLIS aŭ Virgilius Solis (naskiĝinta en 1514 kaj mortinta la 1-an de aŭgusto 1562 en Nurembergo) estis germana renesanca gravuristo.
Li eble estas la plej fekunda gravuristo siaepoke en la nuntempa Germanio, danke al ateliero kun helpantoj kiu eldonis pli ol mil lamenojn. Sur multaj el ili aperas la subskribo de la artisto (liaj inicialoj, V S), sed verŝajne ne ĉiuj estis faritaj de li, do oni konsideras tiun markon la identigilo de la ateliero. Verŝajne liaj plej fruaj serioj estis propraj, faritaj nur de li mem, dum en tiuj produktitaj en liaj lastaj jaroj la interveno de la atelieristoj estas pli evidenta. Pro tio, la kvalito de la lamenoj multe varias laŭ lia profesia vivo. Jost Amman, ekzemple, estis helpanto en la ateliero de Solis antaŭ komenci sian propran verkadon.
Vivo kaj verkado
Scieblas malmulte pri liaj origino kaj edukado. Nur portreto de li, gravurita de Balthasar Jenichen la jaron de lia morto, datigas lian naskiĝon en 1514. Li komencis labori en la metio ĉirkaŭ 1540. Lia stilo, ĉefe ornamenta, agordiĝis kun la Renesanco, tiutempe en modo en centra Eŭropo, kiu unuigis la temojn kaj ornaĵojn devenintajn el Italio kaj la inklinon al plenigo kaj bunteco tipe germana. Evidentiĝas en lia artaĵoj influoj de Durero, Sebal Beham kaj diversaj italaj kaj francaj artistoj. Kvankam tio povus rimarki mankon de originaleco aŭ kreivon, la kritikistoj konsideras ke Solis preferis eklektikan stilon, kun komerca celo.
La produktkapablo de Solis estis amasa, nur la independaj lamenoj superas milon de ekzempleroj. Duono el ili temas pri ornamaj detaloj, kiaj komponaĵoj kun vegetalaj kaj arkitekturaj elementoj, bukedoj, ŝildoj, emblemoj, ktp. Tiuj dezegnoj devenis modeloj por multnombraj metiistoj: ilustristoj, lignaĵistoj, damaskenaĵistoj, ktp..Ili estis kompilitaj en tri tomoj de la katalogoj Hollstein, kvankam liaj multnombraj libr-ilustraĵoj ankoraŭ estas katalogotaj.
Lia produktado por la eldonista fako inkludas bildigojn por luterana Biblio kaj por la eldonoj de Ovidio. Tiuj lastaj lignaĵlamenoj iĝis speciale influaj, ĉar ili estis uzitaj de postaj ilustristoj, kia Bernard Salomon. Ili estis repentritaj kaj kopiitaj multfoje en diversaj eldonoj, komence en la latina, sed poste oni tradukis la skribaĵojn al aliaj lingvoj. Ekzemple la supra gravuraĵo, dektre, estis printita en 1581, en Frankfurto. Solis ankaŭ eldonis riĉan blazon-libron pri la Sankta Romia Imperio en 1555.
Elstaras ankaŭ kelkaj serioj pro la malgrandeco de siaj figuroj, kiuj ofte estas ĉirkaŭataj de komplikaj kadroj kiuj spegulas arkitekturaĵojn kaj oraĵartajn arabeskojn. Ekzemplo de tio estas la serio pri La naŭ dignuloj, eŭropaj monarkoj kiaj Hektoro el Trojo, Julio Cezaro, Josuo kaj Karolo la Granda.
Virgil Solis mortis en Nurembergo, en 1562. Pri lia ateliro okupiĝis la gravuristo Balthasar Jeniĉen, kiu ankaŭ edziĝis al lia vidvino.
Rutena grek-katolika eklezio
Rutena grek-katolika eklezio estas unu el la orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi uzas bizancan riton.
Historio
Plimulto de la teritorio de la nunaj rutenoj estis longe sub la reĝo de Hungarujo. La deveno de la nuntempa rutena grek-katolika eklezio estas en la unio de Uĵhorodo de 1646, kiam la rutenoj unuiĝis kun Romo. La baza teritorio de la eklezio estas en la Transkarpata provinco en Ukrainio. En Ukrainio la eklezio havas Mukaĉevan eparĥion. Ĝia espiskopo havas sidejon en Uĵhorodo.
Elzweiler
Elzweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rutena grek-katolika eklezio
Historio
Dum 19a kaj 20a jarcentoj multaj homoj el rutenaj teritorioj elmigris en Usonon. Tie multaj el ili fariĝis ortodoksaj. En 1982 en Usono estis 690 000 rutenoj, kaj triono el ili estis rutenaj grek-katolikoj. La eklezio tie nun havas 4 episkopujojn.
La rutena grek-katolika eklezio ne havas unu komunan sinodon. Ĝi nun konsistas el tri sendependaj partoj en Ukrainio, Usono kaj Ĉeĥio.
Aeroscraft
Aeroscraft estas planita larĝa, luksa aerŝipo kunstruota ĉe Worldwide Aeros Corporation. La planita aerŝipo enhavas luksajn kasinojn kaj restoraciojn. Ĝi longos 195 m, larĝos 73 m, kaj altos 50 m. ĝi povos liveri 400 tunojn da utila ŝarĝo. La ekflugon helpas 6 levturbinoj, ĝi surteriĝas al aerkusenoj. Atendebla ekflugo okazos en 201X (?).
Ĉ. 2/3 de la aerŝipa korpo estos plenigita per heliumo. Ĝi estos pelita ankaŭ per helicoj kaj helpo de bona aerodinamiko. Okaze de surlandiĝo, ĝi uzas la ĉirkaŭan aeron kiel balasto, ensuĉante kaj kunpremante ĝin.
Adamswiller
(jen france, origine alemane, germane Adamsweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Magne
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Manhe aŭ pli longe Sent Manhe d'Ostens - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Lignoĉipsoj
lignoĉipsoj, lignohakĉipsoj aŭ lignopecetoj  estas per tranĉa maŝino diserigita ligno. Male ŝreditaĵo estas la rezulto de ŝredatoro, kiu disigas lignon per obtuza batdisiga ilo. Lignoĉiproj estas precipe uzata kiel krudmaterialo por la lignoprilabora industrio respektive kiel brulaĵo.
Produkado
Lignoĉipsoj estas produktataj per mobila, aŭ nemobila tranĉa ŝredatoro. La uzata ligno estas malvaloraj lignaĵoj el arbara mastrumado aŭ ligna rubo de pejzaĝisto (tranĉitaĵo). Pli kaj pli la ligno el speciale plantitaj lignoplanto (lignoplantejoj) estas uzataj por tiu celo.
Lignoĉipso kiel brulaĵo
Lignoĉipsoj estas uzataj kiel energidonanto al specialaj hejtinstaĵoj kaj al biomasa hejt-energiejo. La nutrado prizorgas elektrajn transportajn ŝraŭbojn aŭ transportajn kratĉenojn.
En Germanujo estas uzata lignoĉipsoj kiel energiligno en privataj domoj en la jaro 2005 en la kvanto de 580.000 kubikaj metroj da ŝutaĵoj, kiu egalis al ĉirkaŭ 1,1 % de la tuta energio el lignaĵoj. 9 milionoj da kubikaj metroj da ŝutaĵoj oni uzis por hejt-energiejoj de grandeco de  ĝis unu MW. La foruzo de pli grandaj instalaĵoj estis ĉirkaŭ 39 milionoj da kubikaj metroj da ŝutaĵoj.
33468 Nelsoneric
33468 Nelsoneric estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Nomo
Ĝia nomo honoras Eric R. Nelson, kiu mentoris en 2017 unu finalist(in)on de la Regeneron Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Apuí
Apuí estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 18.007 enloĝantojn en 2010.
Frontono
En la klasika arkitekturo de la greka-romia antikvo frontono estas triangula aŭ duonronda kronaĵo de la fasado, kiu havas kiel bazon la kornicon de la entablemento.
Laŭ Francisko Azorín frontono estas ''Triangula kronaĵo de fasado formita per horizontala modluro k. la arta elmontro de duflanka tegmento. Ornamaĵo ĝin similanta. Li indikas etimologion el latina frons, frontis (frunto), kaj li aldonas esprimojn Triangula frontono kaj cirkla frontono''.
Sânpetru German
Sânpetru German [sınpetru ĝerman] (hungare: Németszentpéter, germane: Deutsch Sankt Peter) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Arad administracie apartenanta al la komunumo Secusigiu.
Loĝantaro
En 1910 Németszentpéter havis 2 619 loĝantojn (germanoj, hungaroj), en 1992 1 952 (rumanoj, 16% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1333. La hungara vilaĝo dum la turka submetiĝo pereis. Debute serboj poste en 1724 kaj 1764 koloniiĝis germanoj en la vilaĝon. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario, al Arad.
Komunumoj pri Sankta Petro en la Hungara reĝlando
La tabelo prezentas nur la komunumojn el Transilvanio, la ceterajn vidu: Detrekőszentpéter!
Idriss Déby
Idriss DÉBY (naskiĝis la 18-an de junio 1952 en Berdoba apud Fada en la dezerta norda provinco Ennedi Ouest de Ĉado, mortis ) estis Prezidento de Ĉado ekde la.
Familio
Brahim Déby, filo de Idriss Déby, kiu estis postsekvonta sian patron al la povo, estis murdita la en Courbevoie, Francio. Lia dua filo Mahamat Idriss Déby Itno vere postsekvis sian patron al la povo en 2021.
Politika kariero
La ĉadaj deputitoj adoptis la ŝanĝon en la konstitucio, kiu forigas la limigon de prezidentaj mandatoj, antaŭe fiksitan al du. En februaro 2006 la ribeluloj estis renversontaj la reĝimon, sed la francaj fortoj ĉeestantaj surloke ebligis la rapidan revenon de Idriss Déby, kiu estis vizitanta Ekvatoran Gvineon por la kunveno de "CEMAC" (Ekonomia kaj Mona Komunumo de Centra Afriko). Li estis reelektita por tria mandato en majo 2006, unu monaton post la fuŝinta atako kontraŭ Nĝameno, la 13-an de aprilo, farita de "Front Uni pour le Changement" (FUC) (Unuiĝinta Fronto por la Ŝanĝo) de kapitano Mahamat Nour, unu el la ribelaj movadoj luktantaj kontraŭ la povo.
András Vilmos Fogolyán
FOGOLYÁN András Vilmos [fogoja'n] Andreas Phokolean (6-a de decembro 1916, Sepsiszentgyörgy – 3-a de majo 1976, Venecio), estis hungara makitarista monaĥo, tradukisto el armena lingvo.
Biografio
Li pasigis la grandan parton de sia vivo en la klostro de insulo San Lazaro de Venecio. Li redaktis ekde 1946 la revuon Mechitarista Család pli poste kun titolo Örmény Család. Li tradukis al armena lingvo Egri csillagok (1962) de Géza Gárdonyi, Az ember tragédiája (1966) de Imre Madách kaj A Pál utcai fiúk de Ferenc Molnár.
Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon
Bibliaj manuskriptoj de Qumran
La Bibliaj manuskriptoj de Qumran estas ĉiuj tiuj manuskriptoj de Qumran kiuj entenas kopiojn de manuskriptoj apartenantaj la Masora Biblio. Ili estas la plej antikvaj Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio, rimarkinda ero de la Manuskriptoj de la Morta Maro kaj estas komplementaj al la Nebibliaj manuskriptoj de Qumran.
Ilia malkovro alportas lumon sur la malsamoj inter la versio de la Malnova Testamento. Antaŭe oni pensi ke la malsamoj inter la greklingva Septuaginto kaj la Masora Biblio ŝuldiĝus al eraroj de transskribumaj kaj transliterumaj aŭ tradukaj de la tradukistoj de la Septuaginto. Nun tiu hipotezo estas preterlasenda, ĉar la septuaginto estas identa al iuj hebrelingvaj manuskriptoj malkovritaj en Qumran.
Klasifikado
Ĉi tie oni sekvas la klasifikadon de Emanuel Tov laŭ kiu tiuj maniskriptoj prefere divideblas tiel:
Granda parto de la manuskriptoj (ĉirkaŭ 47%) similas al neniu el la menciistaj versioj. Tov justigas tiel la motivon de tiu klasifikado: ''Ili similas, foje elstarmaniere, al la Masora Teksto, aŭ la Samariana Pentateŭko aŭ al la Septuaginto, sed la ne-similaj estas en malakordo ankaŭ kun aliaj tekstoj sammaniere. Krome ili entenas pasaĵojn neĉeestajn en kelkaj aliaj tekstoj
Versioj sinsekvaj
Sekve de la analizo pri la enhavoj de tiuj manuskriptoj, iuj spertuloj akordiĝas en tiu aserto:''Kiam la unuaj versioj de la libroj de la Malnova Testamento estis komplete redaktitaj, ili ekestis konsideritaj aŭtoritatecaj kaj cirkuligitaj kiel tiaj. Sed sekve estis skribitaj kaj cirkuligitaj '''reviziitaj eldonoj aranĝitaj por anstataŭi la antaŭajn.ììì Sed la anstatuigo estis nur parte sukcesa tiel ke, la antaŭaj redaktaĵoj daŭrigis esti estamataj kaj legataj. En la hebrea-izraela medio, la nova eldono kiu poste fariĝis la masora teksto (preskaŭ identa al la versio entenata en la Vulgato, en la Peshitta, kaj en la Codex Vaticanus) anstataŭis la antaŭajn tekstojn. Tial la antaŭaj eldonoj uzitaj en lokoj, geografie kaj sociologie necentraj, kiel ekzemple la deponejo de Qumran kaj la diversaj manuskriptoj kiaj la greklingva Septuaginta traduko [pretigita en la antikva Egiptio) daŭris esti uzataj. Tiuj unuaj versioj estis hazarde konservitaj por la posteularo en la Septuaginto kaj pere de la malkovroj de Qumran.'''
Libro de Jeremia
La malsamoj inter la masora teksto unuflanke, 4QJer^{b,d} (unu la bibliaj manuskriptoj de Qumran) kaj la septuaginto aliflanke, estas rekonebla en du precipaj areoj kun specifaj karakterizoj, kiuj alskribigas tiujn tekstojn al du tradicioj profunde malsamaj:
Ofteco de la libroj trovitaj
Libroj listigitaj laŭ la nombro de la manuskriptoj trovitaj.
Entute ili estas: ĉirkaŭ 250.
1QIsa
Tiu teksto, paleografie datita al 125 ± 100 a. K. kaj pere de radikarbono al 202 ± 107 a.K., enhavas ĉiujn ĉapitrojn de Jesaja; ĝi estas skribita sur 54 kolonoj malsamlongaj, sur 17 ŝafaj haŭtpecoj kunkudritaj por formi rolaĵon de 7,35 metrojn longan x 30 cm larĝan. Tiu rolaĵo atestas pri la fideleco per kiu la libro de Jesaja estis kopiitaj de la antikvaj skribistoj laŭlonge de la jarcentoj, ĉar la 1QIsa estas substance identa al la masora teksto, iujn jarojn posta.
György Lakatos
György Lakatos [djordj lakatoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakatos György estas hungara fagotisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Lia fratino estas Ágnes Lakatos.
Retia fervojo
La Retia Fervojo (mallonge: RhB; germane: Rhätische Bahn; itale: Ferrovia retica, romanĉe: Viafier retica) estas etŝpura fervojkompanio en Kantono Grizono en Svislando. Jure la kompanio estas Akcisocieto kun sidejo en Koiro. La akcikapitalo apartenas al la Kantono Grizono (51 %), al la Svisa Konfederacio (43 %) kaj al diversaj posedantoj kiel komunumoj kaj privatuloj (6 %).
György Lakatos
György Lakatos naskiĝis la en Kalocsa.
Biografio
György Lakatos interesiĝis pri ĉiuspecaj muzikoj dum la lernejaj jaroj. Li aĝis 17, kiam en Kalocsa ĝuste mankis fagotisto, tial li eklernis tiun instrumenton. Li studis lernojaron en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1986. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Janota kaj László Hara (pli aĝa). Jam pli frue li estis fagotisto en la Budapeŝta Ŝtata Operejo (1983–2009, ekde 1985 primara fagotisto) kaj ankaŭ en multe da aliaj orkestroj (fagotisto malofte havas rolon en la muziko). Dum la studentaj jaroj ĝis 1987 li instruis en muziklernejoj. En 1987 li havis akcidenton, lia piedo preskaŭ perdiĝis, resume okazis 22 kirurgaj operacioj dum 3 jaroj. Post la parta resaniĝo li ekinstruis en la Muzikarta Altlernejo, iom poste li estis katedrestro kaj docento. En 1997 li ricevis stipendion en Parizo, en 2011 li fondis kvarteton. Li recitalis en Eŭropo kaj Usono. Li ricevis premiojn inter 1984-2012. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Retia fervojo
La Retia Fervojo posedas vastan trajnreton kun longeco de entute 384 km.
Historio
La konstruado de la Retia Fervojo estis rezulto de iniciato de la nederlanda inĝeniero Willem-Jan Holsboer, kiu havis la ideon pri trajnlinio de al Davos, kiu fariĝis la unua linio de la reto de la posta Reta Fervojo. La Schmalspurbahn Landquart–Davos AG (LD) estis fondita la 7-an de februaro 1888. Origine estis planita dentoradfervojo por grimpi la altecdiferencon sur la montara vojo. Ankaŭ oni diskutis varianton kun pintturniĝoj, sed pro la sukceso de la Gotard-Fervojo sen dentoradoj kaj pintturniĝoj oni malakceptis ambaŭ variantojn kaj konstruis puran adhesian fervojon kun nur unu sola pintturniĝo en Klosters, kiu estis poste anstataŭigita per ordinara turniĝo. La komence planita norma ŝpuro pro manko de financaj rimedoj ne povis esti realigita; tial oni elektis mallarĝan ŝpuron unumetran. La konstrulaboroj komenciĝis la 29-an de junio 1888.
Sapele
estas metropolo en suda Niĝerio.
Retia fervojo
Historio
Jam en 1889 eblis malfermi la vojparton inter Landquart kaj Klosters, kaj nur ok monatojn poste estis finkonstruita la tuta vojo ĝis Davos.
Pro pliaj planoj, kiujn same iniciatis Holsboer, oni komencis konstrui aliajn relvojojn en aliajn partojn de la Kantono Grizono kaj tial ŝanĝis la nomon de Landquart–Davos AG en la jaro 1895 al Retia Fervojo, kiu nomo restis ĝis hodiau.
Sapele
Geografio
situas sur ebenaĵo laŭ rivero en la suda sekcio de la lando.
Retia fervojo
Monda kulturheredaĵo de UNESKO
La Albulo- kaj Bernino-Linioj de Retia Fervojo estis akceptitaj la 7-an de julio 2008 en la listo de la Monda Heredaĵo de UNESKO.
Sapele
Ekonomio
apartenas al la gravaj havenoj de Niĝerio. Ankaŭ la industrio evoluis. Oni okupiĝas pri produktado de lignoj (mebloj), kaŭĉukoj, ŝuoj kaj palmooleo.
Klimato
situas en tropika klimato. La temperaturo varias inter 32 kaj 37 °C. Jare pluvas pli, ol 2500 mm.
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Beninurbo kaj Port Harcourt, krome estas malpli grava vojo al oriento.
Santi Cazorla
Santi Cazorla estas hispana futbalisto. Li naskiĝis en Llanera, Asturio, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Málaga CF - antaŭe li interalie estis profesia futbalisto de la kluboj Recreativo de Huelva kaj Villarreal CF. Krome Santi Cazorla ekde la jaro 2008 estas membro de la hispana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj pri la Futbala Mondpokalo 2014. Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la nacia teamo de sub-21-jaruloj.
Ignác Udvardy (kanoniko)
Ignác Udvardy [udvardi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Udvardy Ignác  estis hungara pastro, kanoniko, teologo, membro (korespondanta en 1858) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis básti [bAŝti] kaj udvardi.
Ignác Udvardy naskiĝis la  1810 en Pápa. Li mortis la 1874 en Veszprém (urbo).
Biografio
Ignác Udvardy frekventis gimnazion en Tata (Hungario), poste li lernis filozofion en Szombathely, teologion en Pest (urbo). Li pastriĝis en 1833, en la sama jaro li doktoriĝis. Post 2 jaroj li ekinstruis en Veszprém, ekde 1848 jam en universitato en Pest. Li ricevis ankaŭ diversajn ekleziajn taskojn. En 1866 li estis nomita kanoniko en Veszprém.
Orenburgo
Orenburgo (Оренбург) estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Orenburga provinco. La urbo situas ĉe la rivero Ural (Урал), apude enfluas ĝin rivero Sakmara (Сакмара). En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1877) kaj flughaveno.
Historio
Orenburgo estis fondita en 1743 kaj tuj havis statuson de urbo. De 1938 ĝis 1957 la urbo estis nomita Ĉkalov (Чкалов). En 1959 la urbo havis 267.000 loĝantojn; en 2002 estis jam 549.400.
Informo
La diferenco inter la loka kaj la moskva tempoj estas 2 horoj (en la jaro 2005). La geografiaj koordinatoj de la urbo estas. La kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53401.
La interurba telefona kodo estas 3532, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en la jaro 2005).
Paroko Sankta Georgo
Paroko Sankta Georgo (angle Saint George parish) estas unu el la parokoj (administra divido) de Grenado. La landa ĉefurbo, Sankta Georgo troviĝas en ĉi tiu paroko. ĝi havas areon de 65 km2 kun 35,559 en la jaro 2001.
Metroo de Ĝakarto
La Metroo de Ĝakarto aŭ MRT Jakarta (Mass Rapid Transit / Moda Raya Terpadu) estas metroo en Ĝakarto, ĉefurbo de Indonezio. La trajno estas familiare nomita Ratangga kio signifas armea ĉaro en la malnova Java lingvo. MRT Jakarta estas la unua metroo en Indonezio.
La unua fazo de la projekto (Lebak Bulus - Bundaran HI) estis oficiale malfermita la.
La sistemo estas ekspluatata de municipa kompanio de Ĝakarto, PT MRT Jakarta.
Carlo Gnocchi
Carlo Gnocchi (1902-1956) estis itala religiulo. Li naskiĝis en San Colombano al Lambro, apud Lodi, en oktobro 1902, kiel lasta el tri fratoj. Lia patro, Enrico, estis marmorlaboristo kaj lia patrino, Clementina Pasta, estis tajlorino. En la jaro 1904 lia patro mortis je silikozo kaj lia patrino restis sola por vivteni tri knabojn, tial en 1908 la familio trasloĝiĝis en Milanon ĉe kelkaj parencoj, kiuj povis ilin helpi. En la jaro 1909 mortis, je tuberkulozo, lia plejaĝa frato Mario (dek-kvar-jaraĝa), kaj en la jaro 1915 mortis ankaŭ la alia frato Andrea (dek-ses-jaraĝa) pro la sama malsano.
Dume la familio trasloĝiĝis al Montesiro, parto de la komunumo Besana in Brianza, kie loĝis onklino. Nu, el la familio restis nur du, la patrino kaj li. En Montesiro, li amikiĝis kun la koadjutoro de la paroko don Luigi Ghezzi kiu prizorgis lian klaran vokiĝon al sacerdoteco. Li studis komence en la publika mezgrada lernejo, poste eniris en la seminarion de Seveso por la gimnazio, en tiun de Monza por la liceo, fine en la teologian seminarion de Milano. Pri lia vivo en seminario, oni atestas ke li ne estis granda studemulo, sed tre aktiva, vigla, entuziasma, plena je interesoj, ankaŭ se li elmonstris apartan sindediĉon al la preĝo kaj al la pietataj agoj.
En la jaro 1925 li estis ordinita sacerdoto de la kardinalo Eugenio Tosi ĉefepiskopo de Milano kaj li celebris sian unuan Meson en Montesiro. Lia unua pastra deĵoro estis en Cernusco sul Naviglio ĉe la paroko de Maria ĉielenprenita (Santa Maria Assunta) kiel koadjutoro de la parokestro, kiu estis maljuna kaj iom malsana. Post nur unu jaro li estis translokita en Milanon ĉe la paroko de San Pietro in Sala, kiu, tiutempe estis la plej vasta paroko en Milano.
La granda urbo kunportas ruinigajn distraĵojn por la moralo kaj la religio. Krome la faŝismo estis kreskanta kaj trovis multajn aprobojn ĉe la junuloj. Li ne montris ian starpunton pri faŝismo (almenaŭ ĝis la fino de la milito kiam li partoprenis en la rezistomovado kontraŭ la itala faŝismo), sed li volis ĉeesti kie estis liaj junuloj, kvazaŭ por ilin “vakcini”, tial li iĝis kapelano de la “junaj faŝistoj” kaj pli poste ankaŭ de la “junularo universitata faŝista”. Ĉien li portis sian pastran agadon.
En la jaro 1936, kardinalo Schuster nomumis lin spirita direktoro ĉe unu el la plej prestiĝaj lernejoj en Milano: Istituto Gonzaga. Li forlasis la parokon kaj translokiĝis apud la lernejon, kaj patrino Clementina kun li; interalie, lia patrino sekvis lin ĉien kaj vivis ĉiam kun li ĝis sia morto kiu okazis en 1939. La nova tasko kuntrenis novajn spertojn. Nun li estis direktoro de riĉuloj, li alproksimiĝis al la plej gravaj familioj de Milano; sed por li, ŝanĝiĝis la manieroj, sed ne ŝanĝiĝis la celo: eduki.
La dua mondmilito
En la jaro 1940 Italio eniris militon. Multaj el liaj studentoj estis vokitaj al la armiloj, li, kohere kun sia eduka tendenco petis iri kun ili kiel armea pastro. Marton 1941 li ekiras al Albanio kiel kapelano de la alpsoldatoj (t.n. alpini). En Albanio li estas destinata al la alpa divizio Julia. Li akompanis sian batalionon en Albanion, Grekion kaj Montenegron. Kiam la milito iĝis tie malpli kruda, li sciis ke en Italio estis pretiĝanta la kampanjo de Rusio, li petis partopreni ĝin.
Majo 1942 li reforiris al la rusa fronto kun la alpsoldatoj de divizio Tridentina. 68000 alpsoldatoj mortis, nur 12000 hejmenrevenis. En tiuj du nombroj estas resumebla la dramo de tiu okazintaĵo. Gnocchi sin savis nur hazarde. Kiam li revenis el Rusio, en la majo 1943, li estas fizike detruita kaj diŝirita en la animo. Sed nun li havis gravan taskon: li promesis al siaj milit-mortintoj zorgi pri ties familioj. Pro tio li kunportis el Rusio kajereton da adresoj kaj sakon plena de memoraĵoj: leteroj, fotoj, nomplatetoj, ringoj kaj aliaj objektoj apartenintaj al la milit-falintoj por ilin redoni al la familianoj. Sed ankoraŭ ne estis la tempo. Ĵus reveninta en Italion, li estas enhospitaligita ĉe la milita hospitalo de Merano, kie li restis kelkajn monatojn kiel kapelano.
Septembro komenciĝis alia milito: don Gnocchi partoprenas en la liberiga milito laŭ sia kutima stilo: esti flanke de la homo suferanta. La 17-an de oktobro 1944 li estis arestita de SS germanaj kaj enŝlosita en San Vittore. Li estis liberigita post dek tagoj, pro manko de pruvoj, danke al la interesiĝo de la kardinalo Schuster. Tamen li daŭris agi, kaŝite, favore de la Rezisto ĝis la 25-a de Aprilo 1945 kiam la milito finiĝis. Finfine li povis viziti la familiojn de siaj milit-mortintoj.
La post-milito
Reveninte en Milanon, li akiras sian taskon ĉe Istituto Gonzaga. Post la fino de la milito, la prefekto de Como nomumis lin kapelano kaj direktoro de la Instituto de la Grandaj Invalidoj de Arosio. Tie, ekde decembro 1945, li komencis gasti la orfetojn de liaj alpsoldatoj.
Iun vesperon, aperis ĉe la pordo de la instituto de Arosio juna virino kun knabeto kruro-mutilita ok-jaraĝa. Ŝi plorante diris al don Gnocchi: “Estis eksplodo de bombo. Ĝi foririgis la kruron. Mi elspezis ĉion por kuracistoj, operacioj, specialistoj. Nun mi havas nenion plu. Estas du tagojn ke ni ne manĝas. Mi ne plu eltenas. Prenu ĉe vi, patro, la knabon: ke almenaŭ li povu vivi… Mi povas min ĵeti sub trajnon.”. La virino kisis la knabon kaj forkuris kriante “Iru kun li Paŭlo, iru kun li…”. Neniu sukcesis ŝin haltigi. La knabo, teruriĝita, kriis vokante la patrinon. Don Carlo prenis lin enbraken kaj klopodis lin konsoli. Dum du tagoj, la knabo deliris pro febro. Dum la intervaloj de lucideco, Paŭlo batis kaj ungoskrapis senespere. Don Carlo neniam disiĝis de li. Fine la knabo ĵetis siajn brakojn al lia kolo, kaj ambaŭ ploris. Malgraŭ la serĉadoj, neniu sukcesis retrovi la patrinon.
Tiu knabo estis la unua mutiletulo de don Gnocchi. La milito ne finiĝis por la knaboj: ili vundiĝis kaŭze de la militaj postrestaĵoj. Oni kalkulis ke en Italio tiuj estigis 15000 mutiletulojn. La problemo estas grava; don Carlo komencas akcepti mutiletulojn kaj el la tuta Italio venas petoj pri novaj akceptoj. Li ne rifuzas ilin sed li bezonas monon kaj domojn. Flanke al la daŭra asistado al liaj knaboj li devas serĉi monon. Li petas monon ĉu de la publikaj organizaĵoj kiel Unicef kaj itala registaro, ĉu de la privatuloj, kiujn li konis ĉe Istituto Gonzaga. Ekonomia subteno alvenas el la altrangaj milanaj familioj sed ankaŭ el la simpla laborista popolo: ekzemple, la komunistaj kooperativoj de Sesto San Giovanni monkolektis lia favore. Pli malfacile estis ricevi subtenon de la publikaj organizaĵoj. Monsinjoro Montini, tiam Anstataŭanto al la Ŝtata Sekretario en Vatikano, en la jaro 1947, malfermis al li la pordojn de Romo lin kontaktigante kun Giulio Andreotti tiam subsekretario de la ĉefministro. En la jaro 1949, la ĉefministro mem, Alcide De Gasperi, por faciligi la interkomprenon, nomumis don Gnocchi konsilisto de la ĉefministra stabo por la problemoj de la milit-mutiletuloj.
En la jaro 1951, la problemo de la mutiletuloj ne estas plu tiom serioza, tial ‘Federazione Pro Infanzia Mutilata’ estas malfondita, kaj liaj havaĵoj kaj aktivadoj estas transigitaj al nova fondaĵo por la junularo: ‘Fondazione Pro Juventute‘ kiu ricevas juran agnoskon en februaro. Ĉi tiu nova fondaĵo plivastigis la asistadon al ĉiuj junaj handikapuloj precipe al la poliomjelituloj kaj, kiel “morala institucio” (ente morale) rajtas ricevi regule publikajn helpojn.
La 25-an de marto 1954 estis inaŭgurita la Nacia Centro pri Fiziologio ĉe Foro Italico. La 11-an de septembro 1955 estis metita la unua ŝtono de la Pilota Centro de vojo Capecelatro en Milano. Tiu centro estiĝos sur areo de 18000 kvadrataj metroj kaj alcelas pri la gastigon de 300 poliomjelitaj knaboj. Sed don Carlo ne povis vidi ĝian kompletigon ĉar li mortis antaŭe, la 28-an de februaro 1956 je mortiga formo de tumoro.
Orjolo
Orjolo (Орёл) estas urbo en la Orjola provinco en Rusio.
Geografio
OKATO-kodo de la urbo (en jaro 2005) estas 54401.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordoj de rivero Oka (Ока) kaj ĝia enfluaĵo rivero Orlik (Орлик)
En la urbo estas fervoja stacio kaj flughaveno.
Historio
Fondita verŝajne en la 12-a jarcento kiel fortikaĵo de Kieva regno.
Komence de la 15-a jarcento Orjolo apartenis al Grandprinclando Litovio, kaj en la komenco de 16-a jarcento transiris sub la regadon de Grandprinclando Moskvo.
Jupotago
Jupotago (rokjesdag), estas la unua tago de la printempo kiam ĉiuj virinoj kaj knabinoj subite surhavas jupon kun sub ĝi nudaj gamboj. Grandioza kaj belega tago laŭ Martin Bril. kiu estis nederlanda verkisto kaj kolumnisto, kiu popularigis la terminon “rokjesdag” en Nederlando. Pro Martin Bril la difino “rokjesdag” nuntempe estas sufiĉe konata en Nederlando.
En Usono la fenomeno estas konata kiel Skirt day.
Orjolo
Historio
Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1708.
Sur centra direkto de Orienta Fronto la 3-an de oktobro 1941 germana 3-a Kirasita Divizio de la 2-a Kirasita Grupo Wehrmacht konkeris la urbon, okupatan ĝis la 5-a de aŭgusto 1943 — en Berlino Adolf Hitler dum parolado diris i.a. "tiu kontraŭulo estis frakasita kaj jam neniam leviĝos".
La Operaco Kutuzov estis militoperaco plenumita de la Ruĝa Armeo kontraŭ la germana Wehrmacht dum la Dua Mondmilito. Ĝi okazis en la ĉirkaŭoj de Orjolo.
En jaro 1959 la urbo havis 150 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 333,3 mil loĝantojn.
Reginaldo Cipolatti
Reginaldo Orestes LIMA CIPOLATTI (la 26-an de Decembro 1927 - ?) estis brazila esperantisto, kiu reĝisoris la esperantan filmon "La sesa raso" en 16 mm 1975. En sia juneco, li lernis en katolika seminario. Poste li diplomiĝis pri teatro.
framasonisto, li verkis multajn framasonismajn fakajn verkojn. Li estis flegisto-serĝento de la brazila armeo.
Verkoj:
Châtelet (pariza metrostacio)
Châtelet ​[ʃɑtlɛ] estas stacio de la 1-a, 4-a, 7-a, 11-a kaj 14-a linioj de la Metroo de Parizo, situanta trans la 1-a kaj 4-a arondismentoj de Parizo.
Situo
La stacio konsistas el du partoj konektitaj per longa koridoro:
Ĝi estas konektita per alia subtera koridoro al stacio de RER Châtelet - Les Halles kaj, pere de tiu ĉi, al metrostacio.
Deveno de la nomo
Ĝi eltiras sian nomon de Placo Châtelet, situanta ĉe bordo de Sejno komence de Bulvardo de Sébastopol.
Historio
La stacio de la linio 1 estis renovigita en 2009 en la kadro de aŭtomatigo de la linio 1. Ĝiaj kajoj estis plialtigitaj dum semajnfino de la 7-a kaj.
Timpano (arkitekturo)
En la klasika arkitekturo de la greka-romia antikvo timpano estas triangula spaco inter la tri kornicoj de frontono.
Ankaŭ simila spaco ĉe alistila konstruaĵo, ekzemple super pordo, nomiĝas timpano.
Laŭ Francisko Azorín timpano estas Panelo, ofte triangulforma; inter la modluroj de frontono, de impoŝto k. du apudaj arkivoltoj, de lintelo k. arkivolto. Li indikas etimologion el la greka timpanon (triangulaĵo, triangula muzikilo), kaj de tie la latina tympanum
18653 Christagünt
18653 Christagünt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Reiner Stoss, Felix Hormuth kaj Jens Rothermel elde la Observatorio Starkenburg, proksime de Heppenheim (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christa kaj Günter Rothermel, gepatroj de Jens Rothermel, unu el la malkovrintoj. Ili gvidis lin al la astronomio kiel ŝatokupo. Ili subtenis siajn ambaŭ infanoj (Thomas kaj Jens) en bonega vojo. La familio vivas en Bergstraße, belega regiono de Germanio.
Châteaulin
Châteaulin (Kastellin Bretonlingve) estas franca komunumo de la departemento Finistère, en la regiono Bretonio.
Geografio
Châteaulin situas centre de la departemento Finistère, ĉirkaŭata de montetoj de la armorika montaro.
Evoluuo
En 2007, laŭ Insee, Châteaulin oficiale havis (t.e. kresko de 3 % kompare al 1999).
Ekonomio
Tie estas la sidejo de la grupo Doux, kun grava buĉejo de kortbirdoj.
Tie estas ankaŭ filio de la komerca kaj industria ĉambro de Brest.
Benkov (Uničov)
Benkov (Pinke) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Uničov en distrikto Olomouc. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Uničov. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 70 adresoj. En la jaro ĉi tie dare vivis.
Benkov situas en katastra teritorio Benkov u Střelic kun areo 9,04 km².
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Benkov u Střelic.
Fosbastono
La fosbastono estas unu el la plej malnovaj iloj de la homaro. Ĝi plej ofte estas simpla ligna bastono, kies fino estas pinta.
Fosbastonoj tial estas multe pli aĝaj ol agrikulturo. La plej fruaj trovaĵoj de fosbastonoj datiĝas antaŭ 200.000 jaroj. Verŝajne fosbastonoj estas eĉ pli malnovaj, oni nur ne trovis pli malnovajn pro la nedaŭra materialo ligno.
Fosbastonoj ofte nur estas ĉ. unu metro longa. La pinto povas esti diversmaniere prilaborita. Ofte ĝi estas malmoligita en fajro. Kelkfoje ŝtondisko estis fiksita.
Dum la ekesto de agrikulturo dum la t.n. neolitika revolucio, la fosbastono fariĝas ilo de kultivado. Pere de la fosbastono oni faris truojn por enmeti stikaĵojn aŭ por fosi malgrandajn agrojn. Paralele evoluiĝas fosbastonoj kun hokoj. (hakkultivado).
En kelkaj regionoj la fosbastono estis anstataŭita de ligna ŝpato aŭ de iloj kiel hakiloj, hojoj kaj similaj iloj. En terkultivaado poste sekvis plugilo kaj grubilo.
Sep fratinoj (kolegioj)
La Sep Fratinoj (angle Seven Sisters) estas asocio de sep prestiĝaj kolegioj por virinoj en nordorienta Usono. La sepopo konsistas el:
La Sep fratinoj estas kvazaŭ ina filio de la Hedera Ligo.
Instituto de Mez-Orienta Eŭropo
Instituto de Mez-Orienta Eŭropo (Instytut Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie) – pola esplor-evolua unuo de Ministerio pri Eksteraj Aferoj.
La instituto estis fondita en Lublin en 2002. Sendepende de ĝi ekzistas asocio Societo de la Instituto de Mez-Orienta Eŭropo en Lublin – ne-registara organizaĵo apoganta la instituton, al kiu apartenas kelkcent reprezentantoj de la pola kaj eksterlanda scienca kaj politika vivo – inter aliaj: Władysław Bartoszewski, Maria Janion, Zbigniew Brzeziński, Henryk Samsonowicz, Janusz Tazbir, Norman Davies, Jerzy Axer, Anna Wolf-Powęska, Krzysztof Skubiszewski, Piotr Wandycz.
Iniciato fondi la instituton naskiĝis pro la bezono montri historian kaj kulturan specifon de Mez-Orienta Eŭropo, komprenata kiel teritorio inter Balta Maro, Adriatiko kaj Nigra Maro. La instituto estas organizanto de pluraj internaciaj konferencoj, gvidas eldonan agadon, kiu dokumentas sciencan vivon de la unuo. Ĉefa iniciatinto de ĝia ekesto estas profesoro Jerzy Kłoczowski estinta en la jaroj 2002-2013 direktoro de la instituto. Ekde 2013 nova direktoro estas Mirosław Filipowicz.
Sciencaj esploroj plenumataj en la instituto fokusiĝas pri la historio kaj nuntempo de Mez-Orienta Eŭropo kun aparta konsidero de historio de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj.
Galmsbüll
Galmsbüll (dane: Galmsbøl, nordfrise: Galmsbel) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
La Chapelle-Saint-Mesmin (stacidomo)
La Chapelle-Saint-Mesmin estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en La Chapelle-Saint-Mesmin, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Grek-katolika preĝejo Egido de Dionaskanto (Debrecen)
Preĝejo Egido de Dionaskanto estas grekokatolika historia monumento en Hungario, en urbo Debrecen. Ĝi estas sidejo de metropolito.
La Chapelle-Saint-Mesmin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Grek-katolika preĝejo Egido de Dionaskanto (Debrecen)
Historio
Ĝis 1899 la grekokatolikoj de Debrecen apartenis al Hajdúdorog. En la sekva jaro jam kapelo funkciis en luita ĉambro. La preĝejo estis konstruita inter 1907 kaj 1910. Antaŭ komenco de la 1-a mondmilito la administracio ricevis pakaĵon, kiu eksplodis. 3 homoj mortis, aliaj vundiĝis.
La Chapelle-Saint-Mesmin (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Grek-katolika preĝejo Egido de Dionaskanto (Debrecen)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ placo formanta grekan krucon. La fasado estas malsimetria, la turo altiĝas maldekstre. Ĝi estas kvadrata en la suba parto, pli supre ĝi transformiĝas al oklatera turo. La turopinto estas kupolo. Ornamaĵoj de la fasado estas la granda fenestrorozo kaj timpanoj en 3 niveloj. La konstruaĵo en la centro havas grandan kupolon. La absido estas plurlatera kaj iomete malpli alta kaj larĝa, ol la navo. Interne estas signifaj diferencoj de la ceteraj grekokatolikaj preĝejoj, ĉi tie mankas ikonostazo sed estas benkoj por sidi kaj orgeno. La altaro kaj predikejo estas originaj, sed la origina altara bildo pri Egido de Dionaskanto estis forigita en 1950, la posta pentraĵo prezentas la reviviĝantan Kriston. Ferenc Lohr pentris la freskon en la sanktejo pri Egido de Dionaskanto. La navo estis pentrita en 1950-1958 fare de Géza Szegedi Molnár. Menciindaj ankaŭ la vitraloj.
Kermeso okazas en la 1-an de oktobro.
(16240) 2000 GJ115
(16240) 2000 GJ115 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Grand Orient de France
Grand Orient de France, GODF, GO, G∴O∴D∴F laŭ framasona tipografio, estas la plej malnova franca framasona organizaĵo kaj la plej granda en kontinenta Eŭropo. Ĝi estis fondita en 1773 per profunda transformo de la tiama Granda Loĝio de Francio, fondita la. Post abolo en 1877 de la devigo por ĝiaj membroj referenci al la ekzisto de Dio kaj la senmorteco de la animo, Grand Orient de France estas submetita al liberala kaj sendogma obeo. ĝi havas kiel principon la absolutan liberecon de konscienco, kaj ne trudas iun ajn kredon, parte religian al siaj membroj kaj tiel distingiĝas de la organizaĵoj de la angla branĉo, kiuj trudas kredon al iu Dio, respekton de la principoj de framasona reguleco, difinitaj de la Granda Loĝio de Anglio en 1929, same kiel sindeteno pri politiko kaj religio.
Suverena simbola potenco (ĝiaj membroj estas ankaŭ incitoj ), tamen, ĝi ja estas jura institucio regata laŭ la leĝo de 1901 kaj skribitaj reguloj, fondita laŭ la principo de la universala voĉdonrajto, kiu aplikigas en ĉiuj ĝiaj strukturoj. Ĝia moto : Libereco, Egaleco, Frateco kiun ĝi adoptis en 1848 sekvis ĝian historian evoluon kaj propravole estas ankaŭ tiu de la Franca Respubliko.
Historio
Grand Orient de France estis fondita en 1773 per profunda transformo de la tiama Granda Loĝio de Francio, fondita la. Sekve de la morto la de ĝia lasta Granda-Mastro : Louis de Bourbon-Condé (1709-1771), grafo de Clermont komenciĝis tiu transformo.
Principoj
Grand Orient de France situas en originala pozicio en la monda framasonismo pro tri apartaj punktoj.
Juan Francisco Torres
Juan Francisco Torres aŭ plennome Juan Francisco Torres Belén, ofte mallongigata Juanfran (naskiĝis en Crevillent, Alikanto, do nun estas -jara) estas hispana futbalisto.Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Atlético Madrid - antaŭe li interalie estis profesia futbalisto de la kluboj Real Madrid kaj CA Osasuna en Pamplono. Krome Juan Francisco Torres ekde la jaro 2012 estas membro de la hispana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, pri la Futbala Mondpokalo 2014 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016. Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la naciaj teamoj de sub-17-, sub-18-, sub-19-, sub-20- kaj sub-21-jaruloj.
Grand Orient de France
Principoj
Ĝiaj valoroj, laŭ la politika tradicio de respublika Francio. Ĝi staras kiel defendanto de la principoj entenataj en sia moto, kiu estas ankaŭ tiu de la Respubliko : Libereco, Egaleco, Frateco.
Konstitucio kaj ĝenerala regularo
La statutoj de GODF estas laŭ formo de konstitucio, kiu difinas la grandajn principojn de framasonismo. Aldoniĝas al ili la ĝenerala regularo, kiu precizigas la funkciado de la organizaĵo kaj de ties loĝioj.
Konsilio de la Ordeno
GODF estas estrata de Konsilio de la Ordeno kun tridek kvin membroj, elektitaj de la delegitoj de la loĝioj kuniĝintaj en regionaj kongresoj.
La Konsilio de la Ordeno administras la materialajn interesojn de la organizaĵo kaj plenumas la mandatojn donitajn de la Konvento.
Konvento
La jara Konvento konsistanta el la delegitoj de ĉiuj loĝioj konsistigas la leĝofaran asembleon de GODF. Ĝi kontrolas la plenumon de de la konsilio de la ordeno, nur ĝi rajtas modifi la konstitucion kaj la ĝenralan regularon laŭ precize difinitaj manieroj. La Konvento decidas ankaŭ pri ĉio, kio rilatas al financa regado, solidareco kaj heredaĵo, same kiel temoj priparolataj en la loĝioj.
Listo de estroj de Grand Orient
Laŭ periodoj, estis diversaj nomoj : Grand-Maître, "Grand Vénérable", "Grand Conservateur", "Grand Maître adjoint", "Président du Conseil de l'Ordre".
{{Kaŝskatolo|align=left|titolo=1871-1940 (3-a Respubliko)
1871 : La titolo Granda-Mastro estis anstataŭita per Prezidanto de la Konsilio de la Ordeno''.
Loĝioj de Grand Orient
La loĝioj de GODF, estas liberaj kaj suverenaj entoj. Ili estas la fundamentaj ĉeloj de la povo, plenumita laŭ la principo "unu loĝio, unu voĉo" kaj ili estas la solaj strukturoj, kiuj rajtas inci novajn membrojn. Ĉiuj temoj povas esti traktataj, obeante la ĝeneralajn regulojn de la organizaĵo, la apartan regularon kaj la riton de la loĝio.
Ritoj de Grand Orient
La historia rito de Grand Orient estas la franca rito.
Praktiko de superaj framasonaj gradoj
Grand Orient de France administras la simbolajn gradojn de la bluaj loĝioj (lernanto, kompano kaj mastro) kaj delegas la administron de la "Ordres de Sagesse" aŭ de la framasonaj superaj gradoj. Depuis 1999, Tiu adminsitrado estas konfidita al kvin instancoj, ĉiu reprezentanta riton : la franca rito, la akceptita malnova skota rito, la modifita skota rito, la egipta rito de Memphis-Misraïm kaj la malnova framasonismo de Jorko, surbaze de duflankaj konvencioj. Anatŭ 1998, la organizaĵo "Grand Collège des Rites" konsistis el sekcioj respondantaj al la diversaj praktikataj ritoj en GODF.
Ekde 1998 la instancoj de GODF estas :
Agado rezervita al membroj
Kiel por framasonismo ĝenerale, la loĝioj de GODF praktikas pasritojn de la profana al la framasona mondo, kio konsistigas la inicadon.
La labormetodo proponita al la framasonoj estas originala kaj proponas individuan kaj kolektivan laboron, tiu simbola metodo, kies plej konataj elementoj estas : ortilo, cirkelo kaj liniilo, kiuj montras al la framasonoj la elementajn simbolajn valoroj, faciligas serĉon tiom filozofian kiom de plibona humaneco kaj iras laŭ nur propraj vojoj, kio povas kredigi al vivteno de sekreto.
Publika agado
Per sia muzeo pri framasonismo situanta en la sidejo, Grand Orient de France ekspozicias sian historion. Kreita en 1889, viktimo de forprenoj en la nazia okupacio, remalfermita en 1973, la muzeo, iom post iom restarigis siajn kolektojn.
Fine, ĉar solidareco estas unu el ĉefaj principoj de Grand Orient de France, per fonduso, ĝi agas, profite tiom al siaj membroj, kiom al la profana mondo. Tiel estis kreita en 1862 la framasona orfejo. Plie ekzistas premio de la fonduso ("Prix Roger Leray") kiu rekompencas verkon aŭ agon de asocio, grupo aŭ persono, kiu respondas al ĝiaj celoj.
Internacia agado
La, Grand Orient fondis kun dek unu aliaj sendogmaj organizaĵoj, la "Centre de Liaison et d'Information des Puissances maçonniques Signataires de l'Appel de Strasbourg" ( Centro por Interligo kaj Informado de la Framasonaj Potencoj Subskribintoj de la Alvoko de Strasburgo" aŭ "CLIPSAS"). Post forlaso de tiu strukturo en 1996 por fondi alian internacian strukturon en 1998, kiu kunigis Grand Orient kaj 24 aliajn organizaĵojn, la "Secrétariat International Maçonnique des Puissances Adogmatiques" ( "Internacia framasona oficejo de la Sendogmaj Potencoj" aŭ "SIMPA") kies sidejo estas enBruselo. La CLIPSAS, post pluraj reformoj, sekve de kritikoj , spektis revenon de pluraj organizaĵoj el kiuj Grand Orient de France, kiu estis forlasinta ĝin, ĝi aperas do nun kiel la ĉefa ilo por internaciaj framasonaj rilatoj de sendogmaj organizaĵoj.
ʻOumuamua
ʻOumuamua (el la havaja ʻoumuamua, "skolto") estas la unua interstela objekto eltrovita pasante tra la Sunsistemo. Formale nomita 1I/2017 U1, ĝin eltrovis Robert Weryk per la teleskopo Pan-STARRS ĉe Haleakala Observatorio, Havajo, la 19-an de oktobro 2017, 40 tagojn post kiam ĝi pasis sian plej proksiman punkton al la Suno. Kiam unue vidita, ĝi estis proksimume 33 000 000 km. (0.22 AU) de Tero (ĉirkaŭ 85-oble diste kiel la Luno) kaj jam direktiĝanta for de la Suno.
ʻOumuamua estas malgranda objekto, taksita ĉirkaŭ 230 m–1,000 m × 35 m–167 m × 35 m–167 m laŭ grandeco. Ĝi havas malhelan ruĝan koloron, simile al objektoj en la ekstera Sunsistemo. ʻOumuamua montris neniujn signojn de kometa vosto malgraŭ sia proksima aliro al la Suno, sed poste spertis ne-gravitan akcelon, potenciale konsekvencan kun puŝo de suna radiada premo. Ĝi havas gravan longiĝon kaj rotacian indicon, do oni taksas, ke ĝi estas metalo-riĉa kun relative alta denseco. ʻOumuamua estas stumble rulanta, anstataŭ glate rotacianta, kaj moviĝas tiom rapide relative al la Suno, ke estas neniu ŝanco, ke ĝi devenis el la Sunsistemo. Tio ankaŭ signifas, ke ʻOumuamua ne povas esti kaptita en la Suna orbito, do ĝi poste lasos Sunsistemon kaj rekomencos sian veturon tra la interstela spaco. La devena planedsistemo de ʻOumuamua kaj la kvanto da tempo, kiom ĝi elspezis dum sia veturo inter la steloj, estas nekonataj.
26396 Chengjingjie
26396 Chengjingjie estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).