cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pekino
Administraj distriktoj
En ĉiu distrikto estas diversaj kvartaloj, kiel Niujie, kie estas diversaj etnoj.
Loĝantaro
Laŭ la statistiko de polico, laĝantaro de Pekino estas 1695 milionoj ĝis la fino de 2008, registre je 1204 milionoj, migrante je 491 milionoj. Averaĝa denso estas 1033 km kaj urbe: 22210, proksime antaŭurbe: 5862, malproksime antaŭurbe: 389. Loĝantara naskokvanto de 2005 estas 6.3‰ mortokvanto estas 5.2‰, loĝantara kresko estas 1.1‰.
En Pekino, 56 nacioj estas, Hanoj estas 95.7%, nome 1322.9 milionoj (2000). Hui, manĉuroj kaj mongoloj super dek mil.
Bicikloj
Pekino delonge estas konata pro la granda nombro da bicikloj sur siaj stratoj. Kvankam la pliiĝo de motortrafiko kreis grandan kvanton da obstrukciĝo kaj biciklouzo malkreskis, bicikloj daŭre estas grava formo de loka transportado. Multaj biciklantoj povas esti viditaj sur la plej multaj vojoj en la grandurbo, kaj la plej multaj el la ĉefŝoseoj havas diligentajn biciklovojojn. Pekino estas relative plata, kio igas bicikladon oportuna.
La pliiĝo de elektraj bicikloj kaj elektraj skoteroj, kiuj havas similajn rapidecojn kaj uzas la samajn biciklovojojn, eble kaŭzis reviviĝon en rapida durada transporto. Eblas bicikli al plej multaj partoj de la urbo. Pro la kreskanta trafikŝtopiĝo, la aŭtoritatoj indikis pli ol unu fojon, ke ili volas instigi bicikladon, sed ne estas klare, ĉu ekzistas sufiĉa volo traduki tion en agadon en signifa skalo. La 30an de marto 2019, 6.5 km porbicikla leno estis malfermita, trankviligante la trafikŝtopiĝon inter Huilongguan kaj Shangdi kie ekzistas multaj altteknologiaj kompanioj. Biciklado vidis revigliĝon en populareco spronita per la apero de granda nombro da apo-bazitaj pruntbiciklo kiel ekzemple Mobike, Bluegogo kaj Ofo ekde 2016.
Aŭtoj
Trafiko en Pekino estas disvolviĝinta. Pekino estas la plej granda centro por fervojo,aŭtoŝoseo kaj aviado. La urba trafika reto estas relative bonega. La urbaj stratoj svarmas pro la multiĝo de personaj aŭtoj proksime ekde 2000 jaro. Laŭ la statistiko, aŭtoj en Pekino superas 3 milionojn, kaj multiĝas super 10% jare.
Fervojo
Pekino estas la centro de nacia fervoja reto de Ĉinio. Ĉi-tie renkontiĝas Linio Pekino-Qinhuangdao, Linio Pekino-Harbin, Linio Pekino-Ŝanhajo, Linio Pekino-Kaŭluno, Linio Pekino-Guangzhou, Linio Pekino-Baotou, Linio Pekino-Ĉengde ktp. Ankaŭ interurba fervojo Pekino-Tianjin kaj ekspresa fervojo Pekino-Ŝanhajo (konstruata). La plejrapida rapideco de plur-unua ekspresa trajno atingas 200–250 km. Ekspresa trajno je 160 km, ordinara rapida trajno je 14–160 km.
Pekino jam fariĝas plej rapida kaj avantaĝa trafika urbo. Nun troviĝas: Ankaŭ en la antaŭurbo troviĝas:
Metroo
Pekino estas la unua urbo kun metroo en Ĉinio je la 1-a de julio de 1965. Nun estas 9 linioj kaj 228 km longe. Ĝi havas 19 liniojn kaj 561 km longe je 2015 jaroj.
Aviado
En Pekino estas 5 flughavenoj: Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno, Pekina Daksinga Internacia Flughaveno (civila), Okcidenta Antaŭurba Flughaveno, Nanyuan Flughaveno kaj Lianĝiang Flughaveno (militista).
La ĉefa flughaveno estas Ĉefurba Internacia Flughaveno, kiu estas la unua civila flughaveno post la fondiĝo de Ĉina Popola Respubliko, kaj kiu havas la plej grandan avidstacian domegon kun viglaj linioj kaj enlandaj kaj internaciaj.
Ŝoseo
Tutlanda ŝosea reto formas kiel radia formo de Pekino. Multe da naciaj vojoj startas de Pekino.
Ekonomio
La primara sektoro estas je 101,28 miliardoj kaj 1,12%; La sekundara sektoro 2 479,31 miliardoj kaj 27,53%; La terciara sektoro 1 245,68 miliardoj kaj 71,35%; MEP averaĝe de Pekino popersone je 56 044 dolaroj (RMB), la dua tutlande sekvante Ŝanhajon. 10 488 miliardoj kaj 63 029 dolaroj (RMB) averaĝe de MEP popersone por 2008 laŭ unuapaŝa kalkulo
Pekino estas unu el gravaj komercaj kaj financaj centroj, inkluzive de kvin ŝtataj bankoj: Ĉina Industria kaj Komerca Banko, Ĉina Konstrua Banko, Ĉina Banko, Ĉinia Disvolva Banko kaj Ĉina Agrikultura Banko. Kaj ankaŭ de aliaj gravaj bankoj kiel Postal Savings Bank of China.
Estas en Pekino ankaŭ la ĉefstabejoj de financaj reguligaj organoj de plej gravaj financaj institucioj, kiel la Ĉina Popola Banko, la Banka Reguliga Komitato, La Valorpapera Reguliga Komitato kaj la Ĉina Asekura Reguliga Komitato.
Aliaj gravaj ekonomiaj instancoj kun sidejo en Pekino estas la Ĉinia Naftokemia Korporacio, Sinopec, la Ĉinia Nacia Nafta-Tergasa Korporacio, la Ĉinia Fervojara Kompanio, State Grid Corporation of China ktp.
Politiko
{{Kaŝskatolo
Listo de ĈKP Sekretarioj
}}
Kulturo
Pekino estas kultura urbo fama pro mil-jara historio, ankaŭ kultura centro de moderna Ĉinio.
La personoj de la urbo parolas la pekinan dialekton, kiu apartenas al la mandarena subdivido. Tiu ĉi dialekto estas la bazo de la normiga Ĉina normlingvo, oficiala lingvo de la Popola Republiko de Ĉinio. Ekster la urbo la personoj uzas aliajn proprajn dialektojn de Hebei-provinco.
La Palaco de Kulturo de la Naciecoj havas muzeon (50 000 ekspoziciaĵoj, konstanta ekspozicio pri la materia kulturo de la etnaj malplimultoj de Ĉinio), bibliotekon (600 000 volumoj), teatron kaj hotelon.
Ankaŭ estas grava diri, ke en Pekino okazis la 89-a Universala Kongreso de Esperanto en 2004.
Vidu Nacia biblioteko de Ĉinio.
Latakio
Latakio (Lattakia, Ladiqiya, en la latina Laodicea ad Mare aŭ Laodikeia (greke: Λαοδίκεια, france: Lattaquié turke: Lazkiye, arabe: اللاذقية, DMG al-Lāḏiqiyya), estas la sola granda siria havenurbo (arabe: ميناء اللاذقية) je la mediteraneo.
Pekino
Literaturo
Famaj verkistoj en Pekino estas jenaj:
Latakio
Seleŭko la 1-a fondis Latakian (greke Λαοδίκεια Laodikea) antaŭ du jarcentoj antaŭ K.E. Malmulto da antikvaj konstruaĵoj travivis, sed hodiaŭ oni povas trovi konstruaĵon nomitan Khan Al-Dukhan, kia funkcias kiel muzeo.
Oni diras, ke Latakia estas pordego al Sirio. En Latakia situas du grekaj ortodoksaj preĝejoj: eklezio de Virgo kaj eklezio de Sankta Nikolao. En Latakia estas ankaŭ kelkaj moskeoj: Masĝid Al-Kabir, Masĝid Al-Ĝadid, kiuj estas konstruitaj je la 16-a jarcento.
Pekino
Tradiciaj artoj
Pekino estas unu el kvar antikvaj ĉefurboj de Ĉinio, kiu havas diversajn specialajn popularajn morojn.
Pekina Opero estas tre grava elemento de la ĉina kulturo. Ĝi estas kombino de kanto, muziko, dialogo, pentrarto, grimaco, uŝuo, literaturo kaj akrobataĵo. Pekina Opero estas tre ŝatata de pekinanoj. Surstrate, oni hazarde aŭdeblas kadencan Pekinan Operon. Pekina Opero naskiĝis en 1790, antaŭ jam pli ol 200 jaroj. Ĝi kunfandiĝas kun kelkaj lokaj operoj.
Latakio
La 17-an de aŭgusto 2011, centoj da loĝantoj de la urbo estis arestitaj de siriaj soldatoj kaj enfermitaj en stadiono.
Pekino
Laozihaoo de Pekino
Laozihaoo (malnova komercmarko) de Pekino:
Latakio
Ene de la urbaj limoj estas "neoficiala" rifuĝinata tendaro, establita en 1956, kie vivas ĉ. 6 354 palestinaj rifuĝintoj, plejparte de Jafo kaj Galileo.
Pekino
Arto
Arta prezentado en Pekino estas tre glora. Estas centfoje okazigita koncerto, opero, dramo jare. Ĉefaj prezentejoj:
Komunikado
Multe da stabejoj komunikilaj estas en Pekino.
Latakio
Konataj civitanoj
Bashar Al-Asad, nuna prezidento de Sirio
Pekino
Turismo
Troviĝas ĉe Pekino 6 Mondaj Heredaĵoj de UNESKO, 2 famaj naciaj pejzaĝoj, 1 nacia historia kultura urbo, 1 historia kultura vilaĝo de Ĉinio, 99 tutlandaj gravaj protektitaj historiejoj (inkluzive de Granda Muro kaj Kanalo Pekino-Hangzhou kaj 326 urbaj gravaj protektitaj historiejoj.
Latakio
Konataj civitanoj
Adonis (verkisto), naskiĝis en Qassabin apud Latakio
Pekino
Vizitindejoj
En Pekino troviĝas multe da vizitindejoj:
Latakio
Konataj civitanoj
Maram al-Masri, poetino vivanta en Parizo
Pekino
Hutongoj
Hutongo (strateto) estas speciala konstruaĵo de Pekino, kun riĉa historio kaj kulturo.
Latakio
Konataj civitanoj
Hanna Mina (1924–2018), verkistino
Michel Kilo, verkisto kaj homrajta aktivisto
Breitscheid
Breitscheid havas diversajn signifojn:
Latakio
Vidu ankaŭ
Siria Enlanda Milito
Pekino
Eduko kaj scienco
Aliaj sciencaj institucioj:
Latakio
Ekstera ligilo
(de) Klimata diagramo de Latakio
Pekino
Sporto
Somera Olimpiko 2008（dum la 24-a~ la 8-a de aŭgusto 2008）okazis en Pekino. La 4-an de Februaro 2022 okazis en la Nacia stadiono de Pekino la malferma ceremonio de la Vintra Olimpiko 2022. Pekino estas la unua urbo en la mondo kiu gastigis kaj Someran kaj Vintran Olimpikojn.
Ĉefa sporto por pekinanoj estas korbopilko kaj piedpilko.
Korbpilko
Sportaj Konstruaĵoj de Pekino
Ĝemelaj urboj
Ĝemelaj urboj de Pekino estas la jenaj urboj ( Parizo kaj Romo ligiĝas per ekskluziva kontrakto inter tiuj du urboj):
Pekino kaj Esperanto
Ekzistas de 1981 la Pekina Esperanto-Asocio.
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Jen kiel oni montras Pekinon:
Heimenhausen
Pri la komunumo
Heimenhausen estas komunumo de la iama distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1893 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007 (sumo de la tiamaj ankoraŭ aŭtonomaj komunumoj Hemihausen, Röthenbach ĉe Herzogenbuchsee kaj Wanzwil).
6256 Canova
6256 Canova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Heimenhausen
Geografio
La komunumo Heimenhausen situas en la regiono Supra Argovio node de Herzogenbuchsee kaj okcidente de la urbo Langenthal. Ek de la 1-a de januaro 2009 al Heimenhausen apartenas ankaŭ Röthenbach ĉe Herzogenbuchsee kaj Wanzwil.
6256 Canova
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 eksponitaj en septembro 1960, per la Schmidt-teleskopo 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Usono). Tiuj platoj, senditaj en Leiden (Nederlandon), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Heimenhausen
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,85 km², de kiuj 34,7% estas kovritaj de arbaro, 52,6% servas por agrikulturo kaj 11,6% por setlado.
6256 Canova
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala skulptisto Antonio Canova (1757–1822), reprezantanto de la novklasikismo.
Heimenhausen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Heimenhausen limas en nordoriento al Berken, en oriento al Graben, en sudoriento al Herzogenbuchsee, en sudo al Niederönz, en sudokcidento al Inkwil, en okcidento al Wangenried, kaj en nordokcidento al Walliswil ĉe Wangen.
Trafiko
Tra Heimenhausen kondukas la vojo 1449. Ĝi konektiĝas en Wanzwil kun la kantona vojo n-ro 22, kiu kondukas de Wangen ĉe Aro al Herzogenbuchsee. Per aŭtobuslinio al Herzogenbuchsee la komunumo estas ligita al la publika trafikreto. La plej proksima alveturo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de 6 km nordokcidente apud Wangen ĉe Aro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Heimenhausen datiĝas el la jaro 1356 kiel Heimenhusen.
La 1-an de januaro 2009 estis kunigitaj la ĝis tiam aŭtonomaj politikaj komunumoj Heimenhausen. Röthenbach ĉe Herzogenbuchsee kaj Wanzwil al unueca politika komunumo, kiu portas la nomon Heimenhausen.
Carl Poppo Fröbel
Carl Poppo FRÖBEL (naskiĝinta la en Oberweißbach (Turingio), mortinta la  en Rudolstadt) estis germana pedagogo, filologo kaj libropresisto. Li estis duonfrato de la pedagogo Friedrich Fröbel.
Vivo
Estante filo de la evangelia paroĥestro Johann Jacob Fröbel li frekventis ĝis la aĝo de 10 jaroj instruadon ĉepatre. Poste li estis lernanto en Eisfeld kie li rajtis loĝi ĉe parencoj siaj. Jam la sekvintan jaron li instruitis fare de sia pli aĝa frato Johann Michael Christoph Fröbel, kiu deĵoris kiel animzorganto en Eyba, urboparto de Saalfeld. Tie li bonege lernis la lingvojn latina kaj helena tiel ke je pasko 1800 eblis eniri la duan klason de la gimnazio en Rudolstadt. Je pasko 1805 li ekstudis teologion ĉe la Universitato de Jena aŭskultante prelegojn i.a. de Johann Jakob Griesbach, Heinrich Karl Eichstädt kaj Johann August Heinrich Ulrich. En la 10.9.1807 li doktoriĝis pri filozofio.
En la 1.10.1807 Fröbel iĝis helpa instruisto ĉe la rudolstadt-a gimnazio responsante ankaŭ por inspekti stipendidistribuadon kaj financojn. Post la morto de la vicrektoro Vogt li komisiitis pri instruado en la tria klasoŝtupo ĝis trovo de nova instruisto. Baldaŭ oni rajtigis Fröbel ankaŭ lernigi la latinan, la hebrean kaj la francan en la klasoŝtupoj 1 kaj 2. Post dungiĝo de kvara profesoro ĉegimnazie Fröbel ricevis la trian profesorecon sen liberiĝo el diversaj aldonaj taskoj (kiel antaŭe ankaŭ). Tiutempe li jam intense okupiĝis pri la prilaborado de helenaj kaj romiaj klasikuloj. Li planis eldoni verkojn de Salustio kun reviziista teksto kaj filologia-historia-estetika komento kaj vortaro. Sed por la multo de liaj devoj la tempo por la realigo de tia fortoraba laborado ne sufiĉis.
Eldonistece kaj libropresistece
Kiam ekestis la okazo akiri la Kortegan presejon de Caspar Freyschmidt en Rudolstadt li senhezite adiaŭis en la 28.6.1815 la lernejan karieron por tute dediĉi sin je faro de kaj komerco per libroj; la nomo de lia entrepreno estis Fürstlich Privilegierte Froebel'sche Hofbuchdruckerei Rudolstadt. Fröbel provis plibonigi la kvaliton kaj famon de tiu ĉi librofirmao orientiĝante je presitaĵoj aliaj (pli fruaj aŭ tiutempaj el aliaj lokoj). Sekve liaj libroj havis la plej elegantajn tipojn kaj bonan kvaliton de papero kaj agrablan presiĝon. Tie ĉi helpis lin ankaŭ liaj konoj de malnovaj kaj modernaj lingvoj, nome koncerne la kontrollegadon. Li eĉ kelkfoje povis korekti la de la aŭtoroj fuŝete prezentitajn provaĵojn (ekz. ĉe la vortaro germana-latina de Karl Ludwig Bauer).
Alia avantaĝo estis ke en Rudolstadt ne ekzistis cenzuro; tial la prusa ĉambelano Johann Georg Scheffner represigis siajn rememorojn kiuj antaŭe suferis per fimallongiĝado fare de la cenzuristo Ernst Karl Wieland. Aneksite troviĝis en la rudolstadt-a versio listo de ĉiuj frazoj kiuj dum al unua eldono forstrekotis. Fröbel ankaŭ presis Katzensprung von Frankfurt am Main nach München, im Herbste 1820 de Christian August Fischer, kie atakitis la bavaria ministro Maximilian Emanuel von Lerchenfeld. La eldonisto Georg Hartknoch († 1832) devis pagi punmonon de 20 taleroj kaj resti ok tagojn prizone kaj la verkisto Fischer mem malliberigitis por la daŭro de tri jaroj - sed Fröbel tute ne estis punita pro la fakto esti submetita al eksterlanda jursistmo (pri kio atentigis la bavaria ŝtata ministro Georg Friedrich von Zentner).
Josefov (Jaroměř)
Josefov (Josefstadt) estas eksa fortreso, nun ĝi estas parto de urbo Jaroměř situanta ĉe kunfluejo de tri riveroj – Elbo, Metuje kaj Úpa, en distrikto Náchod en Ĉeĥio. La urbon kaj fortreson fondis imperiestro Jozefo la 2-a (1765-1790). Josefov estas urboparto de urbo Jaroměř. Vivas ĉi tie.
La plej proksima ĉirkaŭaĵo de Josefov havis sidej- kaj defendsignifon jam en mezepoko. Antaŭdestinis ĝin al tio la situo ĉe la kunfluejo de tri riveroj kaj direkto de komercvojo el Bohemio ĝis Klodsko. En tiu ĉi teritorio staris en frua mezepoko du burgejoj. La unua sur orienta bordo de Elbo, la alia en la loko de hodiaŭa Jaroměř. La unua burgejo havis nomon Na Ptákách kaj en ties loko oni komencis konstrui ekde la jaro 1780 novan fortreson. Pro la konstruloko fariĝis viktimo eĉ vilaĝo Ples, kies loĝantoj estis transloĝigitaj en nove fonditan vilaĝon Rasošky. Kiam la sepjara milito kaj milito je bavaria heredaĵo estis finintaj, konfirmiĝis direktoj de invadoj de prusiaj soldataroj el nordo, tial kunlaboranto de imperiestrino Maria Teresia, ŝia filo Josefo, decidiĝis por koncepto de sistemo de fortikaĵoj, kiuj estis sekurigontaj nordajn Bohemion kaj Moravion. Ĉe fortreso Josefov estis validigitaj ĉiuj fortikaĵelementoj de la konata armea teoriisto Cormontaign. La konstruado de la fortreso estis komencita laŭ planoj de L. Querlond du Hamel, kiu ellaboris la plenan koncepton. Je tri jaroj pli malfrue ligis al lia projekto kolonelo Lauer, kiu gvidis la konstrulaborojn ĝis la jaro 1793. En Josefov estiĝis sistemo de simplaj kaj duspecaj kazernoj, antaŭŝovitaj ravelinoj kaj antaŭbastionoj, inkluzive de lunetkurejoj kaj sapea sistemo kun subaŭskultigaj kaj eksplodigkameraoj.
La ĉefa pordego de la centra fortreso havis ok bastionojn kaj kurtinojn kaj antaŭŝovitaj ravelinojn, kreitaj per surŝutita teraĵo kaj ĉirkaŭmasonigita per brikoj. La internaj spacoj konsistis el vico de reciproke kunigitaj koridoroj. La urba fortreso estis alirebla tra tri pordegoj – Jaroměřská-pordego, Novoměstská-pordego kaj Hradecká-pordego, el kiuj sole ĉe la laste nomita konserviĝis ambaŭ flankaj kampoj.
En fortreso Krono estas ampleksa reto de subteraj koridoroj. El reduto Brdce konserviĝis sole difektita kaj parte superŝutita sapeo. La fortreso estis malvalidigita en la jaro 1888 kaj kelkaj partoj de la komplekso estis poste difektitaj. Malgraŭe konserviĝis signifa fortresa tutaĵo, kiu estas pruvo de progresinta armea konstruafero kaj milittekniko de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj.
Sed la fortreso ne servis nur al armeaj celoj, ĝi estis uzata ankaŭ kiel prizono. Ekz. en la jaro 1848 ĉi tie estis malliberigataj politikaj kontraŭuloj el Pollando, Italio kaj Hungario, post batalo ĉe Lepsiko en 1813 ĉi tie estis tenata 7 000 francaj militkaptitoj, dum la unua mondmilito ĉi tie en militkaptejo pereis multe da rusaj soldatoj.
Kun la historio de la urbo kaj de la fortreso ni povas interkonatiĝi en muzeo en Malnova urbodomo. Konsisto de muzea ekspozicio estas ankaŭ vizitrondo en la subterejo de la fortreso.
Pessac-sur-Dordogne
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Peçac de Dordonha, foje ankaŭ Peçac de Prats - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Ĝi situas ĉe la maldekstra flanko (sude) de la rivero Dordogne proksimume egaldistance inter Castillon-la-Bataille kaj Sainte-Foy-la-Grande.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Broc FR
-
Broc (malnova germanlingva nomo Bruck) estas komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2278 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Broc situas en la transirzono de la Friburga Mezlando al la Antaŭalpoj, ĉe la suda fino de la Lago de Grejerco kaj la orienta bordo de Sarino. La komunumo Broc konsistas el la vilaĝo Broc, la kvartaloj Broc-Fabrique kaj Forcel, la setlejo Le Pissot, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,04 km², de kiuj 44,1% estas kovritaj de arbaro, 41,7% servas por agrikulturo kaj 9,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Broc limas en nordo al Botterens, en nordoriento al Châtel-ĉe-Montsalvens, en oriento al Charmey, en sudo al Grejerco, en okcidento al Bulle, kaj en nordokcidento al Morlon.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al la Jaun-Pasejo, kaj konekta vojo al Bulle. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 8 kilometrojn nordokcidente apud Bulle. Per la trajnlinio de Broc al Bulle la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome tra Broc pasas du buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga.
Ekonomio
Grava labordonanto en Broc estas la ĉokoladofabriko Cailler, kiu apartenas nuntempe al la grupo de Nestlé.
Historio
La unua dokumenta mencio de Broc datiĝas el la jaro 1115 kiel Broyc kaj Broch. Dum mezepoko Broc estis la havaĵo de la Senjoroj de Broc kaj poste de la Senjoroj de Montsalvens. En la jaro 1555 ĝi estis akirita de la urbo Friburgo kaj integrita al la Voktejo Grejerco, el kiu okaze de la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis la distrikto Grejerco.
Esperanto en Broc
Ekde la jaro 1997 ekzistas en Broc "Village de la Paix", "Friedensdorf", vilaĝo de la paco. Laŭ propono de Mireille Grosjean okazis tie tutsvisaj tagoj pri edukado al la paco en oktobro 2012. Pli ol 50 personoj kunvenis kaj informis unu la alian pri siaj aktivecoj. Standoj staris kaj Esperanto stando ne mankis. Samaj labortagoj okazos novembre de 2013.
Religia libereco
Religia libereco, ankaŭ nomita kulta libereco aŭ konscienca libereco, estas la libereco, kiu permesu al ĉiu homo, kultobservi iun ajn religion, kondiĉe ke tio a) ne kreas socian tumulton kaj b) ne malrespektas la rajtojn de aliaj homoj. Religia libereco estas kerna parto de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj de la 10-a de decembro 1948. Ĝi estas unu el la civilaj liberecoj.
Religia libereco garantias, ke ĉiu homo rajtu, praktiki sian propran religion, sed ankaŭ, ke li/ŝi rajtu ne havi religion: tia libereco do ankaŭ rilatas al ateismo kaj agnostikismo. Ekzistas ĝis hodiaŭ atencoj kontraŭ religia libereco tra la tuta mondo, ekzemple en kelkaj ateistaj ŝtatoj (Ĉinio, Nord-Koreio) aŭ en kelkaj islamaj ŝtatoj.
Religia libereco rilatas al dev(ig)o, respekti kaj lerni respekti la esencajn rajtojn de aliaj homoj de sia ĉirkaŭaĵo - finfine ankaŭ pli vaste - de la tuta mondo, tio signifas, lerni la limojn kaj barojn koncerne la proprajn agojn kaj farojn. Do necesas, trovi taŭgan, pragmatikan interkonsenton respektive akordiĝon.
Ene de UNO jam eksitas ekde dek jaroj Monda Konsilio de la Religiaj Lideroj, kiu havas ĝuste la celon lokigi la religiojn je servo de la paco kaj globala evoluo. La religioj ĉi-kaze estas alvokataj kontribui al la religia lobereco.
Inter la multaj movadoj por la paco, menciendas tiu de Asizo (Italio) kien, iniciate de papo Johano Paŭlo la 2-a, la 27an de oktobro 1986 kunvenis la lideroj de kristanaj konfesioj kaj de monda religioj kun la temo “La Religioj kaj la paco”
Ĉu religia libereco el homaj rajtoj kaj el homa malfermiĝo al la vero?
Guste la dokumentoj de la Asiza konveno emerĝas alia koncepto pri la origino de la rajto de la religia libereco. Kutime pensuloj deduktas la religian liberecon al la digneco de la persono kaj do ĝi fariĝas homa rajto kies observo krom respekti la homon starigas kondiĉon por la socia paco, sed troviĝas ankaŭ pensuloj kiuj descendigas la religian liberecon el la kunnaska emo kaj rajto malfermiĝi, kaj do ĝin serĉi, al la vero kaj bono. Pro tio la religia libereco taksendas kiel kapablo “ordigi siajn elektojn laŭ la vero”. Estas, do, laŭ tiuj pensuloj, natura leĝo enskribita en la homa koro kiu altiras, en ĉiu tempo kaj ĉiu kulturo, serĉi la veron, la signifon de la mondo kaj de sia ekzisto. Estas, tia emo esplori pri la vero, la bono plej alta de la homo, kiun la Ŝtato – ĉiu Ŝtato kaj do ankaŭ Unuiĝintaj Nacioj - devas garantii por konstrui la pacon.
Listo de parizaj palacoj
Oficialaj palacoj
La jenaj monumentoj nomiĝas "palaco" ĉar ili gastigis aŭ gastigas ĉu la francan reĝon, ĉu gravan institucion rilate al nacia suvereneco.
Religia libereco
Ĉu religia libereco el homaj rajtoj kaj el homa malfermiĝo al la vero?
“La religia libereco stariĝas, tial, antaŭ la stariĝo kaj funkciiĝo de la ŝtato, kaj kronologie kaj ontologie. Kaj ne post, kiel katalizilo de konsentoj avantaĝe de potenculoj deĵorantaj. Okazas, do, renverso de la logiko kiu originis la “Mondan Konsilion de la religiaj lideroj, kiu baziĝas sur la iluzio ke la paco venas de morala relativismo”.
Listo de parizaj palacoj
Civilaj palacoj
La jenaj monumentoj nomiĝas "palaco" pro majesta aspekto.
Charles Lambert
Charles LAMBERT [lanber] (naskiĝis la en Mouzon apud Sedan) estis franca esperantisto kaj universitata profesoro ĉe la literatura fakultato.
Esperanta agado
Lambert esperantiĝis en 1899 hazarde, leginte gramatikon de Beaufront. La li faris en la Universitato de Diĵono publikan paroladon, kiu varbis Charles Méray, kaj tio estis la fonto de Esperantigo de multaj eminentaj francaj profesoroj.
Kun Meray li propagandis buŝe kaj skribe kaj gvidis sukcesplenajn kursojn. Li paroladis en pluraj urboj en Francio kaj Belgio. Li publikigis kursojn en Le Chasseur Français ("La franca ĉasisto") kaj en gazeto en Kanado. Li redaktis la gazeton Esperanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj skribis en Esperantaj gazetoj (La Revuo k. a.).
En 1905 Lambert estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK).
Tibor Zalányi
ZALÁNYI Tibor estis rumania hungara agronomo. Li naskiĝis en Marosvásárhely la 22-an de januaro 1911 kaj mortis en Odorheiu Secuiesc la ? -an de aŭgusto 1992.
Biografio
Tibor Zalányi diplomitiĝis en 1938 en Universitato de Kluĵo. En 1938–40 li instruis en Târgu Secuiesc, de aŭtuno 1940 li estis sekretario de verdkampa sekcio de EMGE. De aŭtuno 1944 li estis ekonomiinspektisto de distrikto Hídalmás, en 1945 gvidanto de lernejbieno de Agrikultura Akademio en Cluj-Mănăștur, poste ĝis 1947 instruisto en porinstruista lernejo de Kluĵo. Li laboris de 1947 en Cristuru Secuiesc, de 1950 en Odorheiu Secuiesc.
Flughaveno Kluĵo
La Internacia Flughaveno Kluĵo (rumane Aeroportul Internațional Cluj-Napoca) situas 9 km oriente de Kluĵo en la antaŭurba kvartalo Someșeni. Ĝi estas la kvara plej grava flughaveno de Rumanio (post la du flughavenoj de Bukareŝto kaj tiu de Timișoara).
La emblemo de la flughaveno konsistas el la literoj "C" kaj "J" (la siglo de distrikto Cluj), kun aviadilo suprenfluganta el la suba arko de la "C". Pro juraj kialoj la emblemo estas videbla nur en la rumana vikipedio.
Pro la vala situo de Kluĵo necesis aranĝi la kurejon tiel, ke ĝia okcidenta fino direktiĝas al la urbocentro. Ĉe de-orienta vento la alteriĝantaj aviadiloj do flugas super la urbocentro, ĉe de-okcidenta vento la ekirantaj.
La flughaveno estas atingebla per la urbaj buslinioj 8 kaj 8L. Ili ekiras de placo Mihai Viteazul (Mikaelo de Valaĥio). La fervojan stacidomon ili ne atingas; por tio eblas ŝanĝi de/al tramo aŭ alia buso.
Linioj
La rumanaj flugkompanioj TAROM kaj Carpatair ligas la flughavenon al Bukareŝto kaj Timișoara; krome estas ligoj al eksterlandaj flughavenoj, interalie en Aŭstrio, Britio, Germanio, Francio, Hispanio, Hungario, Italio kaj Ukrainio.
Historio
La flughaveno estis ŝtate fondita la 1-an de aprilo 1932. En la 1960-aj jaroj komenciĝis modernigo; en 1969 oni inaŭguris modernan pasaĝerejon, kaj en 1970 estis instalitaj sekurecaj aparatoj.
En 2006 la flughavena direktoro David Ciceo publike deklaris, ke oni plilongigis la kurejon de 1.850 m al 2.100 metroj, sed la retejo World Aero Data plu deklaras, ke la kurejo longas 1.850 metrojn.
9220 Yoshidayama
9220 Yoshidayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monteto Yoshida-Yama en Sakyō-ku: unu el la distiktoj de Kioto. Sur ĝi estas temploj, sanktejoj kaj multaj aceroj. De 100 jaroj estas promenejo por studentoj.
Bombardilo
Bombardilo (de la greka:bombos... bruo) estas sieĝarmilo kiu por la unua fojo, en la Okcidento, estis uzata en la 14-a jarcento. Ĝi havis la formon de kaverna cilindro kiu tre similas al oblonga barelo plifortigita per feraj ringoj; la bombardilo estis ŝargata laŭ la paftubo. Pliposte oni nomis tiajn armilojn kanonojn.
La armilo estis metita sur ligna bloko kaj pafas pafaĵojn el fero aŭ ŝtono kiuj estis propulsitaj per la forto de esplodanta pulvo. La ŝargado de bombardilo estis temporaba kaj ne estis sen danĝero por la funkciigantoj.
La plej malnova pruvo por la uzado de la armilo estas reliefo, farita de budhistaj monaĥoj el Ĉinio en 1128. En la Okcidento ili aperis, i.a. dum la sieĝo de Metz en 1324 kaj dum la batalo inter angloj kaj skotoj, en 1327 sur la batalkampoj.
En marto 1375 Jehan le Mercier, unu el la konsilantoj de la franca reĝo Karlo V, estis komisiita por fari grandan feran kanonon (grand canon de fer). Sur la vendoplaco de Caen li konstruigis tri forĝejojn. Oni uzis 2 300 funtojn da fero. La paftubo de la bombardilo konsistis el longaj feraj bendoj kiuj estis kunforĝitaj; la tuto estis plifortigita per feraj ringoj. La armilo estis per 90 funtoj da ŝnuro fikse ligita kaj enpakita en kunkudritaj feloj kiel protekto kontraŭ pluvo kaj humido.
La vorto bombardi rememoras nin al ĉi tiu mezepoka armilo.
Rafid Ahmed Alwan
Rafid Ahmed ALWAN, ankaŭ konata sub la pseŭdonomo Curveball, estis iraka rifuĝinto de la tria iraka milito kaj kiu donis falsajn informojn pri la irakaj kemiaj armiloj. Li vera nomo malkaŝigis komence de novembro 2007.
Alwan alvenis en 1999 en Germanio kaj petis azilon. Tiam li interparolis kun germana sekretservo (BND) kaj asertis esti spertulo pri kemiaj armiloj kaj eĉ direktoro de uzino por produkti ilin en Djerf al Nadaf. Li parolis ankaŭ pri mobilaj uzinoj pro produktado de kemiaj armiloj. Li rifuzis interparolon kun usona sekretservo.
Liaj elparoloj pri laŭdiraj amasdetruaj armiloj iĝis pruvbazoj por la Bush-registaro por eki la militon kontraŭ Irako. Kvankam la germana sekretservo atentigis skribe la usonan, ke informoj de Curveball ne estas pruveblaj, tio servis por Colin Powell prezenti tiujn en la sekureca konsilio de UN kiel pruvojn de nepremesita armila programo de Bagdado.
Bresegard
Bresegard havas diversajn signifojn:
Ferney-Voltaire
Historio
Je lia alveno, la domaro havis apenaŭ cent kvindek loĝantojn. Sur la statuo de Voltaire, instalita ĉe la urbocentro, li estas nomita «Bienfaiteur de Ferney» (bonfaranto de Ferney). Certe, li helpis la disvovligon kaj demografian kaj ekonomian de Ferney kiu, en kelkaj jaroj, pasis de vilaĝa strukturo al vera urbeto. Voltaire konstruigis pli ol cent domojn, financis la konstruadon de preĝejo, de lernejo, de malsanulejo, de akvorezervejo kaj fonto.
Krome, li sekigis la marĉojn kaj kreis fojrojn kaj merkatojn, allogis metiistojn — horloĝistojn, teksistojn — al setlado, kaj nutris la loĝantojn dum la malsatego de 1771. Li konstruigis kastelon (nune klasita kiel historia monumento). Li finfine pruntedonis monon senpage al la najbaraj komunumoj.
Ne estas troigo diri ke Ferney estus restita malgranda vilaĝo sen la agdo de la «Patriarko» kiu metigis ĝin en la historion. Je lia morto en 1778, Ferney havis jam preskaŭ 1 200 loĝantojn sed sen sia bonfarinto, ĝi perdis tiam sian viglecon kaj retrovis sian ruran iaman formon.
(13067) 1991 PA15
(13067) 1991 PA15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Secaci
Secaci (sekaĉ) (hungare:Felsőszakács) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Beliu. En 1910 ĝi havis 304 loĝantojn (rumanoj), en 1992 228. Ĝia unua skriba mencio estas en 1580. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Bihar vármegye).
Malgranda Entento
La malgranda akordo estis interkonsento inter Ĉeĥoslovakio, Jugoslavio kaj Rumanio kiu daŭris de 1920 ĝis 1939. Subtenis ĝin Francio kaj Pollando.
La 'malgranda akordo estis aliancosistemo inter Ĉeĥoslovakio, Rumanio kaj Jugoslavio inter la du mondmilitoj. Ĝi evoluigis de alianco inter Ĉeĥoslovakio kaj Jugoslavio, kiu estis subskribita la 14-an de aŭgusto 1920. 1921 sekvis ĉi tiujn du potencojn Rumanio subskribante aliancon kun Ĉeĥoslovakio (23-an de aprilo 1921) kaj kun Jugoslavio (7-an de junio 1921). Ĉiuj tri ŝtatoj orientiĝis eksterlandpolitike ĉe Francio, por kiu la malgranda akordo estis grava parto de ĝia sekurecpolitiko en Orienta Eŭropo por la daŭrigado de la ŝtatosistemo rezultinta de la Unua Mondmilito. La celo de la malgranda akordo estis sekurigo de la tiama stato en la Danubo-regiono. Ĝi estis direktita precipe kontraŭ Hungario, ĉar ĉi tiu post la Unua Mondmilito kaj la kadukiĝo de la Austrihungaria monarkio devas cedi vastajn regionojn al Ĉeĥoslovakio, Rumanio kaj Jugoslavio.
Krome la malgranda akordo celis malhelpon de restariĝo de la Habsburgoj. Kvankam la ŝtatoj de la malgranda akordo unuiĝis 1933 en organizinterkonsenton, ili ekdisiĝis tuj poste. Jugoslavio kaj Rumanio alproksimiĝis eksterlandpolitike al la Hitlera Germanio. Per la munkena interkonsento de 1938, kiuj devigis Ĉeĥoslovakion cedi la sudetajn landojn al Germanio, la malgranda akordo finiĝis.
Insulo Reĝo Vilhelmo
La Insulo Reĝo Vilhelmo (King William Island (antaŭe: King William Land; en Qikiqtaq) estas insulo en la regiono Kikitmeot de Nunavuto, kiu estas parto de la Kanada Arkta Insularo. Laŭ areo ĝi estas inter 12 516 km²2 kaj 13 111 km² kio faras ĝin la 61-a plej granda insulo en la mondo laj la 15-a plej granda insulo en Kanado. Ties loĝantaro, laŭ la kanada censo de 2011, estis 1,279, ĉiuj el kiuj loĝas en la nura komunumo de la insulo, nome Gjoa Haven.
Malgranda Entento
Kiam Adolf Hitler enpotenciĝis en 1933, membroŝtatoj de la malgranda entento fondis konstantan sekretariejon kaj konsilion, kiu kunsidis trifoje en jaro. Post kiam Germanio okupis la rejno-landon en 1936, la franca apogo iĝis malpli valora. Germanio intence disigis la anojn de la entento, ĉar ĝi vidis en Rumanio kaj Jugoslavio potencialajn aliancanojn.
Insulo Reĝo Vilhelmo
La insulo estas konata pro siaj grandaj populacioj de karibuo, kiuj somerumas tie antaŭ migradi aŭtune irante suden sur la marglacio.
Dum la serĉado de la Nordokcidenta Pasejo, nombraj polusaj esploristoj vizitis, aŭ vintrumis sur, la Insulon Reĝo Vilhelmo.
Niederried ĉe Kallnach
Niederried ĉe Kallnach (en la germana lingvo Niederried bei Kallnach) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarberg kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 296 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,52 km², de kiuj 36,5% estas kovritaj de arbaro, 53,2% servas por agrikulturo kaj 5,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Niederried ĉe Kallnach limas en nordo al Bargen, en oriento al Radelfingen, en sudoriento al Golaten, en sudo al Kerzers (FR), en sudokcidento al Fräschels (FR), kaj en okcidento kaj nordokcidento al Kallnach.
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj travikvojoj kaj atingeblas pere de flankaj vojoj de Kallnach, Fräschels kaj Bargen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 troviĝas norde en distanco de 7 kilometroj apud Aarberg. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto.
Historio
Sur la komunuma teritorio estis trovitaj tombomontetoj el la neolitiko kaj la Hallstatt-epoko, kiuj parte entenis tomboaldonaĵoj. Dum mezepoko Niederried kaj Kallnach formis malaltan tribunalejon, kiu en la jaroj 1521/1522 estis submetita al la berna Voktejo Aarberg.
La komunuma asembleo de Niederried ĉe Kallnach la 1-an de junio 2012 decidis la kuniĝon kun la komunumo Kallnach. La kuniĝo efektiviĝos kun efiko de la 1-a de januaro 2013, je kiu dato Niederried ĉesos ekzisti kiel aparta komunumo kaj estos integrita parto de Kallnach.
Briesen
Briesen havas diversajn signifojn:
Broc
Broc estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
National Institute of Standards and Technology
La Usona Nacia Instituto de Normoj kaj Teknologio (National Institute of Standards and Technology mallongige NIST) estas federacia instanco de Usono kun sidejo en Gaithersburg (Maryland) kaj en Boulder (Koloradio). La pli frua nomo de la instanco estis inter 1901 kaj 1988 La Nacia Buroo de Normoj (angle The National Bureau of Standards).
La NIST respondecas pri teknologia administrado de eksterkomerca ministerio kaj pri normigaj procesoj. El tio naskiĝis la malĉifraj algoritmoj DES kaj AES. La instanco ankaŭ publikigas la Federacian Informan Procesan Normon [Federal Information Processing Standard (FIPS)], kiuj validas por la usonaj instancoj.
Ĉe la instituto laboras 2.900 personoj, havas la buĝeton de 819 milionoj da USD (2009) kaj esceptan aldonan sumon de 610 milionoj da USD el la American Recovery and Reinvestment Act.
NIST-F1 estas nomo de NIST-atomhorloĝo, kiu kontribuas al la koordinita mondtempo.
Thomas Metscher
Thomas METSCHER (30a de Julio 1934 en Berlino) estas germana literatursciencisto kaj filozofo.
Metscher studis Anglistikon, Germanistikon, Sociologion kaj Filozofion en Berlino, Bristol kaj Heidelberg kaj ekde 1967 promociiĝis per disertacio pri la irlanda dramaturgo Sean O’Casey. El 1961 ĝis 1971 Thomas Metscher instruis germanan literaturon en la Reĝina Universitato de Belfast. El 1971 ĝis sia emeritiĝo en 1998 li estis profesoro pri Literaturscienco kaj Estetiko en la Universitato de Bremeno.
Metscher estis membro de la Germana Komunista Partio (DKP).
Diversaj tekstoj liaj aperis en Esperanto en la eldonejo Monda Asembleo Socia.
Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio
La franca Akademio de Surskriboj kaj Beletro estis fondita de Colbert en 1663. Konata per la nomo « Petite Académie » ( Eta Akademio) antaŭ sia oficiala kreo, ĝi nomiĝis sinsekve « Académie royale des inscriptions et médailles » ( reĝa Akademio de Surskriboj kaj Medaloj), « Académie royale des inscriptions et belles-lettres » ( reĝa akademio de surskriboj kaj beletro), « Institut national des sciences et des arts, classe de littérature et beaŭ-arts » ( nacia instituto de sciencoj kaj artoj, klaso de literaturo kaj belartoj) kaj « Institut national des sciences et des arts, classe d'histoire et littérature anciennes » ( nacia instituto de sciencoj kaj artoj, klaso de malnovaj historio kaj literaturo) antaŭ ol reakiri la 21-an de marto 1816 sian nunan titolon. Ĝi estas parto de Instituto de Francio.
Estraro por 2014 : Roland Recht, prezidanto ; Robert Martin, vicprezidanto ; Michel Zink, dumviva sekretario ; S-ro Zink estis elektita dumviva sekretario okaze de sekreta komitato en la.
Historio kaj atribuoj
La komisio de la Akademio komence esti la starigo de la surskriboj kaj motoj de la monumentoj kaj medaloj honore al la reĝo Ludoviko la 14-a. Ĝi devis, por tio, studi la malnovajn kaj modernajn medalojn kaj aliajn raraĵojn de la reĝa asistantaro same kiel la malnovajn monumentojn de Francio.
Tre rapide, la Akademio okupiĝis pri arkitekturo kaj historio laŭ plej vasta senco. La edikto de la 16-a de julio 1701, laŭ instigo de Jérôme Phélypeaŭ, ministro de la reĝa domo, transformis ĝin en veran ŝtatan institucion. Ĝia ekzisto estis konfirmita per reĝaj leteroj de februaro 1713 skribitaj de Ludoviko la 14-a en kastelo Marly.
De 1717, dato de la eldono de la unua volumo, al 1793, dato de ĝia dissolvo, ĝi publikigis 317 historiajn memuarojn, plej multaj dediĉitaj al Gaŭlio kaj Mezepoko : esploroj de malnova geografio, literaturo, akcesoraj sciencoj de historio (epigrafiko, numismatiko, sigelografiko, ktp.), historio de institucioj, moroj kaj kutimoj.
Nun, la komisioj de la Akademio fariĝis pli vastaj, kun prefero por la historio de Francio kaj de Gaŭlioj, lingvistiko, arkeologio kaj orientismaj esploroj.
Statuto kaj organizado
De nur kelkaj membroj en la epoko de Colbert, la institucio rapide kreskis. La regularo de 1701, longtempe valida, fiksas la nombron de ĝiaj membroj je 40 : 10 honoraj, 10 pensiulaj, 10 liberaj asociitoj kaj 10 lernantoj. En 1715, oni aldonis 6 eksterlandajn asociitojn.
La Akademio estas morala persono laŭ publika juro kun aparta statuto. Ĝi normale konsistas el 55 membroj kaj eksterlandaj asociitoj. Nur unu fotelo vakas je la, tiu de la helenisto Philippe Gauthier (1935-2013).
La kunsidoj komence okazis en la palaco Luvro, en teretaĝa ĉambro post la pavilono de la Horloĝo. En 1805, ĝi estis movita al la palaco de la Instituto de Francio, kun la aliaj akademioj.
Eldonoj
La Akademio zorgas pri la eldono de pluraj revuoj aparte la protokoloj de la Akademio de Surskriboj kaj Beletro kaj la Journal des Savants. Ĝi eldonas ankaŭ la Histoire littéraire de la France, verko komencita en 1733 de la benediktanoj de la kongregacio de Saint-Maur. En 1814, la laboro estis pludaŭrigita de la Instituto de Francio poste de la Akademio de Surskriboj kaj Beletro, kiu ankoraŭ nun daŭrigas la eldono de volumoj je paŝo, kiu ŝajnas pli rapidiĝi. Inter la multaj kolektoj de la Akademio, notindaj estas Mémoires de l'Académie (nouvelle série), kiuj enhavas preskaŭ 50 volumojn je la 12-a de februaro 2013.
Princepiskopujo Utreĥto
Princepiskopujo Utreĥto (nederlande Sticht Utrecht, germane Hochstift Utrecht) estis la profana reglando de la episkopoj de Utreĥto kaj teritorio en la Sankta Romia Imperio. Ĝi ekestis ekde la 11-a jarcentoj kaj ekzistis kiel memstara potenco ĝis en la 16-a jarcento. Post tio ĝi iris al Hispanujo. La regiono aliĝis en 1579 kiel parto de la Unio de Utreĥto al ekestanta Nederlando.
Eisfeld
Eisfeld [prononco "Ajsfelt"], traduke "glacikampo", estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, lime inter la Turingia Arbaro kaj la Turingia Skista Montaro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĉe la monto Bleßberg situas unu el du fontoj de la rivero Werra, kaj la unua komunumo trafluata de la tie kompreneble ankoraŭ eta rivero estas Eisfeld. Ekde januaro 2014 ankaŭ la loĝlokoj Bockstadt kaj Herbartswind, kiuj antaŭe konsistigis propran komunumon "Bockstadt", apartenas al al komunuma teritorio.
Historo
Eisfeld menciitis en inter 802 kaj 817 skribita donacdokumento de grafo Erpho favore al la episkopujo Fulda, sub la nomo Asifelden (verŝajne do la kampoj de grafo Asis). La sekvintajn jarcentojn la historio de Eisfeld estas ne tro konata ĝis kiam grafo Bertoldo la 7-a (Hennebergio) ricevis ĝin ekde 1316 kiel parton de la t.n. Nova regado Henneberg/Pflege Coburg kun la helpo de la posta imperiestro Ludoviko la 4-a (Sankta Romia Imperio) kiel parton de la t.n. Nova regado Hennberg/Pflege Coburg el la manoj de Johannes von Brandenburg, episkopo de Havelberg. En tiu dokumento Eisfeld ankaŭ jam nomatas urbo kaj ĝi ricevis en 1323 fare de grafo Bertoldo la rajton je ĉirkaŭfortikado. En pli malfruaj dokumentoj oni referencis urbajn leĝarojn de Coburg respektive Schweinfurt. Sed jam en 1353 la urbo herede venis en la posedon de la burggrafoj de Nurenbergo kaj en 1374 kiel parto de Pflege Corburg sub la regadon de la Dinastio Wettin. En la malfrua mezepoko estis Eisfeld merkatejo ĉe la trans Rennsteig kondukinta granddistanca komercvojo inter Nurenbergo kaj Erfurto.
En la al la Episkoplando Würzburg apartenanta urbo enkondukitis la Reformacio en 1525. El Halle (Saale) forpelite pasigis la reformanto Justus Jonas la Maljuna siajn lastajn jarojn tie ĉi. Pri tiu restado memorigas onin ne nur tabulo sed ankaŭ lia tombo. Ekde 1485 estis Eisfeld parto de la ernestidaj partoj de Elekto-Saksio kaj ekde 1645 de Saksio-Gotha. Dum la Tridekjara milito la urbo dufoje komplete detruitis kaj perdis kvar kvinonojn de la enloĝantaro.
Apozol
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5898 enloĝantojn. El tiuj estas 2780 viroj kaj 3118 virinoj. La komunumo havas surfacon de 283 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,280 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 700 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 28′ norda latitudo kaj 103° 5′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 6542 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.03 de personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Daniel Henry Lambert
Daniel Henry LAMBERT (naskiĝis en januaro 1852; mortis la ) estis angla esperantisto, solicitoro kaj lingvisto. Dum la Unua mondmilito li estis registara cenzuristo.
Eisfeld
Historo
Jam en 1932 estis 12 el 16 anoj de la urba konsilantaro nazioj. Dum la Dua mondmilito punlaboristis sume 733 eksterlandanoj en Eisfeld ĉe la firmaoj Bruhn-Werke, Ritzma-Werk, Eiso-Schrauben GmbH, Günsel kaj Dressel. Tri el ili entombigitis sur la tombejo.
Dum GDR-tempo estis Eisfeld ĝis 1972 en la t.n. restrikta zono pro la proksimeco de al landlimo de la liberaj partoj de Germanujo kun multaj malavantagxoj por la lokuloj.
Apozol
Sociogeografio
4,848 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 4347 alfabetoj kaj 238 analfabetoj. Do 10.33 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Eisfeld
Teritoriaj ŝanĝoj
En 1957 kunfandiĝis kun Eisfeld la najbara komunumo Heid; la saman sorton spertis en 1993 Harras kaj Hirschendorf kiel ankaŭ Waffenrod-Hinterrod. En 2013 sekvis Bockstadt kun sia kvartalo Ortsteil Herbartswind. En 2019 finfine eisfeld-iĝis ankaŭ Sachsenbrunn.
Apozol
Sociogeografio
Inter la virinoj estas 2,362 alfabetoj kaj 263 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 10.02%. Inter la viroj estas 1,985 alfabetoj kaj 238 analfabetoj, do 10.71% el la viroj estas analfabetoj.
Eisfeld
Demografio
Evoluo demografia (ekde 1960 la 31-ajn de decembro):
Ĉikoŝ-Horonda
Ĉikoŝ-Horonda estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Hatj.
48.28083°N, 22.67833°W
Situo
Ĉikoŝ-Horonda situas sur ebenaĵo fine de sakovojo.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1900. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungario, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. La vilaĝo rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Ĉikoŝ-Horonda apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Niederönz
Niederönz estas komunumo en la distrikto Wangen en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1470 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Niederönz situas en la regiono Supra Argovio okcidente de Herzogenbuchsee ĉe la bordo de la rivereto Önz. De okcidento alfluas al Önz la rivereto Seebach. La plej alta punkto de la komunumo estas en gixa okcidento la arbara monteto de Önz, kun alteco de 513 m s.m. La vilaĝo estas komplete ligita kun la najbara komunumo Herzenbuchsee.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Inkwil kaj Heimenhausen, en oriento al Herzogenbuchsee, kaj en okcidento al Aeschi kaj Bolken (ambaŭ en Kantono Soloturno).
Trafiko
La komunumo situas proksime de la ĉefstrato de Herzogenbuchsee al Soloturno. Per aŭtobuslinio de Soloturno al Herzogenbuchsee Niederönz estas konektita al la publika trafikreto.
Ekonomio
Krom pluraj malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj en Niederönz ankaŭ troviĝas la ĉefa sidejo de la firmao Bystronic Laser AG.
Historio
La unua dokumenta mencio de Niederönz datiĝas el la jaro 1139 kiel Oentze.