cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vălanii de Beiuș
Vălanii de Beiuș [vəlanij de bejuŝ] (hungare: Belényesvalány) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Beiuș, apartenanta al la komunumo Uileacu de Beiuș. En 1910 ĝi nombris 432 loĝantojn (rumanoj); en 1992 329 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1838. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye).
Protelo
Protelo (Proteles cristata) estas genro de afrika mamulo parenca al la hieno, kiu fosas kaŝejojn en la tero (aŭ tre ofte okupas la jam fositajn nestojn de orikteropoj). Tiel ĝia originala nomo aardwolf en la afrikansa/nederlanda lingvo signifas ter-lupo.
Kvankam membro de la hienedoj, la protelo estas multe malpli feroca, malpli fortika, kaj malpli granda ol la tipaj hienoj. Ĝi povas manĝi malgrandajn mamulojn aŭ birdojn, sed preferas insektojn, ĉefe termitojn, ne predaĵojn aŭ kadavrojn kiel siaj kuzaj hienedoj. Matura protelo tipe longas 55–80 cm (sen enkalkuli la 20–30 cm da vosto) kaj altas 45–50 cm ĉe la ŝultroj. Pro la sinkaŝemo kaj ĉefe dumnokta aktiveco, la protelo ne estas multe esplorita. Ili vivas dise, unuope, kvankam kelkfoje pluraj patrinoj dividas komunan neston (kaj laŭraporte suĉigas ankaŭ la idojn de la samnestaninoj).
31426 Davidlouapre
31426 Davidlouapre estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca fizikisto David Louapre, kies disertaĵo temis pri lopa kvantuma gravito. Nun laborante en industrio, li estas tre fama scienca jutubisto.
18609 Shinobuyama
18609 Shinobuyama estas malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monteto Ŝinobu (japane 信夫山, Shinobu-yama), nomata "Fuku-Ŝima" multenombrajn jarcentojn antaŭ, malgranda monto rn Fukuŝima. Tiu amata monto estas la simbolo de la urbo.
Jouhe
Jouhe estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Demografio
fonto :Insee
István Kecskeméthy
KECSKEMÉTHY István (keĉkeme:ti) estis rumanihungara orientalisto, dradukisto, redaktoro, publicisto naskita en Paks la 31-an de januaro 1864 kaj mortinta en Kluĵo la 10-an de majo 1938.
Kariero
Kecskeméthy István finis reformitan teologion en Budapeŝto (1888), li doktoriĝis pri orienta kaj kompara lingvistiko (disertacio Énekek éneke Kanto de Kantoj (1890). Li estis Sedependpartia deputito (1906–10). Kune kun Károly Kós li estis unu el organizintoj kaj la prezidanto de Magyar Néppárt (1922), poste unu el reformistoj de la Országos Magyar Párt, el kiu li eliĝis en 1927, kaj la reformiĝinta Magyar Néppárt denove elektis lin prezidanto.
Fonto
Országos Magyar Párt
Diamagnetismo
Diamagnetismo estas fizika fenomeno pro kiu substancoj iĝas magnetoj en ekstera magneta kampo. Malsimile al feromagnetoj, tiaj substancoj (diamagnetoj) estas tute nemagnetaj sen tia ekstera kampo.
Rosa Maria Sardà
Rosa Maria Sardà (Barcelona, 30-an de julio 1941, mortis la 11-an de junio 2020) estis kataluna aktorino kaj komediistino.
Diamagnetismo
Sub influo de magneta kampo ĉiu atomo de la diamagneto akiras magnetan momanton M (kaj ĉiu molo de la substanco - suman molan magnetan momanton), proporcian al la intenseco de la kampo H. Tiu proporcia koeficiento nomiĝas magneta impresemeco, aŭ susceptebleco \ \chi = M/H. Fakte la magneta kampo modifas la orbitojn de la atomelektronoj, kiuj kontraŭstaras ĝin, konforme al la leĝo de Lenz. Pro tio, magneta impresemeco \ \chi en diamagnetoj ĉiam estas negativa; je absoluta valoro, impresemeco \ \chi de diamagnetoj estas malgranda kaj ne tre dependas de intenseco H, nek de temperaturo.
Kolinovce
Geografio
Kolinovce situas laŭ Hornád, laŭ traira flankovojo, fervojo trafikas en la alia flanko de rivero. Spišské Podhradie troviĝas je 12 km-oj.
Diamagnetismo
Historio
Unua homo kiu notis diamagnetismon estis S. J. Bergman, kiu en 1778 raportis ke bismuto kaj antimono povas esti movigitaj per magneta kampo. Sed la terminon mem enkondukis Michael Faraday en 1845, kiam li rimarkis ke preskaŭ ĉiuj materialoj havas iom da diamagneta respondo al magneta kampo.
Rosa Maria Sardà
Ŝi estis geedziĝita kun la komediisto Josep Maria Mainat kaj ŝi estas la fratino de Xavier Sardà. Ŝi komencis en la 1970-aj jaroj kaj ŝi estas unu el la plej gravaj aktorinoj de la hispana kino kaj teatro.
Kolinovce
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1312 en latina formo "villa Colini". La hungara loknomo "Kolenfalua" aperis en 1374, la germana "Kollendorf" en 1494. La loĝantoj estis precipe saksoj. Longe ĝi estis doganprena loko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kolinfalva 390 homoj, (slovakoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kolinovce 583 homoj, (538 slovakoj, 27 ciganoj).
Diamagnetismo
Diamagnetoj
Diamagnetismo estas fenomeno, kiu aperas en ĉiu atoma materialo, sed estas kaŝita pro efikoj de paramagnetismo aŭ feromagnetismo kiam ili ekzistas en apartaj substancoj. Tradicie kiel diamagnetojn oni rigardas noblajn gasojn, azoton, hidrogenon, silicion, fosforon, bismuton, zinkon, oron, arĝenton kaj multajn neorganajn kaj organajn substancojn. En fortaj magnetaj kampoj eĉ vivaj estaĵoj kondutas kiel diamagnetoj.
Tabelo de magneta impresemeco de kelkaj diamagnetoj (normalaj kondiĉoj)
Kazo de superkonduktantoj
En superkonduktantoj, la movoj de elektronoj ne estas kontraŭstaritaj de iu ajn rezisto (la elektra rezistivo nulas), ili kreas magnetan kampon, kiu oponas al la ekstera elektromagneta indukto, per "superkurentoj" sen kontribuo de ekstera energio. Tiaj "superkurentoj" tute ĝuste kompensas la ĉirkaŭan magnetan indukdenson, ene de superkonduktantoj, kiuj, pro tio, estas konsiderataj perfektaj diamagnetoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Greußen)
Konstruaĵo
La relative malalta ĥorejo estas ankoraŭ malfrugotika. La nuna kirkonavo ene de la baroka domo havas ankaŭ klasikismajn trajtojn. La ekstero etas modesta kun selotegmento oblikveta. Interne nur la meza navo de la galeria halo havas (relative ebena) volbo krucipa. La flankaj navoj posedas tute ebanajn plafonojn estante iom pli altaj ol la meza navo. La loĝion por la urbaj konsilianoj ornamis lignaj dekoracioj de Christian Johann Biedermann (1720/21). Videblas anĝelaj figuroj kaj schwarzburgaj blazonoj kum sovaĝa viro, sovaĝa virino kaj flora ornamaĵaro. La nuna pentraĵo ĉe la altarejo datiĝas je 1894. La ambono estas de Johann Martin Schwanhold kaj la altaro de Christian Johann Biedermann laŭ planoj de Johann Martin Schwanhold. La monoferaĵujo el kverka ligno estas de Tobias Gottfried Trost el Halberstadt.
Pirenenoj
Pirenenoj aŭ Pireninae Haliday, 1844, estas subfamilio da insektoj de la familio Pteromaledoj (Hymenoptera Chalcidoidea) enhavanta parazitajn speciojn de dipteroj Cecidomyiidae.
Sistematiko
Pirenenoj enhavas 17 genrojn kaj ĉirkaŭ 180 speciojn:
Eksteraj ligiloj
Pteromalidae
Timora muŝkaptulo
La Timora muŝkaptulo aŭ Nigrostria muŝkaptulo (Ficedula timorensis), estas paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Ficeduloj, indiĝena de malproksime sudorienta Azio. Iam tiu specio estis konsiderata rilata al la aŭstralaziaj ruĝgorĝuloj sed tio estis rezulto de konverĝa evoluo. Tiu specio estas endemia de la insulo de Timoro en la Malgrandaj Sundaj Insuloj.
Jan Kozina
Jan Sladký Kozina (10-an de septembro 1652 en Újezd u Domažlic – 28-an de novembro 1695 en Plzeň) estis gvidanto de Ĥodia ribelo fine de la 17-a jarcento.
Timora muŝkaptulo
La Timora muŝkaptulo estas malgranda kun larĝa beko kaj distinga plumaro. Tiu specio havas blankecajn ventron, subpugon kaj tre blankan gorĝon kun nigra strio sub ĝi kaj tra la tuta brusto kaj kiu nomigas la specion. La vosto, kolo kaj flugiloj estas nigraj kaj la dorso, supraj flugiloj kaj ŝultroj estas tre helbrunaj. La plumaro de la kapo estas sekse dukolora, ĉar ĝi estas nigra ĉe maskloj kaj malhelgriza ĉe inoj. La okuloj kaj beko estas nigraj kaj piedoj kaj kruroj estas flavaj. La birdokanto konsistas el mildaj fajfoj, kelkaj el kiuj sonas simile al tiuj de la Timora senvostulo.
La Timora muŝkaptulo estas nekomuna specio malfacile videbla kaj malmulte konata. La natura vivejo de tiu specio estas densaj musonaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montetoj ĝis 1200 m. Nenion oni scias pri ties reprodukta kutimaro, oni observis nur plenkreskuloj manĝigantaj idojn decembre. Ili manĝas solaj aŭ laŭ paroj senvertebrulojn, kiujn ili kaptas ĉefe post gvatado per flugosalto ĉe subkreskaĵaro ĝis 2 m supergrunde. Tiu aŭstralazia specio estas nuntempe listita kiel Preskaŭ Minacata. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Jan Kozina
Familio
Jan Sladký nomata Kozina naskiĝis la 10-an de septembro 1652 en Újezd u Domažlic en bieno ĉe Rosochidoj al Jan Sladký kaj Anna Havlová. Pri liaj pluaj gefratoj ni scias nur tion, ke li havis plia aĝan fraton Laŭrencon naskiĝinta la 30-an de aŭgusto 1650. La 9-an de majo 1678 Jan Sladký nomata Kozina en Klenčí pod Čerchovem edziĝis kun Dorota Pelnářová. Li havis poste kun ŝi ses filojn. Jiří * 18-a de septembro 1678, Ondřej * 19-a de februaro 1680, Matěj * 7-a de novembro 1682, Adam * 6-a de junio 1685, Ondřej * 24-a de julio 1687 kaj Matěj * 12-a de aprilo 1689. La sorto de Dorota Pelnářová estis sume doloriga. Ankoraŭ dum la vivo de Jan Sladký Kozina mortis iliaj kvar filoj. Post la ekzekuto de Jan Sladký Kozina restas sur ŝi mastrumado en la bieno, pri kiu ŝi devis zorgi kun siaj neplenkreskaj infanoj Jiří kaj Adam. Post la morto de la plej aĝa filo Jiří en la jaro 1703 restas la tuta zorgo pri la bieno je ŝi kun Adam. Ununura, kio povis ĝojigi ŝin fine de ŝia vivo, estis geedziĝo de la lasta filo Adam kun Markéta Ledvinová la 15-an de novembro 1712. Sed ŝi jam ne ĝisvivis genepojn, ŝi mortis la 8-an de aŭgusto 1715.
Ligilo en la unua mondmilito
En la jaro 1918 estis nove estiĝinta la 10-a infanteria pafista regimento de nove kreanta la 3-a divizio de Ĉeĥoslovakaj legioj en Rusio nomita "Regimento de Jan Sladký Kozina el Hrádek"
Charles de Villette
Biografio
De riĉa kaj nobela familio, li studis juron. Tamen li forlasis tiun karieron kaj eniris en armeo kiel militisto. En 1765 li revenis en Parizo kaj skandalis, inter alia, per montrado de samseksemo kaj amikeco kun lesbanino sinjorino Raucourt. Li amikiĝis al Voltero, kiun multaj supozis lia patro. Poste li iĝis framasono. Poste li dediĉis sin al poezio, sed per iom banalaj poeziaĵoj.
Je la epoko de la Revolucio, li iĝis revoluciulo, publicisto kaj polemikisto. Tiam li sennobeliĝis al la nomo Charles Villette. Poste li mortis en 1793.
Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke)
Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke) (n. 1146, m. la 14-an de majo 1219) estis angla batalisto kaj politikisto kiu estis regento de Anglio dum la frua regado de Henriko la 3-a.
Bodele
Bodele estas valo, depresio en suda angulo de la Saharo, nordmeza Afriko. Ĝi estas la plej malalta punkto de Ĉado.
Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke)
Gepatroj
Vilhelmo estis pli juna filo de Johano Marshal (grafo Marshal) kaj Sibila, fratino de Patriko (1-a grafo de Salisbury).
Bodele
Esploroj montris, ke pli ol duono de la Sahara polvo, kiu atingas la Amazonan basenon, alvenas el la Bodele-depresio. Dum vintraj tagoj, la depresio eligas 0,7 milionojn da tunoj el la polvo.
Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke)
Frua vivo
Dum la longa enlanda milito de la regado de Stefano, Johano Marshal unue subtenis Matilda. Li konstruis kastelon proksime al Newbury (Berkshire). Tie en 1152 Stefano sieĝis lin. Li promesis cedi la kastelon, kaj Stefano retenis lian ses-jaran filon Vilhelmon kiel otaĝo. Kiam Johano rompis sian promeson, Stefanon minacis pendumi Vilhelmon antaŭ la kastelo se Johano ne tuj cedus ĝin. Laŭdire Johano respondis, "Faru tion: mi ankoraŭ posedas la martelon kaj amboson por forĝi pluajn - kaj pli bonajn - filojn!" Tamen fine Stefano tro kompatis Vilhelmon por pendumi lin.
Kavaliro
Vilhelmo eniris la sekvantaron de malgrava nobelo en Normandio antaŭ ol eniri tiun de sia onklo Patriko de Salisbury. Li militis en Francio. En 1167 li kavaliriĝis. En 1168 Patriko estis embuske mortigata de Guy de Lusignan, kaj Vilhelmo kaptiĝis. Eleonora de Akvitanio elaĉetis lin, kaj li komencis sukcesege partopreni turnirojn: tiel li gajnis multe da enspezoj. Ŝajne li turniris ĉirkaŭ 500 fojojn dum sia vivo, kaj neniam malvenkis.
Favorato de anglaj reĝoj
Post la morto de sia frato Johano, Vilhelmo heredis la rangon de Marŝalo (tio estas, la ĉefa batalisto de la regno).
Sur sia mortlito en 1199, Rikardo nomumis Vilhelmon guberniestro de Rueno kaj gardisto de la reĝa trezoro ĝis la surtroniĝo de Johano.
Regado de Johano
Komence di lia regado, Vilhelmo subtenis Johanon, sed ili kverelis post kiam Vilhelmo omaĝis al Filipo la 2-a (Francio) pro siaj normandaj bienoj. Pro tio, en 1207 Vilhelmo iris al siaj bienoj en Leinster, kaj li restis en Irlando ĝis 1212, kiam Johano venigis lin por militi kontraŭ la kimroj.
Dum la posta militado inter Johano kaj liaj baronoj, Vilhelmo subtenis la reĝon, kaj estis li kiu reprezentis Johanon dum la diskutoj kiuj kondukis al la Magna Carta en 1215.
Regento
Johano komandis Vilhelmon certigi ke lia naŭ-jara filo Henriko heredu la tronon. Tion Vilhelmo ja faris, kaj la reĝa konsilio nomumis lin regento. Malgraŭ sia maljuneco (li havis ĉirkaŭ 70 jarojn), Vilhelmo energie kaj sukcese militis kontraŭ la franca reĝo (kiu invadis Anglion) kaj ribelantaj anglaj nobeloj. Li reeldonis la Magna Carta.
Littau (stacidomo)
Littau estas fervoja stacidomo en Lucerno, Svislando.
Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke)
Morto
Februaron 1219 Vilhelmo grave malsanis. Sur sia mortlito li formale iĝis templano, tiel plenumante ĵuron kiun li faris dum reĝo Rikardo krucmilitis. La 14-an de majo li mortis ĉe Caversham (Berkshire), kie li posedis bienon. Li entombiĝis en la Templana Preĝejo (Londono).
Idoj
Vilhelmo kaj Sibila havis dek idojn:
Fajrobrigado profesia de Erfurto
La Fajrobrigado profesia de Erfurto (germane: Berufsfeuerwehr Erfurt) estas unu 107 profesiaj fajrokontraŭbatalantaroj de Germanujo kaj la plej maljuna de Turingio.
Historio
Pro la rapida evoluo de Erfurto al metropolo je la komenco de la 20-a jarcento (en 1906 la loĝantaro transpaŝis la limon de 100.000 animoj) la konsilantaro devis okupiĝi pri modernigo de fajroestingado: en la 1-a de aprilo 15 viroj konsistigis la unuan kontingenton de la nove fondita fajrobrigado. En 1912/13 oni novkonstruis deponejon ĉe la Regler-ringobulvardo por anstataŭigi la malnovan ĉe Neuerbe nr. 30 (finkonstruita en 1908). Tiam aŭtomata fajreganoncsistemo ekfunkciis kun 58 publikaj brulalarmiloj.
Ŝtata Universitato de Campinas
La Ŝtata Universitato de Campinas (portugale Universidade Estadual de Campinas, UNICAMP aǔ Unicamp) estas brazila universitato, kies ĉefa kampuso situas en la urbo Campinas (ankaŭ kun kampusoj en São José do Rio Preto, Limeira kaj Piracicaba, kursoj por formado de aktivaj instruistoj (PROESF) en Americana kaj Vinhedo, krom universitata hospitalo en la urbo Sumaré), ĉirkaŭ 120 km for de San-Paŭlo. Kreita pere de leĝo en 1962 kaj oficiale inaŭgurita en 1966, la Ŝtata Universitato de Campinas aperis kiel strategia centro de formado de laborforto tre kapabligita en la kampoj de teknologio kaj naturaj sciencoj, precipe. Posttempe la universitato diversiĝis kaj hodiaŭ ankaŭ elstaras pro sia produktado en la kampoj de homaj sciencoj (precipe en la kampoj de artoj, ekonomiko, filozofio, historio kaj geografio).
Obleševo
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la orienta parto de la Opština Češinovo-Obleševo.Ĝi estas konstruita en la valo de la rivero Kočanska Reka en alteco de ĉirkaŭ 300 m.
Ŝtata Universitato de Campinas
Ĝi estas subtenata de la ŝtata registaro ĉefe pere de kolektado de la Tributo pri Cirkulado de Varoj kaj Servoj (ICMS), kaj ankaŭ pere de mono de institucioj de subteno. La lernantoj ne pagas monatkotizojn (escepte la universitataj kromkursoj) kaj la eniro en la grada kurso fariĝas per publika porenira ekzameno malfermita al ĉiu ĉiu brazila aŭ eksterlanda civitano kiu finis la mezan lernejon. Por la eniro en la postdiploma (magistriĝo kaj doktoriĝo), la fakultatoj uzas specifajn akceptometodojn kaj la eniro en la teknika lernejo fariĝas per ekzameno simila al tiu de la grada kurso.
Obleševo
Loko, priskribo
Ĝi situas ambaŭflanke de la ĉefa vojo A3, kiu ligas la urbon Štip kaj Kočani. Fervoja linio kuras laŭ la vilaĝo en la sama direkto kiel la vojo.
Fajrobrigado profesia de Erfurto
Historio
En 1931 estis jam 50 fajrobrigadano deĵorantaj, hodiaŭ la nombro sumiĝas je 217 kiu laboras en moderna centro por protektado kontraŭ danĝeroj kaj ĉe alia fajrobrigada stacio.
Obleševo
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 1131 homoj. Ekzistis 1129 makedonoj kaj 2 aliaj.
Fajrobrigado profesia de Erfurto
Taskoj
En tuta Erfurto sume estas ne tute 1200 fajrobrigadanoj neprofesiaj kiuj labaras sindone por la bonstato de la tuta urbo, de la kvartalo Stotternheim ĝis Molsdorf, de Vieselbach ĝis Töttelstädt.
Obleševo
Loĝantaro
La ĉefa ekonomia sektoro en la vilaĝo estas agrikulturo kaj riza produktado.
Fajrobrigado profesia de Erfurto
Taskoj
Iliaj taskoj havas grandan gamon: foje ili helpas kapti (ne ĉiam venenajn) serpentojn, foje ili forigas damaĝojn kaŭzitajn per kirloŝtormoj, foje ili evakuas plenŝtopitajn InterCityExpress-trajnojn paneintajn. En 2011 estis je pli ol 800 fojoj pretenda helpo.
Obleševo
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Fajrobrigado profesia de Erfurto
Literaturo
Stadtfeuerwehrverband Erfurt (eld.): 150 Jahre Freiwillige Feuerwehr Erfurt, Erfurt 2012, ISBN: 978-3-95400-046-3
Rhein-Main-Ligo Esperantista
Rhein-Main-Ligo Esperantista, mallonge RoMoLo aŭ ROMOLO, estis Esperanto-asocio en la Rejn-Majna regiono. Ĝi fondiĝis post la Dua Mondmilito kaj malfondiĝis en 1998 en Frankfurto ĉe Majno cele al fondo de landa asocio de Germana Esperanto-Asocio en Hesio.
5383 Leavitt
5383 Leavitt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Friedrichsthal (Turingio)
Friedrichsthal estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Bleicherode. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 220 loĝantojn.
Béla Kéki
KÉKI Béla (ke:ki) estis rumanihungara/hungara bibliografo, muzikkritikisto naskita en Petrozsény la 30-an de decembro 1907 kaj mortinta en Budapeŝto la 5-an de aprilo 1993.
Kariero
Kéki Béla diplomiĝis en Universitato de Kluĵo pri literaturo-pedagogio-estetiko De 1936 ĝis 1940 li estis redaktoro de revuo Pásztortűz, ĝis 1944 de revuo Hitel, de 1940 sekretario de la Universitata Biblioteko de Koloĵvaro, poste direktinto de la tenejo de gazetoj. De 1946 li laboris en la biblioteko Országos Széchényi Könyvtár ĝis 1952, poste en Centra Biblioteko de la Teknikuniversitato ĝis 1968.
Piramido de Keopso
La piramido de Keopso aŭ granda piramido de Gizo estas la plej malnova kaj la plej granda el la tri piramidoj de Gizo apud Kairo, Egiptio. Ĝi estas la plej alta piramido en la mondo, kaj estas konsiderata kiel unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo.
Piramidoj en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montris al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko dekomence el Egiptujo, kaj kompreneble unu el ĉefaj rimarkindaĵoj estas la piramidoj de Gizo:
Georgi Parvanov
Georgi PARVANOV (bulgare Георги Първанов; naskiĝis la 28-an de junio 1957 en vilaĝo Siriŝtnik, municipo Kovaĉevci, provinco Pernik) estis bulgara prezidento de 2002 ĝis 2012, dek jaroj precize je tago.
Li klare venkis dum la dua rondo de la prezidentbaloto en Bulgario, la 29-an de oktobro 2006.
Izoamila sulfido
Izoamila sulfido aŭ C10H22S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila sulfido estas flava, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun penetranta odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Somera Olimpiko 1980
Preparoj kaj bojkoto
Kiel signo de protesto kontraŭ la invado de Sovetunio en Afganion dum decembro 1979 kaj pliprofundigo de la malvarma milito pluraj ŝtatoj, interalie Usono, Kanado, Okcidenta Germanio kaj Norvegio, sed ankaŭ duono de Suda Ameriko, duono de Afriko kaj granda parto de Azio inkluzive de la komunisma Popola Respubliko de Ĉinio kadre de sankcioj bojkotis tiujn Somerajn Olimpikojn.
Sume, en Moskvo mankis eĉ 63 ŝtataj reprezentantoj. Organizantoj investis 9 miliardojn da usonaj dolaroj por modernigo de infrastrukturo kaj konstruo de sportaj objektoj – velad-fakoj okazis en rivero apuda al Talino - kaj ne konsentis kunfinancon fare de sponsoroj.
Richard Osborne
Richard H. OSBORNE (nask. 1925 en Derby) estas brita esperantisto kaj profesoro pri geografio. Li estis lektoro en la Universitato de Edinburgo (1952-1959) kaj poste en Nottingham, kie li fariĝis profesoro en 1967. Li emeritiĝis en 1988.
Somera Olimpiko 1980
Preparoj kaj bojkoto
Ĝenerale en la evento partoprenis 81 naciaj reprezentantaroj, aŭ 5217 personoj (4093 viroj kaj 1124 virinoj). Pola ormedalisto Władysław Kozakiewicz politike famiĝis pro sia gesto.
Richard Osborne
Li verkis sciencajn verkojn pri geografio de industrio kaj de loĝantaro, regiona administrado kaj planado en Anglio kaj en alilande. En 1967 aperis lia libro pri ŝanĝiĝanta geografio de orienta Eŭropo, precipe Pollando kaj Bulgario, en kies verkado li utiligis esperanton.
Somera Olimpiko 1980
Partoprenantaj naciaj teamoj
Klarigo: Teamoj kun klinitaj literoj havas kolektan subpaĝon por la partopreno en kelkaj jaroj kaj teamoj kun rektaj literoj eĉ havas apartan subpaĝon nur pri tiu-ĉi jaro.
Richard Osborne
En 74-a UK en 1989 en Brajtono li funkciis kiel rektoro de IKU.
La stranga butiko
La Stranga Butiko estas 124-paĝa kolekto de poemoj originale esperantlingve verkitaj de Raymond Schwartz, kaj eldonitaj en 1931. Ĝi enhavas 22 da ilustraĵoj de Raymond Laval. Ekzistas KD-versio de la libro, voĉlegita de Stano Marček kaj eldonita de li en 2008.
Saint-Amand-Montrond - Orval (stacidomo)
Saint-Amand-Montrond - Orval estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Saint-Amand-Montrond, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Eduardo Carranza
Eduardo CARRANZA (Apiaj' 1913 - Bogoto 1985) estis Kolombia poeto. Aŭtoro de Canciones para iniciar una fiesta (Kantoj por komencigi feston), Seis elegías y un humo (Ses elegioj kaj unu fumo), [Ella, los días y las nubes (Ŝi, la tagoj kaj la nuboj)]. En lia poezio oni notas fortan influon de Pablo Neruda. Inter liaj lastaj verkoj troviĝas Epístola moral y otras soledades (Morala epistolo kaj aliaj solecoj) (1975) kaj Leyendas del corazón y otras páginas abandonadas (Legendoj de la koro kaj aliaj forlasitaj folioj (1976). Li plenis aperigi en 1986 du librojn, Una rosa sobre una espada (Rozo sur spado) kaj Visión estelar de la poesía colombiana (Stela rigardo de la kolombia poezio). Estis li membro de la Kolombia akademio de la lingvo.
Bioelektroniko
Bioelektroniko - interdisciplineca scienca kampo lime de bioelektroniko kaj biologio. La scienco okupiĝas pri esplorado de konstruo kaj funkciado de vivaj organismoj, kaj poste utiligo de akiritaj informoj por konstruado de biosimilaj elementoj elektronikaj.
Oni ne eraru bioelektronikon kun biokibernetiko (alie biologia kibernetiko) nek kun bioniko (kiu apartiĝis de biokibernetiko). Ili estas apartaj sciencoj. Ilia komuna fundamento estas konsidero de biologia kaj teknika scio.
Lago de Gérardmer
La lago de Gérardmer lokiĝas ĉe la urbo de la sama nomo, en la Franca departemento Vosges kaj Regiono Loreno. Ĝi disfluas en la rivero Vologne pere de la rivereto Jamagne.
Formado de la valo de la lagoj
Dum la Kvaternaro, la Vogezoj konis multaj glaciepokoj, sed ĝi estas en la malunua (la glaciepoko de Würm) (80 000 ĝis 100 000 jaroj antaŭ J-C, ke la tri lagoj naskiĝas :
Bergbieten
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(10396) 1997 SW33
(10396) 1997 SW33 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Armenoj en Abĥazio
La armenoj en Abĥazio estas la dua plej granda etno en la regiono de Abĥazio post la abĥazoj mem. La armenoj ekloĝis en Abĥazio en malfrue 19-a kaj frua 20-a jarcento kaj nun estas la plej granda etno en Gagra, Suĥumo kaj Gulripsh-distriktoj formante 20% el la abĥazia loĝantaro kun 45,000 el totalo de 215,000.
Historio
Kvankam kelkaj armenoj vivis en Abĥazio en la Mezepoko, signifa armena enmigrado al Abĥazio komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento kiam Abĥazio multe senhomiĝis pro la amasa elirado de abĥazoj al la Otomana Imperio post la rusa subpremo kontraŭ la ribelo en Abĥazio; en la sama tempo kiam kontraŭ-armenaj pogromoj komenciĝis tie kaj la sinteno de la Sublima Pordo rekte iĝis pli kaj pli malbona. Tial pli da armenoj venis al Abĥazio en 1910-aj jaroj fuĝante de la Armena genocido.
Dum la milito en Abĥazio de 1992-1993 la plimulto de la armenoj apogis abĥazojn kaj multaj batalis je ilia flanko. Armenoj estis kvarono de la abĥazia armeo kaj dudek armenoj etis premiitaj per la titolo Abĥazia Heroo kaj 242 estis mortigitaj en batalo. Armena loĝantaro malkreskis post la milito kaj multaj armenoj forlasis la landon (plejparte al Rusio kaj Armenio) pro la ekonomiaj afliktoj.
Léon Gambetta
Léon GAMBETTA (naskiĝis en Cahors, mortis  en Sèvres) estis franca politikisto respublikano. Membro de la registaro en 1870, ĉefo de la opozicio en la venontaj jaroj, estis unu el la ĉefaj politikistoj plej gravaj el la unuaj jaroj de la Tria Respubliko kaj ludis ŝlosilan rolon en la epoko de la respublika reĝimo en Francio post la falo de la Dua Imperio.
Kubanskaja (stacio)
Kubanskaja (Кубанская) (ĝis la - Lublino, Люблино, pli frue - Lublino-Daĉnoje, Люблино-Дачное) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
La nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-regiono kiu ampleksas la tutan mediteranean regionon escepte de la montaroj. La ekoregiono kongruas kun samnoma regiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome la ekoregiono apartenas al mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de Francujo kaj Hispanujo. La pinastro superregas en grejsaj substratoj en certaj marbordaj montaroj, kaj miksaj arbaroj de halepa pino kaj kirmesa kverko karakterizas la kalkoŝtonajn deklivojn.
Charles-Augustin de Coulomb
Biografio
Je la eliro de la Lernejo en 1761, li unue partoprenas al la establaĵo de marbordaj mapoj de Bretonio. Poste li estas komisiita al Martiniko en 1764 por, sub instrukcioj de leŭtenanto-kolonelo de Rochemore, partopreni al la konstruo de Fortikaĵo Bourbon, ĉar sekvante la Sepjaran militon, la franca kolonio estis tiam izolata inter anglaj kaj hispanaj posedaĵoj. Charles de Coulomb deĵoras dum ok jaroj direktante la laborojn; li malsaniĝis pro tropikaj febroj, sed efektivigis plurajn esplorojn pri rezistado de masonaĵoj, kaj pri la subteno de fortikaĵo-muroj, laŭ ideoj instigataj de Pieter van Musschenbroek pri frotado.
Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
Priskribo
La ekoregiono kovras 90 700 kvadratajn kilometrojn en la marborda zono de Valencilando, Katalunujo, Balearoj kaj la sudo de Francujo.
Charles-Augustin de Coulomb
Biografio
Rehejmigita en 1772 kun rango de kapitano, li provas rekomenci sciencan karieron sendante al la Akademio de Sciencoj memoraĵon pri siaj plejmultaj esploroj: Eseo pri apliko de reguloj "de maximis" kaj "de minimis" al kelkaj problemoj de Statiko en Arkitekturo (1773). Kulombo uzas ene diferencialan kalkulon por studi fleksiĝon de traboj, la puŝadon de ŝtonoplenigaĵoj kontraŭ subtenmuroj kaj la ekvilibron de volboj en masonaĵoj.
Márton Fejér
Márton KÖVENDI FEJÉR [koevendi fejEr] hungara advokato, landkuven adeputito. Li naskiĝis en Kövend la 30-an de septembro 1812 kaj mortis en Koloĵvaro la 31-an de decembro 1865.
Charles-Augustin de Coulomb
Biografio
Elektita kiel eksperto por la pligrandigo de la haveno de Saint-Malo, sekvante lian raporton, li nomiĝas Intendanto de akvoj kaj fontanoj de Francio, rekomendita de Charles Claude Flahaut de La Billarderie en 1784, kaj promociita leŭtenanto-kolonelo en 1786. La Revolucio danĝerigos lian postenon nur post 1791. Dum la Teroro, li rifuĝis singarde ĉe sian kolegon Jean-Charles de Borda en la regiono de Blois, forlasante siajn posedaĵojn en Parizo. Li revenos en la ĉefurbon dum Direktorio. Laŭ la peto de Bonaparto, li okupiĝis dum la kvar lastaj jaroj de sia vivo kiel ĝenerala inspektoro de la publika Instruado, sub la estraro de Antoine-François Fourcroy.
Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
Priskribo
La marbordaj malsekejoj kiujn ĝi gastigas estas el la plej gravaj de Eŭropo: Kamargo, Ebra Delto, la Valencilanda Naturparko Albufera.
Charles-Augustin de Coulomb
Biografio
De instruado kiel inĝeniero, li ĉefe estas fizikisto. Li publikigas sep traktatojn pri elektro kaj magnetismo, kaj aliajn pri la fenomeno de tordo, la frotado de solidoj, ...
Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
Priskribo
La someroj estas sekaj kaj varmegaj, kaj la vintroj malseveraj kaj humidaj. La pluvegoj de la aŭtuno estas karakterizaj.
Márton Fejér
Kariero
Márton Kövendi Fejér pristudis filozofion kaj teologion en altlernejo de Koloĵvaro, jurkurson en katolika liceo. En 1838 li ricevis diplomon de advokato. Li tradukis hungaren el latino la unuan parton de la jurverko Tripartitum de István Werbőczy. En 1844 li fondis kun kelkaj aliaj kunuloj ŝparkason en Marosvásárhely. En 1848 oni elektis lin deputito en la komuna (Hungarujo kaj Transilvanio) landkunveno de Peŝto de Aranyosszék. Post la senarmiĝo de Világos oni arestis lin. Post la liberiĝo (15-a de januaro 1950) li denove praktikis advokatecon. Li estis la advokato de Erdélyi Múzeum-Egylet.
Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
Flaŭro
Tiuj mediteraneaj arbaroj precipe konsistas el mikse vegetantaj ĉiamverdaj kaj deciduaj foliaj kaj koniferaj specioj. Miksaj ĉiamverdaj (anzino, korkokverko) kaj deciduaj arbaroj (Quercus pubescens en suda Francujo, Q.faginea) en kontinenta Hispanujo) estas vaste disvastigataj en la tuta kontinenta parto de la ekoregiono. Nordafrika decidua kverko (Quercus canariensis) loke vegetas en la marborda montaro de norda Katalunujo. Balearoj nur gastigas anzin-arbarojn, precipe en Majorko. Duonarbaroj kaj makisoj de sovaĝa olivujo kaj de karobujo precipe troviĝas en la suda parto de la ekoregiono (Valencilando kaj Balearoj). Miksaj arbaroj de kverko/pinio ofte troviĝas en siliciaj rokaj deklivoj de la marbordaj montaroj, dum pinio kaj densa makisa vegetaĵaro  (fenica junipero, lentisko, kameropso, Myrtus communis) karakterizas la marbordajn sablodunojn. La pinastro superregas sur grejsaj substratoj en certaj marbordaj montaroj kaj miksaj arbaroj de halepa pino kaj kirmesa kverko karakterizas la kalkoŝtonajn kaj marnajn montarajn deklivojn.
Sezone inunditaj riverejoj (konataj en Hispanujo kiel "ramblas"), estas karakterizataj de arbedaj kaj arbaj specioj (Tamarix spp., Salix spp., Nerium oleander, Vitex agnus-castus, Populus alba, P. nigra, Fraxinus angustifolia), ĉiuj bone adaptataj al perioda inundado. La salecaj herbejoj subtenas halofitan vegetaĵaron de Salicornia herbacea kaj Arthrocnemum fruticosum, dum la malpli salecaj, pli bone drenitaj areoj estigas herbejojn de Agropyron spp., Puccinelia spp. kaj Juncus maritimus.
Faŭno
La ekoregiono gastigas la plej gravan populacion de koralmevo (Larus audouinii) en la mondo, kaj la plej gravan kolonion de la mediteranea regiono de roza flamengo (Phoenicopterus roseus).
(6254) 1993 UM3
(6254) 1993 UM3 estas asteroido de la asteroida zono. Ĝi ankoraŭ ne ricevis nomon.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Ekenis
Ekenis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 240 loĝantojn.
Sergi López
Sergi LÓPEZ I AYATS (naskiĝis la en Vilanova i la Geltrú) estas kataluna aktoro.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Somlószőlős)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Somlószőlős.
Historio
La unua mencio pri romanika kirko okazis en 1367. En la 14-a jarcento ĝi estis pligrandigita kun longa navo, plurlatera absido kaj turo jam laŭ gotiko. Inter 1530 kaj 1724 la luteranoj uzis la preĝejon, ja la plena vilaĝo sekvis la luterismon. La luteranoj pentris blankaj la murojn kun la freskoj. En 1724 rekatolikiĝo okazis, tial oni rekaptis la preĝejon, kiu estis barokigita en la 17-a jarcento. En 1877 oni konstruis la sakristion kun kelo por kriptoj. Spite la trakonstruojn restis plejparte la mezepoka impreso. Inter 1969 - 1971 arkeologoj esploris la konstruaĵon, ili ektrovis la nun videblajn mezepokajn partojn kaj freskon el la 13-a jarcento pri Sankta Georgo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur montetopinto. Apud la kirko troviĝas statuo pri Elizabeto de Hungario. En mezo de la fasado la turo plene relifas, la enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas piramida. En flanko de la navo la granda sakristio aliĝas kun 2 enirejoj. La absido estas malpli larĝa kaj malpli alta, ol la navo. La ĉefaltaro estis farita en 1726, la baptovazo kun ornamskulptaĵoj en 1771.
Kermeso okazas la 29-an de septembro.
Andreo Gromiko
Vivo
Andreo Gromiko naskiĝis en vilaĝo Starie Gromiki (tiutempe situanta en Mahiljoŭa gubernio de la Rusia imperio, nuntempe en la Vetka distrikto de la Homela regiono en Belorusio). Lia patro Andrej Matveeviĉ Gromiko devenis el nobela familio, el kiu plejparto perdis siajn nobelajn rajtojn kaj estis aligitaj al malnobelaj klasoj. En oficiala biografio de Andreo Gromiko estis verkite, ke lia patro estis kamparano, kaj laboris en uzino. Lia patrino Olga Jevgenjevna Bekareviĉ devenis el pastra familio.
Komunumo Rybno
Komununo Rybno - estas vilaĝa komunumo en Pollando, en provinco Varmio-Mazurio, en Distrikto Działdowski. Dum jaroj 1975-1998 ĝi estis en Vojevodio Ciechanowskie.
Andreo Gromiko
Vivo
Post fino de sepjara lernejo, Andreo Gromiko lernis en teknika lernejo en Homel. En 1932 li finis studadon en Minska agrara instituto kaj en 1936 finstudis en Scienc-esplora instituto de agrokultura ekonomiko en Moskvo. De 1936 li estis ĉefa scienca kunlaboranto, poste sciencista sekretario en Instituto de ekonomiko kadre de la Sovetunia Akademio de Sciencoj. De 1939 li servis en Popola Komisarejo pri la Eksteraj Aferoj de USSR kiel ĉefo de fako de amerikaj landoj.
Komunumo Rybno
Sidejo de estraro estas Rybno
Andreo Gromiko
Postenoj
Inter 1939 kaj 1943 li estis konsilisto de Plenrajta Reprezentejo de USSR en Usono. De 1943 ĝis 1946 li estis ambasadoro de USSR en Usonokaj samtempe sendito en Kubo. Inter 1946 kaj 1948 li servis kiel konstanta reprezentanto de USSR ĉe UN. De 1946 ĝis 1952 kaj de marto 1953 ĝis februaro 1957 li oficis kiel vicministro pri eksteraj aferoj.
Komunumo Rybno
Laŭ scio de junio de 2004 en Komunumo loĝas 7180 da personoj.
Strukturo de areo
Komunumo Rybno havas areon 147,46 km² en tio:
Andreo Gromiko
Postenoj
Inter 1952 kaj 1956 li estis kanditato kaj inter 1956 kaj 1989 - membro de Centra Komitato (CK) de la KPSU; de la 27-a de aprilo 1973 ĝis la 30-a de septembro 1988 estis membro de la Politburoo de la CK de KPSU. En 1956 li fairĝis doktoro de ekonomikaj sciencoj. Inter 1957 kaj 1985 li oficis kiel Ministro pri eksteraj rilatoj de USSR. Lia 28-jara oficperiodo en ĉi-tiu posteno estis plej longtempa en la 20-a jarcento. Samtempe, de la 24-a de marto de 1983 ĝis la 2-a de julio de 1985 Andreo Gromiko servis kiel unua vicĉefministro de USSR.
Inter 1985 kaj 1988 li oficis en la posteno de Prezidanto de Prezidio de Supera Soveto de USSR. En la jaroj 1946-1950 kaj 1958-1989 li estis deputito de Supera Soveto de Sovetunio. En oktobro de 1988 li demisiis.
Komunumo Rybno
Strukturo de areo
Komunumo estas ĉirkaŭ 15% de Distrikto Działdowski
Andreo Gromiko
Postenoj
En la urbo Vetka el la nomo de Andreo Gromiko estis nomita strato, en Homel al Andreo Gromiko estis establita statuo kaj nomita skvaro.
16207 Montgomery
16207 Montgomery estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Andreo Gromiko
Sinjoro Ne
Pro malcedema maniero de intertraktadoj Andreo Gromiko ricevis de alilandaj diplomatoj moknomon "Sinjoro Ne", sed li mem deklaris, ke "Mi nur defendis interesojn de mia ŝtato" kaj "Mi pli ofte aŭdis "ne", ol elparoladis ĉi tia vorto mem".
16207 Montgomery
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Michael Montgomery (1925–2011), bone konata muzikisto de jazo kaj ragtima piano de la regiono de Detrojto, posedinto de la plej granda privata kolektoj da pianorulaĵoj en Usono.
Komunumo Rybno
Demografio
Informoj de 30-a de junio 2004:
Laŭ informoj de 2002 jaro, meza enspezo per unu loĝanto estis 1365,82 zł.
Ekologio
En komunumo ekzistas du rezervejoj de naturo: rezervejo de Neliwa lago kaj rezervejo Ostrów Tarczyński.
Vilaĝoj
Dębień, Grabacz, Gralewo Stacja, Grądy, Gronowo, Hartowiec, Jeglia, Koszelewki, Koszelewy, Kopaniarze, Naguszewo, Nowa Wieś, Prusy, Rapaty, Rumian, Rybno, Szczupliny, Truszczyny, Tuczki, Żabiny, Kostkowo, Lesiak, Wery.
Ĉaskastelo Fröhliche Wiederkunft
Ĉaskastelo Fröhliche Wiederkunft (Jagdschloß Fröhliche Wiederkunft) troviĝas sur insulo en lageto meze de la vilaĝo Wolfersdorf (Trockenborn-Wolfersdorf) en Germanujo. Ĝin konstruis inter 1548 kaj 1550 Nikolaus Gromann laŭ komisio de princelektisto saksia Johano Frederiko la Grandanima.
Historio
Jam je la komenco de la 16-a jarcento estis en Trockenborn duka ĉasdomo kiu damaĝitis en 1547 dum la Ŝmalkalda milito. Poste venis al arĥitekto Gromann la mendo konstrui novan kastelon. Tio plenumitis ende de nur tri jaroj: estiĝis L-forma, duetaĝa framskeletaĵo sur ŝtona soklaro kun ok hejtigeblaj salonoj kaj dek unu ĉambroj. Ligna ŝtupara turo ebligis aliron al la supraj etaĝoj. Feliĉe tiu ĉi konstruaĵo ĝis hodiaŭ kvazaŭ neŝanĝita konserviĝis. La kernon ĉirkaŭis ekonomiejoj kiuj en la 19-a jarcento novigitis kaj alikonstruitis. En 1552, post la liberiĝo de princelektisto Frederiko, li renkontiĝis kun la familianoj ĉi-loke kaj nomis la kastelon Je la feliĉa revido (Fröhliche Wiederkunft).
Post la abdiko de duko Ernesto la 2-a (Saksio-Altenburg) en la jaro 1918-a sekvis en 1922 ankaŭ la duka foriro disde la Kastelo je Altenburg tien ĉi, al Wolfersdorf. Inter aliaj aferoj li konstruigis stelobservejon modernan sub la konsilado de Kurd Kisshauer. En 1945/46 la sovetiaj aŭtoritatoj ŝtatigis la tuton; la eksa duko almenaŭ rajtis pluloĝi surloke. Tie li vivis ĝis la morto en 1955. Poste la meblaro fortransportitis i.a. al Kastelo Leuchtenburg. La kvar grandaj bildoj venis en la Armilejon berlinan, kie estas nun la Germana Historia Muzeo. Poste la kastelo iĝis laborejo por junuloj, ĝis 1990, pro kio la konstruaĵo tre suferis. En 1997 oni forigis la ŝlimon el la lageto kaj forigis municion de ties fundo. Vendo de la kastelo iĝis en 2007 al ano de Jena; poste ekis la necesega restaŭro de la parte terenfalema konstruaĵo. Celo estas uzi ĝin kulture kaj historicentre kaj memkompreneble malfermo al la publiko. En 2012 partoprenis rondgvidadojn surlokajn ĉ. 35000 interesatoj.
Eksteraj ligiloj
Kastela hejmpaĝo
Hojsova Stráž
Hojsova Stráž estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Železná Ruda en distrikto Klatovy. La vilaĝo situas en supermara alteco 890 metroj sur okcidenta deklivo de monto Můstek super valo de supra fluo de rivero Úhlava kaj ĝi estas malproksima de Železná Ruda proksimume 9 km tra norda direkto. Parto de Hojsova Stráž estas ankaŭ montara domaro Prenet kun kapelo de sankta Kunhuta, kiu situas sur vojo de historia pado nomata Světelská stezka. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1614. La devene adomaro estis fondita apud minejoj por fererco. En la jaro 1850 ĉi tie estis fondita bierfarejo, sed kiu estis en la jaro 1946 nuligita.
La vilaĝo fariĝis pli konata nur en la 20-a jarcento dank' al evoluo de turismo en Šumava. Hodiaŭ Hojsova Stráž estas signifa centro de vintra kaj somera refreŝigadoj, troviĝas ĉi tie ankaŭ skitreniloj.
Protekto de la naturo
Hojsova Stráž troviĝas en Protektata pejzaĝa regiono Šumava kaj ties katastro estas tre riĉa je malgrand-areaj teritorioj kaj memorindaj arboj.
Théodore Renard
D-ro Théodore RENARD estis svisa esperantisto el Ĝenevo kaj la unua sekretario kaj redaktoro de Svisa Esperanto-Societo (SES), fondita en 1903. En 1906 li estis membro de la Lingva Komitato kaj redaktoro de Svisa Espero.
Charles Landseer
Charles LANDSEER RAA (12a de Aŭgusto 1799 – 22a de Julio 1879) estis angla pentristo, ĉefe de historiaj celoj.
Plej el liaj pentraĵoj montras temojn el la Brita historio, aŭ el literaturo. Li faris fortan atenton al la historia akurateco de aĵoj kaj detaloj en siaj pentraĵoj. Inter liaj verkoj estas The Meeting of Charles I. and his Adherents before the Battle of Edgehill, Clarissa Harlowe in the Prison Room of the Sheriff's Office (1833, nune en la kolekto de la Tate Gallery), The Pillaging of a Jew's House in the Reign of Richard I (1839, Tate Gallery) kaj The Temptation of Andrew Marvel (1841). Kiam li estis sub la instruado de Benjamin Robert Haydon, li faris ankaŭ serion de detalaj desegnoj de anatomio.
9362 Miyajima
9362 Miyajima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kazuhiko Miyajima, profesoro ĉe la Universitato Doŝiŝa. Li ludas aktivan rolon en arkeoastronomio. Lia precipe studas la figurojn de konstelacioj trovitaj sur murpentraĵoj en antikvaj tomboj de diversaj lokoj en Japanio.
Santa María de Cayón
Santa María de Cayón [santamaRIa dekaĜON] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo Santa María de Cayón estas etimologie komprenebla kiel Sankta Maria de Cayón, alude al samnoma valo.
Geografio
Ĝi limas norde kun Villaescusa, Penagos kaj Liérganes, oriente kun Miera kaj San Roque de Riomiera, sude kun Villafufre kaj Saro, kaj okcidente kun Castañeda kaj Santiurde de Toranzo.
La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas.
Demografio
Por areo de 48,23 km² estas 9 205 loĝantoj (laŭ censo de 2021).
La 9 205 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Abadilla, Argomilla, La Encina, Esles, Lloreda, La Penilla, San Román, Santa María de Cayón (ĉefurbo), Sarón kaj Totero.
La ĉefurbo estas loĝloko Santa María de Cayón, en la fundo de la valo, inter la riveroj Pisueña kaj Parayas. Ĝi distas 2 km de Sarón, la plej loĝata loĝloko de la municipo, 19 de Torrelavega kaj 23 de Santandero, regiona ĉefurbo.​
La rura karaktero de la municipo industriiĝis dum la 20-a jarcento kaj tio favoris pliigon de la loĝantaro kiu triobliĝis dum la jarcento, absorbante populacion de najbaraj areoj.
Fonto: INE
Ekonomio
La Valo Cayón vivtenas sin ĉefe de fabriko de Nestlé en La Penilla. Tio rilatas al industrio pri lakto de la valo, kiu plue estas unu de ties ĉefaj ekonomiaj aktivecoj. Pro malpliigo de la baza prezo de la lakto kaj sekve de la valoro de bovinoj, ene de la Eŭropa Unio, la Valo klopodis konverti sian ekonomion al aliaj sektoroj sed el la antaŭaj bazaj industrioj (ekzemple produktado de fromaĝoj). Estas ankaŭ industrio pri eldonado.
Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj. Pri arkitektura heredo, elstaras la preĝejo de Sankta Andreo en Argomilla de Cayón, romanika kaj deklarita Havaĵo de Kultura Intereso de Kantabrio. Estas romanika ankaŭ la preĝejo de Sankta Maria de Cayón, de fino de la 12-a jarcento, Havaĵo de Loka Intereso. Same estas jde Loka Intereso la Palaco de Ceballos en Argomilla de Cayón kaj la Ermitejo de Sankta Mikaelo (La Penilla). Aliaj katalogitaj havaĵoj estas la Tur-domego de Abadilla de Cayón kaj la Ponto de la Diablo.
Kroučová
Kroučová estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 12 km nord-nordoriente de Rakovník kaj 10 km nordokcidente de Nové Strašecí. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1361.
Épinay-sur-Orge (stacidomo)
Épinay-sur-Orge estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Épinay-sur-Orge, en departemento Essonne kaj en regiono Francilio.