cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Integrala teorio
Kvadrantoj
Integrala teorio rekonas 4 ĉefajn dimensiojn, aŭ perspektivojn. Ilia grafika reprezentaĵo estas spaco dividita al 4 partoj per kruco. Ili estas:
Niveloj
Laŭ integrala teorio, la homa konscio evoluas laŭ ŝtupoj:
Super tiuj tri niveloj troviĝas la integrala nivelo. Homo, kiu atingis ĝin, trovas ankaŭ en la malpli altaj niveloj ion pozitivan kaj rigardas ĉiujn erojn de la materia kaj spirita mondo kiel interplektitan reton.
La holarkion egocentrismo - etnocentrismo - mondcentrismo - integrala mondrigardo prezentas pli detale - kaj kun pli multaj ŝtupoj - la spirala dinamiko.
Integrala movado
Ĉirkaŭ integrala teorio formiĝis iom nebule formulita socia movado.
La integrala movado celas, ke homoj atingu - i.a. pere de meditado - pli profundan konscion kaj pli altan nivelon de evoluo. Tiamaniere ĝi volas malfermi novajn resursojn por solvi tutmondajn problemojn.
Malnova Emscher
La Malnova Emscher, germane: Alte Emscher estas 7,8 km longa malnova fluejo de la Emscher en Duisburg kun akvokolekta baseno de 29,2 km². Ĝi estas la origina enbuŝiĝa fluejo de la Emscher.
Rawagede-masakro
La Rawagede-masakro aŭ masakro de Rawagede okazis fare de nederlanda armeo la 9-an de decembro 1947 en la vilaĝo de Rawagede (nun Balongsari en Okcidenta Javo), dum Operatie Product. Nederlandaj fortoj estis deplojitaj en la Orienthindaj Insuloj por provi reteni ilin kiel nederlandan kolonion. Ili kontraŭbatalis Indoneziajn Respublikajn klopodantojn de sendependeco por Indonezio. Preskaŭ ĉiuj viroj de la vilaĝo, laŭ la plej multaj taksoj 431 viroj estis murditaj fare de la nederlanda militistaro, ĉar homoj de la vilaĝo ne malkovris kie la indonezia sendependeca batalanto Lukas Kustario kaŝas sin. Posta esplorado montris ke homoj de la vilaĝo efektive ne sciis kie li kaŝas.
Biljeto
Biljeto aŭ ŝakornamo estas tipo de arkitektura ornamaĵo, de fino de la 11-a jarcento, ​ en serio trovebla en frisoj kaj arkivoltoj, fundamente konsista en kvadratetoj aŭ ortanguloj, kelkaj elstaraj kaj kelkaj alterne malstaraj, laŭ paralelaj linioj, almenaŭ tri, ​ kio okazigas ombrojn kiuj iel similas al ŝaktabulo, el kio derivas la alternativa nomo.
Laŭ Francisko Azorín biljeto estas Ornamo formita per rektanguletoj aŭ cilindretoj. Kaj li indikas etimologion el latina billa (karteto).
Chanovice
Chanovice (Chanowitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Rawagede-masakro
Kvankam nederlanda armea generalo Simon Hendrik Spoor rekomendis, ke la respondeca oficiro, majoro Alphons Wijnen, estu procesigita, neniu krima enketo estis komencita. Raporto de la Unuiĝintaj Nacioj publikigita la 12-an de januaro 1948, nomis la mortigojn "intenca kaj senkompata".
Malnova Emscher
Konsiderindaj malleviĝoj de la tersurfacoj kaŭzitaj de minekspluato en la kampo de Duisburg-Meiderich, -Beeck kaj -Bruckhausen efikis proksimume 1900, ke la akvo de la Emscher ne plu per natura dekliveco povis enflui en la Rejnon kaj kolektiĝis. En 1910 la Emscher-Kooperativo translokis la enfluejon pli norden, en la fluejon de la nuna Malgranda Emscher. En la plej malalta punkto de la senakvigenda mallevaĵo de la Alte Emscher la kooperativo konstruis en 1914 la Pumpstacio Malnova Emscher.
Rawagede-masakro
La 8-an de septembro 2008, 10 pluvivantoj de la masakro oficiale respondecigis Nederlandon por la masakro. La ŝtata advokato respondis en letero publikigita la 24-an de novembro 2008, ke Nederlando "profunde bedaŭras" la masakron, sed ĝi kredas ke la limdato por procesigo jam pasis. Tio altiris kritikon inter parlamentanoj, same en la gvida nederlanda gazeto NRC Handelsblad, kiu argumentis en ĉefartikolo, ke ne ekzistas statuto pri limigoj je militkrimoj.
En decembro 2009, la 10 pluvivantoj decidis jurpersekuti la nederlandan ŝtaton en tribunalo. La tribunalo decidis la 14-an de septembro 2011 ke la krimo pro ĝia speciala naturo estu ne kondiĉigita de statuto de limigoj kaj tiel tenis la nederlandan ŝtaton tute respondeca por la difektoj kaŭzitaj.
La 9-an de decembro 2011, la nederlanda ambasadoro por Indonezio deklaris: "Ni rememoras viajn membrojn de viaj familioj kaj tiujn vilaĝanojn kiuj mortis antaŭ 64 jaroj tra la agoj de la nederlanda militistaro [...] En la nomo de la Nederlanda registaro, mi pardonpetas pro la tragedio kio okazis." Nur 9 parencoj daŭre estas vivantaj kaj ricevos kompenson en sumo de po 20.000 eŭroj, sed ekzistas neniu limdato por tiuj pagoj.
Chanovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Steinbach am Attersee
Steinbach am Attersee estas laŭ aero la plej granda komunumo en la distrikto Vöcklabruck en la regiono Hausruckviertel en Supra Aŭstrio kun 845 loĝantoj. La kompetenta juĝa distrikto estas Vöcklabruck.
Geografio
Steinbach am Attersee situas sur alteco de 509 m en Hausruckviertel. La etendiĝo nordsuden estas 8,6 km, von West nach Ost 10,9 km. La tuta areo sumiĝas je 61,7 km². 59,8 % de la areo estas arbara, 6 % de la areo estas agrare uzata.
Partoj de la komunumo
Berg, Blümigen, Dorf, Feld, Forstamt, Gmauret, Haslach, Hochlecken, Kaisigen, Kienklause, Kiental, Oberfeichten, Seefeld, Steinbach am Attersee, Unterfeichten, Unterroith, Weißenbach am Attersee.
Blazono
Priskribo de la blazono: En bluo super ora, de blua ondobordero trairata roko aglo kun ora krono kaj ruĝa lango. La komunumaj koloroj estas flavo-bluo.
Historio
Steinbach jam antaŭ kristana tempo estis loĝata de Keltoj. En 1276 unuafoje estas menciita parokopreĝejo. Ĝis la konstruo de traira strato ĉe la bordo de la lago Attersee Steinbach restis en kvieta retiriĝo. La plej fama homo sendube estas Gustav Mahler, kiu dum tri somermonatoj en sia kompondometo ĉe la Attersee komponis sian tria simfonion, en kiu laŭ la opinio de multaj tuj ekkoneble kunsonas la lagopejzaĝo.
La paroko Steinbach am Attersee Ĝis la jaro 1120 Steinbach estis subigita al la paroko Altmünster. Kiam tiutempe St. Georgen im Attergau sin separis de Altmünster, Steinbach estis subigata al ĉi tiu paroko kiel filialo. La propra parokokroniko komencas en la jaro 1781.
Ekde 1490 la loko apartenis al la princlando 'Aŭstrio supre de Enns'. Ekde 1918 ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio. Post la anekso de Aŭstrio far la Germana Regno la 13-an de marto 1938 la loko apartenis al la "Distrikto Supra Danuvo". Post 1945 okazis la restituo de Supra Aŭstrio.
Politiko
Urbestro estas Franz Kneissl de la partio ÖVP.
Loĝantonombro
En 1991 la komunumo havis laŭ popolcenso 1002 loĝantojn, En 2001 nur 913 loĝantoj.
Kulturo kaj vidindaĵoj
La Paroka preĝejo je Sankta Andreas staras sur monteto, kiu okazigas kelkajn supozojn. Meze de la 19-a jarcento oni trovis ĉi tie ĉe elfosadoj statuetojn de paganaj dioj. Per tio jam keltoj kaj romianoj uzus ĉi tiun placon. Legendo rakontas pri varma fonto ne malproksime de la preĝejo kaj de kavoj en la preĝejomonteto.La penso pri pagana kultejo do estas facile komprenebla. Kristana preĝejo sur ĉi tiu loko estas dokumentita por la jaro 760. La konstrudaŭro de la nuna preĝejo ne estas ekzakte konata, tamen oni supozas la ekeston de la turo ĉ. la jaro 1410. La ĉirkaŭ 100 jarojn pli nova malfrugotika preĝejodomo dediĉita al Sankta Andreas (kelkaj sekundaraj fonto diras 1516) ekestis sub la konstrumetiisto Stefan Wultinger el Wilding ĉe Vöcklamarkt.
Ĉe la laga alirejo de la gastejo Föttinger troviĝas la kompondometo, en kiu Gustav Mahler 1893-1896 dum siaj restadoj ĉe Attersee komponis la 2-an kaj 3-an simfoniojn. En la dometo, renovigita en 1983, troviĝas malgranda ekspozicio pri la komponisto.
Personecoj
En Steinbach am Attersee estas entombigitaj la pianisto Friedrich Gulda (1930-2000), la industriisto Richard von Doderer (1876-1955) kaj la filatelisto Philipp von Ferrary (1815-1917), el kiuj la lasta estas entombigita sub la nomo "Philipp Arnold". Marmortabulo ĉe la enirejo de la paroka preĝejo atentigas pri li.
Malnova Emscher
Longan tempon la malnova fluejo estis malferma, kanaligita, surtera fluejo por rubakvo el domoj kaj industrio. En 1995 komenciĝis la konstruo de subteraj, separitaj rubakvokanaloj, komence en la Landschaftspark Duisburg-Nord, kiun la Malnova Emscher trafluas je 3 kkilometroj. La tubegoj havas diametron de 1,0 ĝis 4,4 metroj, ili kondukas la rubakvon rekte al la Akvopurigejo Duisburg Malnova Emscher. Samtempe oni plibonigis la riveron ekologie, kaj la valoro por libertempumo kaj ripozo kreskis post instalado de la Emscher-Promenejo. En 1999 finiĝis la alikonstruo, kaj ekde tiam en la fluejo de la Malnova Emscher fluas nur ankoraŭ pluvakvo, kiu plejparte devenas de la sigelitaj areoj de la Landschaftspark. Sur sia vojo la pluvakvo estas kondukata en du akvobasenojn starantajn unu post la alia, kie iam staris la malvarmigaj turoj. Poste la akvo fluas en polurlagojn kaj post tempohezito en la Malnovan Emscher (pluvakvo-retensistemo). La ventorado ĉe la Emscher-Promenejo levas parton de la akvo en la turon, de kie ĝi estas transportata al la ĝardenoj en la iamaj ercostokejoj. Se ĝi tie ne estas bezonata, ĝi refluas tra tuboj al la purakvofluejo kaj falas malferme en ĝin, per kio ĝi pliriĉiĝas per oksigeno.
La Malnova Emscher estas detranĉita de la riversistemo de la Emscher, senakvigas nur jam sian senperan akvokolektan basenon en la nordo de Duisburg kaj en la okcidento de Oberhausen kaj levas la akvon je kilometro 788,5 kiel dekstra flankorivero en la Rejnon.
Putrejo
Putrejo (el latina: putrefieri) estas dumtempa sepultejo destinita por depono de kadavroj dum ilia malkomponiĝado antaŭ ŝovo de ostaj restaĵoj al definitiva sepultejo. Kutime ĝi havas aspekton de kripto lokigita sub planko de preĝejo. Kutima estas ilia apero precipe en monaĥejoj sude de Italio, sed pro higienaj kaŭzoj tie ili ĉesis esti komence de la 20-a jarcento uzataj.
Post funebraj ceremonioj la mortintoj estis en putrejo enmetitaj en ŝtonajn benkojn, por ke en ili iliaj korpoj iom post iom dehidratiĝis kaj malkomponiĝis. En la benkoj estis granda aperturo kun ujo, en kiun dum la malkomponiĝado forfluis la korpaj fluidaĵoj. Post necesa tempo (kutime temis pri unu jaro) tiuj estis purigitaj kaj translokigitaj al la alia sepulto al definitiva sepultejo, kutime en ostejon.
István Bársony (aktoro)
István Bársony [iŝtvAn bArŝonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bársony István estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina familia nomo estis Braun, lia dua edzino estis Ilona Dajbukát.
István Braun naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Bársony devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis iomete filozofion en Reĝa Universitato de Budapeŝto, fine li lernis en Reĝa Teatra Akademio, sed li ne akiris diplomon. En 1902 li aliĝis al trupo de Jenő Janovics, Bársony debutis en Hódmezővásárhely. Ekde la sekva jaro li apartenis al pluraj teatroj aŭ kabaredoj en Budapeŝto. En 1927 li debutis kiel reĝisoro en Nova Teatro (Budapeŝto), en la sekva jaro li havis rolojn en Germanio kune kun sia edzino. Hejmenvenintaj en la sekva jaro ili havis rolojn en Budapeŝto aŭ Bársony havis reĝisorajn taskojn. Inter 1939 kaj 1945 li ne havis rolojn pro la kontraŭjudaj leĝoj, poste li ludis ekzemple en Teatro Belvárosi (1948–1949).
Li edziĝis en 1909, eksedziĝis en 1914, denove edziĝis en 1924.
Mária Tomcsányi
Mária TOMCSÁNYI [tomĉa:nji] estas rumania hungara radio- kaj televidredaktorino. Ŝi naskiĝis en Beclean (Bistrița-Năsăud) la 9-an de januaro 1945. Ŝi estis la edzino redaktoro Tibor Tomcsányi.
Kariero
Mária Tomcsányi diplomitiĝis pri rumana-hungara fako en Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureș en 1966, poste pri filozofio en UBB de Kluĵo. De 1972 ŝi laboris en la redakcio de la Rumana Radio (1972–77), poste en la hungara redakcio de Rumana televido (1977–84). Post la ĉesigo de la hungaraj elsendoj de televido ŝi estis interna kunlaborantino de hungara redakcio de la radio (1984–90). Post 1989 ŝi estis ĉefkunlaborantino de la hungara redakcio, rubrikestrino de la teatraj programoj de ruman televido de Bukareŝto.
1593
1593 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1593 post Kristo okazis, interalie:
Le Monteil-au-Vicomte
Geografio
Le Monteil-au-Vicomte etendiĝas sur 14,4 km², kaj havis 225 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 16 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Le Monteil-au-Vicomte situas je alteco de 683 metroj. La teritorio de la komunumo estas trafluata de la rigole du diable, tumultema rivereto.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Le Monteil-au-Vicomte apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Christian Meyer, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Le Monteil-au-Vicomte apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
(6727) 1991 TF4
(6727) 1991 TF4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Kenneth J. Lawrence elde la Observatorio de la Monto Palomar en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Eskatologio
Eskatologio (de la helena έσχατος ("lasta, fina" + -logio) estas parto de teologio kaj filozofio, kiu ĉefe traktas la finajn eventojn en la tutmonda historio kaj la finan destinon de la homo, kion oni ofte formulas kiel fino de la mondo. En multaj religioj la fino de la mondo estas evento venonta, kaj la veno estas aŭgurita en la sanktaj tekstoj aŭ en folkloro. En pli vasta senco eskatologio traktas ankaŭ la rilatajn konceptojn, kiel Mesio, Mesia Tempo, postvivo, animo kaj morto aŭ senmorteco.
La greka vorto αιών signifas "tempo, epoko"; kelkaj tradukas tion kiel "fino de la epoko" anstataŭ "fino de la mondo". La distingo havas teologian signifon, ĉar "fino de la mondo" en multaj religioj ankaŭ implicas la neniigon de la planedo (kun ĉiuj vivantaj estaĵoj), sed la homa raso travivas tion kaj transformiĝas al nova formo, per kio finiĝas la nuna "epoko" de ekzisto kaj startas la nova.
Plejparto de okcidentaj unudiaj religioj havas doktrinojn, laŭ kiuj nur "(s)elektitaj" aŭ "bonaj" membroj de unu sola vera kredo estos "savitaj" aŭ "liberigitaj" de la venonta juĝo kaj kolero de Dio. Ili estos portitaj en la paradizon antaŭ, dum aŭ post tio, depende de la doktrino al kiu ili apartenas.
Laŭ katolika kaj ortodoksa, kaj grandparto de protestantaj grupoj, teologioj, la eskatologia savo ne dependas de la vero konata kaj konfesata, sed el la honesta konscienco kiu honeste esploras kaj honeste adheras al la vero konita. Elstaras, do, la konscienco pli ol la vero. Sekvi Jesuon (la unika vojo de savo) signifas esti fidela la sia konscienco kaj lin komplete akcepti kiam la homo kun li efektive konatiĝas.
Biblia verko, kiu larĝe traktas pri ĉi tiaj temoj estas la Duakanona Libro 2 Ezra, kiun oni trovas en la biblio de la Rusa Ortodoksio.
Eklezio ĉeĥoslovaka husana
Eklezio ĉeĥoslovaka husana (ĝis la jaro 1971 nur Eklezio ĉeĥoslovaka) estas kristanisma eklezio proklamita la 8-an de januaro 1920. Temas pri origine specife ĉeĥa nacia eklezio, kies agado estas limigita fakte nur en la hodiaŭa Ĉeĥio kaj Slovakio.
Ĝi estas starigita sur principoj presbiteraj kun elementoj episkopaj; ekde la jaro 1994 ĝi anoncas sin al Leŭenberga konkordio.
Bourgneuf-en-Retz (stacidomo)
Bourgneuf-en-Retz estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bourgneuf-en-Retz, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ste-Pazanne - Pornic (536000).
Zoltán Szőkefalvi-Nagy
Biografio
Szőkefalvi-Nagy akiris en 1939 instruistdiplomon pri kemio-natursciencoj Szeged Inter 1939-1942 li instruis en Universitato Koloĵvaro, pli poste en Nagyvárad. Ekde 1949 li instruis kaj lernejestris en Keszthely kaj ekde 1952 en la Pedagogia Altlernejo de Eger. Ekde 1970 li prelegis pri kemihistorio en la universitato de Debrecen. Oni elektis lin ano de Scienchistoria Akademio Internacia (Académie Internationale ďHistoire des Sciences).
Borgo di Terzo
Borgo di Terzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Albino, Berzo San Fermo, Entratico, Luzzana kaj Vigano San Martino. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Philippe Mexès
De 2002 ĝis 2012 li estis membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "5".
Charles Thurstan Shaw
Charles Thurstan SHAW, OBI (27a de Junio 1914 – 8a de Marto 2013) estis angla arkeologo, nome la unua trejnita fakulo kiu laboris en tio kio estis tiam la Brita Okcidenta Afriko. Li specialiĝis en la antikvaj kulturoj de la teritorioj de nuntempaj Ganao kaj Niĝerio. Li helpis establi sciencajn instituciojn, kiel la Ganaa Nacia Muzeo kaj la arkeologia departemento ĉe la Universitato de Ganao. Li eklaboris kun la Universitato de Ibadano en 1960, kie li poste fondis kaj disvolvigis ties arkeologian departementon. Li estris tion dum pli ol dek jaroj antaŭ sia retiriĝo en 1974.
La arkeologisj elfosaĵoj fare de Shaw en Igbo-Ukwu, Niĝerio, pruvis la ekziston de indiĝena kulturo en la 9-a jarcento kiu kreis prilaboritajn verkojn en bronza metalurgio, sendepende de araba aŭ eŭropa influo kaj en jarcentoj antaŭ tiuj de aliaj lokoj kiuj estis pli bone konataj en la epoko de la malkovro, kaj tiel metante Afrikon en la Bronzepoko. La Ordeno de la Brita Imperio estis al li atribuita en 1972 pro lia kontribuaro. En 1989, li estis ankaŭ farita triba ĉefo en Niĝerio.
Aldone, Shaw laboris por etendi komunikaĵoj pri Afrika arkeologio; en 1964, li fondis la gazeton West African Archaeological Newsletter, kiun li eldonis ĝis 1970; el 1971-1975, li eldonis West African Journal of Archaeology.
Ostinato
Ostinato (latine ostinatus, obstina) en la muziko estas kontinue ripetiĝa muzika figuro, ĉu estus melodio, certa ritmo (vd. ekz. Bolero de Maurice Ravel) aŭ alia muzika elemento.
La principo de ostinato supozeble ekzistas, ekde kiam oni muzikas, unuaj fontoj retroetendiĝas ĝis en la alta mezepoko. La ostinato precipe estis efektivigita en la 17-a kaj 18-a jarcentoj, la t.n. ĝeneralbasa epoko, ĉefe de la baso (basostinato) kaj travivis, post kiam ĝi precipe dum la klasiko falintis en forgeson, dum la 19-a jarcento etan renaskiĝon.
Harmonia ostinato estas akorda sinsekvo kontinue ripetata.
En la ĵazo tiajn ostinatojn nomas angle vamp, en la rok-muziko (angle) riff, en la kuba muziko (hispane) montuno aŭ mambo
Listo de famuloj mortintaj en Budapeŝto (G-K)
Jen listo de famaj hungaroj, kiuj mortis en Budapeŝto laŭ alfabeto inter G-K.
La ceteraj famuloj (inter A-F) troviĝas en apartaj paĝoj Listo de famuloj mortintaj en Budapeŝto (A-F),
inter L-R troviĝas en Listo de famuloj mortintaj en Budapeŝto (L-R)
inter S-Z troviĝas en Listo de famuloj mortintaj en Budapeŝto (S-Z).
(Pri la ceteraj famuloj vidu ankaŭ la artikolojn pri distriktoj de Budapeŝto kaj pri Pest (urbo) kaj Buda):
Vivdaŭro (tekniko)
La kvanto de difektoj estas dum fazo I alta, ĉar mankoj dum la produktado kaj mankhavaj komponentoj rimarkiĝas tuj dum la unua tempo, respektive rezultigas difektojn. Speciale la varmiĝo dum tiu startfazo kaŭzas mekanikan streĉon en komponentoj, kiu rezultas en difektoj.
Post kiam tiuj t. n. infanaj malsanoj estas pasitaj sekvas longa stabila fazo II kun malmultaj difektoj.
Je la fino de la vivdaŭro, dum fazo III okazas malrapide kreskantaj kvantoj de difektoj. Tiuj estas kaŭzitaj de aĝiĝo kaj konsumiĝo.
Rimedoj kontraŭ difektoj
Dum fazo I
Por eviti, ke la kliento estas ĝenata de la komencaj difektoj, oni faras prov-fazon en la fabriko, tuj post la fabrikado kaj antaŭ la liverado. Ekzemple televido-aparato estas provita dum kelkaj horoj. Por pliigi la streĉon, oni aplikas pli ol normalan tension, ekz. 245 V anstataŭ 230 V, kaj aplikas mekanikan streĉon per vibrado. Tiel efikas, ke la kliento ricevas sian aparaton jam en fazo II, dum kiu nur malmultaj difektoj okazas.
La efiko estas ekonomie tre granda. Sperto montras, ke riparo post liverado kostas 10-foje pli ol riparado jam en la fabriko. Eĉ 10foje malpli kosta estas, eviti difektojn jam dum la fazo de konstruo. Vidu kvalito, regulo de dek de Taguchi.
Dum fazo II
Antaŭ fazo III komencas, oni devas flegi la produkton. Ĉiuj partoj, pri kiuj oni scias, ke ili aĝiĝas aŭ konsumiĝas, devas laŭ plano esti ŝanĝitaj antaŭ ili kaŭzas difekton. Ekzemplo: en automobiloj rimenoj, bremsoj, sparkiloj estas ŝangitaj laŭ flegoplano.
Dum fazo III
Similaj agoj kiel dum fazo II, sed adekvate al tiu fazo.
Por la liverantoj estas grave, scii, kiuj partoj plej probable difektiĝas. Statistikoj pri riparoj helpas identigi ilin. Informoj pri difektoj devas regule esti senditaj al la inĝenieroj, por ke tiuj reagu rapide kaj plibonigu la konstruon. Novaj modeloj nepre ne havu la samajn problemojn kiel la antaŭaj. Helpas savi kostojn, se partoj ŝanĝendaj estas tiel konstruitaj, ke ili facile povas esti forprenitaj kaj muntitaj. En detalo: Tiuj partoj ne estu fiksitaj per nitoj aŭ gluo, aŭ per veldado, sed per ŝraŭboj.
Partogrupoj: Nun ofte partogrupoj estas liveritaj de sub-liveranto al la fina liveranto. La partogrupoj aperas kiel unu artikolo en la partolisto. Efiko ofte estas, ke nur tiu artikolo aperas kiel ŝanĝo-parto. Ekzemplo: Ŝloso de aŭtomobilo estas kompleksa partogrupo, kiu enhavas diversajn partojn: ricevilon por eldistanca ŝaltado, relajson, motoron, dentradojn kaj la ŝloson mem. Se unu el tiuj partoj estas difekta, nur eblas ŝanĝi la tutan multekostan grupon, ne la pli malmultekostan difektan parton. Ekzemple la relajso ne estas liverebla.
Ekzemplo elektraj aparatoj: Ofte la nutrokablo estas la unua parto kiu difektas, ĉar ĝi estas ofte movigita, tirita. Preferinda estas ŝtopigita kablo anstataŭ fiksa.
rimarkoj
Kritika: Ofte uzantoj havas la impreson, ke liverantoj intence desegnas produktojn tiel, ke ili havas malpli longan vivdaŭron ol teknike eblas. Eble ili volas, ke oni aĉetu denove pli frue ol necese. Ekzemplo: Dum la 60-aj jaroj aŭtomobiloj jam post 4 ĝis 6 jaroj korodis. Oni devis ilin frue forĵeti. Poste oni evoluis kontraŭkorodajn teknikojn. Nun estas normala, havi garantion kontraŭ korodo de 8 jaroj kaj eĉ pli.
Liverantoj devas konsideri, ke ilia kliento post negativa okazo decidas ne plu aĉeti de ili. Kial klientoj ŝanĝas liveranton?
Pozitiva: La oficistoj de la eŭropa komunumo enkondukis reguladon deviganta ĉiujn liverantojn, fabrikojn kaj importistojn, liveri kun minimuma garantio de 2 jaroj, kompare kun kutime nur 6 monatoj antaŭe. Post tio nun ĉiu liveranto, kiu ne sukcesas fabriki longe vivantajn produktojn, estas en danĝero fiaski.
Biologiaj sistemoj kaj bankuvo-diagramo
Interesa estas, ke ekzistas por biologiaj sistemoj ĝenerale kaj speciale bestoj simila bankuvo-diagramo. Ties datoj por homoj estas listigitaj en la tabelo de mortoj. Tiu diagramo konformas al fazo II kaj III de la bankuvo-diagramo. Fazo I preskaŭ ne estas videbla. Precipe tio estas, ĉar la diagramo ne entenas la tempon antaŭ la naskiĝo, en kiu jam estas relative alta risko, ke feto mortas.
Sed ankaŭ dum la unuaj horoj aŭ tagoj la risko por novnaskita morti estas relative alta. Eblas, ke fazo I estas subpremita, ĉar mortoj dum la unuaj horoj ne aperas en la oficialaj statistikoj. Spertulo eltrovu, kiam ekzakte, je kiu horo la oficialaj statistikoj pri mortoj komencas. Ĉu en ĉiu lando same?
NGC 2408
NGC 2408 estas grupo de steloj en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Merefa
Merefa (Мерефа) estas urbo en Ĥarkiva provinco, Ukrainio. Ĝi estas la dua urbo en Ĥarkiva regiono laŭ nombro de loĝantoj post la urbo Pisoĉin. Tie estas industriaj entreprenoj - vitro (nun Merefa vitrofirmao) kaj brikaj fabrikoj. La urbo havas televidan elsendigilon, kinejon, hospitalon.
Březí (distrikto Břeclav)
Březí (ĝis la jaro 1949 Prátlsbrun, Bratelsbrunn) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1310. Ellandigo de germanoj rilate al plejparte germana loĝantaro tuŝis ankaŭ tiun ĉi municipon.
Daraga
Daraga - Bayan ng Daraga - estas kvinaklasa urbego en Luzono, en Bikola Regiono, en provinco Albajo. La vorto daraga signifas fraŭlino laŭ la indiĝena lingvo, sed tio estas speco de arbo abunda sur la monteto. Daraga estas distribuita je 16 urbaj kaj 42 vilaĝaj distriktoj.
Geografio
Daraga situas en suda duoninsulo ĉe Monto Majono (vulkano) (2,462 m) kaj Legazpi (Albajo) sur ebenaĵo kaj montetoj. Provinca ĉefurbo Legazpi troviĝas 10, Tabaco 31, Lucena (Filipinoj) 245, Kezonurbo 336, ĉefurbo Manilo 339 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Daraga estas origine agrikultura urbego, nuntempe ankaŭ komerca. Motoro de la komercado estas la proksima haveno en Pilar.
Religio kaj eduko
La katolika religio estas la plej ĝenerala en Daraga. En Daraga kampuso funkcias.
Trafiko
Daraga havas trairan aŭtovojon, kiu finiĝas ĉe Manilo. Oni planas konstrui internacian flughavenon.
Klimato
La klimato de Daraga estas klasifikita kiel tropika pluvarbara klimato kun abunda pluvokvanto tutjare. Jare pluvas po 1308 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-decembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-29 °C. Ne estas gravaj diferencoj inter la monatoj.
Elizabeto de Hungario
Sankta Elizabeto de Hungario aŭ Elizabeto de Turingio (n. en 1207, Sárospatak aŭ Pozsony – m. 17-an de novembro 1231, Marburg) estis hungara reĝidino de la dinastio Arpado, kiu pro amŝato al la malriĉuloj rezignis pri siaj posedaĵoj kaj tiel iĝis ekzemplo por la kristana indulgo. Oni sanktigis ŝin en 1235.
Ŝia patro estis la hungara reĝo Andreo la 2-a, kiu fianĉinigis ŝin jam infanaĝe kun filo de la turingia landgrafo Hermann la 1-a, tiel ŝi plenkreskis en la kortego de Turingio. Post morto de landgrafo Hermann la 1-a en 1217 (kaj ties unua filo Hermann en 1216), ŝi geedziĝis kun la dua filo Ludoviko la 4-a en 1221, kiu tiam sekvis sian patron sur la landgrafa trono. Ŝi amis sian edzon, kio estis surpriza en epoko de la interes-geedziĝoj. Ŝi ofte promenis Ludovikon por longaj vojoj, ofte eĉ kuraĝis manĝi kun li ĉe komuna tablo. Kiam ŝia edzo revenis el vojaĝo, ŝi publike kisis lin "kun koro kaj buŝo, milfoje". Tiu bildo ne kongruis kun atendita bildo, konduto de tiutempaj virinoj, edzinoj.
La geedziĝo daŭris ĝis 1227, kiam Ludoviko mortis je pesto dum la 4-a krucmilito, en Italio, Otranto. Post tio, Henriko Raspe la 4-a - frato de Ludoviko - surtroniĝis, Elizabeto forlasis Turingion kaj ekloĝis ĉe la onklo, la bamberga episkopo Eckbert. Tiam ŝi jam ne okupiĝis pri la rango kaj posedaĵo kaj aliĝis al laika ordo Sankta Francisko.
Ŝi konstruigis en Marburgo hospitalon por la malriĉuloj kaj malsanuloj kaj la restantan vivon dediĉis al ili. Ŝi vivis en treega malriĉeco kun spirita vivo de asketo, Konrado el Marburg. Kelkaj taksis Konradon pli poste kruela kaj netaŭga pro traktado, konduto al Elizabeto. Li ofte skurĝis, batis sange la virinon ekz. pro forgesita preĝado.
Indigniĝon kaŭzis ankaŭ la praktika kristanismo de Elizabeto. Ŝi vendis siajn juvelaĵojn kaj aĉetis laborilojn (ekz. serpojn), nutraĵojn, flegis malsanulojn, kiujn aliaj eĉ proksimiĝi ne kuraĝis (estas dokumentita, ke ŝi kisis pusajn abscesojn de lepruloj. La flegado de malsanuloj estis tasko de la viroj en la 13-a jarcento, tiel tio estis ankaŭ kontraŭ la konvencioj.
Trivialaĵoj
Plej konata figurigo de Elizabeto estas la miraklo, kiam ŝi renkontis sian patron. Tiam ŝi kunportis panojn al la malriĉuloj, la panoj mirakle ŝanĝiĝis al rozoj. Tiu miraklo konvinkis la patron pri sankteco de klopodoj de Elizabeto. Tiun ĉi legendon priskribis Johannes Rothe.
Ŝi rifuzis la pentraĵojn, la ornamajn relikvujojn, tial Marteno Lutero laŭdis ŝin 300 jarojn poste.
Kvankam oni mokis ŝin en ŝia vivo, post ŝia morto, la parencoj volis sanktigi ŝin, dum la simplaj homoj - same mokintaj - prenis el ŝi relikvaĵojn (ungon, mampinton(!), harojn ktp.).
Ŝian sanktigon malfaciligis, ke ŝi vivis en feliĉa geedziĝo kaj tiel diferencis de la kutimaj martiroj kaj virgulinoj de la eklezio kiel sanktulinoj.
Super ŝia Marburga tombejo oni konstruis la unuan gotikan preĝejon, dum ŝia filino Sofio pretigis oran relikvujon kun 950 juvelŝtonoj.
Libro de Helaman
La libro de Helaman estas libro de la Libro de Mormono. La Libro daŭrigas la historion de la nefidoj kaj lamanidoj "Akorde al la memoraĵo de Helaman, kiu estis filo de Helaman, kaj ankaŭ akorde al la memoraĵoj de liaj filoj, inkluzive de depost la alveno de Kristo" (Antaŭparolo de la Libro de Helaman). Laŭ la piednotoj, la libro kovras la tempoperiodon inter la jaroj 52 a. K. kaj  1 a. K.
Stegosaŭruloj
La stegosaŭruloj (Stegosauria), populare stegosaŭroj, estas grupo de herbovoraj dinosaŭroj vivintaj dum la ĵurasio kaj frua kretaceo. Oni trovis iliajn fosiliojn plejparte en la norda hemisfero, unuavice en tio kio nun estas Nordameriko kaj Ĉinio. Ne estas klare kiun geografian originon ili havas; oni trovis fosiliojn de la plej fruaj stegosaŭruloj en Ĉinio, sed ankaŭ estas fragmentaj fosilioj de suda Anglio.
La genro stegosaŭro (Stegosaurus), de kiu la grupo havas sian nomon, estas la plej fama stegosaŭrulo.
Paleobiologio
Ĉiuj stegosaŭroj havis vicojn de specialaj ostoj, osteodermoj, kiuj fariĝis platoj kaj dornoj laŭ la dorso kaj vosto. Multaj ankaŭ havis mezajn ostojn, splatoj.
Kranio
La stegosaŭruloj kutime havis longajn, mallarĝajn kapojn kaj keratino-kovritan bekon kiu kovris la antaŭan parton de ostoj de la supra kaj malsupra makzeloj. Oni trovas similajn strukturojn en modernaj testudoj kaj birdoj. Krom la tre frua stegosaŭrulo hŭajangosaŭro (Huayangosaurus), al ĉiuj stegosaŭruloj mankis la antaŭmakzelaj dentoj
Sinteno
Ĉiuj stegosaŭruloj estis kvarpieduloj, kun hufecaj piedfingroj fine de ĉiuj kruroj. La antaŭkruroj de ĉiuj stegosaŭruloj post hŭajangosaŭro estis multe pli mallongaj ol la malantaŭaj kruroj. Juĝante laŭ tio ke ilian rapidecon limigus la grandeco de la malplej longaj kruroj kaj laŭ tio ke ilia grandeco malhelpus ke ili kuru dupiede, oni devas konkludi ke la stegosaŭruloj ne povis kuri rapide.
Taksonomio
La stegosaŭruloj estis proponitaj kiel ordo ene de la klaso Reptilia far O.C. Marsh en la jaro 1877, kvankam hodiaŭ oni ĝenerale konsideras ĝin infraordo aŭ subordo ene de la tireoforoj, la ordo de kirasdinosaŭroj. En ĝi estas la familioj de hŭajangosaŭredoj kaj stegosaŭredoj.
La hŭajangosaŭredoj estis frua stegosaŭrula familio kies membroj vivis de la frua ĝis meza ĵurasio. Ĝenerale ili estis malpli grandaj ol la postaj stegosaŭruloj kaj ili havis malpli longajn kaj pli altajn kraniojn. Nuntempe la sola konfirmita genro de ĉi tiu familio estas hŭajangosaŭro de Ĉinio, sed la malmulte konataj restaĵoj de regnosaŭro (Regnosaurus) de Anglio sugestas ke ankaŭ ĝi estas membro de tiu genro; ĝia malsupra makzelo tre similas tiun de hŭajangosaŭro.
Klasado
Sekvas listo de la stegosaŭrulaj genroj laŭ klasado kaj loko kie oni trovis restaĵojn:
Subordo Tireoforoj Thyreophora
Infraordo Stegosaŭruloj Stegosauria
La Verduloj (Francio)
La Verduloj estis franca ekologisma maldekstra politika partio. Ĝia plena nomo estis: La Verduloj, Konfederacio ekologisma - Partio ekologisma (Les Verts, Confédération écologiste - Parti écologiste).
Stegosaŭruloj
Filogenezo
Kenneth Carpenter de la Denvera Muzeo de Naturo kaj Scienco eldonis provizoran filogenezan arbon de la stegosaŭruloj en sia priskribo de hesperosaŭro. Ĉi tie, la primitiva stegosaŭrulo hŭajangosaŭro uziĝas kiel fontogrupo. Li sekve difinas stegosaŭredojn kiel ĉiuj stegosaŭruloj pli proksimaj al stegosaŭro ol al hŭajangosaŭro. La lokigo de ĉongĉingosaŭro estas necerta pro manko de datumoj.
La Verduloj (Francio)
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estis parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
En la jaro 2010 ĝi unuiĝis kun alia partio kaj ŝanĝis sian nomon al Eŭropo Ekologio La Verduloj.
Stegosaŭruloj
Filogenezo
Stegosaŭruloj Stegosauria |--Hŭajangosaŭro Huayangosaurus `--Stegosaŭredoj Stegosauridae `--+-?Ĉongĉingosaŭro Chungkingosaurus `--+--Ĉialingosaŭro Chialingosaurus `--+--+--Vuerhosaŭro Wuerhosaurus | `--+--Dacentruro Dacentrurus |    `--Hesperosaŭro Hesperosaurus'' `--+--Tuojiangosaŭro Tuojiangosaurus `--+--+--Kentrosaŭro Kentrosaurus | `--Leksovisaŭro Lexovisaurus `--+--Stegosaŭro Stegosaurus stenops `--S. ungulatus (=?S. armatus)
Nepriskribitaj specioj
Estas pluraj genroj trovitaj en Ĉinio kiuj havas nomojn sed ankoraŭ ne estis formale priskribitaj: Gigantspinosaurus, Changdusaurus kaj Yingshanosaurus. Ĝis la publikigo de formalaj priskriboj, ĉiu el ĉi tiuj genroj estas tiel nomata nomen nudum.
Borgoforte
Borgoforte estas komunumo de Italio.
Cock Robin
Cock Robin estas usona pop-roka muzika grupo, tre populara en la 80-a jaroj de la 20-a jarcento, precipe en Eŭropo ili estis popularaj. Tiu ĉi muzika grupo estis fondita de Peter Kingsbery en la jaro 1982. Kun la grupo kantis Anna LaCazio.
Sam Neŭa
Sam Neŭa estas la ĉefurbo de la provinco Huaphanh, en la nordoriento de Laoso. En 2002, ĝi havis 46,800, plejparte loĝata de laosanoj, vjetnamoj kaj hmongoj, kaj kelkaj tajdamoj, tajdaengoj kaj dajoj. Ĝi estas unu el la provincaj ĉefurboj malpli vizitataj de la turistoj, eĉ se ĝi havas du ĉiutagajn flugojn al Vjetniano.
Hotelo Minzu
La Hotelo Minzu (民族 饭店) aŭ "Hotelo de Nacioj" el esperanto-libro "moderna Pekino"(1963) estas situanta en la Distrikto Xicheng, Pekino, Ĉina Popola Respubliko, kaj estas unu el la Dek Grandaj Konstruaĵoj de Pekino. La Hotelo Minzu situas sur okcidento de Avenuo Ĉang'an. Malfermiĝante en 1959, ĝi gastigis multajn eksterlandajn delegaciojn, kaj ofte estas uzata por gazetaraj konferencoj. La 10-etaĝa hotelo havas 507 ĉambrojn.
Borsipo
Borsipo aŭ Borsippa (en sumera: BAD.SI.(A).AB.BAKI; en akada: Barsip kaj Til-Barsip) aŭ Birs Nimrud (identigita kun Nimrod) estas arkeologia kuŝejo en Gubernio Babil, Irako. La zigurato estas nuntempe unu el la plej klare identigeblaj survivantaj, identigita en la posta kulturo de Araboj kun la Babela turo. Tamen, moderna fakularo konkludas, ke la konstruistoj sumer-akadaj de la Zigurato reale starigis ĝin kiel religia konstruaĵo honore de la loka dio Nabu, nomita la "filo" de la Babilona Marduk, kio estus pli taŭga por malgranda fraturbo de Babilono.
Borsipo estis grava antikva urbo de Sumero, konstruita ambaŭflanke de lago ĉirkaŭ 17.7 km sudokcidente de Babilono sur la orienta bordo de Eŭfrato.
1604
La jaro 1604 post Kristo estas superjaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron) en kiu okazis, interalie:
Ĝardensilvio
La Ĝardensilvio, Sylvia borin, estas palearkta specio de birdo de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj. Tamen tiu estas silvio laŭ aspekto tre simila al la filoskopoj kaj hipolaoj, tio estas pli grizoliveca ol bruneca. Ĝi estas komuna kaj disvastigata silvio, sed pli aŭdebla ol videbla, kiu reproduktiĝas tra norda kaj moderklimata Eŭropo (sed ne en Islando kaj malofte en sudo de mediteraneaj landoj, ekzemple en Hispanio estas komuna nur en nordocentro kaj malofta en sudo) al okcidenta Azio ĝis la rivero Jenisejo en Siberio. Tiu malgranda paserina birdo estas tre migranta, kaj vintrumas en centra kaj suda Afriko kaj estas unu inter la plej lastalvenantaj migrantaj birdoj.
Malkiel ĝia nomo ŝajne indikas, la ĝardensilvio preskaŭ neniam renkontiĝas en ĝardenoj, ĉar ĝi postulas ampleksajn sovaĝajn terenojn ne ĝenata de homa ĉeesto, kaj entenanta kaj arbojn kaj arbedajn densaĵojn.
Aspekto
Tiu estas senmarka birdo, 13-14.5 cm longa kaj fortika, kun enverguro de 22 cm kaj pezo de ĉirkaŭ 16 al 20 g, ĉefe brunolivecgriza supre kaj blankeca sube (ĉefe ĉe gorĝo) kun flavecaj nuancoj en centra brusto kaj flankoj. Ĝi ne havas rimarkindajn distingilojn krom mallarĝa blanka okulringo ĉirkaŭ malhela okulo, malhela nuanco kiel traokula strio kaj hela nuanco kiel superokula strio. Ŝultroj kaj flugilplumoj estas iom pli malhelbrunaj. La beko estas mallonga kaj diketa ĉebaze; tiu kaj kruroj estas grizecaj. La vosto havas kvadratan finon. Ne estas seksa duformismo. Tre similaj estas la aligenraj Olivhipolao, Hippolais olivetorum, kaj la Pala hipolao, Hippolais pallida, sed ambaŭ havas pli longajn bekojn kaj pli markatajn superokulanjn striojn, el kiuj la unua estas pli griza kaj havas blankajn bordojn en flugilplumoj, dum la dua havas tre mallongajn flugilojn. Dume la Ĝardensilvio havas pli fortikan kaj mallongan bekon.
Kutimoj
Kiel plej parto de "silvioj", tiu specio estas nur parte insektovora ekzemple ĝi manĝas neflugantajn insektojn en la kanopeo kiaj skaraboj, formikoj kaj afidoj, sed ĝi manĝas ankaŭ multan vegetalan materialon kiaj fruktoj kaj beroj somere kaj aŭtune kiam tiuj konsistigas el 80% al pli da 90%. Tamen la idoj manĝas ĉefe insektojn, dum fruktojn nur la lastaj idaroj. Ĝi estas specio de umbrecaj arbaroj kun grundokreskaĵaro kaj arbustaro (ekzemple kanejoj) taŭga por nestumado.
La sinteno estas kutime pli horizontala ol ĉe aliaj silvioj kiuj estas pli staremaj; sed tiu staras ĉefe por kantado.
Ĝia estas inter la plej belaj kaj subtilaj, ne forta, sed longa babilado per gorĝsonojn, kaj kiaj gorĝaj lirladoj kiel tiu de Merlo. La kantoserio daŭras ĉirkaŭ 6 sekundoj kaj ripetiĝas ses al ok fojojn ĉiuminute. Ĝi kantas el alta sed ne videblega ripozejo; ĝi kantas el la alveno al la reproduktejo ĝis julio. Ĝi estas inter la birdoj "premiitaj" de Jean C. Roché inter la plej elstaraj kantbirdoj. Tiu kanto povas esti konfuzata kun tiu de la Nigraĉapa silvio, sed ĝi estas pli melodieca kaj ne havas la trilecan frazfinon de la Nigraĉapa silvio. Krome, spite ties dissimilaj koloraspektoj, tiuj du specioj estas probable pli proksime rilataj unua al la alia ol al ĉiu ajn alia silvio (Helbig 2001, Jønsson & Fjeldså 2006).
Reproduktado
La nesto estas tasforma kaj konstruita tre malalte de ambaŭ gepatroj en malalta arbusto aŭ rubusoj foje inter aliaj falsaj nestoj; la interno estas zorge kovrata el fajna herbo, haroj kaj radiketoj. La ino demetas 3-4 ovojn (de diversaj koloroj el blankecaj al helbrunecaj) sed foje okazas dua ovodemetado. Inter aprilo kaj junio. Ambaŭ gepatroj kovas dum 11-12 tagoj. La idoj restas en la nesto el 9 al 14 tagoj, plej ofte 10-11. Ili estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj. Post elnestiĝo (kio okazas antaŭ ekflugo) ili estas zorgataj de ambaŭ gepatroj dum ĉirkaŭ du semajnoj. Ili atingas la seksan maturecon post unu jaro. Ili vivas averaĝe inter 7 kaj 8 jaroj.
Eventualaj predantoj estas falkoj. En Anglio ili estas parazitataj de la Kukolo.
Monaĥejo de Sankta Dominiko la Malnova
La Monaĥejo de Sankta Dominiko la Malnova aŭ en la hispana origine Monaĥejo de Santo Domingo de Silos (el Antiguo), ankaŭ konata kiel Konvento de Santo Domingo el Antiguo, troviĝas en Toledo (Hispanio). Ĝi estis laŭ Pedro de Alcocer la unua monaĥejo fondita en la urbo de Toledo, en tempo de Alfonso la 6-a.
En la dua duono de la 16a jarcento ĝi suferis grandajn transformojn pro malkonstruo de la antikva mudeĥara preĝejo.
La preĝejo estis dezajnista unue de Nicolás de Vergara, la Juna, kaj sekvis Juan de Herrera, reĝa arkitekto.
Itamonte
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1938.
Bourgneuf-en-Retz
Bourgneuf-en-Retz estas malaperinta franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Novembourgeois.
Ĝi nun formas parton de Villeneuve-en-Retz.
Libro de Eter
La libro de Eter estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi temas pri antikva popolo nomata Jaredidaj, filoj de Jared kaj liaj amikoj kiu estis gvidataj de Dio post la detruo de la Turo de Babelo. La titolo referencas al Eter, jaredida profeto kiu vivas en la fino de la tempo pri kiu parolas la libro.
Apolonio de Tarso
Apolonio de Tarso estis reganto de Celesirio kaj Fenicio por reĝo Seleŭko la 4a Filopator (187-175 a.Kr.), en la tempo de ĉefpastro Onias de Jerusalem. Tiu ĉi Onias estas laŭdata en la libro Jesuo Siraĥ aŭ Siraĥido. Rivalo de Onias, kiu mem volas fariĝi ĉefpastro, Simon, iris al Apolonio rakontante pri neimageble multaj trezoroj, kiuj estus amasigitaj en la templo de Jerusalem. Tiujn Apolonio sen tro da problemoj povus havigi al si por sia reĝo Seleŭko. Simon esperis tiamaniere ricevi la ĉefpastrecon. Apolonio informas Seleŭkon pri la afero; tiu sendas sian aferŝarĝiton Heliodoro al Jerusalem, por konfiski la trezoron. La tuta entrepreno fariĝas giganta fiasko, kaj danke al mirakloj de Dio la templo saviĝas.
Antioĥo la 4-a Epifano poste prirabas la templon.
Multfoje oni verkis pentraĵojn ankaŭ pri tiu provo de Heliodoro prirabi la templon. La tuta historio estas rakontata en la libroj 2 Makabeoj kaj 4 Makabeoj.
Fundătura (Mureș)
Fundătura [fundətura] (hungare: Belsőtelep) estas vilaĝo en Rumanio apartanta administre al la komunumo Luduș.
Fundătura situas ĉe la limo al la najbara distrikto Cluj, en kiu eĉ situas parto de la ĉirkaŭa arbaro Pădure Fundătura.
En la censo de 2002 la 183 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Kati Kovács (kantistino)
KOVÁCS Kati [kova’ĉ kati] (naskiĝis la en Verpelét) estas sukcesa hungara kantistino, tekstopoeto. Ŝia unua edzo estis Tibor Koncz, la dua István Lerch.
Biografieto
Kati Kovács en la gimnazio kantis kun amatora muzikgrupo kantojn de Little Richard. Tiutempe interesis ŝin la ĵazo, tiel ŝi provis imiti la prezentan stilon de Ella Fitzgerald.
Ŝi sukcesegis en 1966 en la hungara kanto- kaj danc-festivalo kun la kanto "Nem leszek a játékszered" (Mi ne iĝos via ludilo). Post tio, ŝi iĝis dufoje unua-lokumita, tio estas ŝi venkis trifoje! En 1972 ŝi venkis per kanto "Add már, Uram, az esőt!" (Donu mia Dio jam la pluvon) kaj en 1981 per "Újra otthon" (Denove hejme). Ŝia populareco estas senrompa, multaj furorkantoj estas ligita al ŝia nomo.
Filmludoj
Ŝi rolludis en la filmo Ünnepnapok (Festotagoj), en 1967. Poste ŝi aperis en la filmoj kiel Eltávozott nap (Forpasita tago) kaj Fejlövés (Kapopafo), pro la ludoj en tiuj ŝi ricevis en 1968 la premion por la plej bona virina ĉefrolulo! Samjare ĉefrolis en la filmoj A hamis Izabella, Lumaj ventoj kaj Holdudvar.
Post la aktora deflankiĝo, ŝi revenis al la kantoj, film-kantoj, sed ŝi rolludis eĉ en teatraĵoj.
Ŝi gvidis kun aktoro Péter Haumann dum du jaroj (2001-2002) la programon „Slágertévé” (Ŝlagrotovo), en kiu ili kun granda entuziasmo amuzis la spektantojn.
Ŝi aperis kun kanto en la filmo Boldog születésnapot (Feliĉan naskiĝtagon), prezentita dum la Hungara Filmobservo de 2003.
Ŝi estas konata gasto en la televidaj programoj kiel kantistino.
Aliaĵoj
Ŝi iĝis venkinto en la Internacia Kantofestivalo (en Dresdeno) en 1972, poste samjare venkis la Festivalojn de Kontreo-kantoj (Castlebar, Irlando). Ŝi iĝis elektita la plej populara kantistino en la GDR, en 1974, kaj stelulino de la jaro en Anglio (Music Week). Ŝi estis tiom populara en orienta Germanio, Pollando, Bulgario, ke oni organizis por ŝi apartan spektaklo-programon.
Ban-de-Laveline
Ban-de-Laveline estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lavelinois.
Kálmán Király
Kálmán Király naskiĝis la  en Ragály. Li mortis la en Budapeŝto.
San Pedro Yólox
San Pedro Yólox estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Yólox. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 336.
Geografio
San Pedro Yólox apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2758 loĝantojn. El tiuj estis 1389 viroj kaj 1369 virinoj. La komunumo havas surfacon de 127,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1940 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2175 indiĝenoj. El tiuj 1881 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1881 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Weißenberg (Palatinato)
La monto Weißenberg (tradukita  „blanka monto“) sur la teritorio de la komunumo Merzalben en la im  Rejnlando-Palatinata distrikto Südwestpfalz estas 609,9 m alta monto  de la  Palatinata Arbaro. Ĝi havas de sudo al nordo etendiĝantan selforman pinton, kiu havas distancon de 280 m unu al la alia. La monto konsistas el sabloŝtono. Sur la pinto troviĝas la 35 m alta Luitpoldturm, de kiu oni havas vastan elrigardon trans la tuta Palatinata Arbaro kaj trans ĝi al la Hunsrück, Donnersberg, Taunus, Odenwald, Nigra Arbaro kaj la Vogezoj. La monto estas parto de la Biosfera rezervejo Palatinata Arbaro-Nordaj Vogezoj.