cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5301
NGC 5301 (aliaj indikoj — UGC 8711, MCG 8-25-41, ZWG 246.23, IRAS13443+4621, PGC 48816) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ružinov
Situo
Ružinov situas oriente de la ĉefurba urbocentro.
NGC 5301
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ružinov
Historio
La loko estis loĝata jam dum la pratempoj, kiel grava trapasejo. Antaŭ la hungara erao vivis tie romianoj, poste slavoj, kiuj fondis Grandmoravian Regnon. La vilaĝo longe apartenis al Bratislava burgo. En 1877 incendio, inundoj ofte okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Főrév 1301 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). La vilaĝo aliĝis al Bratislavo en 1946 kaj poste tie estis konstruita fabriko Slovnaft. En 2001 vivis en Ružinov 70 004 homoj, (64 160 slovakoj, 2369 hungaroj, 1429 ĉeĥoj).
Măcea
Măcea [məĉa] (hungare: Mácsó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 867 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1992 401 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1263. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Bretea Română.
Knister
Knister, vera nomo Ludger JOCHMANN (naskiĝis en 1952 en Bottrop, Nordrejn-Vestfalio, Germanio) estas germana verkisto de porinfanaj libroj.
Vivo
Ludger Jochmann kreskis en la industria Ruhr-regiono de Germanio. Li studis socian pedagogion en la universitato de Essen kaj ritmosciencon en la Folkwang-Altlernejo en Essen. Post akiro de sia diplomo, li laboris kiel pedagogo por infanoj de aparta lernejaj bezonoj. Ekde la jaro 1978 li laboras kiel libera verkisto kaj komponisto. Komence li laboris por porinfanaj teatroj en la Ruhr-regiono, poste ankaŭ por radiofoniaj kaj televidaj produktaĵoj. En 1980 publikiĝis lia unua porinfana libro, por kiu li elektis la artistan pseŭdonimon "Knister", kaj krom pliaj libroj sekvis porinfanaj sonlibroj, televidaj serioj, komputilaj ludoj kaj kinejaj filmoj de li. En 2000 li publikigis sian unuan libron por plenkreskuloj, kaj ĝin li aŭtoris je sia vera nomo.
Sian pseŭdonimon "Knister" - germanlingve por "kraketado" - li elektis pro sia enzuziasmo pri kaj teatro kaj muziko, aparte rokmuziko. Li ofte uzas muzikon kiel artan esprimilon por siaj teatraj produktaĵoj por infanoj kaj ekkonsciis, ke post laŭta muziko inter la infanaj spektantoj ekestas aparta scivola tensio, kvazaŭ tre mallaŭta sed iom mistera "kraketado", por mallaŭtaj historioj.
Aparte la verkisto konatiĝis pro la kreo de la rolo de la infana sorĉistino Lili, germanlingve nomata "Hexe Lilli". La libroj pri ŝi tradukiĝis al 38 pliaj lingvoj. Li kreis librojn por infanoj de diversaj gradoj de legopovo, kaj ankaŭ librojn kies pedagogia celo estas helpi en instruado de fremdaj lingvoj. Krome li verkis bildlibrojn kaj uzas aliajn komuikilojn kiel sonlibroj kaj komputilaj ludoj, por logi infanojn al legado.
Ludger Jochmann vivas en la okcident-germania urbo Wesel, havas edzinon kaj tri plenkreskajn infanojn, estas pasia velanto kaj hobia muzikisto.
Verkaĵoj (elekto)
Menciatas la origina germanlingva librotitolo kaj esperantlingva traduko: Pliaj verkaĵoj en la koncerna listo de la artikolo Hexe Lilli.
Sogda lingvo
La sogda lingvo estas inter la iranaj lingvoj de la antikva epoko. Ĝi estis, kiel montras ĝia nomo, lingvo de la lando konita dum antikveco, ekde la jaro 500, eble 1000 antaŭ nia erao, kiel Sogdio, kies ĉefurbo estis Afrasiab aŭ Marakanda, nuntempe Samarkando. Nun tiu regiono estas plejparte en Uzbekio. La ĝis nun konserviĝintaj skribitaj dokumentoj en la sogda lingvo estis skribitaj en la 8-a jarcento p. K. Tiam Sogdio estis potenca reĝlando, kaj la sogda lingvo estis siaspeca lingvafrankao sur la Silka Vojo.
Problemaj geknaboj el alia mondo
Problemaj geknaboj el alia mondo (japane: 問題児たちが異世界から来るそうですよ? [Mondaiĝi-taĉi ga isekai kara kuru sō desu jo], laŭvorte: Problemaj geknaboj venas el alia mondo, ĉu ne?) estas japana mangailustrita romano verkita de Tacunoko Taro kaj ilustrita de Amano Ju. Laŭ verko de la romano estas produktataj samnomaj mangaoj kaj anime-serio.
Intrigo
Tri gejunuloj, nomataj Sakamaki Izajoi, Kudo Asuka kaj Kasukabe Jo kaj loĝantaj en malsamaj mondoj, posedas eksterordinarajn kapablojn. Ne trovante aplikon por siaj kapabloj, ili sentas sin solaj en siaj mondoj. Tamen ilia vivo draste ŝanĝiĝas, kiam ili trovas strangajn leterojn, senditaj al ĉiu el ili. Tuj post tiam ili trafas en alian mondon, nomatan Floranta Ĝardeno. Tie loĝas duonbestoj, demonoj, dioj, homoj kaj aliaj raciaj estaĵoj. Alveninte tien la gejunuloj renkontas duonkuniklo-junulinon, nomatan Kuro-usagi. Ŝi klarigas al ili, ke oni alvokis ilin en tiun mondon, por ke ili partoprenu en Premiaj Ludoj, en kiuj ili povas apliki siajn kapablojn.
Roluloj
Danĝera altlernejaniĉo. En liaj manoj ŝtono iĝas forta armilo. Sed tio donas neniun ĝojon al li.
Riĉa junulino, kiu scipovas ordoni aliajn. Pli juna junulino, kiu scipovas paroli kun bestoj kaj uzi iliajn kapablojn. Ordinare ŝi estas akompanita de sia kato. Duonkuniklo-junulino, loĝanta en Floranta Ĝardeno.
Eŭropa metropolo Lille-Kortrijk-Tournai
La Eŭropa metropolo Lille-Kortrijk-Tournai (Eurométropole Lille-Kortrijk-Tournai aŭ plene francigite Eurométropole Lille-Courtrai-Tournai, Eurometropool Lille-Kortrijk-Tournai aŭ plene nederlandigite Eurometropool Rijsel-Kortrijk-Doornik, foje ankaŭ nomata per la pli konciza, pseŭdolatina titolo Eurometropolis) estas kunlabora regiono en la nordo de Francio kaj la okcidento de Belgio. Ĝi konsistas precipe el la francia urbo Lille kaj la najbaraj belgiaj urboj Mouscron, Kortrijk, Tournai kaj Menen, aldone el 142 pliaj administraj komunumoj, kun sume pli ol 2 milionoj da loĝantoj. La teritoria kunlabora projekto instaliĝis la 28-an de januaro 2008, kiel unua projekto de la programo Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro de la Eŭropa Unio.
173 Ino
173 Ino estas granda malhela asteroido de la asteroida zono, Ĝi estis malkovrita elde la observatorio de Marsejlo, la, de la franca astronomo Alphonse Louis Nicolas Borrelly.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Ino, mita princino de Tebo kiu iĝis mardiino sub la nomo de Leŭkotea.
Konstrumetia lernejo (Germanujo)
Konstrumetiaj lernejoj (en la germana, Baugewerkschulen) ekestis ekde 1823 dum la tuta 19-a jarcento en Germanujo por la edukado de konstrumetiistoj. Ili evoluis ĝis en la 20-a jarcento parte al edukejoj por konstruteĥnikistoj kaj arĥitektoj.
Ili estas plej ofte la antaŭantoj de nunaj fakaj altlernejoj, pli malofte ankaŭ de teĥnologiaj altlernejoj kaj universitatoj kun fakoj de la konstruado resp. de la inĝenierado kaj arĥitekturo.
František Baďura
Laŭ profesio li estis polica inspektoro.
Dum la 2-a mondmilito kiel ĉeĥoslovaka soldato li travivis danĝerajn aventurojn, kiujn li priskribis en la gazeto Esperantista 5-6/1946 kaj kiujn elsendis Verda Stacio (21.10.1946). Li diktis la rememorojn al Josef Vondroušek, ĉar pro grava malsano li ne kapablis uzi la dekstran manon. En la radio legis lian tekston Adolf Malík. Post la germana okupacio li laboris en subtera organizo kaj jam en februaro 1940 Gestapo venis por aresti lin. Tiel komenciĝis lia fuĝa vojaĝo eksterlanden en ĉeĥoslovakan armeon. Kelkajn tagojn li kaŝadis sin en Brno, apud Brno, Praha, Přerov, fine li feliĉe transiras slovakan landlimon per ŝarĝvagonaro al Půchov kaj Bratislava. En marto 1940 li transiras nokte kun 10 oficiroj hungaran limon, sed trafas ilin la unua akcidento; ili estas arestitaj kaj eskorte venas en Budapeŝton. Tie en karcero pli ol 300 ĉeĥoj-fuĝintoj spertas malsaton, malvarmon, pedikojn, dormadon sur cemento sen kovriloj.
Post unu monato postulas Gestapo lian transdonon - ili juĝas, ke lia kulpo estas aparte granda, ĉar li estas polica inspektoro, kiu eĉ moviĝis inter ili - kaj li estis eskortata al Košice kaj ĉe la landlimo atendas lin malbona fino. Sed en tunelo ĉe Koŝice denove per fuĝo li savas sin, ricevas helpon de la Pola Ruĝa Kruco, kaj en la sama nokto revenas vagonare Budapeŝton. Tie franca konsulejo organizas vojaĝojn en Jugoslavion. El Budapeŝto al la jugoslava limo ili estis forveturigitaj per aŭtomobiloj, nokte denove transiro de la limo trans marĉejoj, tiam jam sukcesa. Ĉe la limo frata akcepto fare de jugoslava limgvardio kaj venontan tagon komforte en Beogradon.
En la ĉefurbo de Jugoslavio funkciis ĉs. militista oficejo, do unue rekrutiĝo kaj envicigo en transporton al Bejruto kun fina destino: Francio. Lia transporto estis forvojaĝonta nur post du monatoj, do li laŭ la jarlibro elserĉis tiean esp. klubon kaj dum du monatoj li ĝin regule vizitadis. La kunvenoj okazadis precize, malgraŭ la senteble kreskanta kaj pliakriĝanta krizo kaj danĝero. Post du monatoj li adiaŭis la gastamajn, zorgoplenajn, sed firme deciditajn samideanojn kaj forveturis al Bejruto.
Sed en Francion li jam ne veturis, ĉar Francio estis venkita kaj kapitulacis. Li estis transprenita de angloj kaj veturis en Palestinon, kie estis formata ĉs. korpuso de Meza Oriento. En Palestino li submetiĝis al funda militista edukado kaj ekzercado, kiun sekvis kutima, tamen eksterordinara soldatvivo kaj kampado. Li renkontiĝis kun samideanoj de Jerusalemo, Betlehem kaj de aliaj lokoj, ĉie kora akcepto, fervoro, ardo, vigla vivo, multegaj konatiĝoj kaj amikaj rilatoj, ankaŭ kun esperantistoj-soldatoj el la tuta mondo, nome angloj, aŭstralianoj, novzelandanoj, poloj, hindoj, afrikanoj ktp. Same en Tel Aviv, Haifa k. a. Ne mankis prelegoj pri Ĉeĥoslovakio, nek vizitoj al memorindaj kaj sanktaj lokoj, ekz. al la Morta Maro. Post finekzercoj li iris deĵore en Egipton. En Aleksandrio li tre baldaŭ ekinterrilatis kun esperantistoj. Tiama prezidanto de la klubo kun multaj membroj estis s-ano Bell, bonega, vigla kaj tre aktiva homo. En la klubo estis diversaj nacioj, krom egiptanoj ankaŭ grekoj, angloj k. a., societo amika, tre agrabla, ĉarma kaj interesa. En Egipto oni bone vojaĝis, soldatoj havantaj forpermeson veturis senpage. Dum mallongaj forpermesoj li entreprenis multajn ekskursojn al Kairo, kun belegaj ĝardenoj kaj granda zoologia ĝardeno, al piramidoj kaj sfinksoj, templo Karnak, en Valon de reĝoj, Luksoro, Fajum, Asuano ĝis al limo de Sudano. En Fajum li renkontis s-anojn Migalli kaj Nasif, kiuj enkondukis lin al potenca guberniestro. Akcepto okazis kun plena patricia digno, laŭ tradiciaj ceremonioj kaj kun invito al solena vespermanĝo en granda luksa palaca halo (oraj pladoj kaj pokaloj, juveloj, sudanaj negroj bunte zonitaj, ĉion vidantaj kaj ĉion sciantaj, mirakle priservis divenante kaj tuj plenumante ĉian ajn deziron). La altrangulo mem parolis Esperanton, ankaŭ lia persona sekretario estis arda esperantisto kaj ĉarma amiko. Baďura donace ricevis egiptajn skulptaĵojn kaj aliajn memoraĵojn. En Oriento li renkontadis ĝenerale bonege parolantajn esperantistojn, lingva talento de la orientanoj estas ja konata. Ofte li vojaĝis deĵore inter Egipto kaj Palestino, dum kio okazis diversaj kaj surprizaj renkontoj kun esperantistoj.
Vagante en montoj de Judeo li falis en manojn de Beduenoj, ili estas timindaj kaj konataj rabistoj. Kiam li diris, ke li estas el Ĉeĥoslovakio, ili tuj ŝanĝis sian konduton, iĝis amikaj, troviĝis inter ili unu, kiu konis nomon de prezidento Masaryk kaj montris lian portreton, kiun li portis ĉe si. Kaj poste Baďura estis laŭ ilia plej bona ebleco gastigita kaj la sekvantan tagon li tre bone adiaŭis.
Venis bataloj ĉe Tobruk, El Alamein, elpelo de Erwin Rommel el Afriko kaj ĉs. korpuso en 1944 veturis en Anglion. Tie Baďura estis trafita de danĝera meningito, akceptis lin hospitalo en Hammersmith. Skribinte al esp. klubo londona, li ricevis viziton de s-anino Major, kiu alportis diversajn esp. gazetojn kaj librojn. Post resaniĝo li venis al sia korpuso en Southend-on-See, bela marurbo kaj banloko sude de Londono. Kore li rilatis kun esperantistoj, nome kun s-ano Murray. Dum la instruista kongreso en Londono li prelegis pri Ĉeĥoslovakio kaj estis intervjuata. En Anglio estis la movado tre aktiva, sistema kaj vigla., novaj amikoj ĉe ĉiu paŝo, esperantistoj-soldatoj en ĉiuj aliancaj armeoj. En oktobro 1945 li aŭtomobile revenis trans Francio kaj Germanio en denove liberan, sopiratan patrujon.
En la gazeto Esperantista 5-6/1946 kaj 7/1946 konserviĝis tri ne tre kvalitaj fotoj el lia aventuro, nome en Kairo ĉe Isis-statuo, en Fajum kun s-anoj M. Mihail, T. Inegali, G. Bibaui, S. Auad, A. Apoulaziz (Societo de Bibliomikoj) kaj en Betlehem en domo de s-ano Anastas.
Luis Felipe Saldarriaga
Luis Felipe SALDARRIAGA estas kolombia arkitekto kaj Esperantisto.
Ĝeneralaĵoj
Luis Felipe Saldarriaga naskiĝis en la urbeto Segovio, departemento de Antjokio, la 21-an de oktobro de 1956. Tie li loĝadis ĝis novembro de 1976, kiam abiturientiĝis en mezlernejo “Liborio Bataller”, kaj decidis vojaĝi al la urbo Medeĝino (Medellín), kie aktive partoprenis E-agadojn, dum pluraj jaroj instruis la Internacian Lingvon kaj nune loĝas.
En 1974, en Segovio, li ekkonis pri la Internacia Lingvo per E-profesoro Jairo del Río Ángel, kiu instruis al li kaj al aliaj gesegovianoj la unuan elementan E-kurson. Tuj Luis Felipe Saldarriaga Esperantistiĝis kaj de tiam la Internacia Lingvo logis lian menson kaj vivon.
Ekde sia frua infanaĝo Luis Felipe Saldarriaga interesiĝis pri arto; tial li unue decidis studi pentrarton en Belarta Instituto de Medeĝino, kie studis tri el la ses jaroj de tiu kariero. Poste interesiĝis pri arkitekturo, kariero kiun li studis en Kolombia Nacia Universitato de Medeĝino, kiu diplomigis lin en 1993.
Ŝtatoficisto
En tiu posteno Luis Felipe Saldarriaga devas, inter alie:
• Asesori al membroj de la komunumo kaj al ŝtatoficistoj pri rekonado kaj protektado de la kultura heredaĵo de la 125 urboj kaj urbetoj de la Antjokia Departemento.
• Kunordigi la Departementan Programon “Gardantoj de la Kultura Heredaĵo”.
• Realigi kontrolon al projektoj pri klerigado rilate al la kultura heredaĵo de la Antjokia Departemento, kiuj oni kontraktas kun universitatoj.
• Realigi kontrolon al projektoj pri protekto-planoj de la Antjokia Kultura Heredaĵo, kiuj oni kontraktas kun universitatoj aŭ privataj entreprenoj.
• Realigi kontrolon al projektoj pri restaŭrado de konstruaĵoj kaj artaĵoj apartenantaj al la Kultura Heredaĵo de la Nacio, lokigitaj en la Antjokia Departemento, kiuj oni kontraktas kun entreprenoj spertaj pri la temo.
Dominique Sourdel
Dominique Sourdel (naskiĝis en 1921, mortis la 4-an de marto 2014) – franca historiisto, arabisto, orientalisto.
Luis Felipe Saldarriaga
Kultura agado
De longe Luis Felipe Saldarriaga prelegas pri kultura heredaĵo en la Antjokiaj universitatoj, muzeoj, lernejoj, kulturdomoj kaj kulturaj sidejoj de la Antjokiaj urboj.
Luis Felipe Saldarriaga ankaŭ verkis kaj publikigis plurajn artikolojn pri kultura heredaĵo kaj kunordigas la eldonadon de kulturaj verkoj en la Antjokia Departemento.
Okaze de siaj laborvojaĝoj, Luis Felipe Saldarriaga fariĝis amatora fotisto. Liaj fotoj ilustras diversajn kulturajn publikaĵojn.
Dum naŭ jaroj estis membro de la Medeĝina Kultura Konsilio kaj dum dek jaroj estis teknika sekretario de la Kulturheredaĵa Departementa Konsilio de Antjokio.
Furanila karbonato
Furanila karbonato aŭ karbonato de 2-furanilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la 2-furanolo kaj karbonata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Furanila karbonato posedas 9 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn, kaj 5 oksigenatomojn. Furanila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj furanilaj derivaĵoj.
Luis Felipe Saldarriaga
Kultura agado
La 30-an de novembro de 2009, Luis Felipe Saldarriaga estis medalita de la departementa gubernio de Antjokio, okaze de siaj 15 jaroj da elstara laborado por la regiona ŝtato.
Endre Pálffy
PÁLFFY Endre (palfi) estis hungara literaturhistoriisto. Li naskiĝis en Maroshévíz la 12-an de marto 1908 kaj mortis en Budapeŝto la 16-an de novembro 1975).
Izobutila benzoato
Izobutila benzoato aŭ C11H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la benzoata acido kaj izobutanolo, senkolora likvaĵo kun balzama odoro, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila benzoato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Endre Pálffy
Biografio
Pálffy finis siajn studojn en Kluĵo kaj en Parizo en Sorbonne. En 1931 li ricevis diplomon de instruisto pri la rumana kaj franca lingvoj. Ekde 1931 li instruis en Nagyenyed. Inter 1937–40 Nicolae Iorga invitis lin prelegi al liberuniversitato de Vălenii de Munte. Inter 1941-1945 li instruis en Naszód kaj estis ankaŭ direktoro. Ekde 1945 en Budapeŝto li laboris en Religia kaj Publikafera Ministerio. Inter 1949–1955 li instruis en Pedagogia Altlernejo de Budapeŝto. Ekde 1955 li estis docento de rumana katedro ELTE kaj postmorta universitata profesoro (1976). Por 5 jaroj li ĉefredaktis la rumanlingvan semajngazeton Foaia Noastră.
Nucela embriodisvolviĝo
Nucela embrio (notata + Nu) estas formo de sema reproduktado okazanta en iuj plantospecioj, inkluzive de multaj citrusaj specoj. Nucela embriiĝo estas speco de apomikso kiam fine formiĝas nucelaj embrioj el la nucelaj  histoj  de la ovolo, sendepende de mejozo kaj seksa reproduktado. Dum la disvolviĝo de semoj en plantoj kiuj posedas ĉi tiun genetikan trajton, la nucela histo, kiu ĉirkaŭas la megagametofito, povas produkti nucelajn ĉelojn, ankaŭ nomatajn komencajn ĉelojn. Ĉi tiuj aldonaj embrioj (poliembriiĝo) estas genetike identaj al la patrina planto,(t.e. al tiu kiu donis la semon) do ili estas klonoj. Kontraŭe, zigotaj plantidoj estas sekse produktitaj kaj heredas genetikan materialon de ambaŭ gepatroj. Plej multaj angiospermoj reproduktiĝas sekse per duobla fekundigo. Malsama ol nucela embrio, duobla fekundigo okazas per la singamio de spermo kaj ovoĉelo produktante triploidan endospermon kaj diploidan zigotan embrion. En nucela embrieco, embrioj estas formataj sensekse el la nucela histo. Zigotaj kaj nucelaj embrioj povas aperi en la sama semo kaj zigota embrio povas dividiĝi por produkti multaj embriojn. La nucelaj embriaj komencaj ĉeloj formiĝas, dividiĝas kaj disvolviĝas. Post kiam la zigota embrio elstaras, la komencaj ĉeloj ĉesas dividiĝi kaj disvolviĝi. Post ĉi tiu etapo, la zigota embrio daŭre disvolviĝas kaj la komencaj ĉeloj daŭre disvolviĝas ankaŭ, estigante nucelajn embriojn. La nucelaj embrioj ĝenerale finas konkuradon kun la zigota embrio kaj apartiĝas de la zigotan embrion dormanta. La plurembria semo tiam estas formita de la multaj adventivaj embrioj ene de la ovolo La nucelaj embrioj produktitaj per apomikso heredas la genetikon de sia patrino, igante ilin dezirindaj por citrusaj disvastigo, esplorado kaj plibonigado
Kondiĉo
Nucela embrio povas okazi ene de fekundigitaj kaj nefekundigitaj ovoloj. Krome, anstataŭ uzi la endospermon kiel nutran histon, ĝi uzos la ĉirkaŭan nucelan histon por nutrado. [3]Ekzemple, en la oranĝujo ‘Valencia’ okazas nucela embrio en fekundigitaj kaj nefekundigitaj kondiĉoj. Sed oni eltrovis ke disvolviĝo de nucela embrio, en fekundigitaj aŭ nefekundigitaj kondiĉoj, povas okazi en malsamaj lokoj.
Karakterizaĵoj
Grava elemento je la disvolviĝo de nucela embrio estas ĝia ŝanĝiĝanta dikeco de la ĉela membrano. Inter la komenca ĉela stadio de nucela embrio kaj ĝia dividiĝa kaj disvolva stadio, la ĉelmembrano dikiĝas. Ĉi tio plej probable okazas pro kala deponado kiu reduktas la permeableco de ĉeloj kaj normale troviĝas en la komencaj ĉeloj, en kiuj baldaŭ okazos embriodisvolviĝo. La komencaj ĉeloj pligrandiĝas, rondiĝas kaj dividiĝas. Dum ĉi tiu etapo, la ĉelaj membranoj de la komenca ĉelo maldikiĝas, lasante spacon al la nuklea distingiĝo.
Sensemaj fruktoj, influo en la citrusekspluatado
Sensemaj fruktoj fariĝis popularaj, ĉar ili estas serĉataj en la citrusekspluatado. Por esti sen semo, citruso devas havi mem-neagordigeblecon, alia ĝenerala trajto ene de citrusfruktoj kaj multaj semplantoj. Ne memfekundiĝemo estas la fenomeno, kiam hermafroditaj plantoj ne kapablas produkti fekunditajn embriojn êc post mempolenigado. Memfekundiĝemo estas reguligita de la S-lokusoj (S-loci) se poleno fariĝas malakordiga tiam ĝi estas determinita de sia haploida S-gentipo, aŭ se ĝia sporofito fariĝas malakordiga tiam ĝi estas determinita de ĝia diploida S-genotipo. Ĉi tio ankaŭ nomiĝas kaj asociiĝas kun partenokarpio la produktado de fruktoj sen fekundigo. Plantoj ne memfekundiĝemaj povas sperti partenokarpion por doni sensemajn fruktojn. Specife pri citrusoj, ankaŭ ekzistas aliaj ebloj disvolvitaj por malpliigi semiĝon : giberelata acido pligrandigas ovolan aborton. kaj kuprosulfato povas okazigi seman redukton  en frukto.Gambetta, Giuliana; Gravina, Alfredo; Fasiolo, Carolina; Fornero, Cecilia; Galiger, Sebastián; Inzaurralde, Cristian; Rey, Florencia (2013-12-17). "Self-incompatibility, parthenocarpy and reduction of seed presence in 'Afourer' mandarin". Scientia Horticulturae. 164: 183–188. doi:10.1016/j.scienta.2013.09.002. ISSN 0304-4238 Ekzemplo estas la mandarinujo 'Afourer' kiu enhavas haploidan ne memfekundiĝeman sistemon kaj partenokarpion. En kondiĉoj, kiam krucpolenigado ne ĉeestas, la mandarinujo 'Afourer' produktas sensemajn fruktojn per partenokarpio. Kiam krucpolenigado ĉeestas kaj giberelata acido estas aplikata ĝi produktas malpli semajn fruktojn.
Nucela embriiĝo gravas al la citrusekspluatado, ĉar ĝi favoras la produktadon de senŝanĝaj (uniformaj) greftobazoj, kio donas postajn rezultojn kaj en fruktoproduktado kaj en malsanrezistemo de la planto. Tamen ĉi tiu trajto povas malhelpi progreson en krucbredado; plej multaj komercaj specioj produktas ĉefe nucelajn plantidojn t.e.nucelaj klonoj kiuj ne havas iajn ajn heredaĵon el la trajtoj de la "patraj" plantoj,(tiu polendoninta) nur tiaj el la patrina planto (la ovolodoninta).
Referencoj
Zhang, Siqi; Liang, Mei; Wang, Nan; Xu, Qiang; Deng, Xiuxin; Chai, Lijun (March 2018). "Reproduction in woody perennial Citrus: an update on nucellar embryony and self-incompatibility". Plant Reproduction. 31 (1): 43–57. doi:10.1007/s00497-018-0327-4. ISSN 2194-7953.
Aldabra-insularaj kserofitaroj
La aldabra-insularaj kserofitaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la madagaskara ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-unuo "sejŝelaj kaj maskarenaj humidaj arbaroj" kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo "Madagaskaro kaj la hindoceanaj insuloj". Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de Aldabra Insularo (Sejŝeloj) en Hinda Oceano.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Aleza, P.; Juárez, J.; Ollitrault, P.; Navarro, L. (2010). «Polyembryony in non-apomictic citrus genotypes». Annals of Botany 106 (4): 533-545.Roose, Mikeal L. «Copia archivada». Citrus Research Board 2000 Annual Report. . Konsultita je 26a Oktobro 2006.
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Priskribo
Aldabra Atolo estas la plej granda leviĝita korala atolo kun areo de 450 kvadrataj kilometroj. Situanta je 1 100 da kilometroj sudokcidente de Mahé, la precipa insulo de la granitaj Sejŝeloj, ĝi estas unu el la plej izolitaj ekoregionoj en la mondo. Kvankam Aldabra Insularo estas parto de Sejŝeloj, ĝi distingiĝas per geografiaj, geologiaj kaj biologiaj diferencoj de la granitaj Sejŝeloj. Ĝi reprezentas unu el la plej maloftaj sendifektaj insulo-sistemoj de iuj ajn signifa areo en la mondo. Plie, ĝi estas unika por ne havi neniun enmetitan birdospecion.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Koltunow, A. M. (1993-10-01). "Apomixis: Embryo Sacs and Embryos Formed without Meiosis or Fertilization in Ovules". The Plant Cell: 1425–1437. doi:10.1105/tpc.5.10.1425. ISSN 1040-4651. PMC 160373. PMID 12271038.
Spillane, C.; Steimer, A.; Grossniklaus, U. (2001-12-01). "Apomixis in agriculture: the quest for clonal seeds". Sexual Plant Reproduction. 14 (4): 179–187. doi:10.1007/s00497-001-0117-1. ISSN 1432-2145.
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Priskribo
La pluvsezono situas de novembro al aprilo; de majo al novembro estas relative seke. Okaze Aldebra Insularo estas submetita al ciklonoj.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Aron, Y.; Gazit, S.; Czosnek, H.; Degani, C. (1998-12-01). "Polyembryony in Mango (Mangifera indica L.) Is Controlled by a Single Dominant Gene". HortScience. 33 (7): 1241–1242. doi:10.21273/HORTSCI.33.7.1241. ISSN 0018-5345.
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Flaŭro
Aldabra Insularo gastigas ĉirkaŭ 180 da specioj de angiospermoj, de kiuj 20 pocentoj estas endemiaj. Multaj el tiuj plantoj estas konsiderataj esti endanĝerigataj. Mangrovoj ĉeestas ĉirkaŭ la bordo de la laguno kaj la internaj akvejoj subtenas "herbejojn" de marherbo. Plimulto de la plej alta kalkoŝtona tereno estas kovrita de densa veprejo de Pemphis acidula (litrumacoj). En la pli malaltaj areoj, kiuj subtenas la gigantajn testudojn, vegetas miksaĵo de arbetoj, arbedoj, herboj kaj poacoj. Je la okcidenta marbordo troviĝas limigitaj areoj kie oni plantis kokosojn.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Wakana, Akira; Uemoto, Shunpei (April 1987). "ADVENTIVE EMBRYOGENESIS IN CITRUS I. THE OCCURRENCE OF ADVENTIVE EMBRYOS WITHOUT POLLINATION OR FERTILIZATION". American Journal of Botany. 74 (4): 517–530. doi:10.1002/j.1537-2197.1987.tb08672.x
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Faŭno
Aldabra Atolo gastigas la plej grandan populacion en la mondo, iuj 100 000 individuoj, de la giganta aldabra testudo (Dipsochelys dussumieri). Ne nur por tiu ĉi, sed ankaŭ por la kokosa krabo (Birgus latro), por 13 da endemiaj birdaj taksonoj (2 specioj kaj 11 subspecioj), inkluzive de la lasta neflugkapabla birdo en okcidenta Hinda Oceano, ĝi estas kriza rifuĝejo, kaj ankaŭ por esencaj martestudaj populacioj de kelonio kaj akcipitrobeka martestudo kaj por grandaj kolonioj de marbirdoj.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Wakana, Akira; Uemoto, Shunpei (1988). "Adventive Embryogenesis in Citrus (Rutaceae). II. Postfertilization Development". American Journal of Botany. 75 (7): 1033–1047. doi:10.2307/2443771. ISSN 0002-9122
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Faŭno
Du specioj de paseroformaj birdoj estas endemiaj en Aldabra Atolo:
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Končalová, Marie Naděžda (1978-12-01). "D. de Nettancourt Incompatibility in angiosperms". Folia Geobotanica et Phytotaxonomica (in German). 13 (4): 370–370. doi:10.1007/BF02851938. ISSN 1874-9348.
Lunkratera observo- kaj skanosatelito
LCROSS aŭ Lunkratera observo- kaj skanosatelito (angle: Lunar CRater Observation and Sensing Satellite) estas nomo de kosmosondilo de NASA, sendita la  je 21:32 UTC kune kun la LRO al la luno kaj surluniĝis tie la.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Newbigin, E.; Anderson, M. A.; Clarke, A. E. (1993-10-01). "Gametophytic Self-Incompatibility Systems". The Plant Cell. 5 (10): 1315–1324. doi:10.1105/tpc.5.10.1315. ISSN 1040-4651. PMC 160364. PMID 12271031
Lunkratera observo- kaj skanosatelito
Per la LCROSS-misio kaj per kreado de artefarita kratero sur la luno oni atendas definitivajn sciojn pri la ekzisto de akvoglacio ĉe la suda poluso de la luno. Tio povus esti grava por estontaj homaj misioj al la luno.
Nucela embriodisvolviĝo
Referencoj
Gambetta, Giuliana; Gravina, Alfredo; Fasiolo, Carolina; Fornero, Cecilia; Galiger, Sebastián; Inzaurralde, Cristian; Rey, Florencia (2013-12-17). "Self-incompatibility, parthenocarpy and reduction of seed presence in 'Afourer' mandarin". Scientia Horticulturae. 164: 183–188. doi:10.1016/j.scienta.2013.09.002. ISSN 0304-4238
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Faŭno
Krome ekzistas subspecio de Dryolimnas cuvieri, Dryolimnas cuvieri aldabranus (raledoj), kiu estas karakterizata, malsama al especio loĝanta en Madagaskaro, de la perdo de la flugkapablo.
-388
En la jaro 388 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Aldabra-insularaj kserofitaroj
Faŭno
Du specioj de kiropteroj, Paratriaenops pauliani kaj Pteropus aldabrensis, troviĝas nur en Aldabra Insularo.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas sendifekta kaj relative stabila. Birda Vivo Internacie situigis ĝin en grava birda areo de Sejŝeloj. En 1982, Aldabra Atolo estis signita kiel Mondan Naturheredaĵon de Unesko.
12863 Whitfield
12863 Whitfield estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Meghan Elizabeth Whitfield, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Glen Rose High School de Benton, Arkansaso, Usono.
Oguno
Oguno (Ogum), la Ferlaboranto, estas legenda persono en Brazilo, sinjoro de fero kaj arboj, laŭ Kandombleo. kaj oriŝo en santerio en Kubo (foje Oggun).
Mada
Mada (hungare: Máda, germane: Maden) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Deva. En 1910 ĝi havis 1 326 loĝantojn (rumanoj); en 1992 248 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1407. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Balşa.
Oguno
Alia legendo diras pri unu batalo de Oguno kontraŭ lia eks-edzino, Ojao, en kiu ambaŭ batis sin reciproke samtempe, kaj Oguno fariĝis sep (Meĵeo) kaj Ojao, naŭ (Mesano).
Lia tago estas merkredo (norde de Brazilo) aŭ ĵaŭdo (sude). Liaj koloroj estas bluo (norde) aŭ verdo (sude) aŭ ruĝo kaj verdo (sude). Li dominas la vojojn, ĉefe fervojojn. Li estas sinjoro de batalo kaj fero. Oni oferas al li bakitan ignamon.
Apostolaj patroj
Apostolaj Patroj estas ekleziaj verkistoj de la plej malnova historio de kristanismo.
En pli mallarĝa senco ĝi markas tiujn fruajn ekleziajn verkistojn, kiuj konis aŭ povis koni apostolojn. Tiu ĉi listo ensumigas tri verkistojn:
En pli larĝa senco tiu ĉi nocio ensumigas ekleziajn verkistojn de la fino de la 1-a kaj la unua duono de la 2-a jarcento.
Estiĝo de la nocio
Ni trovas tiun ĉi markigon jam fine de la 2-a jarcento, ĉar la sankta Ireneo de Liono (140-202) parolas pri Polikarpo kiel pri "apostola". Sed en kutiman patrologian vortaron la vorto estos enpenetrinta nur en la 17-a jarcento. La klera laiko Jean-Baptiste Cotelier en la jaro 1672 eldonas Verkojn de sanktaj Patroj, kiuj vivis en la apostola tempo kaj la 2-a eldonon de tiu ĉi verko li nomas Apostolaj Patroj.
Listo de apostolaj Patroj
Coteliero eldonis dokumentojn de tiuj ĉi kvin aŭtoroj:
Baldaŭ oni komencis aldoni al tiuj ĉi aŭtoroj pluajn du:
Malkovroj el la fino de la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento vastigis tiun ĉi liston:
tradukoj en Esperanton
La Didaĥeo aperis en 1979 ĉe I.A.B.O. en Ravenna en traduko de Gerrit Berveling.
Al Diogneto aperis en 1986 ĉe VoKo en traduko de Gerrit Berveling.
Letero al la Korintanoj de Klemento el Romo aperis en 2003 zorge de la Torina UECI en traduko de Armando Zecchin.
Influo de apostolaj Patroj
Nova ondo de intereso pri la apostolaj Patroj venas kun la protestanta reformacio en la 16-a jarcento, kiam reformantoj, klopodante apartiĝi de komunumo kun romkatolika eklezio, demandas, kia estis la kredo de la eklezio en la unuaj jarcentoj kaj ĉu la roma eklezio fidele konservis ĝin.
Mar Vermelho (Alagoaso)
Mar Vermelho estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 3.652 enloĝantojn en 2010.
Mar Vermelho signifas en la portugala "Ruĝa maro".
Paladio de Galatia
Paladio de Galatia (363 aŭ 364 – 420) estis monaĥo, episkopo kaj hagiografo de Johano Krizostomo.
Biografio
Paladio fariĝis monaĥo en 386 aŭ malmulte poste; en 388 li translokiĝis al Aleksandrio, en 390 al Nitria kaj la sekvan jaron al dezerta zono konata kiel Ĉelio pro sia sennombro de monaĥaj ĉeloj; tie li pasigis la sekvajn naŭ jarojn, dekomence kun Makario la Granda kaj poste kun Evagrio de Ponto. Poste li elmigris al Palestino por povi loĝi en klimato malpli varma ĉar lia sano jam plimalboniĝis.
En 419–420 Paladio verkis la Lausan historion, kiun li kompilis por Lauso, praepositus sacri cubiculi (alta funkciulo de la kortego de Teodozo la 2-a), kiu rezultis defendo kaj laŭdo honore de Johano Krizostomo. Li estis aŭtoro, plej probable, ankaŭ de Dialogo pri la vivo de Krizostomo. Li forpasis en la sekva jardeko.
Amfetamino
Al la substancogrupo de amfetaminoj, kompreneble nomata laŭ la baza substanco amfetamino, apartenas multaj pliaj psikoaktivaj drogoj, ekzemple N-metilamfetamino kaj Efedrino, kiu nature troveblas en la planto efedro (latine Ephedra). Ĉiuj tiuj substancoj stimulas kaj aktivigas la simpatikan parton de la aŭtonoma nerva sistemo.
(14162) 1998 TV1
(14162) 1998 TV1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Emil Nagy
Emil NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Emil estis hungara politikisto, ministro, advokato, parlamentano, ĵurnalisto.
Emil Nagy naskiĝis la  1871 en Kaposvár. Li mortis la 1956 en Budapeŝto.
Biografio
Emil Nagy frekventis gimnazion inter 1882 kaj 1890 en Budapeŝto, poste li lernis juron en la sama urbo. Li advokatiĝis en 1898. Inter 1905–1911 li estis parlamentano, poste li havis jurajn taskojn. Li denove estis parlamenta deputito inter 1922–1935, dume inter 1923 kaj 1924 li estis ministro pri justico. En Londono li konatiĝis kun Lordo Rothermere, poste li disŝutis la reviziismon pri Hungario. Inter 1951-1953 li estis deportita al provinco.
Dum jardekoj li ofte kontribuis en Pesti Hírlap. Li edziĝis trifoje, resume li havis 10 gefilojn.
Szilvi Szendy
Szilvi Szendy [silvi sendi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szendy Szilvi estas hungara aktoro, operetkantisto, subreto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Szvetnyik Szilvia [svetnjik].
Szilvi Szendy naskiĝis la  en Kecel.
Biografio
Szilvi Szendy maturiĝis en mezlernejo en Baja, sed ŝi frekventis ankaŭ muziklernejon. Ŝi akiris diplometon en kantista studio de Operetoteatro (Budapeŝto) en 1997, poste ŝi membriĝis en la Operetoteatro. Ŝi akiris diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2016. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Piroska Molnár kaj Gergely Kocsis. Ŝi ricevis premiojn en 2003 kaj 2018. Ŝi edziniĝis kaj naskis unufoje.
Eggenwil
Pri la komunumo
Eggenwil (prononcu: egnvil) estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 810 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Eggenwil situas ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss okcidente de la monto Heitersberg, montetoĉeno de la Svisa Mezlando. Al la komunumo krom la ĉefvilaĝo mem apartenas ankaŭ la pli supre situantaj setlejoj Hohfoor, Ibisguet kaj Wissli.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Eggenwil limas en nordo al Künten im Norden, en nordoriento al Bellikon, en oriento al Widen, en sudo al Bremgarten, kaj en okcidento al Fischbach-Göslikon.
Trafiko
Eggenwil situas ĉe la kantona ĉefvojo de Baden al Bremgarten, sur kiu ankaŭ cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika trafikreto.
Historio
En mezepoko Eggenwil troviĝis sub habsburga regado. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la habsburgan pralandon, Eggenwil estis atribuita al la voktejo Hermetschwil de la Libera Distrikto. La vilaĝoparto supre de la kamparvojo fariĝis parto de la Grafejo Baden. Dum la tempo de la Helveta Respubliko (1798-1803) Eggenwil formis komunuan komunumon de la tiama Kantono Baden kune kun Widen. Post la fino de la Helveta Respubliko Eggenwil fariĝis aŭtonoma komunumo en la distrikto Bremgarten de la nova Kantono Argovio.
Royal Oak (SkyTrain Vankuvero)
Royal Oak estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Burnaby, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Somogydöröcske
Somogydöröcske [ŝomodjdoroĉke] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab.
Situo
Somogydöröcske situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Igal troviĝas 9, Tab 20, Tamási 27, Kaposvár 40 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 laŭ tiama ortografio "Diarugsa". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1945 la Ruĝa Armeo deportis vilaĝanojn al gulago. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto, feriejaj domoj.
Paŭlo Orosio
'”En lia eta lumo ridas / tiu advokato de la kristanaj tempoj / de kies latino profitis Aŭgusteno.” (Dia Komedio'' Paradiso, kanto 10-a, linioj 118-120)
Paulo Orosio (ilatine: Paulus Orosius; Brago, ĉirkaŭ 383 – ĉirkaŭ 420) estis romia sacerdoto, historiisto kaj apologiulo, disĉiplo kaj kunlaboranto de Sankta Aŭgusteno de Hipono. Invitite de ĉi tiu lasta, Orosio verkis Historiarum adversos paganos libri VII (Sep libroj pri la historio kontraŭ paganoj) kiu devis servi kiel historia kompletigo de De civitate Dei (La Civito de Dio) de sia majstro.
Biografio
Orisio eble naskiĝis en Bracara, nun Brago, en Portugalio, inter la jaroj 375 kaj 385. Per la nomo “Paŭlus” (Paŭlo) estis konita nur ekde 8-a jarcento (kaj iuj kritikistoj ĝin konsideras kontestebla. . Ĉar li junaĝe sin konsekris al la servo de sia Dio, ĵus ordinita pastro, foriris al Afriko en 413 aŭ en 414. La motivo de la forlaso de la naskiĝa lando ne estas konata, li nur sciigas ke tio okazis "sine voluntate, sine necessitate, sine consensu" (sen sia volo, sen neceso, sen konsento (en Commonitorium, I).
Li iris ĉe Aŭgusteno en Hipono, por lin demandi klarigojn pri iuj punktoj de la kristana doktrino koncerne la animon kaj ties originon, punktoj pridiskutataj de sekvuloj de Prisciliano. En 414 Orosio pretigis por Aŭgusteno Commonitorium de errore Priscillianistarum et Origenistarum (vidu en Patrologia Latina, eld. Migne, XXXI, 1211-16; ankaŭ en Priscilliani quae supersunt, kaj en Schepss, en "Corpus script. eccl. lat.", Vieno, 1889, XVIII, p. 149. kaj ss.) al kiu Aŭgusteno kontraŭ ili rebatis per sia Ad Orosium contra Priscillianistas et Origenistas. Por trovi respondon pri tiuj problemoj koncerne la animon kaj ties originon, Orosio, konsilite de Aŭgusteno (Epist. CLXVI), foriris al Palestino, ĉe Sankta Hieronimo.
Pelagio tiam estas provanta disvastigi siajn doktrinojn, juĝatajn herezajn, kaj Orosio helpis sanktan Hieronimon kaj aliajn en la lukto konstraŭ tiun herezon. En 415 Johano episkopo de Jerusalemo, dekomence favora al la dokrino de Origeno kaj influita de Pelagio, koncilie kolektis la pastrojn ĝuste en Jerusalemo. Dum tiu koncilio Orosio dialektike atakis la instruaĵojn de Pelagio. Sed, ĉar Pelagio deklaris ke mem “kredis ke la homo ne povas atingi la perfektecon kaj eviti fali en la pekon sen la helpo de Dio, Johano ne lin kondamnis, male decidis ke liaj kontraŭuloj devintus subteni siajn tezojn antaŭ papo Inocento la 1-a. Pro sia opono al Pelagio, Orosio ekkontrastis kun jerusalema episkopo Johano, kiu lin akuzis pri jena tezo: la homo ne povas eviti mortan pekon ankaŭ se helpata de Dio (kio estus vera herezo, sed fora el la peso de Orosio).
Responde al tiu akuzo, Orosio verkis sian Liber apologeticus contra Pelagium de Arbitrii libertate (Patrologia Latina, XXXI, 1173-1212; Orosii opera, eld. Zangemeister, kaj "Corpus script. eccl. lat.", V, Vieno, 1882), en kiu faras detalan raporton pri Koncilio de Diospolis de 415 kaj pritraktas precize kaj korekte la du precipajn problemojn contra Pelagium: a)la ebleco de la libera arbitrio en la homo kaj b) la kristana perfekteco kiam oni faras la dian volon en tiu ĉi tero.
En la printempo de 416 Orosio forlasis Palestinon por reveni ĉe Aŭgustenon en Afriko kaj de tie reveni sian landon. Li portis kun si leteron de Hieronimo (Epist. 84) al Aŭgusteno, kune kun du eseojn de la gaŭlaj episkopoj Hero kaj Lazaro kiuj en Palestino estis batalantoj kontraŭ la doktrinoj de Pelagio (vidu: Aŭgusteno, Epist. 175). Krome li kunportis la relikvojn ĵus malkovritajn de protomartiro Stefano kaj latinlingvan leteron de la presbitero Lukiano kiu ilin estis malkovrinta (vidu ĉe Genadio, De Viris Illustribus, XXXI, XLVI, XLVII, eel. Czapla, Münster, 1898, 87-89, 104). Post mallonga restado ĉe Aŭgusteno en Hipono, Orosio rekomencis vojaĝi, sed atinginte Minorkon kaj informite pri la militoj kaj disrabadoj efektivigitaj de Vandaloj revenis al Afriko. La relikvoj de Sankta Stefano kiujn Orosio estis lasinta en Minorko, poste fariĝos objekto de granda devoteco en Gaŭlujo kaj Hispanio.
Orosio, do, revenis al Afriko kaj, puŝite de Aŭgusteno, verkis la unuan universan kristanan historion: Historiarum adversus paganos libri VII (Patrologia Latina, XXXI, 663 - 1174 aŭOrosii opera, eld. Zangemeister, en "Corpus script. eccl. lat.", V, Vieno, 1882), elpensitaj kiel komplemento de De civitate Dei, aparte de ties la 3-a libro, en kiu Aŭgusteno pruvas ke la Romia Imperio suferis pro diversaj kontraŭbonaĵoj kaj antaŭe kaj poste la solidiĝo de Kristanismo kiel “religio lica” kaj oficiala, kontraŭ la pagana tezo laŭ kiu la forlaso de la romaj dioj estus la kaŭzo de la malfortiĝo de la imperio kaj plonĝo sur ĝin de malfeliĉaĵoj.
Aŭgusteno deziris ke tio estus pruvata en aparta verko analizanta komplete la historion de ĉiuj popoloj de la antikveco, kaj per la fundamenta ideo laŭ kiu Dio determinas la destinojn de la nacioj. Subase de tiu teorio, du imperioj precipe estre regis la mondon: Babilonio oriente kaj Romo okcidente. Romo estis ricevinta la heredaĵon de Babilonio pere de la imperioj makedona antaŭe kaj kartaga poste. Tiel en la verko estas subtenate ke ekzistis kvar imperioj en la historio: ideo vaste akceptita dum mezepoko. La unua libro mallonge priskribas la mondon kaj skizas la historion ekde la Diluvo ĝis la fondo de Romo; la dua liveras la historion de Romo ĝis la disrabado de la urbo verke de Gaŭloj, de Persujo ĝis Kiro la 2-a kaj de Grekio ĝis la batalo de Kunaksa; la tria okupiĝas precipe pri la makedona imperio gvidita de Aleksandro la Granda kaj ties posteuloj, kaj pri la samtempa romia historio; la kvara pritraktas la historion de Romo ĝis la detruo de Kartago; la lastaj tri libroj retenas la leganton sur la romian historion, ekde la detruo de Kartago ĝis la tagoj de la aŭtoro.
La verko finfinita en la 418, montras la signojn de certa hasto. Krom de la Sanktaj Skriboj kaj de Kroniko de Eŭsebio de Cezareo revizita de Sankta Hieronimo, Orosio profitis kiel fontoj ankaŭ de Livio, Eutropio, Julio Cezaro, Gajo Suetonio Tranqvilo, Floro kaj Justino martiro. Konforme al la apologia stilo estas priskribitaj ĉiuj katastrofoj suferitaj de la diversaj popoloj. Kvankam supraĵa kaj fragmenta, la verko konsiderendas grava pro la fakto ke ĝi entenas informojn pri la periodo post 378 post Kristo.
Aleuta Ka
Aleuta Ka (Ԟ ԟ; kursive: Ԟ ԟ) estis litero de la aleuta cirila alfabeto. La litero Ԟ signifis la senvoĉan uvularan plozivon. Ĝi estis uzata en 19-a jarcento.
Ԟ estas derivita de la cirila litero К.
Terralba
Terralba estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Elektra unuciklo
Elektra unuciklo (ofte mallongigita kiel EUC) estas mem-ekvilibriga propra transportilo kun nur unu rado. La rajdanto regas la rapidecon per klinado antaŭen aŭ reen kaj stiras per klinado kaj tordado de la aparato ambaŭ-flanke. La mem-ekvilibriga mekanismo uzas giroskopojn kaj akcelomezurilojn. En 2020, pendsistemaj modeloj estis enkondukitaj de tri ĉefaj fabrikistoj: Begode, Kingsong kaj Inmotion.
Frua eksperimentado
Man-potenca unurado estis patentita en 1869 de Rikardo Heming (angle: Richard C. Hemming). kaj poste pedal-potenca unuo estis patentita en 1885. Diversaj motoraj unucikloj estis evoluigita kaj montrita dum la 1930-aj jaroj sen komerca sukceso. Karlo Tejlor (angle: Charles F. Taylor) ricevis patenton por "veturilo kiu estas havanta ununuran subtenantan kaj veturantan radon" en 1964 post 25 jaroj de eksperimentado. En 1977, Karlo Gabriel (angle: Charles Gabriel) prezentis elektran unuciklon kiu similas la desegnon de la hodiaŭaj aparatoj.
Komercigo
En 2003, Bombardier anoncis koncipan desegnon por aparato uzota kiel sporta veturileto, la Embrio. En septembro 2004, Trevor Blackwell prezentis praktikan mem-ekvilibrigan unuciklon, kiu uzis la similan reg-mekanismon kiel la Segway PT kaj eldonis la desegnojn kiel la Eunicycle. En marto 2010, Ŝejn Ĉen (angle: Shane Chen) de "Inventist" registris patentan aplikon por elektra unuciklo sen sidloko (asociita kun la "Solowheel" produkto lanĉita en februaro 2011). En Okt 2010, "Focus Designs" eldonis videon de elektra uniciklo kun naba motoro kaj sidloko. Malfrue en 2015, la Ford Motora Firmao patentis "mem-propulsitan uniciklon kongruebla kun veturilo", celita por last-mejlaj naveduloj.
Ekde 2020, pluraj ĉinaj fabrikistoj superregas la merkaton kaj daŭre anoncas unuciklojn kun pli altaj rapidecoj (super 75 km./h aŭ 46 mph) kaj pli longdistancaj baterioj. Populareco venis ĉirkaŭ la sama tempo kiel Begode (konita antaŭe kiel Gotway) anoncis ilia M-an linio. Tio ĉi evoluis en la MSXaj & MSPaj modeloj kaj poste en la RSa modelo. En 2020, pendsistemaj eucoj estis anoncitaj de Inmotion, Kingsong kaj Gotway.
Strinigra kukolo
La Strinigra kukolo Cacomantis sonneratii estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Temas pri eta kukolo kiu troviĝas en Sudazio.
La dunoma scienca specifa nomo rememoras la francan naturaliston kaj eksploriston Pierre Sonnerat.
-391
En la jaro 391 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Georgo Abraham
Georgo ABRAHAM (naskiĝis 1916, mortis la 26-an de junio 2001), estis argentina esperantisto kaj pioniro sur la kampo de arab-lingvaj Esperanto-lernolibroj kaj -vortaroj.
Esperanta agado
Abraham naskiĝis en Usono en 1916, sed de 1929 vivis en Argentino. Esperanton li lernis en 1931. En 1941 li kunfondis Argentinan Esperanto-Ligon, en kiu li plenumis gvidajn funkciojn dum pluraj mandatoj. En 1952 li gvidis la unuan Esperanto-kurson en sia loĝurbo Venado Tuerto, kie li fondis kaj prizorgis klubon. En 1966 Abraham starigis Amerikan Esperanto-Lernejon por koresponda instruado.
Tradukoj kaj vortaroj
Abraham tradukis el la araba verkojn de Ĥalil' Ĝibran: Rakontoj kaj Poemoj. (1972), La Rompitaj Flugiloj (1981), Plukitaĵoj (1986) kaj Preter la Horizonto (1992).
Li verkis plurajn Esperanto-lernilojn. Lia precipa verko estas la ampleksa araba Esperanto-vortaro, kies unuan volumon, Klara Vortaro Esperanta-Araba, UEA eldonis en 1998. La alidirekta, pli ampleksa parto estas preparata por eldono. En 2000 ĉe UEA aperis ankaŭ lia lernolibro por arablingvanoj, Kurso de Esperanto, Lingvo Internacia. Tiuj verkoj metis la bazon por la lastatempa ekdisvastiĝo de Esperanto en la arabaj landoj.
György Szántó (kuracisto)
György Szántó [djord sAntO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szántó György estis hungara kuracisto, kirurgo, traŭmatologo, profesoro.
György Szántó naskiĝis la  1907 en Budapeŝto. Li mortis la 1982 en Budapeŝto.