cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nadimo
En jaro 1959 la urbo havis 0,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 45,9 mil loĝantojn.
Miklós Puky
Miklós Puky [miklOŝ puki], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Puky Miklós Gábor estis hungara herpetologo. Miklós Puky naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Puky maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1979, poste li akiris biologian kaj tradukistan diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1986. Post siaj studoj li laboris ĝismorte en la akademia esplora instituto. En 1992 li doktoriĝis en la universitato, en 2006 en la Hungara Scienca Akademio. Li estis medioprotektanto kaj specialiĝis pri la herpetologio. Jam en 1986 li fondis asocion por la ranoj. Kun liaj amikoj li kolektis ranojn en sitelojn ĉe la aŭtoŝoseo, poste ili liveris la ranojn en la alian flankon de la ŝoseo. Li ofte prelegis ankaŭ en eksterlandaj universitatoj kaj li partoprenis ankaŭ en eksterlandaj medioprotektaj agoj. Li ricevis premiojn inter 1992-2011.
676
En la jaro 676 post Kristo okazis, interalie:
Fondaĵo Robert-Schuman
La Fondaĵo Robert-Schuman estas por-eŭropa pensfabriko kreita en 1991. Ĝi estis agnoskata kiel publika utilo en Francio per dekreto la 18-an de februaro 1992. Ĝia celo estas agi favore al la eŭropa konstruado. Ĝi sidejas en Parizo kaj Bruselo.
Fondo
La Fondaĵo Robert-Schuman estis kreita en Parizo en 1991, en la tempo de la falo de la Berlina Muro kaj la kolapso de la orienta bloko fare de francaj personecoj, kiuj laboris kun Robert Schuman (Alain Poher, Jean Seitlinger) aŭ konataj pro siaj poreŭropaj engaĝiĝoj (Raymond Barre, Jean François-Poncet, René Monory, Jacques Rigaud, Michel Albert, Louis Jung).
Ĝi ricevis la nomon de Robert Schuman, franca ministro pri eksterlandaj aferoj, kiu proponis per la deklaro de la 9a de majo 1950 la kreon de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo, kaj konsiderata kiel tia kiel unu el la "Patroj de Eŭropo".
Aktivaĵoj
La Fondaĵo Robert-Schuman produktas multajn studojn pri eŭropaj politikoj, fonto de informo kaj apogiĝo por decidado.
Reteja pri Eŭropaj balotoj estas kreita ĉiun kvinan jaron por klarigi la rolon kaj povojn de la Eŭropa Parlamento kaj sekvi la kampanjon donante informojn pri la listoj kaj kandidatoj en ĉiuj membroŝtatoj.
Andrzej Renes
Andrzej Renes (naskiĝis en 1958 en Grodków) – pola skulptisto.
Koepchenwerk
Koepchenwerk estas unu el la du unuaj, samtempe konstruitaj grandaj pumprezervaj akvoenergiaj centraloj en Germanujo. Ĝio troviĝas ĉe Lago Hengstey en la urbo Herdecke en la Ruhr-Regiono. Posedanto de la centralo, kiu nomiĝas laŭ sia planinto Arthur Koepchen estas la konzerno RWE. La centralo estadas en funkcio ekde 1930.
Andrzej Renes
Andrzej Renes komencis lerni skulptarton en Zakopane, daŭrigis en Akademia Sztuk Pięknych (Akademio de Belartoj en Varsovio. En la jaroj 1985-1986 restis helpe de stipendio en Bruselo, studante en Académie Royale des beaŭ-arts.
Li estas aŭtoro de multaj monumentaj skulptaĵoj:
Fondaĵo Robert-Schuman
Aktivaĵoj
Kun sidejo en Parizo kaj Bruselo, la fondaĵo subtenas reton de partneroj en Eŭropo kaj partoprenas diskutojn, interŝanĝojn kaj debatojn pri la estonteco de la eŭropa kontinento.
Andrzej Renes
Krom tio li faris multe da pli malgrandaj skulptaĵoj kiel Koziołek Matołek ĉe la soklo de la busto de Makuszyński en Zakopane.
Fondaĵo Robert-Schuman
Aktivaĵoj
La fondaĵo organizas kaj partoprenas multajn eŭropajn kaj internaciajn kunvenojn kaj konferencojn. Ekzemple ĝi organizas la Klubon Rhénan, francgermanan pensfabrikon por diskuti eŭropajn temojn9. Ĝi ankaŭ disvolvas esplorajn programojn kunlabore kun universitataj kaj informaj centroj aŭ aliaj pensfabrikoj.
La verkoj de la fondaĵo estas ĉiuj publikigitaj en la franca kaj la angla, en sia retejo kaj en poŝtelefona programo.
Funkciado
La Fondaĵo Robert-Schuman estas administrata de estraro de 11 membroj, inkluzive de unu reprezentanto de la ŝtato. La funkcio de prezidanto de la estraro kaj membraro de la estraro estas libervolaj.
La oficejo preparas kaj efektivigas la decidojn de la konsilio. Ĝi konsistas el kvar estraranoj kaj administras la esplorcentron inter estraraj kunvenoj. Ĝi kunvenas kvarfoje jare.
La ĉefaj esplorlinioj de la Fondaĵo Robert-Schuman estas diskutataj ene de Scienca Komitato, kiu kunvenas dufoje jare. Ekde 2019, ĝi estas prezidata de Alain Lamassoure.
Koepchenwerk
Konstruo
La Rejnlanda-Vestfala Elektrocentralo (RWE; mallongigo laŭ la germana) konstruis la pumprezerva akvocentralo ekde 1927 ĝis 1930 por la provizo de la proksima Ruhr-Regiono ĉe la kruta deklivo de la Montaro Ardey tuj apud la Lago Hengstey ĉe la rivero Ruhr. Planinto de la centralo en Herdecke estas ĝia nomdonanto Arthur Koepchen. Kun la pumprezerva akvocentralo en Niederwartha en Saksujo la inĝenieroj de Koepchenwerk sin arogis dum la konstrutempo veran konkuron pri la unua ekfunkciigo. Finfine la centralo en Niederwartha jam la 27-an de novembro 1929 ligiĝis per unu maŝino al la elektroreto, ĝia definitiva finkonstruo kaj la ekfunkciigo de la lasta maŝinaro tamen okazis nur marton de 1930. Koepchenwerk ekfunkciis la 28-an de januaro 1930 plene je 132 megavatoj. Konsekvence oni do festis tiam – depende de la vidpunkto – ambaŭ centralojn kiel „unuajn siaspecajn“ kaj „grandan teĥnikan novigon“.
23975 Akran
23975 Akran estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Koepchenwerk
Dua Mondmilito
Sub la celnumero „B 28“ (ekde 1941: GO 1123) Koepchenwerk staris jam antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito sur la cellistoj de la brita Reĝa Aerarmeo. Ĝis aprilo de 1940 ĝi estis grava ebla bombatakocelo en l „Ruhr-Plano“. Per detruo de centraloj en Rejnlando kaj Ruhr-Regiono Reĝa Aerarmeo volis malfunkciigi la germanan armindustrion. La „Ruhr-Plano“ perdis printempon de 1940 valoron, ĉar oni ekkonis, ke malgrandaj celoj kiel centraloj dumnokte ne estas lokofikseblaj. Tamen britaj bombaviadiloj precipe aŭtunon entreprenis almenaŭ kvar celitajn aeratakojn sur Koepchenwerk, je kiu ili fine de oktobro de 1940 sukcesis difekti akvokondukilon. Por protekti Koepchenwerk kontraŭ aeratakoj, oni kaŝis ĝin ekde 1942 sub kaŝmaskoretoj. En la ĉirkaŭaĵo de la Lago Hengstey oni staciis kontraŭaviadilajn pafilego-bateriojn. Barbalonoj devis protekti la fabrikon kontraŭ malaltaj aeratakoj.
23975 Akran
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erkan Akran, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2007. Li instruas ĉe la  Lisa Academy de Little Rock (Arkansaso).
Koepchenwerk
Novkonstruo kaj modernigo
En la postmilita tempo Koepchenwerk funkciis plejparte senĝene. Decemron de 1980 tamen okazis misfunkcio, kiam ŝiriĝis la kapsulo de unu el la pumpiloj. La atento de la skipo ja evitis malutilajn konsekvencojn, tamen ekzamenadoj montris la tujan danĝeron de similaj difektoj je du pluaj pumpiloj. RWE do decidis en 1981, konstrui sur sama loko novan pumprezervan centralon kaj eksfunkciigi la malnovan.
En la jaroj 1985 ĝis 1989 oni konstruis tuj apud la malnova centralo ĉe la lagobordo la modernan centralon. Tiu ĉi plue uzas la saman principon. Plej okulfrapa diferenco estas krom la nova centralodomo, ke la premtuboj nun pasas subtere kaj ne plu estas videblaj.
La 12-an de januaro 2015 RWE petis de la urbo Herdecke la permeson malkonstrui la monumentprotektatajn instalaĵojn.
Teĥniko
La ekfunkciadon de la tuta instalaĵo en la pumpadon ebligas frekvencoregulilo de 20 MW da povo. Tiu ĉi frekvencoregulilo estas aktuale ankoraŭ la plej granda en Eŭropo.
La stokbaseno konformigita al la montosupro havas je longo da proks. 600 metroj kaj larĝo da proks. 250 metroj volumenon de pli malpli 1,5 milionoj da kubometroj. La betonsurfacoj en kaj ĉe la stokbaseno estis riparataj en 2007. La ligo al la elektroreto okazas per la ŝaltinstalaĵo Garenfeld en Hagen sur nivelo de ekstra altotensia 220 kV en la reton de la transigoreto-tenanto Amprion.
Ekologio
Pro la ĉiutaga pumpostokado la akvosurfaco de l' Lago Hengstey povas ŝanceliĝi ene de mallonga tempo je 70 cm (inter +95,6 m kaj +96,3 super marnivelo). Tiu havas konsiderindajn konsekvencojn por la lagoekologio. La randa surkreskaĵo estas konvene reduktita, kaj multaj birdoj, kutime kovantaj ĉe la bordo, tion povas fari nur tre malfacile aŭ nur per artefaritaj helpoj. Krom tio pli malgrandaj vivaĵoj (ankaŭ fiŝoj) malgraŭ kribroinstalaĵoj estas kaptataj de la pumpilsuĉado kaj ne transvivas la centralajn procedojn, precipe la altajn premojn en la tuboj.
Memorprotekto kaj turismo
La malnova Koepchenwerk de kvar maŝinkompletoj kun separitaj pumpiloj kaj akvoturbinoj same kiel la horizontaj ŝaftoj ekde 1986 estas monumentprotektataj, en 1994 ili estis definitive malfunkciigataj. Rigardado ne plu eblas, enrigardoj en la malnovan turbinejon tamen eblas tuj ekde la lagovojo. Informtabuloj estas alireblaj dum la ĝeneralaj labortempoj kaj klarigas la funkcimanieron de la centralo.
La centralo estas stacio de pluraj temovojoj de la Itinero de la Industrikulturo. La la stokbaseno sur la monto kondukas sakvojo barita por la publika motortrafiko, kiun piedirantoj tamen povas uzi por atingi elrigardplatformon super la valo de Ruhr. Tie ankaŭ troviĝas tabulo kun informoj pri la konstruado de Koepchenwerk. Inter la supra baseno kaj la centralo ne ekzistas publike alirebla vojo. La arbarhava krutodeklivo cirkaŭ la premtuboj estas vaste forbarita kiel fabrika tereno de RWE. Malsupre de la premekvilibrigujoj ĉe la supra baseno troviĝas la tri majusklegoj lumliteroj de la firmao RWE, kiuj ankoraŭ ĝi komence de la 1990-aj jaroj hele lumis dumnokte kaj per tio estis videblaj trans granda distanco kiel landmarkilo, interalie ekde la aŭtovojo A 1.
Proksimume kilometron laŭflue troviĝas je la fino de la Lago Hengstey alia centralo, la rivercentralo Hengstey.
NGC 3488
NGC 3488 (aliaj indikoj — UGC 6096, MCG 10-16-45, ZWG 291.22, IRAS10583+5756, PGC 33242) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Soledad
La du ĉefaj setlejoj en la Falklandoj, nome Stanlejo kaj Mount Pleasant, ambaŭ el kiuj estas en la norda duono de la insulo Soledad estas hejmo de tri kvaronoj de la populacio de la insulo.
Geografio
La insulo Soledad, kiu havas areon de 6,605 km², ĉirkaŭ duono de la totala areo de la insuloj konsistas el du terpecoj de proksimume sama grando. La insulo estas preskaŭ duonigita de du profundaj fjordoj, nome Seno Choiseul kaj Brenton Loch-Grantham Sound kiuj estas separataj de 2.2 km larĝa istmo kiu konektas Lafonia-n en la sudo kun la norda parto de Orienta Falklando. La insula marbordo de 1,668.7 km havas multajn pli malgrandajn golfetojn, insuletojn kaj terkolojn.
Marŝo de la reĝo Malbruko
Marŝo de la reĝo Malbruko estas popoldanco de Loreno kaj Alzaco.
Pozicio de la partoprenantoj
La gedancantoj duopiĝas kaj desegnas cirklon. La viroj estas interne de la cirklo kaj ĉiu prenas la proksiman manon de sia partnerino.
Florestan kaj Eusebius
Florestan kaj Eusebius estas du fikciaj personoj de la komponisto Robert Schumann, kiujn li kreis dum sia agado kiel muzikkritikisto kaj faris ilin sia esprimilo por diferencaj vidmanieroj de la kritikataj verkoj. Schumann rigardis ilin, kvankam ili estas fikciaj, kiel Davidsbündler (David-liganoj) kaj titolis en muzikaj cikloj pli malgrandajn pecojn per iliaj nomoj (Carnaval ) aŭ prezentis ilin kiel ties komponistoj (Davidsbündlertänze). La pianosonato n-o 1 f♯-minora aperis sub la nomoj de la du. Florestan kaj Eusebius samtempe estas anima portreto de Robert Schumann.
Fono
Florestan kaj Eusebius, la "friponetparo" (Robert Schumann), akompanis la verkistan agadon de Schumann kiel muzikkritikisto dum lia tuta vivo. Verkemo estis heredaĵo: Lia patro August Schumann estis eldonisto kaj sin rigardis kiel "homme de lettres", tiel ke ne mirigas, ke lia filo estas literature klerigita kaj ankaŭ talenta pri verkado. De la romano "Flegeljahre" de Jean Paul, publikigita en 1804, Schumann estis profundege kortuŝita. Kun la malegala ĝemeloparo "Vult kaj Walt" priskribita en la libro, Schumann povis sin identigi. La analogeco de la karakteroj de Vult, ne obeas al ajnaj konvencioj, same kiel la trankvila kaj radikiĝinta Walt al la karakteroj de eksterema, impetega Florestan kaj de elegia, kontempla Eusebius montras sur tio, ke la roluloj el la romano de Jean Paul starigis modelon.
Ĉi tiu traduko orientiĝas je la ritmo de la poemo, malatente la rimojn
Florestan kaj Eusebius en la muzikkritikoj de Schumann
Florestan kaj Eusebius aperis unuan fojon en kritiko pri la pianokomponaĵo de Frédéric Chopin pri la dueto "Là ci darem la mano" („Dobnu al mi la manon“) el la opero „Don Giovanni“ de Wolfgang Amadeus Mozart. La kritiko estis publikigita en 1831 sub la pseŭdonimo Julius en la lepsika „Allgemeine musikalische Zeitung“, (la revuo, al kiu Schumann ekde 1834 konkurencis per sia „Neue Zeitschrift für Musik“) kaj sin prezentis laŭ novela formo, kio estis tiutempe kutima stilrimedo. Jam la verkisto E.T.A. Hoffmann verkintis per sia literatura figuro, „kapelmajstro Johannes Kreisler“, poeziajn muzikkritikojn por „Leipziger musikalische Zeitung“. Ankaŭ komponisto Claude Debussy inventis jardekojn poste por siaj muzikkritikoj fikcian interparolanton: „Monsieur Croche“ - kiu tamen tute ne aperas poezie, sed male senhumura kaj sobra.
La karaktera diverseco de Florestan kaj Eusebius laŭas intencitan dramecon: Schumann uzis ilin por la prezentado de malsamaj vidmanieroj sur la pecojn kritikatajn de li. En kelkaj kritikoj la antiteza rigardmaniero tamen estas malpli malsama artkompreno ol male la malsama temperamento de la figoroj servantaj kiel sontubo. Flanke de Florestan kaj Eusebius ofte staras „Majstro Raro“ (komence Friedrich Wieck baptopatris por ĉi tiu figuro). Li alprenas la funkcion de objektiva rigardanto kaj mildigas polarizojn.
Ankaŭ tie, kie Florestan kaj Eusebius ne estas menciitaj en kritikoj aŭ indikataj kiel ties "aŭtoroj", iliaj ecoj kaj parte iliaj malbonkondutecoj pregas multajn el la tekstoj de Schumann. Schumann estis homo kun ofte malaj sentoj kaj je la formado de siaj kritikoj kaj je la komponado ne nur formale, sed ankaŭ stile tre multfaceta. Ekde milda rikano ĝis akra moko, ekde silenta konsento ĝis ambicia vervo al li nenio fremdis, kaj lia „Neue Zeitschrift für Musik“ estis ideala kampo por eksperimentado. Oni volonte mencias ĉirilate lian kritikon pri la opero La profeto de Giacomo Meyerbeer, ("Le Prophete"), kiu eniris la muzikhistorion kiel plej mallonga kritiko, ĉar Schumann post spektado de la prezentado enmetis ĝin ja ne kiel priparolado, sed nur per †  kiel mortanonco en sian revuon.
En sian David-ligon Florestan kaj Eusebius enprenis krom la kunverkantaj kritikistoj ankaŭ - kvazaŭ prohonore - samtempajn komponistojn, kiuj laŭ ilia opinio povis alkonduki la urĝe necesan novan tempon. Kiel ekzemploj nomate estu Hector Berlioz, Norbert Burgmüller, Frédéric Chopin, Franz Liszt, Felix Mendelssohn Bartholdy kaj Schuncke.
En la lasta kritika artikolo li sindediĉis sub la titolo „Novaj vojoj“ al Johannes Brahms, kiun li en tiu preskaŭ himne anoncis kiel granda estonta komponisto. Verkado de muzikkritikoj komence de la 19-a jarcento estis kelkrilate defio: tiutempe estis tute ne tiom da muzikaj prezentadoj de instrumentaj resp. orkestraj verkoj kiel oni nuntempe atendas kiel memkompreneblaj. Oni ankaŭ ne trafis sur tre multajn elstarajn artistojn aŭ orkestrojn. Loĝante en Lepsiko Schumann ja havis bonŝancon, ĉar la lepsika Gewandhaus-orkestro estis unu el la plej bonaj siatempaj, tamen oni verkis muzikkritikojn malpli post prezentadoj ol male surbaze de la studado de notoj resp. partituroj. Ankaŭ Schumann eksidis ĉe la pianon kaj traludis novaperaĵojn por poste taksi ilin laŭkvalite.
Verko 2-a
Priparolado de op. 2 de Frédéric Chopin, variacioj pri "là ci darem la mano" (el 1831, eltiraĵo)
Eusebius
Priparolado de la sonato en c-minoro de Delphine Hill Handley (el 1835, mallongigite)
Florestan
''Priparolado de Grand Sonate élégique f. Klav. f-moll, op. 33 [recte: op. 32] de Carl Loewe '' (el 1835, eltiraĵo)
Florestan kaj Eusebius kiel portretoj de la "mio" de Schumann
Ke Schumann rigardis Florestan kaj Eusebius kiel portretoj de siaj propraj, personaj animaj fartoj, precipe klariĝas en siaj memironiaj poemoj por Clara Wieck (Schumann skribas al Klara) de 1838:
Al certa novedzino, kiu neniel volas dudekjarulon kiel edzo
Florestan kaj Eusebius en la komponaĵoj de Schumann
Schumann prezentis Florestan kaj Eusebius ne nur kiel karakterpecoj en Carnaval op.9, sed ankaŭ eĉ kiel komponistojn. Li nomis kaj Davidsbündlertänze op.6 kaj ankaŭ pianosonato f♯-minora op.11 en la unuaj eldonoj kiel verkoj de Florestan kaj Eusebius. Ĉi tiujn du pianoverkojn Schumann mem rigardis kiel esprimo de intima amo inter si kaj Clara Wieck.
Davidsbündlertänze komencas per citaĵo el mazurko de Clara Wieck („moto de C.W.“). Ties kapmotivo destinas la plej multajn el Davidsbündlertänze, kiuj tamen laŭ propra eldiro de Schumann malpli estas dancoj ol male pensoj de antaŭgeedziĝa festo kaj geedziĝfesto. „Malnova eldiro“ kiel moto aludas la amimajn ŝarĝojn kaj esperojn, kiuj estis ligitaj kun la amo kontraŭata de la patro de Clara:
Ĉiam kaj en ĉiu tempo Ligiĝas ĝojo kaj sufero. Restu pia en ĝojo kaj kuraĝe Pretu al sufero
En la unua movimento de pianosonato op.11 sin interligas temoj de Clara Wieck (el ties op.5) kaj de Robert Schumann. sur la titolpaĝo de la unua eldono staras:
Traduko:
Volgré
Volgré estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 322 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Volgré etendiĝas sur 9.55 km², kaj havis 322 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 33 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro David Sevin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Volgré apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Kaldrono de Gundestrup
La kaldrono de Gundestrup estas kelta kaldrono el la 2-a jarcento a.K. trovita en torfejo ĉe la urbeto Aars en Jutlando, Danio. Ĝi konsistas el 13 arĝentaj platoj, el kiuj 12 estas riĉe ornamitaj, kaj estas 42 cm alta kun diametro je 69 cm.
La ornamado montras bildojn el la kelta mitologio, aŭ laŭ aliaj interpretoj el la ĝermana kaj traka mitologioj, dibildojn kaj ritualojn. Pro tio, kaj ankaŭ pro la materialo oni supozas, ke ĝi servis al oferritualoj.
La kaldrono de Gundestrup troviĝas nun en la dana nacia muzeo en Kopenhago kaj estas unu el ties plej famaj artaĵoj. Kopio de la kaldrono troviĝas en la Musée gallo-romain de Fourvière (gaŭlromia muzeo) en Liono, Francio.
Malkovro
La kaldrono estis malmuntita kaj deponita en seka parto de torfejo, kie oni retrovis ĝin en 1891. Oni trovis 13 platojn: unu rondan, kvin longajn ortangulojn (nomitaj per majuskloj, A ĝis E) kaj sep plimallongajn ortangulojn (nomitaj per minuskloj, a ĝis g). Unu malgranda ortangulo mankas. La platoj konsistas el 97% pura arĝento, iuj partoj estas orumitaj.
La dana arkeologo Sophus Müller rekonstruis la kaldronon en 1892 en la nuna formo, kun la kvin platoj ene, la sep ekstere kaj la ronda kiel fono. Li faris tion laŭ rekomendo de Klindt-Jensen.
Priskribo
La kaldrono surhavas multajn motivojn ilustrantajn la keltan mitologion, ekzemple la cervodion Cernunnos, Taranis, aŭ ankaŭ persono - dio aŭ giganto, kiu metas mortintajn batalintojn en kaldronoj por revivigi ilin. En la kelta mitologio "magia" kaldrono povas, laŭ la legendoj, aŭ doni nutraĵon al miloj da homoj, kiel la abunda kaldrono de Dagda, aŭ doni universalan konon al tiu kiu gustumas la enhavan, aŭ revivigi mortintojn. La sankta gralo de la reĝo Arturo estas kristanigita versio de la abunda kaldrono aŭ de la konokaldrono.
Sur la Kaldrono de Gundestrup troviĝas ankaŭ bildoj de ekzotikaj bestoj, kiel leonoj aŭ delfenoj. Tio montras, ke la kreantoj de la kaldrono havis ligojn aŭ konojn de la mediteranea mondo.
Funda plato
La ronda funda plato estas ornamita de taŭro. Malantaŭ ĝi troviĝas viro kun lanco, ŝajne atakonta la taŭron. Troviĝas ankaŭ du hundoj, unu super la kapo de la taŭro, la alia sub ties hufoj.
Abatejo Banz
La Abatejo Banz (Kloster Banz), nun konata kiel Kastelo Banz (Schloß Banz), estas iama benediktana monaĥejo. Ekde 1978 ĝi apartenas al la urbo Bad Staffelstein.
Kaldrono de Gundestrup
Eksteraj platoj
Sur ĉiu el la sep eksteraj platoj troviĝas meze situanta busto, kiu verŝajne reprezentas dion. La platoj "a" ĝis "d" montras barbohavajn virajn figurojn, la tri aliaj ŝajne virinajn.
Abatejo Banz
Historio
La abatejo estis fondita ĉ. la jaro 1070 fare de grafino Alberada de Schweinfurt kaj sia edzo, grafo Hermann de Habsberg-Kastl; ĝis la sekularigado de 1803 ĝi estis la plej maljuna monaĥejo sur la supra majna regiono.
En la malfrua mezepoko kaj ĝis 1575 nur membroj de la nobelaro estis akceptitaj kiel monaĥoj.Post la Tridekjara milito la abatejo devis esti rekonstruita. La abatoj Eucharius Weiner kaj Kilian Düring komisiis Johann Leonhard Dientzenhofer kaj - post lia morto en 1707 - lian fraton Johann Dientzenhofer. Konstruo komenciĝis en 1698. La belega kirko, konstruita en barokstilo, estis konsekrita en 1719. La interno estas neatendite konstruita: ne en ortanguloj, sed kun serio de tripunktoj. La ĉefaltaro, la ĥorejo kaj la statuoj de sanktuloj en la preĝejo kaj sur la fasado estas de Balthasar Esterbauer; la plafonaj freskoj estas de Melchior Steidl. La ĥorejseĝaro estis farita fare de la kortega ĉarpentisto kaj ebonisto de Schönborn, Johann Georg Nesstfell.
Kaldrono de Gundestrup
Plato A: kornohava dio
La plato A montras centre figuron kun kornoj (ne kornaro) sidantan, kiun oni kutime identigas kiel la dion Cernunnos. Dekstramane li tenas torkon, maldekstramane kornohavan serpenton. Maldekstre videblas cervo kun kornaro, simila al tiu de la dio. Dektstre troviĝas aliaj bestoj: hundoj, katoj, bovoj kaj homa figuro rajdanta sur fiŝo aŭ delfeno. Oni ofte komparas tiun scenon al Paŝupatio, la sinjoro de la bestoj, en la Indusocivilizo.
Abatejo Banz
Historio
En la dua duono de la 18-a-jarcenta la monaĥejo de Banz estis konata ĉie en la Sankta Romia Imperio kiel loko de katolika klerismo kaj pro la klereco de ĝiaj monaĥoj. Tio tamen ne malhelpis la sekularigadon kaj dissolvon en 1803.
Kaldrono de Gundestrup
Plato B: diino kun radoj
Sur la plato B troviĝas diino kaj ambaŭflanke 6-radia rado kaj mitaj bestoj: du elefantsimilaj estaĵoj kaj du grifoj. Sub la busto de la diino kuŝas granda hundo.
Abatejo Banz
Post la dissolvo
En 1813 duko Vilhelmo de Bavario akiris la antaŭan abatejareon; poste estiĝis la nomo Kastelo Banz. En 1933 duko Ludoviko Vilhelmo de Bavario vendis la konstruaĵojn al la Komunumo de la Sanktaj Anĝeloj (Gemeinschaft von den heiligen Engeln), ordeno dediĉita al la spirita prizorgo de elmigrintaj germanoj.
Ekde 1978 la antaŭa monaĥejo estas en la posedo de la Fondaĵo Hanns Seidel, organizo proksime asociita kun la partio Kristan-Sociala Unio en Bavario kaj estas utiligita kiel konferencejo kaj (plu)giganta kleriĝejo. Ĝi ankaŭ gastigas en eta muzeo kolekton de fosilioj kaj aliajn strangaĵojn, kiel ekzemple egiptajn mumiojn.
Kaldrono de Gundestrup
Plato C: rompiĝinta rado
La plato C montras barban dion, kiu tenas rompiĝintan radon. Ankaŭ pli malgranda, saltanta figuro kun korna helmo tenas la radon. Sub la saltanta figuro troviĝas korna serpento. La grupo estas ĉirkaŭita de elefantoj kaj grifoj. La dio estis identigita kiel la ira Dagda. La radradioj estas montritaj malsimetriaj, sed oni povas supozi dek du radiojn por la tuta rado, kio kongruus kun tombejaj trovaĵoj de batalĉaroj.
Abatejo Banz
Post la dissolvo
La biendomo de la antaŭa monaĥejo, inkluzive de vastaj arbaroj, hodiaŭ estas posedata fare de la plej aĝa filino de duko Max Emanuel, Sophie de Liĥtenŝtejno).
Kaldrono de Gundestrup
Plato D: ofero de virbovoj
La plato D montras mortigon de virbovoj. La tri virbovoj estas prezentataj en vico, turniĝintaj dekstren. Po unu viro atakas la bovojn per glavo. Sub iliaj hufoj kuras dekstren hundo; super la dorsoj de la bovoj troviĝas tri katoj, ankaŭ ili kuras dekstren.
Abatejo Banz
Monaĥoj famaj
En Banz laboris la fama komponisto Valentin Rathgeber. Monaĥo kiu poste konvertiĝis estis Johann Baptist Schad.
Muzeo
La tradiciriĉa muzeo troviĝas hodiaŭ en la t.n. Konsilista alo (germane: Konsulentenbau) kaj donas per ne malpli ol tri daŭraj ekspozicioj interesajn enrigardojn en la kosmon de Banz. Certe spekteblas de tempo al tempo ankaŭ nedaŭraj ekpozicioj.
Kaldrono de Gundestrup
Plato E: inico de batalontoj
Sur la plato E montriĝas inicorito. Sur la malsupra duono, vico de batalontoj kun lancoj kaj ŝildoj, akompanata de muzikistoj, marŝas maldekestren.
Abatejo Banz
Kolekto de petraĵoj
La historia petraĵkolekto faritis inter 1814-57 de la juristo Carl Theodori kaj de la katolika pastro Augustin Geyer. Ekde tiam ĝi restis kvazaŭ neŝanĝita. La kolekto montras petrigitan superrigardon pri la vivo en la iama surloka Ĵurasio-pejzaĝo antaŭ ĉ. 200 milionoj da jaroj. Plurnombraj kaj tre bone konserviĝintaj elmontritaĵoj - fiŝsaŭroj, mar-krodokiloj, flugsaŭroj, fiŝoj, krinoideoj, amonitoj kaj belemnoideoj fascinas junajn kaj maljunajn vizitantojn.
La plej altvalora objekto de tiu ĉi kolekto kaj de la tuta muzeo estas la 2.10 metrojn longa ŝtonigita skeleto de fiŝsaŭra krano. La plej grando siaspece en tuta Eŭropo. Al tio dediĉis la verkisto Joseph Victor von Scheffel du poemojn: Bericht vom Meerdrachen kaj Der Ichthyosaurus.
Orienta kolekto
La sekcio orienta estas sumo da vojaĝmemoraĵoj, por kiuj oni faris kuriozaĵkabineton en la orienta stilo. Ĝi estas de duko Maksimiliano, la patro de Elizabeto de Aŭstrio-Hungario. Ties avo duko Vilhelmo akiris en 1814 la Banz-abatejon kiel someran rezidejon. En 1838 duko Maksimiliano ekvojaĝis dum pluraj monatoj en Levantenion kaj la kunportitaĵojn li montrigis pli poste en Banz. Krom malnovaj malnovegiptaj objektoj (ekz. tombaj donacoj) videblas ankaŭ virina mumio el la 7./6.-aj jarcentoj kaj ĉ. 4 metrojn longa nilkrokodilo.
Kaldrono de Gundestrup
Plato E: inico de batalontoj
Maldekstre staras granda figuro, kiu subakvigas viron en grandan kaldronon. Sur la supra duono, batalontoj, nun kiel rajdantoj kaj ŝajne post sukcesa inico foriras de la kaldrono.
Abatejo Banz
Historia muzeo
Ekde marto 2011 nova daŭra ekpozicio pliriĉigas la tuton, per kiu la historio de la monaĥejo kaj la ekfloro de benediktana vivo de dum la 18-a jc montratas. Sed ankaŭ la nuna utiligo kiel kleriga centro dokumentatas. En la 18-a jc Banz estis centro de sciencoj danke al la antaŭlaboroj de abato Gregor Stumm. Al la intelektuloj enmonaĥejaj helpis bonega infrastrukturo (biblioteko, naturalaĵ- kaj monerkabinetoj). Gravis ankaŭ ekz. Johann Baptist Roppelt kiu verkis diversajn enkondukojn en matematikon kaj aliaj lernolibrojn pri registrado da havaĵoj.
Kaldrono de Gundestrup
Plato E: inico de batalontoj
Interese estas, ke en postaj keltaj mitoj ekzistas la rakonto pri revivigo de mortintaj batalintoj per kaldrono.
Signifo
La kaldrono de Gundestrup estas la plej granda konata arĝenta trovaĵo el la eŭropa ferepoko. La stilo kaj la tekniko supozigas trakan devenon, kvankam la bildoj estas keltaj. Tial ekzistas diversaj teorioj pri la deveno de la kaldrono.
Bergquist kaj Taylor supozas kreadon far traka metiisto, eble menditan de kelta skordisko. La kaldrono eble venis norden per cimbroj, kiu konkeris ĉirkaŭ 120 a.K. la mezan danuban regionon (en la nuntempaj nordokcidento de Bulgario kaj sudokcidento de Rumanio). Kontraŭe R. Hachmann pledas por okcidenta deveno, t.e. el Gaŭlio.
Olmsted interpretas la ikonografion kiel prototipon de la iraj mitoj de la Táin Bó Cúailnge, kaj la kornhavan figuron kiel Cú Chulainn anstataŭ Cernunnos.
Kurt Tucholsky
Kurt TUCHOLSKY (naskiĝis  en Berlino, mortis  en Göteborg, Svedio) estis germana verkisto kaj ĵurnalisto.
En 1946, Erich Kästner diris pri Tucholsky: “Malgranda dika Berlinano kiu volis per sia skribmaŝino haltigi katastrofon.”
Vivo kaj politiko
Tucholsky naskiĝis kiel filo de komercisto kaj vizitis la gimnazion en Berlino kaj Stettin. Li studis juron en Berlino kaj Ĝenevo kaj promociis en la urbo Jena. Dum Aprilo 1915 ĝis 1918 li estis germana soldato en la Unua Mondmilito. Li eliris el la milito kiel fervora pacisto kaj kontraŭmilitisma. Ekde 1920, li komencis profesii kiel ĵurnalisto ĉe la gazeto Berliner Tageblatt. Dum la plejparto de la 1920-aj jaroj, li estis eksterlanda ĵurnalisto en Parizo por la gazetoj Vossische Zeitung kaj Die Weltbühne, kies ĉefredaktoro estis kvazaŭ ĵurnalisma mentoro por Tucholsky. Tucholsky nomis sin mem “samideano” de Carl von Ossietzky, kiu de Siegfried Jacobsohn transprenis la redaktorecon de la Weltbühne kaj estis poste premiita kun la Nobel-premio pri paco. Krom tio, Tucholsky ankaŭ estis ĵurnalisto por socialdemokrataj gazetoj. Li ankaŭ estis membro de la Sendependa Socialdemokratia Partio de Germanujo (USPD) kaj poste membro de la Socialdemokratia Partio de Germanujo (SPD). Ekde 1924 li ĉefe vivis ekster Germanio, ĉefe en Parizo. En 1929 li fine translokiĝis al Svedio. Ekde 1931, profunde afliktite kaj pri lia sanstato kaj pri la politika situacio en nazia Germanio, li malpli kaj malpli agis politike aŭ ĵurnalisme.
Kiam liaj avertoj realiĝis, kaj la nazioj ekregis en 1933, liaj libroj estis publike bruligitaj post kiam ili estis difinitaj kiel "degenerita arto", kaj lia germana civitaneco estis nuligita. Antaŭ 1933, li edziĝis kaj eksedziĝis dufoje. li sinmortigis en 1935.
Verkaro
La verkado de Toĉolski disvastiĝis sur diversaj verkaj formoj kaj diversaj ĝenroj. Li verkis kantojn kaj himnojn, intriglibrojn, editorartikolojn, artikolojn pri diversaj temoj kaj leterojn. Nuntempe, en historia perspektivo, Tocholski estas plej konata pro siaj artikoloj kaj enketoj en la gazetaro.
En lia publicista verko li ofte li uzis pseŭdonimojn, ekz. Kaspar Hauser, Peter Panter, Theobald Tiger kaj Ignaz Wrobel. Toĉolskij fanfaronis, ke sub siaj kvin nomoj li kapablas disvolvi malsamajn stilojn, kaj la vario de roluloj, kiujn li kreis, verkas tute malsame inter si, tiom ke en la redaktorejo de "Weltbühne" alvenis leteroj laŭdantaj "Peter Panter", sed postulante la eksigon de "Ignaz Wrobel.
Charqueada
Charqueada ( 22º30'35" S; 47º46'41" U) estas municipo en San-Paŭlio, Brazilo, kun 14 218 loĝantoj en 175,998 km².
Kurt Tucholsky
Verkaro
Fakte estis la kvin figuroj, Kiel Tocholski skribis "kvin fingrojn de unu mano". Tocholski verkis spritan, akran politikan satiron, kaj estis inter la plej sobraj kritikistoj de la Vajmara Respubliko, por kiu li batalis. Lia politika verkado estis pionira por lia tempo kaj forte antaŭenvidanta.
Charqueada
Esperanto-movado
Tie estas gastiganto de Pasporta Servo
Kurt Tucholsky
Verkaro
En la antaŭparolo de sia libro "Mit 5 PS" li skribis "Kiu kredus, ke politika verkisto havas humuron? Ke satiristo povas seriozi?".
Sed la verkado de Tocholski ne estas nur politika. Tocholski verkis artikolojn, en kiuj speguliĝis lia vivpercepto per speco de mallonga felietono, traktanta diversajn temojn, kiujn oni ankoraŭ aprezas kiel aktualaj kaj amuzaj. La verkaro de Tucholsky konsistas ĉefe el humuraĵoj kaj satiraĵoj.
Kontraste al liaj longaj fikciaj libroj Rheinsberg kaj Schloss Gripsholm, kiuj estas malpezaj kaj optimismaj laŭ stilo, ĉi tiuj artikoloj reflektas cinikan, maldolĉan mondkoncepton, kiu rigardas la vivon kun timo miksita kun kompato, sed pro profunda simpatio por ĉio kio estas homa.
Signifo
Tucholsky estis unu el la plej signifaj publicistoj en Germanio dum la intermilita periodo, kaj iĝis unu el la plej famaj kaj influaj voĉoj de la Vajmara Respubliko, per siaj sinceraj satiraĵoj li estis unu el la plej grandaj kontraŭuloj de germana militismo, la dekstrula juĝistaro kaj frua avertanto pri la kreskanta nacisocialisma movado.
Estante politike engaĝita ĵurnalisto li montris sin socia kritikanto en la tradicio de Heinrich Heine. Li estis samtempe satiristo, kabaredisto, kanzontekstisto, romanverkisto kaj poeto. Li konsideris sin maldekstra demokrato, pacifisto, kontraŭmilitisto kaj avertis pri dekstraj tendencoj – ĉefe en politiko, armeo kaj justico – kaj pri la minaco de la naziismo.
Neuenkirchen (apud Anklam)
Neuenkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Anklam-Land de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Müggenburg kaj Strippow.
Poŝtelefono
Historio
Ĝia antaŭulo estis la aŭtotelefono. En aprilo de 1973 okazis unua parolo per poŝtelefono: Martin Kuper de la firmao Motorola telefonis al Bell Labs. Tamen unuan vaste vendatan poŝtelefonon la firmao Motorola prezentis en marto de 1983. Ĝi estis Motorola DynaTAC 8000X, kiu pezis 850 g kaj kostis 4000 $. Komence oni uzis botomobilojn, ĉar tio similis al la infanbotoj. La nunaj poŝtelefonoj estas facile enpoŝigeblaj, pezas nur kelkcent gramojn kaj havas pretec-tempon de pluraj tagoj kaj paroltempon de pluraj horoj.
La poŝtelefona sistemo baziĝas sur bazaj stacioj, kiu ordinare havas antenan maston aŭ estas lokitaj sur alta konstruaĵo. La senda-riceva tereno estas sesangula. Ĉiu stacio provizas t. n. ĉelon kun diametro de kelkaj kilometroj (pro tiuj ĉeloj kelkaj nomas poŝtelefonon "ĉela telefono"). Poŝtelefono, kiu troviĝas en tiu ĉelo, povas kontakti la stacion kaj registriĝi tra ĝi. Kiam iu vokas la numeron de tiu poŝtelefono, la stacio respondas kaj peras la vokon al la poŝtelefono. Por certigi kontakton poŝtelefono regule konfirmas sian ĉeeston.
Poŝtelefonoj komunikas kun stacioj per mikroondoj kaj uzas sendopovon inter 100 mW kaj kelkaj vatoj. Tiu mikroradiado povas per varmo, eble ankaŭ alimaniere, influi la histon de homa korpo. Tial kelkaj homoj timas, ke la uzo de poŝtelefonoj malutilas la sanon. Estas rekomendinde, ne senbezone altigi la sendopovon, ekzemple per telefonado en fermita aŭto sen ekstera anteno.
Pluraj landoj malpermesas la uzon de poŝtelefono dum stirado de aŭtomobilo, por eviti deturnon de la atento. Por aŭdi diferencon inter la diversaj telefonoj, oni uzas diversajn tintadojn.
Aparatoj, kiuj senkaŝe havas trajtojn de poŝkomputilo (operaciumo, procesoro, ĉiparo de vidiga sistemo, tuŝekrano, aldona programaro ktp) fakte simple konsidereblas "pli modernaj" poŝtelefonoj ol la unuaj modeloj el la 1990-aj jaroj. Ofte ili estas nomataj "plurfunkciaj poŝtelefonoj", foje koncize saĝtelefonoj.
Deveno de la vorto
Tre eble, la unua uzo de la vorto "poŝtelefono" en Esperanto aperis en la sciencfikcia rakonto "Tiel ni irus al Astroj" publikita de anonimulo en 1938 ĉe la numero 54 (augusto-oktobro) 1938 de Bulteno de ISAE. Diras la teksto:
Produktaĵoj
iPhone 4 estas poŝtelefono kiu estis dizajnita kaj surmerkatigita fare de Apple.
Theodor Tobler
Theodor Tobler (naskiĝis kaj mortis  en Berno) estis svisa ĉokolado-entreprenisto kaj kreinto de la firmao Toblerone.
Flava perko
La Flava perko (Perca flavescens) estas specio de perko troviĝanta en Usono kaj Kanado, kie ĝi estas ofte aludita per mallongigo perko. La Flava perko aspektas simila al la Eŭropa perko, sed estas pli pala kaj pli flaveca (kio aperas ankaŭ en la latina scienca nomo), kun malpli da ruĝo en la naĝiloj. Ili havas ses al ok malhelajn, vertikalajn striojn ĉe ĉiu flanko. La Flava perko estas en la sama familio kiel aliaj perkedoj, sed en diferenca familio disde la Blanka perko, Morone americana.
La grando de la Flava perko povas ege varii inter diversaj akvejoj, sed plenkreskuloj estas kutime 10-25.5 cm longaj. Tiu perko povas vivi ĝis 11 jaroj, kaj pli maljunaj perkoj estas ofte multe pli grandaj ol averaĝe; la maksimuma registrita longo estis de 53.3 cm kaj la plej granda rekorda pezo estis de 2.0 kg.
La Flava perko atingas la pinton de la seksa matureco je 1 al 3 jaroj de aĝo ĉe maskloj kaj je 2 al 3 jaroj de aĝo ĉe inoj. Ovodemetado okazas fine de aprilo aŭ komence de majo; inoj demetas 10,000 al 40,000 ovojn ĉe algoj, aŭ ĉe la branĉoj de arboj aŭ arbustoj kiuj iĝis metitaj en akvo. Post fekundigo, okazas eloviĝo post 11 al 27 tagoj, depende de temperaturo kaj aliaj veterkondiĉoj.
Theodor Tobler
En 1899 Jean fondis fabrikon, kiun en 1900 transprenis lia filo. Ok jarojn poste Theodor Tobler kun kuzo Emil Baumann por la unua fojo produktis ĉokoladaĵon, kiu famigis lian firmaon: triangulan briketon el ĉokolado, mielo kaj nugato. La nomo Toblerone estas vortludo el la familia nomo de Tobler kaj la itala vorto torrone, kiu signifas miel-migdalan nugaton.
Tobler estis konvinkita internaciisto, kiu deziris plibonigi la mondon konstruante pontojn inter la popoloj. Li revis pri tutmonda valuto. Post kelka interesiĝo pri Esperanto Tobler okupiĝis pri la lingvo Ido kaj iĝis fervora idisto. La lingvo estis uzata en kolekteblaj kartetoj enmetataj en la ĉokoladojn.
Ekde 1902 Tobler estis framasono kaj estis membro de la loĝio Zur Hoffnung en Berno.
Die Zauberflöte
Die Zauberflöte (La Magia Fluto) estas opero du-akta, komponita en 1791 de Wolfgang Amadeus Mozart laŭ germanlingva libreto de Emanuel Schikaneder. La verko estas Singspiel, t.e. opero kun parolata teksto inter kantataj arioj.
Unua prezentado kaj recenzo
La opero estis unuafoje prezentata en Vieno la 30-an de septembro de 1791 ĉe la Freihaus-Theater auf der Wieden. Mozart mem estris la orĥestron, Schikaneder ludis Papagenon, kaj la Reĝinon de la Nokto ludis la bofratino de Mozart, Josepha Hofer.
La opero altiris grandajn homamasojn, kaj ĝia bona akcepto gajigis la komponiston, malsaniĝintan en Prago antaŭ kelkaj semajnoj kaj mortontan post kelkaj monatoj.
Depost tiam, Die Zauberflöte estas unu el la plej amataj operoj, kaj la oke plej ofte ludata opero en Nordameriko.
Vídeň
Vídeň (germane: Wien) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Žďár nad Sázavou. En vivis en la vilaĝo. Oriente de la municipo troviĝas naturmemorindaĵo Dobrá Voda.
31466 Abualhassan
31466 Abualhassan estas malgranda neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hayat Abdulredha Abu Alhassan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la All Ittihad Privata Lernejo - Jumeira de Dubajurbo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Teknika mekaniko
Teknika mekaniko aŭ aplikata mekaniko estas branĉo de la fizikaj sciencoj kaj la praktika apliko de mekaniko. La teknika mekaniko ekzamenas, kiel korpoj (solidoj kaj fluidoj) aŭ sistemoj de korpoj reagas al ago de eksteraj fortoj. Kelkaj ekzemploj de mekanikaj sistemoj estas la fluo de likvo sub premo, la rompo de solido per aplikata forto, aŭ la vibrado de kordo kaŭze de sono.
Kiel ĝia nomo sugestas, aplikata mekaniko konektas la fizikan teorion kun ĝia apliko al teknologio.
Vilmos Perlrott-Csaba
Vilmos Perlrott-Csaba [vilmoŝ perlrot-ĉaba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Perlrott-Csaba Vilmos estis hungara avangarda pentristo, grafikisto. Lia edzino estis Margit Gráber. Vilmos Perlrott-Csaba naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la  en Budapeŝto.
686
En la jaro 686 post Kristo okazis, interalie:
Vilmos Perlrott-Csaba
Biografio
Vilmos Perlrott-Csaba devenis el juda familio. Li lernis komence en sia naskiĝurbo, ekde 1899 en Budapeŝto. Li konatiĝis en Abony en 1904 kun József Koszta, kiu gvidis la talentan junulon al Artkolonio de Nagybánya, kie li lernis de Béla Iványi-Grünwald. Lia debuta pentraĵo "Cigányok" (=ciganoj) portis stipendion al Parizo. Li plulernis en akademio Julian, poste li lernis 4 jarojn de Henri Matisse, sed li interesiĝis pri pentroartoj de Paul Cézanne kaj Paul Gauguin. Baldaŭ li revenis al la menciita artkolonio, sed en 1911 li studvojaĝis al Hispanio, kie li studis El Greco-n. En la 1910-aj jaroj li pentradis en Kecskemét, poste en Germanio kaj denove en Parizo. Ekde la malfruaj 1930-aj jaroj ĝis sia morto li pentradis en Szentendre.
(17739) 1998 BY15
(17739) 1998 BY15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Gifu
Gifu (japane 岐阜市 [Gifu-ŝi]; Hepburn: Gifu-shi), estas urbo de Japanio, kun iom pli ol 400 000 loĝantoj. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, en ties regiono Ĉubu, 45 kilometrojn norde de la urbo Nagojo (distanco inter la urbocentroj, fakte la urbaroj kunkreskiĝis). Ĝi estas administra centro de la samnoma gubernio Gifu.
Ludwig Boltzmann
Ludwig Eduard Boltzmann ([ludvig Edŭard Bolcman] ; naskiĝis la 20-an de januaro 1844, en Vieno, mortis la 5-an de septembro 1906, en Triesto) estis aŭstra fizikisto. Li estis honora membro de Hungara Scienca Akademio.
RUB
La vorto havas plurajn signifojn:
Hanns Seidel
Hanns SEIDEL (naskiĝinta en la 12-a de oktobro 1901 en Aschaffenburg-Schweinheim, mortinta en la 5-a de aŭgusto 1961 en Munkeno) estis germana politikisto kaj bavara ĉefministro de 1957 ĝis 1960. Li estis membro, kaj de 1955 ĝis 1961 prezidanto, de Kristan-Sociala Unio en Bavario.
Vivo
Seidel estis unu el sep infanoj; liaj gepatroj estis Johann kaj Christine Seidel. Li estis origine baptita sub la nomo Franz Wendelin sed baldaŭ estis nomita simple Hanns. Lia patro mortis kiam li estis sep kaj la familio devis vivi en relativa malriĉeco de tiam. Malgraŭ tiuj cirkonstancoj, li sukcesis akiri bonan edukon.
Hanns Seidel studis juron en Jena, Freiburg kaj Würzburg, kie li diplomiĝis en 1929. Li laboris kiel advokato en Aschaffenburg post tio kaj geedziĝis kun Ilse Tenter, kun kiu li havis du filojn. Kiel strikta katoliko, li eniris la Bavaran Popolan Partion en 1932. Lia sincereco antaŭ la nazioj baldaŭ ekhavigis al li problemojn kaj li devis repreni sian kandidatecon por la magistrato en Aschaffenburg. Li nelongan tempon devis eskapi Klaipėda) por eviti areston, sed revenis hejmen baldaŭ poste.
Li deĵoris en tanksekcio en la germana Wehrmacht de oktobro 1940 ĝis 1945, estante antaŭenigita al leŭtenanto en aprilo 1942. Ĉe la fino de la milito, li estis nelonge kaptita dufoje kaj fare de la rusoj kaj fare de la usonanoj. Li revenis al sia pozicio kiel advokato en aŭgusto 1945.
Li iĝis fondmembro de la CSU en 1945 kaj estis elektita al la bavara parlamento en 1946. Antaŭ al tio, usonaj okupadminstracianoj jam igis lin Landan ĉefkonsilianon por Aschaffenburg pro la fakto ke li havis neniun antaŭan politikan nazian ŝarĝon. Kiel liberalulo-konservativisto li apogis la multi-konfesian frakcion en sia partio. Li iĝis ministro pri Ekonomio en 1947 kaj tenis tiun poŝton ĝis sia partio-balotmalvenko en 1954. Li estis grava forto en la rekonstruklopodoj en postmilita Bavario. Li ankaŭ estis ege ŝatata fare de la germana kanceliero Konrad Adenauer kiu malsukcese provis konvinki lin preni supran postenon en la federacia registaro. En 1954, li estis farita parolisto de la opozicio, la jaron post kiam, li iĝis partiestro de la CSU, venkante Franz Josef Strauß en tre akra partiovoĉdono. Li tuj ekigis modernigi la partion kaj ĝian politikon.
Post la elektoj de 1957, li iĝis bavara ĉefministro la 16-an de oktobro 1957. Li devis abdiki de tiu poŝto la 21-an de januaro 1960 pro saneckialoj kaj mortis la jaron poste.
La "Fondaĵo Hanns Seidel" (germane: Hanns-Seidel-Stiftung) formiĝis en 1967; unu el ĝiaj kongresejo troviĝas en la eksa Abatejo Banz.
Rauchwart
Rauchwart, pli precize Rauchwart im Burgenland, hungare Rábort, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La loknomo signifas: fumo-sentinelo.
Situo
Rauchwart troviĝas laŭ ĉefvojo numero 57, laŭ rojo. Güssing situas 12 km-ojn.
Historio
En 1910 vivis en la komunumo 1031 homoj (973 germanoj, 51 hungaroj, 4 kroatoj, 2 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Rábort apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Rauchwart 464 homoj (455 germanoj, 2 hungaroj, unusola kroato kaj aliaj).
El Sistema (filmo)
El Sistema estas kineja dokumentario de germanaj reĝisoroj Paul Smaczny kaj Maria Stodtmeier el la jaro 2008. La filmo raportas pri „El Sistema“ („Sistema de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela“), la revolucia sistemo de muziklernejoj en Venezuelo, fondita de ĝia direktoro Jose Antonio Abreu en 1975. La muziko ludata de la lernejanoj kaj de la Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar donas entuziasmon al ludantoj kaj spektantoj.
Enhavo
„El Sistema“ fariĝis internacie konata kiam ĝia fondinto José Antonio Abreu estis premiita per la Alternativa Nobelpremio en 2001 kaj la Venezuela junulorkestro kun dirigento Gustavo Dudamel celebras sukcesojn en la tuta mondo. Kompreneble Smaczny intervjuas ilin ambaŭ. Abreu vidas kaj bontrovas la potencon de muziko por la ŝanĝiĝo de la socio: li estas viziisto, paca revoluciulo:
Dekomence la junuloj ludas en orkestro. La plej junaj infanetoj ne povas tuj ricevi instrumenton por la ekzercado. Ili mem slojdas instrumentojn el papero kaj kartono, kaj en la „paperorkestro“ svingas siajn arĉojn kaj kantas kun la dirigento, kaj tute ne damaĝas la ĝojon, ke la paperinstrumentoj ne faras sonojn. (La paperorkestroj eĉ faras publikajn koncertojn.)
La filmo dokumentas la personan disvolviĝon de la junuloj. Nur malmultaj el ili havos muzikkarieron, sed la sistemo ne alstrebas la trejnadon de muzikistoj, sed pli bonan kaj sensohavan vivon por la infanoj:
Recenzoj, premioj
La filmo estis ĝenerale fervore pozitive akceptita kaj ĝi gajnis plurajn premiojn:
Nazarovo
Nazarovo (ruse Назарово) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04426.
La urbo estis fondita en jaro 1700.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1961.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.