cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plantopropagado
Seksa propagado (semo)
Semoj kaj sporoj povas esti uzataj por reproduktado (ekzemple semado). Semoj estas tipe produktataj per seksa reproduktado de plantoj ene de specio. Pro tio ke okazis gena rekombinado, planto produktita ekde semoj povas havi malsamajn trajtojn kompare kun siaj gepatroj. Iuj specioj produktas semojn kiuj postulas specialajn cirkonstancojn por ĝermado, kiel stratifikado (manipulado de semoletargio). La semoj de multaj plantoj el Aŭstralio, Suda Afriko kaj Okcidenta Usono, bezonas fumon aŭ fajron por ĝermi. Iuj plantospecioj, inkluzive de multaj arboj, ne produktas semon ĝis ili atingas maturecon, kio povas daŭri multajn jarojn. Povas esti malfacile akiri semojn, kaj iuj plantoj tute ne produktas semojn.
Neseksa propagado
Plantoj havas diversajn mekanismojn por neseksa aŭ vegeta reproduktado. Hortikulturistoj profitas el iuj el ili por rapide multobligi aŭ kloni plantojn. Homoj uzas ankaŭ metodojn kiujn plantoj ne uzas, kiel histokulturon kaj greftadon. Plantoj estas tiel produktataj uzante materialon de unu individuo kaj do ne estas interŝanĝo de genetika materialo. Pro tio veget-reproduktaj metodoj preskaŭ ĉiam produktas plantojn kiuj estas identaj al la origina planto. Vegeta reproduktado uzas plantopartojn kiel radikojn, tigojn kaj foliojn. Propagado per neseksaj semoj, aŭ apomixis, estas neseksa reproduktado sed ne vegeta propagado.
Teknikoj por vegeta propagado inkluzivas :
Guardian: The Lonely and Great God
Guardian: The Lonely and Great God ( 쓸쓸하고 찬란하神 – 도깨비, Sseulsseulhago Chanlanhasin – Dokkaebi) estas sudkorea televida serio en kiu ĉefrolas Gong Yoo en la titola rolo kun Kim Go-eun, Lee Dong-wook, Yoo In-na kaj Yook Sung-jae. Ĝi elsendiĝis ĉe tvN de la 2a de decembro 2016 ĝis la 21a de januaro 2017 por 16 epizodoj.
Nomado de sciencoj en Esperanto
La plejmulto da la terminoj pri scienconomoj estas grekdevena. La plej oftaj postafiksoj de tiaj terminoj, ĉiuj neoficialaj en Esperanto, estas jenaj:
Ofte eblas formi nomon de scienco per pure Esperanteca kunmetado; tial, foje ekestas du paralelaj formoj por nomi la saman sciencon, unu kunmetita per pure Esperantaj radikoj, kaj la alia per pure grek- aŭ latin-devenaj radikoj. Ekzemple, ŝtonscienco havas tute saman signifon kiel petrologio, sociscienco estas tute sama afero kiel sociologio, kaj toksologio estas samsignifa esprimo al venenoscienco. Foje, la pure Esperanta alternativo estas pli taŭga en neformalaj kuntekstoj, dum la grekeca esprimo pli bonas en fakulaj rondoj, kie ne ekzistas risko pri nekompreno de la celata signifo.
Karlo-lernejo
Karla Lernejo (germane: Karlsschule) estis iam famega supera lernejo kaj edukejo en Stuttgart, Germanujo.
Historio
Post la morto de la duko kaj ties posteulo Ludoviko Eŭgeno, en 1794, ĝi tuj fermitis.
Sur siaj malsupraj ŝtupoj la lernejo egalis al gimnazio kaj sur la mezaj al malhumanisma/komerca lernejo supera. Fine sur sia plej alta ŝtupo estis ĝi fakte milita lernejo kaj universitato (kun escepto de teologia fakultato), akademio terenkultiva kaj forstscienca, multteknikejo, muzika konservatorio, teatra lernejo.
La lernintoj havu teorie plenan liberecon koncerne la elekton karieran. Tamen okazis ofte personaj ordonoj de temperamentoplena duko kiuj destinis la karieron ilian. Friedrich Schiller tie lernantis inter 1773 kaj 1780. El tiu ĉi lernejo venis multaj diligentaj oficialuloj, oficiroj, scienculoj (Georges Cuvier, J. F. Pfaff) kaj artistoj (Johann Heinrich Dannecker, Johann Rudolf Zumsteeg).
Kolono de la Diino
La Kolono de la Diino - france Colonne de la Déesse - estas la populara nomo donita de la civitanoj de Lille (Francio) al la Memorejo pri la sieĝo de 1792. La memorejo daŭre situas en la centro de la Grand' Place (centra placo) de Lille, kaj ekde la jaro 1990 ĉirkaŭiĝas de fontano.
La sieĝo
La sieĝo de septembro 1792 estis unu el la multaj dum la Francaj Revoluciaj Militoj. La urba loĝantaro konsideras ĝin grava okazaĵo en la urba historio, malgraŭ ĝia relative malalta milita signifo sur ampleksa skalo.
Kelkajn monatojn antaŭe, en aprilo 1792, francaj armeaj fortoj en la sama areo ne kondukis noble - fuĝante post bataleto kun aŭstraj armeaj fortoj kaj poste mortigante sian propran komandanton, la baronon Théobald Dillon batalantan en la revolucia armeo. Tiu antaŭa evento eble kaŭzis ke la aŭstroj nun atendis facilan venkon, sed ne estis tiel.
La monumento
La preĝejo estis neniam esti rekonstruita kaj la Granda Placo de Lille estas ankoraŭ unu el la malmultaj centraj lokoj de la regiono sen preĝejo aŭ sonorilturo (kontraste al similaj urboj kiel Bruĝo kaj Bruselo).
Hyacinthe Jadin komponis sian Marŝon de la sieĝo de Lille en 1792, rekte post la sieĝo. Por multaj jaroj estis, tamen, neniu fizika monumento en la urbo mem. Preskaŭ kvindek jarojn poste, la lokaj aŭtoritatoj konsciiĝis ke nenio estis farita por memorfesti la 50-an naskiĝtago de tiu okazaĵo. Ili decidis pri la konstruado de memoriga monumento, iusence triumfa kolono, kaj solene metis ties unuan ŝtonon en septembro 1842, sed daŭris ĝis 1845 ke la memorejo estis finita.
La monumenton konsistigas antikva kolono sur kiu staras statuo. La kolono estis desegnita de la arkitekto Charles Benvignat, dum la statuo estis skulptita de Théophile Bra kiel alegorio de la sieĝita urbo portante muran kronon. La loĝantoj de Lille jam baldaŭ post la starigo neformale nomis la memorejon la "Diino", kiel pruvas lokaj poemoj tiutempaj.
Listo de integraloj de malracionalaj funkcioj
Jen estas listo de nedifinitaj integraloj (malderivaĵoj) de malracionalaj funkcioj.
Integraloj kun s = \sqrt{x^2-a^2}
Ĉi tie estas supozite ke (x^2>a^2), por (x^2<a^2) vidu la sekvan sekcion:
Noto ke, kie la pozitiva valoro de estas prenata.
Integraloj kun t = \sqrt{a^2-x^2}
Ĉi tie estas supozite ke (a^2>x^2), por (a^2<x^2) vidu la antaŭan sekcion:
Germana aŭtovojo A9
La germana aŭtovojo A9 (germane Autobahn 9, mallonge A9, aŭ formale Bundesautobahn 9, mallonge BAB 9) estas aŭtovojo inter la urboj Berlino kaj Munkeno, en nordorienta respektive sudorienta Germanio. La aŭtovojo longas 529 kilometrojn. Partoj de ĝi apartenas al la eŭropaj ŝoseoj, , kaj. La vojo konstruiĝis inter la jaroj 1936 kaj 1941 en Nazia Germanio, kaj inter la jaroj 1945 kaj 1990 estis unu el tri aŭtaj vojoj, tra kiuj veturiloj el okcidenta Eŭropo povis atingi la "insulan" urbon Okcidenta Berlino.
Gravaj urboj laŭlonge de la vojo krom la vojfinaj urboj Berlino kaj Munkeno estas interalie Dessau, Bitterfeld, Halle, Lepsiko, Naumburg, Hof, Bayreuth, Nurenbergo kaj Ingolstadt. La aŭtovojo krucas la aŭtovojojn A10 (proksime de la urbo Potsdam), A14 (proksime de la urbo Halle, kruciĝo Schkeuditz), A38 (proksime de la urbo Lepsiko, kruciĝo Rippachtal), A4 (proksime de la urbo Hermsdorf), A70 (proksime de la urboj Bayreuth kaj Kulmbach), A3, A6 kaj A73 (proksime de la urbo Nurenbergo), A93 (proksime de la urbo Pfaffenhofen) kaj laŭplane A92 (proksime de la urbo Eching), kiu jam konsidereblas antaŭurbo de Munkeno).
Perua diveso
La Perua diveso (Dives warszewiczi) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj gerno de Divesoj, kiu enhavas tri speciojn, el kiuj tiu ĉi havas la plej sudan teritorion. Ĝi troviĝas okcidente de la Andoj en Ekvadoro kaj Peruo, de kio ĝi ricevas la komunan nomon. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj kaj en sekaj kaj dezertaj areoj kie abundas kaktoj.
Aspekto
Ĝi estas 23 al 28 cm longa. Estas nigra kun bluaj briloj, ĉefe en kapo, brusto kaj dorso. La beko kaj kruroj estas nigraj. La ino prezentas koloron pli senbrilan kaj ŝia vosto estas pli mallonga. Ĝia kanto estas melodia kaj pro tio ĝi estas bredata kiel maskoto.
Juanfernandeza petrelo
La Juanfernandeza petrelo reproduktiĝas nur sur unu insulo en Ĉilio, nome Insulo Alejandro Selkirk de la Insularo Juan Fernández. La reprodukta populacio estis ĉirkaŭkalkulata je 1,000,000 da paroj en 1985–86, kaj povus esi ĝis 3–5 milionoj da birdoj tutmonde. Ĝi estas minacata pro predado fare de enmetitaj specioj (katoj kaj ratoj) kaj, je malplia etendo, pro habitatoperdo fare de enmetitaj herbivoruloj (kaproj). La IUCN Ruĝa Listo listigas tiun specion kiel Vundebla pro ties endemiaj statuso kaj minacoj el enmetitaj predantoj.
Ties reprodukta habitato estas altaj kornicoj je 750 m, kie ĝi elfosas 2-3 m tunelon por zorgi unu idon por jaro. La ino demetas ununuran blankan ovon meze de novembro kaj ambaŭ gepatroj laŭvice kovas la ovon dum proksimume 60 tagoj. Eloviĝo okazas meze de februaro kaj la ido estas nutrata ankaŭ de ambaŭ gepatroj dum proksimume 90–100 tagoj antaŭ elnestiĝo kio okazas en majo. La ido restas subtere en la nestotruo ĝis ĝi akiras elnestiĝantan pezon kaj havas sian tutan plumaron. La idoj estas nutrata per dieto konsista ĉefe el fiŝoj kaj kalmaroj kiuj estas alportataj al la nesto el marnivelo fare de la gepatroj.
Dum la reprodukta sezono, la Juanfernandeza petrelo troviĝas manĝe en akvo ĉirkaŭ la insuloj Alejandro Selkirk kaj Robinson Crusoe, same kiel ĉe marborda Ĉilio. La birdoj povas troviĝi en aroj kun rozpiedaj pufinoj kaj aliaj marbirdoj. For de la reprodukta sezono, la Juanfernandezaj petreloj manĝas ĉe la ekvatoraj marfluoj kaj kontraŭmarfluoj, norde ĝis Havajo.
Antaŭe, la Juanfernandeza petrelo estis klasita kiel subspecio de la Blankakola petrelo (Pterodroma cervicalis), kiu troviĝas en tropikaj Pacifika Oceano kaj Hinda Oceano.
(65134) 2002 CH96
(65134) 2002 CH96 estas troja asteroido de Jupitero kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Kantodiveso
Plenkreskulo de Kantodiveso estas mezgranda ikteredo kun rondoforma vosto. La masklo estas 25.5 cm longa kaj pezas 108 g. La iom pli malgranda ino estas 23 cm longa kaj pezas 95 g. La plumaro de plenkreskulo estas tute nigra kun blueca brilo, kaj ankaŭ beko, kruroj kaj piedoj estas nigraj. La irisoj estas brunaj. Inoj havas identajn plumarojn al la maskloj, sed junuloj estas brunecnigraj kaj ne havas irizecon. Ne estas subspecioj.
La kanto estas dueto inter paroj, kun noto sii, sekvata de ŭit kaj fajfo simila al tiu de la Norda kardinalo. La alvoko estas metaleca puitt.
La Kantodiveso loĝas en ampleksa gamo de habitatoj, sed evitas densajn arbarojn kaj densan subkreskaĵaron. Ĝi adaptiĝis al homa setlejo kaj povas esti vidata en ĝardenoj kaj sur ĝardenherbejoj. La Kantodivesoj manĝas ĉefe surgrunde insektojn, sed ili manĝas ankaŭ nektaron kaj maturajn burĝonojn de maizo, samkiel aliaj burĝonojn kiaj la fruktoj de simarubo (Bursera simaruba) kaj Trophis racemosa (Moraceae).
John Garang
John Garang de Mabior (n. 23-an de junio en 1945 en Wagkulei ĉe Bor; mortis 30-an de julio de 2005 en suda Sudano ĉe helikoptera akcidento; arabe جون قرنق دي مبيور) estis sud-Sudana ribelogvidanto kaj politikisto. Li estris la Liberigan Armeon de la Sudana Popolo ĝis sia morto.
Kantodiveso
Reproduktaj birdoj estas tre teritoriemaj, kaj plenkreskuloj atakas predantojn kiaj la Bruna garolo, sed ili formas malgrandajn arojn for de la nestosezono. La reprodukta paro memmontradas per ceremonio kie ĉiu birdo malfermas sian voston, etendas siajn flugilojn kaj ŝveligas sian plumaron.
John Garang
Biografio
La dinkaa Garang naskiĝis kiel filo de malarma, anglikana familio. Post la frua morto de siaj gepatroj, studis en mezlernejo en Tanzanio. Li finis siajn studojn en Grinell College en Iowa, Usono kun baĥalero de sciencoj. Post reveno al Tanzanio, eklaboris li en 1967 en la Universitato de Daresalamo. Li aliĝis al "University Students African Revolutionary Front", asocio de maldekstraj intelektuloj.
Kantodiveso
Ambaŭ seksoj konstruas tasforman neston el planta materialo 3–7 m alte en arbusto aŭ arbo kaj kovras ĝin el koto kaj sterko. La ino demetas 3-4 brunmakulitajn bluecajn ovojn, kiujn nur ŝi kovas, kvankam la masklo helpas je manĝigado de idoj. Oni ne scias ĉu tiu specio estis parazitata de molotroj, kio supozeble kontribuis al ties sukceso.
John Garang
Biografio
En 1970 li revenis al Sudano kaj aliĝis al Anyana-movado. Post fino de la ribelo en 1972, ricevis li postenon en la sudana armeo. Liaj militaraj studoj okazis en Fort Benning en Georgia, Usono. Ekde 1977 ĝis 1981 faris li en Iowa State University doktoriĝon pri ekonomiaj sciencoj (en agrar-ekonomio). Ekde 1982 instruis li en Ĥartumo kaj en diversaj oficiraj lernejoj.
Kantodiveso
Tiu specio ricevis profiton el senarbarigo, kiu permesis ties rapidan etendon danke al kreado de taŭga habitato.
John Garang
Biografio
En 1983 li ŝanĝis la sintenon kaj ekis batalon kontraŭ la registaro, por la liberigo de Sud-Sudano. Tio finiĝis en 2004 Post la interpaciĝo, li iĝis la 9-an de julio de 2005 unua vic-prezidento de Sudano.
Kantodiveso
Indiĝenoj de Gvatemalo havis riton per kiu oni kaptis Kantodiveson, muson kaj akridon, kaj oni avertis ilin pri drastaj sekvoj se ili plue damaĝos rikoltojn. La tri animaloj estis poste liberigitaj por ke ili disvastigu tiujn novaĵojn.
John Garang
Biografio
La 1-an de aŭgusto de 2005, li mortis kun 13 kunveturantoj en helikoptera akcidento. Ili estis revenintaj el renkontiĝo kun Yoweri Museveni, reprezentantoj de Usono kaj EU en Ugando.
Li estis entombigita en maŭzoleo proksime al All Saint’s Cathedral en Ĝubao.
Lia posteulo iĝis Salva Kiir Mayardit.
Les Sables-Blancs (stacidomo)
Les Sables-Blancs estas franca haltejo sen konstruaĵo sur linio -, situanta en  Plouharnel, en departemento Morbihan, regiono.
Temas pri haltejo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Auray - Quiberon (473000).
55676 Klitio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels estis fotinta la noktan ĉielon en marto kaj majo 1971, eksponante tiam 130 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio). La fotaj platoj tiam eksponitaj estis poste senditaj en la observatorion de Leiden, kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Klitio, unu el la maljunaj trojaj herooj kaj membro de la senato.
Amastombo
Amastombo estas loko, kiu estas uzita por meto de pli granda kvanto de mortintaj viktimoj. Kutime temas pri neidentigeblaj homaj korpoj. La amastombo estadas konstruata plej ofte por granda kvanto de viktimoj de naturkatastrofoj aŭ dum grandaj epidemioj de infektaj malsanoj dum la t.n. pandemioj, en la pasinteco ekz. dum la t.n. pestaj batoj, epidemioj de ĥolero aŭ variolo ks. Nuntempe kutime temas pri amase murditaj homoj, kiujn necesis rapide sepulti, kutime dum ia formo de religia, etna aŭ politika genocido, resp. dum amasekzekutoj de pl.i granda kvanto de personoj. Per konstruado de amastomboj oni anticipas disvastiĝadon de malsanoj kaj infektaj malsanoj en la tempo de naturaj krizoj kaj en la tempo de milito, intercivitana milito. Ofte al krimuloj de tiuj ĉi terurigaj faroj temas pri tio, por ke okazu kamuflado de amasaj ekzekutoj.
Unu el la plej grandaj amastomboj estis malkovrita post fino de la dua mondmilito en nordorienta en ĉirkaŭaĵo de urbo Bełżec proksime de unu el la koncentrejoj, kiu enhavis proksimume ĉirkaŭ 600000 homaj korprestaĵoj enfositaj en la tero. Eblas renkontiĝis kun amastomboj ankaŭ hodiaŭ ekzemple sur teritorio de Bosnio kaj Hercegovino, kiam en la 90-aj jaroj okazis granda intercivitana konflikto inter lokaj nacioj.
Cañada (Alicante)
Cañada estas hispana municipo lokiĝanta en Valencia Komunumo kaj en nordokcidento de provinco Alakanto. Tiu etendas kaj estis rezidejo de 1,208 personoj en 2020.
Cheroh
Cheroh estas malgranda vilaĝo en Pahango, Malajzio.
Geografio-Loko
Estas en la norda areo de Raub-distrikto. Agrikulturo estas la ĉefa okupo. Estas golfejo je 1.5 km antaŭ la vilaĝo laŭ la direkto de Raub.
Demografio
La populacio proksimumas 5000 homojn.
Edukado
Bazlernejoj en Keroh
63 (nombro)
Sesdek tri (63) estas la natura nombro kiu sekvas 62 kaj antaŭas 64.
La nombro 63 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
pri la nombro 63
La atomnumero de Eŭropio.
La nombro de la franca departemento Puy-de-Dôme.
Hübeli
'Hübeli estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Monda Koalicio kontraŭ la pafaĵoĵetoj el bomboj
CMC estis kreita en novembro de 2003, kiel reto de organizaĵoj, kiuj inkludas neregistarajn asociojn, religiajn grupojn kaj profesiajn organizojn, kiel Amnesty International, Handicap International kaj Human Rights Watch, kune kun landaj specifaj agadgrupoj.
Stacio Sumiyoshihigashi
Stacio Sumiyoshihigashi (japane: 住吉東駅 [Sumijoŝihigaŝi-eki], angle: Sumiyoshihigashi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Monda Koalicio kontraŭ la pafaĵoĵetoj el bomboj
Sennacieca Asocio Tutmonda fariĝis membro de tiu koalicio, sekve al la decido de la 79-a Kongreso okazigita en Beogrado en 2006.
La agado de tiuj grupoj etendiĝas de la politika kampanjado ĝis la helpo al la viktimoj de tiuj armiloj. La ĉefa sukceso de la koalicio estis la akordo atingita fine de majo de 2008 en Dublino, fare de reprezentantoj de diversaj landoj, por malpermesi la fabrikadon kaj uzadon de tiuj armiloj. La sukceso estis parta, ĉar pluraj el la ĉefaj mondaj ŝtatoj ne ĉeestis aŭ ne ratifis la konvencion.
Descendants of the Sun
Descendants of the Sun ( 태양의 후예, Tae-yang-ui Hu-ye) estas sudkorea televida serio ĉefroligita de Song Joong-ki, Song Hye-kyo, Jin Goo kaj Kim Ji-won. Ĝi elsendiĝis sur KBS2 de la 24a de februaro ĝis la 22a de aprilo 2016 por 16 epizodoj.
Ciklododekila benzoato
Ciklododekila benzoato aŭ ciklododekila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj ciklododekanolo. Ciklododekila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklododekila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al ciklododekila grupo. Ĝi konsistas je 19 karbonatomoj, 28 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Edmund Wittbrodt
Edmund Kazimierz WITTBRODT (naskiĝis la 16-an de novembro 1947 en Rumia, Pollando) estas pola politikisto, profesoro kaj pola senatano ekde 1997 ĝis 2015. Multjara rektoro de la Teknika Universitato en Gdansko, nun dekano de la sama universitato. De julio 2000 ĝis oktobro 2001 li estis Ministro pri Edukado en la Pola Registaro de Jerzy Buzek. Nun li estas Prezidanto de Eŭropa Komisiono en Pola Senato, de la 2002 jaro li estas la ano de Eŭropa Konvencio kaj en la jaroj 1997 – 2001 li estis ano de la Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo (PAKE). Li estas Honora Civitano de urbo Rumia (1998), Merita por la Distrikto Wejherowski (2005) kaj de la 12-a de decembro 2012 ĝis oktobro 2015 la Prezidanto de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE), de la jaro 2013 la Honora Membro de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando).
Scienca agado
En la jaro 1972 li ricevis la diplomon de magistro inĝeniero post la fino de studado en la Fakultato Mekanik-Teknologia de la Teknika Universitato en Gdansko. En la jaro 1974 li fariĝis doktoro de la teknikaj sciencoj, kaj en la jaro 1983 la doktoro habilita de la teknikaj sciencoj. En la jaro 1991 li ricevis la titolon profesoro de teknikaj sciencoj. Ĉiam profesie ligita kun la Teknika Universitato en Gdansko, kie laboris kiel universitata profesoro. La sciencan staĝon havis en Britio en la Universitato de Kimrio (1976 – 1977).
Li plenumis la prestiĝan funkcion de la Prezidanto de Rektora Konsilio de la Gdanska Pomerio kaj estis la Estro de la Asocio de Rektoroj de Teknikaj Universitatoj en Pollando. De la jaro 1990 ĝis 1996 estis la Rektoro de la Teknika Universitato en Gdansko, de la jaro 1997 li rezignis de la rektoreco ĉar konstante de tiam estas pola senatano, tamen laboras kiel profesoro en la Gdanska Teknika Universitato kaj estas tie la Dekano de la Mekanika Fakultato, Katedro pri Mekaniko kaj Mekatroniko.
Li estas scienc-fakulo pri: aŭtomatiko kaj robotiko, praktika mekaniko, la komputil-metodoj en dinamiko de maŝinoj, biomekaniko kaj mekatroniko. Kiel profesoro-gasto li lekciis en pluraj universitatoj en la mondo, i.a. en Usono, Germanio, Svedio, Danio, Francio kaj Svislando. Li estas laŭreato de la Scienca Premio de la Urbo Gdansko je la nomo de Johano Hevelio (1997).
Lastatempe la profesoro okupiĝas pri temoj inter la sciencoj: mekaniko, medicino kaj protetiko. Ekzemple li estis protektanto de la doktoriĝoj pri la jenaj temoj: "Analizo de la mikro-elektro-mekanika platformo por laparoskopio", "Modeligado kaj simulado de reagoj de la skelet-muskola grupo en brako-antaŭbrako" aŭ "Esplorado kaj rekono de la fizikfortoj en anatomiaj strukturoj de la kola parto de vertebraro ĉe homo".
La agadoj scienca kaj politika
En la jaroj 1997 – 2001 li estis ano de la Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo (PAKE). De la 20-a de julio 2000 ĝis la 19-a de oktobro 2001 li estis Ministro pri Edukado en la Pola Registaro de Jerzy Buzek.
De la jaro 1997 konstante estas senatano en la Pola Senato kaj estas ano de partio Civitana Platformo. Dum la balotoj por la Pola Senato en la jaro 2007 li akiris 244.214 da voĉoj (la rekorda en Pollando). Dum la balotoj por la Pola Senato en la jaro 2011 kiu la unuan fojon estis en la unumandataj balot-regionoj li akiris ankaŭ rekordan nombron - 70.345 da voĉoj. En la jaro 2015 Edmund Wittbrodt rezignis kandidati en la venontaj parlamentaj balotoj (do ankaŭ por Pola Senato).
Distingoj
La Kavalira Kruco de la Ordeno de Renaskiĝo de Pollando (1995)
Esperanto
La 17-an de oktobro 2012 li kun EDE-Pollando kunorganizis Esperanto-konferencon en Pola Senato kaj E-ekspozicion okaze de 125 jaroj de Esperanto kaj la saman tagon okazis fonda kunveno de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE) kun dekkelkaj parlamentanoj (t.e. senatanoj kaj sejmanoj) kiel membroj-fondintoj de la Parlamenta Grupo. La 12-an de decembro 2012 li fariĝis prezidanto de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE) (fondita la 17-an de oktobro 2012) kaj parlamentanino de Pola Sejmo Ligia Krajewska tiam estis elektita kiel Vicprezidantino de la PGAE. La 19-an de februaro 2013 estis la 3-a kunsido de la Parlamenta Grupo dum kiu oni aprobis la agad-planon por Esperanto kaj regularon de la Grupo. Al la PGAE apartenas i.a. Vic-Prezidanto de Pola Senato Jan Wyrowiński, Vic-Prezidantino de Pola Senato Grażyna Sztark, Ĉef-ministro de Pola Registaro Włodzimierz Cimoszewicz, senatanoj: Roman Zaborowski, Andrzej Grzyb, Mieczysław Augustyn, Kazimierz Kleina, Stanisław Jurcewicz, Jan Maria Jackowski, Sławomir Preiss, kvar aliaj geparlamentanoj de Pola Sejmo: Teresa Hoppe, Marek Biernacki, universitata prof., poligloto kaj esperantisto Tadeusz Iwiński, alia poligloto kaj esperantisto d-ro Robert Biedroń... kaj pluraj aliaj. Jen ligilo al la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE): . De la jaro 2013 li estas Honora Membro de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando).
La privata vivo
Edzino Danuta (ekonomikistino), li havas du filinojn t.e. Agata (magistro de psikologio) kaj Izabela (magistro pri arkitekturo) kaj havas tri nepinojn.
Bomba
Bomba estas komunumo de Italio.
(5449) 1992 US5
(5449) 1992 US5  estas ankoraŭ sennoma asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Fuente del Maestre
Fuente del Maestre estas municipo de Hispanio, en la Provinco Badaĥozo, regiono de Ekstremaduro.
Ĝi apartenas al la distrikto de Zafra (distrikto) kaj al la jura distriko de Villafranca de los Barros.
Situo
Ĝi situas ĉe la sierra (montetaro) de San Jorge, je de Mérida (regiona ĉefurbo), je  de Badajoz (provinca ĉefurbo), je  de Almendralejo kaj je  de Zafra ambaŭ gravaj urboj de la zono, je 8 km de la Aŭtoŝoseo de la Plata (antikva Ruta de la Plata, Arĝenta Vojo), laŭ la elirejo 666, kaj je 5 km de la Nacia Aŭtoŝoseo Badajoz-Granada.
En ties municipa teritorio distingiĝas du zonoj: la nordorienta kun mildaj ondaĵoj kaj malhelruĝa grundo tipa de la distrikto Tierra de Barros kaj la sudokcidenta multe pli kruta kaj kun grundoj pli silikaj.
Ekonomio
Laboris en 2005 la 43%. En la distribuo laŭ sektoroj hegemonias la unuaranga (ĉefe agrikulturo) kiu laborigas 53% de la populacio, sekvata de la servoj 32%, industrio 10% kaj konstruado 5%. La bazo de la ekonomio estas agrikultur, kie elstaras vito kaj olivarbo, krom brutobredao.
Historio
Oni trovis prahistoriajn restaĵojn en diversaj lokoj de la municipa teritorio de Fuente del Maestre kiu pruvas la loĝadon de la zono ekde fruege. Laŭ kelkaj fakuloj, la fondiĝo kiel vilaĝo eble okazis ĉirkaŭ la jaro 38 a.K., en tempo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro, kiam eknomiĝis Castra Vinaria. Poste estis urbeto de islamanoj, kiuj donis al ĝi la nomon de Fuente Roniel. En tiu epoko la vilaĝo ĝuis defendan mureton el sekigita koto (adobo).
Poste, en la 13-a jarcento, ĝi estis konkerita de la reĝo Alfonso la 9-a de Leono, kaj pasis al la Ordeno de Santiago, sub kies jurpovo restis ĝis la 19-a jarcento, kvankam ekzistas pruvoj ke ankaŭ la Templanoj setlis en la vilaĝo.
Al Maestre (superulo) Lorenzo Suárez de Figueroa oni atribuas la definitivan nomigon de la loko kiel Fuente del Maestre (Fonto de la Superulo), tiel kiel pri la blazono de la vilaĝo.
Dum la Mezepoko la urbeto loĝigis gravan judkvartalon krom moriskoj, survivante ambaŭ ĝis ties definitivaj forpeloj.
Dum la 16-a jarcento la vilaĝo spertis ekonomian kaj socian prosperon, kaj la populacio eketendiĝis for de la murego.
En 1899, dum la regentado de Doña Mª Cristina, oni donis (vendis) al Fuente del Maestre la titolon de urbo kiun ankoraŭ posedas.
Ĝi estis deklarita kultura havaĵo kun kategorio de "conjunto histórico" en 1998 de la Junta de Extremadura (regiona registaro).
Dinaraj miksaj arbaroj
La dinaraj miksaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktiso ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La ekoregiono kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Ĝi ankaŭ estas parto de la tutmondaj 200-unuo "eŭropaj-mediteraneaj montaraj miksaj arbaroj". Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de Balkana Duoninsulo.
Situo
La dinaraj miksaj arbaroj konstituas montarbaran regionon de Dinara Montaro. Tiu montaro etendiĝas laŭlonge de la orienta marbordo de Adriatika Maro kaj okupas areon de 58 200 km² en Slovenujo, Kroatujo, Montenegro, Bosnujo kaj Hercegovino, Serbujo, norda Albanujo kaj  norda Italujo.
Priskribo
La klimato de la ekoregiono estas humida kaj ekstreme humida. La atingopovo de precipitaĵo ĝenerale superas 1 500 mm kaj atingopovoj inter 2 000 kaj 3 500 mm estas komunaj. Maksimumoj mezuritaj en la landinterno de Golfo de Kotor superas jarajn averaĝojn de 4 500 mm ( en la vilaĝo Crkvice ), la plej alta precipitaĵo en Eŭropo kaj unu el la plej altaj de la norda duonsfero. Ĝi situas en la modera klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun humidaj someroj (Cfs) kaj montaraj neĝaj klimatoj (Dfs). Kaŭze de neĝa abundeco kaj lavangoj, altmontaraj biotopoj estas komunaj por ĉiuj altaj montoj. Pluraj etaj glaĉeroj ankoraŭ restas en Durmitor kaj Prokletije, la plej altaj montarmasivoj.
Kun la alta precipitaĵo kaj la abundego de kalkoŝtonoj, karstaj reliefoj estas superregantaj.
La konifera zono estas dominata de ordinara piceo, blanka abio kaj nigra pino kun kunmikso de eŭropa fago. La superreganta specio de la pli malaltaj altitudoj inkludas diversajn falfoliajn kverkojn (Quercus frainetto, Quercus pubescens, Quercus cerris) kaj orientan karpenon. Fraxinus ornus markas la submediteranean zonon por regionoj sub 600–1000 m (ekde la nordo al la sudo).
Fitogeografie, la ekoregiono estas parto kaj de la Adriatika kaj de la Orient-mediteranea provincoj ene de la Holarktisa Regno (laŭ la tipologio de Armen Takhtajan).
Aĥalteko
Aĥalteko estas la tria plensanga ĉevalraso de la mondo, kiu estis elbredita danke al izalado sur la dezertaj oazoj kaj akvomalriĉa dezerta klimato al tre eltena ĉevalo. Ĝi verŝajne havis gravan rolon ne nur en plibonigo de la araba ĉevalo, sed ankaŭ ĉe la turka, egipta, hinda kaj ĉina ĉevaloj.
La nomo de la ĉevalo venas el la oazo Aĥal (20 km de Asabaidchan (Turkmenio)) kaj la tie vivanta tribo Tekk (turkmenoj).
Ĝia bredada areo etendas de Kazaĥstano tra Turkmenistano ĝis Afganujo. Ĝia bredado okazas jam pli ol 3000 jaroj en stepoj de Mez-Azio. La unuaj skribaj fontoj venas de la asiroj, kiuj mencias ĝin kiel „azenoj devenantaj el la montoj”. La adoraj skriboj al Tiglatpalasar la 1-a (1115-1077 a.K.) mencias 1200 ĉevalojn kiel militkompenson. Ankaŭ Herodoto priskribis la ĉevalon, kiam skribis pri 10 sanktaj ĉevaloj, kiuj tiris ĉaregon, dediĉitan al Akhuramazda, en armeo de Kserkso.
Proprecoj
Ĝia postkola alto estas 150-164 cm, la kapo estas malgranda, rekta, la okuloj estas parolaj. La ŝultro estas dekliva, la postkolo forta. La brustoparto estas plata, ne profunda. La dorso estas longa, la pugo faldekliva, la vosto estas profunde ligita. La kruroj estas sekaj, fortaj, la hufoj estas malmolaj. La kovraj kaj la longaj haroj estas karakterize fajnaj, maldikaj, brilantaj, ofte orbrilaj. Ĝiaj eblaj koloroj estas: beja, flava, nigra, flava, palomino, perlino, kremelo kaj griza.
La aĥalteko estas eltena ĉevalo, kun granda starkapablo, kiun oni nomas pro ties korpostaturo "leporhundo de la ĉevaloj". Ĝia movo estas elasta, area, komforta, ĝi estas facile sidebla, rajdebla. La aĥalteko plej belas dum trotado, dum sprinto ĝi plate etendas, kio karakterizas la stepajn ĉevalojn.
La aĥalteko estas sentema, viglasanga, inteligenta, kuraĝa kaj fidela ĉevalo.
Eksteraj ligiloj
Jones, Simon. La ĉevalo aĥalteko, emblemo de nacio. 'Le Monde Diplomatique', oktobro 2017.
21671 Warrener
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stephen Gerald Warrener, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la East Noble High School en Kendallville (Indianao, Usono).
Alfa Unukornulidoj
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Alpha-Monocerotiden en la germanlingva vikipedio.
Aŭlo Manlio Torkvato Atiko
Aŭlo Manlio Torkvato Atiko (latine Aulus Manlius Torquatus Atticus; ... - ...) estis konsulo de la Roma Respubliko. Li estis cenzoro en 247 a.K. kun Aŭlo Atilio Kalatino; li tiam estis elektita konsulo por la unua fojo en 244 a.K. kaj havis kiel kolego Kajon Sempronio Bleso, tiam duan fojon en 241 a.K. kun Kvinto Lutazio Cerkone. Dum sia dua konsulado li sukcesis venki la falsulojn, kiuj armis sin kontraŭ la romianoj; pro ĉi tiu motivo al li oni dekretis la triumfon. Laŭ Plinio, la konsulo Aŭlo Manlio Torkvato mortis subite sed pri datoj kaj kialoj oni scias nenion.
18823 Zachozer
18823 Zachozer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zachary Adam Ozer, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri gerontologio. Li estis lernanto ĉe la Keystone School de San Antonio (Teksaso, Usono).
Mülheim
Mülheim ĉe Ruhr estas eksterdistrikta urbo en la okcidenta ruhr-regiono en Nordrejn-Vestfalio. Mülheim ĉe Ruhr konektas – kiel „ĉerivera urbo““ – Duseldorfon kaj la Ruhr-regionon. Kiel ununura urbo rekte ĉe Ruhr-rivero ĝi nomas sin ankaŭ „ĉerivera urbo“.
La urbo estas inter la metropoloj Duseldorfo (Düsseldorf), Asindo (Essen) kaj Duisburg/Oberhausen. La koncesiigo de la urbaj privilegioj okazis en 1808. Jarcenton poste la nombro de loĝantoj transpasis la decidan limon farante Mülheim ĉe Ruhr grandan urbon kaj hodiaŭ, nelonge antaŭ la 100-jara jubileo, kun ĉirkaŭ 170.000 loĝantoj ĝi estas unu el la pli malgrandaj ĉefurboj de la lando.
Kiel unua Ruhr-regiona ĉefurbo Mülheim iĝis senmineja urbo pro la retiriĝo de la karbominado dum la sesdekaj jaroj de la pasinta jarcento kaj pro tio ĝi estis devigata pli frue ol la aliaj Ruhr-regionaj urboj majstri la strukturŝanĝon. La iama leda kaj minejmetalurgia urbo sukcese plenumis la ŝanĝon al multbranĉa ekonomiloko. Mülheim ĉe Ruhr estas sidejo de du Max-Planck-Institutoj (esplorinstitutoj).
Situo
La urbocentro troviĝas ĉirkaŭ 10 ĝis 12 km oriente de la enbuŝiĝo de la Ruhr en la Rejnon ambaŭflanke de la rivero, kiu trafluas la tutan urboteritorion laŭlonge de 14 km elsudoriente-nordokcidenten. Inter Broich kaj la preĝejomonteto la Ruhr forlasas la branĉojn de la Rejnlanda Ardeza Montaro kaj atingas la Malsuprorejnlandan Malaltebenaĵon. Per la situo de la urbocentro rekte ĉe la rivero kaj en la sekcopunkto inter Rejnebenaĵo kaj la plej nordaj montetoj de la Berga Lando montriĝas unikaĵo de Mülheim, kiu ege kreskigas ties allogivon.
Klimato
Mülheim havas, pro la situo en la okcidento de Germanio, tutjaran moderan klimaton. Entute la klimato estas pli oceana ol kontinenta kaj montras tipajn klimatajn karakterizaĵojn de densege setlitaj areoj. La pluvokvanto situas je ĉirkaŭ 930 mm en la longjara mezumo kaj la averaĝa jartemperaturo sumiĝas je 9,6 °C.
Najbaraj urboj
La urbo Mülheim ĉe Ruhr limiĝas norde al la eksterdistrikta urbo Oberhausen kaj oriente al la eksterdistrikta urbo Asindo. En la sudo estas la aglomeraĵo de Düsseldorf-Neuss-Mettmann kun la urbo Ratingen en la distrikto Mettmann kaj en la okcidento la eksterdistrikta urbo Duisburg. La tuta urbolimo estas 49 km longa.
Urboteritorio
La urboteritorio inkluzivas areon de 91 km² kaj etendiĝas nordsuden je 13,4 km okcident-orienten 10,7 km. La plej alta punkto sur la urboteritorio mezuriĝas 152,7 m kaj situas je la flughaveno Essen-Mülheim, la kun 26,0 m super NN plej malalta punkto troviĝas ĉe la transiro de la Ruhr al Duisburg. La areo estas je samaj porcioj sigelfermitaj per konstruaĵoj kaj trafikareoj, arbaroj kaj verdejoj kaj agrikulture uzataj kampoj.
Urba subdivido
El historia vidpunkto oni distingas inter naŭ urbopartoj, kiuj estis ĝis siaj enkomunumiĝoj memstaraj komunumoj. Ekde 1975 Mülheim krome estas subdividata en la tri urbodistriktoj Maldekstra Ruhr, Dekstra Ruhr Norda kaj Dekstra Ruhr Suda. Por la ellaborado de longtempaj evolukonceptoj kaj por statistikaj celoj en 1984 la urbokonsilantaro decidis disdividi la urboteritorion en ses partojn respektante la historiajn kaj strukturajn faktojn. Tiuj partoj estas pli grandaj ol la historiaj urbopartoj, tamen daŭrigas iliajn nomojn.
1) El la urboparto Altstadt partoj estis deigataj (Altstadt II-Nordost kaj Papenbusch) kaj aligataj la urbodistrikton Dekstra Ruhr Norda resp. la areoparton Dümpten
2) El la urboparto Heißen partoj estis deigataj (Winkhausen-Nord) kaj aligataj la distrikton Dekstra Ruhr Norda resp. la areoparton Dümpten
3) La areoparto Dümpten konsistas el la historia urboparto kaj la supre menciitaj pliampleksigo
Mezepoko
La historio de la urbo Mülheim estas streĉe ligita al la kastelo Broich, kiun oni konstruis ĉirkaŭ 900 – laŭ necertaj spekulativaj rezonadoj en la jaroj 883/884 – kiel defendbarilon kontraŭ la atakoj de la vikingoj – ĉe la Ruhrtravadejo. En la jaro 1093 oni nomis „Mulinhem“ kiel juĝejon de la ruhrdistrikto, kaj en tiu ĉi dokumenta mencio de la urbonomo ankaŭ estas menciitaj mastro de Broich kaj aliaj nobeluloj el la regiono de Mülheim.
Ĉ. 1200 estis fondita la cisterciana monaĥinejo Saarn sur la hodiaŭa urboteritorio de Mülheim. Pri la tiamaj fondintoj kaj la unuaj monaĥinoj oni nur scias malmultege. Kelkajn jardekojn poste, en dua fondofazo, arkiepiskopo Engelberto la 1-a de Kolonjo (regotempo 1220–1225) atentiĝis kadre de siaj politikaj agadoj kiel arkiepiskopo, grafo de Berg kaj samtempe regnoadministranto kaj edukanto de la neplenaĝa Henriko la 7-a (regotempo 1220–1235) pri monaĥejo Saarn. Engelbert zorgis verŝajne pri la enprenado de la monaĥinoj de Saarn en la cistercianan ordenon kaj la enkonduko de rigora fermiteco, krome por ampleksa privilegiigo de la monaĥejo fare de la papo kaj la imperio. Per tio la vivado de la monaĥinoj kaj la ekzistado de la monaĥinejo ekstaris sur nova, daŭra jura kaj materia fundamento. Sekvatempe la monaĥinejo ricevis multnombrajn donacaĵojn el Mülheim kaj la najbara regiono, i.a. ankaŭ de la suverenoj de Broich. En ilia memorlibro la monaĥinoj – supozeble pro instigo de Engelberto - honoriĝis reĝon Henrikon kiel fondinton. La abato de Kamp ricevis la taskon transpreni la observadon super la cisterciana monaĥinejo kaj prizorgi la monaĥinojn klerikale. En la 15-a kaj ekde la 17-a jarcento ekzistis tendencoj transformi la monaĥinejon en abatinejon. La Francia registaro de la grandduklando Berg en 1808/09 malfondis la monaĥinejon Saarn kadre de la sekularigo de ekleziaj bienoj.
Ĉar en la jaro 1372 la suverenoj de Broich formortis, kastelon Broich unue ricevis la grafoj de Isenberg-Limburg. La Kolonja arkiepiskopo Dietrich la 2-a de Moers kaj duko Gerhard de Jülich-Berg sukcesis en 1443 en konkerado kaj okupado de Broich, dum kiam ili detruis la fortikaĵon. Post formortado de la grafoj de Isenberg-Limburg-Broich en vira linio la grafogento Daun-Falkenstein heredis en 1508 la posedaĵojn.
Frua novepoko
En la 16-a jarcento la regantoj de la reglando helpe de la dukoj de Berg forŝteliĝis el la pretendoj de la elektoprinco de Kolonjo. Dum la 17-a kaj 18-a jarcento la grandduklando Berg sukcesis validigi suverenecajn rajtojn pri la reglando Broich.
Dum la Hispana-Nederlanda Okdekjara Milito, kiu ankaŭ ege kunafekciis Malsuprorejnlandon kaj Vestfalion, en la jaro 1598 hispanaj trupoj sieĝis la fortikaĵon Broich, kiu devis kapitulaci. Nur malmultajn tagojn post la kapitulaco de la kastelo la hispanoj murdis la grafon Wirich von Daun-Falkenstein, la plej gravan estron de la protestantoj en la duklandoj Jülich-Kleve.
Komenco de la industriigo
La industriigo de Mülheim komencis ĉirkaŭ per la finkonstruo de la Ruhr kiel ŝipirvojo. Dum kiam sur la malsupra fluo de la Ruhr inter Duisburg kaj la urbocentro de Mülheim ŝipado eblis kaj jam en 1716 en Duisburg-Ruhrort ekestis la unua Rejnhaveno, la Ruhr iĝis navigebla ankaŭ supre de la urbocentro de Mülheim nur en 1780 pro la instalo de la unua kluzo. Per tio la karbokomerco travivis daŭran haŭson, ĉar nun oni povis haŭli la barĝojn ekde Hattingen ĝis la haveno de Duisburg laŭlonge de la haŭlovojeto. Kun minejo Humboldt kaj minejo Sellerbeck samtempe ankaŭ ekestis la unuaj minejoj kun ŝparema kaj ekonomia karbelminigo sur la urboteritorio de Mülheim.
Kadre de la Napoleonaj konkeroj en 1806 la reglandoj Broich kaj Styrum estis malfondataj kaj kunigataj al oficejo Broich-Styrum, al kiu ankaŭ apartenis Mülheim. Nur du jarojn poste, la 18-an de februaro 1808, la Francia administracio deklaris Mülheim municipon kaj la komunumo ricevis per tio unuafoje urbajn rajtojn laŭ la Francia modelo. Ankaŭ administre sekvis eligo el la duklando Berg kaj la aligo al la novkreita Rejn- departemento.
En la jaro 1811 meĥanikisto Johann Dinnendahl malfermis mekanikan metiejon kaj kune kun sia frato, Franz Dinnendahl, li fondis en 1820 ferfandejon por la fabrikado de gisitaj maŝinpartoj, el kiu poste ekestis la Friedrich-Wilhelms-Hütte.
Post la decidoj de la Viena Kongreso 1815 Mülheim estis enigata en la Prusian ŝtaton kaj ekde 1816 administrata de la distrikto Asindo, kiu tamen jam je la 27-a de septembro 1823 estis malfondata kaj unuigata kun la distrikto Dinslaken al nova distrikto Duisburg kiel parto de la Rejnprovinco.
La grandega ekonomia haŭso ebligis en 1837 la ekfunkciigon de la Sellerbeck-a ĉevalvego ekde la haveno al la minejo Sellerbeck en Dümpten kaj en 1839 la finkonstruon de la privata Aktienstraße ekde la haveno Mülheim al Essen-Borbeck.
Kvardek jarojn post donado de la Franciaj urborajtoj Mülheim ricevis en 1846 ankaŭ la urborajton laŭ la Prusia leĝo.
Suproj de la industriigo
Inter 1850 kaj 1890 Mülheim transformiĝis de trankvila loko de ŝipirado al pulsa industriloko. En 1849 – unuafoje en la Ruhr-regiono – en la Friedrich-Wilhelms- ŝtaluzino komencis la ŝtalproduktado per koakso kaj konsekvence apud la minejo Wiesche en 1861 malfermiĝis la unua briketfabriko de la Ruhr-regiono. Por pliproduktado oni unuigis multajn el la etaj minejoj al subteraj minejoj. Tiel komence de la 1850-aj jaroj kvin grandŝaktoj elminigis, tamen baldaŭ la kreskado de la karboprodukto ne plu eblis, kaj kadre de la nordenmigrado de la karbominado en la Ruhr-regiono la najbaraj urboj eksuperis la minejojn de Mülheim laŭ grando kaj produktadkvanto. La alligo de la urbo al la fervojreto de la fervojentrepreno Bergisch-Märkische Eisenbahn en la jaro 1862 kaj la konstruado de la Ruhrvalo-fervojo (1872 – 1876) kaŭzis dekadencon de la ŝipiro sur la rivero Ruhr, kaj en 1890 iris la lastaj karboŝipoj.
En tiu tempo de ekonomia alistrukturigo August Thyssen akiris en 1871 la Heckhoffshof en Mülheim-Styrum kaj fondis tie ĉi la firmaon Thyssen & Co., kiu iĝos bazo de unu el la plej grandaj metalurgiaj industrikonzernoj.
La kreskado de la Ruhr-regiono ekigita pro la industriigo necesigis ankaŭ administrajn reformojn, kiuj parte okazis en rapida sinsekvo. Tiel Mülheim ĉe Ruhr en 1873 iĝis la rezidejo de novkreita samnoma distrikto Mülheim ĉe Ruhr, post kiam la urboj Duisburg kaj Asindo estiĝintis eksterdistriktaj. Tiu ĉi distrikto jam dum 1887 refoje estis dividata, kaj la okcidenta parto alfalis la distrikton Ruhrort. En 1904, do denove nur 17 jarojn poste, Mülheim iĝis eksterdistrikta urbo laŭ la nova Rheinische Provinzialordnung post atingi pli ol 40.000 loĝantoj.
Ankaŭ alie la progreso kaj la daŭra kreskado estis observeblaj: en la jaro 1897 la unua elektra tramo trafikis en Mülheim kaj en 1899 Infanteria regimento ekloĝis en nova kazerno ĉe la Kaiserstraße helpante tiel Mülheim akiri la statuson de garnizonejo.
Survoje al grandurbo
En la tempo de 1904 ĝis 1928 Paul Lembke kiel ĉefurbestro de Mülheim formis la vizaĝon de la urbo decide laŭ siaj ideoj. En la jaro de sia ekoficado la Ruhr-urbo pligrandiĝis pro la enkomunumigo de la urbopartoj maldekstraj de la Ruhr laŭ la areo je la sepobla kaj la loĝantonombro kreskis per unu fojo ekde 40.000 je pli ol 93.000. Jam kvar jarojn poste – okaze de la 100-jara ekzisto  –  Mülheim transpaŝis la limon de 100.000-loĝantoj kaj rajtis enviciĝi en inter la grandurbojn. Tamen dum la sekvantaj jaroj Lembke ne sekvis en la en la postaj jaroj la strategion de loĝantokreskigo per ĉiu prezo. Li ekz. rifuzis aneksi Alstaden kaj la nordajn partojn de Dümpten kaj Styrum kaj translasis ilin al Oberhausen, ĉar por lia gusto la distriktoj estis tro dense setlitaj kaj stampitaj de la karbominado. Aliflanke li postulis la enkomunumigon de Heißen, Süd-Dümpten kaj precipe de Menden kaj Raadt. Je tio oni ekkonas la celon, kiun sekvis Lembke: krei „verdan Mülheim“, car tiuj ĉi urbopartoj apartenas al la agrikulture stampitaj regionoj kun enlanda loĝantaro.
Dum tiu tempospaco la urbo formetis sian eturban karakteron kaj ŝanĝiĝis al grandurbo pro decidaj pliboniĝoj en la infrastrukturo kaj la ekonomio samkiel pro esencaj kulturaj impulsoj. Al tio kontribuas ankaŭ la plikonstruado de la lernejosistemo, la setligo de la Kaiser-Wilhelm-Instituto (1912, instituto por esploro de karbo), inaŭguro de la urbohalo (1926), konstruo de tri Ruhr-pontoj kaj finkonstruo de la ŝipirkanalo kun haveninstalaĵoj (1927). Menciinda estas ankaŭ kiel resta sukceso la kreado de vastaj urboproksimaj ripozejoj sur la teritorio de Mülheim.
Naciosocialismo
El la lastaj liberaj balotoj al Regna Parlamento la 6-an de novembro 1932 NSDAP iĝis la plej forta partio en Mülheim kun 28,3 % de la voĉoj. Kompare kun la rezulto por tuta Germanio la elektokonsento de 33,1 % al la nacioocialismo tiu de la elektantaro de Mülheim situis do iomete pli malsupre. Simile la aliaj urboj de la Ruhr-Regiono la NSDAP ja iĝis la plej forta partio, tamen la (KPD kun 24,27 % kaj SPD kun 13,53 %) komune atingis kun 37,81 % pli da voĉoj. Tamen ankaŭ en Mülheim erupciis la entuziasmo pri la instalado de Adolf Hitler kiel regnokanclero kaj la loĝantaro festis tion per torĉomanifestacio.
Ekde meze de februaro speciale en la urboparto Dümpten okazis unuaj domtraserĉadoj ĉe supozataj komunistoj, kaj fine de februaro 200 SS-, SA- kaj Stahlhelm-membroj en la urbo oficiale transprenis la policaŭtoritaton kiel helppolicistoj kaj arestis multajn politikajn kontraŭulojn. En la unuaj komunumaj balotoj post la potencakiro la NSDAP atingis 45,1 % de la voĉoj. Per la unua konsilantardecido ili donis al Hitler kaj Hindenburg la honorcivitanecon de la urbo.
La 30-an de septembro 1938 okazis la „kvazaŭ-konfisko“ kontraŭ la juda komunumo en Mülheim: Per decido de la urbkonsilantaro oni perforte vendis la sinagogon ĉe la Viktoria-placo por nur 56.000 Reichsmark al la urba ŝparbanko. Nur kelkajn semajnojn poste dum la pogromnokto “Reichskristallnacht“ ekde la 9-a ĝis la 10-a de novembro la juda preĝejo forbrulis. La brulegon ĝuste faris la fajrobrigado de Mülheim, kiu dum la estinglaboroj limitiĝis do nur pri tio eviti, ke la fajro transiru al najbaraj domoj. .
En junio 1941 la sekretpolico Gestapo instaligis deviglaboran koncentrejon apud la flughaveno Essen-Mülheim. Kiel gardistoj funkciis 26 Asindaj policanoj, kaj la laborenmetado okazis por la flughavenkompanio. Ĝis marto 1945 laŭtakse trairis 6.000 ĝis 8.000 homoj la koncentrejon, ĉe tio 130 malliberuloj perdis siajn vivojn.
Dum la jaroj 1943 kaj 1944 la urbo estis plurfoje celo de Britaj aeratakoj. La plej forta atako okazis en la nokto de la 22-a al la 23-a de junio 1943. En tri dense sinsekvaj eskadroj 242 Lancaster-, 155 Halifax-, 93 Stirling-, 55 Wellington- und 12 Mosquito-bombaviadiloj atakis la Ruhr-urbon. Ĉefaj celoj estis la urbocentro, la fervojlinioj, la tuboproduktanta fabrikejo Deutsche Röhrenwerke, firmao Schmitz-Scholl kiel proviantproduktanto por la regna armeo, riparejo de la fervojkompanio kaj la haveno. La atako mortigis 530 loĝantojn kaj detruis aŭ damaĝis 1.630 konstruaĵojn. Post tio 40.000 loĝantojn oni devis evakui.