cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reĝa Tabak-Fabriko de Sevilo
Historio
Ĝia konstruado startis en 1728. Ĝia desegno kaj konstruado estis farita de militistaj inĝenieroj el Hispanio kaj Nederlando, nome la jenaj:
Priskribo
La konstruaĵo etendiĝas sur ortangula areo de 185 x 147 metroj, kun malgrandaj elstaraĵoj angule. En Hispanio nur la monaĥejo de El Escorial, kiu okupas areon de 207 x 162 m, superas ĝian grandon. La komplekso estas ĉirkaŭita en tri flankoj de elfosaĵo (ĉar dekomence ĝi estis ekstermura, aligite al iamaj muregoj), estas duetaĝa, plus krometaĝo en la rezidejaj areoj.
Arkitekture ĝi aspektas renesanca, kun hereraj influoj en plano, kortoj kaj pintodetaloj de fasadas, kun similaĵoj al motivoj de la arkitektoj Sebastiano Serlio kaj Andrea Palladio. La fasadoj el ŝtono, estas enkadritaj per pilastroj elstarigitaj sur laŭlonge piedestalo. Distingeblas du diferencaj zonoj, nome areo propre por la fabrikafo kiu okupas du trionojn kaj aliflanke zono palaca aŭ rezideja ĉe la strato San Fernando, kun enireja halo, stokejo kaj loĝejoj.
Niurka Alonso Santos
Niurka ALONSO SANTOS (naskiĝis en Havano) estas kuba inĝeniero kaj esperantisto. Ŝi esperantiĝis en 1978, kaj en 1979 partoprenis la fondiĝo de Kuba Esperanto-Asocio, en tiu jaro mem, ekkomencis instrui la lingvon.
Niurka estis prezidantino de la Filio Urbo Havano dum du periodoj (proksimume 20 jaroj), ŝi ankaŭ estis nacia estrarano de KEA pri Informado. Ŝi partoprenis en ĉiuj Naciaj Kongresoj de KEA, kaj ankaŭ en tri Universalaj Kongresoj, el kiuj ŝi apartenis a la LKK de la 75-a kaj la 95-a UK, kiuj okazis en Kubo. Ŝi partoprenis ankaŭ en Simpozioj, Aranĝoj kaj Eventoj, naciaj kaj internaciaj, okazitaj en Kubo. Ŝi estis membro de la LKK dum la 9-a TAKE okazinta en Havano. Dum 2010, kadre de la 95-a UK, ŝi ekzameniĝis kaj sukcesis je B-2 nivelo laŭ la Komuna Eŭropa Referenckadro.
Wilbur Little
Wilbur "Doc" LITTLE (la 5an de marto 1928 – la 4an de majo 1987) estis usona ĵazo basisto konata pro ludado de malmola bopo kaj nov-bopo.
Little origine ludis pianon, sed saltis al duobla baso post militista servo. En 1949 li translokiĝis al Vaŝingtono, kie li laboris kun "Siro" Charles Thompson, inter aliaj. Post tio, li estis membro de la kvinteto de J. J. Johnson de 1955 ĝis 1958 kaj estis ankaŭ la basisto por la Tommy Flanagan Triopo. Li translokiĝis al Nederlando en 1977 kaj vivis tie por la cetero de sia vivo.
Kiel flankulo
Kun Tommy Flanagan
Kun Buck Hill
Kun Freddie Hubbard
Kun Elvin Jones
Kun J. J. Johnson
Kun Duke Jordan
Kun Lee Konitz
Kun Junior Mance
Kun Horace Parlan
Kun Roswell Rudd
Kun Archie Shepp
Kun Randy Weston
Teliaacoj
La teliaacoj (Theliaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj 14 speciojn,. Ĝia tipa genro estas teliao.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (26 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (26 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Castelserás
Castelserás [kastelserAS] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz. La loknomo Castelserás estas etimologie komprenebla kiel Kastelo de Serás.
Geografio
Ĝi estas je 138 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 382 msm de altitudo en la kunfluejo de la riveroj Mezquín kaj Guadalope.​ La municipa teritorio estas en la centro de la komarko en kiu ĝi limas kun kvar aliaj municipoj inter kiuj Alcañiz norde. Ĝi estas laŭ la regiona ŝoseo A-1409 inter Alcañiz norde kaj Torrevelilla sude, kaj krome estas Torrecilla de Alcañiz sudoriente.
Historio
Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de la areo jam el Eneolitiko kaj de la epoko de Punikaj militoj inter romianoj kaj kartaganoj. De la epoko de visigotoj estas antropomorfaj tomboj, abundaj sur la terasoj de la rivero Guadalope.
La posta islama dominado de la zono daŭris jarcentojn, malaperis la nomo Castelserás dum la ĉefa loĝloko estis Borgalmohada, termino klare arabdevena. La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento fare de Ramon Berenger la 4-a kaj lia filo Alfonso la 2-a kaj de tiam estas la plej fruaj atestoj pri. Ekde tiam, la aparteno de Castelserás al la Ordeno de Kalatravo el la 13-a jarcento ĝis la mezo de la 19-a jarcento, markis la historion de la loko; kun Molinos kaj Alberite, konstituis malgrandan komunumon encomienda atestita de la Palaco de la Encomienda. La 2an de Oktobro 1402, Castelserás unuiĝis al Alcañiz kaj ĉesis estis sendependa loĝloko. Tio helpis la ekonomian disvolvigon ĉefe per ampleksigo de la teritorio, brutobredado kaj olemuelejo. Sendependiĝo okazis en 1750.
Dum la karlismaj militoj la loko suferis damaĝojn.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Castelserás kie oni malaltiĝis el pli ol 2 100 loĝantoj komence de la jarcento ĝis nunaj 789 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ olivarboj, fruktarboj, migdalarboj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio. Iam estis minado, nun apenaŭe. Nune gravas ankaŭ rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la baroka preĝejo, ermitejoj, urbodomo, palaco, blazondomo, ponto, kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Jürgen Mayer
Kariero
Li studis arkitekturon en la Universitato de Stutgarto kie li diplomiĝis en 1986. Li ampleksigis sian lernadon en la Universitato Princeton, en kiu li profesoris de 1994 ĝis 2004.
Lian verkon karakterizas la uzado de teknologio por krei novajn formojn. Li imagas strangajn kaj sugestivajn arkitekturaĵojn kiuj foje similas al strukturoj de vivaj estaĵoj kaj rememorigas iagrade kreitaĵojn de prestiĝaj arkitektoj kiel Toyō Itō kaj Herzog & de Meuron kiu estis la desegnisto de la Nacia stadiono de Pekino de la Somera Olimpiko 2008. Krom arkitekturajn projektojn, li desegnis ankaŭ internaĵojn kaj meblojn.
Jürgen Mayer instruis en la Universitato de Artoj (Berlino), la Architectural Association (Londono), la Universitato Kolumbio (Novjorko) kaj la Universitato de Toronto. Liaj desegnoj estis ekspoziciitaj en nombraj landoj kaj formas parton de la kolekto de la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko.
Tuidiacoj
La tuidiacoj (Thuidiaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas tuidio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (26 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (26 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Biglen (stacidomo)
Biglen estas fervoja stacidomo en Biglen, Svislando.
Fernando de Portugalio (Duko de Viseu)
Fernando de Portugalio (Almeirim, 17a de novembro 1433 - Setúbal, 18a de septembro 1470), estis infanto de Portugalio, duko de Viseu, duko de Beja kaj konestablo de Portugalio.
Li naskiĝis en Almeirim kiel filo de Eduardo la 1-a kaj de la infantino Leonor de Aragono kaj pli juna frato de la posta reĝo Alfonso la 5-a. Post la morto de soa patro en 1438 por certigi la sukcdon, pro minoritato de la nova reĝo Alfonso kaj pro la minaco de pesto, ankaŭ li ricevis ĵuradon kiel heredonto en Tomar. Kvankam fakte li nenianm reĝiĝis, ja estis teoria reĝo kaj ricevis la traktadon korespondan al tiu titolo, sed fakte li ne faris parton de la agado kaj decidoj propraj de la registaro de la monarkio, ĉar ja lia frato Alfonso estis la legitimita monarko.
En 1457 li ricevis la titolon de Duko de Beja el sia frato Alfonso, kaj en 1460, mortinta lia onklo la infanto Henriko la Navigisto, nome Unua duko de Viseu, li ricevis ankaŭ tiun titolon kaj aliajn.
Basti
Demografio
En 2011 Basti havis da loĝantoj kun legopovo 76%. Basti atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 1990-aj jaroj.
Luterana preĝdomo (Gyöngyös)
La luterana preĝdomo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Gyöngyös.
Basti
Geografio
Basti situas sur ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 92 m super la marnivelo. Ajodjo troviĝas 56, Gorakhpur 61, Fajzabad (Barato) 63, Gonda (urbo) 85, Azamgarh 93, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 180 (voje 202), tutlanda ĉefurbo Delhio 582, Kolkata 738, Mumbajo 1340 kilometrojn (aere).
Luterana preĝdomo (Gyöngyös)
Historio
La unua dokumento pri luterano devenis el 1553. La luteranoj ne havis kirkon, restis nur sopiro kaj procesoj kontraŭ la katolikoj. Inter 1876 kaj 1934 la kalvinanoj kaj luteranoj de Gyöngyös faris firman kunlaboron, poste la luteranoj apartenis al luterana grupo de Hatvan. Ili ankaŭ petis permeson por konstrui kirkon, Gyula Sándy faris planon sed konstruo ne okazis pro la alveninta 2-a mondmilito. Dum la socialismo la luteranoj aranĝis mesojn en konvena ĉambro de la kalvinanoj. Fine en 2010 ili aĉetis privatan etaĝan domon por la diservoj.
Konstruaĵo
La preĝdomo estas familieca unuetaĝa domo kaj tute ne similas al ia preĝejo. Ĝi estis konsekrita fare de Tamás Fabiny en 2010, tial ĝi estas oficiale preĝdomo (preĝejo). La ŝtuparejo situas ekstere.
Basti
Historio
Basti estis origine konata kiel Vaiŝiŝthi. La urbeto iĝis la sidejo de lokaj raĝoj en la 17-a jarcento, sed neniam ĝi akiris gravecon. Inter 1801-1947 daŭris la brita dominado, tiutempe en 1865 Basti iĝis distrikta ĉefsidejo.
Ekonomio
Basti estas agrikultura, komerca kaj industria centro. Cerealoj, sukerkanoj kaj iuj aliaj specoj de agrikulturaĵoj estas kultivitaj en ĝia ĉirkaŭaĵo.
Eduko
En Basti du altlernejoj funkcias.
Lingvoj
En Basti la oficialaj lingvoj estas la hindia, urdua, en:Bhojpuri language kaj en:Awadhi language.
Religioj
La ĉefa religio en Basti estas hinduismo kun (74,5%), poste islamo (24,5%), fine kristanismo malpli 0,5%.
Trafiko
Basti estas konektita rekte fervoje al Gonda kaj Gorakhpur. Ses ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al tiu urbego. La plej proksima enlanda flughaveno funkcias en Ajodjo kaj Gorakhpur, la internacia en Laknaŭo.
Klimato
Basti situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Cwa). La temperaturo varias inter 9-45 °C. En la plena jaro pluvas averaĝe 1166 mm, plej ofte pro la musonoj inter julio-oktobro. Estas multe da nebulo vintre.
Luter-preĝejo (Apolda)
Luter-kirko (germane: Lutherkirche) en Apolda, Germanujo, estas relative moderna kaj granda protestantisma preĝejo kies konstrustilo estas novgotika. Ĝi troviĝas urbocentre ĉe Melanchthon-placo kaj estas la plej granda inter la kvar enurbaj kirkoj. Planis ĝin la arĥitekto Johannes Otzen antaŭ efektiva fariĝo inter 1890 kaj 1894. De ekstere intersas la por Turingio malofta brikogotiko. Inter la historia interno (kiu konserviĝis laŭ originala stato) interesece brilas la skulptaĵoj de Hermann Kokolsky kaj Wilhelm Haverkamp, la pentraĵoj de Otto Berg kaj la buntaj vitraloj el la laborejo de Maximilian Auerbach. Menciindas ĉi-kuntekste orgeno de la firmao de Wilhelm Sauer kun 48 registroj sur tri klavaroj kaj pedalo.
Planoj pri la kirkonovkonstruo
La unua endkomenta mencio de Apolda estis en 1119. Tie ĉi Apolda priskribatas setlejo kun du kirkoj, la Marteno-preĝejo kaj Johano-kapelo. Ĉi-lasta malkonstruitis en 1524 okaze de la alikonstruo kastela. Samjare la urbanoj ekobeis la doktrinojn de Marteno Lutero kaj Marteno-kirko pli kaj pli taŭgigitis por la novaj ceremonioj. Pro ke tamen la spaco por kirken iremuloj ne sufiĉis oni planis ekde 1720 novan konstruaĵon. Sed tiu ĉi elano jam en 1738 eklamis. Nur 103 jaroj poste rekolektiĝis burĝoj samintence kaj okaze de la 300-a datreveno mortotago de Lutero la kirkoŝatanta societo nomiĝis Luther-Verein. Ne tute kvin jardekoj pli malfrue sukcesis la novkonstruo.
Meto de la fundamenta ŝtono kaj domsupro-festo
La konstruo de la Lutero-kirko proponitis je kosto de 307.000 markoj kiujn plejparte kolektis oni inter burĝoj de Apolda. En la 29.6.1890 metitis la fundamenta ŝtono kaj la ĉirkaŭan areon kiu antaŭe estis parte tombejo havigis al si la evangelia komunumo. La veraj konstrukomenco estis en la 23.7.1891 sub la profesia inspektado de la arĥitekto Adolf Cornehls.
Domsupro-festo okazis en la 6.10.1892 kaj la konsekro-diservo celebritis en la 7.6.1894 fare de la sekreta eklezikonsilisto Förtsch el Mellingen. Partoprenis ĝin ankaŭ lia grandduka moŝto Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kaj lia edzino Sophie kun tronherendanto Karlo Aŭgusto akompanita de la edzino Pauline.
Arĥitekturo
Troviĝas la kirko je la norda flanko de Melanchthon-placo. La ĉ. 72 metrojn alta ĉefa turo estas ĉe la maldekstra angulo de la enirejaflanko. Pli malantaŭe etendiĝas pli mallarĝa flanka navo estante nesimetrie al la ĉefa navo. Tiu ĉi nesimetrieco evidentiĝis liturgie bona ĉzar la sidbenkoj de la ĉefa navo oreintiĝas rekte al la kurta, kvinflanka altarejo. Meze staras altaro, maldekstre flanke la baptujo kaj la predikejo ĉe la dekstra ĥoreja vando. disde la al la ambono kontraŭanta galerio (ĝi samlarĝas kiel la flanka navo) oni havas ravigan vidon al pupitraro, altaro kaj orgeno. Menciotas ke staras la altaro en la direkto sud-okcidenta nesekvante la tradician direkton je oriento.
La horizontala aranĝo similas ĉe la malavare farita orgena galerio apud la enirejo kun ĉirkaŭirejo. Malsame substrekas la arĥitekto vertikalojn per murapogilo internen trenita kaj supren de la galerio altiĝantaj rondpilastroj. Arkadaj arkoj kaj ripvolboj kompletigas supre la ampleksan navon. La volbaĵo estas, krom la kvarpartita - kaj supre per kvinflankaj fenestrorozoj plidividita - ĉeffenestraro elstare bela. Al la varma tono de nepucitaj brikoj de la arĥitektureroj venias nesintrudiĝinta dekoracia pentrado kaj mira brilo de la komplete per tapiŝstrukturo vitritaj fenestroj. Ilian dezajnon faris homoj de la laborejoj Victor von der Forst el Münster de Auerbach & Co. el Berlino. En la elegantoj pintarkfenestroj de la altarejo estas medalionoj kun kristanismaj simboloj.
La bildprogramo etendiĝas je ĥorejaj arkoj, ĥoreja muro kaj altaro. Okulfrapas ege la statuoj de la apostoloj Paŭlo kaj Simono Petro sur la altareja arko kiun faris la berlina skulptisto Hermann Kokolsky. Malsupre ĉealtare estas reliefo kun la lasta vespermanĝo. Pli supre videblas la krucumito kun la promesoverseto el la Nova Testamento Ich bin gekommen, dass sie das Leben und volle Genüge haben. En la baldakenoj apud la krucumito estas la kvar profetoj. La figuroj de la kvar evangeliistoj el la skultista ateliero de Haverkamp cirkaŭas la ĥorejan vandon.
Sonoriloj kaj orgeno
La orgenon faris en 1894 konstruistoj de la firmaro de Wilhelm Sauer el Frankfurto ĉe Odro. Ĝi tipas por la orgenkonstruadode la germana malfrua romantikismo.
Szláven Vidákovics
Szláven Vidákovics [slAven vidAkoviĉ], kroate Slaven Vidaković, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vidákovics Szláven estas hungara aktoro, teatrestro. Lia edzino estis Barbara Vlasits.
Szláven Vidákovics naskiĝis la  en Pécs.
Biografio
Szláven Vidákovics devenis el kroata-bulgara familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra Altlernejo de Zagrebo. Ekde 2000 li estis membro de Nacia Teatro (Pécs). Ekde 2009 li estis ankaŭ teatrestro de Kroata Teatro de Pécs, ekde 2021 li estis ankaŭ arta gvidanto de la menciita Nacia Teatro. Li ricevis premion en 2015.
Trakipodacoj
La trakipodacoj (Trachypodaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo hipnaloj (Hypnales). Ĝi enhavas 6 genrojn kaj 60 speciojn,. Ĝia tipa genro estas trakipodo.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (26 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (26 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Burgdorf Steinhof (stacidomo)
Burgdorf Steinhof estas fervoja stacidomo en Burgdorf, Svislando.
Dürrenroth (stacidomo)
Dürrenroth estas fervoja stacidomo en Dürrenroth, Svislando.
Milonice (distrikto Vyškov)
Milonice (Pflaumendörfel) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie. Konsisto de la municipo estas ankaŭ domaro Rošťoutky.
Burgdorf Buchmatt (stacidomo)
Burgdorf Buchmatt estas fervoja stacidomo en Burgdorf, Svislando.
Radio Sevilla
Radio Sevilla estas radio elsendejo de la urbo Sevilo (Andaluzio, Hispanio). Ĝi apartenis al la Cadena SER. Ĝia sidejo estas ĉe la strato Rafael González Abreu, 6. ​ La Cadena SER siavice apartenas al la Grupo PRISA.
Radio Sevilla elsendas ĉene kun la ceteraj elsendejoj de la Cadena SER la tutlandan programaron realigitan en la studioj de Radio Madrid, escepte ĉe la programoj La ventana kaj Si amanece nos vamos, realigitaj en la studioj de Radio Barcelona. ​
Laŭ la Estudio General de Medios (EGM) de 2016, la plej aŭskultitaj programoj de Radio Sevilla estis jenaj: La ventana, ''Hora 25. Andalucía, Hoy por hoy. Sevilla, A vivir que son dos días. Andalucía, El larguero (sporta) kaj La cámara de los balones'' (sporta). ​
Historio
En 1931 Unión Radio Sevilla estis la nura radielsendejo de mezondoj de Andaluzio kaj atingis la provincojn Onubo, Kadizo, Kordovo kaj Ĥaeno, ĉe la valo de la rivero Guadalquivir. En 1932 okazis puĉo nomita La Sanjurjada estrita de la generaloj Emilio Barrera kaj Sanjurjo alvokita el Sevilo. La prezidanto Azaña malsukcesigis la klopodon en Madrido, sed Sanjurjo faris diskurson el Unión Radio Sevilla triumfe nomumante sin Capitán General de Andalucía. Tamen, Sanjurjo estis arestita sekvatage en Onubo, estis procesita kaj poste ekzilita.
En 1938 Rafael Alberti verkis la satiran intermezon nome Radio Sevilla, en kiu li karikaturis la klaŭnajn kaj terurigajn diskursojn de Queipo de Llano.
Fine de la 1930-aj jaroj tiu radio jam posedis 7 000 diskojn (unu de la plej grandaj kolektoj tiam en Hispanio).
En 1982 la intervjuisto Jesús Quintero kreis en Radio Nacional de España (RNE) la programon El loco de la colina, kiu en 1983 ekrealiĝis en Radio Sevilla por la tuta Cadena Ser. Tiu programo estis publika sukceso en Hispanio kaj, 1986, en la radio de Argentino. Poste ĝi iĝis televidprogramo.
91898 Margnetti
91898 Margnetti estas
asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Giuseppe Margnetti, afabla vinkultivisto kaj artisto kiu vivas en la svisa urbo Camorino kun sia edzino Danila.
Komitato de Konstantaj Reprezentantoj (Eŭropa Unio)
La Komitato de Konstantaj Reprezentantoj aŭ KOKOREP estas instanco de la Eŭropa Unio. Ĝi preparas la laboron de la Konsilio de la Eŭropa Unio. Ĝi konsistas el la Konstantaj Reprezentantoj de ĉiu el la Membroŝtatoj ĉe la EU (aŭ iliaj adjunktoj) kaj estas prezidata de la Ambasadoro de la Membroŝtato plenumanta la Prezidantecon de la Konsilio. Ĝi ankaŭ certigas la ligon inter la Konsilio de Ministroj kaj la aliaj eŭropuniaj institucioj.
Ikigajo
Ikigajo (生き甲斐, 'kialo por vivi') estas japana koncepto pri io kiu donas al homo celon, rezonon por vivi plene.
Signifo kaj etimologio
La vorto estas kunmetaĵo de du japanaj vortoj: いき (iki), signifanta 'vivo; viva', kaj 甲斐 (kai), signifanta 'valoro, efiko; rezulto; frukto; valoro; uzo; utilo'. Kunmete, tio iĝas 'kialo por valora vivo, por esti vivplena; signifodono al propra vivo; tio kio igas la vivon valora; rezono esti'.
Neformale eblus diri, ke temus pri "la sento havi ion por kiu matene indas leviĝi".
En japana kulturo, la ofte longa kaj ĝisfunda memekzameno en la strebado kaj serĉado de ikigajo havas gravan signifon. Ĝi estas tre persona procezo kaj la rezulto povas do multe varii de individuo al individuo. Se persono trovas aŭ havas sian ikigajo, ĝi kaŭzas al li senton de vivĝojo kaj tiel internan kontenton.
Lige kun la memkompreno de la kultura identeco de la japana socio, en la lokaj amaskomunikiloj okazas diskutoj pri la demandoj pri kiuj sociaj idealoj devus servi kiel bazo por ikigajo, kio povas esti konsiderata ikigajo (kaj kio ne) kaj ĉu oni organizite subtenu homojn en ilia serĉado pri ikigajo.
Evoluo de la termino
Kun la tempo, la termino ikigajo travivis malsamajn signifojn. Ĝi aperas en la historia epopeo Taiheiki (太平記, do "historio de la granda paco") jam en la 14-a jarcento, tiam estis uzita en la rakonto Kōjin (行人, 1912) fare de Natsume Sōseki kaj estis uzita ĝis la fino de la 2-a Mondmilito plejparte sinonima kun Ŝinigaj (死にがい, "tio por kio indas morti"). Nur meze de la 1960-aj jaroj, kiam la vivnivelo en Japanio spertis pliboniĝon kiel rezulto de la ekonomia eksplodo, komenciĝis "eksplodo pri artikoloj pri Ikigajo" en libroj kaj revuoj, kiu daŭras ĝis hodiaŭ.
Ikigai povas havi du malsamajn konotaciojn, kiuj ankaŭ troviĝas en ĉi tiu diferencigo en japana literaturo. Unuflanke estas la specifa objekto de tie intereso, agadoj aŭ specialaj cirkonstancoj kiuj igas vivon vivinda (生き甲斐対象, ikigaj taiŝō); en la sekvaj vidaj ekzemploj menciitaj lige kun ikigajo:
Aliflanke, ikigajo ankaŭ priskribas la senton de esti atinginta ĉi tiun staton de vivĝojo (生き甲斐感, ikigaj kan). En ĉi tiu signifo, el okcidenta vidpunkto, ĝi respondas al subjektiva sento de bonfarto, kiu inkluzivas la senton de signifo en vivo (celo) kaj per tio inkluzivas "la ĝojon vivi". Tio iom similas al la stato kiun okcidentaj psikologoj nomas sana pasio ("viva fervoro") - ekzemple germane „gesunde Leidenschaft“ aŭ „Lebensinbrunst“ - aŭ tio kion en la franca lingvo oni priskribas per la vortoj "la joie de vivre", do "vivĝojo" kaj "raison d'être", "kialo de estado".
Dolina
Dolina estas markigo por pluraj lokoj:
La nomo portas ankaŭ pluaj subjektoj:
SE-30
La Autovía de Circunvalación de Sevilla aŭ SE-301​ estas ĉirkaŭvoja aŭtovojo, ĉirkaŭ la urbo Sevilo, ĉefurbo de Andaluzio. Ĝi longas 22,3 kilometrojn.
El nordokcidento laŭhorloĝe ĝi konektas kun la A-66 en direkto norden al Ekstremaduro, norde estas Ponto Alamillo super branĉo de la rivero Gvadalkiviro, nordoriente la A-4 kondukas al Flughaveno de Sevilo, oriente la 1-92 kondukas al Alcalá de Guadaira, sudoriente la A-376 kondukas al Montequinto, sude la A-4 kondukas al Kadizo, sudoriente estas la Ponto de la Kvincentjariĝo super la sama branĉo de la rivero Gvadalkiviro, kaj okcidente estas la ĉeurbaj lokoj (desude) San Juan de Aznalfarache, Tomares kaj Camas. Ĉio tio faras ĝin la ĉefa akso de la regiona kaj grandurba (1 500 000 loĝantoj en la urba metropolo) trafikoj.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 2022
Kunordigis la teamon la Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Blazono de Benino
La Blazono de Benino estis adoptita en 1964, post kiam la ŝtato Benino inter 1958 kaj 1960 ekestis post la epoko de franca koloniado kadre de Franca Okcidenta Afriko. Tiam la nacia simbolo estis ŝanĝita al socalisma emblemo en 1975 kaj la origina blazono estis readoptita en 1990.
Ĉe la supro de la emblemo estas la nacia spino kiu konsistas el du kornoj de abundeco kun maizo en la spiko kaj plenigita per sablo. Tiuj estas famaj por stari por prospero. Sub la spino estas ŝildo kiu enhavas la faktan blazonon de Benino.
La ŝildo estas rompita en kvar kvadrantojn. La supra maldekstra kvadranto enhavas kastelon en la stilo de la Sombaoj, reprezentanto de la historio de Benino. En la supra dekstra kvadranto, estas la Stelo de Benino, la plej alta premio de la nacio. Sub ĉi tio estas ŝipo, kiu signifas la alvenon de Eŭropanoj en Benino. En la malsupra maldekstra kvadranto estas palmo-arbo.
La ŝildo estas subtenata de paro de leopardoj, la nacia besto de Benino. Sub la ŝildo estas la moto de Benino ("Kuneco, Justeco, Laboro") en la franca.
Oficiala priskribo
La konstitucio de Benino metas la oficialan priskribon de la blazono jene:
Iama blazono
En 1975, la Popola Respubliko de Benino (kiel la lando estis tiam nomata) adoptis novan blazonon kiu reflektis la aliĝon de la lando al marksismo-leninismo. La simboleco de la flago estis jena:
La blazono ankaŭ havis la inicialojn de la lando: RPB ("Respubliko Popola de Benino").
Rošťoutky
Rošťoutky (ankaŭ Rozčoutky, Rosčoutky, Roščoutky) estas domaro en Ĉeĥio, enfalanta sub municipo Milonice. La setlejo kun statuso de baza setlejunuo situas en kampoj apud ŝoseo el Kozlany ĝis Nesovice, proksimune 5 km nordoriente de Bučovice kaj proksimume 14 km sude de Vyškov. Daŭre ĉi tie vivas 19 loĝantoj.
Rošťoutky situas en katastra teritorio Milonice kun areo 4,99 km2.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353, kiam ĉi tie skribiĝis certa Eva z Rozčútek. En la jaro 1498 la domaro estas gvidita jam kiel dezerta. En la jaro 1873 ĉi tie situadis senjora korto, gastejo kaj muelejo. En la jaro 1900 ĉi tie vivis 30 loĝantoj. La domaro etendiĝas sur parceloj de hodiaŭ jam pereinta UAK. En la jaro 2011 ĝi havis 19 loĝantojn.
Yordán Fonseca Olivera
Nicolás Yordán FONSECA OLIVERA (naskiĝis en Bayamo, Kubo) estas kuba esploristo pri scienco kaj religio, radioamatoro kaj esperantisto. Membro de KEA ekde 1998 kaj de UEA ekde 2004. Li estis sekretario de Provinca Estraro Filio Havano (2008-2010) kaj estrarano pri instruado (2011-2022). Membro-Fondinto de Ekologia Grupo "Kubaj naturamantoj" (KoNoA) en 2011, Ruĝa Kruco de KEA 2016 kaj Esperanto Radioamatora grupo (KLERA) en 2011 kiun li prezidas, lia radioamatora voksigno estas CM2YGO.
Kvartalo Los Remedios
Ĝi limas norde kun la kvartalo Triano, oriente kun la rivero Gvadalkiviro kaj kun la distriktoj Casco Antiguo, Sur kaj Bellavista-La Palmera, sude kun la areo de la Foiro de Aprilo (inklude ene de la kvartalo) kaj Tablada kaj okcidente kun la Ronda Urbana Sur kiu kondukas al la zono de Aljarafe. Oni ĉirkaŭkalkulis 25 000 loĝantoj en tiu kvartalo.
Kvankam Los Remedios estis la unua planita kvartalo de Sevilo, sed dum multaj jaroj ĝi estis konsiderita kiel ekzemplo de malbona urba planado. ​
Yordán Fonseca Olivera
Yordán estas Kunlaboranto de revuoj "Havanano", "Por vi" kaj "Esperanto.cu", dum pluraj jaroj la bibliotekisto de KEA kaj Instruisto de Esperanto en Havano. Li ĉiujare estas eksponanto en la stando de KEA dum la Internacia Havana Librofoiro.
Plumba nitrato
Plumba (II) nitrato aŭ nitrato de plumbo (II) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la saloj, rezultanta el interagado de la nitrata acido kaj plumba (II) hidroksido. Plumba (II) nitrato estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Plumba (II) nitrato prezentas plumbatomon ligitan al nitrataj grupoj per jonaj ligiloj. Ĝi konsistas je 1 plumbatomoj, 2 nitrogenatomoj, 6 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Historio
Plumba (II) nitrato unue estis identigita en 1597 fare de la alkemiisto Andreas Libavius, kiu nomis la substancon plumbum dulce, kun la signifo "dolĉa plumbo", pro ĝia gusto. Ĝi estas produktata komerce per reago de metala plumbo kun densa nitrata acido en kiu ĝi estas malmulte solvebla. Ĝi estis produktata kiel krudmaterialo por farado de pigmentoj kiel ekzemple kroma-flavaĵo (plumba (II) kromiato, PbCrO4), kromia-oranĝo (baza plumba (II) kromiato, Pb2CrO5) kaj Napola flavaĵo. Tiuj pigmentoj estis uzitaj por tinkturado kaj presado de kalikoto kaj aliaj teksaĵoj. Ĝi estis uzata kiel oksidigaĵo en la nigra pulvoro kaj kune kun plumbazido en specialaj eksplodaĵoj.
Henriko la Navigisto
La Infanto Dom Henriko de Portugalio, Duko de Viseu (4a de marto 1394 – 13a de novembro 1460), plej bone konata kiel Princo Henriko la Navigisto (en portugala: Infante Dom Henrique, o Navegador), estis ŝlosila figuro en la komencaj apokoj de la Portugala Imperio kaj en la eŭropaj marmalkovroj kaj maretendo. Pro sia administra direktorado, li estas konsiderata kiel la ĉefa iniciatinto de tio kio estos konata kiel la Epoko de Malkovroj. Henriko estis la kvara filo de la reĝo de Portugalio Johano la 1-a, nome fondinto de la Dinastio Aviso.
Henriko estis responsa pro la frua disvolgivo de la portugala esplorado kaj markomerco kun aliaj kontinentoj pere de sistema esplorado de Okcidenta Afriko, la insuloj de la Atlantika Oceano, kaj la serĉado de novaj marvojoj. Li kuraĝigis sian patron konkeri Sebton (1415), nome islama havenurbo en la nordafrika marbordo trans la Ĝibraltara Markolo el la Iberia Duoninsulo. Li lernis el la oportunoj havigitaj el la komercvojoj de Saharo kiuj finiĝas tie, kaj fasciniĝis kun Afriko ĝenerale; li estis tre scivolema pri la kristana legendo de Pastro Johano kaj la etendo de la portugala komerco. Li estis konsiderata kiel la patrono de la Portugala esplorhistorio.
José Luis Montes de Oca Cárdenaz
José Luis MONTES DE OCA CÁRDENAZ (naskiĝis en Villa Clara) estas kuba esperantisto ekde 1987, li tuj komencis instrui Esperanton dum multaj jaroj en Santa Clara kaj en aliaj municipoj ankaŭ en aliaj provincoj kiel Cienfuegos, Ciego de Ávila kaj ankaŭ en Santo Domingo kie li instruis al infanoj. Li estis prezidanto de la municipa grupo kaj la provinca filio.
Griesbach (stacidomo)
Griesbach estas fervoja stacidomo en Sumiswald, Svislando.
Kalvinana preĝejo (Kistarcsa)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en urbo Kistarcsa (Hungario).
Historio
Post dominado de turkoj la alvenintaj loĝantoj estis grandparte katolikoj. La sporadaj kalvinanoj havis eklezian grupon nur kun la loĝantoj de la ceteraj proksimaj vilaĝoj. La nun videbla kirko estis konstruita en 1928. Nuntempe oni aranĝas ene ankaŭ koncertojn. En 2008]] ĝi estis renovigita. Areo de la paroĥo etendiĝis ankaŭ al Mogyoród (ĝis 1991), Csömör-Nagytarcsa (ĝis 2010), Kerepes (ĝis 2012), poste restis la sola Kistarcsa.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, la enirejo havas antaŭaĵon, kiu plene reliefas. Super la antaŭaĵo estas 3 malgrandaj fenestroj, pli supre nur unu. La plej supre la kvadrata turo altiĝas kun jupa piramida turpinto. En la turo la sonorilo estis kreita en 1931.
Ein Landarzt
Kampardoktoro aŭ Kamparkuracisto (germane: Ein Landarzt) estas kolekto de mallongaj rakontoj skribita plejparte en 1917 de Franz Kafka, enhavanta la rakonton de la sama nomo. Kurt Wolff eldonis ĝin en 1919 kiel la dua kolekto de rakontoj de Kafka, post Betrachtung (Kontemplado, 1912).
Kafka dediĉis la kolekton al sia patro. Li ofte rakontis al sia amiko Max Brod la reagon de lia patro kiam li prezentis ĝin al li: "Metu ĝin sur mia noktostango."
La rakontoj en si mem havas unu aferon aparte komuna: ie, ĉu ĉe la komenco aŭ poste en la kurso de la teksto, maltrankviliganta momento, kiu estas foje nomita la "Kafka paradokso", okazas.
Biontech
Biontech SE (propra literumo BioNTech, formita el la angla Biopharmaceutical New Technologies, prononco: aŭ ) estas germana bioteknologia firmao kiu estas bazita en Majenco kaj estas listigita en la borso NASDAQ en Novjorko ekde la fino de 2019. Ĝi koncentriĝis pri la evoluo kaj fabrikado de aktivaj imunoterapioj por pacient-specifa aliro al la terapio de kancero kaj aliaj gravaj malsanoj, same kiel koronavirus-preventado. Biontech temigas esploradon en medikamentojn bazitajn sur mRNA. Ĉi tiuj povas esti uzataj kiel individuigitaj kanceraj imunoterapioj, kiel vakcinoj kontraŭ infektaj malsanoj kaj kiel proteinaj anstataŭigaj terapioj por maloftaj malsanoj. Krome, la firmao estas aktiva en la esplorado de programeblaj ĉelterapioj ("inĝenierita ĉelterapio"), novaj antikorpoj kaj malalt-molekulaj imunomodulantoj ("malgrandaj molekuloj") kiel terapielektoj por kancero.
Furanakrilamido
2-Furanakrilamido aŭ 3-(2-Furila)akrilamido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la furilakrilata acido kaj amoniako en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas primara amido, blanka solidaĵo solvebla en akvo kun antifungaj proprecoj uzata en la produktado de farmaciaĵoj kaj kemiaj sintezoj.
Biontech
Biontech estas la unua firmao se temas pri evoluigi mRNA-bazitan homan terapian agenton por intramuskola administrado, por alporti individuigitan mRNA-bazitan kancerimunoterapian en klinikajn studojn, kaj por establi sian propran produktadprocezon por tia produktokandidato. Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la kompanio komencis partnerecon kun la internacia farmacia konzerno Pfizer por produkti kaj provizi vakcinon kontraŭ SARS-CoV-2. En decembro 2020, la BNT162b2-vakcino (ankaŭ nomata "Tozinameran") estis la unua KOVIM-19-vakcino ricevinta aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj. La vakcino estas interalie fabrikata de la fabrikejoj de Pfizer. Ĝi estas la unua aprobita produkto de la firmao Biontech - laŭ la firmao, ĉirkaŭ 20 eblaj medikamentoj estas en la evolufazo
Maestrazgo (Teruel)
Maestrazgo estas komarko de Aragono (Hispanio) en la oriento de la provinco Teruelo. Ties administracia ĉefurbo estas Cantavieja. Ĝi havas areon de 1204,30 km² kaj populacion de 3 177 loĝantoj.
La komarko enhavas dek kvin municipojn, ĉiuj el ili apartenantaj al la provinco Teruel kaj al la regiono Aragono. La plej gravaj kaj loĝataj municipoj de la komarko estas Cantavieja (729 loĝ.) kaj Castellote (676 loĝ.), ambaŭ tre malsupre de la milo, dum aliaj kvin eĉ ne atingas centon.
La nomo Maestrazgo devenas de la termino maestre (superulo), ĉarr tiuj teritorioj estis sub la jurisdikcio de la Granda Superulo de militordenoj de Templanoj, Sankta Johano kaj Montesa.
Elvin Jones
Elvin Ray JONES (la ‏9an de septembro 1927 - la 18an de majo 2004) estis usona ĵaza tamburisto (li NE estas parenca al Philly Joe Jones).
Maestrazgo (Teruel)
Geografio
La komarko limas norde kun la komarko Bajo Aragón, okcidente kun Andorra-Sierra de Arcos, Cuencas Mineras kaj Comunidad de Teruel, sude kun Gúdar-Javalambre kaj oriente kun la provinco Kasteljono.
Elvin Jones
Vivo
Elvin Jones estis naskita en Pontiac, Miĉigano. La plej juna filo en familio de dek, lia patro laboris ĉe General Motors. Ambaŭ de liaj pli aĝaj fratoj ankaŭ iĝis ĵazistoj - Hank Jones kaj Thad Jones, kun kiuj li foje registris.
Maestrazgo (Teruel)
Geografio
La nordo de la komarko estas konsiderata parto de la Historia Malsupra Aragono, nomita ankaŭ Bajo Aragón.
Elvin Jones
Vivo
Elvin Jones komencis ludi profesie en la 1940-aj jaroj kiam li ludis en militista bando. Krome, en 1949 Jones ludis iom en klubo en Detroit. Jones poste komencis ludi kun artistoj kiel ekzemple Charlie Parker, Miles Davis kaj Wardell Gray, en 1955, post malsukcesado de provprezentado por la orkestro de Benny Goodman, li trovis laboron en Novjorko en la orkestro de Charles Mingus kaj ludis en la albumo "J is for Jazz (Ĵ estas por Ĵazo) de JJ Johnson.
Maestrazgo (Teruel)
Geografio
Parto de ĝia teritorio estas okupata de interesaj naturaj lokoj kiel la Monumento natural de las Grutas de Cristal de Molinos (grotoj), la Monumento natural del Nacimiento del Río Pitarque (riverekfluejo), la Monumento natural de los Órganos de Montoro (monto kun formo de orgeno) kaj la Monumento natural del Puente de Fonseca (ponto).
Elvin Jones
Vivo
En la sesdekaj jaroj li komencis ludi kun John Coltrane en la grupo kiu estonte estos nomita "Classic Quartet" de Coltrane. Kune kun li, ankaŭ Jimmy Garrison kaj McCoy Tyner ludis en la kvarteto, kaj kune ili surbendigis unu el la plej sukcesaj ĵazalbumoj de ĉiuj tempoj - A Love Supreme. Jones kaj Coltrane multe ludis diversajn duetojn en libera ĵazo. Jones daŭre ludis kun Coltrane ĝis 1966, en tiu tempo Jones jam ne sentis komforta kun la direktorado fare de Coltrane. Ankaŭ, la plurritma stilo de Jones ne plu kongruis kun la stilo de la dua tamburisto en la ensembloj de Coltrane - Raŝid Ali.
Maestrazgo (Teruel)
Historia
La loĝlokoj de Maestrazgo apartenis ĉefe al la Ordeno de la Templo kaj, post ĝia dissolvo ili pasis al la Hospitalanoj. Tial, Cantavieja, Fortanete, Mirambel, Villarluengo kaj aliaj lokoj konservas historiajn mezepokajn kernojn, enmuregajn areojn aŭ restaĵojn de kastelo kiuj atestas pri la defendaj kaj landlimaj trajtoj kiujn havis iam tiuj teroj. En aliaj lokoj kiel ĉe Cañada de Benatanduz restas nur mezepokaj ruinoj.
Elvin Jones
Vivo
Post forlaso de la grupo de Coltrane, Jones ludis kun Duke Ellington kaj formis sian propran grupon nomitan "Jazz Machine". Jones daŭre laboris pri sia ludstilo kaj daŭre evoluigis sian plurritman stilon. Life- revuo kronis Jones per la titolo de "la plej ritma tamburisto en la mondo" kaj lia liberflua stilo influis diversajn rok- tamburistojn, inkluzive de Mitch Mitchell kiu ludis kun Jimi Hendrix.
Maestrazgo (Teruel)
Historia
La generalo Ramón Cabrera y Griñó agadis en la zono dum la Unua Karlisma Milito (1833 - 1840). Tio kondukis kelkajn verkistojn de la 19-a jarcento meti la intrigon de siaj rakontoj en Maestrazgo, inter kiuj elstaras Benito Pérez Galdós.
Elvin Jones
Vivo
Jones regule instruis, donis majstrajn klasojn, ludis en lernejoj kaj eĉ koncertis libervole en malliberejoj, liaj lecionoj inkluzivis muzikhistorion kaj tamburteknikojn.
Elvin Jones mortis pro kora nesufiĉo la 18-an de majo 2004, postlasante du edzinojn (Shirley Jones, de kiu li divorcis kaj Keiko Jones, kun kiu li geedziĝis eksterleĝe) kaj du infanojn: filo (Elvin Nathan Jones) kaj filino (Rose Mary).
Maestrazgo (Teruel)
Ekonomio
La komarko estis dependa de agrikulturo, brutobredado kaj servoj. Nuntempe gravas rura turismo pro la interesa historia pasinteco.
Demografio
Kiel ĉe multaj aliaj ruraj apartaj komarkoj de norda Hispanio, ĝi suferis fortan senloĝigadon dum la 20-a jarcento kaj ĉefe dum ĝia dua duono. Tiukadre oni malaltiĝis el pli ol 21 000 loĝantoj en 1880-aj jaroj ĝis nunaj 3 177.
Hipnodendraloj
La hipnodendraloj (Hypnodendrales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas 4 familiojn kaj ĉirkaŭ 160 speciojn,. Ĝia tipa genro estas hipnodendro.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (26 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (26 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
150081 Steindl
150081 Steindl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara arkitekto Imre Steindl (1839–1902), plena profesoro ĉe la Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto kaj ano de la Hungara Scienca Akademio. Lia plej fama verko, la Parlamentejo de Budapeŝto, estas rigardita de multenombraj kiel simbolo de la ĉefurbo.
Reinhart Guib
Reinhart GUIB (naskiĝinta la en Mediaș) estas transilvania sakso, teologo kaj ekde 2010 episkopo de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio.
Vivo
Post studo de teologio inter 1984 kaj 1989 je Sibio li trapasis la vikariecon en la komunumo de Făgăraș. En 1990 li estiĝis paroĥestro en Ticușul Vechi - komunuma sidejo de la fideluloj de Ticușu. Tiam tuj post la finiĝo de la komunisma reĝimo en Rumanujo la religia vivo minacitis kaj tristigitis pro la amasa elmigrado de germanlingvanoj el Rumanujo. Inter ili estis ne malmultaj animzorgantoj. en 1994 li iĝis paroĥestro en sia naskiĝurbo kaj en 1995 li aldone komisiitis pri dekaneco de la eklezia subdistrikto de Mediaș. Aŭtomate li ekresponsis pri la inspektado en kamparanoj komunumoj. La komunumoj de Bazna, Boian (Bazna), Ighișu Nou, Târnava, Blăjel, Băgaciu, Moșna, Nemșa kaj Târnăveni rekte estis sub lia zorgado pro manko de surloka animzorganto.
150118 Petersberg
150118 Petersberg estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 18-an de septembro 1993 de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Reinhart Guib
Vivo
Guib ankaŭ partoprenis la novestigon de la pordiaspora helporganizo Gustav-Adolf-Werk kiun li prezidantis inter 2003 kaj 2009. Danke al liaj spertoj gajnitoj en malurbaj komunumoj kaj pri komunum-reestigoj en urboj li nomumitis en 2007 episkopa vikario.
150118 Petersberg
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monteto Petersberg, alta de 250 m proksime de Halle (Saale). Sur la monteto estas abatejo kun ties kirko Sankta Petro, iame aŭgustena monaĥejo. De 1999, estis tie evangelia monaĥa komunumo. La kirko servis kiel entombejo por la anoj de la dinastio Wettin, unu el plej malnova dinastioj de la germana nobelaro.
Reinhart Guib
Vivo
En la 27.11. 2010 li elektitis episkopo; solena enkonduko faritis en la 12.12.2010 en Sibiu.
Reinhart Guib estas kunedza havante tri gefilojn. Ĝis ekepiskopeco la familio vivis en Mediaș.
91907 Shiho
91907 Shiho estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shiho Ochi, naskiĝinta en gubernio Ehime, kantistino de la muzikgrupo Superfly. De ilia ĉefa debuto en 2007 kun Hello Hello, ŝia riĉa voĉo kaj la vigla rokenrola muziko de la grupo fascinis multenobrajn en Japanio, inklude la malkovriņton.
Heart of Darkness
Koro de mallumo estas anglalingva romano de la pol-brita aŭtoro Joseph Conrad. La intrigo de la libro okazas fine de la 19-a jarcento, dum la periodo de eŭropa koloniismo. Ĝi priskribas la vojaĝon de Marlow supren laŭ la Konga Rivero en misio de belga firmao kiu komercas eburon, serĉante agenton nomatan Kurtz. La novelo unue estis publikigita en la revuo Blackwood Magazine en 1899, kaj aperis kiel libro en 1902. Ĝi estas konsiderita unu el la plej grandaj kaj plej influaj mallongaj romanoj skribitaj en la angla lingvo, kaj la plej konata verko de Conrad.
“The Heart of Darkness” estas unu el la plej centraj kaj priparolitaj verkoj en la postkolonia literaturo kaj diskurso. Ĝi estas konsiderita kritiko de eŭropa kolonia regado en Afriko, dum ankaŭ ekzamenas temojn de potenco kontraŭ moraleco. Grava mesaĝo, kiun oni povas eltiri el la romano, estas, ke ne ekzistas grava malsimileco inter "kulturaj" kaj "sovaĝaj" homoj.
La libro estis presita sennombrajn fojojn kaj tradukita en multajn lingvojn. En 1998 ĝi estis taksita de la Moderna Biblioteko kiel unu el la 100 plej bonaj romanoj de la dudeka jarcento.
Intriga resumo
La ĉefintrigo de "Koro de Mallumo" estas la rakonto de la vojaĝo de Marlow, nome la protagonisto de la libro, laŭ la Konga Rivero. Marlow estis sendita al Kongo kiel kapitano de ŝipo fare de belga firmao komercanta eburon. Li estas taskigita por rekonekti kun Kurtz, la plej sukcesa agento de la firmao, kiu estas en bazo situanta en la koro de la ĝangalo kontraŭflue, en la profundoj de la kontinento. Dum la preparoj por la vojaĝo Marlow estas elmontrita al la kruela ekspluatado de la nigra indiĝena populacio en Kongo, kiuj mortas amase sub sia murdema sklavigo de siaj blankaj posedantoj. Li ankaŭ konatiĝas kun la hipokriteco kaj morala kadukiĝo de la agentoj de la konga komerca firmao kaj de ĝiaj oficuloj en Bruselo. Tiuj ekstere prezentas koloniismon kiel lumigitan entreprenon destinitan por alporti la evangelion kaj modernismon al la "sovaĝaj" popoloj de Afriko plagataj de mallumo kaj nescio, dum fakte ili estas forte drivitaj de avideco kaj morale senbridan aŭtoritaton. samtempe Marlow mem sentis la malhelan graviton de la necivilizita afrika sovaĝejo, kiu provokas okupon, kaj instigas permesi moralan malbridecon. Kiel ĉefa esprimo de tio, Marlow iĝas adoranto de la karisma personeco de Kurtz, admiro kiu ne forvelkis eĉ post kiam Marlow rivelis la sekreton de lia eksterordinara sukceso. Rezultiĝas ke Kurtz estis la estro de loka tribo kiu estas regita de li. Sub lia gvidado, liaj viroj trudeniras proksimajn tribojn por rabi eburon. En sia avido je okupado kaj eburo, Kurtz malmuntas ĉiun moralan jugon, kaj eĉ ne estas ĝenata de murdo kaj perfido de siaj konatuloj por atingi siajn celojn. Marlow kunportas Kurtz por resendi lin al Eŭropo, sed li mortas komence de la vojaĝo. Liaj lastaj vortoj estas: "La Hororo! La Hororo!". Marlow restas fida al Kurtz eĉ post lia morto, kaj laboras por kaŝi liajn krimojn kaj protekti lian bonan nomon.
Analizo de intrigo
La romano faldas akran socian kritikon kontraŭ la kolonia eŭropa socio. Conrad metis en la buŝon de Marlow vortojn kiuj ridindigas la koloniisman propagandon, kiun li nomas "inundo de rubo" kaj "sensencaĵo." En pluraj lokoj en la romano Marlow indikas la realan motivon malantaŭ koloniismo, "... por profito", kaj deklaras kontraŭ ĝi: Konkero de la lando, kio en la plej multaj kazoj signifas preni ĝin el la manoj de tiuj, kies haŭtokoloro estas malsama, aŭ kies nazo estas iomete pli plata ol ilia, ne estas bela agado se oni tro enprofundiĝis en la temon."  Conrad uzas la rolulon de Kurtz por ataki la hipokritecon kiu karakterizas la kolonian entreprenon. Kurtz estas portretita en la romano fare de la agentoj de la belga socio kiel "la mesaĝisto de kompato, scienco kaj progreso [..]", sed en praktiko li estas rivelita kiel sovaĝulo kiu permesis ajnan moralan malbridecon por ekhavi siajn voluptojn; tio estas: La koloniaj konkerintoj, kiuj supozeble kunportas la evangelion de kulturo kaj klerismo, estas fakte sovaĝuloj pelitaj de malhelaj pasioj.
Ŝlosilaj motivoj
La novelo "En la Koro de Mallumo" estas tre simbolisma. La rakonto de Marlow pri la vojaĝo en la ĝangalo ĝis sia renkonto kun Kurtz enhavas kelkajn motivoj kiuj konsistigas la signifon de la rakonto:
Absurda atmosfero - La vojaĝo de Marlow en la denson de la ĝangalo ŝajnas same absurda, groteska, amuza kaj timiga. Li anstataŭas kapitanon kiu mortis en batalo pri kokinoj, li renkontas francan ŝipon konstante pafante en ĝangalo vegetaĵaro ŝajne sen motivo, renkontas en la ĝangala densejo elegantan libroteniston, kiu estas okupata kun siaj libroj sen fari ajnan atenton al sia medio aŭ la mortanta viro em lia proksimo, kaj pli da renkontoj similaj kiuj kreas absurdan mondon. Marlow mem informas siajn aŭskultantojn: "Mi pensas, ke mi provas rakonti al vi sonĝon...".
La Ĝangalo - La ĝangalo estas la fono al la intrigo de la rakonto. La ĝangalo en la priskribo de Marlow estas mistera, senforma kaj timiga. En la unua epizodo, Marlow alvenas en la eksteran stacion en la ĝangalo kaj ĝi estas la plej klara simbolo de la esenco de la ĝangalo. Ŝajne ĝi estas arbareto vualita en ombro kaj kvieto, sed fakte ĝi estas plena de nigruloj mortantaj malrapide, miksaĵo de vivo kaj morto kiu estas tipa de la priskriboj de Conrad de la ĝangalo.
La ĉeftemo de mallumo kaj "kulturo" kontraŭ "sovaĝo" - la ĉeftemo "mallumo" de la titolo ripetiĝas tra la rakonto. Ĝi simbolas la nekonatan, la akceptitan percepton de la "mallumo de sovaĝeco" kontraŭ la "klerismo de civilizo", kaj la malhelan foreston de la moraleco de kelkaj el la roluloj. Tamen, la diĥotomio inter kulturo kaj sovaĝeco ne estas senduba. La unuapersona rakontanto indikas komence de la rakonto, ke Londono, la plej granda kaj plej popolriĉa urbego en la mondo, kaj kie Conrad verkis kaj famiĝis, estis mem "malhela" parto de la mondo en romia tempo, same kiel Kongo estas hodiaŭ. Aldone al tio, la sama klera viro, Kurtz, kies "ĉiu Eŭropo kontribuis al sia dezajno" iĝas tute nehaltigebla sovaĝulo, dum la sovaĝuloj montras moderemon, memkontrolon kaj eĉ bridemon kiujn Marlow ne komprenas. Imperiismo kaj la ĝangalo igis la civilizitan al sovaĝulo, dum la sovaĝuloj foje estas rivelitaj kiel civilizitaj.