cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova Mondo de Prago
Nova Mondo (Nový svět) estas kvartalo de la urboparto Hradčany de Prago. Ĝi ĉiam estis kvartalo de la malriĉularo. La intereson vekas pli multe ĝia entuta karaktero ol la artisma valoro de la unuopaj domoj. En unu el la domoj loĝis en la tempo ĉirkaŭ la jaro 1600 la fama astronomo de Rudolfo la 2-a, Tycho Brahe. Belan stukan ornamon posedas la domo Ĉe la ora piro (U zlaté hrušky), barokstila el la unua duono de la 18-a jarcento. En la domo Ĉe la ora plugilo (U zlatého pluhu) naskiĝis en la jaro 1859 la fama genia violonisto František Ondříček.
Artisto de unu furorkanto
Artisto de unu furorkanto (angle One-hit wonder) estas tia interpreto, kiu ekbrilis en furorparadoj nur unufoje, eventuale de kiu estas konata nur unu furorkanto. Tiuj ĉi furorkantoj estas kutime novaĵoj, kiujn oni ekŝatis dank' al ia kultura trendo. Unu el konataj ekzemploj estas furoro Diana de Paul Anka aŭ Disco Duck (1975) de Rick Dees.
Televido VH1 kreis programon 100 greates one-hit wonder. Apartenas inter ili ekz.:
Simila termino estas Two-hit wonders, kio estas la sama kiel ĉe one-hit wonders, kun tiu diferenco, ke la artisto havas du furorkantojn en sia kariero. Ekzemploj:
Alcubillas
Alcubillas [alkubIjas] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas alcubilleros. La censita populacio en 2010 estis de 582 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,26 loĝ/km².
Situo
Alcubillas estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Montiel en la sudorienta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 804 m; je 82 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo kaj je 11 km de Villanueva de los Infantes, ĉefurbo de la jurisdikcia teritorio. La areo de ties teritorio estas de 47.46 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°45′07″ N 3°08′05″ Ok.
Geografio
La vilaĝo limas kun Valdepeñas okcidente, kun Villanueva de los Infantes oriente, kun Alhambra norde, kun San Carlos del Valle nordokcidente kaj kun Torre de Juan Abad kaj Cózar sude.
Jabalón estas la ĉefa rivero de la komarko kaj unu el plej elstaraj de la maldekstra bordo de la Gvadiano. Tiu formiĝas ĉe Ojos de Montiel el 4 fontoj kiuj elfluas inter kalkaj terenoj, kaj post trapasi ĉe Alcubillas kuniĝas kun la rivero Oregón. Ĝi alfluas al Gvadiano ĉe Corral de Calatrava.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
TXII
La TXII estas Londona taksio konstruita de LTI. Ĝi estas la dua modelo sekvanta la modernigon kaj re-dezajnon de la Londona taksio kiu komenciĝis kun la TX1.
La veturilo posedas manplenon da diferencoj kun ĝia antaŭulo inkluzivante ŝanĝon de motoro de Nissan al Ford Duratorq, kio, laŭ la produktanto pligrandigas la tordan momanton per 21%. La ceteraj ŝanĝoj estas plejparte kosmetikaj aŭ estas malgrandaj plibonigoj al la dezajno kaj aparataro de la TX1.
Rheinfelden (distrikto)
La distrikto Rheinfelden estas administra unuo de Kantono Argovio. Ĝi havis 41487 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Rheinfelden.
Geografio
La distrikto Rheinfelden situas en nordokcidento de la kantono ĉe la suda bordo de la rivero Rejno norde de la Argovia Ĵuraso kaj formas la nordokcidentan parto de la tiel nomita Frick-Valo. La distrikto apartenas plejparte al la aglomeraĵo de la urbo Bazelo.
Najbaraj distriktoj
La distrikto Rheinfelden limas en nordo al la distriktoj Lörrach kaj Waldshut (ambaŭ en Germanio), en oriento al la distrikto Laufenburg, kaj en sudo al la distriktoj Sissach kaj Liestal (ambaŭ en Kantono Bazelo Kampara).
Trafiko
Tra Rheinfelden pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo tra Rheinfelden al Frick, Brugg, Baden al Zuriko kaj la regiona trajnlinio de Bazelo alLaufenburg. Por la fajna disdono zorgas diversaj poŝtaŭtolinioj.
Tra la distrikto pasas ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A3 de Bazelo tra Zuriko al Koiro.
Historio
En mezepoko ĝis 1797 la regiono apartenis al la Habsburgoj. Tiam ĝi estis okupita de la trupoj de Napoleono. En la jaro 1802 ĝi estis integrita al la Helveta Respubliko kaj fariĝis en la jaro 1803 distrikto de la tiam fondita Kantono Argovio.
Komunumoj de la distrikto Rheinfelden
La distrikto Rheinfelden konsistas el 14 komunumoj (stato en 2009). Jen la listo:
7491 Linzerag
7491 Linzerag estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita okaze de la 50-jara jubileo de la "Linzer Astronomische Gemeinschaft" (Astronomia Societo de Linz), tre aktiva asocio de amatoraj astronomoj en Aŭstrio. La numero de la asteroido, skribita inverse, donas la jaron kiam la asocio estis fondita : 1947.
Reĝa Akademio de Artoj (Britio)
La Reĝa Akademio de Artoj estas brita instituto, kiu celas subteni artojn (pentradon, skulptarton, arkitekturon) per ekspozicioj kaj variaj konferencoj aŭ kursoj. Ĝi estas sendependa organizaĵo, financata de privataj fondoj. Ĝiaj membroj estas artistoj elektitaj de ĝenerala asembleo. La sidejo de la Reĝa Akademio, Burlington House, situas en Londono ĉe la strato Piccadilly.
Yuki Muto (1995)
Yuki Muto (武藤 友樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Monaĥejo Geghard
La Monaĥejo Geghard (Գեղարդ) estas unika religia konstruaĵo en la provinco de Kotajko en Armenio, parte elfosita en monto, ĉirkaŭata de krutaĵoj. Ĝi estas en la listo de Monda heredaĵo de Unesko.
Dum la ĉefa kapelo estis konstruita en 1215, la monaĥa komplekso estis konstruita en la 4-a jarcento de Sankta Gregorio la Iluminanto en la loko de (sankta) akvofonto en la interno de kaverno kiu estis fama ekde antaŭkristanaj tempoj. Tial la monaĥejo estis origine nomata Ajrivank, kio signifas «La Monaĥejo de la Kaverno». Tamen, la nomo nuntempe uzata estas Geghard, aŭ la tuta nomo Geghardavank (Գեղարդավանք), kio signifas «la Monaĥejo de la Lanco», kio venas de la Sankta Lanco kiu vundis Jesuon dum la Pasiono, laŭ la armena tradicio ĝi estis portata al Armenio de la Apostolo Tadeo, kaj konservata inter aliaj relikvoj. Nuntempe ĝi estas en la trezorejo de Eĉmiadzin kaj videbla en la muzeo.
La spektindaj krutaĵoj kiuj ĉirkaŭas la monaĥejon estas parto de la gorĝo de la rivero Azat, kaj ankaŭ estas inkludataj kune kun la monaĥejo en la listo de Tutmonda Heredaĵo de Unesko. Kelkaj el la preĝejoj de la monaĥa komplekso estas tute elfositaj en la krutaĵoj, aliaj estas kavernoj adaptitaj al preĝejoj, dum aliaj estas ellaboritaj strukturoj, kun sekcioj de muroj arkitekture kompleksaj kiuj funkcias kiel ĉambroj en la profundo de la krutaĵo. Tiu kombino kune kun multnombraj starigitaj ĥaĉkaroj estas unikaĵo, kaj unu el la plej oftaj turismaj celoj de Armenio.
Generinto
Gepatro aŭ parento estas la patro aŭ patrino de infano. Generinto estas la biologia patro aŭ patrino, kies gameto rezultigis la infanon. Plejparto da bestoj (inkluzive de homoj) estas generitaj de du gepatroj. Rilate al homoj, tia rilato povas havi biologian, socian aŭ leĝan signifon. Ekzemple, geedzoj, kiu ne povas generi biologiajn infanojn, povas adopti ilin kaj iĝas "adoptaj gepatroj".
Monaĥejo Geghard
La plejmulto el la vizitantoj de Geghard ankaŭ elektas la vizitadon al la proksima templo de Garni, templo simila al la greka Partenono iom pli malsupre en la rivero Azat. Vizitado de ambaŭ lokoj dum unu sola vojaĝo estas tre ofte menciata kiel Garni-Geghard en turismaj reklamoj.
Historio
La monaĥejo estis fondita en la 4-a jarcento, laŭ tradicio de Sankta Gregorio la Iluminanto mem. La ejo konsistas el akvofonto kiu troviĝas en kaverno, jam sankta loko ekde paganaj tempoj, tial unu el la nomoj per kiuj ĝi estis konata estas Ajrivank (la  Monaĥejo de la Kaverno  ). La unua monaĥejo estis detruita dum invadoj de la araboj en la 9-a jarcento dum la araba konkero de Armenio.
Nenio restis de la strukturoj de Ajrivank, la unua jam kristana monaĥejo. Laŭ armenaj historiistoj de la 4-a, 8-a kaj 10-a jarcentoj la monaĥejo konsistis, krom religiaj konstruaĵoj, el bone konataj loĝejoj kaj servaj instalaĵoj. Ajrivank multe suferis en 923 de Nasr, vicreganto de araba kalifo en Armenio, kiu prirabis ĝian valoran posedaĵon, inkluzive unikajn manuskriptojn, kaj forbruligis la grandiozajn strukturojn de la monaĥejo. Tertremoj ankaŭ estas unu el la naturaj katastrofoj kiuj multe damaĝis ĝin.
Generinto
Havado de infanoj kaj feliĉeco
En Eŭropo, gepatroj estas ĝenerale pli feliĉaj ol ne-gepatroj. Rilate al virinoj, feliĉeco pliiĝas post la unua infano, sed havado de pliaj infanoj ne estas asociigita kun pliiĝinta bonfarto. Feliĉeco ŝajnas pliiĝi plej multe en la jaro antaŭ kaj post la unua nasko.
Monaĥejo Geghard
Historio
Kvankam ekzistas surskriboj kun rilatoj al la 1160-aj jaroj, la ĉefa preĝejo de la monaĥeja komplekso estis ekkonstruita en 1215 sub la aŭspicioj de la fratoj Zakare kaj Ivane, la generaloj de reĝino Tamara de Kartvelio, kiuj denove akiris la plej grandan parton de Armenio kiu tiam estis sub la okupado de la turkoj. La gavito, parte memstara, parte ĉizita en la klifo, datiĝas de antaŭ 1225, kaj serio de kapeloj hakitaj en la roko datiĝas de la mezo de la 13-a jarcento post la aĉeto de la monaĥejo princo Proŝ Ĥaghbakjan, vasalo de la zakaridoj. kaj fondinto de la Proŝjan-a princlando. Dum mallonga periodo la Proŝjan-oj konstruis la kavernajn strukturojn, kiuj alportis al Geghard merititan famon, la duan kavernan preĝejon, la familian tombon de Ĵamatun.Papak kaj Ruzukan, halo por kunvenoj kaj studoj (kolapsintaj meze de la 20a jarcento) kaj multaj ĉeloj. La ĉambro atingita de la Nordoriento de la gavito fariĝis la tombo de princo Proŝ Ĥaghbakjan en 1283. La apuda ĉambro skulptita sur la roko la brakojn de la familio Proŝjan, inkluzive de aglo kun ŝafido en siaj grandaj ungegoj. Ŝtuparo de la gavit kondukas al funebra ĉambro eltranĉita en 1288 por Papak proŝjan kaj lia edzino Ruzukan. La princoj de la nobela familio Proŝjan provizis Geghardon per irigacia sistemo en la 13-a jarcento. Tiutempe ĝi ankaŭ estis konata kiel Monaĥejo de la Sep Preĝejoj kaj Monaĝejo de la Kvardek Altaroj. Ĉirkaŭ la monaĥejo estas kavernoj kaj ĥaĉkaroj. La monaĥejo estis malfunkcia, la ĉefa preĝejo kutimis ŝirmi la arojn de la Karapapaĥ- nomadoj vintre, ĝis kiam relokiĝis kelkaj monaĥoj de Eĉmiadzin post la rusa konkero. Restarigita por turismaj celoj sed nun kun malgranda eklezia ĉeesto, la loko daŭre estas grava pilgrimloko. La monaĥejo famiĝis pro la restaĵoj, kiujn ĝi enhavis. La plej famkonata el ili estis la lanco, kiu vundis Kriston sur la Kruco, supozeble alportita tien de la apostolo Tadeo, de kiu devenas ĝia nuna nomo, Geghard-avank ("la Monaĥejo de la Lanco"), unue registrita en dokumento de 1250. Ĉi tio faris ĝin populara pilgrimloko por armenaj kristanoj dum multaj jarcentoj. Restaĵoj de la apostoloj Andreo kaj Johano estis donacitaj en la 12-a jarcento, kaj piaj vizitantoj donis multajn donacojn de tero, mono, manuskriptoj, ktp., dum la sekvaj jarcentoj. En unu el la kavernaj ĉeloj loĝis, en la 13-a jarcento, Mĥitar Ajrivaneci, la konata armena historiisto.
Komplekso
Hodiaŭ la monaĥeja komplekso situas ĉe la fino de pavimita vojo, kaj la irado supren de la parkejo estas kovrita de virinoj vendantaj dolĉan panon, foliojn de sekaj fruktoj (frukta lavaŝo), dolĉan suĝuĥon (vinberaj melasoj kovritaj per ŝnuroj de juglandoj) kaj diversaj suveniroj. Grupo de muzikistoj kutime ludas kelkajn sekundojn dum vizitantoj alproksimiĝas, eble pretaj ludi pli longe per mono.
Ĉe la alproksimiĝo al la ĉefa enirejo okcidente estas malgrandaj kavernoj, kapeloj, ĉizadoj kaj konstruaĵoj sur la montoflanko. Ĝuste antaŭ la enirejo estas kelkaj malprofundaj bretoj en la klifo, sur kiuj homoj provas ĵeti ŝtonetojn por plenumi siajn dezirojn. Tuj ene de la enirejo al la komplekso estas la la remparoj de la 12- kaj 13-a jarcentoj protektantaj tri flankojn de la komplekso, kaj la klifoj malantaŭe protektas la kvaran. Promenante trans la komplekson portos al plia duaranga enirejo oriente, ekstere de kiu estas tablo por ritaj bestoferoj (matagh), kaj ponto super la rivereto.
La unu- kaj duetaĝaj loĝejoj kaj servostrukturoj situantaj sur la perimetro de la korto de la monaĥeja komplekso estis plurfoje rekonstruitaj, foje ekde ĝiaj fundamentoj, kiel okazis en la 17-a jarcento kaj en 1968-1971. Oni scias, ke la plej multaj el la monaĥoj loĝis en ĉeloj elfositaj en la rokvizaĝo ekster la ĉefa enirejo, konservitaj, kune kun iuj simplaj oratorioj. La rokfacoj super la tuta areo portas kompleksajn krucojn (t.e. ĥaĉkaroj) skulptitajn en reliefo. Pli ol dudek spacoj, variantaj laŭ formo kaj grandeco, estis ĉizitaj, je malsamaj niveloj, en solidaj rokaj masivoj ĉirkaŭantaj la ĉefajn kavernajn strukturojn. Tiuj en la okcidenta parto de la komplekso estis por servaj celoj, kaj la resto estas malgrandaj rektangulaj kapeloj kun duonronda absido kaj altaro. Estas ĝemelaj kaj trioblaj kapeloj kun unu enirejo, iuj enirejoj ornamitaj per ĉizaĵoj. Estas multaj ofte riĉe ornamitaj ĥaĉkaroj tranĉitaj sur rokaj surfacoj kaj sur la muroj de la strukturoj aŭ starigitaj sur la tereno de Geghard memore al mortintoj aŭ memorfeste al ies donaco al la monaĥejo.
La Kapelo Katoghike
Kvankam ekzistas surskriboj kun rilatoj al la 1160-aj jaroj, la ĉefpreĝejo estis konstruita en 1215 sub la aŭspicioj de la fratoj Zakare kaj Ivane (de la Zakarid-Mĥargrzeli- familio), la generaloj de reĝino Tamara de Kartvelio, kiu denove akiris la plej grandan parton de Armenio kiu tiam estis sub okupado de la turkoj. Ĉi tiu estas la ĉefa preĝejo de la komplekso, kaj tradicia en plej multaj rilatoj. Ĉi tiu preĝejo estis konstruata kontraŭ la monto, kiu ne estas elmontrita eĉ en la interno. La plano formas egal-armitan krucon, surskribitan en kvadrato kaj kovritan per kupolo sur kvadrata bazo. En la anguloj estas malgrandaj barelvolbaj duetaĝaj kapeloj kun ŝtupoj elstarantaj ekde la muro. La internaj muroj havas multajn surskribojn registrantajn donacojn.
La suda fasado de la preĝejo Katoghike havas portalon kun bonaj ĉizaĵoj. La timpano estas ornamita per reprezentado de arboj kun granatoj pendantaj de iliaj branĉoj, kaj de folioj interplektantaj kun vinberoj. La bildoj de kolomboj estas metitaj inter la arko kaj la ekstera kadro; la kapoj de la kolomboj turniĝas al la akso de la portalo. Super la portalo estas ĉizita leono atakanta virbovon, simbolante la potencon de la princo.
La pinto de la arkaĵo de la tamburo de la kupolo havas detalajn reliefojn montrantajn birdojn, homajn maskojn, bestajn kapojn, diversajn rozetojn kaj kruĉojn.
La sakristio, gavito
Kvar masivaj memstaraj kolonoj en la centro subtenas ŝtonan tegmenton kun truo en la centro por akcepti enirantan lumon. La ekstercentraj spacoj rezultantaj de la loko de la kolonoj estas diverse tegmentitaj, dum la centra spaco estas kronita de kupolo kun stalaktitoj, la plej bona ekzemplo de ĉi tiu tekniko ie ajn en Armenio. La gavito estis uzata por instruado kaj kunvenoj, kaj por akcepti pilgrimadojn kaj vizitantojn.
La okcidenta portalo diferencas de aliaj portaloj de tiuj tempoj per kamionet-formaj pordobendoj, ornamitaj per bona flora ŝablono. La ornamado de la timpano konsistas el grandaj floroj kun diversformaj petaloj en la interplektitaj branĉoj kaj longformaj folioj.
Rok-tranĉita preĝejo kun akvofonto
La unua kaverna ĉambro, Avazan (baseno), situanta nordokcidente de la sakristio, estis hakita en la 1240-aj jaroj en praa kaverno kun fonto (didomo en paganaj tempoj).
Ĝi estas tute elfosita el la roko kaj havas egalbrakan krucoforman planon. La interno estas vicigita per du krucaj arkoj kun centra stalaktita kupolo. Surskribo registras, ke ĝi estis verko de la arkitekto Galdzak, kiu ankaŭ konstruis la alian rok-tranĉitan preĝejon kaj la ĵamatunojn dum ĉirkaŭ kvardek jaroj. Lia nomo estas surskribita ĉe la bazo de la tendo ornamita per reliefoj montrantaj granatojn.
La ĉefa rektangula spaco de la preĝejo estas kronita per tendo kaj komplika kun altara absido kaj du profundaj niĉoj, kiuj donis al la interno nekompletan kruc-kupolan formon. Du paroj de intersekciaj pintarkoj, formantaj la bazon de la tendo, ripozas sur la duonkolonoj de la muroj. Same kiel en la sakristio, la interna surfaco de la tendo estas hakita en la gracia formo de stalaktitoj, kiuj ankaŭ ornamas la kapitelojn de la duonkolonoj kaj la helickonkon de la altara absido. La ornamado de la suda muro plej interesas kompone. Ĉizitaj sur ĝi estas malgrandaj trioblaj arkoj kun konkoj de diversaj formoj, ligitaj supre kaj malsupre per komplika kaj fajne ĉizita flora ornamaĵo.
La ĵamatun
La tombo de la nobela familio Poŝjan kaj la dua kaverna preĝejo de la preĝejo Sankta Dipatrino situantaj oriente de Avazan estis hakitaj en 1283, supozeble ankaŭ de la sama Galdzak. Ĉi tiuj ankaŭ estas alireblaj per la gavito. La ĵamatun estas proksimume kvadrata ĉambro tranĉita en la rokon, kun profunde tranĉitaj reliefoj en la muroj. Interesas sufiĉe primitiva altreliefo sur la norda muro, super la arkaĵoj. En la centro, estas virŝafa kapo kun ĉeno en siaj makzeloj; la ĉeno estas volvita ĉirkaŭ la koloj de du leonoj kun iliaj kapoj turnitaj al la spektanto. Anstataŭ la vostaj tufoj estas kapoj de suprendirektitaj drakoj, simbolaj bildoj reiras al paganaj tempoj. Inter la leonoj kaj sub la ĉeno estas aglo kun duone etenditaj flugiloj kaj ŝafido en siaj ungegoj. Ĉi tio probable estas la blazono de la princa familio Proŝjan.
La reliefoj de la orienta muro estas ne malpli pitoreskaj. La enirejoj al malgranda kapelo kaj al preĝejo Sankta Dipatrino havas rektangulajn platbendojn ligitajn per du krizhelpaj krucoj. Tranĉitaj sur la portaloj de la kapelo estas sirenoj (fantaziaj harpiaj birdoj kun virinaj kronitaj kapoj) kaj sur la preĝejaj muroj aperas homaj figuroj kun kubutoj fleksitaj, portantaj longajn vestojn kaj havantajn nimbojn ĉirkaŭ la kapo. Ĉi tiuj probable estas membroj de la princa familio, kiu konstruis ĉi tiujn strukturojn. En ĝia etaĝo estas tombaj volboj.
Rok-tranĉita preĝejo preter la ĵamatun
La rok-tranĉita tombo donas aliron al la dua rok-tranĉita preĝejo. Ĉi tiu preĝejo estas konata laŭ surskribo, kiu estis konstruita en 1283, donaco de princo Proŝ. Ĝi estas krucoforma laŭ plano. La anguloj estas kurbaj kaj la tamburo estas vicigita per duonkolonoj alternantaj kun mallarĝaj fenestroj. La kupolo estas ornamita, kun cirkla malfermaĵo en la centro. La muroj havas krizhelpan ornamadon prezentantan bestojn, militistojn, krucojn, kaj florajn ĉeftemojn.
Krom stalaktitoj en formo de trifolioj kaj kvarfolioj, la ornamado de preĝejo Sankta Dipatrino havas ornamaĵojn de rozetoj kaj diversajn geometriajn figurojn. La antaŭa muro de la altara podio estas ornamita per ŝablono de kvadratoj kaj diamantoj. Realisma reprezentado de kapro troviĝas ĉe la malantaŭa parto de la altara ŝtuparo. Viraj figuroj troviĝas sur ĥaĉkaro maldekstre de la altara absido. La viro kun bastono en sia dekstra mano kaj en la sama sinteno kiel tiu de la figuroj sur la portalo eble estas la princo Proŝ, fondinto de la preĝejo. Alia figuro, tenanta lancon en la maldekstra mano, indikita malsupren, kaj blovanta levitan kornon, estas bildigita preskaŭ profile.
Supra Ĵamatuno
La ĵamatun de Papak kaj Ruzukana estis hakita en 1288 sur dua nivelo, norde de la tombejo de la familio Proŝjan, per ekstera ŝtuparo (proksime al la pordo de la gavito). Ankaŭ ĉizita en la roko, ĝia formo reproduktas tiun de gavito. Ĝi enhavas la tombojn de la princoj Merik kaj Grigor, kaj oni scias, ke aliaj estis tie, sed nun malaperis. Surskribo montras, ke ĝi estis finita en 1288.
Sur la suda flanko de la koridoro kondukanta al ĉi tiu ĵamatun, multaj krucoj estas tranĉitaj. La kolonoj hakitaj en solida roko subtenas sufiĉe malaltajn duonrondajn arkojn enmetitajn en trapezformajn kadrojn, kiuj, formante kvadraton en la plano, servas kiel fundamento por la sfera kupolo super ili kun malpeza aperturo en ĝia zenito. Truo en la malantaŭa dekstra angulo donas vidon al la tombo sube.
La akustiko en ĉi tiu ĉambro estas eksterordinara kaj ofte lokaj ĥoroj kantas por la spektado de vizitantoj.
Kapelo de Santa Gregorio
Spuroj de gipso kun restaĵoj de malhelaj freskoj indikas ke ekzistis murpentraĵoj ene de la kapelo. Ĥaĉkaroj kun diversaj ornamaĵoj estas enigitaj en la eksterajn murojn kaj hakitaj sur la apudaj rokaj surfacoj.
Otto Wilhelm Scharenberg
Otto Wilhelm Scharenberg (* 29-an de majo 1851 en Kiel; † 14-an de decembro 1920 en Erdmannsdorf en Gigantmontaro) estis germana arkitekto kaj konstruoficisto, ekde 1898 ĝis 1915 ĝi oficis kiel urba konstrukonsilisto en Lepsiko.
Scharenberg studis ĉe la berlina konstruadakademio resp. ĉe Teknologia Universitato Berlino. Li laboris ekde 1887 ĝis 1895 ĉe la konstruestrado de la regnojuĝeja domo en Lepsiko. Scharenberg estis sukcede de Hugo Licht ekde 1898 ĝis 1915 urba konstrukonsilanto kaj estro de la ofico por domkonstruado, li daŭre pregis la urban aspekton de Lepsiko.
Konstruaĵoj
en Potsdamo en Kameruno kaj Togolando en Lepsiko
kaj ankaŭ:
Fenestrobreto
La fenestrobreto, fenestra sojlo aŭ eble fenestrobenko estas la horizontala kovraĵo de la supra fino de la parapeto de fenestro. Ekstera fenestrobreto ne estas parto de la fenestro, sed parto de la muro.
Distingo
En la faka lingvo oni distingas la eksteran fenestrobreto de la enĉambra, interna fenestrobreto. Ambaŭ plenumas diversajn funkciojn kaj estas el diversaj materialoj.
Historio
Pli frue fenestrobretoj estis konstruataj ortangule al la fenestro. Ili servas kiel sidlokoj. Sidante tie oni povas uzi la taglumon por legi aŭ labori. Tiaj fenestrobretoj nomiĝas ankaŭ fenestrobenkoj.
Strakonice
Strakonice estas distrikta urbo en Ĉeĥio kun. Ĝi situas en la sudokcidenta parto de la lando, en Sudbohemia regiono, ĉe kunfluejo de riveroj Otava kaj Volyňka. Ĝi famas precipe pro sia burgo kaj sia sakfajfista tradicio.
Historio
La unua mencio pri Strakonice aperas komence de la 13-a jarcento, kiam tie en 1220-1235 estis konstruita burgo. Ĝi estiĝis urbeto en 1300 - konsistigis ĝin la tn. Suba (aŭ Malpli granda) urbo kun laŭlonga placo, situanta sub la burgo sur la insulo en Otava, kaj sekve ankaŭ Supra urbo sur la maldekstra bordo de la rivero, kies centro same estis laŭlonga placo. Strakonice akiris urbajn rajtojn en la jaro 1367, ekde la jaro 1402 posedis ĝin johanitoj, kiuj donis al ĝi multajn privilegiojn. Ekonomia prospero en la 16-a jarcento estis interrompita de la tridekjara milito, dum kiu la urbo estis sufiĉe damaĝita. La nova ondo de ekonomia evoluo venis en la 18-a jarcento. En la jaro 1649 estis fondita bierfarejo (ĝis hodiaŭ funkcianta), disvastiĝis hejma trikproduktado (ŝtrumpoj, ĉapoj), kies tradicio estas daŭrigata ĝis nuntempo. En la jaro 1812 komencis labori la unua fezfarejo, ĉirkaŭ la jaro 1900 oni jam eksportis 400 000 dekduojn da fezoj plejparte ĝis Turkio, Hindio, Arabio kaj Egipto. En la jaro 1919 estis fondita fabriko por bicikloj kaj motorcikloj, fabrikanta nun konsistaĵojn por aŭtomobilindustrio.
Transporto
Tra Strakonice gvidas grava elektrizita fervoja linio numero 190 de Plzeň al České Budějovice.
Pozitive difinita matrico
En lineara algebro, pozitive difinita matrico estas n×n matrico M tia ke z*Mz > 0 por ĉiu nenula kompleksa vektoro z, kie z* signifas la konjugitan transponon de z.
Por reela matrico la difino povas esti plisimpligita. Reela simetria matrico pozitive difinita matrico estas n×n matrico M tia ke zTMz > 0 por ĉiu nenula vektoro z kun reelaj elementoj (kio estas z ∈ Rn), kie zT signifas la transponon de z.
Por ke eblu la komparo z*Mz > 0, necesas ke z*Mz estu reela por ĉiu z, ĉar por ĝeneralaj kompleksaj nombroj la rilato > ne estas difinita. Pro tio la matrico devas esti memadjunkta matrico (hermita matrico). Vidu sube pri la okazo de ne memadjunkta matrico.
La n×n memadjunkta matrico M estas negative difinita se
por ĉiu nenula kompleksa vektoro z (nenula reela vektoro en okazo de reela simetria matrico).
Ĝi estas nomata kiel pozitive duondifinita se
por ĉiu kompleksa vektoro z (reela vektoro en okazo de reela simetria matrico).
Ĝi estas nomata kiel negative duondifinita se
En difinoj de la duondifinitaj matricoj ne bezonatas postuli ke la vektoro estu nenula.
Memadjunkta matrico kiu estas nek pozitive duondifinita nek negative duondifinita estas nomata kiel nedifinita.
La pozitive difinitaj matricoj estas je multaj flankoj analogaj al pozitivaj reelaj nombroj. La nocio estas proksime rilatanta al pozitive difinita simetria dulineara funkcio en reela okazo aŭ seskvilineara formo en la kompleksa okazo.
Ekvivalentaj kondiĉoj
Matrico M estas pozitive duondifinita se kaj nur se ĝi estas la grama matrico de iu aro de vektoroj. En kontrasto al la pozitive difinita okazo, ĉi tiuj vektoroj ne nepre estas lineare sendependa. Tiel, por ĉiu matrico A, matrico A*A estas pozitive duondifinita, kaj rango(A) = rango(A*A). Reen, ĉiu pozitive duondifinita matrico M povas esti skribita kiel M = A*A; ĉi tio estas la malkomponaĵo de Cholesky.
Matrico estas negative difinita se ĉiu konduka ĉefa minoro de k-a ordo estas negativa por nepara k kaj pozitiva por para k.
Por reela simetria matrico, ĉi tiuj kondiĉoj povas esti plisimpligitaj per anstataŭigo de Cn per Rn kaj de konjugita transpono per transpono.
Partaj ordoj
Se M estas pozitive duondifinita, oni iam skribas ĉi tion kiel M≥0 kaj se M estas pozitive difinita unu skribas M > 0. La nocio venas de funkcionala analitiko kie pozitive difinitaj matricoj difinas pozitivajn operatorojn. Ĉi tiu skribmaniero povas esti konfuzanta, pro tio ke iam nenegativaj matricoj estas ankaŭ skribataj ĉi tiel. Komuna alternativa skribmaniero estas M \succeq 0 kaj M \succ 0 por pozitive duondifinita kaj pozitive difinita matricoj respektive.
Okazo de ne memadjunkta matrico
Ne simetria reela matrico M (tiam, ĝi estas ne memadjunkta matrico) povas esti tia ke xTMx > 0 por ĉiu nenula reela vektoro x. Ĝenerale, xTMx > 0 por ĉiu reela nenula vektoro x se kaj nur se la simetria parto (M + MT) / 2 estas pozitive difinita. Ekzemple matrico
havas ĉi tiun propraĵon, ĉar por ĉiu nenula reela vektoro ,
Por kompleksa matrico, se z*Mz estas reela por ĉiuj kompleksaj vektoroj z, tiam la matrico M estas nepre memadjunkta. Se ne postuli ke z*Mz estas reela eblas doni kondiĉon ke Re(z*Mz) > 0 por ĉiuj kompleksaj nenulaj vektoroj z; la kondiĉo estas kontentigata se kaj nur se la memadjunkta parto (M + M*) / 2 estas pozitive difinita.
Ne estas konsento en literaturo pri difino de pozitive difinita por ne memadjunktaj matricoj.
Vidu ankaŭ
Definitheit
Mikołaj Gomółka
Mikołaj Gomółka, Gomulka, Gomolca, (naskiĝis ĉ. 1535 en Sandomierz, mortis post la 30-a de aprilo 1591, probable la 5-an de marto 1609 en Jazłowiec- Ukraino) - estis pola komponisto renesanca. Unu el plej geniaj polaj komponistoj de tiu epoko kune kun Wacław z Szamotuł kaj Marcin Leopolita.
Vivo
De juneco li estis kunigita kun palaco de reĝo Zygmunt August, kie li kantis kaj poste ludis je blovinstumentoj (li estis flutisto kaj reĝa trumpisto). En 1563 li revenis al Sandomierz. Li vivis en palaco de episkopo krakova- Piotr Myszkowski (mecenato de granda poeto Jan Kochanowski). En 1590 jaro li estiĝis muzikisto de muzika kapelo de kanceliero Jan Zamoyski. Postea vivo de Gomółka ne estas konataj.
Komponaĵoj
Plej famaj komponaĵoj de li, presitaj dum lia vivo estas Melodie na psałterz polski (esp. Melodioj al pola psalmaro). Ĝi estas sola komponaĵo kiu estas konata moderne. "Melodioj" estis presitaj en presejo de Łazarz Andrysowicz en Krakovo en 1580 jaro. La teksto de pola psalmaro kiu ĉi tie estas uzita, estas la Psałterz Dawidów (Psalmaro de Davidoj, psalmaro de reĝo Davido kaj liaj idoj), traduko aŭ prefere parafrazo de bibliaj psalmoj per Jan Kochanowski. Kochanowski mem petis Gomółka, ke li skribu muzikon al lia psalmaro. Gomółka ne rifuzis kaj komencis komponi. Li kreis 150 mallongaj komponaĵoj en strukturo kvarvoĉa, en tekniko nota contra notam (kontrapunkto). Li enkondukis ankaŭ fortan akcenton ritmikan gardante fidele akcenton polan. Ĝi estas la ekzemplo de programa muziko. "Melodioj" estas tre grava komponaĵo por pola kaj monda muziko pro la novigeco de teksto kaj muziko. Same teksto kaj la muziko estas sur plej alta nivelo de renesanca epoko. Krom ĝi estas unua konata komponaĵo de ĉiuj psalmoj (en nombro de 150).
La speciala simpleco de kantado estis la celo de komponisto. En enkonduko de "Melodioj" komponisto skribas:
Są łacniuchno uczynione Prostakom nie zatrudnione Nie dla Włochów, dla Polaków Dla naszych, prostych domaków
kio signifas: Ili estas bone faritaj, al vulgaruloj (ne kleritaj homoj) ne malfacilitaj, ne por Italoj, sed por Poloj, por niaj, vulgaraj domanoj.
Malgraŭ la simpleco tamen kantoj ne estas skemataj kaj videblaj estas ĉi tie elementoj de polaj kaj eksterlandaj dancoj- pavane, galiardo, polonezo kaj aliaj. Ĝi estas tute nova en muziko renesanca. Ĉiu dancemo de la muziko strebas plej bone esprimi tekston.
Plej famaj psalmoj estas: Nieście chwałę, mocarze (29.), Kleszczmy rękoma (47.), Siedząc po niskich brzegach babilońskiej wody (137.) kaj Szczęśliwy, który ludzi upadłych ratuje (41.).
Ľudmila Lukáčková
Ľudmila Lukáčková (naskiĝis la ); estis slovaka esperantistino. Ŝi estis organizantino de kursoj, renkontiĝoj kaj ekskursoj. Ŝi estris Internacian E-Someron (1968) en Piešťany-Sĺňava kaj dum unu periodo estis prezidantino de Okcidentslovakia regiona komitato de SEA. Membro de E-konsilantaro ĉe Kleriga instituto en Bratislavo (1968).
Preĝejo Sankta Nikolao (Kővágótöttös)
La preĝejo Sankta Nikolao estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Kővágótöttös (Hungario).
Historio
La romanika kirko estis konstruita en la 12-a jarcento. La unua mencio okazis en 1332. La vilaĝnomo ricevis sian nomon de la patrono Nikolao de Mira. Dum dominado de la turkoj la preĝejo iomete ruiniĝis. En fino de la turka erao (1687) la vilaĝo perdis esti paroĥo. En 1726 okazis la necesaj renovigaj laboroj, en 1780 ĝi estis barokigita, samtempe la absido estis pligrandigita kaj turo estis konstruita. Restaŭrado okazis inter 1980 – 1983, ekde tiam denove estas videblaj kelkaj partoj el la mezepoko. Renovigaj laboroj okazis inter 2000-2004. La orgeno estis farita en 1871, restaŭrita en 2011. Ekde 2005 estas aŭdebla la minista himno el la turo honore al la iamaj ministoj.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en la vilaĝo en malgranda parko. Dum la mezepoko ĉirkaŭ la kirko tombejo etendiĝis. La fasado estas simetria, meze la restaŭrita mezepoka enirejo estas videbla. La plej supre la kvadrata turo altiĝas kun cepa turpinto. Alia enirejo funkcias en flanko de la navo. La sanktejo estas duonronda, apude sakristio etendiĝas. La absido estas same larĝa, ol la navo, sed iomete malpli alta. Interne la mebloj venis el la baroka erao, sed nuntempe jam estas videblaj plejparte pli novaj. La bildo pri Nikolao de Mira pendas sur la muro, krome menciindas barokaj lignaj skulptaĵoj pri Sankta Antonio de Padovo kaj Sankta Francisko el Asizo.
Alexander Lion
Alexander Franz Anton LION (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Schwabmünchen) estis germana kuracisto kaj pioniro de skoltismo.
Vivo
Leono estis naskita en Berlino, la dua filo de ses infanoj en la familio de juda bankisto. Liaj gepatroj estis la komercisto kaj bankisto Max Lion kaj Cäcilia Loeser. Inter 1876 kaj 1880 li estis private tutorita, post kio li frekventis mezlernejon. En la aĝo de 16, Lion forlasis la judan komunumon, kaj poste estis baptita katoliko.
La 5-an de aŭgusto 1889 al Lion estis aljuĝita bronza medalo de la Ordeno de Oranje-Nassau pro vivosavo de dronanta knabo. Li lernis la francan lingvon ĉe mezlernejo kaj prenis kromajn lecionojn por lerni la anglan. Post forlasado de lernejo li studis medicinon en universitatoj de Würzburg, Berlino kaj Kiel.
Paske de 1893 Lion registriĝis kiel volontulo en la bavara armeo. Inter 1904 kaj 1906 li funkciis kiel kirurgo dum la genocidoj de Hereroj kaj Namaqua en Germana Sudokcidenta Afriko. Servante en Sudokcidenta Afriko li renkontis la viron kun kiu li poste strebis fondi la germanan branĉon de la skoltismo, Maximilian Bayer. En marto 1908 Lion legis artikolon ĉe "The Times" pri sporta gvatado. Tio alportis la fondinton de la skoltismo, Robert Baden-Powell, al lia atento, kaj poste, en aŭgusto samjare li komencis korespondi kun Baden-Powell. Tiam Lion skribis sian unuan artikolon pri skoltismo en la fakperiodaĵo "Die Ärztliche Rundschau".
Dum tutmonata studvojaĝo en Anglio en 1909 li pasigis tri tagojn en Londono kun Baden-Powell. Malantaŭ tiu renkontiĝo li starigis la germanan skoltismon skribante la libron Das Pfadfinderbuch kune kun Maximilian Bayer. En januaro 1909 venis la verko Jugendsport in Wald und Feld kaj fonditis klubo antaŭenigi naturobservadon en Germanio. Lion kaj Bayer estis inter la fondantaj membroj. En 1912 aperis Das Pfadfinderbuch kies tria eldono titoliĝis Jungdeutschlands Pfadfinderbuch. La tria estis pli detala taŭgigo de la anglalingva originalo Scouting for Boys por Germanujo. En 1911 germana federacia Gvatadorganizo estis starigita.
La sekvan jaron Bayer, Lion kaj von Seckendorff helpis al Elise von Hopffgarten skribi Pfadfinderbuch für junge Mädchen, t.e. version por knabinoj. Estantaj liberaj de naciemaj lingvo kaj sloganoj la aŭtoroj intencis igi la junajn virinojn pli sendependaj kaj memkonfidaj.
En 1913 Alexander Lion renkontis Emmerich Teuber, aŭstra skoltismopioniro kaj pli posta membro de la Internacia Komisiono de la Monda Organizo de la Skolta Movado. Kun li evoluis amikeco.
Unua mondmilito
Post eksplodo de la Unua mondmilito Lion iĝis ĉefkuracisto ĉe batalkampa hospitalo. Li ricevis la prusian Feran Krucon de dua klaso. La 14-an de oktobro 1915 li iĝis la ĉefkuracisto por la Dua reĝa bavara divizio. Servante en Lens li savis pafvunditajn kaj suferantajn soldatojn disde la batalkampo. Por tiu laboro li ricevis la bavaran meritokrucon.
Ĉe la fino de 1915, Lion estis petita helpi al la germanaj soldatoj troviĝantaj sur teritorio de la aliancita Otomana Imperio. Tie li renkontis Colmar von der Goltz, kiu estis granda subtenanto de skoltoj. De aprilo 1916 Lion estis kuracisto por la 1-a Turka ekspedicitruparo. Tamen en aŭgusto 1916 Lion malsaniĝis per disenterio. Poste samjare en oktobro li ricevis Otomanan milito-medalon. Monaton pli malfrue li revenis de la frontlinio al Munkeno kie tiutempe vivis liaj familianoj.
En 1917 li revenis al la turka fronto, poste moviĝante al la rumana fronto, servante ĉe Bukovino kun la Reĝa bavara kavaleritrupo. Post la batalhalto ĉe la rumana fronto, li revenis al Francio, servante ĉe Reims kaj Somme. Denove li metis sin je granda persona risko por savi vunditojn: por tio oni donis al li la unuaklasan Feran krucon kaj la Baravan militan meritkrucon. Ĉe la fino de la milito li deĵoris kun la 39-a Rezervodivizio ĉe Vogezoj.
Inter la du mondmilitoj
Post la milito, Lion aliĝis al la volontula taĉmento Freikorps Epp partoprenante en la forigo de la Bavara Soveta Respubliko. La lasta armea rango kiun li tenis estis Generaloberarzt. Post hejmensendiĝo en 1921 Lion laboris kiel kuracisto pri en la kuracloko Oberhof en Turingio. Li ankaŭ estis ĉefo de la Germana Ruĝa Kruco en Distrikto Gotha. De 1923 ĝis 1926 li estis aktiva membro de la Germana Demokrata Partio.
La enkonduko de la Nurenbergo-Leĝoj en 1935 klasifikis Lion judo kaj liaj burĝaj civitanrajtoj ĉesis. En 1936 Alexander Lion iĝis honora ĉefskoltisto de Aŭstrio ĉe Österreichischer Pfadfinderbund.
Eĉ dum regado de la nazioj Lion restis en kontakto kun siaj amikoj en la skoltoj en aliaj landoj. Post Anschluss kaŝpolicanoj germanaj trovis kulpigantajn dokumentojn kontraŭ multaj skoltisotj kaj la 2-an de novembro 1938 arestitis ankaŭ Lion kaj estis submetita al longaj priesploraj demandadoj. La 19-an de novembro venigitis antaŭ ĉefsidejo de la Gestapo. Danke al lerta defendo li estis kondamnita al nur 10 monatoj por ŝtatperfido. Ĝis 1942, Lion vivis en Kolbermoor. La urbestro mem sekurigis lian sekurecon dume la frato de Lion, Richard kaj ties edzino Beatrice mortis koncentreje je Bergen-Belsen. La fratino de Lion, Rosa murditis koncentreje la 2-an de majo 1943.
Post 1945
Tuj post la fino de la milito, Lion iĝis la kapo de la Junula oficejo de Bad Aibling, uzante sian pozicion por konstrui la Federacion de germanaj skoltoj kaj en oktobro 1948 li estis nomumita honora prezidanto de la organizo.
Li iĝis la mova forto en la rekonstruo de skoltismaj strukturoj en Germanujo unue en Bavario sed poste trans la tutaĵo de Germanio. Kun lia implikiĝo la unua skolta tendaro de la postmilitperioda milito povis okazi apud Munkeno inter la 8-a kaj 10-a de junio 1946. En la sama jaro, la Bavaria Federacio de Germana Gvatado estis fondita, kun Lion kiel ĝia honora prezidanto. En julio kaj aŭgusto de la sama jaro, skolta tendaro estis organizita ĉe Chiemsee-lago kun grupoj partoprenantaj de Munkeno, Kolonjo kaj Hesio. En 1948 li partoprenis en internacia skoltrenkontiĝo en Mittenwald.
La 16-an de oktobro 1946 Lion faris prelegon koncerne skoltisman radifonie donante al la movado ĝeneraligitan diskonigon. En la sama jaro li estis oficiale rekonita kiel viktimo de persekuto fare de la nazireĝimo. Inter 1946 kaj 1948 Leono estis membro de la denaziigada tribunalo en Bad Aibling.
Li iĝis honora prezidanto de la nova fondita ligo Bund Deutscher Pfadfinder. En aŭgusto 1951 li partoprenis en la 7-a Tutmonda ĵamboreo en Bad Ischl. Li estas entombigita en la tombejo en Fischach.
Einar Arnórsson
Einar Arnórsson  (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda juristo, redaktoro kaj politikisto. Li estis la lasta Islandministro.
Post parlamentelektado en 1916 sia partiparto malvenkis, kaj la tripartia registaro de Jón Magnússon anstataŭis lin.
Einar estis parlamentano de la malnova Sendependecpartio ĝis 1919, kaj parlamentano por la posta Sendependecpartio 1931-1932.
Li estis ministro en la eksterparlamenta registaro 1942-1944.
Einar estis estimita juristo kaj multon verkis kaj pri juro kaj historio.
Sia filino Ingibjörg estis la unua edzino de verkisto Halldór Laxness.
NGC 7551
NGC 7551 estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kastelo Tegernsee
La eksa abatejo Tegernsee  (germane Abtei Tegernsee) aŭ monaĥejo Tegernsee (germane Kloster Tegernsee) estas iama benediktana monaĥejo en la urbo Tegernsee de la iama reĝlando kaj nuna federacia lando Bavario en suda Germanio. Ambaŭ, kaj la abatejo kaj la urbo kiu kreskis ĉirkaŭ ĝi, ricevis sian nomon laŭ la lago Tegernsee, je kies bordo ili lokiĝas. La nomo venas de la malnovaltgermana "tegarin seo", kiu havas la signifon granda lago.
La abatejo unuafoje estis konstruita en la 8-a jarcento kaj poste plurfoje trakonstruiĝis. Ĝis la sekularigo de la jaro 1803 ĝi estis la plej grava benediktina komunumo en Bavario.
Ekde la jaro 1803 la monaĥejaj konstruaĵoj estas konataj kiel kastelo Tegernsee (germane Schloss Tegernsee) kaj estas posedaĵo de la duka linio de la nobela dinastio Vitelsbaĥoj. La malnova abateja baziliko nun estas la loka katolika paroĥa kirko. La eksaj abatejaj konstruaĵoj ankaŭ gastigas la konatan bierfarejon, bierĝardenon, restoracion kaj la gimnazion Tegernsee.
6838 Okuda
6838 Okuda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Toyozo Okuda (1908–1983), kvara direktoro de la Latituda Internacia Observatorio ĉe Mizusaŭa kaj iama direktorio de la Geografia Instito de Japanio.
Lima ordonombro
En aroteorio, lima ordonombro estas ordonombro kiu estas nek nul nek postanta ordonombro. Intuicie, ĉi tiuj estas la ordonombroj, kiuj ne povas esti atingitaj tra la orda numera postanta operacio S.
λ estas lma ordonombro se por ĉiu α < λ, S(α) < λ. Alivorte, ordonombro estas lima ordonombro se kaj nur se ĝi estas egala al la preciza supra rando de ĉiuj ordonombroj pli sube de ĝi. Alivorte, por ĉiu ordonombro β < λ, ekzistas ordonombro γ tia ke β < γ < λ.
Estas malsamaj opinioj pri tio, ĉu 0 devus esti klasifikita kiel lima ordonombro, ĉar ĝi ne havas antaŭanton. Tamen la plej multaj matematikistoj ekskludas 0 el la limaj ordonombroj.
Ekzemploj
Ĉar la klaso de nombroj estas bonorda, ekzistas plej malgranda malfinia lima ordonombro, skribata kiel ω. Ĉi tiu ordonombro ω estas ankaŭ la plej malgranda malfinia ordonombro (malobservante la vorton limo), ĉar ĝi estas la supremo de la naturaj nombroj. De ĉi tie ω prezentas la ordan tipon de la naturaj nombroj. La sekva lima ordonombro pli supre la unua estas ω + ω = ω2, kaj tiam oni havas ωn por ĉiu natura nombro n. Prenante la union (la precizan supran randan operacion sur ĉiu aro de ordonombroj) de ĉiu ωn, oni ricevas ωω = ω2 (legu pli pri ordonombra aritmetiko en la artikolo ordonombro). Ĉi tiu procezo povas esti ripetita kiel sekvas por produkti:
Ĝenerale, ĉiuj el ĉi tiuj rekursiaj difinoj tra multipliko, potencigo, ripetita potencigo, kaj tiel plu liveras limajn ordonombrojn. Ĉiuj el la ordonombroj diskutitaj tiel malproksime estas ankoraŭ kalkuleblaj ordonombroj; povas esti pruvite ke ekzistas ne rekursia numerigo de ĉiuj kalkuleblaj ordonombroj.
Ŝarda
Ŝarda, Sarda, Sharda, nomita ankaŭ Kali kaj Mahakali, estas rivero, kiu ekfluas en Kalapani en Himalajo je alto de 3600 m en la distrikto Pithoragarh en Utarakando, Barato. Ĝi fluas laŭlonge de la okcidenta landlimo de Nepalo kun Barato kaj havas akvokolektan areon de 14,871 km². Ĝi kuniĝas al la rivero Ghaghra, alfluanto de Gango. Ĝi havas la nomon Kali ekde la kunigejo de du rojoj en Gunji kiam ĝi fluas tra la montetoj. Post Brahmadev Mandi apud Tanakpur, ĝi eniras en la ebenaĵoj de Terajo, kie ĝi estas nomita Ŝarda.
Travis
Travis estas poprokbando el Glasgow, Skotlando. Ĝi estas unu el la plej respektataj kaj popularaj rokbandoj el Britio. La muziko de Travis estas kutime malpeza, romantika kaj melankolia, kaj oni ofte diras ke Travis malfermis la vojon al Coldplay kaj Keane.
Ŝarda
Ĝi estas nomita Mahakali en nepala: महाकाली नदी, mahākālī nadī, शारदा नदी, shāradā nadī en Hindia, kaj Kali Gad (Hindia: काली गाड़, kālī gād) aŭ Kali Ganga en Utarakando. Ĝi estas nomita tiel laŭ Śāradā, kiu estas alia nomo por Sarasvatio, nome diino de lernado.
Ĝi havigas eblon por generado de hidroelektro. La rivero estas proponita ankaŭ kiel fonto por unu el multaj projektoj por la Himalaja parto de la plano por konektigi baratajn riverojn.
Lima ordonombro
Ekzemploj
Preter la kalkuleblaj, la unua nekalkulebla ordonombro estas kutime skribata kiel ω1. Ĝi ankaŭ estas lima ordonombro.
Artefakto
Artefakto (el la latina: ars kiu signifas 'prilaborado', kaj factum 'kreitaĵo') ) estas objekto produktita de la krea aŭ inventa kapablo de la homo. Ĝi estas ankaŭ ĉiu objekto, sur kiu vidiĝas spuroj de prilaboro aŭ de homa uzo . Science oni uzas la vorton por indiki antikvaĵon.
Lima ordonombro
Ekzemploj
Daŭrante, oni povas ricevi jenajn (kiuj ĉiuj estas nun pligrandiĝantaj je kvantonombro):
Artefakto
Origine ĉi tiu vorto havis la signifon de io, kio estas nedezirata kaj kiu okazas en eksperimenta situacio. Nuntempe la vorto ankaŭ estas uzata por indiki arbitran, kelkfoje nur minimuman ŝanĝon pro homa agado, kontraste al fenomeno kiu tue nature ekestas.
Artefaktoj en la senco de 'homfaritaj aferoj'
En arkeologio la termino 'artefakto' estas uzata por indiki objektojn aŭ spurojn faritajn de homoj. Por pli da informo: vidu Artefakto (arkeologio).
Lima ordonombro
Ekzemploj
Ĝenerale, oni ĉiam ricevas liman ordonombron kiam prenas la union de aro de ordonombroj kiu ne havas maksimuman eron.
Artefakto
Artefaktoj en la senco de 'homfaritaj aferoj'
Foje, la termino estas ankaŭ uzata kiel sinonimo por 'artverko', ambaŭ en la arta senco kiel ankaŭ en la arkitektura senco. Por pli da informo: vidu artverko ( arto) respektive civila artverko (konstruado).
Lima ordonombro
Propaĵoj
La klasoj de postantaj ordonombroj kaj limaj ordonombroj (kaj ankaŭ nulo, se oni postulas ke limaj ordonombroj esti malfinioj) kune konsistas la tutan klason de ordonombroj, tiel ĉi tiuj okazoj estas ofte uzata en pruvoj per transfinia indukto aŭ difinoj per transfinia rekursio. limaj ordonombroj prezentas speco de "turnopunkto" en ĉi tiaj proceduroj, en kiuj oni devas uzi limajn operaciojn prenante la union de ĉiuj antaŭvenantaj ordonombroj. Principe, oni povas fari ion je limaj ordaj numeraloj, sed preno de la unio estas kontinua en la orda topologio kaj ĉi tio estas kutime dezirinda.
Artefakto
Vidu ankaŭ
Artefakto (arkeologio)
Lima ordonombro
Propaĵoj
Se oni uzas la kardinalan asignon de Von Neumann, ĉiu malfinia kardinalo estas ankaŭ lima ordonombro (kaj ĉi tio estas ankaŭ lingva observado, ĉar kardinalo derivas de la latina cardo kun signifo ĉarniro, artiko aŭ turnopunkto!): la pruvo de ĉi tiu fakto estas farata per simple montrado ke ĉiu postanta ordonombro estas samonumera al lima ordonombro per la hilberta paradokso de la granda hotelo.
Artefakto
Referenco
Noto : Tiu ĉi artikolo estas plejparte traduko de la samtema nederlandlingva vikipedia artikolo de la 26-a de oktobro 2019.
Lima ordonombro
Propaĵoj
Kvantonombroj havas siajn proprajn nociojn de sekveco kaj limo (ĉio okazas en la pli alta nivelo!); vidu en lima kvantonombro.
Ave Maria
__NEINDEKSO__ Vidu ankaŭ Ave Maria (Florido)
Ave Maria (latine por "Saluton, Maria") estas la plej populara preĝo al Sankta Maria en la Latina Eklezio. En Esperanto, oni nomas ĝin ankaŭ Saluton Maria aŭ Anĝela Saluto.
Jen la teksto uzata de okcidentaj kristanoj:
Saluton, Maria, gracoplena,
La Sinjoro estas kun vi.
Benata vi estas inter la virinoj,
kaj benata estas la frukto de via sino, Jesuo.
Sankta Maria, Dipatrino,
Joan Oliver
Literaturo > Katalunlingva literaturo
Ave Maria
preĝu por ni pekuloj