cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Darjuŝ Mehrĝui
Komenca kinkariero 1966-1972
La filmo estas prilaborita laŭ novelo fare de fama irana literatura figuro Gholamhossein Sa'edi. Sa'edi estis amiko de Mehrĝui kaj sugestis la ideon al li kiam Mehrĝui serĉis taŭgan duan filmon, kaj ili kunlaboris rilate al. la manuskripto. Tra Sa'edi, Mehrĝui renkontis la aktorojn Ezzatolah Entezami kaj Ali Nassirian, kiuj rezultis en unu el la ludoj de Sa'edi. Mehrĝui laborus kun Entezami kaj Nassirian dum sia kariero. La partituro de la filmo estis komponita fare de muzikisto Hormoz Farhat. La filmo estis kompletigita en 1969.
En la filmo, Entezami ludas rolon de Masht Hassan, kamparano en izolita vilaĝo en suda Irano. Hassan havas proksiman rilaton kun sia bovino, kio estas lia nura posedo (Mehrĝui diris ke Entezami eĉ similis bovinon en la filmo). Kiam aliaj homoj de la vilaĝo de Hassan malkovras ke la bovino estis mistere senvivigita, ili decidas entombigi la bovinon kaj rakonti al Hassan ke ĝi forkuris. Dum enen funebrante pri la bovino, Hassan iras al la garbejo kie ĝi estis konservita kaj komencas supozi la identecon de la bovino. Kiam liaj amikoj provas preni lin al hospitalo, Hassan faras memmortigon.
Gaav estis malpermesita por pli ol jaro fare de la Ministerio de Kulturo kaj Artoj, malgraŭ esti unu el la unuaj du filmoj en Irano se temas pri ricevi registarfinancadon. Tio estis plej verŝajna ĉar Sa'edi estis kontestata figuro en Irano. Lia laboro estis tre kritikata de la Pahlavi-registaro, kaj li estis arestita dek ses fojojn. Kiam ĝi estis finfine distribuita en 1970, ĝi estis multe laŭdata kaj gajnis premion ĉe la filmfestivalo de la Ministerio de Kulturo, sed ĝi daŭre malricevis eksportpermeson. En 1971, la filmo estis kontrabandita el Irano kaj submetita al la Festivalo de Venecio kie, sen programado aŭ subtekstoj, ĝi iĝis la plej granda okazaĵo de la festivalo de tiu jaro. Ĝi gajnis la Internacian Kritikistopremion en Venecio, kaj poste tiun jaron, Entezami gajnis la Plejbonan Aktorpremion ĉe la Ĉikago Internacia Filmfestivalo.
Kune kun Qeysar de Masoud Kimiai kaj Calm in Front of Others (Trankvilo en Fronto de Aliaj) de Nasser Taqvai, la filmo Gaav iniciatis la movadon de Irana Nova Ondo kaj estas konsiderita turnopunkto en la historio de irana kinarto. Publiko ricevis ĝin kun granda entuziasmo, malgraŭ la fakto ke ĝi ignoris ĉiujn tradiciajn elementojn de biletvendeja allogaĵo. Ĝi estis ekzamenita internacie kaj ricevis grandan laŭdon de multaj kinkritikistoj. Pluraj de la eminentaj aktoroj de Irano (Entezami, Nassirian, Jamshid Mashayekhi, kaj Jafar Vali) ludis rolojn en la filmo.
Atendante ke Gaav estus publikigita kaj akiri internacian rekonon, Mehrĝui estis okupata per la reĝisorado de du pliaj filmoj. En 1970 li pafis Agha-ye Hallou (Mr. Naive), komedio kiu ĉefrolis kaj estis skribita fare de Ali Nassirian. Mehrĝui diris ke, "Post ĉiuj cenzurproblemoj kun Gaav, [li] volis fari sen-probleman filmon." La filmo ankaŭ ĉefroligis Faĥri Ĥorvaŝ kaj Entezami.
En la filmo, Nassirian pozas kiel simplanima, naiva vilaĝano kiu iras al Teherano por trovi edzinon. En la grandurbo li estas traktita malglate kaj konstante trompita fare de lokaj okazigistoj kaj trompartistoj. Kiam li iras en robbutikon por aĉeti geedziĝrobon, li renkontas belan junan virinon (Faĥri Ĥorvaŝ) kaj svatas al ŝi. La juna virino montriĝas prostitutino kiu repudias lin kaj prenas sian monon, por foruzi lin reen al sia vilaĝo malplena.
Agha-ye Hallou estis ekzamenita ĉe la Sepa Filmfestivalo en Teherano en 1971 kie ĝi gajnis premiojn por Plej Bona Filmo kaj Plej Bona Reĝisoro. Poste tiun jaron ĝi estis ekzamenita ĉe la 7-a Moskva Internacia Kinfestivalo. Ĝi estis komerca sukceso en Irano.
Post finado de Agha-ye Hallou en 1970, Mehrĝui vojaĝis al Berkeley kaj komencis skribi adaptadon de Woyzeck de Georg Büchner por nuntempa irana scenaro. Li iris reen al Irano poste en 1970 por filmi Postchi (La Leterportisto), kiu ĉefroligis Nassirian, Entezami kaj Jaleh Sam.
En la filmo, Nassirian ludas Taghi, mizeran ŝtatoficiston kies vivo turnas en kaoson. Li pasigas siajn tagojn kiel malfeliĉa leterportisto kaj havas du noktolaborlokojn por pagi siajn ŝuldojn. Lia mizero kaŭzis impotencon kaj sur li estas eksperimentinta amatora herbisto kiu estas unu el liaj dungantoj. Lia nura naiva espero estas ke li venkos en la nacia loterio. Kiam li malkovras ke lia edzino estas la amantino de la plej riĉa terposedanto de sia urbo, Taghi eskapas al la loka arbaro kie li travivas mallongan momenton de paco kaj harmonio. Lia edzino venas serĉante lin, kaj en kolereksplodo Taghi murdas ŝin kaj estas poste kaptita pro sia krimo.
Postchi alfrontis la samajn cenzurtemojn kiel Gaav, sed estis poste liberigita en 1972. Ĝi estis ekzamenita en Irano ĉe la unua Teherana Internacia Filmfestivalo kaj ĉe la Sepa Kin-festivalo. Internacie ĝi estis ekzamenita ĉe la Festivalo de Venecio, kie ĝi ricevis specialan mencion en la 22-a Berlina Internacia Kinfestivalo, kie ĝi ricevis la Interfilman Premion, kaj en la Festivalo de Cannes de 1972, kie ĝi estis ekzamenita kiel parto de la Reĝisora Duonmonato.
La Ciklo 1973-1978
En la filmo, Kangarani ludas kiel Ali ibn Abi Talib, adoleskanto kiu alportis sian forvelkantan patron (Mohammadi) al Teherano por trovi kuracistan helpon. Ili estas tro malbonaj por havigi ajnan helpon de la loka hospitalo, sed Dro. Sameri (Entezami) ofertas al ili monon en interŝanĝo por donado de kontraŭleĝaj kaj nesekuraj sangdonacoj ĉe loka sangobanko. Ali ibn Abi Talib komencas doni sangon kaj poste laboras por Dro. Sameri en logado de sangodonantoj, malgraŭ disvastigado de malsanoj en la procezo. Ali ibn Abi Talib renkontas alian kuraciston (Nassirian) kiu provas establi legitiman sangobankon, kaj helpas al Dro. Sameri en sabotado de siaj planoj. Ali ibn Abi Talib ankaŭ renkontas kaj iĝas la amanto de juna flegistino, ludita fare de Fourouzan. Ĉar Ali ibn Abi Talib iĝas pli kaj pli implikita en la kontraŭleĝa sangokontrabandado, la sano de lia patro plimalboniĝas ĝis li finfine mortas kaj Ali ibn Abi Talib devas decidi kiun padon lia vivo prenos. La filmtitolo, Dayereh-Mino, rilatas al linio de poemo de Hafiz Shirazi: " Pro la ciklo de la universo, mia koro sangas. "
La filmo estis kunsponsorita fare de la Ministerio de Kulturo sed renkontis opozicion de la irana medicina establado kaj estis malpermesita por tri jaroj. Ĝi estis finfine liberigita en 1977, kun helpo de premo de la usona registaro de Jimmy Carter por pliigi homajn rajtojn kaj intelektajn liberecojn en Irano. Pro superplena kinfoirejo, la filmo premieris en Parizo, kaj tiam estis liberigita internacie kie ĝi ricevis favorajn recenzojn kaj estis komparita kun Los Olvidados de Luis Buñuel kaj Accattone de Pier Paolo Pasolini. La filmo gajnis la Premion de la Internacia Federacio de la Kina Gazetaro ĉe la Berlina Kinfestivalo en 1978.
Filmkariero post la Irana revolucio 1979
La Irana revolucio estis daŭranta ekde 1978 tra strikoj kaj manifestacioj. La monarkio de Irano kolapsis la 11-an de februaro 1979 kiam gerilanoj kaj ribeltrupoj supervenkis soldatojn lojalajn al la ŝaho en armita stratbatalado. Irano voĉdonis pere de nacia referendumo por iĝi islama respubliko la 1-an de aprilo 1979, kaj por aprobi novan teokratian konstitucion per kio Ĥomejni iĝis Suprema Estro de la lando, en decembro 1979.
Mehrĝui deklaris ke li, "entuziasme partoprenis en la revolucio, filmante mejlojn da bobenoj de ĝiaj ĉiutagaj okazaĵoj." Post la revolucio, la cenzuro de la Pahlavi-registaro estis ĉesigita, kaj por tempo, arta libereco ŝajnis prosperi en la lando. Estis raportite ke la ajatolaho Ruhollah Ĥomejni vidis Gaav en irana televido kaj ŝatis ĝin, nomi ĝin "tre instrua" kaj komisiis novajn presaĵojn por esti direktitaj al distribuo. Tamen la Ĥomejni-registaro daŭriĝus por trudi siajn proprajn regulojn por cenzuro en Irano, specife leĝojn kiuj estis en konformo al islama juro. Estis ankaŭ postulate ke registara oficisto ĉeestu dum la filmado de ĉiuj filmoj.
Mehrĝui tiam reĝisoris Hayat-e Poshti Madrese-ye Adl-e Afagh ( La lernejo kien mi iris) en 1980. La aktoroj estis Ezzatollah Entezami kaj Ali Nassirian kaj la intrigo estas de rakonto de Fereydoon Doostdar. La filmo estis sponsorita fare de la irana Instituto por la Mensevoluo de Infanoj kaj Junuloj, kies kinproduktada sekcio estis kun-fondita fare de Abbas Kiarostami. La filmo, vidita kiel alegorio por la lastatempa revolucio, temas pri grupo de gimnazianoj kiuj aliĝas al fortoj kaj ribelas kontraŭ sia aŭtoritata kaj perforta lernejestro. Kinkritikisto Hagir Daryoush kritikis kaj la filmon kaj Mehrĝui kiel propagando kaj laboro de la nova registaro pli ol Mehrĝui mem.
En 1981, Mehrĝui kaj lia familio vojaĝis al Parizo kaj restis tie dum pluraj jaroj, kune kun pluraj aliaj iranaj rifuĝintoj en Francio. Dum tiu tempo li faris trajt-longan duon-dokumentan filmon pri la poeto Arthur Rimbaud por franca Televido, Voyage au Pays de Rimbaud (Vojaĝo al la lando de Rimbaud) en 1983. Ĝi estis montrita ĉe la Festivalo de Venecio de 1983 aj ĉe la Londona Kinfestivalo same de 1983.
En Hamoun (1990), portreto de intelektulo kies vivo iĝas aparta, Mehrĝui serĉis prezenti la post-revolucian turnon de sia generacio de politiko ĝis mistikismo. Hamoon estis voĉdonita kiel la plej bona irana filmo iam fare de legantoj kaj kontribuantoj al la irana ĵurnalo "Filma Monato".
En 1995, Mehrĝui faris Parus, nerajtigitan lozan filmadaptigon de la libro Franny and Zooey de J. D. Salinger. Kvankam la filmo povus esti distribuita laŭleĝe en Irano ĉar la lando havas neniujn oficialajn kopirajtorilatojn kun Usono, Salinger metis siajn advokatojn bloki la laŭplanan rastrumon de la filmo en Lincoln Centro en 1998. Mehrĝui nomis la agon de Salinger "frapanta", klarigante ke li vidis sian filmon kiel "speco de kultura interŝanĝo." Lia venonta filmo, de 1997, Leila, estas melodramo koncerne urban, burĝa-klasan paron kiuj ekscias ke la edzino estas nekapabla ekhavi infanojn.
Kinaj stilo kaj heredaĵo
Moderna irana kino komencas per Darjuŝ Mehrĝui. Mehrĝui lanĉis realismon, simbolecon, kaj la sentemojn de kinarto. Liaj filmoj havas iun similecon kun tiuj de Rosselini, De Sica kaj Satyajit Ray, sed li ankaŭ aldonis ion karakterize iranan, en la procezo komencante unu el la plej bonegaj modernaj filmondoj.
Tiu konstanto en la laboro de Mehrĝui estis lia atento al la malkontentoj de samtempulo, ĉefe urba, Irano. Lia filmo The Pear Tree (1999) estis aklamita kiel la apoteozo da la ekzameno de la direktoro de la irana burĝaro.
Ekde lia filmo The Cow en 1969, Mehrĝui, kune kun Nasser Taqvai kaj Masoud Kimiai, estis instrumenta en pavimi laŭ la manieron por la irana kinematografia renesanco, tielnomita la "irana nova ondo."
Premioj
Mehrĝui ricevis 49 naciajn kaj internaciajn premiojn inkluzive de:
Orientaj katolikaj eklezioj
La Orientaj katolikaj eklezioj aŭ grek-katolikaj estas sendependaj, aŭtonomaj (en la latina, sui quaeque iuris) eklezioj en plena komunio kun la Episkopo de Romo, la papo. Ili konservas la plurjarcentajn liturgiajn, religiajn kaj teologiajn tradiciojn de la diversaj orientaj kristanaj eklezioj kun kiuj ili estas asociitaj historie. Dum doktrinaj diferencoj dividas la orientajn kristanajn ekleziojn en grupoj ne en komunio unu kun la alia, la Orientaj katolikaj eklezioj estas unuigitaj unu kun la alia kaj kun la Latina Eklezio, kvankam ili varias en teologia emfazo, formoj de liturgia adoro kaj populara pieco, kanonika disciplino kaj terminologio. Precipe, ili rekonas la centran rolon de la Episkopo de Romo ene de la Kolegio de Episkopoj kaj lia neeraripovo dum parolado ex cathedra.
La plejmulto de la orientaj katolikaj eklezioj havas ekvivalentojn en orientaj nekatolikaj eklezioj, de kiuj ili apartiĝis aŭ pro teologiaj malkonsentoj aŭ pro diferencoj de kompreno pri la rolo de la Episkopo de Romo de la rom-katolika eklezio.
La Orientaj katolikaj eklezioj estis situantaj historie en Orienta Eŭropo, la azia Mezoriento, Nordafriko kaj la hinda subkontinento, sed estas nun, pro migrado, troveblaj en Okcidenta Eŭropo, Ameriko kaj Oceanio laŭ la mezuro de formado de plenskalaj ekleziaj strukturoj kiel ekzemple eparkejoj, laŭ la latinaj diocezoj. Unu lando, Eritreo, havas nur orientan katolikan hierarkion, sen ia latina strukturita hierarkio.
La esprimoj bizanca katoliko kaj greka katoliko estas uzitaj pri tiuj kiuj apartenas al eklezioj kiuj uzas la bizancan liturgion. La esprimo orienta katoliko inkludas tiujn, sed estas pli larĝa, ĉar ĝi kovras ankaŭ katolikojn kiuj sekvas la aleksandrian, antioĥian, armenan kaj ĥaldean liturgiajn tradiciojn.
Eklezioj
Nuntempe estas 23 orientaj katolikaj eklezioj:
4695 Mediolanum
4695 Mediolanum estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Marto de 2013
Jen listo de okazaĵoj en marto 2013.
4695 Mediolanum
Mediolanum estas la latina nomo de la urbo Milano.
San Ignacio Cerro Gordo
San Ignacio Cerro Gordo konstituiĝis kiel 125-a el la komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco la 1-an de januaro 2007. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas same San Ignacio Cerro Gordo, sed ofte mallongigatas San Ignacio. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 14 125. La komunuma teritorio de 228 kvadrataj kilometroj antaŭe apartenis al la najbara komunumo Arandas. Laŭ la censo de 2010 la San Ignacio Cerro Gordo havis loĝantojn.
Cantin (stacidomo)
Cantin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cantin, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
San Ignacio Cerro Gordo
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2010, (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Cantin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Just-en-Chaussée - Douai (259000).
Oświęcim (apartigilo)
Oświęcim estas
Irene de Ateno
Irene de Ateno (Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία; naskiĝis ĉ. 752, mortis la 9-an de aŭgusto 803) aŭ en Esperanto ankaŭ Ireno, konata ankaŭ kiel Irene Sarantapeĥaina (Εἰρήνη Σαρανταπήχαινα), estis imperiestrino de la Bizanca Imperio de 797 ĝis 802. Antaŭ tio, Irene estis pro edziniĝo imperiestrino de 775 ĝis 780, kaj vidva imperiestrino kaj regentino de 780 ĝis 797. Ŝi estas plej bone konata ĉar ŝi finigis Ikonoklasmon.
Ŝi estis elpostenigita de sia trezorministro kiu poste iĝis Nikeforo la 1-a.
Rita Wilson
Rita WILSON, naskiĝis kiel Margarita IBRAHIMOFF (bulgare: Маргарита Ибрахимов, greke: Μαργαρίτα Ιμπραίμοβ) (Losanĝeleso, ) estas usona aktorino.
Rita naskiĝis en Losanĝeleso. Ŝia patro, bulgaro, naskiĝis en Grekio kaj ŝia patrino ankaŭ elkreskis en greka kvartalo. Kiam ili ekloĝis en Usono ili ŝanĝis la nomon al Wilson.
Ŝi aktoris ekde 1972 je televido kaj renkontis Tom Hanks-on en 1981, kiam ŝi ludis gastroleton en la serio Bosom Buddies. En ĝi ankaŭ rolis Hanks. Ili enamiĝis kaj geedziĝis je la 30-a de aprilo 1988. Ili havas du filojn Chester (naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1990) kaj Truman Theodore (naskiĝis la 26-an de decembro 1995).
Palantine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kunčina
Kunčina estas municipo en distrikto Svitavy, regiono Pardubice de Ĉeĥio, proksime, nur ĉirkaŭ 2 km de Moravská Třebová en nordokcidenta direkto. Ĝi etendiĝas ambaŭflanke de Kunčinský potok. Vivas ĉi tie. La vilaĝo ekestis dum germana koloniigo de la regiono en la 13-a jarcento kaj ĝia origina nomo estis Kunzendorf.
Preĝejo de Sankta Georgo
Preĝejo de Sankta Georgo estas origine gotika el la 14-a jarcento, rekonstruita ĉirkaŭ la jaro 1570. Ĝi havas kvadratan navon, kiun oni eniras tra malfrugotika portalo en la turo en okcidenta fronto. Sur rekta flanko de la turo estas tabulo kun reliefo de tri gentaj blazonoj - de gesenjoroj el Boskovice, el Lipá kaj el Vojenice. Apud norda flanko de la navo estas la plej malnova parto de la origina gotika kirko, la kvadrata kapelo kun ega ripa volbo. La ripoj estas pligravigitaj. Altaj gotikaj fenestroj de la navo estas modernigitaj, sur eksteraj muroj de la navo kaj kapelo estas apogaj pilieroj. En la navo estas barela volbo. Ĥorejo estas ligna, trilatera kun bildo de la Resurekto. La origina altarejo estis malkonstruita kaj anstataŭe farita alkonstruo de la navo kaj de la nova kvadrata presbiterejo kun balkonoj ambaŭflanke. Altaj mallarĝaj fenestroj estas modernaj. La ekipaĵo de la preĝejo estas el diversaj periodoj. La ĉefa altaro estas pseŭdoromanika kun malfrurenesanca reliefo de Sankta Georgo el fino de la 16-a jarcento, la flankaj altaroj kaj predikejo estas klasikistaj el tempo ĉirkaŭ la jaro 1800. La Kalvaria vojo estas rokoka. Statuo de Sankta Sebastiano estas malfrugotika, statuo de Sankta Roĥo el la 17-a jarcento kaj pluaj statuoj el duono de la 18-a jarcento. Interesa estas renesanca epitafo kun reliefoj Jakoba sonĝo kaj Batalo de Jakobo kun anĝelo, devenanta el tempo ĉirkaŭ la jaro 1580.
Aro de la barokaj statuoj de sanktuloj
Antaŭ la preĝejo sur ŝtona balustrado de la ŝtuparo estas 12 barokaj statuoj el la metiejo de J. Hendrych el la jaroj 1712 - 1716. Sur piedestaloj estas statuoj de Sankta Roĥo, Sankta Johano Nepomuka, Sankta Barbaro, de la Nemakulita kaj statuaro Kalvario kun Sankta Magdaleno, la Krucumito kaj Virgulino Maria. Kreigis ilin loka paroĥestro Matiaso Josefo Theofilo Kunert memore al pesta epidemio kulmininta ĉi tie ĉirkaŭ la jaro 1715.
Paroĥejo
Paroĥejo estas frubaroka el la 2-a duono de la 17-a jarcento, duetaĝa kun valora statuo de Sankta Andreo el la 1-a duono de la 18-a jarcento super la enirejo kaj kun kvalitaj fenestrokradoj.
Statuo de Sankta Roĥo
Statuo de Sankta Roĥo estas el la jaro 1856 kaj troviĝas sur piedestalo kun statuoj de Virgulino Maria, Sankta Johano Nepomuka kaj Sankta Floriano.
Malnova lernejo
Malnova lernejo estis konstruita en klasikista stilo en la jaro 1798.
Cantin
Cantin estas franca situanta en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cantinois.
Drahelice
Drahelice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Nymburk, troviĝanta en distrikto Nymburk. Drahelice troviĝas sudokcidente de Nymburk proksime de rivero Elbo. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/331 nomita kiel strato "Drahelická ulice". En la jaro daŭre vivis ĉi tie. Estas ĉi tie registritaj 225 adresoj.
Drahelice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,18 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1088.
9697 Louwman
9697 Louwman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter J. K. Louwman, famkonata popularigisto de astronomio kaj sekretario dum multaj jaroj de la laborgrupo "Luno kaj Planedoj" de la Nederlanda Societo por astronomio kaj Meteologio. Li estas sperta pri la historio de konstruado de teleskopoj.
(67522) 2000 RB79
(67522) 2000 RB79 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,12251 astronomia unuo, tie estas 18,327 milionoj da km.
Miklós Asztalos
ASZTALOS Miklós (pro. astaloŝ) estis rumania hungara historiisto, verkisto naskita en Budapest la 28-an de julio 1899 kaj mortis en Körösladány la 23-an de februaro 1986.
Biografio
Miklós Asztalos finis siajn studojn en la Universitato de Koloĵvaro. En 1920 li translokiĝis Hungarion, li doktoriĝis en Peĉo. Li konservis siajn rilatojn kun la kultura vivo de Transilvanio.
Culemborg
Culemborg estas urbo kaj municipo en la regiono Betuwe, en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 1,49 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun. Interne de la komunumaj limoj ne estas aliaj vilaĝoj, vilaĝetoj aŭ loĝlokoj.
Culemborg havis 10 369 domojn en 2004, estis 1430 entreprenoj kaj ĉirkaŭ 10 300 laborlokoj (2005).
(157014) 2003 QO46
(157014) 2003 QO46 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 5-an de septembro 2002 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
François Bourgeon
François BOURGEON [frãsua burʒõ] (naskiĝis la 5-an de julio 1945 en Parizo) estas franca scenaristo kaj desegnisto de komiksoj.
Lia unua komikso, 14 paĝa, nomiĝis L'ennemi vient de la mer (la malamiko venas el la maro). Li skribis la historion kun Cécile ROMANCÈRE. Tiu komikso estis eldonita en 1972.
Li kunlaboris kelkfoje al la revuo Pif gadget kaj desegnis, en 1978, Maître Guillaume et le Journal des bâtisseurs de cathédrales (Mastro Vilhelmo kaj la ĵurnalo de la konstruantoj de katedraloj), albumo scenarigita de Pierre DHOMBRE kaj eldonigita ĉe « Univers Média ».
En 1979, li komencas Les Passagers du vent (la pasaĝeroj de la vento), en la revuo Circus. Fine, la serio havos kvin albumojn, kaj tiu historia aventuro en la 18-a jarcento oni konsideras kiel unu el la plej gravaj de la moderna komiksarto. Pro tiu unua albumo, François Bourgeon tuj fariĝas fama, kaj en januaro 1980, la Internacia Festivalo de la Komiksarto de Angulemo honoras lin kiel plej bona desegnisto de la jaro.
Samtempe, François Bourgeon decidas reveni al la mezepoka universo kaj eldonas Les Compagnons du crépuscule (la kompaniuloj de la noktiĝo) en 1983. Tiu serio rakontas la aventurojn de kavaliro kaj lia eskviro en Francio.
En 1993, li komencas Le cycle de Cyann (la ciklo de Cyann) kun la albumo La Source et la Sonde (la Fonto kaj la Sondo). La ciklo estas futurista historio kunverkita kun Claude LACROIX. La dua parto, Six saisons sur Ilo (ses sezonoj sur Ilo, kiu estas la nomo de planedo) aperis en 1997, kaj la tria parto, Aïeïa d'Aldaal (Aieia de Aldaal), en 2005.
Le Cycle de Cyann (La ciklo de Cyann)
(kiun kunverkis Claude LACROIX)
Franca Kongo
La Franca Kongo estis la nomo de la franca kolonio originale situa en la areo, kiun nuntempe koncernas la Respubliko Kongo, Gabono, kaj la Centrafrika Respubliko. Ĝi komencis en 1880 kiel protektorato, kaj ties landlimoj kun Cabinda, Kameruno, kaj la Libera Ŝtato Kongo estis deciditaj laŭ diversaj traktatoj laŭlonge de la venonta jardeko.
Béla Czóbel
Vivo
Li naskiĝis en juda familio en Budapeŝto en la 4-an de septembro 1883, li mortis en Budapeŝto, en la 30-a de januaro 1976. Li studis en Académie Julian, inter 1902-1906 li estis membro de artistkolonio (Nagybánya). Poste li lernis pentradon en Munkeno 2 jarojn, poste ekde 1903 en Parizo, kie li iĝis elstara figuro de faŭvismo. Post 2 jaroj li jam ekspoziciis. Dum la 1-a mondmilito li rifuĝis al Nederlando, post la milito en Germanio li vivis. Ekde 1931 li ofte pasis tempojn ankaŭ en Hungario, fine ekde 1940 li loĝis en Szentendre, kie ekde 1975 muzeo funkcias pri li. Li ricevis premion Kossuth en 1948, aliajn du premiojn en 1958 kaj 1963.
Franca Kongo
La Franca Kongo estis portempe dividita inter Gabono kaj la Mezkongo en 1906, antaŭ la reunuigo kiel Ekvatora Franca Afriko en 1910, kiel klopodo kopii la relativan sukceson de Okcidenta Franca Afriko.
Ekonomio
La plano de disvolvigo de la kolonio baziĝis ĉefe sur donaco de enormaj koncesioj al ĉirkaŭ tridek francaj entreprenoj, al kiuj oni koncesiis ampleksegajn kvantojn de teritorio kondiĉe ke ili zorgu pri ties disvolvigo. Tiu maniero disvolvigi limiĝis, laŭ ĝenerala koncepto, al la ekspluatado de resursoj kiel eburo, kaŭĉuko kaj ligno. Tiu agado tre ofte implicis sklavigon kaj krudelecon kontraŭ la indiĝena loĝantaro, se ne paroli pri la atenco kontraŭ la medio.
Koncesiaj entreprenoj en la Francia Kongo
La jena estas la listo de la entreprenoj al kiuj la Franca Imperio donacis koncesiojn por ekspluatado en la Franca Kongo. Inter parentezo oni indikas la grandon de tiaj koncesioj laŭ km².
Gottfried von Strassburg
Gottfried von Strassburg, germana poeto (m. ĉ. 1210) kiu verkis longan romancon, Tristan, pri la legendo de Tristan kaj Iseult. Oni taksas la poemon majstroverko de la mezepoka germana literaturo, kaj ĝi inspiris la operon Tristano kaj Izoldo de Richard Wagner.
Gottfried von Strassburg mortis antaŭ ol li finis la poemon: ĝin kompletigis Ulrich von Türheim de Augsburg kaj Heinrich von Freiberg. Pri la vivo de Gottfried oni scias nur ke li devenis de, aŭ loĝis en, Strasburgo. La plej fruaj manuskriptoj de la poemo enhavas iometon da la dialekto de Alzaco.
Gottfried diris en la poemo ke lia fonto estas la verko de Tomaso de Anglio pri la legendo. Gottfried verkis 19,548 liniojn antaŭ sia morto, plejparte en rimantaj distikoj.
Hisashi Appiah Tawiah
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Vegalta Sendai.
Eŭrazia koltordulo
Eŭrazia koltordulo estas 16 cm granda birdo, parenca al pegoj, kiu kondutas kaj aspektas iomete kiel kantobirdoj, sed estas membro de la familio de Pegedoj kaj de ties subfamilio kaj ununura genro Jynx. El la du specioj de tiu genro tiu ĉi specio loĝas en Eŭropo kaj en centra Azio kaj de tie venas la nomo.
Priskribo
La morfologio estas taŭga por ĝia medio, kio inkludas longan kranion kiu gastigas tre moveblan kaj longan langon, kio permesas al ĝi elpreni la larvojn de insektoj, ĉefe formikoj, per kiuj ili nutras sin traborinte la duramenon de la trunkoj de la arboj. Ties zigodaktiliaj piedoj, tio estas, ke ili havas du antaŭajn kaj du malantaŭajn fingrojn, malajn, permesas al ili alkroĉiĝi al elstaraĵoj de trunkoj, kaj al malgrandaj branĉoj, kiel ĉe aliaj samfamilianoj, sed ili malhavas la rigidajn vostoplumojn kiuj permesas al aliaj grimpi surtrunke kaj pro tio ili estas pli ofte surbranĉe anstataŭ surtrunke. Tiu ĉi specio estas 16 aŭ 17 cm longa, kun enverguro de 25 ĝis 27 cm kaj pezo de 30 ĝis 45 g. La strukturo de la beko estas diferenca el tiu de la veraj pegoj, kiel, ekzemple, la membroj de la genro Dendrocopos. Ĉikaze ties formo estas diferenca (malpli longa kaj malpli akra), kaj ties efiko trabora pli malgranda; fakte, la birdoj de Jynx kutimas uzi jam boritajn truojn anstataŭ trabori ili mem.
Tiu ĉi specio posedas kamuflajn plumarojn, malmulte allogajn, kun grizaj kaj brunaj nuancoj; ĉar tre ofte ili surgrundas, ili similaspektas al kaprimulgoj. La plumaro ŝajnas bruna el malproksimo, deproksime videblas bildoj. La dorso kaj la longa rondoforma fino de la vosto estas grizaj, kion makulas brunaj kaj flavaj makuletoj, strioj. La ventro estas argilflava kun grizbrunaj strioj, la brusto estas pli bruneca (kio en la alia specio samgenra estas ruĝeca); la kapo estas grizeca kaj en la vosto estas horizontalaj malhelaj strioj. La plej kara eco estas malhela larĝa strio de la subokulo malantaŭen al la nuko.
Kutimoj
Nestumas ili en truoj, kutime iam faritaj de la specio Dryocopus martius; ĉe J. torquilla, kutime unu fojon jare, kaj la ovodemetado estas el sep al dek blankaj ovoj.
Tiu birdo ricevis sian nomon pro sia kapablo turni la kapon preskaŭ 180 gradojn. Ĝi ofte tordas la kolon - kun hirtigitaj krestecaj kapoplumoj - tien-reen. Se ĝenite ĉeneste, la birdo uzas kapomovon kiel de serpento kiel minaco. Tiu stranga kutimo kaŭzis ĝian uzadon en sorĉado, per surmeto de koltordulo sur iu.
La koltordulo estas malofte videbla birdo, oni povas plej ofte nur ĝian voĉon aŭdi. La voĉo estas nazeca, tipa kanto de la membroj de la familio Pegedoj. Ĝi serĉas nutraĵon saltante sur la grundo, manĝas insektojn, formikojn, formikajn ovojn (tiujn lastajn ĝi kaptas per longa, glueca lango), arakidojn, berojn.
La koltordulo flugas one, krias ki-ki. Ĝi vivas en ĝardenoj, fruktarbejoj, parkoj, arbustaj, arbaj areoj. La koltordulo nestas en arbo- aŭ murkavoj, nenaturaj nestejoj ktp.
Disvastiĝo
Ĝi estas migranta palearktisa birdo. Tio signifas, ke ĝi reproduktiĝas en mezvarmaj regionoj de Eŭropo (escepte de sudaj Iberio kaj Grekio, Brita insularo kaj norda Skandinavio) kaj de Centra Azio tra Mongolio al Manĉurio kaj nordaj Ĉinio kaj Japanio. La specio migras suden vintre al subsahara Afriko en zono ĉe Sahelo kaj iom pli sube el Senegalo al Etiopio, kaj en Azio en Barato, sudorienta Azio kaj suda Japanio.
Vorkastell
La ringremparo Vorkastell estas fortikaĵo opidumo sur la samnoma kvarcito-sprono en la mezarbaro Schwarzwälder Hochwald sude de Börfink, sur la teritorio de Buhlenberg, en la okcidenta parto de la distrikto Birkenfeld, supre de la profunde entranĉita valo de la rivereto Traunbach. En la ĉirkaŭejo ekzistas pluraj similaj keltaj fortikaĵoj: la multe pli granda ringremparo de Otzenhausen sur la vidalvide situanta Dollberg, pli malgrandaj sur la najbara Ringkopf apud Allenbach kaj la Wildenburg apud Kempfeld. La monto situas en la Nacia parko Hunsrück-Hochwald.
La remparo kaj ĝia signifo
La ringremparo Vorkastell estas restaĵoj de kelta setlejo sur altaĵo, konstruita de la Treveroj, supozeble en la tempo inter la 5a kaj  3a jarcento a. K. Ĝi servis al la popolo kiel fuĝburgo por homoj kaj dombestoj. La ringmuro el kvarcitaj migraj ŝtonoj havas ovalan formon (ĉ. 80 m x 120 m) kaj havas areon de ĉirkaŭ unu hektaron.
Bardejov
Bardejov, hungare Bártfa, germane Bartfeld, pole Bardiów, latine Bartpha estas urbo en nordorienta Slovakio, kun 33.100 (2004) loĝantoj. La urbo estas Monda kultura heredaĵo ekde 2000. Proksime al la urbo troviĝas kuracbanejo Bardejovské Kúpele, kiu estas parto de urbo.
Historio
La urbon fondis polaj cistercitaj monaĥoj en la 12-a jarcento. Post la tatara detruo en 1241 setlis tie germanoj. Ĝi ricevis en 1352 la rangon de libera reĝa urbo fare de Ludoviko la 1-a (Granda Ludoviko).
Ĉar ĝi apudis la trafikan vojon al Pollando, tio ebligis rapidan evoluon de la urbo. La urbon okupis en 1440 husitoj.
Komence de la 16-a jarcento la urbo havis 5.000 loĝantojn, gimnazion, muzikan lernejon, propran teatron. Ekde 1320 okazis ĉiujare 8-tagaj foiroj kaj kompreneble semajnaj foiroj. La loĝantoj de la urbo konsekriĝis al la evangelismo komence de la 16-a jc., la urbo iĝis la hungarlanda disvastiganto de la lutera reformacio.
Tie okazis la unua koncilio de la hungara reformatoj. Oni eldonis tie unuafoje en la hungara kaj slovaka lingvo la Katekismon de Lutero kaj Leĝaron de Werbőczi, la Tripartium.
La urbon plurfoje detruis incendioj (1686, 1744, 1878), pesto, bataloj, ĝia graveco malpliiĝis. En la urbo loĝis en 1910 2571 slovakoj, 2179 hungaroj kaj 1617 germanoj.
Dum la 1-a mondmilito la rusa armeo okupis la urbon en 1915. En 1919 armeo de Hungara Sovetrespubliko okupis la urbon.
Pentopolis
Ĝi estis alianco de 5 gravaj urboj en orienta parto de Supra Hungarujo fine de la mezepoko.
Egadaj insuloj
La Egadaj insuloj (Isole Egadi, Aegates Insulae) estas grupo de malgrandaj montaraj insuloj en la Mediteraneo ĉe la nordokcidenta bordo de Sicilio (Italio), proksime al la urbo Trapanio. Ili konsistas el 3 pli grandaj insuloj (Favignana, Levanzo kaj Marettimo) kaj kelkaj insuletoj ekz. Formica kaj Maraone, kiuj entute havas la surfacon de 37,45 km². La tutjara loĝantaro nombras ĉ 5.000.
La insuloj estis loĝataj jam en la prehistoria tempo, tiam ili estis ligitaj al la kontinenta lando. Oni povas vidi murpentraĵojn, ĉizaĵojn en Levanzo en la Grotta del Genovese el la malnova ŝtonepoko.
La insuloj apartenis longtempe al familio Pallavicini-Rusconi de Ĝenovo; en 1874 aĉetis ilin la familio Florio de Palermo.
Hodiaŭ, la insuloj apartenas al la komunumo Favignana, en la provinco de Trapanio.
NGC 1550
NGC 1550 (aliaj indikoj — NGC 1551, PGC 14880, UGC 3012, MCG 0-11-55, ZWG 393.1) estas galaksio en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1550, NGC 1551.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
DPKI
DPKI estas Demokratika Partio de Kurdio de Irano (Partiya Demokratik a Kurdistana Îran, mallongigita PDK-Î), kiu estas unu de la ĉefoj kurdaj politikaj partioj en Irano. Ofte oni uzas ligostrekon en la nomo: DPK-I.
DPK-I estis fondita la en Mehabad kun la nomo "Demokratia Partio de Kurdio"; ĝi estis posteula organizo de Komeley Jiyanewey Kurd ("Konsilio por la renaskiĝo de Kurdio"). Ĝi baldaŭ iĝis gvida forto en kurda separismo en Irano. La lukto de tiu partio por kurda sendependeco kulminis per la establado de la Mahabad Respubliko en 1946, kvankam la respubliko estis dissolvita en nur kelkaj monatoj kaj la kurdoj suferspertis severan diskriminacion.
Malgraŭ la malvenko en 1946, perforta lukto de la Kurda Demokrata Partio de Irano rekomencis direkte al la fino de la 1960-aj jaroj kaj kulminis per la kurda ribelo en 1979, tuj post la Islama Revolucio. La armita lukto de la Kurda Demokrata Partio estis severe subpremita de la nova ajatola reĝimo, sed perforta rezisto daŭris ĝis 1983 kaj denove estis renovigita en 1989. Ĉi tiu ĉapitro en la armita lukto finiĝis nur en 1996, post ĉirkaŭ 40 000 viktimoj, plejparte kurdoj. La plej multaj el la altrangaj membroj de la partio estis mortigitaj fare de iranaj agentoj, kaj la agadoj de la partio estis praktike haltitaj kun unupartia deklaracio de batalhalto de la kurdoj en 1996.
Dum la fruaj 2000-aj jaroj, la Demokrata Partio de Irana Kurdio sindetenis de separisma agado, koincidante kun la permanenta ofico de prezidanto Akbar Hashemi Rafsanjani, kiu estas konsiderita moderulo inter la prezidantoj de la Islama Respubliko de Irano. La partio ne partoprenis en la ribelo de la Kurdistan Free Life Organization (PJAK), kaj konservis malaltan profilon ĝis 2014, kiam streĉitecoj inter la PDKI kaj la registaro same kiel streĉitecoj inter la PJAK kaj aliaj kurdaj movadoj komencis eskaladi en perforton. En septembro 2014 okazis la unua kolizio en multaj jaroj inter la PDKI kaj la sekurecaj taĉmentoj de Iro, kun ses mortigitaj flanke de la reĝimo. Alia kolizio en majo 2015 inter PDKI kaj tiuj kiujn ĝi difinis kiel "iranajn agentojn alivestitajn kiel PKK-agentoj" kaŭzis 4 mortojn de PDKI kaj 2 neidentigitaj aktivuloj en kurda vesto. En junio 2015, la batalsekvenco daŭris kun 6 mortigitaj por Revolutionary Guards.
Căpăt
Căpăt [kəpət] (hungare: Keped) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 759 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 324 (rumanoj, 11% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1447. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Racoviţa.
Fakverko:Lingvistiko, terminologio
Fakaj verkoj en Esperanto
UDK 80 Lingvistiko, terminologio
Fort Staigue
Fort Staigue aŭ fortreso Staigue (irlande Cathair na Stéige) estas ringfortreso en la sudo de la duoninsulo Iveragh, kiun ĉirkaŭas la „Mórchuaird Chiarraí“ (Ring of Kerry). Kune kun la fortresoj Chathair Gheal (Cahergall), Leaca na Buaile (Leacanabuaile) (apud Cathair Saidhbhín (Cahersiveen)) kaj Cathair an Lóthair - ĉiuj en la graflando Ciarraí, kun Cathair Chonaill (Caherconnell) en la graflando An Clár, kun la fortresoj sur la Aran-insuloj kaj Grianán von Aileach en la nordo de la insulo en la graflando Donegal ĝi estas inter la plej bone restaŭritaj historiaj ringfortresoj de la lando.
La rondmuro estis ĝis 5,5 m alta kaj ĝis 4 m dika. La diametro de la instalaĵo estas ĉ. 27 metroj. La malalta pordotruo gvidas en la interno. Je la interna flanko estas enkonstruitaj en la muro du kameroj. La plafonoj de la kameroj estas kovritaj de ŝtonaj platoj. Pluraj ŝtuparoj gvidas al la murkrono.
Balaklijo
Balaklijo (Балаклі́я) estas urbo en Izjuma distrikto de Ĥarkiva provinco, Ukrainio, kun la loĝantaro de 26 921 homo (2021). La urbo situas sur la rivero Balaklijko (Балаклійка), sudoriente de Ĥarkivo.
La 3-an de marto 2022, dum la rusia invado en Ukrainion, rusaj trupoj konkeris la urbon. La 6-an de septembro 2022, ukraina armeo lanĉis kontraŭofensivon direkte al la urbo, tute liberiginte ĝin la 8-an de septembro.
La Malahá
La Malahá estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco de Granada, sude de Hispanio. Estas en la nordorienta parto de la komarko de Alhama. Limas kun la municipoj Las Gabias, Alhendín, Escúzar, Ventas de Huelma kaj Chimeneas.
Langdorf
Langdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio apartenas al la geografia kaj kultura regiono Bavaria Arbaro.
Coningsby
Coningsby(coningzbi) estas vilaĝo en la angla provinco Lincolnshire.
Ĝi estas konato pro la granda flugarmea bazo – RAF Coningsby. Ĝi estas bazo por ĉasaviadiloj.
La vilaĝa preĝejo havas unikan horloĝon kun nur unu indikilo.
Bataldraŝilo
La bataldraŝilo estas mezepoka armilo, kiu evoluiĝis en la 12-a jarcento el la agrikultura draŝilo. La draŝilo estas fraparmilo, ĉar ĝi ne penetras la korpon. Ekzistis variantoj, kiuj havis klingojn kaj pikilojn. Ankaŭ tiuj formoj de la bataldraŝilo estis batarmiloj, ĉar ili povas enpenetri la korpon.
La bataldraŝilo estis uzata ĝis la komenco de la 17-a jarcento. Tiu armilo estas tipa armilo de la la husana revolucio (1419–1434).
Retoriko (libro)
Konsisto
La libro prezentas fundamentojn de la parolarto, nomata retoriko, por la esperantista publiko, ĉar preskaŭ ĉiu aktiva esperantisto de tempo al tempo devas fariĝi oratoro. La lingvaĵo estas klara, eleganta, bone komprenebla.
La libro konsistas el du ĉefaj partoj: la unua prezentas la fundamentojn de lingvistiko, ĉar oratoro devas unue ekkoni sian instrumenton, la lingvon. La dua parto poste priskribas la efikan uzadon de tiu instrumento en la parola praktiko, kiel ankaŭ en la skriba.
La unua parto prezentas ankaŭ teoriojn pri la ekesto de la homa lingvo en la praepoko kaj klarigas la faktorojn, kiuj disigas la lingvojn aŭ male kunigas ilin, kio okazas samtempe. Ekz. latino disfalis je latinidaj lingvoj (itala, franca, hispana, kataluna, portugala, rumana), sed samtempe ĝi lingve unuecigis grandan parton de Eŭropo, kie origine estis parolataj tute malsamaj lingvoj (ibera, gaela, slava). Per tiuj faktoroj la aŭtoro eksplikas ankaŭ la tendencon de la lingvoj uzi komunan internacian vortostokon, kiu kondukas rekte al formiĝo de internaciaj lingvoj.
La dua parto de la libro okupiĝas pri fizikaj, intelektaj kaj moralaj ecoj de la oratoro, pri la intelekta kaj morala nivelo de la aŭskultanta publiko (diference oni prelegas al infanoj, studentoj, laboristoj, sciencistoj), priskribas vortofigurojn, pensofigurojn kaj unuopajn partojn de klasika prelego, klarigas diferencojn inter paroladoj scienca, eklezia, politika, juĝeja kaj soldata. Fine prezentas konkretajn ekzemplojn (Brutus kaj Antonio laŭ Ŝekspiro, paroladojn de L. L. Zamenhof, Edmond Privat kaj Ivo Lapenna mem.
Sankta Tradicio
La Sankta Tradicio (greke Ιερά Παράδοση, latine Traditio) estas [teologio|[teologia]] koncepto de kelkaj kristanaj konfesioj, precipe la katolika, la anglikana, la okcidente kaj la oriente ortodoksaj, rilate al la fontoj de la ekleziaj instruo kaj aŭtoritato.
La vorto «tradicio» estas prenita de la latina trado, tradere signifanta doni, liveri, aŭ testamenti. Parton de la religia instruo estas skribita en Biblio (la Sankta Skribo kiun konservas kaj transdonas la Sankta Tradicio), kaj parto estas krome transdonita per la vivo de la vivantaj laŭ ĝia instruo. La instruo de Tradicio estas travivata kaj pludonata per la vivo de tiuj, kiuj vivis laŭ tia instruo, laŭ la ekzemplo de Kristo kaj de la Apostoloj. Tiun eternan pludonadon de la instruo de la Tradicio oni nomas la viva Tradicio. Ĝi estas la dissendo de la instruo de Tradicio de unu generacio al la venontaj.
Interalie, en la frazo el 3Joh (13, 14): Mi havis multon por skribi al vi; sed mi ne volas skribi al vi per inko kaj kano; sed mi esperas vidi vin baldaŭ, kaj ni parolos vizaĝon kontraŭ vizaĝo. la ortodoksaj teologoj vidas ateston, laŭ kiu ne tutan sian sperton la apostolo lasis en formo skriba; iujn aferojn li transdonis per la viva komunikado; ion oni transdonas per neskribita tradicio.
Cassel (stacidomo)
Cassel estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Bavinchove apud Oxelaëre kaj, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - Dunkerque-Locale (301000).
Orlando
Orlando estas urbo en Florido en Usono.
Situo
Orlando situas laŭ aŭtovojo al Tampa inter lagoj kaj marĉoj.
Historio
En Orlando vivis jam indianoj antaŭ apero de eŭropanoj, kiuj alvenis nur en 1836. Post 2 jaroj milita bazo fondiĝis, baldaŭe ankaŭ bredejo por bovoj havanta la loknomon Jernigan. La komunumo iĝis departementejo en 1845. Komence de la 20-a jarcento la urbo prosperis pro la turismo, poste la evoluo stagnis pro ŝtormoj.
Amasmortigo 2016
Frumatene de la en noktoklubo Pulse, konata dancejo-trinkejo de la GLAT-a loĝantaro de Orlando, unuopa pafisto pafmortigis 49 homojn kaj vundis similan nombron en la plej multmorta tia atako en la moderna usona historio.
Kulturo
La Kongreso de Franca Kulturo en Florido (france Le Congrès de la culture française en Floride; angle The Congress of French Culture in Florida), ankaŭ CCFF aŭ simple Le Congrès, estas akademia asocio kiu organizas ĉiujarajn konkursojn ĉe Orlando. Ĝi serĉas promocii kapablojn en kulturo kaj lingvo francaj inter mezlernejaj kaj malfrua-elementaj studentoj (angle middle schoolers) el ĉie en Florido.
Socio
En sporto Orlando City SC estas profesia futbalklubo.
Lingvo.info
Lingvo.info estas senpaga (kun libera aliro) multlingva retejo por informado pri Eŭropaj lingvoj. Ĝi estas interaga retejo disponebla en 21 lingvoj inkluzive Esperanton. La projekto estas subtenita de la programo Sokrato-Leonardo pri tutviva lernado de la Eŭropa Komisiono. Ekde decembro 2012 teamo de naŭ partneroj laboras por la projekto, konsistante de Eŭropa Esperanto-Unio (Belgio), Studio GAUS (Germanio), E@I (Slovakio), Universitato Adam Mickiewicz (Pollando), Suddana Universitato (Danio), Slovaka nacia tekstaro de la Instituto Ľ. Štúr (Slovakio), Asocio Društvo za evropsko zavest (Slovenio), Rusa kultura centro (Litovio) kaj Visetas (Litovio).
Disponeblaj lingvoj
La retejo estas disponebla en 21 lingvoj: la angla, la bulgara, la ĉeĥa, la dana, Esperanto, la estona, la franca, la germana, la hispana, la irlanda, la kroata, la latva, la litova, la nederlanda, la pola, la rusa, la slovaka, la slovena, la sveda.
Oświęcim
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Aŭŝvico (koncentreja komplekso) kaj ekstermejo.
Oświęcim (esperantigi: Osviecimo) estas urbo en la Pollando en provinco Malgrandopolio (Małopolskie) ĉe rivero Soła. Ĝi apartenas al komunumo Oświęcim en distrikto Oświęcimski. Ĝi havas ĉirkaŭ 41.000 loĝantojn, areon de 30,2 km² kaj situas 254 m super marnivelo. Ĝi situas ĉirkaŭ 50 km okcidente de Krakovo.
En la mezepoko ĝi estis ĉefurbo de la duklando Aŭŝvico, unu el la sileziaj princlandoj.
Muzeo
Ŝtata Muzeo Auschwitz-Birkenau en Oświęcim (pole: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu) estas muzeo kreita en 1947 fare de estintaj malliberuloj de la koncentrejo Aŭŝvico cele de konservo "por ĉiam" de postrestaĵoj de la estinta nazia koncentrejo kaj ekstermejo Auschwitz-Birkenau. Ĉefa kreinto kaj direktoro estis Kazimierz Smoleń, estinta malliberulo, diplomito de Katolika Universitato de Lublin.
Ĝemelecoj
La urbo havas ĝemelecon kun
La Peza
La Peza estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio.
(15185) 4104 T-1
(15185) 4104 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Takumi Mase
Takumi Mase (真瀬 拓海, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Vegalta Sendai.
Kvartalo Bonavido
Bonavido, aŭ en hispana origine kaj oficiale Buenavista, estas kvartalo de la sudoriento de Madrido, apartenanta al la distrikto de Karabanĉelo, kun 35.919 loĝantoj (laŭ Municipa Censo, 2007). Situanta en Karabanĉelo, ĝi troviĝas limigita norde per la Avenuo Poblados kaj kun la kvartaloj Abrantes, Puerta Bonita kaj Vista Alegre, sude kun la M40 kaj Leganés, okcidente kun Aluche kaj Fanjul (Latina) kaj oriente per la Ŝoseo de Toledo kun la kvartalo Orcasitas (Usera).
Historio
Carabanchel Alto kaj Bajo estis du vilaĝoj sendependaj de Madrido. En 1948 ili unuiĝis al Madrido formante la distrikton Karabanĉelo. Tio tuŝis ankaŭ aliajn vilaĝojn kiaj Vicálcaro, Vallecas, Villaverde aŭ Fuencarral kiuj perdis sian memregadon, kaj iĝis distriktoj de Madrido.
En la 1950-aj jaroj Carabanchel Alto kreskis pro rura enmigrado kiu allogis laboristojn el la tuta Hispanio, ĉefe el Andaluzio, Kastilio-Manĉo kaj Ekstremaduro, al Madrido.
Sidejo
Sidejo estas la loko kie plej, se ne ĉiuj, el la gravaj funkcioj de organizaĵo estas kunordigitaj.
Rondurbo Bagdado
La Rondurbo Bagdado estis la origina kerno de Bagdado, konstruita de la Abasida Kalifo nome Al-Mansur en la jaroj 762–767 n.e. kiel la oficiala sidejo de la Abasida Kortego. Ties oficiala nomo en la epoko de Abasidoj estis La Urbo de Paco aŭ Pacurbo (en araba: مدينة السلام Madīnat as-Salām). La fama biblioteko konata kiel Hejmo de Saĝeco estis gastigata ene de tiu urbareo.
Sidejo
Laŭ PIV, sidejo estas la loko, kie iu aŭ io sidas: ekzemple la sidejo de UEA estas en Roterdamo; la centra sidejo de granda banko; la cerbo estas la sidejo de la pensado.
Ĉar en tiuj lokoj plej ofte laboras aŭ funkcias la estraroj aŭ stabanoj de organizo, oni povas paroli pri stabejo. Tiu termino estas uzata ankaŭ rilate al militistaj organizoj. Se temas pri simpla ejo, nome ĉambro, instalaĵo, etaĝo aŭ vendejo oni povas paroli pri lokalo. Asocio, sindikato, klubo ktp., havas plej ofte sidejon, kie okazas ekzemple ties kunvenoj (ankaŭ lokalon).
Por la esperanta movado sidejoj gravas ĉefe por la centraj urboj kie ekzistas esperanto federacioj aŭ asoocioj (gravaj ĉefurboj). Ili utilas kiel regulaj rendevuejoj, kunvenejoj, laborejoj, vendejoj, sed ankaŭ kiel referencpunktoj por eksteruloj, kien oni povas veni serĉi informon, materialon, kontaktojn ktp.