cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonregistrada bojkoto
La sonregistrada bojkoto (anglalingve: rekording ban) estis bojkoto de la usona muzikistosindikato kontraŭ la muzikindustrio, kiu laŭ efiko proksimume egalis al striko. La sindikato anoncis la registrado-bojkoton la 1-an de aŭgusto 1942, kiu validis parte ĝis novembro 1944. Laŭ la prezidanto de la muzikisto-sindikato la aktiveco ankaŭ nomiĝis Petrillo ban.
Armea spaco Ralsko
Post la jaro 1989
Post ĉeĥoslovaka revolucio estis intertraktita forŝovo de la sovetaj soldataroj kaj la 30-a de majo 1991 forveturis el Mimoň lasta soveta transporto. La registaro de ĈSFR sekve la 5-an de septembro 1991 decidis pri nuligo de la armea spaco Ralsko al la 31-a de decembro 1991. Sekve la spaco malfermiĝis al turistoj, sed ankaŭ al nekontrolita neniigado fare de diversaj vandaloj.
Sonregistrada bojkoto
Antaŭhistorio
Plej malfrue ekde la 1930-aj jaroj oni povas paroli pri plenevoluinta muzikindustrio en Usono; estas ĉi tiu nova industria produktado de populara muziko, kontraŭ kiu Theodor W. Adorno polemikis en sia traktaĵo Über Jazz el 1936.
Armea spaco Ralsko
Post la jaro 1989
Purigo de neeksplodita municio estis unu el la plej grandaj projektoj de la armeo por redoni la grundon kaj konstruaĵojn al la publiko post fino de la dua mondmilito. Dum tiuj ĉi pli ol 10 jaroj laboris en tiu ĉi tasko vice centoj homoj ĉiutage en la tereno kun la celo forigi la danĝeran municion el la areo 8 600 ha. Sur la libera areoj ĝis profundeco 50 cm, en la arbara tereno ĝis profundeco 30 cm. En la jaro 2004 la armeo rapide finis finacadon de la soldata piroteknika taĉmento kaj per tio finiĝis la piroteknika asnacio farita per fortoj de la armeo kaj polico kaj la ŝtafedon transprenis kvar piroteknikistoj de entrepreno Soldataj arbaroj divizio Mimoň. Sur granda are 40 ha en ĉirkaŭaĵo de pafejo Židlov estis establita kaj en la jaro 2000 barita Ĉasrezervejo Židlov kun raraj specioj de bestoj.
Sonregistrada bojkoto
Antaŭhistorio
Kvankam la vendo de sondiskoj fine de la 1930-aj jaroj donis al la industrio altegajn enspezojn, la laborkondiĉoj de la instrumentistoj, kiuj surdiskigis la muzikon, plejparte estis treege mizeraj. La American Federation of Musicians (AFM), kiu ĝenerale estas nomata Musicians' Union (muzikisto-sindikato), strebis forigi ĉi tiun situacion.
La distra industrio troviĝis post la eniro de Usono en la Duan Mondmiliton fine de 1941 en malfacila situacio. Unuaflanke porciumadoj – ekzemple de ŝelako kiel krudmaterialo por sondiskoj – kaj specialimpostoj endanĝerigis la ĝis tiam tiel glate funkciantajn sinsekvojn, aliaflanke la registaro de Roosevelt deziris trankvilon je la „hejmlanda fronto“. Krom tio ĝi postulis de la distra branĉo, simile al la enmilitaj ŝtatoj de Eŭropo, certan propagandan kontribuon por la subteno de la propra politika agmaniero.
Celo
La prezidanto de AFM, James Caesar Petrillo (1892–1984), vidis someron de 1942 la favoran okazon premi la kvar grandajn diskeldonejojn de Usono. Ĝis tiam la grandaj kvar (Columbia, Decca, Capitol kaj Victor) ĉiam povis eluzi sian merkatoregan pozicion je la propra avantaĝo.
Krom la jam nomitaj faktoroj estis decida punkto, ke pro la rekrutigoj al militservo la nombro de taŭgaj instrumentistoj – dum pacaj tempoj preskaŭ senmezura - nun subite degelis draste. Petrillo subite povis prezenti sin kiel ĉefa lobiisto de malgranda grupo de alte specialiĝintaj fakuloj.
La sindikata prezidanto disponis pri sufiĉe da politika instinkto, por klarigi tre facile pereblan kaj konsentigeblan postulon kiel celo de siaj aktivecoj: li postulis de la plej grandaj diskedonejoj garantiitan minimuman salajron por la instrumentmuzikistoj partoprenantaj surdiskigojn. Kiam la firmaestroj rifuzis ĉi tion unuanime, Petrillo malpermesis al siaj sindikatanoj, valida ekde la 1-a de aŭgusto 1942, la kunlaboradon je sonregistraĵoj.
Esceptoj kaj „strikorompantoj“
La sonregistrostriko ne estis komplete realigita. Tion kaŭzis unuflanke plua politika ŝakmovo de Petrillo, aliaflanke la lerteco de la sondiska industrio, kiu eluzis breĉon en la sistemo de la sindikato.
Armea spaco Ralsko
Akvaro
Sur la norda rando fluuas rivero Ploučnice, kiu proksime de Noviny pod Ralskem trafluas tra rimarkinda nature-teknika rimarkindaĵo — tra Breĉo de Ploučnice. Sur ĝia artefarita konstruita akvigo Hamerská strouha situas Hamra fiŝlago, rekte sur Ploučnice je iom malpli alte ĉe Stráž pod Ralskem Horecký rybník.
Sur la orienta rando de la spaco trafluas rivereto Zábrdka kaj en la centra parto de la spaco rojo Ploužnický potok, sur kiu troviĝas kelke da fiŝlagoj. Plu estas en la okcidenta parto sistemo de Hradĉanaj fiŝlagoj kaj fiŝlago Břehyňský rybník. Alie la spaco, krom kelke da pluaj malgrandaj rojoj sur la randoj, estas seka regiono kaj fontoj estas ĉi tie granda raraĵo.
Sonregistrada bojkoto
Kantistoj
Kantistoj male al instrumentistoj ne estis devigataj al membriĝi en AFM, por akcepti profesiajn dungitecojn. Ĉi tiun cirkonstancon eluzis la sondiskaj eldonejoj: ĉar la usona muziko disponis ankaŭ pri abunda tradicio de nurvoĉaj stiloj, ekzemple la konata barbershop, la muzikindustrio komencis grandamplekse kontrakti kun nuraj kantensembloj – ekzemple laŭ stilo de Andrews Sisters. Ankaŭ la sukceso de kantsoloistoj kiel Frank Sinatra restis netuŝitaj de la bojkoto: oni anstataŭis je surdiskigoj la instrumentakompanaĵon per (plejofte malgranda) ĥoro. Ĉar populara muziko sen tio preskaŭ ĉiam metas la kantadon en la malfonon, la publiko entuziasmite akceptis ĉi tiujn produktaĵojn kiel nova tendenco. La manko de instrumenta akompanado grandparto de la aŭskultantoj ne sentis kiel perdon.
Armea spaco Ralsko
Pereintaj vilaĝoj
El la konstruaĵoj restis plimulte nur bazoj kaj keloj. Menciindaj estas ekzemple Strážov, Okna kaj Horní Krupá.
Sonregistrada bojkoto
La Venko-Diskoj
La ŝakmovo de Petrillo ligiĝis kun la graveco, kiun la muzikindustrio havis por la propagando-aparato de la militantaj nacioj. Post pli ol jaro de konsekvenca daŭrigo de la registradostriko Petrillo cedis al la peto de George Robert Vincent, pioniro de la sonregistrado kaj tiutempe leŭtenanto de la usona armeo. La 27-an de oktobro 1943 la sindikato permesis al siaj membroj, partopreni sonregistrad-kunsidojn por la novfondita eldonejo V-Disc. La „V“ staras por victory (venko) kaj montras jam sur tion, ke la diskoj de ĉi tiu firmao nure estis destinitaj por armeanoj. La libera vendo de V-Diskoj en usono estis klare malpermesita.
Armea spaco Ralsko
Pereintaj vilaĝoj
Liston de municipoj vidu pli supre.
Sonregistrada bojkoto
Fino de la bojkoto
Dum kiam la komenco de la registradostiko estas tre ekzakte datigebla, ekzistas diversaj opinioj pri ĝia fino. Capitol kaj Decca sub la impreso de la konsekvenca agado de Petrillo iom post iom cedis al la postuloj de AFM dumpase de la somero 1943. La du aliaj eldonejoj konsinderinde pli longe daŭrigis la konflikton, tamen ankaŭ ili – parte silente – interkonsentiĝis ĝis novembro de 1944 kun la sindikataj reprezentantoj.
Sekvoj
La registradostriko ĝenerale validas kiel fina punkto de la svingepoko. La perdo de la enspezoj el diskvendadoj tamen estis nur unu el pluraj faktoroj, kiuj kondukis al la pereo de la organize kaj finance tre elspezaj ĵazbandegoj (la tipa ensemblo de ĉi tiu muzikstilo).
La malgrandaj bandoj, kiuj ekzemple en la ĵazklubejoj de la 52-a Strato en Novjorko evoluigis la novan ĵazstilon bibopo, ne estis rigardataj kiel danco- aŭ distrobandoj nek estis tiaj laŭ memkompreno, pro kio la klubejposedantoj ne estis kovritaj de militkaŭzitaj specialimpostoj, se ili dungis junajn muzikistojn kiel Dizzy Gillespie, Charlie Parker aŭ Thelonious Monk kun iliaj ĵazbandetoj.
La dumtempa malfortigo de la pozicio de la grandaj diskeldonejoj kaŭzata de la registradostriko ebligis meze ĝis fine de la 1940-aj jaroj intertempan ekfloradon de malgrandaj sendependaj diskeldonejoj. Je ĉi tiuj ekestis multaj produktaĵoj de specialigita, malpli publikema muziko, inter tiu ne nur moderna ĵazo, sed interalie ankaŭ klezmero.
James C. Petrillo iniciatis en 1948 lukte pro adekvataj salajroj pluan registrado-bojkoton. Dek jarojn poste li eksiĝis kiel sindikatestro kaj engaĝiĝis dum la 1960-aj jaroj kadre de la movado por civitanaj rajtoj por la forigo de la ras-apartigo en la muzikkomerco.
Dorseta Kornulo
Dorset aŭ Dorseta Kornulo estas raso de aldoigitaj ŝafoj konata ĉefe pro sia fekundeco. Ili povas produkti du reproduktajn sezonoj ĉiujare: tiele ili povas produkti ĝis kvar aŭ kvin ŝafidojn jare.
Marit van Bohemen
Marit van Bohemen (Wormerveer, ) estas nederlanda prezentistino kaj aktorino.
Dorseta Kornulo
Ŝafinoj pezas 70 al 90 kg mature. Virŝafoj pezas 100 al 120 kg.
Marit van Bohemen
Kariero
Post ŝia mezlerneja tempo ŝi trapasis la teatrolernejon je la Altlernejo por belartoj en Utrecht, kie ŝi en 1994 sukcesis por la aktorina diplomo.
Dum kelkaj jaroj ŝi prezentis la infanprogramon Boogie Woogie (Bugio) por la infanstacio Kindernet (Infanreto). Post tio ŝi interalie rolis en televid-serioj kiel Costa (Marbordo) kaj Onderweg naar morgen (Survoje al morgaŭ). Ŝi ankaŭ konatiĝis pro la rolo de flegistino de Gert-Jan Dröge (Gaat het alweer een beetje, meneer Dröge?) (Ĉu vi jam denove iom bonfartas, sinjoro Dröge?).
Je la 26-a de januaro 2009 konatiĝis ke Van Bohemen ĉefrolos kiel Solange en la nova sezono de la dramoserio Voetbalvrouwen (Futbalistedzinoj). En la aŭtuno de 2009 ŝi prezentis la programon De Taalmeester (La lingvomastro) por Teleac,.
En 2011 ŝi rolis kiel Tineke la adoptopatrino de Thomas en Het Huis Anubis en de Vijf van het Magische Zwaard (La domo Anubis kaj la kvinopo de la magia glavo). Komence de 2012 ŝi estis kandidato en Wie is de Mol? (Kiu estas la talpo?). Ŝi estis la kvara elimiĝinto.
Van Bohemen havas filinon Jacky (2008) kaj divorcis en 2015 de Steven Pengel.
Kaiserbach (apartigilo)
Kaiserbach estas nomo de akvejo:
Bierfarejo Laško
Bierfarejo Laško (slovene: Pivovarna Laško) estas la plej granda bierfarejo de Slovenio. La sidejo estas en la komunumo Laško. La radikoj de la hodiaŭa bierfarejo datiĝas el 1825, kiam Franz Geyer, loka bakisto, komencis fari bieron.
Eksteraj ligiloj
www.pivo-lasko.si (slovene)
Magdalenenberg
Magdalenenberg estas la nomo de tumulo el la Ferepoko apud la urbo Villingen-Schwenningen en Baden-Virtembergo, Germanio. Ĝi estas konsiderata la plej granda tumulo el la periodo de Hallstatt-kulturo en Centra Eŭropo kun volumo de 33 000 kubaj metroj.
Jules Janin
Jules Gabriel JANIN (naskiĝis la, mortis la ) estis franca verkisto kaj kritikisto.
Magdalenenberg
Historio
La centra tombo, kie frua kelta princo (Keltenfürst) estis entombigita, estis dendrokronologie datita el la 616 a.K. La amaso, kiu estas ankoraŭ klare siluete videbla en la pejzaĝo, iam havis alton de 10–12 m (nune ĉirkaŭ 8 m) kaj diametron de 104 metroj. Oni konas malmulton pri la popolo kiu starigis tion, kaj nuna esplorado fokusas al identigo de ties setlejo. En la jardekoj post la morto de la Princo, oni muntis 126 pliajn tombojn samcentre ĉirkaŭ la centra tombo. Ĉirkaŭ la 500 a.K., tiu tombo estis rabita de tomboŝtelistoj, kies lignaj fosiloj estis poste trovitaj de arkeologoj.
Dum la Mezepoko kaj komenco de la Moderna epoko, Magdalenenberg estis ankoraŭ grava loko, kvankam la sciaro pri ties iama celo estis perdita. En la 1640-aj jaroj, kiam Villingen estis skuita per serio de kontraŭsorĉistinaj procesoj, kelkaj virinoj konfesis subtorture esti dancintaj kun la diablo sur la pinto de tiu monteto.
Jules Janin
Li ekkarieris kiel ĵurnalisto kaj kritikisto pri literaturo kaj teatro por gazetoj.
Li verkis romanojn kiel L'Âne mort et la Femme guillotinée ("La mortinta azeno kaj la gilotinita virino") (1829). La Confession (1830) sekvis, kaj poste en Barnave (1831), li atakis la familion Orléans. Ekde kiam Janin iĝis teatra kritikisto de Débats, kvankam li plue verkis librojn, li estis fama en Francio kiel teatra kritikisto. Janin verkis la tekston por la kanto Chant des chemins de fer de Hector Berlioz, kolega kritikisto de Débats. Post multaj jaroj de verkado de felietono li kolektis kelkajn el siaj artikoloj en la verko nome Histoire de la littérature dramatique en France (1853-1858).
KSU (apartigilo)
KSU povas esti:
Magdalenenberg
Historio
Arkeologoj ekinteresiĝis en la loko tiom frue kiom jam en la 1880-aj jaroj. En 1890, teamo estrita de forsta funkciulo Hubert Ganter fosis truon el la montopinto en la centran tombon, esperante trovi kaŝitajn trezorojn. Tamen, pro la iama rabado de la tombo, aperis nur malmultaj trovitaĵoj. Inter tiuj estis partoj de ligna ĉaro, ostojn de la Princo kaj la skeleto de porkido.
El 1970 al 1973, la arkeologo Konrad Spindler kondukis alian sciencan esploradon, nune ne nur fokuse al la centra tombo, sed ankaŭ al la ĉirkaŭaj tomboj. Elfosante la tutan monteton, ĉiuj 127 tomboj povis esti esploritaj kaj estis trovitaj bronzaj ponardoj, glavopomeloj, ibera zonbuko kaj valorega sukcena koliero. Kelkaj el tiuj objektoj estas pruvoj de komercaj konektoj al la Mediteranea areo kaj la orientalpa regiono, dum aliaj estas raraj informiloj pri la keltaj tomboritoj. Ili estas nune ekspoziciataj en la Franziskanermuseum (Franciskana Muzeo) en Villingen, kun la ligna tomboĉambro de la princa tombo (unu el la plej grandaj lignaĵoj el tiu epoko en ajna muzeo).
Ekde 2011, Magdalenenberg altiris novan internacian atenton kiel ebla loko de frua luna kalendaro. Pri tio ankoraŭ oni pridiskutas.
8058 Zuckmayer
8058 Zuckmayer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (angle : Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana juda dramaturgo Carl Zuckmayer (1896 – 1977). Li verkis multenombrajn komediojn, sia plej fama estas Der Hauptmann von Köpenik. Juna, li estis soldato en la Unua Mondmilito. Liaj teatraĵoj estis poste malpermesita en Germanio, do li elmigris en Aŭstrion kaj en 1938, tra Svislando al Usono. De 1940 ĝis 1946 li laboris en bieno. Tie li skribis la tre diskutitan dramon Des Teufels General. Kvankam li revenis en Germanion en 1947, li vivis en Svislando de 1958.
Berilo (mineralo)
Berilo estas blankeca-travidebla silikata mineralo. Ĝi kristaliĝas en la heksagona kristalsistemo je la kemia formulo Al2Be3[Si6O18], do estas aluminio-berilio-silikato. En pura formo, berilo estas senkolora kaj travidebla. Sed per multnombra luma refrakto pro plurkristala strukturo ĝi povas aperi ankaŭ blankece kaj per miksaĵoj de aliaj mineralaj substancoj alpreni diversajn kolorojn, tiel ke la travidebleco povas malpliiĝi.
Pro sia alta dureco de kategorio 7,5 ĝis 8 laŭ la mohs-skalo kaj sia ofte klaraj kristaloj berilo ofte tralaboriĝas kaj poluriĝas al gemo. Aparte la blua akvomarino, la verda smeraldo kaj la helflava ĝis verdece flava orberilo lumo estas konataj variaĵoj.
En mezepoka Eŭropo beriloj uziĝis por produkti okulvitrojn. Tiu historia uzo ĝis la nuntempo rekoneblas en la germana lingvo, kie "okulvitroj" nomiĝas Brille.
(86730) 2000 GY37
(86730) 2000 GY37 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia iom discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,261504 astronomia unuo, tie estas 39,120 milionoj da km.
Torpedo
Torpedo estas cigarforma, mempela pafilaĵo, lanĉita de submarŝipo, ŝipo aŭ aviadilo (misilo). Ĝi eksplodas post trafo de trunko de celata ŝipo aŭ submarŝipo, aŭ kiam ĝi sensas ties proksimegecon. En la modernaj torpedoj direktas komplikaj instalaĵoj la submergiĝon kaj la horizontalan moviĝon. Povas okazi antaŭe programita direktado aŭ teledirektado.
Dum la napoleonaj militoj, Robert Fulton usona inventisto eksperimentis pri maraj minoj, kiujn li nomis torpedo (post latina nomo de rajo). La stangotorpedo de la 19-a jc. estis nur simpla eksplodaĵo je fino de stango, kiu eksplodis, kiam tuŝis ĝi trunkon de malamika ŝipo.
Modernaj torpedoj
La modernan torpedon realigis la brita inĝeniero Robert Whitehead (1866) kun Giovanni Luppis je komisio de la aŭstra mararmeo (1864). Tiu torpedo longis 4 m kun diametro de 36 cm, pezis 136 kg kun la dinamito de 8 kg. Ĝin pelis densigaera motoro per pelaj helicoj. Oni regis la mergiĝon per hidrostatikaj valvoj, kiu direktis la stirilojn. Tiu torpedo povis antaŭeniĝi per 6 knotoj (11 km/h), kaj havis la atingopovon de 180–640 m.
Hodiaŭaj torpedoj
La pelado okazas per akumulatoroj kaj elektromotoro; ilin celgvidas ofte sonaroj (aktiva akustika torpedo, aperis dum la dua mondmilito) aŭ bruo de la celo (pasiva akustika torpedo).
Ceteraj
Kaiten estis speco de torpedo portanta sinmortigantan piloton; ĝin kreis kaj uzis la japana mararmeo en la fina parto de la dua mondmilito.
torpedoboato
La kronigo de Napoleono
La kronigo de Napoleono aŭ La ĵuro de Napoleono (en franca Le Sacre de Napoléon) estas pentraĵo de la franca pentristo Jacques-Louis David, tiame oficiala pentristo de Napoleono realigata inter 1805 kaj 1808. La pentraĵo estas grandega, precize 629 x 979 cm kaj konserviĝas en Luvro de Parizo, Francio. La kronigo kaj la sanktigo okazis en Notre Dame de París, tiele Napoleono emfazis la fakton, ke li estas filo de la Revolucio: oni markis la ĉefurbon kiel politikan, administran kaj kulturan centron de Francio.
Historio
En unu de la grandaj hazardaj koincidaĵoj de la historio, la intima asocio de David kun la Komitato de Publika Sano dum la Teroro rezultis je la fakto, ke li subskribis la morton de iu Alexandre de Beauharnais, malgrava nobelo. La vidvino de Beauharnais, Joséphine de Beauharnais, estos poste konata tutmonde kiel Jozefino Bonaparto, Imperiestrino de la francoj. Estis ŝia kronigo farita de ŝia edzo, Napoleono la 1-a, kiun David reprezentis tiom memorinde en la Kronigo de Napoleono kaj Jozefino, decembre de 1804.
David estis admirinta Napoleonon ekde ilia unua renkonto, impresita de la klasikaj trajtoj de la tiama Generalo Bonaparte. Petinte, ke la trookupita kaj senpacienca generalo pozu por li, David estis kapabla atingi skizon de Napoleono en la jaro 1797. Post la proklamo de la Imperio en 1804, David iĝis la oficiala kortuma pentristo de la reĝimo.
Unu el la verkoj kiujn oni mendis al David estis La kronigo de Napoleono en Notre Dame. Al David oni permesis vidi la eventon. Li petis planojn de Notre Dame kaj la partoprenintoj en la kronigo venis al lia pentrejo por individue pozi, kvankam neniam la Imperiestro (la ununura fojo kiam David atingis pozadon de li estis en 1797). David sukcesis je privataj pozadoj de la Imperiestrino Jozefino kaj la fratino de Napoleono, Caroline Murat, danke al meceno Joaĥimo Murat, bofrato de la Imperiestro. Por la fono, David uzis la ĥoranojn de Notre Dame. Ankaŭ la Papo pozis por la pentraĵo, kaj fakte benis Davidon. Napoleono venis vidi la pentriston, rigardis fikse la pentraĵon dum unu horo kaj diris «David, mi omaĝas vin». David devis refari kelkajn partojn de la pentraĵo pro kapricoj de Napoleono, kaj pro tiu pentraĵo, David ricevis nur 24.000 frankojn.
La pentraĵo
Ĝin trapasas kelkaj aksajn liniojn kaj respektas la normojn de la klasikismo. Unu el la ĉefaj linioj pasas tra la kruco kaj estas vertikala. Ĉiuj rigardoj kunverĝas al Napoleono kiu estas en la centro de la komponaĵo. Diagonala akso iras el la papo al la imperiestrino. La verko enhavas 150 portretojn de gravuloj el kiuj ĉiu estas aparta verko.
Shigenori Hagimura
Shigenori Hagimura (萩村 滋則, n. ) estas japana futbalisto.
Kunerada kastelo
Kunerada kastelo estas eksa ĉasista kastelo en Svitačová dolina en katastra teritorio de municipo Kunerad en alteco proksimume 600 m.s.m. La kastelo kun la areo estas Nacia kultura memorindaĵo de Slovakio.
Historio
La kastelon igis konstrui en la jaro 1916 grafo Balestrem, prusia junkero. La konstruaĵo estis devene servonta kiel refreŝigeja ĉasista kastelo por tiamaj imperiestroj de Aŭstrio-Hungario kaj Germanio - Francisko Jozefo la 1-a kaj Vilhelmo la 2-a. Kiam eksplodis la 1-a mondmilito, tiu ĉi intenco ne okazis. Ĝi servis kiel familia sidejo por bezonoj de familio de Balestremidoj, kiuj vizitadis la kastelon. Pli malfrue dum SNR havis en la kastelo sidejon la 2-a partizana brigado de M. R. Štefánik. Tial la 25-an de septembro 1944 germanaj trupoj forbruligis ĝin. Hodiaŭ ĉi tie estas lokigita memortabulo.
Post rekonstruo en la jaro 1959 la kastelo servis kiel kuraciga resaniĝejo por homoj kun problemoj de spirvojoj. Plua rekonstruo okazis en la jaro 1974 kaj la kastelo apartenis al Kúpele Rajecké Teplice (Banlokoj Rajecké Teplice). Ekde la jaro 1989 ĝi estas privata posedaĵo kaj neuzata. Nuntempe okazas ties plua rekonstruo. Estontece el la kastelo fariĝos refreŝigeja ekipaĵo. La 10-an de marto 2010 trafis dum la rekonstruo la tegmenton de la kastelo granda incendio.
Priskribo
La konstruaĵo estas konstruita en stilo de moderna secesio laŭ franca arkitekturo. La kastelon plenigas angulaj turoj, tegmentaj fenestroj, terasoj kun arkadoj, eksteraj ŝtuparejoj kaj parko. Al la kastelo estis konstruita kapeleto de sankta Terezo Jesua. La kastelo estis devene moderne ekipita kaj alligita al propra akvan elektrejon.
Nack (Rejnlando-Palatinato)
Nack estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Somera Olimpiko 1900
Denove ĉi tie aperis disputaj momentoj, Grekio ekzemple asertis, ke nur ili havas rajton aranĝi ĉiujn pluajn olimpikojn.
Olimpika komitato elektis Parizon, kiu tiutempe gastis pleje mondan grandfoiron. Milito inter Grekio kaj Turkio tro malhelpis al Grekio.
Dum la antaŭaj olimpikoj en Ateno la aranĝantaj grekoj konsideris tre persone prenante ilin kiel sian aferon, kiun respondis ankaŭ ilia ĉeesto, francoj apenaŭ rimarkis la ludojn.
Pleje tiuj, kiuj venis rigardi en Parizo la ludojn, tie estis je propra danĝero. Ĉiuj tri diskoj de ĉampiono Rudolf Bauer el Hungario finis en publiko.
Kvanto de reprezentantaj landoj de la lastaj ludoj duobliĝis al 28 landoj kaj oni konkursis en 75 disciplinoj. Sed dominis sportistoj el la gastiganta lando. Tamen la stelulo de la olimpiko estis la 23-jara usonano Alvin Christian Kraenzlein (fakte laŭ germana literumo Alvin Christian Kränzlein, la gepatroj Johann Georg Kränzlein, bierfaristo, kaj Maria Augusta Schmidt, elmigris al Usono kaj li naskiĝis jam en Mineapolo), kiu alportis kvar orajn medalojn en atletiko.
Disciplinoj
En la 2-a Olimpiko estis 18 disciplinoj. La 7 disciplinoj estis en antaŭa olimpiko: akvosportoj, atletiko, biciklado, skermo, gimnastiko, pafado kaj teniso.
La 13 disciplinoj aperis kiel novaj disciplinoj: arkpafado, peloto, kriketo, kroketo, rajdado, futbalo, golfo, poloo, kanuado, rugbeo, velado, pafado kaj ŝnurtira lukto. Sed kelkaj konkursantoj ne konsciis, ke ili entute partoprenas en la olimpikaj ludoj.
Du ludoj halterlevo kaj lukto ne aperis malgraŭ ili estis en antaŭa olimpiko.
Partoprenantoj
[[Dosiero:1900_Summer_Olympic_games_countries.png|eta|300px|].
]]
Eŭropa ĉarto por la egaleco de la virinoj kaj viroj en la loka vivo
Eŭropa ĉarto por la egaleco de la virinoj kaj viroj en la loka vivo estas enkondukita en majo 2006 de la Konsilio de la Komunumoj kaj Regionoj de Eŭropo. La ĉarto estas adresata al la lokaj aŭtoritatoj. Oni proponas al ili subskribi tiun ĉi dokumenton kaj enkonduki ĝiajn regulojn en koncerna komunumo aŭ regiono.
Komenco de la ĉarto
La Konsilio de la Komunumoj kaj Regionoj de Eŭropo jam delonge laboris pri nuligo de ajna diskriminacio, ankaŭ tiu rilata al sekso. En 2005, kunlabore kun la Eŭropa Komisiono, ĝi kunordigis projekton Urbo por egaleco. Plej grava celo de tiu ĉi projekto estis kolekti informojn pri realaj ekzemploj de egalecigado de seksoj fare de lokaj aŭtoritatoj en Eŭropo, kaj ekkreo de metodologio kiu helpus al lokaj oficistoj atingi realan egalecon en komunumoj. En la fina etapo de la projekto, la Konsilio, uzante la monrimedojn de la Eŭropa Komisiono, engaĝiĝis en novan projekton kiu celis ekkrei ĉarton por la egaleco de la virinoj kaj viroj en la loka vivo. Tiu ĉi entrepreno celis instigi lokajn politikistojn subskribi la dokumenton kaj enkonduki ĝiajn regulojn.
James Callaghan
Leonard James "Jim" CALLAGHAN, Barono Callaghan de Cardiff, Ordeno de la Ĝartero, (naskiĝis la 27-an de marto 1912 en Portsmouth, Hampshire; mortis la 26-an de marto 2005 en East Sussex, Anglio) estis brita politikisto organiziĝinta en la Labour Party. De 1976 ĝis 1979 li estis ĉefministro de Britio.
Vivo
Kiam Callaghan estis naŭ-jara, mortis lia patro, kiu estis mararmea oficiro. En aĝo de 14 jaroj li forlasis la lernejon kaj laboris kiel impostoficisto. Li havis gvidan rolon en la kreo de brita sindikato por impostoficistoj kaj en ties akcepto en la brita ligo de sindikatoj. Tiu laboro kontaktigis lin kun la ĝenerala sekretario de la Labour Party, kiu kuraĝigis lin alceli politikan karieron. En 1945, post la Dua Mondmilito en kiu li soldatservis, li nome de la balotodistrikto Cardiff sudorienta iĝis parlamentano en la dua ĉambro de la brita parlamento, la House of Commons. En 1947 li iĝis parlamenta sekretario de la ministro pri transporto, kaj interalie respondecis pri la enkonduko de la "zebrostriaj" piediraj stratpasejoj en Britio. En 1950 li iĝis delegito en la Konsilio de Eŭropo.
De 1951 ĝis 1964, kiam la Labour Party estis opozicia partio, li estis membro de la "ombra registaro", kiu kaze de ebla potencoŝanĝo tuj povus eklabori registare. Post la partia sukceso en la parlamentaj balotoj de 1964, Callaghan nomumiĝis ministro pri financoj. Dum lia ofica periodo la brita pundo signife perdis je valuta valoro, kaj li proponis sian demision, sed la ĉefministro Harold Wilson konvinkis lin resti en la registaro, kaj novembre 1967 li iĝis ministro pri internaj aferoj. Kiam la Labour Party sub la gvido de Harold Wilson surprize perdis la parlamentan baloton de 1970, oni ofertis al Callaghan la partian prezidantecon, sed li malakceptis. Kvar jarojn poste la partio denove sukcesis en parlamenta baloto, kaj Harold Wilson duafoje iĝis ĉefministro. Callaghan nomumiĝis ministro pri eksteraj rilatoj kaj precipe zorgis pri tio, malgraŭ la jama aliĝo ankoraŭ plumarĉandi pri la kondiĉoj de la membreco de Britio en la Eŭropa Komunumo (la pli posta Eŭropa Unio). Tiuj kondiĉoj kaj sekve la plumembreco de Britio en la Eŭropa Komunumo en 1975 akceptiĝis en la unua tutlanda plebiscito de la historio de Britio.
La 16-an de marto 1976 Harold Wilson surprize demisiis kaj Callaghan de siaj sampartianoj elektiĝis nova partia prezidanto kaj sekve ankaŭ nova ĉefministro. Li estis la unua ĉefministro de Britio, kiu antaŭ sia elektiĝo oficis en ĉiuj tri ŝlosilaj ministraj postenoj.
La gvidado de la registaro ne simplis, ĉar la Labour Party ne havis absolutan plimulton en la parlamento kaj devis krei koalicion kun pli etaj partioj, kio estis situacio nekutima en la brita parlamento, en kiu plej ofte ekzistas stabilaj plimultoj. Dum aŭtuno 1978 la partio laŭ opiniosondoj havintus aparte bonan reputacion inter la civitanoj kaj James Callaghan havintus la ŝancon deklari novajn balotojn - tiun ŝancon li tamen ne uzis, kio poste montriĝis decido malfavora. Por vivigi la ekonomian evoluon, la ĉefministro volis bremsi la altiĝon de salajroj. Dum kvar jaroj li sukcesis pri tio, sed kvinan jaron la fortaj britaj sindikatoj ne volis toleri tiun politikon. Post longa vico de strikoj dum la vintro 1978/79 (konata kiel vintro de malkontento), la salajroj tamen rajtis senteble kreski. La sekvoj de la longa strikado tamen malpopularigis la registaron de James Callaghan. La 28-an de marto li petis konfirman reelekton de la dua parlamenta ĉambro, ne ricevis sufiĉan nombron da parlamentanaj voĉoj, kaj en la sekvaj novaj parlamentaj balotoj venkis la Konservativa Partio de Britio. Sekve li transdonis sian postenon al la konservativa partiestrino Margaret Thatcher. En 1980 li retiriĝis kiel gvidanto de la Labour Party.
En 1983 Callaghan iĝis "aĝoprezidanto" de la suba parlamenta ĉambro. En 1987, post pli ol 42 jaroj da agado en la parlamento, li retiriĝis kiel parlamentano. Mallonge de tio li estis honorigita per nobeligo, ricevis la nomon Barono Callaghan de Cardiff, kaj ekmembris en la supra parlamenta ĉambro, la House of Lords. En 1997 li estis inter la originaj subskribantoj de la Universala Deklaracio de Homaj Respondecoj, kiun proponis la Inter-Aga Konsilio de eksaj ŝtatestroj kaj ĉefministroj.
Ĝis la nuntempo li estas la sola brita politikisto, kiu estis kaj ĉefministro kaj ministro pri financoj, internaj aferoj kaj eksteraj rilatoj. Li mortis la tagon antaŭ sia 93-a naskiĝtago.
Château-Renault (stacidomo)
Château-Renault estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Château-Renault, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Pji
Pji (ankaŭ konata kiel Prome) estas signifa universitata urbego, katolika diocezo kaj komerca centro en Birmo, en la regiono Bago. Ĝi estas ankaŭ distrikta ĉefurbo. La loknomo signifas: "ĉefurbo" kaj rilatas al ruinoj de la iama ĉefurbo situanta 8 km de Pji.
Geografio
Pji situas sur ebenaĵo laŭ la Iravadio kaj estas 260 km nordokcidenta de Jangono.
Historio
La iama Sri Ksetra estis la ĉefurbo de la Pju-dinastio iam post Kristo. La ĉinaj pilgrimíntoj menciis ĝin en la 7-a jarcento. En nekonata tempo la ĉefurbo malaperis. En 1056 la birmanoj invadis el nordo kaj faris al Pji unu el siaj ĉefaj centroj. Nomita Prome fare de la britoj iĝis parto de brita teritorio en 1825, poste denove en la 2-a angla-birma milito en 1853. En 1862 granda incendio okazis, poste larĝaj stratoj estis faritaj.
Ekonomio
En ĉirkaŭaĵo de Pji oni produktas ĉefe rizojn, iomete kotonojn kaj tabakojn. Ankaŭ bredado de silkoraŭpoj estas. En la urbo oni okupiĝas pri prilaborado de kotonoj kaj silkoj.
Trafiko
Pji estas finstacio de fervojo de Jangono. La Iravadio estas navigebla.
Klimato
Pji havas tropikan savanan klimaton. La temperaturoj estas varmaj tutjare. Ĝi varias averaĝe inter 21-33 °C. La suma pluvo estas jare 1864 mm, inter decembro-marto apenaŭ pluvas, inter majo-oktobro tre ofte pluvas.
KSV
La vorto havas plurajn signifojn:
Koŭŝeno
Koŭŝeno (ĉine: 口弦, pinjine: kǒuxián) estas simpla muzikilo el bambua lameno de sania popolo en Ĉinio.
La anĉon oni vibrigas per blovo kaj produktas diversajn sonojn; tiele oni povas konsideri ĝin kiel instrumento de perkuto.
La instrumento rolas en la sania nacia eposo Aŝma esperantigita de Laŭlum (1964).
Lagarde-Paréol
(jen france, okcitane La Garda Pariòu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
8060 Aniuso
8060 Aniuso estas troja asteroido de la "Greka Tendaro", t.e. kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la helena heroo Aniuso (greke Aνιος), filo kaj sacerdoto de Apolono. Lia tri filinoj havis la povon ŝanĝi ion-ajn al vino, tritiko kaj oleo. Tial Aniuso povis facile provizi la grekan armeon kiu militiris al Trojo. Agamemno eksciis tion kaj homforkaptis la tri filinoj. Tiuj-ĉi preĝis Dionizon, kiu aliformigis la knabinojn al kolombinoj.
1826
1826 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
Kaĝaroj
La Kaĝara dinastio (ankaŭ transskribata kiel Gaĝara Dinastio, Qajar, Qadjar aŭ Qājār; perse سلسله قاجاریه aŭ دودمان قاجار) estas ofta vorto uzata por priskribi Iranon (tiame konata kiel Persio) sub la regado de la reĝa familio kiu regis en Irano ekde 1794 ĝis 1925. En 1794 la kaĝaroj atingis la plenan povon en Irano per la eliminado de ĉiuj ĝiaj rivaluloj, inkluzive de Lotf Ali Ĥano, la lasta de la Zanda dinastio, kaj ĝi refirmigis la persan suverenecon sur la antaŭaj iranaj teritorioj de Kartvelio kaj la Kaŭkazio. En 1796 Aga Muhamad Ĥano estis kronita kiel ŝaho (imperiestro aŭ reĝo). Ĝi estis sukcedita de la dinastio Pahlavi.
Bertalan Pásztor
PÁSZTOR Bertalan (pro. pastor) estis hungara ĵurnalisto naskita en Nadjvarado 1874 kaj mortinta en Aŭŝvico en 1944.
Kaĝaroj
La kaĝaraj regantoj estis membroj de la klano Kuvanlo, origine membroj de la tjurka branĉo oguzoj el la plej ampleksaj de la tjurka popolo. La kaĝaroj ekloĝis en la mongola periodo ĉirkaŭ Armenio kaj ili troviĝis inter la sep triboj kizilbaŝoj kiuj apogis la safavidojn. La safavidoj "abandonis Aranon (en la nuna Respubliko Azerbajĝano) al la lokaj klanoj de la oguzaj tjurkoj", kaj, "en 1554 Ganĝa estis regata de Ŝahverdi Soltan Ziyadoglu Kaĝaro, kies familio ekregis en Montara Karabaĥo".
1826
En la jaro 1826 post Kristo okazis, interalie:
Bertalan Pásztor
Biografio
Bertalan Pásztor finis juron en la jurakademio de Nadjvarado, samloke li studis ankaŭ en la muzikkonservatorio. Li estis kunlaboranto de la loka gazeto Szabadság, poste ĝia helpredaktoro. Je lia interveno alvenis en 1900 Endre Ady el Debreceno al Nagyvárad.
(132720) 2002 PK1
(132720) 2002 PK1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 9:4 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,27307 AU, tie estas 40,851 milionoj da km.
Johann Friedrich Christoph Ernesti
Johann Friedrich Christoph ERNESTI (naskiĝinta en la 23-a de februaro 1705 en Bad Tennstedt, mortinta en la 24-a de februaro 1758 en Arnstadt) estis germana teologo.
Vivo
La superintendanto de Arnstadt estis la frato de la fama Johann August Ernesti. Post antaŭtrejnado ĉe la Gimnazio de Gotha li dediĉis sin al studoj de teologio en Wittenberg kaj Leipzig.
En 1730 li iĝis ĉefbibliotekisto de la biblioteko de princo Wilhelm von Schwarzburg. Poste li administris la paroĥon de Alkersleben kaj estis 9 jarojn inspektoro en Gehren. Li iĝis en la 1744-a jaro arkidiakono kaj en 1747 superintendanto. Parlele li docentis ĉe la gimnazio en Arnstadt pri religiaj sciencoj. Dum multaj jaroj li okupiĝis pri diversaj versioj de la hebrea teksto de la Malnova testamento. Krome li predikadis kaj skribis fakartikolojn pri tekstoj bibliaj.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe ADB.
Corny (apartigilo)
Corny estas la nomo respektive nomero de pluraj loĝlokoj en Francio, lige al tio ankaŭ estas parto de iuj familiaj nomoj, kaj aldone estas vira persona nomo.
Ekzemple,
Montottone
Montottone estas komunumo de Italio.
Hieronymus Schurff
Hieronymus SCHURFF (1481-1554) estis germana juristo, humanisto, kuracisto, reformisto kaj latinisto. Li studis en la universitatoj deBazelo, Tübingen kaj Wittenberg. Li estis frato de Augustin Schurff (1495-1548) kaj Johannes Schurff, kaj lia patrino nomiĝis Fantasia Lamparter (1465-1506).
Biografio
Hieronymus Schurff estis filo de Johann Schurff (1450-1550), respektata kuracisto de Sankta Galo kaj poste urbestro de la sama urbo. Li ricevis solidan edukadon en sia hejmurbo kaj kiel sia patro, Hieronimo devis fariĝi kuracisto kaj enskribiĝis ĉe la Universitato de Bazelo.
En Bazelo li aŭdis la lecionojn de Ulrich Krafft (1455-1516) el Ulm, kiu tamen entuziasmigis lin pri juro. Kun Krafft li iris al la Universitato de Tübingen la 19-an de oktobro, 1501, kie li magistriĝis pri Artoj la 8-an de decembro, 1501.
En Tübingen li amikiĝis kun Ambrosius Volland (1468-1551), al kiu li akompanis al la ĵuse fondita Universitato de Wittenberg en 1502 laŭ peto de Johann von Staupitz (1465-1524), kaj li ĉeestis ĉe la ceremonia malfermo de la universitato la 18-an de oktobro.
Post kiam Schurff komence faris filozofiajn prelegojn pri Aristotelo en la universitato laŭ la interpreto de Johannes Duns Scotus (1266-1308) kontraŭ 30 guldenoj kaj senpaga provizo, li kompletigis la unuan disputon ĉe la filozofia fakultato.
Post kiam li estis rektoro de la universitato en la vintra semestro de 1504, li eniris la juran fakultaton en la printempo de 1505, kie li prelegis pri kanonika juro rilate al la "Liber Sextus" kaj la Klementinaj Konstitucioj. En 1507 li iĝis asociita lektoro, legis pri la "Codex Corpus iuris civilis" kaj doktoriĝis pri ambaŭ rajtoj ("doctor iuris utriusque"). Li poste ricevis la titolon kiel balota konsilisto, estis asesoro ĉe la Saksa Justico-Tribunalo kaj plenumis ampleksan laboron kiel jura konsilisto. Kun fondo de la nova universitato en 1536 li ricevis la postenon je titulara profesoro kiel la unua lektoro de la rajtoj por la "Digesta seu Pandectae".
Post kiam la saksa elektisto perdis la batalon proksime de Mühlberg, Schurff fuĝis al Frankfurto ĉe Odro, kie oni klopodis varbi lin jam en la 1530-aj jaroj. Tie li instruis ĝis la fino de sia vivo.
La graveco de Schurff kuŝas ĉefe en lia persona pozicio rilate al la reformacio kaj Lutero. Lia reputacio kiel instruisto kaj konsultisto estis vaste laŭdita kaj li trejnis studentojn kiel Ulrich von Mordeisen (1519-1572), Melchior Kling (1504-1571) kaj aliaj. Unu el liaj plej konataj verkoj estas lia "Consilia seu responsa iuris" (1545).
Kiel vidatestanto pri la apero de la reformacio, li mem akceptis la evangelian konvinkon. Tamen li ankaŭ ekhavis disputon kun Marteno Lutero, kiam li simbole bruligis la kanonikajn rajtojn.
Lutero volis, ke la eklezia juro baziĝu sur la Nova Testamento, kiun Schurff vidis kiel pozitiva, sed li volis reteni la plej gravajn fundamentojn de la ekzistanta jura ordo. La disputo pri ĉi tiu demando, kiu daŭris ĝis 1545, finiĝis kiam la elektisto decidis favore al Lutero.
Shinya Yabusaki
Shinya Yabusaki (薮崎 真哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Fabre (metroo de Montrealo)
Fabre estas stacio de la Metroo de Montrealo sur blua linio, situanta en arondismento Villeray–Saint-Michel–Parc-Extension de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Butovo Suda (distrikto de Moskvo)
Butovo Suda (Южное Бутово) estas distrikto en la Sud-Okcidenta administra arondismento de Moskvo, Rusio. Kune kun Butovo Norda ĝi situas ekster la Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo en historia urboparto Butovo.
Najbara distrikto: Butovo Suda. Butovo Suda limas ankaŭ kun Nov-Moskva administra arondismento kaj kun Moskva provinco.
Nomo
La nomo "Butovo" devenas de familinomo Butov.
Famuloj
En Butovo mortis hungara komisaro Ferenc Bajáki.
Konstantinopola Ortodoksa Eklezio
Historio de la Patriarkato
Kiam en 324 la romia imperiestro Konstantino la 1-a fiksis la novan ĉefurbon en Bizancio nomante ĝin Konstantinopolo, la supereco de la eklezio estis de la episkopo de Romo; Estis kiam Konstantino kunvokis en 325 la Unuan Ekumenan Koncilion okazinta en Niceo en kiu, inter aliaj doktrinaj decidoj, la eklezio estis organizita en patriarkatoj kaj diocezoj, samrangaj kiel la patriarkatoj Romo, Aleksandrio, Antioĥio kaj Jerusalemo, kies estroj ricevis la titolon "ĉefepiskopo".
Poste en la Dua Ekumena Koncilio okazinta en Konstantinopolo en 381 decidiĝis ke la episkopo de Konstantinopolo ricevos la titolon Patriarko kaj samrange kiel la episkopo de Romo. En la Kvara Ekumena Koncilio okazinta en Kalcedono en 451 agnoskiĝis al Konstantinopolo samrange kiel Romo, kvankam al la roma episkopo estis agnoskata morala aŭtoritato sur la ceteron de la aliaj patriarkoj. En tiu ĉi koncilio la konstantinopola episkopo ekricevis la titolon Ekumena Patriarko.
Moresco
Moresco estas komunumo de Italio.
Plešovec
Plešovec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Chropyně en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2,6 km sudoriente de Chropyně. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 80 adresoj.
Plešovec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 0,78 km².
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj indikas tabeleto pla malsupre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de la unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Jakobsberg (Rejnhesio)
Jakobsberg estas la nomo de 273 m alta monto en Rheinhessen. Ĝi situas ĉ. sep kilometrojn sudoriente de Bingen am Rhein apud Ockenheim estas unu el la tri „sanktaj montoj“ en la rejnhesa montetlando.
Ivan Iljin
Ivano Aleksandroviĉ Iljin (Иван Александрович Ильин; la 28an de marto 1883 — 21an de decembro 1954) estis rusa religiulo, politikisto filozofa, elmigrulo el la blanka movado el Rusio, kaj ideologo de la Rusia Milita Unio (Ruŝki Obsĉe-Voinskij Sojuz, Русский Обще-Воинский Союз, POBC).
Junaĝo
Ivano Iljin naskiĝis en Moskvo ĉe aristokrata familio. Lia patro, Aleksandr Ivanoviĉ Iljin, naskiĝis kaj pasigis plejparton de sia infanaĝo en la Granda Palaco de Kremlo, kies komandanto estis lia avo. La baptopatro el Aleksandro Iljin estis la imperiestro Aleksandro la 3-a. La patrino de Ivano Iljin, Caroline Louise denaske Schweikert von Stadion, estis germandevena protestantino. Ŝi poste konvertiĝis al ortodoksa kristanismo, kaj geedziĝis al Aleksandro Iljin en 1880.
En 1901 Ivano Iljin ekstudis ĉe jura fako de la Moskva Ŝtata Universitato. Iljin oponis la Revolucion de 1905 kaj ne partoprenis en la politika agado el siaj samklasanoj. Studentaĝe Iljin interesiĝis pri la filozofio de kristana instruisto Pavel Ivanoviĉ Novgorodcev (1866-1924). En 1906 Iljin diplomatiĝis pri juro, kaj ekde 1909 laboris tie kiel instruisto.
Revolucio kaj ekzilo
Post aprilo de 1918, Iljin estis enprizonigita plurfoje pro supozata kontraŭkomunisma agado. Ankaŭ lia antaŭa instruisto Novgorodcev estis enkarcerigita dum mallonga tempo. En 1922 li estis fine forpelita kune kun 160 aliaj elstaraj intelektuloj dum la ago kiu poste estis nomita la ŝipo de filozofoj.
Li mortis en Zollikon proksime al Zuriko la 21an de decembro 1954.
La rusia prezidento Vladimir Putin persone engaĝiĝis je la translokigo de la restaĵoj de Iljin al Rusio, kaj en 2009 inaŭguris lian tombon.
Verkoj el Iljin pri Rusio
Ivano Iljin estis monarĥi-faŝisma kaj konservativa filozofo kiu sekvis slavofilan tradicion. Samtempe li kritikis kaj malŝategis komunismon kaj naziismon.
Laŭ li, ankaŭ la mezaltaj kaj precipe altaj klasoj devas kontinue zorgi pri la bonfarteco de la plej malriĉaj pere de kristana spirito kaj sindonado, kaj zorgi pri ilia instruado, por bremsi estontajn breĉojn inter la sociaj tavoloj kaj samtempe plibonigi iliajn naturajn diferencojn senmilite. Kontraŭe, li argumentis, interklasaj malamoj senĉese minacus ĉiun socion kaj la altaj klasoj tiam devos silenti, ĉar ili ne agis kiam ili kapablis.
Benzila dujodoacetato
Benzila dujodoacetato aŭ C9H8I2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dujodoacetata acido kun benzila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Benzila dujodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Wessex
En 871, Alfredo la Granda lokis sian kortegon ĉe Winchester.
Hodiaŭ oni foje uzas la nomon Wessex por regiono de sudcentra kaj sudokcidenta Anglio. La romanisto Thomas Hardy lokigis la plejparton de siaj verkoj en Wessex.
Reĝoj de Wessex
Por postaj reĝoj de Wessex, bv. vidi Listo de britaj reĝoj
Colima (Colima)
Colima estas la ĉefurbo de la meksika subŝtato Colima kaj samtempe la ĉefurbo de la samnoma komunumo Colima. La urbo situas en la centro-okcidenta parto de Meksiko ĉe la pacifika oceano, ĉirkaŭ 500 kilometroj okcidente de la urbo de Meksiko (aere). La urbo kreskas forte en la lastaj jaroj. Kune kun la komunumoj Villa de Álvarez, Comala, Coquimatlan kaj Cuauhtemoc ĝi formas metropolitenan zonon, kun 294.137 loĝantoj (2005).
Geografio
La urbo estas en la jaro 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) havis loĝantojn kaj ĝi situas ĉirkaŭ 530 metrojn super la marnivelo.
Ekonomio
La urbanoj ĉefe dediĉas sin al la komerco kaj al servoj (administrado; turismo).
Edukado
La universitato de Colima estas la plej granda universitato de la provinco Colima. Komence oni instalis la juran kaj kontistan fakultaton. La universitato fondiĝis en je la 16-a de septembro 1940, kiel "Popola Universitato de Colima" (Universidad Popular de Colima). Ekde la 25-a de aŭgusto 1962 ĝi ricevis la sendependecon kaj ĝi fariĝas aŭtonoma de la subŝtata eduka sistemo. Nun ekzistas plej diversaj fakultatoj, kiel ekzemple: arkitekturo, biologio, ekonomio, eksterlandaj lingvoj, juro, kemio, medicino,pedagogio, politikaj sciencoj, scienco.
Hitoshi Kawashima
Hitoshi Kawashima (川島 仁, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Ivry-sur-Seine
Ivry-sur-Seine (prononco []) estas franca komunumo situanta en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio, najbara de Parizo. En la jaro 2010, 57,732 loĝantojn.
Geografio
Ivry-sur-Seine troviĝas sude de Parizo (la du komunumoj tuŝas unu la alian). La aliaj najbaraj komunumoj estas Charenton-le-Pont nordoriente, Alfortville oriente, Vitry-sur-Seine sude, Villejuif sudokcidente kaj Le Kremlin-Bicêtre okcidente.
13895 Letkasagjonica
13895 Letkasagjonica estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Ivry-sur-Seine
Geografio
Ĝi enhavas du metrostaciojn ( kaj ) de la linio 7 kaj trajnan stacion en la linio RER C.
13895 Letkasagjonica
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anna Leticia Rosales Chase, Agustin Rosales Chase, Kassia Elizabeth Rosales Chase, John Arthur Rosales Chase kaj Nicolas Rosales Chase, familia amikojn kiuj estis hejminstruitaj de Daniel W.E. Green, kiu faris la identigoj por tiu asteroido.
Ivry-sur-Seine
Geografio
La areo de la urbo estis pli granda; en la jaro 1860 ĝia norda teritorio estis donita al Parizo por pligrandigi la 13-an arondismenton.
Historio
La unuaj postsignoj certigantaj homan ĉeeston sur la teritorio de Ivry-sur-Seine datiĝas el 4,000 jaroj.
En la jaro -52, tie okazis batalo inter armeo de Kamulogeno, estro de Parisii, kaj Labieno, leŭtenanto de Julio Cezaro, kiu venkis.
La komunumo de Ivry estis kreita en 1789.
Ekde 1925, la tri urbestroj estis anoj de la franca komunista partio.