cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velayos
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Mediteranea pufino
Priskribo kaj identigo
Krome ekzistas almenaŭ unu miksa reprodukta kolonio de Mediteranea pufino kaj de Baleara pufino en Menorko. Studo de tiuj birdoj rekomendis, ke kombino de morfologiaj karakteroj kaj informoj pri DNA estu postulataj almenaŭ por sciencaj klopodoj atribui individuajn birdojn al unu de ambaŭ specioj.
Sistematiko
Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Nordmara pufino; vidu ĉe la superspecio Puffinus puffinus. Post la unua disiĝo, ĝi estis la nomiga subspecio de la tiam nomita "Mediteranea pufino" dum preskaŭ dek pliaj jaroj; ĝi estas konsiderata monotipa specio nune, ĉar la Baleara formo mauretanicus iĝis separata kiel Baleara pufino.
La Mediteranea pufino ŝajne apartenas al grupo de pufinoj de Mediteraneo kaj apuda Atlantiko kiu inkludas la Balearan pufinon kaj unu al tri prahistorie formortintaj taksonoj, nome la Kanaria kaj eble ankaŭ la Lafa pufino same kiel nepriskribita populacio de necerta distingo el tiu de Menorko. La du vivantaj stirpoj de Mediteraneo probable separiĝis antaŭ la fino de Plioceno (antaŭ ĉ. 2 milionoj da jaroj), kiel indikis molekulaj diferencoj kaj supozebla rekta praulo de la Baleara pufino, nome fosilio de Ibizo Puffinus nestori el fina Plioceno aŭ komenca Pleistoceno.
Reproduktado
Mediteraneaj pufinoj reproduktiĝas sur insuloj kaj marbordaj klifoj en orienta kaj centra Mediteraneo. Plej vintrumas mare, sed malgrandaj nombroj eniras en Atlantiko fine de somero. La nestumontaj individuoj serĉe de nestoloko aŭ de partnero alvenas al la reproduktejaj areoj novembre. La jam ligitaj paroj retrovas la saman nestolokon kaj la saman partneron ĉiujare.
La ino demetas ununuran ovon jare, el marto al majo, surgrunde de kavaĵo rokeca aŭ de nestotruo. La kovoperiodo daŭras 55 tagojn; ambaŭ gepatroj respondecas pri tio. Eloviĝo okazas maje. La gepatroj faras vicojn de 3 aŭ 4 tagoj: dum unu el ili kovas kaj protektas la idon, la alia iras manĝi. Post kelkaj tagoj, ambaŭ gepatrojn iras fiŝkapti kaj povas fari centojn de kilometrojn tage. Tiu specio nestumas en nestotruoj kiuj estas vizitataj nur nokte por eviti predadon fare de grandaj mevoj. .
Kutimaro
Tiu estas gregema specio, kiu povas esti vidata en grandaj nombroj el ŝipoj aŭ el teraj elstaraĵoj, ĉefe aŭtune. La Mediteranea pufino manĝas fiŝojn kaj moluskojn, kalmarojn, salikokojn ktp. Ili sekvas fiŝkaptadajn ŝipojn kiam oni forĵetas restaĵojn. Ili estas kapablaj plonĝi ĝis 40 m de profundo, sed ili povas ankaŭ fiŝkapti elfluge, kaptante predojn dumpase plonĝante nur la bekon en la akvon. Kiel ĉe aliaj procelariedoj, ili havas disvolvigitajn sensaligajn glandojn, situantaj en la naztuboj, kiu permesas ilin forigi la troan salon; tiu permesas ilin trinki marakvon.
Ĝi estas sub ioma minaco pro la disvolviĝo de feriejoj kaj turismejoj ĉe iliaj reproduktejaj lokoj, kaj ankaŭ el animaloj kiaj ratoj kaj katoj. En Levantinsulo, unu el ties ĉefaj reproduktejoj, katoj mortigas milojn da birdoj ĉiujare kaj oni ĉirkaŭkalkulas, ke tio povas konduki al formorto de la populacio de tiu loko post kelkaj jardekoj.
La studo de la menorka kolonio konkludis, ke almenaŭ ĉe tiuj plej okcidentaj birdoj, genetika variado estis tre malalta, sugestante ke la Mediteranea pufino povus esti suferinta markitan populacian malpliiĝon historie kaj tiele, se ne minacata juĝe el ties absolutaj nombroj, ĝi povus esti vundeblaj al kontraŭaj efikoj de enkruciĝo. Ili povas vivi ĝis 23 jarojn.
Distribuado
La Mediteranea pufino nestumas el sudo de Francio kaj oriento de Tunizio ĝis Turkio kaj Bulgario. Ili povas esti for de la reprodukta sezono en la tuta Mediteraneo kaj en la Nigra Maro.
Oni ĉirkaŭkalkulas, ke 95 % de la tutmonda populacio estas en Eŭropo. La populacio reproduktanta en Eŭropo estas ĉirkaŭkalkulata el 13 000 al 33 000 paroj (la grandeco de tiu gamo rilatas al nekono de la turkaj populacioj) laŭ BirdLife International.
La tutmonda populacio n mondiale estas ĉirkaŭkalkulata el 14 750 al 52 300 paroj laŭ l'UICN.
Ĝi estis iam klasita kiel Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN. Sed nova pristudaro montris ke ĝi estas pli rara ol supozite. Sekve ĝi estis suprenlistita al statuso Preskaŭ Minacata en 2008 kaj al Vundebla Specio en 2012.
Globo (matematiko)
Foje, la termino sfero estas uzata kun la signifo de globo (laŭ NPIV).
Matematika globo en diversaj spacoj
Kontraŭe, globo en metrika spaco kun metriko "urbo" aspektas kiel kubo.
Dupiedulo
Dupiedulo estas estaĵo, kiu kutimas moviĝi per du malsupraj membroj, kaj pli ofte iras tiel ol per alia rimedo
La dupiedeco estas karakterizilo de Homo, kvankam ankaŭ aliaj bestoj estas dupiedaj.
En la fino de la 20-a jarcento aperis dupiedaj maŝinoj, (vidu: ASIMO, Qrio)
Nasrin Sotoudeh
Nasrin Sotoudeh (naskiĝis la en  Teherano) estas irana advokatino kaj defendanto de homaj rajtoj.
Ŝi ankaŭ reprezentis virinojn arestitajn por aperi publike sen hiĵabo (perse:دختران خیابان انقلاب), kio estas puninda ofendo en Irano. Sotoudeh ankaŭ defendis aktivistojn kaj opoziciajn membrojn malliberigitaj en 2009 rilate al la iranaj balotoj en junio de tiu jaro. Inter la akuzitoj, kiujn ŝi defendis, estis elstaraj disidentoj kiel la Nobel-premiito pri paco Shirin Ebadi kaj Heshmat Tabarzadi, estro de la malpermesita Demokratia Fronto de Irano. Ŝi ankaŭ defendis gejunulojn kiuj estis perfortitaj aŭ ricevis mortpunon eĉ sub la aĝo de 12 jaroj.
La 11-an de aŭgusto 2020 ŝi komencis denove malsatstrikon en malliberejo. Post grava malboniĝo de la sanstato ŝi interrompis la strikon la 25-an de septembro. En oktobro 2020 ŝi estis translokita de la malliberejo Evin al la malliberejo por virinoj Gharchak. En novembro post 50 tagoj da malsatstriko ŝi akiris mallongan forpermeson kiu finiĝis la 3-an de decembro, tago en kiu estus donita la ŝi la Alternativa Nobel-premio. Sed la forpermeso ne estis plilongigita kaj ŝi devis reeniri la malliberejon por virinoj.
Paolo de Castro
Paolo DE CASTRO (naskiĝis la 2-an de februaro 1958 en San Pietro Vernotico) estas itala politikisto, kiu antaŭe estis profesoro pri agrikultura ekonomiko en la Universitato de Bolonjo. Li estas membro de la socialdemokratia Demokrata Partio de Italio.
Interalie, en la oficperiodoj 2009-2014 kaj 2014-2019 li estas membro de la Eŭropa Parlamento. En 1998-2000 kaj 2006-2008 li krome funkciis kiel ministro pri agrikulturo en la Registaro de Italio.
Chuck Baldwin
Charles "Chuck" BALDWIN (nask. la 3-an de majo, 1952) estas predikisto de la Krucvoja Baptista Preĝejo en Pensacola, Florido, kaj prezidenta nomumito de la usona Konsitucia Partio. Baldwin estis la vicprezidanta nomumulo de la partio en 2004. Balwin estas la gastiganto de ĉiusemajna radioprogramo kaj skribas ĉiusemajnan novaĵkolumnon disponeblajn ĉe chuckbaldwinlive.com kaj VDARE.com.
Estante eksa membro de la Respublikana Partio, Baldwin estas longtempa kritikulo de Usona Prezidanto George W. Bush. Baldwin estas forta kontraŭulo de tio, kiun li vokas la "Nova Monda Ordo", la "Nordamerika Kuniĝo", kaj amnestio por sendokumentaj enmigrantoj. Baldwin proponis remalfermi la esploron pri la atakoj de la 11-de septembro, 2001, kredante, ke la "Veromovado 9/11" rajtas esplori siajn teoriojn, inkluzive de la eblo, ke la usona registaro engaĝis en la atakoj.
László Gyula Erdélyi
László Gyula Erdélyi [lAslO djula erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi László Gyula estis hungara historiisto, pastro, benediktana monaĥo, bibliotekisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1905).
László Gyula Erdélyi naskiĝis la  1868 en Hungario, en Zsigárd (nuntempa Žihárec en Slovakio). Li mortis la 1947 en Zalaapáti.
Biografio
László Gyula Erdélyi aliĝis al benediktanoj en 1884. Ĝis 1890 li frekventis ĉeflernejon en Pannonhalma, en la sekva jaro li pastriĝis. Li plulernis en universitato en Budapeŝto inter 1890-1892. Li ekinstruis en ĉeflernejo de Pannonhalma, kie li estis ankaŭ bibliotekisto. Baldaŭe li instruis en universitato Kolozsvár. Post la 1-a mondmilito li pluinstruis en Szeged, kie li iĝis rektoro. En 1938 li emeritiĝis.
16813 Ronmastaler
16813 Ronmastaler estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Ronald A. Mastaler, sciencisto pri atmosfero kaj flua tradukisto kaj interpretisto de la rusa lingvo. Kun la projekto Spacewatch de 2013, li estis fruktodona astrometriisto pri asteroidoj.
Muro en Cameros
Muro en Cameros [MUro enkaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero.
Geografio
La urba kerno estas inter la montoj El Cabezo kaj El Cerro, proksime al monto La Rasa kun altitudo de 1477 m super marnivelo. El la areo ekfluas la rivero Muro.
Historio
Dum la Moderna Epoko, Muro prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 284 loĝantoj ĝis nunaj 35.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, du ermitejoj, iknitoj, arbaroj de fagoj kaj kverkoj kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Tressin
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas tressinois(es).
Třešť
Třešť (Triesch) estas urbo en la Regiono Vysočina (okcidenta Moravio) de la Ĉeĥa Respubliko, proksime de Jihlava. En kalkulitaj  kaj la areo estas 46,99 km².
LAV Madrid-Toledo
La LAV de Toledo estas linio de grandrapida fervojo ene de la reto de fervojo en Hispanio de 21 km de longo kiu startas de la LAV Madrid-Sevilo en la apartejo de La Sagra kaj alvenas al la urbo kastiliamanĉa de Toledo. La trajnoj kiuj aktuale uzas la linion utiligas la unuajn 54 km de la LAV Madrido-Sevilo ĝis La Sagra. Temas pri ekskluziva branĉo de 21 km de longo.
Por akcepti tiujn trajnojn, oni devis adapti la stacidomon de Toledo, arta novmudeĥara konstruaĵo de la arkitekto Narciso Clavería kiu estis inaŭgurita en 1919. Nun estas granda aŭtohaltigejo tie.
Třešť
Komunuma partnereco
Třešť havas ek de 1992 komunuman partnerecon kun Pieterlen en la administra distrikto Bielo en Kantono Berno en Svislando.
Industrio
En Třešť ĉiam estis inter plej konsiderinda komunikado industrio teksaĵo produktado.
Vjazma (Smolenska provinco)
vidu ankaŭ Vjazma (rivero)
Vjazma (Вязьма) estas urbo en Smolenska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 66205501.
Akademio de Persaj Lingvo kaj Literaturo
La Akademio de Persaj Lingvo kaj Literaturo estas la plej alta instanco de lingvo persa en Irano.
30305 Severi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Francesco Severi (1879–1961), studento de Corrado Segre kaj pli malfrue profesoro ĉe la Universitato de Romo. Li verkis pli ol 400 librojn kaj artikolojn pri matematiko, historio, eduko kaj filozofio. Li estis unu el plej grandaj eksponintoj de la itala skolo de algebra geometrio.
Vjazma (Smolenska provinco)
La urbo estis fondita en jaro 1239.
Akademio de Persaj Lingvo kaj Literaturo
Historio
La akademio estis fondita la unuafoje en 1934. Ĝi funkciis ĝis 1943 kiam ĝi estis disigita. La akademion oni duafoje fondis en 1971 kaj ĝi funkciis ĝis la alveno de revolucio en Irano. La postrevolucia registaro estigis la akademion triafoje en 1990 kaj ĝi funkcias sen ia interrompo ekde tiam.
Vjazma (Smolenska provinco)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1776.
Akademio de Persaj Lingvo kaj Literaturo
Taskoj
La taskoj de la akademio estas:
Vjazma (Smolenska provinco)
La interurba telefona kodo estas 08131, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Akademio de Persaj Lingvo kaj Literaturo
Membraro
La membroj de la prestiĝa akademio konsistas el kaj irananoj kaj fremduloj. La strukturo de la akademio permesas ke 15 -25 irananoj kaj ĝis 10 neirananoj estiĝu membroj samtempe. Unu el la estimindaj membroj nomiĝas 'ĉefmembro.' En 2012, Gholam Ali Haddad Adel estis la ĉefmembro.
Vjazma (Smolenska provinco)
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°12' norde, longitudo 34°18' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Vjazma (Вязьма).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 31.6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 57.5 mil loĝantojn.
Thieux (Seine-et-Marne)
Thieux estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Théodosiens.
Rio Doce
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
Henriko la 1-a (Brabanto)
Henriko la 1-a de Brabanto, nomita la Kuraĝulo aŭ la Batalema (ĉirkaŭ 1165 - Kolonjo, 1235), estis filo de Godofredo la Animema, 3-a grafo de Loveno, duko de Lothier (Malsupra Loreno, Basse-Lotharingie aŭ Herzogtum Niederlothringen), landgrafo de Brabanto kaj margrafo de Antverpeno, kaj de Margarita de Limburgo. Henriko estis ekde 1179 grafo de Bruselo, ekde 1183 duko de Brabanto kaj ekde 1190 grafo de Loveno, margrafo de Antverpeno kaj duko de Malsupra Loreno. Asociita de sia patro al la regado de la duklando ekde 1179, en 1183 li ricevis el la imperiestro Frederiko la 1-a la titolon de duko de Brabanto.
Dum sia regado li vidiĝis enkaĉigita en la lukto por la sukcedo en la episkopejo de Lieĝo disputata inter lia frato, Alberto de Loveno, elektita urbo, kaj Alberto de Rethel, ekleziulo de Lieĝo. La imperiestro Henriko la 6-a nomumis trian disputanton, nome Lotario de Bonno, post ricevi grandan monkvanton el lia frato, la grafo de Hostada. Alberto de Loveno veturis sekrete al Romo kie li atingis papan konfirmon de lia nomumo, sed reveninte al Brabanto li trafis sin nehelpata de sia propra frato antaŭ minaco de la imperiestro, kiu venis en Lieĝon kaj punis liajn partianojn. Finfine Alberto estis murdita en 1192 laŭ ordono de la imperiestro proksime al Reims, kie li estis ĵus konfirmita de la tiea arkiepiskopo je la nomo de la papo.
La novaĵo de lia murdo okazigis ribelon en Lieĝo, el kiu devis fuĝi Lotario, kaj la kreadon de ligo kontraŭimperia formita de Henriko de Brabanto, la episkopo de Kolonjo kaj aliaj germanaj princoj. La imperiestro rezignis, kaj abandonis Lotarion, kiu same rezignis al la episkopeco, sed la ekleziuloj dividiĝis denove por la elekto de la sukcedonto. La rivaleco tiam establiĝis inter Simono, filo de la duko de Limburgo, nur deksesjaraĝa, apogita de Henriko de Brabanto, kaj Alberto de Cuyck, preferita de la pastraro kaj helpata de la grafo de Henao, kiu finfine akiros la episkopecon. ​
Ferenc Szilágyi (historiisto)
SZILÁGYI Ferenc (sila:dji) estis hungara historiisto, ĵurnalisto, ano korespondanta de la MTA (1833) naskita en Koloĵvaro la 14-an de aprilo 1797 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de majo 1876. Li estis la filo de klasikfilologo Ferenc Szilágyi kaj la patro de historiisto Sándor Szilágyi.
Henriko la 1-a (Brabanto)
Li ankaŭ partoprenis en la krucmilito de 1197 organizita de la imperiestro Henriko la 6-a al Palestino, kaj li estris roton kiu konkeris la urbojn Sidono kaj Beirut.
Ferenc Szilágyi (historiisto)
Biografio
Ferenc Szilágyi estis inter 1803 kaj 1815 instruisto de la reformita kolegio de Koloĵvaro. Li studis en la universitatoj de Vieno (1818 – 1820) kaj de Göttingen. Ekde 1821 li estis instruisto pri klasikfilogio en la reformita kolegio de Koloĵvaro. Ekde 1823 ĝis 1836 li redaktis la historiteman poŝlibron Klio. Inter 1841 kaj 1848 li estis la redaktoro de la registarpartia gazeto Múlt és Jelen (Estinto kaj Estanto). Ekde novembro de 1849 ĝis la fino de 1856 li redaktis la duonoficialan gazeton de la registaro (ĝis la fino 1852! kun titolo Magyar Hírlap, poste titolita Budapesti Hírlap).
Koloratursoprano
Kiel koloratursoprano oni nomas en la klasika muziko sopranvoĉon kun koloraturo-kapablo, t.e. speciala movebleco antaŭ ĉio en la alta registro. Tiu ĉi voĉfako postulas, kiel la drama soprano, ĝenerale bonan altan registron kaj grandan brilecon, tamen prefere ĝi estas pli „malpeza“ kaj en la opero precipe ĝi estas enmetata virtuoze.
Laŭ la necesa volumeno oni diferencigas jenajn gradigojn:
Brembate
Brembate estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Boltiere, Canonica d'Adda, Capriate San Gervasio, Filago, Osio Sotto kaj Pontirolo Nuovo. Kristanisma patrono de la komunumo estas la legendaj martire mortigiaj fratoj Faustinus kaj Jovita, kies komuna religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Frank Mintz
Frank MINTZ (Montpellier, 1941) estas franca historiisto, verkisto, esperantisto kaj aktivulo de la anarkosindikatismo, nome membro de la sindikato Confédération Nationale des Travailleurs-Solidarité Ouvrière (CNT-SO). Li uzis foje la plumnomojn Martin Zemliak kaj Israël Renov.
Biografio
Frank Mintz naskiĝis en Montpellier el patrino de Aŭvernjo kaj el patro senpatria (eks-civitano de Sovetunio de jud-german-rusa deveno).
La verkoj de Frank Mintz rilatas kun la historio de la anarkosindikatismo kaj de la CNT dum la Hispana Socia Revolucio de 1936. Li ankaŭ tradukis priajn verkojn (el itala kaj hispana al la franca). Li verkis antologiojn pri gravaj figuroj de anarkiismo kiel Camillo Berneri kaj Errico Malatesta.
San Simón Almolongas
San Simón Almolongas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomigas San Simón Almolongas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 351.
Frank Mintz
Biografio
Li jam emeritiĝis post 34 jaroj kiel instruisto de hispana lingvo kaj profitas la tempon por veturado kaj partopreno en debatoj, kongresoj kaj konferencoj pri anarkosindikatismo kaj en Eŭropo kaj en Latinameriko.
San Simón Almolongas
Geografio
San Simón Almolongas apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1847 loĝantojn. El tiuj estis 844 viroj kaj 1003 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Frank Mintz
Biografio
El ideologia vidpunkto, Mintz estas proksima al la sintenoj de la Sveriges Arbetares Centralorganisation (SAC) en Svedio kaj la Confederación General del Trabajo en Hispanio.
Lawrence Brown
Lawrence Brown (naskiĝis la 3-an de aŭgusto 1907 je la urbo Lawrence en Kansaso; mortis la 5-an de septembro 1988 je Los-Anĝeleso en Kalifornio) estis usona trombonisto de ĵazo, famiĝinta ĉefe kiel solisto de la Duke Ellington Orchestra.
Pordoferma paniko
Pordoferma paniko aŭ Pordoferma krizo aŭ Mezaĝa krizo (krizo de la mezaĝuloj) estas ĉiutaga esprimo por tio, kiam ĉe viroj aŭ virinoj aperas krizo pro la ŝanĝiĝanta aĝo. Ĝi estas karakterizita per timo pro malfruo pri la ĝis tiam neatingitaj celoj - precipe en la partnerserĉado (amikeco, geedzeco, infanoj) aŭ pri memefektivigo — ĉefe pro la maljuniĝo.
San Simón Almolongas
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 14 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 14 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Pordoferma paniko
Origino de la metaforo
Dum la mezepoko, oni fermis la urbopordon ĉe alveno de la sunsubiro, por la sekureco de la urbo. La urbanoj, kiuj ne alvenis ĝis tiu tempo, devis tranokti ekster la urbomuroj. Tiuj homoj estis ne nur facilaj predoj de la rabistoj, sed ili timis iĝi viktimoj de malbonintencaj spiritoj aŭ iĝi kaptitaj de aliaj supernaturaj estaĵoj.
Lawrence Brown
Vivo kaj verkado
La patro de Brown estis pastro, lia patrino preĝeja orgenisto, kaj sekve de tia deveno Brown, kiu nek fumis, nek drinkis nek monludis kaj estante tre retenema, ricevis pli malfrue la kromnomon „Deacon“ [diakono] en la bando de Ellington. Li alkreskis en Pasadena, lernante la ludon de piano, violono, tubjo kaj saksofono, antaŭ ol li transiris al trombono. Onidire lia unua prezentado okazus antaŭ 6000 homoj dum la tago de patrinoj en la preĝejo. Li komencis muziki profesie en klubejoj je Los-Anĝeleso kaj San-Francisko kun la bandoj de Curtis Moseby, Charlie Echols kaj Paul Howard (kun kies bando Quality Serenaders li unuafoje surdiskigis en 1929/30). Kiel vaganta trombonisto li ludis en restoracioj antaŭ la tabloj, muzikis en la orkestro de Les Hite (kun Lionel Hampton) kaj akompanis kaŝnome Luison Armstrong.
San Simón Almolongas
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lawrence Brown
Vivo kaj verkado
En 1932 li aliĝis al la bando de Ellington (Duke Ellington at Fargo, 1940 Live), al kiu li apartenis ĝis 1951, kiam li aliĝis al la bando novfondita de Johnny Hodges (ankaŭ antaŭe ĉe Ellington). Brown muzikis jam ekde 1938 kun et-ensemblo el elingtonaj muzikistoj sub direktado de Johnny Hodges, kaj Hodges kaj Brown vidis tiam komence de la 1950-aj jaroj dum la periodo de la bandega mortado pli bonajn ŝancojn en malgrandaj grupoj. Post sia tempo ĉe Hodges li laboris ekde 1953 liberprofesie (i.a. je la sonregistrado de la albumo Boss of the Blues fare de Big Joe Turner en 1956) kaj ekde 1957 kiel daŭre dungita sonregistreja muzikisto ĉe CBS. Ekde 1960 ĝis 1970 li muzikis denove ĉe Ellington, jen ankaŭ en 1963 por la koncertregistraĵo The Great Paris Concert. Post tio li jam ne prezentis, sed laboris kiel ekonomia konsilisto, en la reelekta kampanjo de Richard Nixon, kiel sondisko-produktisto ĉe AFM kaj en la muzikisto-sindikato Local 47 je Los-Anĝeleso.
Brown ankaŭ komponis por la orkestro de Ellington, ekzemple „Transblucency“ (por kantistino Kay Davis) aŭ „The Golden Cress“.
Graveco
Ellington estimis lin ne nur kiel soliston pro lia baladoludado, sed ankaŭ kiel akompananton de kantistoj. Sed li ankaŭ povis „pasie“ improvizi je rapida ludado. Laŭ sia propra eldiro li imagis violonĉelecan sonspektron je la trombonludo kontraste al la laŭta persekuttrombona stilo el Nov-Orleano. Kun Tricky Sam Nanton (diskonata pro siaj sonorildampilaj novigoj kaj la ĝangalosono, kiun ankaŭ Brown ludis en la 1960-aj jaroj ĉe Ellington) kaj Juan Tizol (kiu ludis valvotrombonon) li kunformis ĉe Ellington unu el la plej grandiozaj trombonsekcioj el ĉiuj bandegoj kaj li estris la tromonsekcion.
Hriňová
Hriňová, hungare Herencsvölgy, germane Hrinau estas urbo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Detva.
Situo
Hriňová situas en valo de rojo Slatina, laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas 37 km. Dum la historio la proksimaj komunumoj aliĝis al la urbo.
Historio
Hriňová estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1393, kiel reĝa bieno. En la 17-a jarcento la kampoj apartenis al Gyetva. La komunumo iĝis memstara vilaĝo en 1891. En 1910 loĝis en Herencsvölgy 7418 da homoj, (plejparte slovakoj). La urbo ĝis Traktato de Trianon apartenis al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszalatna. Poste jam kiel Hriňová apartenis al Ĉeĥoslovakio. Dum la socialismo la maŝinindustrio prosperis. En 1989 la vilaĝo ricevis la rangon urbo. En 2001 loĝis en la urbo 8 289 da homoj, (8 170 slovakoj).
Buenaventura (Chihuahua)
Buenaventura estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas San Buenaventura. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08010.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20533 loĝantojn. El tiuj estis 10296 viroj kaj 10237 virinoj. La komunumo havas surfacon de 8938,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1560 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 308,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,8 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 16952 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,16 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Klin Zha
Klin Zha estas ludtabulo, simila koncepte al ŝako. Estis kreita por la filmoj kaj Televidserio Star Trek, kaj estas la ŝako de la klingonoj.
NGC 2439
NGC 2439 (aliaj indikoj — OCL 688, ESO 429-SC11) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
Ninurta
Ninurta (Nin Ur: Sinjoro de la Tero) estis en la sumera kaj akada mitologioj la dio de Lagaŝ, identigita kun Ningirsu, kiu estas tute sama al ĝi. En antikvaj transliteraĵoj ĝi estis indikata per Ninib aŭ Ninip, kaj en la unuaj priskriboj estis difinita kiel suna diaĵo.
En Nippur, Ninurta estis adorata kiel parto de dia triado enhavanta ĝian patron Enlil, kaj ĝian patrinon Ninhursag.Ninurta ofte estas prezentata kun arko kaj sago, ambaŭflanke tranĉa spado aŭ klabo, kaj povas similiĝi al alohava leono taksata arketipo de la sinsekva Lamassu (alohava monstro). Alilegende Ninurta batalas monstron birdoforman kaj mortigas diversajn hororajn bestojn.
La edzino de Ninurta estis “Ugallu” en Nippur kaj, alitempe kaj aliloke, Bau kiam ĝi estis nomata “Ningirsu”.
Kultoj
La kulto al Ninurta povas esti reirigita al la plej antikva periodo de la sumera historio. En la skribaĵoj elfositaj en Lagaŝ ĝi aperas kun la nomo de Ningirsu, "la sinjoro de Girsu", urbo kie ĝi estis proklamita patrono.
Ninurta foje prislribiĝas per du samtempa kvalitoj en la epitetoj kaj himnoj al ĝi dediĉitaj. Unuflanke ĝi anunciĝas kiel dio kampa kaj saniganta, kiu liberigas la humanojn el malsanoj kaj el la dominado de la demonoj: aliflanke ĝi estas imagita kiel la dio de la Suda Vento estante ĝi la filo de Enlil kaj do anstataŭganto de la patrino. La frato de Enlil, Enki estas priskribita kiel mentoro de Ninurta, el kiu tiu lasta ricevis multajn potencojn inter kiuj la regadon en la tutmonda diluvo.
Ĉe la fino de la novbabilona periodo kaj komence de la persa dominado, la sinkretismo ŝajnas esti kunfandinta la karakterizojn de Ninurta kun tiuj de Nergal. La du dioj, fakte, estis ofte kune alvokataj kaj priskribitaj kiel unusola diaĵo.
En la astra-teologia sistemo Ninurta estis asociita al planedo Saturno; kaj en siaj kampaj karakterizoj, ĝi havas similecon kun la greka dio Krono (la latina Saturno).
Eksteraj ligiloj
•
Julius Köstlin
Julius KÖSTLIN (naskiĝinta la en Stuttgart, mortinta la  en Halle) estis germana teologo, eklezihistoriisto kaj kunfondinto de Societo pri reformacihistorio.
Vivo kaj agadoj
Julius Köstlin, filo kaj plej juna el ses infanoj de ĉefmedicinisto Karl Heinrich Gotthilf von Köstlin, instruiitis komence pro saneckialoj hejme, antaŭ ol ekfrekventi en 1835 la gimnazion en Stuttgart. Post la abiturienta ekzameno li studis ĉe Universitato de Tübingen teologion kaj orientajn lingvojn, aparte la araban. Post la unua ŝtata ekameniĝo li transprenis en 1848 vikariecon en Calw sed startigis samjare ŝtudvojaĝadon i.a. al Hejdelbergo kaj Bonn, poste al Londono kaj Edinburgo, poste tra Hamburgo kaj Kiel Berlinon. Ĉie ajn li vizitis karitatajn centrojn grupojn de Innere Mission kaj impresitis antaŭ ĉio per Rauhes Haus de la hamburga animzorganto Johannes Wichern. Post aŭdo de prelegoj berlinaj de Leopold von Ranke li kontinuigis la vojaĝadon tra pluraj orient- kaj mezgermanaj urboj al la centro de Unuiĝo de fratoj (Herrnhut).
En la jaro 1850-a li revenis al Stuttgart kaj fariĝis repetisto; du jarojn pli malfrue li sukcesis trapasi la duan ŝtatan ekameniĉon. Post doktoriĝo pri filozio li sekvis vokon al la Universitato de Göttingen, kie li estis eksterordulo kaj dua predikisto. En Göttingen gravis laboroj ĉe la protestantisma enciklopedio Realenzyklopädie für protestantische Theologie und Kirche kaj pri la kateĥismo de Marteno Lutero. Krome li tiam ankaŭ pri teologio doktoriĝis.
Vroclava tempo
Aŭtune en 1860 Köstlin translokiĝis al Universitato de Vroclavo kie li iĝis orda profesoro pri sistema teologio. En Vroclavo li aparte okupiĝis pri Lutero. Li ankaŭ verkis renomitan - sed ne tute malkritikitan - biografion luteron kaj plurajn etajn skribaĵojn pri la persono kaj la teologio de Marteno Lutero. Krome Köstlin elektitis en 1867 ano de la sileza konsistorio. Estante liberalulo li taksitis de multaj tro moderna; krome lia svaba menso ne harmonie kongruis al la nordgermana versio de protestantismo. Ekde 1869 li pluse transprenis la eldonadon de la hamburga fakgazeto Zeitschrift für theologische Studien und Kritiken.
Tempo en Halle
En la 1870-a jaro Köstlin akceptis oferton de Universitato de Halle kiu egalas al la deĵortaskaro vroclava. Ankaŭ en Halle li daŭre okupiĝis pri la tezoj de Lutero kaj ekkverelis tiukonteksto kun la katolika eklezihistoriisto Johannes Janssen, akra malŝatanto de Lutero. Kiel en Vroclavo li elektitis konsistoriano kaj fariĝis en 1873 membro de la komunumkonsilio de la Laŭrenco-kirko de Halle. En 1875 li vojaĝis delegitule al la ĝenerala sinodo en Eisenach kie priparolitis la novordigo de la prusia eklezikonstitucio. Krome estis Köstlin en 1883 kunfondinto de la reformacihistoria societo Verein für Reformationsgeschichte kies sidejo estis en Magdeburgo kaj aniĝis en la estrato. Speciale la protestantisma historiisto Karl Knaake profitis de la subteno de la menciita societo kiel ankaŭ de helpo sindona de Köstlin mem por la la plano de eldono de ĉiuj luteraj verkoj: ili fakte aperis en Vajmaro en 1883.
Pro malbona sanecstato Köstlin devis retiriĝi ekde 1896 el la publika vivo verkante kelkajn skribitaĵojn sciencajn. Pro siaj meritoj li rivecis la prusian Krono-ordenon (Kroneorden) de dua rango kun stelo kaj la Ruĝan aglo-ordenon (Roter Adlerorden) de dua rango kun kverka foliaro. Post longa kaj interesega vivo li mortis en 1902 kaj entombigitis en Halle ĉe Laŭrenco-tombejo.
Familio
Julius Köstlin estis edzo de la paroĥestra filino Pauline Schmid (1831–1913), kun kiu li havis dek infanoj, el ili jenajn:
László Erdey
László ERDEY [lAslO erdei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdey László estis hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1955).
Biografio
László Erdey frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li eklaboris en la universitata fizika instituto. Li ekinstruis en ELTE en 1949. En 1951 li doktoriĝis. Li partoprenis en redaktado de fakrevuoj Magyar Kémiai Folyóirat, Periodica Politechnica, Journal for Thermal Analysis, Radio-analytical Chemistry. Li okupiĝis ĉefe pri kemia analizo. Li ricevis premiojn Kossuth en 1951 kaj 1958.
Alovera
Alovera estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Alovera situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 644 m super marnivelo; je 10 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 13,65 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°35′48″N 3°14′53″Ok.
Historio
La historio de Alovera datas el la romia epoko el kiam oni malkovris tombon (bareltombon aŭ cupa) en 1999 dum reformado de la Preĝejo Sankta Mikaelo. Tiu ŝtono rezultis funebra monumento datita de la 1-a aŭ 2-a jarcentoj. La "cupa" estas 57 cm alta, 40 cm larĝa kaj 80 cm longa. En la supra parto, troviĝas truo tra kiu oni metis bronzan aparaton por la realigo de oferoj. La surskribaĵo de la bareltombo estis studita de historiistoj Juan Manuel Abascal Palazón kaj Armin Stylow, de la Universitato de Alcalá. Ili konkludis ke la teksto estis "(Monumento al) Pompeĝo Fusko 60-jaraĝa. Starigis ĝin al sia edzo Antonia Melusa".
Krom la bareltombo, en la malsupra parto de unu de la kolonoj de la Preĝejo Sankta Mikaelo videblas bazo kiu eble apartenis al romia vilao laŭ la aspekto de la ŝtono. Oni supozas, ke tiu kolono estis en la peristilo de la vilao. Oni scias ankaŭ pri la estado de visigotoj en Alovera pro la Fiboloj de Alovera, ekspoziciataj aktuale en la Nacia Arkeologia Muzeo. Temas pri du agloformaj fiboloj fabrikitaj el oro, bronzo kaj vitro pere de la tekniko de klozoneo. Ili datas el la 6-a jarcento kaj estis uzitaj kiel broĉoj por unuigi vestaĵarojn.
Oni menciis Alovera en la kronikoj jam el la 16-a jarcento, kiam Alovera estis setlejo de kamparanoj kiuj kultivis la terojn de la monaĥejoj de Sankta Bartolomeo de Lupiana, Sankta Klara kaj Sankta Bernardo. En tiu periodo ĝi apartenis al la Krono de Kastilio kadre administracie kiel parto de la teritorio de Guadalajara, kvankam sen titolo de villa.
En la 16-a jarcento oni konstruis la Preĝejon Sankta Mikaelo. El 1569 al 1587 estis verko de Nicolás de Ribero, kaj poste ankaŭ kunlaboras Juan de Buega kaj Juan Ballesteros. En 1690 oni fermis la volbon kaj oni finkonstruis la templon. Tiu havas tri navojn kaj unu turon krom kovrita atrio. La ĉefa retablo estas klasika manierisma kaj oni faris poste, en la 17-a jarcento. Ĝi estis verko de la fratoj Juan González, Pedro González kaj Francisco González. Krom la ĉefa retablo estas alia pri Sankta Gregorio, realigita de disĉiploj de Johano de Burgonjo kaj Juan Correa de Vivar. Estas diversaj pentraĵoj de religia temo kaj centre iom pli granda estas tiu kiu reprezentas miraklon de Sankta Gregorio. En la sakristio estas epntraĵo pri La Pieco, kiu estas verko karaktera de flandra manierismo de la dua duono de la 16-a jarcento. Probable, ties aŭtoro estis Willem Key. Sur la tegmento de la sakristio estas volboj kun pentraĵoj de Rafael Pedrós.
La reĝo Filipo la 2-a donis la titolon de villa la 30an de januaro 1626 kaj laŭ la nomo Villahermosa de Alovera. Poste li vendis la villa al Lorenza de Sotomayor por 6 525 000 maravedoj. Tiam Lorenza de Sotomayor konvertiĝis en la unua markizo de Villahermosa kaj Alovera disiĝi disde Guadalajara. Siaflanke, la kolektado de impostoj estis donita al don Carlos de Ibarra. La markizo, krom koletado de impostoj, ankaŭ nomumis la municipajn postenojn, inklude la urbestron. Aktuale ankoraŭ ekzistas la markizeco kiu apartenas al familio madrida sed kompreneble sen la nombraj privilegioj de la 17-a jarcento.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro ne falis kiel okazis en multaj vilaĝoj de la regiono, kie okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, sed ĉe Alovera tute male.
Demografio
La historia evoluo demografia de Alovera montras tiun krutan supreniron klare laŭ la ciferoj. En la komenco de la 20-a jarcento estis malpli ol 400 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito kaj post la elmigra krizo de la ruraj areoj, male kiel okazis en aliaj setlejoj de la provinco la loĝantaro kreskis al 800 kaj poste 900 en la fino de la 1960-aj jaroj, ĝuste kiam tute male okazis en multaj lokoj de Hispanio. Sed poste la ciferoj ege pli multe kreskis ĝis pli ol 3 000 komence de la 21-a jarcento kaj multe pli al 12 000 lastatempe.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Lastatempe industrio.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la industria produktado kaj iom malpli sur la servoj, forlasante la agrikultura kaj brutobreda produktado, jam tre malabunda en la zono, kvankam iam vivtenis la urbon ĝis antaŭ malmultaj jardekoj.
La bierfabriko Mahou troviĝas ĉe la urbo. Multaj aloveranoj dependas el la servoj de la najbara urbo, Azuqueca de Henares.
Subreto
Subreto estas sopranparto, ofte kiel koloratursoprano en plejofte gaja rolo en opero aŭ opereto. Subretpartoj sen multege da koloraturo kelkfoje estas en relative malalta registro, pro kio ili foje ankaŭ estas rolataj de mezosopranoj.
Ofte oni nomis subreto gajan aŭ komikan servistinrolon, dum kiam la primadono rolis personon de pli alta socia rango. La subreto originas de la Commedia dell'arte. En la Franca la vorto soubrette signifas „juna servistino“ aŭ „ĉambristino“.
Nantouillet
Nantouillet estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Nantolétains.
Agoj de la Apostoloj
La Agoj de la Apostoloj estas la 5-a libro de la nova testamento en la biblio. Ĝi estas la dua parto de du-voluma verko. La unua parto estas la evangelio laŭ Luko. Ambaŭ volumoj kune nomiĝas la Historia Verkaro de Luko.
Aŭtoro
Laŭ frua kristana tradicio la verkinto de tiuj ĉi libroj estas Luko, klera helena pagandevena kuracisto, helpanto, eble ankaŭ kunvojaĝanto de Sankta Paŭlo.
Enhavo kaj strukturo
La Agoj de la Apostoloj rakontas la historion de la eklezio ekde Pentekosto en Jerusalemo ĝis la alveno de Paŭlo en Romo.
La dispozicio estas kaŝita en Ago 1,8. El tiu versiklo evidentas la tri ĉefaj partoj: En tiu ĉi tria parto troviĝas jenaj subpartoj:
Esperanta traduko
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) troviĝas en la esperanta Biblio: IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Villaflor (Ávila)
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 103 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 27 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Santo Tomé de Zabarcos, San Pedro del Arroyo, Aveinte, Brabos, Bularros kaj Gallegos de Altamiros. Tra la teritorio fluas la rojo Espinarejo kiu enfluas en Adaja.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estas de 1545, iam estis pli granda kaj nun konserviĝas grava retablo. Iam estis ankaŭ du ermitejoj kaj palaco ĉe natura loko "La Gasca" apud muelejo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Leffrinckoucke (stacidomo)
Leffrinckoucke estas franca varstacidomo sur linio -Locale -, situanta inter j Leffrinckoucke kaj Dunkerque, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dunkerque-Locale - Bray-Dunes (300000).
Flago de Saint-Martin
La franca trikoloro estas la oficiala nacia flago uzita en Sankta Marteno. Tamen, ekzistas du neoficialaj flagoj raportitaj kaj uzataj en neoficialaj eventoj en la insulo. Unu el ili prezentas la insulan blazonon sur blanka kampo.
Actualitates — Interlingua i Norden
Actualitates — Interlingua i Norden estas revuo de interlingvaanoj fondita en novembro 1959 kaj publikigita en la dana, sveda, norvega lingvoj, kaj interlingvao. Ĝi estas eldonita de "Union Danese pro Interlingua (DIU)" (Dana Unuiĝo por Interlingvao), "Societate Svedese pro Interlingua (SSI)" (Sveda Societo pro Interlingvao), "Union Norvegian pro Interlingua (NIU)" (Norvega Unuiĝo por Interlingvao), kaj "Association Finlandese por Interlingua (SILY)" (Finna Asocio pro Interlingvao). Ĝi havas 4 eldonojn jare kun 8 paĝoj A5 ( 1395-2455).
Tanaka Masahiro
Tanaka Masahiro (田中 将大) (n. 1-an de novembro 1988) estas japana basbalisto. Li ludas en la teamo New York Yankees de la Usona Ligo. Antaŭe li ludis el 2007 al 2013 en la teamoa Oragloj Tōhoku Rakuten Gōruden Īgurusu de la japana Pacifika Ligo.
Aŭtovojo de Levanto
La Aŭtovojo de Levanto aŭ Orienta Aŭtovojo, en hispana A-3 Autovía del Este (iama Autovía de Valencia), estas unu de la elcentraj ses aŭtovojoj de Hispanio kaj estas la natura ligilo inter Madrido kaj la mediteranea marbordo de Valencilando, kaj plej precize kun Valencio.
La mallongigo A-3 montras la literon A kiel simbolo de aŭtovojo kaj la numero 3 ĉar tiu estas la ordonumero laŭ la ordo de aŭtovojoj radiaj (elcentraj), nome la A-1 estus la Aŭtovojo de la Nordo, A-2 Aŭtovojo de la Nordoriento, A-4 Aŭtovojo de la Sudo, A-5 Aŭtovojo de la Sudokcidento kaj A-6 Aŭtovojo de la Nordokcidento.
La iama nacia ŝoseo de Madrido al Valencio komencis ĉe la strato Avenida de la Albufera en Madrido.
Gary Osborne
Gary Osborne (naskiĝis en Londono en 1949) estas angla kantisto kaj kantverkisto el Britio. Li prezidis la Direktoraron de Kantaŭtoroj de la Brita Akademio de Komponistoj-Verkistoj kaj Aŭtoroj dum 12 jaroj, dum kiu li estis prezidanto de la premioj Ivor Novello.
Kariero
Naskita en Londono en 1949, Osborne estas la filo de la muzika direktoro Tony Osborne. Li edukiĝis en Svislando kaj eniris la muzikan industrion en la aĝo de 15 jaroj.
Humurino
Humurino (ruslingve Юморина, ukraine Гуморина, vidu ankaŭ la paĝon (eo) pri historio de Odesa Humurino ) estas tradicia Odesa festo ("Tago de Rido" aŭ "Tago de Humuro"), kiu okazadas ĉiujare dum la Unua de Aprilo (ankaŭ internacie konata kiel ŝercotago).
Gary Osborne
Kariero
Kiel adoleska kantverkisto Osborne havis registradojn de Timi Yuro, Nana Mouskouri kaj Val Doonican kaj en la aĝo de 17 havis sian unuan kanton en la usona furorlisto kun "On The Other Side" de la muzikgrupo The Seekers, kiun li verkis kun Tom Springfield.
Distrikto Szikszó
La distrikta ĉefurbo estas Szikszó, kiu estas urbo, la ceteraj 23 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 309,24 km², kie loĝas 17 501 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bredadoj. La senlaboreco estas tre alta.
Gary Osborne
Kariero
Aparte konata iĝis lia duopo Blue eyes (angle, "Bluaj okuloj"), kiun li verkis kun la kantaŭtora kolego Elton John.
Humurino
La festo aperis en la 1970-aj jaroj. Ĝi havas historiajn rilatojn al tiama modo pri la ludo de KGS kaj delonga percepto pri ŝercemo kaj sprito de odesanoj. La oficiala ĉiujara tradicio de la festado estis interrompita por kelkaj jaroj pro politikaj kialoj (malpermeso de la urbestraro, tiam soveta), sed renoviĝis en pli liberaj 1980-aj jaroj.
Distrikto Szikszó
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1962, sed ĝis 1950 ĝi apartenis al departemento Abaúj-Torna. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Humurino
La festadon plejkutime ĉefas la "Karnavalo", dum kiu diversaj grupoj (profesiaj, naciecaj ktp.) prezentas sin ridmaniere en karnavalaj vestaĵoj (kelkfoje kun teatrumetoj), kaj diversaj aktualaj eventoj (de la pasinta aŭ nuna jaro) estas simile primokataj.
Kromaj aranĝoj okaze de la urba festivalo povas esti (depende de jaro):
- tradicia malfermo de nova monumento en la ĝardeno de Literatura Muzeo (la monumentoj priskulptas famajn odesaj personojn aŭ heroojn de la urba folkloro, kantoj kaj anekdotoj);
- teatraĵoj aŭ paroloj de komediaj aktoroj kaj aŭtoroj;
- muzika koncerto (kutime de populara muziko).
Humurino kaj Esperanto
Ekde jaro 2010, ĉiujare okazadas Esperanto-renkontiĝo nomata Esperanto-Humurino, kiu inkluzivas la tagon, kaj kies ĉefa programero estas partopreno de esperantistoj en la urba karnavalo.
Eksteraj ligiloj
Esperanto-Humurino en Odeso (eo)
(58325) 1994 RE11
(58325) 1994 RE11 estas tre malgranda, ne tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Humurino
Eksteraj ligiloj
Oficiala paĝaro de Odesa Humurino (ru)
(58325) 1994 RE11
Ĝia klinata, tre discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia orbita klinangulo tenas ĝin iom malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,209932 AU, tie estas 31,405 milionoj da km.
Humurino
Eksteraj ligiloj
Artikolo pri Humurino-1999 en "LITeraturaSUPlementO" (aldono al "Helianto", oficiala informilo de UkrEA)
Artikolo pri Humurino-2004 en Kontakto (N-ro 2'2004)
Velké Heraltice
Velké Heraltice estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Opava en Ĉeĥio. Sur la teritorio de la vilaĝo vivas. En la vilaĝo troviĝas baroka kastelo.
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1250. Kiel lastaj posedantoj de la vilaĝo estas indikataj en la jaroj 1899 - 1945 grafoj Bellegarde-idoj. Tiuj faris en la kastelo lastajn reguligojn kaj alkonstruis al ĝi pseŭdogotikan kapelon. En la kastelo estas hodiaŭ hejmo de junularo. En la vilaĝo agadis germana publika vilaĝa lernejo, germana knabina monaĥeja lernejo, ĉeĥa minoritata lernejo kaj ĉeĥa minoritata urba lernejo. Parto de distrikto Opava la vilaĝo estas ekde la jaro 1949. Lokaj partoj apartenis dum plejpartan tempon al sinjorujo Velké Heraltice partoprenante tiel kun la vilaĝo ties sortojn.
Vjatskije Polani
Vjatskije Polani (ruse Вятские Поляны) estas urbo en Kirova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 33404.
La urbo estis fondita en jaro 1596.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1942.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 83334, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°13' norde, longitudo 51°04' oriente.
La urbo estas apud Uralo de okcidento sur alta dekstra bordo de rivero Vjatka (Вятка).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 25.7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 40.2 mil loĝantojn.
10994 Fouchard
10994 Fouchard estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Usono).