cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfred Hitchcock
North by Northwest kaj Psycho
Psycho (1960) estas plej verŝajne la plej bone konata filmo de Hitchcock. Bazita sur la romano de Robert Bloch samnome Psycho (1959), kiu estis inspirita de la kazo de Ed Gein, la filmo estis produktita per limigita buĝeto de 800,000 dolaroj (ekvivalente al 6,913,836 dolaroj de 2019) kaj filmita en blank-nigra en malmultekosta studio kun aktoraroj el Alfred Hitchcock Presents. La senprecedenca violento de la sceno en la duŝejo, de la frua morto de la heroino, kaj la murdoj de senkulpuloj fare de freneza murdisto iĝis la markiloj de nova horor-filma ĝenro. Al la publiko plaĉis la filmo, kaj oni devis fari vicegojn ekster la kinejoj kaj oni devis atendi por la venonta seanco. Ĝi rompis la rekordojn de biletvendado en Britio, Francio, Sudameriko, Usono kaj Kanado kaj estis pli modera sukceso en Aŭstralio dum mallonga periodo.
La filmo estis la plej enspeziga el la kariero de Hitchcock; li persone enspezis pli ol 15 milionoj da dolaroj (ekvivalente al 129.63 milionoj da dolaroj en 2019). Li sekve interŝanĝis siajn rajtojn de Psycho kaj de sia TV antologio kontraŭ 150,000 akcioj de MCA, kio faris lin la tria plej granda kunposedanto kaj sia propra estro en Universal, en teorio almenaŭ, kvankam tio ne haltigis ilin el interferadi lin. Post la unua filmo, Psycho iĝis usona serio de horor-filmo: Psycho II, Psycho III, Bates Motel, Psycho IV: The Beginning, kaj tutkolora refilmo en 1998 de la originalo.
Intervjuo fare de Truffaut
La 13an de aŭgusto 1962, nome la 63a naskotago de Hitchcock, la franca reĝisoro François Truffaut komencis 50-horan intervjuon de Hitchcock, filmita dum ok tagoj en Universal Studios, dum kiuj Hitchcock akceptis respondi 500 demandojn. Necesis kvar jaroj por transkribi la sonbendojn kaj organizi la bildojn; ĝi estis publikigita kiel libro en 1967, kiun Truffaut kromnomis "Hitchbook" (vortoludo kun la vortoj Hitchcock kaj book (libro)). La sonbendoj estis uzitaj kiel la bazo de dokumenta filmo en 2015. Truffaut planis la intervjuon ĉar estis klare al li ke Hitchcock ne estis simple la amas-merkata distristo kiun la usona amaskomunikilaro faris el li. Estis evidenta el liaj filmoj, Truffaut verkis, ke Hitchcock estis "haviginta pli da sciaro al la potencialo de sia arto ol ajna el siaj kolegoj". Li komparis la intervjuon al la konsulto de "Edipo' al la oraklo".
The Birds
La kinfakulo Peter William Evans verkis ke The Birds (1963) kaj Marnie (1964) estas konsiderataj kiel "nedisputataj majstroverkoj". Hitchcock estis intencita filmi Marnie unue, kaj en marto 1962 oni anoncis, ke Grace Kelly, Princino Grace de Monako ekde 1956, eliros el la retiro por steluli en ĝi. Kiam Kelly petis al Hitchcock prokrasti Marnie ĝis 1963 aŭ 1964, li rekrutis Ed McBain alinome Evan Hunter, aŭtoro de The Blackboard Jungle (1954), por disvolvigi scenaron bazita sur novelo de Daphne du Maurier nome "The Birds" (La birdoj, 1952), kiun Hitchcock estis republikigita en sia My Favorites in Suspense (1959). Li dungis Tippi Hedren por ke ŝi ludu la ĉefrolon. Ĝi estis ŝia unua rolo; ŝi estis manekeno en Novjorko kiam Hitchcock vidis ŝin, en oktobro 1961, en NBC televidreklamaĵo por Sego (diettrinkaĵo): "Mi dungis ŝin ĉar ŝi estas klasika belaĵo. Filmoj jam ne havas ilin plue. Grace Kelly estis la lasta." Li insistis, sen klarigo, ke ŝia unua nomo estu skribita inter citiloj: 'Tippi'.
En The Birds, Melanie Daniels, juna altklasulino, renkontiĝas kun advokato Mitch Brenner (Rod Taylor) en birdovendejo; Jessica Tandy ludas la rolon de lia posedema patrino. Hedren vizitas lin en Bodega Bay, Kalifornio (kie The Birds estis fakte filmita) portanta paron de ambirdoj kiel donaco. Subite tajdoj da birdoj ekariĝas, rigardas, kaj atakas. La demando: "Kion la birdoj volas?" estas lasita senresponda. Hitchcock faris la filmon per ekipaĵo el la Revue Studio, kiu faris Alfred Hitchcock Presents. Li diris, ke temas pri lia plej teknike defia filmo, uzante kombinon de trejnitaj kaj mekanikaj birdoj antaŭ fono de naturaj birdoj. Ĉiu filmero estis skizita de antaŭe.
Marnie
En junio 1962, Grace Kelly anoncis, ke ŝi estis decidinta ne aperi en Marnie (1964). Hedren estis subskribinta ekskluzivan sepjaran, kontrakton por ĉiusemajnaj 500 dolaroj kun Hitchcock en oktobro 1961, kaj li decidis aktorigi ŝin en la ĉefa rolo opozicie al Sean Connery. En 2016, priskribante la ludadon de Hedren kiel "unu el la plej grandaj en la kinhistorio", Richard Brody nomis la filmon "historio de seksa violento" okazigita al la rolulo ludita de Hedren: "La filmo estas, se diri simple, malsana, kaj tio ĉar Hitchcock estis malsana. Li suferis sian tutan vivon pro furia seksa deziro, suferis pro la manko de ties kontentigo, suferis pro la malkapablo transformi fantazion en realon, kaj poste sekvis per tio farante ĝin virtuale, pere de sia arto." Kinrecenzo de 1964 en New York Times nomis tiun filmon de Hitchcock "la plej seniluziiga filmo en jaroj", citante la mankon de sperteco de Hedren kaj de Connery, amatoran scenaron kaj "glaringly fake cardboard backdrops" (evidente falsaj poŝtkartaj fonoj).
En la filmo, Marnie Edgar (Hedren) ŝtelas 10,000 dolarojn (ekvivalente al 82,436 dolaroj de 2019) el sia dungisto kaj eskapas. Ŝi kandidatiĝas por laborposteno en la kompanio de Mark Rutland (Connery) en Filadelfio kaj ŝtelas ankaŭ el tie. Pli frue ŝi aperis suferanta panikatakon dum ŝtormo kaj timante la ruĝan koloron. Mark sekvas ŝin kaj ĉantaĝas por ke ŝi edziniĝu al li. Ŝi klarigas, ke ŝi ne volas esti tuŝita, sed dum la "mielmonato", Mark perfortas ŝin. Marnie kaj Mark malkovras, ke la patrino de Marnie estis estinta ĉiesulino kiam Marnie estis infano, kaj ke, kiam la patrino estis luktinta kontraŭ kliento dum ŝtormo — la patrino kredis, ke la kliento estis klopodinta molesti Marnie — Marnie estis mortiginta la klienton por savi sian patrinon. Kuracita el siaj timoj kiam ŝi memoris tion kio okazis, ŝi decidas resti kun Mark.
Hitchcock diris al Robert Burks, kinfotisto, ke la kamerao devis esti metita tiom proksime eble al Hedren kiam li filmu ŝian vizaĝon. Evan Hunter, la scenaristo de The Birds kiu estis verkinta ankaŭ Marnie, klarigis al Hitchcock, ke se Mark estas amanta Marnie, li devus konsoli ŝin, ne perforti ŝin. Hitchcock ŝajne respondis: "Evan, kiam li trudu tion en ŝin, mi volas tiun kameraon rekten al ŝia vizaĝo!" Kiam Hunter liveris du versiojn de la scenaro, el kiuj unu sen la perforta sceno, Hitchcock anstataŭis lin per Jay Presson Allen.
Finaj filmoj
Malboniĝinta sanstato malpliigis la produktadon de Hitchcock dum la lastaj du jardekoj de lia vivo. Biografiisto Stephen Rebello asertis, ke Universal "trudis" du filmojn al li, nome Torn Curtain (1966) kaj Topaz (1969). Ambaŭ estis spionaj streĉfilmoj kun temoj rilataj al la Malvarma Milito. Torn Curtain (Rompita kurteno), kun Paul Newman kaj Julie Andrews, akcelis la tristan finon de la 12-jara kunlaborado inter Hitchcock kaj la komponisto Bernard Herrmann. Hitchcock malkontentis pro la muziko de Herrmann kaj anstataŭis lin per John Addison, Jay Livingston kaj Ray Evans. Topaz (1967), bazita sur romano de Leon Uris, havas agadon parte okazanta en Kubo. Ambaŭ filmoj ricevis miksajn rezencojn.
Hitchcock revenis al Britio por fari sian antaŭlastan filmon, nome Frenzy (1972), bazita sur la novelo Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square (1966). Post du spion-filmoj, la intrigo markis revenon al la ĝenro de murdo-streĉfilmo. Richard Blaney (Jon Finch), nestabila kelnero kun historio de eksplodema kolero, iĝas la unua suspektito en la esplorado pri la murdoj "Necktie" (kolumoj), kiuj estas fakte fifaritaj de lia amiko Bob Rusk (Barry Foster). Tiam, Hitchcock faras la viktimon kaj la maliculon proksimuloj, anstataŭ malproksimuloj kiel en Strangers on a Train.
En Frenzy, Hitchcock permesis nudecon por la unua fojo. Du scenoj montris nudajn virinojn, unu el kiu estis perfortita kaj strangolita; Spoto nomis tiun lastan "unu el la plej malakcepteblaj ekzemploj de detala murdo en la kinhistorio". Ambaŭ aktorinoj, nome Barbara Leigh-Hunt kaj Anna Massey, malakceptis fari la scenojn, kaj tiel oni devis uzi manekenojn anstataŭe. Biografiistoj notis, ke Hitchcock ĉiam puŝis la limojn de la kincenzuro, ofte frenezigante Joseph Breen, la longdaŭra estro de la Holivuda Motion Picture Production Code. Multaj fojojn Hitchcock eniris en subtilajn nuancojn de maldecaĵoj malpermesitaj de la cenzuro ĝis la mezo de la 1960-aj jaroj. Tamen McGilligan verkis, ke Breen kaj aliaj ofte konstatis, ke Hitchcock estis trudante tiajn aferojn kaj estis fakte amuzitaj, same kiel alarmitaj pro la "inescapable inferences" de Hitchcock.
Family Plot (1976) estis la lasta filmo de Hitchcock. Ĝi rakontas la fuĝojn de "Madam" Blanche Tyler, ludita de Barbara Harris, fraŭdema spiritisto, kaj de ŝia taksiista amanto Bruce Dern, kiuj vivtenas sin el siaj trompopovoj. Kvankam Family Plot estis bazita sur la novelo de Victor Canning nome The Rainbird Pattern (1972), la tono de la libro estas pli sinistra. Scenaristo Ernest Lehman dekomence verkis la filmon kun pli akra tono sed li estis devigita al pli hela, pli komika tono fare de Hitchcock.
Kavalireco kaj morto
Ĉirkaŭ la fino de sia vivo, Hitchcock estis laboranta por la scenaro de spion-streĉfilmo, The Short Night (La mallonga nokto), kunlabore kun James Costigan, Ernest Lehman kaj David Freeman. Spite dekomencan laboron, ĝi neniam estis filmita. La sanstato de Hitchcock estis malpliiĝinta kaj estis priokupita pro sia edzino, kiu estis suferanta koratakon. Tiu scenaro estis finfine publikigita en la libro de Freeman nome The Last Days of Alfred Hitchcock (1999).
Estante malakceptinta la Ordenon de la Brita Imperio en 1962, Hitchcock estis nomumita por la Knight Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (KBE) en la Honoroj de Novjaro de 1980. Li estis tro malsano por veturi al Londono — li havis korpaŝadan mezurilon kaj estis ricevanta injektojn de kortizono por sia artrito — kaj tiel la 3an de januaro 1980 la brita konsulo prezentiĝis al li kun la dokumentoj en la Universal Studios. Demandita de ĵurnalisto post la ceremonio kial li estis atendigante la reĝinon tiom longe, Hitchcock humoris, "Mi supozas, ke estis afero de senzorgemo." Cary Grant, Janet Leigh, kaj aliaj partoprenis en posta tagmanĝo.
Lia lasta publika apero okazis en la 16a de marto 1980, kiam li prezentis la ricevanton de la premio de la American Film Institute. Li mortis pro renmalsano la venontan monaton, la 29an de aprilo, en sia domo de Bel Air, Los Anĝeleso. Donald Spoto, unu el biografiistoj de Hitchcock, skribis, ke Hitchcock estis malakceptinta vidi pastron, sed laŭ la jezuita pastro Mark Henninger, li kaj alia pastro, Tom Sullivan, okazigis meson en la hejmo de la kinartisto, kaj Sullivan aŭdis lian konfeson. Hitchcock estis survivita de siaj edzino kaj filino. Lia funebro okazis en la katolika preĝejo de la Bona Paŝtisto en Beverly Hills la 30an de aprilo, post kio lia korpo estis kremaciita. Liaj restaĵoj estis disigitaj en la Pacifikan Oceanon la 10an de majo 1980.
Listo de filmoj
Aldone ol esti la reĝisoro, Alfred Hitchcock faris gastrolajn kameojn en 40 el siaj 54 filmoj. En la filmoj en kiuj li aperis, li estas aperita por mallonga momento en neparolanta parto kiel ekstraĵo, ekzemple enirante en buson, transirante antaŭ konstruaĵo, starante ĉe angulo, aŭ eĉ aperanta en gazeta foto (kiel vidite en la filmo Lifeboat, kiu alie ne disponigis alian ŝancon por li aperi).
Kalimantano
Kalimantano estas la indonezia parto de la insulo Borneo, kiu estas la tria plej granda insulo en la mondo. La devenaj loĝantoj, kiuj vivis kaj vivas sur Kalimantano, nomiĝas dajakoj el tribo Dayak. El etnografia vidpunkto dajakoj dividiĝas en multe da triboj, kiuj diferenciĝas pro siaj kutimoj kaj kulturo. Inter la plej konataj apartenas triboj Iban, Kayan, Kenyah, Punan ks. Plimulto de dajakoj estis farmistoj kaj ĉasistoj. Kelkaj triboj, kiel Punan, estis sole migrantaj kolektantoj kaj ĉasistoj sen daŭraj loĝejoj. Sed plimulto de dajakaj triboj ne estis kiel la tribo Punan kaj ili konstruis klasikajn vilaĝojn. Iliaj loĝejoj estas netipaj kaj unikaj en la mondo. Ili nome konstruas la tn. longajn domojn, kie loĝas la tuta vilaĝo. Temas pri domo sur lignaj kolonoj (tiuj ŝirmas antaŭ bestoj kaj akvo), kie antaŭe estas komuna verando. Tiu estas grava, ĉar ĉi tie renkontiĝas ĉiuj homoj el la tuta vilaĝo. Ĉi tie ankaŭ oni faras plimulton de komunaj laboroj. El la verando estas enirejoj en loĝejojn de unuopaj familioj. La loĝejoj de unuopaj familioj estas apartigitaj. Meze de la domoj havas loĝejon ofte vilaĝestro. Tiuj ĉi domoj, depende en konkreta tribo, estas diverse ornamitaj. De pentraĵoj ĝis diversaj statuetoj kaj totemoj ŝirmantaj la vilaĝon antaŭ malbonaj spiritoj. Tre ofte ni povas vidi ĉi tie bildigon de nigra dentokornulo (granda birdo vivanta sur Kalimantano), kiu havas en dajaka mitologio principan postenon. Dajakoj nome kredas, ke ĝi transportas animojn de mortintoj. El vidpunkto de religio dajakoj estadis animistoj. Hodiaŭ, dank‘ al efikado de misiistoj, plimulto de dajakoj estas kristanoj. Kun tio koneksas ankaŭ perdo de tradicioj, kiu iom post iom okazas ĉe ili. Renkonti virinojn kun tradiciaj dajakaj longaj oreloj estas hodiaŭ preskaŭ ne ebla. En pasinteco tiel ĉi ornamita estis ĉiu virino. Demandinte, kiel estiĝis tiu ĉi tradicio, ni ricevis respondon: "Ja ni ne aspektos kiel orangutangoj, tiuj havas malgrandaj oreloj. Ni estas dajakoj kaj ni do devas havi aliajn orelojn." Se tiu ĉi legendo estas vera, ni ne scias. Plua tradicio konsistis en tatuado. Tatuis sin kaj viroj kaj virinoj. Motivoj kaj nivelo de tatuado koneksis kun socia posteno de konkreta persono, do ne eblis tatui nur tiel. Lasta el la tradicioj, kiun valoras mencii, koneksas kun batalemo de dajakoj. Dajakoj forhakis al siaj malamikoj la kapojn kaj la kraniojn de la malamikoj ili kaŝigis kiel trofeoj. Tio estadis timigataj ĉasistoj de kranioj.
Schwalmtal
Schwalmtal havas diversajn signifojn:
Boris Ĥimiĉev
Boris Petroviĉ Ĥimiĉev (Борис Петрович Хи́мичев; naskiĝis la, mortis la ) estis sovetia kaj rusia aktoro de teatro kaj kino, Popola artisto de Rusio (1993).
Biografio
Boris Ĥimiĉev naskiĝis la en Ĥmelnicka provinco (Ukrainio). Post studado en lernejo li fariĝis studanto de Kieva ŝtata universitato, tamen ne finstudis ĝin; en 1960 transloĝiĝis al Moskvo. En 1964 li finstudis la MAT-lernejon.
Dum 1964 — 1982 li estis aktoro en Moskva teatro je nomo de Majakovskij, ekde 1982 — en Teatro je nomo de Mossoveto.
Ekde 1973 ĝis 1982 lia edzino estis Tatjana Doronina.
Hinojal
Hinojal [inoĤAL] (Fenkolejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas hinojaliegos. La censita populacio en 2008 estis de 439 loĝantoj.
Situo
Hinojal estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 338 m; je 34 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 94 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 63 km².
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Etendaj herbejoj kie abundas la granda otido.
Historio
Estas arkeologiaj restaĵoj de antikvaj setlejoj eĉ antaŭaj al la epoko romia kiaj ŝoseo, ponto (ankoraŭ uzata) kaj restaĵoj de muelejoj de cerealo. Estas ankaŭ araba tombejo ĉe ermitejo, nomita de San Berto, de specifa formo (stilo de templanoj) kun restaĵoj de freskoj interne.
Stacio Ishikawachō
Stacio Ishikawachō (japane: 石川町駅 [Iŝikaŭaĉoo-eki], angle: Ishikawachō Station) estas fervoja stacio en Naka-ku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Negishi.
Chiètres
Chiètres estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Harold Bloom
Harold Bloom (Novjorko, 11-a de julio de 1930 - 14-a de oktobro 2019) estis literatura kritikisto kaj teoriisto usona, krom profesoro ĉe Universitato Yale.
Ekde la publikigo de sia unua libro en 1959, Bloom verkis pli ol 20 librojn de literaturscienco, el kiuj pluraj libroj diskutantaj religion, kaj romanojn. Li redaktis centojn da antologioj koncerne multajn literaturajn kaj filozofiajn figurojn por la eldonejo Chelsea House. La libroj de Bloom estis tradukitaj en pli ol 40 lingvojn.
Bloom venis al publika atento en Usono kiel komentisto dum la kanona milito komence de la 1990-aj jaroj.
La kanona afero
En 1994, Bloom publikigis The Western Canon, nome "La okcidenta kanono", enketo pri la plej gravaj literaturaj verkoj de Eŭropo kaj Ameriko ekde la 14-a jarcento, nome 26 verkoj kiujn li konsideris gravegaj kaj reprezentantaj de iliaj nacioj kaj de la okcidenta kanono. Krom analizoj de la diversaj reprezentaj verkoj de la kanono, la plej grava konzerno de la volumeno reprenas literaturon de tiuj kiujn li nomas la "lernejo de indigno", la plejparte akademiaj kritikistoj kiuj apogas socian celon en legado. Bloom kredas ke la celoj de legado devas esti izola estetika plezuro kaj mem-kompreno prefere ol la celo tenita de "fortoj de malsimpatio" kontraŭ plibonigado de onia socio, kiun li gisas kiel absurda celo, dirante: "La ideo ke vi profitas el la insultitoj kaj vunditoj per legado de ties propraj originoj prefere ol legado de Shakespeare estas unu el la plej strangaj iluzioj iam reklamitaj per aŭ en niaj lernejoj." Lia pozicio estas ke politiko havas neniun lokon en literaturscienco: feminisma aŭ marksisma legado de Hamleto rakontus al oni ion pri feminismo kaj marksismo, li diras, sed verŝajne nenion koncerne Hamlet mem.
4383 Suruga
4383 Suruga estas malgranda, treege hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
33567 Sulekhfrederic
33567 Sulekhfrederic estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
4383 Suruga
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Dehéries
Dehéries estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 37 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
4383 Suruga
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la estinta provinco Suruga, kiu kongruas kun la orienta parto de la nuna gubernio Ŝizuoka.
33567 Sulekhfrederic
Nomo
Ĝia nomo honoras Sulekh Frederic Fernando-Peiris, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Li estis lernanto ĉe la Mount Vernon High School de Mount Vernon (Ohio, Usono).
4383 Suruga
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la uzinte observojn de, anoncita en februaro 2013.
Dehéries
Geografio
Dehéries situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Dehéries etendiĝas sur 1,87 km².
4383 Suruga
Satelito
Tiu satelito havas diametron de 1,33 ± 0,13 km, de 0,6828 ± 0,00004 tagoj (16,3872 ± 0,0001 horoj) kaj orbitan  de ĉirkaŭ 11 km.
Dehéries
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Hennebelle, kiu do fariĝis la loka urbestro.
4383 Suruga
Satelito
Ĝiaj rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Dehéries
Vidindaĵoj
Videblas bela muelejo je la pinto de la vilaĝo, proksime al la komenco de la arbaro Walincourt-Selvigny.
Administrado
Dehéries apartenas al la kantono de Clary, kies ĉefurbo estas Clary. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
59-a SAT-Kongreso 1986
La prezidanto de la Organiza Komitato estis Ramon Manau. Por prizorgi la celebradon de la kongreso estis kreita nova asocio Kultura Asocio Esperantista, kiu grupigis la SAT-anojn de Katalunio.
Post kaj sekve de tiu kongreso renaskiĝis la hispana esperantista laborista movado kaj estis fondita HALE, kun sia revuo "Kajeroj el la Sudo".
Manuela Sáenz
Doña Manuela Sáenz (n. la 27-an de decembro 1797, aŭ eble 1795, en Kito - m. la 23-an de novembro 1856 en Paita), kromnomita la "Liberantino de la Liberanto", estis la amantino de la sudamerika revolucia estro Simón Bolívar. Ŝi estis la filino de Simón Sáenz Vergara kaj Maria Joaquina Aizpuru, kaj edziniĝis kun la Doktoro James Thorne. Lin ŝi forlasis, kiam Bolívar sendis al ŝi leteron pri sia fervora amo.
Manuela Saénz mem ankaŭ estis revolucia heroino de Sudameriko. La venezuela historiisto Denzil Romero opinias, ke ĝi eble estis "la plej grava virino en la historio de Sudameriko" kaj li asertas, ke ŝi "havis pli grandan politikan influon ol eĉ Eva Perón".
Gières
Gières estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Giérois.
György Györffy
György GYÖRFFY [djordj djeorfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györffy György estis hungara historiisto, esploristo de patrujokupo de hungaroj kaj de Árpád-epoko naskita en Szucság la 26-an de aŭgusto 1917 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de decembro 2000. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis szigethi kaj nádudvari.
Biografio
György Györffy finis la mezlernejon en Budapest en 1935. Inter 1935—1939 li studis historion en Scienca Universitato Péter Pázmány. En junio 1940 li doktoriĝis. Liaj plej gravaj profesoroj estis Sándor Domanovszky, Elemér Mályusz kaj Gyula Németh. Je la eksplodo de la dua mondmilito li troviĝis en studvojaĝo en landoj de Balto, Finnlando kaj en lando de sameoj. Ekde septembro de 1940 ĝis turno de jaro 1941/42 li laboris en Universitata Biblioteko kaj de komenco de 1942 estis la praktikanto kaj poste profesoro de historia instituto pri Pál Teleki. De aŭtuno 1942 ĝis fino de 1944 li plenumis soldatservon. En 1945 kiel direktoro de Popolscienca Instituto evoluigis tiun memstara instituto, sed ekde aŭtuno 1949 la ŝtato ĉesigis ĝin. Post transformo de Orienteŭropa Instituto al Scienca Instituto de Hungara Scienca Akademio tie laboris kiel scienca kunlaboranto, poste ĉefkunlaboranto kaj fine konsilanto ĝis sia pensiuliĝo en 1988. Li estas la filo de István Györffy (etnografo).
Li estis membro de Hungara Scienca Akademio (korespondanta en 1990, ordinara en la sekva jaro.
Esselbach
Esselbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nové Sady (distrikto Nitra)
Nové Sady, hungare Assakürt estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. La slovaka historia nomo estis Ašakert ĝis 1948.
Situo
Nové Sady situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Nitra (urbo) troviĝas 15 km-ojn for.
7604 Kridsadaporn
7604 Kridsadaporn estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kridsadaporn Ritsmitchai (1964–2004), naskiĝita en Songkhla (Tajlando). Ŝi kaj sia edzo Martin Callaway vivis kaj laboris en la Observatorio de Siding Spring. Ŝi estis tragike mortigita en trafikacidento. La taja antaŭnomo "Kridsadaporn" (taje กฤษดาพร [krìsàdāːphōn]) signifas "Dia beno".
Orbito
Pro ĝia discentra orbito, Kridsadaporn estas klasifikata kiel "Nekutima Malgranda Planedo" de la Minor Planet Center. Ĝi estas verŝaine estingita kometo, tie estas, kometo, kiu perdis siajn vaporiĝemajn materialojn.
Studo pri la evoluo de tiu orbito montras, ke, pro orbita resonanco kun Jupitero, ĝi povos iĝi terrenkonta aŭ jupiterrenkonta asteroido, aŭ esti forpelita el la sunsistemo sur periodo de grandordo de 10 000 jaroj.
Hinterbrühl
Hinterbrühl estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Margareta (Skotlando)
Margareta (ankaŭ Virgulino de Norvegio; n. la en Tønsberg, m. ĉ. la  ĉe la Orknej-insuloj) estis reĝino de Skotlando de 1286 ĝis sia morto. Ŝi estis filino de la norvega reĝo Eriko la 2-a kaj lia edzino, princino Margareta de Skotlando. Per sia patrino ŝi estis ankaŭ la nepino kaj heredontino de reĝo Aleksandro la 3-a de Skotlando.
Post la subita morto de ŝia avo Skotlando ne havis klaran tronheredanton. Lia vidvino Jolanda de Dreux asertis esti graveda kun ebla heredonto. Post malvualo de la falsa aserto oni decidis surtronigi la 3-jaran nepinon, sub komuna regenteco de ses nobeloj. En aŭtuno 1290 Margareta ŝipvojaĝis al Skotlando, sed malsaniĝis kaj mallonge poste mortis apud la Orknejoj. Tiel formortis la dinastio Dunkeld. Ŝi estis entombigita en Bergeno.
En la postaj du jaroj ne malpli ol 13 pretendantoj provis akiri la skotan tronon.
<!-- Nach dem plötzlichen Tod ihres Großvaters hatte Schottland keinen klaren Nachfolger auf den Thron. Margaretes Stiefgroßmutter Jolanda von Dreŭ behauptete zunächst, dass sie mit einem legitimen Nachfolger schwanger sei. Dadurch hoffte sie die Pläne zweier mächtiger Adliger zu durchkreuzen. Es handelte sich dabei um Robert Bruce, 5. Lord of Annandale (Großvater des späteren Robert I.) und um John Balliol, die beide Anspruch auf den Thron erhoben. Als klar wurde, dass Jolanda überhaupt nicht schwanger war, wurde beschlossen, dass Alexanders einzige überlebende Nachfolgerin, die dreijährige Enkelin Margarete, auf den Thron folgen sollte. Sechs Adlige sollten gemeinsam die Regentschaft übernehmen.
Aus Furcht, dass die Präsenz einer jungen und machtlosen Königin einen Bürgerkrieg zwischen den Thronprätendenten auslösen würde, baten die schottischen Adligen den englischen König Eduard I. um Vermittlung. Dieser sah darin eine Chance, seinen eigenen Einfluss in Schottland auszudehnen. Eduard arrangierte 1290 das Abkommen von Birgham; Margarete wurde mit dem Prince of Wales (dem späteren Eduard II.) verlobt. Im Gegenzug würde England die schottische Unabhängigkeit garantieren.
Im Herbst 1290 reiste Margarete per Schiff Richtung Schottland. Doch während der Überfahrt erkrankte sie und starb kurz darauf bei den Orkneys. Mit ihrem Tod erlosch das Haus Dunkeld. Ihre sterblichen Überreste wurden nach Bergen überführt und neben ihrer Mutter beigesetzt. In den zwei folgenden Jahren gab es nicht weniger als 13 Anwärter auf den schottischen Thron. Erneut wurde Eduard um Vermittlung gebeten. Seine Versuche, die Herrschaft über Schottland an sich zu reißen, führten zum ersten schottischen Unabhängigkeitskrieg.
-->
Poreŭropismo
Praktike la termino estas uzata kiel antonimo de eŭroskeptikismo. La koncepto de poreŭropismo estis uzata de Jules Romains en 1915, por difini emon favore al eŭropa federaciismo, eŭropa konstruado kaj integrigo, same kiel la starigo de laika Eŭropo, kontraste al la tiama kristanismo.
Poreŭropisma opinio iuj konsideras la deziron preterpasi la naciojn kaj konsekvence la nacio-ŝtatojn, kiuj tiel reduktiĝus al simplaj ŝtatoj konsistantaj federacian Eŭropon. Ĝi do pledus por la apero de eŭropa supernacio.
ISO 3166-2:SB
ISO 3166-2:SB estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Salomonojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas SB, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Salomonoj. La dua parto estas du ciferoj.
Kantono Cedar (Misurio)
La kantono Cedar aŭ plene esperante Kantono Cedra - angle Cedar County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Élincourt
Élincourt estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 666 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Élincourt situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Élincourt etendiĝas sur 8,41 km². Ĝi havas landlimon kun la departemento Aisne.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Pierre Laude, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Rudolf Dombi
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dombi Rudolf estas hungara kajakisto, olimpiano, olimpika ĉampiono.
Ciudad Universitaria (metroo de Madrido)
Ciudad Universitaria (Universitata Urbo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo Complutense, en kvartalo Ciudad Universitaria, distrikto Moncloa-Aravaca.
Rudolf Dombi
naskiĝis la en Budapeŝto.
Fuŝo
Fuŝo en esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ reta vortaro estas la ago malbone fari ion pro intenca aŭ nevola senzorgeco, pro malbonkvalita laboro aŭ pli koncize pro faraĉo. Ofte la vorto specife aplikiĝas por malbonkvalitaj rezultoj de laboristoj sen koncernaj fakaj konoj, kompetentecoj, pri la tasko. Koresponde, fuŝaĵo estas la koncerna rezulto, do fuŝita takso aŭ objekto. La vorto etimologie videble devenas de la germana samsignifa vorto Pfusch.
En neformala Esperanto, la vorto fuŝaĵo ankaŭ aplikiĝas al miskomprenoj aŭ misinterpretoj, ekzemple ĉe etimologiaj vortoj, kiuj transiris proceson de transformiĝo. Unu el multaj citeblaj ekzemploj estas la anglalingva termino Jolly Roger, nomo por la tradicia pirata flago de blankaj kranio kaj du ostoj sur nigra fono - ĝi probable devenas de la franca nomo 'le Joli Rouge', kio france signifas 'la Bela Ruĝo', kio koncernas la koloro de la ruĝaj flagoj, aŭ eble la koloro de sango. Ĉi tio fuŝajo verŝajne estis helpita de la fakto ke la diablo havis la kromnomon 'Old Roger', kio estas multe pli facile prononcebla al geangloparolantoj. Malpli ofta aserto de la origino estas 'le Joyeux Rouge', kio signifas 'la Ĝoja Ruĝo'.
Palacoj en Wallenstein-strato
Geografio > Eŭropo > Ĉeĥio > Prago > Malgranda Kvartalo > Palacoj en Wallenstein-strato < Turismo
Palaco en la Wallenstein-strato (Valdštejnská ulice):
Dány
Dány [dAnj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Gödöllő. La loknomo ne havas sencon en la hungara lingvo.
Geografio
Dány situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, inter grandvilaĝo Sülysáp kaj urbo Tura. Gödöllő troviĝas 15 km-ojn.
Azandeoj
La azandeoj vivas en la nordo de Centra Afriko. Ilia nombro estas taksata (depende de la fonto) unu ĝis kvar milionoj.
Ili vivas precipe en la norda Demokratia Respubliko Kongo (provinco Supera Zairio), en la suokcidento de Sudano (je la bordoj de la rivero Ueleo) kaj en la sudorienta parto de Centrafrika Respubliko (distriktoj Rafaio, Zemio kaj Obo). De 1860 ĝis proksimume 1912 ili formis memstaran sultanaton, kiu estis unu el la lastaj antaŭkoloniaj regnoj de Centara Afriko.
La azandea lingvo apartenas al la adamava-ubangia lingvogrupo.
La plej multaj azandeoj apartenas al naturreligio kaj kredas je magio kaj sorĉado. Magio kaj sorĉado ĉe la azandeoj prezentas gravan parton de ilia vivo kaj de ilia vivkompreno.
Origino de la nomo
Azandeoj (azande) signifas homoj, kiuj posedas multan landon kaj rilatas al ilia historio kiel konkerintoj, kiuj en antaŭa tempo regis grandajn partojn de la hodiaŭa Sudano.
Kees van Kooten
Kees (Cornelis Reinier) van KOOTEN (naskiĝis la en Hago Nederlando) speciale konatiĝis kiel duono de la duopo Koot en Bie, kiun li konsistigis kun Wim de Bie kaj kun kiu li dum jaroj faris programojn por la televida sendrajtanto VPRO. La kunlaboro inter Kees kaj Wim retroiras al ilia mezgrada lerneja tempo. Ili konatiĝis en la Liceo Dalton, kie ili kune havis kabaredoprogramon. La kabaredensemblo nomiĝis Cebrah. La unua programo nomiĝis G.Rapsgewijs. La dua Te hooi en te grap.
Krom la pseŭdonimon Koot, li ankaŭ uzis la pseŭdonimojn: Jan Blommers, Hans van Dek, Tj. Hekking, Heer Koot, Harry F. Kriele kaj Roman Tate.
Familio
En 1941 Cornelis Reinier van Kooten kaj Anna Geertruida Snaauw ricevis ilian unuan infanon, filo, kun la baptonomo Cornelis Reinier, sed kiu inter la nederlanda publiko konatiĝis kiel Kees (Kornelio).
En 1945 Kees ekhavis fratinon: Anke.
En 1959 li konatiĝis kun Barbara Kits, kun kiu li en 1966 kunloĝis je la Prinsengracht en Hago kaj al kiu li edziĝis post du jaroj, la. Post sia geedziĝo ili ekloĝis en Zuidoostbeemster, je la Nekkerweg. Je la 17-a de decembro 1971 naskiĝis filo Kasper kaj je la 26-a de januaro 1974 ilia filino Kim. Liaj infanoj ankaŭ fariĝis konataj nederlandanoj.
En 1978 la familio transloĝiĝis al Hilversum, ĉar Kees volis loĝi pli proksime de sia laboro. En 1996 ili transloĝiĝis al Amsterdamo.
Aprilo
Aprilo (Aprilis) estas la kvara monato de la Gregoria kalendaro. Ĝi enhavas 30 tagojn. Ĝi nomiĝas laŭ la latina vorto aperire, "malfermi".
Kees van Kooten
Premioj
Du Edisonoj kaj ses oraj diskoj por diversaj diskoj de la Simplisties Verbond.
Aprilo
Aprilo venas post marto kaj antaŭ majo.
Aprilo komenciĝas per la sama semajntago kiel julio en ĉiuj jaroj, kaj kiel januaro en superjaro.
En iuj landoj la 1-a de aprilo estas ŝercotago.
Bunești (Mintiu Gherlii)
Bunești [buneŝtj] (Széplak) estas vilaĝo en Rumanio norde de Gherla. En 1910 ĝi nombris 854 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 903 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1343. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Mintiu Gherlii.
Beauty and the Beast (2017)
Beauty and the Beast (Belulino kaj la Besto) estas usona muzikala fantazia filmo de 2017 reĝisorita de Bill Condon kaj verkita de Stephen Chbosky kaj Evan Spiliotopoulos. Produktorita de Walt Disney Pictures kaj Mandeville Films, la filmo estas realbilda refilmaĵo de la animacia filmo de Disney de 1991 samnoma, siavice adaptaĵo de la fabelo de Jeanne-Marie Leprince de Beaumont. La filmo estas aktorata de brita kaj usona geaktoraro komponita inter aliaj de Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans, Kevin Kline, Josh Gad, Ewan McGregor, Stanley Tucci, Audra McDonald, Gugu Mbatha-Raw, Ian McKellen kaj Emma Thompson.
Temas pri princo kiu estis transformata en Besto (Malbelaĵo) kaj junulino nome Belle kiun li malliberigas en sia kastelo. Por reiĝi princo denove, Beast devas ami Belle kaj gajni ŝian amon aŭ li restos kiel Beast porĉiame.
Gertewitz
Gertewitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Oppurg. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Fanfan la Tulipe (1952)
Temo
Por eskapi el geedziĝo kun filino de kamparanoj, kiun oni volas trudi al li, Fanfan forfuĝas el Parizo kaj rekrutiĝas en francan armeon, post kiam Adeline, aŭguristino, antaŭdiris al li brilan karieron, kaj eĉ ties edziĝon kun Henriette, filino de la reĝo Ludoviko la 15-a (Francio).
Morungaba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Bragança Paulista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Holguera
Holguera [olGEra] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas holgueranos. La censita populacio en 2008 estis de 762 loĝantoj.
Situo
Holguera estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 270 m. La surfaco de ties teritorio estas de 37,19 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Villanueva de la Serena
Villanueva de la Serena estas hispana urbo de regiono Ekstremaduro en ties suda provinco Badajoz.
Situo
Ĝi estas en regioneto Vegas Altas, tio estas Malalta Valo de rivero Guadiana, sojle de regioneto La Serena -kiu nomigis samnoman regionon kaj urbon en Ĉilio- kaj je nur 5 Km de najbara Don Benito, igis kun tiu laste menciita urbo kunurbon regionelstaran, formante terkulturan, industrian kaj servan centron kun influo kaj regionete kaj tutregione.
Ties koordinatoj estas 39,97º N, 5,8º Okc.
Historio
Ĝi estis fondita ĉirkaŭ la 13a jarcento, laŭ pranomo de Aldeanueva de Lares, tio estas Vilaĝeto anstataŭ Vilaĝo. En 1303 la domaro estis donacita de Fernando la 4a al Ordeno de Alcántara por ties reloĝigo, laŭ nomo de Aldeanueva de Lares. En 1423 ĝi atingis rangon de vilaĝo. En 1.504 instaliĝis tie la episkoparo (Priorato) de la Ordeno translokigita de Magacela. Poste oni uzis la nomojn de Villanueva de los Freyres (de la Monaĥoj), de Lares kaj de Magacela, ĝis la nuna definitiva de la Serena en la 16a jarcento. Ekde tiu epoko la vilaĝo montras en sia blazono lemon Puerta de la Serena (Pordo). Fine de 16a jarcento kaj komence de 17a, kun loĝantaro de ĉirkaŭ 3.500, iĝis la plej grava vilaĝo de komunumo de Magacela. Kune kun Siruela, estis sidejo de kunvenoj de la Mesta (ĉiopova mezepoka kaj renesanca konsilantaro por Brutbredistoj), kaj dum la 17a jarcento estos unu el la plej gravaj regionaj centroj.
Dum la 16a jarcento kreiĝis en Ĉilio urbo samnoma kiu poste renomiĝis nur La Serena.
En la 19a jarcento ricevis de reĝino Isabel la 2a nomumon de Urbo.
Dum la Intercivitana Milito, Villanueva estis ejo de sangaj militoj inter faŝismaj kaj respublikaj armeanoj. En Villanueva naskiĝis gravaj ekstremaduranoj kiel Pedro de Valdivia, konkeranto de Ĉilio, kaj inter beletristoj, la aŭtoro de fama romano Jarrapellejos, Felipe Trigo.
Nereligiaj
La Casa de los Bolos, familihejmo de komenco de 20a jarcento, tre ornamita.
La Jabonera estas malnova fabriko de sapo, ekzemplo de industria arkitekturo de la 19a jarcento.
Religiaj
Monaĥejo de San Benito aŭ Palacio Prioral, konstruita en 1494; rekonstruita dum reĝado de Karolo la 3-a, en la 18a jarcento kaj en la 19a jarcento post detruo de franca napoleona armeo.
La Parroquia de Nuestra Señora de la Asunción,, paroĥejo de Nia S-rino de Asunción, renesanca kirko de herrereca stilo (laŭ Herrera), konstruita el granito, finkonstruita en 1608.
Urboburgo Andernach
La urboburgo Andernach, ankaŭ nomata princelektista burgo, princelektista kastelo, urbokastelo aŭ episkopa burgo, estas kurköln-a burgo en Andernach en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas akvoburgo el la fino de la 12a kaj komenco de la 13a jarcento. Ĝi estas romanika kun gotikaj kaj renesancaj elementoj. La burgo estis detruita en 1689 dum la milito de palatinata sukcedo.
Neakordigeblismo
Tradiciaj argumentoj por neakordigeblismo estas bazitaj sur "intuicipumpilo": se persono estas kiel aliaj mekanikaj aĵoj kiuj estas determinitaj en ties konduto kiel ekzemple risortludilo, bilardglobo, marioneto, aŭ roboto, tiam homoj ne rajtas havi liberan volon. Tiu argumento estis malaprobita de akordigeblistoj kiel ekzemple Daniel Dennett sur la tereno ke, eĉ se homoj havas ion komuna kun tiuj aĵoj, ĝi restas ebla kaj kredinda ke oni estas diferencaj de tiaj objektoj laŭ gravaj manieroj.
Alia argumento por neakordigeblismo estas tiu de la "kaŭza ĉeno". Neakordigeblismo estas ŝlosilo al la idealisma teorio de libera volo. La plej multaj neakordigeblistoj malaprobas la ideon ke agadlibereco konsistas simple el "libervola" konduto. Ili insistas, prefere, ke libera volo signifas, ke la homo devas esti la "finfina" aŭ "originanta" kialo de siaj agoj. Li devas esti "causa sui", en la tradicia frazo. Kaŭzi onies elektojn estas la unua kialo de tiuj elektoj, kie unua kialo volas diri, ke ekzistas neniu antaŭa kialo de tiu kialo. La argumento, tiam, estas ke se la homo havas liberan volon, tiam la homo estas la finfina kialo de siaj agoj. Se determinismo estas vera, tiam ĉiuj la elektoj de viro estas kaŭzitaj de la okazaĵoj kaj faktoj ekster ties kontrolo. Tiel, se ĉio kion la homo faras estas kaŭzita de la okazaĵoj kaj faktoj ekster ties kontrolo, tiam li ne povas esti la finfina kialo de ties agoj. Tial, li ne povas havi liberan volon. Tiu argumento ankaŭ estis defiita fare de diversaj akordigeblistaj filozofoj.
Tria argumento por neakordigeblismo estis formulita fare de Carl Ginet en la 1960-aj jaroj kaj ricevis multe da atento en la moderna literaturo. La simpligita argumento etendiĝas laŭ tiuj linioj: se determinismo estas vera, tiam oni havas neniun kontrolon de la okazaĵoj de la pasinteco kiu determinis onian nunan staton kaj neniun kontrolon de la naturaj leĝoj. Ĉar oni povas havi neniun kontrolon de tiuj aferoj, oni ankaŭ povas havi neniun kontrolon de la sekvoj de ili. Ekde oniaj nunaj elektoj kaj agoj, ĉe determinismo, estas la necesaj sekvoj de la pasinteco kaj la naturaj leĝoj, tiam oni havas neniun kontrolon de ili kaj, tial, neniun liberan volon. Tio estas nomita la sekva argumento. Peter van Inwagen rimarkas, ke C.D. Broad havis version de la sekva argumento jam la 1930-aj jaroj.
La malfacileco de tiu argumento por kelkaj akordigeblistoj kuŝas en la fakto ke ĝi implicas la maleblecon kiun tiu unu povus esti elektinta. Ekzemple, se Jane estas akordigeblisto kaj ŝi ĵus sidiĝis sur la sofo, tiam ĉe ŝi estas favora la aserto ke ŝi povus esti restinta starante, ĉu ŝi tiel deziris. Sed ĝi sekvas el la sekva argumento ke, se Jane restis starante, ŝi aŭ generintus kontraŭdiron, malobservintus la naturajn leĝojn aŭ ŝanĝintus la pasintecon. Tial, akordigeblistoj estas favoraj al la ekzisto de "nekredeblaj kapabloj", laŭ Ginet kaj van Inwagen. Unu respondo al tiu argumento estas ke ĝi dusencumas en la nocioj de kapabloj kaj necesoj, aŭ ke la libera volo elvokita por fari ajnan antaŭfiksitan elekton estas vere iluzio kaj la elekto estis al ĉio antaŭen, indiferenta al tiu "decidanto". David Lewis sugestas, ke akordigeblistoj donas nur al la kapablo farendaĵon alie se malsamaj cirkonstancoj fakte estis akiritaj en la pasinteco.
Griza grampo
La Griza grampo (Grampus griseus) estas la nura specio de delfeno de la genro Grampus. Ĝi estas komune konata kiel Monaka delfeno inter fiŝkaptistoj de Tajvano. Kelkaj el la plej proksimaj rilataj specioj al tiuj delfenoj estas la jenaj: globkapuloj aŭ globicefaloj (Globicephala spp.), nana orcino (Feresa attenuata), melonkapa baleno (Peponocephala electra), kaj falsa orcino (Pseudorca crassidens).
Taksonomio
Tiu specio estas nomita ankaŭ Delfeno de Risso laŭ Antoine Risso, kies priskribo formis la bazon de la unua publika priskribo de la animalo, fare de Georges Cuvier, en 1812. Alia komuna nomo estas grampus (nomo ankaŭ de la genro), kvankam tiu komuna nomo estis plej ofte uzata por la orcino. La etimologio de la vorto "grampus" estas neklara. Eble temas pri aglomeraĵo de la latina grandis piscis aŭ de la franca grand poisson, ambaŭ kun la signifo de granda fiŝo. La specifa epiteto griseus (griza) aludas al la makulhava (preskaŭ cikatrohava) griza koloro de ties korpo.
Priskribo
Tiu specio havas relative grandan antaŭan korpon kaj dorsan naĝilon, dum la malantaŭa konsistas en relative malgrandan voston. La bulbohava kapo montras vertikalan fendon en frunto.
Idoj estas dorse grizaj al brunaj kaj ventre kremo-koloraj, kun blanka ankro-forma areo inter la brusto kaj ĉirkaŭ la buŝo. En pli aĝaj grampidoj, la neblankaj areoj malheliĝas al preskaŭ nigraj, kaj poste heliĝas (escepte ĉe la ĉiam malhela dorsa naĝilo). Liniaj cikatroj ĉefe el socia interagado eventuale kovras la kernon de la korpo; cikatroj estas ofta trajto ĉe dentobalenoj, sed ankaŭ la Griza grampo tendencas esti malkutime tre cikatrohava. Pli aĝaj individuoj aspektas ĉefe blankaj. Plej individuoj havas du al sep paroj de dentoj, ĉiuj en la malsupra makzelo.
Longo estas tipe 3.0 m, kvankam specimenoj povas atingi 4.00 m. Kiel plej el la delfenoj, maskloj estas tipe iom pli grandaj ol inoj. Tiu specio pezas 300–500 kilogramojn, kio faras ilin la plej granda specio nomita "delfeno".
Blanklipa cervo
La blanklipa cervo (Cervus albirostris) el la ordo de parhufuloj kaj familio de cervedoj troviĝas sur la Ĉinghaj-Tibeta Altebenaĵo, en Siĉŭan-provinco kaj Ĉjiljan-montaro de Ĉinio. Ambaŭflankoj de la nazpinto, malsupraj lipo kaj mentono estas blankaj, pro tio ĝi ricevis la nomon. Ĝi longas ĉ. du metrojn, altas ĉ. 1,3 metrojn kaj pezas 130-140 kilogramojn, kaj ĝia vosto longas 10-12 centimetrojn. Ĝiaj haroj estas grizbrunaj. Sur la gluteoj estas helbrunaj makuloj, kaj la larma glando estas evidenta.
La blanklipaj cervoj havas dikajn kaj malmolajn harojn kaj larĝajn parhufojn, tiel ke ili taŭgas por vivi sur altaj montoj 3 000-5 000 metrojn super la marnivelo kun malvarmega klimato. Ili povas elteni malvarmon kaj malsaton. En vintro iliaj haroj estas duoble pli longaj ol en somero. Ili manĝas ĉefe herbojn kaj maldikajn junajn branĉojn de arbedoj. Por serĉi nutraĵojn ili povas translokiĝi al malproksima loko. La blanklipaj cervoj ŝatas agi ĉe akvofontoj, ordinare en aretoj el 2-3 aŭ 10. Dum oestro ili agas ofte en gregoj, iam la nombro en unu grego atingas pli o1 150. Maljunaj vircervoj kutimas agi solaj, dum la junaj agas en malgrandaj aroj. La cervino vivas kune kun siaj idoj. La patrino tre amas ilin, eĉ ne forpelas siajn antaŭe naskitajn cervojn, kiam ĝi estas akuŝonta. La cervoj oestras kaj pariĝas inter septembro kaj novembro. Dum tiu periodo inter vircervoj ofte okazas intensa batalo por gajni cervinojn. La gravedeco daŭras ĉ. 8 monatojn kaj la cervino ĝenerale naskas ĉiufoje unu idon, hazarde du kaj nutras ilin 4-5 monatojn. La junaj kornoj de la cervo povas servi por fari ĉinan medicinaĵon, sed ĝia kvalito estas multe malpli bona ol tiu de la makula cervo.
La blanklipa cervo estas fama besto propra al Ĉinio. Ĝi estas tre bonvena eksterlande. Multaj fremdlandaj zoologiaj ĝardenoj volas havi ĝin, tamen ĝis 1987 nur Sovetunio kaj Srilanko ricevis de Ĉinio tian cervon.
Ágoston Budó
Ágoston BUDÓ [Agoŝton], hungare Budó Ágoston estis hungara fizikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio. Ágoston Budó naskiĝis la 1914 en Budapeŝto. Li mortis la 1969 en Szeged.
Biografio
Ágoston Budó frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1931-1936, poste li plulernis en Berlino helpe de stipendio. Inter 1940-1949 li instruis en universitato en Budapeŝto, poste en Debrecen, fine en Szeged. Li okupiĝis ekzemple pri dielektriko de molekulo. Li ofte havis eblecojn studvojaĝi al Sovetunio, Britio, Orienta Germanio, Francio, Pollando, Jugoslavio, Danio. Li ricevis premion Kossuth en 1951, poste ankaŭ aliajn premiojn.
Joseph Lieberman
Joseph Isadore "Joe" Lieberman (naskiĝis la estas juda usona politikisto de Konetikuto. Lieberman estis voĉdonita al la Usona Senato en 1988. Li estis la kandidato por Usona vicprezidento de la Demokrata Partio en 2000. Lieberman gajnas reelekton per sia "Connecticut for Lieberman" partio ("Konetikuto por Lieberman Partio") post li malgajnis la partian antaŭelekton kaj formis sian propran partion. Kvankam li nun estas senpartia, li promesis ĉefe labori kiel Demokratano.
Thomas Henry Huxley
Thomas Henry HUXLEY, Prezidento de la Reĝa Societo de Londono kaj membro de la Linea Societo de Londono (naskiĝis – mortis ) estis angla biologo specializita en kompara anatomio. Li estis konata kiel "la Darvina buldogo" pro sia defendo de la teorio de evoluismo de Charles Darwin. Li estis avo de Aldous Huxley, Andrew Huxley kaj Julian Sorell Huxley.