cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kombinaĵo de granda dudekedro kaj granda steligita dekduedro
Kiel steligo
Steligaj facetoj por la konstruado estas:
Aussillon
Aussillon estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aussillonnais.
Tony Levin
Tony LEVIN (nasknome Anthony Frederick Levin), naskinĝinta la 6an de junio de 1946 en Bostono, Usono, estas muzikisto per Basgitaro, Tubjo, Chapman Stick, Elektra kontrabaso kaj sintezilo.
Li estas ano de la grupo King Crimson ekde 1981 kaj kunloboris kun multaj artistoj, interaliaj: Pink Floyd, Peter Gabriel, Yes, David Bowie.
1602 Indianao
1602 Indianao estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo partopreninta al la Indiania Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ŝtato Indianao, refere al la Universitato de Indianao kiu iniciatis la programon.
NGC 2792
NGC 2792 (aliaj indikoj — PK 265+4.1, ESO 314-PN6, AM 0910-421) estas planeduma nebulozo en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
12364 Asadagouryu
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana astronomo Asada Goryu (japane : 麻田剛立, Asada Gōryū 1734–1799), kiu studis la. Li ankaŭ fondis "Senjikan", privatan lernejon pri astronomio en Osako kaj edukis multenombrajn elstarajn astronomojn, inklude Takahashi Yoshitoki kaj Hazama Shigetomi.
Remigijus Vilkaitis
Remigijus Vilkaitis (naskiĝis la 24-an de majo 1950 en Vilkaviškis) estas politikisto kaj teatra aktoro de Litovio. Li studis aktoradon en la Litovia Muzika kaj Teatra Akademio kaj poste ĝis la jaro 2000 laboris en la "Junulara Teatro" (Jaunimo teatras) de Vilno. Krome li interalie aktoris en la litovlingvaj filmoj „Ties riba“ ("ĉe la limo", 1972), „Pasigailėk mūsų“ ("funebru pri ni", 1978), „Nebūsiu gangsteriu, brangioji“ ("mi ne 'stos krimulo, miaj karaj", 1978), „Mėnulio Lietuva“ ("luneta Litovio", 1997), „Mano tėvas“ ("mia patro", 2006) kaj „Broliai“ ("fratoj", 2008).
Ekde la 9-a de decembro 2008 li estas ministro pri kulturo en la registaro de Litovio, ankaŭ post ties restrukturigo la 22-an de julio 2009. Lia ministerio nacilingve nomatas Lietuvos Respublikos kultūros ministerija.
La politikisto reprezentas la Partion de la Nacia Restariĝo, aparte fonditan por la Parlamenta baloto en Litovio 2008, kaj konsistanta precipe el aktoroj kaj aliaj artistoj.
Ĉina Antologio (1949-1959)
Ĉina Antologio (1949-1959) estas eldonita de Ĉina Esperanto-Ligo en 1960 kun 416 paĝoj.
Tradukistoj: S. J. Zee, Yang Yongsen, Honfan, Laŭlum, Pandiŝo, Censinio, I. Ko
Enhavo
Poezio
Prozo
Noveloj
Skizoj
Bibliografiaj Notoj
Klarigoj
Cogliate
Cogliate estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Virginia vermivoro
La Virginia vermivoro, Vermivora virginiae, estas birdospecio de la amerika familio de Paruliedoj kaj genro de Vermivoroj, kio signifas “manĝantoj de vermoj”, tio estas de raŭpoj, kiuj estas grava parto de la dieto de kelkaj tiaj specioj.
Nomo kaj disvastiĝo
Spite tion kion la nomo povus sugesti, la Virginia vermivoro ne estis fakte nomata laŭ la usona ŝtato de Virginio, ĉar la birdoteritorio atingas orienten nur ĝis la ŝtato de Teksaso. La orienta birdoteritorio plej komuna estas centraj kaj sudaj montoj de Koloradio, centra Vajomingo, kaj centra kaj okcidenta Nov-Meksiko. La birdo estis nomata laŭ Virginia Anderson, edzino de armea kuracisto kiu malkovris la birdon ĉe Fort Burgwin, Nov-Meksiko, en 1858. Kiam Spencer Fullerton Baird de la Smithsonian Institution plene priskribis la birdon por la scienco en 1860 li honoris la dezirojn de la malkovrinto de la vermivoro kaj elektis la nomon de Virginia kaj por la komuna kaj por la scienca nomo.
Aspekto
La Virginia vermivoro estas malgranda birdo, nur 10 al 11,4 cm longa. Ĝi estas ĉefe griza, kun iom pli hela suba ventro kaj blanka okulringo. Pugo kaj subvosto estas flavaj. Maskloj havas ankaŭ flavan makulon en brusto kaj ruĝecan kronon, ambaŭ el kiuj forestas ĉe inoj kaj nematuruloj. La Virginia vermivoro povas esti facile konfuzata kun la Kolima vermivoro, sed ĝi estas pli malgranda kaj havas pli flavan pugon.
Ekologio
Virginia vermivoro estas komuna en densa arbaro de pinoj kaj arbustaroj ĉriveraj en montetoj je altitudoj el 2,000 al 2,700 m super marnivelo. Ĝi someras en Sudokcidenta Usono kaj migras tiom suden kiom ĝis Belizo dumvintre, kaj haltas ĉe kelkaj insuloj de Karibio kiaj Bahamoj, Kubo, kaj Turkoj kaj Kajkoj.
Nestojn oni konstruas surgrunde, kaŝe inter mortintaj folioj kaj tufoj el herbo ĉebaze de arbusto aŭ arbeto. Temas pri tasforma nesto konstruita el musko, herbo, arboŝeleroj kaj radiketoj. La ino demetas 3 al 5 ovojn, kiuj estas blankaj kun fajnaj brunaj makuletoj. Ambaŭ seksoj zorgas la idojn, sed apenaŭ oni konas pri kovado aŭ aliaj nestokutimoj.
Étel (rivero)
La rivero de Étel aŭ ria d'Étel franclingve (bretonlingve Stêr an Intel) estas mallonga marborda rivero de Morbihan (Francio), kiu fluas en rio, tio signifas ke ties profunda valo estas invadata per la alflua tajdo. Ĝi konsistigas golfeton dissemitan per insuletoj, kies riverbuŝo situas en Atlantiko je la nivelo de Étel kaj de Plouhinec.
Saint-Dizier-les-Domaines
Saint-Dizier-les-Domaines estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 197 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Étel (rivero)
Irfluo
La rivero de Étel fontas apud la vilaĝo Penhoët, oriente de la komunumo Languidic, en departemento Morbihan, je ĉirkaŭ -a alteco. Sub la nomo Rion, la rivereto direktiĝas unue okcidenten, ĝis la sudo de Languidic, kaj poste oblikve iras suden ; tiam ĝi nomiĝas rivero de Pont-Roc'h.
Saint-Dizier-les-Domaines
Geografio
Saint-Dizier-les-Domaines etendiĝas sur 15,89 km², kaj havis 197 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Étel (rivero)
Irfluo
Je la nivelo de Nostang, la rivero plilarĝiĝas iom post iom kaj la tajdinfluo komence sentiĝas. Iom post atingo de la rivero de Landévant kaj la ŝanelo de Ster en Istrec en Locoal, la rivero de Étel komenciĝas kaj forte plilarĝiĝas. La rivero estas transpasata inter Belz kaj Plouhinec per la ponto Lorois kaj elfluas en Atlantikon post la urbo Étel. Ĝia alfluejo estas karakterizata per la barilo de Étel, sablobenko je moviĝa pozicio.
Saint-Dizier-les-Domaines
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Dizier-les-Domaines situas je alteco de 422 metroj.
Kolima vermivoro
La Kolima vermivoro, Vermivora crissalis, estas birdospecio de la amerika familio de Paruliedoj kaj genro de Vermivoroj, kio signifas “manĝantoj de vermoj”, tio estas de raŭpoj, kiuj estas grava parto de la dieto de kelkaj tiaj specioj.
Ĝi troviĝas ĉefe en la Okcidenta Patrinmontaro de centra Meksiko, kvankam ties teritorio ĝuste apenaŭ etendas al apuda sudokcidenta Teksaso ĉe Montoj Ĉisoj de Nacia Parko Big Bend.
Aspekto
La Kolima vermivoro estas ĉirkaŭ 11 al 13 cm longa. Ili estas precipe malhelgrizaj kaj brunecaj, kun palaj subaj partoj. Ties pugo kaj subvosto estas flavaj. Ili havas blankan okulringon, kaj palan nuancon en brustoj. Maskloj havas punkton de oranĝa koloro en kapopinto.
Étel (rivero)
Irfluo
Entute, la rivero de Étel estas longa je, kaj kovras  kaj eniras interne de la tero ĝis.
Kolima vermivoro
Aspekto
Laŭ aspekto la Kolima vermivoro estas tre simila al la proksima parenco nome Virginia vermivoro, sed ĝi estas pli granda kaj fortika kaj havas pli fortan bekon. La Virginia vermivoro havas multe pli da flava aŭ de pala koloro en brustoj, kiuj estas pli grizaj ĉe la Kolima vermivoro. La flava koloro de subaj partoj kaj subvosto estas ankaŭ pli flavoranĝa ĉe la Kolima vermivoro, kaj pli verdecflava ĉe la Virginia vermivoro.
Ekologio
Tiu nearktisa specio nestumas surgrunde. Ili faras izolitan tasforman neston el herbo, folioj kaj musko; la Kolima vermivoro kaŝas sian neston inter la montorokoj. La ino demetas kutime 4 ovojn, kiu estas blankaj al kremokoloraj kaj punktitaj je bruna.
Étel (rivero)
Insuloj
Je la nivelo de sia rio, la rivero de Étel estas dissemita per insuloj kaj insuletoj. La ĉefaj estas :
Saint-Dizier-les-Domaines
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Dizier-les-Domaines apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Étel (rivero)
Hidrologio
La rivero de Étel havas flankrivereton, la rivero de Sac'h (ankaŭ skribita « Sach »), ĝuste norde de Étel.
Pro la aparte grandaj akvovolumenoj, kiujn movas la tajdoj, la rio estas la sidejo de fortegaj tajdofluoj.
Saint-Dizier-les-Domaines
Administrado
Saint-Dizier-les-Domaines apartenas al la kantono de Châtelus-Malvaleix, kies ĉefurbo estas Châtelus-Malvaleix. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Étel (rivero)
Hidrologio
Alflue el la rio troviĝas la barilo de Étel, submara sablobenko kreita per la kruciĝo de fluoj kun moviĝa pozicio. Tiu barilo malfaciligas la marnavigadon. Ĝi estas je la origino de la dramo de Étel, kiu okazis en la, kaj kaŭzis la morton de naŭ personoj okaze de ekspedicio organizita de Alain Bombard por provi novan tipon de savfloso. Ondo estigita per la barilo renversis la floson de Bombard. La savboato Vice-Amiral Schwerer II, kiu alrapidis por helpi, ankaŭ renversiĝis. Kvar personoj el la flosanoj pereis kaj kvin el la savantoj, el kiuj Émile Daniel, posedanto-mastro de la savboato. En 2008, memoriga ekspozicio pri la kvindeka datreveno de tiu dramo okazis en la muzeo de la Tinusŝipoj de Étel.
Ekonomio
La bredado de ostroj komenciĝis en la 1890-aj jaroj kun la alveno de la fervojo. Unue temis pri plataj ostroj, poste ekde la fino de la 1940-aj jaroj, komenciĝis la bredado de la kavaj ostroj portugaldevenaj. La japana kava ostro estis enkondukita en 1970, post la epizootio de 1970.
Nun estas 75 entreprenoj de konkokulturo en la rio, plej multaj familiaj, kiuj produktas proksimume da ostroj ĉiujare.
Verkoj
Megalita ensemblo vasta je estis malkovrita en 2006 sur le loko de Kerdruelland en Belz, rande de la rivero, de skipo de Inrap (Institut national de recherches archéologiques préventives).
La kapelo Saint-Cado de Belz, de la 11-a jc situas sur la indulo de Saint-Cado.
Duonmalmoligo
Duonmalmoligo konsistas el malkohera materialo kiu donas pli da portan povon ol la originala tero. Ekzemploj de duonmalmoligoj estas gruzo, rompita rubo (miksita granulato) kaj rompita naturŝtono. Ekoefikaj duonmoligaj materialoj kiujn oni pli kaj pli uzas nuntempe por tiaj vojoj estas ekzemple DurEko aŭ Bio KoMex.
Étel (rivero)
Verkoj
Nur unu ponto transpasas la rion de Étel, temas pri pendoponto nomata « Pont-Lorois » situanta en la suda parto, ĝi ligas la vilaĝojn Kergo kaj Kergouric (komunumo de Plouhinec). La vojo sur tiu ponto est la departementa vojo D781.
Duonmalmoligo
Duonmalmoligojj estas malmultekostaj por konstrui kaj prizorgi biciklan aŭ promenan vojojn sed ja postulas pli oftan prizorgadon ol malmoligoj en aliaj materialoj. Aliaj eblaj aplikoj estas parkaj padoj, padoj en tombejoj, parkumejoj, piedvojoj ktp.
Referencoj
Tiu ĉi artikoleto estis tradukita de la nederlanda vikipedia artilolo je la 2-a de aŭgusto 2018.
Stříbrné Hory
Stříbrné Hory (antaŭe ankaŭ Český Šicendorf aŭ Český Šicndorf, Böhmisch Schützendorf aŭ Silberberg) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod proksimume sep kilometrojn oriente de urbo Havlíčkův Brod kaj tri kilometrojn nordokcidente de Přibyslav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1654. En periodo de la 1-a de januaro 1989 ĝis la 23-a de novembro 1990 ĝi apartenis kiel loka parto al Přibyslav. Ekde la 24-a de novembro ĝi estas memstara municipo.
Sovetskaja (metrostacio en Samara)
Sovetskaja (Советская) estas stacio de la unua linio de la Metroo de Samara. Stacio situas inter la stacioj ' kaj ' en Samara. "Sovetskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
Metropolo
Metropolo (el la malnov-greka: μήτηρ 'patrino' + πόλις 'urbo' = "patrina urbo [de kolonioj]") komence estis nomo de grekaj urboj (kiel urboŝtatoj) en sia rilato al siaj kolonioj, pli poste la nomo de ĉefurbo rilate al la cetera lando. Nuntempe ĝi plejofte signifas urbegon, plejofte kun pli ol 500 mil loĝantoj en la urbo mem kaj miliono da loĝantoj en la aglomeraĵo. . Oni kutime konsideras urbegon apartenanta al pli granda urba aglomeraĵo ne metropolo mem sed parto de metropolo. Metropolo kutime estas grava ekonomia, politika, kaj kultura centro de iu lando aŭ regiono kaj grava centra punkto por regionaj aŭ internaciaj trafiko kaj komunikado.
Laŭ Francisko Azorín metropolo estas Ĉefa ĉefurbo de iu lando. Li indikas etimologion el la greka metropolis, el meter + polis (patrina urbo) kaj de tie la latina metropolis. Kaj li aldonas la terminon mondometropolo.
Etimologio kaj moderna uzado
En moderna uzado la vorto metropolo ankaŭ uziĝas por metropola regiono, aro de apudaj kaj interkonektitaj urboj ĉirkaŭ granda urba centro. Ĉi-sence "metropola" kutime signifas "rilatanta al la tuta metropolo" (kiel en "metropola administracio") aŭ "havanta la trajtojn de metropolo" (kiel en "metropola vivo", kontraste al "provinca" aŭ "kampara").
Mondurbo
Mondurbo estas urbo kiu havas rektan kaj klare senteblan efikon je monda vivo sociekonomie, kulture aŭ politike. La uzado de ĉi tiu vorto plioftiĝas danke al la kreskanta tutmondiĝo, kio manifestiĝas ĉe monda financo, komunikado kaj vojaĝado. Provon difini kaj kategoriigi mondurbojn laŭ financaj kriterioj faris la "Globalization and World Cities Study Group & Network (GaWC)", ĉefe bazita ĉe la Universitato de Loughborough en Anglio. La esploro klasigis urbojn laŭ ilia provizado de "progresintaj produktoservoj" (angle: advanced producer services) kiel kontado, reklamado, financo kaj juro. La Inventaro identigas tri nivelojn de mondurboj kaj plurajn subnivelojn. (Vidu Klasigon de mondurboj).
Metropolo ne nepre estas mondurbo, kaj eĉ se ĝi estas mondurbo ĝi ne nepre havas altan rangon laŭ normoj de vivado, evoluo kaj infrastrukturoj. Londono eble estas la unua mondurbo kaj moderna metropolo de la mondo.
Kanado
Laŭ la Kanada Instituto pri Statistiko, Censa Metropolo estas urba regiono kun unu aŭ pliaj apudaj municipoj ĉirkaŭ granda urba kerno, kie la urba kerno havas almenaŭ 100 mil loĝantojn.
Barato
En Barato, la Censa Komisiono difinas metropolon kiel urbon kun pli ol 4 milionoj da loĝantoj. Mumbajo, Delhio, Ĉenajo, Kolkato, Bangaloro, kaj Hajderabado estas la ses urboj kiuj estas metropoloj laŭ tiu difino. Loĝantoj de ĉi tiuj urboj ankaŭ rajtas je pli alta impost-rabato pro domluo. La nombro rilatas nur al la urbo mem kaj ne al la aglomeraĵo. Lastatempe aldoniĝis Bangaloro kaj Hajderabado al la barataj urboj oficiale metropoloj pro la granda evoluado de ĉi tiuj urboj.
Unuiĝinta Reĝlando
Oni konsideras diversajn aglomeraĵojn en la Unuiĝinta Reĝlando esti metropolaj regionoj, sed oni malofte uzas la vorton "metropolo" mem. Arkaike oni nomas Londonon "la Metropolo" (angle: the Metropolis), kvankam lastatempe la loĝantoj de Bolton uzas la nomon por priskribi sian urbon, kvankam iom moke.
Nuntempaj metropoloj
Laŭ la ĉefa difino de metropolo donita supre de ĉi tiu artikolo, inter ekzemploj de modernaj metropoloj estas la urboj en la sekva listo ordigita laŭ kontinentoj:
Občina Cankova
Občina Cankova estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Pomurska regiono. La municipo enhavas 8 komunumojn kaj ĝia areo estas 30,6 km². Komence de 2017 tie loĝis 1 794 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Cankova.
Loko, priskribo
En la nordo de la teritorio troviĝas Ledavské lago. El ĝi fluas sude al la rivero Ledava. Alteco en la komunumo estas ĉirkaŭ 200 m de sudo al preskaŭ 360 m en la nordokcidento.
Najbaraj municipoj estas: Občina Rogašovci en la nordo, Občina Puconci en la oriento kaj Občina Tišina en la sudo. En la okcidenta rando ĝi limas Aŭstrio.
Komunumoj
La municipo konsistas el 8 vilaĝoj : Cankova, Domajinci, Gerlinci, Gornji Črnci, Korovci, Krašči, Skakovci, Topolovci.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
NGC 2793
NGC 2793 (aliaj indikoj — UGC 4894, IRAS09137+3438, MCG 6-21-2, LT 6, ZWG 181.6, KUG 0913+346B, PGC 26189) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĵlobina distrikto
Ĵlobina distrikto (Жлобінскі раён, Жлобинский район) estas administra subdivido en sudorienta parto de Homela regiono en Belorusio. La distrikto estis fondita en 1924, en 1938 eniris en konsisto Homelan regionon. Ĝia areo estas 2.100 km2. La administrada centro estas urbo Ĵlobin. Estas eldonata la gazeto "Nova tago".
Loĝlokoj kaj administra subdivido
En la distrikto nuntempe estas ĉirkaŭ 160 loĝataj lokoj, la plej grandaj el kiuj estas Ĵlobin kaj Streŝin. La distrikto estas subdividita je 16 vilaĝaj sovetoj.
Agrokulturo
En la distrikto vaste praktikatas bovbredado, porkbredado, ŝafbredado, cerealplantado, linplantado, terpomplantado, furaĝplantado.
Naturo
La tereno estas ebena, ĉefaj altaĵoj havas inter 125 kaj 135 metrojn. Arbaro okupas ĉirkaŭ 30 % de la areo. Tra la distrikto fluas Dnepro kun flankriveroj: Berezina, Dobasna, Rĵaŭka, Okra; Ala (flankrivero de Berezina).
Elfosaĵoj
Torfo, argilo, sablo.
Komunikado
Tra la distrikto trairas fervojoj inter Vitebsk kaj Kalinkaviĉi, inter Homel kaj Minsk; aŭtovojoj inter Babrujsk kaj Homel, inter Ĵlobin kaj Reĉica.
Constantin Régamey
Constantin (Konstanty) Régamey (naskiĝis la 28-an de januaro 1907 en Kievo — mortis la 27-an de decembro 1982 en Laŭzano) – pola-svisa komponisto, pianisto, muzika kritikisto, filologo kaj hindologo.
Vivkuro
Filo de pianisto, komponisto kaj pedagogo Kazimierz Regamey. Kvinjara komencis ludi fortepianon sub gvido de la patrino Lydia Slavitch. De 1920 ekloĝis en Varsovio, kie finis gimnazion je la nomo al Jan Zamoyski (1925). Studis filologion kaj hindologion en Varsovio kaj ekde 1932 en Parizo; hindologion lekciis ĉe Varsovia Universitato, kie ankaŭ aktivis kiel muzika kritikisto. En 1937 habilitiĝis. En la jaroj 1937-1939 redaktis revuon Muzyka Polska (Pola Muziko). Al liaj konatoj apartenis Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, Bolesław Miciński, Konstanty Ildefons Gałczyński kaj Jerzy Stempowski.
Zelenograd (Moskvo)
Zelenograd (aŭ Zelenograda administra arondismento, Зеленоград — «Verdurbo») estas unu el 12 administraj arondismentoj de Moskvo, unu el 12. Ĝi situas tute aparte de la ĉefa teritorio de Moskvo, tial ĝi fakte estas apudmoskva urbo.
17356 Vityazev
17356 Vityazev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Veniamin Vladimiroviĉ Vitjazev, profesoron ĉe la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato kaj direktoron de la Instituto de astronomio V. V. Sobolev. Li kontribuis al la ellaboro de fundamenta sistemo de stela katalogo kaj al la detekto per analizo de ondosimilaĵoj de periodecoj en la tera rotacio.
Zelenograd (Moskvo)
La urbo estis fondita en jaro 1960. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
La urbo estis nomata Krjukovo (Крюково) ekde 1960 ĝis 1963.
Kodo de OKATO de la urbo (en 2005) estas 45272. La interurba telefona kodo estas 095, la enurbaj telefonnumeroj estas sepciferaj (en 2005).
La loka tempo estas moskva tempo.
Geografiaj koordinatoj de Zelenograd estas.
La distrikto estas ĉe rivero Sĥodnja (Сходня) (kiu demaldekstre enenfluas en la riveron Moskva.
En jaro 2002 la distrikto havis 215,7 mil loĝantojn.
Transporto
En la distrikto estas fervoja stacio Krjukovo (Крюково) sur la fervoja linio Moskvo - Tver - Sankt-Peterburgo La stacio estas atingebla de Leningrada stacidomo (Moskvo) per elektrotrajnoj.
Constantin Régamey
Vivkuro
En Pollando restis ankoraŭ dum la unuaj jaroj de la dua mondmilito; tiam komencis komponi. Dum okupado kiel svisa civitano koncertis en kafejoj kaj ligis kunlaboron kun Pola Enlanda Armeo. Post malvenko de la ribelo de Varsovio kun la patrino ektroviĝis en koncentrejo apud Gdańsk, de kie estis forveturigita al la alia apud Hamburgo. Novembre 1944 ekloĝis en Laŭzano.
Imo (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Constantin Régamey
Vivkuro
De 1944 li lekciis orientan kaj slavan filologion en universitatoj de Friburgo kaj ekde 1945 en Laŭzano. En la jaroj 1949-50 lekciis en Barato kaj Egiptio. En 1957 profesoriĝis.
Imo (apartigilo)
Krome ankaŭ en majuskla formo IMO povas temi pri mallongigo; pri tio vidu la paĝon IMO.
Constantin Régamey
Vivkuro
Komponis orkestran verkaron, ĉambran muzikon kaj kanto-instrumentan kiel Pieśni perskie (Persaj kantoj). En 1977 finis pedagogian aktivadon. Kiel unu el la unuaj komponistoj en Pollando aplikis dekdutonisman teknikon.
Publikis pri budhismo kaj muzik-teorio, esploris sanskriton.
Ĉernivci (stacidomo)
Ĉernivci (Чернівці) estas fervoja stacio en Ĉernivco (Ĉernivca provinco), la 27-a plej granda urbo en Ukrainio.
Historio
La stacio estis malfermita la 1-an de septembro 1866 kadre de la fervoja linio Lvivo kaj Ĉernivco tra Ivano-Frankivsk kaj Kolomeo. La 28-an de oktobro 1869, la linio al Suceava en Rumanio estis ekfunkciigita, kio permesis al Ĉernivco iĝi regiona fervojtrafiknodo. La 12-an de julio 1884 finiĝis la konstruado de la linio al Ocnița (Moldavio).
La nuna stacidomo estis konstruita en la jaroj inter 1906 kaj 1909 de la famega arĥitekto Otto Wagner. Dum la du mondmilitoj la konstruaĵo suferspertis difektojn kaj rekonstruotis. Temas pri arkitektura monumento de loka graveco.
Servoj
Dizelaj trajnoj por pendollaborantoj kaj longdistancaj trajnoj finas sian cirkuladon tie ĉi. Per antaŭurbaj vagonaroj oni povas atingi Kolomeo, Storoĵinec, Sokirjani, Viĵnica, Larga (limtransirejon kun Moldavio) kaj eĉ (limtransirejon kun Rumanio). Longdistancaj trajnoj veturas al Lvivo, Kievo, Kovel kaj Odeso.
23046 Stevengordon
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Gordon, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2007. Li estas instruisto ĉe la Garden City High School de Garden City (Nov-Jorkio).
Samuel Ampzing
Samuel Ampzing (1590–1632) estis nederlanda kalvinisma ministro, teologo, puristo, poeto kaj juristo. En 1617, li ekis verki priskribon pri sia urbo Haarlem laŭ poetika formo, helpata de Petrus Scriverius, kiu estis publikigita en 1628 kaj tiu historio pri la urbo estus superita de Pieter Langendijk nur unu centjaron poste. En la enkonduko de tiu libro, Ampzing lasis disertacion pri la nederlanda idiomo, kie li faras plurajn konsiderojn pri la retorikaj reguloj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> After_Frans_Hals_-_Portrait_of_Frans_Hals_-_Indianapolis.jpg| Frans Hals (1582-1666) Pieter_Janszoon_Saenredam_Interior_of_the_Church_of_St_Bavo_in_Haarlem.jpg| Pieter Jansz Saenredam (1597-1665) Petrus_Scriverius_1576-1660.png| Petrus Scriverius (1576-1660) Pieter_Langendijk.jpg| Pieter Langendijk (1683-1756) Arnoldus_Buchelius_(1614).jpg| Arnoldus Buchelius (1565-1641) JJ_Starter_in_Friesche_Lusthof.jpg| Jan van de Velde, la juna (1593-1641) Statue-Haarlem-Laurens_Janszoon_Coster.jpg| Laurent Coster (1370-1440) Jacob_van_der_Schuere,_by_Willem_Outgersz_Akersloot.jpg| Willem O. Akersloot (1600-1661) StBotolph%27sPriory_Colchester.JPG| Petrus Leupenius (1607-1670) </Gallery>
(16877) 1998 BW6
(16877) 1998 BW6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Zelenogradsk
Zelenogradsk (ruse Зеленоградск, germane Cranz [kranc]) estas urbo en la nuna Kaliningrada provinco de Rusio. La urbo situas borde de la Balta Maro, ĉe la suda limo de la Kurona Duoninsulo.
Historio
Cranz estis fondita dum la jaro 1252 de la ordeno de germanaj kavaliroj, kiuj dum pluraj jardekoj de la 12-a jarcento persekutis la nekristanan lokan baltan popolon de praprusoj. Dum la sekvaj preskaŭ sepcent jaroj la komunumo estis germanlingva kaj apartenis al la regno Orienta Prusio. Post la Dua Mondmilito, la regionon konkeris la armeo de Sovetunio, kiu dum 1946 donis al la komunumo novan, ruslingvan nomon kaj statuson de urbo.
Nuntempo
Dum 1959 la urbo havis 6,9 mil loĝantojn; dum 2002 jam estis 12,5 mil.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La interurba telefona kodo estas 01150, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo estas 27215501.
Minankabaŭlingva Vikipedio
La Minankabaŭlingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la minankabaŭa lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon Wikipedia baso Minang. La projekto aprobiĝis fare de la vikimedia prilingva komitato la 29-an de januaro 2013, oficiale malfermiĝis kaj praktike ekfunkciis la 7-an de februaro kaj atingis 150 000 artikolojn jam sep monatojn poste, la 9-an de septembro 2013. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn. Tio okazis ĉar plej verŝajne oni uzis aŭtomatan tradukilon kaj tiele la artikolo apenaŭ valoras. La profundeco de tiu versio estas klasita kiel 0, kvankam nur laŭ artikolnombro estas la 1-an de 2023 en 29a pozicio, tiun profundon oni trovas nur en 63a pozicio. Same la nombro de aktivaj uzantoj estas nur de 29, kontraŭ 341 de la esperanta versio aŭ 25 de la nepala en 57 je sama dato.
Emblemo
Pro la forta parenceco inter la minankabaŭa kaj la indonezia lingvoj, la minankabaŭlingva Vikipedio uzas la saman emblemon kiel tiu en la indonezia lingvo.
17357 Lucataliano
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Luca Taliano (1999–2012), kiu estis bona amiko de unu el la malkovrintoj.
Skvamokolombo
La Skvamokolombo (Columbina squammata) estas neotropisa specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiuj inkludas kolombojn kaj turtojn. Ĝi estas eta kolombo de la genro Scardafella kiu vivas en Ameriko. Ĝi povus aparteni ankaŭ al la parenca genro Columbina.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Franca Gujano, Paragvajo, Trinidado kaj Tobago kaj Venezuelo. Tiu teritorio estas pli suda ol tiu de ĝia samgenra specio, la Inkaa kolombo, spite la nomo de tiu. Ties natura medio estas subtropika aŭ tropika seka arbustejo, subtropika aŭ tropika humida arbustejo, subtropika aŭ tropika laŭsezone humida aŭ inondebla malalta herbejo kaj tre degradita eksarbaro.
Aspekto
Temas pri grizbruna specio kovrita de plumoj kiuj aspektas skvamecaj (kaj de tie devenas la nomo). La vosto estas longa.
Ridley Scott
Ridley Scott (30-a novembro 1937) estas angla kinreĝisoro kaj produktoro. Liaj plej famaj filmoj estas The Duellists (1977), Alien (1979), Blade Runner (1982), Legend (1985), Thelma & Louise (1991), 1492: Conquest of Paradise (1992), G. I. Jane (1997), Gladiator (2000), Black Hawk Down (2001), Hannibal (2001), Kingdom of Heaven (2005), American Gangster (2007), Body of Lies (2008), kaj Robin Hood (2010).
Li ricevis multajn premiojn kaj agnoskojn.
Lia patro estis armeano; ankaŭ lia frato estas kinreĝisoro.
Géza Asztalos
ASZTALOS Géza [astaloŝ] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Târgu Mureş la 22-an de septembro 1977.
Kariero
La aktoro ludas ekde 2001 en la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro. Li diplomiĝis en la aktorfako de la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo en 2001.
Bruĝa Grupo Esperantista
== Historio de la grupo ĝis 1950 == La Bruĝa Grupo Esperantista (BGE) estis fondata en oktobro 1902 de s-ro A.J. Witteryck, presisto-eldonisto en Bruĝo. Ĝia devizo estis “Unueco donas Fortecon”.
S-ro Witteryck estis eks-adepto de la lingvo Volapük. Post la disfalo de tiu lingvo, venis al li la ideo kunmeti mem internacian helplingvon, kion li ankaŭ faris. La 7-an de oktbro 1901, tra franca ĵurnalo, li konatiĝis kun Esperanto. Li mendis lernolibrojn, plenumis sukcesplene la ekzamenon de SFPE (Societo Franca por la Propagando de Esperanto) kaj aliĝis al tiu asocio.
La jarlibro de 1901-1902 enhavas lian nomon kaj la nomon de leŭtnanto H. Lekeu (ankaŭ Lekeŭ), oficiro tiam loganta en Bruĝo. En 1902 li konatiĝis kun d-ro Maurice Seynaeve el Kortrijk kaj kun aliaj tiamaj esperantistoj fondis la revuon Belga Sonorilo, kies unua numero (presita de lia presejo) aperis la 15-an de septembro 1902.
Fondintoj de la grupo en 1902 estis s-roj Witteryck (prezidanto) kaj Lekeu (sekretario).
Pri la jaro 1903 ni posedas ‘Regularon’ redaktitan en kvar lingvoj: nederlanda, esperanta, franca kaj angla. En tiu regularo ni trovas ankaŭ membroliston kiu entenas 109 nomojn. La komitato konsistis en ses personoj, sub prezidanteco de s-ro Witteryck. Inter ili ni trovas unu advokaton, du oficirojn, kaj ankaŭ unu anglan pastron. Tiu lasta detalo klarigas kial oni trovas inter la 103 membroj proksimume 25 kun britaj nomoj, kaj kial la regularo estis redaktita ankaŭ en angla lingvo.
En decembro 1906 Lekeu forlasis la urbon. Lin antataŭis kiel sekretario leŭtnanto Van Weyenbergh.
Tri anoj de la grupo partoprenis en la UK de Cambridge (1907): f-ino De Cavel kaj s-roj Witteryck kaj Van Weyenbergh.
En majo 1908 ankaŭ Van Weyenbergh pro deĵoraj kialoj devis forlasi la urbon. Ekde tiam f-ino Bertha Ledène plenumas la sekretarian taskon.
Clos du Doubs
Pri la komunumo
Clos du Doubs estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 1318 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Bruĝa Grupo Esperantista
Estas tre verŝajne ke nia grupo unue kunvenis en ‘Café Charlemagne’ kaj poste en la kafejo ‘Gouden Arend’ kiu situis je Vlamingstraat, sur la teatra placo, kaj poste Muntplaats. Sed estas tute certe ke ekde 1910 la sidejo estis en la hotelo ‘Cornet d’Or’, kies posedanto, s-ro Verbeke, estis kompetenta kaj konvinkoplena esperantisto.
Clos du Doubs
Geografio
La komunumo Clos du Doubs situas ĉe la bordo de la rivero Doubs, kiu en la sudo de la komunumo fluas orienten, tiam turniĝas norden, tra profunda ravino, kies francan nomon Clos du Doubs la komunumo portas, trapasas ĵurasan montoĉenon kaj poste turniĝas okcidenten. La komunumo Clos du Doubs konsistas el la ĝis fino de 2007 sendependaj komunumoj Epauvillers, Epiquerez, Montenol, Montmelon, Ocourt, Saint-Ursanne kaj Seleute. Ĝia ĉefloko estas la mezepoka urbeto Saint-Ursanne.
Bruĝa Grupo Esperantista
Unua Mondmilito kaj poste
La milito de 1914-1918 disigis la membrojn de la BGE kaj haltigis provizore la grupan vivon. S-ro Witteryck elmigris al Hastings en Anglujo, kaj tie daŭrigis la movadon en kunlaboro kun anglaj samideanoj. Post lia reveno en 1919 estis neeble al li, pro malsano kaj parta detruo de lia presejo, repreni la prezidantecon.
Clos du Doubs
Najbaraj komunumoj
La komunumo Clos du Doubs limas en nordo al Courgenay, en nordnordoriento al Cornol, en nordoriento al La Baroche, en oriento al Boécourt, en orientosudoriento al Glovelier, en sudoriento al Saint-Brais, en sudo al Montfaucon, en sudokcidento al Soubey, Saint-Brais, en okcidentsudokcidento al Burnevillers (Francio), en okcidento al Montancy (Francio)en nordokcidento al Bressaucourt, kaj en nordnordokcidento al Fontenais.
Bruĝa Grupo Esperantista
Unua Mondmilito kaj poste
F-ino Yvonne Thooris, unu el la unuaj lernantinoj de s-ro Witteryck, sekvis al li kiel prezidantino, dum s-ro Sylvain Dervaux, fondinto-prezidanto de la Esperanto-Grupo en Kaprijke kaj translokita al Bruĝo kiel ricevisto de la malrektaj impostoj, helpis ŝin kiel sekretario kaj kursgvidanto. S-ro Witteryck fariĝis tiam honora prezidanto. Dank'al la laborado de tiuj ambaŭ gvidantoj la grupo konis novan progresadon kaj en 1926 ĝi povis denove festi la enskribon de sia 100a membro.
Clos du Doubs
Trafiko
Saint-Ursanne, la ĉefurbeto de la komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 de Porrentruy al Bielo. Saint-Ursanne disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Porrentruy al Glovelier kaj diversaj bus- kaj poŝtaŭtolinioj konektas la ceterajn vilaĝojn kun la publika transportreto.
Bruĝa Grupo Esperantista
Unua Mondmilito kaj poste
F-ino Thooris restis prezidantino ĝis 1926, kiam s-ro Dervaux sekvis al ŝi. Tiu lasta ne povis longtempe plenumi la prezidantecon. Jam en 1929 li eksiĝis kiel prezidanto, favore al F-ino Thooris kiu denove fariĝis prezidantino kaj restis tion ĝis 1946.
Clos du Doubs
Historio
La unua dokumenta mencio de la ĉefurbeto Saint-Ursanne datiĝas el la jaro 1139 kiel Sancti Ursicini.
Dum mezepoko la plej multaj vilaĝoj de la hodiaŭa komunumo Clos du Doubs apartenis al la Paroĥaro Saint-Ursanne, kiu ek de la 12-a jarcento troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 la tuta regiono apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento Mont-Terrible, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la vilaĝojn de Clos du Doubs al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 ĉiuj vilaĝoj de la komunumo apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso. Epauvillers kaj Epiquerez ĝis la naskiĝo de la komunumo Clos du Doubs apartenis al la distrikto Franches-Montagnes, la ceteraj vilaĝoj al la distrikto Porrentruy.
Korporacio Keio
Korporacio Keio (japane: 京王電鉄株式会社 [Keiō Dentecu Kabuŝiki-gaiŝa], angle: Keio Corporation, laŭvorte: fervoja akci-kompanio "Keio") estas japana privata fervoja kompanio. Tio estas la centra firmao de la Grupo Keio (京王グループ [Keiō Gurūpu]), okupita pri publika transporto, komerco de nemoveblaĵo, podetala komerco kaj aliaj aferoj.
La nomo "Keio" (京王 [Keiō]) estas farita el po unu litero de la nomoj de lokoj, tra kiuj iras la fervojo: "Kei" (京) el "Tokio" (東京) kaj "ō" (王) el "Haĉioĝi" (八王子).
La fervoja reto de Keio ligas centron de Tokio (staciojn kaj ) kun okcidentaj suburboj de Tokio (Ĉofu, Fuĉu, Haĉioĝi, Hino, Inagi, Tama) kaj kun urbo Sagamihara en gubernio Kanagaŭa.
Linioj
La fervoja reto de la korporacio Tokju enhavas 7 linioj kun komuna longo 88,3 km. Ĉiuj stacioj de la linioj situas en Tokio krom la stacioj,  , situantaj en gubernio Kanagaŭa.
La linio Keio-Inokaŝira en dividas trakon kun la ĉefa linio. Ili kruciĝas ĉe la stacio.
Bruĝa Grupo Esperantista
Unua Mondmilito kaj poste
La 16an de oktobro 1932, la grupo festis sian 30-jaran jubileon per solena kunsido, festeno, prezentado de teatraĵo ‘Verdreva Revuo’ kaj per balo. La prezentado de tiu teatra revuo rikoltis grandegan sukceson. Je la okazo de sia 30-jara ekzisto la grupo akiris, laŭ Reĝa Dekreto de la 12a de novembro 1932, la titolon ‘Reĝa Societo’. De la 29a de septembro ĝis la 2a de oktobro 1933 la grupo organizis en la etaĝa salono de ‘Oud Brugge’ gravan ekspozicion de esperantaĵoj. En aŭgusto 1934 la grupo starigis budon en la Bruĝa Komerca Foiro kaj okazigis tie dum dek tagoj la plej bonan propagandon por Esperanto. Sama partopreno ankaŭ okazis en 1937. En februaro 1935 la grupo donis por la unua fojo publikan propagandan balon en ‘Muntpaleis’. Tiu aktiveco estis refarata ĉiujare.
Dum la periodo inter la du mondmilitoj, la grupo povis fieri je valora ‘Teatra Sekcio’, kiu donis multnombrajn prezentadojn kaj gajnis en 1934 la pokalon ‘Frans Schoofs’. Tiel la grupo daŭrigis sian vivadon ĝis 1940, kiam ĉe la eksplodo de la dua mondmilito, ĉia aktiveco estis haltigita.
Dua Mondmilito ĝis 1950
En oktobro 1941 la Gestapo invadis la domojn de la prezidantino Thooris kaj de la vicprezidanto Poupeye. En ambaŭ lokoj estis forprenataj preskaŭ ĉiuj Esperanto-dokumentoj, precipe en la domo de la prezidantino, kie estis forrabataj la grupa flago, la pokalo ‘Frans Schoofs’, aŭtografaj leteroj de D-ro Zamenhof kaj aliaj memoraĵoj.
Post la liberigo de la lando, nia grupo restis ankoraŭ longtempe en dormeto. Estis nur dum marto 1946 ke, je la iniciato de la vicprezidanto s-ro Poupeye, unua kunveno estis kunvokata en la kooperativo ‘Eendracht’. Dekduo da antaŭmilitaj membroj ĝin ĉeestis. F-ino Thooris, malhelpata pro personaj kaj familiaj cirkonstancoj, ne plu povis plenumi la prezid¬antecon kaj ŝi rezignis sian postenon en aŭgusto 1946. S-ro Poupeye igis prezidanto de la grupo.
En septembro 1946 estis organizata la unua postmilita kurso kun kontentiga nombro de novaj lernantoj. Denove la sidejo estis en ‘Cornet d'Or’. Dum la sekvantaj jaroj estis ĉiufoje organizataj novaj kursoj kaj la grupo rekonstruiĝis malrapide sed certe. Tiel ke, dum 1949, ĝi povis organizi kun sukceso la 33-an Belgan Kongreson de Esperanto.
Ekde 1949 la grupo reprenis la antaŭmilitan tradicion de siaj propagandaj baloj. Sed nun ili okazis en la dancejo ‘Tabarin’ ĉe la komenciĝo kaj ĉe la finiĝo de ĉiu vintra sezono. Post la kongreso de 1949 sekvis la plia disvolviĝo ĝis kiam la grupo, por festi sian kvindekjaran jubileon, povis inviti al Bruĝo la 36-an Belgan Kongreson de Esperanto. Tiu kongreso estis tiel la kvina kiu okazas en Bruĝo, post tiuj de 1910, 1924, 1935 kaj 1949.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1910 Dramo (Monologo).jpeg|Verko de Bertha Ledène (1910) Dosiero:Koninklijk_BGE.jpg|eta|Duplikato de la dokumento kiu atribuis al la asocio la titolon "reĝa". Dosiero:1932 Programo de la Teatra Festo.jpeg|Tridekjara jubileo en 1932. </Gallery>
Jessica Iskandar
Jessica Iskandar (naskiĝis en Ĝakarto, Indonezio) estas indonezia aktorino kaj modelino. Ŝi studis Interno Design ĉe Trisakti Universitato Ĝakarto dum tri semestroj kaj tiam foriris pro karieraj aferoj.
Tercillat
Tercillat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 178 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Tercillat etendiĝas sur 13,64 km², kaj havis 178 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 14 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Tercillat situas je alteco de 435 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Tercillat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Colette Streicher-Trigoust, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Tercillat apartenas al la kantono de Châtelus-Malvaleix, kies ĉefurbo estas Châtelus-Malvaleix. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
László Láczay Szabó
László Láczay Szabó [lAslO lAcai sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Láczay Szabó László estis hungara departementa oficisto, vitisto, vinfaristo. Lia nobela antaŭnomo estis láczay.
László Láczay Szabó naskiĝis la en Sárospatak, li mortis la  en Erdőbénye.
Biografio
László Láczay Szabó akiris juran diplomon en akademio, poste li laboris en la departementa administracio kiel oficisto en Zemplén (historia departemento). Ekde 1890 ĝismorte li okupiĝis pri plibonigado de vitoj ĉefe per greftado laŭ lia nova sistemo en Sárospatak. Li havis patentojn pri greftadoj. Li estis elstara figuro de la vita plibonigado post damaĝoj de filokseroj.
Hermann von Neuenahr la Maljuna
Hermann von Neuenahr, la maljuna same konata kiel Hermano, Grafo el Nova Aquila (Nova Aĥilo) aŭ Hermano de Nova Aĥilo, naskiĝis en 1492 kaj forpasis en la 20-a de Oktobro 1530 en Aŭgsburgo. Li estis humanisto, teologo, ŝtatestro, naturalisto kaj kanceliero de la Universitato de Kolonjo.
Biografio
Li estis filo de Vilhelmo la 1-a, Grafo el Neuenahr († en la 12-a de Marto 1497) kaj frato de la grafo Vilhelmo la 2-a (1497-1552). La graflando de Neuenahr kunrespondas al la nuna urbo Bad Neuenahr-Ahrweiler, sur la rivero Ahr, dependanta de la Elektoepiskopujo Kolonjo. Li plenkreskis en Kolonjo, kie lia familio posedis hejmon, kaj estis lernanto de la grafo Simon von Spiegelberg, sia parenco, kaj kanoniko de la katedralo. Kiam li esti trijaraĝa la kanonikista poŝto jam estis rezervita al li. En la katedralo de Sankta-Lamberto, en Lieĝo, li ricevis alian poŝton kiam li estis okjara, kaj pli poste en Aix-la-Chapelle. Li enmatrikuliĝis en la Universitato de Kolonjo en 1504. En 1508, li forvojaĝis al Romo en la sekvantaro de la ĉefepiskopo, kaj en 1509, li enskribiĝis en la Universitato de Bulonjo, kie li studis la grekan.
Li frekventis la humanistaj cirkloj de sia epoko, kie li konatiĝis kun Erasmo de Roterdamo en 1518. Kune kun sia amiko kaj sampatrujano Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim, li apogis Johannes Reuchlin kiam ĉi-lasta defendis la judajn librojn (Talmud kaj Kabbalah), kaj publikigis, en 1517, la verkon "Defensio præstantissimi viri Johannis Reuchlin". En 1518, aperis la "Epistola trium illustrium virorum ad Hermannum comitem Nuenarium" (Epistolo el tri renomaj viroj al Hermann von Neuenahr), estante la tri viroj: Johannes Reuchlin, Ulrich von Hutten kaj Hermann von dem Busche (1468-1534). Li ankaŭ estis ligita kun Konrad Peutinger (1465-1547) kaj Joakimo Kamerarius, la maljuna (1500-1574) kiu kreis al li epitafon.
En 1519, li partoprenas en la akompanantaro de la elektoepiskopo de Kolonjo al la dieto de Frankfurto ĉe Majno cele al la elekto de la nova germana imperiestro. Li defendis la kaŭzon de Karlo la 5-a, kaj postulis ke la suvereno eskoficigu Jacob-on Hoogstraten (1460-1527), la papa inkvizitoro kaj persekutanto de Johannes Reuchlin.
En 1524, li fariĝis kongregacia preposto de la Katedralo de Kolonjo, kies poŝto estis alligita al tiu de kanceliero de la Universitato de Kolonjo. Li diversfoje partoprenas, dum la sekvantaj jaroj, en la delegitaro de la ĉefepiskopo de Kolonjo al la dieto de la Imperio. Li mortis pro disenterio, kiam li reprezentis la ĉefepiskopon en la dieto kune kun sia frato, la grafo Vilhelmo la 2-a. Li estis nur tridek-ok jara.
Lia humanisma aro
Hermann von Neuenahr renkontis multajn gravajn humanistojn de sia tempo, interalie:
Kazimieras Starkevičius
Kazimieras (Kazys) Starkevičius (naskiĝis la 23-an de julio 1956 en la vilaĝo Rokai, subdistrikta komunumo Kaŭno) estas politikisto kaj juristo de Litovio. Li inter 1974 kaj 1979 studis historion de bibliotekoj kaj bibliografion en la Universitato Vilno kaj poste inter 1984 kaj 1989 studis juron tie. Ekde la jaro 1985 li laboris en diversaj pozicioj de la urba administrejo de Kaŭno. Inter ali li en 2000/2001 kaj 2003/2004 estis vicurbestro. Ekde 2004 li estas membro de la nacia parlamento Seimas. Ekde la 9-a de decembro 2008 li estas ministro pri ter-ekonomio (do agrikulturo) en la registaro de Litovio, ankaŭ post ties restrukturigo la 22-an de julio 2009. Lia ministerio nacilingve nomatas Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija.
La politikisto reprezentas la konservativan partion Tėvynės sąjunga (Patrolanda Unio).
6813 Amandahendrix
6813 Amandahendrix estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amanda R. Hendrix, kiu uzis ultraviolan spektroskopion por grandigi nian konon pri la glaciaj satelitoj, la Luno, asteroidoj, Marso kaj Iono, malkaŝante ties surfacan komponiĝon, kaj produkto de radiadoj. Ŝi estis Helpanta Scienculino de Projekto por Cassini, laboris pri la instrumento LAMP de LRO kaj taksis misiojn al Eŭropo.
Paŭlo Tomori
Paŭlo TOMORI estis hungara ĉefepiskopo kaj militestro. Lia nomo ligiĝas al malvenko ĉe Mohács.
Lia nobela familio devenis el vilaĝo Tomor. La naskiĝjaro estas nekonata. Tomori akiris diversajn postenojn en Hungara reĝlando, kie li pruvis talenton. En 1506 li partoprenis en disbato de malgranda ribelo en Transilvanio. En 1514 li sukcese venkis flankarmeon de György Dózsa apud Bihar. En 1518 li jam akiris estrecon en fortikaĵo de Buda. Post unu jaro li disbatis nobelan ribelon. Ŝajne li abomenis la tiutempan politikon, abrupte li disdonis siajn havaĵojn kaj iĝis monaĥo.
Post kelkaj jaroj milito komenciĝis inter Hungara reĝlando kaj Osmana Imperio. Mem papo Adriano la 6-a trudis Tomori-n por estri la armeon. En 1523 li sukcese batalis apud Szávaszentdemeter kontraŭ la turkoj. En 1526 li tute ne konsentis pri strategio kaj politiko de altrangaj hungaroj, tiel li rezignis, sed tio ne akceptiĝis. Fine ĉe Mohács la 29-an de aŭgusto 1526 li malvenkis kaj mortis.
Tiu batalo estis la plej tragika okazintaĵo en la hungara historio.
Blankkapa kolombo
La Blankkapa kolombo (Columba leucomela) estas birdospecio de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu estas loĝanta reproduktanta birdo kiel endemio en la orienta marbordo de Aŭstralio.
La habitato de tiu kolombo estas de Cooktown (Kvinslando) ĝis suda Novsudkimrio, kun pliiĝantaj nombroj troveblaj nuntempe en orienta Viktorio. Ĝi povas estis ofte trovata en tropikaj regionoj, subtropikaj pluvarbaroj, arbustaroj, akvofluejoj kaj surstrataj arboj. Ekde koloniigo de Aŭstralio, iliaj nombroj malpliiĝis, sed ili prosperis en la enkondukita kamforlaŭro (Cinnamomum camphora).
Ekoefikeco
Eko-efikeco (angla cradle-to-cradle) estas termino, kiun la germana apotekisto Michael Braungart kaj la usona arkitekto William McDonough uzis en ilia libro Cradle to cradle (C2C, de lulilo al lulilo). Ili enkondukis la terminon en kontrasto al la ekoekvilibro (kiu analizas la materialan ciklon kaj ĝiajn naturmediajn efikojn de lulilo ĝis tombo) kaj eko-efikeco.
Blankkapa kolombo
La nesto de tiu kolombo ĝenerale konsistas el kelkaj bastonetoj kaj estas kutime metita alte en la kanopeo ĝis 18 metrojn alte. Tiu specio tendencas meti nur unu krem-blankan ovon. Reproduktado estas ĉefe el Oktobro ĝis Decembro.
Ekoefikeco
Laŭ Braungart kaj McDonough produktoj estas ekoefektivaj kiam ili povas esti rekondukitaj al biologiaj nutraĵoj en biologiaj cikloj aŭ kiel "teknikaj nutraĵoj" daŭre povas esti konservataj en teknikaj cikloj.
Vidu ankaŭ
Blua ekonomio
Blankkapa kolombo
Tiuj kolomboj estas ofte trovataj solaj, pare aŭ en malgrandajaroj. Ili estas tre silentemaj kaj timidaj. Ilia flugo estas rapida kaj rekta. Ili alvoko estas laŭta kaj akra sono kiel "HUUU!" sekvita de akra inhalsono "uk" (ripetita trifoje). Foje la alvoko estas mallaŭta "um".