cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alkemio
Ceteraj alkemiistoj
Indas substreki ke krom la alkemiaj aŭtoroj, kiuj nur verkis por alkemiistoj, ankaŭ «normalaj» aŭtoroj estas agnoskitaj de la alkemiistoj kiel alkemiaj aŭtoroj: François Rabelais, Miguel de Cervantes, aŭ pli moderne, Georges Perec.
Same, la alkemiistoj kutimas enkalkuli kiel alkemiistoj kelkajn famulojn kiuj famiĝis per aliaj talentoj ol alkemio: Aviceno, Tomaso de Akvino, Isaac Newton.
La praktika alkemio
La alkemia entuziasmo instigis multnombrajn homojn al diversaj klopodoj kun metaloj kaj tuta aro da substancoj. La naskiĝanta kemio tiel akiris multajn praktikajn rezultojn.
Per alkemiistoj, la eŭropanoj malkovris la kanonan pulvon, la kahelon, kaj la lumumon de la fosforo.
Tempo de la duboj
Kun la Klerismo kaj la pozitivismo, alkemio suferis grandan malestimon. Gaston Bachelard interalie atakis ĝin kiel tipa pseŭdo-scienco.
Fulcanelli kaj la moderna scienco
Komence de la 20-a jarcento, la alkemiisto Fulcanelli renovigis la okcidentan alkemion per siaj du verkoj ("La misteroj de la katedraloj" kaj "La filozofaj domoj"), kie li analizas la ornamaĵojn de gotikaj katedraloj kaj de diversaj konstruaĵoj laŭ alkemia vidpunkto. Li ankaŭ sekvis la sciencon de sia tempo kaj konstatas ke eĉ el tiu vidpunkto, la transmutacio estas farebla, almenaŭ teorie. Tamen la sciencistoj dubas pri la praktikeco: Ene de multekosta akcelilo, tion eblas jes. Sed sen ĝi?
Alkemio, psikologio, antropologio
Carl Gustav Jung ankaŭ interesiĝis pri alkemio kaj vidas ĝin kiel ujo pri la psikaj arketipoj.
Alia interesa legindaĵo pri alkemio estas la vidpunkto de la antropologo kaj specialisto pri religioj Mircea Eliade.
Senmorteco de la alkemia revo
Je la fino de la 90-aj jaroj, oni anoncis sukcesan malvarman fandiĝon, kiu sin rivelis fiaska. Ĉu plidaŭro de la alkemia revo?
Koalo
La koalo (Phascolarctos cinereus), kiu trankvile surgrimpas la altajn eŭkaliptojn por pluki sian nutraĵon kun la ido surdorse, prezentas tre kortuŝan bildon, kiun de kelkaj jaroj oni povas vidi en diversaj reklamoj por alvoki al la protektado de tiu specio endanĝerigita de la aŭstraliaj hakistoj, sed ankaŭ kiel simbolon de senmalica fido miksita kun naiva riskemo, ĉar tiuj afablaj bestoj ne timas vertiĝon, kiam ili grimpas ĝis 150 metroj alte, laŭlonge de la eŭkaliptaj trunkoj.
La koalojn oni delonge rigardis kiel ursedojn kvankam ili nepre apartenas al la marsupiuloj, kiel la kanguruoj. Fakte ankaŭ la koalinoj posedas ventran poŝon, sed ĝi malfermiĝas inverse al tiu de la aliaj marsupiuloj.
Kiel la kanguruino, la koalino post 35 tagoj naskas idon, kiu longas kaj pezas. Dum 6 monatoj la koalido kreskas en tiu rifuĝejo, el kiu ĝi eliras nur kíam ĝi akiris taŭgan felan veston.
Kvankam nuntempe estas strikte malpermesite ĉasi koalojn, granda danĝero fare de la aŭstraliaj terkultivistoj minacas la beston per la detruado de la eŭkaliptaj arboj, kie vivas la koaloj kaj de kies folioj plene dependas la koaloj por sin nutri. Kvankam tiuj folioj entenas cianidan acidon, kiu estas fortega veneno por ĉiuj vivestaĵoj, ili estas sendanĝeraj por la koalo, kiu kiel perfekta "kemiisto" kapablas elekti laŭ la sezonoj la foliojn en kiuj la denseco de veneno estas malpli granda. Ili plie posedas propran kuracan laborejon, kiu troviĝas en ĝia longa cekumo, ĉirkaŭ 8 metrojn longa, kiu fariĝas ideala fermentujo, danke al la malrapida trairado de la folioj. Specialaj bakterioj, kiuj vivas en tiu poŝo, detruas grandan parton de la nocivaĵoj entenataj en la manĝaĵo.
Tuj kiam la koalido ne plu bezonas mamsuĉi, ĝia patrino mem preparas la unuajn foliajn kaĉojn, al kiuj ĝi aldonas etan kvanton de sia propra fekaĵo. Tiuj specialaj manĝoj, kiuj entenas malgrandajn kvantojn da veneno, agas kiel vakcinoj, kiuj imunigas la bebon kontraŭ diversaj malsanoj.
Estas nepre necese, ke la aŭstralia aŭtoritatularo protektu la koalojn kontraŭ la krimuloj, kiuj ĉasas ilin pro ilia felo kaj detruas la eŭkaliptajn arbarojn, kiuj balzamas kaj sanigas la atmosferon.
Gotikaj literoj
Gotikaj literoj estas formo de latinaj literoj, kies estiĝotempo kaj estetikaj principoj koincidas kun la gotika arta stilo. La gotikajn literojn karakterizas abundo da akraj, angulaj elementoj, similaj al la akrapintaj arkoj de la gotika arĥitekturo. Gotika skribo estis uzata en Eŭropo ekde la 13-a jc ĝis Renesanco, kiam ĝin komencas forpuŝi la renesanca klasiko. La presaĵoj Gutenbergaj estis en literoj gotikaj.
Estas pluraj specoj de gotikaj tiparoj, inter ili teksturo, rondgotiko, ŝvabaĥo, frakturo.
Pli longe ol en la cetera Eŭropo la gotika skribo estis uzata en Germanio kaj en la landoj de la germana kultura rondo. En Pollando ĝi estis uzata ĝis la 18-a jc; en Ĉeĥio, ĝis la 19-a jc. En la jaro 1875-a ĝin forlasis Danio; kaj en la jaro 1941-a ĝin forlasis Germanio mem, deklarante ke «la literoj gotikaj devenas de la judoj». Malgraŭ tio iuj malĝuste kaj kontraŭfakte asocias la gotikan skribon kun la nazioj.
Oni nepre ne konfuzu gotikajn literojn kun la literoj de la gota alfabeto.
La germana parto de la Fundamento de Esperanto estas kompostita en frakturo.
Brunejo
Negara Brunei Darussalam, aŭ la Sultanlando de Brunejo, estas nafto-riĉa lando situanta sur la insulo Borneo. Kvankam multe malpli granda ol dum sia plej bona periodo en la 16-a jarcento, la Sultanlando lokiĝas super ampleksa kampo de petrolo kaj tergaso, la fonto de unu el la plej altaj laŭloĝantaraj Netaj Enlandaj Produktaroj el la malpli evoluintaj landoj. La ĉefurbo estas Bandar Seri Begawan.
Historio
La sultanlando Brunejo estis tre pova inter la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Ĝia regno kovris la tutan insulon Borneo kaj la sudorienton de la Filipinoj. La eŭropa influo malfortigadis laŭgrade ĉi tiun regionan povon. Pli malfrue estis mallonga milito kontraŭ Hispanio. La fino de la bruneja imperio kulminis en la 19-a jarcento, kiam Brunejo perdis la plimulton de sia teritorio favore al la Blankulaj Raĝoj de Sarawak, kiel rezulto estas la nuntempa malgranda teritorio disigita en du partojn. Brunejo estis brita protektorato de 1888 al 1984.
Okazis malgranda ribelo kontraŭ la monarĥio dum la 1960-aj jaroj, kiu estis regata de Britio. Tiu ĉi okazintaĵo, konata kiel la Ribelo de Brunejo, estis parte respondeca pri la fiasko de la kreado de la Federacio de Norda Borneo. La ribelo malhelpis la decidon de Brunejo ne partopreni la Malajan Federacion kaj estis la unua etapo de la indonezia-malaja konfronto.
Registaro kaj politiko
La sultano de Brunejo, kiu estis el la sama dinastio ekde la 14-a jarcento, estas la estro de la ŝtato kaj de la registaro. La sultano Hassanal Bolkiah estas helpata de privata Konsilio, Konsilio de Ministroj kaj Leĝa Konsilio el 20 membroj.
Brunejo etas unu el la malmultaj landoj kie ankoraŭ ne estas agnoskata la virina balotrajto.
Nuntempe la monarĥo posedas riĉaĵon, kiu atingas 20.000 milionojn da usonaj dolaroj, unu el la personaj riĉaĵoj plej grandaj en la mondo. Kiel ŝatanto de ekstravagancoj li havas 1500-ĉambran palacon kaj kolektaĵon de pli ol 5000 luksaj veturiloj (inter ili 165 Rolls-Royce).
Politik-Administra Organizo
Brunejo estas dividita en kvar distriktojn nomatajn daerah:
Geografio
Brunejo estas en la norda marbordo de la insulo Borneo. Ĝi estas formata de du disaj teritorioj. La teritorio estas formita de marborda plataĵo kun marĉaj zonoj okcidente kaj nordoriente kaj interne montara regiono. La riveroj fluas je norda direkto; inter ili la plej grava estas la rivero Belait.
Stephen Hillenburg
Stephen HILLENBURG (naskiĝis la en Oklahomo; mortis la  en Kalifornio ) estis usona animaciisto, marbiologo kaj instruisto, kaj plue konata kiel la kreanto de la animacia televida serio SpongeBob SquarePants.
Brunejo
Geografio
Biogeografie la lando situas en la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Faŭno
La varia faŭno de la lando inkluzivas pli ol 157 mamulajn speciojn: panteroj, tigroj, simioj kaj diversaĵo de birdoj, lacertoj kaj serpentoj. Ankaŭ ekzistas multaj naturaj rezervejoj.
Loĝantaro
En 2007, Brunejo havis 374.500 loĝantojn. 67 % estis el malaja etno, 15 % el ĉina deveno, 6 % estas indiĝenoj kaj la restantaj 12 % konsistas el aliaj etnoj. La oficiala lingvo estas la malaja lingvo. La espero de vivo estas 75 jaroj. 93,9 % el la loĝantaro estas malanalfabetigita. Le mezumo de idoj per virino estas 1,97.
La angla estas vaste parolata kaj ekzistas relative granda komunumo de elpatriigitaj britoj kaj aŭstralianoj.
Kulturo
La bruneja kulturo estas simila al la malaja, kun ioma influo de Hinduismo kaj Islamo. La plimulto de la festotagoj korespondas al la islamaj festoj pro kio ĝi sekvas la islaman kalendaron. En majo 2014, Brunejo establas ŝarion (puna kodo de islama juro).
Jacetania
Jacetania (en la aragona lingvo: Chazetania) estas unu el la 33 komarkoj de la historia hispana regiono Aragono, kiu situas en la hispanaj Pireneoj.
Ĉi tiu komarko havas proksimume 18 664 enloĝantojn kaj ĝia ĉefurbo estas Jaca de kies nomo devenas la loknomo Jacetania.
Geografio
Oficiale agnoskita en 2002, ĝi estas la plej nordokcidenta komarko de Aragono kaj enhavas 20 municipojn, dividitajn inter la provincoj Huesca (16 municipoj) kaj Zaragozo (4 municipoj). La municipoj de la komarko Jacetania, kiuj apartenas al provinco Huesca estas jenaj:
La municipoj de Jacetania, kiuj apartenas al provinco Zaragozo estas jenaj:
Teritorio
Ĝi estas ĉefe montara teritorio, inter la norda ĉeno de la Pireneaj montaroj ("Collarada", kun siaj 2886 m, estas la plej alta pinto de la komarko) kaj la suda parto de la unuaj antaŭ-Pireneaj spronoj.
Rivervalo "Canal de Berdún" (samnoma kun municipo Canal de Berdún) disvolviĝas inter la du montaraj sistemoj, formitaj de la rivero Aragono (el kiu komenciĝis la historio, same kiel la nomo, unue de la graflando kaj poste de la reĝlando de Aragono) kaj ĝiaj alfluantoj, kie staras la komarka ĉefurbo Jaca, kiu enhavas en la jaro 2010 proksimume 72% de la tuta komarka populacio (13,374 loĝantoj el totalo de 18,664).
Historio
En la teritorio de Jacetania loĝis dum la prahistoria epoko la "iakketani" (jacetanoj), kiuj estis homoj de necerta origino sed iberigita. Ĉi tiu teritorio estis konkerita de Marco Porcio Cato en 195-194 antaŭ Kristo.
Ĝi poste spertis profundan procezon de Romanigo, kaj travivis relativan ekonomian prosperon en la malfrua Respublikana Aĝo kaj en la unuaj jarcentoj de la Empiro. Malkreskinta post la barbaraj invadoj, ĝi estis okupita fare de la visigotoj, poste ĝi suferis la regadon de la Omajadaj emiroj de Al-Andalus, kiuj post tributaj pagoj respektis ĝiajn teritorian integrecon kaj liberecojn (8-a jarcento).
La frua kristana sendependa teritorio restis baldaŭ sub kontrolo de la karolingaj suverenoj (9-a jarcento), poste de la reĝoj de Navaro, ĝi formis la originan kernon unue de la antikva graflando kaj poste de reĝlando Aragono (ekde 1035), kiu havis la urbon Jaca kiel sia unua ĉefurbo. Ĝi poste sekvis la riĉaĵojn de la Krono de Aragono kaj la Regno de Hispanio.
Monumentoj
Kiel pruvo de sia glora pasinteco, la teritorio de Jacetania enhavas kelkajn arkitekturajn trezorojn, kiel jenaj:
Kiel limteritorio kun Francio, la komarko Jacetania havis gravan strategian funkcion en la moderna epoko. Ankoraŭ hodiaŭ oni povas admiri kelkajn fortikaĵojn konstruitajn inter la 16-a kaj 19-a jarcento:
Municipoj kaj dependaj lokoj
Jen sekve listeto, laŭ alfabeta ordo, de la municipoj de Jacetania, kune kun ĝiaj dependaj urbetoj kaj vilaĝoj:
AÍSA - (Huesca) --- Candanchú -- Esposa -- Sinués
Enrique Hertzog
Enrique Hertzog (naskiĝis en La Paz, Bolivio, mortis  en aĝo de 85 jaroj en Buenos Aires, Argentino) estis bolivia politikisto kaj kuracisto. De la 10-a de marto 1947 ĝis demisio la 22-a de oktobro 1949 li estis la ŝtata prezidanto de Bolivio.
Jacetania
Municipoj kaj dependaj lokoj
ANSÓ - (Huesca)
Enrique Hertzog
Rilato al Esperanto
En 1948 ekspedicio de la esperantista verkisto Tibor Sekelj kondukis lin al Bolivio, en kies ĉefurbo li renkontiĝis kun prezidento Enrique Hertzog kiu instigis lin esplori ne jam esploritan regionon de rivero Itenez kiu etendiĝas ĝis Brazilo. Dum tiu vojaĝo Tibor Sekelj trafis la tribon de la Tuparioj estinte kanibaloj ĝis 5 jarojn antaŭe, kaj kun kiu li vivis 4 monatojn. Reveninte en aprilo 1949, Sekelj ricevis proponon de la prezidento Hertzog administri teritorion centmil-hektaran el la planitaj 4 milionoj da hektaroj por tie loĝigi unu milionon da rifuĝintoj el Eŭropo. Sekelj ne volis atendi ses monatojn ke la parlamento faru decidon kaj rezignis pri la oferto. Li poste bedaŭris ke li maltrafis la okazon krei teritorion kie Esperanto estintus la komuna lingvo de la loĝantaro.
Jacetania
Municipoj kaj dependaj lokoj
ARAGÜÉS DEL PUERTO - (Huesca)
ARTIEDA - (Zaragozo)
BORAU - (Huesca)
CANAL DE BERDÚN - (Huesca) --- Berdún -- Biniés -- Majones -- Martes -- Villarreal de la Canal
CANFRANC - (Huesca) --- Canfranc-estación
JACA -- (provinco Huesca)
JASA - (Huesca)
MIANOS - (Zaragozo)
PUENTE LA REINA DE JACA - (Huesca) --- Javierregay -- Santa Engracia de Jaca
SALVATIERRA DE ESCA - (Zaragozo) --- Lorbés
SANTA CILIA - (Huesca) --- Somanés
SANTA CRUZ DE LA SERÓS - (Huesca) --- Binacua
SIGÜÉS - (Zaragozo) --- Asso-Veral -- Escó -- Tiermas
VALLE DE HECHO - (Huesca) --- Embún -- Hecho -- Santa Lucía -- Siresa -- Urdués
VILLANÚA - (Huesca)
Lokoj senhomaj
Jen sekve kreskonta listeto pri senhomaj lokoj el la aragona komarko Jacetania (inter krampoj estas la nomo de la municipo, al kiuj ili apartenas):
Festoj
La ĉefa festo estas "Santa Orosia" (Sankta Eurosia), patronino de la komarko, kiu festas la 25-an de junio.
Teritorio kaj enloĝantoj
La komarko Jacetania havas areon de 1.858 km² kaj enhavas proksimume 17.600 enloĝantojn. Preskaŭ la tri kvaronoj de ĉiuj (73%) loĝas en Jaca, kiu estas la ĉefurbo de tiu ĉi komarko.
Estas menciinde
La Pireneoj reprezentas unu el la plej belaj, riĉaj kaj interesaj naturaj spacoj, privilegia teritorio por praktiki sportojn vintre kaj somere. Ĝi ankaŭ estas vojaĝo tra historio kaj heredaĵo, de la unuaj prahistoriaj setlantoj ĝis la nuntempo, tra artaj epokoj kiel romaniko, gotiko kaj baroko. Niaj urboj, urbetoj kaj vilaĝoj nuntempe havas ilian antauan etoson, la montan arkitekturon kaj la festajn tradiciojn, valoran heredaĵon de la pirenea kulturo.
Kantono de Felletin
La kantono de Felletin (france canton de Felletin) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Felletin la jenaj 9 francaj komunumoj :
Mejce Vindu
Mace Windu (datoj : de 72 abJ ĝis 19 abJ) estas Ĵedaja majstro el la fikcia universo de la Stelaj Militoj kaj unu el la lastaj membroj de la Ĵedaj Konsilio antaŭ la Ĵedaja Genocido (ordo 66). Lia saĝeco kaj lia forto estas legendaj. En la filmserio, la rolulo estas rolita de Samuel L. Jackson.
Vindu estas unu el la plej bonaj batalantoj per lumsabro el la Ĵedaja Ordeno. Li inventis danĝeregan batalformon per lumsabro : la "Vaapad", kiu estas danĝera ĉar ĝi similas la Sitan batalstilon.
Mejce Vindu estas la ununura Ĵedajo batalanta per violkolora lumsabro.
Eksteraj ligiloj
Figuren aus Star Wars
Kantono Polk
Kantono Polk (Polk County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
3662 Dezhnev
3662 Dezhnev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa vojaĝesploristo Semjon Ivanoviĉ Deĵnjov (cirile Семён Иванович Дежнёв, 1605–1672). (Lia nomo estas ofte misskribita "Deĵnev" pro la tro ofta konfuzo inter е kaj ё.)
Turnodufirsto
En geometrio, la turnodufirsto estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J26). Ĝi povas esti konstruita per kunigo de du uniformaj triangulaj prismoj laŭ kvadrataj edroj, turnante unu prismon je 90 gradoj.
Municipoj de Alkario
Municipoj de la komarko La Alcarria, inter la provincoj Kvenko, Guadalajara kaj Madrido, en Hispanio.
Enkarniĝo (kristanismo)
La Enkarniĝo estas fundamenta fida instruo de la Kredokonfeso nicea-konstantinopola, bazita sur la Nova Testamento. La Enkarniĝo konfesas ke Jesuo, kiu estas la dua nekreita Hipostaxo, alprenis korpon kaj animon kun tuta homa naturo kaj fariĝis homo restante certe Dio (do, vera Dio kaj vera homo). En la Biblio la aserto pli klara troviĝas en la Evangelio laŭ Johano ĉap. 1, 14: "Kaj la Vorto fariĝis karno kaj loĝis inter ni,"; sed tiu kredero brilas ankaŭ en la aliaj evangelioj, ekzemple en tiu de Marko kies unika celo estas montri ke Jesuo sindeklaris Difilo. Laŭ la adherantoj al la universala Koncilio de Kalcedono la Difilo akiris la homan naturon sen ĝin kunmiksis kun tiu dia, kiuj tial restis distinktaj kvankam unuigitaj.
Opiniojn malsamajn konfesis iam la Ebionitoj kaj gnostikuloj kaj aliaj marĝenaj frakcioj, sed neniu enradikiĝis. Aternativa doktrino konata kiel Unitarismo estis nuntempe adoptita de grupoj kunmatŝantaj inter pentekostalaj protestantoj.
Priskribo kaj disvolviĝo de la tradicia doktrino
Ekde la alestiĝo de kristanismo aperis kelkaj miskomprenoj pri tiu kristana evento Dum ĉiuj kristanoj konfesis la Jesuo estas vera Difilo, la kontrasto naskiĝi ĉirkaŭ la senco de tiu esprimo. Imperiestroj de la romia imperio, okcidentaj kaj bizancaj aperte subtenis la tezon de Ario kiu vidis en Kristo nur la homon. La historio de la Eklezio certan momenton plenpleniĝis per tiuj kontrastoj kaj doktrinaj luktoj kiuj ne limiĝis al diskutoj.
Unua koncilio de Niceo
La kristana historio informas detale pri la instruo de Sankta [Atanazio]] kaj ties sekvuloj kiuj fine sulcesis defendi la samsubstancecon de la enkarniĝinta Filo kun Dio Patro. Ĉiuj diverĝaj pozicioj estis deklaritaj herezaj: nome docetismo, kiu asertis ke Jesuo estas ja jes dia kiu akiris homan ŝajnon sed, tamen, ne la karnon restante homo nur laŭŝajne, Arianismo (kun duonarianismo), laŭ kiu Jesuo estis nur kreita estulo, kaj Nestorianismo kiu asertas ke en Jesuo ne nur ĉeestas du naturoj sed ankaŭ du personoj. Ankaŭ Unitarismo de iuj pentekostaj eklezioj estas taksata hereza ĉe la precipaj tradiciaj eklezioj.
Kompreneble, ĉar tiu kristana dogmo estas esenca inter la tuta dogmaro, ĉiuj eklezioj senvole konkuradi en la kreado de la plej altaj preĝoj kaj liturgiaĵoj. Kiel ankaŭ de la plej profundaj meditoj kaj teologioj.
Katolika Aserto
Papo Benedikto la 16-a la 9-an de januaro volis halti sur la mistero de la Enkarniĝo, por reaserti ĝian unikecon en la medio de la kristana kredo.
“Enkarniĝo devenas el la latina incarnatio''. Sankta Ignaco el Antioĥio – fine de la unua jarcento – kaj, precipe, sankta Ireneo el Liono utiligis tiun terminon prikonsiderante la prologon de la Evangelio laŭ Johano, aparte la esprimon: La Verbo sin faris karno (1, 14). Ĉi-tie la vorto karno, laŭ la hebrea uzo, indikas la homon en lia integreco, la tutan homon, sed ĝuste sub la aspekto de liaj kadukeco kaj tempeco, de lia senhaveco kaj kontingenco. Tio por diri al ni ke la savo portata de Dio fariĝinta homo en Jesuo la Nazareta tuŝas la homon de ĉiuj situacioj. Dio surprenis la homan naturon por ĝin sanigi, por permesi al ni Lin alvoki, kiel faris lia Ununaskita Filo, Abbà, Patro kaj esti vere filoj de Dio. […] Temas pri vero al kiu oni alkutimiĝis aŭdi senemocie, sed ĝi estas evento tiom originala ke nur Dio povis elpensi el lia granda amo al la homo...”
Kristanaj Eklezioj konfesantaj la Enkarniĝon de la Difilo
Krom la katolika, la eklezioj naskiĝintaj el Reformacio, anglismo, ortodoksimo, la orientaj eklezioj katolikaj kaj ortodoksaj.
Mikaelo Serveto
Dum la protestanta Reformacio, Mikaelo Serveto (1511–1553) instrui,teologion de la Enkarniĝo kiu ekskludis triunuismon, subtenante la klasikaj triunuistoj estis esence triteistoj kiuj reĵetis la biblian monoteismon obenta al l greka filozofio. La Difilo, instruadis Serveto, ne estas estulo eterne ekzistanta, sed nur abstrakta Logos (manifestacio de la Unika Dio, ne vera persono). Pro tio Serveto rifuzis nomi Kriston eterna Difilo preferante por li la difinon la Filo de Dio. Kiu estas, do, Jesuo? Vera Dio ĉar menifestacio de la unika Dio
Deklarita herezulo de la Katolika Eklezio kaj de la Reformaciaj Eklezioj, Serveto estis bruligita sur brulŝtiparo iniciate de kalvinistoj en Ĝenevo en 1553
Pedro González de Mendoza
Pedro González de Mendoza (n. en Gvadalaĥaro, la 3-an de majo 1428 - m. samloke, la 11-an de januaro 1495), ekleziulo, politikisto, militisto kaj kastilia mecenato. Mendoza apartenis al la alta nobelaro el la grava familio Mendoza, kvina filo de Íñigo López de Mendoza, unua markizo de Santillana, kaj de sia edzino Katarina de Figueroa; liaj gepatroj destinis lin por la eklezia vivo ekde la lulilo. Mendoza estas unu el la plej brilaj figuroj de la aristokrataro de la dua duono de la 15-a jarcento, transire de mezepoko al la moderna epoko.
Enkarniĝo (kristanismo)
Ĉu la Enkarniĝo koncernas nur la homon aŭ ankaŭ la tutan universon materian?
Diversaj teologoj, kuntrenitaj de bibliaj esprimoj etendas la efikojn de la Enkarniĝo ankaŭ al la metia mondo kaj provas ellabori teologiajn sistemojn kiuj montru la transformiĝon de la tuta universo. Vidu: Pierre Teilhard de Chardin kaj Paul Tillich.
Ĉu temas pri interdependeco supraĵa aŭ fundamenta? Rilate tion oni ne konas instruaĵon de la katolika Eklezia instruofico.
Léon Blum
Léon BLUM (Parizo, 9-a de aprilo 1872 - 30-a de marto 1950) estis franca socialista kaj cionista ĵurnalisto kaj politikisto.
Blum estis laŭdevene juda. Li studis en la Liceo Henri-IV. Li partoprenis en redaktado de la gazeto l'Humanité (la Homaro) ekde ĝia fondo de Jean Jaures en 1904. Per la "Unio Sankta", li apogis multe la partoprenon en la unua mondmilito.
Blum fariĝis ĉefo de la SFIO (franca socialista partio) okaze la elektado de 1919. En 1920 li malakceptis la aniĝon al la 3-a Internacio. Konsekvence de la Popola Fronto en 1936, li fariĝis Prezidanto de la konsilio. Li estis en la 1930-aj kaj 40-aj jaroj trifoje ĉefministro de Francio.
Li estis en koncentrejo de 1943 ĝis 1945 en Buchenwald.
Ankaŭ Blum apogis Esperanton. Lia ministro de la Edukado, Jean Zay, skribis en 1938 leĝcirkuleron kiu celis ebligi instruadon de Esperanto en la lernejoj.
La kibuco Kfar Blum en Norda Galileo estas nomata post li.
Weert
Weert estas urbo kaj municipo en la nederlanda provinco de Limburgo en sudorienta Nederlando. Ĝi en 2010 havis 48 405 loĝantojn. Weert estas atingebla per la fervojo Eindhoven–Maastricht kaj situas ankaŭ ĉe la Zuid-Willemsvaart (sud-vilhelma kanalo).
11912 Piedade
11912 Piedade estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Serra da Piedade, monto en la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso oriente de la ĉefurbo Bel-Horizonto. Tie troviĝas la Observatorio Frei Rosário (aŭ Observatorio de Piedade) elde kie la malkovrinto observis dum la 1970-aj jaroj.
Péter Pongrácz
Péter Pongrácz [pongrAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pongrácz Péter estis hungara hobojisto, altlerneja instruisto.
Péter Pongrácz naskiĝis la en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Pongrácz frekventis benediktanan gimnazion (1950-1954) en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1960. Lia ĉefinstruisto estis Nándor Schwáb [ŝvAb]. Jam dum la studentaj jaroj en 1956 li estis ano de orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭ li estis ĉefhobojisto de la orkestro. Li fondis ankaŭ blovistan kvinopon, sed li ofte muzikadis en aliaj simfoniaj hungaraj orkestroj. Inter 1967 kaj 2001 li estis katedrestro en la Muzikarta Altlernejo, ekde 1981 ankaŭ vicrektoro. Li ricevis 6 ŝtatajn premiojn inter 1967-2002. Li emeritiĝis en 2006.
7689 Reinerstoss
7689 Reinerstoss estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, la eksponita de Tom Gehrels elde la Monto Palomar, estis senditaj en Leiden kaj ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten la sekvantajn jarojn.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana amatora astronomo Reiner Stoss de la Observatorio Starkenburg en Heppenheim, Stoss estas fervora observanto kiu malkovris plejparte el la asteroidoj trovitaj tie. Lia ĉefaj interesoj estas la kreado de programo por serĉi apudterajn objektojn kaj por la sekvado de la konataj apudteraj objektoj.
Veglie
Veglie estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Apulio kaj en la provinco Lecce. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Iĥtiofago
Genro Ichthyophaga (aŭ Iĥtiofago) estas birda genro (de du specioj) iam lokigita en subfamilio Buteonenoj sed poste en Haliaeetenoj kaj familio Akcipitredoj kiu enhavas multajn aliajn tagajn rabobirdojn, kiel aglojn, cirkuojn, milvojn, ktp. La scienca nomo de tiu genro devenas el la grekaj vortoj Iĥthús aŭ fiŝo kaj fagó aŭ manĝi, tio estas fiŝmanĝantoj. Tiu kutimo kiu kompreneble influas la adaptigon de tiuj birdoj al specialiĝo rilatigas la genron al alia genro Haliaeetus, nome maragloj, kvankam tiuj specioj loĝas ne nur marbordojn kaj pli komplikige ankaŭ al genro kaj specio Pandion kaj Pandion haliaetus, la ununura specio de tiu ĉi genro kaj de la familio Pandionedoj, nome Fiŝaglo, kiu ĉar nesamfamiliano sufiĉe malsimilas.
Male al tiuj du aliaj genroj, la iĥtiofagoj loĝas nur en centra kaj sudorienta Azio, el la Hinda subkontinento sudoriente al Sulaveso. Ili estas pli malgrandaj ol la agloj de Haliaeetus, kvankam koincidas laŭ grando kun la plej malgrandaj specioj de tiu genro. Ili kunhavas similan plumaron, kun grizaj kapoj grade al senkoloraj grizbrunaj flugiloj kaj korpoj, kaj blankaj ventro kaj kruroj. Ili diferencas en vostokoloro, laŭ kio la Fiŝagleto havas brunan voston, kaj la Grizkapa fiŝaglo havas blankan voston kun nigra fina bendo, kaj ankaŭ laŭ grando, laŭ kio la Fiŝagleto estas nur ĉirkaŭ duono de la pezo de la Grizkapa fiŝaglo.
Sanfrecce Hiroŝima
Sanfrecce Hiroŝima (principa prononco, japane サンフレッチェ広島, latinliterigite Sanfuretche Hiroshima) estas profesia futbalteamo de Japanio, kies unua vira teamo nune ludas en la 1-a Japana Ligo. La oficiala hejmurbo de la teamo estas Hiroŝimo, ekzakte ties kvartalo Asaminami, kaj kaj la dua nomparto estas fantazia vortokunfando el la japana vorto san (tri) kaj la itala vorto frecce (sagoj, prononco FREĉe), memoriganta pri legendo pri la loka nobelo Mōri Motonari.
Ever After (filmo)
Ever After (Por ĉiam) estas usona romantika komedio de Andy Tennant, aperinta en 1998.
Temo
Viva, inteligenta, determinita, Danielle estas tre moderna junulino. Je la unua ekrigardo, la princo enamiĝas al ŝi, kaj invitas ŝin al la granda kostumita balo kiun li organizas. Tamen ŝiaj du duon-fratinoj kaj duon-patrino faras ĉion por malebligi al Danielle retrovi ŝian princon. Tio montriĝas dinamika kaj humurplena refaro de la fabelo Cindrulino.
Hemer
Hemer estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mark de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hemer estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"] kaj historie apartenis al la Graflando Mark (germane Grafschaft Mark), al kio ankoraŭ aludas la distrikta nomo.
Diplomatia noto
La diplomatia noto estas oficiala komunikaĵo skribita direktita de diplomatia misio en la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la gastiganta ŝtato aŭ inverse kiu, dekomence, enhavis la terminojn de konversacio (de tie la alternativa nomo parola noto) kaj estis, tre ofte, disdonita fine de tiu.
Aktuale la diplomatia noto ĝeneraliĝis kaj iĝis la normala vehiklo de skribita komuniko inter la ambasadoj kaj la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la gastiganta ŝtato. Jam ne plu ĝi referencas, aŭ preskaŭ neniam, al antaŭ-konversacio kiu ĝenerale jam ne okazis, kaj estas uzata por ajna tipo de demarŝo, el la plej strikte diplomatiaj (komunikado de informaro, petskribo por apogo de internacia instanco ktp.) ĝis tiuj pure administraj, kiel petoformularo, komuniko de elpostenigo ktp.
Chirotherium-monumento (Hildburghausen)
La Chiroterium-monumento (germane: Chiroterium-Denkmal) troviĝas en la centro de Hildburghausen, Markt nr 25.
Historio
Rekte apud la urbodomo troviĝas ekde 2004 nenormala skulptaĵaro. Ĝi ne estas dediĉita al personulo historia sed al la plej malnova loĝanto de la regiono de Hildburghausen: temas pri tetrapodoj vivintaj antaŭ 240 milionoj da jaroj kaj postlasintaj per siaj piedegoj spurojn fosiliajn (greke: chirotheria/cheirotheria, laŭvorte: bestoj kun manegoj).
En la jaro 1833 la universale klerita direktoro de la Duka gimnazio de Hildburghausen Friedrich Carl Ludwig Sickler konstruigis ĝardenan dometon kaj malkovris interesajn spurojn de manegoj sur por la konstruo liveritaj ŝtonoj el ŝtonrompejo. Pluaj esploroj surloke (en la hildburghausen-a urboparto Weitersroda) evidentigis ke ili estas spuroj de prahistoriaj bestoj. Danke al la scienca priskribo far Sickler kaj desegnoj kaj litografioj far Johann Carl Barth kaj Carl August Kessler la elfositaĵoj rapidege furoris en la tuta mondo. Jam en la 1835-a jaro la zoologo Johann Jakob Kaup el Darmstadt faris sciencajn ekspertizojn kaj nomis la du trovitajn specojn Chirotherium barthii kaj Chiroterium sickleri. Tio estis tutmonde la unua paleonotologia nomo de fosiliaj piedegspuroj.
Jam tiam la spuroj estis tiom konataj ke eroj de la originalaĵoj venditis al pli ol 40 muzeoj en tuta Eŭropo. La scienca branĉo evoluiĝinta el tiaj esploroj nomiĝas paliĥnologio.
(18988) 2000 RB24
(18988) 2000 RB24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Chacha Nyaigotti-Chacha
Chacha NYAIGOTTI-CHACHA (Kuria Distrikto, 1952) estas Kenja verkisto, instruisto de svahila lingvo kaj sekretario de la Inter-University Council for East Africa kaj de aliaj universitatoj.
Li estas doktoro en svahila lingvistiko en la Universitato de Yale.
Stacio Nishikujō
Stacio Nishikujō (japane: 西九条駅 [Niŝikujō-eki], angle: Nishikujō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Konohana, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Ringlinio de Osaka, Linio Sakurajima kaj 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin-Namba.
Kantono Scott
Kantono Scott (Scott County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
Vernole
Vernole estas komunumo de Italio.
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Pócspetri)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas. enirejon. La absido estas apogitaj per gotikaj pilieroj. Interne la benkoj kaj predikejo estis faritaj en 1770. Interne la freskoj estis faritaj en la 15-a jarcento, el ili partoj estis trovitaj en 2010.
Struckmann
Struckmann estas la familia nomo de jenaj personoj:
Ĝeneva psalmaro
Ĝeneva psalmaro aŭ hugenota psalmaro nomiĝas aro de fruaj reformitaj kantaro kun rimitaj psalmotekstoj franclingvaj. La kolekton kompletigas la Dek Ordonoj kaj la Laŭdokanto de Simeono (Nunc dimittis). Pli fruaj versioj ankaŭ entenas la kredonkonfeson (Credo). Reformaciisto Kalvino, kiu konatiĝis kun la genro de la psalmokanto en Strasburgo, tie eldonis en 1539 kolekton kun psalmokantoj de Clément Marot same kiel kun propraj psalmversaĵoj. En 1542, 1543 kaj 1551 ĉiufoje aperis pliampleksigitaj eldonoj. Kalvino retiris pli malfrue siajn proprajn poeziaĵojn. Li postlasis la poezian transigon al la poeto Marot kaj – post ties morto en 1544 – al Théodore de Bèze.
Uzi la psalmojn kiel teksta bazo estis la decido de Kalvino – la vortoj donitaj de Dio estas la ununuraj taŭgaj por la diserva uzo. Ĉar tamen la latina mezepoka psalmodio apartenas al la «roma superstiĉo», Kalvino organizis la transigadon de la tuta psalmaro en la francan kaj laŭ la formo de strofokanto. Je tio la teksto nur estu transverkata en poeman formon (kontraste al la praktiko de Marteno Lutero), sed ne pliampleksigata aŭ eĉ mallongigata.
Kalvino ja volis utiligi al sia la ekflaman forton de la muziko, sed aliaflanke li atribuis al la muziko la danĝeron, veki homajn pasiojn. Laŭ ĉitiu rezonado li postulis gravecan kaj majestan solenecon («poids et majesté») en la muziko. Tio ĉi rezultigas kelkajn tipajn ecojn de la melodioj: Ili estas tre simplaj kaj modestaj, same laŭ la ritmaro (plejofte nur du diversaj notvaloroj) kiel ankaŭ laŭ la melodio-kondukado (plejofte nur paŝoj aŭ malgrandaj tonsaltoj). Ili plejeble evitas ligaturojn; la tri-kvarona takto estis malpermesita kiel dancritmo same kiel la punktadoj. La melodioj devenas de diversaj fontoj. Kelkaj originas en la gregoria ĥoralo, aliaj en la popolmuziko kaj kelkaj estas transprenaĵoj – malgraŭ la teologiaj kvereloj – de luteraj kantoj.
Per modestaj kvarvoĉaj ĥorkomponaĵoj de Claude Goudimel, je kiuj la tenoro kantis la firmkantan parton, la ĝeneva psalmaro atingis vastan disvastiĝon en la reformitaj eklezioj. Ankaŭ Claude Le Jeune verkis ĥorkantaĵoj pri la psalmaro. Tiuj ĉi priverkaĵoj tamen ne konvenas kun la origina ideo de Kalvino, ĉar tiu ĉi eĉ malpermesis la plurvoĉan kantadon en la preĝejo.
Jam antaŭ la fino de la jarcento la psalmaro ekzistis kiel tradukaĵoj en la germana, nederlanda kaj angla. Ambrosius Lobwasser eldonis en 1573 germanlingvan tradukaĵon de la ĝeneva psalmaro. Ĝi fariĝis la decida kantaro de la germanlingvaj reformitaj paroĥoj, ĝis kiam dum la epoko de la raciismo la psalmpoeziaĵoj de Matthias Jorissen (1798) flankenŝovis ilin.
Tokelaa lingvo
La tokelaa lingvo estas aŭstronezia lingvo, kiun parolas ĉirkaŭ 1,500 homoj en la atoloj de Tokelao, teritorio de Nov-Zelando. Ĝi apartenas al la polinezia lingvaro kaj havas gravan rilaton kun la tuvala. Kune kun la angla ĝi estas la oficiala lingvo en Tokelao. Ĝi ankaŭ estas parolata de proksimume 2,900 tokelaanoj vivantaj en Nov-Zelando. Loimata Iupati, tokelaa ministro pri edukado, estas tradukanta la Biblion en la tokelaan.
Kelkaj vortoj kaj frazoj en la tokelaa:
Réka Farkasházi
Réka Farkasházi [farkaŝhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkasházi Réka estas hungara aktoro, voĉoaktoro, prezentisto.
Réka Farkasházi naskiĝis la  en Cegléd.
Biografio
Réka Farkasházi jam dum la lernejaj jaroj muzikis kaj kantis. Ŝi aĝis 17, kiam ŝi ricevis filman rolon. Ŝi maturiĝis en gimnazio, poste ŝi frekventis privatan aktorstudion de Mária Gór Nagy. Ŝi akiris kulturistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2002, baldaŭ teatristan diplomon en Universitato de Panonio en 2013. Dum la studentaj jaroj ekde 1998 ŝi havis televiziajn rolojn, baldaŭ ankaŭ teatrajn rolojn. Iam ŝi fondis orkestron kaj ŝi kantas ĉefe al geinfanoj. Ŝi ricevis premiojn en 2017 kaj 2018. Ŝi edziniĝis en 2001, ŝi naskis 3 gefilojn en 2004, 2009 kaj 2018.
Weesp
Weesp estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Komence de en la municipo vivis.
Astolfo Dutra
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1939.
Koĉo
Koĉo (coccus) estas genro de insektoj, kiuj apartenas al plantaj laŭsoj.
Koĉoj nutras sin suĉante sukon de plantoj; kelkaj koĉaj specioj specialiĝis pri certaj plantaj specioj. Ĉar koĉoj bezonas precipe la albuminojn de la plantoj, ili sekrecias la restantan sukeron.
El la plej konata specio el la koĉoj, coccus cacti (alinome ankaŭ dactylopius coccus) eblas produkti koĉenilon, kiu servas por produktado de karmino. Ĝi estas indiĝena el Meksiko sed importita al Honduraso, Kanariaj Insuloj kaj Alĝerio, ĝi parazitas kaktojn, aparte la opuntiojn.
La alia specio coccus viridis parazitas la kafujojn.
10584 Ferrini
10584 Ferrini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en provinco de Pistojo (Italio).
SkyTeam
La organizaĵo SkyTeam Airline Alliance (angle, en esperantlingva traduko "flugkompania alianco AerTeamo", kutime nur mallonge nomata SkyTeam) estas aviada alianco de nuntempe 13 flugkompanioj (stato aŭgusto 2010), fondita en 2000. Fondomembroj de la alianco estis la flugkompanioj Aeroméxico, Air France, Delta Air Lines kaj Korean Air. Kadre de la alianco SkyTeam laŭ la stato de oktobro 2009 ĉiutage okazas proksimume 13 100 pasaĝeraj flugoj, al sume 856 flughavenoj en 169 ŝtatoj. Ĉiuj membraj flugkompanioj kune havas 2 151 aviadilojn kaj proksimume 316 000 dungitojn. La organizaĵo sekve estas inter la tri tutmonde plej grandaj flugkompaniaj aliancoj.
Membroj
1nur asocie ligita membro de 2007 ĝis 2010
2fondomembro
3komuna sumo de la konzerno Air France-KLM
Kandidatoj por aliĝo
La aliĝoj de la sekvaj flugkompanioj al la alianco estas deciditaj aŭ konkrete negocata: la entreprenoj post integriga fazo iĝu plenaj membrokompanioj de la alianco.
Eksaj membroj kaj partneroj
La sekvaj flugkompanioj estis membrokompanioj aŭ partneroj de la alianco SkyTeam kaj poste malmembriĝis respektive malpartneriĝis.
Hanĵong
Hanĵong (en ĉina 汉中 tradicie 漢中 en Hanyu Pinyin Hànzhōng kaj en Wade-Giles Hanchung) is a prefekteja urbo en sudokcidento de Ŝenŝjia provinco. Hanĵong estas ricevanta kategoriajn kromnomojn kiaj la jenaj: "Nacia Historia kaj Kultura Urbo de Ĉinio", "Ĉina Elstara Turisma Urbo", "Nacia Ekologia Demonstra Zonpilota Areo" kaj "Ĉina Ĉarma Urbo".
Hanĵong estas la naskoloko de la Dinastio Han, fonto de la plej granda alfluanto de la rivero Jangzio kaj estas ankaŭ konata kiel "la naskoloko de la Hanoj kaj korno de abundo de Ĉina kulturo". La urbo Hanĵong konsistas el unu distrikto (Hantai), dek kantonoj (Nanĵeng, Ĉenggu, Mian, Jang, Ksiksiang, Ningkjang, Luejang, Ĵenba, Liuba kaj Foping) kaj unu Nacia Ekonomia kaj Teknologia Disvolviga Zono. La totala loĝantaro en 2013 estis proksimume 3.84 milionoj da loĝantoj, kiuj vivas en municipa teritorio de 27,246 kvadrataj kilometroj. La loka dialekto de Hanĵong estis kategoriigita kiel Ĉengdu-Ĉongkinga dialekto de Sudokcidenta Mandarena lingvo.
Batalo de Toro
La duobla batalo de Toro okazis ĉe Toro, provinco Zamoro, Hispanio la 1-an de marto 1476, inter la trupoj de la Katolikaj Gereĝoj unuflanke kaj tiuj de Alfonso la 5-a de Portugalio aliflanke, ene de la Milito de Kastilia Sukcedo. La unua parto de la batalo finiĝis per la venko de Fernando la Katolika, la dua per la venko de la hereda princo Johano de Portugalio. La krizo okazigita de la morto de la reĝo Henriko la 4-a (Kastilio) instigis la kreadon de koalicio, gvidita de Alfonso la 5-a de Portugalio kaj apogata de Ludoviko la 11-a (Francio), kiu invadis Kastilion ekde Portugalio helpe al Johanino la Beltranida.
Post la batalo, la portugalaj fortoj rifuĝintaj en Toro estis sieĝitaj de la kastilia-aragonaj trupoj, devigante ilin kapitulaci ses monatojn poste (19-an de septembro). Post la retiriĝo de la armeo, la flanko de Johanino de Trastamaro tuj perdis fortojn kaj la milito finiĝis.
Marshall
La nomo Marshall [MARŝl] estas:
Großbottwar
Großbottwar - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Turnoplilongigita kvinlatera kupolorotondo
En geometrio, la turnoplilongigita kvinlatera kupolorotondo estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J47). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per turnoplilongigo de kvinlatera kupolorotondo (kvinlatera ortokupolorotondo J32 aŭ kvinlatera turnokupolorotondo J33) per enigo de deklatera kontraŭprismo inter ĝiaj duonoj.
La turnoplilongigita kvinlatera kupolorotondo estas unu el kvin Solidoj de Johnson kiu estas nememspegulsimetria, do ĝi havas maldekstran kaj dekstran formojn. La du simetriaj formoj de J47 ne estas konsideritaj kiel malsamaj solidoj de Johnson.
6377 Cagney
6377 Cagney estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona filmaktoro James Cagney Jr., (1899–1986), ankaŭ talenta kantisto kaj dancisto.
Kantono de Gentioux-Pigerolles
La kantono de Gentioux-Pigerolles (france canton de Gentioux-Pigerolles) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Gentiouxx-Pigerolles la jenaj 7 francaj komunumoj :
Carl Barth
Carl BARTH (naskiĝinta la 12-an de oktobro 1787 en Eisfeld, mortinta la 11-an de septembro 1853 en Kaselo) estis germana kuprogravuristo kaj verkisto.
Tonie Marshall
Tonie MARSHALL (naskiĝis en Neuilly-sur-Seine, mortis ) estis franca-usona, kino-aktorino, reĝisorino kaj scenaristino laboranta en Francio.
Carl Barth
Vivo
Post la trejnado kiel oraĵisto ĉe la patro en la ateliero en Hildburghausen Barth studis ĉe la akademioj de Stuttgart kaj München. En 1811 li aliĝis al la rondo ĉirkaŭ Peter von Cornelius en Frankfurt am Main.
Tonie Marshall
Biografio
Tonie Marshall estas la filino de franca aktorino Micheline Presle kaj usona aktoro kaj reĝisoro William Marshall.
Carl Barth
Vivo
Inter 1817-19 li vivis kun Friedrich Rückert kaj Karl Philipp Fohr en Romo kaj patroprenis en 1819 la ekspozicion en la palaco Cafarelli. En 1824/25 Barth estis direktoro de la Kuprogravura instituto de la Eldonejo Herder en Freiburg im Breisgau, ekde 1830 li laboris kiel portretogravuristo en Hildburghausen ĉe Joseph Meyer. En la 1853 Barth ĵetis sin el fenestro pro la manio esti persektutita fare de jezuitoj.
Tonie Marshall
Biografio
Ŝi estas la duon-fratino de aktoro Mike Marshall, unusola filo de aktorino Michèle Morgan, kiu estis la unua edzino de ŝia patro, kaj la onklino de mondumanino Sarah Marshall (unu el la ses infanoj de ŝia frato Mike).
Ŝi debutis en kino kiel komediistino sub direktado de Jacques Demy en 1972, en L'Événement le plus important depuis que l'homme a marché sur la lune kaj poste ludis multnombrajn duarangajn rolojn en televidaj serioj kaj kelkaj komedioj en Les Sous-doués de Claude Zidi en 1980, en kiu ŝi rolis instruistinon pri franca lingvo malbone traktitan de mallaboremaj lernantoj direktataj de Daniel Auteuil.
Carl Barth
Graveco
Barth antaŭ ĉio famiĝis pri la granda nombro da gravuritaj portretoj de la samtempuloj (ĉ. 400, i.a. ŝtalgravuraĵo de Johann Wolfgang von Goethe el 1830). Krome li kopiis gravuraĵe pentraĵojn de la malnovaj artistoj kiel ankaŭ de tiutempaj pentristoj.
Tonie Marshall
Biografio
Ŝi transiris al reĝisorado en 1990 per Pentimento, donante al Antoine De Caunes unu el liaj unuaj roloj en kino. Ŝi mem verkis siajn filmojn, kiuj plejparte estas moraj komedioj aŭ dolĉ-amaraj kronikoj de perditaj, deprimitaj, vunditaj personoj kiel Pas très catholique kaj Enfants de salaud, ambaŭ kun Anémone.
En 2000, ŝi fariĝis la unua virino ricevinta Césaron por plej bona reĝisoro por sukcesa drama komedio Vénus beauté (institut) kiu ankaŭ deprenis Césaron por plej bona filmo de du plej verŝajnaj gajnontoj Jeanne d'Arc de Luc Besson kaj La Fille sur le pont de Patrice Leconte. La filmo ankaŭ gajnis Césaron por plej bona originala scenaro aŭ adapto kaj havigis al debutantino Audrey Tautou Césaron por la plej granda virina espero. La filmo estis adaptita al televido en 2005 por ARTE, sub titolo Vénus et Apollon.
En 2002, ŝi kunigis Catherine Deneuve kaj William Hurt en Au plus près du paradis, romantika komedio farita kiel omaĝo al Elle et lui de Leo McCarey. La sekvantan jaron, ŝi enscenigis parodion de teleaĉeto sur fono de geedza krizo per France Boutique, interpretita de Karin Viard, François Cluzet kaj Judith Godrèche. En 2008, ŝi retrovis unu el siaj preferataj aktorinoj: Nathalie Baye, en Passe-passe.
Filmaro (aktorino, televidaj serioj)
[dudeko da roloj]
Douzillac (stacidomo)
Douzillac estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en  Douzillac, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
27071 Rangwala
27071 Rangwala estas tre malgranda, eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alydaar Rangwala, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2011 kiu gajnis ankaŭ la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Albany Academies de Albany (Nov-Jorkio, Usono).
Winikon-Gschwader
Winikon-Gschwader (prononcu vinikon-gŝvadr; en la alemana lingvo: Winikä-Gschwadär) estas kvartalo kaj iama civila komunumo de la komunumo kaj urbo Uster en la Distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis proksimume 3650 loĝantojn je la 31-a de decembro 2013.
Geografio
Winikon-Gschwader situas en nordokcidento de la urbo Uster. Ĝi konsistas el la vilaĝo Winikon kaj la kvartalo Gschwader, kie situas la beslerneja centro Gschwader. Oriente de Winikon-Gschwader etendiĝas la marĉo kaj naturrezervejo, kiu ĝis disigis de Werrikon. Norde de Winnikon-Gschwader situas la vilaĝo Freudwil kaj okcidente kaj sude de ĝi Kirchuster, la centro de la urbo.
Blazono
La blazono montras flavan grapolon sur ruĝa ŝildo. Ĝi estas simbolo de la vitokulturado, kiun en la loko jam dum mezepoko faris la alemanoj. La unua bildo de la blazono datiĝas el la sezonlibro de Uster de la jaro 1473 sub la sezonindiko de la 7-a de decembro de la vinikonano Bertscfhi Büntzli, kiu en la jaro 1472 por sia sezono faris pian fondumon favore al la preĝejo.
Trafiko
En nordokcidento de Winikon situas la alveturejo Uster-Nordo al la svisa aŭtovojo A53. Tra la kvartalo pasas la kantona ĉefvojo al Vinterturo. Al la publika transportreto la kvartalo estas konektita pere de la lokaj buslinioj 725 kaj 811.
Vidindaĵoj
Vidinda estas la iama guberniejoj Winikon kun la sunoriltureto en la centro de la vilaĝeto Winikon. Ĝi estas klasigita kiel konstrua monumento de regiona signifo.
Vico del Gargano
Vico del Gargano estas komunumo de Italio.