cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homeomorfio
En topologio, homeomorfio estas kontinua bijekcio kies inverso estas kontinua. Ekzisto de homeomorfio nomiĝas homeomorfeco ; tio estas ekvivalentrilato, kaj la ĝusta koncepto de izomorfio inter topologiaj spacoj.
Difino
Se X kaj <Math>Y estas topologiaj spacoj, homeomorfio de X al Y estas kontinua bildigo, kiu estas bijekcio, kaj kies inversa bildigo estas ankaŭ kontinua bildigo.
Du topologiaj spacoj X kaj Y estas homeomorfaj (aŭ X estas homeomorfa al Y) se iu homeomorfio ekzistas de X al Y. Homeomorfeco estas ekvivalentrilato.
Oskar Zemme
Oskaro ZEMME (naskiĝinta en 1931 en Codlea, kie li vivis ĝis la 1939-a jaro) laboris ĉe la Landa Teatro de Linco kiel soninĝeniero. Liaj profesiaj spertoj en radiodramoj kaj teatro inspiras la stilon de liaj verkoj.
Aŭtotransporto
Aŭtotransporto estas la transporto farita per aŭto. La Ŝoseotransporto estas la transporto farita laŭ ŝoseoj per aŭtoj, kamionoj, busoj, ktp. Dum la uda duono de la 20-a jarcento anstataŭis aŭ malgravigis la ĝistiamajn aliajn tipojn de transporto: nome fervojo, ŝipo, ktp. Samtempe la aŭto iĝis kerno de la industrio kaj de la ekonomio en multaj landoj kaj kerno de la problemo pri poluado kaj atenco kontraŭ la medio ankaŭ en multaj diversaj tipos de pejzaĝoj kaj urbaj kaj kamparaj.
Malavantaĝo de la aŭtoj
Ekzistas ankaŭ malavantaĝoj de la aŭtouzado por la socio, unuopaj homoj, pro kiuj unu konsideras aŭtomobilon kiel riskon por la homo kaj medio:
Miguel de la Madrid Hurtado
La 19-an de septembro 1985 tertremo de la forteco 8,1 de la Richter-skalo kaj sekva tertremo la venontan tagon detruis grandajn partojn de la landa ĉefurbo Meksik-urbo. Inter 5.000 kaj 20.000 homoj mortis kaj granda kvanto de la urbaj konstruaĵoj ne plu estis alireblaj. La reago de la registaro en la vidpunkto de multaj ŝtatanoj estis tro malrapida kaj tro malforta: Li malakceptis eksterlandan humanitaran helpon kaj en la unuaj horoj ne permesis kontakton inter la armeanoj kaj la civila loĝantaro, kio tre malhelpis la savon de homaj vivoj. Lia oficperiodo sume pro la multaj solvendaj problemoj konsideriĝas unu el la plej malfacilaj parlamentaj periodoj de Meksiko. La sekvan parlamentan baloton formale gajnis Carlos Salinas de Gortari de la partio Partido Revolucionario Institucional, sed tre fortiĝis la unuiĝinta maldekstro sub Cuauhtémoc Cárdenas, kaj la dekstre ekstremisma partio Meksika Partio pri Agado Nacia (Partido Acción Nacional) sub Manuel Clouthier - Miguel de la Madrid Hurtado poste rezignacie konfesas en fama citaĵo de intervjuo, ke laŭ li fakte "El PRI perdió las elecciones de 1988" ("La PRI perdis la elektojn de 1988").
(17664) 1996 VP30
(17664) 1996 VP30 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Miguel de la Madrid Hurtado
En 1997 li estis inter la originaj subskribantoj de la Universala Deklaracio de Homaj Respondecoj, kiun proponis la Inter-Aga Konsilio de eksaj ŝtatestroj kaj ĉefministroj.
Novafeltria
Novafeltria estas komunumo de Italio.
Diomedeoj
La Grandaj albatrosoj aŭ Diomedeoj estas marbirdoj de la genro Diomedea en la albatrosa familio de Diomedeedoj. La genro Diomedea iam inkludis ĉiujn albatrosojn escepte la specion de la Fulga albatroso (nuna Phoebetria fusca), sed en 1996 tiu genro estis kunigita kun la Talasarkoj kaj la Nordpacifikaj albatrosoj ambaŭ altigitaj al separataj genroj. La grandaj albatrosoj mem formas du specikompleksojn, nome la vaganta kaj la amsterdama albatrosoj unuflanke, kaj la reĝaj albatrosoj aliflanke. La disigo de la grandaj albatrosoj en ses aŭ sep specioj estis akceptata de plej fakuloj, kvankam ne de ĉiuj.
Etimologio
Diomedea devenas el la greka heroo Diomedo, kiu, laŭlegende, estis portita de ŝtormo al Italio kaj estis surstrandigita kun siaj kompanoj kiuj iĝis konvertitaj al birdoj.
Aspekto
La Vagalbatroso kaj la Sudreĝa albatroso estas la plej grandaj el la albatrosoj kaj estas inter la plej grandaj el la flugantaj birdoj. Ili havas la plej grandaj enverguroj de ĉiu ajn birdo; nome ĝis 3.5 m el pinto al pinto, kvankam la averaĝo estas nur iome super 3 m. Grandaj masklaj plenkreskuloj de tiuj du specioj povas superi 11 kg de pezo, tiom fortikaj kiom grandaj cignoj.
Habitato kaj teritorio
La Grandaj albatrosoj havas teritoriojn tra la Suda Oceano, kaj nestumas (ĉefe) sur izolaj oceanaj insuloj. La vagalbatrosoj nestumas sur insuloj ĉirkaŭ la Suda Oceano, el la Atlantika Oceano (Suda Georgio kaj Tristan da Cunha), al la Hinda Oceano kaj la ĉeantarktaj insuloj de Novzelando. La reĝaj albatrosoj nestumas nur en la novzelandaj ĉeantarktaj insuloj, kun unu nekutima kolonio en la Duoninsulo Otago de Novzelando.
Sistematiko kaj evoluo
La plej fruaj konataj fosilioj de la genro estas el meza Mioceno, de antaŭ ĉirkaŭ 12–15 mj. Tiam, la genroj Phoebastria kaj Diomedea jam estis diverĝintaj.
Fosiliaj specioj
Almenaŭ 4 specioj estis trovitaj en kuŝejoj de komenca Plioceno de Lee Creek Mine, Norda Karolino. Tiuj povas en parto esti identaj kun la formoj jam menciitaj. La atribuo de la nepriskribitaj taksonoj al Diomedea estas provizora ĉar plej el ili estis malkovritaj antaŭ la disigo de tiu genro. Ĉefe la sudhemisferaj specioj probable apartenas al aliaj genroj.
Kobuĉisava (Jamanaŝi)
Kobuĉisava (japane 小淵沢町, Kobuchisawa-chō) estis urbo en la Kitakoma Distrikto, Gubernio Jamanaŝi, Japanio.
La, Kobuĉisava estis kunfandita en la urbo Hokuto ; tio, kiu malaperigis la Kitakoman Distrikton.
En 2003 la urbo entenis taksatan loĝantaron de 6127 homoj kun denso de 184,88 homoj/km² sur tuta areo de 33,14 km².
Araçatuba (mezoregiono)
La mezoregiono de Araçatuba estas unu de la 15 mezoregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 36 municipojn kuniĝantas en 3 mikroregionoj.
Lafare
(jen france, okcitane La Fara) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Elpídio Silva
Elpídio Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Atlético Mineiro, Kashiwa Reysol, Braga, Boavista, Sporting CP, Vitória SC, Derby County, Corinthians Alagoano, Suwon Samsung Bluewings, Alki Larnaca kaj AEK Larnaca.
Louis Delluc
Louis DELLUC (france: [dɛlyk]; 14a de Oktobro 1890 – 22a de Marto 1924) estis impresionista franca kinreĝisoro, scenaristo kaj kinkritikisto.
En 1917, Delluc ekkarieris en kinkritiko. Li poste eldonis Le Journal du Ciné-club kaj Cinéa, establis kinsocietojn, kaj reĝisoris sep filmojn. Li estis unu el la plej fruaj impresionistaj kinfaristoj, kun Abel Gance, Germaine Dulac, Marcel L'Herbier, kaj Jean Epstein. Liaj filmoj elstaris pro sia fokuso al ĉiutagaj aferoj kaj naturaj lokoj pli ol al aventuroj kaj komikaĵoj. Multaj el liaj fruaj verkoj prifilmaj por francaj gazetoj estis kolektitaj en la libro Cinema et cie (1919). Li verkis ankaŭ unu ela la unuaj libroj pri Charlie Chaplin (1921).
Slavoj Žižek
Slavoj ŽIŽEK (Slavojo ĴIĴEKO) estas slovena sociologo, filozofo, marksisto, psikoanalizisto kaj kulturkritikisto.
Ĵiĵeko estas profesoro ĉe la Universitato de Ljubljano, la European Graduate School kaj ankaŭ gastinstruas ĉe kelkaj usonaj universitatoj. Malgraŭ estinte membro de la komunista partio, Ĵiĵeko kontribuis al ĵurnaloj kritikaj al la registaro. En 1990, Ĵiĵeko sin prezentis kandidato en Prezidenta Voĉdono de la nove formata Slovenio. Simile al Romia kaj Sovetia Triumviraroj, por la unua prezidenta baloto de Slovenio elektiĝis Prezidenta Kvarumviraro, en kiun ne eniris Ĵiĵeko, ricevinte la kvine pli altan sumon de voĉoj.
Aktuale, li estas unu el la plej popularaj el vivantaj filozofoj, kaj inter la plej eldonitaj. Kvankam li ĉefe verkas angle, liaj verkoj tamen ofte tradukiĝas en plurajn ceterajn lingvojn (neniam en esperanton).
Domo Gallardo (Madrido)
Domo Gallardo (Casa Gallardo) estas konstruaĵo de Madrido, Hispanio, situanta en unu el la anguloj de la centra Placo Hispanio (Plaza de España). Temas pri unu el la ŝlosilaj verkoj de la lasta etapo de la madrida modernismo. Verko de arĥitekto Federico Arias Rey, Domo Gallardo estis projektita en 1911 kiel rekonstruo de la konstruaĵo kiu antaŭe okupis la lokon kie ni povas trovi ĝin hodiaŭ kaj kiu estis finkonstruita en 1914. Ĝi estis deklarita bieno de kultura intereso (bien de interés cultural) en 1997.
Karakterizaĵoj
La fasado de la konstruo estis riĉe dekoraciita per organikaj elementoj kiuj grimpas tra malsamaj enirejoj kaj elirejoj kiuj formas la balkonojn. La aŭtoro enkondukis oportunajn feraĵojn kiuj donas al la tuto unikan belecon. Kun klaraj tonoj, la muroj kontrastas kun la tegmento, kovrita per platoj de ardezo. En la granda kupolo kiu kronas la angulon de la konstruaĵo elstaras litero "G", karakteriza de Gallardo.
Ana María Matute
Ana María MATUTE [ana maria matute] (naskiĝis la 26-an de julio, 1925, mortis la 25-an de junio, 2014) estis hispana verkistino.
Ana María Matute naskiĝis en Barcelona. Ŝian junaĝon karakterizis la Hispana Intercivitana Milito, kies spertoj retroviĝas en ŝia verkaro. En la jaro 1996 ŝi fariĝis membro de Real Academia Española.
En Esperanto aperis
ISBN 84-404-3349-2
Originala titolo: Los niños tontos
848
En la jaro 848 post Kristo okazis, interalie:
Eventoj
La provinco Aube ekestis parto de la Franca Reĝlando per la traktato de Verdun en 848.
Tempolinio de la dua mondmilito (1945)
Jen listo de la okazaĵoj de la Dua mondmilito dum 1945:
Katedralo de Magdeburg
La katedralo de Magdeburg (germane Magdeburger Dom) estas katedralo dediĉita al la sanktaj Maŭricio kaj Katarino, konstruita de 1209 ĝis 1520 en Magdeburg (Germanio). Ĝis la Reformacio ĝi estis la romkatolika katedralo de la tiama tre influa ĉefepiskopujo Magdeburgo, ekde 1567 ĝi estas luterana. (La nuntempe refondita episkopujo de Magdeburgo nun havas la katolikan Katedralon de Sankta Sebastiano.)
La katedralo estas aparte grava pro tri kaŭzoj. Unue en ĝi estas la tombo de la imperiestro Oto la 1-a, la kreinto de la t.n. Sankta Romia Regno, due ĝi estis la unua gotika katedralo en tuta Germanio kaj trie ĝi estas la plej granda sakrala konstruaĵo en orienta Germanio. La tuta katedralo estas 120 m longa, la navo atingas altecon de 32 m kaj la turoj estas 104 m altaj. Origine sur la loko de la nuna katedralo staris imperiestra baziliko, konstruita en la jaro 955, kiu kune kun la imperiestra kastelo de Otto la 1-a formis la centron de la tiutempe plej altranga mezepoka episkopujo, kiun oni nomis „la tria Romo“. Post kelkfojaj elfosadaj laboroj sur la katedrala placo oni antaŭ nelonge per ŝtonoj imitis la horizontalan projekciaĵon de la imperiestra kastelo (germane Kaiserpfalz), kvankam ne estas tute certe, ĉu vere temas pri ĝi aŭ eble pri iu alia konstruaĵo.
En la nuna katedralo troviĝas ankoraŭ kelkaj pecoj el la malnova baziliko. Krome ankoraŭ ekzistas restaĵoj de la kripto de la malnova baziliko. Pli malnova ol la katedralo estas la baptoŝtono, verŝajne el la malnova baziliko, farita el porfiro, speco, kiu ekzistas nur en la proksimeco de Assuan (Egiptio).
En la ĉefa navo estas t.n. kapelo (16-angula) de la sankta tombo, en kiu sidas Otto la 1-a kun sia edzino Edgita (tamen laŭ iuj pli novaj esploroj temas pri Jesuo Kristo kaj Ecclesia).
Al la plej belaj verkoj de la germana malfrua renesanco apartenas la alabastra ambono (predika pupitro) el la fino de la 16-a jarcento.
En la alta ĥorejo estas la tombo de Otto la 1-a (Otto la Granda) kaj ĉirkaŭ ĝi estas la riĉe skulptita ĥoreja seĝaro el kverka ligno.
En la mezo staras la paska kandelingo el la malnova baziliko. Ĝi datiĝas ĉ. la jaro 1170 kaj estas el marmoro.
Same el marmoro estas la ĉefaltaro el la jaro 1363.
Supre en la alta ĥorejo videblas diversaj antikvaj kolonoj el la malnova baziliko kaj inter ili figuroj de apostoloj kaj sanktuloj (de maldekstre: Andreas, Paulus, Petrus, Johannes, Mauritius, Innocentius).
En la ĉirkaŭirejo de la alta ĥorejo i.a. estas tombomonumento de Edgita, la unua edzino de Otto la 1-a. La vera tombo verŝajne estas proksimume samloke, sed pli profunde en la malnova baziliko. Krome tie troviĝas bronza tomboplato por la ĉefepiskopo Friedrich von Wettin (+ 1152), same el la malnova baziliko.
En la maldekstra angulo de la vertikala navo staras impona monumento el la 20-a jc. Temas pri memoriga monumento por la viktimoj de Unua mondmilito, kiun la skulptisto Ernst Barlach en la jaro 1929 kreis ĝuste por tiu ĉi loko. Bedaŭrinde la monumento jam dekomence havis multajn malamikojn, ankaŭ en la katedrala paroĥanaro, ĉar ĝi ne glorigis la militon, sed montris malĝojon kaj suferon. Pro tio oni jam en la jaro 1934 post la ekregado de la faŝistoj en Germanio forigis ĝin laŭ peto de iu paroĥa konsilisto. Feliĉe ĝi transvivis la Duan Mondmiliton en kelo de la Nacia Galerio en Berlino kaj post la riparo de la katedralo oni en 1955 restarigis la monumenton.
Ekde 1983 ĉi tie brulas porpacaj kandeloj kaj tiel la tombokruco fariĝis kruco de espero. En 1989 la katedralo fariĝis la centro, la elirpunkto por la spirita renovigo de GDR. Ĉi tie ĝis 10.000 homoj kolektiĝis por pacpreĝoj kaj postaj pacaj manifestacioj en la stratoj de la urbo.
Ĉe la norda portalo de la vertikala navo troviĝas la eble plej belaj figuroj de la katedralo, nome la prudentaj kaj malprudentaj virgulinoj, pri kiuj temas en la evangelio de Mateo kaj kiujn kreis genia, bedaŭrinde nekonata majstro en la 13-a jc.
En la putodomo de la arkadoj staras la plej nova skulptaĵo, la t.n. vivarba krucifikso, de prof. Jürgen Weber, kiun la ĝemela urbo Brunsvigo (Braunschweig) donacis por la katedralo la 16-an de januaro 1989 (La 16-a de januaro 1945 estis la tago de la plej terura bombardado de Magdeburg, dum kiu pli ol 80 % de la urbo-centro estis detruitaj).
Cisjordania Murego
La Cisjordania Murego (aŭ Bariero) aŭ Apartiga Muro (גדר ההפרדה) estas separmuro konstruita ekde 2002 de Israelo ene de Palestino nome ĉe Cisjordanio ("Verda Linio").
Tiu estas konstruita por malebligi la neaŭtorizitan pason de palestinanoj de cisjordanio al israelaj loĝantarcentroj, por malebligi la enfiltriĝon de palestinaj teroristoj, inkluzive de sinmortigaj teroristaj bombistoj.
Kiam ĝi estos kompletigita, ties totala longo estos proksimume de 700 km kaj inkludos en la okcidenta flanko proksimume 9.4% el Cisjordanio kaj 23,000 palestinanoj.
Chantenay-Saint-Imbert (stacidomo)
Chantenay-Saint-Imbert estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chantenay-Saint-Imbert, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Amr Khaled
Amr Khaled (Amr Ĥalid; arabe: عمرو خالد ) estas muslima predikisto en Egiptio. Li estas tre populara en Arabio, oni disvatigas liajn instruojn per interreto kaj sur kasedoj. La 30-an 2006, la New York Times nomis lin "la plej fama kaj influa muslima teleevangelisto."
Amr Khaled studis en Universitato de Kairo, kie li diplomiĝis en 1988 pri librotenado.
Li komencis sian predikadon en 1990 en moskeoj, ekde 1998 predikas li per satelita televido. Li proksimiĝas ĉefe al junuloj, uzante kutiman, kompreneblan lingvaĵon kaj amikan proksimiĝon.
Kritikistoj asertas, ke lin helpas britoj kaj li ne havas la scion por prediki.
Plastado
Plastado estas la procezo kovri per mortero muron aŭ parieton. En plastado uzeblas mortero el cemento, kalko, tero, aŭ miksaĵo de tiuj antaŭe menciitaj.
En NPIV plasto estas ''Ĉiu modlebla aŭ ŝpinebla artefarita organika polimera substanco, ekz. bakelito, celuloido, nilono, polistireno ks''
Laŭ Francisko Azorín plasti estas Kovri, ŝmiri malglatan supraĵon per mortero aŭ alia glueca, pasta substanco. Li indikas etimologion el la greka plaste (formigaĵo) kaj de tie la latina emplastrum. Kaj li aldonas la terminon dikplasti, por plasti per dika ŝmiraĵo, laŭ dika tavolo.
Svetlana Gannuŝkina
Svetlana Aleksejevna Gannuŝkina (Светлана Алексеевна Ганнушкина, naskiĝis la 6-an de marto 1942 en Moskvo) estas matematikistino kaj demokratia aktivulino en la Rusia Federacio. Amnestio Internacia deklaris ŝin malliberulo de konscienco.
En 2006 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis ŝin kaj du kunagantinojn per la premio Homo Homini, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Aldone en 2007 al ŝi estis aljuĝita la libereca premio Andrej Saĥarov en Norvegio kaj en 2016 la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"). Ŝi estas membro de la organizaĵo Memorial, nomumita tri fojojn por la Nobel-premio pri paco, kiun ĝi ricevis en oktobro 2022.
Andor Szepeshelyi
Andor Szepeshelyi [sepeŝheji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szepeshelyi Andor estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Andor Szepeshelyi naskiĝis la en Márkusfalva (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Markušovce en Slovakio, li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Andor Szepeshelyi akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1927. Post du jasroj li doktoriĝis en la sama loko. Komence li laboris apud József Marek, ekde 1931 li estis en la akuŝistika katedro. Li ankaŭ habilitiĝis kaj ekinstruis. Inter 1946 kaj 1948 li estis katedrestro kaj laboratoriestro, poste li iĝis viktimo de la politika purigado, li estis forigita el la fakultato (iama altlernejo). Li eklaboris en la ĵus fondita tutlanda stacio pri artefarita fekundigo ĝis la emeritiĝo en 1967. Li kandidatiĝis en 1952 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis kelkajn premiojn.
Sesopo en Kulcs
Li estis membro de sesopo (Ferenc Hutÿra, Károly Jármai, Sándor Kotlán, György Endre Guoth, Árpád Marcis kaj Andor Szepeshelyi), tiuj bestokuracistoj ne nur somerumis en Kulcs, sed ili agis por la vilaĝo kaj konferencis amike pri la aktualaj veterinaraj problemoj.
Lacoste (Vaucluse)
Lacoste (jen france, okcitane La Còsta) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Villaz-Saint-Pierre
Villaz-Saint-Pierre (malnova germanlingva nomo Villaz-Sankt Peter) estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1029 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,59 km², de kiuj 23,6% estas kovritaj de arbaro, 61,5% servas por agrikulturo kaj 13,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Villaz-Saint-Pierre limas en nordo al La Folliaz (Villarimboud), en oriento al Villorsonnens, en sudsudoriento al Massonnens, en sudo al Mézières, en sudokcidento al Romont, en okcidento denova al La Folliaz (eksklavo Lussy), en sudokcidento al Villarzel (FR), kaj en sudsudokcidento al Châtonnaye.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 155 de Friburgo al FR. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimue 15 kilometrojn sude apud Vaulruz. Pere de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Romont la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Villaz-Saint-Pierre datiĝas el la jaro 1177 kiel Villa. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj restaĵoj de romia vilao. Dum mezepoko la Senjoroj de Villa, la Senjoroj de Billens, la Senjoroj d'Illens, la Grafoj de Grejerco, la Grafoj de Savojo kaj la familio Faber de Romont posedis bienojn en Villaz-Saint-Pierre. Post la konkero de la regiono fare de Berno kaj ĝis koncedo al Friburgo en la jaro 1536, Villaz-Saint-Pierre estis atribuita al la Voktejo Romont, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la Distrikto Glano. En la jaro 1978 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Fuyens estis integrita al la komunumo Villaz-Saint-Pierre.
Bléré - La Croix (stacidomo)
Bléré - La Croix estas franca stacidomo sur linio Vierzon -, situanta en La Croix-en-Touraine, apud Bléré, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Vierzon - St-Pierre-des-Corps (593000).
Natria dujodoacetato
Natria dujodoacetato aŭ C2HI2NaO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dujodoacetata acido kun natria hidroksido, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Natria dujodoacetato estas solvebla en akvo, etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Ruĝbeka mevo
La Ruĝbeka mevo (Larus scoresbii), estas granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj. Tiu specio loĝas en sudaj Ĉilio kaj Argentino, ĉefe ĉe Fuegio kaj la insularo Malvinoj aŭ Falklandoj. Ĝi vivas en marbordoj kaj internaj lagoj.
La ino demetas 2 ĝis 3 brunpunktitajn grizverdajn ovojn en decembro en tre bonkonstruita nesto el planta materialo. La manĝaĵo estas diversa el mituloj ĝis kadavraĵoj.
La scienca nomo rememorigas la britan eksploriston William Scoresby.
Mekanizado
Mekanizado konsistas en havigi al homaj agantoj de maŝinaro por helpi en la fizika postularo de la laboro. La termino povas esti uzata ankaŭ por aludi al uzado de maŝinoj por anstataŭigi la permanan laboron aŭ la uzadon de bestoj. La venonta paŝo de la mekanizado estas la aŭtomatigado.
La termino estas ĉefe uzata en la industria medio. Post la apero de mekanizitaj iloj aŭ maŝinoj, kiel la torno funkcianta per vaporo oni malpliigis draste la tempon necesan por realigi diversajn taskojn, plibonigante la produktivecon. Nuntempe, malmultaj al la taskoj de konstruado realiĝas per permanaj iloj.
Fakte la mekanizado estas supera epoko ene de la historio de teknologio.
Homa mekanizado
Kiel termino de sociologio aŭ antropologio (kaj eĉ en sociologio) povas esti uzata en metafora senco por aludi la nuntempan vivon de la homo, tro mekanizaita, tio estas suferanta tro striktajn kaj rutinajn labortagojn, farante ĉiame same, kiel maŝinoj. La sento de robotiĝo estaskonstanta en la kulturo de la fino de la 20-a jarcento kaj komenco de la 21-a jarcento.
Agrikultura mekanizado
La unua paŝo al la industria agrikulturo estis la uzado de la traktoro. Poste ĝis la uzado de la komputilo en traktoroj kaj aliaj maŝinoj por pli precise difini la diversajn farotajn taskojn surkampe evoluis multaj maŝinoj.
28398 Ericthomas
28398 Ericthomas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Forrest Evan Betton, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 kaj estis rekompensita kiel "Plej bona en sia Kategorio" pro sia projekto en teamo pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Merlo Station High School de Beaverton (Oregono, Usono).
Chantenay-Saint-Imbert
Chantenay-Saint-Imbert estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chantenois.
Josef Popper-Lynkeus
Josef Popper [jozef poper], konata laŭ la pseŭdonimo Lynkeus [linkeus] (21-a de februaro 1838, Kolín – 22-a de decembro 1921, Vieno) estis aŭstria filozofo, sciencisto, verkisto kaj elpensanto.
Vivo
Naskiĝis en la juda distrikto de la urbo Kolín (nun en Ĉeĥio). Edukiĝis alte en du politeknikaj edukejoj: la Praga kaj la Viena, kie li finis la studojn en 1859. Kiel neregistrita studento aŭskultis diverstemajn prelegojn en la Universitato de Vieno; tiamaniere, kaj per profunda tralegado de profesia literaturo, Popper akiris ankaŭ hom-sciencan edukon.
Ideoj kaj la socia sistemo de Popper-Lynkeus
Kelkaj ideoj de Popper antaŭiris sian epokon. Ekzemploj: inĝeniere – transsendo de energio malproksimen; transformo de la mekanika energio de kaskadoj kaj tajdoj en elektran (jam en 1862); fizike – la kunligo inter maso kaj energio (1883); la ideo de energi-kvantumo (1884); la principo de nenuligebla distordo de parametroj de mezurataj objektoj per mezuriloj; psikologie – interpretado de sonĝoj laŭ analizo de la konflikto inter la social konscienco de la homo kaj ties "besta" instinktaro (en la novelo "Sonĝe kvazaŭ maldorme", 1889). Jam kelkjare antaŭ Theodor Herzl, en sia verko "Princo Bismarck kaj la kontraŭjudismo" (1886), Popper konkludas, ke la juda popolo povas saviĝi de kontraŭjudoj nur per propra ŝtato. Tia ŝtato kreindas plej rapide, kun ia ajn komenca reĝimo – eĉ monarkia.
La novelon antaŭe menciitan Popper inkludis en la filozofian novelaron "Fantazioj de realisto", eldonitan en 1889 kaj represitan dudekfoje. Ekde tiom Popper ekuzis la pseŭdonimon "Lynkeus" – honore de la mitologia Linkeo Afareido, la naviganto de la Argonaŭtoj, priskribita kiel "akrevidanto" (kaj de la samnomita akrevida persono en "Faŭsto" de Goethe). Inter multaj originalaj ideoj, prezentitaj de Popper en tiu novelaro, menciindas: 1. La ebleco de marŝ-muziko influi hom-amasojn; 2. La racieco kaj utileco de certaj pun-metodoj; 3. La homa rajto vivi. Ni pritraktos jene la du unuajn ideojn ĝenerale, kaj la trian iom pli profunde.
Popper-Lynkeus rimarkas, ke la muziko kapablas multe influi amasojn. Li diras, ke marŝ-muziko ofte estas ilo de tiranoj por transformi homojn en paston, de kio knedeblas io ajn. Tiu ideo de Popper-Lynkeus similas al la eldiro de Lev Tolstoj, ke "kie oni volas havi pli da sklavojn, ke komponu pli da marŝojn".
En juroscienco Popper-Lynkeus postulis, ke la plej grava puno por krimo devas esti publika anonco de tiu krimo, kaj izolado rezervendas nur por recidivuloj.
Laŭ Popper, la rajto vivi estas la ĉefa, natura homa rajto, do la registaro ne rajtas memvole sendi homon al sia morto sen sia konsento. Popper konsentis al la ideo de deviga armea servo, sed kun la kondiĉo, ke nur volontuloj estu sendotaj al batalejoj.
Tamen la rajto vivi restas kvazaŭ sensenca sono, se la homo ne havu bazajn bezonaĵojn kaj bazajn servojn.
Sian originalan socian sistemon, en kiu ĉiuj homoj proviziĝas per bazaj bezonaĵoj, Popper-Lynkeus prilaboris en kelkaj de siaj verkoj, ekde "La rajto vivi kaj la devo morti" (1878) ĝis "La ĝenerala deviga nutrigservo kiel solvo de socia problemo" (1912).
Laŭ Popper, justa homa socio aperos ne rezultate de perforta revolucio, sed post daŭra proceso de konvinko kaj komuna konsento. En tia socio ĉiu sana homo dum sia vivo transiros kvar soci-aĝajn etapojn (la tria estas evitebla): (1) eduk-instrua; (2) natur-ekonomika (deviga laboro kiel priskribita supre – por viroj ĝis 30 jaroj kaj virinoj ĝis 25; tiu etapo rajtigas homon al dumviva ricevo de bazaj bezonaĵoj kaj servoj); (3) mon-ekonomika – nur por dezirontoj (porpaga laboro en iu ajn mon-ekonomika entrepreno, ĉu ŝtata, ĉu privata; en privata entrepreno ĉu kiel laboranto, ĉu kiel entreprenisto libera; tiamaniere homo rajtas gajni monon kaj per ĝi akiri nebazajn bezonaĵojn kaj servojn); kaj (4) emerita. La individua homo decidas por si mem la aĝon de emeriteco.
La necesa premiso por ke tia sistemo estu konstruebla estas edukado de la infanaro pri ŝato kaj estimo al la homaro, la individuo kaj la laboro; pri malŝato al pseŭdo-bezonoj; kaj pri racia planado de la ripoz-tempo.
Admirantoj de Popper
Inter la admirantoj de Popper-Lynkeus estis la fizikistoj Albert Einstein kaj Ernst Mach; la filozofoj Martin Buber kaj Hugo Bergmann; la kemiisto Wilhelm Ostwald, la matematikisto Richard von Mises, la statistikisto Kārlis Balodis, la fiziologo Teodoro Baer, la psikologo Sigmund Freud; la verkistoj Max Brod, Stefan Zweig kaj Arthur Schnitzler; kaj la cionisma ideologo, poeto kaj verkisto Zeev Ĵabotinskij.
Ĵabotinskij priskribis la ideon de Popper pri socia sistemo per "kvin M-oj": Manĝaĵo, Mantelo, Muroj, Medikamentoj, Majstroj (hebrelingve, sam-orde: mazon', malbuŝ, ma'on', marpe', more'). Manko de ĉiu el tiuj kvin li nomis "kavoj". Ĵabotinskij skribas: "la homa socio similas infanĝardenon kun kvin kavoj – por ĉiu el la kvin M-oj. Ludantaj infanoj riskas fali en unu el ili. Kion faru prusa policisto? Starigu ŝildojn kun la surskribo: ne iru dekstren, ne iru maldekstren. Mi, laŭ Popper, proponas plenigi ĉiujn tiujn kavojn, por ke la infanoj povu libere ludi ie ajn".
La 21-an de februaro 1918, honore de la okdekjariĝo de Popper, liaj admirantoj, inkluzive la kuraciston kaj psikologon Fritz Wittels (poste la psikanalizisto de la usona poeto E. E. Cummings), fondis en Vieno organizon nomitan „Allgemeinen Nährpflicht“ (Ĝenerala nutrigo). La organizo, kiu eldonis samnoman ĵurnalon, funkciis dum 20 jaroj ĝis la nazia registaro fermis ĝin.
En 1988, honorante la 150-jarigon de Popper, la Goethe-Universitato de Frankfurto ĉe Majno inaŭguris fonduson por la esploro kaj informado pri la verkaro kaj ideoj de Josef Popper-Lynkeus.
Verkaro
Popper-Lynkeus verkis nur germanlingve. Jen kelkaj el liaj verkoj:
Verkoj pri Popper-Lynkeus
Esperante:
Germane:
Hebree:
István Olajos
OLAJOS István (olajoŝ) estis hungara, rumania hungara pentristo, grafikisto. Li estis naskita en Székelyudvarhely la 2-an de decembro 1915 kaj mortinta en Fejérd en oktobro 1944.
Kunerad
Kunerad (hungare Kenyered [kenjered]) estas municipo en Slovakio en distrikto Žilina. Kunerad situas ĉerande de Rajecká dolina, sur montopiedo de Luĉana Fatro, 5 km sudoriente de Rajecké Teplice kaj 20 km de sude de Žilina.
La municipon sub nomo Hunyarad oni mencias sufiĉe malfrue, nur en 1490. La municipo estiĝis en valo de rojo Bystrička kiel zemana municipo. Ĝi apartenis al zemanaj familioj de Práznovskidoj kaj Athalmiidoj. En la jaro 1990 ĉi tie estis konstruita Preĝejo de Avanco de sankta Kruco.
En Kunerad troviĝas ĉasista kastelo konstruita en la jaro 1916 en secesia stilo laŭ modelo de franca arkitekturo. La kastelo estas ornamita de turoj, arkadoj, terasoj kaj eksteraj ŝtuparejoj. En pasinteco ĝi servis kiel porokaza sidejo de grafa familio de Balestremidoj. Dum SNR havis en la kastelo sidejon stabo de la dua partizana brigado de Milan Rastislav Štefánik kaj germanaj faŝistoj la 25-an de septembro 1944 forbruligis la kastelon. La kastelo estis renovigita en la jaro 1974.
Lussy
Lussy estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
849
En la jaro 849 post Kristo okazis, interalie:
Haniska
Haniska povas esti nomo por pluraj municipoj en Slovakio:
Kojatice
Kojatice estas nomo por pluraj municipoj:
19 Fortuna
19 Fortuna estas tre granda asteroido de la asteroida zono. Ĝia komponiĝo estas simila al tiu de Cereso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la brita astronomo John Russell Hind elde la Observatorio George Bishop en Londono (Britio) la. Ĝi ricevis la nomon de Fortuna, diino de la ŝanco en la romia mitologio.
19 Fortuna ricevis nenian astronomian simbolon. Pli malfrue oni desegnis la simbolon, sed neniam uzis ĝin.
Mediprotekto
Mediprotektado aŭ mediprotekto estas tia intenca, organizita socia agado, kies celo estas la evito, malpliigo, elimino de la damaĝaj sekvoj de la homa agado en la industrio, agrikulturo, minado. La mediprotektado celas rezervi la naturan medion por la sekvaj generacioj.
19 Fortuna
Ecoj
Ĝi estas unu el plej malhelaj grandaj asteroidoj. Ĝia surfaco entenas alteraciitajn organikajn kemiaĵojn (tolinojn).
En 1933, la kosmoteleskopo Hubble vidigis la pli-malpli sferan formon de 19 Fortuna. Satelitoj estis samtempe serĉitaj, sed neniu esti trovita.
Mediprotekto
La mediprotektado estas homcentra nocio: ĝi fokusas ĉefe pri la senviva medio de la homo (akvo, aero, konstruaĵoj) tiel ĝi ne estas sinonimo al naturprotekto. Al la mediprotektado apartenas batalo kontraŭ la (trafika kaj alia) bruo, medipoluado, akvopoluado, malpliiĝo de agrosurfaco, tutmonda varmiĝo ktp. Tiu okupo estas pri la interagado inter homo kaj lia natura ĉirkaŭaĵo aŭ tiu kreita de li. La sciencistoj, kiuj donas informojn aŭ solvojn en ĉi tiu kampo, nomiĝas mediaj sciencistoj, kaj inter iliaj fakoj estas: ekologio, atmosferaj sciencoj, teraj sciencoj, kemia inĝenierado, akva inĝenierado. La kampo ankaŭ estas fekunda platformo por politikaj kaj sociaj ideologioj, kiuj postulas pli grandan konsideron pri mediaj konsideroj en la kunteksto de ekonomia disvolviĝo.
= Uzo de limigitaj rimedoj =
Terspaco - malfermaj areoj
Ĉar liberaj spacoj estas rimedo por loĝado, transportado, industrio, agrikulturo, ktp, en multaj lokoj en la mondo (kaj precipe en malgrandaj landoj) ili malpliiĝas. En malfermaj areoj, kiuj ankoraŭ ne estis uzataj per la homo, troviĝas lokaj plantoj kaj bestoj, kaj homoj povas refreŝigi sin de la urba medio, malstreĉiĝi kaj esti en relative natura medio. La liberaj areoj povas esti dividitaj en du ĉefajn kategoriojn: parkoj kaj naturrezervejoj. Parko estas libera areo ene de urba spaco, kiu permesas al loĝantoj ĝui la ŝancon por distro, ludado kaj sociaj kunvenoj en malferma kaj verda medio sed plejparte artefarita. Naturrezervejo aŭ natura libera areo estas areo, kiu restis en sia originala formo, sen homa interveno. Naturrezervejo permesas al homoj ripozi en natura ekologia medio kaj ĝui la originalajn flaŭron kaj faŭnon en sia loĝloko.
Akvo
En grandaj areoj de la tero, dolĉa akvo estas limigita rimedo. Estas diversaj specoj de akvorezervejoj: lagoj, glaĉeroj kaj subteraj akvorezervujoj. Lagoj regeneriĝas en mallongaj cikloj kompare kun grundakvo kaj glaĉeroj. Saĝa uzo de naturresursoj renovigitaj malofte postulas longperspektivan juĝon kaj respondecon. Nerespondeca uzo de grundakvo povas konduki al saligado de subteraj rezervujoj kaj akvomankoj dum multaj jaroj. Laŭlonge de la historio, akvomalabundeco estis ofta kaŭzo de militoj inter landoj. Poluado de akvo estas kreita de homaj ruboj, industriaj elfluoj, kemikalaĵoj KTP.
La ligo inter ekonomio kaj rimeduzo
Saĝa uzo de rimedoj estas problemo, kiun multaj instancoj en la mondo diskutadas. En preskaŭ ĉiuj kazoj, ĝi estas ekvilibro inter malsamaj bezonoj. Ekzemple, en la uzo de liberaj spacoj, estas konflikto inter la bezono loĝigi homojn en lokoj kun aliro al vivrimedoj kaj la deziro zorgi pri la vivokvalito de la homoj, kiuj jam loĝas en la loko. Unu aliro al traktado de tiaj dilemoj estas uzi ekonomiajn ilojn kiel prezojn. Ekzemple, por decidi ĉu konservi spacon malfermita, oni povas provi kaj taksi ĝian ekonomian valoron. La ekonomia valoro de libera areo povas esti taksita ekzamenante la malpliigon de la valoro de la apartamentoj en la areo en la kazo de konstruado en la areo.
Damaĝoj fare de tekstila industrio
La teksa industrio estas unu el la plej poluantaj industrioj. Ĝis la komenco de la 21-a jarcento homoj ofte aĉetis vestojn laŭbezone, konservis ilin kaj riparis ilin. Kun la rapida disvolviĝo de modaj vestaĵoj estas tiuj forĵetitaj post portado kelkajn fojojn. Multaj nevenditaj vestoj estas detruitaj de fajro aŭ entombigo. Konscio pri la medio kaŭzis la movadon de plibonigita reciklado de vestaĵoj, ŝanĝoj kaj adaptiĝoj, aĉeto de brokantaj vestaĵoj kaj aliaj metodoj por redukti forĵetaĵojn.
Analizoj
En intervjuo publikigita en Unesko Kuriero Remco van Merm parolas pri la problemoj kaj diversaj situacioj kiujn frontas la protekto al minacataj specioj.
Mosogno
Mosogno estas komunumo de la Komunumaro Onsernone kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 53 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Mosogno situas en la valo de Onsernone ĉe la bordo de la rivero Isorno, proksimume 15 kilometrojn nord. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Barione, Chiosso kaj Mosogno.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,61 km², de kiuj 86,5% estas kovritaj de arbaro, 2,1% servas por agrikulturo kaj 0,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mosogno limas en okcidento kaj nordo al Onsernone, en oriento al Isorno, kaj en sudo al Centovalli.
Trafiko
Mosogno situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Mosogno pasas la vala vojo de Isorno al Onsernone. Pere de la buslinio de Onsernone al Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mosogno datiĝas el la jaro 1277 jam kiel Mosogno, en 1352 aperis mencio kiel Mŭognio. Dum mezepoko kaj ĝis la fino de la Helveta Respubliko Mosogno formis unu el la kvin frakcioj de la valkomunumo Onsernone. Tiam ĝi fariĝis memstara komunumo.
Respubliko de Marilando
La respubliko de Marilando, konata ankaŭ kiel la sendependa ŝtato de Marilando, estis malgranda afrik-usona ŝtato, kiu ekzistis de 1854 ĝis 1857, kiam ĝi unuiĝis kun la nuntempa Liberio.
La areo estis priloĝata unue en la jaro 1834 de la liberigitaj afrik-usonaj sklavoj kaj libere naskitaj afrik-usonanoj, ĉefe el la usona ŝtato Marilando, sub la protekto de la Maryland State Colonization Society. En 1838 aliaj afrik-usonaj setlejoj unuiĝis al la komunumo de Liberio, kiu deklaris sian sendependecon en 1847. La 2-an de februaro 1841 Marilando-en-Afriko iĝis la ŝtato de Marilando. Ĝi deklaris sian sendependecon la 29-an de majo 1854, kiel Marilando en Liberio kun la ĉefurbo Harper.
Historio
Decembre de la jaro 1831 la administracio de la ŝtato de Marilando disponigis 10.000 usonajn dolarojn por 26 jaroj por transporti libernaskitajn nigrulojn kaj ekssklavojn de Usono al Afriko, kaj la Maryland State Colonization Society fondiĝis tiucele.
Setlejo de Cape Palmas
La Maryland State Colonization Society, kiu estis komence branĉo de la American Colonization Society, kiu fondis Liberion en 1822, decidis fondi propran setlejon. La unua areo setlota estis Cape Palmas (Kabo de palmoj), en 1834, iom sude de la cetera Liberio. La kabo estas malgranda roka duoninsulo ligita al la kontinento pere de sabla istmo. Tuj okcidente de la duoninsulo troviĝas la marenfluejo de la rivero Hoffman. Ĉirkaŭ 21 km oriente laŭ la marbordo la rivero Cavalla ĵetas sin en la maron markante la limon inter Liberio kaj Ebur-Bordo. Ĝi indikas la okcidentan limon de la Gvinea Golfo, laŭ la International Hydrographic Organisation.
La plej multaj inter la setlistoj estis liberigitaj afrik-usonanaj sklavoj kaj libernaskitaj afrik-usonanoj ĉefe el la usona ŝtato de Marilando. La kolonio estis nomata Marilando en Afriko (konata ankaŭ kiel Marilando en Liberio) la 12-an de februaro 1834.
John Brown Russworm
En 1836 la kolonio nomumis sian unuan nigran guberniestron John Brown Russwurm (1799–1851), kiu restis enpostene ĝis sia morto. Russworm kuraĝigis la enmigradon de afrik-usonanoj al Marilando por subteni agrikulturon kaj negocon. Li komencis sian karieron kiel kolonia sekretario por la American Colonization Society inter 1830 kaj 1834. Li laboris ankaŭ kiel eldonisto de la Liberia Herald, kvankam li forlasis tiun postenon en 1835 por protesti kontraŭ la koloniisma politiko de Usono.
En 1838 iuj aliaj afrikusonaj setlejoj de la okcidenta marbordo de Afriko unuiĝis al la komunumo de Liberio, kiu poste deklaris sian sendependecon en 1847. Tamen la kolonio de Marilando en Liberio restis sendependa, ĉar la Maryland State Colonization Society volis konservi sian negocmonopolon en la regiono. La 2-an de februaro 1841 Marilando en Afriko atingis ŝtatecon kaj iĝis la ŝtato de Marilando. En 1847 la Maryland State Colonization Society publikigis la Constitution and Laws of Maryland in Liberia (konstitucion kaj leĝaron de Marilando en Liberio), bazitaj je la Usona Konstitucio.
Deklaro de sedependeco kaj unuiĝo kun Liberio
La 29-an de majo 1854 la ŝtato de Marilando deklaris sian sendependecon, nomante sin mem Marilando en Liberio (konata ankaŭ kiel la respubliko de Marilando), kun sia ĉefurbo Harper. Ĝi entenis la areon laŭ la marbordo inter Grand Cess kaj San Pedro (rivero). Tamen ĝi supervivis kiel sendependa ŝtato nur dum tri jaroj.
Iom poste lokaj triboj, inter kiuj troviĝis greboj kaj kruoj atakis la ŝtaton de Marilando pro ties partopreno en la neniigo de sklavkomerco. Nekapable defendi sin mem, Marilando petis helpon de Liberio, sia plej forta najbaro. La prezidanto Roberts sendis militistan helpon kaj alianco de marilandanoj kaj liberiaj militistoj sukcese forpelis la lokajn tribanojn. Tamen klaris post tio, ke la respubliko de Marilando ne povis supervivi kiel sendependa ŝtato kaj la 18-an de marto 1857 Marilando kuniĝis kun Liberio, iĝanta de tiam la liberia regiono Marilando (angle: Maryland County).
Restaĵoj
Ekzistas statuo de John Brown Russwurm ĉe ties tombejo ĉe Harper, Cape Palmas, Liberio.
Preĝejo Sankta Johano Baptisto (Saint-Jean-de-Luz)
La Preĝejo Sankta Johano Baptisto (Église Saint Jean-Baptiste, Jondoni Joani Batista Eliza) situas en la urbo Saint-Jean-de-Luz, en la franca departemento Pyrénées-Atlantiques. Ĝi estas fama pro sia retablo de la 17-a-jarcento el orumita ligno, sendube la plej monumenta retablo en Eŭskio, kaj pro la memoro pri escepta evento: la geedziĝo de la reĝo Ludoviko la 14-a de Francio kun la Infantino Maria Tereza de Hispanio estis celebrita tie la. La preĝejo estis klasita Historia Monumento per dekreto de la.
Masakazu Senuma
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy kaj Vissel Kobe.
Katov (distrikto Brno-provinco)
Katov estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro proksimume 6 kilometrojn nordoriente de Velká Bíteš. Vivas ĉi tie.
Historio
Ekde la 1950-aj jaroj Katov estis konsisto de Křižínkov, en la jaroj 1980–1991 ĝi apartenis al Velká Bíteš.
KUL
La vorto havas plurajn signifojn:
850
En la jaro 850 post Kristo okazis, interalie:
Numana
Numana estas komunumo de Italio.
Adrenergia receptoro
La adrenergiaj receptoroj estas klaso de G-proteino-kuplitaj receptoroj, kiuj estas celoj de multaj kateĥolaminoj, kiaj norepinefrino (noradrenalino) kaj epinefrino (adrenalino), produktitaj de la korpo, sed ankaŭ de multaj medikamentoj, kiaj beta-blokiloj, β2-agonistoj kaj α2-agonistoj, kiuj estas uzataj por kuraci ekzemple altan sangopremon kaj astmon.
Multaj ĉeloj havas ĉi tiajn receptorojn, kies ligiĝo al kateĥolamino ĉefe stimulas la simpatan nervan sistemon (SNS). SNS responsas pri la fuĝo-lukta reago, kiu estas ekigita ekzemple de korpekzercado aŭ timo-kaŭzantaj situacioj. Tiu reago dilatas la pupilojn, pliigas korrapidecon, pretigas energion kaj deturnas sangofluon de neesencaj organoj al skeleta muskolo. Ĉi tiuj efikoj kune tendencas dumtempe pliigi fizikan efikecon.
Akvofalo Rimyongsu
Akvofalo Rimyongsu (리명수폭포) estas akvofalo de rivero Rimyongsu (Branĉa rivero de rivero Amnok). Ĝi situas en Samjiyŏn, Rjanggang, Nord-Koreio.
Nigra Kodekso
La Nigra Kodekso (franclingve Code noir) estis franca leĝlibro enhavinta ĉirkaŭ sesdek artikolojn. Ĝi estis ellaborita en 1685 dum la reĝado de Ludoviko la 14-a, kaj estis plurfoje publikigita, precipe dum la 18-a jarcento. La kodekso kunigis ĉiujn regulojn rilate al la vivo de la nigraj sklavoj en la francaj kolonioj de la Antiloj (en 1685), en Franca Gujano (ekde 1704) kaj en Reunio (ekde 1723). Ĝi estis imitita de aliaj eŭropaj kolonioj.
Nadrensee
Nadrensee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Löcknitz-Penkun de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cacheu
Cacheu estas marborda urbo en Gvineo-Bisaŭo kaj en ĝi vivas ĉ. 9.849 loĝantoj (taksita 2008). Ĝi estas la ĉefurbo de la regiono Cacheu kaj situas ĉe la rivero Cacheu. Cacheu estis la ĉefurbo de la portugala kolonio kaj centro de la eksa sklavokomerco. Historie la regiono apartenis al la Kabo-Verdo.
KUN
KUN povas rilati al:
Iván Szokolóczy
Iván Szokolóczy [sokolOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szokolóczy Iván estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Iván Szokolóczy naskiĝis la en Komárom, li mortis la.
Biografio
Iván Szokolóczy lernis en diversaj lokoj, fine li maturiĝis en Szentlőrinc. Li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1957. Post la diplomo li estis bestokuracisto en Sárosd, iom poste li havis postenon en Fejér. En 1959 li revenis al la altlernejo, kie li instruis ĝismorte kiel lektoro. Li estis en Hungario pioniro de kirurgio pri la ostoj. Li estis entombigita en Hatvan.
Tilletia caries
Tilletia caries estas fungo, kiu kaŭzas malsanon de tritiko.
(15681) 1981 ES17
(15681) 1981 ES17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Tilletia caries
Priskribo
La infektitaj plantoj ofte estas iomete deformitaj, foje kun flavaj strioj sur la unua folio. Grajno enhavas nigrajn sporojn. Dum maturigo, spikoj restas pli longe verdaj kaj estas mallongaj kaj dikaj ; la glumoj apartiĝas. La sporoj forte odoras fiŝon. Infekto okazas per la semo.
Tamila filmo
Tamila filmo (tamile கோலிவூட) estas la komuna nomo por ĉiuj produktataj en Barato tamillingvaj filmoj. La industrio pri produktado de tiuj filmoj baziĝas en la urbo Chennai (antaŭe konata kiel Madras), en la urboparto Kodambakkam: nomo de tiu urboparto iĝis la bazo por alia vaste uzata nomo de la tamila kinoindustrio — Kollywood (Kodambakkam + Hollywood).
En la jaro 2003 la tamila kinoindustrio iĝis la tria plej granda kinoproduktanto de Barato kun 151 filmoj produktitaj (155 en la telugua kaj 222 en la hindia).
Oni ekfilmis mutajn filmojn en Kollywood jam en la jaro 1916, en 1931 jam aperis la unua sonregistrita filmo. Laŭ pritakso de Manorama Yearbook 2000 pli ol 5 mil tamilaj filmoj estis produkitaj dum la 20-a jarcento.
Steluloj
Dekomence tamila kino estis dominita de M. K. Thiyagaraja Bagavathar, P. U. Chinnappa, M. G. Ramachandran kaj Sivaji Ganesan. Post ilia morto aperis du novaj ĉef-steluloj: Rajinikanth, Kamal Hasan. La plej juna generacio de la steluloj estas Ajith Kumar (konata ankaŭ kiel Thala — "gvidoro") kaj Vijay. Tiuj steluloj ricevas pli ol 40 milionojn da rupioj por unu filmo, kaj la filmoj kun ilia partopreno redonas grandan profiton.
La barata specifo estas, ke steluloj estas aparte arde adorataj, foje en perforta maniero esprimi tion. La grandaj subtenkluboj de la steluloj faras ilin politike gravaj personoj, kion ili fakte uzas dum parlamentaj elektoj kaj alikaze.