cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flago de Kazaĥio
La nuna flago de Kazaĥio (kazaĥe: Қазақстан байрағы, Қазақ байрағы, Qazaqstan-bairağı ) estis adoptita la 4-an de junio 1992, anstataŭante la flagon de la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko. La flago estis dizajnita de Ŝaken Nijazbekov. La nacia flago de la Respubliko Kazaĥio havas orsunon kun 32 radioj super alta ora step-aglo, centrita sur lazura fono; la bendo montras nacian ornaman padronon "koŝkar-muiz" (la kornoj de la virŝafo) en oro; la blua koloro estas el religia signifo por la tjurkaj popoloj de la lando, kaj tiel simbolas kulturan kaj etnan unuecon. Ĝi ankaŭ reprezentas la senfinan ĉielon same kiel akvon; la sunon, fonto de vivo kaj energio, ekzempligas riĉaĵon kaj plenecon. La sunradioj estas formitaj kiel greno, kio estas la bazo de abundo kaj prospero. La aglo aperis sur flagoj de kazaĥaj triboj dum jarcentoj kaj reprezentas liberecon, potencon, kaj la flugon al la estonteco. La larĝo de la flago kaj longo estas 1:2.
Donwerbach
La Donwerbach estas 9,4 km longa maldekstra alfluanto de la rivero Mozelo en Luksemburgio. La fonto de la rojo estas en Déifebaacherbësch (arbaro de Déifebaach) sude de Flaxweiler. La rivero enfluas la Mozelon en Ahn.
Maho-ŝoĝo
Maho-ŝoĝo (魔法少女 [mahō ŝōĝo], knabino-magiistino) estas ĝenro de mangao kaj animeo pri knabinoj-magiistinoj. Ĝi estas kutime rigardata kiel subĝenron de ŝoĝo, tio signifas, ke la celanta spektantaro de tiu ĝenro estas inaj adoleskuloj. La ĉefrolulo de maho-ŝoĝo estas knabino aŭ junulino, posedanta supernaturajn (magiajn) kapablojn, kiujn ŝi uzas por lukti kontraŭ malbono, savi la Teron, defendi la malfortajn kaj simile. Iufoje estas pluraj knabinoj kun variaj magiaj kapabloj, kutime laborantaj en unu grupo. La plej karakteraj reprezentantoj de tiu ĝenro estas "Sejla Mun", "Kartokaptisto Sakura" "Tokio Miaŭ Miaŭ", "Magia Kavaliro Rejart", "Ĉarma Sami" kaj "Futari ŭa Puri Kjua". La unua anime-serio en la ĝenro maho-ŝoĝo iĝis "Sorĉistino Salli", aperinta en 1966. La knabinoj-magiistinoj ankaŭ estas konata en Japanio, kiel maĝokko (魔女っ子 [maĝokko], knabino-sorĉistino).
Estas ankaŭ analogia ĝenro maho ŝonen (魔法少年 [mahō ŝōnen], knabo-magiisto), subĝenro de ŝonen, kie la ĉefrolulo estas junulo, sed ĝi estas multe pli malofta. Kiel ekzemplon de maho ŝonen oni povas prezenti animeon kaj mangaon "D.N.Anĝelo".
Ankaŭ endas distingi maho-ŝoĝo-n de la ĝenro maho kanoĝo (魔法彼女 [mahō kanoĝo], amatino-magiistino), kie la ĉefrolulo estas junulo, ĉe kies amatino havas aŭ ekhavas magian kapablojn.
Viktoro Emanuelo la 1-a de Savojo
Viktoro-Emanuelo la 1-a de Savojo (itale Vittorio Emanuele) naskiĝis en la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj, Torino,je la 24-a de julio 1759 kaj mortis en Moncalieri je la 10-a de januaro 1824.
Li estis la filo de la reĝo de Sardio Viktoro-Amadeo la 3-a (1726-1796) kaj de lia edzino Maria-Antonino de Hispanio (1729-1785).
Li fariĝis duko de Aosto (ĉ1780), markizo de Rivoli (1792), markizo de Pianezza (1793), hereda princo de Sardio (1796-1802), 5-a reĝo de Sardio kaj duko de Savojo (1802-1821).
Li edziĝis en Torino je la 25-a de aprilo 1789 kun la granda dukino Maria-Terezo de Aŭstrio-Esto (1773-1832), kaj ili havis 7 gefilojn :
Li aktive partoprenis la ofensivon de la sardaj trupoj en Savojo dum 1793. Sed ekde 1796 la konkeroj de la francaj armeoj revoluciaj reduktis la reĝlandon de Sardio al ĝia insula parto kaj li rifuĝis kun la tuta reĝa familio en Sardio de 1799 ĝis 1814, kiam li povis reokupi la kontinentan parton (Piemonto kaj Savojo) post la defalo de la franca imperiestro Napoleono la 1-a. Li poste ricevis en 1815 la respublikon de Ĝenovo per la traktato de Vieno. Sed ĉar li nenion faris ĝis 1814 kaj fanfaronis, ke li "dormis ekde 1792", la popolo donis al li la mokan kromnomon de "reĝo de marmotoj".
Instige de sia edzino, li regis persone laŭ reakcia programo kaj eksoficigis en 1817 la ministron Vallaise, kiu celis pli kolektivan regadon. Fakte li opinialternis inter la diversaj klanoj de la kortego sed ĉiam oponis Aŭstrio-Hungarion interne kaj ekstere. Malamanta la demokratiajn idealojn kaj minacata de revolucia ribelo en 1821, li preferis abdiki je la 13-a de marto 1821 favore al sia frato Karlo Felikso ol konsenti konstitucion al siaj regnanoj. Li poste ekziliĝis portempe sed revenis al Piemonto en 1822.
Li mortis en 1824 kaj estas entombigita en la Baziliko de Superga.
Cosoleto
Cosoleto estas komunumo de Italio.
Flosponto Evergreen Point
Flosponto Evergreen Point (angle, Evergreen Point Floating Bridge; oficiale Governor Albert D. Rosellini Bridge), kiu ligas la urbojn Seatlo kaj Medina en Vaŝingtonio (Usono) trans Lago Vaŝingtono, estas la nomo de la plej longaj flospontoj en la mondo. Temas pri du sinsekvaj rekordaj pontoj:
Kombinaĵo de 5 steligitaj senpintigitaj kuboj
En geometrio, kombinaĵo de kvin steligitaj senpintigitaj kuboj estas uniforma pluredra kombinaĵo, komponaĵo de 5 steligitaj senpintigitaj kuboj, formita per anstataŭigo de ĉiu kubo en la kombinaĵo de 5 kuboj per steligita senpintigita kubo.
Ĝi havas la saman situon de verticoj kiel la kombinaĵo de 5 malgrandaj rombokub-okedroj kaj la kombinaĵo de 5 malgrandaj kubokubo-okedroj.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de
Ivanec
Ivanec estas urbo kaj municipo en Kroatio.
Kombinaĵo de 5 steligitaj senpintigitaj kuboj
Karteziaj koordinatoj
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Ivanec
La urbo situas laŭ la fervojo inter Varaždin kaj Lepoglava. Al la municipo apartenas 28 komunumoj.
Historio
La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1201 en formo "villa hospitalariorum", ĉar ekleziaj flegistoj fondis tie hospitalon. Post la mezepoko la urbo situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis la Traktato de Trianon Ivanec apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al departemento de Varaždin, al distriktejo de Ivanec, kies distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Portezuelo
Portezuelo (Malgranda montopasejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres, regiono Ekstremaduro.
(10777) 1991 EB5
(10777) 1991 EB5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Portezuelo
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas portezoleños. La censita populacio en 2008 estis de 274 loĝantoj.
Situo
Portezuelo estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 358 m; je 46 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 106 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 126 km². Ĝi estas survoje de Cáceres al Torrejoncillo kaj Coria post trapaso de la rivero Taĵo kaj de la fino de la Akvorezervujo de Alcántara. Proksime estas ruinoj de kastelo, kiu iam dominis la montopasejeton kio aperas en la nomo.
Historio
Ĝi apartenis al la Ordeno de Alcántara, kies kruco aperas en la blazono de la vilaĝo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Novaj Teritorioj
La Novaj Teritorioj (New Territories kaj 新界) estas unu el la tri ĉefaj regionoj de Honkongo, kun la Honkonga Insulo kaj la Kaŭluna Duoninsulo. Ili formas ĝis 86.2% el la honkonga teritorio, kaj enhavas ĉirkaŭ duonon de la populacio de Honkongo. Historie, ĝi estas la regiono priskribita en la Konvencio por la Etendo de la Honkonga Teritorio de 1898. Laŭ tiu traktato, la teritorioj enhavas la ĉefan areon norde de Boundary Street de la Kaŭluna Duoninsulo kaj sude de la rivero Ŝam Ĉun (kiu estas la limo inter Honkongo kaj Kontinenta Ĉinio), same kiel ĉirkaŭ aliajn 200 apudajn insulojn, kiel la insuloj Lantau, Lamma, Ĉeung Ĉau, kaj Peng Ĉau en la teritorio de Honkongo.
Poste, post Nova Kaŭluno estis difinita el la areo inter Boundary Street kaj la Kaŭlunaj teritorioj kiuj etendas el Lai Ĉi Kok ĝis Lei Ĝue Mun, la etendo de la urbaj areoj de Kaŭluno, nome Nova Kaŭluno estis iom post iom urbigita kaj absorbita en Kaŭluno.
La Novaj Teritorioj nune enhavas nur ĉefteron norde de la Kaŭlunaj teritorioj kaj sude de la rivero Ŝam Ĉun, kaj la apudajn insulojn. Tio estas areo de 952 km². Tamen, Nova Kaŭluno restis statute parto de Novaj Teritorioj anstataŭ de Kaŭluno.
Parko de la Popolo (Kampinagrando)
Parko de la Popolo (Parque do Povo) estas malkovrata parko en urbo Kampinagrando kun celo gastigi okazaĵojn de la urbo. La plej fama okazaĵo kiu estas gastigata estas nomata "O Maior São João do Mundo".
Novaj Teritorioj
La Novaj Teritorioj estis luitaj el King-dinastia Ĉinio al Unuiĝinta Reĝlando en 1898 por 99 jaroj en la Dua Konvencio de Pekino (Konvencio por la Etendo de la Honkonga Teritorio). Post la forpaso de la luado, suvereneco estis transigita al la Popola Respubliko Ĉinio en 1997, kun la teritorioj de Honkonga Insulo kaj Kaŭluna Duoninsulo ceditaj de la Dinastio Qing.
Parko de la Popolo (Kampinagrando)
Loko
La Parko de la Popolo enhavas areon de pli ol 42 mil kaj 500 kvadrataj metroj kaj situas en la urbocentro. En ĉi tiu parko estas la "Piramido de la Parko de la Popolo" (Pirâmide do Parque do Povo), kiu estas la sola kovrita areo de la parko. Ĝi aspektas kiel piramido.
Novaj Teritorioj
En 2011, la loĝantaro de la Novaj Teritorioj estis registrita en 3,691,093 kun loĝdenseco de 3,801 por kvadrata kilometro.
22.407°N, 114.122°W
Neu-Ulm
Neu-Ulm [noj-ulm] (germane = "nova Ulm") estas "granda distrikta urbo" en Bavario (Germanio), kaj administra centro de samnoma distrikto. La urbo havas iom pli ol 54.000 loĝantojn, el kiuj preskaŭ 7.000 estas ne-germanoj kaj preskaŭ 5.000 estas eks-sovetiaj enmigrintoj. Ĝi situas je la dekstra bordo de rivero Danubo kontraŭe al urbo Ulm en Baden-Virtembergo.
Ĝis 1810 Ulm kaj Neu-Ulm konsistigis unu solan urbon, kaj ankaŭ nun ili konsistigas inter-provincan centron.
Kleine Dhron
La rivereto Kleine Dhron estas 28,6 km longa, maldekstra alfluanto de la rivero Dhron en la distrikto Bernkastel-Wittlich kaj distrikto Trier-Saarburg en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Neu-Ulm
Gravajn ŝanĝojn en la evoluo de la urbo kaŭzis la retiriĝo de la usona armeo el tiea kazerno (Wiley-kazerno) kaj projekto de la germana fervojo, kiu nun laboras pri malplialtigo de la fervojaj trakoj de la linio Munkeno–Stuttgart, kiu iras tra Neu-Ulm. Ankaŭ la preparoj de la ĝardenkultura (hortikultura) ekspozicio de 2008 forte influis la evoluon de la urbo.
Historio
Ĝis 1810 la historio de Neu-Ulm estas parto de la historio de Ulm, ĉar ĝis tiu jaro ili konsistigis unu solan urbon. Napoleono la 1-a rekompencis Bavarion pro ties subteno per transigo de la orienta parto de Ulm (de reĝlando Virtembergo al Bavario). De tiu tempo la urba areo konsistas el la du urboj Ulm kaj Neu-Ulm.
En 1814 okazis la unua dokumentita uzo de la nomo "Neuulm". Pro la duobla "u", kiu povas konfuzi, oni poste enkondukis ligostrekon. La disigita parto en 1857 ricevis propran blazonon; ĝi komence ne havis la statuson de urbo; tiun donis la bavara reĝo Ludoviko la 2-a en 1869.
Kleine Dhron
Geografio
Poste la rivereto fluas meandre en granda arko okcidenten kaj poste norden kaj nordorienten. Inter Büdlicherbrück kaj Dhrönchen estas digo, la Dhrontalsperre. La plej lastajn kilometrojn la rivereto fluas nordorienten. Ĉe la setlejo Papiermühle ĝi enfluas sur alteco de 151 m s.m. maldekstre en la riveron Dhron.
Sur sia 28,6 km longa vojo la rivereto trafluas altodiferencon de 457 m, kiu egalas avaraĝan deklinon de 16,0 ‰.
Neu-Ulm
Trafiko
En Neu-Ulm estas unu el la du finpunktoj de la federacia vojo 30, kiu vojas ĉ. 160 kilometrojn suden ĝis la urbo Friedrichshafen ĉe la Bodenlago, kaj ankaŭ la federacia vojo 10, 19 kaj 28 pasas tra la urbo. Aldone la pli larĝa germana aŭtovojo A7 pasas tre proksime, kaj kompreneble la urbo ankaŭ ligiĝas al la fervoja reto, per trajnlinioj al Aŭgsburgo kaj Kempten en Algovio. Al la longdistanca fervoja trafiko la urbo konektiĝas per la ICE- kaj IC-haltejo ĉe la ĉefstacio en la najbara urbo Ulm.
Kleine Dhron
Flankriveroj
Sekvas la flankriverojn de Kleine Dhron de la fonto al la enfluejo.
Akvostato
la rivereto Kleine Dhron estas parte malfajnminerala, silikata mezmontara rojo. De la fonto ĝis la enfluo la akvokvalito estas nepoluciata. aŭ nur malforte poluciata.
Neu-Ulm
Biciklado
Neu-Ulm estas sur la internaciaj longdistancaj biciklaj itineroj "Danuba biciklovojo" (germane Donauradweg, slovake Dunajská cyklistická cesta, hungare Duna menti kerékpárút , kuroj de la fonto ĝis la buŝo de Danubo) kaj EuroVelo 6 (kuroj de la Atlantiko ĝis la Nigra Maro laŭ ses eŭropaj riveroj).
Dzerĵinskaja-Monto
Dzerĵinskaja-Monto (Гара Дзяржынская) estas la plej alta loko en Belorusio. Ĝi antaŭ 1958 jaro estis nomita Svjataja-Monto (Святая гара). Ĝi situas en la Minska altaĵo 30 kilometrojn sudoriente de Minsko, en la Dzerĵinska distrikto de Minska regiono. Alteco estas 346 metroj. Ĝi estis nomita omaĝe al Feliks Edmundoviĉ Dzerĵinskij.
Sur la monto estas memortabulo kun belaruslingva skribo: „Monto Dzerĵinskaja. La plej alta punkto de Belorusio. Alteco 346 metroj super marnivelo“. La monto estas uzata kiel kampo.
15147 Siegfried
15147 Siegfried estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Mihály Eisemann
Mihály Eisemann [mihAj ejzeman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eisemann Mihály estis hungara komponisto kaj dirigento, pianisto.
15147 Siegfried
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ray M. Siegfried, (1943–2005), aktiva en multenombraj civitanaj, aferaj, kulturaj kaj komunumaj asocioj. En 1990 li ricevis "Fratecan Premion" de la Nacia Kunveno de la Kristanoj kaj Judoj. Li estis prezidanto de la estraro de la aerospaca grupo NORDAM.
Mihály Eisemann
Mihály Eisemann naskiĝis, kiel Egresi Mihály la 19-an de junio 1898 en Hungara reĝlando en Paripás (nuntempa Ratkovo (Serbio)). Li mortis la 15-an de februaro 1966 en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Eisemann studis en Tutlanda Hungara Muzikarta Altlernejo ekde 1917, kie li lernis de Zoltán Kodály, Albert Siklós kaj Leó Weiner. Li studis ankaŭ juron. Inter 1923-1927 li pianoludis en amuzejo, kie liaj komponaĵoj havis tutlandan famon. En 1924 li edziĝis. En 1929 li sukcese debutis, kiel komponisto pri opereto. Poste li komponis akompanajn muzikojn por filmoj. Depost la 2-a mondmilito li denove estis pianisto en amuzejo. En 1965 li vizitis Jugoslavion, kie li ricevis estiman prezentadon en teatro.
NGC 583
NGC 583 (aliaj indikoj — PGC 5576, ESO 542-20, MCG -3-4-77, NPM1G -18.0065) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Bonifaco (Sömmerda)
La Preĝejo Sankta Bonifaco (germane: Bonifatiuskirche) estas la ĉefa evangelia preĝejo en Sömmerda. Ĝi troviĝas ĉe la bazarplaco, urbocentre.
Historio
La urbo estis en la kadro de mezepoka eklezia organizado en Turingio, kiun oni povas danke al multaj registroj konserviĝintaj ekde la 16-a jarcento tre bone dokumenti, sidejo de propra distrikto eklezia (sedes). Tia eminenta rolo rezultiĝas el la graveco kiun la urbo havis jam ekde la 8-a/9-a jarcentoj. En tiu tempo arpartenis almenaŭ parto de la vilaĝo al la abato de Fulda kiu havis ankaŭ la patronajn rajtojn pri la Bonifaco-preĝejo. Sankta Bonifaco ne nur estas patrono de Turingio sed ankaŭ de Fulda. Kvankam la abatoj de Fulda arogis al si tiajn rajtojn ankoraŭ ĝis la fino de la Tridekjara milito la ideosemoj de la Reformacio falis sur fruktodonan sojlon en Sömmerda tre frue. Je la komenco de la 1540-aj jaroj oni permesis al la komunumo havi protestantan pastoron, kio egalis faktan agnoskon de la novaj cirkonstancoj fare de Fulda. Inter la plej konataj pastoroj nombriĝas Michael Altenburg kaj Johann Rudolph Gottlieb Beyer. Altenburg estis ankaŭ komponisto kaj komponis verŝajne la al la sveda reĝo Gustavo Adolfo dediĉitan kanton Verzage nicht, o Häuflein klein.
Priskribo
La preĝejo troviĝas sur la plej alta loko en la sömmerda-a urbocentro kaj dominis dum jarcentoj la tutan urbon. Jen specialaĵo de tiu ĉi ejo: La en 1464 starigita kaj en la 1560-aj jaroj plialtigita turo havis paralele defendofunkcion kaj utiligitis ene de la t.n. erfurta gvardolinio. Ĝis 1928 ĝi estis enloĝata. En la sama tempo kiel la turon oni konstruis verŝajne ankaŭ la ununavan gotikstilan preĝejon anstataŭigante pli malnovan konstruaĵon. Je la komenco de la 1560-a jaro la preĝejo pligrandiĝis por respondi al la kreskanta enloĝantaro de la urbeto.
Datumas de la gotika konstrufazo sonorilo muldita en la jaro 1467-a, fragmento de ĥorseĝaro kun enskriboj kaj Mario-altaro farita verŝajne en iu ateliero erfurta.
Pli junaj estas la baptopelvo, la bildoj ĉegaleriaj kun scenoj bibliaj kaj la je la komenco de la 18-a jarcento fare de Johann Georg Krippendorff el Kölleda farita orgeno. Menciindas ankoraŭ plumbaj vitraloj el la jaroj 1907/08.
Vidu ankaŭ
Paroĥestra domo de Sömmerda
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 225-226
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la preĝejo
Preĝejo Sankta Bartolomeo (Themar)
Detaloj
Samloke estis ĝis la jaro 1100 antaŭula kirko en romanika stilo, la t.n. Malsupra kirko (dume la Supra kirko estas la Johano-preĝejo. De ĝi ankoraŭ konserviĝis kelkaj restoj en la sakristio kaj aĵoj en la du malsupraj etaĝoj de la kirkoturo. Permeso je novkonstruado venis en la 14.5.1484 fare de lia papa moŝto Siksto la 4-a post perado de grafino Margareto de Hennebergio. En la 3.5. 1488 premonstrato el Veßra kaj paroĥestro de Themar, Antonius König, metis la fundamentan ŝtonon por la nuna kirko. Finkonstruiĝo estis en 1502, de bela malfrugotika hala kirko kun impona altarejo.
Sub la tura spajro estas la iama turgvatista loĝejo triĉambra kun originala vartransporta vinĉo. Menciindas ankaŭ diversaj lignoskulptaĵoj kaj artaĵoj: ekz. reliefoj (barbulo-kapoj), skulptaĵoj ĉe Mario-altaro de Hans Nußbaum, pilgrimaj kestoj aŭ la unika apostola kesto (nazoaltaro) de ĉ. 1500 kiu staras apud la ambono sudeoste. Liaj kun atributoj ekipitaj apostoloj havas tre grandajn (gajigajn) nazojn. Dum marodo de kroatoj en 1634 dum la Tridekjara milito la kirko mire ne tuŝitis. En 1851 estis novkonstruo de la orgeno fare de Michel kaj Wilhelm Holland. En 1972 estis la fino de sukcesa laboro reestigi la originalan internon.
Kosenco
Kosenco (itale Cosenza) estas komunumo en la regiono Kalabrio, en la suda Italio. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma provinco de Kosenco, kaj situas ĉe la kunfluejo de riveroj Crati kaj Busento.
Geografio
Kosenco (same kiel Romo kaj aliaj urboj) situas sur sep montetoj. Rivero Busento, tie ĉi enfluanta riveron Crati, disigas la modernan urboparton sur sia maldekstra bordo de la pitoreska malnova urbo, dekstre; tiu ĉi lasta urboparto en la lastaj jardekoj reakiris novan vivon. La tri montetoj Pancrazio, Guarassano kaj Torrevetere, maldekstre de Crati, portas multajn domojn, malpli estas sur Gramazio, Triglio, Mussana kaj Veneri.
Cirkaŭ la urbo etendiĝas altebenaĵo Sila.
Emblemo
La urba blazono montras lupon, beston ankoraŭ vivantan en la ĉirkaŭaj altaĵoj. Ĝi estas ankaŭ la maskotbesto de la loka futbala klubo.
Historio
La urbo ekestis en la 4-a jarcento a. K. verŝajne pro sia strategia situo; ĝin fondis la tribo de la brutio (latine Bruttii). Dum la romia regado ĝi estis stacio sur la romia vojo ab Regio ad Capuam (de Reggio di Calabria al Capua), konata ankaŭ kiel Via Popilia kaj Via Annia.
Onidire en 412 en la fluejo de rivero Busento estis entombigita la gota reĝo Alariko, en plena armaĵo, kun sia ĉevalo kaj siaj trezoroj.
Dum la regado orient-romia la urbo estas konata kiel Constantia. Poste Ĝi estis regata de la normanoj kaj de la Sankta Romia Imperio, kies imperiestro Frederiko la 2-a finkonstruis kaj konsekreigis ĝian katedralon. La intiman ligon de Frederiko al la urbo montras lia intenco, ke la kadavro de lia filo Henriko la 7-a ripozu en ĝia katedralo.
La urbo dum sia historio suferis plurajn tertremojn, kiuj parte detruis ĝiajn konstruaĵojn.
Tatsuya Shiji
Tatsuya Shiji (en Esperanto Tacuja Ŝiĝi, japane 志治 達雄, n. 20-an de oktobro 1938) estas japana futbalisto. Li en 1961 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Rubiacoj
La rubiacoj (Rubiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo gencianaloj (Gentianales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 600 genrojn kaj pli ol 13 600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas rubio.
Tiuj plurjaraj arbustetoj kaj herboj vivas ĉefe en la tropikoj. En la kontinenta klimato ili estas ĉefe moltigaj plantoj. Ili enhavas indoalkaloidojn.
Subfamilioj
Oni grupigas la genrojn en tribojn, kaj tiujn metas en tri subfamiliojn:
Listo de genroj
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Nagyharsány
Nagyharsány [nadjharŝAnj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. En la loknomo nagy signifas: granda.
Situo
Nagyharsány situas sub monto 442 m-ojn alta, laŭ flankovojoj, laŭ iama fervojo Sellye-Villány. La lasta urbo troviĝas 6, Siklós 9, Harkány 16, Pécs 35 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la kuprepoko, baldaŭe romianoj kaj avaroj alvenis. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1223. Baldaŭe fortikaĵo konstruiĝis ĉe la apuda monto. Dum la turka erao - ŝajnas - grava urbo estis tie. En 1687 la aŭstra-hungara armeo venkis la turkojn, sekve finiĝis la osmana regno. En 1908 ŝtonominejo por cemento ekfunkciis. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Beyssenac
Beyssenac estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 359 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Auserd
Auserd estas urbeto en provinco Ŭed-Dahab Lagera, en la de Maroko kontrolita parto de Okcidenta Saharo. La nombro de la konstantaj konstruaĵoj estas malgranda en Aserd, multaj rezidantoj sekvas la tradicie nomadan beduenan vivstilon de la sahara popolo, ili vivas ofte en tendoj. La populacio estis en 2004.
Beyssenac
Geografio
Beyssenac etendiĝas sur 18,30 km², kaj havis 359 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Auserd
Sude de Tinduf, en Alĝerio, ekzistas la sahara rifuĝa tendumejo, nomata post Auserd.
Beyssenac
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Beyssenac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Francis Comby, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Beyssenac apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Franciszek Karpiński
Franciszek KARPIŃSKI (4a de Oktobro 1741 - 16a de Septembro 1825) estis grava sentimentalsma pola poeto de la epoko de la Klerismo. Li estis aparte memorita pro siaj religiaj verkoj poste konsiderataj himnoj kaj kristnaskaj kantoj. Li estas konsiderata ankaŭ unu el la plej originalaj polaj verkistoj de la epoko de la komencaj dispartigoj. En sia denaska Pollando li estis laŭdita dum la pola romantismo de la komenco de la 19a jarcento.
Vivo
Karpiński naskiĝis en 1741 en Kolomea Rajono (Holoskiv) ĉe Kolomeo kaj edukiĝis ĉe Stanisławów (tiam en teritorio de la Pol–Litova Unio, nune Ivano-Frankivsko en okcidenta Ukrainio). Li studis en la universitato en Lwow, kie akiris titolon de Doktoro je Filozofio. Li pasigis pluajn dek ok monatojn en Vieno, kie li studis eksterlandajn lingvojn. Lia unua laboro estis kiel tutoro en kortegoj de magnatoj.
En 1780, lia unua volumo de poezio estis atentita de la povega familio Czartoryski. Sub ilia patronado, li veturis al Varsovio por iĝi sekretario de la Princo Adam Kazimierz Czartoryski. Li verkis tri librojn de poezio, kiuj atingis grandan popularecon, sed post kelkaj jaroj li seniluziiĝis pro la hipokriteco hegemonia en la ĉefurbo, kaj retiriĝis reen al la pola kamparo de Kresy (Orientaj Limregionoj), tiam sub Aŭstrio-Hungario.
Inter 1785 kaj 1818 li laboris kiel tutoro de la familio Branicki en Białystok. Tie li verkis kelkajn el siaj plej famaj verkoj, kiel "Bóg się rodzi, moc truchleje" ("Dio estas naskita, povo tremas") kaj "Kiedy ranne wstają zorze" ("Kiam venas la matenaj lumoj"). Estis ĉefe tiuj religiaj kaj patriotaj kantoj, himnoj kaj kristnaskaj kantoj kiuj estos kantitaj de postaj generacioj kaj senmortigos liajn verkojn en Pollando. En 1800 li iĝis membro de la ĵus formita Societo de Amikoj de Scienco.
Kelkaj el liaj poemoj faras romantismajn referencojn al iu "Justina"; pro tio li estis konata kiel la "amanto de Justina" dum sia vivodaŭro. Kelkaj spekulativas, ke li kromnomis ĉiujn siajn amatinojn Justina, kaj ke li referencis almenaŭ tri diferencajn virinojn per tiu nomo.
En 1818, li retiriĝis al bieno ĉe Wołkowysk (nune Vaŭkavisk en Belarusio), kie li verkis siajn memorojn. Li mortis la 16an de Septembro 1825.
Franciszek Karpiński estis entombigita en Łysków (nune Lyskava en Pruĵanij Distrikto, Belarusio).
Kombinaĵo de 5 kubokedroj
En geometrio, kombinaĵo de kvin kubokedroj estas uniforma pluredra kombinaĵo, komponaĵo de 5 kubokedroj. Ĝi havas dudekedran simetrion Ih.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Cotronei
Cotronei estas komunumo de Italio.
Flago de Kirgizio
La flago de Kirgizio estis adoptita la 3-an de marto 1992 fare de la Supera Konsilio de Kirgizio. En ĝi harmonias ruĝa kampo kun flava suno en la centro havanta 40 unuforme spacigitajn radiojn. En la centro de la suno estas ruĝa ringo krucita de du triliniaj aroj, stiligita reprezentado de la tunduko (kirgize түндүк) aŭ krono de la tradicia kirgiza jurto, simbolo reproduktita en multaj aspektoj de kirgiza arkitekturo.
La ruĝa fono de la flago simbolas bravecon kaj kuraĝon, la suno reprezentas pacon kaj riĉaĵon, kaj la tunduko signifas la familion hejme aŭ, la universon. Laŭ popularaj interpretoj, la 40 sunradioj reprezentas la 40 kirgizajn tribojn unuigitaj kontraŭ la mongoloj fare de la eposa heroo Manazo.
Mario Amaya
Atenco
La 3an de Junio 1968, Amaya estis en la oficejo de Andy Warhol kiam la radikala feministo Valerie Solanas pafis kontraŭ ambaŭ Amaya kaj Warhol. Amaya, 34jaraĝa tiam, estis tuj elhospitaligita post ricevi kuracadon pro kuglaj grat-vundoj sur sia dorso, dum Warhol suferis multe pli gravajn rezultojn.
Der Schatz im Silbersee
Der Schatz im Silbersee (La trezoro en la Arĝenta lago) estas filmo de 1962 filmita laŭ motivo de romano Der Schatz im Silbersee de Karl May.
Syr (rivero)
La rivero Sir(luksemburge), Syr (germane) kaj Syre (france) estas 32 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo en Luksemburgio. La rivero havas sian fonton en Syren. Ĝia akvokolekta bazeno havas surfacon de 207 km². La rivero enfluas la  Mozelon ĉe  Mertert.
Der Schatz im Silbersee
Fono de la estiĝo de la filmo
En la tempo, kiam Horst Wendlandt decidis filmi sian unuan filmon laŭ Karl May, La trezoro en la Arĝenta lago, li estis jam tre sukcesa produktoro. Sed li ne estis finance tiel sendependa kiel lia antaŭa okupiganto Artur Brauner. Li do devis konvinki pri kunlaborado siajn kunulojn. Preben Philipsen rapide kapjesis – li sciis, ke Wendlandt kapablas ŝanĝi preskaŭ ĉiun objekton de sia intereso en or-minejon. El Hamburgo li vojaĝis al Munkeno, por ke li konvinku Waldfried-on Barthel, ĉefo de la firmao Constantin. Barthel ankaŭ konsentis kaj oni povis filmi la plej multekostan filmon de la postmilita periodo. Estis komencita kunlaborado kun "Jadran-filmo" en Zagrebo, kiun direktis Zvonko Kovacić. La firmao havis jam tiam grandajn spertojn pri filmado de aventuremaj filmoj, do Wendlandt rapide interkonsentis kun la pragmata Kovacić. Jadran-filmo estis plie por la eksa Jugoslavio grava fonto de devizoj kaj Kovacić kaŝe esperis, ke danke al la kunlaborado kun novaj kunuloj li fariĝu multe malpli dependa je italaj filmistoj. Kaj vere – Zvonko Kovacić fariĝis la plej grava aliancano de Wendlandt kaj Jadran-filmo spertas sian plej bonan periodon en la historio de la kompanio.
Estas serĉata Winnetou
Wendlandt bone konsciis, ke la sukceso de filmoj dependas precipe de la okupigo de la ĉefaj roloj. Dum ĉe malpli grandaj roloj ofte okazis transŝovoj kaj ŝanĝoj, Wendlandt insistis pri tio, ke kiel Old Shatterhand rolu Lex Barker. Neniu alia estis por li konsiderata. Sed la demando restis, kiu rolu Winnetou-on, la tribestron de la apaĉoj. Ties reprezentanto ne bezonis esti tro talentema aktoro, sed li devis havi karismon. Oni konsideris tuj kelkajn aktorojn: Horst Buchholz, sed tiu preferis Hollywood-on, Heinz Ingo Hilgers – reprezentanto de Winnetou ĉe Karl-May-Festivalo en Bad Segeberg, kaj ankaŭ Christopher Lee. Sed profunde en sia animo Wendlandt sentis, ke eĉ ne unu el ili estus tiu ĝusta Winnetou. Sed poste li sukcesis trovi reprezentanton de Winnetou, pri kiu li estis kontenta. Lia nomo: Guy Williams. La 27-an de junio 1962, kvin semajnojn antaŭ la komenco de la filmado, estis do decidite: Lex Barker estos Old Shatterhand, Guy Williams Winnetou, Herbert Lom rolos malbonulon Cornell, Götz George Fred-on Engel, Eddi Arent lordon Castlepool kaj Karin Dor, unu el la plej okupataj germanaj aktorinoj, estos Ellen. Ankoraŭ restis okupi la rolon de Patterson, de Granda Lupo kaj de la arbaranoj Droll kaj Hobble Frank. La lastaj du nomitaj roluloj fine elfalis el la scenejo kaj anstataŭ ili ĉi tie estis metita Sam Hawkens (kiu aperas en aliaj romanoj de May) en prezento de Ralf Wolter. En la tagoj ekde la 22-a de junio ĝis la 3-a de julio 1962 en Berlino okazis filma festivalo, kie kunvenis produktoroj, reĝisoroj kaj aktoroj el la tuta mondo. Sur tegmenta teraso de la hotelo Intercontinental tiam okazis soleno, en kiu ĉeestis ankaŭ produktoro Wendlandt. Ĉe unu el la tabloj sidis kun sia amikino la juna aktoro Pierre Brice. Kiam la produktoro ekvidis la preskaŭ nekonatan aktoron, tuj estis klare al li: tiu estas LI – lia Winnetou. La manaĝerino de Brice poste parolis al Pierre pri propono roli tribestron de indianoj en germana vesterno. Sed Pierre estis dubema; li neniam antaŭe aŭdis pri Karl May kaj la imago, ke li estus rolonta indianan estron, ne tre logis lin. Sed fine li konsentis pri la kontrakto. La provizora kontrakto kun Guy Williams estis do nuligita.
Loko de filmado 1: Plitvice
La aktoroj kaj stabanoj malrapide kunveturis al la loko de filmado. Parto da ili alveturis el Hamburgo, kie havis sidejon kompanio Rialto, aŭ el Munkeno. Multe da jugoslavaj kunlaborantoj venis el Zagrebo, el Romo alvojaĝis Lex Barker kaj el Anglio Herbert Lom. La teamo estis enloĝigita en hotelo Plitvice, kiu situis rekte sur bordo de lago. La 6-an de aŭgusto 1962 eksonis la unua filmklakilo. Kiel unua estis filmita sceno, en kiu Old Shatterhand batalas kun Granda Lupo, estro de utahoj. En la teamo regas bona humoro. Produktestro Erwin „Papa“ Gitt estas bona animo de la teamo kaj li havas por ĉiu kuraĝigan vorton. Reĝisoro Harald Reinl estas kiel ĉiam bone preparita kaj li interkomprenas senvorte kun kameraisto Ernst W. Kalink. Lex Barker havas neniajn morojn de steluloj kaj li estas ĉe ĉiuj ŝatata. Tuj kiam la sceno estis finita, atendis je ĉiuj granda surprizo: sur filmejo aperis produktoro Wendlandt kaj akompanata apude li bone aspektanta juna viro. Winnetou estas ĉi tie! La aktoro, je kiu ĉiuj estis scivolemaj, nomiĝis Pierre Brice. Ĉiuj okuloj celis nun al la nekonata Winnetou. Kiel li kapablos fari sian rolon? Li havis sian unuan aktoran prezenton en vilaĝo de utahoj, poste li estas trovanta sur arbo informon de trampoj, sekvas sceno ĉe Arĝenta lago, liberigo de Fred kaj navigado en kanuo al kaverno kun la trezoro. Al Pierre ne estis tute klare, kio atendas lin, la rolo de Winnetou estis tute nekonata por li. Precipe ĝenis lin, ke li havas malmulte da teksto. Kiam li estis demandanta reĝisoron Reinl, ĉu li ne estus parolonta pli, tiu nur respondis al li: "Vi bezonas diri eĉ ne unu frazon. Vi faras tion bone, Pierre. Precize tiel mi imagas tiun staturon, vi devas nenion ŝanĝi." Male al Lex Barker Brice agadis je la ceteraj teamanoj iom reteniĝeme kaj nekuraĝe. Barker mem dekomence ankaŭ tro ne faciligis al li kaj amuzige montris tion, kion certe ĉiu vidis: Winnetou ne scias rajdi ĉevalon! Brice klopodis tiun ĉi mankon kiel eble plej rapide ŝanĝi kaj pli poste li fariĝis vere bona kaj entuziasma rajdanto. La filmado ĉe Plitvicaj lagoj estas finita. Tio okazis tute sen problemoj, tiel ke al Wendlandt ĝi ŝajnis suspekta: ĉu tio estas tiel simpla, filmi ian vesternon?
Loko de filmado 2: Rijeka
La teamo transŝoviĝis ĝis Rijeka, havenurbo en nordo de Kroatio, kie ili enloĝiĝis en hoteloj Park kaj Jadran. Proksime de Rijeka, en Grobnicka Polja, staris farmo de Butler, scenejo de granda batalo okazanta proksimume dum duono de la filmo. Dum filmado de tiuj ĉi scenoj havis multe da laboro precipe piroteknikisto Erwin Lange, tiutempe majstro de sia fako. Kameraisto Kalinke montras, per kia maniero ĵeti brultorĉojn, por ke tio poste aspektu en filmeroj kiel eble plej bone. Kaj poste tio okazis: peco de brulanta materio liberiĝis kaj trafis la vizaĝon de Kalinke. Kun gravaj vundoj li estis veturigita en malsanulejon en Rijeka, kie li kuŝis proksimume unu semajnon. Intertempe devis anstataŭi lin Eberhard Dycke, asistanto de la kameraisto – preskaŭ ĉiuj filmeroj de la farmo de Butler devenas de li.
Loko de filmado 3: Starigrad-Paklenica
Tiutempe estas jam filmitaj proksimume du trionoj de la filmo. La teamo denove transloĝiĝis – ĉifoje al Starigrad-Paklenica sur dalmatia marbordo. Ĉi tie estis filmotaj scenoj en vesterna urbeto Tulsa, en kampadejo de trampoj El Doro, en Kanjono de spiritoj kaj ankaŭ atako kontraŭ kaleŝo. Proksime de hotelo Alan, kie la tuta teamo estis loĝigita, konstruis arkitekto Jericević Tulson. Eble nur malmultaj rimarkis, ke la vesterna urbeto situas rekte sur strando kaj ke plimulto da domoj estas kunmetitaj sole el fasado. Se ni flankentirus kurtenojn pendantaj sur fenestroj, ni povus ĝui rigardojn al maro. La filmado ĉi tie daŭris nur du tagojn. En distanco de 15 kilometroj de nacia parko Starigrad-Paklenica troviĝas Zrmanja-Canyon. Tra ĉi tie la trampoj rajdas kun siaj kaptitoj Ellen kaj Fred al Arĝenta lago. Ankoraŭ neniu sentas, ke ĉi tie staros je dek monatoj pli poste pueblo de apaĉoj... La filmado estas sen apartaj problemoj ĉe la fino. Krom kameraisto Kalinke vundiĝis ankoraŭ Lex Barker dum removo de ursobatilo (lia pafilo), Karin falis de sur la ĉevalo, ĉevalo mordis Götzon George kaj estis vunditaj 14 jugoslavaj akrobatistoj.
Fina prilaborado
Laŭ origina plano la mankantaj scenoj estis filmotaj ekde la 3-a de oktobro ĝis la 5-a de oktobro 1962 en atelieroj de CCC en Berlino, sed fine estis decidite, ke la filmo estos finfilmita en Jadran-filmo en Zagrebo. La filmeroj el interno de la kaverno kun la trezoro estis faritaj en studio Piran-Film. Sekve la teamo flugis al Hamburgo, kie plu kunlaboris je la filmo filma tondisto Hermann Haller. La 5-an de oktobro 1962 okazis projekciado por gvidantaro de kompanio Constantin, sed ankoraŭ sen germana dublado (paroligo) kaj muziko. Sed jam en tiu ĉi fazo estis al fakuloj klare, ke la verko sukcesis. En la tagoj 14-a – 20-a de novembro 1962 okazis paroligo. Pri tiu ĉi laboro estis komisiita firmao Ultrasynchron, kies estroj estis Josef Wolf kaj Alfred Vohrer, amiko de Wendlandt. Ludigado de muziko poste okazis de la 21-a ĝis la 23-a de novembro 1962. La 7-an de decembro 1962 la filmo estis prezentita al FSK por prijunulara cenzuro. Nun estas fine ĉio preparita por premiero. En Rialto regas nervostreĉa atendado. Ĉu la filmo sukcesos? Estis investitaj 3,5 milionoj da markoj, neniu kalkulas pri tio, ke la filmo fiasku. Sed du tagojn antaŭ la premiero Wendlandt ricevis de FBW (libere tradukita kiel Filma oficejo) malagrablan informon: La trezoro sur Arĝenta lago ricevos nenian markon de kvalito. Klarigo de taksanta komitato: La komitato havas obĵetojn precipe kontraŭ sceno, kiu devias de literatura modelo... Nur tre malofte ĉi tie estas humuraj scenoj, la filmo estas tro serioza... En la filmo estas videbla nenia unika aktora faro, ni povas atentigi eble nur pri la kompleta aktora malsukceso de Marianne Hoppe. Ne tro laŭdita estis ankaŭ la laboro de la kameraistoj, kaj pri la muziko oni pro certeco ne menciis entute. Wendlandt furiozis. Eĉ ne unu bona vorto pri la filmo en la tuta sciencista raporto. Tio ne estis bona signo por la premiero.
Premiero
La 12-an de decembro 1962 La trezoro en la Arĝenta lago spertas sian premieron. En stutgarta kinejo Universo ĉeestas reĝisoro Harald Reinl kaj aktoroj Götz George, Karin Dor kaj Ralf Wolter. Ĉiuj lokoj estas venditaj. Wendlandt kaj homoj el Constantin havas nervojn streĉitaj je krevo. La filmo komenciĝas. Publiko estas prisorĉita kaj jam je duono de la filmo ĝi entuziasme aplaŭdas. La filmo travivas grandegan sukceson. Du tagojn poste okazas premiero en munkena Mathäser-Filmpalast – ankaŭ ĉi tie la spektantoj estas entuziasmigitaj. Ĉiuj laŭdas belegan pejzaĝon, muzikon kaj aktorajn farojn. Precipe Pierre Brice fariĝas malkovro de la jaro. Jam mallonge post la premiero Constantin-Film apelacias kontraŭ la decido de la komitato ne doni al la filmo markon de kvalito, kaj tiu ŝanĝas sian skandalan verdikton: la 24-an de januaro 1963 La trezoro en la Arĝenta lago ricevos markon Wertvoll (= valora). La filmo ricevis ankaŭ multajn premiojn, el kiuj por sinjoro produktoro estis eble la plej esenca la titolo Ora ekrano por pli ol tri milionoj da spektantoj dum 12 monatoj, donita la 22-an de januaro 1964 en munkena Mathäser-Filmpalast. La 19-an de aprilo 1964 La trezoro en la Arĝenta lago akiris premion Bambi kiel komerce la plej sukcesa filmo de la jaro 1963. Jam antaŭe estis aljuĝita de ministerio pri enlandaj aferoj premio por rolata filmo en alteco de 200 000 markoj.
Agado de la filmo
''Do ĉi tie estas legendaj personoj de nia juneco – Old Shatterhand kaj Winnetou. La blanka viro, kiu transiris grandan akvon, por ke li trovu en Sovaĝa Okcidento sian novan patrujon kaj faru heroaĵojn, kiuj alportu al li senmortan gloron. Kaj la lasta estro de apaĉoj, je kiu jam premis ombro de tragiko de lia nacio, sed kiu senhezite donas la vivon, kiam li devas helpi rajton al venko. Do ni ekiru al vojaĝo tra senfinaj foraĵoj de usonaj prerioj, tra profundaj valoj kaj sur montopintoj de altaj montaroj kaj ni travivu kun ili grandajn aventurojn kaj senpardonajn batalojn por honoro kaj gloro.''
Banditoj murdas la majunan Engel-on akirante tiel duonon de plano al trezoro. Winnetou malkovros spurojn post la atako kaj li sendas sian fraton Old Shatterhand-on al Tulsa. Li mem ekiras laŭ la spuroj de la banditoj. Old Shatterhand interkonatiĝas dum malfavoraj kondiĉoj kun Fred Engel promesante al li helpon dum serĉado de la murdinto de lia patro. Sed ilian interparolon subaŭskultas la banditoj, tial ili rapide ekrajdas al farmo de Butler, sed kien ekcelos ankaŭ la banditoj. Tiuj kaptas Ellen Patterson-on kaj ŝian patron. Sed Old Shatterhand kun Fred liberigas ilin kaj la banditoj decidas ekataki la farmon. Por helpi alrajdas Winnetou kun batalantoj de osagoj (indiana tribo). Fred ekrajdas post la fuĝanta Cornel ("kolonelo" de la banditoj), por ke li ricevu la planon, kiun Cornel ŝtelis. Li sukcesas fari tion kaj tiel li ekrajdas kun siaj amikoj tra teritorio de utahoj por la trezoro. Sed ili venas al forbruligita vilaĝo de la utahoj kaj Ellen estas denove kaptita de la banditoj. Winnetou sendas post ŝi Fredon kaj samtempe li gvatas ilin. La ceteraj poste devas iri kun tribestro de utahoj en ilian vilaĝon, kie devas esti proklamita pri ili verdikto. Old Shatterhand venkas en batalo la tribestron kaj ili rapide ekiras post Fred kaj Ellen, kiuj estas jam kun la banditoj survoje al la trezoro. Sed Old Shatterhand-on kaj liajn amikojn persekutas Ŝtormiga Tondro, kiu ne toleris malvenkon de sia tribestro. Winnetou enlogas lin en kaptilon. La tribestro de utahoj estas devigita pafmortigi Ŝtormigan Tondron pro perfido. Cornel estas jam kun la bando ĉe la lago, kie ili konstruas flosojn. Kiam ili alnavigas al la trezoro, ĉiuj tie murdas unu la alian. Fred kaj Ellen vane klopodas fuĝi, kaj nun, kiam Cornel ne revenis, la banditoj volas pendumi Fredon. Sed ili ne sukcesas fari tion dank‘ al preciza celilo de Old Shatterhand kaj post mallonga interpafado ĉio estas finita. Winnetou kun la frato fine navigas al la trezoro kaj Castepool fine trovas sian papilion Papilia polimnestra parinda.
Interesaĵoj el la filmado
La unua tago de la filmado estis tute komika: Reĝisoro Reinl klarigis al Pierre, kiel li rolu unu scenon. Kelkfoje ili provis tion kaj poste ili estis filmontaj tion. Pierre staris koncentrite sur loko, el kiu li devis eliri. Li aŭdis Reinl-on, kiel li vokas: Bitte Ton (Sonon, mi petas). Al Pierre tio sonis kiel Winne-tou. Reinl vokis denove Bitte Ton, ĉifoje pli laŭte. Pierre denove komprenis Winne-tou kaj li estis certa, ke Reinl vokas lin. Do li alrajdis al li tra la tuta scenejo. Reinl gapis Pierron kvazaŭ je spirito: "Pierre, kion vi faras ĉi tie? Ni volas filmi!" Tio estis unuafoje, kiam Pierre intermiksis la vorton Winnetou kun alia vorto. Ralf Wolter kaj Eddi Arent poste ofte ŝercis pri Brice.
Barneveld
Barneveld estas municipo kaj vilaĝo en la meza parto de Nederlando, en la provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Hans Mokka
Hans Mokka estis germana verkisto, kantartisto, aktoro naskita la 16-an de majo 1912 en Temeŝvaro kaj mortinta la 9-an de januaro 1999, Germanujo. En 1991 li loksidiĝis en Darmstadt.
Barneveld
Loĝlokoj
Vilaĝetoj kaj aliaj loĝlokoj: Essen, Esveld, Garderbroek, Harselaar, Kallenbroek, Moorst (parte), Wessel kaj Zeumeren.
Hans Mokka
Kariero
Hans Mokka estis presisto (1926-44), li faris muzikstudojn en Temeŝvaro kaj Munkeno. Reveninte el militkaptiteco li estis kantisto de Operejo de Temeŝvaro (1946-56), solisto de Bach-ĥoro de Sibio (1956-68) kaj aktoro de la Ŝtata Germana Teatro de Temeŝvaro (1957-68). Li laboris en radakciejo de Temesvarer Zeitung kaj Banater Schrifttum.
Barneveld
Agrikulturo
La nombro da kok(in)oj en la municipo Barneveld estas la plej granda de ĉiuj nederlandaj municipoj, nome 2,9 milionoj en (2004). Pro tio la municipo havas grandan sterkotroaĵon.
Epistolo de Judaso
La epistolo de Judaso estas la 26-a libro de la Nova testamento en la Biblio, la lasta de la sep epistoloj ĝeneralaj. Oni supozas, ke ĝin verkis la jesua apostolo Judaso Tadeo (kiu ne konfuziĝu kun la apostolo Judaso Iskarioto, kiu perfidis Jesuon al la romia armeo).
Enhavo kaj strukturo
Tiu ĉi letero estas tre malgranda "libro" de la nova testamento. Ĝi konsistas el nur 25 versikloj, estas do same (mal)granda kiel la epistolo al Filemono.
La strukturo estas simpla: du ĉefaj partoj en eta kadro: negative: kontraŭ herezuloj, pozitive: por la vera fido.
Jen la dispozicio:
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nieborów
Nieborów (prononcu: njeboruf) estas la komunuma vilaĝo en la pola vojevodio Łódź / Lodzo, en la distrikto Łowicki nur kelkaj kilometroj de la urbo Łowicz / Loviĉo.
Magyar Nagylexikon
Magyar Nagylexikon (hungara enciklopediego) estas hungarlingva enciklopedio en 19 volumoj. Ĝi ampleksas 160.000 kapvortojn kaj 19.000 bildojn. Volumoj 1 – 18 alfabete traktas la kapvortojn; volumo 19 estas suplementa volumo, kiu aperis en 2004. Poste aperis du volumoj kun kronologia prezentado historia.
Nieborów
La vilaĝo estas parto de la komunumo Nieborów kaj havis 900 loĝantojn en 2006 kun la fama palaco de la magnat-familio / la familio de princoj Radziwiłł. La vilaĝo devenas el la fino de la 12a jc. Unue ĝi estis posedaĵo de familio Nieborowski (legu: Njeborofski). Fine de la 17a jc la vilaĝon aĉetis la primaso de Pollando Michał Radziejowski (legu: Mikaelo Radzjejovski) kiu en la loko de gotik-renesanca nobela domo konstruis la barokan palacon laŭ projekto de Tylman el Gameron. Dum mallonga tempo ĝi estis la posedaĵo de familio Ogiński kaj en la jaroj 1774-1945 aĉetis ĝin la magnat-familio / la familio de princoj Radziwiłł. Posta la Dua Mondmilito pri palaco kaj la arta kolektaĵo zorgas la Nacia Muzeo en Varsovio. La rezidejon ornamas baroka ĝardeno en la franca stilo.
Magyar Nagylexikon
La enciklopedion eldonas Magyar Nagylexikon Kiado Rt. (Eldonejo Hungara Enciklopediego) en Budapeŝto. La volumoj aperis unu post la alia, en jenaj jaroj:
Nagytótfalu
Nagytótfalu [nadjtOtfalu] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. La loknomo signifas: granda-slovaka-vilaĝo.
Situo
Nagytótfalu situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Siklós troviĝas 5, Villány kaj Harkány po 11, Beremend 14, Bóly 22, Kozármisleny 23 km-ojn.
Geoffrey Keynes
Sir Geoffrey Langdon KEYNES (/ˈkeɪnz/; 25a de Marto 1887, Kembriĝo – 5a de Julio 1982, Kembriĝo) estis angla kirurgo kaj verkisto. Li ekkarieris kiel kuracisto en la Unua Mondmilito, antaŭ iĝi doktoro en la Hospitalo Sankta Bartolomeo en Londono, kie li faris elstarajn plinovigojn en la fakoj de sangotransfuzo kaj kirurgio kontraŭ mamkancero. Keynes estis ankaŭ fakula verkisto kaj bibliografo pri Angla literaturo kaj medicina historio de Anglio, fokuse ĉefe al William Blake kaj William Harvey.
NGC 584
NGC 584 (aliaj indikoj — IC 1712, PGC 5663, MCG -1-4-60) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ortodoksa sinagogo en Oradea
La Ortodoksa sinagogo en Oradea estas historia monumento de la urbo.
Historio
En la iama hungara urbo Nagyvárad (nun Oradea en Rumanio) la judoj disiĝis al ortodoksa kaj liberala ritoj en 1870. Por la ortodoksuloj tiu ĉi sinagogo konstruiĝis en 1890, poste en 1908 pli nova juda preĝdomo estis konstruita en la korto. En 1944 germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judojn al Aŭŝvico. Post la 2-a mondmilito jam dum dominado de Rumanio iom da judoj elmigris al Palestino. En 2004 oni deklaris la sinagogon historia monumento. En 2008 tiu ĉi sinagogo funkciis.
Konstruaĵo
La sinagogo situas sola en korto proksime al la strata trotuaro. La konstruaĵo havas eklektikan stilon kun riĉaj maŭraj elementoj. La sinagogo estas kvadrata, la fasado ornamita riĉe rigardas al la strato. Ĝi havas 600 sidlokojn por viroj sur la teretaĝo, supre por virinoj 450 sidlokojn kaŝitajn per ligna balustrado. La ĉefa enirejo estas uzata nur por viroj kaj ĝi situas en la mezo de la fasado. En mezo de la navo situas la predikejo. La muroj estas pentritaj per geometriaj motivoj.