cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celuloza etanolo
Ĉar la celulozo estas pli malfacilebla detruebla, malkombinebla ol la amelo de la maizo, sukero de la sukerkano (ktp.), tio okazas per acidoj aŭ specialaj enzimoj (celulazo, ksilanazo, glukozidazo). Post disigo de la celulozo al glukozo (C-6) kaj ksilozo, arabinozo (C-5, pentozoj), la fungoj provas fermenti la miksaĵon. La fermentado, distilado kaj sekigo okazas ekde tio analoge al la klasika etanol-fuela produktado.
Por fermenti la pentozojn (C-5) kiel ksilozo, oni evoluigis fungojn en la lastaj jaroj.
Ekzemplo de pajlo
La pajlo entenas ĉ. 32 % da glukozo, 19 % da ksilozo kaj 2,4% da arabinozo; tiel 1 tuno da pajlo entenas 320 kg da glukozo. Okaze de teorie plena fermentado estiĝas el tio ĉ. 160 kg etanolo, kio egalas al volumeno de 200 l. La plena fermentado de la pentozsukero ksilozo donas pluajn 124 l da etanolo je tuno. Laŭ nunaj kalkuloj, la produktado de celuloza etanolo el pajlo ne estas profitdona. La esploroj celas nun uzadon de pli kostofavoraj enzimoj.
Lichtenhain (Saksa Svislando)
La vilaĝo Lichtenhain troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Lichtenhain situas sur altebenaĵo inter la valoj de la riveretoj Kirnitzsch kaj Sebnitz.
Historio
....
Free State Project
La Free State Project (esperante "Projekto por Libera Ŝtato") estas plano por ke 20,000 individuoj movu al unuobla ŝtato en Usono por influi la lokan politikon kun la celo redukti la amplekson de la registaro ĉe la loka, ŝtata, kaj federala niveloj. En 2003, la grupo elektis la ŝtaton New Hampshire ĉar de ĝia ŝtata devizo "Vivu libere aŭ mortu" kaj de la manko de ŝtata enspeza kaj merkeda impostoj.
Lichtenhain (Saksa Svislando)
Turismo
Lichtenhain proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:
Free State Project
La origina celodato por garantiaĵoj estis ĉe la fino de 2006. La 20-an de oktobro, 2008, la TTT-ejo de la projekto prezentas, ke 8.741 estas garantiintaj movi al New Hampshire, el kiuj 800 estas konfirmintaj, ke ili estas nun en New Hampshire (ne ĉiu movinto konfirmas sian movon).
Lichtenhain (Saksa Svislando)
Administra aparteno
Lichtenhain estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Altendorf, Mittelndorf, Ottendorf kaj Saupsdorf.
János Hoós
HOÓS János (ho:ŝ) estis hungara komponisto, muzikverkisto naskita en Sárvár la 11-an de majo 1858 kaj mortinta en Temeŝvaro la 8-an de januaro 1937.
Kariero
János Hoós studis en muziklernejo kaj en porinstruista lernejo de Budapeŝto. Li instruis muzikon en Déva, poste en Temesvár en porinstruistaj lernejoj. Li readaktis la muzikan falrevuon Mária-Kert (1915–21), Liajn artikolojn publikigis la gazetoj Temesvári Hírlap kaj la Temeswarer Zeitung.
Okulharoj
Okulharoj estas la haroj kiuj kreskas en vicoj sur la palpebroj. Ili estas tre palpsensemaj.
Okulharoj estas relative dikaj, rigidaj haroj kiuj en unuopa vico kreskas sur la supra kaj la malsupra palpebro; tiuj de la supra palpebro estas tamen rimarkinde pli longaj kaj dikaj.
La biologia funkcio de okulharoj estas por teni polverojn ekster la okulo; kiam ili estas tuŝataj eĉ de la plej malgranda objekto, la okulo reflekse fermiĝas. Okulharoj regule renoviĝas kaj malfiksiĝintaj haroj pli estas 'dorno en la okulo' ol protekto.
Okulharoj difinas grandan parton de la rigardo, kaj ĝenerale estas konsiderataj kiel pli belaj kiam ili laŭmezure estas pli longaj kaj pli dikaj. Ĝi estas formo de neparola komunikado kaj tial homoj kelkfoje ŝminkas la okulharojn per maskaro por ŝajnigi ilin pli plenaj. Por tiu celo ankaŭ ekzistas artefaritaj okulharoj.
Tibor Duray
Tibor Duray [durai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Duray Tibor estis hungara pentristo, grafikisto, skulptisto, medalisto.
Emilio di Cavalieri
Emilio di Cavalieri (ĉ. 1550 - 11-a de marto 1602) estis itala komponisto, intendanto, orgenisto, diplomato, koreografo kaj dancisto fine de la renesanca epoko. Lia verkaro, kune kun tiuj de aliaj komponistoj aktivaj en Romo, Florenco kaj Venecio staras sur la sojlo al la baroka epoko. Estante membro de la iom konservema Roma Skolo, li estis influhava frua komponisto de monodioj kaj verkis ion, kion oni kutime konsideras kiel unua oratorio.
Chrastavice
Chrastavice (Chrastawitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Emilio di Cavalieri
Vivo
Cavalieri naskiĝis en Romo kiel ido de nobela kaj muzikema familio. Tie li verŝajne ricevis sian fruan edukon kaj laboris kiel orgenisto kaj muzikdirektisto en la periodo ekde 1578 ĝis 1584. Li pasigis multan tempon en Romo kiel organizanto de fastoratorioj. En Romo li konatiĝis kun Ferdinando di Medici.
En 1587, Ferdinando di Medici sukcedis sian fraton kiel grandduko de Toskanio kaj en 1588 li venigis Cavalieri al Florenco kiel inspektisto de artistoj, artmetiistoj kaj muzikistoj. Cavalieri estis ceremoniestro por la luksegaj intermedioj, kiujn la familio Medici postulis por eventoj kiel ekz. geedziĝsolenaĵoj. Grafo Giovanni di Bardi, fondinto kaj patrono de la Camerata Fiorentina, ankaŭ kunlaboris je tiuj ĉi produktadoj. En majo 1589 geedziĝsolenaĵoj de grandduko Ferdinando kun Christina de Loreno inkludis prezentadon de La pellegrina de Girolamo Bargagli kun ses aparte ellabortitaj intermedioj. La unua numero de la fina (6) estis elorigine komponaĵo de Bardi, sed ĝi estis anstataŭita de virtuoza peco de Cavalieri surbaze de la Aria del Gran Duca, kiu populariĝis ĉie en Eŭropo kaj aperas en multaj aranĝoj kaj variacioj kiel ekz. tiuj verkitaj de Peter Phillips en Antverpeno. Eble Cavalieri kaptis kelkajn siajn ideoj pri monodio rekte de Bardi, ĉar li neniam anis la Camerata dum lia aktivado kelkajn jarojn antaŭe. Eble li disvolvis rivalecon kontraŭ Giulio Caccini, alia ege grava kaj influhava frua monodiisto dum tiu ĉi periodo.
En la 1590-aj jaroj, ankoraŭ en Florenco, Cavalieri produktis diversajn pastoralojn (duondrameca antaŭanto de la opero rolanta en kamparo kun geŝafistoj kiel kutimaj karakteroj). Aldone sian muzikan aktivadon li samtempe estis okupita kiel diplomato, kiu sukcese asistis la pripapan politikon inkluzive subaĉeti la klavajn kardinalojn por ke ili elektu la papojn Inocento la 9-a kaj Klemento la 13-a, kiuj estis favore al la Medici.
En la 1590-aj jaroj li ofte vojaĝis al Romo, kie li ankaŭ partoprenis aktive la muzikan vivon. Ĉi tie li praprezentis sian faman Rappresentazione di anima e di corpo februaron 1600; tiun ĉi pecon oniĝenerale taksas kiel unuan oratorion. Laŭ notoj trovitaj en Romo la komponaĵo estis dufoje prezentata en la Oratorio de Filippini apud Santa Maria in Vallicella kaj estis spektata de 35 kardinaloj.
En 1600 Cavalieri produktis Euridice de Jacopo Peri (libreto de Ottavio Rinuccini), unu el la unuaj operoj; tiu ĉi estis parto de ellaborta serio de solenaĵoj por la geedziĝo de Henriko la 4-a de Francio kaj Maria de Medici. Malbonŝance Cavalieri ne ricevis la intendantecon pri la ĉefevento Il rapimento di Cefalo—kiun lia rivalo Giulio Caccini transprenis de li—kaj li ĉagrenite forlasis Florencon senrevene.
Verkoj
Cavalieri pretendis esti la inventinto de la stile rappresentativo, nuntempe kutime konata kiel monodio, kaj tiu ĉi pretendo kaŭzis konsiderindan ĉagrenon: "Ĉiu scias, ke mi estas la inventinto de [ĉi tiu stilo]," li vortigas en letero el la jaro 1600, "kaj mi diris tion en presaĵo." Verŝajne la meritoj de Caccini sur tiu ĉi kampo estas pli altaj pro lia kunlaborado kun Bardi kaj Vincenzo Galilei en la 1570-aj jaroj en Florenco, kie la stilo estis unuan fojon pridiskutata kaj supozeble inventita. Kompare sian stilon kun tiu de Caccini Cavalieri diris: "[mia] muziko plezurigas kaj malgajigas la homojn, dum kiam ilia [t.e. tiu de Caccini de Peri] enuigas kaj naŭzas ilin."
La plimulto de lia muziko estas komponitaj laŭ la tiutempe plej avancata stilo. Liaj 4-voĉaj muzikaĵoj kutime havas ege ornamitan kaj esprimplenan melodilinion; la diferencigo de la melodilinio disde la aliaj linioj estas unu el la difinaj trajtoj de la frua baroko. Kelkfoje li eksperimentis per enharmonio kaj kromatiko, kio postulis mikrotonaj agordoj; verŝajne li konstruis specialan orgenon dum la 1590-aj jaroj por ludi tiun ĉi specon de muziko.
Tibor Duray
Tibor Duray naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Duray komence estis tajloro, sed li lernis ankaŭ en vespera pentrista lernejo de Vilmos Aba-Novák. Li debutis en ekspozicio en 1934. Li havis stipendion en 1937 en Romo, kie li konatiĝis kun sia estonta edzino. Hejmenveninta li pentradis en artistkolonio (Szolnok). Ekde 1941 li okupiĝis ankaŭ pri skulptado, post jaroj pri pentritaj vitrofenestroj. En 1947 li havis stipendion Parizo. Inter 1949 kaj 1952 li instruis en Industriarta Altlernejo. Li ricevis 5 premiojn inter 1946-1981. Lia edzino naskis 2 filinojn. Li mortis pro aŭtoakcidento.
Awoingt
Awoingt estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 552 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Awoingt estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Awoingt etendiĝas sur 6,31 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gilles Rouze, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Awoingt apartenas al la kantono Cambrai-Est, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Chrastavice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1324.
Datumarego
En statistiko kaj informadiko, la termino datumarego (big data, laŭvorte «granda datumaro») estas termino, kiu indikas kolekton da datumoj karakterizataj per tri fundamentaj konceptoj: amplekso, rapideco kaj diverseco. Pro siaj karakterizaĵoj, tiuj kolektoj da datumoj bezonas altnivelajn statistikajn kaj komputajn metodojn kaj analizajn teĥnologiojn por ekstrakti valoron aŭ scion. En la datum-scienco, la termino estas uzata por indiki la kapablon analizi, eltiri informojn, kaj rilati grandegan kvanton da heterogenaj (kaj strukturitaj kaj senstrukturaj) datumoj; la analizo celas malkovri la korelacion inter malsamaj (pasintajn aŭ estantajn) fenomenoj, kaj antaŭdiri la estontajn. Grandegaj datumoj povas esti uzataj por diversaj celoj, inkluzive mezuri la agadon kaj la rendimenton de organizo, aŭ analizi komercan procezon.
10368 Kozuki
10368 Kozuki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama urbo Kozuki en gubernio Hjogo, kie troviĝas la Observatorio Niŝi-Harima. La emblemo de la urbo estis malkreskanta luno. La, tiu urbo estis kunfandita en la urbo Sajo.
Police Zakład
Police Zakład estas fervoja haltejo en la pola urbo Police (Okcidentpomeria Provinco). Ĝi estas lokita ĉe la strato Kuźnicka. La stacio troviĝas sur la ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński.
Tiu haltejo estas unu el la triaj fervojaj stacioj en administraj limoj de Police. La stacio situas proksime de la viadukto supre de strato Kuźnica. Ĝi estis malfermita en la 1970-aj jaroj por laboristoj de la Zakłady Chemiczne Police. Nuntempe la plej proksima haltejo de la urba transporto estas "Police Zakłady Chemiczne".
Interkonektoj
Proksime de la stacidomo funkcias haltejo de la urbaj aŭtobusoj; ĝi havas la nomon "Police Kuźnicka".
Marcelo Ribeiro
Marcelo Ribeiro (naskita en 1970) estas brazila aktoro, plej konata pro ludado kiel 11-jarulo en la filmo Amor Estranho Amor ("Amo Stranga Amo"), temanta pri adolesko, do la transira fazo en homa vivo inter infaneco kaj plenkreskeco.
En 1981, li estis elektita fare de la reĝisoro Walter Hugo Khouri por partopreni en la filmo Eros, o Deus do Amor ("Eros, la Dio de Amo"): la tre bela 10-jarulo aktoris la am(ig)an dion Eroso. La sekvan jaron, la sama direktoro skribis "Amor Estranho Amor ("Amo Stranga Amo", filmo en kiu la ĉefrolulo Ribeiro, nun 11-jara, ludis la antaŭ-adoleskanton Hugo kaj laŭ la scenaro ekkonis amadon kaj amoron interalie kun la aktorinoj Vera Fischer kaj Xuxa.
Post du jaroj, do 13-jara, li ĉefrolis en la filmo Pecado Horizontal ("Pekado horizontala"). Post ĉi tiuj tri filmoj, li malmulte aktoris antaŭ kameraoj, sed laboris kiel asistanto de kinproduktado. Li studis fotadon por havi malgrandan studion kaj nuntempe estas kinteknika kaj komputila instruisto plurnacia.
En 2007, li reaktoris en filmo nomata Estranho Amor ("Stranga amo") direktita de J. Gaspar. Nun li havas sian propran TTT-ejon por daŭrigi sian laboron.
Paul Graham
Paul GRAHAM (naskiĝis en 1965 en Weymouth) estas brita programisto, riska investanto kaj eseisto.
Li estas fama pro lia laboro pri Lisp kaj kiel kun-fondinto de Viaweb. Li ankaŭ estas aŭtoro de la libroj 'On Lisp' (1993), 'ANSI Common Lisp' (1995) kaj 'Hackers & Painters' (2004).
Viaweb
En 1995, Graham kaj Robert Morris fondis Viaweb. La programaro de Viaweb verkiĝis per Common Lisp programlingvo. Viaweb estis la unua retpaĝaro kiu permesas uzantojn krei siajn proprajn Interretajn vendejojn. Dum la somero de 1998 ili vendis Viaweb al Yahoo! kontraŭ 455,000 akcioj de Yahoo!, kostantaj 49.6 millionoj da dolaroj. Nun Viaweb nomiĝas 'Yahoo! Store'.
Eseoj
Li poste komencis verki eseojn por lia populara retpaĝaro www.paulgraham.com. Ili inkludas "Beating the Average" ('Superigi la Mezumon'), kiu komparas Lisp kun aliaj programlingvoj, kaj 'Why Nerds are Unpopular' ('Kial Nerdoj estas Malpopularaj'), meditado pri vivo de nerdoj dum superaj klasoj. Kolekto de liaj eseoj estis publikiga kiel 'Hackers and Painters' de O'Reilly. Multe da liaj eseoj estas tradukitaj en diversajn lingvojn, inklude Esperanton.
Y Combinator
En 2005, post prezentaĵo por la Harvard Computing Society kiu poste li publikigis kiel How to Start a Startup ('Kiel komenci ekfirmaon'), li kun Trevor Blackwell, Jessica Livingston and Robert Morris fondis 'Y Combinator' por havigi startan kapitalon al grandaj grupoj de ekfirmaoj, specialaj tiaj kun maljunaj, teknike pensaj junuloj. Ĝis nun 'Y Combinator' investis en 400 ekfirmaojn, inklude reddit, Dropbox, Airbnb, Stripe, Justin.tv, loopt kaj Xobni.
4330 Vivaldi
4330 Vivaldi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Lankastroj
Lankastroj, Lancaster, reĝa dinastio en Anglio en 1399-1471, branĉo de Plantaĝenetoj.
4330 Vivaldi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala komponisto Antonio Vivaldi (1678 – 1741).
Lankastroj
Dum la rozaj militoj, ili cedis la tronon al Jorkoj.
Gravaj dinastianoj:
Aliaj:
26177 Fabiodolfi
26177 Fabiodolfi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Fabio Dolfi, kiu dediĉis sian liberan tempon al la astronomio. De 1978 li interesiġis pri fotado de la objektoj de la profunda ĉielo. Li poste kunlaboris en la programo por astrometrio de la asteroidoj ĉe la observatorio de San Marcello Pistoiese.
Maŝala Ŝamsolvajezin
MAŜALA (MAHMUD) ŜAMSOLVAJEZIN (n. la ) estis fama irana politika ĵurnalisto.
Unuaj periodaĵoj: «Kejĥan» kaj «Kijan»
Li komencis sian karieron en 1980aj en la gazeto «Kejĥan» («Universo»), kiam la ĉefredaktoro de tiu estis Mohammad Ĥatami. Post la demisiiĝo de tiu en 1992 de la posteno la ministro de la islama kulturo kaj islama orientiĝo, Ŝamsolvajezin kaj iuj liaj kolegoj, inkluzive Reza Tehrani kaj Morteza Rohsefat estis maldungitaj de la nova administracio de la gazeto. Ioma tempo Ŝamsolvajezin pasigis en Libano, priskribinte tieajn eventojn. Post reveno al Irano li fondis la novan revuon «Kijan» («Estado»), unu el aŭtoroj de kiu estis pli malfrue fama disidento Abdolkarim Soruŝ.
La Nobela Burĝo
Temo
S-ro Jourdain, kiu estas burĝo, volas akiri manierojn de la alta societo. Li decidas mendi novan veston pli konforman al sia nova rango kaj lanĉas sin en lernadon de skermo, danco, muziko kaj filozofio, tiom da aferoj kiuj ŝajnas al li nepraj al sia rango de ĝentilhomo.
Li amindumas Dorimenon, venigitan hejmen de ŝia amanto, aŭtoritatema grafo, kiu esperas profiti el la naiveco de S-ro Jourdain kaj de Dorimeno.
Ŝia edzino kaj Nikolo, ties servistino, primokas lin, sed maltrankviliĝas vidante lin tiel enviema, kaj provas revenigi lin al la realo de la estonta geedziĝo de lia filino Lucilo kun Kleonto. Tamen pro tio, ke tiu ne estas ĝentilhomo, s-ro Jourdain rifuzas tiun kuniĝon.
Kleonto tiam decidas ludi la ludon de nobelaj revoj de s-ro Jourdain, helpe de lia servisto Kovjelo, kaj ŝajnigas sin la filo de la Turkestro. Tiel li ricevas la konsenton de S-ro Jourdain, kiu kredas, ke li atingis la plej altan nobelecon post kiam li estis promociita «Mamamuŝi» dum burleska turka ceremonio organizita de la komplicoj de Kovjelo.
Pri La Nobela Burĝo
En La Nobela Burĝo Molière ridigas nin pri la novaj riĉuloj, kiuj volas imiti la manierojn de la alta societo, kaj imitas precipe ties malbonajn flankojn.
Sufiĉus ŝanĝi nur la kostumojn kaj kelkajn vortojn por ricevi verkon tute aktualan. La mondmilitoj kreis sufiĉe da novriĉuloj, kiujn oni facile rekonas sub la figuro de S-ro Jourdain.
Pri la kaŭzo, kiu instigis Molière enkonduki en sian verkon la turkan ceremonion, oni rakontas, ke Turkujo estis tiam tre laŭmoda pro la vizito de turka ambasadoro al la reĝo Ludoviko la 14-a. Por impresi tiun malproksimlandan vizitanton, la kortego akceptis lin kun granda lukso, sed la ambasadoro restis flegma kaj malvarma, respondante al iu kortegano, ke la ĉevalo de la turka imperiestro estas pli riĉe vestita ol la reĝo de Francujo. La respondo venis al la oreloj de Ludoviko la 14-a kaj tiu ĉi spite ofendita petis Molière, verki teatraĵon por moki la Turkojn.
Pri la absoluta vereco de tiu anekdoto kelkaj historiistoj dubas. Ili supozas, ke Molière volis moki ne nur la turkajn ceremoniojn, sed ankaŭ la religiajn ceremoniojn ĝenerale. La «turkaj» frazoj, kiujn entenas tiu komedio certe ne estos komprenataj de niaj turkaj legantoj. Tiujn «turkajn» vortojn Molière evidente ĉerpis nur el sia fantazio. Sed post kelkaj nekompreneblaj frazoj, la Turkoj de Molière ekparolas facile kompreneblan lingvon. Tiu lingvo, kiu similas la francan kaj italan lingvojn, efektive ekzistis, kvankam ne oficiale. Oni nomis ĝin la «lingvafrankao» kaj oni parolis ĝin kiel internacian komprenilon en la havenoj de orienta Mediteraneo. Estis jam speco de Esperanto, nature naskiĝinta du jarcentojn antaŭ Zamenhof.
La Nobela Burĝo ne estas nura komedio. Molière nomas ĝin «Komedio-baleto». La reĝo estis iam espriminta al Molière la deziron, ke li verku teatraĵon, kiu entenus ne nur dialogon, sed ankaŭ muzikon, kantojn, dancojn, t.e. ke li kunigu en unu verko ĉiujn eblecojn de teatro. Por respondi al la reĝa deziro, Molière kunlaboris kun la fama muzikisto Lulli.
Stacio Kawasaki-Shimmachi
Stacio Kawasaki-Shimmachi (japane: 川崎新町駅 [Kaŭasaki-Ŝimmaĉi-eki], angle: Hatchōnawate Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kaŭasaki, Kaŭasaki, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Nambu.
Deĵavuo
Deĵavuo (déjà-vu) aŭ jamsento estas elemento de la psikologia–filozofia koncepto de profesoro Emile Boirac. Déjà vu signifas "jam vidita". Ĝi estas la sento ke tio, kio okazas nun, okazis jam antaŭe, precize same. La scienca nomo de tiu fenomeno estas paramnezio. Se amo estas konforma kun la difino de Platono, nome ke ĝi estas sopiro por la unuigo, patrujo, la dua parto de sia memo, la ama sento estas paramnezio. Paramnezio estas ankaŭ foje konsiderata postsigno de renaskiteco.
Rilatoj kun nervaj kaj mensaj perturboj
La deĵavua sento okazas en la perturboj trafantaj la dekstran hemisferon de la cerbo. Ĝi ankaŭ estas vidata en iuj tempiaj epilepsioj.
Jamsento ne rilatas al mensaj patologioj kiel skizofrenio.
Ferraz de Vasconcelos
Ferraz de Vasconcelos (oficiale Município de Ferraz de Vasconcelos) estas municipo kaj grandurbo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Mogi das Cruzes. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Historio
Ferraz de Vasconcelos estis fondita fare de italoj. Post alveno de la japana agrikulturo ĝi iĝis la ĉefa ekonomia fonto. Hodiaŭ placo antaŭ la urbodomo havas la nomon "Palaco de Vinbero de Italio". La urbiĝo okazis en 1953.
Trafiko
En Ferraz de Vasconcelos 2 fervojaj stacidomoj funkcias, krome la aŭtobusoj faras la necesajn kontaktojn.
Klimato
Ferraz de Vasconcelos havas subtropikan klimaton, sed dum la loka vintro kelkfoje estas frosto. Jare pluvas pli ol 1000 mm.
Orange (Francio)
Orange [] (esperantlingve Oranĝo ; nomata en la antikva tempo Arausio) - estas mezgranda franca komunumo en la departemento Vaucluse, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura, proksime al Avignon. En la jaro 2009 ĝi havis 28,990 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Orangeois en la franca lingvo.
Geografio
La urbo situas en la valo de la rivero Rodano, en la nordokcidenta parto de la departemento Vaucluse, ĉe la limo kun Gard. Ĝi troviĝas 21 kilometrojn norde de Avignon.
La najbaraj komunumoj estas Uchaux, Sérignan-du-Comtat, Camaret-sur-Aigues, Jonquières, Courthézon, Châteauneuf-du-Pape, Roquemaure, Montfaucon, Caderousse kaj Piolenc.
Historio
Orange estis fondita de romianoj, kaj posedas plurajn antikvajn konstruaĵojn, interalie imponaj urbofonda arko kaj teatro.
Dum la jaro 105 antaŭ Kristo apud Orange okazis batalo inter la romia armeo kaj pluraj triboj de ĝermanoj (precipe la cimbroj), dum kiu pli ol 100,000 romiaj soldatoj mortis.
Dum la 16-a jarcento la urbo kaj ĉirkaŭa regiono iĝis posedaĵo de la reĝlando Nederlando, kies reĝoj ekde tiam nomis sin “Oranĝaj” (pli detale pri tio vidu la artikolon Oranje-Nassau). Dum 1713 ĝi fariĝis franca, laŭ la traktato de Utrecht.
Pâncota
Pâncota ['pɨnkota] (hungare: Pankota) estas urbo en Rumanio nordoriente de Arad. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Măderat.
Geografio
Pâncota lokas en okcidenta Rumanujo, en la orienta parto de la Granda Hungara Ebenaĵo, sur la okcidenta rando de la Montoj Apuseni. La distrikta ĉefurbo Arad troviĝas proksimume 35 km al la sudokcidento. Pâncota estas apud la fervojo de Arad al Brad. En 2009 iradis ambaŭdirekte po kvin lokaj vagonaroj en tago. Ĝi havas busajn konektojn kun Arad kaj Câmpeni. Antaŭ 1991 atingis Pâncota ankaŭ la loka fervojo Arad–Podgoria.
Historio
En la ĉirkaŭaĵo de la nuna urbo estas trovitaj restaĵoj de daka setlejo de la 2-a aŭ 3-a jarcento. La nomo Villa Pankotha estis menciita por la unua fojo en 1202/1203, kvankam la rilatigo al la nuna urbo estas necerta. En 1216, laŭ la historiisto Sándor Márki, benediktana abatejo estas atestita; kredeble la vilaĝo kreskis ĉirkaŭ la abatejo. Tiam Pâncota apartenis al la Hungara Reĝlando.
Post la mongola invado en 1241 oni konstruis kastelon. En 1322 la abatejo fariĝis sidejo de ĉefdiakono. La hungara reĝo Ludoviko la 1-a donacis la kastelon en 1375 al la nobela familio Losonczy, en kies posedo ĝi restis proksimume 170 jarojn. En 1475 Pâncota ricevis la rangon de opidumo (bazarejo).
La Hungara Reĝlando disfalis post la Batalo de Mohács. Pâncota fariĝis parto de la Princlando Transilvanio, dependaĵo de la Otomana Imperio, kaj poste estis kaptita kaj rabita de la turkoj. La abatejo malaperis. La transilvania princo Sigmundo Báthori rekonkeris Pâncota en 1595, sed ĝi denove venis en turkan posedon. Dum la otomana regado Pâncota estas la sidejo de malaltranga administra unuo.
Post pluraj malvenkoj de turkaj trupoj kontraŭ la aŭstroj, Pâncota estis transdonita al Aŭstro-Hungarujo en la Traktato de Karlovic de 1699. Tuj poste hungaroj ekloĝis en la loko. Ĝi fariĝis sidejo de feŭda sinjoreco; en 1756 kaj 1784 okazis ribeloj de la servutaj agrikulturistoj.
En 1776, kadre de la Unua Ŝvaba Migro, 46 germanaj familioj setlis en Pâncota; en 1817 sekvis 11 pliaj el Gosheim. En tiu tempo la poldevena Duko Schulkowsky aĉetis la bienon de Pâncota.
En la dua duono de la 19-a jarcento Pâncota estis la plej granda bazarejo de la Departemento Arad. Intensa vinkultivado komencis. La bieno de la duka familio malboniĝis dum la Unua Mondmilito kaj post la anekso de la regiono fare de Rumanujo en la jaroj 1918/1920 ĝi venis en posedon de la rumana ŝtato.
Post la milito oni fondis meblofabrikon. La loĝantoj tamen plejparte plu vivis de agrikulturo. Dum la komunista epoko kaj eĉ pli post la Revolucio de 1989, la germanaj loĝantoj plejparte elmigris en la Federacian Respublikon Germanion. En 1968 Pâncota ricevis la rangon de urbo.
Loĝantaro
En 1880 loĝis en la teritorio de la nuna urbo 6217 homoj, el kiuj 3468 estis rumanoj, 1341 hungaroj kaj 1078 germanoj. 4132 loĝis en Pâncota mem, 2085 en la nun dependigita vilaĝo Măderat. En 1910 ĝi atingis sian pinton ĉe 8022 kaj de tiam tendencas al malpliiĝo. Ĉe la popolnombrado de 2002 oni registris en Pâncota 7186 loĝantojn, el kiuj 5699 estis rumanoj, 604 hungaroj, 589 ciganoj, 216 germanoj, 50 ukrainoj kaj 22 slovakoj. 5804 loĝis en la urbo mem, 1382 en Măderat. .
Bajazet
Bajazet estas tragedio de Jean Racine, kreita la 5-a de januaro 1672 post Bérénice kaj Mithridate. Tiel kiel Eŝhilo en La Persioj, Racine prenis sian temon el la samepoka historio, elektante lontanan civilizacion, la Otomanan imperion. Je 1635 la sultano Murad IV (iĝita Amurat en la verko de Racine) ekzekutis siajn fratojn Bajazet-n (Bayezid) kaj Orcan-n, potencialajn rivalojn. Tiu evento inspiras Racine-n, kiu centras la agadon ĉirkaŭ la rolulo de Bajazet. La dramaturgo evoluigas ankaŭ diversajn aminterrilatojn en la serajlo. La intrigo estas malsimplega kaj povas elnodiĝi sole per sinsekvo de murdoj kaj memmortigoj.
La komenca sukceso de la teatraĵo ne plidaŭris. Ĝi estas hodiaŭ inter la malplej enscenigitaj teatraĵoj de Racine. Tamen ĝi naskis operon de Vivaldi.
Resumo de la teatraĵo
Akto 1. Osmin alportas al Bizanco sciigojn de la sultano Amurat: ĉi tiu ŝajnas preta je delasi sieĝon de Babilono. Acomat intencas profiti de tiu malvenko por konvinki la janiĉarojn ribeli. Jam li malakceptis ekzekuti Bajazet-n kiel la sultano petis al li. Fine Acomat kredas ke Bajazet kaj Roxane, reĝamatino de Amurat, estas amemaj tra ili, kaj li volus apogi sin kun ili, edziĝante Atalide-n. Reale Bajazet amas Atalide-n: por obteni la tronon, li simulas reciproki la pasion de Roxane.
Akto 2. Roxane volas detronigi Amurat-n edziĝante Bajazet-n. Ĉi tiu hezitas, pro kio Roxane iĝas furioza. Acomat kaj Atalide instigas lin akcepti. Bajazet sin lasas tenti.
Akto 3. Bajazet kaj Roxane interpaciĝas. Atalide pensas morti, estante savinta la viron kiun ŝi amas. Bajazet eksplikas al ŝi ke li faris nur neprecizajn promesojn al Roxane. Ĉi lasta venas subite kaj, antaŭ la senpasia sinteno de Bajazet, ŝi komencas diveni lian ligadon kun Atalide.
Akto 4. Orcan, servisto de la sultano, envenis por anonci ke Amurat neatendite prenis Babilonurbon. Aliparte Roxane ricevas pruvon de la amo kiu ligas Bajazet-n al Atalide. Ĉi elementoj ambaŭ decidigas ŝin ekzekuti Bajazet-n por plaĉi al sultano. Acomat, kiu komplotis ĝis tiam kun Roxane kaj Bajazet, decidas agi sen ili ekde tiu momento.
Akto 5. Post lasta interparolado kun Bajazet, Roxane ordonas ke li estu pendumata. Poste ŝi estas murdata de Orcan, laŭ sekreta ordono de la sultano. Fiaskas la konspiro de Acomat. Atalide sin mortigas sceneje.
Josefov (Prago)
Josefov aŭ Geto de Prago estis grava historia areo de Prago en Ĉeĥio. Kiel preskaŭ ĉiu mezepoka centreŭropa urbo, ankaŭ Prago posedis sian geton, la judan kvartalon, kie vivis kune tiuj, kiuj laŭ la mezepoka opinio devis esti apartigataj for de la kristana komunumo. Vivas ĉi tie. El la origina juda urbo postrestis ĝis hodiaŭ sole la sinagogoj kaj la fama juda tombejo. La plej fama monumento, la Malnov-nova sinagogo (Staronová synagoga), estas frugotika konstruaĵo (ĉ. 1270) dunava, kies riĉa skulptornamo anticipas jam la naturalismon de la floranta gotiko. Ĝi estas la plej malnova juda preĝejo konservita en Mezeŭropo. En ĝia najbareco, en la strato "Maiselova ulice" troviĝas la juda urbestra domo ("Židovská radnice"), n-ro 250/18. Ĝi devenas el la fino de la 16-a jarcento kaj estis rekonstruita en baroka stilo ĉirkaŭ la jaro 1780. Malantaŭ ĝi staras la iama Alta Sinagogo (Vysoká synagoga), kiu devenas el la dua parto de la 16-a jarcento. En la strato "Široká", la iama arterio de geto, staras la gotik-renesanca Pinkas-sinagogo (n-ro 23/3), fondita en la dua parto de la 15-a jarcento ĉe la rando de la juda tombejo. Tie troviĝas muzeo kun memoraĵoj pri la jaroj 1939-1945. Trapasante la straton "U starého hřbitova" oni ekvidas la Klaus-sinagogon (Klausova synagoga), finkonstruitan en 1680 kaj poste modernigitan. Ĝi entenas nun etnografian sekcion de la Ŝtata juda muzeo, kie troviĝas unikaj ekspoziciaĵoj.
Proksime situas la iama kadavrejo (márnice), konstruita en 1906 en nov-romanika stilo; tie estas instalita alia parto de la muzeo, prezentanta la konstruad-evoluon de la geto. La Klaus-sinagogo kaj la kadavrejo limtuŝas la judan tombejon (Židovský hřbitov), fonditan proksimume en la unua duono de la 15-a jarcento. La tombejo (n-ro 248/3) prezentas unu el la plej gravaj vidindaĵoj de la juda kvartalo. Oni entombigadis ĉi tie ĝis la jaro 1787 kaj granda nombro de interesaj tomboŝtonoj el la 15-a ĝis la 18-a jarcentoj preskaŭ ĉiuj kun surskriboj, konserviĝis.
Sur unu el tiuj monumentoj, renesanca kripto, la surskribo informas, ke tie ripozas Rabbi Jehuda ben Löw. La nomito estis amiko de fama astronomo Tycho de Brahe kaj la imperiestro Rudolfo la 2-a akceptadis lin ofte, siatempe tre rara honoro al judo. Multe da strangaĵoj oni rakontis pri tiu Rabeno, tamen la plej stranga estas nepre tiu pri la artefarita estaĵo Golemo, kiun Rabbi Löw laŭdire kreis por havigi al si serviston. Forminte lin el argilo, la rabeno vivigis lin per sorĉbileto nomata "ŝem" kun magia hebrea formulo, kiun li metis en lian buŝon.
Dum longa tempo servis Golemo al Rabbi, bezonante nek manĝi nek dormi. Sole ĉiuvendrede vespere, je komenco de la juda ŝabato, kiam ĉiaspeca laboro estis malpermesita, Rabbi forprenadis la sorĉbileton el la buŝo de Golem, sekve de kio la artefarita homunkulo restis senviva kiel la argilo, el kiu li estis farita. Sed iun vendredon Rabbi forgesis pri Golemo kaj dum li preparis sin iri sinagogon, alkuris homoj kun hororo sciigante, ke Golemo freneziĝis kaj detruas ĉion ĉirkaŭ si. Ĉiuj fuĝis pro timo, nur Rabbi sola revenis hejmen, sentime alpaŝis al Golemo kaj forprenis el lia buŝo la sorĉbileton. En la sama momento la homunkulo falis teren. Rabbi reiris la sinagogon kaj neniam plu redonis la vivon al la figuraĵo. Oni kuŝigis la argilan viron surteren en la sinagogo, kie li renversiĝis en polvon.
Ĉitimaĉoj
La ĉitimaĉoj (angle: Chitimacha, elp. [ˈtʃɪtɪməʃɑː] aŭ [tʃɪtɪˈmɑːʃə], aŭ Chetimachan aŭ Sitimacha), estas usonindiana tribo agnoskita fare de la federacia usona registaro, kiu vivas en la usona ŝtato Luiziano, plejparte en sia rezervejo en St. Mary Parish proksime al Charenton ĉe la riverego Bayou Teche. Ili estas la nuraj indiĝenoj en la ŝtato, kiuj ankoraŭ posedas la rajtojn super parto de siaj iamaj teritorioj, kie ili longe okupis areojn de Aĉafalaja Baseno (Atchafalaya Basin), "unu el la plej riĉaj enlandaj estuaroj sur la kontinento." En 2011 la tribo konsistis el pli ol 1100 personoj.
La ĉitimaĉa estas unu el la kvar federacie rekonitaj triboj en la usona subŝtato Luiziano. Krome, Luiziano agnoskas plurajn aliajn tribojn, kiuj ne havas federacian agnoskon. Fine de la 20-a jarcento Luiziano havis la trie plej grandan indiĝenan loĝantaron en la orienta parto de Usono.
La ĉitimaĉoj estis dividitaj en kvar subtribojn: la ĉavaŝoj, la vaŝoj, la jaganeĉitoj kaj la ĉitimaĉoj malvastsence, La nomo "ĉavaŝo" (Chawasha) estas ĉakta vorto, kiu signifas prociona loko (loko de lavursoj). Ankaŭ "vaŝo" (Washa) estas ĉakta vorto kaj signifas "ĉasloko". "Jaganeĉito" (Yaganechito) signifas "granda lando".
La 20-a jarcento ĝis hodiaŭ
La federacia censo (1900) registris ses ĉitimaĉajn familiojn, entute nur 55 homoj, el kiuj tri estis klasitaj kiel plensangaj. En 1910 estis registritaj 69 ĉitimaĉoj; 19 el iliaj infanoj lernis en Indiana Industria Lernejo en Carlisle (ŝtato Pensilvanio), kie ili plentempe estis kune kun aliaj indiĝenaj amerikaj lernantoj devenintaj el tre diversaj triboj. La indianaj internulejoj estis konsiderataj rimedo por asimili la infanojn en la ĝenerala tut-usona kulturo. Ili interrompis la transdonon de indiĝenaj lingvoj, devigante la infanojn uzi la anglan en la lernejo kaj forprenante ilin el la familioj por longaj periodoj.
En 1917 la usona federacia registaro aljuĝis al ĉitimaĉoj statuton de agnoskita tribo. La usona censo de 2000 raportis, ke la loĝantaro konsistas el 409 personoj vivantaj en la ĉitimaĉa indiana rezervejo. El ĉi tiuj, 285 estis identigitaj kiel sole de indiĝena amerika genealogio.
Ĉitimaĉa Lingvo
Plejmulto de la nuntempaj ĉitimaĉoj parolas la kaĵun-francan lingvon kaj la anglan.
La tribo kreis kulturajn revigligajn aktivecojn: triban historian konservejon, lingvajn mergoklasojn, triban muzeon kaj projekton por antaŭenigi riverkanan kulturon sur tribaj teritorioj por subteni la produktadon de teksitaj tradiciaj korboj.
En 2008 la tribo partneris kun Rosetta Stone por evoluigi komputilan programaron por dokumenti la lingvon kaj por provizi instrumaterialojn. Ĉiu triba familio ricevis kopion de la programaro helpe al familioj, kiuj deziras lerni la lingvon, kaj por instigi infanojn paroli la lingvon en la familio. La kunlabora projekto produktis ankaŭ kompletan vortaron kaj referencan gramatikon por tiuj, kiuj lernas la lingvon.
En 1971 la tribo adoptis novan konstitucion. Ili havas elektitan reprezentan kvin-membran triban konsilion, kiuj servas po du jarojn. Tri el ili estas elektataj en unu-membraj distriktoj, kaj du membrojn elektas ĉiuj voĉdonrajtaj tribanoj. La estro de la tribo estas nuntempe (2021) Shirell Parfait-Dardar.
Moon-sur-Elle
Moon-sur-Elle [mɔ̃ syʁ‿ɛl] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Moonais.
Nuklea centralo Emsland
La nuklea centralo Emsland (germane: Kernkraftwerk Emsland) estas nuklea centralo en Germanio. Ĝi situas en la federacia lando Malsupra Saksio, 6 kilometrojn sude de la urbocentro de Lingen. La instalaĵo teknike disponas pri premakva reaktoro kaj prenas akvon el la rivero Emso. Reage al la havario de la japania nuklea centralo Fukuŝima 1 post la tertremo de Sendajo en 2011, la registaro de Germanio decidis planon pri malŝalto de la nukleaj centraloj de la lando ĝis la jaro 2022: laŭ tiu plano la nuklea centralo Emsland funkciu ĝis la lasta momento kaj do malŝaltiĝu fine de decembro 2022. Laŭ la stato de aprilo 2013, du jarojn post la decido pri estonta malŝalto de la germaniaj nukleaj centraloj, Germanio ankoraŭ estas tutmonde gvida produktanto de nukleenergie produktita elektro, kaj la centralo Emsland per kapacito de 1,363 megavatoj signife kontribuas al tio.
Cagnoncles
Cagnoncles estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 492 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.
Geografio
Cagnoncles estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Cagnoncles etendiĝas sur 6,23 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Edouard Sledz, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cagnoncles apartenas al la kantono Cambrai-Est, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
5326 Vittoriosacco
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan amatoran astronomon kaj popularigiston de astronomioVittorio Sacco. Dum pli ol kvar jardekoj li estis estro de la Astronomia Klubo en Suno kaj li enkondukis la astronomion al junuloj.
Egelsbach
Egelsbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Offenbach kaj la distriktaro Darmstadt de la federacia lando Hesio, kaj estas parto de la ekonomia regiono Rhein-Main. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Monpaoj
La Monpaoj (tibete མོན་པ།;ĉine 门巴族, latinliterigite en diversaj lingvoj Monpa, Monba, Menpa, Menba, Moinba aŭ Mongba) estas signifa etno de la ŝtato Arunaĉal-Pradeŝo en nordorienta Barato, kie vivas preskaŭ du trionoj de la etnanoj. Plia preskaŭ-triono vivas en Tibeto, okupata de Ĉinio, kaj la monpaoj konsideratas unu el la 56 oficiale agnoskataj etnaj grupoj en Popola Respubliko de Ĉinio. Pliaj 5 000 vivas en Butano.
La monpaa lingvo apartenas al la tibeto-birma grupo de lingvoj, sed signife diferencas de la orienta tibeta lingvo. Ĝi skribiĝas per tibetaj karaktroj.
Laŭ lingvaj diferencoj la monpaoj grupigeblas en ses subgrupojn:
Religio
La plejmulto de la etnanoj apartenas al la grupo Gelugpa de tibeta budhismo, kiun ili adoptis en la 17-a jarcento pro misiisma influo de la butane edukita budhisma gvidanto Mera Lama. Atestaĵo de tio estas la centra rolo de la monaĥejo Taŭang en la monpaa kulturo kaj kutimaro. Tamen iuj elementoj de la antaŭ-budhisma kredo Bon restis vivaj inter la etnanoj, aparte en la plej sudaj regionoj proksimaj al la ebenaĵoj de Asamo.
La kredo pri migro de la animo kaj pri renaskiĝo estas vaste disvastigata, kaj multaj el la monpaaj knaboj en juna aĝo iĝas anoj de la monaĥejo Taŭang kaj kreskas kiel budhismaj lamaoj.
Kulturo
La monpaoj konatas pro arta lignoĉizado, specifa pentrostilo, farado de tapiŝoj kaj pro arta teksado. El fibroj de la loka sukso-arbo ili de jarcentoj manfabrikas paperon, kaj en la monaĥejo Taŭang frue uziĝis la arto de presado de religiaj tekstoj.
Phil Bosmans
Phil Bosmans naskiĝis en la flandra Gruitrode, kie lia patro estis eta bienisto. La familio nombris kvar infanojn. Kiam li aĝis 16 la familio translokiĝis al Genk. Phil pasigis la grandan parton de sia juneco inter la minlaboristoj.
En 1954 Phil Bosmans kolapsis. Dum du jaroj li apenaŭ kapablis fari ion ajn. Liaj ĉefoj ne volis tre lin ŝarĝi kaj lin donis multe da libertempo. Tial li povis favore respondi al la alvoko de pastro Loop plu-ellabori Movadon sen Nomo. Ekde 1957 Phil tute sin dediĉis al ĝia realigo.
Eldonejo Lannoo ekhavis la ideon faskigi la cent telefonajn mesaĝojn kiujn li verkis en la libron Menslief, ik hou van je. Tiu aperis en 1972. En 1988 aperis esperantlingva traduko de tiu libro kun titolo 'Ŝanco por Feliĉo'. Ĝi estis siatempe la plej vendata libro en Flandrio. En 2005 oni represis ĝin la 65an fojon. Nur en Flandrio kaj Nederlando vendiĝis 800 000 ekzempleroj. Nur en Germanio vendiĝis 2 milionoj da ekzempleroj.
La plurjara sindediĉo de Phil alportis al li ankaŭ kelkajn premiojn kaj rekompencojn. En la jaroj 1968 kaj 1991 li ricevis la premion Visser Neerlandia. En 1991 li ankaŭ ricevis premion de la Flandra Regiono.
Ĝis 1991 Phil Bosmans estis la prezidanto kaj delegita administranto de Movado sen Nomo. La 1an de julio 1991 lin oficiale postsekvis Frans van Oudenhove.
En decembro 1994 Phil havis gravan trafikan akcidenton. Kelkajn monatojn poste li suferis de cerboinfarkto. Ekde la apopleksio pastro Bosmans estis handikapita. Liaj dekstraj brako kaj gambo estis paralizitaj.
Phil Bosmans kaj Esperanto
Bosmans simpatiis kun Esperanto kaj komprenis ke ĝi havas eblojn por plivastigi la horizonton por la mesaĝoj pri la 'kulturo de la koro'. Kiam en 1980 Jos Kerfs, nova esperantisto, kontaktis lin, li mem proponis fondi la asocion „Movado sen Nomo” kaj finance subtenis ĝian starton. Li eĉ partoprenis la Universalan Kongreson en Vieno. En 2000, por festi la 20-jaran ekziston, MsN eldonis duan libron de Phil Bosmans, "Donace al vi". En Antwerpen okazis festo kun la aktivuloj kaj en ĉeesto de Phil Bosmans.
Gyula Zachár
Gyula Zachár [djula zahAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zachár Gyula estis hungara juĝisto, altlerneja instruisto.
Gyula Zachár naskiĝis la en Besztercebánya, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la  en Gödöllő (Hungario).
Biografio
Gyula Zachár akiris advokatan diplomon en 1898, poste li estis ŝtata oficisto. Inter 1902-1906 li estis juĝisto, poste li havis postenon en la justicministerio. En 1909 li ekinstruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed inter 1915-1920 li denove estis juĝisto, poste li emeritiĝis. Spite tion li estis advokato kaj inter 1932 kaj 1944 li estis profesoro en Scienca Universitato István Tisza. Lia edzino naskis filinon.
Ideal (romano)
Ideal (Esperantigite Idealo) estas anglalingva romano de Ayn Rand. Ĝi estas publikigita postmorte en 2015. Ĝi estas pri aktrino akuzita de murdo.
Bethal
estas grandurbo en Sudafriko, en provinco Mpumalanga.
Geografio
situas sur altebenaĵo en la nordorienta parto de la lando. Emalahleni troviĝas 67, Brakpan 112, Johanesburgo 140, Pretorio 148, Welkom 321, Durbano 409, Port Elizabeth 917, Kaburbo 1348 km.
Historio
estis establita en 1880. La loknomo devenis de kombinado de 2 virinaj nomoj: Elizabeth kaj Alida. Ili estis edzinoj de la terposedantoj. En 1959 bojkoto de terpomoj okazis.
Ekonomio
estas centro de terkultivada regiono, kie oni kultivas maizojn, sorgojn, sekalojn, sunflorojn, sed la plej grava estas tradicia produkto de terpomoj. Oni trovis ankaŭ karbon en la proksimeco.
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Johanesburgo kaj Hinda Oceano, fervojo kuras al Johanesburgo, Durbano kaj al nordo.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 11-22 °C. La varmo en januaro kulminas kaj malkulminas en julio. Jare pluvas po 716 mm. La pluvo januare kulminas kaj julie malkulminas.
Vaclav Smil
Vaclav SMIL estas kanada sciencisto. Li estas emerita profesoro de la Fakultato pri Mediaj Sciencoj de la Universitato de Manitobo (Kanado). Inter liaj esplorobjektoj estas energio, naturmedio, manĝaĵoj, demografio kaj ekonomio.
Juneco kaj studado
Smil naskiĝis la, dum la Dua Mondmilito, in Plzeň, en tiama germana Protektorato Bohemio kaj Moravio (nuna Ĉeĥio). Lia patro estis policisto, lia patrino librotenisto. Smil studis dum kvin jaroj en la fakultato de Naturaj Sciencoj de la Karola Universitato en Prago. Post finstudo li rifuzis aliĝi al la Komunista partio, kio limigis liajn laboreblecojn. Li eklaboris en regiona planado-oficejo. Li edziĝis al Eva, kiu studis fizikon. En 1969, post la Invado de soldataroj de Varsovia Traktato en Ĉeĥoslovakion kaj la finstudo de Eva, la paro migris al Usono. Tie Smil en 1971 akiris doktorecon pri geografio de la Pensilvania Ŝtata Universitato.
Profesia kariero
En 1972 Smil akceptis laboroferton de la Universitato de Manitobo kaj restis tie ĝis la pensiiĝo. Li donis kursojn pri medio-scienco kun temoj kiel energio, klimatŝanĝiĝo, Ĉinio, demografio kaj ekonomio.
Opinio pri energio
Smil estas skeptika pri rapida transiro al renoviĝanta energio. Li opinias ke tio bezonos multe pli da tempo ol oni prognozas.
En 2018 li emfazis, ke karbo, nafto kaj tergaso liveras 90% de la monda primara energio. Malgraŭ la daŭra kresko de novaj energifontoj, ekde 2000 kreskis la proporcio de fosiliaj brulaĵoj en la monda energikonsumo. Laŭ li la plej granda longtempa defio de la industrio estos ilia anstataŭigo en la produktado de krudfero, cemento, amoniako and plasto. Smil proponas redukti la bezonon je tiaj brulaĵoj per energiŝparado kaj petas ke en la energiprezoj estu la reala kosto, inkluzive tiuj kaŭzitaj de la emisioj de forceja gaso.
Opinio pri ekonomia kreskado
Smil kredas ke ekonomia kreskado havu finon kaj ke la homaro konsumu multe malpli da materialo kaj energio.
Ekstera ligilo
Persona retpaĝo
NGC 7774
NGC 7774 (aliaj indikoj — UGC 12819, MCG 2-60-22, ZWG 432.37, KCPG 594A, PGC 72679) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Itaquaquecetuba
Itaquaquecetuba, pli simple Itaquá (oficiale Município de) estas municipo kaj universitata urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Mogi das Cruzes- do apartenas al la urbaro de San-Paŭlo (urbo). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loknomo signifas: "loko de abunda bambuo akra kiel tranĉiloj".
Geografio
Itaquaquecetuba situas en montaro en sudorienta parto de la lando. Guarulhos troviĝas en distanco de 19, San-Paŭlo 28, Campinas 99, Nova Iguaçu 308, Rio-de-Ĵanejro 325, Curitiba 364, Belo Horizonte 469, Goiânia 817, Braziljo 872, Porto Alegre 873, Campo Grande 917, Salvador de Bahio 1430, Maceió 1907, Teresina 2081, Recife 2106, Natalo (Brazilo) 2302, São Luís 2343, Belém 2461, Manaus 2701 kilometroj.
Historio
La municipo estis fondita inter 1560 kaj 1563 fare de jezuitoj inter indiĝenaj vilaĝoj. Ĝi malmulte evoluis kaj preskaŭ estis forlasita en la frua 20-a jarcento. Ĝis 1958 Itaquá estis distrikto de Mogi das Cruzes, poste industria evoluo sekvis.
Klimato
Itaquá situas en humida subtropika klimato per mildaj kaj sekaj vintroj, kaj varmaj, pluvoplenaj someroj.
Trafiko
El Itaquá kuras 4 aŭtovojoj, krome estas fervoja ligilo.
Sainte-Marguerite-d'Elle
Sainte-Marguerite-d'Elle estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Friedrich August Belcke
Friedrich August BELCKE (1795–1874) estis fama germana trombonisto en Berlino dum la 19-a jarcento.
En 1815, post du solooj kune kun la Gewandhausorchester Leipzig, Belcke 30 jarojn karieris kiel solotrombonisto.
En 1819 kritikisto admiris koncerton prezentita de Belcke en Lepsiko pro siaj "klareco kaj precizeco, kontureco kaj plaĉa sono, krom io vere nobla ĉe la imponaj formadoj, same kiel surpiza lerteco en tio, kio ne estas karakteriza por ĉi tiu instrumento - ekzemple rapidaj pasaĵoj, kanteco, triloj ktp." [1]
La alia fama trombonisto tiutempa estis Carl Traugott Queisser.
Egenhausen
Egenhausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Calw kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Teréz Hoppe
Kariero
Hoppe Teréz edukiĝis en orfejo. Ŝiajn novelojn kaj sonteatraĵojn publikigis la gazetoj Utunk, Művelődés, la hungara elsendo de Rumana Radio; aperis ŝia romanfragmento en Bánsági Írás (1953). De 1976 ŝi vivis en Italio.