cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafaelo
Privata vivo kaj morto
Post nokto trapasita kun la fianĉino li malvarmumis kaj mortis, eble pro pulmito, en sia 38-a naskiĝtago. Rafaelo loĝis en la Palaco Caprini en Borgo, en sufiĉe grandioza stilo en palaco dezajnita fare de Bramante. Li neniam geedziĝis, sed en 1514 iĝis engaĝita al Maria Bibbiena, la nevino de kardinalo Medici Bibbiena; li ŝajne estis persvadita al tio fare de sia amiko la kardinalo, kaj lia manko de entuziasmo ŝajnas esti montrita per tio ke la geedziĝo ne okazis antaŭ ol ŝi mortis en 1520. Li laŭdire havis multajn amaferojn, sed permanenta fiksaĵo en lia vivo en Romo estis "La Fornarina", nome Margarita Luti, la filino de bakisto (fornaro) nomita Francesco Luti de Sieno kiu loĝis en Via del Governo Vecchio. Li fariĝis "kameroservisto" de la papo, kiu donis al li statuson en tribunalo kaj kroman enspezon, kaj ankaŭ kavaliro de la Papa Ordeno de la Ora Sprono. Vasari asertas, ke li sopiris la ambicion iĝi kardinalo, eble post iu instigo de Leono, kio ankaŭ povas respondeci pri tio, ke li prokrastis sian geedziĝon.
Iu ajn la kialo, en lia akuta malsano, kiu daŭris dek kvin tagojn, Rafaelo estis sufiĉe preta por ricevi la lastajn ritojn, kaj por meti siajn aferojn en ordon. Li diktis sian testamenton, laŭ kiu li heredigis sufiĉajn financojn por la prizorgo de lia amantino, konfidita al lia lojala servisto Baviera, kaj lasis la plej grandan parton de sia studienhavo al Giulio Romano kaj Peni. Laŭ lia peto, Rafaelo estis entombigita en la Panteono.
3CL
3CL (mallongigo de "3ji Code Language", 3字語 [san-ĝi-go]), estas planlingva projekto destinita por internacia helplingvo, elpensita kaj evoluigata de la japana komercisto Phoenix da Vinci. En 2002 li publikigis ĝin en sia retpaĝo.
Vortoj
Ĉiuj vortoj de 3CL konsistas el tri literoj kaj devenas el la angla lingvo. Oni kreas tri-literajn vortojn el anglaj vortoj iamaniere: mallongige, senŝanĝe, kun punkto aŭ krampoj. Substantivoj kaj adjektivoj estas majusklaj, aliaj vortoj estas minusklaj.
Rafaelo
Privata vivo kaj morto
Lia entombigo estis ekstreme grandioza, partoprenita fare de grandaj homamasoj. La surskribo en lia marmorsarkofago, elegia distiko verkita fare de Pietro Bembo, jenas: "Ille hic est Raffael, timuit quo sospite vinci, rerum magna parens et moriente mori", kun signifo: "Ĉi tie kuŝas fama Rafaelo de kiu Naturo timis esti konkerita dum li vivis, kaj kiam li mortis, timis morti."
3CL
Vortoj
Anstataŭ prepozicioj kaj partikuloj, 3CL uzas specialan konekto-kodon "3CL-CON-COD". Ĝi konsistas el matematikaj simboloj kaj signoj, ekzemple =, ;, +, >, <, | kaj &.
Rafaelo
Sekvo
Fikcian membiografion de Rafaelo verkis Rolando Christofanelli en romano Il ragazzo Raffaello (La knabo Rafaelo).
3CL
Prononco
3CL prononciĝas laŭ "originala prononco" aŭ "literumo".
Villalago
Villalago estas komunumo de Italio.
Szentkatalin
Szentkatalin [sentkatalin] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szentlőrinc. La loknomo signifas hungare: Sankta Katerino.
Situo
Szentkatalin situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Szentlőrinc troviĝas 20, Sásd 21, Pécs 26, Komló 32, Budapeŝto 206 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. Szentkatalin menciiĝis unuafoje en 1542 laŭ tiama hungara ortografio "Zenth Chaterina". La vilaĝo ne senhomiĝis dum regado de la turkoj. En 1750 germanoj alvenis. En 1978 la najbara vilaĝeto Karácodfa aliĝis al Szentkatalin.
En Szentkatalin migra poŝto servas.
Hidraŭlika regelemento
Hidraŭlika regelemento estas speco de hidraŭlika mekanismo. Temas pri cirkvitero ebliganta regadon de flu-kvanto aŭ premo, aŭ de ambaŭ parametroj de likvo aŭ direktanta fluon de likvo. Eblas la sekva diferencigo:
Nigrabeka arbarkolombo
La Nigrabeka arbarkolombo (Turtur abyssinicus) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Turtur, iom simila al genro Streptopelia.
Disvastiĝo
Temas pri tre disvastigata loĝanta specio kaj reproduktanta en Afriko kaj pli precize en zono ĝuste sude de la dezerto Saharo. Tiu afrotropisa specio estas abunda proksime de la dezerto, arbustejoj kaj savano.
Aspekto
La Nigrabeka arbarkolombo estas eta diketa kolombo, kutime ĉirkaŭ 20 cm longa. La dorso, nuko, flugiloj kaj vostoj estas helgrizbrunaj kaj la flugiloj kiam fermitaj havas malhelajn metalecajn makuletojn (ne tiom rimarkindaj kaj belaj ol tiuj de la Smeraldmakula arbarkolombo) kaj ankaŭ en du paralelaj strioj po tri plumoj. Estas nigrecaj partoj fine de la dorso. La frunto, korno kaj nuko estas blugrizaj, kun nuancoj al blanko en vizaĝo. La subaj partoj estas pli rozkolorecaj kaj eĉ pli blankaj en ventro. La okulo estas granda kaj nigra.
Kutimoj
La Nigrabeka arbarkolombo konstruas malfortan neston el bastonetoj en arbo, ofte akacio, kie la ino demetas du kremokolorajn ovojn.
La Nigrabeka arbarkolombo ne estas gregema, sed aroj povas formiĝi ĉe akvejoj. Tiu ĉi specio estas surterema kaj manĝas kutime surgrunde herberojn kaj aliajn etajn semojn. La voĉo estas konstanta kuu-kuu-ku-kuu. La flugo estas rapida, per regula flugilfrapado kaj eventuala vipado, karaktera de kolomboj ĝenerale.
(16397) 1982 JS2
(16397) 1982 JS2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ŝtona maro
Ŝtona maro estas ampleksa plata ŝtonega kovraĵo (ĥaotika kumulaĵo) sur pintoj de montaraj dorsoj kaj sur deklivoj. Plimulte ĝi estas rezulto de disfalo de rokaj malfermejoj, falegoj, iom post ioma amasiĝado kaj gravita translokigado de rompaĵoj de mineraloj sur la deklivoj. La ŝtonaj maroj povas havi aspekton de koneksaj areoj kovritaj de ŝtonoj aŭ pli grandaj ŝtonegoj preskaŭ blokoj, plilongigitaj ŝtonaj fluoj kaj riveroj, la tn. erigaĵoj el negrandaj kubformaj ŝtonoj de vulkanismo aŭ ŝtonaj gregoj (malpli densaj grupoj de ŝtonegoj). Ili dividiĝas en aŭtoĥtonajn (devenaj) kaj en aloĥtonajn (altrenitaj el aliaj lokoj).
Signifo
La ŝtonegaj maroj prezentas precipe problemojn por turistoj dum superigado de montaraj dorsoj. Ankaŭ temas pri nekonvenaj lokoj por konstruado aŭ agrikulturado. Sed la ŝtonaj maroj kun pli granda potenco havas mikroklimatan signifon, ĉar reteniĝas en ili dum la tuta jaro simila temperaturo, do la spaco inter la ŝtonegoj servas kiel kaŝejo al multaj specioj de montara bestaro, ekz. al marmotoj.
Petro la 2-a (Rusio)
Petro la 2-a (Пётр II Алексеевич; naskiĝis la 23-an de oktobro 1715 en Sankt-Peterburgo kaj mortis la 30-an de januaro 1730 en Moskvo. Li estis imperiestro (caro) de Rusia Imperio ekde la 17-a de majo 1727.
Li estis la lasta familiano rekte laŭ vira linio en dinastio Romanov.
Origino
Petro Alekseeviĉ la 2-a estis nepo de Petro la Granda imperiestro de Rusio. Liaj gepatroj estis carido Aleksio Petroviĉ, filo de Petro la Unua kaj Charlotte Christine princino de Brunsvigo-Wolfenbüttel.
Li reale ne konis siajn gepatrojn, ĉar lia patrino mortis baldaŭ post nasko kaj la patro estis ekzekutita laŭ ordono de Petro la Unua en 1718. Ekde trijara aĝo etulo Petro estis plena orfo.
Surtroniĝo
Post morto de imperiestrino Katerina la 1-a okazinta la 17-an de majo 1727, laŭ ŝia testamento, li estis proklamita kiel imperiestro de Rusio. Li tiam ankoraŭ ne atingis eĉ 12 jarojn.
La 8-an de marto 1728 okazis lia kronado en Uspenskij katedralo de moskva Kremlo. Ĝi estis nova ceremonio en la rusia historio, kiu poste ripetiĝis kelkfoje dum du jarcentoj.
Du ĉefaj klanoj
Avo de Petro la 2-a, samnomulo Petro la Granda, estis grava reforminto de la multejara, arkaika vivmaniero de Rusio. Lia filo Aleksio, patro de Petro la 2-a, estis kontraŭulo de tiuj reformoj, pro kio li pereis.
Dum reĝado de Katerina la 1-a aperis t.n. Supera Sekreta Konsilio, en kiu ĉefrolis adeptoj de la malnova ordo. La partion de la konservativuloj gvidis kelkaj anoj de Dolgorukov familio.
Windows Vista
Windows Vista aŭ esperantigite Vindozo Vista estas grafika operaciumo de la serio Windows por personaj komputiloj, inkluzive hejmaj komputiloj kaj laborstacioj, tekokomputiloj, tabletaj komputiloj kaj media-centroj. Longe antaŭ la fina apero de la operaciumo ĝi estis konata sub la nomo Longhorn.
Petro la 2-a (Rusio)
Du ĉefaj klanoj
La partion de la reformantoj gvidis Aleksandro Menŝikov, amiko kaj favorito de Petro la Granda. Li sukcesis surtronigi sian antaŭan amatinon Marton Skavronskaja kiel imperiestrino Katerina la 1-a kaj reale regis la landon ĉ. du jarojn. Memkompreneble ambaŭ klanoj strebis iel ajn ricevi favoron de la nova juna imperiestro Petro la 2-a.
Du fianĉinoj
Post morto de Katerina la 1-a regento Aleksandro Menŝikov plue potencis kaj provis konservi sian gravan signifon en la ŝtato. Laŭ diversaj motivoj li forigis multajn adeptojn de siaj kontraŭuloj. Li ankaŭ hastis ligi la junan imperiestron kun sia familio kaj eĉ parenciĝi kun li. Por tio la 25-an de majo 1727 li okazigis gefianĉiĝon de lia filino Maria (16 j.) kun Petro la 2-a (11 j.)
Somere de tiu jaro Aleksandro Menŝikov grave malsaniĝis kaj provizore ne regis. Liaj kontraŭuloj tuj utiligis la situacion por pliigi sian influon je la caro. Ili malkovris la dokumentojn pri torturoj kaj ekzekuto de lia patro Aleksio, en kiuj partoprenis Menŝikov.
La 8-an de septembro laŭ ordono de Petro la 2-a la tuta familio de Menŝikov, inkluzive lian filinon Maria, fianĉinon de la imperiestro, estis ekzilita al Siberio.
La nova favorito de Petro la 2-a iĝis juna Ivano Dolgorukov, kiu ekde februaro de 1728 okupis unu el plej prestiĝaj postenoj en la lando – ĉefa ĉambelano. Baldaŭ la caro konatiĝis kun lia fratino Katerina Dolgorukova, kiu estis pli aĝa (17 j.) ol li mem kaj ekamis ŝin. La 3-an de novembro 1729 okazis ties gefianĉiĝo en Moskvo. Komence de 1730 ili planis efektivigi la geedziĝon.
Naturrezervejo Kriŝna
Naturrezervejo Kriŝna estas naturrezervejo kaj estuaro situanta en Andra-Pradeŝo, Barato.
Geografio
La Naturrezervejo estas parto de la mangrova humidejo en Andra-Pradeŝo kaj estas situanta en la marborda ebenaĵo de la delto de la rivero Kriŝno.
Petro la 2-a (Rusio)
Subita morto
Januaro de 1730 en Moskvo estis tre frosta kaj malvarma. Petro la 2-a partoprenis en ceremonio okaze de Baptotago kaj serioze malvarmumis tiam. Medicinistoj ne sukcesis kuraci lin, ĉar li suferis ankaŭ pro variolo.
Naturrezervejo Kriŝna
Geografio
La Kriŝna mangrovoj kuŝas inter 15° 2' N kaj 15° 55' N en latitudo kaj 80° 42'- 81° 01' Or en longitudo tra la distriktoj Kriŝno kaj Guntur de Andra-Pradeŝo.
Bilabongo
Bilabongo aŭ Billabong en origina formo estas Aŭstralia angla vorto signife malgrandan lagon, ĉefe meandran lagon, eron de trankvila akvo apudan de rivero, separitan el la ĉefa akvejo pro ŝanĝiĝo de la akvofluo. Bilabongoj estas kutime formataj, kiam la vojo de rojo aŭ rivero ŝanĝiĝas, lasante la iaman branĉon kun mortinta fino. Bilabongoj, spegule la aridan aŭstralian klimaton en kiu tiuj "mortintaj riveroj" troviĝas, pleniĝas de akvo sezone kaj estas sekaj la plej grandan parton de la jaro.
Naturrezervejo Kriŝna
Geografio
Ĝi inkludas la arbarrezervojn Sorlagondi, Naĉugunta, Jeliĥetladibba, Kottapalem, Molagunta, Adavuladivi kaj Lankivanidibba. Ili okupas la insulojn de la delto kaj apudajn ĉefterojn de la distriktoj Kriŝno kaj Guntur.
Parto de la mangrovoj estas situanta tre for el la ĉefaj mangrovaj areoj. Tiu nekonektaj regionoj kuŝas ĉe Maĉilipatnam en la orientaflanko kaj ĉe Nakŝatranagar en ties okcidento.
Flaŭro kaj Faŭno
Krom multaj raraj kaj interesaj reptilioj (serpentoj), la amfibia faŭno prezentas en la Naturrezervejo Kriŝna speciojn kiaj la komuna rano, la lutro kaj la Mara krokodilo.
Herbomanĝuloj de la Rezervejo estas la Ĉitalo, la Akvocervo kaj aliaj.
Aliaj specioj troviĝantaj en la Naturrezervejo estas Hienoj, Ĝangala kato, Fiŝkato, vulpoj kaj ursoj.
Kelkaj birdospecioj estas la Kresta serpentaglo, la Azia koracio, motaciloj, kaj pipioj.
Park-specifa Informaro
Alireblo: 80 km laŭ ŝoseo el trajnstacio Vijajavada. Je 25 km el Repalle en distrikto Guntur.
Gasteblo: arbaraj gastejoj ĉe Vijajavada kaj Repalle en distrikto Guntur.
Sezono: oktobro al februaro.
T-Butila oksalato
t-Butila oksalato aŭ t-butila oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj t-Butanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. T-Butila oksalato posedas 10 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. T-Butila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de t-butilaj derivaĵoj.
Les Fontinettes (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
11861 Teruhime
11861 Teruhime estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana amatora astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Macudajra Teru (japane 松平 照 Matsudaira Teru 1552–1627) ankaŭ nomita  Teruhime (照姫, "Princino Teru") estis edzino kaj subtenanto de Kuroda Yoŝitaka ( 黒田 孝高 , aŭ Kuroda Kanbe), kiu ludis gravan ludon por finigi la Aĝon de la Internaj Militoj en Japanio.
Villamontán de la Valduerna
Villamontán de la Valduerna [biljamonTAN delabalDŬERna] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco kaj en la tradicia areo La Valduerna.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Fresno de la Valduerna, Miñambres de la Valduerna, Posada de la Valduerna, Redelga de la Valduerna, Valle de la Valduerna, Villalís de la Valduerna kaj Villamontán de la Valduerna, okupas totalan areon de 57,15 km² ĉe la valo de la rivero Duerna kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 711 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 65 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado ĉe la rivero Duerna.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Nemesszalók
Nemesszalók [nemeŝsalOk] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Pápa. Nemes signifas: nobelo.
Situo
Nemesszalók situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Marcal troviĝas 4, Celldömölk 15, Pápa 16, Devecser 27 km-ojn de ĝi. Iamaj vulkanoj Ság kaj Somló troviĝas po 16 km-ojn for.
Historio
Laŭ la vilaĝonomo dum la historio nobeloj loĝis tie. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Tapejara
Tapejara estas la nomo de du municipoj en Brazilo:
Plilongigita triangula ortodukupolo
En geometrio, la plilongigita triangula ortodukupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J35). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de triangula ortodukupolo (J27) per enigo de seslatera prismo inter ĝiaj duonoj. La rezultanta solido estas simila al la rombokub-okedro (unu el la arĥimedaj solidoj), kun tiu diferenco ke ĝi havas 3-oblan turnan simetrion ĉirkaŭ ĝia akso anstataŭ 4-obla turna simetrio de rombokub-okedro.
La volumeno de J35 estas sumo de volumenoj de 2 kupoloj kaj de seslatera prismo.
La du kupoloj se estus kunmetataj rezultiĝas je kubokedro.
Estu a longo de la latero.
La volumeno de kubokedro estas.
La areo de seslatero, kiu estas bazo de la seslatero prismo, estas.
La volumeno de la seslatera prismo estas.
Do fine:
La cifereca valoro:
Pablo Serrano
Pablo Serrano Aguilar (Crivillén, Teruel, 10-a de februaro de 1908 – Madrido, 26-a de novembro de 1985) estis skulptistohispana. Li estas konsiderata unu el la hispanaj artistoj plej gravaj de la 20a jarcento.
Blanka pelikano
La Blanka pelikano, ankaŭ Onokrotala pelikano (Pelecanus onocrotalus) estas birdspecio el la familio de Pelikanedoj. Ĝi reproduktiĝas el sudorienta Eŭropo tra Azio kaj en Afriko en marĉoj kaj neprofundaj lagoj.
Pablo Serrano
Biografio
Li studis en Zaragozo kaj Barcelono; en 1929 translokiĝos al Sudameriko, kie li pasos 25 jarojn inter Argentino kaj Urugvajo. Li celis purajn formojn laŭ stilo de Constantin Brâncuși. Li revenis al Hispanio meze de la 1950-aj jaroj kaj dediĉis sin al abstraktismo kun aliaj artistoj kiaj Antonio Saura, Manolo Millares, Rafael Canogar aŭ Juana Francés. Ĉirkaŭ la 1960-aj jaroj ekspoziciis ankaŭ en Usono. Dum la 1980-aj jaroj ricevis premiojn kaj honorojn.
Blanka pelikano
Aspekto
La Blanka pelikano estas granda birdo, kaj nur la Krispa pelikano averaĝe estas pli granda inter pelikanoj. La enverguro povas gami el 226 al 360 cm, kaj tiu lasta mezuro estas la plej granda registrita inter nunaj flugantaj animaloj krom la albatrosoj. La totala longo de la Blanka pelikano povas gami el 140 al 180 cm, kun la enorma beko enhavanta 28.9 al 47.1 cm de tiu longo. Masklaj plenkreskuloj, pezas el 9 al 15 kg, kvankam grandaj rasoj el la Palearktiso estas kutime ĉirkaŭ 11 kg kaj kelkaj superas 13 kg. Inoj estas konsiderinde malpli diketaj kaj fortikaj, kaj pezas el 5.4 al 9 kg. Inter standardaj mezuroj, la flugillongo estas 60 al 73 cm, la vosto estas 16 al 21 cm kaj la tarso estas 13 al 14.9 cm. La standardaj mezuroj el diferencaj areoj indikas, ke la pelikanoj de tiu specio el Okcidenta Palearktiso estas iome pli grandaj ol tiuj kiuj loĝas en Azio kaj en Afriko.
Saint-Mandé (stacidomo)
Saint-Mandé estas malaperinta franca stacidomo sur linio Paris-Bastille -, situinta en Saint-Mandé (Val-de-Marne).
Blanka pelikano
Aspekto
Ĝi havas longajn flugilojn, blankan plumaron krom la flugoplumoj, kiuj estas nigretaj. La longa beko kaj subbeka parto (gorĝareo) estas flaveta. La piedoj kaj kruroj estas karnokoloraj, la okuloj estas ruĝecnigraj.
Saint-Méen-le-Grand
Saint-Méen-le-Grand [sɛ̃ mɛ̃ lə ɡʁɑ̃] estas urbo de Francio, kiu troviĝas en la departemento de Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
Blanka pelikano
Aspekto
La junaj birdoj estas komence brunaj, poste brunmakule (ĉefe dorse) malpur-blankaj al grizaj kaj havas malhelajn flugoplumojn. Dumfluge, ĝi estas eleganta ŝvebanta birdo, kiu tenas la kapon inter la ŝultroj linie kun la korpo per subena faldo de la kolo. La nuptoplumaro de la masklo kaj femalo havas mallongan krispaĵon sur la nuko kaj ĝenerale rozkoloran nuancon, krome la masklo havas rozkolorecan haŭtaĵon en la vizaĝo (bazo de la supra makzelo kaj ĝis ĉirkaŭokule) dum la ino havas oranĝecflavan haŭtaĵon (inklude okulringon). Ĝi diferencas el la Krispa pelikano pro sia purblanka, pli ol grizecblanka, plumaro, la rozkolora vizaĝa haŭtaĵo ĉirkauokula kaj rozkolorecaj kruroj (anstataŭ grizaj). La nigra okulo en rozkolora aŭ flaveca haŭtaĵo havigas al ĝi agrablan mienon, dum ĉe la Krispa pelikano la blankaj irisoj havigas malamiketan mienon. Maskloj estas pli grandaj ol inoj, kaj havas longan bekon kiu kreskas kiel subena arko, male al la pli mallonga, pli rekta beko de la ino. Pli precize la beko de la Blanka pelikano estas ĝenerale flaveca, kio videblas pli klare en la pli larĝa suba makzelo (kun bekosako), kiu ĉiukaze montras bluecgrizan supran bordon kiu estas pli larĝa ĉebaze kaj iĝas pli fajna meze al preskaŭ nevidebla pinte. La supra makzelo, pli mallarĝa, havas bluecgrizan supran bordon, same fajniĝante alpinte, kaj pli mallongan same bluecgrizan malsupran bordon, tiele ke la flaveta koloro apenaŭ videblas; krome inter ambaŭ makzeloj travideblas la ruĝa koloro de la buŝo kaj ĉepinte estas ankaŭ ruĝa makulo. La Makulbeka pelikano de Azio estas iome pli malgranda ol la Blanka pelikano, kun klare brunec-griza plumaro kaj pli pala, senkolora beko. Simile, la Rozdorsa pelikano estas pli malgranda kun brunec-griza plumaro, kun helroza al grizeca beko kaj rozkolora nuanco en dorso.
Saint-Mandé (stacidomo)
Ĝi situis ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Bastille - Marles-en-Brie (956000), t.n. "linio de Vincennes".
Blanka pelikano
Aspekto
La Blanka pelikano estas bone adaptitaj al akva vivo. La mallongaj fortaj kruroj kaj retecaj piedoj elpelas ĝin en akvon kaj helpas la aparte pezan ekflugon el la akva surfaco. Poste la longflugilaj pelikanoj estas tre povaj flugantoj, tamen, kaj ofte veturas laŭ spektaklaj grupoj de V-formado. Tiu pelikano facile flugas (kun kapo inter la ŝultroj), per mallongaj glisoj, ofte en alto. Desupre ŝajnas nigraj nur la flugilfino, dum desube la tuta flugilo.
Distribuado
La Blanka pelikano vivas ĉe grandaj lagoj, marĉoj, lagunoj, riverdeltoj. Ĝi nestas kolonie en fragmitejoj, ekz. en Rumanio, Bulgario. La Blanka pelikano estas kutime birdo troviganta sur kaj ĉirkaŭ neprofundaj, (sezone aŭ tropika) varma nesala akvo. Tre disaj grupoj de reproduktantaj pelikanoj vivas tra Eŭrazio el orienta Mediteraneo al Vjetnamo. En Eŭrazio, ili povas loĝi ĉe nesala aŭ saleta akvo kaj la pelikanoj povas troviĝi en lagoj, deltoj, lagunoj kaj marĉoj, kutime enhavantaj densajn kareksejojn najbare por reproduktaj celoj. Aldone, troviĝas nemigrantaj populacioj la tutan jaron en Afriko, sude de la Sahara Dezerto kvankam tiuj estas makulecaj. En Afriko, la Blanka pelikano loĝas ĉefe ĉe nesalakvaj kaj ĉe salakvaj lagoj kaj povas troviĝi ankaŭ en marbordaj, estuaraj areoj. Krom ĉe kareksejoj, la afrikaj pelikanoj reproduktiĝas ankaŭ ĉe insulmontoj kaj ebenaj internaj insuletoj ĉe la Nacia Parko Banc d'Arguin. Migrantaj populacioj troviĝas el Orienta Eŭropo al Kazaĥio dum la reprodukta sezono. Pli ol 50% de la Eŭraziaj Blankaj pelikanoj reproduktiĝas en la Danuba Delto en Rumanio. La pelikanoj alvenas al la Danubo fine de Marto aŭ komence de Aprilo kaj foriras post la reproduktado el Septembro al fina Novembro. Oni ne konas precize la vintrajn lokojn de la Eŭropaj populacioj de pelikanoj sed vintrumantaj birdoj povas loĝi en nordorienta Afriko tra Irako al norda Barato, kun partikulara granda nombro de reproduktuloj el Azio vintrantaj ĉe Pakistano. Tiuj estas birdoj kiuj troviĝas ĉefe en malaltaj teroj, sed en Orienta Afriko kaj Nepalo povas esti troviĝantaj loĝantaj je altaj lokoj de ĝis 1,372 m.
Manĝo
La dieto de la Blanka pelikano konsistas ĉefe el fiŝoj. La pelikanoj lasas sian ripozejon frumatene por manĝi kaj povas flugi ĉirkaŭ 100 km serĉe de manĝo, kiel oni observis en Ĉado kaj Mogode (Kameruno). Ĉiu pelikano bezonas el 0.9 al 1.4 kg de fiŝo ĉiutage. Tio korespondas al ĉirkaŭ 28,000,000 kg el fiŝoj konsumataj ĉiujare ĉe la plej granda kolonio de Blankaj pelikanoj, en Tanzanio nome ĉe Lago Rukva, kun preskaŭ 75,000 birdoj. Fiŝoj celataj estas kutime grandaj, en gamo de 500-600 g, kaj estas kaptataj baze sur regiona abundo. Karpo estas preferata en Eŭropo, mugiloj estas preferataj en Ĉinio kaj la karpo Aphanius dispar en Barato. En Afriko, ofte la plej komunaj cikledoj, inklude multajn speciojn de la genroj Haplochromis kaj Tilapia, ŝajne estas tiuj preferataj. La pelikana sako de la suba makzelo utilas simple kiel ŝovelilo aŭ kulero. Kiam la pelikano metas sian bekon subakven, la suba makzelo subas, kreante grandan sakon kiun ĝi plenigas per akvo kaj fiŝoj. Kiam la birdo levas sian kapon, la sako kuntiriĝas, forpelante la akvon kaj retenante la fiŝojn. Grupo de 6 al 8 blankaj pelikanoj ariĝas kiel hufuma formado surakve por kunmanĝi. Ili plonĝas siajn bekojn unuanime, kreante cirklon de malfermaj sakoj, pretaj kapti ĉiun fiŝon en la areo. Plej manĝo estas kunlaborada kaj farata de grupoj, ĉefe en neprofundaj akvoj kie la fiŝaroj povas estis facile ĉirkaŭataj, kvankam tiuj pelikanoj povas manĝi ankaŭ sole.
Pelikanoj ne limigas sian manĝon al fiŝoj, tamen, kaj ili estas ofte oportunemaj manĝantoj. En kelkaj situacioj ili manĝas idojn de aliaj birdoj, kiel ĉe la bone dokumentata kazo ĉe la sudokcidenta marbordo de Sudafriko. Tie reproduktantaj pelikanoj el la kolonio de la insulo Dassen predis idojn peze de ĝis 2 kg el la kolonio de Kaba sulo en Insulo Malgas. Simile, ĉe Walvis Bay (Namibio) la ovoj kaj idoj de la Kaba kormorano estas manĝataj regule de junaj pelikanoj. La loka pelikana populacio estas tiom dependa el kormoranoj, ke kiam la kormoranoj suferas populacimalpliiĝon, ankaŭ la nombroj de pelikanoj ŝajne malpliiĝas. La Blankaj pelikanoj manĝas ankaŭ krustulojn, ranidojn kaj eĉ testudojn. Ili prete akceptas manĝon el mano de homoj, kaj oni registris grandan nombron de nekutimaj aĵoj en ties dieto. Dum periodoj de malsatego, pelikanoj manĝas ankaŭ mevojn kaj anasojn. Mevoj estas tenataj subakve kaj dronas ol esti manĝataj komence de la kapo. Pelikanoj povas ankaŭ rabi aliajn birdojn el ties predo.
Reproduktado
La Blankaj pelikanoj estas ofte protektataj el birdomanĝantaj rabobirdoj pro sia propra grando, sed kelkaj agloj, ĉefe la simpatriaj specioj de Haliaeetus, povas predi ties ovojn, idojn aŭ junulojn. Okaze, pelikanoj kaj ties junuloj estas atakataj ĉe siaj kolonioj de mamulaj karnovoruloj el ŝakaloj al leonoj. Komune ĉe pelikanoj, alproksimiĝo de granda predanto aŭ de nekonata mamulo, inklude homon, al kolonio povas konduki la pelikanon al abandono de ties nesto pro mem-defendo. Aldone, krokodiloj, ĉefe la Nila krokodilo en Afriko, prete mortigos kaj manĝos naĝintajn pelikanojn.
Rilato kun homoj
Nune, pro troa fiŝkaptado en kelkaj areoj, la Blankaj pelikanoj devas flugi longdistance por trovi manĝon. La Blankaj pelikanoj estis espluatataj pro multaj tialoj. Ties bekosako estas uzata por fari tabakujojn, ties haŭto estis konvertita en ledo, la guano estas uzata kiel sterko, kaj la graso de la junaj pelikanoj estis konvertita en oleo por tradicia medicino en Ĉinio kaj Barato. En Etiopio, la Blankaj pelikanoj estas pafita pro sia viando. Homa ĝenado, perdo de manĝohabitato kaj de reproduktejoj, kaj poluo estas ĉiuj kontribuantaj al malpliiĝo de la Blanka pelikano. Malpliiĝoj estis elstaraj ĉefe en Palearktiso.
La Blanka pelikano estas unu el la specioj al kiuj la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA) aplikiĝas. Tiu specio estas klasita kiel Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo de 2006 kaj estis listata en la Apendicoj I kaj II de la Konvencio pri Migrantaj Specioj. Ĝi estis listata en la Apendico II de la Berna Konvencio pri la Konservado de Eŭropa Naturo kaj de Naturaj Habitatoj kaj en la Anekso I de la EK Birdodirektivo. Ĝenerale, tamen, la Blanka pelikano estas ankoraŭ la plej amplekse distribuata pelikana specio. Kvankam kelkaj areoj ankoraŭ havas grandajn koloniojn, la specio rangas post la Bruna pelikano kaj eble post la Aŭstralia pelikano laŭ ĝenerala abundo. Eŭropo nune enhavas ĉirkaŭ 7,345–10,000 reproduktantajn parojn, el kiuj ĉirkaŭ 4,000 paroj nestumas en Rusio. Dum migrado, pli ol 75,000 estis observataj en Israelo kaj, en vintro, ĉirkaŭ 45,000 povas resti en Pakistano. En ĉiuj ties kolonioj kombine, oni ĉirkaŭkalkulas 75,000 parojn kiel nestumantajn en Afriko.
Tiu palearktisa kaj afrotropisa specio estas ofte tenata en kaptiveco, en bestoĝardenoj aŭ en duonnaturaj kolonioj kiaj tiu de Sanktajakoba Parko, Londono. La prauloj de tiu kolonio estis origine donacitaj al la reĝo Karlo la 2-a fare de rusia ambasadoro en 1664 kiu komencis la tradicion ambasadoran donaci birdojn.
Mosonudvar
Mosonudvar [moŝonudvar] estas malgranda vilaĝo en Hungario regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. En la loknomo udvar signifas hungare: korto.
Situo
Mosonudvar situas sur ebenaĵo 3 km-ojn de Mosonmagyaróvár.
Historio
La loko estis bienocentro de ŝtata bieno havanta la nomon Újudvar (=nova korto). Baldaŭ ĝi estis ekstera parto de Mosonmagyaróvár. En 2010 Mosonudvar sendependiĝis kaj ricevis la rajton municipo. Újudvar jam estas funkcianta vilaĝo aliloke, tial la nova loknomo iĝis Mosonudvar.
Plilongigita triangula turnodukupolo
En geometrio, la plilongigita triangula turnodukupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J36). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de triangula turnodukupolo (kiu estas kubokedro) per enigo de seslatera prismo inter ĝiaj duonoj, kiuj estas kongrua triangulaj kupoloj (J3). Se turni unuon el la kupoloj je 60 gradoj rezultiĝas la triangula ortodukupolo (J35).
Louis Blériot
Louis BLÉRIOT (n. 1-an de julio 1872, Cambrai, Francio – m. la 2-an de aŭgusto 1936, Parizo) estis franca piloto, kiu unuafoje flugis per aviadilo super la maro.
Blériot kolektis modestan posedaĵon per malkovro de aŭtomobilaj lampoj kaj aliaj maŝinelementoj. Li frue ekinterisiĝis pri la aviado kaj komence eksperimentis per tiritaj glisiloj super la Sejno.
Kiam aperis la malpezaj motoroj, li evoluigis diversajn aviadilojn de la biplano ĝis specifa monoplano. Li en 1909 restis ĉe la tradiciaj formoj kaj tiujare transflugis la La Manche-kanalon de Calais al Dover (la 25-an de julio) per monoplano Blériot XI, kiu havis la 28 ĉevalpovojn. Tiu heroa ago akiris por li longtempan famon kaj li samtempe gajnis la premion en sumo de 1000 pundoj, kiun ofertis la londona gazeto Daily Mail.
Blériot konstruis dum la unua mondmilito aviadilojn por la franca registaro. Komence li mem laboris, poste kunlaboris kun la produktistoj de la famaj Spad-ĉasaviadiloj.
Karpetunela sindromo
La karpetunela sindromo estas medicina nocio.
Tipa unua simptomo estas doloroj kiuj komencas ĉe la mano kaj etendas en la tutan brakon kaj komence ofte okazas dumnokte. Malfortaj formoj de la sindromo povas esti traktataj konservative, rn pli gravaj kazoj kirurgia terapio ofte estas necesa.
Anatomio
La karpea tunelo estas tunelforma tubo de la malsupra brako ĝis la mano ĉe la mana flanko de la manartiko, inter la ostaro karpeo.
Kaŭzoj
Per malvastiĝo de la karpea tunelo la nervo estas damaĝita. Tre ofte la karpetunela sindromo estiĝas je antaŭekzistanta anatoma mallarĝejo, se aldoniĝas per mekanika troŝarĝo, inflamo aŭ per ĝenerala malsano.
Al karpetunela sindromo dispozicias
Lasu nin floro
Lasu nin floro (nederlande : Laat ons een bloem) estas kanto de la belga kantisto Louis Neefs el la jaro 1970. Ĝi estas kovrilo de la angla Leave them a flower de la brita televida prezentisto kaj kantisto Wally Whyton, kiu verkis kaj registris ĝin en 1968. La nederlandlingva teksto estas de Phil van Cauwenbergh, kiu verkis multajn kantotekstojn por Neefs.
Eksteraj ligiloj
Jutuba filmeto :  'Laat ons een bloem' (Lasu floron al ni - Louis Neefs).
Vidu ankaŭ
Louis Neefs
(10522) 1990 SN3
(10522) 1990 SN3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 18-an de septembro 1990 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
The American Language
The American Language (La usona lingvo, publikigita unuan fojon en 1919) estas libro de H. L. Mencken pri la angla lingvo parolata en Usono.
Mencken inspiriĝis de la slango de kolorhaŭtuloj de Vaŝingtono kaj de unu el siaj plej ŝatataj aŭtoroj, Mark Twain, kaj de personaj spertoj en la stratoj de Baltimore. En 1902, Mencken rimarkis strangajn vortojn, kiuj formiĝas en Usono. Antaŭ la libro, Mencken verkis artikolojn por la gazeto The Evening Sun. Mencken fine demandis: Kial iu konscienca fakulo ne provas verki gramatikon de la usona lingvo... Tio estas la angla tia, kia ĝi estas parolata de la plimulto de la simplaj homoj de tiu bela lando? Ŝajne li mem respondis sian demandon.
Villalfonsina
Villalfonsina estas komunumo de Italio.
Waldemar Mattis Teutsch
MATTIS TEUTSCH Waldemar [matiŝ tajĉ] estas rumanuja hungara pentristo naskita la 20-an de majo 1950 en Sfântu Gheorghe. Li estas la nepo de pentristo János Mattis Teutsch.
Kariero
Waldemar Mattis Teutsch diplomiĝis en 1975 en Bukareŝto pri pentroarto ĉe Corbeliu Baba. Ŝi laboras ekde tiam en Braŝovo. En Bazelo li partoprenis en 1993 privatkurson pri bazkonoj de holografio kaj 1996 li konstruis holografian laboratorion por artaj celoj. En 2003 li gajnis la jaran premion holografian de Sherwarer foundation
Ĥoĝala distrikto
Ĥoĝala distrikto (Xocalı) estas unu el la 59 distriktoj de Azerbajĝano. La ĉefurbo estas la samnoma urbo Hoĝali. Tamen, ĝi estas historia regiono de Montara Karabaĥo kaj nun troviĝas en la memproklamita Respubliko Montara Karabaĥo. La armenoj rebaptis ĝin kiel «Askeran». Ĝi konsistas el 970 kvadrataj kilometroj kaj havas 25.332 personojn. La milito en Montara Karabaĥo detruis preskaŭ ĉion.
Emmanuelle (filmo)
Emmanuelle estas franca erotika filmo el 1974, reĝisorita de Just Jaeckin kaj kun Sylvia Kristel kiel ĉefrolulino. Ĝi estas filmversio de la libro de la franca verkistino Emmanuelle Arsan.
La filmo tiam estis internacia kassukceso kaj havis multajn sekvaĵojn. Ĝi estas unu el la plej konataj erotikaj filmoj el la 1970-aj jaroj.
Gräfenhain
Gräfenhain estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Ohrdruf. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 1387  loĝantojn.
Historio
La vilaĝo unuafoje menciiĝis en la jaro 1230, kiam la grafoj Ernesto kaj Henriko de Gleichen vendis siajn partojn de la grundo al la monaĥejo de Georgenthal kontraŭ la pago de 60 arĝentaj markoj kaj la dono de unu ĉevalo.
Ighiu (Ulieș)
Ighiu (Ulieş) [igju] (hungare: Ége), germane: Egendorf) estas vilaĝo en Rumanio inter la riveroj de Târnava Mare kaj Malgranda Homorodo sude de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Ulieş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 205 kaj en 1992 72 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Ighiu apartenis al Hungario (Udvarhely). A
Rezső Schmid
Rezső Schmid [reĵO ŝmid], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schmid Rezső estis hungara kemiisto, profesoro.
Rezső Schmid naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Munkács (nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Schmid akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1926, en la sekva jaro li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post siaj studoj li instruis en la universitato József. En 1932 li esploris en Ĉikago helpe de stipendio. Hejmenveninta li energie komencis establi instituton pri spektroskopio, li komence ekzamenis la nitrogenoksidon. En 1935 li estis nomumita privata profesoro en Universitato Pázmány. Li abrupte mortis pro paralizo.
Carúpano
Carúpano [kaRUpano] estas urbo de la subŝtato Sukro en Venezuelo, kies loĝantaro estas de proksimume 290.000 personoj kaj kiu situantas geografie nordoriente de la regiono, je 120 kilometroj de la urbo Kumanao, ĉefurbo de la subŝtato Sukro.
Carúpano estas la ĉefa urba centro de la regiono de Paria, koncentrante servojn administrajn, havenajn, edukajn, sansistemajn, komercajn pri produktoj kaj el agrikulturo kaj el fiŝkaptado. La kuniĝo de la diversaj geografiaj, klimataj, naturaj, kaj homaj faktoroj krom la grand etendo de marbordoj havigas grandan turisman allogecon por granda nombro de turistoj.
Subplato por seria muntado
Hidraŭliko > Hidraŭla meĥanismo
Éva Dögei
Éva Dögei naskiĝis la.
Biografio
Éva Dögei jam kiel infano estis voĉaktoro kaj ŝi elektis tiun profesion seninterrompe. Unufoje ŝi ricevis filmajn rolojn en serio. Libertempe ŝi ŝatas la hundojn.
György Korcsmáros
György Korcsmáros naskiĝis la  en Budapeŝto kaj mortis la 25-an de oktobro 2022.
Biografio
György Korcsmáros frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1978, lia ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Li akiris ankaŭ reĝisoran diplomon en la sama altlernejo en 1982, lia ĉefinstruisto estis Gábor Zsámbéki. Post la unua diplomo li aliĝis al trupo de Gaja Teatro. Liaj signifaj sekvantaj teatraj stacioj estis: Li ricevis premiojn en 1994 kaj 2010.
Le Haut-Banc (stacidomo)
Le Haut-Banc estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ferques, apud Rety, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Boulogne-Ville - Calais-Maritime (314000).
Guillaume Dufay
Guillaume Du Fay (ofte ankaŭ Dufay) (* 5-a de aŭgusto 1397 (?) proksime de Bruselo; † 27-a de novembro 1474 en Cambrai) estis flandra komponisto, kantisto kaj muzikteoriisto. Li estas rigardata kiel fondino de la franc-flandra skolo kaj estis kune kun John Dunstable kaj Gilles Binchois unu el la antikvaj majstroj de la 15-jarcenta muziko.
Vivo
Guillaume Dufay aktivis – post sia edukado kiel ĥorknabo en la katedralo de Cambrai (1409 ĝis 1412) - ekde 1414 ĉe la Koncilio de Konstanco, ekde ĉ. 1420 li deĵoris ĉe la familio Malatesta en Rimini kaj Pesaro. En 1424 li revenis al Cambrai. Du jarojn poste li ekdeĵoris en Bolonjo ĉe kardinalo Louis Aleman. En 1428 li estis ordinita tie kiel sacerdoto.
Ekde 1428 ĝis 1433 kaj ekde 1435 ĝis 1437 li estas membro de la papa kapelo en Romo kaj Florenco. En 1436 li komponis unu el siaj plej famaj verkoj, la moteton Nuper rosarum flores, kiu estis unuan fojon prezentita okaze de la inaŭguro de la kupolo de la katedralo de Florenco de Brunelleschi (ĉiurbe vivis papo Eŭgeno la 4-a ekzile). Ĉitempe komencis lia longdaŭra ligo al la familio d’Este en Ferrara, kiu apartenis al la plej gravaj mecenatoj de muziko. Ekde 1440 li denove aktivis en Cambrai, kie li kune kun Nicolas Grenon reviziis la kompletan muzikaĵokolekton. Kiel kanoniko li ankaŭ aktivis en la katedraladministracio. Ekde 1451/52 li staciis por ses jaroj ĉe la kortego de Savojo kaj ekde 1458 li vivis denove kiel klerikulo en Cambrai. Tie restis lia vivocentro, kvankam li plurfoje provis, trovi sekuran dungitecon en la sudo. Post mallonga malsano li mortis en Cambrai ĉ. 77-jare.
Verkaro
Liaj ĉ. 200 konservitaj komponaĵoj enhavas sakralajn kaj profanajn verkojn: sep kompletajn mesojn kaj mespartojn, tri magnifikatojn, 24 himnojn kaj aliajn liturgiajn verkojn, 19 latinajn motetojn sakralajn kaj profanajn, kolekton da unuvoĉaj ĥoraloj kaj krome pli ol 80 kanzonojn franc- kaj itallingvajn. Krom tio kelkaj el anonimaj muzikaĵoj de la 15-a jarcento eble estas atribuenda al li (la disputoj pri tio plenigas volomojn).
Lia tuta sakrala muziko estas voĉkanta, kvankam eblas, ke oni plifortigis la kantvoĉojn per instrumentoj. Ankaŭ la rondeloj, baladoj kaj aliaj formoj de profana muziko ne estas nure komponitaj por muzikiloj.
Liaj unuaj kompletaj mesoj, la Missa sine nomine kaj la Missa Sancti Jacobi, devenas el la tempo antaŭ 1440 kaj montras unuafoje la uzadon de falsobordono (kiun eble inventis Dufay). Tie ĉi li aplikis la teknikon de kapmotivo, kiu kunigas la meson (kies partoj ĝis tiam kutime devenis de diversaj komponistoj) al unueca tuto. Ekde 1450 tamen la mesoj de Dufay montras anglan influon (precipe de John Dunstable): kanto firma kaj izoritmo. Tio ĉi transkondukis poste al kontrapunktaj formoj.
Ĉiuj liaj motetoj estas el la tempo antaŭ 1450 kaj estas kompleksaj izoritmaj motetoj. Elstara rilate nombrospekulativa kaj gematra signifenhavo estas lia moteto "Nuper rosarum flores" (1436, okaze de la konsekrado de la Florenca katedralo far‘ de Papo Eŭgeno la 5-a). La moteto baziĝas sur differencita nombroskemo, kies nombrovaloro enhavas bibliajn kaj eksterbibliajn religiajn signifojn. I.a. la proporcioj de la partoj de la voĉkanta komponaĵo konformas kun la proporcioj de la Salomona templo nomitaj en la biblio.
El kvar Lamentationes verkitaj okaze de la falo de Konstantinopolo (1453) nur unu konserviĝis
Dufay enkondukus anstataŭ la antaŭe kutimaj nigraj notoj la blankajn; Adam von Fulda ankaŭ atribuas al li aliajn novigadojn en la ntacio.
Graveco
Dufay dumvive deĵoris ĉe la ĉefaj kortegoj de Eŭropo (Ferrara, Burgonjo, Savojo) kaj estis vizitata de gravaj komponistoj. Liaj samtempuloj jam opiniis lin kiel ĉefan muzikiston siatempan, kaj oni prezentis lian muzikon en tuta Eŭropo. Konsiderante, ke liatempe ne ekzistis la ebleco presi kaj disvastigi notojn, lia amasefiko estas des pli impona. Per lia verko komencis la preferita flegado de la kvarvoĉeco. Lia muziko markas per sia sonoriĉeco la muzikan stilon meze de la 15-a jarcento, en kiu oni atingas la samvalorecon de ĉiuj voĉoj en la polifonia kompzicio.
Leono la Matematikisto
Leono la Matematikisto aŭ la Filozofo (en Greka: Λέων ὁ Μαθηματικός aŭ ὁ Φιλόσοφος, Léōn ho Mathēmatikós aŭ ho Philósophos, kaj ankaŭ la Geometriisto; ĉ. 790 – post 869) estis bizanca filozofo kaj logikisto asocia kun la Makedonia Renesanco kaj la fino de la Ikonoklasmo. Liaj nuraj konservitaj verkoj estas kelkaj notoj enhavitaj en manuskriptoj de la Dialogoj de Platono. Li estis nomita "vera Renesanca homo" kaj "la plej inteligenta homo en Bizanco en la 9a jarcento". Li estis arkiepiskopo de Tesaloniko kaj poste iĝis estro de la Magnaura Lernejo de Filozofio en Konstantinopolo, kie Li instruis la logikon de Aristotelo.
Soy Tu Dueña
Soy tu Dueña estas meksika telenovelo produktita de Nicandro Díaz por la Grupo Televisa. Ĝi estis dissendita ekde.
Estas nova versio de la telenovelo La dueña produktita en 1995.
La historio temas pri la vido de Valentina Villalba, bela kaj eleganta virino, havanta grandan monsumon, kiun siaj gepatroj lasis al ŝi kiam ili mortis. Ŝi vivas kun sia amata onklino, kaj sia enviema kuzino.
Eksteraj ligiloj
Soy tu Dueña - La oficiala retpaĝaro
Guillaume Bottazzi
Guillaume Bottazzi (Liono, 25-a de julio 1971) estas franca pentristo. Li loĝis en pluraj landoj kaj havas pli ol 40 gravajn verkojn.
Revolucio de Asturio
La Revolucio de Asturio de 1934 aŭ simple Revolucio de Asturio estis insurekcio laborista okazinta en Asturio en la monato de oktobro de 1934.
Formis parton de la "revolucia ĝenerala striko" kaj de la revolucia movado organizita en tuta Hispanio konata laŭ la nomo de Revolucio de Oktobro de 1934 kaj kiu fruktiĝis nur en Asturio, ĉar ĉefe nur tie la CNT ja integriĝis en la Alianza Obrera proponita de la socialistoj de la UGT kaj de la PSOE, diference de tio okazinta en la resto de Hispanio. El tio pro la formo de socia kaj politika organizado de la Asturia Komunumo (nomo per kio oni konas ankaŭ la Revolucion de Asturio, pro ties simileco kun la Pariza Komunumo de 1871) okazis la starigo de reĝimo socialista en la lokoj kie hegemoniis la socialistoj (aŭ la komunistoj), kiel ĉe Mieres, kie oni proklamis la "Respublikon Socialisman", aŭ kiel ĉe Sama de Langreo; aŭ komunista liberecano kie hegemonias la anarkosindikatistoj de la CNT, kiel ĉe Gijón kaj ĉefe en La Felguera.
(14776) 1282 T-2
(14776) 1282 T-2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
3637 O'Meara
3637 O'Meara estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la usona astronomo kaj popularigisto Stephen James O'Meara.
Orienta karpeno
La orienta karpeno (Carpinus orientalis) estas karpeno kiu estas indiĝena ekde sudorienta Eŭropo ĝis norda Irano. Kutime ĝi troviĝas en varmegaj sekaj ejoj, je pli malaltaj altitudoj ol la eŭropa karpeno.
Nemesvámos
Nemesvámos [nemeŝvAmoŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Veszprém. Nemes signifas: nobelo, vám: dogano.
Orienta karpeno
Tiu palearktisa specio konstituas etan arbon, malofte pli altan ol 10 m kaj ofte arbedon. Ĝi havas etajn foliojn, kiuj longas 3-5 cm. La semoj diferencas de tiuj de eŭropa karpeno pri prezentante simplan brakteon (ne triloban), ĉirkaŭ 2 cm longan.
Metiso
Metiso signifas:
Oni donis ŝian nomon al du kosmaj objetoj :
Nemesvámos
Historio
Apud la vilaĝo arkeologoj trovis grandan bienocentron de la romianoj. La unua mencio devenis el 1207. Laŭ la vilaĝonomo dum la historio nobeloj havantaj rajton pri doganpreno loĝis tie. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en Nemesvámos. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Ĉevaloj de Sankta Marko
La ĉevaloj de Sankta Marko estas skulpto de kvadrigo (kvar ĉevaloj), bronza statuo kreita en antikva Grekujo aŭ antikva Romo kiu troveblas en la Baziliko Sankta Marko en Venecio.
Historio
La skulptaĵoj estas ĉefe el kupro (96,67%) kaj tial videblas kiel malpuraj kupraj skulptaĵoj (kaj ne bronzaj skulptaĵoj) kvankam la konsisto de la skulptaĵoj kongruas kun la difino de "bronzo". La strioj estis fanditaj je altaj temperaturoj (1200 - 1300 celsiaj gradoj ) kaj kovritaj per oro. La teknologia kvalito de la fandejo igas iujn fakulojn argumenti, ke temas pri romiaj skulptaĵoj kaj ne helenismaj skulptaĵoj.
Kvankam la origino de la statuo estas nekonata, estas certe ke la statuoj estis metitaj ĉe la supro de la Hipodroma Pordego de Konstantinopolo kaj staris ĉe la supro de ĉi tiu pordego ĝis 1204 kiam la fortoj de la Venecia Respubliko prirabis Konstantinopolon dum la Kvara krucmilito.
La Doĝo sendis la ĉevalojn al Venecio kaj ili estis metitaj sur la verandon antaŭ la Baziliko de Sankta Marko en 1254.
En 1797, post konkero de Venecio, Napoleono Bonaparte sendis la ĉevalojn al Parizo kaj ili estis metitaj ĉe la pinto de la Pordego de la Venko de Karuselo en Karusela Placo proksime al la Luvro. En 1815, post la malvenko de Napoleono, la ĉevaloj estis resenditaj al Venecio kaj restarigitaj al la antaŭo de la eklezio.
En la 1980-aj jaroj, pro la peza poluado en la urbo Venecio, la ĉevaloj estis forigitaj kaj translokigitaj en la bazilikon, kun kopio de la ĉevaloj metitaj antaŭ ĝi.
35-a jarcento a.K.
La 35-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 3500 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3401 antaŭ nia erao.
33685 Younglove
33685 Younglove estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Le Thou
Le Thou [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,643 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Le Thou situas en la nordo de Charente-Maritime, sudoriente de La Rochelle kaj  norde de Rochefort.
Montaro Murov
La Murov aŭ azere Murovdağ estas montoĉeno en Azerbajĝano. Ĝi apartenas al la montaro Malgranda Kaŭkazo. La plej alta pinto de la montĉeno nomatas Gamış dağı kaj altas 3724 metrojn.
Haundorf
Haundorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weißenburg-Gunzenhausen kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.