cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstantin Makovskij
La geedzoj havis kvin gefilojn: Konstantin, Vladimir (1846—1920), Nikolaj (1842—1886), Aleksandra (1837—1915) kaj Maria. Fratoj (poste kelkaj ties idoj) iĝis siatempe famaj pentristoj kune kun fratino Aleksandra, kiu estis unu el la unuaj rusaj pentristinoj-pejzaĝistinoj. Maria danke al bela voĉo elektis karieron de kantistino. Tial en la rusaj analoj restis t.n. "Makovskij arta klano". La gefamilianoj amikis kun Vasilij Tropinin, Karl Brjulov kaj ceteraj artistoj, kiuj ofte venis ilian hejmon. Do spirito de amo por la arto influita de lia patro, erudiciulo kaj entuziasmulo permanente regis tie. Ekde 1851 Konstantin studis en la prestiĝa moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo, kie li atingis ĉiujn eblajn rekompencojn. Inter la profesoroj estis Mikaelo Scotti, Apolono Mokrickij, Sergio Zarjanko - disĉiploj kaj sekvantoj de Karl Brjulov. Ili eble sugestis al la studento temon de "romantika entuziasmo", tendencon troigi la pitoreskan efekton, kiun uzis li poste. Ekde 1858 Konstantin plu studis en la Imperiestra Akademio de Belartoj troviĝanta en Sankt Peterburgo. Tiam aperis liaj kelkaj rimarkindaj pentraĵoj.
En 1863 Makovskij kune kun ceteraj dek tri studentoj - kandidatoj por la ora medalo rifuzis pentri la proponitan temon de mitologio skandinava kaj forlasis la Akademion sen diplomo. En 1870 li fariĝis unu el la ceteraj fondintoj de la Rusa kolegaro de la moveblaj artaj ekspozicioj, kiuj nomis sin Peredviĵniki (Передви́жники) t.e. migruloj. En 1876 la pentristo estis enfronte de la rusa-turka milto en Serbio kaj Bulgario. Siajn impresojn kaj observojn li prezentis en fama tragia bildo "La bulgaraj martirinoj". Iompostiome la majstro iĝis moda pentristo inter tiama aristokrataro. Liaj belaj portretoj estis tre multekostaj kaj do li baldaŭ multe riĉiĝis. Samtempe li ofte pentris scenojn el ordinara popola vivo, prezentis gravajn eventojn el historio de Rusio. Plafonoj kaj paneloj de kelkaj palacoj havas unikajn mitologiajn ornamaĵojn faritajn de la pentristo.
Multajn pentraĵojn far Konstantin Makovskij oni eksponas en prestiĝaj rusiaj kaj alilandaj galerioj (Rusa Muzeo, Tretjakova galerio, Ŝtata Historia Muzeo k.a.)
Familio
Makovskij estis trifoje edzo. En 1870 la artisto edziĝis al aktorino Helen Timofeevna Burkova. La geedziĝo estis feliĉa, sed daŭris nelonge. Tuj post naskiĝo en 1871 mortis filo Vladimir. En la sama jaro Helen malsaniĝis je tuberkulozo kaj marte de 1873 la artisto iĝis vidvo. En 1874 li konatiĝis kun Julia Pavlovna Letkova, kiu tiam aĝis ankoraŭ dek kvin jarojn. Baldaŭ okazis ties geedziĝo. Ili havis tri gefilojn. En 1899 en Parizo aperis lia pasio al Maria Aleksejevna Matavina, kiu de tiam estis lia reala edzino. Frukto de ilia adulto estis bastardo Konstantin naskiĝinta en 1891. Julia ne deziris divorci kaj postulis grandan monan kompensaĵon. Tamen finfine maje de 1898 repudio okazis kaj jam junie de la sama jaro Makovskij edziĝis al Maria Matavina. Tiam ili havis filinojn Olga kaj Marina. Poste naskiĝis filo Nikolaj. Konstantin Makovskij estas enterigita en Nikoljskoe tombejo de Sankt Peterburgo.
Ribécourt (stacidomo)
Ribécourt, plennome Ribécourt-Dreslincourt, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ribécourt-Dreslincourt, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Novodvinsk
Novodvinsk (ruse Новодвинск) estas urbo en Arĥangelska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 11415.
La urbo estis fondita en jaro 1936 kiel loĝejo ĉe papera kombinato.
Ribécourt (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Novodvinsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1977.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Severnaja Dvina (Северная Двина), en 11 km de fervoja stacio Isakogorka (Исакогорка).
En jaro 1959 la urbo havis 16,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 43,4 mil loĝantojn.
3000 Leonardo
3000 Leonardo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la itala pentristo, skulptisto, anatomiisto kaj inĝeniero Leonardo da Vinci (1452–1519).
(63583) 2001 QP31
(63583) 2001 QP31 estas tre malgranda sed treege hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra kaj iom klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,267779 AU, tie estas 40,059 milionoj da km.
Stanisław Maczek
Juneco
Li naskiĝis en Szczerzec apud Lvovo en la familio de kroatdevenaj poloj (lia kuzo estis konata kroata nacibatalanto en intermilita Jugoslavio – Vladko Maček).
En 1910 finis gimnazion en Drohobiĉ kaj translokiĝis kun la familio al Lvovo. En la jaroj 1910–1914 studis ĉe la Humanisma Fakultato de Lvova Universitato la precizan filozofion sub gvido de la profesoro Kazimierz Twardowski kaj la polan filologion ĉe profesoroj pri literaturhistorio Wilhelm Bruchnalski kaj Józef Kallenbach. Paralele eniris akademian medion kun patriota agado. En la sama tempo ricevis soldatan instruon kaj unuan ekzercadon en Pafista Asocio, kie - post aniĝo - akceptis pseŭdonomon Rozłucki. Militservon en Legioj de Józef Piłsudski malebligis al li soldatiĝo al aŭstrohungara armeo.
Unua mondmilito
Dum la unua mondmilito estis enkorpigita al armeo de Aŭstrio-Hungario kaj sendita kun sudtirola regimento al la itala fronto. Direktita al Lernejo de Rezervaj Oficiroj de la Tria Korpuso. Post fino de la lernejo iĝis plotonestro en la 3-a regimento de la Infanterio de Land-Defendo en Graz. La 14-an de junio 1915 estis translokigita al elita Dua Regimento de Tirolaj Imperiestraj Pafistoj. Decembre de la sama jaro direktita al la itala fronto al rivero Isonzo. Printempe 1916 iĝis instruktoro de oficira lernejo de la 14-a Korpuso en Steyr. Oktobre de la sama jaro avancis ĝis subleŭtenanto kaj komandanto de kompanio. Gvidante ĝin famiĝis per puraj kampanjoj pro kio rivevis aŭstrajn distingojn. Februare 1918 estis vundita kaj trafis al malsanulejo en Vieno. Post ĝia forlaso ricevis trimonatan libertempon, kiun pasigis en Lvovo. Tiuperiode sukcesis aranĝi aferojn lige al akiro de la diplomo kaj revenis al la itala fronto.
Batalante en unuoj de Alpoj-pafistoj atingis rangon de leŭtenanto. Post armistico la 11-an de novembro 1918 dizertis trairante al Krosno, kie jam la 14-an de novembro eniris al Pola Soldataro.
Skotlando
Tuj post alveno al Londono, oktobre 1940 Maczek ricevis ordenon Virtuti Militari pro kuraĝeco en bataloj en Francio kaj komandantecon de la 2-a Brigado de Pafistoj - infanteria brigado de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento ĝis tiam komandata de generalo Rudolf Dreszer. La brigadon oni denove transformis al la 10-a Brigado de Kiras-Kavalerio, kaj februare 1942 – al la 1-a Kirasa Divizio (granda kirasita unuo de pola armeo dum la dua mondmilito en Okcidento).
Postmilitaj jaroj
De septembro 1945 li komandis polajn unuojn, kiuj restis en Britio ĝis ilia malfondo. Stanisław Maczek restis inter enmigrantaro en Edinburgo en Britio. La 26-an de septembro 1946 komunista registaro nuligis lian polan civitanecon. En 1971 la civitaneco estis reatribuita. Sen monhelpo donata al aliancaj soldatoj li eklaboris kiel vendisto, kaj poste kelnero en la hotela restoracio Learmouth en Edinburgo.
Novzelanda cigno
La Aŭstralia formo (Nigra cigno) estis enmetita en Novzelandon kaj la Chathamojn en 1864 kaj 1890, respektive. Ili senpene plenigis la lokon de la ekologia niĉo de sia formortinta parenco(j) kaj multobliĝis, nune ili nombras en dekoj da miloj.
Publikaferoj
La ĝenerala vorto publikaferoj signifas aferoj, kiujn prizorgas la publiko. Ĝi rilatas al publika politiko, leĝoj influantaj ĉiutagan vivon, nia medio, ktp.
Ofte, registaroj, firmaoj kaj organizaĵoj havas oficejon agantan pro publikaj aferoj. Tiuj oficejoj interkomunikas inter la firmao kaj la publiko.
Gabsheim
Gabsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Samuel Filstich
Kariero
Filstich estis ano de la ducentjara juvelistdinastio vivinta unue en Koloĵvaro, poste en Braŝovo. De 1739 ĝis 1743 li studis en Braŝovo kaj en 1752 li enpaŝis la gildon tiean.
Maorioj
La Maorioj estas la praloĝantoj de Nov-Zelando.
La maoria alveno al Nov-Zelando
Oniaopinie, la Maorioj alvenis Nov-Zelandon je iam en la lasta parto de la unua jarmilo p.K., de Tahitio aŭ iu alia parto de orienta Polinezio. Arĥeologiaj malkovraĵoj indikas tion ke estis verŝajne kelkaj amasoj da migrantoj inter la 800-a kaj 1300-a p.K. Laŭ Maoriaj mitoj kaj legendoj, ili alvenis de la mita Hawaiki pere de «waka»-oj (kanotegoj por oceano).
En klereca libro «La Pingvina Estinteco De Nov-Zelando», fameta estintecisto Michael King diris ke Maorioj estis la lasta komunumo da homoj ne ŝanĝita kaj ne influita de la ekstera mondo.
La praaj Eŭropaj esploristoj de Nov-Zelando, inkluzive de Abel Tasman kaj James Cook priraportis renkontojn de Maorioj.
Ĉi tiuj praaj raportoj priskribis la Maoriojn kiel ferocaj kaj malhumilaj. Intertribmilitoj estis kutimaj, kaj la venkitojn oni sklavigis, aŭ eĉ foje manĝis. Ekde eĉ la 1780-oj, Maorioj renkontis Eŭropajn fokkaptistojn kaj balenkaptistojn, en kies ŝipoj kelkaj Maorioj eĉ ŝipanis. Ankaŭ alvenis ade areto da eskapintaj kaptitoj de Aŭstralio, kaj forlasintoj de vizitantaj ŝipoj. Je 1830 taksiĝis tio ke eĉ 2000 da Eŭropaj Maoroj loĝis inter la Maorioj, plejparte kiel sklavoj, kvankam kelkaj gajnis iom da rajtojn. Kiam Pomare militis kontraŭ Titore je 1838, inter liaj militistoj estis 132 eŭropaj maorioj.
Maoria kulturo kaj lingvo instruiĝas en kelkaj Nov-Zelandaj lernejoj. Aldone, ekzistas antaŭlernejnivelaj «kohanga reo» (lingvejoj) kiuj instruas al «tamariki» (infanoj) tute per la Maoria lingvo.
En Esperanto
Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 19an ĉapitron "Fabelo maoria el Nov-Zelando" al komentoj pri la maorioj (p. 159); poste ŝi rakontas fabelon pri maoria belulino.
La revuo "Kuriero" de Unesko dediĉis sian numeron n-ro 1 de januaro-marto 2019 al la temo de indiĝenaj lingvoj okaze de la proklamo de 2019 kiel Internacia Jaro de Indiĝenaj Lingvoj. Tiukadre la artikolo La umbilika ŝnuro, de Kirituia Tumarae-Teka kaj James Doherty, temas pri la konceptoj inter maorioj pri la rilato al la medio.
Dezső Ágai
Dezső Ágai [deĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ágai Dezső estis hungara advokato, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Adler ĝis 1946, lia filino estis Ágnes Ágai.
Fuencalderas
Fuencalderas estas vilaĝo en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono. Ĝi ankaŭ estas malgranda loka ento de la municipo Biel (Zaragozo) en provinco Zaragozo.
Loknomo
La nomo "Fuencalderas" ŝajnas havi latinlingvan originon: "fontes caldarias" (varmaj fontoj). En la trovitaj dokumentoj, la unua "Font Calderas" evoluis al "Fuent Calderas" kaj "Fuen Calderas", skribitaj ambaŭ kun la du vortoj apartigitaj kaj kune. De 1748 la loknomo Fuencalderas estis definitive skribata ĉiam unuvorte.
Geografio
Fuencalderas situas en la nordoriento de la aragona regiono de Cinco Villas. Ĝi etendiĝas je la suda deklivo de la Sierra de Santo Domingo. Ĝi havas areon de 36.5 kvadrataj kilometroj kaj limas kun la sekvaj municipoj:
La urbocentro estas 842 metrojn super la marnivelo. La plej malalta altitudo de sia termino estas 650 metrojn super marnivelo kaj la plej alta 1,329 metrojn (A Ralla d'as Pauletas) en la nordo.
Demografio
Jen sekve la demografia evoluo de Fuencalderas laŭ la Nacia Statistika Instituto de 1842 ĝis 1970:
La datenoj de la jaroj 1981 kaj 1991 korespondas al municipo "Biel-Fuencalderas", kaj tial oni ne detalas ĉi tie.
Jen sekve la demografia evoluo de ĉi tiu malgranda loka ento de la jaroj 2000 ĝis 2022:
Historio
La nomo "Fonte Calderas" aperas en dokumento de 1137 en donaco farita de la aragona reĝo Ramiro la 2-a "El Monje", kiu povas esti falsa, ĉar la plej multaj historiistoj indikas, ke la unua vera dokumento pri Fuencalderas ne aperas ĝis la 15-a jarcento, ĉar Fuencalderas estis kreita, kiam la loĝantoj de Liso translokiĝis tien (antikva loĝloko pli norde, proksimume 10 km de Fuencalderas).
Ŝajnas, ke la malkresko de Liso okazis dum la 13-a ĝis la 15-a jarcento, post kiam la milita limo de la rekonkero malproksimiĝis de ĝiaj teroj, kaj ke tio firmigis Fuencalderas, ĉar ĝi situis sur pli favora tereno. Ĉirkaŭ la jaro 1530 okazis la translokigo de la paroĥo de Liso al Fuencalderas.
Fuencalderas apartenis al la sinsekvaj grafoj "Sástago", kiel ankaŭ Liso, laŭ dokumentoj el la jaroj 1593 kaj 1823.
La Hispana Sukceda Milito (1701-1713) havis specialan efikon al la regiono. Kvankam Aragono, ĝenerale, kaj la grafo "Sástago", precipe, elektis por la aŭstra afero, la ĉefaj municipoj de la komarko Cinco Villas, krom Ejea, aliĝis al la reĝo Filipo la 5-a, pro kio ili ricevis severajn atakojn de la armeoj de arkiduko Karolo de Aŭstrio. Diversaj pagoj estis faritaj en la jaroj 1708 kaj 1709 kun havaĵoj de la grafo "Sástago" situanta en Fuencalderas.
Dum la Sendependiĝa Hispana Milito (1808 - 1814), la diversaj trupoj postulis la pagon de kontribuoj en mono kaj en varo. En la Karlismaj militoj okazis negravaj kolizioj.
Fine de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento okazis la plej granda ekonomia kaj socia evoluo de Fuencalderas, koincidante kun la plej granda demografia evoluo de la loĝantaro. En 1905 kreiĝis kampara banko, fondita de la paroĥestro de la urbeto.
Post la armea ribelo de 1936 la komunumo estis kontrolita de elementoj ligitaj al la ribelo. Kvankam la militfronto restis for de la municipo, tiu epizodo havis tragediajn sekvojn por parto de la populacio.
Post kiam la "2-a Monda Milito" finiĝis, la hispana komunista partio kaj aliaj organizis "gerilojn" en la interno de Hispanio, kiuj havis iun agadon en vilaĝoj limantaj kun Fuencalderas.
Ĝi estis memstara municipo ĝis 1975, kiam ĝi kuniĝis kun tiu de Biel, kaŭzante la municipon de Biel-Fuencalderas, kiu en 1998 estis renomita la municipo de Biel, post kiam Fuencalderas estis establita en 1996 kiel malgranda loka ento de tiu sama municipo.
Monumentoj
Proksimume 10 km for de la urbeto Fuencalderas, en la antikva loko Liso estas:
Eklezia administrado
Kiam la diocezo de Jaca estis kreita en 1571, la nova paroĥo de Fuencalderas restis en la episkopujo de Huesca ĝis 1955, kiam ĝi iĝis la episkopujo de Jaca definitive. La episkopujo de Jaca iĝis sufragano de la ĵus kreita ĉefepiskopujo de Pamplono en 1956.
Natura medio
En ĝia areo ekzistas pluraj geomorfologiaj trajtoj tre rimarkindaj, arkeologiaj restaĵoj, belaj pejzaĝoj kaj altaj montopintoj, kiel la "Ralla d'as Pauletas" (1.329 m), la "Punta de los Tres Obispos" (1.233 m) kaj la "Punta de Plandemicas" (1.199 m), kaj ankaŭ multnombraj fontoj.
Estas menciinde
La nuna centro de Fuencalderas devenas de la 14-a jarcento. La ĉefa karakterizaĵo estas ĝia interna dezajno, bazita sur sinsekvo de malgrandaj kvadrataj placoj kaj la konstruado de la domoj, kiuj ankoraŭ konservas sian malnovan fizionomion en perfekta stato.
La antaŭ-projekto de la aragona "leĝo pri lingvoj" de la registaro de Aragono rekonas Fuencalderas kiel unu el la lokoj, kiuj povas esti deklaritaj areoj de superrega uzo de la aragona lingvo.
Ribécourt-Dreslincourt
Ribécourt-Dreslincourt [ʁibekuʁ dʁɛlɛ̃kuʁ] estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ribécourtois kaj Dreslincourtois.
Hipokrato el Ĥio
Hipokrato el Ĥio estis antikvgreka matematikisto, geometriisto kaj astronomo, vivis proksimume inter 470 kaj 410 a.K.
Li naskiĝis en la insulo Ĥio, antaŭ la marbordo de la nuntempa Turkio. Proksime estas la insulo Kos, kie naskiĝis Hipokrato el Kos (5-a ĝis 4-a jarcento a.K.), aŭtoro de la hipokrata ĵuro. Hipokrato el Ĥio estis origine komercisto. Post malfacilaĵoj — por ekzemplo, rabis al li kaj piratoj kaj koruptaj doganoficiroj —, iris al Ateno, eble por plendi. Li eble dediĉis sin al instruado por vivteni sin, kaj rezulte iĝis elstara matematikisto. Laŭ Aristotelo, kvankam li estis elstara geometriisto, li estis stulta kaj al li mankis komuna saĝo ĉe aliaj aspektoj.​
Hipokrato el Ĥio estas konata pro sia kvadraturo de la luno, tio estas, la kvadraturo pere de rektilo kaj cirkelo, de luno de tre specifaj karakteroj.
Antal Ruprecht
Antal Ruprecht [rupreĥt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ruprecht Antal estis hungara kemiisto, inĝeniero, profesoro.
Antal Ruprecht  naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Szomolnok (nuntempa Smolník (distrikto Gelnica) en Slovakio), li mortis la  en Vieno.
Biografio
Antal Ruprecht akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1775, poste li laboris 2 jarojn en la minada administrado en Selmecbánya. Inter 1777 kaj 1779 li studvojaĝis helpe de stipendio al Saksio, Rejno-regiono, Svedio, Uppsala. Hejmenveninta li ekinstruis en la menciita akademio. En la 1780-aj jaroj li multe okupiĝis pri ercoj en Transilvanio. Li kolektis mineralojn, eĉ el la superfluaj eroj li donacis mineralojn al kolektaĵoj en Parizo kaj Milano. La kolektaĵon rigardis eĉ Alessandro Volta. En 1780 li estis nomumita kortega minkonsilisto. En 1786 li instalis modernan laboratorion kaj fandejon, kie li fandis platinojn (unue en la mondo) kaj manganojn. Li pluevoluis metodon de Ignác Born. Liaj eksperimentoj kaŭzis dubojn, sed Humphry Davy en 1808 agnoskis ilin. En 1792 li ricevis postenon en Vieno, li gvidis la minadon kaj metalurgion en la Habsburga Imperio. En 1802 li emeritiĝis.
Novozibkov
Novozibkov (ruse Новозыбков) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15420.
Kvadraturo de la luno
La kvadraturo de la luno aŭ krescentoj estas matematika koncepto fare de la helena matematikisto Hipokrato el Ĥio, kiu konsistas en la kvadraturo pere de rektilo kaj cirkelo, de luno de tre specifaj karakteroj. Li ne estus konfuzata kun Hipokrato el Kos, tute najbara insulo (5-a ĝis 4-a jarcento a.K.), aŭtoro de la hipokrata ĵuro.
Lia kvadraturo de la luno (krescento aŭ luneto) estas speciala kompono de luno, formita per du cirkloj, el kiuj la diametro de unu el ili estas unu de la flankoj de la kvadrato enskribita en la unua el ili. Tial, la areo de la luno estas kvarono de la kvadrato enskribita, kiu korespondas al triangulo. La kvadraturo de la triangulo jam estis konata, kaj tial kvadraturi la lunon (tio estas, pere de rektilo kaj cirkelo) estis tute eble.
Ankaŭ la persa matematikisto Alhazen alfrontis la problemon.
Novozibkov
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1809.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08343, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 43 mil loĝantojn.
Rembercourt-sur-Mad
Rembercourt-sur-Mad [elparolu : Ramberkur-sur-mad] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Badena sorbuso
La badena sorbuso aŭ Sorbus badensis, ankaŭ nomata Badena hibrid-sorbuso, estas hibrido el la hibrido-sorbusoj (Sorbus latifolia-grupo). Kiel la plej multaj hibrido-sorbuso ĝi muliĝas apomikse, do sensekse pere de agamospermio. La badena sorbuso ekestis el adstringa sorbuso („Sorbus torminalis) ankaŭ la greka sorbuso (Sorbus graeca'').
Karakterizaĵoj
La badena sorbuso estas arbusto aŭ malgranda, ĝis 10 m alta arbo. Ĝi similas al la frankonia sorbuso (Sorbus franconica). La folioj estas ovformaj-eliptaj 7 ĝis 8 × 3 ĝis 4 cm grandaj. La folibazo estas rondeta ĝis larĝe kojnforma, la foliloboj estas pintaj kaj ensegita ĝis 5 mm. La folioj posedas 9 ĝis 10 paroj da flankaj vejnoj. La malsupra folisurfaco estas flave verda. La fruktoj estas 12 × 10 mm grandai, globecaj kaj iom pirformaj kaj helruĝaj. La multegaj lentiĉeloj estas ĉirkaŭ 0,3 mm grandaj.
Disvastigo
La badena sorbuso indiĝenas en suda Germanujo, en la valoj de Majno, kaj Tauber kaj en Bauland. Ĝi kreskas sur kalko en alteco ĝis 300 m.. Ĝi preferas sunajn okcidentaj deklivoj.
Sistematiko
La planta estis 1961 de Ruprecht Düll unuafoje priskribita.
Arondismento Quimper
La arondismento Quimper / Kemper (france arrondissement de Quimper, bretone Arondisamant Kemper) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Finistère / Penn-ar-Bed kaj en la regiono Bretonio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Quimper / Kemper. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
János Berecz (politikisto)
János BERECZ [jAnoŝ berec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berecz János estis hungara politikisto, parlamentano, entreprenisto.
János Berecz naskiĝis la  1930 en Ibrány kaj mortis la 7-an de julio 2022.
Biografio
János Berecz frekventis unu jaron en Universitato de Debrecen en 1950, poste li plulernis en Instituto Lenino 4 jarojn. Li aliĝis al la komunistoj kaj komence li havis taskojn en la junulara organizaĵo. Inter 1963 kaj 1966 li plulernis en politika akademio en Sovetunio, kie li kandidatiĝis. Post lernado li ricevis pli signifajn partiajn taskojn kun postenoj. Li estis parlamenta deputito inter 1985 kaj 1990. Post falo de la socialismo li estis entreprenisto. En 2000 li pensiuliĝis. Li edziĝis dufoje, resume li havis 4 gefilojn. Lia dua edzino estas aktoro Anikó Sáfár.
Ferenc Laborcz
Ferenc Laborcz [laborc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laborcz Ferenc estis hungara skulptisto, instruisto. Ferenc Laborcz naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Laborcz lernis en metilernejo en Kispest, li iĝis faklaboristo pri lignoskulptado en 1926. Inter 1933-1937 li studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo komence laŭ vespera kurso, poste ordinare. Lia majstro estis Imre Simay. Li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1941. Liaj plej gravaj instruistoj estis Jenő Bory kaj Béla Ohmann. Post la diplomo li estis samloke asistanto, sed en la sekva jaro li studvojaĝis al Romo helpe de stipendio. Li debutis en ekspozicio en Romo, sed hejme nur en 1945. Ekde 1949 ĝismorte li instruis en skulptista liberlernejo. Li vivis duonjaron en 1957 en Parizo, en 1967 li rondvojaĝis en muzeoj de okcidenta Eŭropo. Li ricevis premiojn inter 1942-1957.
Gießen
Gießen [GIsn] estas universitata urbo en Hesio (Germanio) kaj la administra centro de centra Hesio. Ĝi estas ĉefurbo de samnomaj distriktaro kaj distrikto. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
Gießen situas ĉe kurbiĝo de rivero Lahn, kie ĝi ŝanĝas sian direkton okcidenten. En 1977 ĝi kuniĝis kun la najbara urbo Veclaro al urbo nomita Lahn, sed la kuneco ne estis sukcesa kaj finiĝis en 1979. (La regiona aŭtokodo "L", uzata dum tiu tempo, nun servas al Lepsiko.)
Kananga
Kananga (pli frue Luluabourg) estas metropolo, universitata urbo kaj ĉefurbo de la Centra Kasajo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio).
Geografio
Kananga situas en centro (tamen iomete pli sude) de la lando laŭ rivero.
Historio
Germana vojaĝisto-esploristo Hermann Wissmann fondis la urbon (tiam nomata Malandji) en 1885. Poste ĝi havis pli novan nomon Luluabourg pri la ekfunkcianta stacidomo ekde 1927. Post la sendependiĝo oni planis Luluabourg-on ĉefurbo, sed pro la komenciĝanta militado ĝi prokrastiĝis por eterno. La konstitucio tie pretiĝis en 1964. Post 2 jaroj la urbo ricevis afrikanecan loknomon Kananga.
Hirunda vincetoksiko
Hirunda vincetoksiko (Vincetoxicum hirundinaria) estas herba planto el familio Apocinacoj (antaŭe Asklepiadacoj).
Priskribo
Planto sufiĉe granda (30-100 cm), unutiga kun paraj folioj lancformaj. La floroj kreskas en grapolformaj cumoj, inseritaj ĉe foliakseloj. La korolo havas funelan formon (5 gluitajn petalojn) blankan aŭ verdetan, flavetan. La fruktoj longas kaj posedas du loĝiojn. Aŭtune ili elirigas semojn kun egretoj ĉe la pinto.
Kreskloko
Sur kalkaj grundoj, en boskoj, rokecaj lokoj,veprejoj de Eŭropo kaj Azio.
Kananga
Trafiko
Kananga havas flughavenon. La trajno inter Ilebo–Lubumbashi tuŝas Kananga-on.
Klimato
Kananga troviĝas en la tropika zono. Jare pluvas po 1590 mm. La averaĝa temperaturo estas konstante ĉirkaŭ 25 C.
Deidamio
Hipodamio aŭ Deidamio estis filino de Buteso, trakia filo de Boreaso, aŭ de Adrasto, reĝo de Argo. Ŝi estis unu el la plej belaj virinoj de tiu tempo, kaj edziniĝis al Piritoo, reĝo de la lapitoj.Ĝuste por festi sian nupton, Piritoo organizis grandiozan bankedon, al kiu li invitis la olimpanojn (krom Areso kaj Erido, pro kiel ili agis dum la nupto de Peleo kaj Tetiso) kaj la tutan loĝantaron de sia lando, inkluzive la centaŭrojn. Tiuj lastaj gustumis vinon unufoje dum tiu festo, do ili rapide ebriiĝis, kaj en tiu stato ilia ĉefo Eŭrito forkaptis Hipodamion. La ceteraj ĉevalviroj imitis lin, kaj perforte prenis ĉiujn virinojn kaj eĉ kelkajn junulojn kiuj ankaŭ ĉeestis en la bandeko. Ĉi tiu iĝis la kialo de la fama milito inter centaŭroj kaj lapitoj, kiun venkis tiuj lastaj, danke al la interveno de Piritoo mem kaj de lia fidela amiko Tezeo. Oni diris ke tiu sanga incidento estis instigita de Areso kaj Erido, venĝavidaj pro la ofendo ne inviti ilin al la festo.
Piritoo kaj Hipodamio havis infanon, Polipeto, kiu partoprenis la Trojan militon. Post la morto de Hipodamio, ŝia edzo konvinkis Tezeon, ankaŭ ĵus vidvinta, vojaĝi al Hadeso kaj forkapti Helenon, ĉar li volis unuiĝi al la familio de la famaj Dioskuroj.
Urio
Urio havas plurajn signifojn:
Urio estas unu el la prakantonoj de la Svisa Ĵurkomunumo kaj kantono de Svislando.
La Lago de Urio estas partlago de la Kvarkantona Lago en Svislando.
Hroubovice
Vilaĝo Hroubovice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en milde ondoforma pejzaĝo 4 km okcidente de la urbo Luže. Vivas ĉi tie. Norde de la vilaĝo estas belvidejo Jahůdka kaj sude de ĝi estinta malgranda banejo Svatá Anna kun baroka kapelo kaj fonto de fera akvo.
Historio
La vilaĝon en popola elparolo oni ankaŭ nomis Roubovice. La unuaj mencioj pri ĝi atingas ĝis la 12-a jarcento, en la jaro 1167 estis Hroubovice havaĵo de monaĥejo en Litomyšl, poste de monaĥejo en Podlažice. En la jaro 1436, post detruo de la monaĥejo la vilaĝo transiris al Jan Padrus el Vratkov. Poste la posedantoj ŝanĝiĝis, ĝis en la jaro la vilaĝon aĉetis episkopo de Hradec Králové Jan Josef Vratislav el Mitrovice.
En la vilaĝo estis relative granda juda komunumo. Sinagogo el la 18-a jarcento bedaŭrinde ne konserviĝis, estis malkonstruita en la jaro 1970. Ĝi estis verŝajne eŭropa raraĵo, ĉar sur ĝia tegmento estis tureto kun horloĝo, kiaj estas konataj el kristanaj sakralaj konstruaĵoj barokaj aŭ gotikaj. Tio estis onidire por esprimo de bonaj interrilatoj inter vilaĝanoj de hebrea kaj kristana konfesoj. En la jaro 1900 estis en la vilaĝo 580 katolikoj, 5 evangelianoj kaj 80 judoj.
Tombejo
Tombejo kun proksimume 250 valoraj barokaj kaj klasikismaj tomboŝtonoj troviĝas sur norda rando de la vilaĝo. La plej malnova konservita tomboŝtono estas el la jaro 1788. Proksime de la tombeja enirejo staras ceremonia salono, sur kontraŭa flanko de la tombejo estas malgranda kadavrejo.
Orelvulturo
La Orelvulturo, Torgos tracheliotus, estas afrika malnovmonda vulturo kiu apartenas al la birda familio de Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, milvoj, buteoj kaj akcipitroj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Torgos. Ĝi ne rilatas al ŝajne simila grupo de Novmondaj vulturoj, kaj ne kunhavas tiom lertan sentoflaron.
Disvastiĝo kaj subspecioj
Estas tri subspecioj disigitaj el okcidento orienten en Afriko. Subspecio T. t. tracheliotus loĝas norde kaj sude de dezerto Saharo, ne multe en golfo de Gvineo, Sudafriko aŭ Madagaskaro. T. t. nubicus loĝas en nordorienta Afriko, el Egipto ĝis Kenjo, kaj estas iom pli malgranda. T. t. negevensis ĉeestas for de Afriko, nome en Sinajo, la dezerto Negev kaj eble nordokcidentan Sauda Arabio. Ties medio estas seka ebenaĵo, dezertoj kaj montaroj ĝis 4.500 m de alteco.
Resume kaj laŭ Alan P. Peterson, tiu specio estas komponata de la jenaj subspecioj:
Aspekto
Ĝi estas granda vulturo ĝis 1.15 m longa, kun enverguro de ĝis 3 m. La mezaveraĝa pezo estas el 6 ĝis 14 kg. Ambaŭ seksoj estas similaj. Naturaj vulturoj, de la subspecio T. t. tracheliotus, gamas el 4.4 al 9.4 kg kaj, en Orienta Afriko, averaĝas nur 6.2 kg. Aliflanke kaptivaj vulturoj de la pli granda subspecio T. t. negevensis, pezas 6.5-9.2 kg ĉe maskloj kaj 10.5-13.9 kg ĉe inoj.
Kiel ĉe aliaj vulturoj, tiu havas senplumajn ruĝecajn al rozkolorajn kapon kaj kolon. Pluma kapo makuliĝus per sango, aliajn kadavraj fluaĵoj kaj malpuriĝus malfacile. Ruĝeca kapo -iom blueca subbeke, kun koloroj ŝanĝeblaj laŭ temperaturo kaj mieno- kaj dikega beko, nigra supre kaj iom malhelflava sube, distingas ĝin el aliaj vulturoj. Kiel ansergrifo, tiu havas krispan plumaron ĉirkaŭ kolo -antaŭe senpluma kaj ruĝa- malantaŭe unue blankaj plumoj kaj poste malhelbrunaj, kiel en la resto de la korpo, escepte la kruroj kiuj montras blankan plumaron.
Hroubovice
Belvidejo Jahůdka
Por informoj vidu la paĝaron de la urbo Luže.
Orelvulturo
Reproduktado
Tiu birdo nestas solece sur izolitaj dornaj arboj kaj en rokaj fendoj, kie konstruas grandan neston el etaj bastoneteroj kaj interna seka herbaro. La ino demetas kutime ununuran ovon. Kovado daŭras 50 aŭ 55 tagojn. La ido estas tutbruna sed kun grizaj kapo kaj kolo. Antaŭ ekflugo (post 4 monatoj) ĉiam unu el la gepatroj restas ĉeneste. Poste la junulo povas resti sola dum pluaj 2 monatoj. La gepatroj povas zorgi la idon eĉ ĝis dum unu jaro.
Kutimoj
Temas pri kadavromanĝanta birdo, kiu manĝas jam mortintajn bestojn kiuj trovas per vidkapablo aŭ rigardante aliajn vulturojn. Per sia fortega beko povas disŝiri la malmolan haŭton de grandaj mamuloj. Poste manĝas haŭton kaj etajn ostojn. Ili regas aliajn vulturon dum manĝado, sed perdas tempon pro tiu konduto. Tio estas ankaŭ profita por aliaj vulturoj, ĉar tiu ĉi plej forta faras malfermigan taskon, kion povas fari eĉ pli efike hienoj. Ili povas forpreni kadavropecojn de aliaj rabobirdoj. Ankaŭ povas ataki feblajn animalojn aŭ rabi birdonestojn ekzemple de flamengoj.
Temas pri silentema vulturo. Ili vivas laŭ paroj, sed kuniĝas ĝis grupo de 50 birdoj ĉirkaŭ manĝaĵoj kaj akvo. Ili vivas ĝis 30 jaroj en libero kaj ĝis 50 en kaptiveco. Ne estas migranta birdo, sed moviĝas en okcidenta Afriko norden dum pluvosezono kaj suden dum seka sezono.
François de Châteauneuf
François de Castagnères, abato de Châteauneuf, naskiĝinta ĉirkaŭ 1650, mortinta en 1703 estis franca literaturisto, diplomato kaj geniulo kiu havigis interesajn studojn pri antikva muziko; sed li estas konata ĉefe ĉar estis la amiko de Ninon de Lenclos kaj la baptopatro de Voltaire.
Planken
Planken estas la plej malgranda komunumo de Liĥtenŝtejno, kun nur 374 loĝantoj (2005).
François de Châteauneuf
Li estis anstataŭanta diplomato en Pollando. Tamen li estis pli konata kiel geniulo ol kiel diplomato. Estis li kiu prezentis la junan Voltaire, nome lian baptofilo, ĉe la societo Temple kaj ĉe Ninon de Lenclos. Restis el li verko Traité sur la musique des anciens publikigita post sia morto (Parizo, 1725).
Planken
En Planken loĝas Hanni Wenzel, ĉampiono pri skiado.
Villa González Ortega
Villa González Ortega estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa González Ortega.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 30420  loĝantojn. El tiuj estas 14993 viroj kaj 15427 virinoj. La komunumo havas surfacon de 324 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,140 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 31′ norda latitudo kaj 101° 55′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 10289 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 5 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.05 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Inter la virinoj estas 3,420 alfabetoj kaj 430 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 11.17%. Inter la viroj estas 2,708 alfabetoj kaj 326 analfabetoj, do 10.74% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32053a.htm
Lago Wairarapa
Lago Wairarapa estas lago en la suda pinto de la Norda Insulo de Novzelando, je 50 kilometroj oriente de Velingtono. La lago kovras areon de 78 km², kaj estas la tria plej granda el la Norda Insulo, nome iome pli malgranda ol la Lago Rotorua. La plej proksima urbo al la lago estas Featherston, kiu situantas je 5 km el ties norda bordo.
Guillaume Amfrye de Chaulieu
Guillaume Anfrie (aŭ Anfry), abato de Chaulieu, naskiĝinta en Fontenay-en-Vexin en 1639 kaj mortinta en Parizo la 27an de junio 1720, estis franca poeto kaj ateisto.
Lia patro, kontisto en Rouen, sendis lin fari siajn studojn al la lernejo de Navaro kie li montris la genion kiu distingis lin. Li ircevis la apogon de la duko de Vendôme kiu helpis lin akiri, inter aliaj ekleziaj privilegipostenoj, la abatejon de Aumale. La duko de Vendôme kaj lia frato Philippe, granda prioro de la kavaliroj de Malto en Francujo, kunvenis tiam ĉe la Turo Temple kie li formis ĉirkaŭ ili epikurisman societon.
Chaulieu iĝis la porĉiama kompano kaj konsilisto de du princoj. Li faris ekspedicion en Polujo je la konto de la markizo de Béthune, en la espero fari karieron ĉe la kortego de la reĝo Johano la 3-a. Li militis ankaŭ en Ukrainujo, sed li revenis en Parizon sen sukcesi en siaj polaj ambicioj.
Rezső Havass
Rezső Havass [reĵO havaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Havass Rezső estis hungara oficisto. Lia origina familia nomo estis Handtel ĝis 1877.
Rezső Handtel naskiĝis la en Pozsony (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Havass frekventis mezlernejojn en Kecskemét kaj Pest (urbo), poste li akiris sciencan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1876, post 2 jaroj pedagogian diplomon. Li estis esekura oficisto (1878–1893), poste gvidanto de la oficejo (1893-1918). Li multe vojaĝis en okcidenta Eŭropo, Balkanio kaj Dalmatio. Post siaj spertoj li amatore okupiĝis pri geografio de Balkanio kaj Dalmatio. Li strebis multe pri la hungara mara ŝipado, eĉ li volis reakiri Dalmation al Hungarlando. Li ricevis titolojn reĝa konsilisto (1902), kortega konsilisto (1913). Li havis edzinon.
Eberhardo la 1-a de Mark-Arenberg
Eberhardo de Mark pli malfrue de Mark-Arenberg (naskiĝinta antaŭ 1326; mortinta antaŭ 1378) estis komence preposto ĉe diversaj katedralaj kapituloj, antaŭ ol li geedziĝis por fariĝi la vera fondanto de la linio Mark-Arenberg.
Vivo
Eberhardo estis filo de Grafo Engelberto la 2-a de Mark kaj ties edzino Matilda de Arenberg. Per tio li estis samtempe nevo de la episkopo de Lieĝo, Adolfo la 2-a de Mark, kaj la pli aĝa frato de Grafo Adolfo la 2-a de Mark.
Eberhardo estis nomumata en 1326 al preposto de la katedralo Sankta Lamberto je Lieĝo. Pli malfrue li fariĝis preposto ĉe la katedralaj kapituloj de Kolonjo kaj Treviro, finfine katedrala kantoro je Kolonjo. Inter 1339 kaj 1347 li estis preposto ĉe la katedralo Sankta Paŭlo en Monastero.
Li forlasis la eklezian staton, por geedziĝi kun Maria von Looz. Per tio ankaŭ Lumen, Peer kaj Neufchâteau en la Ardenoj eniĝis en lian posedon. De sia patrino li krome transprenis la regecon pri Arenberg.
Posteulo fariĝis lia filo Eberhardo la 2-a
Akridina flavo
Akridina flavo aŭ akridina flavo estas organika kombinaĵo rezultanta per redutado de 1,3-Dumetila-4,6-duamino-benzeno kaj o-Toluidino. Ĝi estas malhela flavokolora solidaĵo, solvebla en akvo, kaj aliaj organikaj nepolaraj solvantoj. Akridina flavo posedas 15 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, kaj 3 nitrogenatomojn. Akridina flavo uzatas en kemiaj sintezoj kaj kiel kolorigilo en hematologio kaj citologio. Akridina flavo posedas kelkajn farmaciajn proprecojn.
Nathanael West
Nathanael WEST, origine: Nathan Wallenstein WEINSTEIN (naskgixis la 17-an de oktobro, 1903, mortis la 22-an de decembro, 1940) estis usona verkisto.
Naskiĝinte en Novjorko, la filo de judaj enmigrintoj el Litovio studis en la universitatoj Tufts kaj Brown. Ekde 1924 li pasigis du jarojn en Parizo. Tie li verkis sian unuan romanon The Dream Life of Balso Snell, kiun li publikigis en 1931. Reveninite al Usono li agis kiel manaĝero de malgrandaj hoteloj. Lia plej renoma romano Miss Lonelyhearts aperis en 1933. En 1935 li transloĝiĝis al Hollywood por fariĝi scenaristo. Sian lastan romanon The Day of the Locust li publikigis en 1939. Unu jaron poste li mortis de aŭto-akcidento.
Elskop
Elskop estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Novokubansk
Novokubansk (ruse Новокубанск) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03234501.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
La interurba telefona kodo estas 86195, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, sur maldekstra bordo de rivero Kubanj (Кубань).
En la urbo estas fervoja stacio Kubanskaja (Кубанская).
En jaro 1959 la urbo havis 15,4 mil loĝantojn, en 2002 estis 35,4 mil loĝantoj.
Ŝabtaj Cvi
Ŝabtaj Cvi (hebree שַׁבְּתַי צְבִי, turke Sabetay Sevi; diversaj literumoj en aliaj lingvoj; naskiĝis la – mortis la ) estis sefarda rabeno kaj kabalisto, kiu proklamis sin la longe atendata juda mesio. La movado, kiun li fondis, nomiĝas ŝabtajanismo. Li komencis diri al siaj kunuloj en la hejmurbo Izmiro jam en la jaro 1648, kiam li havis 22 jarojn, ke li estas la mesio.
En 1666, kiam li venis en Konstantinopolon, lin kaptis kaj malliberigis la turka registaro. Post pluraj monatoj, kiujn Ŝabtaj pasigis en prizonoj, Ahmed Köprülü, la veziro de la sultano, dekretis ke li devas elekti unu el tri farotaĵoj: pruvi sian diecon kontraŭ pafarkoj, aŭ trapikiĝi, aŭ konvertiĝi al islamo. Ŝabtaj Cvi elektis konvertiĝi, kaj surmetis turkan turbanon. Plej multaj ŝabtajanoj seniluziiĝis pri lia mesieco post la islamaniĝo, sed lia edzino Sara kaj ĉirkaŭ 300 familioj da sekvantoj elektis ankaŭ por si la konvertiĝon. Tiuj familioj nomiĝis dönmeh „konvertitoj“, kaj iuj el ili sekvas lin ĝis la hodiaŭa tago.
13082 Gutiérrez
Nomo
Ĝia nomo honoras Pedro J. Gutiérrez, de la Instituto de Astrofísica de Andalucía de la Supera Konsilio por Scienca Esplorado en Granado, Hispanio. Li uzis termofizikajn modelojn por studi la evoluon de la kometoj kaj de ties orbitoj.
Buch SH
Buch estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 300 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
Buch limas en okcidento kaj nordo al la komunumo Gottmadingen en Baden-Virtembergo (Germanio), en oriento al Ramsen kaj en sudo al Gailingen am Hochrhein ankaŭ en Baden-Virtembergo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Buch datiĝas el la jaro 1080. En mezepoko Buch apartenis al la Grafejo Hegau kaj estis priskribita en la jaro 1270 kiel oppidum. La voktrajtoj pri Buch falis en la jaro 1529 al la urbo Ŝafhaŭzo, kiu akiris en la jaro 1723 ankaŭ la altan jurisdikcion pri la komunumo. Ĝis la regneto de Stein ĉe Rejno en la jaro 1798 dum la Helveta Revolucio falis al la Kantono Ŝafhaŭzo, Buch estis la ununura Ŝafhaŭza posedaĵo en la nuna orienta kantonparto.
Sizifa laboro
Deveno de la diraĵo
Pri korinta reĝo Sizifo oni asertas, ke li apartenis al la plej saĝaj el la homoj aŭ ankaŭ al la plej artifikaj kaj ankaŭ, ke li volis esti senmorta. Kiam venis por li Mortulo, li malliberigis ĝin. La ĉiopova Zeŭso ne suferis la estiĝintan ĥaoson en la situacio sen Mortulo kaj sendis Areson, la dion de milito, por fari rebonigon. Sizifo ankoraŭ havis tempon por interkonsenti kun sia edzino, ke ŝi ne faru al li sepulton. Post sia forkonduko en submondejon li asertis tie, ke kiel nesepultiton ili ne povas teni lin kaj li plendis ankaŭ pri sia malmulte funebranta edzino kaj estis permesite al li, por ke li iru puni ŝin. Tiel li atingis sian celon - esti denove inter la vivuloj - kaj li rifuzis reveni. Kun malfacilaĵoj, sed ja nur la potenca Zeŭso venigis Sizifon reen en la submondejon kaj juĝistoj de la mortintoj dure punis la artifikan "fuĝinton". Li ricevis ordonon suprenŝovi sur monton grandegan ŝtonegon kaj sur alia flanko ruligi ĝin suben. Sed peceton de la montopinto la ŝtonego ĉiam reglitos al li kaj per ŝvito verŝita kaj ankaŭ la elĉerpinta Sizifo komencas denove kaj denove. Li suferas pro tio, ke li volis fari ion, kio sukcesis iam al neniu... trompi Mortulon.
Tivadar Agorasztó
Tivadar Agorasztó [agorastO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Agorasztó Tivadar estis hungara nobela juĝisto, notario, senatano.
Tivadar Agorasztó naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tivadar Agorasztó apartenis al la greka minoritato. Li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Pozono) kaj Kalvinana Kolegio (Debrecen), poste li akiris ŝtatsciencan diplomon en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto en 1893. Li estis nobela juĝisto province ((1893–1896), poste notario, pli poste subdepartementestro de Pest-Pilis-Solt-Kiskun (1896–1900). Inter 1900-1913 li instruis ŝtatan administracion, ankaŭ senatano (1905–1918) kaj (1931–1944), krome li havis longe postenon en la grekokatolika eklezio.
Feldioara (Cătina)
Feldioara (Cătina) [feldiŭara] (Melegföldvár) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Cătina.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 950 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 628 (rumnaoj, 41% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1327. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Dumetilacetamido
Dumetilacetamido aŭ DMA estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la amidoj, senkolora aŭ blanka likvaĵo ordinare uzata kiel polara solvanto en kemiaj sintezoj de pesticidoj kaj fabrikado de sintezaj fibroj. DMA estas miksebla kun akvo kaj plejmulto el aliaj organikaj solvantoj, kvankam ĝi estas malmulte solvebla en alifataj hidrokarbonidoj.
Noĉo
Noĉo laŭ PIV en tekniko estas V-forma entranĉo en eĝo aŭ konveksa surfacaĵo. Ĝi povas esti laŭvole fabrikata, aŭ kontraŭvole akcidente kauzata. Ekzemple hakilo aŭ tranĉilo povas esti noĉata kiam ĝia klingo trafas pli malmolan objekton. Noĉoj ofte uziĝas por faciligi la nombradon - en Eŭropo kaj Norda Ameriko tiaj porkalkulaj noĉoj aspektas tiamaniere:, en Orienta Azio tiel:.
Józef Hofmann
Józef Kazimierz Hofmann (naskiĝis la 20-an de januaro 1876 en Krakovo, mortis la 16-an de februaro 1957 en Los-Anĝeleso) − pola inventisto, pianisto, komponisto kaj pedagogo loĝanta dum pluraj jaroj en Usono.
Vivo
Lia patro Kazimierz estis komponisto, dirigento kaj pianisto, kaj la patrino Matylda Pindelska - kantistino. Józef Hofmann tre frue komencis lerni fortepianon. 8-jara jam ludis antaŭ varsovia aŭskultantaro, en la aĝo de 10 jaroj ludis ĉe aŭskultantaro de multaj eŭropaj landoj, kaj unu jaron poste en Usono. En 1887 koncertis 52 foje dum 10 semajnoj, sed proteste de New York Society for the Prevention of Cruelty to Children, pro timo pri lia sano devis rompi sian muzikvojaĝon. Tiam iris al Berlino, kie danke al stipendio de Alfred Corning Clark studis en la jaroj 1888-1894. En 1894 gajnis en Hamburgo la unuan premion en la konkurso nome de Anton Grigorjeviĉ Rubinŝtejn, kies disĉiplo estis. Post la sukceso koncertis en skandinavaj landoj, Anglio kaj Rusio. Ĉiujare koncertis en Usono, kies civitaneco ricevis en 1926. En 1924 fondis Curtis Institute of Music en Filadelfio, kiun gvidis ĝis 1938.
Hofmann estis ankaŭ komponisto (pseŭdonomo Michel Dvorsky). Pianistan karieron finis la 19-an de januaro 1946 en Carnegie Hall. Dufoje edziniĝinta. Kun la unua edzino Maria Eustis havis filinon, kun la dua Betty Short tri filojn.
Inventaĵoj
Li estas konata de pluraj eltrovaĵoj ĉefe pri aŭtomobiloj kaj fortepiano. Patentis ĉirkaŭ cent, i.a. glacoviŝilon kaj aparaton por mezuri tuŝ-forton de pianisto.
Aŭstralia orcelo
Aspekto
Estante specio de delfeno en al genro, Orcaella, kiu enhavas ankaŭ unu alian specion, nome la Iravadia delfeno Orcaella brevirostris, la inoj de O. heinsohni povas atongi longojn de 230 cm kaj maskloj povas atingi 270 cm. La Aŭstraliaj orceloj estas subtile trikoloraj: brunecaj supre, pli helbrunaj flanke, kaj kun blanka ventro; dume la Iravadia delfeno estas uniforme ardezgriza escepte pro la blanka ventro. Tiu ĉi nova specio havas rondoforman frunton, tre malsimila al tiuj de aliaj delfenaj specioj de Aŭstralio, kaj la tre malgranda, "senpinta" dorsa naĝilo distingas ĝin el aliaj delfenoj de sia teritorio. La manko de strioj ĉiuflanke de la dorso kaj la ekzisto de kolfendo plie distingas tiun specion el sia parencaro. Ankaŭ vostungoj ludas identigeblan rolon en la vostobordo kiu povas helpi distingi ĝin el aliaj specioj de delfenoj.
La nombro de nazaj ostoj ambaŭflanke de la kraniverto varias el naŭ al ses. Estas malmulte disvolvigita mestemoida plato. En la supra makzelo estas ĉirkaŭ 11–22 dentoj en ĉiu duono, kaj en la malsupra makzelo estas ĉirkaŭ 14–19 dentoj en ĉiu duono.
Vivociklo
En studo pri Aŭstralia orcelo konsistanta el 18 individuoj, oni determinis, ke la proksimuma vivodaŭro estas de ĉirkaŭ 30 jaroj. Tamen, ĉar la vidaĵoj estas tiom raraj, multo restas nekonata pri tiu specio. Gravedo estas ĉirkaŭkalkulita en ĉirkaŭ 11 monatoj bazite sur la proporcioj de similaj specioj.
Líšná (distrikto Přerov)
Líšná estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1366.
Oktaviano
Oktaviano (63 a.Kr.-14 p.Kr. en la Roma Imperio) estis filo de Kajo Oktavio (Latine Caius Octavius), kiu vivis pli malpli 101-59 a.Kr., kaj de Atia, kuzino de Cezaro.
Oktaviano en la testamento estis adoptita de Kajo Julio Cezaro; decido de la senato igis lin pro tio patricio.
Li transprenis la heredaĵon de Cezaro, unue la taskon venĝi sin je ties murdintoj. En relative mallonga tempo li ekregis la tutan Romian Imperion.
De Rerum Natura
Ne konfuzu kun De rerum naturis de Rabano Maŭro - De Rerum Natura (Esperante Pri la Naturo de Aferoj) estas epopea poemo en latina lingvo de la latina poeto Lukrecio, kiu vivis en la unua jarcento a.k. Ĝi estas skribita en daktilaj heksametroj, la klasika metriko por la epopeaj poemoj. Ĝi estas farita por traduki, en la senco de traducere, la doktrinon de Epikuro.
Oktaviano
Pro tio li ricevis de la senato la tutnovan titolon Aŭgusto (Altigito aŭ Gravegulo).
Vidu plu ĉe Aŭgusto Cezaro.