cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politiko
Modernaj ŝtatoj
Kelkaj naciaj ŝtatoj, kiel Germanio kaj Italio, ekekzistis almenaaŭ parte kiel rezulto de politikaj kampanjoj fare de naciistoj, dum la 19-a jarcento. Ambaŭkaze, la teritorio estis antaŭe dividita inter aliaj ŝtatoj, kelkaj el ili vere tre malgrandaj. Liberalaj ideoj de libera komerco ludis gravan rolon en la unuigo de Germanio, kiu estis antaŭita de doganunio, nome Zollverein. Nacia memregado estis ŝlosila aspekto de la 14 punktoj de la usona prezidento Woodrow Wilson, kio kondukis al la dissolvo de la Aŭstri-Hungaria Imperio kaj la Otomana Imperio post la Unua Mondmilito, dum la Rusa Imperio iĝis Sovetunio post la Rusa Enlanda Milito. Malkoloniigo kondukis al la kreado de novaj naci-ŝtatoj anstataŭ plurnaciaj imperioj en la Tria Mondo.
Internacia politiko
La internacia politiko estas la socikultura rilataro kiu estas farata de la diversaj agantoj de la internacia medio, bazita ĝenerale sur la politiko de eksterlandaj aferoj.
La ekstera politiko difiniĝas kiel aro de la politikaj decidoj kiujn faras la registaro de ŝtato pri la landaj interesoj kaj rilate al la ceteraj agantoj de la internacia sistemo. Ĝi povas difiniĝi ankaŭ kiel la areo de registara agado planita por la ŝtataj rilatoj kun aliaj faktoroj. Ĝi estas la ekstera varianto de la projekto kiun ĉiu lando difinas en preciza momento de sia historia disvolvigo. Kiel integrita parto de landa projekto, la ekstera politiko devas respondeci, unuarange, pri la deziroj de paco kaj sekureco kaj pri la necesoj de politika, ekonomia kaj socia disvolvigoj de la lando. Tio respegulas la solideco de ŝtato, integrita kiel nacio, kun stabila registaro kaj kun suvereneco metita sur la civitanoj kaj esprimita de ties reprezentantoj pere de la landa intereso.
Politikaj sistemoj
Politika sistemo estas sistemo de politiko kaj registaro. Ĝi estas kutime komparita kun la juro, ekonomio, kulturo kaj aliaj sociaj sistemoj. Tamen, tio estas tre simpligita koncepto de multe pli kompleksa sistemo de kategorioj implikantaj la demandojn de kiu devus havi aŭtoritaton kaj kio la influo de la registaro sur ĝiaj homoj kaj ekonomio devus esti.
Regadaj teorioj
Literaturo:Vindiciae contra tyrannos
Politikaj aktivuloj, pensistoj kaj teoriistoj
Krom tiuj jam trovotaj sub la ĉisupraj ismoj menciindas la jenoj:
Politika scienco
La politika scienco (aŭ politikologio, aŭ politik(o)scienco) estas relative freŝa fako. Iuj datas la ekeston (almenaŭ por la moderna politika scienco), je la 16-a jarcento kun Makiavelo (disiĝo de la moralo kaj de la politiko). Jam en la antikvo ekzistis formoj de ŝtatoj, la polis (greka vorto, kiu donis la vorton politiko kaj kiu signifas civito) en la greka demokratio, kaj la Res Publica (la publika afero), kiu starigis la egalecon de ĉiu pri la politikaj rajtoj en la antikva Romo (krom la sklavoj).
Politika psikologio
La politika psikologio estas branĉo de la psikologio kiu dediĉas sin al studo de la kondutaj praktikoj de politikaj enhavo kaj funkcio. Ĝi naskiĝis en Usono kaj en Eŭropo, ekde la pilieroj de la sociologia psikologio; en Latinameriko, ekde la komunuma psikologio. En la aktualo, la politika psikologio estas agnoskita kiel scienca fako, kies studobjektoj estas ĉio rilata al la politikaj subjektiveco kaj decidfarado, kaj ties studado kaj traktado. Unu de la ĉefaj karakteroj de la politika psikologio estas ties temara heterogeneco. La gamo povas enhavi ekde la klasika personeco de la estro ĝis la atombomba milito, tra militismo kaj milito, ​ la internaciaj rilatoj, la terorismo, la politikaj grupoj, la balotkonduto, la amaskomunikiloj kaj similaj.
Politikaj partioj
Partio estas organizo de homoj kiu serĉas atingi celojn komunajn al siaj membroj per la akiro kaj ekzerco de politikaj rajtoj. Dum ekzistas iu internacia komuneco en la maniero kiel partioj estas agnoskitaj, kaj kiel ili funkcias, ekzistas ofte multaj diferencoj, kaj kelkaj estas signifaj. Multaj partioj havas ideologian kernon, sed kelkaj ne, kaj multaj reprezentas tre malsamajn ideologiojn disde tiuj kiuj iam unue fondis la partion. En demokratioj, partioj estas elektitaj por prizorgi registaron de la balotantaro. Multaj landoj havas multajn potencajn partiojn, kiel ekzemple Germanio; kelkaj landoj havas funkciantan du-partian sistemon kiel ekzemple Usono en Ameriko aŭ Britio en Eŭropo, sed tio facile povas ŝanĝi, kaj kelkaj landoj estas unupartiaj, kiel ekzemple Ĉinio aŭ Kubo.
Straumann
Straumann estas svisa entrepreno specialigita en la produktado de instrumentoj kaj komponantoj por la denta kirurgio.
Ĝi estas unu el la mondgvidantoj en ilia kampo kaj donas laboron al ĉ. 1500 personoj. La sidejo de la entrepreno estas Waldenburg (BL), produktejo estis malfermita en Villeret apud Bazelo
Historio
La entrepreno ekestis en 1951. Reinhard Straumann, industriulo en Waldenburg, malfermis en Saint-Imier, sub la nomo Nivaflex SA, fabrikon de laminatitaj bendoj por la produktado de risortoj por horloĝoj. En 1975, la unuaj paŝoj estis faritaj por diversigi la aktivecojn de la entrepreno sur la kampo de la denta kirurgio.
En 1982, la entrepreno malfermis fabrikon de instrumentoj por dentenplantaĵoj.
Erfurta Kongreso
En la Imperiestra salonego en Erfurto okazis en 1808 (27-a de septembro ĝis 14-a de oktobro) la t.n. Kongreso erfurta (germane: Erfurter Fürstenkongreß aŭ Fürstentag, france: Entrevue d'Erfurt), kie interparoladis Napoleono kun la rusa caro Aleksandro la 1-a. Ĝi celis revivigi aliancon post la pactraktato de Tilsit. Tiam Erfurto estis propra duklando sub rekta francia kontrolo, la t.n. Princlando Erfurto.
La paso de la kongreso
En Tilsit, Napoleono kvazaŭ fanatikuligis la facile imponigeblan rusan caron; malgraŭ la cara admirado de Napoleono, la rusa kortego ankoraŭ kontraŭis al la franca politiko.
Napoleono kaj lia ministro pri eksteraj aferoj Talleyrand klopodis fari novan aliancon, al kio helpis ankaŭ la memprezenton kiel unuan francan imperiestron. Pro tio oni invitis ankaŭ Johann Wolfgang von Goethe kaj Christoph Martin Wieland kaj honoris ilin per la membrigo al la Honora Legio. Kun Goeto li parolis en la 2-a de oktobro pri literaturo kaj la franca teatra arto, salutinte lin per la vortoj Vous êtes un homme - Vi estas virego!.
Oni ne povas diri ĉu ekzistis vere realaj ŝancoj por plibonigo de la rilatoj inter Francio kaj Rusio; sed fakte estis la renkontiĝo en Erfurto la lasta de la du ŝtatestroj.
En 1812 Rusio rifuzis pliseverigi la ekonomian blokadon kontraŭ Anglio, kiam la kontraŭfrancaj sentoj inter la rusaj nobeluloj atingis la kulminon. Oni paralele draste altigis la elspezojn por la armilaro kaj disponigis trupojn por ataki okcidenten. Napoleono antaŭiĝis per propra atako de la Rusio, kio kondukis finfine al fiasko.
Konkludoj
Komence de la Tilsit-aliancigo kelkaj observantoj esperis je paca kuno de la du ŝatoj. La Varsovia Duklando funkciis kiel satelita ŝtato de Francio kontraŭ Rusio. Sendube pli pozitivaj rezultoj en Erfurto estus povintaj prokrasti eksplodantajn militagojn inter Rusio kaj Francio. Ĉu ili povintus eviti konfliktojn tute, tio ege pridubendas!
Maĥaĉkalao
Maĥaĉkalao (Махачкала), estas granda urbo en Rusio, ĉefurbo de Dagestano kaj troviĝas 2166 kilometrojn for de Moskvo.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 82401.
La urbo estis fondita en jaro 1844 kiel fortikaĵo.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1857.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 8722, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas okcidenta bordo de Kaspia Maro, sur mallarĝa tereno inter la maro kaj Kaŭkaza montaro, ĉe la bazo de la monto Tarkitaŭ.
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1894 ... 1896) kaj flughaveno.
Dum la jaro 1959 la urbo havis 119 mil loĝantojn, kaj ĝis la jaro 2002 la loĝantaro kreskis al 462,4 mil. Plimulto de la kulture malunueca loĝantaro religie apartenas al la sunaisma islamo, kaj en la urbo troviĝas la plej granda moskeo de Norda Kaŭkazio.
Historio
La urbo estis fondita en 1844 kiel rusia militista fortikaĵo Petrovskoje, inter montaranoj estis pli vaste konata kiel Anĝi-Kala ("faruna fortikaĵo"). En 1857 la fortikaĵo ricevis statuson de urbo kaj estis renomita al Petrovsk-Port; tiu nomo estas ligita kun la legendo, laŭ kiu rusia imperiestro Petro la Granda estis en tiu ĉi loko dum militiro al Persio en 1722. En la dua duono de la 19a jarcento en la urbo estis konstruita haveno kaj ĝi estis ligita per fervojo kun Vladikavkaz kaj Rostov-Don.
Afrikobrazilaj religioj
Sian originon ĉi tiuj religioj havas en la epoko de sklaveco. Ofte ili prezentas sinkretisman sintezon el afrika (precipe joruba), eŭropa kaj kiel restaĵoj ankaŭ indiana religio. Kiel ankaŭ en aliaj afrikoamerikaj religioj, ofte kristanisma fasado servis kiel legitimado por la sklavoj, por povi festi siajn proprajn tradicojn kaj ritojn. Krom tio ankaŭ ekzistis kristanismaj sklavoj, dum kiam islamaj tradicioj el Afriko laŭ nuna kono preskaŭ ne transvivis kaj pereis.
Timono
Laŭ legendo de la kristana tradicio Timono poste misiis en Halepo kaj tra la insulo Kipro sekve vojaĝis al la greka urbo Korinto. Tie li laŭdire pro sia kristaneco mortis kiel martiro. Lia memortago en la katolika eklezio kaj en la ortodoksismaj eklezioj estas la 19-a de aprilo.
Fono
La sesa ĉapitro de la Agoj de la Apostoloj (vidu sube) rakontas pri malkonsento, kiu ekestis en la eklezio de Jerusalemo ĉirkaŭ du jarojn post la Ĉieleniro de Kristo. La "helenistoj", do judaj kristanoj influitaj de la greka kulturo, de la komunumo estis riproĉintaj la "hebreojn", do judajn kristanojn, kiuj uzis la hebrean biblion, ke iliaj vidvinoj estas ne sufiĉe atentataj en la ĉiutaga komunuma servado. Tio instigis la apostolojn, enoficigi por tiu tasko sep virojn, kiujn la kunveno elektis. Ili estis: Stefano, Filipo, Proĥoro, Nikanoro, Timono, Parmenaso [foje ankaŭ esperantigata simple Parmeno] kaj Nikolao (Ago 6,1-6). Tiujn virojn kaj iliajn posteulojn la komunumo nomis "diakonoj", post kiam la sankta Paŭlo en siaj leteroj por ili uzis tiun nomon.
Amt Lebus
Amt Lebus estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la samnoma urbo Lebus.
Maĥaĉkalao
Historio
Post firmiĝo de la soveta potenco la urbo estis renomita al Maĥaĉkala ("urbo de Maĥaĉ"), rememore al Maĥaĉ Daĥadajev (Magomed-Ali DAĤADAJEV), unu el la plej aktivaj batalintoj por la soveta potenco en la regiono.
Amt Lebus
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Maĥaĉkalao
Historio
La urbo estis grande damaĝita pro sismo je la 14-a de majo de 1970.
Partnera urbo
Maĥaĉkalao havas partnerajn rilatojn kun la urbo Oldenburg en Germanio.
Movade
Dagestano kaj ĝia ĉefurbo historie estas regiono kun la plej aktiva Esperanto-movado en Norda Kaŭkazio. En unu el superaj lernejoj de Maĥaĉkalao Esperanto estas instruata kiel nepra studobjekto al estontaj fakuloj pri religio kaj kulturo.
Danke al agado de la loka ĵurnalisto kaj defendanto de homaj rajtoj Abduraĥman Junusov, Esperanto ofte estas menciata en la loka gazetaro.
Esperantistoj
Abduraĥman Junusov
Vidu ankaŭ
Dagestano
(14615) 1998 TR5
(14615) 1998 TR5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Gvardio
esprimoj: antaŭgvardio, postgvardio, ariergardo
tipoj:
Oreské (distrikto Skalica)
Oreské (hungare Kisdiós [kiŝdiOŝ]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Oreské situas laŭ traira flankovojo sub monto 434 m alta. Skalica troviĝas je 9 km.
Historio
La unua skriba mencio okazis en 1392. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Oreszkó, poste pro la hungariga politiko ĝi ricevis hungaran nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Kisdiós 274 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Kisdiós apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Skalica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Oreské 342 homoj, (335 slovakoj).
Gau-Bickelheim
Gau-Bickelheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Eric Jansson
Eric aŭ Erik JANSSON (n. la 21-an de decembro 1808 - m. la 13-an de majo 1850) estis la gvidanto de sveda, pietista sekto, kiu elmigris al Usono en 1846.
Jansson naskiĝis en Biskopskulla en Uppland, apud Upsalo. Li estis la filo de Jan Mattsson, farmisto, kaj de lia edzino Sarah Eriksdotter. Ĉar li kredis, ke li mirakle resaniĝis el reŭmatismo, li fariĝis fervore religia kaj disvolvis kredon, kiu kontraŭdiris la oficialan luteran eklezion de Svedio. Li ekzemple kredis, ke la Biblio estis la sola vera libro, kaj estis plurfoje arestita pro la publika bruligo de verkoj fare de Martin Luther kaj aliaj verkistoj. Ekde 1844, li rigardis sin kiel aŭtenta profeto.
Li sendis lojalan disĉiplon, Olof Olsson, por serĉi taŭgan, koloniigeblan lokon en Ameriko. Olsson alvenis al Novjorko la 16-an de decembro 1845. Li renkontis samlandanon, Olof Gustaf Hedström, kiu sendis lin al sia frato Jonas Hedström en Ilinojo. Jansson mem alvenis al Novjorko en junio 1846.
Kune kun 400 disĉiploj, kiuj postvivis la ŝipveturadon, li fondis vilaĝon en Bishop Hill (Ilinojo), kiun li nomis laŭ sia propra naskiĝloko. 96 homoj mortis dum la unua vintro, sed aliaj plualvenis el Svedio por pligrandigi la kolonion. La vilaĝanoj vivis kiel kolektiva religia komunumo dum 15 jaroj, ekde 1846 ĝis 1861. Sed Jansson estis mortigita de John Root, klera sveda elmigrulo el Stokholmo, kiu estis edziĝita al kuzino de Jansson, Charlotta Louisa.
La vilaĝo plufunkciadis dum pluraj jaroj, sed finfine disiĝis pro la Usona Enlanda Milito.
Simpekso
Simpekso estas planlingvo proponita de Jonathon Grimes en 2005. Simpekso havas influon de Esperanto kaj Mondlango, sed ne estas esperantido. Ŝajnas ke la projekto ne estas ankoraŭ kompleta.
Vislava
Vislava (hungare Kisvajszló [kiŝvajslO], rutene Віслава [vislava]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Careiro
Careiro estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 32.734 loĝantojn en 2010.
Candín
Candín [kanDIN] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan kaj ĉefe mikse.
Ellen Vogel
Ellen Marie Elze Anthing Vogel (26-an de januaro 1922 - 5-an de aŭgusto 2015) estis nederlanda televido-, kino- kaj teatro-aktorino.
Candín
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Balouta, Candín, Espinareda de Ancares, Lumeras, Pereda de Ancares, Sorbeira, Suárbol, Suertes, Tejedo de Ancares, Villarbón kaj Villasumil, okupas totalan areon de 140,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 255 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 400 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 146 km de Leono, provinca ĉefurbo, en la Valo Ancares [anKAres] kun altaĵoj ĝis 2 000 m.
Historio
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj. Poste la areo suferis la detruon de granda parto de la tipaj konstruaĵoj "pallozas", kaj ĉefe pro incendioj en 1957 kaj 1965.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo en la diversaj loĝlokoj, historia heredo, piedirado). Gravas servoj kiel municipa centro.
Ellen Vogel
Ŝi naskiĝis en Hago, Nederlando kaj elkreskis en Amsterdamo.
Vogel geedziĝis kun Hans Jürgen Tobi en 1942 kaj divorcis en 1949. Ŝi havis amrilaton kun Fons Rademakers de 1950 ĝis 1955. Poste ŝi geedziĝis kun James Münninghoff en 1976 kaj tiu geedziĝo daŭris ĝis lia morto en 2012. Vogel havas filon kun Hans kiu nomiĝas Peter Paul.
Igaratá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono São José dos Campos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Originaj traktatoj (Eŭropa Unio)
Juro > Eŭropunia juro > Origina juro > Originaj traktatoj
Oni nombras tri originajn traktatojn, kiuj kreis la tri eŭropajn komunumojn, el kiuj konsistas Eŭropa Unio:
Traktato de Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo
La traktaton EKKŜ subskribis Belgio, Francio, Germanio (Federacia Respubliko), Italio, Luksemburgio kaj Nederlando la 18-an de decembro 1951 en Parizo.
EKKŜ estis la unua ekzemplo de internacia, eŭropa sektora kunlaboro, t.e. kunlaboro sur preciza kampo – produkto kaj vendo de karbo kaj de ŝtalo. La traktato starigis Altan Aŭtoritaton, kiu kontrolu kaj administru tiun kunlaboron.
Kial tia kunlaboro?
La kreo de EKKŜ celis:
Tiun ideon pri kunlaboro vortigis la franca ministro pri eksterlandaj aferoj Robert SCHUMAN: "Eŭropo ne fariĝos plena konstruaĵo per unu paŝo; ĝi fariĝos per konkretaj realigoj, kiu kreos unue faktan solidarecon."
La Romaj Traktatoj
La Romaj Traktatoj markis decidan paŝon laŭ la integriga procezo – pro novaj celoj donitaj al tiu ĝenerala kunlaboro kaj pro novaj principoj pri funkciado de la komuna merkato.
Novaj celoj
La novajn celojn de tiu eŭropa kunlaboro indikas la ambician artikolo 2 de la traktato de EEK:
Novaj principoj por funkciado de la komuna merkato
La traktato de EEK proklamas du bazajn principojn:
Tiujn principojn oni kutime nomas "la kvar liberecoj" (varoj, servoj, kapitaloj kaj homoj). Certe la malplej facile realigebla libereco estas tiu pri cirkulado de la homoj, ĉar ĝi estas problema por iuj ŝtatoj.
Krome, EEK estigis doganan unuiĝon. Tia unuiĝo konsistas el du elementoj:
En komuna merkato la membroŝtatoj ne plu havas doganimpostan suverenecon. Komuna merkato distingiĝas de simpla "areo de libera interŝanĝo", en kiu la ŝtatoj konservas siajn doganimpostan suverenecon: ili ja ne rajtas trudi doganimpostojn inter ili, sed povas difini mem siajn proprajn tarifojn por la aliaj ŝtatoj.
Pierre Drieu La Rochelle
Post la unua mondmilito, Drieu la Rochelle laboris ĉe literatura revuo Nouvelle Revue Française (NRF) de André Gide kaj proksimiĝis al literatura avangardo kaj surrealismo, sed tiun direkton rompis li en 1925. En lia verko Mesure de la France (Paŝo de Francio), en 1922, li rifuzis politikan kaj ekonomian diseriĝon de Eŭropo kaj deklaris necesecon de la Eŭropa unuiĝo.
Malkoncentro
Tiu nocio estas la malo de koncentro, kiu estas administracia sistemo, en kiu la decidpovo estas koncentrita en la pinto de la ŝtato.
Pierre Drieu La Rochelle
Ĉar li rifuzis ankaŭ la skeptikismon kaj "dekadencon" de la burĝaro, li apogis ekde 1934 la francan faŝismon, kiun li vidis pli pan-exuropa ol norda-rasisma. Li iĝis proparolanto de la kunlaborado kun la germanaj naciaj socialistoj. Tiusence gvidis li NRF de 1940 ĝis 1943. Post liberiĝo de Francio, li mortigis sin.
Malkoncentro
Malkoncentro distingiĝas de malcentralizo:
Malkoncentro celas malobstrukci la centran administracion kaj tiel plifaciligi la decidadon lokanivele.
Malkoncentron vortigis la franca polikisto Odilon Barrot (19-a jarcento): "Batas la sama martelo, sed ĝian tenilon oni mallongigis." Samsence la motiva antaŭparolo de franca dekreto de la 28-a de marto 1852: "Oni povas regi malproksime, sed oni bone administras nur proksime.
La malkoncentritaj agentoj kaj servejoj estas submetitaj al siaj superuloj per hierarkia kontrolo. En ĉiu ento tiu kontrolo plenumiĝas desupre malsupren. Tio ebligas certigi la unuecon de la institucio kaj pliproksimigi la administracian agadon al la administratoj. Tiu povo apartenas al la servejestroj (ministroj, prefektoj, direktoroj, ktp.), kiuj havas ordonpovon, reformpovon (anstataŭigi administracian akton per alia), nuligpovon (retroefike nuligi akton de subulo) kaj punpovon.
Malkoncentro ebligas al ŝtato agi pli efike kaj pli rapide.
Nacia Parko Mikumi
La Nacia Parko Mikumi (Hifadhi ya Taifa Mikumi) estas nacia parko de Mikumi, ĉe Morogoro, Tanzanio. La parko estis fondita en 1964, kaj nune kovras areon de kaj estas la kvara plej granda en la lando. La parko estas trapasata de la aŭtoŝoseo A-7 de Tanzanio.
Teritorio
La parko Mikumi estas bordata sude de la ĉasrezervejo Selous, kaj ambaŭ areoj formas unikan ekosistemon. Du aliaj naturaj areoj kiuj bordas la nacian parkon estas la Montoj Udzungŭa kaj la Montoj Uluguru.
Flaŭro kaj faŭno
La pejzaĝo de Mikumi estas ofte komparata al tiu de Serengeti. La ŝoseo kiu trapasas la parkon dividas ĝin en du areoj kun parte diferencaj medioj. La nordokcidenta areo estas karaktera pro aluvia ebenaĵo de la riverbaseno Mkata. La vegetaĵaro de tiu areo konsistas el savano kun akacioj, baobaboj, tamarindoj, kaj kelkaj raraj palmoj. En tiu areo, plej for el la ŝoseo, estas vidindaj rokaroj de la montoj Rubeho kaj Uluguru. La sudorienta parto de la parko estas malpli riĉa en naturo, kaj ne tre facile atingebla.
Jeřmaň
Jeřmaň estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 2,5 km norde de Bouzov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 51 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Gorey
Gorey (irlandlingve: Guaire) estas urbeto en Graflando Wexford, Irlando. Ĝi lokas ĉe. Laŭ la popolnombrado de 2006, la urbo havas 7 193 loĝantojn.
Jeřmaň
Jeřmaň estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,04 km².
Historio
En la vilaĝo foje situadis akva muelejo.
En la katastro de la vilaĝo antaŭe estis minata fererco, ministoj laborantaj en minejoj estis loĝigitaj en ekskursa gastejo Šalanda en proksima Doly.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Hans Leonhard Schäufelein
Hans Leonhard SCHÄUFELEIN (ĉirkaŭ 1480–1540) estis germana artisto, kiel pentristo kaj desegnisto de lignogravuraĵoj.
Biografio
Li naskiĝis en Nurenbergo, probable studis kun Michael Wolgemut, kaj poste iĝis helpanto de Albrecht Dürer, kiun li imitis. En 1512 li iris al Aŭgsburgo kaj en 1515 retranslokiĝis al Nordlingen.
Li estis gracia rakontisto, kaj liaj tipoj, kvankam rare akurate desegnitaj, estas altiraj, sed al li mankas energio kaj profundo. Karakteraj fruaj pentraĵoj estas la altarpeco de Ober Sankt Veit ĉe Vieno (1502), "Scenoj el la vivo de Kristo" (Dresdena Galerio), kaj "Sankta Hieronimo" (Germanisches Nationalmuseum, Nurenbergo).
Al lia periodo de Nordlingen apartenas lia majstroverko, la tiel nomita "Zieglera Altaro" por la preĝejo de Sankta Georgo (1521), parto el kiu estas ankoraŭ en la preĝejo, parto en la muzeo; "Scenoj el la historio de Judith," en la urbodomo; kaj la iluminita Psalterio de la grafo von Ottingen, nune en Berlina presejo. Liaj ĉefaj lignogravuraĵoj estas tiuj de Theuerdank de la imperiestro Maksimiliano la 1-a.
Graja de Iniesta
Graja de Iniesta [GRAĥa de inJIESta] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas grajeño [graĤEnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 363 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,86 loĝ/km².
Situo
Graja de Iniesta estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 835 m; je 87,8 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. Ĝi distas ankaŭ 65 km el Albacete, 233 km el Madrido, 466 km el Barcelono, 125 km el Valencio.
La areo de ties teritorio estas de 28,22 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°31′03″N 1°40′14″Ok.
Historio
La historio de Graja de Iniesta datas el 1185 kiam la kristanaj trupoj konkeris la urbon kiu poste nomiĝos Iniesta kaj decidis fondi domaron proksime kio nomiĝis Graja.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 587 loĝantoj en 1950 al 363, tio estis oni perdis pli ol 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Graja de Iniesta, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Graja de Iniesta kie oni falis al la nunaj 363.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la lastaj urbestroj estis de la maldekstra partio PSOE, fakte tiu venkis en la lastaj kvar balotoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Ostroh (apartigilo)
Ostroh havas plurajn signifojn:
Tezonapa
Tezonapa estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tezonapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 173.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 47878 loĝantojn. El tiuj estis 23323 viroj kaj 24555 virinoj. La komunumo havas surfacon de 351 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 36 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 43 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 220 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30173a.htm
Vernayaz
Vernayaz estas svisa komunumo de la Distrikto Saint-Maurice en Kantono Valezo, ĉirkaŭ 70 km (birdfluge) oriente de Ĝenevo kaj 5 km nord-okcidente de Martigny.
Geografio
Verneyaz situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Rodano, al kiu tie alfluas du riveroj, nome en sudo Trient kaj en nordo Salanfe (apud la vilaĝo Miéville). La komunumo konsistas el la vilaĝoj Vernayaz, Miéville kaj Gueuroz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,60 km², de kiuj 53,1% estas kovritaj de arbaro, 13,3% servas por agrikulturo kaj 18,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vernayaz limas en okcidento al Salvan, en nordo al Evionnaz, en nordoriento trans Rodano al Dorénaz, kaj en sudo al Martigny.
Trafiko
La svisa aŭtovojo A9 trapasas la komunumon, sed la plej proksima alveturejo situas nur en Martigny.
Vidindaĵoj
Apud vilaĝo Gueuroz staras la Ponto de Gueuroz kun alteco de 187 m, konstruita en la jaro 1934. Ĝi dum longa tempo estis la plej alta ponto en Eŭropo.
La kanjono Gorges du Trient, profunda je 200 m, vizitebla per pontetoj estas facila promenejo.
La akvofalo de Pissevache estas vidinda naturspektaklo.
Historio
Vernayaz estas la plej juna komunumo en Valezo, ĉar ĝi kreiĝis nur en 1912 pere de disiĝo de la komunumo Salvan. La unua dokumenta mencio de Vernayaz datiĝas el la jaro 1279 Verneye. Malnova nomo de Vernayaz estis Ottanel. En la 11-a jarcento la reĝo Rudolfo la 3-a de Burgonjo konfirmis la rajtojn de la Abatejo Saint-Maurice pri Ottanel kaj Salvan. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Ottanel, Gueroz kaj Salvan formis kvaronon de la Subvoktejo Salvan, en la Voktejo Saint-Maurice. Tiu kvarono de la jaro 1798 ĝis 1912 formis kune kun Miéville la komunumon Salvan.
Meycauayan
Meycauayan, - Lungsod ng Meycauayan - estas komponenta kaj kvaraklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono Centra Luzono, en provinco Bulakano. La loknomo signifas laŭ loka lingvo: "kun bambuo", pli frue la loknomo estis "Mecabayan."
Geografio
Meycauayan situas sur la marborda ebenaĵo ĉe la samnoma rivero Meycauayan laŭ golfo. Valenzuela (Filipinoj) troviĝas 7, Kezonurbo 11, Kalookano 12, ĉefurbo Manilo 20, provinca ĉefurbo Malolos 23 kilometrojn (aere).
Historio
Franciskanoj fondis tie vilaĝon en 1578 kaj la indiĝenoj komencis kristaniĝi. Nur en 1668 konstruiĝis stabila preĝejo, en la sekvaj jardekoj Meycauayan estis granda municipo en la regiono. Dominado de hispanoj finiĝis en 1898, post kelkaj jaroj dominado de Usono komenciĝis, fine dum la 2-a mondmilito inter 1942-1945 japana dominado okazis. En 1949 granda incendio okazis en la merkato. Meycauayan atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la 1980-aj jaroj, pli poste en 2001 ĝi ricevis la titolon komponenta urbo, kiun la baloto rifuzis. En 2006 Meycauayan iĝis grandurbo laŭ la filipina klasifikado.
Ekonomio
Meycauayan estas la ekonomia, industria, komerca, financa kaj instrua centro de suda Bulakano. La plej famaj produktaĵoj estas juveloj kaj ledvaroj. La urbego estas hejmo al pluraj industriaj parkoj.
Religio kaj eduko
Plimulto de la loĝantoj en Meycauayan estas katolikoj, sed ankaŭ metodista preĝejo funkcias. Antaŭe instituto funkciis en la urbo, ĝi estis ŝanĝita al kolegio en 1925.
Trafiko
Meycauayan havas trairan ĉefvojon, pli frue ankaŭ fervojo funkciis al Manilo. Al Kalookano flankovojo kuras.
Klimato
Meycauayan situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono. Jare falas po 1005 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj oktobro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 23-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
(18687) 1998 FA120
(18687) 1998 FA120 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jean François Bergier
Jean-François BERGIER (franca nomo: "berŝie") (n.5a decembro 1931 en Laŭzano; m. 29a oktobro 2009 en Blonay, kantono Vaŭdo, en Svislando), estis svisa sociala kaj ekonomia historiisto; (ekonomio); (sociala historio; ekonomia historio; ekonomiohistoriisto).
La Broque
(jen france, origine germane kaj alemane Vorbruck, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Bățanii Mici
Bățanii Mici [bəcanij miĉj] (hungare: Kisbacon [kiŝbacon]) estas vilaĝo en Rumanio laŭ la rivero Baraolt nordoriente de Baraolt. Administre ĝi apartenas al la komunumo Bățani.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 760 loĝantojn (hungaroj); en 1992 557 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék). La loĝdomo de Elek Benedek estas de 1906 memordomo. Tie redaktis la verkisto la infanrevuon Cimbora kaj lia domo estis la loko de la renkontiĝoj de la hungaraj verkistoj kaj poetoj de Transilvanio por organizi la literaturan kaj kulturan vivon en la 20-aj jaroj.
Berliner Zeitung
Berliner Zeitung estas germana regiona respektive nacia gazeto. Ĝi fondiĝis en Berlino kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 21-a de majo 1945 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton.
Regiono Marborda-Karsta
La Regiono Marborda-Karsta (Obalno-kraška statisticna regija) estas unu el la 12 statistikaj regionoj de Slovenio. Ĝi estis kreita en majo 2005. Ĝi situas en la sudokcidenta parto de Slovenujo kaj havas 8 municipojn. La areo de la regiono estas 1044 km² kaj komence de 2014 ĝi havis 112.848 loĝantojn. La ĉefurbo kaj la plej granda urbo de la regiono estas Koper.
Berliner Zeitung
Kreo kaj komunisma epoko
La Berliner Zeitung estas la unua germana ĉiutaga gazeto kiu estis fondita post la Dua Mondmilito. Ĝi de 1945 ĝis 1990 aperis nur en Orienta Berlino, ekde tiam en la reunuigita urbo Berlino.
Regiono Marborda-Karsta
La marborda regiono de la mediteranea klimato estas la sola regiono de la lando kun aliro al la maro - krome, kiel indikas la nomon, ĝi inkluzivas la altebenaĵon karstan. Taŭgaj naturaj kondiĉoj ebligas evoluigi turismon, transportadon kaj kulturon de diversaj kultivaĵoj en agrikulturo.
Komunumo en la regiono
Noto: Loĝantaro estis raportita komence de 2014.
Berliner Zeitung
Kreo kaj komunisma epoko
En julio 1945 la eldonisto estis transferita al la urbestraro de Orienta Berlino. La kontraŭfaŝisma kaj socialisma linio jam trapenetris la unuaj gazetajn eldonojn, longe antaŭ la fondo de la ŝtato GDR kaj ties unueca partio SED.
Batuko (religio)
Batuko estas sinkretisma frukto de la religioj de la popoloj ĉe la gvinea marbordo kaj de Niĝerio.
Berliner Zeitung
Kreo kaj komunisma epoko
En 1953, la Berliner Zeitung estis subigita al la Centra Komitato de la komunisma ŝtata partio SED. La ĉiutaga ĵurnalo de la orientgermana ĉefurbo, kun ĉiutaga eldono de pli ol 345 000 ekzempleroj, ne oficiale nomiĝis "distrikta organo de la ŝtata partio SED" kiel la 14 aliaj regionaj ĵurnaloj en GDR, sed la "Berlina eldonejo" aperis kiel eldonisto kaj la raportado estis parte iomete pli malferma kaj kritika. Tamen, la Berliner Zeitung ĝis la jaro 1990 kalkuleblas kiel parto de la gazetara monopolo de la ŝtata partio.
Jam iom antaŭ la reunuiĝo de Germanio en oktobro 1990, la "Berlina eldonejo" kaj ties gazeto Berliner Zeitung transiris al komunentrepreno de konzerno de la brita gazeta entreprenisto Ian Robert Maxwell kaj al la eldonejo Gruner + Jahr en Hamburgo. En 1992, la eldonejo Gruner + Jahr plene aĉetis la gazeton kaj provis kun enorma financa elspezo transformigi la plej grandan gazeton en Orienta Berlino al "ĉefurba ĵurnalo" de eŭropa graveco. Tiuj ambicioj tamen ne vere realiĝis, kaj en 2002 la hamburga eldonejo retiriĝis el la komerco de ĉiutagaj gazetoj. La sekvaj jaroj estis ŝanĝiĝemaj.
Ekde aprilo 2010 la gazeto estas parto de redakcia komunumo de la eldonejo M. DuMont Schauberg, al kiu ankaŭ apartenas la gazetoj Kölner Stadt-Anzeiger en Kolonjo kaj Mitteldeutsche Zeitung en Halle, kaj ĝis februaro 2013 krome la gazeto Frankfurter Rundschau en Frankfurto ĉe Majno.
Paruliedoj
La Paruliedoj (Parulidae), estas specioriĉa familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. La familio ampleksas 25 genrojn. Temas pri grupo de malgrandaj ofte koloregaj paserinaj birdoj. Plej parto estas arboremaj, kvankam kelkaj, kiel la Orverta parulio kaj la aliaj specioj de la genro Seiurus, estas surgrundemaj. Plej parto estas insektomanĝantaj.
La scienca nomo de tiu familio, Parulidae aŭ Paruliedoj, originiĝis el la fakto ke Linnaeus en 1758 nomis la Nordan parulion kiel paruo, Parus americanus, kaj, kiam taksonomio disvolviĝis, la genronomo estis modifita unue al Parulus kaj poste al nuna Parula. La familinomo kompreneble devenas el tiu genro.
Disvastiĝo
Paruliedoj ekskluzive troviĝas en Ameriko. Ili vivas en malsamaj vivejoj, kiel arbustaroj, marĉoj, foliarbaroj, koniferarbaroj kaj manglejoj, de Kanado ĝis al Sudameriko kaj loĝas prefere en la superaj regionoj de la arboj. Nur malmultaj specioj vivas sur la grundo aŭ grundoproksime. La plej multaj specioj, kiuj vivas kaj kovas en la sudo, estas nemigrantaj birdoj. La specioj, kiuj disvastiĝis en la nordo kaj tie havas siajn kovregionojn, apartenas al la migrantaj birdoj.
Ŝajne tiu grupo originiĝis en norda Centrameriko, kie pluestas plej granda diverseco kaj nombraj specioj. El tie ili disvastiĝis norden dum interglaĉera periodo, ĉefe kiel migrantoj, revene al la praregiono vintre. Du genroj, Myioborus kaj Basileuterus ŝajne frue koloniigis Sudamerikon, eble antaŭ kiam ambaŭ kontinentoj estis ligataj, kaj havigis plej partoj de la specioj de tiu regiono.
Distingiloj
La korpo de la Paruliedoj estas de 10 ĝis 19 centimetrojn longa. La plej malgranda specio estas la Lucia vermivoro (Vermivora luciae), de ĉirkaŭ 6.5 g kaj 10.6 cm. La plej granda specio dependas el la vera taksonomio de la familio. Tradicie ĝi estis listata kiel Flavabrusta ikterio, de 18.2 cm. Sed tiu povus ne esti paruliedo, kiel ĉiuj specioj de Seiurus kaj la Sempera parulio, ĉiuj el kiuj povas superi 15 cm kaj 21 g, kaj ili povus estis konsiderataj la plej grandaj.
Karaktera ĉe tiu malgranda, svelta birdo estas la mallarĝa, pinta beko. La plumaro havas ampleksan spektron da koloroj, de hel- ĝis malhelbruna, de hel- ĝis malhelgriza, de oliva bruno ĝis sufiĉa, brila ruĝo, flavo aŭ bluo. Antaŭ ĉio la kovovestaĵo aspektas pompkolora.
La seksoj de la specioj en la tropikaj regionoj estas samkoloraj kaj portas ofte dum la tuta jaro kolororiĉan plumaron. Ĉe la nordaj migrantaj Paruliedoj la masklo ekster la kova tempo portas la saman koloron kiel la ino. Kiam en aŭtuno ili atingas la travintrajn regionojn en la sudo, la masklo ŝanĝas la kovovestaĵon kontraŭ la ripozvestaĵo. Antaŭ ol ili forlasas sian travintroregionon en la sudo kaj flugas al la nordo, ili denove surmetas sian kovovestaĵon, ĉar ili bezonos reklami teritoriojn kaj allogi inojn: tio okazas ĉefe en la granda genro Dendroica. Temas pri seksa duformismo, sed ĉiukaze estas esceptoj al tiu distribuado inter migrantaj kaj nemigrantaj specioj. La specioj de Seiurus kaj ĉefe la Orverta parulio estas tre migrantaj, sed havas identajn masklajn kaj inajn plumarojn, dum la ĉefe tropikaj kaj loĝantaj flavgorĝuloj estas duformaj. Ankaŭ la Granatellus montras seksan dimorfismon, sed pro ĵusaj genetikaj analizoj ili moviĝis al la familio de la Kardinaledoj.
Ilia kantartoj ne estas speciale evoluintaj. Sed se ili kantas, ili tre persiste koncertas. Ilia voĉo havas altatonan kaj teneran tonon. Escepto estas la plej granda paruliedo nome la Flavabrusta ikterio (Icteria virens). Ĝia voĉo estas bastona kaj laŭta.
Reproduktado
Ĉe la Paruliedoj en la nordo precipe la inoj konstruas la neston. La maskloj nur fojfoje partoprenas en ĝi. La nestoj havas diversajn formojn kaj varias, samkiel la nestosituo, de specio al specio. Je la arboj oni vidas plej ofte pelvetoformajn nestojn, kiuj aŭ estas supre malfermaj, aŭ, se fermitaj, havas flankan enirejon. Iuj specioj ekloĝas en forlasitaj pego-truoj aŭ en nestoskatoloj. La ovaro konsistas el kvar ĝis kvin ovoj, kiujn la ino sola elkovas.
Genroj kaj specioj
Estas ankoraŭ kelkaj diferencoj inter la taksonomioj uzataj de diversaj fakuloj. Ĉefe estas duboj rilate al kelkaj specioj ekzemple ĉe la Verdavosta parulio, Flavabrusta ikterio kaj la Hispaniola parulio.
Der Wendepunkt
'''Der Wendepunkt. Ein Lebensbericht' (eo: La turnopunkto) estas la dua membiografio post Kind dieser Zeit (Ido de ĉi tiu epoko) de Klaus Mann, kiu aperis unue en la angla lingvo en 1942 en la eldonejo L. B. Fischer en Novjorko sub la titolo The Turning Point: Thirty-Five Years in this Century'' en Usono. The Turning Point finiĝas per la decido de Klaus Mann aliĝi al la usona armeo. La titolo koncernas la opinion de Mann, ke ĉiu homo havas je certaj vivomomentoj la eblecon, decidiĝi por la unua aŭ la alia kaj doni per tio al sia vivo certan turniĝon. En lia vivo tio estis la ŝanĝiĝo de estetike ludema al politike aktiva verkisto.
Vishnu Reddy
Vishnu REDDY (naskiĝis en 1978) estas barata astronomo.
Pasia pri astronomio de sia junaĝo, li komencis sian profesian vivon kiel ĵurnalisto en Nov-Delhio. Dum intervjuo li renkontis Tom Gehrels kaj konvinkiĝis fariĝi sciencesploristo. Li plenumas siajn aktivojn ĉe la Universitato de Norda Dakoto.
Ĉe la Lunar and Planetary Laboratory, li fakiĝis en la spektroskopio de la asteroidoj kaj analizis la komponiĝon de 4 Vesta en preparo de la misio Dawn.
Minor Planet Center atribuas al li la malkovron de 22 asteroidoj inter 2002 kaj 2005. La asteroido 8068 Vishnureddy estis nomita en lia honoro.
UK 2003
En 2003, la 88-a Universala Kongreso de Esperanto inter la 26-a de julio kaj 2-a de aŭgusto okazis en Gotenburgo, Svedio. Aliĝis 1791 kongresanoj el 62 landoj, kaj la kongresa temo estis "Lingvaj rajtoj kaj respondecoj".
Maiden Castle
Maiden Castle estas ferepoka fortikaĵo, kiu estis konstruita en ĉ. 800-600 a.K.. Ĝi situas proksime al Dorchester en la angla graflando Dorset.
Ordinara sonko
La ordinara sonko aŭ legoma sonko (Sonchus oleraceus) estas sonko el la familio de asteracoj. Ĝi estas kuracplanto indiĝena en Azio kaj Eŭropo, kiu estas nutra manĝaĵo por homoj kaj por la plimulto de la brutaro.
Nutraj kvalitoj
Sek-peza analizo de la folioj montras, ke 100g entenas (varieme laŭ kreskadaj cirkonstancoj): 45g da karbonhidrato, 28g da proteino, 22g da cindro, 5,9g da fibro, 4,5g da graso; sume, ĝi disponigas 265 kaloriojn.
Mineraloj Kalcio : 1 500 mg Fosforo : 500 mg Fero : 45,6 mg Magnezio : 0 mg Natrio : 0 mg Kalio : 0 mg Zinko : 0 mg; Vitaminoj A: 35 mg Tiamino ( B1): 1,5 mg Riboflavino ( B kun nombro): 5 mg Niacino : 5 mg B6: 0 mg C: 60 mg
Kultivado
Tiu palearktisa planto estas konsiderata kiel invada specio en multaj mondopartoj, kie ĝi estas trovata plejofte en perturbitaj areoj. Ĝi disvastiĝas per semo kiu estas vente aŭ akve transportata, kaj povas ofte esti limigata per falĉado ĉar ĝi ne rekreskas ekde radikopartoj. Tiu estas unu el la specioj uzataj en ĉina kuirarto kiel kŭcài ( 苦 菜; laŭvorte : amara legomo ).
Botanikaj trajtoj
La floroj estas duseksaj, kaj oftaj polenigantoj inkludas abelojn kaj muŝojn. La folioj estas sentigaj kun du pintaj oreletoj.
La specio preferas plenan sunon kaj ĝi ŝatas nitratoriĉajn grundojn.
Saniga valoro
Ordinara sonko havas gamon da medikamentaj uzoj. Partoj de la planto estas diversmaniere uzataj por stimuli menstruan fluon, ŝanĝi hepatofunkcion, stimuli diurezon, ekhaltigi fekadon, kaj kontraŭbatali kanceron, verukojn, inflamon kaj febron.
Kontraŭbatalo
Klopodoj de trudherboforigo per uzo de herbicidoj, neglektante aliajn metodojn, eble kondukis al proliferado de tiu specio en kelkaj medioj.
10429 van Woerden
10429 van Woerden estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. La estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten en Leiden.
Karl Witte
Karl Heinrich Gottfried WITTE (naskiĝis la 8-an de oktobro 1767 en Pritzwalk, Brandenburgio; mortis la 1-an de aŭgusto 1845 en Berlino) estis germana pedagogo kaj verkisto.
De 1796 ĝis 1808 li estis evangelia pastro en Lochau apud Halle. En tiu ĉi tempo naskiĝis lia sola infano, la filo Johann Heinrich Friedrich Karl WITTE (1800-1883), kiun la patro klopodis eduki al geniulo. Tiuj ĉi klopodoj rezultigis, ke la filo rajtis jam kiel 9-jarulo studi filozofion en la Universitato de Leipzig, kaj povis jam kiel 16-jarulo doktoriĝi ĉe la Universitato de Göttingen. En 1833, la filo poste fariĝis profesoro pri romia juro en Halle, sed li konatiĝis ĉefe kiel tradukisto de la verkoj de Dante al la germana.
Sekve en Germanio la ĉefverko de Witte preskaŭ forgesiĝis. Sed komence de la 21-a jarcento, la duvoluma libro estis eldonita en ĉina lingvo en multaj milionoj da ekzempleroj. De tiam, grandega nombro de ĉinoj esperas, ke la verko de Witte helpas igi iliajn infanojn geniuloj.
El la ĉina, oni ofte retradukis la nomon per "Carl Weter" (angla subtitolo de la libro: "Carl Weter’s Educational Law").
Nacia Parko Amboseli
La Nacia Parko Amboseli, iam Ĉasrezervejo Maasai Amboseli, situas en distrikto Kajiado, en la provinco Rifta Valo en Kenjo. La parko ampleksas areon de 39 206 hektaroj aŭ 392 km² en la kerno de ekosistemo de 8 000 km² kiu etendiĝas tra la landlimo inter Kenjo kaj Tanzanio. Lokanoj estas ĉefe Masajoj, sed ankaŭ homoj el aliaj partoj de la lando setliĝis tie allogitaj de la sukcesa turismobaza ekonomio kaj intensiva agrikulturo en la sistemo de marĉoj faras tiun areon de malmulta pluvokvanto (averaĝe 350 mm ) unu el plej bonaj naturaj spertoj en la mondo kun 400 specioj de birdoj inklude akvobirdojn, pelikanojn, alcionojn, raledojn, martelbirdojn kaj 47 tipojn de rabobirdoj.
La parko protektas du el kvin ĉefaj marĉoj, kaj inkludas saligitan lagon el la Plejstoceno kaj duonaridan vegetaĵaron.
Je 140 kilometroj sude de la ĉefurbo Najrobio, la Nacia Parko Amboseli estas la dua plej populara nacia parko en Kenjo post la Nacia Rezervejo Masai Mara kaj la vizito povas facile esti farata en unu semajnfino.
Alsóvadász
Alsóvadász [alŝOvadAs] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. La loknomo signifas: suba-ĉasisto.
Situo
Alsóvadász situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 5, Edelény 17, Encs 22, Miskolc 25 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1317 en formo "Vadaz". Supozeble ĉasistoj de la reĝo vivis tie. En 1588 batalo okazis inter hungaroj kaj turkoj. Baldaŭe la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Post liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la vilaĝo senhomiĝis, la refondiĝo okazis en 1720. La najbara vilaĝo Jánosd en 1906 aliĝis al Alsóvadász. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Abdelmaĝid Tebbun
Abdelmaĝid TEBBUN, ofte skribita Abdelmadjid Tebboune (عبد المجيد تبون, berbere ⵄⴱⴷ ⴰⵍⵎⵊⵉⴷ ⵜⴱⵓⵏ ; naskiĝis la en Méchria, Franca Alĝerio) estas alĝeria politikisto. Li estis prezidanto de la Populara Demokratia Respubliko Alĝerio de la 19-a de decembro 2019.
Altranga kariera funkciulo, membro de la Nacia Liberiga Fronto, li estis ministro en pluraj registaroj kaj ĉefministro de la 25-a de majo ĝis la 15-a de aŭgusto 2017, igante lin estro de la registaro por la plej mallonga periodo ĉe la estro de sia lando.
Sendependa kandidato dum la centra komitato de la FLN, kiu ne subtenas lin oficiale, li gajnis la prezidantan elekton de 2019 en la unua raŭndo. La voĉdona kampanjo kaj la komenco de la mandato de Tebboune estis markitaj de amasaj manifestacioj ("Hirak") kaj per rekorda sindeteno.
Familio
En oktobro 2019, la proceso de lia filo Ĥaled, en malliberejo ekde la 20a de junio 2018, malfermiĝas en la kazo de la preno, en la haveno de Oran, de 701 kg da kokaino. Li estis absolvita la 26-an de februaro 2020.
Trejnado
Li diplomiĝis de la Nacia Lernejo de Administrado en 1969 (dua promocio, "Larbi Ben M'Hidi", Ekonomia kaj Financa Sekcio).
Profesia kariero
Li estis sinsekve ĝenerala sekretario de provinco Ĝelfa (1975-1976), provinco Adrar (1977-1979), provinco Blida (1979-1982) kaj provinco M'Sila (1982-1983).
Poste li estis Wali de provinco Adrar (1983-1984), provinco Tiaret (1984-1989) kaj provinco Tizi Uzu (1989-1991).
Ministro
En junio 1991, Abdelmadjid Tebboune fariĝis vicministro de lokaj aŭtoritatoj al ministro pri internoj de la registaro Ghozali I. Li forlasis la registaron en 1992.