cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simako Ebionita
Biografio
Tiuj du verkoj de Origeno efektivigis komparon inter diversaj tradukoj de la Malnova Testamento paralele kun la Septuaginto. Iuj fragmentoj de la traduko de Simako, kiuj supervivas en tio kiu restas de la Heksapla, pelas la pribibliajn esploristojn rimarkigi la purecon kaj eleganton de la greka lingvo de Simako, kiu cetere estis jam admirita de Sankta Hieronimo: fakte, Hieronimo al ĝi libere turniĝis por la kompilado de la Vulgato.
Ebionitoj estis juda sekto, vivinta precipe en Palestino, Sirio kaj Kapadokio en la unuaj jarcentoj de la kristana epokiĝo. Ŝajnas, sed certas por iuj grupoj da ili, ke Ebionitoj akceptis Jesuon kiel profeton kvankam forpuŝante lian diecon.
Simako verkis ankaŭ komentariojn, nome la Hypomnemata, ne restintaj, verkitaj por refuti la kanonan version de la Evangelio laŭ Mateo.
Probeblege temas pri la sama verko menciita per la titolo De distinctione præceptorum (Pri la distingo de al preceptoj) de Ebed Jesu. Origeno asertas ke mem ricevis tiujn kaj aliajn ekzemplerojn de la Komentarioj de Simako pri la Sankta Skriboj de nekonata “Juliana”, kiu laŭsiadire, ilin ricevis de Simako mem. Paladio el Galatio trovis en manuskripto tre antikva la jenan noton faritan de Origeno: “Tiun libron mi trovis en la domo de Jŭaliana, la virgulino de Cezareo Mazaka”, kiam mi kaŝiĝis tie; ŝi diris al mi ke mem ĝin ricevis el la manoj de Simako".
Origeno gastiĝis ĉe Jŭliana en la jaroj 238-241 d.K., sed la traduko de Simako estis jam konata ĉe la studejo de Origeno, kiam li verkis siajn unuajn komentarioijn, nome ĉirkaŭ 228 p.K. Epifanio el Salamis informas ke Simako estis samariano kiu estis kvrelinta kun siaj kunreligianoj kaj konvertiĝinta al Judismo.
Ĉiukaze, se juĝi laŭ informoj el aliaj aŭtoroj, Simako devis esti konsiderita persono de granda graveco inter la Ebionitoj, ĉar "Simakanoj" estas vorto per kiu ankoraŭ en la 4-a jarcento p.K. iuj katolikaj teologoj, tiel nomis la Nazarenojn aŭ Ebionitojn, kiel nin sciigas la Prologo al la epistolo al la Galatoj de la imitanto de Sankta Ambrozio, Pseŭdo-Ambrozio kaj el la kontraŭherezaj skriboj de Sankta Aŭgusteno de Hipono
Laŭ modernaj esploristoj, la traduko de Simako konservis la metodon kaj kriterion de Aqvila el Sinopo.
Lingva prunto
Laŭ PIV lingva prunto estas alpreno en iun lingvon de vorto aŭ sintagmo el alia lingvo, sub formo pli-malpli modifita kaj, alimaniere vortumite, pruntvorto estas "vorto, kiu ne apartenas al la bazo de la koncerna lingvo, sed kiu, pruntite el alia lingvo, estis pli-malpli komplete asimilita (ekz. «reglamento» apud «regularo»)". Oftaj ekzemploj estas trapasoj de vortoj el hegemonia lingvo al aliaj, ekzemple el la angla laŭlonge de la 20-a jarcento, kiaj jazz aŭ club, kiuj pasis al multaj lingvoj laŭ diversaj adaptoj, kaj en la frormo ĵazo kaj klubo ankaŭ alvenis en Esperanto. Aliajn fojojn temas pri vortoj aŭ konceptoj kiuj venas de specifa lingvo ne nepre hegemonia, kiaj tabuo, cunamo aŭ harakiro el aziaj lingvoj pasis al diversaj alikontinentaj lingvoj.
En Esperanto en strikta senco, estus lingvaj prunto ĉiuj neologismoj kiuj kompreneble ne aperis en la fundamentaj listoj (kaj ne estis kunmetaĵoj de bazaj radikoj) kaj krome estis prenitaj rekte el iu ajn lingvo kaj poste estis adaptitaj al la fonetiko aŭ literumado de Esperanto, kiaj kazoj de multaj geografiaj aŭ personaj propraj nomoj aŭ aliaj konceptoj, kiaj Ludoviko, Vilhelmo, Kergelenoj, aidoso, bonsajo, fakso, komputilo ktp.
Repruntado (el prunto aŭ preno) en lingvoscienco estas la procezo en kiu unu vorto veturas el unu lingvo al alia kaj poste reen al la origina lingvo en diferenca formo aŭ kun diferenca signifo. Tiu vojo estas indikata kiel A→B→A, kie A estas la origina lingvo, kaj povas sekvi multajn diversajn formojn.
Ekzemplo
Ekzemplo de araba pruntvorto kiu aktuale plivastiĝas en Esperanto estas hiĝabo.
Mikel San José
Mikel San José (per plena nomo Mikel San José Domínguez, prononco laŭ sistemo IFA hispane ) (naskiĝis en Pamplona, do nun -jara) estas hispania profesia futbalisto. Ekde la jaro 2014 li estas membro de la vira hispana nacia teamo de futbalo, post kiam antaŭe jam de la jaro 2007 li partoprenis en la naciaj teamoj de sub-19-, sub-21- kaj sub-23-jaruloj. Interalie, liaj teamoj en 2007 gajnis la eŭropan ĉampionecon de sub 19-jaruloj kaj en 2011 la eŭropan ĉampionecon de sub 21-jaruloj. Post infanaj jaroj en la junularaj teamoj de la kluboj Chantrea de Navaro kaj poste Athletic Bilbao en la de Pamplona geografia proksima aŭtonoma regiono Eŭskio, li inter la jaroj 2007 kaj 2010 estis profesia futbalisto en la klubo Liverpool F.C. en Anglio, kaj ekde tiam estas parto de la 1-a vira teamo de lia junaĝa klubo Athletic Bilbao. Li partoprenis kadre de la hispana nacia teamo en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, kaj en ties matĉoj rekoneblis per la ĉemiza numero "17".
Azerailles
Azerailles estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Acervalliens.
Stacio Hirakata-kōen
Stacio Hirakata-kōen (japane: 枚方公園駅 [Hirakata-kōen-eki], angle: Hirakata-kōen Station) estas fervoja stacio en Hirakata, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Batalo de Adva
Fine de la 19a jarcento, la potencoj de Eŭropo estis kaptintaj preskaŭ la tuton de Afriko post la Berlina Konferenco. Nur Etiopio, tian ankoraŭ komune konata kiel Abisenio kaj la Respubliko Liberia ankoraŭ retenis sian sendependecon. La ĵus unuigita Reĝlando Italio estis relativa novalveninto al la imperiima Disdivido de Afriko. Du el ties ĵus akiritaj afrikaj teritorioj, nome Itala Eritreo kaj Itala Somalilando, bordis kun Etiopio en la Korno de Afriko. Italio intencis plibonigi sian situon en Afriko konkerante Etiopion kaj kunigante ĝin kun siaj du teritorioj. Meneliko sukcese frontis Italion kontraŭ ties eŭropaj rivaloj dum prepariĝis por uzi modernajn armilojn por defendi sian imperion kontraŭ Italoj kaj Britoj.
En la batalo Etiopio suferis 4000 mortojn, dum Italio pli ol 6000, kio iĝis hontiga malvenko por moderna potenco. Fakte la etiopiaj fortoj estis multe pli multnombraj. Kaj la moderneco de la itala armilaro ne estis tiom taŭga.
6897 Tabei
6897 Tabei estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana montogrimpistino Junko Tabei, unua virino, kiu atingis la kulminon de Ĉomolungmo.
Societo Zamenhof
Societo Zamenhof estas mecenata fondaĵo por doni ekstran financan apogon al UEA.
Ĉiujare ĉirkaŭ 150 fidelaj apogantoj de UEA membriĝas en ĉi tiu klubo, pagante duoblon de la MA-kotizo (krom sia ordinara membrokotizo). Anoj de la Societo ricevas specialan cirkuleron de la Prezidanto de UEA kaj estas invitataj al aparta akcepto ĉe la Universala Kongreso.
Regularo de Societo Zamenhof
Alcools
Priskribo
Ĝia finfina komponado tute ne sekvis la kronologian ellaboradon, sed ĉiu komplekso rekte koneksiĝas al certaj epizodoj el la vivo de la verkisto (vojaĝoj tra Eŭropo, amrilatoj, elano kaj seniluziiĝoj ktp.)
La malfermanta poemo kun la titolo Zone (1912) enhavas ja elementojn el la aŭtora vivo montrante antaŭ ĉio la emancipiĝon de la poezio de simbolismo - fare de iama apologisto de kubismo. Ja, laŭ kubisma maniero Guillaŭme enlasis en la bildojn elementojn konkretajn (ekz. gazetan paĝon). Realo kaj ĉiutaga vivo trovas sian vojon en la poezion.
Melankolia tono kongruas la kvaliton de la amrilatoj de Guillaume. Tamen la melankolio fekundigas ankaŭ tiun ritmon fortan kaj tristan. Interpunkcio ofte mankas por substreki la gravecon aljuĝita al la ritmo.
Plinio Antolini
Plinio ANTOLINI (naskiĝis en 1920 en Breonio, vilaĝo de Fumane, mortis en 2012 en Settimo di Pescantina) estis itala amatora astronomo, profesie apotekisto.
Li estis ano de la Gruppo Italiano Astrometristi ; la Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro aŭ kunmalkovro de 4 asteroidoj inter 1994 kaj 1996, kun Giovanni Zonaro kaj Flavio Castellani.
Turbat
Turbat, تربت estas universitata urbego en provinco Baluĉistano (Pakistano), kie ĝi estas ĉefurboj de kantono kaj distrikto.
Geografio
Turbat situas en valo ĉe renkontiĝo de la apudmara ebenaĵo kaj montaro laŭ la maldektra bordo de la en:Kech River en Pakistano. La marbordo troviĝas 90, Karaĉio 413, Hajderabado 536, Sukur 604, provinca ĉefurbo Kveta 609, Multano 946, Fajsalabado 1148, Peŝavaro 1206, Lahoro 1260, Rawalpindi 1279, Islamabado 1289 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Turbat estas foirejo pri daktiloj kreskigitaj en la ĉirkaŭa regiono kaj havas daktil-prilaboran uzinon. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas sorgojn, hordeojn, tritikojn, kaj rizojn kaj oni bredadas brutaron.
Eduko
En Turbat universitato kaj medicina kolegio funkcias.
Klimato
Turbat situas en duonarida klimato (BWh) laŭ klimata klasifiko de Köppen. La jara averaĝa temperaturo estas 28 °C. La jara precipitaĵo estas nur 123 mm, en ĉiuj monatoj iomete pluvas, tamen iom pli januare kaj julie.
Simliŝa
Simliŝa lingvo(angle Simlish) estas fikcia lingvo kiu estis speciale desegnita por la videoludo "Sims". La eldonisto pripensis ke estus tre multekosta sinkronizi (fare de voĉaktoroj) la vortojn de Sims en ĉiuj lingvoj de la ludantoj. Tial estis inventita la 'Simliŝa' parolata de Sims, la roluloj en Sims, Sims 2 kaj Sims 3. La lingvo konsistas el pecoj de la ukraina, franca, latina, finna, la angla, fiĝia kaj tagaloga (la lingvo kiun oni parolas en la Filipinoj) por krei propran lingvon. Multaj kantoj estis tradukitaj en 'Simlish', ekzemple "Smile" (rideto) de Lily Allen.
Simlish estas parolita de Sims, la fikciuloj en La Sims, La Sims 2 kaj La Sims 3.
Frazoj en la simliŝa
Ĉiuj ĉi frazoj estas de The Sims
Trinidad Zaachila
Trinidad Zaachila estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Trinidad Zaachila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 555.
Domdidier
Domdidier estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2825 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,91 km², de kiuj 15,1% estas kovritaj de arbaro, 68,0% servas por agrikulturo kaj 15,8% por setlado.
Trinidad Zaachila
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4 indiĝenoj. El tiuj 3 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Domdidier
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 5 kilometrojn sude de la komunumo apud Payerne. Per stacidomo ĉe la trajnlinio de Morato al Payerne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Domdidier datiĝas el la jaro 1157 kiel Donno Desiderio. En la jaro 2000 en Domdidier estis trovitaj la restaĵoj de romia tompejkampo kaj maŭzoleo. Dum mezepoko Domdidier apartenis al la Grafoj de Neŭŝatelo. En la 13-a jarcento ĝis fariĝis havaĵo de la Senjoroj de Montagny kaj ek de 1405 de la Grafoj de Savojo. En la jaro 1478 ĝi estis vendita al la urba ŝtato Friburgo kaj integrita al ties Voktejo Montagny. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 ĝi apartenis al la distrikto Avenches, poste ĝis 1830 al la distrikto Montagny kaj tiam al la distrikto Dompierre ĝis 1848, kiam ĝi surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la nuna distrikto Brojo.
Beled
Ne miskomprenu kun Beleg!
Beled estas urbo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, Distrikto Kapuvár. La loknomo estas peĉenega nomo.
Situo
Beled situas sur ebenaĵo laŭ la fervojo kaj ĉefvojo inter Szombathely kaj Győr, branĉo de Rába tuŝas la urbon, kiu estis ekspluatita de akvomuelejoj. Kapuvár troviĝas 16, Csorna 23, Sopron 49, Szombathely 50, Győr 56, Budapeŝto 176 km-ojn.
Historio
Ŝajnas, la unua mencio devenis el 1230. En 1594 la turkoj detruis la vilaĝon. Beled longe estis grandvilaĝo, ekde 2009 urbo.
Famuloj
En Beled naskiĝis rabeno de Sopron Miksa Pollák.
NGC 3153
NGC 3153 (aliaj indikoj — UGC 5505, MCG 2-26-32, ZWG 64.90, IRAS10101+1254, PGC 29747) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5637 Gjaso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 10-an de septembro 1988 de la usonaj geedzoj kaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Frosto
Frosto estas veterkondiĉo, dum kiu la temperaturo estas sub la fandopunkto de akva glacio. Dum periodo de frosto, akvo glaciiĝas kaj la pluvo ŝanĝiĝas al neĝo aŭ hajlo. Kompreninde, frostaj temperaturoj estas malaltaj relative al la homa korpa temperaturo.
5637 Gjaso
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ŝipestro Gjaso, akompananto de Eneo en la Eneado de Vergilio.
Frosto
Proverboj
Ekzistas proverboj pri frosto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
La Trinitaria
La Trinitaria estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas La Trinitaria Zapaluta; ĝi situas proksimume je 180 km for de Tuxtla Gutiérrez. La komunumo situas en la suda parto de Chiapas en la regiono Grijalva kaj ĝi limas al Gvatemalo. Ĝi estas konata pro pluraj naturaj vidindaĵoj, inter aliaj la "Parque Nacional Lagunas de Montebello". Ankaŭ ekzistas la ruinoj Chinkultic de la antaŭkolumba tempo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07099.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 60417 loĝantojn. El tiuj estis 29110 viroj kaj 31307 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1841 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1540 metroj super la marnivelo. Norde la komunumo limas al La Independencia, sude kun la komunumo Frontera Comalapa kaj Chicomuselo, oriente kun Gvatemalo kaj okcidente kun Tzimol kaj Comitán.
Ĉefaj vilaĝoj kaj loĝlokoj estas:
La aliaj 443 loĝlokoj estas etetaj aŭ solecaj domoj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 36699 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 28787 scipovis legi kaj skribi kaj 7871 personoj estis analfabetoj. Do 78% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 21% estis analfabetoj.
59686 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 4852 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 8.13% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
La Horgne
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Martin's Hundred
Martin's Hundred (la cento de Martino) estis en la frua 17-a jarcento plantejo ĉirkaŭ 10 mejlojn norde de la rivero James en la kolonio Virginio, oriente de Jamestown en Usono.
Historio
Martin's Hundred estis unu el la plantejo de la Virginia Kompanio de Londono. La societo de Martin's Hundred, nomita laŭ Sir Richard Martin, ĝia posedanto kaj patro de la konsiliano de Jamestown, John Martin. Sir John Wolstenholme estis unu el la investintoj. La administracia centro de Martin's Hundred (Hundred estis subdivido de angla county) estis Wolstenholme Towne, fortigita setlejo de lignaj kabanoj.
Kiel la tuta grundo, kiun la angloj pretendis laŭ la rivero, la 21.500 akroj de la plantejo estis iam parto de la lando de la Paŭhatanoj, asocio de indianaj triboj gviditaj de ĉefo Paŭhatano. La 22-an de marto 1622 la paŭhatanoj mortigis ĉiujn anglojn, kiujn ili trovis en ties hejmoj aŭ kampoj. Inter la nuntempaj Richmond kaj Newport News la paŭhatanoj bruligis kaj detruis ĉion. Ĉirkaŭ 400 angloj estis mortigitaj. Martin's Hundred perdis 50, eble 70 homojn. Oni ne indikis la apartajn nombrojn por Wolstenholme.
La masakro de Jamestown preskaŭ atingis sian celon. La angloj retiriĝis al sekureco en Jamestown. Wolstenholme Towne estis loĝata denove post jaro, sed forlasita denove iom post 1645.
15-a de junio
La 15-a de junio estas la 166-a tago de la jaro (la 167-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 199 tagoj restas.
Je la 15-a de junio okazis, interalie:
Giovanni Zonaro
Giovanni ZONARO estas itala amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris la asteroidon 12777 Manuel la kun Plinio Antolini.
Florino (provinco)
La provinco Florino (Νομός Φλωρίνης) ĝis administra reformo efektivigita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"), kaj ekde 2011 estas unu el la 74 regionaj unuoj de la lando. Ĝi kovras areon de km² kaj laŭ la censo de 2011 havis  loĝantojn, kio egalas al loĝdenso de 28,5 homoj/km². Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Florino. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Okcidenta Makedonio, kaj estas la plej nordokcidenta parto de Grekio.
En ĝia plej nordokcidenta angulo tuŝiĝas la ŝtatoj Albanio, Grekio kaj Nord-Makedonio, sur mallarĝa tera strio inter la granda kaj la malgranda lagoj Prespa. El la du lagoj, la pli granda grandparte apartenas al la Respubliko Makedonio, malgrandparte al Grekio kaj Albanio, kaj la pli eta grandparte al Grekio kaj malgrandparte al Albanio. Ambaŭ lagoj dividiĝas de la resto de la grekia provinco pere de altaj montoĉenoj, kaj havas ekologie protektindan flaŭron kaj faŭnon.
La centra kaj norda parto de la provinco unuflanke kaj la suda parto aliflanke estas du grandaj ebenaĵoj, la ebenaĵo de Florino norde kaj tiu de Eodaia sude, kiuj dividiĝas pere de montoĉeno aparte bone pasebla per la pasejo de Klidi. En la sudoriento troviĝas la lagoj Petres kaj Vegoritida, kiuj kalkuliĝas inter la plej grandaj lagoj de Grekio, iom pli okcidente du pliaj pli malgrandaj lagoj.
Bruno Soriano
Bruno Soriano (per plena nomo Bruno Soriano Llido, prononco laŭ sistemo IFA hispane, inter ŝtatantoj de futbalo kutime nur nomata Bruno; naskiĝis en Artana, Valencilando, Hispanio, do nun -jara) estas hispania profesia futbalisto.
Ekde la jaro 2010 li estas membro de la vira hispana nacia teamo de futbalo. Post infanaj jaroj en la junularaj teamoj de la kluboj de la naskiĝurbo Artana kaj poste Villarreal CF, li kiel plenkreskulo daŭrigis sian karieron en tiu klubo kaj neniam aktivis en alia kluba teamo.
Li partoprenis kadre de la hispana nacia teamo en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, kaj en ties matĉoj rekoneblis per la ĉemiza numero "19".
Csaba Hende
Csaba HENDE [ĉaba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hende Csaba estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, advokato. Csaba Hende  naskiĝis la  1960 en Szombathely.
Biografio
Csaba Hende abiturientis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li soldatiĝis. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Eötvös Loránd en 1984, post 3 jaroj li advokatiĝis. Li aliĝis al ĵus fondita nekomunista partio en 1988. En 1991 li akiris postenon en ministerio pri defendo. Inter 1994 kaj 1998 li denove estis advokato, poste li estis nomumita subministro pri justico. Ekde 2002 li estas parlamenta deputito seninterompe. En 2010 li estis nomumita ministro pri defendo en Dua Kabineto Orbán, post 4 jaroj same en Tria Kabineto Orbán.
Petrikaŭa distrikto
Loĝlokoj kaj administrada subdivido
En la distrikto estas 124 loĝataj lokoj, la plej grandaj el kiuj estas Petrikaŭ kaj Kapatkeviĉi, la distrikto estas subdividita je 16 vilaĝaj sovetoj.
Naturo
La tereno de la distrikto estas ebena kaj marĉeca. Arbaroj okupas 50 % de la distrikto, ĉi-tie situas parto de la Pripjaca pejzaĵ-hidrologia rezervejo. Tra la distrikto fluas rivero Pripjac kun flankriveroj Pciĉ, Tremlja, Ubarc. La plej granda lago en la distrikto estas Dzikaje.
Agrokulturo
En la distrikto estas 11 kolĥozoj, 13 sovĥozoj, kaj vaste okazas bovbredado, porkbredado, ŝafbredado, cerealplantado, terpomplantado, furaĝplantado.
Elfosaĵoj
En la distrikto situas mintavoloj de kalia kaj kalcia saloj, karbo, argilo, sablo.
Irkutsko
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25401.
La interurba telefona kodo estas 3952, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe enenfluo rivero Irkut (Иркут) en riveron Angara (Ангара).
Glitpilkado estas la plej granda sporto.
Jare 1652 rusia esplorvojaĝisto Ivan Poĥabov fondis Irkutskan vintrejon (fortikaĵon). En kelkaj jaroj la vintrejo pligrandiĝis kaj post la jaro 1668 tie estiĝis vilaĝo. Jare 1686 Irkutsko akiris la statuson de urbo. En la 17-a jarcento Irkutsko funkciis kiel komerca centro por komercado kun Ĉinio. Komence de la 19-a jarcento la urbo estis fama pro la plej grandaj foiroj en Siberio. Ĝis la 1840-aj jaroj Irkutsko funkciis ankaŭ kiel centro por or-mina industrio. Jare 1889 tra la urbo estis kondukita Transsiberia fervojo.
En jaro 1959 la urbo havis 366 mil loĝantojn.
La urbo vizitindas plejparte pro sia proksimeco al la mondfama lago Bajkal, la plej profunda (1,7 km) kaj purakva lago en la mondo. Ĝi atingeblas el la urbo multvoje kaj diversmaniere. La minimume longa itinero estas viziti la vilaĝon Listvjanka, kiu situas apud la elfluo de la rivero Angara el Bajkalo.
Fonto
Polunina N.M., Korobov S.A., Sutton J.M., Korobova G.W. Her Majesty - Queen of Siberia // Publishers Korobov. — Irkutsk, 2008.
Grupoj kaj tendencoj de la hispana literaturo de la 20-a jarcento
La hispana literaturo de la 20a jarcento kutime oni pristudas dividita en du malsimilaj epoko: tiu de antaŭ la intercivitana milito kaj tiu de post ĝi. La komenco de la jarcento estas kompreneble entute ligita al la fino de la 19a jarcento kies grupoj kaj tendencoj pludaŭras dum la unua jardeko kaj eĉ pli de la 20a jarcento, tio estas la poezio kaj teatro de la modernismo kaj la romano de la naturalismo kaj de la generacio de la 98a, en la hispana, Generación del 98. Tiu lasta menciita oni povus diri, ke startas samtempe kun la kulturo de la jarcento ĵus ekinta.
Generacio de la 98a
Temas pri grupo de junaj ĵurnalistoj protestemaj, nome Azorín, Baroja kaj Maeztu kiuj kuniĝis kun Miguel de Unamuno por kontraŭsatri la dekadencan situacion de Hispanio post la malvenko kontraŭ la usona armeo en Kubo kaj Filipina Insularo okazinta en 1898. Ili alpaŝis al sintenoj pli tradiciemaj kaj konservemaj de hispanaj kulturtradicioj.
Humura teatro
Krom la seriozaj klopodoj de dramaturgo Jacinto Benavente verki por la komercia teatro, aliaj dramaturgoj verkis por la sama burĝa publiko teatraĵojn ne tiom seriozaj, nome la astrakana teatro, kiu klopodas parodii la modernisman teatron, ankrita en reproduktado de historilegendaj temoj tro idealismaj kaj poeziaj; en tiu grupo elstaris Pedro Muñoz Seca per sia verko La venganza de don Mendo (La venĝo de Don Mendo, 1918). Alia tendenco estis la ĝenrisma komedio kiu havis sian plej konatan aŭtoron en la du formita de la fratoj Serafín kaj Joaquín [ĥoaKIN] Álvarez Quintero, kiu verkis teatraĵojn kie la imago de la tiame konvulsia regiono Andalusio aperas kiel paradizo de homoj kontentaj kaj bonhumoraj kiuj ĉiam ŝercas kaj belagaj kaj simpatiaj virinoj en arabecaj kortoj. Alia tendenco estas la "sainete" aŭ komedieto unuakta kie aperas same idealisme madridanoj kiam la hispana ĉefurbo ankoraŭ montris tradicion kaj propran parolmanieron, kiel verkis Carlos Arniches, kiu krome verkis ankaŭ kelkajn pli seriozajn teatraĵojn kiel La señorita de Trevélez, pri provincanoj kiuj primokas iom maljunan fraŭlinon.
Generacio de la 27a
Temas pri grupo de samtempuloj, pli malpli naskitaj ĉirkaŭ la ŝanĝo de jarcento, ekverkintaj ĉirkaŭ la jaro 1927, kiam okazis la jarcentjariĝo de hispana poeto Luis de Góngora, kiun ili omaĝis; pro tio ili nomis sin en la hispana Generación del 27. La ĉefa eco de tiu grupo estas la mikso de ĝuo de la tradicio, tio estas la kono de la klasika hispana literaturo, kun la emo por avangardo. Al tiu grupo apartenas Rafael Alberti, Vicente Aleixandre, Luis Cernuda, Gerardo Diego, Federico García Lorca, Jorge Guillén, Pedro Salinas kaj aliaj. La grupo disiĝis kiam okazis la eksplodo de la milito, sed escepte Federico García Lorca, kiu estis mortigita, plue ili verkis individue ĉu en la ekzilo ĉu en Hispanio.
Ekziliitaj verkistoj
Multaj el la antaŭe menciitaj kaj multaj aliaj devis eliri el Hispanio antaŭ, dum aŭ post la milito pro timo de viv- aŭ liberperdo aŭ pro nekonsento kun liberecmanko. Tion faris Juan Ramón Jiménez, Antonio Machado, León Felipe, Luis Cernuda, Jorge Guillén, Pedro Salinas, Ramón J. Sender, Max Aub, Ramón Gómez de la Serna, Alejandro Casona. Poetoj pli malpli daŭre verkis sian poezion kun nova temo, nome la teruraĵoj de la moderna mondo kaj ĉefe de la militoj, malvenko kaj ekzilo, tio estas la nostalgio pro ne rajti reveni hejmen. La romanistoj kaj rakontistoj sentis malavantaĝon ne koni la tiaman Hispanion por eventuala priskribo, ili devis turni sin al pasinteco aŭ nerealeco. Ĉiuj ĝuis avantaĝon pro liberesprimo.
Realisma romano
Malsimila de tiu realisma romano de la dua duono de la 19a jarcento verkita de burĝaj romanistoj kiuj preskaŭ nur interesiĝis pri vivo de burĝaj familioj, tiu nova realisma romano devis barakti kontraŭ manko de liberesprimo kaj riski cenzuron. Ĉiukaze tiu tendenco komencis per romano tremendisma La familio de Pascual Duarte (1942) de Camilo José Cela, pli dediĉita al psikologia dramo de la ĉefrolulo ol priskribo de la socio. Post tio disvolviĝis speciala subgento nomata socia romano, konsistanta je priskribo de la tiama Hispanio per uzado de kolektiva rolaro, tio estas mankas centraj ĉefroluloj. Laŭ tiu stilmaniero oni priskribas specifan socian sektoron, ekzemple malalta burĝaro en La colmena (La abelujo, 1951) de Cela, fiŝkaptistoj en Gran Sol de Aldecoa, ministoj en La mina de Armando López Salinas, ktp.
Eksperimenta romano
Ekde 1962, kiam aperigis Tiempo de silencio (Silenta tempo) de Luis Martín Santos komencis nova tendenco konsistanta en aplikado de teknikoj devenantaj el la usona romanaro kaj poste el la sudamerika romanistaro, kiuj rompas kontraŭ la realismo ĝistiama. Tamen tio ne signifas, ke jam oni ne priskribas la realoon; tute male a romanisto plue dediĉas sin al tiu celo sed per aliaj stiloj.
Unu el la plej fruaj teknikoj aplikataj estis la kondutismo, kiu konsistis en neĉioscia rakontanto kiu ne eniras en la menson de la roluloj nek en futuro sed kiu priskribas nur tion kio estas videbla, tio estas kion faras kaj diras roloj. La plej konata ekzemplo estas El Jarama de Rafael Sánchez Ferlosio, laŭ nomo de rivero proksima de Madrido kie dimanĉumas grupo de junuloj kaj somerumantoj; la uzado de la dialogo en tiu romano estis historie realega.
Aliaj teknikoj estis la interna monologo, kia aperas en Cinco horas con Mario de Miguel Delibes, kie ĵusa vidvino parolas kun la ĵuse mortinta edzo aŭ en la romanoj de Juan Goytisolo, jam dum la 70-aj jaroj, kie aperas akra malakcepto de la hispania realo.
Socia poezio
Koincide kun la realismaj romano kaj teatro, post la frankisma poezio militema kaj arkaikema farita de falangismaj poetoj kaj de la klopodo pri ekzistencialisma poezio de Dámaso Alonso, ekis je la fino de la 50aj jaroj kaj disvolviĝis dum la 60aj jaroj socia poezio, kiu klopodis protesti kontraŭ la nacia situacio de malriĉeco, maljusteco, malegaleco kaj libermanko. Kompreneble tio ne eblis esti dirata per rekta esprimo sed per simbola kaj ampleksa parolmaniero. Aliflanke oni serĉis tre simplajn kaj ripetajn strukturojn. Plej konataj de tiuj poetoj estis Blas de Otero, Gabriel Celaya aŭ José Hierro.
Plejnovuloj
Kiam fine de la 60aj jaroj la mildan kritikon, antaŭe farite de la socia poezio, jam oni rajtis fari pli rekte per alia esprimmaniero, la poezio ekis ludi per eksperimentaj teknikoj, kiel libera verso, mencioj pri modernegaj kaj modernurbaj konceptoj, popa kulturo, kino, ktp., kosmopolisma kulturampleksigo, ktp. Tiele jam en 1970 aperis antologio Nueve novísimos poetas españoles (Naŭ plejnovaj hispanaj poetoj) kaj de tie venas la etikedo plejnovuloj, kie eniris Pedro aŭ Pere Gimferrer, Félix de Azúa, Leopoldo María Panero kaj aliaj.
Absurdhumura teatro
Same ke antaŭ la milito, disvolviĝis specifa teatro bonhumura sub senco de absurdo. Jam antaŭe tio ligiĝis al avangarda spirito kaj post la milito, dum la frankisma teatro kaj kulturo rompis la antaŭan kulturvivon, tiu medio pretervivis, ĉar precize pro sia absurdo ne priokupis la frankisman cenzuron. La du ĉefaj aŭtoroj estas Miguel Mihura kun sia teatraĵo Tres sombreros de copa (Tri cilindroĉapeloj) kaj Enrique Jardiel Poncela kun Eloísa está debajo de un almendro (Eloísa estas sub amigdalarbo). Krom la elstara graveco de la humora ingredienco, indas mencii, ke ŝajne tiu teatrotipo estas antaŭanto de la absurda teatrospeco de Eugène Ionesco, Samuel Beckett, Jean Genet, Fernando Arrabal aŭ Harold Pinter.
Realisma teatro
Krom tiu laste menciita humura teatro, konsentita de la frankisma cenzuro, kaj de la pludaŭro de la burĝa komedio eĉ pli konservativa ol tiu de antaŭmilito, ekis nova teatrotipo, bazita sur la necezo realisme priskribi la malfacilan vivon de tiuj postmilitaj jaroj kiel ununura kritiko ebla. Tiele Historia de una escalera (Ŝtupara historio, 1949) de Antonio Buero Vallejo, ne nur estis akceptita de la cenzuro, kun ŝanĝoj- sed ankaŭ estis premiita, antaŭ scio, ke ties aŭtoro estis respublika soldato kaj prizonulo, spite ties kritikintencon. Aliaj sekvantoj estis Alfonso Sastre, kun Escuadra hacia la muerte (1953) kaj Lauro Olmo, kun La camisa (La ĉemizo, 1962)
Renoviga teatro
Fine de 60aj jaroj kaj ĉefe dum la malmoligo de cenzuro dum la 70aj jaroj, aliaj pli renovigaj teatrotipoj disvolviĝis en la antaŭdemokrata Hipanio. Praulo estis Fernando Arrabal, kies absurdeca kaj revolucia teatro ne eblis en la frankisma epoko kaj ekziliis en Francio eĉ dum la 50aj jaroj. Aliaj famaj dramaturgoj kiuj pli malpli simbole ludis super la nacia fono de liberdeziro estis Antonio Gala kun Los buenos días perdidos (La bonaj perditaj tagoj) aŭ Manuel Martínez Mediero kun Las hermanas de Bufalo Bill, (La fratinoj de Bufalo Bill), simbolo de Hispanio kiu volis sendependigi de tro zorgema plejaĝa frato. Tute specifa teatrotipo kaj movado estis la sendependa teatro kio for de la komercia maniero ludis per pli moderna kaj profesia ludmetodoj, kiel faris Els Joglars, Ditirambo, Akelarre aŭ Tricicle.
Olga Tokarczuk
Olga Nawoja TOKARCZUK (naskiĝis la en Sulechów, Lubuŝa provinco), estas pola feminista verkistino kaj ricevanto de la Nobel-premio pri literaturo de 2018 (aljuĝita en 2019).
Ŝia unua libro, Urboj en la speguloj, estis publikigita en 1989.
Vidpunktoj
Ŝi estas feminista verkistino kaj subtenas agadojn por protekti la medion, bestajn rajtojn, egalecon kaj la civilan socion. Ŝi regule partoprenas egalecajn paradojn.
En la Nobelpremia parolado ŝi komparis Vikipedion, kiun ŝi admiras kaj apogas, kun la koncepto de pansofio de Jan Amos Komenski, kiu instruas ke ĉio estu instruata al ĉiu kiel bazo de edukado, do universala.
Veturigu vian plugilon super la ostoj de la mortintoj (Prowadź swój pług przez kości umarłych, 2009) estas ekofeminisma suspensromano pri bestaj rajtoj rakontata unuapersone de Janina, maljunulino vivanta sola en malproksima pola vilaĝo ĉe la pola-ĉeĥa landlimo. La romano iĝis unu el la furorlibroj en Pollando.
Mascaraque
Mascaraque estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Mascaraque" povus deveni el la radiko kelta Mascaracu (m), kun la sufikso -acus, kun bazo maska (r)- ankaŭ de kelta origino. Ties signifo ne estas facile precizebla, sed povus esti 'nigra, malhela' alude al koloro de ŝtono aŭ de la tereno.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Mascaraqueño. La censita populacio en 2011 estis de 522 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,95 loĝ/km².
Situo
Mascaraque estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 714 m; je 25 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 98 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 65.7 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°43′4″ N 3°48′48″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en un llano con varios cerros ó colinas de poca consideración» (sur ebenaĵo kun diversaj montetoj malaltaj) en la zono centra de la provinco kaj sudoriente de la regiona kaj provinca ĉefurbo. Ĝi apartenas al la komarko Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Los Cuartos, teritorio separita de La Guardia norde, Villamuelas nordoriente, Mora sude kaj sudoriente, Orgaz sudokcidente kaj Villaminaya kaj Almonacid de Toledo okcidente, ĉiuj de la provinco Toledo.
La municipa teritorio havas longecan formon de nordo suden, variante ties geografiaj koordinatoj inter 39°39´ kaj 39°46´ de latitudo kaj 3°53´ kaj 3°42´ de longitudo. Ĝi troviĝas precize super la marnivelo ĉe Alikanto inter 700 kaj 720 metroj. Estas de kontinenta klimato kaj fundamente seka, kvankam ekstrema nek laŭ maksimumoj nek laŭ minimumoj.
Ĝi apartenas al la natura regiono Manĉo toleda kaj ĝis la vilaĝo alvenas la Vojo Kiĥota en sia Itineraro-1 de Toledo al San Clemente, startintaj el Mascaraque tri vojeroj: al La Guardia, al Tembleque kaj al Consuegra.
Tra la teritorio fluas, de sudo norden, la rojo Campo Rey kiu enfluas en la rojon Padilla de la Moncloa, alfluanto siavice de la rivero Algodor. Unua parto de la rojo Padilla de la Moncloa limigas la teritorion de Mascaraque kun tiu de Los Cuartos kaj alia kun la Algodor faras same kun Villamuelas. Ĉe la rivero troviĝis la iamaj setlejoj Yegros kaj Campo Rey.
Historio
La origino de la setlejo plej verŝajne estas de tempo de la araba hegemonio, epoko kiam oni konstruis la kastelon de Mascaraque, rekonstruita en la 14a jarcento, kaj poste palachejmo de Juan de Padilla, estro de la Milito de la Komunumoj de Kastilio.
Estas legendoj pri sekretaj koridoroj sub la kastelo kaj pri trezoro de la epoko de la Milito de la Komunumoj de Kastilio, kiu estis certe ege serĉita kaj tute netrovita.
Dum la milito de Sendependiĝo oni bruligis la municipajn arkivojn kaj pro tio oni ne konas multe pri la pasinto de la municipo. Dum la 19a jarcento ne estis okupita de la atakantoj karlistaj, kaj estis defendita la vilaĝo per propra milico. Dum la invado fare de la trupoj de la karlisto Basilio García, Mascaraque estis la unika vilaĝo de la zono kiu malakceptis doni necesaĵojn al tiu trupo kaj pro tio la registaro permesis ilin emeti en la blazono de la vilaĝo la moton no temieron (ili ne timis).
Meze de la 19a jarcento estis 170 domoj kaj la municipa buĝeto estis de 8.725 "reales" el kiuj 2.200 estis por pago al la sekretario.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, ĉe Mascaraque super milo da loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ĉe Mascaraque oni falis eĉ sube de la nunaj 500, tio estas ĝi duoniĝis.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Estis industrio tekstila iame. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo.
Veturalteco
Signifo
Kutime veturalteco estas mezurata en milimetroj. Foje oni indikas du mezurojn — sub la fronta kaj posta aksoj kaj malpli ofte ankaŭ sub la motoro.
Ekzemploj
Veturalteco de kelkaj popularaj aŭtoj (laŭ malkresko):
Grandan veturaltecon havas traktoroj, speciale tiuj plugaj (500-700 mm) kaj kotonaj (ĝis 2000 mm).
Margit Angerer
Margit Angerer, laŭ hungarlingve kutima nomordo Angerer Margit estis hungara operkantisto, (soprano). Ŝia nobela antaŭnomo estis nyílhegyi [njilhedji], ŝia origina familia nomo estis Rupp, ŝiaj nomvariantoj estis Margit von Rupp, Margit Schenker-Angerer.
Margit Rupp naskiĝis la  (estas ankaŭ aliaj datenoj pri la naskiĝo) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Londono.
Biografio
Margit Angerer frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto. Post la diplomo ŝi plulernis en Vieno, en 1920 ŝi edziniĝis. Pro la geedziĝo ŝi faris paŭzon, ŝi apartenis al Reĝa Operejo de Budapeŝto nur du jarojn. Inter 1926 kaj 1938 ŝi estis membro de Viena Ŝtata Operejo, poste ŝi translokiĝis al Londono, kie ŝi kantadis en koncertoj kaj ankaŭ instruis.
Unufoje ŝi havis kantistan rolon en hungara-germana-aŭstra filmo Rákóczi induló (1933).
7927 Jamiegilmour
7927 Jamiegilmour estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jamie Gilmour, kosmokemiiston pri izotopoj ĉe la Universitato de Manĉestro (Britio), kiu disvolvis novan instrumentaron por studi la devenon kaj evoluon de la meteorŝtonoj uzante la izotopajn postsignojn de la ksenono.
Wolfgang Schwarz
Wolfgang Schwarz (n. 14-an de septembro 1947 en Vieno) estis aŭstra artosketisto.
Sporto
Lia plej granda sukceso estis la surpriza olimpia venko en la Vintra Olimpiko 1968 en Grenoblo antaŭ la usona Timothy Wood kaj franca Patrick Pera.
Pliaj sukcesoj estis la dua lokumo en la Eŭropa ĉampionado de 1965 kaj Monda ĉampionado de 1967. Post retiriĝo, li laboris dum 10 jaroj en surglacia amuza spektaklo Holiday on Ice.
Verdiktoj
Li invitis junulinojn el Litovio en 2002 por dancado, sed igis ilin putinoj. Oni juĝis lin je 1,5-jara prizono (danke al kuracista atesto pri haŭta kancero, li sukcesis resti libera). Ĉar li planis forrabon de filino de riĉulo, li en 2006 por ok jaroj prizoniĝis, kaj en 2007 la jaroj ankoraŭ estis altigitaj al dek kaj duono - komence de 2014 li liberiĝis.
Aŭtomata lingvorekono
Aŭtomata lingvorekono estas tasko de lingvokomputiko. Lingvorekona programo prognozas la lingvon de esplorata teksto.
Procedoj
Du precipaj procedoj estas uzataj por lingvorekono: la procedo per karakterizaj vortoj, kaj la procedo per litertrioj.
La procedo per karakterizaj vortoj konservas listojn de tipaj, oftaj vortoj de ĉiu koncerna lingvo. Analizante tekston, la programo komparas la liston de ĝiaj oftaj vortoj kun la vortlistoj karakterizaj de la diversaj konataj lingvoj.
La procedo per litergrupoj el ekzemplaj tekstoj kalkulas la oftecon de litergrupoj en ĉiu lingvo. (Ordinare oni uzas grupojn de unu ĝis kvin literoj, kelkfoje nur litertriojn, kiuj estas sufiĉe karakterizaj kaj ne tro multenombraj.) Eventuale, oni povas distingi vortkomencajn, vortmezajn kaj vortfinajn litergrupojn, ĉar ili ne same ofte aperas en lingvo. Ankaŭ relative krudaj listoj de litergrupoj, eĉ enhavantaj spacojn kaj interpunkciojn, efike priskribas la aspekton de aparta lingvo. Analizante tekston, programo uzanta ĉi procedon komparas la liston de ĝiaj oftaj litergrupoj kun literlistoj karakterizaj de la diversaj konataj lingvoj.
Efiko
Aŭtomata lingvorekono estas inter la plej facile sukcesaj aplikoj de lingvokomputiko. La ĉefa limigo estas, ke la programo facile eraras pri nekonataj lingvoj: ĝi diagnozos la plej similan lingvon inter la konataj, sed ĝi ne havas memevidentan bazon por respondi mi ne scias, kiu lingvo tio estas.
La procedo per karakterizaj vortoj estas la sola disponebla, se oni esploras tekstojn tra vortindeksoj, ekzemple tra ordinara interreta serĉilo. La procedo per litergrupoj preferindas en aliaj cirkonstancoj, ĉar ĝi kapablas rekoni la lingvon de pli mallongaj tekstoj, kaj ĉar ĝi povas jam "lerni" la aspekton de lingvo el relative malgrandaj samploj (50 kbo da teksto sufiĉas por bona rezulto, trans 2,5 Mbo da lerna samplo ĝi apenaŭ ankoraŭ trovos novajn litergrupojn).
Okanagan-Altaĵo
Okanagan-Altaĵo estas altebenaĵa monteta areo en Brita Kolumbio ( Kanado ), kaj en la Usona ŝtato de Vaŝingtonio. Ĝi troviĝas inter Okanagan-Valo kaj Kitl-Rivero oriente, kaj geologie ĝi estas pli-malpli plivastigo de Tompson-Altebenaĵo, kiu situas okcidente de Okanagan-Altaĵo. Ĝia norda perimetro estas la valo de Ŝusvap-Rivero, kaj ĝia suda limo estas Lago Franklin Delano Roosevelt ( la barigita Kolumbio-Rivero super Baraĵo de Grand Coulee ) en Vaŝingtonio. Iuj difinoj situigas la nordan limon ĉe Koldstrim-Valo, oriente de Vernon, ĉar tiu ĉi estas la suda limo de Ŝusvap-Altaĵo.
En Okanagan-Altaĵo fontas pluraj riveroj krom Kitl-Rivero kaj Okcident-Kitl-Rivero, inkluzive Sanpojl-Rivero.
Oriente de Okanagan-Altaĵo troviĝas Monaŝi-Montaro, kiu inkluzivas laŭ iuj difinoj kaj Okanagan-Altaĵon kaj partojn de Ŝusvap-Altaĵon.
Ivanovo
Ivanovo (Иваново) estas administra centro de Ivanova regiono, granda industria, scienca kaj kultura centro, nodo de fervoja kaj de aŭta (al urboj Kostroma, Kineŝma, Vladimir) vojoj en nord-oriento de Centra Rusio, regiona aerhaveno. Loĝantaro – 401 505 personoj (en 2021). La urbo situas sur la rivero Uvodj, ≈ 300 km nord-oriente de Moskvo. La rivero Uvodj, la alfluanto de la rivero Kljazjma, fluas de nordo al sudo dividante la urbon je du partoj. Ene de la urbo al Uvodj enfluas riveretoj Talka kaj Ĥarinka. Ivanovo troviĝas en la horzono de Moskvo, rilate al UTC la tempo aplikata en Ivanovo egalas al +3.00 h. (somere +2.00 h.).
Ivanovo tradicie estas nomita la teksa ĉefurbo de Rusio. Pro tio, ke la plejmulto da teksolaboristoj estis virinoj, oni daŭre kromnomas ĝin la "urbo de fianĉinoj". Intertempe la misproporcio de virinoj inter la geloĝantoj de Ivanovo delonge malaperis pro artefaritaj rimedoj de 1950-aj (evoluo de maŝinkonstrua industrio). Laŭ la statistiko la veraj "urboj de fianĉinoj" en la nuna Rusio estas Moskvo kaj Peterburgo.
La plej internacie fama el la ivanovaninoj estas la postmoderna franca verkisto Nathalie Sarraute.
Historio
Ivanovo (ĝis 1932 – Ivanovo-Voznesensk) estis fondita la 21-an de julio 1871 de du industriaj loĝlokoj: vilaĝo Ivanovo (konata de 1561) kaj de Voznesenskij Posad (aperis en 1853) kiel urbo de Ŝuja ujezdo de la Vladimira gubernio. La vilaĝo Ivanovo jam en 17-a jarcento gloriĝis per produktado de lina tolo kaj de vigla komerco. La produktado de tolo disfloris. La maldika ŝtofo taŭgis por subvestaĵoj kaj vestaĵoj, kaj la dika – por veloj de la juna rusa floto (ŝiparo). En 1825 en Ivanovo kaj en proksimaj ĉirkaŭaĵoj funkciis jam 125 fabrikoj. En geografi-statistika vortaro de la Rusia Imperio, publikigita en 1865, estis notite, ke «Ivanovo ... famiĝas laŭ sia vasteco,... laŭ la manufartura aktivado, kiel rusa Manĉester». De la 1871, ricevinte la statuson de urbo, Ivanovo-Voznesensk impete kreskis. La juna rusa kapitalismo kaj la spezema negociistaro rapide plenigis la vendomerkaton de Rusio kaj sukcese konkurencis internaciskale, komercante per ŝtofoj el la «rusa Manĉester». Multnombra proletaro de Ivanovo-Voznesensk deklaris siajn rajtojn per oftaj kaj organizitaj strikoj. En 1897-1898 en la urbo okazis famaj Ivanovo-Voznesenskije staĉki (strikoj), kiujn provokis malfacilaj laborkondiĉoj kaj rezulte de kiuj fondiĝis la unua en Rusio Soveto de laboristaj deputitoj. Ĝi ekzistis dum 72 tagoj. Strikaj manifestacioj daŭris ĝis la establiĝo de Soveta reĝimo en la urbo la 25-an de oktobro (la 7-an de novembro) en 1917. La taĉmentoj de laboristoj-ruĝgvardianoj partoprenis en oktobraj bataloj en Moskvo kaj poste batalis sur multaj frontoj de la civila milito.
Dum la jaroj de sovetiaj jarkvinoj estis konstruitaj kelkaj kombinumoj de la teksa industrio (Melanĵevij, Kamvolnij, Ĥlopĉatobumaĵnij) kaj grandaj fabrikoj. Konsiderinde evoluis maŝinkonstruado. Dekomence en la regiono disvolviĝis tiuj branĉoj, kiuj estis senpere ligitaj kun teksa produktado kaj torf-akirado. Meze de la 20-a j.c. en Ivanovo estis fonditaj kelkaj maŝinkonstruaj entreprenoj.
Komence de la 20-a jarcento. Ivanovo konkuris kun Lodzo (tiam ankaŭ rusimperia) pri la ĉefeco kiel teksoproduktejo en Eŭropo. La laborista vivmaniero estis malkomforta, kaj strikoj oftis. Unu el ili kaŭzis la rusan revolucion de 1905. Tiujare stariĝis la unua Soveto en la mondo.
Klimato
Mildkontitenta: varma, sed ne varmega somero kaj modere frosta vintro kun stabila neĝtavolo. Tamen, dum la lastaj jaroj la klimato en la regiono ŝanĝiĝas kaj iĝas pli varma. Laŭ la oficiala statistiko ekologia situacio en la Ivanova regiono estas kontentiga. Surborde de la riveroj ene de la urbo etendiĝis grandaj parkoj de ripozo : je la nomo de Stepanov, je la Revolucio de la jaro 1905 kaj nome de la rivero Ĥarinka.
Transporto
La urbon Ivanovo trapasas rusiaj aŭtovojoj de la federacia signifo P600, ŝoseoj 24K-090, 24K-093 kaj 24K-260. La publika transporto en la urbo estas prezentata per laŭitineraj busoj kaj taksioj. Krome ekzistas reto de trolebusaj itineroj, kiuj estis malfermitaj la 5-an de novembro 1962. Nun funkcias 11 linioj. En la norda parto de Ivanovo troviĝas fervojstacio, kiu estas granda fervojnodo kaj kies la unua stacidomo estis konstruita en 1894. En 1934  apud ĝi estis konstruita nova, pli spacoplena stacidomo (rekonstruita en 2021), kiu ĝis hodiaŭ estas la plej granda arkitektura monumento de modernismo en Rusio. Rektaj trajnlinioj ligas la urbon kun diversaj urboj de Rusio: Moskvo, S-Peterburgo, Jaroslavlo, Niĵnij Novgorodo, Samaro, Ufo kaj aliaj. Trafiko inter Moskvo kaj Ivanovo efektiviĝas per noktaj trajnoj, kaj ekde la 13-a de marto 2018 aldone cirkulas 4-foje diurne komforta eksprestrajno. En la Ivanova bustacio estas organizata regula bustrafiko al diversaj urboj de la regiono kaj urboj, precipe de la centra parto de Rusio. Aertransporta trafikado efektiviĝas per civila aerhaveno "Juĵnij (suda)".
Arkitekturaj monumentoj
En Ivanovo situas pluraj arkitekturaj monumentoj. Ili en Ivanovo troviĝas multaj, 14 el kiuj havas federacian kategorion de protekto. En 1920–1930 Ivanovo-Voznesensk travivadis periodon de sia disfloro, kaŭzita de reputacio de revolucia kaj proleta urbo. Laŭ la kvanto de la arkitekturaj monumentoj de ĉi epoko en la Centra federacia regiono Ivanovo nun cedas nur al Moskvo. Ĉi-tie vaste prezentiĝas la arkitekturo de avangardo, inkluzive konstruktivismon, al kiu apartenas ĉ. 50 konstruaĵoj : «Domo-ŝipo», «Domo-huffero», «Domo de la kolektivo de Golosov», «Domo de Ivseljbanko», «Fervoja stacidomo» k.a. Ankoraŭ unu monumento de tiu-ĉi periodo estas komplekso de konstruaĵoj de Ivanovo-Voznesenska politeknika instituto.