cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diliĝano
Nacia Parko Diliĝano
La arbaroj de Diliĝano kovras areon de pli ol 34,000 hektaroj. Por riĉigo de la natura vivo ĉirkaŭ Diliĝano, la ŝtata arbara rezervo estis fondita en 1958 por konatiĝi kiel Nacia Parko Diliĝano poste en 2002. Arbaro kovras 94% de la parka teritorio kaj kun ĉirkaŭ 40 specoj de arboj kaj 18 specoj de arbustoj, estante plejparte kverkoj, fagoj, karpenoj, aceroj, ulmoj, salikoj, ktp.
La nacia parko ankaŭ riĉas per sia faŭno, kiu inkluzivas brunajn ursojn, lupojn, mustelon, lutrojn, linkojn, sovaĝajn katojn, persajn sciurojn, erinacojn, ĉamojn, eŭropajn cervojn, sovaĝajn porkojn, fazanojn, koturnon, perdrikojn, kaspian meleagron, kolombojn, blankavostajn maraglojn, ŝafgrifojn kaj aliaj.
Lago Parz estas unu el la plej allogaj naturaj lokoj de Diliĝano. Ĝi situas en la norda parto de la urbo je alteco de 1,400 metroj super la marnivelo. Ĝi havas areon de 2 hektaroj kaj averaĝan profundon de 8 metroj.
Oriente de la Lago Parz, je distanco de 3 kilometroj de la vilaĝo Goŝ, Lago Tzlka situas en alteco de 1.500 metroj. Rivero Aghstev kun ĝiaj alfluantoj trapasas la urbon kaj la ĉirkaŭan arbaron. Ĝiaj originoj devenas de la nordokcidenta parto de la montaro Pambak, je alteco de 2.980 metroj. Rivero Aghstev havas longon de 133 kilometroj. Multaj alfluantoj enfluas en Aghstev kiel la riveroj Bldsan, Ghŝtoghan, Hagharcin kaj Getik.
Loĝantaro
La plimulto de la loĝantaro en Diliĝano estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio, sub la jurisdikcio de la Diocezo de Tavuŝo kun sidejo en Iĝevano. Ekzistas ankaŭ malgranda komunumo de denaskaj rusoj, kiuj estas spiritaj kristanoj, nomataj molokanoj. Tamen, la komunumo de molokanoj loĝas precipe en du kamparaj komunumoj ekster la urbo Diliĝano sed relative proksimaj al ĝi.
Jen la populacia templinio de Dilijan ekde 1976: La urbo Diliĝano mem ne havas preĝejon, kaj la diservoj estas aranĝitaj ĉe konstruaĵo ene de la komplekso Tufenkjan Malnova Diliĝano. La monumenta preĝejo de la urbo nuntempe estas konstruata ekde aprilo 2016 ĉar, pro sovetaj kontraŭreligiaj politikoj, preĝejojn la registaro malpermesis konstrui.
Kulturo
Diliĝano havas riĉan historian kaj kulturan heredaĵon. Dum la proksimaj elfosadoj en la prahistoriaj tombejoj de Golovino kaj Papanino, bronzaj aĵoj de preskaŭ tri mil jaroj aĝaj estis eltrovitaj, inkluzive de kirasoj, ponardoj, kruĉoj, orelringoj kaj aliaj. Ĉiuj tiuj aĵoj troveblas aŭ en la Diliĝana muzeo aŭ en la Ermita Muzeo. En 1932 la Ŝtata Teatro estis fondita en Diliĝano sub la superrigardo de la honorata soveta artisto Hovhannes Ŝarambejan, dum la muzika lernejo fondiĝis en 1946. La 26-an de januaro 2013, la Usona Universitato de Armenio kaj la Centra Banko de Armenio inaŭguris novan pintnivelan bibliotekon en la Centro por Disvolva Scio en Diliĝano. Samtage ankaŭ la Diliĝana filio de Centro Tumo por Kreivaj Teknologioj estis malfermita en la disvolva centro.
Arkitekturo
Estas 32 arkitekturaj monumentoj en kaj ĉirkaŭ Diliĝano. La plej famaj el ĉi tiuj monumentoj estas Hagharcin, Goŝavank, Ĝuĥtak Vank, Matosavank, kiuj estas valoraj monumentoj de mezepoka armena arkitekturo. En la fino de la 19a kaj komenco de la 20a jarcentoj, ĉar la sanatorio de Diliĝano kreskis en populareco, la domoj konstruitaj ĉi tie enhavis la somerajn domojn de la riĉaj armenoj de la suda Kaŭkazio, la domkonstruajn tradiciojn de Diliĝano kaj la hejmojn de rusaj loĝantoj, kiuj enmigris ĉi tie en la 1930-aj jaroj. La tiel nomata "Diliĝana stilo" konstrui tiel nomatajn popolajn domojn disvastiĝis.
La urbocentro formiĝis en la periodo 1960-1980. En la jaro 1961 konforme al la aprobita plano de la urbo pluraj novaj lokoj kontruiĝis kiaj la Kultura palaco, la konstruaĵo de la urba komitato, la antaŭa konstruaĵo de la politika konsilio, la konstruaĵo de la komunikada nodo, la kinejo, la urba biblioteko, la centra magazeno, la hotelo. La centra placo de la urbo estis rekonstruita en 2005.
Proksimaj vidindaĵoj
Aliaj historiaj monaĥejoj: Sankta Gregorio de la 10-a jarcento, Sankta Stepanos kaj Sankta Dipatrino ĝis la 13-a jarcento kun kelkaj ĥaĉkaroj en la komplekso.
Transportado
Dilijan estas ligita kun Erevano kaj centra Armenio per la aŭtovojo M-4. La urbo estas grava ligpunkto inter la ĉefurbo Erevano kaj nordorienta Armenio atinganta la limon kun Azerbajĝano. Tamen, pro la historiaj konfliktoj pro la milito en Montara Karabaĥo ne eblas pluen iri survoje al Azerbajĝano.
La 2,25 km longa tunelo de Diliĝano estas parto de la aŭtovojo M-4.
Industrio
Diliĝano estas fama pro sia minerala akvo, estante prilaborita kaj enboteligita de la "Diliĝana Mineralakva Fabriko" fondita en 1947. La urbo ankaŭ estas la hejmo de la kompanio "Aramara" por fajna lignoprilaborado fondita en 1993,  kaj la "Dili"- fabriko por laktaĵoj kreita en 2005.
Diliĝano ankaŭ famas pro siaj manfaritaj tapiŝoj kaj manartaĵoj. La urbo havas sian propran stilon de tapiŝa farado, kun multaj specimenoj montritaj ĉe la Muzeo pri tradicia arto de Diliĝano.
La fama Impuls-fabriko de Diliĝano por komunikaj sistemoj estis malfermita en 1962 de la sovetianoj. Tamen ĝi estis forlasita en la 1990-aj jaroj, post la malfondo de Sovetunio.
Turismo
En 2009, la armena registaro anoncis, ke Diliĝano fariĝos evoluinta financa centro por Armenio kaj la regiono. Laŭ registaraj oficialuloj, multaj el la operacioj kaj respondecoj de la Centra Banko de Armenio translokigos la nordan banurbon Diliĝano, ekde 2013.
2202 Pele
2202 Pele estas tre malgranda amora asteroido, kies orbito trairas tiun de Marso kaj proksimas (sed ne traira) tiun de Tero. Ĝi estas do marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Diliĝano
Turismo
Diliĝano estas inter la plej ŝatataj cellokoj por lokaj kaj eksterlandaj turistoj. La urbo havas kelkajn altklasajn hotelojn kaj sanatoriojn, permesante al la vizitantoj la ŝancon ĝui la belecon de la Diliĝana Nacia Parko same kiel la historiajn ejojn.
La urbo ankaŭ estas fama pro siaj mineralaj kuracantaj akvofontanoj. La centra amfiteatro de Diliĝano estas la loko de multaj someraj festivaloj kaj kulturaj eventoj.
En 2017, la Transkaŭkaza Vojo ekkonstruiĝis en Nacia Parko Diliĝano. Kiam ĝi finiĝos, la vojo trairos Armenion, el la armena-irana limo ĝis la najbara Kartvelio. En majo 2020 ekzistas ĉirkaŭ 100 kilometroj da migrovojoj ene de la Diliĝana regiono kompleta kaj malferma al migrantoj, kun multaj itineroj kun preterpasantaj monaĥejoj en la regiono.
2202 Pele
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Pele aŭ Pelea, havaja diino de la fajro kaj de la vulkanoj. Ŝi venis de Tahitio elde kie ŝi estis forpelita pro siaj kvereloj kun sia fratino Namaka, diino de la akvo kaj de la maro.
Oni ne konfuzu ŝin kun la helena heroo Peleo, eponimo de la asteroido 11311 Peleus.
Diliĝano
Edukado
Diliĝano havas 5 publikajn edukajn lernejojn kaj 6 infanĝardenojn kun 2250 studentoj kaj 350 infanoj respektive. Muzik-akademio kaj alia por artoj ankaŭ funkcias en la urbo.
Diliĝano havas operacian branĉon de la Erevana Ŝtata Belarta Akademio. Tri mezaj altlernejoj por medicino, artoj kaj metioj ankaŭ funkcias en la urbo.
Kun kosto de 80 milionoj da usonaj dolaroj, la Eduka Centro de la Centra Banko de Armenio estis malfermita en Diliĝano en 2013. Ĉirkaŭ 150 dungitoj de la Centra Banko transloĝiĝis de Erevano al Diliĝano kune kun siaj familioj kun la celo transformi la urbon en financan centron.
En 2014, la Unuiĝinta Monda Kolegio Diliĝano, parto de la tutmonda eduka movado Unuiĝintaj Mondaj Kolegioj, estis malfermita en la urbo.
La konstruado de la Centra Lernejo Diliĝano estis lanĉita en 2013 de la Eduka Fondaĵo Ajb kun la kunlaboro de la Centra Banko de Armenio. En aŭtuno 2015, la ĵuskonstruita pintnivela lernejo estis oficiale malfermita.
En 2017, la Militista Kolegio Monte Melkonjan de la Ministerio pri Defendo de Armenio estis translokigita de la ĉefurbo Erevano al Diliĝano. Ĝi troviĝas en ĝisdata komplekso konstruita inter 2011 kaj 2016 kun proksimuma kosto de 26 miliardoj da armenaj dramoj (ĉirkaŭ 54,4 milionoj da usonaj dolaroj).
Sporto
Diliĝano havas tute lokan urban stadionon kun kapacito por 2200 spektantoj. La Urba Stadiono Diliĝano estis la hejmo de la antaŭa armena superliga klubo Impuls FC.
Impuls FC fondita en 1985, reprezentis la urbon en hejmaj futbalaj matĉoj. Tamen, post pasigado de multaj sukcesaj sezonoj en la plej alta nivelo de la armena futballiga sistemo, la klubo dissolviĝis en 2013 pro monaj malfacilaĵoj, kiel multaj aliaj armenaj futbalaj teamoj.
Ĝemelurboj
Diliĝano estas ĝemeligita kun:
Stan Laurel
Stan LAUREL, propranome Arthur Stanley JEFFERSON, naskiĝis la 16-an de junio 1890 en Ulverston, Lancashire, Anglio. Li devenis el artista familio. Lia patro estis konata angla teatristo, gvidanta teatrajn grupojn, li verkis teatraĵojn mem rolante. Lia panjo estis ankaŭ sukcesa aktorino. Jam en sia deksesa jaro komencis Stan roli en glasgova teatro Pickard´s Museum. En 1907 okupis lin fama Fred Karno. En la sama jaro al Karno venis je alparolo de sia frato Sidney ankaŭ Charlie Chaplin. Ambaŭ junuloj poste komune kun kun la grupo de Karno vojaĝis kun siaj prezentoj tra la tuta Anglio. En 1910 ili entreprenis la unuan vojaĝon tra Usono kun tre sukcesa pantomimo Mumming Birds, kiun ili prezentis en Usono sub nomo Nokto en Angla music hall. La dua vojaĝo tra Usono okazis en 1912. Stan Laurel nek Charlie Chaplin el tiu ĉi vojaĝo ne revenis hejmen Anglion kaj ili komencis en Usono konstrui sian tre sukcesegan karieron en filma industrio. Stan ne havis tiajn proponojn kiel Chaplin kaj li do fondis novan pantomiman grupon, kun kiu li vojaĝis tra la tuta lando. Tiutempe li ŝanĝis sian nomon el Artur Stanley Jefferson je Stan Laurel. Dum unu vojaĝo ĝis Los Angeles li interkonatiĝis kun Adolph Ramish, kun kiu li provis pri propra produktado de filmoj. El ilia kunlaborado ekestis Nuts in May, filma debuto de Stan el la jaro 1917. La filmo estis sukcesa kaj do aperis pluajn proponojn de diversaj filmaj kompanioj. Unu el la proponoj devenis de Hal Roach, kiu apud kunlaborado kun Harold Lloyd elserĉadis novajn komikajn talentojn. En filmo Lucky Dog el la jaro 1918 Stan unuafoje renkontiĝis kun Oliver Hardy, kiu ĉi tie kreis staturon de unu el vagabondoj. Tio estis nur malgranda rolo kaj temis pure pri hazarda renkontiĝo, el kiu por ambaŭ fluis ankoraŭ neniajn sekvojn. Ĉiu iris plu tra sia vojo.
Stan ne havis de komence propran tipon, kiun li validigus en la filmoj kaj tiel kiel multaj aliaj komikuloj klopodis similigi sian eksan kolegon Charlie Chaplin-on, tiutempe jam superstelon de Hollywood.
Revivigi sian karieron Stan provis denove en la jaro 1923. Denove okupis lin Hal Roach, por kiu li en sekvantaj du jaroj filmis 25 kurtaj filmoj. Temis pri klasikaj fruaj groteskaĵoj, en kiuj Stan, same kiel multo iliaj pluaj herooj, klopodis konkeri sian postenon en suno per grandegaj piedbatoj en malantaŭajn partiojn de siaj kontraŭuloj. En la jaro 1925 Stan estis jam tiom populara, ke li komencis filmi propran vicon de groteskaĵoj sub marko Stan Laurel Series kaj li venis en unuan ligon de usonaj komikuloj. El tiu tempo devenas parodioj de Stan je sukcesaj tutvesperaj filmoj, kiuj pro sia sukceso estis elsendataj ekster Usono. Stan tiutempe fariĝis jam sukcesa aktoro, sed tio ne sufiĉis al li. Li ne volis sole gagojn nur prezenti, sed ankaŭ elpensi ilin. Li interesis pri produktado, pri reĝisorado kaj pri ĉio, kio koneksis kun produktado de filmo. En 1925 li sukcesis persvadi Hal Rouch-on, por ke li okupu lin kiel reĝisoron kaj gagulon. Stan entuziasme eklaboris, sed post unu jaro kaj duono ŝafida femuro ŝanĝis ĉion...
Stan Laurel mortis la 23-an de februaro 1965.
Irena Papírníková
Irena PAPÍRNÍKOVÁ (naskiĝis 1946) estas ĉeĥa esperantistino el České Budějovice, kiu kun sia edzo Stanislav Papírník eldonadis kluban revuon La Progreso'' (1978-1988).
9381 Lyon
9381 Lyon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belgaj astronomoj Eric Walter Elst kaj Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca urbo Liono en departemento Rhône. Origine ĝi estis la romia kolonio Lugdunum, ĉefurbo de Gaŭlio. En 1474 ĝi estis la plej aktiva centro de presarto en Eŭropo.
Joseph Russegger
Joseph RUSSEGGER, kun nobela nomo Joseph Ritter von Russegger estis aŭstra inĝeniero, geologo, vojaĝisto, profesoro, hungara ĉefĉambela grafo, korespondanta membro de Aŭstra Scienca Akademio (1848).
Joseph Russegger naskiĝis la  en Salzburg, li mortis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
Joseph Russegger frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Bergakademie en Schemnitz inter 1822 kaj 1826. Post la diplomo li havis postenojn en diversaj aŭstraj fiskaj minejoj. De 1836 li faris geologiajn ekspediciojn en norda Afriko, Proksima Oriento kaj Malgranda Azio. En la jaroj 1840 kaj 1841 li faris geologiajn esplorojn en Germanio, Francio, Belgio, Britio, Svedio kaj Norvegio. Li ricevis la titolon ĉambela mineja konsilisto, tial li havis la taskon esplori en Habsburga Imperio, ekzemple en Transilvanio, Banato, Tirolo. Inter 1850 kaj 1863 li estis ĉefĉambela grafo, kiu signifis direkti la minurbojn en Supra Hungarujo, ankaŭ la menciitan Bergakademie-n. Li kreis pli modernan strukturon en la minado kaj metalurgio, same en la akademia instruado.
Wilhelmsburg
Wilhelmsburg havas diversajn signifojn:
Kvarto
Kvarto (de la latina vorto quartus = la kvara) estas intervalo de iu noto al la kvara de diatona gamo.
Variaĵoj
La kvarto ekzistas en tri variaĵoj:
La bazaj principoj de milita propagando
La bazaj principoj de milita propagando (Principes élémentaires de propagande de guerre) estas monografio de la belga sociologo Anne Morelli, eldonita en 2001. Ĝia subtitolo rekomendas la 10 bazajn prinicipojn de milita propagando kiel "uzeblaj en kazo de malvarma, varma aŭ senfervora milito"
La dek "ordonoj" de propagando kiujn Anne Morelli ellaboras en ĉi tiu verko estas, antaŭ ĉio, analiza kadro por pedagogiaj celoj kaj por amaskomunikilara analizo.
La dek principoj de milita propagando
Morelli ne deziras preni flankojn aŭ defendi "diktatorojn", sed montri la regulan uzadon de la dek principoj en la amaskomunikilaro kaj en socio. En serio de dek pedagogiaj ĉapitroj, Anne Morelli ilustras per ekzemploj ĉiun el la dek principoj   :
Ĉi tiu lasta principo kompletigas ĉiujn aliajn, Morelli klarigas. Kiu ajn pridemandas eĉ unu el la principoj estas nepre kunlaboranto. Estas nur du flankoj, unu bona kaj la alia malbona.
Sekve, Morelli diras, oni faras ĉion eblan por malhelpi doni kritikan opinion sen kuri la riskon de "linĉa procezo en la amaskomunikilaro". La normala plureco de opinioj ne pli longe ekzistas, ĉiu kontraŭstaro estas silentigita kaj diskreditita de falsaj argumentoj.
En recenzo de H-Soz-Kult la 29-an de junio, 2005, Lars Klein de la Universitato de Göttingen skribas post kiam li laŭdis la gravecon de la temo kaj la utilecon de ŝia analizo, Morelli ne donas klarigon tio ĉu "la amaskomunikilaro" mem estas aganta sendepende, ĉu ĝi sekvas politikajn aŭ komercajn interesojn kaj ĉu ĝi konscie aŭ nur nepripense fitraktas la "bonan fidon" de la civitanoj. "Ĝuste ĉar ŝi uzas la tutan dekan ĉapitron [...] por montri kiom grava amaskomunikilara alkrociĝas al ĝia 'propra flanko', pliaj kaj pli klaraj klarigoj estus estintaj dezirindaj."
Literaturo
Originala verko en la franca, Principes élémentaires de propagande de guerre (eo: Elementaj principoj de militpropagando) estas libro, eldonita en 2001, de la historiistino Anne Morelli, profesoro de la Universitato Libera de Bruselo kaj specialisto pri historia kritiko aplikata al modernaj amaskomunikiloj. Ĝi estis tradukita en la nederlandan, italan, hispanan, germanan kaj japanan.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo The Basic Principles of War Propaganda en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Vidu ankaŭ
Unua Mondmilito
Dua Mondmilito
Invado de Irako en 2003
Afgana Milito (1979-1989)
Milito en Afganio (2001-2021)
Ukraina-rusa konflikto
Marcel Merckens
Marcel MERCKENS, franco. Nask. 1873, mortis la 19-an de majo 1911. Estis sekretario de la periodaĵo ,Lingvo Internacia', verkis kun Théophile Cart kaj Paul Berthelot la vortaron Vocabulaire Français-Esperanto (1903), elfrancigis La Vendetta de Honoré de Balzac. (UEA, 1927).
István Huber
István Huber [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Huber István estis hungara pentristo, instruisto.
Marcel Merckens
La gazeto Juna Esperantisto, n-ro 6/1911, p. 82, informas:
István Huber
István Huber naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Marcel Merckens
"Juna Esperantisto" kun doloro sciigas sian legantaron pri la tre bedaŭrinda morto de unu el siaj ĉefaj kunlaborantoj, S-ro M. Merckens, kiu, 37-jara, mortis en Parizo, dum la nokto inter la 19-20. de Majo lasta. Lia morto estas profunde kortuŝa: el sia loĝurbo Avon li venis Parizon por definitive presaranĝi sian verktradukaĵon "La Vendetta" (de Balzac), kaj tie lin subite atingis lia malnova pulmomalsano, kiu lin igis morti post du tagoj. Je lia enterigo,la 21-an de Majo, S-ro Th. Cart eldiris emocian paroladon, memorante pri la servoj faritaj al Esperanto de la amata, neforgesebla amiko. Nian plej sinceran kondolencon al lia familio! La Red.
István Huber
Biografio
István Huber frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li estis memserva soldato jaron. Li studis en Reĝa Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Imre Révész (pentristo) kaj István Réti. Li studvojaĝis al Italio, Aŭstrio, Germanio, Svislando, Francio. Li batalis dum la 1-a mondmilito, sed li sukcesis akiri diplomon en la altlernejo en 1917. Li instruis en piarista gimnazio inter 1919 kaj 1948. Li edziĝis en 1933, baldaŭ li havis ankaŭ filinon.
Srilanka strigeto
La Srilanka strigeto (Otus thilohoffmanni) estas malofta eta strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj.
Disvastiĝo kaj ĵusmalkovro
Ĝi estas la pli ĵus malkovrita birdo de Srilanko. Ĝi estis originale lokita pro ties nekutima voĉo puu-uu en pluvarbaroj de Kitulgala de elstara srilanka ornitologo Deepal Warakagoda. Post ses jaroj, ĝi estis finfine vidata de li la 23an januaro 2001 en Sinharaja, kaj oficiale priskribita kiel specio nova por la scienco en 2004 (Warakagoda & Rasmussen 2004). Krom Sinharaja kaj Kitulgala, ĝi estis trovataj ankaŭ ĉe Ranakanda Rezervejo en Morapitiya kaj en Eratna Gilimale.
Ĝi estis la unua nova birdo malkovrita en Srilanko ekde 1868, kiam estis malkovrita la Srilanka (aŭ Cejlona tiam) Fajfturdo Myophonus blighi. Ĝi estas ankaŭ la 24a (laŭ aliaj fakuloj la 27-a) endemismo inter la birdospecioj de Srilanko.
Aspekto
Malkiel la aliaj du specioj de malgrandaj orelstrigoj de Srilanko, la Hindia orelstrigo Otus bakkamoena kaj la Orienta orelstrigo Otus sunia, tiu ĉi ne havas oreltufojn kaj la vizaĝa disko estas nur iome difinita. La ĝenerala koloro de tiu 16.5 cm longa mallongvosta strigeto estas ruĝecbruna kun pli palaj subaj partoj, puktita je nigro. La iriso estas flava kaj la piedoj kaj krifoj estas blankaj.
Selsey
Selsey estas marborda urbo de West Sussex, Anglio. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis 9,875 loĝantojn.
Nomo
Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, la nomo Selsey devenas de la anglosaksa Seals-ey, kiu signifis "insulo de fokoj".
Historio
Selsey estis okupata ekde la ŝtonepoko. La urbo mem verŝajne fondiĝis dum la ferepoko de kelta tribo, la atrebatoj. En 1877 eltroviĝis oraj kaj arĝentaj moneroj de atrebataj regantoj.
Kiam Aelle, la unua anglosaksa reĝo de Sussex, fondis sian regnon, Selsey servis kiel la ĉefurbo. Post la kristanigo de la regno en la malfrua 7-a jarcento, fondiĝis abatejo kies preĝejo iĝis la katedralo. Pro marinundoj, la episkopoj de Sussex translokiĝis al Chichester en 1075. Sur plaĝo proksima al Selsey eltroviĝis anglosaksaj oraĵoj.
Selsey estis posedaĵo de la episkopoj de Chichester ĝis 1561, kiam ĝi akiriĝis de Elizabeto la 1-a (Anglio).
Multajn jarcentojn Selsey kaj la ĉirkaŭa regiono estis bazo de kontrabandistoj. En 1749, 14 kontrabandistoj akuziĝis pro la murdo de doganisto: sep pendumiĝis.
Edna St. Vincent Millay
Edna St. Vincent MILLAY (22-a de februaro 1892 - 9-a de oktobro 1950) estis lirika poeziisto kaj dramisto kaj la unua ino ricevinta la Premion Pulitzer pri poezio. Ŝi estis ankaŭ konata pro sia bohema vivstilo kaj pro siaj multaj amaferoj kun viroj kaj inoj. Ŝi uzis la falsan nomon Nancy Boyd por siaj prozaĵoj.
Friedrich Justus Riedel
Friedrich Justus RIEDEL (naskiĝinta en la 10-a de julio 1742 en Vieselbach, mortinta en la 2-a de marto 1785 en Vieno) estis germana filozofo, profesoro kaj verkisto.
Trejnadaj jaroj kaj agado en Erfurto
La filo de pastoro frekventis la lernejon en Weimar kaj studis jursciencojn kaj filozofion en Weimar, Jena kaj Halle.Tie ĉi li konatiĝis kun la filologo Christian Adolph Klotz kiu subtenis la ege talentitan junulon. Riedel forlasis karieron juristan kaj ekupiĝis pri skribado kaj artsciencoj. La tutan vivon li skribadis ĝis elĉerpigo de ĉiuj fortoj.
Post instruado en Jena li ricevis en 1768 katedron pri estetiko ĉe la Universitato de Erfurto. Nur malvole li foriris el Jena, postlasonte amikaran rondon bonvolegan kaj ne havonte en Erfurto simile altnivelajn laborkondiĉojn. Tamen li akceptis ankaŭ por esti pli proksime de la maljuniĝanta patro. Voko al Coburg venis ĵus post ties firma jeso akcepti la erfurtan postenon.
En Erfurto li eminente kunreformis la altlernejon kaj renkontis Christoph Martin Wieland, Johann Christian Lossius kaj Carl Friedrich Bahrdt. Enviaj katolikaj klerikoj, docentaj en Erfurto, malhelpis la realigon de kelkaj liaj ideoj. Krome li publikigis poeziaĵojn kaj prozaĵojn kaj laboris kiel ĵurnalisto. Neglektante siajn profesiajn devojn li vivis la vivon de porĉiama studento. Multaj kolegoj kaj superuloj krome malŝatis ties amikan kuneston kun studentoj. En la jaro 1771-a li maldungitis sen precizaj kialoj.
En Vieno
Danke al rilato kun Tobias Gebler, kiu laboras por la aŭstria ŝtato, Riedel vokitis Vienon. Li promesis al si plion da sciencaj kaj verkistaj privilegioj kaj karieron en la alta porŝtata servo. Li ekdeĵoris en 1772 ĉe la Arta akademio. Li ricevis la staton de imperiestra konsilisto, estis bone salajrita kaj havis la privilegion je religia praktikado laŭvola. Tamen al li neniam sukcesis hejmeci en Vieno. Jam post mallonga tempo oni strebis malrenkonti lin, pro lia sinteno ene de vienaj salonoj. Lia studenteca memprezentado, la kutimo ĉiam diri la opinion nekaŝite, fumado kaj nerespekto antaŭ virinoj ege malsimpatiigis lin. Krome oni ne ŝatis lian intimecon kun studentoj. Finfine kleriko, kiu lin estis atakinta jam en Erfurto, informis la imperiestrinon Maria Tereza pri la stranga fakto, ke ateisto kun malbonaj manieroj deĵoru por la aŭstria ŝtato. La imperiestrino informis Riedel pri la alternativojn aŭ konvertiĝi al katolikismo aŭ maldungiĝi. Riedel preferis esti maldungita.
Riedel de unu tago al la alia malriĉuliĝis kaj ne plu havis la perspektivon pri plenumo de siaj profesiaj deziroj. Christoph Willibald Gluck kaj - post la morto de Maria Tereza - eĉ la ŝtata kanceliero Wenzel Anton Kaunitz subtenadis lin finance kaj peradis eblecojn je modere salajritaj laboroj. Somere Gluck ofertis al li loĝi en lia ĝardena dometo. Kiam Riedel finfine ekricevis moderan pensionon li jam malsanis korpe kaj psike. Jam antaŭe konstateblaj hipokondriaj sentoj grandiĝis kaj oni sendis lin al malsanulejo. Riedel mortis kiel 43 jaraĝulo tute konfuzita en la psikiatria hospitalo St. Marx en Vieno.
Filozofio
Riedel distingas inter tri animaj fortoj: deziro, pensado, plaĉo. Al la homoj proprus tri celoj: la vero, la bono kaj la belo. Bela estus tio, kio sense plaĉus sen intenco interesiĝi pri ĝi kaj kio plaĉas ankaŭ al la homo kiu ne posedas ĝin momente.
Verkoj
Aperis postmorte:
Minejo Nordstern
Minejo Nordstern estas iama ŝtonkarbominejo en Gelsenkirchen-Horst.
1855–1901
En la jaro 1855 oni unuigis sur la kampo de Horst norde de la Emscher plurajn minkampoposedaĵojn sub la nomo Blücher 1-3. La sin formanta Kapitalsocieto Blücher komencis en 1857 elfosi unuan ŝakton sur Blücher 3. Ĝi devis tamen rezigni ĝin post mallonga tempo pro tro alta akvoalfluoj. En 1858 ĝi komencis elfosi sudokcidente de la vilaĝo Horst novan ŝakton nome Minejo Blücher 1. Pro nesolventeco de la Kapitalsocieto Blücher ankaŭ tiu ĉi ŝakto devis pretertempe esti senfunkciigata en 1860. En 1860 fondiĝis la Essen-Arenberga Minado-Societo kiel akcia kompanio, kiu transprenis la kapitalon de la Societo Blücher.
En 1873 la Essen-Arenberga Minado-Societo alinomiĝis Nordstern AG. De 1890 ĝis 1892 oni elfosis apud Ŝakto1 Ŝakton 2. La elminigo kreskiĝis ĝis 850 000 tunojn ĉiujare.
En 1899 oni komencis malfermi la orientan kampon per memstara ŝaktinstalaĵo. Komence de la planita duŝakta instalaĵo oni elfosis pro financaj kaŭzoj nur unu ŝakton. Tiu ĉi ekfunkciis en la jaro 1901 kiel Ŝakto 3.
1901–1945
En 1907 Phoenix AG für Bergbau und Hüttenbetrieb foraĉetis la minkarboasocion Nordstern AG. Ĝi nun laŭplane komencis ampleksajn elkonstruojn de Minejo Nordstern. Tiujn ĉi agojn ĉefe respondecis la mineja direktisto Christian Dütting.
Ŝakto 1 ricevis ŝaktoskafaldon enigitan en Malakov-Turon. Plue oni fosis de 1910 ĝis 1911 apud Ŝakto 3 la Ŝakton 4. Tiu ĉi kompletigis la nun memstaran elminigoŝaktaron 3/4. Pro la militkaŭzite pli alta bezono de koakso en 1915 oni ekfunkciigis je Nordstern 1/2 koaksigejon. La karboproduktado atingis en 1915 la valoron de 1,5 milionoj tunoj da karbo ĉiujare.
La manko de vendoj okazanta sekve de la postmilite kaŭzita inflacio kondukis en 1925 al malfunkiciigo de ambaŭ ŝaktaroj de Nordstern. En 1926 posedaĵoj de Phoenix AG enfandiĝis en la Vereinigte Stahlwerke. La minkampoposedaĵo Nordstern estis algrupigata al la grupo Gelsenkirchen de la Gelsenkirchener Bergwerks-AG (GBAG). Pro multpromesaj geologiaj kuŝejoj oni re-ekkomencis elminigi el Nordstern 1/2.
Ekde 1928 ekestis ĉe la Rejn-Herne-Kanalo nova Centra Koaksigejo Nordstern kun 200 koaksofornoj. Post ties funkciigo oni malfunkiciigis la malnovan koaksigejon Nordstern 1/2. En 1936 rekomenciĝis krome je Nordstern 3/4 la elminigo. Oni elminigis ciujare 1,6 milionojn tunojn da karbo.
De 1937 ĝis 1939 Firma Aug. Klönne konstruis la la plej grandan turgasujon de la mondo ĉe Minejo Nordstern de plena alteco da 149 metroj kaj diametro da 80 metroj kun volumeno da 600.000 kubaj metroj.
Dum la Dua Mondmilito en 1944 kaj 1945 anglo-usonaj elaeraj bombatakoj grave difektis la ŝaktinstalaĵojn. En 1945 la minejo denove estis pretertempe malfunkciigenda.
1945–1980
Post forigo de la militdifektoj la elminigo rekomenciĝis iom post iom ekde la fino de 1945. De 1951 ĝis 1953 oni fundamente novigis la elminigo-instalaĵojn de Nordstern 1/2. Ŝakto 2 ricevis fermitan elminigoturon kun du-ŝnurega ujoelminigo. Sur Ŝakto 1 ekestis ŝtaltraban ŝaktoskafaldon. Krom tio oni novkonceptis kaj ampleksigis la varopreparejojn. Ĉiujn konstruaĵojn respondecis Fritz Schupp. La ŝaktinstalaĵo estis konceptita kiel centra elminigo-instalaĵo, kiu ekde 1956 ankaŭ plene transprenis la elminigon Nordstern 3/4.
Pro la fortaj vendoproblemoj por koakso GBAG decidis en 1966, malfunkciigi la ĉentran koaksigejon dum la venonta financa jaro. En 1968 okazis la transpreno de la minejo en la novfondatan Ruhrkohle AG. Ĝi estis algrupigata al la Bergbau AG Gelsenkirchen.
Ekde 1973 la minejo ricevis pli kaj pli ekspluatokampojn de najbaraj malfunkciigitaj minejoj. De la malfunkciigita Bergwerk Emil-Fritz ĝi transprenis la instalaĵojn kune kun la minkampoj. Krome ĝi ricevis parton de la minkampo de la iama Minejo Graf Bismarck por ekspluato. Ŝakto Emschermulde 2, ĝis 1974 elfosita sur la tereno de Bismarck 2, iris al la mineja estraro de Nordstern. En 1980 la karboprodukto atingis per 3300 dungitoj 1,9 milionojn tunojn da karbo.
Malfunkciigo
En 1981 Ruhrkohle AG decidis kadre de nova adaptoplano por la minado en la Ruhr-Regiono, ligi Minejon Nordstern kun Minejo Zollverein al Ligita Minejo Nordstern-Zollverein. La elminigo estis transigota al Zollverein, la ŝaktoj de Nordstern tamen estos konservataj kiel personliftejoj kaj interaj elminigejoj. Tiu ĉi kunligo okazis en 1982. Samtempe oni novmalfermis la minkampon de la iama Minejo Mathias Stinnes per remalfermo de la malnova ŝakto Stinnes 5. Kompense en 1983 oni plene fordonis la minkampon de Wilhelmine Victoria kun la tiea ŝaktinstalaĵo Wilhelmine Victoria 1/4 kaj plenigis la ŝakton.
Nuna stato
Post malfunkciigo de Nordstern-Zollverein en 1986 Minejo Consolidation transprenis la ŝaktojn de Nordstern kaj funkciigis ilin ankoraŭ ĝis 1993. Poste ĝi plenigis kaj fordonis ilin. La ŝaktinstalaĵoj de Ŝakto 3/4 estis plene forigata. Ŝaktinstalaĵo 1/2 preskaŭ plene konserviĝis kaj loĝigas nun la Nordsternparkon. La ampleksaj konstruaĵoj de Fritz Schupp kun la minliftoturoj estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.
En la plene sanigita ensemblo la nemoveblaĵa entrepreno VIVAWEST tenas sian ĉefan administrejon.
Plua elkonstruo
La Nordsternpark estis unu el la sep ĉefaj lokoj de RUHR.2010 – Kulturhauptstadt Europas en la Ruhr-Regiono. La protektata monumento de la turo de Ŝakto 2 estis restabiligata kadre de ĉi tiu projekto kaj elkonstruata per vitra kubo kaj statuo de Markus Lüpertz, kiuj altigas la turon entute je 103 metroj. La kvar novajn vitrajn etaĝojn uzas la entrepreno VIVAWEST. Sur ĝi troviĝas je alteco de 83 metroj vizitantoteraso, kiu donas al la vizitantoj de la parko imponan panoramon. Samtempe ankaŭ malfermiĝis la vidbendarto-ekspozicio „Nordstern Videokunstzentrum Sammlung Goetz / Neuer Berliner Kunstverein“ en la historiaj turetaĝoj antaŭ la fono de la malnova minliftomaŝino.
La elkonstruon kostan 13,6 milionojn da eŭroj financis proksimume je la duono la multjaraj uzantoj de la turo, kiuj nun enfandiĝis en la entreprenon VIVAWEST. La federaciero Nordrejn-Vestfalio antaŭenigis la projektoj per 6,4 milionoj da eŭroj, pluaj monrimedoj venis de la urbo Gelsenkirchen.
Nordsternpark estas parko sur la tereno de la iama Minejo Nordstern.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo en la germana Wikipädie (de:Zeche Nordstern)
Adrian Willaert
Adrian Willaert (naskiĝis ĉirkaŭ 1490, mortis je la 7-a de decembro 1562) estis flandra komponisto de la Renesanco kaj fondanto de la Venecia Skolo. Li estis unu de la plej reprezentaj membroj de la generacio de nordaj komponistoj, kiuj transmigris al Italio kaj transportis la polifonian Francan-Flandran stilon tien.
Vivo
Li probable naskiĝis en Bruĝo, Belgio, kvankam duaranga fonto sugestas Roeselare. Laŭ lia lernanto, la fama malfrua 16-a jarcento music teoristo Gioseffo Zarlino, Willaert iras al Parizo unua studi leĝon, sed anstataŭ decidis studi muziko. En Parizo li renkontis Jean Mouton, la ĉefa komponisto de la Franca reĝa ĉapelo kaj samstilano de Josquin Des Près, kaj studis kun li.
Iom ĉirkaŭ 1515 Willaert unua iris al Romo. Anekdoto travivas kio indikas la muzikan kapablecon de la juna komponisto: Willaert estis surprizita trovi la ĥoron de la papa ĉapelo kantanta unu de liaj propraj komponaĵoj, plej verŝajne la ses parta moteto Verbum vonum et suave. Li estis eĉ plej surprizata lerni en tio maniero ke ili pensis ke ĝi verkiĝis de la tre pli fama komponisto Josquin. Kiam li informis la kantistojn de ilia eraro—ke li estis fakte la komponisto—ili refuzis kanti ĝi denove. Ja, la frua stilo de Willaert estas tre simila ol tio de Josquin, kun glata polifonio, balancaj voĉoj kaj ofta uzado de imitado.
En julio 1515, Willaert eniris la servon de Kardinalo Ippolito la 1-a d'Este de Ferrara. Ippolito estis vojaĝanto, kaj Willaert probable akompanis lin al variaj lokoj, incluzivanta Hungario, kie li verŝajne loĝis el 1517 al 1519. Kiam Ippolito mortis en 1520, Willaert eniris la servon de duko Alfonso de Ferrara. En 1522 Willaert havis postenon ĉe la korta ĉapelo de Duko Alfonso. Li restis tie ĝis 1525, ĉe kio tempo arĥivoj montras ke li estis en la dungo de Ippolito la 2-a d'Este en Milano.
La plej signifika nomumo de Willaert, kaj unu de la plej signifika en la muzika historio de la Renesanco, estis la elekto de li kiel majstro de ĉapelo de la Kirko de Sankta Marko en Venecio. Muziko velkis tie sub lia antaŭulo, Pietro de Fossis, sed tio estis mallonge ŝanĝi.
El lia nomumo en 1527 ĝis lia morto en 1562, li tenis la postenon ĉe la kirko de Sankta Marko. Komponistoj venis el tuto de Eŭropo studi kun li, kaj liaj havis altajn standardojn ambaŭ por kantado kaj komponado. Dum lia antaŭa dungo kun la dukoj de Ferrara, li akiris numerajn kontaktojn kaj influajn amikojn aliloke en Eŭropo, incluzivanta la Sforza familio en Milano. Sendube tio helpis disvastigi lian reputacion, kaj sekve importi muzikistojn el fremdaj nacioj en nordan Italion.
Muzika stilo kaj influo
Willaert estis unu de la plej diverstalentaj komponistoj de la renesanco, verkanta muzikon en preskaŭ ĉia ekzistanta stilo kaj formo. En forto de personeco, kaj kun lia centra pozicio kiel majstro de ĉapelo ĉe la kirko de Sankta Marko, li estiĝis la plej influaj muzikistoj en Eŭropo inter la morto de JOSQUIN kaj la tempo de Palestrina.
Willaert estas kutime kreditas kun la inventa de la antifonia stilo el kio la poliĥora stilo de la Venecia skolo disvolvigis. Kiel estis du ĥorejoj, unu sur ĉio flanko de la ĉefa altaro de la kirko de Sankta Marko, ambaŭ provizis kun orgeno, Willaert divizis la ĥoro en du sekciojn, uzanta ilin aŭ antifonie aŭ samtempe. Li tiam komponis kaj ludis psalmojn kaj aliajn verkojn por du alternadaj ĥoroj. Ĉi tio invento estis senprokraste sukcesa. Ĝi forte influis la disvolvadon de la nova metodo. En 1550 li eldonis Salmi spezzati, antifonajn fiksaĵojn de la psalmoj, la unua poliĥora verko de la Venecia skolo. Kvankam Willaert ne estis la unua uzi ĉi tiun antifonan, aŭ poliĥoran metodon, tamen li estis la unua kiu faris ĝin fama.
Willaert estis distingita ambaŭ kiel instruisto kaj kiel komponisto. Meze de lia sekvantaro estis: Cipriano de RORE, lia sekvano ĉe la kirko de Sankta Marko; Costanzo PORTA; Francesco Dalla Viola; Gioseffo Zarlino; kaj la du Gabrieli, Andrea kaj Giovanni. Ili formis la kerno de la Venecia skolo, kio estis decida influa sur la stileca ŝanĝo kio markis la ekon de la Baroko epoko. Willaert lacis granda nombro da komponaĵojn — 8 mesoj, super 50 himnoj kaj psalmoj, super 150 motetoj, ĉirkaŭ 60 Francaj ŝansonoj, super 70 Italiaj madrigaloj kaj diversaj instrumentaj (riĉerkaroj).
Kirrberg
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Transcendismo
Transcendismo estas filozofio origina de la unua duono de la dek naŭa jarcento en novanglio. Ĝi estas ankoraŭ studata tra Usono per legado kaj kritiko pri ties du plej famaj figuroj, la aŭtoroj Ralph Waldo Emerson, Henry David Thoreau kaj Walt Whitman.
Simple, transcendismo estas ismo per kiu la individuo transcendas sencojn por ke li trovu signifojn el intuicio, emfazante sendependecon de homoj, kiuj laŭ la ideo estas nature bonecaj. Ties temoj ŝajnas aplikeblaj al adoleskuloj, kies nura sekvado troviĝas en tiu maturfazo. Nenia aŭtentika movado por transcendismo ekzistas depost Walt Whitman, kiu intelekte gvidis la trapason al literatura realismo.
Fine de la dek naŭa jarcento la industria revolucio ŝanĝis la mondon tiel, ke transcendismo alvenis ĉe malapenaŭa formortiĝo, vivanta nur en la paĝoj de lernolibroj.
Angela Giussani
Angela GIUSSANI (n. la en Milano – m. la ) estis itala verkistino de bildrakontoj kaj eldonantino.
Biografio
Angela Giussani (Anĝela ĝussAni), kune kun la fratino Luciana Giussani, kreis la faman komiksrolulon Diabolik - la unua krima itala poŝa komikso - al kiu ŝi dediĉis sian tutan profesian vivon.
Ŝi naskiĝis en Milano la ; post periodo dum kiu ŝi laboris kiel modelo, edziniĝis en 1946 al la eldonisto Gino Sansoni kaj laboris en lia eldonejo, okupiĝante pri porjunulaj libroj. Fondis poste sian propran eldonejon, Astorina; post la malsukceso de la unua eldono - komikso pri aventuroj de boksisto, Big Ben Bolt - kiu nur daŭris du jarojn, denove provis kun bildrolulo naskiĝinta de hazarda renkontiĝo kun romano de Fantomas.
La estis eldonita la unua numero de Diabolik, verkita de Angela. Estis la komenco de longa serio de ŝteladoj kaj de sukcesoj.
Post 13 numeroj de la nova komikso, Angela alvokis ŝian fratinon Luciana, por labori kun ŝi; kune, okupiĝis pri la eldonejo kaj pri la verkado kvarmane de la aventuroj de la "Krima Reĝo".
Ceñito
Ceñito estas senhoma loko en municipo Sos del Rey Católico de provinco Zaragozo, en la komarko Cinco Villas da la historia hispana regiono Aragono.
Angela Giussani
Biografio
Angela mortis en 1987, dum Luciana daŭre sola okupiĝis pri la eldonejo ĝis 1999.
Ceñito
Loknomo
En la libroj, kartularo kaj dokumentoj aludas al la loko per jenaj variantoj: Cinnito, Cignitu, Cinido, Cinitu, Cingito, Cingitu kaj Cineto.
Geografio
Kvankam Ceñito apartenas al la municipo Sos, ĝi estas proksima al Navardún kaj al Gordún, en medio de neloĝataj domoj kaj kamparaj vilaĝetoj. La antikva templo okupas malgrandan monteton maldekstre de vojo, ĉirkaŭita de proksimaj domoj en ruinoj. Ĝi estas tre bone videbla, kaj oni bezonas nur veturi 200 m sur tera vojo en bona stato por esti tutapude de la preĝejo.
Historio
Ĝi apartenis al la monaĥejo "San Nicolás de Ceñito" (Sankta Nikolao el Ceñito) en 1100, de kiu nuntempe ne estas restaĵoj. Oni ne konas la datojn de la malapero de la monaĥejo Sankta Nikolao, el kiu restis nur ĝia preĝejo, kiu hodiaŭ estas en malbona stato, sen pordo kaj kun ĝia tegmento detruita, konservante la absidon kovritan per ĝia primitiva ŝtono kiel la ĉefa romanika atestanto.
Ĝi estis konstruita en unua fazo en la jardeko de 1050 ĝis 1060 kaj pligrandigita en dua fazo ĉirkaŭ la jaro 1100, ĉar en la absido] estas la sekva surskribo: "sancte nicolae era MĈXVIII" (hispana epoko). En reformo, kiu okazis ĉirkaŭ 1150, la tempo de maksimuma vastiĝo de Ceñito, la absido estis tute refarita.
En 1375 la reĝo Pedro la 4-a de Aragono, konata kiel "la Ceremonia", donis al urbo Sos la tutan areon de Ceñito.
En multnombraj dokumentoj aperas la nomo de ĉi tiu vilaĝo, ekde la jaro 1080 ĝia 1323. Estas ne konata la dato, kiam la vilaĝo Ceñito estis senhomigita sed, en 1610, kiam la fama portugala geografo J.B. Labaña trapasis ĉi tiun areon, li rakontas, ke ĝi jam estis forlasita, kaj ke ĝiaj loĝantoj ekloĝis en Sos.
Priskribo
La preĝejo, dediĉita al Sankta Nikolao, estas la plej granda konstruaĵo en Ceñito kaj situas en la supra areo de la vilaĝo, regante la vilaĝon, kvankam kelkajn dekojn da metroj de ĝi. La preĝejo havas ortangulan planon kun ununura navo kaj duonronda absido orientita al la oriento. La mezuradoj de la interno de la navo estas reduktitaj, kun longo de 13'6 m kaj larĝo je 5'15 m.
En la komarko Cinco Villas ĝi estas la plej malnova romanika konstruaĵo en lombarda stilo kaj konservas kelkajn kvadratitajn frisojn laŭ la stilo el Jaca. Jam en la tempo de la aragona reĝo Petro la 1-a, ĝi estis la unua preĝejo en tiu ĉi regiono, kiu havis romanikan krismonon.
La absido estas kovrita per kvaronsfera ŝtonvolbo. La apartigo inter la volbo kaj la apsida tamburo estas farita per kvadratita imposto, kiu daŭras en la pastrejo. La sama dekoracio troviĝas en la polvkovrilo de la fenestro.
La primitiva preĝejo, konstruita en la tempo de la reĝo Ramiro la 1-a de Aragono, konsistis el simpla navo, kun granda evoluo en alteco, kaj de kiu konserviĝas la suda fasado kaj la plej granda parto de la norda kaj okcidenta muroj. Kun la reformo de la 12-a jarcento malaperis la primitiva kapo, la pordo kaj la fenestroj, kiuj troviĝis en la suda muro.
Ene de la konstruaĵo estas pluraj disaj ornamaj elementoj: S-forma reliefo kun spiralaj finoj, tri palmetoj, similaj al tiu sur la ekstera fenestro, alia serpenteca plantmotivo super la absida fenestro, kaj kruco laŭ stilo el Malto sub ĝi.
6333 Helenejacq
6333 Helenejacq estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Gregory J. Leonard, elde la Observatorio de la Monto Palomar en la kantono San Diego, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ceñito
Estas menciinde
La Ermitejo "San Nicolás de Ceñito" en la Val d'Onsella fariĝis parto de la listo de endanĝerigitaj heredaĵoj farita de la prestiĝa asocio "Hispania Nostra".
6333 Helenejacq
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Helene Jacquelin, patrino de la malkovrinto.
Havetoft
Havetoft estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südangeln, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Böklund.
Londona Ekonomia Konferenco
La Londona Ekonomia Konferenco estis kunveno de reprezentantoj de 66 diversaj landoj okazinta en junio de 1933 en la Geologia Muzeo de Londono, por provi preni komunajn mezurojn kontraŭ la granda ekonomia krizo tiutempe okazanta.
La konferenco fiaskis ĉar la usona prezidanto, Franklin D. Roosevelt, feriante sur sia jaĥto en la norda Pacifiko, sendis radiomesaĝon al Londono kondamnantan la konferencon pro provo stabiligi valutojn kaj nerekte deklaris, ke Usono ne partoprenos la negocadon.
Fono
Kiam la monda ekonomio kolapsis post la unua mondmilito, oni ĝenerale supozis, ke Usono estos la hegemonia ŝtato.
Kontraŭaj agadoj
La espero, ke Usono daŭrigos subteni la orbazon rapide forvaporiĝis pro deklaro de la prezidanto Roosevelt. <!-- The hope that the United States would continue adherence to the gold standard quickly vanished when President Roosevelt declared, the day after assuming office, the Emergency Banking Act of 1933 and banned gold exports, via Executive Order No. 6102, formally taking the nation off the gold standard. Later in May he approved the Thomas Amendment, a legislation that “required the President to pursue a policy of inflation through the issue of paper money.”
Roosevelt’s declaration during his inaugural speech of 1933: “I shall spare no effort to restore world trade by international economic readjustment, but the emergency at home cannot wait on that accomplishment” represented a clear signal to the participants in the Conference that he would resist foreign designs to revive the international economy.
Secretary of State to Roosevelt, Cordell Hull, led the American delegation to the Conference. The President ordered Hull not to enter into any discussions regarding currency stabilization. However by time the Conference gathered, President Roosevelt had changed his mind into currency manipulation to raise prices, and had American banking experts Oliver Sprague and James Paul Warburg conduct currency stabilization talks with their British and French counterparts.
Roosevelt's Rejection==
When the Conference opened on June 12, 1933, all attention rested on the tripartite currency discussions happening outside the Conference. By June 15, the unofficial American appointees with Montagu Norman of the Bank of England and Clement Moret of the Bank of France had drafted a plan for temporary stabilization.
In spite of attempts at secrecy, word of their plan escaped before an official announcement could be made and the reaction was destructive in the U.S. as stock and commodity markets were depressed and the foreign exchange value of the dollar rose.
Although Roosevelt was considering shifting again his diplomatic policy regarding a new median dollar-pound rate, he eventually decided not to enter into any commitment, even a tentative one.
On June 17, fearing the British and the French would seek to control their own exchange rates, President Roosevelt rejected the agreement they had reached with their British and French counterparts in spite of his negotiators’ pleas for his understanding that the plan was only a temporary device full of escape clauses.
Roosevelt’s rejection of the agreement gathered an overwhelmingly negative response from the British, French, and internationalists in the United States. British Prime Minister Ramsay Macdonald feared “Roosevelt’s actions would destroy the Conference” and Georges Bonnet, rapporteur of the French Monetary Commission, is said to have “exploded.”
Critics ascertain nationalism as a key player in Roosevelt’s decision to reject the agreement and indirectly causing the collapse of the Conference. -->
Dávid Fejér
FEJÉR Dávid [feje'r] estis hungara kuracisto. Li naskiĝis en 1851 en Barót kaj mortis en 1915 en Nagyenyed.
Kariero
Dávid Fejér de aŭtuno de 1983 ĝis la fino de 1903 li estis kuracisto en Gyergyószentmiklós. Oni atribuis lin postmorte en 2002 la titolon de honora civitano de Gheorgheni por liaj meritoj pri la modernigo de publiksanafero de la urbo.
Christian Karl André
Christian Karl ANDRÉ (naskiĝinta la en Hildburghausen, mortinta la  en Stuttgart) estis germana pedagogo, kamparano, ĵurnalisto, komponisto kaj popolklerigisto. Li ankaŭ influis la esplorojn de Gregor Mendel.