cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alberto
Demografio
Alberto multe kreskis dum la pasintaj dudek jaroj, parte danke al la tre bona ekonomio. Inter 2003 kaj 2004, estis alta nivelo de naskoj (komparebla al tiu de pli grandaj provincoj kiel Brita Kolumbio), relative alta enmigrado, kaj de eksterlando kaj en aliaj provincoj, kompare kun aliaj provincoj. En malfrua 2005 la provinco havis 3.306.359 loĝantojn. 81% de ĉi tiuj havas sian hejmon en urbaj regionoj, kaj 19% en la kamparo. La Kalgari-Edmontona Koridoro estas la plej urbigita regiono de la provinco kaj unu el la plej dense loĝataj regionoj de Kanado. Multaj albertaj urboj kaj urbetoj ankaŭ spertis tre rapidan kreskadon lastatempe. Dum la pasinta jarcento la loĝantaro de Alberto kreskis de 73.022 en 1901 ĝis 3.375.763 en 2006.
Loĝantaro de Alberto depost 1901
Rase kaj etne, Alberto estas plejparte eŭropdevena. 88.8% de la loĝantaro estas aŭ blankula aŭ indiĝena. Ĉi tiu nombro estas tamen malpli granda en la urboj, precipe Kalgario kaj Edmontono, en kiuj loĝas pli granda nombro de homoj de la "videblaj malplimultoj", do "videble ne eŭropdevenaj aŭ indiĝenaj malplimultoj".
Videblaj malplimultoj
Plej multaj albertanoj identigas sin kiel "kanadaj" (27.66%) kaj anglaj (25.61%), kun grandaj grupoj kiuj identigas sian devenon kiel germana (19.60%), skota (18.92%), irlanda (15.68%), franca (11.31%) aŭ ukraina (9.71%).
La plimulto de albertanoj konsideras sin kristanoj, sed multaj homoj aŭ praktikas aliajn religiojn aŭ ne apartenas al iu ajn religio. En Alberto estas iom pli alta procentaĵo de evangeliistaj kristanoj ol en aliaj kanadaj provincoj. Aliflanke, el inter la kanadaj provincoj Alberto havas la due plej alta (post Brita Kolumbio) procentaĵo de ne-religiaj loĝantoj; 44% de albertanoj ne vizitis preĝejo dum 2006.
La albertaj membroj de la Mormona Ekzlezio loĝas ĉefe en la plej suda parto de la provinco; estas mormonaj temploj en Cardston kaj Edmontono. Multaj mormonoj de Alberto estas prafiloj de mormonaj pioniroj, kiuj enmigris de Utaho komence de la 20a jarcento. En Alberto loĝas ankaŭ multaj huteritoj, membroj de anabaptista religio simila al tiu de la menonanoj, kaj signifan nombron de Adventistoj de la Sepa Tago, precipe en kaj apud Lacombe pro la tiea situo de la Kanada Universitata Kolegio. En Alberto hejmas ankaŭ pluraj ortodoksaj kaj orientaj katolikaj eklezioj rezulte de enmigrado el orienta Eŭropo; inter ĉi-lastaj estas la Ukraina Katolika Eparkio de Edmontono]kaj la Okcidenta Diocezo de la Ukraina Ortodoksa Eklezio de Kanado, kiu baziĝas en Edmontono.
Multaj adeptoj de hinduismo, sikismo kaj islamo ankaŭ loĝas en Alberto; la plej malnova moskeo de Nordameriko troviĝas en Edmontono, kaj unu el la plej grandaj sikaj temploj de Kanado troviĝas rande de Edmontono.
La plimulto de la 13.000 judoj en Alberto loĝas en Kalgario (7.500) kaj Edmontono (5.000).
Religio
Historio
La kanada provinco Alberto, norde ĝis la 53-a paralelo de latitudo, estis parto de Rupertlando ekde la tempo kiam korporaciiĝis la Kompanio de la Hudsona Golfo (1670). Kiam la francoj venis al la nord-okcidento ĉirkaŭ 1731 ili setlis en la okcidentaj prerioj kaj kreis komunumojn kiel Lac La Biche kaj Bonnyville. Fuorto La Jonquière establiĝis proksime al la loko kie nun estas Kalgario en 1752. La Nord-Okcidenta Kompanio de Montrealo okupis la nordan parton de tio kio nun estas Alberto antaŭ ol komercistoj de la Kompanio de la Hudsona Golfo venis por ekposedi ĝin. La unua esploristo de la Atabaska regiono estis Peter Pond, kiu, kiel reprezentanto de la Nord-Okcidenta Kompanio, konstruis Fuorton Atabaskon ĉe Lac La Biche en 1778. Roderick Mackenzie konstruis Fuorton Chipewyan (kie nun estas la komunumo Fort Chipewyan) ĉe Atabaska lago dek jarojn poste en 1788. Lia kuzo Alexander Mackenzie sekvis la Nordan Saskaĉevanon ĝis la loko kie ĝi fluas plej norde (proksime de Edmontono) kaj pluiris piede ĝis la Atabaska rivero, kiun li sekvis ĝis ĝia enfluejo ĉe Atabaska lago. Tie li malkovris, ĉe elfluejo de la lago, la riveregon kiu nun portas lian nomon: la Mackenzie. Tiun li sekvis ĝis kie ĝi enfluas la Arktan Oceanon. Revenante al Atabaska lago li sekvis la Pac-riveron kontraŭflue kaj fine atingis la Pacifikon. Tiel ĉi Alexander Mackenzie estis la unua blankulo kiu transiris la nordamerikan kontinenton norde de Meksiko.
La distrikto Alberto kreiĝis kiel parto de la Nord-Okcidenta Teritorioj en 1882. Kiam alvenis novaj setlantoj, iom post iom aldoniĝis lokaj reprezentantoj al la Leĝdona Asembleo de la Nord-Okcidento. Post longa kampanjo por aŭtonomeco oni en 1905 pligrandigis la distrikton kaj donis al ĝi la statuson de provinco. Alexander Cameron Rutherford elektiĝis la unua ĉefministro de Alberto.
František Věnceslav Jeřábek
Li studis teologion, instruis en lernejoj, laboris kiel ĵurnalisto, verkis dramojn.
Provinco Monza kaj Brianza
Komunumoj
Al la provinco apartenas 55 komunumoj: Agrate Brianza, Aicurzio, Albiate, Arcore, Barlassina, Bellusco, Bernareggio, Besana in Brianza, Biassono, Bovisio-Masciago, Briosco, Brugherio, Burago di Molgora, Busnago, Camparada, Caponago, Carate Brianza, Carnate, Cavenago di Brianza, Ceriano Laghetto, Cesano Maderno, Cogliate, Concorezzo, Cornate d'Adda, Correzzana, Desio, Giussano, Lazzate, Lentate sul Seveso, Lesmo, Limbiate, Lissone, Macherio, Meda, Mezzago, Misinto, Monza, Muggiò, Nova Milanese, Ornago, Renate, Roncello, Ronco Briantino, Seregno, Seveso, Sovico, Sulbiate, Triuggio, Usmate Velate, Varedo, Vedano al Lambro, Veduggio con Colzano, Verano Brianza, Villasanta kaj Vimercate.
Abatejo Saint-Germain-des-Prés
La abatejo Saint-Germain-des-Prés estas malnova, parte malaperita abatejo lokita en la 6-a arondismento de Parizo. Ĝi estis fondita sur la loko kie antaŭe stariĝis preĝejo, kaj fariĝis la tombejo de la merovidaj reĝoj de Neŭstrio.
Restas nur hodiaŭ la preĝejo de la abatejo.
Historio
La abatejo estis fondita je la 6-a jarcento fare de la filo de Kloviso la 1-a, Ĉildeberto la 1-a (551-558). Sub reĝa protekto, la abatejo fariĝis unu el la plej riĉaj en Francio. Plimulto el la konstruaĵoj estis detruitaj dum la franca revolucio pro salpetra eksplodo : hodiaŭ, nur restas la preĝejo Saint-Germain-des-Prés. Ĝi nomitis por Germanus el Autun.
Kvartalo
La abatejo donis sian nomon al la ĉirkaŭa kvartalo, Saint-Germain-des-Prés. Sed la areo estas iasence ankaŭ parto de la Latina Kvartalo, ĉar la etoso restas tre intelekta.
Famuloj
La filozofo René Descartes estas entombigita sub unu el la flankaj kapeloj de la preĝejo.
Ormont
Ormont estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Gazelo
Gazeloj estas antilopoj de la genro Gazella, kiuj ĉefe en la savanoj de Afriko, sed ankaŭ en Azio disvastiĝis. Larĝasence oni foje ankaŭ la tutan subfamilion de la gazeloformaj nomas gazeloj.
Ĉiuj gazeloj estas rapidaj kurantoj, kiuj kapablas dum sufiĉe longa tempo daŭrigi rapidecon de 50 km/h. Ili distingas sin per svelta, gracia korpo, malalta trunko kaj plej ofte rekta dorso. La vosto ofte havas finkvaston.
La disvastiĝejo de la gazeloj ampleksas tutan Afrikon ambaŭflanke de la Saharo kaj Azion ekde Palestino kaj la Araban Duoninsulon tra norda Hindio ĝis la okcidenta Ĉinio. La vivejo ĉiam estas malfermita tereno, plej ofte gresstepo, ĉe kelkaj specioj ankaŭ dezertoj kaj duondezertoj.
La gazelinoj vivas kun siaj idoj en gregoj 10 ĝis 20 bestojn grandaj; sed la gregograndeco en la afrikaj savanoj ankaŭ povas nombri centojn aŭ eĉ milojn da unuopaj bestoj. Viraj gazeloj vivas en la unuaj vivojaroj en specifaj fraŭlogregoj, antaŭ ol ili alproprigas teritorion. Tiam ili pretendas ĉiujn inojn, kiuj eniras ilian distrikton, kiun ili defendas kontraŭ konkurantaj maskloj.
Micești (Tureni)
Micești [miĉeŝtj] (hungare Mikes) estas vilaĝo en Rumanio sude de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 1350 loĝantojn (rumanoj), en 1992 560. Ĝia unua skriba mencio estis en 1297. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Tureni.
En la censo de 2002 la 416 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Levente Kovács (aktoro)
KOVÁCS Levente (pr. kova:ĉ] estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Târgu Mureş la 27-an de decembro 1967. Li estas la filo de aktorino katalin Kovács (aktorino) kaj de reĝisoro Levente Kovács (patro).
Kariero
Levente Kovács estas ekde 1991 ano de la Teatro Szigligeti de Oradea.
Vouvry (stacidomo)
Vouvry estas fervoja stacidomo en Vouvry, Svislando.
Sándor Scheiber
Sándor Scheiber [ŝAndor ŝejber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Scheiber Sándor estis juda-hungara lingvisto, literaturhistoriisto, profesoro, rabeno.
Sándor Scheiber naskiĝis la  1913 en Budapeŝto. Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Scheiber rabeniĝis en 1938, poste li esploris manuskriptojn en bibliotekoj de Londono, Oksfordo kaj Cambridge. Inter 1941 kaj 1944 li estis ĉefrabeno en Dunaföldvár. Dum persekutadoj de judoj li restis viva. Post la 2-a mondmilito li reestablis la judan seminarion, kie li estis direktoro ekde 1950 ĝismorte. Li okupiĝis ne mur judaĵoj, sed ankaŭ pri la hungara literaturo. En 1983 li doktoriĝis pri lingvoscienco.
Ozjori
Ozjori (ruse Озёры) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46456.
La urbo estis fondita en jaro 1578.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.
La interurba telefona kodo estas 09670, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Oka (Ока).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 24,8 mil loĝantojn.
Ĝemelaj urboj
Interalie estas pola urbo Radom / Radomo
Harry Harrison
Harry Maxwell HARRISON (naskiĝis la, en Stamford (Konektikuto), mortis en Crowborough (Anglio) la ) estis usona verkisto, eksprezidanto de Monda Socio de Sciencfikcio (World SF), internacia organizaĵo de sciencfikciaj verkistoj kaj redaktoroj. Li estis pacifisto, esperantisto, kiu  lernis Esperanton en sia junaĝo kaj dum militservo.
Li estis membro de UEA jam ekde 1945 kaj estis ano de la Honora Patrona Komitato de UEA. Li eĉ servis kiel honora prezidanto de Irlanda Esperanto-Asocio kaj honora membro de pluraj aliaj Esperanto-asocioj.
Harry Harrison en multaj siaj noveloj roligis la lingvon Esperanto kiel lingvon de estontaj societoj kaj aperigas specimenojn el ĝi. Foje tiuj specimenoj estas iom strangaj, kaj ne ĉiam estas klare, ĉu tio montru evoluon aŭ dialektiĝon de Esperanto dum jarmiloj.
Lia novelo "Make room! Make room!" (donu spacon!) iĝis tre konata pro la kina kaj televida filmo "Soylent Green", kiu ekestis surbaze de ĝi.
Persona vivo
Harrison naskiĝis kiel Henry Maxwell Dempsey (sed li ne sciis pri tio ĝis sia trideka jaro, kiam li leĝe ŝanĝis sian nomon al Harry Max Harrison). Patrino de li estis latvino Ria Kirjassoff naskita en Rigo, Latvio (en iama Sovet-Unio), patro Henry Leo Dempsey estis irlanddevena ĉar patrino de lia patro estis de Irlando. Li naskiĝis en Stamford (Konektikuto), sed li vivis en multaj partoj de la mondo inkluzive de Meksiko, Anglio, Irlando, Danio kaj Italio. Dum la Dua Mondmilito li militservis en la Usona Armeo. Li estas esperantisto (la lingvo ofte aperas en liaj noveloj) kaj antaŭe estis la honora prezidanto de Esperanto-Asocio de Irlando, kaj ankaŭ honora membro de usona landa asocio Esperanto-Ligo por Norda Ameriko nun Esperanto-USA kaj krome membris en aliaj Esperanto-organizoj, kaj jam ekde 1945 en Universala Esperanto-Asocio, en kies Honora Patrona Komitato de UEA li membris. Laste li vivis en Irlando kaj posedis apartamenton en Brajtono (Brighton) por vizitoj al Anglio.
Harrison edziĝis al Joan (naskita Merkler) en 1954 en Novjorko, la geedzeco daŭris ĝis ŝia morto pro kancero en 2002. Ili havis du infanojn, Todd (nask. 1955) kaj Moira (nask. 1959), al kiuj li dediĉis la libron Make Room! Make Room!.
Chaki
Chaki estas tradicie faritaj el ligno, bambuo aŭ ceramiko. Ili estas klasigitaj laŭ materialo kaj formo, sed ankaŭ laŭ tetipo (fajna aŭ dika teo).
Sosva
Sosva (Сосьва) estas rivero en okcidenta Siberio, en la Sverdlovska provinco de Rusio. Kunfluo de riveroj Sosva kaj Lozva formas la riveron Tavda, maldekstra-flanka rivero de   Tobol.
Geografio
Ĝi longas, ĝia akvokolekta areo estas , jara averaĝa akvolivero estas (je 140 km de la riverfaŭko).
Ĝi fontas en la orientaj deklivoj de la Norda Uralo, en la nordokcidenta limo de la Sverdlovska regiono. La riveron nutras ĉefe degelakvo el neĝo.
La rivero frostas de komenco de novembro ĝis aprilo. Ĝi estas navigebla de la riverfaŭko tra 333 km. Ĝiaj ĉefaj alfluantoj estas Vagran, Turja, Kakva kaj Ljalja.
Sur ĝia fontoareo, oni formis mediprotektan areon sur 78.200 hektaroj (Djenjeĵkin Kamenj, Денежкин камень).
Lago de Klöntal
La Lago de Klöntal (Klöntalersee, alemane ankaŭ: Chlüsee) estas natura baraĵlago, kiu estiĝis per rokfalo. Ek de la jaro 1908 ĝi estas utiligato por la produktado de elektra energio kaj la natura baraĵo arte fortigita kaj altigita. La lago situas en la valo de la rivero Klön (alemane Chlü) en la Alpoj en la Kantono Glaruso, en centra Svislando. Ĝia alfluanto estas la rivero Klön, kies fonto troviĝas en Kantono Ŝvico, kaj ĝin nutras ankaŭ la elfluanto de la glaĉero Glärnischfirn, kiu situas 2000 metrojn super la lago sur la monto Glärnisch. La elfluanto de la lago nomiĝas Löntsch, kiu fluas en Netstal al la rivero Linth. La Lago de Klöntal apartenas al la akvokolekta regiono de la Valenlago, Lago de Zuriko kaj Limato.
Trajteca alfabeto
Trajteca alfabeto estas alfabeto, en kiu la literformo ne estas tute arbitra, sed kohere kodas fonologiajn ecojn de la fonemo(j), kiu(j)n la litero reprezentas. La terminon trajteca alfabeto (angle featural alphabet) enkondukis Geoffrey Sampson por priskribi la korean alfabeton kaj la stenografian sistemon de Pitman. Ekzemploj de trajtecaj alfabetoj estas jenaj:
Aliaj alfabetoj povas havi trajtecajn elementojn. Ekzemple, en la en:Fraser alphabet uzata por la Lisu-lingvo, por indiki aspiracion turniĝas je 180° la literoj por la konsonantoj P, T , F , C kaj K. En la Internacia Fonetika Alfabeto, la supermetitaj kaj submetitaj hoketoj, kiuj estas karakterizaj por injektivoj kaj retrofleksoj, aludas al la moviĝo de la laringo aŭ de la lango.
Konata estas nur unu trajteca ciferaro, nome la sabima.
Gaißach
Gaißach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Departemento Cabañas
Cabañas estas departemento de la centra regiono de Salvadoro. Ĝia departementa ĉefurbo estas Sensuntepeque. Ĉi tiu regiono havas multajn naturajn rezervejojn. Ĝi ricivas la nomon de la hondura centramerikanisma politikisto, José Trinidad Cabañas.
Ĝi situas en la nonda centro de la lando. Ĝi havas limojn norde kun la departemento Chalatenango, nordokcidente kun Honduro, oriente kun la departemento San Miguel, sude kun San Vicente, kaj okcidente kun departemento Cuscatlán.
Cabañas etendiĝas sur. En ĝi loĝas ĉ. 149,326 loĝantoj el kiuj 66.7% loĝas en la kamparo.
Municipoj
Cabañas subdividiĝas en naŭ municipoj:
Franghiz Ali-Zadeh
Franghiz Ali-Zadeh (Firəngiz Əlizadə, Франгиз Али-Заде, naskiĝis la en Bakuo, Azerbajĝano) estas azera komponistino kaj muzikistino, nuntempe loĝanta en Germanio.
Artisto por Paco de Unesko
Franghiz Ali-Zadeh estis nomumita Artisto por Paco de Unesko en aprilo 2008 pro siaj klopodoj konsciigi muzikan edukadon por orfoj kaj infanoj kiuj bezonas helpon.
Ali-Zadeh dediĉis sian karieron kiel komponistino al konstruado de kulturaj pontoj per la kreado de unika muzika stilo, kombinante la azeran tradicion de Mugham, proklamita ĉefverko de la parola kaj nemateria heredaĵo de la homaro en 2003, kaj per nuntempaj teknikoj.
Kiel Artisto por Paco de Unesko, ŝi subtenas la programon de Unesko por edukado de infanoj en mizero. La ĉefa celo de ĉi tiu programo estas doni pli bonan vivon al ekskluditaj kaj vundeblaj infanoj, per projektoj, laŭ la plej bonaj edukaj praktikoj kaj kiuj faciligas socian transformon kaj inkluzivon.
Vidu ankaŭ
Artistoj por Paco de Unesko
Fram
Fram ("Antaŭen") estas ŝipo kiu estis uzata por ekspedicioj al Arkto kaj al Antarkto fare de norvegaj esploristoj Fridtjof Nansen, Otto Sverdrup, Oscar Wisting, kaj Roald Amundsen inter 1893 kaj 1912. Ĝi estis desegnita kaj konstruita de la skot-norvega ŝipkonstruisto Colin Archer por la ekspedicio al Arkto de Fridtjof Nansen de 1893 en kiu la plano estis surglaciigi la Fram en la glacitavolo kaj flosigi ĝin super la Norda Poluso.
Fram estas tri-masta skuno kun totala longo de 39 metroj kaj larĝo de 11 metroj. La ŝipo estas malkutime mallarĝa kaj malkutime malprofunda por pli bone rezisti la fortojn de la premanta glacio.
Fram supozeble navigis plej norden (85°57'N) kaj plej suden (78°41'S) ol ajna aliaj ligna ŝipo. Fram estas konservata ĉe la Fram Muzeo en Oslo, Norvegio.
Măhal
Măhal [mǝhal] (hungare Mohaly) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 413 loĝantojn (rumanoj), en 1992 138. Ĝia unua skriba mencio estis en 1230. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Sânmărtin.
La Forclaz
La Forclaz estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Nacia Parko Beloveĵskaja Puŝĉa
La Nacia Parko Beloveĵskaja Puŝĉa (Нацыянальны парк Белавежская пушча, Национальный парк «Беловежская пуща») estas nacia parko en okcidenta Belorusio, ĉe la limo al Pollando. Ĝi kovras kaj protektas signifan parton de la arbaro de Białowieża, la lasta moderklimata praarbaro de Eŭropo - pli okcidenta nacia parko en Pollando protektas plian parton. La nacia parko de Belorusio kovras areon de 1 500 kvadrataj kilometroj kaj situas 70 kilometrojn norde de la urbo Bresto. La praarbaro estas hejmo al la plej granda monda loĝantaro de eŭropaj bizonoj, la plej pezaj landaj bestoj de la kontinento. La limo inter la du ŝtatoj dividas la arbaron, la Nacia Parko Białowieża (Białowieski Park Narodowy) najbaras ĉe la pollanda flanko de la limo. Ekzistas limtransirejo por migrantoj kaj biciklantoj en la arbaro.
Miroslav Smyčka
Miroslav Smyčka (naskiĝis la 11-an de septembro 1926 en Olomouc - mortis la 25-an de aprilo 2017) estis ĉeĥa operkantisto kaj esperantisto, konata pro siaj koncertoj en esperantistaj medioj. Li estas honora membro de ĈEA (2002).
Candolle
La familia nomo Candolle estas familinomo de svisaj botanikistoj; inter ili estas:
Miroslav Smyčka
Ĉeĥaj aŭtoroj
Krušina, Michna (Smetana - Prodaná nevěsta / Vendita fianĉino), Tausendmark (Smetana - Braniboři v Čechách / Brandenburgoj en Bohemio ), Vladislav, Budivoj (Smetana - Dalibor), Přemysl, Radovan (Smetana - Libuše), Kalina, Bonifác (Smetana - Tajemství / Sekreto), Tomeš (Smetana - Hubička / Kiso), Marbuel (Dvořák - Čert a Káča / Diablo kaj Kaĉa), Hajný (Dvořák - Rusalka / Najado), Bohuš, Adolf (Dvořák - Jakobín / Jakobeno), Přemysl (Fibich - Šárka), Manuel (Fibich - Nevěsta messinská / Fianĉino el Messina), Petr Vok (Pauer - Zuzana Vojířová), Sykoš (Martinů - Veselohra na mostě / Komedio sur la ponto), Pierot (Martinů - Divadlo za branou / Teatro malantaŭ la pordego), Medonte (Mysliveček - Il Medonte / Medonto, la reĝo de Epiro), Revírník, Harašta (Janáček - Příhody Lišky Bystroušky / Historietoj de Vulpino Ruzulino), Stárek (Janáček - Její pastorkyňa / Jenůfa / Ŝia duonfilino ).
Ceteraj aŭtoroj
Rigoletto (Verdi - Rigoletto), Germant (Verdi - La Traviata ), Luna (Verdi - Il Trovatore / Trubaduro), Renato (Verdi -Un Ballo in Maschera / Maskobalo), Don Carlos (Verdi - Don Carlos), Scarpia (Puccini - Tosca), Sharples (Puccini - Madame Butterfly), Marcel (Puccini - La bohème / Bohemo), Schicchi (Puccini - Gianni Schicchi), Valentin (Gounod - Faust / Faŭsto), Escamillo (Bizet - Carmen), Caro (Lortzing - Zar und Zimmermann / Caro kaj ĉarpentisto), Grafo (Lortzing -Der Wildschütz / Ŝtelĉasisto), Pisarro (Beethoven - Fidelio)), Almaviva (Mozart - Le nozze di Figaro / La nupto de Figaro, Don Alfonso, Guglielmo (Mozart - Cosi fan tutte), Papageno (Mozart - Die Zauberflöte / La Magia Fluto), Doktoro Malatesta (Donizetti - Don Pasquale), Talbot (Donizetti - Maria Stuarda / Maria Stuart), Faninal (Richard Strauss - Der Rosenkavalier / Rozkavaliro), Muzikinstruisto (Richard Strauss - Ariadne auf Naxos), Oněgin (Ĉajkovskij - Jevgenij Onegin / Eŭgeno Onegin), Jeleckij, Tomskij (Ĉajkovskij - Pikovaja dama / Pikea damo), Alfio (Mascagni - Cavalleria rusticana).
Lia filino Jolana Smyčková (naskiĝinta la 20-an de majo 1979) estas populara ĉeĥa aktorino kaj kantistino (vidu ŝian retejon Jolana ).
Rilato al Esperanto
Miroslav Smyčka unue kontaktis Esperanton dum siaj studentaj jaroj, ĉirkaŭ la jaro 1945. En la jaro 1960 li unuan fojon membriĝis en Esperanto-klubo, nome en Opava, ekde la jaro 1963 li estis membro de la Esperanta Klubo en České Budějovice kaj ekde la jaro 1970 ĝis 2005 li estis aktiva membro de la klubo en Ústí nad Labem, kie li plenumis funkcion de la prezidanto de la klubo ekde 1999. En 2005 li transloĝiĝis al České Budějovice (laŭ teksto, kiu pravigas lian honoran membrecon de ĈEA)
Li mem rememoras jene:
''Mi esperantiĝis en 1950-aj jaroj en Opava, membris tiean klubon, samkiel poste en 60-aj jaroj en Č. Budějovice. Translokiĝinte en la jaro 1970 al Ústí nad Labem mi komencis aktivi kiel Esperanta kantisto kaj deklamisto lige kun Esperanto-poeto kaj kantpoezia tradukisto Jiří Kořínek kaj lia bofilo Vlastimil Novobilský, Esperanta publicisto. En la jaro 1971 mi kante partoprenis UK de UEA en Londono, en 1973 en Beogrado, poste kiam Esperanto fariĝis (ĉe ni post fera kurteno) „danĝera lingvo", mi sukcesis kiel kantisto vojaĝi nur al UK en Varna (1978) kaj Rotterdam (1988) kaj post la falo de fera kurteno al Vieno (1992) - fine ĉe ni en Prago (1996). - Krome mi kantis kaj deklamis dum pluraj fakaj kongresoj (SAT, IKUE, KELI, IFEF) kaj kelkaj naciaj kongresoj. ''
Samideano Smyčka estas tre konata ne nur en la ĉeĥa Esperanta medio, sed ankaŭ eksterlande, kiel fervora preleganto, deklamanto, sed precipe kantisto. Per sia arto li riĉigis multajn Esperantajn kongresojn, festivalojn, konferencojn, kunvenojn kaj aliajn eventojn. El la longa vico estu nomataj almenaŭ: Universalaj Kongresoj en Londono, Beogrado, Roterdamo, Vieno, Varno kaj Prago; Kongresoj de IFEF en Ĉervia, Košice kaj Tábor; Kongresoj de SAT en Strážnice, Aŭgsburgo kaj Karlovy Vary; Kongresoj de GEA en Leipzig, Freital, Karlovy Vary, Mülheim kaj Lubeko; Kongresoj kaj konferencoj de IKUE (Olomouc, Kroměříž), KELI (Jánské Lázně), kulturaj festivaloj en Lesjöfors, Seifhennersdorf, ktp.
Li estis dum multaj jaroj la ĉeforganizanto de kulturaj festivaloj en Ústí nad Labem, de antaŭkristnaskaj festoj kaj de Ĉeĥaj-Saksaj Tagoj, plejparte en Ústí nad Labem.
Pri tiu ĉi sia aktivado li disponigis jenan rememoron:
''En Ústí nad Labem en la 1980-aj jaroj komenciĝis ĉiujara tradicio de 19 Internaciaj Kulturaj Festivaloj (1986 ĝis 2007). Esperantistaj kulturaj festivaloj, origine dediĉitaj al 2 korifeoj de nialanda Esperanto-kulturo, Jiří Kořínek kaj Tomáš Pumpr, al kiuj mi kontribuis kante, deklame, kiel programdirektoro kaj sekretario. - Simile mi tie aktivis ĉe alia internacia aranĝo, lanĉita antaŭ 20 jaroj en la tiama GDR – nome ĉe la „ĉeĥa-saksa tago"- okazinta alterne en najbara Saksio aŭ ĉe ni. En Ústí ĝi konsistis regule el prelega matineo kaj el bunta kultura programo. En la Esperanto-klubo de Jiří Kořínek en Ústí nad Labem mi dum pluraj jaroj funkciis kiel klubestro, dum kelkaj gvidis kurson kaj ĉe mia adiaŭo en la jaro 2004 ricevis titolon de „honora prezidanto".''
Registraĵoj en Esperanto
Miroslav Smyčka interpretis en Esperanto multajn klasikmuzikajn komponaĵojn. En 1993 la eldonejo KAVA-PECH eldonis magnetofonan kasedon "Famaj kantoj por belaj horoj" kun elekto de konataj operetaj arioj kaj similstilaj kantoj en traduko de Joachim Giessner (kantante sola aŭ kun Kateřina Kudlíková, kun pianoakompano de Jan Zimmel).
Elekto el pluaj nove registritaj komponaĵoj aperis en duobla kompaktdisko "Melodia regalo", eldonita de Ĉeĥa Esperanto-Asocio en 2009. Kunlabore kun Pavla Dvořáková kaj Vladimír Türk li realigis pluajn registraĵojn aperantajn en la socia retejo Ipernitio (krom muziko - Serenado de Schubert, Largo de Dvořák, Dormu ho mia princet'  de Flies, Joj cigan'  de Lehár k.a. ankaŭ Vojo de Lumo de Komenio, rakonto de Karel Čapek, poemoj k.c. - vidu eksteran ligilon).
Salvatore Di Giacomo
Salvatore Di Giacomo (elparolu: salvaTOre diĜAkomo) (Napolo, 12-a de marto 1860 - Napolo, 5-a de aprilo 1934) estis itala poeto kaj verkisto, kiu ĉefe verkis en la napola.
Vivo
Salvatore Di Giacomo naskiĝis en Napolo la 12-an de marto 1860 kaj estis la unua filo de la kuracisto Francesco Saverio Di Giacomo kaj de Patrizia Buongiorno. Laŭ la patra volo, post la liceo li ekstudis medicinon; li tamen ne ŝatis tiun fakon kaj lasis la universitaton sen kompletigi ĝin.
Baldaŭ li ekkunlaboris kun napola ĵurnalo, la Corriere del Mattino, skribante novelojn. Poste li kunlaboris kun aliaj ĵurnaloj. En 1884 (la saman jaron kiam bedaŭrinde lia patro mortis pro ĥolero) la eldonisto Tocco eldonis lian unuan kolekton de poeziaĵoj, Sonetti (= sonetoj).
Ekde 1893 li iĝis bibliotekisto en gravaj bibliotekoj, en 1902 li iĝis sekcia direktoro en la Nacia Biblioteko de Napolo kaj de 1925 ĝis 1932 li estis ties ĉefbibliotekisto.
Salvatore Di Giacomo mortis en Napolo la 5-an de aprilo 1934.
Verkoj
Siajn novelojn Di Giacomo kolektis en du volumoj, Nella vita (Dum la vivo, 1903) kaj Novelle napolitane (Napolaj noveloj, 1914).
Di Giacomo verkis ankaŭ teatraĵojn, el kiuj la plej fama estas Assunta Spina (nomo de la ĉefrolistino, 1909), bazita sur unu el liaj noveloj. Jam en 1915 Assunta Spina estis uzita por senparola filmo.
Aldone, Di Giacomo verkis ankaŭ historiajn librojn, inter kiuj Storia del teatro San Carlino (Historio de la teatro Sankta Karleto, 1891).
Babarcszőlős
Situo
Babarcszőlős situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Urboj Harkány troviĝas je 12, Siklós 17, Kozármisleny 23, Szentlőrinc 24, Pécs kaj Sellye po 27, Villány 30 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1332 en formo "Popruzeuleuse". Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Babarcszőlős migra poŝto servas.
Rennes (stacidomo)
Rennes ​[ʁɛn] estas la ĉefa fervoja stacidomo de Rennes. 54 TGV kaj 180 regionaj trajnoj atingas aŭ trairas ĝin kun meze ĉiutage. Ĝi estis kreita en 1857 kiam la Linio Paris-Montparnasse - Brest atingis Rennes. La ejoj estis tute rearanĝitaj en 1992 de la arkitekto Thierry Le Berre por la ekfunkciigo de la linio TGV Atlantiko. Konstruaro de oficejoj, servoj, alirejo de la sudo, kaj korespondadoj kun la aliaj transportsistemoj pligrandigis ĝin (busa stacidomo, rekta alirejo al la metroo) por konsistigi la duan interŝanĝejon de la urbo post tiu de placo de la République. La stacidomo situas sude de la urbocentro en kvartalo, kiu devus multe aliformiĝi kun projekto pri oficejaj konstruaĵoj nomata EuroRennes.
Csilla Gábor
GÁBOR Csilla [ga:bor ĉila] estas rumania hungara literaturhistoriistino, universitata profesorino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 6-an de julio 1963. Ŝi estas la filino de bibliografo Dénes Gábor.
Biografio
Csilla Gábor apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste akiris diplomon en UBB de Kluĵo en 1986 pri hungara-angla lingvoj kaj ŝi doktoriĝis en 1999 en Universitato Lajos Kossuth. Ŝi akiris plian diplomon en Katolika Universitato Péter Pázmány en 1994.
Jam post la unua diplomo ŝi instruis en lernejo, de 1992 ŝi estas ano de la Hungara Katedro de Literaturscienco de UBB de Kluĵo. Inter 2002–2005 ŝi estis docento, ekde 2004 vicdekano, ekde 2005 universitata instruisto. Ŝiaj esplorkampoj estas la hungara literaturo antaŭ 1772, la eklezia literaturo, la historio de retoriko. En 2019 ŝi estis elektita ekstera membro de Hungara Scienca Akademio.
Rustimuna Ŝtalrato
La romano Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato en la serio rakontas, en stilo de pikareska romano, kiel junulo de provinca planedo ekcelas krimulan karieron, tamen ne pro malriĉeco sed nur pro enuo - ĉar sur lia trista hejmplanedo ne ekzistas io alia interesa. Por interkompreniĝi sur aliaj planedoj li lernas Esperanton dum sia unua kosma vojaĝo.
Amonia benzoato
Amonia benzoato, benzoato de amonio aŭ C6H5COONH4 estas organika kombinaĵo, blanka solido, salo de amoniako kaj benzoata acido, uzata kiel konservanto por gluaĵoj kaj latekso, kaj ĝi estas kontraŭkoroda. Ĝi estas damaĝa al vivmedio, kaj povas kaŭzi iriton al nazo, okuloj kaj dum haŭtokontako. Tiel kiel la amonia salikato, amonia benzoato sublimiĝas dum varmigo sen malkomponiĝo, tamen, dum ekspozicio en aero ĝi eligas amoniakon. Ĝi estas neakordigebla kun feraj saloj, alkaloj kaj karbonatoj.
Vidor Modor
MODOR Vidor estis hungara botanikisto, apotekisto. Li naskiĝis la 18-an de oktobro 1910 en Dés kaj mortis la 25-an de oktobro 1979 en Budapeŝto.
Biografio
Vidor Modor akiris apotekistan diplomon en 1933, pedagogian en 1936, eĉ li doktoriĝis pri natursciencoj en 1949 en Scienca Universitato Péter Pázmány. Ekde 1952 li estis katedrestro kaj docento pri botaniko en Veterinara Universitato de Budapeŝto.
Chevilly (stacidomo)
Chevilly estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en , en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Oktjabrjsk
Oktjabrjsk (Октябрьск) estas urbo en Samara provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 36418.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1956.
La interurba telefona kodo estas 84646, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 1 horo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo (Saratova akvujo (Саратовское водохранилище)).
En la urbo estas fervojaj stacioj Oktjabrjsk (Октябрьск), Pravaja Volga (Dekstra Volga, Правая Волга), Perevoloki (Переволоки).
En jaro 1959 la urbo havis 33,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 25,3 mil loĝantojn.
Françoise-Charlotte de Senneterre Ménétou
Ŝi ankaŭ geedziĝis duan fojon en 1729 al Jean-François-Gustave de Malortie, markizo de Boudeville.
Françoise-Charlotte Ménétou, ricevis tre bonan edukadon de sia infanaĝo. Tio ĉi rezultis en la malkovro de ŝiaj nekredeblaj muzikaj kapabloj en tre frua aĝo. Tiel la 18-an de aŭgusto 1689 ŝi prezentiĝis antaŭ la reĝo Ludoviko la 14-a en la aĝo de nur naŭ jaroj. Ŝi ludis klavicenon dum koncerto en la provinco Dauphine, montrante sian muzikan talenton.
Du jarojn poste, en 1691 ŝi fariĝis la plej juna komponistino kiu publikigis sian kolekton de 15 verkoj. Ŝiaj ‘Airs sérieux à deux’ estis eldonita de la reĝa presisto Christophe Ballard, kiam li ne publikigis multajn kolektojn de unuopaj komponistoj, des malpli tiujn de virinoj kaj junaj knabinoj.
La sola alia kolekto de arioj eldonita de komponistino en la baroka periodo estis de Julie Pinel en 1737. La granda intervalo inter ĉi tiuj du eldonaĵoj evidentigas kiom unikaj estis iliaj situacioj, kiam ili sukcesis publikigi siajn laborojn en individua kolekto. Aliaj virinaj komponistoj nur publikigis unuopajn ariojn ene de ĝeneralaj kolektoj.
Pli atenta rigardo al la fonto ankaŭ malkaŝas diversajn ĝenrojn, kiuj vive montras la multoblajn rolojn de la klaviceno: ĝi povis ludi sian propran muzikon, ĝi povis akompani, ĝi povis ludi orkestran muzikon, kaj ĝi eĉ povis ludi voĉan muzikon.
Elxleben (distrikto Sömmerda)
Elxleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Françoise-Charlotte de Senneterre Ménétou
La komponisto, orgenisto kaj klavicenisto de la franca baroka epoko François Couperin dediĉis al sinjorino Menetou pecon de sia Dua Libro de Pecoj por Klaviceno (1716): ‘La Menetou’ (Rondeau, en sol).
Pluraj gravuraĵoj de Robert Bonnart (1652-1733) je la fino de la 17-a jarcento, supozeble por reprezenti la jarcenton, montras almenaŭ tri bildojn de Françoise-Charlotte de Menetou, unu el ili ludante la klavicenon.
Verkoj
De Senneterre Ménétou kunmetita por voĉo kaj harpsichord. Elektita laborojn inkluzivas:
(63923) 2001 SV41
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
294 Felicia
294 Felicia estas granda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Felicia" sen konata kialo.
Plenuma Konsilantaro de la Afrika Unio
La Plenuma Konsilantaro de la Afrika Unio estas formita de ministroj pri eksteraj aferoj aŭ aliaj ministroj senditaj de la registaroj de la ŝtatoj membraj en Afrika Unio. Ĝi studas koncernajn temojn kaj preparas decidojn por la Asembleo, antaŭ kiu ili estas respondecaj. Ili faras decidojn en kvin diversaj temoj:
Chamoson-St-Pierre-de-Clages (stacidomo)
Chamoson-St-Pierre-de-Clages estas fervoja stacidomo en Chamoson, Svislando.
Agatha Christie
Agatha CHRISTIE (naskiĝis la  en Torquay, kaj mortis la  en Wallingford) estis brita verkistino, kiu famiĝis ĉefe pro la dekoj da detektivaj rakontoj, kiujn ŝi verkis. Foje neformale nomata, la reĝino de suspenso.
Agatha Christie verkis entute 78 krimromanojn, unu spionan romanon, 19 teatraĵojn kaj multajn mallongajn suspensfilmojn, unu aŭtobiografion kaj – sub la pseŭdonimo Mary Westmacott – ses romantikajn romanojn.
Ŝia plej fama teatraĵo, la krimspektaklo The mousetrap ("Muskaptilo"), estiĝis en 1947. En 1952 ĝi havis sian premieron kaj ĝis nun ĝi seninterrompe estas prezentata en Londono.
Multaj el ŝiaj romanoj fariĝis plenlongaj filmoj, el kiuj la plej famaj estas "Murdo en la Orienta Ekspreso", "Morto sur Nilo" kaj la ĉefverko Witness for the Prosecution (filmo, 1957) reĝisorita de Billy Wilder kaj ĉefrola Charles Lawton, Tyrone Power kaj Marlene Dietrich.
Du el ŝiaj romanoj estis publikigitaj post ŝia morto, unu en la serio Hercule Poirot kaj la alia en la serio Mrs. Marple.
Verkado
Plejofte, ŝiaj temoj okazas en Britio, urbe aŭ kampare. Ŝiaj ĉefaj detektivoj-protagonistoj estas Hercule Poirot, belga detektivo, kaj Miss Marple ("Fraŭlino Marple), angla maljunulino, kiu ĝisfunde konas la homan konduton. Loĝanta en tre trankvila vilaĝo, sed neeblas eskapi la strangajn cirkonstancojn per kiuj ŝi estas kaptita de malhelaj kaj eĉ krimaj kazoj. Ankaŭ ŝi, kiel Poirot, helpas la policon solvi la misterojn.
La romanoj de Christie estas konataj ne nur pro la superforta suspenso, kiun ili ofertas, sed ankaŭ pro sia legebla stilo. La priskriboj de la riĉaj lokoj, kiuj aperas en ŝia verkado, devenas ankaŭ de tio, ke Christie aliĝis al la esplorvojaĝoj de ŝia dua edzo. Dum ĉi tiuj vojaĝoj ŝi ankaŭ verkis humurajn memuarojn.
La elstara karakterizo de Poirot kaj Sinjorino Marple estas laŭ ilia forta kredo, ke laŭ la potenco de logika, bonorda kaj zorgema analizo, kaj kun la helpo de scio pri homa naturo, ĉiu ajn detektiva "enigmo" povas esti solvita. Ambaŭ kredas, ke ne necesas, ke la detektivo ĉirkaŭkuru kiel ĉashundo sekvanta sian predon.
Tra la jaroj Christie prezentis aliajn rolulojn, kiel Parker Payne kaj amatora detektivo Anne Beddingfield.
Jiří Vítězslav Šamla
Jiří Vítězslav ŠAMLA (naskiĝis la 17-an de septembro 1913, Brno - mortis en la 14-an de majo 1994 en Brno) estis ĉeĥa esperantisto, oficisto de radio-stacio en Brno, parolisto de Verda Stacio, filo de Marie Strejčková-Šamlová. Li estis ankaŭ poeto kaj eksperto pri citrusoj.
Departemento Chalatenango
Municipoj
La departemento subdividiĝas en 33 municipoj:
Jiří Vítězslav Šamla
Vivo
Post la milito Šamla estis kulpigita pro kunlaboro kun la okupaciantoj kaj enkarcerigita. Li ne revenis plu al la Esperanto-movado, tamen li trovis por si alian hobion. Li kultivis citrusojn, fariĝis tre aktiva membro en klubo de citrusistoj, redaktoro de ilia gazeto kaj aŭtoro de bonegaj libroj pri citruso.
Esperanto
Šamla verkis broŝuron ĉeĥa-esperantan „Per poŝtmarko kaj E ekkonu la mondon", 1934. Li tradukis libretojn de operoj Vendita fianĉino (pli frue ol Tomáš Pumpr), La kiso, Sur rozoj sternite, Pola sango, teatraĵojn de Averĉenko (Forta karaktero, Silentema najbaro) kaj Bass (Forlasita), poemon Balado pri la okuloj de l' hejtisto de Jiří Wolker, verkis lernolibron Moderní učebnice mezinrodního jazyka (Moderna lernolibro(?) de la internacia lingvo). Sed li verkis ankaŭ ĉeĥlingvan poezion.
Gaŭso (mezurunuo)
La gaŭso (mallonge G) estas mezurunuo por magneta indukdenso en la fizika sistemo de unuoj CGS (centimetro-gramo-sekundo). Ĝia nomo omaĝas la germanan matematikiston kaj fizikiston Carl Friedrich Gauss.
Ormont-Dessous
Ormont-Dessous estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,026 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Ormont-Dessous situas en la Vaŭdaj Alpoj en la mezo de la valo de la riverlo Grande Eau. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Le Sépey (sur alteco de 974 m s.m., ĉefloko de la komunumo Ormont-Dessous), La Forclaz (sur alteco de 1261 m s.m.), Cergnat (sur alteco de 1051 m s.m.), Les Voëttes (sur alteco de 1274 m s.m.), La Comballaz (sur alteco de 1344 m s.m.) kaj Les Mosses (sur alteco de 1436 m s.m. sur la kulmino de la Montpasejo Col des Mosses. En nordoriento de la komunumo situas la Lago de Chavonnes.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 64,07 km², de kiuj 38,7% estas kovritaj de arbaro, 44,5% servas por agrikulturo kaj 3,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ormont-Dessous limas en nordo al Château d'Oex, en oriento al Ormont-Dessus, en sudo al Ollon, en sudsudokcidento al Aigle, en okcidento al Leysin, en nordokcidento al Corbeyrier, kaj en nordnordokcidento al Villeneuve.
Trafiko
Tra Ormont-Dessous pasas la kantona ĉefvojo n-ro 11 de Château d'Oex al Aigle. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 4 kilometrojn sude de la komunumo apud Aigle. Pere de la etŝpuraj trajnlinioj de Le Sépey kaj Diablerets al Aigle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ormont datiĝas el la jaro 1200 kiel Ormont, el la jaro 1564 datiĝas la mencio Bas-Ormont (Malsupra Ormont) el kiu fariĝis la nuntempa Ormont-Dessous. La plej malnovaj setlejoj troviĝas en Le Sépey, La Forclaz kaj Cergnat, kie staras la pastra preĝejo Saint-Aymon, kiu estis dokumentita en la jaro 1279. Aymon de Pontverre konstruis en la 14-a jarcento sur la montoteraso Aigremont burgon, kiu estis detruita en la jaro 1475 de la bernanoj. Sub la berna reĝimo de 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Ormont-Dessous apartenis al la mandata teritiro Les Ormonts, povis tamen konservi sian tradician juron, kiu en la jaro 1674 estis skribe fiksita. En 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Aigle, kiu ĝis 1803 apartenis al la Kantono Lemano kaj poste estis integrita al la tiam surbaze de la Mediacia Akto de Napoleono fondita Kantono Vaŭdo.
Butovo (stacio)
Butovo (Бутово) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Reĝlando Burgundio
Reĝlando Burgundio (aŭ reĝlando Burgundujo) estis reĝlando, kreita de la burgundoj, el kiu evoluis la regiono Burgonjo de la moderna ŝtato Francio. Ĝi daŭris de 443 ĝis 534. En la 5-a jarcento, Ĝenevo estis ĝia ĉefurbo. Gundobado kaj lia filo Sigismundo, kiu fondis en la jaro 515 la abatejon Sankta Maŭricio, estis ĝiaj pli famaj reĝoj. En 534 Frankoj venkis Burgundojn.
Morău
Morău [morəŭ] (hungare Moró) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Corneşti (Cluj).
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 362 loĝantojn (rumanoj), en 1992 96.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1295. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Gábor Finály
FINÁLY Gábor (fina:li) estis hungara arkeologo naskita en Koloĵvaro la 31-an de oktobro 1871 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de aprilo 1951. Li estis la filo de filologo Henrik Finály.
Kariero
Gábor Finály estis instruisto de 1893 en Koloĵvaro, de 1896 en Budapeŝto ĝis 1913. Li laboris dum sia tuta vivo por esplori la loknomojn latinajn de Hungario. Liajn fakstudojn li publikis precipe en Archaeológiai Értesítő. Li faris la mapon de la teritorio de Hungario dum romia epoko (Bp., 1911).
5397 Vojislava
5397 Vojislava estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vojislava Protić-Benišek, filino de la serba astronomo Milorad B. Protić, tri foje direktorino de la Observatorio de Beogrado.
Syřenov
Syřenov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1533.
Yang Yang (A)
Yang Yang ([jan jan], naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1976 en Harbino, Ĉinio) estas la plej sukcesa ĉina mallong-sketada rapidsketistino.
Ŝi ĝenerale estas nomata kiel Yang Yang (A), por distingi de same ĉina sportistino Yang Yang (S). La litero montras la monaton aŭgusto.
Ĉe la Vintraj Olimpikoj 2006 en Torino, ŝi portis la flagon dum la solena malfermo. Ŝi akiris poste bronzan medalon je 1000 m.
Preĝejo Sankta Sarkis
La preĝejo estis konstruita laŭ la dizajno de la arkitekto Baghdasar Arzumanjan. La pentraĵo de la Dipatrino kun la infano Jesuo por la altaro estas de la pentristo Grigor Ĥanĝjan. La lastatempe starigita preĝejo Sankta Sarkis, kun sia arkitektura valoro, alportas respekton kaj honoron al la verkintoj de la projekto, al la konstruanto-majstroj kaj al la Ĉefpreĝejo. Ĝia cirkla formo, plurlatera kaj trietaĝa strukturo estis efektivigitaj laŭ la tradicia armena arkitektura stilo.
La alteco de la ĉefkupolo estas 23 metroj. La preĝhalo estas plurlatera kaj brila, kun ĝenerala areo de 328 kvadrataj metroj. La ĉefa altaro videblas klare ekde ĉiu angulo. La kolonoj de la preĝhalo havas la simbolajn bildojn de la 12 apostoloj. Niĉoj estas dizajnitaj por kandel-ŝaltado. Specialaj ventoliloj estas metitaj super ili por protekti la murojn kontraŭ la fumo. La preĝejo estas la unua en Armenio, kiu estas varmigita per la hejtadosistemo sub la marmorplanko.
Jozefa Ernstné Kaiser
Jozefa Ernstné Kaiser [kajzer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ernstné Kaiser Jozefa estis hungara operkantisto, (koloratursoprano). Ŝia origina familia nomo estis Kaiser, post la geedziĝo ŝi prenis ankaŭ Ernst. Ŝia filo estis Heinrich Ernst.
Jozefa Kaiser naskiĝis en 1827 en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Košice en Slovakio), ŝi mortis la  en la ĵus fondita Budapeŝto.
Cosima Wagner
Cosima WAGNER (n. 24-an de decembro 1837 en Bellagio ĉe Lago de Como; m. 1-an de aprilo 1930 en Bayreuth; nask. Cosima de Flavigny) estis filino de la komponisto Franz Liszt kaj dua edzino de Richard Wagner. Post ties morto ĝis 1906 ŝi estis estro de la festivaloj de Bayreuth.
Junaĝo kaj geedzeco kun Hans von Bülow
Cosima Wagner naskiĝis la 24-an de decembro 1837. Ĉar ŝi kutimis festi sian naskiĝtagon la unuan kristnaskotagon, ofte oni indikas erare la 25-an de decembro kiel naskiĝdato. Kiel eksteredzeca filino de Franz Liszt kaj grafino Marie d'Agoult (nask. de Flavigny) Cosima kun siaj du gefratoj Blandine kaj Daniel estis edukata de sia avino, Anna Liszt, kaj poste en pariza instituto. Nur ekde 1844, post legitimado fare de sia patro, Cosima portis la nomon Liszt kaj ne plu la naskiĝnomon de sia patrino. En 1853 dum vizito al sia patro ŝi konatiĝis ankaŭ kun ties amiko Richard Wagner. En 1855 Liszt venigis siajn gefilojn al Vajmaro kaj transdonis ilin por plua edukado al baronino Franziska von Bülow al Berlino. Krom kun Marie von Buch, posta fervora Wagner-protektantino, kun kiu ŝi lige amikiĝis, ŝi konatiĝis kun la filo Hans von Bülow, unu el la plej talentaj lernantoj de ŝia patro, kiu jam renomiĝis kiel dirigento kaj pianisto kaj kiu estis fervora admiranto de Wagner. Ankaŭ Cosima estis muzike alttalenta, krome parollerta, kaj volis fariĝi artisto. Ŝia patrino priskribis ŝin jene :
La 18-an de aŭgusto 1857 Cosima kaj Hans geedziĝis en Katedralo Sankta Hedviga en Berlino kaj vizitis dum sia postedziĝa vojaĝo Richard Wagner en Zuriko. El la geedzeco kun Bülow devenis la du filinoj Daniela kaj Blandine.
Decido por Wagner
Ŝia inklino al 24 jarojn pli aĝa (kaj 15 cm pli malalta) Wagner kreskis, ju pli ofte ili vidis unu la alian. Kune kun sia edzo, kiu intertempe estis lige amikiĝinta kun Wagner kaj verkintis la pianopartituron por la opero Tristan und Isolde, ŝi vizitis la komponiston somere 1862 en Wiesbaden-Biebrich, kie li verkadis pri Die Meistersinger von Nürnberg. Somere 1863 Cosima kaj Wagner dum kaleŝveturado en Berlino interkonfesis (tiel en la membiografio de Wagner „Mein Leben“) sian reciprokan amon. Somere 1864 Cosima vojaĝis kun siaj filinoj al Wagner en la vilao de Pellet ĉe Starnberger See, kiun tiu ĉi ekloĝintis, post kiam li trovis en reĝo Ludoviko la 2-a sian ontan mecenaton kaj tiam pliboniĝis finance. Tie ili konsignis sian amrilaton.
Cosima kaj Hans von Bülow transloĝis (samkiel Wagner) en Munkeno. Cosima fariĝis „sekretariino“ de Wagner kaj ankaŭ gajnis la fidon de reĝo Ludoviko. Ŝi tenis duoblan vivon. La 10-an de aprilo 1865 naskiĝis Isolde, la unua komuna ido de Cosima von Bülow kaj Richard Wagner en Munkeno. en la jaro 1867 ŝi forlasis Hans von Bülow, por de tiam kunvivi kun Richard Wagner, komence en Domo Tribschen ĉe Lago de Lucerno, poste en Bayreuth. En Tribschen ŝi ankaŭ konatiĝis kun Friedrich Nietzsche. La 18-an de julio 1870 ŝia geedzeco kun Hans von Bülow estis divorcata. La 25-an de aŭgusto 1870 Cosima kaj Richard Wagner geedziĝis en Lucerno. La katolike baptita kaj edukita Cosima konvertiĝis al protestantismo. En liga kunlaboro kun Wagner ŝi organizis la unuajn festivalojn de Bayreuth (1876) kaj donis gravajn impulsojn por la lasta verko de Wagner, Parsifal. Richard kaj Cosima havis la komunajn gefilojn Isolde, Eva kaj Siegfried.
Vidvineco – estrado de la festivaloj de Bayreuth
Kiam mortis Richard Wagner en 1883, lia vidvino transprenis laŭ sugesto de verkisto Hans Paul von Wolzogen la estradon de la festivalojn de Bayreuth, kiun ŝi tenis ĝis 1906. Kune kun Adolf von Groß, kiu prizorgis la financan flankon de la festivaloj, ŝi sukcesis agnoskigi tutmonde la festivalojn de Bayreuth. En 1911 ŝi ricevis la honorcivitanecon de la urbo Bayreuth.