cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engana montominao
La Engana montominao aŭ Engana minao (Gracula enganensis) estas membro de la familio de sturnedoj kaj ganro de montominaoj kiuj estas nigrecaj birdoj kun flavoranĝaj bekoj kaj flavaj bridoj aŭ karnecaj strioj en vizaĝo kaj nuko. Tiu estas endemiaj loĝanta birdospecio de la insulo Engano, ĉe okcidente de la suda pinto de Sumatro.
Tiu specio kaj G. indicus kaj G. robusta ofte estas traktata kiel samspecifa kun G. religiosa. Ĝi estas monotipa.
Aspekto
La Engana montominao estas fortika birdo kun ĉefe nigra plumaro. Ĝi havas brilan oranĝoflavajn makulojn de nuda senpluma haŭtaĵo kaj karnecaj flavaj bridoj flanke de la kapo kaj ĉe nuko. Ĝi estas ĉirkaŭ 27 cm longa, tio estas iom pli malgranda ol la de Barato Komuna montominao.
Ĝi havas ĝeneralan turkizbrilan nigran plumaron, purpurnuancan en kapo kaj kolo. Estas grandaj blankaj flugilmakuloj rimarkindaj dumfluge. La dika beko kaj fortaj kruroj estas brilflavaj.
Cikloheksilbenzeno
Cikloheksilbenzeno aŭ C12H16 estas organika aromata hidrokarbonido kun du ciklaj nukleoj konsistantaj je 12 karbonatomoj kaj 16 hidrogenatomoj. En ordinaraj kondiĉoj cikloheksilbenzeno estas senkolora likvaĵo nesolvebla en akvo sed solvebla en nepolaraj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, eteroj, metanolo, etanolo, benzeno, benzino, acetono kaj etila acetato.
Ciklohexilbenzeno estas cikloalifata-aroma kunmetaĵo en kiu ringo de la cilloheksano estas ligita al benzena ringo. La kunmetaĵo estas uzata kiel alt-bolanta solvanto, kiel varmotransiga likvaĵo, kiel aldonaĵo por litijonaj baterioj kaj kiel molekula konstrublokto por likvaj kristaloj. Fenilcikloheksano estis intense esplorita kiel industria alternativo por la produktado de la kumeno en la fenola sintezo de Hock kiel startmaterialo por la preparado de la fenolo kaj kaj la cikloheksanono.
Plilongigita triangula dupiramido
En geometrio, la plilongigita triangula dupiramido estas unu el la solidoj de Johnson (J14). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de triangula dupiramido (J12) per enigo de triangula prismo inter ĝiaj kongruaj duonoj.
Ĥerlen
La rivero Ĥerlen (mongole Хэрлэн гол, ; ĉine 克鲁伦河, pinjine Kèlǔlún hé) estas rivero de Mongolio. Ĝi fontas en la Ĥentij-montaro, kaj enfluas la lagon Hulun Nuur en Interna Mongolio. La plena riverlongo estas 1254 km, el ili 1090 en Mongolio, tiel ĝi estas la dua plej longa rivero de Mongolio (post Orĥon).
Nikabo
La nikabo (‏نقاب‎, translit. DMG: niqāb; peçe) estas vualo por la vizaĝo portata de kelkaj islamaj virinoj. Ili portas ĝin kun ĉadoro, ĉarŝafo aŭ kun alia, plej ofte nigra vesto. Pli precize, la nikabo kaŝas preskaŭ la tutan vizaĝon, kiel la burko, sed lasas almenaŭ videblaj la okulojn. Tiu okulareo povas esti ĉu iom pli malferma ĉu iom pli fermita. Plej ofte, la nikabo estas tute nigra.
Historio
La nikabo originas el la kulturo de la beduenoj sur la araba duoninsulo. Tie jam en antaŭislama tempo viroj kaj virinoj uzis tukojn por protekti sin kontraŭ sablo kaj suno.
Disvastiĝo
La nikabo estas tradicie disvastigita antaŭ ĉio sur la araba duoninsulo. Ekzemple en Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), Saud-Arabio kaj en Jemeno la plimulto de la virinoj portas vizaĝan vualon. Sed ankaŭ en Egiptio, Sirio, Jordanio, Irako kiel en la plej multaj nordafrikaj kaj proksimorientaj landoj, la nikabo progresas.
Teksto el la korano
En la korano, dulingva araba-esperanto, eld. TK Kopenhago 1970, estas skribita en ĉapitro ('surao') 24 An-Nur-32 : "Kaj diru al la kredantinoj, ke ili mallevu sian rigardon, kaj gardu sian ĉastecon, kaj ke ili ne montru siajn ĉarmojn, krom tio, kio devas esti videbla, kaj ke ili kovru per siaj vestaĵoj la bruston." Sekvas listigo, por sciigi, kiuj membroj de la familio rajtas...
Malpermesoj de nikabo
En Tunizio, la nikabo estas malpermesata. En Egiptio, la nikabo en universitatoj estas pridiskutata. En Turkio, la nikabo en lernejoj kaj universitatoj estas malpermesata, sed la malpermeso de la islama kaptuko valida dum jardekoj estis aboliciita en 2008, kaj de tiam la jura situacio ne klaras. En Francujo, ekzistas malpermeso por lernantinoj kaj studentinoj porti iun ajn islaman kaptukon (do evidente supervestan vualon, kiel burkon aŭ nikabon) en klasĉambroj kaj sur la lerneja areo; pli ĝenerale, leĝo, eldonita je la 11-a de aprilo 2011, malpermesas al iu ajn kaŝi tielmaniere sian tutan vizaĝon sur iu ajn publika areo.
Stumpovostuloj
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Laŭ aspekto (ĉefe de la kapobildo) tiu genro estas simila al la parenca specio Helbrova ĉetio sed sen la genraj karakteroj de tiu, nome rondeca korpo kaj longegaj kruroj.
Universal (Decormis)
Universal estas apriora planlingvo proponita de Auguste Joseph Decormis en 1957.
Kiel la plejparto de aprioraj lingvoj, ĝi estas bazita en "formigaj" elementoj, t. e., ĉiuj literoj de vortoj havas baza signifon kaj la kunigo de ili formus la signifon de tutan vorton. La aŭtoro nomas ĝian precipon "grafideologio", laŭ li, la desegnoj de la literoj sugestas aŭtomate al homoj internaj signifoj. Ekzemple:
De tio, Ai signifus "vivo, malsano, propra identeco"; Ie signifus "nepesebleco, gazo, transparenco"; Oen estus "nedefineco" kaj Eu "bono".
=Specimenoj=
=Bibliografio=
Decormis, Auguste Joseph. La langue universelle par la graphidéologie. Narbonne (Aude) Dépositaire : Librairie Caillard [19-] 39 p. 23 cm.
Nobla mensogo
En politiko, nobla mensogo estas asociita kun la falseco de la regantoj cele al konservado de la socia harmonio. Jam Platono referencis al tiu tipo de mensogo en sia verko Respubliko. ​ Nomata ankaŭ pia mensogo aŭ blanka mensogo, ĝi estas falsa aserto esprimita kun bonvola intenco. Ĝi povas celi la rezulton fari malveron pli akceptebla, klopodante eviti plian damaĝon. ​ Ĝi estas plej ofte uzata simple por eviti nenecesajn malkontentojn, sekvojn aŭ sintenojn, kiuj povus esti ĝenerale malagrablaj por iu.
La kredo je supernaturaj agoj de Kristnaska Viro estas unu tre konata ekzemplo de noblaj mensogoj, kiu tiuokaze celas krei ĉe infanoj feliĉon atendi donacojn.
Krom Platono, en filozofio ankaŭ Immanuel Kant per sia koncepto pri kategoria imperativo kaj Leo Strauss alproksimiĝis al la temo.
Helga Trüpel
Helga Trüpel (naskiĝis la en Moers) estas germana politikistino. Ŝi membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties nacia branĉo Bündnis 90/Die Grünen. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Helga Trüpel estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
Romio
En historiografio, Romio  estas romia civilizo ekde la fondo de la itala urbo Romo en la 8-a jarcento a.K. ĝis la kolapso de la Okcident-Romia Imperio en la 5-a jarcento p.K., ampleksiĝante al la Romia Reĝlando (753 a.K.-509 a.K.), romia respubliko (509 a.K.-27 a.K.) kaj Romia Imperio (27 a.K.-476 p.K.) ĝis la falo de la okcidenta imperio. La civilizo komenciĝis kiel itala setlejo en la itala duoninsulo, konvencie fondita en 753 a.K., kiu kreskis en la urbo de Romo kaj kiu poste donis sian nomon al la imperio, super kiu ĝi regis kaj al la disvastigita civilizo, kiun la imperio disvolvis. La Romia Imperio etendiĝis por fariĝi unu el la plej grandaj imperioj en la antikva mondo, kvankam ankoraŭ regis de la urbo, kun ĉirkaŭkalkulita 50 ĝis 90 milionoj da loĝantoj (proksimume 20% de la monda loĝantaro tiutempe) kaj kovrante 5.0 milionoj da kvadrataj kilometroj ĉe ĝia pinto en la jaro 117.
Laŭlonge de ĝia longa ekzisto, la romia ŝtato evoluis el elektita monarkio al demokratia klasika respubliko kaj poste al ĉiam pli aŭtokrateca duon-elektita militista diktaturo de la imperio. Pere de konkeroj, kultura kaj lingva asimiladoj, ĉe ĝia pinto ĝi regis la nordafrikan marbordon, Egiption, sudan Eŭropon, kaj plej multajn regionojn de Okcidenta Eŭropo, Balkanoj, Krimeo kaj granda parto de Mezoriento, inkluzive de Levantenio kaj partoj de Mezopotamio kaj Arabio. Ĝi estas ofte kolektita en klasika antikvaĵo kune kun antikva Grekio, kaj iliaj similaj kulturoj kaj socioj estas konataj kiel la grek-romia mondo.
La Punikaj Militoj kontraŭ Kartago estis decidaj por la plifirmiĝo de Romio kiel monda potenco. En ĉi tiu serio de militoj Romo akiris la povon de la strategiaj insuloj Korsiko, Sardio kaj Sicilio; prenis Hispania (modernaj Hispanio kaj Portugalio); kaj detruis la urbon Kartago en 146 a.K., donante al Romo superecon en Mediteraneo. Antaŭ la fino de la Respubliko (27 aK) Romo konkeris la terojn ĉirkaŭ la Mediteraneo kaj preter ĝi: ĝia regno etendiĝis de Atlantiko al Arabujo kaj de la buŝo de Rejn al Nordafriko. La Roma Imperio aperis kun la fino de la Respubliko kaj la diktaturo de Aŭgusto Cezaro. 721 jaroj da Rom-Persaj Militoj komenciĝis en 92 aK per la unua milito de Romo kontraŭ Partio. La Rom-Persaj militoj fariĝis la plej longa konflikto en homa historio, kaj havis gravajn daŭrajn efikojn kaj konsekvencojn por ambaŭ imperioj.
Sub Trajano, la imperio atingis sian teritorian pinton. I etendiĝis de la tuta Mediteranea Baseno ĝis la strandoj de Norda Maro norde, al la marbordo de la Ruĝa kaj Kaspia Maroj en la Oriento. Respublikanaj kutimoj kaj tradicioj komencis malkreski dum la imperia periodo, kun civilaj militoj fariĝante preludo komuna al la kreskado de nova imperiestro. [7] [8] [9] Ŝtataj ŝtatoj, kiel la Palmira Regno, provizore dividus la Imperion dum la krizo de la 3a jarcento.
Plagita de interna malstabileco kaj atakita de diversaj migrantaj popoloj, la okcidenta parto de la imperio disiĝis en sendependaj "barbaraj" regnoj en la 5-a jarcento. Ĉi tiu fragmentado estas historia historiisto, kiu uzas por dividi la antikvan periodon de universala historio de la antaŭ-mezepoka "Malhela Epoko" de Eŭropo. La orienta parto de la imperio daŭris tra la 5-a jarcento kaj restis potenco tra la "Malhelaj Epokoj" kaj mezepokaj tempoj ĝis ĝia falo en 1453 pK. Kvankam la civitanoj de la imperio ne faris diferencon, la imperio estas plej ofte nomata la "Bizanca Imperio" fare de modernaj historiistoj dum la Mezepoko por diferencigi la staton de antikva tempo kaj la nacio en kiu ĝi kreskis.
Heredo de la Romia Imperio
Dum la unuaj kvar jarcentoj post Kristo, Romio regis grandan imperion ĉirkaŭ la Mediteraneo, de Mezopotamio ĝis Hispanio, de Egipto ĝis Britio. Kvankam la imperio fine disfalis, Romio metis la fundamenton de la Okcidento, kies bazo estis tute romia: ties skribo, ciferoj, interlingvo, valuto, leĝo, religio, kalendaro, mezuro, vort-provizo, literaturo, arkitekturo, ktp. estis esence romiaj. Eĉ dum la 13-a jarcento, okcidentaj eŭropanoj nomis sin "latinoj" kaj la grekoj "romianoj".
Romia socio
Inter plej gravaj festoj elstaris Luperkaloj, Kalendoj kaj aliaj.
Prestiĝo de la romia pasinteco
Ankaŭ revolucianoj usonaj kaj francaj ligis sin al la idealoj de la Romia Respubliko.
Reichshoffen
Reichshoffen (literumo oficiale iom variigita, origine germane Reichshofen, "regna bienaro", alzace Rishoffe) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Malgrandaj orelstrigoj
Karakteroj
Kiel kutime ĉe strigoj, inoj de malgrandaj orelstrigoj estas kutime pli grandaj ol la maskloj de iliaj specioj, kun strigoj de ambaŭ seksoj fortikaj laŭ grando kaj formo. Ĉiu birdo en tiu genro estas malgranda kaj vigla. La malgrandaj orelstrigoj estas koloritaj en variaj brunaj nuancoj, foje kun pli hela subo aŭ vizaĝo, kio helpas la kamuflon inter la ŝelo de arboj. Kelkaj estas polimorfismaj, inter griza kaj ruĝecbruna formo.
Reichshoffen
Geografio
Reichshoffen situas 18 kilometrojn nordokcidente de Haguenau/Hagenau, en la mezalta montaro Vogezoj.
Malgrandaj orelstrigoj
Specioj
Oni konas ĉirkaŭ 45 vivantajn speciojn, sed tre ofte oni malkaŝas novajn, ĉefe en Indonezio. Dum plej parto de la 20-a jarcento, tiu genro inkludis la amerikajn kriĉostrigojn, kiuj estas nune separataj en la genro Megascops baze sur datumaro pri konduto, biogeografio, morfologio kaj DNA.
Ordigitaj specioj
Kiel dirite supre, la fosilioj de orelstrigoj havigas nekompletan bildon de ties evoluo ĝis nun. Dum pli malnovaj informofontoj indikas multajn speciojn de supozitaj formortintaj Otus (aŭ "Scops"), tiuj estas nune lokitaj en entute diferencaj genroj:
Ekologio kaj kutimaro
La malgrandaj orelstrigoj ĉasas el gvatejoj en duonmalfermaj pejzaĝoj. Ili preferas areojn kiuj enhavu oldajn arbojn kun truoj; tiuj estas hejmo de iliaj predoj, kiuj inkludas insektojn, reptiliojn, etajn mamulojn kiel vespertoj kaj musoj kaj aliaj etaj birdoj. Tiuj strigoj manĝas ankaŭ tervermojn, amfibiojn kaj akvajn senvertebrulojn. La malgrandaj orelstrigoj havas akran kaj bonkvalitan aŭdkapablon kio helpas ilin lokigi siajn predojn en ĉiu ajn habitato. Ili posedas ankaŭ tre disvolvigitajn rabajn krifojn kaj kurban bekon, kiuj estas uzataj por disŝiri siajn predojn en erojn tiom malgrandajn por engluti ilin facile.
La malgrandaj orelstrigoj estas ĉefe solemaj birdoj. Multaj specioj ovodemetas kaj kovas siajn ovojn en nesta truo kiu estis dekomence farita de alia animalo. Dum la kova periodo, la masklo manĝigas la inon. Tiuj birdoj estas monogamaj, kun ambaŭgepatra zorgo, kaj produktas ununuran idon ĉiujare. La ido de plej parto de la malgrandaj orelstrigoj estas fruecaj aŭ duonfruecaj.
Taksonomio
Pro polemiko pri nomenklaturo, la genra nomo Scops ne estas uzata ĉu por la malgrandaj orelstrigoj ĉu por la kriĉostrigoj (kiam nur kelkaj specioj estis konataj, ili estis lokitaj kune), ĉu por iu ajn alia animalo. En 1760, Mathurin Jacques Brisson starigis la genron Scopus por la martelbirdo, tre specifa birdo de Afriko. Paul Möhring en 1758 estis jam uzinta la nomon Scops por tiu birdo tamen, kaj kredante, ke tiu nomo validas, Morten Thrane Brünnich anstataŭis Scopus por ĝi en 1772. La malgrandaj orelstrigoj kaj la kriĉostrigoj, kiuj estis komence lokitaj en Otus de Thomas Pennant en 1769 (ĉar ankaŭ li kredis la Scops de Moehring kiel valida) estis ŝanĝitaj al Scops de Marie Jules César Savigny en 1809. Lorenz Oken en 1817 ŝanĝis tion al Scopus, ankaŭ sub la impreso, ke Scops estis la plej olda nomo por la martelbirdo, kaj valida.
Tamen, la nomoj fiksitaj de Moehring kontraŭis la oficialan komencon de la Linnea nomenklaturo en zoologio regulata de ICZN, kiu estis decembro 31a, 1758 - la lasta tago de la jaro en kiu oni eldonis la 10an eldonon de la verko de Linneo Systema Naturae. Tiele, Scopus fiksita de Brisson estis la valida genra nomo por la martelbirdo, kaj la unua valida uzo de Scops okazis en 1772 farita de Brünnich – kiu laŭ la moderna regularo de la zoologia nomenklaturo estis maltaŭga, ĉar la nomo kiun li intencis refiksi neniam antaŭe estis teknike valida unualoke.
Evoluo
La evoluaj rilatoj de la malgrandaj orelstrigoj kaj la kriĉostrigoj ne estas entute klaraj. Kio estas certa estas ke ili estas tre proksime parencaj; ili povas esti konsiderataj frataj taksonoj kiuj plenigus esence la saman ekologian niĉon en siaj halopatrikajn kampojn. Fosilio de kriĉostrigo de Malfrua Plioceno ĉe Kansaso -kiu estas preskaŭ sama al orienta kaj Okcidenta kriĉostrigo- indikas longdaŭran ĉeeston de tiuj birdoj en Ameriko, dum samtempaj fosilioj de malgrandaj orelstrigoj tre similaj al la Malgranda orelstrigo estis trovita ĉe S'Onix en Majorko. La stirpoj de malgrandaj orelstrigoj kaj de kriĉostrigoj probable evoluis samtempe dum la Mioceno (kiel plej parto de aliaj genroj de tipaj strigoj), kaj la tri (vidu sube) modernaj stirpoj separiĝis eble ĉirkaŭ antaŭ 5 milionoj da jaroj. Notu, ke ne estas fidinda supozo de diverĝa tempo, ĉar Otus kaj Megascops estas osteologie tre similaj, kiel oni supozas ĉe grupo kiu verŝajne konservis sian ekomorfologion ekde antaŭ sia evolua disradiado. Ĉar preskaŭ ĉiuj malgrandaj orelstrigoj kaj kriĉostrigoj nuntempaj, ilia komuna praulo estis tute probable jam eta strigo, kun oreltufoj kaj almenaŭ la supra tarso plumokovrita.
La hipotezo, ke la grupo evoluis el aro de la Malnova Mondo estas provizore helpata de analizoj de DNA.
La disigo de Otus en ampleksa senco
Dum malfrua 19-a jarcento ornitologoj konis malmulte de la vario el tiuj kriptecaj birdoj kiuj ofte vivis en malproksimaj lokoj, kun ĉiu nova taksono priskribita laŭ malmultaj diferencoj inter la malgrandaj orelstrigoj de la Malnova kaj la Nova Mondo, tiuj iĝis pli kaj pli elstaraj. Nome, la malgrandaj orelstrigoj produktas fajfan alvokon aŭ serion de altatonaj hutoj kun malpli ol kvar hutoj ĉiu sekundo. Tiu alvoko estas produktita en socia interagado aŭ kiam la strigo klopodas timoforigi aliajn animalojn. La kriĉostrigoj aliflanke estas nomita tiele pro siaj kortuŝaj serioj de pli ol kvar individuaj notoj ĉiu sekundo. Ili havas ankaŭ tipon de birdokanto, kio estas mallonga sekvenco de variaj alvokoj produktitaj de la maskloj kiam klopodas allogi la inojn al siaj nestoj, aŭ inter membroj de paro. Estas kelkaj aliaj diferencoj kiel tiu, ke la kriĉostrigoj preskaŭ neniam estas brunaj sube, kio estas sufiĉe komuna ĉe la malgrandaj orelstrigoj, sed la diferenco laŭ voĉoj estas pli impresklariga.
En frua 20-a jarcento, provizoraj taksonoj iĝis preferataj. La 3a eldono de la listo de AOU en 1910 la kriĉostrigojn ree en Otus. Kvankam tiu movo neniam estis sendube akceptita, ĝi estis la hegemonia traktado tra plej parto de la 20-a jarcento. En 1988 oni klopodis solvi tion per restarigo de tiuj ĉiuj genroj disigitaj ĉirkaŭ antaŭ 140 jaroj al subgenro ene de Otus. Ankoraŭ la diverso kaj distingeco de la grupo malsukcesis solviĝi kune en bona bildo pri evoluo kaj filogenetiko, kaj ne estis ĝis la disponebleco de sekvencoj de DNA kiam tio povis esti solvita. En 1999, komenca pristudo de DNA kaj citokromo b tra ampleksa gamo de strigoj trovis, ke eĉ la pritrakto kiel subgenroj estis probable nedefendebla kaj sugestis, ke plej parto de la genroj proponitaj ĉirkaŭ 1850 devus esti akceptitaj. Kvankam estis ia debato pri la fidindeco de tiuj trovoj dekomence, ili estis konfirmitaj de sinsekvaj pristudioj. En 2003, estis formale reakceptita la genro Megascops denove.
La Fajrstrigo estis trovata kiel marĝene proksime al la kriĉostrgioj pli ol al malgrandaj orelstrigoj, sed tute ne fidinde. Se la klado de malgrandaj orelstrigoj kaj de kriĉostrigoj originis en la Malnova Mondo, la prauloj de la Fajrstrigo ĉu koloniis Amerikon sendependende de, sed preskaŭ samtempe kaj sammaniere, la kriĉostrigoj, ĉu ili diverĝis tuje post kiam la lasta setlis en la Nova Mondo. Ĉiukaze, "Otus" flammeolus povus garantii separadon en sia propra unutipa genro laŭ la datumoj disponeblaj. Ĝi estas retenita en Otus simple ĉar ĝi ne havas la "kanton" aŭ rapidan triladon de la Megascops -kio estis vidata kiel io tre informa pri la filogenio de tiuj strigoj.
Blood Diamond
Blood Diamond (Sangodiamanto) estas german-usona politika milit-intriga filmo de 2006 kun-produktorita kaj reĝisorita de Edward Zwick, en kiu stelulis Leonardo DiCaprio, Jennifer Connelly kaj Djimon Hounsou en la ĉefaj roloj, dum ankaŭ la barata televida aktoro Gaurav Chopra stelulas en mallonga rolo. La titolo referencas al sangodiamanto, kiuj estas diamantoj elminejitaj en militareoj kaj venditaj por financi armitajn konfliktojn, kaj tiele profitaj el militsenjoroj kaj diamantaj kompanioj tra la tuta mondo.
La agado okazas dum la Sieraleona Enlanda Milito en 1991–2002, kaj la filmo priskribas landon terurigitan pro la lukto intee registaraj fideluloj kaj insurekciuloj. Ĝi montras ankaŭ multajn el la teruraĵoj de tiu milito, kiel la amputo fare de ribeluloj de manoj de personoj por malkuraĝigi ilin el voĉdonado en venontaj balotadoj.
La fino de la filmo, en kiu okazas konferenco pri la sangodiamantoj, referencas al historia kunsido kiu reale okazis en Kimberley, Sudafriko, en 2000. Ĝi kondukis al la disvolvigo de la Atestilskemo de Kimberley, kiu klopodis atesti la originon de krutaj diamantoj por bremsi la komercon de konfliktaj diamantoj, sed ekde tiam ĝi estis ĝenerale abandonita kiel neefika.
La filmo ricevis miksajn sed ĝenerale favorajn rezencojn, kun laŭdoj direktitaj ĉefe al la ludadoj fare de DiCaprio kaj Hounsou; Ili estis nomumitaj por Oskar-premioj por la plej Bonkvalita Aktoro kaj por la plej Bonkvalita Duaranga Aktoro, respektive.
Lucio Fontana
Lucio Fontana estis pentristo, ceramikisto kaj skulptisto ital-argentina naskiĝinta en Rosario (provinco Santa Fe), de patro itala (Luigi) la 19-a de februaro de 1899, kaj mortinta en Comabbio, Italio, la 7-a de septembro de 1968.
Li vivis la unuajn jarojn en Italio, formis parton de la Itala Armeo, luktis en la Unua Mondmilito, estis vundita kaj ricevis arĝentomedalon. En 1921 revenis al Argentino, kie li restis ĝis 1928, laboris kiel skulptisto ĉe sia patro ĝis kiam li malfermis sian propran studion.
En 1928 revenis al Italio, kie en 1930 li prezentis sian unuan ekspozicion, organizita de la galerio Il Milione, en Milano. En la venonta jardeko li veturis fojojn inter Italio kaj Francio, kaj laboris kun artistoj de abstraktismo kaj ankaŭ kun ekspresionismo. Poste li engaĝiĝis en nova tendenco spacismo.
Jolanta van Holstein
Profesia vivo
Van Holstein studis hortikulturon en la Universitato Adam Mickiewicz en Poznano. Denaske ŝi parolas la polan, sed ŝi ankaŭ regas la anglan, Esperanton, la germanan, la nederlandan kaj la rusan. En 2011 Van Holstein establis propran traduk-entreprenon Multi Modis Taalservice, kiu ofertas tradukservojn el la nederlanda lingvo en la polan kaj la rusan lingvojn. La entrepreno ankaŭ ofertas lingvan subtenon kaj konsultservon por nederlandaj entreprenistoj.
Ŝi kunlaboras siaprofesie kun hortikulturistoj kaj grandaj eksport-entreprenoj situantaj ĉe la flor-aŭkcio Flora Holland en Naaldwijk.
Esperanta agado
Van Holstein esperantistiĝis en la jaro 1981. Dum la Jubilea Universala Kongreso de 1987 en Varsovio ŝi estis volontulino. Ekde la jaro 1988 ĝis la jaro 1990, kiam ŝi translokiĝis al Nederlando, ŝi estis prezidantino de la Esperanto-klubo en sia pola naskiĝurbo Slupsko. Depost la jaro 2013 ŝi estas estraranino kaj sekretario de Internacia Esperanto-Instituto en Hago.
Mari Kiss
Mari Kiss [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Mari estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Gefianĉiĝa ringo
Gefianĉiĝa ringo estas tiu ringo kiu, laŭ kutimoj de Okcidento, estas portata por indiki fianĉiĝon, tio estas engaĝiĝo por geedziĝo.
La ringo estas portata ĉirkaŭ la ringofingro (kiu laŭ tradicio enhavas la vena amoris (amvejno)). La mano en kiu oni portas la ringon tradicie dependas el la zono. El jarcentoj oni diras, ke la vena amoris pasas en la maldekstra ringofingro kaj konektas rekte al la koro. Tradicie, ĝi estas proponita de la viro kiel donaco al lia fianĉino dum aŭ tuj kiam ŝi akceptas la proponon de geedziĝo. Ĝi reprezentas formalan akcepton de la engaĝiĝo por la futuro. Etnologoj kaj antropologoj sugestas ankaŭ la simbolan formon de la kuniĝo de la ringo al la fingro, ĉu kiel ligilo ĉu kiel aludo al amoro.
La fianĉino normale ricevas kiel gefianĉiĝa ringon el arĝento (kaj malpli ofte el oro; ĉar oro estas uzata ĝenerale por la geedziĝa ringo), kiu ĝenerale montras juvelon, ĉu valorega ĉu duonvalorega (kiel diamanto). Tradicie, en Hispanio oni proponis juvelon al la fianĉino en familia ceremonio de nuptopropono (plej ofte braceleto) kaj nur ĵuse, kaj plej verŝajne pro influo de filmoj el Holivudo, disvastiĝas la ringo kiel preferato.
55733 Lepsius
55733 Lepsius estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana arkeologo Karl Richard Lepsius (1810–1884), kiu studis la monumentojn, piramidoj kaj mastaboj de la Malnova Imperio (ĉ. -2686 — ĉ. -2160) en Egiptio kaj Sudano. Li multe faris por katalogi la arkeologiajn restaĵojn kaj establi kronologion por la historio de Egiptio.
Suleja
estas grandurbo en Niĝera Ŝtato de Niĝerio. La historia loknomo estis Abuja, kiu ne estas identa kun la nuna ĉefurbo Abuĝo. estas administra centro de Suleja Emirlando.
Geografio
situas sur malebenaĵo laŭ rivero en la meza sekcio de la lando.
Ekonomio
En oni longe produktas ceramikaĵojn. Estas menciinda ankaŭ la teksaĵoj tinkturitaj per indigo. La loka komercado konsistas precipe el agrikulturaj produktoj.
Klimato
havas tropikan klimaton. La averaĝa temperaturo estas 23-27 °C. La varmo en marto kulminas kaj en aŭgusto malkulminas. Jare pluvas 1208 mm. Inter majo-oktobro pli ofte pluvas.
Silvina Ocampo
Silvina Inocencia Ocampo Aguirre (Bonaero, 2-a de julio1903- ibidem, 14-a de decembro1993) estis argentina verkistino. Ŝia fratino estis Victoria Ocampo kaj ŝia edzo estis Adolfo Bioy Casares. Ilia patro estis arkitekto kaj apartenis al la alta burĝaro.
Ŝi studis artojn en Parizo, kaj en sia amikaro estis Fernand Leger, Giorgio de Chirico kaj Jorge Luis Borges.
Preĝejo Sankta Miĥaelo (Neustadt)
Preĝejo Sankta Mikaelo (Michaeliskirche) estas protestantisma kirko en Neustadt am Rennsteig, Germanujo. Ĝi apartenas al la ekleziaro Arnstadt-Ilmenau de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.
Historio
Rennsteig-padego ne nur separis la vilaĝon sed ankaŭ la fidelulojn ĉar kaj la Princlando Schwarzburg-Sondershausen kaj la Duklando Saksio-Meiningen posedis teritoriojn en la komunumo.
La (interdum malkonstruita) Memorkirko sekve apartenis al Schwarzburg-Sondershausen dume la Mikaelo-kirko al Saksio-Meiningen. Ĝi anstataŭ antaŭula konstruaĵo ligna (konsekriĝo de 1739) konstruitis inter 1856 kaj 1859 en novromanika stilo de altarejtura kirko.
La preĝejo havas rektangulan longan navon kun enenigita, plurangula ĥorejo. Supre troviĝas la tura etaĝo kun spajro. La ekstero estas laborŝtonaĵo; la interno modestas kaj havas unuetaĝan galerion.
La dum kirkorestaŭro fare de la firmao Hofmann el Neustadt bei Coburg liverita orgeno uzis multajn erojn de la antaŭula instrumento. La elkirkigita orgeno faritis fare de Georg Christoph Hofmann en 1828 kun 14 registroj sur du klavaroj kaj pedalo. En 2015 la instrumento tamen ne utiligeblis. Dum la Dua mondmilito la konstruaĵo ege damaĝitis. Ĝis 1945 ĝi nomitis Kirko meiningen-a. En 1989 la artisto Medardus Höbelt komisiitis krei altareje ciklon pri la kverelo de la anĝelo Miĥaelo kvazaŭ memorigilo.
Ĉar arkianĝelo devas lukti kun la malbonoj de tiu ĉi mondo, do la malvirtoj sep pri envio, plihavemo, malamo, malfido, diboĉeco kaj mallaboremo. Anka la lumigilo funelforma en la altarniĉo estas de Höbelt. Ĝia tasko estas heligi la altarejon, la altaran krucon kaj memkompreneble la altaron mem.
Grantham
Grantham estas kampara urbo en la angla provinco Lincolnshire. Ĝi situas apud la ĉefvojo A1 kaj la ĉeffervojo inter Londono kaj Edinburgo. Historie ĝi estis grava haltejo survoje inter la du urbegoj.
La rivero Witham trafluas la urbon.
Loĝantaro ĉ. 35 000.
Du bonkonataj homoj estas ligitaj al la urbo. Isaac Newton loĝis en apuda vilaĝo kaj estis lernejano en la urbo kaj Margaret Thatcher naskiĝis tie.
Móric Esterházy
Grafo ESTERHÁZY Móric (naskiĝis la 27-an de aprilo 1881 en Pusztamajk, mortis la 28-an de junio 1960 en Vieno, Aŭstrio) estis ĉefministro de Hungario, kiu sensukcese provis obstakli kolapson de la Aŭstrio-Monarĥio. Li komencis sian politikan karieron kiel parlamen ta reprezantanto de la distrikto Terebes (1906).
La 15-an de junio 1917, li ricevis komision de Karlo la 4-a por formi registaron. Li deklaris reformpolitikon kaj volis reformi eĉ la elektojuron. Ĉar li ne sukcesis realigi la imagitan politikon, li abdiksi du monatojn poste, la 20-an de aŭgusto. Li estis inter la 25-a de januaro kaj 8-a de majo1918, la publikbonfara kaj laborafera ministro del a Wekerle-registaro.
Li estas avo de la verkisto Péter Esterházy.
László Palkovics
László Palkovics [lAslO palkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palkovics László estis hungara inĝeniero pri maŝinoj, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013). László Palkovics naskiĝis la  1965 en Zalaegerszeg.
Biografio
László Palkovics frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1984-1989, post jaroj li doktoriĝis, poste li ekinstruis en la universitato. En 1993 li esploris en Kanado, krome li instruis ankaŭ en Delft kaj Helsinko. En 1994 li estis elektita katedrestro. Li doktoriĝis en 1998 antaŭ la akademio, poste li profesoriĝis en 2000 en la universitato. Inter 2001-2003 li laboris en Germanio. Li estis elektita vicrektoro en ĉeflernejo de Kecskemét en 2009, sed post 3 jaroj li revenis al katedro en Budapeŝto. Li okupiĝas pri veturiloj, plej ofte pri aŭtoj. Li ricevis premiojn inter 2000-2013.
Krita
Krita estas libera redaktilo por rastrumera grafiko inkluzivita en la oficeja programarkolekto KOffice, renomita Calligra Suite en decembro 2010.
Kiel la resto de Calligra Suite, Krita estas libera programaro distribuita sub permesilo GPL.
Priskribo
Krita estas komparebla kun aliaj grafikaj programaroj, kiel GIMP aŭ Adobe Photoshop, kaj jam atingis multajn el ties plej utilaj funkcioj. Tamen, tiuj estas multe pli maturaj programoj, kaj estas logike atendi, ke Krita ankoraŭ ne kongruas kun ilia rapideco kaj optimumigo. Iuj uzantoj deklaris, ke ili preferas la interfacon de Krita al la iom maltipa de GIMP, kaj ĉi tio estas punkto, kiu antaŭenigis la evoluon.
Andrea Avellino
Andrea AVELLINO (vere: Lorenzo karesnome Lancelotto; naskiĝinta en 1521 en Castronuovo di Sant'Andrea, mortinta la en Napolo) estis itala sanktulo sanktulo kaj juristo. La baptonomon el amo por la kruco li ŝanĝis en Andreon kiam li eniris la ordenon de la teatinanoj.
Vivo
Post ricevado de elementa instruado en la lernejo de Castronuovo respektive fare de lia onklo, ĉefepiskopo de Senise kaj kateĥisto, li estis sendita al Venecio por sekvi kursojn en la filozofia fakultato kaj en filozofio. Estante bela junulo, li ĉastece ofte estis senŝirma kontraŭ inaj admirantoj kaj por eviti iliajn aspiremojn li prenis eklezian tonsuron. Tiam li iris al Napolo por studi kanonon kaj civilan jurojn kaj akiris la gradon da doktoro de leĝoj kaj ordinitis pastro en la aĝo de 26 jaroj. En 1548 li faris spiritajn ekzercojn ĉe la jezuito Diego Laínez kaj ĉe Giovanni Marinoni. Por iom da tempo li plenumis la oficon de advokato en la eklezia tribunalo de Napolo. En 1552 li spertis ke ĉetribunale oni devas mensogi por antaŭenigi aferojn kaj iĝis malkontenta pri profesio sia. La generalvikario de de Napolo kardinalo Ribiba tuj komisiis lin en 1551 reformi la Ĉefanĝelan monaĥejon en Baiano, kiu pro moleco disciplina fariĝis fonto de grandaj skandaloj. Estante mem bona ekzemplo pieca kaj plena de elano li reestigis la religian disciplinon de la monaĥejo sed ne sen multaj kaj grandaj malfacilaĵoj. Certaj malvirtaj viroj kun la kutimo havi sekretajn renkontiĝojn kun monaĥinoj iĝis ekscititaj pro tiaj agoj kaj unu nokton en 1556 Avellino estis atakita kaj grave pafvundita; baldaŭ poste la monaĥejo malfermitis. Li estis alportita al la monaĥejo de la teatinanoj por resaniĝi. Ĉi tie aliflanke, li decidis dediĉi sin tute al Dio kaj iĝi mem teatinano: tiu ĉi ordeno estis nur ĵus fondita fare de Gaetano Thiene. En la vigilo de la Ĉielenpreno de Maria surmetis la frokon havante 35 jarojn. La voton li faris en la 25.1.1558; kunfrato ordena estis la beatulo Paolo Burali d'Arezzo.
Post kompletigado de lia provtempo, li akiris permeson viziti la tombojn de la apostoloj kaj la martiroj en Romo kaj havis aŭdiencon ĉe lia papa moŝto Paŭlo la 4-a. Avellino faritis post reveno hejmklostren estro de la de novicoj. Post plenumado de tiu ofico dek jarojn li estis elektita ĉefo. Lia sankta fervoro por strikta religia disciplino kaj por la pureco de la pastraro same kiel lia profunda humileco kaj sincera pieco persvadis la generalon de lia ordo konfidi al li fondon de du novaj domojn teatinanajn en Milano kaj Piaĉenco. Per liaj klopodoj multaj aliaj ejoj ordenaj fonditis en diversaj diocezoj italiaj. Li estis tiel sukcesa en konvertado de pekintoj kaj herezuloj danke al sia prudento en la direktado de animoj kaj per elokventa predikado ke multaj disĉiploj svarmis ĉirkaŭ li entuziasmaj esti sub lia spirita konsilado. Ankaŭ multaj nobeloj sekvis lin. Unu el la plej rimarkindaj disĉiploj estis Lorenzo Scupoli la verkinto de la ege populara libro Il combattimento spirituale. Karlo Boromeo estis intima amiko de Avelino kaj serĉis siajn konsilojn en la plej gravaj aferoj de la Eklezio. Li ankaŭ petis Avellino establi novan monaĥejon teatinanon en Mediolano. La plej granda forto de Avellino ne estis la administrado sed la spirita, ankaŭ kontraŭreformacia konvinkemo. Napole li ankaŭ polemikis kun la abatino Orsola Benincasa sukcese kontraŭ la sekto de la pseŭdo-iluminisma mistikulino Giulia Di Marco.
Rusa carlando
Ne konfuzu kun "Rusa Imperio", la cara Rusio post 1721.
Rusa carlando aŭ Carisma Rusio (Московское Царство, Московия aŭ Русское царство, transskribite: Russkoje zarstwo; oficiala nomo ekde 1654), foje ankaŭ nomata la rusa regno aŭ la moskovia regno (ruse: Царство Русское, transliterite: Tsarstvo Russkoje) estis la nomo de la centralizita rusa ŝtato ekde la alpreno de la titolo de 'caro' fare de Ivano la Kvara de Rusio en 1547 ĝis la fondo en 1721 de la Rusa Imperio (Российская Империя) fare de Petro la Granda.
Carisma Rusio estis absoluta monarkio kaj estis tute regata de la caro sen iu parlamento.
Rusa Imperio
Pli detala artikolo sub Rusa Imperio
Petro la Granda enkondukis profundajn reformojn post milita venko super Svedio kaj Pollando. Post kiam la carlando estis transformita al granda eŭropa potenco fare de Petro la Granda, li proklamis ĝin 'Imperio'.
En 1547 la suvereno de la tuta Rusio kaj la granda princo de Moskvo Ivano la 4-a de Rusio (Ivano la Terura) estis kronita kiel caro kaj prenis la plenan titolon: Vjatskij, bulgaro kaj aliaj", poste, post la konkeroj, al la titolo estis aldonita" Caro de Kazano, Caro de Astraĥano, Caro de Siberio " kaj "la reganto de ĉiuj Nordaj landoj. "
Laŭ titolo, la Moskva princlando estis antaŭulo por la rusa regno, kaj la Rusia imperio estis posteulo.
La ideo kunigi rusajn landojn (inkluzive de tiuj, kiuj alvenis en la Granda Duklando de Litovio kaj Pollando post la mongola invado) kaj restarigi la malnovan rusan ŝtaton, estis spurita tra la tuta historio de la rusa ŝtato kaj estis heredita de la Rusia imperio.
Terminologio
Kiel skribas A. Hororoŝkeviĉ kaj A. Milnikov, la oficiala nomo de la lando post la geedziĝo al la regno de Ivan la Terura en 1547 fariĝis "rusa regno". En la titolo de la reĝo, la lando nomiĝis "Rus (s) іja" aŭ "Ros (s) іja". Komence la rusa reĝlando estis rigardata kiel konglomeraĵo de diversaj ŝtatoj, kies trono estis okupita de unu monarko kaj kiuj estis listigitaj en lia titolo. La Moskva princlando estis unu el ili, kune kun Novgoroda Respubliko, Kazana ĥanujo, Astrahana ĥanujo kaj aliaj aneksitaj, iam sendependaj politikaj unuoj. Tial, en historiaj dokumentoj, ofte troviĝas la frazo "Moskva ŝtato de la rusa regno", ekzemple, en la Katedralo-Kodo de 1649. Precipe S.F. Platonov atentigis:
"En la 16-a kaj 17-a jarcentoj, niaj prapatroj nomis 'ŝtatoj' tiujn regionojn, kiuj iam estis sendependaj politikaj unuoj kaj poste fariĝis parto de la Moskva ŝtato. De ĉi tiu vidpunkto, tiam estis la 'Novgorod-ŝtato', 'Kazan-ŝtato', kaj 'Moskva ŝtato' ofte signifis Moskvon mem kun ĝia distrikto. Se ili volis esprimi la koncepton de la tuta ŝtato laŭ nuntempa senco, tiam ili diris: 'ĉiuj grandaj ŝtatoj de la rusa regno' aŭ simple 'la rusa regno'. — Platonov S.F. Plena kurso de prelegoj pri rusa historio"
Kiel Horoŝkeviĉ rimarkigas, ĉe la fino de la 15-a — 16-a jarcentoj, la numero de la titolo de la estro de la rusa ŝtato akiris specialan gravecon, kiu estis ligita kun la naturo de ruso-litovaj rilatoj. En la Litova Granda Duklando kaj la Regno de Pollando oni obstine rezistis al la agnosko de la titolo de caro fare de la granddukoj de Moskvo, la unuaj asertoj pri kiuj devenas de la epoko de Ivano la 3-a. Ne malpli akraj obĵetoj kaj zorgoj estis voĉigitaj per la prefikso de la tuta Rusio. Tial polaj kaj litovaj gvidantoj provis tute eviti la vorton Rusujo kaj obstine daŭre nomis la rivalan ŝtaton en la oriento ekskluzive Moskva ŝtato, samtempe disvastigante la esprimon Rusio en Okcidenta Eŭropo. En sia populara verko de 1993 "Simboloj de rusa ŝtatiĝo" Hororoŝkeviĉ skribas: en Vilno "Ivan III obstine nomiĝis princo" Moskvo ", kaj la lando — "Moskva ŝtato"". Simila terminologio estis uzata ekde la 19-a jarcento en rusa historiografio, sed por historiistoj de la Rusia imperio ĝi celis kontraŭstarigi la du ĉefurbojn — Moskvon kaj Sankt-Peterburgon.
"La rusa reĝlando (ambaŭ en konceptaj, ideologiaj kaj instituciaj terminoj) havis du fontojn: la" regno "(ĥanlando) de la Ora Hordo kaj la bizanca ortodoksa reĝlando (imperio)." Ivan III kaj Vasilij III ne povis iĝi veraj caroj pro la manko de ideologia bazo por la regno en Rusio. Calca el la bizanca ordo aŭ "regno" — ĥanujo ne povis servi kiel bazo por tio. Tial, en la unua duono de la 16-a jarcento, la koncepto de "regno" formiĝis en oficiala ideologio kaj en publika konscio.
Inter la unuaj, kiuj vortigis novan ideon pri la imperia potenco de la moskvaj princoj, estis metropolito Zosima. En la eseo "Deklaro de Pasko", prezentita en la Moskva Katedralo en 1492, li emfazis, ke Moskvo fariĝis la nova Konstantinopolo danke al la fideleco de Rusujo al Dio. Dio mem nomumis Ivanon III — "la novan caron Konstantino al la nova urbo Konstantino — Moskvon kaj la tutan rusan landon kaj multajn aliajn landojn de la suvereno." Jozef Volockij grave kontribuis al la ideologia pravigo de la rajtoj de la moskvaj regantoj pri la reĝa titolo. En sia letero al Bazilo la 3-a, li pruvis la tezon pri la dia origino de la reĝa potenco: "La reĝo similas laŭ naturo (korpo) al ĉiu homo, kaj potenco similas al la supra (la plej alta) Dio."
Gravan rolon por pravigi la laŭleĝan sinsekvon de Rus de Bizanco ludis la "Legendo de la princoj de Vladimir". Laŭ ĝi, la kieva princo Vladimir Monomaĥ ricevis reĝan kronon ("la ĉapo de Monomaĥ") kaj aliajn regosimbolojn de sia avo, imperiestro Konstantino Monomaĥ. La sekva en la vico de ideologiaj fundamentoj de la proklamado de la rusa ŝtato kiel regno estis la mesaĝo al Vasilij III de la monako de la Pskova Eliazarov-mona monaĥejo Philotheus, kiu prezentis la konatan tezon "Moskvo estas la tria Romo". Kiel rimarkigas R. Skrinnikov, la koncepto de Philotheus baziĝis sur la ideo de certa "Romia regno netuŝebla": la kolapso de du regnoj, la Roma Imperio kaj Bizanco, liberigis la vojon al la Moskva Ortodoksa reĝlando.
Ivan la 4-a estis kronita kiel reĝo la 16-an de januaro 1547. Laŭ Skrinnikov, ĉi tiu evento okazis ĉefe pro internaj kialoj. La populareco de la suvereno rapide malpliiĝis, ĉar la komenco de lia regado estis markita de malhonoro kaj ekzekutoj. La akcepto de la reĝa titolo supozeble devintus levi la aŭtoritaton de la potenco de la monarko. En Eŭropo la sinteno al ĉi tiu evento estis ambigua. La polaj ambasadoroj postulis skribajn pravigojn por la akcepto fare de Ivan IV de la reĝa titolo. Responde, ili aŭdis la jenan klarigon de la rusaj mesaĝistoj: nun nia suvereno sole posedas la rusan landon, tial la metropolito kronis lin per la krono Monomaĥ (kiel rakontis Skrinnikov). Anglujo volonte agnoskis la novan titolon de Ivan kaj eĉ nomis lin "Imperiestro". En katolikaj landoj, rekono venis poste: en 1576, la imperiestro de la Sankta Romia Imperio Maksimiliano la 2-a agnoskis Ivanon kiel caron de la tuta Rusio.
En Okcidenta Eŭropo, en tiu epoko, kunekzistis la terminoj Rusio kaj Moscovia. La esprimo "Rusio" estas disvastigita en Centra kaj Suda Eŭropo en la ŝtatoj, kiuj ricevis informojn per la Litova Litovio kaj la Regno de Pollando.
"Rossija" (Ruĝa Rusio, lat. Rossia Rossa) — suda kaj sudokcidenta Rusio;
"Rusujo Sarmatia aŭ Rusujo en Eŭropo" (lat. Sarmatia super Rossia en Evropa) — nordaj landoj;
"Rusio Bianca, Sarmatia aŭ Rusujo en Azio" (Blanka Rusio, lat. Rossia Biancha, Sarmatia super Rossia en Azio, Granda Rusio) — orienta;
"Russia Negra" (Nigra Rusio, lat. Rossija Negra) — centra kaj nordorienta Rusio.
La kompilinto de la mapo mem — Fra Mauro — en la legendo, metita sub la titolon "Blanka Rusio", donas la jenan komenton pri la koloraj difinoj de diversaj rusoj:"Ĉi tiu divido en Blankan, Nigran kaj Ruĝan Rusion havas neniun alian klarigon kiel la fakto, ke ĉi tiuj partoj de Rusujo nomiĝas jene. Rusia Blanka ricevis sian nomon de la [proksima] Blanka Maro, la alia parto — Rusio Nigra estas tiel nomata de la Nigra Rivero, kaj Rusio Ruĝa nomiĝas laŭ la nomo de la Ruĝa Rivero. Tataroj nomas la Blankan maron 'Akteniz', la Nigran riveron 'Karasu', kaj la Ruĝa rivero nomiĝas 'Kozusu'. — Fra Mauro."La "Blanka Maro" de Fra Mauro situas en la interno de la Eŭrazia kontinento, okcidente de la regiono Tangut. Maldekstre de ĝi estas komento: "Ĉi tiu maro de tataroj nomiĝas "Aktenis", kio signifas "Blanka Maro", vintre ĝi estas tute kovrita de glacio"; dekstre estas legendo, kiu diras, ke la orienta limo de Rusio pasas ĉi tien: "Granda Rusio devenas ĉi tie kaj ĝi etendiĝas al Skandinavio." I. Fomenko opinias, ke la "Blanka Maro" signifas Bajkalon.
Ampleksa legendo lokita en la regiono Rusia Negra, dekstre de la nomo "Eŭropo", indikas, ke ĉi tiu aparta areo estas la kerno de la rusaj landoj:"Ĉi tiu grandega regiono, nomata Rusujo aŭ Sarmatia, havas limon oriente laŭ la Blanka Maro, okcidente ĝi limas al la Germana Maro, sude ĝi etendiĝas al la urbo Saraj kaj Kumania, kaj norde al la Permja regiono. Riveroj de enorma grandeco fluas laŭ ĝi, el kiuj plej granda estas Edil, kiu estas ne malpli granda ol Nilo. Ankaŭ en ĉi tiu lando estas la plej grandaj marĉoj, en kiuj homoj ne povas resti pro la dolora klimato tie."
Historio
Inter la 14-a kaj la 15-a jarcentoj komenciĝis la procezo de unuiĝo de la apartaj rusaj landoj ĉirkaŭ pluraj novaj politikaj centroj, kio finfine kaŭzis la formadon de centrigita rusa ŝtato kaj ĝia posta disvastiĝo super eksteraj politikaj konkurantoj en la lukto por la landoj de Rusio. La unuiĝo de Nordorienta Rusio finiĝis dum la regado de Ivan III kaj Vasilij III. Ivan III ankaŭ fariĝis la unua suverena reganto de Rusio post la tatara-mongola jugo, kiu rifuzis obei la Hordan Hanon. Li akceptis la titolon de suvereno de la tuta Rusio, postulante tion por ĉiuj rusaj landoj.
Heredaĵo de Bizanco
Meze de la 16-a jarcento la reganto de la rusa ŝtato fariĝis forta aŭtokrato — la caro. Akceptante ĉi tiun titolon, la moskva suvereno emfazis, ke li estas la ĉefa kaj sola reganto de Rusio, egala al la bizancaj imperiestroj aŭ la mongolaj hanoj. Post la geedziĝo en 1472 de Ivano la 3-a kaj Sofio Paleologo, heredantino de la lasta bizanca imperiestro, la Granda Duklando de Moskvo heredis bizancajn tradiciojn, ritojn, titolojn kaj la blazonon de la Bizanca Imperio — la dukapan aglon, kiu fariĝis la emblemo de Rusio.
Iom poste, fine de la 15-a jarcento, ekestas la ideo pri la mesia rolo de Rusio, pri ĝia elektiteco fare de dio. Ĝi ricevis la nomon de la teorio "Moskvo estas la Tria Romo". Por la unua fojo, ĉi tiu koncepto aperis en la antaŭparolo al la verko "Ekspozicio de Paskalia" (1492) de metropolito Zosima. Poste, ĉi tiu teorio estis disvolvita en liaj epistoloj al la pli aĝa pskova monaĥo Philotheus.
La regado de Ivan IV
Komence la bizanca epoko aŭtokrato signifis nur sendependan reganton, sed dum la regado de Ivano la Terura (1533-1584) ĝi komencis signifi senliman internan potencon. Ivan la Terura estis kronita kiel caro kaj rekonita, almenaŭ de la Rusa Ortodoksa Eklezio, kiel imperiestro. En siaj mesaĝoj en 1523-1524 la pskova monaĥo Philotheus proklamis, ke, ĉar Konstantinopolo falis sub la atako de la Otomana Imperio en 1453, la rusa caro estas la ĉefa defendanto de ortodoksismo, kaj nomis Moskvon la Tria Romo, la spirita heredanto de la Romaj kaj Bizanca imperioj, la centroj de la fruaj kristanismo. Ĉi tiu koncepto ricevis grandan reagon en la rusa socio en postaj jarcentoj.
Kun la helpo de la bojaroj, Ivano la 4-a faris kelkajn efikajn reformojn en la frua periodo de sia regado. Nova Jura Kodo estis publikigita, reguligante administrajn kaj militajn aferojn, sur la fono de daŭraj militoj de la rusa ŝtato. Sub Ivan IV, Rusio signife vastigis siajn limojn. Rezulte de la kampanjo kontraŭ Kazano kaj ĝia okupo en 1552, ĝi akiris la mezan Volgan regionon, kaj en 1556, kun la preno de Astraĥano, ankaŭ la malaltan Volgan regionon kaj aliron al la Kaspia Maro, kiu malfermis novajn komercajn ŝancojn kun Persujo, Kaŭkazio kaj Centra Azio. Samtempe la cirklo de malamikaj tataraj ĥanlandoj, kiuj limigis Rusion, estis disŝirita, kaj la vojo al Siberio estis malfermita. Samtempe la rilatoj kun la Krimea ĥanujo grave malboniĝis.
Fine de 1552, ribelo eksplodis sur la teritorio de la eksa Kazana ĥanujo. La centro de la ribelo estis la urbo Ĉalim. La ribeluloj eĉ restarigis la potencon de la ĥano: unu el la nogajaj princoj, Ali-Akram, estis invitita al la trono. La subpremon de la ribelo akompanis kruelaj ekzekutoj de ĝiaj partoprenantoj; estis konstruitaj turoj kaj fortikaĵoj. En 1556, la centro de la ribelo, la urbo Ĉalim, estis prenita. Post tio rezisto finiĝis. Iuj lokaj popoloj, lacaj de la senfina milito, komencis kontraŭstari la kazanajn tatarojn. Ĥanon mortigis la ribeluloj mem, kaj la ĉefaj gvidantoj de la movado estis mortigitaj. En 1552-1557 okazis ankaŭ ribelo de parto de la marioj kontraŭ la aneksado al la rusa reĝlando kaj ekspedicioj de rusaj trupoj. La rezulto de la milito estis la ĵuro pri fideleco fare de ĉiuj mariaj grupoj al la rusa caro. Tamen la loka loĝantaro ne akceptis la novan situacion, organizante du pli malgrandajn ribelojn antaŭ la fino de la jarcento: en 1571-1574 kaj 1581-1585.
(14758) 6519 P-L
(14758) 6519 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Rusa carlando
La regado de Ivan IV
La epoko de Ivan la Terura ankaŭ markis la komencon de la konkero de Siberio. Malgranda taĉmento de la kozakoj de Jermak Timofejeviĉ, dungita de la uralaj industriistoj Stroganovoj por defendi iliajn havaĵojn kontraŭ la atakoj de siberiaj tataroj, venkis la armeon de la siberia ĥano Kuĉum kaj prenis ĝian ĉefurbon Kaŝlik. Plejmulto de la kozakoj de Jermak pereis, sed la Siberia ĥanujo ne plu restariĝis. Kelkajn jarojn poste la caraj taĉmentoj de la guberniestro A. Voeikov subpremis la lastan reziston. Komenciĝis la laŭgrada disvolviĝo de Siberio fare de la rusoj, pelata de la kozakoj kaj pomoroj-felĉasistoj. Dum la sekvaj jardekoj aperis fortikaĵoj kaj komercaj loĝlokoj, kiel Tobolsko, Verĥoturje, Mangazejo, Jenisejsk kaj Bratsko.