cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Bocuse
Ekde la jaro 1987, la premio Bocuse d'Or estas konsiderata kiel la plej prestiĝa premio por ĉefoj en la mondo (almenaŭ rilate la francan kuirarton), kaj kelkfoje rigardata kiel la neoficiala monda ĉampionkonkurso por kuirĉefoj. La lando kiu gajnis la premion ne rajtas partopreni en la sekva ĉampionkonkurso.
Norda Egeo
Norda Egeo (greke Βόρειο Αιγαίο - Vorio Egeo) estas unu el la 13 administraj regionoj en Grekio, kiu ampleksas la pli nordajn grekajn insulojn de la Egea Maro. La regiono havas proksimume 210.000 loĝantojn kaj ĝiaj insuloj el geografia vidpunkto apartenas al la nord-egeaj, orient-egeaj kaj sud-sporadaj insuloj. La administra centro estas la urbo Mitilini sur la insulo Lesbo.
La regiono dividiĝas en tri provincojn ("prefektujojn", νομοί - nomí):
Imre Hódos
Imre Hódos [hOdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hódos Imre estis hungara luktisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Hajdúnánás, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
akiris diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. En la sensporta vivo li havis postenon en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li ricevis premiojn inter 1949-1983.
Sporta kariero
inter 1945-1960 estis luktisto en Debrecen escepte inter 1949-1953 en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1952-1960, samtempe li apartenis al la hungara nacia teamo 28-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun ora medalo en klasik-stila luktado (1952), krome en mondĉampionumo li estis la dua en 1953. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1960, poste li estis internacia arbitraciisto ĝis 1988.
Provinco Tungurahua
Tungurahua estas provinco de Ekvadoro. Ĝia ĉefurbo estas Ambato; ĝia areo estas 3 336 km², kaj tie loĝas 450 000 homoj.
La provinco Tungurahua prenis la nomon de rimarkinda vulkano tie.
Austrian Cultural Forum New York
La Aŭstria Kulturforumo de Novjorko (Austrian Cultural Forum New York) estas unu el la de kulturaj reprezentantaj oficejoj de Aŭstrio en Usono; dum la alia estas en Vaŝingtono. Ĝi estas parto de la tutmonda reto de Aŭstriaj Kulturforumoj de la Aŭstria Ministerio por Eksterlandaj Aferoj. Ĝi havas sidejon en angulo de 11 East kun 52nd Street, Manhatano, Novjorko, Usono.
La Austrian Cultural Forum New York estis fondita kiel Aŭstria Instituto en 1942 en Novjorko fare de aŭstriaj elmigrintoj al Usono kun la celo konservin kaj disvastigi la kulturon de Aŭstrio. Unu el la ĉefafj figuroj de tiu tempo estis Irene Harand. La nova konstruaĵo estis verko de la arkitekto Raimund Abraham kiu verkis en konkurenco en 1992.
Brezado
Vidu ankaŭ la artikolon pri Březí.
Brezado aŭ ekrosta stufado estas metodo kuiri manĝaĵojn, kombinanta rostadon, boladon kaj stufadon. Oni uzas brezadon precipe pri viando kun longaj fibroj aŭ multe da kunliga histo (konektivo), kiu per rostado iĝus malmola aŭ tendeneca. Same kiel rostado ĝi brunigas la kuiraĵon por krei specifajn aromojn, sed male al rostado ĝi ne sekigas la kuiraĵon.
Por brezi kuiraĵon oni dum tre mallonga tempo ekrostas ĝin per iomete da graso kaj tiam finas la rostadon per aldono de iom da likvaĵo. Post tio oni dum longa tempo, ĉe viando eĉ dum pluraj horoj, finpretigas la kuiraĵon per milda varmo en fermita ujo, eble en bakujo. La efiko estas plej bona, se la temperaturo restas inter 80 kaj 100 °C. Tio sufiĉas por transformi kunligan histon al gelateno.
La likvaĵo uzata por brezado laŭeble estu ne pura akvo, sed enhavu spicaĵojn, vinon kaj/aŭ legomojn, kiuj donas al la kuiraĵo pli fortan aromon.
Legomojn aŭ fungojn oni brezas dum malpli longa tempo ol viandon, alie ili disfalus.
7894 Rogers
7894 Rogers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John H. Rogers, direktoro la sekcio "Jupitero" de la British Astronomical Association de 1988, ricevinto de la medalo "Goodacre" de la B.A.A. en 2003. Li estas la aŭtoro de "The Giant Planet Jupiter" (Cambridge University Press, 1995). Profesie, li estas molekula neŭrobiologiisto ĉe la Universitato de Kembriĝo.
Ruĝa arbalciono
La Ruĝa arbalciono (Halcyon coromanda) estas mezgranda arbalciono, tio estas birdo de la familio de Halcionedoj kaj superfamilio de Alcededoj, kiu enhavas ankaŭ alcionon, aliajn arbalcionojn kaj kukabaraojn.
Tiu ĉi specio estas amplekse disvastigita en orienta kaj sudorienta Azio, el Sudkoreio kaj Japanio norde, suden tra Filipinoj al insuloj Sundaj, kaj okcidenten al Ĉinio kaj Barato. Ĝi estas migranta, ĉar la birdoj de la norda parto de la teritorio migras tiom suden kiom ĝis Borneo dum vintro. Loke komuna en sudaj partoj de la teritorio, la Ruĝa arbalciono estas rara en Japanio, kie ĝi estas tre serĉata kaj dezirata de birdumantoj. La Ruĝa arbalciono loĝas arbarojn el mezvarmaj al tropikaj zonoj, ofte en maldensaj jangaloj kaj pluvarbaroj.
Tiu specio estas proksimume 25cm longa. La Ruĝa arbalciono havas tre grandan, brilruĝan bekon kaj same ruĝajn krurojn. La korpo estas iome malhele ruĝa, ĝenerale kun nuancoj al purpura en vosto; la pugo estas helblua. Estas iome da seksa dimorfismo, kvankam kelkaj fakuloj asertas, ke maskloj estas iom pli brilaj en plumaro.
Kiel aliaj alcionoj, la Ruĝa arbalciono ĝenerale manĝas fiŝojn, krustulojn kaj grandajn insektojn, kvankam en areoj kun malpli da fluanta akvo, oni scias, ke ili predas ankaŭ ranojn kaj aliajn amfibiojn. Pro ties prefero por densaj arbaroj, tiu arbalciono estas pli aŭdata ol vidata. Tiuj birdoj ĝenerale moviĝas sole aŭ en paroj.
La dua parto de la dunoma specifa nomo rememoras la Koromandelan Marbordon de Barato.
Fačkov
Fačkov, hungare Facskó [faĉkO], germane Fatschenhau estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Fačkov situas en valo, laŭ ĉefvojo Prievidza-Žilina. La lasta urbo troviĝas je 26, Prievidza je 28 km. Monto Kľak 1353 m alta etendiĝas proksime, ankaŭ Nitra (rivero) fontas en la ĉirkaŭaĵo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1351 en formo "Luchka". En 1598 oni komputis tie 35 domojn. En 1784 1045 vilaĝanoj (158 familioj) loĝis en 126 domoj, en 1828 1374 vilaĝanoj loĝis en 123 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa (=malbona). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Facskó 1351 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Zsolna, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 partizanoj bataladis en la ĉirkaŭaĵo. En 2001 vivis en Fačkov 765 homoj, (763 slovakoj).
Famuloj
En la iama Facskó naskiĝis hungara inĝeniero János Sébor.
Châbles
Châbles estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 145 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Châbles situas en la eksklavo de Estavayer ĉe la suda bordo de la Lago de Neŭŝatelo kaj etendiĝas en nordo ĝis al la ebenaĵo de la rivero Brojo. Laŭlonge de la lagobordo etendiĝas la naturprotekta regiono Grèves du Lac kun marĉo kaj pluraj lagetoj. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Châbles, Béthanie kaj Champ des Mâs kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,74 km², de kiuj 28,1% estas kovritaj de arbaro, 51,8% servas por agrikulturo kaj 9,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Châbles limas en nordo al la Lago de Neŭŝatelo, en nordoriento al Estavayer-le-Lac, en oriento al Châtillon, en orientsudoriento al Estavayer-le-Lac, en sudoriento al Lully, en sudo al Murist, kaj en okcidento al Cheyres.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Estavayer-le-Lac al Yverdon-les-Bains. En nordo tra la komunumo pasas grandparte en tunelo la svisa aŭtovojo A1, al kiu la plej proksima alveturejo situas 4 kilometrojn nordokcidente apud Estavayer-le-Lac. La trajnlinio de Estavayer-le-Lac al Yverdon-les-Bains, kiu pasas tra la komunuma teritorio tie ne diponas pri haltejo. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga al Estavayer-le-Lac.
Historio
Homoj en Châbles setlis jam dum pluraj jarmiloj. En la jaro 1996 en Châbles estis malkovrita nekropolo el la bronzepoko. Dum romia epoko grava romia vojo kondukis tra Châbles. Dum mezepoko Châbles apartenis al la Senjorujo Font. En la jaro 1536 la vilaĝo estis konkerita de la urba ŝtato Friburgo kaj atribuita al la Voktejo Font-La Molière kaj poste Font-Vuissens. De la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Estavayer, tiam ĝi estis atribuita al la nova distrikto Brojo. Ĝis 1801 Châbles formis kune kun Châtillon grandkomunumon, tiam la du komunumoj dividiĝis kaj formis apartajn aŭtonomajn komunumoj.
Rouxmesnil-Bouteilles
Rouxmesnil-Bouteilles estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
4834 Toaso
4834 Toaso estas meze granda, malhela troja asteroido de Jupitero, orbitanta kun granda klinangulo en la ĉirkaŭajo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Toaso, reĝo de Etolio, filo de Andrajmono en la Helena mitologio kaj greka batalinto de la troja milito.
Pastorulo
Pastorulo en kulturo
En populara kulturo, ekz. en ŝercoj kaj komiksoj, nervoza edzino (dommastrino) uzas pastorulon kiel armilon.
Velký Újezd
Velký Újezd estas kampurbo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
En distanco 9 km oriente situas urbo Lipník nad Bečvou, 18 km sude urbo Přerov, 17 km okcidente statuta urbo Olomouc kaj 18 km oriente urbo Hranice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1334.
Ekde la 12-a de aprilo 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
NGC 2931
NGC 2931 (aliaj indikoj — MCG 4-23-19, ZWG 122.36, PGC 27415) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Biasca (stacidomo)
Biasca estas fervoja stacidomo en Biasca, Svislando.
Stacio Jimmuji
Stacio Jimmuji (神武寺駅 [Ĝimmuĝi-eki], Jimmuji Station) estas fervoja stacio en Zuŝi, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū-Zushi.
Birada sistemo
La biradaj satelitaj sistemoj estas aroj el satelitaro orbitantaj ĉirkaŭ la tero kaj riceviloj sur la Tero.
Dum la 1960-aj jaroj la unua satelita birada sistemo Transit evoluis. Ĝi estis sistemo de la usona mararmeo por mondvasta, sendepende de la veterkondiĉoj, lokalizado de iliaj ŝipoj.
9873 Freundlich
9873 Freundlich estas malgranda, hela asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio, proksima de la orbita resonanco 3:4 kun Marso.
Andreas Kunad
Andreas Kunad (1602-1662) estis germana pedagogo, luterana teologo, rektoro kaj profesoro pri teologio en la Universitato de Wittenberg.
Biografio
Naskita kiel filo de la konsilia ĉambristo de Döbeln Andreas Kunad kaj lia edzino Sibylla (naskita Wallrich), Kunad ricevis sian unuan edukadon en la urba lernejo de sia hejmurbo. Pro liaj atingoj, la urbestraro de Döbeln sendis lin al la Ŝtata Lernejo Pforta, kie li estis akceptita kiel lernanto en 1618. Ambaŭ gepatroj mortis dum liaj lernejaj tagoj, sed post ses jaroj li komencis studi ĉe la Universitato de Lepsiko. Li povis administri ĉi tiun studojn malgraŭ la monmalfacilaĵoj.
Ulsan
Ulsan [ul.s͈an] (울산) estas urbego en Sud-Koreio.
Andreas Kunad
Biografio
La respondeca teologo Mauritius Burchard (1586-1637) komence donis al li senpagan manĝadon kaj loĝadon dum unu jaro. Post unu jaro, per propeto de profesoro Johann Höpner (1582-1645), li ricevis balotan stipendion kaj li ankaŭ gajnis monon por sia vivado en libro-eldonejo. Pli malfrue Kunad alprenis plurajn postenojn kiel privata instruisto kaj ricevis la bakalaŭran ekzamenon en la filozofia fakultato post nur unu jaro. Post ricevi sian titolon kiel magistro en 1628, li prelegis kaj organizis disputojn. Ili estis tre sukcesaj, precipe ĉar Kunad interesiĝis ne nur pri filozofiaj studoj, sed ankaŭ pri teologio.
En 1630 li iris al la Ŝtata Lernejo Pforta kiel vicdirektoro, kie li estis prezentita la 16-an de julio. Post kiam Elias Ehinger (1673-1753) iris al Aŭgsburgo, Kunad alprenis lian postenon kiel rektoron en junio 1632. Dum tiu periodo en Pforta, la ligoj kun Lepsiko estis konservitaj, kie li estis nomumita licenciulo pri teologio en 1635 de la teologia profesoro en Lepsiko, Heinrich Höpner.
En 1638 Kunad estis nomumita inspektoro en Leisnig kaj en 1640 li translokiĝis al Grimma en la sama posteno. Li restis en Grimma dum dek du jaroj kaj, dum la Tridekjara Milito, li sukcesis malhelpi "Hans Christoph von Königsmarck" (1600-1663) plenumi la bruladon de la urbo. Ĉi tio altiris al li la respekton de la loĝantaro de Grimma, tiel ke li sentis sin tute komforta tie.
En 1652 vakis la posteno kiel teologia profesoro en la Universitato de Wittenberg. La 9-an de oktobro Kunad okupis kvare la teologian profesorecon, fariĝis asesoro de la konsistorio en Wittenberg kaj alprenis la administradon de la elektaj stipendioj. Dum siaj dek jaroj en la Universitato de Wittenberg, li okupis la oficon kiel dekano de la teologia fakultato kvin fojojn kaj estis dufoje rektoro de la universitato en la aŭtunaj semestroj en 1554 kaj 1660.
Post kiam severa febro atakis lin la 2-an de marto, 1662, li mortis la 15-an de marto, 1662 post longa malsana periodo kaj estis entombigita en la tombejo de la urba preĝejo en Wittenberg. Al lia memoro, tomba surskribo estis supozeble starigita en la urba preĝejo de Wittenberg, sed ĝi ne plu estas tie ekde 1896.
Béla Révész (libroeldonisto)
RÉVÉSZ Béla (re:ve:s) estis hungara libroeldonisto, librokomercisto naskita en Dés la 18-an de julio 1879 kaj mortinta en 1944. Li estis la patro de skulptisto Endre Révész.
Velký Újezd (apartigilo)
Nomon Velký Újezd havas pluraj setlejoj:
Santiago Jocotepec
Santiago Jocotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas ''Santiago Jocotepec]]. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 468.
Béla Révész (libroeldonisto)
Kariero
Révész Béla finis komercan akademion en Koloĵvaro, kaj li malfemis librovendejon en Koloĵvaro en 1902. En 1907-1909 li estis eldonisto de Vásárhelyi Napló, inter 1917-1924 de Tükör. Kune kun presisto-verkisto-redaktoro Zoltán Morvay en 1925 li fondis la asocion de libroamikoj (Erdélyi Könyvbarátok Társaság), kiu dum sia unujara ekzisto eldonis ok librojn. De la tridekaj jaroj li vivis en Hungario. En 1944 oni deportis lin.
Santiago Jocotepec
Geografio
Santiago Jocotepec apartenas al la distrikto Choapam al kiuj apartenas entute 6 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12423 loĝantojn. El tiuj estis 5974 viroj kaj 6449 virinoj. La komunumo havas surfacon de 732,32 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8583 indiĝenoj. El tiuj 6728 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6728 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Luhden
Luhden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Villamediana de Iregua
Villamediana de Iregua [biljameDJAna dejREgŭa] estas urbo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo, je kies sudo estas Villamediana de Iregua kaj tial funkcianta kiel ĉeurbo kaj dormurbo, kiel la tria plej loĝata urbo en la komarko nur post Logronjo kaj Lardero. La loknomo Villamediana estas etimologie komprenebla kiel survoja loko, dum de Iregua aludas al la rivero Iregua kiu fluas okcidente de la urba kerno kaj poste alfluas al Ebro en Logronjo.
Geografio
Ĝi estas je iom pli ol 5 km sude de la centro de la rioĥa ĉefurbo. La municipa teritorio estas trapasata de la aŭtoŝoseo AP-68. Laŭ tiu, Villamediana de Iregua estas inter Lardero oriente kaj Agoncillo okcidente. Krome laŭ la ŝoseo LR-255 estas Alberite sudokcidente kaj laŭ la ŝoseo LR-259 estas Murillo de Río Leza sudoriente.
Historio
Meze de la 11-a jarcento, la reĝino Estefanía, vidvino de la reĝo García de Nájera, donis la loĝlokon al sia filino Ermesinda Garcés laŭ la jura formo de "senjorlando de reĝlando", laŭ sia testamento.
En la 19a de Aprilo 1162 oni subskribis en Jubera la donacon de la teritorio de Ruete kiun faras Pedro Jiménez (senjor de Kameroj), al monaĥejo, kaj unu atestanto estis de Villamediana. En 1187 alia lokano de Villamediana, aperis kiel atestanto je la donaco fare de doña Aldonza, vidvino de Lope Díaz la 1-a de Haro (senjoro de Bizkajo), de siaj havaĵoj en Nalda.
En 1680 la loko atingis finfine sian sendependecon disde Logronjo, kun kategorio de villa, kaj ne plu estis konsiderita domaro.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Villamediana de Iregua tute male, pro proksimeco al la provinca kaj regiona ĉefurbo kaj al la ĉefaj komunikvojoj oni plialtiĝis el 1 185 loĝantoj ĝis nunaj 8 608.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo kaj turismo. Lastatempe ĝi funkcias kiel dormurbo de la provinca kaj regiona ĉefurbo.
Nacia Instituto pri Mensa Sano
La Nacia Instituto pri Mensa Sano (National Institute of Mental Health) estas unu el la 27-komponantoj de la Naciaj San-Institutoj, biomedicinaj esploraj agentejoj kaj de la konduto, de la federacia registaro de Usono. La misio de NIMH estas redukti la ŝarĝon de mensaj malsanoj kaj kondutaj malsanoj tra la enketado de la menso, cerbo kaj konduto.
Por plenumi sian mision, la Instituto: esploras mensajn malordojn kaj la bazan sciencon de la cerbo kaj konduto; helpas esplori ĉi tiujn temojn en universitatoj kaj hospitaloj tra tuta Usono; kolektas, analizas kaj distribuas informojn pri la kaŭzoj, kazoj kaj traktado de mensaj malsanoj; ĝi helpas formadon de pli ol 1000 sciencistoj por fari klinikan esploradon; kaj komunikas informojn de sciencistoj al publiko, amaskomunikiloj, ktp.
La Nacia Instituto pri Mensa Sano financas esploron de sciencistoj tra la lando. Per ĝia eksterkomerca programo, NIMH subtenas pli ol 2 000 esplorajn stipendiojn kaj kontraktojn ĉe universitatoj kaj aliaj institucioj ĉirkaŭ la lando. Esploristoj proponas projektojn per stipendia programo kaj povas peti renovigojn por ricevi daŭrantan financadon.
Stefania Wilczyńska
Stefania Wilczyńska (naskiĝis la 26-an de majo 1886 en Varsovio, mortis la 6-an de aŭgusto 1942 en Treblinka) – edukistino kaj pedagogo, proksima kunlaborantino de Janusz Korczak.
Vivo
Naskita kiel filino de Julian (Izaak) Wilczyński (m. 1911) kaj Salomea el domo Walfisz (m. 1929). Edukita en pola familio juddevena, finis privatan lernejon ĉe Jadwiga Sikorska en Varsovio, poste ekstudis kaj finis studojn pri naturscienco en Universitato de Lieĝo en Belgio. Post reveno al Varsovio eklaboris – komence volontule – en neglektita azilo por judaj orfoj. Kiel bonega organizantino ŝi perfektigis la azilon kaj estis nomumita ĝia gvidantino. Tie ekkonis Korczak kaj ligis kun li kunlaboron, kiu – kun interompoj – daŭris ĝis tragika murdo de ambaŭ en Treblinka.
Kune kun Korczak fondis kaj gvidis Domon de Orfoj por judaj infanoj en Varsovio (1912-1942) ĉe la str. Krochmalna 92 (translokita al geto ĉe la str. Chłodna 33, kaj poste al str. Sienna 16 – Śliska 9), kie ili aplikis novecajn pedagogiajn metodojn. Ŝi gvidis la domon dum foresto de Korczak dum la unua mondmilito kaj dum lia vojaĝo al Palestino en la jaroj 1934 kaj 1936. Ŝi mem ankaŭ estis en Palestino, vizitis kibucon Ein Harod (Norda distrikto de Israelo), planis forveturi al Proksima Oriento.
Sur tombo de ŝiaj gepatroj en ĉefa aleo de la hebrea tombejo de Varsovio (segmento 64, vico 1) troviĝas ŝia simbola tombo.
Brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj
La brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la pacifika marbordo de Nordameriko. Botanike tiuj arbaroj situas en la Rokmontara Flaŭra Regiono. Kune kun kelkaj aliaj ekoregionoj, la brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj konstituas la pacifikajn moderajn pluvarbarojn, tutmondaj 200-regionon.
Stefania Wilczyńska
Vivo
Postmorte estis distingita per Arĝenta Merit-Kruco.
Vaporlokomotivo
La vaporlokomotivo estis la unuafoje uzita tirveturilo kun maŝina forto. Ĝia fortomaŝino estas vapormaŝino, por kies funkciado la necesan vaporon oni produktas en kaldrono de la lokomotivo. La brulaĵo en la kaldrono estas plej ofte ŝtonkarbo, malofte ligno aŭ pakuro.
Brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj
Priskribo
La Monda Natur-Fonduso difinas la ekoregionon kiel la kontinentan marbordon de Brita Kolumbio 150 km landinternen ĝis la kresto de Marbordaj Montaroj, etendiĝante laŭlonge de la okcidenta fronto de norda Kaskada Montaro en nordokcidenta Vaŝingtonio. Specifaj areoj inkluzivas Pacifikajn kaj Kitimatajn Montarojn el la Marbordaj Montaroj, Nas-Montaro kaj la baseno de Nas-Rivero. Disigita parto de la ekoregiono okupas la orientan deklivon de Olimpa Montaro sur la vaŝingtonia Olimpa Duoninsulo. La pejzaĝo estas miksaĵo de marbordaj malaltaĵoj kun multaj krutaj valoj, golfetoj kaj fjordoj. La klimato estas pli seka sur la landinternaj montaroj ol ĵus apud la marbordo kaj la averaĝa jara temperaturo en la valoj sumiĝas je 6,5°C.
Stefania Wilczyńska
Vivo
En majo 2013 grupo de sociaj aktivuloj apelaciis pri honorigo de Stefania Wilczyńska per aleo apud la Muzeo pri Historio de Polaj Judoj en Varsovio.
Viarmes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Viarmois.
Vaporlokomotivo
La inventintoj de la vaporlokomotivo estis Richard Trevithick (1804), Timothy Hackworth (1808), John Blenkinsop (1812), William Hedley (1813) kaj George Stephenson (1814). La industrio decidis fine por la lokomotivoj konstruitaj de Stephenson.
Maŝino kun Waelschaert- / Heusinger-a stirado
[[Dosiero:Steam_locomotive_work.gif|eta|dekstra|500px|Vaporlokomotivo de Heusinger-Walschaert, dum funkcio -
1 ŝvingo Schwinge; Coulisse et coulisseau; Link (Expansion Link); 2 kontraŭa kranko Gegenkurbel; Contre-manivelle; Eccentric Crank (Return Crank) 3 ŝovoŝovistango [Schieberschubstange; Bielle de commande de tiroir; Radius Bar/Rod ; 4 antaŭrapidoleviloVoreilhebel; Levier d'avance; Combination Lever; 5 direktilo insertaĵo al krucokapo Lenkeransatz am Kreuzkopf; Tête de piston; Crosshead Arm (Drop Link) ; 6 piŝtoŝovo;Kolbenschieber; Tiroir; Valve Spindle; 7 cilindro 8 stirostango Steuerstange; Arbre de changement de marche; Reach Rod;]]
Dosiero:Walschaert static.png pri angla legendo
Libroj de la germana inĝeniero Robert Garbe
Robert Garbe konstruis tre simplajn, malmultekostajn vaporlokomotivojn, oni povis bone ripari la lokomotivojn. La G8 (D-tipo), P8 (2-C-tipo) kaj la T18 (2-C-2) estis tre famaj lokomotivoj. Aliaj inĝenieroj kaj fabrikoj konstruis tre kostajn, belajn, elegantajn, komplikajn lokomotivojn; la komplika svisa C 5/6 (1-E-tipo) de la jaro 1917 estis la "kulmino" de SLM-vaporlokomotivkonstruado. Anatole Mallet estis grava svisa inĝeniero, li konstruis tre komplikajn lokomotivojn, sed li havis sukceson en Ameriko. La amerikaj fervojoj bezonas tre fortajn lokomotivojn, unua la "kombinaĵan" (angle: compound) - mallet-tipojn (eksemple: 1-D-D-1 tipo) kun 2 maŝinoj, kun alta prema maŝino kaj malalta prema maŝino. Oni havis malfrua ankaŭ 1-D-D-1-tipojn nur kun altpremaj maŝinoj.
La unuecolokomotivoj
En Germanujo oni konstruis ekde 1925 la unuecolokomotivojn. Ĉiuj lokomotivoj havas samajn partojn, sed oni povas konstrui diversajn vaporlokomotivojn. - La sistemo de bulgaraj unuecolokomotivoj estas interesa cirkaŭ ekde la jaro 1930. Bulgaraj inĝenieroj kaj germanaj fabrikoj (Hanomag) kaj ankaŭ la svisa SLM konstruis belajn lokomotivoj, la 1-D-1 de jaro 1935 pro la bulgara ŝtata fervojo.
Kapo (litero)
Kapo greke καππα (majuskle Κ, minuskle κ) estas la 10-a litero kaj voĉo de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj nombroj ĝi valoras dudek. Oni prononcas ĝin k. El tio devenas la latina kaj la cirila K.
Firmao pri sportaĵoj uzas ĝin.
Brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj
Flaŭro
Estas tri diferencaj tipoj de vegetaĵaro je tiu marbordo : arbaro de la marborda ebenaĵo, superregata de okcidenta cugo ( Tsuga heterophylla ), giganta tujo ( Thuja plicata ) kaj gracia abio ( Abies amabilis ); montarbaro de montara cugo ( Tsuga mertensiana ), gracia abio kaj nootkat-kamecipariso ( Chamaecyparis nootkatensis ); kaj alt-montara tundro kun kareksaj ( Carex ) herbejoj kaj likeno-kovritaj rokoj.
Faŭno
La ekoregiono gastigas 221 birdospeciojn kaj 78 mamulspeciojn.
Mamuloj en la areo inkluzivas kermodan urson, maloftan blankan subspecion de amerika nigra urso ( Ursus americanus ) trovita en Princin-Reĝin-Insulo kaj aliloke, grizan urson ( Ursus arctos ), nigravostan cervon ( Odocoileus hemionus ), alkon ( Alces alces ), arbaran boacon ( Rangifer tarandus caribou ), grizan lupon ( Canis lupus ), vulpon ( Vulpes vulpes ), oreamnon ( Oreamnos americanus ), vizonon ( Mustela vision ), amerikan marteson ( Martes americana ), kanadan lutron ( Lontra canadensis ), kanadan kastoron ( Castor canadensis ) kaj neĝoŝuan leporon ( Lepus americanus ). Birdoj inkluzivas okcidentan strigon ( Strix occidentalis ), bluan dendragapon ( Dendragapus obscurus ) kaj multajn akvobirdojn.
143641 Sapello
143641 Sapello estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj William H. Ryan kaj Carlos T. Martinez elde la Internacia Observatorio de Monto Graham proksime de Safford (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda vilaĝo Sapello en norda Nov-Meksiko, kiu fariĝis grava komerca etapo por vojaĝantoj ĉe la Trako de Santa Fe. En pli ĵusa tempo, astronomoj elektis tiun lokon pro ties malluma ĉielo.
Joto
Joto greke ἰῶτα (majuskle Ι, minuskle ι) estas la naŭa litero de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj nombroj ĝi valoras dek. Oni prononcas ĝin (klasike) i. Ĝi devenas de la fenica. El tio devenas la latinaj I|I, i kaj J|J, j literoj.
Oni uzas ĝin por tre malgranda kvanto.
Iam ι estas uzata kiel simbolo de la imaginara unuo.
Mimaso (luno)
Mimaso estas natura satelito de la planedo Saturno. La plejparto de la satelito estas farita de glacio (de akvo) kun iometo da roko. Ĝi renome havas grandegan krateron sur sia surfaco.
Provinco Zamora-Chinchipe
Zamora-Chinchipe estas provinco de Ekvadoro.
<LI>Ĉefurbo: Zamora <LI>Areo: 23 000 km² <LI>Loĝantaro: 100 000
Flughaveno Milano Linate
Milan Linate, (LIN) laŭ internacia mallongigo, estas unu el la du pli grandaj flughavenoj proksimaj al Milano kune kun Milan Malpensa kaj unu el la tri kune ankaŭ kun Milan Bergamo. Ĉar ĝi estas pli malgranda ol tiu de Milan Malpensa kaj pli proksima (nur je 7 km), ĝi utilas ĉefe por enlandaj flugoj. Eblas atingi rekte per buso la Centran Stacidomon de Milano.
La nomo devenas el la proksima samnoma vilaĝo, nome Linate, dum la oficiala nomo de la flughaveno estas "Enrico Forlanini" laŭ fama inventisto de Milano.
Provinco Zamora-Chinchipe
Kantonoj
Kantono (Ĉefurbo)
NGC 2932
NGC 2932 (alia indiko — ESO 261-**10) estas grupo de steloj en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eristiko
Eristiko (el la greka eristiké (téchnì) 'arto de disputado') estas parto de retoriko, kiu celas venkon de propra tezo, vera aŭ malvera, per uzado de versimilaj argumentoj. En antikvaj tempoj, tiun teĥnikon ŝatis sofistoj.
Eristiko opozicias al logiko, ĉar en logiko, nur veraj argumentoj validas. Versimila, eristika, argumento povas esti vera aŭ malvera. Ekzistas argumentoj, kiuj estas veraj, sed ŝajnas malveraj:
Oni scias, ke tio estas vera, sed oni vidas la diagonalon kaj ĝi ŝajnas mezurebla.
Aliflanke, ekzistas argumentoj, kiuj ŝajnas veraj, sed estas falsaj:
Oni scias ke la ĉielo ne ekzistas kaj ke tio, kion ni vidas estas la difraktata lumo de la suno; same oni scias, ke la akvo de lago estas senkolora kaj ĝia blueco estas ankaŭ difrakto de lumo; sekve, la ĉielo ne havas koloron ĉar ne ekzistas, kaj la lago ne havas koloron, ĉar akvo ne havas koloron. Sed estas tre malfacile ne kredi al siaj propraj okuloj.
Fine, ekzistas eristikaj "argumentoj", kiuj nur ŝajnas argumentoj:
La precipo de eristiko estas, ke homoj konvikiĝas pli facile per ŝajno ol per vero.
Sendependigo de Hispanameriko
Komenco
La invado de Napoleono al Hispanio komence de la 19-a jarcento plirapidigis la falon de hispana kolonia imperio en Ameriko. Kiam Fernando la 7-a de Hispanio estis anstataŭigita de frato de Napoleono Jozefo Bonaparte en 1808, malgraŭ la cabildos (lokaj koloniestraroj) deklariĝis fidelaj al hispana krono, la kolonia burĝaro emis liberiĝi de hispana registaro profitante la ĥaoson kaŭzitan de la milito kontraŭ Francio kaj la malordo de la hispaniaj estraroj. Bonaparte kreis aŭtonomiajn leĝojn por Hispanameriko en 1809, sed tio ne sufiĉis por halti la ĝeneralan proceson de sendependigo.
Dum la epoko, kiam Hispanio kaj Francio estis unika ŝtataro, la atako de la britoj al la koloniaj urboj pruvis, ke la kolonia armeo estis malefika. La burĝaj registaroj devis prizorgi rekte de la defendo de ties urboj, kiel ĉe Bonaero, tiom malproksime de la metropolo. Ĉirkaŭ 1810 jam ekzistis "juntas" tio estas burĝaj konsilantaroj en la ĉefaj urboj de Hispanameriko, kiel en Karako, Bonaero, Bogotá kaj Santiago de Chile.
Kie la hispanidoj estis multnombraj, kiel en Meksiko, kaj Vic-Regno de Nova Granado (Venezuelo, Kolombio, Ekvadoro kaj Panamo), la bataloj estis longaj kaj sangplenaj, sed en aliaj regionoj, kie la indiĝena popolaro superestis, kiel Paragvajo, ekzemple, preskaŭ ne estis lukto. En tiu lando, la sendependo okazis per simpla puĉo de José Gaspar Francia en 1811. La Vic-Regno de l' Platao (Argentino, Urugvajo, Paragvajo kaj parto de Bolivio), ekcepte Paragvajo, restis fidela al Hispanio ĝis 1814.
La burĝaro criolla (hispanida) post la restaŭro de tradicia monarkio en Hispanio, timis la revenon de monopolo komerca de l' metropolo kaj la malfaciligo de eniro al administraj oficoj al ne eŭropanoj, tio enirigis la hispanidojn en movadoj por sendependo en la Vic-Regnoj de Hispana Ameriko. Ekde 1814, la reĝaj armeoj pruvis haltigi tiujn movadojn, kiuj iĝis naciismaj militoj por sendependo. La sendependistoj ricevis la apogon de Britio, nova aliancano de Hispanio, sed kiu helpis la sendependistojn por malfortigi la kolonian imperion de Hispanio kaj plifortigi tiun propran.
Lukto kaj bataloj
Simón Bolívar, ekis sendependan batalon kiu sekvis en du direktoj. Norde, forpelis la hispanojn de Kolombio, Venezuelo kaj Ekvadoro. Sude, José de San Martín kaj O'Higgins, liberigis Argentinon, Ĉilion kaj Peruon. La Batalo de Ayacucho, en 1824, finiĝis la hispanan imperion en Ameriko.
Ekde 1810 popolaj movadoj okazis en Meksiko kaj Mezameriko. La kamparanaj ribeloj ĉefitaj de pastroj Miguel Hidalgo y Costilla kaj José Maria Morellos y Pavón finis per ilia mortpafo. En 1815 la Ribelo de Querétaro estis venkita de hispana armeo kaj de la aristocracia criolla (hispanidaj terposedantoj). La liberala revolucio de 1820 en Hispanio enmetis la criollos en la porlibera movado de Meksiko. En 1821 oni deklaris la sendependon kaj kreis meksikan monarkion.
En 1822, Gvatemalo, sub la ĉefeco de Arce, ribeliĝis kontraŭ sia aneksado al Meksiko. En 1823 estiĝis la Federacio de la Unuiĝitaj Provincoj de Mezameriko (nunaj Salvadoro, Gvatemalo, Nikaragvo, Honduro kaj Kostariko. En 1829, Kostariko foriris la federacion kaj ekis ĝian disigon.
La meksika monarkio daŭris tre malmulte. Militistoj, apogitaj de respublikanoj kaj estritaj de generalo Antonio López de Santa Anna ribelis, faligis monarkon kaj formis novan registaron, kiu finis la sklavecon kaj agnoskis la disigon de Meksiko kaj Mezameriko. En la 4-a de oktobro de 1824, Meksiko fariĝis konstitucia respubliko.
Epilogo
Restis ankoraŭ dum la tuta 19-a jarcento kiel kolonioj de Hispanio en Ameriko Kubo kaj Puerto-Riko ĝis ambaŭ militoj de sendependigo kaj fina milito kontraŭ Usono. En 1898 Hispanio perdis ambaŭ koloniojn, kiujn ricevis Usono.
Engaĝita Budhismo
Engaĝita Budhismo (ĉine: 入世佛教 laŭvorte Monduma Budhismo) referencas la Budhanoj kiuj serĉas manierojn uzi la komprenojn de meditada praktiko kaj darmaj instruoj al situacioj de socia, politika, ekologia kaj ekonomia suferado kaj maljusteco. Kun ĝiaj radikoj en Vjetnamia Zena Budhana monaĥo Tik Njet Hanj, engaĝita budhismo havas multe da populareco en Okcidento.
Originoj
La terminon stampis Tik Njet Hanj, inspirita per la reforma movado « Humanisma Budhismo » en la du Ĉiniaj landoj.
Eto (litero)
Eto (greke ητα; majuskle H, minuskle η) estas la 7-a litero de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj nombroj ĝi valoras ok. Oni prononcas ĝin longa e. El eto devenas la latina H kaj la cirila И. La lasta prononciĝas kiel "i" en la rusa lingvo kaj en ukraina lingvo alie, kiel guturalo, kiel y en la pola lingvo.
En novgreka lingvo la litero estas prononcata kiel, kaj prezentas fermitan antaŭan nerondan vokalon. En klasika greka, ĝi prezentis longan malfermitan mezan antaŭan nerondan vokalon.
Historio
La litera formo H estis originale uzata en plejparto de grekaj dialektoj por prezenti senvoĉan laringan frikativon /h/. En ĉi tiu funkcio, ĝi estis pruntita en la 8-a jarcento a.K. de la etruska alfabeto. De tie estis ellaborita la latina alfabeto kun ĝia litero H.
Simboloj
Oni uzas ĝin en fiziko por efikeco kaj dinamika viskozeco.
Pfälzerwald-Verein
La Pfälzerwald-Verein (esperante: palatinatarbara societo) estas migrosocieto en la iama bavara Palatinato, respektive en la suda parto de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj sarlanda distrikto Saarpfalz. Fine de 2016 la societo havis 206 lokajn grupojn kun pli ol 20.000 membroj. Ĝi estas registrita asocio.
Pussy Galore
Pussy Galore estas la persona piloto de Auric Goldfinger en la libro Goldfinger el la serio de libroj pri James Bond. En la samnoma filmo el 1964 por ŝi rolis Honor Blackman. Krom persona piloto ŝi ankaŭ estas gvidanto/posedanto de Pussy Galores Flying Circus (Fluganta cirko), teamo da pilotoj kiu nur konsistas el virinoj.
Kiam Goldfinger kaptis Bond-on li estas transportita al Usono fare de Pussy Galore. Kiam li en la aviadilo rekonsciiĝis unue li vidis virinon kiu prezentis sin kiel Pussy Galore (laŭvorte: abunda piĉo). Lia reago: "I must be dreaming" (Mi certe sonĝas). Pussy ne reagis je la ĉarmoj de Bond. Laŭ la libro ŝi estas lesbanino. En la ranĉo de Goldfinger en Usono Bond sukcesis delogi ŝin pro kio li povas transdoni mesaĝon al M por haltigi la planojn de Goldfinger.
Verkisto Fleming skribis en junio 1959 leteron ke Galore nur bezonis la ĝustan viron por resanigi ŝin de ŝia psiko-patologia afekcio, per kio li celis ŝian samseksemecon.
1616 Filipoff
1616 Filipoff estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro al la franca astronomo Lionel Filipoff (1893 - 1940).
Krystyna Wańkowicz
Krystyna Wańkowicz pseŭdonomo Anna, Hanna (naskiĝis la 9-an de oktobro 1919 en Varsovio, mortis la 6-an de aŭgusto 1944 samloke) – pli aĝa filino de pola verkisto Melchior Wańkowicz, partoprenantino de la ribelo de Varsovio, flegistino en bataliono Parasol (Ombrelo) de Pola Enlanda Armeo, kurierino de laŭvice Stanisław Leopold pseŭdonomo Rafał – komandanto de kompanio en ĉi tiu bataliono kaj Janusz Brochwicz-Lewiński Gryf.
Dum la germana okupado estis studentino de historio ĉe la sekreta Varsovia Universitato. Ŝi pereis la 6-an tagon de la varsovia ribelo, dum la bataloj en regiono de kalvina tombejo en Wola. Atestanto de ŝia morto estis ŝia tiutempa komandanto Janusz Brochwicz-Lewiński.
Plurfoje menciita en libroj de sia patro, interalie en la romano "Ziele na kraterze". En 1993 leteroj de la patro kaj lia filino estis eldonitaj en publikaĵo sub la titolo "Melchior i Krystyna Wańkowiczowie: Korespondencja".
Drezzo
Drezzo estas loĝloko kaj parto de la komunumo Colverde de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Roĥo kaj Sebastiano.
Ĉina Psikiatria Societo
La Ĉina Psikiatria Societo (ĉine: 中华医学会精神病学分会; laŭvorte: 'Ĉina Medicina Asocio Psikiatria Filio') estas la plej granda organizo por psikiatroj en Ĉinio. Ĝi publikigas la Ĉinan Klasifikon de Mensaj Malordoj ("CCMD"). La ĈPS ankaŭ publikigas klinikajn praktikajn gvidliniojn; antaŭenigas psikiatrian praktikon, esploradon kaj komunikadon; trejnas novajn profesiulojn; kaj aranĝas akademiajn konferencojn.
La organizo formiĝis el la Ĉina Societo de Neŭro-Psikiatrio, fondita en 1951. El ĝi estiĝis la Ĉina Societo de Psikiatrio kaj Ĉina Societo de Neŭrologio en 1994. Ekde tiam, sinsekvaj komitatoj prizorgis la organizon, nuntempe la 3a Komitato, kiu komenciĝis en 2003, kies prezidanto estas Dongfeng Zhou. La CCMD nun havas sian trian revizion.
La oficiala gazeto de la ĈPS estas la Ĉina Ĵurnalo pri Psikiatrio (《中华精神科杂志》). La Societo estas membro de la Monda Psikiatria Asocio.
Stacio Shin-Zushi
Stacio Zushi・Hayama (japane: 逗子・葉山駅 [Ŝin-Zuŝi-eki], angle: Zushi・Hayama Station) estas fervoja stacio en Zuŝi, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū-Zushi.
(5874) 1989 XB
(5874) 1989 XB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Fazekas
Fazekas [fazekaŝ] estas ofta hungara familia nomo kun la signifo potisto (ceramikisto). Ĝia ofta ekvivalento en angla lingvo estas Potter (memoru: Harry Potter). Ankaŭ nomo Fazekas etendiĝis en la hungara diasporo tutmonde. Ĝi interalie povas rilati al
Boujailles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas boujaillons.
70 Virginis b
70 Virginis b estas ekstersunsistema planedo je proksimume 60 lumjarojn en la konstelacio Virgo. Anoncita dum 1996 de Geoffrey Marcy kaj R. Paul Butler, 70 Virginis estis unu el la unuaj steloj kiuj havis konfirmitan planedon. Kiam ĝi estis anoncita, astronomoj kredis ke 70 Virginis b estis en la enloĝebla zono de sia stelo, sed poste ili malkovris ke ĝi orbitas pli proksime al sia stelo.
Fizikaj ecoj
70 Virginis b estas varma Jupitero kun tre discentra orbito kun faras kompletan orbiton ĉirkaŭ sia stelo post 116 tagoj. Ĝ minimuma maso estas 7,5 Jupiter-masoj kaj ĝia surfaca gravito estas do, inter ses kaj ok eble pli granda ol tiu de Jupitero. Kiam ĝi estis malkovrita, astronomoj kredis ke la stelo troviĝis nur je 29 lumjarojn kaj do, laŭ la videbla magnitudo, ĝi ŝajnis pli luma. Pro tio, la astronomoj unue pensis ke la planedo troviĝis en la enloĝebla zono.
La satelito Hipparcos montris ke la stelo estas pli malproksime kaj tiel ĝi estas malpli luma kaj do, malpli varma. Pro tio nun ni scias ke la planedo ne troviĝas en la enloĝebla zono.
Saravale
Saravale (hungare: Sárafalva, germane: Sarafol) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio oriente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 3944 loĝantojn (rumanoj, serboj, germanoj), en 1992 2457 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1333 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Administre ĝi ĝis 2004 apartenis al Sânpetru Mare; nun ĝi estas memstara komunumo.
C. W. Ceram
Kiel 18-jara li komencis kontribui al gazetoj per artikoloj kaj samtempe studis, precipe pri diversaj kulturaj kuriozaĵoj. Kvankam li ne konsentis kun la milito, li devis batali ĉe Narvik, Stalingrad kaj Monte Cassino, kie li estis vundita. Post la milito li denove fariĝis ĵurnalisto kaj komencis prepari sian plej faman verkon pri la arkeologio "Dioj, tomboj kaj scienculoj". Poste sekvis aliaj verkoj pri arkeologio kaj eĉ dokumenta filmo.
En 1952 li edziĝis, en 1954 translokiĝis al Usono, en 1971 revenis al Germanio.
Luhe-Wildenau
Luhe-Wildenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
7898 Ohkuma
7898 Ohkuma estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Masami Ohkuma, ĉef-redaktoro de la japana astronomia monata revuo Hoshi-Navi. Li ankaŭ ludas gravan rolon por la popularigo de astronomio en Japanio.
Endre Révész
RÉVÉSZ Endre (re:ve:s) estis hungara/israela skulptisto naskita en Marosvásárhely la 27-an de oktobro 1912 kaj mortinta la 24-an de decembro 1999 en Tel-Avivo. Li estis la filo de libroeldonisto Béla Révész.
Châtillon FR
Châtillon - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas urbo kaj komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 379 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Châtillon situas sude de la Lago de Neŭŝatelo, disigita de la lago per la vilaĝo Fonto, kiu formas parton de la komunumo Estavayer-le-Lac. Sude de la komunumo leviĝas la montetoj, kiuj disigas la basenon de la Lago de Neŭŝatelo de la valo de la rivero Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Châtillon kaj la du kvartaloj Broton kaj Le Dadiet.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,31 km², de kiuj 27,5% estas kovritaj de arbaro, 55,0% servas por agrikulturo kaj 16,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Châtillon limas en nordo, oriento kaj sudo al la komunumo Estavayer-le-Lac, kaj en okcidento al Châbles.
Historio
Dum mezepoko Châtillon formis propran senjorujon. En la jaro 1520 la Senjorujo de Châtillon estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj en la jaro 1536 atribuita al la Voktejo Font-La Molière kaj poste Font-Vuissens. De la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Estavayer, tiam ĝi estis atribuita al la nova distrikto Brojo. Ĝis 1801 Châbles formis kune kun Châtillon grandkomunumon, tiam la du komunumoj dividiĝis kaj formis apartajn aŭtonomajn komunumoj.
Ĝingis-Ĥano
Ĝingis-Ĥano aŭ Ĉingisĥano (mongole, ĉine 成吉思汗, Чингис Хаан [t͡ʃʰiŋgis xaːn], Ĉingis Ĥaan) (naskiĝis ĉirkaŭ 1162, mortis la ) estis fondinto de la Mongola Imperio (kiu iĝis la plej granda laŭ teritorio  seninterrompa imperio en la historio de post lia morto) kaj ricevis la kromnomon Temuĝin (en la meza mongola ᠲᠡᠮᠦᠵᠢᠨ , ĉine 鐵木真, cirila alfabeto Тэмүүжин [tʰemut͡ʃin]). Li estas konsiderata esti eminenta strategiisto kaj politikisto.
Antaŭ Ĝingis-Ĥano mortiĝis, li nomumis Ögedei Ĥan kiel sukcedanto kaj disigis sian imperion en Ĥanlandoj inter siaj filoj kaj nepoj. Li mortiĝis en 1227 post venki super Okcidenta Xia. Li estis entombigita en nemarkita tombo ie en Mongolio je nekonata loko. Liaj descendantoj etendis la Mongolan Imperion tra plej de Eŭrazio per konkerado aŭ kreado de vasalaj ŝtatoj en ĉio el la moderna Ĉinio, Koreio, la Kaŭkazo, Centra Azio, kaj gravaj partoj de moderna Orienta Eŭropo, Rusio, kaj Sudokcidenta Azio. Multaj el tiuj invadoj ripetis la komencajn grand-skalajn masakrojn de lokaj loĝantaroj. Kiel rezulto Ĝingis-Ĥano kaj lia imperio havas timigan reputacion en lokaj historioj.
Krom liaj militaj atingoj, Ĝingis-Ĥano ankaŭ progresigis la Mongolan Imperion alimaniere. Li dekretis la adoptadon de la malnova ujgura alfabeto kiel skribmaniero de la Mongola Imperio. Li ankaŭ praktikis meritokration kaj kuraĝigis religian toleremon en la Mongola Imperio dum li unuigis la nomadajn tribojn de Nordorienta Azio.
Nuntempaj Mongoloj rigardas lin kiel la fondopatro de Mongolio.
Kondamnita tra plej el la historio pro la malhumaneco de siaj kampanjoj, Ĝingis-Ĥano estas konsiderita ankaŭ pro eltenado de la Silka Vojo sub unu kohera politika medio. Tio pliigis komunikadon kaj komercon el Nordorienta Azio kaj por islamanoj el Sudokcidenta Azio kaj por kristanoj el Eŭropo, tiele etendante la horizontojn de la tri kulturaj areoj.
Deveno
Li devenis de aristokrata familio de klano Borĝigin (lia patrineca klano estis Ĥori Tumed) kaj en sia infanaĝo jam montris saĝecon kaj kuraĝon. Temuĝin rilatis je la patra flanko al Ĥabul Ĥano, Ambaghai, kaj Hotula Ĥano, kiu estis estrinta la Ĥamag-Mongolan Konfederacion kaj estis descendantoj de Bodonĉar Munĥag (ĉ. 900). Kiam la Jurĉena Ĝin Dinastio (1115–1234) ŝanĝis eltenon el la Mongoloj al la Tataroj en 1161, ili venkis sur Ĥabul Ĥano.
La patro de Temuĝin, Jesugei (estro de la klano Borĝigin kaj nevo de Ambaghai kaj de Hotula Ĥano), aperis kiel estro de la reganta klano de la Mongoloj. Tiu sinteno estis malakceptita de la rivala klano Tajiĉiud, kiu descendis rekte el Ambaghai. Kiam la Tataroj iĝis tro povegaj post 1161, la Ĝin ŝanĝis sian eltenon el la Tataroj al la Kerajtoj.
Nasko
Pro manko de tiutempa verkita registraro, ekzsistas nur disa fakta informaro pri la komenca vivo de Temuĝin. La malmultaj fontoj kiuj aludas al tiu periodo ofte malinterkonsentas.
Temuĝin probable naskiĝis en 1162 en Dulun-Boldaq, ĉe la montaro Burĥan Ĥaldun kaj la riveroj Onon kaj Ĥerlen en nuntempa norda Mongolio, ne for el la nuna ĉefurbo Ulaanbaataro. La sekreta historio de la Mongoloj informas ke Temuĝin naskiĝis kun sanga koagulaĵo ene de sia pugno, tradicia signo ke li estis destinita iĝi granda estro. Li estis la dua plej aĝa filo de sia patro Jesugei, nome ĉefa estro de la konfederacio Ĥamag Mongol de la klano de Kijadoj kaj aliancano de Tooril Ĥano de la tribo de Kerajtoj, kaj la plej aĝa filo de sia patrino Oulen. Laŭ la Sekreta Historio, Temuĝin estis nomita laŭ estro de Tataroj, Temuĝin-uge, kiun lia patro estis ĵus kaptinta.
La klano de Jesugei nomiĝis Borjigin (Боржигин), kaj Hoelun estis el Olĥonud, la sub-stirpo de la tribo Ĥongirad. Kiel aliaj triboj, ankaŭ ili estis nomadoj. Ĉar lia patro estis ĉefo, kiel liaj antaŭuloj, Temuĝin estis de nobela fono. Tiu pli alta socia tavolo plifaciligis peti helpon kaj eventuale konsolidigi la aliajn tribojn de Mongoloj.