cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2573
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Absoluto (metafiziko)
De Kant ĝis la germana idealismo
En 1792 Gottlob Ernst Schulze, per sia pamfleto titolita Enesidemo (greka skeptika filozofo), ĝirigis la kantajn teoriojn al la skeptikaj pozicioj. Kaj ĝuste por reage respondi al la obĵetoj de Schulze kaj por plifortigi la pozicion de kritikismo, Fichte ellaboris la fundamentojn de sia Doktrino de la scienco, verko per kiu estas kreita la bazaj fundamentoj de idealismo. En tiu rezonada trairo, kiu reprezentas la unua fazon de la debato, la Absoluto, kiu aperis en Kant kiel netransigebla limo por la homa racio, nun estas koincidigita kun la memkonscio mem, kaj transformigita al la transcenda stato de la memformiĝo de la subjekto: tiu ĉi ne plu estas limigita de la ekstera noumeno, sed de interna limo kiun mem nekonscie alestigas. La kontraŭdiro inter subjekto kaj objekto estas reduktita al unuiga principo: la Mi absoluta. Ĝi estas absoluta ĉar senlima, sed al ĝi tamen oni aliras ĉiam per la etika vojo, per libera ago ĉar nivele de scio plurestas la kontraŭdiro mi/ne-mi.
La apero de la Ideoj por filozofio de la naturo de Schelling – tio okazas en 1797, post nur 14 jaroj el la Prolegomenoj al ĉiu estonta metafiziko de Kant – plue delokas la horizonton de la filozofio, kuntrenante en la scenaro la plej elstarajn figurojn de romantikisma germana kulturo, inter kiuj Schiller, Goethe, Hölderlin. Krom tio, multe, se ne multege, gravis dum la schellinga epoko la naturalismaj esploroj de scienculoj kaj medicinistoj gravitantaj ĉirkaŭ la novaj frontoj de la fiziko kaj de la kemio (malkovroj ligitaj al magnetismo kaj al la funkcioj de la oksigeno... Tiel Schelling pluiras precizigante ke la Mi de Fichte, kvankam absoluta kaj senlima, havis bezonon esti ligita al la ne-mi, ĉar laŭ tiu filozofio iu subjekto povas ekzisti nur en rilato kun la ''ne-mi” ĉar la subjekto povas ekzisti nur en rilato kun la objekto. Tiamaniere li metis principo de sia filozofio Absoluton en kiu la subjekto kaj la objekto plurestu du polusoj kun la sama digneco; ĝi estas la senpera unuiĝo de Spirito kaj Naturo. Kun Schelling la Kanta priserĉo pri Unuiga principo etendiĝis tiel ĝis al la limo de idealiamo spinoza spure panteisma, kies la centraj faktoroj estas la arto kaj la religio.
Kun Hegelo la disputo atingas sian historian pinton sed ankaŭ historie definitivan: la tasko al kiu li strebas estas, fakte, tiu de la superado de la kontraŭdiroj intrinsekaj al la koro mem de kritikismo kaj de la tiama idealismo, ŝuldeblaj, laŭ li, al la nekapablo ekspliki kial la Absoluto devu polariziĝi en dualismeco, subjekto kaj objekto, unu kontraŭstaranta la alian. Tion sukcesas rimedi Hegelo enirigante, en la filozofio, la historion, tion farante la rezulto de la reala vivo, kaj ne la antagonisto, koste tamen de la perdo de la Logiko formala de la principo de nekontraŭdiro kiu estis gvidinta la filozofian pensadon ekde Parmenido kaj Aristotelo. Per sia reprezentado de la Absoluto kiu trovas la akordon inter la opozitoj en ilia lukto kaj reciproka konflikto, anstataŭ en principoj senkritike apriore poziciitaj, Hegelo metas definitive finon al tiu disigo inter objekto kaj subjekto kiu estis la kruco de tuta la postkanta filozofio. Laŭ tiu senco, la teksta itinero de Hegelo estas preskaŭ la ekstera signo de la Unuo pri kiu lia pensado celas esti la plej alta reprezentado.
Kritkoj pri Hegelismo
La Hegela solvo donos okazon por kritikoj al diversaj liaj samtempuloj: laŭ Schelling, ekzemple, la penso povas establi la nurajn negativajn aŭ necesajn (sed ne sufiĉajn) kondiĉojn ĉar io ekzistas; la efektiva kaj absoluta realo, male, ne povas esti kreita, determinita de la logika penso, ĉar ĝi fontas el volo libera kaj nereduktebla al simpla racia neceso. La pozitivaj (kondiĉoj) kiuj igas eblan la ekzisto fontas, fakte, de senkondiĉa kaj ĝuste absoluta ago kiu ĝuste ĝia absoluteco staras supre de ĉiu dialektika ekspliko, dum Hegelo celis igi la Absoluton ĝuste la rezulto de iu logika perado, kiu alvenus al konscio pri si nur ĉe la fino de la dialektika procezo.
Malsamanature la kritikoj de Karl Marx, kiu kvankam kontestinte la abstraktecon de la Absoluto de Hegelo, ŝatis tamen la ideon de lukto kiel repacigo de la sociaj kontrastoj, ĝin preferante al tiu de akordo de la opozitoj senkritike postulita, laŭ sia diro, de la teologiaj-filozofiaj doktrinoj postvenintaj laŭlonge de la jarcentoj. Marx do simple anstataŭis la hegelan Absoluton per la historio igante tiun lastan la rezulto de la kolizio inter la sociaj klasoj kontrastarantaj.
La hegela, kaj idealisma, pensa starigo estis plue kritikata, sur aliaj antaŭsupozoj, ankaŭ de filozofoj prefere koncentriĝantaj sur aliaj temoj ekzistencialaj, kiel Schopenhauer, aŭ Kierkegaard, aŭ Antonio Rosmini kaj ĝenerale la novtomistoj de la katolika mondo, ĉe kies okuloj la hegela doktrino ŝajnis kiel la vana doktrino kompreni racie tion kio laŭ sia naturo povas esti konata nur sin metante trans la racio mem: tio kion Hegelo estis imaginta malkovri estis reale speco de «relativo» maskita per Absoluto, ne la «tuto» sed nur la prevarikado de unu parto sur la alia. Aparte filozofoj inspiriĝintaj al kristanismo (vidu: Henri Bergson kaj spiritualismo) trovas ke la obsedo reduki la multoblon al unueco en iu, kiu estus la Absoluto, solviĝas per la dia kreado, en kiu la dia [[Amo” (agapo) Absolute kunigas ĉion savante la individuecon de ĉiu kreitulo.
Absoluto en la orientaj religioj kaj filozofioj
NB. Laŭ ateismoj, la Absoluto estas la konstantebla materia mondo ĉar estas ekskludita ĉiu Esto duversa el materio.
Carbonate
Najbaras la komunumoj Appiano Gentile, Gorla Maggiore (VA), Locate Varesino, Lurago Marinone, Mozzate kaj Tradate (VA).
Záriečie (apartigilo)
Záriečie povas esti pluraj lokoj en Slovakio kaj signifas malantaŭ-riverejo:
Delfenputoj vajmaraj
En kaj ĉirkaŭ Vajmaro (Germanujo) estas tri Delfenputoj (germane: Delphinbrunnen): en la urbokerno ĉe Teich-placo. Ĝi nomiĝas laŭ la alvalennaĝantaj delfenoj ĉepiede de la okangula putokolono. Alia estas en la oranĝeja ĝardeno de Kastelo Belvedere. Proksime de Vajmaro, ĉe Wieland-bieno en Oßmannstedt staras la tria tia.
Delfeno kiel ornammotivo sur vajmaraj dekoracifontanoj
Delfenaj dekoracioj ne nur troviĝas surpute sed ankaŭ alie, ekz. sur la portalo de la bastilo de Urbokastelo vajmara kiel ĉirkaŭilo de la blazono (kun putto surdorse) kaj nereido apuda. Ĉe Goeto-puto delfeno estas gargojlo kiel en Oßmannstedt (tie kun delfenkapo kuŝanta sur konko). Ĉe Herder-puto apud Vilhelmo-Ernesto-gimnazio eĉ tri delfenoj ornamas krateron putokolonan kaj memkompreneble gravegas delfeno ĉe Neptuno-puto antaŭ la urbodomo de Vajmaro.
Delfenaĵo sur Teich-placo
La puto kun tutronda pelvo kaj enen kaj malenen svinganta vandaĵo faritis en 1847 fare de Carl Dornberger, skulptisto el Bad Berka kaj donacitis fare de granddukino Maria Pavlovna Romanova. La sur la putokolono estanta figuro de trinkanta knabino estas nur pli posta aldonitaĵo kies dokumentado - laŭ Hans-Joachim Leithner - ne pli fruas ol en 1928. Eble faras ĝin Arno Zauche. Iam ĝi estas el sabloŝtono el Bad Berka kaj anstataŭigitis komence de la 20-a jarcento per grejso el Cotta (Dohma).
Delfena puto en Oßmannstedt
Unue por la geografia proksimeco ĝi apartenas iel al Vajmaro kaj due pro la longjara posedinto de la bieno, Christoph Martin Wieland, konata vajmarano. Ĉe la pavilonsimila fontanejo la envalennaĝanta delfeno estas gargojlo kun kapo kuŝanta sur konko. Krome aliaj delfenoj ornamas la pavilonon. Tre proksimas la bieno Osmantinum ĉe artefarita lageto. La baroka konstrulingvo estas klarega. Fakte starigis la tutan komplekson en 1757 la regna grafo Heinrich von Bünau al kio apartenas ankaŭ la belega puta ensemblo.
Bárna
Ne miskomprenu kun Bármag!
Bazaj informoj
Bárna estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Salgótarján.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, sub monto 523 m-ojn alta, fine de sakovojo. La tutlanda turista vojeto nomata granda bluo tuŝas la komunumon. Salgótarján troviĝas 12, Bátonyterenye 18, Pétervására 19 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1548. Baldaŭe la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, infanhelpa servo, poŝto.
Vang Vieng
Vang Vieng (laose ວັງວຽງ) estas turisma urbo de Laoso, situanta en la provinco Vjentiano je 4 horoj buse norde de la ĉefurbo. La urbo situas ĉe la bordoj de la rivero Nam Song. La plej rimarkinda afero de la areo estas la karsta montetaro kiu ĉirkaŭas la urbon. Vang Vieng havas ĉ. 25 mil loĝantojn.
Westvoorne
Westvoorne estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 97,48 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ  kvadrata kilometro. Administra centro de la municipo estas la loĝloko Rockanje. Pliaj municipopartoj estas Oostvoorne, Helhoek, Kruiningergors, Strype, Stuifakker kaj Tinte.
Uzin
Uzin (Узин) estas urbo en la Kieva provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Zapotiltic
Zapotiltic estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Zapotiltic. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 121.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8832 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7986 scipovis legi kaj skribi kaj 842 viroj estis analfabetoj. Do 9.53 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 9811 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8756 sciis legi kaj skribi kaj 1051 virinoj estis analfabetoj. Do 10,71 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Zapotiltic vivis 25744 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 14 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,054 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Reĝlando Fezo
La Reĝlando Fezo aŭ Regno Fezo estis ŝtato estrata de berberoj en Maroko, kiu ekzistis inter 1472 kaj 1554. Ties ĉefurbo estis Fez kaj ĝi okupis grandan parton de la norda duono de Maroko. Ties najbaroj estis la zianidoj de Tlemceno oriente; la saadianoj de Marakeŝo sude, kun la rivero Um Er-Rabia, kiel komuna limo; la hispana enklavo de Melijo nordorente; kaj la portugala enklavo de Sebto nordookcidente.
La regno formiĝis kiam Abu Abdalaho al-Ŝeikx Muhamad ibn Jahja konkeris la urbon de Fez al sultano de benimerinoj Ŝorfa en 1472, kio komencigis la regadon de la dinastio de Ŭatasidoj kiu anttaŭe estis havinta kelkajn vezirojn. Sukcedis al la dinastio de Benimerinoj.
En 1550, la saadianoj konkeris Fez, sed en 1554, la ŭatasido Abu 'Ali Hasûn, kun helpo de otomanoj instalitaj en Alĝero rekaptis la urbon. Finfine li estis malvenkita kaj mortigita en Tadla fare de la saadiana Muhammad al-Ŝeikx kiu rekuperis Fez.
La lastaj ŭatasidoj estis masakritaj de berberaj piratoj dum ili estis fuĝintaj el Maroko.
Lichfield
Lichfield estas urbo en Staffordshire, Anglio. En frua 2008 la urbo mem enhavis ĉirkaŭ 31 mil loĝantojn: laŭ la 2001-a censo, estis pli ol 93 mil loĝantoj en la urbo kaj la ĉirkaŭa distrikto.
Frua historio
Estis vilaĝo, nomita Letocetum, de la romia epoko kvin kilometrojn sude de moderna Lichfield. En la historio de la anglosaksa historiisto Bede, la urbo nomiĝis Licidfelth. Ĝi iĝis la bazo de la episkopoj de la anglosaksa regno Mercia. Wulfhere, kiu regis Mercia de 658 al 675, donis bienon ĉe Lichfield al Sankta Chad, episkopo de Mercia, kaj tiu konstruis monaĥejon tie. Wulfhere mem, kaj posta reĝo Ceolred, entombiĝis en Lichfield.
La unua katedralo ĉe la nuna sito konstruiĝis ĉirkaŭ 700 por enhavi la restaĵojn de Chad, kaj iĝis grava pilgrimcelo. En 786 reĝo Offa ŝanĝigis Lichfield en ĉefepiskopejon, sed post ties morto la urbo reiĝis nur episkopejo.
Matamoros (Chihuahua)
Matamoros estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Mariano Matamoros. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08044.
Lichfield
La tudora epoko
Pro la religiaj reformoj de Henriko la 8-a, pilgrimoj ne plu venis al Lichfield, kaj la urbo malprosperis.
Dum la regado de Maria la 1-a tri homoj ŝtiparumis pro herezo. La lasta homo ŝtipuramita en Anglio pro herezo mortis ĉe Lichfield en 1612: li estis baptismano kiu rifuzis konformi al anglikanismo.
Ĥuria Muria
La insuloj Ĥuria Muria (aŭ Kuria Muria) (en araba جزر خوريا موريا; laŭlitere Juzur Khurīyā Murīyā aŭ Khūryān Mūryān) estas grupo de kvin insuloj en la Araba Maro, je 40 km ĉe la suda marbordo de la Sultanlando de Omano. La insuloj formas parton de la provinco Ŝalim kaj Halanijat en la gubernio Dofar.
Matamoros (Chihuahua)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 469,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,0 °C.
Ĥuria Muria
Historio
Antikve tiuj insuloj estis nomataj Zenobii aŭ Zenobiou Insuloj (en greka Ζηνοβίου νησία; en latina Zenobii Insulae) aŭ Doliche (en greka Δολίχη). La insuloj estis menciitaj de kelkaj fruaj verkistoj kiaj Ptolemeo (vi. 7. § 47) kiu nombris ilin sep malgrandaj insuloj kuŝantaj ĉe la Golfo Ĥuria Muria (en greka Σαχαλίτης κόλπος; en latina Sinus Sachalites), ĉe la enirejo de la "Persa Golfo" (plej verŝajne la moderna Golfo de Adeno).
Lichfield
Angla enlanda milito
Dum la angla enlanda milito la katedralaj gravuloj subtenis la reĝon sed la plejparto de la loĝantaro subtenis la parlamenton. En 1643 oni fortikis la katedralan placon. Parlamenta generalo Robert Greville (2-a Barono Brooke) atakis la placon sed mortis per hazarde deviiĝinta kuglo la fest-tagon de Sankta Chad: la subtenantoj de Karlo la 1-a proklamis tion miraklo. Tamen parlamenta armeo mallonge kaptis la katedralon. La saman jaron Princo Rupert de la Rejno rekaptis ĝin, sed en 1646, post la malvenko de la reĝo, la katedralaj instancoj kapitulacis.
Ĥuria Muria
Historio
17.5°N, 56°W
Matamoros (Chihuahua)
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Lichfield
Posta historio
Ekde la 1650-a jardeko, Lichfield estis grava haltejo de diligencoj veturantaj de Londono al Chester, kaj pro tio reprosperis. Dum la 18-a jarcento pluraj eminentuloj loĝis tie, inkluzive Samuel Johnson, David Garrick, Erasmus Darwin kaj Anna Seward. Tamen post la komenco de la industria revolucio kaj la alveno de fervojoj, Lichfield denove malpligraviĝis.
Monplaisir - Lumière (stacio en Liono)
Monplaisir - Lumière estas stacio sur linio D de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Matamoros (Chihuahua)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 3966 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,23 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Hejmlando (libro)
Hejmlando estas poemaro de Hendrik Adamson. Hejmlando estas samizdataĵo. La libro estas nure tajpita kaj por ilustraĵoj havas fotaĵojn algluitajn sur paĝojn. La unua paĝo de la libro estas skribita permane. Enkondukan artikolon pri la aŭtoro verkis Jaan Ojalo. En la libro estas prezentitaj preskaŭ 170 versoj de Hendrik Adamson. La versokolekto estas finata per listo de versoj de H. Adamson aperintaj en diversaj revuoj kaj libroj ekde 1932 ĝis 1957.
123852 Jánboďa
123852 Jánboďa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Štefan Gajdoš kaj Adrián Galád elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la slovakan terfizikiston Ján Boda, altranga lektoro ĉe la Komenia Universitato en Bratislavo. Li estis dekano de la Fakultato de Matematiko, Fiziko kaj Informadiko.
György Szakály
György SZAKÁLY [djordj sakAj], hungare Szakály György, Esperante Georgo Szakály estas hungara baletisto, baletestro kaj koreografo.
György Szakály naskiĝis la 1955 en Nyíregyháza.
Biografio
György Szakály lernis baleton inter 1967-1976 en Budapeŝto, poste en Leningrado. Li aliĝis en 1977 al baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li estris la baletistojn inter 1992-1995. Li dancadis jarojn en Germanio, gastroladis ekzemple en Sidnejo, Vaŝingtono, Novjorko. Li ankaŭ koreografadis kaj instruis baletarton. Li ricevis premion Kossuth en 1991, pli frue kaj poste ankaŭ alian premion.
Mária Bérczes
Mária Bérczes [bErceŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bérczes Mária estis hungara baletisto, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Varasdy Ernőné [varaŝdi].
Mária Bérczes naskiĝis la en Budapeŝto.
Magma (muzikgrupo)
Magma estas franca progresiva rokgrupo kiu ekestis en Parizo en 1969. Magma fariĝis muzikgrupo tute neklasebla, miksaĵo ebriiga kaj fascina, interligante la perforton de roko kaj la aŭdacon de libera ĵazo. La grupo uzas imagitan lingvon (Kobaïan) ebligante nenian kompromison inter sonoj kaj ilia signifo.
Mária Bérczes
Biografio
Mária Bérczes akiris baletistan diplomon en Ŝtata Baleta Instituto en 1964. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Hedvig Hidas, Zsuzsa Merényi, Irén Bartos kaj Olga Lepeŝinskaja. Ŝi estis membro de baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1964–1994. Kun la baleta trupo ŝi turneis en Eŭropo, Meksiko kaj Fora Oriento. En 1984 ŝi akiris ankaŭ pedagogian diplomon en la instituto (levita jam altlernejo), poste ŝi estis asistanto en la altlernejo. En 1990 ŝi dancis lastfoje, poste ŝi estis pli aktiva baletmajstro, lektoro (1990–1998), poste docento. Ŝi ricevis premiojn inter 1996-2015. Ŝi edziniĝis en 1970, ŝi naskis filinon en 1983, ŝi vidviniĝis en 2015.
Magma (muzikgrupo)
Imagita lingvo
Christian Vander, la tamburisto kaj gvida persono ĉe Magma, kreis la lingvon "Kobaïan" kiu estis esenca parto de la muziko de la grupo. Kadre de siaj komponaĵoj, ĝi plenumas certagrade la funkcion de esotera liturgia lingvo parolata sur alia planedo, ĉi-kaze Kobaïa, titolo de la unua albumo de Magma. La kobaïan lingvon respondas, en la spirito de sia kreinto, al sankta, ekstertera lingvo. Efektive, ankoraŭ laŭ Christian Vander, la kobajanoj venas mem el la Tero, kiun ili fuĝis en kunteksto de baldaŭaj gravaj katastrofoj. Tamen oni ne precizigas ĉu la migrantoj parolis la kobaian antaŭ sia foriro aŭ ĉu ili inventis tiun ĉi lingvon post sia ekzilo.
Revenanta temo estas la distopia estonteco kie Tellus fariĝis neloĝebla kaj la pluvivantaj homoj estis devigitaj fuĝi al la planedo "Kobaia".
Ĵazsaksofonisto John Coltrane estis unu el la plej gravaj fontoj de inspiro de Vander dum kreado de la muziko de la grupo.
Tra la jaroj, la grupo havis sennombrajn membrojn, sed inter la plej gravaj, krom Christian Vander, menciindas la kantisto Klaus Blasquiz, kiu kantas en ĉiuj albumoj de 1970-1978.
Flago de Aĝario
Flago de Aĝario estas flago de la kartvela aŭtonoma respubliko Aĝario. Ĝi montras sep malhelbluajn kaj blankajn striojn, kun la nacia flago de Kartvelio montrita en kantono. La malhelbluaj strioj simbolas Nigran Maron kaj la blankaj strioj simbolas purecon. La flago estis adoptita la 20-an de julio 2004 fare de la Supera Konsilio de Aĝario.
Iamaj flagoj
Inter junio 2000 kaj julio 2004, malsama flago estis uzita fare de registaro de Aslan Abaŝidze. La blua fono reprezentas Nigran Maron, dum la sep steloj reprezentas la du urbojn de Aĝario (Batumo kaj Kobuleti) kaj kvin distriktoj (Batumo, Kobuleti, Keda, Ŝuaĥevi, Ĥulo). Sub Sovetunio, la Aĝaria Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko (AASSR) havis sian propran flagon inter 1921-1950 kaj denove inter 1978 kaj 1991. Ĝi konsistis el ĉefa temo tre simila al tiu de la Kartvela Soveta Socialisma Respubliko.
Fertőendréd
Fertőendréd (Großandrä) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron. La loknomo estas hungare Fertő-Andreo.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1348. En 1540 kroataj rifuĝintoj alvenis, poste germanoj setlis. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1959 kolĥozo formiĝis.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas romkatolika preĝejo el la 18-a jarcento omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario), en 1908 oni tute rekonstruis ĝin.
Famuloj
En Fertőendréd naskiĝis monaĥo Vendel Endrédy.
Sándor Mucsi
Biografio
Sándor Mucsi lernis en Hódmezővásárhely. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al la loka teatra trupo. En la teatra jaro 1948 li estis aktoro en Teatro Jókai (Békéscsaba), poste en Teatro de Kecskemét. Intertempe li akiris diplomon en Teatra Altlernejo en 1954. Inter 1956 kaj 1961 li apartenis al diversaj teatroj, fine inter 1972-2003 al Operetoteatro (Budapeŝto). Li sekvis la Operetoteatron ankaŭ en eksterlandaj turneoj. Resume li pasis 61 jarojn sur la scenejo. En 2004 li debutis kiel reĝisoro.
Gudrun Schyman
Gerd Gudrun Maria SCHYMAN (n. 9-a de junio 1948 Täby) estas sveda politikisto. Ŝi estis prezidanto de Vänsterpartiet en 1993 –2003, sed 2005 Schyman partoprenis fondon de feminisma politika partio Feministiskt initiativ, kaj ŝi estas unu de ĝiaj tri parolantoj kun Sissela Nordling Blanco kaj Sofia Karlsson. En parlamento de Svedio Schyman laboris 1988–2006.
Cardano al Campo
Cardano al Campo estas komunumo de Italio.
Villanueva de la Torre
Villanueva de la Torre (Nova Urbo de la Turo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Venuso ĉe sia spegulo
Venuso ĉe sia spegulo (hispane Venus del espejo) estas pentraĵo plenumita inter la jaroj 1647 kaj 1651 de la hispana artisto Diego Velázquez, elstara pentristo de la hispana ora epoko. La verko estis verŝajne pentrita okaze de vojaĝo de la artisto al Italio, kaj bildigas la diinon Venuson laŭ erotika maniero. Ŝi kuŝas ĉe lito kaj rigardas spegulon tenitan de la dio de voluptema amo, Kupido.
Multe oni spekulacias pri la etoso kion Velázquez trafis en Italio kaj kial tiu libera kaj voluptema etoso tute malkongruis kun la perforte konservativa hispanaj Kortego kaj alta socitavolaro, kiuj tute malakceptus publikajn ekspoziciadojn de tiaj pentraĵoj.
Lajos Rónyai
Lajos Rónyai [lajoŝ rOnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rónyai Lajos estas hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
Biografio
Lajos Rónyai frekventis en Universitato de Budapeŝto inter 1974-1979, poste li eklaboris en akademia esplorinstituto. En la 1980-aj jaroj li instruis en 2 universitatoj en Usono. En 1990 li ekinstruis en la teknikuniversitato en Budapeŝto, kie li profesoriĝis en 1996, dume en 1995 li estis nomita direktoro de laboratorio. Li doktoriĝis en 1999 antaŭ la akademio. Li gvidis katedron en 2001. Li okupiĝas ekzemple pri diskreta matematiko. Li ricevis 4 premiojn inter 1985-2000.
Géza Hoffer
HOFFER Géza estis rumania hungara publicisto, redaktoro naskiĝinta en Temeŝvaro la 1-an de aprilo 1886 kaj mortinta en Koloĵvaro la 17-an de januaro 1946.
Villanueva de la Torre
Situo
Villanueva de la Torre situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, lime al la Madrida Regiono, je altitudo de 691 m super marnivelo; je 18 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 4 km el Azuqueca de Henares, plej proksima urbo, je 18 km el Alcalá de Henares, alia grava urbo, kaj je 50 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 11,09 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°35′03″N 3°18′09″Ok.
13640 Ohtateruaki
13640 Ohtateruaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Villanueva de la Torre
Historio kaj artheredo
Villanueva estas situa en la parto de Iberio kiu en la 3-a jarcento a.K. estis zono loĝata de keltoj karpetanoj. Tiuj estis submetitaj de la romianoj ĉirkaŭ la jaro 180 a.K. La apero de romanoj en la zono montriĝis per la restaĵoj trovitaj en la najbaraj vilaĝoj (Meco, Azuqueca, Alovera), kaj en la proksimeco de la ruinoj de la antikva Complutum (Alcalá de Henares). Ĉiuj tiuj setlejoj kuŝas sur la valo de Henares, zona preferita por la romiaj vilaoj kiuj vivtenis sin el agrikulturo de cerealo kaj de vino. Oni ne trovis en la areo restaĵojn el visigotoj aŭ araboj.
13640 Ohtateruaki
Nomo
Ĝia nomo honoras la amatoran astronomon Teruaki Ohta, direktoron de la Astronomia Socio de Oita. Li interesiĝas pri kometoj, meteoroj, planedaj kaŝadoj, kaj. Li ankaŭ ŝatas viziti lokajn aŭ eksterlandajn astronomiajn observatoriojn.
Villanueva de la Torre
Historio kaj artheredo
La reconquista de la teritorio de Villanueva de la Torre okazis ĉirkaŭ 1085, fare de la kastilianoj de Álvar Fáñez (1047-114), kiu konkeris Gvadalaĥaron kaj ties ĉirkaŭaĵojn, kiuj enhavis inter aliaj la proksimajn setlejojn Alcolea de Torote kaj Azuqueca de Henares. En la informo relaciones topográficas farita al Filipo la 2-a oni menciis ĝin kiel apartenanta al la jurisdikcio de Gvadalaĥaro (1575).
Géza Hoffer
Kariero
Géza Hoffer aliĝis al laborista movado kiel fertornisto. Li estis kunlaboranto de la Erdélyi Munkás, de 1920 de la Küzdelem de Kluĵo, poste ties malpermeso de la socialdemokrata semajngazeto Romániai Népszava, de 1929 li estis redaktoro de ĵurnalo Munkás Újság. De 1934 li iĝis respondecredaktoro de la Előre gazeto de Social Demokrata Partio en Kluĵo, poste en Bukareŝto ĝis ties malpermeso en 1939. Li estis kunlaboranto de Népszava de Budapeŝto kaj de Arbeiter Zeitung de Vieno kaj de Világosság. Li publikis artikolojn politikajn, poemojn, novelojn.
Villanueva de la Torre
Historio kaj artheredo
La eklezia administracio enkadrigis ĝin ene de la arciprestazgo (superpastraro) de Gvadalaĥaro, kiu dependis de la arkiepiskopo de Toledo.
Pri arto, la ĉefa interesa vidindaĵo estas la paroĥa preĝejo, dediĉita al la Virgulino Maria. Temas pri konstruaĵo de la unua duono de la 16-a jarcento. Sude estas atrio, formita de kolonaro, kun senornamaj medalionoj sur la timpanoj, kaj simplaj konzoloj sur la ŝlosilŝtonoj de ĉiu el la ses arkoj kiuj formas ĝin. Ĝi havas kvar duoncirklajn arkojn, de aspekto tre renesanca kaj senjoreca, kaj ĝi estas ŝirmita de kasonaro de ĉizita ligno kun renesanca ornamaro. La interno estas de unusola navo kaj simpla kasonaro ligna. La interna ornamaro malaperis dum la detruo kaj rabado dum la Milito de Hispana Sendependiĝo (komenco de la 19-a jarcento) kaj la Hispana Enlanda Milito (1930-aj jaroj). La bildoj estas ĉiuj modernaj escepte tiu de Sankta Roĥo. En la nordokcidenta parto de la templo staras gracia turo el briko, kaj ŝtono kiu nomigas la urbon.
Fine, unu el la allogaĵoj de la vilaĝo estas la kopio de la Venkantino de Samotrako, kiu ornamas rondkruciĝon. Ĝi estas akompanata de du aliaj inaj skulptaĵoj de la klasika antikveco. La aro, kvankam de materialo neriĉa, estas montro de la Arto de Antikva Grekio de la klasika periodo, kio rare videblas en vilaĝoj de Hispanio.
Demografio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 205 loĝantoj en 1950 al 84 en 1981, tio estis oni perdis pli ol 100 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villanueva de la Torre, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Villanueva de la Torre kie oni falis al mal pli ol 100. Sed poste okazis renverso.
Je la alveno de la industrio al la areo en la 1960-aj jaroj okazis unua demografia eksplodo pro la amasa alveno de laborforto ricevita de diversaj lokoj de la centro kaj sudo de Hispanio, ĉefe de la propra Gvadalaĥaro, sudo de Kastilio-Leono, Ekstremaduro, Manĉo kaj Andaluzio; zonoj tre tuŝitaj de la tiama kampara krizo, kies loĝantaro, ĉefe kamparana majoritate devis elmigri al la grandurboj kaj ties ĉirkaŭaĵoj. Ekde tiam, la loĝantaro kreskiĝis eksponenciale. La industria stabiligo en la zono kaj la plibonigo de servoj estis akompanataj de dua demografia eksplodo en la unuaj jaroj de la 21-a jarcento, fakto kiu tuŝis ĉefe la tutan areon de la Koridoro de Henares, kie oni ricevis loĝantaron ĉefe el la Madrida Regiono kaj de eksterlande.
La historia evoluo demografia de Villanueva de la Torre montras tiun krutan supreniron klare laŭ la ciferoj. En la komenco de la 20-a jarcento estis iom pli ol 200 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito kaj post la elmigra krizo de la ruraj areoj, same kiel okazis en aliaj setlejoj de la provinco la loĝantaro malkreskis al malpli ol 100. Sed poste la ciferoj ege pli multe kreskis ĝis pli ol 3 000 komence de la 21-a jarcento kaj multe pli al 6 000 lastatempe.
Tiu urba kaj demografia disvolviĝo konvertis Villanueva de la Torre en unu de la hispanaj lokoj kiuj plie pliigis sian loĝantaron en la lastaj jaroj. La novaj loĝantoj devenas ĉefe el proksimaj urboj kiaj Alcalá de Henares, Torrejón de Ardoz, Coslada aŭ Madrid, ĉefe junaj personoj kiuj serĉas bonajn oportunojn por loĝejoj. Villanueva estas unu de la lokoj kun plej alta procento de juna loĝantaro kaj kun ple alta naskindico.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Industrio, komerco.
Lorenzo di Bicci
Lorenzo di Bicci (1350-1427) estis itala pentristo meze de la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Preskaŭ ĉiuj pentraĵoj atribuitaj de Vasari al Lorenzo di Bicci estis faritaj de lia filo Neri di Bicci. En aliaj aspektoj ankaŭ lia biografio estas plena je miskomprenoj.
Biografio
Lia produktado koncentriĝas inter 1380 kaj 1427, kiam li estis la mastro de grava laborejo de artistoj-metiistoj, kiuj daŭrigis la agadon dum tri generacioj kun la filoj "Neri di Lorenzo" kaj "Bicci di Lorenzo" (ĉi-lasta heredis la laborejon ĉirkaŭ 1405) kaj lia nevo "Neri di Bicci".
Trejnita laŭ Vasari kun Spinello Aretino (1350-1410), eĉ se lia verko neniam atingas sian esprimpovon, li ĝenerale enkadriĝas kiel tradicia malfrua ano de la arta linio de Andrea Orcagna (1310-1368) kaj Taddeo Gaddi. Li estis la plej ŝatata artisto de Niccolò da Uzzano (1359-1431), por kiu li kreis ciklon de freskoj en la preĝejo de Sankta Lucia dei Magnoli kaj triptikon, nun perditajn verkojn. Por sia patrono li probable ankaŭ projektis la familian palacon kaj la sidejon de la Sapienza, kolegio por kvindek studentoj de la Universitato de Florenco.
Sennombraj verkoj liaj restas disaj tra la tuta florenca teritorio, eĉ se multaj el tiuj, kiuj estis konsiderataj liaj ĉefverkoj perdiĝis, tiel kiel la multaj cikloj de freskoj en diversaj prestiĝaj florentinaj preĝejoj. Foje li ankaŭ pritraktis arkitekturon, projektojn por vitraloj, kasonoj ktp. En 1386 li estas memorigita kun Spinello kaj Agnolo Gaddi kiel la projektisto de iuj statuoj por la Katedralo de Florenco, eble destinitaj por la fasado.
Alia verko, datigebla je 1385-1390, estas "Madono kun Infano" inter du anĝeloj, devenanta el la preĝejo de San Bartolomeo a Palazzolo kaj nun konservita en la Muzeo de Sankta Arto de Tavarnelle Val di Pesa. En la preĝejo de San Michele en Volognano estas unu el liaj verkoj, la Madono kun la Infano.
Li laboris en Florenco en la preĝejo de la Sankta Triunuo, en Orsanmichele (volboj), en Santa Margherita de 'Cerchi kaj en la tabernaklo de la Madonnone; en Fiesole en la monaĥejo de San Domenico, en Empoli, en la preĝejo de Sankta Stefano, en Loro Ciuffenna, en Colle Val d'Elsa. Liaj verkoj troveblas en la Preĝejo de Sankta Ambrogio, en Florenco, en la Muzeo de la Kolegiata Preĝejo de Sant'Andrea en Empoli (la Krucumo el 1399, kaj la Ĉieliro de la Virgulino donanta la zonon al Sankta Tomaso).
Poste, en 1399, devenante elde la Preĝejo de Sankta Stefano, kapelo de Sankta Helena, en Empoli, kaj nun konservata en la Muzeo de la Kolegiata Preĝejo de Sankta Andreo en la sama urbo. Ankaŭ en la Museo della Collegiata, ni ankaŭ povas admiri, venante ankaŭ elde la preĝejo de Santro Stefano (1395-1400).
En 1409 li enskribiĝis en la Gildo de Sankta Luko.
Vasari aludis al sia figuro en la "Vivoj", poste vastigis sian biografion en la eldono de 1568, sed konfuzis sian biografion kaj sian verkon kun tiu de sia filo, Bicci di Lorenzo.
Sáp
Bazaj informoj
Sáp [ŝAp] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Püspökladány. La nomo ne havas sencon en la hungara.
Historio
La unua mencio devenis el 1264. Dum la historio etnobeloj loĝis en la vilaĝo.
Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, kuracejo, poŝto.
Szabolcs Fazekas
Szabolcs Fazekas [sabolĉ fazekaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plena nomo) Fazekas István Szabolcs estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, diplomato.
Szabolcs Fazekas naskiĝis la  1947 en Budapeŝto, mortis la 31-an de marto 2020.
Biografio
Szabolcs Fazekas frekventis Ekonomian Universitaton pri Marx Károly inter 1966 kaj 1971 Li doktoriĝis en 1973, sed antaŭ la doktoriĝo li instruis en la universitato. Post la doktoriĝo li eklaboris en la ministerio ekstera komerco, post jaroj li estis komerca deputito eksterlande. En la jaro 1989 li estis subministro, denove en 1995. En la jaro 1996 li estis nomumita ambasadoro de Okcidenta Germanio monaton, poste ĝis 1998 ministro pri industrio, komerco kaj fremdultrafiko en Kabineto Horn. Inter 1998 kaj 2002 li havis postenojn en diversaj firmaoj, inter 2002 kaj 2004 li estis parlamenta deputito. En 2004 li estis membro de Eŭropa Parlamento ĝis 2009, poste li estis elektita membro de Eŭropa Revizora Kortumo. Li havis edzinon, kiu naskis du filojn. Li ricevis premion en 1998.
NGC 2573A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Eyguières
(jen france, okcitane Aiguiera) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Salono
Salono (aŭ vivoĉambro aŭ tagĉambro aŭ familia ĉambro) estas la ĉambro de domo aŭ apartamento, en kiu la loĝantoj troviĝas plej ofte.
Hodiaŭ kutime televidilo troviĝas en ĝi. Antaŭe granda kameno aŭ forno indikis, ke oni estis en la vivoĉambro. Ofte la salono estas uzata kiel manĝoĉambro, ĉar ĝi ofte estas pli vasta ol la kuirejo. Kiam okazas festeno aŭ ceremonio, oni tial ofte manĝas en la salono.
En Britio la duobla funkcio de la germana salono estas plej ofte dispartigita al du ĉambroj: kiel prezentadejo dum festoj aŭ kiam ĉeestas gastoj oni uzas la "parlour", kiel vivoĉambro por la familio la "living-room".
Laŭ Francisko Azorín salono estas Eleganta ĉambro, ordinare destinata por ricevi vizitantojn. Li indikas etimologion el la greka Saal, de Sal (loĝejo).
58424 Jamesdunlop
58424 Jamesdunlop estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota astronomo James Dunlop (1793–1848), frua figuro de la aŭstralia astronomio. Li faris plurajn notindajn malkovrojn kaj verkis A Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars in the Southern Hemisphere observed in New South Wales (Katalogo de Nebulozoj kaj Stelamasoj en la Suda Duonglobo observitaj en Novsudkimrio). Li estas ankaŭ kreditita de la malkovro de la kometo C/1833 S1 (Dunlop).
Gadagne (stacidomo)
Gadagne estas franca stacidomo sur linio Avignon -, situanta en Châteauneuf-de-Gadagne, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Avignon - Miramas (925000).
Bér
Bér estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Pásztó troviĝas 19, Hatvan 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento. Ekde 1552 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tial la vilaĝo senhomiĝis. Baldaŭe slovakoj refondis ĝin. Inter 1770-1848 la kampoj apartenis al familio Esterházy. Vilaĝservoj estas biblioteko, migra poŝto.
Famuloj
En Bér naskiĝis:
Koreografio
Per koreografio, ĥoreografio aŭ koregrafio (de greka χορεύω mi dancas / χορός danco kaj γράφειν skribi) oni nuntempe nomas la invento kaj trejnado de movoj, plejofte ligita al danco. Koreografio estas rigardata artaĵo kiel muzika komponaĵo.
Koreografoaŭ koregrafo aŭ ĥoreografo estas specialisto pri koreografio, kiu inventas kaj reĝisoras ĝin.
Quatro Pontes
Quatro Pontes estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.646 enloĝantojn en 2010.
Kozmice (distrikto Benešov)
Kozmice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Benešov etendiĝanta en milde ondiĝinta pejzaĝo 12 km nordoriente de urbo Benešov. Vivas ĉi tie. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo kuniganta Benešov-on kaj Sázava-on. Laŭlonge laŭ ĝi estas koncentrita ne nur plimulto da konstruaĵoj, sed troviĝas apud ĝi ankaŭ frue gotika preĝejo de sankta Jakobo el la 14-a jarcento. Proksimume 200 m de la preĝejo ni povas trovi restaĵojn de fortikigita feŭda sidejo.
Historio
La unuajn menciojn pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350 en konekso kun preĝejo, kiu estas ekde 1352 indikata kiel paroĥa. Tiu havas ĝis hodiaŭ evidente unuecan barokan reguligon. Donrajton super Kozmice havis en la jaroj 1358 - 1409 familio de Přísňákidoj, proprumantaj ankaŭ vilaĝon Teplýšovice kaj hodiaŭ jam pereintan vilaĝeton Mrchojedy. Post morto de Přísňák akiris la vilaĝon Václav z Kozmic, en 1408-1413 vicskribisto de landaj tabuloj. Petr z Kozmic helpis en 1448 kiel samideano de Jiří z Poděbrad dum sieĝado de Prago.
Je tri jarcentoj pli poste ni povas en kroniko legi pri sinjora gastigejo, kiu staradis kontraŭe la preĝejo kaj en kiu oni preparis en 1775 kamparanan ribelon kontraŭ laborego en konopišťa sinjorujo. Unu el partoprenintoj de la ribelo - Jakub Hanibal z Kozmic estis pafmortigita ĉe Konopiště kaj kelke da pluaj personoj estis post la nesukcesita ribelo arestitaj. La devena konstruaĵo de la sinjora gastigejo senĉese staras kaj ekde 1965 estas sur ĝi lokigita memortabulo.
Quero Vas
Quero Vas estas komunumo de Italio. Ĝi ekestis la 28-a de decembro 2013, kiam kunfandiĝis la apudaj komunumoj Quero kaj Vas. La nova komunumo apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alano di Piave, Borgo Valbelluna, Feltre, Segusino (TV), Seren del Grappa kaj Valdobbiadene (TV).
Quero Vas situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
Peruno
La nomo devenas de la radiko per- (bati) kaj la plifortiga finaĵo -un ("-eg-") kaj signifas "la forta batanto" aŭ "la bateganto". Etimologie parencas la dio Perkūnas de la balta mitologio. La plej malnova skriba mencio de la diaĵo estas el la 6-a jarcneo de nia epoko: la bizanca historiisto Prokopios de Cezareo (greke Προκόπιος, latine Procopius Caesarensis) raportas pri tondrodio, kiun la slavo adoras kiel plej alta diaĵo kaj al kiu ili oferdonas bestojn. Tamen Prokopios ne mencias nomon. La dia nomo unuafoje menciiĝas en la formo Pirenos en biografio de la santka Demetrio de Tesaloniko. Plia, bulgara formo de la nomo en dokumento el la 10-a jarcento estas Porun.
La plej ampleksa dokumentado estas el la orientslava kultura sfero: la komenca kroniko nomas Perunon kiel dia garantianto de la traktatoj de la kieva regno kun la bizanca imperio en la jaroj 907, 912, 945 kaj 971. En l jaro 980 la reganto Vladimiro la 1-a en Kievo starigis lignan kultan statuon pri Peruno kun arĝenta kapo kaj ora barbo, simila kulta statuo pri li samtempe ekestis en Novgorodo. Sed jam en 988/989 ambaŭ idolaj statuoj detruiĝis kadre de la kristanigo de la kieva regno. La adorado de la tondrodio tamen en la popola kredo spureblas ĝis longe post la mezepoko, ĉe la bulgaroj ĝis la 18-a jarcento. En la antaŭkristanisma Serbio Peruno nomatas kiel sola diaĵo krom Dajbog / Dažbog, la sudslava nomo de la diaĵo Svarožić (ruse Сваро́жич, malnovorientslave Сварожичь, Сварожець; latine Zuarasici) aŭ Radegast (elboslave) / Radhošt (ĉeĥe). Li estas la dio de la ĉielo kaj la ĉefa dio de la antaŭkristanaj serboj, kaj ne permesatas diri lian nomon. Nur en plej senesperaj katastrofoj oni rajtas voki ilin. La duobla dia regado (kaj ebla dualismo) inter Peruno, la dio de la ĉielo kaj de la alteco, kaj Dajbog / Dažbog, la dio de la suno, de la mortintoj kaj de la lupoj, post la kristanigo de la serbo reinterpretiĝis kvazaŭ dualismo inter la kristanisma dio kaj la diablo.
Sian nomon la diaĵo interalie donis al la montaro Pirin en sudokcidenta Bulgario kaj al la duoninsulo Perin apud Velikij Novgorod.
4860 Gubbio
4860 Gubbio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala komunumo Gubbio, kiu datiĝas de la 7-a jarcento a.K.. Sur monteto supre de la urbo, la usonaj geologoj Luis Alvarez kaj ties filo Walter Alvarez trovis nenormalan koncentriĝon da iridio, interpretita kiel provo de alfrapo de asteroido, kaŭzinte la kretacean-terciaran eventon.
Eaubonne
Eaubonne [obon] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Val-d'Oise kaj en la regiono Francilio, apud Pontoise.
Ĝi havas proksimume 23 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Eaubonnais [obone].
Geografio
La komunumo situas kore de la valo de Montmorency, proksimume 15 kilometrojn nordokcidente de Parizo. Ĝi havas landlimojn kun la komunumoj Ermont, Saint-Prix, Montlignon, Margency, Andilly, Soisy-sous-Montmorency, Saint-Gratien kaj Sannois.
La urbo oficiale dividiĝas en kvin kvartalojn : Flammarion nordokcidente, Jean-Jacques Rousseau nordoriente, Mont-d'Eaubonne centre, Paul Bert sude kaj Cerisaie - Jean Macé okcidente.
Vidindaĵoj
La preĝejo Sainte-Marie estas monumento, kiu datiĝas de la 12-a jarcento : ĝi inspiris interalie la pentriston Maurice Utrillo. La hotelo de Mézières estis starigita en 1762. Ĝi fariĝis la urbdomo de la vilaĝo en 1913, sekve komunuma biblioteko kaj finfine ekspoziciejo.
La kastelo La Chesnaie estas franca historia monumento, konstruita en 1766. Ĝi estas bela kastelo, kies stilo estas tipa de la reĝado de Ludoviko la 15-a. En la parko de la kastelo ekzistis domo, kie loĝis S-ino d'Houdetot, kaj kie ŝi kutime gastigis la verkiston Jean-Jacques Rousseau. La domo estis detruita dum la 19-a jarcento.
Rosser Reeves
Rosser REEVES ( – ) estis usona reklamisto. Li estis pioniro de la reklamado per televido; Reeves generis milionojn de dolaroj por siaj klientoj. La agentejo Ted Bates, kie li ascendis al proparolanto, ekzistas ankoraŭ kiel Bates 141. La programo de AMC, Mad Men (frenezuloj), uzis Reeves kiel modelo por la profesiaj trajtoj de la ĉefrolulo de la serio, nome Donald Draper (ludita de Jon Hamm).
(17301) 4609 P-L
(17301) 4609 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Félix Louis L'Herminier
Félix Louis L'Herminier (18a Majo, 1779 – 25a Oktobro, 1833) estis franca apotekisto kaj naturalisto naskiĝinta en Parizo. Lia filo, Ferdinand Joseph L'Herminier (1802 – 1866), estis botanikisto kaj zoologo.
Li studis kemion kaj naturhistorion en Parizo, kaj en 1798 li veturis al Gvadelupo, kie li restis nombrajn jarojn studante la flaŭron kaj la faŭnon de la insulo.
Li publikis kelkajn verkojn pri ornitologio, include traktaĵon pri la rolo kaj funkcio de la sternumo en birdoj, titolita Recherches sur l'appareil sternal des oiseaux, considéré sous le double rapport de l'ostéologie et la myologie, suivies d'un essai sur la distribution de cette classe de vertébrés, (1827).
Direktorejo de norvegaj akvaj rimedoj kaj energio
La direktorejo baziĝas en Oslo, la regionaj oficejoj estas en Hamar, Førde, Tønsberg, Trondheim kaj Narvik.
Ĝi retpaĝaro http://www.nve.no enhavas statistikon pri produktado, uzado kaj kostoj de energio kaj informon pri lagoj kaj akvokolektaj areoj de la lando.
Suda Ronaldsay
Suda Ronaldsay (South Ronaldsay) apartenas al la insuloj de la Orkadoj kaj havas longecon (norda-suda) de 12 km kaj maksimuman larĝecon de 8,5 km. Ĝia areo estas 49,8 km². Ĝia nomo venas de la suda insulo de Rognvald. La plej alta altaĵo estas sur la preskaŭ senarba insulo la 119 m alta monteto Ward.
Ĉefa loko de la insulo kun 850 loĝantoj estas la pram- kaj fiŝista haveno St. Margaret’s Hope ĉe la norda marbordo. Ĉi tie mortis laŭ onidiroj en la jaro 1290 p.K. la samnoma 7-jara norvega princino (‘’konata kiel knabino de Norvegujo"), kiu volis fariĝi reĝino de Skotlando.
En la nordokcidento de Suda Ronaldsay situas la malgranda fiŝista loko Herston Village. La loko havas preĝejon „St. Peter's Kirk“ en kiu oni povas vidi piktajn simbolŝtonojn. Sude de tie estas la impresaj klifoj kaj rokformacioj de Harrabrough. Nur kelkaj metroj norde situas la broch Howe of Hoxa. Plia prahistoria monumento estas la broch de Windwick.
Plia vidindaĵo en la sudo de la insulo estas la Malnova Preĝejo de Sankta Maria apud Burwick.
Tour de France 2018
La Tour de France 2018 estas la 105-a Tour de France.
Ágnes Preszler
Ágnes Preszler [Agneŝ presler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Preszler Ágnes estis hungara pentristo, tradukisto, TTT-isto, ĵurnalisto. Ágnes Preszler naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
La familio Preszler translokiĝis al Szentendre en 1969. Ágnes Preszler akiris ekonomian diplomon en Financa Altlernejo en 1988. Post siaj studoj ŝi laboris ekzemple en Hungara Televizio. Post 2 jaroj ŝi edziniĝis kaj vivis plu en Veroli. Ŝi iĝis ĵurnalisto, en 2003 ŝi komencis tradukadi kaj krei komputilajn desegnaĵojn, poste konvenciajn pentraĵojn. Ekde 2010 ŝi nur pentradas. Ŝi ricevis ĵurnalistan premion en 2005.
Stanz im Mürztal
Stanz im Mürztal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Meoqui
Meoqui estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Pedro Meoqui. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08045.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 41389 loĝantojn. El tiuj estis 20564 viroj kaj 20825 virinoj. La komunumo havas surfacon de 370 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1150 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 200,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21,0 °C.