cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Moeller van den Bruck
Termino "Tria Regno"
Tiu ĉi verko iĝis la "biblio" de la nova konservativismo. Per la signalvorto "Tria Regno" Moeller volis revivigi mezepokan apokalipsan tradicion. La Vajmara Respubliko, konsekvenco de revolucio, estus je la fino kaj bankrotus. La tria regno estu la lasta kaj daŭra eĉ, regno de kunpreno de ĉio. Konservativismo por li estis - kontraŭe al liberalismo sed ankaŭ al troigita reakcio - renoviĝo (laŭnecese ankaŭ per forto) de nacio sur la bazo de historiaj tradicioj imponaj. Nek klerisma kredo je senĉesa progreso nek monarkia absolutismo rajtus esti la gvidlinioj, sed nur la per la mondmilito refarita konscio pri germanaj eternaj valoroj. Tia konservativismo venkus la mekanikan socialismon per nova, "organa" socialismo kaj malunuiĝintan socialismon per korporacia socialismo. Moeller tamen ankaŭ vidis komunajn punktojn inter dekstruloj kaj marksistoj malgraŭ la strikte materialisma mondvizio de la maldekstruloj. Eĉ Lenino estis por Moeller iel konservativulo kaŝita! Nur la germanaj maldekstruloj ne evoluiĝus kaj restus fiksitaj je la penso pri la batalo de la klasoj. Nova socialista pensado inverse liberigu sin de tiaj antaŭjuĝoj kaj iĝu nova pro la spertoj dummilitaj. Do lia konservativa socialismo difinis sin for de ĉiuj klasaj orgojloj, ligite nur al la popolo kaj la nacio. Finfine por Moeller socialismo estis ja problemo por la anoj de la venkitaj nacioj. Ĉe Moeller tiam ankaŭ la demografiaj problemoj ĝenerale kaj la plendo pri laŭdire ekspluata Germanlando pli kaj pli ekcentris ideologie.
Konstituciaĵoj
Por Moeller egalis ĉu estos la estonta ŝtato monarkio, reĝimaĉo, respubliko. Li ankaŭ ne tute rifuzis demokratiojn, kondiĉe ke temus pri la kompatema intereso de popolo pri sia destino. Fundamenta estis lia malakceptemo de parlamenta ŝtato, kio estis iel tro okcidenta. En Anglio, laŭ la konstato de Moeller, la parlamenta ŝtato ĉiam restis plurklasa. En Germanujo inverse parlamentismo radike realiĝis. Ŝtato, kiun Moeller celis, reiru al malnovaj porklasaj tradicioj, laŭ la planoj i.a. de Heinrich Friedrich Karl vom und zum Stein. Soveta ŝtato povus esti ĝermo de nove naskiĝinta klasa ordo; el tiaj radikoj povus estiĝi kontraŭmovado al la partia ŝtato: por fari el mekanika malordo esencan ordon kaj vera solidarecon.
Liaj orientiĝo orienta politikitis en la kunteksto kun la tezo pri junaj popoloj. Rusio estis por li ne nur popolo religia sed multe pli, la juna popolo prototipa. Malgraŭ la akcepto de marksismo en Rusio ĝi tamen estis la ununura potenco kiu leviĝis kontraŭ la okcidento post 1918. Sub la flago bolŝevika Rusio returniĝis al naciemo. Kiam Karl Radek, la agento de Komintern, laŭdegis Albert Leo Schlageter kiel viktimon de la Entento-kapitalismo, ankaŭ Moeller konsentis. Moeller iĝis unu el la plej fervoraj predikantoj de la t.n. nacia bolŝevismo atentigante ankaŭ pri la parenceco de Germanujo kaj faŝisma Italio. Ĝi ja sukcesis unuigi socialismon kaj naciemon kaj igus la mondon ankaŭ okupiĝi pri demografiaĵoj sur internacia nivelo. En novembro 1922 Moeller proklamis "Italia docet - Italio lernigas aliajn" deklarante ke faŝismo estu parto de konservativa kontraŭmovado transiranta la tutan Eŭropon.
Karaktero
Moeller estis melankolia kaj malparolema. Realigon de siaj ideoj li lasis al aliaj homoj, kvankam li ja ofte suferis pri la abiso inter siaj politikaj sonĝoj kaj la realeco. Post nerva kolapso li memmortigis sin en majo 1925. Lia viva, nebula, orakola skribostilo ne maltrafis sed ege efektis. Lia interpreto de malnovaj terminoj (konservativismo, socialismo, demokratio) estis malpli klara ol malklare varia. Lia rilato al nacisocialismo ankaŭ ne klaris estante - same kiel Oswald Spengler aŭ Ernst Jünger - ties vojperanto. Lia ekstremiso dekstra evidentiĝis post la versajla pacokontrakto 1919 kaj helpis la naziojn. Tamen li malŝatis la "primitivan proletulecon" de Adolf Hitler, kun kiu li konatiĝis en printempo 1922 en la menciita Juni-klubo. Pluse estis multaj bazaj malegalaĵoj inter la du homoj: la difino de raso ĉe Moeller estis spirita, ne biologia.
La unuajn monatojn de 1933 post la potencakiro de la nazioj Moeller celebritis kiel "heroldo de la Nazia Germanio". Poste li malfamigitis fare de Hitlera Junularo kaj SS kiel "lasta konservativulo". En 1935 oni eĉ por mallonge tempo malpermesis la nomon "Tria Regno" por la nova nacisocialisma ŝtato por diferencigi tiun ĉi de la ideoj de Moeller. La influo de Moeller sur ĉiujn konservativulojn tamen restis relative granda.
Fonto
Klemperer, Klemens von, "Moeller van den Bruck, Arthur". Ĉe: Neue Deutsche Biographie 17 (1994), p. 650-652 surreta versio
NGC 7632
NGC 7632 (aliaj indikoj — IC 5313, ESO 291-21, MCG -7-47-35, AM 2319-424, IRAS23192-4245, PGC 71213) estas galaksio en konstelacio Gruo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Duonkoluma muŝkaptulo
La Duonkoluma muŝkaptulo, Ficedula semitorquata, estas malgranda paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj, unu el la kvar specioj de Nigrablankaj muŝkaptuloj de Okcidenta Palearkto. Ili reproduktiĝas en la sudorienta angulo de Eŭropo, Mezoriento kaj sudokcidenta Azio. Ili estas migrantaj, kiuj vintras en Afriko. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Tiu estas 12-13.5 cm longa birdo, intermeza laŭ aspekto inter la Blankakola muŝkaptulo kaj la Blanknigra muŝkaptulo. Ĝi estis ofte klasata kiel subspecio de Blankakola muŝkaptulo.
La reprodukta masklo estas ĉefe nigra supre kaj blanka sube, kun blanka duonkolumo, etende pli ol ĉe la Blanknigra muŝkaptulo sed ne ĝis la nuko kiel ĉe la Blankakola muŝkaptulo, granda blnaka flugilmakulo, markataj blankaj vostobordoj kaj granda blanka fruntomakulo. Ili havas palgrizan pugon. La beko estas nigra kaj havas la larĝan sed pintakran tipon de dumflugaj insektomanĝantoj. Ili ĉefe manĝas insektojn dumfluge, rare ĉasas raŭpojn inter la foliaro kiel la Blanknigra muŝkaptulo.
Nereproduktaj maskloj, inoj kaj junuloj de Duonkoluma muŝkaptulo havas palbrunan koloron anstataŭ nigran, kaj povas esti malfacile distingeblaj el aliaj muŝkaptuloj de la genro Ficedula, ĉefe de la Blankakola muŝkaptulo. Distingilo estas ke la Duonkoluma muŝkaptulo povas montri plian blankan flugilstrion pli supre al la ŝultro, sed multaj individuoj ne estas facile separeblaj en naturo.
Duonkolumaj muŝkaptuloj estas birdoj de zonoj de deciduaj arbaroj, ĉefe de kverkoj kaj karpeno, en montaraj areoj. Ili konstruas malferman neston en arbotruo, kie la ino demetas 4-7 ovojn. Ankaŭ la kanto estas intermeza inter la Blankakola muŝkaptulo kaj la Blanknigra muŝkaptulo, kaj konsistas el mallaŭtaj streĉaj fajfoj, sed ankaŭ el kelkaj ritmaj elementoj.
Câmpuri de Sus
Câmpuri de Sus [kımpurj de sus] (hungare: Kimpur, germane: Kümruss) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 420 loĝantojn (rumanoj); en 1992 157 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1485. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Gurasada.
Sinjoro, vi estas vidvino!
Sinjoro, vi estas vidvino! (ĉeĥe Pane, vy jste vdova!) estas ĉeĥa filma komedio de reĝisoro Václav Vorlíček el la jaro 1970. Ĉefa motivo de la filmo estas interŝanĝo de korpoj (respektive interŝanĝo de cerboj), el kio fontas diversaj komikaj situacioj. Iva Janžurová ricevis por duoblarolo en la filmo premion en Internacia filma festivalo de fantastaj filmoj en Tersto.
Okazintaĵo
Reganto de fikcia eŭropa reĝlando Rosebud la 4-a (Jiří Sovák) en flughaveno partoprenas solenan armean bonvenigadon de sia kuzo, reĝon Oscar la 15-a (František Filipovský). Sed la mallerta taĉmentestro Bobo (Jan Libíček) dum fervora bonveniga ceremonio forhakos la manon en ŝultro de reĝo Oscar, la nobela blua sango fluas sur ruĝa tapiŝo kaj reĝo Rosebud venos al konkludo, ke estas konvene nuligi la malkapablan armeon, ĉar ĝi nur vundas homojn.
Tiu ĉi proklamo hororigos la armean generalaron, kiu decidiĝos forigi la reĝon per rafinita maniero: en kliniko de famega profesoro Sommer (Miloš Kopecký) ili lasos el bovidaĵo produkti duplikaĵon de fama aktorino Evelyna Kellettiová (Iva Janžurová) intencante implanti en ĝin la cerbon de sadista murdistino Stubová (Helena Růžičková), kondamnita al morto. Tiu poste devos zorgi pri la forigo de reĝo, kiu estas admiranto de la aktorino. Steiner do vizitos Stubová en malliberejo, li interkonatiĝos tie kun ŝia amiko Bloom (Vladimír Menšík) kaj donos al ŝi memmortigan pilolon, por ke ŝia cerbo povu esti kiel eble plej rapide enmanigita en la klinikon de Sommer.
La tralasita oficiro Bobo havas amikon, astrologon de nomo Stuart Hample (Jiří Hrzán). Tiu laŭ lia peto prognozos el pozicioj de steloj lian horoskopon, el kiu rezultas, ke Stuart parte edziĝos kun sia revita amo Molly (Olga Schoberová), kiu estas samtempe amantino de la armea konspiranto majoro Steiner (Eduard Cupák), parte li fariĝos vidvino. Sed samtempe la servojn de Hampl eluzos ankaŭ reĝo Rosebud la 4-a, kiu tiel ekscios, ke prepariĝas kontraŭ li atenco. Li informas pri tio generalon Otis (Čestmír Řanda) kaj majoron Steiner, do konstruinto de la atenco, por ke ili verkontrolu tion. Genaralo Otis decidos, ke Hample estas tro danĝera kaj lia forigo estas numero 1. La astrologo estas sub preteksto ellogita al buĉejo, lia cerbo estas destinita por arkivado, sed okupito de sekcejo faros interŝanĝon de la cerbo de Stubová kaj komenciĝas karuselo de interŝanĝoj, miskomprenoj kaj atencoj.
La artefarita duplikaĵo de Kelletiová estas destinita al disporciado al nuptobankedo de Steiner kun Molly – sed Bobo bakos la veran bovidaĵon. Steiner komencos konjekti, ke ili manĝas veran Kelletiová kaj en kuirejo li klopodos murdi ŝian duplikaĵon denove – sed anstataŭ tio li mem perdos la vivon. En la kliniko de profesoro Sommer poste Hample atingos tion, por ke lia cerbo estu el la falsa Kelletiová enmetita en la korpon de Steiner kaj Sommer povu korekti sian antaŭan eraron pro la enmeto de cerbo de Stubová en la korpon de Kelletiová. La frenezema karuselo de interŝanĝoj poste gradiĝos en teatro, kie Kelletiová devas havi prezentadon en ĉefrolo, sed al la scenejo kompreneble venas ŝia kopiaĵo kun la cerbo de Stubová. Tiu poste rekte sur la scenejo subtranĉos aktoron Gugenheim (Jiří Lír), kiun intertempe la armeaj konspirantoj luigis por la mortigi de reĝon, kiu devas honora loĝio spekti la prezenton.
Reĝo Rosebud la 4-a do fine eskapos al la atenco kaj la duobla vidvino Hample en la korpo de Steiner fine akiras sian amon Molly.
Interesaĵoj
Por sceno, kie industriisto Kelleti perdos la vivon, estis ĉe la vilao profundigita kavo, en kiun Otto Šimánek enrampis, ĉirkaŭ lia kolo estis konstruita kestigo kaj surŝutita per argilo kaj plantita de rozoj. La filmado de kelke da sekundoj de okazintaĵo, kiam la forhakita kapo de Kelleti kun riproĉema mieno kuŝas en bedo, daŭris netutan duonhoron. Nur dum elfosado montriĝis, ke en la argilo havis sidejon rustaj formikoj kaj Otto Šimánek tiel devis elteni multajn dekojn de iliaj doloremaj kaj brulemaj mordoj en sian kolon.
Vallès
Vallès estas historia teritorio de Katalunio, kiu en la regiona divido de 1936 restis subdividita en la komarkoj de Vallès Occidental kaj Vallès Oriental.
Tiel, Vallès estas natura kaj historia subregiono de la oriento de Katalunio, kiu pro sia amplekso kaj nombro de loĝantoj, sed ne tiom pro gravaj diferencoj, estis dividita en du komarkojn: Vallès Occidental kaj Vallès Oriental.
La kreo de la juĝaj disktriktoj en 1834 dividis unuafoje la regionon ĉirkaŭ du centroj: la juĝa distrikto de Terrassa, kun la municipoj, kiuj poste proksimume formis Vallès Occidental en 1936, kaj la juĝa distrikto de Granollers, kun la municipoj, kiuj poste proksimume formis Vallès Oriental en 1936.
Ebergötzen
Ebergötzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Radolfshausen, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj:
Izoamila heptanato
Izoamila heptanato aŭ Enantato de izopentilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heptanata acido kaj izoamila alkoholo, Izoamila heptanato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila heptanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila heptanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
39814 Christianlegrand
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca publikserva inĝeniero kaj amatora astronomo Christian Legrand . Li estas kun-aŭtoro de la senpaga programaro Atlas Virtuel de la Lune uzataj de amatoraj astronomoj tra la mondo ; kaj aŭtoro de multenombraj libroj kaj artikoloj pri la Luno.
Tetrasociologio
Tetrasociologio estas sociologia skolo de rusia socia filozofo Leo Semaŝko en kiu li prezentas internacian eldonprojekton pri la temo "Multkultura dialogo de lingvoj, komunikiloj, religiojj kaj mondkonceptoj". En la tria ĉapitro de la libro Tetrasociologio: de sociologia imagpovo tra dialogo al universalaj valoraĵoj kaj harmonio M. Aboljskaja pritraktas la temon Esperanto - lingvo de interkultura dialogo. Unu el la ideoj kadre de tetrasociologio estas, ke neŭtrala internacia lingvo Esperanto povus harmoniigi internaciajn rilatojn kaj faciligi internacian komunikadon.
Ideo pri harmonio estas tre grava por tetrasociologio. En 2007 estis publikigita la Granda Ĉarto de Harmonio, kiu interalie mencias la uzon de Esperanto, enkondukon de infana voĉdonrajto kaj aliaj ideoj.
Tetrasociologio rilatas al la Scienco de Tutmonda Paco (STP) kiu asertas ke nur harmonia packulturo kapablas ekskludi kaj malhelpi militojn, malriĉecon, teroron kaj perforton kaj je loka kaj je tutmonda skaloj.
Literaturo en Esperanto
Leo Semashko k.a;, Tetrasociologio: de sociologia imagpovo tra dialogo al universalaj valoraĵoj kaj harmonio, eld. SPRŜTU, 2001, Sankt-Peterburgo.
Vidu ankaŭ
Sociologio
UNESKO-premio Madanjeet Singh
Paco
Milito kaj paco
Eksteraj ligiloj
(angla) Worldwidepeaceorganization (Tutmonda pacorganizo)
Pioĉo
Pioĉo estas hakfosilo, laborilo, konsistanta el ligna tenilo perpendikulara al fera kurbiĝanta stango, kies unu fino estas pinta kaj alia plata, larĝa kelkajn centimetrojn. Ĝi estas uzata por laboro en malmola grundo, rokaĵoj, ŝtonoj, glacio. Por mola grundo oni uzas rastron, kiu havas pli larĝan kapoparton.
Tipo de pioĉo estas la glacia pioĉo, kun akra pinto ĉe la tenila fino. Ĝia moderna formo estas el malpeza materialo, kun dentumado ĉe la kapoparto por pli firme kapti la glacion.
Laŭ Francisko Azorín pioĉo estas Ilo, uzata por fosi k. dekonstrui, konsistanta el fero stango - kies ekstremoj estas pinta, unu el ili, platotranĉa la alia - perpendikle fiksa je ligna tenilo. Li indikas etimologion el kelta pik (pikilo, pinto) kaj de tie la latina picus, picutius, picocia. Kaj li aldonas la terminon pioĉi, por labori per pioĉo.
Ren Kano
Ren Kano (加納 錬, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe SC Sagamihara.
Ebenregiono
Ebenregiono nomiĝas pejzaĝotipo, kiu distingiĝas per la manko de iom grandaj altaĵoj. Ĝi kovriĝas per sedimentoj el la juna Mezozoiko (Termezepoko) kaj el la Kenozoiko (Ternovepoko), kiuj estas proksimume horizontale deponitaj.
Plej ofte ebenregiono ekestas en regiono antaŭe inundita aŭ en areo de sekiĝinta malprofundlago aŭ marĉo. Ankaŭ interne de kontinentaj ebenregionoj povas ekesti kiel fluva sedimentbaseno.
Sainte-Hélène (Gironde)
Sainte-Hélène estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Ebenregiono
Vidu ankaŭ: Basebeno, Aluvia grundo, Inundregiono
Batalo de Covadonga
La batalo de Covadonga okazis en la jaro 718 aŭ en la jaro 722 en Covadonga (norda Hispanio), loko proksima al nuna Cangas de Onís (Asturio), inter asturoj, de kelta deveno, kiuj loĝis en la montaraj areoj de Asturio; kaj la trupoj de Al-Andalus, kiuj estis venkitaj. Kelkaj fakuloj konsideris tiun legendan batalon kiel starto de la Reconquista, sed tiu konsidero estis amplekse pridubita, ĉar la «epizodo de Covadonga», laŭ aliaj historiistoj, estus simpla pluigo de la ribeloj kiujn la asturoj faris jam en antaŭaj jarcentoj kontraŭ la visigota monarkio; dum por aliaj kiel José Luis Corral, profesoro de Mezepoka Historio en la Universitato de Zaragozo, la Batalo de Covadonga neniam okazis kaj atribuis sian inventon al la kortego de kronikistoj de la reĝo Alfonso la 3-a, kiu fakte suferis multajn problemojn por la kontinueco de sia regno en datoj proksimaj al la jaro 900, nome ĉirkaŭ 150 jarojn post la supozita batalo, de kiu estas nek islamaj nek kristanaj dokumentoj de la 8-a jarcento. Tial, laŭ Luis Agustín García Moreno, la «escaramuza de Covadonga» «markus la lokan venkon de la ribelo kaj la plifirmigo de la karisma estreco de Pelaĝo, same kiel de la alianco inter la rifuĝintaj visigotoj kaj la indiĝena aristokrataro». Similan vidpunkton defendis Julio Valdeón. Pli ĵuse Eduardo Manzano Moreno pridubis eĉ la fakton, ke Pelaĝo estis visigota nobelo.
La postaj arabaj kronikoj malgravigis la okazaĵon —«malfrua islama kronikisto, nome al-Maqqari, asertis, ke la trupoj de Alkama decidis retiriĝi el la asturaj montaroj, ĉar finfine tie estis nur "tridej sovaĝaj azenoj", pro kio ili pridemandis sin "kiun damaĝon ili povus fari al ni?"»—, dum kristanoj poste pligrandigis ĝin «ekkonsiderante ĝin kelkaj ekleziuloj proksimaj al la kortego, kelkajn jarojn poste, eĉ la elirpunkto de "la savo de Hispania"».
Ĉornij Potik (Vinohradiv)
Ĉornij Potik, ukraine Чорний Потік, hungare Feketepatak estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Verbovec. Ĉornij kaj fekete signifas: nigra.
Situo
Ĉornij Potik tute kontaktiĝas kun Verbovec, situas laŭ etfervojo el Vinohradiv, kiu troviĝas 16 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1260 en formo Feketepotok. Ĝis 1920 Feketepatak apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, poste al Ĉeĥoslovakio, dume la rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Feketepatak rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Ĉornij Potik apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Ĉornij Potik 1071 da homoj, (999 hungaroj). Vilaĝservoj estas hungara lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, vendejoj, kafejetoj.
Borszörcsök
Borszörcsök [borsorĉok] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Devecser. Bor signifas en la loknomo: vino.
Situo
Borszörcsök situas sub iama vulkano Somló 432 m-ojn alta, fine de tre mallonga sakovojo. Devecser troviĝas 5, Ajka 15, Sümeg 24, Pápa 27, Celldömölk 29 km-ojn for.
Pidhirne
Pidhirne, ukraine Підгірне, ruse Подгорное [podgornoje], slovake Voloské, hungare Oláhcsertész [olAĉertEs] estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Irŝava, en municipo de Ĉornij Potik (Irŝava).
Situo
Pidhirne situas laŭ traira flankovojo.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Oláhcsertész apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Pidhirne. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Stacio Takashinohama
Stacio Takashinohama (japane: 高師浜駅 [Takaŝinohama-eki], angle: Takashinohama Station) estas fervoja stacio en Takaiŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Takashinohama.
128627 Ottmarsheim
128627 Ottmarsheim estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso kaj proksima de resonanco 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca amatora astronomino Claudine Rinner elde Ottmarsheim (Haut-Rhin, Francio).
Kalkulita por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estas 3,202489 ; ĝi do tiam orbitas ĉ. 372 000 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la tiel nomataj meza kaj ekstera asteroidaj zonoj.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la alzaca urbo Ottmarsheim, bone konata pro ties abatejo de la 11-a jarcento, kiu estas la plej malnova konstruaĵo en Alzaco. La oklatera formo de la abatejo estas unika. Situanta ĉe la bodro de Rejno kun Germanio kaj Svislando, Ottmarsheim estas la tria plej granda rivera haveno en Francio.
Segedemo
120 Segedemo, Séguédine [[franca lingvo|france aŭ tuarege Sǝggǝdǝm   estas malgranda oazo kun ĉ.  380 loĝantoj  (stato 2012) en la valo de Kaouar norde de la dezerto Ténéré - en la oriento de la respubliko Niĝero. La loko situas en alteco de 417 m (20,19485° N kaj 12,96086° O).
Baraĵlago de Uljua
Baraĵlago de Uljua estas baraĵlago en Finnlando en Siikalatva. Konstruo de la lago komencis en 1966, kaj la lago pretiĝis 1970. Argumentoj por la konstruo estis produkto de elektro kaj mildigo de printempaj inundoj de rivero Siikajoki. La supermara alteco estas normale 71 – 79 m. Naturlaĝo Uljua elfluas al Baraĵlago de Uljua.
Christian Bertin
Christian BERTIN, naskiĝis la 16-an de aprilo 1949, estas franca inĝeniero pri komputoriko kaj informadikisto kaj esperanta terminaristo, vivanta en Bretonio.
Bertin arigis multajn esperantajn terminarojn en eldono "Dictionnaire Multidic français - Esperanto" kun laŭaserte 50.000 enskriboj, kiu estas rete konsultebla kaj havebla por vindozaj komputiloj per codoromo. Li estis kunlaborinto al la Suplemento (1987) de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970) pri la fako "informadiko".
Bertin ankaŭ tradukis kun Iwan Kadored la lernolibron "La bretona lingvo ... rapide kaj facile" ("Brezhoneg ... buan hag aes") de Per Denez, aperinta en 1983 ĉe la eldoneje "Bretagne en Direct" en Rennes, al Esperanto.
Bertin estis iama sekretario de Club Espéranto Rennais (Esperanto-klubo de Rennes), sekretario de "Bretagne en Direct" kaj en 2008 gvidas la "Eldonejon Christian Bertin".
Jen diversaj eldonoj de Christian Bertin:
En 2014, li produktis du apojn por androidaj telefonoj (ili estas elŝuteblaj per la ligiloj):
Li ankaŭ tradukis aŭ verkis multajn artikolojn pri ekonomio, ekologio, Bretonio, ktp. Artikoloj de Christian Bertin
NGC 7633
NGC 7633 (aliaj indikoj — ESO 77-15, PGC 71274) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lipskito
Lipskito (Lips Kith) estas planlingvo kreita de Joseph Scarisbrick en Londono, 1919. Estas ĝi miksa lingvo kun forta apriora emo.
Plejparto de vortprovizo, ĉefe substantivoj, estas formataj de 6 "primitivaj konsonantoj":
Substantivoj havas 3 kazojn: nominativon, akuzativon kaj genitivon.
Nombroj (1-10): tun twi tri pes pen sek sep nok nik tek
Patro nia:
Koor Pater, wes-amün per-an wolk-alon;
Ko-te NOM mak-Es-u TEK-SAK,
Ko-te REK-ol mak-Es-u nar,
Ko-te WOL mak-Es-u pak-narün,
oos per-an wolk-ol swos pok ters-ol;
Too nos nautin-pel pan-ol timos;
Ka slus-e noor keik-olon
oos prut-ï noor keik-aron;
Ka ne teuk nos pen peir-olon,
meen wart nos tau ponar (Tun);
Tan Rek-ol es-amün ko-te;
Tan Krat-ol es-amün ko-te;
Tan Klut-ol es-amün ko-te;
Por A! Por OO!
SEN!
Gaspar Melchor de Jovellanos
Unuaj jaroj
Li naskiĝis en nobela familio de Ĥiĥono, kvankam neriĉa. Post unuaj studoj en Ĥiĥono, en 1757 li translokiĝis al Oviedo por studi Filozofion en ties universitato. En 1760, sub protekto de la loka episkopo, li eliris al Avilo por realigi ekleziajn studojn. En 1761 li gradiĝis eklezie en Osma (Sorio), kaj licenciĝis en la Universitato de Avilo en 1763. En 1764 li iris al la Universitato de Alkalao, por sekvi ekleziajn studojn, kaj gradiĝis denove. Tie li ekkonis estontajn kolegojn kiaj Cadalso kaj Campomanes.
Post licenciĝo li okupis postenon en 1767 de juristo en Sevilo kaj altiĝis je kategorio en 1774. En 1775 li estis unu de la fondintoj de la Sociedad Patriótica Sevillana, el kiu li estis sekretario pri artoj kaj metioj.
Madrido
En 1778 sukcesis translokiĝi al Madrido, parte danke al helpo de la duko de Alba, kiun li estis traktinta en Sevilo. En Madrido li partoprenis en la babilrondo de la grafo Campomanes, tiam altranga akuzisto, kiu mendas al li distintajn laborojn de li ŝatitajn, rekonante en Jovellanos homon de ampleksa eduko kaj valoro por la ekonomia fako. En 1782 li ekformis parton de la komitato por fondi la ekonomian nacian institucion Banko de Sankta Karlo, antaŭulo de la Banko de Hispanio. Li estis membro de komerca fako de la Sociedad Económica Matritense kaj, ekde decembro de 1784, ties direktoro. Li verkis diversajn studojn pri ekonomio de Hispanio, inter kiuj elstaras la Informe sobre la Ley Agraria (raporto pri agrikultura leĝo) per kiu li defendas la liberigon de la grundo, laŭ la liberala pensaro, regulo pri kiu la tiamaj ŝtataj konsilistoj esperis reformi kaj modernigi la hispana agrikulturon.
Tute integrita en la madrida kultura vivo, li estis membro de la Reĝa Akademio de Historio (1779), de la Reĝa Akademio de Sankta Fernando (1780) kaj de la Real Academia Española (1781).
Tamen, la komenco de la Franca Revolucio paraliziĝis dum la reĝado de Karlo la 4-a la idearo de la kleristoj kaj apartigis el la publika vivo la majoritaton de la plej progresemaj pensuloj.
Asturio
Post la elposteniĝo de lia amiko kaj eksministro Francisco de Cabarrús, Jovellanos deviĝis eliri el la ĉefurbo, ekziligita, kaj setlis en sia naskiĝurbo en 1790, kio li verkis Informe sobre espectáculos (raporto pri spektakloj) kiun mendis al li la Reĝa Akademio de Historio kaj veturis tra Asturio, Kantabrio kaj Eŭskio por ekkoni la situacion de la minoj de karbo kaj la eblojn pri ties konsumo. Jovellanos jam estis montrinta favora al la pligrandigo de ties produktado, por kio necesis liberigi la ekspluatadon de ties mineraloj. Post siaj priminaj veturadoj prezentis naŭ raportojn pri la rezultoj de sia misio kaj atingis liberaligon parte de la ekspluatado de karbo en 1793.
El 1790 al 1791 veturis foje al Salamanko por reformi la lernejojn de la Militordenoj. Kiel subdelegito pri vojoj en Asturio (1792) li klopodis akceli la konkludon de la laboroj por la ŝoseo al Kastilio (kiuj estis komencintaj en 1771), por finigi la izoligon de Ĥiĥono, sed manko de mono maleblis ties finigon.
Iniciate de Jovellanos oni kreis en 1794 la Reĝan Instituton Asturian pri Naŭtiko kaj Mineralogio en Ĥiĥono, kie li klopodis apliki la idearon de la Klerismo al la instrusistemo.
Lastaj jaroj
Post la alianco kun Francio revolucia, Manuel Godoy intencis realigi iajn reformojn kaj kalkuli kun plej gravaj tiamaj kleristoj, pro kio li proponis al Jovellanos postenon de ambasadoro en Rusio sed tiu malakceptiĝin. Tamen en novembro de 1797 li akceptis la postenon de ministro pri juraj aferoj ekde kie li klopodis reformi justicon kaj malgrandigi la influon de la Inkvizicio, sed post naŭ moonatoj en la registaro li demiziis la 16-a de aŭgusto de 1798 kaj revenis al Ĥiĥono. Tie li planis la kreadon de Akademio Asturia kiu celus la studon de la historio kaj de la asturia lingvo, kaj prilaboris 200 ŝlipojn pri asturia vortotrezoro.
En decembro de 1800, post la elpostenigo de Mariano Luis de Urquijo kiel ĉefministro, revenis Godoy al la povo kaj ordonis la areston de Jovellanos la 13-a de marto de 1801 kaj ties ekzilon al Majorko, unue al la monaĥejo de la nuna municipo de Valldemosa kaj poste al la prizono de la kastelo de Bellver. Dum la jaroj de prizono malboniĝis liaj fizikaj problemoj kaj pligrandiĝis lia religieco. Liberigita la 6-a de aprilo de 1808, post la Tumulto de Aranjuez, malalceptis formi parton de la registaro de Jozefo la 1-a kaj reprezentis Asturion en la registaro de la Junta Central, kies regularon redaktis kun Martín de Garay. Tiu registaro post la eniro de la francoj en Andaluzio devis abandoni Sevilon kaj rifugiĝi en Kadizo. La propagando de la nobeluloj kiuj malakceptis kunsidon de Kortezoj provokis la falon de la Junta Central kaj la starigon de Regenteco, kies regularo estis redaktita denove de Jovellanos kaj Martín de Garay. La kalumnioj kontraŭ la centrajuntistoj kondukis kelkajn el tiuj abandoni Kadizon, kaj tion same faris Jovellanos kiu elŝipiĝis al Asturio, sed ŝtormo kondukis lin al Muros la 6-a de marto de 1810. Li restis en Galegio kelkajn monatojn kaj verkis politikan justigon de sia agado en la Junta Central, nome Memoria en defensa de la Junta Central, kiu presiĝis en Korunjo. Post la foriro de la francoj el Ĥiĥono, la 27-a de julio de 1811 abandonis Galegion kaj revenis al Ĥiĥono, kvankam franca kontraŭatako devigis lin denove foriri. Malsana je pulmoj, li mortiĝis en Puerto de Vega la 27-a de novembro de 1811.
Tupesy (apartigilo)
Nomon Tupesy havas pluraj setlejoj:
Kantono Heard (Georgio)
Kantono Heard (angle Heard County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 22-a de decembro, 1830. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 11 012 loĝantojn, kaj en 2006 ĝi enhavis 11 472. La kantona ĉefurbo estas Franklin (Georgio).
Eberhardzell
Eberhardzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Friedrich August Ludwig Nietzsche
Friedrich August Ludwig NIETZSCHE (naskiĝinta la en Bibra, mortinta la  en Eilenburg) estis germana teologo kaj avo de la gravega filozofo Friedrich Nietzsche.
Vivo
Nietzsche estis la filo de la princelektista saksia akciza inspektoro Gotthelf Engelbert Nietzsche (1714–1804) kaj de Johanna Amanda (fraŭline: Herold, el Reinsdorf). Li lernantis ĉe la humanisma Thomas-lernejo Lepsiko. Ekde 1776 li studis teologion ĉe la Universitato de Lepsiko sed doktoriĝis en Kenigsbergo. Li estis familie la unua akademia teologia sciencisto. Poste li estis paroĥestro ekde 1783 en Wolmirstedt, dum kio li edzinigis Johanna Friederike Richter el Goseck ein havonte kun ŝi naŭ infanojn. Post du jardekoj da deĵoro Nietzsche vokitis superintendanto al Eilenburg. Vidviĝinte li nuptis Erdmuthe Dorothea Krause, la vidvinon de la vajmara kortegadvokato Karl Christoph Heinrich Krüger. Ilia opa filo (krom du aliaj infanoj), la posta paroĥestro Carl Ludwig Nietzsche, naskiĝis en 1813, la patro de la granda filozofo.
Karaktere Friedrich August Ludwig Nietzsche ja estis klerita kaj raciisma, sed valorkonservativa viro.
Malsanulejo
Malsanulejo, sanigejo aŭ hospitalo estas kuraca institucio destinita al kuracado de homoj. Malsanulejo estas parto de san-sistemo. Ekzistas kaj publikaj (ŝtataj), kaj privataj kaj duon-privataj malsanulejoj.
Laŭ Francisko Azorín hospitalo estas ''Malsanulejo. Konstruaĵo por malsanuloj. Li indikas etimologion el latina hospitalis el hospes'' (gasto).
Priskribo
La plej kutima tipo de malsanulejo estas ĝenerala malsanulejo, kie oni traktas plej diversajn malsanojn kaj vundojn. Tre grandaj malsanulejoj estas nomataj en kelkaj lokoj medicinaj centroj kaj iĝis la preferata vojo de disvolviĝo de sanprotektado en multaj landoj.
Ekzistas ankaŭ specialaj malsanulejoj, kiuj, ekzemple, traktas nur malsanojn de infanoj aŭ nur vundojn.
En Usono plejparto de malsanulejoj estas fakte komercaj entreprenoj, dum en multaj aliaj landoj de la mondo malsanulejoj estas neprofitaj.
Malsanulejoj ofte havas volontulajn programojn, kadre de kiuj eblas helpi al flegado de malsanuloj.
Kastelo Neuenhof
Kastelo Neuenhof (Schloss Neuenhof) estas monumentprotektita konstruaĵo en Eisenach-Neuenhof en Germanujo. Ĝi situas centre de la urbokvartalo ene de far Eduard Petzold aranĝita kastelparko ĉe alta bordo de la rivero Werra. Rekte apude staras la protestantisma kirko.
Historio
Laŭdire estis sur la loko de la kastelo ekde Mezepoko en sprona situo ĉe la alta bordo de Werra-rivero jam eta burgo. En 1863 la kastelo venis sub la regadon de la frankonia dinastio Rotenhan. Ili malkonstruigis la kameregon mezepokan (do la lastajn malnovajn restaĵojn) kaj konstruigis la novgotikan kastelon.
Post 1945 la familio fare de la komunistoj senproprietigitis; la kastelo venis en la posedon de la komunumo. En 1947 oni ene instalis oldulejon antaŭ ol ekgastigo de la landlimtrupoj. Ili forlasis la kastelon post finfaro de propra kazerno. La magistrato do kreis tie loĝejojn kaj kuracejon; ankaŭ klubo porjunulara rajtis ene esti kiel la buroo de la nove fondita najbara kolĥozo. Post Turniĝo la tuto mallongan tempon ne havis plu ian funkcion. Akiris ĝin la malprauloj de la iamaj posedintoj.
Kasteloparko
La historia, kerne ĉ. 3,5 hektarojn granda kastelparko kreitis inter 1838 kaj 1843 fare de Eduard Petzold laŭ komisio de landmarŝalo Georg Riedesel. Estante la ununura ĉeborda parko ĉe Werra la parko nombriĝas inter la fruaj kreitaĵoj de Petzold kaj estas tamen elstara monumento de pejzaĝ-ĝardenarto de la 19-a jarcento.
Dum GDR-tempo la parko neglektitis tre. Je la fino de la 1960-aj jaroj ero de la torento Grundbach metitis en tubojn kaj faritis ŝtuparo al la kirko kaj festherbaro kun festscenejo kun betonita dancejo. En 1982 oni paŝon post paŝo entreprenis la parkkonservadon kaj almenaŭ la fiherboj forigitis. Ekde aprilo 1991 ekis profundaj restaŭradlaboroj; padoj kaj lagetoj renaskiĝis ankaŭ. Okaze de la 100-a datreveno naskiĝtaga de Petzold senvualigitis memortabulo solene. En 1998 celoj restaŭradaj dififinits; en 2007 oni devis dehaki eŭropan fagon 150 jarojn aĝan pro sekureckialoj.
Leonoputo
Ĉerande de la kastelo troviĝas la t.n. Leona puto. Ĝia unua mencio estis en 1844; temas pri unu el la lastaj atestiloj de la origina stato de la kastelparko. En 2011 ĝi estis ankoraŭ kadukiĝema.
Bugleoj
Bugleoj estas indiĝena popolo en Panamo. Tiu ĉi popolo estis konata antaŭe per la nomo Bokota kaj loĝas ĉefe en la Ngabe-Bugleo indiĝena regiono.
Regatto
Regatto estas konkursa vetveturo de boatoj sur akvo. La vorto devenas de Zamenhofo kaj en la unua PIV de la jaro 1970 estis simple klarigita per la vorto "boatfesto".
Regattoj ekzistas en la sportaj disciplinoj velado, remado, kanuado kaj breta velado.
Historio
Origine la regatto estis rema konkurso en Venecio, kiu ekis de la placo Piazzetta (San Marco) kaj gvidis tra la diversaj kanaloj de la urbo.
Signifaj velaj regattoj
Signifaj velaj regattoj estas
Signifaj remaj regattoj
Signifaj remaj regattoj estas:
Yudai Tanaka (1995)
Yudai Tanaka (田中 雄大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe SC Sagamihara.
Câmpuri-Surduc
Câmpuri-Surduc [kımpurj-surduk] (hungare: Kimpényszurdok, germane: Thalfeld) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 605 loĝantojn (rumanoj); en 1992 376 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1462. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Gurasada.
Malvarmo
Malvarmo estas kontraŭo de varmo, asociita al malaltaj temperaturoj. Ĝi ankaŭ estas kvalifikanto rilatanta al varmo translokigo : korpo estas nomita "malvarmo" se ĝi estas en termika kontakto kun alia korpo de pli alta temperaturo kaj de kiu ĝi verŝajne ricevos varmon.
Teorie, la plej malalta temperaturo estas la absoluta nulo, kiu estas 0 K sur la kelvina skalo kaj -273.15 ° C sur la celsia skalo. En praktiko, la absoluta nulo neatingeblas, pro la fakto de sia difino.
Impreso de malvarmo
La regionoj de la Tero kun pli malaltaj temperaturoj estas la polusoj, ĉar al en tiuj areoj alvenas malpli da sunaj radioj. La plej malalta temperaturo registrita sur Tero estis -93 °C ĉe la japana stacio de Fuji-Domo, situanta je 3.786 metroj super marnivelo, lokata ĉe la dua alto de Antarkto.
Temperaturoj sur planedoj pli malproksimaj de la Suno ol Tero estas multe pli malaltaj. En Neptuno, ekzemple, vi povas atingi tiu temperaturo je 55 kelvino, t.e. -218 ° C.
Homa impreso de malvarmo
La impreso de malvarmo varias en ĉiu persono laŭ lia kutimo al la malaltaj temperaturoj, la regiono, kie li vivas, kaj ankaŭ kelkfoje, kiel en fermita loko, kie li estas (ekz: en malgranda ĉambro, klimatizita aero je 18 °C sed en varma medio okazigas senton de malvarmo).
Ĝenerale oni konsideras malvarmon en la medio (en la plej multaj landoj de modera klimato) je temperaturoj sub 10 °C, kaj malvarmeta je ĉirkaŭ 15 °C. La sento de malvarmo pliiĝas se la grado de humideco estas alta aŭ se ekzistas vento. Se sufiĉas humido rilate al la temperaturo, oni povas vidi la elĉerpiĝan akvovaporon.
Kodekso Arundel 404
Kodekso Arundel 404, konata ankaŭ kiel Liber de Infantia Salvatoris (Libro de la infanaĝo de la Savinto), latinlingve skribita kaj redaktita ĉirkaŭ la mezo de la 14-a jarcento de aŭtoro nekonata. Ĝi konstituas varianton de la Evangelio de Tomaso (2-a jarcento).
Malvarmo
Sentita temperaturo pri meza ĝis granda rapideco de vento:
kun:
Kodekso Arundel 404
Sigelita per tiu nomo devenanta el ĝia posedanto, angla kolektanto de la 17-a jarcento, la kodekso Arundel 404 estas konservita en la British Museum.
Malvarmo
Sentita temperaturo pri meza ĝis granda rapideco de vento:
Atentu: la formulo validas por {T_{A}} < 10°C kaj {V} > 4,8 km/h.
Anthony C. Pick
Anthony C. PICK, n. 1941, estas angla informadikisto kaj esperanta terminaristo.
Malvarmo
Malvarmigo
Malvarmigo estas procezo, per kiu malpliiĝas temperaturo atingita per forigo de varmo el sistemo aŭ ekspozicio de sistemo al medio kun pli malalta temperaturo.
Anthony C. Pick
Pick laboris en la komputada industrio de post 1967. En 1985 li estis direktoro de komerca planado en Philips Business Systems, Britio.
Malvarmo
Malvarmigo
La fluidoj, kiuj estas uzataj por malvarmigi aliajn korpojn, estas nomataj malvarmigantoj.
Kodekso Arundel 404
Ĝi priskribas la miraklan naskiĝon de virgulino Maria, ties infanaĝon ĉe la jerusalema templo, ŝian edziniĝon al Josefo kaj la naskiĝon de Jesuo.
Malvarmo
Malvarmigo
Fridigiloj, frostigiloj kaj kriogenikiloj estas rilataj procezoj, kun la celo atingi pli malaltajn temperaturojn.
Anthony C. Pick
Pick verkis kun Gerhard Kalckhoff kaj Auguste Broise la "Komputadan Bazan Terminaron" (1985) kaj estis kunlaborinto al la Suplemento (1987) de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970) pri la fako "informadiko".
Malvarmo
Malvarmigo
La plej grava kaj ĉiutaga apliko de malvarmo estas la konservado de manĝaĵo ĉe malaltaj temperaturoj pro la latentaj kondiĉoj, laŭ kiuj se per tro alta temperaturo multipliĝus la mikroorganismoj responsaj por la detruo de manĝaĵo.
Kodekso Arundel 404
Facile oni konfuzas tion ĉi kun alia apokrifaĵo simila: la Libro de naskiĝo de Maria (vidu en Apokrifaj evangelioj).
Slavgorod
Slavgorod (ruse Славгород) estas urbo en Altaja regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 01419.
La urbo estis fondita en jaro 1910.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 38568, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 26,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 34,3 mil loĝantojn.
Tupesy
Tupesy estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Uherské Hradiště. Municipo Tupesy famiĝinta pro tupesa ceramiko situas proksimume 12 km okcidente de Uherské Hradiště sur ambaŭ flankoj de rojo Zlechovský potok sur sudoorienta rando de Chřiby. La municipo konstrue unuiĝas kun la najbara municipo Zlechov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1220.
La municipo estis fama pro sia vinkultivado kaj ĉefe pro ceramiko.
Memorindaĵoj
Unu estas lokita meze de la municipo en domo n-ro 118, la loĝejo de etagrikulturisto kaj potisto. La domo skanzeno estas memorindaĵo de popola arkitekturo. El pluaj memorindaĵoj rememorigebla estas kapelo de Ĉielvizito de Virgulino Maria el tempo post la jaro 1920 kaj baroka statuo de sankta Johano Nepomuka. Ĉe konstruaĵo de lernejo estas lokitaj monumentoj al falintoj en ambaŭ mondmilitoj.
Nuova Cronica
La Nuova Cronica aŭ Novaj Kronikoj estas kroniko de la 14-a jarcento pri la historio de Florenco. Ĝi estis kreita kaj redaktita laŭ strikte kronologia plano de la florenca bankisto kaj oficialulo Giovanni Villani (ĉ. 1276 - 1348). La ideo verki tiun kronikon venis al li okaze de la jubileo de la jaro 1300 en Romo: li tiam konsciis, ke la multaj historiaj grandfaroj de Romo estis bone konitaj, kaj do li deziris same famigi la historion kaj originon de sia propra urbo Florenco.
Anno (dolĉaĵo)
Anno ( aŭ ; 팥소; 豆沙) estas japana pasta dolĉaĵo preparata per miksado de sukero al boligitaj kaj dispremitaj semoj aŭ nuksoj. La azukia anno estas manĝata kiel deserto. Oni uzas ĝin por fari moĉion kun anno nomata daifuku. Kiam la azukio estas kuirita kaj kaĉigita, ĝi formas dikan paston aŭ kaĉon.
Enhavo
Oni povas fari annon el azukio aŭ fazeolo, fabo, pizo, terpomo, batato, kaŝtano k.a. La plej konata speco de anno estas azukianno (小豆餡<rt>あずきあん), farita el azukioj.
M102
Pri la aliaj signifoj de "M102" vidu artikolon M kun nombro.
Anno (dolĉaĵo)
Specoj
Ekzistas diversdensaj tipoj de annoj:
M102
M102 estas la kodo de ia kosma objekto notita en la Messier-katalogo sed neniam certe identigita. Tiu "nebula objekto" estis observita de Pierre Méchain en 1781, kaj Charles Messier enskribis ĝin en sia katalogo sen observi ĝin li meme, kun la jena teksto
Anno (dolĉaĵo)
Uzoj
Jen diversaj pladoj enhavantaj annon.
Al-Kindi
Al-Kindi, plennome Abu Ja'kub bin Ishak al-Kindi (أبو يعقوب بن إسحاق الكندي, latinigite Alkindus; naskiĝis ĉ. 801 en Kufa; mortis 873 en Bagdado) estis araba pensulo, sciencisto, matematikisto, kuracisto, muzikisto kaj la unua ĉefa filozofo de falsafismo.
Laŭ al-Kindi, la instruoj de la Korano pri Dio kaj la animo estas paraboloj pri abstraktaj filozofiaj veroj. La Korano esprimas veron parabole ĉar la popolo ne povas pensi racie kaj abstrakte. Do religio estis fakte filozofio por la multaj.
Al-Kindi ne rigardis filozofion kiel vero pli alta ol religio, sed vero pli pura, vero sen la neeviteblaj homismoj de malkaŝita religio. Do, se ni forigas la homismojn de sankta skribo ni povos vidi la veron pli rekte kaj profunde.
La unua kriptografia algoritmo por deĉifri ĉifritan kodon estis disvolvigita de al-Kindi, en Manuskripto por deĉifri kriptografiajn mesaĝojn. Li faris la unuan prikribon de ĉifranalizo pere de analizo de literofteco, nome la plej frua deĉifra algoritmo.
Bukovce
Bukovce (hungare Bukóc rutene Буковець [bukovec]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Bukovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Stropkov troviĝas je 9 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1379 en formo "Bokoch". En 1600 oni komputis tie 11 loĝdomojn. En 1742 grekokatolika abatejo fondiĝis. Longe la vilaĝo havis 2 partojn: Granda kaj Malgranda partoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Malgranda Bukóc 70, en Granda Bukóc 264 homoj, (en ambaŭ plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1964 Granda kaj Malgranda Bukovce-oj unuiĝis. En 2001 vivis en Bukovce 590 homoj, (542 slovakoj, 35 rutenoj).
Nazoj (popolo)
La Nazoj (hispane: Naso, Teribe, aŭ Tjer-di) estas indiĝena popolo, kiu loĝas ĉefe en nordokcidenta Panamo, en la monarĥio de Nazo-Teribo. Nazo-Teribo estas indiĝena regiono okcidente de la provinco Bokas-del-Toro, apud la limo de Kostariko. Ĝi estas la sola oficiale agnoskata indiĝena monarĥio en Ameriko.
La monarĥio
Ekde pratempo, super la Nazoj regas reĝo. La titolo de reĝo estas hereda -- post la morto de la reĝo, la princo kroniĝas. Se dinastio tute elmortas, la edziĝintaj viroj de la tribo devas kunveni kaj elekti novan reĝon.
Laŭ tradicio nur viroj rajtas fariĝi reĝo.
Kulturo
Iom da Nazoj konfesas kredon je la katolika religio, sed multaj ankoraŭ kredas je la dio Sboo (Sbö), kiu laŭ la tradicia religio de la Nazoj estas la kreinto de la mondo.
Nazoj parolas la teriban lingvon, sed plejparte bone parolas la hispanan ankaŭ.
(105694) 2000 SV62
(105694) 2000 SV62 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun iom granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Zsuzsa Katona
Zsuzsa Katona [ĵuĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Katona Zsuzsa estas hungara skulptisto. Zsuzsa Katona naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Katona frekventis industriartan mezlernejon en sia naskiĝurbo (1964–1969), poste Belartan Altlernejon (1969-1974). Ŝia majstro estis József Somogyi. En la sekvaj jaroj ŝi havis stipendiojn: 1981-1984, 1989. Ŝi ricevis premiojn inter 1978-2005.
Amonia heksafluoro-aluminiato
Amonia heksafluora aluminiato, aluminiato de heksafluoro kaj amonio aŭ (NH4)3AlF6 estas kemia komponaĵo de amonio, fluoro kaj aluminio, duobla salo de amonio kaj fluoro, blanka kristala pulvoro, kutime stabila kaj povas liberigi korodan fluoridan acidon kiam malkomponiĝas.
Ĝi estas irita al haŭtokontakto, okuloj kaj mukozaj membranoj kaj konsiderita toksa kiam ingestita aŭ inhalita. Kronika efekto de la fluorido ordinare okazas pro kalcia absorbiĝo, kiu povas kaŭzi damaĝojn al dentoj kaj ostoj. Ingestado povas kaŭzi naŭzon, vomadon, diareo kaj stomaka doloro. Nenia evidentaĵo pri kancerogenereco. La kombinaĵo estas neakordigebla kun fortaj acidoj kaj fortaj bazoj.
Reakcioj
Amonia heksafluoroaluminiato povas estiĝi per reakcio inter la amonia fluorido kaj "aluminia hidroksido":
aŭ per reakcio inter la aluminia oksido kun amonia fluorido:
aŭ per reakcio inter la "aluminia hidroksido" kun amonia fluorido:
Kiam varmigita, amonia heksafluora aluminiato malkomponiĝas laŭ la sekvo: