cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉambro de komunuloj
Flago
Ĉi tiu institucio ne havis propran flagon, do la prezidanto de la Ĉambro petis dezajni standardon al Graham Bartram, ĉefa veksilologo de la Brita Instituto pri Flagoj. La novan ﬂagon oni hisis la pasintan 11-an de Majo. Sur ĝi aperas ora baro-krado sub krono, ene de verda fono. Laŭ la prezidanto de la Ĉambro, la nova ﬂago bonvenigos vizitantojn kaj oni hisos ĝin ekstere de la ĉambro okaze de solenaj cermonioj. Rilate la simbolojn uzitajn, baro-krado estas la tradicia simbolo de la brita parlamento, dum la verda koloro reprezentas la Ĉambron de Komunuloj, kun verdaj seĝoj, tiuj ĉe la Ĉambro de Lordoj estas ruĝaj.
Bachwoche Ansbach
Bachwoche Ansbach (eo: Bach-semajno je Anbach) estas muzikfestivalo okazanta en Ansbach, kiu sindediĉas al vivo kaj verkaro de Johann Sebastian Bach. La unua Bachwoche okazis en 1947.
Festivalejoj estas la oranĝejo en la kortega ĝardeno, la pomposalonego en la markgrafa kastelo same kiel la Johano- kaj Gumberto-preĝejoj. Kelkaj malmtaj koncerto okazas en aliaj salonegoj.
La programon formas tutmondce renomaj muzikistoj; ekzemple en Ansbach ludis Yehudi Menuhin, Gidon Kremer, Mstislav Rostropoviĉ, Ludwig Hoelscher, Ferdinand Leitner kaj Karl Richter. En la pasintaj jaroj gastis ekz. John Eliot Gardiner, Philippe Herreweghe, Ton Koopman, Andreas Staier, Martin Stadtfeld kaj Masaaki Suzuki kun sia Bach Collegium Japan
Historio
En la unua jaro la festivalo okazis ankoraŭ en Pommersfelden. En 1948 la festivalo iris en la plejparte ne militruinigitan Ansbach kun sia palaco; la organizadon prizorgis Carl Weymar el Munkeno. Ekde 1955 ĝis 1964 Karl Richter direktis la Bach-semajnon, ĝis 1979 Rudolf Hetzer estis arta direktoro. Dum lia tempo okazis la ŝanĝo al dujara vico. Lin sekvis Hans Georg Schäfer, studinta pianisto kaj komponisto. Sub estrino Lotte Thaler (2001-2005) ĉiu Bachwoche ekhavis teman pezocentron. Porinfanaj kaj ĵazaj koncertoj altigis la allogon de la festivalo. Ekde printempo 2006 Andreas Bomba estas direktoro kaj intendanto. Li direktis la Bach-semajnon en la 60-jaran jubileon en 2007. Bachwoche Ansbach estas en Germanujo la plej malnova muzikfestivalo sur konstanta loko kun la muziko de Johann Sebastian Bach kiel pezocentro.
Bachwoche Ansbach intertempe povas rerigardi sur pli ol 60 jarojn da historio. Ĝi ekestis fakte el nenio – el la ruinoj kaj la profunda depresio de la unuaj postmilitaj jaroj. Ĝi naskiĝis en 1947 en Kastelo Pommersfelden kaj translokiĝis jam en 1948 al Ansbach, ĉar en la plejparte ne detruita mezfrankonia urbo ekzistis multe pli bonaj antaŭkondiĉoj por la prezentado de la verkaro de Bach.
Je la komenco estis ĉefe la munkena artokomercisto Carl Weymar kaj violonĉelisto Ludwig Hoelscher, subtenataj de dirigento Ferdinand Leitner, kiuj kune kun artŝatantoj organizis la programon. Baldaŭ alvenis elstaraj gastoj kiel violonisto Wolfgang Schneiderhan kaj Yehudi Menuhin, pianisto Wilhelm Kempff, flutisto Aurèle Nicolet, kantistoj Peter Pears kaj Dietrich Fischer-Dieskau, ĉiam subtenataj fare de la soloistaro de Bachwoche, kiu formis la spinon de la festivalo. En 1955 klavicenisto kaj dirigento Karl Richter transprenis la artan direktadon; intertempe el la ĉiujara sinsekvo fariĝis dujara vico.
En 1964 Karl Richter demetis sian postenon kaj puŝis per tio la Bach-semajnon en profundan krizon. Rudolf Hetzer, membro de „Verein der Freunde der Bachwoche“ (asocio de festivalo-subtenantoj), kiu jam fondiĝis en 1948 kaj ĝis nun estas la plej grava apogo de Bachwoche, fariĝis nova arta direktoro; la urbo Ansbach transprenis la subtenadon de Bachwoche. Post sukcesa „probo“ en 1966 Bachwoche denove evoluis sukcese sub la direktado de Hetzer ekde 1967. Venis multaj artistoj kaj ensembloj el la tuta mondo, ekz. Nathan Milstein, Mstislav Rostropoviĉ kaj Neville Marriner, The English Consort kaj London Baroque Soloists, per kiuj ankaŭ la ideoj de historiema koncertado eniris la festivalon.
Post kiam Hetzer 1979 demetis sian postenon pro sankaŭzoj, lin sekvis Hans Georg Schäfer, studinta pianisto kaj komponisto, kiu direktis Bachwoche preskaŭ 20 jarojn. Li enigis ankaŭ la muzikon de la filoj Bach en la festivalon kaj pliampleksigis la komponistaron trans Bach ekde Claudio Monteverdi, Henry Purcell kaj Heinrich Schütz ĝis Paul Hindemith, Witold Lutosławski kaj Arvo Pärt. Krome oni festis ekster la dujara ritmo en la jaro 2000, okaze de la 250 mortodatreveno de Bach, pluan Bach-semajnon, kiu denove estis dediĉata nur al la verkaro de la jubileulo. Ekde 2001 ĝis 2005 Lotte Thaler transprenis la artan estradon. Ŝi metis novajn temajn pezocentrojn („Bach kaj Stravinskij“), kiu cedis pli fortan gravecon al la muziko de la 20-a jarcento kaj riĉigis la festivalon per novaj eroj kiej ekz "akceptaj horoj de Bach", porinfanaj kaj ĵazaj koncertoj.
Ekde aprilo 2006 Andreas Bomba direktas la festivalon.
Cathair Saidhbhín
Cathair Saidhbhín aŭ Cahersiveen (ankaŭ: Cahirciveen, Caherciveen, Cahirsiveen) estas vilaĝo sur la duoninsulo Iveragh en la sudokcidento de la respubliko Irlando. Ĝi situas ĉe la konata turima ŝoseo Mórchuaird Chiarraí (ring of Kerry). Ĝi estas kun 1 294 loĝantoj (2006) unu el la plej grandaj lokoj en la graflando Ciaraí.
En la urbeto troviĝas katolika preĝejo kiu kiel sola katolika preĝejo ricevis la nomon de laikulo (Daniel O’Connell). La vilaĝo situas ĉe la rivero Fertha kaj ce la piedo de la monto Bentee.
Proksime de la urbeto situas la grandaj Dun-oj Cahergall (tute restaŭritaj) kaj Leaca na Buaile (Leacanabuaile).
La politikisto kaj batalannto de la irlanda libereco Daniel O’Connell (1775–1847) naskiĝis proksime de la urbeto kaj la sacerdoto ka batalanto de la irlanda libereco Hugh O’Flaherty mortis ĉi tie 1963.
Orienta Germanio
Orienta Germanio (Ostdeutschland), oficiale la Germana Demokratia Respubliko (GDR; Deutsche Demokratische Republik, prononco laŭ sistemo IFA [] aŭ pli simple ],, DDR, [], ), de 1949 ĝis 1990 estis ŝtato en centra Eŭropo. Ĝi ekzistis samtempe kun la Federacia Respubliko Germanio (FRG), kiu konatiĝis kiel Okcidenta Germanio. Ambaŭ germanaj ŝtatoj kreiĝis post la Dua Mondmilito, en kiu la Nazia Germanio estis malvenkinta. La alianco kontraŭ la nazioj, kiu konsistis el Britio, Usono kaj Francio en okcidento kaj Sovetunio en oriento, post la milito disfalis en la okcidentajn, demokratiajn aliancanojn kaj la komunisma Sovetunio.
Pro la reciproka ekskluzivado de tiuj politikaj kaj ekonomiaj sistemoj, estiĝis malamikeco, kaj oni dividis la malvenkintan Germanion en tri partojn, el kiuj la plej orienta parto, el kiuj praktike ĉiuj germanoj forpeliĝis, doniĝis al administrado de Pola Popola Respubliko kaj Sovetunio, kiuj konsideris la akiraĵojn nova parto de sia ŝtata teritorio. La antaŭ 1945 centra kaj nun "orienta" parto de Germanio, kiu ekde 1945 estis la Soveta okupacia zono, orientiĝis laŭ la soveta sistemo. Kiam la Malvarma Milito inter Sovetunio kaj la okcidentaj potencoj finis kaj Sovetunio disfalis, la GDR-ŝtato dissolviĝis kaj ĝia teritorio iĝis parto de la Federacia Respubliko Germanio. Tiu estas la ĝishodiaŭa germana ŝtato.
Enlandanoj
Post la fino de la Dua Mondmilito vivis en la Soveta okupacia zono ĉirkaŭ 19 milionoj da homoj.
La nombro da loĝantaro kontinue malkreskis. Tio estis kaŭzita per du kialoj, precipe:
Simboloj
La himno de GDR nomiĝis Auferstanden aus Ruinen (germane: Leviĝintaj el ruinoj), en kiu la verkisto Johannes R. Becher i.a. parolas pri la germana unueco (“Germanio, unueca patrujo”) kaj pri la paca sorto de la oriento, kiu estis unu de la ideologiaj celoj de socialismo. Verŝajne pro la aludo al la unueco, kaj pro la fakto, ke en la dua parto de la 20-a jarcento la tiel-nomata Germana demando denove estis demandata, oni ne plu kantis la tekston de la himno ekde la 1970-aj jaroj.
La nacia festotago de Orienta Germanio okazis ĉiujare je la 7-a de oktobro, kio rememorigis pri la fondiĝo de GDR en Oktobro 1949. La tago estas konata kiel Tago de la Respubliko.
Sur la flago de Orienta Germanio ne lokiĝis rikoltilo kaj martelo, kiuj estis la kutimaj ideologiaj simboloj de komunismo respektive sovetaj simboloj, sed sur ĝi lokiĝis martelo kaj cirkelo. Ĉi-lasta aludis al la germana inteligenteco. La koloroj de la flago estas nigra, ruĝa kaj ora, kiuj estis la koloroj de la flago proponita en la Revolucio de 1848/1849. Tiuj koloroj origine devenis de la uniformoj de la germanaj naciistoj, kiuj batalis kontraŭ Napoleono kaj estas simbolo de la nacia liberalismo en Germanio.
Historio
La Germana Demokratia Respubliko ekestis la 7-an de oktobro 1949 je la teritorioj de la antaŭa Soveta okupacia zono de Germanio. GDR estis membro ekde 1955 en la Varsovia Pakto. La 17-an de junio 1953 iĝis granda popolleviĝo (Volksaufstand) en la tuta respubliko pro la nekontenteco pri salajroj kaj vivkondiĉoj politikaj kaj nepolitikaj. Ĝi brutale estis supremita kaj sufokita. En la jaro 1961 la registaro decidis konstrui muron inter Orienta kaj Okcidenta Berlino. Liberaj vojaĝoj inter Orienta kaj Okcidenta Germanio ekde tiam ne plu eblis. La 3-an de oktobro 1990 la regionaj ŝtatoj refonditaj sur la teritorio de GDR aliĝis al la Federacia Respubliko Germanio.
Origine GDR deklaris esti ŝtato fondita por la tuta germana popolo (simile al la Federacia Respubliko). Tio speguliĝis en la teksto de la nacia himno (vd. Simboloj). Ekde mezo de la 1960-aj jaroj GDR tamen emfazis sian proprecon. En 1974 estis forigitaj el la konstitucio la lastaj restoj pri germana unueco.
La 7an de oktobro 1989 en Orienta Berlino okazis la pompa ceremonio okaze de la "40-jariĝo de GDR" (vidu la apudan foton). La 10an de novembro 1989 la berlinanoj amase manifestaciis ĉe la Berlina Muro (vidu la apudan foton). La 22an de decembro 1989 la Orient-Germana "Popola Milico" („Volkspolizei”) laŭ ordono de komunista partio (Socialista Unueca Partio de Germanio / SED) malfermis la limon ĉe la Brandenburga Pordego inter GDR kaj Okcidenta Berlino/FRG (vidu la apudan foton).
Por granda parto de la loĝantaro tio estis pozitiva momento kiu finigis la apartigon de Orienta Germanio el la cetero de Germanio kaj de la okcidenta socio. Por aliaj estis finigo de epoko de ordo antaŭ kaosaj ŝanĝoj profite al kapitalismo.
Esperanto en GDR
La 12-an de januaro 1949 estis publikigita malpermeso de Esperanto-grupoj en la soveta zono de Germanio. En GDR longan tempon estis malpermesate organizi Esperanto-societon. Nur en 1965 ekeblis fari tion ene de la “Kulturligo de GDR” (Kulturbund, amasa organizaĵo por kulturaj aferoj).
Partioj
Reganto de tiu ĉi "socialisma" lando estis la Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED, socialisma unueca partio de Germanio), kiu estis formita per deviga aligo de la socialdemokrata al la komunista partio. SED formis kun aliaj partioj la Nacian Fronton. Tiuj aliaj partioj devige subtenis la politikon de SED; la nacidemokrata kaj la kamparana estis eĉ fonditaj je iniciato de la komunistoj.
Sovetio ĉiam konsiderinde influis la politikon de la lando.
Ceteraj partioj:
Aliaj administraj institucioj
La Nacia Popolarmeo (germane: Nationale Volksarmee, ruse: Национальная народная армия / Nacionalnaja narodnaja armija; mallongigo: NVA) estis la militistaro de Germana Demokratia Respubliko (GDR). Ĝi ekzistis de 1956-1990.
2431 Skovoroda
2431 Skovoroda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan filozofon kaj poeton Hrihorij Skovoroda.
Rivero Dulce (Argentino)
La Rivero Dulce ekfluas kun la nomo de Rivero Tala en la sudo de la Provinco Salta, kaj havas siajn fontojn ĉe la lokoj kun koordenatoj: -25.98556°N, 65.58361°W, en la ĝangalaj orientaj deklivaroj de la Kalĉakiaj Montoj. Tuj post ekfluo, ĝi direktis sin al sudo kaj eniras en la provincon Tukumanon, kie ĝi estas konata laŭ la nomo de Salí, dividante ĝin praktike duone, dum ĝi pliigas sain akvokvanton danke al nombraj alfluantoj kiuj ricevas dekstre, devenaj el la menciitaj Kalĉakiaj Montoj kaj el la Montaro Akonkiĥa. Inter tiuj alflaentoj troviĝas, el nordo al sudo, la riveroj Las Cañas, Ĉoromoros, Vipos, Los Sosa, Lules, Famaillá, Balderrama, Seco, Gastona, Chico, Marapa kaj Ovanta.
Irlanda pundo
La moneroj de la irlanda pundo signife pli grandis ol la paralelaj moneroj de la brita pundo. Post la restrukturiĝo de la valuto laŭ la dekuma sistemo dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento en Irlando samkiel en Anglio validis la simpla regulo, ke unu pundo egalis al 100 pencoj. Antaŭe la sistemo estis la jena: 12 pencoj = 1 ŝilingo, 2 ŝilingoj= 1 floreno, 2 ŝilingoj kaj 1 sespenca monero)= 1 duona pundokvarono, 5 ŝilingoj= 1 pundokvarono, 10 ŝilingoj = 1 duona ora pundmonero kaj 20 ŝilingoj = 1 ora pundomonero.
Tuj antaŭ la enkonduko de la valuto eŭro ekzistis moneroj en valoro de 1, 2, 5, 10, 20, 50 pinginoj (pencoj) kaj 1 pundo, kaj monbiletoj en valoro de 5, 10, 20, 50 kaj 100 pundoj.
La membreco de Irlando en la Eŭropa Valuta Sistemo signifis la finon de la antaŭa egaleco inter la irlanda kaj la angla pundoj.
Komence de la jaro 2002 la irlanda pundo en rilato 0,787564:1 anstataŭiĝis per la nova valuto eŭro.
Egidio Romualdo Duni
Egidio Romualdo Duni (naskiĝis la 11-an de februaro 1708, mortis la 11-an de junio 1775) estis itala komponisto kiu studis en Napolo kaj laboris en Italio, Francio, kaj Londono. Li skribis kaj itallingvajn kaj franclingvajn operojn.
Duni naskiĝis en Matera kaj instruiĝis je muziko fare de sia patro, Francesco Duni, kaj du fratinoj. En la aĝo de naŭ jaroj, li eniris la Conservatorio di Santa Maria di Loreto apud Napolo. Tie laboris li kun Giovanni Battista Pergolesi, Giovanni Paisiello, Leonardo Vinci, kaj aliaj majstroj de la itala opero.
Lia unua sukceso estis la opero Nerone, kiu enkondukiĝis ĉe la roma Karnavalo en 1735. Poste li veturis al Londono kun la opero Demofoonte (1737), kaj revenis Italien por fariĝi maestro di cappella en Parmo en 1749.
La postan parton de sia kariero pasigis li en Francio, kie li rolis en la disvolvo de la Comédie mêlée d'ariettes (frua formo de la opero komika), per tiaj verkoj kiel Le peintre amoureux de son modèle ("La pentristo kiu amis sian modelon", Parizo, 1757), La fée Urgèle ("La feo Urgel", Fontanbelo, 1765), and L'école de la jeunesse ("La lernejo de la junularo", Parizo, 1765).
Li mortis en Parizo. Lia frato Antonio (1700–66) ankaŭ estis komponisto, kaj lia frato Emanuele (1714–81) estis juristo kaj filozofo.
Touillon
Touillon estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
Historio
Tie estis koncentrejo por germaniaj, austriaj, hispanaj aŭ ĉeĥoslovakaj rifuĝintoj de 1939 ĝis 1940.
Montrichard
Montrichard [mɔ̃tʁiʃaʁ] estas malaperinta franca situanta en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro, kaj borde de la rivero Cher.
Ĝi nun formas parton de Montrichard Val de Cher.
Maiza ustilago
Maiza ustilago (Ustilago maydis), estas mikroskopa fungo, kiu kaŭzas malsanon nomitan "maiza karbo" al la maiza planto (Zea mays kaj Euchlena mexicana). Ĝi apartenas al la ustilagofungoj (Ustilaginales). En Meksiko la infektitaj maizgrajnoj konsistigas aprezatan manĝaĵon nomitan "huitlakoĉo" ( : cuitlacoche aŭ huitlacoche /kwi.tlaˈko.t͡ʃe/ aŭ /gwi.tlaˈko.t͡ʃe/, : /wi.t͡ɬa.ko.t͡ɕe/))
La plej frua signo de la infektiĝo estas, ke aperas blankaj veziketoj sur loko de la maizgrajnoj. Tiuj veziketoj kreviĝas kaj pluinfektas per milionoj de nigraj sporoj. La atakitaj plantoj havas torditan kreskon. Kvankam la fungo kapablas disvolviĝi en kiu ajn parto de la planto, ĝi plej ofte disvolviĝas sur la ovarioj kaj igas normalajn grajnojn grandaj tumoroj fungosimilaj. La sporoj produktitaj aspektigas la spikojn bruligitaj. La etimo de la genronomo estas la latina verbo ustilare = bruligi.
La fungo plej infektokapabla estas dum varmo. La sporoj travintrumas en la grundo sur detranĉita maiztigo kaj denove infektas printempe. Por preventi tiun malsanon estas rekomendite kultivi hibridajn rezistokapablajn varietatojn. Ĝis nun ne ekzistas efika kuracilo. Por eviti disvastiĝon de la malsano estas rekomendite forbruli infektitajn plantojn. Kulturalternado kun sojo aŭ cerealoj povas preventi la malsanon ĉar la fungo malofte kreskas sur tiuj plantoj.
Fushimi Inari-taisha
Fushimi Inari Taisha (伏見稲荷大社) estas la ĉefa Sanktejo de Inari, Ĝi situas en Kvartalo Fuŝimi, Kioto, Japanio. La sanktejo havas ĉirkaŭ 32,000 sub-sanktejoj en Japanio.
Vacone
Vacone estas komunumo de Italio.
Distrikto Rétság
La Distrikto Rétság [rEtŝAg] (hungare Rétsági járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád. Ĝi situas sur montaro, montetaro kaj ebenaĵo en la sudokcidenta parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
Jopisaŭco
Jopisaŭco (nederlande Joppiesaus) estas fride servata, flaveca saŭco. Ĝi estas saŭco akirebla en diversaj kafeterioj en Nederlando kaj en fritbudoj en Belgio manĝata kun pomfritoj, diversaj manĝetoj kaj hamburgeroj. La saŭco estas disvolvita en 2002 fare de la ekspluatantino de rapidmanĝejo en Glanerbrug Tvento Janine kies kromnomo estas Joppie.
Distrikto Rétság
La distrikta ĉefurbo estas Rétság, kiu estas urbo, la ceteraj 24 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas435,03 km², kie loĝas 23 798 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj. La senlaboreco estas alta.
Jopisaŭco
Gusto kaj ingrediencoj
La bazo de la jopisaŭco estas same kiel la plejmultaj saŭcoj: (planta) oleo, akvo emulsiaĵo plue la saŭco ankaŭ enhavas cepojn, ovoflavaĵon kaj dolĉigaĵojn inter kio sukero kaj aspartamo) kaj kareo; tiuj ankaŭ superregas la guston. La origina recepto de jopisaŭco estas sekreta, sed en la interreto cirkulas receptojn kiuj bone proksimiĝas al la gusto de jopisaŭco. En tiuj receptoj jopisaŭco ekzemple estas farata per la ingrediencoj de ‘speciala’, t.e. majonezo, kareo kaj cepoj, kune kun karepulvoro en definita proporcio tre fajne mueli kaj miksi.
Programisto
La ĉefa programlingvo (Assembly, COBOL, C, C++, C#, Java, Lisp, Python, ktp.) estas ofte prefiksita al tiuj titoloj, kaj tiuj kiuj laboras en reteja medio ofte prefiksas siajn titolojn per web.
Distrikto Rétság
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed ĝi havis la nunan nomon nur ekde 1950. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Jopisaŭco
Produktado
La produktado okazas ĉe Elite B.V. en Neede municipo Berkelland. Ili aĉetis la originalan recepton de la kafeterio (Annie's Snackbar) el Glanerbrug kaj posedas la markorajton de la markonomo “Joppiesaus”.
Ekvilibra primo
En matematiko, ekvilibra primo estas tia primo, kiu egalas la averaĝon de siaj du apudaj (pli granda kaj pli malgranda) primoj.
Difino
Nombru la primojn kiel tiel, p_1=2, p_2=3, <Math>p_3=5, ktp. Do, la primo p_n estas ekvilibra, se kaj nur se
Tia primo, kiu estas pli granda ol la averaĝo de ĝiaj du najbaraj primoj, nomiĝas forta primo; tia primo, kiu estas malpli granda ol la averaĝo, nomiĝas malforta primo. Do, ekvilibra primo estas primo, kiu estas ne forta, nek malforta.
Charles Francis Hall
Charles Francis Hall (1821 – 8a de Novembro, 1871) estis usona esploristo al Arkto. Oni konas malmulte el la komenca vivo de Hall. Li naskiĝis en la ŝtato Vermont, sed dum li estis ankoraŭ infano lia familio translokiĝis al Roĉestro (Nov-Hampŝiro), kie, kiel knabo, li estis metilernanto de forĝisto. En la 1840-aj jaroj li edziĝis kaj translokiĝis okcidenten, alvenante en Cincinnati, Ohio, en 1849. Tie li eniris en negocoj pri sigeloj kaj gravuraĵoj, kaj poste li ekpublikigis du malgrandajn gazetojn, nome The Cincinnati Occasional kaj The Daily Press.
La tria ekspecio, nome ekspedicio Polaris, estis pli bone preparita. Sub la estreco de Hall, la ŝipo Polaris eliris el Novjorko en Junio de 1871. Ĉirkaŭ Oktobro, la ŝipanoj estis vintrumante ĉe la bordo de norda Gronlando, farante preparojn por la vojaĝo al la Norda Poluso. Hall revenis al la ŝipo el esplora sleda veturo, kaj subite malsaniĝis. Antaŭ morti, li akuzis membrojn de la ŝipanaro esti veneninte lin. Fakte eltombigo de lia korpo farita en 1968 montris ke ja li estis englutinta grandan kvanton de arseniko en la lastaj du semajnoj de vivo.
Ekvilibra primo
Ekzemploj
Jen la unuaj kelkaj ekvilibraj primoj: Ekzemple, 53 estas la 16-a primo. La 15-a kaj 17-a primoj estas 47 kaj 59; kaj Tial 53 estas ekvilibra primo.
Charles Francis Hall
La ĉefa atingo de la ekspedicio estis atingo de la 82° 29'N latitudo per ŝipo, rekordo tiam. Survoje suden, deknaŭ membroj de la ekspedicio separiĝis el la ŝipo kaj navigis sur glaciaĵo dum ses monatoj kaj 1,800 mejloj (2,900 km) antaŭ esti savitaj. La damaĝita ŝipo Polaris derivis kaj vrakis ĉe Etah, Gronlando, en Oktobro 1872. La restantaj homoj kapablis survivi la vintron, kaj estis savitaj la venontan someron. Okazis proceso por enketi pri la morto de Hall, sed oni ne faris akuzojn.
Ekvilibra primo
Ekzemploj
La plej granda sciata ekvilibra primo havas 7535 ciferojn (trovita de David Broadhurst kaj François Morain ): La valoro n estas ne sciata.
Mancor de la Vall
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 1834
NGC 1834 (alia indiko — ESO 56-SC60) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pollingva Vikipedio
La pollingva Vikipedio (pole Wikipedia polskojęzyczna) estas pola aŭtonomeca eldono de Vikipedio. Ĝi estis fondita la 26-an de septembro 2001 de Krzysztof Jasiutowicz kaj Paweł Jochym.
Laŭ esploro de Megapanel PBI/Gemius, farita julie 2009, en Pollando ĝi kalkulis 7,4 mln de uzantoj, okupiĝante la 10-an lokon inter ĉiuj TTT-ejoj.
Endre Juhász
Endre Juhász [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász Endre estas hungara juristo, ministro, diplomato.
Endre Juhász naskiĝis la  1944 en Nagykörű.
Biografio
Endre Juhász abiturientis en 1962, poste li doktoriĝis en Scienca Universitato de Szeged en 1967, sed li lernis ankaŭ en Strasbourg. Post siaj studoj li laboris en ministerio pri eksterlanda komerco, poste inter 1974 kaj 1979 li havis postenon en Bruselo, inter 1983 kaj 1989 li gvidis komercan fakon en ambasadorejo en Vaŝingtono. En 1993 li estis nomumita subministro pri internaciaj ekonomiaj rilatoj. En Kabineto Horn li estis titulara subministro pri industrio kaj komerco, ekde 1995 li estis ambasadoro de Eŭropa Unio. En 2003 li estis senpostena ministro en Kabineto Medgyessy, en la sekva jaro juĝisto en Juĝejo de Eŭropa Unio.
Li ricevis premiojn en 2002 kaj 2003. Li havas edzinon, kiu naskis filinon.
The Village Gate
The Village Gate estis novjorka noktoklubejo fondita en 1958. Ĝi troviĝis je la stratangulo de Thompson- kaj Bleecker-Strato en la urboparto Greenwich Village. En ĉi tiu formo ĝi ekzistis ĝis 1993.
6641 Bobross
6641 Bobross estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
The Village Gate
La 15-an de januaro 1961 Max Roach unuafoje prezentis tie sian We Insist! Freedom Now Suite kadre de benefickoncerto por la oranizaĵo por civitanaj rajtoj, la eniro kostis 2,50 dolarojn.
6641 Bobross
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Ross (1920–2006), fondinto kaj de 50 jaroj ĉefa afergvida oficisto de la Muscular Dystrophy Association. Ross faris de MDA mond-fama organizo de monhelpo al la medicina esploro kaj al la helpo por la malsanuloj kaj iliaj familioj.
Herning
La komunumo Herning en Danio en sia nuna formo ekestis komence de la jaro 2007 kadre de administra reformo de la lando. La 1-an de januaro 2008 la komunumo havis 84.208 loĝantojn. Herning estas parto de la - same nove kreita - administra regiono Meza Jutlando – dane Region Midtjylland.
1492
En la jaro 1492 post Kristo okazis, interalie:
Strallegg
Strallegg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Weiz. Fine de en la komunumo vivis.
22631 Dillard
22631 Dillard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Linda Dillard, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Redondo Union High School de Redondo Beach (Kalifornio).
Arabia enanto
La Arabia enanto (Oenanthe lugentoides) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas simila specio al la Ĝemenanto. Ĝi troviĝas en Omano, Palestino, Sauda Arabio kaj Jemeno.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. . La specifa nomo O. lugentoides aludas al la simila O. lugens kio signifas en la latina “ĝemanta” kaj de tie la nomo de la proksima (geografie kaj taksonomie) specio Ĝemenanto.
Ambaŭ specioj estas siavice similaj al la Punktokrona enanto, tio estas nigraj vizaĝo, gorĝo kaj flugiloj kaj blankaj krono kaj ventro. Beko kaj kruroj estas nigraj.
Nieszawa
Nieszawa (pole, prononco "NieŜAŭa"; germana nomo Nessau) estas urbo en Kujavio-Pomerio en norda-centra Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nieszawa en distrikto Aleksandrowski.
Laŭ la stato de la 30-a de junio 2004, la urbo havis ekzakte 2047 loĝantojn.
Historio
Unua mencio pri Nieszawa devenas de 1230, kiam pola mazovia princo donacis la setlejon al la Ordeno de germanaj kavaliroj.
Dum la jaro 1422 la regioneto mallongtempe havis internacian signifon, kiam post intertraktadoj la Ordeno de germanaj kavaliroj, kiu post 1226 en Orienta Prusio, Livonio (hodiaŭa Latvio), partoj de Estonio kaj norda Pollando estis konkerinta grandan regnon, surbaze de la Paco de Melno devis transdoni interalie tiun komunumon al la reĝlando Pollando.
Dua mondmilito
Dum la germana invado en Pollando la 2-an de oktobro 1939 germana polico malliberigis 15 pastrojn el la regiono, dum okupado la 27-an de oktobro germanaj regopovoj fermis monaĥejon de franciskanoj.
La urbo estis liberigita de la germana okupado la 21/22 de januaro 1945. Restintaj surloke germandevenaj personoj estis enprizonigitaj en estinta doganejo. Nokte de la 8-a ĝis la 9-a de aprilo 1945 ĉ. 15 arestitoj estis mortigitaj. Kaŭzintoj de la murdo estis lokaj milicanoj kaj funkciuloj de stalinisma Distrikta Sekur-Oficejo de Aleksandrów Kujawski. Inter la vikimoj estis civiluloj: viroj, virinoj kaj infanoj.
Programado
Programado en informadiko estas la procezo, kiu kondukas de la origina formulado de komputikproblemo al funkcianta komputila programo.
Ferdinandsko
Ferdinandsko (germane: Ferdinandsruhe) estas devena baroka ĉasista kasteleto situanta nordokcidente de katastra teritorio Kotáry en Armea spaco Březina proksimume 5 km de municipo Podivice. Rilate al sia situo meze de la armea spaco ĝi estas al publiko nealirebla. Nuntempe ĝi estas en posedaĵo de Ministerio de defendo.
Programado
Programado implikas diversajn agadojn kiel analizo de la problemo, formulado de taŭgaj algoritmoj kaj kodigo de la algoritmoj en fontkodo, uzante programlingvon.
Ferdinandsko
Historio
En la jaro 1935 ĝi estis komune kun la tuta arbara posedaĵo elaĉetita kaj transgvidita sub Ministerio de defendo de Ĉeĥa respubliko. Ekde la sama jaro ĝi servis kiel sidejo de administrantaro de la armea spaco. Antaŭ la jaro 1977 ĝi apartenis kun sia ĉirkaŭaĵo al katastra teritorio de municipo Podivice.
Programado
La celo de programado estas trovi sekvencon de instrukcioj, kiuj aŭtomatigos la plenumon de specifa tasko aŭ la solvon de antaŭfiksita problemo. La proceso de programado ofte postulas kompetentecon en multaj malsamaj fakoj.
Ferdinandsko
Historio
La kastelo estas ekde la jaro 2000 pro kaŭzo de bedaŭrinda stato (atako kontraŭ tegmenta trabaro fare de lignovora fungo ktp.) pli malpli neuzata. En la konstruaĵo okazis kelke da filmadoj de televidaj serioj Četnické humoresky kaj Příběhy železné opony (Okazintaĵoj de fera kurteno).
Ĝemenanto
La Ĝemenanto (Oenanthe lugens) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas unu el la 14 specioj de enantoj kiuj troviĝas en la Palearkta regiono.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. La specifa parto de la latina scienca nomo O. lugens signifas precize “ĝemanta”, do kongruas kun ĝi la nomo en Esperanto
Aspekto
La Ĝemenanto estis unuafoje priskribita de Martin Lichtenstein en 1823. Ĝi estas eleganta kaj rimarkinde bela birdo kiu troviĝas en duondezertaj areoj de Nordafriko kaj Mezoriento. Ĝi diferencas laŭ regionoj kaj laŭ seksa dimorfismo, ĉar inoj de Nordafriko portas pli subtilan aŭ senkoloran helbrunecan plumaron, dum ne estas tiom da diferenco ĉe la mezorientaj birdoj.
Ĝi estas malgranda birdo 14 al 15 cm longa kun enverguro de 26-27,5 cm kaj pezo de 18-26 gr. Ambaŭ subspecioj estas similaj al la Punktokrona enanto, tio estas nigraj vizaĝo, gorĝo kaj flugiloj kaj blankaj krono kaj ventro, sed diferencilo estas ke la Punktokrona enanto havas ankaŭ nigran supran bruston, dum la Ĝemenanto nur nigran gorĝon klare separata de la blanka brusto.
Ekzistas malhela formo de la Ĝemenanto (la tiel nomata Bazalta enanto) en la bazalta deserto de NOr Jordanio.
La voĉo estas “ĉak-ĉak”. Ankaŭ la voĉo varias laŭ geografio.
Taksonomio, subspecioj kaj disvastigo
La nordafrika subspecio halophila estas konsiderata de kelkaj fakuloj kiel separata specio, nome Okcidenta ĝemenanto, el Maroko orienten al okcidenta Egiptio. La egiptaj populacioj estas studataj de Baha El Din kaj Baha El Din (2000). Tiuj birdoj diferencas el tipaj halophila pro montro de malpli da seksa dimorfismo, kaj montro de elstara blanka flugilstrio kaj tiele ili estas pli proksima de la nomiga raso.
Oenanthe lugens persica estas alia agnoskata subspecio kiu loĝas en suda Irano kaj aperas vintre en nordokcidenta Sauda Arabio kaj eble pli okcidente. Similas al la nomiga raso, sed havas pli ruĝecan ventron kaj pli brunan kronon vintre.
Panov (Wheatears of Palearctic, 2005) pristudas la plej lastan taksonomion de la superspecio Ĝemenanto. Tiu estas disigita el Sĉalova enanto (Oenanthe lugubris), kiu estus la specio troviĝanta sude de Saharo.
Tiu specio troviĝas en la jenaj landoj laŭ alfabeta ordo: Alĝerio, Barejno, Kipro, Egiptio, Eritreo, Etiopio, Irano, Irako, Israelo, Jordanio, Kenjo, Kuvaito, Libano, Libio, Maŭritanio, Maroko, Niĝero, Omano, Pakistano, Kataro, Sauda Arabio, Somalio, Sudano, Sirio, Tanzanio, Tunizio, Turkio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj Jemeno.
Kutimaro
Temas pri specio parte migranta, ĉar en Nordafriko okazas malregulaj mallongdistancaj movoj, en Mezoriento apenaŭ kaj ĉe la raso de Irano estas tute migranta al norda Sauda Arabio kaj eble pli fore.
Ili faras neston en rokfendo per vegetala materialo kovrita per haroj, plumoj aŭ lano. La ino demetas 3 al 6 ovojn, kiuj estas bluverdecaj kun brunruĝecaj makuletoj kiel ringo je la plej larĝa pinto. La kovadon faras nur la ino.
Ili manĝas ĉefe insektojn, kiujn ili kaptas per lerta kaj aktiva eksaltado el ripozejo aŭ foje ankaŭ surgrunde.
Arnold Matthias Brunckhorst
Arnold Matthias (ankaŭ: Arnold(us) Melchior, Andreas Matthias, Martin aŭ pluaj variantoj; li mem subkribis plej ofte per Arnoldÿ Matthias) Brunckhorst (* ĉ. 1670/75 en aŭ ĉe Celle; † supozeble 1725 en Hanovro) estis germana komponisto kaj Orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Vivo
Brunckhorst aktivis ekde 1693 en Hildesheim kiel orgenisto unue ĉe la preĝejo St. Martini, poste ekde 1695 ĝis 1697 ĉe la preĝejo St. Andreas. La 25-an de septembro 1697 duko Georg Wilhelm de Brunsvigo-Luneburgo vokis lin en la postenon de orgenisto ĉe la urbopreĝejo de Celle. En 1720 finfine li iĝis kortegorgenisto en Hanovro, kie li certe restis ĝis sia morto.
Laŭ la notoj Brunckhorst krom sia agado kiel orgenisto kaj komponisto okupiĝis ankaŭ pri la orgenkonstruado, ĉar li kunlaboris dum la pliampleksigoj de la orgenoj de Hildesheim kaj Hanovro.
Verkoj
Kun certeco oni atribuas al Brunckhorst ununuran orgenverkon, preludo en e-minoro. Laŭ ekkonoj de Kollmannsperger eble preludo den g-minoro, ĝis nun atribuita al Nicolaus Bruhns, kies aŭtoro estas indikita kiel Mons: Prunth., devenas de Brunckhorst. Krome li postlasis klavarilsonaton kaj du kantatojn.
La manuskriptoj troviĝas en la ŝtata biblioteko en Berlino.
Plurajn interpretado jn de laPräludium de Brunckhorst oni registris. Kompletregistraĵo de siaj verkoj aperis en 1999 de la Ensemble musica poetica Freiburg sub la titolo Opera omnia ĉe hänssler CLASSIC.
Kanoniko de Vyšehrad
Kanoniko de Vyšehrad estas anonima ĉeĥa kronikisto, kiu daŭrigis la kronikon de Kosmas, priskribante la jarojn 1126-1142, sed ne atingante la artisman nivelon de Kosmas. En lia verko aperas jam kontraŭgermanaj starpunktoj, kiuj estis tipaj por la sekvaj jarcentoj.
Hufumkraboj
Hufumkraboj estas maraj artropodoj de la familio Limuledoj (Limulidae) kaj ordo Xiphosura aŭ Xiphosurida. Ili estas senvertebruloj, tio estas ke ili ne havas spinon. Hufumkraboj vivas ĉefe en kaj ĉirkaŭ neprofundaj oceanaj akvoj sur mildaj sablecaj aŭ kotecaj fundoj. Ili foje venas surborde por pariĝado. Ili estas ofte uzataj kiel fiŝkapta allogaĵo kaj kiel sterko. En ĵusaj jaroj, okazis malpliiĝo en la populacio de tiuj animaloj kiel konsekvenco de marborda habitata detruo en Japanio kaj troa kolektado laŭlonge de la orienta marbordo de Nordameriko. Tetrodotoksino povas esti en la frajo de specioj kiuj loĝas en la akvoj de Tajlando. Pro sia origino antaŭ 450 milionoj da jaroj, hufumkraboj estas konsiderataj vivantaj fosilioj.
Lovinobaňa
Lovinobaňa, hungare Lónyabánya [lOnjabAnja] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1336, sed jam pli frue oni minadis tie oron, arĝenton kaj kupron. En la 17-a jarcento oni minadis ankaŭ feron, tial ankaŭ fandejo funkciis tie. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 698 vilaĝanoj en 103 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lónyabánya 841 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1922 uzino pri magnezito ekfunkciis. En 2001 vivis en Lovinobaňa 2068 homoj, (1999 slovakoj, 50 ciganoj).
Adam Heinrich Müller
Frua vivo
Estis celite ke li devis studi protestantan teologion, sed de 1798 li dediĉis sin en Göttingen al la studo de leĝo, filozofio, kaj naturscienco. Li estis studento de Gustav Hugo. Reveninte al Berlino, li estis persvadita fare de sia amiko Friedrich von Gentz okupiĝi pluse pri politikaj sciencoj. Li frue havis proksiman intimecon kun Gentz estanta 15 jarojn pli olda. Ĉi tiu ligo havis gravan influon kaj sur liajn materialajn cirkonstancojn kaj lian mensan evoluon en la pli posta vivo. La du viroj malsamis vaste laŭ karaktero kaj ĉefprincipoj, sed minimume konsentis, en pli posta periodo, pri praktikaj politikaj celoj. Ilian amikecon finis nur la morto.
Müller funkciis por iom da tempo kiel staĝanto en la ĉambro Kurmärkische Kammer en Berlino. La rilatoj de Müller kun la Junker-partio kaj lia kunlaboro kun ili en opozicio al la reformoj de Hardenberg igis ajnan publikan dungadon en Prusio malebla por li. Li vojaĝis al Svedio kaj Danio, restis proksimume du jarojn en Pollando, kaj tiam iris li al Vieno. Tie li konvertiĝis al katolikismo en la la 30-an de aprilo 1805. Pere de Gentz li iĝis konata al Klemens von Metternich, al kiu li estis utila en la preparado de ŝtatartikoloj.
Kariero
De 1806 ĝis 1809, li vivis en Dresdeno edukante la princon Bernardo de Saksio-Vajmaro kaj preleganto en germana literaturo, teatro, kaj politika scienco. En 1808 li redaktis kun Heinrich von Kleist la periodaĵon Phoebus. En 1809, li revenis al Berlino, kaj en 1811 al Vieno, kie li vivis en la domo de arkiduko Maksimiliano Jozefo de Aŭstrio-Este kaj iĝis la amiko de Sankta Klemento Maria Hofbauer. En 1813, li membriĝis al la oficiala aŭstra ŝtatservo kaj estis nomumita imperia komisaro kaj majoro de la ĉasistgildoj en Tirolo. Li partoprenis en la militoj por libereco, kaj pli poste, kiel konsilisto de la registaro, en la restrukturigo de la lando. 1815 li estis alvokita al Vieno, kaj iris al Parizo kun la imperia kunlaborantaro. Li iĝis aŭstra ĉefkonsulo por Saksio en Leipzig, kaj agento por Anhalt kaj Schwarzburg. Li redaktis ĉi tie la periodaĵojn Deutscher Staatsanzeiger (1816-1818) kaj Unparteiischer Literatur- und Kirchenkorrespondent. Li partoprenis la ministeriajn konferencojn en Karlsbado kaj Vieno (1819-1820), kie, estante unu el la ĉefaj personuloj reakciaj, li partoprenis en enkadrigado de la Rezolucioj de Karlsbad. En 1826 li estis nobeligita kiel Ritter von Nittersdorf kaj revokite al Vieno (1827) oni nomumis lin imperia konsilisto. Li deĵoris tiam en la imperia kancelario.
Pozicioj kaj teorioj
Müller estis distingita kiel verkisto ne nur pri politiko kaj ekonomiko, sed ankaŭ pri literaturo kaj estetiko. Lia ĉefverko estis Elemente der Staatskunst, originante de prelegoj faritaj antaŭ princo Bernardo de Saksio-Vajmaro kaj aro da politikistoj kaj diplomatoj en Dresdeno en la vintro de 1808/09. En ĝi temas en ses libroj pri la ŝtato, la leĝoj, la spirito de leĝaro en Antikveco kaj en Mezepoko, pri mono kaj nacia riĉo, pri la ekonomiaj faktoroj de la ŝtato kaj komerco, pri la rilato inter la ŝtato kaj religio. Müller klopodis kompreni la interligon inter politika kaj sociscienco, kaj, uzante la historian metodon por bazigi ilin sur filozofio kaj religio. Interesegas la antaŭparolo al la unua volumo de Elemente, kie li traktas ĝisfunde la diferencojn inter lia laboro kaj tia de Montesquieu ĉe De l'esprit des lois). Kun Edmund Burke, Friedrich von Gentz, Joseph de Maistre kaj Karl Ludwig von Haller estu taksata inter la ĉefaj kontraŭuloj de revoluciaj ideoj en politiko. En la verko Von der Notwendigkeit einer theologischen Grundlage der gesamten Staatswissenschaften (1820) Müller malaprobas kiel Haller (Restauration der Staatswissenschaften, 1816), la distingon inter konstitucia kaj civila kodekso (ĝenerala juro), kiu ripozas tute en la ideo de la ŝtatĉiopovo. Lia idealo estas mezepoka feŭdismo, laŭ kiu la restrukturigo de modernaj politikaj institucioj devus esti formita.
Romantikismo kaj ekonomiko
Al la kampo de literaturo kaj estetiko, Müller apartenas al la Romantika lernejo. Li estas romantikulo eĉ en sia specialaĵo, politiko kaj ekonomiko. Lia pozicio en ekonomiko estas difinita fare de lia forta opozicio al la sistemo de Adam Smith, de materialisma-liberala (tielnomita klasikaĵo) ekonomiko, aŭ la tielnomita industrisistemo. Li konsideras Smith kiel prezentanton de malbalancigita kaj tro individuisma koncepto de socio, kio krome estus tro ekskluzive angla. Müller estas tiel ankaŭ kontraŭulo de libera komerco. En kontrasto kun la ekonomia individuismo de Adam Smith, li emfazas la etikan elementon en nacia ekonomio, la imposton de la ŝtato direkte al la individuo, kaj la religian bazon necesan eĉ sur tiu ĉi kampo. La graveco de Müller en la historio de ekonomiko estas agnoskita eĉ fare de la kontraŭuloj de lia religia kaj politika sinteno. Kelkaj el liaj ideoj, post forigo de kelkaj aferoj, iĝis baza por la adeptoj de la historia skolo de germanaj ekonomikistoj. La reakcia kaj feŭdisma penso en la skribaĵoj de Müller, kiuj konsentis tiel male kun la spirito de la tempo, malhelpis liajn politikajn ideojn iĝi de pli daŭranta influo ĉe liaj samtempuloj. Ilia religiema karaktero malhelpis ilian justan aprezon. Tamen, la instruado de Müller efikis en ankoraŭ en la 20-a jarcento florantaj teorioj pri korporaciismo kaj la entreprena ŝtato, ekzemple ĉe Othmar Spann (Der wahre Staat. Vorlesungen über Abbruch und Neubau der Gesellschaft, Vieno, 1921).
Verkoj
Müller estis viro de granda kaj multflanka inteligento, elstara oratoro, kaj sugestia verkisto. Pluraj de liaj verkoj estis bazitaj sur siaj propraj prelegoj; la plej gravaj (krom la supre menciitaj periodaĵoj) estas:
Wellington Rocha
Wellington Rocha (n. ) estas orienttimora futbalisto. Li en 2012 membris en la orienttimora nacia teamo de futbalo.
Lupusa nefrito
Lupusa nefrito (Lupus nephritis) estas la rena inflamo, kaŭzita de lupuso. Ĝi estas speco de glomerulonefrito, kiu estas ĉi-foje sekundara kaj havas certajn specifaĵojn.
Ofteco
Klinikaj manifestiĝoj de renaj problemoj aperas ĉe proksimume 50% de la lupusaj malsanuloj. La plej alta probableco estas ĉe afrikusonanoj (70%) kaj azianoj (82%). Komence de la malsano renaj damaĝoj estas ĉe 25-50% de la malsanuloj, poste ilin havas preskaŭ 60% de la plenkreskuloj kaj 80% de la infanoj. Ĉe 15-20% de la pacientoj lupusa nefrito progresas ĝis la fina fazo de la rena malsufiĉo.
Mekanismo
Lupusa nefrito estas konsiderata paradigmo (modelo) de la imunokompleksa inflamo. Mekanismo de ĝia evoluo spegulas ĝeneralan patogenezon de lupuso. Kiel bazo de la malsano servas poliklona hiperaktiveco de B-ĉela sistemo, kiu manifestiĝas je nekontrolebla produktado de antikorpoj, kaj/aŭ difektoj de T-ĉela memreguligo, kaŭzanta misfunkcion de paraplegio de la ĉeloj kaj de la rekona procezo kun perdo de imuna toleremo al la propraj antigenoj, precipe al tiuj nukleaj. Al efektoraj mekanismoj de rena damaĝo apartenas: komplemento, polimorfaj ĉeloj, monocitoj, iliaj faktoroj de adhero kaj atraktoraj molekuloj, sintezo de citokinoj, kemokinoj, eikosanoidoj, endotelinoj ktp. Gravas ankaŭ damaĝoj de intersticio kaŭzitaj de CD8- kaj СD4+ T-ĉeloj kaj makrofagoj, kun posta estiĝo de fibrozo kaj perdo de peritubularaj kapilaroj.
Antikorpoj atakas nukleajn acidojn kaj proteinojn rilatajn al ĉela transskribado kaj mekanismo de translacioen: iliaj ĉefaj celoj estas nukleosomoj (DNA-histonoj) aŭ kvaropo de antigenoj el propra kromatino, etaj nukleaj ribonukleoproteinoj (sn RNP) kaj etaj citoplasmaj ribonukleoproteinoj (sc RNP). La plej gravaj por diagnozo estas la antikorpoj direktitaj kontraŭ la duspirala DNA, Smith (Sm)-antigeno kaj С1q. La plej specifaj kaj damaĝaj estas la antigenoj je la duspirala DNA. Potenciale damaĝaj por la renoj estas antikorpoj je DNA de izotipo IgG2b, kiuj lanĉas klasikan vojon de la aktivigo de komplemento.
Polimorfismo de prokoagulaj proteinoj kaj de naturaj antikoagulantoj povas kaŭzi makro- kaj mikroangiopatiojn kaj ŝanĝi klinikan kaj morfologian bildojn de nefropatio. Specifa trajto de morfologio de lupusa nefrito estas granda polimorfismo inter kaj ene de la glomeruloj. Okazas proliferado de la glomeruloj, larĝiĝo kaj eniĝo de mesangiumo, membranaj ŝanĝoj, damaĝoj de kanaletoj kaj de intersticio. Specifaj, kvankam ne patognomoniaj, morfologiaj signoj de lupusa nefrito estas fibrinoida nekrozo de kapilaraj sinuoj, nuklea patologio (karioreksizoen kaj kariopiknozo), drasta loka dikiĝo de bazaj membranoj de kapilaroj de glomeruloj forme de "drataj sinuoj". Grava elemento de la damaĝoj estas angia trombozo (fibrinaj kaj hialinaj tromboj ene de kapilaroj), foje kombinata kun ĉeesto de AFA aŭ imunaj kompleksoj, enhavantaj krioglobulinojn. Dum imunohistokemia ekzameno oni trovas imunoglobulinojn G (ĉefe IgG1 kaj IgG3), tamen foje dominas IgA aŭ IgM.
Malsame ol la Bright-nefrito, lupusa nefrito havas specifajn manifestiĝojn kaj pli evidentajn bazajn nefrologiajn sindromojn.
Diagnozado
Lupusa nefrito estas la ĉefa mortokaŭzo ĉe la lupuso, pro kio ĝia frua diagnozado kaj ĝusta kuracado estas ege gravaj; pli malfrua kuracado estas pli komplika kaj kosta. Plej ofte lupusa nefrito aperas ĉe pacientoj, kiuj malsaniĝis en infanaĝo aŭ adolesko. Frua diagnozado ofte estas malfacila, ofte la solaj signoj estas proteinurio kaj ŝanĝo de urinaj sedimentaĵoj. Rena biopsio ebligas diagnozi aktivan lupuson de la klasoj III-V nur ĉe 25% de la pacientoj, kiuj ne havis tiujn ŝanĝojn.
Gravan rolon en la diagnozado ludas specifaj imunologiaj testoj: lupusan nefriton povas sugesti malaltigo de la nivelo de komponantoj de la komplemento C3 kaj C4, altiĝo de nombro de antikorpoj al la duspirala DNA kaj al С1q. Rena biopsio helpas kompreni karakteron de la renaj damaĝoj, ilian klason, aktivecon, haveblon de morfologiaj signoj de nefrosklerozo kaj antaŭsignoj de ilia progreso, kaj helpas eltrovi tromban mikroangiopation kaj lupusan opodocitopation, kiuj renkontiĝas respektive ĉe 24% kaj 1,3% de la lupusaj malsanuloj.
Lupusa nefrito povas esti diagnozita surbaze de jenaj kriterioj, ellaboritaj de la Usona Kolegio de Reŭmatologio :
Rena biopsio, kaze de manko de kontraŭindikiloj, devas okazi al ĉiuj pacientoj kun aktiva nefrito. Rezultoj de biopsio estas taksataj surbaze de jena klasifiko de la Internacia Asocio de Nefrologoj kaj Nefropatologoj (2003):
Nefrologiaj sindromoj
Ekzistas certaj specifaĵoj de la ĉefaj nefrologiaj sindromoj ĉe lupusa nefrito :
Proteinurio estas absoluta signo de lupusa nefrito. Ĝi malofte atingas altajn indicojn kiel ĉe Bright-nefrito.
Nefrota sindromo kaze de lupusa nefrito havas malpli altan prognozan signifon ol ĉe Bright-nefrito. 10-jara postvivado ĉe ambaŭ kazoj estas simila krom se la malsano komenciĝis jam kun nefrota sindromo. Hipovolemio aperas malofte. Ofte samtempe okazas hipertonio kaj hematurio, kio atestas ofte haveblan samtempe akutan nefrotan sindromon, pro kio nefrota sindromo manifestiĝas malpli forte kaj hipovolemiaj krizoj okazas malofte. Recidivoj okazas malpli ofte ol ĉe Bright-nefrito.
Hematurio estas grava kriterio de aktiveco de lupusa nefrito. En 2-5% observeblas makrohematurio.
Leŭkociturio estas asepsa, kun dominanta limfociturio.