cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jaime Balmes
Verkoj
Plej konataj estas El criterio (kriterio) kaj El protestantismo comparado... (protestantismo komparita kun katolikismo pri iliaj rilatoj al la eŭropa civilizacio), kiuj estis tradukitaj al diversaj lingvoj.
Krispa arasario
La Krispa arasario (Pteroglossus beauharnaesii), konata ankaŭ kiel Krispokresta arasario, estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. La specifa nomo rememoras samnoman naturaliston. Pri ties relative longa vosto kaj krispa mallonga kresto (videbla nur deproksime), la specio estis iam lokita en propra unutipa genro Beauharnaisius.
Aspekto
Kiel dirite, la kresteca krono (pli ol vera kresto) ege diferencigas la specion de la aliaj arasarioj; temas pri krispaj blankaj pintoj de buklaj plumetoj en nigreca (kun malhelblua aŭ malhelverdeca ĝenerala nuanco) krono. Tamen aliaj karakteroj estas propraj de arasarioj, krom la granda beko, tiu ĉi specio montras malhelruĝan malantaŭan kolmakulon, kiel la Ruĝkola arasario, Pteroglossus bitorquatus, ĉirkaŭokulan bluan nudan haŭtaĵon, kiel la Dustria arasario, P. pluricinctus, nigrajn dorson, flugilojn kaj supran voston kaj ruĝan pugon kiel plej parto de arasarioj. Kaj same flavajn subajn partojn kun iom da ruĝaj nuancoj, ĉefe horizontala strio inter brusto kaj ventro, pli larĝa ambauflanke. Alia specifa marko estas la blankecaj gorĝo kaj vizaĝo (sub la okula makulo kaj la krono), karaktera pro nigreca punktado.
La beko (ne tiom longa kiom ĉe aliaj arasarioj) montras buntan bildon, ĉar havas oranĝecajn pintojn en ambaŭ makzeloj; krome en la supra makzelo supran bordon ĉu ankaŭ oranĝecan ĉu violecan, krom violan bazon sube dum la centron okupas larĝa helblua strio (malkutima koloro en bekoj de arasarioj). La suba makzelo estas ĝenerale blanka escepte la kolora pinto. La suba vosto kaj supraj kruroj estas grizverdecaj. La vosto estas pli longa ol ĉe aliaj arasarioj.
Amabaŭ seksoj estas similaj, sed inoj estas iom pli palvizaĝaj kaj mallongbekaj.
La voĉo estas tre malsimila al tiuj de aliaj arasarioj, kvazaŭ rankvakado.
Habitato kaj kutimaro
Ĝi troviĝas en Amazona Peruo, Bolivio kaj Brazilo sude de la Amazono. Ties natura habitato estas tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj ĝis 600 m de altitudo. Ĝi estas ĉefe fruktomanĝanta, sed ĝi manĝas ankaŭ ovojn kaj birdidojn kiel de Flavpuga kaciko (Cacicus cela).
Teritorio
La Krispa arasario troviĝas en la sudokcidenta parto de la Amazona baseno, estante la Amazona Rivero ties norda limo. Ĉe la Amazono, ties teritorio etendiĝas orienten ĉe la Rivero Madeira, dum la suda duono de la teritorio etendiĝas orineten al la Rivero Xingu. La specio estas rara aŭ nekomuna, sed regule vidata en kelkaj lokoj, inkludante la rezervejon Tambopata-Candamo en Peruo, la Nacian Parkon Noel Kempff Mercado en Bolivio, kaj la Ŝtatan Parkon Cristalino ĉe Alta Floresta en Brazilo. Pro ties tiom ampleksa teritorio, ĝi estas konsiderata kiel malpli zorgiga de BirdLife International kaj sekve en la IUCN.
Barðaströnd
Barðaströnd estas la nomo de marbordo en la sudo de la duoninsulo Vestfirðir de Islando. Ĝi bordas la fjordon Breiðafjörður de la Atlantiko kaj etendiĝas inter fjordo Vatnsfjörður oriente kaj la monteto Sigluneshlíð okcidente.
La vikingo Flóki Vilgerðarson prenis teron tie kaj donis al Islando sian nomon post surgrimpado de monto (eble la monto Lónfell - 752 m) kaj vidado de fjordo (eble Arnarfjörður) plena de flosglacio.
Guido de Arezzo
Guido de Arezzo (ankaŭ: Guido d'Arezzo la pli maljuna, (Guido) Aretinus kaj Guido Monaco, esperantigite ankaŭ: Gŭido el Areco; * ĉirkaŭ 992; † necerta: 17-an de majo 1050) en Avellano estis benediktana monaĥo, muzikteoriisto kaj instruisto.
Vivo
Antaŭ 1020 Guido de Areco eniris la monaĥejon Santa Maria en Pomposa ĉe Ferrara, kie li studis la traktaĵojn de Odo, abato de St.-Maur. En 1023 aŭ 1025 li forlasis la monaĥejon kaj fariĝis instruisto de la katedrala lernejo de Arezzo sub episkopo Teobaldo de Arezzo (1023-36).
Antaŭ Guido de Arezzo oni uzis por la muzika notado signojn (neŭmojn), kiuj ne informis pri la ekzakta daŭro aŭ alteco de tono. Oni tradiciis la melodian buŝe. La novigo de Guido trafus en la monaĥejo Pomposa sur kontraŭstaro, ĉar la monaĥoj timus pri la perdo de ekskluziveco de sia muzika scio.
Laŭ atesto de Sigeberto de Gembloux (ĉ. 1105 kaj 1110) la guida mano, memorilo, kiu algrupigas al ĉiu fingromembro unu tonŝtupon, devenas de Guido de Arezzo.
Notacio sur kvar linioj
Antaŭ Guido de Arezzo jam ekzistis la flava C-linio kaj la ruĝa F-linio. Kantisto sciis helpe de ĉi tiuj linioj, kie troviĝas la duontonpaŝoj. La novigo de Guido nun estis, ke li ŝovis inter la du kolorajn liniojn unu nigran. Nun ekzistis notlinioj en tercia distanco, kiel oni uzas ilin ankoraŭ nuntempe. Se tio ne sufiĉus, Guido rekomendis meti kvaran linion super aŭ sub ilin. En ĉi tiu kvarlinia formo la gregoriaj ĉantoj tradaŭris jarmilon kaj eĉ nuntempe povas esti legataj senprobleme.
Li ankaŭ enmetis anstataŭ la kolorajn linioj klefojn (C-klefo kaj F-klefo). Ĉi tiu sistemo kun notlinioj en tercidistanco tiam venkis kaj ankaŭ nuntempe uzatas.
Tonskalo
La tonskalo, kiun tiam Guido de Arezzo uzis, nomis relativajn tonaltojn kaj estis evoluigita per unukordilo:
Γ A B C D E F G a b h c d e f g aa bb hh cc dd ee
Estas okulfrape, ke ekzistas b kaj h. Tiam oni neniam uzis ilin en la sama melodio, tamen ili estis necesaj por realigi trian duontonpaŝon.
Heksakordosistemo
Surbaze de la supre nomita tonskalo Guido de Arezzo evoluigis sesŝtupajn gamojn, la t.n. heksakordojn. La apartaĵo de ĉi tiuj heksakordoj estis, ke ili enhavis nur unu duondonpaŝon, nome inter la tria kj kvara tonoj. Se oni provas enmeti ĉi tiujn heksakordojn en la supre nomatan tonskalon, tio sukcesos tri fojojn:
Ekde C - A: Ĉi tiun heksakordon oni nomis hexachordum naturale.
Ekde F - D ( super b; h forfalas): Ĉi tiun heksakordon oni nomis hexachordum molle.
Ekde G - E ( super h; b forfalas): Ĉi tiun heksakordon oni nomis hexachordum durum.
Tra la tuta tonskalo rezultiĝas nun sep heksakordoj transirante unu en la alian.
Solfeĝo
De Guido de Arezzo devenas la solfeĝo. Li donis al ĉiu tono de heksakordo tonsilabon. El la Johano-himno (8-a jarcento) Ut queant laxis li prenis pokaze la unuan silabon de duonverso: ut-re-mi-fa-sol-la. Inter [mi] kaj [fa] estis la duontonpaŝo.
Kiel kantinstruisto Guido de Arezzo volis plimallongigi la longan lernodaŭron por gregoriaj ĉantoj. Monaĥo tiutempe bezonis pli ol dek jarojn, antaŭ ol li povis kanti ĉiujn ĥoralojn, ĉar li devis parkerigi la melodiojn. Helpe de la kvarlinia notsistemo farab Guido de Arezzo kaj liaj heksakordoj kantataj laŭ tonsilaboj, la lernotempo por la ĥoraloj mallongiĝis ekde dek jaroj al (laŭ Guido mem) "unu jaro".
Toshiki Kushima
Toshiki Kushima (久島 寿樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
23861 Benjaminsong
23861 Benjaminsong estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Benjamin Paul Song, finalisto en 2007 de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Arcola Intermediate School de Norristown (Pensilvanio).
Olbendorf
Ne miskomprenu kun Ollendorf!
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1272 en hungara dokumento en latina formo „Castro Olber“. En 1910 vivis en la komunumo 1523 homoj (1507 germanoj, 11 hungaroj, 5 kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Óbér apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Olbendorf 1394 homoj (1370 germanoj, 5 hungaroj, 2 slovakoj kaj aliaj).
NAM
La vorto havas plurajn signifojn:
Francesco Feo
Vivo
Francesco Feo, filo de tajloristo, komencis sian kvinjaran edukadon la 3-an de septembro 1704 kiel kotiza lernanto ĉe la „Conservatorio della Pietà dei Turchini“ en Napolo. Lia unua instruisto estis la dua majstro Andrea Basso kaj pli malfrue la unua majstro Nicola Fago. Li studis kune kun Leonardo Leo, Giuseppe de Majo (1697–1771) kaj Niccolò Jommelli.
En 1713 lia unua opero li unuafoje prezentis L’amor tirannico, ossia Zenobia. Karnavalon de 1714 li prezentis la oratorion Il martirio di Santa Caterina. Konatiĝis Feo per sia operserio Siface, re di Numidia por la Teatro San Bartolomeo je Napolo en la jaro 1723.
Post tiuj ĉi sukcesoj Feo ricevis dungitecon ĉe Conservatorio di Sant’Onofrio en Capuana. Al liaj lernantoj apartenis Nicola Sabatino, Niccolò Jommelli kaj Gennaro Manna. En la jaro 1739 Feo postsekvis en la posteno de Francesco Durante ĉe la Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo, kie lie restis ĝis 1743.
Feo ne nur ricevis mendojn el Italujo, sed ankaŭ el Madrido kaj Prago. Lia lasta opero, Arsace, estis unuafoje prezentata en Torino okaze de la remalfermo de la Teatro Regio en 1740. Lia lasta manskribaĵo estas Quoniam tu solus sanctus por tenoro kaj arĉinstrumentoj el 1760. Feo mortis je la aĝo de 70 jaroj en 1761 je Napolo.
Verkaro
Francesco Feo estis unualinie konata per siaj operoj, oratorioj kaj religiaj dramoj. La plej multaj de ĉi tiuj verkoj devenas el la tempo inter 1720 kaj 1745. krome li komponis multajn kantatojn, ariojn kaj alian religian muzikon, ekzemple multajn mesojn, pasionojn, „Stabat Mater“ kaj la rekviemon „Missa defunctorum“ (1718). La remalkovron kaj rean prezentadon meritoplene de la Johano-Pasiono okazigis Lorenzo Ghielmi.
Laguno de Karavasta
La Laguno de Karavasta estas la plej granda borda laguno de Albanio. Ĝi situas en la meza parto de la lando ĉe la bordo de Adriatiko inter la enfluejoj de la riveroj Shkumbin kaj Seman. Ili kaŭzis la formiĝon de la laguno. Ĝia areo ampleksas 45 km². La maksimuma profundeco estas 1,3 m, la meznombra profundeco 0,7 m. Mallarĝa duno kovrita de arbaro separas la lagunon disde la maro.
Krabčice
Krabčice (Krabĉice) estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta 4 km sudoriente de Roudnice nad Labem. En la vilaĝo loĝas. La vilaĝo konsistas el 3 partoj: Krabčice, Rovné kaj Vesce. En la vilaĝo troviĝas emeritejo "Diakonie" (hejmo de ripozo en maljuneco). 3 km okcidende de la vilaĝo troviĝas ĉeĥa nacia monteto Říp kun alteco 460 m s.m.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1226.
84
En la jaro 84 post Kristo okazis, interalie:
12590 Ballantine
12590 Ballantine estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Mary Shea Ballantine, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pri ŝia projekto pri mikrobiologio kaj biokemio. Ŝi estis lernanto ĉe la katolika lernejo Sankta Francisko el Asizo de Louisville (Kentukio).
NAO
La vorto havas plurajn signifojn:
The Beatles' Second Album
The Beatles' Second Album (Esp: "La Dua Albumo de The Beatles") estas la dua Beatles-muzikalbumo eldonigita de Capitol Records en Usono, kaj la tria usona albumo de la grupo inkluzive de la Vee-Jay-albumo Introducing... The Beatles. La albumo inkluzivas kvin kantojn el la brita albumo With the Beatles, tri kantojn el Beatles-unuopaĵoj, kaj du novajn kantojn ("Long Tall Sally" kaj "I Call Your Name") eldonitajn unu monaton poste per la brita muzikalbumeto Long Tall Sally.
Traka listo
Flanko 2:
Instrumetodoj
Instrumetodoj.
Pioniroj
La plej malnova, la pure gramatika, estas entenata - en la Fundamento de Esperanto, kiu konsistas el 3 partoj, prezentas en la unua parto fundamentajn 16 regulojn de la Esperanta gramatiko. La unuaj Esperantistoj, t. e. la lernintoj de la 19-a jarcento ne posedis alian instruilon. Malgraŭ tio ili sukcese studis el la 16 reguloj de Zamenhof kaj el la Ekzercaro, la dua parto de la Fundamento.
Metode la Ekzercaro estas aranĝita laŭ la ne plu uzata maniero de tradukado de unuopaj frazoj neinterligitaj esence, el Esperanto en nacian lingvon. Tiu instrumaniero regis ĝenerale en la 19-a jarcento en fremdlingva didaktiko (Ahn, Ollendorf kaj aliaj). Ne alian metodon sekvis la lernolibro de Cart, kiu antaŭ la Unua mondmilito disvastiĝis en la tuta mondo en diverslingvaj tradukoj kaj prilaboraĵoj, konkure kun la lernolibro de Borel. Ambaŭ estas destinitaj ne nur por kursoj, sed - antaŭ ĉio - por meminstruantoj, danke al aldonita "ŝlosilo", t. e. solvaro de ekzercoj kaj de traduktaskoj, per kiu la lernanto mem kontrolas siajn etlaboraĵojn.
Post la milito aperis en Esperanto taŭgaj lernolibroj aranĝitaj laŭ la nova metodo, karakterizata per iom pli interesa enhavo: mallongaj raportoj kaj artikoloj anstataŭ nudaj frazoj, por instigi la lernanton, kun indikoj al paroligo de la lernanto helpe de la instruisto aŭ eĉ sen instruisto tiom kiom estas eble. Samtempe aperis kelkaj bildolibroj por instruado de Esperanto, ekzemple Orell Füssli, Thora Goldschmidt kaj aliaj kun la sama celo - paroligi.
Berlitz
La plej bona parolmetodo, tiu de Berlitz, ne trovis eniron en Esperantion. Almenaŭ ne la Berlitz-libro mem. Tiu ĉi metodo postulas ne malpli ol 50 lecionhorojn kaj tiel longan lerndaŭron kontraŭstaras la postuloj de la Esperanto-propagando: vantiĝus la aserto pri facileco de Esperanto. Tiamaj esperantistoj kontentis, ke "facila lingvo, kia estas Esperanto, ne nepre bezonas la egan faciligon, kian prezentas al la lernanto la Berlitz-metodo" (L. Dreher). Oni pensis, ke multe pli rapide kaj senpene Esperanto estas akirebla helpe de la naciaj gramatikaj antaŭkonoj ol per kutimigo de orelo kaj okulo al la tre libera Esperanta frazkonstruo. Krome, la Berlitz-metodo multe dankas sian disvastiĝon tra la mondo al la fakto, ke laŭ ĝi instruas fremdan lingvon koncerna naciano, ekz. franca instruisto donis francajn lecionojn en Ĉeĥoslovakio: korekta franclingva prononcado jen granda avantaĝo dankata ne tiom al la metodo, kiom al ĝia denaske franca plenumanto.
Cseh-metodo
Similan rolon ekplenumis en la 1930-aj jaroj la Cseh-metodo, kies adeptoj kun la majstro mem, same kiel tiuj de Berlitz, instruas Esperanton al alilingvanoj ekster siaj patrujoj.
La ĉefa karakterizilo de la Cseh-metodo estas - alie ol la Berlitz-a - senumo de lernolibroj. La ideo de pastro Cseh estas interesi la lernantaron despli multe, ju malpli ĝi scias pri la enhavo de la sekvonta leciono. Tiel ĉiu leciono aperas al la lernanto kvazaŭ atendoplena surprizo. Danke al tio la Cseh-kursoj montriĝis treege sukcesaj kaj en la 1930-aj la plej multaj kursoj de Esperanto estis gvidataj laŭ tiu metodo.
Malavantaĝo de la Cseh-metodo estas ĝia longedaŭreco (40 lecionhoroj), neproporcia al la lingva materialo, kiu povas esti donata same aŭ eĉ pli abunde en multe malpli longa tempo, precipe al gramatike instruitaj personoj. Grava montriĝis la ebleco per tiaj internaciaj kursoj unuecigi la elparoladon de Esperanto tra la mondo.
Edmond Privat
Interesan metodon de instruado de Esperanto liveris ankaŭ Edmond Privat per sia Kursa Lernolibro, instruilo por komencantoj nur en Esperanto verkita. Ankaŭ tiu metodo konsistas el ĉirkaŭ 50 lecionoj. Ĝi estis multe uzata kaj taŭgas por paroligi.
Miksitan metodon, kiu trovas sian lokon inter la gramatika kaj la senpera, prezentas preskaŭ ĉiuj gravaj 1930-jaraj naciaj kaj internaciaj lernolibroj de Esperanto: la materialo estas kutime dispartigita en 10-20 lecionoj, kiuj liveras en interesa maniero temon por priparoloj (demandoj kaj respondoj) kaj koncizajn instruojn pri gramatiko (Aymonier, Butler, Möbusz kaj aliaj).
Vidu ankaŭ
La unua versio de tiu ĉi artikolo aperis en Enciklopedio de Esperanto.
Gábor Nógrádi
Gábor Nógrádi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Nógrádi Gábor estis hungara verkisto, poeto, redaktoro, scenaristo. Unu el liaj filoj estas Gergely Nógrádi.
Biografio
Gábor Nógrádi jam dum la lernojaroj verkadis kaj poemadis, lia unua poemo aperis en 1964. Li abiturientis en arkitekta mezlernejo en Debrecen, poste li laboris en Budapeŝto. Li akiris bibliotekistan diplomon en altlernejo en 1970, fine pli valoran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975. Lia debuta poemlibro aperis en 1973. Inter 1976 kaj 1992 li estis redaktoro en signifaj gazetoj, poste li vivtenas sin el verkado. Li ricevis 2 premiojn en 2013. Li estis edzo dum 3 jardekoj kun 2 filoj. Lia pseŭdonimo estis Anna Moll kreita el angla vorto "animal", poste li kreis vivantan hungardevenan poeton.
Lobo
Lobo - latine lobus - estas vorto kun tri signifaj variaĵoj el la fakoj anatomio, botaniko kaj arkitekturo:
Vidu ankaŭ
Komparu, ke trilobuloj (latine trilobita) estis klaso de formortintaj artikuloj el la paleozoika erao, kies korpo estis laŭlonge kaj laŭlarĝe triloba.
83
En la jaro 83 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
80er
San Giovanni in Galdo
San Giovanni in Galdo estas komunumo de Italio.
Seiji Koga
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Avispa Fukuoka, Vissel Kobe kaj SC Sagamihara.
Adolf Lüderitz
Franz Adolf Eduard Lüderitz ( en Bremen — en Oranje-rivero en Sudokcidenta Afriko) estis germana grandkomercisto kaj la unua germana posedanto de tereno en la posta Germana Sudokcidenta Afriko, hodiaŭ Namibio.
Biografio
Adolf Lüderitz lernis la komercan fakon en la entrepreno de sia patro, tabakkomercisto en Bremeno. En 1854 li lernis pri kultivado kaj kultivado de tabako en la sudaj Usonaj ŝtatoj, poste li akiris farmon en Meksiko, sed tio komplete detruiĝis en la Meksika revolucio, kaj Lüderitz senmone revenis al Bremeno, eklaboris en la patra firmao kaj en 1866 edziĝis al la riĉa bremenanino Emmy von Lingen.
Post la morto de la patro en 1878 Lüderitz transprenis la entreprenon sukcese. Kiam lia strebo fondi filion en Lagos (tiama Brita Okcidentafriko) fiaskis, li kun juna bremena kolego Heinrich Vogelsang decidis fondi germanan kolonion en sudokcidenta Afriko, kiu tiutempe ankoraŭ ne estis okupita de iu eŭropa ŝtato, kaj ili ekspektis tie trovi valorajn mineralojn, ekzemple kupron.
Setlado en sudokcidenta Afriko
En la golfeto de Angra Pequeña Lüderitz 1883 aĉetis kvin kvadratmejlojn da areo kontraŭ 100 pundoj da oro kaj 200 pafiloj de la tribestro de la lokaj namoj. Per dua kontrakto li aĉetis 20 km-vastan strion da marborda tereno inter Oranje-rivero kaj la 26-a latitudo kontraŭ 500 pundoj da oro kaj 60 pafiloj.
Por sekurigi sian novan posedaĵon li petis protekton de la germana ekstera ministerio. Sed kanceliero Otto von Bismarck havis tre skeptikan sintenon kontraŭ ĉiaj klopodoj akiri germanajn koloniojn, tial Lüderitz ricevis nur necertan respondon, kiu garantiis nur la kutiman protekton por lia propra persono.
Germana Kolonio Deutsch-Südwestafrika
Post tiu sukceso Lüderitz akiris pliajn terenojn ĝis fine la tuta marbordo de hodiaŭa Namibio estis lia posedaĵo krom la brita enklavo Walfish Bay. Plie Lüderitz akiris la rajtojn pri minejoj, ĉar li supozis la ekziston de valoraj mineraloj, kiujn li volis ekspluati. Sed tri ekspedicioj kun fakuloj ne liveris kontentigan rezulton. Iom post iom la financaj rimedoj elĉerpiĝis, Lüderitz plendis pri perdo de 500.000 Reichsmark kaj komprenis, ke la ŝarĝo estis tro granda por unuopa privatulo. Sed helpis lin la nove fondita „Deutschen Kolonialgesellschaft für Südwestafrika“ (Germana kolonia asocio por Sudokcidentafriko), kiu volis eviti ke britoj akiru la teritorion. La asocio faris kontrakton kun Lüderitz, kiu donis al li 500.000 Reichsmark kaj rajtojn de kompaniano.
Morto
Subtenita de la kolonia asocio Lüderitz en 1886 ekis novan ekspedicion, kiu esploru la eblecon setli ĉe la enfluejo de Oranje-rivero en la Atlantikon. Li mem partoprenis la ekskursojn. La li enboatiĝis kun kamarado en malgrandan boateton por esplori la marbordon. Sed evidente akcidentinte, ili ne revenis kaj neniam estis trovitaj.
Honorigoj
Por memori la unuan germanan setliston en Sudokcidenta Afriko la kolonia asocio renomis la golfon de Angra Pequeña (portugale: malgranda golfo) al Lüderitzbucht. La urbeto, kiu poste ekestis tie estis nomita Lüderitz.
Pluraj germanaj urboj havas Lüderitz-stratojn, kaj en 1939 unu akompana ŝipo de la germana militŝiparo ricevis la nomon Adolf Lüderitz.
11174 Carandrews
11174 Carandrews estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(8854) 1991 HC
(8854) 1991 HC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Koutiala
Koutiala estas urbo en Malio en la administra regiono Sikasso. Koutiala havas kun aglomeraĵo ĉirkaŭ 355.000 loĝantojn, la urbo mem havas en 2005 ĉirkaŭ 99.000 loĝantojn. La urbo situas 140 km norde de regiona ĉefurbo Sikasso kaj ĉirkaŭ 350 km oriente de landa ĉefurbo Bamako.
La urbo estas nomata ankaŭ „ĉefurbo de la blanka oro“, kie la blanka oro estas la kotono. Koutiala estas la dua plej industriizanta urbo de Malio, ĝi estas sidejo por Compagnie malienne pour le développement du textile (CMDT) kaj Huilerie cotonnière du Malo (HUICOMA).
Koutiala situas en landoparto, kie oni parolas la minjankan lingvon kaj estis fondita en la 16-a jarcento fare de membroj de Familio Coulibaly de la reĝlando Bambara el Segou. En 1955 Koutiala akiris plilarĝigintajn rajtojn, kompareblajn al la mezeŭropa urborajtoj.
Dorothy (Kim) Keeble
Dorothy (Kim) Keeble (naskiĝis la 10-an de junio 1925, mortis la 27-an de oktobro 2015) estis dumviva membrino de Kanada Esperanto-Asocio. Post la emeritiĝo en Vankuvero Dorothy transloĝiĝis al Novskotio en 1975. Ŝi fariĝis membro de la Dartmuta-Halifaksa Esperanto Klubo, kaj dum multaj jaroj informadis pri Esperanto kaj koresponde instruas Esperanton en Novskotio kaj apudaj provincoj. Pro tiu multjara laboro ŝin elektis Honora Membro la Kanada Esperanto-Asocio en 2006.
Koutiala
Koutiala estas ĝemelita urbo de Alençon en Francio.
3340 Yinhai
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la distrikto de Yinhai (ĉine : 银海区) en la aŭtonoma regiono de Gŭangŝio.
Insigno de Esperanto
EdE-I
Insigno. La insigno de la Esperantistoj estas verda kvinpinta stelo. La verda koloro simbolas la esperon kaj la kvin pintoj - la kvin mondpartojn. Por ĝin formi estas plej rekomendinde desegni rektan (regulan) kvinangulon (sekve ĉiu angulo havos 108º) poste daŭrigi ĉiun lateron ambaŭflanke ĝis la renkonto kun la daŭrigo de du ceteraj lateroj (ne najbaraj). La ricevita tiamaniere pentagramo estos la efektiva insigno. Se ni nun tiun stelon pentros je verda koloro ĝi estos la efektiva Esperanta stelo. Kun la fluo de la tempo la stelo havis diversajn modifojn, la plej ofta kaj laste preskaŭ oficiala estas tiu: ĉiu kvinono de la stelo estas duone verda kaj duone pli hela (plej ofte blanka), tiel ke la stelo konsistas el kvin trianguloj pli helaj kaj kvin trianguloj pli malhelaj (alterne ĉirkaŭ unu komuna punkto).
Ankaŭ rimarkiĝis steloj Esperantaj, esprimantaj iun fakan aldon-ideon, kiel ekz. kristanoj portas insignon kun kruco interne, UEA-anoj portas kun la literoj UEA interne, SAT-anoj - kun literoj SAT, socialistoj - kun ruĝaj kvin ĉirkaŭkampoj anstataŭ la kutimaj blankaj - ĉar por pli videbligi la verdan stelon, kiu ofte sur la fundo de malhela vestaĵo ne distingiĝadis, oni fabrikadis la stelojn kun aldono de blanka fono, kaj la tuta insigno havis tiam formon ĉu de rondo ĉu de pentagono (kvinangulo). Multaj aliaj "ideoj" estas esprimataj en la diversaj insignoj. Ekz. estas insigno kun la portreto de Zamenhof meze, kun kamentuboj apude, kun olivbranĉoj sube, kun radioj ĉirkaŭe ktp. Ne elkalkuleblaj estas ĉiuj variaĵoj. Dum la UK-oj ofte ĵetas sin en la okulojn insignoj kun malsupren plilongigita hirundvosto diverskolora. La koloroj evidentigas la naciecon, al kiu apartenas la portanto de l' insigno. Ankaŭ - laste ofta aperaĵo - oni rimarkas insignojn en formo de du kruciĝantaj flagetoj, el kiu unu estas la Esperanta kaj la dua - la nacia.
Apartan belan kategorion formas la kongresaj insignoj. Tiuj de la naciaj kongresoj estas plejparte kartonaj (kvankam pli ol ofte - tre artaj), sed tiuj de la UK estas p1ejparte metalaj (escepte tiuj de Hago (1920), Praha (1921) dum kiuj la kongresanoj portis kartonajn rondajn insignojn, kaj en Ĝenevo (1925), dum kiu kiel insigno servis silka flag-forma rubandeto kun steleto malsupre). La insignoj de la UK-j prezentas jam ion, pretendantan je arta valoro. Rimarkiĝas kvazaŭ certa konkurado, kaj tial kiel efiko estas tio, ke ni rajtas fieri pri kelkaj perfektaj artaĵoj. La plej bela - miaopinie - ĝis nun estis tiu de la jubilea Kongreso en 1912 en Krakovo kaj tuj post ĝi - tiu de la XI-a UK en San-Francisko en 1915. Ankaŭ senriproĉa estas tiu de Parizo (1914), de Antverpeno (1928) kaj aliaj.
Pri insignoj dum la unuaj du UK-j mi ne aŭdis. Cetere tiam ankoraŭ preskaŭ ne ekzistis Esperanta insigno. Kaj se iu portis, do estis ĝuste la primitiva stelo kvinpinta. (Tiujn informojn donis al mi A. B. Brzpstpwski, kiu eĉ montris al mi la steletojn, kiujn - laŭ lia aserto - portis Zamenhof mem (dum la unuaj du UK-j.).
(Historio.) La Esperanta insigno en sia historio havas kelkajn periodojn: 1) kiam la signo estis nur sur papero (t. e. sur presaĵoj, leterpapero ktp.) Ni trovas en malnovaj n-roj de "Esperantisto" de 1892 kelkfojajn proponojn kaj eĉ faktojn, ke jam ekzistas multaj Esperantistoj kun vizitkartoj aŭ kovertoj kun surpreso: Esperantisto, aŭ Esperanto, 2) kiam estis proponita ke ĉiu Esperantisto portu ian signon (sur la paĝo 181 de Esperantisto 1892 ni legas: "B. G Jonson el Östersund proponaske la Esperantistoj akceptu ian difinitan signon, per kiu ili povus, renkontante sin, ekkoni unu la alian, ekzemple koloran silkan peceton, portatan sur la surtuta kolumo. Ni prezentas tiun ĉi opinion al niaj legantoj, kvankam ni dubas, ĉu io simila sur la vestoj estus akceptebla. Sed eble tiu ĉi ideo estus uzinda en alia maniero?") Tio estis la unua tiudirekta ideo, ĵetita al la Esperanta mondo, 3) kiam estis proponita definitive la nuna stelo.
Foliumante la paĝojn de la malnovaj Esperantaj gazetoj ni trovas multajn aliajn sufiĉe interesajn proponojn, ekz. "brelokon (Esperantisto de 1893 p: 21) portatan sur la ĉeneto de la poŝa horloĝo, aŭ apud la nazumo (pince-nez)." Sur la p: 47 de la samjara Esperantisto ni trovas jam ion rilatantan la Esperantan stelon, tian, kian ni konas nun. Nome la alineo 7 publikigas: "L de Beufront konsilas, ke la kovriloj de ĉiuj libroj de nia literaturo kaj entute ĉio, kio tuŝas nian aferon, havu verdan koloron kaj portu supre stelon. En tia maniero la verda koloro kun stelo (du simboloj de espero, esperanto) fariĝos la konstanta ekstera signo de nia afero kaj oni ĉiam tuj rekonos ĉion kio apartenas al ĝi. Ni plene aprobas tiun ĉi ideon, kaj ni ĝi uzados de nun sur ĉiuj verkoj, kiujn ni eldonados. Ni roponas tion saman ankaŭ al niaj aliaj amikoj eldonantoj."
Sur la p: 84 de la samjara gazeto ni trovas jam informon pli klaran. Temas jam pri insigno (ne nur pri signo presita, sed pri insigno portebla sur la vesto - pri kio ankoraŭ antaŭ kelkaj monatoj la redakcio dubis). Ĉiuj niaj korespondantoj - skribas la redakcio - konsentas, ke tio ĉi estas la plej konvena signo por ni, kaj proponas diversajn detalajojn por tiu ĉi signo. S-ro G. Rjabinin proponas, ke la signo prezentu malgrandan rondeton kun diametro de 2-3 centimetroj kun malgranda stelo en la mezo el tia metalo, kiun ĉiu volas; la stelo devas esti sur verda fundamento; la manieron kaj lokon de portado ĉiu povas elekti mem. S-ro P. Deullin proponas, ke oni akceptu simplan verdan stelon, el kiu ajn ŝtofo, laŭ la deziro de la uzanto, kaj sur kiu ajn loko, kun la surskribo: "Ligo Esperantista", aŭ "Esperantisto". Ĉar preskaŭ ĉiuj aprobas la verdan koloron kaj stelon kaj, jam longe multaj amikoj uzas en sia stampo la esprimon "Esperantisto", tial ni pensas, ke la difinita signo de nia afero iom post iom fariĝos: verda koloro, stelo kaj la vorto "Esperant" aŭ "Esperantisto". La detalojn, kiel ligi inter si la tri diritajn punktojn kaj en kia formo kaj loko ilin uzi, ni devas lasi al la bontrovo de ĉiu aparte, kaj ni esperas, ke ankaŭ en tio ĉi la tempo kaj uzo baldaŭ ellaboros ion difinitan".
Tamen "la tempo kaj uzo" ne baldaŭ ellaboris ion difinitan. Jen pasis 6 monatoj kaj sur la paĝo 164 de la samjara gazeto ni legas jam ion, kio pruvas, ke malgraŭ ke la stelo jam ekzistis, la verda koloro ankaŭ, tamen la stelo mem ne estis verda.". . . Mi pensas, ke estus bone kaj utile, se ĉiuj Esperantistoj en sia korespondado kiom eble pli multe uzadus kovertojn kun nia signo (verda koloro kaj ora stelo) kaj kun. . ." La aŭtoro de tiuj vortoj estas Arnold Thorn el Böda.
Ankaŭ ni legas en 1894 sur la p: 147 de la sama gazeto: "Kvankam la ideo pri ekstera signo por la Esperantisto ŝajnas al ni nefacile plenumebla, ni tamen ne volas malhelpi al la disvolviĝo de tiu ĉi ideo. Tial ni ankaŭ presas nun la sekvantan leteron, kiun ni ricevis de s-ino A. Profioroviĉ: "En Nro 12 de Esperantisto 1892 kaj en Nro 6 1893 S-roj B. Jonson kaj G. Rjabinin proponis, ke ĉiuj E-istoj portu egalan signon; mi jam longe pensis pri tio ĉi kaj ŝajnas al mi, ke tio ĉi estas tre bona rimedo por disvastigado de nia afero. Mi proponas ke ĉiuj Esperantistoj portu malgrandan kvinpintan stelon el origita bronzo aŭ aluminio kun la surskribo "Esperanto". . . Se 2/3 de ĉiuj Esperantistoj deziros porti tian stelon, tiam mi aĉetos kaj dissendos ilin al ĉiuj dezirantoj. Tia stelo (21/2 centimetroj en diametro) el origita bronzo kostos 1 rublon, el pura oro - 8 rublojn. ..
En 1895 la sama gazeto sur la p: 75 publikigas: "La Odesa Rondeto Esperantista pretigis verdajn kovertojn (de kelkaj specoj pli karajn kaj pli malkarajn) kun presita surskribo: Lingvo Internacia Esperanto kaj kun ora stelo Esperanta. . . V. Germet Odesa Kobelevskaja 4". Tiuj ĉi informoj igas nin pensi ke la prototipo de la nuna insigno estis ora stelo sur verda kampo. Kiamaniere okazis la transiro de la ora stelo al la verda, pri tio ni ĝis nun ne scias. Kiel ni sube konvinkiĝos, ankaŭ Zamenhof ne sciis.
En la raporto de la Unua Esperanto Konferenco en Calais - Dover 1904, sekve post naŭ jaroj, ni legas ke s-ro Pourcine proponas enkondukon de unu komuna signo Esperantista.
Sanatorio Schwarzeck
Sanatorio Schwarzeck (germane: Sanatorium Schwarzeck) estas eksa kuracdomo en Bad Blankenburg, Germanujo, ĉe la urboelirejo en la direkto de Schwarza-valo/Schwarzburg. Malgraŭ ekstrema kadukeco ĝi havas apartan arkitekturan ĉarmon.
Vichy
Vichy [] estas urbo, kaj de facto eksa ĉefurbo de Viŝista Francio, troviĝanta en la franca regiono Aŭvernjo kaj post Montlu& la dua plej granda urbo de la departemento Allier. La urbo estas sidejo de la subprefektejo de la samnoma arondismento Vichy, kiu konsistas el 11 kantonoj, ĝi estas la ĉefloko de la kantonoj Vichy-Nord kaj Vichy-Sud.
Sanatorio Schwarzeck
Historio
Fondis en 1901 la reformema kuracisto Paul Wiedeburg arbaran sanatorion kun kvar vilaoj (Schweizerhaus, Turmvilla, du ĝardendomoj). La nova kuracdomo malfermitis en aprilo 1905 etendigante tre la tutan komplekson. Sekvis aliaj alkonstruaĵoj dum la sekvintaj jaroj. Lia kompano, doktoro Karl Schulze, forlasis la komunan projekton en 1908. Ĝis 1935 sole posedantis Wiedeburg. La arĥitekto de la belegaj pligrandigoj estis Rossius Rhyn: kelkaj nomis la sanatorierojn lia majstroverko.
Vichy
La urbo konsideriĝas la plej grava baneja urbo de Francio. Nuntempe la urbon vizitas proksimume 30.000 gastoj pojare.
Sanatorio Schwarzeck
Historio
Post la morto de Wiedeburg transprenis la tuton la filo Paul Hermann Wiederburg. Sed jam en la 1937-a jaro li vendis la teritorion al la nazioj kiuj instalis surloke lernejon por anoj de la aerarmeo de Wehrmacht. Je la fino de la Dua mondmilito ĝi estis ripozumhospitalo por la personaro aerarmea. En 1946 transprenis la administradon la municipo antaŭ ol enmeto de partilernejo de Socialista Unueca Partio de Germanio. La komunisma instruadaĉo ĉesis en 1989 pro Turniĝo. Aĉetitis ĝi en 1990 fare de la hotelgrupo Hotel Schwarzeck GmbH kiu nur ĝis 1996 aktivis. De tiam la tuto estas neutiligata kaj suferas pro kadukiĝo kaj (ekde 2004) pro vandalismo.
Insigno de Esperanto
Povas esti ke estis ĝuste li, kiu proponis la verdan stelon, dum ĉiuj aliaj ĝisnunaj koncernas alikoloran (La Nurnbergaj eldonaĵoj portis la stelojn de la sama koloro kiel la presaĵoj, t. e. de la nigra koloro).
Nenie ni trovas ian ajn mencion pri oficialigo de la Esperanta insigno. Ke plej certe tia oficialigo neniam okazis pruvas ankaŭ la jena letero de Zamenhof (The British Esperantist 1912 p: 34): "Pri la deveno de nia verda stelo mi nun jam ne memoras bone. Ŝjnas al mi, ke pri la verda koloro iam atentigis min s-ro Geoghegan kaj de tiu tempo mi komencis eldonadi miajn verkojn kun verda kovrilo (la atentigo estis tute senintenca). Pri unu broŝuro, kiun mi tute hazarde eldonis kun verda kovrilo, li rimarkigis al mi, ke tio estas la koloro de lia hejmo, Irlando; tiam venis al mi en la kapon, ke ni povas ja rigardi tiun koloron kiel simbolon de Espero. Pri la kvinpinta stelo, ŝajnas al mi, ke unue ĝin presigis sur sia gramatiko s-ro de Beaufront. Tio plaĉis al mi kaj mi prenis tion kiel signon. Poste per asociado de la ideoj aperis stelo kun verda koloro".
Vichy
Historio
Jam dum la epoko de la Romia Imperio pro la varmaj fontoj fondiĝas baneja urbo kun la nomo Aquae Calidae (= varmaj akvoj). Dum la regado de imperiestro Diokletianus la baneja areo apartenis al riĉa romiano kun la nomo Vipius kaj tial nomiĝis Vipiacus. El tiu formo evoluis la nomo Vichiacus kaj finfine Vichy. Dum la jaro 1344 la franca grafo Pierre de Bourbon ricevas la areon, kaj dum la jaro 1410 fondiĝas benediktana monaĥejo. Dum 1527 la posedaĵoj de la nobela dinastio Bourbon denove iĝas propraĵo de la reĝo de Francio. Fine de la 16-a jarcento la unuaj pacientoj pro la sanigaj fontoj vizitas la lokon, kaj pli kaj pli diskonatigas ĝin.
Tamen vere famaj la kuracaj varmaj akvofontoj de Vichy iĝas fine de la 17-a jarcento, kiam en 1676 kaj 1677 la nobelino Marquise de Sevigné venas ĉi tien por kuraci la reŭmatismon de siaj manoj, kio evidente sukcesis: Ŝi parolas malvarbe pri la gusto de la akvo, sed tre laŭdas ties sanigan efikon. Du filinoj de la franca reĝo Ludoviko la 15-a venas ĉi tien kuracocele, kaj la sekva reĝo, Ludoviko la 16-a, dum 1787 konstruigas novajn banejajn konstruaĵojn. La patrino de Napoleono kuracocele venas ĉi tien dum 1799 kaj interalie pro ŝia influo en la jaro 1812 malfermiĝas granda baneja parko (Parc des Sources). Dum 1830 baneja palaco inaŭguriĝas. La reĝo Napoleono la 3-a de Francio en pluraj someroj oficiale rezidas en la urbo. Dum tiu tempo la loko iĝas moda banejourbo de la eŭropa nobelaro. Konstruiĝas parkoj laŭ anglaj modeloj kaj larĝaj bulvardoj, pompaj vilaoj kaj hoteloj. En 1865 konstruiĝas kazino.
Insigno de Esperanto
Ĉar tiu enunciado aperis nur en 1912, ni ne miru kial ankaŭ Zamenhof ne memoris klare kaj pri ĉio skribas aŭ: "ŝajnas al mi" aŭ tute senpersone: "aperis stelo. . ."
Lamnedoj
Lamnedoj estas familio de ŝarkoj el la ordo Lamnoformaj, ofte konataj kiel makoŝarkoj aŭ blankaj ŝarkoj. Ili estas grandaj, rapidaj ŝarkoj, trovigantaj en oceanoj tutmonde. La nomo de la familio estis formita el la greka vorto, lamna, kiu signifas predofiŝo, kaj ĝi siavice estas derivita el la greka legenda estaĵo, nome Lamio.
Insigno de Esperanto
Kiel ion tute oficialan ni devas tamen konsideri la jenan fakton. Sur la p: 24 de la Kajero Unua (aŭgusto 1906) de la Esperantista Dokumentaro, t. e. en la oficialaj dokumentoj pri la UK 1905 ni legas inter la decidoj : ". . .1, oni akceptas kiel universalan Esperantan flagon, la flagon de la Boulogne-a Grupo (verda tuko) longa je l.20 metro, kun maldekstra supra angulo blanka (0,50X 0,50) kaj sur tiu ĉi blankaĵo, verda stelo."
Lamnedoj
Genroj
Estas tri agnoskitaj genroj, nome la jenaj:
Insigno de Esperanto
Konklude ni devas rekoni: la unua, kiu ĵetis la ideon pri int. komuna signo Esperantista, estis B. G. Jonson el Öbstersund en 1892; la unua, kiu ĵetis la ideon pri verda koloro kaj pri stelo estis L. de Beaufront en 1893. Kiu prezentis la unua la verdan stelon, tian, kia ĝi estas nun - je tiu demando ni restos plej certe sen respondo. E. WIESENFELD.
Vichy
Historio
Inter la jaroj 1899 kaj 1903 konstruiĝas granda "baneja centro" (Centre Thermal des Domes) kun trinkhalo, 700 metrojn longa promeneja halo kaj banejo en orientala stilo. Dum 1903 inaŭguriĝas operejo. Dum la jaro 1900 40.000 banejaj gastoj venas al Vichy, dum 1913, tuj antaŭ la Unua Mondmilito, temas pri preskaŭ 100.000. Dum la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento la loko havas plian florantan epokon.
Ekde julio 1940 la urbo dum la Dua Mondmilito sub gvido de la politikisto Henri Philippe P& iĝas sidejo de la franca reĝimo de Vichy. Ĉar la urbeto disponis pri pli ol 300 hoteloj kaj tial povis gastigi la multajn politikistojn, sekretariojn kaj oficirojn. La reĝimo de ĉi tie administris la sudajn partojn de Francio, ne rekte okupitajn de la armeo de Nazia Germanio. Unue granda parto de la francoj salutis la reĝimon, kiu ŝajnis preferinda al la alternativo, ke la tuta Francio estu sub rekta regado de armeestroj de nazia Germanio. Ĝis la jaro 1944 tamen tre malaltiĝis la subteno. Kiam la Aliancanoj devigis la armeon de Nazia Germanio al retiriĝo el Francio kaj instalis provizoran registaron sub generalo Charles de Gaulle la 25-an de aŭgusto 1944, finiĝis la kvarjara epoko de la reĝimo de Vichy.
Post la milito en la urbo rekomenciĝas la baneja aktivado, kaj denove ĝi akiras la titolon Reine des villes d'eaŭ (reĝino de la banejourboj). Tamen dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento aliaj urboj iĝas "modaj" banejourboj, kaj la klasikaj banejaj gastoj malmultiĝas. La urbo iĝas centro de sporto, la rivero bariĝas al artefarita lago Lac d'Allier, por oferti eblecojn pri sporta velado kaj breta velado, kaj inter la jaroj 1963 kaj 1968 ekestas la Parc Omnisports, tereno por laŭdifine "ĉiuj" sportaj disciplinoj. Ekde la jaro 1989 la urbestro de Vichy estas Claude Malhuret: li antaŭe estis ministro de Francio pri homaj rajtoj, kaj – kune kun Bernard Kouchner – estis la fondinto de la internacia organizo kuracistoj sen limoj.
En la talasoterapio ekzistas tielnomata "duŝo de Vichy" (duŝo dum kuŝado), kiu unuafoje praktikiĝis en la banejoj de la urbo.
82
Mortoj
80er
Stacio Taishibashi-Imaichi
Stacio Taishibashi-Imaichi (japane: 太子橋今市駅 [Tajŝibaŝi-Imaiĉi-eki], angle: Taishibashi-Imaichi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Asahi, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi, Linio Imazatosuji.
Ultrapasteŭrizado
Ultrapasteŭrizado estas procezo por konservado de nutraĵoj. Ĝi estas tipo de pasteŭrizado. Ĝi estis inventita en la 1960-aj jaroj kaj disvastiĝis en la 1970-aj.
Oni uzas tiun procezon plej ofte por lakto. Tiukaze, oni varmigas la antaŭvarmigitan lakton por 2-3 sekundoj je 135 ĝis 150 °C kaj tuj malvarmigas la lakton ĝis 4 ĝis 5 °C. Ĉiu ĝermo, malsanigaĵo kaj mikroorganismoj neniiĝas pro la ekstrema varmo. Pro tio la lakto iĝas konservebla minimume 6 semajnojn.
Tiu tipo de la konservado disvastiĝis en Eŭropo kiel "H-lakto“ (H laŭ la angla High-, en la germana Hoch-, en Eo Alta). Male al tio, en Usono oni konsumas ĉefe freŝan lakton.
NAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Robert Sangster
Robert SANGSTER (mortis en februaro 1955) estis kanada esperantisto. Laŭ la jarlibro de UEA 1912, li estis tiam prezidanto de Esperanto-Toronto, kaj estis la UEA-konsulo (nun nomata delegito) por Toronto. Krome, li estis ĝenerala sekretario de la Kanada Esperantista Asocio. Li estis financa kontrolisto por la asekura firmao 'Northern Life Assurance Company' en Londono, Ontario, dum siaj lastaj jaroj.
Osterhever
Osterhever (dane: Østerhever) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, en la duoninsulo kaj historia pejzaĝo Eiderstedt borde de la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eiderstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Irén Lengyel
Irén LENGYEL [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo LENGYEL Irén estis hungara aktorino.
Ŝi naskiĝis en Rákospalota-újfalu la 3-an de februaro 1900. Ŝi mortis en Kluĵo ĉirkaŭ 1970.
Kariero
Irén Lengyel lernis aktoradon en Budapeŝto 2 jarojn. Ŝi debutis en Ungvár kiel primadono en trupo de Árpád Kiss kaj poste ŝi ludis en Temesvár, Arad, Kluĵo. Ŝi ricevis ne nur kantajn rolojn, sed ankaŭ prozajn rolojn. Plej ofte ŝi ludis en operetoj. En 1924 ŝi ludis en trupo de Mihály Fekete jam en Braŝovo. Dum ŝia dua dungiĝo en Kluĵo, en 1931 la rumanaj aŭtoritatoj laŭdire pro malobservo de cenzuro malpermesis al ŝi plue aperi en teatro.
Bosut
Bosut, serbe Босут, hungare Boszut [bosut] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Situo
Bosut situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ rivereto same tiel nomata Bosut.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Bosut 1139 homoj, (952 serboj (84 %), 4 kroatoj, po 2 jugoslavianoj kaj hungaroj ktp).
Akvofalo de Starohutský potok
Akvofalo de Starohutský potok (eo:Rojo de Stará Huta) estas nacia natura memoraĵo, kiu troviĝas sur la teritorio de urbo Nová Baňa en parto Stará Huta en distrikto Žarnovica en Slovakio. La akvofalon kreas eta maldekstra alfluo de Starohutský potok kaj troviĝas sur la teritorio de montaro Vtáčnik en la geomorfologia tuteco Slovaka mezmontarejo en la alteco 525 m. s. m. Rojo de Stará Huta, kiu kreas akvofalon estas alfluo de rivero Hron. Alteco de akvofalo estas 7m kaj ĝia larĝeco sur la eĝo estas 1,5m. Rokaĵo en kiu estas kreita akvofalo estas vulkana deveno - andezito.
Aliro
De urbo parto Stará Huta proksimume 0,3 km sur la vojo Nová Baňa - Veľká Lehota direkto Veľká Lehota. Dekstre valo kun akvofalo. De ĉefa vojo kelkaj metroj al akvofalo laŭ rojo.
Vidu ankaŭ
Listo de slovakaj akvofaloj
Fonto de informoj
Paĝaro de Stata protekto de naturo de Slovakio pri slovakaj akvofaloj (slovake). ankaŭ bildo de akvofalo:
Karel Toman
Karel TOMAN, propranome Antonín BERNÁŠEK (naskiĝis la 25-an de februaro 1877 en Kokovice u Slaného - mortis la 12-an de junio 1946 en Praha) estis ĉeĥa lirika poeto.
Li ne finis studadon de juro en Prago, ŝanĝis diversajn profesiojn kaj partoprenis boeman vivon inter artistoj kaj anarkiistoj. Li vojaĝis al Vieno, Berlino, Nederlando, Anglio, Parizo, Dalmatio. Post milito laboris kiel bibliotekisto. Siajn versojn li publikigis en diversaj revuoj.
Gábor Szinte (pentristo)
SZINTE Gábor estis hungara pentristo, mozaikisto, dekoraciisto, altlerneja instruisto kaj inkrustisto naskiĝinta en Budapeŝto la  kaj mortinta samloke la.
Aurel Vlaicu
.
Gábor Szinte (pentristo)
Biografio
Gábor Szinte akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo, liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth, Róbert Berény kaj István Szőnyi. Li disidis dum la Hungara revolucio de 1956 kaj post 2 jaroj li akiris similan diplomon en akademio de Florenco. Li ne elektis la internacian karieron kaj li hejmenvenis. Kiel puno, li estis forigita el la pentristoj (la neleĝa landoforlaso estis tiam krimo), tial li estis teatra dekoraciisto. Li kreis dekoraciojn pli ol 100 spektakloj. Ekde 1971 li instruis en Teatra kaj Filma Altlernejo, inter 1978-1991 en la menciita Belarta Altlernejo. Tiutempe li rajtis jam ankaŭ pentradi. Li ricevis premion en 2011.
Aurel Vlaicu
Vlaicu vizitis la gimnazion en Orăștie, abiturientiĝis en Sibiu kaj poste studis en Budapeŝto kaj Munkeno, kie li ricevis inĝenieran diplomon en 1907. Post laboro ĉe la uzinoj Opel en Rüsselsheim li en 1908 reiris al sia hejmloko kaj konstruis sian unuan flugmaŝinon ("Vlaicu 1"). En 1911 li konstruis duan flugmaŝinon ("Vlaicu 2"), per kiu li gajnis plurajn premiojn.
Gábor Szinte (pentristo)
Biografio
La verkoj de Szinte estis ekspoziciataj en famaj galerioj; lia unua signifa ekspozicio okazis en Florenco en Palaco Strozzi (1958). Liaj marketraĵoj ornamas murojn de famaj konstruaĵoj en Hungario, interalie de la Nacia Teatro en Budapeŝto.
Aurel Vlaicu
La li provis transflugi la Karpatojn kaj akcidentis proksime de Câmpina. Oni supozas, ke malgraŭ sia juneco (eĉ ne 31 jaroj) li suferis koratakon.
Lia naskiĝloko Binținți alprenis lian nomon por honori lin. Lian bildon montras la 50-leŭa bankbileto de 2006.
San Giuliano del Sannio
San Giuliano del Sannio estas komunumo de Italio.
Martinci
Martinci, serbe Мартинци, hungare Martinc estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica. La loknomo devenas de Sankta Marteno.
Situo
Martinci situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojo, aŭtoŝoseo Beogrado-Zagrebo preteriras.
Historio
La romianoj havis tie komunumon nomatan Budalia, kie naskiĝis supozeble en 201 imperiestro Traianus Decius. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Martinci 3639 homoj, (3441 serboj (95 %), 48 jugoslavianoj, 25 kroatoj, 8 hungaroj kaj aliaj).
NAS
La tri-litera kombinaĵo NAS havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Thomas-lernejo Lepsiko
La Thomasschule ( Thomas-lernejo; latine Schola Thomana) estas renoma gimnazio en Lepsiko. Fondita en la jaro 1212, ĝi apartenas al la plej malnovaj lernejoj en la germanlingvaj teritorioj. La lernejo estas unu el la plej tradiciriĉaj edukejoj en meza Germanio.
Historio
La Thomas-lernejo fondiĝis en 1212 laŭ iniciato de markgrafo Dietrich de Meißen (1162–1221) kiel schola pauperum de la aŭgustenana monaĥejo St. Thomas en Lepsiko. Samtempe oni fondis la Thomas-ĥoron kaj la Thomas-preĝejon. Komence la lernejo servis kiel monaĥolernejo. Unua skriba mencio devenas el la jaro 1254, kiam oni karakterigis ĝin kiel schola exterior. Tiutempe ĝi estis malfermata ankaŭ por la lepsikaj burĝidoj.
La lernejo estas ekde 1539 posedaĵo de la urbo Lepsiko. Ĉiuj membroj de la Thomana-ĥoro estas lernantoj de la lernejo, ekzistas tamen ankaŭ lerneja parto, en kiuj lernas la ne-ĥoranoj. La membroj de la lerneja ĥoro kiel parto de la tuta lernantaro loĝas en la al tiu apartena lerneja hejmo.
La origina starloko de la lernejo troviĝis ĉe la nuna Thomaskirchhof (Thomas-preĝeja korto), vidalvide de la naskiĝdomo de Georg Matthias Bose (1710–1761) (nun Bosehaus). Tie ĝi estis en 1553 pliampleksigita fare de konsilantara masonisto Kuntz Brundtschuh, dum la Thomas-kantoreco de Johann Sebastian Bach en 1732 surkonstruita fare de George Werner kaj en 1829 alikonstruita.