cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serafín Estébanez Calderón
Biografio
Publikigis kelkajn poeziojn per la pseŭdonimo de E. Sefinaris kiujn li kolektis en Poesías (1831). En julio de 1831 li fondis kun Ramón Mesonero Romanos la literaturan revuon Cartas Españolas, kie li publikigis nombrajn poemojn, ĝenrismajn skizojn kaj bibliografiajn reviziojn. En februaro de 1833 Estébanez estis nomumita redaktoro de la Boletín kiun eldonis la Junta de Comercio (komercistaro) kaj la 17an de novembro samjare la ministro de infrastrukturo, Francisco Javier de Burgos, nomumis lin ĉefredaktoro kaj direktoro de la Diario de la Administración kaj mendis al li traduki la Principios de Administración de Charles Jean Bonnin. En 1834 la generalo Zarco del Valle nomumis altrangan funkciulon de la Norda Armeo kaj partoprenis en luktoj de la Unua Karlisma Milito, formante parton de la armeo de Rodil kaj poste al tiu de Fernández de Córdova, kaj li ricevis honorajn medalojn. En decembro de 1835 estis nomumita altranga funkciulo de Logroño kaj eklernis la araban, laŭ lia leteraro kun Pascual Gayangos. En 1837 li iĝis profesoro de araba de la Ateneo de Madrido, sed poste li ricevis altrangan postenon en Kadizo kaj poste de Sevilo en 1838. Li publikigis kelkajn poemojn en El Observatorio Pintoresco, revuo kie li kunlaboris kun sia amiko Luis de Usoz, kiu eldonis kolekton de noveloj estre de tiu, kie li publikigis novelon Cristianos y moriscos (1838), ene de la stetiko de Romantismo. Samjare li fondis en Sevilo la Muzeon de Pentrarto kaj Skulptarto kaj la Provincan Bibliotekon. La 23an de januaro de 1839 li edziĝis kun la malaga Matilde Livermore y Salas, kiu inspiris lian ampoezion postan; el ŝi li havis filon, Serafín, tiu sama jaro; tiu edziĝo helpis lian politikan karieron, ĉar tra sia edzino li parenciĝis al fama financisto José de Salamanca, kaj ekde tiam li estis deputito de kaj membro de la Real Academia de la Historia, ministro, ŝtata konsilisto kaj senatano. La 21an de aŭgusto de 1856 mortiĝis lia edzino. Li iĝis Reĝa Konsilisto novembre de 1856 kaj Ŝtata Konsilisto post tri jaroj. Li mortis la 15an de februaro de 1867. Post lia morto lia privata biblioteko, unu el plej valoraj de tiu epoko, pasis al Ŝtato kaj en 1873 al la Nacia Biblioteko.
Verkaro
Kiel verkisto, li estis ĉefa reprezentanto de la andaluza ĝenrismo. Kiel ĵurnalisto, dediĉis al la pritaŭrludita kritiko, kiun faris ĉefe en El Correo Nacional kaj en El Espectador. Li kontribuis ankaŭ per la artikolo "La feria de Mairena" (pri foiro) al La España Artística y Monumental kaj per "La celestina" al Los españoles pintados por sí mismos. Lia stilo estas tre prilaborita, pre longaj konstruoj kaj tre ampleksa kaj elektita vortotrezoro, rilate al la konstanta legado de klasikuloj. Li estas ankaŭ bona observanto detala de la realo. En sia majstroverko, Escenas Andaluzas (andaluzaj scenoj, 1846), defendas kutimaron kaj tipojn siaterajn, foje tro stereotipa. Gravas infomrmo pri unuaj dokumentitaj kantistoj de flamenko nome Fillo kaj Planeta, tiele ke oni povas konsideri Estébanez ankaŭ kiel unu el unuaj flamenkologoj. Li verkis ankaŭ militistan historion Historia de la infantería española. El lia epoko de militisto dum la Unua Karlisma Milito estas la poemo "La golondrina" (la hirundo), versoj pri batalo inter regula armeo kaj gerilo.
Oni konas multajn informojn biografiajn pri li danke al la biografio realigita de sia nevo, la fama ĵurnalisto kaj politikisto Antonio Cánovas del Castillo, unua ĉefministro de la reĝo Alfonso la 12-a, laŭ la titolo ''El Solitario y su tiempo. Biografía de D. Serafín Estebanez Calderón (Madrid, 1883, 2 vols.), biografio reviziita kaj ampleksigita en 1955 de Jorge Campos laŭ titolo Vida y obra de D. Serafín Estébanez Calderón''.
Gyula Dedinszky
Gyula Dedinszky [djula dedinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dedinszky Gyula estis hungara luterana pastro, etnografo. Gyula Dedinszky  naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Dunagálos (nuntempa Gloĵan en Serbio), li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
Gyula Dedinszky frekventis gimnazion en Békéscsaba, poste li akiris teologian diplomon en Sopron, poste li plulernis en Universitato de Helsinko en la studjaro 1927. En la sekva jaro li pastriĝis kaj komencis sian pastran karieron en Kiskőrös, poste en aliaj lokoj. Li servis ne nur hungare, sed ankaŭ slovake. En 1931 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 filojn. Ekde 1942 li servis en Békéscsaba. Komence de la socialismo en 1948 li devis rezigni pri la oficiala pastra servo. Li esploris en arkivoj, bibliotekoj kvazaŭ historiisto kaj etnografo. Li pensiuliĝis en 1972. Li ricevis premion en 1981.
Amila jodido
Amila jodido aŭ jodopentano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj amila alkoholo. Amila jodido estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, malmulte nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Amila jodido prezentas jodatomon ligitan al amila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Geografio de Porto Alegre
Kvartaloj
La unua kvartalo kreita en Porto Alegre estis Medianeira, per Urba Leĝo n-ro 1762, de la 23-a de julio 1957. Nur de ĉi tiu jaro la aliaj areoj de la urbo ekhavis proprajn nomojn ĉar ĝis tiam la disdivido estis farita per "distriktoj". La unua referenco trovita, tiusence, datiĝas de la 1-a de decembro 1892 kiam, per Akto n-ro 07, subskribita de Intendente João Luiz de Faria, la municipo estis dividita en ok distriktojn, kaj tiuj subdividitaj en "komisariatojn".
Per Urba Leĝo n° 36, de la 31-a de aŭgusto 1925, la disrompiĝo de la 8-a kaj 9-a distriktoj estis rajtigita. En 1927, per Dekreto 115, okazis korekto en la limoj de la Komunumo kaj la dividado de la teritorio komencis esti farita per zonoj ( urbaj, antaŭurbaj kaj kamparaj ) kaj distriktoj, krom esti kreita subdivido per sekcioj.
Ekzistis naŭ distriktoj de Porto Alegre kreitaj, subdividitaj en ĝis kvar sekciojn ĉiu. En 1940, per Dekreto-leĝo n-ro 25, la tri zonoj kaj la distriktoj estis limigitaj. En la teksto de la dekreto, nur tri distriktoj estas menciitaj (Distrikto de la Urbo, Distrikto de Belém Novo kaj Distrikto de Pintada). Tiu speco de dividado estis konservita ĝis preskaŭ la fino de la 1950-aj jaroj, kiam kvartaloj komencis esti kreitaj.
La unua leĝo aperis en 1957 kaj poste, en 1959, per Leĝo 2022, krom la limigo de la Centro, estis kreitaj aliaj 58 kvartaloj.
La grandurbo daŭre havas neoficialan administran dividon, uzitan fare de la Publika Kompanio de Transporto kaj Cirkulado, por la organizo de la buslinioj de la grandurbo. La norda zono, kie la transportkonsorcio Conorte funkcias, la suda zono, kie la STS- konsorcio funkciigas, kaj la orienta zono, kie la Unibus- konsorcio funkciigas.
Ekzistas ankoraŭ kelkaj areoj de la teritorio sen oficiala nomo (nedifinita zono) kaj kiuj estas konataj per "moknomoj", kiel estas la kazo de Morro Santana, Passo das Pedras kaj Aberta dos Morros.
Klimato
La klimato estas humida aŭ temperita subtropika, kun varmaj someroj kaj malvarmetaj (malvarmaj laŭ brazilaj normoj) kaj pluvaj vintroj (tipo Cfa, laŭ Köppen ).
La averaĝa temperaturo en januaro estas 25 °C, kaj en julio estas 14 °C, kun rekordaj temperaturoj de 40,7 °C la 1-an de januaro 1943 kaj -4,0 °C en julio 1918. La jara mezumo estas proksimume 19,4 °C kaj neĝo estas tre malofta, estinte observita en 1879, 1910, 1984, 1994 , 2000 kaj en 2006. Frostoj okazas foje dum la jaro.
La ĉeesto de "somera vetero" ne estas malofta, kio igas la temperaturon pliiĝi ĝis 30 gradoj dum kelkaj tagoj meze de vintro. La meza jarpluvo estas 1299 mm.
Medio
Porto Alegre estas unu el la plej arbarkovritaj ĉefurboj en Brazilo. Ĉiu loĝanto de la urbo rajtas je proksimume 17 m² da areo  ]. En 1976, la unua sekretariejo por la medio en Brazilo estis kreita en Porto Alegre.
Ekzistas programoj por arbarigado kaj konservado de indiĝenaj arbaroj. Multaj el la avenuoj estas vicitaj kun specifaj specoj de arboj, kiel ekzemple la paineiras sur Avenida Icaraí kaj la guapuruvus sur Avenida Teresópolis. Florplantoj aldonas pitoreskan belecon al la urbo. Oftaj ankaŭ estas Ipês, timbaúvas, jakarandaj kaj platanoj.
La deklivoj de la montetoj estas konservitaj, sed alfrontas problemojn kun kaŝaj subsekcioj kaj invadoj. La grandurbo havas du areojn de media konservado: la Jacuí Delta State Park kaj la Lami José Lutzenberger Biological Reserve.
Mediaj problemoj
La grandaj verdaj areoj de Porto Alegre helpas mildigi ĝiajn mediajn problemojn, sed la grandurbo havas problemojn kun rubo kaj poluo, inter aliaj. Laŭ enketo farita de la ĵurnalo Folha de S.Paulo, la nivelo de poluado en la urbo estas duoble pli alta ol rekomendita de la Monda Organizo pri Sano, igante ĝin la dua plej poluita ĉefurbo en Brazilo, malantaŭ nur San-Paŭlo.
La inundado de Avenida Goethe kaj proksimaj areoj intensigis kun la pliiĝo en pavimado de la grandurbo, reduktante akvonfiltriĝon kaj pliigante ĝian surfacfluon. Por inversigi tiun urban drenadproblemon, la Álvaro Chaves Konduto estis konstruita. Komencita en majo 2005, la laboro estis kompletigita en 2008, tre reduktante inundojn.
Estas diskutata la instalo de karbomina kompanio ĉe la bordo de la rivero Jacuí, en la municipoj Charqueadas kaj El Dorado do Sul, kiu minacas la lokan medion per poluado de la aero, grundo kaj lago Guaíba, kie ĝi venas de akvo por provizi la tutan municipon Porto Alegre kaj kelkajn najbarajn komunumojn.
Parkoj kaj aliaj publikaj areoj
La parkoj plej vizitataj de homoj de Porto Alegre estas Parque Moinhos de Vento (aŭ Parcão), Parque Farroupilha (aŭ Redenção) kaj Parque Marinha do Brasil. Rimarkindas ankaŭ Ipanema Beach, situanta en la sudo de la urbo.
Aliaj popularaj publikaj areoj estas:
Najbaraj urboj
La metropola regiono Porto Alegre havas pli ol 30 urbojn. Inter ili la ĉefaj estas: Canoas, Novo Hamburgo, São Leopoldo, Gravataí, Alvorada, Cachoeirinha kaj Viamão. Ili estas ligitaj al Porto Alegre tra la BR-116- aŭtovojo, Trensurb, BR-290 ( aŭtovojo ), Avenida Assis Brasil kaj Avenida Castelo Branco, formante grandan kunurbejon.
Ŝirakami (montaro)
Ŝirakami-sanĉi, Ŝirakami-montaro (白神山地 [ŝirakami sanĉi] ;Hepburn:Shirakami-sanchi), aŭ la Fago-arbaro de Ŝirakami situas en la nordo de la japana insulo Honŝuo en la prefektujoj Akita kaj Aomori.
Ĝi havas areon de 16.971 hektaroj (170 km²). Ĝia plej alta loko atingas 1.243 metrojn.
Maria Antonia de Bavario
Maria Antonia, Princino de Bavario, elektist-edzino de Saksio (18-an de julio 1724 - 23-an de aprilo 1780) estis germana princino, muzikisto kaj patrono, konata precipe pro siaj operoj Il trionfo della fedeltà (Dresdeno, somero 1754) kaj Talestri, regina delle amazoni (Palaco Nymphenburg, 6-a de februaro, 1760). Ŝi estis ankaŭ la Regento de Saksio en 1763-1768. Baptita Maria Antonia Walpurgis Symphorosa, ŝi estis konata kiel Maria Antonia.
La multflanka princino de Bavario, estis komponistino, klavicenisto, aktorino, kantistino, pentristino, poetino, tekstaŭtoro, mecenato pri artoj, kaj ankaŭ vicreganto de Saksio ĝis ŝia filo Frederiko Aŭgusto fariĝis 18-jaraĝa.
Maria Antonia naskiĝis en Munkeno, en la Palaco Nymphenburg kiel la kvara el sep infanoj. Ŝia patro estis la Princo-elektisto de Bavario, kiu poste iĝos imperiestro de la Sankta Romia Imperio Karolo 7-a. Ŝia patrino estis la arkidukino Maria Amalia de Aŭstrio, kiu ankaŭ estis komponistino.
Maria Antonia ricevis elstaran edukadon precipe pri artoj: pentrarto, poezio kaj muziko. Eĉ ekzistas memportreto de ŝi, pentrita en la 1750-aj jaroj. Muzikon ŝi studis sub la talentaj operaj komponistoj Giovanni Battista Ferrandini kaj Giovanni Porta.
En sia 23-a jaraĝo Maria Antonia translokiĝis al Dresdeno por geedziĝi kun sia kuzo Frederiko Kristiano de Saksio, kiu estis ankaŭ talenta muzikisto. Li estis heredonto kaj estonta reganto de la Elektoprinclando Saksio. La paro havis naŭ infanojn, el kiuj sep postvivis la infanaĝon. Post sia translokiĝo al Dresdeno Maria Antonia daŭrigis siajn muzikajn studojn sub Nicola Porpora kaj Johann Adolf Hasse.
Baldaŭ ŝi iĝis membro de la prestiĝa literatura Accademia dell'Arcadia de Romo, kiu estis konata pro sia rolo en la produktado de operoj. Ĉiu partoprenanto de tiu akademio devis adopti kiel pseŭdonimon, nomon laŭ greka paŝtista inspiro. Do, ŝi adoptis la inicialojn ETPA (Ermelinda Talea Pastorella Arcadia) kiel sian pseŭdonimon por subskribi siajn verkojn. Tiel ŝi subskribis siajn du plej konatajn operojn: ‘La triumfo de fideleco’ (La trionfo della fedeltà) (1754), kaj ‘Talestri, reĝino de la amazonoj’ (Il Talestri, regina delle amazoni) (1760). Por ambaŭ operoj Maria Antonia Walpurgis verkis kaj la libreton kaj la muzikon, krome ŝi ludis la ĉefajn rolojn en la kortegaj prezentadoj. La operoj estis sukcese publikigitaj kaj tradukitaj en plurajn lingvojn. Ili ĝuis varman kritikon, kaj en siaj premieroj en la kortega teatro kie ŝi kantis, kaj en aliaj eŭropaj urboj kie ili fariĝis tre popularaj.
Maria Antonia ne ŝatis la novan ‘napolan’ stilon de opero, kiu sukcesis tiam. Ŝia propra kompona stilo montras fortan proksimecon al tiu de Hasse, precipe al lia koncepto pri la serioza opero.
La muzikrecenzisto Charles Burney renkontis Marian Antonian en Nymphenburg en 1760 dum la provludo de ŝia opero Talestri. Poste li priskribis ŝin kiel tiel kapablan poetinon, pentristinon kaj muzikistinon, ke ŝi ludas, kantas kaj komponas kiel amatoro tiom malofte.
Maria Antonia Walpurgis komponis almenaŭ du operojn, multajn religiajn verkojn kaj profanajn kantojn kaj kantatojn. Ŝi verkis libretojn por aliaj komponistoj, kaj aliaj komponistoj muzikigis plurajn el ŝiaj poemoj. Al Walpurgis estas atribuitaj diversaj arioj, pastoralo, intermezoj, kaj motetoj. Eĉ ekzistas multaj aliaj manskribitaj verkoj en Dresdeno, kiuj portas la nomon de Maria Antonia, sed ili ne povas esti aŭtentikigitaj kiel ŝiaj komponaĵoj, ĉar eble ili estis nur parto de ŝiaj havaĵoj.
La filozofo kaj muzikteoriulo, abato Antonio Eximeno en sia disertaĵo de 1774 ‘Pri la origino kaj reguloj de muziko’ (Dell 'origine e delle regole della musica), inkludis arion de la opero Talestri de Walpurgis kune kun kvin aliaj elektitaj komponistoj: Palestrina, Nanino, Clari, Pergolesi kaj Corelli. La celo de la tuta verko estis modeligi kompoziciajn teknikojn. Ĉi tio implicas altan respekton al la laboro de Maria Antonia flanke de Antonio Eximeno, kaj supozeble de aliaj samtempuloj.
La propraj kontribuoj de Maria Antonia Walpurgis al muzika vivo kaj ŝia subteno al aliaj muzikistoj kaj komponistoj, difinas ŝin kiel respektatan komponistinon kaj fervoran artmecenaton.
MON
La vorto havas plurajn signifojn:
Simile literumiĝas
958
En la jaro 958 post Kristo okazis, interalie:
Geranila cinamato
Geranila cinamato estas aromata organika estero rezulte de interagado de cinamata acido kaj geraniolo. Ĝi estas senkolora aŭ palflava viskoza likvaĵo kun balzama odoro kaj antioksidaj proprecoj kaj uzata kiel gustigilo kaj odorigaĵo en nutro-industrio, farmacio kaj medicino. Kune kun la etila cinamato ĝi posedas antibakteriajn proprecojn.
Vilok
Vilok (ukraine kaj ruse Вилок, Tiszaújlak, Ujlak) estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Historio
La unua mencio devenis el 1304 en formo Wylak (= laŭ tiama hungara ortografio "nova loĝloko"). La komunumo longe estis centro de saloliverado sur la rivero. La poloj en 1657, la tataroj en 1661 detruis la vilaĝon. En 1703 la ariĝanta armeo de Francisko Rákóczi la 2-a okupis la salocntron, post 2 monatoj okupis ankaŭ la aŭstrojn. En 1910 loĝis en Tiszaújlak 3470 da homoj, (3411 hungaroj). Ĝis 1920 Tiszaújlak apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Tiszaújlak rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la alveninta Ruĝa Armeo deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Vilok apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Ekde 1989 limotapasejo funkcias. En 2001 loĝis en Vilok 3422 da homoj, (2772 hungaroj).
Famuloj
En la iama Tiszaújlak naskiĝis: En Vilok naskiĝis:
Hideki Matsuki
Hideki Matsuki (松木 秀樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos.
Kloro-anizolo
Kloro-anizolo aŭ  C7H7ClO estas organika aromata komponaĵo, apartenanta al la familia grupo de la kloridoj, senkolora kaj brulema likvaĵo, rezultanta el interagado de klorida acido kaj anizolo. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed reakcias kun ĝi formante kloridan acidon kaj hidrokso-anizolon. Ĝia molekulo prezentas kloratomon en la pozicio 4 de la benzena ringo. Ĝi eksplode reakcias kun fortaj oksidigaj agentoj kaj fortaj reduktagentoj. Kun la aero ĝi formas eksplodajn reakciojn kiam sub intensa varmigo.
Natria pikramato
Natria pikramato, pikramato de natrio aŭ C6H4N3NaO5 estas organika kombinaĵo el natrio toksa, eksplodema, alte oksidiva, kiu estigas malhelruĝajn kristalojn kun amara gusto, tre solveblan en akvo, alkoholo, kloroformo, acetata acido kaj plejmulto el la organikaj solvaĵoj. Ĝi derivas el al fenolo pere de nitriga reakcio aŭ ekde klorobenzeno.
Proprecoj
Natria pikramato formas stabilaj kristaloj, kiuj rapide sparkas kaj eksplode brulas. La kristaloj uzatas en la riĉigado de komponaĵoj por kugloj kaj similaĵoj, meĉoj por dinamitoj kaj eksplodiloj, karburaĵoj por altplenumaj raketoj, fajraĵoj kaj variaĵo da piroteknikaj komponaĵoj por meĉoj, brulbomboj kaj signaliloj. Ĝi same uzatas kiel peraĵo en la produktado de aliaj fortaj eksplodiloj. Natria pikramato devas konserviĝi en keroseno kaj povas uzati ankaŭ kiel pigmento kaj en kolorigiloj kaj tinkturoj por hararo.
Natria pikramato povas prepariĝi per reakcio de pikrata acido kaj natria hidroksido, kaj poste reduktante la salon de pikrata acido al pikramato per traktado kun amonia sulfido. Post la traktado kun amonia sulfido, la reakcia miksaĵo estas filtrita por forigo de la produkto. La produkto tiam estas traktata kun karbona dusulfido por dissolvi la precipititan sulfuron. Sekve la materialo estas lavata kaj sekigata.
Sintezo
Laŭ la malsupra skemo la natria pikramato povas havi du deirpunktojn: Fenolo kaj klorobenzeno, ambaŭ estas nitrigitaj pere de nitrata acido al pikrata acido, tamen, la duklorobenzeno devas reakcii kun natria hidroksido fariĝante dunitrobenzeno, kiu siavice estiĝas en pikrata acido kun miksaĵo da nitrata acido kaj sulfata acido.
Post la estiĝo de la pikrata acido oni povas produkti la pikramidon pere de reakcio kun fosfora kvinklorido sekvata de traktado kun amoniako. Tamen, se oni traktas la pikratan acidon kun natria sulfido en akva medio, oni estigas la pikramatan acidon, kiu siavice estas neŭtraligita pere de reakcio kun natria bikarbonato aŭ natria hidroksido en akvomedio.
Lizito (luno)
Lizito estas neregula satelito de Jupitero.
Ĝi estas malgranda objekto. Supozinte albedon de 0,04 kaj denson de 2,6 g/cm3 (kiel la aliaj anoj de la himalia grupo), ĝiaj grando kaj maso estas ĉirkaŭkalkulataj je 36 km kaj 6,3 × 1016 kg.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de Seth Barnes Nicholson en la Observatorio de Monto Wilson (Kalifornio - Usono). Ĝi ricevis nomon Jupitero X, Nicholson mem rifuzis proponi alian nomon, kaj la nuna sistemo de maldaŭraj nomoj ne estis tiam uzata.
Nomo
En 1975, Internacia Astronomia Unio aprobis la nomon de Lizito, laŭ unu Oceanidino nomata Lizitea, amatino de Zeŭso. Lizitea estas ankaŭ la alia nomo de Semela, filino de Kadmo: ankaŭ ŝi estis amatino de Zeŭso.
Dolĉino
Biografio
Laŭ iuj de tiuj fontoj lia naskiĝloko necertas ankaŭ se konvencie oni indikas Prato Sesia (Verĉela Provinco (Alta Italio) ĉar lia familia nomo “Tornielli” kaj lokobjektoj (turo, ekzemple) oftis kaj oftas en tiu lando. Iuj malfruaj rekonstruoj, eble por lin senindigi, allasis ke Dolĉino estus frukto de amrilatoj de pastro (eble paroĥo de Prato Sesia) kun loka virino.
En 1291 Dolĉino eniris la movadon de la “Apostoloj”, fondita kaj gvidata de Gherardo Segalelli, herezulo de Parmo kiu predikis neceson de la ekstrema malriĉeco kaj de la komuneco de bonaĵoj, kaj senutilecon de la ekleziaj sakramentoj...). Dubendas ĉu li estis votpromesinta religiulo: eblas ke li limiĝis sin difini “frato” ene de la hereza movado. Tiu movado “Apostoloj”, suspektita je herezo estis jam kondamnita de papo Honorio la 4-a en 1286, kaj fine subpremita de la tuta Katolika Eklezio kaj ĝia iniciatinto ŝtiparumita 18-a de julio de 1300.
La predikado de Dolĉino oftiĝis kaj enradikiĝis precipe en la zono de Garda-Lago (Lombardio, Alta Italio), kun antaŭenŝoviĝo en Trentaj vilaĝoj, kie en 1303, Dolĉino konis la junulinon Margareta Boninsegna, naskiĝinta en najbara vilaĝa Cimego, virinon kiun la postaj kronikistoj, por pli atentigi pri ŝia kvazaŭe perversa fascino, akordas difini belega. Margareta fariĝis lia kunulino kaj ĉie alflankiĝis al lia predikado.
Dolĉino sin montris dotita je grandaj fascino kaj komunikemo kaj, sub lia gvido, la nombro de la “Apostoloj” rekomencis pliiĝi. Sed akrege akuzis pri diversaj krimoj la eklezion kaj aparte papon Bonifacon la 8-an, pri kiu profetis la proksimegan morton (Bonifaco estis 64jaraĝulo kiam oni lin levis al papeco). Dum delokiĝoj efektigitaj en Italio per akiri sekvulojn de sia religia anonco, Dolĉino kun sia komunumo trovis gastan lokon en la Verĉelaj zonoj de la Valsesia.
Je tiu tempo, pro la mizeraj vivkondiĉoj de la tieaj valanoj, la promesoj de priekonomiaj plibonigoj de la Dolĉinanoj estis konsente ricevitaj. Pro tio, post kelke da tempo profitante de la momenta armita apogo de Matteo Visconti (Sinjoro de Milano), en 1304 Dolĉino decidis milite okupi la Valsesian kaj igi ĝin sian kvazaŭan sendependan teritorion kie konkrete realigi la socian komunumon teoriigitan en sia predikado.
De tie, la 10an de marto de 1306, ĉiuj liaj sekvantoj, forlasitaj de Visconti, koncentriĝis sur la najbara monto “Rubello”, en la vana atendo ke jarmilismaj profetaĵoj de Dolĉino realiĝu.
Kontraŭ ili estis dismetita “krucmilita” armeo enkampigita de la episkopo de la Verĉelo kun helpo de armitoj de Novaro. La Dolĉinanoj rezistis longatempe, sed fine, elprovitaj de la sieĝo kaj de manko de nutraĵoj, kiujn la loka popolo, jam raziita de la samaj Dolĉinanoj, ne volis plu liveri, estis malvenkitaj kaj kaptitaj (1307). La prizonuloj estis preskaŭ ĉiuj mortigitaj, frato Dolĉino, procesita kaj mortkondamnita, estis publike ekzekutita la 1-an de junio, post devigita ĉeesto de la ŝtiparumado de Magareta kaj de sia vicestro Longino el Bergamo.
Doktrinoj de Dolĉino
Tiuj doktrinoj ripetas tiujn de Gerardo Segalelli, iniciatinto de la movado de “Apostoloj”:
1) Deviga malriĉeco por la ekleziuloj (foje ankaŭ por laikoj)
2) Laŭ lia jarmilismo, la historio de la eklezio estis tiam atinganta finan fazon, en kiu realiĝos ordo, justeco kaj paco post tiom da degeneroj provokitaj de la eklezio mem
3) Ĉio estas komuneca (por kelkaj, eĉ virinoj)
4) La mondofino jam anonciĝas
959
En la jaro 959 post Kristo okazis, interalie:
Dolĉino
Doktrinoj de Dolĉino
5) Ĉiuj en la eklezio devas esti oficialigitaj al predikado
6) Plenumiĝo de liaj profetaĵoj
7) Lia resurekto post tritagoj, se publike ekzekutita
8) Rifuzo de ĉiu hierarkio en la eklezio
9) Ne disdegni perfortan agadon en la disvastigo de "apostolaj" idealoj.
Krucmilito kontraŭ la Dolĉinanoj
La krucmilito kontraŭ la dolĉinanoj estis proklamita de la episkopo de Verĉelo, Raniero de Avogadro, kun la konsento de la papo Klemento la 5-a en 1306.
La movado gvidita de Dolĉino nombris, en la plej granda momento de sia ekspansio, inter 5000 kaj 10000 adherantoj, sed diversaj komentariistoj opinias tiun ciferon fantazia: se kompari, fakte, en la urbo Verĉelo tiam vivis ne pli ol 5.000 loĝantoj kaj en tuta Valsesia ne pli ol 3.000. Eble la rezistantojn la rigida vintro kaj malŝato reduktigis al kelkaj centoj. Kiam la sieĝantoj eniris (23a de marto – 1307) la fortikaĵon konstruitan de la dolĉananoj, trovis la grupon falĉita ankaŭ pro la opono de la valanoj. Laŭ fontoj de malfrua epoko, al la venkintoj prezentiĝis drama spektaklo: la sieĝitoj por supervivi sin nutris per la korpoj de kunuloj mortintaj.
Tuj oni ekzekutis la rezistantojn krom Dolĉino, Longino kaj Margareta.
Proceso kaj ekzekuto
Frato Dolĉino estis procesita kaj ekzekutita en Verĉelo. Anonimo Fiorentino (Florenca Anonimo = unu el la unuaj kometariistoj pri la Dia Komedio) raportas ke Dolĉino rifuzis penti kaj ke li eĉ proklamis ke se lin oni mortigus, mem resurektintus post tri tagoj.
Margareta kaj Longino estis ŝtiparumitaj sur la bordoj de la rivero Cervo, kie tradicio ankoraŭ indikas la precizan lokon – nomitan “Margareta”. Kronikisto notas ke Dolĉino, devigita ĉeesti la turmentegon de la amatino, “donis, insiste kaj tre milde, daŭran konsolon al sia virino”. Anonimo Florenca, male, asertas ke Margareta estis ekzekutita post la mortigo de Dolĉino.
Por Dolĉino oni volis publike doni ekzemplodonan punon: laŭ Benvenuto el Imola (alia frua komentariisto pri la Dia Komedio), li estis kondukita sur ĉaro tra la urbaj vojoj, torturita plurfoje per varmegaj tenajloj kaj mutilita je la nazo kaj peniso. Dolĉino eltenis ĉiujn turmentojn kun nekomuna rezisto, sen krioj kaj lamentoj. Fine, li estis levita sur la brulŝtiparo kaj siavice vivbruligita. Eble, pli ol eble diras informitoj, la brulŝtiparo okazis en la areo de la nuna tribunalo de Verĉelo, iama fluejo de la rivero Sesia.
Frato Dolĉino kaj la Dia Komedio
Dante memorigas fraton Dolĉino/n en la Dia Komedio, per tiuj versoj (Infero, kanto 28a, 55-60, laŭ la traduko de E. Dondi :
''Bonvolu tial diri al Dolĉino,
''vi reironta al la suna helo, ke, por evito de ĉi sama fino, ''
''li zorgu pri manĝaĵoj, aŭ la gelo favoros venkon de l'novara viro, alie ne facilus lia celo
Mito de Dolĉino
La mito de Dolĉino estas malkokrovaĵo, precipe en Italio, de la 18a jarcento. Ĉiuj antaŭaj mencioj diversmaniere substrekadis la pozitivan rolon de la verĉela krucmilito kontraŭ herezuloj cele defendi la integrecon de la kredo kaj de la socia ordo al ĝi kunligita. Sed en la “laikista” etoso sekve al la unuiĝo de Italio, la revizio de la klerika tradicio puŝis prezenti Dolĉinon kiel simbolon de la tera povo de la eklezio kontraŭ kiu ankaŭ la itala releviĝo estis batalanta.
En 1907, okaze de sescenta datreveno de la morto de Dolĉino oni volis lin celebri per levo de obelisko alta dekdu metrojn starigita sur la monto de la Dokĉina rezisto.
En 1927 la obelisko estis detruita de aro da faŝistoj kiuj, evidente, jam akceptis vidi en Dolĉino ĝuste tiun “protosocialiston”, kiu li eble neniam estis. La volo rekonstrui la monumenton akiris grandan simbolan valoron post la falo de le faŝista reĝimo kaj en 1974 pli eta monumento estis konstruita en la sama loko de monto Rubello, kie ĉiujare renkontiĝas dolĉinema kunveno.
La ideologia matrico de la memorigo pri frato Dolĉino evidentas en la politika orientado de ĵusaj verkoj pri la temo: en 1977 Dario Fo, Nobelpremiita priliteraturo, kaj Franca Rame revenigis al kulminon, "Mistero Buffo", la legendon de frato Dolĉino kaj de lia majstro, vidigitaj kiel pioniroj de socialismo.
En 1980 Umberto Eco enŝovis en la intrigon de la romano La nomo de la rozo du fikciajn personulojn (proviandisto Remigio el Varagine kaj ties helpanto Salvatore) kiuj, kondamnitaj pro herezo, trapasos la brulŝtiparon.
La sepcenta datreveno vekis grandan atenon pri Dolĉino, ankaŭ flanke katolikaj medioj (vidu Bibliografion). Oni enscenigis ankaŭ teatraĵon “Viaggio senza scarpe né padrone" (Senŝua kaj senmastra vojaĝo) kun tekstoj de Enrico Strobino kaj muziko de Daniele Vineis.
La sugesto kaj interesforto de tiuj verkoj apogiĝas precipe sur la fakto ke ili evitante la malglatecon de la historio povas atentigi precipe pri ideala, aŭ ideologia, aspekto.
El informe de Brodie
El informe de Brodie (la raporto de B.) estas libro de la argentina verkisto Jorge Luis Borges publikigita en 1970. Ĝi enhavas dekunu rakontojn, kies intrigoj ne estas similaj inter si, sed ĉiuj baziĝas ĉefe sur la destino kaj la etiko. Multaj el la historioj fakte estas rakontoj kiujn iu rakontas al alia, do rakontitaj historioj.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Rădăuți)
Historio
Post la anekso de Bukovino al la Habsburga monarkio en 1775 multaj germanlingvaj setlantoj ekloĝis en Rădăuți kaj ĝia ĉirkaŭaĵo kies plejmulto estas de romkatolika kredo. Tiel ekestis la bezono establi katolikan paroĥon kaj konstrui preĝejon. La 11-an de novembro 1811, per la imperiestra dekreto n-ro 16566, tia romkatolika paroĥo estiĝis. La 3-an de April, 1818, per decido n-ro 757, eldonite fare de la grandurba konsistorio de Lvivo Joseph Sattfeld estis nomumita pastro.
Ĝis la konstruado de la nuna preĝejo, la diservoj okazis en kapelo aranĝita en la paroĥa domo. La 8-an de januaro 1823 la ĉefdiocezo de Lvivo (al kiu apartenis la paroĥo) publikigis la ordonon n-ro 188/23 rajtigante la konstruadon de la nuna preĝejo. La fundamenta ŝtono metitis la 13-an de majo 1823, kaj la 8-an de oktobro 1824, la unua sankta meso estis celebrita en la ruĝa preĝejo. La 21-an de junio 1826 la nova preĝejo estis konsekrita fare de lia ĉefepiskopa moŝto Andrzej Alojzy Ankwicz. La origina patroneco de la kirko estis ĉielenpreno de Maria
Post la ĝeneralaj riparoj en 1887, okaze de la preĝeja rekonsekro fare de la arkiepiskopo Seweryn Morawski faritis ŝanĝo patroneca je Naskiĝo de Maria. Malgraŭ tio la unua votikono restis sur la altaro ĝis 1972, kiam kreis Erica Ostrowski duan ikonon reprezentantan la Dipatrinon kun la etinfano Jesuo en ŝiaj brakoj.
Ampleksaj riparoj kaj ŝanĝoj al la interno de la eklezio komenciĝis en 1988. La formo de la galeriaro estis ŝanĝita per malaltiĝo je 40 centimetroj kaj gisado de ŝtalbetona plato.
La malnovaj benkoj estis anstataŭigitaj. La altareja arko ricevis ŝtalbetonan fortigon kaj marmoran kovriĝon. La malnova altaro estis malkonstruita. En 2008 kaj2009, romanikstila marmora altaro estis konstruita kaj votiva mozaikikono de Mario kun eta Jeso enbrake estis efektivigita.
Elfaro de la nuna aspekto
De somero 2015 ĝis 2019 denove faritis ampleksaj restaŭrlaboroj kaj ekstere kaj interne. La eksteraj muroj estis rekonstruitaj kaj plibeligitaj, kaj la interno estis tute rekonstruita per gipso. Krome novaj pentraĵoj enmuntitis. La centra altaro estis reestigita en la stilo de la originalo, kun tri kolumnoj ambaŭflanke kaj en la centro estis pentrita nova votikono reprezentanta misteron de la naskiĝo de Mario La votpentraĵo kaj ĉiuj pentraĵoj en la preĝejo estis faritaj fare de la artisto Gheorghe Benchea. La du flankaj altaroj ankaŭ estis rekonstruitaj en sia origina stilo. La ikonoj de la krucvojo, ĉiuj statuoj en la preĝejo kaj novaj flagoj ankaŭ estis renovigitaj.
Sonorilaro kaj orgeno
En 1827, ĉe la muldistoj de Făgăraș, sonorilo de 170 kilogramoj estis mendita; ĝi estis rekviziciita de la armeo dum la Unua mondmilito kaj fanditis je armiloj. En 1927 tri sonoriloj, du grandaj kaj unu malgranda, estis ordonitaj ĉe Arnold-ateliero en Ĉernivco. Tiuj sonoriloj daŭre estas en la preĝeja turo hodiaŭ.
La preĝeja orgeno estas la ununura klasika orgeno en la urbo. Ĝi estas verko de la fratroj Rieger (nr. 1112), el la 1905-a jaro. Produktloko estas Krnov.
Neceseja sidejo
Neceseja sidejo estas ovala plato kun granda truo, sur kiu oni sidas dum la fekado aŭ urinado en necesejo. La celo de la sidejo estas prigrandigi la sidkomforton. Ĉar la sidejo havas pli malgrandan varmotransiron ol la porcelano de la pelvo la sidejo sentas pli varma (post iomtempa sidado). Ankaŭ ĝi havas pli grandan surfacon ol la porcelana rando de la pelvo, pro kio la sidpremo pli malaltiĝas.
Duroc (pariza metrostacio)
Duroc [dyʁɔk] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linioj 10 kaj 13, inter la 6-a, 7-a kaj 15-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1923.
La stacio troviĝas en kruciĝejo nomita Placo Léon-Paul-Fargue, kie kruciĝas la akso Bulvardo des Invalides / Bulvardo du Montparnasse, unuflanke, kaj Strato de Sèvres, aliflanke. Ĝi situas apud la malnova bariero de Sèvres de la muro de "Ĝeneralaj Farmistoj" (impost-kolektistoj).
Ĝi omaĝas al Gérard Christophe Michel Duroc, duko de Friulo (1772-1813), generalo de la Imperio, kiu estis adjutanto de Napoleono Bonaparte en Italio kaj Egiptio. Li estis nomita granda marŝalo de la palaco en 1804. Li estas entombigita en Hotelo de la Invalidoj apud la imperiestro.
Alirejoj
La stacio disponas pri kvar alirejoj:
18-a de septembro
La 18-a de septembro estas la 261-a tago de la jaro (la 262-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 104 tagoj restas.
Je la 18-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 18-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
960
En la jaro 960 post Kristo okazis, interalie:
Ulica Dmitrijevskogo (stacio de Moskva metroo)
Ulica Dmitrijevskogo (Улица Дмитриевского) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Nekrasovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' oriente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Vinilkosmo-kompil' (dua volumo)
Vinilkosmo-kompil' estas kompilo eldonita en 1996 de franca firmao Vinilkosmo, kiu enhavas popon, rokon kaj folkloron en Esperanto. Multaj diversaj artistoj partoprenis per po unu kanto.
La unua volumo de la kompilo estis eldonita per Vinilkosmo en 1995.
IND
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Vajno (Miĉigano)
Kantono Vajno ( Wayne County) estas kantono en la usona ŝtato Miĉigano. Ĝia administra centro kaj plej granda urbo estas Detrojto.
Aliaj grandaj urboj estas Allen Park, Belleville, Dirbornaj Altecoj, Dirborno, Ecorse, Flat Rock, Garden City, Gibraltar, Grosse Pointe Farms, Grosse Pointe Park, Grosse Pointe Woods, Grosse Pointe, Hamtramko, Harper Woods, Highland Park, Inkster, Lincoln Park, Livonio, Melvindale, Northville, Plimuto kaj Plimuta Urbeto, River Rouge, Riverview, Rockwood, Romulus, Southgate, Taylor, Trenton, Wayne, Westland, Woodhaven kaj Wyandotte.
Dum la jaro 2004 la kantono havis 2.061.162 loĝantojn.
Müllenbach (apud Adenau)
Müllenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Müllenbach estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Kantono Vajno (Miĉigano)
En Detroit havas sian sidejon la aŭtomobila konzerno General Motors, en Dearborn la same aŭtomobila konzerno Ford.
HEI
La vorto havas plurajn signifojn:
Placo Antón Martín
40.41249°N, -3.69946°W La placo Antón Martín (plaza de Antón Martín aŭ plazuela de Antón Martín) ) estas placo situanta en la centro de Madrido, Hispanio. Tiu placo kunigas la vojojn de la strato Atoĉa kie ĝi estas en la supra alto super la stacio Atoĉa kun la strato Santa Isabel kaj aliaj kiaj strato León. Li nomiĝas tiele laŭ religiulo de la 16a jarcento, kiu fondis hospitalon ĉe tiu placo. Ŝajne la 23an de marto de 1766 sur tiu placo ekis la Tumulto de Eskilaĉo kontraŭ ministro de Karlo la 3-a, nome markizo de Eskilaĉo; tie ĉar oftis tie ĉaristoj. Tie staras la monumento al la advokatoj mortigitaj en Atoĉa en 1977.
Rajtoj de GLAT en Aŭstralio
Ĉiu ŝtato kaj teritorio, kaj multaj urbaj registaroj, formale konstatas ambaŭ samseksajn kaj aliseksajn parojn iumaniere.
La Ĉefa Teritorio de Aŭstralio kaj Tasmanio formale konstatis samseksajn parojn dum Majo de 2008, kaj Viktorio dum la Decembro de la sama jaro. Samseks-paroj laŭleĝe rajtas adopti en la Okcidento de Aŭstralio kaj la Ĉefa Teritorio, kaj samseks-paranoj rajtas laŭleĝe adopti bo-geinfanojn de siaj partneroj en Viktorio kaj Tasmanio. Adopti ne permesiĝas por samseks-paroj en la aliaj regionoj de Aŭstralio.
Ĉe la nacia aŭ Commonwealth nivelo, samseksa edziĝo estis oficiale kontraŭleĝigita dum 2004 per la Marriage Legislation Amendment Bill (Aldono al la Leĝaro pri Edziĝo). Ekde 2009, samseks-parojn agnoskas la naciaj leĝoj same kiel aliseks-parojn kaze de impostoj, sanzorgo, retiriĝaj fondusoj, kaj maljunulejoj. La nacia registaro petis al la ŝtataj registaroj ŝanĝi la leĝojn por kongrui kun eĉ la aliaj.
Fruaj Jaroj
Fruaj leĝoj en Aŭstralio estis bazitaj sur la leĝoj de Britio, kiuj venis el la tempo de koloniigo dum 1788. Lesbaneco neniam estis kontraŭleĝa, nek en Britio, nek ĝiaj kolonioj, inkluzive de Aŭstralio. Tamen, leĝoj kontraŭ sodomio ekzistis ekde 1788 al 1994 sub Human Rights (Sexual Conduct Act 1994 (Homaj Rajtoj (Akto de Seksagado 1994)). La puno por tiuj kiuj sodomiis estis malpliigita de ekzekuto al tutviva enkarcerigo dum 1899.
Dum la fruaj jaroj de historio de kolonia Aŭstralio estis multe pli da viroj ol virinoj inter prizonitoj kaj liberuloj kaj multaj prizonitoj estis apartigitaj de la aliseksuloj. Ekzistas ampleksa evidento ke estis multe da samseksa agado, especiale kutima post la servo de Guverno Lachlan Macquarie.
Dum 1796, la unua viro esti arestita pro sodomio estis Francis Wilkinson, sed la juro trovis lin senkulpa. Unu oficiala enketo dum 1822 eltrovis ke 30 virinaj enkarcerigitoj nepermesite vizitis porviran bienan prizonon ĉe Emu Plains por "preventi nenaturajn krimojn" de la viroj.
La Howard Jaroj
Inter 1996 kaj 2007, dum la servo de John Howard kiel ĉefministro, multaj penoj estis faritaj redukti la konstaton de samseks-paroj en la nacia leĝaro kaj bloki penoj de individuaj ŝtatoj konstati samseks-parojn. Ekde la komenco de lia servo kiel ĉefministro, Howard klarigis publike liajn opiniojn pri gejaj rajtoj. Dum Januario de 1997, Howard rifuzis oferi subtenon al la Sidneja Mardi Gras por Gejoj & Lesbaninoj kaj diris aperante sur la televida program A Current Affair ke li sentis seniluziigon se unu de liaj infanoj informus lin ke ili estas geja aŭ lesbanina. En intervjuo dum Aŭgusto de 2001 ĉe Triple J ( Aŭstralia radiostacidomo), li diris "Mi pensas ke mi metus min ie en la mezo de la polemiko pri gejaj rajtoj. Mi ne kredas ke samseksaj-paroj meritas la saman statuson kiel edziĝo."
Dum Julio de 1996 la registaro de Howard malpliigis la nombron da interdependecaj vizoj por malfaciligi elmigradon por samseks-paroj.
La UN Komisio de Homaj Rajtoj deklaris ke la nacia registaro de Aŭstralio ignoris la rajtojn de egaleco kaj priveco sub la Internacia Regularo de Civilaj kaj Politikaj Rajtoj.
Nacie
Samseks-parojn leĝe konstatas nacia leĝaro, sed ne edziĝon.
Milita servo
Ekde 1992, la Aŭstralia armeo forigis la forbaron de semseksemuloj de servo en la milito.
Leĝoj rilataj al adopto kaj havante infanoj
Familia Leĝaro en Aŭstralio ofte baziĝas sur kio estas plej bona por la infano. Tradicie kaj ofte antaŭsupozate la publika opinio estas ke infanoj bezonas unu patron kaj unu patrinon. Tiu principo havas gravan rulon en leĝoj temante pri maledziĝo, parenta aŭtoritato kaj transiris al tiuj de adopto. Leĝoj en la tuto de Aŭstralio nur komencis konstati samseks-parojn sub la Family Law Act 1975 (1975 Akto de Familiaj Leĝoj) dum la 1a de Julio, 2009, kaj pro tio ekzistas nur tre limigitaj areoj de la leĝaro en kiu samseks-paroj permesiĝas gravediĝi, adopti, kaj evoluigi gefilojn. Virinoj (precipe biologiaj patrinoj) ĝenerale posedas pli da laŭleĝaj rajtoj pri infanoj ol viroj. Lesbaj paroj do havas pli da oportunoj adopti kaj evoluigi genetikajn infanojn. Viraj samseks-paroj havas preskaŭ neniujn oportunojn ricevi agnoskon kiel gepatroj krom adopto kaze de misuzo de drogoj, mensa malsano, kaj fizika, seksa aŭ emocia maltrakto de la patrino.
Samseksa adopto
Adopto nuntempe nur laŭleĝas en la Aŭstralia Ĉefa Teratorio kaj Okcidenta Aŭstralio.*** En Tasmanio, nur duongepatraj samseksemuloj rajtas adopti.*** En Novsudkimrio samseksaj paroj ne povas laŭleĝe adopti pro la Adoption Act 2000 (2000 Akto de Adopto), sed la dokumento permesas individuajn paranojn adopti aŭ estiĝi la laŭleĝaj gardantoj.*** En Kvinslando, samseks-paroj ne povas laŭleĝe adopti sub la Adoption Act 2009, sed tiu dokumento ankaŭ permesas individuajn parojn adopti aŭ estiĝi la laŭleĝaj gardantoj. Pro la fakto ke estiĝi adoptanto, oni devas meti sian nomon sur longan liston de atendantoj, kaj ke la sistemo preferas parojn ol individuojn (sen agnosko de samseks-paroj), gejoj adoptante estas preskaŭ neeble. Individuoj kutime nur povas adopti infanojn kun specialaj bezonoj aŭ kaze de specialaj cirkonstancoj.
Okcidenta Aŭstralio estis la unua ŝtato en Aŭstralio permesi adopton al samseks-paroj post la Aŭstralia Laborista Partio verkis la Acts Amendment (Lesbian and Gay Law Reform) Act 2002 (2002 Akto de la Aldono de Lesbaninoj kaj Gejoj al Aktoj) kiu ŝanĝis la Adoption Act 1994 (WA) (1994 Akto de Adopto (Okcidenta Aŭstralio)). Tiu leĝo permesis samseks-parojn adopti laŭ kriterioj kiuj ne konsideras la tipon de seksemeco.
la unua laŭleĝa adopto farita de samseksa-paro, du viroj, okazis en Okcidenta Aŭstralio dum Junio de 2007.*** Post tio, John Howard kaj, la tiama ĉefministro, kaj sia registaro anoncis ke ĝi planis verki leĝojn ĉesi la eksterlandan adopton de Aŭstraliaj gejaj paroj.
Jacques Renard
Jacques Renard estas franca aktoro, reĝisoro kaj scenaristo naskiĝinta la 6an de marto 1944 en Béthune.
Anekdotoj
En la filmo "Interdits d'enfants" oni aŭdas malgrandan dialogon en esperanto.
Antagonisto
Antagonisto laŭ PIV estas aktiva, principa kontraŭulo. Tio estas en rakontologio, kaj ĝenerald en ajna historia, mita aŭ fikcia okazo, estas la rolulo, persono aŭ ties grupo, foje eĉ institucio, kiu intervenas en historio, kaj kiu reprezentas la opozicion al protagonisto aŭ heroo kontraŭ kiu tiu devas fronti. Ĝi reprezentas la forton kaj ŝajna kaj necesa por ke estu konflikto. La antagonisto ne necese devas esti ĉiam homo nek nepre necese bona aŭ malbona. Ĝi povas ankaŭ reprezenti iun psikologian aŭ mistikisman elementon. En la tipa stilo de la historioj en kiuj heroo devas fronti maliculon, ambaŭ povs esti difinitaj kiel protagonisto aŭ antagonisto unu de la alia, respektive. Tamen, en kelkaj okazoj la kreantoj de historioj kreis diversajn komplikajn situaciojn, kiel por ekzemplo, rakonti la historion ekde la vidpunkto de la maliculo, kaj tiam oni nomas ĝin antagonisma protagonisto aŭ antiheroo. Sed ĝenerale, la heroo estas la protagonisto, kaj kiu aŭ kiuj opozicias estas la antagonistoj aŭ antiherooj.
UNIFEV-Radio
UNIFEV-Radio (portugale Rádio UNIFEV) estas radiostacio en la brazila urbo Votuporango apartenanta al Fondaĵo Eduka Radio de Votuporango.
La stacio estis fondita la 25-an de septembro 1987, kun la nomo Rádio Universitária FM kaj frekvenca modulado (FM) je 106,3.
Urboj atingitaj de la radio:
Sensaj malkapabloj
La sensaj malkapabloj enhavas tiujn malkapablajn statojn, en kiuj estas unu aŭ pli difektojn de sensaj organoj. Oni konsideras pleje la aŭd- kaj vidmalkapablojn (blindeco, parta vida malkapablo, surdeco, malfacila aŭdado, surdblindeco), ĉar aliaj difektoj de sensoorganoj okazas malofte malkapablon. Oni konas ankaŭ la staton, en kiu oni ne povas sensi doloron; tiu estas rara, kaj mortas la ulon. Ankaŭ sensenco de granda partoj de haŭto estas konata, sed plejofte ĝi venas kun movmalkapablo.
Ili povas havi multajn kaŭzojn, kaj povas esti denaskaj aŭ povas eki en la postnaska vivo. Ankaŭ ĝia severeco varias; la blindeco kaj surdeco estas pli severaj, ol parte vida malkapablo kaj malfacila aŭdado. Ĝi estas mezuritaj en vizo aŭ decibeloj, kaj komparitaj kun la sanaj vido kaj aŭdo. Ankaŭ la tipo gravas, kiu definias la restajn kapablojn. La informaciomanko estas kuna, kiun parte kompensas la aliaj sensoj kaj la atento. La malesto de kontrolo laŭ tipo manifestas ankaŭ en la movado aŭ la parolado, ankaŭ se tiuj organoj estas kapablaj. La surduloj negas, ke ili igas tiel parolmalkapablaj pro ilia signolingvo.
(114249) 2002 WO11
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso proksime de sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,37628 astronomia unuo, tie estas 56,291 milionoj da km.
Johano la 6-a (papo)
Johano la 6-a (Iōannēs Ⅵ) naskiĝis en Efezo nekonatan daton kaj mortis en Romo 705. Li estis papo de 701 ĝis sia morto.
Dum sia papperiodo li daŭris la batalon kontraŭ bizancaj imperiestroj de siaj antaŭuloj, tiam Tiberio la 3-a kaj la bizanca provincestro de Italio Teofilakto. Tiu konflikto helpis la Longobardojn kiel, sub Gisulfo, Grafo de Benevento, invadis la ebenaĵon apud Romo kaj konkeris kelkajn terojn de la papo.
Sensaj malkapabloj
La aŭdmalkapabluloj uzas aŭdilojn aŭ implantatojn. La coĥleara implanto ekigis novan grupon de aŭdmalkapabluloj, kiun la surda komunumo ne enigas. Estas pli helpiloj por vidmalkapabluloj. La plej pli konita ilo estas la blanka bastono, kiu estas ankaŭ insigno de blinduloj. La parte vidaj malkapablaj uloj uzas legotelevidilon, lupeon, okulvitron, kaj aliajn ilojn por helpi vidi. La blinduloj uzas ankaŭ parolantajn ilojn. Ili uzas komputilon per legoprogramoj kaj Braille indikiloj. Ili ankaŭ postulas helpon de bestoj, pliofte helpas hundo] aŭ ĉevalo. En la komunikado de surduloj kun aŭdantuloj helpas interpretistoj, sed ili ne konsideras ilia signolingvon kiel helpilo, sed kiel bazo de ilia kulturo.
Krom la helpiloj ankaŭ multa metodoj helpas ilian vivon. Nur kelkaj blinduloj scipovas la Brajlon. Aliaj metodoj helpas bele vesti, aŭ mezuri la nivelon de bolanta likvo. La surduloj lernas paroli kaj legi sur lipo.
Ĝorĝtaŭno (Penango)
Ĝorĝtaŭno, angle pro konservo de la nomo el la epoko de brita koloniado George Town, malpli kutime unuvorte Georgetown, estas urbo de Okcidenta Malajzio. Ĝi situas en la okcidenta landoparto, en Duoninsula Malajzio, kaj estas la administra centro de la subŝtato Penango. Laŭ stato de la jaro 2010 la urbo havis loĝantojn, la tuta metropola areo  loĝantojn.
Lineareco
La vorto lineara venas de la latina vorto linearis, kiu signifas kreita per linioj (rektoj).
La koncepto de lineareco povas esti etendita al linearaj operatoroj. Gravaj ekzemploj de linearaj operatoroj estas la derivaĵo konsiderita kiel diferenciala operatoro, kaj multaj konstruitaj surbaze de ĝi, kiel nabla operatoro kaj la laplaca operatoro. Kiam diferenciala ekvacio povas esti esprimita en lineara formo, ĝi estas aparte facila por solvado. Tiam ĝia ĝenerala solvaĵo estas sumo kun ajnaj koeficientoj de la bazo de partaj solvaĵoj.