cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katatonio
Priskribo
La prezento de katatonio povas varii laŭ la subtipo kaj laŭ la paciento. Oftaj simptomoj inkluzivas la jenon:
La intenso de la simtomoj povas kreskiĝi aŭ malkreskiĝi laŭ tempo dum epizodoj; la ekiĝo de katatonio povas esti akuta aŭ malakuta.
Historio
La katatonio estis unue science priskribita en 1874 de la germana psikiatro Karl Ludwig Kahlbaum (1828–1899).
Imagino
Biologio > zoologio > entomologio
Imagino estas la plenkreska, definitiva formo de insekto, kiu estas kapabla je reproduktado.
Plenkreskaj insektoj pro sia kitina ekzoskeleto ne kapablas kreski. Tial ili post eloviĝo unue trairas la stadion de larvo sen ekzoskeleto, kiu povas kreski, sed ne reproduktiĝi. La finkreskinta larvo enfermiĝas en pupon kaj tie transformiĝas al imagino, kiu poste forlasas la pupon.
Ĉe kelkaj insektoj la vivo de la imaginoj estas tre mallonga. Proverba estas la "unutaga" vivo de la efemeropteroj.
30719 Isserstedt
30719 Isserstedt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Karl W. Kamper elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Isserstedt, distrikto de Jena supre de la urbo kaj proksime de la loko de la batalo ĉe d'Auerstaedt en 1806. Freimut Börngen, kiu eksponis la permesinte ĝian malkovron, loĝas en Isserstedt.
Bayon (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Blainville-Damelevières - Lure (042000).
Izano
Najbaras la komunumoj Castelleone, Crema, Fiesco, Madignano, Offanengo, Romanengo kaj Salvirola.
Junula herotenoro
Sub la esprimo junula herotenoro oni komprenas apartan voĉfakon de la tenoro, kiu povas interpreti kaj lirikajn kaj dramajn partiojn. Per tio ĝi situas inter la lirika tenoro kaj la herotenoro.
Rolekzemploj por junula herotenoro
Famaj kantistoj de la fako „junula herotenoro“ ekzemple estas Placido Domingo, Luciano Pavarotti aŭ José Carreras.
La voĉamplekso de la „junula herotenoro“ etendiĝas proksimume de c al a'. Por pli altaj sonoj la kantisto falsetas.
4722 Agelao
4722 Agelao estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Third Trojan Survey" ("Tria Enketo pri Trojanoj").
Nomo
Agelao (greke: Ἀγέλαος) estis la nomo de pluraj viroj de la helena mitologio. Laŭ la Iliado, tri el ili estis trojaj batalintoj de la Troja milito:
(77910) 2001 TV235
(77910) 2001 TV235 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Esprimo de sentoj en Esperanto
Esprimo de sentoj en Esperanto estas libreto verkita de Edmond Privat pri la stilistiko de Esperanto. Ĝi resumas kurson faritan ĉe la Universitato de Ĝenevo dum la jaroj 1929 kaj 1930. Ĝi aperis libroforme en 1931, eldonita de Universala Esperanto-Asocio en Ĝenevo. Sekvis eldonoj en 1935, 1957 kaj 1980. La kvina eldono aperis en la jaro 2000 ĉe Internacia Esperanto-Instituto en Hago.
(7930) 1987 VD
(7930) 1987 VD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Jerago con Orago
Jerago con Orago estas komunumo de Italio.
Königsberg (apartigilo)
Königsberg havas diversajn signifojn: Königsberg estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
komunumaj partoj:
Montoj kaj altaĵoj (ordigitaj laŭ alteco): en Germanio:
ekster Germanio:
konstruĵoj: <!—laŭ tio kaj alfabeto de la loko-->
Königsberg estas la nomo de jenaj nobelaj gentoj kaj personoj:
Königsberg, ceteraĵoj:
Vidu ankaŭ :
Albert Esselin
Albert ESSELIN (eslen) (Nask. 26-an de okt. 1860 en Ecajeul (apud Caen) estis emerita prefekteja konsilisto, franca esperantisto kaj Esperanto-vortaristo.
Esselin fondis grupojn kaj propagandis en diversaj urboj. De 1929 li estis membro de la Lingva Komitato (LK). Krome li estis unu el la kvar aŭtoroj de la 1a eldono de Plena Vortaro de Esperanto (1930).
Li verkis:
Polina
Bazaj informoj
Polina, hungare Alsófalu (alŝOfalu) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Polina situas sub monto 476 m-ojn alta, sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1325 en formo "Polanfolua". En 1910 loĝis en Alsófalu 287 da homoj, (escepte 4 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsófalu rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Polina 120 da homoj, (86 hungaroj, 31 slovakoj, 2 ĉeĥoj, unusola cigano).
Castellane (Metroo de Marsejlo)
Castellane estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Castellane estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Niddatal
Niddatal - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wetterau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
2555 Thomas
2555 Thomas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Norman G. Thomas.
NGC 3199
NGC 3199 (alia indiko — ESO 127-EN14) estas emisia nebulozo en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bayon (Meurthe-et-Moselle)
Bayon estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bayonnais.
Antara Mali
Antara Mali estas barata aktorino en bolivudfilmoj. Ŝi laboras nun kiel filmlibro-aŭtorino kaj debutis en la filmo Mr. Ya Ms. kiel reĝisorino.
Mali povas danki sian karieron ĉefe al reĝisoro Ram Gopal Varma, kiu malkovris ŝin kaj donas ĉiam rolojn en siaj filmoj.
Komarko de Arnedo
Komarko de Arnedo, en hispana Comarca de Arnedo, populare konata ankaŭ kiel Alto Cidacos (laŭ trafluanta rivero), estas komarko en la sudoriento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente), kune kun Komarko de Calahorra iom nordokcidente, Komarko de Alfaro plej nordokcidente, kaj Komarko de Cervera plej sudoriente.
Kiel ĉe sudorienta angulo de la regiono Rioĥo, ĝi limas kun anguloj de la provinco Sorio, respektive de regiono Kastilio kaj Leono. La komarko estas formata de dek tri municipoj, el kiuj Arnedo estas la komarka ĉefurbo, ĉar ĝi estis ankaŭ historia ĉefurbo de la jurisdikcia partio. La komunikado de tiu komarko fariĝas pere de la regiona ŝoseo LR-115, kiu estas vertebra akso de oriento okcidenten (eke en Quel kaj fine en Enciso). En la lastaj jardekoj okazas forta senloĝigado pro elmigrado, sed granda parto de tiu al Arnedo mem pro altiro de la ŝuindustrio.
La bazo de la ekonomio estis agrikulturo kaj brutobredado sed estis ankaŭ forta tekstila industrio ĉefe en Munilla kaj Enciso, kaj de ŝuo en Arnedo. La unua malaperis komence de la 20-a jarcento pro la forta konkurenco de la kataluna industrio, teknologie pli moderna kaj pli bone komunikata. La dua male pliiĝis ĝis iĝi unu el la ĉefaj industriaj sektoroj de Rioĥo. Estas ankaŭ grava sektoro de servoj ligita al la banlokoj de Arnedillo, tre prestiĝaj pro siaj termaj akvoj kaj kotobanoj, kun la plej granda hotela komplekso de la regiono.
Aktuale la komarko iom transformiĝis kaj ekgravis la rura turismo ligita al la loka heredo kaj al kuŝejoj de iknitoj. Tio rzultis en la kreado de la pluraventura temparko El Barranco Perdido (la perdita ravino) en Enciso, bazita sur la kuŝejoj de fosiliaj restaĵoj de dinosaŭroj, kio ekonomie vigligas la zonon somere.
Municipoj de la komarko
Arnedillo, Arnedo, Bergasa, Bergasillas Bajera, Enciso, Herce, Munilla, Muro de Aguas, Préjano, Quel, Santa Eulalia Bajera, Villarroya, Zarzosa.
Taghaza
Taghaza (ankaŭ: Tghaza aŭ: Terhazza) estas ne plu funkcianta subĉiela minejo, nomata en la regiono (sabĥo, sebkha, en iama sallago de la Saharo en la nordo de Malio, 800 km nordo de Timbuktuo.
Komarko de Arnedo
Demografio
La komarko de Arnedo, eksklude Arnedo mem, estas unu el tiuj kiuj plej suferis senloĝigadon en la regiono kune kun Malnova Kamero, ĉar lokoj kiel Munilla aŭ Enciso perdis pli ol 50% de ĝia loĝantaro en la lastaj jaroj, kaj eĉ ĉe Turruncún okazis totala senloĝigado. ​ Spite malfermon de kelkaj fabrikoj kaj entreprenoj de servoj, la loĝantaro plue falis, kaj junuloj plue elmigris, kio rezultas en maljuniĝo de la loĝantaro. ​
Taghaza
Signifo
Taghaza estis grava komerca stacio de la komerca vojo al Sidŝilmaso al Valato (Watta), respektive ekde ĉ. 1400 al Timbuktuo. Ĝia signifo por la  tra-sahara komerco inter  la Magrebo kaj  okcidenta Afriko baziĝas  zur la cirkonstancoj, ke ĝi troviĝas duondistance inter Sudmaroko kaj Niĝero. Tie troviĝas altkvalita ŝtonsalo, kiu estas eksportita kiel salblokoj. La salo estis apud luksaĵoj el la Mediteraneo grava interŝanĝa artikolo por la oro el la arbaraj regionoj de Gvineo, kiu estas interŝanĝita trans la regnoj de la Sahelo (vidu ankaŭ: imperio de Ganao, imperio de Malio kaj la Sonhaja regno)
Historio ĝis 1600
„Taghaza“ estis menciita unuafoje ĉ. la jaro 1275 en dokumento (kun la nomo Taghara) de  la persa geografo Zakariya Qazwini. Li rakontis, ke la muroj de la urbo estis el salplatoj, kiujn la sklavoj fosis. 1352 atingis post 25 taga karavana vojaĝo la vajaĝanto Ibn Battuta. Li raportis, ke la kabanoj de la sklavoj estis konstruitaj el salplatoj kun kamelaj haŭtoj kiel tegmentoj, kaj ekzistas nur duonsala akvo kaj multaj muŝoj sed neniu arbo. Sed vigla komerco kun oropolvo okazis. 1375 Taghaza  estis menciita en la Kataluna Mondatlaso. En la 15a jarcento la Sonhaja regno transprenis la kontrolon pri Taghaza. Ĉirkaŭ la jaro1510 la araba geografo Leo Africanus estis tri tagoj en Taghaza. En sia verko Descrittione dell’Africa („priskribo de Afriko“) plendis prI La malbona fontakvo kaj malmultaj nutraĵoj, kiuj dependas de rajdado daŭranta 20 tagoj. Kiam en  1540 la Saadioj sub Ahmad al-Mansur el Maroko konkeris  la salminejojn la Sonhajoj retiriĝis el  Taghaza kaj iris pli sudorienten al la  150 km fora salminejo de Taŭdenio en la "valo de la gazeloj". Kvin jaroj poste la Sonhaja regno pereis post atako de la Saadianoj. La ĉefa itinero de la komerco estis nun la bornuvojo inter la Ĉada lago kaj Tripolo.
Komarko de Arnedo
Demografio
Arnedo, pro floranta industrio de ŝuoj, estis la municipo kiu akaparis plej parton de la komarka loĝantaro, kio pliigis ties propran loĝantaron jam ekde la komenco de la 20-a jarcento kaj speciale ekde la 1970-aj jaroj.
Taghaza
Historio post 1600
En 1828 René Caillié atingis en akompano de karavano kun 1400 dromedaroj el Timbuktuo; la karavano kunportis sklavojn, oron, eburon, gumrezinon, strutajn plumojn.
Metodoj de la salfosado
Taoudenni liveras plu salon por la gregoj en Timbuktuo. Ĝi estis tie subĉiele ekspluatata: Sub tavolo de 1,50 m dikeco el argilo estas tavolo kun malplivalora salo.
Hodiaŭa situacio
En la jaro 2007 alĝeraj kaj italaj naftofirmaoj komencis serĉi nafton proksime de Taoudenni.
Harcaj etŝpuraj fervojoj
La societo Harcaj etŝpuraj fervojoj - germane Harzer Schmalspurbahnen GmbH, mallonge HSB - estas fervoja kompanio, kiu havas reton de proksimume 140 kilometroj da etŝpuraj fervojaj linioj en la mezalta montaro Harco en centra Germanio - plejparto el la trajnoj de la reto moviĝas per tradiciaj vaporlokomotivoj. Administra centro de la societo estas la urbeto Wernigerode. Laŭ la stato de 2017 temas pri la plej longa kontinua fervoja reto de vaporlokomotivaj trajnoj en Eŭropo. La reto de fervoja ŝpuro de unu metro konsistas el la linioj Harzquerbahn ("fervojo trans la montaro Harco"), Selketalbahn  ("fervojo de la valo Selke" ) kaj Brockenbahn  ("fervojo de la monto Brocken"). Ankaŭ la komencaj literoj de la tri fervojaj linioj konsistigas la mallongigon HSB. La fervojaj linioj servas grandparte al turistoj, sed ne nur funkcias en somero, kiam estas aparte multaj da turistaj migrantoj en la regiono, sed dum la tuta jaro.Tri el la ses finstacioj de la fervoja reto - Nordhausen Nord, Quedlinburg kaj Wernigerode - ankaŭ estas stacidomoj de la normalŝpura trajnreto de la nacia fervoja kompanio Deutsche Bahn. En Germanio laŭ la stato de 2017 nur estas du aliaj restintaj etŝpuraj fervojaj linioj, kiuj transportas kaj personojn kaj varojn: la aliaj du estas Brohltalbahn inter la montaro Eifel okcidente kaj la urbeto Brohl borde de la rivero Rejno okcidente, kaj Wangerooger Inselbahn sur la orientfrisa insulo Wangerooge en la Norda Maro.
11122 Eliscolombini
11122 Eliscolombini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Elis Colombini, redaktoron de eldonaĵoj pri la lokala historio de sia naskiĝloko Modeno kaj la ĉirkaŭa provinco. Elis estas la frato de Ermes Colombini, kunmalkovrinto de ĉi-tiu asteroido.
Filipo la 4-a (Hispanio)
Filipo la 4-a (hispanlingve Felipe IV) (naskiĝis la 8-an de aprilo 1605 en Valladolid - mortis la 17-an de septembro 1665) estis reĝo de Hispanio kaj ankaŭ, ĝis 1640, kiel "Filipo la 3-a" reĝo de Portugalio. Li estis la plej maljuna filo de Filipo la 3-a de Hispanio kaj de Margareto de Aŭstrio. Li estis kelkfoje nomigita la "Reĝo-Planedo", tio estas la Suno.
Lia reĝado estis ĉefe markita de militaj malvenkoj. Tamen, oni ne povas atribui al li la progresan falon de Hispanio, ĉar tiun situacion neniu povis kontroli. Fakte, Filipo estis verŝajne pli energiplena, kaj fizike kaj spirite, ol sia patro. Li tradukis la verkojn de Francesco Guicciardini el la itala, kaj li estis bona rajdanto aŭ ĉasisto.
Plie, li manifestis intereson pri arto per la aktiva subteno de la kortega pentristo Diego Velázquez, aŭ intereson pri literaturo per la kuraĝigo de Lope de Vega aŭ Pedro Calderón de la Barca.
La filino de Filipo, Maria Teresa, edziĝis kun la franca reĝo Ludoviko la 14-a en 1660.
En fikcio
Tiu grava figuro estis kinigita per la filmo El rey pasmado de Imanol Uribe rolulita de Gabino Diego.
28667 Whithagins
Nomo
Ĝia nomo honoras Whitney Hagins, instruistinon ĉe la  Lexington High School de Lexington (Masaĉuseco), kiu mentoris en 2013 unu finaliston de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo.
12408 Fujioka
12408 Fujioka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan aktoron Hiroshi Fujioka (realnome Kunihiro Fujioka, japane 藤岡 邦弘 Fujioka Kunihiro) naskiĝintan en Kuma, militan artiston kaj dediĉitan volontulo en Irako, Etiopio kaj Kamboĝo. Ekde sia komenco en 1970, li ludis en pli ol 20 filmoj kaj nombro da televidaj dramoj, inklude la plej populara japana televido programo de la 1970-aj jaroj, Kamen Rider.
Aculeata
Aculeata estas subklado de Himenopteroj. La nomo estas referenco al difina trajto de la grupo, kiu estas la modifo de ovodemetilo en pikilo (tiel, la grupo estis nomita "pikilaj vespoj", kvankam la grupo enhavas kaj formikojn kaj abelojn). Alivorte, la strukturo kiu estis origine por ovodemetado estis modifita por liveri venenon. Ne ĉiuj membroj de la grupo povas piki; granda nombro ne povas, ĉu ĉar la ovodemetilo estas modifita diference (kiel por ovodemeti en fendoj), ĉu ĉar ĝi perdiĝis samtempe. Granda parto de la klado estas parazitaj.
Tiu grupo inkludas abelojn kaj formikojn kaj ĉiujn el la bonsociemaj Himenopteroj. Oni supozis, ke la posedo de venena pikilo estas unu el la gravaj trajtoj kiuj helpis la evoluon de sociaj kutimaro, ĉar ĝi havigas nivelon de kontraŭ-predanta defendo rare atingita de aliaj senvertebruloj.
Utekáč
Utekáč (hungare Újantalvölgy [Ujantalvoldj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Utekáč situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, fine de fervojo el Kokava nad Rimavicou. Poltár troviĝas je 22, Kokava nad Rimavicou 10 km.
Lathama alekturo
La Lathama nestamasulo aŭ Lathama alekturo, (Alectura lathami), nomata ankaŭ Arbusta meleagro, estas komuna, disvastigata specio de amaskonstrua birdo el la familio de Megapodedoj troviĝanta en orienta Aŭstralio el Fornorda Kvinslando al Illawarra en Novsudkimrio. Ĝi estis enmetita ankaŭ en la Kanguru-Insulo en Suda Aŭstralio. Ĝi estas la plej granda vivanta taksono de la familio de Megapodiedoj kaj estas unu el la tri specioj kiuj loĝas en Aŭstralio. Spite ties alternativa nomo kaj aspekto, tiu birdo tute ne parencas kun la meleagro.
Aspekto
Temas pri rimarkinda granda birdo kun totala longo de ĉirkaŭ 60–75 cm kaj enverguron de ĉirkaŭ 85 cm. La subspecio A. l. purpureicollis el nordo de la Kabjorka Duoninsulo estas pli malgranda ol la pli disvastigata nomiga subspecio.
Tiu megapodo havas elstaran, ventumilecan voston ebenan flanke, nigrecan plumaron kaj tre rimarkindajn brilruĝajn nudajn senplumajn kapon kaj kolon, kio ja similigas ĝin al meleagroj, kio estas tialoj por la alternativa nomo. La irisoj estas helbrunaj kaj la beko nigreca, tre fortika, larĝa ĉebaze kaj akrapinta. La ruĝa kapareo montras ankaŭ brunecan frunton kaj tre flavan suban kolon. Estas flava (ĉe la nomiga subspecio) aŭ purpura brido (en A. l. purpureicollis). La maskla brido iĝas multe pli granda dum la reprodukta sezono, ofte svingante el flanko al flanko dum kurado. La masklaj kapoj kaj bridoj iĝas ankaŭ multe pli brilaj dum la reprodukta sezono.
Tiu specio flugas tre mallerte per peza flugilfrapado kaze de timo kaj ripozas sur arboj nokte kaj dum la varmo taga.
Biologio
Tiu specio estas sociema, kaj formas komunumajn nestojn. Tipa grupo konsistas el dominanta masklo, unu aŭ pliaj pli junaj maskloj kaj kelkaj inoj. Ili konstruas grandajn nestojn surgrunde fare el folioj, alia konsumebla materialo kaj tero, 1 al 1.5 metrojn alte kaj ĝis 4 m larĝe. La ovoj estas Kovadokovataj per la varmo de la putriĝinta amaso kiu estas zorgata nur de la maskloj kiuj reguligas la temperaturon per aldonado aŭ formovo de materialo por teni la temperaturon de la amso en gamo de kovada temperaturo 33–35 °C.
La Lathama nestamasulo kontrolas la temperaturon metante sian bekon ene de la amaso. Ĵusa studo demonstris ekzistadon de pertemperatura seksodetermino ĉe la Lathama alekturo, ĉe kiu pli altaj temperaturoj dum kovado rezultis en pli alta seksa proporcio de inoj al maskloj. Kiel ĉe kelkaj reptilioj, la kovada temperaturo efikas al la seksa proporcio de idoj, tamen la mekanismo estas diferenca inter reptilioj kaj tiuj birdoj, ĉar reptilioj montras temperatur-dependan seksan determinadon (TSD), kaj megapodoj montras temperatur-dependan embriomortindicon. Tiu seksa proporcio ĉe la Lathama nestamasulo egalas ĉe kovadaj temperaturoj de 34 °C, sed rezultas en pli da maskloj kaze de plia malvarmo kaj de pli da inoj kaze de plia varmo (p=0.035). Ne klaras ĉu la gepatroj uzas tion por manipuli la sekson de sia idaron per ekzemple selektado de la nestoloko kongrue kun tio. Pli varma kovado rezultas ankaŭ en pli fortikaj, fortaj idoj (p<<0.0001), sed kiel tio rilatas al sekso estas nekonata.
La sama nestoloko estas ofte uzata jaron post jaro, kaj al malnova nesto oni aldonas iom ĉiun reproduktan sezonon. La averaĝa ovokvanto estas inter 16 kaj 24 grandaj blankaj ovoj, kiuj estas demetataj el septembro al marto. Foje ĝis 50 ovoj demetataj de kelkaj inoj povas troviĝi en ununura amasnesto. La ovoj estas lokigitaj en cirklo ĉirkaŭ 60–80 cm profunde, 20–30 cm aparte, ĉiam kun la larĝa pinto supren. La idoj elfosos sian vojon eksteren per ili mem kaj ankaŭ zorgos sin mem.
La ovoj de Lathama nestamasulo estas ŝatata manĝo de varanoj, serpentoj, kaj ankaŭ de dingoj kaj hundoj sed Lathamaj nestamasuloj estas celo ankaŭ de indiĝenaj aŭstralianoj. Ofte varanoj montras vundojn ĉe siaj vostoj post esti bekitaj de Lathamaj nestamasuloj kiuj kuraĝe forpelas ilin el siaj nestoj.
Ĉe lokoj kie ili venas kontakte kun homoj, kiaj kamparmanĝejoj ĉe naciaj parkoj, Lathamaj nestamasuloj montras malmultan timon kaj ofte kuraĝas klopodi ŝteli manĝon el tabloj. Ili povas nestumi ĉe ĉeurbaj ĝardenoj, kaj serĉe de materialo por siaj nestoj ili pacience formovas enormajn amasojn el humo kaj sura vegetaĵaro el najbaraj ĝardenoj.
Habitato
Kolonioj de Lathama nestamasulo estas komunaj en urbaj medioj.
Populacio
La Lathama nestamasulo estas sufiĉe komuna nune, sed en la 1930-aj jaroj oni supozis, ke tiu birdospecio estis proksima al formorto.
Manĝo
Lathamaj nestamasuloj manĝas insektojn, same kiel semojn kaj falintajn fruktojn, kiuj estas eksponitaj per rastado de la mortinta foliaro aŭ per rompado de putriĝintaj trunkoj per siaj grandaj piedoj. Majoritato de manĝo estas akirita el grundo, kaj foje oni observas birdojn manĝantajn maturajn fruktojn inter arbobranĉoj.
Homa interagado
Ili estas foje ĉasataj por manĝo, inklude kiel parto de la dieto de tradiciaj aŭstraliaj indiĝenoj. Ankaŭ ties ovoj, kiuj pezas averaĝe 180 g, estas foje manĝataj.
En popola kulturo
La Lathama nestamasulo aperas en kantoj kiaj la jenaj:
23258 Tsuihark
23258 Tsuihark estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la honkonga aktoro, reĝisoro kaj produktoro Tsui Hark (ĉine: 徐克), kies produktaĵoj inkludas « Rakonto pri ĉinaj fantomoj » kaj « Verda serpento ». En 1991, Tsui gajnis la premion « Plej Bona Direktoro » ĉe la Premio de la Honkonga Filmo pro « Iam estis en Ĉinio ».
Matzingen
Matzingen estas komunumo de la distrikto Frauenfeld en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2,433 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 2,538 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Matzingen situas sude de Frauenfeld meze inter Vinterturo kaj Sankt-Galo. La komunumon trafluas la rivereto Murg, kiu en Frauenfeld alfluas al la rivero Turo.
Al la komunumo apartenas krom Matzingen mem la municipoj Dingenhart, Gass, Halingen, kaj Ristenbühl.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al la kantona ĉefurbo Frauenfeld, en nordoriento al Thundorf, en oriento al Stettfurt, en sudorienbto al Wängi, kaj en sudokcidento kaj okcidento al Aadorf.
Trafiko
La stacidomo de Matzingen situas ĉe Frauenfeld-Wil-Fervojo (Frauenfeld-Wil-Bahn). Temas pri 17,45 kilometrojn longa privata mallarĝŝpurfervojo, kiu konektas la urbojn Frauenfeld kaj Wil.
Matzingen disponas ankaŭ pri propra konekto al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo al Zuriko.
Historio
La unua dokumenta mencio de Matzingen datiĝas el la jaro 779 kiel Mazcingas.
Sphecomyrma
Sphecomyrma (Sfekomirmoj) estas formortinta genro de formikoj de la familio de Formikedoj (kie ĝi nomigis la subfamilion Sfekomirmenoj), kiuj ekzistis en la Kretaceo proksimume antaŭ 79 al 92 milionoj da jaroj. La unuaj specimenoj estis kolektitaj en 1966 kaj trovitaj ene de sukceno kiu aperis en klifoj de Cliffwood, Nov-Ĵerzejo, fare de Edmund Frey kaj lia edzino. En 1967, zoologoj E. O. Wilson, Frank Carpenter kaj William L. Brown, Jr. publikigis artikolon priskribantan kaj nomiganta "Sphecomyrma freyi". Ili priskribis formikon kun mozaiko de trajtoj — mikso de karakteroj el modernaj formikoj kaj akuleataj vespoj. Ĝi havis metapleŭran glandon, trajto unika en formikoj. Krome, ĝi estis senflugila kaj havis peciolon kiu estis formikeca laŭ formo. La makzeloj estis mallongaj kaj vespecaj kun nur du dentoj, la gastro estis malgranda, kaj la mezaj kaj malantaŭaj kruroj havis duoblan tibian reston. La antenoj estis, laŭ formo, meze inter vespoj kaj formikoj, havante mallongan unuan segmenton sed longan flekseblan funikulon. Du aldonaj specioj, nome S. canadensis kaj S. mesaki, estis priskribitaj en 1985 kaj 2005, respektive.
La genro estas inter la plej antikvaj konataj formikoj sur la Tero kaj tiam estis konsideritaj la evolucia ligilo inter formikoj kaj vespoj. Oni sugestis, ke formikoj diverĝis el tifiedaj prauloj de vespoj, sed postaj studoj montris, ke ili originiĝis el diferenca klado. La genro montras similon al nuntempaj primitivaj formikoj kiel Nothomyrmecia kaj membroj de la tribo Aneuretini. Kelkaj sciencistoj, tamen, pridubis la naturon de tiuj formikoj kaj kredis, ke ili estis vespoj pro la ebla foresto de metapleŭra glando en Sphecomyrma kaj de mallongaj antenbazoj (scapus) kio estas ŝlosilaj trajtoj por formikoj. Aldonaj specimenoj kolektitaj pruvis, ke Sphecomyrma estis formikoj ĉar la metapleŭra glando estis identigita. Plia fosilia pruvaro, kun ties svelta korpo kaj grandaj komponitaj okuloj, sugestas, ke ili estis epigeaj, kiuj manĝis socie surgrunde kaj ekstere en malfermaj areoj. La sfekomirmenoj, inklude tiuj formikojn, plej verŝajne malaperis je la fino de Mezozoiko.
Marby
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
La Croix-Comtesse
La Croix-Comtesse [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 228 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
La Croix-Comtesse situas en la nordoriento de Charente-Maritime, sude de Niort.
13717 Vencill
13717 Vencill estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kory Aaron Vencill , finaliston en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Applegate Middle School' de Applegate (Oregono, Usono).
János Bolla
János Bolla [jAnoŝ bola], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bolla János estis hungara instruisto, botanikisto. Lia nobela antaŭnomo estis csáfordjobaházi [ĉAfordjobahAzi], lia botanika nomo estis Bolla.
János Bolla naskiĝis la en Topolya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bačka Topola en Serbio), li mortis la  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Skotero
Skotero estas variaĵo de motorciklo. La skotero estas konstruita tiamaniere, ke la framo ne troviĝas inter la kruroj de stiranto. Krome ĉiuj mekanismoj de la skotero estas fermitaj per paneloj. Paneloj de tegaĵo ankaŭ defendas la stiranton de koto kaj alfluanta aero.
Populareco
Apartan popularecon havas la skoteroj de klaso 50 cm³, kiuj laŭ la trafikregularo de iuj landoj egalas al la mopedoj kaj ne postulas la stirpermesilon kaj registradon (tamen en kelkaj Eŭropaj landoj la stirpermesilo bezonatas ankaŭ por veturi sur mopedo). Malgraŭ tio oni produktas ankaŭ superskoterojn kaj "hiperskoterojn", kies motora volumeno atingas 800 cm³.
La skotero iĝis tre populara veturilo en grandaj urboj kaj urbaroj danke al sia ŝpareco dum ekspluatado kaj manovreco.
Mekanismo
La unuaj skoteroj havis ordinaran mekanikan rapidumskatolon kaj ĉenan transmision al la posta rado. Verŝajne la sola moderna skotero kun la mekanika rapidumskatolo estas "Honda GiornoCub". Nune preskaŭ ĉiam aplikiĝas senŝtupa kojnorimena rapidumŝanĝilo kaj aŭtomata decentrokura kluĉilo. En la plej etprezaj skoteroj anstataŭ la senŝtupa rapidŝanĝilo en la sama korpo oni metas la simplan ĉenan transmisiilon, kio grave malbonigas dinamikon.
Motoro
Ĉe peraera malvarmigo de la motoro la lasta ĉirkaŭbloviĝas per ventolilo, troviĝanta sur akso de la elektrogeneratoro, ĉar la motoro estas fermita per paneloj kaj renkonta aerfluo ĝin ne atingas. Renkontiĝas ankaŭ perakva malvarmigo.
La motoro povas esti dutakta kaj kvartakta. Nuntempe sfero de aplikado de la dutaktaj motoroj malvastiĝas pro severigo de ekologiaj postuloj.
Ndebeloj (Zimbabvo)
''Ĉi tiu artikolo okupiĝas pri la ndebeloj (Matabele) en la Respubliko Zimbabvo. Parto de la popolo restis, spite al la alsturmo de la buroj, en la regiono de la hodiaŭa Respubliko Sudafriko. Pri la tie hodiaŭ vivantaj ndebeloj vidu Ndebeloj (Sudafriko).''
La ndebeloj (Ndebele, Matabele ankaŭ AmaNdebele) estas bantua etno en Zimbabvo, kiu originas el disbranĉiĝo de la zuluoj.
Sian historian gravecon, se ne ekeston, la ndebeloj ŝuldas al la mfekaneo, la popolmigrado en la suda Afriko de la frua 19-a jarcento. La etna grupo sub gvido de generalo Mzilikazi disigis sin de la zuluoj, kiuj estis sin konstituantaj sub la regado de la reĝo Shakas.
Migrante okcidenten ili en la regiono de la posta Pretorio renkontis la cvanojn, kiuj donis al ili la nomon matabeloj (ndebeloj). Ili plumigradis norden en la regionon de la hodiaŭa Zimbabvo, kie ili subigis la ŝonojn.
Inter 1834 kaj 1893 ekzistis suverena Ndebela regno. Ĝia lasta reĝo estis Lobengula. La regnon en 1892 konkeris la British South Africa Company (Brita Sudafriko-kompanio) kaj la frakaso de la Ndebeloj-insurekcio (Matabele-insurekcio) en 1896-97 definitive detruis ĝin.
Ligetfalva
Ligetfalva, germane Haintal estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely. La loknomo signifas: vilaĝo de bosko.
Ndebeloj (Zimbabvo)
En la hodiaŭa Zimbabvo la ndebeloj konsistigas sesonon ĝis kvinonon de la loĝantaro. Post la fino de la blankula reĝimo ekestis konsiderindaj streĉoj inter la loĝantaro de Zimbabvo, kaŭzitaj per la fakto respektive memoro, ke la ndebeloj, samkiel la blankuloj, estas minoritato kaj estis portantoj de la ŝtata potenco en la lasta antaŭkolonia ŝtato, do por la plimulto de la loĝantaro fremdaj konkerantoj. La registaro de Robert Mugabe, dominata de ŝonoj, per perforta subpremo de la ndebeloj reagis al tiuj sociaj streĉoj.
Ligetfalva
Situo
Ligetfalva situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, fine de 1 km-ojn longa sakovojo el ĉefvojo Keszthely-Zalaegerszeg. Hévíz troviĝas 13, Pacsa 15, Zalaszentgrót 16, Keszthely 18, Zalaegerszeg 20, Balatonszentgyörgy 28 kilometrojn.
Historio
Ĝis 1950 la loknomo estis Zalanémetfalu (=Zala-germana-vilaĝo). En Ligetfalva migra poŝto servas. La municipa administracio en Zalacsány funkcias.
Leutwil
Pri la komunumo
Leutwil estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 735 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo situas sur altebenaĵo inter flanka moreno de la glaciepoka Reuss-Glaĉero, kiu disigas ĝin de la valo Seetal en oriento, kaj la monteta ĉeno Homberg, kiu disigas ĝin de la valo de la rivero Wyna en okcidento. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝeto Wampfle, kiu male al la resto de la komunumo jam situas en la Wyna-Valo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Leutwil limas en nordokcidento al Dürrenäsch, en nordoriento al Boniswil, en sudoriento al Birrwil, kaj en sudokcidento al Zetzwil.
Trafiko
Leutwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas konektita al la publika trafikreto pere de la buslinio de Teufenthal tra Seengen al Lencburgo.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Oriento, kiu troviĝas proksimume 9 kilometrojn norde de la vilaĝocentro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Leutwil datiĝas el la jaro 1273 kiel Lutwile.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Leutwil fariĝis nun parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. La senjoreco Trostburg jam en la jaro 1346 transiris al la Senjoroj de Rinach kaj en la jaro 1486 al la Senjoroj de Hallwyl. Ili bendis sian havaĵon en Leutwil en la jaro 1616 al la urbo Brugg. Ĉar Berno tamen ne toleris la potencokreskon de Brugg, ĝi transprenis la jurisdikcion rekte kaj kreis la tribunaldistrikton Trostburg, kiu estis subvoktejo de la voktejo Lencburgo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Leutwil fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.
Presidio de San-Francisko
La Presidio (hispane, origine "fortikaĵo", fakte el la sama etimologio kiel la esperanta vorto "prezidejo", sed poste "malliberejo") en San-Francisko, Kalifornio estas parko, kiu kovras la pintan, plej nordan parton de la duoninsulo sude de la markolo Golden Gate ("ora pordego"), kiu dividas la Pacifikan Oceanon okcidente kaj la Golfon de San-Francisko oriente. Sekve ĉe la teritorio Presidio troviĝas la suda finaĵo de la Golden-Gate-Ponto, kiu norde-sude superpontas la markolon. En la strategie favore situanta teritorio, dum la jaro 1776 konstruiĝis armea garnizono, kiun unue uzis la armeo de Hispanio, poste de Meksiko kaj fine ĝis la jaro 1994 la armeo de Usono. Sume temas pri la plej longe armee uzita loko de Usono.
Sur la areo de du oble 3 kilometroj situas 870 konstruaĵoj, el kiuj proksimume 470 konsideriĝas historie signifaj. Jam en 1962 la teritorio ricevis la rangon de "nacia historia pejzaĝa distrikto", kaj ekde la 1-a de oktobro 1994 estas sen limigo publike uzebla parko, kiu iĝis parto de la "nacia ripoza areo Golden Gate" (al kiu tamen ne apartenas la simil-noma Golden-Gate-Parko) kaj administriĝas fare de la usona servo pri naciaj parkoj. Por la administrado de la parka areo en 1996 fondiĝis "fondaĵo Presidio". Inter ties taskoj estas la ludonado de la parkaj konstruaĵoj por privata kaj komerca uzo. La plej granda komerca luprenanto estas la filmoproduktaj entreprenoj de George Lucas, kiuj ekde la jaro 2005 havas oficejojn por proksimume 2500 dungitoj en la parko. La eksaj historiaj armeaj konstruaĵoj grandparte iĝis luksaj apartamentoj, kaj nun pli-malpli 2500 privatuloj loĝas en spektakla situo, proksime de la oceano, la impresa ponto kaj same impona vidaĵo pri la silueto de la san-franciska urbocentro kaj la resto de la golfa bordo.
17427 Poe
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona verkisto Edgar Allan Poe (1809–1849), naskita en skot-irlanda familio de Bostono (Masaĉuseco). Li estas konata pro sia makabraj kaj misteraj verkoj. Tales of the Grotesque and Arabesque (1839) forte influis artistojn de multenombraj fakoj. Lia fama poemo The Raven estas rememoro de la frua morto de lia edzino.
Presidio de San-Francisko
Historio
La duoninsulo de San-Francisko estas home loĝata ekde proksimume 10 000 jaroj, do ekde la paleoindiana epoko. La plej aĝaj klare datigeblaj arkeologiaj trovaĵoj estas de ĉirkaŭ la jaro 740 antaŭ nia erao. La plej aĝaj klare arkeologie pruveblaj loĝantoj de la areo estis indianoj, kies kulturo kaj lingvo apartenis al la familio de penuta lingvaro. Ili vivis en familioj aŭ malgrandaj vilaĝoj, kaj laŭ la sezonoj de sia konstanta setlejo iris al la marbordo por fiŝkaptado, aŭ al la montetaro por ĉasado.
La armea uzo de la elstara loko ekde la jaro 1776 jam estas supre menciita.
En la jaro 1915, San-Francisko elektiĝis kiel loko por la "Panama-Pacifika Internacia Ekspozicio". La pretigo de la Panama Kanalo en 1914 estis la okazo por monda ekspozicio de moderna tekniko kaj kulturo. La post forta tertremo nove starigita urbo estis la perfekta loko por tia festo de moderneco. Parto de la parko Presidio apartenis al la ekspozicia areo. La "palaco de belaj artoj" kaj la duonronda ekspoziciejo konserviĝis.
Dum la Dua Mondmilito la armea bazo estis la armea centro por la okcidenta marbordo de Usono. De tie gvide kunordiĝis la pacifika milito de Usono kontraŭ Japanio, kaj samloke ankaŭ organiziĝis la dummilita malliberigo de la japandevenaj civitanoj de Usono. Dum la Malvarma Milito malgraviĝis la signifo de la armea bazo.
Pejzaĝo
Krom la konstruaĵe uzita kaj strate, voje kaj parke prilaborita parto, la teritorio ankaŭ havas grandajn areojn en natura stato. La roka marbordo ĉe la okcidenta flanko de la duoninsulo havas krutajn klifojn. Pli sude la marbordo konsistas el sablaj plaĝoj. Ĉe la plaĝaj deklivoj kreskas pluraj maloftaj arbustoj kaj aliaj plantoj, kaj nestas pluraj maloftaj specioj de birdoj.
Batalo de Tertry
La Batalo de Tertry estis grava batalo en merovida Gaŭlo inter la fortoj de Aŭstrazio unuflanke kaj tiuj de Neŭstrio kaj Burgonjo aliflanke. Ĝi okazis en 687 ĉe Tertry (Somme).
Presidio de San-Francisko
Pejzaĝo
Ĉe la golfa flanko de la duoninsulo, sude de la historia armea flughaveno, situas malgranda marĉo, kiu valoras kiel vivejo por floraj plantoj, amfibioj kaj akvobirdoj.
Lu Jianbo
Ĉina esperantisto
Presidio de San-Francisko
La teritorio en filmoj
Alfred Hitchcock en 1958 malkovris la teritorion kiel loko por sia filmo Vertigo kun la aktoroj James Stewart kaj Kim Novak.
Lu Jianbo
Lu JIANBO (1904 - mortis la 8-an de decembro 1991 en Chengdu, Ĉinio) estis komitatano de ĈEL, membro de UEA kaj SAT.
Batalo de Tertry
La povega aŭstrazia majordomo, Pepino el Herstal, paciĝis kun sia neŭstria partnero, Waratton, en 681. Tamen la sukcedantoj de Waratton renovigis la konflikton inter Aŭstrazio kaj Neŭstrio kiu estis ofta en tempo de disunuiĝo: kvankam ña Franka regno estis tiam unuigita sub Teodoriko la 3-a, kiu estis heredinta Aŭstrazion en 679. Tiu Neŭstria reĝo kun la nobelaro de Neŭstrio kaj Burgonjo, sub ties majordomo, Berthar, invadis Aŭstrazian teritorion. Berthar kaj Teodoriko direktis sin al Tertry kaj la Aŭstrazianoj havis la batalkampon, kaj forpelis Berthar elpostenigita dum Pepino enpostenigis Nordebert je sia konto en Neŭstrio kaj Burgonjo. La reĝo devis agnoski la majordomecon de Pepino super sia tuta regno por resti la nura reĝo.
Lu Jianbo
Li esperantistiĝis en 1920, kaj baldaŭ ekamikis kun Bakin. En Nankino li propagandis anarkiismon kaj zamenhofismon. En 1934 li redaktis la gazeton Verda Standardo, ĉinigis Teorio de Esperanto de Varankin, kaj eldonis librojn pri gramatiko kaj vortofarado de Esperanto. Ekde 1944 li instruis pri historio de la antikvaj Grekio kaj Romio en Siĉuan-Universitato en Chengdu kaj gvidis tie Esperanto-kursojn. Dum la 70-aj jaroj li partoprenis en la laboroj por esperantigi poemojn de Mao Zedong kaj kompili Esperanto-Ĉinan Vortaron. Li ĉinigis Ezopa Saĝo kaj aliajn poemojn de Kalocsay, kaj tradukis novelojn de A. Tolstoj. Li estis ankaŭ elstara poeto kaj prozisto en la ĉina lingvo: eldoniĝis pluraj liaj volumoj.
Margarethe Krupp
Margarethe Krupp (naskiĝinta 15-an de marto 1854 en Breslau; mortinta la 24-an de februaro 1931 en Essen) denaska baronino de Ende, estis edzino de entreprenisto Friedrich Alfred Krupp, konfidata konzernestro kaj fondaĵa fondinto.
Vivo
Margarethe estis filino de la prusa distrikta prezidanto August Barono de Ende kaj ties edzino Eleonore, denaska Grafino de Königsdorff (naskiĝinta la 11-an de februaro 1831 en Lohe; mortinta la 10-an de majo 1907 en Wiesbaden). Ŝi geedziĝis en 1882 kun entreprenisto Friedrich Alfred Krupp (1854–1902), kiun ŝi jam estis ekkoninta jam dek jarojn antaŭe je vizito en Essen. En 1886 naskiĝis filino Bertha kaj en 1887 filino Barbara, kiu en 1907 geedziĝis kun Tilo von Wilmowsky.
Batalo de Tertry
La sekvo de la batalo estis la plia malpliigo de la reĝa aŭtoritato, ĉar denove reĝo el Merovidoj estis definitive venkita sur batalkampo; la hegemonio de Aŭstrazio super la resto de la regno, karakterizita de postaj konkeroj oriente kaj la apero de la Karolida Imperio centrita ĉirkaŭ Aĥeno; la nedisputita rajto al regado de la Pepinidoj, el kiuj Pepino mem prenis la titolon de Duko de Frankoj; kaj, fine, la personaj venkoj de Pepino, kiu "regis," laŭ tiama kroniko, super la Frankoj dum pli ol 27 pluaj jaroj.
Presidio de San-Francisko
La teritorio en filmoj
Inter la pli postaj filmoj produktitaj en la parko estas:
En la fikcia universo de la filmaro Star Trek, la sidejo de la federacia stelŝiparo situas en la historia teritorio.
Margarethe Krupp
Vivo
Post la morto de sia edzo en 1902 ŝi direktis pro la neplenaĝeco de filino kaj sola heredintino kiel konfidatino la entreprenon kune kun kontrolkonsilantaro kaj direktoraro. El Krupp Gussstahlfabrik ŝi faris la akcian societon Friedrich Krupp AG. La plimulto de la akcioj restis posedaĵo de sia plej aĝa filino Bertha.
Margarethe Krupp sin engaĝis sur la kampoj arto kaj socialaĵoj. Ŝi subskribis, okaze de la geedziĝo de sia filino Bertha la 15-an de oktobro 1906, la 1-an de decembro 1906 volodeklaron por la fondado de Margarethe-Krupp-Fondaĵo por Loĝejo-Prizorgado kaj ekipis la fondaĵon per areo de 50 hektaroj kaj kapitalo de miliono da markoj por la konstruado de loĝdomoj. La direktado de la fondaĵo estis okupata je prezido de la ĉerfurbestro de Essen egalparte per membroj de la urboparlamento kaj de la koncernadministracio de Krupp, je kio en la regularo de la fondaĵo nenio ŝanĝis ĝis nun. Sur la areo ekestis la kolonio Margarethenhöhe, nun memstara urboparto de Essen. Por tio Margarethe Krupp komisiis en 1908 la reformarĥitekton Georg Metzendorf (1874–1934). Aliajn ne surkonstrueblajn 50 hektarojn Margarethe Krupp donacis en 1907 al la urbo Essen, kaj tiu terpeco ĉirkaŭas kiel arbara parko la kolonion. Krom tio ŝi fondis fondaĵon por la flegado de malsanulaj fabriklaborantoj.
Ekde 1905 ŝi prizorgis la kolekton de la tradicio de familio Krupp. Tiu ĉi kolekto formis krom la firmaa arĥivo bazan stokon por la Historische Archiv Krupp. Margarethe Krupp mortis en la aĝo de 76 Jahren en la Malgranda Domo de Vilao Hügel. Ŝi estis entombigata sur la Tombejo ĉe Kettwiger Tor sude de la ĉefa stacidomo de Essen. En 1955 urbaj konstruadoj necesigis la translokadon de la tombo. Ĝi nun troviĝas sur la urba Tombejo Bredeney ĉe Westerwald-Strato en Essen.
58671 Diplodoko
58671 Diplodoko estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Cynthia Gustava kaj Keith Rivich elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Diplodocus, unu el plej grandaj bestoj, kiuj iam marŝis sur la tero. " The Dashing Diplodocus " (La Vigla Diplodoko) estas la unua kvaronjara revuo de la Muzeo de Natursciencoj de Houston.
Charles Babbage
Charles BABBAGE (naskiĝis la  en Londono, Anglio; mortis la, Londono) estis angla multfakulo, matematikisto kaj malkovristo. Oni rigardas lin kiel planinton de la unua aŭtomata cifereca komputilo.
Babbage partoprenis en 1812 en fondo de la Analitika Societo. Celo de la societo estis alvenigo de la eŭropaj rezultoj en la anglan matematikon. Babbage estis elektita en 1816 ano de la londona Royal Society (Reĝa Societo). Li havis iniciatan rolon en fondo de la Reĝa Astronomia Societo (1820) kaj Reĝa Statistika Societo (1834).
Roche-lez-Beaupré (stacidomo)
Roche-lez-Beaupré estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Roche-lez-Beaupré, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Charles Babbage
Babbage en 1812 aŭ 1813 pripensis la mekanikan elkalkulon de tabeloj. Pli poste li faris etan kalkulmaŝinon, kiu kapablis labori kun precizeco de ok dekonaj ciferoj. Li ricevis en 1823 registaran apogon por plani maŝinon kun precizeco de 20 decimaloj. La planado postulis evoluon de novaj mekanikaj metodoj, en kio Babbage devis partopreni. Li estis dumtempe (1828–39) matematika profesoro en la Universitato de Kembriĝo.
Roche-lez-Beaupré (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Charles Babbage
Meze de la 1830-aj jaroj, Babbage skizis planojn de tn. analitika maŝino, antaŭulo de moderna cifereca komputilo. Li imagis tian aparaton, kiu kapablas fari aritmetikajn operaciojn helpe de komandoj, informoj rezervitaj sur trukarto. Tiu analitika maŝino neniam pretiĝis, oni forgesis planojn de Babbage. Oni trovis la neeldonitajn notojn nur en 1937. En 1991, britaj sciencistoj faris maŝinon laŭ liaj planoj kun nomo Difference Engine No.2. Tiu aparato kapablis kalkuli per precizeco de 31 decimaloj.
Babbage helpis ankaŭ evoluon de aliaj terenoj. Li partoprenis en konstruo de la moderna poŝta sistemo de Anglio kaj li faris la unuajn fideblajn sekurigajn statistikajn tabelojn. Li elpensis tipon de rapidec-mezurilo kaj tiun oblikvan framon antaŭ ĉe la lokomotivo, kiu forigas la obstaklojn de sur la reloj.
Roche-lez-Beaupré (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dole-Ville - Belfort (852000).
Porte des Lilas (Tramtransporto en Parizo)
Porte des Lilas [pɔʁt de lilɑ] (Pordo de La Lilakoj) estas haltejo de Tramvojo T3b situanta inter la 19-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo, kiu priservas la kvartalon "Porte des Lilas".
Makkvina otido
La Makkvina otido, Chlamydotis macqueenii, estas granda birdo de la familio de Otidedoj kaj ordo de Gruoformaj. Ĝi estis ĵus apartigita kiel memstara specio disde la Hubarao aŭ Koluma otido, Chlamydotis undulata de la Kanaria Insularo kaj norda Afriko. Tiuj du specioj estas la nuraj membroj de la genro Chlamydotis.
Disvastiĝo
La limo inter la du specioj estas la duoninsulo Sinajo. Makkvina otido bredas en sudokcidenta Azio -ekde Sinajo ĝis Barato kaj sudokcidenta Ĉinio- kaj estas prefere vaganta, dum la Hubarao aŭ Koluma otido estas ĉefe loĝantaj. Tiel kelkaj Chlamydotis otidoj atingis iam Brition, ĉefe dum la19a jarcento, ŝajne ili estis Makkvinaj, kvankam devenas de pli malproksima regiono.
Bedaŭrinde neniu atingis okcidentan Eŭropon kaj en Mezoriento preskaŭ ekstingiĝis pro ĉasado farita de arabaj falkistoj. Konservadaj klopodoj de ŝajko Zayed bin Sultan Al Nahyan en la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj promesas esperon por pli sekura estonteco de tiu specio. Tiu specio bredas en desertoj kaj aliaj tre sekaj sablaj zonoj.
Aspekto
Ĝi estas 60 cm longa kun enverguro de 140 cm. Ĝi estas pli granda ol Malgranda otido kaj pli malgranda ol Granda otido. Ĝi estas brunflava supre kaj blanka sube, kun nigra strio laŭlonge kaj ambaŭflanke de la longa kolo. La resto de la kolo kaj gorĝo estas grizaj. Dumfluge la longaj flugiloj montras grandajn brunajn kaj nigrajn partojn. La Makkvina otido, Chlamydotis macqueenii estas iome pli granda kaj hela ol Koluma otido.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la femalo estas pli malgranda kaj griza sube. Laŭ voĉo tiu birdo estas preskaŭ silenta.
Kutimoj
Ili estas solecaj dum bredado kaj sociaj en aliaj epokoj.
Kiel aliaj otidoj, tiu specio organizas specialan pariĝadan ceremonion per gonflado kaj montrado de blanka plumaro ĉefe de kapo kaj gorĝo dum ili subenkaŝas la kapon kaj solene promenadas cirkle aŭ surloke.
La ino demetas 2 ĝis 4 ovojn surplanke protektite de herbo. Kovado daŭras ĉ. 24 tagojn.