cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riaño (León)
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj), krom servoj kiel. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo de preĝejoj kaj surfostaj grenstokejoj, piedirado, montara faŭno: cervoj, kaproj, lupoj, ursoj ktp.). Iam gravis fiŝkaptado de trutoj; jam ne plu pro la baraĵo.
Niagara Falls (Novjorkio)
Niagara Falls estas urbo en la Kantono Niagara, Novjorkio, Usono. Laŭ la usona popolnombrado la loĝantaro de la urbo en 2010 estis 50 193, malkresko de la jaro 2000 kiam ĝi havis 55 593 loĝantojn. Ĝi estas ĉe la Rivero Niagara, trans kiu estas la urbo Niagara Falls, Ontario; ambaŭ estas nomataj pro la fama Niagara Akvofalaro, ĉe kiu ili kunestas. La urbo estas en la metropola statistika regiono Bufalo-Niagara Falls kaj estas ĉirkaŭ 24 kilometrojn de Bufalo.
Kiam eŭropanoj iris al la areo en 1626 la loĝantoj estis la irokezlingvana neŭtrala ligo; en 1651 la irokeza ligo atakis ilin kaj la senekoj ekloĝis en la teritorio. Francaj koloniistoj fondis la fortikaĵon Niagara en 1726 proksime en la areo de la hodiaŭa vilaĝo Youngstown, Novjorkio; la britoj ekposedis la fortikaĵon en 1759 dum la franc-brita indiana milito sed post la usona revolucio cedis la teritorion orientan de la rivero Niagara al la nova ŝtato laŭ la traktato de Parizo. Pro la traktato de Arbego en 1797 la senekoj devis formale cedi sian teritorion al Usono, retenante dek rezervejojn.
Rybná
Rybná (Fischbach) estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Pernink en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Pernink. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Niagara Falls (Novjorkio)
En la 18-a kaj 19-a jarcentoj sciencistoj kaj negociistoj komencis utiligi la akvoenergion de la rivero Niagara kaj la urbo altiris fabrikojn kaj aliajn firmaojn, kiuj estis allogitaj de la promeso de malmultekosta elektra povumo. En 1892 la urbo kunfandiĝis el la vilaĝoj Manchester kaj Suspension Bridge. En 1927 la urbo aneksis la vilaĝon La Salle. La industrio kreskis en la urbo ĝis la 1960-aj jaroj kiam la urbo kaj regiono spertis ekonomian deklinon koheran kun la cetero de la Rusta Zono, fabrikoj eliris kaj riĉaj familioj moviĝis al la proksimaj antaŭurboj. Tutmondiĝo grande rolis en la malkresko de fabrikado en la urbo.
Rybná
Rybná situas en katastra teritorio Pernink kun areo 15,71 km².
Niagara Falls (Novjorkio)
Malgraŭ la industria malkresko, la ŝtata parko Niagara Falls kaj urbcentra areo plej proksima al la akvofalaro daŭre bonfartas pro turismo. La loĝantaro, tamen, daŭre malkreskis el sia kulmina nivelo en la 1960-aj jaroj, 102 394 homoj, pro la perdo de fabrika laboro en la areo.
Totes McGoats
Totes McGoats estas la ekologia maskoto de Niagara Falls, Novjorkio. Homo kun strange timiga kapra masko, ĝi nacie famiĝis en 2015 kiel la maskoto de la recikliga programo de la urbo.
Rybná
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
Niagara Falls (Novjorkio)
Totes McGoats
Malimponaj recikligaj statistikaĵoj pri la urbo inspiris la urbon trovi manieron plibonigi sian kvar-elcentan reciklig-oftecon, tiam la plej malbona en Okcidenta Novjorkio laŭ la ĵurnalo Investigative Post. Responde, la maskoton inventis Brook D'Angelo, kunordiganto de la teamo por la edukado kaj la eldevigado de leĝoj pri solida rubo, kiel maniero plioftigi recikligadon.
Rybná
Memorindaĵoj
Norde kaj okcidente de la domaro troviĝas naturrezervejo Pernink.
Niagara Falls (Novjorkio)
Totes McGoats
La maskoto evoluis al interreta memeo kaj estis komparita kun aliaj promociaj kampanjoj, kiaj Smokey Bear kaj Woodsy Owl.
Ĵakson-eŭkalipto
La ĵakson-eŭkalipto (Eucalyptus jacksonii) de sudokcidenta Okcidenta Aŭstralio estas unu el la plej altaj arboj en la subŝtato kaj povas mezuri cirkonferencon de 24 metroj ĉe la bazo, atingi alton de 75 metroj kaj vivi dum ĝis 400 jaroj. La arboj ofte havas malprofundajn radiksistemojn kaj kreskigas apogilradikojn. Arbaraj brulegoj ofte agas por kavigi la bazon de la arboj, kreante grandan kavaĵon. La disvastiĝo de la specio estas ŝrumpita pro klimata ŝanĝo tra milionoj da jaroj. Ili nun troviĝas precipe en Nacia Parko Walpole-Nornalup (35° S) kaj en kelkaj izolitaj ejoj ekster la parko en la regiono de Walpole (ĉirkaŭ 34°58′S).
Tiu aŭstralazia arbo ofte estas komparata kun du similaj specioj, Eucalyptus guilfoylei kaj Eucalyptus brevistylis, kiuj estas pli malgrandaj.
Nekla
Nekla estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nekla en distrikto Wrzesiński.
György Major
György Major [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Major György estas hungara meteologo, membro (koresponda en 1993, ordinara en 1998) de Hungara Scienca Akademio.
György Major naskiĝis la en Beregszász (Hungara reĝlando, nuntempa Berehove en Ukrainio).
Biografio
György Major akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964. Post la diplomo li laboris en la tutlanda meteologia servo ĝis 2000, sed intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1969, en la akademio li kandidatiĝis en 1974, doktoriĝis en 1981. En tiu periodo li plenumis signifajn postenojn, ekzemple li estis vicdirektoro inter 1976−1981. Depost 2000 li estas emerita konsilisto. Li ricevis plurajn premiojn kaj medalojn inter 1976-2007.
Matthias Schweighöfer
Matthias SCHWEIGHÖFER (* la 11-an de marto 1981 en Anklam) estas germana aktoro.
Biografio
Matthias Schweighöfer, filo de la aktora paro Michael kaj Gitta Schweighöfer, jam en juna aĝo staris sur teatraj scenejoj. Dum la jaro 1997, kiel 16-jarulo, li unuafoje rolis en kineja filmo, en la produktaĵo "Raus aus der Haut". Post la abituro en gimnazio de la urbo Chemnitz sekvis unujara studo de aktorado en la Alternejo por aktora arto "Ernst Busch" en Berlino. Matthias Schweighöfer kunlaboris kun renomaj filmaj reĝisoroj kiel Dominik Graf, Uwe Janson kaj Peter Greenaway. Li loĝas en la urbocentra kvartalo de Berlino.
Premioj
premio Bambi Bavara Filmpremio Germana Televida Premio Premio DIVA-Award Televida Film-Festivalo Baden-Baden Ora Kamerao Grimme-Premio Televida Premio Günter Strack Premio New Faces Award Premio Undine Award
Kitzen
Kitzen estas eksa administra komunumo en Germanio. Ekde la 1-a de januaro 2012 ĝi apartenas al la urbo Pegau. Kaj Kitzen kaj Pegau troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Leipziger Land. Fine de decembro 2010 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis 1885 loĝantojn.
Hugo Jokl
Hugo JOKL (naskiĝinta la en Pacov, Ĉeĥio; mortinta la  en Tábor, Ĉeĥio) estis ĉeĥa-aŭstra esperantisto kaj instruisto pri historio, geografio kaj la ĉeĥa lingvo. Li instruis Esperanton en ĉeĥa gimnazio en Vieno de 1920 ĝis 1938. Krome li estris Boheman Klubon Esperantistan en Vieno kaj raportis en Vienaj ĉeĥaj gazetoj pri Esperanto. Kun Emil Pfeffer li verkis ĉeĥan lernolibron de Esperanto. Dum la milito la estis arestita en nazia koncentrejo, poste li transloĝiĝis al Tábor.
Budiš
Budiš (hungare Turócborkút germane Budisch [budiŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Budiš situas laŭ flankovojoj. Turčianske Teplice troviĝas je 11, Prievidza je 21, Martin je 30 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1616. En 1785 136 vilaĝanoj loĝis en 22 domoj, en 1828 200 vilaĝanoj loĝis en 26 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Budis, poste ĝi estis nomita pri la fama minerala akvo pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turócborkút 264 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Turčianske Teplice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Budiš 216 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Sertaa muziko
Sertaa muziko (portugale: música sertaneja) estas origine brazila muzikstilo. Siajn radikojn la sertaa muziko havas en la kampara, seka internlando de la federacieroj San-Paŭlo, Gojaso, Mato-Groso, Minas-Ĝerajso kaj Paranao, la nomdona Sertao.
Ĉar la forkuro el ĉi tiu aparte malriĉa regiono en la metropolajn regionojn, precipe al San-Paŭlo, estas aparte ega, kun la sertaanoj ankaŭ migris ilia muziko, kiu nuntempe ankaŭ estas konsinderenda egalrajte kiel tutlanda muzikstilo same kiel regiona stilo de San-Paŭlo. Dum mallonga tempo música sertaneja jam estis enmoda muziko de la 1930-aj jaroj. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj la brazilaj amaskomunikiloj antaŭenigis duopojn, antaŭe malgloritaj kiel duplas caipiras („naivulaj paroj“) - ekzemple Leandro e Leonardo aŭ Chitãozinho e Xororó – laŭ la modelo de la kontreo-muzikistoj en Usono al tutlandaj steluloj. Ekde tiam oni multloke vidas afiŝojn de la kantistoj kun vakeraj ĉapeloj kaj fasona vakervestaĵo. Parte ĉi tiuj duopoj eĉ sukcesis koncerte en Usono.
Tamen la nuntempa sertaa muziko preskaŭ nenion komunan havas kun la tradicia popolmuziko, kio nuntempe firmaas sub ĉi tiu nomo, envere estas popularmuziko kun du kantistoj. Karakterize estas la kantistoparo, kiu pli malfrue sin mem akompanis per dekkorda gitaro (viola). Nuntempe la muziko estas instrumentata per sintezilo, frapinstrumentaro, elektra gitaro kaj elektra basgitaro. Stile Música sertaneja miksas kamparajn muzikstilojn, ekzemple toada, moda de viola, cana-verde kaj catira kun influoj el boliva, meksika, paraguaja kaj usona kontreo-muziko. La kantotekstoj estas „kortuŝaĉaj kantoj pri la amo kaj la vivo sur la kamparo“.
Oszkár Wellmann
WELLMANN Oszkár (velman) hungara bestkuracisto, universitata profesoro, ano de la Hungara Scienca Akademio (1941). Li naskiĝsis en Szászrégen la 8-an de oktobro 1876 kaj mortis en Budapeŝto la 4-an de majo 1943. Lia filo estis Imre Wellmann.
Biografio
Wellmann akiris diplomon en Veterinara Akademio de Budapeŝto en 1897, poste ĝis 1901 li estis asistanto samloke, ekde 1901 ĝis 1905 li estis praktikanta bestokuracisto. En 1907 li estis inter la unuaj en Hungarujo, kiu havigis diplomon de bestkuracisto. En la sama jaro li iĝis lektoro. Sekve li unu jaron studvojaĝis en landoj de Eŭropo. Ekde 1910 li estis profesoro, katedrestro de la fakultato pri bestbredado de la Bestmedicina Altlernejo (ekde 1934 de la Teknika kaj Ekonomiscienca Universitato). Ekde 1939 li estis ano de la supera ĉambro de la hungara parlamento.
Locri
Locri estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Kalabrio kaj al la provinco Reggio Calabria.
Najbaraj komunumoj estas Antonimina, Gerace, Portigliola, Siderno.
Parbani
Parbani, marate परभणी estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. La loknomo ricevis sian nomon de dio Parvatio.
Demografio
Parbani havis populacion de en 2011 kun legopovo 84%.
Geografio
Parbani situas en alto 347 metrojn super la marnivelo. Nanded troviĝas 57, Latur 98, Bid 111, Ĝalna 112, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 416, tutlanda ĉefurbo Delhio 1043, Kolkato 1259 kilometrojn (aere).
Historio
Parbani estis establita en 1610 (antaŭ Kristo). Baldaŭ islamaj sultanoj regis 650 jarojn. Tiu erao estis aligita al la jam sendependa Barato nur en 1948. Ekde 1960 ĝi estis laŭjure parto de Maharaŝtro.
Ekonomio
En ĉirkaŭaĵo de Parbani la grundo estas tre fekunda, profunda kaj riĉa je nutraĵoj. La ekonomio plejparte dependas de la agrikulturo, kaj agrokomerco, la industrio preskaŭ ne ekzistas.
Lingvoj
En Parbani la oficiala lingvo estas la marata lingvo.
Eduko
Parbani estas hejmo de agrikulturauUniversitato, krome aliaj kampusoj funkcias.
Religioj
En Parbani vivas laŭ religioj hinduoj (45%) kaj islamanoj (41%), iomete budhanoj (9%). La ĝainistoj kaj la kristanoj estas malpli ol 1%.
Klimato
Parbani situas en Duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh). Jare pluvas po 963 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro pli ofte pluvas (pro la musono). La meza ĉiujara temperaturo varias inter 20-34 °C.
Trafiko
En Parbani renkontiĝas 6 vojoj el ĉiuj direktoj kaj 3 fervojaj linioj. En la urbo aŭtorikiŝoj liveras la pasaĝerojn, ekster la urboj jam aŭtobusoj.
Zoltán Franyó
Biografio
Zoltán Franyó lernis en Arad kaj Temesvár, en la soldalernejo de Sopron, poste en Budapeŝto en Akademio Ludovika. En 1910 forlasis la armeon kaj fariĝis redaktoro de gazeto Függetlenség en Arad. Je la fino de la unua mondmilito li plenumis servon en la viena militarkivejo. En 1919 li estis redaktoro de Vörös Lobogó kaj kiel kunlaboranto de György Lukács estis oficisto en publikinstrua popolkomisarejo. En Vieno li studis en la universitato orientajn lingvojn. En 1921 li aperigis siajn Ady-tradukaĵojn en memstara volumo (Auf neuen Gewässern, Wien). En 1923 li revenis Aradon kaj redaktis la revuojn Genius kaj Új Genius, poste la 5 órai Újság. Post la dua mondmilito li precipe tradukis. En 1969 li ricevis Herder-premion.
Esperanto-movado en Burundo
Historio
En 1999 Japhet Bayori Ntunzwenimana, reveninta el rifuĝejo en Tanzanio al Rumonge, ricevis de belgo Emile Van Damme lernolibron "Metodo dekunu". Poste li mem interesis kelkajn kiel Diallo Kashindi kaj Léopold Mugabaranoga, kiuj energie eklernis la Internacian Lingvon. Tiuj du varbis aliajn kaj establis diversajn klubojn ĉe lernejoj en Rumonge. Rezulte de kunlaborado de novaj organizaĵoj estiĝis "Club Burundais d’Espéranto" (CBE), inter anoj de kiu estis Jérémie Sabiyumva, nuna prezidanto de Asocio Nacia por Esperanto en Burundo (ANEB), kiu en 2008 aliĝis al UEA.
Dum tuta aŭgusto kaj unuaj dek tagoj de septembro de 2005 la Cseh-metoda instruistino Tereza Kapista gvidis kursojn pri Esperanto, po du semajnoj en Buĵumburo kaj Rumonge. Tio okazis kadre de la iniciato Lingvo de paco de UEA, danke al la financa subteno de la Fondaĵo Espero de UEA kaj Fondaĵo Hans. La kursojn partoprenis lernantoj de Demokratia Respubliko Kongo, Burundo kaj Tanzanio. En Buĵumburo la kursojn finis 73 personoj, en Rumonge 70 personoj. Krome Tereza Kapista aĉetis kaprinon por la rumonga klubo — aldone al du aĉetitaj de la klubo pli frue. Per tio geklubanoj esperis perlabori monon por provizi al si librojn, skribilojn, revuojn ktp.
Artikolo pri tiu vojaĝo aperis en la revuo Esperanto kaj foto de Tereza Kapista kun junaj burundaj esperantistoj — sur ĝia kovrilpaĝo. Dum la seminario estis fondita ANEB.
Energiŝparo
Energiŝparo aŭ energikonservado estas la klopodo farita por malpliigi la konsumon de energio uzante malpli da tiu en ajna servo de energio. Tio povas esti atingebla ĉu uzante la energion pli efika (uzante malpli da energio por konstanta servo) aŭ malpliigante rekte la kvanton de uzata servo (por ekzemplo, uzante malpli da tempo aŭ fojoj aŭtojn, elektran lumigon ktp). La konservo de energio estas parto de la koncepto de ekologia memsufiĉo. La energikonservado malpliigas la necesos de servoj de energio kaj povas rezulti en pli granda media kvalito, nacia sekureco, persona financa sekureco kaj pli grand ŝparado. Ĝi estas sur la pinto de la hierarkio de la eltenebla energiuzado. Ĝi ankaŭ malpliigas la kostojn de energio evitante la estontan elĉerpigon de naturaj rimedoj.
Esperanto-movado en Burundo
Historio
La 2008 en Buĵumburo estis inaŭgurita la sidejo de Afrika Esperanto-Instituto, direktata de Marteno Mbazumutima. Ĝi estas destinita precipe por organizi kursojn kaj faciligi komunikadon de Esperantianoj.
Energiŝparo
Oni povas konservi energion malpliigante la malŝparemon kaj la perdojn, plibonigante la efikon tra teknologia agado kaj plibonigante la funkciadon kaj eltenadon. Je tutmonda nivelo, la uzado de energio povas esti malpliigita ankaŭ pere de la stabiligo de la kresko de la loĝantaro.
Esperanto-movado en Burundo
Historio
La 2008 la burunda prezidento Pierre Nkurunziza akceptis Giorgio Silfer, la Konsulon de la Esperanta Civito, en oficiala aŭdienco ĉe sia rezidejo en Ngozi. La Konsulon akompanis Frederiko Nimubuna, la prezidanto de Societo Internacia de Paco Universala (SIPU) kaj Marteno Mbazumutima, la direktoro de Afrika Esperanto-Instituto. Ili traktis precipe la projekton "Ama Horo" (runde paco), ankaŭ nomata Civito de la Paco ( Cité de la Paix ), kiun SIPU intencis realigi en provinco Makamba, borde de lago Tanganjiko aŭ en Buĵumburo, aŭ surbaze de la preskaŭ kvarhektara strukturo de BUNIP, la eta vilaĝo apud la ĉefa reprezentejo de la Unuiĝintaj Nacioj en Burundo (post kiam ĉesos la mandato de UN). La prezidento promesis sian apogon por trovi la terenon. La 2009 la burunda ministerio pri akvo, medio kaj teritorio asignis al SIPU terenon de 25 hektaroj en la provinco Makamba, borde de lago Tanganjiko, por konstrui tie Civito de la Paco. SIPU estis devigata plenumi tion ene de dek du monatoj, helpe de Fonduso Pro Esperanto.
En marto 2008 Klarita Velikova el Britujo gvidis sportan seminarion en Rumonge, dum belgino Grietje Symoens alportis kursmaterialon kaj tekokomputilojn.
La Asocio Nacia por Esperanto en Burundo
En la lando funkcias Asocio Nacia por Esperanto en Burundo (ANEB), kiu aliĝis al UEA en 2008. Ĝis 2009 ties prezidanto estis Japhet Ntunzwenimana, sed rezulte de nova balotado, okazinta en la 2-a Nacia Kongreso de Esperanto en Burundo, lin anstataŭis Jérémie Sabiyumva. Vic-prezidanto iĝis Eric Nsabiyumva, sekretario — Hasano Ntahonsigaye, vic-sekretario — Thierry Ndizey, kasisto — Pamphile Bahati, vic-kasisto Gilbert Ndihokubwayo.
En januaro 2009 Cseh-instruisto Johan Derks kaj lia edzino Svetlana Milanoviĉ faris instruvojaĝon al Burundo. Ilin asistis Hasano Ntahonsigaye, Jérémie Sabiyumva, Léopold Mugabaranoga kaj Pamphile Bahati. Ili gvidis kelktagan kurson en Buĵumburo kaj dusemajnan seminarion en Rumonge, kiun partoprenis pli ol 120 personoj. Ili ankaŭ vizitis klubon en Gasanda, kie ili renkontiĝis kun pli ol 80 esperantistoj. En julio 2009 dum Krakova konferenco de ILEI la instrusekcio de ANEB, gvidata de Hasano Ntahonsigaye, estis oficiale akceptita de tiu organizaĵo.
Ekde 2007 funkcias la futbala klubo "Esperanto FC" en Rumonge, kiu en 2009 okupis la duan lokon en sia grupo dum loka turneo. Simila teamo estis establita en Gasanda; ĝi ricevis pilkon de Johano kaj Svetlana dum ilia vizito, kaj ankaŭ ricevas helpon de Monda Esperanta Ligo por Sporto (MELS).
Junulara sekcio de ANEB estis akceptita de TEJO en 2008. Ekzistas ankaŭ skolta sekcio.
En 2010 estis registritaj 37 kluboj kaj kursoj.
Naciaj kongresoj
Ekde la 10-a ĝis la 12-a de julio 2009 en Rumonge okazis la 2-a Nacia Kongreso de Esperanto en Burundo, kiun partoprenis 98 esperantistoj el Bururi, Urba Buĵumburo, kampara Buĵumburo, Bubanza, Kayanza, Muramvya, Makamba kaj Cibitoke, entute el 8 provincoj (el 17). Oni aprobis la decidon organizi Esperanto-centron en Rumonge kaj eldoni trimonatan revuon «Esperanto en Burundo» (rete kaj papere). La menciita centro devos kombini bibliotekon, publikan komputilejon kaj loĝoĉambron por turistoj (kiel fonto de enspezoj). Ĝia konstruado kostos ĉ. 20.000 eŭrojn. Por tiu celo (kaj ne nur por tiu ĉi projekto) estis establita fondaĵo "Esperanto en Evoluo", kies celo estas "financa subtenado de profitodonaj projektoj en malriĉaj landoj, kiuj celas doni bezonatan financan bazon al la tiea Esperanto-movado". Sendi mondonacojn por la Esperanto-centro en Rumonge oni povas jene: 1. al la konto de "St. Esperanto en evoluo" ĉe UEA, kodo eeer-u (kontonumero de UEA: 378964 ĉe ING-bank en Nederlando, la BIC estas PSTB NL21 aŭ uzu IBAN-numeron NL24PSTB0000378964); 2. al la konto de "St. Esperanto en evoluo" en IJsselmuiden, Nederlando ĉe RABObank, numero 1312.96.116 (la BIC estas RABO NL2U aŭ uzu IBAN-numeron NL72RABO0131296116).
La 2010 aperis la informo, ke per la subteno de la fondaĵo «Esperanto en Evoluo», ANEB aĉetis terenon en  Rumonge, kvartalo Kanyenko por konstrui la Esperanto-centron.
Kurso kaj ekzamena sesio de ILEI/UEA en 2011
En aprilo 2011 Mireille Grosjean alvenis al Burundo por trisemajna restado. Ŝi partoprenis la komunajn laborojn en la unua sabato de sia restado kaj tiam renkontis la prezidanton de la Parlamento kaj la Ombudsmanon, kiu zorgas pri paco en la lando. Dum tiuj komunaj laboroj ŝi estis filmita de la nacia televido. Poste ŝi veturis al Rumonge kaj tie gvidis dektagan kurson por pli ol 40 personoj. Fine de ĝi okazis ekzamensesio de la Internaciaj Ekzamenoj de ILEI. Jérémie Sabiyumva kaj Japhet Bayori Ntunzwenimana estis membroj de la Loka Ekzamena Komisiono.
Afrikaj Esperantologiaj Semajnoj
La Afrika Esperantologia Semajno okazis en Buĵumburo dufoje. La unuan (dua entute kaj la unua en Burundo) okazis tie inter la 11-a kaj 12-a de januaro 2007. Ĝin aranĝis la Societo Internacia por la Paco Universala (prezidata de Frederiko Nimubona), ĉe Afrika Esperanto-Instituto. La dua okazis inter la 3-a kaj 7-a de januaro 2008. Ĝi estis organizita de Kultura Centro Esperantista kaj gvidita de profesoro Giorgio Silfer.
Internacia Junulara Festivalo
En septembro 2009 en Buĵumburo okazis la internacia Junulara Festivalo, kiun partoprenis pli ol 600 personoj el Ruando, Tanzanio, Kenjo, Ugando, Burundo kaj Koreio. Ĝi estis organizita de la Internacia Junulara Amikeco (la religia organizaĵo el Koreio, kiu celas disvastigi evangelion) kunlabore kun la burunda ministerio pri junularoj, kulturo kaj sporto. Ĉiuj junuloj, aĝaj 18 ĝis 35 jaroj, estis bonvenaj en la festivalo, sen konsideri iliajn religiojn. Dum la festivalo junuloj, kiuj havis komputilon, senpage ricevis kurson de Esperanto kaj en iliaj maŝinoj oni instalis la edukadan programon Lernu (kurso de Esperanto). La inaŭguro estis bonvenigita de la urbestro de Buĵumburo, la Ministro pri junularo, kulturo kaj sporto kaj aliaj aŭtoritatuloj.
Sporta projekto
En 2006 Monda Esperanta Ligo por Sporto (MELS) donacis al la burunda futbala klubo "Esperanto" (organizita ĉe ĝia loka filio, prezidata de Venant Hakizimana) altkvalitan pilkon kaj financan subtenon. Entute tiu filio de MELS havis en 2007 teamojn en tri sportoj: basketbalo, futbalo kaj rugbeo.
Laŭ la iniciato de la prezidanto de MELS Klarita Velikova estis kreita «Esperanta eduka projekto por sporto kaj kulturo en Burundo, Afriko». Kadre de ĝi la organizaĵo planas kune kun sia burundo-filio kaj ANEB trejni kaj popularigi futbalon kaj koreajn luktoartojn, instrui sportistojn, organizi sportajn kaj esperantajn eventojn, eldoni kaj disvastigi materialojn pri sporto kaj Esperanto. La projekto estis prezentita en la Esperanto-Kongreso de Britio en majo 2007 kaj ricevis aprobajn reagojn. Ekde la ĝis  2008 Klarita Velikova organizis en Rumonge dusemajnan seminarion pri korea tradicia luktoarto tekvondo — unue en Afriko.
Esperanto-edukado
Kadre de programo "Malnovaj Lernejoj por Evoluo en Burundo" oni instruas Esperanton en pli ol dek lernejoj de la lando. En la lernojaro 2009-2010 funkciis Esperanto-kursoj en 37 elementaj aŭ mezaj lernejoj tra la lando. Lernejaj Esperanto-kluboj bone adaptiĝas al la loka eduka sistemo, ĉar el kvin tagoj de lernado, unu tago estas destinita por kulturaj aktivecoj kaj en tiu tago funkcias ankaŭ kluboj.
Disputoj pri landonomo
Inter Burundio kaj Burundo plej vaste uzata estas la lasta, kiun ankaŭ rekomendas PIV kaj PMEG. Unue Lingva Komitato subtenis la landnoman formon Burundio, kion por la decido de la koncernatoj lasis UEA dum la 93-a UK akceptante tiam kiel sian laŭvican Landan Asocion: Asocion Nacian por Esperanto en Burundo. Pri tiu ĉi diskuto skribis Johan Derks.
Sabero
Sabero [saBEro] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montaña de Riaño, en la nordoriento de la provinco. Sabero estas komprenebla etimologie kiel modifadapto de Sankta Petro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alejico, Olleros de Sabero, Sabero, Saelices de Sabero kaj Sotillos de Sabero, okupas totalan areon de 24,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 108 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 3 900 loĝantojn el la 1960-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estis setlejoj en epoko de keltoj. En Mezepoko okazis reloĝado, rilate al la kastelo Aquilare. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj minado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, ciklismo, kuirarto) krom produktado de viando.
Gravaj vidindaĵoj estas Muzeo de la Siderurgio kaj de la Minado, Kaverno de Valdeajo, monto kaj montopasejo de La Camperona.
Teruo Nimura
Teruo Nimura (japane 二村 昭雄, n. 2-an de majo 1943) estas japana futbalisto. Li en 1970 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Bibliothèque François Mitterrand (pariza metrostacio)
Bibliothèque François Mitterrand [biblijɔtɛk fʁɑ̃swa mitɛʁɑ̃] (Biblioteko François Mitterrand) estas stacio de la linio 14 de la Metroo de Parizo. Ĝi situas apud la ejo François Mitterrand de la Nacia Biblioteko de Francio, en la 13-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio situas paralele kun Strato de Tolbiac, sub la fervojoj venantaj de stacidomo Gare de Paris-Austerlitz.
Tiu stacio de la linio 14 estas interkonektita kun la stacidomo de RER C.
Ernst von Hesse-Wartegg
Ernst VON HESSE-WARTEGG (Vieno, 21-a de februaro 1854 Tribschen, 8-a de majo 1918) estis aŭstra diplomatia kaj verkisto
Granda vojaĝemulo, li estas konata pro siaj libroj de vojaĝoj kaj li estis ĝenerala konsulo en Venezuelo kaj en Svislando.
Charles-Adolphe Wurtz
Charles-Adolphe WURTZ (1817-1884) estis franca kemiisto, pedagogo, rektoro de la Fakultato de Medicino de Parizo, membro de la Akademio de Sciencoj, kiu famiĝis pro siaj esploroj rilate al la nitrogenaj komponaĵoj, Hidrokarbonoj kaj glikoloj. Li, kune kun la germana kemiisto Rudolph Fittig, malkovris la reakcion Würtz-Fittig, kiu estas kombina metodo de la halogenaj organikaj komponaĵoj.
Kemiaĵoj de li studitaj
<Gallery> Diethylamin-v1.svg| Dietilamino Ethylamine-2D-flat.png| Etilamino Ethylene_glycol.svg| Etileno-glikolo Ethylene_oxide.svg| Etilenoksido Phosphorus_oxytrichloride.PNG| Fosforila oksoklorido </Gallery> <Gallery> Hypophosphorous-acid-2D.png| Hipofosfita acido Methylamine.svg| Metilamino Neurine.png| Neŭrino Triethylamin.svg| Trietilamino </Gallery>
NGC 646-2
NGC 646-2 (aliaj indikoj — PGC 6014, ESO 80-2, VV 443, AM 0135-650) estas galaksio en konstelacio Virhidro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Sokratis Kusurakis
Sokratis KUSURAKIS (greke Σωκράτης Κουσουράκης, naskiĝdato nekonata, mortis la 16-an de decembro 1979) estis greka esperantisto, admiralo, fakdelegito de UEA en Ateno pri matematiko kaj pri maristaj aferoj.
Li estis prezidanto de la Supera Esperanto-Lernejo de Helena Esperanto-Asocio. En 1976 li estis vicprezidanto de la LKK de la 61-a UK en Ateno.
János Zichy
Grafo János ZICHY [jAnoŝ ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy János estis hungara bienulo, politikisto, ministro, membro (direktora en 1925) de Hungara Scienca Akademio.
János Zichy naskiĝis la  1868 en Nagyláng. Li mortis la 1944 en Nagyláng.
Biografio
János Zichy frekventis universitatojn en Berlino kaj Budapeŝto. En 1892 li doktoriĝis el ŝtatoscienco en Budapeŝto. En la sekva jaro li iĝis subnotario, en 1894 senatano. Inter 1896-1918 li estis parlamenta deputito. En la 1910-aj jaroj li trifoje estis ministro. Li agis kontraŭ la Hungara Sovetrespubliko en 1919. Ekde 1922 ĝis sia morto li denove estis parlamentano kaj senatano, kie li strebis por restari la Habsburgojn. Li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo en 1934 de Otto von Habsburg.
Misolongi
Misolongi aŭ Missolonghi (en greka Μεσολόγγι, laŭlitere Mesolongi) estas municipo de 34,416 loĝantoj (laŭ la censo de 2011) en okcidenta Grekio. La urbo estas ĉefurbo de la regiono Etolio-Akarnanio kaj sidejo de la municipo nome Iera Poli Messolongiou (Sankta urbo Misolongi). Misolongi estas konata kiel loko de tragedia sieĝo dum la Greka Milito de Sendependigo, kaj de la morto de la fama angla poeto Lord Byron.
Dolné Lovčice
Dolné Lovčice, hungare Alsólóc [alŝOlOc] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio. Dolné kaj alsó signifas: suba.
Situo
Dolné Lovčice situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj apud aŭtoŝoseo, laŭ fervojo Leopoldov-Trnava. La lasta urbo troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1290 laŭ tiama hungara ortografio Loch. Baldaŭe la vilaĝo disiĝis al Suba kaj Supra Lóc-oj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsólóc 599 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolné Lovčice 708 homoj, (696 slovakoj).
Famuloj
En la tiama Alsólóc naskiĝis hungara juristo Géza Magyary.
Mihály Bochkor
Biografio
Bochkor studis en Vieno kaj Kolozsvár. Ekde 1914 en Pozsony li lekciis eklezijuron, ekde 1917 en Kolozsvár hungaran konstitucijuron kaj jurhistorion. Li redaktis la eldonaĵojn de la faksekcio de Jur- kaj Sociscienco de Erdélyi Múzeum-Egyesület.
Principo de ne-transŝovado
La ne-transŝovado (angle kaj france : non-refoulement) estas principo en la internacia juro, specife leĝo pri rifuĝintoj, koncernante la protekton de rifuĝintoj reveninte al lokoj kie iliaj vivoj aŭ libereco povus esti minacataj. Malsame politika azilo, kiu koncernas tiuj, kiuj povas pruvi riskon de turmentado sur bazo de membriĝo en socia grupo aŭ klaso de personoj, ne temas pri la kolektiva revenigo al la patrio de homoj, ĝenerale rifuĝintoj en militaj zonoj kaj aliaj zonoj de la kataklismo.
Kopta evangelio laŭ Tomaso
La Kopta evangelio laŭ Tomaso estas evangelio kiu ne aperas en la Biblio sed eble datiĝas de la 2a jarcento. Ĝi asertas esti de Sankta Tomaso, kunulo de Jesuo.
En la Biblio troviĝas nur kvar evangelioj—tiuj de Mateo, Marko, Luko kaj Johano -- sed multaj aliaj ekzistis. La katolika eklezio akceptis ilin nur kiel homaj verkoj aŭ simple malakceptis multajn el tiujn aliajn evangeliojn kiel herezaj aŭ falsaj. Unu tia estas la evangelio de Tomaso. Partoj de la grekaj tekstoj estis eltrovitaj antaŭ cent jaroj, sed la tuta teksto en la kopta estis eltrovita en 1945 de la la biblioteko de Nag-Hamado. En la biblioteko estas multaj verkoj de gnostikismo, ne-katolika speco de kristanismo kiu floris dum la 2-a kaj 3-a jarcentoj, precipe en Egipto. Sed la evangelio de Tomaso mem ne estas gnostika sed pra-gnostika.
La evangelio ŝajne estis verkita en Sirio en la greka en la 1-a aŭ 2-a jarcento. La kopta teksto estas traduko. Citaĵoj el la evangelio aperas en la verkoj de la katolika pensinto Klemento de Aleksandrio (mortis ĉ. 215), la ĉefa peranto de gnostikaj pensoj al katolikismo. Klemento citis dirojn 1-7 kaj 26-39. En la 19-a jarcento, la diroj 26-30, 77, 31-33, 1-7 kaj 36-40 estis eltrovitaj sur tri paĝoj de papiruso skribita en la greka lingvo.
La evangelio nur havas unu okazon pri Tomaso: kiam Jesuo sekrete diris al li tri dirojn, kiujn li ne diris al la aliaj apostoloj, pro timo de ŝtonmortigo.
La evangelio estas kolekto de 114 diroj de Jesuo, simile al la evangelio Q. El ĝiaj diroj, 90 ankaŭ ekzistas en la bibliaj evangelioj, ekzemple, la parabolo de la semisto, la perlo, la sinapa semeto, la tributa monero, ktp. Aliaj diroj estas novaj sed ŝajne devenas de Jesuo, ekzemple:
Aliaj diroj ŝajnas kristanaj sed ne speciale jesuaj:
Sed aliaj diroj estas misteraj, strangaj, aŭ eĉ kontraŭdiras la bibliajn evangeliojn:
Malsimile al la Jesuo de la Biblio, la tomasa Jesuo ne parolas pri la fino de la mondo sed diras ke la regno de la ĉielo jam nun estas sur la tero. La tomasa Jesuo ankaŭ parolas pri cirkumcido: en la Biblio, la silento de Jesuo pri cirkumcido kaŭzis disputon pri ĝi en la frua eklezio.
La koro de la biblia Jesuo estas lia Pasiono sur la Kruco. Ĝi ekzistas en ĉiu el la kvar bibliaj evangelioj, sed ne eĉ unu aludeto pri ĝi ekzistas en la evangelio de Tomaso. Kaj precize pro tio, la evangelio de Tomaso estis eltrovita en la kaverno de la gnostikoj, sed ne la tradiciaj evangelioj.
La tuta evangelio estis tradukita en Esperanton de Gerrit Berveling en 1994.
Cervoskarabo
La cervoskarabo (Lucanus cervus) aŭ kornoskarabo estas la plej konata lukaneda specio.
Saint-Germain-sur-Sarthe
Saint-Germain-sur-Sarthe estas malaperinta franca situanta en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Germinois.
Cervoskarabo
Proprecoj
La masklo longas 3,5-8,5 cm, sed la ino estas pli malgranda kaj longas nur 2,5-5 cm. La maskla kapornama "kornaro" estas fakte forte grandiĝinta mandiblo, kiu havas rolon en bataloj kaj luktoj. La grando de la insekto kaj de la mandiblo dependas de la mineraloj kaj nutraĵoj konsumitaj en la larvoaĝo. En la malnovaj kverkoarbaroj oni povas trovi pli grandajn masklojn, ol en junaj arbaroj. La nutrado de la cervoskaraboj okazas strange: ili lekas la sukojn de la - ĉefe - kverko kaj aliaj arboj per siaj malsupraj ruĝbrunaj lipoj. La mandibloj de la ino estas tre fortaj kaj konvenas por maĉi la trunkoŝelon de la arbo, tiel ili povas atingi la dolĉan sukon de la kverko.
Vivloko
Tiuj palearktisaj insektoj estas forte ligitaj al kverkaroj, kie oni povas trovi ilin sur la arboŝeloj, en la arbokrono aŭ sur defalitaj branĉoj. Ili ofte aperas en parkoj, kie kreskas kverkoj. Ili vivas dise en Eŭropo, kutime en la defalfoliaj arbaroj.
Reprodukto
Ili aktivas krepuske, kiam ili vizitas la nutradejojn. La maskloj troviĝas tie kaj ekbatalas: ili turnas sin unu kontraŭ la alia kaj krocigas la kornarojn tiele ke unu povas levi la alian. La celo estas la faligo de la malamiko el la arbo, sed oni forpelas tiam eĉ la inojn. Ili batalas dum horoj, ĝis kiam restas nur unu. La masklo grimpas la inon -ilia kapoj vidas samdirekte - kaj restas en tiu pozicio dum tagoj. Post sukcesa kopulacio, la ino demetas ovojn en putiĝantan arbotrunkon aŭ en teron, proksime al radiko. La larvoj evoluas dum 3-5 jaroj, depende de la nutroriĉeco kaj la temperaturo. La bone nutrita larvo atingas longon de eĉ 10 cm, kaj similas al dika majskaraba vermo. Iom antaŭ la enpupiĝo, ĝi konstruas t.n. puplulilon (pupejon), kaj ĝi pupiĝas en tie. La pupejoj estas ĉiam pli grandaj ol tiuj de la inoj, ĉe la maskloj estas bone videbla la mandiblo, kiu estas direktita al la abdomeno. La skaraboj elpupiĝas aŭtune, sed dum printempo ili restas en kaŝejo. Ili aperas nur en la somera varmo, pli mapli la monato de junio. La maskloj vivas nur tre mallonge, nur kelkajn semajnojn, la inoj vivas pli longe.
Nutraĵo
La plenkreskaj skaraboj lekas la sukojn de la kverko. Nur la ino kapablas antaŭhelpi la nutradon per sia mandiblo, la maskloj devas trovi la fluantajn sukojn. La trovo de la nutraĵo kaj de la inoj okazas per flarado. La larvoj manĝas la lignaĵon de la putriĝantaj arboj (aŭ radikojn de arboj) (ĉefe tiujn de kverkoj).
Noto: oni povas vidi flugantajn cervoskarabojn nur en antaŭtempesta tempo aŭ en kvietaj, varmaj vesperoj.
Saint-Germain-sur-Sarthe
Kiel la nomo indikas, la loĝloko situas borde de la rivero Sarthe. Fine de en ĝi vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kojetín (distrikto Havlíčkův Brod)
Kojetín (Kojetin) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1351.
Humaneca helpo
Humaneca (Homama) helpo aŭ asisto estas materiala aŭ loĝistika helpo provizita por humanecaj intencoj, tipe responde al humanecaj krizoj. La unua objektivo de humaneca asisto estas savi vivojn, mildigi suferadon, kaj daŭrigi homan dignon. Ĝi povas sekve esti distingita de helpo al disvolviĝo, kiu provas trakti la fundamentajn sociekonomikajn faktorojn kiuj kondukas al krizo aŭ urĝa situacio.
Humaneca asisto estas provizita de registaraj agentejoj, neregistaraj organizaĵoj, kaj aliaj neregistaraj humanecaj agentejoj laŭ humanecaj principoj detalitaj en Rezolucio 46/182 de la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj. Ili estas financitaj de donacoj de individuoj, kompanioj, registaroj kaj aliaj organizaĵoj.
La manlibro de "Sphere Project", lanĉita en 1997, Humaneca Ĉarto kaj Minimumaj Normoj en Katastrofo Respondo, kiu estis redaktita de koalicio de neregistaraj humanecaj agentejoj, listigas la sekvontajn principojn de humaneca ago:
Dum la 20-a jarcento, multaj humanechelpaj operacioj estis faritaj. En la 1980-aj jaroj la konscio pri la kampo kreskis en la okcidenta mondo, ĉar famuloj (kiel influaj kantistoj) alvokis homojn tra la mondo kontribui kaj kuraĝigi siajn registarojn subteni tutmondajn luktojn per humaneca helpo.
Ekzemple, help-operacioj estis faritaj dum la malsato en Etiopio (1983-1985), same kiel en aliaj lokoj en Afriko kaj tra la landoj de la Tria mondo.
Rimedoj kaj manieroj provizi helpon
Humaneca helpo povas esti provizita per kelkaj manieroj kaj agoj:
Teknologiaj rimedoj optimigas la disponigon de humaneca helpo. Ekzemple, satelita bildo ebligas lokalizi areojn antaŭ / post katastrofo;
La uzo de sociaj retoj permesas komunikadon per rapidajn mesaĝojn, kiel oni faris ekzemple en Uragano Sandy kiam ĉi tiuj platformoj estis uzataj por transdoni mesaĝojn pri malaperintoj kaj lokoj, kiuj postulis urĝan atenton;
Diversaj prognozaj iloj ebligas taksi la probablon kaj atendon de katastrofoj; Kaj amaskunlaboro kaj artefarita intelekto helpas redukti damaĝon al homoj, danke al preventaj rimedoj kiel evakui la loĝantaron antaŭtempe.
Organizoj
Homhelpaj provizantoj inkluzivas registritaj instituciojn kaj ankaŭ neformalajn organizojn:
La Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj (OUNKHA) respondecas pri kunordigado de respondo al katastrofo, kaj ĝia rolo estas certigi, ke la internacia komunumo kunlaboru kaj komplementu en ĉi tiuj kazoj.
Tamen kelkfoje la kunordigo ne taŭge organiziĝas, kaj eĉ estas konkurenco pri "ekskluziveco" en helpo (kaj ricevado de reklamado kaj postaj donacoj).
Laboristaro
Laŭ ALNAP (Active Learning Network for Accountability and Performance), organizo kun membroj de diversaj humanechelpaj organizaĵoj el la tuta mondo, en 2008 ĉirkaŭ 200 000 homoj laboris en ĉi tiu kampo: ĉirkaŭ 50% de ĉiuj laboristoj en la kampo laboris en NRO-j (sendependaj / neregistaraj); Ĉirkaŭ 25% laboris ĉe UN kaj ĝiaj filioj; Kaj ĉirkaŭ 25% de la tutaj laboristoj laboris en la organizo de Ruĝa Kruco. Humaneca helpo estas kelkfoje donita de homoj, kiuj ne laboras kontraŭ salajro, ekzemple en sukuraj situacioj, kiam membroj de la loka (damaĝita) komunumo kaj diasporaj komunumoj venas por helpi. Ankaŭ lokaj kaj landaj registaraj korpoj, armeoj, individuoj kaj eĉ privataj kompanioj foje venas por helpi.
Homoj implikitaj en disponigado de humaneca helpo (unufoja aŭ regula bazo) ofte estas en malfacila medio, postulante fortikecon, respondecon kaj ekspozicion al malfacilaj vidindaĵoj. Rezulte, la mensa sano de iuj praktikistoj povas esti tuŝita, kiel PTSM post-traŭma streĉiteca malordo.
Financado
La financado por humanecaj helpaj operacioj kutime venas de okcidentaj landoj (kiel procento de la buĝeto difinita de registaroj, do impostaj monoj), same kiel de kompanioj kaj individuoj, kiuj donacas al la organizoj, kiujn ili subtenas.
Interalie almenaŭ 1 biliono da dolaroj estis investita en landoj de la afrika kontinento inter la jaroj 1959 kaj 2009.
Juriens
Geografio
La komunumo Juriens situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 19 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains kaj 25 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Juriens kaj la vilaĝeto Cosson.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Juriens limas en nordoriento kaj oriento al Romainmôtier-Envy en sudoriento al Moiry, en sudo al La Praz, en sudokcidento al Mont-la-Ville, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Vaulion.
Trafiko
Juriens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka suda paralelvojo al la kantona ĉefvojo n-ro 130 de Romainmôtier al Vaulion, kaj de Juriens konekta vojo kondukas al La Praz. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 10 kilometrojn oriente de la komunumo apud Chavornay. Pere de la poŝtaŭtolinio de Croy al L'Isle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Juriens datiĝas el la jaro 1263 kiel iurians. Juriens dum mezepoko apartenis al la Senjorujo Romainmôtier, kies centro estis la samnoma abatejo. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo estis parto de la berna Voktejo Romainmôtier. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Orbe, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Jacob Tobia
Jacob TOBIA (naskiĝis la ) estas usona GLAT-rajta aktivulo, verkisto, produktisto, televida mastro kaj aktoro. En la jaro 2019, ri publikigis sian memorverkon kies titolo estas Sissy: A Coming-of-Gender Story. Ri estas ankaŭ la voĉo de la rolulo Double Trouble en animaciitaj serioj She-Ra and the Princesses of Power de DreamWorks'.
Frua vivo kaj edukiĝo
Geavoj de Tobia estis sirianoj kiuj enmigris en Usonon en la 1950-aj jaroj kiuj parolis la araban, pri kiu Tobia diris ke ĝi estas "la lingvo kiun mi ne parolas sed dezirus ke mi povu." Tobia kreskis en Raleigh, Norda Karolino, en metodisma familio kaj diplomiĝis en 2010 disde Alta Lernejo de Raleigh Charter, servante tie kiel prezidanto de la Alianco de Samseksemuloj kaj Aliseksemuloj kaj estante aktiva en studenta estraro. Tobia proponiĝis al Harvardo, kaj estis akceptita, sed elektis iri al Duke anstataŭe kie ri diplomiĝis summa cum laude en Universitato Duke kun grado en Homrajta Porparolo. Estante studento en Duke, Tobia servis kiel la vicprezidanto por egaleco kaj eliro por Dukea Studenta Estraro, estis kun-prezidanto de Bluaj Diabloj Unuigitaj, kaj prezidanto de Dukeaj Studentaj por Genra Neŭtraleco.
Kariero kaj aktivismo
Tobia estas scienculo de "Point Foundation", scienculo Harry S. Truman, kaj ricevanto de la Nacia Voĉa kaj Aga Aljuĝo de Universitateja Fiero. Riaj verkoj estis atentitaj en MSNBC, MTV, The Huffington Post, The Washington Post, The New York Times, The Guardian, BuzzFeed, Jezebel kaj aliaj amaskomunikilaraĵoj. Ri ankaŭ servis sur konferencaj paneloj kaj parolis en Harvarda Universitato, Princetona Universitato, Kolumbia Universitato, kaj diversaj Usonaj GLAT-aj konferencoj. Ri laboris por la Unuigitnaciara Fondaĵo, la Homrajta Kampanjo, kaj la "Astraea Lesbian Foundation for Justice" antaŭ komenci karieron je televido.
Ri provizis la voĉon de Double Trouble en sezono 4 de She-Ra and the Princesses of Power.
Persona vivo
Tobia uzas en la angla la ununombran they.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Ajak)
La paroĥa preĝejo Ĉieliro de Maria estas katolika historia monumento en urbo Ajak (Hungario).
Historio
En tiu komunumo katolika kirko funkciis ekde la 13-a jarcento, kiun la kalvinanoj akiris en la 1550-aj jaroj. La alvenintaj slovakoj konstruis novan lignan kirkon en la 1780-aj jaroj, kiu jam estis kaduka en komenco de la 19-a jarcento. La preĝejo nun videbla estis konstruita en 1819, tamen sen turo kaj sakristio. Inter 1824 kaj 1840 oni faris la altaron kaj la meblojn. La sakristio konstruiĝis inter 1828-1830. En 1845 incendio kaŭzis signifajn damaĝojn. La renovigaj laboroj okazis (ankaŭ turo konstruiĝis) inter 1847-1852. La orgeno estis farita en 1979.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la trotuaro. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La absido estas rektangula, al kiu sakristio aliĝas.
Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.
Lajsana kanbirdo
La Lajsana kanbirdo (Acrocephalus familiaris familiaris) estis subspecio de la Havaja kanbirdo, kiu estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj. Tiu subspecio estis logike ege simila laŭ apekto al la vivante restanta subspecio, nome la Nihoa kanbirdo. Ties dorso estis bruna, kaj ties ventro estis grizeca.
Formorto
Tiu subspecio estis maltimida kaj abunda en Lajsano, kie ĝi estis endemia, en la komenco de la 1890-aj jaroj (Udvardy, 1996). Post la enmeto de hejmkunikloj en 1903, kiuj preskaŭ forigis el la insulo ĉian vegetaĵon dum la venontaj malmultaj jaroj, tiu birdoj probable malpliiĝis rapide. Supozeble estis ankoraŭ 1500 vivantaj en aprilo de 1915 kiel informis la ekspedicio de ŝipo USCGC Thetis (Clapp et al., 1996), sed censo de 1911 fare de la ekspedicio de Iowa State College trovis nur "kelkajn" (Dill & Bryan, 1912), same kiel mallonga vizito en februaro de 1916. Ĉar la birdopopulacioj en Lajsano fluktuis ege kaj ĉar estis konsiderinda troa ĉasado fare de la japana komerco de ĉapelfarado en la 1910-aj jaroj, la supozata kvanto de 1915 povas ne esti pridiskutata, sed ĝi ŝajnas ege malprobabla. Ĉiukaze la ekspedicio de 1923 nome Ekspecidio Tanager informis pri nur unu nekonfirmata vidaĵo kiu povus esti erara (Olson, 1996). Tiele oni povus konkludi, ke tiu birdo malaperis iam fine de la 1910-aj jaroj.
Dum la vegetaĵaro malaperis, tiu birdo el la Pacifika ekozono suferis pliiĝantan ovopredadon fare de la Lajsana fringo (Telespiza cantans), Koluma ŝtonturnulo (Arenaria interpres) kaj la Pacifika kurlo (Numenius tahitiensis), same kiel pliiĝanta konkurenco por manĝo kaj nestobiotopo; malgranda herbejo de tabakarbo (Nicotiana glauca) estis la ununura loko restanta kie tiu kanbirdo, la Lajsana ralo (Porzana palmeri) kaj la Lajsana apapano (Himatione sanguinea freethi) povus nestumi kun sufiĉa sukceseblo. Krome ankaŭ la tineoj kiuj estis ties ĉefa manĝoresurso iĝis ĉu eble formortintaj ĉu ege raraj dum ties manĝoplantoj estis manĝataj de la kunikloj, kaj tiele la ununura grava manĝo lasata estis salakvaj muŝoj, kiuj, kvankam abundaj, estus manĝataj ankaŭ de aliaj indiĝenaj birdoj kaj de la Lajsana anaso (Anas laysanensis), ĉiuj el kiuj estis pli agresemaj ol la kanbirdo. Ŝajne la Lajsana kanbirdo estis la unua el la tri birdotaksonoj kiuj formortis en Lajsano, ĉar la lastaj individuoj de la Apapano malaperis dum sablostormo ĉirkaŭ la 24a de aprilo de 1923 kaj ankaŭ la ralo malaperis ĉirkaŭ tiu epoko.
Roquemaure (Gard)
Roquemaure estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Roquemaurois.
Falsa Demetrio la 1-a
Falsa Demetrio la 1-a (ruse Лжедмитрий I) konata ankaŭ kiel Lĵedmitrij (Falsa Dmitrij) la 1-a aŭ Dmitrij Samozvanec (Pseŭda Demetrio) estis caro de Rusio ekde la 21-a de junio 1605 ĝis la 17-a de majo 1606, kiu reĝis sub nomo Dmitrij Ivanoviĉ (ruse Дмитрий Иванович) el Rjurik dinastio.