cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
Sant Sadurní de Tavèrnoles, ankaŭ nomita Sant Serni de Tavèrnoles, estas benedikta abatejo situanta en periferio de vilaĝo Anserall, ĉefurbo de municipo Les Valls de Valira (Alt Urgell), 300m. norde el tiu ĉi vilaĝo, ĉe dekstra flanko de rivero Valira, kaj 3 kilometroj for de la Seu d'Urgell, survoje al Andoro; ĝi estis fermita en 1592. .
Ĝingis-Ĥano
Kresko
Temuĝin kreskis en ekstreme malbona medio. Ĉirkaŭ 1170 lia patro, unu el la mongolaj tribestroj, estis venenita de tataro, kaj la familio estis miskomprenata kaj malamike traktata. Li kaj liaj patrino kaj fratoj vivis malfacile. Miskomprenate de la tribo, la familio transloĝiĝis al malproksima loko. Ili estis malriĉaj kaj en vintro sin vivtenis per ĉasado. Malfacila vivo hardis Temuĝin kaj li fariĝis firmvola kaj sentima.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
Historio
Cenobitejo de visigota kaj episkopa deveno. Unuaj historiaj datenoj konataj estas de fino de 8a jarcento, pro la adoptisma herezo aŭ feliksa herezo elpensita de ĝia abato Felikso kaj apogita de toleda episkopo Elipando, primaso de la visigota eklezio. Malgraŭ tio ĉi, la origino de tiu ĉi monaĥejo ne estas tre klara ĉar monaĥoj kelkfoje falsis dokumentojn por ricevi papajn avantaĝojn. Inter ĉiuj dokumentoj falsitaj en Sant Serni troviĝas falsa buleo emisiita de Leon la 3a. Felikso, abato de Tavèrnoles kaj samtempe episkopo de Urgel, estis persekutita kaj eksigita de Karlomagno.
Ĝingis-Ĥano
Konkeroj
En la 80-aj jaroj de la 12-a jarcento Temuĝin titolis sin ĥano (signifanta reganton de tribestro) kaj en 1202 ekstermis mongolajn tribojn plej multe okupantajn teron kaj konkeris la altebenaĵon Hulun-Boir. En 1204 li fariĝis la plej granda reganto sur la Mongola Altebenaĵo. En 1206 li estis elektita Granda Ĥano de Mongolio. Li fondis la Mongolan Ĥanlandon kaj titolis sin Ĝingis-Ĥano.
Post fondiĝo de la ĥanlando la limoj inter la triboj estis forigitaj kaj la membroj de la triboj regrupigitaj. De tiam la mongolaj triboj unuiĝis en unu landon.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
Historio
Nova kirko estis konsekrita la 17an de januaro de la jaro 1040 de la episkopoj Eribau de Urgel kaj Arnulfo de Ribagorza. Ĝi estis konsekrita honore al Virgulino kaj al sanktuloj Miguel kaj Saturnino. Guillermo estis la tiama abato kaj al konsekra ceremonio venis diversaj eminentuloj de tiu epoko, kiel la grafoj de Urgel, la episkopoj de Narbona kaj de Arles kaj la episkopoj de Elna, Béziers, Ĝirono kaj Tolosa de Lengadòc. En dokumento de konsekro oni mencias la posedaĵojn de la monaĥejo kaj aperas referenco al benedikta ordeno sekvita de monaĥoj.
Ĝingis-Ĥano
Konkeroj
Post sia surtroniĝo Ĝingis-Ĥano faris grandskalan militadon por ekspansiigi la teritorion. En la 13-a jarcento la ĉefaj feŭdismaj landoj frontis seriozan socian krizon, kaj tio pretigis kondiĉojn favorajn al li por grandskala milita ekspansio.
En 1219 Ĝingis-Ĥano kaj lia armeo el 200 mil soldatoj ekspediciis okcidenten, atingis ĝis Hungarion kaj konkeris teritorion de la nuntempa rusia suda Siberio.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
Historio
En 1099 la papo Urbano la 2a konsentis al monaĥejo buleon de imuneco. La grandiozeco de Sant Serni daŭris ĝis fino de 13a jarcento. Ĝia lasta abato estis Onofre Ferrer kiu forpasis en 1584. Kvankam la monaĥejo ankoraŭ aktivis sen abato, per kongregacio de du monaĥoj, finfine ĝi estis sekularigita kaj fermita laŭ ordono de la papo Klemento la 8-a en 1592. La enspezoj de la monaĥejo turniĝis en profiton de la seminario de la Seu d'Urgell kaj en cenobitejo oni instalis vikariejon.
Ĝingis-Ĥano
Konkeroj
Por firmigi sian regadon super la unuigita lando, Ĝingis-Ĥano ellaboris sistemojn de milito, politiko kaj juro, publikigis kodon celantan normalan ordon de la socio kaj kreis la mongolan skriblingvon aplikeblan tra la tuta lando. Ĉiuj liaj faroj ludis progresan rolon en la disvolviĝo de la mongola socio.
La mongoloj estis pragmataj kaj malmulte interesiĝis pri la vivstilo de la konkeritaj popoloj. Male ili montris sin malfermemaj al aliaj kulturoj kaj religioj kaj eĉ asimilis kulturojn.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
La konstruaĵo
De unua epoko nur restas la kap-loko de la kirko kun absido orientita al oriento. Ankaŭ konserviĝas la transepto kiu estas finita per absidetoj. Oni scias, ke ĝi posedis tri navojn malgraŭ ke ili ne konserviĝis tute. Ankoraŭ oni povas vidi cirklo-forman bazon kaj grandan parton de la origina sonorilturo. De la klostro situinta ĉe suda flanko restas neniu vestiĝo; oni diras, ke ĝi estis ĝemela al tiu de la Katedralo Sankta Maria de Urgel.
Ĝingis-Ĥano
Konkeroj
Ĝingis-Ĥano mortis en la ekspedicio por konkeri la Okcidentan Xia-regnon en julio de 1227, en la aĝo de 65 jaroj.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
La konstruaĵo
Kelkaj kapiteloj troviĝas en Barcelono kaj en Usono tial, ke oni vendis ilin al kolektanto; en Nacia Muzeo de Arto de Katalunio oni konservas, inter aliaj eroj, kapitelojn, baldakenon kaj altar-tukon de 12a jarcento kie oni reprezentas naŭ episkopojn kun aŭreoloj, kaj en la katedralo de la Seo de Urgel restas kelkaj dokumentoj, inter ili la abateja registro.
Ĝingis-Ĥano
Sekvo
Lia nepo Kublaj-Ĥano fondis la Yuan-dinastion (1206-1368).
Ĝingis-Ĥano mortis, sed neniu aŭdacis atenci Mongolion. Ĥubilai senĉese ekspansiis al la sudo de Ĉinio kaj fine unuigis Ĉinion. Li prenis Pekinon kaj titolis sian landon Juan en 1271.
Monaĥejo de Sant Serni de Tavèrnoles
La konstruaĵo
En 1971 oni faris partan restarigon.
Ĝingis-Ĥano
En Esperanto aperis
Temuĝin, la filo de la stepo (Tibor Sekelj, tradukis Tereza Kapista, Beograd,1993, 68 p.
Pri Ĝingis-Ĥano en El Popola Ĉinio, la 3-an de septembro 2013.
Vidu ankaŭ
Mongolio
Mongolaj invadoj kaj konkeroj
János Révész (Riszdorfer)
RÉVÉSZ (RISZDORFER) János (re:ve:s) estis hungara rakontisto, eklezia verkisto, redaktoro naskita en Nyíregyháza la 17-an de marto 1863 kaj mortinta en Baia Mare la 18-an de decembro 1933. Li estis la patro de poeto, rakontisto Mitó Révész.
Kariero
Révész (Riszdorfer) János diplomitiĝis en evangelia teologio de Pozsony, kaj de 1885 ĝis sia morto li estis pastro, prezidanto pri kontrevizio de eklezia distrikto, tribunala juĝisto, ditrikta konsilanto. Li estis respondecredaktoro de gazeto Nagybánya és Vidéke de 1891, de 1903 ĝia posedanto. Inter 1905-1919 li redaktis kune kun Elemér Soltész la eklezian gazeton Igehirdető. Li havis rolon en la fondado kaj agado de artistkolonio de Nagybánya, en aranĝado de urbo.
Belá (distrikto Žilina)
Belá (hungare Bella) estas granda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Belá situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Žilina troviĝas je 20 km.
Reĝa Kolegio de Psikiatroj (Britio)
La Reĝa Kolegio de Psikiatroj estas la ĉefa profesia organizo de psikiatroj en Unuiĝinta Reĝlando, kaj respondecas pri reprezentado de psikiatroj, pri psikiatria esplorado kaj pri disponigo de publika informo pri mensaj sanproblemoj. La kolegio donas konsilojn al la respondeculoj pri trejnado kaj atestado de psikiatroj en Britio.
Krom eldono de multaj libroj kaj produktado de pluraj ĵurnaloj, la kolegio produktas, por la publiko, informojn pri mensaj sanproblemoj. Ĝiaj oficejoj situas ĉe 21 strato Prescot en Londono, proksime al Aldgate.
Seugy
Seugy estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Seugissois.
Kálmán Sztrókay
Kálmán Sztrókay [strOkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Sztrókay Kálmán Imre estis hungara mineralogo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis nemescsói [nemeŝĉOi].
Kálmán Sztrókay naskiĝis la  en Zalacsány. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Sztrókay frekventis gimnazion en Sopron, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1930. Post la diplomo li ekinstruis en la universitato, ankaŭ en la mineralogia instituto. En 1932 li plulernis en Berlino, en la sama jaro li doktoriĝis en Budapeŝto. En 1952 li kandidatiĝis (CSc), li doktoriĝis (DSc) en 1958 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En 1952 li estis nomumita docento, inter 1953–1978 li estis katedrestro, inter 1961–1964 vicdekano, inter 1965–1967 vicrektoro, inter 1967–1968 dekano. Li multe okupiĝis pri ercoj kaj meteorŝtonoj. Li ricevis premiojn inter 1967-1987.
28628 Kensenshi
28628 Kensenshi estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kensen Shi , finaliston en 2013 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la A&M Consolidated High School en College Station (Teksaso).
Santiago Juxtlahuaca
Geografio
Santiago Juxtlahuaca apartenas al la distrikto Juxtlahuaca al kiuj apartenas entute 7 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 33401 loĝantojn. El tiuj estis 15770 viroj kaj 17631 virinoj. La komunumo havas surfacon de 583,05 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1690 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16625 indiĝenoj. El tiuj 13701 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 13701 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
NGC 2933
NGC 2933 (aliaj indikoj — UGC 5132, MCG 3-25-8, ZWG 92.15, VV 808, PGC 27436) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
23131 Debenedictis
23131 Debenedictis estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erika Alden DeBenedictis, gajnantino de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro ŝia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Saint Pius X High School en Albuquerque (Nov-Meksiko, Usono).
Aŭstralia Psikologia Societo
La Aŭstralia Psikologia Societo (Australian Psychological Society) estas profesia asocio de psikologoj en Aŭstralio. La APS asertas havi pli ol 23.000 membrojn, igante ĝin la plej granda profesia korpo reprezentanta psikologojn en Aŭstralio. La Kodo de Etiko de la Socio estis adoptita en 2007 kaj iĝis la Kodo de Etiko por la profesio en Aŭstralio en 2010 kiam ĝi estis adoptita de la nove-formita Psikologia Estraro de Aŭstralio. La APS ankaŭ disponigas al la membroj rekomendojn de konvenaj pagoj por iliaj profesiaj servoj.
Ikonostazo
Ikonostazo aŭ ikonosepto estas septo en ortodoksa aŭ orienta katolika preĝejo, kiu apartigas la sanktejon kun la altaro disde la navo. Ĝi estas ofte skulptita el ligno kaj ornamita per ikonoj.
Ikonostazo kutime estas pli alta ol personoj, sed ne tuŝas la plafonon, tiel ke la voĉo de la pastro estas aŭdebla en la navo. En ikonostazo estas tri pordoj:
Skoltado
Skoltado estas esplora irado de homo, homaro (patrolo), veturilo, ŝipo (ekz. per patrolŝipo) aŭ aviadilo (ekz. per senpilota aviadilo). Tiu termino estas aparte uzata en armeo.
Lingva noto
La vorto skolto venas el la angla vorto scout, kiu signifas "esploriston"; sekvas, ke skoltado foje estas konfuzita kun skoltismo, tial "skolto" povas havi la jenajn signifojn :
(111928) 2002 GA22
(111928) 2002 GA22 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Federacia vojo 37
La federacia vojo 37 - germane Bundesstraße 37 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 108 kilometrojn tra la federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato, Baden-Virtembergo, Hesio kaj fine reee tra Baden-Virtembergo. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Kaiserslautern kaj la plej orienta la komunumo Mosbach. Gravaj urboj survojaj estas Bad Dürkheim, Ludwigshafen. Inter Mannheim, Hajdelbergo, Neckarsteinach kaj Hirschhorn. Inter la orienta parto de Bad Dürkheim kaj la okcidenta de Ludwigshafen la vojo je 14 kilometroj estas anstataŭata per la "loka interurba" germana aŭtovojo A650 kaj inter la orienta parto de Mannheim kaj la okcidenta de Hajdelbergo je 11 kilometroj estas anstataŭata per la "loka interurba" germana aŭtovojo A656 - tiuj du pli larĝaj vojpartoj helpu trakti la multan trafikon de la metropola regiono Rhein-Neckar, kiu aparte fokusiĝas je la urboj Ludwigshafen, Mannheim kaj Hajdelbergo. En la informkesta mapo dekstre tiuj du aŭtovojaj partoj estas same markitaj kiel la "normala" federacia vojo kaj ne aparte elstarigitaj, ĉar fakte la vojo seninterrompe plukondukiĝas orienten kaj oni ne sentas kvazaŭ oni ŝanĝus vojon.
Ferenc László (bestokuracisto)
Ferenc László [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo László Ferenc estis hungara bestokuracista patologo, altlerneja instruisto.
Biografio
Ferenc László akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1920, post 2 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li estis asistanto, poste inter 1921–1926 li estis armea bestokuracisto, fine ĝis la emeritiĝo en 1959 li estis gvidanto de la buĉejo de Győr. Li ankaŭ instruis en universitata fakultato (iam altlernejo) inter 1936 kaj 1949. Li aŭtomate kandidatiĝis en 1953 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Spite la emeritiĝon li estis higienisto inter 1960–1965. Lia edzino naskis 2 filojn.
Inĉono
Geografio
Inĉono troviĝas sur ebenaĵo laŭ la Flava Maro en nordokcidenta parto de la lando.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis en 475. La nuna loknomo uziĝas ekde 1413. La moderna haveno fondiĝis en 1883. En 1950 granda batalo okakis por la urbo. En 2007 Inĉono deklaris sin "angla urbo", ĉar la urbo bezonas parolantojn de la angla lingvo. Tio estas moderna lingvolerna kampanjo.
Klimato
Inĉono havas kontinentan klimaton. Jare pluvas pli, ol 1100 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-septembro. Tiam la temperaturo varias inter 20-28 °C, en vintro tio estas sub frostopunkto.
Trafiko
Inĉon havas internacian flughavenon (konata kiel "Seulo") kaj grandan havenon. La kontaktoj trajne kaj voje estas bonaj. En la urbo metroo kaj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Chernex (stacidomo)
Chernex estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Lambdo
Lambdo greke λαμβδα (majuskle Λ, minuskle λ) estas la 11-a litero kaj voĉo de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj nombroj ĝi valoras tridek. Oni prononcas ĝin l. El tio devenas la latina L, l kaj cirila Л, л.
Oni uzas ĝin en la fiziko, kiel mallongigo de ondolongo.
Litero lambdo estas ankaŭ ofte uzata kiel simbolo de GLAT-movado.
MOA-2007-BLG-192L b
MOA-2007-BLG-192Lb estas ekstersunsistema planedo je proksimume 3000 lumjarojn en la konstelacio Sagitario. Ĉi tiu planedo orbitas ĉirkaŭ la bruna nano MOA-2007-BLG-192L. Kun proksimuma maso de 3,3 Termasoj, ĝi estas unu el la plej malgrandaj konataj ekstersunsistemaj planedoj. Ĝi estis malkovrita per gravita lensado la 24-an de majo 2007, dum la dua periodo de la projekto MOA ĉe la observatorio Mount John University en Nov-Zelando.
La stelo ankaŭ estas malgranda, ĝi havas nur 6% el la Suna maso, kaj tre eble ne kapablas teni nuklean fuzion. La kalkulita distanco inter MOA-2007-BLG-192L b kaj ĝia planedo estas proksimume 0,62 AU. Tio signifas ke la planedo eble formiĝis el glacio kaj gaso, pli simila al Neptuno (glacia gasgiganto) ol al la Tero (tereca planedo), laŭ la astronomo David Bennett de la Universitato de Notre Dame.
Leszek Kordylewski
Leszek KORDYLEWSKI (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1947 en Krakovo) estas pola-usona esperantisto kaj biologo. Lia fako estas la krimbiologio.
Leszek Kordylewski estas la plej juna filo de la pola astronomo Kazimierz Kordylewski (la malkovrinto de la polvaj lunoj de Tero / Lunoj de Kordylewski), situantajn en la punktoj de Lagrange de la sistemo Tero-Luno) . De 1964 ĝis 1969 li studis en Jagelona Universitato en Krakovo. En 1986 li habilitiĝis.
De 1982 li laboris en la medicina fako de la usona Universitato de Ĉikago, laste kiel asista profesoro. Krom en la universitatoj de Krakovo kaj Ĉikago li instruis ankaŭ en Winthrop University en Rock Hill (Suda Karolino) kaj en DePaul University en Lake Forest (Ilinojo). En 1996 li eklaboris por la ŝtata jurmedicina servo de Ilinojo.
Privata vivo
Lia patro estas Kazimierz Kordylewski (astronomo) kaj patrino Jadwiga el la familio Pająk (ankaŭ astronomo), li havas du fratojn kaj unu fratinon (estinte la plej juna inter la gefratoj).
Esperanto
Leszek Kordylewski eklernis Esperanton en 1958. En 1965 li gajnis la 1-an premion en la Oratora Konkurso en la 50-a UK en Tokio. De 1968 ĝis 1971 li estis membro de la komitato de TEJO por Pola Esperanto-Junularo. Li estis la Prezidanto de Esperanto-Societo de Ĉikago de la jaro 2011 ĝis 2017 kaj sur multaj kampoj li estis aktiva en la porEsperanta agado. La 17an de decembro 2017 dum la Zamenhof-Festo la Eks-Prezidanto de Esperanto-Societo de Ĉikago d-ro habil. Leszek Kordylewski kun Ĝenerala Konsulo de Respubliko Pollando en Ĉikago Piotr Janicki inaŭguris la Zamenhof-ekspozicion okaze de la 100. datreveno de morto de Ludoviko Zamenhof (18 grandformataj afiŝoj). Tio okazis en la ĉefa vestiblo de la Biblioteko Robert Williams en la Nord-Orienta Universitato de Ilinojso en Ĉikago - vidu la foton.
Jan Adriaanszoon Leeghwater
Jan Adriaanszoon LEEGHWATER (De Rijp, 1575 - Amsterdamo, 1650) estis nederlanda muelejokonstruisto kaj hidraŭlikisto. Li elpensis la supremoveblan oleomuelejon kaj estis engaĝita ĉe diversaj polderoj. Krom tio li faris horloĝojn kaj kariljonojn por la amsterdama Zuiderkerk (Sudakirko) kaj Westerkerk (Okcidentakirko).
Leeghwater naskiĝis kiel filo de la ĉarpentisto Adriaan Symonszoon. Li havis du pliaĝajn fratojn; Symon kaj Adriaan. Li akiris la ĉefkontrolon pri la polderpumpejoj kiuj estis uzataj dum la sekigado de la Beemster en 1612. Kune sub lia gvidado en Noord-Holland inter 1607 kaj 1643 diversaj lagetoj estis sekigitaj: Heerhugowaard (1625), Purmer (1622), Schermer (1635), Starnmeer kaj De Wormer (1626). Dum la Sieĝo de 's-Hertogenbosch en 1629 li estis gvidanto dum la sekigado de la marĉoj ĉirkaŭ la de la hispanaj trupoj sieĝata urbo 's-Hertogenbosch. En la eksterlando li estis konsilanto dum la sekigado de marĉoj apud Bordozo (1628) kaj Metz (1630). En 1633 en Ŝlesvigo-Holstinio li estis engaĝita ĉe la fermdigo en la Bottschlotter Tief en la ĉirkaŭaĵo de Dagebüll. (Loke tiu fermdigo estas nomata Holländerdeich (Holandanodigo).)
En 1641 Leeghwater publikigis sian Haarlemmermeer-libron. Per tio li estis unu el la unuaj kiuj pledis por sekigo de la danĝere kreskanta Haarlemmermeer, ankaŭ nomata Akvolupo. Nur en 1852 tio estis realigita. Unu el la tri grandaj drenmaŝinoj kiuj estis uzataj portas lian nomon. Tiu drenmaŝino Leeghwater, je la suda flanko de la Haarlemmermeer, ankoraŭ estas uzata.
Černovice (distrikto Blansko)
Černovice estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Aglo
Aglo estas granda rabbirdo, kiun oni povas trovi precipe en la Malnova Mondo, havanta nur du speciojn en Nordameriko (la blankkapan maraglon kaj la reĝan aglon) kaj malmultajn en la Sudameriko. La nomo aglo signifas popole multajn genrojn en la familio akcipitredoj, sed ne nur, ankaŭ fiŝaglo de la familio pandionedoj havas nomon aglo. Ĉiukaze ĉiu estas en la ordo falkoformaj. Aglobleko estas la kriĉo.
La plej tipaj agloj estas tiuj de la genro Aquila.
Genroj
Pli precize aglo estas sama vorto kiel la latina aquila, kaj pro tio oni devus uzi science nur por birdoj de tiu genro Aquila de la Subfamilio Buteoninae, nome: Sed tiu Subfamilio Buteoninae enhavas ankaŭ aliajn 24 genrojn kutime nomataj agloj; nur buteoj havas propran popolan nomon en tiu subfamilio, de kie tiu ĉi prenas la nomon, spite la plejmultnombrecon de agloj. Eble pro tio, ke la nomo aglo estas tro ampleksa kaj nescienca. Ankaŭ for de tiu subfamilio, nome en familio Circaetinae estas serpentaglo.
Aspekto
Kiel ĉiuj rabobirdoj, la agloj havas grandegajn fortegajn hokformajn bekojn por deŝiri la karnon de sia predo, fortajn gambojn kaj krifojn. Ili havas ankaŭ ege precizan vidpovon, kiu ebligas al ili malkovri predon el granda distanco.o
Simbolaro
En Antikveco la reĝa aglo estis simbolo de kuraĝo kaj povo pro sia forto, grando kaj neatingebla de siaj nestoj. En greka kaj romiana mitologioj iĝis tuje unu el la simboloj de Zeŭso, Jovo aŭ Jupitero, la direĝo kaj anstataŭis rapide la ŝafgrifon kiel kapo kaj krifoj de la terura mitologia grifo. En Romio estis dekomence religia simbolo kaj iĝis milita kaj politika, kiel blazono de la Romia Imperio. Ĉiam, kiam romia legio ekmarŝis, iu soldato, la aquilifero, marŝis la unua portante la standardon kronitan per literoj SPQR kiuj signifas “senatus populusque romanus”, tio estas “senato kaj la romia popolo” kaj la reĝa aglo.
De Romio aglo pasis kiel simbolo al Bizancio. Bizanco donacis la imperian simbolon (de aglino) al nobelaro de reĝlandoj integritaj en ĉi tiu multetna imperio kiel al: rumanaj, bulgaraj, germanaj, rusaj, serbaj, grekaj, albanaj princoj, kaj aliaj. Tial, ĉi tiun simbolon uzadis dekduo de ŝtatoj, kiuj iam havis kulturajn kontaktojn kun Bizancio.
En Bizancio la aglo fariĝis dukapa. Unu el la kapoj reprezentis la malnovan falitan imperion de Romio, kaj la alia la novan imperion de Konstantinopolo. Kiam Karolo la Granda restarigis la Okcidentan Imperion aŭ Sakrala Ĝermanromiana Imperio, ankaŭ tiu ĉi adoptis kiel simbolo la dukapan reĝan aglon, kvankam en la Moderna epoko la imperia familio Habsburgo preferis anstataŭigi ĝin per la imperia aglo. Dum la Mezepoko kaj Moderna Epoko, ankaŭ multaj nobelaj familioj adoptis la reĝan aglon kiel blazono, multfoje flankigante la blazonŝildon de la familio.
Lastatempe Germanio denove akceptis la reĝan aglon en la blazono anstataŭ la imperian aglon.
Kiam falis Konstantinopolo en 1453, kelkaj reĝaj familioj de orienta Eŭropo adoptis la bizancian reĝan aglon kiel blazono, por igi sin heredantoj de la ĵuse falita Orientromia Imperio. Pro tio la bizancia aglo estis blazono ankaŭ de la Rusa Imperio, kaj eĉ nuntempe aperas en la centro de la Albania flago.
La unukapa aglo denove estis uzata kiel blazono de Napoleono dum la efemera Unua Franca Imperio. Antaŭ tio, la ideo estis kopiata ankaŭ de la sendependistoj de Usono, sed por komprenigi, ke alvenis nova Amerika Imperio la reĝa aglo estis anstataŭata de la blankkapa maraglo, ekzistanta nur en Nordameriko. La aglo de la Meksikia flago estas tamen tute nerilata al tiuj de eŭropaj blazonoj, ĉar ĝi estas heredanta de la legendo pri la fondiĝo de urbo Tenoĉtitlano, kaj pro tio ĝi ne aperas laŭ heraldika sinteno sed vorante serpenton.
En la Katolika Eklezio, reĝa aglo estas simbolo de la plej juna apostolo, Sankta Johano. Kiam la papo Aleksandro la 6-a donis titolon de Reyes Católicos aŭ Katolikaj Gereĝoj al la monarkoj de Hispanio en 1496, li permesis al ili ankaŭ aldoni al ilia blazono la aglon de Sankta Johano. La birdo restis en la hispana blazono dumdiversaj epokoj, la lasta dum la Frankismo, tiam tute nigra kaj pro tio pli proksima al imperia aglo ol al la reĝa, ankaŭ agorde kun la “imperia” sinteno de la hispana faŝismo. Dum la redemokratiigo de Hispanio oni forigis la “kokidon” de la nacia blazono laŭ la nereligia spirito de la Hispana Konstitucio de 1978.
En kelkaj islamaj landoj, kiel Egiptio kaj Irako oni uzas la nomatan aglo de Saladino, kiu uzis ĝin dum la epoko de la Krucmilitoj. La simbolo rilatas la movadon tutarabisman, ĉar, same ke tiu, Saladino redonis Jerusalemon al islamanoj kaj unuigis la tutan Mezorienton en ununura ŝtato sub sia regado.
La aglino estas pratempa eŭrazia kredosimbolo kaj ne malmultas futbalistoj kiuj esprimas per signon de 'aglino' en formo de du manoj, siajn emociojn kiel "signo de venko". La simbolo de aglino, kiel reprezentanto de Kreinto surtere, estas pli praa ol la simbolo de kruco en la ĉefa mito de kristanismo.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri aglo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Saksikolenoj
Saksikoloj estas popola nomigo por esti ampleksige uzita por grupo de malgrandaj insektomanĝantaj birdoj de la Malnova Mondo iam klasitaj kiel membroj de la familio de Turdedoj, sed nuntempe konsideritaj kiel Muŝkaptuledoj.
Tiu nomo estas normale aplikata al la fortikaj surgrunde manĝantaj specioj troviĝantaj en Eŭropo kaj Azio; tiuj formas plej parton de la subfamilio Saxicolinae, en Esperanto Saksikolenoj.
En ĝi estas multaj genroj.
La Flavbrusta saksikolo, amerika specio de nesolvita taksonomio, originale oni pensis, ke apartenas al la familio de Paruliedoj, ses estas nerilata.
Specioj en taksonomia ordo
La genroj de la Saksikolenoj kiuj ne estas kutime nomataj "saksikoloj" estas:
Eksteraj ruĝvostuloj, eble apartenantaj al tiu subfamilio:
Diourbel
[diurbel] (en lokaj lingvoj Jurbel kaj Njaaréem) estas grandurbo en Senegalo. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma regiono. La tradicia loknomo de la urbo estas Ndiarem.
Henrik Ibsen
Henrik IBSEN (naskiĝis la en Skien, mortis la  en Kristiania, nuntempe Oslo) estis norvega dramisto. Lia patro estis riĉa komercisto, kiu malriĉiĝis kaj lia patrino ŝatis pentradon kaj teatron. Pro tio, kvankam el klera familio, li vivis malriĉan infanecon. En tiu epoko (ĝis 1905) Norvegio estis ankoraŭ parto de la reĝlando Svedio. Kiam li estis nur 16-jara, li laboris en apoteko kiel helpanto. Tio ne plaĉis al li. Li preferis ĉeeston de revoluciaj studentoj, pro tio li forlasis sian postenon en 1849. Li poste studis medicinon, sed ne finis tiun karieron. Tiuepoke li estis malriĉega kaj estis patro de kontraŭleĝa filo kun servistino; tiun filon li vidis nur post 40 jaroj kaj nur unufoje. Dume li jam verkis poemojn kaj dramojn, nome Catilina kaj La katafalko de la heroo.
Diourbel
Geografio
situas sur ebenaĵo laŭ rivero, en okcidenta sekcio de la lando. Dakaro etendiĝas 146 km.
Henrik Ibsen
Ekde 1851 li plene dediĉis sin al la teatra laboro, fariĝis estro de la teatroj de Bergeno kaj ĉefa dramaturgo tie. Tio signifas, ke li povis premierigi La katafalko de la heroo, sed ankaŭ ke li devis prilabori ĉiujn taskojn por sukcesi. Tiuepoke li fondis satiran ĵurnalon Andhrimner. En 1857 li estris la Norvegan Teatron de Kristiania kie li premierigis verkojn pri naciaj kaj historiaj temoj kiuj pruvas sian profesian konon de la teatra scenmaniero franca. En 1858 li geedziĝis kun Susanna Thorensen, filino de pastro, kiun li ekkonis en Bergen. Tiu geedzeco estos maltrankvila, pro liaj nervaj deprimoj, ebriiĝoj, amrilatoj, ktp. Ĉiuokaze la edzino estis grava helpo al la laboro de Ibsen. En 1862 li perdis sian gravan postenon kaj malriĉiĝis subite.
En 1864 li forlasis sian landon kaj laboris eksterlande: en Romo, Dresdeno kaj Munkeno. Li ne revenos dum 27 jaroj. En Italio komenciĝas lia sukceso: tie li verkis la du versajn dramojn: Brand kaj Peer Gynt. Poste li translokiĝis en Germanion. Post 1875 li verkis siajn plej kontraŭburĝajn teatraĵojn, nome Samfundets Støtter (La pilieroj de la socio, 1877), pri komercaj fraŭdoj; Et Dukkehjem (Puphejmo, 1879), pri subpremado de virinoj; Gengangere (Spektroj, 1881), pri seksa moralo; En Folkefiende (Malamiko de la popolo, 1882), pri esprimlibereco; Rosmersholm (La hejmo Rosmer, 1886) kaj Hedda Gabler (1890).
Diourbel
Ekonomio
Ekonomio de la regiono estas ĉefe regita de agrikulturo, kiu konsistas precipe de kulturado de la arakido.
Henrik Ibsen
Evoluo
Lia unua klopodo estis imiti la tiaman modan francan dramaturgon Scribe. Poste jam teatrestro en Bergen li povis viziti Germanion kaj Danion kaj tie ekkoni modernan teatron unuflanke kaj Shakespeare aliflanke.
Nur kiam li ekveturis suden, al Italio, li ekverkis bonkvalite. Brand kaj Peer Gynt estos altkvalitaj verkoj kaj poste la influoj de dana kritikisto Georg Brandes kaj de tiama fama norvega drmaturgo Bjornsterne Bjornson alportos al li pli intimaj verkoj, ne tiom bombastaj. Kontraŭburĝaj teatraĵoj kiel Malamiko de la popolo kaj Puphejmo donos al li sian lokon en la literatura historio. Ibsen estis romantikulo post la romantismo. Lia veturado jam faris antaŭe Byron, Shelley aŭ eĉ Goethe. La paraj rilatoj homaj estas konsiderataj rabie en kelkaj verkoj de Ibsen, tio estas pura romantismo. La ŝoko produktita kontraŭ la burĝaj mensoj ne havos alian similaĵon ĝis kiam venos la surrealismo. La ribelema eco de la aŭtoro transpasos al siaj ĉefroluloj, kiuj ankaŭ estos obstinaj, kontraŭantoj, kiel li mem. Oni diras, ke antaŭ sia morto, liaj lastaj vortoj signifis "Kontraŭe".
Arnulfidoj
La Arnulfidoj estis la membroj de familio el la franka nobelaro de Aŭstrazio originanta agnate de Arnulfo, episkopo de Metz de 613 ĝis 626. Tiu familio kuniĝis kun la pipinidoj per la gedziĝo de Ansegisel kaj Begga. Ilia nepo Karolo Martelo estos la patro de la unua karolida reĝo Pipino la pli juna. La idoj laŭ agnata linio de Arnulfo de Metz estas do nomitaj arnulfidoj, ĝis Karolo Martelo ekde kiu oni parolas pri karolidoj. Tamen, pro la fakto ke la lastaj arnulfidoj prenis nomojn, grandan parton de sia povo kaj de sia prestiĝo el siaj kognataj prauloj, iuj aŭtoroj erare nomis ilin pipinidoj.
Origino
Verŝajna origino de la dinastio :
Arnulfo
Arnulfo kaj Pipino de Landen estas la du ĉefaj estroj de la aŭstrazia aristokrataro komence de la 7-a jarcento. Ĉar ili pli kaj pli ne eltenas la aŭtoritecon de la reĝino Brunehilda, regentino nome de ties pranepo Sigeberto la 2-a, ili vokas la reĝon de Neŭstrio Klotaro la 2-a por forigi la reĝinon. Tiu lasta invadis Aŭstrazion en 613, venkis Sigeberton la 2-an kaj mortigis lin, kaj ankaŭ Brunehildan. Rekompence, li nomumis sanktan Arnulfon kiel episkopon de Metz kaj Pipino kiel majordomon. Sed ili falis pro malfavoro je la morto de Klotaro la 2-a, en 629, ĉar ties filo Dagoberto la 1-a decidis flankenigi ilin el la povo. Se Pipino revenis al la povo en 639 je la morto de Dagoberto, ne same okazis por Arnulfo, kiu izoliĝis en monaĥejon kaj mortis en 640,.
La filoj de sankta Arnulfo
Je sia mort, sankta Arnulfo lasis du filojn, Klodulfo kaj Ansegiselo, kiu estis menciitaj nur ekde 643 kaj apartenas al la proksimularo de la majordomo Grimoaldo, filo de Pepino la pli maljuna. Klodulfo estis poste elektita episkopo de Metz, en 657, kiam Grimoaldo estis murdita.
Ekde Pepino el Herstal, la arnulfidoj sin deklaris el la pipina linio ol el la arnulfa linio, donante pli da personaj nomoj el la pipina dinastio (Pipino, Grimoaldo, Karolo, Karlomano).
Pepino el Herstal
Pepino el Herstal aperis en 675 kiam, aŭstrazia duko asociita al la duko Marteno, li kontraŭis Ebroinon, majordmo de Neŭstrio. En 679, la unua batalo rapide finĝas por la aŭstrazianoj kaj la duko Marteno estis mortigita. Post la morto de Ebroino sekvata de paca periodo, la kvereloj redaŭris en 687 kaj finiĝis favore al Pepino, kiu fariĝis la vera mastro de la tri frankaj reĝlandoj (Neŭstrio, Burgundio kaj Aŭstrazio). Li mortis en 714 lasante malfacilan heredon.
Karolo Martelo
Je lia morto, en 741, ties filoj Pipino la pli juna kaj Karlomano devis nomui reĝon, Ĉilderiko la 3-a, por fronti la perturbojn ligitajn al la heredado. Poste Karlomano izoliĝis en monaĥejon en 747 kaj Pepino, akiris en 751 subtenon de la papo por eksigi Ĉilderikon la 3-an kaj fariĝi reĝo, tiel komencante la karolidan dinastion.
Drizzona
Drizzona estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Canneto sull'Oglio (MN), Isola Dovarese, Piadena, Torre de' Picenardi kaj Voltido.
9881 Sampson
9881 Sampson estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la 25-an de septembro 1994 de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,1362 astronomia unuo, aŭ 20,375 milionoj da km.
Nomo
Ĝia nomo honoras la irlandan britan astronomon Ralph Allen Sampson (1866–1939), kies ĉefaj esploraj kampoj estis la de la steloj kaj la teorio pri la movo de la Galilejaj satelitoj de Jupitero. Li estis la 5-a Reĝa Astronomo por Skotlando.
La Pointe - Bouchemaine (stacidomo)
La Pointe - Bouchemaine estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Bouchemaine, en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tours - St-Nazaire (515000).
Sudokcident-ghataj humidaj deciduaj arbaroj
La sudokcident-ghataj humidaj deciduaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hinda ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de suda Barato. Ĝi kovras la sudan parton de Okcidentaj Ghatoj kaj Nilgiri-Montetoj je altitudoj inter 250 kaj 1 000 metroj en la subŝtatoj de Keralao, Karnatako kaj Tamilnado. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "sudokcident-ghataj humidaj arbaroj" kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo "Okcidentaj Ghatoj kaj Sri-Lanko".
Priskribo
La ekoregiono kovras areon de 23 800 kvadratajn kilometrojn. Ĝi ampleksas la sudajn montetoĉenojn de Okcidentaj Ghatoj, inkluzive Agastjamalajon kaj Anamalajon, kaj la orientajn partojn de Nilgiri-Montetoj kaj Palani-Montetoj. La arbaroj de Ŭajanado en norda Keralao indikas transiron al Nordokcident-ghataj humidaj deciduaj arbaroj en la nordo. Okcidente la ekoregiono de la malabar-marbordaj humidaj arbaroj troviĝas en la marborda strio inter la perimetro kiu altas 250-metrojn kaj la Malabara Marbordo. Oriente, la ekoregiono transiras al ekoregiono de sud-dekkan-altebenaĵaj sekaj deciduaj arbaroj en la pli seka pluvombro de Okcidentaj Ghatoj. Ĝi ĉirkaŭas la ekoregionon de la sudokcident-ghataj montaraj pluvarbaroj, kiu troviĝas super altitudo de 1000 metroj.
Hermano Busko
Hermann von dem Busche (1468-1534) aŭ Hermano Buŝo (* Sassenberg, en la 1468 - Dülmen, en la aprilo 1534) estis humanisto, luterana teologo kaj profesoro de la Universitato de Marburgo. Li studis en Heidelberg, Tübingen kaj en Italio, kie li fariĝis ekspertulo pri la latina. .Inter liaj profesoroj estis Alexander Hegius, Rudolf Agricola, Pomponius Laetus (1428-1498) kaj Filippo Beroaldo, la maljuna kaj Rudolph von Langen. Reirinte al Münster li penis aktivi ĉe Heinrich von Schwarzenberg, episkopo de Münster, tamen, li decidis studi juron kaj en 1494 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Kolonjo. Malgaja ĉe la studado pri juro li decidis vojaĝi por dissemi siajn humanismajn instruojn. Post mallonga restado en la Universitato de Greifswald, li eniris en la ĵus kreita Universitato de Wittenberg, kie li faris la inaŭguran paroladon kaj oficis en la katedro pri retoriko kaj poezio. En Lepsiko (1505) kaj Erfurto (1507) li estis eksigita el siaj instrupostenoj.
En 1509, li envolviĝis en la polemiko ĉirkaŭ la humanisto Hardwin von Grätz (1475-1542), kiu estis konservema figuro apartenanta al malnova generacio, kun kiu li kverelis kaŭze de didaktikaj libroj kaj lia prefero pri Aelius Donatus. Oni diras ke li estas unu el la aŭtoroj de la "Epistolae Obscurorum Virorum", kiu estis anonima verko, inkluzivante satirajn atakojn kontraŭ Ortwinus, sed tio ne estas ĝenerala opinio.
Li kuniĝis al la estroj de la Reformo kaj estis amiko de Ulrich von Hutten, kaj en 1527 li fariĝis profesoro pri klasika beletro en la Universitato de Marburgo, fondita en tiu jaro de Filipo la Grandanima.
Benedetto Croce
Benedetto CROCE (Itallingva prononco: [beneˈdetto ˈkroːtʃe]; 25a de februaro 1866 – 20a de novembro 1952) estis itala idealista filozofo, historiisto kaj politikisto, kiu verkis pri nombraj temoj, kiel filozofio, historio, historiografio kaj estetiko. Ĝenerale, Croce estas konsiderata liberalisma, kvankam li opoziciis al la libera komerco kaj havis konsiderindan influon super italaj intelektuloj, kiel la marksista Antonio Gramsci kaj la faŝista Giovanni Gentile. Croce estis Prezidanto de PEN-klubo internacia, nome tutmonda asocio de verkistoj, el 1949 ĝis 1952. Li estis nomumita por la Nobel-premio en Literaturo dekses fojojn.
Biografio
Post komencaj kontaktoj kun socialistoj, li estis Ministro pri Edukado inter 1920 kaj 1921.
Croce dekomence apogis la Faŝisman registaron de Mussolini kiu enpoviĝis en 1922. Tamen, la murdo fare de faŝistoj de la socialista politikisto Giacomo Matteotti en junio 1924 haltigis la apogon de Croce por Mussolini. En majo 1925 Croce estis unu el la subskribintoj de la Manifesto de Kontraŭ-faŝistaj Intelektuloj kiu fakte estis redaktita de Croce mem; tamen, en junio de la antaŭa jaro, li estis voĉdoninta en la Senato subtene al la registaro de Mussolini. Li poste asertis, ke li esperis ke la apogo al Mussolini en la parlamento estus malfortiganta la sintenon de la plej ekstremaj faŝistoj, kiuj laŭ li estus responsaj pri la murdo de Matteotti.
Croce estis minacita de la reĝimo de Mussolini, kvankam la nura ago de fizika perforto kiun li suferis je manoj de faŝistoj estis la rabado de lia hejmo kaj biblioteko en Napolo en novembro 1926. Kvankam li sukcesis resti ekster prizono pro sia reputacio, li restis celo de kontrolado, kaj lia akademia laboro estis tenita en malhelo fare de la registaro, ĝis la punkto ke neniu grava gazeto aŭ akademia publikaĵo eĉ aludis al li. Croce poste stampis la terminon onagrocrazia (laŭvorte "registaro de azenoj") por emfazi la kontraŭ-intelektulaj kaj krudulaj tendencoj de partoj de la faŝisma reĝimo. Tamen, priskribante faŝismon kiel kontraŭ-intelektula Croce ignoris la multajn italajn intelektulojn kiuj tiam aktive subtenis la reĝimon de Mussolini, inklude la iama amiko kaj kolego de Croce, nome Gentile. Croce ankaŭ priskribis faŝismon kiel malattia morale (laŭvorte "morala malsano"). Kiam la registaro de Mussolini adoptis antisemitismajn politikojn en 1938, Croce estis la nura ne-juda itelektulo kiu malakceptis plenumi registaran pridemandaron planitan por kolekti informaron pri la tiel nomita "rasa fono" de la italaj intelektuloj.
Filozofio
Li centriĝis al idealismo.
Estetiko
La estetiko estas unuarange teoria ago bazita sur la sensoj, sur la reprezento kaj intuicioj kiujn oni havas el la realo. La fundamenta celo de la estetiko — kiu estas ankaŭ la scienco de la esprimo — estas la lingvaĵo. La arto ne estas tiele produkto nur senta, sed koncepta reflekto kiu se ne estas simpla socia fakto (je la maniero de pozitivistoj), posedas statuson kaj partikularan kaj specifan: arto estas la esprimo de lirika intuicio kiu kortuŝas emocie la intelekton, ĉar ligas senton kaj sencon.
I.O.I
I.O.I (Hangul: 아이오아이) estis fama sudkorea virina muzikgrupo subskribinta (dungita) kun YMC Entertainment. Ĝi formiĝi8s el televida programo Produce 101 ĉe Mnet en 2016. Ĝi formiĝis el 11 anojn el 101 trejinitoj el diversaj distrentreprenoj. La grupo estas komponita de: Lim Na-young, Kim Chung-ha, Kim Se-jeong, Jung Chae-yeon, Zhou Jieqiong, Kim So-hye, Yoo Yeon-jung, Choi Yoo-jung, Kang Mi-na, Kim Do-yeon kaj Jeon So-mi.
Reflekto
Reflekto (de la latina vorto reflectere: re-klini, re-turni) en fizika senco estas fenomeno, per kiu radio (luma, akustika, elektrona kaj simile) trafanta la surfacon de korpo, estas reflektata de ĉi tiu en direkto simetria al sia antaŭa rilate al la normalo al la surfaco. Se temas pri luma radio, por la rigardanto en la surfaco ekestas la impreso de spegula bildo.
Priskribo
Se la surfaco estas glata aŭ kompare al la radia ondolongo malsignife malglata, validas la "leĝo de reflekto": radio, kiu alvenas en certa angulo de la surfaco, reflektiĝas de la surfaco en ekzakte la sama angulo. Se la surfaco malglatas, la lumo dise reflektiĝas kaj ofte priskribeblas per la fizila "radia leĝo de Lambert".
Retroreflekto estas la nomo por reflekto, kiu plejparte redirektiĝas al la direkto de la radia fonto. Multaj historiaj kaj modernaj palacoj, monumentoj aŭ aliaj reprezentaj konstruaĵoj havas reflektobasenon, do areon plenan je akvo, kiu arkitekture tiel poziciiĝis, ke ĝi por la rigardantoj reflektas la bildon de la konstruaĵa fasado kaj pliimpresigas ties aspekton.
En probabloteorio kaj stokastikaj procezoj, la principo de reflektado por Wiener-procezo deklaras, ke se la vojo de Wiener-procezo f(t) atingas valoron f(s)=a en tempo t=s, tiam la posta vojo post tempo s havas la saman distribuon kiel la reflektado de la posta vojo sur la valoro a. Pli formale, la principo de reflektado rilatas al lemo koncerne la distribuadon de la suprema de la Wiener-procezo, ankaŭ nomita Browniana moviĝo. La rezulto rilatigas la distribuadon de la supremo de la Browniana movo al la tempo t kun la distribuo de la procezo en tempo t. Ĝi estas konsekvenco de la forta Markov-posedaĵo de Brownia moviĝo.
Birrwil
Pri la komunumo
Birrwil estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 935 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Birrwil situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Hallwil sur kvar mallarĝaj terasoj ĉe la orienta deklivo de la montoj Eichhalde kaj Güggeliberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,53 km², de kiuj 0,88 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,45 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 771 m s.m. sur la monteto Eichhalde kaj la plej malalta punkto sur alteco de 449 m s.m. ĉe la bordo de la Lago de Hallwil.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Birrwil limas en nordokcidento al Leutwil, en nordo al Boniswil, en oriento aliflanke de la lago al Meisterschwanden, en sudo al Beinwil ĉe la lago, en sudokcidento al Reinach kaj en okcidento al Zetzwil.
Trafiko
Birrwil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita Seetal-Fervojo. La komunumo ankaŭ estas servata de ŝiplinioj sur la Lago de Hallwil.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo tra Hochdorf al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 15 kilometrojn sude en Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Birrwil datiĝas el la jaro 1185 kiel Beriuuillare.
En mezepoko en Birrwil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Birrwil kaj ek de 1326 la Senjoroj de Liebegg plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.
(5882) 1992 WW5
(5882) 1992 WW5 estas asteroido de la asteroida zono, kiu ne ricevis nomon.
Birrwil
Historio
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Birrwil troviĝis nun sub la servuteco de la urbo Berno kaj formis tribunalan distrikton kun subvokto en la voktejo Lencburgo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Birrwil fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.
Choryně
Choryně (legu Ĥorinje) estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Vsetín en Ĉeĥio, 7 km nordokcidente de Valašské Meziříčí en supermara alteco 274 m. Nomo Choryně devus esti laŭ plej lastaj esploroj derivita de persona nomo Chor aŭ Chora. Vivas ĉi tie.
Niederurnen
Niederurnen estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 3939 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Niederurnen estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.
Choryně
Historio
La unua skribinformo pri Choryně troviĝas en dokumento de olomouca episkopo Jindřich Zdík proksimume el la jaro 1141. Ĝi estis parto de olomouca kapitulo. En la 13-a ĝis la 15-a jarcento posedantoj de la vilaĝo ofte alternis, ekde 1480 (ĝis 1620) la feŭdo ricevis pli daŭran posedanton.
Niederurnen
Geografio
Niederurnen situas ĉe la suda bordo de Linth-Kanalo meze inter Valenlago kaj la Lago de Zuriko. Al Niederurnen apartenas la suda parto de la urbeca vilaĝo Ziegelbrücke, kies norda parto kun la grava stacidomo kaj fervojnodo apartenas al la sankt-gala komunumo Schänis. La plej alta punkto de la iama komunumo estas la pinto de la monto Köpfenberg kun alteco de 1879 m s.m., dum la plej malalta punkto situas ĉe la bordo de Linth-Kanalo sur alteco de 418 m s.m.
Choryně
Historio
En 1680 la vilaĝo suferis pro pesta epidemio, en 1424 kaj 1742 pro militaj eventoj, kiam ĝi estis tute prirabita kaj forbruligita.
Milan Bergamo
Il Caravaggio International Airport, nomata ankaŭ Milan Bergamo aŭ Flughaveno Orio al Serio laŭ najbara vilaĝo samnoma, (BGY) laŭ internacia mallongigo, estas unu el la tri flughavenoj proksimaj al Milano kune kun Milan Malpensa kaj Milan Linate. Ĝi estas tamen pli proksima ne al Milano, sed al la historia kaj artoplena urbo Bergamo.
Niederurnen
Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
La komunumo Niederurnen limis en nordo al Bilten, en nordoriento al Schänis (SG), en oriento al Weesen (SG), en sudoriento al Mollis, en sudo al Oberurnen, kaj en okcidento al Schübelbach (SZ).
Choryně
Memorindaĵo
Signifa kulturmemorindaĵo de la vilaĝo estas renesanca kastelo. Oni supozis, ke ĝi estis konstruita en 1573, sed reale la loĝeja kaj administra objekto, en kiu reteniĝadis la superularo, ankoraŭ enmarto de 1654 burgaro. Kiu lasis alikonstrui la burgaron je la kastelo, oni dum precize ne scias.
Milan Bergamo
La nomo devenas el la proksima samnoma vilaĝo nome Orio al Serio.
Linio Keikyū-Zushi
Linio Keikyū-Zushi (japane: 京急逗子線 [Kejkjuu Zuŝi-sen], angle: Keikyū Zushi Line) estas linio de la fervojo reto Korporacio Keikyū en Kanto, Japanio.
Niederurnen
Trafiko
La iama komunumo Niederurnen disponas pri tre bonaj trafikkonektoj. La grava fervojnodo Ziegelbrücke situas rekte apud la komunuma limo. Krome la iama komunumo diponas pri propra stacidomo ĉe la fervojlinio de Rapperswil tra Uznach kaj Glaruso al Linthal. Ankaŭ diversaj buslinioj pasas tra Niederurnen.
Per la aertelfero de Niederurnen al Morgenholz alireblas la alpvalo de Niederurnen.
Federacia vojo 30
La federacia vojo 30 - germane Bundesstraße 30 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 102 kilometrojn tra la federaciaj landoj Bavario kaj Baden-Virtembergo. La plej norda punkto estas la urbo Neu-Ulm kaj la plej suda la urbo Friedrichshafen ĉe la Konstanca Lago, kiu konsistigas la limon al Svislando kaj al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Laupheim, Biberach an der Riß, Bad Waldsee, Weingarten kaj Ravensburg.
Niederurnen
Trafiko
Tra la iama komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17 al Glaruso kaj Altdorf kaj tiu de Zuriko al Koiro respektive Buchs. Sur la teritorio de Niederurnen situas la restadejo Glarnerland de la svisa aŭtovojo A3, al kiu la vilaĝo havas propran alveturejon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Niederurnen datiĝas el la 11-a jarcento kiel Niter Urnnen. En mezepoko Niederurnen estis posedaĵo de la Monaĥejo Schnänis. Dum la 13-a kaj 14-a jarcento diversaj senjoroj kverelis pri Niederurnen, inter ili la Grafoj de Kiburgo, la rapersvilanoj, la Habsburgoj kaj la Monaĥejo Vetingo.
En la jaro 1386 estis detruita la Kastelo Oberwindegg, kiu estis menciita unuan fojon en la jaro 1265, kaj Niederurnen venis sub regado de Glaruso.
Per la Linth-korekto komence de la 19-a jarcento komenciĝis la prospero de Niederurnen. Dum antaŭe la komunumo havis apenaŭ 200 loĝantojn, la loĝantaro enorme kreskis ĝis al multe pli ol 3000 nuntempe.