cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pajares de la Lampreana
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 298 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 30 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Fontanillas de Castro, Riego del Camino, Manganeses de la Lampreana, Villarrín de Campos, Villalba de la Lampreana, Piedrahíta de Castro, San Cebrián de Castro, Arquillinos, Moreruela de los Infanzones, Torres del Carrizal kaj Cerecinos del Carrizal.
Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1185 kaj 1291. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la Mezepoko ĝi apartenis al la Templanoj. Fine de la 15-a jarcento estis konflikto kontraŭ Castrotorafe.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (tritiko) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).
Atlacomulco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 77831 loĝantojn. El tiuj 37.305 viroj kaj 40.526 virinoj. Lau la enloĝantaro la komunumo okupas la lokon 49 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 1825 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 258.74 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2570 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 800.0 mililitroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 48′ norda latitudo kaj 99° 52′ okcidenta longitudo.
Bajadero
Bajadero laŭ PIV estas hinda dancistino, ĝenerale alligita al templo. Alinome devadasi (en sanskrito, signifas servanto de dio) estas junulino de Suda Barato kiu estis dediĉita al servo kaj adorado de la diaĵo de templo por sia tuta vivo. Antaŭ la brita regado, ili havis altan statuson en la socio. Krom servir al la dio, ili distris la adorantojn per dancoj kiaj Baratanatjam.
Kout na Šumavě
Kout na Šumavě (Kauth) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie. Spite al sia nomo (en Esperanto Angulo en Šumava) ĝi situas en dislimejo de montetaroj Všerubská vrchovina kaj Subbohemiaarbara montetaro.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1544.
Bajadero
Dum la epoko de la Brita Hindio la tradicio jam malpliiĝis. Nuntempe ili ne ekzistas ĉar ties ekzistado estis nuligita en Barato ekde 1988.
Hluboká (distrikto Chrudim)
Municipo Hluboká situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en montetaro inter urbo Skuteč kaj Nové Hrady, 8 km oriente de Skuteč. Vivas ĉi tie.
Historio
Vilaĝo Hluboká ekestis verŝajne en la 13-a jarcento kiel karbigista domaro kaj ĝia nomo Hluboká (Profunda) estis derivita de lokiĝo en vastaj (profundaj) arbaroj.
Vidindaĵoj
En la vilaĝo estas videblaj kelkaj originaj masonitaj kaj ĉarpentitaj vilaĝaj domoj, sur vilaĝplaco estas kampanileto. Proksime de la vilaĝo kreskas vidindaj grandaj tilioj kaj super la vilaĝo estas belvidejo Borůvka (Mirtelo). En Hluboká estas nova skilifto kun prilumata skidescendejo kaj artefara neĝigado.
(13020) 1988 PW2
(13020) 1988 PW2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
NGC 7665
NGC 7665 (aliaj indikoj — MCG -2-59-19, IRAS23246-0939, PGC 71474) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Gertrude Novak
D-ino Gertrude NOVAK, (naskita en 1920, forpasis en Ĉikago la 21-an de Majo 2013) estis usona esperantisto kaj kuracisto. Ŝi estis medicina patologo kiu edukis plurajn generaciojn de kuracistoj. Dum multaj jaroj ŝi laboris ĉe la universitato Rush Medical University kaj laste en la hospitalo Stroger en Ĉikago. Ŝi estis senlaca volontulo kiu aktivis en multaj kampoj. Kiel flua esperantoparolanto kaj entuziasma esperantistino ŝi vigle agadis en la movado. Ŝi vojaĝis tutmonde por amikiĝi kun ĉiuj, i.a. en Afriko kaj Sudameriko. Ŝi estis plurjara Delegito de UEA kaj Prezidantino (1994-1996) kaj Sekretario (2006-2013) de la Esperanto-Societo de Ĉikago.
NGC 7665
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gertrude Novak
Eksteraj ligiloj
Nekrologo, Usona Esperantisto 2013:3
Keisuke Ono (1994)
Keisuke Ono (大野 敬介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe FC Ryukyu.
Sosenskij
Sosenskij (ruse Сосенский) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1952.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1992.
La interurba telefona kodo estas 08442 (ĝis 2005), 48442 (ekde 2006). La enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas
La urbo estas en 4 km de fervoja stacio.
Traduko de nomo de la urbo estas "(de io de) pineto".
Vážany (distrikto Uherské Hradiště)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1220.
Atlautla
Atlautla estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Atlautla de Victoria.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 24110 loĝantojn. El tiuj 11.661 viroj kaj 12.449 virinoj. Lau la enloĝantaro la komunumo okupas la lokon 46 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 1759 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 165.52 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2340 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,300.6 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 2′ norda latitudo kaj 98° 47′ okcidenta longitudo.
Ebertshausen
Ebertshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
(63205) 2000 YG139
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
11746 Thomjansen
11746 Thomjansen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Scott Jansen, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri mikrobiologio. Li estas lernanto ĉe la Laramie Senior High School en Laramie (Vajomingo, Usono).
Claus Ogerman
Claus Ogerman (Naskiĝis la 29-an de aprilo 1930 en Ratibor; vere Klaus Ogermann ) estas germana komponisto kaj muzikaranĝisto. Pli malfrue li akiris la usonan ŝatanecon.
Vivo
Dum la kvindekaj jaroj li verkis kiel aranĝisto kaj pianisto, interalie kun Kurt Edelhagen kaj Max Greger. En 1954 li prezentis kun Chet Baker en la televidstudio de SWF je Baden-Baden. Krome li verkis kiel filmkomponisto.
Oktobron de 1959 Ogerman elmigris al Novjorko. Tie li renkontiĝis kun Don Costa, kiu konatigis Ogerman-on i.a. kun Quincy Jones. Jones (tiam ĉefo de A&R ĉe Mercury Records) dungis Ogerman-on kiel aranĝiston kaj komiis lin per aro da aranĝadoj, i.a. en 1963 de la furoraĵo It's My Party de Lesley Gore. Baldaŭ Ogerman renomiĝis kaj kunlaboris la sekvajn jarojn kun diversaj steluloj de ĵazo kaj populara muziko. Ogerman evoluigis tiutempe novajn formojn de aranĝado, kiuj ege orientiĝis je klasikmuzikaj elementoj. Lia tuj ekkonebla maniero kaj lingvaĵo, aparte por la arĉinstrumentoj, postlasis je aŭskultantoj egan impreson. Ĝuste lia kunlaboro kun muzikistoj kiel Gidon Kremer jen ankaŭ motras lian novigan forton, atingi per arĉinstrumentaj teksaĵoj novajn sferojn.
En 1962, kiam la bosanovo alvenis en Usono, Ogerman renkontis Antonjon Carlos Jobim. Kun li kaj aliaj reprezentantoj de bosanovo evoluis multjara komuna kreado.
La produktadoj sub Tommy LiPuma en la sepdekaj jaroj havis plejeblan sukceson rilate lian famon kaj ankaŭ rilate lian komercan karieron kiel aranĝiston kaj komponiston. Aparte sukcesa estis la kunverkado kun ĵazgitaristo George Benson. Per albumoj kiel Breezin 1976, Inflight 1978 kaj Living Inside Your Love 1979 (por la aranĝaĵo de la peco Soulful Strut li ricevis Gremion) Ogerman tenis trans jaroj pintajn rangojn en la vendo- kaj radiaj dissendolistoj. Menciindas kiel memstara verko el ĉi tiu ĝenro lia propra baleto-adaptaĵo Gate of Dreams (Unua prezentado la 14an de julio 1974 en Lincoln Center je Novjorko kun la usona baletteatro), kiun en 1976 denove produktis Tommy LiPuma kun propra orkestronomo kaj alinomite (originala titolo en 1974 Some Times) por la diskeldonejo Warner Brother. Ogerman povis allogi por ĉi tiu produktado muzikistojn kiel George Benson, Joe Sample, David Sanborn, Michael Brecker, Peter Maunu, John Guerin, Chuck Domanico, Larry Bunker, Chino Valdes kaj Ralph Grierson.
En 1974 li verkis per Symbiosis pianokonĉerton ĝis nun multe atentata por ĵazpianisto Bill Evans, kiu entuziasmigis i.a. la klasikmuzikan pianiston kaj Bach-interpretiston Glenn Gould.
En 1979 Ogerman retiriĝis el la muzikkomerco kaj sin dediĉas ekde tiam nure al komponado kaj aranĝado de klasikmuzikaj verkoj, i.a. por Michael Brecker, Bill Evans, same kiel por mezosopranistino Brigitte Fassbaender.
Dum ĉi tiu periodo li rifuzis petojn de muzikaj famuloj kiel Prince, Ella Fitzgerald, Dee Dee Bridgewater, Wynton Marsalis, Tony Bennett k.a., aranĝi kaj produkti por ili muzikalbumojn. Nur en la jaro 2001 produktisto Tommy LiPuma sukcesis kune kun la kanada ĵazpianistino Diana Krall, revenigi Ogerman-on en la muzikkomercon. Ogerman instrumentis kaj aranĝis komence por Diana Krall la albumon The Look of Love, pli malfrue ankaŭ ŝian albumon Quiet Nights, plene laŭ la stilo de bosanovo-registraĵoj el la 1960-aj jaroj, kiu ricevis en 2010 Gremion laŭ la kategorio Plej bona instrumenta aranĝaĵo kun kant-akopanaĵo.
Verkaro
Dum la jardekoj de sia verkado Ogerman evoluigis tre sukcesan stilon de instrumentato kaj aranĝado forte influitan de klasikmuzikaj elementoj. Nov-aranĝaĵoj de famaj melodioj, kiuj dolĉaĉe plaŭdas en liftoj, hoteloj kaj vendejaroj, ofte baziĝas sur konceptoj de Ogerman.
Ogerman estis kandidatigita entute dek ses fojojn por Grammy. Li gajnis en 1980 premion por sia aranĝaĵo de la kanto Soulful Strut de George Benson. Entute 37 aliaj albumoj, kiujn kunverkis Ogerman, estis proponitaj por Grammy.
Ogerman kunlaboris ekde 1959 ĝis 1979 kun multaj famaj muzikistoj kaj instrumentis, aranĝis kaj produktis iliajn albumojn. Jen kelkaj: Stan Getz, Astrud Gilberto, Joao Gilberto, Bill Evans, Wes Montgomery, Cal Tjader, Oscar Peterson, Stanley Turrentine, George Benson, Frank Sinatra (je bosanov-albumo kun Antônio Carlos Jobim, sentata kiel sensacia), Barbra Streisand, Sammy Davis la pli maljuna kaj Michael Brecker.
La plej famaj klasikmuzikaj verkoj de Ogerman estas:
PLC
La vorto havas plurajn signifojn:
Antsirabe
Antsirabe estas grandurbo de Madagaskaro. Ĝi estas la tria plej granda urbo de la lando, fine administra centro de Vakinankaratra. La loknomo signifas: "la loko de multe da salo".
Ludwig Wucke
Vivo
Estante filo de la apotekisto kaj kuracisto Gotthilf Theodor Wucke kaj de Dorothea Brückner li perdis la patron jam en la aĝo de sep jaroj. La patro ekmalsaniĝis kuracinte francajn soldatojn kiuj retiriĝis el la Batalo de Leipzig en 1813 kaj suferis je tifo. Jam en junulaj jaroj senteblis ĉe Ludwig granda talento pri pentrado kaj desegnado.
Antsirabe
Situo
Antsirabe situas sur altebenaĵo en centro de la lando.
Ludwig Wucke
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe la gimnazio de Meiningen li studis - plenumante la patrinan volon - inter 1826 kaj 1829 ĉe la Universitato de Jena jursciencojn. Li aniĝis al la studenta korporacio Jenaische Burschenschaft en kiu li havis estrantan rolon kaj konatiĝis kun la poeto Ludwig Bechstein. Kun li havis profundan amikecon. Post tri jaroj li tamen decidis forlasi jursciencojn agnoskante la verajn talentojn kiel artisto. Pro engaĝiĝo naciempolitikaj li ankaŭ ne estis perfekte preparita por trapasi la necesajn jursciencajn ekzamenojn. Tiutempe estiĝis pluraj akvareloj pri la silueto de Salzungen. Pro financaj kialoj li ne povis pluevoluigi sin teorie kaj praktike je artakademio. Laborserĉante li iris al onklo en Vestfalio kiu ankaŭ ne povis helpi. Tie li hazarde renkontis rekrutigistojn kaj li jesis iĝi soldato en la armeo de Nederlando. Li batalis en 1830 en taĉmento de princo Karlo Bernardo (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kontraŭ la katolikaj belgoj kaj promociiĝis je kaporaleco. Libertempe li pentris pejzaĝojn kaj estiĝis la motivserio Holandaj akvareloj. Pro okulmalsano post infekto komencis blindiĝo. En la aĝo de 29 jaroj, estante apenaŭ vidkapabla, li revenis en 1836 al la naskiĝurbo Salzungen. Li ja esperis trovi kuracistan helpon almenaŭ tie kaj deziris zorgiĝon fare de la patrino kaj aliaj parencoj.
Dependante de helpado li sukcese faris multajn migradojn en la regiono de Werra-rivero, de Rhön kaj en la Turingia Arbaro. Tie evoluis nova pasio lia, nome la kolekto de popolaj legendoj, regionhistoriaj priskriboj kaj dialekta poezifaro. Amiko el feliĉaj universitataj jaroj, Friedrich Hofmann publikigis en sia libro Weihnachtsbaum kelkajn poemojn de Wucke. Tio instigis lin daŭrigi la paŝidatan vojon. En 1864 aperis la kolekto de wucke-aĵoj Sagen der mittleren Werra, der angrenzenden Abhänge des Thüringer Waldes, der Vorder- und der hohen Rhön sowie der fränkischen Saale. En 1865 eldonitis la unua eldono de liaj dialektaj poeziaĵoj sub la titolo Uiß minner Haimet. Samjare lia patrino forpasis, kiu estis zorginta pri li ne tute tri jardekojn. En 1873 oni aljuĝis por pli ol 800 kolektitaj sagaoj al Wucke Schiller-premion kaj monsumon de 200 taleroj.
Antsirabe
Trafiko
Toamasina havas fervojan kaj vojan kontaktojn al la ĉefurbo. Nuntempe la fervojo liveras nur varojn.
Klimato
Toamasina havas tropikan klimaton, sed pro la alteco estas tre freŝa vetero.
Ludwig Wucke
Vivo
Li mortis pro sekvoj el femurfrakturo post falo el brakseĝo. Bazaltkolono, kiun li mantuŝante trovis en la Rhön-regiono, iĝis tomboŝtono laŭ lia volo.
József Nuricsán
NURICSÁN József [nuriĉa'n] Nuritsán, Nuridsán estis hungara kemiisto, fakverkisto. Li naskiĝis la 28-an de majo 1860 en Szamosújvár kaj mortis la 15-an de septembro 1914 en Csorvás.
Ludwig Wucke
Honoroj
Laŭlonge de la migradopado Pummpälzweg estas lignaj skulptaĵoj el la sagaa mondo de Wucke kaj Bechstein.
Ekotipo
En evoluekologio, ekotipo, foje ankaŭ nomita ekospecio, priskribas genetike klaran geografian diferencan populacion aŭ rason ene de specioj (aŭ inter proksime rilataj specioj), kiu estas adaptita al specifaj mediocirkonstancoj. Tipe, ekotipoj prezentas fenotipajn diferencojn (kiel ekzemple pri morfologio aŭ fiziologio) kaŭzitaj de media diverseco kaj estas kapablaj je krucbredado kun aliaj geografie apudaj ekotipoj sen perdo de fekundeco aŭ forto.
Ludwig Wucke
Verka ekzemplo
D'r Bäck un die Bäckersche
József Nuricsán
Biografio
József Nuricsán studis en Universitato de Koloĵvaro kaj havigis diplomon en 1882 en Universitato de Budapeŝto. En 1882 – 83 li estis asistanto de Béla Lengyel, ekde 1884 por tri jaroj asistanto laboratoria de la instituto pri kemio de Károly Than, poste preleganto asistanto ĝis 1894. Intertempe li doktoriĝis pri kemio-biologio. Ekde 1894 li estis terkultura kemiisto en la terkulturafera ministerio. Li pristudis ankaŭ eksterlande la kemiajn institutojn pri agrikulturo. Ekde 1903 li estis profesoro de Ekonomia Instituto kaj kunlaboranto de Kemieksperimenta Stacio en Mosonmagyaróvár. Li verkis gravajn lernolibrojn kaj publikis plurajn studojn en enlandaj kaj esterlandaj fakeldonaĵoj. Li estis kunredaktoro de revuo Természettudományi Közlöny.
Ludwig Wucke
Verka ekzemplo
E Zwiegespreech (Motto: Me blinn leine)
Ekotipo
Arealo kaj disvastiĝo
Eksperimentoj indikas ke foje ekotipoj manifestiĝas nur se apartigite per grandaj spacaj distancoj ( de la ordo de 1000 km ). Tiu ŝuldiĝas al hibridigo per kio malsamaj sed apudaj diversecoj de la sama specio (aŭ ĝenerale de la sama taksonomia rango) krucbredas, tiel venkante lokan selektadon. Tamen aliaj studoj montras ke la kontraŭo povas okazi, t.e. ekotipoj rivelantaj ĉe tre malgranda nivelo (de la ordo de 10 m), ene de populacioj, kaj malgraŭ hibridigo.
La Edziniĝonta Princino (filmo)
La Edziniĝonta Princino (origine, angle: The Princess Bride) estas usona filmo de 1987, baze sur la samnoma romano de William Goldman de 1973, kiu kombinas elementojn de komedio, aventuro, amo kaj fantazio. Rob Reiner reĝisoris la filmon laŭ scenaro de Goldman. La filmo prezentas la rakonton kiel libro kie avo (Peter Falk) legas al sia malsana nepo (Fred Savage), por efike konservi la rakontstilon de ĉi tiu romano.
Ekotipo
Arealo kaj disvastiĝo
Estas kutime ĉe ekotipoj ke kontinua laŭgrada geografia variaĵo akordas kun analoga fenotipa kaj/aŭ genetika variaĵo. Tiu situacio estas nomita klino. Bonkonata ekzemplo de klino estas la haŭtkoloro-gradeco en indiĝenaj homaj populacioj tutmonde, kiu estas rilatigita al latitudo kaj kvantoj de sunlumo. Sed ofte la distribuado de ekotipoj estas dumodala aŭ multmodala. Tiu signifas ke ekotipoj povas elmontri du aŭ pli apartajn kaj malkontinuajn fenotipojn eĉ ene de la sama populacio. Tia fenomeno povas konduki al speciigo kaj povas okazi se kondiĉoj en loka medio ŝanĝiĝas drame tra spaco aŭ tempo.
Ludwig Wucke
Verka ekzemplo
„Hanns, hörschte nett, d’r Gickel kräht“! „I freilich doch! Båß meis’s verschlät! Dås ös erscht Vitter Haine sinner; Wårt närt e Wiel, glich kräht au minner.“ „Dou håst au räächt, båß’s ons ångött! Un bann die Sonn åm Himmel stött, Mei wunn ons dådröm nött bekömmer, Die Ziete wärrn vun sälwer schlömmer D’r Tååk öß laank, die Wåår wörd hårt, Bär Seemel wöll, der kånn gewårt.
Ekotipo
Terminologio
Ekotipoj havas neniun ĉefan taksonomian rangon en moderna biologia klasifiko. Tamen kelkaj sciencistoj konsideras ilin "taksonomie ekvivalentaj al subspecioj". Tio estas vera en la senso ke ekotipoj povas foje esti klasifikataj kiel subspecioj kaj la kontraŭo. Ekotipoj estas proksime rilatigitaj al morfoj. En la kunteksto de la evolua biologio, genetika polimorfismo estas la ekzisto en ekvilibro de du aŭ pli klare malsamaj fenotipoj ene de populacio de specio, en aliaj vortoj, la ĉeesto de pli ol unu formo aŭ morfo. La frekvenco de tiuj malkontinuaj formoj (eĉ tiuj kiuj estas tre maloftaj) estas tro alta por esti klarigita pere de mutacio. Por esti klasifikitaj kiel tiaj, morfoj devas samtempe okupi la saman vivejon kaj aparteni al panmikta populacio (t.e. kies membroj povas ĉiuj hazarde krucbredi). Polimorfismo estas aktive kaj konstante subtenita en populacioj de specioj per natura selektado (plej fame seksa duformismo en homoj) kontraste kun "transiraj polimorfismoj" kie kondiĉoj pri vivejo ŝanĝas laŭ tia maniero ke "formo" estas anstataŭigita tute per alia.
Fakte, Begon, Townsend kaj Harper asertas ke ekzistas ne ĉiam klara distingo inter lokaj ekotipoj kaj genetikaj polimorfismoj. La nocioj "formo" kaj "ekotipo" ŝajne konformiĝas al statika fenomeno, tamen tiu ne ĉiam estas la kazo. Evoluo okazas ade kaj en tempo kaj spaco, tiel ke du ekotipoj aŭ formoj povas kvalifikiĝi kiel apartaj specioj en nur kelkaj generacioj. Begon, Townsend kaj Harper uzas pensigan analogecon sur tiu: ... "la origino de specio, ĉu geografia ( ali-patria ) ĉu sam-patria, estas procezo, ne okazaĵo. Por la formado de nova specio, kiel por la bolado de ovo, ekzistas iu libereco kvereli pri kiam ĝi estas finita." Tiamaniere ekotipoj kaj morfoj povas esti konsiderataj kiel antaŭirantojn de potenca speciiĝo.
Sosnovka
Sosnovka (ruse Сосновка) estas urbo en Kirova provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1699.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1962.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Vjatka (Вятка). En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 12,8 mil loĝantojn.
Traduko de nomo de la urbo estas "(io de) pino".
21301 Zanin
21301 Zanin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Antonio Zanin (1921–1997), respektita itala entreprenisto, aktiva en la kampo de la mekanika inĝenierarto kaj la fabrikado. Liaj dungitoj memoras pri li pro lia kapablo establi sincerajn kaj humanajn rilatojn.
Movado Por Francio
La Movado Por Francio ( "Mouvement pour la France" aŭ "MPF") estas franca dekstra kaj suverenisma politika partio fondita de Philippe de Villiers en 1994. Okaze de la Eŭropaj balotoj de 2009, ĝi kandidatis en la ok francaj distriktoj sub la standardo Libertas, kiu arigas suverenismajn movadojn en ĉiuj landoj en la Eŭropa Unio. Post la elekto de nur unu eŭropa parlamentano, ĝi aliĝis la en la frakcio Eŭropo de Libereco kaj Demokratio (ELD). La partio malaperis en 2018
Historio
Venanta samtempe de la movado « Combat pour les valeurs » ( "batalo por la valoroj") kaj de la listo « Majorité pour l'autre Europe » ( "Plimulto por la Alia Eŭropo") por la eŭropaj balotoj de 1994, la Movado Por Francio estis kreita la en la "Maison de la Chimie" ( Domo de Kemio") en Parizo de Philippe de Villiers, la juĝisto Thierry Jean-Pierre kaj Jimmy Goldsmith.
La movado « Combat pour les valeurs » estis fondita de Philippe de Villiers, Bernard Debré, Christine Boutin kaj Bernard Seillier. Iom poste, Philippe de Villiers ligiĝis al Philippe Séguin kaj Charles Pasqua, apud kiuj li kondukis kampanjon por « NE » al la traktato de Mastriĥto.
Reprezentantoj en la Franca Parlamento
Ên 2007, MPF estis reprezentata en la Nacia Asembleo de Véronique Besse, vicprezidantino de la Departementa Konsilio de Vendée, kaj en la Senato de Philippe Darniche, urbestro de Mouilleron-le-Captif en la sama departemento.
Politika identeco
MPF estas suverenisma partio, kiu estas en la linio de la franca Rezistado. Ĝia celo estas rekonkeri nacian sendependecon en Eŭropo de Stxtata kaj popola kunlaboro. Pri ekonomio, MPF promocias entreprenliberecon favorante la ekstariĝon de entreprenoj sur francaj teritorioj per interesa impostado kaj uzante protektismon. Ĝi pledas por moraligo de ekonomio. Pri socio, MPF defendas valorojn subaze de la familio, la ligixgo al teritorioj, la sento aparteni al Francio, la obeo al la dimanĉa ripozo.
Varbado de membroj de FN
En decembro 2005, Jacques Bompard, eksa membro de la Nacia Fronto, urbestro de Orange ekde 1995, aliĝis al MPF kaj prezidis de tiam la federacion de Vaucluse. La 28-an de januaro 2010, Jacques Bompard kaj ties edzino Marie-Claude anoncis sian eliron el MPF.
En la Nacia Asembleo
MPF sidas inter la enaliĝintoj en la Nacia Asembleo. Tamen, Véronique Besse, sola deputito de MPF, ne frontis kandidaton de UMP, eĉ profitis pri etikedo "dekstra plimulto".
En la Senato
La senatanoj MPF sidas plej ofte en la Administra kuniĝo de senatanoj nealiĝintaj al frakcio (RASNAG).
En 2004, Bruno Retailleau kaj Philippe Darniche, la du senatanoj de MPF, venkis kontraŭ kandidaton de UMP.
Eŭropaj balotoj de 2009
MPF prezentis listojn komunajn kun Ĉasado - Fiŝkaptado - Naturo - Tradicioj (CPNT) sub la standardo de tuteŭropa movado Libertas. Tiuj listoj arigis entute 826,269 voĉojn, tio estas 4,80 % de la esprimitaj voĉoj, kaj gajnis nur unu seĝo, Philippe de Villiers, reelektita en la Okcidenta distrikto kun pli ol 10 % de voĉoj. Li sidas en la nova suverenisma kaj eŭroskeptikisma frakcio Eŭropo de Libereco kaj Demokratio (ELD).
Regionaj balotoj de 2010
Sekve de tiuj balotoj, kiuj karakteriziĝis per granda malvenko de la prezidanta plimulto, MPF havis 10 elektitojn : 4 en Luarlandoj, 2 en Puatuo-Ĉarentoj, 1 en Sudo-Pireneoj, 1 en Pikardio, 1 en Rodano-Alpoj kaj 1 en Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Prezidanta baloto de 2012
Philippe De Villiers ne kandidatis por la prezidenta baloto de 2012.
Francaj deputitaj balotoj de 2012
UMP subtenis 2 el ili : la elirantino de la 4-a deputita distrikto de Vendée, Véronique Besse kaj Isabelle Létrillart en la 4-a distrikto de Aisne.
Véronique Besse estis reelektita per la unua balotvico kun 57,05 % de voĉoj en Vendée. Isabelle Létrillart estis en favora rebalotado en Aisne kun 24,31 % de la voĉoj kontraŭ 23,37 % al la diversa maldesktrulino Marie-Françoise Bechtel kaj 17,31 % al la komunista-FDG Jean-Luc Lanouilh.
Neniu alia kandidato atingis sufiĉan rezulton por rajti resti kandidato en la dua balotvico.
Grundlagenstudien aus Humankybernetik und Geisteswissenschaft
GRKG, aŭ Grundlagenstudien aus Humankybernetik und Geisteswissenschaft (en Esperanto: Bazaj studoj pri humankibernetiko kaj mensoscienco, mallongige grkg) estas kvinlingva internacia revuo aperanta en Germanio, ekde 1992 eldonata de Akademia Libroservo en Instituto de kibernetiko Paderborn. Ekde 1982 oni publikigas artikolojn ankaŭ en Esperanto.
La revuo fondiĝis fine de la jaro 1959 en la Teknika Universitato Stuttgart. La aperigadon ebligis, per sia katedro, profesoro de filozofio kaj sciencteorio Max Bense (1910-1990), poste entreprenistoj  Wolfgang kaj Eberhard Schnelle. Al la redaktoraro dekomence apartenis Helmar Frank (*1933), Gerhard Eichhorn (┼ 1964 ), Gotthard Günther (1900 – 1984) André Abraham Moles (1920 – 1992) Felix von Cube (*1927) Elizabeth Walther (*1922) kaj Rul Gunzenhäuser (*1931). Dum kvindeko da jaroj funkciis portempe kiel eldon-redaktoroj ankaŭ profesoroj Hardi Fischer, Peter Müller, Siegfried Maser, Klaus Weltner, Vernon Gerlach, Klaus-Dieter Graf, Alfred Hope, Herbert Stachowiak, Miloš Lánský, laste Manfred Wettler, Horst Völz kaj Bernhard Mitterauer.
La temaro komence estis: al la ĝenerala kibernetiko apartenantaj informaciteorio, kodigoteorio, aŭtomatigteorio, formalaj lingvoj, reguladteorio kaj signoteorio, el la kampo de humankibernetiko informacipsikologio, informaciestetiko, lingvokibernetiko, organiza kibernetiko, krome inĝenierkibernetiko, biokibernetiko, modelteorio, kibernetika pedagogio, historio de kibernetiko, semiotiko kaj filozofio. En la sepdekaj jaroj aldoniĝis matematika lingvistiko kaj interlingvistiko.
La publikaĵlingvoj estas, krom la germana, la oficialaj lingvoj de Association Internationale de Cybernétique (1959-2000) franca, angla kaj Esperanto, kiel lasta aldoniĝis la itala, unu el oficialaj lingvoj de Akademio Internacia de la Sciencoj San Marino (AIS).
PIM
La vorto havas plurajn signifojn:
Ferenc Hanuy
Ferenc Hanuy [hanui], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hanuy Ferenc estis hungara pastro, abato, kanoniko, prelato, profesoro.
Ferenc Hanuy naskiĝis la  1867 en Pécs. Li mortis la 1953 en Pécs.
Biografio
Ferenc Hanuy frekventis gimnazion, poste seminarion en sia naskiĝurbo, poste li lernis teologion en Vieno. Li pastriĝis en 1890, poste li havis laboron en diocezo en Pécs. En 1898 li ekinstruis en la menciita seminario. Ekde 1906 li instruis en Universitato de Budapeŝto, kie post 2 jaroj estis nomumita publika profesoro. Li dufoje estis dekano, en 1920 rektoro. En 1923 li estis nomumita kanoniko, poste li ne plu instruis. pli frue en 1911 li iĝis abato, poste prelato en 1927.
Cwmbran
Cwmbran estas moderna urbo en Monmouthshire, Kimrio. Ĝi fondiĝis en 1949 por doni novajn laboroportunojn al karboministoj. Cwmbran estas la sesa plej granda urbo de Kimrio, kun ĉirkaŭ 47,250 loĝantojn en 2001 laŭ la tiujara censo.
En la urbo situas atleta stadiono kie okazis internaciaj eventoj dum la 1970-a kaj 1980-a jardekoj.
Iskra
Iskra (Sparko) estis politika gazeto de rusaj socialistaj elmigrantoj, kiu poste iĝis organo de rusa marksisma partio, tiam nomiĝinta Rusia Socialdemokrata Partio (RSDLP).
Kázmér Géza Werner
WERNER Kázmér Géza, Kasimir G. estis judevena hungara, germana verkisto, reĝisoro de teatro. Li naskiĝis en Pankota la 29-an de marto 1900 kaj mortis en Darmstadt la 31-a de januaro 1985.
Iskra
Pro la politika subpremado sub la regado de la caro Nikolao la 2-a, estis necesa publikigi Iskra en ekzilo kaj kontrabandi ĝin en Rusion. Dekomence, ĝi estis administrata de Vladimir Lenin, translokigante ĝin dum li mem translokiĝis. La unua eldono estis publikgita en Lepsiko, Germanio, la 1an de Decembro, 1900 (aliaj fontoj diras la 11an de Decembro). Aliaj eldonoj estis publikigitaj en Munkeno (1900–1902) kaj Ĝenevo el 1903. Kiam Lenin estis en Londono (1902–1903) la gazeto estis eldonita el malgranda oficejo en 37a Clerkenwell Green, EC1, kaj Henry Quelch aranĝis la necesajn prestaskojn.
Kázmér Géza Werner
Biografio
Kázmér Géza Werner pristudis medicinon en Budapeŝto, sed favore al la teatro li forlasis ĝin. Li verkis teatraĵojn, operetojn, romanojn. Li vivis inter 1924 kaj 1935 en Berlino. Li revenis Budapeŝton en 1936. En 1944 li servis en deviga laborkampo. En 1948 li elmigris en Izraelon, sed definitive li loksidiĝis en Germanio. De 1964 ĝis 1975 li estis prezidanto de germana lingvoteritoria grupo de Senpatruja Verkistoj de Centro PEN Club.
Iskra
Iskra tuj iĝis la plej sukcesa eksterleĝa rusa gazeto en 50 jaroj.
En 1903, post la disigo de la RSDLP, Lenin lasis la stabanaron (post sia dekomenca propono redukti la redaktan teamon al tri - li mem, Julius Martov kaj Georgi Pleĥanov - estis arde opozicianta), kaj la gazeto falis sub kontrolo de la Menŝevikoj kaj estis publikigita de Pleĥanov ĝis 1905. La averaĝa cirkulado estis de 8 000 ekzempleroj.
Palacios del Pan
Palacios del Pan [paLAzios delPAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. Palacios del Pan estas etimologie tradukebla al Palacoj de la Pano, kie Pano estas aludo al la komarko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 31,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 246 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Manzanal del Barco, Santa Eufemia del Barco, Montamarta, Andavías, San Pedro de la Nave-Almendra, Zamoro kaj La Hiniesta.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, akvorezervejo, pontoj, tradiciaj festoj).
Somlószőlős
Somlószőlős [ŝomlOsOlOŝ] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser.
Situo
Somlószőlős situas sub iama vulkano Somló 432 m-ojn alta, laŭ flankovojoj. Ajka troviĝas je distanco de 21, Celldömölk 22, Pápa 23, Sümeg 27 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1211. La vilaĝnomo longe estis Nagyszőlős, kiu menciiĝis kampurbo en 1716. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas vinodrinkejo, poŝto.
Famulo
En Somlószőlős naskiĝis:
Sho Otsuka
Sho Otsuka (大塚 翔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe FC Ryukyu.
Vazirio
Vazirio estas regiono en okcidenta Pakistano ĉe la landlimo kun Afganio. Estas du partoj de Vazirio, la suda kaj la norda Vazirio. Tiu regiono ludas gravan rolon en la armitaj islamismaj movadoj, precipe de la talibanoj kaj de la grupo Al-Kajdo.
Homela distrikto
Homela distrikto (beloruse — Гомельскі раён, — Гомельский район) estas teritoria kaj administracia subdivido en Homela regiono. Estis fondita 8 decembro 1926 jaro, de la 15-an de januaro 1938 en konsisto de Homela regiono. Areo estas 2,1 milo de kilometroj2. Ĉefaj altaĵoj estas 120-140 da metroj sur marnivelo. Pli alta loko estas 160 da metroj sur marnivelo, pli malalta — 111 da metroj.
Loĝlokoj kaj administracia subdivido
Ĉirkaŭ 190 da loĝlokoj. Ĉefaj loĝlokoj estas Homel (administracia ĉefurbo), Kascukouka, Balŝavik, Ĉonki, kaj aliaj. La distrikto estas subdividita je 25 vilaĝaj sovetoj.
Naturo
Riveroj: Soĵ kaj ĝia flankriveroj: dekstra Uza, maldekstraj Ipuc, Njamilnja, Ucj, Cjaruha. Mezaj temperaturoj de januaro -6,9, de julio +18,6 de celsio. Mineraloj: torfo, argilo, sablo. Arbaroj kovras 33,5% de areo. Pli oftaj specoj de arboj: pino, betulo, kverko, alno, tremolo. Parto dedistrikto estas malpurigita per radioaktivaĵoj post Ĉernobila katastrofo.
Agrokulturo
Kolĥozoj, sovĥozoj specialiĝantaj je produktado de viando, lakto, birda viando, terpomplantado.
Komunikado
Per fervojoj de Homel al Ĵlobin, Kalinkaviĉi, Baĥmaĉ, Novozibkov, Ĉernigov. Per aŭtomobilaj vojoj kun Mahiljoŭ, Babrujsk, Kalinkaviĉi, Ĉernigov, Novozibkov. Rivera komunikado ŝarga transportado tra Soĵ.
Mortmemoro
Mortmemoro estas la rita memorigo pri mortintoj kaj apartenas diversgrade al la mortokulto de homaj socioj. Laŭ pli malvasta senco ĝi estas la mortmemoro ekde la antivo. Mortmemoro-esploro estas nuntempe fiksa ero de la mezepokismo.
Religia signifo
La mezepokan mortmemoron difinis la kristana kompreno de la morto. Por kristano de la mezepoko la morto ne estis la fino de la vivo. Laŭ lia imago li atendis reviviĝi la Lasta Tago kun Kristo kaj atingi la eternan savon. La mortotago estis la „dies natalis“, la vera naskiĝtago. Ĝis ĉi tiu tago la memoro pri la mortinto estus konservenda, por ke tiu ĉi kune kun la vivantoj povos partopreni la saviĝon. Samtempe la mortmemoro estingu la surterajn pekojn de la mortinto, kiujn li mem ne plu povis pentofari. Per la devigo de la vivantoj, kiuj plenumu mortmemorajn servojn, ekestis komuneco trans la morto.
Por mezepokano do estis grave, dumvive prizorgi sian mortmemoron, per tio la mortmemoro estis tre grava en la ĉiutaga vivo. Preĝan mortmemoron li povis akiri per donaĵoj, almozoj, donacoj aŭ daŭremaj fondaĵoj kiel ekzemple la familio-monaĥejoj de eminentaj nobeloj, kiuj devigis la ricevantojn, ofte ja monaĥejojn, al mortmemoro. Fondaĵoj kadre de la mortmemoro ofte konsistigis la ekonomian bazon de la monaĥaj komunumoj. La nomado de la fondintoj dum la Alta Preĝo faris tiujn kvazaŭ partoprenantoj je la komunio.
La kreska nombro de memordevaj nomoj kaŭzis, ke tiuj ĉi estis registrata. La nomoj de personoj kaj personaroj estis registrataj en mortmemoraj libroj. En malfrua mezepoko, kiam la nombro de nomoj estis tiom kreskinta, ke ne plu ĉiu nomo povis esti laŭtlegata, oni realigis la partoprenon de la memorenuloj al la meso per tio, ke oni metis la mortmemoran libron sur la altaron.
Samtempe komenciĝis evoluo al pli individua formo de la mortmemoro. Krom „gefratiĝolibroj“ nun ankaŭ ekestis kalendare ordigitaj nekrologoj, per kiuj oni povis memorigi pri la mortintoj je iliaj mortotago. La testamento de datiĝanta je 1050 abatino de Essen Teofano, en kiu ŝi detale regulis siajn mortmemorajn servojn, jam deiras de individua mortmemoro.
Socia signifo
Kadre de la stata socio de la mezepoko la mortmemoro ankaŭ havis altan socian gravecon. Kun la klopodo, memorigi la posteularon per bildoj, nom-nomado aŭ aliaj identigaj elementoj (ekz. blazonoj) al la reciproka preĝodevo, zu erinnern, ligiĝis kutime ankaŭ la bezono pri socia reprezentado de la individuo aŭ gento. Ili apartenas al la ĉefaj rimedoj, per kiuj estis komunikataj la aneco al stato kaj gento. Same kiel statano esprimis sian socian staton per laŭstata entombigo kaj laŭstata mortmemoro, ankaŭ estis komunikeblaj supreniĝo-pretendoj per aparte elspezaj praktikoj. Eminentaj nobelaj, sed ankaŭ patriciaj gentoj ofte fondodonacis proprajn tombopreĝejojn, en-kaze de la altnobelaro foje eĉ tutajn monaĥejojn.
Mortmemoro ankaŭ estis tasko de multaj mezepokaj komunecoj, ekzemple frataroj kaj gildoj. Ili ne nur certigis laŭstatan entombigon, sed ankaŭ devigis siajn membrojn ankaŭ al propetoj. Ankaŭ kompletaj monaĥejoj interkonsentis preĝan interfratiĝon kun aliaj monaĥejoj, por kies plenumo ili interŝanĝis memorlistojn kaj enprenis mortintajn kunfratojn, parte ankaŭ ties parencojn en nekrologojn. La prizorgado de la mortmemoro estis ero de la memkompreno de la klerikaro kiel oratores, kiel stato de la preĝistoj.
Historio-scienca graveco
Fontoj de la mortmemora praktiko ampleksas domojn aŭ domerojn same kiel ĉiujn formojn de eklezia ekipaĵo, ekzemple altaroj, fenestroj, tombometejojn, memorbildojn, juvelojn aŭ pastra ornamvestaĵo, inter ili multaj artotrezoroj kiel ekzemple la Oto-Matilda-Kruco el la katedrala trezoro de Essen. La mortmemoro postlasis krome multecon da skribaj fontoj, nomataj ekz. mortmemoraroj, interfratiĝo-libroj, nekrologoj, eklezij kalendaroj ktp.. Individuaj postlasaĵoj lige kun la devigo al la preĝomemorigo estas krome testamentoj, donacodokumentoj same kiel enskriboj en urbaj kaj juĝejaj libroj.
Trans ilia religi-, pensmanier- kaj arthistoria valoro el la fontoj de mezepoka mortmemoro ofte estas konkludeblaj interparencecoj, sociaj interligoj kaj aliaj historiaj fariĝoj. La deduktado tamen estas tre postulema aparte je alt-mezepokaj fontoj. Al la plej gravaj rezultoj de la mortmemora esploro apartenas la analizo de la regostilo de Henriko la Birdisto, deduktita el la ligo de el-kronika transdonado kun mortmemora praktiko. Ankaŭ la mencio de lia filo Otto la Granda kiel kunreĝo troviĝas en interfratiĝa listo de monaĥejo Reichenau.
Amaro Pargo
Amaro Rodríguez-Felipe y Tejera Machado, konita kiel Amaro Pargo (La Laguna, Tenerife, 3-an de majo 1678 - La Laguna, Tenerife, la 4-an de oktobro 1747) estis hispana korsaro kaj komercisto. Li estis unu el la plej famaj korsaroj de la Ora Aĝo de piratoj.
Li elstaris pro sia komerca aktiveco kaj pro siaj oftaj religiaj kontribuoj kaj pro helpo al la malriĉuloj. En sia rolo kiel korsaro, li regis la itineron inter Cádiz kaj Karibio, en pluraj okazoj atakis ŝipojn de la malamikoj de la hispana krono (ĉefe Anglio kaj Nederlando), kaj estis rekonita kiel nacia heroo. Pro sia servo al la hispana krono, li estis deklarita nobelo en 1725.
Fließem
Fließem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
PUK
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Sankta Maŭrico (Csesztreg)
Preĝejo Sankta Maŭrico estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Csesztreg.
Historio
Kirko estis konstruita en la 13-a jarcento, la unua mencio okazis en 1323. En la 15-a jarcento ĝi estis trakonstruita laŭ gotiko. Inter 1550 kaj 1655 la protestantoj uzis la preĝejon, poste la katolikoj reakiris kaj renovigis ĝin. En 1803 plena baroka renoviĝo okazis, tiam oni pentris la freskojn. La orgeno ekfunkciis en 1904. En 1904 kaj 1993 oni restaŭris la freskojn. En 1975 ekstere la kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola ĉe rando de la vilaĝo, apude kruco (1867) kaj mondmilita memorejo (1922) troviĝas. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. Malsupre meze de la turo la enirejo funkcias. La absido estas oklatera. Sakristio aliĝas al la sanktejo. Interne la altara bildo estis farita en 1897, apude estas statuoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario).
Kermeso okazas en la 22-an de septembro.
Henri Troyat
Henri Troyat, Ljef Aslánoviĉ Tarasof laŭ lia naskiĝnomo, (Лев Асланович Тарасов en la rusa lingvo) ((Լևոն Ասլանի Թորոսյան) Levón Aslani Torosján en la armena lingvo), naskiĝis la 1-an de novembro 1911 en Moskvo kaj mortis la 2-an de marto 2007 en Parizo, estis franca verkisto de rusa-armena deveno (kaj pli precize de Cerkesogaj origino ).
Biogafio
La familio de Troyat foriris de Rusio post la Oktobra Revolucio por setliĝi en Francio en 1920. Naskiĝinta en 1911 jaro, Troyat edukiĝis tute en Francio en liceo de Pasteur de Neuilly-sur-Seine. Li obtenis poste licencon (universitatan gradon) en la ĵuro.
Dum jaroj de la laboroj li kreis pli ol centon da verkoj- romanoj kaj biografioj. Li estis elektita kiel membro de Franca Akademio en 1959, kies ano li estis dum rekorda longo de 48 jaroj. Li servis kiel Dekano de la Akademio.
Per unua romano, Faux jour, li ricevis la Prix du roman populiste (Premio de popola romano). En 1938, li obtenis la Prix Goncourt por sia romano L'Araigne. En 1940, li komencis skribi grandan eposon inspiritan per liaj memoroj de Rusio. Tant que la Terre durera (tri tomoj), kun poste titolitaj Les Semailles et les Moissons (5 tomoj).
Li mortis en Parizo, dimanĉe, 2-an de marto 2007, en aĝo de 95. La ceremonio religia estis en la 9-a de marto, en la Katedro de Aleksandro Nevskij. Poste li estis entombigita en tombejo de Montparnasse.
Axapusco
Axapusco estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Axapusco.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 21915 loĝantojn. El tiuj 10.876 viroj kaj 11.039 virinoj. Lau la enloĝantaro la komunumo okupas la lokon 45 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 1750 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 269.01 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2350 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 850.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 43′ norda latitudo kaj 98° 45′ okcidenta longitudo.
2068 Dangreen
2068 Dangreen estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico.
ADN (hispania ĵurnalo)
ADN estis senpaga ĵurnalo hispana publikigita de Eldonejo Página Cero, societo apartenanta al "Grupo Planeta" kaj al diversaj grupoj de regiona gazetaro. Ĝi malaperis en decembro 2011.
2068 Dangreen
Nomo
Ĝia nomo, "Dangreen", estis komponita en honoro de la usona astronomo Daniel W. E. Green, de la Universitato Harvard.
ADN (hispania ĵurnalo)
"ADN" priskribiĝis kiel ĵurnalo de ĝenerala informo de Hispanio kun ĵusaj novaĵoj, internaciaj, pro politiko, ekonomio, socio, teknologio, raraĵoj, sportoj ktp.
Sosnovoborsk
Sosnovoborsk (ruse Сосновоборск) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04433.
La urbo estis fondita en jaro 1971 dum konstruado de uzino.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1985.
NGC 7667
NGC 7667 (aliaj indikoj — UGC 12578, MCG 0-59-38, ZWG 380.50, VV 613, UM 160, PGC 71345) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Sosnovoborsk
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de Jenisej (Енисей).
En jaro 2002 la urbo havis 30,6 mil loĝantojn.
Griza kardinalo
Griza kardinalo aŭ griza eminenco (france: Éminence grise) estas influa homo (precipe en politiko), kiu agas malpublike kaj (kutime) ne okupas oficialan postenon kun tiaj plenrajtigoj.
Origino de la nocio
La esprimo aperis en Francio dum oficiala rego de la monarko Ludoviko la 13-a. Tiam Francio estis efektive regata de Kardinalo Richelieu, kiun oni nomas "ruĝa kardinalo" pro la kolora de kardinala bireto. Malantaŭ Kardinalo Richelieu staris pastro Jozefo (france: Père Joseph, oficiale: François Leclerc du Tremblay), kiu ne havis oficialan postenon. Oni lin nomas "griza kardinalo", ĉar li estis monaĥo de la kapucena ordeno, membroj de kiu surhavas griz-kolorajn frokojn. La esprimo estas vaste konata danke al la romano de A. Dumas "Tri muskedistoj".
10361 Bunsen
10361 Bunsen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kemiisto Robert Bunsen (1811–1899), kiu malkovris la cezion kaj rubidion. Li malkovris ankaŭ la kontraŭvenenon kontraŭ la veneniĝo per arseno (1834) kaj inventis la pilon karbono - zinko. Li estas ĉefa konata de ĉiuj studantoj pri kemio pro la disvolvo de la Bunsen-bruligilo.
Sam Hawkens
Sam proprumas strangan al branĉo similan fusilon Liddy kaj rajdas hinon. Kune kun siaj du amikoj, Stone Dick kaj Parker Willy, li estis la unua instruisto de Old Shatterhand en amerika sovaĝa okcidento kaj de li ankaŭ devenas la milita nomo por Old Shatterhand. Sam Hawkens estas konata pro sia aldiraĵo "se mi ne eraras, hihihi".
Hawkens prezentiĝas ankoraŭ en romano Petrola princo, kie kune kun Winnetou, Hobble Frank, Hammerdull Dick kaj Holbers Pitt li helpas al almigrintoj likvidi bandon de krimuloj. Pliaj sortoj pri li ne estas konataj, nur en la kvara parto en libro pri Winnetou estas mencio pri tio, ke ĉirkaŭ la jaro 1900 li ankoraŭ vivis, kiam tiu vizitis Dickon Hammerdull kaj Pitton Holbers en ilia hotelo en Colorado.
En filmoj de May el la 1960-aj jaroj (La trezoro sur Arĝenta lago, Winnetou I, Winnetou III, Winnetou kaj mestizino Apanaĉi kaj en Winnetou kaj Old Shatterhand en Valo de morto) ludas la rolon de Samon Hawkens germana aktoro Ralf Wolter.
Figuren aus den Romanen von Karl May
SDR
La vorto havas plurajn signifojn:
Kendo
Kendo (japane: 剣道 [kendō], laŭvorte: "vojo de glavo") estas nuntempa skerma arto. Ĝi originis de kenĝucuo (japane: 剣術 [kenĝucu]) — tradiciaj glavaj teknikoj de samurajoj. Kendo celas la formado de firman karakteron, hardante volon kaj korpon de skermanto. En la nuntempa Japanio ĝi estas konsiderata kiel speco de sporto. Ekzistas movado por inkluzivigi kendon en la programo de Olimpiaj ludoj.
Bolaños (apartigilo)
Bolaños havas plurajn signifojn:
Ayapango
Ayapango estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Gabriel Ramos Millán.
Geografio
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 8′ norda latitudo kaj 98° 48′ okcidenta longitudo.
Vizita klubo de liceo Oran
Intrigo
La liceo Ōran estas privilegia altlernejo, kie lernas infanoj el la plej riĉaj kaj eminentaj familioj de Japanio (gefiloj de politikistoj kaj de regantoj de la granda negoco). Pro manko de instruistaj premoj la burĝidoj havas multe da libera tempo, kiun ili malŝparas por siaj fajnecaj hobioj. Unu el la plej famaj hobioj de la liceanoj estas vizita klubo, kie ĉarmaj riĉ-vestitaj junuloj (membroj de la klubo) uzas siajn naturajn kapablojn por amuzi riĉ-vestitajn junulinojn, vizitantajn ilin. La klubo eĉ profitas de tiu afero per nerektaj manieroj.
Tre malofte okazas, ke neriĉa gejunulo eniras en la liceon Oran dank' al siaj sci-kapabloj. Unu tia neriĉa lernanto-stipendiato Fuĝioka Haruhi hazarde eniras en la ĉambron, kie situas la vizita klubo. Dum la konatiĝo kun la klubanoj li senintence rompas tre multekostan vazon kaj trafas en ekonomian sklavecon al ili.
Komence taskoj de Haruhi estis kuradi al vendejo, labori kiel servanto kaj simile. Tamen, kiam la "reĝo" de la klubo malkovras ĉarman vizaĝon sub tipaj botanikistaj okulvitroj, oni tuj decidas fari el Haruhi la novan membron de la klubo. Ekde tio li komencas labori en la vizita klubo kiel deloganto de junulinoj kune kun aliaj membroj. Evidentiĝas ke Haruhi havas naturan kapablon altiri atenton de lernantinoj. Sed okaze oni malkovras la ŝokanta fakto, pri kiu divenis neniu en la klubo. Fakto, kiu povas esti ĝeno por la klubo, se la vizitantoj ekscios pri tio. Fuĝioka Haruhi estas junulino!