cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norda Zamboango
Norda Zamboango - hispane Zamboanga del Norte - estas provinco de la Filipinoj. La provinca teritorio situas sur la insulo Mindanao, la dua plej granda insulo de la lando. La provinco estas parto de la regiono 9 de la Filipinoj - la Zamboanga Duoninsulo, en kiu ankaŭ situas la provincoj suda Zamboango kaj Zamboango Sibugaja plus du eksterprovincaj urboj. Tute en la sudo limas la teritorio de la urbo Zamboango, samnoma kiel la tuta duoninsulo - tiu urbo politike ne apartenas al ajna provinco.
Administra centro de la provinco estas la urbo Dipolog, kaj laŭ la censo de la jaro 2000 en ĝi vivis 823.130 homoj.
Zala (historia departemento)
Zala (reĝa departemento) estis historia departemento en okcidenta parto de la Hungara Reĝlando.
Rio Rancho (Nov-Meksiko)
Rio Rancho (hispane Río Rancho) estas urbo en la subŝtato Nov-Meksiko de Usono. Temas pri la tria plej granda urbo de la subŝtato kaj pri unu el la plej rapide kreskantaj. Laŭ la censo de 2010 estis loĝantoj, kresko de 69 procentaĵoj kompare al la jaro 2000. Laŭ takso de 2012 estis loĝantoj. La urbocentro situas malpli ol 20 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de la subŝtata plej granda urbo nome Albuquerque, dividite per la rivero Rio Grande del Norte, kaj konsidereblas antaŭurbo de Albuquerque.
Zala (historia departemento)
Demografio
Laŭ la censo de 1910
En 1981
Administracio
Estis 13 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:
La departemento situas ĉe la montaro Bakony (bakonj), lago Balatono kaj riveroj Zala kaj Mura. La alvenintaj hungaroj en 895 trovis la teritorion konvena por vivadi pro la riveroj, ebenaĵoj. Sankta Stefano formis departementon en la 11-a j.c. Post la mezepoko la turkoj parte okupis la departementon. Estis grandaj bataloj ankaŭ en 1945.
En 1920 teritorio ĉe Mura iĝis parto de SHS (Serba-Kroata-Slovena Reĝlando), poste Jugoslavio. Inter 1941-1945 la hungara armeo reokupis la teritorion. Post disiĝo de Jugoslavio tiu teritorio apartenas parte al Kroatio, parte al Slovenio.
Dezső Faragó (poeto)
Rezső FARAGÓ [farago:] estis rumania hungara redaktoro, publicisto, poeto. Li naskiĝis en Bácsmonostor la 3-an de julio 1878 kaj mortis en Arad la 26-an de oktobro 1959.
Kariero
Rezső Faragó prisudis juron kaj ekonomikon en Budapeŝto, kaj de 1896 li vivis en Arad. Li estis interna kunlaboranto, poste redaktoro de Aradi Közlöny. Li estis ĝenerala direktoro de la Ĝenerala Ŝparkasejo de Arad. Li estis ano de la Kölcsey Egyesület.
Wiener Pforte
Estiĝo
Viena Pordo estiĝis antaŭ ĉirkaŭ 350 000 jaroj pro erozio de Danubo laŭlonge de la geologia romplinio inter Viena Arbaro kaj Bisam-monto. Oni supozas ke ankaŭ Kierling-a [Kirling] kaj Weidling-a [Vajdling] riveretoj influis la estiĝon de la trairo.
Historio
Viena Pordo estas historie grandsignifa, antaŭ ĉio, por la okcident-orienta trafiko laŭlonge de la riverego kaj ĝi prosperigis la evoluon de Vieno al ekonomia kaj trafika nodoj. Aldone favore efektiviĝis la kruciĝejo de la danuba intinero kun la maljuna Bernstein-vojo (germane Bernsteinstraße) [Bernstajnstrase] je la orienta rando de Viena Ebenaĵo.
Fonto: Germana Vikipedio
Mária Sívó
Mária Sívó [ŝIvO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sívó Mária estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina familia nomo estis Steinszhorn [ŝtejnshorn] ĝis 1954, ŝia edzo estis Gyula Kamarás.
Mária Steinszhorn naskiĝis la  en Paks, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ŝi edziĝis en 1941.
Kanan (Osaka)
Kanan-urbeto (河南町 [kanan-ĉō], Hepburn: Kanan, Kunrej: Kanan) estas urbeto en Gubernio Osaka en Japanio.
Umanità Nova
Umanità Nova (en itala Nova Homaro) estas itala anarkiisma gazeto fondita en 1920.
Ĝi estis publikigita ĉiutage ĝis 1922, kiam ĝi estis forfermita de la faŝisma reĝimo. En kelkaj lokoj ties cirkulado superis tiun de la socialisma gazeto Avanti!. Je la falo de la reĝimo en 1945, ties publikado reekis denove, tiame kiel ĉiusemajna gazeto. La gazeto pluas nuntempe kaj Umanità Nova estas la ĉefa komunikilo de la Itala Anarkiisma Federacio.
Kontribuantoj de Umanità Nova estis fondintoj, Errico Malatesta kaj Antonio Cieri; kaj Camillo Berneri, Armando Borghi, kaj Carlo Frigerio.
1371
En la jaro 1371 post Kristo okazis, interalie:
Tago de la Flago de Pola Respubliko
Tago de la Flago de Pola Respubliko – pola festo celebrata de 2004, enkondukita laŭleĝe la 20-an de februaro 2004.
Ĝi estas celebrata inter la festoj: la 1-a de majo – Tago de la Laboro kaj la 3-a de majo – Festo de la Konstitucio de la 3-a de Majo. En la jaroj de Pola Popola Respubliko ĝuste tiun ĉi tagon oni malhisis post la 1-a de majo ŝtatajn flagojn, por ke ne eksponi ilin dum la tago de, forigita de komunistaj regopovoj, datreveno de la Festo de la Konstitucio de la 3-a de Majo.
Samtage 1945, polaj soldatoj hisis blankan-ruĝan standardon sur la kolumnon Siegessäule en Berlino dum la batalo de Berlino.
Fikso de la festo
Pola Senato voĉdonis la 12-an de februaro 2004 la tagon de la 2-a de majo Festo de la Blanka Aglo. Rezulte de la decido de Pola Sejmo la feston oni ŝanĝis je Tago de la Flago de Pola Respubliko. Samtempe la 2-a de majo estas festata kiel Tago de la Pola Diasporo kaj de Poloj Eksterlande.
Celebrado
Oni organizas diversajn aranĝojn kaj patriotajn manifestaciojn. Ekzemple, en Bytom la 2-an de majo 2009 pli ol 500 personoj kreis blankan-ruĝan flagon de preparitaj pli frue kaj samtempe alten levitaj ombreloj. Tio estis plej verŝajne la plej granda kreita flago en Pollando okaze de la Tago de Pola Flago.
Festado de la flago en la mondo
Krom Pollando la feston de propra flago oni celebras en pluraj aliaj landoj, kiel en Usono, Meksiko, Argentino, Finnlando, Turkmenio, Ukrainio, Litovio kaj en Ĉinio.
Oleksandrija (stacidomo)
Oleksandrija (Олександрія) estas fervoja stacio en Oleksandrija (Kirovohrada provinco), urbo en Ukrainio.
Eriko la 1-a (Norvegio)
Eriko la 1-a ("Eriko Sangohakilo", Eric Bloodaxe aŭ, en la antikva norvega, Eirik Blodøks) estis la dua reĝo de Norvegio (930-934) sed estis forpelata post relative mallonga reĝado. Li mortis en 954.
En 934 lia pli juna duonfrato Haakon revenis el Anglio kaj gajnis la subtenon de la norvegaj nobeloj. En 934 li forpelis Erikon de la regno. Post malsukcesaj klopodoj regajni la tronon, Eriko iris al Orkadoj kaj poste al la vikinga regno de Jorko, kie komence la anglosaksa reĝo Adelstano bonvenigis lin kaj nomumis lin vicreĝo de Northumbria, komandante lin defendi nordan Anglion kontraŭ la skotoj: sed baldaŭ li tro malpopularis kaj estis denove forpelata. Osulf, kiu regis Bamburgh, iĝis reĝo. En 952 Eriko kaj lia filo mortis kiam ili batalis kontraŭ Osulf ĉe Stainmore, monta vilaĝo en norda Anglio.
Eriko ludas gravan rolon en la Sagao de Egil. Egil iĝis malamiko de Gunnhild, la edzino de Eriko. Fine Egil, post ŝiprompiĝo, alteriĝis en Northumbria dum la regno de Eriko: tiu mortkondamnis Egil, kiu savis sian vivon per verkado de poemo laŭdanta Erikon.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1980
La 25-a Eŭrovido-Kantokonkurso, okazis la 19-an de aprilo 1980 en Hago (Nederlando) ĉar la venkinta nacio de 1979, Israelo ne partoprenis. Estis la sola fojo en la historio de la konkurso kiam tiele okazis.
Marlous Fluitsma prezentis la konkurson. La antaŭlasta placo montris novan kaj eksterordinaran partoprenanton : Solan fojon en la historio afrika lando partoprenis : Maroko. Venkis Johnny Logan por Irlando kun What’s another year. Li estas la sola artisto kiu gajnis du fojon la konkurson (ankaŭ en 1987).
Wilhelm Wittbrodt
Wilhelm WITTBRODT, nask. la 8-an de novembro 1878 en Arendsee (hodiaŭ komunumo Nordwestuckermark), distrikto de Prenzlau (hodiaŭ distrikto Uckermark); mortis la 12-an de majo 1961 en Berlin-Neukölln), estis reformpedagogo, direktoro de unu el la sekularaj Rütli-lernejoj en Neukölln (urboparto de Berlino), social-demokrata politikisto kaj germana esperantisto, prezidanto kaj „Honora Membro“ de Esperanto-Ligo Berlin (ELB), membro de ILEI kaj delegito de UEA.
Edukiĝo – sperto pri milito - politikaj decidoj
Wittbrodt trapasis la instruistan seminarion en Prenzlau, instruis en diversaj lernejoj de la regiono kaj translokiĝis kun sia familio en 1907 al la urbo Rixdorf (ekde 1912 Neukölln, ekde 1920 distrikto de Berlino), kie li estis dungita de la baza lernejo ĉe Hermannplatz. En Krausnick en Unterspreewald li edziĝis en 1905 al la filino de la forstisto Frieda Dorn (nask. 1879).
Li eklernis Esperanton en 1910 post prelego en la instruista asocio de Berlin-Neukölln. En 1914 la Berliner Esperanto-Anzeiger (Esperanto-Informilo de Berlino) menciis lin kiel prezidanto de la grupo de Neu-Kölln. oficejo estis lia loĝejo en Anzengruberstraße 3 kaj kunvenejo la ĉambro por unuiĝoj en Ratskeller Neukölln.
Direktoro de la Rütli-lernejo kaj Esperantoinstruisto
De 1920 Wittbrodt instruis en la 31-a sekulara lernejo en Rütli-strato en Neukölln, kies direktoro li fariĝis en 1925. La lernejo fariĝis unu el la reform-pedagogiaj Rütli-lernejoj, kie oni ne aplikis la malnovan aŭtoritatan lernejan sistemon. Anstataŭ la klasoj ekestis vivkomunumoj (Lebensgemeinschaftsschule). La instruisto fariĝis „amiko de la infanoj". Wittbrodt zorgis speciale pri naturscience-teknika orientiĝo de la lernejo kaj pri soicala lernado. Li subtenis la inkludon de la gepatroj en la vivon de la lernejo kaj en la instruadon. La lernejstrikoj en 1930 kaŭzis konflikton pri lojaleco al la administracio kaj al la gepatroj ĉe Wittbrodt. „Finfine Wittbrodt prenis la partion de la gepatroj kaj de la infanoj de sia lernejo."
En la lernejo de Wittbrodt ekzistis multaj laborgrupoj de infanoj - unu el ili estis la Esperanto-grupo, kiun li gvidis kaj instruis. Kiam en septembro 1920 okazis en Berlino la Reichsschulkonferenz (Regna Lernejkonferenco), al kiu estis direktita peto pri enkonduko de Esperanto-instruado en la germanaj lernejoj, Wilhelm Wittbrodt kun 22 infanoj prezentis Esperanto-lekcion antaŭ konferencaj membroj. Tiajn provlecionojn li ankaŭ prezentis antaŭ aliaj ekspertaroj.
Li ankaŭ estis membro de la Berlinaj Esperanto-Instruistoj kaj de ILEI kaj de 1924 delegito de Universala Esperanto-Asocio. Fine de la 1920-aj jaroj li elektiĝis vic-prezidanto de la Pedagogia Internacio, instruista asocio, kiu havis social-demokratan tendencon. Lia Esperanto-grupo nun kunvenis en la Rütli-lernejo.
En 1933 la lerneja eksperimento en Rütli-lernejo estis finita. De la nazioj Wittbrodt estis eligata el la ofico de direktoro en aprilo 1933 kaj maldungita kiel instruisto en 1934 laŭ la § 4 de la „Gesetz zur Wiederherstellung des Berufsbeantentums" (Leĝo pri la restarigo de la profesia ŝtata oficistaro). Per 200 Markoj monate kaj kelkaj kromlaboroj kaj privata instruado li pene perlaboris necesajn vivrimedojn kaj rimedojn por subteni sian patrinon kaj la fizikan studadon de la filo Hans Wittbrodt (1910–1991) ĉe la Teknika Universitato.
Postmilita tempo – Ĉefa Lernejkonsilanto kaj prezidanto de Esperanto-Ligo Berlin
Post la milito, en printempo 1945 li fariĝis la unua Ĉefa Lernejkonsilanto en Neukölln. Li denove aniĝis al SPD kaj reprenis la Esperanto-agadon.
Li respondecis pri la novkonstruado de la kleriga sistemo en la distrikto Neukölln. Pinte de la Oficejo pri Lernejoj li zorgis pri dungo de instruistoj kaj ekzamenis ilin. Li demandis pri la stato de la lernejoj kaj la deziroj, ekzemple gruzo por la korto, forigo de bunkero sur la lernejkorto, fortransportado de municio kaj seruro por la lernejdomo. Li instigis ekspoziciojn pri la rezistado kontraŭ la nacisocialista regado kaj kaj multon alian.
Baldaŭ li sin engaĝis por la Esperanto-instruado kaj por la kreo de Esperanto-organizaĵo en Berlino. En 1949 li elektiĝis kiel unua prezidanto de la nove fondita Esperanto-Ligo Berlin (ELB). Lia celo estis unuecigi la Berlinajn esperantistojn en ilia agado post la dua mondmilito. Li ankaŭ fariĝis membro de la Komisiono pri Ekzamenoj de ELB. Jam en 1950 li demisiis kiel ELB-prezidanto pro internaj kvereloj.
La Distrikta Konslanto pri Popola Klerigo Wolfgang Schimmang poste opinis pri tio: „Reformpedagogo kiel Wilhelm Wittbrodt, kiu jam dum la Vajmara Respubliko politike agadis por siaj idealoj ... ne estis ano de la sovetrusia socia modelo. Tamen li implikiĝis en la konkurajn tutmondajn interesojn, dume la scio, ne aparteni al tiuj, kiuj kondukis Germanion kaj Eŭropon en la abismon, estis grava dum doloris la senpovo, efektivigi idealojn." "Wilhelm Wittbrodt skribis pri tio: „Kiel simplulo mi devis elteni la konsekvencojn de la malamo kaj de la disputoj kaj de la kvereloj kaj de la kanajleco inter oriento kaj okcidento. La SPD, al kiu mi ankoraŭ apartenis, elĵetis min el la partio..Sed devis estiĝi ankoraŭ pli malbone. Oni baris mian pension... En ĉi-tiu malvarma milito inter oriento kaj okcidento neniu plu kapablas orientiĝi. Estas vere senesperiga situacio. Kiamaniere devas fariĝi Berlino, kiamaniere devas fariĝi Germanio iam ajn denove unu urbo, unu lando?'"En 1955 li fariĝis "Honora Membro" de ELB pro liaj laboroj pri la unuiĝo de la Berlinaj esperantistoj post la milito. De GEA li ricevis honorinsignon.
Wilhelm Wittbrodt estis enterigita sur la St-Jakobi-tombejo en Neukölln ĉe Hermannplatz. Lia tomboŝtono portis la surskribon „Grenzstein des Lebens nicht der Liebe“ (Limŝtono de la vivo, ne de la amo). La tombejo estis forigita dum la 1980-aj jaroj.
El la taglibro de Wilhelm Wittbrodt
La manskribita taglibro de Wilhelm Wittbrodt ekzistas en la Federacia Arkivo (Berlin-Lichterfelde) en la kategorio "Berlina historio" en la postlasaĵo de Helga Mucke Wittbrodt, ŝi estas edzino de la filo de Wilhelm Wittbrodt - Hans Wittbrodt.
„Nun, Esperanto sollte ja kinderleicht, regelmäßig und für jeden in kürzester Zeit erlernbar sein. Also versuchen wir es doch einmal. Und ich fand Freude daran. Esperanto hat mir durch die Vermittlung zu fremden Völkern viele Stunden der Erholung und Freude bereitet. Seine „interna ideo“ lag mir. Verständigung und Versöhnung, Beseitigung von Mißverständnissen, Kennenlernen, Achtenlernen und Schätzenlernen fremder Ideen zogen mich an und befriedigten mich. So verstehe ich heute nicht, daß der Osten Esperanto ablehnt. Wenn man dem Grundsatz huldigt: „Proletarier aller Länder, vereinigt Euch!“ dann muß man oder kann man doch wenigstens sich des Esperanto dazu bedienen. Ich bin fest davon überzeugt, daß Esperanto die zweite Sprache neben der Muttersprache eines jeden Menschen sein kann und sein wird. Esperanto ist heute keine „künstliche“ Sprache mehr, sondern eine „lebende“, wachsende und sich weiter entwickelnde Sprache. So habe ich denn in der Zeit als ich Lehrer und von 1925 auch Rektor der Rütlischule war, mehrere hundert Kinder an meiner Schule in Esperanto unterrichtet. Und ich glaube, ein gutes Werk damit getan zu haben. Die Kinder hatten Freundschaften mit einer holländischen, einer englischen, einer japanischen und zwei russischen Schulen (Kiew u. Taschkent) angeknüpft und fleißig mit ihnen korrespondiert. Führt und erzieht das nicht zur Völkerverständigung? Wer wirklich Völkerversöhnung will, kann Esperanto überhaupt nicht ablehnen oder er handelt aus Unkenntnis und Dummheit. Nun sagt man zwar, jeder Mensch hat das Recht eine Dummheit zu begehen, ich meine, das deutsche Volk hat dieses Recht bis zur Neige ausgenutzt. Was soll Esperanto schaden? Wenn mir das nur einer klarmachen könnte. Es kann nicht schaden, aber nützen auf jeden Fall. Also bleibe ich dabei.“
El video-intervjuo kun Ilse Verdick, Esperanto-lernantino de Wilhelm Wittbrodt, 1994
Pri la Rütli-lernejo: „Ich hatte überhaupt nicht gewusst, dass es eine Versuchsschule gewesen ist und keine Ahnung davon gehabt. Ich dachte, das müsste so sein, die wären alle so. Aber als dann mein Bruder zur Schule kam und es die weltlichen Schulen nicht mehr gab - er war 9 Jahre jünger als ich - da habe ich erst gemerkt, was für ein Unterschied das war, und was er da in seiner Schule erlebt hat und was ich erlebt habe. Er sollte auch noch in meine Schule gehen. Aber es war dann zu spät. Da waren die Nazis schon an der Regierung.“
Pri Wilhelm Wittbrodt: „Er war ein freundlicher Mensch, aber auch bestimmt ... Er hat uns seinerzeit bekannt gemacht mit russischen Kindern und zwar durch Esperanto und durch seine Beziehungen zu einem russischen Esperanto-Leiter in Kiew. Und das war das Großartige, was wir von ihm hatten.“
Pri pridemandado ĉe Gestapo ("Sekreta Ŝtat-Polico): „Und dann ging ich wieder zum Esperanto-Kursus. Und kurz danach kriegte ich eine Aufforderung von der Gestapo, mich dort mal zu melden. Da habe ich gedacht: „Menschenskind, was wollen die denn?“ Ich hatte einen furchtbaren Bammel, weil: Wir ... hatten ja in einer Gruppe immer schon ... Zettel verteilt ... mit roten Fahnen und aufgerufen gegen Hitler usw. Da haben wir angefangen, im Untergrund zu arbeiten. Ich habe gedacht: „Jetzt haben die uns schon erwischt. Wir haben kaum angefangen, da haben die uns schon erwischt.“ Nun ja, ich bin da mit Bammel hingegangen ... Na, ich komme dahin ... Da fragte man mich erstmal aus ... Und Sie korrespondieren mit Russen.“ Ich sage: „Mit einem russischen Kind, ja...“ „Sie kennen Wilhelm Wittbrodt!“ Ich sage: „Ja, das war unser Esperanto-Lehrer in der Schule.“ „Sie werden von jetzt ab nicht mehr nach Russland schreiben, denn Sie würden sowieso keine Antwort kriegen. Ihre Briefe würden an der Grenze abgefangen. Also das geht jetzt nicht mehr, das können Sie nicht mehr.“ ... Und dann sagte er mir aber noch: „... nehmen Sie auf gar keinen Fall Kontakt auf zu Wilhelm Wittbrodt!“ Ich sage: „Ne, ich habe ihn seit Jahren nicht gesehen. Was soll ich denn da.“
Pri plia vizito ĉe Wilhelm Wittbrodt: „... nach einigen Tagen bin ich doch hingegangen. Und ich weiß heute nicht, ob es besser gewesen wäre, wenn ich sofort gegangen wäre. Aber das habe ich mich denn doch nicht getraut. Ich dachte, die würden mich noch überwachen ... Und als ich an der Tür stand, und als er aufmachte und mich sah, zog er mich gleich rein in den Korridor. Und da habe ich ihm das erzählt - so ganz kurz, weil er so aufgeregt wirkte. Und da sagte er: „Weißt du was, die haben meinen Sohn abgeholt. Nun geh mal lieber gleich wieder! Wir wollen uns gar nicht lange aufhalten.“ Ich sagte: „Ist gut.“ Also, ich war so erschüttert. Da hatte die Gestapo seinen Sohn abgeholt ...“
Esperanto instigas al lingvo-lernado: „Wenn Wilhelm Wittbrodt nicht mit dem Gedanken an uns herangetreten wäre, Esperanto zu lernen, ich kann mir nicht vorstellen, dass ich dann überhaupt Lust gehabt hätte, weiterhin Sprachen zu lernen. Und ich bin immer noch dabei. Ich lerne heute noch Russisch und Spanisch, und Englisch habe ich ja schon gelernt und habe in der Volkshochschule Französischkurse belegt. Also ich hätte es jedenfalls so früh nicht rauskriegen können, dass ich mich für Sprachen interessiere und dafür begabt bin, wenn ich nicht Wilhelm Wittbrodt kennen gelernt hätte und er uns mit Esperanto bekannt gemacht hätte. Ich möchte alle Esperantisten herzlich grüßen und ihnen weiterhin viel Mut wünschen zur Weiterführung der Sprache. Es ist ja ‘ne schöne Sache, dass man in jedes Land fahren kann, und mit jedem reden kann, ... der Esperanto versteht. Das finde ich sehr schön.“
NGC 4033
NGC 4033 (aliaj indikoj — ESO 572-42, MCG -3-31-11, PGC 37863) estas galaksio en konstelacio Korvo.
7134 Ikeuchisatoru
7134 Ikeuchisatoru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Satoru Ikeuchi, kiu studis la evoluon de la interstela medio kaj la formiĝon de grand-skalaj strukturoj de la universo. Li estas ano de la Japana Scienca Konsilantaro kaj servis kiel reprezentanto de Japanio ĉe IAU de 1997.
Bálványos
Bálványos [bAlvAnjoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Balatonföldvár. La loknomo signifas: idola.
Historio
Oni trovis tie restaĵon el la bronzepoko. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1001 laŭ tiama hungara ortografio "Baluvanis". Vilaĝservoj estas kuracejo, dentokuracejo, poŝto.
(14034) 1995 BW
(14034) 1995 BW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Niolon (stacidomo)
Niolon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Le Rove, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Miramas - L'Estaque (935000).
László Korizmics
László Korizmics [lAslO korizmiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Korizmics László estis hungara agronomo, politikisto, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1858). László Korizmics naskiĝis la  1816 en ekstera parto de Ercsi. Li mortis la 1886 en iama Kistétény (nuntempa parto de Budapeŝto).
Jakob Spiegel
Jakobo Spigelo (naskiĝis en Schlettstadt, 1483 - mortis en Schlettstadt, en la 30-a de junio 1547) estis aŭstra juristo, humanisto kaj imperia konsilisto.
László Korizmics
Biografio
László Korizmics frekventis mezlernejojn en Buda kaj Pest (urbo), poste en universitato akiris diplomon pri agronomio en 1837. En la sekva jaro li eklaboris en bienoj de Pál Antal Esterházy. Tuj post la revolucio en 1848 li ekhavis postenon en la ministerio, sed poste li ne partoprenis en la bataladoj, sed li daŭre okupiĝis pri la agronomio. En 1858 li vizitis grafon István Széchenyi, kiu estis praktike en ekzilo, poste li studvojaĝis al Turka Imperio. En 1861 li fondis agraran lernejon en Rákospalota. En 1870 li estis elektita parlamenta deputito, baldaŭe li dufoje rifuzis esti ministro.
Li edziĝis en 1842 kaj 1860. Li ricevis 2 premiojn en 1857 kaj en 1886 li ricevis nobelecon.
Jakob Spiegel
Biografio
En 1506, li fariĝis sekretario de la episkopo de Triesto kaj pli malfrue li eniris serve de la kanceliereco de la imperiestro Maksimiliano la 1-a, kiu vane provis, en 1508, akiri prebendon por li kaj lia duonfrato Johann Meyer en la kapitulo de la Katedralo de Strasburgo. Inter 1511 kaj 1512 li enprofundiĝis siajn konojn pri Juro en la Universitato de Tübingen., kie li diplomiĝis kiel Legum Licentiatus aŭ Licencio pri Civila Juro.
En 1513, li fariĝis imperia konsilisto kaj en tiu sama jaro li translokiĝis al Vieno serve de la imperiestro. La ŝtataj aferoj kaj oftaj forestoj el Vieno lin devigis preterlasi la servojn de la katedralo. En tiu tempo li ĝuis socian kunvivadon kun la humanistoj en la regiono de la Danubo kaj en la universitato. Kiam li vojaĝis kun la delegitaro de la Imperiestro, li establis multenombrajn kontaktojn kun aliaj figuroj el la cirklo de la humanistoj, krom lia ampleksa interŝanĝo da leteroj kun amaso da humanismaj homoj siaepoke.
En 1519, post la morto de la imperiestro, li troviĝis senlabore kaj revenis al sia naskiĝurbo Schlettstadt. Li okupis sin kiel verkisto kaj implikiĝis en la disputoj de la humanisma rondo fondita de Wimpfeling. En tiu periodo li ekfaris la preparajn laborojn por lia ĉefverko.
En 1520, li eniris en la kancelierecon de la imperiestro Karlo la 5-a, kiel imperia konsilisto kaj sekretario de la aŭstria kanceliereco. En 1521, li envolviĝis en la Dieto de Worms kaj estis kontraŭulo de Lutero, kondiĉo kiun li reasertis pere de siaj rekomendoj al la papa legato. Dank'al al propeto de Erasmo de Roterdamo li laboris serve de la reĝo Ferdinando la 1-a en 1522. Post la Dieto de Speyer, en 1526, kaj la renverso de la kanceliero Gabriel von Salamanca-Ortenburg (1489-1539), Spiegel ankaŭ lasis sian postenon, kiu estis okupita de sia duonfrato Johann Meyer Spiegel. En 1526 li akiris la titolon kiel Doktoro pri Juro, veŝajne dank'al papa interveno. Dum iom da tempo li aktivis kiel ambasadoro de la alzaca Dekapolo.
5730 Yonosuke
5730 Yonosuke estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Oleksandrija
Oleksandrija (Олександрія) estas urbo en Kirovohrada provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
(17870) 1998 QU92
(17870) 1998 QU92 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ruskinovce
Ruskinovce, hungare Ruszkin, germane Rissdorf estas eksurbo (dum mezepoko estis reĝa urbeto), poste vilaĝo, kiu estis neniigita pro la kreado de milita areo, nomata Javorina en Slovakio en distrikto Kežmarok.
Historio
Dum la mezepoko la loĝantaro okupiĝis pri komercado, terkulturo, forstrumado kaj teksaĵado. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
En 1910 loĝis en la urbo 588 da homoj ˙precipe germanoj, krome en minoritato slovakoj. La urbo havis katolikan kaj luteranan preĝejojn. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Szepes (reĝa departemento), poste al Ĉeĥoslovakio. En 1946 la germanoj estis deportitaj, en 1952 la ŝtato forprenis la komunumon kune kun la najbareco kaj formis tie militan zonon por trejnado.
Flavkrona parulio
La Flavkrona parulio (Myioborus flavivertex) estas birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj genro de Mjoboroj kiuj karakteras pro montrado de blankaj eksteraj vostoplumoj kaj havo de malhelaj supraj partoj kaj flavaj al ruĝaj subaj partoj. Ĝi estas endemia de arbaroj de altaj teroj en Sierra Nevada de Santa Marta en Kolombio.
Ĝi estas, simile al ĉe aliaj membroj de la genro, specio kun malhelaj supraj partoj kaj tre flavaj subaj partoj, sed temas pri specio kun tre klaraj distingiloj. Plej rimarkinde estas en nigra kapo tre kontrasta kaj markata helflava makulo en kapopinto, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie flavivertex signifas “kun flava vertico”. Krome estas helbrunflava al flavoranĝaj markoj el supra okulo al suba frunto kaj en supra gorĝareo, dum la resto de la kapo estas nigra. La dorso estas tre olivverdeca dum la flugiloj kaj vosto estas nigrecaj, tiu lasta kun blankaj bordoj, kiel ĉe la resto de la genro. Okuloj, fortika beko kaj kruroj estas nigraj. Ankaŭ estas tre malgranda nigra makuleto en supra mentono subbeke.
Karl Vikas
Karlo VIKAS (naskiĝinta la 19-an de septembro 1875 en Ternitz/Malsupra Aŭstrio, mortinta en Krems la 30-an de aŭgusto 1934) estis aŭstria pentristo.
Kreada vivo
Li estis memkleriĝanta adepto de la pejzaĝa pentristo Hugo Darnaut (1851-1937), ĉar la mono por akademia trejnado ne sufiĉis. Kiel sukcesplena pentristo de pejzaĝoj kaj aĵpentraĵoj (muta naturo), ĉefe laŭ komisio, li povis permesi al si la akiron de domo en Mautern en la regiono Wachau, kie li vivis ĝis la morto.
Lia verko karakteriziĝis per realismaj idilioj kun impresionismaj momentoj enmiksitaj laŭ la tradicio de Emil Jakob Schindler. Vikas estis en la 1919-a jaro kunfondinto de la Wachauer Künstlerbund ("Societo de artistoj en Wachau"), kiu ekzistis ĝis 1978. Tiam la granda tempo de la Wachau-pejzaĝpentraĵo estis definitive for kaj la pavilono en la urboparko, konstruita kiel societejo, servas hodiaŭ kiel artgalerio.
Ĉarlestono
Ĉarlestono estas ero de frapinstrumentaro. Oni distingas malferman kaj ferman ĉarlestonon.
Evoluo kaj strukturo
Ĉarlestono komence estis pli malalta, tiel ke ne eblis ludi ĝin per bastonetoj. En la 1920-aj jaroj oni komencis konstrui ĝin pli alta. Nuntempa ĉarlestono konsistas el cimbalo-paro muntita horizonte sur starigilo kun pedalo. Ĉi tiu ebligas per risortotirilo malfermadon resp. fermadon per la maldekstra piedo ene de la frapinstrumentara aranĝo.
Strukturo kaj mekaniko de ĉarlestono povas varii. Ekzistas ĉarlestonaj mekanikoj, kiuj funkcias je rekta tiro – je ili la pedalo estas rekte ligita kun la risortotirilo. Altkvalitaj ĉarlestonoj alidirektas la piedoforton per rulaĵo sur la tirstangon. Ĉi tiuj konduksistemoj povas esti diversformaj kaj elŝanĝeblaj. Depende de la formo de la ĉenkonduko la ludsento ŝanĝiĝas kaj per tio la sono. La ludsento ankaŭ dependas de la risortoŝtreĉo de la tirilo, kiu je altkvalitaj aparatoj estas ŝanĝebla.
Klasika ĉarlestono havas tri par-apogilajn gambojn kun gumigitaj piedoj. La piedoj ofte ankaŭ havas profilojn. Je pli modernaj variaĵoj ankaŭ nur du turneblaj piedoj kaj fundoplato de la pedalo garantias sufiĉan stabileco. Ĉi tiu dugamba versio aŭ almenaŭ turnebleco de la piedapogiloj estas necesaj, se krom la ĉarlestono la dua pedalo de duobla piedmaŝino por unuopaj bastamburoj havu sufiĉan spacon.
La supra el la du cimbaloj estas fiksita je la tirstango per kuplilo. Aankaŭ jen ekzistas diversaj formoj. Klasika kuplilo estas ŝraŭbata en la malfermaĵo kaj kondukata per la tirstango. Ĝi estas fiksita per ŝraŭbo. Faliga kuplilo estas uzata je la ludo per duobla piedmaŝino. Ĝi ebligas fermi la ĉarlestonon, se ambaŭ piedoj ludas la bastamburon. Faliga kuplilo havas levilon, kiu per bastoneta frapo malligas la ligon al la tirstango kaj faligas la supran cimbalon sur la malsupran. Per tio la ĉarlestono estas fermita ankaŭ sen uzado de la pedalo. Je piedfrapo sur la pedalon la hoko prenas la supran cimbalon, kaj la ĉarlestono funkcias kutimamaniere.
Songenerado
La fermado de la ĉarlestonaj cimbaloj per pedalo generas relative mallaŭtan sonon similan al tiu de kabaso („chick“). En tradicia ĵazo estas kutime, akcenti per ĝi la taktotempojn „2“ kaj „4“.
Moderna Muziko eluzas la multajn eblecojn, kiujn prezentas la frapado de la ĉarlestonaj cimbaloj per bastonetoj je samtempa uzado de la pedalo: Frapado generas je fermitaj cimbaloj delikatan sonon, je duonfermitaj pli malmildan kaj je malfermitaj laŭtan sonon kompareblan al tiu de krakcimbalo. Aparte interese sonas la frapado de la cimbaloj en malferma stato je tuja fermado, ĉar tio fortranĉas la finsonadon. Uzado de malferma ĉarlestono je neakcentitaj taktotempoj (kaj fermado je akcentataj) estas tipa por la stiloj regeo kaj diskludeja muziko.
Depende de dikeco kaj amplekso de la ĉarlestonaj cimbaloj ankaŭ la sono varias. Ju pli malgranda kaj dikaj la cimbaloj, des pli akra kaj hela ilia sono. La plej multaj ĉarlestonoj diametras inter 12 ĉis 15 coloj. Por atingi pli rapidan eliĝon de la aero inter la du cimbaloj je fermado de ĉarlestonoj kelkaj ĉarlestonaj malsupraj cimbaloj havas ondigitan randon. Ĉi tiun cimbalformon enkondukis Paiste. Aliaj produktantoj realigas tion per pluraj boraĵoj aŭ kavaĵoj („ReZo“ de Zildjian) en la malsupra cimbalo, sed ili pli kaj pli decidiĝas por ondigita rando de la malsupra cimbalo (ekz. „Air Wave“ de Sabian, „Mastersound“ de Zildjian aŭ „Soundwave“ de Meinl). Kutime la supra cimbalo estas pli malpezaj kaj maldiko ol la malsupra.
Komitato Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj
La Komitato Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj (CIPM, internacia mallongigo el la franca Comité international des poids et mesures) estas unu el la tri organizaĵoj establitaj por prizorgi la Sistemon Internacian de Unuoj (SI) laŭ la preskriboj de la Konvencio pri la Metro (Convention du Mètre) de 1875.
Ĝi konsistas el dek ok individuoj, ĉiu el ili el alia ŝtato laŭ la Konvencio pri la Metro. Ghia ĉefa celo estas certigi tutmondan unuformecon en mezur-unuoj kaj ĝi faras tion per rekta agado aŭ proponante malnetojn de rezolucioj al la Ĝenerala Konferenco (CGPM).
La CGPM kunvenas ĉiujare en la sidejo de BIPM en Sevres (Sèvres) apud Parizo kaj interalie diskutas pri la raportoj prezentitaj al ĝi far la Konsultaj Komitatoj.
La du aliaj organizaĵoj kiuj prizorgas la SI-mezurunuojn estas:
la Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj (BIPM, Bureau international des poids et mesures)
Porta Westfalica
Porta Westfalica estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Minden-Lübbecke de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Tajŝi (Osaka)
Urbeto Tajŝi (太子町 [taiŝi-ĉō], Hepburn: Taishi ,Kunrei: Taisi) estas urbeto en Gubernio Osaka en Japanio.
(14035) 1995 CJ
(14035) 1995 CJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Itala skolo de bildliteraturo
La Itala skolo de bildliteraturo estas unu el ĉefaj tradicioj de bildliteraturo plej gravaj en la eŭropa medio. Tiu tradicio estas nomata en Italio fumetto (fumeto) reference al la nomo de la parolveziko.
Historio
Jam en decembro 1908 aperis la porinfana suplemento “Corriere dei piccoli”. Post la venko de la faŝismo en 1922, elstaris Carlo Bisi (Sor Pampurio, 1929-41), Bruno Angoletta (Marmittone, 1928), Mario Pompei, Giovanni Manca (Pier Cloruro de Lambicchi, 1930), Roberto Sgrilli kaj Sebastiano Craveri. La itala merkato estis la unua el Eŭropo kie hegemoniis la usona komikso, pere de revuoj kiel "Jumbo", "Topolino", "L'Avventuroso", "L'Audace", kvankam tuj Mussolini malpermesis la bildostriojn de importado. Jam el 1938 disvolviĝis horizontala formato por kajeroj de aventuroj, kiel suplemento de la revuoj. Vincenzo Baggioli kaj Carlo Cossio kreis tiun jaron la heroon Dick Fulmine, nome superheroo je itala stilo.
En 1945, unu el la revuoj plej originalaj de la epoko, nome L'Asso di Picche, publikita en Venecio, estis rezulto de la laboro de grupo de junaj artistoj venecianoj kiel Alberto Ongaro, Damiano Damiani, Dino Battaglia, Rinaldo D'Ami kaj ĉefe Fernando Carcupino kaj Hugo Pratt. Ĝi iĝis nomata venecia skolo de bildliteraturo. Poste enmodiĝis la vakera temaro. En 1948 Gian Luigi Bonelli kaj Galep kreis Tex Willer, vakeraĵon kiu estis la unua granda sukceso de la Eldonejo Bonelli, kiu estas ankoraŭ la rolulo de fumetti plej populara kaj legata de Italio. Post kelkaj jaroj oni kreis la rolulon Cocco Bill (1957), nome rolulo per kiu Benito Jacovitti parodias la ĝenron vakeran.
En la 1960-aj jaroj la itala bildliteraturo ricevis influon de intelektuloj. Oni organizis kongresojn pri bildliteraturo kaj en aprilo 1965 oni fondis la revuon Linus. Same oni kreis seriojn de popularaj aventuroj kiel Corto Maltese (1967) de Hugo Pratt, eble unu el roluloj de la itala komikso plej konataj ekster Italio. En la 1970-aj jaroj oni kreis faman rolulon Lupo Alberto, kaj aparte havis grandan sukceson grafikaj noveloj kun enhavo erota, ekzemple de artistoj kiaj Milo Manara, Guido Crepax, Tanino Liberatore kaj aliaj.
Artistoj
Gravaj artistoj de la Itala skolo de bildliteraturo:
(12666) 1978 XW
(12666) 1978 XW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj astronomoj Edward L. G. Bowell kaj Archibald Warnock elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
NGC 4034
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pennsylvania Evening Post
The Pennsylvania Evening Post, gazeto de Filadelfio presita de Benjamin Towne el 1775 ĝis 1784, estis konsiderita la unua (aŭ dua) gazeto kiu presis la Usonan Deklaron de Sendependeco, kiun ĝi publikigis la 6an de julio, 1776. La Post estis ankaŭ la unua gazeto en kiu estis publikigita la Lee Rezolucio, kiu establis la novan landon. Konata kiel "The Resolution for Independence" (Rezolucio por Sendependeco), la "Lee Resolution" estis aprobita de la Dua Kontinenta Kongreso la 2an de julio, 1776, kaj presita en The Pennsylvania Evening Post tiun vesperon.
Aperinte trifoje semajne, en 1783 Towne ekpublikigis la Pennsylvania Evening Post ĉiutage, kio faris ĝin la unua ĉiutaga ĵurnalo en Usono.
Loranzè
Loranzè estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Fiorano Canavese, Salerano Canavese, Samone (TO), Lugnacco, Colleretto Giacosa kaj Parella.
Kalia tiokarbonato
Kalia tiokarbonato estas neorganika salo de kalio kaj tiokarbonata acido, ruĝflavaj kristaloj kun malagrabla odoro je sulfuro, solvebla en malvarma akvo kaj iomete malstabila en kontakto kun varma akvo. Ĝi estas uzata kiel insekticido, fungicido kaj baktericido en agrikulturo kaj kiel laboratoria reakcianto.
Internacia festivalo de la Tero
La Internacia festivalo de la Tero estis festivalo por akceli la rajtojn de la planedo tero kiu samtempe volas esti la tutmonda esprimo de ĉiuj inidividuaj, grupaj, lokaj kaj internaciaj agadoj favoraj al ekololgio, paco kaj solidareco inter popoloj.
Ĝin origanizis la asocio Terralliance por permesi ke ĉiuj nacioj de la mondo kune celebru la teron ne nur por konsciiĝi pri ĝia fragileco kaj la celojn kiuj gravas por nia plando Tero, sed ankaŭ por engaĝi sin solidare kaj terskale en ĝia protektado por ke la nunaj fenomenoj (poluadoj, plivarmiĝo de la klimato, meteologiaj katastrofoj, ...) ne daŭrigu.
La festivalo baziĝas ĉefe sur la civitana mobilizado pere de populara manifestacio kiu invitas ĉiujn fariĝi aktoro. Ĉiu asocio, lernejo, komunumo, firmao estas tiel invitata vidigi sian engaĝon por la planedo kreante agadojn.
Kontraŭe al klasika festivalo kiu okazas dum unu tago en la sama loko, tiu ĉi festivalo okazas dum tuta semajno kaj malcentre en dekoj da francaj urboj kaj en 22 landoj de la mondo.
Post 2009 tiu festivalo ne plu estas internacia, sed en 2016 kreiĝis samspeca festivalo en Svisio sub la nomo Objectiv Terre.
Celoj de la festivalo
Du ĉefaj celoj de la daŭripovo evoluo nome ekologio kaj solidareco situis ja la bazo de la kreado de la festivalo.
La festivalo proponas agadi por Tial la festivalo volas :
- informi nacian kaj internacian publikojn pri respekto por homoj kaj nia planedo Tero
- kunigi la diversajn naciajn kaj internaciajn agantojn jam engaĝitajn en tiuj ĉi temoj
- agi loke kaj tutmonde por pli da homa solidareco kaj por la protekto de la monda biodiverseco
- krei sinergiojn je ĉiuj niveloj kaj helpi kreadon de novideaj solvoj por la estonteco
Historio
En Lille, Rueno, Parizo, Metz, Grenoblo, Nico, Montpellier, Pau, Perpignan, Béziers, Tuluzo, Bagnères-de-Bigorre, La Rochelle, Bordeaux, Chartres, Orléans, Fontainebleau. ...
En 2006 ne malpli ol 318 eventoj estis organizitaj de lernejoj, asocioj, aŭ komunumoj en 37 francaj departementoj.
La Festivalo kaj Esperanto
La himno de la festivalo estis komune kantita en la franca kaj en Esperanto. La dulingva kanto estis ankaŭ disvendata sur kompaktdisko.
Subtena komitato
La internacia festivalo de la Tero estis subtenata de famuloj engaĝitaj por protekti la planedon : Edgar Morin, Pierre Rabhi, Jean-Marie Pelt, Yann Arthus-Bertrand, Nicolas Vanier.
En 2008 Maud Fontenoy, solo-navigistino, estas la honora prezidentino de la festivalo de Francilio.
Vidu ankaŭ
Festivalo kun transkulturaj interŝanĝoj
Festivalo LaSemo (Belgio)
Eksteraj ligiloj
Retejo de Objectiv Terre (Svisa Festivalo de la Tero)
Terralliance
www.villagedelaterre.org
Provinco Ĥomo
La provinco Ĥomo -, ankaŭ latinliterigata Qom kaj Ghom, Kom kaj Kum - estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Ĥomo respektive Qom. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis  loĝantojn.
Administra divido
La provinco konsistas el 5 distriktoj:
Rotary Youth Leadership Awards
Rotary Youth Leadership Awards (RYLA) - angle, en traduko pli-malpli 'Rotariaj Premioj por Junulara Gvidado' - estas programo de gvidado kunordigita de la kluboj de Rotario Internacia tutmonde, kiu funkcias kadre de la organizaĵo Interact. Ĉiujare, miloj da junuloj partoprenas en ĉi tiu programo. La junuloj de 13 ĝis 30 jaroj estas patronitaj de la rotariaj kluboj por ĉeesti al la okazaĵo organizita de la distra komitato de la klubo. La partoprenantoj estas elektitaj de lia potencialo de gvidado. La rotariaj kluboj kaj la rotaria distrikto kovras ĉiujn elspezojn de la partoprenantoj. La formato de la okazaĵo varias de distrikto al distrikto, sed komune prenas la formon de seminario, tendaro aŭ arta studio por diskuti kapablecojn de gvidado kaj praktike lerni ĉi tiujn kapablecojn. La rotariaj kluboj kaj la rotariaj distriktoj elektas la partoprenantojn kaj faciligas la planon de studoj de la okazaĵo.
Tadeusz Jan Kowalski
Tadeusz Jan Kowalski (naskiĝis la 21-an de junio 1889 en Châteauroux en Francio, mortis la 5-an de majo 1948 en Krakovo) – pola orientalisto, tjurkologo, arabisto, iranisto, profesoro de Jagelona Universitato, membro de Pola Akademio de Scipovoj.
Ekinteresiĝoj kaj publikaĵoj
Estas konsiderata unu el la plej multflankaj polaj orientalistoj pro agosfero de entreprenitaj esploroj, ampleksantaj lingvojn, literaturon, folkloron kaj araban, turkan kaj persan historion. Esploris i. a. kreadon de Omar Ĥajam, interesiĝis pri literaturaj ligoj polaj-orientaj, pretigis (kun Józef Widajewicz) kritikan eldonon de Raporto de Ibrahim ibn Jakub el la vojaĝo al slavaj landoj (1946). Liaj disĉiploj estis i. a. Józef Bielawski kaj Ananiasz Zajączkowski. Li verkis ĉirkaŭ 200 laboraĵojn, i.a.:
Iteraciitaj sistemoj de funkcioj
Iteraciitaj sistemoj de funkcioj (ISF): ISF-aj fraktaloj estas konstruataj per kalkulado de la iteraciaj bildoj de punkto per afinaj funkcioj. ISFo estas konstituata de n (n ≥ 1) afinaj funkcioj. Iteracia punkto estas bildo de punkto per hazarde elektita funkcio de la ISFo. La komputilo helpegas por vidi ISF-ajn fraktalojn. Ekzemplo de komputila programo por konstrui tiujn ĉi fraktalojn estas la libera programo "Glito ".
Majtila lingvo
La majtila lingvo (मैथिली Maithilī) estas parolata en la barata ŝtato Biharo kaj en la orienta Terai regiono de Nepalo.
Klasifiko
Ĝi estas de la familio de hindo-arjaj lingvoj, kiu estas parto de la hindo-irana branĉo de la hindeŭropa lingvaro. Lingvistoj konsideras la majtilan orienta hindo-arja lingvo, kaj tial malsama lingvo de la hindia lingvo, kiu estas centra hindo-arja. La majtila estas konsiderata kiel dialekto kaj de la hindia lingvo kaj de la bengala, kaj fakte estis klasifikita kiel patrina lingvo (en:"mother tongue") de la hindia en la censo de Barato.[Tiel en la angla originalo!]
Skribsistemo
La majtila estis tradicie skribata en la majitila skribsistemo (ankaŭ nomata Tirhuta aŭ Mithilakshar), kiu havas ioman similecon al la bengala skribsistemo. Ĝi estis ankaŭ skribata en la Kaithi skribsistemo, sed la nagario estas la skribsistemo plej kutime uzata hodiaŭ por la majtila. Oni nun klopodadas konservi la majtilan skribsistemon kaj evoluigi ĝin por uzo en ciferecaj medioj per tio kodi la skribsistemon en la Unikoda normo, por kiu propono asigni lokon por la skribsistemo en la unikoda skemo "Roadmap" jam estas submetita de Anshuman Pandey kiel la unua paŝo.
Oficiala statuso
En 2003 la majtila gajnis la statuson sendependa lingvo en Barato. Movado por doni al la lingvo oficialan statuson per inkludo en la Oka tabelo de la Barata Konstitucio tiel ke ĝi povas esti uzata en klerigadaj, registaraj, kaj aliaj oficialaj ĉirkaŭtekstoj, rezultigis, ke la majtila ricevis oficialan statuson en 2003.
La nomo majtila
La nomo majtila estas derivita de la nomo Mithila, antikva sendependa regno, kiun regis reĝo Janaka estis la registo (Vidu artikolon Ramajano). Majtila estas ankaŭ unu el la nomoj de Sita, la edzino de reĝo Rama kaj filino de reĝo Janaka.
Majtila literaturo
La majtila estas aparta lingvo, havanta grandan majtile parolantan komunumon (4.5 "krore", aŭ 45 miliono da homoj) kun riĉa literaturo. La plej fama literatura figuro en la majtila estas la poeto Vidyapati. Li estas kreditita pri altigado de la graveco de 'popola lingvo', tio estas la majtila, en la oficiala laboro de la ŝtato per tio influi la maharaĵon de Darbhanga per la kvalito de sia poezio. La ŝtata oficiala lingvo tiam estis Sanskrito, kio distancigis la komunan popolon disde la ŝtato kaj ties funkcioj. Estas fakto, ke erudiciuloj en la majtila uzis Sanskriton por sia literatura laboro, kaj la majtila estis la lingvo de la vulgara popola (Abahatta). La plej frua verkado en la majtila ŝajnas esti Varn Ratnakar far Jyotirishwar Thakur datita je ĉirkaŭ 1224 p.K.
La mezepoka aĝo de la majtila ŝajnas esti dum la dinastio Karnat kiam la nomoj de jenaj erudiciuloj elstariĝis: Gangesh, Padmanabh, Chandeshwar, Vireshwar, Vidyapati, Vachaspati, Pakshadhar, Ayachi, Udayan, Shankar kaj tiel plu.
Reĝa Mejlo
La Reĝa Mejlo (Royal Mile) estas la plej kutima nomo de serio da stratoj en Edinburgo, kiuj formas la ĉefan akson ene de la plej malnova kvartalo de la urbo.
Majtila lingvo
Majtila literaturo
Vidyapati laŭdire vivis en la periodo 1350 al 1450. Vidyapati, kvankam sanskrita erudiciulo, verkis sennombrajn poemojn (kantojn) rilatajn al Bhakti kaj Ŝringar en la majtila. Kvankam egale akceptitaj en Bengalio kaj Majtila, lia kantoj estas la animo de la majtila kaj nenia festo estas kompleta sen liaj kantoj. Ne estos troigo diri, ke liaj kantoj travivadis en la gorĝoj de majtilaj virinoj. Strofoj de Vidhyapati estas donitaj religian gravecon en la kulturo de Maitilo.
Reĝa Mejlo
Kiel montras sia nomo en la angla, la akso longas unu skotan mejlon inter la du simbolaj centroj de la reĝa historio de Skotlando, el la kastelo de Edinburgo (pinte de Castle Rock) ĝis la palaco Holyrood. Laŭlonge de la kurso, la strato sinsekve nomiĝas Castle Esplanade, Castlehill, Lawnmarket, High Street, Canongate, kaj finfine Abbey Strand.
Royal Mile viciĝas inter la plej turismaj stratoj de Edinburgo, samkiel Princes Street en la kvartalo New Town.