cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dublino
Esperanto en Dublino
Dum la Unua Mondmilito (1914—1918) la Esperanto-movado dormetis. Fred Douglas, tiama Sekretario de la Dublina Grupo, klopodis por la revivigo de la movado en Dublino post la milito, kaj en 1925 ĝi estis reorganizita de Frank McCormack kaj R. J. P. Mortished kun la helpo de Hugh McNiell kaj S-ro Macaulay. Post 1927 la movado dormetis. En 1927 estis neniuj oficialaj klasoj, tamen multaj esperantistoj en diversaj rondoj kunvenis de tempo al tempo.
En aprilo 1933 eminenta esperantisto, D-ro Wilhelm Solzbacher el Germanio, vizitis Dublinon kaj renkontis la urbestron kaj Eamon De Valera, la Ĉefministron. En decembro 1933 Lorcán Ó hUiginn ekinstruis Esperantan kurson en la School of Commerce, Parnell Square. En la sama decembro, la dekduan, okazis la Jarkunveno de la Irlanda Esperanto-Asocio kun grandnombra ĉeestantaro. En sekva jaro The Dublin College, Merrion Row, decidis aldoni Esperanton al sia studobjektaro. En Dublino la Jarkunveno por 1934 okazis la dekduan de decembro en Wynns Hotel, Lower Abbey St. La dekkvinan de decembro oni celebris la naskiĝtagon de D-ro Zamenhof kaj anoncis ke jam 14 butikoj vendas Esperantajn librojn.
En februaro 1935 rekomenciĝis la Esperantaj klasoj en la School of Commerce, Parnell Square, Dublino, kaj estis ekzamenoj por la Unua kaj Dua Diplomoj. La duan de februaro 1935 okazis Granda Balo kaj Vistoturniro (speco de kartludo) por esperantistoj en The Country Shop, 23 St. Stephen's Green. La naŭan de marto 1935 oni trovis novan kunvenejon ĉe 39 Westmoreland St., kiu restis malferma por informoj dum la tuta tago. Kurso komenciĝis en la Technical School, 18 Parnell Square, kaj oni sin preparis por la R.S.A. diploma ekzameno. Okazis "Meleagra Turniro" en The Country Shop je la dudek tria de novembro. Estis 21 premioj. En decembro oni celebris la Zamenhofan Naskiĝtagon je la dekkvara, kaj je la dekoka okazis la kvara Jarkunveno en Wynn's Hotel. Pastro P. Parker prezidis, kaj poste oni ĝuis bonan vespermanĝon.
En 1936 la dek kvaran de februaro Granda Danco por Esperantistoj okazis ĉe 31 Parnell Square, organizita de la Societa Komitato sun la prezidanteco de S-ro David Byrne. Ĝi daŭris de 8.00 ptm ĝis 11.30 ptm; muzikon ludis la orkestro Atlantic Beach. La enirprezo estis du ŝilingoj.
La Dua mondmilito malebligis la movadon por multaj jaroj; nur en 1950 grupo da entuziasmaj esperantistoj refondis la Dublinan Esperanto-Klubon ĉe 31 North Frederick Street. Ili kunvenis ĉiun semajnon kaj havis viglan sekretarion, P. J. O'Reilly. En 1952 Liam Ó Cuirc revenis al Dublino el Ballina, aliĝis al la klubo kaj estis elektita vic-sekretario. La Prezidanto estis S-ro Neary.
En Septembro 1952 la estraro de la klubo vizitis la redaktoron de la Evening Mail (tiutempe la plej multvendata dublina vesperĵurnalo), kaj aranĝis ke ĝi publikigu konstantan rubrikon de informoj pri la Klubo kaj pri Esperantaj aferoj. Tio nomiĝis Dublin Esperanto Club Notes (Dublinaj Esperanto-Klubaj Notoj) kaj aperis monate ĝis la fino de oktobro 1953. Pro la Notoj aliĝis multaj novaj membroj al la klubo. La notoj estis en la angla sed ofte estis frazoj ankaŭ en Esperanto.
En januaro kaj februaro 1953 la semajnaj kunvenoj daŭris kun Kartludoj, Muzikvesperoj, kaj "Dudek Demandoj" kvizkonkurso. Je la komenco de 1953 la Klubo helpis al An Tostal. La irlandlingva vorto "tostal" signifas "kunveno", "kolektiĝo", "asembleo" aŭ "spektaklo" kaj estis printempa festivalo enkondukita de la registaro por allogi turistojn al Irlando. Post 1953 ĝis 1968 la movado denove malvigligis.
En 1969 okazis en Dublino la kunkongreso de la Brita kaj Irlanda Esperanto-Asocioj. Post la kongreso, oni refondis la Dublinan Esperanto-Klubon en 1970, kiu seninterrompe kunvenis dufoje ĉiumonate, unue en Trinity College, poste en 87 Merrion Square, pliposte en 19 Upper Mount Street, kaj fine en 24 Burlington Road.
Plua legaĵo
Garbhan MacAdoidh, Kara antikva malpura Dublino, Monato, la 9-a de majo 2017.
Eksteraj ligiloj
Jutuba filmeto en Esperanto kun subtekstoj en la franca : "Irlande 2 Dublon" de Jean-Marie Jacques.
85267 Taĝ-Mahalo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Taĝ-Mahalo, maŭzoleo mendita en 1632 de la mogola imperiestro Ŝaho Ĝahano por gastigi la tombon de ties favorita edzino.
Flines-lès-Mortagne
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Isaak Babel
Isaak Emmanuiloviĉ BABEL (Исаак Эммануилович Бабель; n. la 13-an de julio [la 12-an de julio laŭ la gregoria kalendaro] 1894 en Odesa, tiam Rusia Imperio – m. la 27-an de januaro 1940 en siberia gulago) estis juddevena ruslingva ĵurnalisto kaj verkisto, dramaturgo, literatura tradukisto, historiisto kaj bolŝevika revoluciulo. Isaak Babel estis nomita ankaŭ "la plej granda prozisto de la rusa judaro".
Isaak Babel batalis sur la komunista flanko la rusia enlanda milito. Li estis malliberigita en la 1930-aj jaroj kaj estis rehabilitita post lia morto en la 1950-aj jaroj. Verkoj de li estis bruligitaj en la Nazia Germanio en 1933.
Li estas plej bone konata kiel la aŭtoro de Ruĝa Kavalerio, Rakonto de mia kolombejo, kaj Rakontoj el Odeso, ĉiuj konsiderataj majstroverkoj de la rusa literaturo. Unu el liaj plej famaj aŭtobiografiaj noveloj "La Rakonto de Mia Kolombo" ("История моей голубятни"), estis dediĉita al la rusa verkisto Maksim Gorkij, kiu publikigis kelkajn de liaj rakontoj en la literatura revuo Letopis' ("Летопись", "Krönika").
Fidela sed ne senkritika al la Komunista Partio de Sovetunio, Babel iĝis viktimo de la Granda Purigo fare de Josif Stalin kiel rezulto de lia longdaŭra afero kun la edzino de la NKVD-estro Nikolaj Jeĵov. Babel estis arestita fare de la NKVD ĉe la daĉo Peredelkino en la nokto de la 15-a de majo 1939. Post konfesi sub torturo esti teroristo de trockiismo kaj spiono por eksterlando, li estis mortpafita la 27-an de januaro 1940.
Horní Město
Horní Město (Bergstadt) estas municipo situanta en distrikto Bruntál en Ĉeĥio, sudokcidente de Rýmařov. Ĝi havas  kaj ties katastra teritorio havas areon 3 162 ha.
Historio
Sur la teritorio de la municipo antaŭe troviĝis minejoj por arĝento. Jam en la jaro 1398 ĉi tie etendiĝis solejo Hankštejn. Město estis fondita kiel aloda reĝa minejurbo en la jaro 1580 dum Rudolfo la 2-a. Atestas pri tio skribaĵo ĉizita sur tombeja kruco en Horní Město.
La plej malnovaj pruvaĵoj pri ĉi tiea minado estas el la jaro 1402. Ĝuste en tempo de Ederoj la minado floris, tial la imperiestro donis al ĉi tieaj senjoroj certajn avantaĝojn kaj novan minejan ordenon. Novaj vejnoj estis malkovritaj norde de Skály (Hankštejn) - tio estas la nuna Stříbrné Hory, tiam Najfung. Ĉirkaŭ la jaro 1542, ekloĝis super Skály 6 ministaj familioj, ili konstruis ĉi tie siajn domojn kaj ĝuste dank' al tiuj ĉi ministoj estis donita la nova minista ordeno kaj tiuj ĉi ses domoj estis pli poste en la jaro 1580, dum Rudolfo la 2-a avancita je aloda imperiestra minejurbo kun nomo Bergstadt - Hangstein.Pase de la tempo restis nur la nomo Bergstadt - tio estas Horní Město. Per tio estis donita komenco de la estiĝo de Horní Město, kiu komencis kreski dank' al la avantaĝoj de la imperiestro. La devena vilaĝo Hankštejn komencis malflori, oni komencis dediĉi sin al agrikulturo. Horní Město transprenis ministan tradicion.
La minado estis akompanata per alterna feliĉo ĝisn duono de 20-a jarcento. Oraj vejnoj estis jam prenitaj kaj restis nur multekostaj metaloj. En la jaro 1955 denove aperis intereso pri renovigo de la minado kaj oni faris ĉi tie esploron ĝis la jaro 1969. Sed baldaŭ montriĝis, ke la minado estas multekosta, tial la lasta veturileto elveturis el la minejo la 30-an de septembro 1970.
Cáceres
Cáceres, estas urbo de Hispanio, en la regiono Ekstremaduro, kie ĝi estas ĉefurbo de la Provinco Kacereso. Ĝi troviĝas en la okcidento de la lando, en la centro de la regiono kaj en la sudo de la provinco. Oni povas diri, ke ĝi estas la natura ĉefurbo de la tuta suda parto de la provinco, dum la urbo Plasencia estus la natura ĉefurbo de la tuta norda parto de la provinco. Ĝi estas la dua urbo laŭ loĝantaro en la regiono post Badajoz, kiu estas la plej loĝata. Tamen ĝi estas pli loĝata ol la regiona ĉefurbo Mérida.
Laŭ historio Mérida estas pli grava urbo ĉar ĉefurbis dum multaj epokoj de la pasinteco, nome dum Romia Imperio, visigotoj, Al-Andalus ktp, dum Cáceres kaj Badajoz estis romiaj urboj, sed ne tiom gravaj, Badajoz estis grava dum Al-Andalus kaj Cáceres ne tiom, sed post la konkero fare de la kristanoj, Cáceres pligraviĝis dum Badajoz malpligraviĝis.
En la moderna epoko estas ankoraŭ grava rivaleco en popolaj tavoloj inter Badajoz kaj Cáceres, ĉar tiu konsideras sin iom deflankigita fronte al la alia provinca ĉefurbo kaj al la alia provinco, pli gravaj laŭ vidpunktoj de loĝantaro kaj ekonomio.
Pro siaj 92,187 loĝantoj (2008), ĝi estas la plej granda kaj loĝata urbo de la provinco, kun 23,8 % de la totala loĝantaro de la provinco. Estas krome la plej etenda municipo de la tuta Hispanio kun areo de 1,750.33 km².
Ĝi estas grava kultura urbo pro universitato, historia tradicio kaj monumentoj.
Historio
En la ĉirkaŭaĵoj estis setlejoj kaj en prahistoriaj epokoj (Kavo de Maltravieso) kaj dum la Romia Imperio, kiam oni starigis militan kampadejon (nun norde de la urbo) ĉe la poste nomata Vía de la Plata, tio estas jam romia ŝtonŝoseo kiu ligis la nordon kaj la sudon de la okcidento de la tiama Hispanio, pli malpli el la nuna Sevilo al la nuna Asturio.
28530 Shiyimeng
Nomo
Ĝia nomo honoras Shi Yimeng, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Ŝi lernis ĉe la Duagrada Lernejo filiata al la Renmin Universitato de Ĉinio (ĉine 中国人民大学) en Pekino (Ĉinio).
Cáceres
Historio
Sed kiel propra urbo ĝi estis fondita de la araboj, kiuj lasis spurojn en la tiel nomata Antikva Parto, kiel Pluvorezervujo, Murego kaj Adarvo (ĉemura strato). La kresko tamen alvenis post la konkero fare de la reĝlando de Kastilio, kaj ĉefe post la malkovro de Ameriko, en kiu partoprenis multaj homoj el la apudaj urboj.
En 1864 oni malkovras ĉirkaŭe gravan kuŝejon de fosfatoj, kie oni fondis la vilaĝon de Aldea Moret, por la laboristoj de la minejo. En 1881 oni inaŭguris fervojon kun stacio inter la tiama Cáceres kaj Aldea Moret, kio faciligis la ampleksigon de la urba kerno suden kaj la pligrandigon de la urbo kiu atingis tian oficialan titolon en 1882.
Dum la Hispana Enlanda Milito la armeaj oficiroj aliĝis al la puĉo kaj kun helpo de membroj de Falange Española kontrolis la urbon, la apudajn vilaĝon kaj la ŝoseojn al Portugalio. Tuj komencis la murdoj, ĉefe de la respondeculoj de la antaŭa reĝimo: la urbestro, sindikatestroj ktp. La guberniestro estis enkarcerigita kaj anstataŭita. Cáceres utilis al la insurekcia armeo kiel ligiloj inter la trupoj kiuj supreniris el Maroko tra Andaluzio kaj la Provinco de Badajoz kaj la jam kontrolitaj teritorioj de Kastilio-Leono. La 26an de aŭgusto de 1936, la generalo Francisco Franco alvenis al Cáceres, kie starigas sian ĉefstabejon antaŭ komencigi la antaŭeniron al Madrido; la stabejo estis en la Palaco de la Golfines de Arriba ĝis kiam li translokiĝis al Salamanko por esti pli proksima al la centro de Kastilio; poste la ĉefurbo estos en Burgos.
Buchschachen
Buchschachen [buĥŝaĥen], hungare Őribükkösd [Oribukoŝd] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Markt Allhau.
Cáceres
Gravo
Krome ĝi estas sidejo de unu el la du ĉefaj kampusoj (lernejejoj) de la Universitato de Ekstremaduro.
Buchschachen
Situo
Oberwart troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1263 en formo "Sah". Tiutempe fortikaĵo konstruiĝis en la neloĝata arbaro. La vilaĝo mem aperis unuafoje en 1532 en germana formo "Puechschachen", sed ĝuste en tiu jaro la turkoj detruis ĝin. En 1750 ciganoj alvenis. La lernejo ekfunkciis en 1822. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungarecan loknomon. En 1910 vivis en Őribükkösd 1010 homoj (aŭstroj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1945 la bataloj daŭris 3 monatojn. En 1971 Buchschachen aliĝis al Markt Allhau.
Cáceres
Turoj
La tri plej gravaj turoj estas tiu de la Palaco de la Cikonioj, ĉar nur tiu konservas krenelojn en la Antikva Parto kaj en palacoj ĉar la urbaj nobeloj apogis la kontraŭan partion de la Beltraneja dum Enlanda Milito antaŭ la reĝado de Isabel la Katolika, tiu de Bujaco, ĉar ĝi dominas la Grandan Placon, krom ties enormeco kaj impono kaj tiu de los Púlpitos (ambonoj) ĉar ties anguloj similaspektas. Krome estas 18 aliaj turoj.
Internacia tago de indiĝenaj popoloj
Internacia tago de indiĝenaj popoloj estas observata ĉiujare je la 9-a de aŭgusto por protekti la rajtojn de la indiĝenaj popoloj de la mondo. La tago ankaŭ rekonas la atingojn pri kaj kontribuojn de indiĝenaj popoloj al mondaj temoj kiel mediprotektado kaj daŭripovo. La tago estis unue anoncita dum la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj en decembro 1994. La tago markas la unuan kunvenon in 1982 de la UN-laborgrupo pri indiĝenaj poploj de la Subkomisiono pri antaŭenigo kaj protektado de homaj rajtoj.
Cáceres
Loĝantaro
La loĝantaro estas 92.187 homoj en la jaro 2008, pro kio ĝi estas la plej loĝata urbo de la provinco, el kiu ĝi enhavas 23,8 % de la totala loĝantaro. Krome ĝi estas la plej etenda municipo de Hispanio (1.768 km²).
Internacia tago de indiĝenaj popoloj
Emblemo
La artaĵo desegnita de Rebang Dewan de la indiĝena grupo Ĉakma el Bangladeŝo estis elektita kiel la emblemo de UN konstanta forumo pri indiĝenaj aferoj. Ĝi ankaŭ aperas en la materialo produktita por la Tago de indiĝenaj popoloj. La emblemo konsistas el du branĉetoj de verdaj folioj. Inter ili estas la terglobo. En la terglobo estas du malsamaj manoj manpremantaj. Super la manoj estas pejzaĝo. Super kaj sub la pejzaĝo estas la bluaĵo de la ĉielo kaj la maro.
Cáceres
Ekonomio
Tiu urbo estas la ĉefa komerca, administra kaj ekonomia kerno de la provinco kaj unua turisma allogaĵo de Ekstremaduro laŭ nombro de vizitantoj. Ties ekonomio baziĝas ĉefe sur la triaranga sektoro (servoj), sur turismo kaj konstruado, kun limigita gravo de la industria sektoro centre en prinutradaj, tekstilaj, keramikaj kaj elkaŭĉukaj industrioj. Ĉirkaŭ la urbo estas 3 industriaj zonoj kie sidejas granda nombro de entreprenoj. Kvankam iam estis kelkaj minejoj (kiaj Valdeflores kaj la kvin de Aldea Moret), aktuale ĉiuj estas fermitaj; sed funkcias tamen du ŝtonminejoj ekstere de la urbo.
Internacia tago de indiĝenaj popoloj
Internacia jaro de indiĝenaj lingvoj 2019
En 2016, estis raportata, ke ĉirkaŭ 2680 indiĝenaj lingvoj estis endanĝerigitaj, kaj sojle esti formortintaj. Tial, UN nomis 2019 Internacia jaro de indiĝenaj lingvoj. La celo estis konsciigi la mondon, kaj persvadi ĝin agi pri la konservado kaj florado de indiĝenaj lingvoj. Siavice en 2019, Universala Esperanto-Asocio dissendis Gazetaran Komunikon ĉi-teman, kaj produktis plurlingvajn afiŝojn kun la teksto "Justa komunikado ankaŭ por indiĝenaj kulturoj".
Cáceres
Ekonomio
La areo de komerca influo de Cáceres estas la dua en la regiono kun 250.382 loĝantoj, laŭ la Anuario Económico de España 2007, kiun eldonas la Studservo de banko La Caixa. Tiu cifera estas rezulto de la sumo de la populacio de la provinca ĉefurbo (90.218), de tiu de la plej proksimaj municipoj (58.142) kaj de tiu de aliaj pli malproksimaj, sed kiu rigardas la ĉefurbon kiel referenco ekde komerca vidpunkto (102.222).
Servoj
Estas universitato kun altlernejoj pri Juro, Veterinariko, Flegado, Sportiko, Informadiko, Telekomunikado, Edukado, Filozofio kaj Beletroj, Historiko, Arkitekturo kaj Publika Konstruado, krom multaj baz- kaj mezlernejoj. Estas grava futbalejo ekster la urbo kaj alia grava sportejo (por korbopilko kaj aliaj sportoj) nome Pabellón Multiusos ene de la urbo. Estas ununura tombejo kun islama tombejo kaj mortobruligejo. Estas du gravaj hospitaloj kaj aliaj malsanulejoj. Estas tri astronomiaj observejoj kaj unu meteologia observejo, kiu donis la jenajn averaĝajn datumojn:
Sportoj
Estas temoj de futbalo, futsalo, korbopilko kaj manpilko. Estas 8 naĝejoj kaj tenisklubo. Krome estas kluboj por ĉevalrajdado, montogrimpado, golfo kaj glisparaŝutado. Eblas fiŝkaptado en tri proksimaj akvorezervejoj, nome Valdesalor, Guadiloba kaj rivero Taĵo.
Provinco
Cáceres estas ĉefurbo de samnoma provinco, la dua plej granda el Hispanio, kiu enhavas 410.000 loĝantojn. Plej konataj urboj estas la jenaj: Plasencia, Trujillo, Coria kaj Guadalupe.
NGC 2250
NGC 2250 (alia indiko — OCL 547) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jean-Baptiste de La Salle
Jean-Baptiste de La Salle (naskiĝinta la en Reims, mortinta la  en Rouen) estis franca teologo kaj pedagogo. Lia memortago sanktula (kanonizo solena estis en majo 1900) estas la 7-a de aprilo.
Vivo
La fondinto de la Fratoj de lernejoj kristanaj (Frères des écoles chrétiennes) naskiĝis kiel filo de justiculo. Ekde la infanaĝo li estis tre pieca. Post la sukcesega finstudado de teologio en la Seminario de Sankta Sulpicio en Parizo li ordinitis sacerdoto en 1678. Poste li doktoriĝis kaj iĝis katedrala kapitulano en Reims. Sed baldaŭ li abdikis de tiu renomita posteno por vivi ekskluzive por la edukado de junuloj!
En 1679/80 li donace fondis lernejojn de senkosta frekvento en Reims kaj profunde trejnadis instruistojn al kiuj li ofertis bonajan loĝadkondiĉojn. Tiamaniere estiĝis la fondaĵo de la Fratoj lernejaj kiuj baldaŭ disvastiĝis en la tuta lando. Novicejojn li fondis en Reims, poste en Parizo kaj Rouen. En 1684 li distribuis ĉiujn posedaĵojn inter la malriĉuloj. Li vere klopodis vivi nur por la tasko pedagogia ene de kongregacio fondita de li.
Bazilio la Benita
Sankta Bazilio la Benita, konata ankaŭ kiel Vasilij Blaĵenij aŭ Bazilio, freneza en Kristo (ruse: Василий Блаженный; n. en decembro 1468 en Elojovo kaj m. en 1557) li estas ortodoksa sanktulo, kultata de la Ortodoksa Eklezio.
Bazilio estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj frenezaj en Kristo.
Emile Zuckerkandl
Émile ZUCKERKANDL (naskiĝis la en Vieno, mortis la  en Palo Alto) estis aŭstri-devena franca biologo konsiderita unu el la fondintoj de la fako de molekula evolucio. Li estas plej bone konata pro la enkonduko, kune kun Linus Pauling, de la koncepto de la "molekula horloĝo", kio ebligis la neŭtralan teorion de molekula evolucio.
Lia familio fuĝis el la nazigermania persekutado kontraŭ judoj. Li studis en la Universitato de Parizo (Sorbono), kaj poste venis al Usono por studi fiziologion.
Globasa
Globasa estas internacia planlingvo komencita de Hector Ortega. La lingvo estis publikigata la 26-an de julio 2019 post dujara eksperimenta kaj ellabora fazo. Ĝia strukturo aludas kreolajn lingvojn. La vortoj de Globasa devenas el multaj lingvoj de la tuta mondo. Ĝi sekvas tri maksimojn: Optimuma simpleco, optimuma ekvilibro de kontraŭaj lingvosciencaj parametroj, kaj internacieco.
Historio
La kreinto de Globasa, Hector Ortega, estas lingvisto, tradukisto kaj lingva instruisto. Kiel lingvoscienca studanto li interalie studis kreolajn lingvojn. Ĉirkaŭ la jaro 2000 li konkludis, ke lingvo kun pli internacia vortoprovizo kaj pli simpla fonologio kaj gramatiko ol Esperanto estas kreebla. Antaŭ ol ekscii pri la internaciaj planlingvoj Pandunia en 2017 aŭ Neo Patwa ĉirkaŭ 2009 Ortega jam havis kelkajn ideojn pri la ecoj de la estonta lingvo. Sur tioj la nuna lingvo ankoraŭ bazas. Inter la ideoj estis ekzemple la elekto de internaciaj vortoj laŭ specifa metodo, la unu-litero-unu-sono-sistemo aŭ gramatikaj ecoj kiel manko de artikolo kaj pluralo.
Ortega renkontis la lingvon Pandunia en Julio de 2017. Ĝi estas plej proksima al tio, kion li imagis. Sed laŭ li al la lingvo mankas la necesa morfologio por senambiguigi simplajn aŭ malsimplajn frazojn. Kelkajn semajnojn post renkonti ĝin Ortega decidis forlasi la projekton kaj komenci propran projekton. Du jarojn poste, je la 26-a de Julio 2019, li publikigis la lingvon. Tiam la kerno de la lingvo estis fiksita. En la sekva tempo Globasa trairis kaj ankoraŭ trairas plurajn fazojn, en kiuj ecoj de la lingvo estas precizigitaj. La diskuto pri la lingvo okazas ĉefe per Reddit kaj Discord. Vikio je la retpaĝo Miraheze komenciĝis je la 28-a de Novembro 2019.
Otaku
Otako (el la japana 御宅 skribite en kanĝioj aŭ お宅 aŭ おたく skribite en hiragano aŭ オタク skribite en katakano) estas homo, kiu frenezas en unu fako originale. Tiu sub-kultura movado aperis je la 1980-aj kaj unue precipe temis pri Mangao aŭ Animeo. Nun la vortsenco ampleksiĝis kaj kovras ankaŭ tiun, kiu sin oferas al unu aparta pasio. Tiun japanan radikon oni ofte komparas kun la angla geek [gi:k] kiu pli-malpli samsignifas. La otakojn kiuj ankaŭ malfacilas komuniki kun aliuloj kaj emas enŝlosiĝi ĉambre dum monatoj oni nomas Hikikomorioj
Globasa
Alfabeto
Globasa uzas 25 literojn de la latina alfabeto. Ĝi enhavas kvin vokalojn kaj 20 konsonantojn. Ĉiu litero ĉiam faras la saman sonon kaj ne ekzistas duliteraĵoj. Neniu litero estas silenta. El la latina alfabeto mankas nur la litero q. Pri usklo ankoraŭ ne ekzistas reguloj.
Otaku
En Japanio ekzistas 1,7 milionoj da Otakoj kaj la ekonomia grandeco estas ĉirkaŭ 410 miliardoj da enoj.
Historio
La koncepto Otaku (御宅) naskiĝis en 1983 de la plumo de juna socia kritikisto, Nakamori Akio. En la japana, la termino Otaku signifas aŭ la "domon, ejon, kie oni loĝas, estas" aŭ korespondas al nepersona "vi-alparolo", kiun oni uzas por alparoli iun, kiun oni ne konas aŭ kiun oni ne plikonemas. Patro de ĉiuj otakoj, Nakamori konsideras ilin kiel "la respegulo de la nuntempa japana socio".
Globasa
Fonemaro
Estas akceptata prononci la literon h kiel [h] kaj literon j kiel [ʒ].
Otaku
Historio
La otakoj sentas sin pli bone nur ene de la virtuala mondo, kiun ili kreis por si. Danke al novaj teknologioj, de nun eblas sperti la mondon sen eliri sian ĉambron. Videoludoj, komputiloj, modemoj, vidbendiloj, fotiloj nun apartenas al nemalhavebla ilaro de la otako, kio ajn estu lia pasio. La otakoj komunikas pere de siaj komputiloj, komiksoj, kolektoj de altteknologiaj aĵoj, ofte forlasante amikojn kaj familiajn rilatojn ili merĝigas en spektadon de bildoj kaj artfaritaĵoj; En super-amaskomunikita universo kaj pacmaniere ili batalas kontraŭ la maŝinoj, kiujn ili ofte venkas, fariĝinte majstroj pri la videoludoj, inventas malsimplajn komputilajn programojn, arigas la vidbendojn en siaj dormĉambroj, preferante karesi la estulojn de la piksela galaksio ol siajn samaĝulojn.
(76831) 2000 ST222
(76831) 2000 ST222 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Globasa
Fonemaro
La nomoj de la vokaloj estas: aya, eya, iya, oya, uya. La nomoj de la konsonantoj estas: ibe, ice, ide, ife ktp. Dum literumado oni povas mallongigi ties nomojn:
Akcento
Ekzistas du reguloj pri la akcento. Se vorto finiĝas per konsonanto, la akcento estas sur la lasta vokalo.
Otaku
Kategorioj
La otakojn eblas dispartigi en diversaj kategorioj:
(76831) 2000 ST222
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Globasa
Akcento
Se vorto finiĝas per vokalo, la akcento estas sur la antaŭlasta vokalo.
Otaku
Kialoj
Ĉu estas, krom Japanio, iu socio de nia moderna mondo, kiu same multe akcentis edukadon, informadon kaj konsumadon? Nu, ĝuste tiujn tri fundamentojn de la nuna japana socio la otakoj alfrontas; ili estas la riveliloj de la japan socio en tiuj tri kampoj kaj la stigmatoj; tamen, ne ili estas la malsanoj, sed estas la socio, kiu ilin naskis.
Globasa
Fonotakso
Silaboj konsistas el kapo, kerno kaj vosto. La strukturo estas (C)(C)V(C). Komenco povas foresti aŭ esti ĉiu el la 20 konsonantoj aŭ difinitaj kombinoj de konsonantoj. En la kombinoj la dua litero nur estas l, r, w aŭ y. Kerno povas esti unu el la kvin vokaloj. Vosto povas foresti aŭ esti ĉiu konsonanto. Ĉe la vortofino nur povas esti la jenaj konsonantoj: f, l, m, n, r, s, w, x aŭ y. Se la vosto estas w aŭ y, i kaj u ne povas esti kerno.
Otaku
Kialoj
Estas idioma esprimo, konata de ĉiuj en Japanio, kiu signifas: La elstaran najlon oni frapu ĝis kiam ĝi samniveliĝos kiel la aliaj. Tiu esprimo klare montras la japanan pensmanieron, kiu antaŭenigas la grupan intereson antaŭ tiun de la unuopulo, laŭ la principo: Tio kio bonas al la grupo, bonos al la grupanoj.
Vunditaj de la edukado - la grupo, la socio - ili fuĝas en fantazian mondon, estantaj plennutritaj de virtualaj bildoj montrataj de la modernaj amaskomunikiloj - TV, revuoj, komiksoj - sen apartigi sin de la konsumada socio, kiun ili parkere konas.
Socie neadaptitaj, ili nefidas la interhomajn rilatojn, preferante al kunesto de homoj la kunestadon pli kvietigan de herooj de komiksoj, animitaj filmoj (animeoj) aŭ de neatingeblaj steluloj de la televido.
Globasa
Vortoklasoj
Vortoj estas nek fleksiitaj laŭ nombro aŭ kazo. Nur tre malmultaj vortoj havas genron. Artikoloj ne ekzistas.
Substantivoj kaj Verboj
Substantivoj estas uzataj kiel verboj.
Otaku
Danĝero
En 1989, la fenomeno unuafoje akiris amaskomunikilan famon, pro la kapto de 27-jaraĝa junulo, kulpa je forrabo, seksperforto kaj mortigo de kvar knabinoj. Oni retrovis en la ĉambro de tiu junulo kolektegon de pli ol 6.000, videokasedoj de animeoj, iuj enhavantaj "malpermesitajn" bildojn de seksperfortoj aŭ de murdoj. Ĉe tiu juna senekvilibrulo, nekapabla malsamigi inter fantasmo kaj efektivigo, fikcio iris tro for. Tiu krima ago altiris konsciiĝon kaj grandan debaton en la japana socio.
Globasa
Substantivoj kaj Verboj
Ĉe verba uzo la pasintan tempon oni indikas per la partikulo le. La venontan tempon oni indikas per la partikulo xa. Ili staras komence de verba vortogrupo.
Otaku
Danĝero
Postmoderna socio, riĉa la hodiaŭa Japanio serĉas sin, sen scii kion proponi al sia junularo. Naskiĝintaj en socio tro glata por toleri konfliktojn, objektive sen kialoj plendi pro la ekonomika prospero de la lando, la junaj japanoj ne scias, kiel esprimi sian malkontenton, sian ekzistecan malbonfarton. La otakoj simbolas tiun malbonfarton, enfermiĝante en sia virtuala mondo.
Globasa
Adjektivoj kaj Adverboj
Adjektivoj kaj adverboj estas samformaj.
Otaku
Danĝero
Oni cetere notis suspektindajn rilatojn kun la Aum-sekto. Tamen, laŭ mi, plej ofte ne danĝeras la otakoj, kiuj preferas enŝlosiĝi en si mem, kaj havi malmulte da kontaktoj kun la ekstera mondo. La plej grandan danĝeron ili reprezentas por si mem, se konsideri ke necesas al plenĝoja disvolvado de homoj sociumi kaj rekte interrilati en la realeco.
Globasa
Adjektivoj kaj Adverboj
Ili staras antaŭ la vorto, kiun ili modifas. Eblas uzi adjektivojn kiel verbojn.
Ekzemploj:
Vortodeveno
Laŭ la tria maksimo vortoj devenas el multaj lingvoj de la tuta mondo. Por ne troigi la nomboron de devenlingvoj ili ĉefe devenas el la plej grandaj kaj plej influaj lingvoj kaj lingvaj familioj. Dum elekto de nova vorto ili estas grupigitaj. La angla, franca, germana, hispana kaj rusa estas traktataj kiel unu familio. Ankaŭ la indonezia kaj filipina estas traktataj kiel unu familio. La mandarina, korea, japana, vjetnama, hindia, telugua, svahila, persa kaj turka estas traktataj kiel unupoj familioj. En la plej simpla okazo samaj aŭ similaj vortoj, kiuj aperas en la plej multaj familioj, estas adaptitaj al la ortografio de Globasa kaj iĝas oficialaj vortoj.
El frua analizo de mil radikaj vortoj montriĝis, ke la eŭropaj lingvoj estas plej influaj. Ĉe preskaŭ duono de la radikoj la angla estas unu el la devenlingvoj. Post la kvin antaŭ menciitaj eŭropaj lingvoj sekvas la turka kaj indonezia. Ambaŭ lingvoj estas menciitaj en la etimologio ĉe 29% de la radikoj. Kelkaj homoj rimarkis similecon inter Pandunia kaj Globasa. Tio fontas el la fakto, ke ambaŭ lingvoj elektas la plej internacian vorton kaj ofte ekzistas nur unu elekteblo. Tial en multaj okazoj la sama vorto aperas en kaj Pandunia kaj Globasa.
Vortofarado
Eblas per multaj afiksoj (la plejparto el kiuj funkcias ankaŭ kiel memstaraj vortoj) krei vortojn kiel en Esperanto.
Ekzemploj:
Mordaĵo
Mordaĵo estas tipo de brido uzata en rajdaj aktivecoj, kutime farita el metalo aŭ sinteza materialo, kaj lokigita en la buŝo de ĉevalo aŭ de alia ekvedo, kiu helpas la rajdanton en komunikado kun la animalo. Ĝi restas en la buŝo de la animalo en interdenta regiono kie ne estas dentoj fakte inter incizivoj kaj premolaroj. Ĝi ligiĝas al la ĉevala kapo pere de brido kaj havas rimenojn ligitajn por la uzado fare de la rajdanto. Kiam tiu tiras el la bridoj, la ĉevalo sentas en sia buŝo la mordaĵon kaj bremsas.
Meza Egiptio
La Antikva Egiptio estis la posta subdivido de la Supra Egiptio kiu konsistis el la oazo de Fajum ĝis Asiut.
En la Antikva Egiptio la teritorio havis du grandajn dividojn (Supra Egiptio kaj Suba Egiptio), prnante kiel referencon la riveron Nilo. Tiuj ĉi regionoj estis subdividitaj je nomosoj, regataj de nomarkoj. La Supra Egiptio konsistis el la tuta regiono de la Nildelto ĝis Memfiso (proksime al Kairo). La Supra Egiptio iris de Memfiso ĝis Elefantina (proksime al Asuano)
La norda parto, la delto, apartenis al la regno suba Egiptio, kun ĉefurbo en Memfiso; la suda parto apartenis al la regno Supra Egiptio, kun ĉefurbo en Tebo (proksime al nuna Luksoro). Tiel, en la egipta parto de la Nila valo, almenaŭ nome, daŭre estis du regnoj nomataj la "Du Landoj".
Meza Egiptio
Ne eblas determini en kiu periodo, se ĝi vere ekzistis, la Meza Egiptio estis konsiderata tria teritorio de Egiptio. Pri kvanto de ĝiaj nomosoj estas malmultaj duboj: sep, sed malfacilas scii kiuj estis tiuj ĉi precipaj nomosoj en ĉiu epoko. Plejverŝajne ili variis laŭ la loka prospero, kaj la sortoŝanĝoj de la militoj, la komercado aŭ la migrado, kiuj de tempo al tempo, pliigis aŭ malpliigis la teritorion kaj la kvanton.
Laŭ Ptolemeo kaj Agatarkido, kiuj vivis multan tempon post la originaj dividoj kaj kiuj eble suferis modifojn, verkis ke la "sep nomosoj" estis: (1) Memfiso; (2) Herakleopolis; (3) Krokodilopolo, renomita Arsinoe; (4) Afroditopolis; (5) Oksirinĥo; (6) Kinopolis; kaj (7) Ĥnum.
La teritorioj de la grandaj kaj malgrandaj oazoj ĉiam estis konsiderataj parto de Meza Egiptio, kaj pro tio ili eble estis naŭ kaj ne sep, la nomosregantoj (nomarkoj) ĉeestantoj de la ĝenerala asembleo kunveninta en Fajum.
Kalia permanganato
Kalia permanganato (KMnO4) estas viola-nigra, iomete metalluma, brileta kristala solidaĵo kaj ĝi solviĝas bone en akvo. La solvaĵo havas la malhelviolan koloron kaj efikon de forta oksidenzo. La kemiaĵo forte oksidigas la organikajn materialojn. Oni uzas ĝin por blankigo de la teksaĵoj, purigo de organikaj matrialoj, „tanado” de ligno. La akva solvaĵo de la kalia permanganto havas sterilizan efikon.
Oni uzas ĝin en la analitika kemio kiel la plej gravan reagenton de la oksidiga titrado.
La silabo per signifas en la kemio, la mangano aperas en la eble plej alta oksidiĝa stato, nome +7.
Historio
La fotografistoj uzis kalian permanganaton kiel eron en fulmila pulvoro.
Norda Lando
Norda Lando (Северная Земля, Severnaja Zemlja) estas arkipelago en la Arkta Oceano norde de 80 ° N. Ĝi situas inter Karaa Maro kaj Lapteva Maro kaj norde de la Duoninsulo Tajmir. Administre la areo estas parto de Krasnojarska regiono, Rusia Federacio kaj okupas 37.0 mil. km ².
Malkovro
La malkovro okazis en 1913. Tiam ŝipestro Boris Vilkickij opiniis, ke li vidas solan insulon kaj donis al ĝi nomon de rusia imperiestro Nikolao la 2-a. Tamen flugoj de zepelinoj en 1931 evidentigis, ke tie estas almenaŭ du insuloj. Danke al esploroj de la sovetaj ekspedicioj de 1930 ĝis 1932 sub gvido de eminenta sciencisto Georgij Uŝakov nun oni scias, ke Norda Lando konsistas el kvar ĉefaj insuloj:
Plej norda punkto de Azio
La plej grandan parton de la insularo kovras glaciaj kupoloj, kies alteco atingas 965 m. En ĝi estas multaj lagoj.
En la tuta areo de la arkipelago neniu permanente loĝas.
Ĉkalov transflugado
La 21-an de julio 1936 aviadilo Tupolev ANT-25 gvidita de Valerij Ĉkalov unue transflugis super la arkipelago.
Faŭno
Ĉefaj reprezentantoj de tiea faŭno estas:
Flaŭro
Arboj, arbetoj kaj floroj (escepte de Polusa papavo) forestas. La ŝtonan supraĵon kovras kladonio kaj likeno.
Malnova burgoteatrejo
La Malnova burgoteatrejo, Altes Burgtheater,, estis ĝis 1888 al  Miĥaelo-er placo, en Vieno, Austrio, fonetike  "Miĥaeler-platc, vien".
San Juan Chamula
San Juan Chamula estas la ĉefurbo de la komunumo Chamula kaj situas en la federacia subŝtato Chiapas, ĉirkaŭ 10 kilometrojn for de San Cristobal de las Casas.
En Chamula kaj kaj en la najbara vilaĝo San Andrés Larráinzar oni parolas la cocilan lingvon, kiu apartenas al la majaaj lingvoj. La homoj kiuj loĝas en Chamula apartenas al la cocila etno. La urbo havas unikan aŭtonoman statuson en Meksiko. La meksika registaro devas peti permeson por tuŝi lokajn aferojn.
Ĉefaj agrikulturaj produktoj estas la maizo, fazeoloj, terpomoj kaj brasikoj.
La lokaj virinoj teksas vestojn, litkovrilojn kaj suvenirojn ofte pri popolaj herooj.
Eŭkaristia preĝo
En la Katolika Eklezio kaj ĝenerale en la okcidentaj kristanaj konfesioj, estas nomata eŭkaristia preĝo la centra preĝo de la eŭkaristia celebro.
Historie ĝi estis difinita ankaŭ "kanono" kaj en la Katolika Eklezio de roma rito "roma kanono".
Signifo
Tiu preĝo reirigas al la preĝo eldirita de Jesuo en la Lasta Vespermanĝo kaj konservita en la sinoptikaj evangelioj: Mateo 26,26-29, Marko 14,22-25, Luko 22,15-20 kaj de la 1-a epistolo al la korintanoj 11,23-26. Fakte ĝia precipa parto entenas la rakonton pri tio kion faris Jesuo. Laŭ la kredo de kristanoj tiu preĝo igas reala la Transsubstancigon, aŭ la transformiĝon de la pano en la korpo de Kristo kaj de la vino en la sango de Kristo.
La Eŭkaristia preĝo konturiĝas kiel tipa triunua: ĝi fakte estas adresita al Dio Patro, oni alvokas la Sanktan Spiriton por ke estu reale ĉestigita Jesuo, la Difilo
Strukturo
La eŭkaristian preĝon konstituas jenaj elementoj:
Historiaj skizoj
La plej antikva liturgia manuskripto entenanta kompletan eŭkaristian preĝon estas la papiruso de Barcelono, reiranta al la 4-a jarcento kaj devenanta el Egiptio.
La historio de la liturgio informas ne nur pri la originoj, sed ankaŭ pri la diferencoj de la diversaj antikvaj preĝoj kaj distingas almenaŭ du grandajn familiojn en la orientaj liturgioj, tiu antioĥia kaj tiu aleksandria. En la strukturo. la roma rito sekvas pli tiun aleksandrian ol tiun antioĥian. Tiu de la roma rito estis unika ĝis la moderna postkoncilia reformo.
En la nova postkoncilia Misalo krom kun la ordinara “eŭkaristia preĝoI” troviĝas aliaj tri eŭkaristiaj preĝoj: (II, III kaj IV): tiuj kvar havas universalan validecon.
Lajos Kozma (arkitekto)
Lajos Kozma [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kozma Lajos estis hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, fasonisto, grafikisto, ilustristo, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Fuchs. Lajos Kozma naskiĝis la en Kiskorpád, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Kozma devenis el juda familio. Li studis arkitekturon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József inter 1902 - 1906. Liaj Liaj plej gravaj instruistoj estis Vince Wartha, Frigyes Schulek kaj Jenő Radisics. Post la diplomo li aliĝis al tiuj modernismaj arkitektoj, kiuj ĉerpis motivojn el la popola arto. En la jaroj 1909 kaj 1910 li lernis pentradon helpe de stipendio apud Henri Matisse. Inter 1910 kaj 1913 li laboris en firmao de Béla Lajta, poste li establis propran firmaon pri fasonadoj kaj arkitektaj laboroj pri internaj spacoj. En tiuj jaroj li ankaŭ ilustris librojn kaj kreis grafikaĵojn. En 1913 li ekinstruis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis nomumita universitata instruisto, tial post la falo li iomete estis neglektita. En la 1930-aj jaroj li estis konata arkitekto. En 1946 li denove ekinstruis en la Industriarta Altlernejo, post 2 jaroj li jam estis rektoro. Ekde 1947 li instruis ankaŭ en la Teknikuniversitato.
Burunda enlanda milito
Oni konas sub la nomo Burunda enlanda milito la sinsekvon de armitaj konfliktoj disvolviĝintaj en Burundo, precipe kiel sekvo de konfrontiĝoj inter la hutuoj kaj tutsioj, la ĉefaj etnoj de la lando. La malferma milito komenciĝis en 1993, post kiam estis murdita la unua demokratie elektita kaj unua hutua prezidanto Melchior Ndadaye, kaj finiĝis en 2005 post la enpostenigo de prezidanto Pierre Nkurunziza, kvankam ankoraŭ parte okazis armitaj konfrontiĝoj ĝis 2009, post kiam senarmiĝis la lasta ribela grupo. Entute pereis almenaŭ 300 000 homoj.
Kialoj
Dum multaj jarcentoj en Burundo regis la nacia malplimuto — tutsioj, kiuj konsistigas ĉ. 15% de la loĝantaro de la lando. Hutuoj superregis kvante, sed ne potence. La armeo, polico kaj registara aparato tradicie konsistis el tutsioj kaj estis kontrolataj de ili. Kontraŭdiroj inter tiuj etnoj estis subpremataj dum kolonia periodo de la burunda historio, sed post sendependiĝo de la lando iom post iom kreskis. Solvo por tiu ĉi situacio ne troveblis, ĉar ĉiu etno timis pri sia sorto kaze de perdo de la potenco.
Eksplodo de la militado
Rezulte de la unua demokratia prezidanta balotado, okazinta la 1993, estriĝis hutuo Melchior Ndadaye, la gvidanto de la precipe hutua Fronto por la Demokratio en Burundo (france Front pour la démocratie du Burundi; FRODEBU). Sed samjare sekvis plia milita ŝtatrenverso fare de tutsioj kaj la li estis mortigita de ili. Dum eksplodintaj etnaj pogromoj pereis inter 50 kaj 100 miloj da homoj. Tamen poste leviĝintaj ondoj de interetnaj bataloj pormomente estingiĝis kaj en 1994 la parlamento elektis novan prezidanton — hutuon Cyprien Ntaryamira.
Sed baldaŭ fragila ekvilibreco denove estis rompita. En aprilo 1994 la burunda prezidanto partoprenis intertraktadon en Daresalamo (Tanzanio), kiu celis pacigi tutsiojn kaj hutuojn en Burundo kaj Ruando. La la aviadilo, en kiu revenis hejmen du prezidantoj — burunda Cyprien Ntaryamira kaj ruanda Juvénal Habyarimana (ankaŭ hutuo) — kraŝis ĉe alflugo al la flughaveno de Kigalo (Ruando), sekve de lanĉo de misilo, kaj ĉiuj pasaĝeroj pereis. Tuj poste okazis terurigaj radikampanjoj de Hutua Povo kiu varmigis la animojn de la interkontraŭantaj hutuoj kaj tutsioj. Malgraŭ la kontraŭaj pruvoj, la radikalaj hutuoj kulpigis la tutsiojn pri tiu murdo kaj komencis amasmortigadon, kiu kaŭzis la mortojn de ĉirkaŭ 800.000 tutsioj kaj hutuoj dum malpli ol 100 tagoj.
La 1994 la speciale establita Forumo de intertraktado, konsistinta el reprezentantoj de ĉiuj agnoskitaj politikaj partioj kaj tiuj de civila socio, subskribis la «Interkonsenton pri registaro». Laŭ ĝi post elektado de prezidanto estu establita registaro el 25 anoj (55 procentojn ricevu hutuoj), kiu estu nomumita de la prezidanto. Ĉefministro estu el opozicio kaj ricevu la rajton de kontrasignaturo (tio estas, rajton de la dua subskribo de ĉiuj leĝoj kaj ordonoj, sen kiu ili ne estu validaj). Ankaŭ estu fondita la Konsilio pri nacia sekureco el 10 anoj, kie FRODEBU kaj opozicio ricevu justan kvanton da lokoj.
La la Forumo de intertraktado atingis interkonsenton pri manieroj nomumi prezidanton: kandidatoj donu informojn pri si al la ministerio pri internaj aferoj ĝis la, post kiam la Nacia Asembleo elektu prezidanton. La 22-an de septembro la Nacia asembleo aprobis respektivan amendon en la konstitucio. La tiele estis elektita la nova prezidanto (68 voĉdonoj por kaj 1 kontraŭ), kiu la  faris ĵuron. La denove ekregis la ĉefministro Anatole Kanyenkiko, kiu la  formis la koalician registaron.
Interbatalado
La 1995 en ĉefurbo Buĵumburo ekflamas sangaj bataloj inter la hutuoj kaj tutsioj.
La hutua prezidanto Sylvestre Ntibantunganya, okupinta ĉi tiun postenon post la okazinta la 6-an de aprilo 1994 murdo de sia antaŭulo Cyprien Ntaryamira, estis forte oponata de la tutsia opozicio. Postaj eventoj nur streĉigis la situacion. Printempe de 1996 la landon inundis ondoj de perforto. Armitaj hutuaj grupoj atakis ekonomiajn kaj militajn objektojn. Armeo kaj tutsia milico reagis per severaj punagoj. Ĉiam pli ofte viktimoj iĝis senkulpaj civiluloj. Nur dum la lasta semajno de majo en la provinco Gitega estis mortigitaj 224 homoj, plejparte civiluloj. La en la Provinco Cibitoke kvar reprezentantoj de la Ruĝa Kruco trafis embuskon kaj estis murditaj de nekonatoj. La registaro kulpigis pri tio CNDD, sed tiu refutis akuzon kaj supozis, ke la murdon povus fari ĝia armita flanko — FDD.
La dum kunveno de la Organizaĵo por Afrika Unueco en Arusha (Tanzanio) la burunda prezidanto petis pri milithelpo por ĉesigi murdojn de civiluloj, kaj ricevis ĝeneralan konsenton. Post reveni hejmen, li alfrontis gravajn protestojn de la opozicio, kaj baldaŭ eĉ la ĉefministro Antoine Nduwayo kulpigis lin elkovi sekretajn planojn kaj intenci neŭtraligi la armeon. Centoj da tutsiaj studentoj protestis, postulis eksigon de la prezidanto kaj deklaris sin pretaj batali por sia lando.
La en la rifuĝejo en Bugendan (provinco Gitega) estis murditaj ĉ. 341 homoj (virinoj, maljunuloj kaj infanoj), 225 malaperis kaj 160 estis vunditaj. La registaro kaj CNDD reciproke kulpigis unu la alian. Dum amasa enterigo de la viktimoj, alveninta tien la prezidanto Sylvestre Ntibantunganya estis priĵetita per ŝtonoj fare de amaso da koleriĝintaj tutsioj. Li estis tuj veturigita en sendanĝeran lokon, sed nek ĉefministro, nek centoj da ĉeestintaj sekurecistoj defendis lin. Baldaŭ la ĉefministro eksiĝis, la prezidanto kaŝis sin en la usona ambasadorejo. La militistoj deklaris, ke ili estas devigitaj preni potencon. La prezidanto estis nomumita majoro Pierre Buyoya (tutsio). La li nomumis la novan ĉefministron Pascal-Firmin Ndimira (hutuo) kaj la  estis prezentita la nova registaro el 23 anoj. La Unuiĝintaj Nacioj kaj la Organizaĵo por Afrika Unueco kondamnis ĉi tiun reĝimon, rilate al Burundo estis starigitaj rigoraj ekonomiaj sankcioj. Poste la registaro provis mildigi la situacion, inkluzive per restarigo en septembro de la Nacia kunveno.
La 1997 la trupo de la Nacia konsilio por defendo de demokratio — Fortoj por defendo de demokratio ( Conseil National Pour la Défense de la Démocratie–Forces pour la Défense de la Démocratie; CNDD-FDD) atakis la katolikan seminarion en Buta (provinco Bururi) kaj penetris la studentajn amasloĝejojn, kie ili provis apartigi la studentojn-tutsiojn. Iuj studentaj grupoj rifuzis fari tion kaj estis plene ekstermitaj. Entute pereis ĉ. 40 homoj (laŭ informo de la UN pereis 34 lernantoj kaj 7 instruistoj).
La ribeluloj atakis la komunumon Muhuta (provinco Bujumbura Rural) kaj mortigis en preĝejo 42 homojn.
La la eks-prezidanto Sylvestre Ntibantunganya lasis sian rifuĝejon en la usona ambasadorejo en Buĵumburo, post kiam li ricevis de la burunda registaro la garantiojn de libereco kaj sekureco. Li anoncis la intencon reveni al politika vivo de la lando.
En 1998 laŭ iniciato de najbaraj landoj, kadre de la Regiona paca iniciato por Burundo, kun kontribuo de la eksa tanzania prezidanto Julius Nyerere kaj subteno de la sudafrika prezidanto Nelson Mandela, komenciĝis la interpaciĝa procezo en la lando.
La interkonsento de Arusha kaj sekvintaj eventoj
La 2000 dum la intertraktado en Arusha (Tanzanio) la burunda registaro kaj reprezentantoj de ĉefaj ribelulaj organizaĵoj subskribis interkonsenton, pli konatan kiel "interkonsento de Arusha". En ĝi estis anoncita ĉesigo de la militagoj. La flankoj interkonsentis, ke la transira periodo komenciĝu post nerekta elektado de prezidanto, kiun subtenu almenaŭ du trionoj da deputitoj de la Nacia Asembleo kaj la Senato. Ne Pierre Buyoya, nek Domitien Ndayizeye, estintaj prezidantoj dum la transira periodo, kandidatiĝu en ĉi tiu unua balotado. La Nacia kunveno havu 100 lokojn kaj ties deputitoj estu elektitaj laŭ fermitaj (tio estas, faritaj de la partioj) listoj, surbaze de proporcia (rilate al 17 provincoj) reprezentiĝo. La listoj estu balancigitaj: el ĉiuj tri kandidatoj nur du apartenu al la sama etno; el ĉiuj kvin kandidatoj almenaŭ unu estu virino.
En 2001-2002 kontraŭ la registaro batalis du hutuaj grupoj: la Fortoj por defendo de demokratio (FDD; 10 000 militistoj) kaj la Nacia Fronto por la Liberigo de la Hutu-popolo ( Parti pour la libération du peuple hutu — Forces nationales de libération; PALIPEHUTU-FNL, poste simple FNL; 3 000 militistoj). Ambaŭ grupoj poste dividiĝis. La najbaraj Tanzanio kaj Demokrata Respubliko Kongo subtenadis la ribelulojn, kiuj havis militajn bazojn sur iliaj teritorioj.
En aŭgusto 2001 estis subskribita pactraktato, laŭ kiu la prezidanto Pierre Buyoya konsentis post 18 monatoj (post establo de la transira registaro) transdoni la povon al Domitien Ndayizeye.
La 2001 ĉ. 30 militistoj sturmis la radiostacion "Radio Burundi" kaj deklaris pri eksigo de la registaro de Pierre Buyoya, kiu tiutempe forveturis al Gabono por intertrakti kun hutuoj. La komplotantoj nomis sin "La nacia patriota junulara fronto". Neniu pli frue aŭdis pri ĉi tiu organizaĵo. Armeo ne subtenis ŝtatrenverson kaj jam vespere la komplotantoj kapitulacis.
En oktobro okazis la kulmin-konferenco en Pretorio (Sud-Afriko), dum kiu 17 burundaj partioj interkonsentis pri la principoj de agado de transira registaro, kaj pri ties konsisto. Tamen kvin tutsiaj partioj ignoris ĉi tiujn interkonsentojn kaj rezignis partopreni potencajn strukturojn. Aŭtune la potencoj aranĝis la rifuĝejojn, en kiuj oni izolis ĉ. 350 milojn da hutuoj. Novembre prezidanto Pierre Buyoya faris ĵuron. La 2001 estis fondita la transira registaro. La 2002 estis formita la Transira nacia kunveno. La oni establis la Transiran senaton. FRODEBU kaj UPRONA kunlaboris efike, sed ene de ili, kaj inter pli malgrandaj partioj ekis kontraŭdiroj rilate al la paciga procezo. Rezulte de tio en oktobro 2002 estis arestita Charles Mukasi (la gvidanto de la frakcio de UPRONA), en novembro 2002 la eks-prezidanto Jean-Baptiste Bagaza, la gvidanto de la Partio de la Nacia Renaskiĝo ( Parti pour le redressement national; PARENA), estis metita sub hejman areston.