cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Danco
Nuntempa danco
Kun Paul Taylor la danco eniris en la etoson de la postmoderneco, per dekomenca manifesto en lia Duet (1957), kie li restis senmova ĉe pianisto kiu ne ludis la pianon. La postmoderna danco enkondukis la ĉiutagon, la ordinarajn korpojn kontraŭ la stiligitaj korpoj de la klasikaj dancistoj, kun kombino de stiloj kaj influoj, el orientaj al folkloraj, aligante eĉ movojn de aerobiko kaj kickboxing. Aliaj postmodernaj koregrafoj estis Glen Tetley, Alvin Ailey kaj Twyla Tharp. En la lastaj jardekoj de la 20a jarcento elstaris koregrafoj kiel William Forsythe kaj Mark Morris, same kiel la nederlanda skolo, reprezentata de Jiří Kylián kaj Hans van Manen, kie edukiĝis ankaŭ la hispano Nacho Duato. Je la kampo de popularaj dancoj, en la 20-a jarcento ekzistis granda diverseco de stiloj, inter kiuj rimarkindas: fokstroto, ĉarlestono, frapodanco, ĉaĉao, tango, bolero, pasodoblo, rumbo, sambo, kongao, merengeo, salso, twist, rokenrolo, lunpaŝado, hustle, breakdance ktp.
Dancostiloj
Kutima kategoriigo ordigas laŭ la socia evento aŭ celo de la danco. Laŭ evento grupigeblas ritaj dancoj kun religia fono, popolaj aŭ folkloraj dancoj ligitaj al tradiciaj etnaj kutimaroj, kaj sociaj dancoj, kiuj praktikatas en sociaj festoj ĉiuspecaj. Laŭ celo diferencigeblas la arta danco, turnira danco, kiu rigardatas sporta disciplino, terapia aŭ medita dancado, prezenta danco sur scenejo, rigardata de pli aŭ malpli granda publiko, la pure distra dancado kaj la svata danco, kies celo estas impresi deziratan ontan partneron kaj proksimiĝi al la persono dezirata por kutima para vivo.
Ankaŭ popularas grupigo laŭ la nombro de dancantoj en unuopan dancon, paran dancon kaj grupan dancon - iom malfacilas ke ene de sola danco eblas miksi tiujn tri formojn. Grupajn dancojn laŭ la geometria formo de la danca grupo eblas plu diferencigi je cirkla danco, ĉena (unu dancisto post alia) kaj vica (unu dancisto apud alia) dancoj. Specifa grupo estas la formacia danco, en kiu la geometria formo de la danca grupo ofte ŝanĝiĝas.
Troveblas multaj pliaj karakterizaĵoj, laŭ kiuj diferencigeblas dancoj, precipe ecoj de la danca tekniko, sed tiaj diferencigoj uzatas kompare malofte.
Folklora, historia kaj spiriteca danco
Aparte vastan gamon da formoj havas la popolaj aŭ folkloraj dancoj, kiuj tre diferencas laŭ la lokaj etnoj kaj ties tradicioj. Ekzemplo pri internacie konata tradicia folklora danco estas la hula danco de Havajo, alia pri relative moderna folklora danco la gumbota danco el Sudafriko. Teknike elstaras interalie la sida danco el la insuloj de suda Pacifika Oceano kaj la glava danco de Skotlando.
Specifaj formoj de danco evoluiĝis el la festado de karnavalo. En okcidenta Germanio kaj najbaraj regionoj de Nederlando kaj Belgio konatas specife karnavalaj scenejaj dancoj de knabinoj (nuntempe ankaŭ malofte de geknaboj) en napoleonecaj gardistaj kostumoj, kies kulture origina ideo estis moki pri la okupado de Rejnlando fare de la napoleona armeo komence de la 19-a jarcento, sen ke oni povuas puni tiun kaŝan esprimon de protesto. Specifa danca ĝenro la "gardistaj dancoj" tamen nur iĝis en la 1920-aj jaroj, kiam aldoniĝis elementoj de la vicaj dancoj de knabinoj el la tiutempaj scenejaj danc-spektakloj. Internacie pli konatas la Sambo de la brazila karnavalo.
La termino "historia danco" celas la revivigon de historie malaperintaj dancoj, aparte el la eŭropa mezepoko, pere de nuntempaj dancgrupoj. Ili praktikas dancojn jam menciitajn en la supra ĉapitro "Renesanco", kiel ekzemple Pavano (la "pava danco"), Galjardo, Korento, Alemando aŭ Gavoto.
Formoj kiel tranco, nome dancoj (ekzemple en Balio, foje dancataj nudpiede paŝante sur ardanta karbo) aŭ sakralaj dancoj (de modernaj kristanaj eklezioj aŭ ezoteraj movadoj) celas spiritajn spertojn dum la dancado. Centras la koncentriĝo pri la propra korpo kaj meditado dum la dancado. Aparte konata formo de tia dancado estas la turniĝantaj derviŝoj en Turkio. Ankaŭ judoj praktikas dancadon kaj en religiaj kaj en sociaj ceremonioj.
Sceneja dancado
Sceneja dancado krom parola teatro kaj muzika teatro estas la tria tradicia formo de teatro. Aparte la baleto per sia longa tradicio tre influis aliajn formojn de arta dancado. Komence de la 20-a jarcento Isadora Duncan iniciatis movadon kontraŭ la rigidaj konvencioj de la klasika baleto. Tiu ideon de "libera dancado" interalie pluevoluigis Ruth St. Denis, Mary Wigman ("esprima danco") kaj Martha Graham ("moderna danco"). Post la Dua Mondmilito kaj aparte en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj ekestis vasta gamo de novaj koreografiaj stiloj kaj dancaj teknikoj, ekzemple "danca teatro" laŭ Pina Bausch, la japana ĝenro butoo kaj formo nomata "novklasika baleto" laŭ Uwe Scholz). La aktualaj stiloj kaj evoluoj de sceneja dancado resumiĝas per la termino nuntempa danco.
Socia dancado
Socia dancado laŭ la moderna difino de la programo de la monda danca konsilio dominiĝas per para dancado laŭ muzikaĵoj de la ĝenroj valso, diskoteka popmuziko kaj svingo. En multaj landoj aldone popularas latinamerikaj dancoj (kiel ĉaĉao, sambo aŭ merengo) kaj kiel aparta kategorio tango, aparte la klasika argentina tango.
La dancaro laŭ svinga muziko, evoluiĝinta el la ĵaza muziko de Usono, per dancoj kiel Lindy Hop, Charleston, Shag, Balboa kaj Boogie-Woogie gvidis al la danca ĝenro rokenrolo.
Ekologia Partio La Verduloj (Norvegio)
La partio Ekologia Partio La Verduloj - norvege Miljøpartiet De Grønne, novnorvege Miljøpartiet Dei Grøne kaj nord-samee Birasbellodat Ruonát - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Norvegio. Ĝi fondiĝis dum oktobro 1988 per kunligiĝo de pluraj lokaj ekologiaj politikaj iniciatoj. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco. Laŭ la stato de 2007, la partio ne havas membrojn en la nacia parlamento Storting, sed jes ja en iuj lokaj parlamentoj.
Danco
Socia dancado
Krom tiuj "klasikaj" modernaj sociaj dancoj ekzistas modaj dancoj, kiuj ofte popularas nur mallonge kaj foje danciĝas laŭ unuopa difinita muzikaĵo, kiel ekzemple la danco Lambada.
Ekologia Partio La Verduloj (Norvegio)
La verda partio de Svedio "Ekologia Partio La Verduloj" cetere havas tuta la saman nomon - la nacilingva nomo Miljöpartiet De Gröna ortografie iom diferencas.
Danco
Spektakla dancado
Spektakla dancado krom la artaj, sportaj aŭ religiaj dimensioj provas aparte fokusigi la distron de la publiko.
Frapa dancado aparte karakteriĝas per tio, ke la dancistoj plejparte agas per piedaj movoj, dum movado de la resta korpo estas pli limigita. La ŝuoj havas metale fortigitajn plandojn, tiel ke ĉiu kontakto de la plandoj kun la planko kaŭzas bone aŭdeblan klakan sonon kaj la dancistoj per siaj piedaj movoj agas kiel ritmomuzikistoj.
Ĵaza kaj moderna dancado grupigas vastan gamon de dancoj, kiuj iom post iom evoluis el la ĵazo. Krom la klasika ĵaza danco kaj moderna danco en tiu kategorio estas pluraj dancaj formoj aparte praktikataj en la junulara kulturo, ekzemple hiphopo aŭ stilo nomata popping, en kiu la dancistoj imitas la movadojn de robotoj. Kompare tre malsamas la tiel nomata rompdancado, en kiu la dancistoj per nekutime multa kontakto de manoj, ŝultroj kaj dorso al la grundo plenumas akrobatecajn movojn.
La ventra danco, pro siaj karakterizaj movadoj de la pelvo kaj de la ventro inter la koksoj, estas dancata ofte de virina, malpli ofte de vira dancisto, foje ankaŭ de grupoj. Kvankam ĝi ofte interpretiĝis erotike, la orientala danco principe ne estas erotika danco. Butoo (舞踏 Butō?) estas formo de japana danca teatro kiu ampleksas diversan gamon de agadoj, teknikoj kaj instigoj por dancado, prezento kaj movado. Oftaj karakterizaĵoj de la arto inkludas ludemajn kaj groteskajn figuraĵojn, tabuajn temojn, ekstremajn aŭ absurdajn mediojn, kaj la scenejaj dancadoj estas tradicie farataj en blanka korpofarbado kun malrapida, tre kontrolita moviĝo.
Se dum la dancado uzatas brulantaj torĉoj, uzatas la termino "fajrodanco". La speco de la akompana muziko povas forte varii, de orientala muziko tra rokmuziko, popmuziko aŭ hiphopo ĝis muziko de la eŭropa mezepoko.
Kontaktdanco
Kontaktdanco, ankaŭ nomata kontaktimprovizado, estas danco-praktiko en kiu la kontaktpunktoj inter la partoprenantoj estas deirpunkto de esplorado tra improvizitaj movoj. Temas pri tre libera movoformo kiu konsistas el moderna danco, gimnastiko kaj luktosporto kaj kiu metas grandan emfazon sur komuna improvizado. Kontaktdanco povas esti praktikata de du aŭ pli da partoprenantoj. Kontaktdanco estas konsiderata kiel speco de improvizita danco kaj estas unu el la plej konataj formoj de postmoderna danco.
Aliaj
Pri la multnombraj pliaj dancstiloj provizore simple informu la sekva listo de ligiloj al apartaj artikoloj:
Dancoj
Aparta temo de danco estas arta sketado.
Listo de dancistoj
Iuj aparte konataj dancistoj estas
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri danco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
1-a epistolo al Timoteo
Aŭtoro, loko kaj tempo
Vidu sur la paĝo pri la paŝtistaj epistoloj.
Enhavo kaj strukturo
La letero ĉefe enhavas direktivojn por la ofic-administrado kaj la persona vivkonduto de episkopo.
Jen ebla dispozicio:
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
20098 Shibatagenji
20098 Shibatagenji estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Genji Shibata, medicina doktoro, kiu kontribuis al la publika bonfarto per establo de malsanulejo kaj hejmo por maljunuloj en Jamaguĉi.
Pierre-Auguste Adet
Petro-Aŭgusto Adeo (1767-1848) estis franca kemiisto, politikisto, ekspluatisto, urbestro de Nièvre, franca diplomato en Usono, kuracisto kaj reganta doktoro en la Fakultato pri Medicino de la Universitato de Parizo, asistanto de Antono Lavoaziero kaj kunlaboranto de Jean-Henri Hassenfratz (1755-1827), profesoro pri fiziko en la Politeknika Lernejo de Francio.
Biografio
Li laboris kun Lavoaziero rilate al la nova sistemo pri kemia notacio kaj estis kunfondinto kaj sekretario de la scienca periodaĵo "Annales de chimie", fondita en 1789. Li elmontris ke la glacia acetata acido kaj vinagro estis la sama substancoj. Li estis sekretario de Jean Dalbarade (1743-1819), franca Ministro de la mararmeo kaj kolonioj. En septembro 1796, li sendis Viktor Koloo (1750-1805) al agnoska ekspedicio en la Riveroj Ohajo kaj Misisipo. En la 25-a de decembro 1799 li estis nomumita membro de la franca Tribunato. Li elstariĝis ĉefe rilate al la konservado de sklaveco kaj trafiko, konsiderante necesajn la francajn koloniojn por la uzo de la nigruloj mem.
Vidu ankaŭ
<Center>
</Center>
Manuel José de Arce y Fagoaga
La Generalo Manuel José de Arce y Fagoaga (San Salvador, Salvadoro, n. la 1-an de januaro de 1787, - m. la 14-an de decembro de 1847) estis militisto kaj politikisto de Salvadoro, unua Prezidento de la Unuiĝintaj Provincoj de Centra Ameriko.
Li estis filo de Bernardo José de Arce kaj Antonia Fagoaga. Li geedziĝis kun Felipa de Aranzamendi y Aguilar. Li estis posteulo de Sancho de Barahona "El Viejo" (La Maljuna) unu de la konkistadoroj kiuj estis kun Hernán Cortés en Tenoĉtitlano kaj poste kun Pedro de Alvarado. Li studis filozofion en Gvatemalo.
Li partoprenis ekde frue en la sendependenda movado, inter ili la unua Grito de Independencia (Sendependa Krio) en lia naskiĝurbo la 5an de novembro 1811. Li estis enkarcerigita pro politikaj kialoj de 1815 al 1818.
Li ege kontraŭis la ideon de la aneksiigon de Salvadoro al la Meksika Imperio starigita de Agustín de Iturbide kaj partoprenis en la misio sendita al Usono por klopodi atingi, ke Salvadoro formu parton de tiu lando.
Li formis parton de la provizoraj centramerikaj registaroj kiuj regis el 1823 al 1825. Por la prezidentaj centramerikaj balotadoj de 1825, kvankam la nombra majoritato korespondis al la konservativulo hondura José del Valle, la liberala frakcio de la Federisma Kongreso decidis ke ne okazis absoluta majoritato kaj elketis na Manuel José de Arce y Fagoaga kiel Prezidento por la periodo 1825-1829. Tio faris ke lia regado estas polemika ekde la komenco.
Raffaele Bagnulo
Raffaele Bagnulo [banjulo] (naskiĝinta en 1880 en Napolo [Napoli]; mortinta la 28-an de decembro 1975 en Bolonjo [Bologna]) estis itala esperantisto, ĉefadvokato de la financa ŝtata juristaro en Bolonjo. Li estis pioniro dum la fruaj tagoj de Esperanto en Napolo, unu el la pioniroj de la Esperanto-movado en Italio (li lernis Esperanton en 1902).
Manuel José de Arce y Fagoaga
Spite esti liberala kaj apogita de la liberaloj, tuj tiuj distanciĝis el li kaj ekde 1826 nek la Kongreso nek la Federa Senato rekunsidis. Arce ekhavis tiam apogon de la katolika eklezio kaj de la konservativa partio, sed havis ankaŭ malfacilaĵojn kun la registaro de Gvatemalo, kaj ĉirkaŭ 1827 granda parto de Centrameriko estis sub enlanda milito.
Raffaele Bagnulo
Bagnulo estis kunfondinto de la unua itala landa Esperanto-organizaĵo kaj de la unuaj italaj Esperanto-periodaĵoj. Partopreninte la 1-an Universalan Kongreson en 1905, li poste estis en vigla korespondado kun d-ro Zamenhof. Atinginte altan rangon en sia profesia kariero de juristo, Bagnulo ludis elstaran rolon en la Esperanto-informado de gravaj figuroj en la itala publika vivo.
Manuel José de Arce y Fagoaga
En 1828 li provizoris alvokis por la prezidantecon la Vicprezidanton Mariano Beltranena y Llano, kaj kiam li volis repreni ĝin, Beltranena malakceptis redoni ĝin. Spite tio, kiam en aprilo de 1829 Francisco Morazán Quesada ekhavis la povon perforte kaj oni nomumis na José Francisco Barrundia y Cepeda kiel provizora Prezidento, Arce estis persekutata kaj ekziliata. Li loĝis unue en Usono kaj poste en Meksiko. Li revenis al Salvadoro en 1842.
Templo de Diana (Areo de Lednice-Valtice)
Templo de Diana (ankaŭ Rendez-vous aŭ Rendezvous) estas unu el saletoj kaj samtempe ĉasistaj kasteletoj sur teritorio de areo de Lednice-Valtice. Ĝi troviĝas proksime de Valtice ĉe fiŝlago Rendezvous en spaco de nacia naturmemorindaĵo Rendez-vous. Ĝi estas protektita kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
La klasicistan kasteleton lasis konstrui en la jaro 1812 Johano la 1-a el Liĥtenŝtejno. Aŭtoro de la propono estis Josef Hardtmuth, la konstruaĵon faris arkitekto Josef Kornhäusel. Pli poste la tuta objekto trairis tra empira alikonstruo. Ekde decembro de 1996 ĝi estas same kiel la resto de la areo de Lednice-Valtice enskribita en Liston de Monda heredaĵo de Unesko.
Priskribo
La kasteleto ricevis aspekton de romia venka arko. La ĉefajn fasadojn membrigas kvaropo de korintaj kolonoj, kiuj tenas atikan etaĝon. Surflanke de arkitekturo ambaŭ fasadoj estas la samaj ĝis la krona kornico. En la norda flanko la etaĝo estas dividita per duopoj de fenestroj, sur la suda per triopo de reliefoj. La fasadojn krom tio ornamas ĉiam duopo de kvadrataj reliefoj kaj duopo de rondeloj. La ornamaĵojn poste finkreas alegoriaj statuoj kaj reliefoj kun mito pri diino Diana (Artemiso). Aŭtoro de tiuj ĉi statuoj estas Josef Klieber. La flankaj fasadoj restis neornamitaj. La internan flankon de la arko ornamas 81 kazedoj kun niĉita kadrigo kaj meze enmetita rozeto.
La interno de la konstruaĵo estas poste dividita en kvar etaĝojn, dum kio la unuaj du dividas la arkon en du partojn. En la dekstra parto troviĝas ŝtuparejo kun volboj kaj lunetoj kaj sur la muroj kun ombriga kvadrigado. En la maldekstra parto estadis loĝejo de administranto kaj super ĝi en la tria etaĝo porokaze uzata saloneto. Dominaĵo de la internoj estas ĉefa salono kun dimensioj 7×16 metroj, ornamita per riĉa stukado. Komunikadon inter la unuopaj partoj de la kasteleto ebligis kunigo super la ĉefa salono.
Alirebleco
Unu el eblaj alireblaj vojoj al la kasteleto estas nemarkita vojo ĉirkaŭ fiŝlago de parkumejo ĉe ŝoseo I/40 el Valtice al Poštorná. Turistoj eventale ankaŭ povas ekiri sur ruĝa turisma marko el Valtice, daŭrigangte direkte al kapelo de sankta Huberto. La longeco de la vojo el la placo de Valtice estas proksimume 4 km. La biciklistojn alkondukos ĉi tien triopo de biciklovojoj - 5045 (ekde kasteleto Belvedero al Lednice), EV9 (de Valtice al la kapelo de sankta Huberto) kaj princa biciklovojo de lipasejo Poštorná/Reinthal al Templo de Apolono.
Mathematische Annalen
Mathematische Annalen (Matematikaj analoj, mallongigite kiel Math. Ann. aŭ, iam, Math. Annal.) estas germanlingva matematika akademia esplor-gazeto fondita en 1868 de Alfred Clebsch kaj Carl Neumann. Postaj administraj redaktoroj estis Felix Klein, David Hilbert, Otto Blumenthal, Erich Hecke, Heinrich Behnke, Hans Grauert, Heinz Bauer, Herbert Amann, Jean-Pierre Bourguignon, Wolfgang Lück kaj Nigel Hitchin. Nuntempe, la administra redaktoro de "Mathematische Annalen" estas Thomas Schick.
Volumoj 1–80 (1869–1919) estis publikigitaj de Teubner. Ekde 1920 ( vol. 81), la gazeto estis publikigita de Springer. Fine de la 1920-aj jaroj, sub redaktoreco de Hilbert, la gazeto enkotiĝis en polemiko pri la partopreno de L. E. J. Brouwer en sia redaktora teamo, nome efiko el la fundamenta polemiko Brouwer–Hilbert. Inter 1945 kaj 1947 la gazeto mallongtempe ĉesis aperi.
Forĵetakvo
Forĵetakvoj estas ajna tipo de akvo kies kvalito estis tuŝata negative pro influo antropogena, tio estas de homoj. La forĵetendaj akvoj estas akvoj uzataj en hejmoj kaj en urboj, kaj la likvaj industriaj aŭ minaj rubaĵoj forjetitaj, aŭ la akvoj kiuj estis miksitaj kun la antaŭaj (pluvaj aŭ naturaj akvoj). Ties gravo estas tia ke ĝi postulas sistemojn de kanaligo, traktado kaj eligo. Ties nula aŭ maltaŭga traktado generas gravajn problemojn de poluado.
Fekakvo aŭ "nigra akvo" estas forĵetenda akvo poluita per fekaĵoj aŭ urino.
Grizakvoj, nome grizaj aŭ uzitaj akvoj devenas el la hejma uzado, tiaj kiaj de la lavado de iloj kaj de vestaĵoj same kiel de la banado de personoj. Ekzemple ili povas esti reuzataj rekte en la necesejo, por ŝpari akvon.
Uretro
La uretro (latine urethra) laŭ PIV estas kanalo, per kiu la urino elfluas eksteren el la urina veziko.
La uretro fontas en la suba fino de la urina veziko. Ĉe viraj mamuloj ĝi finiĝas sur la penisa glano, ĉe virinaj en la vulvo. La uretro ĉe ambaŭ biologiaj seksoj servas al la eltransporto de la urino, ĉe viraj tamen ankaŭ por la elgvido de la spermo. Laŭ la embria evoluo la uretro ekestas el la ventra parto de la "sinuso urina-genera" (latine sinus urogenitalis).
Inflamon de la uretra mukozo oni nomas uretrito.
La vira uretro
Ĉe viraj plenkreskaj homoj la uretro (latine urethra masculina) longas proksimume 25 centimetroj. Ĉe ĉiuj viraj mamuloj ĝi gvidiĝas tra la prostato kaj finiĝas sur la penisa glano. Ĉe multaj mamuloj ĝi sur la glano konsistigas kroman haŭtan plilongigon, kiu aparte longas ĉe la ŝafoj.
La vira uretro (urethra masculina) dividiĝas en la sekvajn partojn: La vira uretro de bestoj dividiĝas en la sekvajn partojn: Ĉe la viraj homoj la uretro havas tri malvastaĵojn kaj tri vastaĵojn:
La virina uretro
La uretro de virina homo (latine urethra feminina) havas longon de proksimume 2,5 ĝis 4 cm. Ĝi finiĝas ĉe la limo inter antaŭvagino kaj vagino. Ĉe virinaj parhufuloj en la areo de la elvenejo estas aldona mukoza kavo, kiu malfaciligas la enŝovon de medicina katetero.
La seksaj diferencoj de la anatomio pri la utero, aparte ĝia malsama longeco havas medicinajn konsekvencojn: la pli mallonga uretro de virinaj individuoj signifas, ke la danĝero de inflamo de la urina veziko kaj de senvola ellaso de urino signife pli grandas. En la kazo de senvola urinado eblas la enmeto de uretraj ŝtopiloj, kio plej malfacile imageblus ĉe vira individuo. Ĉe viraj individuoj la uretra longo kiu malfaciligas la enŝovon de medicina katetero kaj favorigas la fiksiĝojn de renaj ŝtonoj.
La kontrolo pri ellaso de urino signife dependas de la transverse striata muskolo uretra (musculus urethralis).
Barak (Biblio)
Barak (kies nomo signifas "fulmo") estis izraela militisto epoke de la lbro de juĝistoj. Filo de Abinoam loĝanta en Kaadesh, li estis ŝarĝita, de profetino Debora kondotiere regis la triban armeon de Neftali kaj de Zabulon, por batali kontraŭ la armeo de kanaananoj de Nordo gvidita de juna Sisera kondotiero ŝarĝita de reĝo Iabin de Cazor. Barak pretendis marsi kontraŭ la malamiko, nur se akompanata de la profetino Debora, nome la vivanta atestaĵo de la dia helpo. a batalo okazis en la ebenaĵo de Izraelo, kie la kanaanna armeo estis venkita kaj masakrita de la armeanoj de Barak malsuprenirantaj el la Monto Tabor.
La ekzaltado kaj dankado pro la venko estis evidentigitaj en la kantiko kiu sekvas la priskribon pri la eventoj, atribuata kune al Barak kaj Debora.
Laŭ postaj dokumentoj
La Libroj de Samuelo, en la teksto de la Septuaginto, igas tiun Barak, cititan de Gideon kaj Jiftaĥ aŭ Iefte, juĝisto en Izraelo. La septuaginta teksto anstatauas lian nomon per tiu de Bedan (aŭ Badad) nekonata ĉe aliaj fontoj. La famo de Barak, tamen, trairis la jarcentojn; la aŭttoro de la Epistolo al la Hebreoj laŭdas lian fidon je Dio, ĝin egaligante al tiu de Gideon, de Ŝimŝo, de Samuelo kaj de la profetoj.
Capim Grosso
Capim Grosso estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 26.577 loĝantojn en 2010.
Karanac
Karanac, hungare Karancs estas vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Kneževi Vinogradi.
Situo
La komunumo situas sub piedo de monto, laŭ ĉefvojo Beli Manastir-Sombor.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Karanac 1.466 da homoj, (serboj 551 (38 %), kroatoj 432 (30 %), hungaroj 289 (20 %), jugoslavianoj 108 (7 %)).
Famuloj
En la iama Karancs naskiĝis hungara arkitekto Andor Weininger.
Tartano
Vidu ankaŭ artikolon Tartano (Italio) pri komunumo en Italio.
</Gallery>
Cachoeira de Minas
Cachoeira de Minas estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Koncilio de Elvira
La koncilio de Elvira (Concilium Eliberritanum, hispanlingce: Concilio de Elvira) estis celetrita en 306 p.K. ĉirkaŭ en la urbo Elvira (la nomo de Granado antaŭ la araba invado.
En tiu sinodo, kiu ĵetis la bazojn de tiu kiu estos difinita la estonta Eklezio de Hispanio, partoprenis ĉiuj episkopoj kaj presbiteroj de Hispanio.
La kanono 36ò-a esprimas kritikojn kontraŭ la uzo de bildoj en la dekoracio de preĝejoj, dum la kanono 60-a provas limgi iujn manifestaciojn de religia fanatismo apogiĝantajn sur kontraŭpaganaj tradicioj: nome, kiuj estus mortigitaj pro detruo de iliaj idoloj de devus esti rekonataj de la Eklezio kiel martiroj.
Faik Baĥteev
Faik Baĥteev (naskiĝis en 1905) estis tatara esperantisto, sovetiano.
Esperanto-tradukisto de literaturaĵoj el tatara, kazaka kaj baŝkira lingvoj.
Li kunlaboris en Sennacieca Revuo, La Nova Epoko kaj La Nova Etapo.
Kenn
Kenn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
CP855
CP855 estas signara kodo por prezenti en komputilo literojn de cirila alfabeto kaj aliajn signojn. Ĝi praktike neniam estis uzata.
Márton Szentiványi (politikisto)
Márton Szentiványi [sentivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentiványi Márton estis hungara politikisto, juristo, parlamentano. Lia nobela antaŭnomo estis szentiváni. Márton Szentiványi naskiĝis la  1815 en Hungara reĝlando en Szentiván (nuntempa Liptovský Ján en Slovakio). Li mortis la 1895 en Szentiván.
CP855
CP855 uzas 8 bitojn por ĉiu signo. Kodpozicioj 0x00 ... 0x7F estas samsignifaj kiel en ASCII.
Tabelo de la kodigo
Deksesumaj nombroj sub la literoj estas kodnumeroj de la signoj laŭ Unikodo.
Márton Szentiványi (politikisto)
Biografio
Márton Szentiványi akiris advokatan diplomon en 1837. En 1844 li estis nomumita ĉefnotario de Liptó. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis elektita parlamenta deputito. En 1859 li ricevis altan postenon en la luterana eklezio, en la sama jaro aperis ordono de Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio). La ordono ĉesis grandparte sendependecon de la luteranoj. Szentiványi akre protestis, tial li trovis sin en malliberejo dum duonjaro. Liberiĝinta li havis altan estimon, li ricevis signifan postenon en la luterana eklezio, krome li estis elektita ĉefdepartementestro de Liptó. En 1881 li ricevis titolon reĝa interna konsilisto, tiutempe li ricevis premiojn kaj li estis membro en la senato.
Publikaĵoj
Liaj kontribuoj aperis en gazetoj, krome estis parlamentaj paroladoj.
Brexbach
La rivereto Brexbach estas apenaŭ 22 km longa maldekstra alfluanto de la Saynbach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Riverfluo
La rojo Brexbach ekestas el la kuniĝo de la Hinterster Bach kaj Vorderster Bach en la arbaro „Grenzhauser Stadtwald“ oriente de Höhr-Grenzhausen.
De la kunfluo de ambaŭ fontrojoj Brexbach fluas ĉe la rando de Höhr-Grenzhausen. Ĉe la supra parto de la rojo ekzistis iam sinapmuelejo (en 1914 forbrulita; memorŝtono) kaj kelkaj aliaj muelejoj (Farbmühle, Niesmühle kaj Kühnsmühle). La ne plu kiel muelejo utiligataj konstruaĵoj ankoraŭ ekzistas.
La rojo trafluas la urboparton Grenzau supre de la burgo Grenzau. La stacidomo Grenzau estis finstacio de la hodiaŭa turisma fervojlinio Brexbachtalbahn.
Patalele al la verfoja trako iras la 16 km longa migropado „Brexbachschluchtweg“ („Wäller-Tour“, „Saynsteig“), multvaria, parte pretendema migrovojo laŭlonge de akraj deklivoj en densa arbaro. Tie troviĝas la skolta tendejo Brexbachtal sur herbejo. En la ĉirkaŭo estas pluraj tendejoj, kabanoj kaj kapelo.
Poste la rojo atingas la „Alte Abtei“ (malnova abatejo) en Bendorf-Sayn. Ĉe la kastela parko ĝi enfluas la riveron Saynbach.
Guĝo
Guĝo estas ĉizilo respektive pikilo, uzata en la ksiligrafio (lignogravurado) kaj en la gravurado de linoleumo.
Ĝi havas je transversa sekco preskaŭ duoncirkloforman klingon kaj servas por eltranĉi kaneloformajn konkavaĵojn. La eĝo estas 3 ĝis 20 mm larĝa kaj taŭgas por linia samkiel por faca laborado. La eĝon oni akrigas de eksterne internen.
Parko Kampardomo
La Parko Kampardomo hispane Casa de Campo estas la plej granda publika parko de la municipo Madrido (Hispanio). Ĝi troviĝas en la okcidento de la urbo, en la kvartalo Kampardomo (distrikto Monkloo-Aravako), kun limoj sude kun la distrikto Latino kaj okcidente kun la municipo Pozuelo de Alarcón. La parko estas dependaĵo de Monto de El Pardo kun 1.722,6 ha, inkluzive de la terenoj de la Kampo-Klubo, al kiu ĝi cedis parton de ĝia surfaco.
La Kampardomo estis historia posedaĵo de la Hispana Krono kaj ĉasrezervejo de la reĝaro. Post la proklamado de la Dua Respubliko, ĝi estis cedita de la Ŝtato al la madrida popolo (1-a de majo 1931), ekde tiu dato ĝi malfermiĝas al la publiko.
En ĝia interno ekzistas pluraj instalaĵoj, kiel la Amuzparko de Madrido, Zoologia ĝardeno, naĝejoj, artefarita lago, la Telfero (kiu komunikas la Kampardomon kun la Okcidenta Parko, aliflanke de la rivero Manzanaro), parto de la foirejo de IFEMA (Institucio Foira de Madrido), la plurfunkcia pavilono Madrido Sablo, la Taŭrejo de Batano (tradicia loko por la fermiĝo de tore-taŭroj kaj pluraj popularaj sportivaj instalaĵoj.
Verduloj de Montenegro
La partio Verduloj de Montenegro - montenegre Zeleni Crne Gore - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Montenegro, tre juna memstara ŝtato kiu ĝis 2006 estis parto de la serbe dominita federacio Serbio kaj Montenegro. La partio fondiĝis la 2-an de februaro 2002 kaj aparte aktivis en 2002 kaj 2003. Sur eŭropa nivelo, la partio laŭ la stato de decembro 2007 ankoraŭ ne oficiale akceptiĝis kiel membro aŭ observanto de la transnacia Eŭropa Verda Partio, kaj internacie al la Tutmondaj Verduloj - sed tiam ĝi jam sur nacia nivelo ne plu ludis signifan rolon. Iusence ĝian pozicion kiel montenegra ekologia partio heredis la politika partio Unuiĝinta Reforma Agado, fondita kiel civitana movado en marto 2015.
Saint-Clément (Yonne)
Saint-Clément estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 2853 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Clément etendiĝas sur 8.47 km², kaj havis 2853 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 341 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilles Pirman, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Clément apartenas al la kantono Sens-Nord-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Dustin Hoffman
Dustin HOFFMAN (naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1937 en Los Angeles, Kalifornio) estas usona aktoro, fama pro filmoj kaj teatraĵoj.
Rimarkinda estas lia granda varieco: En filmo The Graduate la tiutempe 30-jara aktoro konvinkis la publikon en la rolo de erotike sensperta junulo, en Tootsie li aperis en virinaj vestoj kaj en Little Big Man li eĉ prezentis 121-jarulon.
En 1989 li kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
László Kiss (reĝisoro)
László Kiss [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss László, ekster Hungario Ladislao Kish aŭ László Kish aŭ Laslo Kish estis hungardevena itala reĝisoro, aktoro, scenaristo. Lia origina familia nomo estis Kis.
László Kis naskiĝis la  en Debrecen (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis depost 1990.
Biografio
László Kiss akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro kaj li komencis sian aktoran karieron en 1922. Iom poste li estis ankaŭ ĵurnalisto kaj en teatroj li faris plurajn laborojn. Tamen la filmo allogis lin kaj inter 1928–1935 en Francio, Britio kaj Argentino li estis vicreĝisoro kaj filmmuntisto. En 1940 li translokiĝis al Italio, kie li estis sukcesa filmisto.
Steinen SZ
Pri la komunumo
Steinen estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 3100 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Steinen limas en nordoriento al Sattel, en sudoriento al Ŝvico, en sudokcidento al Laŭerco, kaj en nordokicento al Steinerberg.
Trafiko
Steinen disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ŝvico al. Norde de la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 8 de Ŝvico tra la Sattel-Pasejo al Pfäffikon, kaj en la sudo la svisa aŭtovojo A4.
Historio
La unua dokumenta mencio de Steinen datiĝas el la jaro 1124 kiel Steina. Dum mezepoko Steinen akiris kiel merkatoloko regionan signifon. En frua mezepoko en Steinen regis la Grafoj de Lencburgo, kies heredantoj estis la Grafoj de Kiburgo kaj post la Habsburgoj. Kvankam ankoraŭ ĉirkaŭ la jaro 1300 la Habsburgoj posedis bienojn en Steinen, la vilaĝo tiam jam devis esti konsiderata kiel parto de la Lando Ŝvico. Komence de la 14-a jarcento ankaŭ loĝantoj de Steinen partoprenis la raboatakojn al la limregionoj de Einsiedeln, kio en 1315 kondukis al la Batalo de Morgarten. Ĝis 1598 al la paroĥo Steinen apartenis ankaŭ Sattel kaj Rothenthurm. De Steinen devenas la fama ŝvica nobela familio Stauffacher, el kiu devenis mutlaj landĉefoj de Ŝvico.
Politiko de Nov-Zelando
Historie, Nov-Zelando sekvis la britan Westminister-sistemon de parlamenta registaro, sed ne plu estas supera ĉambro post la abolicio de la Leĝdona konsilio, korpo ne elektita, en 1951. La Parlamento estas nun formita nur de la Ĉambro de la Reprezentantoj, formita de 120 membroj elektitaj de sistemo de proporcia reprezento de 1996.
En ĉi tiu sistemo estas 65 membroj kiuj reprezentas voĉdonajn distriktojn, el kiuj kvin estas rezervitaj por la maoria loĝantaro, kaj la cetero estas selektitaj per listoj de kandidatoj de la partioj, por akiri proporcian rezulton. Konsekvenco de la nova sistemo estas ke kutime la plimultaj partioj bezonas nun la apogon de la malplimultaj partioj por formi la registarojn de koalicio. De tiu Ĉambro estas elektita plenuma kabineto de 20 membroj, kiu estas estrata de la aktuala Ĉefministro, John Key, de la Nacia Partio, centro-dekstrema. Nuntempe, kvin aliaj partioj havas reprezenton en la Ĉambro, inter kiuj la Partio Laborista, centro-maldekstrema, estas la oficiala opozicio.
Saint-Clément
Saint-Clément estas la nomo de pluraj loknomoj:
Dolsk
Dolsk estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Dolsk en distrikto Śremski.
Jenő Koszkol
Jenő Koszkol [koskol], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koszkol Jenő estis hungara pentristo.
Jenő Koszkol naskiĝis la  en Dorog, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Koszkol lernis en Reĝa Modela Desegna Lernejo, kie János Greguss, Bertalan Székely kaj Károly Lotz instruis lin. Li longe pentradis en Italio, Germanio, Norda Afriko. Ekde la 1920-aj jaroj li pentradis en sia naskiĝvilaĝo kaj en la najbara Esztergom. Plej ofte li pentradis urbopartojn. Li estis ankaŭ ilustristo pri etnografiaĵoj de Ottó Herman. Li ricevis kelkajn premiojn ekde 1896.
Hermann Müller (botanikisto)
Heinrich Ludwig Hermann MÜLLER (naskiĝinta la en Mühlberg, mortinta la  en Prad am Stilfserjoch) estis grava germana botanikisto kaj pedagogo. Lia avo estis la apotekisto Johann Bartholomäus Trommsdorff.
Vivo
La patro, pastoro protestantisma en Mühlberg, transdonis kaj al Hermann kaj al lia frato Fritz Müller inklinon je naturaj sciencoj. Post pasigo de la bazlernejaj jaroj en Mühlberg li frekventis en Erfurto la Reĝan gimnazion: post la abiturienta ekzameno Müller studis en Halle (Saale) kaj en Berlino matematikon kaj natursciencojn. En 1852 li trapasis la ŝtatan ekzamenon pri gimnazidocenteco kaj doktoriĝis. La provan jaron li faris en la malhumanisma mezlernejo "Friedrich Wilhelmstädtische Realschule" en Berlino. Post pasko 1855 li entreprenis studvojaĝojn speciale en Slovenion serĉonte en la karstaj kavernoj de la Krajna-regiono skarabojn senokulajn. La rezultojn li priskribis en la gazeto "Stettiner entomologische Zeitung" (li i.a. ankaŭ trovis la novan specon de Glyptomerus cavicola). En aŭtuno 1855 oni vokis lin je instruado al Lippstadt.
Unue Müller okupiĝis pri angiospermoj kaj nudsemplantoj en la ĉirkaŭaĵoj de Lippstadt pri kio li skribis en la jarlibro lerneja je pasko 1858. Poste li ekokupiĝis pri la briofitoj de la provinco Vestfalio. Li diligente kolektadis ĉiujn specojn de ili kaj akiris danke al vasta interŝanĝado kun aliaj eŭropaj fakuloj grandegan gamon da plantoj, tial ke lia sekplantaro tre kompletis. La rezultojn li publikigis sub la titolo Geographie der Laubmoose Westphalens en "Verhandlungen des naturhistorischen Vereins für die preußischen Rheinlande und Westphalens". Samtempe li eldonis la akurate faritan libron Herbarium westphälischer Laubmoose, en Lippstadt inter 1864 kaj 1866.
Kiam aperis en 1863 furora verko de la frato Fritz en St. Catharina (Für Darwin) Hermann ekinteresiĝis pri la teorioj de Charles Darwin. Komeniĉiĝis vigla interŝanĝo letera inter li kaj la frato per kio ambaŭ informis pri la plej novaj eltrovitaĵoj. Unue Hermann provis pruvi la darvinan teorion ĉe briofitoj kaj publikigis Thatsachen der Laubmooskunde für Darwin ĉe "Verhandlungen des botanischen Vereins für die Provinz Brandenburg" (1866). Post kiam Darwin editoris la verkon pri la fekundigo de orkidacoj Hermann Müller ekesploris pri la rilato inter floroj kaj insektoj. Ĉe tiu ĉi esplorkampo li restis multajn jarojn.
Unue aperis Beobachtungen an westphälischen Orchideenn "Verhandlungen des naturhistorischen Vereins für das preußische Rheinland und Westphalen" (1868 u. 1869). Poste li etendis la observojn de interrilatoj floraj-insektaj kaj je aliaj kreskaĵoj de sia patrujo kaj publikigis samfakgazete en 1869 Anwendung der Darwin'schen Theorie auf Blumen und Insekten. Ĝis tiam ĉiam temis pri la adaptiĝo de la floroj je insektoj - sed nun temis ankaŭ pri la inversa fenomeno: Anwendung der Darwin'schen Theorie auf Bienen (1872). Baldaŭ poste aperis lia ĉefverko Die Befruchtung der Blumen durch Insekten und die gegenseitige Anpassung Beider (Lepsiko 1873) kiun sekvis du kompletigaĵoj Weitere Beobachtungen über die Befruchtung der Blumen durch Insekten (1878/79). Kontraŭdiroj fare de maldarvinemuloj post la libra apero ekis plimalfaciliĝi.
Reagoj
Pro la senkondiĉa subteno de darvinismo la konservativistaj katolikaj politikistoj riproĉis al li propagandon pri danĝeraj hipotezoj enlerneje volante forigi lin disde la instruado. Eĉ en parlamento debatitis pri li en la jaro 1879. Müller, kiu mem estis tolerema persono, respondis per la skribitaĵo Die Hypothese in der Schule (Bonn 1879) kio impresis ankaŭ la responsulojn en la edukadministerio. Poste Müller ekokupiĝis pri la alpojalpa faŭno kaj faris longajn vojaĝojn tien. La rezultojn legeblis en la verko Die Alpenblumen, ihre Befruchtung durch Insekten und ihre Anpassung an dieselben (Leipzig 1881). Baldaŭ post tio li nomumitis profesoro. Dum vojaĝo al Stelvia pasejo li mortis je pulma embolio. Li entombigitis en Sudtirolo.
Stein-Säckingen (stacidomo)
Stein-Säckingen estas fervoja stacidomo en Stein, Svislando.
Stacio Ōsakajō-kitazume
Stacio Ōsakajō-kitazume (japane: 大阪城北詰駅 [Ōsakaĵō-kitazume-eki], angle: Ōsakajō-kitazume Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Miyakojima, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio JR Tōzai.
Stacio Musa (Ŝiga)
Stacio Musa (japane: 武佐駅 [Musa-eki], angle: Musa Station) estas fervoja stacio en Omihaĉiman, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Ohmi: Linio Fervojo Ohmi-Yōkaichi.
László Lengyel (ĵurnalisto)
LENGYEL László (pro. lendjel) estis hungara ĵurnalisto, verkisto naskita en Temeŝvaro en 1883 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de oktobro 1935.
Biografio
László Lengyel finis juron en Universitato de Budapeŝto. Komence li estis redaktoro de la gazeto Délmagyarországi Közlöny de Temeŝvaro, de 1910 li establis belestristikan revuon titolitan Magyar Dél. Pli poste li fariĝis kunlaboranto de gazeto Pester Lloyd de Budapeŝto, pli poste estro de landkunvenrubriko.
Maspalomas
Maspalomas (hispane: [maspaˈlomas]) estas turisma feriejo en la sudo de la insulo Granda Kanario, Kanariaj Insuloj, etendiĝanta de Bahía Feliz en la oriento ĝis Meloneras en la okcidento, inkluzive de la feriaj urboj San Agustín kaj Playa del Inglés kaj San Fernando, kun larĝaj plaĝoj borde de la Atlantiko. Maspalomas konsistigas la plej sudan parton de la komunumo San Bartolomé de Tirajana, kaj de la insulo.
Antaŭ la erao de turismo, Maspalomas estis la nomo de vilaĝeto en kio hodiaŭ estas San-Fernando de Maspalomas. Ĝia nomo eble devenas de tiu de Rodrigo Mas de Palomar, setlanto kaj soldato el Majorko, aŭ de Francisco Palomar, ĝenova amiko de Alonso Fernandez de Lugo, kiu aĉetis 87 guanĉajn sklavojn de la najbara insulo Tenerifo kaj ekloĝis en la regiono.
Aktuala Maspalomas estas la rezulto de ambicia disvolva projekto, organizita en la formo de Internacia Ideo-Konkurso (malfermita al iu ajn membro de la Internacia Unio de Arkitektoj), okazinta en 1961 sub la aŭspicio de Alejandro del Castillo, posedanto kaj iniciatinto de plejparto de la konstruata spaco. La konkurso estis gajnita de la franca oficejo SETAP (inkluzive de la urbigisto Guy Lagneau kaj la ekonomikisto Michel Weill) kaj kovris areon de 1 060 hektaroj (2.600 akreoj) kaj 19 kilometroj de marbordo, kiuj konsistigas la kernan regionon de Maspalomas - Costa Canarias. La konkurso malfermis la vojon al aparta maniero kompreni "turisman" urbismon, kiu servis kiel modelo por posta turisma disvolviĝo en aliaj insuloj de la Kanarioj.
Sporto
En 2002 la Federacia Pokalo (nova nomo ekde septembro 2020 Pokalo Billie Jean King), la plej grava konkurso pri naciaj virinaj naciaj teamoj de teniso, okazis en Maspalomas.
NGC 431
NGC 431 (aliaj indikoj — PGC 4437, UGC 776, MCG 5-4-2, ZWG 502.8, ZWG 501.132) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Michael Sagmeister
Vivo
Li frekventis la popollernejon. (Volksschule). De 1915-1918 li soldatis en la Unua mondmilito. Kaptite li revenis hejmen en la 1919-a jaro. En 1932 li ekgvidis la gepatran bienon Lenzbauer en Lessach.
NGC 431
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Michael Sagmeister
Politikistaj agadoj
De 1932-38 kaj de 1945-54 li estis urbestro de sia naskiĝvilaĝo Lessach; de 1934-38 reprezentanto pri agrikulturo kaj forstistaĵoj en la Landa parlamento de Salcburgio. De 1934-38 kaj de 1946-65 li estris la Ĉambron porkamparanan en la Distrikto Tamsweg (Lungauer Bezirksbauernkammer).
Landgrafo
Landgrafo (landgraf, Landgraf, landgrave; venas de comes magnus, comes patriae, comes provinciae, comes terrae, comes principalis, lantgravius) estis nobela titolo uzata nur en la Sankta Romia Imperio kaj pli poste en ĝiaj disigitaj teritorioj. La titolo rilatas al feŭda devontigo de la imperiestroj de la Sankta Romia Imperio. Ĝia jurisdikcio etendiĝis al konsiderinda teritorio, kiu ne estis submetita al pera povulo kiel duko, episkopo aŭ palatino. Ĝia rango kaj decid-rajto estis komparebla al tiu de duko. En la Sankta Romia Imperio ekzistis pluraj landgraflandoj (teritorioj regataj de landgrafo), interalie Hesio-Kaselo kaj Turingio. La nobela titolo "landgrafo" oficiale ekzistis en Germanio ĝis la Unua Mondmilito.
Landgraflando
Landgraflando aŭ landgrafujo (Landgrafschaft) estis lando regata de landgrafo. La plej gravaj landgraflandoj en la Sankta Romia Imperio estis Landgraflando Turingio kaj Landgraflando Hesio (kiu poste disfalis en la pli malgrandajn landgraflandojn Hesio-Kassel, Hesio-Darmstadt kaj Hesio-Homburg). Ekzistis ankaŭ pluraj aliaj landgraflandoj, interalie Landgraflando Brisgovio (Breisgau), sed ili ne havis similan gravecon aŭ povon.
Senj
Senj [] (Senia aŭ Segnia; Αθυινιτες; germane kaj hungare Zengg; Segna) estas urbo marborde de la Adriatika Maro en Kroatio. Temas pri la plej granda loĝloko inter la urboj Rijeko kaj Zadar, kiu disponas pri signifa marhaveno kaj longa historio.
So Jinsu
SO Jinsu (서진수, 1956) estas korea esperantisto kaj honora profesoro pri ekonomiko de Kangnam Universitato, en Yongin-si, Gyounggi-do, Koreio. Li laboris en Kangnam Universitato inter 1987 kaj 2021. Li emeritiĝis de la universitato en la fino de aŭgusto 2021, kaj daŭre estas honora profesoro. En 1989 li doktoriĝis pri ekonomiko per la disertacio "Teorio pri Ekonomia Paniko de Klasikaj Ekonomikistoj" en Superuniversitato Dankook en Seulo, Koreio. Por la akademia jaro 1990-1 li estis vizitprofesoro en Glasgova Universitato, Skotlando, kie klasika ekonomikisto Adam Smith estis studento kaj profesoro. Kaj  li tradukis "Jurisprudence" de Adam Smith en korean lingvon en 2005. Aliaj tezoj kaj verkoj rilatas al historio de ekonomiko, klasika ekonomiko, kulturekonomiko kaj belarta merkato. La libro "Dansaekhwa" estas lia verko kaj redakto pri korea belarta grupo de 1970aj jaroj.
Senj
Dum la jaro 2005 ĝi havis 9.132 loĝantojn.
So Jinsu
Li eklernis Esperanton en 1969 dum lernanto de mezlernejo Choongdong sub la gvido de Semanto, s-ro Kim Taekyung. En la jaro 1973, li jam fondis esperantan grupon por lernantoj de gimnazio kaj supermezlernejo en Seulo, nomatan ELSAM, Esperantista Ligo de Seulaj Altlernejoj kaj Mezlernejoj. Kiam li studis en 2 universitatoj Chosun en urbo Gwangju kaj Kukje en Seulo, li fondis kaj gvidis esperantajn klubojn kaj okazigis klasojn por studentoj kaj urbanoj. En 1970aj kaj 80aj jaroj li okazigis diversajn eventojn kaj renkontiĝojn de Esperanto en la kadro de esperantistaj universitatanoj en Koreio, kaj li laboris por la Komuna Seminario inter korea kaj japana junularoj ekde 1982. La Komuna Seminario pli grandiĝis nun por 4 landaj junularoj inkluzivante ĉinan kaj vjetnaman.
Senj
Historio
Senj jam ekzistas dum pli ol 3000 jaroj, kaj do estas unu el la plej malnovaj loĝlokoj de la kroatia bordo de la Adriatika Maro. Dum la epoko de Romio la urbeto estis signifa regiona centro, pri kio atestas multnombraj arkeologiaj trovaĵoj.
So Jinsu
Kiam li eklaboris en Universitato Kangnam en 1987, li starigis esperantan klubon, kaj de tempo al tempo akompanis esperantistajn gestudentojn al Japanio kaj eŭropaj landoj utiligante esperantan reton. Li ludis la rolojn de estrarano de ILEI, 1991-4, prezidanto de KAOEM de UEA, 2016-9. Kiam Universalaj Kongresoj okazis en Seulo, Koreio por la jaroj 1994 kaj 2017, li aktivis kiel LKK-ano por ekskurso en 1994 kaj membro de Foto-Filmo-Teamo en 2017. Li estis loka organizanto de 28-a Konferenco de ILEI, okazinta en Kangnam Universitato, Koreio, en 1994. En la jaroj 1990 kaj 1991, li vojaĝis tra ekssocialismaj landoj per esperanta reto, kaj havis prelegojn pri kapitalismo kaj progresaj kialoj de korea ekonomio en 1970aj kaj 1980aj jaroj.
Senj
Historio
Kiam malfortiĝas la Romia Imperio, kroatoj eksetlas en la regiono, kaj dum la jaro 1271 la urbo iĝas posedaĵo de la kroataj princoj de la insulo Krk el la nobela familio de Frankopanoj. Dum la jaro 1469 Senj iĝis libera reĝa urbo kaj kapitanejo de la kroata armea limo. Inter la jaroj 1527 kaj 1689 la urbo estis la sidejo de la sendependismaj uskokoj, kiuj kontraŭ batalis kaj la konkerantojn de la Otomana Imperio kaj de la Respubliko Venecio. Post la liberigo de la proksima malmarborda regiono Lika de la Otomana Imperio reprosperas la komerco kaj mara trafiko de la havena urbo.
So Jinsu
Li estis elektita kiel estrarano de UEA por la oficperiodo 2019–2022, kaj 29-a prezidanto de Korea Esperanto-Asocio, por la oficperiodo 2019-2022. Kaj en la jaro 2022 elekta komisiono de UEA rerekomendis lin por la estrarano por la oficperiodo 2022-2025, kaj li estis reelektita kiel la estrarano de UEA. La deputitaro de Korea Esperanto-Asocio refoje elektis lin kiel 30-an prezidanton de la sama asocio. Li ludis la rolon de prezidanto de Loka Kongresa Komitato de 10-a Azia-Oceania Kongreso de Esperanto, okazinta en urbo Busano, 3-6 Novembro 2022. Li ofte plenumas foti kaj filmigi esperantajn aranĝojn. Li multe kontribuis fotojn por la organo de KEA kaj revuo de UEA dum kronvirusa pandemio. Kaj oni povas spekti filmetojn pri esperantaj eventoj de Koreio, Japanio kaj Ĉinio, kaj Universalaj Kongresoj sur Jutubo. Kunlaboro por internacia komuna traduko de la poemoj de Julia Sigmond okazis por la poemoj Doloro kaj Dialogo.