cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Wolfgang von Goethe
Natursciencaj verkoj
Sian Farbenlehre (Kolorsciencon) (publikigitan en 1810) Goethe taksis sia naturscienca ĉefverko kaj obstine defendis la tieajn tezojn kontraŭ multaj kritikistoj. Maljuna, li diris, ke li taksis pli alta la valoron de tiu verko ol tiun de sia poezio. En la Kolorscienco Goethe kontraŭstaris la tezon de Isaac Newton, kiu pruvis, ke la blanka lumo estas kuniĝo de la aliaj koloroj. Goethe opiniis laŭ propraj observoj, ke la lumo estas ne disigebla unuo kaj ke la koloroj estiĝis el la kuniĝo de helo kaj malhelo, lumo kaj mallumo, kaj tio per la pero de "malklara" medio. Tiel la suno ŝajnas ruĝa kiam malklara tavolo de vaporo vastiĝas antaŭ ĝi kaj malheligas ĝin. Jam en la epoko de Goethe oni tamen evidentigis, ke tiaj fenomenoj klarigeblas per la teorio de Newton. Kvankam jam baldaŭ la faka mondo rifuzis la kernon de la Kolorscienco, ĝi tamen multe influis la tiutempajn kaj postajn pentristojn, ĉefe Philipp Otto Runge, kaj Goethe kreis la fundamenton de la kolorpsikologio.
En geologio Goethe okupiĝis ĉefe pri formigo de la kolekto de mineraloj, kiu ĉe lia morto konsistis el 17 800 ŝtonoj. Li interese sekvis la kemian esploradon kaj fondis ĉe la universitato de Jena la unuan kurson pri kemio de ajna germana universitato.
Posteuloj
Johann Wolfgang von Goethe kaj lia edzino Christiane havis kvin gefilojn. Krom August, la plej aĝa, unu naskiĝis mortinta, la aliaj mortis post iuj tagoj aŭ semajnoj.
August havis tri gefilojn:
August mortis du jarojn antaŭ sia patro en Romo. Lia edzino, Ottilie von Goethe, naskis post lia morto alian infanon, kiu ne estis de August, nomatan Anna Sibylle, kiu mortis post unu jaro. Neniuj el la gefiloj geedziĝis, tiel ke la rekta linio de posteuloj de Johann Wolfgang von Goethe estingiĝis en 1885.
Lia fratino, Cornelia havis du filinojn (nevinoj de Goethe), kies posteuloj ankoraŭ nuntempe vivas (linio Nicolovius).
Verko (elekto)
Estis aparteco de Goethe, ke li komencintajn poemojn flankenlasis ofte dum jaroj, foje jardekoj, jam presitajn verkojn tute prilaboris kaj jam pretajn tekstojn nur post longa tempo publikigis. Datigo de la tekstoj laŭ krea dato estas do foje malfacila. La listo indikas la supozitan momenton de estiĝo.
6912 Grimm
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la bavara barono Friedrich Melchior von Grimm (1723–1807), literaturulo, diplomato kaj ĵurnalisto.
Flughaveno Maya-Maya
La internacia flughaveno Maya-Maya - france Aéroport international Maya-Maya - estas la flughaveno de Brazavilo, ĉefurbo de la Respubliko Kongo. Ĝi havas la (IATA-kodon BZV kaj la ICAO-kodon FCBB.
En 2010, malfermiĝis nova kurejo 3300 metrojn longa (05L/23R) kaj nova terminalo kun 3 aerpontoj. La malnova kurejo (05R/23L) estis riparita kaj nun estas uzata kiel taksiovojo. Dua modulo por la nova terminalo estis finita en 2013. Ĉina konstrua firmao plenumis la trakonstruon, kiu laŭ flughavenaj informoj kostis 160 milionojn da usonaj dolaroj.
28222 Neilpathak
28222 Neilpathak estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Neil Pathak, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Herricks Senior High School de New Hyde Park (Nov-Jorkio, Usono).
Natria cinamato
Cinamato de natrio estas organika salo rezultanta el la interagado de la cinamata acido sur natria bikarbonato. Ĝi estas blanka salo uzata en la traktado de tuberkulozo dank'al ĝiaj inhibaj proprecoj sur la bacilo kiu kaŭzas la malsanon. La benzoata acido kaj la cinamata acido, aparte sub la formo de pluraj esteroj, estas la ĉefaj konstituaĵoj de la benzoino kaj en kelkaj balzamoj kiuj enhavas esencajn oleojn kaj aliajn aromatajn substancojn.
Miesitz
Miesitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Triptis. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Pianu de Jos
Pianu de Jos [pjanu de ĵos] (hungare Alsópián, germane Deutsch-Pien) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Sebeş. En 1910 ĝi havis 1599 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1956 estis 1180. Ĝia unua mencio skribe estas en 1309. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Pianu de Sus.
Kojnea greka lingvo
En la hodiaŭa lingvaĵo de lingvistiko "kojneo" (do "ĝenerala lingvo") ankaŭ estas nomo aplikebla por ĉiu dialekto, kiu ene de certa lingva komunumo establiĝas kiel ĝenerale akceptita superregiona standardo (vidu ankaŭ la latinan terminon lingua franca).
Nyalka
Nyalka [njalka] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma.
Kojnea greka lingvo
Evoluo
La kojnea greka lingvo ekestis per la miksiĝo de la unuopaj grekaj dialektoj (ĉefe de la regionoj Atiko, Dorio kaj Ionio dum la plurjaraj armeaj konkeroj de la makedona reĝo Aleksandro la Granda, kies armeo konsistis el soldatoj el Makedonio kaj plej diversaj regionoj de Grekio. Pro la granda politika kaj kultura signifo de la urboŝtato Ateno dum la 5-a kaj 4-a jarcento a.K. la dialekto de Atiko, la regiono de Ateno, estis la bazo de la lingvo.
Nyalka
Situo
La komunumo situas laŭ flankovojoj, Pannonhalma estas proksime. Bábolna troviĝas 21, Győr 25 km-ojn.
Kojnea greka lingvo
Evoluo
La granda teritoria amplekso de la makedona imperio sub Aleksandro la Granda levis la lingvon al la funkcio de ĝenerala komunikilo en Sud-Eŭropo inkluzive de la suda Balkano, en Malgrandazio, Sirio, Palestino kaj Egiptio. La signifo de la kojnea greka lingvo en okcidenta Azio kaj Egiptio ne malkreskis, kiam pere de la Romia Imperio tre disvastiĝis la latina lingvo kaj post la divido de la Romia Imperio en okcidentan kaj orientan parton dum la jaro 395 p.K. en la Bizanca Imperio ĉirkaŭ la jaro 630 iĝis la sola oficiala lingvo. La lingvo tiel iĝis la fundamento por la mezepoka kaj moderna fazoj de la greka lingvo.
(131451) 2001 QD174
(131451) 2001 QD174 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas do ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Kojnea greka lingvo
Evoluo
La lingvo apartenas al la "malnovgreka lingvo", sed klare malsimilas de la klasika greka lingvo de Sofoklo aŭ Platono kaj tute esence malsamas de la lingvo de Homero. Ĉefe menciindas gramatikaj kaj fonetikaj simpligoj. La nuntempa greka lingvo, moderna "artefarita lingvo", pli baziĝas sur la kojnea greka ol sur la pli frua klasika atika dialekto.
Plaiuri (Strungari)
Plaiuri (Strungari) [plajurj] (Plaintelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Pianu de Sus.
Burseracoj
Tiuj plantoj estas tropikaj rezinhavaj aŭ aromacaj arboj kaj arbedoj kun alternantaj, pinate kunmetitaj folioj, malgrandaj verdecaj floroj. La frukto estas drupo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Monaĥejo Iviron
La nomo Iviron originis de la antikva kartvela Regno de Iberio (Iverio) kies majstra arkitekto de la monaĥejo estis Ioannes.
La monaĥejo havas la restaĵojn de pli enkanonigitaj sanktuloj ol iu alia sur Athos. La Portaitissa, fama ikono de la 9-a jarcento, ankaŭ situas ĉe Iviron. La monaĥejo havas proksimume 30 laboraktivajn monaĥojn kaj novicojn.
Senufoj
La senufoj estas etno vivanta en la nordo de Ebur-Bordo, la sudo de Malio kaj en la okcidento de Burkina Faso kun proksimume tri milionoj da homoj. Ili parolas proksimume 20 diversajn senufajn lingvojn apartenantajn al la niĝerkonga lingvaro.
La senufoj en la 15-a kaj 16-a jarcentoj migris el la regiono de la hodiaŭa Malio en sian hodiaŭan loĝregionon.
Tvido
Tvido (el la angla tweed) estas lana drapo (lanteksaĵo) kaj la tekseco igas ornamecan vidŝajnon. Devene la drapospeco fariĝis nur el lano, sed nuntempe ankaŭ fariĝas el kotono kaj nenaturaĵoj.
Pri la deveno de la angla »tweed« ekzistas duboj. Venas el la rivernomo Tweed, aŭ laŭdire, oficisto misskribis la skotan vorton tweel (»twill«, kepro) kiel tweed en mendo de la jaro 1826. La ornamo je la tvido samis ol la tvida koloro. Plejkutimaj teksornamoj estas fiŝostoj, romboj, zigzagoj, keproj, kaj ŝaktabuloj.
harris-tvido
Ĥafra
Ĥafra aŭ Ĥefren (tiu lasta formo venas el la greka Χεφρήν) estis egiptia faraono de la 4-a dinastio. Li regis en la 26-a jarcento a.K. dum 26 jaroj, de ekrego inter la jaroj 2572 kaj 2522 ĝis morto inter la jaroj 2546 kaj 2496 antaŭ nia erao. Laŭ la antikva historiisto Manetono lin sekvis alia faraono nomata Biĥeris aŭ Baŭfre, pri kiu preskaŭ nenio estus konata. Sed laŭ la arkeologiaj esploroj pli verŝajnas ke post Ĥafra la venonta faraono estis Menkaure, la filo de Ĥafra.
Nájera
Nájera (hispana prononco: [na'ĥera]) estas malgranda urbo, iama episkopejo kaj nun latin-katolika titulara episkopujo kaj ĉefurbo de la Komarko de Nájera, iama ĉefurbo de la Reĝlando Navaro, situanta en Rioĥo, norda Hispanio, ĉe la rivero Najerilla. Nájera estas tranokta urbo ĉe la Franca Vojo la plej populara vojo sur Jakoba vojo.
Geografio
La urbo estas grava centro de la valo de la rivero Najerilla ĉe la nacia aŭtoŝoseo A-12 (oriente-okcidente) kaj sude de la aksa koridoro de la regiono laŭ la norda rivero Ebro.
Historio
Estis loĝado jam en antaŭromiaj, romiaj kaj arabaj epokoj. Ŝajne la nomo devenas el araba Náxara (“Loko inter rokoj” aŭ “Loko suda”) kaj la rveron Nalia araboj nomis Naxarilla. Laŭ aliaj fontoj, la etimologio de tiu vorto kiel Naggara, Naiara aŭ Nazara devenus el epoko de visigotoj. ​
Cabezón de Valderaduey
Cabezón de Valderaduey [kabeZON debalderaDŬEJ] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Cabezón de Valderaduey estas etimologie rilatebla al la rivero Valderaduey.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 41 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 80 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Nájera
Historio
En 923 la pamplona reĝo Sanĉo Garcés la 1-a, kunlabore kun Ordonjo la 2-a de Leono, konkeris Nájera kaj la Supran kaj Mezan Rioĥojn, kio restis sub la hegemonio de lia filo García Sánchez kun la nomo Regno Nájera. Post la detruo de Pamplono fare de Abderamano la 3-a en la jaro 924 kaj la morto de sia patro la venontan jaron, García Sánchez translokiĝis al Nájera, malprofite al Pamplono. Li nomiĝis ekde tiam reĝo de Nájera-Pamplona. García Sánchez disvolvis aktivan politikon de reloĝado de la novaj teritorioj kaj favoris per malavaraj donacoj la monaĥejojn de la zono, speciale por la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla. Same faris dum la unuaj jaroj Sanĉo Garcés la 2-a (970-994), sed la kampanjoj de Almanzor devigis lin, same kiel sian filon García Sánchez la 2-a Temblón (994-1004), kapitulaci kaj pagi impostojn al Kordovo. Sanĉo la 3-a estis granda disvolviganto de la urbo Nájera, kie li okazigis kunsidojn kaj havigis la faman foruon de Nájera, origino de la navara juro kaj bazo de la tutlanda juro. Li favoris la pilgrimadon al Santiago de Compostela, establis gastejojn kaj hospitalojn, kaj faris la urbon ŝlosila punkto de la Jakoba Vojo.
Cabezón de Valderaduey
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Nájera
Historio
Post la morto de Sanĉo la 3-a la regno disiĝis inter liaj filoj García de Nájera, Fernando la 1-a de Leono, Ramiro la 1-a de Aragono kaj Gonzalo Sánchez. Tiel Nájera estis iel naskilo de la regnoj Navaro, Kastilio kaj Aragono, kaj al la plej aĝa, García Sánchez la 3-a (1035-1054), nomita de Nájera ĉar tie naskiĝis kaj estis entombigita en la urbo, korespondis la heredaj teritorioj de Nájera kaj Pamplona, same kiel la politika hegemonio super la aliaj.
Cabezón de Valderaduey
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Nájera
Historio
García de Nájera, etendis siajn teritoriojn tra Malsupra Rioĝo per konkero de Calahorra el la tajfo de Zaragoza; fondis la monaĥejon de Santa María la Real kiel episkopa sidejo; kreis ordenon de kavalerio la Jarra aŭ la Terraza, la unua en Iberio; favoris la skribejojn de San Millán, Nájera kaj Albelda. Li mortis en la batalo de Atapuerca lukte kontraŭ sia frato Fernando la 1-a de Leono, en Septembro 1054.
Sukcedis lin Sanĉo la 4-a de Peñalén (1054-1076), kiu finigis la vorkojn de Santa María la Real. En 1067 okazis en la monaĥejo la koncilio en kiu oni aprobis la anstataŭon de la mozaraba rito per la romia rito. Kun sia kuzo Sanĉo Ramírez de Aragono, kontraŭis la aligajn klopodojn de la reĝo de Kastilio. En Junio de 1076, Sanĉo la 4-a estis murdita de sia frato Ramón en Peñalén, aktuala Funes. Tio rezultis en la divido de la regno. La navara parto estis aneksita de la Regno Aragono. Nájera, Calahorra kaj aliaj limaj lokoj estis aligitaj al la regno Kastilio fare de Alfonso la 6-a de Leono, kaj havis ĝin Diego López la 1-a de Haro ĝis 1113 kiam la senjoro estis Fortún Garcés Cajal, ĝis la morto de la reĝo de Aragono.
Cabezón de Valderaduey
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Nájera
Historio
La 1an de Majo 1218, doña Berenguela, apogita de Lope Díaz la 2-a de Haro, donis la kronon de Kastilio al sia filo Fernando la 3-a, la Sankta. La kronigo okazis en Nájera. Poste okazis la interfratra milito inter Pedro la 1-a kaj Henriko de Trastámara kun grava konflikto en la batalo de Nájera. La 3an de Aprilo 1367, Pedro la 1-a, apogita de la anglaj trupoj de la Nigra Princo, venkegis super Henriko kaj la urbo suferis reprezalion kio markis la famon de krueleco de Pedro. Dum la fina venkanto Henriko la 4-a favoris la urbon en 1454 kaj en 1465 donis ĝin al Pedro Manrique de Lara, grafo de Treviño, donaco konfirmita en 1482 de la Katolikaj Gereĝoj, per la titolo de duko de Nájera. La familio Manrique de Lara estis de firmaj partianoj de Isabel la Katolika kaj poste de lia nepo Karolo la 1-a.
En 1516 okazis la Milito de la Komunumoj de Kastilio. En la ribelo de 1520 en Nájera partoprenis ribeluloj de Navarrete, Uruñuela, Huércanos, Camprovín kaj Matute, kiuj kontrolis la urbon je la moto “morton al flandroj”. Tuj poste, la imperiaj trupoj estis senditaj al Nájera kaj tiu estis kaptita el la ribeluloj kaj rabita. ​
Ankaŭ dum la Milito de Hispana Sendependigo la urbo suferis la okupacion de la francaj trupoj.
La ĉirkaŭaj loĝlokoj perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male Nájera kiel komarka ĉefurbo ricevis parton de tiu loĝantaro kaj pliiĝis kiel sociekonomia centro. Tial ĝi pliiĝis el 2 794 ĝis 8 382 en 2011.
Ekonomio
Ĝi estas konsiderata la urbo de meblo, pro la nombraj entreprenoj kiuj specialiĝi en tiu sektoro. En Sankta Semajno oni okazigas la Foiron de Meblo, grava evento primebla en la nordo de Hispanio direktita al publiko ĝenerale. Aparte turismoiĝis grava enspezofonto, ekzemple rilate al la monaĥejo, sed ne nur.
Vizitindaĵoj
Ĉefa altiraĵo estas la Monaĥejo de Santa María la Real de Nájera. Ene de la monaĥejo estas du fundamentaj areoj: nome la templo (preĝejo) kun la reĝa tombejaro, kaj la klostro, nomita de los Caballeros (de la Kavaliroj). La nuntempa templo estis konstruita inter 1422 kaj 1453, estas de stilo flor-gotika. La interno konsistas el tri navoj separataj per dek kolonoj. Sub la ĥorejo estas kavaĵo en kiu laŭlegende aperis la bildo de la Virgulino al reĝo. La ĉefretablo estas de fino de la 17-a jarcento, de baroka stilo, kun grandaj salomonaj kolonoj tre ornamitaj per grapoloj kaj vitfolioj. En la ĥorejo elstaras la seĝaro, de gotika stilo.
Ankaŭ la preĝejo de la Sankta Kruco estas Histori-Arta Monumento; en ĝi elstaras kupolo sur pendentivoj. Krome estas la Konvento de Sankta Elena kaj apude la kapelo de la Dipatrino. Iam estis kaj kastelo kaj alkazaro, el kiuj nur estas nur arkeologiaj kuŝejoj. Krome estas muzeo Museo Najerillense, kiu enhavas kolektojn de arkeologio, etnografio kaj arto.
Aparte menciindas la Botanika Ĝardeno de Rioĥo inter Hormilla kaj Azofra, ĉe la km 32 de la Nacia Ŝoseo N-120 (A12) inter Burgoso kaj Logronjo.
Omar Torrijos
Omar Efraín Torrijos Herrera (13a de februaro 1929 – 31a de julio 1981) estis Komandanto kaj de facto diktatoro de Panamo el 1968 al 1981. Torrijos neniam estis oficiale prezidento de Panamo, sed anstataŭe li havis titolojn kiaj "Maksimuma Estro de la Panama Revolucio" kaj "Suprema Ĉefo de Registaro." Kvankam li estis konsiderata maldekstrisma reganto, lia reĝimo estis bazita anstataŭe sur progresemo.
Torrijos estas bone konata pro esti negocante la Traktatojn Torrijos–Carter de 1977 kiuj eventuale redonis al Panamo plenan suverenecon super la Panama Kanalo, la 31an de decembro de 1999. Lia filo Martín Torrijos estis elektita prezidento kaj funkciis kiel tio el 2004 al 2009.
Bohdan-Ihor Antoniĉ
Antoniĉ, Bohdan-Ihor ukraine Богдан Ігор Антонич (1909-1937, Lvivo) - verkisto, poeto. Kiel gimnaziano li verkis en la pola. Estinte studento de Lviva Universitato li ekverkis ukraine. Lia liriko estas plejparte filozofia kun religiaj (li estis filo de pastro) kaj kosmaj motivoj, resonado de lemka folkloro kun simboloj de paganismo. Provis sin en dramverkado, verkis tekston al opero Oleksa Dovbuŝ. Redaktis literaturajn revuojn Daĵboh kaj Karby. Li ankaŭ pentris, ludis violonon, komponis muzikon. Tradukis poemojn de Rainer Maria Rilke.
Antoniĉ en Esperanto
La unuaj esperantigoj aperis en 1969 en la bulteno Tra Soveta Ukrainio: tri poeziaĵojn tradukis Aleksandr Logvin. Ukraina verkisto kaj esperantisto Serhij Plaĉinda tradukis "Parafrazo"-n (Literatura Skatolo, 1967). Pli ol dek poemojn, plejparte el poemaroj Tri Ringoj kaj Libroj de Leono, esperantigis Kris Long (ili aperis en Fonto, 103) kaj Gennadij Turkov (La Kancerkliniko, 119, 2006). Du poemojn por Ukraina Stelo tradukis Volodimir Pacjurko.
1214
En la jaro 1214 post Kristo okazis, interalie:
Ivan Pavlov
Ivan Petroviĉ PAVLOV (la 26-an de septembro 1849, Rjazanj - 27-a de februaro, 1936 Peterburgo)
La gepatroj de Pavlov originis el eklezia medio kaj tiel ili antaŭvidis por sia plej aĝa filo similan karieron. Sed Ivan jam en la infanaĝo montris intereson al naturscienco. Li kolektadis papiliojn, observis la vivon de insektoj kaj legadis librojn. 14-jara li trastudis la interesan kaj malfacilan libron de la fondinto de fiziologio en Rusio, I. M. Seĉenov, refleksoj de la cerbo, kiu fariĝis lia gvidlibro dum la tuta vivo. Post eklezia lernejo, en 1870 li eniris juran fakultaton, sed post nuraj 17 tagoj li translokiĝis - al la naturscienca filio de la fiziko-matematika fakultato en la peterburga universitato. Li elektis fiziologion de animaloj kaj kemion kiel siajn fakojn.
En la universitato li ne nur studis, sed ankaŭ ekeksperimentis sub la gvido de profesoroj. Post la studfino en 1875, li komencis kuracistan kurson. Dume li laboris kiel asistanto en katedro pri fiziologio en veterinara instituto. Tie li daŭrigis siajn esplorojn pri nerva regulado de koro kaj pankreaso. Post la studfino en 1879, Pavlov komencis labori kiel estro de kliniko-fiziologia laboratorio. En 1883 li doktoriĝis per la disertacio Pri centrifugaj nervoj de la koro. Ivan Pavlov klare argumentis, ke la kora agado reguliĝas per kvar centrifugaj nervoj: malakcelanta, akcelanta, malfortiganta kaj fortiganta. La fortigantan nervon malkovris Pavlov.
Pavlov studis en Germanio dum du jaroj post la doktoriĝo kaj en 1890 li fariĝis profesoro pri farmakologio kaj en 1896 pri fiziologio en Peterburgo. Li ankaŭ estris fiziologian laboratorion prizorgatan de princo. De 1925 ĝis la fino de sia vivo Ivan Pavlov estis gvidanto de instituto pri fiziologio ĉe la Akademio de Sciencoj de Sovetio.
Ĝis 1904 la esploroj de Pavlov koncernis la rolon de la nerva sistemo en la regulado de la funkcioj ĉe digestaj organoj. Inter multaj atingoj, menciindas du gravaj: la eksperimento kun fikcia nutrado kaj kreado de izolita (pavlova) stomaketo. La eksperimento konsistis el tio, ke oni tranĉis la ezofagon de la hundo, tiel ke la nutraĵo ne povis atingi la stomakon kaj tiel ĝi elfalis. Tamen dum la manĝado, la stomako sekreciis sukon, kio montris gravan rolon de nerva regulado ĉe la stomakaj glandoj. En la dua eksperimento ĉe la hundo estis eltondita la stomaketo, kiu estis ligita kun la resta stomako nur per nervoj kaj sangosistemo: la nutraĵo tute ne trapasis la stomaketon. Tamen la sukoj en ambaŭ stomakoj estis identaj, kio montris la gravan signifon de la nervo-reflekta kaj endokrina regulado en la stomaksekrecio. Pro siaj laboroj kaj sia verko "Pri laboro de la ĉefaj digestaj glandoj", Pavlov ricevis Nobel-premion en 1904.
Post 1904 Pavlov dediĉis sin al studado de la supera nerva agado de animaloj. Li kreis sian faman doktrinon pri la kondiĉaj refleksoj. La skemon de reflekso, kiel esprimo de la ligoj de viva estaĵo kun ĝia ekstera medio, ni trovas unue en verkoj de la granda franca filozofo kaj matematikisto René Descartes (pron. dekart, li vivis 1596-1650). Tamen nur la esploroj de Pavlov donis la plenan pruvon kaj vastigis la studadon pri la supera nerva sistemo. La kondiĉaj refleksoj, diference de la senkondiĉaj (kunnaskitaj) refleksoj, permesas adaptiĝi al modifintaj kondiĉoj en la ekstera medio. La metodoj de la kondiĉaj refleksoj, ellaboritaj de Pavlov, donas eblecon ekkoni leĝajn konformecojn de la supera nerva agado kaj deĉifri procezojn, kiuj okazas en la cerbo dum la dormo kaj hipnotado. Pavlov kreis doktrinon pri du signalaj sistemoj: la unua estas la kondiĉaj refleksoj ĉe animaloj (inkluzive de homo), la dua estas ligita kun parolado- ĝi estas tipa nur por homoj. La esploroj de Pavlov donas eblecon pli bone kompreni la kaŭzojn de neŭrozoj, psikaj malsanoj ktp.
Nuntempe en Rjazanj (proksimume 200 km de Moskvo) sur la strato Ivan Pavlov numero 25 troviĝas muzeo. En la muzeo estas pli ol 600 eksponaĵoj el diversaj kampoj. Inter ili estas pajlo-ŝtopitaj figuroj de la hundetoj uzitaj dum eksperimentoj kaj medaloj.
Eldiro de Pavlov: ''Memoru, ke la scienco postulas de homo la tutan vivon. Kaj se vi havus du vivojn, ili nesufiĉus. Grandan streĉon kaj gigantan pasion postulas la scienco de la homo. Estu pasiaj en via laboro kaj en via serĉado.''
Vidu ankaŭ: temperamento, melankoliulo, sangvinulo, flegmulo
Kimihiko Kiyono
Kimihiko Kiyono (清野 公彦, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Brazila anaso
La Brazila kreko aŭ Brazila anaso (Amazonetta brasiliensis) estas la ununura anaso de la genro Amazonetta. Ĝi estis iam konsiderata membro de la grupo de Kairinenoj, sed pli ĵusaj analizoj indikis, ke ĝi apartenas al la klado de sudamerikaj plaŭdanasoj kiu inkludas ankaŭ la speciojn de la Krestanaso, la Bronzflugila anaso, kaj eble ankaŭ la vaporanasojn (Johnson & Sorenson, 1999).
Tiu anaso estas helbruna. Masklo distingiĝas el ino ĉar havas ruĝajn bekon kaj krurojn, kaj havas distingan palgrizan areon ĉe la falnkoj de kapo kaj kolo. La koloro de tiuj membroj estas multe pli senkolora ĉe inoj.
La Brazila anaso loĝas en paroj aŭ en malgrandaj grupoj de ĝis 20 birdoj. Ambaŭ gepatroj idozorgas. Ili manĝas semojn, fruktojn, radikojn kaj insektojn, dum anasidoj manĝas nur insektojn.
Ili povas troviĝo tra orienta Sudameriko, el Urugvajo, al norda kaj orienta Argentino, Paragvajo, centra Venezuelo, Brazilo, nordorienta Peruo, Gujanoj, orienta Bolivio, kaj orienta Kolombio. Ties preferata habitato estas fluakvaj akvejoj for el marbordo kun densa vegetaĵaro proksime.
Estas du subspecioj:
Ili estas abundaj kaj estis listitaj kiel Malplej Zorgiga.
Marc Bavant
Marc BAVANT (1957) estas franca esperantisto kaj inĝeniero. Li estis membro de la Akademio de Esperanto inter 2004 kaj 2013, kaj denove membriĝis en 2016.
Biografio
En 1980 li ricevis inĝenieran diplomon de École nationale supérieure des mines de Paris kaj laboras profesie en la kampo de komunik-retoj. Li faris trijaran studumon pri Interlingvistikaj studoj ĉe Universitato Adam Mickiewicz en Poznano (2005-2008). En aprilo 2014, li doktoriĝis pri ĝenerala lingvoscienco ĉe la Universitato de Amsterdamo. Li studis verbojn kaj la koncepton de «posedo» en tri diversaj lingvoj: la eŭska, la malnov-persa, la elama. Prelegante por la Londona Esperanto-Klubo, Bavant asertis, ke la gramatiko kaj skribsistemo de la elama lingvo ne estas tre studitaj, kvankam multe da tekstoj ekzistas: «Esploris la lingvon ĉefe arĥeologoj, ne lingvistoj», li diris.
Ekde 2015, li faras postdoktoran esploron ĉe École pratique des hautes études.
Mirho
Mirho estas la sekiĝinta bonodora gumrezino el la trunkoŝelo de afrika kaj araba arbo, la vera mirho (Commiphora myrrha), kaj de aliaj arboj similaj produktantaj flavbrunajn gumrezinojn.
La Biblio plurloke mencias mirhon:
Marc Bavant
Esperanto
Marc Bavant ekkonis Esperanton dum sia adoleskeco, sed vere interesiĝis pri la lingvo nur dum la 1980-aj jaroj, kiam li ricevis pedagogian Ateston pri Kapableco de la Franca Esperanto-Instituto.
Li kreis la tutunuan TTT-ejon de Junulara Esperantista Franca Organizo en la 90-aj jaroj kaj okupiĝis pri reta Esperanto-instruado, kaj poste pri Esperanta leksikografio kadre de la projekto REVO. Li iĝis ano de la Akademio de Esperanto inter 2004 kaj 2013, kaj poste korespondanto ekde 2014. Kiel akademiano, li partoprenis la laborojn por la naŭa oficiala aldono al la vortaro de Esperanto kaj prizorgis respondi al la demandoj de la konsultejo. En intervjuo al Esperanto-Aktiv', li klarigis ke, dum la lastaj jaroj de sia mandato, li ne plu povis partopreni tiel aktive kiel li deziris en la laboroj de la Akademio: «Mi tiam dediĉis preskaŭ tutan mian liberan tempon al mia doktora esploro kaj mi ne volis plu okupi sidlokon nedece» — li diris — «Tial mi ne kandidatiĝis denove kiam mia mandato eksvalidiĝis en 2012.» En 2016, li elektiĝis denove akademiano, ĉi-foje por 9-jara oficperiodo.
Ranica
Ranica estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Alzano Lombardo, Gorle, Ponteranica, Scanzorosciate, Torre Boldone kaj Villa di Serio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktuloj Felicitas kaj siaj sep filoj, kies religia memortago (la 10-a de julio) sekve estas la komunuma festotago.
Marc Bavant
Verkoj
Ĉe Kava-Pech (Ĉeĥio) aperis du liaj libroj:
La unua verko celas larigi la Fundamentan Gramatikon; la libron tre severe kritikis Paul Gubbins en artikolo nomata «Ne sufiças bonintenco», aperinta en Esperanto (gazeto) numero 7-8 (2003). Gubbins asertis, ke la libro «kontribuas malmulton al nia kompreno pri Esperanto kaj nenion al ties pedagogio»; li ankaŭ kritikis kelkan eraran tradukon en la anglalingva versio de la libro, kiel la vorto «direktoro», tradukata kiel «head-manager», aŭ la vorto «philarmonic» (sic!) kaj la frazo «institutions & places more important» (sic!). La eldonejo, tamen, eldonis la libron surbaze de tre favora rekomendo de franclingvanoj, inter aliaj de Claude Piron. Reage al la aperigita recenzo pri la libro venis pluraj protestoj al la redakcio de la Esperanto-gazeto, do en numero 10 de la sama jaro la gazeto publikigis pozitivan recenzon de Boris Kelker. Kelker gratulis kun Bavant, dirante: «Marc Bavant prezentis la Fundamenton de Esperanto en nova lumo, provizinte ĝin per komentaroj kaj eltirinte regulojn el ĝiaj ekzemploj. Tre sprita provo, dank’ al kiu la Fundamento transformiĝis, en la interpreto de Marc, en modernan lernolibron». En recenzo aperinta en la revuo Monato, Kolker pludiris ke la «komentoj kaj notoj prezentas intereson eĉ por la plej spertaj lingvanoj».
Muzeo de Belartoj de Bilbao
La Muzeo de Belartoj de Bilbao (Museo de Bellas Artes de Bilbao kaj Bilboko Arte Ederren Museoa) estas situa en la urbo Bilbao, en la nordo de Hispanio, kaj estas aktuale unu el la ĉefaj muzeoj de la tuta lando. Ĝiaj ĉefaj trajtoj estas ties amplekso kronologie konsiderita, kiu kovras el la 13-a jarcento ĝis aktuale, kaj la granda diverseco de artaĵoj kiuj estas tie enhavitaj.
Dum pli ol 100 jaroj de historio, la kunlaborado inter la civila socio, lokaj artistoj kaj publikaj institucioj markis sian formigon kaj kreskon kaj ebligis ke la muzeo arigu etendan kolekton, konsiderata kiel unu de la plej gravaj kaj variaj de tuta Hispanio. Ties formigo estas senegala pro la gravo de la ricevitaj heredoj kaj donacoj el patronoj kaj bonfarantoj, same kiel pro la konstanta klopodo fare de la propra muzeo por ampleksiĝi pere de gravaj akiroj.
Pli ol 10 000 objektoj formas la kolekton de la muzeo distribuitaj en kvin grandaj sekcioj: Antikva arto, Moderna arto kaj Nuntempa arto, Eŭska arto, Surpapera arto kaj Aplikataj artoj.
Skribsigno
Skribsigno, aŭ skribosigno aŭ simple signo (aŭ anglece karaktro) estas elemento de finia aro (signaro, alfabeto) de aĵoj, konvencie uzataj por prezenti informojn; datumero. Oni distingas plurajn signoklasojn:
En programlingvoj oni nomas tiel ankaŭ signokodon, kiu reprezentas signon ĉe datumtransmeto aŭ datumprilaboro. En la programlingvo C tiaj signokodoj formas la signan datumtipon  (oni voĉlegas /kar/; aŭ, neformale, /ĉar/).
Lingva noto
Karaktro estas neologismo paŭsanta la anglan character.
Signo aŭ karaktro estas ekzemple litero, cifero aŭ interpunkcia signo kiel komo, punkto, ktp.
Pri la elekto inter la du ebloj (ĉu signo aŭ karaktro) estas polemiko.
Pancrudo
Pancrudo [panKRUdo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Pancrudo estas komprenebla kiel Nebakita Pano.
La municipa teritorio de Pancrudo inkludas la loĝlokojn Cervera del Rincón, Cuevas de Portalrubio, Pancrudo kaj Portalrubio.
Geografio
Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu vojvalo kaj la ŝoseo A-1510, Pancrudo estas la oka plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Rillo (sude) kaj submunicipoj (norde). La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-211 inter la km 143 kaj 146, kiu trapasas ankaŭ la montopasejon Mínguez (1253 m), krom de la regiona ŝoseo A-1510, kiu komunikas kun Rillo, kaj la lokaj ŝoseoj TE-08, kiuj konektas kun Utrillas, kaj TE-10, kiu konektas kun Alpeñés.
Rillo de Gallo
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas rillano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 52 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Rillo de Gallo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.055 m super marnivelo, kaj maksimuma alto en la monteto Loma de las Matillas je 1.404 metroj de altitudo; je 135 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 24,88 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°52′02″N 1°56′10″Ok.
Pancrudo
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Rillo de Gallo
Situo kaj geografio
La municipa teritorio de Rillo de Gallo limas norde kun Pardos kaj Torrubia, sude kun Corduente, oriente kun Rueda de la Sierra kaj kun Molina de Aragón kaj okcidente kun Herrería.
Pancrudo
Historio
En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, tiu loko sendependiĝis disde Daroca, kaj ekformis parton de la komunumo Sesma de Barrachina en la komunumaro Comunidad de Aldeas de Daroca, ĝis ties dissolvo en 1838.
Rillo de Gallo
Situo kaj geografio
La rivero Gallo, kiu havigas duan nomon al la municipo fluas malproksime de la urba kerno, sed ja irigacias ĝiajn terojn. Aliaj fluiĵoj estas la riveroj Viejo, Herrería aŭ Saúco kaj Seco.
Pancrudo
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado (ŝafoj) kaj turismo; iam estis minado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Pancrudo oni malaltiĝis ĝis nunaj 92 loĝantoj.
Vizitindaĵoj estas preĝejo, kaj la urbodomo.
Rillo de Gallo
Situo kaj geografio
Estas fosilia arbaro el Permio.
Historio
Rillo de Gallo estis unu el unuaj lokoj de Hispanio kie oni ttrovis spuron de dinosaŭro. Tio okazis en 1896 kiam lokano trovis "la ŝtonan kruron de bestaĉo", kiun la tiamaj fakuloj priskribis kiel "ŝtonigita kruro de fortika animalo" kiun ili identigis kun chirotherium. ​ Montro de la pruvoj de ekzistado de reptilioj en la fosilia registraro estas ĝiaj spuroj de Triaso, kiuj troviĝas en la Geomina Muzeo de Hispanio en Madrido.
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉiam ĉe 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 324 loĝantoj en 1960 al 52, tio estis oni perdis preskaŭ 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Rillo de Gallo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Rillo de Gallo kie oni falis al la nunaj 52.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Turismo: naturo, geologiaj interesaĵoj kaj fosilioj (paleontologio). En kuirarto elstaras la kolbasoj, inter kiuj menciindas sangokolbasoj kaj ĉorizoj.
Svatý Kopeček
Svatý Kopeček aŭ Svatý kopeček havas pluraj signifoj:
Monaĥejo de la Kruco
La Monaĥejo de la Kruco (ჯვრის მონასტერი, מנזר המצלבה‎‎ Minzar HaMatzlevah) estas monaĥejo proksime de la kvartalo Najoto de Jerusalemo, Israelo. Ĝi situas en la Valo de la Kruco, sub la Israela Muzeo kaj Kneset. La monaĥejo estis konstruita en la 11-a jarcento, dum la regado de reĝo Bagrato la 4-a, fare de la kartvela reganto de Ŝavŝeti. Oni kredas ke la ejo estis originale konsekrita en la 4-a jarcento sub la instrukcio de la romia imperiestro Konstantino la Granda, kiu poste donis la ejon al la kartvela reĝo Mirian la 3-a de Iberio post la konvertiĝo de lia lando al kristanismo en 327.
Legendo diras ke la monaĥejo estis konstruita en la entombigoloko de la kapo de Adamo, kvankam du aliaj lokoj en Jerusalemo ankaŭ postulas tiun honoron, de kiu kultivis la arbon kiu donis ĝian lignon por la kruco sur kiu Kristo estis krucumita. La monaĥejo estas nuntempe okupita de monaĥoj de la Ortodoksa Eklezio de Jerusalemo.
Mansilla de las Mulas
Mansilla de las Mulas [manSIlja] estas municipo en Hispanio, en la provinco Leono, regiono Kastilio kaj Leono. Ĝi havas areon de 35,36 km² kun 1768 loĝantoj en 2017. En ĝia malnova monaĥejo de Sankta Aŭgusteno troviĝas la Provinca Etnografia Muzeo de Leono, financita de la provinca registaro. La nomo Mansilla estas etimologie rilata al la rivero Esla kaj al la latina vorto mansum por domego.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Mansilla de las Mulas, Mansilla del Esla kaj Villomar, okupas totalan areon de 35,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 708 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, ĉar ĝi distas nur 20 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla. Ĝi limas kun Mansilla Mayor, Villasabariego, Valdepolo, Villanueva de las Manzanas kaj Santas Martas.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado en la 11-a jarcetno. Pri tio estis kastelo kaj murego kun turoj kaj pordegoj, el kiuj kelkaj restas. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado de Jakoba Vojo, ponto, festoj).
Hermánszeg
Situo
Hermánszeg situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Somesul (kun ponto), fine de mallonga sakovojo. Csenger troviĝas 11, Fehérgyarmat 16, Mátészalka 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo aperis en 1314 laŭ tiama ortografio "Hermánszegh". Dum la historio ofte okazis inundoj. Solduloj de fortikaĵo Szatmár disrabis la vilaĝon. En Hermánszeg migra poŝto servas.
Baĥmaĉ-Pasaĵirskij (stacidomo)
Baĥmaĉ-Pasaĵirskij (Бахмач-Пасажирський) estas fervoja stacio en Baĥmaĉ (Ĉernihiva provinco), urbo en Ukrainio.
Nepala Esperanto-Asocio
Nepala Esperanto-Asocio (NEspA) estas fondita en 1990 kaj Landa Asocio de UEA ekde 2006.
Ekde la fondiĝo de NEspA en 1990
En la jaro 1990 venis Joachim Werdin el Pollando por instrui Esperanton en Katmando. Lingva Instituto Quest donis ĉambron por la instruado. Lernis ĝin proksimume cent homoj. Je la fino de la kurso, novaj lernantoj fondis Nepalan Esperanto-Asocion kun helpoj de Philip Pierce kaj Marco Ono. Tio estis historia paŝo ke ĉiuj komencintoj revis krei landan asocion el pecoj.
Pradip Paudyal estis ĝia unua prezidanto. Dua vizito de Werdin en Nepalo dum 1991 plifortigis la asocion kaj ĝian movadon, kiam okazis kursoj en Katmando kaj en Patano kaj pli ol cento da junuloj denove lernis ĝin. Krome okazis la unua kongreso de NEspA kaj ĝi eldonis sian bultenon "Montejo". La membroj renkontiĝis dum sabatoj kaj praktikadis la lingvon kaj la estraro kunvenas ĉiu-monate. Ĝi havis sian oficejon unue en Kamal Pokhari, kaj poste en Maididevi.
De 1994, Nepalaj geesperantistoj daŭre partoprenas al Universalaj Kongresoj, danke al subtenoj de diversaj organizaĵoj kaj ankaŭ danke al helpo de NEspA mem. Estis ok nepalanoj en la 79-a UK en Pekino.
En 1995 okazis la unua Internacia Himalaja Renkontiĝo kiu venigis dekojn da geesperantistoj el diversaj landoj kaj ĝuante la lingvon kaj diskutante pri la movado, ili piedvagadas ĉirkaŭ la montaro. Daŭras la tradicio okazigi ĝin en ĉiu dua jaro.
Novaj fondiĝoj ekde 2002
Junuloj de NEspA sukcesis je fondiĝo de Nepala Esperanto-Junulara Organizo (NEJO) en 2002. Dhruba Pokharel estis ĝia unua prezidanto. La junulara movado ankaŭ samtempe ampleksiĝas. Ili jam partoprenis en kelke da Internaciaj Junularaj Kongresoj. En 2006, ili eldonis sian bultenon Templo.
En 2002 NEspA fondis Orientan Nepalan Esperanto-Societon (ONES) kiel filion de NEspA kaj poste sekvis la filio en Pokhara kaj en Itahari. Ili en siaj vicoj laboradas disvastigi Esperanton en siaj regionoj. Satendra Nath Bandhupadhyaya kaj Bothraj Dhakal estis unuaj prezidantoj de ONES kaj Pokhara filioj respektive.
Troviĝas du retodiskutrondoj pri Esperanto movado en Nepalo: nepalesperanto (kun 219 membroj) kaj nepalaj-esperantistoj kaj ankaŭ kelke da anoj blogas en Esperanto.
NEspA okazigis la 4an Azian Kongreson de Esperanto dum 25-29 aŭgusto 2005. Entute partoprenis 171 geesperantistoj en la kongreso. Antaŭ tio, okazis Antaŭkongresa Renkontiĝo.
La 9a IHR okazis en februaro 2009 en kiu partoprenis 30 eksterlandanoj kaj ĉ 10 nepalanoj.
Nombro de lernintoj kaj membroj
Danke al daŭra instruado de NEspA, proksimume kvin mil jam lernis la lingvon en la pasintaj 23 jaroj kaj uzas ĝin en siaj vivoj laŭvole. Venis ĉirkaŭ kvardek membroj de NEspA al ĝia jara la 5an decembro de 2009. Estas la nuna laboro de NEspA revenigi lernintojn al NEspA kaj al la Esperanto-movado ĝenerale.
Aktuala Esperanto-vivo
Nun Indu Thapaliya prezidas la asocion.
Okazas Esperanto-kunveno ĉiu satabe tagmeze ĉe ĝia oficejo en kravatato Thamel. Venas ĉirkaŭ 5-10 personoj.
Tri personoj - Indu Thapaliya, Poshraj Subedi kaj Himlal Parajuli - partoprenis en la 94a Univesrsala Kongreso de Esperanto, en Bjalistoko, Pollando.
Nigraventra drozofilo
Nigraventra drozofilo estas specio de la samnoma genro drozofilo, ankaŭ neformale nomataj "bananmuŝoj", el la insekta subordo braĥiceroj brachycera, kiuj neformale kutime ĉiuj nomatas "muŝoj" kaj el la ordo dipteroj. Ĝi ampleksas ĉirkaŭ 3.000 speciojn, kiuj vivas en ĉiuj ne tro malvarmaj regionoj.
Uzo en scienco
La specio drosophila melanogaster (nigraventra drozofilo) estas ŝatata esplorobjekto de genetikistoj, ĉar ĝiaj kromosomoj estas kompare tre grandaj. Krome, por kolekti ilin oni simple devas lasi botelon, kiu enhavas putrantan frukton (aparte vinberojn aŭ bananojn), apud malfermita fenestro en laboratorio dum kelkaj horoj. Poste enŝovu la ŝtopilon. La drozofiloj reproduktas tre rapide kaj la nova generacio plenkreskas en 12 tagoj kaj ĉiu ino povas demeti 200 ovojn. Tial dum kelkaj monatoj oni povas studi ilin tra multaj generacioj.
Profesoro Castle ĉe Universitato Harvard unuafoje uzis ilin dum 1900 sed estis Profesoro Thomas Hunt Morgan ĉe la Kolumbia Universitato en Novjorko, kiu uzis ilin dum sia kreado de la bazo de moderna genetiko.
Drozofiloj kutime havas ruĝajn okulojn sed Morgan trovis mutaciulon kun blankaj okuloj kaj poste bredis de ĝi. Ĉiuj el la idoj havis ruĝajn okulojn. Poste li interbredis ilin kaj trovis ke, de la venonta generacio estis 3470 kun ruĝaj sed 782 kun blankaj okuloj. Tio korespondis proksimume laŭ la prognozoj faritaj per la teorio de Mendel. Gregor Mendel eksploris kun pizoj kaj studis kiel sulketoj (kompare kun glata ŝelo) trairas tra la generacioj. Lia teorio antaûvidas 3:1 proporcion.
Trajtoj estas senditaj al ido iom el la patro, iom el la patrino per kromosomoj.
La eksperimentoj de Morgan dum 1910 trovis aliajn mutaciojn en drozofilo, ekzemple tri tipoj da flugiloj kaj oliva korpo anstataŭ la kutima tankolora. Li trovis ke tiuj ankaŭ akordis kun la teorio de Mendel.
Por pligrandigi la nombron de mutacioj en drozofiloj por pli rapidi la sciencan esploradon Hermann Muller malŝirmis ilin al diversaj kemiaĵoj, altaj temperaturoj kaj iksoradioj. Li ŝokiĝis kiam li trovis ke iksoradioj pligrandigis mutaciojn de 15 000 procento. Tio estis la unua averto al homoj pri la danĝero kaj eblaj venontaj problemoj pro radiado.
De post la eksperimentoj de Morgan pri drozofiloj, oni jam uzis kaj ankoraŭ uzas ilin en multaj eksplorado-fakoj - kancero, tuttera plivarmiĝo, Alzheimer-malsano, drogsklaveco kaj eĉ senpezeco de kosmonaŭtoj.
Dosiero:Drosophila egg.png|
Purcăreți
Purcăreți [purkərecj] (hungare: Sebespurkerec, germane: Purkeretz) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Pianu (sidejo en Pianu de Sus). Ĝi situas ĉirkaŭ 10 km oriente de Cugir.
Fonto
La loko estis unuafoje dokumentita en 1909.
Notzingen
Notzingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kalvinana preĝejo (Ragály)
Historio
La (tiam) katolika romanika preĝejo estis konstruita en la 13-a jarcento. Supozeble ekde la 16-a jarcento jam la kalvinanoj uzis ĝin, ili kovris la freskojn per kalko. En 1564 la kirko estis detruita fare de turkoj, en 1626 incendio okazis. En ambaŭ okazoj oni rekonstruis la preĝejon kaj en la 18-a jarcento estis trakonstruita laŭ baroko. La origina firstotureto estis renovigita inter 1876–1882 kaj estis transmetita en 1908. La origina kasona plafono supozeble el 1790 estis malkonstruita en 1910. La lasta renoviga laboro okazis en 1997.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de impona ĝardeno. La fasado estas simetria, simpla kaj senornama. La enirejo situas en flanko de la navo, kiu finiĝas en rektangula absido. La navo iomete estas pli larĝa, ol la absido, ambaŭ havas originajn romanikajn fenestrojn. Oni taksas la meblojn el 1790. Kelkaj freskoj estas restaŭritaj. La kirko havas kalikon el la 1480-aj jaroj, la plej malnova tekstilo estis farita en 1548.
Boccaccio '70
Boccaccio '70 estas itala filmo de 1962 produktita de Carlo Ponti kaj reĝisorita de Mario Monicelli, Federico Fellini, Luchino Visconti kaj Vittorio De Sica el ideo de Cesare Zavattini. Ĝi estas antologio de kvar epizodoj, po unu el ĉiu reĝisoro, ĉiuj pri diferenca aspekto de moralo kaj amo en la modernaj tempoj laŭ la stilo de Giovanni Boccaccio.
Renzo e Luciana
Reĝisorita de Mario Monicelli. Verkita de Giovanni Arpino, Italo Calvino, Suso Cecchi d'Amico kaj Monicelli mem. Muziko de Piero Umiliani. Kun Marisa Solinas kaj Germano Giglioli.
Tiu unua epizodo estis inkludita nur en la itala distribuado de la filmo. Solidare al Monicelli, la aliaj tri reĝisoroj ne irias al la Kinfestivalo de Cannes por la prezentado de la filmo.
Le Tentazioni del Dottor Antonio
Reĝisorita de Federico Fellini. Verkita de Fellini, Ennio Flaiano kaj Tullio Pinelli. Muziko de Nino Rota. Kun Peppino De Filippo kaj Anita Ekberg.
En Le Tentazioni del Dottor Antonio (La tento de Dro. Antonio) Dro. Antonio Mazzuolo, mez-aĝa viro, estis preninta la taskon iĝi la protektanto de la moralo de Romo el tio kion li vidas kiel malmoralo tra la tuta urbo. La doktoro (per sia malgranda aŭto Fiat ekipita per polica lumigilo) faras sian unu-homan krucmiliton – ekzemple lumigante al amantoj en parkitaj aŭtoj kaj per similaj agoj. Lia kloro ne vidas limojn kiam provoka reklama afiŝego de Anita Ekberg kun la moto "trinku pli da lakto" estas metita en parko proksime al lia loĝejo.
Il Lavoro
Reĝisorita de Luchino Visconti. Verkita de Suso Cecchi d'Amico kaj Visconti. Muziko de Nino Rota. Kun Romy Schneider kaj Tomas Milian.
Il Lavoro (La laboro) temas pri aristokrata paro kiu finigas sian kunvivadon kaj geedzecon post la dominema edzo estas kaptita vizitanta prostitutinojn fare de gazetaro.
La Riffa
Reĝisorita de Vittorio De Sica. Verkita de Cesare Zavattini. Muziko de Armando Trovajoli. Kun Sophia Loren.
En La Riffa (La loterio) timida loterivenkinto pasigas unu nokton kun la seksalloga Zoe (Sophia Loren). Zoe, tamen, havas aliajn planojn.
Kazuhito Yamamoto
Kazuhito Yamamoto (山本 一人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
(85848) 1998 YP29
(85848) 1998 YP29 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,267008 astronomia unuo, tie estas 39,944 milionoj da km.