cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oficialaj lingvoj de la Eŭropa Unio
Regionaj kaj minoritataj lingvoj en Eŭropa Unio
Regionaj lingvoj estas parolataj en difinita parto de Eŭropo. Minoritataj lingvoj estas parolataj en multaj landoj de Eŭropo, kiel ekzemple la jida aŭ la lingvoj de sintioj kaj romaoj.
Kelkaj homoj opinias, ke ankaŭ Esperanto estas minoritata lingvo en Eŭropo kaj Eŭropa Unio, memelektita (escepte en la kazo de denaskuloj), sed ĝis nun tio ne estas oficiale rekonita. La formulo, pro kiu Esperanto ne eniras la difinon pri minoritata lingvo, estas - ekzemple en la Eŭropa ĉarto pri regionaj aŭ malplimultaj lingvoj - la difino de 'ne-teritoriaj lingvoj', kiu bezonas "tradician uzadon" en la koncerna ŝtato: "'Ne-teritoriaj lingvoj' celas lingvojn" (...) "kiuj, kvankam tradicie uzataj en la teritorio de la ŝtato, ne povas esti identigitaj kun specifa areo de ĝi ." Sekve ankaŭ lingvoj de enmigrintoj ne konformas kun tiu difino.
! Lingvo ! kodo laŭ ISO 639 ! Nomo de la lingvo en la lingvo mem ! Nomo de Eŭropa Unio ! La devizo de Eŭropa Unio "Unueco en diverseco", ! Oficiala en (parolata en) Unión Europeya Unitos en a dibersidat  (Aragono/Hispanio) Xunión Europea Xuníos na diversidá  (Asturio/Hispanio) Unvaniezh Europa Unanet el liesseurtegezh  (Bretonio/Francio) Unió Europea Units en la diversitat Unione Europea Uniti in a diversità  (Korsiko/Francio) Eùropejskô Ùnijô   (Kaŝubio - apud Gdansko/Pollando) Undeb Ewropeaidd Yng glym mewn gwahaniaeth  (Kimrio/Britio) Europar Batasuna Aniztasunean bat eginik Union Europeane Unitât te diviersitât Jeropeeske Uny ienheid yn ferskeidenheid  (Frisio/Nederlando, Germanio, Danio) Aonadh Eòrpach Aonachd ann an eugsamhlachd  (Skotlando/Britio) Unión Europea Unidos na diversidade  Galegio Unyans Europek   (Kornvalo/Britio) Unio Europaea  In varietate concordia Europäesch Unioun Eenheet an der Verschiddenheet Europese Unie Einheid in väölderheid  (Limburgo/Nederlando, Belgio, Germanio) Eirōpõd Īt   (Latvio) Europska unija   (apud Cottbus/Germanio) Union Europenga Unita ant la diferensa  (Piemonto/Italio) Uniòn d'Eorôpa aŭ Uniùn d'Euròpa Unita ant la diferensa  (Lombardio/Italio) Ounion Ouropeia   (Portugalio) Ünjôn Ürëpéj Auniti 'nda differenza Europäisch Union Eenig in Ünnerscheedlichkeit  (Nederlando, Germanio, Danio) Union Europèa Una dins lo divèrs  (Okcitanio/Francio) Европейский Союз (Jevropejskij Sojuz) Согласие в многообразии European Union  Ae mynd, monie kynd  (Skotlando/Britio) Unione Europea Unius in sa dissimbillàntzia  (Sardio/Italio) Eurohpa Uniovdna   (Norvegio, Svedio, Finnlando) Uniuni Europea Junciuti ntâ diffirenza  (Sicilio/Italio) Europska unija Jednota we wšelakorosći  (apud Bautzen/Germanio) Õuruupa Liit   (Estonio) Union Uropeyinne   (Valonio/Belgio, Francio, Luksemburgo) אײראָפּעיִשער פֿאַרבאַנד (Ayropeisher Farband)
Nossa Senhora das Graças
Nossa Senhora das Graças estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.834 loĝantojn en 2010.
Občina Dol pri Ljubljani
Loko, priskribo
Občina kuŝas en valo laŭlonge de la rivero Sava. Suda limo de la komunumo estas preskaŭ laŭ tuta longo formita de la rivero. La alteco de oriento ĝis okcidento leviĝas malrapide de ĉirkaŭ 255 m ĝis 275 m. Al la nordo leviĝas la malalta montoj al alteco de preskaŭ 740 m.
Komunumoj
La municipo konsistas el 19 vilaĝoj: Beriĉevo, Brinje, Dol pri Ljubljani, Dolsko, Kamnica, Kleĉe pri Dolu, Klopce, Kriĵevska vas, Laze pri Dolskem, Osredke, Petelinje, Podgora pri Dolskem, Senoĵeti, Videm, Vinje, Vrh pri Dolskem, Zaborŝt pri Dolu, Zagorica pri Dolskem, Zajelŝe.
12287 Langres
12287 Langres estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca urbo Langres en la sudo de la departemento Haute-Marne. Tie naskiĝis Denis Diderot.
Tizba (persona nomo)
Tizba virina persona nomo grekdevena.
Diverslandaj variantoj
Θίσβη, Thisbe
Arvell Shaw
Arvell SHAW (15a de Septembro, 1923, Sankta Luiso, Misurio – 5a de Decembro, 2002, Roosevelt, Novjorkio) estis usona ĵaza kontrabasisto, plej bone konata pro sia laboro kun Louis Armstrong.
Shaw lernis ludi tubjon en altlernejo, sed ŝanĝis al baso tuj poste. En 1942 li laboris kun Fate Marable en riverŝipoj veturantaj sur la rivero Misisipo, poste servis en la mararmeo el 1942 al 1945. Post tio li ludis kun Armstrong en sia lasta granda bando, el 1945 al 1947. Shaw kaj Sid Catlett poste aliĝis al Louis Armstrong All-Stars ĝis 1950, kiam Shaw apartiĝis por studi muzikon. Li revenis por ludi kun Armstrong el 1952 al 1956, kaj ludis en la muzikalo de 1956 nome High Society.
Post tio li laboris ĉe la CBS kun Russ Case, kun la trio de Teddy Wilson, kaj ludis kun Benny Goodman ĉe la Brusela Monda Foiro de 1958. Post kelkaj jaroj en Eŭropo, li ludis denove kun Goodman en turneo tra Centrameriko en 1962. El 1962–64 Shaw ludis denove kun Armstrong, kaj foje akompanis lin ĉirkaŭ la fino de la 1960-aj jaroj.
Pouzauges (stacidomo)
Pouzauges estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Meilleraie-Tillay, apud Pouzauges, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Sables-d'Olonne - Tours (525000).
Johann Philipp Kirnberger
Johann Philipp KIRNBERGER (n. 24-an de aprilo 1721 en Saalfeld/Saale; m. 27-an de julio 1783 en Berlino) estis germana muzikteoriisto kaj komponisto.
Vivo
Dokumentita estas mallonga stacio de Kirnberger en 1741 en Lepsiko, kaj oni supozas, ke li tiutempe estis ankaŭ unu el la lernantoj de Bach. Post mallonga restado en Dresdeno li iris por dek jaroj (1741 ĝis 1751) al Pollando, kie li aktivis en diversaj postenoj i.a. kiel klavicenisto kaj kapelmajstro.
Meze de la 50-aj jaroj de la 18-a jarcento Kirnberger revenis Germanien, por sekvi instruadon pri la violonludado. Post dungado kiel violonisto en la reĝa kapelo (orkestro) en Potsdamo, li poste aliĝis la kapelon de la markgrafo Henriko en Rheinsberg. Ĝis sia morto li alprenis en 1758 postenon kiel kompozicia instruisto de Amalie de Prusio kaj aktivis krom tio kiel kapelestro kaj muzika konsilanto ĉe la prusa kortego. Tiutempe ekestis granda parto de liaj komponaĵoj.
Kirnberger konstruis entute tri temperitajn agordojn. La plej niveligitan trian agordon oni ofte nomas Kirnberger-agordo.
Registrado (muziko)
La Registrado signifas en la muziko
Sub antaŭregistrado oni komprenas la aranĝadon de orgenpeco sur konkreta orgeno far‘ de la koncertonta orgenisto. Tio ĉi estas necesa procedo, ĉar neniu orgeno egalas la alian. depende de la grandeco de la orgeno kaj la ludota literaturo (vd. orgenmuziko) la antaŭregistrado de unuhora orgenkoncerto povas daŭri 1-6 horojn. Sub provregistrado oni komprenas provon kune kun registranto, dum kiu oni ekzercas registroŝanĝojn kaj registradajn procedojn.
Ekzistas — laŭ epoko kaj muzika pejzaĝo — normregistraĵoj k.e. pleno, fonds doŭ aŭ grand chœur. Detalaj registradordonoj de komponistoj en la nototekstoj estas kutimaj ekde la 19-a jarcento.
Vidu ankaŭ
Orgen-glosaro
Notoj kaj referencoj
Germanlingva vikipedio
Ulfilo
Ulfilo, ankaŭ nomata Vulfilo aŭ Ulfilas, estis gota episkopo-misiisto el Konstantinopolo el la 4-a jarcento, tradukis Biblion el la greka en la gotan. Por tio li disvolvigis la gotan alfabeton. Li aliĝis al Arianismo kiu estis iam majoritata en la Romia Imperio kaj konvertis multajn visigotojn kaj ostrogotojn al tiu tendenco; pro tio ili konfliktiĝis kun katolikoj kiam ili alvenis al Sudokcidenta Eŭropo, nome aktualaj Iberio, Francio kaj Italio.
Lebring-Sankt Margarethen
Lebring-Sankt Margarethen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Lajos Tisza
TISZA Lajos (tisa) estis hungara politikisto naskita en Nagyvárad la 5-an de aŭgusto 1798 kaj mortinta en Geszt la 23-an de aŭgusto 1856. Li estis la patro de Lajos Kálmán Tisza kaj Domokos Tisza.
Kariero
Tisza estis administranto de Bihar, en 1825 vicnotario de departemento Bihar, en 1829 ĉefnotario, en 1832 la unua vicprefekto kaj landkunvena sendito, en 1837 denove vicprefekto, de 1841 ĝis 1848 loktenanto de ĉeprefekto, samtempe imperiestra reĝa kameristo.
Campaign for Liberty
Paul anoncis la oficialan komencon de La Kampanjo por Libereco ĉe la Teksasa Respublikana Kunvenego la 12-an de junio, 2008
Vikinga koloniado en Ameriko
La vikinga koloniado en Ameriko komenciĝis, kiam la vikingoj esploris kelkajn areojn de Norda Atlantiko, kiuj inkluzivis la insulon Gronlando kaj parton de la marbordo de Nordameriko, ekde la 10-a jarcento. Kvankam la vikinga kolonio en la glacia insulo Gronlando eble daŭris 500 jarojn, la setlejoj en vera Nordameriko estas etaj kaj mallongdaŭraj pro kio ne ekzistis kolonioj en la amerika kontinenta teritorio.
La alveno de vikingoj en Amerikon kelkfoje estas konsiderata kiel provokema aserto kiu pridubigas la tradician atribuadon al Kristoforo Kolumbo esti la unua eŭropano kiu atingis Amerikon. Nuntempe oni konfirmas ke la vikingoj atingis la insulon Novlando per la malkovraĵoj en L'Anse aux Meadows, sed ne ke atingis la kontinentan mason. La etskala vikinga setlejo L'Anse aux Meadows en Novlando, deklarita Monda heredaĵo de UNESKO, estas la sola reala spuro kiun la nordianoj lasis en nordamerika teritorio.
La celo de la vikingoj alveninte en Amerikon estis ĉefe la regado sur la navig-vojoj kaj la enspez-rajtoj por vendado en Eŭropo de bestoj kaj aliaj bonhavaĵoj.
La nordiaj sagaoj, du vikingaj tekstoj el la 13-a jarcento, estas la unua eŭropa verkita fonto kiu parolas pri Ameriko. Tie ili mencias kvar amerikajn regionojn: Groenland (Verda Lando), Helluland (Rojlando), Markland (Arbarlando) kaj Vinland (Vinlando).
Eŭropa ŝoseo 55
La eŭropa ŝoseo 55 (E 55) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo tra la urbo Helsingborg en Svedio kaj la urbo Kalamata en Grekio, kaj pasas interalie tra Kopenhago, Berlino kaj Prago.
Svedio
La ŝoseo transiras la markolon inter Balta maro kaj Norda Maro.
Italio
Inter Italio kaj Grekio la ŝoseo transiras Adriatikon.
Tempa logiko
La tempa logiko estas etendo de la modala logiko, kiu estas praktike uzata en sistemoj de reguloj, kie gravas la nocio de tempo. Ekzistas ia rilato kun aliaj variaĵoj de logiko, por ekzemplo, la modala logiko. Ties studo havas gravon en la informadiko ĝis aktuale.
Por ekzemplo, oni konsideru la frazon: "Mi malsatas"; kvankam ties signifo estas sendependa de la tempo, la valoro de vero aŭ falseco de tiu frazo povas varii pro la tempo en determinita sistemo kiu inkludas manĝagadojn; tial, depende de la sistemo, kelkajn fojojn ĝi estos vera kaj aliajn falsa, kvankam neniam estos vera kaj falsa samtempe.
La tempa logiko estis jam studita de Aristotelo; en kelkaj de liaj verkoj estas esprimoj kiuj montras ian analogion kun la tempa logiko de unua ordo; tiel aperas esprimoj kun ekzistokvantigiloj kaj universalaj kvantigiloj.
Fokoĉasado
Fokoĉasado aŭ fokobuĉado estas la intensiva ĉasado je fokoj. La fokoĉasistoj eluzas por tiu la fakton, ke multaj fokoj vivas en kolonioj dum la id-naska periodo. La fokoj precipe en foraj insuloj ne havas malamikojn kaj tiel ili estas senprobleme mortigeblaj. La mortigo okazas parte per metalstangoj (hakapikoj) kaj aliaj obtuzaj armiloj, por domaĝi la felon (ne damaĝi per truoj). Hodiaŭ la ĉasistoj jam uzas pafilojn.
Historio
La fokoĉasado apartenas al tradicia vivmetodo de la inuitoj kaj servas ĉefe por memprizorgo.
Pro malpermeso de ĉsaado je norda kaj suda marursoj, oni turnis sin pli forte al la fokoj kiel feldonaj bestoj. La moderna amasa fokobuĉado okazas sur nordorientaj bordoj de Kanado, kie sel-fokoj estas mortigitaj por ties felo, oleo kaj (lastatempe) karno. Oni povas gajni ĉ. 12 kg da graso, dum fokofelo estas vendebla je prezo de 70 kanadaj dolaroj.
Kanado permesis en 2006 ĉasadon de 325.000 fokoj (2007: 270.000), dum la Fiŝada ministerio de Kanado kalkulis je aro de 5,8 milionoj da fokoj sur kanada teritorio. La felon aĉetas ĉefe Norvegio, Danio, Ĉinio.
La buĉado okazas ĉiujare en aprilo.
Protestoj
Dum la fiŝistoj apelacias je tromultiĝo de la fokoj – pro manko de natura malamiko – kaj tiel je amasa vorado de valoraj fiŝoj, la fokoprotektantoj apelacias je la kruda buĉado de la kelktagaj fokidoj. Laŭ asertoj, la senfeligo okazas kelkfoje, kiam la fokido ankoraŭ vivas.
Konataj protestantoj estas ekz. Brigitte Bardot (ekde 1976), Paul McCartney, Heather Mills (ambaŭ en 2006), Greenpeace-aktivistoj.
Deonísio da Silva
Deonísio da SILVA [diuNIzjo daSILva] estas brazila esperantisto, universitata profesoro kaj verkisto de pluraj portugallingvaj libroj.
Nicolaus Hasse
Nicolaus (ankaŭ: Nikolaus) Hasse (* ĉ. 1617 en Lübeck; † depende de la fonto inter la sanktula tago Michaelis kaj kristnasko 1670 resp. 8-a de marto 1672 en Rostock) estis germana komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Vivo
Nicolaus Hasse verŝajne ricevis muzikinstruon de sia patro, Peter Hasse. En 1642 Nicolaus Hasse iĝis orgenisto de la preĝejo St. Marien en Rostock. Laŭ unu fonto li emeritiĝis en 1671, kio kontraŭas la mortodaton indikatan de alia fonto.
Hasse ŝajne havis financajn problemojn, ĉar li plurfoje petis pri salajratigoj aŭ antaŭpagoj. Li havis filon, kiun li volis sendi al Hamburgo pro provmuzikado.
Verkaro
De Hasse konserviĝis 21 suitoj por vjolo kaj ĝeneralbaso, 13 polaj dancoj por trumpeto kaj ĝeneralbaso evidente destinitaj por Collegium musicum, 1 „Aufzug“ [akto] samkiel 50 sakralaj kantoj; pluaj verkoj estas malaperintaj. Orgenverkoj nur dise troveblas. Liaj sakralaj kantoj, kies melodia deveno ne ĉiel certas, apogixas al la madrigalstilo kaj montras fortan esprimivon.
Kastelo de Guadamur
La Kastelo de Guadamur estas kastelo situanta en la municipo de Guadamur, en la provinco de Toledo (Kastilio-Manĉo, Hispanio).
Situo
La kastelo estas situanta oriente de la vilaĝo, en la Monteto de la Ermitejo, malgranda elstaraĵo ĉe kiu pasis la rojo kiu trapasis la vilaĝon.
Péronne-en-Mélantois
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono . La loĝloko situas en la historia regioneto nederlande nomata Medeland kaj francigita je nomo Mélantois, kio speguliĝas en la komunumonomo.
Tiglieto
Tiglieto estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj [Campo Ligure]], Genova, Masone, Molare (AL), Ponzone (AL), Rossiglione, Sassello (SV), Urbe (SV).
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Bedigliora
Bedigliora estas komunumo de la Komunumaro Sessa kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 622 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Bedigliora situas en la tiĉina regiono Malcantone sur la montoj inter la Lago de Lugano kaj la Majora Lago. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bedigliora kaj Banco, Nerocco, Feredino kaj Ronesco.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,48 km², de kiuj 74,2% estas kovritaj de arbaro, 8,1% servas por agrikulturo kaj 16,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bedigliora limas en nordo al Novaggio, en oriento al Curio, en sudoriento al Pura, en sudoriento al eksklavo de Curio, en sudo al Croglio, en okcidento al Sessa, kaj en nordokcidento al la eksklavo Bombinasco de la komunumo Curio.
Trafiko
Bedigliora situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Bedigliora pasas kurboriĝaj konektaj vojoj al Sessa, Croglio, Novaggio kaj Curio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas en distanco de proksimume 20 kilometroj nordoriente de la komunumo. Pere de buslinio de Ponte Tresa al Novaggio la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bedigliora datiĝas el la jaro 1335 kiel Bedaliola. En Banco estis trovitaj tomboj kun enskriboj en la etruska lingvo kaj hakilo el la neolitiko. Dum mezepoko Bedigliora formis kun Banco, Curio kaj Novaggio subvoktejon.
Kvášňovice
Kvášňovice (Kwaschnowitz, antaŭe Kwaschniowitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1364.
10978 Bärbchen
10978 Bärbchen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Barbara Börngen (1934–2010), kies karesnomo estis Bärbchen. Ŝi ĉiam subtenis la agadojn de sia edzo Freimut Börngen en la Observatorio Karl Schwarzschild de Tautenburg. La nomo estis proponita de Freimut Börngen kaj de Lutz D. Schmadel.
Citadelo de Namur
La impona Citadelo de Namur kiu daŭre superregas la urbon estas pruvo de tio ke la urbo Namuro jam delonge estas grava kruciĝo de vojoj kaj estis dum pli ol 2000 jaroj tre grava fortikaĵo en okcidenta Eŭropo.
Praktikaj informoj
La citadelo estas alirebla ĉiun tagon de la semajno. La parto Terra Nova de aprilo ĝis novembro estas malfermita de la 8h ĝis la 18h. Ekster la turisma periodo, ĝi estas nur malfermita de la 8h ĝis la 17h.
Historio
La citadelo laŭ la jarcentoj estis ofte atakita kaj detruita, sed ĉiam denove rekonstruita. La nuna aspekto estis skizita kaj konstruita de la nederlandanoj en 1815. Sub la nederlandaj muroj restis tamen multaj intaktaj koridoroj kaj elementoj.
Dum la mezepoko Namur iĝis la ĉefurbo de graflando kaj oni konstruis fortikaĵon protektita per kastelfosaĵo. De tio hodiaŭ nur videblas kelkaj turetoj.
Je la fino de la mezepoko la graflando Namur, la kastelo, la urbo kaj sia enloĝantaro estis venditaj al Filipo la Bona. La lasta grafo, Jano III, havis multegajn ŝuldojn kaj estis devigata tion fari. Ekde 1429 Namur estis parto de la Burgonda Imperio. En 1488 la kastelo estis unuafoje atakita per kanonado. Tiel granda parto estis detruita. La eltrovo de la kanono iĝis fortikaĵoj senvaloraj. Estis bezonata alia defendosistemo. Tial oni konstruis novajn remparojn: dikajn murojn kiuj estis protektitaj per dika tavolo da tero por povi rezisti al la kanonado de la atakantoj. Malantaŭ tiu remparo troviĝis rifuĝejoj kiuj ankaŭ estis kovritaj per tero por defendi la soldatojn kontraŭ la atakoj.
Komence estis ŝtonaj kanonkugloj, poste el fero. La kugloj el fero estis tre efikaj, ĉar oni povis ilin hejtigi en fajro. Tiel iĝis veraj fajrobomboj kiuj 20 minutoj poste daŭre postardis. Poste oni inventis la eksplodantan bombon. Temis pri kanonkugloj plenigitaj per pulvo. Tiel ĉi eblis detrui la internon de la kastelo. Tial oni kreis citadelon aŭ malgrandan urbon – kastelon enfositan. En la XVIa jarcento malantaŭ la fortikaĵo de Namur oni konstruis unuan remparon kontraŭ la kanonado, poste duan.
Bastiono estas elstara parto de la remparo kun du flankoj kaj du pintaj muroj. En la subkonstruaĵo de tiuj ĉi bastionoj troviĝis paftruoj el kiuj la malamikoj kiu troviĝis en la kastelfosaĵo estis pafitaj. La bastiono tiel iĝis la spino de la defendado.
La citadelo de Namur iĝas strategie ĉiam pli grava kaj ekde 1640 estis kreita tri remparoj kun multe pli grandaj bastionoj. La tria parto de la citadelo oni nomis “Terra Nova”-n. Ankaŭ la ĉiam pligrandiĝanta urbo estos protektita per remparo kun bastionoj same kiel la kastelo.
En 1690 la nederlandanoj kunlaboris kun la hispanoj. Ili opiniis ke la plej malforta punkto de Terra Nova, la ravino de La Foliette, estis nesufiĉe kapabla kontraŭstari atakon. Tial la unua granda fortikaĵo estis konstruita, la Fortikaĵo de Oranĝo.
Ludoviko la XIVa atakis la urbon de Namur en 1692. Estis tre grava atako kaj li sukcesis konkeri la urbon. Tri jaroj poste la angla reĝo Vilhemo III rekonkeris la citadelon kun la helpo de nederlandanoj. Estis batalo kiu daŭris du monatojn.
En 1713, post la traktato de Utrecht kiu finis la militojn de la XVIIa jarcento, Namur estis metita je aŭstra kuratoreco. Sed laŭ la traktato la nederlandanoj rajtis gardi kelkajn militajn konstruaĵojn kiel ŝildo kontraŭ Francio. Namur estis unu el tiuj fortikaĵoj kaj ĝi estis tute rekonstruita kaj eĉ plifortigita de la nederlandanoj. Tiel la citadelo iĝis la plej granda fortikaĵo de Eŭropo.
En 1746 la fortikaĵo estas konkerita de Ludoviko XVa. Li konstruis belegan skalomodelon de Namur kiu daŭre povas esti vizitata en la franca urbo Lille.
Dum la Franca revolucio de 1789 la citadelo estis denove ekokupita de la francoj, sed Namur estis forlasita de Napoleono, ĉar li samopiniis kiel la romianoj ke la loko ne havis strategian signifon. Post Napoleono la nederlandanoj revenis kaj la citadelo regajnis sian signifon. Ili rekonstruis la fortikaĵon kaj sekvis pli malpli la samajn planojn kiel antaŭe. Ĝis hodiaŭ la citadelo estas konservita sub tiu formo.
Post la foriro de la nederlandanoj en 1830 pro la belga sendependiĝo, la citadelo iĝis kazerno de la belga armeo, kiu kromkonstruigis kelkajn konstruaĵojn. La belgoj daŭre investis en la plifortigon de la citadelo, sed tamen en 1914 kaj en 1940 la germana armeo nur bezonis kelkajn tagojn por okupi ĝin tute.
Tiu ĉi malnova konstruaĵo estas historia peco de tero sur kiu preskaŭ ĉiuj eŭropaj armeoj sin interbatalis. Nun ĝi estas finfine paca renkontejo por la posteuloj de la antaŭaj malamikoj kiuj sin retrovas en unuiĝinta Eŭropo post tiom da sensencaj militoj.
Stern-grupo
La Stern-grupo (Ŝtern-grupo) aŭ Leĥi kiu estas akronimo por (לוחמי חירות ישראל, signifante "Batalantoj por libereco de Israelo") estis radikala paramilitara subgrunda organizo en Palestino. Kritikantoj nomas ĝin terorista grupo pro atencoj. La grupo agadis dum la Brita mandato Palestino, antaŭ fondiĝo de Israelo. La britoj nomis la grupon Stern Gang (Stern-kunularo) laŭ la fondinto Avraham Stern.
Leĥi estis fondita en 1940 kiel ido de Irgun. Ĝi originale nomiĝis Irgun Cvaj Leumi be-Jisrael (akronimo Ecel, "Nacia Militarorganizo en Israelo"). Post morto de Stern en 1942 kaj aresto de multaj membroj, la grupo malaktiviĝis, ĝis ĝi estis refondita kiel "Leĥi" kun triumviro el Israel Eldad, Natan Yellin-Mor kaj Jicĥak Ŝamir. Ŝamir iĝis 40 jarojn poste ĉefministro de Israelo.
Leĥi agadis laŭ principoj de kontraŭ-imperialismo kaj taksis la britan regadon pri Palestino neleĝa. Ili atakis ĉefe britajn celojn, soldatojn kaj parte eĉ judajn kunlaborantojn. Ili atakis, sabotis, eksplodis ankaŭ pontojn, fervojajn relojn, naftorafinejon. La organizo estis financata per prirabo de bankoj kaj personaj donitaĵoj.
Plej konata atako okazis en novembro de 1944, kiam Leĥi-trupo pafmurdis Lord Moyne, britan ministron pri Proksima Oriento kaj amikon de Winston Churchill. Tio okazis en Kairo sur publika strato. Churchill ordonis publike pendumi la atencintojn en Kairo, kio okazis komence de 1945.
Post fondo de Israelo, Leĥi malfondiĝis formale, sed kaŝe plu agadis ĉefe en Jerusalemo kaj eĉ murdis UN-senditon Folke Bernadotte. Pro tio, la grupo estis perforte disbatita en septembro de 1948, tamen la supozeblaj atencintoj estis poste amnestiitaj de la israela ŝtato.
Ruanda genocido
La Genocido en Ruando kontraŭ tutsioj kaj parte ankaŭ kontraŭ hutuoj komenciĝis en la nokto de la 6-a al la. Dum nur 100 tagoj estis mortigitaj inter 500.000 kaj 1 miliono da homoj. La preteksto estis la konflikto inter tiutempa Ruanda registaro kaj la ribela movado Ruanda Patriota Fronto.
Tschurndorf
Tschurndorf, kroate Čulindrof, hungare Csóronfalva [ĉOronfalva] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Weppersdorf. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Czundra.
Ruanda genocido
Antaŭkoloniisma epoko
La historio de Ruando, Burundo kaj orienta Kongo plenas je konfliktoj inter du popoloj konataj kiel Tutsioj (Tutsi) kaj Hutuoj (Hutu). Estas diversaj opinioj pri tio ĉu temas pri vera diferenco en raso kaj deveno, aŭ ĉu la diferenco estas cefe ekonomia. Laŭ la unua hipotezo, temis pri elmigrado de norda tribo, sin dediĉinta ĉefe al bestobredado, al lando jam okupita de agrokulturistoj. Laŭ la dua hipotezo, estas tiu ĉi diferenco en ekonomia okupiĝo, kiu markis la distavoliĝon. En tiu kazo, estus la politiko de la posta kolonia potenco (Belgio), kiu markis la diferencon, por apogi sin sur la malplimulta grupo.
Tschurndorf
Situo
Tschurndorf situas sur deklivoj antaŭ montoj. Oberpullendorf troviĝas je 14 km-oj.
Ruanda genocido
Antaŭkoloniisma epoko
Laŭ la triba hipotezo, estis en la 15-a jarcento kiam okazis la almigrado de la tutsioj el la teritorio de Sudano kaj Etiopio al Ruando kaj Burundo, verŝajne, pro araba invado. La ĉefa okupiĝo tiutempe estis bestobredado (bredado de zebuoj), tamen sufiĉe frue la triboj konsistigas la feŭdan eliton sub la gvido de regnestro (mvami), subigante la lokajn tribojn hutuajn kaj transprenante ilian lingvon. Legendoj de tutsioj rakontas pri la unua regnestro de Ruando Giĥango, kiu konkeris la teritorion de kelkaj regnoj ĥima, militvenkis kelkajn potencajn baĥinza, la reĝojn de hutuoj, kaj starigis sian potencon super la tutan regionon, kiu konsistigas la teritorion de modernaj Ruando kaj Burundo. Formiĝo de la Imperio Tutsi Hema.
Tschurndorf
Historio
La unua certa mencio pri la vilaĝo okazis en 1527. Post 2 jaroj kaj en 1532 la turkoj detruis ĝin, poste kroatoj refondis la komunumon. En 1910 vivis tie 399 homoj, (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 Csóronfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste Tschurndorf al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Tschurndorf aliĝis al Weppersdorf.
Ruanda genocido
Koloniisma epoko
Ekde 1890, laŭ la Helgoland-Zanzibaro-kontrakto Ruando estis parto de Germana Orient-Afriko, kvankam nur poste ĝi estis vere regata de Germanio. En 1900 la Blankaj Patroj, afrikmisiistoj, fondis sian unuan misiejon en Ruando.
En la jaro 1916 la regiono estis preskaŭ sen rezistanco okupita de belgaj kaj britaj trupoj.
28593 Ryanhamilton
28593 Ryanhamilton estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ruanda genocido
Koloniisma epoko
Ofte aperas en la okcidentaj amaskomunikiloj, ke tutsioj kaj hutuoj estas du etnaj grupoj. Tamen tio ne povas esti, ĉar etna grupo havas unu lingvon kaj unu teritorion. Tutsioj kaj hutuoj havas la saman lingvon kaj la saman teritorion. Diversaj aŭtoroj, inter ili Kapuczinski en la verko "Ebono" asertas, ke temas pri kastoj. Sed fakulo asertas, ke la germanoj, kiuj regis la landon antaŭ belgoj, inventis sistemon jenan: posedanto de malpli ol dek bovinoj estis en kategorio hutuo, kaj posedando de pli ol dek bovinoj estis en kategorio tutsio. El tio oni povas kompreni, ke eblas ŝanĝi la grupon, kaze de akiro aŭ perdo de bovinoj.
28593 Ryanhamilton
Nomo
Ĝia nomo honoras Ryan Hamilton, Ĉefon de la Instrumentaro ĉe la Observatorio Lowell. Li gvidas la strebojn de bonteno, operacio kaj disvolvo por miriado da astronomiaj instrumentoj tra pluraj situejoj, de la Lowell Discovery Telescope de 4,3 m ĝis la nova teleskopo Peggy and Eric Johnson de 1 m, kaj multenombraj aliaj.
Ruanda genocido
Koloniisma epoko
Post la unua mondmilito Ruando iĝis belga kaj pro tio la oficiala lingvo ĝis nun estas la franca.
En 1933 la belga koloniadministracio enkondukis rasan klasifikadon por identigiloj.
Ekde 1946 Ruando estis trustregiono de la Unuiĝintaj Nacioj.
En 1959 okazas la detronigo de la reĝo tutsia Kigeri la 5-a kaj la neniigo de privilegioj de tutsioj. La plimulta hutua loĝantaro akuzas ilin pri subiĝo antaŭ la blanka koloniismo.
Postkoloniisma epoko
En 1960 hutua partio, Parmehutu, gajnis la unuan komunumajn balotojn. Post tio okazis la "puĉo de Gitarama": ĉiuj urbestroj kaj komunumestraroj estis invititaj al konferenco en Gitarama. Nur malmultaj antaŭsciis, ke temis pri fondo de nova portempa konstitucio. Oni elektis portempajn parlamenton kaj prezidenton. Al tio sekvis la proklamo de la respubliko Ruando far la Parmehutu-registaro en januaro 1961.
La konflikto inter la triboj Hutuoj kaj Tutsioj plurfoje riveliĝadis en masakroj kaj ekziloj post tio, kiam en 1960 Belgio forigis sian kolonian potencon el la lando. 160.000 tutsioj forlasas Ruandon. Komence de la 1990-aj jaroj en la ekzilejo en Ugando formiĝis ĉefe el Tutsioj la Ruanda Patriota Fronto (RPF), kiu celis revenigon de ĉiuj fuĝintoj kaj transprenon de la potenco. Pluraj provoj invadi la landon komence estis sensukcesaj kaj nur demonstris konstante pligrandiĝantan militan prepariĝon de la ribelantoj.
La Unuiĝintaj Nacioj, malkontentaj pro la foriro de la belgoj, reagis en marto 1961: post la dekok-monata transiro de koloniisma al nova represiva sistemo ekzistis danĝero por la tutsia malplimulto. La situacio estis sufiĉe maltrankviliga.
La okazis parlamentbalotoj, kiujn gajnis la Parmehutu-partio per 77,7% de la voĉoj. En oktobro estis elektita Grégoire Kayibanda kiel prezidento. La Ruando oficiale sendependiĝis. Tiam jam vivis 350.000 ruandanoj, ĉefe tutsioj, eksterlande.
La atenco kaj la amasmortigado
La eksplodo de la milito en Ruando venis post kiam la 6a de aprilo de 1994 la hutuaj radikaluloj murdis la tiaman prezidenton Juvanal Habjarimana, ankaŭ hutuo, kiam tiu veturis per aviadilo. Tiaj radikaluloj intencis haltigi la pacnegocadon de tiu hutua prezidento kun la tutsia gerilo, kion apogis la internacia komunumo; tiu negocado estis finonta per registaro de nacia unuiĝo kun reprezentantoj de ambaŭ etnoj. Dum la atenco mortis ankaŭ la prezidento de Burundo Cipriano Ntajamira.
Ĉirkaŭ la preciza faligo de la aviadilo okazis terurigaj radikampanjoj de Hutu Power (Hutua Povo) kiu varmigis la animojn de la kontraŭaj hutuoj kaj tutsioj. Post tio la hutuoj kulpigis la tutsiojn pri tiu murdo kaj komencis amasmortigadon kiu kaŭzis la mortojn de ĉirkaŭ 800.000 tutcioj kaj hutuoj dum malpli da 100 tagoj.
En 2006 francia komisiono konkludis ke la kulpulo de la atenco estis la tutsio Paul Kagame, kiu estis la tiama ruanda prezidento. Tio rompigis la rilatojn inter la ruanda registaro kaj la franca ekskoloniiganta kaj senkoloniiginta lando. Ŝajne Francio armiligis la hutuojn kontraŭ la tutsiojn.
En 2010 sendependa komisiono (komponita de ruandanoj kaj brutoj) fintrovis la verajn kulpulojn, inter ili la kolonelon Teoneste Bagasora, kiel estro de la operaco kaj la veran fakton ke la aviadilo estis faligita de du misiloj lanĉitaj el la militbazo de la ĉefurbo Kigali, sub kontrolo de la ruanda armeo.
Kronologio
Antaŭ la masakro, kelkaj hutu-komercistoj aĉetis milojn da maĉetoj el Ĉinio ($0,90/Peco), kiuj estis malmultekostaj murdiloj.
Centtaga mortigo
Dum tri monatoj (de aprilo ĝis julio) la Radio Télévision des Mille Collines kuraĝigis tagon post tago, horon post horo la genocidon, citante nome la tutsiojn ankoraŭ ne mortigitaj en tiu aŭ tiu ĉi loko. La masakroj atingis hororpintojn.
Simplaj ŝtatanoj estis implikitaj en la masakroj. Multaj tutsioj estis mortigitaj de siaj propraj najbaroj. Kiel mortigilojn oni ofte uzis tranĉilojn (maĉetojn). Oni vaste praktikis marĉandi la morton kun siaj viktimoj: mortpafo en la kapon kostis 30 dolarojn, senpage oni mortigis per maĉetoj. La plej kruelaj estis la mortigoj en la lokoj de portempa kolektiĝo de rifuĝintoj: en lernejoj, preĝejoj, k.s.
Sekvoj
Laŭ decido de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj, oni starigis internacian kortumon por Ruando (ICTR), kiu instruas je plej alta politika nivelo ekde 1995 el Arusha, Tanzanio, la aferon kaj jam kondamnis kelkajn kulpintojn. Sed la tasko de tiu tribunalo estas nur kondamni la planintojn de la genocido. Por procesoj kontraŭ centmiloj da simplaj ŝtatanoj, Ruando starigis en 1999 tradiciajn vilaĝkortumojn, nomataj Gacaca-tribunaloj.
Gábor Bernáth
Gábor Bernáth [bernAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernáth Gábor estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Suomia Scienca Akademio (1992). Gábor Bernáth naskiĝis la  1933 en Kunszentmiklós. Li mortis la 2009 en Szeged.
Biografio
Gábor Bernáth frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1957. Post siaj studoj li instruis samloke ĝis 1979. Li doktoriĝis en 1962, li kandidatiĝis en 1967, li doktoriĝis el kemiaj sciencoj en 1974. Li estis katedrestro en la kemia instituto inter 1979 kaj 1998, poste universitata profesoro ĝis 2003. En tiuj jardekoj okazis interrompoj, tiam li plurfoje estis gastoesploristo aŭ gastoprofesoro eksterlande. En 2003 li emeritiĝis. Li okupiĝis pri sintezo de heterociklaj kombinaĵoj, li havis 23 patentojn pri medikamentoj. Li ricevis premiojn aŭ medalojn inter 1989 kaj 2007.
Lombardio
Lombardio aŭ Lombardujo (itale Lombardia, lombarde Lombardia aŭ ) estas regiono en norda Italio. Ĝia ĉefurbo estas Milano; aliaj gravaj urboj estas Breŝo, Monza, Pavio, Bergamo, Como, Kremono kaj Varese.
La nomo de la regiono devenas de la nomo de la ĝermana popolo de la langobardoj, kies ĉefurbo estis Pavio.
Geografio
La Antaŭalpoj etendiĝas de la Lago Maggiore al la Lago di Garda. La ĉefaj alptransirejoj de Lombardio estas Splügen (Lombardio-Grizono, Svislando), Stelvio (Lombardio-Supra Adiĝo/Sudtirolo), pasejo Tonale (Lombardio-Trentino).
La suda limo de la regiono estas Pado, la plej longa rivero en la itala duoninsulo. Aliaj grandaj riveroj estas Tiĉino, Adda, Oglio. En la nordo troviĝas la lombardujaj lagoj: Lago Maggiore, Lago de Lugano, Lago de Como, Lago Iseo, Garda-Lago. Pri tiuj oni povas konsideri, ke Lombardio, spite esti interna regiono (nemara), ĝuas 600 km da akvobordo, kvazaŭ marbordo.
Ekonomio
Lombardio, unu el la plej riĉaj landoj en Eŭropo, estas plena je industrioj: ŝtalfabrikoj (Falck), rafinejoj, aŭtofabrikoj (Autobianchi, Maserati, Alfa Romeo, Innocenti), eldonejoj (Rizzoli, Mondadori), fabrikoj de meblaro, ŝuoj, nutraĵoj, ktp.
Provincoj
La dekdu provincoj de Lombardio estas Varese, Como , Lecco , Sondrio , Milano [miLAno], Bergamo , Pavio aŭ Pavia , Lodi , Kremono aŭ Cremona , Breŝo aŭ Brescia , Mantova kaj Monza. La provinco Monza kaj Brianza ekfunkciis en 2009.
Pouzauges
Pouzauges estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pouzaugeais.
Piramo (persona nomo)
Piramo vira persona nomo grekdevena.
Diverslandaj variantoj
Пирам, Píram , Pyram , Pyrame , Píramo , Piramo , Πύραμος , Pyramus (latine)
Hospitalo Sankta Spirito (Nurenbergo)
La Hospitalo Sankta Spirito (Heilig-Geist-Spital) en Nurenbergo estis la plej granda urba institucio por la prizorgado de malsanuloj kaj maljunuloj en la imperie senpera urbo Nurenbergo. Estas fama kiel konservejo de la regnaj insignoj, kiuj inter 1424 ĝis 1796 estis gardataj en Nurenbergo. La siatempe plej riĉa nurenberga burĝo, Konrad Groß, fondis kaj konstruigis ĝin parte super la rivero Pegnitz.
Historio
La malsanulejo estis konstruata en la jaroj 1332 kaj 1339 kune kun preĝejo. En la jaro 1420 oni alkonstruis kapelon, kiu estis donaco de patricio Herdegen Valzner, kiu estis prizorganto de la malsanulejo.
Aleksandr Zajcev
Biografio
Lia patro estis te- kaj suker-komercisto, kiu decidis ke lia filo devis sekvi lin en la financa negocaro. Tamen, laŭpete de sia pripatrina onklo, la fizikisto Miĥail Ljapunof (1820-1868), Zajcev estis rajtigita enmatrikuliĝi en la Ŝtata Universitato de Kazano por studi ekonomikon. Tiuepoke, Rusio eksperimentis la kameralisman sistemon, signifante ke ĉiuj studentoj diplomiĝantaj pri juro kaj ekonomiko el iu rusa universitato devis lerni du jarojn pri kemio. Tiel ke Zajcev estis enkondukita de Aleksandro Butlerov (1828-1886).
Hospitalo Sankta Spirito (Nurenbergo)
Historio
Fundamentaj pligrandigaj kaj ŝanĝaj konstruaĵoj okazis ekde la jaro 1489. La konstruaĵoj, kiuj nun karakterizas la aperaĵon de la Hospitalo, do la superakva konstruaĵoj, ekestis inter 1511 kaj 1527. Post la nazia potencopreno en Germanujo la NSDAP volis plifortigi la „malnovgermanan“ arĥitekturan karakteron de Nurenbergo kaj forigi la postlasaĵojn de historiismo.
Post kiam la aliancanoj estis bombdetruintaj dum la Dua Mondmilito la preĝejon Sankta Spirito, tiu ĉi male al la aliaj domoj de la Hospitalo ne estis rekonstruata. Ankaŭ la aliaj partoj de la konstruaĵo estis treege difektataj, de la surponta alo ekzistis nur la arkokonstruaĵoj super la Pegnitz kaj restaĵoj de la eksteraj muroj. Tiun ĉi rekonstruis de 1951 ĝis 1953 arĥitekto Julius Lincke.
Aleksandr Zajcev
Biografio
Pli malfrue, Zajcev eklaboris kun Butlerov, kiu klare perceptis ke li estas bonega laboratoria kemiisto, kaj kies postaj agadoj elmontris ke Zajcev estas produktema kontribuanto por la organika kemio. Okaze de la morto de sia patro, Zajcev ricevis sian diplomon, en 1862, kaj tuje vojaĝis al Okcidenta Eŭropo por daŭrigi siajn kemiajn studojn, kaj estis lernanto de Hermann Kolbe (1818-1884), en Marburgo, kaj de Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) en Parizo. Ĉi-situacio estis kontraŭa al la akceptitaj normoj tiamaj, kie la studento devis kompletigi sian kandidato-gradon (proksimume la ekvivalenton al la nuna diplomiĝo pri filozofi-doktoreca grado) kaj poste du aŭ tri jarojn da studoj eksterlande antaŭ ol reiri al Rusio kiel salajrigita laboratoria asistanto, kiu studas por la doktoreco.
Hospitalo Sankta Spirito (Nurenbergo)
Historio
Nun Hospitalo Sankta Spirito estas uzata kiel malsanulejo, kiun tenas fondaĵo de la urbo Nurenbergo.
Aleksandr Zajcev
Biografio
Inter 1862 kaj 1864 li studis kun Kolbe en Marburgo, kaj tie Zajcev malkovris la Sulfoksidojn kaj la salojn de la trialkil-sulfonata acido. En 1864, li transloĝiĝis al Fakultato pri Medicino de Parizo, kie li laboris dum unu jaro en la laboratorioj de Wurtz antaŭ ol reveni al Marburgo, en 1865. Tiuepoke, Kolbe akceptis inviton al Lepsiko, kaj Zajcev, kiu estis senmona, reiris al Rusio. Ĉe sia reveno, Zajcev denove kuniĝis al Butlerov kiel sensalajra asistanto. Dum tiuepoke, li verkis sukcesoplenan disertacion kiel "kandidato".
En 1869, li estis indikita kiel Eksterordinara Profesoro pri Kemio en la Ŝtata Universitato de Kazano, kie li konatiĝis kun Vladimiro Markovnikofo (1837-1904). Inter 1870 kaj 1875, li disvolvis studojn pri la kemio de la zinkaj organikaĵoj kaj la sintezon de pluraj klasoj da alkoholoj, konfirmante la antaŭdiraĵojn de Butlerov pri tiaj alkoholoj kaj starigante la bazojn por la disvolviĝo de la organika sintezo. En 1875, kune kun Jegor Vagnero (1849-1903) kaj Sergej Reformatskij (1860-1934), li malkovris la reakcion por estigado de sekundaraj kaj terciaraj alkoholoj pere de la zinkaj jodidoj. La unua el ĉi tiuj reakcioj estas raportita de Butlerov, en 1863, kiu preparis terk-butil-alkoholo el dumetilzinko kaj fosgeno. Ĉi-sintezo estis la plej bona maniero por fabrikado de alkoholoj ĝis la apero de la Reakcio de Grinjardo, en 1901. Inter 1877 kaj 1907, Zajcev esploris la sintezojn de la nesaturitaj alkoholoj. Inter 1877 kaj 1878, kune kun Inocenco Kanonikof (1854-1902), li esploris la agado de la acetata anhidrido kaj acetila klorido sur la glacia acetata acido. Kune kun siaj studentoj, li laboris sur la preparado kaj studoj de la polioloj, organikaj oksidoj, nesaturitaj acidoj kaj oksoacidoj.
Kemiaĵoj esploritaj
<Center> <Gallery> Alkohol_-_Alcohol.svg|Alkoholoj Dimethylzinc 3D.png| Dumetil-zinko EliminationReactionCyclohexene.svg| Elimina reakcio Phosgene-dimensions-2D.svg| Fosgeno Stearic_acid.svg| Grasacidoj Iodotrifluoroethylene.png| Jodo-trifluoro-etileno N-butyllithium-tetramer-3D-balls.png| Organometalaj kombinaĵoj General_Demonstration_of_Zaitsev%27s_Rule.png| Regulo de Zajcev Dimethylsulfoxid.svg| Dumetil-sulfuroksido FunktionelleGruppen_Sulfons%C3%A4ure.svg| Sulfonata acido </Gallery> </Center>
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Justus_von_Liebig_NIH.jpg| Justo de Libiko (1803-1873) Nikolay Zinin (1812-1880).png| Nikolaj Zinin (1812-1880) Charles-Adolphe_Wurtz.jpg| Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) August Wilhelm von Hofmann.jpg| August von Hofmann (1818-1892) Hermann_Kolbe2.jpg| Hermann Kolbe (1818-1884) Liapounov.jpg| Miĥail Ljapunof (1820-1868) Beketov01.jpg| Nikolaj Beketov (1827-1911) Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) Rudolph_Fittig2 (cropped).jpg| Rudolph Fittig (1835-1910) VladimirMarkovnikov.jpg| Vladimiro Markovnikov (1837-1904) Brown_Alexander_Crum.jpg| Alexander Crum Brown (1838-1922) HustavsonG.G..jpg| Gabrielo Gustavsono (1842-1908) Menshutkin.jpg| Nikolao Menŝutkin (1842-1907) Water-analysis- A Practical Treatise on the Examination of Potable Water.png| Ernest Chapman (1846-1872) Isoprene_Structural_Formulae_V.1.svg| Philippe Barbier (1848-1922) Georg_Wagner.jpg| Jegor Vagner (1849-1903) Inocêncio Ivanovich Kanonikof (1854-1902).jpg| Inocenco Kanonikof (1854-1902) ReformatskySN.jpg| Sergej Reformatskij (1860-1934) Aleksandro Reformatskij (1864-1937).jpg| Aleksandro Reformatskij (1864-1937) Viktor-grignard (cropped).jpg| Viktor Grignard (1871-1935) A._E._Arbuzov_1914.jpg| Aleksandro Arbuzov (1877-1968) Erlenmeyer_flask_hg.jpg| Karl Wilhelm Rosenmund (1884-1965) </Gallery> </Center>
Steinbach im Burgenland
Steinbach im Burgenland, hungare Kőpatak estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Pilgersdorf.
Situo
Steinbach im Burgenland situas laŭ rojo, laŭ iama landlimo de Hungara reĝlando. Oberpullendorf troviĝas je 21 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la loka muelejo okazis en 1608. La vilaĝo longe estis doganejo. En 1813 granda inundo okazis. En 1910 vivis tie 197 homoj, (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 Kőpatak apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto Kőszeg, poste - kiel Steinbach - al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1964 nova lernejo konstruiĝis. En 1971 Steinbach im Burgenland aliĝis al Pilgersdorf.
Evers
Evers estas la familia nomo de jenaj personoj:
Evers estas la nomo de jenaj lokoj en Usono:
Vidu ankaŭ:
Kantono Cruzy-le-Châtel
La kantono de Cruzy-le-Châtel (france canton de Cruzy-le-Châtel) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel.
NGC 2159
NGC 2159 (alia indiko — ESO 57-SC60) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stilo Esperanta
EdE-S
Stilo Esperanta (principoj kaj difino). Jen la principoj, kiujn donis Théophile Cart, en sia supera kurso en la Sorbono:
Tiuj ĉi principoj devas esti skribitaj per oraj literoj antaŭ la okuloj de ĉiuj lernantoj de niaj Esperantaj kursoj kaj por ĉiam devas esti gravuritaj en la memoro de niaj instruantoj.
Aliflanke jen kion skribas pri Esperanta stilo Johana Zschepank: Kio estas stilo? Stilo estas sekreto. Kia estu la stilo? Nerespondebla demando - la kvalitojn de sekreto oni ne povas antaŭdifini! Ĉiu aŭtoro havas sian stilon, ĝi estas lia posedaĵo, lia propraĵo. Li skribas kaj verkas laŭ impulso, ne demandante: kia devas esti mia stilo?. . . Stilo estas melodio. Stilo estas ritmo. Stilo estas koloro. Tial ni Esperantistoj duoble rajtigite parolas pri internacia stilo. Ankaŭ ĝi havas ritmon. Ritmo, kiu ne multe estu influata de la nacia stilo de la aŭtoro; ritmo nova, kiu estiĝas, kiam la verkisto pensas kaj sentas en la internacia lingvo, en nia melodia Esperanto. La ritmo de verko estas kundecidiga por la beleco.“
7812 Billward
7812 Billward estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Stilo Esperanta
Resume: Nia lingvo havas sian propran stilon kaj individuan esprimmanieron kies ĉefa kondiĉo estas klareco. En Esperanto oni devas esprimi tion, kion oni volas diri, tiel klare kaj logike, ke la Esperantistoj ĉiunaciaj, kiam ajn gepatran lingvon ili parolas, tuj kaj senerare povas kompreni la diritaĵon. STAMATIADIS, Nova gramatika libro.
7812 Billward
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William R. Ward , fakulo pri dimaniko kaj ĉiela mekaniko. Ward faris fundamentajn kontribuojn al multe da temoj en moderna planedoscienco, inkluzive suna nebulozo, dinamiko de la kaj ĉirkaŭplanedaj diskoj, deveno de Luno, formiĝo de planedesimoj, vario de la marsa klineco kaj ties influo sur la planeda klimato. Ward pasis plejparton de sia kariero en la Jet Propulsion Laboratory kaj en la Southwest Research Institute en Boulder.
Stilo Esperanta
La unuan oni povas nomi epoko de naciaj stil-influoj. En ĉi tiu periodo la lingvospirito diverĝis laŭ la nacieco de la verkistoj, kiuj malgraŭvole enportis la influon de sia patrolingvo, kvankam oni plejofte uzis stilon intence platan, sekan, senkoloran, por esti internacia. Kompreneble ĉi tio rilatas al la ĝenerala stilo, ne al unuopaj elstaraj verkistoj (Zamenhof, Antoni Grabowski), kiuj estis poliglotoj, kaj jam dekomence klopodis sendependigi la lingvon de unuflankaj influoj. En ĉi tiu periodo alterne superregis diversaj naciaj influoj (rusa, germana, franca); ĉi tiu alternado rezultigis egaliĝon, internaciiĝon, preparante tiel la duan epokon de la Esperanta Stilo.