cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jerónimo Córdoba Roldán
Verkaro
Plej grava en lia verkaro estis tradukoj de la hispana al latino. Menciindas Poesías a la Virgen María, Poesías a la Doctora de Ávila… Li tradukis al latino madrigalojn de Francisco Rodríguez Marín, direktoro de la Real Academia Española. Same li entreprenis malfacilan tradukon de verko de Miguel de Cervantes nome fama Rinconete y Cortadillo. Cursus Taurorum, aŭ “La corrida de toros” (Taŭrludado), estis publikigita de la Real Academia Española. Li verkis respektivajn sonetojn al Don Quijote, Dulcinea del Toboso kaj Sancho Panza kaj ektradukis la Kiĥoton kiel "Domini Quixotis a Mantia", sed li povis kompletigi nur dek kvar ĉapitrojn, kiuj restis manuskriptaj.
Pri lia esperantisteco oni povas aserti jenon: Se ne poeme ankaŭ alie latinistoj ja agnoskis kaj agnoskas la grandan valoron de Esperanto: "Praeterea non decet homines Latine loquentes de lingua Esperanto occasione data arroganter iudicare, cum praebeat haec lingua scite prudenterque conficta non minimam utilitatem. [...] Merita Ludovici Zamenhof parvi pendere nolumus."
Danièle Obono
Danièle Obono naskiĝis la 12-an de julio 1980 je Librevilo (Gabono), estas franca politikistino.
Weissenburg (stacidomo)
Weissenburg estas fervoja stacidomo en Därstetten, Svislando.
Danièle Obono
Proparolanto de La France insoumise, ŝi estis elektita deputito en la deksepa distrikto de Parizo dum la Deputitaj balotoj en Francio de 2017, kaj denove elektita, ĉe la unua raŭndo, en 2022. Ŝi kunsidas en Grupo La France insoumise-NUPES al la Nacia Asembleo.
Ŝi obtenis la francan naciecon en 2011.
Ŝi studis en la Universitato Panteono-Sorbono. Poste, ŝia profesio estis bibliotekisto.
Ĉapline
Ĉapline (Чаплине) estas urbotipa loĝloko en Dnipropetrovska provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2015.
Ĉapline (stacidomo)
Ĉapline (Чаплине, Чаплино) estas fervoja stacio en Ĉapline (Dnipropetrovska provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
Rusa-ukraina milito
La, rusaj trupoj lanĉis misilatakon kontraŭ la stacio Ĉapline, rezultigante la morton de 25 homoj, inkluzive de du infanoj. La servaĵokonstruaĵoj de la stacio estis detruitaj.
Wimmis (stacidomo)
Wimmis estas fervoja stacidomo en Wimmis, Svislando.
György Inzelt
György Inzelt [djordj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Inzelt György estas hungara kemiisto, elektrokemiisto, altlerneja instruisto.
Tibor Pézsa
Tibor Pézsa [pEĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pézsa Tibor estis hungara skermisto (sabristo), trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto, oficiro.
Campillo de Aragón
Campillo de Aragón [kamPIljo dearaGON] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Campillo de Aragón estas etimologie komprenebla kiel Kampeto de Aragono.
György Inzelt
Biografio
akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970, post 2 jaroj li samloke doktoriĝis. Inter 1970-1977 li estis asistanto, inter 1983-1990 docento, poste profesoro. Intertempe li kandidatiĝis en 1978 kaj doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1988. En la universitato li estis ankaŭ vicrektoro kaj laboratoriestro. Li verkis 483 artikolojn, 5 librojn, 3 studentajn lernolibrojn kaj 15 ĉapitrojn en aliaj libroj. Li edziĝis en 1981, lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis plurajn premiojn kaj stipendiojn.
Campillo de Aragón
Geografio
Campillo de Aragón estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Jaraba kaj de Ibdes. La municipa teritorio limas ankaŭ kun Monterde kaj Cimballa (okcidente).
Tibor Pézsa
Tibor Pézsa naskiĝis la  en Esztergom.
Campillo de Aragón
Geografio
La loĝloko Campillo de Aragón mem estas je 124 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 1 054 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Piedra, ĉe la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas inter Jaraba norde kaj Milmarcos kaj Fuentelsaz sude jam en la provinco Gvadalaĥaro.
Tibor Pézsa
Biografio
Tibor Pézsa maturiĝis en gimnazio loke, kie nur en la lasta jaro li konatiĝis kun la skermado. En Budapeŝto li jam skermis en sportklubo, dum en 1959 li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto kaj en 1964 li levis al majstra nivelo. Tiutempe en universiadoj li estis la unua kvinfoje teame aŭ individue (1957-1963) kaj hungara ĉampiono sesfoje inter 1959-1970. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1964, Somera Olimpiko 1968 kaj Somera Olimpiko 1972 kun 1 ora kaj tri bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje (1966, 1970). En 1973 li forlasis la aktivan sporton kaj li estis trejnisto (inter 1985-1989 en Germanio). Li edziĝis en 1976 kaj vidviĝis en 2020. Li ricevis kelkajn premiojn.
Campillo de Aragón
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj. Poste ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. La domaro disvolviĝis ĉirkaŭ la kastelo kiu utilis kiel defendejo kontraŭ atakoj kaj de sudaj araboj kaj de okcidentaj kastilianoj. Kiam la kastelo perdis sian utilon, ĝi ruiniĝis, kaj poste sur tiu sama loko oni konstruis la preĝejon. Historie la loko vivtenis sin per lankomercado kaj brutobredado de ĉevaloj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Campillo de Aragón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 132 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj ruinaj restaĵoj de la kastelo, la ermitejo de Sankta Lucía ktp. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Piedra. Je ĉirkaŭ 10 km estas la Monaĥejo de Piedra.
Urba arkivo de Vajmaro
La Urba arkivo (germane: Stadtarchiv Weimar ĉe Kleine Teichgasse nr 6 en Vajmaro, Germanujo) estas ejo de konservado de aktoj de la urba konsilantaro kaj de la al ĝi subordigitaj registrejoj vajmaraj.
Taskoj
La urba arkivo enhavas postlasitaĵojn, dokumentojn, protokolojn konsilantarajn, adreslibrojn kaj gazetojn ekde la 14-a jarcento. Ĝi posedas ankaŭ kolektojn fotan kaj bildan. Unu el ĝiaj ĉefaj arkivistoj estis Gitta Günther, de 1959 ĝis 2001. La arkivo estas ekde 1990 submetita al la Kulturoficejo vajmara. En 1998 ĝi translokiĝis disde la Urbodomo de Vajmaro en la iaman domon dela eldonejo de Hermann Böhlau. Ĝi fruktodone evoluis je centro pri perado de vajmara urbohistorio.
La ejo figuras kun aliaj domoj de ĉe Teichgasse sur la listo de monumentprotektotaĵoj vajmaraj. Tie ankaŭ presitis la fama Sophien-eldono de la verkoj de Johann Wolfgang von Goethe. Pri tiu feliĉa evento muntitis ankaŭ memorigtabulo. Antaŭdome estas stumbligaj ŝtonetoj por la en 1942 deportitaj kaj baldaŭ poste murditaj judoj Markus kaj Johanna Straubing. Surloke iam estis vendejo pri ludiloj kiu fermitis post la pogromoj de 1938. Ŝajne estis tiu ĉi vendejo la lasta en Vajmaro kiun tenadis judoj en al 1930-aj jaroj.
Arise, O Compatriots
"Arise, O Compatriots" (Leviĝu, samlandanoj) estas la nacia himno de Niĝerio. Ĝi estis adoptita en la fino de la 1970-aj jaroj kaj estas la dua nacia himno de la lando.
Historio
Ĝi estis adoptita en 1978 kaj anstataŭis la antaŭan nacian himnon, "Nigeria, We Hail Thee".
La vortumado estas kombino de vortoj kaj frazoj el kvin frapfrazoj de nacia konkurso. La vortoj estis muzikigita fare de la Niĝeria Policbando estrita de Benedict P. Odiase (1934–2013). Kvankam ĝi havas du strofojn, kutime nur la unua estas kantata. Foje la dua strofo estas deklamata kiel "La Nacia Preĝo". La vortumado de la Niĝeria nacia himno estis kreata de 5 personoj nome P.O. Aderibigbe, John A. Ilechukwu, Dro. Sota Omoigui, Eme tim Akpan kaj B.A. Ogunnaike.
Blazono de Niĝerio
La Blazono de Niĝerio konsistas el nigra ŝildo kun ondeca blanka baldakeno (palio), simbolanta la kuniĝon de la riveroj Niĝero kaj Benue ĉe Lokoja. La nigra ŝildo reprezentas la fekundan grundon de Niĝerio, dum la du subtenantaj aŭ atakantaj ĉevaloj ambaŭflanke reprezentas dignecon. La aglo supre reprezentas forton, dum la verdaj kaj blankaj bidoj pinte de la ŝildo reprezentas la riĉan grundon.
La ruĝaj floroj de la bazo estas Costus spectabilis, specio de kostusacoj kaj la nacia floro de Niĝerio. Tiu floro estis elektita por inkludo en la blazono ĉar ĝi troviĝas tra tuta Niĝerio kaj ankaŭ reprezentas la belecon de la nacio. Sur la flag-rubando ĉirkaŭ la bazo estas la nacia moto de Niĝerio ekde 1978: "Unity and Faith, Peace and Progress" ("Unueco kaj Fido, Paco kaj Progreso", iam "Peace, Unity, Freedom", "Paco, Unueco, Libereco").
Izopropano-sulfonata acido
Izopropanosulfonata acido  estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la organosulfonataj acidoj. Izopropanosulfonata acido estas senkolora, flaveca aŭ bruna likvaĵo kun karakteriza odoro, uzata kiel organika reakciaĵo en la kemia industrio kaj en la fabrikado de farmaciaĵoj. Izopropanosulfonata acido estas solvebla en akvo, alkoholo, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropanosulfonata acido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Wolfram Huschke
Wolfram HUSCHKE (naskiĝinta la en Vajmaro) estas germana muzikpedagogo kaj -scienculo. Li estas emeritiĝinta profesoro pri didaktiko muzika estinte inter 1993 kaj 2001 estro de la Liszt-muzikaltlernejo vajmara.
Vivo
Inter 1982 kaj 1987 li estris la Madrigalcirklon de Jena kaj la Ĉambran ĥoron de la Filharmoniistoj de Jena. Ekde 1982 li instruis kiel supera asistanto ĉe la Instituto pri lernejmuziko ĉe la vajmara altlernejo. Inter 1989 kaj 1997 li estris la menciitan instituton kaj inter 1991 kaj 1993 Huschke eĉ dekanis tie. En 1993 li vokitis kiel profesoro pri muzika didaktiko estonte ĝis 2001 rektoro de la Liszt-altlernejo. Krome li ĉefis inter 1995 kaj 1997 ĉe la landa rektora konferenco de Turingio.
En GDR Huschke membris ĉe la orientgermana liberala partio LDPD. Inter 1990 kaj 1993 li prezidantis ĉe la urba konsilantaro.
Sciencaj agadoj
Liaj esploristaj fokusoj estis pri la muzika historio de Vajmaro kiel ankaŭ pri la vivo kaj verkaro de Franz Liszt. Ekde 1990 li estis vicprezidanto, ekde 2000 prezidanto de la Franz-Liszt-societo en Vajmaro. Ekde 2001 li estris la Liszt-centron ĉe la muzikaltlerneoj. Li estis unu el la plej gravaj moderigistoj de la Liszt-jaro 2011. Ekster ti li ege engaĝiĝis en la kreo de praktika regionhistoria leksikono titole ''Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte''. En 2006 li publikigis Zukunft Musik, kronikon pri la muzikaltlernejo kun neniu mencio de Stasi-premoj kaj kunlaborfortigoj al lernejanoj. Ankaŭ liaj maloj de la reĝimo koncerne la altlernejan vivon prisilentatas.
Husche ricevis en 2005 la tutgermanan meritordenon "Bundesverdienstkreuz am Bande". En 2012 li iĝis honora senatoro altlerneja. En 2014 li ricevis la turingian meritordenon Verdienstordens des Freistaates Thüringen.
Justus Christian Loder
Justus Ferdinand Christian LODER (12a de marto 1753 – 16a de aprilo 1832) estis germana anatomiisto kaj kirurgo kiu estis el Riga.
Biografio
En 1777 Loder doktoriĝis el la Universitato de Göttingen, kaj la venontan jaron li estis nomumita profesoro pri kirurgio kaj anatomio en la Universitato de Jena, kie li praktikis medicinon dum la venontaj 25 jaroj. En Jena li estis responsa pri la establado de anatomia spektejo kaj "Accouchierhaus" (akuŝejo). En 1780-81, je la kosto de la Duko de Weimar, li faris sciencan veturadon tra Francio, Anglio kaj Nederlando, dum kiu li konis kelkajn bone konatajn kuracistojn kaj sciencistojn — Louis-Jean-Marie Daubenton, Jean-Louis Baudelocque, Félix Vicq-d'Azyr kaj John Hunter, inter aliaj.
En 1803 li translokiĝis al la Universitato de Halle, kie li establis kliniko de obstetriko. Post la fermo de la Universitato de Halle fare de Napoleono en 1806, li iĝis persona kuracisto de la Prusia reĝa familio en Königsberg. Poste li relokiĝis en Rusio, kie en 1810 li iĝis persona kuracisto de la caro Aleksandro la 1-a. Inter 1814 kaj 1817 li zorgis la militistan hospitalon en Moskvo. Li mortis en Moskvo la 16an de aprilo 1832.
Ĉevalstalo
Ĉevalstalo estas stalo, farmbiena domo, en kiu oni tenas ĉevalojn. Pleje ĉevalstalo konsistas el kelkaj ejoj, kaj ĉiu ejo havas specialan destinon. Plej grava estas ĉefa ĉevalstalo, kie en disbaroj staras ĉevaloj. Dua ejo estas selejo, kie oni tenas rajdarta ilaro. Alia ejo estas furaĝejo, kie oni konservas kaj prepares furaĝon (manĝaĵon). Ofte en ĉevalstalo estas helpaj ejoj, kie ekzemple oni tenas ordoniloj aǔ iloj por hufferi.
Justus Christian Loder
Biografio
El 1794 ĝis 1803 li publikigis "Tabulae anatomicae", kiu estis majstroverko enhavanta kompletan kolekton de anatomiaj ilustraĵoj de la homa korpo. Tiu verko estis unu el la plej grandaj kaj plej kompletaj anatomiaj atlasoj en sia epoko. Dum sia kariero, Loder tenis pliiĝantajn amikecojn kun Christoph Wilhelm Hufeland kaj Johann Wolfgang von Goethe, ambaŭ el kiuj estis havintaj anatomiajn klasojn el Loder.
Kun Goethe
Goethe sukcesis en 1784 kune kun Loder la (supozitan) malkovron de la intermakzela osto ĉe la homa embrio (li ne vidis, ke en pasinteco oni jam plurfoje priskribis tiun oston). La intermakzela osto, kiun oni ĝis tiam konis nur ĉe mamuloj, kunkreskas ĉe homoj antaŭ la naskiĝo kun la najbaraj makzelaj ostoj. Lia malkovro estis konsiderata pruvo de la parenceco inter homoj kaj bestoj, kiu estis tiam ankoraŭ pridubata de multaj sciencistoj.
Ĉevalstalo
Disbara ĉevalstalo
Ĉevalstalo estas dividita je unubestaj, fermitaj lokoj destinitaj por individuajn ĉevalojn. La disbaroj povas esti brikaj, lignaj aũ el ŝtalaj vergoj. La tiuj havas unupartan aǔ dupartajn (supra kaj malsupra) pordo. La disbaroj devas esti ampleksa laŭ dimensio de la ĉevaloj.
Brloh (distrikto Český Krumlov)
Brloh (Berlau) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Český Krumlov, en Sudbohemia regiono en PPR Blanska arbaro, proksimume 15 km nordokcidente de Český Krumlov kaj 19 km okcident-sudokcidente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310.
Marija Zubova
Marija Vojnovna (RIMSKI-KORSAKOVA) ZUBOVA (Мария Воиновна Зубова), (1749?–1799) estis rusa poeto, komponisto kaj koncertkantistino, konata por ŝia interpretado de popola muziko; ŝi estis priskribita kiel la plej bona kantistino en la kortego de Katerina La Granda dum la unuaj jaroj de ŝia regado.
Vivo
Ŝi estis naskita en Sankt-Peterburgo, filino de la militista vicadmiralo Vojn Jakovleviĉ Rimski-Korsakov, ano de la nobela familio Rimski-Korsakov kies radikoj venas el la Sankta Romia Imperio (antaŭe konata kiel Korsakov, ili poste aldonis Rimski al sia familia nomo por festi ilian romian originon).
Marija Rimski-Korsakova edziniĝis al Afanacij Nikolajeviĉ Zubov, reganto en la gubernio de Kursk. Kun ŝia edzo, la 19an de junio, 1780, ili movis en biendomo, kiu troviĝas proksime al Murom, Vladimir Oblast, unu el la plej antikvaj urboj ene de Rusio.
Marija Zubova estis laŭdata pro siaj poemoj kaj kantoj kiujn ŝi ofte prezentis en privataj koncertoj. Same, ŝi iĝis vaste konata pro la sukcesa adaptado de popularaj kantoj kaj ĝia interpretado en altsociaj vesperaj renkontiĝoj.
Kelkaj el la tre belaj sentimentalaj poemoj kaj precipe kantoj, kiujn verkis Marija Zubova estis inkluditaj kaj publikigitaj en 1770 en la Parto II de la "Kolekto de Diversaj Kantoj" de N. I. Novikov - M. D. Ĉulkov en Sankt-Peterburgo, kolekto kiu havis duan eldonon en 1788.
Novikov, en sia "Sperto de Historia Vortaro de Rusaj Verkistoj", diras, ke Zubova verkis multajn diversajn "tre elegantajn" poemojn, kaj ankaŭ tradukis plurajn librojn el la franca, kvankam ili ne estis publikigitaj.
Inter la samtempuloj Zubova estis konata, krom kiel amanto de la popolkantoj, kiel “tre inteligenta komponistino” kaj "la plej agrabla kantistino" de la kortego de Katerina la 2-a.
Ĉevalstalo
Faka ĉevalstalo
La ĉevalstalo estas dividita je unubestaj, malfermitaj de koridoro lokoj destinitaj por individuajn ĉevalojn. La disbaroj devas esti ampleksa laŭ dimensio de la ĉevaloj. La ĉevaloj en disbaroj estas aligitaj per ŝnurego aŭ ĉeno.
Regiono Geita
Regiono Geita (Mkoa wa Geita) estas unu el la 31 administraj regionoj de Tanzanio. Urbo Geita estas la ĉefurbo. La regiona komisaro de Regiono Geita estas Magalula Saidi Magalula.
Marija Zubova
Vivo
Daniil Lukiĉ Mordovcjev (1830-1905) asertas ke Marija Zubova estis unu el la unuaj rusaj verkistinoj, kaj nomas tiajn pionirojn "la literaturaj filinoj de Lomonosov kaj Sumarokov"  “kiuj reflektis la novan literaturan fluon de la 18-a jarcento en nia lando”.
Mordovcjev daŭre diras, "Ĉi tiuj estis la unuaj kantoj kiujn, kune kun la kantoj de Sumarokov kaj lia filino, Rusio permesis al si kanti post skismaj poemoj, spiritaj kantatoj aŭ  popularaj ritaj kantoj” “Ili kaptis la atenton de la tuta tiama rusa socio, kaj kelkaj el ili longe daŭris. Do la sentema romanco de Marija Zubova "Mi foriras de belaj lokoj en la dezerton", kiu estis ĉarma kaj en muziko, kaj en verso, kaj en enhavo, la tuta Rusio kantis dum preskaŭ jarcento, kaj en la salonoj de la alta socio, kaj en la plej malproksimaj anguloj de la provinca dezerto”.
Efektive, el ŝiaj verkoj, la kanto "Mi foriras de belaj lokoj en la dezerton" (Я в пустыню удаляюсь от прекрасных здешних мест) estis vaste konata en la 18-a jarcento kaj dum la tuta 19-a jarcento. Eĉ la linioj de ĉi tiu kanto fariĝis populara esprimo en la rusa lingvo, kiu estas uzata ankoraŭ hodiaŭ.
Artúr Sebestyén
Artúr Sebestyén [ŝebeŝtjEn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sebestyén Artúr estis hungara arkitekto. Lia origina familia nomo estis Spitzer.
Artúr Spitzer naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto (inter la fontoj ne estas konsento pri la datenoj!).
Regiono Geita
La orminejo de Geita situas ene de Regiono Geita, 4 km okcidente de urbo Geita. La minejo estas nuntempe posedata kaj administrata de AngloGold Ashanti.
Artúr Sebestyén
Biografio
Artúr Sebestyén devenis el juda familio. Li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József, poste li laboris en ateliero de Alajos Hauszmann. Inter 1894 kaj 1896 li studvojaĝis en okcidenta Eŭropo. En 1897 li malfermis propran atelieron, tamen inter 1897-1900 li laboris kune kun Albert Kálmán Kőrössy. Li edziĝis en 1899.
Regiono Geita
Historio
La regiono estis kreita en marto 2012 el partoj de regionoj Shinyanga, Mwanza, kaj Kagera.
Distriktoj
Ekde 2012, la regiono estas administre dividita en kvin distriktojn:
Transporto
Du asfaltaj trunkvojoj trapasas la regionon de oriento al okcidento: vojo T3 (de Kahama ĝis la landlimo kun Ruando), trapasas la sudon de la regiono, dum vojo T4 (de Mwanza ĝis Bukoba) trapasas la nordon de la regiono.
Turismo
Nacia Parko Insulo Rubondo situas sur insulo en Viktoria lago, kiu estas parto de Regiono Geita. Ĝi estas atingebla per pramo de Distriktoj Geita kaj Chato.
Ĉevalstalo
Libere-elkureja ĉevalstano
La tuta tempe la ĉevaloj povas eniri kaj eksteriri. La ĉevalstalo estas simila al ŝedo kaj ŝirmas de pluvo, vento kaj neĝo. Ofte ne estas dividita je la disbarojn. La ĉevaloj povas grege moviĝi.
Wolfgang Maximilian von Goethe
Li estis la dua filo de August von Goethe (1789-1830), la filo de la fama verkisto, kaj de lia edzino Ottilie von Pogwisch (1796–1872).
Goethe studis en la Universitato de Hajdelbergo kaj gradiĝis en 1845 per la disertacio "De Fragmento Vegoiae cuius sit momenti in Tractandis antiquitatibus iuris Romani" pri juro.
(94275) 2001 DN34
(94275) 2001 DN34 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Erlenbach im Simmental (stacidomo)
Erlenbach im Simmental estas fervoja stacidomo en Erlenbach en Simme-Valo, Svislando.
Ringoldingen (stacidomo)
Ringoldingen estas fervoja stacidomo en Erlenbach en Simme-Valo, Svislando.
Kobalta (III) klorido
Kobalta (III) klorido aŭ triklorido de kobalto estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la klorida acido kaj kobalta (III) hidroksido. Kobalta (III) klorido estas klarblua solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kobalta (III) klorido prezentas kobaltatomon ligitan al 2 kloridatomoj per jonaj ligaĵoj. Ĝi konsistas je 2 kloratomoj, 1 kobaltatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Faulensee (stacidomo)
Faulensee estas fermita fervoja stacidomo en Spiez, Svislando.
Alma von Goethe
Alma von GOETHE (29a de oktobro 1827 en Vajmaro; 29a de septembro 1844 en Vieno) estis nepino de la verkisto Johann Wolfgang von Goethe. Ŝi estis la tria filo de August von Goethe (1789-1830), la filo de la fama verkisto, kaj de lia edzino Ottilie von Pogwisch (1796–1872). Ŝi mortis tre juna, estante nur 17-jaraĝa pro epidemio de tifoida febro. Franz Grillparzer dediĉis al ŝi emocian poemon. Ŝi entombigits en la 1.10.1844 en Währing (la nuna Schubert-parko) de kie ŝiaj ostoj translokigitis en 1885 Vajmaron. Johann Wolfgang von Goethe ankoraŭ vidis ŝin taksante ŝin aminda kaj ŝercema. Portreton de ŝi faris Louise Seidler; eble ŝi modelis por la Aŭstrio-puto ĉe Freyung (Vieno).
György Piller
György Piller [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Jekelfalussy Piller György estis hungara skermisto (sabristo, pli malofte rapiristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, oficiro. Lia familia nomvarianto (ekde 1933) estis Piller-Jekelfalussy [jekelfaluŝi], lia nobela antaŭnomo estis felsőtárkányi [felŝOtArkAnji].
György Piller naskiĝis la en Eger (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en San-Francisko (Kalifornio, Usono).
Biografio
Li edziĝis en la 1930-aj jaroj. Lia oficira rango estis subkolonelo.
János Schulek
János Schulek [jAnoŝ ŝulek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schulek János estis hungara arkitekto. Lia patro estis Frigyes Schulek. János Schulek naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Schulek akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1894, poste li estis samloke asistanto. Inter 1899 kaj 1902 li gvidis la konstruadon de Fiŝista Bastiono. Ekde 1903 ĝismorte li estis privata arkitekto. En 1934 li ektrovis la reĝan palacon de Matiaso la 1-a (Hungario) en Visegrád, poste li gvidis la restaŭradon.
Sándor Beke (reĝisoro)
Sándor Beke [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beke Sándor estis hungara reĝisoro, teatrestro.
Kuklov (Brloh)
Kuklov (ĝis la jaro 1949 Kuklvejt; ankaŭ Kuklwait, Kugelweit, Kugelweid aŭ Kuglvaid) estas domaro en Ĉeĥio en katastra teritorio Jaronín-Kuklov, kiu enfalas sub municipo Brloh.
Sándor Beke (reĝisoro)
Sándor Beke naskiĝis la en Csilizradvány (Hungara reĝlando, nuntempa Čiližská Radvaň en Slovakio).
Kalvinana preĝejo (Orosháza)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en urbo Orosháza (Hungario).
Sándor Beke (reĝisoro)
Biografio
naskiĝloko de Sándor Beke ekde 1945 apartenis al Ĉeĥoslovakio, kie li apartenis al la hungara minoritato. Li akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Bratislavo en 1958, poste li instruis jaron. Li plulernis kaj akiris aktoran diplomon en Bratislavo en 1963, reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1968. Lia ĉefinstruisto estis Kálmán Nádasdy. Pro la politika ŝanĝeto li fondis hungarlingvan Scenejon Thália de Košice en 1969, poste li estis reĝisoro. En 1976 pro politikaj kaŭzoj li translokiĝis al Hungario. Komence li reĝisoris en Nacia Teatro (Miskolc) du jarojn, poste inter 1978–1984 li estis ĉefreĝisoro de Teatro de Kecskemét, pli poste en Budapeŝto. Depost fino de la socialismo (1990) li tuj revojaĝis al la hungarlinva teatro de Komárno kaj transprenis la teatrestran kaj reĝisoran postenojn. Inter 1996–2001 li estis same teatrestro kaj reĝisoro de Teatro Gárdonyi Géza, kie li ricevis la titolon eterna membro de la teatro. Inter 2001-2010 li estis reĝisoro kaj arta konsilisto de Teatro Thália (Košice). Li ricevis premiojn inter 1993-2019. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis 2 filojn en 1965 kaj 1971.
Kuklov (Brloh)
Kuklov situas en katastra teritorio Jaronín-Kuklov kun areo 2,03 km2.
Kalvinana preĝejo (Orosháza)
Historio
La sporade alvenintaj kalvinanoj komence aliĝis al la luterana eklezio en Orosháza, sed iom poste ili apartenis al kalvinana grupo de Békéssámson. La kalvinana grupo de Orosháza estis fondita en 1859, post 2 jaroj ili konstruis preĝdomon, la nun videblan kirkon inter 1914-1917. En la 1930-aj jaroj kripto konstruiĝis sub la kirkon. La orgeno estis forvendita depost la 2-a mondmilito.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ placo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas, sed apude po unu turetoj (por ŝtuparejo) staras. La enirejo troviĝas tra la turo. La navo havas krucnavon. La navoj finiĝas en oklateraj absidoj.
Seksardo
Seksardo aŭ oestro estas la periodo en kiu vertebruloj estas sekse aktivaj, en favoraj kondiĉoj por fekundi (maskloj) aŭ esti fekundigitaj (inoj). Ĝi ankaŭ estas konata kiel seksperiodo, kvankam ekzistas multaj aliaj popularaj esprimoj kiuj rilatas al ĝi. Odoroj ludas gravan rolon en detektado de inoj en seksardo, same kiel vaginaj sekrecioj kaj salivo. Dum ĉi tiu etapo, ovolado okazas ĉe inoj. La ofteco kaj tempodaŭro de la seksardo dependas de la specio kaj povas esti ĉiujara, perioda aŭ permanenta. Ĉi tiuj diferencoj ankaŭ dependas de sekso.
Karl Cron
Karl CRON estis aŭstra Esperantisto kaj tradukisto.
Inter liaj tradukoj menciindas:
Calmarza
Calmarza [kalMARza] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Calmarza estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sudokcidente de Jaraba. Ĝi estas borde de la rivero Mesa. La pejzaĝo estas rokeca kaj tre seka. En ĝia medio estas grandaj aroj de gipoj kaj la vegetaĵaro estas nur en kelkaj izolaj zonoj kaj borde de la rivero.
La loĝloko Calmarza mem estas je 134 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 839 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Mesa, ĉe la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas inter Jaraba nordoriente kaj Algar de Mesa sudokcidente jam en la provinco Gvadalaĥaro.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj kastela turo, kaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la riveroj. Je ĉirkaŭ 12 km estas Jaraba kie estas gravaj banlokoj. Proksime estas la Monaĥejo de Piedra kaj la Lageto Gallocanta.
Imre Rajczy
Imre Rajczy [rajci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rajczy Imre estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, ministeria oficisto. Lia origina familia nomo estis Rasztovich [rastoviĉ] ĝis 1935.
Imre Rajczy naskiĝis la en Szombathely, li mortis la  en Bonaero.
Biografio
Imre Rajczy maturiĝis en premonstrata gimnazio en sia naskiĝurbo en 1929, li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1935. Post la diplomo li laboris en ministerio. En 1945 li migris al Argentino, ĉar la proksimiĝanta socialismo forigis la tiuspecajn postenulojn. En Bonaero inter 1956-1966 li havis altan postenon en firmao.
Li edziĝis en 1937, lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1935-1943, po unu germanan kaj bulgaran premiojn en 1944.
Sporta kariero
En sia aĝo 15 li komencis skermi. Inter 1933-1939 li estis membro de la hungara nacia teamo, en 1937 li estis hungara ĉampiono individue. Li estis olimpiano en la Somera Olimpiko 1936 kun ora medalo teame. En Bonaero li estis trejnisto jardekon.
Memorigiloj
memortabulo en Szombathely (2001)
Ludwig Mooser
Ludwig Mooser, laŭ la hungarlingve kutima nomordo (ekde 1864 li oficiale uzis tiel) Mooser Lajos estis aŭstrohungara orgenfaristo, uzinestro. Antaŭ 1845 li uzis sian personan nomon en formo Louis.
Roland Emmerich
Roland Emmerich (naskiĝis la 10an de novembro 1955 en Stutgarto) estas germana kinreĝisoro, scenaristo kaj produktoro, ĝenerale konata por katastroftemaj filmoj. Liaj filmoj, plejparto de kiu estas anglalingvaj holivudaj produktadoj, faris pli ol 3 miliardojn da dolaroj tutmonde, farante el li unu el la plej profitaj reĝisoroj de ĉiuj tempoj. Li komencis sian laboron en la filma industrio en 1984 en Germanio kiel parto de sia universitata disertacio. Li estas artokolektanto de arto kaj aktiva kampanjanto por la LGBT-a komunumo kaj estas publike geja.
Ludwig Mooser
naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Eger.
Roland Emmerich
Frua vivo kaj kariero
Emmerich naskiĝis en Stutgarto, Okcidenta Germanio, kaj kreskis en la apuda urbo Sindelfingen. Kiel junulo, li veturis amplekse tra Eŭropo kaj Nord-Ameriko financita de lia patro, Hans, la riĉa fondinto de ĝardenmaŝinara produktada firmao. En 1977, li komencis ĉeesti Universitaton de Televido kaj Kino de Munich kun la intenco studi por fariĝi produktordezajnisto. Post spektado de Stelaj Militoj, li male decidis enskribiĝi en la reĝisora programo. Postulita krei mallongan filmon kiel sia fina disertacio en 1981, li skribis kaj reĝisoris The Noah's Ark Principle, kiu estis elektita kiel la komenca filmo de la 34a Berlina Internacia Kinfestivalo en 1984. En 1985, li fondis produktorejon Centropolis en partnereco kun sia fratino, produktoro Ute Emmerich kaj direktis sian gravan filman debuton, fantazian filmon Joey. Li poste reĝisoris la komedion Hollywood-Monster kaj en 1990 la scienc-fikcian filmon Luno 44.
1990aj jaroj
Produktoro Mario Kassar invitis lin veni al Usono por reĝisori futurecan filmon nomitan Isobar, kiu fine ne estis filmita. Male, Emmerich estis dungita por anstataŭigi reĝisoron Andrew Davis por la filmo Universala Soldato. La filmo aperis en 1992 kaj poste estis sekvita de novaj versioj aŭ daŭrigoj.
Ludwig Mooser
Biografio
devenis el aŭstra orgenfarista dinastio. Li lernis la metian en la familio. En sia aĝo 16 laŭ la kutimoj li estis vaganta metilernanto, poste li akiris licencon. En 1827 li malfermis metiejon pri pianoj kaj orgenoj en Salcburgo. Li akiris renomon en riparo de orgeno en Salcburgo. Dum la kulmino en la metiejo laboris 50 laboristoj jare produktantaj 120 orgenojn kaj 200 pianojn. Krom la fervojo li profitis la ŝipojn sur Danubo. Helpe de Danubo li atingis Hungarlandon kaj en Primasa Baziliko de Sankta Adalberto kaj Dipatrino li kreis orgenon, poste en aliaj lokoj. Fine li uzis la hungaran nomformon. Lia edzino naskis plurfoje, inter ili tri estis almenaŭ plenaĝaj kaj helpis en la orgenuzino. En 1863 li vidviĝis, ricevis hungaran ŝtatecon, poste li laboris en Eger. Laŭ priskribo li ne parolis hungare (tamen kelkajn frazojn kaj esprimojn), sed li havis hungarecajn vestojn, dancis ĉardaŝon kaj ŝatis vinojn de Eger.
Roland Emmerich
1990aj jaroj
Emmerich poste reĝisoris Independence Day, en 1996, kiu ankaŭ fariĝis unu el la plej finance sukcesaj filmoj de ĉiuj tempoj Emmerich kaj scenaristo Dean Devlin poste kreis la televidan serion La Vizitanto, kiu elsendiĝis sur Fox dum 1997–1998 antaŭ ol esti nuligita post unu sezono.
Lia sekvanta filmo, Godzilla, aperis en 1998. Vasta reklamado kaj merkatuma kampanjo produktis gravan propagandon dum la monatoj ĝis la eliro de la filmo. La filmo estis komerca sukceso sed ricevis negativajn kritikojn.
2000aj jaroj
Ŝanĝante stilon, Emmerich poste reĝisoris la filmon La Patrioto (2000), epopeo lokita dum la Usona milito de sendependeco.
Kun scenaristo Harald Kloser, Emmerich revenis ankoraŭfoje al filmo kun grandaj filmefikojn en 2004 kun la furora The Day After Tomorrow, alia katastrofa filmo pri rapide aliranta glaciepoko ŝuldita al de la efikoj de tutmonda varmiĝo. Baldaŭ poste, li fondis Reelmachine, alian filmproduktoran firmaon bazitan en Germanio.
En 2008, Emmerich reĝisoris 10,000 BC, filmo pri la vojaĝoj de antaŭhistoria tribo de mamutaj ĉasistoj. Ĝi estis komerca sukceso, sed konsekvence rigardita de profesiaj kritikistoj kiel lia plej malbona filmo, kaj unu el la plej malbonaj filmoj de la jaro.
En 2009, Emmerich reĝisoris 2012, apokalipsa katastroftema filmo bazita sur la konspira teorio ke la antikvaj Majaoj profetis la finon de la mondo la 21an de decembro 2012.
2010aj jaroj
Poste Emmerich reĝisoris la suspensfilmon White House Down,, kiu temas pri atenco en la Blanka Domo fare de milicia grupo.
En novembro 2019, Emmerich reĝisoris la filmon Midway bazita sur la batalo de Midway en la Pacifika Fronto de la dua mondmilito.
Leopold von Plessen
Leopold von PLESSEN, (nome Leopold Engelke Hartwig von Plessen) (Röderaue, 21a de januaro 1769 – Schwerin, 25a de aprilo 1837), estis germana politikisto, ĉefministro de la Grandduklando Meklenburgo-Schwerin el 1836 ĝis 1837.
Li estis Ministro de Internaj Aferoj el 1807 ĝis 1808. Dum la Napoleonaj Militoj en Germanio, al Plessen venis diplomataj komisioj kaj preskaŭ ĉiu traktato kun Prusio, Rusio kaj la aliaj grandaj potencoj de Eŭropo. Dum la Viena kongreso de 1814 li defendis la konstitucion de la Germana Imperio kaj tiel li iĝis unu de la plej gravaj germanaj reprezentantoj kaj sukcesis ke la Kongreso respektu la aŭtonomian administracion de Meklenburgo-Schwerin ankaŭ dum la restaŭrado.
Péter Kolár
Péter Kolár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolár Péter estis (ĉeĥo)slovakia hungara maŝininĝeniero, teatrestro, politikisto.
Péter Kolár naskiĝis la en Košice (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  en Košice (Slovakio).
Biografio
Péter Kolár apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, poste en Slovakio. Li maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1966, dum li violonadis en muziklernejo. Li komencis studi en Teknika Universitato en Košice kaj pro la Praga Printempo li estis aktiva en la politiko, kie li reprezentis interesojn de la hungara minoritato. Fine pro la politika subpremo li akiris maŝininĝenieran-pedagogian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1974. Hejmenveninta al sia naskiĝurbo li laboris kiel inĝeniero, iom poste li instruis. Inter 1980 kaj 1990 li gvidis politikan sekcion de la hungara minoritato en Košice, poste li estis teatrestro de Teatro Thália (Košice) ĝis 2011 (tamen interrompe li estis gvidanto de la hungara minoritato inter 1997-2000). Li ricevis premiojn inter 1991-2018.
Johann Joseph Schmeller
Johann Joseph SCHMELLER (12a de julio 1794 aŭ 1796 en Großobringen; 1a de oktobro 1841 en Weimar) estis germana pentristo. Li funkciis kiel hejmpentristo de Goethe.
Johann Joseph Schmeller estis la meza filo el kvin filoj de Johann Michael Schmeller (1773 Großobringen, 1850 samloke) kaj de lia unua edzino Dorothea Eva Böhmel (1766–1814) el Buchfart.
Krom la laboro por la hejmo de Goethe, li faris portretojn de gravuloj kiel Johann Peter Eckermann, Friedrich Wilhelm Riemer, Carl Friedrich Ernst Frommann, Franz Grillparzer, Adam Mickiewicz, Alexander von Humboldt kaj lia frato Wilhelm von Humboldt, Christian Daniel Rauch, Sulpiz Boisserée kaj Jacques-Louis David.
Vivo
Ĉar la deziro de la knabo al bildaj reprezentadoj jam frue evidentiĝis, li ricevis la ŝancon de solida edukado per frekventado de la Libera desegna lernejo en Vajmaro kaj li estis precipe kuraĝigita de la amika simpatio de la kortega pentristo Ferdinand Jagemann. Post ties morto, kiun Schmeller ankaŭ estis akompaninta en la kampanjoj de 1814 kaj 1815, grandduko Karlo Aŭgusto sendis lin al la studio de Mathieu Ignace van Brée por plia trejnado al Antverpeno kaj post lia reveno en 1824 nomumis lin orda profesoro en la desegnolernejo. Schmeller ŝajnas esti havinta specialan talenton por rapide tutece kompreni la personecojn kiujn li renkontis kaj kapablis vivece bildigi la kapojn en grandaj kretodesegnaĵoj. Johann Wolfgang von Goethe do uzis ĝin ĝis sia morto por krei albumon de portretoj de elstaraj personecoj, kiuj vizitadis la domon de la poeto. Schmeller desegnis tiamaniere ĉirkaŭ 180 portretojn, 150 el kiuj estas ankoraŭ en la Goeto-muzeo (Weimar) kaj donas valoran kontribuon al la kono de la tempo, la rondoj de la Vajmara socio ĉirkaŭanta la poeton, same kiel pri eksterlandanoj trapasantaj, ekz. Franz Grillparzer, Adam Mickiewicz, Christian Daniel Rauch, Jacques-Louis David, Sulpiz Boisserée, Alexander von Humboldt kaj aliaj. Kiom altestime Goethe mem pensis pri la talento de Schmeller evidentiĝas ne nur el tio ke li tre ofte lasis sin desegni kaj pentri de Schmeller sed ankaŭ el letero adresita al Sulpiz Boisserée, en kiu li taksis la Boisserée-portreton faritan fare de Schmeller multe pli bona ol la verko farita de Peter Cornelius. Krom albumo kiu en la 1880-aj jaroj estis alirebligita por vizitantoj de la Goethe-domo kaj ĉefe protektos la nomon de Schmeller kontraŭ forgeso, oni havas el lia mano ankaŭ kelkajn oleo-pentradojn, kies arta valoro certe havas malprioritaton rilate al la regonhistoria intereso. Menciindaj estas la portretoj de Goethe, Knebel, Einsiedel en la Biblioteko Dukino Anna Amalia, alia oleo-pentraĵo de Goethe en Frankfurto ĉe Majno, de la Vajmara ataliono (kun multaj portretoj el la vivo en la kazerno de la posta 94-a regimento), preĝejaj bildoj en diversaj komunumoj en la ĉirkaŭaĵo vajmara kaj alegoria plafonbildo ĉe Kastelo Kromsdorf.
Plumba (II) hidroksido
Plumba (II) hidroksido aŭ duhidroksido de plumbo estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el hidratagado de la plumba (II) oksido aŭ hidrolizo de plumbaj (II) saloj. Plumba (II) hidroksido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Plumba (II) hidroksido prezentas du hidroksilajn grupojn ligitajn al plumbatomo. Ĝi konsistas je 1 plumbatomo, 2 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
János Sedlmayr
János Sedlmayr [jAnoŝ sedlmajr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sedlmayr János estis hungara arkitekto. Lia patro estis Kurt Sedlmayer. János Sedlmayr naskiĝis la en Sopronhorpács, li mortis la  en Budapeŝto.
József Sákovics
József Sákovics naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Sákovics maturiĝis en gimnazio en 1945, dum li jam skermis 3 jarojn. Li estis hungara ĉampiono dekfoje inter 1947-1960. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1952 kaj Somera Olimpiko 1956 kun 6 arĝenta kaj bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje (1953, 1959). Li akiris ĵurnalistan licencon en 1962, trejnistan diplomon en 1965 en la Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li estis trejnisto ankaŭ en Hispanio, sed civile li laboris en gimnastika instituto ekde 1972. Li ricevis premiojn inter 1949-1996.
János Sedlmayr
Biografio
János Sedlmayr maturiĝis en benediktana gimnazio en Sopron, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1955. Li edziĝis en la sekva jaro kaj laboris de 1957 en arkitektura oficejo pri historiaj monumentoj. Li laboris tie eĉ depost la pensiuliĝo ĝismorte. Li uzis kun sukcesoj ferbetonojn por imitadi la jam malaperintajn partojn. Li ricevis signifan arkitekturan premion en 1964.
Jaraba
Jaraba [ĥaRAba] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Jaraba estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Calmarza kaj Ibdes. La municipa teritorio limas ankaŭ kun Cetina kaj Campillo de Aragón. Ĝi estas borde de la rivero Mesa, kiu ricevas grandan parton de sia akvokvanto el nombraj fontoj kiuj venas al la rivero. La medio de Jaraba estas karakteriza pro la granda kanjono kiun la rivero Mesa ĉizas al Calmarza, kreante serion de imponaj ruĝaj muregoj de kalkoŝtono. Same karakteraj estas pinaroj kaj ĉeriveraj arbaroj en malsekaj zonoj, kaj stepoj kun anzinoj, juniperoj, kaj odorplantoj en sekaj zonoj.
La loĝloko Jaraba mem estas je 131 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 767 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Piedra, proksime al la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas inter Ibdes nordoriente kaj Calmarza sudokcidente jam sur la limo kun la provinco Gvadalaĥaro.
Historio
La loko jam ekzistis en araba epoko, kiel pruvas la araba etimologio de la loknomo Jaraba el شرابة, ŠARÃBA, ŠARÃB (sama deveno en hispanlingva jarabe (siropo), sed kun signifo trinkaĵo), reference al abundo de termaj kaj kuracaj akvoj. La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj.
Historie la loko vivtenis sin aparte kiel banloko.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Campillo de Jaraba kie oni malaltiĝis el 846 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 282 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Aparta loka enspezo venas de la tri banlokoj, kaj du akvofabrikoj.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj rokpentraĵoj; viro, virino kaj du cervoj. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la riveroj. Proksime estas la Monaĥejo de Piedra.
Hongerige Wolf
Hongerige Wolf (ˈɦɔŋərɪxə ʋɔlf; Malsata lupo) estas setlejo kun proksimume 30 loĝantoj en la municipo Oldambt en Nederlando.
Ekde 2011, ĉiujare oni organizas tie festivalon de artoj kaj kulturo kun la nomo Hongerige Wolf.
La setlejo dum iom da tempo estis populara inter artistoj, ankoraŭ nun diversaj artistoj tie havas lokon por inspiro kaj trankvilo.
Ottilie von Goethe
Ottilie Wilhelmine Ernestine Henriette von GOETHE (denaske Freiin von Pogwisch; 1796-1872) estis germana gravulino kaj bofilino de la verkisto Johann Wolfgang von Goethe. Ŝi redaktistinis por la gazeto Chaos.
Biografio
Ŝia patro, Wilhelm Julius Baron von Pogwisch (1760–1836), estis nobelo Holstein, ŝia patrino, Henriette Ulrike Ottilie von Pogwisch (1776–1851), estis denaske Grafino Henckel von Donnersmarck. La gepatroj divorcis frue kaj Ottilie vivis kun sia patrino en multaj diversaj urboj kaj estis amikino de Adele Schopenhauer, verkistino kaj fratino de la filozofo Arthur Schopenhauer. Ambaŭ amikinoj estis naskiĝintaj en Danzig kaj kreskis senpatre.
Otilie estis interesita en Ferdinand Heinke, kiu finfine engaĝiĝis al alia virino. Tial, Ottilie konsentis edziniĝi al August von Goethe, la nura filo de la fama poeto. Ili geedziĝis la 17an de junio 1817 kaj translokiĝis al Weimar, kie ili loĝis en la hejmo de la poeto en Frauenplan. La paro havis tri gefilojn: nome Walther Wolfgang von Goethe (1818–1885), Wolfgang Maximilian von Goethe (1820–1883) kaj Alma Sedina Henriette Cornelia von Goethe (1827–1844). La geedzoj estis malfeliĉaj ĉar August estis drinkemulo kaj Ottilie estis altiritaj de aliaj viroj. Krome, ŝia bopatro estis dominanta figuro en iliaj vivoj.
Ottilie von Goethe nomis sian bopatron 'patro' kaj loĝis en lia hejmo dum 15 jaroj. La ingenia famulino altiris internaciajn gastojn kaj fondis, en 1829, la gazeton "Chaos". Ŝi ankaŭ helpis la faman verkiston finigi sian elstaran verkon Faŭsto (Dua Parto).
Ŝia edzo August mortis en 1830 en Italio du jarojn antaŭ sia patro en Romo. Ottilie naskis post lia morto, nome en 1835, alian infanon, kiu evidente ne estis de August, sed de brita kapitano, nomatan Anna Sibylle, kiu mortis post unu jaro. Neniuj el ŝiaj gefiloj geedziĝis, tiel ke la rekta linio de posteuloj de Johann Wolfgang von Goethe estingiĝis en 1885. Speciale post tiu ekstergedza nasko, Ottilie suferis enorman premon de onidiroj. Laŭ kelkaj el tiuj ŝi eĉ murdis sian pli aĝan filinon Alma.
Post la morto de Goethe ŝi loĝis en kelkaj urboj. Ŝiaj lastaj du jaroj ŝi restis en Weimar. En 1872, ŝi mortis pro koratako. Ŝi estis entombigita en la familia tombaro de Goethe.
Cordovilla la Real
Cordovilla la Real [kordoBIlja lareAL] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Cordovilla la Real estas etimologie komprenebla kiel Kordoveto Reĝa.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 98 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 480 loĝantojn el la 1920-aj jaroj. Ĝi distas 29 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas trafluata de la riveroj Pisuerga kaj Arlanza kaj limas kun Astudillo, Villalaco, Valbuena de Pisuerga, Castrojeriz (Burgos), Palenzuela, Astudillo, Torquemada, Quintana del Puente kaj Herrera de Valdecañas.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Johan Duinker
Li inciatis la konstruon de monumento honore al L. L. Zamenhof en Texel, Nederlando. La monumento estis inaŭgurita en 1935. La germanaj okupaciantoj ordonis ĝian detruon en 1941. Post la milito, en 1950, ĝi estis rekonstruita.
Li estis ekzekutita fare de la germanaj okupaciantoj.
Moshood Abiola
Moshood Kashimawo Olawale Abiola, knonata ankaŭ kiel M. K. O. Abiola (24a de Aŭgusto 1937 – 7a de Julio 1998) estis niĝeria negocisto, publikigisto, kaj politikisto. Li estis la 14-a Aare Ona Kankafo de Jorubalando kaj aristokrato de la klano Egba.
MKO Abiola kandidatiĝis por la Niĝeria prezidenta balotado de 1993, sed tiu balotado estis nuligita de la antaŭa militista prezidanto Ibrahim Babangida pro akuzoj ke ili estas koruptaj kaj nejustaj. Abiola estis nomumita Granda Komandoro de la Ordeno de la Federacia Respubliko postmorte la 6an de Junio 2018 fare de la Prezidanto Muhammadu Buhari kaj la Niĝeria demokratia tago estis ŝanĝita al la 1a de Junio.
Abiola estis amiko de Babangida kaj oni supozas, ke li apogis la enpovigon de Babangida.
La subteno al Abiola en la Niĝeria prezidenta balotado de 1993 superis la geopolitikajn zonojn kaj la religiajn dividojn, kio estis malofta okazo inter tiamaj niĝeriaj politikistoj. Je la tempo de sia morto, li estis iĝanta neatendita simbolo de demokratio.
Konstitucio de Niĝerio
La Konstitucio de Niĝerio estas la konstitucio de Niĝerio, promulgita la 29-an de Majo 1999. Je ties aprobo, oni inaŭguris la starigon de la Kvara Niĝeria Respubliko.
Niĝerio havis kvin konstituciojn. El ili la unua (1960) estis rilata al la sendependigo, la dua (1963) estis la konstitucio de la Unua Niĝeria Respubliko, la tria (1979) estis la konstitucio de la Dua Niĝeria Respubliko, la kvara (1993) estis la konstitucio de la Tria Niĝeria Respubliko kaj la kvina (1999) estas la konstitucio de la Kvara Niĝeria Respubliko.