cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
István Bezerédj
Biografio
István Bezerédj studis en Pozsony kaj Sopron. Post la jura diplomo li politikadis plej ofte en Tolna (historia departemento). István Bezerédj edukis Amália Bezerédj-n inter 1815-1816, kiu iĝis lia edzino en 1821. Ekde 1823 li estis unu el la gvidantoj de la opozicio, li ofte estis deputito de departemento Tolna. Li estis lerta oratoro, li ricevis la epiteton "la hungara Demosteno". La edzino naskis filinon en 1834, sed post 3 jaroj li vidviĝis. En 1836 kun sia edzino li proprakoste fondis la unuan hungaran infanĝardenon en ekstera parto de Szedres. Tiutempe li gvidis movadon por disvastigi la silkraŭpojn. Ekde 1839 li eldonis verkojn de sia iama edzino. Li multe strebis por pli bona sorto de la servutuloj. Li estis parlamenta deputito ankaŭ dum la Hungara revolucio de 1848, tial post la falo li estis mortkondamnita, sed li ricevis amnestion.
(18346) 1989 WG
(18346) 1989 WG estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Shuhei Otsuki
Shuhei Otsuki (大槻 周平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Vissel Kobe kaj Montedio Yamagata.
Hanka Ordonówna
Hanka Ordonówna, pseŭdonomo Ordonka, ĝuste Maria Anna Tyszkiewicz, fraŭline Pietruszyńska, literatura pseŭdonomo Weronika Hort (naskiĝis la 25-an de septembro 1902 en Varsovio, mortis la 8-an de septembro 1950 en Bejruto) estis pola kantistino, aŭtorino de versaĵoj kaj tekstoj de kanzonoj, dancistino kaj aktorino.
Vivo
Ŝi devenis de fervojista familio. En infaneco frekventis baletan lernejon ĉe Granda Teatro en Varsovio, kaj en la aĝo de 16 jaroj debutis en teatraĵo "Sfinks" (Sfinkso). Dum sia ludado en teatro "Wesoły Ul" (Gaja Abelujo) en Lublin ŝi gajnis popularecon kiel plenumantino de kantoj pri soldata temaro. Post falo de la lublina teatro ŝi revenis al Varsovio kaj eklaboris en kabaredo Miraż (Fatamorgano), kaj poste komencis la karieron kiel kanzonistino en la kabaredo Qui Pro Quo.
Grandan rolon por formi ŝian scenaran maturecon ludis Fryderyk Jarosy. Sub lia direkto ŝi formis sian neripeteblan stilon iĝante matura artistino. La famon, daŭrantan ĝis eksplodo de la dua mondmilito, ŝi gajnis per plenumo de la kanto "Miłość ci wszystko wybaczy" (La amo ĉion pardonpetos al vi) el la filmo "Szpieg w masce" (Spiono en la masko) de 1933. La kanto iĝis iasence vizitkarto de Hanka Ordonówna. Ŝi ludis eksterlande, i. a. en Parizo, Berlino kaj en Vieno.
Post eksplodo de la milito ŝi restis komence en Varsovio, kie estis malliberigita ĝis kiam ŝia edzo ŝin liberigis kaj revenigis al Vilno. Arestita de NKVD post anekso de Litovio fare de Sovetunio, ŝi estis forveturigita al gulago en Uzbekio, kaj la edzo profunden en Rusio.
Dum la deportado ŝi denove ekmalsanis je pulmoj pro malfacilaj vivkondiĉoj. Post liberiĝo sekve de traktato inter Władysław Sikorski kaj Ivan Majski Ordonówna komence organizis teatron en pola centro en Tock, poste tamen okupiĝis pri helpado al orfaj infanoj de polaj forpelitoj. Pro malbona sanstato estis transportita al Taŝkento. Tiuperiode ŝi denove renkontiĝis kun la edzo. Poste - post rompo fare de Sovetunio de diplomatiaj rilatoj kun pola registaro en ekzilo, kio sekvis post malkaŝo en 1943 de la masakro de Katin - ŝi evakuiĝis kune kun la orfaro tra Bombaj en Barato ĝis Bejruto en Libano.
Malboniĝanta sanstato devigis ŝin ekloĝi kun la edzo en Bejruto kaj okupiĝi pri serioza kuracado. Ŝi mortis pro tuberkulozo kaj tie estis entombigita. Sur ŝia tombo oni ĉizis sribaĵon kun la vortoj de Psalmo XXXII. 7. En 1990 oni transportis ŝiajn restaĵojn kaj entombigis en la Tombejo Powązki en Varsovio. Samjare ŝian nomon ricevis Fundamenta Lernejo n-ro 209 en Varsovio.
Palaco de la Markizo de Salvatierra
La Palaco de Salvatierra troviĝas en la urbo Arundo (provinco Malago, Hispanio).
Priskribo
Temas pri nobela konstruaĵo kiu centras sian ornamon ĉe senegala pordego renesanca kiu montras paron de kolonoj de korinta ordo ĉiuflanke de la ampleksa pordego lintela, sur kiuj elstaras bela balkono kun arta ferkrado. La plej rimarkinda elemento de tiu pordego estas la grupo de kvar figuretoj de nuanco de inkaoj kiuj kvazaŭ atlantoj de klasika arkitekturo, eltenas sur siaj kapoj frontonon kun la blazono de la konstruigintoj.
Interne interesas la valora meblaro, ornamaĵoj kaj artaĵoj, nome ĉizaĵoj kaj pentraĵoj.
Malantaŭe estas ĝardeno, ekde kie eblas rigardi al la Montaro de la Neĝoj kaj al la resto de la antikvaj muregoj de la Mezepoko kaj al la arabaj banejoj.
Striakcipitro
Distribuado
Tiu specio estas disvastigata en Nordameriko, Centrameriko, Sudameriko kaj Grandaj Antiloj. Sube la distribuado de la kvar grupoj (vidu taksonomion) estas priskribata pli malpli el nordo suden:
Taksonomio
Ĝi estas komune separata en kvar specioj. Se disigite, la norda grupo (vidu distribuadon) retenas kaj la sciencan kaj la komunan nomon: Striakcipitro (A. striatus). Aldone al la nomiga taksono (A. s. striatus), ĝi inkludus subspeciojn perobscurus, velox, suttoni, madrensis, fringilloides kaj venator.
La tri restantaj taksonoj, ĉiu konsiderata monotipa specio kaze de disigo, estas la Blankabrusta akcipitro (A. chionogaster; Kaup, 1852), Senmarka akcipitro (A. ventralis; Sclater, 1866) kaj Brunfemura akcipitro (A. erythronemius; Kaup, 1850). La reproduktaj teritorioj de tiuj grupoj estas tute alopatriaj, kvankam la vintra teritorio de la nomiga grupo parte koincidas kun la teritorio de chionogaster (kio estas ankaŭ la kazo de kelkaj taksonoj de la nomiga grupo). Tio kombine kun diferencoj laŭ plumaro (vidu aspekton) kaj, ŝajne, kelkaj mezuroj, estis la bazo por la disigo, sed ne konsentas ankoraŭ kelkaj fakuloj (AOU). Male al kampogvidiloj, plej materialo publikita en ĵusaj jaroj (ekz. AOU, Ferguson-Lees et al. p. 586, kaj Dickinson et al.) konsideris ilin ĉiujn membroj de ununura disvastigata specio – sed ne senerare: Ferguson-Lees et al., diras, ke se ili farus mondan liston, ili inkludus la tri taksonojn kiel separataj specioj (p. 75), kaj la komentoj de AOU inkludas la noton "disigo preskaŭ certa".
Loĥo (kelo)
Loĥo (el la germana Loch, "truo") estas mezepoka kelaro, profundigita ekzemple en roko aŭ en sabloŝtona masivuo. Tiuj ĉi kelaroj servis kiel kaŝejoj, sed ankaŭ kiel provizejoj de nutraĵoj, ĉar ĉi tie estis malvarme kaj daŭra temperaturo.
Striakcipitro
Habitato
Ili loĝas en ampleksa gamo de arbaraj tipoj, hegemonie de koniferoj kaj de diversaj tipoj de foliarboj (ĉefe kverkoj). La plej grandaj populacioj de la nomiga grupo (vidu taksonomion) ŝajne loĝas en moderklimata tajgo, sed vintras en pli varmaj regionoj pli sude (vidu distribuadon). La taksonoj suttoni, madrensis (ambaŭ el la nomiga grupo), chionogaster (Blankabrusta akcipitro) kaj ventralis (Senmarka akcipitro), troviĝas en pli supra tropiko al moderklimataj altaj teroj; ĉefe ĉe altitudoj de 300–3000 m, sed foje sube ĝis preskaŭ marnivelo kaj supren al 4000 m. La taksono erythronemius (Brunfemura akcipitro) troviĝas en tropikaj kaj subtropikaj regionoj; kaj en altaj teroj kaj en malaltaj.
Loĥo (kelo)
Ekzemplo de mezepoka loĥo estas kelaro en gotika parto de kastelo Rataje nad Sázavou, kie troviĝas Muzeo de meza Posázaví. Estas ĉi tie bone videblaj hakitaj niĉoj en muro, spuroj post traboj, pordoj, aerumŝakto, ĉio pruvanta ekzistadon de verŝajne mezepoka provizejo.
Striakcipitro
Aspekto
Tiu specio estas malgranda akcipitro de la genro Accipiter. Maskloj estas 24 al 30 cm longaj, havas enverguron de 52 al 58 cm kaj pezas 87 al 114 g. Kiel komune ĉe akcipitroj de la genro Accipiter, inoj averaĝe distinge estas pli grandaj kun longo de 29 al 37 cm, enverguro de 58 al 68 cm kaj pezo de 150 al 218 g. Tiuj mezuroj rilatas al la norda grupo, sed ili estas kompareblaj por la resto. Plenkreskulo havas mallongajn larĝajn flugilojn kaj longan kvadratfinan voston kun nigrecaj kaj grizaj bendoj (ofte mallarĝe blankapinte). La flugilplumoj (tipe videblas nur dumfluge) estas blankecaj kun nigreca strieco. La kruroj estas flavecaj. La hokoforma beko estas nigra kaj la vaksaĵo estas flaveca. La resta plumaro varias depende de la grupo:
Loĥo (kelo)
Suda Moravio povas fanfaroni precipe de grejsaj loĥoj, konstruitaj unue pro kaŭzo de minado de sablo kaj poste uzataj ankaŭ kiel kelaro.
Striakcipitro
Manĝo kaj ĉasado
Tiuj birdoj surprizas kaj kaptas ĉiujn siajn predojn el kovro aŭ dumfluge rapide tra densa vegetaĵaro. Ili emas rapidi densan arbustaron. Majoritato de predoj estas malgrandaj birdoj, ĉefe variaj kantobirdoj kiaj paseroj, paruliedoj kaj Migra turdo. Birdoj kaptataj gamas laŭ grando el 4.4-g Anna kolibro al la 577-g Kanada bonazio kaj ĉiu ajn birdo en tiu gamo estas eventuala predo. Tipe maskloj celas pli malgrandajn birdojn, kiaj paseroj, kaj ino persekutas pli grandajn predojn, kia la Migra turdo aŭ la pegedoj de la genro Colaptes. Ili ofte forplukas la plumojn el sia predo sur fosto aŭ alia ripozejo. Rare la Striakcipitro manĝas ankaŭ rodulojn, lacertojn, ranojn, serpentojn kaj grandajn insektojn.
Reproduktado
Striakcipitroj konstruas neston el bastonetoj en granda konifero aŭ densa grupo de deciduaj arboj. La ino demetas 3 al 8 ovojn, sed plej ofte 4 aŭ 5. Tiuj estas 37.6 x 30 mm kaj pezas ĉirkaŭ 19 g. La ovoj estas aprezataj de ovokolektantoj, ĉar ili estas tre markataj de surprize koloraj kaj variaj markoj. Kovado daŭras averaĝe ĉirkaŭ 30 tagojn. Post eloviĝo la idoj estos kovataj dum pluaj 16 al 23 tagoj fare de la ino, dum la masklo defendas la teritorion kaj kaptas manĝon. Elnestiĝo okazas post unu monato sed idoj ankoraŭ dependas el la gepatroj por nutrado kaj protektado dum pluaj 4 semajnoj. La nestolokoj kaj reprodukta kutimaro de la Striakcipitro estas ĝenerale sekretema, por eviti predadon de pli grandaj rabobirdoj, kiaj la Akcipitro kaj la Kupera akcipitro.
Dum migrado plenkreskuloj estas foje predataj de multaj birdoĉasantaj pli grandaj rabobirdoj, ĉefe la Migra falko. La reprodukta kutimaro de la taksonoj chionogaster (Blankabrusta akcipitro), ventralis (Senmarka akcipitro) kaj erythronemius (Brunfemura akcipitro) estas kompareble malmulte konataj, sed baze sur disponebla kono ili ŝajne diferencas malmulte el tiu de la nomiga grupo.
Konservado
En Nordameriko tiu birdo malpliixgis laŭnombre en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, probable kiel sekvo de la uzado de DDT kaj aliaj pesticidoj. La populacio de Usono kaj Kanado rekuperiĝis el tiam kaj povus eĉ superi historiajn nombrojn aktuale. Tio probable pro la kombino de malpermeso de DDT kaj pliigo de kortaj birdomanĝejoj en Nordameriko kiu kreas nenature fidindajn kaj facilajn predojn por ĉiuj membroj de Accipiter.
Migrantaj Striakcipitroj estas unu el plej nombraj rabobirdoj konstatitaj je "akcipitrorigardedoj" tra la lando. Escepto estas la subspecio el Puerto Rico, Accipiter striatus venator, kiu estas rara kaj listata kiel endanĝerita fare de la U.S. Fish & Wildlife Service. La resta loĝanta subspecio el Grandaj Antiloj, fringilliodes el Kubo kaj nomiga (A. s. striatus) el Hispaniolo, estas nekomunaj, lokaj, kaj, almenaŭ kaze de tiu lasta, malpliiĝanta. Kaj ventralis (Senmarka akcipitro) kaj erythronemius (Brunfemura akcipitro) estas komunaj (sed facile neatentataj pro ties sekretema kutimaro) kaj nune konsiderataj sekuraj. La situacio de chionogaster (Blankabrusta akcipitro) estas eventuale pli problema pro ties limigita teritorio, kvankam ĝi, almenaŭ surloke, restas komuna.
Neau (stacidomo)
Neau estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Neau, en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Kapiso
situo de la insulara provinco kadre de la Filipinoj (malhelblue sub la nomo) Kapiso - tagaloge Capiz, hispane Cápiz - estas provinco de la Filipinoj, fondita la 10-an de marto 1917. Ĝia ĉefurbo estas Roxas. La provinco kovras la nordorienton de la insulo Panajo. Ĝi apartenas al la regiono Okcidentaj Bisajoj kaj ampleksas areon de 2 594 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2015 entute 761 384 loĝantoj vivis sur la provinca teritorio, kio rezultigas loĝdenson de 290 loĝantoj po km².
Rivero Kaketao
La rivero Japurao aŭ Kaketao estas rivero ĉirkaŭ 2,816 km longa (kelkaj fontoj indikas 2,414 km) fluanta kiel Kaketao (Caquetá [kaketA] en hispana, el Andoj al sudoriento de Kolombio. Ĝi fluas sudorienten al Brazil, kie ĝi estas nopmita Japurá [ĵapurA]. Tiu rivero eniras al la Amazona Rivero tra reto de kanaloj. Ĝi estas navigebla pere de malgrandaj boatoj en Brazilo.
La rivero estas hejmo al ampleksa vario de fiŝoj kaj reptilioj, kiaj enormaj katfiŝoj kiuj pezas ĝis 91 kg kaj estas ĝis 1.8 m longaj, piranjoj, testudoj, kaj kajmanoj. Ĝi utilas ankaŭ kiel ĉefa transportejo, fare de kanuoj, motorboatoj, kaj enlanda ŝipo konataj surloke kiel lanchas [lAnĉa].
Multe el la ĝangalo tra kiu la orienta Kaketao origine fluis estis klarigita for paŝtejoj, kampoj de rizo, maizo, manioko, kaj sukerkano, kaj en la pasintaj jardekoj, partikulare por kokao.
Okcidente de la Rio Negro, la rivero Solimões (kiel nomiĝas la amazona supra brazila fluo) ricevas tri pliajn akvejojn el nordokcidenta Japurao, la Içá (menciita kiel Putumajo antaŭ eniri en Brazilo), kaj la Napo. La Kaketao, post iĝi Japurao, fluas en kolombiaj Andoj, kaj preskaŭ tuŝas la fontojn de la Magdalena Rivero, kaj plialtigas sian kvanton el multaj branĉoj dum ĝi fluas tra Kolombio.
(42201) 2001 DH29
(42201) 2001 DH29 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kohei Mihara
Kohei Mihara (三原 向平, n. ) estas japana futbalisto.
Nangy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Kohei Mihara
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare kaj Ehime FC.
Fundamentismo (skulptaĵo)
Art-instalaĵo de dana skulptisto Jens Galschiot (2011/12), 4 metrojn alta, 9 metrojn de diametro. La literoj de la angla vorto ”FUNDAMENTALISM” formas cirklon. Ĉiu litero estas konstruita de religiaj libroj fanditaj en kupro.
NGC 6246A
NGC 6246A (aliaj indikoj — UGC 10584, MCG 9-27-101, ZWG 276.50, ZWG 277.7, IRAS16492+5528, PGC 59090) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Szczecin Podjuchy
Szczecin Podjuchy estas fervoja stacidomo lokita sur teritorio de Podjuchy, la urba setlejo de la pola urbo Szczecin. La stacio troviĝas ĉe la strato Metalowa (parto de landvojo n-ro 31).
Distanco de stacidomo al ĉefaj fervojaj stacioj:
Proksimaj stacioj (uzataj):
Interkonektoj
Proksime de la stacidomo situas la bushaltejo; ĝi havas nomon "Podjuchy dworzec".
Aŭtobusoj
Tagaj linioj
Noktaj linioj
Iloilo
situo de la insulara provinco kadre de la Filipinoj Iloilo estas provinco de la Filipinoj, fondita en 1566. Ĝia ĉefurbo same nomiĝas Iloilo. La provinco kovras la orienton kaj sudon de la insulo Panajo. Ĝi apartenas al la regiono Okcidentaj Bisajoj kaj ampleksas areon de 4 829 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010 entute 1 691 878 loĝantoj vivis sur la provinca teritorio, kio rezultigas loĝdenson de 350 loĝantoj po km².
La plej granda urbo kaj provinca ĉefurbo estas Iloilo (urbo).
Masashi Kamekawa
Masashi Kamekawa (亀川 諒史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Avispa Fukuoka, Kashiwa Reysol kaj V-Varen Nagasaki.
Feldspato
Feldspatoj estas natria, kalia aŭ kalcia aluminosilikatoj.
Inter ili estas:
Albito kaj anortito povas miksiĝi ajn-proporcie, por doni la plagioklazojn aŭ kalci-natriajn feldspatojn.
Feldspato havas durecan valoron laŭ Mohs de ekzakte ses.
Monaĥeja lernejo Roßleben
La Monaĥeja lernejo Roßleben (germane: Klosterschule Roßleben) estas ŝtate agnoskita gimnazio de neŝtata tenado kun internejo en Roßleben, Turingio. Fondis la instituton en la 1554-a jaro Heinrich von Witzleben; hodiaŭ ĉirkaŭ 350 lernantoj frekventas la lernigejon tradician.
De la monaĥejo ĝis la lernejfondo
Ĉirkaŭ 1140 grafo Ludoviko la 2-a de Wippra fondis ĉe la bordo de Unstrut malproksime de la setlejo Rostenleba monaĥejon de Aŭgustenanoj. En la 27-a de aprilo 1142 la monaĥejo ricevis la konfirmdokumenton el la manoj de papo Inocento la 2-a kaj en la 21.2.1174 protektskribitaĵon de imperiestro Frederiko la 1-a. Ambaŭ dokumentojn ĝis hodiaŭ posedas feliĉe la Fondaĵo Klosterschule Roßleben. Meze de la 13-a jarcento la aŭgustenana monaĥejo ŝanĝiĝis en monaĥinejon de la cistercianinoj kie vivis ĉirkaŭ 50 monaĥinoj. Kiam la landgravia kortegjuĝisto Christian von Witzleben - post la t.n. Turingia intergrava milito - ricevis la burgon en Wendelstein heredfeŭdaĵe, li aŭtomate ankaŭ iĝis unu el du sekularaj protektantoj de la monaĥejo de Roßleben. Post la t.n. Reformacio la monaĥejo malfondiĝis; en 1554, laŭ komisio de la lasta ŝirmvokto doktoro Heinrich von Witzleben, porknaba lernejo instalitis. La unuaj planoj datumis jam de 1547. Komisiitis lernejplane Georg Fabricius, disĉiplo de Filipo Melanktono. Li jam antaŭe agadis, ekde 1546, kiel estro de la renomita princa lernejo en Meißen. Fabricius inspektore ankaŭ verkis la unuan leĝaron titolitan Leges ludi Vicelebiani. Ekde 1554 ĉiam malina membro de la Witzleben-dinastio ĉefadministras.
De la fondo ĝis la fajrego de 1686
La Grandan Vendredon de 1686 fajrego detruis kvazaŭ la tutan vilaĝon Roßleben, ankaŭ la monaĥejan komplekson. Nur la paroĥestra domo restis maltuŝita. El la biblioteko savitis feliĉe 85 malnovaj dokumentoj inter kiuj troviĝis ankaŭ la originalaj papa kaj la imperiestra fondkonfirmaĵoj.
Rekonstruo ĝis nacisocialismo
Komenciĝis en 1727 la konstruo de la nuna lerneja ejo, kiu inaŭguritis en al 2.1.1742. La planon prie faris la princelektista ĉefarkitekto J.H. Lobenstein, kiu poste ankaŭ ĉefkontrolistis pri la konstruadoj. La fundamenta ŝtono por la nova preĝejo metitis en la 4.10.1751 sed la konstruo kirka tre lamis. Krome oni devis en 1755 fari novan kluzon ĉe Unstrut-rivero. Post la eksplodo de la Sepjara milito 1756 la preĝejkonstruo tute ĉesis kaj la tuto paŝon post paŝo iĝis pli kaduka.
Post la Batalo de Jena–Auerstedt 1806 uzitis la lernejo fare de la prusia armeo dum retiriĝo kiel lazareto. Post la Viena kongreso 1815 estiĝis en la lernejanaro malkonsentoj de prusi-emuloj kontraŭ saksi-emuloj. Rektoro Benedikt Wilhelm kaj ĉefadministranto hereda Georg Hartmann von Witzleben finfine sukcesis trankviligi la kvereletojn. Inter 1844 kaj 1866 aktivis surloke la pedagogo August Friedrich Moritz Anton lernejestre post kiam li jam estis dungita en la jaro 1822-a. En 1875 konstruitis la t.n. leona monumento en la parko de la lernejo por honori la promilite en 1866 respektive 1870/71 falintaj studentoj.
Ĉirkaŭ 1880 ekzistis denove sep klasoj kun pli ol cento da lernantoj kaj 13 instruistoj. Krome konstruaj ŝanĝoj modernigis la lernejon profunde. Ĝis 1910 estiĝis sporthalo, centra hejtosistemo, modernaj necesejoj, tri sportejoj, naĝejo kun boatejo, apartamentoj por la instruistaro, hospitaleto, domo por la luprenanto. Konsekritis en 1913 ankaŭ la nova kirko en la norda alo, de kio substrekitis siaspece unika orgeno fare de la ateliero Haerpfer & Erman el Loreno.
Ŝtatigo dum komunismo kaj turniĝo
Tuj post la alveno de la sovetia armeo 17 lernantoj, 5 instruistoj kaj la domzorganto arestitis pro la kalumnia akuzo esti estintaj kaŝpartizanoj (Werwolf) kaj senditis grandparte al la internigejo Buchenwald. Tri personoj tuj ekzekutitis post la arestiĝo. En 1995 ĉiuj rehabilitiĝis fare de Moskvo. Dum GDR la lernejo estis pligrandigita supera lernejo (EOS) kun lingva branĉo; ankaŭ tiam la lernigistaro provis sekvi tradiciojn malnovajn kaj specialajn: oni ekz. ofertis multajn muzikajn kaj sportajn aĵojn. Post la Germania reunuiĝo la tuta komplekso kaduka restaŭritis. Ankaŭ en festhalon alifunkciigita kapelo refaritis.
Nâves-Parmelan
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
(18347) 1989 WU
(18347) 1989 WU estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka) en Japanio.
Koloro Oranĝa
La dana skulptisto Jens Galschiot lanĉis la projekton Koloro Oranĝa antaŭ la Olimpiaj Ludoj en aŭgusto 2008 en Pekino. La celo estis montri al la totalisma ĉina reĝimo ke multaj homoj en la mondo atentas pri la subpremo de la homaj rajtoj en la lando.
Ĉu Ĉinio povas malpermesi la Koloron Oranĝan?
Jen la demando kiu esprimas la kernon de la projekto.
Da ĵidu lun
Da ĵidu lun aŭ aliliterume Dà zhìdù lùn (mallongige DZDL), (en ĉina: 大智度論, Wade-Giles: Ta-chih-tu lun; en japana: Daiĉido-ron (kiel en la Tripitako de Tajŝo no. 1509); la Traktaĵo de Granda Prajñāpāramitā) estas amasa traktado de Mahajana Budhismo kaj komentario pri Pañcaviṃśatisāhasrikā Prajñāpāramitā Sūtra (La Sutro de Transcendenta Saĝo en Du dek kvin Linioj). Ties titolo estis rekonstruita en Sanskrito kiel *Mahāprajñāpāramitopadeśa. Ĝi estas enciklopedia kompendio de la Mahajana Budhisma doktrino.
Koloro Oranĝa
Ĉu Ĉinio povas malpermesi la Koloron Oranĝan?
La registaro alstrebis perfektajn senmakulajn Olimpiajn Ludojn cele al promocio de Ĉinio kiel moderna bone funkcianta socio al miliardoj da televid-spektantoj tutmonde. La reĝimo faris sian eblon por eviti publikan kritikon. Sed uzo de la koloro oranĝa ĝuste rompis la striktan cenzuron kaj iom stumbligis la propagandajn streĉojn de la reĝimo. Samtempe milionoj da subpremataj ĉinoj akiris voĉon dum OL2008.
Da ĵidu lun
La Dà zhìdù lùn estis tradukita en ĉina fare de la Kuĉa monaĥo Kumaraĝivo (344–413 n.e.) kaj lia ĉina teamo. La kolofono de tiu verko postulas, ke ĝi estis verkita de la Budhisma filozofo Nagarĝuno (ĉirkaŭ la 2-a jarcento), sed kelkaj fakuloj kiel Étienne Lamotte pridubis tiun atribuon. Laŭ Hans-Rudolf Kantor, tiu verko estis "fundamenta por la disvolvigo de la ĉinaj skoloj Sanlun, Tiantai, Huaĝan, kaj Ĉan."
Koloro Oranĝa
Ĉu Ĉinio povas malpermesi la Koloron Oranĝan?
La Olimpika Ĉarto mencias kiel bazajn principojn ”la respekto por universalaj, bazaj kaj etikaj principoj” kaj ”antaŭenigo de paca socio celanta al konservado de la homa digno”. Ŝajnas ke neniu povas serioze aserti ke la ĉina reĝistaro respektas tiujn idealojn. Sed la uzo de la Koloro Oranĝa estas etika kaj eksterpolitika esprimo kiu esence kongruas kun la bazaj principoj de la Olimpia Movado.
La Koloro Oranĝa estas inspirita i.a. de eldiro de la pentristo Kandinskij: ”la koloro oranĝa estas ruĝo farita pli humana per flavo”. La koloro de Ĉinio ja ĝuste estas ruĝa, do eble ni povas subteni la humanajn fortojn enkondukante la Koloron Oranĝan. Sed la elekto de la Koloro Oranĝa estas inspirita ankaŭ de la vestaĵoj de la malliberuloj en Guantanamo kaj de la monaĥoj de Birmo kaj Tibeto.
Kunlaboro kun la demokratia movado
Jens Galschiot plurfoje realigis art-eventojn subtene al la homaj rajtoj en Ĉinio, kunlabore kun la demokratia movado en Ĉinio.
La 4an de junio 1997 la dana artisto starigis la skulptaĵon La Kolumno de la Honto en Honkongo kiel monumenton por la viktimoj de la masakro de la Tiananmen placo en Pekino en ‘89. Tio okazis tuj antaŭ la enkorpiĝo de Hongkongo en la Popola Respubliko de Ĉinio.
Eble la plej elstara evento de kampanjo Koloro Oranĝa okazis la 30an de majo 2008 kiam ĉinaj demokratiaj aktivuloj decidis pentri La kolumnon de la Honto oranĝa kiel protesto kontraŭ la subpremon de la homaj rajtoj en Ĉinio. Estis planite ke Jens Galschiot partoprenu en la evento, sed la honkongaj aŭtoritatoj malpermesis lian eniron.
Anežka Hrůzová
Anežka Hrůzová (16-a de aprilo 1879 Malá Věžnice – 29-a de marto 1899 Polná ) estis ĉeĥa kudristino, kristana virgulino kaj viktimo de murdo, pro kiu estis en nestandarda proceso kondamnita judo Leopold Hilsner. La afero kunigita kun mito pri rituala murdo kaj ondo de antisemitismo nomiĝas hilsneriado.
Filmo
Pri la tragika sorto de Anežka Hrůzová estis filmita duparta televida filmo Zločin v Polné (2016) reĝisorita de Viktor Polesný, rolon de Anežka ludis en ĝi Simona Kopecká, Hilsneron ludis hrál Karel Heřmánek pli juna.
Matilda la 2-a (Essen)
Matilda la 2-a (naskiĝis en 949; mortis la 5-an de novembro 1011) estis abatino de la abatinujo Essen. La nepino de imperiestro Oto la 1-a el la gento de la Liudolfidoj validas kiel la plej grava abatino en la historio de Essen. La trezoroj, kiujn ŝi akiris por la katedrala trezoro de Essen, estas unikaj laŭ sia graveco. En la nefidinda abatinolisto de Essen el 1672 ŝi estas notita kiel dua abatino tiunoma. Matilda la 1-a, kies ekzisto estas pridisputata, estus abatino de 907 ĝis 910.
Dokumentoj pri la vivo kaj kaj aparte la agado de Matilda maloftas. El la frua epoko de la abatinujo Essen (proks. 845–1150) entute ekzistas nur proksimume dokumentoj, tamen neniu samtempa kroniko aŭ vivopriskribo. Dum kiam la vivodatoj de Matilda estas konataj pro sia aneco al la familio de la Liudolfidoj, ŝia aktiveco estas kaptebla nur per entute dek mencioj en aliaj kronikoj kaj konserviĝintaj dokumentoj. Nur ekde plej lasta tempo oni provas dedukti la personecon de Matilda el la artverkoj kaj konstruaĵoj atribuendaj al ŝi.
Matilda estas pro la artaĵoj de la katedrala trezoro de Essen ja la plej konata abatino de Essen, tamen en la detalo multa restas esplorenda. Nur pli nova esploro taksas kiel vera la fakton, ke en la abatinujo Essen la potenco vere estis en virinaj manoj, kaj ke Matilda ne nur estis – ja artema, sed enfermita malantaŭ monaĥejaj muroj – seninflua nepino el imperiestra gento. Ekzempla por tio estas la interpreto de la Oto-Matilda-Kruco, kiun la historiistoj komence nomis Oto-Kruco kaj rigardis kiel donaco de Oto por la abatinujo de sia fratino. Plejparte oni rigardas ĝin kiel komuna donaco de la du gefratoj, samtempe kun la ŝanĝo de la interpreto fariĝis la nomo Oto-Matilda-Kruco. Intertempe historiistoj argumentas konvinke, ke la krucon nur donacis Matilda kiel memorilo por Oto. Pro tio Matilda estas ekzemplodona por la subtaksita rolo de la virinoj en la mezepoko.
Laranjal Paulista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Tatuí. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Marŝo de Malsatuloj
Grupo de skulptaĵoj el kupro de dana skulptisto Jens Galschiot, 2002. La grupo konsistas el 27 malsategaj afrikaj knaboj 170 cm altaj. La Malsatuloj partoprenis en pluraj manifestadoj kaj ekspozicioj dise en la mondo.
Paelo
Paelo aŭ Paeljo (hispane kaj katalune/valencie: paella) estas tipa plado el Valencio, farita el rizo kun legomoj, viando kaj/aŭ mariskoj. La plado tiel populariĝis en la cetero de Hispanio, ke ĝi fariĝis kvazaŭ nacia plado, kaj ĝi tre populariĝis ankaŭ kiel tipa plado por turistoj.
La nomo devenas de la valencia nomo de la patego (t.e. grandega pato), sur kiu oni ĝin kuiras, nomata "paella" (hispane ankaŭ paellera).
Ekzistas tre granda diverseco de paeloj laŭ la konsisto de la uzitaj ingrediencoj. Paelo povas enhavi jen viandon, jen fiŝaĵon, jen ambaŭ (ĉi-kaze oni parolas pri miksita paelo), kaj ankaŭ ekzistas vegetara varianto nome legoma paelo (hispane: Paella de verduras).
En Valencio estas kutima maniero prezenti paelon en tre granda pato, ĉe celebradoj, speciale en malfermaj spacoj dum la somero. Tiaj celebradoj fariĝis tipaj en esperantistaj renkontiĝoj organizitaj en Valencilando.
Modernisma literaturo
Modernisma literaturo estas la fikcio, la poezio kaj dramo modernisma, verkita je la fino de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a jarcento, ĉefe en Eŭropo kaj Nordameriko. Modernistoj konscie rompis la tradiciajn leĝojn de literaturo kaj eksperimentis per novaj formoj de skribo, kiel Ezra Pound diris, "Make it new" (Faru ĝin nova, aŭ novaĵo). Modernisma literaturo estis unuflanke ekstremisma de enamiĝo, kun la subjektiva "mio" de la verkisto en la centro, kaj aliflanke klasikismo, kie la verkisto turnas la dorson al la "mi" kaj metas la objektivan mondon en la centron.
Disvolviĝo
La kronologiaj limoj de modernisma literaturo estas kontestataj. Multaj el la teoriuloj kaj historiistoj de literaturo vidis 1910 kiel la komencjaro de modernisma literaturo. Virginia Woolf, en prelego de 1924, diris: "En decembro aŭ proksimume decembro de 1910 la homa karaktero ŝanĝiĝis [...] kaj kiam homaj rilatoj ŝanĝiĝas tiam ekzistas samtempe ŝanĝoj en religio, konduto, politiko kaj literaturo." Graham Hough ankaŭ argumentis en sia grava libro "Image and Experience: Studies in a Literary Revolution" (1960) ke "la jaroj inter 1910 kaj 2-a Mondmilito vidis revolucion en anglalingva literaturo, de tia granda graveco kiel la romantikisma en la antaŭa jarcento." Eĉ kritikistoj poste sugestis tempajn limojn pri 1910-1930, 1910-1945  kaj 1910-1939. Aliflanke, Malcolm Bradbury kaj James McFarlane antaŭas la komencan jaron al la 19-a jarcento kaj proponas la 1890-1930 kiel templimon.
Angl-usonaj kritikistoj konsideras la komencojn de modernisma literaturo en la dua duono de la 19-a jarcento en Francio, kaj la unua kvarono de la 20-a jarcento kiel ĝia pinto. La jaro 1922 estas konsiderita la glortempo de modernisma literaturo ĉefe pro la verkoj Ulysses de James Joyce, The Waste Land de T. S. Eliot, Duineser Elegien de Rainer Maria Rilke kaj pli.
Historio
Karakterizaĵo de moderneco povas esti atribuita ankaŭ al antaŭmodernaj verkistoj, kiel ekzemple la romia poeto Katulo, la franca François Villon de la Renesanco kaj John Donne anglulo de la 17-a jarcento. Verkistoj Gustave Flaubert, Emile Zola kaj Fjodor Dostojevskij certe influis la modernisman romanon.
La teorioj de Sigmund Freud kaj Ernst Mach influis la fruajn modernismajn verkistojn. Fruaj modernaj verkoj inklude de Alfred Jarry Reĝo Ubu de 1896 kaj de Joseph Conrad "Heart of Darkness" (Koro de Mallumo) de 1902. Franz Kafka traktis la senton de homa senhelpo fronte al la maldiafana burokratio. En la jaroj antaŭ la Unua Mondmilito, la fluo de imagismo kulminis gvidata de Ezra Pound, kiu rekomendis minimumisman poetikon.
Post la unua mondmilito, modernismo iĝis pli kunigita, ĉar verkistoj vidis la hororojn infliktitaj al la homaro per la monda milito. Dum tiuj jaroj ekzistis konscifluo kiu emfazis la animon de la rolulo kaj ĝian vidon de la mondo. Inter la ĉefaj verkistoj en ĉi tiu fluo estis James Joyce kaj Virginia Woolf. Aliaj verkoj traktis nevolan memoron, "Reserĉe al la perdita tempo" de Marcel Proust kiu eldoniĝis de 1913 ĝis 1927 kaj tiu estas el la plej elstaraj. En Parizo funkciis la perdita generacio de usonanoj, inter la gravaj membroj de tiu ĉi grupo estis Ernest Hemingway, T. S. Eliot, Francis Scott Fitzgerald kaj Gertrude Stein. En la modernisma rusa literaturo funkciis la skoloj de simbolismo (Andrej Belij, Aleksander Blok), akmeismo (Nikolaj Gumilov, Anna Aĥmatova) kaj futurismo (Vladimir Majakovskij). Post la rusia revolucio de 1917 multaj el la verkistoj forlasis sovetan Rusion favore al Eŭropo, sed estis ankaŭ tiuj kiuj subtenis la novan reĝimon.
Gravaj modernaj verkoj daŭre aperis dum la 1920-aj jaroj kaj 1930-aj jaroj. En Eŭropo dum tiu ĉi periodo aperis la verko de David Herbert Lawrence "Lady Chatterley's Lover" (La amanto de Lady Chatterley), kaj la Generacio de la 27a kiu laboris en Hispanio kaj serĉis malproksimiĝi de la hispana poezi-tradicio de la 19-a jarcento (inter la plej elstaraj estas Federico García Lorca kaj Vicente Aleixandre), Bertolt Brecht (sekvante la stilon de la ne-aristotela dramo kaj la epopea teatro), Hermann Broch, W. H. Auden, Basil Bunting, Hugh MacDiarmid kaj pli, en Usono: Hart Crane, Marian Moore, William Faulkner, William Carlos Williams kaj pli. Lu Xun estas konsiderita la antaŭulo de modernismo en la ĉinlingva literaturo. Sadegh Hedayat estas konsiderita la antaŭulo de la modernisma fluo en irana literaturo.
La esprimo "malfrua modernismo" rilatas al verkoj publikigitaj post la 1930-aj jaroj. Inter la verkistoj kaj fluoj kiuj funkciis dum tiu ĉi periodo estas la Teatro de la Absurdo (Samuel Beckett, Eugène Ionesco, Harold Pinter, Edward Albee ) kaj Literaturo de la Absurdo (Jean-Paul Sartre, Albert Camus) en la 1940-aj jaroj, la 50-aj kaj 60-aj, ili estis la posteuloj de la fluo de ekzistadismo kaj okupiĝis pri fremdiĝo kaj absurdaĵo. Postmodernisma literaturo venis post modernisma literaturo en la dua duono de la 20-a jarcento.
Ryohei Yoshihama
Ryohei Yoshihama (吉濱 遼平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Fukushima United FC, Thespakusatsu Gunma, FC Machida Zelvia kaj Renofa Yamaguchi FC.
Panajo
Panajo (hispane kaj tagaloge Panay) estas insulo en la Filipinoj lokigita en la okcidenta parto de la insularo Bisajoj. Politike, ĝi estas dividita en kvar provincojn: Aklano (Aklan), Antiko (Antique), Kapiso (Capiz) kaj Iloilo, ĉiuj en la administra regiono okcidentaj Bisajoj. La insulo situas sudoriente de la insulo de Mindoro kaj nordokcidento de Negroso, disigita de la Gimara Markolo. Sude inter la insuloj Negroso kaj Panajo situas la insula provinco de Gimaroj (Guimaras). Norde estas la Sibuja Maro kaj la insulara provinco Romblono; en la sudokcidento estas la Sulua Maro kaj la Panaja Golfo.
Auto de los Reyes Magos
La teksto
Oni konservas 147 versoijn diversmetrikajn (multmetrikaj) kiuj konstituas nekompletan tekston. La atribuo de parolaĵoj al la diversaj reĝoj estas problema ĉar la teksto estas verkita kontinue kvazaŭ estus proza teksto, sen grafika separo. Nur marketoj ĉe la teksto ŝajne dividas la parolaĵojn. En tiu sama kodekso troviĝas komentoj pri bibliaj tekstoj kaj en du folioj oni kopias la teatraĵon.
La tradicio
La adorado al la Tri Reĝoj aperas jam en la Evangelio laŭ Sankta Mateo kvankam tie oni parolas nur pri saĝuloj sen referenco al nombro aŭ nomoj. Tiuj "magiuloj" iĝas reĝoj en Tertuliano (160-245) kaj Prudencio kaj tio ĝeneraliĝis en la 11-a jarcento (la teatraĵo estas de la 12-a). Tiu auto ne parolas ankoraŭ pri reĝoj sed difinas illin kiel steleros, nome steluloj kiuj dediĉas sin al studo pri steloj. La nombro de tri rilatas al ties donacoj kaj al la supozitaj relikvoj konservitaj en Kolonjo. Krom la asimiliĝo al la teologia koncepto de la Triunuo, ofta en la mezepoka literaturo.
Historio
Kvankam ne estas tiaj klarigoj oni kutime dividas la ludon en kvin scenoj. La unua estas komponita de tri monologoj simetriaj per kiuj la steluloj disputas pri la trovo de nova stelo kaj ties ebla signifo. La dua sceno prezentas la magiulojn kiuj decidas uzi la donacojn por diveni la veran naturon de la naskita infano. La sceno tria montras la magiulojn vizite la palacon de Herodo kiu promesas ankaŭ li adori la naskiton. En la kvina sceno estas monologo de Herodo kiu timas la naskiĝon de la nova regox kaj alvokas siajn saĝulojn por ke ili studu la aferon. Fine Herodo disputas kun siaj saĝuloj kaj la verko interrompiĝas tie.
Ludado
Plej verŝajne ties ludado okazis ĉirkaŭ la eklaziaj celebroj. Estas en la teksto multaj aludoj al klerikularo. Krome kiel montro de la tiamaj kredoj kaj sentoj estas fioaj aludoj al judoj kiel kutimaj trompuloj.
Moderne oni reprenis la kutimon ludi tiun aŭ similan tekston por la celebroj de tiu festo en Hispanio ĉirkaŭ la 6-a de januaro. Ekde 2001, tiu ludo okzis la antaŭajn tagojn (nome 2-a, 3-a kaj 4-a de januaro) en la Baziliko Ĉieliro de Colmenar Viejo fare de artistoj de naciaj teatroj kaj lokaj junuloj.
Heimiswil
Heimiswil estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1636 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Bajkonur
Bajkonur (pli frue Leninsk) estas urbo en Kazaĥio, administrata de Rusio. Ĝi estis konstruita por priservi la Kosmodromon Bajkonur kaj estis oficiale nomata kiel Bajkonur far Boris Jelcin je la 20-a de decembro de 1995.
Heimiswil
Geografio
Heimiswil situas en la Svisa Mezlando en suba Emme-Valo rekte oriente de la urbo Burgdorf. En sudokcidento al komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la bordo de la rivero Emme. En Berg troviĝas la fontoregiono de la rivero Oesch. La komunumo konsistas el la kvar partoj Heimiswil-Dorf (kun la setlejoj Niederdorf, Oberdorf, Hoferen kaj Rumistal), Busswil, Berg (kun la vilaĝetoj Hueb, Wil, Kaltacker kaj Färberg), kaj Rotenbaum (kun la vilaĝetoj Vorder Rinderbach kaj Lueg). En ĉiuj kvar komunumopartoj krome ekzistas pluraj izolitaj bieneoj kaj domgrupoj. Oriente de la komunumo inter Wynigen kaj Affoltern krome ekzistas eksklavo kun la setlejoj Hirsegg kaj Eich.
Bajkonur
La origina Bajkonur estis mineja urbo, kelkajn centkilometrojn pli nordoriente. La lanĉejo estis nomita por konfuzi la malamikojn kaj lasi la lokon en sekreto.
Heimiswil
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 23,35 km², de kiuj 33,7% estas kovritaj de arbaro, 61,1% servas por agrikulturo kaj 5,0% por setlado.
117539 Celletti
117539 Celletti estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Bajkonur
La sorto de la urbo estas forte ligita al tiu de la sovetia kaj rusia kosmoprogramoj. Bajkonur nune estas sur teritorio de Kazaĥio. Rusio por ekspluatado de la kosmodramo pagas dekojn da milionoj da dolaroj ĉiujare. Malgraŭ tio, neeblas rifuzi de Bajkonur aŭ krei ion similan en proksima estonto.
Heimiswil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Heimiswil limas en nordo al Wynigen, en oriento al Affoltern en Emme-Valo, en sudo al Rüegsau, en sudsudokcidento al Hasle ĉe Burgdorf, kaj en okcidento al Burgdorf.
117539 Celletti
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la de la itala astronomo Andrea Boattini kaj de la germana astronomo Hans Scholl elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de de la itala astronomino kaj matematikistino Alessandra Celletti, asociata profesorino ĉe la Universitato de Romo "Tor Vergata", kie ŝi instruas pri ĉiela mekaniko kaj teorio pri dinamikaj sistemoj. De 2001, ŝi estis prezidentino de la Itala Societo pri Ĉiela Mekaniko kaj Astrodinamiko.
Heimiswil
Historio
La unua dokumenta mencio de Heimiswil datiĝas el la jaro 1250 kiel Heimoltswiler. Dum mezepoko ekzistis terremparo en loko nomita Tschoggen. Dum mezepoko posedantoj de Heimiswil estis la Grafoj de Kiburgo. En la jaro 1402 ili vendis la malaltan jurisdikcion pri Heimiswil al la urbo Burgdorf. Burgdorf atribuis la teritorion de Heimiswil al sia voktejo Grassil. Inter 1502 kaj 1519 la urbo Berno atribuis la altanjurisdikcion ankaŭ al Burgdorf.
Bajkonur
Ĝia ISO 3166-2 kodo estas KA:BAY
Rasaĝano
Rasaĝano aŭ Rasāyana (रसायन) estas la sanskrita vorto kiu rekte signifas padon (āyana) de esenco (rasa). Ĝi estas frua ajurveda termino de medicino reference al teknikoj por plilongigi la vivodaŭron kaj plivigligi la korpon. Ĝi estas unu el la ok areoj de medicino en sanskrita literaturo.
Kelkaj modernaj fakuloj foje uzas la terminon Rasāyana erare kvazaŭ ĝi signifus alkemion. Tiu uzo ne troviĝas en la unuaranga sanskrita literaturo. La ofta sanskrita termino por alkemio estas rasaśāstra, nome "instruo pri hidrargo", kvankam ankaŭ aliaj terminoj estas uzataj, ek., dhātuvāda kiel "doktrino de la elementoj."
Rasaĝanaj celoj
La historiaj celoj de rasāyana estis diversaj, sed la efikoj atribuitaj al la traktado estis tipe ĉu vivodaŭro, sano, intelekto, sekso aŭ magiaj kapabloj.
Esence, rasāyana helpas aspektojn de viveblo.
Restadejo de Arundo
] La Restadejo de Arundo aŭ en hispana Parador de Ronda estas unu el ĉefaj turismaj loĝejoj nome apartenanta al la ŝtata reto de Turismaj Restadejoj, situanta ĉe la centro de la urbo Arundo, Hispanio.
Inaŭgurita en 1994, estas situanta ĉe la bordo de la Tranĉo de Arundo kaj ĉe la Nova Ponto, kaj ĝuas el privilegia situo kun spektakla rigardejo al la Gorĝo de la Tranĉo kaj al la Valo de La Muelejoj ĉe la Rivero Guadalevín. La ĉefa konstruaĵo estis la iama Urbodomo de Arundo, el kiu konserviĝas la ĉefa fasado kun portikaro. La resto de la komplekso sidas sur la terenoj de kio estis Centra Merkato ĝis 1974, kaj aliaj apudaj terenoj kie estis konstruota funikulara stacio super la Tranĉo de Arundo. Ĉirkaŭ la Restadejo estas promenejo malferma al la publiko kun terasoj kaj rigardejo.
Fortikaĵoj en Eŭropo
En la jaroj 1929 – 1940 naskiĝis en Francio fortikaĵsistemo, kiu havis eŭropan unuaecon kaj ĝi nepre malhavis nek strategian nek teknikan originalecojn. Laŭ la franca fortikaĵ-konstruafero de la 20-aj kaj la 30-aj jaroj prenis spertojn por konstrui fortikaĵojn preskaŭ la tuta Eŭropo.
Restadejo de Arundo
La Restadejo de Arundo disponas el 78 ĉambroj, restoracio kaj kafejo kun ampleksaj salonoj, ĝardenoj kun naĝejo kaj parkejo subtera. Estas unu el plej modernaj hoteloj de la reto.
Fortikaĵoj en Eŭropo
Vicigita alfabete laŭ landoj:
Fortikaĵoj en Belgio
Eben-Emael ... tiu ĉi nomo sonas kiel sorĉformulo, sed temas pri tute ordinara vilaĝo en nord-orienta Belgio, kiu neniam venus en la paĝojn de historio, se en ĝia proksimeco la belga generalstabo ne igus konstrui en la jaroj 1932 – 1935 laŭ franca modelo grandegan fuortaron. Al projektistoj servis kiel modelo propre "grandgrupo" Hochwald en Vosges. Al la belga fortikaĵ-konstruafero ĉiokaze ne eblas kontesti certajn originalajn perfektigojn kaj la propran solvon. Simile kiel la fuortaro de Hochwald Eben-Emael havis hom-skipon de 1200 viroj, por kiu ampleksaj subteraj spacoj kun kvartirejoj, kuirejoj, manĝejoj, flegejo kaj pluaj spacoj estis fariĝontaj agadloko eble eĉ por vico da monatoj. Diference de la franca fuortaro la belga grandfuortaro situis en ebenaĵo, supre de la kanalo de Alberto, proksimume 40 km de Aĥeno kaj preskaŭ 8 kilometrojn de Maastricht. Meze de la fuortaro dominis artileria elŝovebl turniĝonta turo kun duopo de 120 mm kanonoj. Sed ĝian plej grandan pafforton prezentis 25 sepdekkvinmilimetraj kaj sesdekmilimetraj specialaj fortikaĵkanonoj, lokitaj en artileriaj kaj infanteriaj fuortoj, parte ankaŭ en turoj. Krome la fuortaro havis 25 mitralĝemelojn en turniĝontajn turojn kaj grandan kvanton de pluaj leĝeraj kaj pezaj mitraloj en flankaj kaj enirejaj kreneloj. La tuta fuortaro havis kompreneble ankaŭ memstaran elektrejon, akvoprovizejon, filtroventolil-ekipaĵon, mallarĝspuran fervojon, liftojn kaj pluan specialan ekipaĵaron, ebliganta longdaŭran defendon kaj la vivon de multnombra hom-skipo.
Ministro pri milito Devéz kaj generala ĉefstabestro de la belga armeo van der Begren en la tridekaj jaroj venkis gravan disputon – ili realigis, ke la kerno de defendo de la belga teritorio estos precipe en linio Lieĝo – Namuro. Iliaj kontraŭuloj ne kredis en ebleco defendigi tiun ĉi linion kaj post spertoj el la monda milito ili volis fortikaĵojn sur riveroj Skeldo kaj Lejo, profunde en la belga teritorio. Danke al tiu ĉi venko naskiĝis ankaŭ Eben Emael. La zonoj en Lieĝo kaj Namuro ĝisatendis grandan plifortigon kaj por ŝirmi sud-orientan terlangon de Belgio estis establita en Ardenoj nova zono de valaj fortikaĵetoj, kondukantaj en la proksimeco de limo de la franca Longuyon tra Bastogne al Henri Chapelle, kie tiu ĉi linio ligis al spaco de Lieĝo.
La belgaj objektoj de la daŭraj fortikaĵoj tro ne diferencis de la francaj. Ili havis same rezistkapablajn ferbetonajn konstruaĵojn kun armilaro en kasematoj kaj kloŝoj kaj kelke da fuortaroj, el kiuj al la plej grandaj (krom Eben Emael) apartenis ekz. Neufchateau kaj Pepinster. Sed ili diferencis per tre diferenciga armilaro, el kiu la plej rimarkinda estis 75 mm fortikaĵkanono GP kun rapideco de pafado 13 ekpafoj dum minuto kaj pafdistanco 11 kilometroj, konstruata speciale nur por la belgaj fortikaĵoj.
Sed signifo de la belgaj fortikaĵoj por la defendo de okcidenta Eŭropo kontraŭ la nazia Germanio iom ŝanĝiĝis pro oktobra proklamo el la jaro 1936, per kiu reĝo Leopoldo la 3-a (Belgio) proklamis tre probleman neŭtralecon. Belgio onidire ne estos enkadre de potenca alianco preparonta militon, sed ĝi antaŭforigos la militon de la lando… La eventoj de la venontaj jaroj – la nazia agreso en la jaro 1940 – estis mokrido al tiu ĉi proklamo.
Fortikaĵoj en Ĉeĥoslovakio
Al unuaj tipoj de la ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj apartenis infanteriaj fuortoj, aŭ memstaraj – izolitaj, aŭ similaj objektoj grupigitaj en fuortarojn. Krom normalaj infanteriaj fuortoj oni konsideris pri konstruado de pluaj pezaj objektoj, sed tiuj havis malpli grandan rezistkapablon. Tiuj ĉi objektoj estis konstruitaj en ampleksaj arbarmasivoj kaj en montaroj. Krome estis planitaj ankoraŭ aliaj fuortoj – memstaraj minĵetilaj fuortoj kaj memstaraj artileriaj fuortoj. Tiuj ĉi tipoj de objektoj estis kutime en konsisto de fuortaroj.
Aliaj tipoj de fortikaĵoj konstruitaj en Ĉeĥoslovakio estis malpezaj fortikaĵoj, kiuj estis konstruataj malantaŭ linio de la pezaj fortikaĵoj. Tio estis malgrandaj objektoj kun simpla interno por kutime 6 – 7 viroj. Da tiaj malgrandaj objektoj estis konstruita pli ol 10 000.
Krom la fuortoj apartenis al la ĉeĥoslovaka fortikigzono ankaŭ armilaro, obstakloj, telegrafia reto, komandantejpostenoj kaj multaj aliaj ekipaĵoj.
Fortikaĵoj en Finnlando
La reakcia, akre kontraŭsovete orientita finna registaro komencis konstruadon de siaj fortikaĵoj ĉe la finna-soveta limo en Karela istmo inter finna golfo kaj Ladoga lago en la jaro 1929. La finna komandantaro tiun ĉi linion, kies nomo estis Mannerheim-linio, perfektigis kaj fortigis dum la tutaj dekjaroj. Rilate al proporcie ne tro longa fortikigsektoro tiu ĉi zono estis tre profunda. Ĝi havis antaŭŝovita linion, du defendliniojn de fortikaĵetoj kaj postfrontan linion. Devenajn kampajn fortikaĵojn iom post iom anstataŭigis ferbetonaj objektoj finigataj kaj ekipigataj en la jaroj 1938 – 1939 per ampleksa sistemo de obstakloj.