cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Negativo (fotado)
En la historio de fotografio, negativoj estis faritaj en diversaj materialoj, ekzemple en vitro, kiun oni ŝmiris per lumsentiva kemiaĵo, ĝenerale arĝentaj halogenidoj kiel arĝenta jodido, arĝenta nitrato aŭ arĝenta klorido. Poste, la usonano George Eastman Kodak ŝmiris flekseblan bendon el celuloido. Tiel sur la bendo oni povis registri serion da negativoj kaj oni ĝin povis konservi kiel rulon.
La brulebleco de negativoj el celuloido foje estis problemo, kiel okazis kun unikaj negativoj pri la milito impresitaj far Robert Capa la 6an de junio de 1944, kiuj bruliĝis pro tro da varmo dum sekigado en foto-laboratorio.
En la fotado per kemia filmo la negativo rolis grave, kaj estis nepra parto de la fotoprocezo ĝis la invento de la t.n.: Inversiga filmo.
Nuntempe, en la cifereca fotado, la koncepto de "negativo" perdis tian gravan rolon kiel parto de fotoprocezo, kaj se ial oni bezonas bildon kun la malaj koloroj de alia bildo (ekzemple por arta efekto), tia negativa bildo estas facile atingebla per popularaj bildoprocezaj komputilprogramoj aŭ bildumilo.
Buberos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 250 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 34 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Almenar de Soria (norde) kaj Gómara (sude).
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Altos Campos de Gómara, okupanta 1 050 hektarojn, nome 57 % de la teritorio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, tradicia arkitekturo kaj ermitejo.
Saintes-Maries-de-la-Mer
Saintes-Maries-de-la-Mer aŭ Les Saintes-Maries-de-la-Mer (la Sanktaj-Mariaj-de-la-Maro), en la okcitana lingvo, Lei Santas (aŭ Lei Santei) Marias de la Mar estas franca urbo de la departemento Bouches-du-Rhône en la riverdelto de Rodano, aŭ Kamargo. Fine de en la komunumo vivis.
Situo
Saintes-Maries-de-la-Mer situas borde de Mediteraneo, apud la elfluejo de Eta Rodano, ĉirkaŭ 40 kilometrojn sude de Nîmes (52 km per ŝoseo), ĉirkaŭ 40 kilometrojn oriente de Montpeliero (60 km per ŝoseo) kaj ĉirkaŭ 75 kilometrojn okcidente de Marsejlo (129 km per ŝoseo).
Resursoj
La komunuma teritorio (dua pli vasta en Francujo post Arles) konsistas ĉefe el marĉoj, aluviaj grundoj kaj malsekejoj.
La komunumo vivtenas sin ĉefe per agrikulturo kaj bredado (bovoj, ĉevaloj) kaj turismo. La kultiveblaj teroj kuŝas okcidente de la komunumo, preter Eta Rodano kaj la lageto Vaccarès (elp. [Vakares]).
Trafikvojoj
La urbo, konstruita ĉirkaŭ kirko de la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kaj longtempe ĉirkaŭigata de remparoj, konservas hodiaŭ mallarĝajn stratojn.
Saintes-Maries-de-la-Mer situas je 38 km de Arles, per ŝoseo RD570. Ne estas stacidomo, kaj linio de aŭtobusoj ligas la urbon kun Arles.
Piedira vojo kondukas al la lumturo de "La Gacholle" [La gaŝOl] malproksima je 13 km.
Distriktoj de Kantono Valezo
La distriktoj de Kantono Valzeo estas la administraj subunuoj de la kantono. La kantono konsistas el 14 distriktoj, kiuj estiĝis el la 13 malnovaj interezzonoj (alemane Zehnden), kiujn reprezentas la 13 steloj en la blazono kaj flago de la kantono. La du distriktoj Raron Orienta kaj Raron Okcidenta formis unu interrezono.
Saintes-Maries-de-la-Mer
Historio
Les Saintes-Maries-de-la-Mer estas loko de pilgrimado por la Ciganoj, kiuj venas ĉiun 25-an de majo por adori Saran.
19801 Karenlemmon
19801 Karenlemmon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Lemmon, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la St. Olafs Catholic School de Bountiful (Utaho, Usono).
Densigilo
Densigilo estas programo por plidensigi datenon, por ke ĝi okupu pli malmulte da spaco. La programoj por plidensigado uzas matematikajn algoritmojn. Tio utilas por sendi pli facile tekstojn, fotojn aŭ filmojn al poŝtokontoj.
Lőrinc Tóth
Lőrinc TÓTH [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Lőrinc estis hungara dramisto, advokato, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio, membro kaj sekretario de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi. Lőrinc Tóth naskiĝis la 1814 en Hungario, en urbo Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1903 en Budapeŝto.
Biografio
Lőrinc Tóth frekventis universitaton en Pest (urbo), dume li lernis germane, angle, france. En 1839 li longe vojaĝis eksterlande. Post fiasko de la liberecbatalo en 1849 li estis kondamnita je morto, sed li ricevis amnestion. Inter 1865–1868 li estis deputito parlamenta. Li longe estis juĝisto en alta rango. Li ricevis ordenon en 1880. Li verkis krom juristaj artikoloj ankaŭ novelojn, biografiojn, teatraĵojn.
1345
En la jaro 1345 post Kristo okazis, interalie:
9930 Billburrows
9930 Billburrows estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras William E. Burrows, de la Universitato de Novjorko, supera aŭtoritato pri kosmonaŭtiko, nacia sekureco, spionaj satelitoj kaj aviadiloj. Liaj libroj, vaste esploremaj kaj detalemaj, restas tamen gaje legeblaj. Ili inkluzivas, inter aliaj  Deep Black (Profunda Nigro) kaj Exploring Space (Esplorante Kosmon)
15559 Abigailhines
15559 Abigailhines estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Abigail M. Hines, finalistino de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Young Scientist Challenge (DYSC) de 2001. Ŝi estis lernantino ĉe la Orchard Day Home School de Fort Wayne (Indianio, Usono).
7980 Senkevich
7980 Senkevich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio (nun de facto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia kuracisto Jurij Aleksandroviĉ Senkeviĉ (cirile: Юрий Александрович Сенкевич, 1937–2003), de la Instituto pri Medicinaj kaj Biologiaj Problemoj de la Rusa Akademio de Sciencoj. Li preparis kosmajn biologiajn esperimentojn, laboris en la antarkta stacio "Vostok", partoprenis al tri el la ekspedicioj de Thor Heyerdahl kaj estas populara televida ĵurnalisto. Pro siaj esploroj en Antarkto li ricevis la Ŝtatan Premion de Sovetunio.
Masayuki Miura
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara, PJM Futures, Ventforet Kofu kaj Consadole Sapporo.
Vannes
Vannes (Gwened, galoe Vann) estas franca komunumo en la departemento Morbihan. Ĝi estas la prefektujo de la departemento kaj havis 52,984 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Historio
Ili nomis la novan urbon “Darioritum”, kaj prosperigis ĝin per tera kaj ŝipa komerco (kun landoj kiel Hispanio, Portugalio, Norvegio, Svedio kaj tiuj de la balta maro). Ĝis la 19-a jarcento, la mara komerco estis por la urbo fonto de riĉiĝo. Sed, pro enŝlimiĝo, oni senĉese devis modifi la instalaĵojn de la haveno. Iu el la ĉefaj komercoj estis tiu pri la vino. Poste multnombraj ŝipkonstruejoj stariĝis laŭ la kajoj. Ili konstruis la famajn ŝipojn “Chasse-Marée”, kiu trampis laŭlonge de la marbordo.
Dum la 3-a jarcento, unua remparo ĉirkaŭis Vannes-n por defendi la urbon kontraŭ la ĝermanaj atakoj. Kun surfaco de nur kvin hektaroj, ĝi estis ĉefe rifuĝejo.
Poste, en la 13-a jarcento, pro kreskigo de la loĝantoj, la tiama duko longigis ĝin. Nun, nur parto de la murego plustaras, videbla. La cetero estas aŭ detruita, aŭ kaŝita de aliaj konstruaĵoj. Oni povas ankoraŭ vidi ses pordegojn.
Pordo Saint-Vincent
Ĝi estas la plej prestiĝa. Ĝi datumas de la jaroj 1620. Konstruita du jarcentojn post la dua remparo, tiu pordego ne havis defendan rolon, kiel oni povas konstati. Neniu fortifikaĵo ene. Nur praktika kaj ornama funkcio. Sur la fasado estas ŝildo ornamita de la urba blazono (blanka ermeno en la mezo kaj rubando kun la vortoj “à ma vie” : Oni estu fidela pri siaj ideoj dum sia tuta vivo. Sur la ŝildo, oni vidas ankaŭ kronon, remparon kun tri turoj kaj ambaŭflanke de la blazono leporhundojn. Tiuj-ĉi estis aldonitaj honore al la reĝo Francisko la 1-a (Francio) sekve al la subskribo de la senfina ligiltraktato (“traité du lien perpétuel”), t.e. la aneksado de Bretonio fare de Francio. En supera niĉo de la fasado staras statuo de “Sankta Vincento Ferrer”, la patrono de Vannes, kies iuj ostoj estas konservitaj en la katedralo (aliaj en lia hispana naskiĝurbo, Valencio). Pli malfrue, oni starigis grekajn kolonojn laŭ la tiama modo.
La pordego “St Vincent” malfermas la urbon al la haveno.
La turo de la konestablo
Ĝi staras meze de la orienta remparflanko. Ĝi datumas de la 15a jarcento. Ĝi enhavas kvin nivelojn kiujn komunikigas du ŝraŭbformaj ŝtuparoj. Destinita al “Connetable”, tio estas al la estro de la dukarmeo, ĝi neniam estis finita, ĉar la tiama duko, Francisko la 2-a (Bretonio), preferis forlasi la “Ermenan Kastelon” kaj instaliĝi en Nantes. Ĉe la unua nivelo estas loĝejo por soldatoj. En la superaj etaĝoj, kamenoj kaj larĝaj fenestroj indikas restadejan funkcion.
Maldekstre de la sekvanta turo, la pulveja turo, oni vidas diferencon en la strukturo de la murego : malsamajn ŝtonojn, malsamajn krenelojn kaj embrazurojn (la truoj por ŝuti ĵetaĵojn). Tio indikas du konstruadajn epokojn. Daŭrigante laŭ la remparo, oni preterpasas ĝia gaŭlo-romia parto. Fronte al la prefektejo, la tavoloj de la murego bone videblas. Ŝtonaj tavoloj intermetitaj kun brikaj, kies celo estis malfortigi la kanonajn frapojn (la brikoj disrompiĝis, la murego plustaris).
La katedralo
Ĝi superas la ĉirkaŭitan urbon. En la 15-a jarcento, la malnova romanika kirko estis renovigita kaj pligrandigita ĉar, pro kresko de la pilgrimado pri Sankta Vincento Ferrer, la preĝejo iĝis tro malvasta.
Iu anekdoto rakontas ke ankaŭ du Dukinoj deziris, je sia morto, esti entombigitaj apud li. Post longe, kiam la blankmarmora altarejo estis starigota, pro ties pezego, oni timis la disfalon de la apuda kriptovolbo. Do, oni eltiris la sanktulon kaj ŝtopplenigis la kripton, forgesante la virinojn ! Antaŭ nelonge, dum prifosadoj en la kripto, arkeologoj retrovis iujn el iliaj ostoj. De tiu tempo, plato pendas sur piliero memore al ili.
Danke al la pilgrimado, la episkopoj ricevis monrimedojn kiuj ebligis ilin transformi, pligrandigi kaj ornami la katedralon. Tio klarigas la malsaman aĝon de la diversaj partoj.
Alia anekdoto : apud la altaro estas statuo de la sanktulo Isidro la plugisto. Li estis hispana kamparano. Li vivis dum la 12-a jarcento kaj estis tre pia; tiom pia ke, laŭdire, ĉar li preĝis la tutan tagon, la anĝeloj plugis anstataŭ li! La bretona klerikaro havis la ideon proponi lin al la adoro de la popolo anstataŭ Sanktulo Fiacre, antaŭa patrono de la lokaj kamparanoj kies devoteco iĝis kaduka. La klerikaro vestis la statuon de Isidro per tradicia bretona kostumo de bonhava kamparano, kun multnombraj butonoj, ili aldonis garbon de tritiko kaj serpon, kaj tio bone funkciis : la statuoj multiĝis kaj la devoteco grandiĝis !
Ni eliru el la katedralo tra la pordo de la kanonikoj. Du grandaj pentraĵoj ornamas la murojn : sur iu, Sankta Vincento Ferrer konvertas nekristanoj en Hispanio, sur la alia li estas mortonta. Apud li, “Jeanne de France”, unu el la dukinoj kiuj entombiĝos en la kripton.
La trabfakaj domoj
Kelkaj trabfakaj domoj prezentas signojn de la konstruistoj : romianajn ciferojn sur la traboj de la banko “crédit agricole” placo Henriko la 4-a - aŭ frazojn sur la trabo sablière : “Jean Foliart m’a fait faire l’an 1560” sur la vendejo “Mât de Misaine/Sonia B”, (“de Dieu en mes affaires Yves et Perrine fait ce logis”, t.e. ni deziras ke Dio estu en nia propriaĵo” sur la najbara domo de la turisma oficejo) - aŭ ornamaĵojn : bestojn sur la konzoloj de la vendejo “enfance”, 13an de la strato Sankta Salomon.
Iu interno de trabfaka domo bone renovigita estas videbla fronte al la katedralo. Estas unu el la domoj malavantaĝe de kiuj la Cohue pligrandiĝis, kiel ni vidos poste. Tiu domo estas mirinda : ĝi estis prestiĝa kun siaj kvar etaĝoj kaj sia kelo. Tra la granda montra fenestro, oni vidas kelon kiun oni atingis ne per la nuna ŝtuparo sed per ekstera truo kaj eskalo. Oni vidas ankaŭ pluvakvan cisternon kiun plenigis elturniĝema sistemo de kanaloj. La loĝantoj tre komforte ĉerpis la akvon ekde la teretaĝo per ŝnuro kaj sitelo. Kiam delonge ne pluvis, ili uzis puton en la ĝardeno malantaŭe. La plej granda danĝero por tiaj domoj estis la fajro. Sed malgraŭ la bruligoj, proksimume 170 lignodomoj plustaras en la urbo ! La proprietuloj ricevas helpojn de la urbo kaj de la Stato por renovigi tiajn domojn. La plejparto bele kaj laŭregule faras tion, sed kelkaj fuŝas.
La Cohue
“Cohue” estas mezepoka bretona vorto kiu indikas bazarhalon. Gi apartenis al la Duko. Dum la XIIIa jarcento estis nur vasta halo por vendistoj. Je la XVa jarcento, duka juĝoĉambro estis aranĝita ĉe la unua etaĝo, kaj du grandaj apertutoj estis kreitaj ambaŭflanke ĉe la enirejo. Oni tiam pligrandigis la halon, uzante la najbarajn domojn. Oni bone ankoraŭ vidas, ene de la Cohue, la malantaŭan parton de tiuj trabaraj domoj. Bretona parlamento kunvenis tie dum sia forpelo en 1675. (fakte, dum la reĝado de Ludoviko la 14a la parlamentanoj el Rennes, la ĉefurbo, koleris kontraŭ la plialtiĝo de impostoj kaj estis elpelitaj al Vannes. Oni konstruis tiam por ili belajn domojn el ŝtono). Nun la Cohue estas muzeo pri pentraĵoj kaj skulptaĵoj.
La kvartalo Sankta Paterno
La mallibereja pordego malfermas al la kvartalo Sankta Paterno, la plej malnova de la urbo. Je la XVIIIa jarcento, oni uzis ĝin kiel malliberejon. Ĝi estas mirinda ekzemplo de fortifikita pordego, kun ŝutotruoj kaj duobla levponto (unu por la piedirantoj, unu por la ĉaretoj). Oni ankoraŭ vidas la du fendojn en kiujn glitis la herso. Antaŭe estis du samaj turoj ambaŭflanke, sed ve, la maldekstra estis detruita dum la XVIIa jarcento por konstrui domon. Starigita sur la monteto “Boismoreau”, ĝi estas la plej malnova kvartalo, fakte la unue konstruita urbo : la romiana Darioritum. La grundo kaŝas multnombrajn vestiĝojn de termobanejoj, forumoj, vilaoj … Mezepoke, post kiam la urbocentro translokiĝis al la monto Méné, ĉirkaŭ la katedralo, oni konstruis preĝejon dediĉitan al Sankta Paterno.
Paterno estis la unue konita episkopo de Vannes. Li vivis dum la Va jarcento. Liaj relikvoj estas prezervitaj en la kirko kiu iĝis etapo de fama bretona pilgrimado: la Tro Breizh. Solaj aŭ pluropaj, la pilgrimantoj bretone turneas, preĝonte sur la tombojn de la sep sanktuloj fondintaj Bretonujon, fondintoj de la plej malnovaj bretonaj episkopujoj.
28710 Rebeccab
28710 Rebeccab estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rebecca Ann Bloomfield, finalistino de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri sciencoj de la tero kaj kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la North Middle School de Colorado Springs (Koloradio).
Amanitacoj
La amanitacoj (Amanitaceae) estas familio de fungoj el la ordo de agarikaloj. Plejmulto da specioj havas agarikecan aspekton, kun liberaj lamenoj, kies strukturo estas diverĝa, kaj blankan sporaron. Plejparte temas pri ektomikorizaj fungoj, do simbiozuloj de arboj. Unu el la genroj estas la amanito (Amanita), kaj ekzemplo de aparte konata specio la muŝamanito aŭ muŝmortiga amanito (A. muscaria), somera kaj aŭtuna arbara, venena fungo. Alia genro estas la limacelo (Limacella).
En tiu familio troviĝas manĝeblaj, tre bongustaj fungoj, sed ankaŭ la plej venenaj, i. a. en la grupo de la falusforma amanito (Amanita phalloides), pro kiu ĉiujare mortas dekoj da fungomanĝantoj en ambaŭ hemisferoj.
Catatrama estas funga genro el Amanitacoj. Unutipa genro, ĝi enhavas nur unu specion nome Catatrama costaricensis, kiu troviĝas en arbaroj de Quercus pilarius en Kostariko.
Wiesen (Burgenlando)
Wiesen (vizen) hungare Rétfalu, kroate Bizmet, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Wiesen situas sur malebenaĵo, laŭ limo de Hungara reĝlando, kiu nun estas okcidenta limo de Burgenland, laŭ fervojo Sopron-Wiener Neustadt. Mattersburg troviĝas 4 km-ojn.
Historio
En 1891 loĝis en Rétfalu 1497 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Rétfalu apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Nagymarton, poste al Aŭstrio. Nuntempe ĉiujare oni aranĝas muzikan festivalon en Wiesen.
Ĝemelkomunumo
Wittingen, Germanio
Carla Del Poggio
Carla Del Poggio (2a de decembro 1925 – 14a de oktobro 2010) estis itala aktorino de kino, teatro kaj televido.
Béla Plósz
Béla Plósz [bEla plOs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Plósz Béla estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Liaj fratoj estis Pál Plósz kaj Sándor Plósz.
Carla Del Poggio
Biografio
Naskita Maria Luisa Attanasio en Napolo, ŝi estis la edzino de itala reĝisoro Alberto Lattuada dum 60 jaroj, el 2a de aprilo 1945 ĝis sia morto la 3an de julio 2005. Ŝi mortis la 14an de oktobro 2010, estante 84-jaraĝa, el nepublikigitaj tialoj.
Béla Plósz
Béla Plósz naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Plósz maturiĝis en gimnazio en 1882, post 3 jaroj li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Instituto de Budapeŝto, fine en 1891 li akiris plian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Jam ekde 1887 li estis asistanto en la instituta kliniko, ĝuste post jardeko li jam estis profesoro kaj katedrestro en la kirurgia katedro. Li enkondukis modernan sistemon en la kirurgio. Li emeritiĝis en 1921, sed pro la kriza stato de la hungaraj ĉevaloj post 4 jaroj li akiris altan postenon pri ĉevalbredado en la Ministerio pri agrikulturo (Hungario). Li denove emeritiĝis en 1939. Li mortis dum sieĝo de Budapeŝto pro la militaj cirkonstancoj.
Pont-Érambourg (stacidomo)
Pont-Érambourg estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Pierre-du-Regard, en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi estis malfermita en 1868 fare de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest".
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Evangelia lernejfondaĵo (EKD)
La Evangelia lernejfondaĵo (EKD) (germane: Evangelische Schulstiftung in der EKD, mallongigo: ESS EKD) estas institucio de la Evangelia Eklezio en Germanio (EKD) evoluigante la protestantisman instruadon en Germanio. La fondaĵo fonditis en 1994, al kiu apartenas 19 filiaj eklezioj germanaj. La sidejo troviĝas en Hannover-Herrenhausen, rekte ĉe la supera eklezia administradejo de EKD.
Taskoj
La fondaĵo antaŭenpuŝas la evangelian instruadon en Germanlando fokusigante ĉefe la Novajn Federaciajn Landojn. Ĝis 2012 fonditis jam pli ol 160 lerniginstitutoj evangeliaj. La fondaĵo konsiladas kaj apogas lernejfondiniciativojn helpante ellabori pedagogiajn konceptojn aŭ lernejajn profilojn. Subtenatas oni ĉe administrado, lernejevoluigo, juraj problemoj, financado. Alia fokuso estas la pluklerigo de lernejestroj kaj instruistoj. Regule publikigatas informoj pri lernejfondoj kaj diversaj aliaj utilaj materialoj. Siajn proprajn monajn rimedojn ĝi ĉerpas ĉefe el mondonacoj.
Ekzemplo por lernejo administrita fare de tiu ĉi organizaĵo estas la Konsilantargimnazio evangelia de Erfurto.
6887 Hasuo
6887 Hasuo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo  Ryuichi Hasuo, kalkulisto de orbitoj de kometoj en la 1970-aj jaroj.
EarthBound
EarthBound, eldoniĝis en Japanio kiel Mother 2: Gīgu ne Gyakushū (Esperante: Patrino 2: Gigu kontraŭatakas), estas rola videoludo, kreita de Ape Inc. kaj HAL Laboratory kaj publikigita de Nintendo por la Super Nintendo Entertainment System. La dua enigaĵo de la Mother serio, ĝi estis unue publikigita en Japanio en aŭgusto 1994 kaj en Nord-Ameriko en junio 1995. Kiel Ness kaj lia partio de Paula, Jeff kaj Poo, la ludanto vojaĝas tra la mondo por kolekti melodiojn de ok sanktejoj por venki la universalan kosman detruanton Giygas.
Châtillon-d'Azergues (stacidomo)
Châtillon-d'Azergues - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paray-le-Monial - Givors-Canal (775000).
Villefrancon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Căuaș
Căuaș [kəŭaŝ] (hungare: Érkávás (erkavaŝ), germane: Kawesch) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Carei. En 1910 ĝi havis 905 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 029 (rumanoj, 6 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi Ady Endre, Ghenci, Ghilești, Hotoan kaj Rădulești.
Tra Căuaș pasas la nacia vojo DN1F inter Carei kaj Tășnad. En Hotoan estas fervoja stacio; ĝi estas atingebla de la komunuma sidejo per la distrikta vojo DJ195C (4 km). Stacioj por neregionaj trajnoj estas en Carei kaj Tășnad.
En la censo de 2002, 1 389 el la 2 539 loĝantoj (54,7 %) deklaris sin etnaj rumanoj, 1 033 (40,7 %) hungaroj. Tamen 1.257 (49,5 %) deklaris la hungaran sia precipa lingvo. En Ghenci, la plej granda vilaĝo, hungaroj estas plimulto; en la sidejo Căuaș rumanoj (82,1 %). Rimarkinde estas, ke tie 28,3 % preferis la hungaran lingvon, kvankam nur 9,1 % deklaris sin hungaroj.
Troickij ponto
La longeco de la ponto estas 582 metroj, la larĝeco — 23,4 metroj, maso de la metalaj konstruaĵoj — 11,2 tunoj. Funkciigita en 1903, ekde 1918 la ponto nomiĝis Ponto de Egaleco kaj post la morto de Sergej Kirov — Kirovskij Ponto (Ponto Kirov). La 4-an de oktobro 1991 la ponto rehavis sian historian nomon.
La ponto konsistas el 5 arkoj kaj unu disigebla arko ĉe la maldekstra bordo de la rivero. En la jaroj 2001-2002 la ponto estis fermita kaj grave rekonstruata. Post la rekonstruo ĝi denove estas en uzo.
Germaine Tillion
Germaine TILLION (naskiĝis la en Allègre (Haute-Loire), mortis la  en Saint-Mandé (Val-de-Marne)) estis franca etnologino kaj franca rezistantino. Ŝi estas aparte konata pro la esploroj, kiujn ŝi faris nome de la franca registaro en Alĝerio en la 1950-aj jaroj.
Biografio
Ŝia patro, Lucien Tillion, estis juĝisto, kaj ŝia patrino, Émilie Cussac, pli konata sub la nomo Émilie Tillion estis verkistino.
[...]
Višňové (distrikto Revúca)
Višňové, hungare Kisvisnyó (kiŝviŝnjO) estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Germaine Tillion
Biografio
Denuncita far la pastro Robert Alesch, Germaine Tillion estis arestata la kaj deportata la  al Ravensbrück. Tie mortis ŝia patrino, la verkistino Émilie, grava rezistintino, deportita dum 1944 kaj gasmortigita en marto 1945. Dum ŝia internigado en la koncentrejo, ŝi skribis en zorge kaŝita kajero opereton titolitan "Le Verfügbar aux Enfers", "La Disponigulo en la Infero" (La "Verfügbar" estis la malliberulinoj submetitaj al teda servuto kaj ofendoj pro laborrifuzo. Tiu opereto estas miksaĵo de tekstoj kiuj humorplene rakontas pri la malfacilaj, severegaj kondiĉoj de la mallibereco kaj de popularaj arioj de la lirika repertuaro aŭ de melodioj ŝatataj de la popolo. Ĝi estos unuafoje surscenigata dum 2007, en la Pariza teatro "Théâtre du Châtelet".
Višňové (distrikto Revúca)
Situo
Višňové situas sub monto 384 m-ojn alta, laŭ rojo, fine de longa sakovojo. Revúca troviĝas 15 km-ojn.
Germaine Tillion
Dokumentaj filmoj
Raporto pri la spektaklo Opereto en Ravensbrück nun en turneo tra tuta Francio.
Višňové (distrikto Revúca)
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1296 en formo "Wysnow". En 1828 oni nombis 31 domojn kaj 254 homojn. En 1910 loĝis en Kisvisnyó 145 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Kisvisnyó apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Višňové nur 55 da homoj, (29 hungaroj, 13 slovakoj, 5 ciganoj).
Germaine Tillion
Dokumentaj filmoj
Etnologo kaj rezistantino Germaine Tillion, 92-jara, ĵus retrovis siajn arĥivojn de fotoj faritaj en la masivo de Aurès, en Alĝerio, kie ŝi efektivigis siajn unuajn misiojn en la 1930-aj jaroj. Tiuj fotoj atestas pri malaperinta mondo, sed ĉefe prilumigas la vivon, penson kaj personecon de tiu virino kiu estis unu el la grandaj atestantoj de la 20-a jarcento.
Interparolo de Germaine Tillion kun Christian Bromberger, profesoro en la Universitato de Provenco kaj Thierry Fabre, responsulo de fako eŭro-Mediteraneo de la "Maison méditerranéenne des sciences de l’homme" (Mediteranea domo de homaj sciencoj) (http://sites.univ-provence.fr/webtv/?x=germaine_tillion_conscience_siecle ).
Turismo Competición 2000
La Turismo Competición 2000, ofte mallongigita kiel TC 2000, estis konkurso de aŭtokurado per turismaj aŭtoj, kiu okazadis en Argentino de 1979 ĝis 2011, antaŭaĵo de la nuna Súper TC 2000.
En la jaro 2012, oni anstataŭigis la konkurson per duklasa strukturo, simile kiel estis ŝanĝintaj sin ĝiaj frataj kategorioj, la Turismo Carretera, Top Race kaj Turismo Nacional. En tiu jaro inaŭguriĝis la Súper TC 2000, konkurso de teknologie antaŭevoluintaj aŭtoj, kaj la TC 2000, kiu nomiĝis laŭ la mallongigo de la pli frua konkurso kaj konservis la samajn veturilojn.
Wilhelm Lübke
Li studis en Bonn kaj Berlino ; estis profesoro pri arkitekturo ĉe la Berlina Bauakademie (1857–1861) kaj profesoro pri arthistorio ĉe la Politeknikejo en Zuriko (1861–66), la Politeknikejo en Stutgarto (1866–85), kaj la Karlsruhea Instituto de Teknologio en Karlsruhe (1885– 1893). Antaŭ sia arta laboro, li donis instrukciojn pri voĉa kaj piana muziko.
Lübke estis unu el la pioniraj verkistoj pri arthistorio en Germanio. Liaj verkoj estis por sia tago kaj sciencaj kaj aprezemaj, kaj rilatigas la epokojn de arthistorio kun la grandaj historiaj periodoj.
Turner-sindromo
Turner-sindromo estas sindromo, pro kiu virino havas nur unu X-kromosomon. Tiu sindormo estas generata praktike en la momento de la koncipigo kaj ne estas evitebla.
Normale la tuŝita virino estas malalta, havas ioman infanecan aspekton kaj nefekundecon por la tuta vivo. Tiu sindromo aperas proksimume en 1 inter 2500a infanino.
Bhai Bahen
Bhai Bahen estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Ram Daryani. Bhai Bahen estis originale filmita en la hindia lingvo. Rilate sian ĝenron, Bhai Bahen estas rigardebla kiel muzika filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Geeta Bali, Bharat Bhushan kaj Nirupa Roy.
Venâncio Aires
Venâncio Aires estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 65.946 loĝantojn en 2010.
20-a de junio
La 20-a de junio estas la 171-a tago de la jaro (la 172-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 194 tagoj restas.
Je la 20-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Hiroki Shibuya
Hiroki Shibuya (渋谷 洋樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara, Tosu Futures kaj NTT Kanto.
31418 Sosaoyarzabal
31418 Sosaoyarzabal estas malgranda, meze hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrea Sosa Oyarzabal, Profesorino ĉe la Orienta Regiona Universitata Centro de la Universitato de la Respubliko de Urugvajo. Ŝi fakiĝis en la dinamikaj kaj fizikaj ecoj de la malgrandaj korpoj de la sunsistemo.
Beda Weber
Johann Chrysanth "Beda" WEBER (naskiĝinta la en Lienz, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis aŭstra benediktana profesoro, verkisto kaj membro de la Frankfurta Parlamento.
Vivo
Tre talentita Weber kompletigis mezlernejkurslaboraĵon en Bozen en kvar jaroj en la Franciskana gimnazio. Li studis filozofion en Innsbruck dum du jaroj. Lia patro tamen deziris ke li lernu normalan metion kaj la ordinaran laboron de kamparano kaj tiel Weber iĝis ŝuisto. Li tiam membrigis la benediktana abatejo de Marienberg proksime de Mals kaj ricevis la ordenan nomon Beda. En la aŭtuno de 1821 li komencis studi teologion en Innsbruck kaj post la forigo de la teologia fakultato tie, li daŭrigis siajn kursojn en Brixen.
Animzorgado
Weber ordinitis en 1824 kaj iris por mallonga tempo al la episkopa seminario ĉe Trento por prepari sin por pastoreca laboro; en 1825 li revenis al sia monaĥejo. Post mallonga tempo foruzita en la paroĥujo, li komencis instrui ĉe la mezlernejo ĉe Meran, kie li restis dum dudek jaroj. Li ricevis vokojn al profesorecoj de la altlernejo insbruka, de la benediktana liceo en Augsburg kaj de la kronprinco de Hohenzollern-Sigmaringen, sed restis ĉe Meran ĝis li estis vokita for per la politikaj okazaĵoj de 1848. Liaj parlamentaj laboroj altiris atenton.
Kiam la urbopastro de Frankfurto mortis, Weber sukcedis lin. Lia agado kaj granda fervoro en la kuraco de animoj estis rekonitaj fare de sia episkopo, kiu igis lin kanono de la diocezo de Limburg, episkopa komisaro, spirita konsilisto, kaj membro de la dioceza tribunalo en Frankfurto kaj de la lernejkomisiono, same kiel inspektisto de la katedrallernejo. Liaj laboroj pruvis tro bonegaj por lia malfortika konstitucio kaj li baldaŭ estis trafita per apopleksio. Weber mortis en Frankfurto ĉe Majno kie lia memoro estis eternigita en fresko en la Imperia Katedralo, kies restarigon li iniciatis. Literaturaj verkoj
Verkado
Weber estis elstara predikisto kaj publikigis "Predigten und Tiroler Volk", kies enspezojn li donacis al bonfaradaĵoj. Li fondis semajnan gazeton, "Das Frankfurter katholische Kirchenblatt" (1853), kiu du jarojn poste iĝis la dimanĉa aldono el granda katolika gazeto "Deutschland". Li eldonis selektadon de siaj kontribuoj al tiu gazeto sub la titolo de "Bilder aus dem deutschen Kirchenleben" (1858); kvin jarojn pli frue li kolektis siajn kontribuojn al "Aŭgsburger Postzeitung" kaj al "Historisĉ-politisĉe Blätter" en libroformo sub la titolo "Charakterbilder".
1347
En la jaro 1347 post Kristo okazis, interalie:
Bălnaca
Bălnaca [bəlnaka] (Körösbánlaka) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Aleşd. En 1910 ĝi nombris 1 368 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 321 (rumanoj, hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Şuncuiuş.
Medieșu Aurit
Medieșu Aurit [medieŝu aŭrit] (hungare: Aranyosmeggyes aranjoŝmedjeŝ) estas komunumo en Rumanio oriente de Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Băbășești, Iojib, Medieș-Râturi, Medieș-Vii, Potău kaj Românești (Româneștii Noi).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 236 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 3 313 (rumanoj, 6 % da hungaroj).
Historio
La unua mencio skriba de la vilaĝo, sub la nomo Megyes, estas el 1271. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Peștere
Peştere estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Vidu ankaŭ Peştera.
7979 Pozharskij
7979 Pozharskij estas malhela malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa princo Dmitrij Miĥajloviĉ Poĵarskij (ruse : Дмитрий Михайлович Пожарский, 1578–1642), elstara ŝtatestro kaj militestro. Li gvidis la duan korpon da volontuloj de Niĵnij Novgorod, kiuj venkis la polajn trupojn de la hetmano Jan Karol Chodkiewicz proksime de Moskvo en 1612.
Fuembellida
Fuembellida [fŭembeĜIda] (Bela Fonto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas fuembellidense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 10 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,38 loĝ/km².
Situo
Fuembellida situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1226 m super marnivelo; je 157 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 268 km el Toledo, regiona ĉefurbo, je 218 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 428 km el Barcelono kaj je 262 km el Valencio. La areo de ties teritorio estas de 26,05 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok. La municipa teritorio estas inkludita en la Natura Parko de Alto Tajo.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 178 loĝantoj en 1930 al 10, tio estis oni perdis pli ol 150 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Fuembellida, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Fuembellida kie oni falis al la nunaj 10.
Dum la somero la loĝantaro rimarkinde kreskas ĉar multaj personoj posedas tie duan loĝejon, ĝenerale personoj naskiĝintaj en la vilaĝo mem kaj devis elmigri por serĉi laborlokojn, aŭ posteuloj de tiuj, kiuj elmigris ĉefe al Madrido, Barcelono, Eŭskio kaj Valencilando.
Ekonomio
Agrikulturo (legomoj) kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Reveno de elmigrintoj. Turismo: preĝejo kun belaj retabloj.
Châtillon (Rhône)
Châtillon - france, prononco laŭ sistemo IFA [], iam Châtillon-d'Azergues - estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas châtillonnais.
Teni la Aspidistron Fluganta
Teni la Aspidistron Fluganta (en:Keep the Aspidistra Flying) (unue eldonita 1936) estas romano de George Orwell. Ĝi okazas en la 1930-aj jaroj de Londono.
Teni la Aspidistron Fluganta estis kinigita en 1997 (en Usono oni ĝin publikigis sub alia titolo Gaja Milito, angle:A Merry War), reĝisorita de Robert Bierman surbaze de teatraĵigo fare de Alan Plater, en kiu ĉefrolis Richard E. Grant kaj Helena Bonham Carter.
Intrigo
La protagonisto, Gordon Comstock, estas aspiranta poeto kiu estas 'deklarinta militon' al ĉio, kion li perceptas ĉiea dependeco de mono ('Mono-Dio' laŭ lia priskribo) per tio, ke li forlasis sian postenon kiel reklam-verkisto ĉe reklam-firmao.
Gordon loĝas en unuĉambra apartamento en Londono, enspezanta apenaŭ sufiĉe por teni sin viva en librovendejo apartenanta al iu Skoto, McKechnie. Li vivteniĝas laŭ maniero pri kiu li kontentas kaj samtempe malŝatas (en tio ke li vivas sen financa ambicio kaj sen la bezono por 'bona laboro', sed liaj viv-kondiĉoj estas malkomfortaj kaj limigaj).
Godon vidas ĉie-eston de mono malantaŭ sociaj rilatoj en tio, ke li sentas, ke virinoj trovus lin pli alloga, se li estus finance pli bonfarta. En la komenco de la romano, li sentas ke lia sola amikino, Rosemary, (kiu laboras por la sama firmao), iel malkontentas kun li pro lia ekonomia statuso.
Filip Ravelston, eldonanto de revuo MalKristo (en:AntiChrist), Marksisto, kaj amiko de Gordon, principe konsentas kun Gordon, sed finance estas konsiderinde pli bonfarta ol li kaj de tio ŝajnas havi malmultan simpaton kun la praktikaj mizeraĵoj de la vivo de Gordon. Ravelston jam ĉiam klopodas eldoni multon el la verkoj de Gordon. Trae tra la romano, Gordon pripensas pri sia "magnum opus" (granda verko), Londonaj Plezuroj, ŝanceliĝante tien-reen inter admiro al si kaj sia verkado, kaj sinabomeno. Gordon ankaŭ laboras super poemo kiu distilas liajn ideojn pri mono, en kiu li personigas la ideon pri "Mono-Dio", kiel reprezento de la ĉasado por mono kaj materialan sukceson.
La aspidistro estas spinriĉa dom-planto kiun tiutempe oni konsideris simbolo de teda mezklasa gusto en Britio, kaj kiu ŝajne sekvadas Gordon-on tra la romano. La aspidistro en lia unuĉambra apartamento, kiun li klopodas mortigi, neniam mortas — ĝi ŝajnas nedetruebla.
Kiam Gordon sendas poemon al Usona periodaĵo, li ricevas ĉekon kiu dotas lin je dek pundoj — konsiderinda sumo. Hornorece, Gordon flankenmetas duonon por sia fratino, Julia, kiu ĉiam jam disponiĝas por prunti la li monon kaj subtenon. Li regalas Rosemary-on kaj Ravelston-on per ĉefmanĝo, kiu bone komenciĝas, sed kiu molboniĝadas tra la daŭro de la vespero. Gordon, ebriega, klopodas per forto amori kun Rosemary, kun kiu li ne jam kundormis (Rosemay rifuzadas ĉar Gordon ne povas subteni la infanon kiu eble rezultos — mono denove). Ŝi reĵete admonas lin, kaj forlasas lin kun Ravelston. Tiam Gordon akiras duopon de prostituitinoj, kaj provas igi Ravelston-on kunveni kun li. Ravelston komplezas, sed rezonas ke li pagos la virinon sed ne amoros kun ŝi. Okaziĝas, ke poste Gordon atencas polican sarĝenton, kaj fintrafas malliberejon.
Fine, Ravelston kaŭcie liberigas Gordon-on, spitege al lia protesto. En la juĝejo iu raportisto aŭdas pri la afero, kaj ĝin priskribas en la loka gazeto. La sekva publico rezultigas ke Gordon perdas sian laboron ĉe la librovendejo, sian loĝejon, kaj sekve, sian relative 'komfortan' viv-manieron. Dum Gordon provadas trovi alian laboron, lia vivo malrapide malboniĝadas, lia poezio stagnas.
Dume, Gordon komencas laboron ĉe alia librovendejo, ĉi-foje apartenanta al la abomena s-ro Cheeseman (Fromaĝulo), por eĉ malpli da mono. Obstine celanta la plej malaltan nivelon socian, mondon sen mono kaj sen moralaj devoj, Gordon luas kadukaĉan ĉambron en kvartelaĉo en Lambeth kaj atingas sian ekonomian kaj spiritan nadiron.
Ŝajne gestante siajn bonajn celojn (en:good faith), Rosemary revenas al li, al lia nova, eĉ pli malfreŝa apartamento, kaj ili amoras, sed la afero finiĝas malvarme.
Poste, Rosemary konstatas, ke ŝi gravedas, kaj informas Gordon-on, kiu nun trovas sin devigata elekti inter tio forlasi ŝin al vivo de sociala honto, kaj tio reveni al 'deca laboro' ĉe la reklam-firmao, New Albion (kiun li antaŭ forlasis en sia milito kontraŭ mono) por financumi ilian geedziĝon kaj kunvivadon.
Finfine li revenas al la New Albion, tiu 'bona laboro' kiun li tiel malŝatis en komenco de la libro, kaj ili geedziĝas. Ili interkonsentas aĉeti aspidistron por beligi sian novan hejmon!
Erik Pontoppidan
Erik PONTOPPIDAN (24-an de aŭgusto 1698 en Aarhus, orienta bordo de Jutlando – 20an de decembro 1764 en Kopenhago), estis dana aŭtoro, episkopo, historiisto kaj antikvisto. Li edukiĝis en Fredericia (1716–18), post kio li iĝis privata instruisto en Norvegio, kaj poste studis en Nederlando, kaj en Londono kaj Oksfordo, Anglio. En 1721 li iĝis informator (informanto) de Frederiko Karlo de Carlstein (poste duko de Plön), kaj post du jaroj predikisto en la kastelo kaj en Nordborg. El 1726 al 1734 li iĝis pastro ĉe Hagenberg, el kie li protektis la pietistojn ĝis li ne povis defendi ties atakon kontraŭ la striktare luteristoj per verkoj de 1726 kaj 1727. Dum tiu sama periodo li preparis sciencajn verkojn kiaj Memoria Hafniæ (1729); Theatrum Daniæ (1736); kaj Kurzgefasste Reformationshistorie der dänischen Kirche. Pontoppidan iĝis poste pastro en Hillerød predikisto en la palaco Frederiksborg (1734), kaj en Kopenhago (1735), profesoro pri teologio ĉe la Universitato (1738), kaj verkisto por Everriculum fermenti veteris (1736) kaj Böse Sprichwörter (1739).
Kastelo de Durham
Kastelo de Durham estas normanda kastelo en la urbo Durham en Graflando Durham, Anglio. Ĝi situas sur la pinto de monteto ĉe la rivero Viuro (Wear) sur duoninsulo de Durham, fronte al la Katedralo de Durham. Kastelo kaj katedralo de Durham estis en 1986 de UNESKO registritaj sur la listo de mondheredaĵoj.
Kapeloj
La kastelo havas du kapelojn: la Normanda kapelo, konstruita ĉ. 1078, kaj la Tunstall kapelo, konstruita en 1540.
Lambert Simnel
Lambert SIMNEL (n. ĉ. 1477, m. ĉ. 1525) fraŭde pretendis la tronon de Anglio dum la regado de Henriko la 7-a.
Oni scias nek lian veran nomon nek liajn gepatrojn, sed preskaŭ certas ke li estis de humila deveno. Kiam li havis dek jarojn li studis sub pastro nomita Roger Simon (aŭ eble Richard Symonds), kiu decidis iĝi reĝfaranto. Li notis ke Lambert Simnel similis al la supoze murditaj filoj de Eduardo la 5-a, kaj instruis al li kortegajn kutimojn. Unue li planis ŝajnigi ke Simnel estis Rikardo de Shrewsbury (1-a duko de Jorko), la pli juna filo de Eduardo, sed kiam li aŭdis raportojn ke Eduardo Plantaĝeneto (17-a grafo de Warwick) mortis en la Turo de Londono, li ŝanĝis sian planon: Eduardo Plantaĝeneto estis filo de Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence), frato de Eduardo la 4-a, kaj havis veran pretendon al la trono.
Roger Simon estigis onidiron ke Eduardo Plantaĝeneto eskapis el la Turo al lia domo. Li gajnis iom da subteno de la jorkoj kaj enkondukis Simnel al la ĉefministro de Irlando. Tiu pretis invadi Anglion.
Tamen la vera Eduardo Plantaĝeneto fakte estis malliberulo en la Turo de Londono. La 2-an de februaro 1487 Henriko la 7-a elmontris tiun por pruvi ke Simnel estis fraŭdulo, kaj proklamis ĝeneralan reĝan pardonon kondiĉe ke ĉiuj ribelantoj cedis al li.
John de la Pole (1-a grafo de Lincoln), kiu aliĝis al la konspiro, fuĝis al Burgundio, kie estis la kortego de Margareto de Jorko, onklino de Eduardo Plantaĝeneto. John de la Pole asertis ke li helpis Eduardo eskapi. Margareto kuniĝis du mil militistojn, kiujn ŝi sendis al Irlando. La 24-an de majo 1487 Simnel kroniĝis en la katedralo de Dublino. Henriko la 7-a alvokis armeon por kontraŭi la ribelon.
La 5-an de junio 1487 la armeo de Simnel alteriĝis en Lancashire. La 15-an de junio Henriko decide venkis la ribelantojn proksime al Newark-on-Trent. Roger Simon malliberiĝis dum la resto de sia vivo; John de la Pole mortis dum la batalo. La reĝo pardonis Simnel, verŝajne ĉar li estis knabo estrita de plenkreskuloj, kaj donis al li postenon en la reĝa kuirejo. Kiam Simnel pli aĝis, li iĝis falkisto.
Bangva arbustosilvio
La Bangva arbustosilvio (Bradypterus bangwaensis) estas specio de birdoj de la familio de Megaluredoj iam lokataj en tiu de Silviedoj. Ĝi apartenas al genro de Arbustosilvioj aŭ bradipteroj kiu enhavas ĉefe speciojn de Afriko kaj Azio. Tiu ĉi troviĝas en Kameruno kaj Niĝerio. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj aŭ altaltitudaj arbustaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo pro arbarklarigado, por agrikulturo aŭ brutbredado kaj ankaŭ por lignoproduktado.
Ĝi estas birdo de densa subkreskaĵaro en malgrandaj makuloj de montarbaroj, arbarbordoj, duarangaj arbaroj kaj makiso sub kanopeo de malferma arbaro. Ĝi ĉeestas kutime je 1,600-2,300 m en Niĝerio kaj 1,900-2,950 m en Kameruno. Oni supozas, ke ĝi manĝas etajn senvertebrulojn, ĉegrunde en densa plantaro. Ili nestumas en oktobro al novembro, eventuale ankaŭ en marto al aprilo en Kameruno.
Albert Tikos
Albert Tikos [tikoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tikos Albert estis hungara pentristo mortinta frue.
Albert Tikos naskiĝis en 1815 en Debrecen?, li mortis en 1845 en Vieno.
Biografio
Albert Tikos studis en Akademio de Belartoj de Vieno ekde 1834. Lia ĉefinstruisto estis Friedrich von Amerling. En 1840 li translokiĝis al Pest (urbo), sed en la sekvaj jaroj li studvojaĝis al Munkeno (1841) Romo (1842). Reveninta al Pest li ne nur pentradis, sed li aranĝis ekspoziciojn en Pest kaj Vieno. Ekde 1844 li denove pentradis en Vieno. Li pentradis plej ofte portretojn, sed li pentris ankaŭ ikonostazon.
Gómara
Gómara [GOmara] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco, kies centro ĝi estas.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 68,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 294 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 700 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 30 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Abión, Gómara, Ledesma de Soria, Paredesroyas kaj Torralba de Arciel. Ĝi limas kun Aliud kaj Buberos norde, kun Villaseca de Arciel kaj Almazul oriente, Serñon de Nágima sude kaj Bliecos kaj Tejado okcidente.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Quejigares de Gómara-Nájima, okupanta 411 hektarojn, nome 6 % de la teritorio, kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Altos Campos de Gómara, okupanta 446 hektarojn, nome 7 % de la teritorio.
Historio
Ŝajne la loknomo estas de epoko de visigotoj.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Ĝi iĝis graflando en 1692. En 1756 estis 43 lokanoj (familioj) kaj post unu jarcento estis 92 lokanoj (impostopagantoj).
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Paredesroyas kaj Torralba de Arciel. En 1972 la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Abión kaj Ledesma de Soria.
Gómara estas la naskoloko de Francisco López de Gómara, ekleziulo kaj historiisto, kiu elstaris kiel kronikisto de la hispana konkero de Meksiko, spite la fakton ke li neniam trapasis la Atlantikon, kaj verkisto pri la konkero de Alĝero fare de Hispanio, kaj kapelano de Hernán Cortés, ĝis lia morto.