cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlie Chaplin
Finaj verkoj kaj renovigita aprezado
Chaplin suferia serion de minoraj atakoj fine de la 1960-aj jaroj, kiuj markis la komencon de malrapida dekadenco de lia sano. Spite la malfacilaĵojn, li tuj ekverkis novan filmon scenaron, The Freak, nome historion de flugilhava junulino trovita en Sudameriko, kiun li intencis kiel steluliga vehiklo por sia filino, Victoria. Lia nur mezbona sano malhelpis la realigon de tiu projekto. En la komenco de la 1970-aj jaroj, Chaplin koncentriĝis por la re-eldonado de siaj malnovaj filmoj, inklude The Kid kaj The Circus. En 1971, li iĝis komandoro de la Nacia Ordo de la Honora legio ĉe la Festivalo de Cannes. La venontan jaron, li estis honorita per speciala premio de la Festivalo de Venecio.
En 1972, la Akademio de la Kinaj Artoj kaj Sciencoj proponis al Chaplin Honoran Oskaron, kion Robinson vidis kiel signalo ke Usono "volis fari kompensojn". Chaplin dekomence hezitis ĉu akcepti, sed li decidis reveni al Usono por la unua fojo en 20 jaroj. La vizito allogis grandan kvanton de gazeta intereso kaj, dum la ceremonio de la Oskar-premioj, li ricevis dekdu-minutan staran plaǔdon, nome la plej longa en la Akademia historio. Videble emociita, Chaplin akceptis sian premion pro "la nekalkulebla efiko kion li faris por ke kino estu la arta formo de tiu jarcento".
Kvankam Chaplin ankoraŭ havis planojn por futuraj kinprojektoj, meze de la 1970-aj jaroj li estis tre malsana. Li suferis kelkajn pliajn atakojn, kio malfaciligis al li komunikadon, kaj li devis ekuzi rulseĝon. Liaj finaj projektoj estis kompilado de bilda membiografio, My Life in Pictures (1974), kaj la muzikigo de A Woman of Paris por re-publikigo en 1976. Li ankaŭ aperis en dokumenta filmo pri sia vivo, nome The Gentleman Tramp (1975), reĝisorita de Richard Patterson. En la ceremonio de la 1975-aj Novjaraj Honoroj, Chaplin ricevis la kavalirecon el la reĝino Elizabeto la 2-a, kvankam li estis tro malforta por surgenuiĝi kaj ricevis la honoron el sia rulseĝo. Tiu honoro jam estis proponita en 1931 kaj 1956, sed ĝi estis vetoita post informo de la Brita Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj levis dubojn pri la politikaj ideoj kaj privata vivo de Chaplin. Ili timis, ke tiu ago damaĝus la reputacion de la Brita honorsistemo kaj la rilatojn kun Usono,
Morto
La 1an de Marto 1978, la ĉerko de Chaplin estis elfosita kaj ŝtelita el ties tombo fare de du enmigrantaj senlaboruloj, nome Roman Wardas, el Pollando, kaj Ganĉo Ganev, el Bulgario. La korpo estis retenita kiel kloposo por atingi elaĉeton el Oona Chaplin. La ŝtelistoj estis kaptita pre de granda policoperacio en Majo, kaj la ĉerko de Chaplin estis trovita enterigita en kampo en la najbara vilaĝo Noville. Ĝi estis re-enterigita en la tombejo de Corsier ĉirkaǔita per plifortigita cemento.
La granda diktatoro kaj la historio de la metaforo de kinarta Esperanto
Tiun skriban uzon de Esperanto Madella rilatigas al la prifilma studo de Vachel Lindsay nome The Art of the Moving Picture (1915), kie oni komparas la filmojn de D.W. Griffith kun la egiptaj hieroglifoj en la senco ke ambaŭ estis universale komprenataj en momento kiam la usona kinindustrio estis konkeranta la mondon, dum la eŭropaj landoj estis enkotigitaj en la Unua Mondmilito kaj amaso da neanglalingvaj parolantaj enmigrintoj estis alvenintaj al Usono. La intereso de la kinarto por la skribaj ideogramoj (universale komprenutaj) trairos al Eisenŝtein kaj al la japana kinarto. Tiu venis en 1930 al Holivudo, kie kontaktis kun Chaplin, kiu siavice helpis al la financado de Vivu Maksikio! kaj aliris al la teorio de universala neparola esperanteca kinarto. Per la uzado de Esperanto en La granda diktatoro Chaplin ne nur omaĝas la judecon de ĝia kreinto, sed ĉefe substrekas la universalecon de la universale komprenata ĝis tiam kinarto. (Tiukadre oni rememoru, ke la studioj kreitaj de Chaplin kaj liaj partneroj nomiĝis precize "Universal").
Ankaŭ la hungara juda verkisto Béla Balázs en Der sichtbare Mensch oder die Kultur des Films (1924) substrekis la rolon de internacia demokratiigo de la muta kino kiel korekto de la falo de la Babel-turo. La analizo de Balász centriĝas al la konsidero de la lingvo de gestoj (Gebärdensprache) en la kinarto kiel kerno de la universaleca kompreneblo. Por Balász la gestoj estas multe pli artisme signifaj ol la hieroglifoj. Tiu sinteno estas konstatebla en la filmo La lasta homo (Der Letzte Mann, 1924) de F.W. Murnau, kiu siavice ankaŭ montras esperantlingvajn vortojn en hotelo. Kaj la ĉefa ilo por tia lingvaĵo estas la pantomimo de simplulo, kia Chaplin, nome popolano iel perdita en la urba aŭ industrimonda etoso: pantomimo estus la kontraŭo de teknologio. Balázs rimarkigas la paradokson, ke parolanta kino estis "granda frapo kontraŭ la universala lingvo de silenta kino, ĝuste kiam ĝi atingis sian apekson".
9503 Agrawain
9503 Agrawain estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kavaliro Agravain, frato de Gawain, ambaŭ kavaliroj de la Ronda Tablo.
Ottó Veisz
Ottó Veisz [vejs], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Veisz Ottó Bálint estas hungara agronomo, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
Ottó Veisz naskiĝis la en Tét.
Biografio
Ottó Veisz post la necesaj studoj laboras en la akademia agrara esplora instituto ekde 1979. Li akiris sciencajn gradojn PhD en 1988, DSc en 2000 (ambaŭ ĉe la akademio). Baldaŭ li estis nomumita institutestro, krome li havas la instruan titolon titulara profesoro de Universitato de Panonio. Li okupiĝas pri tritikoj kaj efiko de la klimatŝanĝo. Li havas patentojn pri novaj tritikospecoj. Li ricevis premiojn inter 1988-2017.
Suvorov
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70240501.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1954 dum konstruado de elektrocentralo.
La interurba telefona kodo estas 08763, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en 3 km de fervoja stacio Zbrodovo (Збродово).
En jaro 1959 la urbo havis 14,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 21,2 mil loĝantojn.
Alaşehir
Alaşehir estas urbo de Turkio. Ĝi situas en la provinco Manisa kaj en la Egea regiono de la lando, do en la sudokcidenta parto proksime de - sed ne rekte ĉe - la Egea Maro.
En antikveco ĝi estis nomata kiel Filadelfia (Φιλαδέλφεια, Philadelphia).
András Balogh (reĝisoro)
BALOGH András balog estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Kluĵo la 15-an de decembro 1945. Li estas pli juna filo de verkisto Edgár Balogh kaj frato de inĝeniero Ferenc Balogh.
Kariero
András Balogh pristudis aktoradon en Târgu Mureș, reĝisoradon en Budapeŝto kaj Bukareŝto. Li estis aktoro de 1970 en Satmaro, de 1973 li laboran en Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház.
Francesco Sangalli
Francesco SANGALLI (naskita la en Romanengo; mortinta la  en Varese) estis itala komponisto.
Liaj gepatroj nomiĝis Luigi Sangalli kaj Rosa Dognini. Je la aĝo de 11 jaroj li eniris la Muzikan Konservatorion de Milano, kie li studis pianon kaj muzikan komponadon. Tie Giovanni Bottesini estis lia amiko kaj kolego. Brile diplomiĝinte, li dediĉis sin al la instruado kaj komponado de ĉambra kaj opera muziko. Li komponis centon da pianaj kaj orgenaj muzikaĵoj kaj da kantoj, de rimarkinda eco kaj evidenta modernismo, kompare al la stilo de lia epoko. Je la aĝo de 25 jaroj li komponis sian ĉefan operon, "Alboino", kiu estis enscenigita ankaŭ en la fama Teatro alla Scala en Milano.
Li estis entombigita en la enterigejo de Varese. Liaj verkoj estas kolektitaj kaj ankoraŭ nun konservataj precipe en la Biblioteko de la Konservatorio de Milano.
Hallerndorf
Hallerndorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tetanio
En medicino, tetanio estas la simptomo de nevolonta kontrahiĝo de muskoloj.
Priskribo
Tetanio konsistas el kontrahiĝo de muskoloj, sen konscia rego. Tetanio povas okazi en diversaj muskoloj; oftas tetanio de la muskoloj de la mano, aŭ de la muskoloj ĉirkaŭ la buŝo, aŭ de la membroj.
Kaŭzoj
Tetanio povas havi diversajn kaŭzojn.
Muskolaj simptomoj de la malsano tetanoso estas, tamen, ordinare ne klasifikitaj kiel tetanio.
Pierre Jean David d'Angers
Pierre-Jean DAVID (n. la 12-an de marto 1788 - m. la 4-an de januaro 1856), kutime kromnomita David d'Angers, estis franca skulptisto. Li naskiĝis en Angers, kaj je sia 18-a jaro li ekiris al Parizo por studadi arton, preskaŭ senmone. Unu malfacilan jaron poste, li gajnis premion de la pariza belarta lernejo. En 1811, lia Epaminondas cetere gajnis la premion de Romo.
Li vivis en Romo dum kvin jaroj, kaj tie multe entuziasmiĝis pri la verkoj de Antonio Canova. Li revenis el Italio je la epoko de la Franca Resurtronigo de la Burbonoj. Ĉar li ne estis monarkista, David d'Angers preferis nedaŭre elmigri al Londono. Li fine revenis al Parizo, kie li entreprenis tre sukcesan karieron : bustoj kaj medalionoj fare de li estis precipe dezirataj.
David d'Angers verkis ok skulptaĵojn por la tombejo Père-Lachaise, sed ankaŭ la frontonon de la Panteono de Parizo.
Band-e Kaisar
La Band-e Kaisar, Pol-e Kaisar ("Ponto de Cezaro"), Ponto de Valeriano aŭ Ŝadirŭan estis antikva arkoponto en Ŝuŝtar, Irano, kaj la unua en la lando kiu kombinis kun akvobaraĵo. Konstruita de romia laborforto en la 3a jarcento p.K. laŭ ordono de Sasanidoj, ĝi estis ankaŭ la plej orienta romia ponto kaj romia akvorezervejo, tute ene de teritorio de Persio. Ties duoblacela desegno faris fortan influon sur la irana civila inĝenierado kio estis fundamenta por la disvolvigo de la sasanidaj akvadministraj teknikoj.
Flago de Nov-Ĵerzejo
La flago de Nov-Ĵerzejo (subŝtato en Usono) konsistas el la blazono de la ŝtato sur pala flava fon. Je la 11-a de marto 1896, laŭ la rezolucio de la Ĝenerala Asembleo de Nov-Ĵerzejo, la pala flava koloro nerekte rilatas al George Washington, kiu ordonis la 2-an de oktobro 1779, ke la mantelo de la uniformo de la Kontinenta Linio Nov-Ĵerzejo devus esti malhelblua,kun pala flava averso.
Horné Štitáre
Horné Štitáre, hungare Felsőcsitár [felŝOĉitAr] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Horné kaj felső signifas: supra.
Situo
Horné Štitáre situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 8 km-ojn.
Chippis
Chippis estas svisa komunumo, en Kantono Valezo, distrikto de Sierre.
Ĝi kuŝas ĉe la maldekstra bordo de Rodano, en la enfluejo de rivero Navizence, front'al Sierre, kies Chippis estas la suda ĉirkaŭurbo. La komunumo kuŝas ĉirkaŭ 106 km (birdfluge) oriente de Ĝenevo kaj ĉirkaŭ 75 km (birdfluge) sude de Berno
Viktimismo
Viktimismo estas psika manipula taktiko, uzante la empation de aliaj por antaŭenigi proprajn celojn aŭ senkreditigi la argumentojn de aliaj. Povas temi pri paralogismo emocia, kiu malkvalifikas la alian homon kiel atakanton anstataŭ nei ties diraĵojn. La subjekto adoptas la socian rolon de viktimo kuntekste de la diskuto, tiel ke la alia disputanto estas ŝajnigita kiel aŭtoritatema atakanto kaj liaj argumentoj kiel trudoj aŭ atakoj. Fojfoje tio estas uzata samtempe kun argumentoj pri la "mezpunkto" aŭ "centro."
Gianfranco Molle
Gianfranco Molle (artistnomo Ĝanfranko) (1950-2018) estis fama kaj originala Esperanto-kantisto, mem aŭtoro, komponisto, kantisto kaj muzika organizanto, kiu aktivis ĉefe inter 1975 kaj 1987. Li kantis proprajn kantojn, muzikigis esperantajn poemojn, kaj tradukojn de aliaj lingvoj, ofte kun politikaj aŭ socikritikaj temoj.
Chippis
En 1905 la metalkompanio Alusuisse (kiu tiam nomiĝis AIAG) instalas uzinon en Chippis por ekspluati la hidroelektran energion de rivero Navizence.
Viktimismo
Ĝi estas ofte uzata de mistraktantoj kiam ilia dolora konduto estas atentigita. Gravas distingi inter viktimismo kiel manipula taktiko kaj vera viktimeco. Kvankam mistraktantoj ofte afektas viktimecon, ili egale povas akuzi siajn aŭtentikajn viktimojn pri viktimismo kiam ili protestas; tio estas formo de viktimkulpo.
Gianfranco Molle
Historio
Naskiĝinte en Roccasecca en 1949, la urbeto de la fama flutisto Severino Gazzelloni kaj Sankta Tomaso de Akvino la filozofo, Gianfranco Molle estis destinita de la patro, advokato kaj politikisto, al jurista kariero. Malkovrinte en si la muzikan talenton, li longe kompromisis inter la kanto kaj la universitataj studoj, ankaŭ danke al Esperanto, kiu fariĝis lia ĉefa arta perilo.
En la intelekte fekunda Roma Esperantio de la 1970-aj, Gianfranco Molle kreis artisman simbiozon, jen tekste jen kante, kun Giulio Cappa, Renato Corsetti, Marcella Fasani, Paolo Piccirilli, Susanna Castelviva kaj Mario Milan: la tiel nomata roma skolo. Li estis ĉefulo de la skolo; multaj homoj pensis lin talenta kaj altruisma. Li kunlaboris ankaŭ kun eksterlandaj verkistoj kaj kantistoj, interalie Ĵak Lepŭil', Olivier Tzaut, Claude Piron kaj Giorgio Silfer.
Chippis
Najbaraj komunumoj de Chippis estas:
Gianfranco Molle
Historio
Post hejmaj provoj, li fariĝis internacie konata per la vojo en 1976, al kiu sekvis Horo da opozicio, kun Giulio Cappa (1978). Kun LF-koop lia repertuaro, inter esperantisma kaj politike engaĝita, riĉiĝis per la kanzono de aŭtoro: tiel li realigis la kasedon La poezio de La Patrolo en 1980.
Chippis
Sud-okcidente: Chalais;
Gianfranco Molle
Historio
Fondinte komercan entreprenon kaj baldaŭ edziĝinte, Gianfranco Molle retiriĝis de la scenejo, tamen lasante spurojn ankoraŭ en Baf' kaj en Esperanta Songazeto, kies kvinan numeron li redaktis en 1985, interalie proponante novaĵojn kiuj neniam aperos diske aŭ kasede.
Speciala numero de Esperanta Songazeto, dediĉita al la Esperanto-kanzono 1938–1988, raportis ke laŭ iuj kritikistoj "Gianfranco Molle kaj lia roma skolo estas la plej rimarkinda muzika fenomeno en Esperantio dum la jaroj 1970–80aj."
Chippis
Norde: Sierre trans Rodano;
Gianfranco Molle
Historio
Gianfranco sukcese koncertis dum la Universala Kongreso okazinta en Florenco en 2006 kaj la Internacia Junulara Festivalo en 2008.
Li forpasis je la 9a matene la 8an de decembro 2018.
Chippis
Por iri al Chippis per la Svisa aŭtovojo A9, eliru en Sierre-okcidento.
8683 Sjölander
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Provinco Zabul
Zabul (paŝtoe/perse زابل) estas provinco (velayat) en la sudo de Afganio ĉe la limo al la najbara ŝtato Pakistano. La teritorio havas 320 000 loĝantojn.
Zabul estas la sola provinco de Afganio, en kiu la Talibanoj post la enmarŝo de la usona armeo nomumis propran provincestron (vaali), kiu konkurencas kun la provincestro nomumita fare de la centra afgania registaro en Kabulo.
8683 Sjölander
Orbito
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,2044422, ĝi orbitas ĉ. 664 500 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nils Göran Sjölander, iama bibliotekisto en la Observatorio de Upsalo. Li studas la kaj interesiĝas pri la historio de la astronomio.
Provinco Zabul
En aprilo 2003 la Talibanoj konkeris la provincan distrikton Deh i-Ĉopan, sed afgania registara soldataro rapide regajnis la armean kontrolon.
Pál Oberfrank
Pál Oberfrank, laŭ hungarlingve kutima nomordo Oberfrank Pál estis hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro. Lia frato estas Péter Oberfrank, lia edzino estas Róza Juhász. Pál Oberfrank naskiĝis la  en Budapeŝto.
Provinco Zabul
Ekde la jaro 2006 la provinco havas modestan flughavenon en Kalat.
Pál Oberfrank
Biografio
Pál Oberfrank frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Komerca Altlernejo en 1986, poste aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1991, sed li lernis ankaŭ en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1991 kaj 2008 li apartenis al Gaja Teatro, poste li ne ligiĝis al trupo. En 2010 li estis nomumita teatrestro de Teatro Petőfi (Veszprém). Li ricevis aktorajn premiojn en la 2000-aj jaroj, en 2023 premion Kossuth. Li havas edzinon ekde 1988.
Provinco Zabul
Distriktoj
La provinco Zabul disdividiĝas laŭ naŭ distriktoj (volusvali):
Cividale del Friuli
Cividale del Friuli [prononco "ĈiviDAle del FriUli"] estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Donato, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Corno di Rosazzo, Moimacco, Premariacco, Prepotto, San Pietro al Natisone kaj Torreano.
Gábor Kapi
Gábor KAPI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kapi Gábor estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, misiisto. Lia nobela antaŭnomo estis kapivári.
Gábor Kapi naskiĝis la  1658 en Hungara reĝlando en Kapi (nuntempa Kapušany en Slovakio). Li mortis la 1728 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Biografio
Gábor Kapi frekventis gimnazion en Vieno, kie li aliĝis al la jezuitoj en 1673. Li akiris diplomon pri filozofio (komprenu sciencoj), poste li instruis en Stirio. Post 2 jaroj li plulernis en Vieno, kiun li interrompis, ĉar la turkoj minacis jam Vienon, li instruis teologion en Universitato de Karolo en Prago. Reveninta al Vieno li finis la studadon kaj komence li instruis en la sama urbo, poste en Jezuita Universitato de Nagyszombat. Li estis ankaŭ signifa predikisto en Gyöngyös, Pécs, Komárom en 1696. Li estis rektoro en la studjaro 1709 kaj inter 1713-1716, poste li longe estis misiisto en Gyöngyös kaj Kolozsvár. Post fervora agado de Kapi en Transilvanio la jezuitoj jam povis prediki. Fine li estis vikario en diversaj monaĥejoj en Supra Hungarujo.
Koncentrejo Stutthof
Koncentrejo Stutthof (Konzentrationslager Stutthof) estas nazia koncentrejo fondita sur aneksitaj terenoj de Libera Urbo Dancigo (germane: Freie Stadt Danzig, pole: Wolne Miasto Gdańsk), en la vilaĝo Sztutowo (Distrikto Nowodworski), 36 km de Gdańsk. Ĝi funkciis de la 2-a de septembro 1939 ĝis la 9-a de majo 1945.
Stutthof estis unua kaj la plej longe ekzistanta nazia koncentrejo sur terenoj enirantaj aktuale al Pollando. Ĝi funkciis sume 2077 tagojn. Dum tiu ĉi periodo la koncentrejon trapasis 110-127 mil politikaj malliberuloj el 28 ŝtatoj, en tio ĉ. 49 mil de virinoj kun infanoj. Inter la plej multnombra grupo estis judoj. La plej grandajn ŝtatajn grupojn konsistis laŭvice poloj, civitanoj de Sovetunio, hungaroj kaj germanoj. Oni pritaksas, ke preskaŭ 65 mil enprizonigitoj pereis rezulte de malsanoj, peza korpa laboro, malbontraktado kaj malsufiĉa nutrado.
Sur teritorio de la Germana Areo Gdańsk – Okcidenta Prusio (germane Reichsgau Danzig-Westpreußen) la nazia koncentrejo Stutthof estis unu el ĉefaj iloj, servanta al amasa ekstermo de la popolo. Junie 1944 eniris al realigado de la "Fina solvo" de la juda problemo („Endlösung”), ekservis do kiel koncentrejo de la genocido. Ties "direktoro" dum ĉiutagaj alvokoj menciis, ke "unusola vojo al libereco troviĝas en krematorio". Malliberuloj spertis malsanon, en barakoj aperis epidemioj, kiuj ofte kondukis al la morto de pli ol kelkcent personoj.
La nomo
Aliaj nomoj, kiujn oni uzis en korespondado kun la koncentrejo:
Evakuo
Masakro en Palmnicken
Malliberulinojn de la subkoncentrejoj estis direktitaj norden. En Palmnicken (hodiaŭ Jantarnij) germanoj murdis sur strando ĉ. 3000 virinojn.
Esperanto en la koncentrejo Stutthof
Jen la memoraĵoj de samideano Albin Makowski el la koncentreja tempo montritaj en la portempa ekspozicio "ESPERANTO EN KONCENTREJO STUTTHOF" en julio-aŭgusto 2009 kiun interalie vizitis la partoprenantoj de la OFICIALA POST-KONGRESO DE UEA kiu okazis en proksima urbo Malbork: 1) numero «P 23407» 2) Rozario 3) skatoleto por la procesio de Dia Korpo 4) lernolibreto de Esperanto, verkita en 1944 en la koncentrejo 5) tiutempe uzata skribilo
La Pueblanueva
La Pueblanueva (La Nova Vilaĝo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Pueblano. La censita populacio en 2011 estis de 2.383 loĝantoj kaj la denseco estas de 19,53 loĝ/km².
Situo
La Pueblanueva estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 481 m; je 68 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 122 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°54′52″ N 4°40′35″ Ok. Geografie estas situanta sur la valo de la rivero Taĵo, sur la rivera teraso kiu haviĝas mildan klimaton taŭga por agrikulturo kaj brutobredado.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Forta rilato al Talavera de la Reina.
Historio
Oni trovis belan tombon romian de la jarcento 2-a aŭ 3-a, kiu nun montriĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo. Aliaj restaĵoj konfirmas ekziston de romiaj setlejoj en diversaj ĉirkaŭaj lokoj. De islama epoko konserviĝis ĉefe toponimoj (nomoj de lokoj).
Komence de la 14a jarcento oni mencias diversajn lokojn de la teritorio en dokumentoj de la Arkiepiskopo de Toledo, nome la kverkarbaroj de Orbiga, Sangrera, Almofrague, la Peraleda, Cotanillo, la Albuera, Hijares..., kun tre disa populacio, kvankam Jiménez de Gregorio asertas, ke tiuj kverkarbaroj jam ekzistis el la 13a jarcento aŭ eĉ antaŭe.
Talavera de la Reina iĝis senjorlando de la Arkiepiskopoj de Toledo, per privilegio fare de Henriko la 2-a en Toledo la 25an de junio de 1369, kaj post la enlanda milito kontraŭ sia frato, la laŭleĝa reĝo Petro la 1-a, kompense la ricevitan apogon fare de la Arkiepiskopo Gómez Manrique en la frata lukto de 1366-1369. El 15a al 17a jarcentoj abundas dokumentoj pri reloĝado de la teritorio kaj rilato al Talavera de la Reina kaj al Arkiepiskopo de Toledo.
Julian Weisz
Julian WEISZ (vajs) estis germana ĵurnalisto, verkisto en Hungario naskita en Temeŝvaro la 2-an de novembro 1858 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de aprilo 1944.
Kariero
Julian Weisz komencis sian karieron de ĵurnalisto en sia naskiĝurbo, poste en Budapeŝto li iĝis korespondanto de la Wiener Allgemeine Zeitung. De 1881 ĝis 1907 li redaktis la gazeton Budapester Tageblatt, la unuan germanlingvan opozician gazeton. Dum unu ciklo de 1907 li estis deputito de la hungara parlamento, de 1910 ĉefkunlaboranto kaj beletristika redaktoro de la gazeto Pester Lloyd. Liaj germane verkitaj humuraj rakontoj aparis en gazetoj enlandaj, de Vieno, Berlino kaj en memstaraj volumoj.
Adolfo de Kleve
Adolfo de Kleve (naskiĝis la 28an de junio 1425; mortis la 18an de septembro 1492 en Oostburg en Nederlando, provinco Zelando) estis influhava nobelo ĉe la duka kortego je Burgonjo. Apartena al la plej intima rondo de la kortega nobelaro, Adolfo funkciis en la periodo de julio 1475 ĝis 1477 kiel duka guberniestro de la burgonjaj Malaltaj Landoj kaj transprenis post la morto de Maria de Burgonjo ekde marto de 1483 por ŝia tiutempe ankoraŭ neplenaĝa filo kaj postonto Filipo la Bela la regadon en la duklando.
Infan- kaj junaĝo
Adolfo naskiĝis kiel sesa gefiloj kaj per tio kiel plej juna filo de la Duko de Kleve, Adolfo la 1a kaj ties dua edzino Maria de Burgonjo. Per sia patrino li estis nevo de la burgonja duko Filipo la Bona, ĉe kies kortego li kune kun sia pli aĝa frato Johano alkreskis kaj estis edukata. Komence li estis destinata por eklezia kariero, pro kio Filipo la Bona en 1446 efikis la nomumon de Adolfo al ĉefepiskopo de Kolonjo fare de Eŭgeno la 4a. La papo provis ĉi-maniere, eloficigi la ĉefepiskopon Ditriĥo la 2a de Moers kaj fini per tio la Malpacon de Soest. Tiu ĉi plano tamen fiaskis, kaj la nomumo de Adolfo restis senefika.
Heredo kaj supreniĝo ĉe la duka kortego
Post la morto de sia patro Adolfo ricevis en 1450 laŭ la testamente dekretita heredodispartigo krom financa kompenso la brabantajn feŭdojn Ravenstein, Herpen kaj Uden same kiel la atendadon pri la reganteco de reglando Winnendahl, kiu devenis el la doto de sia patrino. Kompense li devis rezigni pri la duklando Kleve kaj la graflando Mark. La regantecon en Ravenstein li povis komenci tamen nur en 1463 post la morto de sia patrino, tiun en Winnendahl eĉ nur en 1473. Tie li elkonstruigis Kastelon de Wijnendale al sia reprezentema ĉefsidejo.
Ekde 1443 Adolfo partoprenis ĉiujn grandajn militirojn de la burgonja duko kaj subtenis lin ankaŭ en 1453 je la Batalo ĉe Gavere kontraŭ la ribelaj Gentantoj. Pro siaj lojaleco kaj meritoj li estis akceptata en 1456 je Hago kiel kavaliro en la Ordenon de la Ora Ŝaffelo. Ekde tiam li ornamigis ankaŭ sian blazonon per la kolĉeno de la renoma ordeno.
La 6an de majo 1453 Adolfo geedziĝis kun Beatriksa de Portugalujo, filino de Petro de Portugalujo, Duko de Koimbro, kaj per tio la nepino de la portugala reĝo Johano la 1a. Ŝi enportis en la geedzecon kil doto krom ĉiujara rento da 25.000 kronoj ankaŭ la reglandon Dreischor en Zelando.
Ĝeneralguberniestro kaj reganteco
En la armeo de Karlo la Brava Adolfo iris en 1465 dum la Guerre du Bien Public (eo: milito por la publika bono) kontraŭ la franca reĝo Ludoviko la 11a kaj partoprenis kiel unu el la ĉefaj kapitano en la periodo inter 1466 ĝis 1468 ankaŭ la militirojn de Karlo kontraŭ ribeloj en Lieĝo kaj Dinant. Kiel danko Karlo enoficigis lin finfine kiel guberniestro en Arras. En 1470 Adolfo geedziĝis duageedze kun Ana de Burgonjo, nelegitima filino de Duko Filipo la Bona. Li intertempe estis altiĝinta al unu el la plej renomaj kaj influhavaj membroj ĉe la kortego de Burgonjo, pro kio Duko Karlo la 22an de junio 1475 nomumis lin por la tempo de sia foresto dum la militiro kontraŭ Loreno kiel ĝenerala guberniestro de la Burgonjaj Nederlandoj. Post la morto de Karlo lia filino kaj postanto Maria konfirmis Adolfon je la 28a de januaro 1477 kiel reganto super ĉiuj burgonjaj landoj kaj nomumis lin krom tio la 7an de julio de la sama jaro al ĝenerala kapitano de Graflando Henegovio minacata de Francujo. Tiun ĉi postenon li tenis ĝis la 6a de aŭgusto 1482. Kiom la nova dukino fidis Adolfon de Kleve, ankaŭ montriĝis en tio, ke ŝi en 1478 elektis lin kiel baptopatro por sia unua ido Filipo.
Maria mortis neatendite en 1482 post ĉasakcidento, kaj ŝia edzo Maksimiliano, la posta romgermana imperiestro, enoficigis junion de 1483 regantaron por Filipo, sia ankoraŭ neplenaĝa filo kaj postanto de Maria. Kiel estro li nomumis Adolfon de Kleve, kiu per tio laŭnome tenis la regantecon por Filipo. Aldone li funkciis – ekde 1485 kune kun Olivier de la Marche – kiel edukanto de la kronprinco. Maksimiliano malfondis la regantaron tamen jam en oktobro de la sama jaro, por mem praktiki la kuratorecan regadon, je kio en la nederlandaj posedaĵoj eksplodis tumultoj. Adolfo provis peri inter la frontoj kaj rezulte de siaj klopodoj sukcesis atingi la pacon de Sluis je la 28a de junio 1485. La paco tamen nur mallonge daŭris, kaj Adolfo sin staris poste dumtempe sur la flankon de la ribelemaj nederlandanoj, al kiuj apartenis ankaŭ lia filo Filipo de Kleve-Ravenstein. Maksimiliano tial akuzis lin en aprilo de 1491 pro ribelo, sed ne okazis kondamno.
Szczawno-Zdrój
Szczawno-Zdrój (germane Bad Salzbrunn, ĝis 1935 Obersalzbrunn, 1945–1946 pole Solice-Zdrój) estas urbeto en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al la distrikto Wałbrzych. Fine de en la urbo vivis. Ĝis la jaro 1945 la teritorio estis plejgrandparte germanlingva, administre apartenis al la Germana Regno kaj al la prusia provinco Silezio. La distrikta ĉefurbo ĝis tiu jaro nomiĝis Waldenburg.
Adolfo de Kleve
Ĝeneralguberniestro kaj reganteco
En 1492 Adolfo jam batalis denove surflanke de la Habsburgoj. Li mortis la 18an de septembro en Oostburg dum la lastaj tagoj de sieĝo de Sluis. Laŭ sia testamenta volo lia kadavro estis transprotata al Bruselo kaj entombigata en oktobro en la preĝejo de la tiea dominikana monaĥejo. Lia dua edzino estis entombigata post sia morto ĉe lia flanko. La tombomonumento de la du tamen nun ne plu estas konserviĝinta, ĉar en 1695 francaj trupoj de Ludoviko la 14a detruis ĝin.
Szczawno-Zdrój
Homoj ligitaj al la urbo
La plej konataj kuracgastoj en Obersalzbrunn respektive poste en Szczawno-Zdrój:
Adolfo de Kleve
Geedzecoj kaj idoj
Unuageedze Adolfo geedziĝis la 6an de majo kun 1453 Beatriksa de Portugalujo (1435–1462). El ĉi tiu geedzeco devenis du gefiloj: La 21an de junio 1470 Adolfo komencis duan geedzecon kun Ana de Burgonjo (mortinta en 1507). Tiu ĉi ligo restis sengefila.
Szczawno-Zdrój
Esperanto-movado
En julio 1912 restadis ripoze surloke Ludoviko Zamenhof. Pro la centjara datreveno la Silezia Esperanto-Asocio en somero 2012 la trian fojon kontinue organizis Filman Esperanto-Feriadon ĉi tie, i.a. kun Roman Dobrzyński.
La 5-an de aŭgusto 2012 oni solene malkovris memortabulon remorigantan restadon de Ludoviko Zamenhof en Szczawno-Zdrój antaŭ cent jaroj. En la tagoj 5-12-a de aŭgusto 2012 en Szczawno-Zdrój okazis Internacia Esperanto-Feriado, kiun partoprenis 60 esperantistoj el kelkaj landoj. (fotoj)
Jarŝanĝe 2013/2014 en Szczawno-Zdrój okazis la 5-a Junulara E-Semajno, la novjara aranĝo organizata de Pola kaj Germana Esperanto-Junularoj kun la klubo Varsovia Vento.
Árpád Balogh
BALOGH Árpád [balog] estis hungara operkantisto (tenoro). Li naskiĝis en Torda en 1852 kaj mortis en Budapeŝto la 31-an de julio 1934.
Neĝero de Koch
Neĝero de Koch estas matematika kurbo kaj unu el la unuaj fraktaloj priskribitaj. Ĝi aperis en 1904 dokumento titolita "Sur une courbe continue sans tangente, obtenue par une construction géométrique élémentaire" fare de la sveda matematikisto Helge von Koch.
Randy Cunningham
Randall Harold CUNNINGHAM (naskiĝis la 8-an de decembro 1941 en Los Angeles, Kalifornio) estis ekde 1990 ĝis februaro de 2005 membro de Usona Kongreso en Vaŝingtono.
Dum lia politika aktivado, li agadis interalie por protektado de bestoj (malpermeso de tranĉado de ŝarkoflosiloj).
Randy Cunningham (respublikano) estis forigita el la ofico en 2005, kiam evidentiĝis, ke li estis korupta kaj akceptis subaĉetan monon pro kontaktoj inter Pentagon kaj iu livera firmao. La korupta sumo estis 2,4 mio. $.La 3-an de marto 2006, li estis juĝita pro koruptado je 8-jara kaj 4-monata prizono kaj je punmono de 1,8 mio. USD.
83956 Panuzzo
83956 Panuzzo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Asiago-DLR Asteroid Survey elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala astronomo Pasquale Panuzzo, kiu laboras al la disvolvo de la instrumento SPIRE de la misio Herschel de la EKA. Liaj esploraj temoj estas la modeloj de sintezo de loĝantaro en la polvaj galaksioj, la H II regionoj, la, la aĝo de la galaksioj de frua tipo kaj la datumoj el la kosmoteleskopo Spitzer.
Port Charlotte
Port Charlotte estas municipo en la Kantono Charlotte de la subŝtato Florido de Usono. En 2010 estis loĝantoj. Plurajn jarojn en la municipo aktivis la usona esperantistino Ralph Murphy, ĝis li mortis en aŭgusto 1987, senpere post reveno de la jubilea Universala Kongreso de UEA en Varsovio.
Francisco Raimundo Ewerton Quadros
Marŝalo Francisco Raimundo Ewerton Quadros (konata kiel Ewerton Quadros, naskiĝis en 1841 en São Luís, Brazilo, kaj mortis en 1919 en Rio de Janeiro) estis doktora inĝeniero, marŝalo de la brazila armeo. En 1884 li ĉeestis en Rio de Janeiro kunvenon por fondo de Brazila Spiritisma Federacio. Li fariĝis ties unua prezidanto (1884-1888).
Prezidanto de BSF
Eĉ post la fino de sia mandato Ewerton Quadros daŭre kontribuis kun Brazila Spiritisma Federacio per i.a. prelegoj, verkado de libroj, tradukoj kaj publikigo de artikoloj en Reformador.
Kaspia pluvio
La Kaspia pluvio (Charadrius asiaticus) estas eta kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro Charadrius kiu enhavas multajn aliajn speciojn.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en malferma kamparo de centra Azio, ĉefe norde kaj oriente de la Kaspia Maro el Kazaĥio ĝis Afganio. Tiuj birdoj migras suden vintre al orienta kaj suda Afriko el Egipto ĝis Namibio kaj ĉefe en Bocvano, kie restas ĉe herbejoj aŭ terkulturejoj. Tiu pluvio estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Aspekto
Somera masklo havas grizbrunajn dorson kaj blankajn vizaĝon kaj ventron. La tuta brusto estas ruĝavelkolora kun nigra bordo sube. Aliuloj havas nur grizbrunan brustostrion, sed la somera ino povas montri iom da avelkoloro.
Kutimoj
La alvoko estas akra “ĉip”.
Ili manĝas kiel la aliaj pluvio plukante insektojn kaj aliajn etajn predojn, kiel helikoj aŭ semoj, ĉefe el herbejoj aŭ el plukitaj kulturejoj. Ties tekniko estas ĉiam kureto kaj halto.
Temas pri socia birdo, kiu ariĝas en grupoj de inter 30 kaj 50 membroj, sed en Bocvano kie vintras multnombre grupoj povas atingi milon. Ili piediras rektege; kaze de danĝero kaŭras aŭ forkuras prefere kaj ne forflugas. Ili ĉeestas sekajn lokojn, sed alproksimiĝas al akvopunktoj por refreŝiĝi.
Tiu birdo reproduktiĝas en izolitaj kolonioj de deko aŭ dudeko da paroj, demetante tri ovojn en surplanka nesto.
La kaspia pluvio estas protektita birdo laŭ internaciaj traktatoj.
Hamid Hassani
Hamid Hasani aŭ Hamid Hassani (en persa: حمیدِ حسنی) (naskiĝinta en la 23-a de novembro, 1968 en Sakezo, irana Provinco Kurdio, Irano) estas irana erudiciulo kaj esploristo, koncentriĝis pri persa leksikografio, vortaro-farado, kaj persaj korpusa lingvistiko, ankaŭ sperta en la persa, standarda araba kaj kurda poezio (metriko/farado).
Hasani loĝas en Teherano ekde 1987. Li publikigis 7 librojn kaj pli ol 120 artikolojn en la persa, araba, kaj kurda lingvoj kaj la literaturo. Hasani ankaŭ publikigis kelkajn verkojn pri persa leksikografio, korpus-farado, kaj frekvenco-akordo vortaroj.
Hasani donis kvar internaciajn konferencojn; po du prelegojn en la angla kaj en la persa en Oslo, Norvegio (septembro 1997, ĉe la Universitato de Oslo, Blindern kaj Klöden Instituto, respektive), kaj du prelegojn en persa kaj taĝika-persa en Duŝanbeo, Taĝikio (marto 2006) ĉe la Instituto de Orientaj Studoj kaj skribita heredaĵo de la Akademio de Sciencoj kaj Taĝika Ŝtata Nacia Universitato (en Taĝika lingvo: Донишгоҳи миллии Тоҷикистон). Li ankaŭ partoprenis en eldono de pli ol 150 libroj kaj preskaŭ 10 revuoj/gazetoj kiel membro de eldona stabo, redaktanto kaj kopio redaktanto.
Li laboras en la Akademio de Persa Lingvo kaj Literaturo, Departementoj de Terminologio kaj Enciklopedio de Persa Lingvo kaj Literaturo, Teherano, Irano.
Cohiniac
(jen france, bretone Kaouennieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 241
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 241, NGC 242.
Hohen Sprenz
Hohen Sprenz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Aliağa
Aliağa estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. La urbo situas ĉirkaŭ 50 km (31 mejlojn) norde for de Izmir. La ekonomio de la urbo precipe celas al naftorafinado, ŝifmalkonstruo kaj turismo.
Hohen Sprenz
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Dudingshausen, Klein Sprenz kaj Woland.
Aliağa
Aliağa situas en la koro de antikva Eolio. La postrestoj de la antikva urbo de Myrina estas en la bordoj de la distrikto, estante ĉirkaŭ dek kvin km norde de urbocentro de Aliağa. Alia grava loko estas la ankoraŭ ne esplorata Gryneion, apud la urbejo komuno Şakran sur la duoninsulo, al la sudo de la plej grava urbeto, ankaŭ 15 km (9 mejlojn) for de Aliağa.
Gébé
Gébé estas artistnomo de Georges BLONDEAUX, nask. en Villeneuve-Saint-Georges ja la 9-a de julio 1929 mort. ja la 5-a de aprilo 2004, franca desegnisto. Li estis ligita kun la tendencoj de la jaroj 1970-aj post Hipiaj, kaj post Majo 1968. Li iĝis fama pro lia albumo "La jaro 01" kies slogano slogano estis "ni ĉesas pri ĉio! kaj tio ne malĝojas".
"Jaro 01" reale ekis kiam Gébé, tiam desegnisto en la fervoja nacia firmao de francio SNCF decidis ĉion haltigi: "ne! mi ĉesas iri vendi je tri horojn for de ĉitie ok horojn el mia vivo" kaj deziris ekscii ĉu tiu deziro partigeblis kun aliuloj. La ideo estis ja simpla: oni ĉesas pri ĉio, oni paŝas flanken, oni taksas la malĝojon kaj sensencecon de vivo oferita al la laboraĉo al sistemo, kiu disvastigas malbelon kaj detruon, kiu difektegas la pejzaĝojn kaj detruas la vivojn por elvomi amason da senutilaj varoj. Oni reakiras sian liberon, oni reekas interparoli, interridi, oni improvizas alian vivon, kiel ĝi devus esti: simpla, bela, animplenumiga.
Kinoreĝisoro Jacques Doillon skribas al li, kaj la bildstrioserio iĝas filmon kun amatoraj aktoroj, sed ankaŭ ontaj famuloj kiel Coluche, Gotlib, Miou Miou, kaj Gérard Depardieu en sia unua rolo. La filmo estas sukcesega kaj sumas 500 mil spektintojn.
Por la filmo la fama kanzonisto Alain Souchon komponis "Surtersidi".
Simpozio
Forumo - Seminario - Kolokvo - Konferenco - Kongreso
Simpozio estis en Antikva Grekio ĉe la helenoj postmanĝa drinkado kun muziko, dancoj de artistinoj, konversacio ktp. Estas notinde ke la hetajroj ne nur estis la nuraj virinoj kiuj rajtis partopreni en la simpozioj, sed krome ties opinioj kaj kredoj estis tre respektataj de la viroj.
Nun ĝi estas renkontiĝo de specialistoj, pli grava ol kolokvo, por diskuti fakajn aferojn (diskutforumo) aŭ kolekto de kontribuaĵoj pri unu teknika temo el diversaj aŭtoroj kaj vipunktoj (laŭ PIV).
La ekvivalento de greka simpozio en romia socio estas la latina convivium.
Simpozio estas unu el la verkoj de Platono.
En antikva grekio
La simpozioj estis kutime okazigitaj en privataj domanaroj en la areo kie la viroj vivis kaj restis. Ĉu unuopaj aŭ paroj, viroj kutimis malstreĉiĝi sur sofoj metitaj antaŭ la muroj de la ĉambro, kaj multe da manĝaĵo, kaj vino miksitaj kun iom da akvo, estis servataj al ili de junaj kaj nudaj knaboj sur la fono de distraj spektakloj. Konforme al la festata okazaĵo, okazis ankaŭ ludoj, kantoj estis kantitaj sur la fono de flutaj sonoj luditaj de knabinoj, kaj eĉ prezentadoj kaj distraĵoj faritaj de sklavoj, distristoj kaj aktoroj estis prezentitaj.
La simpozioj estis kondukitaj fare de simpoziodirektoro, kies tasko estis decidi la taŭgan gradon de diluo de la vino en la akvo - Kutime laŭ la naturo de la diskutoj, kiuj okazis ĉe la simpozio unuflanke aŭ laŭ la distra naturo de la festo kaj la planita aranĝo aliflanke. La grekoj kaj romianoj kutime servis sian vinon miksitan kun akvo, ĉar la trinkado de pura vino estis konsiderata kutimo de necivilizitaj popoloj.
La simpozioj ankaŭ estis karakterizitaj per oficialaj proceduroj, la plej elstaraj el kiuj estis la oferverŝaj vinoj donitaj kiel donaco kaj ofero al la dioj por trankviligi kaj plezurigi ilin.
Unu el la plej popularaj ludoj ĉe tiuj simpozioj estis ludo nomita "Kottabos", en kiu la vinoj estis verŝitaj en kilikson dum la partoprenantoj en la simpozio kutimis amasiĝi por brui kaj poste ĵeti ilia tasojn al certa celo. Alia populara ludo nomiĝas "Skolia", kiu karakterizas per la kantado de malĉastaj kantoj, kiuj traktas, interalie, vintrinkadon kaj patriotajn aferojn, kiuj ankaŭ estis prezentitaj kontraŭ konkurenciva fono kiam unu el la partoprenantoj en la simpozio komencas la kanton kaj lia konkuranto devas fini ĝin.
Kio estas nomita la "Flutistaj Knabinoj" estis fakte grupo de prostituitinoj kiuj ludis muzikan instrumenton nomitan "Aŭloso", ligna blovinstrumento, simila al hobojo, kiu estis intencita por akompani la simpozion kaj provizi ĝin per distra fono.
Iafoje simpoziciaj partoprenantoj konkuris farante paroladojn, kio klarigas la nunan uzon de la vorto simpozio.
9504 Lionel
9504 Lionel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Simpozio
En Esperanto
Simpozio estas filozofia revuo en la internacia lingvo, eldonata de Kultura Fondaĵo Simpozio, Organo de Filozofia Asocio Tutmonda (FAT).
9504 Lionel
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kavaliro Lionel, unu el la kavaliroj de la Ronda Tablo.
Simpozio
En Esperanto
Ĉefredaktoro kaj prezidento de la Kutura fondaĵo Simpozio estas profesoro Evaldo Pauli.
Simpozio pri -ata/-ita estas kolekto de polemikoj pri la signifo de verbaj participoj en Esperanto, pri la batalo inter tempismo kaj aspektismo
Suĝo
Suĝo (Суджа) estas urbo en Kurska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 38240501.
La urbo estis fondita en la 17-a jarcento.
La interurba telefona kodo estas 07143 (ĝis 2005), 47143 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe riveroj Suĝa (Суджа) kaj Oloŝnja (Олёшня) (baseno de rivero Dnepr (Днепр)), 3 km for de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
En jaro 2002 la urbo havis 7 mil loĝantojn.
Eŭropa nokto de vespertoj
La eŭropa nokto de vespertoj (angle: 'European Bat Night') estas nomo de ĉiujara evento por popularigo kaj komunikado rilate al vespertoj fare de eŭropaj speleologoj kaj ekologoj.
La plej vizititaj observejoj troviĝas kutime en Britujo, Francujo kaj Germanujo. En Hungarujo, Belgujo kaj Pollando la okazaĵo pli kaj pli populariĝas.
Laŭ la organizantoj, la okazaĵo povas temi pri ekspozicioj, observado, esplorado, ... Tre plaĉas tiaj agadoj al infanoj.
Verbotempo
Verbotempo aŭ tenso estas verba kategorio kiu esprimas ian reprezenton de tempo, ekzemple simplaj aŭ kompleksaj tensoj; regulaj aŭ neregulaj tensoj.
Verbotempoj estas ekzemple as-tempo (aŭ as-tenso, prezenco), is-tempo (paseo, preterito, imperfekto, pluskvamperfekto), os-tempo (futuro).
Vd ankaŭ modo, aspekto.
Houtaud
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Defendo Aleĥin
La Defendo Aleĥin (prenas sian nomon de la mondĉampiono Aleksandro Aleĥin), estas ŝaka malfermo konsiderata duonmalferma, kiu atingiĝas post la movoj (en algebra notado):
Ebla daŭrigo estas:
La Defendo Aleĥin (ECO B02-B05) estas unu el la plej mirindaj defendoj en ŝako. Ĝi ŝajne malobservas ĉiujn principojn de la malfermo, sed ĝi ne estas vana. La persista atako kontraŭ la ĉevalo devigas blankon antaŭenigi la peonojn tro multe, tiel ke malfacilas subteni ilin per pecoj de malantaŭe. La atako kontraŭ tiuj peonoj estas kie nigro havas ŝancojn. Ĝi estas moderna defendo, kiu inkluzivas la ideojn de la hipermoderna ŝakskolo. Ĉi tiu defendo jam estis konata antaŭe, sed estis refutita de la tiamaj Grandaj Majstroj. Estis Aleksandro Alekin, kiu unue ludis ĝin en la turniro de Grandaj Majstroj en Budapeŝto (1921).
Muelejo
Muelejo estas konstruo kiu enhavas muelilon. Ĝi povas servi por fari farunon, mustardon ktp. Muelejo povas esti propulsita de vento, akvo, elektro, aŭ de muskolforto de homoj (mano, paŝrado) aŭ bestoj (azeno, bovo, ĉevalo).
Ventomuelejoj laŭ starloko
altaĵa muelejo - remparmuelejo
Ventomuelejoj laŭ konstruo
ĉapturnulo - surtera muelejo - pivota muelejo - platforma muelejo - turmuelejo
Muelejoj laŭ funkcio aŭ produkto
grenmuelejo - mustardmuelejo - spicmuelejo
Muelejoj laŭ origino
ĉina ventomuelilo
Proverbo
Ekzistas proverboj pri muel(il)o en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Řepníky
Vilaĝo Řepníky situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 11 km sudokcidente de la urbo Vysoké Mýto kaj 6 km oriente de la urbo Luže. Vivas ĉi tie.
Al la komunumo Řepníky apartenas vilaĝoj:
Historio
Kiam la domaro Řepníky ekestis, oni ne povas precize ekscii. Ke la vilaĝo estas tre malnova atestas antikva baptujo, nun parte enmasonita en preĝeja antaŭĉambro. Ĝi devenas el komencaj tempoj kristanaj en Bohemio. Bedaŭrinde mankas unu el piedoj de baptujo.
Nomon la vilaĝo ricevis verŝajne de kreskaĵo, kiun ĉi tie multe kultivis: beto (ĉeĥe "řepa" - Řepníky) estis banala ĉiutaga manĝaĵo kiel pano.
La unua historia mencio pri Řepníky estas jam en donaca akto el la jaro 1167, per kiu la reĝo Vladislav la 2-a al nova premonstrata monaĥejo en Litomyšl dediĉas Řepníky (laŭvorte oni skribas latine: "Ego rez Wladislavus dedi predium meum Repine ..." = "mi, reĝo Vladislav dediĉis mian bienon Řepníky...").
Kiam estis establita episkopejo en Litomyšl, Řepníky apartenis al ĝi. En la jaro 1398 ĝi estis transdonita al la monaĥejo Podlažice kaj post husanaj militoj, kiam la monaĥejo estis ruinigita, en la jaro 1436 akiris sinjorejon Podlažice kaj Nové Hrady sinjoroj Kostka el Postupice kaj poste la sekularaj posedantoj ŝanĝiĝis.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Laŭrenco, malfrubaroka, estis konstruita en la jaro 1783 sur loko de estinta ligna preĝejo. Ĝi estas ununava, oblonga kun duoncirkle fermita presbiterejo kaj sakristio sur suda flanko. En la fronto estas rizalito kronita per pinjono. En la presbiterejo kaj navo estas plafonoj kun simplaj stukaj kadroj, la ĥorejo estas ligna.
La ĉefaltaro estis transportita el dekana preĝejo de Sankta Laŭrenco el Vysoké Mýto, duparta, kolona kun bildo de Sankta Laŭrenco de P. J. Kohel el la jaro 1931 kaj barokaj statuoj el rondo de J. Pacák: sur flankoj estas statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Jakobo sur superkonstruaĵo Dipatro, Moseo kaj Eliaso. La predikejo estas rokoka, la baptujo ŝtona, mezepoka. Sur la tombejo estas ligna kampanilo, prisma sur ŝtona subkonstruaĵo kun malalta piramido kaj lanterno.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo estis konstruita en la jaro 1791 laŭ planoj de ĉi tiea paroĥo K. Weeber. Ĝi estas klasikisma duetaĝa konstruaĵo kun valba tegmento. Interne estas portreto de la paroĥo-konstruisto.
Domo n-ro 36
Domo n-ro 36 estas popoldevena konstruaĵo el la unua duono de 19-a jarcento.
Slava fortikigita setlejo
Slava fortikigita setlejo kun remparoj kaj fosaĵoj, arĥeologia trovejo, estas proksimume 2 km nordokcidente de la vilaĝo.