cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boreliozo Lyme
Kuracado
En pli malfruaj stadioj la bakterioj disŝutiĝas en la tuta korpo, ili povas transpaŝi ankaŭ la sango-cerban baron. Tiam la kuracado fariĝas pli malfacila. La malfrue diagnozita Lyme-malsano estas kuracata per perbuŝaj aŭ envejnaj antibiotikoj, plej ofte per ceftriaksono, minimume dum 4 semajnoj. Oni proponas ankaŭ minociklino-n okaze de neuroboreliozo, pro ĝia kapablo transpaŝi la sango-cerban baron.
Alternativaj terapioj
Kelkaj aliaj, alternativaj terapioj estis proponataj, kvankam ne okazis fidindaj klinikaj ekzamenoj. Ekzemple la uzado de hiperbara/hiperprema oksigeno-terapio, kiel kompletigo de la antibiotika traktado estis diskutata. Neniuj publikigitaj datenoj pri klinikaj eksperimentoj subtenas ĝian uzadon, - en musoj ŝajne montriĝis efiko kontraŭ B. burgdorferi kaj en vitro kaj en vivo. Iu klinika esploro indikis, ke kontraŭfungaj azolo-medikamentoj, kiel diflukano povus esti uzataj en la traktado de boreliozo Lyme, sed oni devus ankoraŭ testi ilin en kontrolataj studoj.
Al alternativa kuracado apartenas ankaŭ la abelveneno enhavanta la peptidon melitino, kiu povis montri inhibantan efikon al la borelioj en vitro, sed neniu klinika eksperimento pruvis ĝis nun la efikecon de tiu ĉi traktado.
Prognozo
En fruaj kazoj la antibiotika traktado estas kutime saniga. Tamen la graveco kaj traktado de la Lyme-malsano povas esti malfaciligataj pro malfrua diagnozo, fiasko de antibiotika kuracado, samtempa infektiĝo per aliaj malsanoj (kun-infektoj) transportataj fare de iksodoj, inkluzive de erliĥiozo, babeziozo kaj bartonelozo, fine pro samtempa imunsubprema terapio de la paciento. Metaanalizo publigita en 2005 trovis ke kelkaj pacientoj suferantaj de boreliozo Lyme havas lacecon, artiko- kaj muskoldolorojn, krome neŭro-kognajn simptomojn persistantajn dum jaroj malgraŭ la pli frua, antibiotika traktado. Pacientoj en malfrua stadio de Lyme-malsano povas suferi de fizika handikapo ekvivalenta al tio vidata en kongesta korinsuficienco. La boreliozo Lyme nur en maloftaj kazoj finiĝas per morto.
Vidu ankaŭ
Detala bibliografio de la temo estas trovebla en la angla Vikipedio sub titolo Lyme disease: http://en.wikipedia.org/wiki/Lyme_disease?oldid=0
Ŝervin Hajipur
Ŝervin Hajipur aŭ Shervin Hajipur (perse شروین حاجی‌پور ; naskiĝis la 3-an de marto 1997 en Babolsar ) estas irana komponisto, muzikredaktisto kaj kantaŭtoro. En 2023, li gajnis la premion Grammy pro la kanto Baraje ( perse: برای, angle: Baraye), kiu akiris grandegan popularecon kaj iĝis unu el la simboloj de protestoj en Irano en la unuaj tagoj post ĝia premiero; la kanto estis nomumita en la kategorio "plej bona kanto por socia ŝanĝo".
Protestkanto Baraje (شروین - برای)
Hajipur estis arestite fare de iranaj sekurecaj taĉmentoj la 1-an de septembro 2022 post kiam li kantis la protestkanton Baraye esprimante subtenon por la ondo de protestoj post la morto de Jina Mahsa Amini.
"Baraye" estis registrita fare de iranaj kaj ne-iranaj artistoj, kantistoj kaj dancistoj ekster Irano kaj prezentita en la persa same kiel tradukitaj versioj en ekzemple la franca, germana, hispana, itala, nederlanda kaj sveda.
One of the Boys
"One of the Boys" estas:
Kastelo Westerhaus
La kastelo Westerhaus estas la plej granda bieno de Rejnhesio. Ĝi staras sur la monto Westerberg proksime de Großwinternheim apud Ingelheim ĉe Rejno.
Historio
La unua dokumenta mencio estis el la jaro 1408 kiel “domo kaj agroj sur la Westerberg” (origine en la tiama germana lingvo Hus und ecker uff deme Westirberge). Oni supozas ke la konstruado okazis pli multe pli frue. Eventuale estas koincido kun la fondado de la Kaiserpfalz de Karolo la Granda en Ingelheim en la c8a jarcento.
Kurt Elling
Kurt August ELLING (naskiĝis la 2-an de novembro 1967 en Ĉikago) estas usona kantisto (baritono) de ĵazo el Ĉikago.
Vivo
Elling ricevis muzikan edukadon ĉe renomaj institutoj kiel Altlernejo Gustavus Adolphus en St. Peter (Minesoto) kaj la Lernejo Divinity de la Universitato de Ĉikago. Al lia reliefigita intereso pri literaturo estas ŝuldata ankaŭ la arta rekonilo de Elling: liaj postulemaj tekstoj por „malfacilaj“, ofte sufiĉe nekanteblaj komponaĵoj de modernaj ĵazinstrumentistoj kiel John Coltrane, Wayne Shorter kaj Vince Mendoza ege imponis recenzistojn.
Elling impresas sian publikon ankaŭ per stila varieco de siaj koncertojn kaj studioproduktaĵoj. Li prezentas kaj biboptemojn laŭ la stilo de Mark Murphy kaj bluson kaj beatpoezion. Li ligas je sia interpretado de klasikaj ĵazaj normkantoj elementojn de falseto-kantado kun abstraktaj kantimprovizadoj. Tipa ekzemplo por tio estas lia versio de My Foolish Heart (sur Live in Chicago, 2000), en kiu Elling konektas ĉi tiun bone konatan ĵazbaladon kun vasta modala kantimprovizado pri teksto de la hispana mistikisto Johano de la Kruco.
Konstantaj membroj de lia triopo estas pianisto Laurence Hobgood kaj kontrabasisto Rob Amster, dum kiam la persono de la frapinstrumentisto dum la lastaj jaroj ofte ŝanĝiĝis. Ekde sia ekzisto la bando verkis plurajn tutmonde sukcesajn lumdiskojn por la renoma diskeldonejo Blue Note Records, ekde 2007 ankaŭ por Concord Music Group. Je la recenzistaj enketoj de la revuoj Down Beat kaj Jazz Times Elling plurfoje venkis en la kategorio „kantisto“. Intertempe li estas ankaŭ membro de la National Academy of Recording Arts and Sciences, la institucio, kiu ĉiujare disdonas Gremiojn. La Gremion de 2010 por la plej bona kantalbumo li ricevis por Dedicated To You: Kurt Elling Sings The Music Of Coltrane And Hartman.
Diskaro
Albumo verkitaj ĉe Blue Note:
8329 Speckman
8329 Speckman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Warne Marsh
arne Marion Marsh (naskiĝis la 26-an de oktobro 1927 en Los-Anĝeleso; mortis la 18-an de decembro 1987 en Holivudo) estis stile grava usona ĵaz-saksofonisto de malpasia ĵazo.
8329 Speckman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mark Speckman, trejnisto de futbalo ĉe la Universitato Willamette. Naskiĝita sen manoj, li ŝanĝis la korpan malkapablon en pozitiva sinaserto. Li multe kortuŝis per sia edifa rakonto pri neniam rezigni, helpi la aliajn kaj ĉiam fari la plej bonan spit'al la cirkonstancoj.
10197 Senigalliesi
10197 Senigalliesi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro en la eponima urbo Pianoro, ĉ. 17 km sude de Bolonjo en Emilio-Romanjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala amatora astronomo Paolo Senigalliesi (1936–1986). Fervora observanto, li dediĉis grandan parton de sia tempo kaj energio al la observado de la planedoj. En 1968, li estis fondinta ano de la Itala Grupo de Observantoj de Planedoj, kaj li partoprenis al la aktivecoj de la Teamo de la Divido Jupitero kun senlaca profesieco. Li ludis gravan rolon en la disvastigo de informoj pri astronomio kaj estis unu el la fondintoj de la Amatora Astronomoj Asocio de Markio. Li ankaŭ ludis gravan rolon en la konstruo de la Observatorio de Pietralacroce en Ankono, nun nomita "Observatorio Astronomia Paolo Senigalliesi".
Judit Reigl
Judit REIGL [rejgl], hungare Némedy Reigl Judit estis hungara kaj franca pentristo. Judit Reigl naskiĝis la 1923 en Kapuvár, ŝi mortis en Marcoussis la  2020.
Biografio
Judit Reigl lernis pentradon de István Szőnyi en Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1941-1945, poste ŝi studvojaĝis al Italio. En 1950 ŝi forlasis la landon, ĉar ŝi devis pentradi portretojn de Mátyás Rákosi k.s. Ŝi vivis en Francio, kie ŝi ekspoziciis ekde 1954. Estis tempo, kiam ŝi sekvis stilon de Georges Mathieu. En Hungario nur en la 2000-aj jaroj oni malkovris ŝian talenton. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2011, pli frue ŝi ricevis eksterlandajn (nehungarajn) premiojn.
Tibor Erdélyi
Tibor Erdélyi [erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi Tibor estas hungara koreografo, dancisto, skulptisto, citristo.
Tibor Erdélyi naskiĝis la en Csenger.
Biografio
Tibor Erdélyi frekventis bazlernejon en Uszka, en 1948 li eklaboris kaj lernis en la Hungara Muzeo pri Metia Arto. Li iĝis lignaĵisto-restaŭristo, sed libertempe li ofte citromuzikadis. En 1952 li aliĝis al prestiĝa popoldancista grupo, kie restis ĝis la emeritiĝo en 1978. Komence li estis dancisto, poste solisto, fine koreografo. Kun la dancista grupo li estis videbla en 50 landoj. Li faris koreografaĵojn ankaŭ al aliaj dancgrupoj. Hejme li kreas lignajn skulptaĵojn. Li ricevis premiojn ekde 1970, en 2020 premion Kossuth. Li havas edzinon, kiu naskis dufoje.
Listo de Pokemonoj
Dua Generacio
{|
Seybothenreuth
Seybothenreuth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bayreuth kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
25111 Klokun
25111 Klokun estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 5134
NGC 5134 (aliaj indikoj — ESO 576-52, MCG -3-34-73, IRAS13225-2052, PGC 46938) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Martel
Martel estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Martelais.
Thomas Graham (kemiisto)
Thomas Graham FRS (21a de decembro 1805 – 16a de septembro 1869) estis skota kemiisto de la 19a jarcento kiu estas plej bone rememorata nuntempe pro sia pionira laboro en dializo kaj en difuzo de gasoj.
Graham studis en la Universitato de Glasgovo en 1819. Tie li disvolvigis fortan intereson en kemio, kaj lasis la Universitaton post ricevi sian gradon M.A. en 1826. Li poste studis medicinon en la Universitato de Edinburgo kaj poste dum mallonge instruis kemion ĉe la Portland Street Medical School kaj ĉe la Glasgow Mechanics' Institution. Li poste iĝis profesoro de kemio ĉe nombraj altlernejoj.
Distrikto Kukës
La distrikto Kukës (Rrethi i Kukësit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la samnoma provinco Kukës. Administra centro estas la, ankaŭ samnoma, urbo Kukës. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>KU</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 45 624 loĝantoj.
Majere
Majere (hungare Ómajor germane Alte-Meierei) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj slovakaj loknomoj estis Starý-Majer kaj Vyšné Sváby.
Situo
Majere situas laŭ Dunajec (kiu estas ankaŭ la pola landlimo), laŭ traira flankovojo. Kežmarok troviĝas je 39, Spišská Stará Ves je 2 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1568 en latina formo "Antiquum allodium vulgo Ztharv Mayor". Pli frue bienocentro de Červený Kláštor etendiĝis en tiu loko. En 1786 germanoj refondis la forlasitan vilaĝon. En 1828 82 vilaĝanoj loĝis en 8 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ómajor 95 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Stará Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Majere 77 homoj, (75 slovakoj).
Karlo la 4-a (Francio)
Karlo la 4-a de Francio (n. la 18-an de junio 1294 en Creil - m. la 1-an de februaro 1328 en Vincennes), kromnomita Karlo la Bela (franclingve Charles IV le Bel) estis unue grafo de Marche kaj poste reĝo de Francio kaj Navaro (kiel Karlo la 1-a) ekde 1322 ĝis 1328. Li estis la dekkvina kaj lasta reĝo de la rekta kapetida dinastio.
Karlo estis la tria filo de la reĝo Filipo la 4-a la Bela kaj de Johana la 1-a de Navaro. Li fariĝis reĝo post la morto de sia frato Filipo la 5-a la Longa, kaj estis kronita en Reims la 21-an de februaro 1322 fare de la ĉefepiskopo Robert de Courtenay-Champignelles. Kiel heredinto de Johana de Navaro, al la titolo de reĝo de Francio li aldonis tiun de reĝo de Navaro.
Heredado
Karlo la 4-a mortis sen infano, kaj do sen oficiala heredanto. Konforme al la salfranka leĝo, la kandidatiĝo de lia kuzo Eduardo la 3-a de Anglio estis reĵetita pro tio, ke la reĝeco de Francio estas neheredebla per virino. La trono iris finfine al Filipo de Valois, alia kuzo de Karlo, kiu reĝis kiel Filipo la 6-a. Tiu heredado, kontestita de Anglio, fariĝis unu el la ĉefaj kaŭzoj de la Centjara milito.
Grizastria frankolino
La Grizastria frankolino (Francolinus griseostriatus) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj grupo de afrikaj frankolinoj. Ĝi estis priskribita en 1890 el specimeno el la rivero Kvanzo de norda Angolo. Ĝi formas superspecion kun F. ahantensis kaj F. squamatus; tiuj tri specioj estis separataj en la genro Squamatocolinus. Oni ĵus proponis reorganizadon de tiuj specioj de Francolinus en la genro Pternistis kun 23 aliaj specioj.
Tiu afrotropisa specio troviĝas kiel endemio nur en Angolo en du disaj populacioj en okcidenta Angolo (suda Kvanzo kaj okcidenta Milanje) kaj suda Bengelo kaj plej nordorienta Huila. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Temas pri grizbruna specio kun pli malhelbruna krono, malhelbruna vango kaj tre malhela dorso tre strieca. La subaj partoj estas sablokoloraj kun bruna markata strieco en flankoj. La beko estas nigreca kaj la kruroj ruĝecaj. Tiom tre markata strieco nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo.
Ortacesus
Ortacesus estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barrali, Guamaggiore, Guasila, Pimentel, Sant'Andrea Frius, Selegas kaj Senorbì.
Vilhjálmur Hjálmarsson
Vilhjálmur Hjálmarsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda instruisto, farmisto, kaj politikisto, kiu estis instruadministro en la 1970-aj jaroj. Li estis parlamentano de la Progrespartio (1949—1956, 1959 kaj 1967—1979).
Li verkis propran biografion kaj biografion de ministro Eysteinn Jónsson.
Marikva bradorno
La Marikva bradorno (Bradornis mariquensis) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Bradornoj.
Ĝi estas preskaŭ endemio de Suda Afriko kiu troviĝas ĉefe en Angolo, Bocvano, Namibio, Sudafriko, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas seka kaj duonseka savano.
Tiu specio kutime manĝas surgrunde, ĉe la bazo de arboj, inter arbustoj aŭ inter la arbofoliaro, kie ili manĝas fruktojn kaj semojn aŭ predas insektojn kiaj papilioj, abeloj, vespoj, lokustoj kaj formikoj. Tiuj senvertebruloj estas kutime kaptataj dumfluge, poste mortigitaj kaj poste englutitaj.
Katalin Nemes
Katalin Nemes [nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemes Katalin estis hungara pianisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Frieder, ŝia edzo estis György Nemes.
Katalin Frieder naskiĝis la en Debrecen, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Katalin Nemes de la aĝo de 10 ŝi frekventis konservatorion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1937. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Béla Bartók, Imre Stefániai kaj Imre Keéri-Szántó. Dum la studentjaroj ŝi pianludis en amuzorkestro. Post la diplomo ŝi edziniĝis, ŝi naskis filinon en 1946. Ŝi instruis en muziklernejo, ekde 1953 ŝi estis asistanto, ekde 1959 jam ordinara instruisto en la Muzikarta Altlernejo. Krom la instruado ŝi ofte koncertis sola aŭ kun orkestro enlande kaj eksterlande. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.
Rhäzüns
Pri la komunumo
Rhäzüns (en la romanĉa lingvo Razén) estas komunumo de la komunumaro Rhäzüns kaj la distrikto Imboden en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1299 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Rhäzüns situas okcidente de la Malantaŭa Rejno, unu el la du ĉefaj fontriverjo de Rejno. La vilaĝo Rhäzüns troviĝas sur la valebenaĵo sude de Bonaduz kaj norde de la valo Domleschg.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rhäzüns limas en nordokcidento kaj nordo al Bonaduz, en nordoriento al Domat/Ems, en oriento al Rothenbrunnen, en sudo al Cazis, kaj en sudokcidento al Versam.
Lingvoj
Origine Rhäzüns estis romanĉlingva komunumo. En la jaro 1880 96 % de la loĝantaro parolis la romanĉan. En la jaro 1970 la parto de la romanĉlingvanoj estis ankoraŭ 52%. Pro formigro de romanĉlingvanoj de romanĉlingvanoj kaj almigro de germanlingvanoj laŭ la datumoj de la popolnombrado de la jaro 2000 nur ankoraŭ 10,07% de la loĝantaro de Rhäzüns parolis la romanĉan, dum 79,35 % parolis la germanan, 3,33 % la italan kaj 7,24% aliajn lingvojn.
Trafiko
Tra Rhäzüns pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj paralele al ĝi la svisa aŭtovojo A13. Rhäzüns disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Retia Fervojo de Koiro tra Bonaduz al Filisur.
Mineralakvo
Konata la nomo Rhäzüns estas ĉefe pro la mineralakvofontoj. La mineralakvo de Rhäzüns estas aparte ŝatata pro ĝia alta enteno de kalcio. La fonto estas regule ekspluatata ek de la jaro 1850.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rhäzüns datiĝas el la jaro 840 kiel Raezunne. Dum mezepoko Rhäzüns formis kune kun Bonaduz fortikitan distrikton. Rhäzüns estis la centro de la samnoma senjorujo en kiu regis la Baronoj de Rhäzüns. Post ties formorto en la jaro 1458 la Senjorujo Rhäzüns transiris al la regado de la Grafoj de Zollern kaj en la jaro 1497 al Maksimiliano la 1-a de Habsburgo kaj tiel fariĝis parto de Aŭstrio. Per decido de la Viena Kongreso Rhäzüns transiris en la jaro 1819 al Kantono Grizono kaj fariĝis svisa.
Tony Scott
Vivo kaj verkado
Ekde 1953 li direktis proprajn ensemblojn, akompanis tamen ankaŭ la kantistojn Harry Belafonte, Billie Holiday kaj Sarah Vaughan, por kiuj li ankaŭ aranĝis. Li specialiĝis pri klarneto, gajnis kvar fojojn la legantaran premion de Down Beat kaj fortikigis sian famon kiel grava nova reprezentanto de la instrumento. Li apartenis al la kerno de la novjorka ĵazmondeto; oni diris, ke li havas la „plj fortan sonon de ĉiuj klarnetistoj“. En 1957 li koncertvojaĝis kun si bando sep monatojn tra Eŭropo kaj Afriko. En 1959 Scott forlasis Usonon, por vivi kaj labori la venontajn se jarojn en orienta Azio.
En 1965 li reiris al Novjorko, kie li direktis ĵazkvaropon, kiu enigis elementojn de etna muziko en sian ludon kaj prezentis ĉe la Novporta Ĵaz-Festivalo. En 1967 li faris unuaflanke kun la Indonezia Ĉiustelularo ĉirkaŭ Bubi Chen diskon kun indonezeca ĵazo, aliaflanke li evoluigis kune kun Collin Walcott, ludanto de sitaro kaj tablao (barataj liuto kaj tamburo) baratecan ĵazmuzikon kaj faris kun li la albumon „Music for Yoga Meditation and Other Joys“ kaj en 1969 la albumon „Homage To Lord Krishna“, kiun kunverkis ankaŭ Attila Zoller kaj Richard Davis.
Lorenzo Noguero
Lorenzo NOGUERO Sarasa estas hispana esperantisto.
Li naskiĝis la 14-an de julio de 1963 en Huesca (Hispanio). Li studis Juron en la Universitato de Zaragozo, urbo kie li loĝas kaj laboras kiel ŝtatoficisto.
En la jaro 1984, li kontaktis kun esperanto en la asocio “Frateco”. Poste li lernis kaj alproksimiĝis al la lingvo trairante de la scivolemo al entuziasmo. Li estas membro de “Frateco”, de HEF kaj de UEA. Li estas Prezidanto de “Frateco” (ekde 2003). Li estis sekretario de Fundación Esperanto ekde 2000 kaj ties prezidanto de 2020.
Li estis ene de la loka komitato kiu organizis la 72-an Hispanan Kongreson en Zaragozo okazinta en majo de 2013.
Pri Esperanto kaj por Esperanto li verkis diversajn artikolojn (aperintaj en la gazeto “Boletín” de HEF kaj en aliaj revuoj kaj ĵurnaloj) kaj foje prelegis (ekz.: dum Brazila Kongreso en 2004: “Ĉokolado: la amiko el Ameriko”).
Diversaj renkontiĝoj kaj kongresoj, ĉefe internaciaj (kaj ĉefe en Brazilo) alportis al li la ŝancon travivi memorindajn momentojn kaj interkonatiĝi kun mirindaj homoj. Elstare, lia vivo estas kunigita kun Eunice Alberto Moysés, brazila esperantistino.
Gvadarama montaro
La Gvadarama Montaro aŭ hispane Sierra de Guadarrama estas montĉenaro kiu apartenas al la orienta duono de la Centra Sistemo (montĉenaro de la centro de Iberio), situanta inter la montaroj Gredos kaj Ajlono. Ĝi etendiĝas en direkto sudokcidente-nordoriente kaj en la hispanaj provincoj Madrido, sudoriente, kaj Segovio kaj Avilo, nordokcidente. Tiu ĉi montaro mezuras 80 km longe kaj ĝia plej alta pinto nomiĝas Penjalaro kun 2.428 msm. Ĝi fariĝas limo inter la baseno de Duero, nordokcidente, kaj de Taĵo, sudoriente.
La flaŭro en tiu ĉi montaro karakteriziĝas pro la abundo de pinaroj kaj la ĉeesto de diverstipaj kverkaroj en la plej malaltaj zonoj. En la pintoj oftas la paŝtejoj kaj arbustaroj de alta montaro. En tiuj ĉi ekosistemoj abundas mamuloj kiel la cervoj, aproj, kapreoloj, damaoj, meloj, sovaĝaj katoj, vulpoj kaj leporoj. Ekzistas granda nombro kaj diverseco de akvobirdoj en la akvorezervujoj, kaj grandaj rabobirdoj kiel la imperia aglo aŭ la nigra vulturo, inter aliaj.
La proksimeco al Madrido (60 km) de tiu ĉi montaro igis ĝin grava por la landa historio kaj hodiaŭ ĝi estas trairata de multaj montopasejoj kaj fervojreto. Ekde la Monto La Almenara, en Robledo de Chavela, ekzemple, dum la islama okupado la araboj faris ŝtiparojn por avizi al Madrido la proksimiĝon de kristanaj trupoj. Ĉi tiuj montoj havas grandan alfluon de mont-ekskursantoj kaj turistoj. Tial ĝi havas tre evoluintan infrastrukturon por la regiona turismo, inkluzive de sportumado. Tio povas esti ankaŭ danĝera en kelkaj regionoj por la medio kaj ĝia konservado.
Comtessa de Dia
La Comtessa de Dia (Grafino de Die), eble nomita Beatritz aŭ Isoarda (fl. ĉ. 1175 aŭ ĉ. 1212), estis trobairitz (virina trobadoro). La identeco de la Grafino de Dia estas neklara. Oni kredas ke ŝia nomo estis Beatriz, naskita ĉirkaŭ la jaro 1140 apud la rivero Drome; dum aliaj fontoj lokigas ŝian naskiĝon en Viennois.
Biografio kaj verkaro
La tiutempaj verkoj sciigas nin, ke ŝi ricevis bonan edukadon, estis klera kaj bela; kaj ke ŝi edziniĝis al Vilhelmo de Poitiers de la graflando de Die. Ŝi dediĉis kelkajn el siaj verkoj al sia edzo. Sed ŝi estis profunde enamiĝinta al trobadoro Rimbaud de Orange kaj komponis multajn belajn kanzonojn pri li. Ŝi ĉefe dediĉis sian poezian verkon al ĉi tiu malpermesita amo.
Beatriz de Dia, la Grafino de Dia, kiel ŝi nomiĝis, disvolvis sian vivon kaj sian muzikan agadon, en la Okcitanaj Valoj, en la 11-a kaj 12-a jarcentoj. Ĉi tiu epoko estas ĉefe rimarkinda pro la evoluo de la feŭdisma sistemo, en kies kortegoj aperis la tiel nomata "korteza amo". La “korteza amo” estas amkoncepto el mezepoka Eŭropo, kiu esprimis amon en nobla, sincera kaj subtila maniero. Tio originas lirikan poezion en la okcitana lingvo, klera vario de la praa provenca lingvo, kiu aperis en Okcitanio.
Ĉi tiuj amaj kantoj estis interpretitaj de la trobadoroj, lirikaj poetoj de nobela statuso, kiuj komponis muzikon kaj poezion, de la plej kompleksa partituro, plena de duoblaj signifoj, ĝis la plej simpla melodio. La trobadora muziko disvolviĝis en suda Francio, Katalunio kaj norda Italio, kaj disvastiĝis al kortegoj de Eŭropo je la fino de la 11-a jarcento. Ĉar la nobelaj geedziĝoj estis aranĝitaj laŭ profito, la korteza amo estis en la plej multaj okazoj inter membroj de la nobelaro, sed sekreta, adultema kaj malpermesata.
Francio en la 12a jarcento estis tempo tre favora al la ekonomia sendependeco de la nobelaj virinoj, kiuj prizorgis la familian havaĵon dum iliaj edzoj batalis en la krucmilitoj. Ĉi tio alportis klimaton de virina libereco kaj sendependeco, kiu favoris virinan artan kreadon. Tiutempe estis “mode” ke la virinoj de la eŭropaj kortegoj kapablis kanti kaj ludi instrumentojn. Do en la ekzercado de ĉi tiuj inaj kapabloj estis la origino de la trobairitz, la Trobadorinoj, virinoj, kiuj komponis, verkis versojn, kantis kaj recitis ĉe la kortegoj de Okcitanio, inter la jaroj 1170 ĝis 1260.
Estis tre malgranda grupo de virinoj de nobela deveno, kaj edziĝintaj al gravaj provencaj nobeluloj, kiuj volis sekvi la paŝojn de tiuj poetoj de malpermesataj amoj. Ili volis kapti en siaj verkoj la plej profundajn amajn sentojn. Kvankam la historiografio forgesis ilin, la muzika kaj poezia riĉeco de iuj el iliaj komponaĵoj estas tiel altnivelaj kiel la poemoj de siaj viraj kunuloj. La trobadorinoj ĝentile, sed aŭdace kantis la amon al siaj sekretaj amantoj. En la historio de la muziko la trobadorinoj elstaras pro tio, ke ili estis la unuaj virinoj, kiuj komponis profanajn muzikojn. Ĉiuj konataj kantverkistinoj ĝis tiu momento, verkis sanktajn, religiajn muzikojn, kiel la abatinoj Kassia aŭ Hildegard von Bingen.
Estas malmultaj kaj ne fidindaj la fontoj de informoj pri la trobadorinoj. Nur estas konataj la nomoj de ĉirkaŭ dudek virinaj trobadoroj el la 12a kaj 13a jarcentoj, kun ĉirkaŭ 32 komponaĵoj atribuitaj al ili. Tre malmulte kompare al la viraj figuroj de la sama tempo, 460 trobadoroj kaj 2 600 komponaĵoj. Sed tiel, kiel la historio laŭdis la trobadorojn, igante ilin nemalhaveblaj gravuloj de la legenda mezepoko, trobadorinoj preskaŭ malaperis el iu ajn kampo de studo, historiografia, literatura aŭ muzika. Sed la virinaj trobadoroj ekzistis, kaj kelkaj el ili verkis belajn versojn. Tiel okazis kun la mistera Beatriz de Dia.
Beatriz de Dia estis la plej fama trobadorino de sia tempo. Konata kiel la Comtessa de Die, ŝi montras tre personan vidpunkton pri mondo regita per severaj viraj interesoj kaj reguloj. Mondo kontraŭ kiu ŝi ribelas, skribante tekstojn ekster la rigida estetiko de la korteza amo. Travivis kvin el la komponaĵoj de Beatriz, kun la aldona detalo, ke ili ofte estis akompanataj de flutmuziko.
Ŝia kanzono en la okcitana lingvo “Nun mi devos kanti pri kio mi ne volis kanti” (“A chantar m'er de so qu'eu no volria”) estas la sola virina trobadora peco, kies muziko postvivas sendifekte. Tiu verko troviĝas nur en “Le manuscript di roi”, kolekto de kantoj kopiitaj ĉirkaŭ 1270 por Karlo de Anjou, la frato de Ludoviko la 9-a.
Serĉi en la vivo de ĉi tiu enigma virino kondukas al muro de malklaraj kaj malhelaj datumoj, fakto, kiu kontrastas kun la famo, kiun ŝajne ŝi havis en sia tempo, ĉar la manuskriptoj kun ŝiaj kantoj kaj versoj cirkuladis tra Francio kaj norda Italio. En la kantoj de Beatríz, kiuj postvivas ĝis hodiaŭ, ŝi spegulas la doloron pro malreciproka amo, la malplenecon de sia animo, kaj la seniluziiĝon esti malakceptita de la amato. En alia verko, ŝi alfrontas per kanto de pasio kaj aŭdaco, la moralisman vizion de la enviuloj kaj emfazas la senton de libereco. Ankaŭ en la plej fama el ŝiaj verkoj, ŝi malkaŝas sin, pasia, realisma kaj kuraĝa, kio detruas la bildon de la trankvila, sentema kaj eltenema virino. Ŝiaj kantoj montras la grafinon aŭdaca, kiu kontraŭas la bildon de pasema virino, kiu neniam prenas la iniciaton en amo kaj ne eksplicite esprimas siajn dezirojn. Ŝi malkaŝe proklamas sian amon malpermesitan, sed ravan, pasian kaj tragikan. Sen la faktoj de la vivo de Beatriz, oni nur povas ĝojigi nin per versoj de tiu kuraĝa virino, preta rompi kun la eterna bildo de silenta, obeema kaj submetiĝema virino.
Teksto
Eltiraĵo de ŝia poemo estas: Jen la tradukita teksto de unu el ŝiaj komponaĵoj:
En populara kulturo
Ŝi estas la temo de serio de historiaj romanoj de la orientgermana aŭtoro Irmtraud Morgner.
Jaan Kaplinski
Jaan KAPLINSKI (naskiĝis la en Tartu - 8-a de aŭgusto 2021) estis estona verkisto kaj tradukisto.
Kaplinski estis membro de Riigikogu (la estona parlamento) de 1992 ĝis 1995.
NGC 5135
NGC 5135 (aliaj indikoj — ESO 444-32, MCG -5-32-13, IRAS13229-2934, PGC 46974) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alila izoamila glikolato
Alila izoamila glikolato aŭ Alila (3-metilbutokso)acetato estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun alila alkoholo kaj amila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun odoro je ananaso uzata en kemiaj sintezoj kiel gustig-agento. Alila izoamila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Drei Mäderl um Schubert
Drei Mäderl um Schubert (eo: Tri junulinoj ĉirkaŭ Schubert) estas germana kinofilmo laŭ la romano “Dreimäderlhaus-Roman” de Rudolf Hans Bartsch, kiu ekestis en la jaro 1936 sub reĝio de E. W. Emo. La filmo havis la subtitolon Dreimäderlhaus. En Belgujo ĝi prezentiĝis sub la germanlingva titolo Das Dreimäderlhaus kaj en Aŭstrujo sub la titolo ''Mölkerbastei Nr. 3''.
Klaus Heinrich
Vivo
Post la Dua mondmilito, dum kiu li akuzitis pri defetismo dum laboro en la kontraŭaviadila defendado, li studis en Berlino jursciencon, filozofion, teologion, sociologion, arthistorion kaj literatursciencon ĉe la Frederiko-Vilhelmo-Universitato. Tie li konfrontiĝis al diversaj politikaj malfacilaĵoj - sekve li iĝis kunfondinto de la nova Libera universitato. Post doktoriĝo en 1952 li instruis religisciencon kun fokuso pri religifilozofio. En 1964 li habilitiĝis per la skribitaĵo Versuch über die Schwierigkeit nein zu sagen. Ekde 1971 ĝis la emeritiĝo en la 1995-a jaro li estis orda profesoro ĉe la Instituto pri religiscienco ĉe Freie Universität. Li ankaŭ estas membro en la germana PEN-klubo.
Docentado kaj efektoj
Liaj prelegoj estis famegaj, ĉar li - tio estus hodiaŭ ne plu imageble! - miksis multegon da temoj dum docentado religifilozofia: por li ege gravis pluse logiko, psikoanalizo, ekzistadismo, arkitekturo, arto, muziko. Ne mire ke ankaŭ studentoj de aliaj fakoj ŝatis frekventi liajn okazigojn ĉealtlernejajn. Unu lia disĉiplino estas la kulturfilozofino Astrid Meyer-Schubert.
En 2016 aperis liaj prelegoj priarkitekturaj sub la titolo Dahlemer Architekturvorlesungen. En antaŭparolo Heinrich kritikis la arkitektojn kiuj provas restaŭradi la centron de Berlinon laŭ novklasikisma stilo.
Distrikto Kurbin
La distrikto Kurbin (Rrethi i Kurbinit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Lezhë. Administra centro estas la urbo Laç. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>KB</tt>.
Klaus Heinrich
Honoroj
En 1998 Heinrich nomumitis honora mebro de la Germana psikoanaliza ligo (Deutsche Psychoanalytische Vereinigung/DPV). La Germana akademio pri lingvo kaj poezio (Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung) aljuĝis al li en la 2002-a jaro la Sigmund-Freud-premion pri scienca prozo.
Distrikto Kurbin
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 54 977 loĝantoj.
Nunspeet
[[Media:Nl-Nunspeet.ogg|Nunspeet]] estas municipo kaj vilaĝo en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 0,76 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Muzeo de la Varsovia Ribelo
Muzeo de la Varsovia Ribelo - historia muzeo en Varsovio, aŭtonomia institucio de kulturo de la ĉefurbo Varsovio, fondita en 1983 kiel Muzeo kaj Arkivo de la Varsovia Ribelo, malfermita en 2004, enskribita en Ŝtata Registro de la Muzeoj (n-ro 81) en 2005. Dokumentas historion de la Ribelo de Varsovio.
La muzeo lokiĝas en malnova Elektrocentralo de Urbaj Tramoj en la varsovia kvartalo - Wola.
Malfermita antaŭtage de la 60-a datreveno de la ribelo - la 31-an de julio 2004 - estas omaĝo de la varsovianoj por la batalantoj, kiuj ankaŭ pereis pro libera Pollando kaj ties ĉefurbo. La ekspozicio prezentas bataladon kaj ĉiutagecon de la ribelo fone de okupado, montron de komplikita internacia situacio, postmilitan komunistan teroron kaj sortojn de la ribelantoj en la Pola Popola Respubliko.
La muzeo okupiĝas pri scienc-esplora kaj eduka agado dediĉita al historio de la varsovia ribelo kaj atingoj de la Pola Subtera Ŝtato. Kolektas ĉion rilatan al tio. Laŭ iniciato de la muzeo oni malfermis Arkivejon de Historio Parolata kolektantan surbendigaĵojn kun la rememoroj de partoprenantoj de la ribelo.
El historio de la konstruado
Dum multaj jaroj ekkonstruo de la muzeo estis neebla pro politikaj kialoj. Pri la bezono fondi ĝin oni diskutis jam en 1956, dum politika refreŝigo post morto de Stalin. Tamen neniu agado estis entreprenita ĝis 1981. Tiam oni starigis Socian Komitaton de Konstruo de la Muzeo pri Varsovia Ribelo kaj komencis kolekti memoraĵojn. Enkonduko de la milita stato en Pollando decembre 1981 paralizis agadon de la komitato. La situacio ŝanĝiĝis en 2002, kiam prezidanto de Varsovio iĝis Lech Kaczyński. Li promesis al insurekcianoj, ke la muzeo estos konstruita por la 60-a datreveno de la ribel-eksplodo. En 2003 Jan Ołdakowski kune kun Paweł Kowal, Lena Dąbkowska-Cichocka kaj Joanna Bojarska prilaboris koncepton de la estonta muzeo. Julie de la sama jaro oni faris plej gravajn decidojn.
Konkurson pri arkitektura koncepto - anoncitan aŭguste 2003 - gajnis projekto de la arkitekturisto Wojciech Obtułowicz, aŭtoro de i.a. Pola Pavilono Expo 2000 en Hanovro. Konkurson pri plastika prilaboraĵo de ekspozicio gajnis la skipo: Jarosław Kłaput, Dariusz Kunowski kaj Mirosław Nizio. La laboroj komenciĝis aprile 2004 kaj dum sekvaj kvar monatoj daŭris 24 horojn tagonokte. Danke al grandega peno kaj sindediĉo de engaĝitaj homoj la 31-an de julio 2004 tiutempa prezidanto de Varsovio malfermis Muzeon de la Varsovia Ribelo.
La 8-an de aprilo 2011 sur la fasado de la muzeo oni malkovris memortabulon al Lech Kaczyński, faritan de nigra granito, kun fandita de bronzo faksimilo de Lech Kaczyński, laŭ projekto de Andrzej Renes.
Direkcio de la muzeo
Direktoro de la Muzeo de la Varsovia Ribelo estas Jan Ołdakowski kaj liaj anstataŭantoj estas: d-ro Dariusz Gawin (ĉefo de la Instituto al Stefan Starzyński), Łucja Konopka (ekonomiaj aferoj) kaj d-ro Paweł Ukielski (esencaj aferoj).
Ekspozicio
La ekspozicio troviĝas en teretaĝo, interetaĝo kaj la unua etaĝo sur la surfaco de pli ol 3000 m². Ĝin konsistigas preskaŭ 1000 eksponaĵoj, 1500 fotoj, pli ol 200 biografiaj kaj historiaj informoj, kaj ankaŭ mapoj, tabuloj, filmoj, kronikoj, aranĝitaj laŭ kronologi- kaj tem-ordo.
La ekspozicio prezentas historion de la varsovia ribelo ekde la germana kaj soveta invadoj al Pollando septembre 1939, tra okupado, akcio "Tempesto", ribelpreparado, ties eksplodo kaj trapaso, internacia situacio de 1944, kreo de eksterleĝa komunista registaro en Lublin ĝis sortoj de la insurekcianoj en la Pola Popola Respubliko.
Arkivo de Parola Historio
Oktobre 2004 estis komencita projekto pri la Arkivo de Parola Historio, kies ĉefa celo estas fikso de la raportoj de kelkaj miloj de soldatoj de la Pola Enlanda Armeo – partoprenantoj de la varsovia ribelo, vivantaj hodiaŭ en Pollando kaj eksterlande.
Pontoj Besedi (Moskvo)
Pontoj Besedi (Бесе́динские мосты) estas du apudaj aŭtomobilaj pontoj trans rivero Moskva. Ili apartenas al Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo kaj situas ĉe sud-orienta limo de Moskvo, kie rivero Moskva forfluas en la urbo. La pontoj estis nomitaj de la proksime situanta malnova vilaĝo Besedi.
Muzeo de la Varsovia Ribelo
Arkivo de Parola Historio
Kolektitaj materialoj helpas al historiistoj kaj al esploristoj de la Pola Subtera Ŝtato, kaj ankaŭ en edukaj kaj instruaj programoj.
Pontoj Besedi (Moskvo)
La unua el la du pontoj estis konstruita en 1960. La duan oni malfermis post 37 jaroj, en 1997; ĝi estas je 40 metroj malpli alta. La pontoj havas po 5 trafiklinioj.
Muzeo de la Varsovia Ribelo
Arkivo de Parola Historio
Ĝis fino de 2009 la Arkivo intervjuis pli ol 2400 partoprenantojn de la varsovia ribelo. Ĉiuj raportoj estas fiksataj elektronike. Filmaj registroj estas laŭvice alireblaj en la muzea legejo, kaj parton da ili oni povas rigardi en YouTube.
Pontoj Besedi (Moskvo)
Ĉi tiu loko estas la plej malalta punkto de Moskvo
Muzeo de la Varsovia Ribelo
Volontulado
Agado de la muzeo grandparte baziĝas sur laboro de volontuloj. Aktuale ĉ. 90 de ili nun kunlaboras. Inter ili estas gimnazianoj, liceanoj, studentoj, personoj aktivaj profesie, sed ankaŭ pensiuloj kaj la ribelantoj mem, kiuj helpas en diversaj fakoj de la muzeo. Ili estas gvidantoj, surbendigas intervjuojn kun ankoraŭ vivantaj ribelantoj, helpas en la Promoci-Fako, kunkreas edukad-projektojn kaj plenumas ofican laboron. Praktike ĉiu, kiu interesiĝas pri la Ribelo de Varsovio kaj volas pliprofundigi sian scion ne nur pri la historio, sed ankaŭ pri modernaj manieroj ĝin promocii povas fariĝi volontulo.
Instituto al Stefan Starzyński
Instituto al Stefan Starzyński estas fako de la Muzeo de la Varovia Ribelo, kiu pere de edukaj programoj, esploraj kaj eldona agado popularigas scion pri Varsovio, koncentriĝante antaŭ ĉio pri la plej nova historio de la ĉefurbo kaj pri problemoj ligitaj kun ĝia disvolvo.
Rötz
Rötz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cham kaj en la distriktaro Supra Palatinato (Oberpfalz) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Griza bradorno
La Griza bradorno aŭ Malgranda bradorno (Bradornis microrhynchus) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Bradornoj.
Ĝi troviĝas en Orienta Afriko nome en Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano, Tanzanio kaj Ugando. Ties natura habitato estas seka savano kaj subtropika aŭ tropika seka arbustaro.
12840 Paolaferrari
12840 Paolaferrari estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Gabriele Cattani elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Paola Ferrari, estrinon de la municipa biblioteko de San Marcello Pistoiese. Ŝia kontribuo al la konstruo kaj la disvolvo de la Observatorio de la Montoj Pistoiese estis rimarkinda dum la jaroj.
István Orosz
István OROSZ [iŝtvAn oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz István estas hungara pentristo, grafikisto, reĝisoro, poeto kaj profesoro. Ekde 1984 li havas pseŭdonimon "ουτις," aŭ "OYTIΣ" [utis]. Lia edzino estas Dóra Keresztes. István Orosz naskiĝis la 1951 en Kecskemét.
Biografio
István Orosz ricevis diplomon pri grafikado en 1975 en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto. Poste li okupiĝis pri dekoracioj, afiŝoj, baldaŭe li reĝisoradis animaciajn filmojn. En 2002 li ricevis majstrodiplomon. Ekde 2004 li instruas en Universitato de Okcidenta Hungario. Li verkis ankaŭ poemojn kaj novelojn. Li ricevis premion Kossuth en 2011, ĝis tiam pli frue ankaŭ aliajn (eĉ eksterlandajn) premiojn.
Frýdlant
Frýdlant estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda Bohemio, Regiono Liberec, distrikto Liberec, rande de Jizera montaro, en montetaro nomata Fridlanta montetaro. En ĝi havis.
La ĉefa vidindaĵo estas samnoma ampleksa komplekso de gotika burgo kaj renesanca kastelo, pro sia valoro proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Partoj de urbo
Domaroj kaj solejoj:
Trasmiera
Trasmiera (kantabre kaj historie, Tresmiera) estas historia komarko en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi situas inter la riveroj Miera kaj Asón, tio estas, inter la Golfo de Santandero kaj la Golfo de Santoña, ĉe la Kantabra Maro. En la marbordo abundas klifoj kaj belaj sablaj strandoj, ekzemple tiuj en Langre, Loredo, Isla, Noja kaj Berria (Santoña). En la ena parto de la komarko estas vastaj herbejoj kaj abundaj hoteloj kaj kampadejoj.
En Kantabrio komarkoj ne havas propran sendependajn povojn nek estas oficiale agnoskitaj, tial administra komarko-divido estas nur kultura aŭ socia.
Municipoj
Jen listo de municipoj en la komarko:
Stipo
Stipo (Stipa) estas genro de plurjaraj herboj el poacoj kun pli ol 250 specioj.
Priskribo
Stipoj kreskas sur herbejoj, stepoj de la tropiko, subtropiko, kontinenta zono. Ilin karakterizas la ofte 30 cm longaj, hirtaj aristoj.
Specioj
Jen kelkaj specioj de la genro Stipo.
Uithuizen
La loko situas je la finpunkto de la Boterdiep kaj havas stacion ja la fervojo-linio de Groningen al Roodeschool.
La plej grava vidindaĵo estas la burgo Menkemaborg.
Pikaĉuo
Nomodeveno
La vorto "Pikaĉu" devenas el japania vortludo, pika "fajrero", kaj ĉuu, onomatopeo kiu imitas la sonon de la musojn, krom "pi", signifas japanlingve malgranda (alia ekzemplo estas Togepi)
18112 Jeanlucjosset
18112 Jeanlucjosset estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Pikaĉuo
Nomodeveno
Línia evolutiva de Pichu Seznam pokémonů (21-40)
18112 Jeanlucjosset
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jean-Luc Josset, kiu estras la Instituton de Kosma Esploro en Neŭŝatelo. Aktiva en planeda kaj astrobiologia esploroj, li planis kaj disvolvis kosman instrumentaron, ĉefe ultra-miniaturigitajn fotilojn. Li estas ĉefa scientisto pri la Avancinta Esperimento de Mikro-Bildigilo ĉe la kosmosondilo SMART-1.
Ortueri
- jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Austis, Busachi (OR), Neoneli (OR), Samugheo (OR), Sorgono kaj Ula Tirso (OR).
Voĉa glotala frikativo
La voĉa glotala frikativo estas voĉa konsonanto uzata en kelkaj lingvoj. Ĝia IFA-simbolo estas [ɦ]; en SAMPA,<tt> h\</tt>.
Magnús Torfi Ólafsson
Magnús Torfi Ólafsson  (5-a de majo 1923 - 3-a de novembro 1998) estis islanda ĵurnalisto, politikisto kaj ministro. Li estis ano de la Popolunuiĝo, kaj longtempa redaktoro de ĝia organo, Þjóðviljinn, sed estis poste partiestro de Liberaj maldekstruloj kaj parlamentano 1971-1978.
Balatonszemes
Balatonszemes [BAlatonsemeŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Siófok. Oni nomas ĝin mallonge Szemes kaj tiu ĉi vilaĝo apartenas al la plej konataj feriejoj (someraj banlokoj).
Situo
Balatonszemes situas laŭ suda bordo de Balatono (kontraŭe troviĝas Zánka), laŭ ĉefvojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo Budapeŝto-Nagykanizsa. La ĉefurbo troviĝas 130 km-ojn for.
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la ferepoko, pote alvenis keltoj kaj romianoj. La unua mencio devenis el la 11-a jarcento. Dum la mezepoko terfortikaĵo defendis la regionon kaj la komercan vojon. Fine de la 18-a jarcento feriejo formiĝis. En 1913 haveno konstruiĝis. Dum la socialismo feriejo por sovetiaj infanoj estis farita.
Domboki
Domboki (ukraine kaj ruse Домбоки, rutene Домбокы [domboki], Dombok, Dombokpuszta) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Rakoŝino.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Dombokpuszta apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Drahinja
Drahinja, ukraine, rutene kaj ruse Драгиня, estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Znjacovo.
Denis Donaldson
Denis DONALDSON (1950 - 4-a de aprilo 2006) estis brita spiono, kiu sekrete agadis en la irlanda politika partio Sinn Féin, kiu estas la politika branĉo de la katolika Irlanda Respublika Armeo (IRA). Li kaŝagadis dum pli ol du jardekoj.
Laŭ lia eldiro, la skandalo de 2002 estis provokado de la brita sekreta servo. Tiam oni trovis sekretajn registarajn dokumentojn en la belfastaj oficejoj, parlamentaj ĉambroj kaj loĝejoj de kelkaj gvidantoj de Sinn Féin. Pro la skandalo enkondukis Britio rektan kontrolon kaj regadon de la regiono.
Li konfesis la spionadon en decembro de 2005, oni mortpafis lin komence de aprilo 2006, en Irlando. Li kaŝis sin en nord-okcidenta parto de Irlando, konteo Donegal, en unuopa domaĉo sen akvo- kaj kurentoprizorgo, proksime al vilaĝo Glenties.
Daŭripova transporto
Daŭripova transporto aŭ daŭrigebla transporto rilatas al la larĝa koncepto de transporto kaj estas daŭrigebla en la signifoj de sociaj, mediaj kaj klimataj efikoj kaj la kapablo, ene de la tutmonda apliko, liveri la fontenergion senfine. Komponentoj por analizado de daŭripovo inkludas la specialajn veturilojn uzitajn por voja, akva aŭ flug-transporto; la fonton de energio; kaj la infrastrukturon kutime alĝustigita al la transporto (ŝoseoj, fervojoj, aervojoj, akvovojoj, kanaloj kaj terminaloj). Alia komponento por taksado estas duktoj por transportado de likvaĵoj aŭ gasmaterialoj. Ankaŭ transportoperacioj kaj loĝistiko same kiel transit-orientita evoluo estas engaĝitaj en taksado. Transporta daŭripovo plejparte estas mezurita per transportsistema efikeco kaj akurateco same kiel la mediaj kaj klimataj efikoj de la sistemo.
Mallongperspektiva agado ofte antaŭenigas pliigan plibonigon en fuelekonomio kaj veturilemisiaj kontroloj dum longperspektivaj celoj inkludas migran transportadon de fosili-bazita energio ĝis aliaj alternativoj kiel ekzemple renoviĝanta energio kaj uzado de aliaj renovigeblaj resursoj. La tuta vivociklo de transportsistemoj estas kondiĉigita de daŭripova mezurado kaj optimumigo.
Daŭrigeblaj transportsistemoj faras pozitivan kontribuon al la media, socia kaj ekonomia daŭripovo de la komunumoj kiujn ili servas. Transportsistemoj ekzistas por disponigi sociajn kaj ekonomiajn ligojn, kaj homoj rapide eluzas supren la eblecojn ofertitajn per pliigita moviĝeblo. La avantaĝoj de pliigita moviĝeblo devas esti mezuritaj kontraŭ la mediaj, sociaj kaj ekonomiaj kostoj kiuj transportsistemoj metas.
Transportsistemoj havas signifajn efikojn sur la medio, respondecante pri inter 20% kaj 25% de la monda energikonsumo kaj karbondioksidaj emisioj. Forcejgasaj emisioj kaŭzitaj de transporto pliiĝas ĉe pli granda rapideco ol iu alia energiuzanta sektoro. Ankaŭ aŭtotransporto estas grava kontribuanto al loka aer-poluo kaj fumnebulo.
La sociaj kostoj de transporto inkludas vojkraŝojn, aerpoluon, fizikan neaktivecon, tempon prenitan for de la familio navedante kaj vundeblecon al fuelprezpliiĝoj. Multaj el tiuj negativaj efikoj atakas misproporcie tiujn sociajn grupojn kiuj ankaŭ malplej posedas supozeble kaj povas veturi per aŭtoj. Trafikŝtopiĝo trudas ekonomiajn kostojn malŝparante la tempon de homoj kaj bremsante la liveron de varoj kaj servoj.
Tradicia transportplanado planas plibonigi moviĝeblon, precipe por veturiloj, kaj povas malsukcesi adekvate pripensi pli larĝajn efikojn. Sed la reala celo de transporto estas aliro - al laboro, eduko, varoj kaj servoj, amikoj kaj familioj - kaj tie estas pruvitaj teknikoj por plibonigi aliron dum samtempe redukti mediajn kaj sociajn efikojn, kaj administrante trafikŝtopiĝon. Komunumoj kiuj sukcese plibonigas la daŭripovon de siaj transportretoj faras tion kiel parto de pli larĝa programo de kreado de pli viglaj, loĝeblaj, daŭrigeblaj grandurboj.
Nándor Czeiner
Nándor Czeiner [cejner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czeiner Nándor estis hungara vitisto.
Nándor Czeiner naskiĝis la en Zirc, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Nándor Czeiner finis lernejon pri vitoj en 1862 en Buda. Ekde la sekvanta jaro li gvidis vitejon de grafa bieno ĉe Munkács, ekde 1881 ĉe Beregszász. Tiutempe en Hungarlando granda parto de la vitejoj neniiĝis pro la filokseroj. Czeiner faris grandan laboron por rekonstrui la vitejojn. Li perfektigis reproduktojn de la vitoj. En 1883 li rifuzis esti lernejestro en Pozono, li volis labori plu en la praktiko. Li havis estran postenon en vitista organizaĵo. Li ricevis unufoje reĝan premion.