cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pordo de Toledo
La Pordo de Toledo estas monumento de la unua triono de la 19-a jarcento, kiu troviĝas en la samnoma ĝardenplaceto, en Madrido, ĉefurbo de Hispanio. Ĝi estis starigita kiel triumfa arko honore al la reĝo Fernando la 7-a. Jam en la primitiva palisaro de la urbo konstruita en la 15-a jarcento ekzistis pordo ankaŭ nomata de Toledo, el kie ekis vojo ĝis la urbo Toledo. En 1625, post konstruado de la palisaro de Filipo la 4-a, stariĝis dua pordo, kiu situis iom pli proksime de la urbocentro ol la nuna, en la strato Toledo.
La unuaj projektoj pri konstruado de la nuna pordo komenciĝis dum la napoleona okupperiodo, dum la regado de Jozefo Bonaparte, kiam oni ordonis la dezajnon por plibonigi la enirejon de Madrido tra la antikva reĝa vojo de Andaluzio. Tiu unua projekto neniam efektiviĝis, ĉar post la forpelado de Jozefo Bonaparte la municipaj aŭtoritatoj komisiis novan dezajnon al la arkitekto Antonio López Aguado, kiu projektis pordon kiel triumfan arkon dediĉe al la denove surtroniĝinta reĝo Fernando la 7-a.
Jean Mounet-Sully
Mounet-Sully (28a de Februaro, 1841 – 1916), nome franca aktoro, naskiĝis en Bergerac. Lia naskonomo estis Jean-Sully Mounet: "Mounet-Sully" (sen "Jean") estis artista nomo.
Pordo de Toledo
Ĝi estis la lasta monumenta pordo starigita en la antikva parto de Madrido. Ĝi estis konstruita inter la jaroj 1817 kaj 1827 kaj restaŭrita de la urba estraro en 1995.
Jean Mounet-Sully
Biografio
Eble lia plej fama rolo estis tiu de Edipo en L'Oedipe roi, nome franca versio de Jules Lacroix de la teatraĵo de Sofoklo. Tiu estis unuafoje premierita en Parizo ĉe la Théâtre Français en 1881 kaj poste revivigita en la malnova romia amfiteatro en Orange en 1888.
Li estis farita kavaliro de la Legio de Honoro en 1889. Li ankaŭ verkis teatraĵon, La Buveuse de l'armes, kaj en 1906, kunlabore kun Pierre Barbier, La Vieillesse de Don Juan en verso.
Li estis frato de la aktoro Paul Mounet. Lia filino estis la aktorino Jeanne Sully. Li estis bona amiko, kun-aktoro, kaj iam amanto de la fama aktorino Sarah Bernhardt.
18697 Kathanson
18697 Kathanson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kathleen Suzanne Hanson, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Clear Brook High School en Friendswood (Teksaso, Usono).
Francine John-Calame
Francine JOHN-CALAME naskiĝis en La Chaux-de-Fonds, kantono Neŭŝatelo, Svislando, en la jaro 1954. Ŝi estas politike aktiva virino svisa kaj franclingva. Ŝi apartenas al la partio de la Verduloj. Ŝi aktivis en la Asocio de Defendado de la Senlaboruloj en La Chaux-de-Fonds. Ŝi membris en la Kantona Konsilio (legislativa povo, parlamento, kantona nivelo) de la kantono Neuchâtel (Neŭŝatelo) de 1993 ĝis 2002. Ŝi membras en Vilaĝa Konsilio (ekzekutiva povo, komunuma nivelo) de Le Cerneux-Péquignot, kantono Neuchâtel. En la jaro 2005 ŝi komencas mandaton en Nacia Konsilio (leĝofara instanco, parlamento, suba ĉambro, federa nivelo) en Berno. Ŝi reelektiĝis en 2007.
Poresperanta agado
Kun Gisèle Ory ŝi proponis la internacian lingvon Esperanto (Universala Esperanto Asocio) por Nobel-premio pri Paco en 2008. Esperanto, kandidato por Nobel-Premio pri Paco estas unu el la rezultoj de la informado al svisaj instancoj kaj politikistoj farita de Mireille Grosjean.
San-Joseo (Kalifornio)
San-Joseo (San Jose) estas urbo de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio kaj estas la tria plej granda urbo de Kalifornio. Krome ĝi apartenas al kaj estas la centro de la kantono Santa Clara. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
San-Joseo estis fondita en 1777 kiel la unua urbo de la hispana kolonio Kalifornio.
San-Joseo estas hejmo de la Rozkruca Egipta Muzeo, la plej granda egiptologia muzeo en la okcidento de Usono.
En San-Joseo lokiĝas la Domo de Vinĉesteroj, kiu havas 160 ĉambrojn, 2000 pordojn, 10 000 fenestrojn, 47 ŝtuparojn, 47 kamenojn, 13 banĉambrojn and 6 kuriejojn.
Olmedilla de Alarcón
Olmedilla de Alarcón [olmeDIja de alarKON] (Ulmareto de Alarcón) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas olmedillano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 164 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,28 loĝ/km².
Situo
Olmedilla de Alarcón estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 323 m super marnivelo; je 79 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 38,31 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Ĝi estas situanta en la maldekstra bordo de la rivero Júcar. Ĝi troviĝas inter Motilla del Palancar kaj Buenache de Alarcón, proksime de Alarcón, urbeto el kiu ĝi dependis historie.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 2,289 loĝantoj en 1950 al 164, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Olmedilla de Alarcón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Olmedilla de Alarcón kie oni falis al la nunaj 164.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis foje de la dekstra partio PP kaj foje de la maldkestra PSOE.
George MacLoskie
George MACLOSKIE (naskiĝis la en Castledawson, Irlando; mortis la ) estis irlanda natursciencisto.
Li studis natursciencon kaj fizikon en la Reĝina Universitato de Belfast ĝis 1958. Poste li studis teologion kaj de 1861 ĝis 1873 estis presbiteriana paroĥestro en Ballymoney.
De 1875 ĝis 1906 li estis profesoro pri biologio ĉe Universitato Princeton. Li fariĝis doktoro pro honoro de la Reĝina Universitato kaj de Universitato de Londono. Li membris en pluraj sciencaj asociaj kaj verkis librojn kaj artikolojn interalie pri insektoj kaj botaniko.
Lia tombo estas en Princeton. Speco de violoj estis nomita laŭ li Viola macloskeyi.
Pentametilena dubenzoato
1,5-Pentametilena dubenzoato aŭ pentametilena dufenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj pentametilena dualkoholo. Pentametilena dubenzoato estas blanka solidaĵo aŭ senkolora viskoza likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Pentametilena dubenzoato prezentas du benzoatajn grupojn ligitajn al la pentametilena grupo en la 1-a kaj 5-a pozicioj. Ĝi konsistas je 19 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Horovce (distrikto Michalovce)
Horovce (hungare Horr) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. La historia slovaka nomo estis Thurovce.
Situo
Horovce situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Ondava (kun ponto), laŭ ĉefvojo Sečovce-Michalovce. La lasta troviĝas 13 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1437. En 1910 loĝis en Hór 920 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Hór apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Sečovce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Horovce 873 da homoj, (829 slovakoj, 40 ciganoj).
4355 Memfiso
4355 Memfiso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la antikva egipta urbo Memfiso.
82071 Debrecen
82071 Debrecen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Metil-trifluoro-metano-sulfonato
Kvankam ĝi estas komerce trovebla ĝi estas facile produktebla en laboratorio. Kiel forta metiligagento, ĝi povass reakcii kun pluraj funkciaj grupoj kiuj estas malfortaj bazoj tiaj kiaj aldehidoj, amidoj kaj nitriloj. Ĝia kapableco je heterociklaj metiligoj estas ekspluatata en certaj skemoj je senprotektado.
82071 Debrecen
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungaraj astronomoj Krisztián Sárneczky kaj László Kiss elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Debrecen, dua plej granda urbo en Hungario kaj ĉefurbo de la departemento Hajdú-Bihar. La Universitato Kossuth staras tie. La Heliofizika Observatorio de la Hungara Scienca Akademio disvolviĝis elde la eduka observatorio de Kossuth en 1958.
Biswamoy Biswas
Biswamoy Biswas (2a de junio 1923 – 10a de aŭgusto 1994) estis barata ornitologo kiu naskiĝis en Kalkato, kiel filo de profesoro de Geologio. En 1947, li ricevis trijaran membrecon de Sunderlal Hora, tiam direktoro de la Zoological Survey of India (ZSI, Zoologia Priserĉo de Barato). Tio permesis lin studi ĉe la Brita Muzeo, ĉe la berlina Museum für Naturkunde kun Erwin Stresemann kaj ankaŭ ĉe la novjorka Usona Muzeo de Natura Historio kun Ernst Mayr.
Kelkaj el loaj mejlŝtonaj verkoj temis pri la birdoj de Nepalo kaj Butano.
Specio de flugosciuro nome Biswamoyopterus biswasi ricevis sian nomon honore al li.
Kirrweiler
Kirrweiler havas diversajn signifojn:
Alternatiba, vilaĝo de alternativoj
Alternatiba estas procezo de mobilizo de la socio fronte al la defio de la tutmonda varmiĝo.
En proksimume sesdeko da urboj en Francio kaj Eŭropo kie la festaj eventoj de Alternatiba efektiviĝis aŭ estas en procezo de konstruo, centoj da alternativoj estis prezentitaj kun la celo nutri la konscion kaj la kondutoŝanĝon.
Historio
La unua Alternatiba, vilaĝo de la alternativoj, okazis en Bajono (Francio) la 5-an kaj 6-an de oktobro 2013, je la iniciato de la eŭska ekologia organizajo Bizi ! , kiu sukcesis arigi  pli ol 12 000 personojn. Depost tiam jam okazis preskaŭ 100 foje la vilaĝo Alternatiba al kiuj partoprenis ĉ. 500 000 personoj. La celo estis,  alarmigi la homojn pri la riskoj de la klimata ŝanĝo kaj prezenti alternativojn kiuj permesas al ĉiu de ni, kontribui al la redukto de la forcejaj gasoj. La vizitantoj povis malkovri ke la solvoj por la klimata ŝango ekzistas kaj ke pere de ili konstrueblas pli justa, pli solidara, pli agrabla, kaj sekve pli dezirinda socio.
Ĉiu Alternativa vilaĝo organiziĝas en diversaj temospacoj en kiuj sin prezentas granda nombro de asocioj kun budoj kaj artaj aŭ edukaj atelieroj, konferencoj ktp.
Receita Federal do Brasil
Secretaria Especial da Receita Federal do Brasil (Speciala Sekretariejo de la Federacia Enspezo de Brazilo), mallongigo RFB, estas organo subordigita al ministerio pri ekonomio respondeca pri administrado de impostoj sub la kompetenteco de la Ŝtato, inkluzive de sociala sekureco, kaj de tiuj, kiuj estas pagataj al ekstera komerco.
Ĝi ankaŭ subvencias la federacian plenuman povon en formulado de la brazila impostpolitiko, malhelpas kaj kontraŭbatalas impostan evitadon, kontrabandon, defraŭdon, falsadon, piratadon, kontraŭleĝan drogokontrabandon, internacian trafikon de pafiloj kaj municioj, monlavadon, kaj aliaj doganaj deliktoj.
En 1968 (Dekreto n-ro 63.659, de la 20-a de novembro) RFB naskiĝis de la unuiĝo de diversaj fiskaj instancoj de Direção-Geral da Fazenda Nacional, establita en 1934, dividita en 3 fakojn: Internaj Enspezoj, Doganaj Enspezoj kaj Enspezimposto. La 16-an de marto 2007 per la leĝo n-ro 11.457 aperis RFB en sia nuna formo.
Eksteraj ligiloj
Retpaĝaro de RFB en la retejo de la brazila registaro portugale
Primo
Primo (laŭ la latina vorto "primum" en gramatike neŭtra genro, primus en vira kaj prima en ina genro) laŭ esperantaj vortaroj kiel la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (PIV) estas
Pri la unua, fake matematika signifo ankoraŭ iom da detaloj:
La pozitiva entjero "primo", kiu ne estas produto de du aliaj pozitivaj entjeroj, sekve dividiĝas nur per si kaj per 1.
Ekzemple, 12 dividiĝas je 1, 2, 3, 4, 6, 12 (kiuj estas la divizoroj de 12), sed 17 dividiĝas nur je 1 kaj 17. Sekve la nombro 17 estas primo, sed la nombro 12 ne estas primo, sed komponita nombro.
Ĉiu primo pli granda ol 3 estas de formo 6n-1 aŭ 6n+1 por iu natura nombro n.
Ĉi tie estas la tabelo de ĉiuj primaj nombroj ĝis 1000:
Listo de la historie plej grandaj konataj primoj
La plej granda konata primo estis preskaŭ ĉiam primo de Mersenne, do primo de la formo 2^n-1, ĉar por tiaj nombroj estas aplikebla la primec-test-maniero laŭ Lucas-Lehmer (en:Lucas–Lehmer primality test), kiu liveras relative rapide decidon, ĉu la esplorenda nombro estas primo aŭ ĉu ne. La interrete distribuite organizata projekto GIMPS (angle mallonge por Great Internet Mersenne Primes Search) serĉadas sistemece por pluaj tre grandaj primoj de Mersenne. Tiel kaj tial lasttempe la plej grandaj primoj estas primoj de Mersenne.
Nacia Gvardio (Brazilo)
La Brazila Nacia Gvardio (Guarda Nacional) estis voluntula armeo de Brazilo en 19-a kaj frua 20-a jarcento. La Nacia Gvardio estis formata de urbaj civitanoj kiuj havis jaran rentumon super 200$000 kaj super 100$000 en aliaj regionoj. Sekve, nur nobeloj kaj egburĝoj povis partopreni de ĝi.
Ĝia celo estis asekuri la ordon, kaj la liberecon ne permesante la tiranecon aŭ la anarĥion. Ĝi devis defendi la konstitucion, la liberecon, la sendependon kaj la tuteco de la Brazila Imperio, konservi la pacon kaj la trankvilecon.
Per la Nacia Gvardio, la registraro celis fortigi la eliton kaj kontraŭbatali la forton de la armeo, kiu en Brazilo estis formata ĉefe de malriĉuloj kaj plebanoj.
En majo de 1831 la regento de imperio malaltigis la nombron de soldatoj de armeo de 30 mil al 14.342 homoj. En la 18-a de aŭgusto 1831, la registaro kreis la Nacian Gvardion kaj en 30 de aŭgusto la armeo havis nur 10 mil homojn. Tio kaŭzis militan ribelon en septembro, venkita de Nacia Gvardio. En 1832, ne plu estis trupoj de armeo en Rio-de-Ĵanejro.
Gisèle Ory
Gisèle ORY naskiĝis en Bielo, kantono Berno, Svislando, en la jaro 1956. Ŝi estas politike aktiva virino svisa kaj franclingva. Ŝi apartenas al la socialisma partio. Ŝi studis en Lausanne en universitato kaj diplomiĝis en la jaro 1978 pri politika scienco. Poste ŝi laboris en la universitato de Berno. Ŝi estis prezidanto de la neŭŝatela sekcio de WWF. Ŝi subtenis la kreadon de naciaj parkoj kiel tiu de la Doubs (Du) valo. De 1996 ĝis 2000 ŝi membris en la vilaĝa konsilio (ekzekutiva povo, komunuma nivelo) de Chézard-Saint-Martin en kantono Neuchâtel. De 2001 ĝis 2007 ŝi membris en la kantona konsilio (legislativa povo, parlamento, kantona nivelo) de la kantono Neŭŝatelo. Ekde la jaro 2002 ŝi estis oficiala parolisto de la Federa Departamento pri Internaj Aferoj en Berno kaj tie kunlaboris kun Ruth Dreifuss kaj Pascal Couchepin. De 2006 ĝis 2007 ŝi prezidis la Kantonan Konsilion (leĝofara instanco, parlamento, kantona nivelo) en Neuchâtel. En 2003 ŝi estis elektita kiel membro de la Kantona Konsilio (leĝofara instanco, parlamento, supera ĉambro, federa nivelo) en Berno. Ŝi reelektiĝis tie en la jaro 2007.
Poresperanta agado
Kun Francine John-Calame ŝi proponis la internacian lingvon Esperanto (Universala Esperanto Asocio) por Nobel-premio pri Paco en 2008. Esperanto, kandidato por Nobel-Premio pri Paco estas unu el la rezultoj de la informado al svisaj instancoj kaj politikistoj farita de Mireille Grosjean.
21495 Feaga
21495 Feaga estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nacia Gvardio (Brazilo)
La postenoj de Gvardio estis aĉeteblaj kaj heredaj. Iom post iom, la gvardio iĝis honora korporacio de nobelaro, post la unua ĝeneracio, la koloneloj kaj majoroj fakte ne partoprenis batalojn aŭ trejnojn, kaj nur aperis en paradoj, la fakta komando de gvardio apartenis al kapitanoj, kiuj estis pagsoldatoj. Ĝenerale, terposendantoj aĉetis aŭ heredis la postenon de kolonelo al si kaj de majoro al siaj filoj. Ankoraŭ hodiaŭ en internlando Brazila, homoj nomas "kolonelon" al terposedantoj kaj "majoro" signifas "nobelido".
La kapitanoj de tiu periodo estis nomataj "kapitanoj de arbaro", ĉar lia ĉefa funkcio estis ĉasi sklavojn kiuj fuĝis al arbaro. Ĝenerale, la kapitanoj komandis nur du aŭ tri homojn.
21495 Feaga
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lori Michele (Lanier) Feaga, spektroskopiistono de la ultraviola al la infraruĝa. Ŝi studis la satelitojn de la planedoj, malkovrinte kloron en la atmosfero de Iono; kaj la kometojn. Ŝi elmontris la kemian malhomogenecon en la natura gasa ellasado ĉe la kometo Tempel 1.
Nacia Gvardio (Brazilo)
En la tempo de la Milito de la Trilanda Alianco (1864), Nacia Gvardio jam estis nur montrofenestro al nobuloj, sekve, ĝi preskaŭ ne partoprenis la militon. La profesia terarmeo, kiu partoprenis fakte de la milito, tiam postulis esti rigardata samrange kiel Nacia Gvardio.
Kreado
Ĉirkaŭiri la defraŭdon en la vicoj de la Imperia Armeo kaj trovi liberalan kaj civilan alternativon por defendi la konstitucion, integrecon, liberecon kaj sendependecon en ekonomie realigebla kaj efika maniero, krom kompletigi la artikolon 145 de la Konstitucio de 1824, per preskribo ''tion. "Ĉiuj brazilanoj estas devigataj preni armilojn, subteni la Sendependecon, kaj integrecon de la Imperio, kaj defendi ĝin de ĝiaj eksteraj aŭ internaj malamikoj", la Trina Permanente Regency, aprobis la komplementan leĝon de la 18-an de aŭgusto 1831, kiu " kreas la Nacigvardiojn kaj estingas la miliciajn korpojn, municipajn gardistojn kaj ordonojn'' ", ĝia celo estis jam esprimita en sia 1-a artikolo.
LEĜO DE LA 18-A DE AŬGUSTO 1831 — '''Arto. 1°''' La Nacigvardio estas kreitaj por defendi la Konstitucion, liberecon, Sendependecon kaj Integrecon de la Imperio, konservi obeemon kaj publikan trankvilon kaj helpi la Linia Armeo en la defendo de landlimoj kaj marbordoj.
Leĝo de la 18-a de aŭgusto 1831
La Leĝo de la 18-an de aŭgusto 1831 disciplinis en sia artikolo 3 ke la Nacigvardio estus bazita en ĉiuj Municipoj de la Empiro, sekve kreante fortan municipan bazon kaj altan gradon da politikigo. Artikolo 6 kondiĉis ke la Nacigvardio estu subigita al la pacjuĝistoj, krimjuĝistoj, provincaj prezidantoj kaj la Justicministro, kun nur tiuj aŭtoritatoj povantaj peti siajn servojn. Ĝia organizo estis bazita sur lokaj politikaj elitoj, ĉar ili formis aŭ direktis la Gardistoj-Trupojn. Membroj de la Nacigvardio estis rekrutitaj de balotantoj kaj siaj infanoj, kun ĉiujara enspezo de pli ol 200,000 réis en grandaj grandurboj kaj 100,000 réis en aliaj regionoj. Tiuj individuoj ne profesie ekzercis armean agadon, sed, post kvalifikiĝo kiel naciaj gardistoj, ili iĝis parto de la ordinara servo aŭ rezervo de la institucio. La nura scenaro en kiu naciaj gardistoj iĝus parto de la unualinia armea strukturo estis en la kazo de trupoj deplojitaj por milito, kiam ili devus funkcii kiel helpantoj al la armeo. La naciaj gvardioj estu distribuitaj de la magistratoj en unuoj ene de la distriktoj de ĉiu municipo. Komence, la trupoj estus infanterio, lasante la registaron decidi pri la kreado de kavalerio kaj artileriotrupoj. Ĝi estis supren al la registaro elekti la kolonelojn kaj legiomajorojn de la Nacigvardio. La aliaj oficiroj estis komence elektitaj tra elektoj en kiuj ĉiuj naciaj gardistoj voĉdonis por teni postenon por periodo de kvar jaroj, sed tiu formulo estis modifita post la leĝigo de la Kroma Akto de 1834, estante anstataŭigita per provincaj nomumoj, proponoj de la municipa. kameroj kaj, poste, per indikoj de la komandantoj de la korpuso. Tiel, oni serĉis modelon, kiu favoris la civitanan partoprenon, kiel okazis en la Franca Nacigvardio, kiu inspiris la brazilan.
LEĜO DE LA 18-A DE AŬGUSTO 1831
'''Arto. 3-a''' La Nacia Gvardio estos organizita en la tuta Imperio per Municipoj.
Ununura alineo. En Municipoj, tamen, en kiuj la nombro da Nacigvardioj aligitaj ne sukcesas formi Kompanion aŭ Batalionon, la Registaro kaj la Prezidantoj, en Konsilio, povas aranĝi ke iliaj Nacigvardioj estu kunvenigitaj kun tiuj de alia aŭ aliaj municipoj por formi Kompanion aŭ Batalionon.
(. . . )
Ununura alineo. Kiam ili kunvenas tute aŭ parte, en lokoj, kie la Ministro de Justeco aŭ la Prezidanto de la Provinco ne loĝas, ili estos subigitaj al la Paca Justeco, kiu estas plej maljuna en aĝo. Krom la kazo, en kiu ili estas ordonitaj de la kompetenta Civila Aŭtoritato plenumi aktivan militservon sub armea aŭtoritato, en kiu kazo ili estos subigitaj al ĝi.
'''Arto. 33.''' En la kazo antaŭvidita en art. 3-a, kun du aŭ pli da Municipoj devante konkuri por la formado de Firmao aŭ Bataliono, la Registaro kaj la Prezidantoj determinos kiu Ĉambro faros la organizon kaj distribuon kiu estis preskribita de ili.
Leĝo n-ro 602 de la 19-a de septembro 1850
'''Arto. La 1-a''' Leĝo n-ro 602 de la 19-a de septembro 1850 estos efektivigita kun la sekvaj ŝanĝoj:
§ 1 La Nacia Gvardio povas esti vokita en servon nur en kazoj de eksterlanda milito, ribelo, ribelo aŭ ribelo.
§ 2 En la menciitaj kazoj, la registaro dekretos, konforme al la Leĝo n-ro 602 de la 19-a de septembro 1850 kaj tiel longe kiel necese, la ordinaran servon, de taĉmento aŭ de disigitaj korpoj, laŭ la cirkonstancoj postulas, donante konton. de lia akto al la Leĝdona Asembleo.
(. . . )
§ 8º Ne estos pli ol unu Supera Komando en ĉiu Komarko, nek kreiĝos pli ol unu bataliono de aktivaj servoj en Municipoj kie ne pli ol ok kompanioj de naciaj gvardio estas organizitaj kun la forto de 100 soldatoj por la kavalerio kaj 150. por la infanterio.
Leĝo n-ro 2395 de la 10-a de septembro 1873
En 1873, post la venko de la Imperio en la Paragvaja Milito kaj la grava partopreno kaj agado de la Nacigvardio, la Armeo opiniis taŭga redukti sian gradon de aŭtonomio, kiun ĝi vidis kiel minaco al la Imperia Armeo, metante ĝin sub. disciplino kaj jurisdikcio, per Artikolo 40 de Leĝo n-ro 2395 de la 10-a de septembro 1873:
LEĜO N-ro 2395 DE LA 10-A DE SEPTEMBRE 1873 — '''Arto. 40.''' En dekroĉitaj trupoj, Oficiroj, Neplenaĝuloj kaj Gardistoj estas kondiĉigitaj de la disciplino kaj puno establita por la Armeo.
Leĝo n-ro 23 de la 30-a de oktobro 1891
Kun la apero de la Respubliko, la Nacia Gvardio estis transdonita en 1891 al la Ministerio de Justeco kaj Internaj Aferoj, konforme al Artikolo 4 de Leĝo N-ro 23/1891.
LEĜO N-ro 23 DE LA 30-A DE OKTOBRO 1891
'''Arto. 4''' La Justicministerio kaj Internaj Aferoj respondecas pri:
(. . . )
c) la Nacia Gvardio en la Federacia Distrikto kaj en la Ŝtatoj ;
Dekreto n-ro 13.040 de la 29-a de majo 1918
En la lasta jaro de sia mandato, prezidanto Wenceslau Braz, la 29-an de majo 1918, proklamis la Dekreton n-ro 13.040 de la 29-a de majo 1918, kiu konsideras la Nacigvardion kaj ĝian rezervon kiel la 2-an linion de la brazila armeo, subigita al la Army Brazileiro kaj, sekve, estanta dissolvita laŭ artikolo 22 de koncerna Dekreto. DEKRETO n-ro 10.040 DE LA 29-A DE MAJO 1918
'''Arto. 22.''' La unuoj, komandoj kaj servoj kiuj nuntempe formas la Nacigvardio estas dissolvitaj.
Respublika Periodo
Post la fino de monarhio en Brazilo en 1889, komencis periodo de internaj militoj. Terposedantoj fariĝis senjoroj de vilaĝoj kaj urboj, post 1890. Prudente de Morais, la tria brazila prezidento, kreis politiko por pacigo de la lando. Subŝtatestroj estis ĉiam lokaj senjoroj kaj terposedantoj apogita de koloneloj de subŝtato. Ĉiu kolonoloj rajtis havigi privatan armeon, kiuj teorie estis batalionoj de Nacia Gvardio.
En tiu tempo, estis du tipoj de privatmilitistoj pagitaj de koloneloj: la Jagunços (/ĵagunsoz/), kiuj luktis pro fideleco al sia sinjoro; kaj la Cangaceiros (/kangaseiroz/) kiuj luktis laŭpage, sed ankaŭ disrabis vilaĝojn propavole. La plej famaj el ili estis Lampião, kiu ankaŭ ricevis la postenon "kapitano de Nacia Gvardio", por kontraŭbatali komunisman ribelon en 1920-jardeko.
Post la puĉo de Nova Ŝtato, Getúlio Vargas kuncentrigis la povon kaj malpermesis privatajn armeojn kaj fine estingis la "Nacian Gvardion".
Ŝtata Universitato de Piaŭio
La Ŝtata Universitato de Piaŭio, Universidade Estadual do Piauí) estas publika senpaga universitato, kiu funkcias en la brazila subŝtato Piaŭio kaj ofertas 32 kursojn. Ĝia sidejo estas en Teresina, sed ĝi havas kampusojn ankaŭ en multaj aliaj urboj: Parnaíba, Esperantina, Piracuruca, Barras, Piripiri, União, Pedro II, José de Freitas, Campo Maior, Altos, Catelo do Piauí, Água Branca, Palmeirais, Elesbão Veloso, Amarante, Valença, Floriano, Pio IX, Picos, Oeiras, Fronteiras, Alegrete, Uruçuí, Jaicós, Simões, Simplício Mendes, Canto do Buriti, Paulistana, Colônia do Gurguéia, São João do Piauí, Santa Filomena, São Raimundo Nonato, Bom Jesus, Anísio de Abreu, Rendenção do Gurguéia, Gilbués, Parnaguá, Curimatá, Avelino Lopes kaj Correntes.
Saint-Seurin-de-Bourg
Saint-Seurin-de-Bourg - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Seurin de Borg - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
James Miller
James Miller (naskiĝinta la 18-an de decembro 1968 en Haverfordwest, Pembrokeshire, Kimrio - pafmortigita dum realigado de dokumenta filmo la 2-an de majo 2003 en Rafah, Gaza Sektoro) estis sendependa brita ĵurnalisto kaj produktoro.
Cirkonstancoj de lia morto
Laŭ brita enketo, James Miller, kiu surhavis kuglorezistan veŝton kun grandaj literoj « TV », estis intence mortigita en Rafah far israela soldato dum li faris dokumentan filmon titolitan « Morto en Gaza ».
Brita ĵurnalisto sin identiganta, kiel "Dan" deklaris ke « James Miller kaj aliaj du ĵurnalistoj svingis blankan flagon samtempe filmante ». « Ni estis plene videblaj por la trupoj, kun blanka flago kaj vestaĵoj markitaj per « presse » (reportero), tamen ili ekpafis, trafante James Miller », siaflanke raportis Abdel-Rahman Abdullah, sendependa palestina ĵurnalisto, kiu troviĝis surloke.
Tamen, en marto 2005, la israela armeo, fine de 18 monatoj da enketado, decidis ne kulpigi, pruvomanke, la leŭtenanton suspektitan pri respondeco de la mortigo.
James Miller estis patro de dujara knabo kaj kvinmonata knabino.
Morto en Gaza
La dokumenta filmo de James Miller, titolita « Morto en Gaza », ricevis plurajn premiojn, el kiuj tri Emmy Awards en Usono en septembro 2005, kaj tiu de la filmfestivalo pri la Homrajtoj « One World 2005 » en Prago en majo 2005.
Pif la hundo
Pif la Hundo estas bildstria hundo kreita en 1945 fare de José Cabrero Arnal por la franca taggazeto L'Humanité kaj la porinfana semajngazeto Vaillant.
La bildrakonto aperis unuafoje la 28-an de marto 1948 en nigra-blanka strio da tri aŭ kvar bildoj en L'Humanité kaj la semajna gazeto L'Humanité-Dimanche.
Li (ĉar li estas homsimila) kaj lia plej bona malamiko, la kato Herkulo evoluas en proleta familio komponiĝante de la patro Tonton (Oĉjo), la patrino Tata (Onjo) kaj la bubo Doudou (prononcu [Dudu]).
En 1952, liaj aventuroj aperas kolore en Vaillant (li aspektas bruna kun flava ventro) en pli longaj epizodoj. Li iĝas tiel famkonata, ke la ĵurnalo, en 1965 prenos nomon "Vaillant, le journal de Pif" (la ĵurnalo de Pif) kaj poste "Pif Gadget" en 1969.
En 1958 (en la numero 685 de Vaillant) aperas Pifu, filo de Pif, fama pro sia vortprovizo: (Glop! Neglop!)
Yves Klein
Yves KLEIN (naskiĝis la en Nico, mortis la  en Parizo) estas franca artisto kaj estas konsiderita kiel grava persono dum la periodo de nova dadaismo post la dua mondmilito.
Pif la hundo
En la fino de la 1960-aj jaroj, José Cabrero Arnal lasas la serion al aliaj desegnantoj, inter kiuj Roger Mas kiu iĝas lia ĉefa posteulo.
Yves Klein
Ĉampiono de ĵudo, filo de familio de pentristoj, li estas fama franca pentristo en la tuta mondo por sia tute blua pentraĵo. Ĝi skandalis sed ankaŭ estis revolucio.
Pif la hundo
En 1989 animata televida serio "Pif kaj Herkulo" estas eltirata el la bildverko.
Yves Klein
Infaneco
Klein naskiĝis en la geava hejmo, strato Verdi, en Nico, en la franca departemento Alpes-Maritimes. Liaj gepatroj, Fred Klein, holanda el Indonezio, kaj Marie Raymond, ambaŭ estis pentristoj.
Yves Klein sekvis siajn gepatrojn en iliaj diversaj hejmoj. La familio vivis en Parizo sed ĉiusomere ĝi restadis en Cagnes-sur-Mer kie loĝis Rose Raymond, la fratino de Marie Raymond. Senhalte ĉirkaŭita, helpita de sia onklino, Yves laŭdis sin per granda korinklino. Ekde la somero de 1939 ĝis 1943, la familio loĝis en Cagnes-sur-Mer, tiam neokupita zono.
Li ne elektis tuj artistan karieron. Ekde 1942 ĝis 1946, Klein studis en la franca lernejo pri komerca ŝiparo École Nationale de la Marine Marchande kaj en la franca lernejo pri orientaj lingvoj École Nationale des Langues Orientales.
Ekde 1947, li interesiĝis pri ĵudo kaj ekpraktikis ĝin en la klubo de la polico de Nico. Tiam dum la lernado de ĵudo, li amikiĝis kun Arman Fernandez kaj Claude Pascal kaj komencis pentri. Kunigitaj de la sama emo por la korpa ekzercado, li deziregas la aventuron de la vojaĝo, de la kreado, de la sprito.
En 1947, li komponis lian unuan unutonan simfonion, muzikan komponaĵon kun unu tona, sekvata de longa silento, kiu estas la sona samideo de la unukoloraĵo pentre. Je la sama jaro, li malkovris la mistikan skolon de Rozkruco, kiun li studis dum kvar-kvin jaroj. La instruado de la esotera rozkruca ordeno, al kiu li aliĝis, kaj la lego de Gaston Bachelard formis la bazojn de lia penso kiu estis la fonto de liaj verkoj. La unukoloraĵoj, kiun li pentris, ekdevenas por li kultaj objektoj. Liaj unuaj pentraj provoj sur pentrita kartono datiĝas je 1948.
Vojaĝoj
Depost 1948 ĝis 1952, li vojaĝis tra Italio, Britio, Hispanio kaj Japanio.
Dum la somero de 1948, li vizitis Italion (Ĝenevo, Portofino, Pizo, Romo, Capri, Napolo, ktp). En novembro de 1948, li foriras dum dek unu monatoj por la milita servado en Germanio.
Je la fino de 1949, Claude Pascal kaj Yves Klein instaliĝis provizore en Londono kie ili daŭris iliajn ĵudajn agadojn. Yves trovis dungon ĉe la enframigisto Robert Savage, kiu pretigis la ekspozicion de Fred Klein en Londono en 1946. Je tiu epoko, Yves kreis kelkajn unukoloraĵojn sur papero kaj sur kartono uzante paŝtelon kaj gouache. La restado ĉe Savage estis por li instruado pri rigoro. Yves praktikis la origon per orajn foliojn. Inspiriĝante el ĉielo, en 1949 li volis pentri senfinan koloro-spacon: la « mondo de la pura koloro ».
La, Yves Klein kaj Claude Pascal forlasis Londonon por iri Irlanden kie ili instaliĝis ĝis la fino de aŭgusto, en la ĉevala klubo Jockey Hall. Klein skribis siajn agadojn kaj pensadojn pri pentraĵo en taglibro.
La, Yves Klein eniras Hispanion, en Madrido por studi la hispanan. Unue, Claude Pascal kaj Yves volis vojaĝi ĉirkaŭ la mondo sed sanaj problemoj antaŭhaltigis la starton de Pascal. En Hispanio, aliĝita en ĵuda klubo, Klein anstataŭis instruiston kaj ekde tiu momento li plenumis tiun rolon ofte. Li konatiĝis ege je la direktoro de la lernejo Fernando Franco de Sarabia, kies la patro estas eldonentrepreno.
Reveno en Francio
En 1955, Klein instaliĝis en Parizo.
Li esperis direkti la francan federacion de ĵudo sed li malsukcesis esti kredebla en la ĵuda profesio. Je sia reiro el Japanio, en septembro de 1955, li malfermas en la 104-a de la strato boulevard de Clichy lernejon de ĵudo. Li ornamis tiun ĉambron per unukoloraĵojn. Li devis fermi ĝin lan sekvan jaron pro financaj kialoj.
Lia renkontiĝo kun Pierre Restany dum liaj unuaj ekspozicioj permesis lin pliigi lian artistan karieron. Efektive, ekde 1955, pli precize la, li faris unusolan spektaklon en la fraŭla klubo (Club des Solitaires) en Parizo kaj tie li ekspozicias kelkajn unukoloraĵojn laŭ diversaj koloroj (oranĝkolore, verde, ruĝe, flave, blue, rozkolore) titolitajn « Yves, peintures ». Por eviti iujn ajn personaĵon kaj skribon de desegnoj, tabeloj estas pentritaj per rulo.
Ĉirkaŭ 1956, li elpensis lian faman formulon de la hela mara bluo kiun li nomis IKB, « International Klein Blue ». Liajn unuajn IKB-unukoloraĵojn li ekzpoziciis en 1957. Tiuj verkoj ekis lian bluan epokon. Por kontrakto kun la germana operejo de Gelsenkirchen, li laboris unufoje en 1957-1958 kun spongoj tinkturitaj de bluo por liaj muraj pentraĵoj. Li faris ses grandegajn verkojn por tiu operejo. Poste li kreis spongajn reliefojn kaj spongajn skulptojn.
En 1958, li pentris blanke la murojn de la pariza galerio Iris Clert kaj lumigis ilin per blueta lumo por la « ekspozicio de la malpleno ». Li petis permeson por lumigi la obeliskon sur la Placo de la Konkordo. Bedaŭrinde tio estis rifuzita lastmomente. La celo estis montri ke arto troviĝas ekstere! Li hejmigis la 14-an de la straton Campagne-Première.
En 1960, la formulon de lia bluo patentis li kun la nomo de IKB.
La, Yves Klein edzinigas Rotraut Uecker en la preĝejo Sankta-Nikolao el Kampoj en Parizo. Klein ekas muldojn de siaj amikoj Arman, Raysse kaj Pascal. En 1962, li iris en Cannes por vidi filmon pri liaj verkoj dum la festivalo. Sed la reĝisoro, kiu ne komprenis lian demarŝon, enscenigis lian verkon groteske. Mokita dum li atendis apoteozon, li malbonfartis elirante el la ĉambro.
Klein mortis en sia hejmo, 14-a, strato Campagne-Première en Parizo, pro miokardia infarkto la je la 18-a horo, 34-jaraĝa, iom da tempo antaŭ la nasko de lia filo.
Verkoj
...(kompletenda listo)...
Unukoloraj verkoj
Multe da liaj fruaj pentraĵoj estis unukoloraj kaj diverskolore. En la fino de la 1950-aj jaroj, la unukolora verkok estis preskaŭ nur per malhela bluo kion li patentis kiel International Klein Blue (Internacia Bluo de Klein) (IKB, =PB29, =CI 77007), tamen la koloro neniam estis produktita komerce.
Tiom ol en kutimaj pentraĵoj, en nombraj verkoj, Klein uzis nudajn pozistinojn kovritajn de pentra bluo trenintajn tra aŭ metitajn sur kanvaso por krei la bildon, la pozistinoj estas kiel vivantaj brosoj. Tiun specion de verko li nomis Anthropométrie. Aliaj pentraĵoj laŭ tiu metodo de produktado enhavas memorojn de pluvo kiujn Klein faris ĉirkaŭstirante sub la pluvo je 130 kilometroj po horo kun kanvaso ligitaj sur la tegmento de lia aŭtomobilo, kaj kanvasoj kun desino de fulgo kreita brulante la kanvason per gazbruliloj.
Klein kaj Arman estis amikoj kaj senfine unu kun la alia por krei, ambaŭ en la artista movo Nouveaux Réalistes. Ambaŭ el Nico, ili laboris kune ekde pluraj dekjaroj kaj Arman jam nomis unu el liajn filon laŭ la nomo de Yves Klein. Kelkatempe, la kreo de tiuj pentraĵoj estis montrita.
Evento en 1960, ekzemple,
Indiferentaj verkoj
Pri alia agado kiu famiĝis kiel verko de Yves Klein, li donis kaj provis vendi malplenajn spacojn en la urbo kontraŭ oro. Li volis ke liaj aĉetantoj spertis la malplenon aĉetante malplenan spacon. Por kompensi la "naturan ordon" kiun li malekvilibrigis komercante malplenan spacon, kiu poste ne plu estis "malplena", Klein forĵetis la oron en la rivero Sejno.
Aeraj verkoj
Klein estis ankaŭ fama kiel fotisto, Saut dans le vide (Salto malplenen), kiu vidigis lin saltante ekde muro, kun armoj elstreĉitaj, al la trotuaro. Klein uzis la foton kiel indico de lian ofte menciitaj senhelpe lunan vojaĝadon. Efektive, "Saut dans le vide" estis eldonita kiel parto de pamfleto fare de Klein (la "artisto kosma") kondamnanta Nasa-ajn proprajn lunajn ekspediciojn kiel orgojlo kaj senprudenteco. La laboro de Klein temis pri la koncepto influita de Zen kiun li provis difini kiel la Malpleno. Ma Malpleno de Klein estas stato simila al Nirvana kiu estis malpleno de mondaj influoj ; neŭtrala zono kie oni estas inspirita por atenti iujn proprajn sentemojn, kaj "realaĵo" kontraste kun "reprezentado".
Filatelo
Omaĝe de Klein, poŝtmarko reproduktante unu el liajn verkoj, Anthropométrie de l'époque bleue, estis eldonita de la franca poŝto en 1989 (valoro de 5 FF).
Eksteraj ligiloj
Pri liaj artistaj gepatroj :
Pri lia edzino Rotraut :
Casas de Guijarro
Casas de Guijarro [KAsas de giĤAro] (Domoj de G.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas guijarreño [giĥaREnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 112 loĝantoj kaj la denseco estas de 13,66 loĝ/km².
Situo
Casas de Guijarro estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 740 m super marnivelo; je 114 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 8,20 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°20′45″N 2°09′51″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 112, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Casas de Guijarro, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Casas de Guijarro kie oni falis al la nunaj 112.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
1232 Cortusa
1232 Kortuzo estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la floro Cortusa, (el la familio de la Primolacoj).
(14657) 1998 YU27
(14657) 1998 YU27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Kirchberg am Wagram
Kirchberg am Wagram estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, troveblas norde de la rivero Danubo kaj apartenas al la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ĉe la suda rando de la vilaĝo fluas la rivero Danubo.
Malgraŭ la urbo kondukas rapidvojo S5 - de Stockerau al Krems an der Donau.
Fabriĉnaja (stacio)
Fabriĉnaja (Фабричная) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ramenskoje.
Sampaio (Tokantinso)
Sampaio estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.864 loĝantojn en 2010.
Ipaussu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Novogirejevo (stacio de Moskva metroo)
Novogirejevo (Новогиреево) estas stacio de la Metroo de Moskvo en Kalininsko-Solncevskaja linio, ĝi situas inter stacioj ' kaj ', en orienta parto de Moskvo (distrikto Novogirejevo). Ĝi lokiĝas sub Verda avenuo ĉe ĝia kruciĝo kun Svobodnij avenuo. Ĝia profundo estas 9 metroj. Arkitekturistoj estas R.Pogrebnoj kun helpo de V.Pluĥin. Inĝenieroj-konstruistoj estas T.Ĵarova, A.Jurlov.
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn, en ĉiu fino de kajo troviĝas subtera vestiblo kun elirejoj al Verda avenuo.
Dum periodo 1979 - 2012 (ĝis malfermo de stacio ) "Novogirejevo" estis fina stacio de sia linio.
La stacio estas malfermita por pasaĝeroj ĉiutage dum 5:25 — 1:00.
Nomo
La stacio ricevis sian nomon de distrikto Novogirejevo al kiu ĝi apartenas.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " — Novogirejevo".
Dekoro
Sur la stacio estas du serioj po 26 kolonoj dekoritaj per hela marmoro kaj diverskolora friso kun enhavo laŭ la temo de apudmoskva naturo (aŭtoro estas A.Kuznecov). Muroj super trakoj estas el hela marmoro supre kaj griza-blua marmoro malsupre, sur ili ankaŭ estas multkolora friso.
Planko de la stacio estas kovrita de ruĝa kaj bruna granito, strioj el blanka marmoro dividas ĝin je kvadratoj. Lumiloj estas kaŝitaj en plafono.
En rusa literaturo
La stacio menciitas en romano de Sergej Kuznecov "Marmora paradizo" (ruse "Мраморный рай" ), en kiu nemultaj survivintaj homoj post nuklea milito vivas en metroo.
Sumatra ardeo
La Sumatra ardeo, Ardea sumatrana, estas vadbirdo de la familio de ardeoj nome Ardeedoj, kiu estas de loĝantaj birdoj el sudorienta Azio al Novgvineo kaj Aŭstralio. Ties habitatoj estas ĉefe marbordaj kiaj insuloj, koralrifoj, mangrovejoj, grandaj riveroj. Tamen foje ili povas troviĝanti interne ĉe neprofundaj akvejoj.
Ĝi manĝas en neprofunda akvo, kie ĝi harpunas fiŝojn per sia longa, akrapinta beko. Ĝi atendas gvate senmova predon, aŭ malrapide gvatosekvas sian viktimon.
Aspekto
La Sumatra ardeo estas granda birdo, tipe stare 114–115 cm alta kaj peza ĝis 2.6 kg.
Ĝi estas pli granda ol la Purpura ardeo, al kiu ĝi similas laŭ aspekto, kvankam ĝi estas pli granda kaj pli malhela. La plumaro estas tre malhelgriza supre. Estas la kutimaj nukoplumoj. Kontrastas kun malhela plumaro blankaj plumoj pendantaj el kolo kaj brustaj flankoj. Dumfluge, ĝi havas uniforme malhelgrizajn subflugilojn. La irisoj estas flavaj kiel ĉe multaj aliaj ardeoj.
La flugmaniero estas malrapida, havante sian kolon kuntiritan. Tio estas karaktero de ardeoj kaj botaŭroj, kaj distingas ilin el cikonioj, gruoj kaj plataleoj, kiuj etendas siajn kolojn.
Disvastigata tra sia granda teritorio, la Sumatra ardeo estis pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Anatomio
Anatomio aŭ korposcienco estas la subfako de biologio, kiu studas la strukturon kaj organizadon de vivantaj korpoj, nome organismoj, kaj de ties partoj (sistemoj, membroj, organoj, histoj k.t.p.). Ĉefaj subfakoj de anatomio estas kompara anatomio kaj homa anatomio.
Anatomio estas ege ligita al embriologio, kompara anatomio, evoluisma biologio, kaj filogenetiko, ĉar tiuj estas la procezoj per kiuj anatomio estas generata je tujaj (embriologio) kaj longaj (evolucio) temposkaloj. Homa anatomio estas unu el la bazaj esencaj sciencoj de medicino.
La fako anatomio estas dividata en makroskopa kaj mikroskopa anatomioj. Makroskopa anatomio estas la ekzameno de la korpopartoj de animalo uzante senhelpan vidkapablon. Tiu inkludas ankaŭ la branĉon de supraĵa anatomio. Mikroskopa anatomio uzas ankaŭ optikajn instrumentojn en la studo de histoj de variaj strukturoj, konata kiel histologio, kaj ankaŭ en la studo de ĉeloj.
La historio de anatomio estas karakterizata de progresa kompreno de la funkcioj de la organoj kaj strukturoj de la homa korpo. Metodoj estis rimarkinde plibonigataj, antaŭenirante el la ekzamenigo de animaloj pere de dissekco de kadavroj al medicina bildigo pere de teknikoj kiaj Ikso-radioj, ultrasonoj, kaj magneta resonanca bildigo en la 20a jarcento (vidu artikolojn pri Radiografio kaj Sonografio).
Anatomio kaj fiziologio, kiuj studas (respektive) la strukturon kaj funkcion de organismoj kaj ties partoj, faras naturan paro de rilataj fakoj, kaj ili estas ofte studataj kune.
Difino
Derivite el la greka ἀνατέμνω anatemnō "mi fortranĉas" el ἀνά ana "super", kaj τέμνω temnō "mi tranĉas", anatomio estas la scienca studo de la strukturo de organismoj kiaj ties sistemoj, organoj kaj histoj. Ĝi inkludas la aspekton kaj situacion de variaj partoj, la materialoj el kiuj ili estas komponitaj, ties lokoj kaj ties rilatoj kun aliaj partoj. Anatomio estas tre distinga el fiziologio kaj biokemio, kiuj traktas respektive kun la funkcioj de tiuj partoj kaj kun la koncernaj kemiaj procezoj. Por ekzemplo, anatomiisto okupiĝas pri la formo, grando, sinteno, strukturo, sangohaviĝo kaj nervofunkciado de organo kia la hepato; dum fiziologo estas interesata en la produktado de galo, la rolo de la hepato en manĝado kaj la regulado de korpaj funkcioj.
La fako anatomio povas esti subdividata en nombraj branĉoj kiaj makroskopa kaj mikroskopa anatomioj. Makroskopa anatomio estas la studo de strukturoj sufiĉe grandaj por esti vidataj pere de nuda okulo, kaj ĝi inkludas ankaŭ supraĵan aŭ surfacan anatomion, nome studo pere de rigardo al la eksteraj trajtoj de la korpo. Mikroskopa anatomio estas la studo de strukturoj je mikroskopa skalo, kiaj histologio (nome studo de histoj), kaj embriologio (nome studo de organismo en sia nematura kondiĉo).