cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arroyomolinos (Cáceres)
La loĝantoj nomiĝas molineros. La censita populacio en 2007 estis de 977 loĝantoj.
Situo
Arroyomolinos estas situa en la centra parto de Ekstremaduro kaj plej suda parto de la provinco de Cáceres en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 400 m; je 50 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 115 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Ĝi estis fondita en 1228 de la reĝo Alfonso la 9-a de Leono, sed ties teroj estis loĝtaj ekde la neolitiko. Jam en tempoj de la romianoj oni konstruis la muelejojn kiuj nomigas la vilaĝon. Anlaŭ la araboj konstruis tiun tipon de muelejoj.
La 28an de oktobro de 1811 okazis la plej grava evento en la historio de Arroyomolinos. Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo en Arroyomolinos okazis unu de la plej gravaj venkoj sur la franca armeo. La batalo estis konata kiel Batalo de Arroyo de los Molinos kaj ankaŭ kiel la Surprizo de Arroyomolinos. En tiu alianca britia-hispania-portugala armeo, sub la ordonoj de la Generalo Hill, venkis la francajn trupojn de la Generalo Girard.
Demografia evoluo
Fonto: INE
Preĝejo de Nuestra Señora de la Consolación
Estas la monumento plej grava de la vilaĝo. La unua ekkonstruo estas de la 16a jarcento, sed ĝi estis finita dum la 17a jarcento. Organizita interne en unusola navo de kvar eroj kun volbo kaj poligona kupolo. Ĉe la flankoj de la templo estas du pordegoj, el kiuj la norda estas elstara montro de elementoj de gotiko kaj renesancaj. Estas riĉega tombo de stilo plateresko.
Ermitejo de Sankta Sebastiano
Tiu ermitejo havas unusolan navon de tri eroj. La altaro estas konkoforma, kaj inter aliaj skulptaĵoj elstaras tiu de San Sebastiano, dokumentita kiel verko de la skulptisto de la renesanco de Sevilo Roque Balduque, de flandra deveno (?-1561). LA pordo estas de stilo gotiko, ornamita de doveloj. La konstruaĵo estas protektita de abutmentoj.
1638
1638 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1638 post Kristo okazis, interalie:
Hispana (bita kolekto)
Hispana estas projekto de la Ministerio pri Kulturo de Hispanio kies celo estas kunigi la bitkolektojn de hispanaj arkivoj, bibliotekoj kaj museoj, inter aliaj, de la aŭtonomaj komunumoj kaj la hispanaj universitatoj. Ĝi estas cifereca biblioteko, do kolektejo de bitaj rimedoj kaj la punkto de komuna aliro al la ciferecaj objektoj de la institucioj de la hispana memoro, precipe bibliotekoj, muzeoj kaj arkivoj, kaj plenumas en rilato al la hispanaj bitarkivoj analogajn funkciojn al tiuj de Europeana en rilato al tiuj de Eŭropa Unio.
Partoprenas en Hispana ĉiuj hispanaj institucioj kiuj posedas ciferecajn kolektojn laŭ tiu iniciato. Tiel la malsamaj publikaj administradoj kiel fondumoj kaj neregistaraj organizoj estas provizantaj de datumoj de Hispana.
Ĝi enhavas multajn arkivojn en Esperanto danke al interkonsento kun Bitoteko de Hispana Esperanto-Federacio.
Aŭgustenaninoj de Neuss
La Aŭgustenaninoj de Neuss (Neusser Augustinerinnen), mizerikordaj fratinoj vivantaj laŭ la regulo de Sankta Aŭgusteno, estas katolika kongregacio aktivaj ĉefe en la malsanuleja flegado. Ilia ĉefa domo troviĝas en la germana urbo Neuss, ilia fondintino estis Johanna Etienne.
19-a jarcento
En la 27.1.1844 du cellitaninoj de Düsseldorf setlis en la strato Brückstraße en Neuss por transpreni la surlokan hospitalon. Unu el la kongregacianinoj estis Johanna Etienne. La novfondo fariĝis laŭ la volo de la civitanoj de Neuss. En la 7.8.1844 ŝi eksordenaniniĝis kaj ricevis en la 18.12. la permeson de la reĝa registraro je nova fondo; favoro de la kolonja ĉefepiskopo Johannes von Geissel sekvis en la 25.1. Post la agnosko far la urbo fratino Johanna tute forlasis la ejojn en Düsseldorf, dume ŝia eksa kunfratino Franziska tien ĉi reiris.
Ĉar Johanna nur en 1848 rajtis akcepti la unuajn tri novicinojn venis nur kelkaj aspirantinoj. Sed poste la komunumo ja kreskis. En 1849 ili estis jam naŭ. Post kiam la urba konsilio aprobis la statutojn venis aproboj ĉefepiskopa kaj registara kaj estis en la 21.6. La tagon de la Kandelfesto 1853 la unuaj fratinoj faris la voton sanktan. La fratinoj aĉetis en aprilo 1858 propran domon (Gütchen) kie ili starigis la Monakinejon Sankta Jozefo, kio estis ĝis 1923 la ĉefa domo de la kongregacio. Post kiam la priorino Maria Benrath de la filio de la cellitaninoj de Viersen jam ekkontaktis Johanna Etienne en 1857, ili kunfandiĝis en 1860. Ekde 1863 venis aliaj novaj fondoj, multaj proksime de Neuss sed kelkaj ankaŭ en Belgio kaj en Nederlando. En 1866 la malnova kongregacio havis jam 32 fratinojn. Laŭ rigidaj leĝoj en 1875 dum la t.n. Kulturbatalo fariĝis kontrolvizitoj kaj la alilokigo de fratinoj malpermesitis. Takseblis akto de protesto de la urba administracio kontraŭ la registaro berlina kiam la urbestrejanoj alvokis je mondonacoj por la malriĉuloj okaze de la ora jubileo de la faro de la sanktaj promesoj fare de Johanna Etienne. La ordenfondintino mortis en 1881 kaj entombigitis post funebra marŝo tombejen kiun partoprenis multaj uloj.
20-a jarcento
La sekvantajn jarojn kreskis la nombro de la fratinoj ĝis 259 fratinoj en la Diocezo de Kolonjo en 1901. En 1911 ŝanĝiĝis la fondita hospitalo de sur la strato Brückstraße kontraŭ ejo en la strato Preußenstraße. En 1923 instalitis en la iama Vilao Leuchtenburg la monakejo Immaculata, kiu fariĝis en la 15.7.1927 la ĉefa ejo. En 1928 la ordeno aliĝis al la komunumo de la Aŭgustenanoj, en 1929 transloĝiĝis la novicinoj en la novan ĉefan ejon. Tamen iĝis daŭre la vestadoj en al kapelo de la Jozefo-monakejo ĉar la ankoraŭ provizora kapelo de la nova ĉefa ejo apenaŭ taŭgis (finfarado nur en 1935). En la 1.4.1938 la fratinoj devis forlasi la urban malsanulejon, du jarojn poste diritis al la fratinoj ke 30 procentoj de la posedaĵoj cedendus al Wehrmacht.
La unuaj bombardoj de la Aliancanoj de la 13.5.1940 venigis multajn homojn hospitalen. La ĉefa kongregaciejo jam ekde la jarkomenco pleniĝis per pacientoj kaj en la aleksiana monakejo de Neuss la fratinoj devis zorgadi ekde pri 1942 en la infekcia sekcio (127 litoj) kaj krome en la sekcio pri interna medicino (60 litoj). Pro manko de novaj fratinoj la nombro de ili malkreskis je 720 kaj iĝis malabundo da personaranoj kapablaj. Post kiam la nazioj en la kadro de la devizaj procesoj en 1941 postulis kontrolon de la financaj libroj de la kongregacio okazis en 1944 postuloj financaj, kiuj minacis ruinon.
Nuntempo
Post la Dua mondmilito komenciĝis grandstilaj rekonstruoj: tamen la kongregacio ne plu sukcesis atingi la malnovan gloron. Ĝis 1966 la nombro malplimultiĝis je 556 kaj multaj konventoj fermitis. Tamen estiĝis en Burundo nova misiejo en la 1960-aj jaroj - kiu hodiaŭ ne plu funkcias. En 2001 apartenis al la kongregacio 112 fratinoj en naŭ lokoj. En 2004 naskiĝis la fondaĵo Cor Unum - Bewahrung des Erbes/konservo de la heredaĵoj.
Luang Namtha
Luang Namtha estas urbo en la nordokcidento de Laoso, ĉefurbo de la provinco Luang Namtha. Ĝia loĝantaro konsistas el etnanoj de ĉirkaŭaj vilaĝoj, kelkaj "laosanoj" kaj forta ĉina komunumo el ĵusa ekloĝado.
Gotthold Ephraim Lessing
La granda reprezentanto de la raciismo verkis komediojn kaj tragediojn, poemojn, fablojn kaj rakontojn. Liaj idealoj estis humaneco, libereco kaj toleremo. Li kontraŭis antaŭjuĝojn kaj la kuratorecon de la eklezio kaj la nobelaro.
NGC 2411
NGC 2411 (aliaj indikoj — UGC 3914, MCG 3-20-5, ZWG 87.13, PGC 21315) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jérémy Ménez
estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Longjumeau, do nun estas -jara.
De 2010 ĝis 2013 li estis membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "14".
Gotthold Ephraim Lessing
Vivo
Lessing iris al Berlino kaj magistriĝis laŭ petoj de la patro en 1751 en Wittenberg. En 1753 li denove estis en Berlino por esti kun Friedrich Nicolai, Moses Mendelssohn kaj Karl Wilhelm Ramler. Kun Nicolai li komencis eldonon de "Bibliothek der schönen Wissenschaften" kaj verkis la fabelojn kaj Philotas. Li amasigis monajn ŝuldojn. En 1760 li iĝis akademiano se diris tuj al Vroclavo kiel sekretaio de generalo Tauenzien. Tie li verkis Minna von Barnhelm kaj plibonigis la verkon Laokoon. Tiu ĉi verko aperis en 1766 en Berlino, kien Lessing intertempe estis reveninta. La Sepjara milito faris de Hamburgo centro de germanlingva teatro. Tien Lessing vokitis en 1767 por gvidi la teatrejon urban ĉe paralela verkado porteatreja. Li volis helpe kritiki la aktorojn kaj plibonigi dramaturgion, tamen li ĝojis pri nova posteno ekde 1769 en Wolfenbüttel en la tiea biblioteko.
Li eldonis Beiträge zur Geschichte der Literatur kaj »Fragmente eines Ungenannten« (Hermann Samuel Reimarus, profesoro hamburga). Tio ekkvereligis lin kun la severa pastroro Götze. Tio estis inspiro por Nathan der Weise. Poste li estis ankoraŭ en Vieno kaj en Italujo kaj geedziĝis.
Graveco
Lessing estis kaj kontraŭo kaj suplemento de Friedrich Gottlieb Klopstock kaj siatempe ne ĉiam de chiuj shatitis. Li havis multajn talentojn kaj profundajn sciojn sur multaj kampoj. Liaj akregaj kritikoj estis ofte spritozaj, lia stilo klarega. Lessing infuis tre per mallongaj eseoj pri teologio, filozofio kaj historio. Ofte ties enhavoj estis pli bonaj ol longaj artikoloj en leksikonoj. Koncerne la artojn li estis pioniro (ofte pli efika ol Johann Joachim Winckelmann), kiel videblas en liaj skribaĵoj Laokoon (1766), Dramaturgie (1767-1768), Antiquarische Briefe (1768). En la dramfarado li sukcese repuŝis la francajn modelojn preferante la dramistojn de al Antikveco kaj Ŝekspiron.
Grandas la diferenco inter la fruaj teatraĵoj (der junge Gelehrte, der Mysogin, die Juden, der Freigeist, der Schatz) kaj la pli malfruaj: per Miß Sara Sampson, ĉe kiu la angla influo senteblas, li enkondukis en 1755 la burĝan tragedion en la literaturo de Germanlingvio. La multe pli bona verko Minna von Barnhelm (por kiu li verkis inter 1763–67) iĝis eĉ nacia popola dramo. Emilia Galotti (1772), klasikaĵo, imititis de Friedrich Schiller. Nathan der Weise (1779) pri toleremodevo interreligia, estas prilaboro rakonto de la Dekamerono. Inter liaj poemoj (Kleinigkeiten 1751) kelkaj (Gestern Brüder könnt ihrs glauben) vere bonegas. Koncerne fabelverkadon li ankaŭ famiĝis, la epigramoj estas mezkvalitaj.
Fonto
Herders Conversations-Lexikon. Freiburg im Breisgau 1855, Band 3, p. 750-752, kio legeblas tie ĉi interrete.
Libro de Mormono (la registraro de Mormono)
La libro de Mormono estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi havas naŭ ĉapitrojn. Laŭ la Libro de Mormono, ĝi estis verkita de Mormono.
Gyula Szilágyi (kemiisto)
Gyula Szilágyi [djula silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Gyula estis hungara kemiisto, profesoro.
Gyula Szilágyi naskiĝis la  en Gyón [djOn] (nuntempa urboparto de Dabas). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Szilágyi frekventis gimnazion en Kecskemét, poste li akiris kemian diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1884. Post la diplomo li laboris jaron en kemia stacio de akademio en Magyaróvár, poste en kemiaj laborejoj. En 1888 li akiris plian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post 2 jaroj li estis nomumita privata profesoro en Universitato József, en 1891 publika eksterordinara profesoro. En 1890 li establis propran firmaon kaj li estis ankaŭ juĝeja eksperto (fakspertulo). Li okupiĝis pri produktado de alkoholoj kaj vinagroj.
Itanhandu
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Baziliko de Sárospatak
Historio
Jam en la 11-a jarcento rotondo konstruiĝis, kie reĝidino Elizabeto de Hungario estis baptita en 1207. Baldaŭe romanika preĝejo, en 1492 impona gotika preĝejo konstruiĝis. Ekde 1526 pro la turkoj la preĝejo iĝis parto de fortikaĵomuroj. En 1737 incendio okazis, la renovigo pretiĝis en 1787. Dum la socialismo oni malkovris kelon (suban preĝejon), sed tie estis nur senvaloraĵoj, kiujn lasis la kruelaj iamaj rabistoj. En 2007 la preĝejo ricevis la rangon Malgranda baziliko.
Itanhandu
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1923.
Cosimo Bartoli
Cosimo Bartoli (1503-1572) estis itala humanisto, filologo, matematikisto, tradukisto, diplomato, samtempulo kaj amiko de la arkitekto Giorgio Vasari kaj helpis lin pretigi lian publikaĵon "Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori" (1568). Apud sia multefaka beletra aktiveco li sin dediĉis al vasta gamo da lernobjektoj, tiaj kiaj termezurado, geometrio, beletro kaj historiografio. Li estas rememorigita pro tradukado kaj disvastigado de la traktadoj el Leone Battista Alberti "De statua" publikigita en 1462 kaj "De architectura" represaĵo de Vitruvio kiu manuskriptis ĝin en la jaro 15 a.K.
Biografio
Cosimo Bartoli estis filo de Matteo Bartoli, lernanto de Francesco Verini kaj havis eklektikan kulturon, li estis studemulo kaj tradukisto de Boecio, Alberti kaj Marsilio Fiĉino. Interalie li prizorgis la postmortan publikaĵon pri la "Historio de Eŭropo" farita de Pierfrancesco Giambullari (1495-1555) (kies kopion li sendis al Mikelanĝelo), krom alia verko de Carlo Lenzoni titolita In difesa della lingua Fiorentina, e di Dante 1556.
Li ankaŭ sin dediĉis al la studoj pri Dante, aplikata matematiko, fajnartoj, muziko kaj arkitekturo. Bartoli ankaŭ estis longatempa amiko de Mikelanĝelo al kiu la unua dediĉis verkon. Li ĉiam laboris serve de la Mediĉoj, inter Romo, Florenco kaj Venecio. Intertempe li plenumis iom da ekleziaj taskoj kaj ĝuis kelkajn bonfarojn. Bartoli estis fondinto kaj membro de la "Akademio de la Humiduloj" fondita en Florenco, en la 1-a de novembro 1540.
Bartoli cirkulis en la diplomataj rondoj, inklude kiel sekretario de la kardinalo Giovanni de' Medici (1544-1562) kaj kiel diplomata agento por la Duko Kozimo la 1-a. En sia verko "Ragionamenti accademici" li priskribas kelkajn komponistojn kaj instrumentistojn. Li mencias ekzemple Johannes Ockeghem-on kaj Josquin des Prez-on kiel egalajn al Donatello kaj Mikelanĝelo en iliaj respektivaj artoj, kaj asertis ke Ockeghem kaj Donatello estis antaŭuloj de Josquin kaj Mikelanĝelo.
En sia libro li ankaŭ kritikis la arkitekturon kaj la pentradon, ĉefe fokusante en la artoj de sia naskiĝa Florenco. Kiel studemulo de la idiomo vulgara florenco, li volis pruvis ke ĝi ankaŭ estis taŭga por elesprimi sciencajn enhavaĵojn kaj ne nur beletraĵojn. Per la enkonduko de novaj ortografiaj reguloj li provis alproksimigi la skribitan lingvon de la parolata, kaj aparte rilate al la florenca prononco.
Li estis la unua kiu uzis la ortofonan skribadon por faciligi la elparolon kaj kreis sistemon (kiu tamen ne estis sekvata) kiu distingis pere de pluraj tipografiaj signoj la malfermajn kaj fermajn sonojn de la vokaloj kaj la diversajn intonaciojn pere de vasta uzo de akcentoj kaj uzante kiel ekzemplo eldonon de komento kaj traduko de Marsilio Fiĉino sur la verko "Convito di Platone".
Phongsali
Phongsali (laose ຜົ້ງສາລີ) estas la ĉefurbo de la provinco Phongsali, Laoso. Ĝi estas la plej suda el la provincaj ĉefurboj de Laoso, fronte al la urbo Attapeu en la sudo. La urbo havas 6,000 loĝantojn.
En la urbocentro la domoj estas konstruitaj el Yunnana stilo kun ornamaĵoj el lignaĵo. Ĝi estas unu el la malmultaj nordaj urboj kiuj ne suferis la detruadon dum la Vjetnama Milito.
Keltaj nacioj
Keltaj nacioj ampleksas tiujn landojn kaj provincojn, kie hodiaŭ loĝas keltoj. Pro la etna intermiksiĝo en Okcidenta Eŭropo plejofte neeblas aserti precize, kiu estas kelto laŭ fizika aspekto. Eblas uzi scion de kelta lingvo aŭ persiston de tradicia kelta kulturo kiel kriterion. Tamen trajtoj de kelta kulturo travivis ankaŭ ekster la hodiaŭa "Keltio", precipe en Galegio (keltaj muzikiloj). Tial pli taŭga difino de "kelta nacio" estas areo, kie oni nun parolas keltan lingvon. Kvankam la manksa lingvo de Manksinsulo formortis en la 20-a jarcento, oni kutime konsideras ankaŭ tiun insulon parton de la "ses keltaj nacioj": Irlando, Manksinsulo, Skotlando, Kimrio, Kornvalo, Bretonio. La loĝantoj de tiuj areoj ofte sentas sin "parencaj" unu al la aliaj, kaj ili organizas interalie Interkeltan Festivalon de Lorient pri muziko k.s. Aparte estas tre disvastigita la nomata Kelta muziko.
Fakta superrigardo
{| border="1" align="center" cellpadding="3" cellspacing="0" style="font-size: 95%; border: #ae2626 solid 1px; border-collapse: collapse; width: 100%; background-color:#fdefc9"
Vidu ankaŭ
Y Celtiaid
McKinney (Teksaso)
McKinney estas grandurbo en Usono, en subŝtato Teksaso, en la kantono Collin.
Geografio
McKinney situas sur malalta montetaro en la suda landparto de Usono, en la nordorienta parto de Teksaso.
Historio
McKinney estis nomita pri Collin McKinney, kiu subskribis Deklaracion de Sendependeco de Teksaso. En 1849 oni donacis areon por la urbeto. Ĝi iĝis la ĉefa komerca centro por la distrikto.
Ekonomio
Ĝis la 1960-aj jaroj McKinney estis terkultiva centro, kie oni okupiĝis pri farunoj, maizoj, kaj kotonoprilaboroj, baldaŭe ankaŭ pri laktaĵoj, vestoindustrioj.
Klimato
McKinney havas humidan subtropikan klimaton. La temperaturo averaĝe varias inter 11-23 °C. La varmo kulminas en julio kaj aŭgusto ofte kun ĉ. 40 °C (en 1936 oni mezuris 48°C), la malvarmo kulminas en januaro kun ĉ. frostopunkto (en 1930 oni mezuris - 22 °C). Jare pluvas po 1042 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte en majo, plej malofte januare.
Trafiko
McKinney havas regionan flughavenon. Ĉefvojoj kuras el la urbego al sudo al Dallas, al nordo al Sherman (Teksaso), al okcidento kaj al oriento.
Federico Campilli
Federico Campilli [federiko kampili], laŭ hungarlingve kutima nomordo Campilli Frigyes estis itala-aŭstra baletisto, koreografo, instruisto. Lia persona nomo estis Friedrich en germana lingvoareo.
Federico Campilli naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Vieno.
Biografio
Federico Campilli en 1846 li dancis en Nacia Teatro (Pest) kiel solisto de la Viena Opero. Inter 1847-1852 li estis membro de la Nacia Teatro, kie li enkondukis la balettrejnadon, traorganizis la baletbranĉon kaj evoluis la baletan repertuaron. Nature li ankaŭ dancis. En 1855 li revenis kaj restis ĝis malfermo de la baleta branĉo 1884, sed poste li daŭris la laboron en la ĵus fondita Reĝa Operejo de Budapeŝto, kie li laboris ĝis 1887. Dum sia 40-jara operacio en Hungario Campilli evoluigis la hungaran baletarton al nivelo de la viena baleto kaj li ankaŭ konservis guston de la imperiestra ĉefurbo. Li prezentis multajn baletojn el la internacia repertuaro kaj li mem koreograferis, eĉ li dancis plurajn verkojn. Li popularigis klasikan baleton kontraste al naciaj karakterojn. Li invitis famajn eksterlandajn baletistojn, sed ne multe atentis la trejnadon de hejmaj dancistoj. En 1887, okaze de lia emeritiĝo, Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) domacis al li oran krucon. Li pasigis la lastajn jarojn de sia vivo en Vieno. Li edziĝis en 1868.
Fabien Barthez
Fabien Barthez, naskiĝinta je la 28-a de junio 1971 en Lavelanet (Ariège), en Francio, estas la nuna plej fama franca futbala golulo. Li facile rekoneblas pro lia razita kranio.
Drefféac (stacidomo)
Drefféac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Drefféac, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Savenay - Landerneau (470000).
Roșiori (Mureș)
Roșiori [roŝiorj] (hungare: Nyergestanya [njergestanja]) estas komunumo en Distrikto Mureș en Rumanio apartanta administre al la komunumo Luduș.
Tra Roșiori pasas la distrikta vojo DN171, kiu ligas ĝin al Luduş (3 km sude).
Licínio de Almeida
Licínio de Almeida estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 12.311 loĝantojn en 2010.
Bivelo
Bivelo (aŭ ankaŭ alĝustebla angulilo) estas alĝustebla mezurilo uzata por determini kaj transigi angulojn. La tenilo ĝenerale estas farita el ligno aŭ plasto kaj troviĝas ligita al lameno el metalo kiu havas specifan ŝraŭbon aŭ ŝraŭbingon por fiksi tiun al determinitaj anguloj.
Laŭ Francisko Azorín bivelo estas Dubranĉa angulvariebla ilo por mezuri diedrojn la ŝtonistoj k. ĉarpentistoj. Kaj li indikas etimologion el latina bi vialis (du vojoj)
Franconville
Franconville-la-Garenne, aŭ pli simple Franconville, estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo lokita en la departemento Val-d'Oise kaj en la regiono Francilio.
Ĝi havas proksimume 34 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Franconvillois. Franconville estas la ĉefurbo de unu kantono kaj situas apud Pontoise.
Geografio
Franconville troviĝas 20 kilometrojn nordokcidente de Parizo, ene de la valo de Montmorency. En 2005, ĝi estis la kvina plej multhoma urbo de la departemento Val-d'Oise.
Historio
La nomo Francorum Villa ("domo de la Frankoj") aperis en la verkoj de la abato Suger de Saint-Denis en 1137. Sed la urbo ne vere disvolviĝis antaŭ la 16-a jarcento. Dum la Franca Revolucio de 1789, Franconville (kiu tiam nomiĝis Franconville-la-Garenne) ricevis alian nomon : Franconville-la-libre.
Je la 16-a de septembro 2005, loĝanto kaj senlaboristo de Franconville gajnis pli ol 75 milionojn da eŭroj danke al la eŭropa loterio "EuroMillions", tio estas la plej granda loteria gajno en la historio de Francio.
Vidindaĵoj
Ekzistas en Franconville kastelo, kiu estis akirita en 1788 de la sciencisto kaj filantropo Antoine Alexis Cadet de Vaux. Apud la kastelo etendiĝas bela pejzaĝparko kun tre variaj arbspecoj.
Bloko
Bloko povas referenci al:
Hans-Reinhard Koch
Johano-Reinhard KOCH (naskiĝinta la 27-an de novembro 1929 en Leinefelde) estas emerita romkatolika helpepiskopo de Erfurto.
Post studo de teologio en Fulda kaj Erfurto li sacerdotiĝis en 1955. Lia unua posteno kiel paroĥestro estis en Nordhausen.
En la 1965-a jaro la tiama episkopo Hugo Aufderbeck venigis lin al la Porpastra Seminario de Erfurto. En 1969 li fariĝis respondeculo de personaraj demandoj ĉe la Episkopa oficejo. Jam en la monato majo de 1985 li iĝis helpepiskopo (latine: episcopus auxiliaris) de la t.n. Apostola administranto en Erfurto kaj Meiningen, kiel la hodiaŭa episkopujo Erfurto nomiĝis dum la GDR-tempo. Konsekvence post la reinstalo de erfurta episkopujo Koch estis ĝia unua helpepiskopo (ĝis 2004).
En 2010 li ricevis la turingian meritpremion (germane: Verdienstorden des Freistaats Thüringen) fare de la ĉefministrino Christine Lieberknecht.
Salavan
Salavan (laose: ສາລະວັນ) estas la ĉefurbo de la provinco Salavan en la sudo de Laoso. Situanta je 125 km de Pakse per ŝoseo parte pavimita, ĝi troviĝas en unu el la plej izolitaj regionoj de Laoso.
Johann Sinapius (rektoro)
Johannes Sinapius la Juna (1657-1725) estis erudiciulo, historiisto, filologo, bibliotekisto, genealogo kaj rektoro de Gimnazio en Legnica.
Biografio
Li origine devenis el Silezio kiu poste elmigris al Hungario. Li estis filo de Daniel Sinapius-Horčička (1640-1688), aŭtoro de la verko "Dissertationes Ethicae". En sia junaĝo li ĉiam ŝanĝis lokojn kun sia patro kaj konis la mizeron de la ekzilon. Pli malfrue li studis en Lepsiko kaj en 1692 li trovis postenon kiel pro-rektoro kaj bibliotekisto en la princa lernejo. En 1700 li estis nomumita rektoro en la Gimnazio de Oels, en Malsupra Silezio, kaj poste instruisto de la infanoj de la princo. En 1707, li ricevis la rektorecon de la "Unuiĝinta Gimnazio", en Legnica. En 1694 li edziĝis kun Maria Elisabeth Titz kiu postvivis lin 30 jarojn (ŝi mortis en 1755). Li mortis subite en la 5-a de oktobro 1725.
Attala
Attala estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Dombóvár.
Situo
Attala situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Kaposvár. La lasta troviĝas je 25, Dombóvár je 6 km-oj.
Historio
Pli frue romianoj loĝis en Attala. La unua mencio devenis el 1138 en formo Atila. Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis, eĉ estis sudslava kaj hungara vilaĝpartoj. Stacidomo konstruiĝis nur en 1938, ĉar la terposedantoj ne donis parcelon por la haltejo.
Vilaĝservoj estas poŝto, kuracejo.
Famuloj
En Attala naskiĝis juristo József Földvári.
Hrosvitha
Hrosvitha de Gandersheim, Germanio, vivis de ĉirkaŭ 930/935 ĝis post 970 p.Kr. Ŝi estis monaĥino en la urbeto, laŭ kiu ŝi nomiĝis. El malnova Saksa nobela familio, ŝi ricevis bonan edukon. Per sia verkado de - iom primitivaj - komedioj ŝi klopodis por forigi la paganajn aŭtorojn el la instruprogramo.
La humanisto Conrad Celtis malkovris ŝiajn verkojn en 1501. Dividiĝas ŝia verkaro en tri librojn:
la unua libro enhavas ok longajn poemojn: Ofta temo estas laŭdo al ĉasteco kaj virgulineco.
La dua libro estas kolekto de ses teatraĵoj en iom rimita prozo kaj enhavas martir- kaj konvertiĝo-historiojn el la frua kristanismo. Per tio ĉi ŝi estas la plej unua teatro-aŭtoro de la Mezepoko.
La tria libro estas tre difektita, kaj konservas pli malpli duonon de epopeo pri imperiestro Otto la 1-a kaj fondohistorion pri ŝia propra monaĥinejo.
En Esperanto
Tradukita estas Dulcitius por Antologio Latina.
Ádám Anavi
ANAVI Ádám estis rumanuja hungara poeto, dramverkisto naskita en Torda la 26-an de februaro 1909 kaj mortinta en Temeŝvaro la 23-an de februaro 2009.
Biografio
La mezlernejon Ádám Anavi finis en sia naskiĝurbo, la fakon de psikologio-filozofio en Universitato Kluĵo. Li vivas ekde 1937 en Timişoara. Li publikigas ekde 1928. Li estas ano de Verkistligo de Rumanio, de Magyar Írószövetség kaj de Erdélyi Magyar Írók Ligája. Li estas honora civitano de Timişoara.
Priono
Priono (de la angla proteinaceous infectious particle, proteina infekta partiklo) estas subklaso de proteino, kiu aperas en natura formo en la homa kaj alia besta organismoj. Iuj specoj estas danĝeraj por la organismo, kiel la malsano de Creutzfeldt-Jakob kaj kuruo en homoj, skrapio aŭ ŝaftremo en ŝafoj kaj BSE aŭ bovofrenezo.
Amstelhof
La Amstelhof estas iama maljunulejo kaj nuntempe hejmo de la muzeo Hermitage Amsterdam. Ĝi estis konstruita ĉe la rivero Amstel en 1682 fare de la diakono de la Nederlanda Reformacia Eklezio post ricevi heredon de riĉa komercisto Barent Helleman. Li mortis en la 18a de oktobro 1680 kaj lasis proksimume 90.000 guldenojn al la eklezio. La urbo Amsterdamo donaciis la teron sur kiu ĝi estis konstruita.
Priono
La studado de la malsanoj, el kiuj multaj poste estis nomitaj prionaj, komenciĝis en 1954, kiam Björn Sigurðsson resumis la rezultojn de siaj dudekjaraj esploroj pri tiel nomataj malrapidaj infektoj de ŝafoj kaj kaproj, el kiuj la plej konata kaj disvastiĝinta estis ŝaftremo aŭ skrapio. Baldaŭ en tiun grupon de infektoj oni enigis la infektan anemion de ĉevaloj, la afrikan febron de porkoj, la subakutan sklerozigan panencefaliton de homoj (malofta komplikaĵo post morbilo), la malsanon kuruo de aborigenoj de Nov-Gvineo kaj multajn aliajn malsanojn. Komence oni opiniis, ke ĉiuj similaj infektoj estas virusaj, kaj tial ili nomiĝis „malrapidaj virusaj infektoj”. Por ili estis karakterizaj multjara inkubacia periodo, malrapida pligraviĝo de la malsano, neevitebla mortiga fino. Poste, rezulte de esploroj de Stanley B. Prusiner kaj de aliaj sciencistoj, evidentiĝis, ke kaŭzoj de multaj el malrapidaj infektoj estas ne virusoj, sed prionoj. Nuntempe inter prionaj malsanoj estas multaj malsanoj de bestoj: ŝaftremo, bova spongeca (spongoforma) encefalopatio (bovofrenezo), spongeca encefalopatio de katoj, hufuloj, transdonebla encefalopatio de lutreoloj ktp, kaj kvar malsanoj de homo: malsano de Creutzfeldt-Jakob, kuruo, la sindromo de Gerstmann-Sträussler-Scheinker kaj fatala familia insomnio (sendormeco). Por ĉiuj prionaj malsanoj estas karakterizaj spongecaj kavoj en la cerbo surloke de detruitaj neŭronoj (nervaj ĉeloj). Tial la malsanoj nomiĝas „transdoneblaj spongecaj encefalopatioj”.
Alĥama
Alĥama, Alĥamo aŭ Aljama (en hispana [alˈxama], en portugala [ɐɫˈʒamɐ], en kataluna [əɫˈʒamə]) estas termino de araba deveno uzita en malnovaj oficialaj dokumentoj en Hispanio kaj Portugalio por aludi al la memregaj komunumoj de Maŭroj kaj Judoj vivintaj sub regado de kristanoj en Iberio. En kelkaj nuntempaj hispanaj urboj, la nomo asnkoraŭ estas aplikitaj al la kvartaloj kie vivis tiaj komunumoj, kvankam la nekristanaj loĝantoj estis forpelitaj antaŭ jarcentoj.
La judaj komunumoj de Hispanio, pro sia propra socia izolemo kaj pro religiaj kaj politikaj postuloj truditaj al ili, ĉiam formis grupojn aparte de la cetero de la loĝantaro. La aŭtoritato plenumita de ties propraj rabenoj kaj la sistemo de imposto-kolektado fare de la estroj de la komumumoj por la administrado de komunaj aferoj, lokigis ilin preskaŭ komplete sen la jurisdikcio de la registaro de la lando; kaj, kiel rezulto, ili tuj venis pritrakti kun la funkciuloj ne kiel subjektoj submeteblaj al la ĝenerala juro de la lando, sed kiel kolektivaj aroj kun specialaj privilegioj kaj ankaŭ specialaj devoj.
Referencoj
Fontoj
Baños de Montemayor
Baños de Montemayor (Banejoj de Plejalta Monto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas bañenses. La censita populacio en 2008 estis de 737 loĝantoj.
Situo
Baños de Montemayor estas situa en la plej norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Ambroz, je altitudo de 700 m; je 130 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 190 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed nur je 40 km de Plasencia, la plej proksima urbo kaj je 80 km de Salamanko, ĉefurbo de la Provinco de Salamanko en la regiono de Kastilio-Leono. La surfaco de ties teritorio estas de 21,98 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Manfarado de mebloj kaj kestoj. Rura turismo kaj banejoj de la epoko de Romia Imperio, banejoj kiuj nomigas la vilaĝon. Ĝi situas ĉe la ŝoseo el Cáceres kaj Plasencia al Salamanko kaj tradicie la ŝoseo de la Romia Imperio el la nordo al la sudo de okcidenta Hispania nome en la hispana Vía de la Plata el kio restas eroj de tiu ŝtona ŝoseo norde de la vilaĝo en direkto al Kastilio.
Demografio
En la jena tabelo aperas la demografia evoluo de Baños de Montemayor inter 1996 kaj 2006 laŭ la datumoj de la Instituto Nacional de Estadística español.
Monumentoj
Temas pri eta vilaĝo, sed tamen ĝi havas du preĝejojn, ĉar la municipo aprtenis samtempe al du diversaj diocezoj: tiu de Plasencia kaj tiu de Coria. La Ruta de la Plata markis la limon de tiuj du ekleziaj dividoj kaj Baños de Montemayor estas trapasata de nordo suden de tiu vojo. Tiu koresponda al Coria, de Santa María estas la aktuala paroĥejo kaj tiu koresponda al Plasencia, de Santa Catalina, estas nun kulturdomo de Baños.
David Alfaro Siqueiros
José de Jesús Alfaro SIQUEIROS, plej konata kiel David Alfaro Siqueiros, (Meksikurbo; 29-a de decembro de 1896 – Cuernavaca; 6-a de januaro de 1974) estis pentristo kaj militisto meksika. Li estas konsiderata unu de la tri grandaj reprezentantoj de la meksika murpentrismo kun Diego Rivera kaj José Clemente Orozco.
En la 1910-aj jaroj li militis en la armeoj de Venustiano Carranza. En 1919 li veturis al Eŭropo kaj en Parizo konis multajn artistojn. En 1922, revenis al Meksikurbo por labori kiel murpentristo por la revolucia registaro de Álvaro Obregón kaj je la ordonoj de la tiama sekretario de Publika Edukado, José Vasconcelos. Li apartenis al la Meksika Komunisma Partio.
Benjameno de Tudelo
Benjameno de Tudelo ({en hebrea בִּנְיָמִין מִטּוּדֶלָה, [binjaˈmin mituˈdela]; بنيامين التطيلي;‎ Tudelo, Navaro, 1130 - Kastilio, 1173) estis mezepoka juda veturisto kiu vizitis landojn de Eŭropo, Azio, kaj Afriko en la 12a jarcento. Liaj interesaj priskriboj de okcidenta Azio antaŭis tiujn de Marco Polo por unu jarcento. Pro sia larĝa edukado kaj vasta kono de lingvoj, Benjameno de Tudelo estas ĉefa figuro en mezepoka geografio kaj historio de judoj.
Oni konas malmulton el lia frua vivo, krom la fakto ke li estis el la Navara urbo Tudela en kio estas nun Hispanio. Nune, strato en la alĥama (iama juda kvartalo) nomiĝas laŭ li.
La vojaĝoj Benjameno estas grava verko ne nur kiel priskribo de la judaj komunumoj, sed ankaŭ kiel fidinda fonto pri la geografio kaj etnografio de la Mezepoko. Kelkaj modernaj historiistoj opinias ke Benjameno havigas akuratajn priskribojn de ĉiutaga vivo en la Mezepoko. Origine verkita en hebrea, lia veturmemoro estis tradukita en Latinon kaj poste tradukita en plej el ĉefaj eŭropaj lingvoj. Ĝi ricevis multan atenton el fakuloj de la Renesanco en la 16a jarcento.
En Bagdado
Kiel ekzemple de la priskriboj de Benjameno de Tudelo oni vidu la jenan priskribon de Bagdado la figuro de la abasida kalifo ktp. Benjameno de Tudelo veturis al tiu areo inter 1160 kaj 1173, kaj notis: "Du tagojn el Akbara staras Bagdado. Nome la granda metropolo de Kalifo Emir-al-Mumenin al Abassi Amir al-Mu'minin, de la familio de ties profeto, kiu estas estro de la Mahometa religio. Ĉiuj mahometaj reĝoj agnoskas lin, kaj li tenas la saman dignecon super ili kiel la Papo ĝuas super la Kristanoj. La palaco de la Kalifo en Bagdado estas trimejle etenda. Ĝi enhavas grandan parkon plena je ĉiaj specoj de arboj, kaj utilaj kaj ornamaj, kaj ĉiaj tipoj de bestoj, same kiel akvejo plenita el akvo rekte prenita el la rivero Tigris; kaj kiam ajn la Kalifo deziras distriĝi kaj ekzerci Aŭ veturi, birdoj, bestoj kaj fiŝoj estas preparataj por li kaj por liaj korteganoj, kiujn li invitas al sia palaco. Tiu granda Abasido estas tre amika de Judoj, kaj multaj el liaj oficiroj estas de tiu nacio; li komprenas ĉiujn lingvojn, estas fakulo en Mosea juro, kaj legas kaj verkas la hebrean lingvon. Li ĝuas nenion pli ol tion kion li spezas pro la laboro de siaj propraj manoj, kaj tiele li manfabrikas litkovrilojn, kiujn li stampilas per sia sigelo, kaj kiujn liaj oficiroj vendas en la publika merkato..."
Gerd Müller
Inter la jaroj 1963 kaj 1981 li estis profesia futbalisto, la plej grandan parton, nome de 1964 ĝis 1979, en la kluboj Bayern München.
Krome Gerd Müller inter la jaroj 1966 kaj 1974 estis membro de la vira germana nacia teamo de futbalo, post kiam en 1966 li ankaŭ membris en la nacia teamo de sub-23-jaruloj. Kadre de la vira nacia teamo li gajnis la Futbala Mondpokalon en 1974 kaj partoprenis plurajn pliajn turnirojn pri la Futbala Mondpokalo. Krome per la nacia teamo li gajnis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1972 kaj partoprenis en pluraj pliaj eŭropaj ĉampionadoj.
Provinco Lunda Sul
La provinco Lunda Sul estas unu el 18 administraj unuoj, kiuj dividas la ŝtaton Angolo en sudokcidenta Afriko. Ĝi kovras areon de 77 637 kvadrataj kilometroj kaj laŭ takso pri la stato de 2006 havis proksimume 125 000 loĝantojn. Administra centro de la provinco estas la urbo Saurimo. La teritorio situas en la nordoriento de la lando, sude de la provinco Lunda Norte, do "norda Lunda-teritorio", kaj oriente limas je la Demokratia Respubliko Kongo, nomata Kongo Kinŝasa.
Inter la municipoj de la provinco krom la ĉefurbo estas interalie Cacolo, Dala and Muconda. Ĉefa etno en la provinco estas la ĉokveoj, sed malplimulte ekzistas ankaŭ etno nomata lundaoj, laŭ kiu la provinco evidente havas sian nomon, kaj aliaj etnaj grupiĝoj. La teritorio estas riĉa je diamantoj, sed tamen restas vaste subevoluita kaj la provincanoj estas plejparte tre malriĉaj.
Bavory
Bavory estas vinbereja municipo situanta sur okcidenta rando de Pálava proksimume 2 km nordokcidente de Mikulov, en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Bavory estis fondita iam en la 13-a jarcento kiel koloniga vilaĝo en mikulova senjorujo, al kiu ĝi apartenis ĝis la jaro 1848. La loĝantoj de bavory kulturis ekde de pratempoj sur vinberejoj sub Pálava vinberon. La produktitajn vinojn, precipe blankajn, ili poste vendis al gastejestroj en najbareco kaj komercistoj. La vilaĝo konservas ĝis nun la agrikulturan kaj vinberejan karakteron.
Memorindaĵoj
Loka dominaĵo estas baroka preĝejo de sankata Katerino, kiu estis fondita devene kiel kapelo sur loko de pli malnova gotika konstruaĵo kaj ĝi estis konsekrita en la jaro 1742, turo estis alkonstruita en 1791. Al pluaj interesaĵoj apartenas eksa piarista domo, ekspozicia premejo kun statuo de sankta Anna kaj vinkeloj malantaŭ la vilaĝo.
Sádek (distrikto Svitavy)
Municipo Sádek situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en nordorienta submontaro de Žďárské vrchy, 3 km okcidente de urbo Polička. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri vilaĝo Sádek estas el la jaro 1463 kaj ĝi temas pri testamento de vilaĝano de Sádek nomita Barthoň. La dokumento estas deponita en muzeo de Polička. Ekesto de la vilaĝo tamen estis verŝajne pli frua, ligita kun fondo de la urbo Polička de la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a en la jaro 1265. Ĝia nomo estas derivita de fiŝbasenoj (ĉeĥe "sádka"), en kiuj estis kaptitaj fiŝoj deponataj antaŭ konsumado. En areo de la vilaĝo Sádek kaj ĝia ĉirkaŭaĵo tiam estis 34 fiŝlagoj kaj servuta devo de la vilaĝanoj estis bredi kaj liveradi fiŝojn en la reĝan urbon Polička.
Preĝejo
Preĝejo de la Plejsankta Triunuo estis origine konstruita kiel kapelo de Sankta Nikolao, verŝajne en la jaroj 1515 - 1516.
La altaroj estas pseŭdobarokaj el la jaroj 1893 - 1894, statuoj de Sankta Sebastiano kaj Sankta Roĥo troviĝas sur konzoloj ĉe suda enirejo. Bildo de Sankta Familio estas el la unua duono de 18-a jarcento, bonkvalita. La predikejo estas el la jaro1649 kaj havas figure pentritajn plenigaĵojn. Benkoj estas el tempo ĉirkaŭ la jaro 1700. Du lignaj kandelingoj kun ornamentaj skulptaĵoj estas el la jaro 1735..
Kapeleto
Ĉe la ponto estas kapeleto de Sankta Johano Nepomuka el la 18-a jarcento kun nova bildo de la sanktulo.
Okamoto Mitsuo
OKAMOTO Mitsuo (1933 en Karasujama, gubernio Toĉigi kaj mortis la 20-a de julio 2019) estis japana pacbatalanto.
Saint-Martin-Château
Saint-Martin-Château estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 134 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.
Geografio
Saint-Martin-Château etendiĝas sur 31,25 km², kaj havis 134 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 4 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Okamoto Mitsuo
Biografio
Li estis infano dum la dua mondmilito, li memoras pri bruo de aviadiloj. Li perdis fraton kaj siajn gepatrojn pro malsano kaŭzita de la milito. Li studis teologion en Usono kaj filozofion en Germanio.
Saint-Martin-Château
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Martin-Château situas je alteco de 741 metroj.
Okamoto Mitsuo
Biografio
La vizito al Hiroŝima estis ŝoko por li kaj tiam li komencis pripensi kaj agi pri paco. Li estis profesoro en Shudo Universitato en Hiroshima. Li loĝis en tiu urbo.
Saint-Martin-Château
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Martin-Château apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okamoto Mitsuo
Fonto
Laŭ intervjuo farita en Hiroŝimo la 26an de februaro 2009 fare de Mireille Grosjean.
Saint-Martin-Château
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Paul Monnier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Listo de plurlateroj
En geometrio, plurlatero au poligono tradicie estas ebena figuro kiu kunligas de limhava ĉeno de rektosegmentoj fermanta en maŝo iĝi fermata ĉeno. Ĉi tiuj segmentoj nomiĝias ĝiaj lateroj, kaj la punktoj, kie du lateroj reciproke tuŝiĝas estas la verticoj de la plurlatero.
Saint-Martin-Château
Administrado
Saint-Martin-Château apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
NGC 2412
NGC 2412 estas stelo en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Borgosatollo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brescia, Castenedolo, Ghedi, Montirone, Poncarale kaj San Zeno Naviglio.
Kristana patroneco de la komunumo estas la biblia evento Anunciacio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Epikteto
Epikteto (greke Επίκτητος, K.E. 55 - ĉirkaŭ 135), greka stoika filozofo el Frigio, vivanta kaj verkanta ĉefe en Romo, kie li estis sklavo de unu el la oficiroj de la imperiestro Nerono kaj poste liberigita. En la jaro 90 p. Kr., la imperiestro Domiciano forpelis lin kun aliaj filozofoj, kaj li ekloĝis en Nikopolis en Epiro (Grekio).
Biografio
Probable naskiĝinta en Hieropolis (sudoriento de Frigio), Epikteto infane estas sklavo de Epafrodito (eks-sklavo de Nerono) pri kiu oni diras, ke li estas kruela kaj sadisma. Tamen Epikteto povas spekti la oratoraĵojn de la stoikisto Musonio Rufo. Poste, ankaŭ li estas liberigita en nedifinitaj kondiĉoj. Tiam li ekstudis filozofion kaj speciale stoikismon.
Sed je la jaro 89 li devas foriri de Romo pro dekreto de Domiciano kontraŭ la filozofoj. Al Domiciano ne plaĉas la influo, kiun havas la stoikismo inter la oponantoj de lia reĝimo tirana. Epikteto foriras al Nikopolis en Epiro, kie li establas sukcesan lernejon. Dum pluraj jaroj li instruas per diskutadoj. Liaj samepokuloj ŝajnas havi la plej grandan estimon por la kvalito de lia instruo. Laŭ Spartiano li sekve revenas al Romo kaj amikiĝas kun imperiestro Hadriano, sed la fakto estas necerta. Laŭ la Suido, li vivas ĝis la reĝado de Marko Aŭrelio, sed laŭ Aŭlo Gelio, Epikteto jam malvivas, kiam ĉi tiu ekreĝas.
Vivante, Epiketo skribis nenion, tamen unu el liaj disĉiploj, Arriano, kolektis liajn diraĵojn kaj grupigis ilin en la verkoj sekvantaj.
Anekdoto
Kiam li estis sklavo, foje lia mastro batis lin tiom forte, ke Epikteto diris kviete, "Se vi tiel batas vi rompos mian kruron". Poste li rompis la kruron, kaj Epikteto diris, "Vidu, ĝi estas rompita".
Vidu ankaŭ
Marko Aŭrelio. Seneko.
Radiumo
Radiumo estas kemia elemento en la perioda tabelo, kiu havas la simbolon Ra kaj la atomnumeron 88. Ĝi estas ege radioaktiva teralkala metalo, kiu estas blanka, sed nigriĝos kiam malkovriĝas al aero. Ĝia plej stabila izotopo, Ra-226, havas duonvivon de 1602 jaroj kaj disfalas al radona gaso.
Gigny (Yonne)
Gigny estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 91 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Gigny etendiĝas sur 10.77 km², kaj havis 91 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.4 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Brigitte Delmotte, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Gigny apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Drefféac
Drefféac estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Drefféens.
Villa de Etla
Villa de Etla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa de Etla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 338.
Geografio
Villa de Etla apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7637 loĝantojn. El tiuj estis 3663 viroj kaj 3974 virinoj. La komunumo havas surfacon de 17,90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 803 indiĝenoj. El tiuj 645 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 645 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Mandi Bahaudin
Mandi Bahaudin, panĝabe kaj منڈی بهاؤالدین‎ estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), kie ĝi estas ĉefurbo de la samnoma kantono, ankaŭ sidejo de la samnoma distrikto.
Geografio
Mandi Bahaudin situas sur malata montetaro inter riveroj Ĝelum (norde 12 km) kaj Ĉenabo (sude 39 km) en nordorienta Pakistano. Multano troviĝas 142, Fajsalabado 181, Lahoro 243, Rawalpindi 424, Islamabado 437, Sukur 455, Peŝavaro 485, Kveta 564, Hajderabado 660, Karaĉio 797 kilometrojn (aere).
Historio
Antaŭ Kristo 326 tie (pli precicze 8 kilometrojn for) okazis batalo inter Aleksandro la Granda kaj Poroso (reĝo de Hindio). Laŭdire la ĉevalo de Aleksandro mortis, cetere la grekoj venkis. La regiono de Mandi Bahauddin estis sub la regado de diversaj potencoj tra la historio. Ĝi estis konkerita de la sikoj en 1818, la brita dominado okazis inter 1848-1947, tiam en tiu areo irigaciaj kanaloj konstruiĝis. Post la sendependiĝo en 1947 la islamaj rifuĝintoj el nova ŝtato Barato ekloĝis ankaŭ en Mandi Bahaudin. En 2011 la kadavro de ĵurnalisto estis trovita en kanalo proksime al la urbo kun signoj de torturo.
Eduko
En Mandi Bahaudin la plej prestiĝa altlernejo estas la Ŝtata Teknologia Altlernejo, krome aliaj ŝtataj kaj privataj altlernejoj funkcias en la urbo.
Ekonomio
Mandi Bahaudin estas agrara urbego, la grundo estas bona, la irigaciaj kanaloj bone funkcias. Oni kultivas tritikojn, rizojn, sukerkanojn kaj legomojn.
Trafiko
Mandi Bahaudin havas nur 4 kantonajn vojojn, rekte ne povas atingi gravajn urbegojn. Eĉ mankas fervoja kontakto. La plej proksimaj internaciaj flughavenoj funkcias en Sialkot, Fajsalabado kaj Lahoro (sufiĉe for).
Rohrbach an der Teich
Rohrbach an der Teich, kroate Lorbica, hungare Jobbágyújfalu [jobAdjUjfalu] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Mischendorf.
Situo
Rohrbach an der Teich situas laŭ rojo inter deklivoj. Oberwart troviĝas je 12 km-oj.
Historio
Pli frue romianoj vivis tie. La unua mencio okazis en 1496 laŭ tiama hungara ortografio "Wyfalw" (=nova vilaĝo). En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la komunumon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1890 20 domoj cindriĝis pro incendio. En 1910 vivis en Jobbágyújfalu 519 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1938 la faŝistoj deportis duonon de la ciganoj. En 1971 Rohrbach an der Teich aliĝis al Mischendorf.
Mem
La vorto havas plurajn signifojn: