cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dana Evangelia Luterana Eklezio
Anoj
La Dana Eklezio estas tre liberala kaj malferma ĝenerale kvankam ene de ĝi ekzistas pastoroj kaj grupoj pli konservemaj kaj fermitaj. La toleremo kaj la amo al la proksimuloj estas la ŝlosilaj valoroj. Kun la paso de la jaroj ĝi adaptiĝis al la socia kaj kultura realo. Estas permeseblaj, ekzemple, viraj kaj inaj pastoroj, kaj, malgraŭ kelkaj protestoj, eblas la edziĝo inter samseksuloj laŭ la luterana rito.
Hesa Esperanto-Ligo
Hesa Esperanto-Ligo (mallongigo HELO, germana nomo iom pli longa Landesverband Hessen des Deutschen Esperanto-Bundes) estas landa ligo de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Ĝi reprezentas la GEA-membrojn en la federacia lando Hesio, subtenas la tutlandan asocion rilate al instruado kaj informado kaj plikonatigas la federacian landon al esperantistoj. La ligo en sia nuna formo fondiĝis la 29-an de novembro 1998 en Frankfurto ĉe Majno. Ĝi kunordigas la aktivecojn de la lokaj Esperanto-grupoj interalie en Darmstadt, Frankfurto ĉe Majno, Marburg, distrikto Odenwald (Michelstadt) kaj Wiesbaden, kaj de unuopaj aktivuloj en pliaj urboj distancaj de tiuj centroj. Ekzistas propra dissendolisto de la retejo yahoo.
Esperanto-eventoj en Hesio
Aparte tradicia ĉiujara kunveno en Hesio estas la somera renkontiĝo KISO en Marburg, sed krome pro la en Germanio relative centra situo de la federacia lando neregule ankaŭ pliaj internaciaj Esperanto-renkontiĝoj okazas en Hesio, ekzemple la Germana Esperanto-Kongreso en 1953 (Frankfurto), 1961 (Bad Hersfeld), 1984 (Kassel) kaj 2005 (Bad König), la Internacia Seminario de GEJ dum sia ekzisto en 1959 (Limburg), 1962 (Rüsselsheim), 1969 (Marburg), 1972 (Roßdorf apud Darmstadt), 1973 (Zierenberg ĉe Kassel), 1976, 1980 kaj 1980 (Sensenstein ĉe Kassel), 1977 (Rotenburg apud Fulda), 1984, 1995 kaj 1999 (Wetzlar), 1985 (Eschwege), 1998 (Kassel) kaj la lasta en 2008 (Biedenkopf), la Internacia Festivalo en 1992 (Frankfurt-Höchst) kaj krome okfoje en Sensenstein ĉe Kassel, la Novjara Renkontiĝo en 2005 kaj 2008 (Frankfurto ĉe Majno), aŭ la junulara evento FESTO (Franca Esperanto-Semajno Terure Organizita) en 2009 (Zwingenberg).
Jacinto (mineralo)
Jacinto (aŭ, arkaike, hiacinto) estas ruĝeta travidebla vario de zirkono, uzata kiel gemo.
Priskribo
La termino jacinto estas tradicia nomo de gemkvalitaj specimenoj de zirkono de kelkaj koloroj — ruĝaj, oranĝkoloraj, aŭ flavaj.
Mencio en la Biblio
Laŭ la Torao, la surbrustaĵo de la efodo (izraelida pastra vesto) portas 12 gemojn en kvar vicoj:
La unua gemo en la dua vico estas נֹפֶךְ, kutime tradukita kiel jacinto. En la Zamenhofa Londona Biblio, la arkaika formo uzata estas hiacinto, nun evitinda pro konfuzo kun la planto. En la Septuaginto, la gemo estas tradukita kiel ἄνθραξ “karbo”, laŭ la brulruĝa koloro.
Simile, la Apokalipso de Johano asertas ke la muro de la Nova Jerusalemo estos ornamita per 12 gemoj:
Kálmán Petres (poeto)
PETRES Kálmán (petreŝ) estis hungara poeto, publicisto, redaktoro naskita en Jobbágytelke la 4-an de aŭgusto 1887 kaj mortinta en Parizo la 28-an de majo 1927.
Kariero
Petres Kálmán studis literaturhistorion en la Universitato Koloĵvaro (1910). Li instruis en Marosvásárhely kaj Kolozsvár, poste li estis redaktoro de Magyar Nép (1924-26). En 1926 li studvojaĝis Parizon, grave malsaniĝis kaj mortis tie.
La Nava
La Nava estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas navenses aŭ navinos. La censita populacio en 2009 estis 321 loĝantoj kaj la denseco estas 5,18 loĝ./km².
Situo
La Nava estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 418 m; je 120 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 62 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 58' N, 6º 32' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
En 1594 La Nava formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche kaj havis 61 impostopagantajn anojn.
Ibn Batuta
Abu Abdullah Muhammad Ibn Batuta, mallonge Muhammad Ibn Batuta aŭ nur Ibn Batuta, ابن بطوطة, plennome أبو عبد الله محمد بن عبد الله اللواتي الطنجي بن بطوطة‎, (naskiĝis la en Tanĝero en Maroko, mortis en 1368, 1369 aŭ eĉ 1377 ankaŭ en Maroko) estis fama mezepoka berbera vojaĝisto, fakulo kaj geografo. Li estis agnoskita kiel unu el plej grandaj veturantoj ĉiutempaj. Li estis konata pro siaj etendaj veturoj, rakontoj el kiuj estis publikigitaj en la Rihla (laŭvorte "Veturo"). Dum periodo de tridek jaroj, vojaĝinte distancon de proksimume 120 000 kilometroj, Ibn Batuta vizitis plej el la konata Islama mondo same kiel multajn ne-islamajn landojn. Lia veturado inkludis vojaĝojn al Nordafriko, la Korno de Afriko, Okcidenta Afriko kaj orienta Eŭropo, kaj al Mezoriento, Suda Azio, Centra Azio, Sudorienta Azio kaj Ĉinio.
Post lia lasta vojaĝo li publikigis priskribon de siaj vojaĝoj, kiuj inkluzivas priskribon de vivo en la diversaj landoj, kiujn li vizitis, kaj estas unu el la gravaj fontoj de scio haveblaj hodiaŭ pri la historio de ĉi tiuj lokoj en tiu tempo, kaj kelkfoje - la unu sola fonto.
Vivo kaj vojaĝoj
Lia familio okupiĝis ekde generacioj pri religia juro nome ŝario, tiel ankaŭ li iĝis jursciencisto, kadio. Li decidis en aĝo de 21 jaroj plenumi la pilgrimon al Mekko, deviga por ĉiu islamano. Li atingis Egiption tra Nord-Afriko, kaj en Aleksandrio iu sciencisto instigis lin vojaĝi al pli foraj landoj.
Komenca vivo kaj unuafoje haĝo
Ĉio kion oni konas el la vivo de Ibn Batuta venas el la aŭtobiografia informaro inkludita en la rakonto de liaj veturoj, kiu registras ke li estis de Berbera familio, naskiĝinta en familio de islamaj jurfakuloj en Tanĝero, Maroko, la 25an de Februaro 1304, dum la regado de la Marinida dinastio. Li asertis descendi el Berbera tribo konata kiel Laŭata. Kiel junulo li studis ĉe la sunaisma Maliko "madh'hab" (Islamjura lernejo), nome dominanta formo de edukado en Nordafriko tiame. En Junio 1325, je la aĝo de 21, Ibn Batuta eliris el sia hejmurbo por haĝo, aŭ pilgrimado al Mekko, nome veturado kiu daŭros dek ses monatojn. Li ne revidos Marokon denove dum 24 jaroj.
Mi eliris sola, havante nek kunveturanton kies akompanon mi povus trovi kontentiga, nek karavanon kies parto mi povus iĝi, sed skuita de superrega elano ene de mi kaj deziro dumlonge burĝonanta en mia sino por viziti tiujn gravajn sanktejojn. Tiele mi akceptis mian decidon forlasi miajn karulojn, ĉu inajn aŭ virajn, kaj forlasis mian hejmon kiel birdoj forlasas siajn nestojn. Miaj gepatroj estis tiam ĉe la limo de la vivo, kaj tio pezis sur mi forlasi ilin, kaj ambaŭ ili kaj mi estis kortuŝitaj pro la doloro je tiu separo.
Li veturis al Mekko, laŭirante la nordafrikan marbordon tra la sultanlandoj de Abd al-Ŭadid kaj Hafsid. La veturo portis lin tra Tlemcen, Beĵaja, kaj poste Tunizo, kie li restis dum du monatoj. Pro sekureco, Ibn Batuta kutime aliĝis al karavano por malpliigi la riskon esti rabita. Li ekhavis fianĉinon en la urbo Sfakso, la unua en serio de geedziĝoj kiuj estos trajto de liaj veturoj.
Komence de la printempo de 1326, post veturado de ĉirkaŭ 3 500 km, Ibn Batuta alvenis al la haveno de Aleksandrio, tiam parto de la egipta Bahri Mamluk imperio. Li trafis du asketulojn en Aleksandrio. Unu estis Ŝejĥ Burhanuddin kiu supozeble estis antaŭdirinta la destinon de Ibn Batuta kiel monda veturanto dirante "Ŝajnas al mi ke vi emas eksterlandajn veturojn. Vi vizitos mian fraton Fariduddin en Barato, Rukonuddin en Sindo kaj Burhanuddin en Ĉinio. Salutu ilin je mia konto". Alia piulo Ŝejĥ Murŝidi interpretis la signifon de sonĝo de Ibn Batuta ke tiu estis signifanta ke li estos monda veturanto. Li pasigis kelkajn semajnojn vizitante lokojn en la areo, kaj poste direktis sin interne al Kairo, la ĉefurbo de la Mamluka Sultanlando kaj grava granda urbo. Post pasigi ĉirkaŭ unu monaton en Kairo, li engaĝiĝis en la unua el multaj eniroj ene de la relativa sekureco de la Mamluka teritorio. El la tri kutimaj vojoj al Mekko, Ibn Batuta elektis la malplej veturitan, kio inkludis veturon ĝis la valo de Nilo, poste oriente de la haveno de la Ruĝa Maro nome Ajdhab. (Tiu estis haveno en la okcidenta marbordo de la Ruĝa maro ĉe . Kiam li alproksimiĝis al la urbo, tamen, loka ribelo devigis lin turniĝi reen.
Ibn Batuta revenis al Kairo kaj entreprenis duan veturklopodon, tiufoje al la Mamluk-kontrolita Damasko. Dum sia unua veturo li estis trafinta religiulon kiu estis profetinte ke li atingos Mekkon nur per veturado tra la Mamluka Sultanlando de Sirio. La devojiĝo havigis aldonan avantaĝon; pro la sanktaj lokoj kiuj kuŝas laŭlonge de la vojo, kiaj Hebron, Jerusalemo, kaj Bet-Leĥem, la Mamlukaj aŭtoritatoj dediĉis fortajn klopodojn por teni sekura la vojon por pilgrimantoj. Sen tiu helpo multaj veturantoj povus esti rabitaj kaj murditaj. Ibn Batuta lasis Kairon ĉirkaŭ la 16a de Julio 1326 kaj alvenis en Damasko tri semajnojn poste la 9an de Aŭgusto 1326. Li priskribis veturadon tra komplika zigzaga vojo tra Palestino laŭ kiu li vizitis pli ol dudek urbojn. Tia vojaĝo estus estinta malebla en la atribuita tempo kaj Gibb (1958) kaj Hrbek (1962) asertis ke Ibn Batuta miksis tiun veturon kun postaj veturoj kiujn li faris en la regiono. Elad (1987) montris ke la priskriboj de Ibn Batuta de plej el la lokoj en Palestino ne estis originalaj sed estis kopiitaj (senscie) el la pli frua rihla fare de la veturanto Mohammed al-Abdari. Pro tiaj malfacilaĵoj, ne eblas determini akuratan kronologion de la veturoj de Ibn Batuta en la regiono.
Post pasigi la islaman monaton Ramadano en Damasko, li aliĝis al karavano veturanta 1 300 km sude de Medino, loko de la tombo de la islama profeto Muhammad. Post kvar tagoj en la urbo, li veturis al Mekko, kie li kompletigis sian pilgrimadon kaj ekhavis la honoran statuson al-Haĝi. Anstataŭ reveni hejmen, Ibn Batuta decidis pluiri, elektante por sia venonta destino la teritoriojn de la Ilĥanlando, nome Mongola Ĥanlando, nordoriente.
Irako kaj Persio
Li vojaĝis dum tridek jaroj (ĉ. 120.000 km), superante ĉiujn antaŭajn kaj postajn konitajn vojaĝantojn. Li atingis Mekkon per karavano el Egiptio tra Sirio. Poste migris al Irako, Persio, poste denove al Mekko, Sud-Arabio, Jemeno. El Jemeno li ŝipis al Somalio, poste al la hodiaŭa tanzania Kilwa. Li reveturis al Omano, kaj vojaĝis tra la markolo de Hormuzo, Barejno al Ĝidda. De tie li volis ŝipi al Hindio, sed ne trovis konvenan ŝipon, do reiris al Egiptio, Sirio, Malgranda Azio. Li ŝipis tra Sinope al la Krimea duoninsulo, poste norden ĝis urbo Bolgar. Li akompanis al Konstantinopolo edzinon de uzbeka ĥano, de kie revenis al Saraj kaj finfine ekiris al Hindio (tra Ĥiva, Buĥaro, Samarkando, Balĥo, Afganujo), kie li alvenis en 1333.
Suda Azio
Li agadis dum 8 jaroj en Delhi kiel ĉefjuĝisto. Li ĝuis apogon de la sultano, kiu sendis lin en misio al Ĉinio. Li veturis per ŝipo, dumtempe vizitante la Maldivajn insulojn, la kortegojn de Koromandel- kaj Malabar-bordoj, Cejlonon. Li ankaŭ vizitis Bengalion kaj Asamon. Li ŝipis de Hindio al la Malajaj insuloj, al Javo, al ĉina haveno Zajtun. Li veturis en Ĉinio norden kaj atingis Pekinon. Hejmenveturante, li ŝipis tra Sumatro, Kalikuto kaj la Persa golfo al Bagdado (1347), Sirio, kie li travivis la grandan peston de 1348.
Nordafriko
Li plu vojaĝis al okcidento kaj tra Egiptio alvenis Mekkon, kie li sepafoje pilgrimis. Poste li vojaĝis tra Aleksandrio, Alĝero al Fezo, ĉefurbo de Maroko. Li trairis la markolojn kaj vizitis Andaluzion, Granadon.
Li revenis al Maroko kaj tra la Saharo penetris profunde Afrikon. Li iris de Fezo al Malio (1353), li pensis pri la rivero Niĝero, ke ĝi havas kontakton al Nilo. Li restis ĉe sultano de Malio ok monatojn, poste pluiris al Timbuktuo, Kaukau, de kie li volis pluveturi al Sudano, rivero Nilo. Tion malebligis letero de la sultano de Fezo, kiu ordonis reveturon. Li realvenis en 1354 al Fezo kaj per tio finiĝis la aventuraj veturoj.
Heredo
Ibn Batuta komisiis sian skribiston, Ibn Ĝuzaj al-Kalbi, skribnoti liajn rakontojn. Ĉar li perdis la proprajn notojn, li diktis el memoro.
La hodiaŭa teksto estas ne nur produkto de Battuta; la skribisto uzis kelkfoje eĉ aliajn fontojn. Aliloke, eĉ la skribisto ne kuraĝis noti ĉion; pli poste la legantoj apenaŭ aŭ ne kredis partojn de la vojaĝoj.
Teoremo de Bendixson-Dulac
En matematiko, la teoremo de Bendixson-Dulac pri dinamikaj sistemoj statas ke se ekzistas funkcio φ(x, y) tia ke
preskaŭ ĉie en la regiono de intereso, kiu devas esti simple koneksa, tiam la ebena aŭtonoma sistemo
ne havas periodajn solvaĵojn. "Preskaŭ ĉie" povas signifi ĉie escepte eble aro de areo 0, tia kiel punkto aŭ linio. Ĉi tio povas esti pruvita per teoremo de Green.
Veronika Marék
Veronika Marék, laŭ hungarlingve kutima nomordo Marék Veronika estas hungara ilustristo, verkisto. Ŝia patro estis Antal Marék. Veronika Marék naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Veronika Marék abiturientis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Inter 1956–1958 ŝi estis amatora pupteatristo, intertempe en la studjaro 1957 ŝi studis en Industriarta Altlernejo. En la fruaj 1960-aj jaroj ŝi estis membro de Pupteatro (Budapeŝto), kie ŝi akiris ankaŭ pupteatran diplomon. Inter 1961 kaj 1966 ŝi studis koresponde en Scienca Universitato Loránd Eötvös, dum en 1963 ŝi iĝis profesia verkisto-ilustristo pri fabeloj. En la sekvaj jardekoj ŝi redaktis ankaŭ porinfanajn revuojn, kreis animaciojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1962-2018. Ŝi edziniĝis en 1963, naskis filojn en la sekva jaro kaj en 1966, pro eksedziniĝo ŝi denove edziniĝis en 1990.
Elektitaj fabellibroj
Ŝiaj libroj aperis ankaŭ germane, rumane, pole, serbe, angle, hispane, japane kaj koree.
Dezsőné Kosztolányi
Dezsőné Kosztolányi [deĵOnE kostolAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosztolányi Dezsőné estis hungara aktoro, verkisto, tradukisto. Ŝia persona nomo estis Ilona, ŝia origina familia nomo estis Schlesinger [ŝlesinger] ĝis 1905, poste Harmos [harmoŝ] ĝis la edziniĝo. Ŝia edzo estis Dezső Kosztolányi, ŝia geedziĝa nomo estis laŭ okcidenteŭropa nomsistemo Ilona Kosztolányi, ŝia pseŭdonimo estis Görög Ilona.
Ilona Schlesinger naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto (ekzistaj ankaŭ aliaj datenoj).
Biografio
Ilona Schlesinger devenis el juda familio, ŝi estis edukita en Gödöllő. Ŝi akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1907. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Magyar, pli poste laŭvice en teatra trupo de Irén Feld, Artúr Bárdos, Endre Nagy (verkisto). Ŝi havis rolojn ankaŭ province en Székesfehérvár kaj Szabadka. En 1910 ŝi konatiĝis kun Dezső Kosztolányi, post 3 jaroj ili gedziĝis. En 1915 ŝi naskis filon, iom pli frue ŝi katolikiĝis. Kiel patrino, ŝi nur kelkfoje rolis, sed komencis verki novelojn, kune kun la edzo ŝi tradukis. Ili aperis ekzemple en Nyugat. Depost la vidviniĝo ŝi verkis jam romanojn.
Tri Reĝlandoj
La Tri Reĝlandoj (Ĉina lingvo: 三国; Pinyin: Sānguó) (jaroj 180-280) estis epoko de la ĉina historio (alinome, la Epoko de la Militantaj Ŝtatoj). La tri gravaj reĝlandoj estis reĝlandoj Kao vei, Ŝu han, kaj Sun Vu. Dum la malfrua periodo de la ĥanepoko daŭris senĉesa milito, kiu malaltigis la loĝantaron kaj damaĝis la ekonomion, tiele entute efikis la evoluon de la ekonomio. Krome, pro la milito, draste pliboniĝis ĉiaj teknokogioj.
Quesada
La areo de la municipo estas 328,7 km2 kie loĝas 5 209 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 16,43 loĝ./km2.
Tri Reĝlandoj
Dum la sepa jaro de la epoko Guanghe (光和) (jaro 184, sub la Imperiestro Liu Hong), komenciĝis la flavturbana ribelo (黄巾之乱). Meze de la malordo, militestro Dong Zhuo (董卓) deprenis la regadon de la korteganaro kaj mortigis la imperiestrinon. La tuta ŝtato engaĝiĝis en militestre malfideliĝa milito. Tie ekis la tiel nomata "Militestra Seperismo"  (群雄割據). En la jaro 190, Dong Zhuo translokigis la ĉefurbon, kaj la korteganaro pecetiĝis. En la jaro 192, Dong Zhuo estis mortigita per la plano de Lu Bei (刘备) kaj Wang Yun (王允). Poste, per la konsilo de la strategiisto Jia Ksu, posteulo de Dong Zhuo, kiu nomiĝis Li Jue, sukcese venkis la urbo Chang-an (长安）, kaj regigis la registaron. En la jaro 196, Generalo Kao Kao （曹操） bonvenigis la ĥanan imperiestron Ksian （汉献帝) por veni regi la urbon Ksuĉen. Tiel komenciĝis la epoko Jian-an （建安）, dum kiu Kao Kao akiris multan potencon. Per la batalo de Guandu （官渡之战） en la jaro 200, Kao Kao venkis kontraŭ la generalo Juan Ŝao （袁绍）, kaj ĉefparte regis Nordĉinion ĝis la jaro 208. Li tamen en la vintro de tiu jaro estis venkita de Sun Liu （孙刘） en la batalo de la ruĝa klifo (赤壁之战).
Quesada
En la urbo estas la Muzeo Zabaleta pri fama pentristo.
Tri Reĝlandoj
La Tri Reĝlandoj tiele havigis sian tripiedan formon. En la jaro 220, Kao Kao malsaniĝis kaj mortis. Lia dua filo, Kao Pi （曹丕）, deŝovis la ĥanan imperiestron Ksian, kaj fondis novan ŝtaton, kiu nomiĝis "Cao Wei" （曹魏）. Ĉifoje, la Orientĥano estis venkata, kaj tio estis la oficiala komenco de la periodo de Tri Reĝlandoj. Post unu jaro, Liu Bei, kiu devenis de la Yizhou ŝtato, fondis novan ŝtaton, kiu nomiĝis "Shu Han" (蜀汉） por daŭrigi la Ĥanan Dinastion. Post la batalo de la ruĝa klifo, Liu Bei kaj Sun Quan （孙权） ekregis la urbon Jingzhou （荆州）, kiu havis ambaŭ leĝdisputajn kaj militajn problemojn. Finfine, en la sekva jaro, Liu Bei estis venkata post la batalo de Jiling （夷陵之战）, kaj Sun Quan akiris la plejparton de Jingzhou.
En la sekva jaro, Liu Bei pro malsano mortis, kaj la militadjunkto de lia filo Liu Shan （刘禅）, kiu nomiĝis Zhu Geliang （诸葛亮）, rekomencis la aliancon kun Sun Quan, kiu ĉifoje tenis interalie Jingzhou, Jiaozhou （交州） kaj Yangzhou （扬州）. Sun Quan prokrastis oficiale iĝi imperiestro ĝis la jaro 229. Lia ŝtato nomiĝis "Sun Wu" （孙吴）. La ĉefaspekto da la Tri Reĝlandoj estas la alianco de Sun Wu kaj Ŝu Han kontraŭstarante Kao vei. Ne okazis tamen multaj ŝanĝoj de la teritorioj. Sed Kao vei laŭgrade estis regiĝinta per Sima Zhao (司马昭）. En la jaro 263, Sima Zhao, kun la celo establi armeon por prepari preni la tronon, kaŭzis militon kontraŭ Ŝu Han, kaj Ŝu Han estis venkita.
Quesada
Geografio
Quesada situas sur la sudokcidento de la komarko Sierra de Cazorla en la sudoriento de la provinco, lime kun Hinojares, Pozo Alcón, Peal de Becerro, Cazorla kaj Huesa en la komarko, kaj Larva, Cabra del Santo Cristo kaj Úbeda. Estas sur 676 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno.
La oriento kaj sudo de la municipo formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj.
Tri Reĝlandoj
Post du jaroj, Sima Zhao mortis pro malsano, kaj lia filo, Sima Yan （司马炎), forlasis la reĝlandon Kao vei, kaj li fondis propran reĝlandon kiu nomiĝis "Xi Jin" (西晋）. En la jaro 280, tiu reĝlando lanĉis militon por pereigi la reĝlandon Sun Wu, kaj sukcesis. Tiu okazaĵo unuigis Ĉinion, kaj tiele finiĝis la epoko de la Tri Reĝlandoj. Post tio, la epoko Jin Chao (晋朝） komenciĝis.
Ĝis la epoko de la Tri Reĝlandoj, la Ĉina loĝantaro ankoraŭ ne estis naskinta tiomajn multajn homojn. Postaj generacioj memorigis tiujn epokajn famulojn per multaj manieroj. Dum la Dinastioj Tang kaj Song, estis kreataj multaj poemoj pri tiu epoko. Dum la dinastioj Ming kaj Qing, tiu epoko iĝis la ĉeftemo de dramoj, popolartoj kaj literaturaĵoj. Luo Guanzhong (羅貫中), kiu devenis de la Mingdinastio, kompilis rakontojn pri la aferoj ekde la malfrua Orientĥano ĝis la epoko de la Tri Reĝlandoj. Tiu kompilo iĝis lia fikcia romano, "La Tri Reĝlandoj," kiu iĝis unu de la Kvar Ĉinaj Klasikaĵoj. Ĝia kolorplenaj entenaĵoj disvastiĝis al cetera Azio, kaj influis iliajn kulturojn. Eĉ hodiaŭe, la rakonto de la tri reĝlandoj estas bonkonata, kaj estas la temo de multaj ĉinaj filmoj, televidaj filmoj, kaj ankaŭ videoludoj.
Quesada
Geografio
La municipo konsistas el Quesada mem (ĉefurbo) kaj el domaroj Belerda, Don Pedro, Collejares, Los Rosales kaj Tíscar, krom kampardomoj de El Cortijuelo.
Historio
Estas pruvaro de frua okupo de la zono (rokpentraĵoj kaj ceramiko). Estis romiaj ŝoseo kaj vilaoj (Bruñel). El la 4a jarcento estas restoj de prakristana baziliko. La aktuala setlejo estas atribuata al visigotoj. En la epoko de araboj Kesado atingis plej grandon kaj estis konata pro sia industrio de teleroj kaj glasoj el ligno.
La unua konkero fare de kristanoj okazis en 1157, kun Alfonso la 7-a, kaj pasis poste kelkajn fojojn de unu flanko al la alia. En 1310 estis rekuperita, definitive, fare de Fernando la 4-a kaj, en 1331, ekformis parton de la senjorlando "Adelantamiento de Cazorla", pasis al Úbeda, donita de Alfonso la 11-a.
En 1750, estis 800 lokanoj, dediĉitaj ĉefe al agrikulturo kaj brutobredado. En 1857, Quesada havis 5473 loĝantojn. Larva sendependiĝis de Quesada en 1812 kaj unuiĝis al Cabra de Santo Cristo. Huesa, Arroyomolinos, Ceal kaj Tarahal separariĝis de Quesada en 1847 kaj konstituis novan municipon kies ĉefurbo estis Huesa (Poyatos). En la 19a jarcento, Isabel la 2-a donis la titolon de urbo.
La 5an de julio 2015, ekis arbara incendio en la municipa teritorio de Quesada, kaj etendis al limaj municipoj. Ĝi finis la 29an de julio post 25 tagoj. Ĝi estis unu de la arbaraj incendioj incendios forestales con mayor superficie quemada de España.
15363 Ysaye
15363 Ysaye estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga violonisto, dirigento kaj komponisto Eugène Ysaÿe (1858–1931). Studento de Vieuxtemps kaj de Wieniawski en Bruselo, li estas ligata al la romantikisma tradicio kaj kaj lia influo dominis en la 20-a jarcento. Ĉiu el liaj "Ses Sonatoj por violono sola" (1923) estas dediĉita al pli junaj muzikistoj, de Szigeti al Kreisler.
Sardonikso
Sardonikso estas vario de kalcedono kun ruĝaj strioj, uzata kiel gemo.
Priskribo
La mineralo kalcedono havas plurajn nomojn, depende de la koloro kaj formo. Onikso estas ĝenerala nomo de kalcedono kun strioj; karneolo estas la nomo de ruĝa kalcedono. Sardonikso estas ruĝa onikso, t.e. kalcedono kun ruĝaj strioj.
Mencio en la Biblio
La Apokalipso de Johano de la Nova Testamento asertas, ke la muro de la Nova Jerusalemo estos ornamita per 12 gemoj:
La kvina gemo estas σᾰρδόνῠξ, kognate tradukita kiel “sardonikso”.
Etimologio
La nomo sardonikso devenas de la samsignifa helena σᾰρδόνῠξ sardónuks.
Saint-Yrieix-les-Bois
Saint-Yrieix-les-Bois estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 311 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Yrieix-les-Bois etendiĝas sur 15,7 km², kaj havis 311 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Yrieix-les-Bois situas je alteco de 645 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Yrieix-les-Bois apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Sylvie Labar, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Yrieix-les-Bois apartenas al la kantono de Ahun, kies ĉefurbo estas Ahun. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Imre Beke
Imre Beke, laŭ hungarlingve kutima nomordo Beke Imre estis hungara luktisto, laboristo.
naskiĝis en 1907 en Debrecen, li mortis dum batalo en Sovetunio supozeble en la frua 1943.
Biografio
veninta el sia naskiĝurbo estis luktisto jam en ĉefurba sportklubo, ekde 1933 en Dorog, kie lia trejnisto estis Ferenc Györgyei. estis hungara ĉampiono sesfoje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo. Li havis bonan ŝancon en la Hungario en la Somera Olimpiko 1936, sed pro nekonataj cirkonstancoj li restis hejme. Krom la sporto li laboris en Dorog. En la 2-a mondmilito li soldatiĝis kaj li perdis sian vivon en nekonataj cirkonstancoj.
Sistema terapio
Sistema terapio aŭ sistema familia terapio – germane Systemische Therapie aŭ Systemische Familientherapie, hispane Terapia sistémica, itale Terapia familiare, angle Family therapy aŭ france Thérapie familiale – estas la nomo de psikoterapia metodaro, kiu konsideras sistemajn interrilatojn kaj interpersonajn rilatojn en difinita grupo kiel bazo por la trovo de diagnozo kaj de terapio de psikaj malsanoj kaj interpersonaj konfliktoj.
Historio
La biologo Ludwig von Bertalanffy kiel fondinto de la ĝenerala sistemteorio serĉis universale al diversaj sistemoj aplikeblan modelon, kaj tiucele evoluis metateorion. Lia koncepto ekestis per la observo de kutimaj karakterizaĵoj kaj reguloj de diversaj sistemoj, kaj de ties principaj bazoj. Sistemo laŭ tiuj observoj estas unuo el elementoj kaj pli ol la nura sumo de tiuj elementoj. La elementoj havas rilatojn inter si kaj al aliaj sistemoj: Tiaj interrilatoj kompreneble povas kaŭzi pli fortajn efikojn, ol klarigeblus per la nura karakterizaĵoj de la elementoj.
Kiam dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj ĝermis la novaj sciencaj branĉoj kibernetiko kaj sistemteorio, psikoterapiistoj kaj aliaj profesiaj konsilistoj rapide "tradukis" la novajn konceptojn al terapia apliko. Pli kaj pli diferenciĝis diversaj terapiaj metodoj, tiel ke nun distingeblas pluraj skoloj: "struktura familia terapio" kaj "strategia familia terapio", sed ankaŭ "plurgeneracia familia terapio" (aparte la tiel nomataj "Milana modelo" kaj "Hajdelberga skolo"), "rakontaj terapioj" (laŭ Michael White aŭ Harold A. Goolishian), "familiaj skulptaĵoj" laŭ Virgina Satir aŭ la solvoorientitaj modeloj de la skolo de Milwaukee.].
La bazaj konceptoj de la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento, kiel la "teorio pri duobla ligo" de Gregory Bateson kaj Paul Watzlawick aŭ la komenca egaligo de la vortoj "familio" kaj "sistemo" ja estis gravaj en al fonda fazo de la sistema terapio. Tamen ili nuntempe inter sistemaj terapiistoj konsideriĝas eksmodaj. La hodiaŭa teoriaro forte influiĝis ed la biologia sistema teorio de la ĉilianoj Humberto Maturana kaj Francisco Varela, kiu poste estis pliampleksigita kaj kompletigita de la sociologia sistema teorio de Niklas Luhmann.
Slovaka Paradizo
La Slovaka Paradizo (slovake Slovenský raj) estas montaro en Okcidentaj Karpatoj, Slovakio. Ĝia teritorio estas protektata per la Nacia parko Slovaka paradizo.
La parko ampleksas ĉirkaŭ 200 km² kaj administre situas en la distriktoj Spišská Nová Ves kaj Poprad. Ĝia alto super maro estas plejparte inter 800 kaj 1100 metroj; en la altaj partoj ĝi vintre proponas neĝon por sporto.
Eric Hoffer
Eric HOFFER (15a de julio, 1902 – 21a de majo, 1983) estis usona morala kaj socia filozofo. Li estis aŭtoro de dek libroj kaj ricevis la premion de la Prezidenta medalo de libereco en februaro 1983. Lia unua libro, "The True Believer" (La vera kredanto, 1951), estis amplekse agnoskita kiel klasikaĵo kaj ricevis kritikajn laŭdojn kaj el fakuloj kaj nefakuloj, kvankam Hoffer mem kredis, ke "The Ordeal of Change" (1963) estis lia plej fajna verko.
Li perdis vidkapablon estante knabo kaj rekuperis ĝin estante 15-jaraĝa. Ekde tiam li multe legis. Estis migranta laboristo kaj foje rilate al libroj. Li ekverkis antaŭ la Dua Mondmilito en kiu li ne partorpenis pro hernio. En la 1960-aj jaroj li ekprofesoris en la Universitato de Kalifornio en Berkeley. En lia verkaro ege influis lia deveno el laborista klaso.
Pri ideologio
La usona filozofo Eric Hoffer identigis kelkajn elementojn kiuj unuigas sekvantojn de partikulara ideologio:
Hejdar Alijev
Heydər Əlirza oğlu Əliyev (ruse, Гейдар Алиев, Gejdar Alijev n. la 10-an de majo 1923 – m. la 12-an de decembro 2003), estis prezidanto de Azerbajĝano flanke de la Nova Partio de Azerbajĝano ekde oktobro de 1993 ĝis oktobro 2003, kiam sia filo İlham Əliyev sukcedis lin. Ekde 1969 ĝis 1982, Əliyev ankaŭ estis gvidanto de la Azera Soveto, praktike regante la politikan vivon de Azerbajĝano dum pli ol 30 jaroj.
Dum lia regado en la Soveto de Azerbajĝano, Alijev ne disvolvigis kompromison por la modernigado de la sociaj strukturoj, sed liaj penoj konsiderinde pliigis la ekonomian kreskon en Azerbajĝano. Li konvertiĝis en unu el la sukcesaj respublikaj gvidantoj, pliigante la profilon de la malpli privilegiita respubliko kaj promociante la azerojn al registaraj postenoj. Tio okazis pere de flatalo al Leonid Breĵnev per donacoj kaj majestaj akceptoj dum liaj tri vizitoj al Azerbajĝano. En unu el tiuj vizitoj, Alijev donacis al li ringon el diamantoj kun gemo en la mezo -Breĵnev- ĉirkaŭata de 15 malgrandaj, kiuj reprezentis la 15 sovetajn respublikojn, kalkulita je 226.000 rusaj rubloj.
Dum la 1990-aj jaroj, Hejdar regis sian landon per fera mano, kuraĝigante la eksterlandajn investojn kaj subpremante ĉian politikan opozician grupon.
Mandri (Metroo de Barcelono)
Mandri estas estonta stacio sur linio 9 kaj linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Hejdar Alijev
Hejdar Alijev atingis plurajn sukcesojn allogante la multnaciajn kompaniojn amase investi en la naftindustrio. Azerbajĝano havas vastan rezervon da nafto kaj natura gaso ĉe la Kaspia Maro, sed ili estis apenaŭ ekspluatitaj dum la sovetia periodo. En 1997, la prezidento Alijev subskribis kontrakton kun la nafto-konsorcio AIOC. Li estis ankaŭ unu el la promociantoj de la diskutita projekto je miliardoj da dolaroj pri konstruado de naftodukto ligante la urbojn Bakuo kaj Ceyhan en Turkio kiu transirus tra Kartvelio, evitante Rusion kaj Iranon, kio ĝenis la du potencojn.
Hejdar Alijev same intencis, sensukcese, repreni la konflikton en Montara Karabaĥo, per militista ago en decembro 1993. La rezulto de la milito kalkuleblas je 30 000 mortintoj kaj la translokigo de 750 000 azeroj. Ĝi ankoraŭ restas kiel frostita konflikto, la armenoj kontrolas la tutan Karabaĥon kaj la ĉirkaŭajn azerajn rajonojn.
La prezidento Alijev estis la murdocelo en 1995, responde al siaj intencoj purigi la landon de la mafia influo. La polico neniam kaptis la mafianojn.
La sano de Hejdar Alijev komencis malboniĝi en 1999, li plurfoje devis viziti Usonon kie kuracistoj zorgis pri lia sano. Li rezignis sian postenon sed lasis sian filon, Ilham Alijev, en la posteno kiel ĉefministro (kiu, konsekvence fariĝus prezidanto kaze de morto de lia patro).
1838
1838 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1838 post Kristo okazis, interalie:
Neraciismo
Neraciismo indikas, ĝenerale, intensiga substreko aŭ ekzaltigo de neracia trajtoj de la homa psiko kaj/aŭ de la homa pensado. La psikologia neraciismo havas regantan funkcion en la vivo de la psiko (Filozofio de la vivo, psikanalizon). Metafizika neraciismo asertas, implicite se ne eksplicite, la ekziston de iu Esto absolute neracia, nome neracia por ĉiu menso, eĉ ĝi subtenas ke la Esto mem, en ĝia esenca fundamento plej profunda, estas neracia, ĝin taksante tial, lastfine, kiel blinda volo aŭ vitala impulso (Schopenhauer, Nietzsche, E. von Hartmann) aŭ ĝin senigante je ĉiu pozitiva eco. La metafizika neraciismo estas neakordigebla kun la pura koncepto pri Dio.
Foje neraciistoj ne distingas la du pensfluojn kaj entuzisme ekzaltas instinkton, intuicion, imagopovon kaj la sentimenton, kiuj, foje ne estas taksataj neraciaj ĉe iuj filozofiaj sistemoj kiel en tiu de Aristotelo (Traktado pri pasioj de la animo) aŭ ĉe Spinozo (Ethica Ordine Geometrico Demonstrata): tiuj sistemoj konsideras intuicion fakulto super-racia kapabla alpaŝi la unuajn principojn kiuj estas la fundamento de la logiko. Tamen kutime en paralelaj sistemoj estas ekzaltata la blinda volo kiel privilegian instrumenton por la kono aŭ kogno pri la realo dum la racio estas opiniata nesufiĉa por adekvate ekspliki la kompleksecon de la sperto.
Raciismoj diversfontaj
Neraciismo de Hedonismo pli ol preciza kaj difinita sistemo konstituas elekton-tendencon komunan al multaj pensformoj. Ĉi-kaze, estas konsiderata neraciisma kiu neas iun ajn signifon, celon aŭ sencon al la realo aŭ al la historio. Estas klasataj epigonoj de la neraciismo, tial, tiuj filozofiaj, kiel Nietzsche, laŭdantegantoj de la aspekto vitala kaj dioniza kaj «apolona». Ili unuarangas la arbitron kaj la liberan volon, alvokita kiel volpotenco, kiel fundamentan principon el kiu fontas ĉiu ago aŭ penso, inkluzive la filozofion mem kiu tial ne plu estas ligita en la logikaj kriterioj sur kies bazoj povi distingi la vero el la malvero, la bono el la malbono. La enigmateco de tiuj pensistoj kuŝas en la konsekvenco laŭ kiu ili forĵetas la racion, instrumento por la eltrovo de vero, kontraŭ sin mem, por liberigi el ĝia rego la spontanecon de la penso.
Spuroj de neraciismo koloras ankaŭ la pensadon de Schopenhauer kiam en li estas aprezata pli aspekto vitala kaj arbitra ol tiu racia, sed al tiu ĉi li rezervas la taskon elimini la ekscesojn de senbremsa vivo kaj la rolon konsciigi pri la nesenca sinforlasi al ĉiam intensa kreskiĝo de la deziroj.
Kutime oni vidas tendecon al neraciismo ankaŭ en literaturaj movadoj de romantikismo, kiuj, trapasante el la klasika kaj baroka epokoj, kie elstaris iu respekto por la funkcio de la racio, al nova plivaloriganta la emociadon de la homa psiko, plejkultis la nekontroleblajn puŝojn de la homa psiko.
Eĉ la volismo de Duns Skoto, rifuzante supozitajn ekscesojn de skolastikula intelektismo, tiom levas la liberon en Dio ke ŝajnas ke ankaŭ raciaj principoj dependas de lia volo anstataŭ de lia intelekto. Kaj konserve ankaŭ la karakterizoj de la homa volo pli gravuriĝas en la filozofia serĉado.
Moderna estetismo, naskiĝinta ĉevale de la Okcento kaj Naŭcento, sin nutris per ekzaltado de la malpli raciaj elementoj de homa psiko. Ekzemplo pri tio povas esti la danuncismo de Gabriele D’annunzio, en kiu neraciismo pli ol teoria formulo fariĝas vera kaj akurata vivstilo. En la romano Il piacere, riĉa je biografiaj elementoj, D’annunziop priskribas kiel la estetikulo sin lasas gvidi nur de la fluoj de la sensacoj, sen plu sekvi la logikan moralan ordon.
Juddevena-kristana Henri Bergson teoriumis pri La élan vital (vitala elano), kiun analizante li opinias alveni al Dio kaj ekkompreni kelkajn ties misterojn, kaŝas spurojn de neraciismo pro supozita malpliiĝo de la estimo por la funkcio de la racio, kiu kiel suvereno devas juĝi ĉion.
Ĉe pensuloj el katolika flanko, kvankam konsiderita kaj foje profitata por diversmodelaj analizoj, neraciismo ne ĝuas bonan akceptiĝon
Kiom de neraciismo en ekzistencialismoj?...
30316 Scottmassa
30316 Scottmassa estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Scott Massa, finalisto en 2015 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Commack High School de Commack (Nov-Jorkio).
Flavbrova laniovireo
Ĝi troviĝas en Kolombio, Panamo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Hejmo de Rembranto
La Muzeo Hejmo de Rembranto (Museum Het Rembrandthuis) estas historia hejma kaj arta muzeo en Amsterdamo en Nederlando. La pentristo Rembrandt loĝis kaj laboris en tiu hejmo inter 1639 kaj 1656. La interno el la 17a jarcento estis rekonstruita. La kolekto enhavas skizojn de Rembrandt kaj pentraĵojn fare de liaj samtempuloj. La muzeo havis 193,250 vizitantojn en 2012.
Rembrandt aĉetis la hejmo en 1639 kaj loĝis tie ĝis li suferis bankroton en 1656, kiam ĉiuj liaj havaĵoj devis iri al aŭkcio. Precize, danke al tio, la aŭkcia listo ebligis la rekonstruadon de ĉiuj liaj havaĵoj kiuj estas ekspoziciataj en la hejmo.
NGC 2485
NGC 2485 (aliaj indikoj — UGC 4112, MCG 1-21-1, ZWG 31.3, IRAS07541+0736, PGC 22266) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Partio por Paco, Demokratio, Repaciĝo kaj Rekonstruo
La Partio por Paco, Demokratio, Repaciĝo kaj Rekonstruo (Parti pour la Paix, la Démocratie, la Réconciliation et la Reconstruction, mallonge PPDRR) aŭ PPDRR-Abavandimwe en la 2000-aj jaroj estis malgranda politika partio en Burundo. Ĝi estis registrita la 2004 kaj iĝis la 24-a politika partio de la lando. Ĝia gvidanto tiutempe estis Jean Léopold Nzobonimpa. Tamen jam meze de decembro 2004 ĝin gvidis la pastro Athanase Hakizimana. La 2009 la partio estis menciita sub la nomo PPDRR-Abavandimwe kaj tiumomente ĝin estris Aloys Baricako.
Supra voĉo
Supra voĉo estas la plej alta voĉo en komponaĵo. Ĝi povas transiri dum la muzikpeco de unu al alia muzikinstrumento aŭ zur kantvoĉo. La supra voĉo povas laŭ tonalto ankaŭ pozicii super la ĉefvoĉo, kiu plejofte reprezentas la ĉefan melodion. En miksita ĥoro kun la voĉaro soprano, aldo, tenoro kaj baso la melodio povas ekz. transiri ekde soprano en la tenoron. La tenoro ŝanĝas sian funkcion de harmonia al ĉefa voĉo, soprano kaj aldo, kies tonoj lokas super tiuj de la tenoro, fariĝas supraj voĉoj.
Partio por Paco, Demokratio, Repaciĝo kaj Rekonstruo
PPDRR iĝis unu el 10 partioj, kiuj ne subskribis la 2004 la Pretorian protokolon pri divido de potenco.
La partio partoprenis komunuman balotadon en 2005 kaj gajnis unu postenon de la konsilisto de komunumo en la komunumo Shombo (provinco Karuzi). Dum la balotado en la Nacian asembleon la 2005 por PDRP voĉdonis 1 964 elektantoj (0,08 %) kaj ĝi ne akiris eĉ unu lokon en la Nacia asembleo.
La 17-18-an de decembro 2008 iu oficiulo en la komunumo Kanyosha (provinco Bujumbura Rural) estis arestita pro sia aparteno al PPDRR. Baldaŭ li estis liberigita.
Diverseco seksa kaj genra (DSG)
Diverseco de sekso kaj de ĝenro, aŭ simple seksa diverseco, estas termino uzata por esprimi ĉiujn variantojn de la seksaj karakteristikoj, de la seksemoj kaj de la genraj indentecoj, sen la bezono precizigi por ĉiu de la identecoj la sintenojn aŭ karakterizojn kiuj formas tiun diversecon.
Hungara kuirarto
La tradicia hungara kuirarto entenas multe da grasaj porkaĵoj, bovaĵoj, ŝafaĵoj dume fiŝaĵoj maloftas.
Scots Wha Hae
Scots Wha Hae (en angla: Scots, Who Have; en skotgaela lingvo: Brosnachadh Bhruis) estas patriota kanto de Skotlando verkita en la skota lingvo kiu utilis dum jarcentoj kiel neoficiala nacia himno de la lando, sed ĝi estis lastatempe anstataŭita de "Scotland the Brave" kaj "Flower of Scotland".
Hungara kuirarto
Farĉitaj verdaj paprikoj (Töltött paprika)
8 mezgrandaj verdaj kapsikoj 500g da muelita porkoviando; 100g da oleo aŭ graso; 1OO g da cepo; 25 g da salo;1 g da muelita pipro; 0,5 g da majorano; 2 ovoj 150 g da rizo. Tranĉu la suprojn de la kapsikoj, forigu la internaĵon. Kuiru la rizon, malvarmigu ĝin. Varmigu la grason en kaserolo, fritu la hakitan cepon. Miksu kin kun la rizo, ovoj, salo, spicoj kaj viando, kaj bone knedu. Per la pasteĉo plenigu la kapsikojn. Verŝu tomatosaŭcon en kaserolon kaj enmetu la farĉitajn kapsikojn. El la restanta pasteĉo formu buletojn, kaj enmetu ankaŭ ilin en la saŭcon. Stufetu ĝis moliĝo.
Scots Wha Hae
La vortumado estis verkita de Robert Burns en 1793.
Hungara kuirarto
Terpomaĵo (Tócsi)
600 g da purigita, raspita terpomo; 2 ovoj• 2 supkuleroj da faruno; salo, pipro; iom da fritita cepo Miksu la ingrediencojn, prenu el la miksajo per supkulero kaj fritu la pecojn unu post la alia en oleo.
Pruno-bulo (Szilvásgombóc)
400 g da faruno; 600 g da kuirita terpompureo; 2 ovoj, salo; 1, 5 kg da pruno; sukero, muelita cinamo; 200g da panero;10Og da graso aŭ oleo Kuiru la terpomojn, senŝeligu kaj kaĉigu. Aldonu la farunon, salon, ovon kaj knedu rapide. Etendu la paston, tranĉu 8x8 cm-ajn kvadratojn. Senkernigu la prunojn kaj metu en ilin sukerkubeton kaj cinamon, poste kovru ilin per la pasto, formu bulojn kaj kuiru ilin en bolanta akvo kis ili venas al la surfaco. Intertempe fritu la panerojn en la oleo kaj metu la kuiritajn bulojn sur ilin, skuu la ujon ĝis kiam ĉiuj buloj estas bone kovritaj per paneroj.
Leĉo (Lecsó)
La facile preparebla somera legomaĵo
2 mezgrandaj cepoj; 800g da flavaj pintaj kapsikoj; 800g da matvraj tomatoj; 50 ml da sunflorkerna oleo; tekulero da salo; 4 ovoj (laŭplaĉe)
Toledo
Toledo estas urbo de Hispanio, situanta en la centra ebenaĵo de tiu lando. Ĝi estas la ĉefurbo kaj de la aŭtonoma regiono Kastilio-Manĉo kaj de la samnoma provinco. Krome la municipo estas konsiderata unuope kiel komarko laŭ la divido fare de la Diputación Provincial de Toledo (provinca municiparo), kvankam el vidpunkto pure geografia la urbo estas aliro al la natura komarko de La Sagra, kiu tradicie estis konsiderata kiel komencanta ĉe la propra enirejo al la urbo.
Toledo estas konata kiel «Imperia Urbo» ĉar estis ĉefa sidejo de la kortego de Karlo la 1-a kaj ankaŭ kiel «la urbo de la tri kulturoj», ĉar ĝi estis loĝata dumlonge de kristanoj, judoj kaj islamanoj.
Ĝi situas ĉe la rivero Taĵo je ties dekstra flanko, sur monteto ĉirkaŭ cent metrojn alta super la rivero, kiu ĉirkaŭas ĝin baze, formante markatan meandron. La urbo havas disan formon havante kvartalojn tre malproksimajn el la ĉefa domarkerno: nome tiu de Azucaica (nedubebla araba nomo), ĉe la dekstra flanko de la rivero kun deveno el antikva submunicipo de la urbo, distas ĉirkaŭ 7 km de la urbocentro, dum tiu de Santa María de Benquerencia, situanta preskaŭ antaŭ la menciita ĉe la maldekstra flanko de la Taĵo, situas sian centron je 8 km el tiu de la urbo.
La historio de la urbo datiĝas el la Bronzepoko. Ĝi estis grava centro karpetana ĝis ties konkero fare de romianoj en 193 a. K. Troviĝas ankoraŭ diversaj restaĵoj de la romiaj epoko kaj aktiveco en la urbo, kiaj la akvedukto aŭ la cirko. Post la invadoj fare de ĝermanoj, la urbo iĝis dum la epoko de Leovigildo ĉefurbo, kaj poste, ĉefa eklezia sidejo, de la Visigota Regno. En 711 Toledo estis facile konkerata de la islamanoj estrataj de Tarik ibn Zijad. Dum la islama hegemonio, la antikva visigota ĉefurbo karakteriĝis pro sia kontraŭstaro kaj unuopeco, precize en la epoko de la Tajfo de Toledo. La kristana reĝo Alfonso la 6-a konkeris la urbon en 1085. Dum la Moderna epoko la urbo elstaris kiel sidejo de la Katolikaj Gereĝoj kaj pro sia partopreno en la Milito de la Komunumoj de Kastilio. Post la movigo de la kortego al Madrido en 1563 la urbo ekdecadenciĝis, ĉefe pro la tiama ekonomia krizo. Jam en nuntempa epoko, Toledo kaj pli precize ties alkazaro iĝis simbolo de la Hispana Enlanda Milito dum la sieĝo de la alkazaro fare de la respublika flanko. En 1983 ĝi iĝis ĉefurbo de Kastilio-Manĉo, kaj plurestis ĉefurbo de la provinco samnoma.
Tradicie la industrio metalurgia estis la ekonomia bazo, ĉefe pro la fabrikado de glavoj (nun kiel suveniro) kaj tranĉiloj. Aktuale la majoritato de la populacio dediĉas sin al sektoro serva, kaj estas ankaŭ granda nombro de senlaboruloj. Pri infrastrukturoj, la urbo havas diversajn ŝoseojn, inkluide la Aŭtovojon Madrido-Kordobo (paga). Ekzistas linio de fervojo altrapida kiu konektas Toledon kun Madrido en malpli da duonhoro. Estas ankaŭ diversaj infrastrukturoj de sanservoj, inklude gravegan Nacian Hospitalon de Paraplegiuloj, aliajn sportajn kaj militistajn, kia la Altlernejo de Infanterio. Pri sporto, ekzistas diversaj teamoj de futbalo, korbopilko, manpilko, atletismo, naĝado kaj aliaj sportoj.
Pri kulturo Toledo ĝuas de nombraj interesaĵoj kaj estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1987. Inter tiuj elstaras la Monaĥejo de Sankta Johano de la Reĝoj, de stilo izabela gotiko de la 15-a jarcento, kaj la Katedralo de Sankta Maria, de stilo gotika de la 13-a jarcento. Toledo estis ankaŭ naskiĝloko aŭ loĝejo de famaj artistoj kiaj Garcilaso de la Vega aŭ El Greco inter multaj aliaj.
Pro la prestiĝo kaj ĉefurba kaj monumenta de la urbo, la nomo Toledo estis uzata ankaŭ por aliaj urboj nome kvin urboj de Usono, en la ŝtatoj de Ohio, Ilinojso, Oregono, Iovao kaj Vaŝingtonio; krom aliaj sep de Kanado, Belizo, Brazilo, Portugalio, Kolombio, Filipinoj kaj Urugvajo kaj kvar lokoj pliaj ene de Hispanio en la provincoj de Huesca, Orense, Asturio kaj Tenerife.
Toponimio
La plej antikva skribita dokumento kie aperas la nomo Toletum estas en la verko de la historiisto romia Tito Livio, laŭ kiu Toletum devenus el Tollitum, kiu iĝus Tollitu, Tollito, Tolleto, Tolledo ĝis iĝi Toledo. Ties signifo estus "levata, alte". Martín Gallego adoptas la version pri "la duoblaj turnoj de la ĉirkaŭanta rivero". La verkisto de la 12-a jarcento, Abu' Ab-Din al-Ajubi', asertas ke طليطلة Tulajtulah signifas "la gaja", sen plu klarigi. La diversaj historiaj nomoj uzitaj por la urbo estis la jenaj: en latino Toletum; en araba, طليطلة Tulajtulah; en judhispana, טולדות Toldoth; kaj en mozaraba, Tolétho. Laŭ la profesoro G. Tejada Álamo, "Tol(l)itum" estus diminutivo de la latina vorto "tol(l)ium-(-ius)" devena el "tolus"-("tolos" en greka) = monteto, kvankam ĝi povus aludi ankaŭ al la meandro aŭ turno cirkla, devena el la hindeŭropa radiko "tol(l)" = "ronda aŭ cirkla".
Situo
La urbo de Toledo troviĝas en centra Hispanio je 71 km de la ĉefurbo de Hispanio, nome Madrido. Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Bargas, Olías del Rey, Mocejón, Rielves, Albarreal de Tajo, Almonacid de Toledo, Guadamur, Polán, Argés, Cobisa, Burguillos de Toledo kaj Nambroca en la provinco de Toledo kaj Aranjuez en la Provinco de Madrido.
La etendo de ties municipa teritorio estas de 232,1 km² kaj ties alteco super marnivelo estas de 529 msm. Estas ĉefurbo de la samnoma provinco kaj de la aŭtonoma komunumo de Kastilio-Manĉo. Krome ĝi estas konsiderata unuope kiel komarko en la divido farita de la Diputación Provincial de Toledo (provinca municiparo).
Formiĝo
La antikva kerna domaro de la urbo estas situanta ĉe la dekstra bordo de la rivero Taĵo, sur monteto centmetre alta ĉe la rivero, kiu tuŝas ĝin baze, formante markatan meandron konatan kiel torno del Tajo (taĵa turniĝo). La parto kiun tiu meandro ne fermas estas la ununura natura enirejo de la urbo, sur kiu oni konstruis la ŝoseojn kiuj ligas ĝin kun Madrido kaj Ávila.
Ekde mezo de la 19-a jarcento ekis etendo de la urbo ekster la muregoj; unua ĉe la ĉirkaŭoj de la fervoja stacio por eksplodi definitive el fino de la 1940-aj jaroj tra la valo de la Taĵo, per la konstruo de la Poblado Obrero (laborista vilaĝo) de la Fábrica Nacional de Armas (nacia fabriko de armiloj) kaj ĉefe laŭ la akso kiun formis la ŝoseo N-403. Ekde komenco de la 1960-aj jaroj akceliĝis tiu etendo al la valo, per de la konstruo de la nova hospitalo.
En la 1970-aj jaroj, per la kreado de la domaro Polígono de Descongestión de Madrid (nuna kvartalo de Santa María de Benquerencia) komencas la etendo de la urba domaro sekve de la maldekstra bordo de la rivero ĉe la ŝoseo N-400, ĝis iĝi la plej loĝata kvartalo de la tuta municipo.