cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vuhano
Ekonomio
Vuhano estas unu el la ses plej grandaj urboj vitalaj al Ĉina ekonomio, en 1997, la enlanda nacia produkto en Vuhano estis valorita da 91.56 bilionoj da Cn juanoj, 15% kreskis super la jaro de 1996, la totala industria produktovaloro estas 117.5 biliono Cn yuano, 18% kreskis super 1996, la totala produktovaloro de agrikulturo estas 12.13 biliono Cn yuano, 8.5% kreskis. Estante unu de la nacia transporta kaj komunikada nodo, kio estas malmulta kaj grava, konsistas el fervojo, altrapida vojo, akvavojo, aerlinio, poŝto kaj komunikado, ĝiaj jarfrajtaĵaj volumenoj atingis 126.9 milionojn tunojn, kaj la jara volumeno de vojaĝanto-trafiko superis 92.68 milionojn personojn. Nun la urbo havas pli ol 13000 industriajn entreprenojn de 55 ĉefaj kategorioj, disvastigas sian kolonan industrion de fero kaj ŝtalo, aŭtomobilo, maŝino, kaj telekomunikado. La mondfama-entreprenoj investis la tri partojn de urbo Vuhano da 1983 fremdentreprenoj ĝis 1999j. El ili ĉefe estas la kompanio Citroen Sedan el Francio, la kompnio Siemens el Germanio, la kompanioj AST. kaj Esso el Usono, la Ĉin-Britio Negoca Grupo el Britio, la kompanioj Daewoo kaj Hyundai el Koreio, la kompanioj Mitsubishi, NEC, Panasonic kaj Sony el Japanio, la kompanioj Charoen Pokphand el Tajlando, NCH el Nederlando, UDI el Israelo ktp...
Promenante sur stratoj de Vuhano, oni vidas freŝe dekoritajn vendejojn kaj vendistajn budojn kun furoraj kostumoj, fruktojn, manĝaĵojn, Ĵurnalojn, revuojn, kaj etvarojn. ĉiovendejoj estas plenaj je tekstilaĵoj, elektraj aparatoj por hejm-uzo, ktp... En manĝejoj kaj trinkejoj en la urbo ĉiutage svarmis klientoj el malsamaj lokoj.
Vuhano ŝuldas sian prosperon al la ĉinia politiko pri la reformo de ekonomia sistemo kaj pordmalfermo al la eksterlando praktikata de la pasintaj jaroj. Vuhano estas unu el la eksperimentaj urboj pri la sinteza reformo de ekonomia sistemo de Ĉinio. En la lastaj dek jaroj la urbo ellaboris serion da politikoj kaj rimedoj favore al enkonduko de alilandaj kapitaloj, teknikoj, instalaĵoj kaj administrantoj. Tio vekis atenton kaj intereson de alilandaj komercistoj kaj entreprenistoj. Pli kaj pli multaj alilandanoj venis Vuhano por negoco. Ĝis nun Vuhano jam starigis rektan komercan rilaton kun 145 landoj kaj regionoj. La totala sumo de ekstera komerco en 1998 estis pli ol duoble granda ol tiu de la antaǔa jaro.
Vuhano cetere estas la plej granda centro de enlanda cirkulado. En 1997 ĝia totala volumeno de podetala vendito sumiĝis al Cn yuano da 45,65 bilionoj, la totala eksporta volumeno estis 0,94 bilionoj da usonaj dolaroj. Nun en la urbo estas 2257 financaj agentejoj, krom 2 branĉaj bankoj kaj reprezentantaj oficejoj de fremdlandaj financaj agentejoj jam fondiĝis en 1998 jaro.
Historio
Vuhano estas nomata "Ĉina Kultur-historia Famurbo" de Ĉina Ŝtata Konsilantaro je la 8-a de decembro 1986. Estis pruvita de Ĉina-arkeologoj subtere troviĝas la antikva Hankou urbo, kiu estis konata "Panlong urbo", ĝis nun ĝi jam 3 500 jarojn ekzistas, kaj la plej malnova urbo en Shang dinastio ĉe la bordo de Jangzio-Rivero. En la antikveco Wuchang estis grava fortrego, frue en la periodo de la Tri Regnoj (p.K. 221 jaroj) Sun Quan, la estro de Wu Regno, konstruigis tie urbeton kaj nomatis ĝin "Wuchang". Hanyang kaj Hankou jam en antikveco origine kunliĝis kun prospera komerco, sed en Ming-dinastio (p.K.1368 – 1644) Hanshui-Rivero ŝanĝis sian fluejon kaj apartigis ilin. Frue en la 18-a jarcento la urbo Zhushian de provinco Henano, la urbo Jingde de provinco Jiangŝi, la urbo Foshan de provinco Kontono kaj Hankou estis konataj kiel la kvar famaj prosperaj urboj de Ĉinio.
Dum la batalo kontraŭ la imperiisma kaj feǔdisma fortoj la Uhana popolo skribis brilan paŝon en la Ĉina moderna historio. Je la 10-a de oktobro 1911 en Uĉano eksplodis revolucio gvidata de D-ro Sun Yixian, la pioniro de la Ĉina demokratia revolucio. Ĝi estas subtenate de la tuta lando kaj renversis la lastan feŭdan dinastion de Ĉinio kaj finfine fondigis la respublikon de Ĉinio.
Je la 7-a de februaro 1923 okazis en Hankuo fama striko de laboristoj de la Pekina-Hankua Fervojo, ili kontraŭas la kruela subpremado de la Nordaj Militaristoj en Ĉinio. En 1925, kiam iris la Unua Enlanda Revolucia Milito, la popolo de Hankuo leviĝis kontraŭiĝi la britiajn kaj japaniajn koloniistojn kaj reprenis la koncesiitajn kvartalojn. Je la 16-a de majo 1949, la Ĉina Popola Liberiga Armeo ekokupis la urbon Vuhano, kaj nur tiam la urbo komenciĝas en la nova paĝo de socialismo.
Turismo
Vuhano estas belega riverborda urbo kun multaj famaj restaĵoj de historio kaj riĉaj turismaj fonthavaĵoj. De antikveco oni titolas urbon Vuhano kiel la hejmloko kun blankaj nuboj kaj flavaj gruoj. Ankaŭ ĝi estas fama per sia historia kulturo. Li Bai kaj Cui Hao, du bone konataj poetoj en Tang- dinastio laŭdis la belecon alte de Vuhano en iliaj poemoj. La Unua Pontego super Yangzio-Rivero en Vuhano ne nur kunligas la tri partojn, sed tamen pliigis unu scenan lokon al si. En Wuchang sur la Serpenta Monto staras antikva turo nomata"Flava Gruo Turo" alvizaĝanta al Yangzio-Rivero kaj tuta urbo. La Guiyuansi-Templo en Hanyang estas la plej elstara inter sennombraj antikvaj restaĵoj. ĝi estas konata bone de sia konstruo de antikva stilo kaj 500 arhatoj. La Orienta Lago okupas kulminon per sia beleco el multaj ĉarmpejzaĝoj kaj parkoj, kulturaj palacoj kun malsamaj stiloj. Krom, la restaĵoj de la Revolucio de 1911, la antikva lirteraso en Hanyang, la Pavilono Qingchuan, ankaŭ estas la Mulanshan-Monto kaj Lago, la antikva urbo Panlong kaj la Monto Longquan , ĉiuj ĉi tiuj montras ke Vuhano estas la urbo kun longa historio kaj brilanta kulturo, kiu altiras al si turistojn Ĉinajn kaj fremdlandjn.
Kun la rapida progresanto de turismo,multaj specialaj vojaĝ-linioj radiiĝis de Wuhan ĝis la Tri Gorĝoj de Jangzio-Rivero [长江 Cháng Jiāng], ĝis la restaĵo de antikva Tri Reĝ-landoj, ĝis la Wudangshan Monto kaj Shenlongjia Primitiva Arbaro, ĝis la Lushan Monto kaj aliaj vizitindaĵoj, pitoreskejoj ĉirkaŭ Wuhan en Hubei provinco. Ĉi tiuj linioj povus kontentigi diversajn bezonojn de la malsamaj turistoj.
Klerigado
Vuhano havas altlernejojn da 35 kun pli ol 110 mil studentoj. El la altlernejoj estas la ĉefaj kaj gravaj altlernejoj de Ĉinio; Uhana Universitato; la Centra Ĉina Politeknika Universitato; la Centra Ĉina Agronomia Universitato; la Centra Ĉina Instruista Universitato; la Ĉina Geologia Universitato; la Ĉina Akvomastruma kaj Elektra Instituto; la Uhana Industria Universitato; la Uhana Teksŝpina Instituto; la Uhana Konstruurba kaj Projekta Instituto...
En Vuhano ankaŭ estas 736 sciencaj kaj desegnaj institutoj kun 10 ŝtat-nivelaj ĉeflaboratorioj, ĝuante ĝian ĉefpozicion en Ĉinio en la kampoj de komunikado, biologia projekto, lasero, mikroelektrona tekniko kaj nova-tipaj materialoj. Krom, ĝi havas 96 teknika-duagrada-lernejojn; 113 profesiajn lernejojn; 576 normalajn mezlernejojn kaj 2220 elementajn lernejojn. Oni povas troviĝi ke en la urbo estas diversaj universitatoj kaj lernejoj de entreprenulo aŭ privatulo en lastaj jaroj. Do la urbo Vuhano tre famas pro ĝia altkvalito de edukado en Ĉinio, speciale en la centra Ĉinio. Alie neniu ne scias ke nur en la areo de Vuhano kreskadigas verajn talentulojn kaj multegajn saĝeculojn de la antikveco ĝis la hodiaŭ.
La komenco de la epidemio de COVID-19
Aktualigita stato en la mondo de la malsano kaŭzita de la nova kronviruso COVID-19 komence klasigitaj kiel netipa pneŭmonio, aperinta unue en Vuhano, iom post iom disvastiĝis al pluraj provincoj en la tuta lando (kun miloj da mortintoj kaj dekmiloj da malsanaj homoj) kaj disvastiĝis al multaj landoj de la tuta mondo.
Esperantistoj
Inter la lokaj esperantistoj aparte elstarigindas Dai Shengqiao, Huang Ming-zhong, Mo Zhi-xiong, Peng Zhengming kaj Xu Jianhua.
XAF
XAF povas rilati al:
Dornstedt
Dornstedt ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la komunumo Teutschenthal en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de aprilo 2015 la komunumoparto havis 371 loĝantojn.
Heinrich Kuhl
Heinrich Kuhl (17a Septembro 1797 – 14a Septembro 1821) estis germana naturalisto kaj zoologo.
Veronica Ferres
Veronica FERRES (naskiĝis la 10-an de junio 1965) estas germana aktorino.
Heinrich Kuhl
Kuhl naskiĝis en Hanau. Li iĝis helpanto de Coenraad Jacob Temminck ĉe la muzeo de Leiden, Nederlando. En 1817 li publikigis studon pri vespertoj kaj en 1819 li publikigis Conspectus psittacorum. Li publikigis ankaŭ la unuan studon pri petreloj, kaj liston de ĉiuj birdoj ilustraciitaj en la verkoj Planches Enluminees kaj Beiträge zur Zoologie und vergleichenden Anatomie de Edme-Louis Daubenton|Daubenton en English Contributions to Zoology and Comparative Anatomy (Frankfurt am Main, 1820).
Veronica Ferres
Veronica Ferres naskiĝis en Solingen, Nordrejn-Vestfalio. En Munkeno ŝi studis germanistikon kaj teatrajn sciencojn, poste ŝi en la Viena Max-Reinhardt-seminario studis aktoradon.
Heinrich Kuhl
En 1820 li veturis al Javo, tiam parto de la kolonia Nederlanda Hindio, kun sia amiko Johan Coenraad van Hasselt (1797–1823) por studi la animalojn de la insulo, sendante al la muzeo en Leiden 200 skeletojn, 200 haŭtaĵojn de 65 specioj de mamuloj, 2000 de birdoj, 1400 de fiŝoj, 300 de reptilioj kaj amfibioj, kaj multajn insektojn kaj krustulojn.
Veronica Ferres
Kiel aktorino ŝi konatiĝis per rolo en la satira filmo Schtonk de la reĝisoro Helmut Dietl en 1991. Plian famon alportis la filmo Das Superweib de la reĝisoro Sönke Wortmann en 1995. Sekvis multaj pliaj filmoj, el kiuj en la suba listo menciiĝas nur kelkaj. Ŝi gajnis aron da premioj.
Heinrich Kuhl
Li priskribis multajn novajn speciojn kaj novajn genrojn de amfibioj kaj de reptilioj.
En 1821 li mortis en Buitenzorg (nune Bogor) pro hepata infekto kaŭzita de la klimato kaj de troa ekzercado. Li estis en Javo mal pli ol unu jaro. Johan van Hasselt pluigis sian verkon kolekti specimenojn, sed mortis post du jaroj.
La standarda aŭtora mallongigo Kuhl estas uzata por indiki tiun individuon kiel aŭtoro kiam oni citas botanika nomo.
Kelkaj specioj rememoras lian verkon kiel naturalisto kaj zoologo:
Fiŝoj
Herpetoogio
Birdoj
Mamuloj
Kyrie
Kyrie (vokativo, do titolformo, de la greka κύριος, „sinjoro“; en la tiutempa greka kírië prononcata) estas la unua vorto de mallonga plejofte triparta litanio, kiu komencas la samrestantajn partojn (Ordinarium Missae) de la meso. La voko devenas el la liturgio de la grekparola ortodoksismo - tie kontraŭparolo de la komunumo en la grandaj litanioj (porpetoj) - kaj estis transprenita ĉirkaŭ 500 netradukite en la roman kaj aliajn okcidentajn liturgiojn.
Kýrie eléison (malnovgreke Κύριε ἐλέησον, novgreke Κύριε ελέησον, „Sinjoron, kompatu“), estis en antaŭkristana tempo kutima omaĝovoko al dioj kaj regantoj. La judoj en la greklingva diasporo rilatigis la Kyrios-titolon al la dio izraelia (kiel traduko de „Adonaj“, komparu Biblia Tetragramo), kaj en la frua kristanismo ĝi iĝis centra moŝtonomo de Jesuo.
La Kyrie-litanio estas triobla (aŭ sesobla aŭ naŭobla) alvokado de Kristo komence de la diservo de la komunumo, kiu kunvenis sub lia nomo. Tamen dum jarcentoj ĝi ankaŭ estis interpretita kiel trinunue kiel alvoko de la Patro, de la Filo kaj de la Sankta spirito (komparo Kyrie-kantoj de la reformaciepoko ).
Grandaj Kyrie-muzikigoj komencas la meskomponaĵojn de ĉiuj epokoj.
''Kýrie eléison. Christé eléison. Kýrie eléison.
Sinjoro, kompatu. Kristo, kompatu. Sinjoro, kompatu.''
Vidu ankaŭ
Gloria, Credo, Sanctus, Agnus Dei, Proprium
NGC 7468
NGC 7468 (aliaj indikoj — UGC 12329, IRAS23004+1619, MK 314, PRC C-69, ZWG 453.52, KUG 2300+163, PGC 70332) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Károly Zilahi-Kiss
ZILAHI-KISS Károly (zilahi-kiŝ) Károly Zilahi aŭ Károly Zilahy estis hungara ĵurnalisto, kritikisto, poeto la 28-an de oktobro 1838 kaj mortinta en Buda la 15-an de marto 1864.
Biografio
La mezlernejon Zilahi-Kiss finis en reformita kolegio de Koloĵvaro. Li alvenis en 1857 Peŝton por pristudi juron. Li komencis tre june publikigi artikolojn, kritikojn. En 1860 li studis en Vieno. Li ekprovis kuracigi sian ftizion en Aŭstrujo kaj Italujo. En 1863 li estis kunlaboranto de Magyar Sajtó, en 1864 de Fővárosi Lapok. Li eldonis kun sia pli juna frato, Imre Zilahi tradukaĵvolumon el rusa lingvo.
Frederick Bodmer
Frederick Bodmer (aŭ Frederich) (naskiĝis 1893 aŭ 1894, mortis 1955) estis svisa filologo kaj aŭtoro de la tre populara libro The Loom of Language, kiu multe kritikas Esperanton kaj estas unu el la fontoj de multaj antaŭjuĝoj kontraŭ tiu lingvo.
Li instruis en Eŭropo kaj Sudafriko kaj poste en departamento de modernaj lingvoj ĉe MIT ĝis sia morto. Li influis la ideojn de Noam Chomsky.
XAG
La vorto havas plurajn signifojn:
Territoire de Belfort
Territoire de Belfort (ankaŭ Territoire-de-Belfort [], “teritorio de Belfort”) estas unu el la departementoj de la franca regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi etendiĝas sur kaj havas 143,839 loĝantojn. Ĝi estas malgranda teritorio kreita el la sola parto de Alzaco, kiu restis franca post la Francia-Prusia Milito.
XAG
ISO 4217
Territoire de Belfort
La departemento havas entute 102 komunumojn kaj ĝia prefektejo (ĉefurbo) estas Belfort.
Historio
Post la milito de 1870, Francio malvenkis kaj perdis la provincon Alzaco favore al Germanio, kiu aneksis Alzacon krom tiu parteto. La teritorio de Belfort fariĝis nova franca departemento en 1922.
Ekonomio
Industrio okupas la plej grandan parton de la laborantaro (35,2 %) : mekaniko, elektromekaniko, aŭtofabrikado (Peugeot). Teknologiaj industrioj nun disvolviĝas (Alsthom, Bull).
Brano
Brano (el la angla: bran) estas la muelita grenŝelo, kromprodukto de la muelado. Ĝi estas grava nutraĵo, uzata ĉefe por bestoj, riĉa je albumino kaj amelo.
Enhavo
La brano entenas:
Dornstetten
Dornstetten estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freudenstadt, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dřenice
Municipo Dřenice (Drenitz) situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en malprofunda valo de la rivereto Bylanka, 5 km norde de la urbo Chrudim kaj 6 km sude de la urbo Pardubice. Vivas ĉi tie.
Historio
Sur teritorio de Dřenice estis trovitaj restaĵoj post paŝtistaj triboj en tempoj antaŭ 5 mil jaroj, ĉefe argilaj vazoj, pugnokojnoj, ĉiziloj ktp. La unua skriba mencio pri Dřenice estas nur el la jaro 1381. Posedantoj de la vilaĝo ofte ŝanĝixgis ĝis la jaro 1660, kiam Eva Glauchová vendis ĝin al la sinjorejo Mezilesí, kies parto ĝi estis ĝis la jaro 1848.
En loka parto nomata Na Hrázi (Sur Digo), kiu iam baris la valon por granda fiŝlago "Dřenický", nun jam neekzistanta, en Bylankon enfluas Markovický rivereto. Iom pli supre estas fonto de la rojeto Dřenička. Tiu fonto havis tre bonkvalitan akvon kaj la urbo Pardubice iam spekulis uzi ĝin por la urba akvokondukilo. En ĉirkaŭaĵo de Dřenice troviĝas zonoj de bona brikfarista argilo, kiuj ebligis ekeston de kelkaj brikejoj, ekzemple en Blato, Mikulovice, Třibřichy kaj Bylany.
Apud la fiŝlaga digo troviĝas kapeleto konsekrita al Sankta Johano Nepomuka, konstruita antaŭ 200 jaroj.
Ŝtonponto en Písek
Ŝtonponto en Písek (ĉeĥlingve Kamenný most v Písku) estas la plej malnova konservita ponto en Ĉeĥio (kaj post tiu en Regensburg ankaŭ en tuta Mezeŭropo, resp. Eŭropo norde de Alpoj), do ĝi estas pli aĝa ol multe pli fama Karola ponto en Prago.
Ĝi transpontigas la riveron Otava en la urbo Písek, situanta en la norda parto de Sudbohemia regiono, ĉ. 110 km sude de la ĉefurbo Prago. Surponte estas lokigitaj barokaj statuoj kaj kruco. Ĝi estas longdaŭra simbolo de la iama regiono Prácheň kaj la plej konata kaj plej vizitata memorindaĵo de la urbo Písek.
Asfaltaj minejoj en Travers
La Asfaltaj Minejoj en Travers situas en la vilaĝo Travers en la komunumo Val-de-Travers en la kantono Neuchâtel en Svislando. La nomo de tiuj minejoj estas La Presta. Tiu valo Val-de-Travers situas en la geografia regiono Ĵuraso, kiu estas karsta, tio estas, ke la akvo solvas la rokojn kaj en tia montaro abundas la kavernoj kaj subteraj vojoj.
Ŝtonponto en Písek
Konstruaĵo
La ponto estas 109,75m longa kaj 6,25m larĝa (inkluzive murojn), la vojo mem larĝas 5,7 m. Ĝi staras sur 6 pilieroj kaj konsistigas ĝin 7 arkoj. Ses arkoj estas duoncirklaj kun averaĝa larĝeco 8 metroj, la sepa estas segmentforma, 13 metrojn larĝa, kaj ĝi estis alkonstruita nur en 1768 dum granda inundo. Alteco de la ponto super la rivernivelo estas proksimume 5,5 metroj.
Asfaltaj minejoj en Travers
Jam en 1711 apud la rivero Areuse oni trovis asfalton kaj komenci ekspluadi ĝin. Tio daŭris ĝis 1986.
Yuki Ohashi
Li futbalas ĉe Shonan Bellmare.
Asfaltaj minejoj en Travers
Nuntempe turistoj venas por viziti tiun reton de vojoj kaj kavernoj subteraj. La loko apartenas al la kantona listo de valoraj kulturaj lokoj.
Ŝtonponto en Písek
Historio
La ponto estis konstruita plej supozeble en la tria kvarono de la 13-a jarcento. La unua skriba mencio pri ĝi devenas nur el la jaro 1348, kiam tiama imperiestro Karolo la 4-a per sia dekreto ordonis, ke monpunoj kolektitaj en la urbo estu uzataj por bontenado de la ponto. Laŭ konata, tamen nesufiĉe pruvita onidiro la ponto estis konstruita sur seka tero,kaj nur post ĝia finkonstruo la rivero estis alidirektita en novan fluejon, kiu trairis sub la ponto. La ponto estis grava ligilo sur grava komerca vojo nomata Salpado inter Bavario kaj Bohemio. La ponto havis origine ankaŭ du pontturojn, kiuj ne konserviĝis. La unua falis en 1768 pro la inundo, dum kiu mortis ankŭ la pontturogardisto kaj lia filo, kaj la dua estis faligita intence pro trafikbezonoj. Sur la maldekstra riverbordo eblas trarigardi en ekstera fotoekspozicio fragmentojn elakvigitajn el la riverfundo dum unu el multaj riparoj de la ponto.
Ĉar densiĝanta urbotrafiko sufiĉe ŝarĝis la ponton, en 1941 estis pli norde konstruita nova ponto. La lasta urba buso transiris la ponton en 1993. Inter 1996-1997 okazis kompleta riparo de la ponto.
Ornamo
Ambaŭ statuoj devenas el 1770 kaj estas verkoj de nekonata aŭtoro.
La statuoj estis renovigitaj en 1997 kaj nuntempe estas sur la ponto lokigitaj nur sabloŝtonaj kopioj. Originalo de la Statuo de Sankta Anna estas vizitebla en la Preĝejo de Sankta Triunuo en Písek (nuntempe servanta kiel koncertejo).
Inundo en aŭgusto 2002
Dum katastrofa inundo en aŭgusto 2002 la akvo forigis el la ponto kelkajn barokajn statuojn kaj plejparton de la ŝtona balustrado. En la tempo de la plej granda kulmino la akvo atingis 2metrojn super la ŝoseo kaj el la ponto videblis nur kruco kun Kristo kaj parto de statuoj. La ponto tamen transvivis la inundon sen granda damaĝo, precipe danke al tio, ke en la 90aj jaroj ĝi estis ankrigita en rokon kaj estis realigita ĝia rekonstruo. Jam 2 tagojn post la inundo ĝi ekhavis provizoran lignan balustradon kaj estis denove malfermita por publiko. La sekva rekonstruo kaj protekto kontraŭ pluaj inundoj estis realigita danke al spontanea publika monkolekto.
Ventego en januaro 2007
Kvankam dum la inundo en 2002 kruco kun Kristo kiel unusola statuo surponte eltenis, ventego nomata orkano Kyrill rompis ĝin kaj faligis en la riveron. Ĝi estis trovita kaj elakvigita, la statuo restis preskaŭ nedifektita. La nova kruco revenis al la statuaro Kalvario la 19-an de marto 2008.
Starec
Starec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kdyně, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas sur fervojlinio Horažďovice–Domažlice, proksime de la vilaĝo troviĝas samnomata fervoja haltejo. Estas ĉi tie registritaj 63 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Starec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,45 km².
Historio
La vilaĝo estis fondita sur deklivoj de monteto Klepný, unu kilometro sude de Kout na Šumavě. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1397, tiam ĝi apartenis al senjorujo de proksima burgo Rýzmberk.
Brilbronzokukolo
Aspekto
Temas pri specio tre simila al la Horsfilda bronzokukolo, tio estas eta, bruneca kaj diketa kukoledo, sed kun pli helaj aŭ ne tiom markitaj koloroj kaj pli orienta teritorio en Oceanio, tio estas kun kapo, vizaĝo kaj subaj partoj blankaj kun brunaj punktoj kaj nuancoj kaj horizontala regula striado en suba brusto kaj ne tiom rekta ĝis la fino de la ventro. La beko estas nigra, akrega kaj iom subenkurbita. Plej rimarkinda eco estas verda metala brilo en dorso (supraj flugiloj), kion havas ankaŭ aliaj membroj de la genro, kelkaj same kelkaj plie. La vosto estas pli bruna ol nigreca, kiel ĉe la komparita specio. La okuloj estas malhelaj, sed la okulringoj multe pli helaj.
Streptophyta
Streptophyta estas klado kiu enhavas plantojn kaj kelkajn algojn.
Eduardo la Ekzilito
Eduardo la Ekzilito (n. 1016, m. aŭguston 1057), foje nomata Eduardo Aetheling (Princo Eduardo), estis anglosaksa princo kaj filo de Edmundo Ironside kaj Elgifu. Li akiris la kromnomon la Ekzuilito pro ke li pasis la plejparton de sia vivo ekster Anglio.
Post kiam li konkeris Anglion en 1016, la dana reĝo Kanuto la 1-a sendis Eduardon kaj ties fraton Edmundon al Svedio, celante ilian murdon, sed ili estis sekrete plusendataj al Kiev kaj fine al Hungario. Eduardo loĝis en Eŭropo multajn jarojn. En 1057 la senfila Eduardo la Konfesanto eltrovis ke Eduardo la Ekzilito ankoraŭ vivis, revokis lin kaj nomumis lin sian heredonton. Tamen Eduardo la Ekzilito mortis - eble murdata - nur du tagojn post sia reveno al Anglio en aŭgusto 1057. El tio rezultis la konflikto pri kiu heredus la anglan tronon post la morto de Eduardo la Konfesanto, kaj la normanda konkero de Anglio.
Eduardo edziĝis al Agata, kiu eble estis parenco de Henriko la 3-a (Sankta Romia Imperio). Ili havis tri geidojn:
Kalia jodoacetato
Kalia jodoacetato estas kalia salo de la jodoacetata acido, blanka solidaĵo tre malstabila en akva solvaĵo. Kalia jodoacetato estas inhibanto de la glikolizo en la homa sango, pro tio ke ĝi malpermesas la agadon de la enzimo GAPDH (aŭ gliceraldehido-3-fosfata dehidrogenazo). En plantoj kalia jodoacetato inhibas la kreskadon kaj la spiradon de la vegetaloj studitaj.
Montricher VD
-
Montricher estas historia urbeto kaj komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 857 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Montricher situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro, proksimume 18 kilometrojn nordokcidente de la distriktĉefurbo Morges kaj 35 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La plej alta punkto de la komunumo estas sur alteco de 1679 m s.m. la kulmino de Monto Tendre, kiu estas la plej alta punkto de la Svisa Ĵuraso. La komunumo Montricher konsistas el la urbeto Montricher kaj la setlejoj Champet, Petit Faubourg, Grand Faubourg kaj Les Ripes, kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 25,98 km², de kiuj 47,8% estas kovritaj de arbaro, 47,6% servas por agrikulturo kaj 3,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Montricher limas en nordo kaj nordoriento al L'Isle, en oriento al Mauraz, en sudoriento al Pampigny, en sudo al Mollens, en sudokcidento al Berolle, en okcidento al Le Chenit, kaj en sudo al L'Abbaye.
Trafiko
Montricher situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas en nordo flanka konekta vojo de Mont-la-Ville al Mollens kaj en sudo alia konekta vojo de L'Isle al Ballens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas prokismume 15 kilometrojn sude de la komunumo apud Aubonne. Pere de la mallarĝspura trajnlinio de Apples al L'Isle la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Tra la komunumo krome kondukas poŝtaŭtolinio de L'Isle al Gimel.
Historio
La unua dokumenta mencio de Montricher datiĝas el la jaro 1049 kiel Mons Richarius. Sur la monteto Châtel estis trovitaj restaĵoj de setlejo el la bronzepoko kaj de fortikaĵo el la malfrua romia epoko el la 4-a kaj 5-a jarcento post Kristo. La mezepoko urbeto disvolviĝis ĉe la bordo de monteto, sur kio situis en la jaro 1049 la burgo de Senjoro Rodolfo. De la malnova burgo kaj la mezepoka urbeto estas konservita nur turo de la ekstera muro, kiu servis komence de la 15-a jarcento kiel preĝejturo. La senjorujo konsistis el la urbeto Montricher kaj la malaperintaj vilaĝoj Echono kaj Torclens kaj diversaj lokoj sude de la Ĵurasa Montaro. Kun Henriko, la lasta senjoro de Montricher, la familio formortis en la 15-a jarcento. La testamento de Henriko datiĝas el la jaro 1439. La havaĵoj de la familio Montricher estis vendita en la jaro 1538 kaj estis akiritaj en la jaro 1580 de la familio Vulliermin, kiu ilin posedis ĝis 1779. Poste ili estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 havaĵo de la familio Mayor de Lully. En la jaro 1798 la komunumo estis atribuita al la Distrikto Cossonay kaj en la jaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 al la grandigita Distrikto Morges.
György Gömöri (kuracisto)
György Gömöri [djordj gomori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gömöri György, laŭ la angla nomsistemo Gomori, George estis hungara-usona kuracisto, profesoro, patologo, kirurgo, histologo, kuracisto pri internaj malsanoj.
György Gömöri naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Kalifornio en Palo Alto.
Biografio
György Gömöri akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1928. Post siaj studoj li laboris en patologia instituto, ekde 1932 en kirurgia kliniko, kie li ankaŭ instruis. En 1928 li migris al Usono, kie li laboris en privata hospitalo, samtempe li petis konfirmon de sia medicina diplomo. Post monatoj li iĝis asistanto en Universitato de Ĉikago kiel patologiisto. Li doktoriĝis en 1943, en 1949 li iĝis kuracisto pri internaj malsanoj. En 1956 li translokiĝis al Palo Alto, kie li ĝismorte laboris en medicina centro.
En 1955 li ricevis usonan premion.
21088 Chelyabinsk
21088 Chelyabinsk estas tre malgranda, meze hela amora asteroido malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rusa urbo Ĉeljabinsk en Siberio. La, asteroida fragmento eksplodis sude de la urbo je alteco de 30 km. Pli ol 1500 homoj estis vunditaj pro nerektaj efikoj de la eksplodo.
Ecoj
Ĝia spektra klaso kombinas la klasojn S kaj Q; estas "ŝtona" asteroido, entenante ĉefe silikatonj de fero kaj de magnezio, sed ankaŭ olivinon, piroksenon kaj iom de metaloj.
Ĝi estas prefere marsrenkonta asteroido:
Las Minas
Las Minas estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Minas, las. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 107.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2824 loĝantojn. El tiuj estis 1452 viroj kaj 1372 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 42 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 9 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1360 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 2161 personoj. En la jaro 2000 temis pri 2582, do temis pri kresko / malkresko je 3.62 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 2170 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 8 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30107a.htm
Neornithes
Neornitoj (Neornithes), aŭ modernaj birdoj, estas natura klado de birdoj.
Propreco
Ili ne havas dentojn. Ili havas mallongan voston. Iliaj fingroj estas kuniĝataj.
Sistematiko
Anseriformes kaj Galliformes vivis jam en kretaceo.
Kladogramo fondita el Hackett kaj al. (2008).
XAU
La vorto havas plurajn signifojn:
György Gömöri (literaturhistoriisto)
György Gömöri [djordj gomori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gömöri György, laŭ la angla nomsistemo Gomori, George estas hungara literaturhistoriisto, profesoro, poeto, tradukisto.
György Gömöri naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Gömöri lernis en Scienca Universitato Eötvös Loránd inter 1953 kaj 1956, sed li estis membro de Rondo Petőfi, poste li redaktis periodaĵon dum la Hungara revolucio de 1956. Post falo de la revolucio li rifuĝis al Britio kaj inter 1957 kaj 1962 li studis en Oksfordo. En la lernojaro 1963 li instruis en universitato de Berkeley (Kalifornio), en la sekva lernojaro li esploris en Harvardo. Inter 1965-1969 li instruis hungaran kaj polan literaturojn en universitatoj en Britio, poste plej ofte li tradukadis. En 2001 li pensiuliĝis, tamen tiutempe li partoprenis en redaktaj laboroj. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn inter 1972-2009.
Gael García Bernal
Gael GARCÍA BERNAL (Esperantigite Gael Garsia Bernal) (n. 30-a de novembro 1978 en Gvadalaharo) estas meksika aktoro, reĝisoro kaj produktoro.
Gael estas filo de la geaktoroj José Ángel García kaj Patricia Bernal, kaj ili iniciatis lian karieron en teatro kaj dramserioj.
Li studis en la Central School of Speech and Drama de Londono kaj li partoprenis en diversaj filmoj kiel El crimen del padre Amaro, Diarios de motocicleta pri la vivo de Che kaj La mala educación.
Li havas am-aferon kun la argentina aktorino Dolores Fonzi, ili havas filon Lázaro (Madrido, 2009).
NGC 7468A
NGC 7468A (aliaj indikoj — UGC 12342, MCG 3-58-30, ZWG 453.61, VV 738, IRAS23024+1624, PGC 70414) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Listo de manksaj esperantistoj
Jen listo de gravaj manksaj esperantistoj kaj aliaj kiu loĝas aŭ iam loĝis en Manksinsulo:
Coité do Noia
Coité do Noia estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 10.926 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1963.
Dezirpado
Dezirpado aŭ dezirpadeto (france: Ligne de désir aŭ Chemin de l’âne, angle: Desire Line aŭ Desire Path) estas neoficiala biciklo- aŭ promenpado kiu estas farita de uzantoj de regula biciklo- kaj promenpado. Plejofte tia pado ekestas por sekvi malpli longan vojon ol sekvi la oficialan padon.
Naĝdo
Naĝdo, نجد, estas regiono en la centro de la Araba Duoninsulo; altebenaĵo 1,1 milionojn km² granda, kiu enhavas la kernan regionon de Sauda Arabio kun la ĉefurbo Rijado kaj la urbo Afif.
Meze de la 18-a jarcento, Naĝdo iĝis centro por la vahabistoj, kiuj sub gvido de Ibn Saud grave pligrandigis la regnon. 1921 Naĝdo iĝis sultanlando, kaj 1927 reĝlando. Ekde 1925 ĝi estis en persona unio kun Heĝazo, ekde 1932 sub la nomo Sauda Arabio.
Izoheksila cianoakrilato
Izoheksila cianoakrilato aŭ izoheksila 2-ciano-2-propenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj izoheksila alkoholo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. Izoheksila cianoakrilato posedas 10 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Izoheksila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj, konataj kiel supergluaĵoj.
Imre Zilahi
ZILAHI Károly Zilahi-Kiss hungara ĵurnalisto, tradukisto, poeto: Zilah, 3-a de februaro 1845 – Pest, 17-a de februaro 1867.
Kvinpetalo
Kvinpetalo estas Esperanto-Centro en Bureso apud Puatiero (Francio). Kursoj prilingvaj, staĝoj diverstemaj (literaturo, astronomio, botaniko, komputiko...) en somero kaj en pluraj feri-periodoj dum la tuta jaro en vilaĝaj domoj, el kiuj kvin apartenas al Societo Yvonne Martinot (SYM). La centron kreis en 1985 kelkaj sindonemaj esperantistoj, ĉefe francaj, interalie Georges Lagrange. Ĝis la jaro 1997 ĝi estis filio de LF-koop. De tiam ĝi estas tute memstara kaj ĝi funkcias kaj disvolviĝas plu en plena sendependenco.
Tre riĉa biblioteko kun multaj heredaĵoj de Gaston Waringhien, Roger Bernard kaj Maurice Sujet.
Deveno de tiu nomo
Laŭ la modelo "trifolio", la nomo "Kvinpetalo" formiĝis, bildigante la kvin pintojn de la verda stelo, kaj samtempe la kvin dometojn de la centro.
Imre Zilahi
Biografio
Liaj leteroj aperis 13 jaraĝe en Budapesti Hírlap. En Pest li aliĝis al rondo maldekstraj junaj verkistoj grupiĝintaj ĉirkaŭ János Vajda. Liajn verkojn publikis en Hölgyfutár, Magyar Sajtó, Hazánk és a Külföld, Pesti Napló ktp. Liaj plej gravaj verkoj estas la rusaj tradukoj kune kun sia pli aĝa frato Károly Zilahi.
Friedrich Jacobs
Friedrich JACOBS (naskiĝinta la en Gotha, mortinta samloke la ) estis germana filologo klasika.
Vivo
Post studoj komencitaj en 1781 en Jena kaj poste en Göttingen pri filologio kaj teologio li iĝis instruisto ĉe Ernestinum-gimnazio en sia naskiĝurbo en 1785 kaj ekde 1802 paralele bibliotekisto. En 1802 estis Franz Passow lia lernanto. En 1807 li iris al Munkeno por deĵori kiel instruisto pri malnovaj literaturoj ĉelicee. Li ankaŭ estis membro de la nove fondita Akademio de la sciencoj. En 1810 li tamen revenis al Gotha post kiam li refuzis vokon ĉeuniversitatan. Gotha li kaj instruistis kaj bibliotekistis kaj numismatikistis (al la kortego duka). Retiriĝo profesia estis en la jaro 1842-a.
Graveco
Jacobs famis kiel esploristo pri antikvecaĵoj, tradukisto kaj verkisto. Jenas liaj filologiaj ĉefverkoj: Exercitationes criticae in scriptores veteres (Lepsiko 1796); eldonoj de Iliaca de Tzetzes (Lepsiko 1793); verkoj de Bion kaj Moschos (Gotha 1795); eldono de Anthologia graeca (Lepsiko 1794–1814), de la eŭripidaj Phoenissae (Munkeno 1810), de Achilleus Tatios (Lepsiko 1821), de Philostratorum imagines et Callistrati statuae (Lepsiko 1825, ope kun Welcker), de la ksenofona Anabasis (Lepsiko 1825), de Delectus epigrammatum graecorum (Gotha 1826) kaj de la eliana verko De natura animalium (Jena 1832).
Inter liaj tradukoj gravas aĵoj de Velleius (Lepsiko 1793), Atheniensische Briefe (Lepsiko 1799–1800), epigramoj sub la titolo Tempe (Lepsiko 1803), verkoj de Demosteno. Li ankaŭ eldonis, kune kun Wieland kaj Hottinger "Neues attische Museum" (Zuriko 1802–10) kaj kun Ukert "Beiträge zur ältern Literatur" (Lepsiko 1835–43)
Joaquín Peinado
En 1915 eniris en la Escuela Superior de Comercio (Komerca Altlernejo) de Sevilo kie restis ĝis 1918, kiam li abandonis la studojn pri komerco por eniri en la Reĝa Akademio de Beletroj de Sankta Fernando de Madrido, kie li estis disĉiplo de Julio Romero de Torres kaj de Cecilio Plá.
Friedrich Jacobs
Graveco
Ofte eldonitis kaj represitis la gramatika lernolibro Elementarbuch der griechischen Sprache (Jena 1805–11). Liaj beletraĵoj eldonitis sub la titoloj Auswahl aus den Papieren eines Unbekannten (Lepsiko 1818-1822); Ährenlese aus dem Tagebuch des Pfarrers zu Mainau (Lepsiko 1823–25); Schule für Frauen (Lepsiko 1827–29); Erzählungen (Lepsiko 1824–37); Schriften für die Jugend (Lepsiko 1842–44). Interesas ankaŭ Vermischte Schriften, el kiuj la sepa volumo membiografia aperis sub la titolo Personalien en Gotha kaj Lepsiko 1823–44 - aldonite kiel 9-a volumo Jacobs' Briefwechsel mit Franz Göller (eldonis Düntzer, das. 1862). El la postlasitaĵoj publikigis Wüstemann: Hellas (Berlino 1852), prelegojn de inter 1808–09 faritajn por la tronheredanto Ludoviko de Bavario pri geografio, historio kaj literaturo de Greklando.
Joaquín Peinado
En 1923 li veturis al Parizo, kie li konatiĝis kaj amikiĝis kun la samprovincano Picasso kaj la aragonano Luis Buñuel inter aliaj membroj de la hispana kolonio. Tie li studis en la akademioj Ranson, Colarossi kaj La Grande Chaumière, enirante en la kubisma pentrarto kio el tiam markos lian verkadon.
Friedrich Jacobs
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 10, Lepsiko 1907, p. 126-127, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Joaquín Peinado
Post partopreni en diversaj ekspozicioj li veturis al Amsterdamo en 1926 kie li kunlaboris por la dekoracio de la verko de Manuel de Falla, "El retablo de maese Pedro" kiun reĝisoras lia amiko Buñuel.
En 1927 post ricevi la premion de pentrarto de la Diputación de Málaga (malaga municiparo) li revenis al Hispanio kie li partoprenis kiel ilustracianto en diversaj revuoj, inter ili "Litoral", de Malago, kaj "La Gaceta Literaria" de Madrido; kaj partoprenis en du grandajn kolektivaj ekspozicioj pri avangarda pentrarto: nome La "Exposición de Pinturas y Esculturas de Españoles Residentes en París" en Madrido kaj la "Exposición Regional de Arte Moderno" en Granado.
Liaj respublikemaj ideoj faras ke li partoprenis, ekde Parizo, en taskoj de propagando por la registaro de la Dua Hispana Respubliko dum la jaroj de la Enlanda Milito. Tie li restos dum plej parto de la Dua Mondmilito, post kies fino, en 1946 partoprenis, kiel delegito de la fako de hispanaj pentristoj de la Pariza Skolo, en la internacia ekspozicio organizita de la Unesco kaj krome ĉeestoss en la ekspozicio okazinta en la Nacia Galerio de Prago titolita "Arto de la Respublika Hispanio. Artistoj de la Pariza Skolo".
XBB
XBB povas rilati al:
Joaquín Peinado
Post veturi kaj ekspozicii tra tuta Ameriko, revenis al Hispanio en 1969 kie li estis nomumita membro de la Reĝa Akademio San Telmo de Malago.
NGC 7469
NGC 7469 (aliaj indikoj — UGC 12332, IRAS23007+0836, MCG 1-58-25, ARP 298, ZWG 405.26, KCPG 575A, PGC 70348) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Joaquín Peinado
Arundo, lia naskurbo, estas sidejo de la Muzeo Joaquín Peinado.
Ruĝgorĝa bronzokukolo
La Ruĝgorĝa bronzokukolo (Chrysococcyx ruficollis) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Chrysococcyx aŭ bronzokukuloj, tio estas brunecaj kukoledoj kun metalaj briloj. Ĝi troviĝas el Indonezio ĝis Papuo-Nov-Gvineo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montaroj.
(16152) 1999 YN12
(16152) 1999 YN12 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese apud San Marcello Pistoiese en Toskanio (Italio).
Arkeologia loko
Arkeologia loko aŭ arkeologia kuŝejo estas loko (aŭ grupo de fizikaj lokoj), kie estas konservitaj pruvoj pri pasinta aktiveco (aŭ prahistoria aŭ historia aŭ nuntempa). La loko estis, aŭ eble, prifosita danke al arkeologio.
Arkeologia loko povas situi sur elmergitaj aŭ mergitaj grundoj. La subakva kultura heredaĵo estas pli kaj pli alirebla dank'al skafandro. Multaj raboj de subakvaj arkeologiaj lokoj jam okazis. Konvencio pri protekto de subakva kultura heredaĵo de UNESKO kaj ICOMOS defendas tiun heredaĵon, ĝis tiam tre malmulte jure protektita. Tiu konvencio ebligas subskribintojn defendi sian subakvan kulturan heredaĵon per internacia jura mekanismo.
Eleŭterio
Sankta Eleŭterio estis la 13-a papo, de 175 ĝis 189. Eble li estis albano. Li estis la unua papo kiu deklaris sin sekvanto de Sankta Petro.
Lia papoperiodo estis komence trankvila, ĉar la imperiestro Komodo ne persekutis la kristanojn. Laŭ tradicio, Eleŭterio ricevis peton de reĝo Lucio de parto de Britanio je sendado de misiistoj por instrui al li la kristanismon. Eleŭterio sendis al li la pastrojn Daminano kaj Fugatio, kiuj baptis la reĝon Lucio kaj liajn korteganojn. Hodiaŭe oni kredas tion nur legenda afero, ĉar ne estas dokumentoj pri tio.
Eleŭterio liberigis kristanojn de juda dieto, batalis kontraŭ montanismo, kaj normigis la festadon de pasko.
Amonia azido
Amonia azido, azido de amonio aŭ NH4N3 estas neorganika salo de amoniako kun azida acido. Tiel kiel aliaj neorganikaj azidoj, ĉi-senkolora kristala salo estas potenca eksplodaĵo, kvankam ĝi posedas rilative malaltan sensivecon. Amonia azido estas fiziologie aktiva kaj inhalado de etaj kvantoj kaŭzas kapdolorojn kaj korbatadojn. Ĝi estis unue izolita en 1890 far Theodor Curtius (1857-1928), krom aliaj azidoj. Amonia azido estas jona substanco, tre malmulte solvebla en akvo, enhavas ĉirkaŭ 93% da nitrogeno po pezo kiel amonia katjono (NH4+) kaj azida anjono (-N=N-N). Ĝi estas struktura izomero de la "tetrazeno".
Sintezo
Amonia azido prepareblas ekde amoniako kaj dunitrogena oksido:
aŭ pere de reakcio inter la amonia klorido kaj natria azido. En etanolaj solvaĵoj amonia azido precipitiĝas kiel senkoloraj nadloj.
Religio de Antikva Egiptio
La antikva egipta religio prezentiĝis kun multforma rito kaj multaj gedioj kun homaj korpoj kaj bestaj kapoj: Anubo (ŝakala kapo), Hatoro (bovina), Horuso (falka), Montu (falka kun du oreusoj), Neĥbeto (vultura), Seĥmeto (leonina), Setho (ĝirafa), Ĥnumo (ŝafa), Toto (ibisa), Sobeko (krokodila), Basto (katina). Pro tio, la bestojn ili konsideris sanktaj.
La egipta religio stimulis la kulton al la mortintoj kaj instruis ne tre precizan ideon pri la reveno al la vivo, kiu eblis esti per la revivigon de mortoj en la saman korpon, kaj tial ili ĝin konservis kiel mumiojn, aŭ per la metempsikozon. La sacerdotoj klopodis kuraci la poseditajn de la malbonaj spiritoj kaj helpi la spiritojn de mortintoj al lasta juĝo antaŭ Anubo.
Krom tiuj plej popularaj gedioj, ankaŭ estis Atono (la sundisko) kaj Atumo (la malaperanta suno), kies centro de kulto estis la urbo On, aŭ Heliopolo laŭ la grekoj. La suno estis kultata kiel la fonto de vivo sur la materia mondo, kaj konsiderata kiel vivanta dio kaj fonto de energio en la ĉiela mondo. La sunadorado estis trudita kiel la unua klopodo de monoteisma religio en la historio, fare de faraono Amen-Hotep la 4-a (-1375 ĝis -1358), kiu prenis la alnomon Aĥnatono. Tiu religia formo ne daŭris multe, kaj post la morto de Aĥnatono, oni revenis al tradicia religio. Kelkaj kredas ke Moseo kaptis la ideon pri monoteismo de atonismo.
En la antikva Egipto, la scienco, la filozofio kaj la religio estis kunligitaj. Kuracistoj, inĝenieroj, kalkulistoj, ktp, estis ankaŭ sacerdotoj. Sekve ŝanĝojn en religio okazis laŭ la sociaj ŝanĝoj.
(42277) 2001 SQ51
(42277) 2001 SQ51 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro », tie estas, ke ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Dubi (Ukrainio)
Dubi (ankaŭ hungare), ukraine Дуби, ruse Дубы [dubi], slovake Duby aŭ Dubov, germane Duby estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Zahattja.
Situo
Dubi situas laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1600. Ĝis Traktato de Trianon Dubi apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dubi. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Saint-Agnant (Charente-Maritime)
Saint-Agnant [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 2,499 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-Agnant situas en la okcidento de la departemento Charente-Maritime, sude de Rochefort. Ĝi najbaras kun la komunumoj Échillais, Trizay, Champagne, Saint-Jean-d'Angle, Beaugeay kaj Soubise.
Tra Saint-Agnant iras la vojo D733, kiu ligas Royan al Rochefort.
XBC
La vorto havas plurajn signifojn:
Lajos Ady
ADY Lajos (adi) estis hungara literaturhistoriisto, pedagogia verkisto naskita en Érmindszent la 29-an de januaro 1881 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de aprilo 1940. Li estis pli juna frato de Endre Ady.
Biografio
La mezlernejon Lajos Ady finis en Zilah, la universitaton en Budapeŝto kaj Kolozsvár. En 1906 li akiris diplomon de instruisto pri hungara-latina lingvoj. Inter 1904–19 li instruis en Zilah, ekde 1909 ĝis 1919 li estis gimnazia instruisto en Budapest. Ekde 1919 li estis instrudistrikta ĉefdirektoro de Debrecen, ekde 1935 instruafera ĉefkonsilanto. 1923). Inter 1913–18 li estis redaktoro de pedagogia informilo Országos Középiskolai Tanáregyesületi Közlöny.
Dornum
Dornum estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Al la urba teritorio apartenas la havena loĝloko Neßmersiel : Neßmersiel troviĝas je 5 kilometroj nordokcidente de Dornum, ĉe la bordo de la Norda Maro. De 1867 ĝis 1977, Neßmersiel apartenis al la tiutempa distrikto Norden.
Subgrundaj medioj
Subgrundaj medioj aŭ simple subgrundo signas mediojn, movadojn kaj fakojn kiuj estas konsiderataj alternativaj rilate al la majoritato kun nuanco de rezistado kaj de sinkaŝeco. Ĝi tamen ne estas sinonimo de kontraŭkulturo ĉar ĝi ne fronte kontraŭstaras majoritaton sed esperas disvolviĝi marĝene de ĝi, en ĝia ombro.
Ĝi estas origine eŭfemismo uzata inter rezistadaj medioj kiuj luktas sub malmildaj reĝimoj, diktaturoj kaj eĉ dummilitaj malamikaj registaroj, ekzemple dum la dua mondmilito.
Post tio, ĝi estis uzita en artaj movadoj dum la 1960-oj, signante sendependajn artistojn kiuj ne bezonas firmadevenan helpon. Tio multe disvolviĝis depost alveno de interreto.
Movadoj kiel beat-generacio, hipio, dadaismo kaj variaj junularaj emoj foje ricevis la nomon.
Minatitlán (Veracruz)
Minatitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Minatitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 108.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 151983 loĝantojn. El tiuj estis 72848 viroj kaj 79135 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4123.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 59 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 33 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.
Kristala nokto
Kristala nokto (Kristallnacht), konata ankaŭ kiel La Nokto de Rompita Vitro, estis ŝtatorganizita pogromo kontraŭ la judaj loĝantoj de nazia Germanio tra la tuta lando (Tria regno) dum la nokto de la 9-a de novembro ĝis la 10-a de novembro, 1938.
Minatitlán (Veracruz)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 197181 personoj. En la jaro 2000 temis pri 153001, do temis pri kresko / malkresko je -4.95 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 136380 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 5823 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Kristala nokto
La evento nomiĝis Kristallnacht (germanlingve por "kristala nokto") pro la multaj vendejaj fenestroj kiuj rompiĝis dum la nokto. Hodiaŭ en Germanio oni plejofte nomas ĝin Pogromnacht ("pogroma nokto"), ĉar la vorto "Kristallnacht" estas kreaĵo de la nazioj.
Minatitlán (Veracruz)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30108a.htm
Kristala nokto
La Kristala nokto ekigis novan fazon de kontraŭjudaj agoj de nazia registaro. Antaŭrimedojn por realigi la elmigradon kaj, fine, la ekstermadon de la juda popolo entrepenis la nazioj sen justa proceso. Tiel la okazaĵo estas konsiderita historie kiel la simbola komenco de la holokaŭsto.