cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Jean-de-Losne (stacidomo)
Saint-Jean-de-Losne estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Saint-Jean-de-Losne, situanta en , apud Saint-Jean-de-Losne, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Aventurera
Aventurera estas meksika filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Alberto Gout. Aventurera estis originale filmita en la hispana lingvo. Rilate sian ĝenron, Aventurera estas rigardebla kiel drama filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Ninón Sevilla, Andrea Palma, Tito Junco, Ruben Rojo.
La filmo havas entutan daŭron de 101 minutoj.
Kazablanko (Havano)
Kazablanko hispane Casablanca, estas kvartalo en Havano (Kubo), en municipo Regla. Ĝi troviĝas en la oriento de la havenenirejo. En 1762, la jaro de la kapto de Havano fare de la angloj, la antaŭurbo jam havis tiun nomon. Post 1763 navigistoj kaj ĉarpentistoj kiuj riparis komercajn ŝipojn vivis tie, kaj la ĉarpentistoj establis plurajn atelierojn, aldone al la ateliero kiu estis kreita por la arsenalo de la kvartalo. En 1846 ĝi havis 894 loĝantojn kaj 120 domojn. En 1858 ĝia loĝantaro jam atingis 1 061 personojn.
Corte de' Cortesi con Cignone
Corte de' Cortesi con Cignone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Bordolano, Casalbuttano ed Uniti, Olmeneta, Quinzano d'Oglio (BS), Robecco d'Oglio kaj Verolavecchia (BS).
Insulo Montague (Aŭstralio)
Insulo Montague, en angla origine Montague Island, estas 9 kilometrojn for el Narooma ĉe la suda marbordo de Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi estis vidata la unuan fojon de eŭropano nome de James Cook kaj nomita tiam Kabo Dromedaro, poste identigita kiel insulo kaj nomita laŭ la estro de ŝipo de la dua ŝiparo de prizonultransporto nome Surprize, nome George Montagu-Dunk, 2a grafo Halifax.
Estas lumturo vizitebla kaj eĉ gastigantebla post kontakto kun la koncrena instanco.
Pri naturo estas granda kolonio de ĉirkaŭ 12,000 ekzempleroj de Blua pingveneto, krom reproduktuloj de Granda krestoŝterno kaj el kvar specioj de pufinoj nome Puffinus bulleri (Bulera pufino), Puffinus griseus (Griza pufino), Puffinus pacificus (Pacifika pufino) kaj Puffinus tenuirostris (Fajnbeka pufino). Krome estas ankaŭ kvar specioj de fokoj.
Palaco de la Nacio (Bruselo)
La Palaco de la Nacio (Paleis der Natie, Palais de la Nation, Palast der Nation) en la belga ĉefurbo Bruselo estas la sidejo de la federacia parlamento de la lando. Ambaŭ ĉambroj de la parlamento, la belga federacia Senato de Belgio kaj la federacia Ĉambro de Reprezentantoj kunvenas en la konstruaĵo.
La palaco inter la jaroj 1778 kaj 1783 konceptiĝis kaj konstruiĝis gvide de la arkitektoj Barnabé Guimard kaj Philippe-Jerôme Sandrié.
La nomo de la strato, en kiu troviĝas la Palaco de la Nacio, "Rue de la Loi" respektive "Wetstraat" ("strato de juro"), en la belgaj amaskomunikiloj ofte uziĝas kiel metonimio por la parlamento, la sidejo de la tutlanda registaro aŭ por la belga ŝtato entute.
NGC 2846
NGC 2846 estas duopa stelo en konstelacio Hidro.
Llano Estacado
Llano Estacado [jAno estakAdo], (signife Barigita Ebenaĵo en la hispana origina), komune konata en la angla kiel Staked Plains, estas regiono en Sudokcidenta Usono kiu enhavas parton de orienta Nov-Meksiko kaj nordokcidenta Teksaso, inklude teritoriojn de South Plains kaj partojn de Texas Panhandle. Ĝi estas unu el la plej grandaj altebenaĵoj de la subkontinento de Nordameriko, kies alto estas el 910 m sudoriente al 1500 m nordokcidente, kun uniforma deklivaro de ĉirkaŭ 1.9 m/km. Je tiom grada dekliveco la altoŝanĝo estas apenaŭ konstatebla al la rigardanto.
Stephen Baxter
Stephen BAXTER (n., Liverpool, Britio) estas brita sciencfikcia verkisto. Li havas kvalifikojn en matematiko kaj inĝenierarto.
Observatorio Walter Hohmann
La Observatorio Walter Hohmann estas publika observatorio en la kvartalo Schuir de Essen, Germanio ĉe la adreso :Wallneyer Straße 159, 45133 Essen.
Stephen Baxter
Li skribis la 'Xeelee Serio', lia plej fama verko. Koncernas la foran estontecon de homoj, kaj la milito kun the dia Xeelee.
Observatorio Walter Hohmann
Ĝia MPC kodo estas 636 Essen.
30373 Mattharley
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matthew Harley, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Observatorio Walter Hohmann
Ĝi estis fondita en 1965 far'de asocio da homoj interesataj pri astronomio. Ĝi ricevis en 1971 la nomon de Walter-Hohmann-Sternwarte en memoro de la germana inĝeniero Walter Hohmann (1880 – 1945), pioniro de la kosmonaŭtiko.
Unu el la taskoj de la asocio estas popularigo de astronomio per prelegoj kaj facile kompreneblaj demonstroj de teleskopoj. La anoj de la asocio ankaǔ plenumas ĉielajn observojn kaj estas aktivaj en astrofotografio. Publikaj vizitoj estas organizataj ĉiuj merkredo kaj vendredoj post la noktiĝo, sed ne antaǔ la 20-a horo.
Planedetoj estas regule observataj elde la observatorio de 1998. La datumoj estas komunikataj al Minor Planet Center kaj uzataj por kalkuli la orbitajn datumojn de la ĉielaj korpoj. De 2002, 11 novaj planedetoj estis malkovritaj (sub la nomo Essen) kaj tri estis remalkovritaj. La asocianoj laboras ankaǔ pri radioastronomio kaj registras meteorajn eventojn per ricevo de radiondoj el speciala elsendilo en Belgio, la rezultoj estas tuj montrataj ĉe la TTT-ejo de la asocio. Du-konusa anteno "Callisto" registras la sunan aktivecon inter 20 kaj 80 MHz.
Konstruaĵoj
La teleskopoj de la observatorio estas sub unu kupolo kaj en kvar observaj stacioj kun ŝoveblaj tegmentoj. En la lokalo de la iama lernejo de Schuir estas ĉambro de 45 sidlokoj por prelegoj kun moderna sistemo de projekcio, laborejoj de mekaniko, elektro kaj optiko. Ankaǔ estas malgranda biblioteko da pri-astronomiaj libroj ĉe la supra etaĝo. Tiuj ĉambroj kaj la teleskopoj estas disponblaj por la membroj de la asocio.
Frasne-le-Château
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kristo de Havano
La Kristo de Havano estas granda skulptaĵo reprezentante Jesuon de Nazareto en Havano, Kubo. Ĝi estas la laboro de la kuba skulptisto Jilma Madera.
James P. Gray
James P. Gray, plene James Polin Gray, neformale Jim Gray (naskiĝis la en Vaŝingtono) estas usona juristo kiu kandidatis por la ofico de usona vicprezidento en 2012, kiel kandidato de la Libertariana Partio kun prezidenta kandidato Gary Johnson.
Walther von Seydlitz-Kurzbach
Walther von Seydlitz-Kurzbach estis germana generalo de artilerio dum la Dua mondmilito. Li famiĝis kiam, post esti kaptita prizonulo fare de la sovetoj en la Batalo de Stalingrado en januaro 1943, instigis malferme al kontraŭnazia insurekcio inter oficiroj de la Wehrmacht kiu konduku al elpostenigo de Hitler por eviti la totalan falon de la Tria Regno, al kio li certe estis kondukanta. Lia peto ne estis atentita fare de aliaj altaj germanaj oficiroj. Poste li proponis al la sovetaj altaj instancoj la formadon de speciala korpuso de kontraŭnaziaj militistoj, elektitaj inter la multaj militprizonuloj (kiuj ekzemple estus paraŝutitaj), sed la sovetoj ne fidis al rearmigo de militprizonuloj. Male ili fidis al la kreado de Konsilio de germanaj komunistoj kun malaltaj oficiroj. Seydlitz estis denove enprizonigita kaj juĝita pro militkrimoj.
Kristo de Havano
La skulptaĵo situas 51 metrojn sur marnivelo, permesante al la lokanoj vidi ĝin de multaj punktoj de la urbo. Ekzistas panorama rigardejo en la loko de la skulptaĵo.
Àger
Geografio
La riveroj Noguera Pallaresa kaj Noguera Ribagorçana havas erozitan rektangulan vojon tra la kresto, tiele formante la interkrutejojn Terradets kaj Mont-rebei, kiuj disigas la monton laŭ tri klaraj partoj: Montsec de Rúbies en la oriento, Montsec d'Ares en la centro kaj Montsec de l'Estall en la okcidento. Laŭ la suda flanko de Montsec d'Ares la Valo de Àger kuŝas paralela al ĝi kaj ĉe ĝia piedo. Ĝi karakteriziĝas per migdal- kaj olivarbejoj, ankaŭ kultivitaj cerealaj kampoj. Ĝia privilegia situacio, protektita de la frosta pirenea vetero, rezultigas agrablan kontinentan mediteranean mikroklimaton.
Libera Flugado
Valo de Àger estas escepta libera flugejo. Ĉi tiu loko estas sufiĉe speciala ĉar, ĝuste kiel la Alpoj, ĉi tie estis grandega ĉifa zono kiam la kontinentaj platoj koliziis milioncentojn da jaroj antaŭe. La loko havas tute malsamajn rokajn formojn al la plejmulto de la aliaj flugaj lokoj. Io kiel en okcidenta usona filmo. Multkoloraj rokoj, nadloj kaj montojn estas ĉie, de malhele ruĝa al preskaŭ blanka marmoro. Ĉi tiu loko estis kiel la Mekko por pendglitantoj kaj paraglisantoj en la 90-aj jaroj.
Paraglisantoj enamiĝis al ĉi tiu loko ĉar ili povas surterĝi ĉie. Lanĉejo estas rekte super Àger je 15 minuta vojo. Ĝi havas sudan alfronton kaj la elira alteco estas 1560 metra. Termaj kurentoj kutime komencas je proksimume tagmezo. La lanĉejo estas grandega kaj estas spaco por ĉirkaŭ 120-150 paraglisantoj, ĝi estas facile atingebla. Tie estas facilaj lokoj por alteriĝi ĉie en la tuta valo, pro tio la loko estas perfekta por maltmulte flugtempaj pilotoj.
Historio
En la valo de Àger estas multa amasigita historio. Estas nek certeco pri la iberiaj kolonioj nek ankaŭ precizaj datumoj pri la romia periodo; sed la valo devis havi gravan rolon laŭ la konservitaj vestiĝioj montras pri ĝi. La historio de la valo estas ligita al la karaktero de la regiono, kun ĝia ideala situacio, kiu kaŭzis feŭdan domajnon centrigita en la kastelo, kaj kondukis al la evoluado de grava urbo, kiu estis la sidejo de vicgrafo en la pli granda grafejo Urgell (11-a al 15-a jarcentoj). Ĉi tiu graveco en mezepokaj tempoj ŝuldiĝas al la evoluado de la laboro de Arnau Mir de Tost, kiu  konkeris la valon al la maŭroj en la 11-a jarcento. Kaj ĉi tiu kultura florado estas reflektita en la evoluado de la urbo mem, kiu ankoraŭ retenas kuriozan ĉarmon, ne nur pro sia arkitektura heredaĵo, referita sube, sed ankaŭ pro siaj krutaj kaj volvantaj stratoj de domoj laŭ kampara antaŭ-pirenea stilo. Kiel sub-komarko (sub-regioneto), ĝi ĝuas ian ekonomian vivon, ĝis tre lastatempe tenadanta printempan kaj aŭtunan foirojn kaj dimanĉan bazaron, kiu unuigis la popolon de la tuta valo. Dum la 18-a jarcento ĝi ĝuis duan periodon de ekonomia kresko, kiu estas reflektita en la urba evoluado de tio periodo. La strato Sant Martí elvokas ĉi tion, per la rimarkinda ekzemplo de la familia domo Portolá. Tie ĉi naskiĝis Gaspar de Portolà i Rovira (1717-1786), la fondinto kaj unua Guberniestro de Kalifornio.
Artisma heredaĵo
La valo de Àger havas riĉan artisman heredaĵon, kies plimulto troviĝas en la urbo mem. Tie ĉi oni povas viziti la kastelon kiu havas serion da gravajn restaĵojn, inkluzivante la restaĵon de la eble maŭra defenda muro, la kapitula preĝejo de la 11-a jarcento, la arkaĵejo de la 14-a, kaj la kapitula domo de la 16-a jarcento. Tie estas ankaŭ la paroĥa preĝejo, kiu en ĝia strukturo harmonizas la romanikan kun la gotikan kaj nov-klasikan stilojn, kaj trezor-posedas baptan fonton, adaptita de roma sarkofago de la 3-a jarcento. La restaĵoj de la mezepoka urba muro ankaŭ estas rimarkinda. En la municipo, sed ekster la urbo Àger, estas konstruaĵa grupo ĉe Cas, kun gvatoturo kaj romanika preĝejo (11-a kaj 12-a jarcentoj), la turoj de Fontdepou kaj Masos de Millà (10-a kaj 11-a jarcentoj); la biendomo "del Rei" (de la reĝo) en Vilamajor (13-a jarcento); la pitoreska ermitejo La Pertusa apud Corçà (11-a - 12-a jarcentoj), la grandioza kastelo de Sant Llorenç del Montsec (11-a jarcento), kaj ankaŭ restas malpli gravaj, sed ankoraŭ nedisputeble arkitektur-interesaj restaĵoj, ĉe Montaspre, Claramunt, Mallabecs, Escumó kaj la postvivantaj partoj de la Romia vojo kiu iris al Balaguer.
Chiapa de Corzo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 73552 loĝantojn. El tiuj estis 36553 viroj kaj 36999 virinoj. La komunumo havas surfacon de 907 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 420 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 38871 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 31049 scipovis legi kaj skribi kaj 7758 personoj estis analfabetoj. Do 80% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 20% estis analfabetoj.
60620 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 2656 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 4.38% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dumagia kubo
En matematiko, dumagia kubo estas magia kubo kiu ankaŭ restas magia se ĉiuj ĝiaj nombroj estas kvadratigitaj.
En 1934, Cazalas provis sed malsukcesis konstrui dumagian kubon. David M. Collison konstruis dumagian kubon de ordo 25 en nepublikigita papero. En 2000 John Hendricks publikigis perfektan magian kubon de ordo 25 kies kvadrato estas duonperfekta magia kubo; ĝi havas ordon 25 kaj magian konstanton 195325.
En januaro de 2003, Christian Boyer esploris dumagian kubon de ordo 16, la kubo mem estas perfekta magia, sed ĝia kvadrato estas nur duonperfekta magia. Ĉi tiu estis rapide sekvita per la alia dumagia kubo de ordo 16 kiu mem estas perfekta kaj ĝia kvadrato estas duonperfekta, dumagia kubo de ordo 32 ĉe kiu ambaŭ la baza kubo kaj ĝia kvadrato estas perfektaj, kaj dumagia kubo de ordo 27 ĉe kiu la baza kubo estas perfekta sed ĝia kvadrato estas duonperfekta.
La dumagiaj kuboj de ordo 16 de Boyer estas la plej malgrandaj sciataj dumagiaj kuboj, kaj lia kubo de ordo 32 estas la unua sciata perfekta dumagia kubo ankaŭ kies kvadrato estas perfekta.
Saint-Usage (Côte-d'Or)
Saint-Usage estas franca situanta en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Nordokcidenta Insulo
Nordokcidenta Insulo, en angla origine North West Island, estas la plej korala kejo sude de la Granda Barilrifo, Aŭstralio. La insulo kuŝas je 75 kilometroj nordoriente de Gladstone, Kvinslando, Aŭstralio. La Nordokcidenta Insulo formas parton de la Nacia Parko Kaprikornaj Kejoj kaj kun areo de 1.05 km², la insulo estas la dua plej granda korala kejo en la Granda Barilrifo. Ĝi estas parto ankaŭ de la Grava Birdareo Kaprikornaj Kejoj.
Stacio Hodogaya
Stacio Hodogaya (japane: 保土ケ谷駅 [Hodogaja-eki], angle: Hodogaya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hodogaja, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Batalo de Palaŝi
La Batalo de Palaŝi estis grava venko de la Brita Orienthinda Kompanio super la Navabo de Bengalo kaj liaj francaj aliancanoj la 23a de junio 1757. Tiu batalo establis la regadon de la Kompanio en Bengalo kiu etendis poste super multe de Hindio dum la venontaj cent jaroj. Tiu batalo okazis ĉe Plassey (angligita versio de Palaŝi) ĉe la bordoj de la rivero Hughli, je ĉirkaŭ 150 km norde de Kolkato kaj sude de Murŝidabado, tiam ĉefurbo de Subaha Bengalo (nune en la distrikto Nadia de Okcidenta Bengalo). La luktantoj estis la Navabo Siraj-ud-daulah, la lasta sendependa Naŭabo de Bengalio, kaj la Brita Orienthinda Kompanio. Kiam Alivardhi Ĥano mortis en 1756, Siraj-ud-daulah iĝis la navabo de Bengalo. Li ordonis la anglojn haltigi la etendon de ties fortikaĵoj. Robert Clive subaĉetis Mir Jafar, la komandanto de la navaba armeo, kaj atakis Kolkato. Li venkis super la Navabo ĉe Palaŝi en 1757 kaj kaptis Kolkaton.
27227 McAdam
27227 McAdam estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 13:6 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maggie M. McAdam, post-doktora esploristino ĉe la Universitato de Norda Arizono kaj spertulino pri hidrataj asteroidoj.
Fenil-etanol-amino
β-Fenil-etanolamino estas aromata amino-alkoholo, blanka solidaĵo aŭ palflava viskozeca likvaĵo, kun strukturo simila al tiuj de la sinefrino, oktopamino, tiramino, katekolamino, dopamino, norepinefrino kaj epinefrino. Tiel kiel aliaj organikaj kombinaĵoj, fenil-etanolamino estas strukture rilatita al vasta gamo da aliaj sintezaj drogoj el la grupo de la substituitaj fenetilaminoj. Fenil-etanolamino estas hipoteza neŭrotransmisiilo kaj posedas fortajn kardiovaskulajn aktivecojn kaj ankaŭ estas drogo kiu produktas vazokuntiriĝon. Fenil-etanolamino nature trovatas en pluraj besto-specioj, inklude de la homoj.
Eble, fenil-etanolamino estas pli bone konata en la areo de la bioscienco tiel kiel parto de la enzimo identigita kiel fenil-etanolamino-metil transferazo, kiu respondecas pri konvertado de la norepinefrino al epinefrino samkiel aliaj kunrilataj transformoj.
La amino-alkoloj kun strukturo simila al tiude la fenil-etanolamino distribuiĝas tra la centra kaj periferiaj nervosistemoj kaj plenumas gravajn rolojn rilate al neŭrotransmisio kaj neŭromodulado. La identigio de tiaj substancoj en la cerbo estas grava por pli bone komprenado de la neŭropsikaj malordoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Benzoylcyanide.svg| Benzoilcianido Aniline.svg| Fenil-amino (-)-Ephedrin.svg| Efedrino Phenethylamine2DCSD.svg| Fenetilamino Phenyl_ethanal_Structure_V.1.svg| Fenil-acetaldehido Kwas_fenylooctowy.svg| Fenil-acetata acido L-Phenylalanin_-_L-Phenylalanine.svg| Fenil-alanino Norephedrine.png| Fenil-propanolamino Octopamin.svg| Oktopamino Synephrine.svg| Sinefrino </Gallery>
Dunaremete
Dunaremete estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Mosonmagyaróvár. La loknomo estas hungare: Danubo-ermito. Laŭ la onidiro tie loĝis 2 ermitoj.
Situo
Dunaremete situas sur insulo de Danubo Szigetköz, ĉe la (olda) Danubo kaj, kie estas nur flankovojoj. Mosonmagyaróvár troviĝas 13, Győr 26 km-ojn for.
Historio
La komunumo havas ŝipohavenon apenaŭ uzatan. Tie troviĝas akvonivela indikilo. Inter la haveno kaj vilaĝo estas platanoaleo. En Dunaremete migra poŝto servas.
Azahares para tu boda
Azahares para tu boda estas meksika filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Julián Soler. Azahares para tu boda estis originale filmita en la hispana lingvo. Rilate sian ĝenron, Azahares para tu boda estas rigardebla kiel komedia filmo.
En la filmo interalie aperas la aktorino Sara García.
Duuma komo
La duuma komo aŭ duuma punkto estas la duuma ekvivalento de la dekuma komo. Ĝi estas uzata en tekstaj prezentoj de duumaj nombroj por dispartigi la entjerajn ciferojn (ĉe kiuj la valoroj prezentita estas obloj de nenegativaj potencoj de 2) de la frakciaj ciferoj (ĉe kiuj la valoroj prezentitaj estas obloj de negativaj potencoj de 2).
Ekzemplo: La duuma nombro 10111,101 havas jenaj ciferoj:
Kaj la valoro (dekuma) tiel estas:
NGC 2847
NGC 2847 estas parto de galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Praça dos Três Poderes
Praça dos Três Poderes (esperante: Placo de Tri Povoj) estas placo en Braziljo, La regurbo de Brazilo. La nomo derivita de la ĉeesto de la tri registaraj povoj ĉirkaue de la placo: la Altranga kadro, reprezentita de Palácio do Planalto (prezidenta oficejo); Leĝdono, reprezentita de Congresso Nacional (Nacia Kongreso); kaj la Juĝistaro, reprezentita de Supremo Tribunal Federal (Supera Tribunalo).
La placo desegnita de Lúcio Costa kaj Oscar Niemeyer kiel loko kie la tri potencoj renkontus harmonie, ĝis nun Praça dos Três Poderes fariĝas turisman vidindaĵon de Braziljo.
25166 Thompson
25166 Thompson estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Samantha Thompson, estrino pri la ekspozicioj ĉe la Observatorio Lowell. Ŝi havas diplomojn en historio kaj en fiziko kaj astronomio. En 2016 ŝi planis la ekspozicion "Spaceguard Academy", kiu emfazas la sciencon kaj esploron pri asteroidoj.
Stacio Takeda (Kioto)
Stacio Takeda (竹田駅 [Takeda-eki], Takeda Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fushimi, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Kyōto kaj 1 linion de la metroa reto Kiota Urba Subtera Fervojo: Linio Karasuma.
Světliny 2.díl
Světliny 2.díl (ĝis la jaro 1946 Lichtenhain 2. díl) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de vilaĝo Světliny kaj konsisto de municipo Dolní Podluží. Ĝi troviĝas 1 km nordokcidente de Dolní Podluží. Estas ĉi tie registritaj 8 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Světliny 2.díl situas en katastra teritorio Dolní Podluží kun areo 15,44 km². La restanta parto de vilaĝo Světliny estas kiel Světliny 1.díl konsisto de urbo Varnsdorf.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1787.
Goiânia
Esperanto en Goiânia
Eble la unua esperantisto en Goiânia estis José Veiga Jardim, kiu vivis kiel ermito en ĉambro de konstruaĵo en Avenuo Goiás. En 1940 Aldemar de Andrade Câmara transloĝiĝis al Goiânia kiel sanitaristo dum la konstruado de Escola Técnica Federal. Dum multaj jaroj li laboris kiel kuracisto en Goiânia, estis unu el unuaj profesoroj de Faculdade de Farmácia e Odontologia de Goiás kaj Universidade Federal de Goiás kaj unu el la fondantoj de Associação Médica de Goiás (Medicina asocio de Goiás) kaj de Conselho Regional de Medicina de Goiás (Regiona konsilio de medicino de Goiás).
Goiânia Esperanto-Klubo estis fondita de Carlos de Almeida Wutke, el Uberlândia, invitita de la prezidanto de spiritisma centro “Tenda do Caminho”. Kunvenintaj en “Ĉambro de la Komerco”, la interesatoj elektis la unuan estraron, kies prezidanto estis Aloísio Correia Melo. Li gvidis bazan kurson dum du aŭ tri monatoj en ĉambro de Fakultato de Medicino, cedita de la direktoro, D-ro Francisco de Almeida Neto, kie instruadis D-ro Raul Conde. Unu el la lernantoj estis D-ro Aymoré Vaz Pinto, poste estrarano de Brazila Esperanto-Ligo. En tiu sama ĉambro Raul Conde gvidis bazan kurson, unu fojon semajne, dum pluraj jaroj, kie komencis lerni la lingvon Néia Lúcia Souza, poste ankaŭ prezidanto de BEL.
En 1978 Raul Conde proponis al la Departemento de Anatomio de la Federacia Universitato de Goiás, bazan kurson de Esperanto kiel nedevigan lernobjekton sed kun validaj poentoj por la studentoj. Aprobite, Raul Conde gvidis la kurson dum multaj jaroj, ĝis sia translokiĝo, en aprilo 1995, al la urbo Araxá.
Aktiva homo estis la emerita kapitano de la armeo Francisco Rodrigues de Morais Sobrinho, kiu ankaŭ instruis la bazan kurson en sia hejmo.
Reorganizita la estraro de la klubo, ĝi funkciis dum pli malpli du jaroj ĉe la Municipa Biblioteko, kies kursfinintoj ricevis BEL-atestojn. La klubo funkciis en Federacia Teknika Lernejo almenaŭ unu jaron, kiesdirektoro estis Niso Prego, simpatianto de la lingvo.
Pro la granda nombro da junuloj estis kreita la Junulara Departemento de la klubo, kies direktoro estis Dilmar Ferreira, kiu post kelkaj monatoj proponis al la junuloj fondi sendependan institucion nomatan “Akademio de Esperanto”, organizante ekskurson al Urugvajo kaj Argentino. Pro la fiasko, la klubanoj proponis kunigi la du organizojn, kiam naskiĝis Instituto Goiano de Esperanto.
En la 1990-aj jaroj Dilmá Cavalcanti Bandeira fondis Kulturan Esperanto-Centron, kiu funkciis dum kelkaj jaroj. Fabrício Valle estis aktiva movadano, kaj li fondis eldonejon “Zamenhof Editores”.
Katedralo de Coutances
La katedralo de Coutances (Notre-Dame de Coutances) estas gotika katedralo en la franca urbeto Coutances en la departemento Manche. La protektata monumento estis klasifikita en 1862 kiel historia monumento.
Historio
La origino de la katedralo estas romanika. Jam proksimume 1030 Roberto, episkopo de Coutances, konstruigis unuan navon. Post lia morto episkopo Ĝofredo de Montbray daŭrigis la konstruadon, ekipante la navon ĉe la okcidenta finaĵo per du altaj turoj el enregiona granito kaj starigante la masivan navkrucoturon.
La ekstero
La akraj formoj en la galerio super la fenestroj, kiujn karakterizas anguleco kaj malmoleco, prezentas normandajn-anglajn formojn. En la interno montriĝas la sama.
La interno
La interno de la katedralo de Coutances prezentas por konstruaĵo el tiu ĉi epoko eksterordinarajn formojn. Super la arkaĵoj troviĝas triforio, kiu estas metita malantaŭ ornamripan balustradon kaj nur ŝajnige konstruita – kio tamen estas pli malfrua ŝanĝo. La formaĵo de la triforio montras al saman malmolecon kiel la analoga formo de la ekstera konstruaĵo.
La fenestroj de la fenestrozono ankaŭ estas metita malantaŭ balustrado, tiel ke la faskokolonoj kiel vertikalaj elementoj treege paŝan en la malfonon. Kontraŭparto por tio estas la balustradojn kiel fortaj horizontalaj elementoj.
La internon ne stampas la gracia apogosistemo de la altgotiko. Ĝi donas al rigardanto ankoraŭ nun la impreson de pezeco normandarĥitektura. Tion kaŭzas la fakto, ke en Coutances oni ne novkonstruis, sed nur transkonstruis jam ekzistantan konstruan substancon de romanika katedralo.
Dum kiam oni je la novformado de la laŭlonga domo meze de la 13-a jarcento konsideris la jam ekzistantajn elementojn, tion oni ne faris kaze de la navokruciĝo, de la navkrucoturo kun ties lanterno kaj de la ĥorejo. Tiujn ĉi oni plene ŝanĝis laŭ la tiama modo. Tial en la ĥorejo la arkaĵoj en la ĥorejo estas pli altaj kaj la triforio pli malalta ol en la laŭlonga domo. La flanknavoj ne havas pluretaĝajn murojn, sed malfermiĝas al altaj, koloraj vitralfenestroj, pro kio la interno de la laŭlonga domo efikas tre hela. Same kiel je la katedralo de Bourges la flanknavo estas daŭrigata kiel ĥorĉirkaŭirejo kaj havas en la ĥorejo apartan tripartan murstrukturon. En la kampo de la absido ĝemelkolonoj anstataŭ pilastroj forseparas la ĉirkaŭirejon, kio ripetas la principon de la plurŝeleco laŭ tre ruza maniero en la kolonosistemo.
La aksan kapelon de Coutances separas aparta alirejo disde la ĉefa preĝejo.
Malhelpaĵo de realpreno
Malhelpaĵo de realpreno estas droga tipo, konata kiel realprena variigaĵo, kiu malhelpas la ĉelmembranan transportilo-mediaciatan realprenon de nervotransigilo el la sinapso en la antaŭsinapsan neŭronon. Tio kondukas al eksterĉela plikoncentrigo de la nervotransigilo kaj pliigo de nervotransigado. Diversaj drogoj faras siajn psikologiajn kaj fiziologiajn efikojn per realprena malhelpo, inkludante multajn kontraŭdeprimaĵojn kaj psikostimulaĵojn.
Plej multaj konataj malhelpaĵoj de realpreno efikas al la unuaminaj nervotransigiloj serotonino, noradrenalino (kaj adrenalino) kaj dopamino. Tamen, ekzistas ankaŭ pluraj kuraciloj kaj esploraj kemiaĵoj, kiuj agas kiel malhelpiloj de la realpreno de aliaj nervotransigiloj, kiaj glutamata acido, gamo-amina butirata acido (GABA), glicino, adenozino, kolino (la prekursoro de acetilkolino) kaj la endokanabinoidoj, inter aliaj.
15395 Rükl
15395 Rükl estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeha astronomo Antonín Rükl, majstro en kartografio. Liaj precize retuŝitaj lunaj mapoj eliminis la malavantaĝojn de la fotoj, kaj li estis la unua, kiu kompilis bildojn de Luno elde diversaj anguloj de vido en komponigitaj mapoj. Li verkis kaj ilustris plurajn popularajn librojn pri astronomio.
Krucmilito de infanoj
Krucmilito de Infanoj aŭ “krucmilito de knaboj” aŭ “krucmilito de humiluloj”, estas la nomo donita al serio da eventoj, realaj kaj legendigitaj, okazintaj en 1212, inter la kvara kaj kvina krucmilitoj, pri kiuj ekzistas diversaj raportoj ofte kontraŭdiraj kaj kiuj estas ankoraŭ objekto de debato inter historiistoj.
Knabaj krucmilitistoj el Francio
Tradicia versio rakontas ke en majo 1212, dekdujara paŝtisteto, nome Stefano, deveninta el franca regiono de Cloyes-sur-le-Loir, najbare de vilaĝo Châteaudun (Orléans), prezentiĝis al kortego de reĝo Filipo la 2-a (Francio) asertante ke Jesuo Kristo estis al li aperinta, dum engresigo, kaj al li ordonis alvoki fidelulojn por krucmilito kaj eĉ liveris leteron por la reĝo. La reĝo, laŭ raportoj, ordonis al la knabo rehejmiĝi, sed tiu ĉi ne sin lasis senkuraĝigi kaj, male, komencis publike prediki ĉe la pordo de la Abatejo de Sankta Dionizo. Li promesis al tiuj kiuj akceptos sian inviton, ke la maroj fendiĝus antaŭ ili, same kiel iam faris la Ruĝa Maro kun Moseo, kaj tiel piedire atingus Jerusalemon.
La knabo ekvojaĝis tra la tuta Francio kolektante prozelitojn kaj igante anoncantoj pri tiu nova krucmilito la samajn partoprenantojn.
Kaj fine la “krucmilitistoj” enŝipiĝis en Marsejlo. Vere la knabaro (30.000 laŭ iuj fontoj) ĵetiĝis al la marhaveno por vidi la maron fendiĝanta kaj konstantinte ke la promesita miraklo ne okazadis, parto el ili akuzis Stefanon pri trompo kaj lin forlasis. Sed multaj daŭrigis realigi la planon de Stefano. En Marsejlo ili estis enŝipigitaj sur sep ŝipoj iniciate de du ŝipentreprenistoj – kies nomoj tamen, Vilhelmo la Porko kaj Hugo Fereo, ekscitas suspektojn, precipe konekte kun la senpaga oferto transpasigi la maron – por tute, fine, ruiniĝi. Du ŝipoj, fakte, pereis antaŭ la marbordoj de Sardinio – neniu supervivis – kaj la aliaj atingis Egiption kie la supervivintaj knaboj estis venditaj kiel sklavoj.
Knabaj krucmilitistoj el Kolonjo
Dum tiu franca infana movado tragike fiaskis, alia pretiĝis en Germanio. Ankaŭ tie alia “puer" (el latina lingvo: knabo, aŭ eble nur “humila ulo, tio estas nekavaliro”), nome Nikolao, ĉefis grandan nombron de “knaboj kaj knabinoj”, devenintaj el Loreno, Rejnlando kaj Nederlando ĝin gvidante al sudo sub komunaj flagoj en longa procesio kiu atingis, parte, Ĝenovon, parte Pizon. Eble du ŝipoj startis al Oriento. Sed iliaj spuroj perdiĝis, ankaŭ pro tio ke multaj revenis al sia lando kaj multaj eble restis en Italio.
Nikolao vestis “signon kvazaŭ krucon kiu havis la formon de Tau signifanta, laŭ atestoj, lian sanktecon kaj miraklecan kapablon”: kiu tamen certe reigis al spirita dimensio. Nikolao subtenis ke mem ricevis la taskon, fare de anĝelo, veni kaj venigi al Jerusalemo: tiu ĉiela interveno, kvankam malpli intense, fortigas afinecon kun la diroj de la franca Stefano: sama certeco transiri la maron “siccis pedibus” (sen bani la piedojn) same kiel Moseo ktp.
Fontoj
La samtempaj fontoj indaj je atento estas malmultaj: supervivinta, ekzemple, de la germana infana krucmilito rakontis sian historion al religiulo kiu registras. Alia religiulo rakontas pri alveno de junaj francoj al la haveno de Marsejlo kaj iliaj sklavigoj permane de sklavkomercistoj. Multas, male, la fontoj nesamtempaj, nome de post 1220 kaj eĉ de post 1250.
Ĉu du movadoj el unika fenomeno?
Laŭ modernaj esploristoj, tiu movadoj vere okazis ĉar la dokumentoj troas, ankaŭ se konfuzaj kaj foje romantigitaj. Certas ke 7000 knaboj (ĉu popolanoj?) alvenis, en 1212, al Ĝenovo por enŝipiĝi al Nordafriko.
Nacia Muzeo de Israelo
Fondita en 1965, la Muzeo de Israelo, Jerusalemo situanta proksime de Kneset en Jerusalemo (Israelo), atingis mondan statuson en mallonga vivdaŭro, kun kolektoj ekde prahistoria arkeologio ĝis nuna arto kaj kun dinamika kalendaro pri portempaj ekspozicioj, publikaĵoj kaj edukaj aranĝoj. Ĝi estas ĉefgvida institucio de Israelo en la kultura kampo kaj unu el la plej grandaj enciklopediaj muzeoj en la mondo.
Krucmilito de infanoj
Ĉu du movadoj el unika fenomeno?
Ne eblas diri ĉu la du movadoj, de Stefano kaj Nikolao, havis kelkajn konektojn, pli/malpli subterajn. Tamen, krom la samtempeco, ili atestas nesuperfluan ĉeeston de “krucmilitista fenomeno” vastiĝinta en tiutempa Eŭropo kaj preta forte emerĝi. Al kio ŝuldi tiu fenomeno?
Komence de 13-a jarcento, Eŭropo jam vidis almenaŭ kvar precipajn krucmilitojn, ĉiuj finiĝintaj pli /malpli fiaske, krom la unua. La “granduloj” de la tero – papoj, episkopoj, princoj, reĝoj, imperiestroj, kavaliroj – jam fiaskis en la tasko konservi Jerusalemon en la centro de la Kristaneco, se konsideri ke tia ĝi estis vidpunkte de menso kaj spirito. Jen, ne plu fortuloj kaj armiloj, sed la “senkulpuloj” kaj “la humiluloj”, ankaŭ laŭsocie – kio cetere estas alia el la eblaj tradukoj de la latina vorto “pueri”, kaj kio povas ankaŭ reirigi al la “feliĉaj la humilaj” de la Surmonta Parolado (Mt 5) – povus realigi la sonĝon rekuperi la “Urbon de Dio”, kaj laŭsence de anstataŭo (estas la kazo de Nikolao) kaj laŭsence de relanĉo de la celo (estas la kazo de Stefano).
Nacia Muzeo de Israelo
En la konstruaĵo de la Sanktejo de la Libro de ĉi tiu muzeo troviĝas granda parto de la manuskriptoj de la Morta Maro.
Krucmilito de infanoj
Ĉu du movadoj el unika fenomeno?
Ne estas pure hazarde ke, en epoko de granda “krucmilita intenso”, ĝuste kiam la krucmilito “instituiciis” kaj ĉiam pli “profesiiĝis” – en la unua dudeko de la 13-a jarcento okazis la kvara kaj kvina krucmilitoj, tiu kontraŭ la albigensoj kaj tiu en Hispanio kun ties granda venko en la Batalo de Las Navas de Tolosa ĝuste en 1212 pro kio grandaj procesioj estis organizitaj en tuta Eŭropo – iuj elementoj konstituantaj la fenomenon – humiluloj, laikoj, en rimarkinda movado el malaltaj popolaj sferoj – reklamis sia rolon: ili provis sume sentigi sian voĉon kiu, tamen, baldaŭ ŝanĝiĝis al ploro. .
Kia la juĝo de la aŭtoritatuloj?
Malfruaj kronikoj registras admirojn flanke de asketaj grupoj kiuj vidis en la fenomeno reagon kontraŭ la inerteco de la potenculoj kaj ties malvirtoj kiuj malpermesas la sukceson, kaj kritikojn de la episkopoj pro la certa senefikeco de la “infanaj movadoj”. Malfacilas, ĉiukaze, trovi neŭtralajn juĝojn.
Influo en la medioj
La historia evento de la Krucmilito de Knaboj estis reprenita, pro ĝia oferto de multaj rakontaj sugestoj.
23079 Munguia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Scott Miguel Munguia, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Tecnologico de Monterrey Campus Guadalajara de Gvadalaharo (Ĥalisko, Meksiko).
Okrouhlice
Okrouhlice (Okrauchlitz) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Tra la municipo trafluas rivero Sázava kaj ĝia maldekstraflanka alfluanto rojo Perlový potok. Tra Okrouhlice kondukas fervojlinio Kolín – Havlíčkův Brod, sur kiu estas establita samnomata fervoja stacio, kaj ŝoseo de la dua klaso II/150.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1207.
Historio de Esperanto
La historio de Esperanto okupiĝas pri diversaj aspektoj de la lingvo kaj movado Esperanto.
Esperanto-historiografio
Utilaj verkoj por la studanto kaj esploranto estas Enciklopedio de Esperanto kaj Esperanto en Perspektivo. La superrigardaj verkoj, kiuj ne estas superrigardetoj, restas maloftaj. Precipe mankas vera lernolibro pri Esperanto-historio.
La unuaj strukturoj ("rusa" kaj "franca" periodoj) 1887-1903
La unua varbilo por la nova lingvo estis la "unua libro" el julio 1887, kiun Ludoviko Lazaro Zamenhof (Lazarj/Lejzer Markoviĉ Zamenhof) publikigis en Varsovio (tiutempe situanta en Rusia imperio). Temis fakte nur pri 40-paĝa broŝuro. Tiun kaj aliajn varbilojn Zamenhof dissendis, kaj li metis anoncojn en gazetojn.
Por interligi la novajn esperantistojn, li eldonis Adresaron de la personoj kiuj ellernis la lingvon. La unua el 1889 enhavis jam mil homojn, kvankam tio ne nepre signifas ke ĉiu (bone) parolis Esperanton. Tamen la modesta nombro montras ke Zamenhof ne nur simple publikigis sian projekton kaj atendis la finan venkon, sed investis multe da mono kaj tempo. La Adresaroj poste fariĝis jarlibroj.
Fine de 1888 la volapukista klubo de Nurenbergo (Germanio) transiris al Esperanto. Kun nurenberganoj Zamenhof eldonis la revuon La Esperantisto. Ĝi fariĝis la plej grava interligilo por la anoj de la nova lingvo, kaj nun estas grava fonto por tiu epoko. Rusia imperio entenis la plej grandan nombron da parolantoj, pro tio, oni nomas unuan periodon de Esperanto-movado "rusa periodo". Danke al mondonacoj eblis daŭrigi la projekton, sed en 1895 la rusa cenzuro por mallonga tempo malpermesis envenigi la revuon al Rusio. La taskon provizi gazeton al la movado transprenis junaj svedoj en Upsalo: Lingvo Internacia.
Krom la nurenberga klubo, kiu tamen jam en 1894 forlasis la movadon, ekzistis kelkaj unuopaj kluboj, ekzemple en Moskvo, Sankt-Peterburgo kaj Schalke (nun parto de Gelsenkirchen). Ĝenerale, la kreskado de la movado estis malrapida.
En 1898 la franca esperantisto Louis de Beaufront fondis franclingvan societon (kiu en 1903 nomis sin fakte franca). Ĝi havis ankaŭ membrojn en nefranclingvaj landoj, sed ĝia organo L'espérantiste estis preskaŭ nur en la franca. Al la propagandisto de Beaufront oni aljuĝas ankaŭ la varbadon de intelektuloj, ekzemple Théophile Cart, Carlo Bourlet kaj Hippolyte Sebert. Tiu estis la "franca periodo".
Fondista epoko de Esperanto (aŭ: "internacia periodo") 1903-1914
De proks. 1903 ĝis la unua mondmilito fondiĝis multaj landaj asocioj, ekzemple en 1903 la svisa, en 1906 la germana kaj en 1910 la usona.
Journal of Obstetric, Gynecologic, & Neonatal Nursing
Journal of Obstetric, Gynecologic, & Neonatal Nursing estas kolege reviziita gazeto pri gravedeco, ginekologio kaj beboflegado. Ĝi estas la oficiala publikaĵo de la usona organizaĵo Association of Women's Health, Obstetric and Neonatal Nurses.
Historio de Esperanto
Fondista epoko de Esperanto (aŭ: "internacia periodo") 1903-1914
Dum tiu kongreso oni akceptis interalie Lingvan Komitaton kaj la Fundamenton de Esperanto, por servi al la stabileco kaj evoluo de la lingvo.
Universala Esperanto-Asocio fondiĝis en 1908. Malgraŭ la komenca intenco, ĝi ne sukcesis tiri ĉiun Esperanto-agadon sub sian ombrelon. Dume la naciaj societoj provis memstare fondi federacion, sed la Internacia Unuiĝo de Esperantistaj Societoj (1913) ne vere ekvivis, pro la unua mondmilito.
Certa rompo en tiu epoko, kiu vidis precipe progreson de Esperanto, estis la Ido-krizo de 1907/1908 kaj la sekvaj jaroj. Tamen la nombro de esperantistoj, kiuj transiris al tiu nova lingva projekto, restis tre limigita.
Dum la unua mondmilito ne eblis multe agadi, krom ke diverslandaj esperantistoj uzis Esperanton por la militpropagando, donacis ruĝkrucan ambulancon aŭ instruis Esperanton al militkaptitoj aŭ aliaj internigitoj.
Organizaj disputoj kaj la kolonja solvo 1920-1933/34
Post la milito oni provis atingi akordon inter UEA kaj la naciaj societoj serve al komunaj celoj de la movado. Oni volis internacian lobiadon por la lingvo, propagandon kaj instruadon en landoj sen propra movado, atentigon pri radio-elsendaĵoj en Esperanto ktp., kaj por tio oni bezonis strukturon kaj financadon.
Pro malkontentoj pri la helsinka organizo la naciaj societoj serĉis novan solvon. Ili minacis fondi novan internacian asocion, tiel ke UEA devis konsenti al kompromiso. En la UK de Kolonjo en 1933 oni subskribis interkonsenton, laŭ kiu la naciaj societoj aliĝas al UEA, pagas por siaj aligitaj membroj, kaj sendas anojn en la Komitaton. La Interkonsento de Kolonjo estas la bazo ankaŭ por la nuntempa UEA, kun kelkaj intertempaj modifoj.
Malpermesoj kaj Dua mondmilito
Jam antaŭe ekzistis malhelpoj al la laborista Esperanto-movado. Dum la 1930aj jaroj okazis, en Germanio kaj Portugalio, ke ankaŭ neŭtralaj Esperanto-asocioj suferis malpermeson. Ankaŭ en Sovetunio esperantistoj ne plu povis havi organizan strukturon. La Dua mondmilito estis plia bato por la movado, precipe dum 1940-1944. Ankaŭ en la neŭtralaj aŭ nemilitantaj landoj la milito havis sekvojn, ekz. per rekrutigo de junaj viroj.
Esperanto en la Malvarma Milito 1945-1989
uzo de Esperanto en Tajvano dum regado de Ĉiang Kai-ŝek estis ankaŭ tabua pro ĝia asociigo kun komunismo.
Post la reveno de la orienteŭropaj asocioj (ĉ. aŭ post 1955) la movado havis siajn apogojn kaj la okcidente kaj oriente. Oni penis laŭeble kunlabori kaj havi rilatojn malgraŭ problemoj en komunismaj diktaturoj. Okazis ekzemple, ke Universalaj Kongresoj kelkfoje estis aranĝataj en komunismaj landoj. La unua kazo estis en Zagrebo, Jugoslavio, en 1953. La unua UK aranĝita en lando de la sovetia bloko estis tiu de Varsovio en 1959. Poste proks. ĉiun kvaran fojon UK estis en orienteŭropa lando.
Dum tiu ĉi periodo plifortiĝis Esperanto ankaŭ en Ĉinio kaj ankaŭ en la suda duono de la tero. Tio vidiĝis en la 1970aj jaroj ekzemple en la aliĝo de pluraj sudamerikaj landaj asocioj al UEA. En 1981 okazis la unua UK en la suda terduono, nome en Brasília.
Teknika evoluo favoris Esperanto-muzikon, ĉar produktado de sondiskoj iĝis malpli multekosta. En la 1970aj jaroj ekaperis la kompaktkasedo (sonkasedo), kaj en la 1980aj jaroj la kompaktdisko (lumdisko).
Esperanto post la falo de la Berlina muro (1989-)
La orienteŭropa eksigo de komunismo en la komenco de la 1990-aj jaroj signifis novan epokon por la orienteŭropaj Esperanto-asocioj. La disfalo de burokrataj socialistaj reĝimoj en Sovetunio kaj la orienta Eǔropo forprenis per unu bato signifajn materiajn rimedojn, kiel subvenciitajn propraĵojn kaj eldonaĵojn, salajratajn funkciulojn kaj instruistojn. Esperantistaj organizaĵoj estis dekumitaj kaj kluboj fermitaj. Aliflanke, oni liberiĝis el oficialaj propagandaj politikoj.
La interreto ekstaris kiel komunikilo por la ĝenerala publiko, kio profitigis la internacian Esperanto-komunumon. Konsidera parto de la Esperantaj komunikado kaj publikigado okazis nun nur interrete. En 2007 la Pola Radio havis sian lastan aeran elsendon kaj estis transigita al la interreto.
Kreskanta uzado de Esperanto ekde la 60-aj jaroj
Diversaj nombroj indikas kreskantan uzadon de Esperanto dum la pasintaj jardekoj.
La hungara censo kalkulis 942 Esperanto-parolantojn en 1941, 2 083 en 1990, 4 575 en 2001 kaj 8 397 in 2011. Por 985 el tiuj ĉi lastaj Esperanto estis familia aŭ gepatra lingvo.
Dum la sesdekaj jaroj la jarlibro de UEA listigis 58 (1961), 67 (1962) kaj 83 (1965) nomojn de Esperanto-denaskuloj. En 1996 estis proks. 350 kazoj de familioj kun denaskaj Esperanto-parolantoj; kun mezume du infanoj en ĉiu familio oni povas supozi, ke estis sepcento da denaskulaj infanoj tiutempe.
Estas nun Esperanto-asocioj en dudeko da afrikaj landoj; preskaŭ ĉiuj el tiuj fondiĝis post 1960. La nombro de afrikaj adresoj en la jarlibro "Pasporta Servo" kreskis de 18 en 1988/89 al 59 en 2005.
Eldoniĝis kvar muzikalbumoj en Esperanto en la sesdekaj jaroj, 17 en la sepdekaj, 58 en la okdekaj, 75 en la naŭdekaj kaj pli ol cent en la unua jardeko de la nova jarmilo. Estas rete disponeblaj nun pli ol 3000 kantoj en Esperanto.
La nombro de partoprenantoj en Esperanto-renkontiĝoj de almenaŭ unu semajno en Germanio kreskis de proks. 100 en la fruaj sepdekaj jaroj al proks. 800 en 2008.
La Esperanto-Vikipedio enhavas nun pli ol 215 000 artikolojn (junio 2015); aldoniĝas proks. 1000 novaj artikoloj ĉiumonate. Tiuj nombroj similas al la slovaka (proks. 205 000), bulgara (proks. 203 000) kaj dana (proks. 200 000; junio 2015) versioj de la vikipedio. Antaŭ la apero de la vikipedio en 2001 ne ekzistis Enciklopedio en Esperanto pri ĝeneralaj temoj; Enciklopedio de Esperanto (pri Esperanto-temoj) eldoniĝis en 1934 kaj ekde tiam ne estis redaktita.
Inter 1906 kaj 1971 aperis ĉ. 28 disertacioj pri Esperanto kaj interlingvistiko, do proksimume unu ĉiun duan aŭ trian jaron. Tiu nombro forte grandiĝis: Inter 1975 kaj 1987 entute aperis 95 disertacioj, do ekde 1975 ĉiujare mezume pli ol 7.
Datoj el la Esperanto-historio (kronologio)
Datoj unuflanke gravaj por la Esperanto-parolantoj, aliflanke por transdono al eksteruloj, ĵurnalistoj k. s. La listo enhavu prefere datojn el ĉiuj kampoj de la Esperanto-aplikado kaj historio. Grasaj datoj por agnosko/subteno/uzado flanke de eksteraj/plurlingvaj instancoj kaj entreprenoj. (Ordigo laŭ tempo; jaro antaŭ specifa dato).
Por pliaj detaloj pri specifaj jaroj vidu la Kategorio:Esperanto laŭ jaroj
Elektitaj okazaĵoj de ĉiu jaro
(Inversa kronologio)
Antaŭ 1980
( Kutima kronologia ordo)
Distrikto Mühldorf am Inn
La distrikto Mühldorf ĉe rivero Inn situas en la distriktaro Supra Bavario (Oberbayern) de la germana federacia lando Bavario. Administra centro estas la samnoma urbo Mühldorf am Inn. La distrikto havas areon de 805 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(nombroj de loĝantoj laŭ la stato fine de )
Francourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Marŝo al Romo
La Marŝo al Romo (en itala, Marcia su Roma) estis marŝo kun destino al Romo organizita de Benito Mussolini, tiam estro de la Nacifaŝisma Partio, inter la 27a kaj la 29a de oktobro 1922, kiu portis lin al povo en Italio. La marŝo markis la finon de la parlamenta sistemo kaj la komenco de la faŝisma reĝimo. La diktaturo fakte ekvalidis iom poste, je la murdo de Giacomo Matteotti kaj la malpermeso de politikaj partioj de opozicio.