cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrikto Tolna
La Distrikto Tolna (hungare  Tolnai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Danubo en la orienta parto de la departemento (en la suda parto de la lando). La distrikta ĉefurbo estas Tolna (urbo), kiu estas urbo, krome estas grandvilaĝo, la ceteraj du komunumoj estas vilaĝoj.
Capaccio Paestum
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Distrikto Tolna
La areo estas 205,24 km², kie loĝas 18 210 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj. En Fadd gravas la fremdultrafiko.
Capaccio Paestum
Najbaras la komunumoj Agropoli, Albanella, Cicerale, Eboli, Giungano, Roccadaspide kaj Trentinara.
En la komunuma teritorio situas la antikva loĝloko Paestum (nun itale Pesto, esperante Paesto) kun pluraj romiaj temploj - nun listigta kiel monda kultura heredaĵo de Unesko. La moderna setlejo Pesto, rekte en la sudo de la arkeologia ejo, estas populara ĉemara feriejo kun longaj sablaj strandoj. La fervoja stacio Paestum sur la fervoja linio Napolo-Salerno-Reggio Calabria estas rekte en la oriento de la praaj urbomuroj.
Capodrise
Capodrise estas komunumo de Italio.
Pieco
Pieco karakterizas la religian konduton de homo, lian pensmanieron kaj lian agadon rilate al Dio. Pieco signifas praktiki religion sincere kaj volonte. La agado kaj la pensado obeu la religiajn ordonojn. Preteksti tion sed agi kontraŭe oni parolas pri ”hipokriteco”. ”Bigota” estas homo ekscese fervora en plenumo de la eksteraj religiaj devoj, pedante kaj afekte pia.
En konfucea filozofio, xiào, ”filpieco”, estas virto de respekto al propraj gepatroj, kaj prauloj. La konfucea klasiko Ksiao Ĝing aŭ Klasiko de Ksiao, supozeble verkita ĉirkaŭ la periodo Kin-Han, estis historie la aŭtoritata fonto de la konfucea doktrino de xiào.
Proverboj
Ekzistas pluraj proverboj pri pieco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:
27736 Jekaterinburgo
27736 Jekaterinburgo estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rusa urbo Jekaterinburgo (cirile : Екатеринбург), ĉe la rivero Isetj en la orienta rando de Uralo. Fondita en 1723 far'de Petro la Granda, la urbo fariĝis mina kaj gisada centro. Estas nun gvida centro de scienco kaj eduko.
János Xántus
János Xántus
Nicolás Otamendi
Nicolás Otamendi aŭ plennome Nicolás Hernán Gonzalo Otamendi (loka hispanlingva prononco laŭ sistemo IFA ) estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2015 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Manchester City FC. Krome ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "17".
Oĝibvoj
La Oĝibvoj (anglalingve Ojibwa, franclingve Ojibwés) estas la plej granda indiana nacio de Nordameriko (se oni inkluzivas la mestizojn). Ĝi estas la tria plej grava tribo en Usono, post la Ĉerokoj kaj la Navahoj. La Oĝibvoj estas dispartigitaj preskaŭ egalmezure inter Usono kaj Kanado. Pro la originala situo de la tribo (ĉe la bordoj de la Supra Lago, apud Sault Ste. Marie), la francaj esploristoj unue nomigis ilin "Saulteaux". Konservis tiun nomon tiuj, kiuj restis kaj enloĝiĝis en la vastaj ebenaĵoj de Kanado.
Multaj Oĝibvoj ankoraŭ parolas la aniŝinabekan aŭ oĝibvan lingvon, kiu apartenas al la algonkina lingvaro. Ili havas specialajn kaj historiajn rilatojn kun aliaj triboj kiel la Otavoj aŭ la Krioj. Preskaŭ 100000 el ili vivas en norda regiono, kiu etendiĝas ekde Miĉigano ĝis Montano. Cetere, 76000 aliaj membroj de la tribo (dispartigitaj en 125 aroj) vivas en Kanado, okcidente de Kebekio kaj oriente de Brita Kolumbio.
Templo de Portlando
La Templo de Portlando, Oregono, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 42 konstruita de la Eklezio.
Liberala kristanismo
La liberala kristanismo estis religia kaj politika fluo, naskiĝinta kaj disvolviĝinta en la Eŭropo de la 19-a jarcento, kiu celis akordigi la kristanan pensadon kun la liberalaj principoj de civilaj kaj socialaj liberecoj. Temis pri movado kaj teologia kaj politika. Tiu pensfluo havis apartan gravecon ene de la Katolika Eklezio.
Liberala kristanismo en Eŭropo
Tiu speciala pensfluo en Eŭropo elstaris kiel unua epigulo Félicité Robert de Lamennais (1782-1854), kiu publikigis en 1829 la verkon Des progrès de la Révolution et de la guerre contre l'Église (Pri la progresoj de la revolucio kaj de la milito kontraŭ la Eklezio). Ĉiam en franca medio, subternataj de la ĵurnalo Avenir, voĉo de la katolikaj-liberalaj aspiroj, la liberalaj katolikoj, malsame ol la senkompromesuloj, malamikaj al liberalismo, estis favoraj al alestiĝo de la konscienclibero, preslibero kaj asocilibero, disigo inter Ŝtato kaj Eklezio. La Ŝtato, laŭ Lamennais, sintenu "indiferenta rilate religion". La proponitaj ideoj, tamen, ne ricevis konsenton flanke de la apostola seĝo ĝispunte ke 1832 papo Gregorio la 16-a ekspicite kondamnis la ideojn de Lamenais per la encikliko Mirari vos. En 1864 papo Pio la 9-a reasertis la malkongruecon de liberalismo per la publikigo de la Sillabo.
La katolikoj liberalaj en Eŭropo trairis ĉiujn kontraudirojn proprajn de la liberala mondo de la 19-a jarcento. En kampo politika-instiuicia ili vidis la kongruecon inter parlamenta demokratio kaj kristanismo, sed en la sociala-ekonomia kampo restis iom ekstere de la elmergiĝo de kroma socia klaso, nome la proleto, kiu male estus altirinta la atenton de la socialista mondo. Nur en malfrua momento la demokrata kristanismo parte sukcesis enkanaligi la aspirojn de la proleta mondo enen de la komponamto de la sociala kristanismo. La liberala katolikismo perdis ĉiun gravecon ĉar la instancoj de la laikeco de la Ŝtato jam estis subtenitaj de la socialaj kristanoj. La rezisto, tamen, de la liberala kristanismo trovis ion da limfo okaze de enkampigo de la Prakatolika Eklezio.
Nurmijärvi
Aleksis Kivi, la finna nacia aŭtoro, naskiĝis en la vilaĝo Palojoki en la orienta parto de Nurmijärvi.
Borde estas lago Sääksjärvi.
NGC 971
NGC 971 estas stelo en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Incze Máté Baconi
BACZONI Incze Máté (baconi ince) estis hungara instruisto, reformita pastro naskiĝinta en Nagybacon la 24-an de septembro 1679 kaj mortinta en Kolozsvár la 19-an de septembro 1742.
Kariero
Incze Baczoni studis de 1697 en Koloĵvaro, de 1706 en Franeker (Nederlando). De 1707 li estis kortega pastro de Mikaelo Teleki. De 1714 li prelegis filologion, filozofion, poste teologion en la reformita kolegio de Koloĵvaro. De 1720 li estis primara pastro de Koloĵvaro.
Donji Pustakovec
Donji Pustakovec, hungare Alsópusztafa [alŝOpustafa] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Donji Kraljevec.
Sándor Kolozsy
Sándor KOLOZSY [koloĵi] hungara skulptisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 15-an de februaro 1938.
Kariero
La familio de D-ro Sandor Kolozsy translokiĝis en Hungarujon dum la dua mondmilito. Li akiris diplomon en Arta Altlernejo de Győr. Dum la hungara revolucio de 1956 li forlasis Hungarujon kaj li studis en Rembrandt Akademio en Nederlando. Pli poste li loksidiĝis en Aŭstralio.
Rashōmon (filmo)
Rashōmon (japane 羅生門), esperante Raŝomon, estas japana filmo el la jaro 1950 de Akira Kurosawa. La filmo rakontas la vidatestantajn raportojn de krimo apud Kioto de la 12-a jarcento.
La filmo estas ofte listigita inter la plej bonaj filmoj iame faritaj. Vidu ekzemple ĉe Sight & Sound.
Personoj
Ene de la kadra agado:
Ene de la ĉefa agado:
Aliaj personoj:
Špačince
Špačince, hungare Ispáca [iŝpAca] estas vilaĝo en Slovakio.
Rashōmon (filmo)
Sinoptiko
La kaptita bandito konfesis ĝin, sed pravigis sin per tio, ke li enamiĝis kun la sinjorino kaj venkis en justa glavbatalo kontraŭ la samurajo.
Špačince
Situo
Špačince situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Trnava troviĝas je 7 km-oj.
Rashōmon (filmo)
Sinoptiko
La damo depoziciis, ke ŝi fordoniĝadis al la bandito por helpi sian edzon, sed la edzo abomenis ŝin post kiam la rabisto estis malaperinta. Ŝi vidis, kiel ŝia edzo sinmortigis, kaj post tio ŝi svenis kaj vagis denove vekiĝinte tra la arbareton ĝis la templo.
La samurajo depoziciis per mediumo; li damnis la banditon, sed precipe sian edzinon, kiu laŭ li ne nur fordoniĝadis al la rabisto, sed eĉ postulis de la rabisto mortigi ŝian altruditan edzon. La bandito indignis pri tio, liberigis la samurajon kaj malaperis. Same la edzino, kiu fuĝis en proksime situantan templon, dum la samurajo sinmortigis.
Donji Pustakovec
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Alsópusztafa apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Špačince
Famuloj
En la iama Spáca naskiĝis aŭstra-hungara aktoro Zsigmond Feld.
Donji Pustakovec
Famuloj
En la iama Alsópusztakovec naskiĝis hungara nobela juĝisto Elek Séllyey.
Rashōmon (filmo)
Sinoptiko
Post la diversaj raportoj, la arbohakisto konfesas ke li observis la tutan krimon, tamen li ne depoziciis antaŭ la tribunalo kaj silentis ĝis nun. Laŭ lia raporto komenciĝis interbatiĝo humiliga kaj senregula, en kies daŭro la bandito pene apenaŭ gajnis superecon. Post tio la bandito mortpikis la sendefendan samurajon, kuŝantan en la arbetaĵaro. Masako forkuris timigite. La arbohakisto pretendas, ke lia raporto estas tute neŭtrala. Tamen ankaŭ lia rakonto ŝajnas esti parte nelogika.
Kio okazis efektive, restas kaŝite. La antaŭe pozitiva monaĥo perdas sian konfidon je la humanismo. La pluvo finiĝas. Abrupte la tri viroj aŭdas la kriadon de suĉinfano lasita sola. La civitano ŝtelas la tukojn de la bebo kaj malaperas kun tiuj, dum la arbohakisto decidas adopti la infanon. La monaĥo retrovas sian konfidon je la homoj.
Signifo
La precipaj temoj de la filmo estas la memorigo, la realo kaj la fakto. Ĉu ekzistas efektiva realo aŭ nur pluraj partaj realoj subjektivaj? Ĉiu persono raportas sian tute propran kaj logikan rakonton, kiu nur kaze lasas alian demandon nedecidita. Psiĥologe, la filmo priskribas, kiel diversaj interesoj kaj motivoj ege influas la observon de situacio.
La surstrukturo de la filmo sur tri niveloj, la pedanta ellaboraĵo de la karakteroj, la treege akurata kaj detala realigo kaj la alta kvalito de la aktora presto faris Kurosawa kaj la aktoro Toshiro Mifune fama internacie. Enmetita en la rakonto pri la serĉo de la realeco, Kurosawa devigas la spektanton malkonfidi siajn proprajn okulojn.
Rivero Zújar
Por la vilaĝo de la provinco Granado vidu la artikolon Zújar.
La rivero Zújar [zUĥar] estas rivero de Hispanio, la plej akvohava alfluanto de la rivero Gvadiano maldekstre. Ĝi estas 214 km longa kaj havas basenon de 8.508 km². Naskiĝas en la monteto de La Calaveruela, ĉe Fuente Obejuna, en la Provinco de Córdoba kaj trafluas la nordokcidentan zonon de la provinco de Córdoba, tiel kiel la komarkoj de la Campiña Sur kaj de La Serena, ambaŭ en Ekstremaduro, ĝis sia enfluo en Villanueva de la Serena. Ĝiaj ĉefaj alfluantoj estas la riveroj Guadamatilla, Guadalmez, Esteras kaj Guadalemar, dekstre; kaj Guadalefra, maldekstre.
Naskiĝo
La rivero Zújar naskiĝas en la provinco de Córdoba, ĉe Fuente Obejuna, en la Fonto de la Santanilla situa en la loko de La Calaveruela (733 msmn). La fonto situas je la deklivo de la Monteto de La Calaveruela, ene de la municipa teritorio de La Coronada, domaro apartenanta al Municipo de Fuente Ovejuna.
La unuaj 4 km de la rivero trafluas en la provinco de Córdoba, kaj post tio, en la loko konata de la lokanoj kiel Huerta del Zújar, iĝas provinca limo inter Kordovo (Andaluzio) kaj Badajoz (Ekstremaduro), ĝis sia enfluo en la Akvorezervujo de La Serena.
Trafluo
Post la naskiĝo la rivero iras al nordo kaj limas inter la provinco de Córdoba kaj tiu de Badajoz. Ĝi ricevas dekstre la alfluon de la rivero Guadalmez, ĉe Cabeza del Buey, turnas ĝin al nordokcidento, kaj iĝas la fino de la Akvorezervejo de La Serena. Post la Akvorezervujo de Zújar, trafluas ankoraŭ kelkajn kilometrojn al okcidento kaj enfluas en la rivero Gvadiano ĉe Villanueva de la Serena (Badajoz).
Akvorezervujoj
Kun pluvokvanto neregula, la rivero Zújar estas regulita de du apudegaj akvorezervujoj. En 1964 oni konstruis la Akvorezervujon nomata Zújar, ene de la Plan Badajoz kiu donis al la baseno de la rivero Gvadiano kun abundaj resursoj por ties profito por irigacio kaj produktado de elektra energio. Post pli da 20 jaroj kaj sur la fino de la jam konstruita akvorezervujo, oni komencis en 1986 konstrui novan akvorezervujon super la rivero Zújar. La konstruado finis en 1990. Tiu nova akvorezervujo, nomata Akvorezervejo de La Serena estas la plej granda akvorezervujo de Hispanio, kaj estas unu el la plej grandaj de Eŭropo, enhavanta internan amron de ĝis 13.000 ha.
Muzikalbumeto
Muzikalbumeto estas muzikalbumo, kiu estas tro mallonga aŭ/kaj havas tro malmulte da muzikaĵojn por esti eldonata kiel plenvalora muzikalbumo. Sed ĝi estas konsiderata pli valora ol unuopaĵoj, interalie ĉar ĝi ne estas eltiraĵo el muzikalbumo, sed memstara eta albumo - do muzikalbumeto.
John Thomas
John THOMAS (naskiĝis en 1838 en Llanfair Clydogau, mortis en 1905 en Liverpool) estis kimra fotisto specialiĝanta je bildoj de pejzaĝoj kaj religiaj lokoj kaj portretoj de famaj homoj.
Biografio
Li naskiĝis en 1838 en Llanfair Clydogau, kaj en 1853 li moviĝis al la angla urbo de Liverpool piede kaj restis tie dum proksimume dek jaroj, ĉiam kiel komizo en ŝtofo-vendejo.
En 1863 li iĝis direktoro de foto studio en Liverpool. Li mortis en 1905.
John Thomas vendis 3100 negativojn al sir Owen Morgan Edwards. La familio tiam proponis ilin al la Nacia Biblioteko de Kimrio en 1970, la kolekto estis katalogita kiel havebla kun la novaj teknikoj. La kolekto estis ciferecita en 2001.
Kantono Webster (Okcidenta Virginio)
La kantono Webster - angle Webster County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rivero Hrazdan
Rivero Hrazdan (Հրազդան) estas unu el la ĉefaj riveroj de Armenio, kiu forfluas en la nordokcidenta ekstremo de la Lago Sevan kaj fluas tra la provinco Kotajko kaj Erevano, landa armena ĉefurbo, ĝis la enfluejo en la rivero Arakso, kiu markas la landlimojn inter Armenio kaj Turkio. En la rivero troviĝas hidroelektra centralo, krome, ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj riveroj de Armenio, ne nur pro la hidroelektra centralo sed ankaŭ pro la fiŝkapta industrio kaj la uzado de ĝia akvo por la agrikulturo.
Křenovy (Troskovice)
Křenovy situas en katastra teritorio Troskovice kun areo 8,29 km².
L'Abbaye
L'Abbaye estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Erzsébet Zakariás
Erzsébet ZAKARIÁS [zakariAŝ], (virinnomo: Erzsébet Salat-Zakariás) rumania hungara etnografino, aŭtorino. Ŝi naskiĝis en Micfalău la 12-an de novembro 1956. Ŝi estas la edzino de Levente Salat.
Kariero
Erzsébet Zakariás akiris diplomon en 1984 en UBB de Kluĵo pri hungara-rusa lingvoj kaj ŝi doktoriĝis pri etnografio en 1990. De 2007 ŝi estas esploristino de folklorarkivejo Kluĵo de Rumana Akademio.
Jarmen
Jarmen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas la administra centro de la komunumaro Amt Jarmen-Tutow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Langueux
(jen france, bretone Langaeg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sieĝo de Varsovio
La Sieĝo de Varsovio de 1939 estis la batalo inter unuoj de la pola armeo (Armia Warszawa) kiuj defendis la ĉefurbon Varsovio, en Pollando, kaj la germana armeo, antaŭita de bombardado fare de la Luftwaffe komencita la 1-an de septembro 1939. Wehrmacht nombris ĉirkaŭ 200 000 soldatoj kaj la Armeo „Warszawa” preskaŭ 125 000.
La surtera batalo komenciĝis la 8-an de septembro, kiam la unuaj kirasitaj unuoj germanaj eniris en la sektoro Wola el la periferiaj kvartaloj de la sudoriento de la urbo. Spite la triumfecajn germanajn informojn, kiuj anoncis rapidan kapton de la urbo, la atako estis repuŝita, kaj tiel komenciĝis la propra sieĝo de la ĉefurbo. Tiu daŭris ĝis la 28-a de septembro, kiam la pola soldataro estrita de la generalo Walerian Czuma kapitulacis. La venontan tagon, ĉirkaŭ 100 000 polaj soldatoj forlasis la urbon kaj estis kaptitaj kiel militprizonuloj. La 1-an de oktobro, la germana armeo eniris en la urbon, kaj komenciĝis etapo de okupacio kiu daŭros ĝis la insurekcio de Varsovio, kaj finfine ĝis la "liberigo" de la urbo la 17-an de januaro 1945 fare de Ruĝa Armeo. Varsovio iĝis tiel la eŭropa ĉefurbo kiu plej longe estis en posedo de Tria Regno.
Interesaĵoj
1939
1940
Aguilar de Campoo
Geografio
Ĝi situas en suda flanko de la Kantabra Montaro, en la komarko Montaña Palentina, je ĉ. 100 km de Palencio, 100 de Santandero kaj 80 de Burgoso. Ĝi limas kun municipoj Barruelo de Santullán, Berzosilla, Brañosera, Pomar de Valdivia, Salinas de Pisuerga, Valdeolea kaj Valderredible.
Ĝin trafluas la rivero Pisuergo, kiu havas sian plej grandan akvorezervujon apud la urbo.
La loĝantaro en 2006 estis 7 303 homoj; en 2021 de 6 711. Male al aliaj loĝlokoj de la provinco, pro siaj industriaj kaj ĉefurbaj karakteroj, Aguilar pliigis sian loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, akirante pli ol 6 000 loĝantoj, aparte pro altirado de apudaj lokanoj.
Historio
La 14an de Majo 1255, la reĝo Alfonso la 10-a estante en Aguilar deklaris ĝin Villa Realenga (reĝa urbo) sendependiginta ĝin el nobela posedo, kio restos ĝis 1332. Ekde tiam estis ĉefurbo de la nomata "Meryndat de Aguylar de Canpo", formata de 262 loĝlokoj. Ekde la 14-a jarcento estis senjorlando kaj el 1480 markizlando.
En la 18-a jarcento estis farunfabrikado kaj tekstila industrio.
Dum la Hispana Milito de Sendependigo oni suferis pro la invado fare de francoj, ĉefe ĉe la Monaĥejo de Sankta Klara, kiu rezultis bruligita fare de la napoleonaj trupoj. En 1833 pron la provinca restrukturigo fare de Javier de Burgos, dum la regado de Isabel la 2-a, Aguilar kiu ĝis tiam apartenis al Kantabrio, estis aligita al la provinco Palencio.
Eduardo Salvio
Eduardo Salvio aŭ plennome Eduardo Salvio estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Avellaneda, provinco Bonaero, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo SL Benfica de Lisbono. Krome ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "18".
Aguilar de Campoo
Historio
Dum la 1950-aj jaroj oni konstruis la akvobaraĵon de Aguilar, kiu estis inaŭgurita en 1963.
Vidindaĵoj
La urbo havas gravajn restaĵojn de romanika arĥitekturo, inter kiuj la granda monaĥejo de Santa María la Real. Grava estas ankaŭ la kirko de Sankta Miĥaelo, en la centra placo de la urbo. Ruina kastelo, el kiu nur restas la eksteraj muroj, superrigardas la urbon el apuda monteto. Promenado tra la urba centro estas agrabla pro la abunda dispono de portikaro kiu protektas kontraŭ aĉa vetero, blazondomoj kaj ekzemplo de popola arkitekturo.
La urbo estas konata en Hispanio kiel ĉefurbo de la industria de biskvitoj, la baza enspezofonto dum la lastaj jaroj.
Villamayor de los Montes
Villamayor de los Montes estas municipo de Hispanio en la sudokcidento de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono. Ĝi havas areon de 40,71 km² kun 155 enloĝantoj (2021). La loknomo Villamayor de los Montes estas komprenebla kiel Plejgranda Urbeto de la Montoj.
Geografia situo
Norda Aŭtoŝoseo de Madrido al Iruno.
Ĝi limas kun Villaverde del Monte, Madrigalejo del Monte, Zael, Torrecilla del Monte, Lerma kaj Villalmanzo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En tiu epoko aliĝis proksimaj domaroj kiel Zorita, Santa María, San Andrés de Nava, San Bartolomé de Valzalamio, Santa María de Valzalamio kaj Villahizán. Tiu etenda teritorio restis kontrolita de la povega familio de la grafo Fernán González. Meze de la 10-a jarcento, Mumadonna, patrino de la grafo de Kastilio, donis ĝin al la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo. El la 11-a jarcento estiĝis Monaĥejo Santa María la Real.
Villamayor iĝis loko de behetría (kio signifis, ke ili rajtis elekti senjoron), en la komunumo Merindad menor de Can de Muñó.
Eksteraj ligiloj
Paĝo de Villamayor de los Montes
Eleotris melanosoma
La Eleotris melanosoma estas specio de fiŝoj de la familio de Eleotridae. La specio estas indiĝena en sensalaj, saletaj kaj salaj marbordaj akvoregionoj disde Orientafriko tra Sudazio ĝis la insuloj de okcidenta Pacifiko. Ĉi tiu specio eblas kreski al longeco da 26 cm (ĉirkaŭ 10 coloj). Ĝi estas graveta por lokaj komercaj fiŝkaptejoj. Laŭ la IUCN la populacigrando stabilas.
La specio estas priskribita unue de Pieter Bleeker je 1852. La Catalogue of Life ne listigas subspeciojn de tiu ĉi fiŝo.
La fiŝo estas malhelbrune ĝis nigre kolora kun horizontalaj linioj kelkfoje. Ĝi havas grandan buŝon. Ĝi enloĝas kotkovritajn partojn de lagunoj, de rizoforacaj marĉoj kaj iafoje sensalan akvon.
Křenovy (apartigilo)
Křenovy povas esti:
Jo Haazen
Jo Haazen (naskiĝis en Antverpeno la ) estas flandra muzikisto kaj fama kariljonisto studinta en la Reĝa Flandra Muzikkonservatorio en sia naskiĝurbo kaj en la Meĥelena Reĝa Kariljoninstituto “Jef Denyn”. Li estis municipa kariljonisto en Antverpeno de 1968 ĝis 1981 kaj instruis muzikan edukadon kaj estetikon en la instituto por lingvoinstrudado, sekretariado kaj turismo "Van Celst". Krome li instruis Esperanton en la Antverpenaj Municipaj Lingvokursoj kadre de la programo por socia promocio. De 1970 ĝis 1975 li estis prezidanto de la Reĝa Antverpena Esperantosocieto "La Verda Stelo".
Estinte la unua laŭreato de la 8-a, 9-a kaj 10-a Internacia Kariljonkonkurso en Hilversum, Nederlando (1966-68), li disvolviĝis kiel unu el la plej bonaj kariljonistoj de sia generacio. Liaj legendaj sonorilarkoncertoj el la turo de la Antverpena katedralo altiris milojn da aŭskultantoj. Depost 1965 Haazen funde renovigis la kariljonarton en Flandrujo kaj estas konsiderata eminenta sonorilara fakulo. Inter 1981 kaj 2010 li estis la direktoro de la mondfama Reĝa Kariljoninstituto "Jef Denyn" kaj municipa kariljonisto en la urbo Mechelen.
Li instruiĝis en la Reĝa Akademio Belarta en Antverpeno kaj en la Akademio pri Desegnado en Sint-Niklaas. Li okupiĝis pri arĥeologio kaj engaĝiĝis en la historiaj elfosadoj en Hannekeswerve (Aardenburg, Nederlando, 1964). Laŭ komisio de la Antverpena Provinca Konsilantaro li partoprenis en la elfosadoj de mezepokaj freskoj en la Sankta-Mariakatedralo en Antverpeno (1973). Li studis plurajn esoterajn sciencojn, eklernis la hindan dancarton “Bharata Natyam” ĉe Jetty Roels (Dancstudio "D' Oude Kapel" en Gento, Belgujo) kaj fondis skolon, nomitan "Zonneschool" (Sunskolo), plurisman societon akcelantan individuan kaj socian konsciiĝon. Li verkis kvinvoluman kariljonan instrumetodon, realigis plurajn ekzemplajn kompaktdiskojn kaj eldonis aron da eseoj kaj publikaĵojn pri kampanologio kaj filozofio.
Jo Haazen koncertis en multaj landoj. Li promociis la kariljonarton en Ĉinujo, Japanujo, Rusujo kaj Ukrainujo. En 2001, li starigis novan kariljonon en la katedralo de la Sanktaj Petro kaj Paŭlo meze de la historia fortikaĵo de Sankt-Peterburgo. Tie aŭdiĝas regule la Esperanto-himno de Félicien Menu de Ménil, pro kio lokaj samideanoj entuziasme elektis por sia klubo en 2008 novan nomon: Esperanto-Societo “Kariljono”! . Li iĝis en 2003 titolulo-kariljonisto de tiu katedralo en la Ŝtata Muzeo pri la Historio de Sankt-Peterburgo.
Depost 2006, li estas profesoro en la Fakultato pri Arto (fako orgena, klavicena kaj kariljona) de la Ŝtata Universitato, Sankt-Peterburgo kaj gastdocento en la Fakultato pri Komparaj Religiaj Sciencoj en Antverpeno. En 1980, la Universitato de Kalifornio en Berkeley (Usono) honorigis lin per la ordeno “Honors of Music”. En 1995 la Belga Ministerio pri Internaj Aferoj donacis al li la Civilan Ordenon Unuaklasa. En 2000 li fariĝis Honora Eŭropa Senatano Pro Pace et Unitate, e meritu et honoris causa (BVSE-UEF). En 2004 li ricevis la honorigan diplomon de la urbo Sankt-Peterburgo kaj la Rusa prezidento Vladimir Putin honoris lin per la medalo "Ordeno de la Amikeco" pro lia “unika kontribuo al la revivigo de la muziktradicioj en la Petro-kaj-Paŭlofortikaĵo, siatempe kreitaj fare de la imperiestro Petro la Granda”. En 2005 la European Merit Foundation transdonis al li en Luksemburgo la Arĝentan Medalon ”for his important activities in favor of Europe”. En 2009 la Antverpena guberniestro honorigis lin per la Premio Christoffel Plantin, alta ordeno altribuata al personoj kiuj eksterordinare kontribuis al la disfamigo de Belgujo en la mondo. En 2012 li estis honorigita per ora distingo pro sia rimarkinda kariero, distingo de "Klassiek Centraal", fama Belga retĵurnalo por klasikaj muzikŝatantoj. En 2012 la belga reĝo Alberto la 2-a distingis lin "Komandoro en la Ordeno de la Krono"".
Kando
La kando estas purigita, kristaligita kaj preskaŭ diafana sukero. Ĝi havas brunan, blankan, flavan tipon.
En epoko antaŭ ol kristaligita sukero industrie disponeblis, oni uzis kandon por sukerigi kafon, ktp. En la kamparanaj domoj pendis dika peco de kando el la plafono, kaj kiam iu bezonis sukeron rompigis etan pecon el ĝi kun marteleto, ĉar kando estas malmola oni konservis ĝin en la buŝo dum trinki la kafon, ke ĝi sukerumu ĝin dume, tiu kutimo en kelkaj regionoj (norda Francio, ktp) konserviĝis eĉ post la apero de kristaligita sukero.
Oni povas kandi ekz. fruktojn, fruktoŝelojn aŭ florojn, ankaŭ angelikon.
NGC 972
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eric P. Rubenstein
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris la 47171 Lempo la  kun Louis-Gregory Strolger.
Post sia doktoriĝo, ricevita ĉe la Universitato Yale, li laboris kiel esploristo ĉe la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo kaj ĉe Smith College. En 2002 li ĉesigis sian akademian karieron por krei sian entreprenon.
(84667) 2002 VO82
(84667) 2002 VO82 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,236867 astronomia unuo, tie estas 35,435 milionoj da km.
Stacio Mishima
Stacio Mishima (japane: 三島駅 [Miŝima-eki], angle: Mishima Station) estas fervoja stacio en Miŝima, Gubernio Ŝizuoka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Ŝinkanseno Tōkaidō kaj 1 linion de Fervojo Izuhakone: Linio Izuhakone-Sunzu.
Usaburo Hidaka
(laŭ sistemo Hepburn, japane 日高卯三郎, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1923 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
67235 Fairbank
67235 Fairbank estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona fizikisto William Martin Fairbank (1917–1989), emerita instruisto pri fiziko ĉe la Universitato Stanford, kiu ricevis sian Ph.D. ĉe Yale en 1948. Li instruis ĉe Amherst College kaj la Universitato Duke antaŭ aliĝi la fakultaton de Stanford en 1959. Liaj esplorajn interesojn inkludis superkonduktivecon,, unuopajn kvarkojn kaj unupolusojn.
Quintanilla del Coco
Quintanilla del Coco [kintaNIlka delKOko] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-009, en la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, (Hispanio).
Vilaĝoj
Quintanilla estas la ĉefurbo de la municipo kiu havas ankaŭ la vilaĝeton Castroceniza.
Geografio
Ĝi estas je 50 km de la provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Santibáñez del Val (oriente) kaj Cebrecos (okcidente).
Ĝi havas areon de 20,15 km² kun 50 loĝantoj (2021).
János Xántus (geografo, 1917-1982)
XÁNTUS János (sa:ntus) (naskiĝis la 20-an de februaro 1917 en Kolozsvár, mortis la 27-an de novembro 1982 en Kluĵo) estis hungara geografo.
Li estis la filo de János Xántus, patro de Gábor Xantus.
Kariero
János Xántus studis de 1936 en la Universitato Ferdinand la 1-a. Li estis asistanto en la Universitato Bolyai, poste mezlerneja instruisto.
Saint-Claude (Gvadelupo)
Saint-Claude estas mezgranda franca komunumo situa en Gvadelupo. Ĝi havas proksimume 10.000 loĝantojn. Ĝi situas ĉe la piedo de la ankoraŭ aktiva vulkano La Souffrière.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 21 voĉdonojn (1,62% de voĉoj).
Kollig
Kollig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Palinovec
Palinovec, hungare Alsópálfa [alŝOpAlfa] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Donji Kraljevec.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Alsópálfa apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Melaso
Melaso estas valora kromprodukto de la sukerfabrikado. Ĝi estas densa, bruna, karamelodora siropo. Ĝia sukerenhavo estas 45-55%, N-enhava materialo ĉirkaŭ 11% kaj krom tiuj ĉi troviĝas ankaŭ K, Ca, P.
Krom homa manĝaĝo, ĝi uzatas kiel bestonutraĵo en la agrikulturo ĉefe por remaĉuloj kaj ankaŭ uzeblas por produkti alkoholaĵojn.
Ĝi estas donata por bestoj ĉiam intermiksante kun aliaj bestonutraĵoj, kiuj sorbas ĝin. La taga porcio el tio je vivpezo de 1000 kg estas 2,5 kg por melkbovoj, 5 kg por grasbovoj,1-2 kg por bovidoj, 3 kg por ĉevaloj, 5 kg por porkoj
Craywick
- jen france, origine nederlande Kraaiwijk respektive flandre Kroaiwyk - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
10839 Hufeland
10839 Hufeland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Y-Ponto (Zanesville, Ohio)
La Zanesville Y-Ponto estas historia Y-forma trivoja ponto kiu estas super la kunfluejo de la riveroj Licking kaj Muskingum ĉe la urbocentro de Zanesville, Ohio, Usono. Ĝi servas al la trafiko de la usona Route 40 (Main Street kaj West Main Street), kaj al la Linden Avenue.
La fluo de Muskingum estis regulita per serio de akvobaraĵoj ekde mezo de la 19-a jarcento. Antaŭ tiu regulado ofte fortaj inundoj forbalais aŭ malfortigis la fruajn pontojn. La unua Y-ponto en Zanesville estis konstruita en 1814. Tiu stabloponto staris nur dum kvar jaroj. La dua ligna ponto estrs starigita en 1819. Novaj ŝoseoj estis konstruitaj en la areo kaj la trafiko pliiĝis. Vintra inundo en 1831–1832 malfortigis la duan ponton. Tial tria klopodo, ligno-kovrita ponto estis finigita en 1832 kaj staris ĝis 1900.
La venonta ponto malfermiĝis komence de 1902. Ĝi havis cementajn balustrojn kiuj perdiĝis pro la inundo de 1913 kaj anstataŭita per tubaj kradoj. La kvara ponto iĝis nesekura en 1979. Post detruo oni trovis, ke nur unu el la tri segmentoj fakte bezonis anstataŭon, dum la aliaj estus postulintaj nur supraĵojn riparojn.
La nuntempa cement-ŝtala ponto, nome plurvoja ponto, estas la kvina en la serio de pontoj en la sama loko. Ĝi malfermiĝis en 1984. Kvankam ĝi helpas al la trafiko kaj al civitanoj, ĝi ankaŭ ricevis kritikojn por tuneleca efiko pro solida kradaro, kiu malhelpas ajnan rigardon al la pejzaĝo. La ponto estis listigita en la Nacia Registro de Historiaj Lokoj en 1973, antaŭ la kvara ponto estis anstataŭita per la kvina.
Erika Szegedi
Erika Szegedi [segedi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szegedi Erika estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis Sándor Sára, ŝia filino estis Júlia Sára.
Biografio
Erika Szegedi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1964. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro de Kecskemét. Inter 1965 kaj 2013 ŝi apartenis al Gaja Teatro. Ŝi ricevis 6 premiojn inter 1972-2013. Ŝi naskis filinon en 1974.
Érsekhalma
Érsekhalma (Erŝekhalma) estas malgranda freŝa vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono Baja. La nomo signifas monteto-de-ĉefepiskopo.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, ĉefvojo Kecskemét-Baja preteriras.
Historio
La vilaĝo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La turkoj faris senhoma la regionon. La kampoj longe apartenis al la ĉefepiskopejo, nur dum la socialismo ĝi iĝis ŝtata bieno. La vilaĝo naskiĝis en 1986. La loĝantoj okupiĝas pri vinkulturo, agrikulturo kaj bredado.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo.
Johanna Bodor
BODOR Johanna estas hungara baletartistino, reĝisorino, koreografino naskita en Kluĵo la 23-an de oktobro 1965. Ŝi estas la filino de verkisto Pál Bodor
Kariero
Johanna Bodor studis en baletinstituto de Bukareŝto kaj dum unu sezono ŝi dancis en operetteatro de tiu urbo en 1984-1985. En 1985 ŝi translokiĝis Hungarujon kaj en 1985-1986 laboris en Magyar Néphadsereg Művészegyüttes (Budapest), inter 1986-1989 en Győri Balett, ekde 1990 en Szeged, en 1993 en Gaja Teatro. Ekde tiam ŝi estis liberprofesiulino. Ekde 1999 ŝi estas koreografino kaj movdizajnistino de la Bárka Színház.
Fonto
Enyedi Sándor: Színészek, színházak, városok, Budapest, 2005.
(156032) 2001 RP142
(156032) 2001 RP142 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 10-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,1806 astronomia unuo, tie estas 27,017 milionoj da km.
Ulno (unuo)
Egipta ulno
La antikvaj egiptoj uzis la unuon reĝa ulno (meh niswt). Pluraj ulno-mezuriloj estis malkovritaj el antikva Egiptio; iliaj longoj varias inter 523,5 milimetroj kaj 529,2 milimetroj.
Biblia ulno
La antikvaj hebreoj ankaŭ uzis la ulnon. La longo de la ulno variis ĝis la 2-a jarcento K.E., kiam rabenoj difinis la ulnon kiel 6 manlarĝojn (de averaĝa adolta homo); ĉiu manlarĝo egalas kvar fingrolarĝojn, kaj unu fingrolarĝo estas proksimume 2,25 centimetroj; tiel, unu ulno estas proksimume 54 centimetroj.
La rabeno Abrahamo Ĥaim Naeh (אברהם חיים נאה, 1890–1954) difinis la ulnon kiel 48 centimetrojn. Abrahamo Jeŝaja Karelic (אברהם ישעיהו קרליץ, 1878 – 1953), kontraŭe, asertis ke la ulno egalas 57,6 centimetroj.
Araba ulno
La araba nomo de la ulno estas ذِرَاع, origine difinita kiel la longo ekde la kubuto ĝis la fino de la mezfingro. Pluraj ulnoj estis uzata en la Mezepoka araba mondo, inter 48,25 centimetroj kaj 145,6 centimetroj.
Willy Fritsch
Wilhelm Egon Fritz FRITSCH (naskiĝinta en la 27-a de januaro 1901 en Katowice, mortinta en la 13-a de julio 1973 en Hamburgo) estis germana teatro- kaj kinoaktoro, populara ĉefrolulo kaj karakteraktoro de la mutfilmo-epoko ĝis la fruaj 1960-aj jaroj.
Biografio
En 1912 la uzino de lia patro bankrltis kaj la familio translokiĝis Berlinon, kie Fritsch la Maljuna deĵoris ĉe la firmano Siemens-Schuckert. Willy Fritsch origine planis metilernadon kiel mekanikisto, sed baldaŭ laboris ĉe la teatrejo Großes Schauspielhaus.
De 1919 li ekzamenis la teatran lernejon de Max Reinhardt ĉe Deutsches Theater kie li debutis kun malgrandaj roloj, kaj faris sian karakterluddebuton en filmoj kiel apoga ludanto (1921: Miss Venus). Fritsch restis populara junula figuro en filmoj kaj la teatro, sed lia reala sukceso venis post estado parigita kun Lilian Harvey en 1928, kiam ili aperis regule kune en UFA -ilmoj kiel Der Kongreß tanzt de Erik Charell. Sekvis ĉiun jaron aliaj ĝis la elmigrado de Harvey en 1939.
Kvankam li aliĝis al NSDAP, Fritsch provis eviti rektan kontakton al nazia propagando -krom lia ludo en 1944 en la propaganda pilotfilmo Junge Adler kio ebligis la meton sur la t.n. Listo de difavoratoj. Li sukcesis postvivi la Hitleran epokon sen iu perdo de prestiĝo. Li daŭre aperis sur scenejo kaj en filmoj kiel Wenn der weiße Flieder wieder blüht flank-al-flanke de Romy Schneider. Lia lasta filmo faritis en 1964: Das hab' ich von Papa gelernt sub la reĝisorado de Axel von Ambesser, en kiu li aperis kune kun lia filo, aktoro Thomas Fritsch.
St Peter's College, Auckland
St Peter's College, Auckland estas la plej granda katolika bazlernejo por knaboj en Novzelando, situanta en la centro de Auckland. Fondita en 1939 ĝi instruas maksimumon de 1200 knaboj en la 7-a ĝis 13-a lernejaj jaroj, do en aĝo inter 11 kaj 18 jaroj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la lernejo
Sorens
Sorens (malnova germanlingva nomo: Soring) estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 949 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Giovani Lo Celso
Giovani Lo Celso estas argentina futbalisto de itala familia deveno. Li naskiĝis en Rosario, provinco Santa Fe, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2016 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Paris Saint-Germain FC. Krome ekde la jaro 2017 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "20".
Sorens
Geografio
Sorens situas en la Friburgaj Antaŭalpoj proksimume 3 kilometrojn okcidente de la Lago de Grejerco ĉe la sudorienta deklivo de la montoxeno Gibloux kun bela vido al la lago kaj la grejerca kamparo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Sorens kaj la setlejoj Charbonnière (tute en okcidento sur alteco de 1007 m s.m., kie troviĝas kampadejo), Malessert (sur alteco de 922 m s.m. ĉe la suda deklivo de la monto Gibloux), Les Marais (sur alteco de 905 m s.m.), kaj L'Abbaye (sur alteco de 828 m s.m. en la sudo de la komunumo), kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,72 km², de kiuj 26,5% estas kovritaj de arbaro, 64,5% servas por agrikulturo kaj 8,9% por setlado.
Trafiko
Laŭlonge de la orienta komunumlimo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12, de kiu flanka vojo kondukas al la komunuma centro, kaj la svisa aŭtovojo A12, al kiu la plej proksima alveturejo situas kvarkilometrojn sude de la komunumo apud Bulle. Per de la buslinoj de Friburgo al Bulle kaj de Bulle al Romont de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
Sorens estis menciita en la jaro 974 kiel Sotringus. Sur la teritorio de la komunumo estis trovita ora statuo el la ferepoko kaj ruino de romia bieno el la 2-a jarcento, kies planko estis hejtigebla. Dum mezepoko Sorenes apartenis al la Senjoroj de Corbières kaj poste al la Senjoroj de Everdes-Vuippens. En la jaro 1479 la loĝantoj de Sorens konkludis civitan kontrakton kun la urbo Friburgo, kaj en la jaro 1549 Sorrens fariĝis parto de la friburga urba ŝtato kaj apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Voktejo Everdes-Vuippens. De 1798 ĝis la nova konstitucio de 1848 ĝi estis parto de la distrikto Bulle, kiu poste estis integrita al la hodiaŭa distrikto Grejerco.
CRRER
Centro-Rusia Regiona Esperanto-Renkontiĝo (CRRER) okazis ne malpli ol 27-foje.
El la Protokolo de CRRER-3 :  « ... M.Bronŝtejn (Tula) : Tulaj geesperantistoj plej aktive partoprenas la laboron de Klubo de Internacia Amikeco en la Politeknika Instituto, kaj ilian agadon aprobas, eĉ helpas komsomolaj instancoj... ».
El la Protokolo de la laborkunsido de CRRER-5 : « ... V.Ivanov (Ivanovo) : Nun funkcias du E-kursoj por komencantoj... Gravas, ke la gorkomo de komsomolo atentis laboron de  klubo, reprezentanto de la klubo trafis novfonditan Metodikan konsilantaron « Globuso » kaj en ĝi devas kunlabori kun komsomolaj funkciuloj de la urbo... ».
El la Informilo № 2 pri  CRRER-11 : « ...Moskvaj esperantistoj dediĉas la Renkontiĝon al la 70-jara jubileo de la elstara lingvisto, membro de la Akademio de Esperanto E.A.Bokarev. En la tritaga programo : solena malfermo kaj komuna fotado, seminario por aktivuloj, prelegoj pri E.A.Bokarev, interlingvistiko, E-literaturo ; festa vespero kun koncerto kun distraĵoj, ekskurso al libernatura muzeo, komuna vizito al teatro aŭ kinejo, loterio ktp... ».
El la artikolo de Dm. Perevalov "Renkontiĝo apud Moskvo", 1980: « ... Je la 1-4 de majo en la turisma bazo Ŝerbinka apud Moskvo okazis la 20-a Centra-Rusia Regiona E-Renkontiĝo, ogranizita de Moskva Junulara E-Klubo kaj Moskva Urba Komitato de Junularaj Organizaĵoj. Ĝin partoprenis pli ol cent e-istoj el Moskvo, Ivanovo, Jaroslavlj, Kalinin, Kaluga, Voroneĵ kaj gastoj el aliaj regionoj –  Leningrad, Tiĥvin, Minsk, Vitebsk, Ĥarjkov, Miass k. a. Partoprenis ankaŭ eksterlandaj e-stoj el Hungario, Nederlando kaj Francio... ».
El la personaj rememoroj de V.Melnikov pri CRRER-24: « ... en Jaroslavlj, hotelo "Turist". Partoprenis ŝajne iom malpli ol 50 personoj. Kutima etosumado, ludoj-koncerto ktp., estis eĉ festa bankedo. Planita ekskurso tra la urbo pro aĉega vetero estis oficiale nuligita, tamen Gena Melamed gvidis nin ... tra la urbo... ».
Siropo
Esprimoj: kontraŭtusa siropo, granata siropo, fruktosiropo, acera siropo.
Rivero Grande de Tarija
La rivero Grande de Tarija [tarIĥa] estas mallonga rojo, katalogita kiel rivero, de la Plata Baseno, alfluanto de la rivero Bermejo, kiu utilas kiel natura limo inter Bolivio kaj Argentino.
Geografio
La rivero Grande de Tarija naskiĝas ĉe la kunfluo de la bolivia rivero Tarija kun la rivero Itauo (de 170 km); tiu lasta, same kiel la rivero Grande, formas parton de la limo inter la departemento Tariŝio en Bolivio kaj la provinco Salta en Argentino. Ĝi ricevas kiel alfluanto la riverojn San Telmo kaj Nueve. Ĝi estas proksimume 86 km longa, ĝis ties enfluo en la rivero Bermejo, ĉe Juntas de San Antonio.
Šúrovce
Šúrovce, hungare Súr [ŝUr] estas unuigita vilaĝo en Slovakio.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1261. 4 vilaĝoj formiĝis: Nagysúr [nadjŝUr], Nemessúr [nemeŝUr], Valtasúr [valtaŝUr] kaj Várassúr [vAraŝUr], kiuj nun formas la vilaĝon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagysúr 900, Nemessúr 314, Valtasúr 565, Várassúr 466 homoj, (ĉie plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Šúrovce 2211 homoj, (2170 slovakoj).
22487 Megphillips
22487 Megphillips estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Megan Phillips, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la International Academy de Bloomfield Hills (Miĉigano).
Iglesiarrubia
Vilaĝoj
Municipo de unu sola vilaĝo.
Ĝeneralaĵoj
Je 48 km. de la ĉefurbo.
Wikimapia/Koordinatoj: 41°58'28"N 3°50'51"W
Ĝi havas areon de 15,02 km² kun 50 enloĝantoj (2007).
Abelterapio
Abelterapio aŭ apiterapio estas terapio proponita de kelkaj homoj, kiuj emas al alternativa medicino kaj naturkuracado. Ĝi bazigas sur la uzo de produktoj faritaj de abeloj, kiel mielo, propoliso, ktp.
En preskaŭ ĉiuj kulturoj mielo, la plej konata abela produkto, estas grava nutraĵo kaj parte ankaŭ kuracilo. Sed abeloj produktas ne nur mielon. Por ili mem la ceteraj produktoj estas eĉ pli gravaj.
Krom la nektaro abelo prenas de florojn polenoj, kiujn ili kolektas kaj portas en abelujon. En vaksoĉeloj tiuj florpolenoj estas fermentataj, rezulte de tio estiĝas tiel nomata abelpano, kiu ankaŭ estas rigardita kiel kuracilo.
Por protekti la abelujon kontraŭ vento kaj bakterioj la abeloj kolektas propolison, per kiu ili fermas ĉiujn fendojn. Oni proponas la uzon de propoliso kiel natura antibiotiko.
Kontraŭ malamikoj la abeloj havas propran rimedon: abelvenenon. Ĝi estas mortiga por multaj malamikoj de abeloj, tamen al la homo ĝi povus helpi.
Por konstruado de ĉelartabuloj la abeloj produktas abelvakson, uzita ĉefe kiel kosmetiko.
Por nutri la abelreĝinon ili preparas specialan nutraĵon tiel nomatan reĝa gelato, kiu oni uzas kiel homan nutraĵon kaj kuracilon.
La abelterapio ne estas tute neracia kaj estas multaj reserĉoj pri la uzo de tiuj produktoj kiel kuracilo eĉ de tradicia medicino. Kelkaj el tiuj produktoj estas rigarditaj kiel helpnutraĵoj kaj kosmetikoj en plejparto de landoj.
Kolono Durruti
La Kolono Durruti estis la plej fama kolono da anarkiistaj batalantoj dum la Hispana Enlanda Milito. Gvidis ĝin Buenaventura Durruti ekde meze de 1936 ĝis sia morto la 20-an de novembro samjare.
Ĉi tiu kolono ludis gravan rolon dum klopodo konkeri Zaragozon, okupi Bujaraloz, La Almolda kaj Osera de Ebro, kie oni haltigis ĝian avancon; la anarkosindikatistoj restis tranĉeigitaj en Pina de Ebro; kaj poste por la defendo de la respubliko en Madrido kontraŭ la ekleviĝo de faŝismo. Ĝi entenis francparolantan roton nomitan Centurio Sébastien Faure. La kolono Durruti estis fine, kiel ĉiuj aliaj rotoj anarkiistaj, socialistaj kaj komunistaj, integrita en la ĝeneralan armeon de la respubliko.
Ekzistas brita muzikbando kun la nomo The Durutti Column kun literuma eraro kaj apenaŭa rilato al la anarkosindikatismo aŭ al la hispana milito.