cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senco
Senco estas la "maniero, kiel vorto aŭ frazo estas komprenota". Tio estas la signifo kiu estas aljuĝita al vorto, esprimo, parolado ktp. Temas pri la elementa komponanto de la parolo. La vortoj posedas partikularan signifon propra al la lingvo kaj krome ili havas apartan sencon (vidu artikolon pragmatiko), depende de la parolinto, la intenco, la situacio kaj la kunteksto (tempo kaj spaco). Ekzemple en Esperanto la vortoj sama kaj ideo havas proprajn signifojn, sed la kunmetaĵo "samideano" havas apartan sencon.
Tiu radiko estas tre uzata en kunmetaĵoj, kiel dusenca, dubasenca, plursenca, sencoriĉa kaj sensenca.
Pierrick Massiot
Pierrick MASSIOT (naskiĝis la en Josselin en la departemento Morbihan en Francio) estas franca politikisto, prezidanto de la Regiona Konsilio de Bretonio ekde 2012 sekve de la nomumo de lia antaŭulo Jean-Yves Le Drian al ministro pri Defendo.
Studoj kaj familio
Li estas patro de du infanoj.
Li aliĝis al la Socialista Partio en 1977 sekve de la elekto de Edmond Hervé al urbestro de Rennes
Agado de administranto
Ekde 1989, li estis nomumita al la urbodomo de Rennes kiel unu el la administrantoj de la duflanka ekonomia kompanio de la futbala klubo Stade rennais kiam la klubo proksimiĝis al bankroto. Li zorgis pri la reekvilibrigo de la kontoj kiel vicprezidanto de la estraro ĝis en 1994.
Urbestraro de Rennes
Li estis elektita urba konsiliano de Rennes en 1989 en la plimulto de Edmond Hervé. Sekve de la municipaj balotoj de 1995, li fariĝis vicurbestro pri loĝado de la urbo, al kiu aldoniĝis en 1997 la respondeco pri financoj sekve de la elekto de Marcel Rogemont kiel deputito per la deputitaj balotoj en la sama jaro. Li tiel fariĝis plentempa elektito, kaj devis forlasi sian entreprenon. SEkve de la municipaj balotoj de 2001, li fariĝis la 1-a vicurbestro de la urbo Rennes. Kiam Edmond Hervé anoncis ke li ne rekondidatiĝos por la municipaj balotoj de 2008, li estis petita por anstataŭi lin, sed rezignis pri kandidatiĝo kaj subtenis la estontan urbestron Daniel Delaveau.
Regiona Konsilio de Bretonio
Li estis elektita por la 1-a fojo regiona konsiliano de Bretonio okaze de la regionaj balotoj de 2004 kaj fariĝis vicprezidanto komisiita pri financoj. Li estis reelektita okaze de la sekvantaj balotoj en 2010 kaj konservis la saman postenon en la estraro de la regiono.
Kiam la prezidanto de la Regiona Konsilio Jean-Yves Le Drian devis forlasi sian postenon pro mandatkumulo sekve de sia nomumo al ministro pri Defendo en la registaro de Jean-Marc Ayrault, lia nomo estis proponita por anstataŭi lin. Li estis elektita de la regiona estraro de la Socialista Partio kiel kandidato la. Fine, en plena kunsido de la 10-a de julio, la Regiona Konsilio elektis lin kiel prezidanton per 55 voĉoj el la 83 membroj de la asembleo.
Li ripete deklaris favoron al la reunuiĝo de Bretonio, kaj kontraŭ fandiĝo de la regionoj Bretonio kaj Luarlandoj,.
Marke (Anhalto)
La loĝloko Marke ĝis la fino de 2009 estis memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2010 la komunumo iĝis parto de nove kreita urbo Raguhn-Jeßnitz; fine de la nova urbo havis  loĝantojn.
Zelma Park
Usona esperantisto
Zelma PARK (mortis komence de 1991 en El Cajoti, Kalifornio, Usono) estis dumviva membro de UEA.
Zelma PARK (naskiĝis 1884 - mortis l07-jara en 1991 en San Diego, Kalifornio, Usono) estis longtempa ano de ELNA.
(du nekrologoj el la revuo Esperanto - ĉu la sama persono?)
4718 Araki
4718 Araki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomia fotisto Chikara Araki.
Pacpreĝejo frankfurta
La Packirko (germane: Friedenskirche; aliaj nomoj: Kirko Sankta Nikolao, Kirko reformita) troviĝas en Frankfurto ĉe Odro, Germanujo, estante la plej malnova ŝtonkonstruaĵo de la urbo.
Konstruhistorio
Ĉ. la jaro 1226 estiĝis ĉe mallarĝa loko ĉe la rivero Odro kun transvadejo setlejo de komercistoj. Ties paroĥuja kirko konsekritis je Sankta Nikolao de Mira, patrono de la ŝipistoj kaj komercistoj. Kune kun la cedo de la urbaj privilegioj al la frankfurtanoj konstruitis en 1253 la nova ĉefa preĝejo, la frankfurta Mario-kirko. Kelkajn jarojn antaŭ 1302 faritis por la Nikolaokirko kvarnavera longa halo, kies eksteraj muroj ankoraŭ respureblas. La niĉoj ĉe la orienta gablo surpentritis. Ĉirkaŭanta altarejo kun triangula fermiĝo alvenis eble ankoraŭ en la 14-a jarcento. Post Reformacio la kirko sekularigitis.
Varaja lingvo
La varaja lingvo - varaje nomata Wáray-Wáray, Winaray aŭ L(in)eyte-Samarnon, en Esperanto foje ankaŭ nomata "varaj-varaja lingvo" - estas membro de la aŭstronezia lingvaro kaj unu el la indiĝenaj lingvoj de Filipinoj. Ĝi parolatas aparte sur la insuloj Samaro, Lejteo (aparte ties orienta parto) kaj Bilirano de la filipina insularo Bisajoj.
Darren Young
Frederick Douglas Rosser III (naskiĝis la 2-an de novembro 1983) estas usona spektaklo-luktisto, plej konata pro la tempo kun WWE sub la konkurenca nomo Darren Young. Li nun luktas ĉe la sendependa cirkvito sub sia vera nomo.
Varaja lingvo
La lingvo apartenas al la familio de bisajaj lingvoj kaj distance parencas al la cebua lingvo.
Pacpreĝejo frankfurta
Konstruhistorio
Ĝis la 1540-aj jaroj la Nikolao-komunumo translokiĝis diserve al la najbara, (eksa) franciskana kirko, la nuna Bach-koncerthalo; pro tio la malnova patroneco nikolaa reprenitis en la nova loko. La malnova, ne plu funkcianta kirko ŝanĝitis en 1557 je grenejo. Pro fulmobato la suda turo baroka ekbrulis, cetere la plej bela kirkoturo en la tuta urbo. Inter 1600 kaj 1650 ĝi servis kiel prizono kaj malsanulejo. Dum la Tridekjara milito ĝi estis ankaŭ pulvodeponejo. La damaĝita suda turo refaritis ĝis aprilo 1601, sed ĝi terenfalis en la jaro 1643-a pro fuŝlaboro. La grenejo ĝis 1656 kadukiĝis pli kaj pli ĝis ĝia transdono, laŭ ordono de Frederiko Vilhelmo (Brandenburgio), al la anoj de la Reformita Eklezio. Restaŭro daŭris ĝis 1657 kaj poste iĝis nomoŝanĝo je Reformierte Kirche. En 1675 la norda turo ricevis tri sonorilojn bronzajn, kiuj sonas ĝis hodiaŭ. Temas pri:
Ekde la 17-a jarcento la preĝejo estas ankaŭ entombigejo por elstaruloj de inter la administrantaro kaj la soldataro. Pro alveno de francaj hugenotoj la reformita komunumo nature tre kreskis. En 1686 okazis la unua diservo en la franca lingvo. Inter 1735 kaj 1737 la baroka norda turo reparitis kaj antaŭ la okcidenta fasado konstruitis domo por la francaj fideluloj; ĝi malkonstruitis en la jaro 1861a. Inter 1880–1881 multangula sakristio alkonstruitis kaj barokaĵoj forigitis. La dutura, 55 metrojn alta uesta fasado konstruitis inter 1890 kaj 1894 laŭ planoj de Friedrich Adler. Tiam la tuto regotikigitis kaj renovigitis. En 1925 faritis ampleksaj konstrulaboroj en la interno. En 1929 la kirko alinomiĝis je Packirko. Dum la lastaj tagoj de la Dua mondmilito iĝis surloke grandaj damaĝoj kaj la mizero daŭris pro vandalismo ĝis 1952. Finfine inter 1956 kaj 1956 la vandpentraĵoj blanke farbitis kaj orgeno de la surloka firmao Sauer krome venis en la kirkon. Antaŭ la novkonsekro 1959 starigitis memkompreneble ankaŭ nova altaro. La lasta diservo okazis en 1974 okaze de la Eklezia foiro protestantisma antaŭ ol la domo ekfunkciis kiel deponejo. En 1985 luprenis ĝin la urbo kaj la longa navo ricevis novan tegmenton. Post la Turniĝo la trabaro tegmenta kaj la ĥorejo laŭ malnovaj planoj refaritis. En 1994 formitis amikara societo ekumenismula por krei surloke interkonfesian renkontiĝlokon(Oekumenisches Europa-Centrum Frankfurt). Anoj de Internationaler Bund komencis la konkretan reviviglaboron en 1997.
Varaja lingvo
Nombroj
La nombroj de 1 ĝis 10 estas uzataj en la varaja lingvo. Ekde 11 nuntempe preskaŭ ekskluzive uziĝas la nombroj de la hispana lingvo, ĉar la plejparto de la denaskaj varajlingvanoj pro manko de praktika uzo apenaŭ plu konas la korespondajn varajajn vortojn.
Iuj tipaj vortoj kaj frazoj
Jen iuj tipaj vortoj kaj frazoj uzataj en la varaja lingvo:
Ortografio
Kvankam la nuntempe ne plu ekzistanta "Akademio de bisajaj lingvoj de Samaro kaj Lejtero" (Sanghiran san Binisaya ha Samar ug Leyte) kreis standardan ortografion por la varaja lingvo, tiu regularo ne tre disvastiĝis kaj uziĝis. Praktike ankoraŭ nuntempe ne ekzistas ĝenerale akceptita ortografio. Sekve povas ekzistis du skribformoj de sama vorto, kvankam la diferencoj kutime limiĝas je vokaloj. Ekzemploj estas
Gera Lario
Gera Lario estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Vincenzo kaj Gaudenzio.
Najbaras la komunumoj Colico (LC), Dubino (SO), Montemezzo, Piantedo (SO), Sorico, Trezzone kaj Vercana.
Hertha BSC
Hertha BSC (oficiale: "Hertha, Berliner Sport-Club e. V."; ofte nomata "Hertha BSC Berlin", kvankam la urbonomo fakte jam aperas en la unua litero "B"), estas germana sporta kaj aparte futbala klubo en la urbo Berlino. Ĝi fondiĝis en 1892. Klubaj koloroj estas bluo kaj blanko. La klubo aparte konatas pro sia unua vira teamo de futbalo, kiu konkuras en la unua germana ligo de futbalo kaj kies hejma stadiono estas tiu de la Somera Olimpiko 1936 en la okcidenta urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf, sed havas teamojn ankaŭ en pluraj aliaj sportaj disciplinoj, de viroj kaj de virinoj, de plenaĝuloj kaj de junuloj en diversaj aĝgrupoj.
Galve de Sorbe
Galve de Sorbe estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Alange situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1394 m super marnivelo; je 90 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 148 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 49,36 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°13′25″N 3°10′55″Ok.
Historio
La vilaĝo estis menciita jam en dokumentoj en 1136, kiel «Galbe», kaj ŝajne ĝia nomo derivas de la nomo de araba generalo de la kalifo Abd ar-Rahman la 3-a, nome Galbi ben Amril. Oni supozas ke en la loko de la aktuala kastelo, de la 15-a jarcento, estis antaŭa araba fortikaĵo.
En kristana epoko aperis la unuan fojon en la regado de Alfonso la 11-a. Dum tiu periodo la infanto Don Juan Manuel estis senjoro de la loko, kiu disponis el fortikaĵo kiu devis esti detruita por atingi reamikigon kun la monarko. Je la morto de tiu la vilaĝo ekdependis rekte de la Krono, ĝis en la 1a de oktobro 1354 Pedro la 1-a de Kastilio donis ĝin kiel senjorio al Íñigo López de Orozco. Lia filino, doña Mencía, edzino de la senjoro de la najbara Beleña de Sorbe, klopodis vendi la vilaĝon komence de la 15-a jarcento, kaj finfine vendis ĝin al du parencoj, kiuj kunaĉetis, nome Diego Hurtado de Mendoza, admiralo de Kastilio, kaj Diego López de Zúñiga, supra juĝisto de la reĝlando, en marto 1403. En 1405, je la morto de la admiralo, finis la kunposedo de la vilaĝo, ĉar la juĝisto ekalproprigis ĝin pro supozitaj ŝuldoj de la mortinto, spite la protestojn de ties familio.
La filo de Diego López, samnoma, loĝis en la vilaĝo kaj ŝajne estis li kiu konstruigis la konservitan kastelon. Li donis la vilaĝon al sia edzino denove pro ŝuldoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el iama pinto de 544 loĝantoj en 1900 al 103, tio estis oni perdis pli ol 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Galve de Sorbe, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Galve de Sorbe kie oni falis al la nunaj 103.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Rura turismo: estas kamparaj vojoj. Pilorio sur la placo antaŭ la urbodomo. Kastelo de Zúñiga.
Monumento al Freneza Ĉevalo
La Monumento al Freneza Ĉevalo (: Crazy Horse Memorial) estas monumento kiu nuntempe estas elhakata en la granito de la Nigraj Montoj (: Black Hills) en la usona ŝtato Suda Dakoto, honore al Freneza Ĉevalo la gvidinto de la Lakotoj. Kiam ĝi estos finpreta, ĝi figuras Frenezan Ĉevalon, rajdante sur galopanta ĉevalo. La statuo fariĝos 195 metroj longa kaj 172 metroj alta. La konstruo estas financata per donacoj.
En 1939 la skulptisto Korczak Ziółkowski estis alparolita de Siuogvidanto Henry Standing Bear (Hendriko Staranta Urso) por fari planon por la statuo. Ziółkowski jam kontribuis al la konstruo de Monto Rushmore. La konstruado komenciĝis en 1948. La vizaĝo de Freneza Ĉevalo estis finkonstruita en 1998. Ne estas klara kiam la tuta statuo estos preta, verŝajne en 2020.
Ĉiujare oni organizas marŝon al la statuo. Ankaŭ estas eksplodoj ĉe kiu oni invitas la publikon por vidi kiel parto de la roko estas forblovata.
Estas ankaŭ kritiko je la projekto flanke de la Siuo-socio. Oni interalie argumentas ke Freneza Ĉevalo neniam volis ke oni fotografas aŭ bildigas lin. Tial estus nekonvena por fari statuon de li.
Ĝi situas je koordinatoj.
Ekvatora klimato
Priskribo
Tropika pluvarbara klimato estas tipo de tropika klimato en kiu ne estas seka sezono – nome ĉiuj monatoj havas sufiĉajn precipitaĵojn nome almenaŭ 60 mm. La Tropika pluvarbara klimato ne havas markatajn someron aŭ vintron; ĝi estas tipe varma kaj malseka tra la tuta jaro kaj pluvokvanto estas forta kaj ofta. Unu tago en ekvatora klimato povas esti tre simila al la venonta, dum la ŝanĝo en temperaturo inter tago kaj nokto povas esti pli granda ol la averaĝa ŝanĝo en temperaturo inter "somero" kaj "vintro".
19718 Albertjarvis
19718 Albertjarvis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo David S. Dixon elde la Observatorio de Jornada en Las Cruces (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Albert G. Jarvis (1911–1996), kiu inventis fiksilojn por industrio kaj la maŝinojn por produkti ilin. Krom inventisto li estis ankaŭ bona amiko kaj najbaro, ĉiam preta por helpi ripari domajn aŭ agrikulturajn maŝinojn de la najbaroj, helpi junulon, kiu preparas sciencan projekton aŭ rekonstrui lian aŭ ŝian unuan aŭtomobilon.
NGC 3100
NGC 3100 (aliaj indikoj — NGC 3103, ESO 435-30, MCG -5-24-18, AM 0958-312, PGC 28960) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3100, NGC 3103.
(15463) 1999 AT2
(15463) 1999 AT2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Etoy (stacidomo)
Etoy estas fervoja stacidomo en Etoy, Svislando.
Skopo
La skopo estas organo de plej multaj abeloj, kiu servas por porti polenon. Nur inoj posedas ĉi tiun organon. Ĝi konsistas el harplena areo sur la malantaŭaj kruroj en plej multaj specioj aŭ sur la abdomeno en la familio de Megakiledoj. Ĝi similas al la korbeto aŭ polena korbo en sia funkcio, sed ĉi-lasta estas pli specialigita kaj estas karakteriza ĉe apedaj (Apidae) abeloj. Al iuj specioj de abeloj mankas skopo kaj portas polenon en la kropo. Parazitaj abeloj ne kolektas polenon kaj tial mankas al ili skopo. Iuj specio de abeloj havas specialigitajn harojn por forpreni polenon, florajn oleojn aŭ aliajn kemiajn komponaĵojn. Ili povas situi sur la kapo aŭ sur la antaŭaj kaj mezaj kruroj, sed ĉi tiuj haroj ne estas konsiderataj skopoj. La termino "skopo" rilatas nur al la strukturo, kiu servas por transporti polenon.
Federacia vojo 44
La federacia vojo 44 - germane Bundesstraße 44 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 96 kilometrojn tra la federaciaj landoj Hesio, Baden-Virtembergo kaj Rejnlando-Palatinato. La plej norda punkto estas la urbo Frankfurto ĉe Majno kaj la plej suda la urbo Ludwigshafen, kie la vojo enfluas la federacian vojon 9. Gravaj komunumoj survojaj estas Neu-Isenburg, Groß-Gerau, Riedstadt, Gernsheim kaj Lampertheim.
30525 Lenbright
30525 Lenbright estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Len Bright, observanto kaj teknika helpanto ĉe la Observatorio Lowell, kiu plenumis karakterizantajn observojn por la situejo de la Discovery Channel Telescope kaj estas ĉefa responsulo pri la ĉiutagaj operacioj ĉe la situejo Anderson Mesa. Li poste disvastigis siajn klopodojn en la kampo de la programaro.
15-a de julio
La 15-a de julio estas la 196-a tago de la jaro (la 197-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 169 tagoj restas.
Je la 15-a de julio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 15-a de julio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Santa Cruz do Sul
Santa Cruz do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 118.374 loĝantojn en 2010.
23218 Puttachi
23218 Puttachi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Arun Puttachi, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Shaker Senior High School de Latham (Nov-Jorkio Usono).
2-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
La Dua Tut-Amerika Kongreso de Esperanto planita por 1992 ne okazis kaj estis nuligita.
Laŭ mesaĝo en retlisto de Kolombio, Santiago Alvarez informis pri la kialo :
Studentoj, poste profesoroj de Teknikuniversitato de Budapeŝto
Jen listo de studentoj, poste instruistoj en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto (elekto):
Traktatoj de Hago
La Hagaj Traktatoj estas internaciaj interkonsentoj redaktitaj ĉe la unua kaj dua packonferencoj okazintaj en Hago en Nederlando en 1899 kaj 1907, kaj apud la Ĝenevaj Konvencioj ili enhavas la unuajn oficialajn formulojn de milita juro kaj militkrimoj kiel parto de publika internacia juro. Tria packonferenco planita por 1914 (kaj prokrastita al 1915) ne kunvenis pro la eksplodo de la unua mondmilito.
La Haga Traktato de 1899
La ĉefa efiko de la Haga Traktato de 1899 estis malpermeso uzi iujn militajn rimedojn de moderna teknologio: aerbombado, kemiaj armiloj kaj vakupintaj kugloj. La Traktato ankaŭ kreis la Konstantan Kortumon de Arbitracio, kiu situas en Hago.
La Haga Traktato de 1907
La dua packonferenco kunvenis en 1907 post alvoko de usona prezidanto Theodore Roosevelt en 1904, sed ĝia kunvoka dato estis prokrastita pro la eksplodo de la Rusa-Japana Milito. La konferenco kunvenis la 15-an de junio 1907 kaj fermiĝis la 18-an de oktobro kaj celis vastigi la Hagan Traktaton de 1899, ŝanĝi ĝin laŭ la cirkonstancoj kaj aldoni necesajn partojn al ĝi, temigante la maran militon. La britoj provis dum la konferenco limigi la uzon de diversaj specoj de armiloj, sed ne akiris la kunlaboron de la aliaj potencoj kaj ĉefe de Germanio, kiuj timis, ke la britoj provas malhelpi la kreskon de la germana mararmeo. Germanio eĉ malakceptis proponon pri deviga arbitracio. Tamen la konferenco plivastigis la arbitraciajn mekanismojn memvole kaj starigis kondiĉojn por kolekti ŝuldojn, militleĝojn, same kiel la rajtojn kaj devojn de neŭtralaj ŝtatoj. La 18an de oktobro 1907 la fina versio de la Dua Haga Traktato estis subskribita kaj ĝi ekvalidis la 26an de januaro 1910. La Traktato havis 13 ĉapitrojn, 12 el kiuj estis ratifitaj kaj ekvalidis:
Du deklaroj estis subskribitaj en la konferenco:
Ĝeneva Protokolo al la Haga Traktato
Kvankam la Ĝeneva Protokolo ne estis interkonsentita dum la Packonferenco en Hago, ĝi estas konsiderata aldono al la Traktato. La Protokolo estis subskribita la 17an de junio 1925 kaj ekvalidis la 8an de februaro 1928. La protokolo trudas konstantan malpermeson uzi ĉiujn specojn de biologiaj armiloj. La kompleta nomo de la protokolo estas "protokolo por la malpermeso de uzado de kemiaj armiloj sufokaj, venenaj aŭ aliaj gasoj, kaj de bakteriaj metodoj de milito" (angle: Protocol for the Prohibition of the Use in War of Asphyxiating, Poisonous or Other Gases, and of Bacteriological Methodes of Warfare). Ĉi tiu protokolo estiĝis el kreskanta publika zorgo kontraŭ la uzo de kemiaj armiloj post la uzado de Iperito kaj similaj armiloj dum la unua mondmilito, kaj la timo, ke la uzo de kemiaj kaj biologiaj armiloj povus konduki al katastrofaj rezultoj en estonta milito. La Konvencio pri Malpermeso de Disvolviĝo, Produktado kaj Amasigado de Bakteriaj (Biologiaj) kaj Toksaj Armiloj kaj pri ilia Detruo (1972) (angle: Convention on the Prohibition of the Development, Production and Stockpiling of Bacteriological (Biological) and Toxin Weapons and on their Destruction) kaj la Konvencio pri Kemiaj Armiloj de 1993 aldoniĝis al la dispozicioj de ĉi tiu Protokolo.
Centpieduloj
Centpieduloj estas artropodoj kiuj apartenas al la subfilumo de la miriapodoj. Ili estas venenaj, predomanĝantaj, kaj moviĝas tre rapide. Ili havas longajn korpojn kaj multajn krurojn. Estas ĉirkaŭ 3300 specioj de centpieduloj en la mondo. Ili vivas ĉefe en tropikaj regionoj, sed oni ankaŭ trovas ilin en mezvarmaj regionoj. Kelkaj specioj estas tre venenaj kaj iliaj mordoj estas foje tre dolorigaj por homoj, sed ekzistas nur unu registrita kazo de homo kiu mortis pro la mordo de centpiedulo, kaj temis pri eta infano.
San Fernando (Chiapas)
San Fernando estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Fernando. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07079.
Centpieduloj
La plej granda specio da centpiedulo en la mondo estas la giganta skolopendro (Scolopendra Gigantea), kiu povas kreski ĝis longeco de 20 centimetroj. Ĝi vivas en la Amazona ĝangalo, kaj ĝi povas kapti kaj manĝi eĉ vespertojn. Plia grava specio estas la hejma centpiedulo, trovebla en Nordameriko kaj Eŭropo.
San Fernando (Chiapas)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 29543 loĝantojn. El tiuj estis 14899 viroj kaj 14644 virinoj. La komunumo havas surfacon de 258 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 880 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16488 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 12747 scipovis legi kaj skribi kaj 3725 personoj estis analfabetoj. Do 77% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 23% estis analfabetoj.
26436 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 468 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.77% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Stomaka kancero
Stomaka kancero estas kancera malsano de la stomako. Kontraŭe al la plej multaj aliaj specoj de kancero, la po-jara nombro de novaj malsaniĝoj pri stomaka kancero en la industriiĝintaj ŝtatoj de Eŭropo kaj Nordameriko malkreskis dum la lastaj jaroj. Ĉefaj riskofaktoroj por ekesto de stomaka kancero estas nutrado riĉa je nitrozaminoj kaj kronika stomaka infektiĝo per bakterioj de la specio Helicobacter pylori. Centran signifon en la konfirmo aŭ malkonfirmo pri diagnozo de stomaka kancero havas la gastroskopio, do la endoskopia esploro de la supra intesta sistemo. Kadre de tiu metodo krom rigardi eblas preni etajn partojn de histo, kiun patologoj povas mikroskope ekzameni.
Se krom la kancera fokuso en la stomako ne estas pliaj metastazoj aliloke de la korpo, la rekomendata terapio estas operacia elpreno de la tuta stomako (medicine gastrektomio) kombine kun forpreno de la lokaj limfaj ganglioj (limfadenektomio). Depende de la kancera stadio en loka tumora stadio eventuale rekomendiĝas kemiterapio antaŭ aŭ post la operacio.
Se ja ekzistas metastazoj, laŭ ĝisnunaj medicinaj spertoj ne plu eblas saniga terapiado. En tiu progresinta stadio eblas, se la pasado de la nutraĵoj tra la stomako estas malhelpata, forpreno de la tuta aŭ parta stomako nur por rehelpi bonan nutraĵopasadon (nekuraca, faklingve paliativa, gastrektomio). Se la pasado de la nutraĵoj tra la stomako ne estas problemo, eblas konsideri nekuracan, do paliativan, kemiterapion por bremsi la rapidecon de plua progreso de la malsano - en tiu konsidero endas pesi la atengeblajn profiton de la terapio kontraŭ la nedezirataj kromefikoj aldone ŝarĝantaj la iom post iom mortantan organismon.
Rubiataba
Rubiataba estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 18.848 loĝantojn en 2010.
Filtro
Filtro (greke: Philtron, latine: philtrum) estas trinkaĵo, per kiu oni supozis naski en la trinkonto amon al la persono, kiu preparis ĝin.
En Brazilo, ĝenerale oni uzas okulojn de bestoj por prepari filtrojn, ĉefe de dolĉakva ruĝa-delfeno, en mezepoko oni uzis embriojn de ĉevalo aŭ fekaĵon de azeno, ekzemple. Oni ofte uzas ankaŭ menstruan sangon, harojn, salivon kaj urinon de la viktimo aŭ de la faranto de la filtro.
En Brazilo, kafo estas preskaŭ esenca parto de ĉiuj filtroj.
Vidu ankaŭ
• eliksiro • alkemio • ŝtono de la saĝuloj • afrodiziigaĵo (amtrinkaĵo) • tinkturo
Robert Oppenheimer
Julius Robert OPPENHEIMER (naskiĝis la 22-an de aprilo, 1904 en New York, mortis la 18-an de februaro, 1967 en Princeton) estis usona fizikisto.
Ekde 1943 ĝis 1945 gvidis li Manhattan-planon en Los Alamos en usona ŝtato Nov-Meksiko, kio celis la evoluon de atombombo. Oppenheimer teruriĝis pro sekvoj de atombombado kaj ne volis partopreni en la esploroj pri la hidrogenbombo. Li aktivis en la sekvaj jaroj por la armado-kontrolo. Pro tio li estis forigita el la atomenergia komisiono. Li partoprenis poste neniam en ŝtataj programoj. Nur la usona prezidento John F. Kennedy rehabilitis la scienciston.
Li ricevis en 1963 la premion Enrico-Fermi, la plej altan ordenon de la atomenergia instanco.
Frechilla de Almazán
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 20 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 44 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Almazán, Coscurita kaj Adradas. Ĝi enhavas la loĝlokojn Frechilla de Almazán, La Miñosa kaj Torremediana.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Meze de la 19-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis La Miñosa kaj Torremediana.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.
Kotingedoj
Birda klaso > Paseroformaj birdoj
Kotingedoj estas familio da paseroformaj birdoj loĝantaj en tropika Sudameriko.
Genroj kaj specioj:
Laniocera, la vidvinetoj Phibalura Carpornis
Sanssouci
Sanssouci (pron.: sansusi) estas iama prusa reĝa plezurkastela komplekso en Potsdam, 40 km okcidente de Berlin, en la germana federacia lando Brandenburgio.
La bazŝtonojn de la kastelo kaj la parko demetis en 1744 la prusa reĝo Frederiko la 2-a. Laŭ skizoj de la reĝo mem, la planojn faris Georg Wenzeslaus von Knobeldorff ekde 1745. Kompare al la samtempaj eŭropaj kortegoj, la modesta malfru-baroka aŭ rokoka palaco estas konsiderata kiel ĉefverkode Kobelsdorff kaj estis konstruita dum 2 jaroj. Oni nomas la rezidejon ankaŭ la „prusa Versailles" kaj UNESCO en 1990 deklaris ĝin kaj la apartenantan parkon al monda kultura heredaĵo.
La palaco estas unuetaĝa, longante 97 metrojn kaj larĝante 15,4 metrojn, sur la fasado estas legebla la fama surskribaĵo: Sans, souci - senzorge. La reĝo ŝatis la artojn kaj deziris retiriĝi tien, postalante la problemojn, la ŝtataferojn, evitante la publikon. Pro tio ricevis la rezidejo tiun nomon. En pacaj tempoj, li plenumis la tutan someron tie, sed la kastelo estis tiutempe pli malgranda; la flankajn flugilojn konstruigis Frederiko Vilhelmo la 4-a duonjarcenton poste.
La ekipaĵo, meblaro ne ŝanĝiĝis multe ekde la regado de Granda Frederiko. La samtempaj vizitantoj alvenis el la enireja halo al la ovala marmora halo. Maldekstre de tio estis la reĝa apartemento, kiu konsistis nur el kvar ejoj. La unu estis la bonvenigejo, poste la koncerta halo, laboreja kaj dorma ĉambro kaj la biblioteko, kien retiriĝis por horoj la filozofema Frideriko la Granda. La labor- kaj dormoĉambro estas en klasikisma stilo, la koncerta halo en rokoko. Dekstre de la marmora halo troviĝas gastoĉambroj. La kvin gastoĉambroj havis kaŝpordojn kondukante al loĝejoj de la servistoj. La lasta gastroĉambro estis dediĉata je memoro de Voltaire, kiu alvenis je peto de la reĝo.
La ĝardenon antaŭ la pinakoteko dividas disde la parko kaj la Neptungroto marmora balustrado. La ĝardeno laŭgrade etendiĝis kaj oni konstruis tie plurajn konstruaĵojn; Paco-preĝejo kaj Marly-ĝardeno, ĉia tedomo, romia banejo, preĝejo de la amikeco, kaj maŭzoleo, Charlottenhof, romia vilao kaj la Orangerie konstruita laŭ planoj de Stüler kaj longante 298 metrojn. En kontraŭa fino de la parko konstruis oni en 1763-70 la. t.n. Nova palaco, longante 213 metrojn.
Tourville-sur-Arques
Tourville-sur-Arques estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tourvillais.
Gerenzago
Gerenzago estas komunumo de Italio.
Helbeka kampefilo
La Helbeka kampefilo (Campephilus guatemalensis) estas granda specio de birdo de la familio de Pegedoj, genro “Campephilus” aŭ Kampefiloj kaj subfamilio Picinae, kiu estas loĝanta reproduktulo en Ameriko, nome el okcidenta Panamo norden al la norda Meksiko.
Priskribo
La Helbeka kampefilo estas 37 cm longa kaj pezas 255 g. Ĝi similaspektas al la Strivizaĝa nigropego, sed ĝi estas pli granda kaj fortika.
Kutimoj kaj vivo
La Helbeka kampefilo elfosas truojn, ofte tre grandaj, dum elserĉado de insektoj el arboj. Ili manĝas ĉefe larvojn de skaraboj, kaj kelkajn berojn aŭ aliajn fruktojn.
La ino demetas du blankajn ovojn en nekovrita nestotruo 3-30 m alta en arbo, kiuj estos kovataj de ambaŭ gepatroj.
Tiu birdo draste suferis pro senarbarigo en partoj de sia teritorio.
Ŝriviĝajo
Ŝriviĝajo, Srivijaya (literumita Sri Vijaya aŭ Sriwijaya en malaja aŭ indonezia [sriːwidʒaja]) estis budhisma marhegemonia indonezia imperio bazita sur la insulo Sumatro, Indonezio, kiu influis super multo de Sudorienta Azio.
Neuves-Maisons
Neuves-Maisons estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ŝriviĝajo
Historio
Ŝriviĝajo estis grava centro por la etendo de Budhismo el la 8-a ĝis la 12-a jarcento. Ŝriviĝajo estis la unua unuigita regno kiu hegemoniis en multo de la Indonezia insularo. La elstarigo de la Ŝriviĝaja Imperio estis iel paralela al la fino de la malaja marperiodo. Favore el sia loko, tiu tiam povega ŝtato disvolvigis kompleksan teknologion uzante marrimedojn. Aldone, ties ekonomio iom post iom iĝis dependa el la prospera komerco de la regiono, foje nomita "Mara Silkovojo", tiel transformante ĝin en ekonomio fondita sur la komerco de luksaj varoj.
Neuves-Maisons
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Néodomiens.
Ŝriviĝajo
Historio
La plej frua referenco al Ŝriviĝajo datas el la 7-a jarcento. Tang ĉina monaĥo, Icing, skribis, ke li vizitis Ŝriviĝajon en 671 dum ses monatoj. La plej frua konata surskribo en kiu aperas la nomo Ŝriviĝajo datas ankaŭ el la 7-a jarcento en la surskriboj de Kedukan Bukit sur ŝtono trovita apud Palembang, Sumatro, datitaj en la 16a de junio 682. Inter la fino de la 7-a kaj komenco de la 11-a jarcento, Ŝriviĝajo elstariĝis ĝis iĝi hegemonia en Sudorienta Azio. Ĝi eniris en forta interagado, ofte rivaleco, kun la najbaraj Medanga Regno de Javo, Kamboĝo kaj Ĉampa. La ĉefa eksterlanda intereso de Ŝriviĝajo estis favori la enspezigajn komercajn interkonsentojn kun Ĉinio kiuj daŭris el la Tang al la Song dinastioj. Ŝriviĝajo havis religiajn, kulturajn kaj komercajn ligilojn kun la budhisma Pala de Bengalio, same kiel kun la Islama Kaliflando en Mezoriento.
Tiu regno ĉesis ekzisti en la 13-a jarcento pro variaj faktoroj, inklude la ekspansion de la rivala javanaj imperioj Singhasari kaj Maĝapahito. Post la falo de Ŝriviĝajo, ĝi estis ege forgesita. Nur en 1918 la franca historiisto George Cœdès, de la École française d'Extrême-Orient, formale postulis ties ekziston.
Sankta Herve
Sankta Hervé (Houarneau en la bretona lingvo) estis monaĥo de la 6-a jarcento. Li estas la patrono de la kantistoj kaj muzikistoj en Bretonio.
Festo : la 17-a de Junio
La gepatroj de Hervé
La patro de Herve nomiĝis Hoarvian. Li foriris el Kimrujo je la komenco de la 6-a jarcento. Li estis bardo, poeto-kantisto, en la kortego de la reĝo Childebert, en Parizo. Post pluraj jaroj, li deziris reiri en Kimrujon. La reĝo donis al li ĉion necesan por la vojaĝo. Li deziris enboatiĝi en Armoriko. Li do alvenis en Bro-Leon kaj luprenis boaton en Aber-Wrac-h. Tie li renkontis apud fonto, en la nuna paroĥo Drennec, junulinon, kiu nomiĝis Rivanone. Ankaŭ ŝi deziris sin dediĉi al Dio. Sur la loko de la renkonto staras hodiaŭ la kapelo de Landouzan. Rivanone vivis ĉe sia frato Rivoaré. Li fondis la monaĥejon kiu estos la ĝermo de la urbeto Lanrivoaré. Hoarvian kaj Rivanone geedziĝis.
Junaĝo de Hervé
Li naskiĝis en la villaĝo Lanrioul en Plouzévédé. Li naskiĝis blinda, laŭ la deziro de la patrino. Frue post la naskiĝo de la infano, la patro mortis. En Kéran, en la paroĥo de Tréflaouénan grandiĝis Hervé. Li studis kun monaĥo, kiu nomiĝis Arzian, dum sep jaroj. Post lia edukado, li vizitis sian onklon Urfol en la monaĥejo de Plouvien.
Legendo pri la lupoj
En Plouvien, Hervé plugis la grundon helpe de azeno. Poste, li kondukis la beston en la paŝtejon. Subite, iu lupo sin ĵetis sur la azenon kaj strangolis ĝin. Tiam Herve preĝis kaj venigis la lupon en la kapelon. Tie, li metis la jungilon sur ĝia kolo kaj ordonis ĝin anstataŭi la azenon en la agrolaboroj. Ekde tiu tempo, la lupo vivis kun la ŝafoj sen suferigi ilin.
Morto de sankta Urfol
Kiam mortis Urfol, Herve entombigis lin en la nuna loko, kie staras la kapelo Saint Urfol en la urbeto Bourg-Blanc.
Fondinto de Lanhouarneau
Tiam foriris Herve kun grupo de monaĥoj kaj lernantoj. Laŭ la rakonto de Yann Brekilien, iu anĝelo diris al li :
-Kiam vi aŭdos «chomit aze» (loĝu tie), vi haltos. Kaj tiun voĉon li aŭdis, kiam li trairis kampon de tritiko. Li demandis al la agrulo Innoc ĉu li bonvolos doni sian kampon. Post iom da hezitado, li konsentis. Tie, post la rikolto li konstruigis monaĥejon, en la nuna urbeto Lanhouarneau. Por pagi la bienon al Innoc li almozpetis laŭlonge de la vojo de Saint Pol al Kemper. Je Brennilis, Commana, Pleyber-Christ, oni povas vidi statuojn de la sanktulo.
Morto en Lanhouarneau
Post pluraj jaroj en la monaĥejo, li mortis la 17-a de Junio ĉirkaŭ la jaro 600. Ĉar li estis blinda, multaj piuloj preĝis lin por kuraci siajn malsanojn pri la okuloj.
NGC 3101
NGC 3101 (aliaj indikoj — MCG 0-26-11, ZWG 8.24, PGC 29025) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santo Domingo Zanatepec
Santo Domingo Zanatepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santo Domingo Zanatepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 525.
Geografio
Santo Domingo Zanatepec apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10716 loĝantojn. El tiuj estis 5362 viroj kaj 5354 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1024,49 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 218 indiĝenoj. El tiuj 161 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 161 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Honda Iŝiro
Honda Iŝiro ankaŭ konata kiel Honda Inoŝiro (japane: 本多猪四郎 Honda Ishirou aŭ Honda Inoshirou (Honda estas lia familinomo kaj Iŝiro aŭ Inoŝiro estas liaj antaŭnomoj, do li estas konata internacie kiel Iŝiro Honda); naskiĝis la 7-an de majo de 1911 jaro en Asahi, Jamagata, kaj mortiĝis la 28-an de februaro de 1993 en Tokio) estis japana reĝisoro, kreista de Godzilo, Mosro kaj aliaj japanaj monstroj (kaiĝuoj).
Li estas konata pro siaj filmoj pri grandaj monstroj, sed li laboris ankaŭ kiel reĝisoro de dokumentaj kaj militaj filmoj dum la komenco de sia kariero. Li estis ankaŭ longtempa amiko kaj kunlaboranto de alia granda japana reĝisoro Kurosaŭa Akira dum la jaroj 1980-1990.
Vivo
Honda Iŝiro naskiĝis en Asahi, vilaĝo de la Gubernio Jamagata, Asahi nuntempe estas parto de la urbo Curuoka.
Dum lia frua karero li laboris kiel helpanto de la fama reĝisoro Kurosaŭa Akira. Kune lia filma kariero li estis rekrutigita al la Japana imperia armeo dum la dua japana-ĉina milito kaj estis militkaptito kiam la milito finis.
Li reĝisoris la originalan filmon de Godzilo (1954), King Kong kontraŭ Godzilo (1962), Mosro kontraŭ Godzilo (1964), Atako de Marŝantaj Monstroj (1968), kaj aliajn multajn filmojn ĝis 1975. Li reĝisoris ankaŭ ĉi tiujn sciencfikciajn filmojn: Rodano, Mothra kaj Monstroj de Frankenstein. Lia lasta filmo estis Teroro de Mekagodzilo en 1975.
Post la jaro 1975 li reĝisoris diversajn televidajn spektaĵojn kiel la superheroaj serioj Reveno de Ultrahomo, Spegulhomo kaj Zone Fighter. Li ankaŭ reĝisoris la kultan filmon Matango (1963).
Post li emeritiĝis, li denove komencis labori kun sia amiko kaj edukisto Kurosaŭa Akira (post pli ol 30 jaroj) kiel lia reĝisora konsilisto, produktada kunordiganto kaj kreiva konsultisto de la 5 lastaj filmoj de Kurosaŭa. Fragmento de la filmo Dormoj de Kurosaŭa estis reĝisorita de Honda (1990).
Lia plej fama citaĵo estas «La monstroj naskiĝis tro altaj, tro fortaj, tro pezaj - ĉi tio estas ilia tragedio». Li diris ĉi tiujn vortojn kiam li parolis pri sia filmo Rodano. Ĉi tiuj vortoj estis komprenitaj je liaj fanoj kiel provo doni al liaj kaiĝuoj personecon, anstataŭ esti nur elpensitaj monstroj.
En 2009 oni publikigis la libron Mushroom Clouds and Mushroom Men - The Fantastic Cinema of Ishiro Honda de Peter H. Brothers. Ĉi tiu libro estas la unua anglalingva publikaĵo pri la vivo de Honda Iŝiro kaj pri liaj filmoj.
En la finaj tekstoj de la filmo Pacific Rim (2013) de Guillermo del Toro estas omaĝo al li.
Filmolisto
Jen la listo de la filmoj de Honda Iŝiro, la titoloj de la filmoj estas usonaj:
Kantono Eygurande
Kantono Eygurande (france canton de Eygurande) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 8 kantonoj de la arondismento de Ussel. Ĝia ĉefurbo estas Eygurande.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Eygurande la jenaj 10 francaj komunumoj :
Saint-Martin-d'Oney
(jen france, okcitane Sent Martin d'Onei) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj nomiĝas saint-martinois.
Markersbach
Markersbach estas eksa komunumo kaj ekde la jaro 2008 parto de la komunumo Raschau-Markersbach en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. La 31-an de decembro 2013 la loĝloko havis 1659 loĝantojn.
Pirenópolis
Pirenópolis estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 23.035 loĝantojn en 2010.
Aini Setälä
Finna esperantisto
Aini SETÄLÄ (1899 - mortis la 21-an de januaro 1991 en Mikkeli) estis finna porinfana verkistino.. En 1924 ŝi aperigis finnan tradukon de Abismoj de Jean Forge kaj en 1928 tiun de Pro kio? de Argus. Kun sia edzo Vilho Setälä ŝi eldonis poezian fotoalbumon Burĝonoj, kies Esperanta versio aperis en 1950.
-ism-
La esperantlingva sufikso "-ism-" al vortradiko aldonas la signifon de "doktrino, movado, sistemo, agmaniero" kaj simile. Iafoje vorto kreita per la sufikso ankaŭ montras unuopan ekzemplon de ia speciala agmaniero. La signifo de la afikso tre varias, kaj tre dependas de la vortradiko, post kio ĝi staras.
La afikso -ism- estis oficialigita en 1919 en la Dua Oficiala Aldono al la Universala Vortaro de Esperanto.
Ekzemploj
Post persona nomo
Post vorto por adepto de fama persono
Post temo aŭ karakterizaĵo de la sistemo aŭ doktrino
Post speco de persono, montranta agmanieron de tia persono
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Albert Edelfelt
Albert EDELFELT (21-a de julio 1854 en Porvoo – 18-a de aŭgusto 1905 samloke) estis svedlingva finna pentristo. Li pentris pri multaj temoj. Liaj konataj verkoj estas ekzemple Drottning Blanka, Lekande pojkar på stranden, Kvinnor utanför Ruokolaks kyrka kaj Ett barns likvärd. Li estis unu de plej notindaj de Suomen kultakausi (ora epoko de Finnlando). Li estis unu el ĉefaj proponanto de realismo en la finna pentrarto.
Tamen li verkis ankaŭ eksterlande. Lia patro estis svedo. Li estis ankaŭ politikisto.
19719 Glasser
19719 Glasser estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona psikiatriisto William Glasser (1925–2013), kiu disvolvis la konceptojn de la Teorio de la Elekto kaj de la Terapio de la Realeco. Freŝaj publikaĵoj, kiuj emfaze promociis la mensan sanon, inkludas Choice Theory (1998), Every Student Can Succeed (2000) kaj Counseling with Choice Theory (2001).
Davido la 1-a
Davido la 1-a, Dabíd mac Maíl Choluim aŭ Daibhidh I mac [Mhaoil] Chaluim (naskiĝis en 1084, mortis la ) estis reĝo de Skotlando de 1124 ĝis 1153. Li ankaŭ estis Princo de la Kumbrianoj (de 1113 ĝis 1124), Earl de Northampton kaj Huntingdon. Li estis la plej juna filo de Malkolmo la 3-a kaj Margareta de Wessex, Davido loĝis en Skotlando, sed pro la morto de liaj gepatroj en 1093 devis ekzilii kiam lia onklo, Donaldo la 3-a, iĝis reĝo.
La termino "Davida Revolucio" estas uzita de multaj scienculoj por resumi la ŝanĝojn kiuj okazis en la Reĝlando de Skotlando dum lia reĝado. Ĉi tiuj inkluzivis siajn fundon de burgh-oj, efektivigon de la idealoj de la Gregoria Reformo, fundon de monaĥejoj kaj tiel plu.
Melezza (komunumaro)
La komunuaro Melezza  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Locarno. Ĝi havis 3703 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Verscio.
Komunumoj de la komunumaro Melezza
La komunumaro Melezza konsistas (stato en 2013) el 4 komunumoj, el kiuj Centovalli estas la plej granda. Jen la listo:
Planita komunuma kuniĝo
La tri komunumoj de la regiono Pedemonte, nome Cavigliano, Tegna kaj Verscio decidis en baloto de 2011 en dua provo la kuniĝon al la nova komunumoTerre di Pedemonte. Unua provo malsukceseis en konsulta baloto en la jaro 2002. La kuniĝo realiĝos dum 2013 post la elekto de la nova komunuma konsilio la 15-an de aprilo 2013.
Trafiko
Tra la komunumaro Melezza pasas la kantona ĉefvojo n-ro 560 de Ponte Brolla al la direkto de Domodossola. Tra la komunumaro kondukas la etspura fervojlinio de Locarno al Domodossola, la tiel nomita Centovalli-Fervojo.
Brazila Imperio
La Brazila Imperio estis proklamita fine de la Milito de Sendependeco, kiu separis la Regnon Brazilon disde la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo, kaj daŭris ĝis la Proklamo de la Respubliko Brazilo, nome militista puĉo post kiu la Imperio estis nuligita en 1889. Ĝi dividiĝas siavice en la periodoj Unua Imperio Brazila, Periodo de Regenteco kaj Dua Imperio Brazila. Je la alveno de tiu periodo, jam oni ne uzas la titolon de Reĝo de Brazilo sed la titolon de Imperiestro de Brazilo.
Imperiigo
Post la nuligo de la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo en 1825, la titolo de Princo de Brazilo estis malligita el princoj heredontoj de la portugala trono, kiuj ricevis nur la titolon de Duko de Braganzo. Teorie, Petro la 1-a estis la lasta kiu havis ambaŭ titolojn, kaj estis Regenta Princo de Brazilo dum mallonga periodo antaŭ la Sendependeco. Li komencis la familian linion de imperiestroj de Brazilo ekde sia kronado kiel Imperiestro de Brazilo en Rio de Janeiro la. Tamen kun la titolo Imperia Princo de Brazilo, apenaŭ Pedro de Braganza kaj lia filo estis sur la imperia trono.
Post la rezigno de Petro la 1-a al trono, ekis la Periodo de Regenteco, kiu funkciis ĝis kiam Petro la 2-a atingis plenaĝecon kaj povis plenumi la rajton surtroniĝi.
Militoj
La Plataj Militoj estis diplomatiaj kaj militaj konfliktoj dum la 19-a jarcento inter la Brazila Imperio kaj siaj najbaraj landoj en la Plata Baseno. Ĉi tiuj konfliktoj ekis en 1816, pro la volo de la Princa Regento Johano la 6-a de Portugalio kunigi la Orientan Flankon (hodiaŭa Urugvajo) al la Imperio kaj puŝi la brazilan limon ĝis la dekstra bordo de la Plata-Rivero. La plej notindaj militoj dum tiu periodo estas la jenaj:
Naruhito
Naruhito (japane: 徳仁; naskiĝis la 23-an de februaro 1960 en Tokio, Japanio) estas la 126-a Imperiestro de Japanio (2019- ), plej aĝa filo de la imperiestro Akihito kaj la imperiestrino Michiko. Oni evitas nomi vivanton imperiestron kun lia nomo sed nomas lin "Lia Imperia Moŝto la Imperiestro" (天皇陛下 Tennô Heika) aŭ "reganta Imperiestro" (今上天皇 Kinjô Tennô) Lia infana titolo estis Princo Hiro (浩宮 Hironomiya). Lia erao esttas Reiva (令和).
Li iĝis oficiala kronprinco je sia 31-a naskiĝdatreveno, la (23-an de februaro 1991).
Edukado
Naruhito post siaj historiaj studoj ĉe la universitato Gakushuin ricevis en 1982 la diplomon Bachelor kaj en 1988 Master. De 1983 ĝis 1985 li studis ankaŭ ĉe Merton College en Oksfordo, Anglio.
Geedziĝo kaj familio
Kronprinco Naruhito fianĉiĝis la 19-an de januaro 1993 al Princino Masako. Li jam dufoje faris al la burĝa diplomatfilino geedziĝproponon, antaŭ ol ŝi konsentis. La 9-an de junio 1993 ambaŭ geedziĝis.
La nura infano de la paro, Princino Aiko naskiĝis la 1-an de decembro 2001. Ĉe ŝia naskiĝo ekis debato en Japanio pri la reguloj de la tronosukcedo, ĉar ĝi malpermesis al virinoj surtroniĝon, kaj la imperiestra familio de 1965 ne plu naskis filojn.