cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Margaret Ethel MacDonald
Morto kaj memoraĵoj
En 1914, inaŭguriĝis statuo de MacDonald, skulptita de Richard Reginald Goulden.
Attilio Vaona
Attilio VAONA (naskita la en Zevio; mortis en Romo en 1969) estis itala esperantisto, advokato kaj prokuristo.
Lia socia kaj kultura agado estis ampleksa; li estis konsilanto kaj deputita membro de la komunumo Zevio ktp. Esperantisto li estis de 1911, kiam li kunfondis Esperanto-asocion en Verona. Li estis prezidanto de la komitato de la tria Itala Kongreso de Esperanto en 1912. De 1922 ĝis 1924 li estis prezidanto de Itala Esperanto-Federacio. Li kunorganizis komercan konferencon en Venecio en 1923. Li estis delegito ĉe la Ĝeneva konferenco por la enkonduko de Esperanto en lernejoj. Li faris multajn kursojn kaj paroladojn en diversaj italaj urboj kaj verkis propagandajn broŝuron kaj artikolojn. Dum la jaroj 1966-67 li estis prezidanto de la Itala Esperanto-Instituto.
Zsolt Páles
Zsolt PÁLES [ĵolt pAleŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Páles Zsolt estas hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta (2016) de Hungara Scienca Akademio.
Zsolt Páles  naskiĝis la  en Sátoraljaújhely.
Biografio
Zsolt Páles frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1980, li samloke doktoriĝis post 2 jaroj. Li restis en la universitata instituto havanta stipendion. Inter 1984 kaj 1987 li frekventis korespondan kurson en Budapeŝto, sed li instruis en la Universitato Lajos Kossuth. En la studjaro de 1986 li instruis ankaŭ en Altlernejo de Nyíregyháza. Li kandidatiĝis en 1987, li akiris PhD ĝuste post jardeko. En 1989 li atingis la instruan rangon docento. En 2001 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio kaj ankaŭ la habilitiĝo okazis en Debrecen. Inter 2010–2013 li estis vicrektoro, poste li estas katedrestro. Li ricevis premiojn inter 1980-2014. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Pecineaga
Pecineaga [peĉinjaga] estas komunumo en distrikto Constanța, la sudorienta Rumanio, kun 3063 loĝantoj en 2002. Al ĝi apartenas la vilaĝo Vânători. Ĝi situas 39 km sude de Konstanco, 12 km nordokcidente de Mangalia.
Historio
Inter 1933 kaj 1940 ĝi portis la nomon I. G. Duca, laŭ la rumana ĉefministro Ion Gheorghe Duca.
La unuaj rumanaj setliĝintoj alvenis en 1882-83 el montara regiono de Transilvanio. En la sekvaj jaroj plu daŭris la rumanigo de la vilaĝo per alveno de familioj el Brăila kaj Râmnicu Sărat.
Linau
Linau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Federacio de Mikronezio
Ĝi estas federacio de kvar ŝtatoj: nome Ĉuuk, Kosrae, Ponape kaj Yap. Tiuj kvar ŝtatoj komponas la plejparton de la insuloj Karolinoj, kune kun Palaŭo.
Isao Sato
Isao SATO (japane Satō Isao) estas japana astronomo naskinĝita en 1963.
Federacio de Mikronezio
Laŭ la stato de en la lando vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Isao Sato
En 1991 li sukcesis fari la la unuan fotografian observon de stela kaŝado fare de asteroido: tiu de Gamma Geminorum fare de 381 Mirho.
Federacio de Mikronezio
Historio
Inter 1952 (praktike jam ekde 1947) kaj 1986 la Federacio de Mikronezio estis parto de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj de Usono, instalita laŭ la Konsilio de Kuratorado de la Unuiĝintaj Nacioj. Ankoraŭ nun Traktato de Libera Asociiĝo iugrade ligas ĝin al Usono.
Isao Sato
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 5 asteroidojn inter 1994 kaj 1996 kun Hideo Fukushima, Hiroshi Araki, Masanao Abe kaj Naotaka Yamamoto.
La asteroido 6338 Isaosato estis nomita en lia honoro.
Federacio de Mikronezio
Ekstera politiko
La Federacio de Mikronezio apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko.
Wolfisheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Riofreddo
Riofreddo estas komunumo de Italio.
Bulvar Dmitrija Donskogo (stacio de Moskva metroo)
Bulvar Dmitrija Donskogo (Бульвар Дмитрия Донского, "Bulvardo de Dmitrij (persona nomo) de Don (rusia rivero)") estas fina stacio de la Metroo de Moskvo sur Serpuĥovsko-Timirjazevskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en suda parto de Moskvo.
Oĥtirka
Oĥtirka (Охтирка) estas urbo en Sumia provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Loka Spirita Asembleo
Loka Spirita Asembleo (LSA) estas la plej malgranda instanco de la Bahaa Administra Ordo. "Lokaj Spiritaj Asembleoj" estas establataj en ĉiu urbo aŭ vilaĝo, kie loĝas almenaŭ naŭ bahaanoj, kiuj havas pli ol 21 jarojn, krom en landoj kie ili ne rajtas establi instancojn (ekz. Irano, Ĉinio).
Historio
Bahá'u'lláh, Fondinto de la Bahaa Kredo ordonis, ke en ĉiu urbo kaj vilaĝo estos establata "Domo de Justeco". Tiuj "Domoj de Justeco" estus la religiaj kaj leĝodonaj instancoj en ĉiu areo en la plene evoluinta Bahaa Monda Komunumo. Bahá'u'lláh ankaŭ skribis pri Internacia aŭ "Universala Domo de Justeco", kiu estus la superrega neerarema registaro por la tuta homaro.
'Abdu'l-Bahá en sia "Volo kaj Testamento" klarigis, ke ankaŭ ekzistus dua aŭ "Nacia Domo de Justeco" en ĉiu lando. Sh o gh i Effendi en siaj leteroj plie klarigis, ke la Lokaj kaj Naciaj Domoj de Justeco nun estas en sia infaneco. Tial, li nomis ilin "Spiritaj Asembleoj".
Rolo
Ĝis la tempo, kiam la Bahaa Kredo estos akceptita kiel ŝtata religio, "Lokaj Spiritaj Asembleoj" nur havas religian rolon ene de ĉiu bahaa komunumo. Ili organizas la Deknaŭtagajn Festojn kaj la sanktajn tagojn. Ili organizas instruajn agadojn kaj ĝenerale traktas ĉiujn lokajn problemojn.
Voĉdonado
"Loka Spirita Asembleo" estas voĉdone elektita nur dum la sankta festo de Riḍván (Rezvano) ĉiujare. Bahaanoj, kiuj havas pli ol 21 jarojn kaj validajn rajtojn administrajn, kolektiĝas kaj voĉdonas por 9 personoj, kiuj al ili ŝajnas taŭgaj. La voĉdona procezo estas sekreta kaj neniu rajtas nomi sin kiel kandidaton aŭ diri al kiu li/ŝi voĉdonis.
Egon Löwith
LÖWITH Egon, LÖWITH Marc Egon (leovit) estas rumanuja hungara skupltisto, pentristo. Li naskiĝis en Kluĵo la 21-a de majo 1923.
Seĉanj
Seĉanj, serbe Сечањ, slave Sečanj, rumane Seceani, hungare Torontálszécsány [torontAlsEĉAnj], germane Setschan estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Meza Banato. Ankoraŭ 9 vilaĝoj apartenas al la municipo. La serba nomo signifas januaro.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Seĉanj 2647 da homoj, (serboj 2392 (90 %), ciganoj 135 (5 %), rumanoj 19 (1 %) kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Szécsány naskiĝis hungara ministro Vilmos Tóth.
Aro (rivero)
Aro (Aare, Aar, en malnoviĝinta lingvaĵo Arole) estas rivero en Svislando. Ĝi estas la ĉefa alfluanto de la Rejno. Ĝi alportas signife pli grandan kvanton de akvo al la Rejno ol iu alia alfluaĵo - multe pli ol Mozelo, Majno und Neckar, ja fakte pli ol la Rejno mem, kaj tial laŭ internaciaj kutimoj la ĉef-rivero fakte devus nomiĝi korekte Aro kaj ne Rejno.
Vojo
La rivero fontas el la Ar-Glaĉeroj en regiono Grimsel, trafluas la valon Haslital kaj la profundan gorĝon Aareschlucht super la komunumo Meiringen. Apud la komunumo Brienz la ankoraŭ glaĉerakva rivero fluas en la lagon de Brienz. Mallonge post la elfluo el tiu lago la rivereto Lütschine enfluas ĝin. Sekve la rivero pasas la lagon de Thun, kie ĝi akceptas la akvojn de la riveretoj Kander, Simme kaj Engstlige.
Apud la komunumo Thun la rivero forlasas la lagon Lago de Thun kaj tra la vasta valo Aaretal fluas al direkto de la svisia ĉefurbo Berno. Dume la riveretoj Gürbe kaj Giesse kune alfluas ĝin. En Berno la rivero ĉirkaŭkurbas la malnovan urbocentron, antaŭ ol ĝi enfluas la lagon Wohlensee, kiu estas barita cele al produkto de elektro.
Post la alfluo de la rivero Saane apud la komunumo Aarberg la rivero tra kanalo Hagneck enfluas la lagon Bielersee kaj poste plu tra la kanalo Nidau, ĝis ĝi apud komunumo Büren retrafas sian originan, antikvan riverujon. La du kanaloj konstruiĝis meze de la 19-a jarcento kaj celis protekti la lagan regionon ĉirkaŭ la urbo Bern kontraŭ printempaj inundoj, kiam la rivero ne sukcesis fortransporti la akvoamasojn pro la degeliĝanta neĝo de la Alpa montaro.
Nun la rivero flua slaŭlonge del la Ĵurasa montaro nordorienten tra la urbo Soloturno, kaj akceptas la rivereton Emme. Sekvas la komunumoj Wangen, Bannwil, Aarwangen, Aarburg, Olten, Aaraukaj fine Brugg. Poste ĝi en rapida sinsekvo akceptas la akvon de la riveroj Reuss kaj Limato - la kunfluan regionon de la tri riveroj oni nomas "Wasserschloss der Schweiz" (akvokastelo de Svislando, kvankam simple temas pri multe da akvo kaj ne pri konkreta kastelo). La pejzaĝo oriente de la riveroj inter la komunumoj Thun kaj Aarwangen dum la mezepoko nomiĝis "eta Burgundio".
Post la enfluo de la du riveroj la Aare fluas norden, ĝis ĝi ĉe Koblenz (Svislando) vidalvide de Waldshut (Germanio) fluas en la Rejnon. Tiupunkte la Aare per 590 m³/s da akvo kompare al 439 m³/s da akvo de la Rejno estas la pli akvoriĉa rivero: el hidrologia vidpunkto do la Rejno enfluas la riveron Aare kaj ne inverse...
Elektro
De la baritaj lagoj Oberaarsee kaj Grimselsee en la fonta regiono de la rivero ĝis la enfluo en la Rejnon, la rivero Aare en multaj akvaj energicentraloj servas al produkto de elektro. Krome la svisaj nukleaj energicentraloj Mühleberg, Gösgen kaj Beznau borde de la rivero uzas riveran akvon por malvarmigi la energiodonajn elementojn.
Historio
Ekde antikvaj tempoj ŝipoj veturas sur la Aare. Nur fine de la 19-a jarcento, post konstruo de densa fervoja reto, la longdistanca transporto de personoj kaj varoj perŝipa sur la rivero malpligraviĝis.
Ebenthal (Karintio)
Ebenthal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Abaújkér
Abaújkér estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
La vilaĝo situas sur okcidenta flanko de la montaro Zemplén en valo de la rojo Szerencs, de Encs (Enĉ) je 7, Miskolc je 64 km distanco. Ĝi havas fervojhaltejon sur Szerencs – Hidasnémeti fervojlinio. Rekta aŭtobuslinio estas al Abaújszántó kaj al Encs.
Historio
En epoko de la patrujokupo, la regiono kvartirteritorio estis de la Kér gento, de ĉi tie devenas la nomo, kio unue aperis en 1215-a ĉarto en Quér formo. Dum la turkaj tempoj ĝi tute senpopoliĝis. Nur post 1726 estiĝis denove loĝata kolonio. Ĝian hodiaŭan nomon ĝi ricevis en 1905.
Al Abaujkér apartenas Aranyospuszta [aranjoŝpusta]. Tra la komunumo trafluas la rojo Aranyos, de kio ricevis la vilaĝo sian nomon. Ĉi tiu rojo estiĝis el kunfluo de rojoj de Zemplén-montaro. Ĉi tie estas memordomo de József Simándy, operkantisto. La memorejon solene malfermis la eksprezidanto de Hungara Respubliko: Ferenc Mádl je la 18-an de septembro en 2003. En korto de la memordomo kantis lastfoje József Simándy, hungara operkantisto antaŭ la publiko el la hungara nacia opero banuso Bánk, la tre ŝatatan : „Mia patrujo, mia patrujo, Vi mia ĉio...” komencan kanton.
Post morto de la kantoartisto oni formis la memordomon. Lia edzino certigis la memorobjektojn, dokumentojn al la memoro. Elpensojn de la formo de la domo realigis László Lipp pastro kaj al la realiĝo certigis la tutan monsumon. Sur la muro de la memordomo oni sukcesis ekgardi ĉi tiun vicon:” Mia patrujo, mia patrujo, Vi mia ĉio...”, kiun ankoraŭ mem József Simándy skribis tien.
Komunumoj pri Kér en Hungara reĝlando
Kér estas unu el la 7 hungaraj gentoj.
Reĝlando Luangprabango
La Reĝlando Luangprabango estis formita en 1707 kiel rezulto de la divido de Reĝlando Lan Xang. La monarkio devis pagi tributon en pluraj okazoj al birmanoj kaj siamanoj. Post la detruiga atako de la Nigroflaga Armeo en 1887, la reĝlando akceptis la protektadon de Francio. La Franca kolonia imperio kunigis ĝin al aliaj regionoj kiuj poste estigis la nunan Laoson.
Rasos
Rasos (litove, per plena nomo Rasos šventė [šventė = solenaĵo, festo], "festo de roso", ankaŭ literumata Rãsos, Rasa, Kupolės, Saulės [saulė = suno, ankaŭ suna diino] aŭ Krešės, ĵemajtie Rasas) estas malnova somermeza festo laŭ la antikvaj ritoj de la antaŭkristana religio de Litovio. Post la formala kristanigo de la Grandduklando Litovio fine de la 14-a jarcento, oni provis kanaligi la prakristanajn tradiciojn al kristanaj formoj kaj nomis la solenaĵon "Joninės" aŭ plene "Joninės šventė", festo aŭ solenaĵo de Sankta Johano Baptisto, kies katolika memortago estas la 24-a de junio, proksime de la 20-a ĝis 23-a de junio en kiu astronomie estas la solstico, la "somermeza tagnokto" kiam la suno atingas sian plej grandan altecon super la ĉiela ekvatoro, kiu de antikvaj tempoj difinis la feston Rasos.
Ankaŭ en modernaj tempoj la festo restas kulmino en la jara festado de tradiciemaj litovoj en kaj ekster Litovio. Granda subĉiela fajrego estas nepra ero de la festo, sed ankaŭ tradiciema kantado kaj muzikado per historiaj instrumentoj kaj en etnografie tipaj tradiciaj vestaĵoj nemalhaveblas. Ke inter kristanoj la festo havas la titolon "Joninės" ne ŝanĝas la tradician, fakte antaŭkristanan enhavon. Kun ankoraŭ pli specifa akcento de la antikvaj ritoj de la antaŭkristana religio de Litovio celebras la feston la membroj de la pagana kulto Romuva. En ĝiaj ceremonioj tra la tuta jaro kaj aparte intense dum la festo Rasos, la aukuras aŭ "fajra altaro" estas sankta granda ŝtono sur kiu fajro estas rite bruligita. La partoprenantoj de Romuva-ritoj lavas siajn manojn kaj vizaĝon antaŭ ol proksimiĝi al la fajra altaro, kaj tiam kantas tradiciajn prakristanajn kantojn ("dainas") aŭ ritajn himnojn dum la fajro estas ekbruligata. Manĝaĵoj, trinkaĵoj, herboj kaj floroj estas oferataj al la flamoj dum la grupo daŭre kantas "dainas". Post la materiaj oferoj, la partoprenantoj donas siajn proprajn parolajn aŭ silentajn kontribuaĵojn, kiuj estas portataj al la dioj kaj prauloj per la fumo kaj flameroj de la fajro.
Laŭ pluraj karakterizaĵoj la festo similas al la samtempaj somermezaj festoj de la kulturoj de Skandinavio, kiuj fontas el la ĝermana mitologio kaj ankaŭ estis kanaligitaj al kristanaj formoj kaj rebaptitaj "festo de Sankta Johano", kaj ankaŭ laŭ la slavaj antaŭkristanaj kulturoj ekzistas simila somermezaj festoj, sed la originoj de la balta antikva celebraĵo tamen estas sendependaj.
Flago de Togolando
La flago estis dizajnita de la artisto Paul Ahyi. Ahyi (1930 - 4-an de januaro 2010) estis rigardita kiel la plej granda afrika artisto en la nuntempo.
Nia Damo de Diĵono
Nia Damo de Diĵono (Notre-Dame de Dijon) estas gotika preĝejo je Dijon en Burgonjo (Francujo). La konstruado komenciĝis en 1230 kaj finiĝis en 1251.
Arĥitekturo
Notre-Dame de Dijon estas mezgranda preĝejo kun tuta longo da 65 metroj kaj larĝo da 27,30 metroj ĉe la transversa navo. La meznavo atingas alton da 18,50 metroj.
La nekutima okcidenta fasado montras super la malferma antaŭhalo, kiu estas plene enigita en la konstruaĵo, du etaĝojn da arkaĵovicoj kun tri vicoj da akvosputiloj, kiuj estis plejparte novigataj en la 19-a jarcento. Ili havas nure dekoracian funkcion. Du kolonecaj rondaj turoj staras flanke kaj nur malmulte superas la fasadon.
La profunda portala antaŭhalo etendiĝas trans du naveroj. Ĝin kovras sesparta volbo, kiu kontinuas en la meznavo trans ses naveroj. Altgotika estas la murskemo de la meznavo kun arkaĵo, triforio kaj supra fenestrozono. Ĉe la kvadrata navokruciĝo kun navkrucoturo la meznavo interkruciĝas kun transversa navo, kiu havas ĉiuflanke du naverojn.
Al la profunda ĥorejo mankas ĉirkaŭirejo kaj absidokapelaro, kiel ofte estas en Burgonjo.
Nia Damo de Diĵono estas la konstruarte plej bela, laŭ la mezuroj plej harmonia preĝejo de Burgonjo el la 13-a jarcento. La navkruca kvadrato – kun sia navkrucoturo malferma al la preĝeja interno – estas la mezurdona unuo, kiu ripetiĝas ĉi tie en la laŭlonga domo kiel sinsekvo de sespartaj naveroj. La triparta skemo havas larĝan malferman triforion. La koridoro antaŭ la altnavaj fenestroj pasas en la laŭlonga domo interne kaj transiras en la ĥorejo sur la eksteran flankon, kies apogpilastroj en tiuzone estas interrompitaj.
Villa Juárez
Villa Juárez estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Villa Juárez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24052.
Nia Damo de Diĵono
Arĥitekturo
La laŭlonga domo havas sespartajn volbojn, kiu tegmentas po du volberojn, tiel ke ekestas tiel nomata ligita sistemo, t.e. ke ĉiu laŭlongdoma navero korespondas kun po du flanknavaj naveroj. La volboj ŝajnas esti „fiksitaj“ inter la altnavomuroj. La dissolvo de la iama fermita murfaco de la romaniko en gotikan du-ŝelan murstrukturon en Diĵono jen sukcesis harmonie, modele kaj ekzemplodone. Tiu ĉi preĝejo eĉ plaĉis en epokoj, kiam oni ĝenerale rifuzis gotikon kiel barbaran stilon. La ekstera muro estas plejparte dissolvita en fenestrojn; sekvas mallarĝa spacotavolo, kiu en la preĝejo de Diĵono trairas desupre-malsupren. Tiu ĉi spacotavolo aparte elstarigas la antaŭe troviĝantan internan muron kiel bildecan, plastikan apogsistemon. La bunta vitraĵo devenas plejparte el la 19-a jarcento, escepte la kvin fenestrolancetojn en la norda transversdomo, je kiuj temas pri originaloj el la konstruepoko proksimume 1240.
Villa Juárez
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9775 loĝantojn. El tiuj estis 4710 viroj kaj 5065 virinoj. La komunumo havas surfacon de 613,12 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1110 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 549,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21,0 °C.
Sociogeografio
El la 9734 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 9446 apartenis al la katolika religio kaj 120 al la evangelia religio. 168 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Biřkov
Biřkov (Birschkau, antaŭe Birzkau) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1339.
Reĝlando Vjentiano
La Reĝlando Vjentiano estis kreita en 1707 kaj ekzistis ĝis 1828, kiel rezulto de la divido de la Reĝlando Lan Xang. La reĝlando estis vasalo de la birmanoj (1765-1778). Ĝi poste iĝis vasalo de la siamanoj ĝis 1828 kiam estis aneksita de Siamo. Ĝi estas unu el la tri historiaj reĝlandoj kiuj kreis la nunan Laoson. Ĝia ĉefurbo estis Vjentiano, la nuna laosa ĉefurbo.
Kornalaŭdoj
La birdogenro Eremophila de la familio de Alaŭdedoj enhavas la du speciojn de kornalaŭdoj, kiuj estas la jenaj:
Tiuj estas alaŭdoj de malferma kamparo kiuj nestumas surgrunde. La migranta montalaŭdo reproduktiĝa tra multe de la nordaj regionoj de Nordameriko, Eŭropo kaj Azio kaj en la montaroj de Eŭropo, de kie venas la nomoj, kaj popularaj kaj scienca. La Teminka alaŭdo estas ĉefe loĝanta reproduktanta specio tra multe de norda Afriko, tra norda Arabio al okcidenta Irako.
Malkiel plej parto de aliaj alaŭdoj, tiuj estas tre distingeblaj specioj kun rimarkindaj bildoj en kapo kaj vizaĝo, nigroblanka ĉe la Teminka alaŭdo kaj nigroflava en plej parto de la Montalaŭdo. Someraj maskloj de ambaŭ specioj krome havas nigrajn "kornojn", kiuj donas al tiuj alaŭdoj ties alternativan nomon.
Feistritz im Rosental
Feistritz im Rosental estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Bosnianoj
La Bosnianoj (bosne, serbe, kroate: Bosanci/Босанци) estas la ŝtatanoj de Bosnio kaj Hercegovino, sendepende de religia aŭ etna aparteneco. Tutmonde estas ĉirkaŭ 16-20 milionoj da bosnianoj, landoj kun la plej alta koncentriĝo estas Bosnio, Turkio, Germanio, Usono, Svedio, Aŭstrio, Italio, Francio kaj Aŭstralio.
Precipe la esprimo estas uzata por la tri konstituaj popolgrupoj de Bosnio kaj Hercegovino laŭ la konstitucio.
Lind (apud Altenahr)
Lind estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Grajndimensio (pedologio)
Grajna dimensio aŭ grajndimensio rilatas al diametro de ero de grajna materialo, kiel sedimento aŭ ŝtoniĝaj eroj en klasta roko. Grajna materialo povas varii ekde tre malgrandaj koloidaj eroj, tra argilo, silto, sablo, kaj gruzo ĝis rokeroj.
Wentworth
La Wentworth skalo aŭ Udden-Wentworth skalo estas uzata en Usono. Ĝi difinas dimensiajn intervalojn je coloj.
Krumbein φ
Adaptiĝo de la Wentworth skalo kreita de W. C. Krumbein, la Krumbein phi skalo, estas logaritma skalo kiu estas jene difinita : Tiel ke :
Tabelo
En iuj sistemoj gruzo estas io ajn pli granda ol sablo, kaj inkluzivas grajnon, ŝtoneton, ŝtonegon, kaj rokeron ĉe la tabelo ĉi supre. En tiu sistemo, ŝtoneto ampleksas la dimension intervalon 4 ĝis 64 mm.
(13535) 1991 RS13
(13535) 1991 RS13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
11156 Al-Ĥorezmi
11156 Al-Ĥorezmi estas asteroido de la asteroida zono, kiun malkovris la la usona astronomo Paul G. Comba el la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita memore al la persa matematikisto kaj astronomo Al-Ĥorezmi, (~780 – ~850), kies libroj, tradukitaj al latina lingvo, estis la ĉefa fonto, per kiu la hindaj numeraloj kaj la araba algebro venis en okcidentan Eŭropon.
Bogács
Bogács [boga:ĉ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo kaj kuracbanloko en Hungario.
Dum petrolesplorado elspruĉis termoakvo enhavante sulfuron kaj aliajn mineralaĵon. Por utiligi ĝin, oni elkonstruis ĉarman banejteritorion kaj ripozterenojn. La vitejoj, la vinkeloj, la lago en la agrabla pejzaĝo, la setlejo certigas la silentan ripozon por ties dezirantoj.
Vidindaĵoj
La romkatolika preĝejo devenas el la 18-a jarcento. La setlejo estas alproksimigebla kaj el Budapesto kaj el Miskolc: per aŭtobuso. Oni povas vojaĝi per vagonaro ĝis urbo Mezőkövesd kaj de tie per aŭtobuso ĝis Bogács.
Bottmingen
Pri la komunumo
Bottmingen estas komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 6004 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Bottmingen situas sudokcidente de Bazelo en la tiel nomita Leimenvalo, ĉe la bordo de la rivero Birsig. Sur la monteto Bruderholz en la sudo de la komunumo situas la bazelkampara kantonmalsanulejo Bruderholz.
De la komunuma areo de 2,99 km² 52% estas okupitaj per setlejoj, 28% servas al agrikulturo, 19% estas kovritaj per arbaro kaj 1% estas dezertaj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bottmingen limas en nordo al Binningen, en nordoriento al Bazelo, en sudoriento al Reinach, kaj en sudokcidento kaj okcidento al Oberwil.
Bousbecque
- prononco laŭ sistemo IFA, jen france, historie nederlande respektive okcidentflandre Busbeke / Boesbeke - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Bottmingen
Trafiko
Bottmingen estas per la tramlinioj 10 kaj 17 konektita al la tramreto de la urbo kaj regiono de Bazelo. Krome tra la komunumo trafikas ankaŭ diversaj buslinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bottmingen datiĝas el la jaro 1246 kiel Bothmingen.
Ek de la 11-a jarcento Bottmingen kune kun Binningen apartenis al la episkopo de Bazelo. En la jaro 1534 la urbo Bazelo akiris kiel pando la vilaĝon de la episkopo kaj aĉetis ĝin definitive en la jaro 1585. Jam en la 18-a jarcento Bottmingen kaj Binningen disigis la paŝtejojn kaj la havaĵon. En la jaro 1756 Bottmingen ricevis propran lernejon. Sed ankoraŭ ĝis la jaro 1837 Bottmingen estis politike kunigita kun la najbara komunumo Binnigen.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo kaj rekonilo de la komunumo estas la Akvokastelo Bottmingen, kiu estis menciita la unuan fojon en la jaro 1363. La komunumo ankaŭ disponas pri vilaĝomuzeo.
Ripi
Ripi estas komunumo de Italio.
Ahualulco
Ahualulco estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ahualulco. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17428 loĝantojn. El tiuj estis 8137 viroj kaj 9291 virinoj. La komunumo havas surfacon de 775,17 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1850 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 16573 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 21 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,13 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 16573 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 16273 apartenis al la katolika religio kaj 94 al la evangelia religio. 206 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Varnomo
Varnomo estas nomo por iu komercaĵo aŭ varo.
Por marki ke io estas varnomo estas speciala signo ™ (kodo deksesuma 2122 en unikodo, &trade; en HTML). Kutima ĝia uzo estas kiel Varnomo™.
Por marki ke io estas registrita varnomo estas speciala signo ® (kodo deksesuma AE en unikodo, &reg; en HTML). Kutima ĝia uzo estas kiel Varnomo®.
Taŭga fabrikmarko influas notinde la disvastigon kaj aĉeton. Ne malofte la nomo de tia varo anstataŭas la nomon de la objekto mem. La nuna tempo impresplena kaj plena je sensacioj ankaŭ kaŭzis la multe pli grandan zorgon por elekto de impresa varnomo.
Esperantlingvaj varnomoj
Iuj varoj portas Esperantlingvan nomon. Oni povas distingi inter varoj, kies Esperanteco estas hazardo (kiel ĉe la aŭto "Kia"), kaj varoj, kies Esperanteco ne estas hazarda (kiel ĉe la horloĝoj "Movado").
La Enciklopedio de Esperanto de 1933 menciis kiel tiam ekzistantajn Esperantlingvajn varnomojn la jenajn (por kiu estis menciitaj kiel font-indiko artikolo en UEA-Jarlibro 1931, paĝoj 57-60.): Alpa, Alta, Arda, Belsona, Blanka, Briko, Eterna, Forta, Mirinda, Mortis.
Sveti Urban
Sveti Urban, hungare Szentorbánhegy [hatArorŝ] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Štrigova. Sveti Urban kaj Szentorbán signifas: Sankta Urbano.
Situo
Sveti Urban situas inter montetoj laŭ la slovena landlimo. Štrigova troviĝas je 4, Čakovec je 18 km-oj.
Historio
La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. En 1910 vivis tie 896 homoj, (plejparte kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Szentorbánhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Rosa Parks
Rosa Louise McCauley PARKS (naskiĝinta la en Tuskegee (Alabamo), mortinta la  en Detrojto) estis afrika usona Civilrajta aktivulo, kiu luktis kontraŭ rasa segregacio. Ŝi poste ricevis la kromnomon "Patrino de la civilrajta movado" fare de la usona Kongreso.
Elklikigo
Alabamo estas unu el la simbolaj ŝtatoj pri rasismo en Usono, kie la segregaciaj leĝoj estis strikte aplikitaj. La 1-an de decembro 1955, en Montgomery, Rosa Parks, lacega post sia labortago, kiel kutime atendas la buson por hejmeniri. Ĝi estas aparte bonvena ĉar ŝiaj piedoj tiun ĵaŭdon emfaze doloras. Ĉar la unua buso estas plenŝtopita, ŝi preferas atendi la sekvan. La dezirita transportilo alvenas, sed ĉiujn malantaŭajn sidlokojn oni okupas.
Nu, la reglamento estas klara kaj nepra: blankuloj antaŭe, nigruloj malantaŭe kaj en la mezo, nigruloj estas permesataj se ne estas blankuloj. T.e. ke se unu blankulo decidas sidiĝi en tiu zono, ĉiuj najbaraj nigruloj nepras tuje stariĝi kaj amasiĝi ĉe la busfundo aŭ eĉ eliri la buson, spite al ilia pagita kupono. Feliĉe, neniu troviĝas mezzone kiam Rosa Parks buseniras.
Busbojkoto en Montgomery
Rosa Parks enkorpiĝis respektinda kaj respektita virino kaj ŝia kuraĝo buŝ-al-orele fulmrapide diskoniĝis tra la urbo. Ŝi tamen ne estis la unua kuraĝulo kiu rifuzis malsidi favore al blankulo en buse: Mary Louise Smith aŭ Claudette Colvin (la 2-a de majo 1955) ankoraŭ fame malobeis, sed ambaŭ ulinoj ne profitis favoran reputacion kiu tre gravis tie kaj tiam ; oni ja suspektis ke la patro de la unua esti alkoholulo dum la dua gravedis malgraŭ siaj nuraj 15-aj jaroj.
Tiam, la malkonatulo Martin Luther King kiu delonge subpremis sian revolucian deziron lanĉis la t.n. civilrajtan movadon. Dum oni kondamnis Rosa Parks punpagi 10 dolarojn, nigraj pastroj instigis la nigran populacion de Montgomery bojkoti ĉiujn busojn por ke:
La sekvantan dimanĉon, broŝuretojn oni disdonis kaj pastroj energie sentivigis siajn mesanojn al bazoj de la civila malobeo. La sukceso de la movado estis transe de instigantaj deziroj kaj baldaŭ la mobilizado de la urbaj nigruloj estis senescepta. Eble ankaŭ pro la skuo kiu okazis du monatoj antaŭe, pro la rasisma murdo de Emmett Till, nigrularo akceptis halti la ĉiutagan humiliĝadon kaj la timan rezignon per simpla kaj senperforta rimedo neniel riproĉinda eĉ de la rasisma farblankula leĝaro. Ne plu buseniri kaj anstataŭe piediri, petveturi, kunveturi, taksieniri… kelkaj eĉ decidas sidiĝi busatendeje kaj daŭre spekti la busojn rondiri sen ĝin eniri. La movado des pli funkcias, ke la bojkotantaj nigraj pasaĝeroj konsistigas… 75% de la klientaro.
La registaro stumble kaj fanfarone provas malhelpi la movadon: malpermesi petveturon, adigi la minacojn kaj la provokadojn, altigi la taksiajn prezojn… Tute vane! la nigruloj plu piediras kaj la prelegoj de Martin Luther King kunigas milojn da personoj. La gazetaroj ekkaptas kaj internacias la aferon, kiu estas baldaŭ primokita. La 21-an de decembro 1956, post 382 luktotagoj, la registaro rezignas kaj akceptas la kondiĉojn. La perforto kontraŭ nigruloj tamen ne ĉesos, sed grava paŝo estis plenumita.
Premio
En 1996 Parks ricevis la usonan Prezidentan Medalon de Libero. Ŝi estis la unua virino, kies ĉerko estis honorita sur katafalko en la rotondo de la usona Kapitolo en Vaŝingtono. Tio okazis laŭ unuanima decido de la usona Senato.
Les Quatre-Roues (stacidomo)
Les Quatre-Roues estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pruniers-en-Sologne, en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Salbris - Le Blanc (600000).
16715 Trettenero
16715 Trettenero estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Virgilio Trettenero (1822–1863), posteulo de Giovanni Santini kiel profesoro pri astronomio en Padovo. Elde la tiea observatorio li observis asteroidojn, kometojn kaj eklipsojn kaj kalkulis orbitoj kaj efemeridojn.
Sittiparus
Sittiparus estas genro de birdoj de la familio de Paruedoj kiu estas agnoskata de kelkaj fakuloj kia la Handbook of the Birds of the World (Gvidlibro de la tutmondaj birdoj) ĉe Interreta Birdokolekto (2004–2007). Ĝi estas ofte konsiderata parto de la genro Poecile, kiun multaj fakuloj siavice konsideras kiel subgenro de Parus. La jenaj specioj de Orienta Azio estis lokitaj en ĝin:
La subspecio Daitoa varia paruo,  S. v. orii, iĝis formortinta en la 1940-aj jaroj, kaj estas la ununura paruo al kio okazis tio.
3845 Neyachenko
3845 Neyachenko estas asteroido de la ekstera asteroida zono. Laŭ ĝia orbito, ĝi estas ano de la Cibela grupo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa ĵurnalisto kaj amatora astronomo Ilja Isakoviĉ Nejaĉenko (cirile : Илья Исакович Неяченко).
Rivero Salado (norda Argentino)
La rivero Salado (Sala, aŭ Salado del Norte -norda Sala- aŭ Juramento -ĵuro- aŭ Pasaje -pasejo-) estas grava rivero de la centra norda Argentino, apartenanta al la rivera komplekso de la Plata Baseno. Ĝi havas longon de 2210 km (kun siaj fontoj, 2355 km), kaj akvokolektas el ampleksa baseno de 124 199 km².
Oĥtirka (stacidomo)
Oĥtirka (Охтирка) estas fervoja stacio en Oĥtirka (Sumia provinco), urbo en Ukrainio.
Franz Vasta
Franz VASTA ( en Wien – ? ) estis aŭstra-germana esperantisto, oficisto. Esperantisto fariĝis en rusa militkaptiteco en 1919. Bibl. 1924-27, kaj de tiam sekr. de „Danubio“. Wien. Multe varbadis ankaŭ per lumbild- kaj aliaj paroladoj.
Reĝlando Ĉampasako
Ĉampasako estis reĝlando kiu establiĝis sude de nuna Laoso en 1713 kaj kiu apartiĝis de la reĝlando Lan Xang. Ĝi prosperis komence de la 18-a jarcento, sed estis malpliigita al vasala ŝtato de Siamo fine de la jarcento. Post la restaŭrado de la franca protektorato en Hindoĉinio en 1904 la reĝlando estis konvertita en princlando kun tre limigita potenco. Ĉampasako ĉesis ekzisti kiel princlando en 1946 post la kreado de la Reĝlando Laoso.
Feytiat
- jen france, prononco [], okcitane Festiac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Aro (matematiko)
Pri la aliaj signifoj de aro rigardu en Aro.
En la matematiko, la nocio de aro estas unu el la plej fundamentaj nocioj. Aro estas kolekto da elementoj konsiderataj kiel unu tutaĵo. Aro povas esti malplena, sed ne povas enhavi plurajn ekzemplerojn de unu elemento.
La nocio de aro estas tiel fundamenta, ke kutime oni ne difinas ĝin matematike, sed uzas ĝin kiel bazon por difini aliajn matematikajn konceptojn.
Oni signas arojn per latinaj majuskloj: A, B, C, D, .. kaj ĝiajn elementojn per minuskloj: a, b, c, d, ... La fakton ke a prezentas elementon de A, simbole oni skribas kiel a \in A. (legu: a apartenas al A). La aro kies elementoj estas a, b, c, ... oni skribas jene: A={a; b; c; ...}, kaj la aro de tiuj elementoj, kiuj kontentigas ian P kondiĉon, oni skribas kiel {x ∈ A | P} aŭ {x ∈ A : P}. Ekzemple la aro de ĉiuj naturalaj nombroj kiuj estas malpli ol 100, signatas:, kie N estas aro de naturaj nombroj.
Ekzemple, se A={1;2;3;4;5} kaj B={1;3;5;7}, tiam A ∪ B = {1;2;3;4;5;7} kaj A ∩ B ={1;3;5}
Se estas donita la aroj A kaj B, kaj la regulo, per kiu ni povas kunigi iajn parojn (a; b), kie a ∈ A kaj b ∈ B, oni diras ke estas donita konformeco inter A kaj B, kaj b estas nomata konforma al a. Ekz. inter A={1,5,10,14,20} kaj B={2,3,7} oni povas establi konformon per tia regulo: "al elemento de A konformas ĝia divizoro el B". Ĉi tiu konformo donas sekvajn parojn: (10;2), (14;2), (14;7), (20;2). Inter la du donitaj aroj povas ekzisti ankaŭ inversa konformo.
La konformeco inter A kaj B estas unu-al-unua konformeco, se plenumiĝas sekvaj du kondiĉoj:
Du aroj estas ekvivalentaj, se inter ili povas establi unu-al-unuan konformecon. Ekz. la aro de naturalaj nombroj {1;2;3;...} kaj la aro de paraj nombroj {2;4;6;...} estas ekvivalentaj, ĉar inter ili oni povas establi unu-al-unuan konformon laŭ regulo: "al ĉiu naturala nombro n konformu la paran nombron 2n".
La aroj povas esti ankaŭ finiaj (kun difinita nombro de elementoj) kaj nefiniaj (kun senfina nombro de elementoj).
Aro-teorio estas la bazo de moderna matematiko.
La aron de ĉiuj subaroj de aro A oni nomas la partaĵa aro de A.
La reta vortaro ( subaro ) diras ke la aro de ĉiuj subaroj ne havas specialan nomon.
Ferdinand Fellner
Ferdinand FELLNER (naskita je 19-a de aprilo 1847 en Vieno, mortis je 22-a de marto 1916) estis Aŭstra arkitekto, kiu en 1873 kunlaboriĝis kun arkitekto Hermann Helmer. Ambaŭ komune konstruigis en la tuta Eŭropo vicon da belaj arkitekturaĵoj, en stiloj Historiisma kaj Secesi-stila.
Teatrejoj:
Plie ili konstruigis: astronomian observejon en Vieno, kolonaron de la ĉefa Gejsero en Karlovy Vary, kastelojn en Hatzfeld, Nagy-Károly, palacoj de Lanckoronski en Vieno kaj de grafo Károly en Budapeŝto k.a.
Cousin (Sejŝeloj)
La insulo Cousin ("kuzo") kovras areon de 27 hektaroj (0,27 km²) kaj estas inter la pli etaj el la 115 insuloj de la Sejŝeloj. La insulo situas 4 kilometrojn sudokcidente de Praslin, la dua plej granda insulo de la arkipelago, kaj 2 kilometrojn nordokcidente de la najbara insulo Cousine ("kuzino").
La neloĝata insulo Cousin estas signifa rifuĝejo de raraj regionaj specioj de bestoj kaj plantoj. Krom la sejŝela testudego interalie oftas gekoj. Krom raraj specioj de malmaraj kantobirdoj kiel la Sejŝela kanbirdo, Acrocephalus sechellensis kaj Copsychus sechellarum ankaŭ ekzistas sep specioj de marbirdoj kun pli ol 300.000 ekzempleroj. La ekologia ekvilibro de homa, besta kaj planta vivo tre atentiĝas, kaj sekve la insulo estas ŝatata celo por ekoturistoj.
János Katona
János Katona [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Katona János estis hungara inĝeniero, profesoro.
János Katona naskiĝis la  en Győr. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
János Katona akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1934. Post siaj studoj li laboris komence en signifaj en fabrikoj, ekde 1953 en telekomunikada instituto. Li ankaŭ instruis en la menciita universitato ekde 1959, li atingis la instruan rangon titulara profesoro en 1970. Li doktoriĝis en 1963. Inter 1970-1977 li instruis en Orienta Germanio. Li havis patentojn pri vakutuboj. Li pensiuliĝis en 1974. En 1969 li ricevis premion.
Kavulo
La Kavuloj (angle: Hollow, japane: 虚 aŭ ホロウ) estas kreitaĵoj el la mangao Bleach.
La Kavuloj fakte estas homaj animoj kiuj ne sukcesis atingi la Animejon (Paradizo). Ili restas en ilia mondo, kaj la mondo de la homoj.
La nura eblo por Kavulo, atingi la Animejon, estas mordo de Ŝinigamio kiu tiel oferas al ĝi la liberecon. La Kavuloj estas ĝenerale multe malpli fortaj ol la Ŝinigamioj.
Wolfskirchen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, "loko de lupa preĝejo") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Andranik Ozanjan
Generalo Andranik Toros Ozanjan (armene Զորավար Անդրանիկ Թորոսի Օզանյան) (1865 - 1927) estis armena militisto kaj batalanto por la libereco de la armenoj. Li estas agnoskata kiel nacia armena heroo. Antaŭ la katedralo Sankta Gregorio la Iluminanto, Erevano, inaŭgurita en 2001 por celebri la 1700-jariĝon de ŝtata kristanismo en Armenio, troviĝas statuo de Andranik sur du ĉevaloj.
Béla Barabás (fagotisto)
BARABÁS Béla [baraba:ŝ] estas rumania hungara fagotartisto, universitata docento. Li naskiĝis en Kluĵo la 26-an de decembro 1936. Li estas la edzo de kantartistino Magda Kásler Barabás.
Kariero
Béla Barabás diplomitiĝis pri fagoto en universitato pri muziko de Kluĵo en 1959. De 1957 ĝis 1994 li estis membro de Filharmonia Orkestro de Kluĵo, de 1960 li instruis en la Muzikakademio de Kluĵo.
Andranik Ozanjan
Li naskiĝis en Şebinkarahisar, Okcidenta Armenio. Post la frua perdo de sia edzino kaj du filoj, Andranik aliĝis al la movado por la liberiĝo de armenoj disde la Otomana Imperio, kaj partoprenis en diversaj politikaj partioj. Sed estis en Konstantinopolo, kie li arigis la gvidantojn de la politika pensmaniero pri la sendependeco de Armenio, kiu plifirmigis liajn idealojn kaj celojn. Li akceptis ĉiujn misiojn destinitajn por li kaj post la forpaso dum batalo de la grupa gvidanto, Serob Aghbiur, estis li kiu sukcedis lin. Andranik partoprenis en la Balkanaj militoj de 1912-1913. Dum la Unua Mondmilito, partoprenis en la militkampanjo en Kaŭkazio kie estis nomumata generalo de la armenaj volontulaj trupoj de la Rusa armeo.
Andranik estis unu el la aktivaj anoj de la armen-naciisma politika partio Henĉako. Sed diverĝaj ideoj pri la partia politiko igis lin foriri de ĝi kaj aliĝi al la Daŝnako.
La sendependeco de Armenio nur estis efemera revo pro la aneksado de la armena teritorio al la nova Sovetio kaj pro la arĥivado de la Traktato de Kars. La batalo ne plu havis sencon por li kaj foriris el Armenio por vojaĝi tra Eŭropo kaj fine al Usono en Fresno en 1922, kie li fine loĝis kun nova edzino. Lia nomo kaj famo permesis al li kolekti fondusojn por helpi armenajn orfojn.
Andranik venas de André plus la armena sufikso -ik ekvivalenta al la esperantaj ĉj kaj nj. Do, Andranik signifas Anĉjo aŭ Andy en la angla.
Frua vivo
Andranik Ozanjan naskiĝis la 25-an de februaro 1865,  en Ŝabin-Karahisar, vilajeto Sivas, Otomana Imperio, filo de Mariam kaj Toros Ozanjan. Andranik signifas "unuenaskito" en la armena lingvo. Liaj patraj prapatroj venis de la proksima vilaĝo Ozan en la frua 18-a jarcento kaj ekloĝis en Ŝabin-Karahisar por eviti persekuton de la turkoj. Liaj prapatroj prenis la familian nomon Ozanjan honore al sia hejmurbo. La patrino de Andranik mortis kiam li estis unujara kaj lia pli aĝa fratino Nazeli prizorgis lin. Andranik iris al la tiea Musheghjan Lernejo de 1875 ĝis 1882 kaj poste laboris en la lignaĵejo de sia patro. Li edziĝis en la aĝo de 17 jaroj, sed lia edzino mortis nur unu jaron poste, naskante ilian filon, kiu ankaŭ mortis tagojn post la naskiĝo.
La situacio de la armenoj en la Otomana Imperio plimalboniĝis sub la regado de Abdul Hamid la 2-a, kiu celis unuigi ĉiujn islamanojn sub sia regado. En 1882, Andranik estis arestita pro atakado al turka ĝendarmo pro mistraktado de armenoj. Kun la helpo de siaj amikoj, li eskapis el malliberejo. Li ekloĝis en la otomana ĉefurbo Konstantinopolo en 1884 kaj restis tie ĝis 1886, laborante kiel ĉarpentisto. Li komencis siajn revoluciajn agadojn en 1888 en la provinco Sivas. Andranik aliĝis al la partio Hunĉak en 1891. Li estis arestita en 1892 pro partopreno en la murdo de la estro de polico de Konstantinopolo, Jusup Mehmet Bej, konata pro sia kontraŭarmenismo, la 9-an de februaro. Andranik denove eskapis el malliberejo. En 1892, li aliĝis al la nove kreita Armena Revolucia Federacio (ARF aŭ Daŝnakcucjun). Dum la Hamidaj masakroj, Andranik kun aliaj fidajoj defendis la armenajn vilaĝojn Muŝ kaj Sasun de atakoj de la turkoj kaj la kurdaj hamidaj trupoj. La masakroj, okazintaj inter 1894 kaj 1896 kaj nomataj laŭ sultano Abdul Hamid la 2-a, mortigis inter 80.000 kaj 300.000 homojn. En 1897, Andranik iris al Tbiliso, la plej granda urbo de Kaŭkazo kaj tiutempa ĉefa centro de armena kulturo, kie troviĝis la sidejo de ARF. Andranik revenis al turka Armenio "konfidita kun ampleksaj potencoj, kaj kun granda liverado de armiloj" por la fidajoj. Pluraj dekdoj da rusiaj armenoj aliĝis al li, kun kiu li iris al la regiono Muŝ-Sasun, kie Aghbjur Serob militadis. La fortoj de Serob jam establis duonsendependajn armenajn areojn forpelante la otomanajn registarajn reprezentantojn.
Gvidanto de la fidajoj
Aghbjur Serob, la ĉefa estro de la fidajoj en la 1890-aj jaroj, estis mortigita en 1899 de kurda estro, Buŝare Ĥalil Bej. Monatojn poste, Bej faris pliajn abomenaĵojn kontraŭ la armenoj mortigante pastron, du junajn virojn kaj 25 virinojn kaj infanojn en vilaĝo de Sasun en Talvorik. Andranik anstataŭigis Serob kiel la estro de la armenaj neregulaj trupoj "kun 38 vilaĝoj sub lia komando" en la regiono Muŝ-Sasun de Okcidenta Armenio, kie vivis "milita duon-sendependa armena kamparana klaso". Andranik celis mortigi Bej-on; li kaptis kaj laŭdire senkapigis la kurdan estron, kaj prenis la medalon donitan al Bej fare de sultano Abdul Hamid la 2-a. Andranik tiel gajnis senkontestan aŭtoritaton inter siaj fidajoj.
Kvankam grupetoj de armenaj fidajoj faris armitan lukton kontraŭ la otomana ŝtato kaj la kurdaj triboj, la situacio en okcidenta Armenio plimalboniĝis kiam la eŭropaj potencoj staris indiferentaj al la armena afero. Artikolo 61 de la Berlina Traktato de 1878 intencis, ke la otomana registaro "efektivigu, sen plua prokrasto, la plibonigojn kaj reformojn postulitajn de lokaj postuloj en la provincoj loĝataj de la armenoj, kaj garantii ilian sekurecon kontraŭ la ĉerkesoj kaj kurdoj" restis ne efektivigita. Laŭ Christopher J. Walker, la atento de la eŭropaj potencoj estis sur Makedonio, dum Rusio "tute ne emis reaktivigi la armenan aferon".
Monaĥejo de Batalo de Sanktaj Apostoloj
Post semajnoj da rezisto kaj intertraktado, en kiuj armenaj pastroj kaj la estro de Muŝ kaj eksterlandaj konsuloj partoprenis, Andranik kaj liaj kunuloj forlasis la monaĥejon kaj fuĝis en grupetoj. Laŭ Leon Trockij, Andranik, vestita per la uniformo de turka oficiro, "ĉirkaŭiris la tutan gardistaron, parolante kun ili en bonega turka lingvo", kaj "samtempe montrante la eliron al siaj propraj viroj." Post trarompado de la sieĝo de la monaĥejo, Andranik akiris legendan statuson inter provincaj armenoj. Li iĝis tiel populara ke la viroj kiujn li gvidis nomis linper la antaŭnomo. Andranik intencis altiri la atenton de la eksterlandaj konsuloj en Muŝ pri la malfacilaĵoj de la armenaj kamparanoj kaj doni esperon al la subpremataj armenoj de la orientaj provincoj. Laŭ Trockij, la "politika pensado de Andranik formiĝis en kadro de karbonara agado kaj diplomatia intrigo."