cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7665 Putignano
7665 Putignano estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Pinkovce
Situo
Pinkovce situas sur ebenaĵo, laŭ landlimo, laŭ dekstra bordo de Uĵ (kontraŭe troviĝas Ukraino), laŭ traira flankovojo. Veľké Kapušany troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1343. En 1910 loĝis en Ungpinkóc 431 da homoj, (222 slovakoj, 206 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Ungpinkóc apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Komence de 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Pinkovce 210 da homoj, (207 slovakoj, 3 ĉeĥoj). Vilaĝservo estas biblioteko.
418 Alemannia
418 Alemannia estas meze granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Szabolcs (vilaĝo)
Szabolcs (sabolĉ) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Nyíregyháza.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ traira flankovojo. Nyíregyháza troviĝas 42 km-ojn for.
Historio
La komunumo naskiĝis dum la ŝtatfondiĝo post 1000. En 1092 tie okazis koncilio. La unua mencio devenis el la 13-a jarcento en formo Castrum (latine fortikaĵo), kiu estis la unua departementejo de la regiono. La unua departementestro estis Szabolcs. Post la mezepoko la turkoj, en 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon.
En Szabolcs migra poŝto servas.
Brunŝtono
Brunŝtono estas:
Funebra strigo
La Funebra strigo, Aegolius funereus, estas malgranda strigo, tio estas birdospecio, fakte nokta rabobirdo, kiu apartenas al genro Aegolius kun aliaj 3 specioj, parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. Ĝi estas konata kiel Boreala strigo en Nordameriko kaj kiel Tengmalma strigo en Eŭropo, laŭ la sveda naturalisto Peter Gustaf Tengmalm. La esperanta nomo reproduktas la latinan specifan.
Aspekto
La Funebra strigo estas 22–30 cm longa (mezaveraĝe 25 cm) kun enverguro de 50–62 cm kaj pezo de 126 ĝis 210 la inoj kaj de 90 al 120 g la maskloj; nur iomete pli granda ol la noktuo, sed kun pli granda kaj rondoforma kapo. Ĝi estas bruna supre, kun blanka makulpunktado en ŝultroj kaj pli densa kaj malgrande en krono. Sube ĝi estas pli blankeca kun bruna vertikala striado. La kapo estas granda, kun flavaj okuloj kaj blanka vizaĝa disko (de tre markitaj malhelaj supraj anguloj kaj malhelaj makuletoj el la okuloj al la grizeca beko), kaj "surpriza" mieno. La kruroj kaj fingroj estas kovritaj de blankaj plumoj. Ene de la bruna ĝenerala plumaro, kelkaj individuoj montras pli ruĝecajn nuancojn, aliaj pli grizecajn. La vosto estas mallonga kaj bruna, kun 4 aŭ 5 blankaj bendoj. La flugo estas forta, silenta kaj rekta. Junuloj estas multe pli brunaj kiel ĉokolado, sen apenaŭ blanko, eĉ en la vizaĝo, kie videblas nur blanka ikso inter la okuloj.
Neneca lingvo
La neneca lingvo estas la lingvo parolata de la nenecoj. Apartenas al la samojeda lingvaro kaj sia nombro de parolantoj estas de proksimume 30,000 personoj distribuitaj en vasta teritorio komprenita inter la Kola duoninsulo kaj la rivero Jeniseo, ĉe la rusa arkta marbordo.
Tradicie ĝi dividiĝas je du dialektoj: la "neneca de la tundro" kaj la "neneca de la arbaro"; tamen, pro la nekompreneblo inter ambaŭ, antaŭ nelonge pliiĝis la tendenco diferenci ĉi tiujn du variojn kiel du malsamajn lingvojn. De la du, estas la neneca de tundro kiu havas la plej grandan nombron da parolantoj.
Funebra strigo
Kutimoj
Tiu specio ne estas normale migranta, sed kelkajn aŭtunojn sufiĉa nombro de ili moviĝas suden. Ili estas raraj sude de sia reprodukta teritorio, kvankam tion kialas parte la problemoj detekti tiujn noktajn strigojn for de la reprodukta sezono kiam ili ne alvokas. Ili estas tre teritoriaj, ene de malgrandaj teritorioj; la maskloj ĉefe, kiuj kantas konstante ĝis kiam ili pariĝas. Plej komuna alvoko de maskloj estas serio de notoj "pup" inter paŭzoj. Per ripeto, rapido kaj akcelo la masklo allogas la inon; la ino respondas simile, sed pli mallaŭte kaj ofte iom diference. Estas ankaŭ alia alvoko por alproksimiĝo al nesto.
Neneca lingvo
Historio
La nenecoj alvenis al ilia aktuala teritorio dum la unua jarmilo de nia erao. Tiuj de la eŭropa parto estis en intima kontakto kun la komioj kaj, poste, kun la rusoj; dum tiuj de la siberia parto, kun la ĥantoj, mansoj, samojedoj kaj aliaj etnoj, kiuj certe lasis  lingvajn pruntojn al ĉi tiu lingvo. Iuj nenecoj translokiĝis al la duoninsulo de Kola dum la 19a jarcento, de kie ili estis elloĝigitaj kaŭze de la atomaj provoj en la sovetia erao.
Funebra strigo
Kutimoj
Tiu eta strigo manĝas ĉefe kamporatojn kaj aliajn mamulojn, sed ankaŭ birdojn kaj insektojn kaj aliajn senvertebrulojn. Ĝi estas tre noktaj, nur en Arkto estas ankaŭ taga. Ili gvatas kaŝite el arboj kaj falflugas super predoj en herbejoj aŭ malferma kamparo. Vintre ĝi aperas en la valoj kaj ebenaĵoj.
Neneca lingvo
Historio
Nuntempe, post la kolektivigo, la transloĝigo de multaj tribo j kaj la aktiva disvolviĝo de la petrola kaj gasa industrio en iliaj teritorioj  la tradiciaj moroj de la nenecoj estas minacataj. Tamen, la lingvo ankoraŭ ĝuas relativan bonan uzon, ĉefe inter la nenecoj kiuj vivas en la tundro.
Pantelegrafo
Ĝi estis uzata fare de Napoleono la 3-a kaj oni sendis pli ol 5000 bildojn en 1870.
Neneca lingvo
Geografia distribuo
La neneca estas parolata en vasta zono en la nordo de Rusio, kiu enhavas la teritorion de Nenecio kaj Jamalo-Nenecio, samkiel iujn zonojn de la Krasnojarska regiono, Komiio kaj la orientan parton de la Murmanska provinco en la duoninsulo de Kola.
Funebra strigo
Disvastiĝo
Tiu holarktisa birdo reproduktiĝas en densaj arbaroj de koniferoj tra norda Nordameriko (suda Kanado al suda Alasko) kaj Eŭrazio (Skandinavio, norda Rusio kaj suda Siberio al Saĥaleno kaj Kamĉatko en la Pacifiko), kaj en pli sudaj montaraj teritorioj kiel Alpoj, orientaj Pireneoj, Balkanoj en Eŭropo aŭ la Roka Montaro en Nordameriko.
Neneca lingvo
Fonologio
La neneca havas silaban strukturon KV(K); en aliaj vortoj, silabo povas enhavi komencan konsonanton, mezan vokalon kaj alternativan finan konsonanton. Ekzemploj estas: ya (“tero”), wada (“vorto”) kaj ŋarka (“granda”). Vokalo schwa aŭ mallonga, kelkfoje, povas aperi anstataŭ fina konsonanto. Teorie en ĉi tiu lingvo ne estas vortoj kiuj komencas per vokalo; praktike, ĉi tio kelkfoje okazas en la okcidentaj dialektoj, aparte pro la perdo de la ŋ komenca. Ekzemple, arka “granda” (en la okcidenta lingvo) por ŋarka (en la orienta lingvo kaj norma centrala lingvo).
Funebra strigo
Diversaĵoj
Oni nun kalkulas je 7000 kovparoj da strigoj en Mezeŭropo. En Pollando kaj Ĉeĥio, la funebra strigo aperas sur la Ruĝa Listo, eŭropo-dise la strigaron signas per "S" (secure).
Neneca lingvo
Fonologio
Malgraŭ tio, la silaba strukturo estas sufiĉe kohera en ĉiuj dialektoj: ne ekzistas diftongoj, nek konsonantaj grupoj finaj aŭ komencaj kaj ne ekzistas interaj grupoj de pli ol du konsonantoj.
Vokaloj
Kelkaj dialektoj anstataŭas la æ per e.
Funebra strigo
Diversaĵoj
Tiu tipo de strigo aperas en la filmo Out of Africa kiel la maskoto de Karen Blixen, kvankam ĝi ne estas indiĝena de Afriko kaj ne estis la specio de strigo, kiun la reala Karen Blixen havis.
Neneca lingvo
Konsonantoj
La marko 〈ʲ〉indikas palatalizacion aŭ movadon al la palatala artikulacio aŭ la sekundara palatala artikulacio.
Skribo
En la neneca lingvo oni skribas per la cirila alfabeto, kiu enkorpigas la literojn, ' y ".
Paŭlo de Tarso
Paŭlo de Tarso (greke: Παῦλος; mortinta inter 65 kaj 67 en Romo) estis en kristanismo la "apostolo de la paganoj", kiu disvastigis kristanismon ekster la judaro. La tempo de lia naskiĝo ne estas sciata. Pluraj branĉoj de kristanismo, ankaŭ katolikismo, kultas lin kiel sanktulon.
Sankta Paŭlo transformis kristanismon, tiam sekton de judismo fonditan de Jesuo Kristo, en mondan religion. Antaŭ Paŭlo, la nova kredo estis predikata ĉefe al judoj, sed Paŭlo, kun aliaj, disvastigis ĝin al Anatolio, Grekio, Ilirio, Italio kaj Hispanio. Li reinterpretis la kredon, farante ĝin aplikebla kaj pli akceptebla al ne-judoj. Li estas la precipa interpretisto de Jesuo: li kaj liaj sekvintoj verkis 56% de la Nova Testamento de la Biblio. (La Nova Testamento estas je 56 % paŭla, je 20 % johana, je 13 % matea, je 11 % petra kaj je malpli ol 1 % ali-origina).
Laŭ judismo kaj antaŭ-paŭla kristanismo (kiu estis nura sekto de judismo), oni devas obei la Leĝon de Moseo – la ŝabaton, cirkumcidon, koŝeron, ktp. Sed Paŭlo diras, ke Savo ne venas de la Leĝo, kiu estis nur lernejo por la judoj, sed per kredo je Kristo, kies morto sur la kruco estis ofero por niaj pekoj.
Papo Benedikto la 16-a proklamis la periodon de la 28-a de junio 2008 ĝis la 29-a de junio 2009 „jaro de Sankta Paŭlo".
Vivo
Paŭlo naskiĝis kiel Saŭlo je ĉirkaŭ 10 en Tarso, urbo en sudorienta Anatolio. Laŭ kredo, li origine estis judo, apartenanta al la farizea sekto; laŭ klerigado, greka; laŭ civitaneco, romia. Laŭ metio, li faris tendojn, sed en la Biblio ni renkontas lin kiel studenton de la rabeno Gamliel en Jerusalemo, fervore persekutante la novan kristanan sekton. Li persekutis la kristanojn ĝis la jaro 37. Laŭ la Agoj de la Apostoloj (Agoj 7, 58–60; Agoj 22, 20) li aktive partoprenis al la martirigo de Sankta Stefano.
Tiam, vojaĝante al Damasko, li vidis grandan lumon el la ĉielo kaj aŭdis la voĉon de Jesuo (sep jarojn post lia morto sur la kruco) kaj parolis kun li. La lumo blindigis lin provizore, sed malblindigis lin al kristanismo. Dum 45–58 li fervore predikis Kriston kaj disvastigis la novan kredon tra la nordorienta Mediteraneo, precipe ĉirkaŭ la Egea Maro.
Jen kiel Paŭlo klarigis kristanismon al la filozofoj kaj idolanoj de Ateno:
Kaj ili prenis lin, kaj kondukis lin al la Areopago, dirante: Ĉu ni povas scii, kio estas tiu nova instruo, priparolata de vi? Ĉar fremdaĵojn vi portas al niaj oreloj; ni do volas scii, kion signifas tiuj aferoj. (Ĉiuj Atenanoj kaj la tie loĝantaj fremduloj pasigadis la tempon ĉe nenio alia, krom diri aŭ aŭdi ion plej novan.)
Kaj Paŭlo staris meze de la Areopago, kaj diris: Atenanoj, mi rimarkas, ke vi estas ĉiurilate tro servemaj al diaĵoj. Ĉar preterpasante kaj rigardante viajn adorataĵojn, mi trovis ankaŭ altaron, sur kiu estis skribite: AL DIO NEKONATA. Kiun do vi nekonante adoras, Tiun mi predikas al vi. La Dio, kiu faris la mondon kaj ĉion, kio estas en ĝi, estante per Si mem Sinjoro de la ĉielo kaj la tero, ne loĝas en manfaritaj temploj; kaj ne estas servata de homaj manoj, kvazaŭ Li ion bezonus, ĉar Li mem donas al ĉiuj vivon kaj spiron kaj ĉion; kaj el unu origino Li faris ĉiujn naciojn de la homoj, por loĝi sur la tuta supraĵo de la tero, difininte ordigitajn epokojn kaj la limojn de iliaj loĝejoj; por ke ili serĉu Dion, se eble ili povus ĉirkaŭpalpi kaj trovi Lin, kvankam Li ne estas malproksime de ĉiu el ni; ĉar en Li ni vivas kaj moviĝas kaj ekzistas, kiel ankaŭ iuj viaj poetoj diris: Ĉar ni estas ankaŭ Lia idaro. Tial ni, estante idaro de Dio, devas ne opinii la Diecon simila al oro aŭ arĝento aŭ ŝtono, gravuraĵo de homa arto kaj imagado. Kaj la tempojn de nesciado preterrigardis Dio, sed nun Li proklamas al ĉiuj homoj, ke ili pentu; tial Li difinis tagon, en kiu Li juĝos la mondon en justeco per tiu viro, kiun Li elektis, doninte garantion pri tio al ĉiuj homoj per tio, ke Li relevis lin el la mortintoj.
<ul> - Agoj 17.19-31 </ul>
Verko
Dum la jaroj 48 ĝis 63 Paŭlo verkis epistolojn aŭ leterojn al la novaj eklezioj tra la Romia Imperio. La leteroj estas la plej fruaj skribitaj atestoj de kristanismo, eĉ pli fruaj ol la evangelioj, kiuj estis skribitaj dum la jaroj 70 ĝis 100. El liaj leteroj, ĉi tiuj aperas en la biblio: <ul> <li> Romanoj <li> 1 Korintanoj <li> 2 Korintanoj <li> Galatoj <li> Efesanoj <li> Filipianoj <li> Koloseanoj <li> 1 Tesalonikanoj <li> 2 Tesalonikanoj <li> 1 Timoteo <li> 2 Timoteo <li> Tito <li> Filemono <li> Hebreoj </ul>
Iuj el ĉi tiuj eble estis verkitaj ne de Paŭlo mem sed de liaj sekvintoj. La libroj Luko kaj Agoj estis verkitaj de Luko, kiu estis tia sekvinto.
La plej frua el liaj leteroj estas tiu al la Galatoj, verkita en 48, 18 jarojn post la morto de Jesuo. En 50 li verkis la du leterojn al la kristanaj tesalonikanoj, kaj en 57 la leterojn al romanoj kaj korintanoj.
Laŭ tradicio, Paŭlo ankaŭ verkis la leteron al la hebreoj, sed kvankam la penso estas paŭla, la greka lingvaĵo estas multe pli bonstila ol la aliaj leteroj. Tial ĝi probable estas la verko de sekvinto, ne de li mem. Laŭ Eŭsebio de Cezareo, Paŭlo verkis la leteron en la hebrea lingvo kaj poste ĝi estis tradukita en la grekan fare de Klemento de Romo.
26924 Johnharvey
26924 Johnharvey estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde ties Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Paŭlo de Tarso
Verko
La evangelio predikita de Paŭlo estis skribita de lia sekvinto Luko en la libro Luko.
26924 Johnharvey
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la suna fizikisto John Warren Harvey, kiu progresigis la konon pri sunaj magneta kampo kaj osciladoj. Oni ŝuldas al li la sukcesan plibonigon de la Vakua Teleskopo de Kitt Peak, la heliosismologian reton GONG kaj la instrumenton "SOLIS".
Paŭlo de Tarso
Verko
El liaj verkoj, la plej gravaj estas Romanoj kaj 1 Korintanoj, en kiuj li klarigas la naturon de kristana fido kaj vivo.
Paŭlo reinterpretis la ideon de Izraelo kiel frataro laŭ la spirito, ne laŭ la karno. El tio sekvis la ideo ke la koro de kristanismo ne konsistas de la Leĝo de Moseo, la fundamento de judismo, sed de la fido en Jesuo Kristo, Dio enkarniĝinta. La Leĝo ne estas la celo de religio, laŭ Paŭlo, sed ĝia lernejo, instruinta pri peko, pri tio, ke homo ne povas sin liberigi el peko sen la helpo de Dio. Tian helpon Paŭlo nomis graco.
Ĉi tiu ideo pri peko kaj graco apartigas kristanismon kaj el judismo kaj el greka filozofio.
Pro tio, la kristano ne ĉefe celas sekvi la Leĝon, ne eĉ celas agi morale; anstataŭ li fidas en Kristo kaj tio donas al li, per graco (se Dio elektas), la forton kaj volon ami Dion kaj, sekve, ami sian proksimulon kaj, per tia amo, agi morale. Bonagado ne estas la celo sed la rezulto de kristana fido: fido, tiam graco, tiam amo, tiam virto. Pensu pri Patrino Teresa de Kalkato.
Laŭ Paŭlo, la morala parto de la Leĝo – ne mortigu, ne ŝtelu, ne adultu, ktp – estas ankoraŭ deviga por ĉiu kristano, sed la cetera – leĝoj pri manĝo, cirkumcido, ktp – estas afero de persona elektado por "nacianoj" (= nejudoj). Same kiel Jesuo, Paŭlo resumis la Leĝon kiel amu Dion kaj amu vian proksimulon kiel vin mem.
Paŭlo predikis kaj disvastigis tian kredon furore tra la Romia Imperio, sed renkontis problemon en Jerusalemo. Tie la kristanismo de Jakobo, frato de Jesuo, plej gravis. Ĉi tiu kredo estas priskribata en Agoj kaj Jakobo en la Biblio. Ĉi tiu kristanismo estis esence sekto de judismo: ĝiaj sekvantoj praktikis la tutan Mosean Leĝon kaj vidis sin kiel bonajn judojn. Pro la diferenco inter Paŭlo kaj Jakobo, la eklezio emis al dispeciĝo. Tamen, Petro, post vizio el Dio, igis la du flankojn konsenti, ke la tuta Leĝo aplikiĝas nur al judoj, ne al la nacianoj. Fine, la paŭla kristanismo, pro la granda nombro de nacianoj, fariĝis la kristanismo de la Eklezio kaj, per tio, de la Biblio.
Dum la finaj jaroj (66–67) de sia vivo, Paŭlo laboris por disvastigi la fidon el Romo, kie fine la imperiestro Nerono senkapigis lin en 67 (kaj samjare krucumis sanktan Petron).
Heredo
La Kapelo de Sankta Paŭlo (en araba: كنيسة مار بولس, Kanīsat Mar Baŭlus) estas preĝejo en Damasko, Sirio, situa laŭlonge de la strato Tarafa bin al-Abd ĉe la iama Bab Kisan (Kisan Pordego).
Bibliografio
Rudolph, D. A. A Jew to the Jews: Jewish Contours of Pauline Flexibility in 1 Corinthians 9:19-23. Tubinga: J. C. B. Mohr-P. Siebeck, 2011. ISBN 978-3-16-149293-8
Szabolcs Szörényi
Szabolcs Szörényi [sabolĉ sorEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szörényi Szabolcs estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo (baso), kantisto, komponisto, tekstopoeto). Lia pli juna frato estas Levente Szörényi.
Biografio
Szabolcs Szörényi ekde 1954 lernis violonadon, sed iom poste li interesiĝis jam pli la basgitaroj. Dum la gimnaziaj jaroj kun lia frato li jam amatore gitaradis duope, iom poete aliaj muzikistoj aliĝis al ili. Szabolcs studis nur unu jaron en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Inter 1964 kaj 1973 li apartenis al Illés (rokgrupo) (tiutempe unu el la plej signifa ŝlagrorkestro), poste al Fonográf. Depost 1984 li muzikadas nur escepte. Li ricevis premion en 2012, sed kune kun anoj de Illés (rokgrupo) premion Kossuth en 2000. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2 filinojn.
Barŝamino
Barŝamino (armene Բարշամին Barŝamin) estas antikva dio de la vetero aŭ de la ĉielo de la antaŭ-kristanaj armenoj. Eble ĝi povus esti derivaĵo de la ŝemida dio Baal Ŝamin.
Prè-Saint-Didier
Prè-Saint-Didier estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Courmayeur, La Thuile kaj Morgex.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Trajno, busoj
Ĝis la jaro 2015, ekzistis trajnoj de Prè-Saint-Didier al Aosta. De tiam, ilin anstataŭas busoj. Ekzistas ankaŭ busoj al La Thuile kaj Courmayeur.
Darois
Darois estas franca komunumo, kiu situas en Francio, regiono Burgonjo-Franĉkonteo, departemento Côte-d'Or.
Elizabeth Garrett Anderson
D-ro Elizabeth GARRETT ANDERSON (naskiĝis la en Whitechapel, Londono, mortis la ) estis angla kuracisto kaj feministo. Ŝi estis la unua virino en Britio kiu gajnis medicinan kvalifikon, kunfondis la London School of Medicine for Women (Londona Medicina Instruejo por Virinoj), kaj fariĝis la unua elektita urbestrino en Britio.
Frua vivo kaj familio
Elizabeth Garrett naskiĝis en 1836 ĉe Commercial Road, en Whitechapel, Londono, la dua el naŭ infanoj de Newson Garrett (1812-1893) kaj lia edzino Louisa Garrett (naskonomo Louisa Dunnell, 1813-1903). La patro posedis stokejon en Aldeburgh, Suffolk. Elizabeth havis tri fratinojn: Louisa, Millicent kaj Agnes.
En 1854 Garrett renkontis Emily Davies kaj aliajn londonajn feministojn kaj komencis mem fariĝi feministo. Ŝi ricevis kaj malakceptis edz-proponon de Henry Fawcett: li poste edziĝis kun ŝia pli juna fratino, Millicent Garrett, kiu fariĝis grava virinbalotrajtisto.
Ŝi edziniĝis kun James George Skelton Anderson en 1871 kaj naskis tri infanojn, Louisa, Margaret kaj Alan. Louisa Garrett Anderson mem fariĝis notinda kuracisto kaj feministo.
Studado kaj kvalifikoj
En ĉirkaŭ 1860 Garrett decidis studi medicinon. Tiam virinoj ne rajtis studi tion kaj ŝi malfacile persvadis la Royal London Hospital (Reĝan Malsanulejon de Londono) kaj la Universitaton St. Andrews instrui ŝin. Poste, ekzamenantaj organizaĵoj rifuzis ekzameni ŝin. Finfine, la Worshipful Society of Apothecaries of London (Honorinda socio de farmaciistoj de Londono) akceptis ŝin, kaj ŝi gajnis kuracistan licencion en 1865. Ŝi estis la dua licenciita virino en Britio (post Elizabeth Blackwell) kaj la unua kiu gajnis sian medicinan kvalifikon en Britio.
Garrett ankaŭ gajnis, en 1870, medicinan kvalifikon de la Universitato de Parizo - la dua tia virino post Frances Hoggan. En 1873, ŝi fariĝis la unua virina membro de la British Medical Association (Brita socio de medicino aŭ BMA). Poste, la BMA decidis ne plu akcepti virinajn membrojn, kaj Garrett Anderson estis la sola ina membro dum 19 jaroj.
Kariero
En 1866 Garrett estis enoficigita kiel direktoro ĉe St Mary's Dispensary (Dispensario St Mary) en Londono, fondita por ke malriĉaj virinoj povu ricevi kuracadon de kvalifikitaj virinaj kuracistoj. La dispensario baldaŭ fariĝis la New Hospital for Women (Nova Malsanulejo por Virinoj), kaj D-ro Garrett laboris tie dum pli ol dudek jaroj.
En 1870, oni kreis la School Board for London (Londona estraro de lernejoj aŭ SBL), kiu konstruis lernejojn kaj devigis infanojn ilin ĉeesti. Nekutime, oni permesis al virinoj kandidati kaj baloti same kiel viroj. Garrett kandidatis kaj estis elektita. Tamen, ŝi ne longe povis plenumi ĉi tiun respondecon, pro manko de tempo.
Ekde 1874, Garrett Anderson laboris kun aliaj virinaj kuracistoj por fondi la London School of Medicine for Women (Londona Medicina Instruejo por Virinoj). La kunfondantoj estis Sophie Jex-Blake, Elizabeth Blackwell kaj Emily Blackwell, helpata de Thomas Henry Huxley. Garrett estis ĉefprofesoro de la instruejo de 1883 al 1903.
Tiam, ŝi emeritiĝis kaj venis loĝi en Aldeburgh, Suffolk. La 9-a novembro 1908, Garrett Anderson estis elektita kiel urbestro de Aldeburgh. Ŝi estis la unua virina urbestro en Anglio.
Ŝi mortis en 1917 kaj estis entombigita en Aldeburgh. Post ŝia morto, la New Hospital for Women renomiĝis kiel Elizabeth Garrett Anderson Hospital.
Feminismo
Garrett Anderson estis feministo ekde ŝia renkonto kun Emily Davies en 1854. Ŝi batalis fariĝi kuracistino ne nur pro pasio al kuracarto, sed ankaŭ pro pasio al pozicio de virinoj. Ŝi estis multe inspirita de la feministo Elizabeth Blackwell, kiu estis fariĝinta la unua usona kuracisto. Kvankam konvinkita feministo kaj virinbalotrajtisto, Garrett Anderson estis ĉiam gardema, dum ŝian fruan karieron, ke neniu politika aktivismo interrompu ŝian laboron kiel kuracisto. Ŝi neniam volis doni al ŝiaj malestimantoj kialon por malhelpi ŝin. Ŝi poste fariĝis pli aktivema feministo, ĉar ŝi ne plu bezonis tiel singardi.
En 1908, ŝi aliĝis la Women's Social and Political Union (Socia kaj politika unio de virinoj, aŭ WSPU) kaj mallonge fariĝis sufrageto. Tamen, ŝi forlasis la WSPU en 1911 kaŭze de la krimbruligado de iuj membroj.
Westhofen
Westhofen havas diversajn signifojn:
Traktato de Nerĉinsko
La Traktato de Nerĉinsko, subskribita la 27an de aŭgusto 1689, estis la unua traktato subskribita de Ĉinio kun eŭropa potenco, tiuokaze kun la Rusa Imperio. La traktato limigis oficiale la landlimojn inter Ĉinio kaj Rusio kaj finigis serion de konfliktoj inter la ĉinaj trupoj kantonmentigitaj en Manĉurio kaj diversaj kolonioj rusaj kiel Albazino kaj Nerĉinsko, loĝataj plejparte de rusaj kozakoj kaj tungusoj.
Pere de tiu traktato, Rusio rezignis ajnan postulon pri la regiono de la regiono de la rivero Amuro, kiu ĝis tiam estis ĝia elirejo al la Oĥotska Maro, kaj rekonis la limojn de sia imperio en la montaro Stanovoj kaj la rivero Arguno. Sekve, Albazin, kiu restis en ĉina teritorio, estis detruita kaj forlasita. Petro la Granda akiris kompense daŭran pacon kun la imperiestro Kangksi kaj ties posteuloj, krom privilegiajn komercajn rilatojn kun la Imperio Qing.
Rusoj kaj ĉinoj renkontiĝis en Nerĉinsko kaj fanfaronis pri la disvolvigo de siaj respektivaj imperioj kaj de siaj riĉoj, por impresigi sian rivalon. Tamen, kiam komenciĝis la negocado venis la lingva problemo: nek la rusoj parolis la ĉinan, nek la ĉinoj parolis la rusan.
Por solvi tiun problemon, la ĉinaj ambasadoroj alvokis du jezuitajn misiistojn nome Tomás Pereira kaj Jean-François Gerbillon, respektive el Portugalio kaj Francio. Ambaŭ jezuitoj estis misiistoj en Pekino, kaj la ĉinaj ambasadoroj supozis, ke tiuj okcidentanoj povus esti utilaj por la negocado kun la rusoj. Pereira kaj Gerbillon prave peris kaj helpis la interkonsenton por faciligi la subskribon de la traktato. Sed ankaŭ ili ne parolis la rusan; feliĉe kun la rusaj diplomatoj veturis germano kiu parolis kaj la rusan kaj latinon, dum la jezuitoj parolis kaj la latinan kaj ĉinan, kaj tiele eblis la interkomprenon kaj la negocadon. Rezulte el tio, la Traktato de Nerĉinsko estis verkita en manĉura, rusa kaj latino.
Wetter
Wetter havas diversajn signifojn:
Wettringen
Wettringen havas diversajn signifojn:
Granda sunombrelfungo
La granda sunombrelfungo aŭ lepioto (Macrolepiota procera, sinonimo: Lepiota procera) estas manĝebla fungo kun longa stipo kaj granda ĉapelo kaj iom similas al sunombrelo tial la nomo. Ĝi estas multaperanta specio kiu kreskas sur malsekaj herboareoj. Tiu fungo ofte troviĝas en grupoj aŭ sola kaj ofte ankaŭ aperas en sorĉistinaj ringoj. La fungo estas multe disvastiĝinta en landoj kun modera klimato.
Ecoj
La alto kaj larĝo de la ĉapelo povas esti eĉ 40 cm. Por fungo tio estas tre granda kaj tial eksterordinara. La pedunklo estas relative maldika kaj kiam ĝi atingis la maksimuman alton, la kresko de la ĉapelo komenciĝas. La ĉapelo havas karakterizan strukturon kiu iomete similas al serpentohaŭto.
Aplikoj
La sunombrelfungo estas iom populara fungo en Eŭropo kaj estas tie multuzata en kuirarto. La ĉapelo estas preparata kiel speco de eskalopo. La stipo ofte estas ledeca kaj ne uzebla, escepte kiam oni faras pulvoron el ĝi.
Tiu ĉi fungo estas pro sia grandeco preskaŭ ne konfuzebla kun aliaj fungoj. Malgraŭ tio oni tamen estu singarda.
Dollfus
Pluraj homoj havas la familinomon Dollfus, inter kiuj:
Astronomio
La asteroido 2451 Dollfus estis nomita en honoro de Audouin Dollfus.
Sándor Győriványi
Sándor Győriványi [ŝAndor djOrivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győriványi Sándor estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, instruisto, laboristo, profesoro.
Sándor Győriványi  naskiĝis la  1927 en Budapeŝto. Li mortis la 2007 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Győriványi komencis politikadi jam en 1945, li aliĝis al la Etbienula Partio. Samtempe li lernis en metilernejo kaj li ankaŭ abiturientis. Li frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, sed li estis forigita en 1949 kiel "malamiko de la popolo". Li estis faklaboristo ĝis 1958, dume li edziĝis en 1952, baldaŭ li havis filon. En 1958 li sukcese finis la universitaton, poste ĝis 1964 li instruis en metilernejo, sed ekde 1962 li instruis ankaŭ en Universitato Marx Károly. Inter 1970 kaj 1987 li estis lernejestro, poste li pensiuliĝis. Li aliĝis al la Etbienula Partio en 1988. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1994, krome en 1990 li estis ministro pri laboro en Kabineto Antall. Li ricevis premion en 1986. Li verkis 42 librojn kaj ankaŭ artikolojn.
Vernier
Vernier estas urbo kaj komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. Ĝi havis 32585 loĝantojn je la 31-a de januaro 2009 kaj estas post Ĝenevo la dua plej granda urbo en la kantono.
Geografio
Vernier estas antaŭurbo de Ĝenevo. Ĝi situas ĉe la norda bordo de la rivero Rodano. En la urboparto Lignon situas la du plej altaj konstruaĵoj de la kantono kaj kun longeco de 1060 metroj la plej longa loĝejkonstruaĵo de Eŭropo, kiu iam konstruita por 10000 homoj hodiaŭ loĝigas 5500 personojn.
Najbaraj komunumoj
La urbo Vernier limas en nordo al Meyrin kaj Le Grand-Saconnex, en oriento al Ĝenevo kaj Lancy, en sudo al Onex kaj Bernex, kaj en okciento al Satigny.
Trafiko
Tra Vernier pasas la trajnlinio de Ĝenevo al Lyon kaj la aŭtoŝoseo A1 al Francio unuflanke kaj al orienta Svislando (Laŭzano, Berno, Zuriko, Sankt-Galo aliflanke). Vernier estas servata de diversaj linioj de la loka busreto de Ĝenevo.
Historio
La nomo Vernier devenas de la kelta vorto Verne (en Esperanto alno, abro, kiu kreskas en malsekaj lokoj). La vilaĝo, kiu situis sur la romia strato de Ĝenevo al Liono estis supozeble fondita de romiaj legianoj, kiuj venkis la helvetojn, kiam tiuj provis enmigri al Francio.
Vernier estis parto de la lando de Gex kaj estis sinsekve okupita de burgonjanoj, francoj, saracenoj kaj ĝermanoj. Granda batalo okazis en Vernier en la jaro 1027.
La paraĥo de Vernier en mezepoko apartenis al la benediktana Abatejo St-Jean kaj post al la ĵurasa Abatejo St-Claude. Ekzistas dokumentoj, kiuj pruvas la konstruon de la preĝejo en la jaro 1477 sur la aktuala loko de la malnova tombejo de Vernier.
Vaulx-en-Velin
Vaulx-en-Velin [] estas franca komunumo en la metropolo Liono, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi havis 42,726 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Vaulx-en-Velin estas ĉirkaŭurbo de Liono: ĝi situas nordoriente de ĝia centro.
Kastelo de Amboise
La Kastelo de Amboise superstaras Luaron en Amboise en la departemento Indre-et-Loire. Ĝi apartenas al la kasteloj de la Valo de Luaro. Antaŭ ol esti kunligita al la krono en 1434, la kastelo apartenis, de pli ol 4 jarcentoj, al la potenca familio de Amboise. Dum la Renesanco, ĝi utilis kiel loĝloko al pluraj reĝoj de Francio. Ĝi estis plejparte detruita post la Revolucio. La kastelo de Amboise estas klasita historia monumento en la listo de 1840.
Historio
Li tamen invitis Leonardon da Vinci restadi en Amboise en la Clos Lucé situanta apud la kastelo. Subteraĵo ebliganta ligon inter la du lokoj estas borita. La fama pentristo mortis en 1519 en Amboise kaj estas entombigita unue en la kanonika preĝejo Sankta-Florentino, kaj due en la kapelo Sankta-Huberto.
Henriko la Dua, lia filo, daŭrigos la plivastigon de la konstruaĵo, ordonante la konstruadon de novaj konstruaĵoj sur la orienta parto. En 1560, dum la mallonga regno de Francisko la Dua, okazis en la kastelo la komploto de Amboise, post kiu venos la religiaj militoj.
Bieno de la duko de Choiseul en la 18a jarcento, tiu ĉi forlasas ĝin ĉirkaŭ 1760 por ekloĝi en Chanteloup kelkajn kilometrojn for sude de Amboise. La kastelon ekposedas poste la duko de Penthièvre, antaŭ ol la konfisko far la nacio en 1792, meze de la franca revolucio.
Ludoviko-Filipo la Unua heredis la kastelon pere de sia patrino. Li apartigis la malnovajn remparojn per la detruigo de la apudaj domoj kaj redekoris la alon Ludoviko la Dekdua. Gi estas denove konfiskita dum la revolucio de 1848.
En 1848, sekve de kapitulacitraktato ne respektita de la francaj aŭtoritatoj, la emiro Abd El Kader, kaj cento da kunuloj estas enkarcerigitaj tie, antaŭ ol esti liberigataj de Napoleono la Tria en 1852.
En 1873 la familio de Orleano denove ekposedas la kastelon kaj transformas ĝin en loĝdomo por gemaljunuloj. Ekde la komenciĝo de la 20a jarcento s-ro Ruprich-Robert kaj ties filo ekrestaŭrigas la konstruaĵon. Hodiaŭ la kastelo estas administrata de la fondaĵo Sankta Luidoviko.
Reĝa loĝdomo
La loĝdomo staras fronte al la Luaro kaj troviĝas sur la kulmino de la kastela monteto. Unua ekzemplo de la itala inspiro borde de la Luaro, ĝi montras la progresan transpason inter la gotika kaj renesanca arkitekturo.
Kapelo Sankta-Huberto
La kapelo Sankta-Huberto estas konstruita kaj skulptita inter 1491 kaj 1496 de flandraj artistoj laŭ la perfekta gotika flamstila gusto el ŝtono kaj kreto de Tureno (kalka ŝtono) laŭ la ordono de Karlo la Oka, antaŭ ol tiu ĉi malkovras la italan arkitekturon. Poste la kapelo estas uzita de Ana de Bretonio kiel oratorio antaŭ ol iĝi la supozata lasta loĝejo de la korpo de Leonardo da Vinci mortinta en Amboise en 1519.
Balsa (Hungario)
Balsa (balŝa) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Ibrány-Nagyhalász.
Kastelo de Amboise
Kapelo Sankta-Huberto
La lintelo de la enirpordo bildigas la ĉasadon de Sankta-Huberto. La iom freŝdataj vitraloj priskribas epizodojn de la vivo de Sankta Ludoviko, kaj la timpano datiĝanta de la 19a jarcento montras Karolon la Okan kaj Anan de Bretonio.
Balsa (Hungario)
Situo
Balsa situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso kun pramo, laŭ traira flankovojo, fine de etfervojo el Nyíregyháza. Tokaj troviĝas 15 km-ojn for.
Kastelo de Amboise
Turo de la Minimes kaj turo Heurtault
La turo de la Minimes kaj la turo Heurtault, ambaŭ masivegaj, ebligis al karosoj kaj jungaĵoj suprenveturi sur la terason ĉar oni alveturas al la supro per malkrutaj deklivoj. La turoj situas respektive sur la norda kaj okcidenta fasadoj de la kastelo. Ili havas renesancan arkitekturon.
Akordiganto
La akordiganto estas privatulo aŭ nomumita de juĝisto (altoficisto aŭ profesia juĝisto) en juĝa proceduro. Kaze de nomumo fare de juĝisto, oni parolas pri ''delegita akordigo" aŭ "laŭ komisio".
Balsa (Hungario)
Historio
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. En 1643 la vilaĝo ricevis privilegiojn kaj iĝis hajduka urbo, baldaŭe en 1708 laŭ pli novaj privilegioj de Francisko Rákóczi la 2-a iĝis kampurbo. En 1836 incendio okazis. En vintro de 1848 la hungara armeo sukcese tenis la fronton kontraŭ la aŭstroj. En 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon. En 1931 ponto konstruiĝis por veturiloj kaj por etfervojo. Tiu lasta kunligis la nordajn montojn kun centro de la ebenaĵo. La ponto detruiĝis en 1944 neniam rekonstruata.
Akordiganto
Justica akordiganto
La juĝa akordigo estas senpaga proceduro sen formalaĵo.
Balsa (Hungario)
Historio
Vilaĝservo estas infanĝardeno.
Akordiganto
Justica akordiganto
Akordiganto estas memvolulo, kiu klopodas progresigi, ekster kodita proceduro, praktikon de komuna akordiĝo pri lokaj malkonsentetoj inter personoj aŭ inter personoj kaj entreprenoj, kiaj : kontestoj inter luprenanto kaj ludonanto, inter najbaroj, de konsumantoj, inter vendinto kaj kliento, kontestoj de fakturo.
Ilino
Ilino ( Илино) estas vilaĝo en sud-orienta Nord-Makedonio, situanta en la municipo Resen je 1 124 m alte. En 2002, ĝi ne havis permanentajn loĝantojn.
Kastelo de Amboise
Gardistara salono
La gardistara salono kun ogivkruciĝaj volboj ebligis kontroli la alirejon al la etaĝo okupata de la reĝo. La salono estas meblita per gotikaj kofro, benko kaj telerŝrankoj el masiva kverko en la stilo de la 15a kaj 16a jarcentoj.
Gardistara promenejo
Tiu malfermita galerio ebligis prigardi la luaron kaj la ĉirkaŭajojn de Amboise. Tie estas eksponataj kopioj de desegnoj fare de Jacques Androuet du Cerceau ilustrantaj la gravecon de la kastelo en 16a jarcento.
Salono de la nobela gardistaro
La gardistaro proksima al la suvereno ĉefe konsistis de nobeloj. La salono de la nobela gardistaro kontrolis la alirejon al la ŝtuparo kondukanta al la supera etaĝo. La ĉambro disvolviĝas ĉirkaŭ centra piliero aŭ « gotika palmo » subtenanta la tuton. Oni observas en la 19a jarcento faritajn kopiojn de kirasoj de la 16a jarcento : batalkiraso kaj paradkiraso pli malpeza. Oni rimarkas ankaŭ maristan kofron de la 17a jarcento.
Salono de la tamburinistoj
Tiu salono respondas la lokon, kie oni riĉe vestas la reĝon. Ĝia nomo rilatas kunla multaj festoj kaj baloj okazigitaj en la kastelo dum la reĝado de la Valois. La planko konsistas el kaheloj el kuirita tero ornamitaj per liliaj floroj inspiritaj de la 15a jarcento. La meblaro konsistas el Renesanca tablo, el gotika katedro ornamita per la blazono de la kardinalo Georges el Amboise, kaj kofro datiĝanta de la reĝado de Karolo la Oka. Sur la muroj, tapiŝo de Flandrioj de la 16a jarcento bildigas la omaĝon de la familio de Darius al Aleksandro la Granda …
Salono de la konsilio
En tiu vasta ĉambro (la plej granda en la kastelo) kunvenigis la reĝo sian konsilantaron, vera poluso de la regâ potenco. La ĉambro havas du kamenojn : la unua, ekipita per trapezoida kamenkapuĉo, estas ankoraŭ influita de la gotika tradicio dum la dua (ĉe la alia ekstremo de la ĉambro) ilustras la renesancan stilon. L a blazono de Ana de Bretonio (lilifloroj kaj ermenaj punktornamaĵoj), dekoracias multajn elementojn de la ĉambro : kamenkapuĉo de la unua kameno, centraj pilieroj, vitraloj de la fenestroj al la Luaro. La emblemo de Karlo la Oka ( spado flamstila aŭ palmforma) ankaŭ ornamas la kamenkapuĉon de la unua kameno. Sur la plafono estas enskribitaj monogramoj de Karlo la Oka (interplektornamo de C) kaj de Ana de Bretonio (litero A).
Sur la flankoj, on observas seĝegojn dorsapogitajn al la muroj, benkojn kun dorsapogiloj ornamitaj per tukfaldoj el gotika stilo. Sur la muroj estas eksponitaj portretoj de reĝoj Burbono : Henriko la Kvara ( laŭ Franz Pourbus), kaj Ludoviko la Dektria (laŭ Philippe de Champaigne).
Salono de la vinverŝisto
Tiu salono montras multajn ŝanĝojn kunportitajn de la renesanca gusto, interalie en la artoj de tablo. La salono estas samtempe meblita laŭ gotika stilo : telerbreto (ankaŭ nomata kredenco aŭ telermeblo), kofro, du seĝegoj ; kaj laŭ renesanca stilo : seĝego, tabloj laŭ la itala maniero ekipitaj per kromtabuloj, juglanda kofrego skulptita kaj antaŭe origita. La muroj estas ornamitaj per tapetoj el Aubusson el la 17a jarcento laŭ ŝablonoj de Le Brun.
La embrazuro de la fenestro ornamita per bastonoj de pilgrimantoj, saketoj plenaj je moneroj, kaj dusako, rememorigas, ke Amboise estis haltejo de la pilgrimantoj, kiuj paŝadis al Sankta Marteno el Tours antaŭ ol plu iri ĝis Santiago de Compostela.
Dormoĉambro de Henriko la Dua
La dormoĉambro de Henriko la Dua posedas ornamitan liton laŭ la stilo de Henriko la Dua kun grandaj mezuroj (2,18m x 1,82m). Ankaŭ notindas juvelkofro ekipita per duobla fundo, kaj pordkurtenoj kaj tapetoj de Bruselo kaj Tournai el la fino de la 16a jarcento kaj el la 17a jarcento.
Antaŭĉambro kun ŝnurformaj skulptaĵoj
Temas pri la eksa antaŭĉambro de la renesancaj apartamentoj ( La enirejo hodiaŭ malaperis). La kamenkapuĉo estas ornamita per interplektaĵoj de ŝnuroj (simbolo de la franciska ordeno), kaj per ĉirkaŭkolo de la ordeno de sankta Mikelo, cîrkaŭ la blazono de Ana de Bretonio. Koncerne la lignan panelon super la kameno, ĝi estas ornamita per la salamandro, emblemo de Francisko la Unua.
Holguín
Holguín estas grava urbo en la nordoriento de Kubo kun pli ol 200,000 loĝantoj. Ĉi tie troviĝas la plej grava kaj granda bierfabriko de la kariba insulo.
Kastelo de Amboise
Laborcâmbro Ludoviko-Filipo
En tiu ĉambro estas restarigita laborĉambro sub Ludoviko-Filipo. Tie eblas admiri portreton de la dukino de Orleano, patrino de Ludoviko-Filipo, kaj, sur komodo, reduktitan modelon de la « Belle Poule », ŝipo estrita de la princo de Joinville, filo de Ludoviko-Filipo, dum la reveno al Francio de la cindroj de Napoleono la Unua.
Dormoĉambro Ludoviko-Filipo
Tiu ĉambro estas meblita laŭ la stilo de la « unua imperio » :boatforma lito laŭ la stilo « Récamier », skribtablo, tableto kun unu nura kvarkolona piedo, komodo el ligno plakita per mahagono ; kaj laŭ la stilo Ludoviko-Filipo : septirkesta mebleto el mahagono, seĝo kun aĵuraj interkrucaĵoj.
Holguín
Holguín estas tre konata de la kubanoj kiel "la urbo de la parkoj" pro ilia abundeco en la urbo mem.
Kastelo de Amboise
Dormoĉambro Ludoviko-Filipo
Ĉe la muroj oni rimarkas Portreton de Sinjorino Adelaïde, pentrita de Court, kaj Portreton de gedukoj de Orleano, laŭ Franz-Xaver Winterhalter.
Muzika Salono
La meblaro de tiu vasta muzika salono precipe konsistas el horizontala piano Erard el palisandra plakaĵo el Rio el la 19a jarcento, el skribtablo kaj konzolo laŭ la Restaŭrada stilo, kaj dorsapogila seĝo kun stangeto el mahagono stampita de Jakobo. Sur la muroj estas montrataj Portreto de Ludoviko-Filipo la Unua bildigita kun la insignoj de la monarkio kaj la konstitucia ĉarto de 1830, Portreto de la reĝino Marie-Amélie, kun du el ties filoj, la duko de Aumale kaj la duko de Montpensier, kaj Portreto de Ludoviko-Filipo-Jozefo, tiel nomata Filipo-Egaleco. Ankaŭ notindas Portreto de Abd El Kader, sur stablo.
Akordiganto
Justica akordiganto
Okaze, la justica akordiganto redaktas konstaton pri interkonsento, kiun li deponas al la instanca tribunalo. Ĉiu partio ricevas ekzempleron de tiu konstato.
Wilchingen
Pri la komunumo
Wilchingen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 1689 loĝantojn je la 30-a de junio 2008.
Geografio
Wilingen situas en la oriento de Kantono Ŝafhaŭzo en la regiono Klettgau ĉe la landlimo kun Germanio. La komunumo konistas el Wilchingen mem kaj el la iama memstara komunumo Osterfingen, kiu en la jaro 2005 estis kunigita kun Wilchingen. En sudo de la komunumo situas la montoĉeno Randen, kies plej videbla kulmino estas la monto Rossberg sude de Osterfingen. La regiono estas konata pro siaj vastaj vitejoj, kiuj karakterizas la vilaĝojn Osterfingen kaj Wilchingen.
Najbaraj komunumoj
Wilchingen limas en sudoriento al Jestetten (Baden-Virtembergo, Germanio), en sudo al Dettighofen (Baden-Virtembergo, Germanio), en sudokcidento al Klettgau (Baden-Virtembergo, Germanio), en okcidento al Trasadingen, en nordoriento en unu punkto al Eggingen, en nordo al Hallau kaj en nordokcidento al Neunkirch.
Trafiko
Wilchingen atingeblas per aŭtobuso ek de la najbaraj germanaj komunumoj Jestetten kaj Klettgau kaj de Trasadingen. Kune kun la najbara komunumo Hallau Wilchingen disponas ankaŭ pri stacidomo ĉe la fervojlinio Hochrheinbahn de Deutsche Bahn de Ŝafhaŭzo al Bazelo.
Historio
La unua certigita dokumenta mencio de Wilchingen datiĝas de la 11-a de julio 1049 kiam la imperiestro Henriko la 3-a konfirmis la posedrajtojn de la Monaĥejo Rejnaŭo. Dokumento, kiu portas la daton de la 20-a de marto 870 evidentiĝis falsa. En la jaroj 1371 kaj 1373 la voktrajtoj pri Wilchingen transiris al la Hospitalo ĉe la Sankta Spirito Heiligen en Ŝafhaŭzo. En la jaro 1656 Ŝafhaŭzo akiris de la Grafoj de Klettgau ankaŭ la superan jurisdikcion kaj per tio la definitivan suverenecon pri Wilchingen.
Pál Horti
Pál Horti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Horti Pál estis hungara pentristo, industriartisto, internofasonisto, instruisto, framasono. Pál Horti naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Bombajo (Hindio).
Biografio
Pál Horti frekventis belartan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1886, fine li plulernis en arta akademio en Munkeno, iomete ankaŭ en Parizo kaj Londono. En 1888 li debutis en ekspozicio kiel pejzaĝpentristo. Post 2 jaroj li ekinstruis en belarta lernejo en Budapeŝto, samtempe li interesiĝis pri ĉiuspecaj industriartaj objektoj (mebloj, ceramikoj, emajloj, tapiŝoj). Li iĝis pioniro de la hungara secesia industriarto, li ofte partoprenis en mondekspozicioj. En 1903 li aliĝis al loĝio Erzsébet. Li serĉis motivojn en Usono, Meksiko, Ĉinio, Japanio, sed li mortis pro flava febro en Hindio. Li estis entombigita en Budapeŝto. Li ricevis plurajn hungarajn kaj eksterlandajn premiojn. Li havis edzinon.
Guillaume Caillet
Guillaume Caillet estis gvidanto de kamparana ribelo nomata Jacquerie en 1358 en Francio. La ribelo estis tiel nomata laǔ la moknomo Jacques Bonhomme de sia gvidanto [atribuita de la nobelaro kaj retrovita en la Kronikoj de Jean Froissart] (" Jacqu es" estis moknomo por la kamparanoj kiuj ĝenerale surhavis simplan mallongan ĵak on).
La ribelon kaŭzis - kiel kutime - la altaj impostoj kaj ĝenerala perturbo pro franca malvenko en la batalo de Poitiers. La ribelon subpremis la francaj nobeloj, gvidataj de reĝo Karlo la 2-a de Navaro. Caillet estis invitita al militpaŭza interparolado, la 10-an de junio, sed oni kaptis kaj torturis lin, ekzemple per kronado de blankarda (inkandeska) krono, ĝis morto.
Jesús Paluzie i Borrell
Jesús Paluzie i Borrell (naskiĝis en 1903 en Barcelono, mortis ) estis kataluna apotekisto, ĥemiisto kaj tradukisto. Li estas ankaŭ konata kiel la iniciatinto de georgismo kaj esperanto en Barcelono.
Li estis frato de la astronomo Antoni Paluzie i Borrell (Barcelono, 1899-1984) kaj de la pentristino kaj verkistino de libroj por infanoj Mercedes Paluzie i Borrell (sub la pseŭdonomo Florencia de Arquer). Li ankaŭ estis la pra-nepo de la paleografo, pedagogo kaj antikvaĵisto Esteve Paluzie i Cantalozella, nepo de la eldonisto de edukaj kaj porinfanaj libroj Faustino Paluzie (1833-1901) kaj filo de la inĝeniero, esperantisto, verkisto kaj ŝakisto Josep Paluzie i Lucena (1860-1938).
Georgismo estas tipo de ekonomio, kiu asertas ke ni rajtas la frukton de nia laboro, sed ke ni ne devas profiti el tio, kion ni ne kreis; alivorte, dum la produktoj kreitaj de homoj estas ilia propraĵo, tio, kion kreis naturo, apartenas al ĉiuj. Ĝia iniciatinto estis la usonano Henry George (1839-1897) kaj interalie ĝi estas asociita al la ideo de unuopa imposto bazita sur la valoro de tero. Inter la sekvantoj de georgismo elstaras Lizzie Magie, kiu inventis la ludon Monopoly en la jaro 1903 por pruvi, ke monopoloj - precipe tiu de la tero - estis malutilaj al la socio kaj ankaŭ por repacigi la liberalajn teoriojn kun utopia socialismo. Jesús Paluzie tradukis parton de la verko de Henry George, inkluzive de Progress and Poverty.
Kvarteto (libro)
Kvarteto estas libro, verkita de tri rusaj poetoj kaj unu baŝkira. Ĉiuj kvar aŭtoroj (Viktor Ĉaldajev, Gafur Gazizi, Alen Kris, Nikolaj Lozgaĉev) estas mezaĝaj viroj kaj esperantistiĝis inter 1965 kaj 1981. La kvar aŭtoroj, laŭ esprimo de William Auld, "... nek kompareblas nek komparindas", tial necesas trakti ĉiun unuope.
Kogenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nordsternpark
Nordsternpark estas parko sur la tereno de la iama Minejo Nordstern en Gelsenkirchen.
Nauro en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1996 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en jam ses someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis nauraj partoprenantoj.
Nordsternpark
Post malfunkciigo de Minejo Nordstern en 1993 oni fundamente sanigis ties terenon kaj ŝanĝis ĝin en parkon. En 1997 en la parko okazis la Federacia Ĝardenekspozicio. Nordsternpark ligas la urbopartojn Horst kaj Heßler de Gelsenkirchen, kaj ĝin dividas la Rejn-Herne-Kanalo kaj la rivero Emscher. La Parko estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.
Nauro en la Olimpikoj
1996 ne estis la unua fojo ke naura sportisto partoprenis en olimpiko. Post sia venko en la Ludoj de la Komunumo de Nacioj en 1990, la halterlevisto Marcus Stephen petis civitanecon de Samoo por povi partopreni la Someran Olimpikon 1992. Li konkuris por Nauro en la olimpikoj de 1996 kaj 2000, atingante la 11-an rangon en la klaso ĝis 62 kilogramoj en 2000. En 2009 li anstataŭigis la pioniran organizanton Vinson Detenamo kiel prezidanto de la nacia olimpika teamo.
Nordsternpark
Familio kaj libertempumo
Post la Federacia Ĝardenekspozicio de 1997 en Nordsternpark oni daŭrigis la imponan (akvo-)ludejo je nivelo de la Rejn-Herne-Kanalo. Tiu ĉi estas ĝuste je varmaj tagoj ŝatata ekskursocelo por familioj kaj lernejaj klasoj. Krome Nordsternpark ankaŭ ofertas aventurkonkursojn por infanoj. Plue ĝiaj pied- kaj biciklovojoj estas tutjare uzeblaj.
Nauro en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon. Kunordigas la teamon la Naura Olimpika Komitato.
Nordsternpark
Amfiteatro je Gelsenkirchen
Krome sur la tereno de Nordsternpark ankaŭ troviĝas la am-fiteatro je Gelsenkirchen. En la liberaera teatrejo okazas, precipe en printempo kaj somero, multaj aranĝoj. Jen nomendas kiel regulaj eventoj la metalroka festivalo Rock Hard Festival, la kanalfesto, la subĉiela kino same kiel koncertoj de diversaj regionaj, tutlandaj kaj tutmondaj muzikantoj kaj bandoj.