cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walliswil ĉe Wangen
Trafiko
Walliswil ĉe Wangen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. De Walliswil ĉe Wangen kondukas mallarĝaj vojoj al Wangen ĉe Aro, Berken kaj Heimenhausen kaj piedira ponto al Walliswil ĉe Niederbipp. Per buslinio de Herzogenbuchsee al Wangen ĉe Aro, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Walliswil datiĝas el la jaro 1102 kiel Walaswiler tamen ne estas dokumentita, ĉu temas pri Walliswil ĉe Wangen aŭ ĉu pri Walliswil ĉe Niederbipp aŭ eĉ pri Walliswil en Murgenthal. Ek de mezepoko Walliswil ĉe Wangen apartenis al la paroĥaro Wangen kaj estis sub la regado de la Grafoj de Kiburgo. Kun Wangen ĝi en la jaro 1406 fariĝis havaĵo de la urbo Berno kaj apartenis ĝis la Helveta Revolucio al la berna kamparvoktejo Wangen. El tiu voktojo fariĝis la distrikto Wangen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Supra Argovio.
Ĝenerala Sekretario de UEA
Ĝenerala Sekretario estas titolo de unu el la estraranoj de UEA.
Laŭ la statuto de 1920 tiun ĉi titolon havis la estro de la Centra Oficejo, kiam oni ial ne donis al li la titolon direktoro.
En IEL la ĝenerala sekretario estis la laŭstatuta normala titolo de la UEA-oficejestro, en la angla secretary. La kunfandita UEA de 1947/48 transprenis la esprimon.
En 1955 la nova statuto enkondukis la funkcion nove, laŭ propono de Ivo Lapenna. Ĝenerala sekretario havas certajn difinitajn taskojn, sed krom tio li membras la estraron.
Aleksander Fredro
Aleksander FREDRO grafo de blazono Bończa (naskiĝis la 20-an de junio 1793 en Surochów, apud Jarosław, mortis la 15-an de julio 1876 en Lvovo) estis pola komediverkisto, memoraĵisto, poeto, framasono, kreanta en epoko de romantikismo.
Vivo
Aleksander Fredro naskiĝis en riĉa nobela familio (antaŭe senata). Al Beńkowa Wisznia (sudokcidente de Lvovo) liaj gepatroj translokiĝis en 1797. Edukiĝis en familia domo, neniam frekventis al publikaj lernejoj. La 12-an de januaro 1806 en incendio de la bieno pereis lia patrino Marianna Fredro. La patro Jacek Fredro translokiĝis kun li al Lvovo.
En la aĝo de 16 jaroj, en 1809 ensoldatiĝis en armeon de Varsovia Duklando, poste estis en Grande Armée de Napoleono. Tri jarojn poste partoprenis la francan invadon al Moskvo; tiutempe ricevis Oran Krucon de la Milita Ordeno Virtuti Militari. En la jaroj 1813–1814 trapasis la tutan napoleonan kampanjon kiel oficiro en stabo de la imperiestro. Poste, en 1814 estis distingita per Kruco de Honora legio.
Post abdiko de Napoleono en 1815 revenis al la hejmo kaj mastrumis en la familia bieno Bieńkowa Wisznia. Forlasante Parizon post malvenko de Napoleono, Aleksander Fredro skribis: Ni forveturis kune, pro malsamaj motivoj: Napoleono al Elbo, mi tamen al Rudki. Eniris al lublina loĝio.
En 1818, estante 25-jara, verkis la unuan gravan komedion Sinjoro Geldhab. La teatraĵo, verkita kun granda humuro kaj ĉarmo, rakontas pri aventuroj de juna nobelo klopodanta nupti filinon de la titola riĉiganto, tiu tamen strebas edzinigi ŝin al princo. La spektaklo prezentiĝis en 1821.
Katri Helena
Katri Helena KALAOJA, ofte nura Katri Helena (naskiĝis la 17-a de aŭgusto 1945 en Tohmajärvi) estas finna kantisto. Ŝi komencis sian karieron en 1963.
En 2000, Katri Helena estis membro en la ensemblo "Leidit lavalla" kun Marion Rung, Paula Koivuniemi kaj Lea Laven.
Albert Marmenout
Albert Marmenout (naskiĝis la en Blankenberge kaj mortis la  en Knokke-Heist) estis instruisto pri la nederlanda lingvo en mezlernejo en Blankenberge inter 1943 kaj 1976 kaj loka Esperanto-aktivulo. Li estis dum 40 jaroj delegito de UEA por Blankenberge, poste por Knokke-Heist. Li estis vicprezidanto de la Esperanto-grupo La Verda Stelo en Blankenberge ĝis 1986 kaj ties prezidanto ĝis 1996.
Albert Marmenout estis en 1960 la fondinto kune kun Norman Smith de la Markolaj Kongresoj. La jaron poste la unua Markola Kongreso estis organizita en Dover. Li krome organizis en Ostendo la duoblan kongreson 4-a Markola Kongreso/47-a Kongreso de Belga Esperanto-Federacio je Pentekosto 1965, kiel prezidanto de LKK kaj kiel programprizorganto.
Volskoj
Volskoj (en latino volsci) estis popolo de la antikva Italio kiu okupis la centro de la duoninsulo kaj ludis gravan rolon en la historio de la Antikva Romo, partikulare rilate al la komenco de la Romia Respubliko. En sia epoko ili loĝis en parte monteta, parte marĉeca distrikto de la sudo de Latio, limigita de Aurunci kaj Samnitoj sude, Hernikoj oriente kaj etende el Norba kaj Cora norde al Antium (moderna Anzio kaj Nettuno sude. Rivaloj de Romo dum kelkaj centoj da jaroj, iliaj teritorioj estis kaptitaj de kaj asimilitaj en la kreskanta roman respublikon ĉirkaŭ 300 a.K. La unua imperiestro de Romo nome Aŭgusto Cezaro estis de volska deveno.
Gravelines (stacidomo)
Gravelines estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gravelines, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Volskoj
La Volskoj parolis Volskan, nome sabela lingvo de la Italika lingvaro, kiu estis pli proksime rilata al la Oska lingvo kaj al la Umbra lingvo en la Osk-umbra lingvaro, kaj pli dista for el la Latino, de la Latin-faliska lingvaro.
Gravelines (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Coudekerque-Branche - Les Fontinettes (304000).
Baĉko Novo Selo
Baĉko Novo Selo, serbe Бачко Ново Село, slave Bačko Novo Selo, germane Neudorf, hungare Bácsújlak estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉ. Ĝis la 20-a jarcento la hungara loknomo estis Novoszeló, poste pro hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon, kiu estas laŭvorta traduko.
Situo
Baĉko Novo Selo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bodo de Danubo, kontraŭe troviĝas Kroatio.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo troviĝis el 1554 en turka imposta dokumento. En 1731 Novoszeló ricevis bazaradan rajton. Tiutempe precipe germanoj alvenis tien. Ofte okazis inundoj, la plej menciinda en 1876. La paroĥo fondiĝis en 1734. En 1900 loĝis en Bácsújhely 1734 homoj, (1571 germanoj, 79 hungaroj, 75 serboj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Poste la germanoj estis deportitaj, dume alvenis serboj kaj aliaj sudslavoj. En 2002 loĝis en Baĉko Novo Selo 1228 homoj, (serboj 765 (62 %) kaj aliaj).
San Juan Ihualtepec
San Juan Ihualtepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Ihualtepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 199.
Geografio
San Juan Ihualtepec apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 717 loĝantojn. El tiuj estis 333 viroj kaj 384 virinoj. La komunumo havas surfacon de 146.72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1760 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 57 indiĝenoj. El tiuj 50 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Katalin Lévai
Katalin Lévai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lévai Katalin estas hungara politikisto, ministro, sociologo, profesoro, verkisto.
Katalin Lévai naskiĝis la  1954 en Budapeŝto.
Biografio
Katalin Lévai lernis en Komerca Altlernejo en sia naskiĝurbo ricevinta diplomon en 1976, poste ŝi lernis sociologion en Scienca Universitato pri Eötvös Loránd (1987). Ŝi doktoriĝis en 1993, poste ŝi kandidatiĝis. Inter 1987 kaj 1990 ŝi laboris en sociologia instituto, inter 1991-1996 ŝi instruis en Scienca Universitato pri Kossuth Lajos kiel docento kaj ankaŭ politika altlernejo. Ŝi havis postenon en ministerio pri laboro inter 1996 kaj 1998, dume kaj poste ŝi estis gastoprofesoro en Svedio, Ĉeĥio, Germanio, Belgio, Usono, Danio kaj Italio. Ŝi denove laboris en la ministerio en la jaroj 2002 kaj 2003, poste en la jaroj 2003 kaj 2004 ŝi estis senpostena ministro en Kabineto Medgyessy. Ŝi estis elektita membro de Eŭropa Parlamento en 2004.
Ŝi havas edzon, ŝi naskis filinon. Ŝi ricevis premiojn en 1994 kaj 1998 (en 2008 ankaŭ aŭstran premion). Ŝi okupiĝas pri vivŝancoj de handikapuloj.
James Mellaart
James Mellaart (naskiĝis la 14-an de novembro 1925 en Londono, Britio) estas brita arkeologo kaj aŭtoro, kiu famiĝis pro sia laboro en la neolitika urbo Çatal Höyük en Turkio.
Csánig
Csánig [ĉAnig] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. Ŝajnas, Csánig estas malnova persona nomo.
James Mellaart
La afero Dorak
En 1958 Mellaart raportis pri nova riĉa trovaĵo el Dorak al Seton Lloyd de la Brita Instituto. Li diris, ke li trovis la aferojn antaŭ ses jaroj, sed ne ricevis permeson publikigi la trovaĵon antaŭe. Kiam la novaĵo aperis en Illustrated London News, la turkaj aŭtoritatoj postulis scion kial ili ne estis informitaj antaŭe kaj kie estis la trovloko.
Mellaart diris, ke li vidis la trovaĵojn en hejmo de juna virino en Izmiro. Ŝi permesis al li desegni la aĵojn, sed ne foti ilin. Tamen ŝia nomo - Anna Papstrari - estis nekonata kaj ŝia adreso ne ekzistis. Tial la turkoj suspektis Mellaart pri kontrabando de antikvaĵoj kaj forpelis lin el la lando. Poste li rajtis reveni.
Csánig
Situo
La vilaĝo situasas sur ebenaĵo laŭ la fervojo Győr-Szombathely, la simila ĉefvojo estas ne tro for. Répcelak troviĝas 2, Kapuvár 22, Bük, Celldömölk kaj Sárvár po 26 km-ojn.
Historio
Tiu loko estis loĝata jam antaŭ alveno de la hungaroj. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1221 en formo "Chenik". Komence ĝi estis reĝa bieno, poste ĝi apartenis al diversaj nobeloj.
Vidindaĵoj
En Csánig migra poŝto servas.
Lunardelli
Lunardelli estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.156 loĝantojn en 2010.
NGC 1881
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1996
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1996.
Ĝenerala aviado
Ĝenerala aviado (General aviation, GA) estas ĉia civila aviado, kiu ne estas ĝenerale mendebla. Ĝia malo do konsistas el linia aviado (laŭ horaro) kaj ĉarta aviado.
Al la ĝenerala aviado apartenas ekzemple:
Erikacoj
La erikacoj (Ericaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo erikaloj (Ericales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 180 speciojn,. Ĝia tipa genro estas eriko.
Ĝenerala aviado
Laŭ la nombro de flugoj la ĝenerala aviado superas la mendeblan, sed ne laŭ la nombro de pasaĝeroj. La pliparto de la flughavenoj servas nur al la ĝenerala aviado.
Erikacoj
En tiu familio, troviĝas la erikoj, la rododendroj aŭ la azaleoj. La floroj havas unuigitajn petalojn, kaj 10 stamenojn. La plantoj estas ofte arbustetoj, kaj ŝatas acidajn terenojn.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (17 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ĝenerala aviado
Oni taksas ke ĝenerala aviado estas pli akcidentema ol alia aviado. Laŭ usona registara statistiko inter 2000 kaj 2011 estis jare ĉ. 1,3 mortigaj akcidentoj per 100.000 flughoroj en la ĝenerala aviado en Usono; por flugoj laŭ horaro estas malpli ol 0,02. Tamen necesas konsideri ke multaj flugoj laŭ horaro estas longdistancaj kaj pasigas multe da tempo en granda alto, kie la danĝero de akcidento estas malgranda.
Canned Heat
Canned Heat estas usona rok-bando formita en Los-Anĝeleso, Kalifornio, Usono, en 1965. La grupo famiĝis pro sia ludado de materialo el bluso kaj pro sia klopodo pliveki intereson en tiu tipo de muziko kaj ties originalaj artistoj. Ĝi estis lanĉita de du blusemuloj, nome Alan Wilson kaj Bob Hite, kiuj ekhavis la nomon el muzikpeco de Tommy Johnson de 1928 nome "Canned Heat Blues", kanto pri alkoholulo kiu malespere turniĝis al la drinkado de Sterno (kuiralkoholo), ĝenerale nomita "canned heat" (skatolvarmo, el la originala produktonomo de 1914 Sterno Canned Heat). Post aperoj ĉe la festivaloj de Monterejo kaj de Woodstock fine de la 1960-aj jaroj, la bando akiris tutmondan famon per personaro konsistanta el Hite (kantisto), Wilson (gitaro, buŝharmoniko kaj voĉo), Henry Vestine kaj poste Harvey Mandel (ĉefa gitaro), Larry Taylor (baso), kaj Adolfo de la Parra (drumoj).
La muziko kaj sinteno de Canned Heat havigis al ili grandan sekvantaron kaj establis la bandon kiel unu el la popularaj figuroj de la epoko de hipioj. Canned Heat aperis en ĉefaj muzikaj eventoj fine de la 1960-aj jaroj, ludante blusajn tipajn pecojn kun sia propra materialo kaj foje enirante en etendaj 'psikedelaj' soloaĵoj. Du el iliaj kantoj – nome "Going Up the Country" kaj "On the Road Again" – iĝis internaciaj sukcesoj. "Going Up the Country" estis reuzaĵo de la kanto de Henry Thomas nome "Bull Doze Blues", registrita en Louisville, Kentukio, en 1927. "On the Road Again" estis versio de la kanto de 1953 de Floyd Jones samnoma, kiu ŝajne baziĝis sur la kanto de Tommy Johnson nome "Big Road Blues", registrita en 1928.
El la komencaj 1970-aj jaroj, okazis nombraj personaraj ŝanĝoj, kvankam la nuna anaro inkludas ĉiujn tri survivantajn membrojn de la klasika membraro: de la Parra (kiu restis en la bando ekde la unua aliĝo en 1967), Mandel, kaj Taylor. Dum multo de la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj, de la Parra estis la nura membro el la bandaro de la 1960-aj jaroj. Li verkis libron pri la kariero de la bando, titolita Living the Blues. Larry Taylor, kies membrado en la bando ne estis regula, estas la alia survivanta membro el la plej frua anaro. Mandel, Walter Trout kaj Junior Watson estas inter la gitaristoj kiuj akiris famon pro ludado en la lastaj anaroj de la bando.
1789
1789 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1789 post Kristo okazis, interalie:
Šardice
Šardice (Scharditz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 8 km sudokcidente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Šardice estas ankaŭ signifa vinkultivada municipo enfalanta en vinkultivadan subregionon Moravia Slovakio. La vinoj de la loka agrikultura kooperativo Neoklas estas liverataj ekzemple ankaŭ al Praga burgo.
Historio
Devene Šardice estis municipo enfalanta sub aŭgustenana ordeno el Brno (abatejo ĉe baziliko de Ĉielpreno de Virgulino Maria en Malnova Brno), siajn genetikajn eksperimentojn ĉi tie faris ankaŭ abato de la aŭgustenana ordeno Johann Gregor Mendel.
Pirantela tartrato
Pirantela tartrato aŭ C15H25NO3 estas medicinaĵo uzata en la traktado de parazitoj kaj helmintoj. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo kun farmaciaj proprecoj. Pirantela tartrato estas efika kontraŭ askaridozoj, ankilostomozoj, oksiurozoj, Trichostrongylus-oj kaj trikinozoj. Pirantela tartrato estas disponebla por la traktado de parazitigaj infektoj de bestoj (hundoj, porkoj, bovinoj) pere de la medicina nutraĵo.
Neuschwanstein
Kastelo Neuschwanstein estas kastelo en Algovio, situanta en komunumo Schwangau, en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝin konstruigis la bavara reĝo (freneza) Ludoviko la 2-a inter 1869 kaj 1886. Ofte nomata "fabela kastelo", ĝi estas unu el la plej famaj kaj allogaj turismaj celoj de Germanio.
Antônio Benedito da Silva
Antônio Benedito da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1989 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Arcola
Arcola estas komunumo kun iom pli ol 10 000 loĝantoj en la itala regiono Ligurio. La urbo situas en Provinco La Spezia.
Prinioj
La prinioj estas foje menciataj kiel trogloditaj silvioj. Ili estas nebone konata grupo de tropika kaj subtropika Malnova Mondo, kie la ĉirkaŭ tridek specioj dividiĝas sufiĉe egalece inter Afriko kaj Azio.
Tiuj estas birdoj ĉefe de malfermaj habitatoj kiaj altaj herbejoj aŭ arbustaroj, en kiuj ili estas ne facile vidataj. Ili estas ĉefe loĝantaj birdoj, ĉar migrado estas limigita al lokaj movoj pro malvarma vetero. Nereproduktantaj birdoj povas formi malgrandajn arojn.
Prinioj havas mallongajn flugilojn sed longajn graditajn vostojn. Ili estas tre senkoloraj birdoj, brunecaj aŭ grizaj supre (foje kun malhelaj strioj) kaj blankecaj sube. Kelkaj specioj havas diferencajn reproduktajn kaj nereproduktajn plumarojn. La beko estas tipa de insektovoraj, tio estas fajna kaj iom kurbata.
Specilisto en taksonomia ordo
Specioj iam lokitaj en Prinia sed nuntempe konsiderataj sufiĉe distingaj por meriti separataj genran traktadon estas la jenaj:
Bärnbach
Bärnbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Londrina
Londrina estas municipo, metropolo, universitata urbo kaj ĉefdiocezo de la brazila subŝtato Paranao. Londrina estas ankaŭ centro de urbaro, kies membroj estas Cambé, Ibiporã, Sertanópolis, Bela Vista do Paraíso, Jataizinho, Rolândia, kaj Tamarana; resume loĝas en la urbaro 818.300. La metropolo estis nomumita pri britaj entreprenistoj, kiuj lanĉis fervojajn stacidomojn en la regiono por moderigi la transportadon.
Geografio
Londrina situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando. Curitiba troviĝas 304, Campinas 418, San-Paŭlo (urbo) 463, Guarulhos 472, Campo Grande 478, Porto Alegre 749, Goiânia 764, Nova Iguaçu 791, Rio-de-Ĵanejro 811, São Gonçalo 833, Belo Horizonte 836, Braziljo 902, Salvador de Bahio 1759, Teresina 2215, Maceió 2234, Recife 2425, São Luís 2428, Manaus 2440, Belém 2447, Natalo (Brazilo) 2590 km.
Historio
Londrina estis origine fondita fare de britoj, japanoj kaj germanoj en 1930. Ĝi rapide iĝis la komerca, politika, kaj kultura centroj de la subŝtato.
Ekonomio
Pli frue oni okupiĝis pri kafoj, tritikoj, maizoj, kotonoj, faboj, rizoj, sukerkanoj, arakidoj, sojfaboj, poste en la urbo oni okupiĝas pri prilaborado de agrikulturaĵoj. Ne menciita industria okupiĝo estas kreo de tekstiloj. Menciindas la komerca kaj serva sektoroj.
Klimato
Londrina situas en humida subtropika klimato. La averaĝa temperaturo estas 21 °C. Averaĝe pluvas jare po 1633 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed en julio kaj aŭgusto iomete pli malofte pluvas, en decembro kaj januaro pli ofte pluvas.
Trafiko
Londrina havas flughavenon, aŭtovojon al la marbordo, fine estas konektita per fervojo kun São Paulo oriente, kun la ŝtata ĉefurbo Curitiba kaj la atlantika haveno Paranaguá.
Johnstown (Nov-Jorkio)
Johnstown estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Fulton. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Tumiritinga
(prononco: tumiriĉinga, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Conselheiro Pena, Galileia, Governador Valadares, Capitão Andrade kaj Itanhomi.
La loĝloko fondiĝis en 1911 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 381 kilometroj.
Loose
Loose (dane: Lose) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Schlei-Ostsee, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la urbo Eckernförde, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Philippe Halsman
Philippe Halsman (naskiĝis la 2-an de majo 1906 en Rigo, Latvio kiel latve Filips Halsmans aŭ germane Philipp Halsmann ; mortis la 25-an de junio 1979 en Novjorko) estis portreta kaj moda fotisto. Post sia translokiĝo al Parizo en 1931 li uzis francigitan variaĵon de sia nomo, kiun li tenis kiam li poste pluvojis al Usono. Plurajn jardekojn li laboris por la fotoĵurnalisma magazino Life. Pli ol centfoje liaj fotoj videblis titolpaĝe de la magazino.
Vivo
Philippe Halsman en Rigo naskiĝis kiel filo de la germanlingvaj baltaj judoj, la dentokuracisto Morduch Max Halsmann  kaj la instruistino Ita Grintuch. Post la abituro en Rigo li en Dresdeno komencis studi elektroteknikon kaj krome honorarie laboris kiel fotisto por la eldonejo Ullstein.
La 10-an de septembro 1928, dum ferio en Tirolo, li kun sia patro montgrimpis en centra parto de la Alpoj. La patro pro ĝis hodiaŭ neklaraj kialoj mortis dum tiu ekskurso. Ne estis atestantoj, kaj pluraj indicoj supozigis perfortan morton. Philippe tuj estis arestita, kvankam ne estis troveblaj iaj motivoj kial li volus mortigi la patron. Malgraŭ siaj deklaroj esti senkulpa, li de kortumo en Innsbruck estis kondamnita je 10 jaroj da malliberiĝo. Lige al la proceso aŭdiĝis pluraj kontraŭjudaj komentoj. En apelacia proceso li fine kondamniĝis je nur 4 jaroj da malliberiĝo. Pluraj famaj personoj pledis juĝi lin senkulpa, interalie Albert Einstein, Thomas Mann, Erich Fromm kaj Sigmund Freud. La 30-an de septembro 1930 la aŭstria federacia prezidanto pardonigis lin kaj samtempe ordonis lian tujan forsendon el Aŭstrio.
Post mallonga ripoziga restato en Suda Tirolo li translokiĝis al sia fratino en Parizo. Fine li plene profesiigis sian ĝistiaman hobion fotado, en 1931 en Parizo malfermis fotostudion kaj de tiam nomis sin Philippe Halsman. Baldaŭ li konatiĝis pro siaj portretaj kaj modaj fotoj. Krome li studis en la universitato Sorbonne. Post la okupo de Francio pere de Nazia Germanio en 1940 li komence ne ricevis elmigran vizon al Usono, sed post insista pledo fare de Albert Einstein fine tamen rajtis ekvivi en Usono.
En Novjorko li tuj aktivis kiel gazetara kaj moda fotisto, evidente sukcese, ĉar jam jaron post li en la tiutempe plej renoma magazino Life ricevis kontraktan fotistan laborpostenon. En 1945 li elektiĝis prezidanto de la organizaĵo American Society of Magazine Photographers. Aparte konata iĝis lia portreto de Albert Einstein el la jaro 1947. La eksterordinaran kvaliton de liaj fotoj ankaŭ montras la fakto ke en periodo de pli ol 20 jaroj sume 103 liaj fotoj konsistigis la titolpaĝon de la renoma magazino - pli da titolpaĝaj fotoj ol sukcesis iu ajn alia fotisto.
Specialaĵo de li estis la "saltaj bildoj" de politikistoj kaj personoj de la publika vivo, kiujn li realigis ekde la jaro 1959: la portretatoj por la foto estis petitaj salti de la grundo, kaj estis fotitaj en la salta momento - sur la bildoj ili ŝajnas ŝvebi. Aparte konataj iĝis tiuj nekutimaj portretoj de la usona ŝtatprezidanto Richard Nixon, de la artisto Salvador Dalí, la filmaktoro Fernandel aŭ de Eduardo la 8-a kun sia edzino, brita nobelo kiu estis reĝo de Britio malpli ol jaron kaj devis abdiki pro publika protesto kontraŭ lia planata edziĝo.
En 1960, en la plej arda fazo de la Malvarma Milito, Philippe Halsman kadre de pli longa restado en Moskvo li por la magazino Life portrete fotis la tiaman politikan gvidantaron de Sovetunio. En 1963 li nomumiĝis membro de la altlernejo Famous Photographers School ("lernejo de famaj fotistoj").
Dum sia tuta vivo li restis amiko de Salvador Dalí kaj pli ol 30 jarojn kunlaboris kun la artisto - la superrealisma influo de Dalí senteblas en multaj verkaĵoj de Philippe Halsman.
Butros Butros-Gali
Boutros Boutros-Ghali aŭ en Esperanto Butros Butros-Gali (araba: بطرس بطرس غالي, kopta: Ⲃⲟⲩⲧⲣⲟⲥ Ⲃⲟⲩⲧⲣⲟⲥ Ⲅⲁⲗⲏ) (naskiĝis la 14-an de novembro 1922, mortis ) estis egipta diplomato kiu estis la sesa Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj (UN) de Januaro 1992 al Januaro 1997, precize en epoko kiam okazis malfacilaj momentoj en diversaj mondoregionoj, kiaj la disfalo de Sovetunio, la militoj en Jugoslavio kaj la genocido de Ruando.
Superlerneja kariero
Butros Butros-Gali naskiĝis en Kairo en familio de kopta eklezio (Butros estas Petro en la araba). Lia avo Butros Gali estis diversfoje ministro kaj fine Ĉefministro de Egiptio de 1908 ĝis li estis mortigita en 1910.
Butros-Gali diplomiĝis ĉe Kairo Universitato en 1946, kiel Doktoro pri internacia juro en la Universitato de Parizo, diplomito en internaciaj rilatoj de Politika scienco en 1949, kaj Jurdoktoro en la Thomas M. Cooley Fakultato pri juro en 1979. En la sama jaro, li fariĝis Profesoro de Internacia Juro kaj Internaciaj Rilatoj ĉe Kairo Universitato kaj daŭris en tiu profesio ĝis 1999. Li fariĝis Prezidanto de la Centro pri Politikaj kaj Strategiaj Studoj en 1975 kaj Prezidanto de la Afrika Socio pri Politikaj Studoj en 1980. Li estis Esplora Sciencisto de Fulbright ĉe la Universitato Columbia de 1954 al 1955, Direktoro de la Centro pri Esploro(j) de la Akademio pri Internacia Juro de Hago de 1963 al 1964, kaj Invitita Profesoro ĉe la Fakultato pri Juro en la Universitato de Parizo de 1967 al 1968. Li estas ankaŭ la Honora Rektoro de la Instituto de Pacstudoj (Institute of Peace Studies), filio de la Kyunghee Universitato en Seulo.
Egiptia politika kariero
Li estis delonge proksime asociiĝita kun la estraro en Egiptio. Lia politika kariero evoluis dum la prezidanteco de Anwar al-Sadat. Li estis membro de la Centra Komitato de la Araba Socialisma Unio de 1974 al 1977. En Egiptio li estis Ministro por Eksterlandaj Aferoj de 1977 ĝis la komenco de 1991. Tiam, li fariĝis Vic-ministro pri Eksterlandaj Aferoj dum kelkaj monatoj antaŭ iri al la UN. Kiel Ministro por Eksterlandaj Aferoj, li partoprenis de la (polemikaj inter araboj) pacakordoj inter Prezidanto Sadat kaj israela ĉefministro Menachem Begin. Sadat estis murditaj kaŭze de tiuj pacakordoj dum Butros-Gali sekvis en posteno unu plian jardekon sub la nova prezidento Hosni Mubarak.
Laŭ esplora ĵurnalistino Linda Melvern, Butros-Gali aprobis sekretan armilan vendon de $26 milionojn al la registaro de Ruando en 1990, dum li estis Egiptia Ministro por Eksterlandaj Aferoj. La armiloj estis kolektitaj de la hutua reĝimo kiel parto de la tre konata, longe-daŭra preparado por la la posta genocido. Li estis jam la Ĝenerala Sekretario de UN kiam la amas-mortigoj okazis 4 jarojn post la vendado.
Kariero ĉe UN
Elektita kiel Ĝenerala Sekretario, la plej grava posteno de la Unuiĝintaj Nacioj, en 1991, la Mandato de Butros-Gali estis revolucia (li estis post Javier Pérez de Cuéllar la unua afrika kaj la unua araba en tiu posteno) kaj daŭras polemika. En 1992, li proponis Pacagendon (Tagordo por la Paco)-n, sugesto por kiel UN povus respondi al perfortaj konfliktoj. Tamen, li estis kritikita pro la malsukceso de UN dum la Ruanda Genocido en 1994, kiu oficiale mortigis 1 milionon da homoj, kaj pro tio ke li ne sukcesis gajni apogon ene de la UN mem por interveni en la Somalia interna milito. Unu el la plej malfacilaj taskoj dum lia Sekretariado estis la krizo de la Jugoslavaj militoj post la desintegro de Jugoslavio. Lia reputacio suferis pro la grandaj polemikoj rilate al la efikeco de la UN kaj la rolo de Usono en la UN. Laŭ liaj malŝatantoj, speciale la usona ministro pri eksteraj rilatoj Warren Christopher kaj la usona ambasadoro de UN Madeleine Albright, li simbolis la senmovecon de UN fronte al humanitaraj krizoj.
Kandidatigo por dua mandato
En 1996, dek anoj de la Sekureca Konsilio, gviditaj de afrikaj membroj Egiptio, Gvineo kaj Bocvano, verkis rezolucion subtenante Butros-Gali por dua kvinjara sekretariiĝo, ĝis la jaro 2001. Tamen, Usono vetois duan mandaton por Butros-Gali. Krom Usono, ankaŭ Britio, Pollando, Sud-Koreio, kaj Italio ne apogis la rezolucion, kvankam la kvar landoj voĉdonis favore al Butros-Gali post kiam Usono jam estis deklarita ĝian intencon vetoi. Kvankam li ne estas lia unua vetoita (Ĉinio vetois la trian mandaton de Kurt Waldheim en 1981), Butros-Gali estis la sola Ĝenerala Sekretario de UN kiu ne estis elektita al dua mandato. Li estis anstataŭigita de Kofi Annan.
Richard Clarke (kontraŭ-terorisma spertulo de Usono), Michael Sheehan, kaj James Rubin partoprenis tion, kion ili nomis "Operation Orient Express (Operacio Orient Express)". Clarke skribis:
"Albright, mi kaj aliaj (Michael Sheehan, Jamie Rubin) havis pakton en 1996 por elirigi Butros-Gali(n) kiel Ĝeneralan Sekretarion de la Unuiĝintaj Nacioj, sekreta plano, kiun ni nomis Operacio Orient Express, nomata tiel pro tio ke ni esperis apogon de multaj nacioj en UN. Fine, Usono devis fari ĉion sole (kun ĝia vetoo) kaj Sheehan kaj mi devis halti la Prezidenton cedi al la premo de mondaj gvidantoj por pligrandigi la mandaton de Butros-Gali, ofte kuranta al la Oficejo de la usona prezidento kiam ni estis atentigitaj ke ia ŝtatestro estis telefonante al la Prezidento. Fine, Clinton estis impresita ke ni sukcesis ne nur en la eliro de Boutros-Ghali sed ankaŭ en la elekto de Kofi Annan por anstataŭigi lin. (Clinton diris al Sheehan kaj mi, 'Donu al mi korvon, mi devas manĝi korvon, ĉar mi diris al vi ke vi neniam sukcesus.')
Richard Holbrooke komentis pri tiu okazaĵo:
Johann Bernhard Bach (la pli juna)
Johann Bernhard Bach la pli juna (* 24-a de novembro 1700 en Ohrdruf; † 12-a de junio 1743 samloke), nevo de Johann Sebastian Bach, estis Germana komponisto kaj orgenisto el la familio Bach.
Butros Butros-Gali
Kandidatigo por dua mandato
"La diskutoj pri la rolo de U.N. antaŭsignis la usonan persistemon unu jaron poste kontraŭ la lukto de Butros-Gali por dua mandato kiel Ĝenerala Sekretario. Pli ol iu ajn alia kialo, estis lia agado en Bosnio kio igis nin senti ke li ne meritis duan mandaton - same kiel estis la forto de Kofi Annan dum la bombado en Aŭgusto kio farigis lin (Annan) la plej ŝatata de multaj usonanaj respondeculoj. Kvankam la usona kampanjo kontraŭ Butros-Gali, en kiu ĉiuj niaj kernaj alianculoj kontraŭis nin, estis long-daŭra kaj malfacila - speciale al Albright, kiu portis pezan kaj maljustan kritikon por ŝia rolo - la decido estis ĝusta, kaj plejeble ĝi savis la usonan rolon en la Unuiĝintaj Nacioj." (Richard Holbrook, Al Fin Milito, p. 202)
Posta vivo
De 1997 al 2002 Butros-Gali estis Ĝenerala Sekretario de La Francophonie, organizo de franc-lingvaj landoj. De 2003 al 2006, li servis kiel Prezidanto de la La Suda Centro (Esplorinstituto), interregistara esplororganizo de evoluantaj landoj. Poste li estis Prezidanto de la Administracia Konsilio Curatorium (Curatorium Administrative Council) ĉe la Haga Akademio pri Internacia Juro. En 2003, Butros-Gali estis nomita kiel Direktoro de la Egiptia Nacia Konsilio pri Homaj Rajtoj, posteno, kiun li poste tenadis.
Ekde aprilo 2007, Butros-Gali apogis la Kampanjon por Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kaj estis unu el la unuaj subskribintoj de la Kampanjo. En mesaĝo al la Kampanjo, li emfazis la neceson starigi demokratian partoprenon de civitanoj ĉe tutmonda nivelo.
En 2012, post la revolucio egipta, li estis elpostenigita kaj abandonis definitive la politikon.
Filmaj kaj televidaj aperoj
Butros-Gali aperis en la dokumentara filmo, "Back Door Channels: The Price of Peace." En siaj intervjuoj kun la Direktoro Harry Hunkele, Boutros-Ghali priskribis sian rolon kaj tiun de ekz-Prezidento egiptia Anwar Sadat en fari pacakordon inter Egiptio kaj Israelo en marto 1979. (http://tvfestival.net/Pressreleaseuk.pdf )
Butros-Gali estis intervjuita de la televid-programo de Ali G. (http://www.youtube.com/watch?v=aV3ncKB8a4s)
Butros-Gali inspiris komikan lingvaĵon en la komedio de BBC The Fast Show. Precize, la parodio pri hispana ŝtata televido, Kanalo 9. La komediaĵo ĉiam finis kun la roluloj dirante "Butros Butros-Gali" anstataŭ "Ĝis" (http://www.bbc.co.uk/comedy/fastshow/characters/chanel9.shtml)
En la fama usona televid-komedio "Seinfeld", la ĉefa rolulo Jerry Seinfeld ofte uzis la nomon "Butros Butros-Gali" kiel ekkrion, speciale rilate al belegaj virinoj.
Verkoj
Kiel Ĝenerala Sekretario, Butros-Gali verkis An Agenda for Peace (Tagordo por la Paco).
Butros-Gali publikis du memoraĵ-librojn:
Johann Bernhard Bach (la pli juna)
Johann Bernhard naskis en Ohrdruf kiel filo de Johann Christoph Bach (1671-1721). Li estis lernanto de sia onklo Johann Sebastian Bach. Ekde 1715 li laboris kiel kopiisto por sia onklo. Inter 1717 kaj 1719 li laboris en Cöthen. En 1721 li sekvis sian patron en la ofico de orgenisto ĉe la preĝejo St. Michael en Ohrdruf. De li nur ekzistas kelkaj verkoj por klavariloj; ĉiuj aliaj verkoj malaperis.
Turmalina
Turmalina estas nomo de du municipoj en Brazilo:
Heras de Ayuso
Heras de Ayuso estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas hereño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 231 loĝantoj kaj la denseco estas de 22,56 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al nur ĉirkaŭ 100 loĝantoj, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Heras de Ayuso, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Heras de Ayuso kie oni falis.
La loĝantaro de Heras de Ayuso tamen pliiĝis dum la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj. Jam komence de 2007 la totala loĝantaro estis de 210 loĝantoj nome 110 viroj kaj 99 virinoj. La tendenco de demografia kresko estas ascenda ĉefe pro la proksimeco de tiu vilaĝo al la provinca ĉefurbo kaj al Madrido, kio igis ĝin iel dormurbo kaj pro la censigo de enmigrantoj el Orienta Eŭropo kiu laboras ĉefe en la rikolto de asparagoj.
Lukanoj
Lukanoj (en greka: Λευκανοί, translit. Leukanoí; en Latino: Lucani) estis popolo de la antikva Italio kiu okupis parton de la sudo de la duoninsulo kaj ludis gravan rolon en la historio de la Antikva Romo. Ili parolis Oskan lingvon, nome membro de la Italika lingvaro. Nuntempe, la loĝantoj de la regiono Basilikato estas ankoraŭ nomataj Lucani, kaj same ilia dialekto.
Lukana arto ĉefe survivis en Lukania vaz-pentrarto el tomboj, kion la elito komisiis grandnombre, kiel faris etruskoj sed malkiel la najbaroj romiaj kaj grekaj. Estas bona montro en la muzeo de Paestum. Granda proporcio montras ĉevalojn, ofte en kurkonkurenco.
Amstelveen Centrum (amsterdama metrostacio)
Amstelveen Centrum estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
Kapelo Vizito de Maria (Máriakálnok)
Kapelo Vizito de Maria estas romkatolika kapelo kun pilgrimloko en Hungario, en vilaĝo Máriakálnok.
Historio
La pilgrimado komenciĝis pro fonto, kiu onidire faris sana soldatojn dum la kontraŭturkaj bataladoj en 1529. Iom poste fiŝisto trovis skulptaĵon pri Sankta Maria. La fiŝisto konstruis apud la fonto ermitejon, poste longe ermitoj zorgadis pri la puto. Laŭ malnovaj rememoroj ekde la 16-a jarcento la puto estis pilgrimloko, al tio ligiĝas pluraj mirakloj. La kapelo estis konstruita en 1643, kiu bruldetruiĝis en 1873, sed interne la skulptaĵo ne cindriĝis. En la sekva jaro oni konstruis la nun videblan kapelon, samtempe Pio la 9-a deklaris ĝin pilgrimejo. En 1934 kaj 2003 la kapelo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola inter arboj, sed apude oni konstruis ankaŭ subĉielan mesejon kun altaro, predikejo kaj benkoj. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Super la enirejo malgranda balkono estas videbla, kiun pli supre 2 skulptaĵoj ornamas. Post la navo kvarangula absido etendiĝas.
Hachette (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Nathaniel Hawthorne
Nathaniel HAWTHORNE (naskita la 4-an de julio 1804 en Salem, Masaĉuseco; mortinta la 19-an de majo 1864 en Plymouth, Nov-Hampŝiro) estis usona verkisto.
Vivo
Li naskiĝis kiel Nathaniel Hathorne je la 4-a de julio 1804 en Salem, Masaĉuseco. William Hathorne, la praprapraavo de Nathaniel, estis la unua de lia familio, kiu elvenis Anglio, unue ekloĝante en Dorchester (Masaĉuseco), kaj poste en Salem. Lia prapraavo estis John Hathorne, unu el la juĝistoj de la Sorĉistinaj juĝprocesoj en Salem. Li eble ŝanĝis sian nomon por disocii sin de tiuj.
Stilo
Hawthorne estas plej konata hodiaŭ pro la multaj noveloj kaj kvar ĉefaj romanoj, kiujn li verkis en la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj. La romanoj estas: The Scarlet Letter (1850), The House of the Seven Gables (1851), The Blithedale Romance, kiu estis publikigita en 1852, kaj The Marble Faun, kiu estis publikigita en 1860.
Li nomis siajn novelojn "Fabeloj". Hawthorne publikigis multajn rakontojn anonime kaj en plumnomoj en revuoj kiel The New England Magazine kaj The United States Democratic Review. En lia nomo li subskribis sian verkon nur en 1837 kiam eldoniĝis la rakontolibro Twice-Told Tales (Dufoje rakontitaj rakontoj).
La plej granda parto de la laboro de Hawthorne situas en Nov-Anglio. Multaj el liaj noveloj legeblas kiel moralaj alegorioj influitaj de lia puritana fono. La rakonto Ethan Brand rakontas pri viro, kiu serĉas la nepardoneblan pekon, kaj serĉante, li faras ĝin. Unu el liaj plej famaj rakontoj estas The Birth Mark (La Naskiĝa Marko) temas pri kuracisto, kiu forigas naskomarkon de la vizaĝo de sia edzino per operacio, kaŭzante ŝian morton. La rakonto The Maypole of Merrymount priskribas renkontiĝon inter puritanoj kaj la fortoj de anarkio kaj hedonismo. "Human nature will not flourish, any more than a potato, if it be planted and re-planted, for too long a series of generations, in the same worn-out soil"
La homa naturo ne prosperos pli ol terpomo, se ĝi estos plantita kaj replantita, dum tro longe kaj dum tro multaj generacioj, en la sama elĉerpita grundo.
-- The Scarlet Letter (La Skarlata Letero)
Distrikto Nienburg
La distrikto Nienburg (germane Landkreis Nienburg) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio - borde de la rivero Weser [prononco Véza]. Administra centro estas la samnoma urbo Nienburg. La distrikto havas areon de 1 398 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Portus
Portus (latine „haveno“), plennome Portus Ostiensis Augusti, pli poste Portus Romae, estis unu de la antikvaj havenoj de Romo. La restaĵoj troveblas ĉ. 20 km sudokcidente de la urbo, inter la Flughaveno Rom-Fiumicino kaj la norda alflua branĉo de Tibero.
Konstraudo dum regado de Claudius
Ĉar la rekte ĉe Tibero situanta haveno Ostia pli kaj pli sabliĝis, la imperiestro Claudius komencis en 42 p.K. grandan konstruon de havenbaseno, granda je 69 hektaroj, 4 km norde ĉe alfluo de Tiber-alfluanto: Ĝin limis du moleoj, etendiĝintaj forte en la maron. Ĉe la haven-enirejo, oni konstruis artan insulon kun lumturo. Por bazfortigi tiun insulon, oni sinkigis grandan, per ŝtonoj ŝarĝitan ŝipon, kiu servis pli frue por transporto de obeliskoj el Egiptujo.
La moleoj servis kiel ankrejoj, sed aldone la suda moleo servis ankaŭ kontraŭ la daŭraj sudokcidentej ventoj. Tio estis nur parte sukcesa, ĉar ekz. Tacito priskribas sinkon de pluraj greno-tranportaj ŝipoj en 62 p.K., ene de la haveno kaj pro sekvoj de sturmo.
La havenbaseno estis malfermita en la nordokcidento, dum sudoriente ĝi estis ligita tra kanalo al Tibero, tiel la kargoŝipoj – same granda kvanto da greno el Egiptujo – povis facile pluŝipi al Romo. Pluse, oni konstruis 24 km longan Via Portuensis kiel novan vojon.
Konstruado dum Trajano
Ankaŭ tiu nova baseno estis interligita per kanaloj al haveno de Claudius kaj rekte kun la Tibero (Fossa Trajana). Pli posta nomo de la kanalo, Flumen Micinum, resonas en la loknomo de Fiumicino, kiu estis fondita nur en 1825 ĉe la marbordo. Krom la ruinoj de la stokejoj kaj dokoj, postrestis ankaŭ restaĵoj de varmbanejoj, temploj kaj domsubaj pasejoj (~loĝioj).
Sekvoj por Ostia
La nova haveno rapide transprenis ĉiun taskon, kiun plenumis ĝis tiam la haveno Ostia, sed Portus restis urboparto de Ostia. La havena komunumo Portus kreskis do daŭre. Post 300 – dum tempo de imperiestro Konstantino la Granda – la urboparto havis 30.000 ĝis 40.000 loĝantojn kaj iĝis tuj post Ostia aŭ samtempe sidejo de episkopo.
Kun disfalo de la romia imperio, ankaŭ Portus perdis sian gravecon en la 6-a jarcento.
Semper-Operejo
La Semperoper (eo: Semper-Operejo) en Dresdeno estas la operejo de la Saksa Ŝtatopero je Dresdeno, kiu havas kiel kortega kaj ŝtata opero de Saksujo longan historian tradicion. Muzikensemblo de la operejo estas la tradiciplena Saksa Ŝtata Kapelo. La Semper- Operejo troviĝas ĉe placo Theaterplatz en la historia urbocentro de Dresdeno kaj nomiĝas laŭ sia arĥitekto Gottfried Semper.
Historio
Antaŭ ol Semper konstruis sian operejon, inter 1719 ĝis 1849 ekzistis teatrejo, rigardebla kiel antaŭanta domo de la Semper-Operejo. Tiu servis kiel operejo tamen nur ĝis 1763. Post tio oni prezentis operojn ĝis 1841 en la Moretti-Operejo. Ekde 1838 ĝis 1841 arĥitekto Gottfried Semper (1803–1879) konstruis novan reĝan kortegoteatrejon. La ronda domo kun formoj de la itala frua renesanco famiĝis kiel unu el la plej belaj teatrejoj en Eŭropo. La 21-an de septembro 1869 la domo komplete ruiniĝis pro brulego.
Post kiam la teatro loĝis en intertempa domo rapide konstruita, oni komencis la konstruadon de la dua reĝa kortegoteatrejo. Ĉar Semper pro sia partopreno en la germana revolucio de 1848/49 estis politike persekutato en la saksa reĝlando, li konceptis la domon ekster Saksujo kaj transdonis la konstruan estradon al sia filo Manfred (1838–1913). Tiu ĉi finkonstruigis la domon kun sia pompa interno en 1878. Kiel kuriozaĵo, dum la malfermo de Universala Kongreso en 1908 prezentiĝis tie la opero en Esperanto de la verkisto Goethe «Iphigenie in Tauris».
Dum la Dua Mondmilito la usona kaj brita aerarmeoj treege difektis la operejon dum la fifamaj bombatakoj sur Dresden en la nokto de la 13-a februaro 1945. Nur en 1948 la teatro ree okazis en la teatrejo Schauspielhaus kun opero, baleto kaj dramo, ankaŭ la domo servis kiel koncertejo. Je la simbola dato 13-a de februaro 1985 la muzikaj fakoj de la teatro rericevis sian ree ekestintan operejon, la Semperoperejo. Post la Dua Mondmilito oni sekurigis en 1946–1955 la ruinojn kaj planis la rekonstruadon. Tiu ĉi komencis ekde la 24-a de junio 1977 je estrado de ĉefarĥitekto Wolfgang Hänsch. Li pliampleksigis la spektantejon kaj adaptis la domon al la kreska spacbezono de moderna opertenado, konservis tamen plejparte la koncepton de Semper. La rekonstruado finiĝis en 1985; per la opero Der Freischütz de Carl Maria von Weber oni festis la remalfermadon la 13-an de februaro.
NGC 1882
NGC 1882 (alia indiko — ESO 85-SC57) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ferenc András
Ferenc András [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo András Ferenc estis hungara reĝisoro pri filmoj, scenaristo, filmoproduktanto (producero).
Ferenc András naskiĝis la 1942 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc András estis simpla laboriston inter 1960-1962, poste li laboris en Hungara Televizio 4 jarojn. Inter 1965-1968 li laboris en hungara filmoproduktejo, poste li frekventis ĉeflernejon pri teatro kaj filmo. En 1973 li edziĝis baldaŭe havanta filinon. En 1998 li ekhavis postenon en Televizio Duna. Li ricevis ĝis tiam premion Kossuth en 2013, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
The J. Geils Band
The J. Geils Band /ˌdʒeɪ ˈɡaɪlz/ estis usona rok-bando formita en 1968, en Worcester (Masaĉuseco), sub la estreco de la gitaristo John "J." Geils. En la origina bandaro estis la kantisto Peter Wolf, la ludisto de buŝharmoniko kaj saksofono Richard "Magic Dick" Salwitz, la drumisto Stephen Bladd, la kantisto kaj klavaristo Seth Justman kaj la basisto Danny Klein. Wolf kaj Justman estis la ĉefaj kantoverkistoj. La bando ludis blusrokon influitan de ritmenbluso dum la 1970-aj jaroj kaj tuj atingis komercan sukceson antaŭ translokiĝi al pli ĉeftendenca radi-ema sonstilo en la komencaj 1980-a jaroj, kio havigis al la bando sian komercan pinton. Post Wolf lasis la bandon en 1983 por fari soloan karieron, la bando publikigis unu plian albumon en 1984 kun Justman kiel ĉefa kantisto antaŭ disiĝi en 1985. Komence en 1999, la bando havis kelkajn reunuigojn antaŭ la morto de sia nomiga fondinto J. Geils la 11an de Aprilo, 2017.
La bando unue publikigis kelkajn unuopaĵojn kiuj estis inkluditaj en la sukcesa pintaro Top 40 komence de la 1970-aj jaroj, kiel versio de la kanto "Lookin' for a Love" de The Valentinos (kiu iĝis la 39a en la listo de la gazeto Billboard nome Top 100 en 1972), same kiel la unuopaĵo "Give It to Me" (kiu atingis la rangon 30an en 1973). Iliaj plej grandaj sukcesoj estis "Must of Got Lost" (kiu atingis la rangon 12an en la listo de Billboard Top 100 en 1975), "Come Back" (kiu atingis la rangon 32an en 1980), "Love Stinks" (kiu atingis la rangon 38an en 1980 kaj aperis en kelkaj filmoj), "Freeze-Frame" (kiu atingis la rangon 4an en la listo de Billboard Top 100 en 1981), kaj "Centerfold" (kiu atingis la rangon 1an en Usono komnce de 1982).
Lupionópolis
Lupionópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.592 loĝantojn en 2010.
Étienne de Silhouette
Étienne de Silhouette naskiĝis en la 8-a de julio 1709 en Limoges kaj mortis en 1767 en Bry-sur-Marne. Ĝi estis franca ministro pri financoj de marto ĝis novembro 1759.
Kun subteno de Madamo de Pompadour, li ekhavis la ministerion kaj kreis imposton sur eksteraj montroj de riĉeco, ĉefe por kontraŭbatali burĝan klason. La vorto silueto venas de liaj kontraŭloj, kiuj komparis lin al ombraj figuroj.
Li tradukis multajn librojn pri financoj el angla lingvo al la franca.
Renofa Yamaguchi FC
Renofa Yamaguchi FC (jen angle, japane レノファ山口) estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2016 apartenas al la 2-a divido de la Japana Profesia Futbala Ligo. Ĝi havas sian sidejon en la urbo Jamaguĉi, ĉefurbo de la samnoma gubernio Jamaguĉi.
Caraíbas (Bahio)
Caraíbas estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.222 loĝantojn en 2010.
Ĉifalo
Ĉifalo ( : Cifal [ĉifal]: cif (el la angla chief [ĉif']), estro + al, moŝto) estas la plej alta estro de volapuka movado. Johann Martin Schleyer estis la unua ĉifalo. En 1889, li eksigis bloke la Internacian Akademion de Volapuko, kaj la Akademio eksigis la ĉifalon Schleyer; tiam la volapuka movado disiĝis. Parto sekvis la ĉifalon, kaj parto sekvis la Akademion. Schleyer, kiu krom ĉifalo ankoraŭ havis la titolon datuvalo ( : datuval, la eltrovanta moŝto), vivis ĝis 1912, sed antaŭ sia morto li heredigis la titolon al Albert Sleumer. La devoj kaj rajtoj de ĉifalo estis fiksitaj en 1934 de la tiama ĉifalo Albert Sleumer.
La nazioj persekutis la lastajn volapukistojn dum la Dua mondmilito, sed la volapuka movado daŭris ĉefe inter esperantistoj, kiuj volis konservi Volapukon kiel memoraĵon. (La posteuloj de de Jong ne plu proponis Volapukon kiel internacian komunikilon, sed kiel konservindan kulturaĵon.)