cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maksim Bahdanoviĉ
Liceano
En tiutempaj poemoj, gravan rolon havis la temo de morto. La poeto kredis en eterna vivo. "Amuro", "Sur tombejo", "Pensoj", "Liberaj pensoj" estis saturitaj per kristana kvieteco, per emocio de dia senmorteco. La poeto konstante interkomunikiĝis kun steloj, rigardas supren kaj ne sub la piedojn.
Dum la sama periodo de 1914-1916, Maksim Bahdanoviĉ verkis la poemajn ciklojn "Ĉe kvieta Dunajo", "Maksim kaj Magdalena" kaj aliajn verkaĵojn. Li verkis ankaŭ en la rusa lingvo. Krom tio en gazetoj aperis publicismaj artikoloj de Bahdanoviĉ en rusa lingvo kun temoj pri historio de literaturo, naciaj kaj sociaj problemoj, estis eldonitaj historiaj kaj etnografiaj broŝuroj, same kiel literatursciencaj recenzoj kaj felietonoj.
Lasta jaro
Somere de 1916, fininte liceon, Maksim Bahdanoviĉ revenis en Minsko. Malgraŭ tio, ke li estis grave malsana per tuberkulozo, Maksim Bahdanoviĉ multe laboris en Minska gubernia proviza komitato kaj en Belorusia komitato pri helpo al militviktimoj. En libera tempo li fondis junularajn rondetojn, kun komunum-klerigada kaj naci-liberigada karaktero.
Dum sana tempo li verkis iujn nacie famajn poemojn kiel "Perdita cigno" kaj "Peltado". En "Perdita cigno" la poeto priverkis ĉebiblian miton pri cigno, kiu dum diluvo abolis savon en arkeo, kaj per propraj fortoj kontraŭstaris al elemento de diluvo, sed tragike pereis. Kvankam la cigno mortis, li savis aliajn birdojn. En la mito estis kondamnita malhumileco, sed la poeto ĝin gloradis. "Peltado" estas unu el plej temperamentaj kaj dramecaj verkoj de la poeto. En ĝi, la aŭtoro turnis sin al heroaj historiaj paĝoj de Belorusio kaj alvokas defendi sian patrolandon.
En februaro 1917 Maksim Bahdanoviĉ forveturis en Krimeo por kuraci sin kontraŭ tuberkulozo. Sed la kuracado ne helpis, kaj la poeto mortis la 13/25-an de la majo 1917 en 25-jara aĝo kaj estis entombita en Jalto.
Inter la postrestintaj paperoj de la poeto estis materialoj por belorusa abocolibro, kiun li eble prilaboradis dum sia lasta vivtempo. Sur apogseĝo ĉe lito estis libro, sur kiu estis surskribita mallonga, nur kvarlinia poemeto, en kiu la poeto parolas, ke li ne estas sola antaŭ la morto - li havas libron de siaj peomoj. Ĉi tiu antaŭmorta agnosko eble estas unika en la monda poezio.
Verkaĵoj de la poeto estis tradukitaj en 20 lingvojn de la mondo, kaj eldoniĝis en Britio, Germanio, Pollando, Rusio, Francio, Jugoslavio kaj aliaj landoj.
Lohikoski
Lohikoski estas urboparto de Jyväskylä sur bordo de lago Palokkajärvi kaj rivero Tourujoki.
La serva centro de Lohikoski situas en areoj Paloniemi kaj Lahjaharju. Tie estas butikoj, elementa lernejo, biblioteko, kirko kaj sportparko. En Lohikoski estas ankaŭ inter aliaj apoteko, fajrobrigadujo de Seppälä, strando kaj tombejo. En Lohikoski estas kaj unufamiliaj domoj, envicaj domoj kaj apartamentaj konstruaĵoj. Lohikoski estas ligita al la urbo 1941.
Maksim Bahdanoviĉ
Trajtoj de verkoj
Maksim Bahdanoviĉ verkis multajn lirikaĵojn: pejzaĝajn, amajn, en siaj versoj li ofte uzis belorusan folkloron kaj historion. Ofte liaj versoj estas mornaj pro malpaca tempo de lia vivo kaj antaŭsento de proksima morto.
László Zagyva
László ZAGYVA [zadjva] rumania hungara/hungara skulptisto, juvelisto. Li naskiĝis en Bayerisch Eisenstein (Germanio) la 14-an de julio 1945. Li estas la edzo de grafikistino Anna Z. Erdei.
Granda malsatego en Irlando
La granda malsatego (An Gorta Mór, Great Famine) estis malsatego en Irlando inter 1846 kaj 1851.
Tio estis sekvo de plurjara malbona rikolto de terpomo inter 1846 kaj 1849. La kaŭzo de terpoma elfalo estis la fungo terpoma fitoftoro (Phytophtora infestans), kiu neniigis la tutan terpoman rikolton de postsekvaj jaroj. Ĉar la terpomo estis antaŭ ĉio la baza nutraĵo por la malriĉa loĝantaro en la 19-a jarcento (disvastiĝis inter 1650-1780-aj), tiu rikoltomanko kaŭzis malsatmorton de 1846 ĝis 1851 de ĉ. 500.000 ĝis 1.000.000 gaeloj kaj devigis elmigri plian unu milionon, ĉefe al Kanado, Aŭstralio kaj al Usono.
Tiutempe regis en Grand-Britio la ekonomia politiko de laissez-faire, kio instigis la registaron fari apenaŭ ion kontraŭ la amasa malsato. Tiutempe oni eksportis, liveris grenojn preter la malsategantoj.
La loĝantaro de Irlando neniam estis akironta la nombron, antaŭan de la granda malsatego.
Tiu malsatego inspiris verki divestipajn poemojn, kantojn kiel ekz. The Fields of Athenry.
vidu ankaŭ: fitoftoro, Granda malsatego en Ukrainio (Holodomoro 1931?-1933?)
Western Union
The Western Union Company estas usona entrepreno por financaj servoj kaj komunikado. Ties sidejo en Nordameriko estas en Meridian, Koloradio, kvankam la poŝta adreso de najbara Englewood, Koloradio, estas uzata por ties poŝto. Ĝis ĝi malkontinuigis la servon en 2006, Western Union estis la plej konata usona kompanio en la negoco de sendado de telegramoj.
Ezra Cornell estis unu el kunfondintoj.
Massenbachhausen
Massenbachhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tlacote el Bajo
Tlacote el Bajo estas vilaĝo en Querétaro, Meksiko. Ĝi situas en la komunumo de Querétaro. Ĝi havas 5453 loĝantojn. Dum la 1990-aj jaroj ĝi atingis amaskomunikilan atenton ĉar estis la loko de puto el kiu elfluis minerala akvo kun supozeblaj kuracaj propraĵoj.
Charlotte Stuart
Charlotte STUART, dukino de Albany (n. la 29-an de oktobro 1753 - m. la 17-an de novembro 1789) estis la nelegitima filino de la jakobita pretendanta princo Charles Edward Stuart (kromnomita Bonnie Prince Charlie aŭ la Juna Pretendanto) kaj la sola el liaj infanoj, kiu ne mortis fruaĝe. Ŝia patrino estis Clementina Walkinshaw, kiu restis la amantino de la princo ekde 1752 ĝis 1760. Post pluraj jaroj da mistraktadoj, Clementina forlasis la princon kaj forprenis Charlotte kune kun si. Charlotte pasis la plej grandan parton de sia vivo en francaj monaĥinejoj, neglektita de sia patro, kiu ĉiam rifuzadis fari iun ajn demarŝon por ŝi. Ĉar ŝi ne povis edziniĝi, ŝi samkiel sia patrino fariĝis amantino kun nelegitimaj gefiloj, elektante la ĉefepiskopon de Bordozo kiel sia amanto kaj protektanto. Ŝi finfine reamikiĝis kun sia patro en 1784, kiam li legitimigis ŝin kaj donis al ŝi la prestiĝan titolon "dukino de Albany". Ŝi lasis siajn proprajn infanojn al sia patrino, kaj fariĝis la flegantino kaj akompanatino de sia patro dum la lastaj jaroj de lia vivo, antaŭ ol morti nur du jarojn poste. Ŝiaj tri infanoj estis edukitaj sekrete kaj anonime. Tamen, kiel la solaj nepoj de la pretendanto, ili fariĝis interesaj kuriozaĵoj por la jakobita movado, kiam oni malkovris ilian idaron en la 20-a jarcento.
Reĝa parencaro
Charlotte Stuart naskiĝis la 29-an de oktobro 1753 en Lieĝo el Charles Edward Stuart kaj el lia amantino Clementina Walkinshaw, kiun li renkontis en Skotlando dum la jakobita ribelo de 1745. Charles alvenis al Skotlando el Francio por provi reakiri perforte la tronojn de Anglio, Skotlando kaj Irlando, kiuj estis perditaj de sia avo Jakobo la 2-a de Anglio en 1689. Clementina (1720-1802) estis la plej juna el la dek filinoj de John Walkinshaw el Barrowhill (1671-1731). La familio Walkinshaw posedis la terenojn de Barrowfield kaj Camlachie, kaj la patro de Clementina estis riĉa kaj bonhava komercisto de Glasgovo, kiu interalie fondis la teksistan vilaĝon Calton. Li, tamen, ankaŭ estis anglikana jakobito, kiu batalis por la patro de la princo Charles Edward Stuart dum la ribelo de 1715 kaj estis kaptita okaze de la batalo de Sheriffmuir, antaŭ ol forsavi sin el la kastelo de Stirling kaj fuĝi al Eŭropo. Li estis pardonita de la brita registaro en 1717 kaj povis do reveni al Glasgovo. Post tio naskiĝis lia plej juna filino Clementina, verŝajne en Camlachie. Sed Clementina estis plejparte edukita en kontinenta Eŭropo, kaj poste konvertiĝis al romkatolikismo. En 1746, ŝi estis vivanta en la domo de sia onklo Sir Hugh Paterson en Bannockburn, proksime al Stirling. La princo vizitis Sir Paterson komence de januaro 1746, okaze de kio li por la unua fojo renkontis Clementina. Li revenis pliposte dum la sama monato por ricevi ŝian flegadon, onidire pro kataro. Ĉar Clementina tiam vivis sub la protektado de sia onklo, ŝi verŝajne ankoraŭ ne estis la amantino de la princo.
Restado en Francio
Dum la sekvaj dekdu jaroj, Clementina kaj Charlotte pluvivis en variaj francaj monaĥinejoj, danke al ĉiujara pensio da 10 000 puntoj sendita de James Stuart. Charles neniam pardonis la fuĝon de Clementina, ĉar tio senigis lin je lia infano : li konstante kaj obstine rifuzis pagi iun ajn por subteni ilin. James mortis la 1-an de januaro 1766, sed Charles (ekde tiam rigardante sin kiel Karlo la 3-a de Britio) denove rifuzis zorgi pri la patrino kaj ŝia infano. Tio devigis Clementina, kiu tiam kromnomis sin "grafino Alberstroff", peti la helpon de la frato de Charles, la kardinalo Henry Stuart. Henry donis al ŝi 5 000 puntojn ĉiujare sed kompense kondiĉis deklaron skribitan de Clementina, en kiu ŝi agnoskis, ke ŝi neniam estis la edzino de Charles - tiun deklaron ŝi poste provis nuligi. Pro tiu malpli granda sumo, ili devis trovi malpli multekostajn loĝejojn en la monaĥinejo Notre-Dame de Meaux-en-Brie.
En 1772, la tiam 51-jara princo edziĝis kun la 19-jara princino Louise de Stolberg-Gedern, kiu estis nur pli aĝa je unu jaro ol Charlotte. Charlotte samtempe suferis pro malriĉeco, kaj plusendis leterojn al sia patro dum iom da tempo. En siaj leteroj ŝi malfiere petegis, ke lia patro legitimigu ŝin, donu al ŝi helpmonon kaj forkonduku ŝin ĉe li al Romo (antaŭ la ebla naskiĝo de vira heredanto). Charles estis tiam loĝanta en la palaco Muti, kiu estis la loĝejo de multaj ekzilitaj Stuartoj. En aprilo 1772, Charlotte redaktis kortuŝan kaj plendeman leteron al "mia Aŭgusta Paĉjo". Ĝi estis sendita danke al la estro de la Skota Kolegio en Romo. Charles plidolĉiĝis por la unua fojo, kaj proponis alkonduki Charlotte al Romo, sed nur kondiĉe, ke ŝi venu sole kaj lasu sian patrinon en Francio. Tion rifuzis Charlotte pro lojaleco al sia patrino. Charles furioziĝis, kaj ĉesis kontakti Charlotte.
Lodi
Lodi estas komunumo de Italio situanta apud la rivero de Adda.
Charlotte Stuart
Amantino de ĉefepiskopo
Fine de la jaro 1772, Clementina kaj Charlotte tute neatendite alvenis al Romo por petegi la helpon de Charles, despli ke tia multekosta vojaĝo plu malriĉigis Clementina. Sed la princo kondutis kolereme kaj rifuzis eĉ vidi ilin, kio devigis la du virinojn reveni al Francio, el kie Charlotte denove redaktis petleterojn. Tri jarojn poste, Charlotte iĝis 22-jara kaj jam eksuferis de malbona sano : ŝi verŝajne havis hepatmalsanon tre kutiman inter la Stuartoj. Ŝi komprenis, ke ŝi nepre devis edziniĝi kiel eble plej rapide. Sed Charles firme malakceptis, ke ŝi edziniĝu aŭ eĉ fariĝu monaĥino. Charlotte povis nur atendi pli bonan humuron de sia patro.
Sen legitimeco kaj sen permeso, Charlotte jure ne kapablis edziniĝi. Ŝi tial ekserĉis potencan protektanton kaj prizorganton. Ŝi fariĝis la amantino de Ferdinand Maximilien Mériadec de Rohan, la ĉefepiskopo de Bordozo kaj de Cambrai, verŝajne kaŝante tion al sia patro. Ankaŭ Ferdinand de Rohan, rilatita persange al la Stuartoj sed ankaŭ al la Burbonoj, ne rajtis edziĝi, ĉar li kiel la pli juna filo de nobela familio devis fariĝi kleriko. El la rilato naskiĝis tri infanoj : du filinoj, Marie-Victoire kaj Charlotte, kaj laste unu filo, Charles Edward. La ekzisto de ŝiaj infanoj restis sekreta, kaj plejparte nekonata ĝis la 20-a jarcento. Kiam Charlotte finfine decidis forlasi Francion por vivi en Florenco, ŝi estis ankoraŭ resaniĝanta el la nasko de sia filo. Ŝi konfidis siajn infanojn al sia patrino : krom Charlotte kaj ŝia patrino, ŝajne tre malmultaj homoj - kaj certe ne ŝia patro - tiam sciis pri la infanoj.
Lodi
Geografio
Lodi situas mez-voje inter Milano kaj Piaĉenco. Ankaŭ estas aliro al aŭtovojo.
Charlotte Stuart
Reamikiĝo
Nur kiam ĉesiĝis lia seninfana edziĝo kun Louise kaj kiam Charles iĝis serioze malsana, la maljuna princo finfine interesiĝis pri sia filino Charlotte. Ŝi estis jam tridekjara, kaj vidis sian patron por la lasta fojo, kiam ŝi estis sepjara. La 23-an de marto 1783, Charles modifis sian testamenton, por ke Charlotte fariĝu lia heredantino. Unu semajnon poste, li subskribis akton pri la legitimigo de sia filino. Tiu akto, kiu agnoskis Charlotte kiel lia neleĝa filino kaj rajtigis ŝin heredi liajn privatajn terenojn, estis sendita al Ludoviko la 16-a de Francio. La kardinalo Henry Stuart tamen kontestis la akton, kiu liaopinie estis neregula kaj kreis konfuzon pri la heredado de Charles. Ludoviko la 16-a finfine konfirmis la akton kaj registris ĝin ĉe la Parlamento de Parizo, sed ne antaŭ la 6-a de septembro 1787.
Lodi
Historio
De 1118 al 1128, Milano plurfoje militis kontraŭ Lodi kaj Como; la civito rezultis parte detruita.
1642 Hill
1642 Hill estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Rimogne
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
1642 Hill
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj matematikiston George William Hill.
Lodi
Historio
Lodi konservis siajn mezepokajn stratojn kun arkadoj, prilaboritaj balkonoj, belega duomo (katedralo) kaj, en mallarĝa strato L'Incoronata (« municipa » preĝejo prizorgata de la urbo) dediĉita al Kronita Virgulino, ok-flanka, malgranda kaj mirinde dekoraciita. La muzeo enhavas tre belan kolekton da ceramikaĵoj, loke faritaj kaj ofte malnovaj.
La konkero de la ponto de Lodi estis la okazo de la Batalo de la ponto de Lodi, la, kiu malfermis al Bonaparto la vojon al Milano.
Universitato
Depost 2005, estis kreita Teĥnologia Parko Padan, specialistiĝinta pri nutraĵaj bio-teĥnologioj.
Charlotte Stuart
Reamikiĝo
En julio 1784, tuj post kiam li legalizis sian separon el Louise, Charles alvokis Charlotte al Florenco, kie li estis tiam loĝanta. En novembro, li enloĝigis ŝin en la palacon Guadagni, kiel la "Reĝa Moŝto Dukino de Albany". Li cetere nomumis ŝin en la prestiĝa ordeno de la Kardo. Ĉar ŝi estis denaske nelegitima, Charlotte tamen ne rajtis sinŝarĝi per la stuarta depostulo pri la brita trono. Sed tiaj pretendoj fakte ne plu estis tiom gravaj : la estroj de Eŭropo jam de longe ne plu konsideris Charles serioze. Eĉ la papo rifuzis agnoski lian reĝan titolon, kaj la fama Giacomo Casanova sprite kromnomis Charles la "vane-pretendanton". Charles ekde tiam rigardis sin nur kiel la "grafo de Albany".
Kvankam la resurtronigo ŝajnis pli kaj pli dubinda, la princo ne hezitis prezenti Charlotte kiel la sekvonta generacio de la jakobita movado. Li fabrikigis por ŝi medalojn, sur kiuj videblis la simbolo de Espero, la mapo de Anglio kaj la blazono de la Stuartoj, kune kun latinaj legendoj kiel Spes Tamen Est Una, tio estas esperante "Estas unu espero". Charles plie idealigis sian filinon arte : oni mendis al la skota artisto Gavin Hamilton kretdesegnaĵon de Charlotte laŭ la novklasika stilo, dum Hugh Douglas Hamilton pentris flatan portreton de Charlotte surhavanta tiaron.
Kompanino de ŝia patro
Kiam Charlotte alvenis ĉe sia patro en 1784, ŝi malkovris, ke Charles estis fariĝinta maljuna, malsana alkoholulo. Lia fizika stato estis ege difektita. Li cetere suferis pro komenco de intelekta degenerado kaj uzadis portliton por ĉiuj siaj vojaĝoj. Li, tamen, diligente prezentis Charlotte al siaj sociaj konatuloj, kaj eĉ permesis, ke ŝi surhavu la faman Sobieska-juvelaron de lia patrino. Charlotte konstante, kaj ofte sensukcese, klopodis por obteni donacojn, juvelojn aŭ monon el sia maldonema patro, verŝajne ne pro si mem sed pro la komforteco de siaj patrino kaj infanoj. Dum la unua monato, post kiam ŝi alvenis al Florenco, ŝi tamen sukcese konvinkis sian patron, kie li finfine prizorgu Clementina. Ankaŭ Charlotte tiam suferis pro malbona sano. Ŝi precipe suferis de doloro, kiu kaŭzos ŝian morton pro "obstrukco de la hepato" nur du jarojn post ŝia patro : iom post ŝia alveno al Florenco, kreskanta protuberanco je la ventro devigis ŝin retuŝi ŝian tutan vestaron. Al Charlotte kore mankis la ĉeesto de ŝia patrino - Charles ĉiam rifuzis, ke ŝi venu al Romo - kaj de ŝiaj infanoj : ŝi sendis pli ol cent leteroj al sia patrino dum unu sola jaro. Ŝi cetere timis, ke Ferdinand de Rohan rapide trovu novan amantinon. Siajn multajn, dolorajn sentojn ŝi klare esprimis per siaj senrevigitaj leteroj senditaj hejmen : ŝi nun atendis sufiĉe sopireme la morton de Charles.
Lastaj monatoj
En decembro 1785, Charlotte obtenis la helpon de Henry Stuart por rekonduki Charles al la palaco Muti de Romo. Tie, ŝi restis la diligenta flegantino kaj kompanino de sia patro, kaj ŝajne agadis kiel eble plej bone por plidolĉigi lian vivon antaŭ lia morto pro kormalsano, du jarojn poste, je la 31-a de januaro 1788. Ŝia sindonemo por Charles estis sufiĉe konsiderinda, ĉar pro sia korinklino por sia patro ŝi devis longdaŭre forlasi sian patrinon kaj tri infanojn en Parizo.
Charlotte postvivis sian patron je nur dudekdu monatoj, kaj neniam revidis siajn infanojn. Ŝi alvenis la 9-an de oktobro 1789 en la palacon Vizzani Sanguinetti (hodiaŭ la palacon Ranuzzi) de Bolonjo, kiu estis la loĝejo de ŝia amiko la markizo Giulia Lambertini-Bovio. Ŝi mortis tie pro hepatkancero la 17-an de novembro 1789, dum sia trideksepa jaro. Laŭ sia testamento, redaktita nur tri tagojn antaŭ sia morto, Charlotte lasis al sia patrino Clementina 50 000 pundojn, kaj pension da 15 000 pliaj pundoj ĉiujare. Sed du plenaj jaroj pasis antaŭ ol Henry Stuart, plenumanto de la testamento kaj ekde tiam rigardita de la jakobitoj kiel Henriko la 9-a, akceptis cedi tiun grandan sumon. Li nur konsentis pri tio, kiam Clementina subskribis kvitancon, laŭ kiu ŝi en sia nomo kaj en la nomo de siaj idoj definitive rezignis ĉiujn depostulojn pri la familiaj terenoj. Charlotte estis entombigita en la preĝejo San Biagio, tio estas en la sama kvartalo, kie ŝi mortis. Kiam la preĝejo estis detruita de la francoj en 1797, la postrestaĵoj de Charlotte estis movitaj al la kapeleto Santissima Trinità. Kiam tiu ĉi fermis en 1961, ŝia monumento kaj eble ŝiaj postrestaĵoj estis movitaj al la proksima Chiesa della Santissima Trinità.
Heredaĵo
Dum multaj jaroj, la tri infanoj de Charlotte restis tute nekonitaj de historio, kaj oni antaŭe kredis, ke la rekta dinastio de la Stuartoj estinĝis per la morto de Henry en 1807. En la 1950-aj jaroj, studadoj fare de la historiistoj Alistair kaj Henrietta Taylor tamen malkaŝis la ekziston de du filinoj kaj unu filo de Charlotte. La historiisto George Sherburn tiam malkovris la leterojn de Charlotte al ŝia patrino, danke al kiuj li verkis biografion de Charles Edward.
Infanoj
La filo de Charlotte, Charles Edward, kiu naskiĝis en Parizo en 1784, spertis malsaman destinon. Nomante sin "Grafo Roehenstart" (miksado de "Rohan" kaj "Stuart"), li estis edukita de la familio de sia patro en Germanio, fariĝis oficiro en la rusa armeo kaj poste generalo por la Aŭstra Imperio. Li vojaĝis abunde, vizitante Hindion, Amerikon kaj Karibion, antaŭ ol enloĝiĝi en Anglion kaj Skotlandon. Liaj rakontoj pri lia deveno kaj aventuroj estis kutime tiel bombastaj, ke nur malmultaj homoj vere kredis lian reĝan prapatrecon. Ne antaŭ la 20-a jarcento konfirmis la historiisto George Sherburn, ke li ja estis tiu, kiu li proklamis esti. Li mortis en Skotlando en 1854, pro ĉaretakcidento apud la kastelo de Stirling, kaj li estis entombigita en la katedralo de Dunkeld, kie ĝis hodiaŭ videblas lia tombo. Li edziĝis dufoje, sed ne havis idaron.
Oni kelkfoje asertis, ke la princo Charles fakte edziĝis kun Clementina kaj konsekvence, ke Charlotte estis lia legitima filino kaj rajtis fariĝi la posteulino de sia patro. Ekzistas tamen neniuj arkivoj, kiuj pravigas tian aserton, kaj la ĵuro skribita de Clementina la 9-an de marto 1767 plie malkonfirmas tiun hipotezon. Finfine, la longa malagnosko de Charlotte fare de Charles sugestas, ke ŝi ja estis nelegitima.
La du filinoj de Charlotte plej verŝajne mortis sen infanoj. Studinte la aferon, la historiisto Peter Pininski tamen opinias, ke la plej aĝa filino Marie-Victoire fakte generis unu aŭ plurajn gefilojn. La libro de Pininski atentigas la leganton pri Jules-Hercule, princo de Guéméné kaj duko de Montbazon, kiu interalie estis la pli maljuna frato de Ferdinand de Rohan kaj servis kiel militista kunulo de Henry Stuart en 1745. Laŭ Pininski, Jules-Hercule eble agnoskis Marie-Victoire kiel sia propra filino, tiel donante al ŝi la prestiĝan statuton de sia familio. En 1793, post la komenco de la franca revolucio, la familio Rohan dislokiĝis kaj Marie-Victoire iris ĉe parencoj en Pollando. Tie, ŝi renkontis kaj edziniĝis kun Paul Anthony Louis Bertrand de Nikorowicz, pola nobelo kaj filo de bankisto. Ŝi naskis filon nomitan Antime, antaŭ ol vidviniĝi kvar jarojn poste. Ŝi poste reedziniĝis kun James d'Auvergne, kapitano en la brita mararmeo, kaj laste kun Jean de Pauw, oficiro en la franca armeo. Antime havis filon, kiun li nomis Charles, kaj filinon nomitan Julia-Thérèse, kiu edziniĝis kun la grafo Leonard Pininski kaj tiel fariĝis la pra-praavino de Peter Pininski mem. Tamen, la pruvoj prezentitaj de Pininski montriĝas "ofte nerektaj, se ne elipsaj" : Rohan estis sufiĉe larĝa familio, kies multaj membroj estas facile konfuzeblaj.
En la jakobita folkloro
La eksterordinara destino de Charlotte Stuart rapide eniris la jakobitan folkloron. La skota poeto Robert Burns (1759-96), proksima samtempulo, redaktis plurajn verkojn, kiuj celebris la tragikan romantikismon de la jakobita movado. Inter ili menciendas The Bonnie Lass of Albanie, lamentpoemo dediĉita al Charlotte Stuart kaj verŝajne verkita ĉirkaŭ la dato de ŝia morto. Laŭ neeldonita kolektaro da leteroj senditaj de Burn al Robert Ainslie, la poeto estis fascinita de Charlotte, kaj li eĉ konsideris doni la saman baptonomon al unu el siaj propraj nelegitimaj infanoj.
This lovely maid's of nobel blood, That ruled Albion's kingdoms three; But Oh, Alas! for her bonie face, They hae wrang'd the lass of ALBANIE.
Prapatraro
Prapatraro de Charlotte Stuart ĝis tri generacioj
30786 Karkoschka
30786 Karkoschka estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germandevena usona astronomo Erich Karkoschka de la Universitato de Arizono. Lia kampo de sperto estas la atmosferoj kaj satelitoj de la eksteraj planedoj. Li amas observi la stelajn mirindaĵojn kaj publikigis kampogvidilojn por amatoraj astronomoj.
Vermotruo
En fiziko, vermotruo estas hipoteza topologia objekto, kiu aperus kiel "ŝparvojo" inter du punktoj de la spacotempo. Oni povus vidigi ĝin (en 2D spacio) kiel du funeloj, kunigitaj ĉe ilia mallarĝaj tuboj, kies « buŝoj » kuniĝus kun du surfacoj (2-dimensiaj spacoj). Fakte, vermotruo ligas du spacojn (aŭ du lokojn de spaco) tra ia kvara dimensio. Eblas, ke materio (aŭ aĵoj) povus trairi vermotruon; kaj foregen vojaĝi tra universo, tra tempo kaj eĉ al aliaj universoj.
La terminon eltrovis la usona teori-fizikisto John Archibald Wheeler en 1957, sed la ideon jam formulis la germana matematikisto Hermann Weyl,rilate al sia analizo de la maso, kiel energio de elektromagneta kampo.
La ideo pri vermotruo iĝis grava elemento en scienc-fikcio, ebligante vojaĝo pli rapida ol lumo, tempvojaĝo kaj vojaĝo al aliaj universoj.
Difino
Fundamente vermotruo estas nesimple koneksa spaco en kompakta spaco. Vermotruo povus ankaŭ ligi du universojn, en tiu kazo ne plu eblas paroli pri kompakta spaco: la tutaĵo de du universoj estus simple koneksa spaco.
Diversaj tipoj da vermotruoj
Ĝis nun, la vermotruoj estas nur matematika objektoj, nenia observo indikas ke ili ekzistus nek subatome, nek kosme. Tamen oni povas matematike esplori la proprajojn de iuj de ili
Vermotruo de Schwarzschild
Ankaŭ nomata ponto de Einstein-Rosen, ĝi estas solvo de la kampa ekvacioj de Einstein, kiun eltrovis Albert Einstein kaj Nathan Rosen en 1935 kombinante la ekvaciojn de nigra truo kaj tiuj de blanka truo. Sed ili montris, ke la « diametro » de la tunelo, kiu ligas la nigran kaj blankan truojn estas nula, do nek materio nek lumo povas trairi ĝin.
Vermotruo de Kerr-Newman
Ĝin naskas nigra truo de Kerr-Newman, tie estas ŝarĝita kaj turniĝanta nigra truo. Tiaj truoj nepre estas plej oftaj, ĉar ĉiuj kosmaj objektoj turniĝas. Ene de ili la spaco obeas la la metrikojn de Kerr kaj Kerr-Newman. La turno de la nigra truo ‘’trenas’’ la spacon.
Laŭ Roger Penrose, objekto sekvanta difinan orbiton povas trairi la nigran truon kaj eniriĝi la hipotezan vermotruon. (vidu la apudan figuron). Tia vermotruo estas trairebla laŭ nur unu direkto.
Vermotruo de Morris-Thorne kun « malmaso »
Sed tiuj-ĉi vermotruoj estas nestabilaj. fakte ili tuje malaperas.
Metriko
La teorioj de la vermotrua metriko priskribas la spactempan geometrion de vermotruo, kaj indikas la eblecon uzi ilin kiel spacetempa ŝparvojo. Ekzemple, metrika tensoro de trairebla vermotruo estas la jena :
La metrika tensoro de ne-trairebla vermotruo estas la solvo de Schwarzschild:
Vermotruo en sciencfikcio
La sciencfikciaj verkistoj tre ŝatas la vermotruojn, ĉar ili permesus vojaĝojn pli rapidaj ol lumo, tion, kion ŝajnis malpermesi la einsteina relativeco.
David Lack
David Lambert Lack, membro de la Reĝa Societo de Londono, (naskiĝis la 16-an de julio 1910, mortis la 12-an de marto 1973) estis brita evolua biologo kiu faris kontribuojn al ornitologio, ekologio kaj etologio. Lia libro pri la fringoj de Galapagaj Insuloj estis mejloŝtona verko.
Komenca vivo
Lack naskiĝis en Londono kaj edukiĝis ĉe la lernejo Gresham, Holt, Norfolk, kaj Magdalene College, Universitato de Kembriĝo, kie li studis la fakon de Natura Scienco. Li estis la ples aĝa de kvar filoj de kuracisto Harry Lambert Lack, kiu poste iĝis Prezidanto de la Brita Kuracasocio. Kvankam lia patro havis ioman intereson pri birdoj kiam junulo ŝajne tio ne influis al David. Lia patrino Kathleen estis filino de oficiro en Hindio, kiu estis skota dum la patrina flanko estis irlanda, greka kaj kvartela.
Ĝis aĝo de 15 jaroj, Lack loĝis en granda domo ĉe Devonshire Place, Londono. Naujaraĝa li jam estis lerninta la nomojn de plej birdoj kaj estis verkinta alfabetordan liston. En 1928, per eseo 'My favourite birds' li estis la nacia venkinto de lerneja premio, organizita de la RSPB.
Kariero
Post Kembriĝo, li iĝis instruisto ĉe lernejo Dartington Hall, Devonshire ĝis somero de 1938 kiam li havis liberan jaron por studi birdan konduton ĉe la Galapagoj. Li estis en Galapagoj nur dum parto de la jaro, starte en aŭgusto de 1938. El aprilo al aŭgusto de 1939 li estis ĉe la Kalifornia Akademio de Sciencoj kaj hejme de Ernst Mayr ĉe Nov-Ĵerzejo. Li revenis hejme en septembro de 1939, post la komenco de la Dua Mondmilito.
Dum la Dua Mondmilito Lack servis en la Brita Armeo nome pri enketado pri radaroj. Post la militfino li iĝis Direktoro de la Edward Grey Institute of Field Ornithology ĉe Universitato de Oksfordo (1945–1973). Lia milittempa espeto ebligis al li fari radarajn observojn pri birdomigrado.
Keljonkangas
Keljonkangas estas malnordeta urboparto de Jyväskylä. En Keljonkangas estas lernejo, biblioteko, butiko, benzinejo kaj restoracio. La loĝareo Keljonkangas estas speciale areo de unufamiliaj domoj. Keljonkangas estas limigata okcidente sur Keljonlahti, golfo de Päijänne.
David Lack
Kariero
La laboro de Lack pri ornitologio temis baze pri studoj de vivantaj birdoj. Li estis unu el pioniroj de ekologiaj studoj en Britio, ĉefe tiuj baze sur kvantaj alproksimiĝoj, kiam kelkaj tradiciaj ornitologoj fokuzigis siajn studojn pri morfologio kaj geografia distribuado. La ĉefa studo de Lack estis laboro pri populacibiologio kaj densodependa regulado. Lia laboro sugestis, ke la natura selektado favoris ovarkvantojn kiuj sekurigu la plej grandajn nombrojn de survivantaj junuloj. Tiu interpretado estis tamen diskutita de V.C. Wynne-Edwards, kiu sugestis, ke la ovarkvanto estis denso-sendependa. Tiu estis unu el plej fruaj debatoj pri gruposelektn. La studoj de Lack estis bazita sur nestoloĝantaj birdoj kaj kelkaj ĵusaj studoj sugestis, ke tio povus ne utili por aliaj grupoj kiaj marbirdoj.
Li verkis nombrajn artikolojn en ornitologiaj gazetoj, kaj ludis gravan rolon ĉe la renomigo de birdogrupoj kiaj tiuj de la genro Euplectes.
Darvinaj fringoj
Plej fama verko de Lack estas Darwin's Finches, grava studo kies titolo ligis la nomon de Darvino kun la birdogrupo de Galapagoj kaj popularigis la terminon "Darvinaj fringoj" en 1947, kvankam la termino estis jam enkondukita de Percy Lowe en 1936. Ofte oni forgesas, ke estas du versioj de tiu verko, kaj ili diferenciĝas grave en ties konkludoj. La unua estas libro-longa monografio, verkita post lia his vizito al Galapagoj, sed ne publikigita ĝis 1945. En ĝi Lack interpretas la diferencojn ĉe bekogrando kiel specirekonaj signaloj, tio estas, kiel izola mekanismo.
La dua estas la pli malfrua libro kie la diferencoj en bekogrando estas interpretataj kiel adaptoj al specifaj manĝoniĉoj, interpreto kiu estis de tiam abunde konfirmita. Tiu ŝanĝo de opinio, laŭ la enkonduko de Lack, rezultis el ties meditado pri liaj propraj informoj dum li faris militlaborojn. La efiko de tiu ŝanĝo en interpretado emfaziĝas pri speciigo pri natura selekto fare de la manĝotipo anstataŭ ties konsidero kiel rezulto de izola mekanismo. Tiele lia verko kontribuis al la moderna evolua sintezo, kie natura selekto konsideriĝis kiel ĉefa faktoro en evoluo, kaj ne hazarde pri mutaciaj okazoj. La laboro de Lack metis fundamenton por multe pli etenda verko de Peter kaj Rosemary Grant kaj ties kolegoj. Ankaŭ, la laboro de Lack nutriĝas en studojn pri insula biogeografio kiuj pluas la saman gamon de temoj prezentitaj pri la faŭno de Galapagoj kaj rilataj temoj.
Religiaj aferoj
Lack konvertiĝis al Anglikanismo, kio kondukis al kompono en 1957 de mallonga libro, nome Evolutionary theory and Christian belief, pri rilato inter kristana kredo kaj evolua teorio. Tiu libro antaŭeniras la nekoincidan koncepton de la rilatoj inter scienco kaj religio poste popularigita de Stephen Jay Gould.
Arthur Cain notis pri li "David Lack was the only religious man I knew at that period who did not allow his religion to dictate his view of natural selection." (David Lack estis la nura religia homo kiun mi konis je tiu periodo kiu ne permesis sian religion dikti sian vidpunkton pri natura selekto)
Honoroj
La centjariĝo de la nasko de Lack nome 16a de Julio 2010, estis markita de 'David Lack Centenary Symposium', fare de la Edward Grey Institute. Prelegprogramo fokuziĝis pri kaj celebris la sciencajn kontribuojn de Lack al ornitologio, kaj al plej larĝaj kampoj de ekologio kaj evoluo.
Caillouet-Orgeville
Caillouet-Orgeville estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Caillouettais.
Perdita ekspedicio de Franklin
Perdita ekspedicio de Franklin estis brita vojaĝo de Arkta esplorado estrita de la kapitano Sir John Franklin kiu eliris el Anglio en 1845. Li estis oficiro de la Royal Navy kaj estis ankaŭ esperta esploristo; Franklin servis ĉe tri antaŭaj arktaj ekspedicioj, el kiuj en la lastaj du li estis komandanta oficiro. Lia kvara kaj lasta, entreprenita kiam li estis 59jaraĝa, intencis trapasi la lastan nenavigitan parton de la Nordokcidenta Pasejo. Post kelkaj komencaj malfacilaĵoj, ambaŭ ŝipoj iĝis kaptitaj de glacio en Viktoria Markolo ĉe la Insulo Reĝo Vilhelmo en la kanada Arkto. La tuta ekspedicio, 129 homoj inklude Franklin, perdiĝis.
9964 Hideyonoguchi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana bakteriologiisto Noguĉi Hidejo (japane : 野口 英世, 1876–1928) de Inaŭaŝiro (gubernio Fukuŝima). Brulvundita en sia infanaĝo, li turnis sin al la medicino kaj faris gravajn realigojn en la Instituto Rockefeller por la Medicina Esplorado (nun, Universitato Rockefeller). Li mortis pro flava febro en Afriko, dum li esploris pri ĉi-tiu malsano.
la asteroido estis unue erare nomita 9964 Hideonoguchi antaŭ, ke ĝia nomo estis korektita.
Wolf Haas
Wolf HAAS (n. 14a de Decembro, 1960) estas aŭstria verkisto. Li estas plej amplekse konata pro siaj krimfikciaj romanoj kun ĉefrolulo policano Simon Brenner, el kiuj kvar estis adaptitaj al filmoj. Li ricevis kelkajn premiojn pro siaj verkoj, kiaj la germana premio por krimfikcio (Deutscher Krimipreis).
Vivo
Wolf Haas naskiĝis en 1960 en Maria Alm. Post universitato li laboris por reklamado. Inter 1996 kaj 2003 li verkis sep krimrakontojn, el kiuj ses kun ĉefrolulo policano Simon Brenner. Tri estis adaptitaj en filmoj: nome Komm, süßer Tod (venu, dolĉa morto), Silentium kaj Der Knochenmann (la ostulo). Li ricevis kelkajn premiojn pro siaj verkoj, kiel tiuj de la Germana premio por krimfikcio (Deutscher Krimi Preis) tri fojojn, inklude unu unuan lokon (1997, 1999, 2000.  kaj la Literaturpreis der Stadt Bremen 2013.
Monte Alegre de Goiás
Monte Alegre de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.730 loĝantojn en 2010.
NGC 3256
NGC 3256 (aliaj indikoj — ESO 263-38, MCG -7-22-10, VV 65, AM 1025-433, IRAS10257-4338, PGC 30785) estas galaksio en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vorterosigno
Vorterosigno (ideografiaĵo aŭ logogramo) estas skribsigno por tuta vortero (morfemo). Vorterosignaroj estas kompleksaj sistemoj de rebusoj kaj gramatikaj, silabaj, kaj eĉ unusonaj signoj.
Ekzemple, la ĉina vorterosignaro kunmetas signon de drako (龙 - lóng) kaj signon de orelo (耳 - ěr) por skribi vorton surdeco (聋 - lóng), kunmetaĵo de eroj fonetika (drako kaj surdeco estas samsonaj lóng) kaj signifa (orela).
Vorterosignaroj estas la plej antikva maniero skribi, trovebla jam en Sumero, ankaŭ en Egiptio kaj Majalando. Hodiaŭ, ĉinoj kaj japanoj ilin ĉefe utiligas en la ĉina kaj la japana, sed eĉ iomgrade la eŭropanoj uzas ilin, ekzemple por numeroj.
Malavantaĝoj estas ke vorterosignaroj malfacile lerneblas - ekzemple, ordinara ĉino devas enmensigi ĉirkaŭ 4000 signojn. Avantaĝo estas, ke longaj ideoj kaj pensoj esprimeblas simple per kelkaj signoj, kaj legi estas pli facile ol legi alfabeton.
Afriko
Hieroglifoj
Okcidenta Azio
Sumera kojnoskribo
Akada kojnoskribo
Babilona kojnoskribo
Suda Azio
? Indusa skribo
Orienta Azio
Ĉina skribo
Japanaj vorterosignoj
Ameriko
Majaa skribo
Vidu ankaŭ
Blisa skribo, planita ideogramaro
Ideogramo
Ikono (religio)
Litero
Sona (planlingvo)
Juda kvartalo
Judejo aŭ Juda kvartalo estis urboparto en kiu laŭ leĝo la judoj devis loĝi. Pli amplekse ĉi termino estas uzata por ajna loko plejparte loĝata de la judoj.
Historio
La judejoj naskiĝis komence kiel la rezulto de la netoleremo de la kristanoj kaj la deziro de judoj konservi la unuecon kaj la unikecon. La papo Paŭlo la 4-a kreis la unuan perleĝan judejon en Romo en la jaro 1555. Similaj judejoj estis kreitaj en la plejparto de Eŭropo dum la sekvaj jarcentoj. Kutime ili estis ĉirkaŭataj de murego kaj ĝiaj pordoj fermiĝis noktiĝinte. En multaj kazoj, la judoj estis devigitaj porti identigilon kiam ili eliris el la murigita kvartalo. La abolicio de tiu sistemo okazis pro la Franca Revolucio kaj la liberalaj movadoj de la 19-a jarcento. En 1870 la juda kvartalo de Romo, la lasta kiu restis en Eŭropo, estis malaperigita de la reĝo Viktoro Emanuelo la 2-a, reĝo de Italio.
La domoj de la judejoj kutime estis el briko, adobo kaj ligno. Siaflanke, la stratoj estis ŝonaj. Multfoje ili estis ĉirkaŭataj de palisaro, kaj dum la nokto ili estis fermataj kaj izoligita de la cetero de la urbo. Tio estis farita laŭ la ordonoj de lokaj aŭtoritatoj kiel sekurecrimedo. Tamen, la rabado al la judaj kvartaloj ofte okazis.
Flavkrona cistikolo
La Flavkrona cistikolo, Cisticola fulvicapillus, estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj kaj ties tipa genro Cistikoloj, kiuj estas malgrandaj birdoj ĉefe el Afriko, kvankam kelkaj specioj estas en Azio kaj nur unu ankaŭ en Eŭropo, nome la tre disvastigata Herbosilvio.
Ĝi troviĝas kiel specio de loĝantaj birdoj en multe de Afriko el Gabono, Demokratia Respubliko Kongo, Ruando kaj Tanzanio suden al Kablando.
La Flavkrona cistikolo estas tre komuna birdo de malferma arbaro, inklude savano kun arboj kaj malfermaj plantejoj de ekzotaj specioj. Ili evitas densajn arbarajn habitatojn.
Aspekto
La Flavkrona cistikolo estas malgranda, voĉema, grizkolora bruna birdo, 11 cm longa. Ĝia vosto ne estas tiom mallonga kiom tiuj de kelkaj aliaj cistikoloj. La birdo havas ruĝecbrunan kronon super helaj okulcirkloj (sub kiuj estas brunecaj vangoj) kaj grizbrunan senmarkan dorson. La subaj partoj estas grizecaj, pli malhelaj ol la pli blankeca brusto. La bruneca beko estas mallonga kaj rekta, kaj la piedoj kaj kruroj estas rozbrunecaj. La irisoj estas helbrunaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed idoj estas pli flavaj.
La suda formo troviĝanta en okcidento de la Kaba Provinco havas grizajn subajn partojn kaj grizbrunan dorson. Kvankam cistikoloj povas esti tre similaj laŭ plumaro, tiu grizeca subspecio estas tamen ege distinga.
La alvoko de la Flavkrona cistikolo estas monotona, penetra, ripetema ŭiip ŭiip ŭiip. La alarmalvoko estas laŭta klikado tiktiktiktik, kiel ungo tra dentoj de kombilo.
Kutimaro
La Flavkrona cistikolo konstruas pilkoforman neston kun flanka enirejo el seka herbo, araneretoj kaj milda plantomaterialo. La nesto estas lokata malalte en dorna arbusto, aŭ en densa herbaroj. En Sudafriko, tiu birdo reproduktiĝas ĉefe de septembro ĝis marto.
Tiu specio estas kutime vidata en paroj aŭ sola, flugetadante ĉe arbusto aŭ herbotufo ĉe la bazo de arbo dum ĝi manĝas malgrandajn insektojn.
Konservadostatuso
Tiu komuna specio havas grandan teritorion de ĉirkaŭ 4,100,000 km² kaj supozeble ankaŭ grandan populacion malproksima de la kriterioj por malpliiĝo de la IUCN Ruĝa Listo kaj pro tio oni konsideras ĝin kiel Malplej Zorgiga.
Christian Friedrich Hunold
Christian Friedrich HUNOLD, pseŭdonime Menantes, (naskiĝinta en la 29-a de septembro 1681 en Wandersleben, mortinta en la 6-a de aŭgusto 1721 en Halle), estis germana verkisto kaj docento jurscienca.
Vivo
Li frekventis la lernejon en Arnstadt kaj en Weißenfels. En Jena li studis jursciencon kaj vivis tre diboĉan kaj maldecan vivon. Krome li interesiĝis pri lingvoj, retoriko, poezio kaj muziko. Pro financaj problemoj li devis interrompi la studojn, sed helpis lin la mecenato Georg Liebernickel. En la jaro 1700-a li venis Hamburgon, kie li dungitis kiel skribanto ĉe advokato kaj krome verkadis. Poste li iĝis docento jurscienca en Halle.
Agado verkista
Hunold estas ekzemplo frua de homo, kiu povis vivi per la vendado de siaj skribaĵoj danke al novaj libromerkataj strukturoj tiutempe. Lia unua romano Die verliebte und galante Welt (1700, 3 volumoj) tre ŝatatis kiel ankaŭ liaj operaj libretoj. Kiam Christian Wernicke komencis sian satiran polemikon kontraŭ la stilo de Lohenstein, Hunold defendis lin (kiel ankaŭ Christian Heinrich Postel) kaj ekis nedigna bataleto longe daŭranta (1704).
Armand Pien
Armand Nicolas PIEN (2-a de januaro 1920 - 22-a de septembro 2003) estis veterprognozisto ĉe la publika flandra televido-stacio dum 37 jaroj (ekde 1953 ĝis 1990) kaj fariĝis unu el ĉeffiguroj tie. Li multe klopodis interesigi homojn pri scienco.
Christian Friedrich Hunold
Agado verkista
Per sia romano Satirischer Roman (1705; 1732) li malamikigis multajn samtempulojn ĉar li sukcesis malkovrigi la skandalojn de la grandurbo. En la 1706-a jaro li devis forlasi la urbon. En 1708 li ekloĝis en Halle; ekde tiam jam ne senteblis iu maldececo en liaj verkoj.
Armand Pien
Armand PIEN naskiĝis en Gento kie li ankaŭ studis matematikon.
Christian Friedrich Hunold
Vidu ankaŭ
Memorigloko Menantes
Armand Pien
Li estis kunfondinto kaj estrarano de la asocio Vrienden van de Oude Sterrenwacht van de RUG (geamikoj de la malnova observatorio de la universitato en Gento) kiu klopodis renovigi ĝin. Dum la oficiala malfermo, la 12-an de oktobro 1996, la observatorio ricevis la nomon: RUG-Volkssterrenwacht 'Armand Pien'.
Armand PIEN estis konata pro siaj ŝercoj dum siaj veterprognozoj en la televido kaj radio.
La asteroido kun la klasifika numero 2816 ricevis la nomon "2816 Pien", laŭ Armand Pien.
Forst-Längenbühl
Forst-Längenbühl estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 730 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Forst-Längenbühl situas en Berna Oberlando sur marĉa tavolo inter la valoj de Gürbe en oriento kaj de Aro en okcidento. En Längenbühl situas tri lagetoj, nome la lago Dittligsee, la Lago de Geist kaj la Arbara Lageto. En oriento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la rivero Gürbe. La komunumo konsistas el la du partoj Forst kaj Längenbühl. Kiuj siavice konsistas el la setlejoj Dörfli, Allmend, Chromen, Längmoos kaj Riedhubel (Forst), respektive Dittlige, Bim Wald, Clinismad, Hattige, kaj Weiermatt (Längenbühl).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,49 km², de kiuj 20,9% estas kovritaj de arbaro, 68,2% servas por agrikulturo kaj 8,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Forst-Längenbühl limas en nordo al Gurzelen, en nordoriento al Uetendorf, en oriento al Thierachern, en sudoriento al Uebeschi, en sudo al Blumenstein, kaj en okcidento al Wattenwil.
Trafiko
Forst kaj Längenbühl situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per diversaj flankaj vojoj de la najbaraj komunumoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 6 kilometrojn oriente norde de Thun. Per la buslinio n-ro 51 de la regiona transportentrepreno Thun-Interlaken de Blumenstein al Thun la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo Forst-Längenbühl estiĝis la 1-an de januaro 2007 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Forst kaj Längenbühl. Unuaj setlejoj ja ekzistis en la La-Tène-epoko, ekzemple estis trovita skeleto kun du broncaj brakringoj. En la marĉo Seihenried estis malkovrita restaĵoj de romia bieno. En mezepoko Forst kaj Längenbühl apartenis al la Baronoj de Strättlige, tiam al la Grafoj de Kiburgo por en la jaro 1384 fariĝi havaĵo de la urbo Berno. La unua dokumenta mencio de Forst datiĝas el la jaro 1344. La unua dokumenta mencio de Längenbühl datiĝas el la jaro 1493 kiel Lengenbuel. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Forst kaj Längenbühl apartenis al la Voktejo Thun. Dum la tempo de la Helveta Respubliko la du komunumoj estis parto de la tiama distrikto Oberseftigen. En la jaro 1803 ili estis atribuitaj al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto Thun.
Magyarföld
Magyarföld [madjarfold] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. La loknomo signifas: hungara-tero.
Situo
Magyarföld situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Őriszentpéter troviĝas 9, Lenti 23, Szentgotthárd 27 km-ojn.
Historio
Laŭ la onidiro slovenoj, germanoj kaj kroatoj fondis la vilaĝon en la 14-a jarcento, kies nomo estis Dobornok. En 1469 jam ĝi havis doganprenan rajton kun titolo kampurbo. Inter 1773-1912 la loknomo estis Dobraföld. En Magyarföld migra poŝto servas. La municipa administracio en Csesztreg funkcias.
Désirée Clary
Bernardine Eugénie Désirée CLARY (naskiĝis en Marsejlo, mortis  en Stokholmo), estis reĝino de Svedio kaj Norvegio kiel edzino de la Reĝo Karolo la 14-a Johano, antaŭa franca Generalo kaj fondinto de la dinastio de Bernadotte, kaj iam fianĉino de Napoleono Bonaparte. Ŝi oficiale ŝanĝis sian nomon al Desideria, latina nomo kiun ŝi mem ne uzis.
Montes Claros de Goiás
Montes Claros de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.987 loĝantojn en 2010.
8716 Ginestra
8716 Ginestra estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al poemo de Giacomo Leopardi (1789–1837) : La ginestra o il fiore del deserto. Plena da astronomiaj referencoj, lia poezio eldiras la senton de konfuzo de la homo en post-kopernika universo, kies li ne plu estas la centro.
858 El Djezaïr
858 El Djezaïr estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, unu el la tri plej grandaj anoj de la malgranda Leta familio, kiu entenas ankaŭ 68 Leton kaj 236 Honoria, ĉiuj de spektra tipo S, tie estas "ŝtonaj" asteroidoj, konsistantaj ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio,
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Frédéric Sy elde la Observatorio de Alĝero (nun, la Centro de esploro pri astronomio, astrofiziko kaj geofiziko).
Nomo
Ĝia nomo "El Djezaïr" estas la araba nomo de Alĝerio transkribita en la franca prononco.
Zono de Oriono
La Zono de Oriono estas stelaro konsistanta el tri steloj en la mezo de la konstelacio Oriono, situantaj preskaŭ laŭ linio. Tiu linio formas, laŭ la kutima mitologia bildigo de la konstelacio, la zonon de la giganto Oriono.
La tri steloj kiuj konsistigas la zonon estas, ankaŭ konata kiel Alnitak; , ankaŭ konata kiel Alnilam; kaj , ankaŭ konata kiel Mintaka. Malgraŭ la ŝajna laŭlinieco, la tri steloj fakte tre malproksimas reciproke: Alnitak malproksimas 820 lumjarojn de Tero, Alnilam 1340 kaj Mintaka 915.
Videblo
La laŭlinia situo de la tri helaj steloj estas utila helpilo por rekoni la konstelacion Oriono, vintre en la norda duonsfero kaj somere en la suda duonsfero.
Pro la situo tuj sude de la ĉiela ekvatoro, la Zono de Oriono plene videblas el ĉiuj punktoj sur la supraĵo de Tero, krom la norda poluso, kie ĝi ĉiam situas ĉe la horizonto. Pro la precesio de la ekvinoksoj, la Zono plu pliproksimiĝas al la ĉiela ekvatoro; pasintece, ĝi situis rimarkinde pli sude ol nun.
Multaj antikvaj popoloj el pluraj terpartoj menciis la Zonon de Oriono. La ĉinoj nomis ĝin San Xing (la "tri steloj"), kaj donis al la unuopaj steloj la nomojn stelo de prospero, stelo de bonŝanco kaj stelo de longviveco. Kaj katolikaj homaj mencias "tri reĝoj".
Indikplanto
Indikplantoj estas plantospecioj kun malforta ekologia potenco, tio signifas, kun malmulta tolerkapablo je sanĝiĝoj de la vivokondiĉoj. Ili pro tio donas bonan indikon pri la ecoj de la grundo, sur kiu ili kreskas, aŭ pri la ĉeesto de aertoksaĵoj, kaj tiel apartenas al la tielnomataj bioindikiloj.
Niederdorf (Saksio)
Niederdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.