cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alaŝ (partio)
Alaŝ - origine kazaĥe per cirilaj literoj Алаш - estis konstitucia demokratia partio en la Alaŝa Aŭtonomio de Centra Azio - kaj la partio kaj la aŭtonomio funkciis inter la jaroj 1917 kaj 1920, sekve de la politikaj perturboj post la Rusia Revolucio de 1917. En aŭgusto 1920 la aŭtonomia teritorio preme de la Ruĝa Armeo estis integrigita en la Rusian Sovetan Federacian Socialisman Respublikon kaj transformita al la tiel nomata "Kirgiza Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko", kiu pli-malpli reprezentis la teritorion de la nuntempa Respubliko Kazaĥio (nur malgrandparte tiun de la respubliko Kirgizio). La partio Alaŝ estis malpermesita, preme de la bolŝevismaj regantoj en Moskvo. Gvidanto de la partio Alaŝ (kaj unu el la gvidantoj de la ŝtato Alaŝa Aŭtonomio) estis la politikisto Aliĥan Bokeiĥanov.
Notu, ke inter la jaroj 1940 kaj 1994, post la disfalo de Sovetunio, ekzistis nova partio Alaŝ, kiu agis kaj en Kazaĥio kaj en Kirgizio kaj estas konsiderata faŝisma.
Ressaquinha
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Barbacena. Fondita en 1954, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kotopaksi
La Kotopaksi aŭ en hispana Cotopaxi estas stratovulkano aktiva kiu troviĝas en la Kantono Latakunga, Provinco Cotopaxi, Ekvadoro. Kun alto de 5 897 msm estas la dua vulkano plej alta de la lando — post Chimborazo — kaj unu de la plej aktivaj vulkanoj de la mondo (la plej aktiva vulkano plej alta estas Ojos del Salado en la landlimo inter Ĉilio kaj Argentino). Ĝi estas situa je 33 km nordoriente de la urbo Latakunga kaj je 50 km sude de Kito. Ĝia lasta granda erupcio okazis la 26an de junio 1877
Shunki Takahashi
Shunki Takahashi (高橋 峻希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, JEF United Chiba, Vissel Kobe kaj Kashiwa Reysol.
Gronlanda ŝarko
Generado
La gronlanda ŝarko estas ovoviviparo, la idoj eloviĝas jam en la patrina korpo kaj tiel naskiĝas.
Graveco por fiŝkaptado
La karno de la gronlanda ŝarko ne povas estis manĝata sen specifa antaŭpreparo. Ĝi entenas trimetilaminoksidon, kiu tranfromiĝas dum digesto al trimetilamino, kiu povas esti danĝera.
Por la sporta fiŝkaptado, ĝi estas malpli interesa: kaptitajn ŝarkojn oni markas kaj reliberigas en la akvon. Oni povas uzi nur ties grandan hepaton, la haŭton kaj la naĝilojn. En Gronlando kaj Islando, ĝia sekigita karno estas uzata kiel hundonutraĵo; krom tio, la fermentita karno (Hákarl) estas – inter islandaj frandemuloj- taksata kiel forte gusta delikataĵo.
Sergej Skripal
Biografio
En 1972 finis lernejon pri militista inĝenierarto en Kaliningrado kun specialiĝo de paraŝutista sapeisto. Poste studis en Moskva Akademio de Inĝenierarto. Servis en sovetaj teralterigaj unuoj. Eniris al militista spionagentejo GRU. Komence de 90-aj jaroj sendita kiel oficiro al ambasadejo en Malto. Pro diabeto revenis al Moskvo, kie eklaboris en gvidcentro de GRU, kaj dum kelke da tempo estis direktoro de persona departamento. De 2001 laboris en Registara Komunum-Ministerio de Moskva Areo.
Aresto kaj kondamna verdikto
Decembre 2004 estis arestita de Federacia Sekureca Servo de la Rusia Federacio (FSB), kaj sekve prijuĝita pro ŝtatperfido al 13 jaroj da mallibero kun akrigita regularo en aŭgusto 2006. Liaj juristoj prokrastigis la verdikton, kiu estis konfirmita de la Armea Kolegio de Suverena kortumo la 30-an de novembro 2006. En 2010, post interŝanĝo kontraŭ 10 rusaj agentoj arestitaj en Usono, li translokiĝis al Britio. La 4-an de marto 2018 li kun sia filino Julia Skripal estis venenigitaj per nerva gaso noviĉok en Salisbury, kio kaŭzis diplomatian tumulton - reage ĉefministrino Theresa May la 15-an de marto anoncis elpelon de 23 rusaj diplomatoj.
Vidu ankaŭ
Siergiej Skripal
Ohaba-Ponor
Ohaba-Ponor (hungare: Ohábaponor) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Petroşani. En 1910 ĝi havis 451 loĝantojn (rumanoj); en 1992 353 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1447. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Pui.
Sonnefeld (Supra Frankonio)
Sonnefeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coburg kaj en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ussel (Corrèze)
Ussel estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 10 250 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Villamassargia
Villamassargia - jen itale, sarde Biddamatraxa - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Domusnovas, Iglesias, Musei, Narcao kaj Siliqua (CA).
Ussel (Corrèze)
Ĝi situas en la natura regiona parko Millevaches. Ĝi estas trafluata de la riveroj Diège kaj Sarsonne.
NGC 5361
NGC 5361 (aliaj indikoj — MCG 7-29-15, ZWG 219.25, KUG 1352+386, IRAS13524+3841, PGC 49441) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ussel (Corrèze)
Geografio
Ussel etendiĝas sur 50,37 km², kaj havis 10 250 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 203 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Neglinnaja
Neglinnaja (Неглинная; IPA: [nʲɪˈɡlʲinːəjə]), konata ankaŭ kiel Neglinka, Neglinna, Neglimna (Неглинка, Неглинна, Неглимна), estas 7,5 km subtera rivero en la centra parto de Moskvo, Rusio, kaj alfluanto de la rivero Moskva. Ĝi fluas en tuneloj sub stratoj Samoteĉnaja, Bulvardo Cvetnoj, Neglinnaja, Aleksandra ĝardeno kaj Zarjadĝe. La rivero Neglinnaja elfluas en Moskva tra du apartaj tuneloj ĉe la pontoj Bolŝoj Kamennij kaj Bolŝoj Moskvoreckij.
Ussel (Corrèze)
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Ussel antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Neglinnaja
Historio
La rivero en sia natura stato fluis malferme el la nordaj partoj de Moskvo al la sudo tra la tuta centro de la urbo. La Kremlo estis konstruita sur monteto oriente de Neglinnaja, uzante la riveron kiel protekta fosaĵo. Tiu fosaĵo ne evitis fremdajn invadonj sed malhelpis disvolvigon de teritorioj okcidentaj al Kremlo; dekomence, la urbo etendiĝis orienten, al la Ruĝa Placo kaj al Kitaj-gorod. Kiam moskvanoj eksetliĝis al la okcidenta flanko, teritorioj ĉirkaŭ Neglinnaja restis neuzataj pro oftaj inundoj.
Ussel (Corrèze)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Martine Leclerc, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Fuenterrebollo
Fuenterrebollo [fŭentereBOljo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Fuenterrebollo estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Kverko. Tiukadre en la supra duono de la blazono estyas kverko super simbola akvo de fonto.
Neglinnaja
Historio
Poste oni konstruis akvobaraĵojn kaj oni kreis lagetojn uzatajn diverscele. Reformoj estis entreprenitaj fine de la 18-a jarcento, ekzemple paralela kanalo. Post la Incendio de Moskvo de 1812 oni purigis la poluitan kanalon kaj oni ekkovris ĝin kreante la unuajn tunelojn kiuj nun estas la fluejo de la rivero.
Ussel (Corrèze)
Administrado
Ussel estas la ĉefurbo de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze. Ĝi cetere estas la ĉefurbo de du kantonoj, nome la kantono Ussel-Est kaj la kantono Ussel-Ouest.
Fuenterrebollo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 35,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 332 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ milon el la 1950-aj jaroj.
Villamassargia
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Fuenterrebollo
Geografio
Ĝi distas 53 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuentidueña, Navalilla, Carrascal del Río, Carabias, Sepúlveda, Cantalejo kaj Sebúlcor. Ĝi estas proksima al la Natura Parko Hoces del Río Duratón (nordoriente) kaj de la Lagetoj de Cantalejo (sudokcidente). Ĝi estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo CL-603 inter Navalilla norde kaj Cantalejo sude.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj ĉefe forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.
Azera virina nacia teamo de futbalo
La azera virina nacia teamo de futbalo (azere: Azərbaycan milli qadın futbol komandası) reprezentas Azerbajĝanon en internaciaj turniroj de virina futbalado. Por en la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado en la Virina Futbala Mondpokalo la teamo ankoraŭ ne kvalifikiĝis.
Gyula Rabó
Gyula RABÓ [djula rabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rabó Gyula (naskiĝis la en Budapeŝto, mortis la  en Novjorkio en Armonk) estis hungara-usonana kemiisto, membro (ekstera (1993)) de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
Gyula Rabó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József. En 1945 li estis asistanto de la universitato apud József Varga (ministro), en 1951 li estis vicinstitutestro same apud Varga. Dum la Hungara revolucio de 1956 li ĝuste pasis tempon en Okcidenta Germanio, poste li ricevis inĝenieran postenon en kemia laborejo en Vieno, inter 1961 kaj 1990 li estis direktoro. Intertempe pro unuiĝo de la firmao li translokiĝis al Usono. Li okupiĝis precipe pri zeolitoj, liaj metodoj faris signifajn ŝparojn dum uzoj de naftoj. Kelkfoje li estis kandidato al Nobel-premio. Li ricevis premion Kossuth en 1953, poste usonajn kaj hungarajn premiojn.
Cerro Azul
Cerro Azul estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Cerro Azul. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 034. Cerro Azul signifas en la hispana Blua Monteto.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24739 loĝantojn. El tiuj estis 11752 viroj kaj 12987 virinoj. La komunumo havas surfacon de 92.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 11 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 44 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 140 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 27071 personoj. En la jaro 2000 temis pri 24729, do temis pri kresko / malkresko je -1.79 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 22390 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 503 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 2.25 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30034a.htm
Blindŝakto
Blindŝakto aŭ interna ŝakto ligas interne unu aŭ plurajn etaĝojn de minejo. Ĝi ne atingas la tersurfacon. Ŝaktoj, kiu atingas la tersurfacon, nomiĝas lumŝaktoj. Blindŝaktoj nomiĝas tiel, ĉar ili ne atingas la „taglumon“ kaj do estas „blindaj“.
Utilo
Blindŝaktoj servas al la plibonigo de la aerumo ene de minejo, por la plimallongigo de la transporto de erco kaj gango en galeriojn aŭ minetaĝojn pli taŭgajn por la fortransporto, por la plifaciligo de la interna person- kaj materialtransporto same kiel instalaĵo por la ekspluato de kuŝejosekcioj.
Nacia Patriotisma Partio Alaŝ
La Nacia Patriotisma Partio Alaŝ aŭ Alaŝ - Partio de Nacia Sendependeco estis politika partio, kiu ekzistis inter la jaroj 1990 kaj 1994, post la disfalo de Sovetunio, kaj agis kaj en Kazaĥio kaj en Kirgizio. Ĝi estis radikale naciisma, islamema, kaj estas konsiderata faŝisma.
Historio
Sekve de la kolapso de Sovetunio en 1990 en Kazaĥio kaj Kirgizio naciismaj kazaĥoj kaj kirgizoj kunligiĝis al islama-naciisma partio, kiu mem deklaris esti "posteulo de la partio Alaŝ" de inter la jaroj 1917 ĝis 1920. La nova partio fondiĝis precipe reage al la naciismaj rusemaj partioj de Kazaĥio kaj Kirgizio. Prezidanto estis la kazaĥo Sarkitbek Imaŝev.
La partio havis kvar precipajn celojn:
La Partio Alaŝ proksime kunlaboris kun la en 1991 fondita dekstre ekstremisma islamisma Turkestana Partio. Tiu partio samkiel la partio Alaŝ celis panturkisman kaj islaman reorientiĝon de ĉiuj tjurkaj popoloj de Centra Azio kaj al "reelgvidon" de ĉiuj neislamanoj el la de tjurkaj etnoj loĝataj ŝtatoj de Centra Azio.
Partia malpermeso
En 1994 la partio Alaŝ malpermesiĝis pere de la kazaĥia registaro kaj estis nomata "faŝista". La eksmembroj de la nun malpermesita partio membriĝis en aliaj partioj de Kazaĥio, kie ili nun konsistigas ties "militeman dekstran alon". En Kirgizio la partio respektive ties eksmembroj politike ne plu havas influon.
Adolf Brand
Adolf Brand (naskiĝis la 14-an de novembro 1874, mortis la 2-an de februaro 1945) estis germana verkisto, individuisma anarkiisto kaj pionira kampanjanto por la akceptafo de masklaj duseksemo kaj samseksemo.
Li estis instruisto dum mallonge ĝis stabli publikigan firmaon kaj produkti germanlingvan samsekseman gazeton nome Der Eigene (La Unikulo) en 1896. Tiu estis la unua longdaŭra samseksema publikaĵo en la mondo, kaj ĝi ekzsitis ĝis 1931. La nomo estis prenita el la verkoj de la "egoisma" filozofo Max Stirner, kiu ege influis super la juna Brand, kaj aludas al la koncepto de Stirner pri "mem-posedo" de tio individua. Der Eigene koncentriĝis al kultura kaj akademia materialo, kaj povus havi averaĝon de ĉirkaŭ 1500 subskribintoj por numero dum sia vivodaŭro, kvankam la preciza nombro estas necerta.
(127519) 2002 UJ16
(127519) 2002 UJ16 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (nemalproksime de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito iom interne proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,412321 astronomia unuo (61,682 milionoj da km). Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo.
Termoelektra centralo
Termoelektra centralo estas elektra centralo en kiu estas ĉefa energio el vaporo. Akvo estas varmigita, transformita en vaporon, kiu turnigas vaporturbinon kiu kondukas elektran generatoron. Post sia paso tra la turbino, la vaporo estas kondensata en kondensilo kaj reciklita en la kaldronon, kie ĝi estas varmigota; tiu termodinamika ciklo estas konata kiel ciklo de Rankine.
La plej granda variaĵo en la desegno de termoelektraj centraloj estis rilata al la diferencaj fosilibrulaj rimedoj ĝenerale uzataj por varmigi akvon. Kelkaj preferas uzi la termino energicentro, ĉar tiaj facilaĵoj konvertas formojn de varmo-energio en elektran energion. Kelkaj termoelektraj centraloj ankaŭ estas desegnataj por produkti varmenergion por industriaj celoj de urbohejtado, aŭ sensaligo de akvo, en aldono al generado de elektra energio; oni parolas pri kun-generado de tiaj varmoelektraj centraloj. Tutmonde, brulenergiaj elektrejoj produktas grandan parton da hom-farita elsendaxjoj de CO2 al la atmosfero, kaj penas por malpliigi tiujn tiele disvastigitajn.
Taishi Tsukamoto
Taishi Tsukamoto (塚本 泰史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
14438 MacLean
14438 MacLean estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan kosmonaŭton Steven MacLean, fakulon pri fiziko de la lazero kaj sistemoj de kosma vido. Li estis selektita kiel kosmonaŭto en 1983 kaj flugis en la misioj STS-52 kaj STS-115 de la kosmopramo.
Gorduno
Gorduno estas komunumo de la komunumaro Tiĉino kaj la distrikto Belinzono en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 677 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Gorduno situas sude de la Valo de Leventino ĉe la okcidenta bordo de la rivero Tiĉino, sude de la kantonĉefurbo Belinzono, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Sur la komunuma teritorio situas ankaŭ la alfuejo de la rivero Moësa al Tiĉino. Krom la kerna vilaĝo Gorduno en la valo al la komunumo apartenas la setlejoj Lariso, Pra Morera, Ai Sirt, Sassa kaj Bedretto ĉe la norda deklivo de la Valo de Gorduno.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,22 km², de kiuj 72,8% estas kovritaj de arbaro, 9,3% servas por agrikulturo kaj 6,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gorduno limas en nordo al Gnosca, en oriento al Arbedo-Castione, en sudo al Belinzono, en okcidento al Monte Carasso, kaj en nordokcidento al Preonzo.
Trafiko
Tra Gorduno pasas la kantona ĉefvojo n-ro 408, kiu estas paralela vojo de la kantona ĉefvojo n-ro 2 sur la alia flanko de la rivero Tiĉino de Biasca al Belinzono. Sur la teritorio de la komunumo situas la vojnodo de svisa aŭtovojo A2 kun svisa aŭtovojo A13. La plej proksima alveturejo al la du aŭtovojoj siutas 1 kilometron oriente de la komunumo en Arbedo-Castione. Pere de la poŝtaŭtolinio de Biasca al Belinzono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gorduno datiĝas el la jaro 1182 kiel medius locus de Gorduno. La mencio temis pri la disputo inter la urboj Como kaj Milano pri la havaĵoj en Gorduno, kiu disputo solviĝis per la aribtra juĝo en la jaro 1202, per kiu la preĝejo SS. Carpoforo e Maurizio en la burgo de Gnosca, kiu situas sur la teritorio de Gorduno, estis atribuita al Como. En la jaroj 1538 ĝis 1583 okazis la sendpendiĝo de Gorduno de la paroĥo de Belinzono.
Placo de Memoro (Tjumeno)
Situo
La placo okupas areon inter la Tjumena teĥnoparko (strato Respubliko 142) norde, strato Melnikaite oriente, strato Maligin sude kaj la Tekutjev-tombejo okcidente.
Ĝenerala priskribo
Ni imagu nin iri de Tekutjev-bulvardo, kiu etendiĝas laŭlonge de strato Respubliko kaj finiĝas ĉe la Tjumena teĥnoparko. Antaŭ la teĥnoparko ni turnu dekstren kaj eniru la placon.
Ĝian nordan parton okupas (aŭ limas kun ĝi) Poma bosko (Яблоневая роща), kie kreskas dekoj da pomarboj. Laŭlonge de la okcidenta parto, inter la bosko kaj tombejo etendiĝas aleo kun dustria piedirejo. Ĉe la okcidenta flanko de tiu aleo troviĝas tri monumentoj, dediĉitaj (laŭsekve) al: la malliberuloj de la naziaj koncentrejoj, deportitaj kalmukoj, viktimoj de la Stalin-reprezalioj en 1937-1938. Ilin sekvas instalaĵo el tanko T-55, BMP-1 (infanteria batalveturilo) kaj du kanonoj. Post ili staras monumento de la Funebranta Patrino, dediĉita al la soldatoj de la Dua mondmilito, mortintaj en la hospitaloj de Tjumeno. Super ĝi staras arko kun sonoriloj.
Post ĝi situas platoj kaj steleo kun la nomoj de la tjumenanoj — Herooj de Sovetunio kaj Plenaj Kavaliroj de la Ordeno de Gloro. Samloke troviĝas eterna flamo. Ĉio ĉi fakte staras sur la komuna tombo de la sovetiaj soldatoj, kiuj mortis en hospitaloj de Tjumeno dum la Dua mondmilito, kaj estis enterigitaj ĉi tie.
Malantaŭ ili, ĉe la suda limo de la placo, troviĝas la Palaco de Geedziĝoj, kie okazas oficala registriĝo de la geedziĝoj kaj rilataj ceremonioj, post kiuj la novgeedzoj tradicie iras meti florojn ĉe la eterna flamo.
De tiu ĉi kolono oni povas sin turni maldekstren kaj marŝante laŭlonge de strato Melnikaite reveni al strato Respubliko jam de alia flanko de la Tjumena teĥnoparko, aŭ marŝi dekstren, al kruciĝo de stratoj Maligin kaj Melnikaite.
Iom oriente de la memorialo kun eterna flamo kaj sonoriloj, malantaŭ steleoj kun nomoj de pereintoj, troviĝas la Soldata aleo, ĉe kiu staras monumento dediĉita al filoj, pereintaj en postsovetiaj konfilktoj, kaj kvazaŭ adresita de iliaj patrinoj kun surskribo: “Ni memoras vin, filĉjo”.
Sur la placo staras multaj benkoj, lumas lanternoj, belaj florbedoj abundas. Tiu loko estas speciale ŝatata de patrinoj, kiuj promenas ĉi tie kun siaj etuloj, kaj de geamantoj, kiuj promenas laŭ aleoj aŭ sidas sur benkoj. Foje homoj esploras surskribojn sur la pilonoj kaj steleoj, serĉante nomojn de siaj parencoj, ja ĉiu familio havas viktimojn en tiu milito. Somere oni foje aranĝas piknikojn sur herbo en la Pomarba bosko. Sur la placo okazas diversaj festoj kaj memoraj eventoj, ligitaj al la armeo kaj patriotismo. Specialaj eventoj okazas ankaŭ ĉe la menciitaj monumentoj. Post la kraŝo de aviadilo ATR 72 apud Tjumeno la homoj alportadis florojn al la eterna flamo surplace. Tamen en ordinaraj tagoj apud la eterna flamo ofte ludas infanoj kaj adoleskantoj, post kiuj restas malpuraĵoj, kio estas ofte kritikata de la urbanoj, kiuj riproĉas la aŭtoritatojn pro la neglekto.
La memormonumento de la Dua mondmilito
Dum la Dua mondmilito en Tjumeno funkciis pluraj hospitaloj, kiuj okupis ĉiujn pli-malpli grandajn konstruaĵojn de la urbo. Parto de la vunditoj mortis ĉi tie kaj estis enterigitaj en la sud-orienta rando de la Tekutjev-tombejo. Entute tie aperis 162 tomboj. Sed multaj el ili ne havis parencojn en Tjumeno, do iliaj tomboj ne estis vizitataj kaj post certa tempo kadukiĝis. En 1954 la Urba Plenuma Komitato decidis solvi tiun problemon kaj en 1955 ĉiuj restaĵoj estis translokitaj en komuna tombo super kiu aperis la monumento fare de arkitekto Vladimir Beŝkilcev, bildiganta genuiĝintan soldaton kun mallevita standardo. Tio estis la unua monumento en Tjumeno, dediĉita al la Dua mondmilito.
En 1968 la monumenton rekonstruis skulptisto Valentin Belov, kiu aperigis ĉi tie du figurojn — de la funebranta patrino kaj juna militisto kun mallevita standardo. Apud ĝi aperis steleo kun la nomoj de 227 militistoj, mortintaj en la hospitaloj de Tjumeno. Samjare en Tjumeno aperis la unua eterna flamo — en la Historia placo, ĉe la Monumento de la Venko. La rekonstruadon iniciatis kaj financis la urba komsomola komitato subestre de Sergej Velikopolskij, kiu poste estis pro tio oficiale riproĉita de la unua sekretario de la provinca komsomola komitato Genadij Ŝmal — pro nelaŭcela uzado de la financoj.
Poste tamen aperis ideo krei plian monumenton, kiu estus ne nura simbolo kiel tiu en la Historia placo, sed ankaŭ persona, kun listigo de ĉiuj urbanoj, pereintaj dum la Dua mondmilito. La urba konsilio de veteranoj iniciatis tion en 1980, sed oni alfrontis gravan obstaklon — mankis plenaj listoj de la pereintoj kaj malaperintoj. Ekde majo 1985 ĝis julio 1987 oni prilaboris tiujn listojn. La fina versio enhavis nomojn, kio estis sufiĉe multe por la urbo, kie en 1941 loĝis ĉirkaŭ 70 mil homoj.
En 1990 aperis la ordono pri eldonado de la libroserio “Pamjat” (Memoro), kiu enhavos la nomojn de ĉiuj rekrutoj de Tjumena provinco, pereintaj dum la Dua mondmilito. En 1993, kiam la unua volumo estis jam preskaŭ preta, la veteranoj denove memorigis pri la monumento. En septembro 1993 oni anoncis la konkurson de dezajnoj. La la urbestro Stepan Kiriĉuk dum solenaĵoj sur la Placo de Memoro metis simbolan fondoŝtonon de la memorialo. La okazis publika diskuto pri la dezajnoj, proponitaj de la konkursantoj, sed ĉiuj variantoj estis rifuzitaj. Oni anoncis la novan konkurson, en kiu venkis la tjumena arkitekto Ravil Saĥabutdinov.
La 2002 la Memorialo de Memoro estis solene malfermita. La ceremonion partoprenis gubrniestro Sergej Sobjanin, urbestro Stepan Kiriĉuk kaj aliaj gravuloj. La eternan flamon fajrigis Semjon Maligin, Heroo de Socialisma Laboro, veterano de la Dua mondmilito, trifoje premiita je medalo “Pro kuraĝo”. Tiumomente li estis la pleja altpremiito el la veteranoj, ĉar la lasta Heroo de Sovetunio Jakov Neumojev mortis kelkajn semajnojn antaŭe, la.
La apud la eterna flamo estis malfermita la sonorilejo kun tri sonoriloj, faritaj en Kamensk-Uralsko. La plej granda sonorilo pezas 326 kg. La dua pezas 164 kg kaj havas surskribon: “Al defendantoj de nia Patrujo de la dankemaj loĝantoj de urbo Tjumeno en 2007”. La tria sonorilo pezas 90 kg; sur ĝi estas bildigita ikono de la Tuko de Edessa kaj surskribo: “Savu kaj protektu”.
En 2010 veteranaj organizaĵoj petis alinomi la placon kiel Memorialo de la Venko en la Granda Patriota milito, sed la Urba Konsilio pri Toponimio la malakceptis la peton, ĉar la placo enhavas plurajn monumentojn kaj simbolojn, kiuj ne ĉiam rilatas al la Dua mondmilito.
En marto 2015 komenciĝis granda rekonstruo de la placo okaze de la baldaŭa 70-jara jubileo de la Venko. Oni forigis ŝildojn kun la nomoj de la pereintoj de sur la pilonoj kaj fotoj de tiuj laboroj inundis Interreton, kaŭzinte grandan miskomprenon kaj indignon. Aperis eĉ publikaĵoj, en kiuj oni false prezentis ilin kiel detruon de la monumentoj de la Dua mondmilito en Talino (Estonio) fare de faŝistaj vandaloj.
La memormonumento de la junuloj pereintaj en militoj
La en la sud-okcidenta parto de la placo estis fondita la Soldata aleo, kie oni plantis 159 abiojn memore al tjumenaj soldatoj, pereintaj en Ĉeĉenio, Etiopio kaj aliaj lokoj. En 2001 aldoniĝis pliaj 9 abioj. La patrinoj prizorgis la arbojn, se necese replantis ilin, dum la rekonstruo de la placo translokis parton de la arboj flanken. Patrinoj de la soldatoj, pereintaj en Ĉeĉenio, iniciatis tradicion ornami la arbojn antaŭ Novjaro. Poste al ili aliĝis patrinoj de la tjumenanoj, pereintaj en Afganio. En 2003 ili instalis steleon, sed ĝi baldaŭ estis faligita, same kiel personaj ŝildoj kun nomoj, kiujn la patrinoj pendigis ĉe arboj. Poste aperis betona kubo kun surskribo sur granita ŝildo, anoncanta konstruadon de la monumento ĉi-loke. Ĝi estis nur unu metron alta, apenaŭ rimarkebla. Krome parto de ŝtatoficistoj kaj arkitektoj oponis tiujn planojn. En 2005 oni rearanĝis la aleon.
En marto 2016 la organizaĵo “Komitato de la Soldataj Patrinoj” aliĝis al organizaĵo "Defendantoj de Patrujo” kaj iniciatis renovigon de la monumento. La oni solene malfermis la novan memorialon. Ĝi estas farita el nigra granito kaj enhavas preskaŭ tri metrojn altan platon kun bildo de juna soldato kun mitraleto, ĵus reveninta post batalo, kaj apuda horizontala plato kun la vortoj: “Ni memoras vin, filĉjo!” La nomo estas la sama kiel tiu de la libro, eldonita en Tjumeno en 2001.
Militaj teknikaĵoj
En la 2000-aj jaroj surplace, inter la eterna flamo kaj la Monumento de viktimoj de la Stalin-reprezalioj en 1937-1938 aperis kelkaj militteknikaĵoj sur granita podio: tanko T-55, BMP-1 (infanteria batalveturilo) kaj du kanonoj (inkluzive de ZIS-3). T-55 kaj BMP-1 aperis en la armeo jam post la Dua mondmilito dum ZIS-3 partoprenis multajn batalojn. Infanoj ŝatas rigardi la teknikaĵojn kaj grimpi sur ilin.
La memormonumento de la deportitaj kalmukoj
Dum la Dua mondmilito la faŝistoj proksimiĝis al Volgo, ĉe kiu interalie situas Kalmukio, parto de kiu estis okupita. Iuj kalmukoj desertis kaj transiris al la nazioj, aliaj kunlaboris kun la okupantoj. La aŭtoritatoj decidis preventi pliajn perfidojn kaj deporti ĉiujn kalmukojn al Siberio kiel perfidulojn kaj asistantojn de la faŝistoj. La deportado okazis ekde la. Al la teritorio de la estonta Tjumena provinco estis deportitaj 20 mil kalmukoj. Ili loĝis ĉi tie ĝis rehabilitado en 1957, post kio revenis hejmen. Por la kalmukoj, nekutimaj al la siberia vetero kaj perdintaj ĉiujn siajn havaĵojn dum la urĝa deportado, tio estis ekstrema situacio, kiu ege suferigis la popolon kaj kaŭzis multajn mortojn.
En 2001 al Tjumeno venis la “Trajno de Memoro” kadre de la longa vojaĝo de Kalmukio al Siberio, iniciita de la tiama prezidanto de la respubliko Kirsan Ilumĵinov. Dum la veturado la eksaj ekzilitoj vizitadis lokojn, kie ili iam loĝis kaj instaladis memorŝtonojn, alportitajn el Kalmukio. En Tjumeno estis starigita la sama ŝtono kiel en Tomsko kun surskribo: “Al viktimoj de la Stalin-reprezalioj 1943-1957 de la kalmuka popolo”. Sube legeblas strofoj de la kalmuka poeto David Kugultinov: “Mi sciis, ke mia popolo en arbaroj de Siberio trovis amikojn kaj refortiĝis anime. Inter la plej bonaj rusoj, inter la plej senavaraj en la mondo, dividintaj kun ni sorton kaj panon”.
La memorŝtono de la viktimoj de stalinismo 1937-1938
En 1937-1938 en Tjumeno, same kiel tra la tuta lando, okazis amasaj arestoj kaj ekzekutoj. La mortpafitojn oni enterigadis nokte en disaj lokoj, interalie en amastomboj ĉe la orienta rando de la Tekutjev-tombejo. La oni starigis ĉi tie la memorŝtonon forme de serpenteno-rokaĵo 1,2 x 1,4 metrojn granda sur kiu staras kruco el blanka marmoro kaj pendas marmora plato kun surskribo: “La monumento al viktimoj de stalinismo. 1937-1938. Kuŝas ĉi tie silente ordinaraj homoj — pacaj civiluloj, murditaj ne en milito”. Ĝia aŭtoro estas Aleksandr Klimenko. La monumento aperis laŭ iniciato de la Tjumena urba societo de la viktimoj de la politikaj reprezalioj kaj la Komisiono pri restarigo de rajtoj de la rehabilititaj viktimoj de la politikaj reprezalioj ĉe la Administracio de Tjumeno. La konstruadon financis la Tjumena Inspekto pri gardado kaj uzado de la historiaj memoraĵoj.
Ĉiujare en la Tago de la Viktimoj de la Politikaj Reprezalioj la 30-an de oktobro, tien venas homoj, kiuj metas florojn kaj rememoras siajn parencojn kaj praulojn, trafitajn de la Stalin-reprezalioj.
La memorŝtono de la malliberuloj de naziaj koncentrejoj
La monumento estas steleo el nigra marmoro kun surskribo: "Buchenwald, Majdanek, Aŭŝvico, Mauthausen, Palemonas, Dachau, Salaspils, Ĵmerinka kaj aliaj. Forgesi signifas malhomiĝi...". Supraĵo de la steleo estas ĉirkauvolvita de pikdrato. La steleo estis instalita la laŭ iniciato de loka societo de malliberuloj de faŝistaj koncentrejoj.
La la monumento estis solene malfermita post renovigo, dum kiu oni aldonis al ĝi du flankajn steleojn kun teksto de poemo verkita de I. S. Miĥajlov (maldekstre) kaj alvoko ne forgesi la viktimojn (dekstre). Ilin faris metiejo de I. V. Tretjakov.
Publika transporto
La placo facile atingeblas de pluraj bushaltejoj. Oni povas elbusiĝi en haltejo Gazprom, transiri la straton Respubliko kaj marŝi suden, malantaŭ la Tjumena teĥnoparko. Veturante laŭ strato Respubliko en inversa direkto, oni povas eliri ĉe haltejo Ploŝĉad Pamjati (Placo de Memoroj), iom reveni okcidenten, transiri straton Melnikaite kaj turni sin suden. La plej proksimaj haltejoj situas ĉe strato Melnikaite kaj nomiĝas Ploŝĉad Pamjati (Placo de Memoroj) kaj Kardiocentr (Kardiocentro). En strato Maligin ankaŭ haveblas du haltejoj, kiuj situas rekte ĉe la placo kaj nomiĝas Ploŝĉad Pamjati (Placo de Memoroj).
Heptila karbonato
Heptila karbonato aŭ karbonato de heptilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la heptila alkoholo kaj karbonata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Heptila karbonato posedas 15 karbonatomojn, 30 hidrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Heptila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj heptilaj derivaĵoj.
Octave Mirbeau
Octave MIRBEAU (naskiĝis la 16-an de februaro 1848 en Trévières, mortis la 16-an de februaro 1917 en Parizo) estis franca verkisto, ĵurnalisto, artkritikisto, polemikisto, romanisto kaj dramverkisto.
Biografio
Mirbeau naskiĝis en Trévières (Calvados), la 16-an de februaro 1848.
Estis aŭtoro de fabeloj (Lettres de ma chaumière, 1885) kaj romanoj (L’Abbé Jules, 1888), liaj plej ŝatataj temoj estis la vivo de la normandaj kamparanoj. Liaj plej famaj romanoj estas Le Jardin des supplices (1899) kaj Le Journal d'une femme de chambre (1900). En 1903, komedio Les affaires sont les affaires (La negocoj estas la negocoj), lia ĉefverko, faras skandalon.
En la jaro 1903 li fariĝis membro de la Académie Goncourt.
Al lia amikaro apartenis verkistoj kiaj Edmond de Goncourt, Guy de Maupassant, Stéphane Mallarmé kaj Émile Zola, pentristoj kiaj Claude Monet kaj Camille Pissarro, skulptisto kiaj Auguste Rodin kaj Aristide Maillol.
Mirbeau estas konata pro sia engaĝiĝo flanke de la maldekstrularo, dum la "bela epoko". Ties literatura verko, tre originala, estis markita de la anarkiismo kaj atakata de la kritikoj. Li politike aktivis kaj batalis por liberaliĝo de la socio kaj por Alfred Dreyfus, en la Dreyfus-afero.
Mirbeau mortis en Parizo la 16-an de februaro 1917.
Li estis influata de Jules Barbey d'Aurevilly, Edgar Poe, Lev Tolstoj kaj Fjodor Dostojevskij, kaj influis verkistojn kiel Léon Werth, Louis-Ferdinand Céline, Eugène Ionesco kaj Jean-Paul Sartre.
Octave Mirbeau pri la bezono de internacia lingvo
« La civilizacio ne faros grandan paŝon tiel longe, kiel la popoloj havos por sia uzo lingvojn diversajn kaj malamikajn, pro kio ili ne interkompreniĝas, unu restas kontraŭe fremda kontraŭ la alia. ... tio daŭros tiel longe, ĝis sur la surfaco de la tero estos unu lingvo. » El Paris-Espéranto, oktobro 1911 (citita en Pri internacia lingvo dum jarcentoj, Isaj Dratwer, Tel-Avivo. Memeldono. 1977).
Saint-Christophe (stacidomo)
Saint-Christophe estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Christophe-Vallon, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj dumnoktaj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Capdenac - Rodez (701000).
Mareil-sur-Mauldre (stacidomo)
Mareil-sur-Mauldre estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mareil-sur-Mauldre, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio N de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Plaisir-Grignon - Épône-Mézières (396000).
Citlaltépetl (Veracruz)
Citlaltépetl estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Citlaltépetl. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 035.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11013 loĝantojn. El tiuj estis 5420 viroj kaj 5593 virinoj. La komunumo havas surfacon de 111 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 20 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 53 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 220 metroj super la marnivelo.
Flago de Frislando
La flago de Frislando (flagge fan Fryslân, vlag van Friesland) estas la oficiala flago de la nederlanda provinco Frislando.
Citlaltépetl (Veracruz)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 11638 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11268, do temis pri kresko / malkresko je -0.64 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 9660 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1902 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 19.69 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30035a.htm
Lukugo
Lukugo aŭ Lukuga estas alfluanto de la rivero Lualabo en la Demokratia Respubliko Kongo (DRK) kiu drenas el la Lago Tanganjiko. Ĝi montras maloftan karakteron ĉar ties fluo varias ne ĝuste laŭsezone sed ankaŭ pro pli longdaŭraj klimataj fluktuoj. Tipe la rivero repondecas por 18% el la avo perdita el la lago, dum la resto perdiĝas pro vaporiĝo. La rivero estas hejmo de hipopotamoj kaj krokodiloj.
Oesch’s die Dritten
Oesch’s die Dritten estas svisa muzika familio en tria generacio de vilaĝo Schwarzenegg en Berno, Berna Oberlando, en Kantono Berno, en Svisujo. La familio ludas popolan alpan landan muzikon kaj popolajn jubilajn kantojn aŭ jodlajn kantojn en Svisujo kaj en eksterlando.
La religia formo de jodlaj kantoj estas jubilo. Ofte la popola formo estas ankaŭ religia forma. La alpa kantisto dankas kaj kantas la alpan benon.
Muzikistoj
La kantaj kaj ludaj muzikistoj estas la patro
Koncertoj
La grupo estas ofte ankaŭ en Muzikista stalo, la grupo ricevis en la silvestra stalo 2007 la premion (medalo) "stala stelo". La grupo havis ankaŭ koncertojn en Finnlando kaj Estonujo.
Diskografie
Albumoj
Jenő Edvi Illés
Kariero
Jenő Edvi Illés estis en la Belarta Altlernejo de Budapeŝto stdento de Tivadar Zemlényi kaj de Aladár Edvi Illés. Li faris precipe gravurojn de linoleo kaj kupro. Li distingiĝis unue en 1909 en sia ekspozicio de Műcsarnok. Li prieksperimentis ankaŭ pentradon de muta naturo. En 1920 li adoptis la nomon Aradi. En la 30-aj jaroj li laboris somere en la artistkolonio de Gyula. Liaj artverkoj estas konservitaj de muzeoj de Hungara Nacia Galerio de Peĉo, de Ŝoprono.
Vis kaj Ramin
Vis kaj Ramin (perse: ويس و رامين) estas antikva persa rakonto pri amo. La epopeo estis verkita de la persa poeto Faĥraddin Asad Karkani (فخرالدين اسعد گرگاني) en la 11-a jarcento.
Ohaba-Sibișel
Ohaba-Sibișel [ohaba sibiŝel] (hungare: Ohábasibisel) estas vilaĝo en Rumanio sude de Hațeg. En 1910 ĝi havis 464 loĝantojn (rumanoj); en 1992 394 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1359. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Râu de Mori.
Vis kaj Ramin
La rakonto iras reen al antaŭ-islama Irano. Kvankam Karkani mencias sasanidan originon de ĝi, nuntempe ĝi estas konsiderata kiel veninta de la Parta dinastio verŝajne en la 1-a jarcento. Oni sugestis ankaŭ, ke la historio de Karkani reflektas la tradiciojn kaj kutimojn de la tempo tuj antaŭ tiu kiun li mem vivis. Tio ne povas esti ekskludita, ĉar en antaŭindustriaj kulturoj la plej multaj el la rakontoj rakontitaj el antikvaj fontoj kutime enhavas elementojn prenitajn de la momento mem en kiu vivas ties propra rakontanto (anakronismoj pri kiuj la aŭtoroj konscias kaj provas eviti modernajn aludojn).
Tiu ĉi romano estas inkludita en la Unesko-Kolekto de Reprezentaj Verkoj.
Fono
La rakonto estas enkadrigita en la rivaleco inter du partaj klanoj, unu en la okcidento kaj la aliaj en la oriento. La ekzisto de ĉi tiuj malgrandaj regnoj kaj ilia feŭda naturo permesas taksi la tempon en la partia periodo de la persa historio. La populareco de tiu antaŭ-islama rakonto en la islama periodo estas elstarigita fare de la poeto mem, kaj montras, ke ekzistis postulo je antikvaj temoj kaj tradiciaj aspektoj en mezepoka Irano.
Intrigo
La rakonto temas pri Vis, la filino de Shāhrū kaj Karin, de la reganta Meda familio en okcidenta Irano, kaj Rāmin (Ramiro), la pli juna frato de Mobad Monikan, la Reĝo de Merv en nordorienta Irano. Monikan renkontas Ŝahru ĉe reĝa festo, enamiĝas al ŝia beleco, kaj petas al ŝi geedziĝi kun li. Ŝi respondas ke ŝi estas pli aĝa ol ŝi ŝajnas kaj ke ŝi jam estas edziĝinta, sed jesas doni al li sian filinon se ŝi naskas knabinon.
Plurajn jarojn poste, Ŝahru naskas knabinon kaj nomas ŝin Vis. Ŝi sendas Vis al Ĥuzan por esti zorgita fare de flegistino, nome flegistino kiu ankaŭ prizorgas Rāmin, kiu estas de la sama aĝo kiel Vis. Do ili kreskas kune dum dek jaroj kaj poste Vis revenas al sia patrino, kiam ŝi atingas adoleskecon, kaj Ŝahru geedzigas Vis kun alia viro, Viru, la frato de Vis. La geedziĝo ne estas plenumita pro la menstruo de Vis en la geedziĝnokto, kiu laŭ la zoroastra juro faras ĝin neatingebla. Mobad Monikan aŭdas pri la geedziĝfestado kaj sendas sian fraton Zard por memorigi Ŝahru pri sia promeso kaj alporti Vis al li. Vis firme malaprobas la peton de Mobad Monikan kaj rifuzas iri. Monikan konsideras sin ofendita kaj atakas Mah-Abad. En batalo, Kārin, la patro de Vis, estas mortigita, sed Monikan ankaŭ estas venkita fare de Viru. Mobad Monikan, kvankam venkite en tiu batalo, gvidas sian armeon direkte al Gurab, kie Vis atendas la rezulton de la batalo. Mobad sendas mesaĝiston al Vis, ofertante al ŝi diversajn privilegiojn en interŝanĝo por geedziĝado kun li. Sed Vis malaprobas la oferton de Mobad kun fiero kaj kolerego. Mobad petas siajn du fratojn Zard kaj Rāmin konsilojn. Rāmin, jam nove enamiĝinte kun Vis, provas malemigi Mobad de provado konkeri Vis. Tamen, la alia frato de Mobad Zard sugestas subaĉeti Ŝahru kiel maniero venki super Vis. Mobad aŭskultas al la konsiloj de Zard kaj sendas monon kaj juvelaĵon al Ŝahru kaj subaĉetas ŝin por eniri la kastelon. Li tiam perforte prenas Vis, multe al la bedaŭro de Viru.
Revojaĝinte al Merv, translokiĝita al la grandurbo, Rāmin kaptas mallongan rigardeton de Vis kaj estas konsumita kun amo por ŝi, laŭ tia mezuro ke ŝi defalas ĉe rajdĉevalon kaj svenas. Vis estas enhavita en la haremo de Mobad kaj estas prezentita kun multaj donacoj. La flegistino de Vis akompanas ŝin en Merv, kaj provas konvinki ŝin konduti pragmate, akceptante Mobad kaj forgesante Viru. Vis komence trovas malfacile akcepti sian sorton, sed poste li kapitulacas al la haremo de Mobad.
Vis funebris la morton de ŝia patro kaj la apartigon de ŝia frato kaj unua edzo, Viru. Rāmin, kiu estis en la akompano kiu prenis ŝin al la grandurbo, vidis kaj rekonis ŝin, petegas la flegistinon por rakonti Vis pri ŝia amo. Vis iĝas kolera kaj rifuzas renkonti Rāmin. Finfine, post multaj konversacioj kaj mesaĝoj tra la flegistino, kaj dum reĝo Mobad Monikan estas sur la kampanjo, Vis kaj Rāmin renkontiĝas. Vis enamiĝas al Rāmin kaj la paro plenumas sian amon.
Post kiam Monikan revenas, ili decidas viziti la familion de Vis en Mah. Tie Monikan preteraŭdas konversacion inter la flegistino kaj Vis, kaj ekkomprenas ke lia edzino amas Rāmin. Monikan postulas provon per fajro, kiun Vis devas pasi por pruvi ŝian ĉastecon. Sed Vis kaj Rāmin forkuras. La patrino de Monikan propetas kaj atingas pacon inter siaj du filoj, Rāmin kaj la reĝo, kaj ili ĉiuj revenas al Merv.
Monikan kunportas Rāmin al kampanjo kontraŭ la romianoj, sed Rāmin malsaniĝas kaj restas malantaŭe. Rāmin revenas al Vis, kiu estis enŝlosita en kastelo fare de Monikan kaj sub la gardinstitucion de Zard, la alia frato de la reĝo. Rāmin surgrimpas la muron kaj pasigas sian tempon kun Vis ĝis Monikan revenas de la milito kaj Rāmin eskapas.
Rāmin opinias, ke lia amo kun Vis havas neniun estontecon, tiel ke li petas al Monikan sendi lin en misio al Mah. Tie, Rāmin enamiĝas al virino nomita Gol kaj geedziĝas kun ŝi. Vis eltrovas pri tio kaj sendas la flegistinon por memorigi Rāmin pri ŝia amo. Rāmin sendas al ŝi severan respondon. Vis sendas al li tre kompleksan novan mesaĝon petegante lin reveni al ŝi. Tiam Rāmin estis enuigita kun sia geedzeca vivo kaj post ricevado de la dua mesaĝo li decidis reveni al Vis. Sed kiam Merv alvenas sur sian rajdĉevalon en la mezo de neĝoŝtormo, Vis iras al la tegmento de la kastelo kaj malaprobas sian amon. Rāmin foriras en malespero. Vis bedaŭras siajn agojn kaj sendas la flegistinon por trovi Rāmin. Ili finfine akordiĝas.
Monikan prenas Ramin al ĉasado dum Vis, la flegistino, kaj aliaj virinoj iras al proksima fajrotemplo. Rāmin estas forestanta de la ĉasado, alivestas sin kiel virino por eniri la templon, kaj forkuras kun Vis. Ili revenas al la kastelo kaj kun la helpo de la viroj de Rāmin, ili mortigas la garnizonon kaj ankaŭ Zard-n. Ili tiam eskapas al Dailam, ĉe la marbordo de la Kaspia Maro. Monikan estas mortigita per apro dum la ĉaso. Vis kaj Rāmin revenas al Merv kaj Rāmin prenas la tronon kiel reĝo kaj geedziĝas kun Vis. La regado de Rāmin daŭras 83 jarojn. Dum la jaro 81 Vis mortas kaj Rāmin transdonas la regnon al la unuenaskita filo kiun li havis kun ŝi. Ĉe la tombo de Vis li priploras sian funebron dum du jaroj, post kiu li aliĝas al ŝi en la postvivo.
Influoj
La rakonto de Vis kaj Ramin havis rimarkindan influon sur persa literaturo. Signife, Nezami, grava poeto de persaj romantikaj tradicioj, prenis la bazojn de multo da sia retoriko de Karkani. La enamiĝo ankaŭ havis sian influon preter la persa kulturo. La rakonto iĝis tre populara ankaŭ en Kartvelio per 12-ajarcenta libera traduko en prozo konata kiel Visraiani, kiu havis longdaŭran efikon al la kartvela literaturo. Estante la plej malnova konata manuskripto de la laboro, kaj pli bone konservita ol la originalo, ĝi estas de granda graveco por la historio de la persa teksto kaj helpas reestigi plurajn koruptitajn liniojn en la persaj manuskriptoj.
Kelkaj akademiuloj sugestis ke Vis kaj Ramin eble influis la legendon pri Tristan kaj Iseult, kaj la du intrigoj havas klarajn similecojn. Tamen, opinioj malsamas koncerne la ligon inter tiuj du rakontoj.
Čierny Brod
Čierny Brod, hungare Vízkelet estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ vilaĝeto apartenas al la municipo.
12873 Clausewitz
12873 Clausewitz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la prusa generalo kaj intelektulo Carl von Clausewitz (1780–1831), kiu akiris grandan militan sperton, batalinte kontraŭ la armeoj de la Franca revolucio kaj Napoleono. Lia fama libro Vom Kriege ("Pri la Milito") estas rigardita kiel unu el la plej influaj verkoj de milita filozofio en la okcidenta civilizo.
Občina Starše
Občina Starše estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La konsistas el 8 komunumoj kovrante areon de 34 km². Komence de 2018 tie loĝis 3973 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Starše.
Loko, priskribo
La municipo situas sur la teritorio de Dravsko polje, en la malaltaj teroj de la rivero Drava. La alteco estas ĉirkaŭ 250 m super marnivelo. La Drava Rivero kuras laŭ la nordorienta bordo.
Hidroelektra centralo estas konstruita proksime al la vilaĝo de Zlatoličje. La akvo estas nutrata de akvokanalo de la akvobaraĵo sur la Rivero Drava proksime al Mariboro.
De la nordokcidento al la sudoriento, la aŭtovojo A4 / E59 intersekcas. Urbo Maribor - la centro de la regiono estas ĉirkaŭ 15 km.
La apudaj municipoj estas:
Občina Duplek en la nordoriento, Urba municipo de Ptuj en la oriento, Občina Hajdina sudoriente, Občina Kidričevo en la sudo, Občina Rače-Fram sudokcidento, Občina Miklavž na Dravskem Polju kaj Urba municipo Maribor en la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj: