cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piŝjuo
Piŝjuo - 貔貅（pinjino：pí xiū; alinome: Tianlu (天禄), fe-besto en la ĉina mitologio antikvece, kun draka kapo, ĉevala dorso kaj piedoj, kiel leono, griza hararo kaj flugpova. Piŝjuo estas furioza kaj impona, manĝas kvintesencon kaj sangon de demonoj kaj invertas ilin en riĉaĵojn. Piŝjuo estas buŝhava kaj anus-senhava. Tio signifas ke riĉaĵo ne eblas esti perdita，nur en-, sed ne el-. Ĝi inspektas kontrole ĉiele kontraŭ demonojn aŭ epidemion kaj morbon. Alidire, ĝi estas la naŭa filo de drako laŭ la ĉina antikva legendo. Oni en Ĉinio ofte prenas ĝin sur aŭ en sia domo por peti benon.
Komunumo Gorzyce (Ĉekarpatio)
Gorzyce estas komunumo en la provinco Ĉekarpatio de Pollando. Ĝi apartenas al la distrikto Tarnobrzeg. Administra centro de la komunumo estas la samnoma vilaĝo Gorzyce.
Allan W. Austin
Allan W. AUSTIN estas historiisto kaj profesoro pri historio ĉe Misericordia University.
Austin diplomiĝis per Bowling Green State University (BA kaj MA diplomoj) kaj doktoriĝis per University of Cincinnati.
Li studas ĉefe la pridisputitajn signifojn de raso kaj usona identeco, precipe en la 20-a jarcenta Usono. Pri tio Profesoro Austis verkis librojn Quaker Brotherhood: Interracial Activism and the American Friends Service Committee, 1917-1950 (University of Illinois Press, 2012) kaj From Concentration Camp to Campus: Japanese American Students and World War II  (University of Illinois Press, 2004) krom multajn artikolojn en sciencaj gazetoj. Li ankaŭ kunverkis librojn Asian American History and Culture: An Encyclopedia (M.E. Sharpe, 2010, with Huping Ling) kaj Space and Time: Essays on Visions of History in Science Fiction and Fantasy Television (McFarland Press, 2010, with David C. Wright Jr.).
Meckenbach (apud Birkenfeld)
Meckenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Leno (vojo)
Trafiksignoj por lenoj
Por dividi vojon je diversaj koridoroj oni uzas survojan trafiksignojn (laŭlongajn strekojn kontinuajn aŭ interrompitajn) kiel sube:
Analogaj signifoj
Analoge, [naĝ-]leno aŭ [naĝ-]koridoro ankaŭ estas la per flosantaj ĉenoj disigita, rektangula naĝeja vojo de naĝanto en sporta baseno.
Fontoj
Straßenquerschnitt
(17456) 1990 SS7
(17456) 1990 SS7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
3-Heksenila antranilato
3-Heksenila antranilato aŭ 3-heksenila 2-aminobenzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj 3-heksenolo. 3-Heksenila antranilato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun fruktodoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Heksenila antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al 3-heksenila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 17 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Klaso EF60 de JNR
JNF Klaso EF60 estas elektra lokomotivo (Kontinua kurento) de Japana Nacia Fervojo (JNR). Ekde 1960 ĝis 1964 la lokomotivo estis produktata en Toshiba, Kawasaki, Mitsubishi kaj Tōyō & Kisha. Maksimuma rapideco estas 100 km/h.
Méhtelek
Méhtelek estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Fehérgyarmat. La loknomo signifas: abelo-parcelo.
Situo
Méhtelek situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ la rumana landlimo sen limpasejo (kontraŭe Bercu troviĝas). Csenger troviĝas 20, Mátészalka 49, Vásárosnamény 56, Nyíregyháza 110 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1344 laŭ tiama hungara ortografio "Melteluk". En 1620 Gabrielo Bethlen fordonacis la kampojn. En 1870 incendio okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, poŝto.
Marzano
Marzano estas komunumo de Italio.
Elektroskotero
Elektra skutilo estas du- aŭ trirada veturilo, uzanta elektromotoron por veturi. Ankaŭ ekzistas "akva elektra skutilo" (variaĵo de elektroboato) kaj "subakva elektra skutilo" – elektraj veturiloj por moviĝi sur kaj sub la akvosurfaco konforme.
Energia fonto
Kiel energia fonto en la elektra skutilo oni uzas elektran akumulatoron aŭ hidrogenan fuelpilon. Al la komenco de 2009 absoluta plimulto de la elektraj skutiloj uzas litia-jonan aŭ plumban akumulatoron (pli etpreza varianto). Meza tempo de ŝargado, bezonata por plena ŝargo, estas 4-8 horoj. Distanco, veturata je unu ŝargo, estas de 30 ĝis 150 km.
Produktantoj
Ĉefan parton de la elektraj skutiloj oni produktas en Ĉinio kaj landoj de Azio, kaj tie ekspluatiĝas. Ekz. al la komenco de 2009 en Vjetnamio ekspluatiĝas proksimume 22 milionoj da skutiloj ĉe 85 milionoj da loĝantaro.
En 2008 en Hindio oni vendis ĉ. 100 mil elektrajn skutilojn.
Ĉinio en 2008 vendis ĉ. 21 milionoj da elektraj duradaj veturiloj.
Kresko de produktado de la elektraj skutiloj kaj plimultigo de kvanto de firmaoj de produktantoj okazas ĉi-momente tro rapide, pro kio ne eblas difini gvidanton.
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Avantaĝoj kompare kun la benzina skutilo
Malavantaĝoj kompare kun la benzina skutilo
Copanatoyac
Copanatoyac estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Copanatoyac. Copanatoyac apartenas al la regiono La Montaña, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Copanatoyac apartenas entute 42 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12020.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17337 loĝantojn. El tiuj estis 8342 viroj kaj 8995 virinoj. La komunumo havas surfacon de 388,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1380 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1845 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19,5 °C.
Sociogeografio
8179 de la loĝantoj de Copanatoyac en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4368 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 53,41 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 65,32 % (2812 el 4305 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 40,17 (1556 el 3874 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 13018 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 12204 apartenis al la katolika religio. 814 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kalozo
Kalozo estas glucido, polimero de glukozo (C6H10O5)n, parenca al celulozo, kiu konsistigas la kalon de la floemaj (kribraj) tuboj, kaj parton de la membrano de iuj fungoj.
Fontoj
Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto
Göming
Göming estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
(13807) 1998 XE13
(13807) 1998 XE13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio),
San Andrés del Congosto
San Andrés del Congosto estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas corete. La censita loĝantaro en 2016 estis de 82 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,37 loĝ/km².
Situo
San Andrés del Congosto situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 861 m super marnivelo; je 55 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 15,27 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°00′03″N 3°01′32″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 82, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe San Andrés del Congosto, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe San Andrés del Congosto kie oni falis al la nunaj 82.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Frisa sukerpano
Ekzistas frisa tradicio manĝi sukerpanon por festi la naskiĝon de infano.
Klaso EF64 de JNR
JNF Klaso EF64 estas elektra lokomotivo (Kontinua kurento) de Japana Nacia Fervojo (JNR). Ekde 1964 ĝis 1982 la lokomotivo estis produktata en Toshiba kaj Kawasaki. Maksimuma rapideco estas 100 km/h.
Islanda lingvo
La islanda lingvo ( [Islenska], antaŭ 1974 ) estas nordĝermana lingvo. Ĝi estas la oficiala lingvo en Islando. Ĝi estas parolata de proksimume homoj, ĉefe de la loĝantoj de Islando, sed ankaŭ de kelkaj usonanoj havantaj islandajn praulojn.
Vortoj kun islanda origino en Esperanto inkludas:
Lingva klasifiko
La islanda lingvo devenas rekte de la norena lingvo de la vikingoj, kaj tiom malmulte pluevoluis, ke multaj eĉ konsideras tiujn du unu sama lingvo. Ĝia plej proksima parenco estas la feroa lingvo, iom pli fore la norvega (nynorsk).
Specialaĵo
Parte pro la fiereco de la islandanoj pri sia kulturo, parte pro la iom fora situo de la insulo, la islanda lingvo dum pluraj jarcentoj ne spertis gravajn ŝanĝojn. Dum la aliaj skandinavaj lingvoj dum sia longa historio forĵetis la plej multajn gramatikajn specialaĵojn, la islanda gardis ilin ĝisdetale.
Krom tio la islandanoj klopodas eviti la transprenon de fremdlingvaj neologismoj. Novajn terminojn ili formas kutime el jam ekzistantaj islandaj vortoj. Tiel ekzemple la vorto tölva (komputilo) formiĝis el tala (nombro) kaj völva (magiistino). La vorto alnæmi (aidozo) estis formita el la eroj al (ĉio) kaj næmi (sensiveco), ktp.
La lernado de la islanda lingvo pro tio fariĝas sufiĉe komplika. Tamen ĝi povas esti inda, ĉar: kiu regas la nuntempan islandan lingvon, tiu eĉ pli-malpli kapablas legi la antikvajn islandajn sagaojn.
Skribo
La islanda lingvo estas skribata per varianto de la latina alfabeto, kun du konsonantaj kromsignoj þ, ð (interdenta s, z, IFA-a [ð, θ], þ venas el runoj) kaj vokalaj signoj æ, ö.
La islanda alfabeto tiel konsistas el 32 literoj:
Historio
La nuna islanda alfabeto estis kreita surbaze de la normo formiĝinta en la 19-a jarcento. La precipa kunkreinto estas la dana lingvisto Rasmus Rask.
Fine de la 20-a jarcento la alfabeto estis ŝanĝita. Oni anstataŭis la kombinon je per la litero é. En 1974 estis abolita la litero z.
Săndulești
Săndulești [sənduleŝtj] (hungare: Szind) estas komunumo en Rumanio okcidente de Turda. En 1910 ĝi havis 648 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 631 (rumanoj, 10 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1288. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis hungara vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre apartenas al ĝi Copăceni.
En la censo de 2002 la 642 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Kopenhaga Esperanto-Klubo
La Konversacia Esperantista Klubo de Kopenhago (mallonge KEK, dane Københavns Esperanto Klub) estas la plej malnova esperanto klubo en Danio fondita la.
Historio
Preskaŭ ĉiuj de la membraro en 1908 jam lernis Esperanton pere de trimonata vespera kurso, en kiu partoprenis 412 lernantoj, aranĝita de la dana gazeto Politiken aŭtune 1907. La unua klubejo troviĝis ĉe adreso: Kongens Nytorv 8, 1050 Kopenhago K. La unua prezidanto de la klubo estis Kaj Bendix.
26.08. - 28.08.1908: Postkongreso en Kopenhago okaze de la 4-a Universala Kongreso en Dresdeno. Ludoviko Zamenhof kaj 80 personoj el 16 nacioj gastis Kopenhago.
La programo kaj rilatoj al aliaj grupoj
Aktuala programo: ĉiusemajne, nuntempe lunde, okazas kunveno en la Kulturdomo (adreso: Dortheavej 61,2400 Kopenhago NV). Tiuj kunvenoj estas aranĝitaj kune kun DEFA Dana Esperantista Fervojista Asocio. Samloke troviĝas la oficejo de la Dana Esperanto-Asocio kaj la biblioteko de Poul Thorsen.
Kelkfoje oni aranĝas prelegojn kun junuloj de la Dana Esperantista Junulara Asocio.
Norda Otago
La distrikto Norda Otago, North Otago en angla, en Novzelando, kovras la areon de Otago inter Shag Point (kormoranloko) kaj la rivero Vaitaki, kaj etendas interne okcidente tiom for kiom ĝis la vilaĝo Omarama (kiu espertis rapidan kreskon kiel centro por astronomio kaj por glisflugo). La granda orientmarborda urbo Oamaru servas kiel nord-otaga ĉefa centro. La Montoj Kakanui formas la ĉefan montaron kaj plej elstaraj riveroj estas Shag, Waianakarua, Kakanui kaj Vaitaki.
Aliaj urboj kaj setlejoj en la regiono estas Alma, Maheno, Kakanui, Herbert (konata ankaŭ kiel Otepopo), Vaianakarua, Hampden, kaj Moeraki, ĉiuj ĉe la suda marbordo de Oamaru.
La ebena marbordo norde de Oamaru havas la setlejojn Hilderthorpe kaj Pukeuri.
Komunumo Gorzyce (Silezio)
Gorzyce estas komunumo en la provinco Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al la distrikto Wodzisław. Administra centro de la komunumo estas la samnoma vilaĝo Gorzyce.
28133 Kylebardwell
28133 Kylebardwell estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kyle Thomas Bardwell, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio Usono).
Gana lingvo
La gana lingvo (赣语, Gon ua) aŭ ĝjangŝjia lingvo (江西话, Jiānĝī huà; Kongsi ua) estas grupo de dialektoj parolata en de  da parolantoj, apartenante al la 100 plej parolataj lingvoj de la mondo (2007). La plejmulto de ili loĝas en la sudo de Ĉinio, kies plej reprezenta varianto estas tiu el Ĝjangŝjio. Laŭ la atlaso de la ĉinaj lingvoj 中國語言地圖集》(1987) ekzistas 9 diversaj variantoj, La ISO-kodo de la gana lingvo estas . Ekzistas Vikipedio en la gana lingvo.
Vlastislav (Hazlov)
Vlastislav (antaŭe Táborská, Seichenreuth) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hazlov, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 3 kilometroj sudokcidente de Hazlov, 3 kilometroj nordoriente de Libá kaj 1 kilometro okcidente de Ostroh en ebenaĵa tereno. Proksime troviĝas randa parto de montetaro Smrčiny. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
En vilaĝo konserviĝis kelke da trabfakaj domoj, inkluzive de tranfaka ĥeba bieno n-ro 8, kiu estis tre kvalite rekonstruita. La trabfakaj domoj de ĥeba tipo estas por tiu ĉi regiono tipaj. Ni trovos ilin ankaŭ en proksima Polná aŭ unu en Skalka. Sed plej multe da ili konserviĝis en en protektata vilaĝa rezervejo Doubrava u Lipové. En Vlastislav estas ankaŭ videblaj kelkaj historiaj lignaj konstruaĵoj.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1322.
La 21-an de decembro 2016 la vilaĝo, ĝis tiu tempo nomata Táborská, alinomiĝis al Vlastislav.
Stigmo
La stigmo estas la supra parto de  pistilo de la  karpelo de  floro. Ĝi estas plej ofte humida kaj glua, sed ankaŭ povas esti ''seka“ ofte papiloza kaj havas la celo kapti polenojn.
Nedividita stigmo estas nomata kapa aŭ fadena. SE la stigmo estas dividita aŭ plurdividita, ĝi nomiĝis plurloba (ekzemple ĉe Brasikacoj) aŭ plufenda (ekzemple ĉe Krokusoj kaj Kampanulacoj). Se la dividado estas ĝis al la pistilo, se ĉeestas pluraj stigmoj. Se ne estas stigmo, tiam la stigmo estas sidanta (ekzemple ĉe papavo). Malofte la stigmoj estas kaŝitaj ĉe la fino de la stigmo; tuba, (tubaj stigmoj; Paulownia). La stigmoj ankaŭ povas esti disbranĉitaj; ekzemple ĉe kelkaj Begonioj aŭ plumaj; ekzemple ĉe rizo, kaj povas esti funeloformaj; kiel ĉe  Crocus sativus.
Se sidas pluraj stigmoj (ofte brile) kunigitaj, oni nomas tion  stigmodiskon, ekzemple ĉe  papavo aŭ nimfeacoj.
En kelkaj familioj de la lamiacoj ekzistas tuŝsensivaj stigmoj. Ili fermiĝas per tuŝo.
Malofta formo estas la hiperstigmo de tre malmultaj specioj (ekzemple Tambourissa religiosa). Ĉi tie la polenigado ne okazas direkte sur la stigmo, sed sur antaŭe staranta, ŝlima „buŝo“ de la malvastiganta  petaloj, kiuj komplete kovras la karpelojn.
Eddie Durham
Eddie Durham (* 19-an de aŭgusto 1908 en San Marcos, Teksaso; † 6-an de marto 1987, Novjorko) estis usona ĵazgitaristo, trombonisto, komponisto kaj unu el la plej gravaj aranĝistoj de la svingo.
Vivo kaj agado
Durham kunlaboris por siaj aranĝoj kun Eddie Barefield kaj je neprecize konstatebla grado kun Bill „Count“ Basie - Basie raportis poste, ke ili kune evoluigis Moten Swing ĉe piano, kiam ili volis aranĝi You drivin me crazy por la orkestro de Moten. Ankaŭ aliaj blovistoj de Moten kiel Buster Smith kaj Hot Lips Page partoprenis en la elverkado de la aranĝoj. Durham kunverkis la pecon Topsy kun Edgar Battle, kiun sonregistris Count Basie kaj poste multaj aliaj, ankaŭ li verkis svingo-klasikaĵojn kiel Lafayette kaj Prince of Wales. Post sia eksiĝo je la bando de Moten en 1933 li ludis en la bando de Willie Bryant kaj Jimmy Lunceford. En 1934 li transloĝiĝis al Novjorko. En 1936 li aniĝis dum unu jaro denove en la bando de Basie (en 1937 lin anstataŭis Freddie Green), por kiu li komponis aŭ aranĝis i.a. Time out, Sent for you yesterday, John´s Idea, Every Tub, Swinging the Blues, Jumpin at the Woodside, Out the window, Blue and Sentimental. Post tio li verkis liberprofesie kaj aranĝis i.a. por Glenn Miller (i.a. In the Mood), Andy Kirk, Artie Shaw, Harry James, Cab Calloway, Ina Ray Hutton, Billie Holiday kaj por la pure virina ĵazbando International Sweethearts of Rhythm, kiun li muzike direktis en la 1940-aj jaroj. Krome li direktis en la 1940-aj jaroj propran bandon, en kiu muzikis ankaŭ aliaj kansasurbaj muzikistoj el Teksaso kiel Buster Smith kaj Hot Lips Page. Li plue aranĝis ĝis en la 1960-aj jaroj kaj sonregistris ankoraŭ en 1974 kaj 1981 en Anglujo kiel gitaristo. En la 1980-aj jaroj li koncertvojaĝis en Eŭropo kun la Harlem Blues and Jazz Band.
En lia muzikista kariero lin aparte distingas lia kontribuo al la evoluo de la moderna svingostilo en la orkestro de Bennie Moten. Lia parto je la elformado de la svingo en Kansasurbo preskaŭ ne estas trovalorigebla.
Durham estas ankaŭ konata pro tio, ke li kiel unu el la unuaj eksperimentis kun elektra gitaro. Li sonregistris per ĝi en 1938 kun la Kansas City Five kaj estis je tio antaŭeniganto de Charlie Christian kaj Floyd Smith. Kun li ekestis kelkaj el la lej fruaj sonregistraĵoj kun elektra gitaro, ekz. kun Lunceford en 1935 (Hittin the bottle) kaj kun Kansas City Five en 1938, grupo de membroj el la bando de Basie (Buck Clayton, Jo Jones, Walter Page, Freddie Green, en la Kansas City Six kompletigita per Lester Young) sen Count Basie (kies parton ĉe piano ĝuste transprenis Durham per sia elektra gitaro).
Li prezentis en la dokumenta filmo The last of the Blue Devils de Bruce Ricker el 1980, en kiu li ludas trombonon.
Mönchhof (Turingio)
La enarbara gastejo Mönchhof estas historia kaj ŝatita ekskurscelo en la Turingia Arbaro (Germanujo) proksime de Elgersburg. Ĝi situas en alteco de 753 metoj ĉe la supra finiĝo de Jüchnitz-valo ĉe Schmücker-strato kiu unuigas la bienon kun Elgersburg kaj samtempe malkomenciĝas tie. Ĝia kontinuo estas forstvojo ĝis Schmücke portante la nomon Salzmann-strato. La gastejo staras sur loko de eksa kapelo kaj forstitejo ĉe la limo inter Elgersburg kaj Ilmenau-Manebach. Nordnordeoste estas je distanco de ĉ. 1 km la pinto de la 799 metrojn alta Rumpelsberg-monto kaj je 800 m pli oriente estas la malroka pinto de Bundschildskopf (785 m). Sudsudeoste estas Hirschkopf (771 m) kaj sudsudueste je 784 metroj la pinto de Leimbühl. Belas migradopado envalen al Arlesberg ĝis Piroluzita muelejo sur kleriga primineja pado.
Disde la komenco ĝis 1877
Mezepoke la monaĥoj de Ichtershausen starigis surloke etan kapelon kaj dometon por laika frato fleganta la al la klostro apartenantan arbaron. Post Reformacio la bieneto kun la kapelo kadukiĝis. La ununuraj atestiloj de tiu ĉi epoko estas la t.n. monakaj ŝtonoj kaj volba kelo. Krome perfidas la klostran posedon ankoraŭ kelkaj topografiaĵoj: nomiĝas ekz. ĝis hodiaŭ montdorso inter Geraberg kaj Elgersburg Mönchsheide (monaka herbejo) kaj la arbaro ĉe la okcidenta deklivaĵo de Rumpelsberg ĝis Jüchnitz-valo nomiĝas Mönchswald (monaka arbaro). En 1852 oni starigis sur la kapelaj fundamentoj lignan dometon kaj la administranto tie rajtis pagigi la pretervenantojn por la vojuzo sed li ankaŭ elverŝis trinkaĵojn kaj disdonis manĝaĵojn al ili.
Erao de Frankenberg
Por la daŭro de 27 jaroj la forstisto, gastejestro kaj vojprizorganto Peter Frankenberg loĝis tie. Li iĝis regione fama per siaj cervaj paradoj. Danke al fajfo de certa melodio li sukcesis alogi cervojn manĝontajn el la manoj de li; tion ŝatis spekti la homoj. Tio atesteblas per fotoj. Lia tombo troviĝas sur la tombejo de Elgersburg.
Joŝihiko Noda
Joŝihiko Noda (japane 野田 佳彦, laŭ la anglalingvo transskriba sistemo Hepburn Yoshihiko Noda, naskiĝis en Funabaŝi, gubernio Ĉiba, Japanio, do nun -jara, estas japana politikisto. Li estas membro de la Demokrata Partio de Japanio (民主党 [minŝutō]) kaj deputito de la unua parlamenta ĉambro Ŝugiin (japane 衆議院). Ekde la 2-a de septembro 2011 li estis la ĉefministro pri de Japanio, posteulo de Naoto Kan, kaj oficis ĝis la 26-a de decembro 2012, kiam Abe Shinzo (antaŭe jam ĉefministro en 2006 kaj 2007) transprenis la postenon. Antaŭe li estis ministro pri financo en ministraro gvidata de Naoto Kan, kaj ankaŭ tiun pozicion antaŭ li havis lia tiama ĉefministro.
Mönchhof (Turingio)
Ekde 1908
Pro la kreskanta fremdultrafiko la de tiam Mönchhof nomita konstruaĵo en 1908 pligrandigitis per trabfakaĵo sub la zorgo de forstisto Röder el Manebach. Tiam la domo gajnis sian nuntempan formon. Jam kvar jarojn poste, post la retiriĝo de Röder, la forsteja epizodo estis finita. La gasteja funkcio inverse daŭrigitis. En 1926 transprenis ĝin de la filo de Röder la gehlberg-ano Paul Teichmüller; li sukcesis plibeligi la tuton kaj krei belan gastejon. Dum milittempo la homoj ŝatis ankaŭ helpon lian dum la ŝerĉado de brulligno taŭga. En 1956 Teichmüller retiriĝis. Sekvis diversaj luprenantoj (Hella Freund, la geedzparo Keune el Geraberg) kaj la ekipaĵo gasteja pliboniĝas senteble. Gasto elstara en 1966 estis Walter Ulbricht. En 1976 venis la erfurtano Lothar Eisenhardt kaj post 1990 la familio Schmidt.
Ŝtonoj kaj Trinius
Sume ekzistas kvar monakaj ŝtonoj, kiuj estas landlimaj ŝtonoj kaj starigitis fare de monakoj. Unu bela tia ŝtono portas imagon de Sankta Georgo. La verkisto August Trinius, kiu helpis entuziasmigi homojn pri Rennsteig, dediĉis tutan poemon je Mönchhof. Jen la teksto de la poemo kiu relegablas krome sur la hejmpaĝo gasteja aŭ ĉe suehnekreuz.de: ''Beim Mönchhof, wo aus der Täler Lauf keuchend die Straßen zum Gebirge hinauf, / da haben sie ihn wieder aufgericht, den uralten Stein mit dem zerschlagenen Gesicht. / Mit dem Runzeln und dem grauen Haar, um das Stürme tobten viel hundert Jahr, / und als über dem Hochwald Dunkel sich senkt, ein kleiner Zug zum Steine lenkt. / Vier Menschenkinder, Hand in Hand, blicken schweigend zum Steine unverwandt. / Halb sinnend, halb lachend, ein junges Blut, eine Frau mit Augen wie Sommerglut. / Eines der klopfenden Herzen lauscht, was der Nachtwind in aus dem Wipfeln rauscht. / Der Vierte aber senkt ernst sein Haupt, und leise spricht er: Wenn's mir erlaubt, / Dann möcht ich unter diesem Stein wohl dermal einst begraben sein! / Und wieder Schweigen rings im Kreise, da hebt es an, da regt es sich leise, / wie Geistergeflüster zieht's durch die Nacht: Der alte Mönch ist aufgewacht! / Durch den steinernen Leib rieselt flüchtiges Leben, und Lippen künden mit heimlichen Beben. / Ich fehlte einst! Und um der Liebe Schuld, da nahm ich den Stein auf in Geduld / und trug ihn im härenen Ordenskleid über die Berge in Weh und Herzensleid / büßend und betend und sehnsuchtskrank, bis ich zu Tode niedersank. / Ihr Bild, ihr Name meines letztes Worts, sie setzten den Stein zu Häupten mir, Denkmal der Schuld und doch auch Herzenszier! / Keiner geht ohne Schuld durch die Welt. Wem aber die Liebe das Herz erhellt, / Die Lieb, ob sie sein darf oder nicht, der schaut in Gottes Angesicht. / Der fühlt aller Dinge Anfang und Ende. Ruhen allein in der Liebe Hände. / Viele Hundert Jahre hielt ich hier Wacht Und hab darüber nachgedacht. / Viele hundert Jahre werd' ich noch stehen, wenn Geschlechter auf Geschlechter vor mir verwehen. / Und wer der Weges kommt gefahren und hat der Liebe Leid erfahren, / dem will ich still ins Auge seh'n, dass er getröstet kann wiedergeh'n! / Still ist's wieder im dunklen Tann. Vier Menschenkinder sehen sich an, / und Hand in Hand schreiten sie zurück, im Herzen ein Ahnen vom höchsten Glück!'' La menciita Georgo-ŝtono malkovritis fare de la instruisto Bader en 1903 je distanco de ĉ. 50 m for de la gastejo. Post intertempa lokigo ĉe la instruista domo ĝi retransportitis orginloken kaj admireblas ekde septembro 1906. Laŭ legendo kiun Ludwig Bechstein priskribis, promesitis al la monaĥoj tiom da tereno kaj arbaro kiom longe frokulo povus porti certan ŝtonon; ordenano do ekmarŝis el Erfurto ĝis kompleta korpa laciĝo.
Marzio
Marzio estas komunumo de Italio.
NGC 3321
NGC 3321 (aliaj indikoj — NGC 3322, MCG -2-27-10, UGCA 214, IRAS10363-1123, PGC 31653) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3321, NGC 3322.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(5607) 1993 EN
(5607) 1993 EN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio), kaj ankoraŭ sen nomo.
Loretto (Burgenlando)
Loretto, hungare Lorettom, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
La vilaĝo situas inter montetoj. Eisenstadt troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste keltoj vivis tie. Apude oni minis feron. En 1644 tiama bienestro Rudolf Stotzingen portis kopian statuon el Loreto (Italio). Poste en 1651 abatejo kaj preĝejo konstruiĝis danke al Francisko Nádasdy (politikisto). En 1683 la turkoj detruis ĉion. La loĝantaro poste suferis de armeo de Francisko Rákóczi la 2-a, ĉar ili apogis la Habsburgojn. En 1910 281 da loĝantoj loĝis tie, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Lorettom apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio. En 1945 la Ruĝa Armeo forrabis ankaŭ la sanktajn lokojn.
Niederlauer
Niederlauer estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kamfeno
La kamfeno estas ducikla unuterpeno, preskaŭ tute nesolvebla en akva medio, tamen, tre solvebla en ordinaraj organikaj solvaĵoj. Ĝi estas tre volatila en meditemperaturo kaj posedas fortegan akregan odoron. Krom tio, ĝi estas konstituanto de pluraj esencoleoj, same kiel terebintino, cipresoleo, kamforoleo, citronelalo, oleo de oranĝofloroj aŭ nerolo, zingibroleo, kaj Valerianoleo.
La kamfeno same uzatas en la preparado de parfumoj kaj odorhavaĵoj kaj kiel gustiga aldonilo por la manĝaĵoj. En la antikveco, ĝi estis uzita meze de la 19-a jarcento, kiel brulaxjo por lampoj, tamen ĝia uzo estis limigita pro ties eksplodebleco. Industrie, la kamfeno estas uzata en la kamforestigo, produktado de insekticidoj same kiel la poliklorokamfeno, preparado de terinono (komponaĵo de la mergoleo por mikroskopio), kaj produktado de odorhavaj substancoj tiel kiel izobornila acetato, cedrolo, musterono, santalidolo.
Metodo pri preparado
Kelkaj plantoj entenas ĉi-komponaĵon samkiel  Kaempferia rotunda kaj la Kaempferia angustifolia.
Grödig
Grödig estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Kamfeno
Izomeroj de la kamfeno
<Gallery> Adamantane_acsv.svg| Adamantano Phellandrene_alpha.svg| α-Felandreno 3-Caren.svg| Kareno (R)-Limonen.svg| Limoneno Myrcen.svg| Mirceno Alpha-ocimene.svg| α-Ocimeno (%2B)-alpha-pinene-3D-balls.png| α-pineno Beta-pinen.svg| β-pineno (%C2%B1)-Sabinene_Structural_Formulea_V.1.svg| Sabineno Syntin.png| Sintino Alpha_terpinene.png| alfa-terpinoleno Twistane.png| Tuistano Thujene3D.png| Tuĵeno </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Hans_Meerwein_(1879-1965)_2.png| Johano Mirvajno (1879-1965) Endo-(1S)-(-)-Borneol_Structural_Formulae_V.2.svg| Borneolo Bornyl acetate.svg| Bornila acetato Cedrol skeletal.svg| Cedrolo Isoborneol.svg| Izoborneolo Isobornyl acetate.png| Izobornila acetato Nerol2.png|Nerolo Citrus_aurantium_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-042.jpg| Nerololeo Santalidol.svg| Santalidolo (R)-Limonen.svg| Terpeno Valeriana_officinalis_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-143.jpg| Valeriano </Gallery> </Center>
Komunumo Pagėgiai
Pagėgiai estas subdistrikta komunumo en la okcidento de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Pagėgiai. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Tauragė. En en la komunumo vivis, el tio en la urbo 1 544. Plia urbeto de la komunummo estas Panemunė.
La komunuma teritorio ekde la 15-a jarcento ĝis 1919 apartenis al la reĝlando Prusio respektive la Germana regno kaj ties provinco Orienta Prusio, poste ĝis la jaro 1923 al la germanlingva Memel-regiono, kiam la armeo de Litovio en surpriza atako kontraŭ la loke protektaj, ĉefe francaj soldatoj de la Ligo de Nacioj konkeris la regionon kaj integrigis ĝin en la litovan ŝtaton.
Klaso EF65 de JNR
JNF Klaso EF65 estas elektra lokomotivo (Kontinua kurento) de Japana Nacia Fervojo (JNR). Ekde 1965 ĝis 1979 la lokomotivo estis produktata en Fuji Electric, Kawasaki Sharyō, Kisha, Nippon Sharyo, Toshiba kaj Toyo. Maksimuma rapideco estas 110 km/h.
Manova Lhota
Manova Lhota situas en katastra teritorio Rohozná u Poličky kun areo 11,77 km².
Interreto
La interreto aŭ Interreto (nomita unue anglalingve: Internet) estas tutmonda alirebla sistemo de komputilaj retoj, kiu transsendas datumojn laŭ Interreta Protokolo kaj multaj aliaj protokoloj. Ĝi konsistas el miloj da pli malgrandaj komercaj, organizaciaj, akademiaj, registaraj, kaj personaj komputilaj retoj. Ĝi portas diversajn informojn kaj servojn, kiel retpoŝton, retbabilon, kaj la interligitajn retpaĝojn kaj aliajn dosierojn de la Tut-Tera Teksaĵo. Pli ĝenerale, interreto (minuskle) estas iu aro de interkonektitaj komputiloj.
Historio de interreto
La reto ekhavis publikan fasadon en la 1990-aj jaroj. En 1989, Tim Berners-Lee eklaboris pri HTTP, HTML kaj la unuaj pluraj retpaĝoj ĉe CERN en Svislando. En aŭgusto 1991, li publikigis sian projekton Tut-Tera Teksaĵo. Kelkaj akademiaj kaj registaraj institucioj kontribuis paĝojn, sed la vasta publiko ankoraŭ ne vidis ilin. En 1993, la unua versio de la retumilo Mosaic estis eldonita, kaj ekde frua 1994, la intereso de la publiko kreskis. En 1996 la vorto "Interreto" iĝis ofta termino, sed ĝi rilatis preskaŭ tute al la TTT.
Dume, tra la tuta jardeko, la Interreto sukcese sorbis la plej grandan parton el la antaŭe ekzistantaj komputilaj retoj, kvankam iuj retoj kiel FidoNet ankoraŭ apartas. Ĉi tiun kreskon oni ofte atribuis al la manko de centra administrado kiu permesas organan kreskon de la reto. Ankaŭ, la neproprieteco de la Interreto kuraĝigas kunfunkcieblon kaj malebligas al unuopaj firmaoj tro regi la reton.
Interreta protokolaro
Aparte de la kompleksegaj fizikaj konektaĵoj kiuj konsistigas sian substrukturon, la interreto kunteniĝas per protokoloj, kiuj priskribas kiel interŝanĝi datumojn per la reto. Malsame de pli malnovaj komunikadaj sistemoj, la Interreta protokolaro estis intence desegnita esti indiferenta pri la suba fizika medio. Kiu ajn komunikada reto, perdrata aŭ sendrata, kiu kapablas porti ambaŭsencajn ciferecajn datumojn, povas porti Interretajn signalojn. Tiel, Interretaj pakaĵoj fluas tra perdrataj retoj kiel kupra drato, samaksa kablo kaj fibrooptika kablo; kaj tra sendrataj retoj kiel "Wi-fi". Kune, ĉi-tiuj retoj, kiuj uzas la samajn altnivelajn protokolojn, formas la Interreton.
La interretaj protokoloj devenas de diskutadoj en la Internet Engineering Task Force (IETF, esperante: Task-komitato pri Interreta Inĝenierarto) kaj ĝiaj laborgrupoj kiuj estas malfermaj al publika partopreno kaj kontrolo. Ĉi tiuj komitatoj produktas dosierojn kiuj dokumentoj estas nomitaj "Petoj por Komentoj". Kelkaj el tiuj ĉi dokumentoj estas levitaj al la nivelo de "Interreta Normo" fare de la Interreta Arkitektura Komitato (IAB aŭ Internet Architecture Board anglalingve).
Iuj el la plej uzataj protokoloj en la protokolaro de la Interreto estas IP, TCP, UDP, DNS, PPP, SLIP, ICMP, POP3, IMAP, SMTP, HTTP, HTTPS, SSH, Telnet, FTP, LDAP, SSL, kaj TLS.
Iuj el la popularaj servoj en la Interreto kiuj uzas tiujn protokolojn estas retpoŝto, mesaĝ-forumoj (newsgroups) de Usenet, dosier-interŝanĝo ("file sharing"), Tuja mesaĝilo ("Instant Messenger"), la Tut-Tera-Teksaĵo, Gopher, "session access", WAIS, finger, IRC, MUDs, kaj MUSHs. El tiuj, retpoŝto kaj la Tut-Tera-Teksaĵo estas evidente la plej multe uzataj, kaj multaj aliaj servoj sin bazas sur tiuj, ekzemple poŝtlistoj kaj blogoj. La interreto ebligas la provizadon de realtempaj servoj, kiaj retradio kaj "webcasts" kiujn one povas ricevi ie ajn en la mondo.
Iuj aliaj popularaj servoj de la Interreto ne tiel kreiĝis, sed estis originale bazitaj sur komerce privataj (proprietaj) sistemoj. Tiuj inkluzivas je IRC, ICQ, AIM, kaj Gnutella.
Jam ekzistas multaj analizoj pri la Interreto kaj ties strukturo. Ekzemple, oni konstatis ke la vojrega strukturo ("routing structure"), IP, de la Interreto kaj la hipertekstaj ligiloj de la Tut-Tera-Teksaĵo estas ekzemploj de senskalaj retoj ("scalefree").
Laŭ maniero simila al tio kiel Interretaj provizantoj interkonektas per Interretaj interŝanĝnodoj, ankaŭ esplor-retoj emas interkonekti en grandaj subretoj kiaj:
Tiuj siavice konstruiĝas sur relative pli malgrandaj retoj. Vidu ankaŭ la liston de akademiaj komputilaj ret-organizaĵoj.
En grafikaĵoj pri interretoj, la Interreton ofte signas nub-simbolo, en kiun, kaj el kiu, retaj komunikaĵoj povas iri.
Fizike
La interreto konsistas el retoj kun diversaj administramaniero, kiuj estas kunmetataj. Inter ili estas precipe
Fizike, la interreto konsistas ĉefe el glasfibrokabloj ĉe la konektoj de la supre nomitaj retoj kaj en la ĉefretoj de grandegaj retoj. Glasfibrokabloj ebligas grandegan transmetkapaciton kaj estis instalita kaj lande kaj mare. Ankaŭ anten- kaj satelitkomunikado faras parte de ĝi, sed nur malmulte.
Je la lasta parto, ĉe la domkonektejo, la datumaro ofte estas transportata tra kuprolineoj de telefon-,televidkabloj kaj plimultiĝante ankaŭ per antenoj, sendrata reto aŭ UMTS.
Civilaj homoj atingas la interreton kun malgranda transmetrapido per Modemo,ISDN aŭ kun granda transmetrapido per DSL, kabla modemo, aŭ UMTS de iu peranto de retkonekto. Firmaoj aŭ ŝtataj organizoj ofte estas konektata per lukontrakta lineo konsistante el kupro aŭ glasfibroj. Teknikoj uzataj estas t.e. Nesinkrona Transmetada Reĝimo (angle ATM), Sinkrona Cifereca Hierarkio (angle Synchronous optical networking) aŭ – plioftiĝante – Eterreto, kiuj estas aplikata kun ĉia rapideco.
Energikonsumo
La elektra konsumo rilate al la uzo de interreto kreskegis en la lastaj jaroj kaj daŭre faros tion en la sekvaj jaroj laŭ seriozaj taksadoj. En la jaro 2003 oni uzis en Germanujo ĉirkaŭ 6,8 miliardojn da kilovathoroj; taksadoj por la jaro 2010 mencias energibezonon de la interreto de ĉirkaŭ 31,3 miliardoj da kilovathoroj, nur en Germanujo. Tio rilatas kaj al la finaj iloj en hejmoj kaj entreprenoj kaj la necesa energio por pretigi la rilatan infrastrukturon de interreto ĉe servilejoj. Ne eniris tiun taksadon servilejoj ekster Germanujo.
En privata hejmo, la uzo de interreto prezentas grandan parton de la elektra konsumo.
(17457) 1990 SC11
(17457) 1990 SC11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Interreto
Energikonsumo
Pro la konstanta pligrandiĝo de interreto, ankaŭ en evoluantaj landoj oni supozas, ke la uzo daŭre kreskos. En 2007 ĉirkaŭ 0,8 procentoj de la tutmonde produktita elektro estis uzata por la interreto.
Retpoŝto
Retpoŝto estas servo en komputilaj retoj, kiu ebligas sendi kaj ricevi leterojn (mesaĝojn). Nuntempe la plejparton de la retpoŝtaĵoj oni sendas trans la Interreto per protokoloj de la tipoj SMTP, POP3 kaj IMAP.
Tut-Tera Teksaĵo
La Tut-Tera Teksaĵo (TTT) estas unu el la multaj partoj de la Interreto, kaj post retpoŝto la due plej uzata parto. Ĝi estas sistemo de hipertekstaj dosieroj (aŭ paĝoj) interligitaj per la protokolo HTTP. Plej multaj TTT-paĝoj estas verkitaj en la hiperteksta markolingvo HTML aŭ ĝia nova versio XHTML. Iuj paĝoj kaj servoj uzas iun formon de XML aŭ SGML.
Konektado al interreto
La ebleco por la loĝantaro de iu ŝtato konektadi al interreto multe dependas de la grado de la ekonomia evoluo de tiu ŝtato.
Esperanto kaj interreto
La unua Esperanto-asocio kun retadreso estis supozeble UEA, kiu komence eksperimentis kaj ekde aprilo 1992 pagis al universitato de Roterdamo por spaco kaj adreso: uea@wammers.erc.eur.nl. Komence oficisto Pasquale Zapelli kontrolis unufoje ĉiusemajne, kaj maksimume du mesaĝoj venis. Nur en la Jarlibro de 1995, UEA unuafoje tiel diskonigis sian tiaman retadreson, uea@inter.nl.net.
Uzado de Interreto por konstati la uzadon de esperantaj vortoj
Sten Johansson en sia eseo Uzi interreton kiel tekstaron por lingvaj esploroj [2005] klarigas kiel li uzis interretajn rimedojn, ĉefe serĉilojn kaj la disponeblon de la Tekstaro de Esperanto (versioj kaj de antaŭ kaj de malantaŭ 1940) por studi kiuj vortoj, kombinoj kaj gramatikaj formoj estas uzataj, kaj laŭ kiu ofteco. La eseisto komparas la rezultojn de serĉiloj en 2002 kaj 2004. Antaŭ ĉio la aŭtoro avertas pri dek limigoj kiuj relativigas la trovitajn rezultojn, inter kiuj neceso trovi verajn esperantlingvajn tekstojn, nombro de retejoj anstataŭ veraj aperintaj vortoj, konsisto de interretanoj kiel aparta homgrupo, malatento pri sencoj, malatentindaj kvantoj de mencioj neindaj, konfuzoj pri supersignitaj literoj. Krom precizaj ekzemploj, li dediĉas partan atenton al klasikaj diskutoj. Ekzemple pri la nomitaj mal-vortoj, li konkludas ke inter "venkintaj" kazoj estus humida kontraŭ malseketa, stulta kontraŭ malsaĝa kaj ĉefa malsprita, kvereli kontraŭ malpaci, strikta kontraŭ malvasta, dum inter nesukcesintaj estus povra super kiu ankoraŭ hegemonias malriĉa aŭ eĉ kompatinda, leĝera super kiu ankoraŭ hegemonias malpeza, frida super kiu ankoraŭ hegemonias malvarma, aŭ olda super kiu ankoraŭ hegemonias maljuna kaj malnova. Pri la polemiko inter landnomoj, la komparo inter diversaj epokoj konfirmas la venkon de landonomoj kun finaĵo -io super finaĵo -ujo (ĉiam en la interreta etoso kaj ne nepre en aliaj), la partikularan venkon de Barato super Hindio, kaj la retenon de la finaĵo -ujo ĉe Esperantujo kaj ĉe antikvaj landoj kiaj Egiptujo antaŭ Egipto por la nuna ŝtato, aŭ Ĉinujo antaŭ Ĉinio. Pri la litero ĥo la komparoj faritaj en 2004 konstatas, ke ĝi pluhegemonias nur en kelkaj vortoj kiaj Ĥarkovo, monaĥejo, ĥimero aŭ jaĥto kontraŭ la respektivaj korespondoj kun litero ko, dum tiuj klare venkas en kirurgo, kameleono, mekanika, kemio, arkaika, anarkio, tekniko kaj ĉefe arkitekturo kun 90 %; same ankaŭ en la Tekstaro hegemoniis monaĥejo kaj ĥaoso, dum ankaŭ tekniko. Pri la elekto inter kiel kaj kiom por indiki gradon, oni konstatas ke ĉe "adjektivoj kaj adverboj mezureblaj oni pli ofte uzas tiom. Ĉe la vortoj multe kaj malmulte oni eĉ preferas tiom. Ĉe nemezureblaj ecoj kiel bela, bona kaj feliĉa oni plej ofte preferas esprimi gradon per tiel." El la falsaj korelativoj formitaj el radiko ali- oni konstatas ke nur estas iomete uzata alies, kiu relative malkreskas. Oni konstatas malgrandan uzon de vorto gepatro en singularo, de finaĵo -ika anstataŭ -a ĉefe ĉe ekzotika aŭ erotika kaj nedisputeble ĉe mekanika, de finaĵo -acio anstataŭ -o ĉefe en civilizacio aŭ konversacio, sed ne en inaŭguro. Oni konfirmas ankaŭ la finan venkon de modernaj vortoj kiaj komputilo, aidoso, retpoŝto, poŝtelefono, hamburgero, fritoj, kolao aŭ ĝinzo.
Samtempa uzo de interreto kaj televido
Intertempe pli kaj pli da eŭropanoj uzas televidon kaj interreton samtempe. Esploro de la komenco de 2010 de EIAA Mediascope Studie evidentigis, ke jam 70 procentoj de televidspektantoj samtempe uzas interreton. 75 procentoj de britoj kaj danoj, 73 procentoj de germanoj kaj 71 procentoj de belgoj uzas almenaŭ unufoje semajne ambaŭ. La pridemandado montris ankaŭ, ke ĉiu dua persono post kontakto kun televida reklamo, poste serĉas informojn rilatajn en interreto.
Eksteraj ligiloj
La sekvaj eksteraj ligiloj ligas al listoj, kiuj donas ampleksan superrigardon pri la plejmulto de esperantlingvaj retejoj en la hodiaŭa interreto.
Monto Bego
Trajtoj
La nomo de la monto venas de hindeŭropa Beg, kiu signifas dia sinjoro. La sama radiko subestas la nomon de Monto Bejgŭa, kiu troviĝas proksime de la itala (liguria) urbo Ĝenovo. "Béga" en la nuna intemelia loka variaĵo de la liguria, estas la vira seksa atributo. . Ĝia nomo devenas de la dio Bajgus, venerita en la maraj alpoj (kaj ankaŭ en la pireneoj, kun la nomo de Bajgoriks);
La monto kaj la ĉirkaŭaj regionoj, precipe la Valo de la Mirindaĵoj kaj Fontanalbo, estas lokoj riĉaj je rokaj gravuraĵoj, (pli ol 35.000) ĉefe sur nudaj kaj elmontritaj rokaj krestoj, submetitaj al erozio de la Kvaternaraj glaciaĵoj. Ĉio ĉi kondukis al la hipotezo, ke ĉi tiuj du montoj povus esti aparte gravaj sanktejoj por la antikvaj Liguroj, kune kun Monto Sagro en la Apuaj Alpoj.
La gravuraĵoj
La antikvaj liguroj ne lasis ion skribita, ĉar ili ne konis la skribadon; pri ili oni scias nur tion kion rakontis la romianoj kiam ili alvenis en Ligurujon; post jarcentoj la lokaj homoj sciis nenion pri la gravuraĵoj; ili nur vidis ilin, kaj simple nomis ilin "la mirindaĵoj"; nur en la 17a jarcento iu komencas interesiĝi pri la gravuraĵoj de la antikva liguroj, kaj jen manuskripto verkita ĉirkaŭ la jaro 1590 de Honorato Lorenzo, poste transskribita kelkajn jarojn antaŭ 1610 fare de Pietro Gioffredo, historiisto de la Savoja Domo; la dokumento, konservita en la Torina Ŝtatarkivo, enhavas la priskribon de 17 gravuritaj rokoj el la Valo de Mirindaĵoj.
Sed por alveni al la komenco de scienca esplorado oni devas atendi, ĝis la fino de la 19a jarcento, la alveno de la botanikisto kaj esperantisto Clarence Bicknell, kiu tiom interesiĝis, ke li dum 12 someroj (inter 1897 kaj 1912) eltrovis, fotis, listigis, faris muldokopiojn; multe de tiun ĉi materialon oni povas vidi en la muzeo Bicknell de Bordigero; kiam Bicknell finis, tiam komencis la paleontologo Piero Baroncelli, la unua kiu utiligis la metodojn de arkeologio por analizi la gravuraĵojn, tiel komprenante la aĝon de la gravuraĵoj laŭ la diversaj epokoj (la plej malnovaj estas de 3 000 jaroj a.n.e.). Fine la laboron kompletigis la franco Henry de Lumley, kiu ekde la jaro 1967, pretigis la katalogon kiu nun estas ĉe la "Laboratoire du Lazaret" en Nico.
El geologia vidpunkto, Monto Bego situas ĉe la ekstrema limo de la geologia komplekso konata kiel la "kristala montarmasivo de Argentera", kaj esence konsistas el sedimentaj kuŝejoj de vulkana origino devenantaj de la Permio.
Ĝis 1947 la monto estis tute en Italujo, en provinco Cuneo. Post la Traktato de Parizo ĝi pasis al Francio.
Vintra aliro
Vintre eblas aliri la pinton sekvante la saman itineron kiel somere, uzante la skiojn aŭ la neĝŝuojn.
Johano Manardo
Giovanni Manardo (1462-1536) (naskiĝis en Ferrara, en la 24-a de julio 1462 - mortis en Ferrara, en la 8-a de marto 1536) estis itala kuracisto, botanikisto kaj humanisto.
Biografio
Li estis disĉiplo de la humanisto Niccolò Leoniĉeno al kiu li sukcedis kiel profesoro pri Medicino en la Universitato de Ferrara, kaj privata kuracisto de la reĝo Ladislao la 2-a inte 1513 kaj 1518. Li havis intensan profesian vivon. Post komenci instrui en la liceo de sia naskiĝurbo, li fariĝis persona kuracisto de la familio de Johano Piko de la Mirandolo inter 1493 kaj 1504. Kiam li lasis siajn laborojn el na hungara kortego, li reiris al Ferrara, per prizorgi la sanon de Alfonso la 1-a. En 1533, kune kun alia lernanto de Leoniĉeno, Ludovico Bonaccioli (1475-1536) li strebis en la serĉado de kuracistoj, kiuj vane, penis trakti la sanon de Ludovico Ariosto.
En 1494, post la morto de Piko de la Mirandolo, el kiu li estis kuracisto, Manardo sin dediĉis al la publikigado de la celebra "Disputationes adversum astrologiam divinatricem" verkita de Mirandolo, kie, la itala filozofo, farante fortan kritikon al la astrologiaj praktikoj, realigis tranĉan diferencon inter la matematika aŭ spekulacia astronomio, kiu permesis la konadon de la harmonia realeco de la universo, kaj la juĝa aŭ aŭgura astrologio, kiu malkaŝadis la estontecon de la homoj surbaze de astraj konjunkturoj. Tiu temo furoris tiuepoke, aldone al la streĉaj debatoj tra la tuta Eŭropo rilate al sifiliso, ĉefe ene de la kunteksto de la disputoj inter Ferrara kaj Lepsiko. Manardo aktive partoprenis kaj eldonis la faldfolion "De erroribus Symonis Pistoris de Lypczk circa morbum gallicum", publikigita en Nurenbergo, en 1500.
Se, en 1521, ĉe komento de la "Ars parva" de Galeno, li donis provon je sia kapableco pri la aplikado de la kanonikaj leĝoj rilate al filologio, tamen, lia vasta klereco estus konfirmita super ĉio dank'al la "Epistolae medicinales", bonvena verko, fragmente publikigita ekde 1528, kaj nur post lia morto estis plene eldonita, en Bazelo, en 1540, kie registriĝis sennombraj eldonoj. La medicinaj leteroj ĝisperfekte kombinis la tradiciojn de la konsilioj, instancoj kaj filologiaj debatoj pri medicino kaj botaniko rilate al la farmakologiaj terminoj. Tiu verko, krom kritiki la botanikajn konojn ricevitajn de la araba medicino, priskribis je la unua fojo la anteron de la floroj (kiuj apartenis al la angiospermoj) kaj aparte influis François Rabelais-on, kiu ĝin ree publikigis en Liono, ĉar li konstatis ke tiuj epistoloj estis kontribuaĵo por la restarigo de la prestiĝo, kiun la medicino ĝuis en la antikveco.