cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viktor Falkenhahn
Multsekva amikeco kun Wilhelm Storost-Vydūnas (1868–1953)
La amikeco daŭris ĝis la morto de Vydūnas. El Detmold, kie Vydūnas vivis post la Dua Mondmilito, li sendis siajn filozofiajn artikolojn al Falkenhahn en Hamburgo kaj Berlino, kaj en sia testamento li heredigis al Viktor Falkenhahn la lastajn ekzemplerojn de siaj dum la militaj tumultoj savitaj libroj.
La radio-ĵurnalisto kaj publicisto Leonas Stepanauskas (* 1925) raportas en sia eseo Wilhelm Storost-Vydūnas in seinen letzten Lebensjahren (Wilhelm Storost-Vydūnas dum siaj lastaj vivojaroj) pri vizito ĉe Viktor Falkenhahn en ties loĝejo en Treptow en 1963. Falkenhahn tiutempe jam estis la „Nestoro de baltistiko de GDR“ kaj Stepanauskas nun aŭdis pri la korespondado de Falkenhahn kun Vydūnas. La tria edzino de Falkenhahn, Eva-Marie transdonis al li la korespondaĵon (1946–1953) por perado al la Litova Literatura Arkivo. Stepanauskas aldonas: „Pli poste mi spertis, ke Viktor Falkenhahn kuraĝe subtenis lin kaj en Berlina Rondo de Baltistoj kaj en Litovio kiel gasto kaj scienca eminentulo el GDR…” Por la libro ''Vydunas und Deutsche Kultur. Neue Perspektiven zum 150. Geburtstag des preußisch-litauischen Brückenbauers und 100. Jahrestag der Unabhängigkeitserklärung Litauens'' (Vydunas kaj germana kulturo. Novaj perspektivoj okaze de la 150-a naskiĝtago de la prusa-litova pontokonstruanto kaj 100-a jariĝo de la deklaro de sendependeco de Litovio) Falkenhahn en enkonduka vorto skribe fiksis kelkajn memorojn pri Vydunas.
Studado, habilitiĝo, scienca laboro en Königsberg (hodiaŭ Kaliningrad)
Viktor Falkenhahn studis ekde 1931 ĉe Albertus-Universität zu Königsberg (Albertina) teologion, slavistikon, baltistikon, orientalistikon, hebraistikon, hindologion kaj egiptologion En 1935 li fariĝis docento por litova lingvo en ĉi-tiu universitato. Li doktoriĝis en 1939 per la temo: „Der Übersetzer der litauischen Bibel Johannes Bretke und seine Helfer“ (La tradukinto de la litova Biblio Johannes Bretke). Libroforme la verko aperis en 1941. Ĝi ĝis hodiaŭ estas konsiderata baza verko.
Falkenhahn ankaŭ faris lecionojn pri lingvistikaj kaj literatursciencaj baltistaj temoj.
En 1938 li estis membro de Komisiono de specialistoj pri la alinomigo de lokoj en Orienta Prusujo.
Komence de la Dua Mondmilito li estis en Estonio, kie li faris studojn pri dialektoj kaj provis esplori lingvajn rilatojn inter finn-ugraj lingvanoj, baltoj kaj slavoj
Ekde 1942 li devis militservi kaj povis daŭrigi siajn sciencajn laborojn nur post 1945.
Scienca kariero post 1945
En 1946 Falkenhahn fariĝis asistanto ĉe Institut für Vergleichende Sprachwissenschaft der Universität Hamburg (Instituto pri Kompara Lingvoscienco ĉe Universitato Hamburgo), gvidata de la baltisto E. Fraenkel. En 1947 li komencis sian laboron ĉe Slavisches Institut der Humboldt-Universität (Slava Instituto de Humboldt-Universitato) sub la estro Max Vasmer en Berlino. Li fariĝis docento por pola kaj ekde 1948 por pola kaj litova lingvoj.
„La novkomenco de polonistiko estas ne nur en Berlino nedisigeble ligita kun la agado de Viktor Falkenhahn.“ tekstas en nekrologo.
En 1951 ĉe Humboldt-universitato en Berlino estis fondita katedro pri polonistiko kaj Falkenhahn fariĝis profesoro kun instrukomisio pri polaj lingvo kaj literaturo, en 1953 profesoro kun plena instrukomisio pri polaj lingvo kaj literaturo kaj en 1959 profesoro kun plena instrukomisio pri polaj lingvo kaj literaturo kaj baltistiko. Per tio la baltistiko kiel scienca fako akiris pli da valoro.
Ĉi-tiun instrukomision li plenumis ĝis sia emeritiĝo en 1968.
En 1957 li habilitiĝis per la scienca verko „Die polnische Verbalrektion und ihre Geschichte“ (La pola verba rego kaj sia historio).
„Kiel altlerneja instruisto Viktor Falkenhahn decide kunagadis en la klerigo de nova generacio de polonistoj kaj baltistoj…“notas Krawielicki kaj Lehmann en la nekrologo.
Li estis kunaŭtoro de Lehrbuch der Polnischen Sprache in 2 Teilen (Lernolibro de pola lingvo duparta) kaj Grammatik der Polnischen Sprache (Gramatiko de pola lingvo). La bibliografia datumbazo World Cat mencias 27 eldonoj de la gramatiko de pola lingvo inter 1957 kaj 1964 kaj pli da eldonoj de liaj lernolibroj de pola lingvo en du partoj inter 1951 kaj 1969.
Falkenhahn ankaŭ fariĝis membro de Wissenschaftlicher Beirat für Slawistik beim Staatssekretariat für Hochschulwesen (Scienca Konsilantaro pri Slavistiko ĉe Ŝtatsekretaria Ofico pri Altlernejaj aferoj) kaj apartenis al la Nationalkomitee der Slawisten der DDR (Nacia Komitato de Slavistoj de GDR). Li estis prezidanto de Kommission für balto-slawische Beziehungen (Komisiono pri baltaj-slavaj rilatoj). Dum jardekoj li kunagadis en Internationale Kommission für die Erforschung der balto-slawischen Beziehungen beim Internationalen Slawistenkomitee (Internacia Komisiono pri esploro de baltaj-slavaj rilatoj ĉe Internacia Slavista Komitato).
Kiel prezidanto de Baltische Gesellschaft der DDR (Balta Societo de GDR) li zorgis pri disvastigo de konoj pri la kulturo de baltaj popoloj.
Unuajn mallongajn sciencajn kontribuojn Falkenhahn jam publikigis ekde 1934 en litovaj gazetoj. Multaj eseoj aperis en fakaj gazetoj de GDR, Pollando, Litovio aŭ aliloke. Ankaŭ liaj ekspertizoj estis ŝatataj.
„Kiel lingvisto li prefere priskribis lingvohistoriajn problemojn, okupiĝis pri la praslava lingvokomunumo kaj esploris kelkfoje la verban regon en la pola.“ Sed ankaŭ „reliktvortoj de la slava lingvo sur GDR-teritorio, la polaj-litovaj rilatoj, demandoj de ekonomia historio de polonistiko kaj de lingvosciencoj ĝenerale“ interesis lin. Kiel „literatursciencisto Falkenhahn intense okupiĝis pri Mickiewicz kaj pri literatur-lingvistikaj problemoj.“
Pentrado kaj literaturo
En Maironis-Muzeo (litove Maironio lietuvių literatūros muziejus) en Kaunas, la centra literatura muzeo de Litovio ne nur troviĝas la korespondaĵoj de Viktor Falkenhahn kun Wilhelm Storost-Vydūnas. En Kaunas ankaŭ estas pentraĵoj, pentritaj de Falkenhahn kaj donacitaj de li al la muzeo. La blogo Prof. Dr. V. Falkenhahn orezentas kelkajn el ili samkiel legprovaĵojn el novelo, verkita de li.
Volumo kun 142 litovaj fabeloj el ĉiuj etnografiaj regionoj de Litovio en traduko de Viktor Falkenhahn aperis en Akademie-eldonejo. Dua eldono aperis en 1982 kaj tria en 1987 (Vidu publikaĵoj).
Interlingvistiko/Esperantologio
Dum la lastaj du jardekoj de sia vivo Viktor Falkenhahn speciale engaĝiĝis pri sciencaj esploroj pri la internacia lingvo Esperanto, ĝian respektadon en sciencaj rondoj kaj la akcepton de la fakoj interlingvistiko kaj esperantologio ĉe la lingvistoj.
Falkenhahn de 1968 ĝis 1981 estis membro de CLE. Post fondo de GDREA en 1981 li estis membro de la Centra Estraro.
Per kontribuoj en la gazeto der esperantist kaj prelegoj dum kunvenoj, seminarioj por kursestroj kaj Distriktaj Esperanto-Renkontiĝoj li kontribuis al la plialtigo de la faka nivelo. Ankaŭ sonkasedoj kun liaj prelegoj rondiris. Li prezentis metodon de komparo de lernunuoj en lernado de Esperanto kaj lernado de germana lingvo, per kio li pruvis ege pli malgrandan laborkvanton por lernado de Esperanto.
Viktor Falkenhahn en 1970 estis kunfondanto kaj de 1970 ĝis 1981 prezidanto de Fakgrupo Interlingvistiko/Esperantologio en Kulturligo. Post li gvidis la lingvisto Georg Friedrich Meier (1919–1992) de 1981 ĝis 1986 kaj la slavisto kaj leksikografo ĉe Zentralinstitut für Sprachwissenschaft der Akademie der Wissenschaften (Centra Instituto por Lingvistiko de Akademio de Sciencoj) Ronald Lötzsch (1931–2018) de 1987 ĝis 1990 la fakgrupon.
La fakgrupo instigis sciencajn studojn, bazajn publikigaĵojn, faksciencajn kontribuojn kaj ĝustajn artikolojn pri interlingvistiko en leksikonoj kaj ellaboris gvidan bibliografion. La membroj abunde prelegis antaŭ diversaj grupoj de ekspertoj.
Specifan efikon havis la du- ĝis tri-tagaj Interlingvistikaj Seminarioj, aranĝitaj unufoje jare en la baltmara kuracloko Ahrenshoop/Darß (unufoje en Zempin/Usedom). Ili posedis la karakteron de lingvistikaj fakkolokvoj. Entute okazis de 1979 ĝis 1988 naŭ temaj seminarioj kun entute ĉirkaŭ 300 partoprenantoj, plejparte lingvistoj, sed ankaŭ pedagogoj kaj kelkaj natursciencistoj. Entute estis prezentitaj 170 prelegoj.
Partoprenintaj sciencistoj per prelegoj de interlingvistoj kaj esperantologoj kaj per ekspoziciita faka literaturo ricevis enkondukon en interlingvistikon kaj esperantologion kaj ofte poste iniciatis prelegojn pri interlingvistikaj demandoj en iliaj altlernejoj, la subtenon de altlernejaj sciencaj skribaĵoj kaj publikigaĵoj.
Sekretario de la fakgrupo estis de 1970 ĝis 1990 Detlev Blanke (1941–2016), kiu doktoriĝis per kompara-lingvistika verko pri vortfarado en la germana kaj en Esperanto en 1976 ĉe Viktor Falkenhahn. En 1991 en Berlino estis fondita Gesellschaft für Interlinguistik (Societo pri Interlingvistiko), plue efektiviganta esencajn celojn de la Fakgrupo Interlingvistiko/Esperantologio.
Persone
Viktor Falkenhahn kvarfoje edziĝis kaj havis kvin infanojn.
Bartolomeo Eŭstako
Bartholomæus Eustachius (1503-1574) (naskiĝis en San Severino Marche, en la 1503 - mortis en Fossombrone, en la 27-a de aŭgusto 1574) estis itala kuracisto kaj unu el la fondintoj de la moderna anatomio, fama dank'al siaj priskriboj rilate al la homaj oreloj, pulmoj kaj koro.
Viktor Falkenhahn
Memoraranĝo
Post enkonduko de la moderatoro  Fritz Wollenberg, prezidanto de la Jubilea Komisiono de Esperanto-Ligo Berlin, pri personeco, vivo kaj verko de Falkenhahn prelegis Friedhilde Krause (1928-2014), slavistino, biblioteksciencistino kaj Ĝenerala Direktorino de la Ŝtata Biblioteko en Berlino 1977-1988, Leonas Stepanauskas, publicisto, kaj Detlev Blanke, prezidanto de Gesellschaft für Interlinguistik, pri ilia kunlaboro kun Falkenhahn en la koncernaj fakoj.
Bartolomeo Eŭstako
Krom siaj bonaj konoj pri la latina kaj la greka, li studis Medicinon en la Universitato de Padovo kie Andreo Vesalio kaj Mateo Realdo Colombo (1516-1559) estis liaj profesoroj, kaj ili tri refaris la sciencon de la anatomio de la modernaj tempoj. Li baldaŭ famiĝis dank'al sia profunda kapableco kaj kono, kaj fariĝis kuracisto de la kardinaloj Karlo Borromeo kaj Giulio della Rovere (1533-1578), al kiu li akompanis al Romo. Post la morto de Colombo, li fariĝis profesoro pri anatomio de la Universitato de Romo, kiu estis organizita de la papo Aleksandro la 6-a (1431-1503) kaj majeste disvolviĝis dank'al la papoj Leono la 10-a kaj Paŭlo la 3-a.
Viktor Falkenhahn
Memoraranĝo
Friedhilde Krause ekde 1947 studis ĉe Falkenhahn kaj kunlaboris kun li poste en la altlernejo kaj en komisionoj pri baltistiko, Leonas Stepanauskas kune agadis kun Falkenhahn ekde 1964 en la Baltistenkreis zu Berlin (Rondo de baltistoj en Berlino), kaj Detlev Blanke en Esperanto-Asocio en Kulturligo kaj en la Fakgrupo Interlingvistiko/Esperantologio.
Blanke resumis dum la aranĝo, ke Falkenhahn „la sciencan okupon“ pri la mondlingva ideo „antaŭenpuŝis en GDR“. „Li ĉiam parolis energie kaj varme kaj baldaŭ rimarkis, ke li kiel lingvisto povas ludi motoran rolon en nefacila tempo…“
Publikigaĵoj (elekto)
La bibliografia datumbazo listigas entute 146 publikigaĵojn en 4 lingvoj de 38 verkoj de Falkenhahn.
AGO
La vorto havas plurajn signifojn:
Lazníky
Lazníky estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1355.
Listo de urboj de Mongolio
Listo de urboj de Mongolio.
Oberdürenbach
Oberdürenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gubernio Kioto
La gubernio Kioto (japane:京都府 [KJO-to -fu]; Hepburn/Kunrei: Kyoto) estas gubernio de Japanio, situanta en la regiono Kinki. Administra centro de la gubernio estas la urbo Kioto.
AGR
La vorto havas plurajn signifojn:
27-a de oktobro
La 27-a de oktobro estas la 300-a tago de la jaro (la 301-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 65 tagoj restas.
Tagoj de semajno
La 27-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
6962 Summerscience
6962 Summerscience estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Somera Scienca Programo (Summer Science Program) de la Lernejo Thacher de Ojai (Kalifornio). Ĉiuj someroj de 1959, talentaj studentoj de altlernejoj kunvenas tie dum 6 semajnoj por lerni sciencojn de universitata nivelo, observi elektitajn asteroidojn kaj kalkuli ties orbitojn.
George-Étienne Cartier
Sinjoro George-Étienne Cartier (prononco [] respektive iom simpligite, naskiĝis , mortis ) estis franclingva kebekia kaj kanada politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Kebekio, kaj partoprenis en ĉiuj el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964 kaj en Londono en 1866.
Dikran Ĉuĥaĝjan
Dikran ĈUĤAĜJAN, literumita ankaŭ kiel Tigran Gevorki Chukhajian (en armena Տիգրան Չուխաճեան, Dikran Çuhacıyan; 1837 – 11a de Marto 1898) estis otomana armena komponisto kaj dirigento, kaj fondinto de la unua opera institucio en la Otomana Imperio. Li estas konsiderata la unua operkomponisto en la historio de Turkio.
Biografio
Ĉuĥaĝjan naskiĝis en Istanbulo. Li studis kun komponisto Gabriel Yeranian, poste en Milano. Kun aliaj armenaj intelektuloj de tiu periodo li luktis por la disvolvigo de la nacia armena kulturo, organizis armenajn muzikajn societojn, teatrojn, lernejojn, gazetojn kaj senpagajn koncertojn. En siaj verkoj, Ĉuĥaĝjan uzis la elementojn de eŭropaj muzikaj teknikoj kaj de armenaj popolmelodioj. Li estas aŭtoro de pecoj por piano, kantoj kaj romancoj, verkoj por ĉambra kaj simfonia muziko, operoj ktp. Lia plej sukcesaj opero estis Leblebici hor-hor agha (1875), ĝi estis premierita en la Franca Teatro en Istanbulo, kaj estis tiom sukcesa ke dum la sezono ĝi estis ludita pli ol cent fojojn kaj eĉ dum la monato Ramadan ĝi estis ludita ĉiun nokton (Zemire, 1890) ktp. En 1862, li ekpublikigis la armenan muzikgazeton Knar Hajkakan (Armena liro). Li mortis en Smirno (nuntempa İzmir). Ĉuĥaĝjan estis entombigita en la armena tombejo de İzmir.
Li kreis la unuan armenan operon, nome Arŝak la 2-a (1868, parte surscenejigita en 1873), bazita sur la historia figuro de la armena reĝo Arŝak la 2-a. La partituro estis konsiderita perdita, sed estis malkovrita en 1942 kaj ludita en 1945 en reviziita versio en la Armenia Operejo de Erevano. Arŝak la 2-a plue restis en la repertorio de la Operejo de Erevano. En 2001, ĝi estis surscenejigita en la Operejo de San Francisco.
Ĉuĥaĝjan estas memorata ankaŭ kiel komponisto de tio kio eble estas la unua originala opero en turka, Arif'in Hilesi (La seniluziigo de Arif), bazita sur la verko de Nikolaj Gogol nome La Revizoro. Tiu opero okazigis konflikton inter Ĉuĥaĝjan kaj Gullu Agop ĉu temas pri vodevilo aŭ opero. Ĝi estis prezentita en la teatro Gedikpaşa.
Verkoj por piano
Kaj multaj aliaj
Buŝlavo
Buŝlavo estas ago lavadi sian buŝon kaj buŝakvo estas likvo, kiun oni uzas por lavi sian buŝon. Ĝi normale enhavas desinfektaĵojn.
Specoj
Buŝlavaĵoj estas kontraŭmikroba likvaĵo, kiu estas uzata por profilaktiko en la buŝa kavaĵo.
Ankaŭ nomiĝas buŝbano, fare per likvaĵo kiu estas tenita en la buŝo pasive aŭ ĉirkaŭ la buŝo per kuntiriĝo fare de la ĉirkaŭbuŝaj muskoloj kaj / aŭ per movado de la kapo kaj eble per gargaro, dum la kapo estas klinita malantaŭen kaj la likvaĵo bobelas en la dorso de la buŝo.
Kutime buŝlavaĵoj estas kontraŭmikrobaj solvaĵoj kiuj intencas redukti la mikroban ŝarĝon en la buŝa kavaĵo, kvankam aliaj lavoj buŝaj estu farataj por aliaj kialoj kiel por ilia maldolorigo, kontraŭinflama aŭ kontraŭ-funga agado. Aldone, iuj lavadoj agas kiel saliv-anstataŭantoj por neŭtrigi acidojn kaj teni la buŝon humida en kserostomio (seka buŝo). Kosmetikaĵoj buŝolavas provizore por kontroli aŭ redukti malbonan spiradon kaj lasas la buŝon kun agrabla gustosento.
Konsisto
La plej oftaj aktivaj ingrediencoj en buŝaj lavaĵoj estas:
Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles
La Nacia Reto de Fervojoj Hispanaj ( Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles; mallongigo: RENFE) estis la nacia fervoja kompanio en Hispanio fondita en jaro 1941. Ĝi respondecis pri 15.000 kilometroj da vojoj. La 1-an de januaro 2005 estis kompanio dividita en du kompaniojn: Renfe Operadora por transportado de pasaĝeroj kaj ADIF, Administranto de Fervojaj Infrastrukturoj.
Hideyuki Sudo
Hideyuki Sudo (須藤 秀之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Madrida Muzeo de Fervojo
La Madrida Muzeo de Fervojo (Museo del Ferrocarril de Madrid) estas dediĉita al konservado kaj studado de la fervojo de Hispanio ekde sia deveno al la aktualo. Estas administrata de la Fundación de los Ferrocarriles Españoles (Fondaĵo de Hispanaj Fervojoj) kaj subtenata de Adif, RENFE kaj la Madrida Regiono. Okupas la antikvan stacidomon Delicias.
Historio
En la 1930-aj jaroj, la diversaj fervojaj entreprenoj ekzistantaj en Hispanio ekkolektis lokomotivojn kaj aliajn objektojn rilatajn kun fervojo. Tio interrompiĝis en 1936 okaze de la Hispana Enlanda Milito.
En 1948 pro centjariĝo de la unua fervjo en Iberio, nome tiu de Barcelono al Mataró, organiziĝis eksposicio rememoriga kiu kunigis diversajn objektojn kaj lokomotivojn, kaj ekmontriĝis intereson al la kreado de muzeo fervoja. En 1964, okaze de la celebro de la centjariĝo de la linioj el Madrido al Zaragozo kaj el Madrido al, RENFE ekstudis tiun ideon.
Tiele, en 1967 malfermiĝis en Hispanio la unua muzeo fervoja. Ĝi troviĝis en la Palaco Fernán Núñez de Madrido (aktuala sidejo de la Fondaĵo de de Hispanaj Fervojoj). Distribuita en kvar salonoj, ĝi gastigis maketojn, gravuraĵojn kaj malgrandajn objektojn rilatajn kun la historio kaj espluatado de fervojo. Tie restis ĝis 1983, kiam ĝi translokiĝis al la stacidomo Delicias, jam fermita al la servo fervoja ekde 1971 (en 1969 jam oni estis nuliginta la pasaĝertrafikon). Tiu nova spaco permesis ampleksigi la kolekton de la muzeo, inkludante la eksposicion de realaj trajnoj en la granda centra salonego de la stacidomo.
Buleo
Buleo havas jenajn signifojn:
Collonges - Fontaines (stacidomo)
Collonges - Fontaines estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Collonges-au-Mont-d'Or, apud Fontaines-sur-Saône, en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio
La origino de la Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio estas la soveta epoko. Ĝi estis fondita de la violonisto Zareh Sahakianc kiel la armena ŝtatĉambra orkestro en 1961. En 1997 ĝi kunfandiĝis kun la Ĉambra Orkestro Erevano por formi la novan ĉambran orkestron. En septembro 2010 la ĉefdirektisto kaj muzika direktoro estas Vahan Mardirossian.
En aprilo 1997, la Kultura Ministerio de Armenio etendis specialan inviton al usona-armena reĝisoro Aram Gharabekian kaj nomumis lin Artisma Direktoro kaj Ĉefa Gvidisto de la lastatempe kreita Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio. La dudek kvin membroj de la orkestro kuniga la plej bonajn ĉambromuzikajn ludantojn en Armenio, kiuj ĉiuj estas diplomiĝintoj de la konservatorio Komitas en Erevano.
Metano
Metano estas la plej simpla hidrokarbono kaj la plej simpla alkano. La kemia formulo estas CH4.
Metano estas ĉefparto de tergaso kaj biogaso. Tio estas senkolora kaj senodora gaso ĉambrotemperature.
Metano povas eksplodeme reakcii kun oksigeno, aero kaj kloro. Kun kloro estiĝas metil-klorido, diklor-metano, kloroformo kaj Karbona tetraklorido.
Metano estas uzata kiel hejtgaso kaj servas kiel bazmaterialo al multaj organikaj kombinaĵoj.
Ecoj de metano
La unuaj alkanoj: metano, etano, propano, butano, pentano, heksano, heptano, oktano, nonano, dekano.
Trakto kiel forceja efiko
Metano (CH4) estas multe pli klimatodamaĝa gaso ol la fifama karbondioksido (CO2). Precipe dum la unuaj du jardekoj post kiam ĝi estas enaerigita, ĝia varmdoma efekto estas aparte forta. Al la plej grandaj sukcesoj de la Glasgova Klimatkonferenco de la Unuiĝintaj Nacioj de 2021 nombras la internacia interkonsento pri malaltigo de la enaerigoj de metano.
Vulkana materialo kun la nomo zeolito kiel ĝi estas uzata kiel absorbilo de kata urino kaj kiu abundas sur la Tero, povas oferti la solvon. Tio estas ĉiukaze pli malmultekosta kaj malpli riska ol la varianto kun kataliziloj el noblaj metaloj kiel platino aŭ paladio kiuj bezonas temperaturojn de almenaŭ 600 gradoj C kaj separadon de la fluoj de metano kaj de oksigeno.
El la ĉerpado de nafto kaj gaso devenas nur 18 procentoj de la tutteraj enaerigoj de metano. La plej granda parto de la gaso enaeriĝas el disaj fontoj kiel bruliga senarbigo, bredado de laktobovinoj, minado de karbo kaj fermineralo, humidejoj kaj degelanta grundo kun daŭra frosto en la polusa regiono. Pro tio oni estis serĉanta pri solvo filtri metanon el la atmosfero anstataŭ rekte ĉe la fonto.
Oni sukcesis fari tion per zeolito al kiu oni nur aldonis etajn kvantojn da kupro. En reakciaj vitraĵoj la hela pulvoro ligis la trafluantan metanon - plej efike tio okazis ĉe varmegigo al 300 gradoj C. Sed ankaŭ ĉe malaltaj temperaturoj la metodo efikis kaj eĉ ĉe eta koncentriĝo de metano. Precipe sufiĉis por tio ordinara aero anstataŭ pura oksigeno.
La bazo por efika filtro por metano tiel estas kreita. zeolito-filtrojn por instalaĵoj kiel staloj por bovinoj aŭ karbominejoj kie kutime jam disponeblas tuboj por forkonduki la eksplodeman metanon. Tio estas la plej favorkosta metodo por kapti grandajn kvantojn da metano. La koncentriĝo en tiuj lokoj estas tro malgranda por torĉotipa bruligado, sed ĝi estas ideala por ŝia katalizilo
Reiner Solenander
Reiner Solenander (1524-1601) estis germana kuracisto kaj privata kuracisto de Vilhelmo la Riĉa (1487-1559). Helpata de stipendio de Vilhelmo la 5-a, Duko de Kleve, la riĉulo, li vizitadis la Studiojn en Bolonjo, Pisa, Romo kaj Napolo. En lia epoko granda estis la polemiko de Paracelsus, Giovanni Argenterio kaj Andreo Vesalio kritikante la medicinon de Klaŭdo Galeno. Foriĝante de la kvereloj de sia akademia medio li denove aplikis la farmaciajn konojn pli agnoskitajn de sia epoko. En 1559, li estis nomumita privata kuracisto de la duko Vilhelmo la 5-a, Duko de Jülich-Kleve-Berg, kie li laboris kune kun Johann Weyer.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Galen_detail.jpg| Klaŭdo Galeno (121 - 216) Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) Oporinus_Johannes_2.JPG| Johannes Oporinus (1501-1568) Methodi medendi libri sex, quibus omnia.png| Giulio Alessandrini (1506-1590) Giovanni Argenterio (1513-1572).png| Giovanni Argenterio (1513-1572) Melchior van Brauweiler-engraving after van Calcar.jpg| Andreas Vesalius (1514-1564) Johannes_Weyer.JPG| Johann Weyer (1515-1588) Wilhelm_V_von_J%C3%BClich-Kleve.jpg| Vilhelmo la 5-a (1516-1592) Arnhem, de Sint Walburgkerk RM8370 foto2 2014-03-10 10.11.jpg| Galenus Weyer (1547-1619) JohannWilhelmvonJuelichKleveBerg.jpg| Johano Vilhelmo (1562-1609) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg| Melchior Adam (1575-1622) Horstius_De_natura_motus_1617.jpg| Gregorius Horstius (1578-1636) </Gallery>
Sándor Kolosváry
KOLOSVÁRY Sándor (pro. koloĵva:ri) estis hungara juriisto, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1892) naskita en Kóródszentmárton 23-an de junio 1840 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de aŭgusto 1922. Li estis la pattro de juristo Bálint Kolosváry.
Biografio
Sándor Kolosváry studis en Marosvásárhely. Post mallonga jurpraktiko de 1867 li estis instruisto de la kolegio de Koloĵvaro, de 1870 jurakademia profesoro. Inter 1872–1910 li estis universitata profesoro de la Universitato de Koloĵvaro (privatjuro, filozofia juro, minadjuro, poste ŝtat- kaj jurhistorio). Lia plej grava verko estis la eldonado de fontkolekto kun Kelemen Ováry pri jurreguloj: Corpus statutorurn Hungariae municipalium (I–VIIL, Bp., 1885–1890; li eldonis kune kun Ovári la verkon Hármaskönyvde Werbőczy  (Bp., 1897). Ili tradukis por eldonaĵo Magyar Törvénytár (Corpus Juris Hungarici) dokumentoj pri jaroj 1301–1657 kaj la leĝojn rilate Transilvanion (1540–1848).
AGS
La vorto havas plurajn signifojn:
Citers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Laganj
Laganj (ruse Лагань) estas urbo en Kalmukio en Rusio.
Labinsk
Labinsk (ruse Лабинск) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Laganj
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 85215501.
Labinsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03417.
Laganj
La urbo estis fondita en jaro 1870.
Labinsk
La urbo estis fondita en jaro 1841.
Laganj
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
Labinsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1947.
Laganj
La interurba telefona kodo estas 84733, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Labinsk
La interurba telefona kodo estas 86169, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Laganj
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Labinsk
La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, ĉe rivero Laba (Лаба) (kiu enenfluas en riveron Kubanj (Кубань)).
Laganj
La urbo estas en 9 km de Kaspia Maro.
Uzbeka Soveta Socialisma Respubliko
Historio
En 1924, oni redifinis la internajn landlimojn de Centra Azio laŭ etnaj vidpunktoj, determinitaj de Stalino, Komisaro de la Popolo por la Naciecoj de la registaro de Lenino. La 27-an de oktobro de tiu jaro oni fondis la SSR Uzbekio el la unio de la Bukara Popola Soveta Respubliko, la Ĥorezma Popola Soveta Respubliko kaj parto de la Aŭtonoma Soveta Socialisma Turkestana Respubliko kaj fariĝante pli respubliko ene de Sovetunio.
Labinsk
En la urbo estas fervoja stacio Labinskaja (Лабинская).
En 1959 la urbo havis 41,9 mil loĝantojn, en 2002 estis 61,4 mil loĝantoj.
Uzbeka Soveta Socialisma Respubliko
Historio
Ĝis 1929 la SSR Uzbekio inkluzivis la ASSR de Taĝikio, sed en tiu jaro ĝi disiĝis kaj akiris la saman statuson ene de Sovetio. En 1930, la ĉefurbo estis translokita de Samarkando al Taŝkento, kaj en 1936, aldoniĝas la Karakalpaka Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko kiu ĝis tiame apartenis al la SSR Kazaĥio.
La 1-a de septembro 1991 la SSR Uzbekio ŝanĝis la nomon al Respubliko Uzbekio, restante ene de Sovetio ĝis la 26-a de decembro samjare, kiam ĝi proklamis la sendependon.
Laganj
En jaro 1959 la urbo havis 10,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 14,3 mil loĝantojn.
Kleinarl
Kleinarl estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
78453 Bullock
78453 Bullock estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, nemalproksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala astronomo Fabrizio Bernardi elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aktorino kaj produktorino Sandra Bullock. Ŝi komencis en multenombraj bone konataj filmoj kiel "Speed", "While You Were Sleeping" kaj "Crash", kaj, pli freŝdate, "The Heat" kaj "Gravito". Ŝi ricevis multenombrajn premiojn, inklude Premion Oran Globon por plej bona aktorino.
Villastar
Geografio
Ĝi estas je 9 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo du kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la du sudaj, tiu plej okcidenta nome N-330 venas el sudokcidento. Laŭ tiu Villastar estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Teruelo kaj Villel. La N-330 trapasas la municipon inter la km 292 kaj 295, samitinere kun la N-420.
Tra la municipa teritorio fluas la rivero Guadalaviar, kiu formas valeton ĉirkaŭitan de montoj apartenantaj al la montaroj Peñarredo okcidente kaj Camarena oriente. La plej altaj pintoj estas Loma Gorda (1214 m) kaj Muela de Villastar (1140 m). La altitudo gamas inter 1214 m (Loma Gorda) kaj 840 m borde de la rivero Guadalaviar. La loĝloko staras je 858 m super marnivelo.
Historio
Proksime estas sanktejo de keltiberoj nome Peñalba de Villastar kie estis abundo de surskribaĵoj de diversaj apokoj, el kiuj multaj estis alportitaj al la Arkeologia Muzeo de Barcelono.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Villastar oni malaltiĝis ĝis nunaj 548 loĝantoj.
(15592) 2000 GJ91
(15592) 2000 GJ91 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ta (kanao)
た (hiragana) aŭ タ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ta]. Tiu litero estas 16-a litero de Goĵūon, 16-a litero de Iroha.
Neue Osnabrücker Zeitung
Neue Osnabrücker Zeitung (mallonge NOZ) estas regiona gazeto en nordokcidenta Germanio. Kiel la nomo indikas, ĝi aperas en la urbo Osnabrück kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la jaro 1967 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton.
En la unua jarkvarono de 2016 vendiĝis ĉiutage iom pli ol 160 000 ekzempleroj, ĉirkaŭ kvar kvinonoj el ili en abonoj, presiĝis proksimume 200 000 (ĉiam restas nevendataj gazetoj, sed iuj ankaŭ sen vendo doniĝas al bibliotektoj kaj al lokaj arkivoj).
Fondaj eldonistoj estis Leo Victor Fromm kaj Elisabeth Elstermann, de 1968 ĝis 2002 la ĉefredaktoro estis Franz Schmedt, sekvis Ewald Gerding kaj Jürgen Wermser kaj ekde septembro 2011 Ralf Geisenhanslüke kaj Berthold Hamelmann. En la lasta kvarono de la 20-a jarcento la gazeto nekutime ofte kompare al aliaj regionaj gazetoj havis intervjuojn kun gvidaj naciaj politikistoj, ĵurnalisme elstarajn komentojn, kaj tial iĝis ĵurnalisme en tuta Germanlingvio atentata amaskomunikilo, kiu iĝis "unu el la plej ofte cititaj regionaj gazetoj en Germanio".
Esperantistoj, kiuj abonas la gazeton, ekzemple la komuniksciencistino Dagmar Schütte aŭ la kuracisto Thomas Pusch, tamen aparte akcentas la konsekvencan engaĝiĝon pri specife lokaj temoj: tion eblas kritiki kaj nomi "provinceca horizonto", sed eblas ankaŭ aparte aprezi, ĉar la specifajn informojn el loka gazeto, pri individuaj lernejoj, infanĝardenoj aŭ aliaj institucioj, pri lokaj festoj kaj individuaj sportaj teamoj kaj sportistoj, pri kulturaj eventoj kaj specifaj portretoj de nekutimaj lokuloj povas ĝis nun provizi neniu alia tradicia aŭ elektronika amaskomunikilo.
La gazeto transprenis plurajn antaŭe lokajn gazetojn, tenis ties titolpaĝojn kaj lokajn redakciojn, kaj eldonas plurajn lokajn eldonojn, en kiuj parto estas la lokaj paĝoj kaj parto la tutprojektaj artikoloj pri tutregionaj, naciaj kaj internaciaj temoj.
La lokaj eldonoj estas (unuopaj eldonkvantoj laŭ la stato de la unua jarkvarono de 2016):
Georg Dumpert
Georg Dumpert estis germana volapukisto kaj esperantisto.
Georg Dumpert loĝis Königsstr. 53 en Nurenbergo; profesie li estis komercisto. Li estis diplomita Volapuk-instruisto; en 1888 li estis elektita bibliotekisto de Nürnberger Weltspracheverein, volupaka klubo en tiu urbo. Kiam ĝi en 1890 fariĝis Esperanto-klubo (la unua en la mondo!), li estis unu el tri estraranoj. La Fundamenta Krestomatio aperinta en 1903 enhavas du anekdotojn verkitajn de li.
Universo en akcelo
Universo en akcelo estas koncepto kiu priskribas astronomiajn observadojn laŭ kiuj la universo estas akcele ekspansianta, aŭ pri kiel la rapido, per kiu la universo ekspansias, estas pliiĝanta. La evidento de tiu surpriza kaj neatendita fenomeno rezultis en 1998 el ĉielaj observoj de supernovaoj de la tipo I-a en foraj galaksioj. Inter la unuaj, se ne la unua, konstantantoj de tiu fenomeno estis Gerson Goldhaber
Eksperimentaj evidentoj
La unuaj observoj de 1998 estis replikitaj kaj konfirmitaj.
Krome la fenomeno de universo en akcela ekspansio estis plifortigita per aliaj sendependaj mezuradoj kiel tiuj bazitaj sur clustering (analizo de grupoj) kaj sur observoj de anizotropio de la Kosma fona radiado.
Implicoj
Universo akceliĝanta implicas ke la rapido per kiu unu galaksio malproksimiĝas de aliaj pliiĝas en la tempo. Se la akcelo insiste daŭrus, la galaksioj malproksimiĝus unuj de la aliaj tiamaniere ke ilia Ruĝenŝoviĝo estus tiom granda ke malebliĝus la observadon pri ili kaj la universo aperus malluma. En plej konsekvencaj scenaroj, la rezulto estus la malkompaktiĝo de tuta materio de la universo. La nova teorio de la finiĝo de la universo estis envortigita kiel Big Rip (Granda Ŝiro).
Kosmologiaj modeloj provantaj eksplikon
Tiu akcela ekspansio implicas ke la universon konstituus plejparte pli da energio ol materio. Energio, fakte, havas negativan premon kaj liverus repuŝan forton, kontraŭgravitan. La observita akcelo implicus ke la universo estus konstituita 75% je energio rekte neobservita, difinita malluma energio, homogene disa en la universo. La kosmologiaj modeloj, celantaj harmoniigi tiun fenomenon kun aliaj certaj fizikaj fenomenoj, uzas malsamajn hipotezojn: la modelo de la kosmologia konstanto, neidenta al nulo (kiu eble kaŭzas ankaŭ la kosman inflacion), kaj la modelo de la kvintesenco (fiziko), kaj aliaj. La lastaj observoj kliniĝas al la teoria harmoniigo per la modelo de la kosmologia konstanto. Tiuj observoj kaj la rilataj interpretaj teorioj krizigis la antaŭan teorion pri universo en malakcelo, kiu laŭmulte da jaroj estis la modelo dominanta en la astronomia kosmologio ĉar oni pensadis ke la gravita forto estas bremso por la malproksimiĝo, jam konata kaj teoriigata de longatempo, de la materio el la imagita startcentro.
Ne necesas diri ke ankaŭ tiuj novaj konceptoj de universo en akcela malproksimiĝo multe interesis la fantazisciencon
Ronald Pofalla
Ronald Pofalla estas germana politikisto. Li naskiĝis en Weeze, do nun estas -jara. Rezulte de la parlamenta baloto en Germanio 2009 ekde la 28-a de oktobro de tiu jaro li estas federacia ministro pri specialaj taskoj kaj ĉefo de la federacia kancelierejo en la registaro. Li reprezentas la kristandemokratian partion CDU, unu el tri partioj kiuj kune konsistigas la registaran koalicion.
Mitterteich
Mitterteich estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mitterteich.
Tomonori Tateishi
Tomonori Tateishi (立石 智紀, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj Avispa Fukuoka.
Alexander Tilloch Galt
Sinjoro Alexander Tilloch Galt (naskiĝis, mortis ) estis kanada politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Kebekio, kaj partoprenis en ĉiuj el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964 kaj en Londono en 1866.
1676 Kariba
1676 Kariba estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo referas al la baraĵa lago Kariba, inter Zambio kaj Zimbabvo.
2611 Boyce
2611 Boyce estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Joseph M. Boyce.
San Rocco al Porto
San Rocco al Porto estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Fombio, Santo Stefano Lodigiano, Calendasco (PC), Guardamiglio kaj Piacenza (PC). Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Roĥo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Mühlbach am Hochkönig
Mühlbach am Hochkönig estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Dirk Niebel
Dirk NIEBEL [nibel] estas germana politikisto. Li naskiĝis en Hamburgo, do nun estas -jara. Rezulte de la parlamenta baloto en Germanio 2009 ekde la 28-a de oktobro de tiu jaro ĝis formale septembro, praktike decembro 2013 li estas federacia ministro pri ekonomia kunlaboro kaj evoluo en la registaro. Li reprezentas la liberalisman partion FDP, unu el tri partioj kiuj inter 2009 kaj 2013 kune konsistigis la registaran koalicion. De 2005 ĝis 2009 Dirk Niebel estis ĝenerala sekretario de sia partio.
Mempela kontraŭaviadila armilo
Kontraŭaviadila veturilo, ankaŭ konata kiel mempela kontraŭaviadila kanono (angle: self-propelled anti-aircraft gun aŭ SPAAG) aŭ mempela aerdefendosistemo (angle: self-propelled air defence system aŭ SPAD), estas movebla veturilo kun solintence kontraŭaviadila kapableco. La rusa ekvivalento de SPAAG estas Зенитная самоходная установка (zenitnaja samoĥodnaja ustanovka aŭ ZSU, kontraŭaviadila mempela munto).
Armilsistemoj uzataj inkluzivas mitralojn, maŝinkanonojn, pafilegojn, aŭ misilojn, kaj kelkaj muntas kaj pafilojn kaj misilojn de pli longa pafdistanco. Iliaj podioj inkluzivas kaj kamionojn kaj pli pezajn batalveturilojn, ekzemple kirasitaj transportiloj kaj tankoj, kiuj protektemas kontraŭ aviadila, artileria, kaj permanarmila pafilado dum antaŭlinia bataldeplojo.
Armeoj kutime muntas kontraŭaviadilajn kanonojn sur rapide transirebla paftureto kun rapida levadkvanto, por spuri rapide movantajn aviadilojn. La muntoj ofte havas duoblajn aŭ kvaroblajn paftubojn, kiuj ebligas pafrapidecon. Nuntempe, misiloj, kutime muntitaj sur similaj pafturetoj, plejparte anstataŭis kontraŭaviadilajn kanonojn.
William Alexander Henry
William Alexander Henry (naskiĝis, mortis ) estis kanada politikisto. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Nov-Skotio, kaj partoprenis en ĉiuj el la tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio, en Kebeko kaj Charlottetown en 1964 kaj en Londono en 1866.
Gočovo
Bazaj informoj
Gočovo, hungare Gócs (gOĉ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Gočovo situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dobšiná-Rožňava. La lasta troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427 en formo "Bowch". Tiutempe vivis tie ministoj kaj paŝtistoj. En 1570 la turkoj bruldetruis kaj senhomigis la vilaĝon. En 1774 ferofandejo ekfunkciis, en 1828 oni komputis 76 domojn kaj 607 homojn. En 1910 loĝis en Gócs 478 da homoj, (443 slovakoj, 30 hungaroj, 5 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Gočovo 410 da homoj, (406 slovakoj, 2 hungaroj, po 1 ĉeĥo kaj polo).
Saint-Michel-sur-Charente (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Couzon-au-Mont-d'Or (stacidomo)
Couzon-au-Mont-d'Or estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Couzon-au-Mont-d'Or, en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Jamajka parulio
La Jamajka parulio (Dendroica pharetra) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica. Ĝi estas endemia de Jamajko. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Tiu specio estas unika inter paruliedoj ĉar havas la tutan korpon plenplena je punkteco diferencan el la normala flanka strieco aŭ eĉ dorsa kaze de la Stria parulio. Ĉe tiu specio la supraj partoj montras tre densan punktecon de nigrecaj al malhelbrunaj plumetoj kun blankaj bordoj; en subaj partoj similas sed la blanka fono plie etendas kaj la brunaj punktoj similas al sagopintoj kio nomigas la specion en la angla kiel Arrowhead Warbler, tio estas Sagopinta parulio. La flugilplumoj kaj vostoj estas pli malhelaj al nigrecaj. Estas malhela traokula strio kaj hela okulringo duonigita.
Ĝi rapide moviĝas por pluki insektojn inter la foliaro.
Laduŝkin
Laduŝkin (ruse Ладушкин) estas urbo en Rusio.
En la urbo estas fervoja stacio.
Malpura Milito en Argentino
En 2006, Argentina kortumo kiu estis juĝanta pri eksa membro de la diktaturo difinis la agoj de la Argentina registaro de tiu periodo kiel "genocido".
La dekstra diktaturo de tiu epoko pravigis siajn agojn dirante ke ĝi estis batalanta militon kontraŭ maldekstraj kaj Peronismaj gerilaj organizaĵoj. Tamen, la plejmulto de la homoj kiuj estis arestitaj kaj mortigitaj estis simple studentoj aŭ membroj de sindikatoj.
En 1977, kelkaj el la patrinoj de la junuloj kiuj "malaperis" post ilia aresto kreis movado konata kiel "la Patrinoj de Plaza de Mayo". Ĉi tiu movado organizis regulajn manifestaciojn en Plaza de Mayo, centra placo de Buenos Aires, petante al la registaro ke ĝi rivelu kio okazis al iliaj filoj. La movado de la patrinoj fariĝis internacie fama, kaj ĝi ankoraŭ ekzistas, kaj petas justecon por la multaj "desaparecidos" (hispane:malaperintoj).
La okazaĵoj en Argentino en tiu epoko estis similaj al la eventoj en aliaj Sudamerikaj landoj, ĉefe Ĉilio sub Augusto Pinochet.
Lakinsk
Lakinsk (ruse Лакинск) estas urbo en Rusio.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Klazjma (Клязьма).
En la urbo estas fervoja stacio.
Elaine Showalter
Elaine SHOWALTER (21a de januaro, 1941) estas usona literaturkritikisto, feministino kaj verkistino pri kulturaj kaj sociaj aferoj. Ŝi estas unu el la fondintoj de feminisma literatura kritikismo en akademiaj etosoj de Usono, disvolvigante la koncepton kaj praktikon de "ginokritikismo", termino kiu aludas al la studo de "virinoj kiel verkistoj".
Plej bone konata en akademiaj kaj popolkulturaj etosoj, ŝi verkis kaj eldonis nombrajn librojn kaj artiklojn fokuse al vario de temoj, el feminisma literaturo kritiko al modo, foje vekigante ampleksajn polemikojn, speciale per sia verkaro pri malsanoj. Showalter estis pritelevida kritikisto por la gazeto "People" kaj komentisto por BBC en radio kaj televido. Ŝi ricevis la premion Truman Capote por literaturo kritiko.
En la kampo de literaturscienco, Elaine Showalter priskribas la evoluon de feminisma teorio kiel havado de tri fazoj. La unua ŝi vokas "feminisman kritikon", per kiu la feminisma leganto ekzamenas la ideologiojn malantaŭ literaturaj fenomenoj. La dua Showalter vokas "ginokritiko", per kiu la "virino estas produktanto de teksta signifo". La lastan fazon ŝi vokas "seksa teorio", per kiu la "ideologia surskribo kaj la literaturaj efikoj de la sekso/seksa sistemo estas esploritaj".
Canon EOS 5D
Canon EOS 5D estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Bziny
Bziny (hungare Bezine) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Bziny situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vrútky-Trstená. Dolný Kubín troviĝas je 2 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1343. Tiam ĝi apartenis al Oravia burgo. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bezine 311 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Dolný Kubín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Longe Bziny apartenis al Dolný Kubín, kiel ekstera kvartalo, sed ekde 1993 denove municipo funkcias loke. En 2001 vivis en Bziny 518 homoj, (513 slovakoj).
Couthenans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Oberehe-Stroheich
Oberehe-Stroheich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.