cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meso (Puccini)
La Messa aŭ Messa a quattro voci de Giacomo Puccini (nune plej amplekse konata laŭ la apokrifa nomo de Messa di Gloria) estas Meso komponita por orkestro kaj kvar-parta koruso kun soloistoj tenoro, baso kaj baritono. Strikte parolante, la peco ne estas kompleta Meso, nek vera Messa di Gloria (kiu enhavas nur Kyrie kaj Gloria kaj forigas la Kredo, la Sanctus, Benedictus kaj la Agnus Dei).
Puccini komponis la Meson kiel sia gradiga ekzerco por la Istituto Musicale Pacini. Ĝi havis sian premieron en Lucca la 12an de Julio, 1880. Tamen, la Credo jam estis verkita kaj ludita en 1878 kaj estis dekomence planita de Puccini kiel memstara verko. Puccini neniam publikigis la kompletan manuskripton de la Messa, kaj kvankam ĝi estis bone ricevita tiam, ĝi ne estis denove ludita ĝis 1952 (unue en Ĉikago kaj poste en Napolo). Tamen, li reuzis iome el ties temoj en aliaj verkoj, kiaj la Agnus Dei en sia opero Manon Lescaut kaj la Kyrie en Edgar.
Fine de la Dua Mondmilito, Fr. Dante Del Fiorentino aĉetis malnovan kopion de la manuskripto de la Messa el la familio Vandini en Lucca, image ke ĝi estas la originala verko. Tamen, la skribaĵo, en posedo de la familio Puccini, estis donita de lia bofilino al Casa Ricordi, nome publikiga firmao de Puccini. La sekva jura batalo estis fine solvita dividante la rajtojn pri la verko inter Ricordi kaj Mills Music (la publikigantoj de la manuskripto de Fiorentino).
Referencoj
Pliaj fontoj
Eric Holder
Eric Himpton Holder, Jr. (n. la 21-an de januaro, 1951, en Bronx, Novjorkio) estas la 82-a Ĝenerala Advokato de Usono kaj la unua barbados-devena oficanto en tiu posteno, servante sub prezidento Barack Obama.
Holder antaŭe servis kiel juĝisto de la Supera Kortumo de la Distrikto Kolumbio kaj kiel Usona Advokato. En tiu posteno li procesis kontraŭ kongresano Dan Rostenkowski pro akuzoj pri korupteco ligitaj al la skandalo pri la Kongresa Poŝtoficejo. Poste, li estis Subadvokato Ĝenerala de Usono kaj laboris por la advokata firmao Covington & Burling en Vaŝingtono. Li estis la ĉefa jura konsilanto de la prezidentiga kampanjo de (tiam Senatano) Barack Obama en 2008, kaj unu el tri membroj de la komitato, kiu selektis vicprezidentan kandidaton Joe Biden por Obama.
Rudník
Rudník povas esti pluraj vilaĝoj en Slovakio kaj Ĉeĥio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Vidu ankaŭ Rudnik.
Grajal de Campos
Grajal de Campos [graĤAL deKAMpos] estas municipo en la sudoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Sahagún, en la sudoriento de la provinco. Grajal de Campos estas komprenebla kiel Kornikejo de Kampoj kie "Kampoj" estas aludo al la tradicia areo Tierra de Campos, sed etimologie Grajal povus aludi al romianoj Grakoj. Ĝi estas ĉe kunigejo de du branĉoj de la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 25,37 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 205 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 64 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 874. La areo apartenis al la Regno Leono. Ekde 960 Grajal de Campos iĝis bazarurbo kaj ĉefurbo de graflando. Estis senjoroj Tello Alfonso, (1237-1241), Alonso Tellez de Meneses (-1252), fiko de la antaŭa, Alfonso Téllez de Molina (1262-1314), Tello Alfonso de Meneses (-1315), Alfonso de Meneses (1310-15/1318), filo de Tello Alfonso de Meneses, Isabel Téllez de Meneses (1310-15/post 1370), filino de Tello Alfonso de Meneses, Hernando de Vega, fino de la 15-a jarcento, Hernando de Vega (-1526), filo de la antaŭa Hernando de Vega, edzo de Blanca Enríquez de Acuña, filino de la grafo de Buendía (Fadrique de Acuña), partiano de Karolo la 1-a kontraŭ la komunumanoj en la Milito de la Komunumoj de Kastilio, Juan de Vega (ĉ. 1507-1558), vicreĝo de Navaro, ambasadoro en Romo kaj vicreĝo de Sicilio je la servo de la imperiestro Karolo. En 1624 okazis jura plendo de la lokanoj kontraŭ la misuzo de ties devoj fare de la grafoj. Ek tiu historia pasinteco restis artileria kastelo, la Palaco de la Grafoj, preĝejo, ermitejo, konvento kaj hospitalo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ŝtatuniversitato de l' Delto
La Ŝtatuniversitato de l' Delto, (Delta State University) estas usona regiona ŝtatuniversitato lokita en Klevlando, Misisipio, en la mezo de la Misisipia Delto. Ĝi estas unu el ok universitatoj, kion la ŝtato de Misisipio financas.
Jules Guesde
Li fondis en 1879 la Parti Ouvrier Français (Franca Laborista Partio). kun eksbatalintoj de la Pariza Komunumo, li volas sociigi la produktorimedojn kaj dispartigorimedojn (komerco), kiun regas la burĝa kapitalismo, malfondi kaj malposedigi la privatan proprieton. Industrioj: minejoj, metalindustrioj, teksaĵfabrikoj, bankoj estu regataj de la laboristoj.
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
Per ago de la Misisipia Parlamento (Senata Leĝprojekto 236, de Senato Vilhelmo B. Roberts kaj Senato Henriko Marshall, subskribita de Guberniestro Henriko L. Whitfield), Ŝtata Kolegio de l' Delto por Instruistoj (angle Delta State Teachers College) estis fondita en 1924. Malfermiĝinte ĝiajn pordojn por studentoj je 7a de junio, 1925, la kolegio komencis ĝian unuan aŭtunan semestron je 15a de septembro. Estinte dungita kiel prezidanto de la kolegio, Jakobo Broom mortis dek kvar monatoj post la dungo. Vilhelmo M. Kethley sekvis lin je 15a de julio, 1926. Pli malfrue, la kolegio konstruis instruadan laboratorian lernejon nomita la Hill Demonstra Lernejo, en kie lernantaj instruistoj instruadis infanojn inter la unua kaj sesa gradoj. La Hill Dem. Lernejo funkciis ĝis 1957. En 1930, la kolegio plene membriĝis de la Suda Asocio de Kolegioj kaj Lernejoj. La kolegio daŭris kreski, kreinte la Deltajn Kantistojn en 1934, diplominte kvindek studentojn jare, kaj konstruinte plurajn konstruaĵojn kun la Works Progress Administration. En 1935, la Delta Komerca Ĉambro (nune la Delta Konsilio), estis fondita kun Kethley kiel ĝia prezidanto. En 1943, la kolegio estis ebligita, ke ĝi ofertas bakalaŭrajn diplomojn en artoj kaj la bakalaŭrajn diplomojn en scienco.
Verda psarokolio
Unike inter psarokolioj, la Verda psarokolio havas palan bekon (foje helrozkolora) kun tre oranĝa pinto. La irisoj estas tre bluaj. La kapo, subaj partoj kaj supra dorso estas tre verdolivecaj, kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo, kio signifas tute same. La flugilplumoj estas tre malhelbrunaj al nigrecaj. La suba dorso kaj pugo estas kvadrata tre malhelbruna areo, kiu nuanciĝas denove al oliveca en centra vosto, kiu havas krome tre brilflavajn eksterajn vostoplumojn kaj finan bordon. La suba vosto estas oliveckolora.
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
La Dua Mondmilito altgrade afekciis la kolegion. Prikalkulinte la milito en 1941, la kolegio kreis civilan aviadan programon. Kiam la milito komencis, 254 studentoj de la Ŝtata Kolegio de l' Delto aliĝis la armeajn trupojn. Kiam la milito finis, la aniĝo de la kolegio kreskis de 185 al 483.
Jules Guesde
Tiun kolektivan socion ne eblas, laŭ Guesde ricevi per pacaj rimedoj. Nura nepra rimedo: perforta revolucio. Li iam diris: "Ne temas, ke mi ne parolis pri La liberiga pafilo,ne, ... Ĝi en 1789 kondukis al povo la malnobelaro. Ĝi nun al tie kondukos, kaj ne malpli rajte, la laboristan klason."
Hahnweiler
Hahnweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Verda psarokolio
Dumfluge la flugiloj ŝajnas tre larĝaj kaj flekseblaj.
NGC 152
NGC 152 (alia indiko — ESO 28-SC24) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
En 1955, la nomo Delta State Teachers College estis ŝanĝita al Delta State College. La kolegio gajnis plenan akrediton de la Suda Asocio de Kolegioj kaj Lernejoj en 1963, ke pli malfrue rezultigis al la komenco de la postdiploma programo en 1965. En 1974, la kolegio ŝanĝis ĝian nomon al la nuna Ŝtatuniversitato de l' Delto (angle Delta State University).
Verda psarokolio
La masklo havas spektaklan ceremonian memmontradon, kiam li falas antaŭen, restas pendante kun malfermaj flugiloj kaj skuiĝas por reveni abrupte al komenca sinteno sur la ripozejo. Ĉion tion akompanas multa flugilfrapado kaj tre laŭta, eksploda kanto. Tio ripetiĝas foje.
NGC 152
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jules Guesde
Tamen lia konduto svarmis pri kontraŭdiroj, kaj fine kiam venis la unua mondmilito li voĉdonis la pormilitajn kreditojn, elektante la "sanktan unuiĝon" kun la militema dekstrularo.
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
En 1965, la Ŝtatuniversitato de l' Delto komencis postdiplomiĝan programon (Magistro de elementa lerneja eduko, elementa lerneja kontrolado, gvideco, angla, historio, matematiko, muziko, sociaj studoj, komerca eduko, fizika eduko, kaj scienco).
La abelo Maja (libro)
La abelo Maja (germane: Die Biene Maja aŭ Die Biene Maja und ihre Abenteuer) estas infanlibro verkita de la germana verkisto Waldemar Bonsels en 1912. La romano traktas la intrigojn de personigita abelo kaj temigas, interalie, ŝiajn luktojn kontraŭ minacaj vespoj. La verko estis tradukita en multajn lingvojn kaj ricevis plurajn adaptojn por kino, opero, teatro kaj televido. La plej fama el la adaptiĝoj estas la japan-germana animacia adaptado samnoma, kiu estis produktita en la mezaj 70-aj jaroj kaj estis montrita en multaj landoj ĉirkaŭ la mondo. Tiu adaptado faris signifajn ŝanĝojn al la origina verko kaj aldonis du ĉeffigurojn kiuj ne ekzistis en la originalo.
Verda psarokolio
Ili manĝas varion de manĝo inklude insektojn, frukton kaj nektaron. Ili estas kolonia nestumanto, kun ĉirkaŭ 30 pendantaj nestoj foje penditaj el altaj branĉoj.
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
Inter 1925 kaj 1967 la universitato havis kondutmanieron ke nur blankulojn povas ĉeesti. En 1967, rasapartigo ĉe la universitato ĉesis. La unua nigrula studento ĉe la universitato estis Shirley Antoinette Washington.
La abelo Maja (libro)
En la originala verko speguliĝas militismaj kaj ultranaciismaj mesaĝoj, kaj iuj asertas ankaŭ faŝisma kaj rasisma. Bonsels mem tenis antisemitajn opiniojn kaj dum la nazia periodo li publikigis verkojn, funkciis kiel ĵurnalisto kaj eĉ verkis verkon (eldonita en nur 100 ekzempleroj) kun klaraj antisemitaj subtonoj, nomita "Der Grieche Dositos" ("La greka Dositos").
Ŝtatuniversitato de l' Delto
Historio
En 2005 la universitato helpis refuĝintojn de Uragano Katrina per uzi la halon de Hugh White kiel intertempa loĝigejo.
Studenta vivo
Ĉirkaŭ 4 000 antaŭdiplomaj studentoj kaj 600 postdiplomaj studentoj aniĝas jare al la Ŝtatuniversitato de l' Delto. Studentoj ofte kuniĝi la kelkajn fratarojn kaj fratinarojn, ke la universitato havas.
Ĉirkaŭ 30 procentoj de la studentoj loĝas ĉe la universitato. La universitato provizas loĝejojn por kaj viroj kaj virinoj, kaj ankaŭ apartamentojn por geedziĝintaj studentoj.
Instruplano
Provizante rigoran antaŭdiploman instruplano, la universitato donas dek du bakalaŭrajn diplomojn en 42 koncentriĝoj. La universitato havas ok postdiplomajn diplomojn, la diplomon de instruada specialisto, kaj doktoran diplomon en instruado. Havante relative grandan aviadan lernejon, la universitato estas la sola universitato en la ŝtato, ke donas diplomojn en komerca aviado. La universitato apartigas sin en tri kolegioj kaj unu lernejo—La Kolegio de Artoj kaj Sciencoj, la Kolegio de Komerco, la Kolegio de Instruado, kaj la Lernejo de Flegado.
Ĝabal an-Nur
Ĝabal an-Nur aŭ Ĝebel an-Nur, literumita ankaŭ kiel Jabal an-Nour (en araba: جَبَل ٱلنُّوْر‎, latinigite: Jabal an-Nūr, laŭvorte 'Monto de Lumo' aŭ 'Monteto de Iluminado ') estas monto apud Mekko en la regiono Heĝazo, Sauda Arabio. En la monto estas la kaverno Hira (en araba: غَار حِرَاء‎, latinigite: Ghar-i-Hira, laŭvorte  'Kaverno Hira'), kiu havas fortan gravon por islamanoj tra la tuta mondo, ĉar oni diras, ke la islama profeto Muhammad pasigis tempon en tiu kaverno meditanta, kaj oni kredas amplekse en Islamo, ke estis tie kie li ricevis sian unuan revelacion, kiu konsistis el la kvin unuaj aĝaj de la korana surao Surah Al-Alaq el la anĝelo Ĝibra'il (kiel prononcita en kelkaj deklamskoloj de la Korano kaj de kelkaj arabaj triboj; konata ankaŭŭ kiel Gabrielo). Ĝi estas unu el la plej popularaj turismaj altiraĵoj de Mekko. La monto mem estas ĉirkaŭ 640 m alta; tamen necesas unu aŭ du horoj por fari la krutan piediradon ĝis la kaverno. Estas 1750 ŝtupoj ĝis la pinto kio, eĉ por sana individuo, povas postuli inter duonhoron kaj unu kaj duonan horojn.
La abelo Maja (libro)
Intriga resumo
Maja estas scivolema kaj ludema abelo, kiu naskiĝis en abelujo dum maltrankvila tempo: la abelujo estis dividita en du novajn koloniojn. Maja kreskas kaj estas edukita sur la sino de sia instruisto sinjorino Kasandra, sed ŝia scivolema kaj ribelema naturo kolizias kun la striktaj reguloj de la abelujo. Kaj tiel, malgraŭ la avertoj de sinjorino Kasandra, Maja sopiras esplori la larĝan mondon de ekstere. Unu helan tagon, kolektante nektaron laŭrutine, Maja decidas fari aŭdacan agon kaj forlasas la abelujon favore al magia (kaj foje danĝera) vojaĝo al la ekstera mondo.
En respondo al la fuĝo de la abelo, la kolera reĝino de la abelujo sendas Willie, amikon de Maja, sekvi ŝin, por resendi ŝin al la abelujo. Willie sekvas Maja-n, sed baldaŭ ankaŭ li aliĝas al la aventuroj de sia amiko en la granda mondo. La rolulo de Willie (rolulo kiu estis aldonita al la rakonto nur en la televidserio) estas unu el du roluloj kiuj estis aldonitaj kiel menciite por mildigi la militisman kaj naciisman mesaĝon de la origina verko. Kune, Willie kaj Maja komencas siajn mirindajn (kaj foje danĝerajn) aventurojn kaj renkontas aliajn insektojn, el kiuj kelkaj eĉ iĝas iliaj amikoj. Unu el tiuj amikoj estas Flip la ortoptero (nova rolulo aldonita al la rakonto por la avantaĝo de la televidserio, kaj pro la samaj kialoj). Ĉe la kulmino de la intrigo, Maja renkontas la malbonajn vespojn, kiuj estas la amaraj malamikoj de la abeloj, kaj estas kidnapita de ili al ilia regno kaj estas malliberigita pro neniu malbono.
Dum ŝia malliberigo, Maja malkovras malfacilan kaj amaran sekreton - la kruelaj vespoj planas ataki kaj konkeri ŝian abelkolonion. Maja alfrontas malfacilan dilemon - ĉu ŝi devus reveni al la abelujo kaj akcepti la punon por sia fuĝo kaj tiel savi la kolonion; aŭ alternative fari nenion, eviti la punon, sed farante tion ankaŭ riski la sorton de la abelujo kaj ĝiaj konatuloj al detruo.
Maja ja decidas reveni al la abelujo kaj averti siajn amikojn pri la venonta brutala atako. Dank' al ŝia kavalireca ago, la abeloj ĉesigas la vespoatakon kaj Maja iĝas la heroo de la abelujo. Kiel atendite de ago de heroeco, Maja estas pardonita pro eskapo de la abelujo kaj de ŝiaj amikoj en neforgesebla fina epizodo.
Adaptoj
La animacia televidadaptado de la verko, "Maja la Abelo" (japane: みつばちマーヤの冒険), estas 52-epizoda japana televida serio produktita por televido en 1975 en japan-germana kunlaboro. La serio estis origine elsendita en Japanio sur la kanalo TV Asahi.
La serio baziĝas sur la verko de Bonsels el 1912. La serio estis produktita en la mez-1970-aj jaroj fare de la dua ŝtatkanalo de germana televido, ZDF, la aŭstra Apollo Films kaj privata firmao nomita Taurus. La animacio estis farita fare de japana firmao nomita Nippon Animation Studios.
Fátima
Fátima estas urbo en Portugalio, apartenanta al la municipo Ourém, en kiu en la jaro 1917 plurfoje tri infanoj vidis la virgulinon Maria (la patrinon de Kristo).
La urbo Fátima situas ĉ. 130 km norde de Lisbono, duonvoje al universitata urbo Coimbra. Fátima apartenas al distrikto Santarém kaj municipo Ourém kaj estas celo de katolika pilgrimado.
La urbo portas la araban nomon "Fatima", kiun la urbo ricevis laŭ legendoj pri la maŭra princidino Fatima en la 12-a jarcento, kiu kristaniĝis pro amo al kristana kavaliro.
Oni asertas, ke la 13-an de majo en 1917 aperis la virgulino Maria antaŭ la tri paŝtistaj infanoj Lúcia, Jacinta kaj Francisco. Laŭ la vortoj de la infanoj ŝi ordonis al ili reviziti la lokon ĉiun 13-an de monato. Krom tio ŝi malpermesis paroli al aliaj pri la okazintaĵo. La lastan fojon (13-a de oktobro de 1917) aperis ankaŭ 70000 personoj por spekti la mirindajn signojn de la virgulino.
La tri sekretoj
Ĉe la raportita apero de la virgulino, la 13-an de oktobro, ŝi komunikis tri sekretojn al la infanoj. Lúcia skribis la sekretojn en 1942 kaj tuj publikigis la unuajn du sekretojn, la trian oni rajtis malfermi en 1960, sed ĝi publikiĝis nur en 2000.
Johano Paŭlo la 2-a trifoje vizitis Fátima-on. Ankaŭ aliaj papoj havis specifan rilaton al la loko.
La kredantoj donacas ĉiujare 18 kg da oraĵo.
Doktoreco
Doktoreco (el la latina docere, "instrui") aŭ doktora rango (el la latina doctor, "instruisto") aŭ rango de doktoro estas akademia grado donata de universitatoj aŭ sciencaj institucioj, kiu en plej landoj rajtigas la tenanton instrui je universitata nivelo en la rilatanta scienca fako, aŭ por labori en specifa profesio. En kelkaj landoj, la plej alta rango en difinita fako estas nomata fina rango. Multaj universitatoj ankaŭ havigas "honorajn doktorigojn" al individuoj, kiuj montriĝis meritoplenaj por speciala rekono pro elstara fakula laboro, pro aliaj kontribuoj al la universitato aŭ al la socio.
En la unuopaj landoj la kondiĉoj por doktorigo povas esti tre malsamaj. Eble oni povas diri ĝenerale, ke oni bezonas universitatan diplomon (ekz. de magistro) por doktoriĝi kaj ke per doktoriĝo oni poste rajtas fariĝi profesoro. Eventuale oni bezonas kromajn kvalifikojn.
Doktoriĝemulo devas havi konsilanton/gvidanton, kiu akompanas la projekton. Kiel doktoriĝonto oni aŭ laboras ĉe universitato kaj estas en certa programo, aŭ oni estas "eksterulo" kiu havas kontakton nur kun la konsilanto/gvidanto. Kutime por doktoriĝo necesas pluraj jaroj, kvankam ankaŭ tio povas varii laŭ fako, laŭ universitato kaj memkompreneble depende de la kapabloj, talento kaj bonŝanco de la doktoriĝonto.
Kerno de doktoriĝo estas la verkado de doktoriga disertaĵo. Temas pri sciencnivela verko, kiu montras ke la aŭtoro kapablas esplori sendepende. La paĝokvanto povas tre varii laŭ la fakoj kaj aliaj tradicioj, ekz. en medicino aŭ matematiko povas temi pri malpli ol cent paĝoj, dum en sociaj sciencoj temas pri pluraj centoj da paĝoj. Kutime oni devas publikigi ĝin. Povas esti, ke por doktoriĝi oni devas krome trapasi ekzamenojn.
La finan proceduron por doktoriĝo oni nomas promocio; ankaŭ ĝi povas tre malsami laŭ la lando aŭ la universitato. Kutime al la promocio apartenas "defendo", en kiu la aŭtoro defendas sian verkon kontraŭ demandoj de fakuloj.
Super Smash Bros. for Nintendo 3DS and Wii U
Super Smash Bros. for Nintendo 3DS kaj Super Smash Bros. for Wii U estas batalaj videoludoj kreitaj de Sora Ltd. kaj Bandai Namco Games, kun la helpo de tri-Crescendo, kaj eldonita de Nintendo por la videoludiloj Nintendo 3DS kaj Wii U. Kvankam la nomoj kaj enhavoj estas similaj, ili estas oficiale konsiderataj kiel apartaj, kiel la kvara kaj kvina ludoj de la ludserio Super Smash Bros., ludserio kreita kaj direktita de Masahiro Sakurai.
Kiel la aliaj ludoj de la ludserio, Super Smash Bros. for Nintendo 3DS kaj Super Smash Bros. for Wii U estas netradiciaj batalaj ludoj, en kiuj la ludantoj devas uzi diversajn atakojn por puŝi la aliajn ludantojn ekster la arena ludloko. La ludoj estas interseriaj inter diversaj ludoj en diversaj universoj. La ludoj enhavas elementojn, rolulojn, aĵojn, muzikojn kaj ludlokojn de pluraj ludserioj de Nintendo kiel Mario, Donkey Kong, Pokémon, Fire Emblem, Kirby, Metroid, Star Fox, The Legend of Zelda, Kid Icarus, Animal Crossing sed ankaŭ de ludserioj kiuj ne apartenas al Nintendo, kiel Sonic the Hedgehog kaj Bayonetta de Sega, Mega Man kaj Street Fighter de Capcom, Pac-Man de Bandai Namco, kaj Final Fantasy VII de Square Enix. La ludoj enhavas novajn aldonaĵojn, kiel la eblon batali kontraŭ sep aliaj ludantoj samtempe (en la versio por Wii U), uzi Amiibo-jn, krei sian propran Mii-batalanton, elŝuti novan enhavon post la lanĉo de la ludo. Kelkaj elementoj de antaŭaj ludoj estis forigitaj, kiel la aventura reĝimo de Brawl.
Tiuj ludoj estis anoncitaj dum E3 2011, sed la kreado ne ekis antaŭ la jaro 2012, kaj la unua publika elmontrado de la ludo okazis dum E3 2013. La ludoj estis faritaj por havi rapidecon inter tiu de Brawl kaj tiu de Melee. La versio por 3DS estis lanĉita en Japanujo en septembro 2014, kaj en la sekva monato en Norda Ameriko, Eŭropo kaj Aŭstralio. La versio por Wii U estis lanĉita en Norda Ameriko, Eŭropo kaj Aŭstralio en novembro 2014, kaj en la sekva monato en Japanujo.
Recenzistoj laŭdis la bonan ekvilibrigadon de la kernaj elementoj de la ludserio, sed plendis pri kelkaj problemoj rilate al trainterreta uzado. Ambaŭ versioj tre bone vendiĝis: Nintendo vendis pli ol 8,59 milionoj da 3DS-aj kopioj kaj pli ol 5,16 milionoj da Wii U-aj kopioj tutmonde en decembro 2016.
Johano la 1-a (Hungario)
Johano la 1-a, János Szapolyai, János Zápolya estis hungara reĝo inter 1526 kaj 1540 naskiĝinta la 2-an de februaro 1487, Spiŝa burgo kaj mortinta en Szászsebes (Rumanio) la 22-an de julio 1540.
Kariero
Johano la 1-a estis 1511 vojvodo de Transilvanujo, en 1514 venkis super Georgo Dózsa kaj kruele ekzekutigis lin kaj liajn subestrojn. En 1526 li venis al batalo Mohács malfrue kun la milittrupoj transilvanujaj. Oni elektis lin reĝo la 5-an de novembro 1526 en la landkunveno de Székesfehérvár, kaj oni kronis lin la 10-an de novembro. En 1528 de antaŭ la trupoj de Ferdinando la 1-a enpremiĝis en Pollandon. Por rehavigi sian reĝecon li petis la defendon de la sultano Sulejmano la 1-a, kaj sekve en 1529 li denove iĝis reĝo de fortikaĵo Buda kaj de la plej granda parto de la lando. En 1538 en la pactraktato de Várad li postlasis sian landon post sia morto al Habsburgoj. En la sekva jaro disigis la pactraktaton kaj postlasis sian reĝecon al sia edzino kaj sia filo, János Zsigmond. Li estis sendecidema, senpova reĝo. Lia edzino estis Izabela Jogajlido, filino de la pola reĝo Sigismondo la 1-a, kiu estis lia bofrato.
Alvino Rey
Alvino REY, naskonomo Alvin MCBURNY (naskiĝis je la 1-a de julio, 1907, en Oakland, Kalifornio, Usono, mortis je la 2-a de marto, 2004) estis usona ĵaza muzikisto (gitaristo kaj bandoĉefo).
La familio transmigris al Cleveland, Ohio, ĉirkaŭ 1921 kaj REY ricevis banĝon kiel naskotagan donacon. Li lernis ludi banĝon kaj ekis lian muzikan karieron en 1927 kun la bando de Ev Jones. Li alligis la orkestron de Phil Spitalny en 1928.
REY ŝaltis al gitaro. Ĝis 1929, li estis en Nov-Jorko en mezo de la pinto de la latina muzika furoro. Li ŝanĝis sian nomon al REY do ĝi sonos pli latine. Ĝis la mezaj 1930-aj jaroj, REY estis en San-Francisko kaj alligis la bandon de Horace Heidt. REY estiĝis stelulo kun HEIDT. Li ŝaltis al pedala metal-gitaro. Li kunlaboris kun la gitarfabrika kompanio GIBSON por disvolvigi novan sonprenilon. Liaj inventecaj akordaj strukturoj kaj distinga sono gajnis famon por li. REY formis lian propran bandon en 1939.
En 1942, la bando de REY havis grandan sukceson kun Deep in the Heart of Texas (Profunde en la Koro de Teksaso). Li evoluigis la bandon kaj dungis multajn tre bonajn muzikistojn inkluzivante Ray Coniff, Neal Hefti, Billy May, Al Cohn, kaj Zoot Sims. Muzika sindikata striko haltis rekordanta en 1943 kaj la bando estis finata. REY lasis muzikon por industrio, revenis al muziko malfrua en la 1940-aj jaroj, kaj ludis kun multaj grupoj ĝis en la 2000-aj jaroj.
Palaco Wellisch
La Palaco Wellisch [veliŝ] estis iama palaco-loĝdomego, nuntempa justicministrejo en Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros laŭ Placo Kossuth Lajos.
Historio
Origine estis tie 2 kontaktiĝintaj domegoj. La unua estis sidejo pri minado, la alia estis loĝdomego, kiu estis konstruita en 1911 laŭ plano de Alfréd Wellisch. La palaco estis riĉe ornamita, la pentritajn vitrojn faris Miksa Róth. Post la konstruo ankaŭ Wellisch loĝis en la palaco. En fino de la 2-a mondmilito ĉefe la supra kupola parto ruiniĝis, poste tiun nivelon oni malkonstruis kaj konstruis pli novan etaĝon. En 1945 ŝtatiĝo okazis, poste la palaco funkciis kiel ministerio. La palaco tiel pligrandiĝis, ke lima muro de la menciita najbara domego estis malkonstruita, ambaŭ domegoj estis unuigitaj. En la sekvaj jardekoj pluraj ministerioj aŭ similaj instancoj funkciis en la palaco. En 2013 la konstruaĵo rericevis sian originan vizaĝon kun la kupola parto, kies alto preskaŭ atingas alton de la najbara Parlamentejo (Budapeŝto).
Konstruaĵo
La palaco situas inter 3 trotuaroj, la kvara latero aliĝas al aliaj domegoj. La fasado rigardas al flanko de la Parlamentejo. Skulptaĵoj, reliefoj ornamas la palacon. Interne origine estis luksaj loĝejoj kun 7-8 ĉambroj, el parto de la ĉambroj estas panorama rigardo al la Danubo kaj Buda.
Adolf Oberrotman
Adolf OBERROTMAN (naskiĝis la 20-an de februaro 1893) estis oficisto en Varsovio, aktiva Esperantisto.
Dum 1917-25 li estis delegito de Universala Esperanto-Asocio. En 1933 li estis reprezentanto de multaj Esperantaj revuoj kaj movadoj. Kunlaboris en multaj Esperantaj gazetoj. Aparte eliris de li (kune kun Teo Jung), La Lastaj Tagoj de D-ro L.L. Zamenhof kaj la Funebra Ceremonio.
Oberrotman pereis en la koncentrejo Treblinka ĉ. 1942-1943.
6420 Riheijyaya
6420 Riheijyaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la arbara parko Riheiĵjaja, en la okcidento de Kurohone (La vilaĝo Kurohone estas nun kunfandita en la urbo Kirju).
Marbirdoj kaj homoj
Marbirdoj kaj fiŝkaptejoj
Marbirdoj havis deĉiame longan partneradon kaj kun fiŝkaptejoj kaj kun fiŝkaptistoj, kaj ambaŭ flankoj eltiris profitojn kaj malavantaĝojn el tiu rilato.
Fiŝkaptistoj tradicie uzis marbirdojn kiel indikilojn kaj pri subakvaj fiŝaroj, kaj pri ebla terekzisto. Fakte, la konita asocio de marbirdoj kun tero estis utilega al popoloj de Polinezio por lokigi etajn tererojn en la Pacifiko. Marbirdoj havigis manĝaĵon al fiŝkaptistoj for de hejmo kaj ankaŭ loĝaĵon. Famegaj ligitaj kormoranoj estas uzitaj por kapti fiŝojn rekte. Nerekte fiŝkaptejoj profitis el guano el kolonioj de marbirdoj fekundigante la ĉirkaŭajn marojn.
Negativajn rezultojn kaŭzis al fiŝkaptejoj pli limigite marbirdoj kiam temas pri akvokulturo, kvankam ankaŭ fiŝkaptejoj per longlinia fiŝkaptado suferis pro ŝtelado de allogaĵo. Estis plendoj pro marbirdoj malpliigante fiŝokvanton, sed kiam tio okazas, tiu rezulto estas malpli ĉe marbirdoj ol ĉe maraj mamuloj aŭ predantaj fiŝoj (kiel tinuso).
Kelkaj specioj de marbirdoj profitas el fiŝkaptejoj, ĉefe pro la malakceptitaj fiŝoj kaj la internaĵoj. Tiu malakceptaĵoj komponas 30 % el la manĝo de la marbirdoj de la Norda Maro, ekzemple, kaj komponas ĝis 70 % el la entuta manĝo de kelkaj loĝantaroj de marbirdoj. Tio povas rezultigi aliel; ekzemple, la disvastiĝo de la Norda fulmaro tra la Britaj Insuloj estas atribuita parte al la disponebleco de malakceptaĵoj. Malakceptaĵoj ĝenerale estas profitataj de surfacomanĝantoj, kiel suloj kaj petreloj, malfavore al persekutplonĝuloj kiel pingvenoj.
Fiŝkaptejoj povas ankaŭ rezulti negative kontraŭ marbirdoj, kaj tiaj rezultoj, ĉefe ĉe longlivuloj kaj lantereproduktuloj kiel albatrosoj, estas fonto de pliiĝanta priokupado ĉe konservadismuloj. Malakceptotaj marbirdoj enretigitaj aŭ hokigitaj ĉe fiŝkaptolinioj draste malpliigis la nombradon de marbirdoj; ekzemple, ĉirkaŭ 100,000 albatrosoj estas hokigitaj kaj dronitaj ĉiujare ĉe portunusaj linioj uzataj de longliniaj fiŝkaptejoj. Krome, multaj centoj da miloj da birdoj estas kaptitaj kaj mortigitaj ĉiujare, ĉefe ĉe la plej raraj specioj (ekzemple, oni supozas, ke ekzistas jam nur ĉirkaŭ 1,000 Mallongvosta albatroso). Marbirdoj oni supozas, ke ĝenerale ankaŭ suferas por troa fiŝkaptado.
Ekspluatado
Kaj ĉasado kaj ovokolektado ankoraŭ daŭras nuntempe, kvankam ne laŭ la pasintaj gradoj kaj ĝenerale laŭ pli kontrolita maniero. Ekzemple, lapopolo Māori de insulo Stewart/Rakiura plukolektas la idojn de Griza pufino kiel ili faris dum jarcentoj, uzante tradician metodon (nomita kaitiakitanga) por tiakolekto, sed nune kunlaboro kun la Universitato de Otago pristudas la loĝantaron. En Gronlando, tamen, nekontrolita ĉasado pelas multajn speciojn en dekliva malpliiĝo.
Aliaj minacoj
Aliaj homaj faktoroj alportis loĝantarojn, koloniojn kaj speciojn de marbirdoj al malpliigo kaj eĉ al ekstingo. El tiuj, eble la plej danĝeraj estas la enmetitaj specioj. Marbirdoj, kiuj reproduktiĝas ĉefe en izolitaj insuletoj, jam estis perdintaj multan kutimaron rilate la defendon kontraŭ eventualajn predantojn. Sovaĝaj katoj kapablas kapti marbirdojn tiom grandajn kiom albatrosoj, kaj multaj enmetitaj ronĝuloj, kiel la pacifika rato, povas rabi ovojn kaŝitajn en nestotruoj. Enmetitaj kaproj, ŝafoj, kunikloj kaj aliaj herbomanĝuloj povas kaŭzi problemojn, ĉefe kiam specioj bezonas plantaron por protekti sin aŭ kaŝi siajn idojn. Ankaŭ ĝenado de reprodukatj kolonioj farata de homoj estas ofte problemo —vizitantoj, eĉ bonvolaj turistoj, povas elpeli reproduktulojn for de la kolonio lasante la idojn aŭ ovojn je dispono de eventualaj predantoj.
Ankaŭ gravas la ĉeesto de toksinoj kaj poluaĵoj en marbirdoj. Marbirdoj, kiel predantoj, suferas la rezultojn, kiujn kaŭzis la DDT ĝis kiam ĝi estis malpermesita; inter aliaj rezultoj, la DDT implikiĝis en problemoj de la disvolviĝo de la embrioj kaj en la malekvilibra seksoproporcio de la Okcidenta mevo en Suda Kalifornio. Ankaŭ Oleoverŝoj estas minaco por specioj de marbirdoj, kaj kiel toksaĵo kaj ĉar la plumaro de la birdoj restas plenplenigitaj je oleo, kaŭzante la perdon de la kontraŭakveco. Oleoverŝo minacas speciojn kun limigitaj teritorioj aŭ kun jam malpliigitaj loĝantaroj.
Konservado
Minacojn kontraŭ marbirdoj jam rimarkis sciencistoj de la konservisma movado. Tiom frue kiom 1903, tiama prezidento de Usono Theodore Roosevelt konvinkiĝis pri la necezo deklari la insulon Pelican en Florido kiel Nacia Rifuĝejo por sovaĝa vivo por protekti birdokoloniojn (inkludante la nestajn tiame ekzemplerojn de Bruna pelikano), kaj en 1909 li protektis la insulojn Farallon. Nuntempe multaj gravaj kolonioj de marbirdoj estas sub iu protektopolitiko, el insulo Heron en Aŭstralio ĝis Monfragüe en Hispanio.
Teknikoj pri restatigo de insuloj, unue uzitaj de Novzelando, permesis la forigon de ekzotaj entruduloj el iom post iom pli grandaj insuloj. Sovaĝaj katoj estis forigitaj el insulo Ascension, Arkta vulpo el multaj insuloj de Aleŭtoj, kaj ratoj el insulo Campbell. Forigo de tiuj enmetitaj specioj kaŭzis la pliigon en la loĝantaro de subpremataj specioj kaj eĉ la revenon de ekstingitaj. Post la forigo de katoj el insulo Ascension, marbirdoj eknestis tie denove la unuan fojon post ĉirkaŭ cento da jaroj.
Mortokvanto de marbirdoj kaŭzita de longliniaj fiŝkaptejoj povas esti draste malpliigita per teknikoj kiel surmetado de longlinia allogaĵo nokte, farbinte la allogaĵon blue, submetante la allogaĵon subakve, pliigante la pezon de la linioj kaj uzante birdotimigilojn, kaj ties disvolviĝo estas pli kaj pli petata de multaj landaj fiŝkaptaj ŝiparoj. Ankaŭ la internacia malpermeso de uzadon de driva reto helpis malpliigi la mortokvanton de marbirdoj kaj de aliaj maraj vivuloj.
Unu el la projektoj Millennium en Britio estis la Skota Centro por Marbirdoj, ĉe la grava rifuĝejoj de Bass Rock, Fidra kaj la ĉirkaŭaj insuloj. La areo estas hejmo de grandaj kolonioj de suloj, fraterkuloj, rabmevoj kaj aliaj marbirdoj. La centro permesas al vizitantoj kaj praktikantoj de Birdumo vidi filmojn de la insuloj kaj lerni iom pri la minacoj kontraŭ birdoj kaj pri kiel oni povas konstraŭstari ilin, kaj helpis draste altigi la profilon de la konservado de marbirdoj en Britio. Turismo pri marbirdoj povas enspezigi monon por marbordaj komunumoj kaj altigi la profilon de la konservado de marbirdoj. Ekzemple, la kolonio de Northern Royal Albatross ĉe Taiaroa Head en Novzelando allogas 40,000 vizitantojn ĉiujare.
La perdon de albatrosoj kaj grandaj marbirdoj, kaj de aliaj maraj bestoj, kiel malakceptaĵo en longliniaj fiŝkaptejoj, esti kontraŭstarataj de granda nombro de NROj (inkludante BirdLife International kaj la Royal Society for the Protection of Birds). Tio alveniĝis al Traktato por la Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj, laŭleĝa pakto subskribita por protekti tiujn minacatajn speciojn, kiu estis ratifita de ok landoj ĝis 2006 (nome Aŭstralio, Ekvadoro, Francio, Novzelando, Peruo, Sudafriko, Hispanio kaj Britio).
Kulturo
Multaj marbirdoj estis malmulte pristuditaj kaj konataj, pro la fakto vivi tiom malproksime enmare kaj reproduktiĝi en izolitaj kolonioj. Tamen, kelkaj marbirdoj, precize, albatrosoj kaj mevoj, eniris en la popolan sciaron. Albatrosoj estis priskribataj kiel "la plej legendaj el birdoj", kaj ĝuas diversecon de mitoj kaj legendoj asociaj kun ili, kaj nune ili estas amplekse konsideritaj kiel malbonsortigilo se oni damaĝas ilin, kvankam la ideo ke maristoj kredis estas nur urba legendo, kiu devenas el fama poemo de Samuel Taylor Coleridge "La Rimaĵo de la Maljuna Marulo", kie maristo estas punita pro esti damaĝinta albatroson per surmetado de la mortinta birdo ĉirkaŭ la kolo. Maristoj tamen konsideras malbonsortiga tuŝi ŝtormopetrelon, ĉefe se ĝi surteriĝis sur la ŝipo.
Mevoj estas unu el la plej komune vidataj marbirdoj, pro sia uzado de la homaj medioj (kiel urboj kaj rezervejoj) kaj pro sia plej ofta sentima naturo. Ili aperas kaj en popolaj kantoj kaj en literaturaj romanoj kiel tiuj de la rusa Ĉeĥov kaj de la germanhispana Fernán Caballero; ili estas uzataj metafore, kiel en Jonathan Livingston Seagull (La mevo Jonatano Livingston) de Richard Bach, aŭ por signifi rilaton al maro, kiel ĉe La Mastro de l' Ringoj; kiel en la blazono de Gondor kaj ankaŭ tamen Númenor (uzita en la dezegnoj de la filmoj), kaj por alvoki Legolas al (kaj tra) la maro. Ankaŭ aliaj specioj havis kaj havas sian lokon en la homa kulturo; kiel pelikanoj, kiuj estis delonge asociigitaj al sindonemon kaj altruismo pro frua okcidenta kristana mito, laŭ kiu ili povas malfermi sian bruston por manĝigi la malsatajn idojn per sia sango.
Tizzano Val Parma
Tizzano Val Parma estas komunumo de Italio.
Civilaj kaj politikaj rajtoj
Civilaj kaj politikaj rajtoj estas du kategorioj de rajtoj kiuj foje estas studitaj kutime kune. Ĝenerale, ili estas rajtoj kiuj protektas la individuajn liberecojn for de eksterleĝa rompo fare de la povo, kaj garantias la kapablon de la civitano por partopreni en la civila kaj politika vivo de la ŝtato en kondiĉoj de egaleco kaj sen diskriminacio.
Daktilopalmo
Historio
Daktiloj apartenas al la unuaj fruktoj, kiuj estis ekkultivitaj. Gravis por tio, ke la palmo estas dioika (unuseksa planto). Unu palmo portas aŭ inajn florojn aŭ virajn polenojn. Se la vento faras la polenadon, tiam devas stari samnombra virseksaj kaj inseksaj palmoj en la sama areo. Tiun rilaton tre frue ekkonis la loĝantoj de la oazo kaj ili polenadis permane la inajn florojn, tiel sufiĉis unu virseksa palmo je 50 inaj palmoj.
Civilaj kaj politikaj rajtoj
La civilaj rajtoj estas agnoskitaj kaj de ĉiuj civitanoj kaj de la leĝaro; kaj je tio oni distingas ilin disde la homaj rajtoj kaj la naturaj rajtoj. La civilaj rajtoj estas agnoskitaj ene de ŝtato, dum la naturaj aŭ homaj rajtoj estas internaciaj, kaj, ilin oni posedas ĉu pro nasko, laŭ la jurnaturalisma teorio, ĉu pro la konstitucio de la socio, laŭ la kontraktisma teorio (la pozitiva juro, kiu separas moralon kaj rajton, ne traktas la ekzistadon de naturaj rajtoj). John Locke defendis, ke la naturaj rajtoj al la vivo, al la libereco kaj al la posedo devas esti konvertitaj en civilaj rajtoj kaj protektitaj de la suverena ŝtato kiel aspekto de la socia kontrakto (konstituciaj rajtoj).
La politikaj rajtoj konstituas la unuan parton de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj de 1948 (same kiel la ekonomiaj, sociaj kaj kulturaj rajtoj formas la duan parton). La teorio de la tri generacioj de homaj rajtoj konsideras tiun grupon de rajtoj kiel la "rajtoj de unua generacio", kaj la teorio de la negativaj kaj pozitivaj rajtoj (negativa kaj pozitiva liberecoj) difinas ilin kiel negativaj rajtoj. Tamen, pri la sociaj aŭ pozitivaj rajtoj, ili estas pravigitaj en la riparo de mankoj kiuj grave baras la plenumadon de la plena kondiĉo de civitano, kaj estas ankaŭ "civilaj", ĉar ili havas korespondan difinon precizan en la kontraŭpartnereco de devigo establita fare de la publikaj povoj.
Daktilopalmo
Fruktoj
Daktiloj havas grandan entenon je facile digestebla sukero kaj proteino, kiuj havas grandan nutrovaloron kaj estas ĝenerale malpli ŝarĝaj por la digestado. La daktiloj havas grandan enhavon je vitamino C, vitamino D, vitaminoj el la B-grupo kaj kalcio kaj fosforo. Cent gramoj da freŝa daktilo enhavas 230 kcal (960 j|kJ). Cent gramoj da sekigita daktilo enhavas 270 kcal (1.130 kJ).
Krom la kutima utilo kiel grava baznutraĵo en Afriko kaj Okcidenta Azio, oni povas fari el la daktiloj palmovinon aŭ daktilmielon. Distingeblas diversaj kvalitoj kaj specoj de daktilofruktoj.
Esprimoj
La araba lingvo distingas inter la esprimoj:
Daktiloproduktado kiel ekonomia branĉo
La tutmonda rikolto je daktiloj de Monda Nutraĵa Organizaĵo estas ĉirkaŭ 7 milionoj da t (2003).
La ĉefaj kultivaj landoj estas:
Prezo de la daktilofrukto en la pomalgranda komerco
Dum decembro 2004, kvincent-grama pakaĵo de daktiloj en Germanio kostis de 2,20 ĝis 4,15 Eŭroj.
Francisco González Elipe
Francisco González-Elipe y Camacho, (Manzanares, Provinco Ciudad Real, 19-a de januaro de 1813 - 7-an de septembro 1881), hispana poeto kaj dramaturgo de la Romantikismo, frato de la tradiciista ĵurnalisto Miguel González-Elipe.
Biografio
Filo de Matías González-Elipe Maeso kaj de Juana Camacho Garrido y Sánchez Martín Ferreruelo. Li estis politikisto moderisma, advokato kaj terposedanto en Manzanares (Ciudad Real). Kiel poeto li estis ĉefe festema kaj satirema, kvankam mezingenia kaj malmulte bone inspirita; la Liceo de Madrido presis siajn Poesías en 1842 kun enkonduko de Gregorio Romero Larrañaga. Kunlabore kun la grafon Fabraquer verkis la komedion La vieja del candilejo (1838), pri Pedro la 1-a (Kastilio), kaj kun Gregorio Romero Larrañaga, El licenciado Vidriera, komedio inspirita en la samnoma novelo de Cervantes. Kun Joaquín Hurtado de Mendoza aranĝis aŭ tradukis, de Mélesville, El caballero de Griñón (1846) kaj El zapatero de Londres (la londona ŝuisto, 1847). Estas tute liaj la dramo Don Alonso de Solís kaj la komedio Cura deslices de amor más prudencia que vigor. Tradukis la dramon El conde de Montecristo (la grafo de Montekristo, 1846), inspirita en la romano de Aleksandro Dumas. Kunlaboris por la gazeto Semanario Pintoresco. Li estis amiko de Espronceda. Ricevis honoran medalon Real Cruz de Isabel la Católica, iĝis deputito el Ciudad Real en 1837 kaj senatoro de 1864 al 1865. Edziĝis al Rosa de Guisasola kaj Álvarez de Acebedo kaj havis du gefilojn, nome María González-Elipe de Guisassola, mortinta en 1911, kaj Manuel González-Elipe de Guissasola. Verkis lian biografion Basilio Martín Castellanos, nome Biografía de D. Francisco González Elipe, diputado á Córtes, poeta lírico y dramático y escritor político (Madrid, 1849). Li aperas en la fama pentraĵo de Antonio María Esquivel.
Ulstein
estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la provinco Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Lominchar
Lominchar [lominĉAr] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Oni ne konas la devenon de la termino "Lominchar". Antikve nomiĝis "Nominchal", ĝis kiam en 1685 oni ŝnaĝis la nomon al "Villanueva de la Sagra" (Nova Vilaĝo). Fine de la 18a jarcento aperas same per tiu nomo aŭ per tiu de Lominchar. Laŭ García Sánchez eble la toponimo estiĝis «pro la ekzisto de serio de malgrandaj "lomas" (montetoj) en la tereno».
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Lomincharejos. La censita populacio en 2010 estis de 2.057 loĝantoj kaj la denseco estas de 93,5 loĝ/km². Dum la tuta 20a jarcento la populacio kreskis nur el 500 al 1,000 loĝantoj, sed nur dum la unua duono de la 21a jarcento ĝi duobliĝis al 2,000 loĝantoj, danke al proksimeco de la ŝtata ĉefurbo Madrido (kaj de la provinca Toledo).
Situo
Lominchar estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 645 m; je 28 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°5′19″ N 3°57′47″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur ebenaĵo». Ĝi apartenas al la komarko de La Sagra kaj limas kun la municipaj teritorioj de Palomeque, Cedillo del Condado, Recas kaj Chozas de Canales, ĉiuj el tiuj el le provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
Juan Antonio López de Zárate y Alvarez de Medina, kavaliro de Santiago, akiris la jurisdikcion super la vilaĝo en 1685 kaj ŝanĝis ties nomon de "Nominchal" laŭ la titolo de sia markisato, "Villanueva de la Sagra", kiel komentite.
22379 Montale
22379 Montale estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Eugenio Montale (1896–1981), unu el plej grandaj italaj poetoj de la 20-a jarcento. Nobel-premiita pri literaturo en 1975 pro sia distinga poezio kun granda arta sentemo, li interpretis la homajn valorojn sub la signo de seniluzia vido de la vivo
Puĉbuĉ’ “pederason”
Puĉbuĉ’ “pederason” estas poemo de ukraina prozisto, poeto, ĵurnalisto Jurij Vinniĉuk, aperinta sur la virtualaj paĝoj de Facebook (esp. - vizaĝlibro) en septembro de 2011. La poemo estas ekzemplo de postmodernismo kun tipaj ironio, "maldeca" ĵargono, parodio de famaj literaturaj verkoj kaj primitivaj kreaĵoj de t.n. sovetia kulturo de socialisma realismo. Refreno de la poemo reeĥas per sovetia propaganda frazo de Ilja Ehrenburg "Mortigu germanon".
Malgraŭ poemo ne estis surpaperigita, krimea komunisto L. Graĉ turnis sin al la prokurejo kaj akuzis aŭtoron je kontraŭreĝima komploto (pro aludo al la persono de prezidento de Ukrainio Viktor Janukoviĉ, kiu dum sia juneco laŭ onidiroj gajnis panon sian ĉiutagan per felĉapŝtelado, devenis de mineja regiono Donbaso, nomumis Tabaĉnik-on, alia ŝtelisto de muzeaj valoraĵoj laŭ aserto de vic-ĉefministro B. Kolesnikov, kiel ministro pri edukado kaj scienco) kaj nomis la poemon kiel speco de pornografio. Tio okazis fine de Januaro, 2012 kaj famigis personon de aŭtoro. Laŭ opinio de Vinniĉuk mem, la poemo jam fariĝis popola, ĝi estas tradukita en kelkaj lingvoj: la angla, la rusa, la usona.
Neal Hefti
Neal HEFTI (naskiĝis je la 29-a de oktobro, 1922 en Hastings en Nebrasko) estas usona ĵaza muzikisto (trumpetisto, komponisto, kaj aranĝisto).
Puĉbuĉ’ “pederason”
La plej skandala vorto de la poemo "pederaso" (devenas de pederasto, bugrulo) en nuntempa ukraina lingvo signifas "malsignifan homon, kies agoj elvokas inciton, koleron" (Lesja Stavicka "Mallonga vortaro de ĵargona leksiko", ukraine Леся Ставицька, «Короткий словник жаргонної лексики»).
Neal Hefti
Hefti komencis aranĝi profesie en siaj dekkelkaj jaroj, kiam li verkis aranĝaĵojn por Nat Towles. Li fariĝis konata komponisto kaj aranĝisto ludante trumpeton por Woody Herman. Dum li laboris por Herman, li provizis novajn aranĝaĵojn por "Woodchopper's Ball" kaj "Blowin' Up a Storm" kaj komponis "The Good Earth" kaj "Wild Root." Forlasinte la bandon de Herman en 1946, Hefti koncentriĝis pri aranĝado kaj komponado, kvankam li kelkfoje gvidis siajn proprajn bandojn. Hefti estas speciale konata pro siaj aranĝaĵoj por Count Basie. En la 1960-aj jaroj kaj poste li komponis kaj aranĝis ĉefe por filmoj kaj televido. Lia plej konata kontribuo por tiuj ĉi komunikiloj estas verŝajne la temo de la serio Batman.
Puĉbuĉ’ “pederason”
Eks-ministro de Internaj aferoj de Ukrainio Jurij Lucenko (nun malliberigita) pendigis tekston de la poemo sur la muro de sia ĉelo.
Teksto de la poemo
Puĉbuĉ’ “pederason”!
Ni devas – temp’ estas jam – ĉiu el ni truditan decidon alfronti. Ĉar super ni regas banditoj, blagistoj, paŝtistoj de porkoj, friponoj,
ŝtatpovon kaperis kaj premis sub jugon, trinkante homsangon vampire, kaj malgraŭ ovbatoj ilia ĉefmoŝto nin ĉiujn klifranden altiras.
Li estis bandito kaj restas bandito, sed jam de supera fiklaso: li ŝtelis felĉapojn, sed nun – milionojn: puĉbuĉ’ “pederason”!
Li vendis la landon al fremdaj potencoj, kun eĉ testamento Tarasa: ĉar regas Tabaĉnik kaj moskvaj ŝamanoj – puĉbuĉ’ “pederason”!
Arceau
Arceau estas franca komunumo situanta en Departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Puĉbuĉ’ “pederason”
Teksto de la poemo
Tabaĉnik per balo sorĉistojn regalas, stelbrilas juvele sorĉraso; ni estas denove etrusoj kaj sklavoj: puĉbuĉ’ “pederason”!
Neniam forgesos vin Ukraini’ se, karboministo Donbasa, vi svingos ŝtalklingan pioĉon por ni: puĉbuĉ’ “pederason”!
NGC 154
NGC 154 (aliaj indikoj — PGC 2058, MCG -2-2-53, NPM1G -12.0023) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Puĉbuĉ’ “pederason”
Teksto de la poemo
Se nin surteleros jam, plado por Kremlo, – saliv' antaŭfrandas frikason – malfruos! Do ek, senprokraste, tuj buĉu: puĉbuĉ’ “pederason”!
NGC 154
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arceau
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Arceau kaj la vilaĝetojn Arcelot kaj Fouchanges.
Historio
La kastelo de Arcelot datiĝas de 1761.
Eksteraj ligiloj
Communauté de communes Pays Mirebellois
Manzanilla
Manzanilla [manzanIja] (Pometo, aŭ dolĉeca vinotipo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas manzanilleros. La censita populacio en 2010 estis de loĝantoj kaj la denseco estas de 58,68 loĝ./km².
Situo
Manzanilla estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la sudorienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 164 m; je 54 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 40 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.