cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stacidomo Rennsteig
Priskribo de la stacidomo ĉe la verto de la Turingia Arbaro
Ke Stacidomo Rennsteig estas la vertopunkto de la fervojlinio ankaŭ dokumentatas per informilo spuriganta gravan akvodislimon: Elbe enskribitis ĉe la reloj en la direkto de Ilmenau) kaj Weser en la alia direkto (al Themar).
Alikonstruo je informcentro
Ekde 2007 la akceptejo alikonstruatis je informejo, ankaŭ pri la naturmedie interesega Biosfera reservujo Vesser-valo. Tiukonekse ĝi ankaŭ iomete pligrandigitis. Pro la situo apud pluraj trafik-aksoj kaj diversaj migradopadoj, ciklovojoj kaj skikuradejoj, la loko perfekte taŭgas por klarigi al oni la signifon de daŭripova mobiliĝemo. La projekton subtenas Eŭropa Unio, la Liberŝtato Turingio kaj la antaŭenpuŝadiniciativo LEADER+. Dum alikonstruo ankaŭ la tegementaro malsimiligitis por spacdoni al kroma etaĝo. En aŭtuno 2007 la iamaj kolonoj de la perono nr 8 de ĉe la Stacidomo de Erfurto translokite ĉi tien uzitis por apogi novan lignan konstruitaĵon ĉe la rennsteig-a perono nr 1.
Informejo provizora estis longe restoracivagono. En la stacidomo troviĝas ŝatata restoracio kun tipe turingiaj manĝaĵoj.
In-addr.arpa
in-addr.arpa estas speciala domajna zono destinita por identigo de nomo de retnodo laŭ ĝia IPv4-adreso helpe de PTR-rikordo. La adreso de retnodo AAA.BBB.CCC.DDD estas tradukata laŭ reversa notado kaj transformiĝas al DDD.CCC.BBB.AAA.in-addr.arpa. Danke al hierarkia modelo de administrado de nomoj aperas ebleco delegi administradon de la domajna zono al la posedanto de IP-diapazono. Por tio oni indikas en la rikordoj de la aŭtoritata nomservilo, ke pri la zono CCC.BBB.AAA.in-addr.arpa (tio estas pri la IP-reto AAA.BBB.CCC.DDD/24) respondecas aparta servilo.
Plenumo de reversa DNS-demando
Dum demandado estas legata la PTR-rikordo enhavanta la serĉatan domajnan nomon. Se tiu rikordo ne ekzistas aŭ respektiva subdomajno ne estas delegita, la IP-adreso estas opiniata ne havanta reversan nomon.
in-addr.arpa
56.34.12.10.in-addr.arpa. IN PTR host1.example.net.
Tio signifos, ke al la IP-adreso 10.12.34.56 respondas la nomo de retnodo host1.example.net.
ip6.arpa
La nomsistema rikordo ip6.arpa aspektas jene:
5.4.3.2.1.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.8.b.d.0.1.0.0.2.ip6.arpa. IN PTR host1.example.net.
Senklasa adresado
Kaze de uzo de senklasa adresado estiĝas problemo kun delegado de apartaj subretoj ne koincidantaj laŭ la amplekso kun la klaso (tio estas kun subdomajno de laŭvica nivelo). Por solvo de la problemo estis verkita RFC 2317 priskribanta delegadon de subdomajnoj de in-addr.arpa en senklasa adresado.
Por delegado de diapazonoj de IPv6-adresoj estas uzata la domajna zono ip6.arpa.
Eksteraj ligiloj
Domain Name System
17518 Redqueen
17518 Redqueen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Akira Natori elde la Stacio de Jakiimo en la kvartalo Ŝimizu de Ŝizuoka (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la "Ruĝa Reĝino" (Red Queen), unu el la homsimilaj ŝakpecoj, kiujn Alice renkontas en la rakonto "Trans la spegulo" de Lewis Carroll.
Rueda de la Sierra
Rueda de la Sierra [RŬEda delaSJEra] (Rado de la Montaro) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
En Rueda de la Sierra estas la elfluejo de la rivero Piedra kiu nomas la monaĥejon de Piedra.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas ruedano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 50 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,98 loĝ/km².
Situo
Rueda de la Sierra situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.200 m super marnivelo; je 150 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 9.8 km el Molina de Aragón, je 71 km el Alcolea del Pinar. La areo de ties teritorio estas de 51,01 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°55′06″N 1°51′13″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Turismo: naturo, romanika preĝejo de la 12-a jarcento de la Virgulino de la Neĝo, la ermitejoj de la Virgulino de la Soleco kaj de Sankta Barbara, la monolito memoriga de la episkopo Narciso Martínez, la edifico de la urbodomo, la kamparkrucoj de Nia Sinjorino de la Neĝoj kaj de la Virgulino Pilar, la domego de la familio Vallejo kaj la du publikaj fontanoj.
Jenő Hobán
HOBÁN Jenő [pr. hoba:n] estis rumanuja hungara poeto, tradukisto, dramaturgiisto naskita en Hosszúfalu la 9-an de majo 1912 mortinta en Koloĵvaro la 26-an de aŭgusto 1965.
Kariero
Li publikis poemojn ekde 1932, ekde 1933 li estis ĵurnalisto. Inter 1946 kaj 1949 li estis literatura referanto, bibliotekisto, dramaturgiisto de la Kolozsvári Állami Magyar Színház. Li tradukis plurajn teatraĵojn el rumana lingvo aŭ pere de rumana lingvo.
Andijk
[[Media:Nl-Andijk.ogg|Andijk]] estas vilaĝo kaj municipo en la regiono Okcidenta Frislando en la nederlanda provinco Noord-Holland, kaj situas en la malnova regiono Westflinge ĉe la IJsselmeer. La municipo havis 6 566 loĝantojn (je la 1-a de julio 2006) kaj havas areon de 47,70 km² (de kiu 26,71 km² estas akvo).
Paulina Szász
SZÁSZ Paulina (sa:s) estis hungara poetino naskita en Vízakna la 17-an de februaro 1831 kaj mortinta en Nagykőrös la 17-an de junio 1853. Ŝi estis la edzino de sia kuzo, verkisto, episkopo Károly Szász.
Kariero
Paulina Szász post kelkaj monatoj de sia edziniĝo (1852) mortis pro nekuracebla malsano. Ŝian epitafon verkis János Arany. Ŝiaj poemoj aperis en la revuoj sub plumnomo Iduna.
John Adams
John ADAMS, la dua prezidento de Usono, naskiĝis en la en Braintree, Masaĉuseco. Li mortis 90-jaraĝa, la en Quincy, Masaĉuseco, pro pneŭmonio kaj kora misfunkcio.
John Adams helpis verki la Usonan Deklaron de Sendependeco, kaj estis vicprezidento en la administrado de Georgo Vaŝingtono. Li estis 168 cm alta. Abigail SMITH estis lia edzino. Li estis Unitariano.
Dum lia administrado okazis la XYZ afero kun Francio (en 1798-99) kaj la Ribelo de Fries (1799).
Reakcio
Reakcio (el la latina: reactio = reago) povas esti:
Remedello
Remedello estas komunumo de Italio.
Lago de Pfäffikon
La Lago de Pfäffikon estas malgranda lago en la distrikto Pfäffikon, Kantono Zuriko, Svislando. Je ĝia norda bordo troviĝas la urbeto Pfäffikon ZH, kiu donis al la lago sian nomon. Ĉirkaŭ la lago troviĝas bela naturrezervejo, kiu donas vivospacon al multaj minacitaj bestoj, plantoj, birdoj, insektoj, amfibioj kaj fiŝoj.
Al- kaj elfuantoj
La ĉefa alfluanto de la lago estas Chämtnerbach kun longeco de 9,5 km, kiu fontas inter Bäretswil kaj Fischenthal alfluas la municipon Kempten kaj alfluas la lagon rekte norde de la strandbanejo de Wetzikon. La elfluanto, la rivero Aa, fluas al la lago Greifensee en la distrikto Uster.
Komunumoj ĉirkaŭ la lago
Ĉirkaŭ la lago de Pfäffkion situas la urboj Pfäffikon ZH (norde), Wetzikon (sude) kaj la komunumo Seegräben (okcidente).
Lagoglaciiĝo
En malvarmaj vintroj kiel ekzemple lastfoje en 2006 la lago frostiĝas kaj fariĝas giganta natura glitŝuejo.
Julius Lott
Julius LOTT naskiĝis en Fürstenfeld en Stirio, Aŭstrio, en la 16-a de februaro 1845 kaj mortis en 1905. En 1866 li eniris militan akademion, kie li iĝis leŭtenanto. Post milito kontraŭ Prusio li iĝis fervojisto kaj edziĝis al Ernestine Paulizza.
Li tre ŝatis lingvojn. Unue li estis volapukisto, li proponis reformojn en tiu lingvo kaj poste kreis planlingvon Mundolingue inter 1888 kaj 1890, kiam li publikigis ĝin. La reformoj proponitaj de Lott estas unu el la fontoj de Arie de Jong.
Li subtenadis ideon, ke la internacia lingvo estu esprimo de (eŭropa) homa civilizo, precipe okcidenta. Li pritaksas amplekson de ebla internacia vortaro je 10 000 radikoj, kiujn oni elektu kaj respektu por konstrui lingvon; oni do uzu materialon jam ekzistantan, ne inventante proprajn principojn. En aprilo 1893 aperis en La Esperantisto letero pri nova planlingvo proponita de Lott, en ties gazeto Le Kosmopolit. Ankaŭ L.L. Zamenhof sciis pri la agado de Lott sur la internacilingva tereno - kaj li komentis pri ĝi en siaj propraj verkoj.
En 1891 li preskaŭ seniluziigis pri sia projekto, sed libro de Alberto Liptay pri katolika lingvo kun principoj similiaj al siaj revokis lin al laboro. Li korespondis al Edgar de Wahl, Francisko Valdomiro Lorenz kaj Liptay, kiu helpis lian projekton per sugestoj. En 1892 li komencis publikigi la revuon "Le Kosmopolit", kiu daŭris ĝis 1894. Lastan version de sia projekto li aperigis en 1900.
Stereoinstalaĵo
Komponantoj
Stereoinstalaĵo konsistas almenaŭ el fonto- amplifiko- kaj laŭparolilo-komponantoj:
Fontokomponantoj servas por la ellegado de la (analoga aŭ cifereca) sonsignalo.
Amplifikilo komponantoj plifortigas la analogan signalon de la fontaparato kaj ŝanĝas ĝin eble. Krom plenamplifikiloj ekzistas ankaŭ antaŭamplifikiloj kaj finamplifikiloj kiel separaj aparatoj. Krome ekzistas la ebleco, adapti la sonon al personaj preferoj aŭ al la aŭdejakustiko per sonreguliloj.
La laŭtparolilaj komponantoj ŝanĝas la elektronikan signalon en sonon. Je tio estas necesaj – depende de la nombro de kanaloj – pluraj laŭtparoliloj.
Turie
Turie (hungare Háromudvar) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Turie situas laŭ flankovojoj, sed ĉefvojo kaj fervojo estas tre proksime. Žilina troviĝas je 8 km.
Historio
Komence de la hungara dominado 2 apartaj vilaĝoj formiĝis. La unua mencio okazis pri la unu el la vilaĝo en 1386 en formo "Tauricz". En 1598 oni komputis tie 31 domojn. En 1784 575 vilaĝanoj (77 familioj) loĝis en 69 domoj, en 1828 1042 vilaĝanoj loĝis en 74 domoj.
Alia vilaĝo Tridvor (slave: tri kortoj) en 1416 menciiĝis unuafoje. La samo en hungare ("Harumwdvar") aperis en 1439. En 1598 oni komputis tie 8 domojn. En 1784 79 vilaĝanoj (15 familioj) loĝis en 14 domoj, en 1828 jam nur bienocentro estis tie. Baldaŭe la 2 vilaĝoj unuiĝis. Ĝis 1899 la oficiala unuigita hungara loknomo estis Turó-Tridvor, poste ĝi ricevis pli simplan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Háromudvar 1312 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Žilina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 longa batalo okazis inter faŝistoj kaj partizanoj. En 2001 vivis en 1939 homoj, (1922 slovakoj).
1218
En la jaro 1218 post Kristo okazis, interalie:
Tomoo Kudaka
Tomoo Kudaka (久高 友雄, n. 14-an de marto 1963, m. 22-an de septembro 1999) estis japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka kaj Cerezo Osaka.
Buksacoj
La buksacoj (Buxaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo buksaloj (Buxales). Ĝi enhavas 5 genrojn kaj ĉirkaŭ 120 speciojn,. Ĝia tipa genro estas bukso.
Tiuj plantoj estas daŭrafoliaj arboj aŭ arbedoj kun peza, malmola ligno. precipe ĉe la ordinara bukso (Buxus sempervirens). Ili estas multe kulturataj ĝardene kiel heĝetoj. Ili havas ebenrandan folion kun mallonga petiolo, unuseksan floron. La ligno, flavkolora, tre malmola estas utiligita por tornaĵoj, sciencaj instrumentoj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (14 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Pál Homm
HOMM Pál [pr. hom] estis hungara aktoro naskita en Désakna la 27-an de aprilo 1907 mortinta en Budapeŝto la 24-an de junio 1987.
Monoplano
La Monoplano estas aeroplano havanta unu paron da flugiloj.
Ĉasantoj de la Perdita Arkeo
Raiders of the Lost Ark (anglalingve por Ĉasantoj de l' perdita kesto) estas aventura filmo de 1981 direktita de reĝisoro Steven Spielberg. Ĝi estas la unua filmo de la serio pri la fikcia rolulo Indiana Jones.
La rakonto sekvas la aventurojn de la arkeologo kaj aventuristo Indiana Jones, rolita de Harrison Ford, dungita de la usona registaro por trovi la mistikan perditan Keston de Interligo. Akompanite de malnova amiko Sallah (John Rhys-Davies) kaj eks-amatino Maria Ravenwood (Karen Allen), li devas atingi la Keston antaŭ tion faru la Nazioj kaj lia kontraŭulo, franca arkeologo René Belloq (Paul Freeman).
Tiu ĉi filmo estis sekvata de tri postaj epizodoj. Televida serio estis poste farita pri Indiana Jones kiel adoleskulo antaŭ siaj aliaj aventuroj.
Intrigo
En la perua ĝangalo en 1936, la arkeologo Indiana Jones aventuroj interne templon plena de kaptiloj por elŝuti ora idolo. Forlasinte la templon, Indiana estas konfrontitaj per sia rivalo arkeologo René Belloq bone, kaj Barata tribo Hovitos. Ĉirkaŭita kaj malplimultaj, Indiana estas devigita cedi kaj liberigu la idolo por Belloq , sukcesante eskapi en hidroplano.
Malmulta post reveni al universitato en Usono, kie li instruas arkeologio, Indiana estas intervjuita de du agentoj de milita inteligenteco. Ili notas, ke la nazioj , en ilia serĉado de okulta potenco estas serĉanta por sia maljuna mentoro , Abner Ravenwood , kiu estas en la posedo de peco de artefakto nomata la ŝtato de Ra kaj kiu estas la ĉefa specialisto de arkeologia ekspedicio en la antikva urbo Tanis , Egiptio. Indiana deduktas ke la Nazioj serĉas Tanis ĉar ili kredas ke ekzistas la kesto de la interligo, la biblia brusto farita per la Izraelidoj, ke ili metu la pecojn de la Dek Ordonoj, se la nazioj akiri, iliaj armeoj estos nevenkeblaj. La ŝtato de Ra, dume , estas la ŝlosilo al trovanta la Foso de la Animoj , sekreta ĉambron kie estis la kesto estis kaŝita. La agentoj poste rajtigus Indiana reakiri la keston per la promeso de montri ĝin en muzeo. Indiana vojaĝas al Nepalo, nur por trovi , ke Ravenwood mortis kaj ke la peco estas en la posedo de lia filino , Marion , lia amarigita iama amanto. Indiana proponas tri mil dolaroj por aĉeti la pecon, du mil pli kiam ili revenas al Usono. Marion taverno Subite invadita de grupo de huliganoj gvidata de Arnold Toht (la plej granda malamiko Indy ) nazia agento. La taverno estas bruligita en la posta batalo kun Toht brulis siajn manojn, kiam li provas kapti la varma parto. Indiana kaj Marion eskapi kun la peco, kun Marion deklarante ŝi sekvos lin en lia serĉo por la kesto do li povas repagi sian ŝuldon.
Ili vojaĝas al Kairo, kie Sallah , Indiana , amiko kaj kvalifikitaj Digger , informas ke Belloq kaj la nazioj aktuale fosantaj serĉante la Truon de Animoj kun repliko de la peco moldeó kun la cikatro sur Toht. En bazaro, Nazia forrabi Marion kaj kiel Indiana persekutas ilin , ŝi ŝajne mortas en eksplodo. Dum deĉifri la kadroj de la peco, Indiana kaj Sallah rimarkas ke la nazioj jam miscalculated la situo de la puto de la Animoj. Uzante ĉi tion al siaj avantaĝon, ili infiltri la nazia dig kaj uzu la ŝtato de Ra determini kaj eltrovi kio estas la vera situo de la puto de la Animoj, kiu estas plena de serpentoj. Indiana, maskita , Marion trovas baro kaj amordazada en tendo. Li komencas liberigi ŝin, sed rimarkas ke la nazioj serĉos ĝin, tial malgraŭ sedoj, li ligas ĝin denove. Post Indiana protekti de serpentoj kaj trovu la keston per Sallah, Belloq kaj la nazioj alvenis kaj preni. Ili ludas en la Foso kun Marion Indiana, sigelinte la enirejo, sed ili sukcesis eskapi. Post baraktante kun nazia mekanikisto, eksplodigi ebeno sur la asfalto kaj ĉasu karavano de kamionoj, Indiana povas reakiri la kesto, kontraŭ ĝi estas sendita al Berlino , malgraŭ esti trafis en la brakon por ŝoto.
Indiana kaj Marion lasi Kairo sur la vaporŝipo. La sekvan matenon, la ŝipo estas tuŝita de la nazioj, kiuj refoje ŝteli la Ark kaj forrabi Marion. Indiana povas eniri la U - boato kaj sekvas ilin al izolita insulo en la Egea Maro, kie Belloq planas provi la povon de la kesto, kontraŭ prezenti ĝin al Adolf Hitler. Indiana rivelas sin kaj minacas detrui la keston per unu raketo launcher, sed Belloq ne falas sur sia krutaĵo , sciante ke li neniam detrui tian gravan historian artefakto.
Indiana kapitulacigas kaj estas ligita al fosto kun Marion kiel Belloq plenumas ceremonion malfermi la keston, kiu ŝajnas enhavi nenion krom sablo. Subite, spiritoj , memoriganta la Malnova Testamento priskribo de serafoj , elveni el la arkeo. Konante la supernaturaj danĝero rigardante ŝin malfermita la Ark, Indiana Marion diras fermi viajn okulojn. La aperoj estas transformitaj en demona kreitaĵoj, kaj fulmo komencos forlasi la keston , la nazioj fie murdinte kaj Kolonelo Dietrich konsumiĝas ; Toht degelas ; eksplodas Belloq kaj Toht ankoraŭ vivanta ĉe la fino (sed fandita) estas bruligita kaj mortintoj. La fajro supreniras ĝis la ĉielo, poste revenos al la tero , fermante la keston per tondro.
En Vaŝingtono, DC , respondeculoj diras Armeo inteligento por suspektema Indiana kaj Marcus Brody , ke la kofro "estas en sekura loko" kaj ke ŝi estos studitaj de renomaj sciencistoj. En realo, la kofro estas stampita en lignan skatolon kun marko "top secret" kaj stokita en grandega magazeno de la registaro kun miloj da similaj kazoj.
Sámuel Tóth
Sámuel Tóth [ŝAmuel tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Sámuel estis hungara kalvinana instruisto.
Sámuel Tóth naskiĝis la en Tiszalök, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
Sámuel Tóth lernis laŭvice en sia naskiĝloko, Tokaj, Hajdúnánás kaj Debrecen. Li ekinstruis en 1860 en pluraj lokoj. Ekde 1864 li studis iomete en universitatoj de Zuriko, Heidelberg, Göttingen kaj Londono. Hejmenveninta en 1866 li instruis ĝismorte en kolegio de Debrecen. Li estis ankaŭ eklezia subnotario (1869-1872) kaj ĉefnotario (1872-1897). Li partoprenis ankaŭ en sinodoj kaj redaktis kalvinanajn gazetojn, eldonaĵojn.
Granda nigrakapa mevo
La Granda nigrakapa mevo aŭ Palasa mevo, Larus ichthyaetus, estas granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu specio reproduktiĝas kolonie en marĉoj, mar- aŭ lagobordoj kaj insuloj el sudaj Rusio kaj Ukrajnio, prefere salaj kaj en sekegaj areoj, tra la grandaj lagoj de Centra Azio, ĉefe la Kaspio, ĝis nordokcidenta Ĉinio kaj Mongolio. Ĝi estas migranta birdo, kiu vintras en orienta Mediteraneo, la Ruĝa Maro, Mezoriento, Arabio ĝis nordokcidenta Barato kaj ĝis Egiptio kaj Nepalo. Tiam la specio ĉeestas marbordojn, grandajn riverojn, havenojn, fiŝejojn kaj fiŝmagazenojn.
Ĝi venas al okcidenta Eŭropo nur kiel rara vagulo. En Britio estis vidata nur en 1859 kiel akceptebla vidaĵo.
Aspekto
Tiu estas granda mevo, preskaŭ tiom granda kiom la Nigramantela mevo. Ĝi estas 57–65 cm longa kun enverguro de 1,4 ĝis 1,7 m kaj pezo de 900 ĝis 2000 g. Somera plenkreskulo estas nekonfuzebla ĉar neniu mevo tiom granda havas nigran kapon. Krome ĝi havas grizajn dorson kaj flugilojn, tiuj mallarĝaj kaj kun blankaj pintoduono kaj nigraj pintoj kun blankaj “speguloj”. Kolo, brusto, ventro kaj vosto estas blankaj. La kruroj estas verdoflavaj kaj ankaŭ la beko, tre longa, dika kaj hoka kun ruĝaj pintoj en ambaŭ makzeloj kaj antaŭpinta nigra ringo. La okuloj havas okulan mallarĝan ringon, sed pli rimarkindajn blankajn duonringojn tre kontrastajn kun la nigra kapo.
En ĉiu alia plumaro, mahela masko tra la okulo indikas ŝpurojn de la nigra kapo. Ekzemple vintruloj perdas la ruĝajn bekopintojn en ambaŭ makzeloj sed ne perdas la antaŭpintan nigran ringon. Junuloj atingas la grizajn suprajn partojn sufiĉe rapide, sed ili atingas la entutan plenkreskulan plumaron nur post kvar jaroj.
Kutimoj
La voĉo estas akra kraak krio kaj alia “kiu”; tiu specio estas tre silenta for de reprodukta sezono. Tiu mevo faras neston surgrunde el sekaj plantoj kaj plumoj, plej ofte inter rokoj, plantoj aŭ la duna sablo, en multnombraj kolonioj de 3,000 paroj, foje proksime de la Arĝentmevo (larus argentatus), sed ne inter ili. La ino demetas 2-4 ovojn. Kovado daŭras pli ol 3 semajnoj kaj estas farata ĉefe de la ino.
Tiuj birdoj predas fiŝojn, krustulojn, insektojn kaj eĉ etajn mamulojn, birdetojn, ovojn kaj reptiliojn. Ankaŭ rabas al aliaj birdoj aŭ manĝas restaĵojn en havenoj aŭ eĉ semojn dum malvarmo.
Ĉevoja ŝtonkruco
La historia kunteksto, en kiu evoluis galegaj-portugalaj ŝtonkrucoj, estas la religia medio kreita de la kontraŭreformacio. Ne ekzistas ĉevojaj ŝtonkrucoj antaŭ la Koncilio de Trento, kiuj finiĝis en 1564, kaj estas bone sciate, ke ekde la Koncilio, en kiu ne malmultaj galegoj partoprenis, ilia nombro pliiĝis eksponente.
(15561) 2000 GU36
(15561) 2000 GU36 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Päijänne
Päijänne (prononcu pajjanne, finne laŭ IFA 'pæijænːe) estas la dua plej granda lago en Finnlando.
Ĉe la norda fino de Päijänne situas Jyväskylä, la ĉefurbo de la provinco Meza Finnlando. Sude de la lago, kanalo kondukas al la lago Vesijärvi kaj ebligas al ŝipoj atingi la urbon Lahti en la provinco Päijät-Häme (Päijänne-Tavastio); norde estas konekto al la lago Jyväsjärvi. La areo de la lago estas 1080 km² kaj ĝi estas 119 kilometrojn longa. La plej profunda loko (95,3 m) de Finnlandaj lagoj situas en norda parto de Päijänne. La meza profundeco estas 16,2 m. Päijänne havas 1886 insulojn. La plej grandaj insuloj estas Virmailansaari, Judinsalo, Salonsaari, Haukkasalo, Muuratsalo, Onkisalo, Edessalo, Mustassalo, Taivassalo kaj Vuoritsalo. Aliaj gravaj insuloj estas Kumina, Säynätsalo, Kaakkosaari, Iso-Poro kaj Iso-Lehtisaari. La surfaco de la lago 78,2 estas metrojn super la marnivelo. Päijänne elfluas en Finnan golfon.
La loĝantoj en kaj ĉirkaŭ Helsinko, la ĉefurbo de Finnlando, ricevas sian akvon el Päijänne tra 120-kilometra enroka Päijänne tunelo.
La asteroido 1535 Päijänne estas nomita laŭ la lago.
Komunumoj, al kio apartenas areo de la lago (el nordo al sudo)
Eksaj komunumoj:
Leiria
Leiria estas urbo en Portugalio, ĉefurbo de la Distrikto Leiria. Leiria situas meze inter Lisbono kaj Porto. La urbo troviĝas 135 km el Lisbono kaj 72 km el Coimbra.
La historia centro de Leiria etendiĝas inter la monteto de la kastelo kaj la riveroj Lis kaj Lena.
László Vajda (reĝisoro)
László Vajda [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajda László  estis hungara reĝisoro, scenaristo. Lia origina nomo estis Weisz Lipót. Lia filo estis la samnoma László Vajda.
László Vajda naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Berlino (Germanio).
Biografio
László Vajda devenis el juda familio. Li komence estis aktoro province, poste ĵurnalisto en la ĉefurbo en signifaj revuoj. Ekde 1908 li estis reĝisoro de Teatro Magyar, post 5 jaroj li estis nomumita ĉefreĝisoro. Ekde 1915 li sukcese kreis scenarlibrojn. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis membro de la filma politika konsilio. En 1922 li translokiĝis al Vieno, post 2 jaroj al Berlino, kie estis pli vigla la filma vivo.
Li edziĝis en 1904, post 2 jaroj li ekhavis filon.
Pfäffikon ZH
Pfäffikon ZH (prononcu germane päfikoncüriĥ respektive alemane päfikäcüri) estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. La literoj ZH post la nomo staras por distingi la urbon de la samnoma komunumo Pfäffikon SZ en Kantono Ŝvico. La urbo havis 10109 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 10374 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Pfäffikon situas en kamapara regiona borde de la Lago de Pfäffikon, al kiu ĝi donas la nomon.
La komunumo Pfäffikon ZH konsistas krom el la urbo Pfäffikon el la vilaĝetoj kaj setlejoj Auslikon, Ober Balm, Unter Balm, Bussenhausen, Irgenhausen (kie situas la grava romia fortikaĵo), Oberwil, Sulzberg, Hermatswil, Schür, Wallikon, Rick, Ravensbühl, Faichrüti kaj Rutschberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,54 km², de kiuj laŭ statistiko de 1995 23,4% estas kovritaj de arbaro, 43,3% servas por agrikulturo kaj 16,7% por setlado. La cetera teritorio 16,5% estas plejparte la surfaco de la lago.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pfäffikon ZH limas en nordo al Russikon, en nordnordoriento al Wildberg ZH, en nordoriento al Bauma, en oriento al Hittnau, en sudo al Wetzikon, en sudokcidento al Seegräben, en okcidento al Uster, kaj en nordokcidento al Fehraltorf.
Trafiko
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A53 estas Uster-Nordo, kiu situas okcidente en distanco de 3 kilometroj de la urbocentro.
Pfäffikon estas ligita per regiona trajnlino de la Zurika Trafik-Unio kun Hinwil, Effretikon kaj Zuriko. Tiu regiona trajnlinio veturas sur la linio de la iama Kemptal-Fervojo. Krome la stacidomo de estas nodopunkto de diversaj regionaj bus- kaj poŝtaŭtolinioj.
Ĉe samnivela fervojtransirejo de la Kemptal-Fervoj norde de Pfäffikon la 12-an de septembro 1982 okazis unu el la plej gravaj fervojkatastrofoj en la svisa historio. Vojaĝobuso, en kiu survojis membroj de la Gimnastik- kaj Sportasocio Schönaich (Germanio), sur la samnivela transirejo estis trafita de trajno. La barieroj en tiu tempo estis ankoraŭ mane funkciigitaj, kaj la barierovartistino erare jam remalfermils la barierojn pro malfruo de la trajno. 39 pasaĝeroj de la buso mortis.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pfäffikon datiĝas el la jaro 811 kiel Faffinchova. La urbo festos la 20-an ĝis 22-an de majo sian 1200-jaran jubileon.
Sur la teritorio de Pfäffikon troviĝas la romia Kastelo Irgenhausen, kies bazaj muroj estas bone konservitaj. Ĝi datiĝas el la 2-a kaj 3-a jarcento post Kristo.
En la hodiaŭa urbo Pfäffikon setlis ek de la 6-a aŭ 7-a jarcentoj alemanoj. En la jaro 811 la urbo aperas el la malhelo de la historio, ĉar menciiĝis, ke en la Benignus-Preĝejo de Pfäffikon kontraktiĝis biendonacoj al la Monaĥejo Sankt-Galo. Dum mezepoko la jurisdikcio pri Pfäffikon apartenis al la Grafoj de Kiburgo. Ĝi transiris en la 14-a jarcento al la Habsburgoj. Ties vasaloj, la Senjoroj de Breitenlandenberg havis sian siedjon en la Akvokastelo ĉe la Lago de Pfäffikon, kiu estis konstruita antaŭ la jaro 1250 kaj tetruita en du atakoj de la murdantaj kaj vandalantaj trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaroj 1386 kaj 1444. En la jaroj 1424 respektive devinitive 1452 Pfäffikon kun la voktejo Kiburgo submetiĝis al la suvereneco de la urbo Zuriko. En la jaro 1671 Pfäffikon fariĝis la sidejo de la kiburga kamparkancilio kaj do estis la loka administra centro. Dum la epoko de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 Pfäffikon estis parto de la tiama distrikto Fehraltorf kaj poste ĝis 1815 de la distrikto Uster, tiam ankoraŭfoje ĝis 1831 ĝi apartenis al la ĉefdistrikto Kiburgo. Per la nova konstitucio de en la jaro 1832 Pfäffikon fariĝis ĉefloko de la samnoma distrikto.
Preĝejoj surŝtone ĉizitaj de Lalibelo
La preĝejoj surŝtone ĉizitaj de Lalibelo, deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko en 1978, temas pri aro de antikvaj preĝejoj ĉizitaj sur la ruĝa bazalta roko de la montetoj de la monaĥa urbo Lalibelo, en Etiopio.
La monumenta komplekso konsistas el la ĉefa aro de malmultaj spuroj de la Dinastio Zaguo, de kiu Lalibelo estis la ĉefurbo.
Kvar el la preĝejoj estas disaj; la ceteraj estas kunigitaj al ĉefa roko, pere de muro aŭ tegmento. Norde troviĝas la preĝejoj Biet Medhani Alem (Domo de la Savinto de la Mondo), Biet Mariam (Domo de Maria), Biet Mascal (Domo de la Kruco), Biet Denagel (Domo de la Martiraj Virgulinoj), Biet Golgotha (Domo de Golgoto) kaj Biet Mikael (Domo de Sankta Mikaelo); sudoriente, Biet Amanuel (Domo de Emanuelo), Biet Mercoreos, Biet Abba Libanos, Biet Gabriel Rafael (Domo de Gabrielo kaj Rafaelo) kaj Biet Lehem. Dise de la aliaj, okcidente troviĝas Biet Ghiorgis (Domo de Sankta Georgo), la plej bone konservita.
Kvankam la dato pri la konstruado de la preĝejoj ne estas ekzakte establita, oni pensas ke la plejparto estis konstruita dum la regado de Gebra Maskal Lalibela, ĉirkaŭ 1200. Biet Mariam ebla estas la plej antikva.
3985 Raybatson
3985 Raybatson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planeda kartografo Raymond M. Batson, kreinto de detalhavaj mapoj de Luno el bildoj senditaj de la kosmosondiloj "Surveyor" en la 1960-aj jaroj.
Apolonio de Pergo
Apolonio de Pergo (ĉirkaŭ 262 a.Kr.-190 a.Kr.) estis Greka geometriisto kaj astronomo.
Lia verko pri konusoj, Greke "Konika", (225 a.Kr.), konsistas el ok libroj kaj estas unu el la plej gravaj de la antikva geometrio. La unuaj kvar libroj konserviĝis en la Greka, kun komentoj de Eŭtokio. Pri la kvina, sesa kaj sepa libroj ni posedas ankoraŭ tradukon en la araba de Thabit ibn Qurra, reviziitan de Nâsir-ad-Dinet. La oka libro perdiĝis.
En 1710 Edmond Halley publikigis la tuton, kun rekonstruo pri la oka libro, en la Greka kun Latina traduko.
Lia laboro estis tre influa je pli postaj matematikistoj kiel Klaŭdio Ptolemeo, Johano Keplero, Descartes kaj Newton.
László Hetey
László Hetey [lAslO hetei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hetey László estas hungara aktoro, pupisto. Lia familia nomvarianto estis Hetei.
László Hetey naskiĝis la  en Nyíregyháza.
Biografio
László Hetey studis en pupista lernejo de Pupteatro (Budapeŝto) inter 1963-1965, poste li membriĝis en la teatro. Ekde 1983 li apartenis al Teatro de Nyíregyháza, kie li ricevis la titolon "eterna membro de la teatro". Li ricevis premion en 1997. Ŝia vivkunulino estis Tünde Szabó (aktoro).
Nigradorsa fruktokolombo
La Nigradorsa fruktokolombo aŭ Striata fruktokolombo, Ptilinopus cinctus, estas granda kolombo (38-44 cm longa kaj 450-570 g peza) kun blankaj kapo, kolo kaj supra brusto, kio kontrastas kun nigra dorso (kio nomigas la specion) kaj same nigraj supraflugiloj grade al grizo ĉe pugo; la vosto estas nigra kun larĝa griza finstrio; subaj partoj estas grizaj, markitaj el la supra blanko de larĝa nigra strio.
Vivejo
Tiu aŭstralazia specio loĝas ĉe musonaj pluvarbaroj.
Manĝo
La Nigradorsa fruktokolombo  manĝas fruktojn el arbaraj arboj, ĉefe figojn.
Nestumado
La Nigradorsa fruktokolombo  demetas ununuran ovon en malferma platformo de bastoentoj kaj branĉetoj en arbara arbo.
30936 Basra
30936 Basra estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la franca astronomo Christian Pollas elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Basra en sud-orienta Irako, kiu estis fondita en 636 KE ĉe la historia loko de Sumero, la unua urba civilizo en Mezopotamio.
Pietro Gonella
Li vivis en la kortego de la familio Este en Ferrara, kie li laboris kiel bufono. Legendoj asertas, ke lia morto rezultis de tragedia ŝerco en kiu oni simulis lian kondamnon al la morto per senkapigo. En la momento, kiam falus la tranĉilego, oni verŝis iom da akvo sur lia kolo kaj Gonnella mortis pro koratako. Tio inspiris diversajn verkojn.
Gonella estas menciita de Miguel de Cervantes en Don Kiĥoto.
Lia famo ŝuldiĝas ankaŭ al postmorta pentraĵo farita de Jean Fouquet, kun mokema mieno, krucitaj brakoj kaj nerazita, en neordinara aspekto. La pentraĵo troviĝas ĉe Kunsthistorisches Museum en Vieno kaj estas farita sur lignaĵo kun amplekso je 36 x 24 cm.
Jakab Singer
Jakab SINGER estis hungara, rumania hungara juda eklezia verkisto, orientalisto. Li naskiĝis en Sajókazinc la 3-an de decembro 1867 kaj mortis en Temeŝvaro 7-an de novembro 1939.
Kariero
Jakab Singer inter 1885–1895 studis en Universitato de Budapeŝto kaj en Landa Rabeninstrua Instituto. Li doktoriĝis samloke. Li fariĝis rabeno en 1896. De 1897 li estis ĉefrabeno en Temeŝvaro. Li estigis tie la Isrelidan Hungaran Literaturan Societon. Li travojaĝis kun Ármin Vámbéry Mezorienton, lernis la turkan, araban kaj tataran lingvojn. Li estis internacie konata esploristo de historio de judoj de Banato kaj sefardaj tradicioj.
Konkero de Romo
La konkero de Romo (20-a de septembro 1870) sekvigis la anekson de Romo al Itala reĝlando kaj la finon de la Papa Ŝtato kaj de la tera potenco de Papoj. La sekva jaro, la ĉefurbo de Itala reĝlando estis transigita de Florenco al Romo (leĝo 3-a de februaro 1871, n. 33).
Katsushi Kajii
Katsushi Kajii (梶居 勝志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Nüdlingen
Nüdlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kissingen kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Muurame
Muurame estas komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝi estas riĉa, bone sukcesanta komunumo, kies loĝantaro kreskas rapide. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. La areo de Muurame estas 193,77 km², el kiu 46,72 km² estas akvo. Muurame situas sude de urbo Jyväskylä. Muurame havas 8 661 loĝantojn (fine de 2005).
Muurame fariĝis sendependa komunumo en 1921. Komunumo Säynätsalo estis apartigita el Muurame en jaro 1924. Dum 1960-aj oni proponis, ke tuta Muurame estu ligita al Jyväskylä, sed muurameanoj vere forte malapogis tiun planon.
Muurame signifas 'kamemoro' kaj kamemoro estas ankaŭ la komunuma blazono.
Fakultata malsanulejo Ostrava
Fakultata malsanulejo en Ostrava, troviĝanta en urba parto Poruba, estas centra kuraca ekipaĵo por Moraviasilezia regiono. Ties areo, situanta proksime de Altlernejo mineja, okupas areon de okcidenta rando de poruba loĝejloko kaj kreas ĝin sume 41 klinikoj, fakoj, instituoj kaj centrejoj. La tuta ekipaĵo havas kapaciton ĉirkaŭ 120 litoj kaj pojare ĝi estas fleginta ĉirkaŭ kvardek mil pacientoj. La nuntempa areo en Poruba estiĝis iom post iom; la ĉefa konstruaĵo de erĝa akcepto estis malfermita en la jaro 1991 kaj dum la sekvantaj jaroj poste estis konstruitaj ties pluaj objektoj. En la jaro 1992 la malsanulejo akiris statuton fakultata. Ekde la jaro 2005 la poruba malsanuleja areo estas konsiderata kiel finita.
Muurame
Muurame situas sur okcidenta strando de Päijänne kaj sur insuloj de Päijänne. Ankaŭ Muuratjärvi estas lago en komunumo Muurame kaj eksa komunumo Korpilahti, kiu nuntempe apartenas al Jyväskylä. Akvo de Muuratjärvi fluas en rivero Muuratjoki en Päijänne.
Fakultata malsanulejo Ostrava
Historio
Historio de FNO komenciĝas en la jaro 1912, kiam estis malfermita Malsanulejo en Zábřeh, kiu fariĝis bazo de hodiaŭa malsanulejo. Dum la dua mondmilito la malsanulejo servis por bezonoj de germanoj. Post la dua mondmilito komencis renovigo de la malsanulejo. En la jaro 1992 la malsanulejo akiris statuton de fakultata malsanulejo kaj je du jaroj pli poste estis malfermita nova konstruaĵo de monobloko en la poruba areo. En la jaro 2001 okazis malfermo de nova akuŝejo, Fakultata malsanulejo Ostrava.
Muurame
Eksteraj ligiloj
*|Kategorio:Muurame
Fakultata malsanulejo Ostrava
Tragedio
La 10-an de decembro 2019 okazis en tiu ĉi malsanulejo al pafado, dum kiu mortis 6 personoj.
Duflanka monopolo
Duflanka monopolo estas merkato kie provizomonopolo kaj postulmonopolo kunekzistas, kaj kie kaj la vendisto kaj la aĉetanto povas influi prezojn. Tio estas, ekzistas kaj monopolo aŭ oligopolo flanke de la vendistoj kaj monopsonio aŭ oligopsonio flanke de la aĉetantoj. Ili estas sufiĉe oftaj ĉar ili reprezentas la interŝanĝon de ne-komunaj varoj, kiel ekzemple la produktoj de specialiĝinta industrio.
En tiu kazo, kaj la aĉetanto kaj la vendisto estas en marĉanda situacio ĉar monopolpovo (igante la prezon plialtiĝi) kaj monopsona potenco (igi la prezon malsupren) kontraŭbatalas unu la alian. Povas okazi, ke ili tute ne estas kontraŭataj, kun unu el la du potencoj signife reganta.
Sekve, ne ekzistas simpla regulo, ilia "rezolucio" dependas de la intertraktpovo de ĉiu, de la disponeblaj informoj, ktp. Eĉ se reciproke avantaĝaj interŝanĝpozicioj estas plene ekspluatataj, tio ne kondukas al la determino de unika solvo. oni povas diri ke Pareto- optimumo estas atingita per difino, sed ekzistas senfineco de Pareto-optimumoj, rilataj al la "komencaj kondiĉoj" por la evoluo de transakcioj. Unu el ili povas havi pli da tempo kaj pli da pacienco aŭ pli da kapacito konvinko, ktp..
Sub tiaj kondiĉoj, Ekonomika Scienco serĉas la karakterizaĵojn de la Pareto- optimumo asociita kun unu aŭ alia situacio de duflanka monopolo, sen privilegii iun el ili.
Eppur si muove
E pur si muove! (aŭ ankaŭ: Eppur si muove! = Kaj tamen ĝi moviĝas!) estas frazo de la itala lingvo, kiun ankoraŭ nemalmultaj opinias eldirita de Galilejo antaŭ la inkvizicia tribunalo post la altrudita forĵuro pri heliocentrismo (suncentrismo). Reale ĝi estis verŝajne inventita de ĵurnalisto Giuseppe (Jozefo) Baretti, kiu rekonstruis la tutan okazintaĵon por angla publiko: fakte la unua mencio pri tiu frazo troviĝas en angla tiuepoka antologio (1757). Se ne vera, la frazo, tamen, spegulas la veran konvinkon de Galilejo, kiu certe forĵuris, sed plej certe ne povis nei, kion li kredis science scii.
Kio moviĝas estas, nature, la Tero, laŭ la kopernika teorio, kiun Galilejo jam provis eksperimente pruvi kaj kiun li defendis en la Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo ("Dialogo pri la du ĉefaj sistemoj de la mondo"). Sed ne multe probablas, ke Galilejo vebe flustris tiun frazon antaŭ la inkvizicia tribunalo. Per la enscenejigo de tia epizodo eble la itala ĵurnalisto celis savi la dignecon de la itala sciencisto, kiu fakte forĵuris spite de sia konvinko. Fakte, dum unuflanke la heliocentraj teorioj, kiujn li instruis kiel verajn, estis fakte nur “matematikaj” hipotezoj, kiuj tiam lin portis al forĵuro, aliflanke la aparato de terioj kaj observoj sugestis al Galilejo la verecon de tiuj teorioj, kiuj fakte nur du jarcentojn poste estos demonstritaj sciencsperte veraj. Sume, la forĵuro estis plenumita de Galilejo senaltrude de la minaco de torturo, ĉar tiu ĉi estis malpermesita pri personoj jam sesdekjariĝintaj.
La frazo Eppur si muore (prononco: epùr si mŭòve) estas ankoraŭ flugilhave uzata, en la ĵurnalista kaj konversacia leksiko, por esprimi dubon, kiu plu ekzistas malgraŭ ĉiuj garantioj aŭ firmigaj asertoj de la interparolanto. Intuicie la diraĵo povas esti interpretita jene - "Diru tion, kion vi diras, jen la faktoj."
Nur en 1822 la katolikaj ekleziaj aŭtoritatuloj permesis la legadon de la libro de Koperniko pri suncentrismo, kaj en 1835, la legadon de la krimecigita libro de Galilejo. Malgraŭ ke li neniel estis deklarita herezulo, nur post 359 jaroj, en 1992, Papo Johano Paŭlo la 2-a finfine konfesis, ke "la Eklezio maljuste kondamnis kaj suferigis Galilejon".
Zapotlán El Grande
Zapotlán el Grande estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Guzmán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 023.
Geografio
Zapotlán el Grande apartenas al la regiono Sur kiu situas en la centra suda parto de la subŝtato. Al tiu regiono entute apartenas 16 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 96050 loĝantojn. El tiuj estis 46150 viroj kaj 49900 virinoj. La komunumo havas surfacon de 295,29 km². La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20 C. En la komunumo estas 700.00 mm da precipitaĵo jare.
Korinna de Tanagra
En la 3-a jarcento antaŭ Kristo, Aristotelo de Bizanco starigis liston de la naŭ elstaraj lirikaj poetoj de la antikva greka kulturo. En tiu listo estas nur unu virino, Sapfo. Kelkajn jarcentojn poste la antikva greka poeto Antipatro de Tesalonika (1-a jarcento a.k.) faris paralelan liston, kiu inkluzivas la naŭ plej eminentajn poetinojn de la greka lingvo: Praksila, Mero, Ánite, Sapfo, Erina, Telesilla de Argoso, Korinna, Nóside, Myrtis.
Zapotlán El Grande
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 25694 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 23809 scipovis legi kaj skribi kaj 1870 viroj estis analfabetoj. Do 7.28 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 29162 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 26627 sciis legi kaj skribi kaj 2518 virinoj estis analfabetoj. Do 8,63 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Zapotlán el Grande vivis 74225 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 110 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,148 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Korinna de Tanagra
Ĉar ŝia verko estas malpli fama ol la Sapfa poezio, tra la jarcentoj ŝiaj nomo kaj biografio fariĝas pli konfuzaj. Ŝia vivo estas temo de kompleksa kaj nesolvita debato inter fakuloj. Kvankam antikvaj atestoj priskribas ŝin kiel samtempulon de la fama greka poeto Pindaro, kiu vivis en la 5-a jarcento a.K., ne ĉiuj modernaj erudiciuloj akceptas la precizecon de ĉi tiu tradicio, kaj iuj situigas ŝin en la 2-a jarcento a.K.
Kelkaj aŭtoroj supozas, ke estante samtempulo de Pindaro ŝi instruis lin, aŭ estis studento sub Myrtis de Anthedon kun Pindaro.
Rakonto de la Suido diras, ke Korinna konsideris mitologion la taŭgan temon por poezio. Ekzistas anekdoto de la greka biografiisto Plutarko (1-a jarcento p.K), kiu montras Korinnan kiel la aŭtoron de kritiko kontraŭ Pindaro. La kritiko temis pri la malabundeco de mitaj ekzemploj en liaj poemoj. Pindaro por refuti la opinion de la poetino, plenigis poemon per mitoj. Ŝi riproĉis tian eksceson kaj konsilis lin: "Semu per via mano, ne per via sako”.
La enhavo de la verkoj de Korinna, estas tute malproksimaj de la intima liriko de Sapfo. Marilyn Skinner sugestas, ke la kantoj de Korinna estis komponitaj laŭ la antikva greka ĝenro ‘parteneira’. Tio estis komponaĵo por koruso de junaj knabinoj ĉe religiaj festivaloj aŭ procesioj, kiu estis akompanita per danco. Tion pruvas ŝia alvoko en unu el ŝiaj fragmentoj al Terpsiĥoro, la muzo de danco kaj koruso. Do, la Korinnaj temoj similas al tiuj de la korusa liriko, orientitaj al publikaj urbaj festoj, kantataj en vastaj spacoj, ne por privataj festoj.
En unu el ŝiaj postvivaj fragmentoj, ŝi alegorie festas la venkon de la monto Citeron super Helicon kiel la loĝejo de la sanktaj muzoj. Tiel ŝi glorigas sian naskiĝlandon, Beotion. En alia fragmento ŝi laŭdas la dian staton de la filinoj de la mita rivero Asopo, rekte ligita al la sama geografia areo. La poetino respondas al la peto de siaj samurbanoj kaj reliefigas en sia kanto la multajn virtojn de la tanagranoj.
Paŭzanio (2-a jarcento a.K.) en sia granda verko pri geografio kaj etnografio de la tuta Grekio, parolas pri monumento dediĉita al la poetino Korinna situata en la urbo Tanagra, ankoraŭ videbla en la tempoj de la menciita aŭtoro. Ankaŭ li priskribas la pentraĵon de Korinna en la urba gimnastikejo, kie ŝi ligas sian kapon per rubando pro la venko super Pindaro. Rilate al plurfoja venko de Korinna li komentas ke “la venko de Korinna estis ne nur pro ŝia aparta dialekto, sed ankaŭ pro ŝia virina ĉarmo”. Krom la mizogina vizio atendata de Paŭzanio, li aludas al fakto, ke ŝi verkis en la loka dialekto, la beotia, pli proksima al aŭskultantaro ol la doria de Pindaro.
Kvardek du fragmentoj de la poezio de Korinna pluvivas, kvankam kompletaj poemoj de ŝi ne estas konataj. La tri plej gravaj fragmentoj estas konservitaj en pecoj de papiruso malkovritaj en Egiptio, origine de la 2-a jarcento p.K. Multaj el la pli mallongaj fragmentoj pluvivas en citaĵoj de gramatikistoj interesitaj pri la Beotia dialekto de Korinna. Ŝia verko estas klara, simpla kaj ĝenerale senornama; ŝi emas uzi simplajn metrikajn skemojn.
Laŭ la enciklopedio ‘Suido’, ŝi verkis kvin poeziajn librojn. Kvankam ŝi skribis en la beotia dialekto, ŝia lingvo similas al la lingvo de la epopeo kaj en morfologio kaj en vortelekto. Ŝia tono ofte estas ironia aŭ humura. La poezio de Korinna ofte prilaboras la mitologian tradicion: Derek Collins skribas ke "la plej distinga trajto de la poezio de Korinna estas ĝia mitologia novigado."
Marilyn Skinner opinias, ke la poezio de Korinna estas parto de la tradicio de ‘virina poezio’ en antikva Grekio, kvankam ĝi signife diferencas de la koncepto de Sapfo pri tiu ĝenro. Skinner konsideras, ke kvankam ĝi estis verkita de virino, la poezio de Korinna rakontas laŭ patriarka vidpunkto, priskribante la vivon de virinoj laŭ vira perspektivo.
Ariane 1
Ariane 1 estis la unua versio de la familio de raketoj Ariane. Ariane 1 estis ĉefe desegnita por orbitigi du komunikajn satelitojn samtempe, reduktante la prezon de lanĉado. Kiam la satelitoj pligrandiĝis, estis disvolviĝitaj pli grandaj versioj de la raketo: Ariane 2 kaj Ariane 3.
Priskribo
Ariane 1 estis la unua lanĉo-veturilo disvolvita de la Eŭropa Kosma Agentejo. Ĝi baziĝas sur la lanĉo-veturilo L3S Europa. La disvolviĝo de la lanĉo-veturilo estis rajtigita dum julio 1973. La prezo de la projekto estis taksita je 2 milionoj da eŭroj. Kun maso je la lanĉo de 210.000 kg, Ariane I kapablas meti en terstabila orbito unu sateliton aŭ du malgrandajn satelitojn kun entuta maso de 1.850 kg.
Courtepin
Courtepin estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 3246 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Ariane 1
Priskribo
La lanĉo-veturilo Ariane 1 estis kvar-etaĝa raketo. La unua etaĝo havis kvar motorojn Viking disvolvitaj de la Société Européenne de Propulsion. La dua etaĝo havis nur unu motoron Viking.
Courtepin
Geografio
Courtepin situas en la nordo de la Friurga Mezlando en valkaldrono sur la molasomontetoj inter la valoj de Sarino kaj la Lago de Morato, proksimume 6 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Friburgo. Tra la komunumo fluas rojo, kiu en sudo alfluas al la Lago de Schiffenen. La komunumo Courtepin konsistas el la vilaĝo Courtepin kun la kvartaloj Vieux Quartier kaj Quartier Neuf kaj la vilaĝo Courtaman kun la kvartalo Studenacher.
Ariane 1
Priskribo
La tria etaĝo havis motoron el du brulaĵojn (LOX/LH2) kun puŝforto de 7.000 kgf (69 kN). La kvara etaĝo konsistis el motoro el solida brulaĵo Mage-1 kun puŝforto de 20 kN.
Courtepin
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,06 km², de kiuj 27,7% estas kovritaj de arbaro, 46,3% servas por agrikulturo kaj 25,5% por setlado.
Ariane 1
Lanĉoj
La unua lanĉo okazis la 24-an de decembro 1979, kaj ĝi estis sukcesa. La dua lanĉo, en 1980, malsukcesis pro nestabila brulado de unu el la motoroj Viking de la unua etaĝo. La tria lanĉo sukcese orbitigis tri satelitojn, kaj ankaŭ la kvara kaj kvina flugoj estis sukcesaj.
Courtepin
Najbaraj komunumoj
La komunumo Courtepin limas en nordo al Wallenried, en oriento al Gurmels, en sudo al Barberêche, kaj en okcidento al Misery-Courtion.
Ariane 1
Lanĉoj
Dum la sekva lanĉo, la unua komerca, la raketo ĉesis funkcii post 7 minutoj de flugado pro malbona funkciado en turbinpumpilo de la tria etaĝo. Post ĉio-ampleksan studon de la veturilo, la sekvaj ses lanĉoj estis sukcesaj. La kosmosondilo Giotto estis sukcese lanĉita per la deka lanĉo de la Ariane 1 (flugo V14) la 2-an de julio 1985.
La unua satelito SPOT estis orbitigita per la dek unua kaj lasta flugo de la raketo Ariane 1 la 22-an de februaro 1986.
Courtepin
Trafiko
Tra Courtepin pasas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Morato al Friburgo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 5 kilometrojn sude de la komunumo apud Friburgo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Morato al Friburgo. Krome ekzistas buslinio de Courtepin al Gurmels.