cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johano la 2-a (Bretonio)
Biografio
En 1285, li akompanis Filipon la 3-an la Aŭdacan, reĝon de Francio, en milito kontraŭ la reĝo de Aragono (krucmilito de Aragono). Bofrato de la reĝo de Anglio, lia duenaskita filo, Johano, estis nomumita de la reĝo ĝenerala kapitano de Akvitanio kaj defendis tiun provincon kontraŭ la armeo de la reĝo de Francio, komandata de Karolo de Valezio. Johano suferis nur malsukcesojn. La angloj, kiuj provis proviantiĝi en Bretonio iris de raboj al raboj, kio kondukis la dukon al rompo de sia alianco kun la reĝo de Anglio. Li edzigis sian nepon, la estonta Johano la 3-a al Izabela, la filino de Karolo de Valezio kaj lia duklando estis altigita je pajrolando en 1297 de Filipo la 4-a la Bela reĝo de Francio, kiu havis spionojn per la episkopoj, tiel agante kontraŭ la templanoj.
De 1297 ĝis 1304, li kunigis sian standardon al tiu de la reĝo de Francio en ties konflikto kontraŭ la flandroj; li estis citita en la batalo de Mons-en-Pévèle, en la du sieĝoj de Lille, ktp.
Morto
En 1305, post la paciĝo, li iris al Liono por la konsekrado de la papo Klemento la 5-a por solvi siajn malkonsentojn kun la bretona episkoparo. Revene de la preĝejo Sankta-Justo, kiam la duko tenis la bridon de la papa mulino, muro sur kiu amaso da spektantoj staris, disfalis, renversante la papon kaj superŝutiĝante super Johanon la 2-an. Oni eltiris lin mortanta, kaj li estingiĝis kvar tagojn poste, la 18-an de novembro. Lia korpo estis lokita en plumban ĉerkon kaj rekondukata al lia duklando por esti entombigita en la karmelejo de Ploërmel, kies fondinto li estis. La kuŝostatuo de la duko, same kiel tiu de Johano la 3-a, estis movita al la preĝejo Saint-Armel en 1821.
Edziĝo kaj idaro
La 13-an de oktobro 1260 en la baziliko de Saint-Denis, li edziĝis al Beatrico de Anglio (1242-1275), filino de la reĝo de Anglio Henriko la 3-a Plantaĝeneto, kiu alportis al li la graflandon de Richmond. Ili havis ses gefilojn:
Sufragano
Sufragano (latine: suffragium signifas voĉdonrajton) estas titolo de romkatolika episkopo (sed ankaŭ de episkopoj de la Eklezio de Anglio) kiu en koncilioj ja rajtas voĉdoni estante sub (kontrolo de) arkiepiskopo.
Eklezifaktermine interese estas ĉi-kuntekste suffragia sanctorum kio esprimas la porpetojn de la sanktuloj laŭ intenco de preĝanto. Sekulare temas pri interveno ekz. ĉe imperiestro peri (lukran) oficon al alia persono.
Sufraganaj episkoplandoj de la princĉefepiskoplando Salcburgo estis ekz. Lavant kaj Chiemsee.
Fonto
Herders Conversations-Lexikon. Freiburg im Breisgau 1857, volumo 5, p. 374 (tie ĉi interrete)
Targa Florio
La Targa Florio aŭ Giro di Sicilia estis unu el la plej famaj aŭtomobilaj vetkuroj en Italio. Ĝi formiĝis sur la vojoj de Madoniaj montoj, en la provinco Palermo, insulo Sicilio. Ĝia unua eldono estis organizita en 1906, do ĝi estis unu el la plej malnovaj aŭtomobilaj konkursoj en la mondo.
Dum multaj jaroj ĝi partoprenis kune kun la Mille Miglia kaj la 24 Horoj de Manso de la legendaj Mondaj Rezistaj Ĉampionecaj okazaĵoj. La Mille Miglia ĉesis funkcii post la tragika eldono de 1957. Tiam la Targa fariĝis la sola vetkuro en kiu oni povis vidi verajn konkurencajn monstrojn sur normalaj vojoj, transirante vilaĝojn, grimpadajn montetojn kaj malsuprenirante montoflankojn. Ĉiun majon, la plej bonaj kaj plej aŭdacaj pilotoj kun la plej bonaj montoj renkontiĝis en Sicilio.
La vetkuro estis ludita por la lasta fojo en 1977, post kiu ĝi estis transformita en la Targa Florio Amaskunveno, kiu estas pridisputata laŭ stadioj. Kiel legaco, la germana marko Porsche nomumis Targa ekde 1966 la variantojn de ĝiaj modeloj kun forprenebla tegmento kaj kolonoj B.
Mikroregionoj de Amazonio
La brazila subŝtato de Amazonio dividiĝas geografie kaj statistike (sed ne politike aŭ administracie) en 13 mikroregionoj:
Norte Amazonense
Centro Amazonense
Sudoeste Amazonense
Sul Amazonense
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Großsteinhausen
Großsteinhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
O. W. Fischer
Otto Wilhelm FISCHER (naskiĝinta en la 1-a de aprilo 1915 en Klosterneuburg, mortinta en la 29-a de januaro 2004 en Lugano) estis aŭstra aktoro. Fischer estis elstarulo de la germanlingva kinejo komencinte sian karieron en la scenfirmao de Max Reinhardt.
Vivo
Fischer frekventis la Langstögergassen-bazlernejon kaj la gimnazion en sia naskiĝurbo. Post la abiturienta ekzameno (1933) li studis dum puraj semestroj la lingvojn anglan kaj germanan kaj arthistorion ĉe la Universitato de Vieno. En 1936 li iris al la seminarion de Max Reinhardt por trejniĝi kiel aktoro. Tra la teatrejoj Theater in der Josefstadt, Münchner Kammerspiele kaj Volkstheater (Vieno), sub la estrado de Walter Bruno Iltz li finfine apartenis al la aktoraro de Burgteatrejo (1945-52).
Ludinte ekde 1936 en filmoj (i.a. la rolon de antisemito en la verko Wien 1910) Fischer gajnis eĉ lokon en la listo de difavoratoj en 1944. La unua granda rolo post la Dua mondmilito estis la ĉefrolo en la filmo Erzherzog Johanns große Liebe de 1950. En pluraj filmoj li ludis amanton flanke de Maria Schell aŭ Ruth Leuwerik.
Dum li ĝuis grandan karieron, male al samlandanoj Oskar Werner, Curd Jürgens, Maria Schell kaj Romy Schneider, li neniam faris ĝin internacie.
Pli malbone, lia amerika paŭzo estis finita antaŭ ol ĝi komenciĝis: Fischer estis destinita al stelulo kun June Allyson en refilmigo de My Man Godfrey en 1956, sed estis anstataŭigita per David Niven kiam li laŭdire perdis sian memoron dum filmado. Alia versio estas ke li simple ne povis adaptiĝi al fremda studiosistemo.
Fischer estis reĝisoro kaj ĉefrolis kun Anouk Aimée en filmo la filmo Ich suche dich (1956) surbaze de la teatraĵo Jupiter Laughs de A. J. Cronin.
En 1955, li estis reĝisoro kaj ĉefrolulo en Hanussen, filmo detaliganta la vivon de Erik Jan Hanussen, la profeto de Adolf Hitler. Kvankam la filmo estas konsiderita tre romanecigita, ĝi helpis historiistojn kaj kinejistojn en malkovrado de antaŭe nekonataj faktoj.
Li ankaŭ ĉefrolis en la titolrolo en la klasika germana filmo, Ludwig II pri la reĝo Ludoviko la 2-a (Bavario).
El Puente del Arzobispo
El Puente del Arzobispo (La Ponto de la Arkiepiskopo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi famas ĉefe pro sia ceramiko, kies tradicia koloro estas verda. Kun Talavera de la Reina estas du el ĉefaj ceramikaj kernoj plej gravaj de Hispanio.
Toponimio
Johano la 1-a, reĝo de Kastilio, nomis la lokon per Villafranca de la Puente del Arzobispo, alude al ponto konstruita de la arkiepiskopo Pedro Tenorio. Poste reduktiĝis al la aktuala nomo.
Vedi
Vedi (armene: Վեդի; ankaŭ Bijuk-Vedi) estas urbo situanta en Ararato (provinco) de Armenio. Ĝo situas ĉe la valo de la rivero Vedi. En Vedi troviĝas unu el la plej grandaj fabrikejoj de alkoholo kaj vino. En la jaro 2008 ĝi havis 13,242 loĝantojn.
Etimologio
La nomo Vedi devenas de la araba vorto wadi (arabe: وادي), kiu signifas valo. Ĝi eble estis enmetita en la armenan per la persa lingvo. La urbo estis foje konata kiel Verin Vedi (AltaVedi en la armena). Ĝi estis oficiale renomita Vedi en 1946.
El Puente del Arzobispo
Situo
El Puente del Arzobispo estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 320 m; je 110 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 1 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°48′9″ N 5°10′19″ Ok.
Vedi
Historio
La teritorio de Vedi estas loĝita ekde la Urarta periodo. Tamen la nomo Vedi unue estis menciita dum la 13-a jarcento fare de historiisto Stepanos Orbeljan en sia libro Historio de la Provinco Sjuniko.
El Puente del Arzobispo
Geografio
La etendo area de tiu municipa teritorio estas fakte malpli de 1 km² (nome 0'998 km²), kaj tiele ĝi estas unu el plej malgrandaj de la tuta lando. Fizike la urba kerno de El Puente del Arzobispo situantas sue alteto de la valo de la rivero Taĵo, proksimume je ĉirkaŭ 320 metroj el tiu; kaj ties teritorio limas kun ĝi. Administre, ĝi estas situanta ene de la komarko de la Campana de Oropesa kaj limas sude kun la Provinco de Cáceres kaj ĉe la aliaj limoj kun la teritorio de la najbara Alcolea de Tajo.
Vedi
Historio
Vedi estis sufiĉe granda setlejo ĝis la 17-a jarcento. Komence de la 19-a jarcento, ĝi havis ĉirkaŭ 250 familiojn kun 95% plimulto de kaŭkazaj tataroj (nuntempe konataj kiel azerioj) kaj 5% da armenoj.
Post la Rusa-Persa Milito de 1826–1828 kaj la subskribo de la Traktato de Turkmenĉajo inter kaĝara Irano kaj la Rusa Imperio en 1828, Vedi fariĝis parto de Imperia Rusio. Dum la 1830-aj jaroj, ĉirkaŭ 500 armenoj rajtis translokiĝi de la persa urbo Maku al Vedi. En 1849, la setlejo iĝis parto de la Erevana Gubernio de la Rusa Imperio.
El Puente del Arzobispo
Geografio
Pri flaŭro elstaras malfermaj arbaroj de anzino kaj korkokverko. Tamen ĝi estas formata ĉefe de ĉerivera arbaro, ekzemple ĉe la rivero Taĵo aŭ ĉe la rojo Praderes, kun arboj kiaj poploj kaj salikoj.
Vedi
Historio
Dum la dua jardeko de la 20-a jarcento, multaj okcident-armenaj familioj de la otomanaj urboj Van, Ŝataĥ kaj Muş migris al Vedi, evitante la Armenan Genocidon.
El Puente del Arzobispo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Ceramiko. Turismo.
Vedi
Historio
En 1918, Vedi fariĝis aparta gavar (administra distrikto) ene de la sendependa respubliko Armenio.
El Puente del Arzobispo
Monumentoj kaj interesaĵoj
Ĉefe la ponto, de 11 arkoj, el ŝtono kaj gotika stilo. Pliaj elstaraj konstruaĵoj estas la Monaĥejo de Franciskanoj, de la 17a jarcento, kiu aktuale ruiniĝas, kaj la Palaco Arkiepiskopa, konstruita sur la praa Palaco de Pedro Tenorio. Aliaj konstruaĵoj estas la preĝejo de Sankta Katalina, la Pilorio, la Hospitala Monaĥejo de Sankta Katalina. La unua, kvankam el la 15a jarcento, neniom havas el la iama strukturo, ĉar estis tute reformita en la 19a jarcento. Laste ĉe ĉirkaŭaĵo troviĝas la dolmeno de Azután.
Sântelec
Sântelec [sıntelek] (hungare: Biharszentelek) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 750 loĝantojn (rumanoj), en 1992 379. Ĝi estis unue menciita skribe en 1435. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Hidişelu de Sus.
Vedi
Historio
Post la sendependeco de Armenio, Vedi ricevis la statuson de urbo laŭ la administraj reformoj de 1995.
Geografio
Vedi situas ĉirkaŭ 35 km sude de la ĉefurbo Erevano, sur la dekstra bordo de rivero Vedi, ĉe la orienta parto de la fekunda Ararat-ebenaĵo. La urbo havas mezan altecon de 900 metroj super la marnivelo. La duondezerto de Goravan formas naturan limon sude de la urbo, dum la montoj Urco formas la naturajn limojn de Vedi de la nordo.
Universal Studios
Universal Studios (kelkfoje ankaŭ nomita Universal Pictures aŭ Universal City Studios), filio de NBC Universal, estas grava usona kina filmproduktad-firmao. Ĝiaj filmostudioj situas je la adreso 100 Universal City Plaza Drive en Universal City (Kalifornio).
Vedi
Geografio
La klimato de Vedi estas karakterizita per ekstreme malvarmaj kaj neĝaj vintroj. La temperaturo povus atingi ĝis -32 °C dum la monato decembro. Somero estas relative varma en Vedi etendiĝanta inter majo kaj oktobro, kun averaĝa temperaturo de 25 °C. Meza pluvado estas ĉirkaŭ 225 mm ĉiujare.
Universal Studios
Distribuado kaj aliaj oficoj situas en Novjorko. Universal estas la dua plej malnova usona filmostudio de Holivudo (Paramount Pictures, posedita de Viacom, estas pli aĝa je nur unu monato). La historia fondinto de Universal estis Carl Laemmle, juda elmigranto el Germanio, fine de la 1900-aj jaroj.
Kastelo Goldacker
La Kastelo Goldacker (germane: Schloß Goldacker) troviĝas en Weberstedt, Germanio.
Vedi
Demografio
Kun la persa okupado de orienta Armenio komence de la 16-a jarcento, kaŭkazaj tataroj estis transloĝigitaj kun multaj en la armenaj setlejoj. Post la rusa okupado en 1828, armenaj migrantoj de Maku alvenis en Vedi. Okcidentaj armenaj familioj de Van, Ŝataĥ kaj Muŝ estis transloĝigitaj en Vedi kiel rezulto de la Armena genocido. Tamen, Vedi restis loĝloko kun plimulto de kaŭkazaj tataroj ĝis la 1940-aj jaroj kiam armenoj de Sisian, Jeghegnadzor kaj Martuni estis transloĝigitaj en la urbo. Tiel, Vedi estas konsiderata tre diversa urbo laŭ la kultura kaj regiona fono de ĝiaj civitanoj.
Kastelo Goldacker
Priskribo
Ĉe la orienta rando de la Nacia parko Hainich, je ok kilometojn for de Bad Langensalza, situas Kastelo Goldacker ĉe la rando de la vilaĝo Weberstedt. La ejoj loĝaj, kies posedantoj estis inter 1392-1945 en posedo de la Goldacker-oj, disvolviĝis el mezepoka defendmuraro. La kvaretaĝa loĝejturoza centra konstruaĵo kun dikegaj muroj, datumas el la frua 16-a jarcento. Ĝi tipas regione kio bone videblas ĉe ĝia trabfakaĵo de la supera etaĝo. Apudas la centran ejon duetaĝa barokaĵo kun impona tegmento el la unua duono de la 18-a jarcento. La treetaĝa masiva transversa konstruaĵo el la 16-a jarcento plurfoje alikonstruitis, lasttempe en la jaro 1953-a.
Vedi
Demografio
Nuntempe, Vedi estas preskaŭ tute loĝata de armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La preĝejo Sankta Dipatrino de la urbo malfermita en 2000, estas sub la jurisdikcio de la Ararata Pontifika Diocezo kun sidejo en Erevano.
Kastelo Goldacker
Priskribo
Post pluraj uzoŝanĝoj kaj minacanta kadukiĝo komenciĝis la restaŭradlaboroj en 1996. Nuntempe troviĝas en a tuto hotelo kun restoracio, plukerigcentro kaj regionhistoria muzeo. Ankaŭ kongresetoj bonvenas. La kastelo estas elirpunkto de multaj migradaj kaj ciklaj vojoj por ĝuado de la Nacia Parko Hainich kun Arbokronpado (Monda heredaĵo de UNESKO) kaj de Thiemsburg. Aliaj turismaj celoj proksimaj estas Trabant-muzeo (Trabiparadies) kaj ludeja stalego por infanoj.
Vedi
Demografio
Jen la demografia templinio de Vedi ekde 1831:
Kulturo
La doma kulturo en Vedi estis malfermita dum la 1930-aj jaroj. En 2013, nova palaco estis konstruita enhavante la teatron de la urbo kaj aliajn kulturajn fakultatojn. La domo havas sian teatran grupon (fonditan en 1950), popolan instrumentan ensemblon (1977), dancan grupon, kornan orkestron kaj infanan orkestron. Dum someroj, la kulturdomo organizas la muzikan festivalon de Vedi ĉe la subĉiela amfiteatro de la centra parko de la urbo.
La publika biblioteko Parujr Sevak de Vedi funkcias ekde 1935. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 58.000 librojn. La urbo ankaŭ havas sian muzikan lernejon kaj artan lernejon.
Transportado
Vedi situas 7 km oriente de la armena Aŭtovojo M-2. La regiona vojo H-10 ligas la urbon kun la aŭtovojo. La H-10 etendiĝas plu sudoriente ĝis la provinco Vajoco-Dzoro.
Vedi estas ligita kun la ĉefurbo Erevano per regulaj aŭtobusaj ĉiutagaj vojaĝoj.
Ekonomio
Vedi kaj la ĉirkaŭaj teritorioj estas ĉefa centro por agrikulturaj kaj laktaĵoj en Armenio. Plej multaj civitanoj ĉefe okupiĝas pri agrikulturaj agadoj. Ĉefaj kultivaĵoj estas vinbero kaj abrikoto. Hejmfarita vino estas tre ofta en Vedi.
La VediAlco fondita en 1956, estas inter la elstaraj vinaj kaj brandaj produktantoj en Armenio. Ĝi estas rimarkinda pro sia duon-dolĉa vino de Vernaŝen.
Edukado
Vedi estas hejmo 1 biblioteko, 2 bazlernejoj, 1 mezlernejo, kaj 4 antaŭlernejaj infanĝardenoj.
Sporto
Kiel plej multaj regionoj en Armenio, futbalo estas la plej populara sporto en Vedi. Urba sportlernejo funkcias ene de la teritorio de la urba centra parko de la urbo kun futbala trejnejo, naĝejo, endoma sportejo kaj aliaj instalaĵoj.
Antinna a mari
Antinna a mari (aŭ 'ntinna a mari, anteno ĉe maro) estas tradicia ludo, kiu okazas en Cefalù, Sicilio, dediĉita al la patrono de la urbo, la Sankta Savinto. La ludo okazas dum la monato aŭgusto, la lastan tagon de la Festado de la Plej Sankta Savinto de la Transfiguriĝo. Ĝi estas speco de arba branĉo sur la maro: longa trunko kun sapo kaj sebo estas lasita preskaŭ horizontale sur la akvoj alfrontantaj la moleon. La celo de la konkurenco estas provi atingi flagon fine, ĝuste, de la branĉo sen fali en la akvon. La partoprenantoj devas trapasi plurajn provojn (kun konsekvencaj faloj en la akvon) antaŭ ol povi atingi la flagon. Laŭ tradicio, nur virfiloj de fiŝkaptistoj povas partopreni.
Kopiilo
Kopiilo aŭ Fotokopiilo estas aparato kiun oni uzas por kopii paperajn bildojn aŭ tekstojn. La ago nomiĝas (foto)kopii. Moderna kopiilo similas al lasera printilo kaj estas ofte aparato per kiu ankaŭ eblas telekopii, skani kaj eĉ retpoŝti.
Historio
La kopiilon inventis James Watt. Li en la jaro 1781 por ĝi ricevis patenton.
Chester Carlson, usona advokato, en 1937 inventis la unuan sekan kopiilon. Post kiam dudeko da firmaoj malakceptis lian ideon, en 1944 li trovis partneron, Haloid, kiu volis kun li pluellabori la teknikon. En 1949 la unua Xerox aperis. Tiu ĉi nomo devenas de ksenografio, nomo, kiun donis s-ro Carlson al la procezo de kopiado.
Ciuperceni
Ciuperceni [ĉuperĉenj] (hungare: Gombástanya) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al la komunumo Agriș.
Ĝis 2004 ĝi apartenis, kune kun Agriș, al la komunumo Botiz.
József Szakács
Kariero
József Szakács diplomitiĝis en Kluĵo en 1954 kaj li laboris en Brăila, poste en Kluĵo inter 1974–91 li estis ĉefesploristo, vicsekciestro de la Instituto Maŝinprojekta kaj Esploro de Nutraĵ- kaj Malvarmigindustrio de Kluĵo. Li estis glisilisto, motora sportflugisto, flugildrakisto, fakinstruisto, ludgvidanto.
Sântion
Sântion (sintion) (hungare: Biharszentjános) estas vilaĝo en Rumanio okcident-nordokcidente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Borş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 347 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 453 (98% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar).
1380 Volodia
1380 Volodia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝia nomo, "Volodia", karesa formo de "Vladimir", referas al Vadimir Veselovskij, naskita dum la nokto kiam la asteroido estis malkovrita.
ISO 3166-2:BD
ISO 3166-2:BD estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Bangladeŝon. Ekzistas du niveloj de subunuoj, kiuj havas la kodojn de ISO 3166-2:BD: 8 dividaĵoj, kiuj enhavas 64 distriktojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BD</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Bangladeŝo. La dua parto estas unu litero por dividaĵo kaj du ciferoj por distrikto.
Logo (mezurunuo)
En la hebrea Biblio, la logo (לֹג) estas mezurunuo de volumeno de likvo.
Priskribo
La preciza grando de la logo ne estas sciata, pro la malmulto de teksta uzo kaj la manko de arkeologia pruvo.
Uzo en la Biblio
La vorto logo okazas nur unufoje (t.e. estas hapakso) en la hebrea Biblio, nome en Levidoj 14:21:
El la teksto, oni povas konstati ke la logo estas mezurunuo de oleo kaj verŝajne aliaj likvoj, kies grando ne estas tre granda (ĉar tiom da oleo estas aĉetenda eĉ por povruloj).
Talmuda difino
La Talmudo asertas ke la logo estas dekduono de la hino, per analizo de Eliro 30:25:
Billy Wilder
Billy Wilder (Samuel Wilder) (n. en Galicio en Aŭstrio-Hungario, m.  en Usono) estis reĝisoro, scenaristo kaj produktoro.
Wilder komencis sian karieron en Berlino. Kiel multaj aliaj personoj juddevenaj li en 1933 fuĝis de la nazioj el Germanio kaj fariĝis unu el la plej gravaj reĝisoroj en Hollywood. Dum sia pli ol 50-jara agado li kreis pli ol 60 filmojn.
En 1993 li kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
Sveti Nikole
Sveti Nikole (makedone Свети Николе) estas urbo situanta en la norda parto de la regiono Vardar en Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la komunumo Sveti Nikole. En 2002 loĝis ĉi tie entute 13 746 loĝantoj.
Loko, priskribo
Ĝi situas en valo ĉe kunfluejo de pluraj pli malgrandaj riveroj. La rezulta rivero tiam nomiĝas Svetinikolska Reka. La alteco de la urbo estas ĉirkaŭ 270 - 400 m.
Transporto
La aŭtovojo A4 pasas tra la urbo, kiu kondukas de Skopjo al la urbo Štip. Regionaj vojoj R1204, R2135 kaj R 2236 sekvas la aŭtovojon A4.
Ĉirkaŭ 5 km sudoriente de la urbo estas civila flughaveno.
Loĝantaro
El la totala nombro, 13 367 Makedonoj (97,24 %). La ceteraj malmultaj estas turkoj, romaoj, serboj kaj aliaj. Religio: 13 463 ortodoksa (97,94 %). La ceteraj estas Islamanoj kaj Katolikoj, ktp.
Ekzistas tri preĝejoj en la urbo.
Ekonomio
La loĝantaro de la urbo okupiĝas ĉefe pri agrikulturo kaj la industrio estas reprezentata de: manĝaĵo kaj teksa industrio, laktaĵfabriko, ŝafoj, bovoj, porkoj kaj kortobirdoj kaj ankaŭ abelbredado.
Referenco
Statistikoj: https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
480 Hansa
480 Hansa estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ĉefa ano de la Hansa familio, familio da asteroidoj kun grandaj orbitaj klianguloj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la, de la itala astronomo Luigi Carnera kaj de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
4451 Grieve
4451 Grieve estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, sur la altaĵoj de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan geologon Richard A. F. Grieve, kiu studis la alfrapajn kraterojn sur Tero kaj Luno.
Hermann Burmeister
Karl Hermann Konrad Burmeister (naskiĝis la 15-an de januaro 1807, mortis la 2-an de majo 1892) estis germana zoologo, entomologo, herpetologo, kaj botanikisto.
Burmeister naskiĝis en Stralsund kaj iĝis profesoro de Zoologio ĉe la Universitato Martin Luther de Halle-Wittenberg el 1837 al 1861. En 1848, dum la revolucio, li estis sendita de la urbo Halle kiel deputito al la Nacia Asembleo, kaj poste de la urbo Leibnitz al la unua prusia parlamento. Li veturis al Brazilo el 1850 al 1852 kaj al Argentino el 1857 al 1860, revenante al Germanio kun zoologiaj kolektoj. En 1861 li ekloĝis en Argentino, kie fondis la Instituton de la Museo Nacional en Bonaero. Li ankaŭ direktis la Akademion de Sciencoj, formita el la scienca altlernejo de la Nacia Universitato de Kordobo en Argentino.
En la fakod de herpetologio li priskribis multajn novajn speciojn de amfibioj kaj reptilioj.
Kristiano Ludoviko de Brandenburg-Schwedt
En vintro 1718/19 Johann Sebastian Bach vizitis la urbon Berlino kaj impresis la muzikfervoran Kristianon Ludovikon per sia povo. Kristiano Ludoviko petis de Bach kelkajn el liaj komponaĵoj kaj ricevis en printempo 1721 partituron kun la titolo „Six Concerts avec plusieurs instruments“, kiuj nun estas konataj sub la nomo „Brandenburgaj Konĉertoj“.
Kristiano Ludoviko mortis sen gefiloj sur sia rezidejo Malchow kaj estis entombigita en la kripto de la Berliner Dom.
Dezső Bokányi
Dezső Bokányi [deĵO bokAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bokányi Dezső estis hungara ŝtontajlisto, komisaro, ĵurnalisto, tradukisto. Lia pseŭdonimo estis Brutus. Dezső Bokányi naskiĝis la  1871 en Pest (urbo). Li mortis en 1943? en Moskvo.
Biografio
Dezső Bokányi frekventis universitaton en Budapeŝto nur 2 jarojn, poste li elektis la metion ŝtontajlisto. Li laboris ekzemple en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár). Li frue aliĝis al sindikato, krome li kontribuis en gazetoj kaj tradukis signifajn verkojn de la socialistoj (ekzemple Manifesto de la Komunista Partio). Ekde 1895 li redaktis Népszava. Dum Kalistefa revolucio li estis signifa oratoro, dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro). Li partoprenis en masakro en Jászberény, kie mortis 11 virinoj. Li estis kondamnita je morto, sed en 1922 Soveta Rusio ŝanĝis lin. Li laboris en Radio Moskvo, krome li tradukis. Li estis viktimo de Stalina purigado, tial cirkstancoj de la morto estas nebulaj.
Bruto
La vorto bruto havas plurajn signifojn:
Malsame al kelkaj eŭropaj lingvoj, Esperanto ne havas radikon "brut" kun la signifo "malneta". Oni ĉi-kaze uzu la kunmetaĵon "malneta".
Mafalda
La vorto havas plurajn signifojn:
Kander-Glaĉero
Kander-Glaĉero (germane Kandergletscher en kelkaj mapoj ankaŭ Kanderfirn) estas valglaĉero sur la teritorio de la komunumo Kandersteg en la Bernaj Alpoj en Svislando. Ĝi havas longecon de 6,75 km, en la valo averaĝan larĝecon de 1,5 km kaj kovras areon de 13,92 km².
Priskribo
La glaĉero havas sian originon ĉe la okcidenta flanko de Tschingelhorn kaj sur la preskaŭ komplete per glacia kovrita Petersgrat, kiu havas altecon de ĝis 3203 m s.m. kaj laŭ kiu kondukas la limo inter Kantono Berno kaj Kantono Valezo. Petersgrat estas grava glacialportareo por Kander-Glaĉero. La glaĉero fluas kun regula deklivo de proksimume 10 % sudokcidenten, en nordo ĝin flankigas la krutaj rokvandoj de Blüemlisalp. En sia suba parto oni nomas la glaĉeron ankaŭ Alpetli-Glaĉero (germane Alpetligletscher). La frunto de la glaĉerlango situas nuntempe (2007) je alteco de 2300 m s.m. supre de la kruta rokvando al la Gastern-Valo kiel nomiĝas la plej supra parto de Kander-Valo. La elfluanto de Kander-Glaĉero, respektive Alpetli-Glaĉero estas la rivero Kander, kiu alfluas la Lagon de Thun. En nordoriento Kander-Glaĉero estas ligita tra la firnkovrita Tschingelpass (2787 m s.m.) kun Tschingel-Glaĉero.
Altmontara turismo
Ĉe la rokdeklivo de Mutthorn sude de la pasejo al Tschingelfirn situas la Mutthorn-Kabano de Svisa Alpismo-Klubo (SAC) je alteco de 2900 m s.m.. La kabano atingeblas nur super glaĉeroj, aŭ de Gastern-Valo aŭ de Lauterbrunnen-Valo.
Martin Niemöller
Martin Friedrich Gustav Emil NIEMÖLLER (14-an de januaro 1892, Lippstadt, Germanio – 6-an de marto 1984, Wiesbaden, Germanio) estis elstara germana antifaŝista teologo kaj pastro, fondinto de Konfesanta Eklezio, prezidanto de la Monda Konsilio de Eklezioj.
Li naskiĝis en pastra familio. Li servis en la unua mondmilito sur ŝipoj, eĉ iĝis komandanto de germana submarŝipo. Post la milito, li studis teologion en Münster. Li ekagadis kiel pastro en 1931 en Dahlem, ekstera urboparto de Berlino. Du jarojn poste - kiel protesto kontraŭ la nazia eklezia politiko - fondis la organizon Pfarrernotbund por helpi pastrojn. La grupo agadis sur diversaj terenoj kaj provis lukti kontraŭ la diskriminado de la jud-devenaj kristanoj.
Li partoprenis en fondo de la Konfesa Eklezio - ene de la evangelika eklezio - kaj gravis en formado de kontraŭstaro, ĉar la nazioj kreis la organizon Deutsche Christen (Germanaj Kristanoj), kiu volis subigi la germanajn ekleziojn. Oni oficiale deklaris la kontraŭstaron de la Konfesa Eklezio kaj konfirmis en koncilio de 1934, Barmen. Niemöller daŭrigis la mesadon dise en Germanio, ĝis arestis lin la Gestapo en 1937. Oni internigis lin en Sachsenhausen, poste en Dachau, en 1945 en Tirol, kie liberigis lin la aliancanoj.
Post la milito, li partoprenis en reorganizo de la evangelika eklezio kaj en 1945 gvidis la eksterajn rilatojn. Li iĝis en 1948 membro de la eklezia koncilio, de 1947 ĝis 1964 prezidanto de la eklezia distrikto Hessen-Nassau.
Ĉar li konvinkiĝis pri kolekta kulpeco de la germanoj, la germana evangelika eklezio en 1945 deklaris pri tio en la Stuttgarta kulpokonfeso- ĉefe danke al li -. Oni elektis lin en 1961 al unu prezidanto (el ses) de la Monda Konsilio de la Eklezioj. Li prezidantis ĝis 1968.
Oni distingis lin en 1967 per Internacia Lenin-pacpremio, en 1971 per granda Federacia Meritkruco (Germanio).
Kluniza kongregacio
La Kluniza monaĥa kongregacio (aŭ kongregacio de Cluny) estas unu el la nombraj monaĥaj kongregacioj originintaj el la Ordeno de Sankta Benedikto, ĉar giaj normoj inspiriĝas al la benediktana regulo. Ĝia oficiala siglo, en la katolikaj dokumentoj, estas O.S.B.Clun.
Historio
La Kluniza kongregacio estis starigita la 2-an de septembro 909, kiam Vilhelmo la 1-a duko de Akvitanio, donacis la vilaon Klunizo al Sankta Bernono el Klunizo, abato de Baume, por ke en ĝi estu starigita monaĥejo por dekdu monaĥoj teniĝantaj laŭ la regulo de Sankta Benedikto.
Abato Bernono elektis por la monaĥejo la benediktanan sed tiun reformitan de Benedikto el Aniane. Okazis, tamen, sub la abatado de Odo de Klunizo ke la regulo dirita “Kluniza” estis adoptita de aliaj monaĥejoj, kiuj kune kun la abatejo de Klunizo originigis veran kaj propran “monaĥan imperion” de priorejoj aŭtonomaj sed submetitaj al komuna regado de la abato de Klunizo.
La hierarkia principo iom malplektiĝis ĉirkaŭ 1075, kiam Klunizo akceptis, en sia ordeno, monaĥejojn, por reciti sian influon en “tradicia sistemo” de benediktana monaĥismo kaj samtempe ne la devo rezigni integrigi certan nombron de strukturojn pretaj, kiel Vézelay, transdoniĝi al la monaĥeja radiaro de Klunizo por profiti de la liberigo el la superrigardo de la loka episkopo sed samtempe dezirantaj ne fali en la rango de simplaj priorejoj.
La ekspansio daŭrigis sub la abatoj Bernono (forpasinta en 927), Sankta Odo (forpasinta en 942), Maiolo (morto nel 994), Odilono (forpasinta en 1048), Hugo el Semur (forpasinta en 1109), Poncio el Melgueil (demisiinta en 1122) kaj Petro la Venerinda (forpasinta en 1157).
En la 12-a jarcento, tiu kiu kutimis sin nomis “Kluniza ordeno” nombras ĉirkaŭ du mil priorejojn (aŭ kunligaĵojn ĉar nomo perdis la striktan signifon), inter kiuj, iujn kiuj estis la plej gravaj ekleziaj strukturoj de tiu epoko: La Charité-sur-Loire, Souvigny, Saint-Martin-des-Champs najbare de Parizo. Se la plej granda parto de la monaĥejoj jam fariĝis simplaj priorejoj integriĝintaj en la kluniza ordeno, malgranda nombro en ĝin eniris konservante la rangon de abatejo, sed akceptante la komunan disciplinon kaj la superan aŭtoritaton de la kluniza abato.
◄ Blazono de la abatejo de Klunizo (Ruĝa, kun du oraj ŝlosiloj krucigitaj, trairitaj centre de glavo kun angenta klingo kaj ora konko.
Rekte submetita al la Apostola Seĝo, Klunizo estas en la 11-a jarcento la efika instrumento de la institucioj de paco kaj de la Gregoria reformo. Multaj papoj kaj papaj legatoj famaj episkopoj, sciencaj epigonoj eliris el Klunizo. La kluniza reto disvastigas la principojn de la gregoria reformo kontraŭ la malvirtoj je kiuj suferas la Eklezio kaptita en la feŭdaj ligoj de la laika mondo: simonio, nikolaismo.
Akuzita, siavice, pri ekscesa riĉiĝo kaj pri troo da tera povo, la kluniza ordeno perdas ĉiam pli sian spiritan influon ĉe la naskiĝo, en la finiĝo de la 811-a jarcento kaj komenciĝo de la 12-a jarcento, de la novaj monaĥaj ordenoj inspiriĝintaj al idealoj de malriĉeco kaj severmoreco: Cistercianoj, Premonstratoj. Cistercianoj naskiĝis ankaŭ kiel reago al la preterlaso de la originaj de la spirita kaj rigida vivo de la asociitaj monaĥejoj al Klunizo.
Ĝi troviĝas en tuta deflankiĝo kum tiu kiu estos la Cistercia idealo, pri kiu Bernardo de Clairvaux akre disputos kun Petro la Venerinda, kaj pro kiu Klunizo fariĝas unu el la centroj de la intelektula kaj arta vivo en Okcidento.
Odono aliigas la sanktan biblian historion en versoj kaj ellaboras praktikan moralon. La sermonoj de Odilono restos laŭ longatempo modeloj de elokventeco eleganta kaj konciza. Abono el Fleury perspektivigas la ekvilibrojn de la politika povo; Petro la Venerinda invitas la kristanojn al scio pri la Korano kaj al pli ofta uzo de tradukoj el la araba lingvo. Klunizo produkas teologojn, moralistojn, poetojn kaj historiistojn.
La arkitekturo estas alia prestiĝo montranta la povon kaj influon en artoj de Klunizo. La kluniza arkitekturo daŭrigis la benediktanan projekton liverante la bazojn de tiu cistercia, kontribuante al la disvastigo de la arkitektura modelo de la abatejo, nome de amplekso de strukturoj kies la preĝejo estas la precipa, ĉiuj ĉirkaŭantaj la kvadratan aŭ Ţ-laŭforman Klostron same kiel en la kazo de Klunizo mem. La planoj karakterizaj de la kluniza arkitekturo estis la tiel diritaj “je ŝtupegoj” aŭ “je radianta kapeloj”.
Detruo de la kluniza monaĥejo kaj la forigo de la monaĥaro
La detruo okazis dum la franca revolucio kaj la monaĥara estis forigitaj ĉar la religiaj ordenoj malpermesitaj: detruiĝis ankaŭ la biblioteko kaj senfinaj historiaj monumentoj. . Kaj el teritorio de Francio malaperis verkon kiun hodiaŭ estus deklarita “heredaĵo de la Homato.
La monaĥaro ne plu revenis al Klunizo, kvankam la kluniza spirrito ne ĉesas en la kristanaj memoro kaj vivprogramoj.
Klunizo en literaturo kaj kino
Temas precipe pri la Romano, poste kinigita, “La nomo de la rozo” (Il nome della rosa) de itala verkisto Umberto Eco, kies eventoj disvolviĝas en monaĥejo de la kluniza ordeno elpensita de la aŭtoro. Per ĝi la aŭtoro ŝajnas priskribi la realan vivon en monaĥejoj de tiu ordeno kaj finfine, krom arto, rezultis ne bonan famigon jen de la ordeno jen de kristanismo. La kino iom, krom arto, pliintensigis la nebonan famigon.
SL-1
SL-1 aŭ Stationary Low-Power Reactor Number One (Senmova Malalte Povuma Reaktoro Unua) estis eksperimenta nuklea centralo de la Usona Armeo. En januaro 1961 okazis en ĝi nuklea akcidento, kiu mortigis tre laboristojn. Ĝi estas la sola nuklea centralo en Usono, en kiu okazis mortiga akcidento.
São João da Mata
São João da Mata (prononco: saunĵoaŭ damata) estas urbo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Fondita en 1930, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En 2010 estis loĝantoj. La teritorio havas komunan limon kun.
Sorbitzmühle
Sorbitzmühle estas bieno de ĉ. 40.000 kvadratmetroj en la komunumo Döschnitz en Germanujo. Ĝi troviĝas en alta valo en la Turingia Ardeza Montaro sude de Bock-forĝejo kun enirejo mallonge antaŭ Rohrbach de ĉe la landa ŝoseo L 2382. Montokrutaĵoj kaj altebenaĵoj tieaj estas arboplenaj. Envale estas herbejoj arbaraj.
Almenaŭ ĝis 2012 ĝi estis ankoraŭ arbara hotelo porjunulara (sed ankau por aliaj gastoj). La muelejo mem ekzistas minimume jam ekde 1909. En 2015 estis planoj alifunkciigi ĝin je hejmo por azilpetantoj. En 2021 startis aŭkcio pri vendo. Ĉe la eksa muelejo troviĝas bushaltejo kun koneksoj al Sitzendorf respektive Saalfeld.
Jim Hall
James Stanley HALL (naskiĝis la 4-a de decembro, 1930, mortis ) estis Usona ĵaza gitaristo kaj komponisto.
Hall naskiĝis en Bufalo, Nov-Jorkio. Li ekludis la gitaron kiam li havis ĉirkaŭ naŭ jarojn. Li atendis la Klevlandan Instituton de Muziko (Klevlando, Ohio) kaj akiras gradon en muzika teorio. Li laboris sur magistra grado sed forlasis la instituton kaj transloĝis al Los-Anĝeleso, Kalifornio.Lia unua laboro in Kalifornia estis kun la Chico Hamilton kvinteto (kun Buddy Collette fluto, saksofonoj, kaj klarneto, Fred Katz violonĉelo, kaj Carson Smith kontrabaso) en 1955. En 1957 Jimmy Giuffre, saksofonisto, invitis Hall en lian trion. Bob Brookmeyer, valva trombono, anstataŭis la basviolinan ludanton kaj ĉi tio estiĝis trio de melodiistoj, tre malkutima.
Hall produktis ĉirkaŭ tridek albumojn kiel bandmajstro. Hall ankaŭ rekordis kun Bill Evans, Ron Carter, Paul Desmond, Jimmy Giuffre, Pat Metheny kaj Sonny Rollins, inter aliaj. Li estis konata por lia malbrita varmeta gitara tono kaj aliranta harmonio tiu balancas lian pli malrapidan ludantan stilon (komparata ol alia pli rapidaj ĵazaj gitaristoj tia kiel Pat Martino.
Basadingen-Schlattingen
Basadingen-Schlattingen estas komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Diessenhofen) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1,679 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1,685 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Schlattingen situas sude de la urbeto Diessenhofen en monteta kamparo inter la valoj de Rejno kaj Turo. Basadingen-Schlattingen konsistas el la municipoj Basadingen kaj Schlattingen.
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Basadingen-Schlattingen estas en nordo la urbeto Diessenhofen, en okcidento Schlatt, en sudo Truttikon kaj Waltalingen (ambaŭ Kantono Zuriko) kaj en okcidento Unterstammheim (Kantono Zuriko).
Trafiko
Schlatt sitas ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Stein ĉe Rejno.
Historio
La hodiaŭa komunumo estiĝis 1999 per la kunfandigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Basadingen kaj Schlattingen.
Krosno
Krosno estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Krosno kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Krosno. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
Belley
Belley estas franca komunumo lokita en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento Ain.
Ĝi havis proksimume 8 500 loĝantojn en la jaro 2006.
Geografio
Belley estas la historia ĉefurbo de la malnova provinco Bugey.
Administrado
Belley estas la ĉefurbo de la arondismento Belley, kiu entenas 9 kantonojn, 107 komunumojn kaj 79 656 loĝantojn.
Ekonomio
La urbo famiĝas pro sia fromaĝo, nomita tome de Belley aŭ chevret.
Vidindaĵoj
Staras en Belley la katedralo Saint-Jean Baptiste (Sankta Johano Baptisto).
Ĝemelurboj
La urbo Belley ankoraŭ havas neniujn ĝemelurbojn.
Digne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de Chemins de fer de Provence.
Limeyrat
(jen france, okcitane Limeirac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Dordogne (jen france, okcitane Dordonha), en la administra regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria), kaj historie apartenas al la landoparto Perigordo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarlat-la-Canéda (france arrondissement de Sarlat-la-Canéda, okcitane Arrondiment de Sarlat e La Canedat) kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas limeyratois.
Ruiselede
Ruiselede (nederlande:[RUJS'le:d']) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tielt.
Chiribiș
Chiribiș [kiribiŝ] (hungare: Bisztraterebes [bistraterebeŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sude de Marghita. Administre ĝi apartenas al Tăuteu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 448 loĝantojn (rumanoj), en 1992 778.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1219. En mezepoko ĝi havis hungaran loĝantaron. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar).
Bagnolo in Piano
Bagnolo in Piano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cadelbosco di Sopra, Correggio, Novellara kaj Reggio nell'Emilia.
Los Ríos (Ĉilio)
Los Ríos estas unu el la nuntempe 16 regionoj de Ĉilio. Ĝi fondiĝis en 2007. Los Ríos signifas en la hispana lingvo La Riveroj. Ĝia ĉefurbo estas Valdivia, nomita laŭ iama konkeristo Pedro de Valdivia. Ĝi havas du provincojn nome Valdivia kaj Ranco. Fine de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Seversk (urbo)
Seversk (ruse Северск) estas urbo en Tomska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 69541.
La urbo estis fondita en jaro 1949.
Afrika sovaĝa azeno
La Afrika sovaĝa azeno aŭ Afrika natura azeno (Equus africanus) estas natura membro de la familio de ĉevaloj nome Ekvedoj. Tiu specio supozeble estas praulo de la hejma azeno, kiu estas kutime lokigita ene de la sama specio. Ili loĝas en dezertoj kaj aliaj aridaj areoj de la Korno de Afriko, en Eritreo, Etiopio kaj Somalio. Ĝi iam havis pli ampleksan teritorion norde kaj okcidente ĝis Sudano, Egiptio, kaj Libio. Ekzistas cnur ĉirkaŭ 570 individuoj en naturo.
Seversk (urbo)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1956.
La interurba telefona kodo estas 38242, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur alta dekstra bordo de rivero Tomj (Томь) en ĉirkaŭ 55 km de ĝia enenfluo en riveron Obj (Обь).
Traduko de nomo de la urbo estas "(io) en nordo".
En jaro 2002 la urbo havis 109,1 mil loĝantojn.
Rally to Restore Sanity and/or Fear
Rally to Restore Sanity and/or Fear [Amaskunveno por Restarigi Sanecon kaj / aŭ Timon] estis renkontiĝo, kiu okazis la 30-an de oktobro 2010, ĉe la National Mall en Vaŝingtono. La amaskunveno estis gvidita de Jon Stewart, gastiganto de la satira novaĵprogramo The Daily Show, kaj Stephen Colbert. Proksimume 215 mil homoj partoprenis la amaskunvenon, laŭ analizo de AirPhotosLive.com por CBS News .
Liphara funko
Liphara funko (Вусатий фанк, Moustache Funk) estas Ukraina dokumenta filmo de Oleksandr Kovŝ kaj Vitalij Bardeckij pri voĉaj kaj instrumentaj ensembloj de la 1970-aj jaroj, kiuj en la teritorio de Ukraina SSR iĝis analogaj al okcidentaj provgrupoj.
La premiero de la filmo estis planita la, tamen, ĝi estis prokrastita al la.
Pri la filmo
La filmo esploras la fenomenon de la tielnomita "liphara funko" - grava fenomeno de la "ora epoko" de ukraina pop-muziko, rakontante pri tiaj grupoj kiaj "Smeriĉka", "Svitjaz", "Arnika", "Kobza", "Vizerunki ŝljaĥiv", "Berezen", "Dzovni", "Vodograj" kaj aliaj.
Nikolao (festo)
Nikolao (aŭ Nikolao, diablo kaj anĝelo), estas festo, kiun en Ĉeĥio oni festas ĉiujare la 5-an de decembro. Ĉiuj ĉi tri iradas vespere hejmen al malgrandaj infanoj. Multaj ŝatas nur Sankta Nikolaon kaj Anĝelon, Diablon ili timas. La infanoj timas, ĉar ili dum la tuta jaro kolerigis la gepatrojn kaj ke la Diablo forportos ilin en inferon. Se la infano promesos al la Diablo, ke ĝi jam ne kolerigos la panjon kaj la paĉjon kaj la ceterajn, do la Diablo ne forportos lin en inferon.
Liphara funko
Recenzoj
La portalo "ITC.ua" donis al la filmo 4 el 5 steloj, sumigante ke "tio estas preciza rakonto pri origina ukraina muziko, [kiu] estis multe pli interesa kaj progresema ol sovetiaj videoj en kulturo." .
Nikolao (festo)
Se la infano ankoraŭ diros al homoj la Nikolao-poemon aŭ kantos kanton, do tiuj donos al la infano donacon.
La triopojn aŭ pluropojn, kiam ĉeestas pli da diabloj, eblas renkonti ankaŭ en stratoj.
Hudsono (rivero)
La rivero Hudsono (Hudson River, nomita Muh-he-kun-ne-tuk de la mohikanoj) estas la rivero en Usono, kiu fluas tra la orienta parto de la ŝtato Novjorkio kaj, laŭlonge sia suda parto, determinas la landlimon inter Novjorkio kaj Nov-Ĵerzejo.
Ĝi ricevis la nomon de Henry Hudson, la angla esploristo kiu malkovris ĝin en 1609. La rivero longas proksimume 500 km. Urboj sur la rivero inklusivas Albano, la ĉefurbo de Nov-Jorkio, kaj Novjorko, la plej granda urbo en Nov-Jorkio. La buŝo de la rivero estas lokata ĉe Novjorka Haveno.
34901 Mauna Loa
34901 Mauna Loa estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero, tie estas en la tiel nomata " malpleno de Hecuba ".
Traian
Traian estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
34901 Mauna Loa
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona nederlanddevena astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels, fotinte la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio), sendis la tiam eksponitajn 130 fotografiajn platojn al la observatorio de Leiden (Nederlando), por ke tiuj ĉi estu ekzamenitaj far'de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vulkano Mauna Loa ("longa monto" en havaja lingvo), kiu formas la plej granda parto de la Granda Insulo Hawaii. La kulmino de Mauna Loa, 4169 mn estas ĉirkaŭ 40 malpli alta ol tiu de ĝia dormanta najbaro Mauna Kea. La nomo estis sugestita de Joachim Schubart.
Cozanne
La Cozanne estas rivero en Burgonjo kiu fluas tra la departementoj de Côte-d'Or kaj de Saône-et-Loire. Ĝi longas 14,5 kilometrojn. Gi fontas el groto de Vauchignon (430 m) poste ĝi trairis tra Cormot-le-Grand, Nolay, Change, Parizo, Sampigny-lès-Maranges. Ĝi alfluas al la Dheune en Cheilly-lès-Maranges (226 m). La rivero turnigis ĝis 29 akvomuelejojn.
Stacio Sumaura-kōen
Stacio Sumaura-kōen (japane: 須磨浦公園駅 [Sumaura-kōen-eki], angle: Sumaura-kōen Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suma, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Sanyō: Linio Elektra Fervojo Sanyō (ĉefa) kaj 1 linion de la telfera reto Telfero Sumaura.
6395 Hilliard
6395 Hilliard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto en Gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elizabeth kaj Leslie Hilliard, kiuj aĉetis la domon en Bath (Anglio, Unuiĝinta Reĝlando) elde kies ĝardeno William Herschel malkovris Uranon. Ili restarigis la domon kaj donacis ĝin al la "Societo William Herschel". Ili laboris por tiu societo post la malfemo de la "Muzeo Herschel" en ĉi-tiu domo.
Dordrecht
Dordrecht (prononcata [Dordreĥt]; neformale: Dordt, : Dordreĥto) estas Nederlanda urbo kaj municipo en la provinco Sud-Holando. La urbo situas je la loko kie la rivero Merwede forkiĝas je la riveroj Noord kaj Oude Maas.
Nomo
La unua mencio de la pranomo de Dordrecht estas kiel Thuredrith. Tio signifas: travadebla loko en rivero Thure. La nuna nomo Dordrecht estas ofte esperantiĝita kiel Dordreĥto. La loĝantaro de Dordrecht neformale nomas sian urbon Dordt. De tiu formo devenas la nederlanda vorto Dordtenaar, kiuj signifas dordreĥtano. Kiel adjektiva formo en la nederlanda ambaŭ ĝustas Dordrechts kaj Dordts. En Esperanto nur "dordreĥta" ĝustas kiel adjektivo.
Historio
La Holanda grafo Vilhelmo la 1-a donis al Dordrecht urbajn rajtojn en 1220. Pro tio Dordrecht konsideriĝas la plej malnova urbo en Holando.
La urbo estiĝis apud malgranda rivero en torfaj marĉoj. En 1421 estis granda fluso, la tiel nomata Fluso de Sankta Elisabeta, kiu enakvigis grandajn partojn de la regiono. Pro tio Dordrecht ekde tiam kuŝas sur insulo, ĉirkaŭita de riveroj. Pro sia strategia situo la urbo disvolviĝis je grava transŝarĝejo. En 1299 ĝi akiris transŝarĝan monopolon. Dordrecht komercis ĉefe vinon, lignon kaj grenon.
En 1572 la holandaj Statoj (parlamento) por la unua fojo meminiciate kunvenis en Dordrecht. Reprezentantoj de ĉiuj holandaj urboj deklaris ribelon kontraŭ ilia estro, reĝo Filipo la 2-a de Hispanio kaj donis apogon al princo Vilhelmo la 1-a de Oranje-Nassau. De 1618 ĝis 1619 okazis en Dordrecht, reformacia gravejo, la tielnomata Sinodo de Dordrecht, dum kiu diverspecaj protestantoj interdebatis kaj oni decidis pri nova poste influhava traduko de la Biblio.
Dum la 18-a jarcento Roterdamo transprenis la gravan komercan rolon de Dordrecht.