cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magallón
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo Santa María de la Huerta de kiu restas nur unika seplatera gotik-mudeĥara absido, du turoj, parto de ŝtuparo, freskoj ktp. La Konvento de Dominikanoj, konstruita en 1612, estas nun Kulturdomo kaj Urbodomo. La preĝejo de Sankta Laŭrenco estis ekkonstruita en 1533 sur la restaĵoj de la kastelo, havas kvinlateran absidon, barokan ĉefretablon, sonorilturon konstruitan sur kastelturo, du baptujojn (unu el ceramiko de Muel, alia el marmoro), kaj valorajn artaĵojn. La Ermitejo de Nuestra Señora del Rosario, el briko, estas ĉe la ĉefa placo. La Ermitejo de Sankta Sebastiano (konstruita en 1633-1634) estas je 9 km proksime de akvorezervejo. Krome estas ankaŭ la portikaroj de la placo, romidevena ponto kaj kontrolanta gvatoturo, romia azudo ktp.
Ainzón
Historio
La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Ainzón estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ 1121. La loĝantaro post la kristana konkero en la areo restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Post la konkero kaj dum jarcentoj, Ainzón havis similan historion kun multaj lokoj de la komarko, rilate al la dependo de la Monaĥejo de Veruela. Fakte Ainzón iĝis reĝa heredo apartenanta al senjorlando de la reĝino María de Luna. Poste, komence de la 15-a jarcento ĝi apartenis al senjorlando de Ruy Díaz de Mendoza kiu vendis ĝin al la Monaĥejo de Veruela en 1453. Ekde tiam ĝis 1835 la loĝloko apartenis al la monaĥejo.
Ainzón demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Ainzón oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 066 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino, kaj ankaŭ oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, domegoj de la 16-a jarcento, arko el muregoj, restaĵoj de la kastelo, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Lišnice
Lišnice (Lischnitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Most. Ĝi situas proksimume 5,5 kilometrojn sude per aerlinio de centro de urbo Most. Tra la municipo kondukas ŝoseo II/255 ĝis Postoloprty. El sudo ĉirkaŭfluas la municipon rivereto Srpina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1480.
La vilaĝo mem post la jaro 1850 fariĝis domaro de municipo Havraň. En la jaro 1905 ĝi memstariĝis kaj proksimaj vilaĝoj Nemilkov kaj Koporeč fariĝis ĝiaj domaroj.
28975 Galinborisov
28975 Galinborisov estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la bulgaran astronomon Galin Borisov, de la Instituto de Astronomio kaj Nacia Astronomia Observatorio. Lia laboro inkludas la karakterizon de asteroidoj, uzante polarimetriajn, spektroskopiajn kaj fotometriajn observojn.
Korozluky
Korozluky (Kollosoruk) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Most. Ĝi etendiĝas ok kilometrojn sudoriente de urbo Most kaj tranĉas ĝin ŝoseo I/15, kiu certigas el Most komunikon al Prago. Tra la municipo trafluas rojo Korozlucký potok, kiu malantaŭ domaro Sedlec enfluas en rivereton Srpina. La teritorio de municipo oriente de ŝoseo I/15 situas en PPR Bohemia mezmontaro. Ĉi tie super la municipo elstaras monteto Jánský vrch. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1325.
Mariánské Radčice
Mariánské Radčice (Maria Ratschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Most. Ĝi situas proksimume 5 km sudoriente de urbo Litvínov. Ĝia konsisto estas ankaŭ teritorio de eksa Libkovice, kio estas dume lasta municipo, kiu estis en tiu ĉi regiono likvidita en konekso kun minado de brunkarbo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1341.
Memorindaĵoj
Mariánské Radčice fariĝis en periodo de la minado de karbo savloko por etaj memorindaj konstruaĵoj kaj objektoj el la ĉirkaŭaj municipoj kaj el pli malproksimaj lokoj. Estis ĉi tien transloĝigita krom aliaj kolono de sankta Laŭrenco, statuo de sankta Johano Nepomuka, statuo de sankta Felikso kaj dia torturo (ĉio el Holešice); statuo de Madono en ambitoj (el Kamenná Voda); soklo kun reliefo de Madono (el Velké Březno); kolono de La plej snkta Triunuo, dia torturo, kolekto de du pentaj krucoj, altaro de sankta Johano Nepomuka (el Dřínov), du tomboŝtonoj de familio Hochhauseridoj (el Albrechtice).
San Jerónimo (stacidomo)
San Jerónimo estas fervoja stacio situanta en la Norda Distrikto, en la hispana urbo Sevilo, en la aŭtonoma komunumo Andaluzio. Ĝi formas parton de linioj C-2 kaj C-5 de Proksimaĵoj Sevilo.
Bureta
Geografio
Bureta estas municipa teritorio en la centra parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Ainzón okcidente kaj de Alberite de San Juan oriente.
La loĝloko Bureta mem estas je 62 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 6 km de Borja, borde de la rivero Huecha. Ĝi estas sur 410 msm, alirebla laŭ la regiona ŝoseo A-1303 el Ainzón okcidente kaj laŭ loka ŝoseo el Alberite de San Juan oriente.
Historio
Estis jam keltibera setlejo kaj poste romia, sur kies defendoturo ĉe la rivero Hucha oni konstruos poste la grafan palacon.
La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Bureta estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ 1121. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis tute de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo, ĉar foriris la 1 200 loĝantoj kaj la loko restis senhoma.
Post la konkero kaj dum jarcentoj, Bureta havis similan historion kun multaj lokoj de la komarko, rilate al la dependo de senjorlandoj. Nome en 1254 estis apartenanta al la senjorlando de Jakobo la 1-a kaj poste al lia filo Petro. Dum la 14-a jarcento ĝi apartenis al la familio Luna. En 1431 Alfonso la 5-a vendis ĝin al Juan Moncayo kaj en 1435 akiris la senjorlandon Pedro de Francia, filo de Sanĉo, Superulo de la Ordeno de Alkantara kaj nepo de Fernando la 1-a de Aragono.
En 1676 Karolo la 2-a kreis la titolon de Grafo de Bureta por ties senjoro Antonio Matías de Resendi kaj Francia, dekdua senjoro de la loko. En 1784, la titolo venis al Juan Crisóstomo López Fernández Heredia, sesa grafo kaj senjoro de Bureta, edzo de María de la Consolación Azlor y Villavicencio, konita kiel la "heroino de Bureta" en la Sieĝo de Zaragozo de 1808 dum la Milito de Hispana Sendependiĝo. En 1837 oni abolis la senjorlandon, sed pluis la titolo de grafo kiu pluis ĝis nun.
Bureta demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Bureta oni malaltiĝis el 648 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 213 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino, kaj ankaŭ konservoj de asparagoj), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ponto Milvio
La Μilvio-ponto (itale: Ponte Mollo/Molle, latine: Pons Milvius aŭ Pons Mulvius) estas unu el la plej malnovaj pontoj de Romo, Italujo, trans Tibero kun longeco de 136 metroj kaj larĝejo de 8,75 metroj. Strategie temis pri grava loko ĉar tie ĉi eblis facile forbari la prenon de la ĉefa vojo al Romo fare de malamikooj atakantaj.
Historio
Konstruitis tiu ĉi ponto en 207 a.K. dum la Dua Punika milito el ligno. En 110 censoro Marcus Aemilius Scaurus starigis ĝin tute nova el ŝtono. En 312 okazis tie ĉi la fama Batalo de Ponto Milvio. Dum mezepoko ĝi estas parto de la ĉefa vojo kondukanta Romon. Ekskluziva servo por piedirantoj estas ekde 1985.
En julio 2007 rompiĝis lanterna pilastro pro la pezego de seruretoj muntitaj surloke fare de geamantoj. Po du fojojn por monato eblas viziti foiron de antikvaĵ-brokantistoj kaj artaĵvendistoj surponte (Anticaglie a Ponte Milvio).
Bureta
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun renesanca fasado kaj mudeĥara sonorilturo, la palaco de la grafoj (en la foto de la tabelo), domegoj de la 16-a jarcento, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Bulvardoj de Marŝaloj
La Bulvardoj de Marŝaloj (Boulevards des Maréchaux) rilatas al kontinua aro da grandaj bulvardoj kiuj ĉirkaŭas Parizon preskaŭ ĉe la rando de la ĉefurbo laŭlonge de kilometroj. Ilia nomo devenas de la fakto ke kiam ili estis kreitaj, ili estis nomitaj laŭ Marŝaloj de la Unua franca Imperio.
Historio
La bulvardoj de Marŝaloj okupas la terenon de la malnova armea koridoro (en la franca, nomita rue Militaire) kiu kuris paralele al la muro kaj defendaj bastionoj de Thiers, konstruitaj en 1840. La vastiĝo de Parizo en 1860 per la aneksado de najbaraj municipoj etendis la ĉefurbon ĝuste ĝis tiuj muroj, kiuj per sia granda glaciso markis profundan rompon en la urba kontinueco. En la 1920-aj jaroj, la malkonstruo de tiu ĉi milita infrastrukturo ebligis krei serion da bulvardoj, kiuj ĉirkaŭis la urbon, same kiel la detruo de la muro de Ludoviko la 13-a estigis fine de la 17-a jarcento la Grandajn Bulvardojn (Grands Boulevards) de la dekstra bordo de Sejno.
Urba medio
La bulvardoj de Marŝaloj formas praktike kontinuan koridoron kiu ĉirkaŭas la ĉefurbon Parizo. Ĝi kuras paralele al la interna flanko de la Periferia Bulvardo de Parizo (Boulevard périphérique de Paris) je meza distanco de 150 metroj. Tamen, la bulvardoj de Marŝaloj ne prezentas karakterizaĵojn de rapida vojo, sed prefere de urba vojo: ili havas interkruciĝojn sur la sama nivelo (krom kelkaj subpasejoj ĉe iuj interkruciĝoj) kaj la maksimuma rapideco estas.
La bulvardoj de Marŝaloj interligas la diversajn pordegojn de Parizo inter si kaj ankaŭ, en la sudo, oriento kaj nordo de la ĉefurbo, ili kuras paralele al la fermita fervojo Petite Ceinture, kvankam je distanco de ĝis en la areo de Menilmontant. La spaco inter la bulvardoj de Marŝaloj kaj la Periferia Bulvardo, kiu okupas la malnovan glacison de la muro de Thiers, formas bandon urbanisme malsaman de la cetero de la ĉefurbo. En ĝi, estis konstruita signifa nombro da blokoj de sociaj loĝejoj laŭ reduktitaj prezoj kun siaj karakterizaj ruĝaj brikoj, edukaj kaj sportaj instalaĵoj, same kiel kelkaj verdaj areoj kiel la Cité internationale universitaire de Paris.
Vojplanado
La bulvardoj de Marŝaloj havas lenojn rezervitajn al busoj same kiel biciklovojojn sur la trotuaroj.
La tramvojo T3 de la tramtransporto en Parizo etendiĝas laŭ la suda arko de la bulvardoj de Marŝaloj, de Pont du Garigliano ĝis. Tial ĝi ankaŭ ricevis la kromnomon de "Tramvojo de Marŝaloj Suda" (Tramway des Maréchaux Sud aŭ TMS). Fine de 2012 ekfunkciis la plilongigoj de al  kaj de Porte de Vincennes al  (jam kiel linio T3b). La projekto estas kompletigi la parizan tramringon laŭ la bulvardoj en la venontaj jaroj.
Graham-pano
Graham-pano estas speco de pano inventita en 1829 fare de dietisto Sylvester Graham por sia vegetara dieto. La pano estis alta en manĝfibroj, kaj konsistis el plena tritika faruno kiu ne estis kribrita.
Graham kreis panon kiu estis libera de la manĝaldonaĵoj kiuj estis plej popularaj en la blanka pano de la periodo, inkluzive de aluno kaj kloro, asertante ke ili estis damaĝaj ĉar ili pliigis seksan deziron kaj poste "malplenigis" la korpon.
Kvankam al la teorio de Graham mankas ajna scienca bazo, li pravis asertis ke la aldonaĵoj estas damaĝaj al la sano de homoj, kaj kelkaj estas ja identigitaj hodiaŭ kiel toksaj. La aldonaĵoj estis tre ofte uzataj, interalie ĉar ili ŝanĝis la koloron kaj aspekton de la pano kaj faris ĝin pli alloga.
Mauritius Hieronymus Kimakowicz
Mauritius Hieronymus Kimakowicz, plennome Mauritius Hieronymus von Kimakowicz-Winnicki estis arkitekto, biologo, muzeestro. Lia nacieco estas nekonata, sed dum la hungara dominado lia nomo estis laŭ hungarlingve kutima nomordo Kimakowicz Móric.
Mauritius Kimakowicz naskiĝis la en Klobouk (Moravio, Aŭstra Imperio, nuntempe Klobouky u Brna en Ĉeĥio), li mortis la  en Sibiu (Rumanio).
Biografio
Tuj post la naskiĝo de Mauritius lia patro ricevis postenon en Hermannstadt (Transilvanio). La juna Mauritius post la necesaj lernejoj studis en Vieno ekde 1868 kaj li akiris arkitekturan diplomon en 1873. Dum liaj teknikaj studoj lia amo al la natursciencoj kreskis, tial poste li dediĉis sin ankaŭ al scienca esplorado. Li laboris kiel arkitekto kaj malkovris historiajn valorojn de malnovaj domoj en Hermannstadt (tiutempe konata ankaŭ Nagyszeben [Nadjseben]. En 1886 li fariĝis kuratoro de la zoologia kolekto de la loka muzeo kaj li laboris precipe pri renovigo kaj plivastigo de la kolektoj. En 1887 li metis la fundamentojn de la malakologia kolekto. En 1895 li estis nomumita muzeestro, post kvar jaroj li donacis al la muzeo 300 pecojn apartenantajn al 180 specioj. Post sia morto lia filo daŭris la muzeajn laborojn.
Heksanato
Heksanatoj aŭ kaproatoj estas saloj kaj esteroj de la heksanata acido, organikaj kombinaĵoj prezentantaj kaproatan grupon ligitan al metala aŭ alia radikala grupo. Ili rezultas el interagado de la heksanata acido kun alkoholoj aŭ kloridoj, kiuj povas esti alkilaj, ciklaj aŭ aromataj derivaĵoj. En akvaj solvaĵoj ili povas esti alkalaj (ekz:natria heksanato aŭ acidaj (ekz:metila heksanato).
Zirkonia (II) hidroksido
Zirkonia hidroksido aŭ duhidroksido de zirkonio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratigado de la zirkonia (II) oksido aŭ hidrolizo de zirkonia klorido. Zirkonia hidroksido estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo. Zirkonia hidroksido prezentas du hidroksilajn grupojn ligitajn al zirkoniatomo. Ĝi konsistas je 1 zirkoniatomo, 2 hidroksilaj grupoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
György Kővári
György Kővári [djordj kOvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kővári György estis hungara arkitekto, arkitekto pri eksteraj spacoj.
Biografio
György Kővári maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitekturan diplomon en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1957. Post siaj studoj li laboris ĝismorte en arkitektura instituto de Hungaraj Ŝtatfervojoj. Okazis escepto: en la 1970-aj jaroj li laboris en konstruado de metroo en Budapeŝto. Li ricevis solan premion en 1964.
Estadio Olímpico (stacidomo)
Estadio Olímpico estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Sevilo. Ĝi estas parto de la linio C-2 de Proksimaĵoj Sevilo. Ĝi estis kreita por priservi la Olimpikan Stadionon de La Cartuja.
Ediakario
Ediakario estas geologia periodo kiu daŭris 96 milionojn da jaroj el la fino de la Kriogenio antaŭ 635 milionoj da jaroj (Mya), ĝis la komenco de Kambrio 538.8 Mya. Ĝi markas la finon de la Proterozoiko, kaj la komenco de la Fanerozoiko. Ĝi estas nomita laŭ la montetoj Ediacara de Suda Aŭstralio.
Pededze
Pededze (Pededze, Pedetsi) estas rivero en Estonio kaj Latvio, kiu longas 159 kilometrojn kaj enfluas la riveron Aiviekste. Ĉiujara drenaĵo 0,44 km³. La rivero estas uzata por distra boatado dum la tuta sezono, komencante de Litene en la meza rivero, sed dum alta akvonivelo - komencante de ŝoseo Rigo-Pskovo en la teritorio de Estonio.
Vojo
Pededze komenciĝas en Haanja altebenaĵo en Estonia distrikto Võru, 8 kilometroj fluas laŭ la estona-rusa landlimo, poste en la sud-okcident-suda direkto tra distriktoj Alūksne, Gulbene kaj Madona en Latvio, en mallonga sekcio estas landlima rivero inter distriktoj Gulbene kaj Balvi.
Pededze fluas ĉefe tra la malaltebenaĵo de orienta Latvio (Austrumlatvijas zemiene). La baseno sur la rivera dekstra bordo okupas parton de Alūksne altebenaĵo. Estas multaj arbaroj en la baseno, precipe laŭ Pededze mem. En la kontraŭfluaj malaltakvaj periodoj kelkloke tre malprofunda kaj mallarĝa, la bedo estas roka, ĉe la bordoj multaj foliarboj (alnoj, aveloj), en la meza kurso kelkloke troviĝas kverkaj arboj. La relativa deklivo de Pededze sub Litene estas nur 0,2 m/km. Estas multaj meandroj kaj malnovaj riveroj en ĉi tiu ~50 km longa sekcio. En la pli malaltaj partoj estas grandaj marĉoj kaj pluraj naturrezervejoj.
Geologie, kiel en la plej granda parto de Latvio, dominas la supraj devoniaj sedimentoj. Ĉirkaŭ duono de la baseno estas kovrita de arbaroj, ekzistas multaj marĉoj en la malsupra parto de la rivero.
Averaĝa temperaturo: -7 - -7,5°C en januaro, +16 - +17°C en julio. Precipitaĵo 650-700 mm jare.
Trafluo
Pli grandaj vilaĝoj: Mālupe, Jaunanna, Litene.
Dolní Suchá
Nomon Dolní Suchá havas pluraj setlejoj:
Civila kuraĝo
Civila kuraĝo estas tipo de kuraĝo, rilatita proksime al heroeco, en kiu persono agas kuraĝe interveni aŭ preni flankon en socia situacio. Civila kuraĝo estas difinita kiel: Kuraĝo montrita de persono kiu reprezentantas homajn kaj demokratiajn valorojn (ekz., homa digno, justeco, helpanta homojn en bezono) publike (ekz., al aŭtoritatoj, superuloj, nekonatoj aŭ agantoj, ĉiaokaze kun eblaj propraj sociaj kaj fizikaj sekvoj).
Superrigardo
Itala ĵurnalisto kaj verkisto Franca Magnani [de] (1925–1996) skribis, "Je mehr Bürger mit Zivilcourage ein Landa ĉapelo, desto weniger Helden wird es einmal brauchen" ("Ju pli civitanoj kun civila kuraĝo, kiujn lando havas, des malpli da herooj ĝi bezonas").
Nuntempa uzo
Civila kuraĝo estis priskribitra fare de psikologo Tobias Greitemeyer kiel tiu kiu konsistas agojn de kuraĝo, efektivigita kun la celo observigi socian aŭ etikan normon, sen koncerno por la efiko ke ĉi tiuj agoj povus havi sur onia propra situacio. Tio ĉi estas ĉar ĉi tiu civila kuraĝo estas ofte punita pro tio ke ĝi necesigas riskojn kaj preskaŭ certigas ostracismon fare de ne nur la proksima grupo al kiu la kuraĝa individuo apartenas sed ankaŭ de socio. En ĉi tiu maniero, ĝi estas distingita de altruismo kaj aliaj formoj de kuraĝo.
En la kazo de altruisma, helpanta konduton, individuo povus atendi esti laŭdita aŭ ricevi pozitivajn sociajn sekvojn de la rezulto ke ili donis helpon, malgraŭ ebla financa aŭ materiala perdo. En agoj kie civila kuraĝo estas montrita, la persono efektiviganta la agon povas sperti negativajn sociajn sekvojn kiel malsimpatiiĝo, parola fitrakto aŭ perforto. Civila kuraĝo estas montrita kiam personon, malgraŭ la perceptita minacon de negativaj sekvoj agas por interveni en socia kunteksto. Tio ĉi estas montrita en la kazo de fajfilistoj, kiu ne nepre riskas iliajn vivojn sed ilia ago povus rezulti al jaroj en prizono.
Estas tiuj kiuj asocias civilan kuraĝon al la koncepto de senperforto fame praktikita de Mahatma Gandhi kaj Martin Luther King Jr, kaj citis tian asocion kiel la kialo kial tiu ĉi temo senkoloriĝis kiel modelo de konduko pro la percepto ke ĝi estas neinteresta kaj enua.
Lernado de civila kuraĝo
Studo de 2021 montris ke germanaj civitanoj konsideras la sekvajn kuntekstojn trafaj por lerni civilan kuraĝon: “ĉe la hejmo kaj/aŭ de la familio”, “helpe de volontado”, “en sportaj organizoj”, “en eksterlernejaj aktivecoj”, “en lernejo”, “en profesiaj organizoj”, “de amikoj” kaj “en junularaj asocioj”. Kaj la sekvaj kuntekstoj estas konsideritaj kiel maltrafaj: “de televido”, “de socia amaskomunikilaro” kaj “de la interreto”.
Ĉasrezervejo Selous
La Ĉasrezervejo Selous (Selous Game Reserve) estas unu el la plej grandaj ĉas- kaj sovaĝbestaj rezervejoj en la mondo, situanta sudoriente de Tanzanio. La nomo donita al la rezervejo honorigas la faman anglan ĉasiston Frederick Selous, kiu mortis en 1917 batalante kontraŭ la germanoj dum la Unua mondmilito. La rezervejo estis deklarita monda heredaĵo de Unesko en 1982 pro ĝia granda biodiverseco kaj ĝiaj netuŝitaj naturaj areoj.
Ĝi enhavas areon de ĉirkaŭ, ĝia norda sektoro estante tiu, kie centriĝas la malmulta turismo okazanta en ĉi tiu protektita areo.
En junio 2014, Unesko inkluzivis la rezervejon en la liston de Monda Heredaĵo en danĝero pro grandskala ŝtelĉasado.
Pontaix
, aŭ Pontais, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Jurisdikcia teritorio de Salamanko
La Jurisdikcia teritorio de Salamanko, en hispana Partido judicial de Salamanca, estas unu el kvin jurisdikciaj teritorioj (partido judicial) de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio.
Albeta
Albeta [alBEta] estas municipo de Hispanio, en la centra parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Albeta deriviĝas el araba kun signifo "domaro".
Geografio
Albeta estas malgranda municipa teritorio en la centra parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Borja norde kaj de Bureta sude. La municipa teritorio limas kun Borja, Magallón, Alberite de San Juan, Bureta kaj Ainzón. Krom la rivero Huecha estas la kanaleto Marbadón kaj la fonto Fuente del Ojo de sulfur-magneza akvo, konata ekde la antikveco.
La loĝloko Albeta mem estas je 60 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je nur 3 km de Borja, proksime de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Magallón. Ĝi estas sur 412 msm, alirebla ĉefe el Bureta kaj Borja.
Historio
Estus jam romia setlejo, ĉar en la industria zono La Gorrona oni trovis romian vilaon kun termo. Poste la araboj lasis irigacian reton kaj loknomon. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Albeta estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis parte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Albeta demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Albeta oni malaltiĝis el 310 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 144 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, romia arkeologia kuŝejo, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
József Pilinczes
József Pilinczes [jOĵef pilinceŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pilinczes József estis hungara aktoro. Lia edzino estis Marianna Váradi.
József Pilinczes naskiĝis la  en Pécs.
József Petrik
József Petrik [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petrik József estis hungara aktoro, reĝisoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Erzsi Lengyel. József Petrik naskiĝis la  en Orosháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo
La Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo, en hispana Partido judicial de Ciudad Rodrigo, estas unu el kvin jurisdikciaj teritorioj (partido judicial) de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio.
Yaiza
Yaiza [ĜAJza] estas urbo kaj municipo apartenanta al la provinco Las Palmas, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sur la sudokcidenta pinto de la insulo Lanzarote. Ĉefaj rimedoj estas turismo kaj agrikulturo.
Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo
Ĝi estas sudokcidente de la provinco kaj estas la jurisdikcia teritorio numero 2 de la provinco Salamanko. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Ciudad Rodrigo.
Yaiza
Geografio
Ĝi estas la plej suda kaj plej okcidenta parto de la insulo Lanzarote, ĉirkaŭita de Atlantiko, lime kun Tinajo (nordoriente) kaj Tías (oriente).
La loĝloko Yaiza estas la municipa ĉefurbo, kie estas la urbodomo kaj la preĝejo Nuestra Señora de los Remedios. Yaiza elstaras inter la loĝlokoj de la insulo pro siaj zorgita pejzaĝo kaj respekto al la tradicia arkitekturo.
Krom la Nacia Parko Timanfaya, la municipo enhavas aliajn gravajn naturajn lokojn, kiel la natura monumento de la vulkanoj Los Ajaches, sur kies marbordo estas la strandoj Papagayo, kaj Charco Verde, nomita ankaŭ Los Clicos.
Historio
En la areo estis setlejoj de guanĉoj. En la suda pinto de la teritorio de la nuna municipo Yaiza, en la zono konata kiel El Rubicón, instaliĝis la unua setlejo de eŭropanoj de la insuloj Kanarioj en 1402, ekde kie startis la konkero de la insularo. Tie estis la katedralo de San Marcial de Limoges, patrono de Lanzarote kaj kunpatrono de la kanaria diocezo. ​ Tiun katedralon detruis anglaj piratoj en la 16-a jarcento kaj aktuale estae en Femés la Ermitejo de San Marcial de Limoges.
Agón
Agón [aGON] estas municipo de Hispanio, en la centra-nordorienta parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Yaiza
Historio
Yaiza estas en la bordo de la areo enterigita per la vulkanaj erupcioj okaziĝintaj en Lanzarote inter 1730 kaj 1736, kiuj kreis la areon kiu nun estas la Nacia Parko Timanfaya. Precize, la ĉefa kroniko de la erupcioj estis rakontita de la tiam paroĥo de Yaiza, Andrés Lorenzo Curbelo.
En la insulo gravis produktado de kalia herbo kaj eksportado jam fine de la 18-a kaj komenco de la 19-a jarcentoj. Kiam tiu dekadencis, sekvis importado de koĉo kiu utilis por tekstila industrio. Pere de tiu rimedo Arrecife iĝis insula ĉefurbo en 1847, kaj tial ĝi iĝis ekonomia kaj politika centro de Lanzarote, tre norde de Yaiza.
Agón
Geografio
Agón estas municipa teritorio en la centra-nordorienta parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Bisimbre norde kaj de Magallón sude. Krom la rivero Huecha, estas irigaciaj kanaletoj.
László F. Földényi
naskiĝis en Debrecen.
Terijoki
Terijoki povas signifi:
László F. Földényi
Biografio
akiris diplomon en 1975 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1977–1986 li laboris en teatra instituto, dum li redaktis ankaŭ teatran revuon. Li kandidatiĝis en 1983 ĉe la Hungara Scienca Akademio. Li estis liberprofesiulo inter 1987-1991 kaj li laboris en Okcidenta Berlino, krome li instruis en Universitato Loránd Eötvös kiel lektoro. En 1991 li estis levita docento, kiun li tenis ĝis 2019. Interrompe en 2001 li vivis en Nederlando, en 2006 en Vieno, en 2014 en Kolonjo. Ekde 2004 li estis docento ankaŭ en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), eĉ ekde 2006 katedrestro. Libertempe li tradukis el la angla lingvo. Li ricevis premiojn inter 1985-2020.
Agón
Geografio
La loĝloko Agón mem estas je 57 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 12 km de Borja, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Fréscano. Ĝi estas sur 312 msm, alirebla ĉefe el Fréscano norde kaj Magallón sude laŭ la provinca ŝoseo Z-324, kaj el tre apuda Bisimbre oriente laŭ loka vojo.
Historio
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Agón estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis parte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Agón demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Agón oni malaltiĝis el 500 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 139 loĝantoj.
Poyols
, aŭ Poiòu, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
Agón
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastelo, mudeĥara ermitejo de Gañarul, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Poyols
La teritorio havas komunan limon kun.
Yaiza
Demografio
Ĝis 1991 la loĝantaro kreskiĝis nur ĝis 2 675 loĝantoj; poste kreskiĝis ĝis nunaj 17 000 loĝantoj pro la gravo de turismo, preskaŭ sesobligante la populacion.
Loĝlokoj
En la municipa teritorio estas Femés, loĝloko en kiu okazas la ĉefa agado de la romano Mararía, de la kanaria verkisto Rafael Arozarena. Playa Blanca, en la suda pinto de la insulo, estas la ĉefe turisma kerno de la municipo.
Bulvardo Suchet
La Bulvardo Suchet (Boulevard Suchet) estas bulvardo en la 16-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Louis Gabriel Suchet (1770-1826), duko de la Albufera, Marŝalo de la Imperio.
Bulvardo Davout
La Bulvardo Davout (Boulevard Davout) estas bulvardo en la 20-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Louis-Nicolas Davout (1770-1823), duko de Auerstædt, princo de Eckmühl, Marŝalo de la Imperio.
Jüri Ratas
Jüri Ratas (naskiĝinta 2-a de julio 1978 en Talino) estas estona politikisto. Li estis ĉefministro de sia lando ekde novembro 2016 ĝis januaro 2021. Li estis kondamnita pro korupto. Ekde 2021 li estas prezidanto de parlamento de Estonio. Antaŭe li estis urbestro de Talino. En 2016 li estis elektita prezidanto de sia partio. Li havas edzinon kaj kvar infanojn, el kiuj la plej juna naskiĝis en 2018.
Šumbark
Šumbark (Szumbark, Schumbarg) estas urba parto de urbo Havířov en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordokcidente de Havířov kaj sudokcidente ĝi najbaras kun Šenov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 1 020 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Šumbark estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,797 km².
Historio
Unuafoje ĝi estas menciata en la jaro 1438. La estiĝo de municipo Šumbark estas taksata verŝajne en la tempoj de granda koloniigo de Teŝinio, do fine de la 13-a jarcento. Sed la unuaj skribmencioj aperas nur en la unua duono de la 15-a jarcento, kiam ĉi tie alternis diversaj posedantoj nomataj el Szumberk. Tio estis ekz. Zbyněk en la jaro 1438, Jan kaj Petr en la jaro 1476, aŭ Pavel en la jaro 1482. Ilia devena sidejo estis laŭ arkeologiaj esploroj mezepoka burgejo.
En la jaro 1947 oni ĉi tie komencis kun konstruado de la unua loĝdomaro en Havířov. Konstruado de nova loĝdomaro okazis en la jaroj 1986–1990.
Memorindaĵoj
Situas ĉi tie kastelo Šumbark el jarcentŝanĝo de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj kun fragmentoj de devenaj fasadoj kaj torso de pejzaĝa parko el komenco de la 19-a jarcento. Plu empira preĝejo de santa Anna el la jaroj 1841–1845 (alkonstruo de antaŭaltaro en la jaroj 1969–1971). En la eksa tombejo antaŭ la preĝejo estas tomboŝtono de Friedrich von Arco el la jaro 1835.
(159928) 2005 CV69
Orbito
Ĝia tre discentra kaj klinata orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero sed ĝia ganda orbita klineco tenas ĝin malproksima de nia planedo.
Bisimbre
Geografio
Bisimbre estas municipa teritorio en la nordorienta parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Fréscano norde kaj de Agón sude. Krom la rivero Huecha, estas irigaciaj kanaletoj.
La loĝloko Bisimbre mem estas je 56 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 13 km de Borja, iom oriente de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Fréscano. Ĝi estas sur 320 msm, alirebla ĉefe el apuda Agón okcidente laŭ loka vojo je nur 1 km.
Historio
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Borja kaj Bisimbre estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis parte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Bisimbre demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Bisimbre oni malaltiĝis ĝis nunaj 80 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastelo, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Radfaristo
Radfaristo estas historia profesio de ĉarpentisto, kiu faras el ligno (kaj eble iom da metalo) radojn. Radfaristoj kutime ankaŭ kunmetis el ligno tutajn ĉarojn kaj aliajn agrikulturajn ilojn. La profesio estis ankaŭ unu el pluraj profesioj kiuj kunlaboris por konstrui pli malsimplajn ĉevalveturilojn, kiaj kaleŝoj, droŝkoj kaj fiakroj.
Bismarck-turo (Apolda)
Fondo de Bismarck-societo
Surloka Bismarck-societo fondiĝis en la 1.4.1897 fare de 19 uloj. En 1899 deciditis starigi ĉe la altebenaĵo Mattstedter Höhe apud la nuna federacia ŝoseo 87, nemorigilon. Tio sekvis la ĝeneralan proponon konstrui tiaĵojn ekster urbokernoj por pli bona demalproksima vidiĝeco. La necesan terenon disponigis jam dek jarojn pli frue, en 1889, la heredintoj de la trikotaĵfabrikantoj Christian Zimmermann. Ĝi situas apud iama armea stratego ĝis Lepsiko, inter Apolda kaj Niederroßla. Subtenis la turkonstrufanatikulojn filio apolda-a de Thüringerwald-Verein mone sub la kondiĉo ke ĝi ankaŭ servu kiel publika belvidejo.
Financado kaj meto de la fundamenta ŝtono
Por sukcese fini la tuton la menciita societo organizis en septembro 1900 diversajn monkolektojn, ankaŭ en la najbaraj vilaĝoj Oberroßla, Niederroßla, Wormstedt, Pfuhlsborn, Wickerstedt kaj Eberstedt. La vajmara pejzaĝarĥitekto Adolf Günther komisiistis pri la turoplano dume rajtis realigi la aferon la masonaj mastroj Karl kaj Adolf Hornbogen el Apolda. En la 1.4.1902 metitis la fundamenta ŝtono okaze de la 97-a datreveno naskiĝtaga de Bismarck. Fundamentŝtonen oni enmetis vitran kasedon kun konstruskizo, foto de la arĥitekto, urba kroniko el 1871 kaj tajpita parolado de Bismarck de 1888. La feston solenigis diversaj belaj paroladoj kaj kantadoj.
Inaŭguro
Ne facila problemo estas tamen la financado. La amikara societo ja danke al la vendo de poŝtkartoj kaj similaj aferoj havis enspezojn sed tamen dependis de mondonoj de privatuloj kaj pli malpli spontanee inicititaj kolektiĝoj. Pro tio la efektiva konstru-eko ne eblis ankaŭ la 1.4.1904 t.e. du jarojn post la fundamentoŝtonmetiĝo! Finfine en la 5.9.1904 ĉiuj ĝojis pri sukcesa inaŭguro de propra Bismarck-turo. La meritoj de la konstruintoj aparte honoritis parolade en la Urbodomo de Apolda antaŭ starto de festprocesio disde Foirplaco de Apolda tra Bahnhof-kaj Buttstädter-strato ĝiscele. Ĝin partoprenis diversaj societoj, kluboj reprezentantoj ŝtataj. La Hornbog-oj tamen ankoraŭ en 1906 havis postulojn financajn ...
Arĥitekturo
La turo ne tute 25 metrojn da alteco havas. kun kvadrata horizontala projekciaĵo de 6 × 6 metroj sur terasa aranĝo kun ŝataj parapetoj. Ili atingeblas tra ekstera ŝtuparo. Depiede ĝisspajre la turo trione maldikiĝas. Tra interna ŝtuparo de 93 ŝtupoj oni venis ĝis la platformo belvida. Finiĝo estas ŝtona krenela krono. Meze de la platformo estas fajropelvo kun diametro de 2,5 metroj. En ĝi miksaĵo de ligno kaj asfalto bruligitis kun bruldaŭro de maksimume tri horoj kaj flamalteco de sep metroj. Supre de la enirportalo muntitis blazono kaj reliefo bismarck-aj. Nord- kaj sudflanke troviĝis regna aglo kaj blazono de la iama Granddukujo Saksio-Vajmaro-Eisenach. Post la Dua mondmilito forigitis kaj la enksribaĵo turopinte kaj la reliefo kanceliera.
Utiligo
Iam temis pri belvidejo kun fajropelvo. Dum la Dua mondmilito ĝi intertempe estis observejo por kontraŭbombaviadilo ŝirmado. Komence de la 1970-aj jaroj ĝi fermitis al publika vizito pro munto de televidaj atnetnoj. Nur de 1974 repermesitis surgrimpo. En 1994 necesis nova malfermo pro sekurecaj kialoj. Refermiĝo okazis en 2004: ekde tiam semajnfine kaj somerduonjare pretas por grimpado kaj belvidĝuado. La vido de supre estas suden super la ttua urbo ĝis la altaĵoj de Ilm-Saale-plato apud Vierzehnheiligen (Jena). Nordoriente spekteblas bone Finne-altaĵo kaj Eckartsburg. Ueste kuŝas Vajmaro kaj la memorturo de la eksa koncentrejo kaj sovetia speciala internigejo Buchenwald. De tempo al tempo eĉ Turingia Arbaro montras sian belecon.
The Backrooms
The Backrooms (prononcita /ðə ˌbækˈruːmz/, laŭvorte "la malantaŭaj ĉambroj" en la angla) estas horora urba legendo (creepypasta), kiu disvolviĝis interrete. Ĝi estas rakonto pri lokoj, kiujn oni povas eniri nur per noclip (t.e transiri murojn en videoludo) tra realeco. Tiuj lokoj estas priskribitaj kiel paralelaj dimensioj, senhomaj, plurnivelaj, laŭ la estetiko de "limaj spacoj": temas pri grandaj senhomaj ĉambroj kun malseka tapiŝplanko, lumataj per neonlampoj kiuj senĉese zumzumas. La ĉambroj ŝajnas senlime reproduktiĝi laŭ tiu skemo, , , ,.
Origino kaj priskribo
La Backrooms naskiĝis en diskutfadeno en la bildbultenejo /x/ de 4chan la, kie anonimulo petis al la aliaj membroj afiŝi maltrankviligajn bildojn. Inter la respondoj al tiu fadeno estis bildo montrante longan flavan koridoron kun tapiŝplanko kaj neonlampoj. La jena respondo al tiu bildo estas la origina copypasta (t.e mallonga teksto kiu famiĝas interrete per oftaj kopiadoj) sur kiu baziĝas la Backrooms, , :
Pro la diskoniĝo de tiu afiŝo, pluraj memeoj kaj rakontoj estis kreitaj pri tiu nova fikcia universo. Estis kreitaj ankaŭ pluraj retejoj de kunlabora verkado, kiel vikio gastigata de Wikidot, kaj alia gastigata de Fandom.
La loko videbla sur la origina foto en 4chan daŭre estas nekonata, kvankam ekzistas pluraj teorioj pri kie ĝi troviĝas. Ankaŭ eblas ke tiu bildo estis kreita de komputilo. La urba legendo ofte estas ligita kun konceptoj difinitaj de la retejo The Dictionary of Obscure Sorrows, kiel kenopsia (sinistra kaj melankolia etoso de loko kutime homplena, sed hodiaŭ forlasita kaj senbrua ) kaj anemoia (nostalgio pri epoko kiun oni neniam travivis ).
Niveloj
Unue la Backrooms enhavis nur unu nivelon: tiun videbla kaj priskribita en 4chan. Poste retuzantoj elpensis aliajn nivelojn, kaj kreis vikiojn por priskribi ilin ĉiujn. Ekzistus multege da niveloj, tial preskaŭ neeblas reveni al nia realeco. Jen sube la 3 niveloj, kiujn la vikioj plejofte akceptas kiel la tri unuajn :
Les Prés
, jen france, prononco laŭ sistemo IFA [le pʁe], aŭ Los Prats de Vaudroma aŭ pli mallonge Los Prats, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
The Backrooms
Nivelo 0
La nivelo 0, angle nomita Lobby/Tutorial, estas tiu de la origina bildo en 4chan, kaj havas la plej famajn trajtojn de la urba legendo: ŝimatan tapiŝplankon, flavan murpaperon kaj neonlampojn zumzumante. En tiu nivelo ne estas multaj estaĵoj sed facilas morti tie pro soifo, malsato aŭ freneziĝo. En kelkaj lokoj eblas noclip-i, kaj tiel eniri la nivelon 1.
Nivelo 1
La nivelo 1, nomita "loĝebla zono", estas enirita per noclip aŭ post plurtaga vagado en la nivelo 0. Ĝi estas iom pli malhela ol la nivelo 0 kaj havas arkitekturon pli manifaktureca, kun mekanikaj bruoj ĉie aŭdeblaj. Tiu nivelo aspektas kiel deponejo malhela kaj mizera, kun nebulo kaj flakoj ĉirkaŭ ĝi. Male al la nivelo 0, la lampoj intermitas kaj fojfoje tute malŝaltiĝas. Eblas renkonti estaĵojn tie.
Nivelo 2
La nivelo 2, angle nomita Pipe Dreams, estas la tria nivelo de la Backrooms, kaj la lasta laŭ la modelo "Tri niveloj". Ĝi estas eĉ pli malhela kaj manifaktureca ol la nivelo 1. Ĝi konsistas en sinsekvo de longaj tuneloj, kies murojn kovras tuboj. Oni atingas ĝin post longa vagado en la nivelo 1. Ĝi estas multe pli varma ol la aliaj niveloj. La "pluvivantoj" de la Backrooms asertas, ke la nura rimedo por eskapi tiun nivelon estas kvieti: "Nur post kiam la Backrooms iĝis via hejmo povos vi eskapi".
(99327) 2001 UP32
(99327) 2001 UP32 estas tre malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
The Backrooms
Reago de la publiko
La Backrooms ofte estis komparataj ankaŭ kun Everywhere at the End of Time (2016-2019), serio de muzikaj albumoj far The Caretaker, kiu priskribas demenciĝon de homo per fragmentoj de kantoj el la jaroj 1920-1930.
Aŭdovidaĵoj
La 7an januaro 2022, horora mallonga filmo nomita The Backrooms (Found Footage) rete publikiĝis en la YouTube-kanalo de Loris Perrin, tiam 17 jaraĝa, konata sub la pseŭdonimo Kane Pixels. Ĝi estas montrita kiel registraĵo el 1991 filmita per kamerao, laŭ la maniero de la filmo The Blair Witch Project, en kiu adoleskulo trairas la grundon kaj enfalas la Backrooms-ojn. Li tie renkontas plurajn hororajn estaĵojn, antaŭ esti kaptita de unu, nur sia kamerao falante reen al nia realeco. La filmeto estis spektita dekmilionoj da fojoj, kaj estis la unua de serio de aliaj filmetoj pri la Backrooms en la sama kanalo,.
Cetere, la televidserio Severance de Ben Stiller estas ofte komparita kun la Backrooms pro ĝiaj estetiko kaj etoso,.
Ĉio ĉi kaŭzis ian furoron pri la Backrooms. Efektive, post la publikigo de unuaj sukcesaj filmetoj, centoj da aliaj publikiĝis en la reto, ĉiuj bildigante malsamajn rakontojn kaj esploradojn de novaj niveloj de la Backrooms,.
Videoludo
Pluraj videoludoj pri la Backrooms kaj "limaj spacoj" estis kreitaj, ekzemple Anemioapolis far Andrew Quist. Celante teni la etoson de la Backrooms, li uzis proceduran generacion por krei ŝajne senfinajn koridorojn,.
Planorbedoj
Planorbedoj, laŭ scienca nomo Planorbidae, laŭ ordinara nomo kornohelikoj, estas familio de aer-spiraj nesalakvaj helikoj, akvaj pulmohavaj gastropodaj moluskoj. Malkiel ĉe plej moluskoj, ili estas aer-spiraj helikoj kiuj uzas fer-bazitan hemoglobinon anstataŭ la kupro-bazitan hemocianinon por porti la oksigenon tra sia sango. Kiel rezulto, planorbedoj kapablas spiri oksigenon pli efike ol aliaj moluskoj. La ekzisto de hemoglobino havigas al la korpo ruĝecan koloron. Tio estas speciale videbla ĉe albinaj animaloj.
Estante aerspiraj kiel aliaj Panpulmonata, planorbedoj ne havas brankojn, sed anstataŭe havas unu pulmon. La piedo kaj kapo de planorbedoj estas malgrandaj, dum iliaj fadenecaj tentakloj estas relative longaj. Multaj el la specioj de tiu familio havas spiralajn konkojn kiuj estas ebenspiralaj, alivorte, la konkoj estas pli malpli spiralaj kaj ebenaj, anstataŭ havi altan spiralon kiel ĉe plej el la konkoj de gastropodoj.
Prostřední Suchá
Prostřední Suchá (Sucha Średnia, Mittel Suchau) estas devene memstara vilaĝo en Ĉeĥio, nun parto de urbo Havířov en distrikto Karviná (sur teritorio de iama Teŝinia princlando). Ĝi troviĝas norde de Havířov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 961 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prostřední Suchá estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,956 km².
Historio
Jaro de la estiĝo de la municipo ne estas konata. Laŭ kroniko de Prostřední Suchá estas la unua mencio pri la municipo el "Historio de ĉefepiskopejo vroclava". Kiam Henriko la 1-a estis elektita en la jaro 1302 vroclava episkopo, li lasis skribi liston de dekonaĵoj sur teritorio de sia diocezo. En tiu ĉi dokumento unuafoje estas menciataj municipoj kun nomo Suchá. Eblas konjekti, ke tri najbaraj municipoj, te. Horní Suchá, Prostřední Suchá kaj Dolní Suchá, kreis foje unu tutaĵon.
Rimon-et-Savel
, aŭ Rimont e Savèl, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Nadiad
Nadiad, laŭ guĝarata lingvo નડિયાદ, laŭ hindia lingvo नडियाद, estas urbego kaj municipo en okcidenta Barato, subŝtato Guĝarato, en distrikto de Ĥeda, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Nadiad havis populacion de en 2021 kun legopovo de 95%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Nadiad situas sur ebenaĵo en alteco 35 m. Anand troviĝas 18, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 45, Ĥambat 48, Vadodara 55, nova subŝtata ĉefurbo Gandinagaro 62, Godhra 77, Mumbajo 415, tutlanda ĉefurbo Delhio 791, Kolkato 1592 kilometrojn (aere).
Historio
En Nadiad onidire loĝis sub ŝnurdancistoj, tial la historiaj nomoj estis "Natapadra" aŭ "Natpur" aŭ "Nandgam". La urbo longe estis regita de islamanoj.
(99323) 2001 TE205
Ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Nadiad
Lingvoj
En Nadiad la oficialaj lingvoj estas la guĝarata kaj la hindia.
Religioj
En Nadiad plejparto de la populacio estas hinduoj (preskaŭ 80%), krome muslimoj (13,5%), ĝainistoj (3,5%), kristanoj (preskaŭ 1%) kaj sikistoj (preskaŭ 0,5%).
Eduko
Nadiad havas universitaton kaj plurajn altlernejojn.
Klimato
Nadiad havas mildajn vintrojn kaj tre varmajn somerojn. Jare pluvas inter 700-1200 mm. Dum musono la inundojofte estas katastrofaj.
Trafiko
Nadiad havas trairan fervojan linion kun stacidomo inter Ahmedabado-Vadodara laŭ ĉefa linio Delhio-Mumbajo. Krome alvenas flanka fervoja linio al la stacidomo. 9 vojoj kuras al la urbego. La plej proksimaj flughavenoj funkcias en Vadodara kaj Ahmedabado.
Jurisdikcia partio de Vitigudino
La Jurisdikcia teritorio de Vitigudino, en hispana Partido judicial de Vitigudino, estas unu el kvin jurisdikciaj teritorioj (partido judicial) de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio.
Ĝi estas nordokcidente de la provinco kaj estas la jurisdikcia teritorio numero 3 de la provinco Salamanko. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Vitigudino.
Ĉarego
Ĉarego estas duaksa, kvarrada veturilo tirata per tirbestoj, plej ofte unu aŭ pluraj ĉevaloj, uzata por transporto de varoj (transporto de personoj okazas per kaleŝo). Teknike, la ekzisto de antaŭa (kaj posta) risortoj diferencigas kaleŝon de ĉarego. La diferencigo de ĉarego al ĉaro kaj ĉareto (ekzemple aĉetĉareto aŭ manĉareto respektive ĉarumo) kompreneble rilatas al la grandeco kaj difiniĝas nur laŭ lingvaj kutimoj, kvankam klaras ke ĉareto neniam tiriĝas per tirbesto, sed moviĝas per homo, kaj ĉaro (ekzemple armea ĉaro de la antikva epoko) ne nepre devas esti duaksa. Tiel ekzemple la veturiloj, kiujn eŭropaj setlistoj uzis en la transporto de Norda Ameriko en la 18-a kaj 19-a jarcentoj, kiuj nomatas tendoĉaro, facile povas esti komprenataj kiel subgrupo de ĉarego.