cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boursies
Administrado
Boursies apartenas al la kantono de Marcoing, kies ĉefurbo estas Marcoing. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Furiera analitiko
La Furiera analitiko estas metodo, malkovrita de Jean-Baptiste Joseph Fourier, kiu
la terminoj a_n kaj b_n nomiĝas furieraj koeficientoj kaj kalkulendas tiel:
John McLaughlin
John McLaughlin (naskiĝis la 4-an de januaro 1942 en Kirk Sandall je Yorkshire, Anglujo) estas brita muzikisto. Li aktivas kiel ĵaza kaj rokmuzika gitaristo kaj ankaŭ kiel komponisto.
Vivo
John McLaughlin verkis komence sur la kampo de blusroka muziko kun Brian Auger kaj Georgie Fame. Kun Ginger Baker kaj Jack Bruce li muzikis meze de la 1960-aj jaroj en la bando Graham Bond Organization, akompanis tamen ankaŭ la soŭlkantan bandon Four Tops kaj Wilson Pickett je iliaj koncertvojaĝoj. Samtempe li ekhavis unuajn spertojn pri ĵazo; li muzikis kun Ian Carr, John Stevens kaj Jeff Clyne resp. kun kontrabasisto Danny Thompson kaj saksofonisto Tony Roberts. Post kiam McLaughlin estis i. a. membro de la ensemblo de la germana vibrafonisto Gunter Hampel kaj verkis unuan solo-albumon („Extrapolation“), li sekvis inviton de la tiama basisto de Miles Davis, Dave Holland, en Usonon. Tie li komence kunverkis la du gravajn albumojn „In A Silent Way“ kaj „Bitches Brew“ de Miles Davis. Jam antaŭ la sonregistradoj de Bitches Brew li fondis kun la iama frapinstrumentisto de Davis, Tony Williams, kaj orgenisto Larry Young (Khalid Yasin) la triopon Lifetime, kiu surbendigis unuan albumon nome „Emergency!“ en majo de 1969. Komence de 1970 Lifetimes verkis sian duan albumon „Turn It Over“ (kun Jack Bruce), monaton poste la albumon de Miles Davis „A Tribute to Jack Johnson“. McLaughlin ankaŭ kunverkis - kiel Bruce – la vojmontran verkon de Carla Bley Escalator over the Hill (surdiskigita en 1968-71).
La ĉefan sukceson de John McLaughlin havis per sia bando Mahavishnu Orchestra fondita en 1971, en kiu li muzikis kune kun Jerry Goodman, Jan Hammer kaj Billy Cobham. La altenergia, ritme komplika fandaĵo el ĵazo kaj rokmuziko estis vojmontra por la kunfandomuziko (i. a. enkondukita de Miles Davis) komence de la 1970-aj jaroj. En Mahavishnu Orchestra McLaughlin (kiu intertempe sub influo de sia hinduisma instruisto Sri Chinmoy estis rezigninta sian drogan kaj alkoholan konsumon) unuafoje povis plene evoluigi sian nekredeblan gitarludan teknikon same kiel sian muzikan povon. Post malfondado de la unua Mahavishnu Orchestra sekvis dua, al kiu apartenis i. a. la tiama edzino de McLaughlin, same kiel sonregistradoj kun Carlos Santana.
La postsekva projekto Shakti – nure konsistanta el akustikaj instrumentoj kaj orientita je klasika barata muziko - kun violonisto L. Shankar kaj tablaoludanto Zakir Hussain estis puŝo por la populareco por barata muziko en okcidento. La ensemblo prezentis en 1976 kaj 1977 mitajn koncertojn dum la Ĵazfestivalo je Montreux kaj novformiĝis en 1999 sub la nomo Remember Shakti, kiu rezultigis kelkajn albumojn kaj kroman prezentadon en Montreux.
En 1981 muzikis kune kun gitaristoj Al Di Meola kaj Paco de Lucía la faman koncertalbumon Friday Night in San Francisco, kiu vendiĝis pli ol du milionajn fojojn. En 1982 sekvis la studio-albumo Passion, Grace & Fire, kiu estas fajraĵo de virtuozeco kaj kaj muzikemo kaj estas rigardebla kiel klasikaĵo inter la sonregistraĵoj de akustikgitara ludo. En 1996 sekvis la studio-albumoj The Trio kaj Reunion-Tour, per kiu la bando volis ligi sin al antaŭaj sukcesoj. Malgraŭ la komerca sukceso la koncepto, reduktita ofte je nure publikemaj efektoj, postrestis tamen laŭ muzika substanco klare post la aliaj prezentadoj de McLaughlin.
Menciidas ankaŭ la feliĉa kuniĝo de John Mclaughlin kun la pinta frapinstrumentisto Dennis Chambers, kiun li en intervjuo nomis „kunmilitisto“ kaj kun kiu li ekde la mezo de la naŭdekaj jaroj intense kunverkis. Ekzemple ekestis la rabia triopo The Free Spirits kun la virtuozo de la Hammond-orgeno Joey DeFrancesco. Kun ĉi tiu ensemblo li gastis en 1993 kaj 1995 je la Ĵazfestivalo je Montreux, krome je la festivalo Jazz à Vienne, kaj surbendigis la koncertalbumon The Free Spirits - Tokyo Live. Krome en 1998 ekestis la studio-albumo The Heart Of Things, tiam Dennis Chambers rajtis subteni la duetojn de John Mclaughlin kun saksofonisto Gary Thomas, en la sama jaro ankaŭ je la Ĵazfestivalo je Montreux.
Premioj kaj distingoj
La legantaro de la ĵazrevuo kun tutmonde plej granda eldonkvanto, Down Beat, elektis Ĝonon McLaughlin sep fojojn al ĵazgitaristo de la jaro (1972, 1973, 1974, 1992, 1993, 1994, 1995).
Hiroto Nakagawa (2000)
Hiroto Nakagawa (中川 裕仁, n. ) estas japana futbalisto.
Maršovice
Nomon Maršovice havas pluraj setlejoj:
Alexander Wetmore
Frank Alexander WETMORE (18an de junio 1886 North Freedom, Viskonsino – 7an de decembro 1978 Glen Echo, Marilando) estis usona ornitologo kaj pribirda paleontologo.
Vivo
Wetmore studis en la Universitato de Kansaso kaj poste en la Universitato George Washington. Li eklaboris en 1910 por la Biologia Kontrolo de la Usona Departemento de Agrikulturo kaj tiele en 1915 li pristudis la sekvon de la uzado de kugloj de plumbo sur mortoj de pliaj akvobirdoj. La paleontologia priserĉado kondukis lin al fosiliaj birdoj Palaeochenoides mioceanus kaj Nesotrochis debooyi.
Poste li aliĝis al la Smithsonian Institution.
Li verkis A Systematic Classification for the Birds of the World (Sistematika klasado de la tutmondaj birdoj, 1930, reviziita en 1951 kaj 1960). Inter 1946 kaj 1966 Wetmore faris jarajn veturadojn en Panamon por studi kaj kolekti specimenojn de la tieaj birdoj. Tiele li verkis sian 4-voluman grandan verkon, Birds of the Republic of Panama, kiu estis publikigita de Smithsonian inter 1965 kaj 1984, kies lasta volumo jam aperis postmorte.
Dukolora grafeo
En grafeteorio, dukolora grafeo (aŭ duparta grafeo) estas grafeo kies verticojn oni povas dividi en du disajn arojn U kaj V, en kiu ĉiu eĝo ligas verticon en U al vertico en V. Verticaro U kaj V ofte nomiĝas la partoj de la grafeo. Ekvivalente, dukolora grafeo estas grafeo sen nepara ciklo.
La du partojn U, V oni povas pripensi kiel kolorado de la grafeo per du koloroj: ekzemple verticoj en U estu bluaj, kaj verticoj en V verdaj. Do la randoj de ĉiu eĝo havas malsamajn kolorojn. Kontraste, ĉi tia kolorado ne eblas en ne-dukolora grafeo, ekzemple unu triangulo.
Oni ofte skribas G=(U,V,E) por signifi dukolora grafeo kun partoj U kun V, kaj E signas la eĝaro. Se dukolora grafeo ne estas konekteca, ĝi eble havas plurajn dukoloradojn; tiel,  (U,V,E) povas signi unu el la dukoloradoj utila por la nuna problemo. Se |U|=|V|, t.e. la du partoj enhavas same da elementoj, G nomiĝas ekvilibra dukolora grafeo. Se ĉiuj verticoj en ambaŭ partoj havas saman gradon, G nomiĝas duregula.
Gelma
Gelma aŭ Guelma [gelma] estas grandurbo en Alĝerio. Ĝi estas la ĉefurbo de la Provinco Gelma. Tie naskiĝis Émile Boirac.
Nancy Pelosi
Nancy Patricia D'Alesandro PELOSI, (naskiĝis kiel D'Alesandro la 26-an de marto 1940 en Baltimore, Maryland, Usono) estas usona politikistino (demokrato) kaj estonta plimulta gvidanto de la Usona Domo de Reprezentantoj. Per la balota venko de la demokratoj en 2006, ŝi iĝos en 2007 unua virino en la ofico de Speaker of the House (oficiala alparolo: "Madame Speaker"].
Ŝi reprezentas la Distrikton 8 de Kalifornio ekde 1987, ekde 2005 frakcigvodanto de la demokratoj en la Domo de reprezentantoj. Ŝi agadas - kiel "konservativa katoliko"- por la mediprotekto, rajto de samseksamoj, rajto je aborto, kontraŭ la 2-a Golfa Milito, tiel oni vidas ŝin kiel liberalan politikistinon en la Usono.
Familiaj informoj
Ŝi venas el italo-usona familio; lia patro Thomas J. D'Alesandro Jr. estis trifoje elektita al urbestro de Baltimore kaj servis 5foje ankaŭ kiel kongresa membro. Ŝi estas edziĝinta kun investisto Paul Pelosi kaj ili havas 5 infanojn.
Preĝejo Johano Baptisto (Kroměříž)
Preĝejo de Sankta Johano Baptisto en Kroměříž estas perlo de konstruarto de pintnivela baroko en Moravio. Ĝi ekestis surloke de origina johanita preĝejo ĉe johanana hospitalo el la 12-a jc. La eklezia agadloko estis nuligita en la jaro 1423, kiam la hospitalon transprenis la urbo kaj la preĝejeton en la jaro 1606 mallonge franciskanoj. En la jaro 1687 la piaristoj al la preĝejo alkonstruis studenthejmon, gimnazion (1694) kaj kantistan seminarion (1698). La nova preĝejo de sankta Johano Baptisto estis konsekrita la per episkopo Hamilton (1760-1777) subtene de la episkopoj de Olomouc kaj la grafoj de Rottal, Magni kaj Salm.
La projekto eliris el episkopa konstru-oficejo, gvidita de Jozefo Cyrani el Bolleshaus. La centra navo havas kupolon 35 m altan, longan 21 m kaj larĝan 16 m. Al la navo estas alligita pastrejo (11 m × 9,5 m) kaj vestiblo kun ĥorejo (8,8 m × 9,4 m). Apud pastrejo estas sakristio, ĉe la vestiblo ambaŭ turoj. Sur la ĉirkaŭo de centra ovalo estas sur ĉiu flanko du niĉoj kun fenestroj kaj altaroj. Ekstere estas sur la ĉefa fasado triangula frontono kun statuaro de Bapto de Kristo kun adorantaj anĝeloj (aŭtoro estas Andreo Zahner, 1752). Kupoloj kaj la turoj estas tegolitaj per kupra lado, sur la turoj estas du arĝentaj johananaj krucoj. La konstruadon gvidis masonista majstro el Velehrad kaj al lokaj masonistoj helpadis ŝtonhakistoj el Cetechovice.
La ĉefan altaron ornamas bildo de Unterberger Prediko de Sankta Johano sur la Dezerto, flanke estas statuoj de profeto Isaja kaj de patro de Johano Zakarijo de skulptisto Troger. La altara ofertablo el marmoro de Cetechovice havas la antaŭan parton el arĝento. Pli malgranda bildo sur la altaro estas baroka kopiaĵo de Madono kun Infano de Cranach. Super la altaro en la spaco estas hebrea nomo de Dio - JAHVE. La predikejo estas verko de fratoj Scharter kaj ĝi estas riĉe orumita.
Apudaj altaroj:
En la jaro 1836 estis la preĝejo difektita per incendio. En la jaro 1918 ĝi estis transdonita al kapitulo kaj en la jaro 1927 transprenis region franciskanoj, kiuj realigis ĝeneralan riparon de preĝejaj eksterejoj ĝis la jaro 1949. En la jaroj 1958-59 estis restaŭritaj freskoj.
Fischbach LU
Geografio
La komunumo Fischbach situas oriente de la rivero Rot, kiu estas la limo al Kantono Berno. Tra la vilaĝo fluas la rivereto Fischbach, alfluanto de Rot, de kiu la komunumo ricevis sian nomon. Krom al ĉefvilaĝo Fischbach al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Leimbütz kaj Schönenthül, kaj krome la setlejoj Tschäggle, Hübli, Färnere, Schwandmatt, Schlämpe, Under Reiferswil, Wildberg, Rütmatt kaj Mettmenegg.
La komunuma teritorio etendiĝas sura areo de 8,04 km², de kiuj 13,8% estas kovritaj de arbaro, 80,7% servas por agrikulturo kaj 5,3% por setlejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fischbach limas en nordokcidento al Grossdietwil, en nordo al Ebersecken, en nordoriento al eksklavo de Grossdietwil kaj al la eksklavo Lingi de Ebersecken, en oriento al Zell, en sudo al Ufhusen, kaj en okcidento al Gondiswil en Kantono Berno.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Zell tra Altbüron al St. Urban.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 12 kilometrojn nordoriente en Dagmersellen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fischbach datiĝas el la jaro 1224 kiel Viscebach.
Dum mezepoko la vilaĝo Fischbach apartenis al la Senjoro Rudolf von Balm, kies havaĵo en la jaro 1308 fariĝis posedaĵo de la Habsburgoj, ĉar Rudolf von Balm estis inter la murdisto de imperiestro Alberto la 1-a. La vilaĝo sub la Habsburgoj apartenis al la Grafejo Willisau, kiun en la jaro 1407 akiris la urbo Lucerno. La antaŭa habsburga grafejo tiam estis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 lucerna voktejo. Post la fino de la Helveta Revolucio en la jaro 1803 Fischbach fariĝis komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.
43881 Cerreto
43881 Cerreto estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso
Departemento Nariño
Departemento Nariño estas departemento de Kolombio, en la pleja okcidento de la lando, borde de la Pacifika Oceano.
43881 Cerreto
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Claudio Casacci elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la piemonta komunumo Cerreto d'Asti, hejmo de la observatorio de la Astronomia Asocio de Cerreto d'Asti. La asocio faras edukajn strebojn pri la sunsistemo kaj ĝenerala astronomio, kaj ankaŭ intensajn esplorojn pri kometoj, asteroidoj kaj
Departemento Nariño
<LI>Urboj: Tumaco (169 400), Ipiales (97 000)
Inĝenieroj Sen Limoj
Inĝenierarto Sen Limoj – Florenco (ankaŭ Senlimaj Inĝenieroj) (Ingegneria Senza Frontiere – Firenze; mallongigite ONLUS aŭ ISF-FI') estas ne-ŝtata ne-profitcela asocio, konsistanta nur el volontuloj (studentoj, profesoroj, profesiuloj, spertuloj pri tekniko, ktp.) kiuj proponas siajn konojn en esplorado, formado kaj internaciaj kunhelpado-projektoj por plibonigi la vivon de la plej malriĉaj loĝantoj en la Sudo de la Mondo. Ĝia sidejo troviĝas en Florenco (Italio).
Precipaj celoj de Inĝenierarto Sen Limoj estas pritraktado, realigado kaj disvastigado de inĝenieriaj praktikoj, kiuj povas kuraĝigi plenan realigon de ĉiuj homoj kaj de ĉiuj homaj komunumoj. La teknikaj projektoj disvolviĝas precipe en Afriko (Kongo Kinŝasa, Ganao, Burkino) kaj zorgas pri energio, akvo, rubo, informadiko, ktp.. En multaj aliaj italaj urboj estas samcelaj asocioj. Ili partoprenas kunordigan reton. Ankaŭ en aliaj landoj oni estas homamaj teknikaj asocioj kiuj agas simile.
Kantono Carroll (Virginio)
La kantono Carroll - angle Carroll County - estas kantono de Usono en la subŝtato Virginio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kvar-kvadrat-ludo
Almenaŭ en Usono, oni ludas la kvar-kvradat-ludon (angle four square). La ludo plej bone ludeblas kun almenaŭ kvin ludantoj. La ludejon de kvar-kvadrat-ludo komponas kvar kvadratoj en unu granda kvadrato. Onu uzas resalteman pilkon.
La ludo neniam finiĝas. En Kvar-kvadrat-ludo, oni celas atingi la kvaran kvadraton, kaj resti tie.
Mekitarista kongregacio
La Mekitarista kongregacio, aŭ mekitaristoj (latine: Ordo mechitaristarum, monachorum armenorum sub regula Sancti Benedicti, armene Մխիթարեան), estas katolika religia ordeno fondita en 1701 de Mekitar, armena monaĥo. La mekitaristaj monaĥoj metas post sia nomo la siglon C.A.M.
La fondinto
La iniciatinto kaj eponimo de la ordeno, Mekitar, naskiĝis en Sebastea (hodiaŭ Sivas de Armenio) en 1676. Je la aĝo de dekkvin jaroj, li eniris la monaĥejon Surb Nshan (laŭlitere: Sankta Signo), direktitan de armenaj monaĥoj de Sankta Antonio abato.
Pierrepont-sur-Avre
Pierrepont-sur-Avre estas malaperinta franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Mekitarista kongregacio
La fondinto
La monaĥa aktiveco de la tiamaj orientaj monaĥoj malmulte kontentigis la junan monaĥon, kiu ege ŝatis legi, studi kaj sperti.
Pierrepont-sur-Avre
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pétripontains.
Mekitarista kongregacio
La fondinto
En 1691 la renkonto kun la okcidenta kristanismo pere de jezuita misiisto, Jacques Villote, multe impresis la junulon. Ankaŭ influis la kono de armeno reveninta de longa restado en Eŭropo. La armena eklezio estas disigita de Romo, sed tiu divido estis sufere tolerata de Mekitar.
Pierrepont-sur-Avre
Ĝi nun formas parton de.
Mekitarista kongregacio
La fondinto
Li decidis vojaĝi mem al Eŭropo por pliprofundigi siajn studojn, kaj plurfoje komencis la vojaĝon, sed pro pluraj malsanoj li ĉiam devis reveni al sia patrujo. Tie li estis konsekrita pastro en 1696.
Fine li sukcesis vojaĝi ĝis Istanbulo en 1697. Tie kaj poste en Armenio li komencis paroli pri sia ideo fondi armenan literaturan akademion.
En 1700 li reiris al Istanbulo kaj komencis kun deko da amikoj vivon de komunuma preĝo. Li ankaŭ ekeldonis kelkajn religiajn librojn.
La mekitarista ordeno sub la fondinto
En septembro 1701, en Pera, kvartalo de Istanbulo nun nomata Beyoğlu, Mekitar fondis la Mekitaristan Kongregacion kune kun 8 aliaj kunuloj, sub la nomo de Adoptaj Filoj de la Virgulino. Ĉar jam li estis persekutata (oni eĉ provis aresti lin), li lokŝanĝis kun la aliaj kunuloj al Peloponezon, kiu apartenis al la Venecia respubliko. Li trovis taŭgan lokon por sia kongregacio en Methoni, en la suda parto de la duoninsulo, kie li planis fondi monaĥejon. Li sendis ankaŭ du fratulojn al Romo, ĉe la papon, petante aprobon por la regulojn de sia kongregacio.
Salejo
Salejo aŭ salmarĉo estas mino aŭ surfaco uzata por sekigo kaj elproduktado de salo. La salejoj estis lokoj kie oni sekigis salon el maro, aŭ salaj riveroj kaj lagoj, kaj tiele el la salejoj pasis ties nomoj al la toponimoj de multaj geografiaj lokoj kie oni faris tiun tipon de elproduktado.
Mekitarista kongregacio
La mekitarista ordeno sub la fondinto
Necesis pluraj jaroj por ambaŭ la planoj. La kongregacio havis malmulte da mono kaj nur post gravaj donacoj ili povis finkonstrui la monaĥejon. Ankaŭ la papo ne respondis rapide, sed fine aprobis la kongregacion kaj nomumis Mekitar-on superulo. Tiel li aliiĝis kun sia grupo al la Katolika Eklezio, sen tamen deklari eksplicite sian forlason de la Armena Apostola Eklezio.
Bedaŭrinde en 1715 ekestis milito inter la Otomana Imperio kaj Venecio. Ĉar la Otomanaj venkis, Mekitar fuĝis al Venecio; nur 10 fratuloj tamen ricevis la permeson foriri kun li.
Salejo
Salmarĉo estas do loko, kie oni permesas elvaporigon de sala akvo, por lasi nur la salon, kaj povi sekigi kaj kolekti ĝin por ties vendo. Distingiĝas du tipoj de salejoj, tiuj marbordaj, situaj ĉe la marbordo por uzi nur la marakvon, kaj tiuj de interno, kie oni uzas fontojn de sala akvo ĉar tiu trapasas subterajn kuŝejojn de salo.
Mekitarista kongregacio
La mekitarista ordeno sub la fondinto
En 1717 la Senato de la Venecia respubliko donacis al la Mekitarista Kongregacio la tre malgrandan insulon de San Lazzaro, kie estis malnova preĝejo kaj aliaj konstruaĵoj en malbona stato.
Mekitar mortis en Venecio la 27-an de aprilo de 1749, lasante solidan heredaĵon religian kaj kulturan en la manoj de sia posteulo Stepanos Melkonian (1749-1800), kiu en 1789 kompletigis la plurlingvan presejon en San Lazzaro, tre gravan por la presado de armenaj libroj.
Posta historio de la mekitarista ordeno
Sekvante la ekzemplon de sia fondinto, la mekitarista ordeno distingiĝis en la laboro de malkovro, studo, traduko kaj publikigo de antikvaj armenaj skriboj, traduko en la armenan lingvon de gravaj dokumentoj kaj verkoj de la klasika epopo kaj de tiu kristana. La laboro el tiu antikva lingvo ebligis la konon de grava kaj riĉa literaturo.
Sărmășel
Sărmășel [sərməŝel] (hungare: Kissármás [kiŝŝarmaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al la urbo Sărmașu.
Mekitarista kongregacio
Posta historio de la mekitarista ordeno
En 2000 la du braĉoj retrovis ankaŭ la motivojn de la reunuiĝo kaj fariĝis denove unika ordeno. .
En 2002, la ordeno nombris 10 monaĥejojn kaj 35 religiuloj el kiuj 28 estas presbiteroj.
Sărmășel
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 890 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 1 479 (rumanoj, 7 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1438. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Virusa hepatito
Antaŭ nur kelkaj jardekoj oni diferencigis du tipojn de virusaj hepatitoj: la infektan hepatiton aŭ hepatiton A kaj la seran hepatiton aŭ hepatiton B. Baldaŭ estis priskribita la tiel nomata „hepatito nek A nek B”, poste subdividita en la hepatitojn C kaj E. Nuntempe la nombro de la priskribitaj tipoj de virusaj hepatitoj jam atingis 8: hepatitoj A, B, C, D, E, F, G kaj TTV. Kaj tio, verŝajne, ne estos la fino.
La problemo de la virusaj hepatitoj estas unu el la plej signifoplenaj por la moderna kaj estonta medicino. La kvanto de malsanuloj kaj virusportantoj nur de hepatitoj B kaj C superas 500 milionojn.
Ĉiujn konatajn tipojn de virusaj hepatitoj oni povas subdividi en du grupojn: 1. Hepatitoj A, E kaj F kiuj transdoniĝas precipe kiel intestaj infektoj. 2. Hepatitoj B, C, D kaj G, kiuj disvastiĝas precipe per infektita sango.
Sufiĉe ofte ĉe malsanuloj la viruso ne montras klinikajn simptomojn, kaj tiam la diagnozon povas determini laboratoriaj analizoj.
La kuracado de malsanuloj kutime okazas per plenumado de dieta kaj enlita reĝimo, sed se necese la malsanuloj ricevas diversajn medikamentojn: hormonojn, interferonojn, sintezajn kontraŭvirusajn preparaĵojn kaj aliajn. Kutime preskaŭ ĉiuj simptomoj malaperas post unu-du monatoj. Tamen la malsano povas transiri en la kronikan stadion.
En apartaj okazoj, rezulte de detruado de granda kvanto da hepatĉeloj, povas aperi gravaj komplikaĵoj. Pro sia rompo de la kapablo de la hepato forigi diversajn venenojn, en la sango amasiĝas amoniako, fenoloj, ktp, kio alkondukas al la cerba veneniĝo, akuta hepata encefalopatio kaj komata stato. Necesas senprokrasta reanimado.
Hepatito A
La viruso de hepatito A, entenanta ribonukleatan acidon (RNA), eliĝas el la organismo kun fekaĵo. Pro nepuremeco de multaj malsanuloj la virusoj transmisiiĝas al la sanuloj per malpurigitaj manoj, manĝaĵo, akvo, ktp. Pli ofte malsaniĝas infanoj. En multaj regionoj de Azio kaj Afriko la plimulto de la plenaĝuloj jam malsanis en infaneco.
Hepatito A pli ofte havas la favoran fluadon, kaj kutime ne transiras en kronikan hepatiton. La ĝustan diagnozon povas determini laboratoriaj esploroj (aperigo en la sango de specifaj antikorpoj, la virusa RNA).
La profilaktiko de hepatito A baziĝas sur la plenumado de ĉiuj higienaj postuloj. Nuntempe krom la specifa imunoglobulino por defendo kontraŭ la malsano ekzistas efikaj vakcinoj, kiuj precipe estas necesaj por personoj, loĝantaj aŭ vojaĝantaj en la regionoj kun malfavoraj higienaj kondiĉoj.
Piramido Karlsruhe
La Piramido Karlsruhe estas piramido farita el ruĝa grejso, situanta en la centro de la placo de la bazaro de Karlsruhe, Germanio. Ĝi estis starigita en la jaroj 1823–1825 sur la tombejo de la urbofondinto, Margravo Karolo la 3-a Vilhelmo (1679–1738).
Voivodeni (Bârsa)
Voivodeni (Bârsa) [vojvodenj] (hungare: Körösvajda) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordokcidente de Arad. En 1910 ĝi havis 331 loĝantojn (rumanoj), en 1992 168. Ĝia unua mencio estas en 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye). Administre ĝi apartenas al Bârsa.
Piramido Karlsruhe
La centra loko de la piramido estis origine okupita de Luterana Preĝejo, baroka lignotraba kontruaĵo. Kiam Karlsruhe kreskiĝis komence de la 19-a jarcentoj, tiu preĝejo iĝis tro malgranda kaj baris la alsudan ekspansion de la urbo kaj ties bazarplaco. Ĝi estis malkonstruita en 1807, kaj dekomence oni starigis lignan piramidon sur la kripto de la urbofondinto provizore antaŭ translokigi ĝin al la nova ĉefa preĝejo. Tio prokrastiĝis kaj 16 jarojn poste arkitekto Friedrich Weinbrenner desegnis la novklasikan ŝtonmonumenton kiel permanenta anstataŭo de la iama preĝejo. Ĝi havas kvadratan bazon kaj eksteran alton de 6,5 metroj. La interno konsistas el vertikala serio de tri ĉambretoj, el kiuj la plej malalta estas la origina tombokripto. Ankaŭ la fondoŝtono de la urbo estas ene de la piramido. La monumento estas ekzemplo de arkitekturo de Egiptia Revivigo, inspirita de la tombofunkcio de la Piramidoj de Egiptio kaj de similaj konstruaĵoj de la Napoleona epoko. La piramido ne estis tuŝita de la granda bombardado en la Dua Mondmilito.
Virusa hepatito
Hepatito B
Pro la grandega koncentrado en la sango kaj varmorezisteco la viruso de hepatito B precipe disvastiĝas per transfuzado de sango, sangodevenaj preparaĵoj aŭ malbone sterilizitaj medicinaj injektiloj. La viruso povas transdoniĝi ankaŭ per seksaj kontaktoj kaj en la familio per komunaj raziloj, dentobrosoj, ktp. Ankaŭ infektitaj gravedulinoj povas infekti siajn bebojn. Inter la riskogrupoj de hepatito B oni kalkulas la sangoricevantojn, hemofiliajn malsanulojn (ili por kuracado ricevadas sangodevenajn preparaĵojn), hematologiajn malsanulojn, narkotaĵemulojn kaj ankaŭ medicinistojn, kiuj ofte havas kontakton kun sango, kiel kirurgoj, hematologoj, ktp.
Pro la kapablo de la virusa DNA integriĝi kun la hepatĉela DNA, hepatito B povas konduki al kronika hepatito, en apartaj kazoj al cirozo aŭ eĉ en iuj okazoj al hepatkancero. La nivelo de virusportado inter la loĝantaro malsamas en diversaj regionoj: en multaj eŭropaj landoj ĝi estas 1-3 %, en Azio 5-10 %, en apartaj regionoj de Azio, Afriko eĉ 10-20 %. Nuntempe en la mondo estas pli ol 300 milionoj da virusportantoj de hepatito B. Por la ĝusta diagnozo oni uzas laboratoriajn analizojn (aperigo en la sango de la specifaj antigenoj, antikorpoj, la virusa DNA).
Joan Blondell
Joan BLONDELL (denaske Rose Joan Bluestein; 30a de Aŭgusto, 1906 – 25a de Decembro, 1979) estis usona aktorino kiu aperis en kino kaj televido dum 50 jaroj.
Virusa hepatito
Hepatito B
La profilaktiko de hepatito B baziĝas sur la severa esploro kaj sendanĝerigo de la sango kaj sangodevenaj preparaĵoj, uzado de individuaj kaj bone sterilizitaj medicinaj instrumentoj, preventado de narkotaĵemo, sendanĝerigo de la seksaj kontaktoj, rimedoj kontraŭ infektado de medicinistoj, ktp. En ekstremaj okazoj oni uzas la specifan imunoglobulinon.
Joan Blondell
Blondell ekkarieris en vodevilo. Venkinte en beleckonkurso, ŝi eniris en kinkariero, establante sin kiel antaŭkoda figuro de Warner Bros. Ŝi aperis en amuzaj, seksallogaj roloj, aperante en pli ol 100 produktaĵojn de kino kaj televido. Ŝi estis plej aktiva en kino dum la 1930-aj kaj komenco de la 1940-aj jaroj, kaj en tiu epoko ŝi kunaktoris kun Glenda Farrell, kolego kaj amikino, en naŭ filmoj. Blondell plue aktoris en kino kaj televido dum la cetero de sia vivo, ofte en mallgravaj, duarangaj, helpaj roloj. Ŝi estis nomumita por Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Helpaktorino pro sia ludado en The Blue Veil (1951).
Preskaŭ ĉe la fino de sia vivo, Blondell estis nomumita por Ora Globo al la Plej Bonkvalita Helpaktorino pro sia ludado en Opening Night (1977). Ŝi aperis en du pliaj filmoj, nome la sukcesa biletvendanto muzika filmo Grease (1978) kaj la filmo de Franco Zeffirelli nome The Champ (1979), kiu esis publikigita nur ĝuste antaŭ ŝia morto pro leŭkemio. Ŝi estis aperinta en ĉirkaŭ cento da filmoj, plus en dek ses televidprogramoj.
Virusa hepatito
Hepatito C
Necesas speciale atenti pri hepatito C, ĉar en la 21a jarcento ĝi verŝajne minacos la homaron preskaŭ tiom, kiom aidoso. La viruso – RNA-entenanta – estis apartigita el hepatito nek A nek B en 1989. En la diversaj regionoj de la mondo renkontiĝas variaj stamoj de la viruso. La maniero laŭ kiu la viruso de hepatito C disvastiĝas, similas al tiu de hepatito B. La ĉefaj risko-faktoroj estas transfuzado de infektita sango kaj sangodevenaj preparaĵoj, kaj envejnaj injektoj per malbone sterilizitaj injektiloj. La samaj riskogrupoj ofte estas infektitaj per la virusoj B kaj C. En multaj regionoj dum longa tempo la kuracistoj ne atentis pri la esploroj pri hepatito C en la sango kaj sangodevenaj preparaĵoj, kaj rezulte de tio multaj homoj estis virusinfektitaj. Nuntempe en la mondo la nombro de portantoj de hepatito C estas ĉirkaŭ 200 milionoj.
La viruson de hepatito C oni povas nomi „la malbrua aŭ perfida gangstero” ĉar la akutan stadion de la malsano oni ofte trapasas facile, eĉ nerimarkeble, sed en 50 ĝis 70 okazoj el 100 post iom da tempo ĉe la virusportantoj povas disvolviĝi la kronika hepatito kaj ĉe kelkaj el ili cirozo, kiu en 5 ĝis 8 kazoj el 100 povas konduki al hepatkancero. Por la diagnozo de hepatito C necesas laboratoriaj esploroj: determino en la sango de specifaj antikorpoj aŭ prefere de la virusa RNA per tre sentiva polimeraza ĉena reakcio.
La kaŭzoj de la ofta kronika fluado de hepatito C eble estas ligitaj kun alta mutaciemo de la viruso, kio permesas al ĝi eskapi la pereigan influon kontraŭ ĝi de la homa imunsistemo.
Antaŭ kelkaj jaroj aperis informo, ke kuracado de hepatito C per interferonoj kaj ribavirino povas malgrandigi la probablecon de apero de la kronikaj komplikiĝoj. Estas dezirinde esplori la efikecon de medikamentoj, kiuj blokadas la virusajn fermentojn – proteazojn. Verŝajne, la kuna terapio estos pli efika.
18749 Ayyubguliev
18749 Ayyubguliev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Virusa hepatito
Hepatito C
Diference de hepatito B, kontraŭ hepatito C ne ekzistas vakcino. Nenio plu restas, ol la esperiga preventado de la infektiĝo. La komunaj profilaktikaj rimedoj ĉi tie precipe koincidas kun tiuj por hepatito B. Necesas multfojaj esploroj de sangdonantoj, sendanĝerigo de la sango kaj sangodevenaj preparaĵoj. Dezirinde estas krome malpligrandigi la kvanton de sangotransfuzadoj kaj apliki ilin nur en ekstremaj okazoj.
18749 Ayyubguliev
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Ayyub Salakh-ogly Guliev, direktoro de la Astrofizika Observatorio de Ŝamaĥi en Azerbajĝano, kiu interesiĝas pri la deveno de la kometoj.
Virusa hepatito
Hepatito D
La viruso de hepatito D – RNA-entenanta – distingiĝas de aliaj virusoj, ĉar ĝi ne povas reproduktiĝi en la hepatĉeloj sen helpo de la viruso de hepatito B. Do, malsaniĝo de hepatito D ne povas esti memstara. Ĝi povas okazi aŭ samtempe kun hepatito B, aŭ aliĝi al hepatito B. La kuna malsaniĝo akiras pli gravan, ofte kronikan karakteron. La vojoj de disvastiĝo de hepatito D kaj la rimedoj de profilaktiko koincidas kun tiuj de hepatito B. Estas tre rimarkinde, ke la vakcino kontraŭ hepatito B samtempe defendas ankaŭ kontraŭ hepatito D.
Hepatito E
La viruso de hepatito E, entenanta RNA, disvastiĝas simile al la viruso de hepatito A. La plej danĝera faktoro de infektado estas malpurigita akvo. Vastaj akvaj epidemioj de hepatito E estis registritaj en Pakistano, Hindio, Turkmenio kaj aliaj landoj, kiam malsaniĝis multaj miloj da loĝantoj. Precipe gravaj komplikaĵoj okazis ĉe gravedulinoj. Vakcino kontraŭ hepatito E ne ekzistas. La komuna profilaktiko de la malsano similas al tiu de hepatito A.
Aliaj hepatitoj
Aliaj tipoj de virusaj hepatitoj ĝis nun ne estas bone pristuditaj. En 1997, komence en Japanio kaj poste en aliaj landoj, estis malkovrita la tiel nomata hepatito TTV. La DNA-entenanta viruso verŝajne povas disvastiĝi per sango kaj eliĝi kun fekaĵo.
Eksteraj ligiloj
el Monato (gazeto) laŭ permeso
107379 Johnlogan
107379 Johnlogan estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Tenagra II de Nogales (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona scenaristo John Logan, tre aklamata kaj rekompensita aŭtoro de fikcioj kaj scenaroj. Inter liaj multenombraj sukcesoj, estas "Gladiator", "La Lasta Samurajo" kaj "Penny Dreadful", ĉiuj sperte sondante la esencon de la homoj.
Antonín Sova
Antonín SOVA (naskiĝis la 26-an de februaro 1864 en Pacov - mortis la 16-an de aŭgusto 1928 en Pacov) estis ĉeĥa lirika poeto, unu el la plej elstaraj reprezentantoj de impresionismo kaj simbolismo en la ĉeĥa literaturo.
Biografio
En 1885 li finis studon de gimnazio en Písek, studadon de juro en Prago ne kompletigis pro financaj problemoj. Sekve li laboris en kancelario de Otta-enciklopedio, poste kiel skribisto en Praga magistrato kaj kiel direktoro de la urba biblioteko.
Li estis timema soleculo kun grava mjela malsano, kiu malhelpis al li fine liberan moviĝadon. En junaĝo li estis sente ligita al sia patrino, kies morto en 1879 forte influis lian verkaron.
Verkaro
Sova apartenas al fondintoj de la ĉeĥa lirika poezio, impresionisma kaj simbolisma.
La plej signifa el la impresionismaj poetoj, kun tre rimarkinda talento improviza, tre fekunda. En lia verkaro rebrilas ĉiuj poetmetodoj, de realismo ĝis ekspresionismo.
"La librojn de lia junaĝo inundis la liriko de speciala ataka kaj incita sorĉeco, la liriko de homo suferinta pli ol la ceteraj pro la batoj, malgrandaĵoj kaj mizeroj de la samtempo, ĉar li pli sopiris la realaĵojn de la vivo purigita kaj savita pro justeco... Post tiuj libroj, Sova venis al melodioj harmoniaj, al vizioj, pri estonta liberigita kaj purigita homeco, li venis al poemoj kvietigitaj de la kredo pri la neceso de la renaskiĝo de l' socio, al poemoj jubilantaj pro ĝojo pri fianĉiĝo inter spirito kaj sensoj, forto kaj bono." (F. X. Šalda).
La regiono de Tábor
Malriĉas nur ja Tábor-regiono,
sed mi ĝin amas ege, senmezure,
en suno ludas eta monta zono
Asembleo de la Departementoj de Francio
La Asembleo de la departementoj de Francio ( "Assemblée des départements de France" aŭ "ADF") estas asocio, kiu reprezentas, plurmaniere, ĉiujn departementojn de Francio kaj kiu estas membro de la Eŭropa Domo de Lokaj Povoj en Francio.
La granda kaldrono
La granda kaldrono estas realisma romano de la brita verkisto John Francis eldonita en 1978 de la eldonejo Stafeto. Ĝi estis reeldonita de Esperanto-Asocio de Skotlando en 2017 kiel bitlibro.
Asembleo de la Departementoj de Francio
Prezento
ADF ofertas al departementaj elektitoj kaj teknikistoj rimedojn por kompari siajn ideojn, interŝanĝi spertojn kaj decidi pri komunaj pozicioj pri la grandaj naciaj temoj.
Ĝi estas prezidata ekde 2004 de Claudy Lebreton, prezidanto de la Departementa Konsilio de Côtes-d'Armor kaj estas kondukata ekde 2012 de Jean-Christophe Baudouin.
La maldekstra plimulta frakcio estas prezidata de Marie-Françoise Pérol-Dumont, deputitino kaj prezidantino de la Departementa Konsilio de Haute-Vienne.
Komisionoj
ADF havas 18 fakajn komisionojn.
En 2007, la komisiono Promotion, Communication, Information et NTIC ( "promocio, Komunikado, Informado kaj NTIK") estis kondukita de Thierry Carcenac, prezidanto de la Departementa Konsilio de Tarn.
Progreso de Obregón
Progreso de Obregón estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Progreso de Obregón. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13050.
La granda kaldrono
Temas pri ambicia granda romano, kiu ampleksas 592 paĝojn en la unua eldono, do unu el plej ampleksaj romanoj verkitaj originale en Esperanto. Ties agado okazas en kaj el Skotlando kaj la ĉefa temo estas la mondmilitoj. Ĝi prezentas grandan rolularon, sed la protagonistoj estas la gefratoj nome Dunkan kaj Ina, kaj ties filoj, do kuzoj Jano kaj Donald; al tiu kvaropo estis aldonita la rolulo bazita en reala persono nome Ĝon Maclean (John Maclean), nome maldekstra skota aktivulo. Tiuj roluloj agadas laŭ apartaj fadenoj de epizodoj kiuj interplektiĝas nur en la fina parto de la romano.
Progreso de Obregón
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19672 loĝantojn. El tiuj estis 9242 viroj kaj 10430 virinoj. La komunumo havas surfacon de 106 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1980 metroj super la marnivelo.
La granda kaldrono
La stilo inkludas temposaltojn kaj konscifluon.
Analizo
Tamen en tiu tiom mozaikeca strukturo oni perdas foje la fadenon pri kiu estas tiu kiu meditas pri la socipolitikaj aferoj. Diference el la rakontaj epizodoj aŭ el la registro de dialogoj, la pensaraj partoj povas esti atribuitaj same al roluloj kiel al la ĉioscia rakontisto:
Antonín Sova
La regiono de Tábor
ĉe vojoj forstaj brulas karbig-stakoj,
La granda kaldrono
Analizo
Pliigas tiun impreson la fakto, ke la rolulo pri kiu oni faras tiajn meditojn nomiĝas Ĝon, fakte transkribo de la persona nomo de la verkisto.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
poŝtist' veturas tra arbar' rezigna,
La granda kaldrono
Analizo
En tia mozaikeca strukturo la rakontado de militagado mem ne okupas tro multe da spaco, dum ŝajnaj epizodoj de la ĉiutaga vivo okupas sufiĉe multe. Ekzemple en la ĉapitro "Renkonto" oni dediĉas kvin paĝojn al la dubemo de junulino kiu havas rendevuon kaj nervoziĝas pri kiaj vestoj estos la plej taŭgaj por tiu. Tio povus aspekti banalaĵo sed fakte tute kongruas kun la vivostato de virinoj dum la viroj estas milite kaj venas viziti soldata kolego de la militanta frato. Alia tiukadre scenaro estas tiu kiu temas pri la rilatoj vir-virinoj en milita epoko, partikulare ĉar tio okazas preferinde en junula aĝo, same kiel iro (respektive ne-iro) al milito.
Pli ol detale rakonti militagadon, foje okazas, ke oni meditas pri la milito. Ekzemple la fino de la Batalo de Somme estas tiel resumita el diversaj vidpunktoj kaj ĉefe kontraste en la lasta frazo inter soldatoj kaj nemilitantoj.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
sin kaŝas ie sub amaso ligna,
La granda kaldrono
Analizo
Foje la leganto povas iom konfuziĝi pri la konstantaj saltoj de la agado el la Unua al la Dua Mondmilitoj kaj inverse kaj oni povas kritiki pri la decido de la verkisto uzi ambaŭ temojn kaj eĉ la struktura mekanismo interplekti ilin. Sed la respondo estas en la pensoj de la patrino de la vundita Jano kiam ŝi ne povas viziti lin por forigi siajn maltrankvilon kaj penon, post jaroj de zorgo al vundita edzo. Ŝi vidas klare ambaŭ militojn kiel nur okazigantaj vunditojn super la tempopaso kaj eĉ timas pri simila estonteco:
2154 Underhill
2154 Underhill estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
la urboj estas etaj, forkaŝitaj
2154 Underhill
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan astrofizikistinon Anne B. Underhill.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
sub forstoj nubaj, kie krepuskiĝas,
La granda kaldrono
Analizo
Laŭlonge de la romano ne estas multa klarigo pri la titolo, sed oni povas supozi el la logiko de la granda kaĉo kiu estas la du mondmilitoj. Tamen preskaŭ fine estas ia aludo al tio, kiam Donald ĉeestinte teatraĵon Reĝo Lear meditas pri militoj kaj la diraĵoj en la verko:
Neologismoj
Fine de la verko la aŭtoro listigas kaj klarigas neologismojn, el kiuj jam multaj esta sufiĉe uzataj kaj eĉ estas en Vikipedio. Nome la jenaj: antropofago, adoleskulo, avanci, asidua, bruska, burko, ĉendi, degno, delikto, dramaturgo, drezelo, dura, elano, fusilado, folo, hanti, horto, kaputa, katarso, metanalizo, minoritato, rankoro, ruro, rustika, sinui, ŝaperono, trampli, turbulenta kaj violento.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
salutas vin kasteloj detruitaj
kaj glor' de Žižka ĉie ĉi sentiĝas.
(Rudolf Hromada)
Regionoj de Tábor
Malriĉa estas Tábor-regiono,
sed mi senfinan amon por ĝi havas,
tie en sun' monteta ludas zono
kaj preskaŭ jam matura greno flavas,
ĉe voj' arbara brulas karbigstakoj,
kaj poŝt' veturas tra malĝoj' arbara,
arbaristej' en mar' de junaj fagoj
inter amasoj da lignaro staras,
malgrandaj urboj perde forkaŝitas,
inter la forstoj kaj krepusk-nebuloj
pinakloj burgruinaj vin invitas
Hellas Planitia
Hellas Planitia (aŭ "Helenia ebenaĵo") ​ estas ebenaĵo (planitia) en la suda hemisfero de la planedo Marso, konsistanta en granda kratero pro frapo. La kratero estas centrita ĉe la koordenatoj 42.7 S, 70.0 Or. Havante diametron de ĉirkaŭ 2 300 km, ​ estas la kratero de frapo plej granda de la surfaco de Marso. Oni kredas, ke ĝi estis formita dum la periodo de intensa malfrua bombardado de la Sunsistemo, antaŭ ĉirkaŭ 3 900 milionoj da jaroj, kiam granda asteroido koliziis kun la marsa surfaco. ​
Antonín Sova
Regionoj de Tábor
(Jiří Kořínek)
Hellas Planitia
Ĝi estas la plej malalta punkto de la planedo, sur nivelo proksimuma al 6000 metroj sub la marsa datum.
Antonín Sova
La regiono de Tábor
Malriĉa estas nia Tábor-regiono,
Sed mi adoras ĝin per amo senmezura:
En suna bril' jam ludas da montetoj zono,
Kaj jen flaviĝas greno preskaŭ plen-matura,
Ĉe vojo en arbaro karbigej' bruletas,
Poŝtveturilo pasas tra pinaroj tristaj,
En mar' da junaj fagoj ie siluetas
Tra inter ŝtip-amas' dometoj forstgardistaj,
Sub abiaroj, kiuj nebulece fumas,
Urbeto pli ol unu kuŝas forkaŝita,
Al ni krenel' kastelruina palpebrumas -
Kaj ĉiuloke duondormas glor' husita.
(Miloš Lukáš)
La pejzaĝo de Tábor
Profunde kaj ĝisfunde ĝi mian koron tuŝas:
la region' de Tábor, eĉ se ĝi tre malhava ...
kaj gren' sur kampoj ondas matura, preskaŭ flava.
Laŭ la arbar-ŝoseo karbigaj stakoj ardas
kaj kun melankolio bruas la poŝta ĉaro.
Maro da junaj fagoj forsto-dometojn gardas,
kiujn deflanke premas arb-trunkoj kaj ŝtiparo.
For de la viv-tumulto sin kaŝas etaj urboj,
sub la arbar-nebulo en ombroj kaj kvieto
salutas vin kreneloj de disfalantaj burgoj
kaj dormas glor' de Žižka en ĉiu anguleto.
Aconitum napellus
La blua akonito (Aconitum napellus) aŭ  blua kaskofloro estas plantospecio de la genro Akonito (Aconitum) en la familio de la Ranunkolacoj (Ranunculaceae). Plia esperanto-nomo estas laŭ la scienca nomo napela akonito.
La blua kaskofloro estas tradicia ornama kaj medicina planto. Ĉiuj partoj estas forte venenaj. Jam du gramoj de la radiko estas mortiga.
Historia uzado
Blua akonito estis ofte uzata veneno por murdi aŭ por venenigi sagopintojn.
Uzado kiel medicina planto
La planto donas medicinan efikon en du formoj:
La ĉefaj efikantoj estas: Pliaj efikantoj estas:
Terapeǔta apliko
Resumo el la monografio de komisio pri Fitoterapio :
Riskoj de Aconitum napellus: pro la malalta terapeŭta indekso, do la malgranda diferenco inter la dezirata terapeŭta kaj la maldezirata veneniga efiko, vivdanĝeraj riskoj ne eviteblas, nome: parestezioj, vomado, vertigo, muskolaj kramfoj, hipotermio, bradikardio, perturbo de la kora ritmo kaj centra spirlamigado. Pro tiaj efikoj hodiaǔ la planto ne plu estas uzata en medicino.
Nur en la homeopatio la planto estas ankoraŭ uzata terapeǔte kontraǔ inflamoj kaj nervaj malsanoj.
Bach-societo de Arnstadt
La Bach-societo de Arnstadt (germane: Arnstädter Bachvereinigung) estis fondita en 1895/96.
Sub la estrado de la verkisto Arthur Rehbein ĝi antaŭenpuŝis la aranĝon de koncertoj kaj la denove necesan savon de la Bach-orgeno. En 1907 la membroj iniciatis la munton de memorigtabulo honora pri Johann Sebastian Bach ĉe la Nova kirko.
Vidu ankaŭ
Bach en Arnstadt
Fonto
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): ''Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 189.
Cantaing-sur-Escaut
Cantaing-sur-Escaut estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 415 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Cantaing-sur-Escaut situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Cantaing-sur-Escaut etendiĝas sur 6,48 km².
Historio
Cantaing-sur-Escaut estis preskaŭ tute detruita dum la Unua mondmilito.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Deschamps, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cantaing-sur-Escaut apartenas al la kantono de Marcoing, kies ĉefurbo estas Marcoing. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
(6279) 1977 UO5
(6279) 1977 UO5 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronom(in)o K. L. Faul elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Esslingen am Neckar
Esslingen am Neckar estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kiel la nomo indikas, Esslingen troviĝas borde de la rivero Neckar, ĉirkaŭ 14 kilometrojn sudoriente de la urbocentro de la landa ĉefurbo Stutgarto.
Tis (Janov)
Tis (Eiben) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Janov en distrikto Rychnov nad Kněžnou. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Janov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 35 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tis estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,81 km².
Wil
Geografia nomo
En la malnova alemana kaj germana lingvoj Wil (en alemana skribmaniero Wyl) signifas "setlejo" (en moderna alemana "Wyler" kaj germana "Weiler"), kiu aperas kiel memstara nomo por komunumoj, sed ankaŭ ofte kiel finaĵo.
Kiel finaĵo en komunumaj nomoj
Ekzemple: Flawil, Jonschwil, Oberhelfenschwil, Rapperswil, Schlosswil, Uzwil, Walchwil, Zuzwil ktp.
Gryon
Gryon estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,209 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Gryon situas en la Vaŭdaj Alpoj, sudoriente de Bex. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Gryon, Rabou (sur alteco de 1130 m s.m.), La Barboleusaz (sur alteco de 1211 m s.m.), kaj la alposetlejo Taveyanne (sur alteco de 1 647 m s.m.).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,22 km², de kiuj 47,3% estas kovritaj de arbaro, 32,6% servas por agrikulturo kaj 11,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gryon limas en nordo al Ollon, en oriento al Ormont-Dessus, kaj en sudo kaj okcidento al Bex.