cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbomurego de Nurenbergo
Adaptiĝoj al la moderna epoko
La pli longa periodo de ekonomia halto ĝis la industria revolucio en la 19-a jarcento efikis, same kiel je la konstruaĵa substanco de Malnov-Nurenbergo, muzeiga. En 1824 meĥanikisto Conrad Georg Kuppler starigis antaŭ la fortikaĵo ĉenvojeton, en 1930 oni almetis masivajn apogilojn, kaj en 2010 oni renovigis la tutan ponton. Post la transpreno de Nurenbergo fare de Bavarujo en 1806 la urbo plutenis sian econ de fortikaĵo. La kvin ĉefpordegoj estis gardataj kaj tri pluaj fermataj dum la noktoj. La trafiko en la antaŭurbojn (ekz. Wöhrd kaj Gostenhof) kontinue kreskis, sed ĝis 1866 oni permesis nur sep pluajn urbopordegojn, kiuj estis enigataj en la gardosistemon: en 1848 Maxtor, Färbertor kaj Kasemattentor, en 1850 Königstor, en 1859 Marientor, en 1863 Westtor kaj en 1866 Ludwigstor; ili ekestis kiel novgotikaj urbopordegoj. En 1863 urba propono por malfortikigo de la urbo la bavara registaro rifuzis, ĉar ĝi pro timo de tumultoj konsideris la fortikaĵan econ kiel stabiligan faktoron. La 12-an de julio 1866 ĝi permesis la malfortikigon, ankaŭ pro atendo de okupado fare de prusaj trupoj. En la sekva tempo oni ĉiam denove disputis pri la konservado aŭ malkonstruo de la murego, provizore la reĝo rezervis al si la decidon pri ĉiuj konstrua ŝanĝo. En 1869 oni malkonstruis unuan muregoparton, sekvis pluaj malkonstruoj.
En la 1960-aj jaroj en la sudo partoj de la fosaĵo ĉe la pordego Frauentor estis ŝutplenataj. Dum la konstruado de la subtera fervojo oni reelfosis ĉi tiun fosaĵosekcion en 1987. Planoj por vasta alikonstruado de muregopartoj en la jaroj1967/68 ne estis realigataj.
Nuna stato
Kvankam ankaŭ forte ripartita respektive rekonstruita, la murego konserviĝis preskaŭ komplete kaj ĉirkaŭas la historian urbocentron. La plej granda breĉo de pli ol 310 metroj troviĝas ĉe la turo Laufer Torturm. La konservado de la muro estas kontinua proceso, en 2005 oni ekzemple riparis la muregon ĉe Maxtor.
Malantaŭ, antaŭ kaj sur la murego kaj en la kelkloke konserviĝinta fosaĵo estas plejparte publike alireblaj promenvojoj. La fosaĵo mem estas plejparte parkece aranĝita, same ankaŭ la masivaj bastionoj okcidente kaj norde la fortikaĵo, kiuj estas publike alirebla en la varma sezono.
Je la fino de la Dua Mondmilito ankoraŭ ekzistis 88 muregoturoj, nun estas nur 71. Multajn el ili uzas organizaĵoj, asocioj kaj privatuloj ekzemple kiel junulardomo, konsultejo, muzeo, artistorenkontejo kaj ĉambroj por studentoj, do ili parte estas publike alireblaj.
En la 20-a jarcento oni konstruis ĉe la okcidenta murego apud Fronveste maljunulejon. Al la duetaĝa sabloŝtona konstruaĵo kun groptegmento apudas pluaj konstruaĵoj. La turoj Verda C, D kaj E estis enigataj en la konstruaĵoj de la maljunulejo.
La turo Jakobsturm (Ruĝa L) starigata en 1480 ĉe la pordego Jakobstor estis en 2005 alikonstruata kaj disponeblas nun kiel loĝejo por vagantaj metiistoj. Ekzistas tie kvin dormlokoj, kuirejo kaj banĉambro.
Alie ol ekzemple en Rothenburg ob der Tauber ne plu mezepoka murego kun surirebla defendogalerio stampas la aspekton, sed kvar dikaj turoj, inter kiuj staras la muregaj partoj.
„...Ne ekzistas dua remparo tiaspeca kaj tiel granda en Mezeŭropo, kiu transvivis la tempon. La multeco kaj diverseco de la konstruaĵoj faras la ... ĉirkaŭmuraĵon de la urbo lernolibro pri fortikigoteĥniko de la mezepoko kaj frua novepoko“.
Marşandiz (stacidomo)
Marşandiz estas stacidomo sur suburba linio "Başkentray" en Ankaro, Turkio. Ĝi estas lokita apud ranĝadstacio "Marşandiz" kaj ĉefe priservas fervojistojn kiuj laboras tie. En Julio 2016, la stacidomo estis fermita kaj sekve malkonstruita kaj rekonstruita kiel parto de rehabilita projekto de Başkentray. La nova stacidomo estis relokita orienten kaj ĝi estis malfermita la. Stacidomo Marşandiz ankaŭ priservos pasaĝerojn de stacidomo "Motor Fabrikası", kiu fermis en 2016, pro kio la relokiĝo orienten. Antaŭ 2016, la stacidomo havis elirejon al Bulvardo Anadolu, kiu trairis la trakojn sur nord-suda akso. la nova stacidomo ne plu havos aliron al la Bulvardo kaj anstataŭe havos elirejojn al Avenuo Güvercinlik kaj Vojo Güvercin.
Ĉirkaŭ la 6:30 matene (0330 UTC) la, mortiga kolizio inter pasaĝera trajno kaj lokomotivo okazis en la stacidomo. Naŭ homoj estis mortigitaj kaj 47 vunditaj.
Foucart
Foucart estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Foucartais.
Turing kompleteco
Turing kompleteco estas esprimo uzita en komputebleca teorio por priskribi abstraktajn maŝinojn, kutime nomitajn aŭtomatojn. Tia aŭtomato estas Turing-kompleta, se ĝi povas esti uzata por emuli Turing-maŝinon. Ĝi ankaŭ nomiĝas komputile universala.
Genografa Projekto
La Genografa Projekto (Genographic Project), lanĉita la 13an de aprilo 2005 de la National Geographic Society kaj IBM, estas plurjara genetika antropologia studo, kiu planas mapi historiajn migradojn per kolektado kaj analizado de DNA specimenoj de centoj da miloj da homoj de ĉirkaŭ la mondo.
Resumo
Esploristoj en 11 regionaj centroj ĉirkaŭ la mondo kolektas DNA-specimenojn de indiĝenaj populacioj. La projekto ankaŭ vendas mem-testilarojn: kontraŭ 100 USD (kun la apero de "Geno 2.0"-testado la prezo estis pliigita al 199.95 USD por multe pli ampleksa testo), iu ajn en la mondo povas mendi ilaron per kiu havigi specimenon per buŝoskrapado, analizigi la specimenon kaj ricevi la DNA-informojn en Interreta datumbazo. En la unua fazo de la projekto, genetikaj signoj en mitokondria DNA (HVR1) kaj Y-kromosomoj (12 mikrosatelitaj signoj kaj haplogrup-difinaj SNP) utiliĝis por spuri la foran genealogian arbon de la partoprenanto, kaj ĉiu kliento estis provizita per ilia genetika antaŭhistorio per sekura retejo. La nova Geno 2.0-testo analizas preskaŭ 150,000 genetikajn signojn de tra la tuta genaro, kaj metas la rezultojn en ĝisdatigitan retejon. Ĝis 2013 proksimume 600,000 homoj kontribuis sian DNA, kaj la sukceso de la projekto generis pli larĝan intereson pri gentestado rekte al konsumanto.
La Genografa Projekto entreprenas vaste interkonsiliĝi kun indiĝenaj grupoj ĉirkaŭ la mondo. La publike disponeblajn ilaron prilaboras Family Tree DNA (FTDNA) en Houston, Teksaso, Usono.
La projekto estas private financata, neprofitcela kunlaboro inter la National Geographic Society (Usono), IBM kaj la Waitt-Fonduso. Parto de la enspezo de la vendado de mem-testaj ilaroj subtenas la daŭran DNA-kolektadon de la projekto, sed la plimulto estas elspezata por testamenta fonduso por kulturaj konservadaj projektoj proponitaj de indiĝenaj komunumoj.
En la norda aŭtuno de 2012, La Projekto sciigis la kompletigon de nova genotipilo, dediĉita al genetika antropologio, nomita la GenoChip. GenoChip estas specife fasonita por antropologia testado kaj inkludas SNP-ojn de aŭtosoma DNA, X-kromosoma DNA, Y-kromosoma DNA kaj mitokondria DNA. La fasono de la nova peceto estis komuna projekto inter Dro. Eran Elhaik de Johns Hopkins, Spencer Wells de National Geographic, Family Tree DNA kaj Illumina.
Testilo Geno 2.0
La almiksaĵa testo evoluigita de Spencer Wells kaj Eran Elhaik klasifikas individuojn al naŭ praulaj regionoj kiuj konsistigas iliajn genarojn: nordorientazia, mediteranea, sudafrika, sudokcidentazia, oceania, sudorientazia, nordeŭropa, subsahara afrika kaj indiana. Oni evoluigis la atributojn de 43 referencaj loĝntaroj, ĉiu konsistigita de apartaj miksaĵoj da tiuj naŭ regionoj (rezultojn < 2% ne raportas Geno 2.0):
Uzo de genetikaj signoj
La Genografa Projekto dependas de la identigo de genetikaj signoj. Plejmulta homa DNA estas intermiksita kombinaĵo de genetika materialo heredita de ĉiu generacio al la sekva. Ekzistas, aliflanke, partoj de la homa genaro kiuj pasas nemiksitaj de gepatroj al ĉiu filo. Tiuj segmentoj de DNA estas ŝanĝitaj nur per maloftaj mutacioj - hazardaj misliterumoj en la genetika kodo. Kie tiujn misliterumojn heredas sekvaj generacioj, ili iĝas signoj de deveno.
Diversaj populacioj havas malsamajn genetikajn signojn, kaj spurante ilin tra la generacioj, sciencistoj povas identigi la diversajn branĉojn de la homa arbo, eĉ tutvoje retro al sia komuna afrika radiko. Indiĝenaj loĝantaroj disponigas geografian kaj kulturan kuntekston al la genetikaj signoj en sia DNA. Tiuj indikoj povas helpi ellabori pasintajn migradajn vojojn.
Civitanoj partoprenas
Ekde 2005 la Genografa Projekto utiligas volontulojn (en kampa laboro kaj por provizi DNA-specimenojn) kaj civitanajn sciencajn projektojn. Tion instigas diversaj organizoj, ekzemple International Society of Genetic Genealogy (ISOGG – Internacia Societo pri Genetika Geneologio), kiuj celas kreskigi avantaĝojn de scienca esplorado. Tio inkludas apogi, organizi kaj disvastigi personan DNA (genetikan) testadon. La ISOGG, kredas ke tiaj volontuloj disponigas valorajn informojn kaj esploradon al la profesia scienca komunumo.
Spencer Wells, Direktoro de la Genografa Projekto, komentis: "Ekde 2005, la Genografa Projekto uzadas la plej freŝan genetikan teknologion por vastigi nian konon de la homa historio, kaj ĝia pionira uzado de DNA-testado por engaĝi kaj enplekti la publikon en la esplorado helpis krei novan specon de civitansciencisto. Geno 2.0 vastigas la amplekson por civitana scienco, jungante la potencon de la homamaso por malkovri novajn detalojn de la historio de homaj loĝantaroj."
Kritikoj pri homaj rajtoj
Baldaŭ post la proklamo de la projekto en aprilo 2005, la Indigenous Peoples Council on Biocolonialism (IPCB - Indiĝenara Konsilio pri Biokoloniismo), publikigis deklaron kritikante la projekton, notante ĝiajn ligojn kun problemoj menciitaj de la Human Genome Diversity Project (HGDP – projekto pri homgenara diverseco). La IPCB rekomendis al indiĝenoj ne partoprenu, kaj bojkotu je IBM, Gateway Computers, kaj National Geographic.
Ĉirkaŭ majo 2006, iuj indiĝenaj reprezentantoj iris al la United Nations Permanent Forum on Indigenous Issues (Daŭra forumo de Unuiĝintaj Nacioj pri indiĝenaj aferoj - UNPFII) por kontraŭi la projekton. Zorgoj estis ke la informo kolektita de la esplorado povis kolizii kun longe konservitaj kredoj, detruigante ilian kulturon. Ili ankaŭ timis ke ĝi povis endanĝerigi terrajtojn kaj aliajn avantaĝojn. Reprezentanto diris. "'La Genografa Projekto estas ekspluatema kaj maletika ĉar ĝi utiligos indiĝenajn popolojn kiel objektojn de scienca scivolemo en esplorado kiu disponigas neniun utilon al indiĝenaj popoloj, kvankam ĝi submetas ilin al signifaj riskoj. Esploristoj prenos sangon aŭ aliajn korpajn biopsiojn por sia propra uzo por subteni siajn proprajn konjektajn teoriojn pri homa historio'."
UNPFII faris enketojn pri la celoj de la Genografa Projekto, kaj konkludis, ke ĉar la projekto estis "elpensita kaj iniciatita sen taŭga interkonsilado kun aŭ respekto por la riskoj al ĝiaj celatoj, la indiĝenaj popoloj, la Council for Responsible Genetics (Konsilio por Respondeca Genetiko) konkludas ke la reprezentantoj de la indiĝenaj popoloj pravas kaj ke la projekto devus esti tuj suspendita".
En decembro 2006, kelkaj federacie agnoskitaj triboj en Nordameriko decidis ne partopreni. "Kion la sciencistoj provas pruvi estas ke ni estas la samaj kiel la pilgrimoj, krom ke ni venis je plur mil jaroj antaŭe", diris Maurice Fox, prezidanto de la Massachusetts Commission on Indian Affairs (Masaĉuseca komisiono pri indianaj aferoj) kaj membro de la tribo Mashpee Wampanoag. "Kial ni devus doni tion al ili libere?" Tamen, pli ol 70,000 indiĝenaj partoprenantoj el la Amerikoj, Afriko, Azio, Eŭropo, kaj Oceanio aliĝis la projekton ĝis decembro 2012.
Eksteraj ligiloj
Oficialaj retejoj Subtenantaj partoprenantoj Novaĵoj Videoj
... kun siaspeca spico!
... kun siaspeca spico! estas verko de Raymond Schwartz, kiu kolektas diversajn kontribuaĵojn aperintajn en gazetoj kiaj ekzemple Sennacieca Revuo. Granda parto el ili temas pri vortoludoj, seksaj humoraĵoj kaj ĝenerale humora rigardo al ĉiutagaĵoj aŭ eĉ al seriozaj aferoj, kiuj malserioziĝas laŭ lia vidpunkto (ridpunkto, laŭ unu el liaj multaj vortoludoj). Fakte pripensado pri vortoj estas unu el ĉefaj temoj de tiaj tekstoj.
Konataj eroj de la verko estas partoj Intime inter ni, pri esperantaj temoj, Duoncento da fraulinoj, absolute malserioza trakuro al la mondo per sama strofa skemo: Virino el Berlino ktp., kaj precipe Ridpunktoj, nome ĉiujara artikolo por Sennacieca Revuo ekde 1951 al 1970, do du jardekoj de meditado humora elirinte el gravaj eventoj de la jaro, parodio de la resumoj en gazetaro.
La popola uzado de literaturo kondukas interalie al vortoludoj. Tiele la popoleca Raymond Schwartz meditas pri vortoj tiele:
Etfrukta eŭkalipto
La etfrukta eŭkalipto (Eucalyptus microtheca) estas specio de eŭkalipto de la akvejoj (bilabongoj) kaj de la aluviaj ebenaĵoj de la nordo de Aŭstralio (nordo de Okcidenta Aŭstralio, de Norda Teritorio kaj de Kvinslando). Tiu aŭstralazia specio estas eta arbo kiu atingas alton de 10 metroj kaj ofte prezentas mali-habiton. Ĝi havas hele grizan ŝelon kiu estas profunde sulkigata. La folioj estas alternaj kaj havas petiolon; ili estas lancoformaj, nebrilaj, kaj estas 5 al 19 cm longaj. La blankaj aŭ kremkoloraj floroj aperas ekde septembro al januaro.
La scienca nomo microtheca estas grekdevena, signifante "eta ujo" kaj aludante la etajn fruktojn.
Eksteraj ligiloj
{|align="left"
Polickomisaro (Francio)
En Francio, la polickomisaroj (commissaires de police) konsistigas la estraron de polico. La dekreto de la 2-a de aŭgusto 2005 difinas tiun funkcion kiel "supran teknikan postenon". La komisaroj estas responsaj de ĉiuj sekcioj de la franca polico kaj disponas hierarkian ordonpovon sur la aliaj policanoj. Ili plejofte agadas laŭ la instrukcioj senditaj de la ministrejo pri internaj aferoj.
Gradoj
Dum normala kariero, ekzistas du gradoj :
Rekruto
Ekzistas nuntempe kvar ebloj por fariĝi polickomisaro :
Formado
Post la rekruto per la kvar, ĉiujaraj konkursoj, la lernokomisaroj spertas 2 jarojn longa formado ene de la Nacia Supera Akademio de Polico, en liona ĉirkaŭurbo nomita Saint-Cyr-au-Mont-d'Or.
Carla Bruni
Carla BRUNI, realnome Carla Bruni-Tedeschi (naskiĝis en Torino en Italio) estis komence manekeno, poste kantistino. Ŝi estas ekde la edzino de la franca prezidento Sarkozy.
Biografio
Carla Bruni naskiĝis la en Torino (Italio). Ŝi estas la filino de Oper-komponisto kaj riĉa industriisto Alberto Bruni Tedeschi kaj de aktorino, pianistino, koncertistino Marysa Borini. Ŝia fratino estas aktorino, scenaristino kaj reĝisorino Valeria Bruni-Tedeschi. Ŝia plej aĝa frato, Virginio, mortis la.
En 1973, ŝi estis 5-jara, ŝia familio transloĝiĝis al Francio, timante ostaĝo-prenojn fare de italaj Ruĝaj Brigadoj. Junaĝe ŝi lernis ludi pianon kaj gitaron. Ŝi frue trempiĝis en muzika etoso kaj heredis el sia familio emon al tiu arto. Pasiigita de literaturo kaj verkado, ŝi komponas siajn kanzonojn, skribaĉante tekstojn inter du aktivecoj. En 2001, ŝi naskis filon Aurélien al Raphaël Enthoven.
Carla Bruni-Tedeschi edziniĝis kun Nicolas Sarkozy la en Parizo. La privata ceremonio okazis en la Palaco Elizeo, rezidejo de la franca prezidento. Sekve, ŝia nomo ŝanĝiĝis al Carla Bruni-Sarkozy. La, ŝi naskis filinon Giulia.
Kantistino – 2000–...
En 1999 ŝi renkontis Julien Clerc dum vespermanĝo kaj konfidis al li, ke ŝi verkas kanzonojn. Kelkajn semajnojn poste ŝi sendis al li tekston titolitan Si j’étais elle. Julien Clerc komponis la muzikon de tiu kanzono kaj aperigis albumon Si j'étais elle, por kiu Carla Bruni verkis 5 aliajn titolojn. En 2000 la albumo vendiĝis en pli ol 250.000 ekzempleroj.
Abell 901
Abell 901 estas masriĉa grupo de galaksioj en la konstelacio leono. Ĝi estas ĉirkaŭ 2,6 miliardoj da lumjaroj malproksima de la Tero kaj havas larĝecon de ĉirkaŭ 16 milionoj da lumjaroj. Kun Abell 902 ĝi formas galaksiamason. La nomo devenas de ĝia listigo en la Abell-katalogo.
Aracruz
Aracruz estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 81.746 loĝantojn en 2010.
Abell 901
Konigitaj estis ambaŭ tra la trovado de forta Rentgen-radiado per la satelito ROSAT dum la 1990-aj jaroj, kiu eliras de tiuj galaksiaj amasiĝoj. El fotoj de la Hubble-teleskopo, XMM-Newton kaj aliaj fotoj de tiu regiono oni povis rekonstrui la distribuon de malluma materio en la regiono de tiuj galaksiaj amasiĝoj.
(16577) 1992 ET23
(16577) 1992 ET23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Carla Bruni
Kantistino – 2000–...
Dum ŝi vivis kun beletra eldonisto Jean-Paul Enthoven, ŝi kokris lin kun lia filo Raphaël Enthoven, edzo de Justine Lévy, de kiu li eksedziĝos. En 2004 Justine Lévy publikigos sukcesan libron pri tiu afero.
En 2002, helpate de Louis Bertignac, ŝi verkis kaj komponis albumon Quelqu'un m'a dit. Ŝi interpretis tiun albumon unuope akompanante sin per gitaro. Ŝia albumo estis favore akceptita de recenzo kaj vendiĝis en pli ol 2 milionoj da ekzempleroj.
En 2004 ŝi estis unu el la herooj de la unua furor-libro de Justine Lévy Rien de grave (nenio grava). La aŭtoro, filino de Bernard-Henri Lévy (kies historia eldonisto kaj plej bona amiko estas la patro de Raphaël Enthoven), montris en ĝi sian grandan trairon tra vakuo kaj sian periodon de rekonstruo sekvante sian eksedziĝon de Raphaël Enthoven, elirinta kun Carla Bruni.
La ŝi aperigis sian duan albumon No Promises, kie ŝi akompanis sian muzikon de tekstoj de anglalingvaj poetoj kiel William Butler Yeats, Wystan Hugh Auden, Emily Dickinson, Christina Rossetti, Walter de la Mare kaj ankaŭ Dorothy Parker.
Albumo Si j'étais elle (se mi estus ŝi), de Julien Clerc (2000)
Tekstoj de Carla Bruni, muziko de Julien Clerc
6521 Pina
6521 Pina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pina Toscano Blanco, akompanantino dum la astronomiaj kunvenoj dum la 25 pasintaj jaroj.
Magneta konstanto
Magneta konstanto (aŭ magneta permeablo, aŭ ankoraŭ permeableco de vakuo) estas koeficiento μ0 en leĝo de magneta interago (forta leĝo de Ampère) kaj ekvacioj de Maxwell, ĝi valoras:
La magneta forto Fm de unu drato sur la alia drato de longo L en la vakuo de libera spaco estas (se la longo estas sufiĉe granda por malatenti efikojn je finoj de la dratoj):
Tiel la forto estas altira forto de la dratoj inter ili; ĉi tiu formulo estas speciala okazo de la leĝo de magneta interago.
Konsiderante maldikajn dratojn kies distanco inter ili estas 1 metro, la ampero, mezurunuo de elektra kurento,  estas difinita kiel la kurento, kiu kreas forton de 2x10−7 neŭtono je metro. De tio, la valoro de la magneta konstanto estas precize "difinita":
Arondismento Montluçon
La arondismento Montluçon (france arrondissement de Montluçon) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Allier kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Gex. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Kantonoj
Apartenas al la arondismento Montluçon la jenaj 7 kantonoj:
Péter Nagy (halterlevisto, 1986)
Péter Nagy [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Péter estas hungara halterlevisto, trifoja olimpiano.
Péter Nagy naskiĝis la  en Komárom.
Biografio
Péter Nagy estis halterlevisto unue Győr, poste en Szeged. Li estis hungara ĉampiono 18-foje inter 2005-2022. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2012, Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 sen medalo, sed en Universiado li estis la unua en 2011 kaj en eŭropa ĉampionumo li estis la tria trifoje en 2012 kaj 2018.
Lejah
Geografio
Lejah situas en proksimeco de Induso sur ebenaĵo proksimume en mezo de la lando. Ĝang troviĝas 46, Fajsalabado 94, Multano 114, Dera Ismail Ĥan 175, provinca ĉefurbo Lahoro 205, Ravalpindio 311, ĉefurbo Islamabado 324, Peŝavaro 358, Karaĉio 850 km-ojn (aere).
Trafiko
Al Lejah kuras 3 vojoj el Kot Adu, Dera Ismail Ĥan kaj Ĝang. La urbego havas fervojan stacidomon kun vojaĝeblecoj al Kot Adu kaj Ravalpindio. La plej proksima flughaveno funkcias en Dera Gazi Ĥano, la internacia flughaveno en Multano.
Klimato
En Lejah la averaĝa jara temperaturo estas 22 °C. La varmo kulminas en junio averaĝe kun 40 °C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 1195 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter julio kaj septembro la musono portas pluvegon.
Aikso
La vorto Aikso havas plurajn signifojn:
Stanislao Cannizzaro
Stanislao Cannizzaro (1826-1910) estis itala kemiisto kaj politikisto, fondinto de la Gazzetta Chimica Italiana, kaj venkinto de la Medalo Kopley dank'al siaj sciencaj laboroj. Li famiĝis pro la reakcio kiu portas sian nomon kaj pro la influa rolo kiun li havis en la decidoj pri la atompezoj dum la Kongreso de Karlsruhe, en 1860.
Gal Gadot
Gal Gadot Varsano naskiĝis en Rosh Ha'ayin, estas israela aktorino kaj manekeno. Ŝi estas fama pro portreto de Mirinda virino de DC comic. Ŝi komencis roli per Batman v Superman: Dawn of Justice (2016), kaj poste en la filmo Wonder Woman poste en la teamo de Justice League (ambaŭ 2017). Gadot estis naskita en Israelo. Ŝi en 2014 militservis du jarojn en la Israela Defendo-Trupoj kiel batalinstrukciisto. Ŝi komencis studi en IDC Herzliya kolegio antaŭ okupiĝi pri modelado kaj aktorado.
Chlum (distrikto Česká Lípa)
Chlum (Klum) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa proksimume 4,5 km nord-nordoriente de Dubá kaj 12 km sude de Česká Lípa. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1264.
Vittorio Dall'Acqua
Li postlasis manuskripton de ampleksa Esperanto-itala vortaro. Li verkis du satirajn teatraĵojn, Senĉenaj dialogoj (l973) kaj Senkatenaj dialogoj (1974), kaj la lernolibron 'Esperanto: Rivoluzione della parola (1977).
József Lendvay
József Lendvay [jOĵef lendvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lendvay József estas hungara violonisto.
József Lendvay naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
József Lendvay devenis el muzikista cigana familio, li komencis lerni violonadon hejme en aĝo 4. Li gajnis la unuan el multaj konkursoj pri violono en la aĝo de 7 jaroj. Li studis en konservatorio, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szenthelyi, krome Lendvay partoprenis en majstrokursoj de Yehudi Menuhin, Ida Haendel, Igor Ojstraĥ, Jaap van Zweeden kaj Sándor Végh. Post siaj studoj li koncertis kun simfoniaj orkestroj, dum li gajnis plurajn premiojn. Li ricevis hungarajn ŝtatajn premiojn inter 1997-2016, en 1998 hungaran stipendion.
Zürich Brunau (stacidomo)
Zürich Brunau estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Studánka (apartigilo)
Studánka estas nomo por kelke da setlejoj:
Mihály Dömötör
Mihály Dömötör [mihAj domotor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dömötör Mihály estis hungara advokato, politikisto, ministro, parlamentano.
Biografio
Mihály Dömötör frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li doktoriĝis el juro kaj ŝtatscienco en 1900, respektive en 1901. Inter 1903 kaj 1905 li estis advokato. Li estis elektita parlamenta deputito en 1905. Dum la Hungara Sovetrespubliko li apartenis al senpotencaj kontraŭrevoluciaj registaroj. En 1920 li denove estis elektita parlamentano, en Kabineto Simonyi-Semadam li estis ministro pri internaj aferoj. En 1922 li ne estis elektita, tial li retiriĝis al la advokata profesio.
Yoshiya Nobuko
YOSHIYA Nobuko (japane: 吉屋信子; naskiĝis la ; mortis la ) estis japana verkisto de la Tajŝo kaj Ŝovo-erao. Ŝi estis unu el la plej sukcesaj kaj produktivaj verkistoj en moderna Japanujo, aparte pri seriaj romanaj noveloj kaj junulinaj fikcioj, same kiel pioniro en la japana samseksemulina literaturo, inkluzive de la genro Class S.
Junaĝo
Nobuko nasikiĝis en gubernio Niigata, sed kreskis en la urboj Mooka kaj Toĉigi en la gubernio Toĉigi. Ŝia patro laboris kiel publika oficisto kaj tial ŝia familio ofte translokiĝis. Ŝi estis la nura filino kaj plej juna infano de sia familio. Ŝiaj gepatroj ambaŭ devenis de samurajaj familioj. Ŝia literara kariero komenciĝis kiam ŝi estis junulino, kvankam ŝi jam antaŭe estis tre verkema.
Literatura kariero
Ŝiaj verkoj konscias pri tiamepoka seksologio. Unu el ŝiaj fruaj verkoj, Hana monogatari ( 花物語, Florrakontoj, 1916–1924), serio de kvindek du rakontoj de romantika amikeco, iĝis fama inter studantinoj. La plej multaj rilatoj de la florrakontoj estas tiuj de sopiro pri fora, nerespondita amo, aŭ kun malfeliĉa fino. La rakontoj priskribas in-inan deziron en preskaŭ narcisisma maniero en reva skribostilo.
Ŝia verko Chi no hate made (Ĝis la finoj de la Tero, 1920), gajnis literaturan premion de la osaka gazeto Asahi Shimbun, kaj spegulas ian kristanan influon.
En 1925, Yoshiya ekeldonis sian propran gazeton, Kuroshoubi (nigra rozo), kiu eldoniĝis dum ok monatoj. Post nigra rozo, Yoshiya komencis prezenti plenkreskulan samseksemulan amon kiel simila al fratineco kaj komplementa al aliseksemo.
Aliaj verkoj de Yoshiya inkluzivas Onna no yujo ("Virina amikeco", 1933–1934), Otto no Teiso ( 良人の貞操 "Ĉasteco de edzo", 1936–1937), Onibi (鬼火 "Demona fajro", 1951), Atakake no hitobito ( 安宅家の人々 "La familio Ataka", 1964–1965), Tokugawa no fujintachi ( 徳川の夫人たち "Virinoj Tokugawa", 1966) kaj Nyonin Heike ( 女人平家 "Sinjorinoj de la Heike", 1971).
Kvankam ne ĉiuj verkoj de Yoshiya prezentas samsekseman romancon inter knabinoj, eĉ ĉe intrigoj en aliseksemaj hejmaj melodramoj, ŝiaj noveloj evitas prezentadon de geedzeco. La rakontoj de Yoshiya estis taksitaj "respektemaj" tekstoj, konvenaj por legado de knabinoj kaj virinoj ĉiaaĝaj, ĉar la samseksemaj rilatoj estis montritaj kiel emocie intensaj, tamen platonaj rilatoj, destinitaj al fino per diplomiĝo, edziniĝo aŭ morto. Tion klarigas eble parte la tiutempa ideo, ke samseksema amo estis portempa kaj normala fazo de la ina evoluo, kiu gvidos al aliseksemo kaj patrineco.
Yoshiya ne kaŝis ŝian tutvivan rilaton al samseksemulina partnero, Monma Chiyo, kaj malkiel multaj japanaj publikuloj, ne hezitis rakonti detalojn de sia persona vivo pere de fotoj, personaj tekstoj kaj gazetaj intervjuoj.
Yoshiya vivis en Kamakura, en la gubernio Kanagaŭa, dum la dua mondmilito. En 1962 ŝi konstruigis tradician lignan domon kun japanstila ĝardeno en trankvila ĉirkaŭo, kiun ŝi transdonis al la urbo de Kamakura per testamento, por ke ĝi utilu kiel promociejo por virinaj kulturaj kaj edukaj agadoj. La domo iĝis nun la Yoshiya Nobuko Memorial Museum, kie videblas manuskriptoj kaj de ŝi ŝatataj objektoj. Tamen la muzeo malfermiĝas nur dufoje jare, en frua majo kaj novembro, tri tagojn ĉiufoje.
Juan de la Pezuela
Juan González de la Pezuela y Ceballos (Limao, Peruo, 16-a de majo de 1809 - Madrido, 1-a de novembro de 1906), estis hispana politikisto de konservativa idearo, militisto, verkisto kaj poeto. Li estis la guberniestro de Puertoriko el 1848 al 1851. Li estis Grafo de Cheste titolo kiun li heredis el sia frato en 1864. Antaŭe en septembro de 1852 li estis nomumita Markizo de la Pezuela.
Biografio
Naskiĝis en 1809 en Limao, Peruo, lia patro estis Vicreĝo de Peruo, li iĝis militisto kaj montris kuraĝon dum la Unua Karlisma Milito, en la flanko de la regenta reĝino. La militista sukceso permesis lin eniri en politiko nome en la Modera Partio. Li estis elektita deputito en 1843 sed ne okupis sidlokon ĉar oni nuligis la parlamenton. En 1846 li estis marministro kaj en 1848 li revenis al la militkariero okupante plej altan rangon en Madrido. Poste li iris al Ameriko kie li okupas la postenon de guberniestro de Puertoriko de 1848 al 1851 (nome sukcedanto de Juan Prim). Tie li starigis la malŝatatan Reĝimon de la Kajero, kiu estis sklavisma sistemo por la loĝantoj de la insulo, deviganta ilin laboregi en bienegoj kontraŭ malalta pago aŭ eĉ nenio. La laboristoj devis kunporti ĉiam kajeron kiu evidentigu ties laboron. Poste li estis guberniestro Kubo de 1853 al 1855. Revenis al Iberio por la plej alta militista rango en Katalunio, dum la Revolucio de 1868 kaj de tie li defendas la partion de Isabel la 2-a. Dum la reĝado de Amadeo de Sabojo kaj la Unua Respubliko li restis marĝene de gravaj postenoj kiujn li rekuperis nur parte dum la Burbona restaŭrado. Li mortiĝis en Segovio en 1907 98jaraĝa.
Tetișu
Tetișu [tetiŝu] (hungare: Ketesd [keteĵd]) estas komunumo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 318 loĝantojn (hungaroj), en 1992 398 (rumanoj, 96 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1399. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Fildu de Jos.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Szászvár)
preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Szászvár.
Historio
En la iama vilaĝo „Zaas” preĝejo kaj monaĥejo funkciis jam dum la mezepoko, Depost dominado de la turkoj en 1721 ĝi plene ruiniĝis. Tiam oni refondis la paroĥon kaj oni komstruis novan lignan preĝejon. La nun videbla katolika preĝejo estis konstruita en la sama loko en la 1770-aj jaroj, sed la turo trakonstruiĝis en 1822. La orgeno ekfunkciis en 1913.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en mezo de la komunumo laŭ la trotuaro. La fasado komenciĝas per kvadrata turo, malsupre la enirejo funkcias. La unusola navo finiĝas en duonronda sanktejo. Interne la altaro kaj predikejo devenis ĉefe el la 19-a jarcento.
Sonoriloj
Szászvár longe estis grava minkomunumo, tial en 2005 oni kreis ĉiutagan sonorilan muzikon. Dimanĉe himno de la ministoj estas aŭdebla.
Atílio Vivácqua (Espirito-Santo)
Atílio Vivácqua estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 9.840 loĝantojn en 2010.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Szászvár)
Sonoriloj
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
NGC 634
NGC 634 (aliaj indikoj — PGC 6059, UGC 1164, MCG 6-4-48, ZWG 521.60, IRAS01354+3507) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Studánka
Studánka (Schönbrunn) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Tachov en Regiono Plzeň en montaro Bohemia arbaro proksimume 2 km okcidente de urbo Tachov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1407. Ekde la 1-a de julio 1980 ĝis la 23-a de novembro 1990 la municipo estis konsisto de urbo Tachov. Ekde la jaro 1990 ĝi estas denove memstara.
Bloch
Bloch [blɔχ, BLOĤ] estas familia nomo.
Ofteco
En Svisio ekzistas ĉ. 2170 personoj kun la nomo ’’Bloch’’, la plej multaj troviĝas en Bazelo kaj ĉirkaŭo. En Germanujo la nomo troviĝas ĉ. 2200-oble en la telefonlibroj, kio egalas al ĉ. 6000 personoj kun tiu nomo. La plej multaj troviĝas en Berlino.
Petro la 2-a (Portugalio)
Petro la 2-a de Portugalio, kromnome "la Pacema", (Lisbono, 26-a de aprilo 1648 - Alcântara, 9-a de decembro 1706), estis regento kaj reĝo de Portugalio.
Paul Kempeneers
Paul KEMPENEERS (naskiĝis en 1895 - mortis la 23-an de decembro 1979 en Bruselo, Belgio) estis belga kuracisto (specialisto pri ortopedio) kaj vicprezidanto de UEA de 1947 ĝis 1953.
Petro la 2-a (Portugalio)
Li estis la plej juna filo de la reĝo Johano la 4-a. En 1668 li estis nomumita regento de lia frato Afonso ĉar tiu prezentis simptomojn de frenezeco, tuj post kiam Hispanio agnoskis la sendependon de Portugalio. Petro sendis sian fraton al ekzilo kaj surtroniĝis post la morto de tiu en 1683. Tiam la malkovro de minoj de arĝento en Brazilo permesis pligrandigi la trezoron de Petro kiu vidis sin kapabla dissolvi la Parlamenton en 1697 kaj regi sen la enspezoj, kiujn tiu havigis al li, dum sia tuta regado.
Paul Kempeneers
D-ro Kempeneers estis membro de la estraro de UEA de 1937 ĝis 1955. Li grave rolis en medicinistaj rondoj, kie li estis de 1927 ĝis 1937 ĉefsekretario de Tutmonda Esperantista Kuracista Asocio (TEKA) kaj eldonisto de Internacia Medicina Revuo (IMR). Krome, Kempeneers ofte aldonis al siaj alilingvaj artikoloj esperantajn resumojn. En 1978 Universala Medicina Esperanto-Asocio (UMEA) honoris lin per arĝenta medalo.
En Bruselo li en 1926 iĝis prezidanto de la Esperanto-sekcio de Foyer Intellectuel. Ekde 1928 li prizorgis Esperanto-kurson per la belgaj radio-ondoj. Li estis prezidanto de la Esperantista Brusela Grupo en 1926-1930, 1932-1932 kaj 1947-1955. Dum la Beneluksa Esperanto Kongreso en Lieĝo Paul Kempeneers ricevis la unuan ekzempleron de la ora medalo de la Reĝa Belga Ligo Esperantista.
Petro la 2-a (Portugalio)
Petro ne nur posedigis la tronon de sia frato sed ankaŭ fine edziĝis al lia edzino, la reĝino Maria Franciska de Savojo Nemours. Ili havis unu filinon nome:
Idoj
La reĝino mortis iom post la nasko de Isabel kaj, ĉar ŝi estis malsaneca infanino, la reĝo decidis denove geedziĝi. La elektita estis Maria Sofia de Palatinato-Neuburg, filino de princo-elektisto Filipo Vilhelmo de Palatinato-Neuburg. Tiuj geedzoj havis ses gefilojn:
Takeo Takahashi
Takeo Takahashi (japane 高橋 武夫, n. 13-an de majo 1947) estas japana futbalisto. Li de 1966 ĝis 1970 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Gerhard-Mercator-Universitato Duisburg
La Gerhard-Mercator-Universitato Duisburg estis la Universitato ekzistanta inter la jaroj 1920 kaj 2002 en la urbo Duisburgo (Duisburg). De 2003 ĝi formas parton de la Universitato Duisburg-Essen.
La historio de la iama Gerhard-Mercator-Universitato Duisburg reiras al la pedagogia akademio en Kettwig, kiu laŭ decido de la landa registaro de Nordrejn-Vestfalio en 1960 translokiĝis al Duisburg kaj ricevis la nomon „Pedagogia Altlernejo Ruhr“. Tiu ĉi altlernejo kaj la „Inĝenierlernejo al Fakaltlerneja Matureco“, elirinte el la „Rejnland-Vestfalia Metalurgilernejo“, kiu post la enigo de fakultato ekonomio transnomiĝis en Fakaltlernejo Duisburg, formis la bazon por la fondado de la Ĝeneralaltlernejo Duisburg“ en la jaro 1972. Fondrektoro de la altlernejo malfermante je la 7-a de aŭgusto 1972 estis profesoro Helmut Schrey. La fondado de la altlernejo en Duisburg estis parto de koncepto de la Nordrejn-Vestfalia registaro, regionaligi la landvastan altlernejan pejzaĝon kaj ebligi la studadon ankaŭ al studantoj el laboristaj familioj helpe de integritaj studaroj kun praktikrilato. En 1980 oni transnomis la altlernejon en "Universitato-Ĝeneralaltlernejo Duisburg". En 1994 ĝi ricevis la nomon "Gerhard-Mercator-Universitato". Tiu universitato ne havis iun ajn ligon kun la malnova Universitato Duisburg ekzistanta ekde 1655 ĝis 1818, kies heredaĵon kaj bibliotekon tiam transprenis la tiujare novkreita Bonna universitato.
Je la 31-a de decembro 2002 la Gerhard-Mercator-Universitato Duisburg estis malfondita fare de la landa registaro favore al la unuiĝo kun la Universitato-Ĝeneralaltlernejo Asindo (Essen), por formi la novan Universitaton Duisburg-Essen je la 1-a de januaro 2003.
Husum (apud Nienburg)
Husum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mung Bui
Mung Bui (naskiĝis la ) estas vjetnama esperantistino loĝanta en Hanojo. Ekde somero 2017 ĝis somero 2021 ŝi deĵoris kiel kasisto kadre de la estraro de TEJO.
Irén Pewny
Irén Pewny [pevni?], eksterlande Irene Pewny, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pewny Irén estis hungara operkantisto (soprano). Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Futtakyné Pewny Irén, Futtaky Gyuláné, Bruchsteiner Imréné, ŝia pli juna fratino estis Olga Pewny.
Irén Pewny naskiĝis la  en Zimony (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Zemun en Serbio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Irén Pewny devenis el juda familio. Ŝi studis en konservatorio de Vieno (1881). Poste ŝi estis sukcesa operkantisto en Hamburgo, Frankfurto ĉe Majno, Munkeno kaj Hanovro. En 1893 ŝi koncertis kun sia fratino en Novjorko. Post 2 jaroj ŝi hejmenvenis kaj inter 1895–1902 ŝi estis membro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. En 1895 ŝi edziniĝis, sed post duonjaro ŝi vidviniĝis. En 1901 ŝi denove edziniĝis, ekde la sekva jaro ŝi estis aŭdebla nur en koncertoj.
Soboš
Soboš, hungare Szobos [soboŝ], rutene Собош [soboŝ] estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Soboš situas en valo, laŭ ĉefvojo Giraltovce-Pollando. Svidník troviĝas je 20, Giraltovce je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414 en formoj "Zabus, Zobos". En 1427 30, en 1600 14, en 1715 18 familioj pagis impostojn. Fine de la 15-a jarcento pro atakadoj de poloj la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En la 18-a jarcento la vilaĝanoj produktis famajn fajancojn. En 1787 264 vilaĝanoj loĝis en 37 domoj, en 1828 320 vilaĝanoj en 41 domoj. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szobos 191 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Girált, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Soboš 129 homoj, (112 slovakoj, 14 rutenoj).
Miłosław (regiono Wielkopolskie)
Miłosław estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Miłosław en distrikto Wrzesiński.
Carl Lange
Carl Georg LANGE (1834 - 1900) estis dana kuracisto kaj psikologo. Li esploris la fiziologion de la emocioj, kiu alvenis en 1884 al identaj konkludoj kiel lia kolego William James, kvankam tute sendepende; honore al ambaŭ tiuj konkludoj estis nomitaj "teorio de James-Lange de la emocioj", en kiu oni postulas, ke la emocioj estas limigitaj al tio vivata laŭ fiziologiaj reagoj de stimulo kaj reago. Laŭ tiu teorio, por ekzemplo, oni estas tristaj ĉar oni ploras, oni ne ploras ĉar oni estas tristaj.
Krome, Lange konstatis la efikojn de la litio kiel stabililo de la animstato, malkovro kiu estis forgesita kaj remalkovrita multajn jarojn poste.
Guardavalle
Guardavalle estas komunumo de Italio.
Demografio
Guardavalle havas proksimume 2070 mastrumadaj unuoj. La nombro da loĝantoj malaltiĝis dum la periodo 1991-2001 per 5,3% laŭ datumoj el la ĉiudekjara popolnombrado de ISTAT.
Guardia Piemontese
Guardia Piemontese estas komunumo de Italio.
Zürich Leimbach (stacidomo)
Zürich Leimbach estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
(16571) 1992 EE
(16571) 1992 EE estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Vladislav Hasala
Vladislav "Vláďa" HASALA (naskiĝinta 25. 5.1951 – mortis 25.11.2020) estis ĉeĥa esperantisto, kelnero, kuiristo kaj entreprenisto, eksa komitatano de ĈEA, SAT-ano, motoro de la Esperanto-movado en Strážnice (AEST 1991, 67-a SAT-Kongreso 1994), filatelisto, peranto de E-gazetaro en Ĉeĥio.
Li estis entuziasma filatelisto kaj gvidis Esperanto-sekcion ĉe Asocio de Ĉeĥaj Filatelistoj kaj iaman sekcion de kolektantoj ĉe Ĉeĥa Esperanto-Asocio. En la fondojaro de ĈEA 1969 li fariĝis estrarano de junulara sekcio, inter la jaroj 1991-1998 li estis estrarano de ĈEA. Ankaŭ lia filino Andrea estas esperantistino, ekde 2019 estraranino de ĈEA.
Haslach im Kinzigtal
Haslach estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
Laŭ la Enciklopedio de Esperanto de 1934, Haslach estas konata esperante kiel la naskiĝloko de Rudolf Kaftan.
Gärtner
Gärtner estas la germana vorto por „ĝardenisto“. Ĝi ankaŭ estas familia nomo kaj staras por:
Gärtner estas familia nomo por jenaj personoj:
Zoltán Mága
Zoltán Mága, laŭ hungarlingve kutima nomordo Mága Zoltán estas hungara violonisto, orkestrestro. Lia repertuaro estas klasika kaj popola muzikoj, eĉ ĵazo. Zoltán Mága naskiĝis la en Szolnok.
Biografio
Zoltán Mága devenis el cigana familio. Li aĝis 6, kiam li ricevis violonon, post 6 jaroj li estis jam la unua violonisto en konata cigana popolorkestro. En 1996 li fondis propran orkestron. En la sekva jaro li akiris diplomon, baldaŭ ankaŭ en Universitato de Pécs. Krom lernado li konstante koncertas, resume en 5 kontinetoj de preskaŭ 100 landoj. Li subtenas multajn bonfarajn iniciatojn. Li ricevis premiojn inter 2003-2019. Li havas edzinon, kiu naskis trifoje.
La Guierche (stacidomo)
La Guierche estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Guierche, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Mézidon (430000).
Sud-Koreio en la Vintra Olimpiko 2014
Kunordigis la teamon la Korea Olimpika Komitato, kiu reprezentas Sudan Koreion, dum ekzistas aparta Nacia Olimpika Komitato pri Nord-Koreio (sed nordkorea teamo ne partoprenis en la olimpiko de Soĉi). Inter la aziaj teamoj, la sud-koreia atingis la duan plej bonan suman pozicion, tuj post la ĉina teamo, kiu havas la 12-an rangon.
NGC 635
NGC 635 (aliaj indikoj — PGC 6062, MCG -4-5-2, IRAS01359-2310) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Cum nimis absurdum
Cum nimis absurdum (Ĉar estas treege absurde, latine), estas buleo promulgita la 14an de julio 1555 de papo Paŭlo la 4-a kiu per ĝi metis serion da rajtlimigoj al la judaj komunumoj ĉeestaj en la tiama Papa Ŝtato. Aparte, pro la rimarkinda riĉiĝo de multaj judoj praktikantaj la uzuron kaj pro la utiligo de kristana servistaro, la buleo altrudis, interalie, al la judaro montri sur vestoj, eksterhejme, flavan distingilon, malpermesis al ili posedi nemoveblaĵojn kaj, krome, al judaj medicinistoj kuraci kristanojn.
La buleo famas precipe pro la fakto ke ĝi sankciis la establon de specife farita kvartalo, poste nomita Geto. Se la Geto de Romo ne estis la unua en la kristanaj landoj ĉar ĝi jam ekzistis en Venecio en kiu ĝi ankaŭ sian nomon (geto), certe ĝi fariĝis la modelo kaj instigo por aliaj eŭropaj urboj.
La normoj promulgitaj de tiu buleo restis, en Romo, leĝnivele devigaj ĝis septembro 1870.
La komenco (‘Incipit’) de Cum nimis absurdum
Tiel Paŭlo la 4-a eksplikis la neceson de la normoj limigantaj la liberon de la judoj en la papaj teritorioj:
"Ĉar estas treege absurde kaj malkonvene ke la judoj, kiuj estas pro iliaj elekto al eterna sklaviĝo, povu, sub la preteksto ke ili estas protektitaj de la kristana amo kaj akceptitaj kiel kunloĝantaj inter kristanoj, montri tian maldankemon kontraŭ tiuj ĉi ke ĝi ŝajnas ofendo kontraŭ la ricevita mizerikordo kaj pretendas ilin dominadi anstataŭ ilin servi laŭ ilia devo. Ni, informite ke, en la nobla Urbo kaj en aliaj urboj kaj landoj submetitaj al la Sankta Roma Eklezio, la insolenteco de tiuj judoj atingis tiun punkton ke ili sin arogas ne nur loĝi inter kristanoj kaj proksime de ties preĝejoj sen iu ajn distingo en la vestoj, sed ke male ili luas domojn en stratoj famaj, akiras kaj posedas nemoveblaĵojn, dungas infanistinojn kaj virinojn kunloĝantajn servistinojn kaj pluan kristanan servistaron, kaj plenumas aliajn misfarojn kiuj hontigas kaj malŝatigas la kristanan nomon ...".
Efikoj de la buleo
La buleo krom limigoj de la judoj havis ankaŭ efikojn, certe necelatajn, damaĝajn por la ekonomio de la Papa Ŝtato. Hebreoj marranaj, kun la helpo de turka sultano, sukcesis ekonomie bojkoti la komercojn trapasantajn tra la haveno de Ankono. Tion profitis la haveno de Pesaro, tiam regata de Duko de Urbino. La fuĝo de diversaj entreprenistoj, precipe de la komerca sektoro, damaĝis la papan ŝtaton.
Kiel juĝi la buleon “Cum nimis absurdam"
Ankaŭ en la nunaj ŝanĝitaj rilatoj kaj sentoj de amikeco inter la Katolika Eklezio (kaj ĝenerale kristanoj ĉiuj) kun la judaro, tiu buleo ne ĉesas krei embarason kune kun la aliaj du Caeca et obdurata kaj Hebraeorum gens, difinitaj la la tri malagrablaj. Kaj se ŝajnas, unuavide, nekredeblaj la enhavoj de la buleo, necesas, laŭ iuj historiistoj, emerĝigi kaj sondi la kaŭzojn, socian kaj politikajn el kiuj povis naskiĝi tiaj enormaĵo, sendepende ĉu tiuj enhavoj respektas la kristanajn principojn.
Pusta
Pusta estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
10770 Bel-Horizonto
10770 Bel-Horizonto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Judit Winkler
Judit WINKLER rumania hungara historiistino, fakverkistino pri numismatiko. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 10-an de januaro 1925 kaj mortis la 26-an de marto 1985 en Kluĵo
Mogielnica
Mogielnica estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Grójecki.
Judit Winkler
Kariero
Judit Winkler estis deportita en Aŭŝvico, de tie en Wüstegiersdorfon kune kun sia fratino. Ili revenis la 9-an de majo 1945 kaj ŝi maturekzameniĝis en 1948 en Juda Liceo de Kluĵo, poste inter 1948–52 ŝi studis geografion-historion en Universitato Babeş de Kluĵo.
Moyeuvre-Grande (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Hilaire-au-Temple - Hagondange (085000).
Oberhünigen
Oberhünigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 332 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Oberhünigen situas ĉe la nordokcidenta deklivo de la montoĉeno Kurzenberg, en la monteta transiro de la Svisa Mezlando al la Svisaj Antaŭalpoj, proksimume 18 kilometrojn orientsudoriente de la federacia urbo Berno. La komunuman teritorion senakvigas nordokcidenten la rojo de Hünigen kaj nordoriente la rojo Bärbach, kiuj ambaŭ alfluas al Chise. La komunumo konsistas el la setlejoj Lochmatt (la ĉefa setlejo en nordo sur alteco de 797 m s.m.), Sangbode (en la centro de la komunumo sur alteco de 852 m s.m.), Obermoos (sur alteco de 898 m s.m. en okcidento ĉe la limo kun Niederhünigen), kaj Aebersold (sur alteco de 1107 m s.m. sur la dorso de la montoĉeno Kurzberg).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,02 km², de kiuj 57,0% estas kovritaj de arbaro, 38,7% servas por agrikulturo kaj 3,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberhünigen limas en nordo al Mirchel, en nordoriento al Zäziwil, en oriento al Bowil, en sudo al Linden, kaj en okcidento al Niederhünigen.
Trafiko
Oberhünigen sitas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per la vojo 1253 de Zäziwil. Oberhünigen ne disponas pri konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberhünigen datiĝas el la jaro 1148 kiel Huningen superior. La komunumo estis fondita en la jaro 1980 per disiĝo de la komunumo Schlosswil, kies eksklavo ĝi estis antaŭe kaj kun kiu ĝi historie estis forte ligita, kiel malalta tribunalejo de la Senjorujo Wil kaj ek de 1834 kiel municipo de la komunumo Schlosswil.
Lou Harrison
Lou Silver HARRISON, usona komponisto, naskiĝis en Portlando (Oregono, Usono) je la 14-a de majo, 1917, kaj mortis en Lafayette (Indianao, Usono) je la 2-a de februaro, 2003.