cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filozofio
Revolucio Kantia
Immanuel Kant (esperante nomata Kantio), la plej granda filozofo depost la antikveco ŝanĝis tute la mondan koncepton de la antaŭaj epokoj. Li kreis nocion de la transcendeco kaj pruvis, ke homa konscio estas limigita. Laŭ Kantio povas esti, ke aĵoj konformiĝas al homa kono, inverse kiel oni opiniis antaŭe. Sian sistemon Kantio nomigis revolucio kopernika.
Idealismo germana kaj pola
Opoziciuloj de Kantio estis idealistoj. Plej gravaj el tiuj estas Hegelo kaj Friedrich Schelling. Hegelo kreis modernan dialektikon ontologian kaj laŭ ĝi konstruis plenan sistemon okupiĝantan pri ĉiaj sferoj de homa vivo. Hegelo opiniis, ke ĉefa elemento kaj regulo de la mondo estas racio. Tiun dialektikon uzis Karlo Markso al sia filozofio kaj kreis modernan komunismon. Hegelo kreis filozofion nacian de sia naciisma idealismo, sed per la kreado de tezo de cela historio (regulo de historiozofio) li influis mesianismon, nome polan filozofion naciisman. Mesianismo agnoskas, ke homaro celas al unuigo en unu ideo tial, ke ĉiu homo estas same konstruita de Dio. De tiu filozofio estis kreita sistemo filozofia de Józef Hoene-Wroński, Karol Libelt (kiu opiniis, ke ne racio sed um estas regulo de la mondo) kaj August Cieszkowski (kreinto de fama nocio: cibernetiko). Libelt opiniis, ke mesianismo estas la filozofio de slavoj. Laŭ li, post epoko raciisma germaneca, estos epoko neraciisma slaveca en kiu oni pruvos ke ekzistas Dio kaj vero (filozofio ĝis analiza filozofio ne povis pruvi veron). Neraciismo estos poste filozofio nacia propra de rusoj kaj plej gravaj filozofoj de tiu sistemo estis Lev Ŝestov kaj Nikolaj Berdjajev.
Pozitivismo
Epoko pozitivisma estas epoko de filozofoj kiuj opiniis, ke ĉio agas konforme al ia ĉefa sistemo. Tial ne povas ekzisti metafiziko kaj eĉ filozofio (kiel agnoskis la Viena Rondo). Pozitivismo komenciĝis post koncepto de Darvino pri evolucio. Plej grandaj pozitivistoj estis John Stuart Mill kaj Jeremy Bentham, kreintoj de utilismo. Laŭ Bentham, homo strebas al agrablo kiun oni povas atingi per uzado ĝustajn manierojn. Mill uzadis utilitarismon en ontologio sed ankaŭ en ekonomio. Li estis grava influanto ankaŭ por Markso. Mill senkonscie antaŭrigardis ankaŭ fino de psikologiismo logika. Li estis ankaŭ kreinto de moderna liberalismo kaj batalis pri rajtoj de la virinoj. De utilitarismo estis formigita ankaŭ alia filozofio - nome pragmatismo. Fondinto de tiu filozofio nome William James esploradis eston ne per ĝia esenco sed per ĝia bezono. Li opiniis, ke celo de homo estas efikeco. Poste disvolvos liajn pensojn John Dewey kaj ĉia usona pragmatismo.
Moderna filozofio
Filozofio moderna rilatas al la plej grandaj revolucioj en la historio: la revolucioj komunismaj kaj socialismaj, la industria revolucio, la scienca kaj teĥnologia revolucioj (inkluzive de atom-energio), du mondmilitoj, la revolucio de internacia organizado, kaj la revolucioj kontraŭkomunismaj. Subitaj ŝanĝoj devigis, ke la homaro sekurigu la aferon de la paco en la mondo. En filozofia kampo ekzistas ankaŭ la ideo analizi filozofion per la historio de la ideoj.
Kontinenta filozofio
Ekzistadismo estas tre populara en hodiaŭaj Eŭropaj sistemoj filozofiaj. Plej gravaj fundamentoj de tiu nova sistemo devenas de filozofio de Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Henri Bergson kaj nihilisto ekzistadismeca Friedrich Nietzsche. Nietzsche kreis filozofion nihilisman kiu agnoskas, ke ĉio strebas al superrigardo, preter la bono kaj la malbono ĉar Dio estas morta. Tial li parolis, ke homoj devas ankaŭ strebi al superhomeco. Li antaŭparoladis la finon de sia filozofio kaj plenumiĝon ĝin kiam homo ĝin forpuŝos. Li estas opiniata kiel ekzistadisto pro lia opinio, ke la homo estas sola kaj devas esti detruita per pli genia, do vivinda, potenco. Jean Paul Sartre opiniis, post Nietzsche, ke ĉio estas simple absurda kaj ke la homo devas strebi por ia valoro heroe ĉar nur batalo kontraŭ absurdeco estas valoro. Camus kaj Bergson kreis, post Heidegger, tre gravan ontologion de la homa kaj socia estado.
Analiza filozofio
Vidu ankaŭ artikolon: Skolo Lvova-Varsovia.
En Britujo, Usono, Germanio, kaj Pollando disvolviĝis tre grava sistemo filozofia kiu ne celas krei novajn sistemojn sed esplori kaj analizi la mondon al siaj plej ĉefaj kaj fundamentaj elementoj. Analiza filozofio estis iniciita de Gottlob Frege, kiu, same kiel Husserl, konstruis sian filozofion sur la matematiko. Elementoj de analizismo estas rigardeblaj ĉe Franz Brentano kaj George Edward Moore. La plej grandaj analizismaj filozofoj estis sendube Bertrand Russell, kiu opinis, ke ĉia matematiko povas esti priskribata per logiko, Ludwig Wittgenstein, kiu opiniis, ke ĉia kono de homo rilatas al homaj lingvoj, kaj filozofoj de la pola skolo analiza. Tre grava filozofo analiza estis ankaŭ Rudolf Carnap. Sistemoj, kiu formiĝis per esploroj de la filozofio analiza estas strukturismo, modernismo, postmodernismo, kaj nov-pozitivismo. Unu el la plej grandaj sukcesoj de la filozofio analiza estas la dissolvo de la paradokso de Epimenido per Alfred Tarski, kiu kreis novan, devigantan en moderna filozofio, difinon de la vero. Paradoksoj rigarditaj fare de Wittgenstein ne estas dissolvitaj ĝis hodiaŭ. Li penis pruvi, ke ĉia homa kono estas en lingvo, do oni devas analizi lingvon, por ke eble oni povu atingi filozofan sukceson. Bertrand Russell penis pruvi, ke la matematiko estas reduktebla al la logiko, kaj ke oni devas analizi la homan scion en ĝiajn logikajn atomojn, kiuj mem ne estas plue redukteblaj. Danke al filozofio analiza formiĝis nova fako de scienco, nome sociologio. Plej gravaj kontinuigistoj de analiza penso estis Michel Foucault kaj Jacques Derrida. Hodiaŭ la plej gravaj filozofoj sociologiaj kaj postmodernismaj estas, inter aliaj, Sigmundo Bauman, Thomas Kuhn, kaj Francis Fukuyama.
Socifilozofio
Socifilozofio aŭ socia filozofio estas la branĉo de la filozofio kiu temas pri la studado de la socia homa konduto. Ĝi kunhavas kun la sociologio sian materialan celon, nome la socio, sed, dum la sociologio studas kiaj estas la rilatoj inter la diversaj komunumoj, la socifilozofio direktas sin al sciaro kiaj devas esti tiuj rilatoj por ke reale estu formaligitaj kiel perfekteco por la homo. Krome ĝi kunhavas kun la scienco pri politiko la juran raciecon en la socio por ke ĉio tio estu efika en la praktiko.
Filozofio de la Esperanto-movado
Ankaŭ ekzistas filozofiaj ideoj ligitaj al la Esperanto-movado. Tamen estas dubinde ĉu oni vere povas paroli pri "Esperanta filozofio", aŭ ĉu nur temas pri filozofiumado de unuopaj esperantistoj lige al la idearo de la Esperanto-movado.
Jam ĉe L. Zamenhof oni povas trovi filozofiajn ideojn: laŭ li, la homaro povas unuiĝi (simile kiel en mesianismo) nur kiam ĝi povas interkompreniĝi (same kiel en kibernetiko de August Cieszkowski). Tial laŭ li enkonduko de la universala lingvo efikos kiel unuiĝo de ĉiuj homoj en kulturo, eduko kaj politiko. Zamenhof ne konsciis, ke tiumaniere li kreis ideon de tutmondiĝo (jam en unuaj vortoj de la "Unua libro" li revas pri unuiĝo de homaro en unu grandan familion de samaj celoj kaj idealoj), kiu fakte estis prezentita post la Unua mondmilito. Li esperis, ke ideo de unuiĝo per la lingvo estos grava en la mondo.
Kiam Esperanto komencis sukcesi, li tamen komencis krei novajn ideojn. La unua estis la religia ideo hilelismo, kiu estis distancigo el kristanismo kaj judismo. La dua estis homaranismo - kiu laŭ Zamenhof povus esti interreligia kredo simile kiel Esperanto estas intergenta lingvo. Tamen homaranismo neniam trovis tiom da subteno kiel Esperanto; eĉ inter esperantistoj ĝi ne havis multajn subtenantojn. Homaranismo agnoskas, ke ĉiuj homoj estas fratoj, tiel ke la plej natura maniero rilati al ili estas kun favora koro.
Grava sukceso por Zamenhof en la filozofia kampo estis, ke la projekto Esperanto estis agnoskita kiel ĝusta kaj bezoninda fare de la Usona Filozofia Societo en Filadelfio en la jaro 1888. Poste Zamenhof skribis en aldono al la "Dua libro", ke lia agado estas finita kaj Esperanto nun disvolviĝos sen li. En 1907 Zamenhof parolis en Ĝenevo, ke ne la utileco de tiu lingvo estas grava por li, sed la ideo por kiu vivon oferis Leopold Einstein, W. H. Trompeter kaj aliaj grandaj Esperantistoj. La francaj filozofoj Louis Couturat kaj Léopold Leau kreis tamen Delegacion por Enkonduko de Lingvo Universala, kiu proponis "reformitan Esperanton", kiu fakte estis aparta lingvo, nome Ido. La malakordo inter Esperantistoj kaj la kreinto de Ido, Louis de Beaufront tre malhelpis la Esperantan ideon. Oni povas konsideri la batalon pri lingvo universala ankaŭ kiel batalon filozofian.
La dua ideologio de Esperanto estis  'sennaciismo' . Laŭ ĝi la homoj devas forigi sian nacian identecon por iĝi nur "homoj de la mondo". La ideo estis iniciatita de la esperantisto Lanti en 1912. Tiu ideo estis tre riproĉita de kelkaj esperantistoj pro sia ideologiemo kaj malemo por la natura diverseco de homoj. Multaj filozofoj kaj sociologoj kiel Jacques Lacan aŭ la postmodernisma Zygmunt Bauman opinias, ke nur per ŝirmado de diverseco la homaro havos plu etoson kaj hejmecon - la nocio de Sigmund Freud pri gardo de sia normaleco (sameco, simbolemeco). Laŭ kelkaj, la ideo de sennaciismo estas kontraŭekzistadisma kaj socialemalaŭ sociologoj, se ĝi plenumiĝos, la historio finos kaj malaperos humanismo, sameco kaj morala valoro (koncepto de Jean Baudrillard).
Aksiologio de la lingvo Esperanto estis uzita de kristanaj Esperantistoj. Inter ili aŭtoroj de la manlibroj, ekz. pastro Jan Sidełko. Eĉ Louis de Beaufront tradukis preĝaron kiu estis atestita de la Katolika Eklezio. Tre grava kristana esperantisto estis ankaŭ grava filozofo: papo Johano Paŭlo la 2-a. La plej grava kristana filozofo, kiu ne nur estis adepto de Esperanto sed ankaŭ parolis ĝin, estis la rusa verkisto Lev Tolstoj, kiu skribis, ke "lernado de Esperanto estas la devo de kristano".
Pro tre grava ideo de homaro kaj socio en ili, esperantismo kaj homaranismo estis uzitaj en komunisma propagandilo. Ekzemple, Lenino diris, ke Esperanto estas la voĉo de la revolucio. Esperanton lernis ankaŭ Stalino (ekzistas klaĉo, ke Stalin kapablis lerni nur lingvon tiel facilan kiel Esperanto, ĉar li ne bone posedis eĉ la rusan lingvon). La Esperanta ideo iĝis tamen malsekura por komunismo kiam ĝi iĝis tre populara inter komunismaj nacioj. Tial Stalin ekzilis rusajn esperantistojn al Siberio kaj al aliaj malproksimaj partoj de Rusujo aŭ mortigis ilin.
Grava filozofo de ideo de internacia lingvo estis ankaŭ Mieczysław Mackiewicz, kaj pri ĝi parolis grava pola filozofo analiza Tadeusz Kotarbiński. Laŭ li, Esperanto estas perfekta kunigo de genio kaj simpleco. Pri la esperanta afero okupiĝis ankaŭ Stanisław Lem, verkisto kaj ekzistadisma filozofo. Adepto de Esperanto estis ankaŭ la filozofo Rudolf Carnap. Esperanton mokadis filozofo kaj verkisto James Joyce en sia Uliso.
Ĉe filozofio de agado de Esperanto oni ne povas forgesi ankaŭ pri granda filozofo kaj organizisto de Esperanto, nome Henri Lurie. Grava filozofo kiu agis por la esperanta afero estis ankaŭ la sciencfikcia verkisto Olaf Stapledon. Kaj Lem kaj Stapledon okupiĝis pri sameco de la homo. Lem okupiĝis pri ĝi pli ontologie, Stapledon pli sociologie.
Se temas pri filozofio ontologia kaj sciteoria de Esperanto, sendube tre grava persono estas profesoro Émile Boirac, grava pioniro de Esperanto. Tiu rektoro de la Akademio de Esperanto okupiĝis ankaŭ pri fenomenologio kaj fiziko. Li prezentis hipotezon ke homo konas mondon ne nur racie, neracie kaj empirie sed ankaŭ supersense. Li nomis tiun scipovon metagnomio. Se ĝi estus la vero kaj ne penso kiel ĉe Kartezio, sed metagnomio, estas pruvo pri esto de la homo. Li tial kreis la nocion de supersensa percepto (ESP). En sia plej revolucia verko L’Avenir des Sciences Psychiques li kreis ankaŭ la faman nocion déjà vu (paramnezio).
Éva Varga (aktoro)
Éva Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Éva estas hungara aktoro, instruisto.
Filozofio
Filozofio de la Esperanto-movado
Hodiaŭe la plej grava filozofianta subtenanto de Esperanto estis Umberto Eco, kiu esploradis en sia verko "Serĉante lingvon universalan" la fenomenon de lingvo universala kaj serĉadis ĝiajn perspektivojn en la moderna epoko.
Éva Varga (aktoro)
Éva Varga naskiĝis la  en Komádi.
Biografio
Éva Varga frekventis studion de Nacia Teatro (Budapeŝto) ekde 1981, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1987. Ŝiaj ĉefaj instruistoj estis István Horvai kaj Dezső Kapás. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen), kie ŝi restis ĝis 2004. Ekde 1989 ŝi ankaŭ instruas, ekde 2001 ŝi ricevas ankaŭ reĝisorajn taskojn. En 2002 ŝi studis en la Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) por akiri sciencan gradon DLA. Inter 2002-2006 ŝi instruis en studio de Teatro Magyar. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1993-2001. Ŝi naskis unufoje filinon.
Thiébouhans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kantono Delaware (Nov-Jorkio)
La kantono Delaware aŭ Kantono Delavaro - angle Delaware County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas Delhi.
Johannes Eck
Johannes ECK (naskiĝinta la en Egg an der Günz, mortinta la  en Ingolstadt) estis germana teologo romkatolika. Konatas liaj disputoj kaj retorikaĵoj, i.a. kontraŭ Marteno Lutero en Lepsiko.
Trejnado kaj agado profesia
Fundamento por la edukado de Eck faris la onklo M. Maier en Rottenburg. Jam en la jaro 1498 Eck ekfrekventis la universitaton de Hejdelbergo kaj en 1499 tiun de Tübingen. Tie ĉi li bakalaŭriĝis en la 1.10. kaj magistriĝis en la 13.1.1501. La studon pri teologio li kontinuigis pro la pesto en Kolonjo (oktobro 1501). En la junio de 1502 li transloĝiĝis al Freiburg im Breisgau. En la artista fakultato li prelegis inter 1502-10 pri Aristotelo kaj iĝis en 1505 ĉefo de la kolegieto Pfauenburse kie oni ŝatis la doktrinojn de "via moderna". Krom teologion li ankaŭ studis parte jursciencon, matematikon kaj geografion. En 1506 li iĝis sententiarius theologiae kaj ordinadon li ricevis en la 13.12.1508 en Strasburgo. Doktoriĝo okazis en la 22.10.1510 en Freiburg. Sammonate ankoraŭ li iris al Ingolstadt. En 1514 aperis lia unua memstara teologia verko pri la graco kaj la antaŭdestinismo sub la titolo Chrysopassus. Tie ĉi li denove simpatiis kun la pli malnova, franciskana skolo. Krom Aŭgusteno de Hipono estas liaj preferataj aŭtoroj Bonaventura kaj Duns Skoto. Simile li provis en komentarioj pri ĉefverkoj de Aristotelo kaj pri la Logiko de Petrus Hispanus - kiujn li eldonis laŭ komisio de bavaraj dukoj inter 1516-20 - trovi mezan vojon inter via antiqua kaj via moderna. Ĝi estu bazo por reformita instruado en Ingolstadt.
Lia dialektika lerteco kaj ŝato de disputoj evidentiĝis jam en diskutoj en Bolonjo (12.7.1515), kie li engaĝiĝis por la permeso de intereza normo de 5% kaj en Vieno (18./19.8.1516). Kun Lutero kaj Andreo Karlostado li havis bonajn rilatojn danke al perado de la nurenbergano Christoph Scheurl. Tio ŝanĝiĝis kiam konatiĝis la ne por la publiko faritaj skribitaĵoj Obelisci, komentoj pri la indulgenctezoj de Lutero. Tio provokis la faman Disputadon je Lepsiko kie la eck-aj rapidspriteco kaj trafrespondemo brilis. Dum dogmatike neklara tempo estis lia merito esti klare montrinta ke la luteraĵoj estis pli ol reformo, ofte atako al la bazaj de katolika kredo.
Metodoj
Eck ne estis obstina skolastikismulo, kiel oni ofte prezentis lin, sed vere intencis per ofta cito el la Biblio, koncilitekstoj kaj verkoj de la patroj de la Eklezio argumente iri al la fontoj. Do li estis pioniro de romkatolika pozitivisma teologio. Direndas tamen ke multo ŝuldiĝas al intensaj ĝeneralaj konoj akiritaj dumstude, ne al individua renkontiĝo kun la tekstoj. Ofte difaniĝas formaleco kaj maleblo rekte pesi la argumentojn, fruktodonigi ilin en la kverelo je vereco.
Graveco
En la rolo de paroĥestro de la ingolstadtaj komunumoj de Sankta Maŭrico (1519–25) kaj de Nia Kara Sinjorino (1525-32 kaj 1538-40) li estis ŝatata predikanto: ofte li predikis ĉiun duan tagon. En kvin volumoj li kolektis liajn germanlingvajn predikojn. (Ingolstadt 1530-39; latina traduko de la unuaj kvar volumoj eldonitis en Augsburgo inter 1533-35). Laŭ instigo de duko Vilhelmo la 4-a de Bavario li eldonis en 1537 germanlingvan biblion. Bazo traduka por la Nova Testamento estis la verko de Emser. La tekstoj de la Malnova Testamento estis ofte de li mem tradukitaj.
Tamen ne tiom konataj estis liaj skribitaĵoj kiom liaj kolovoj, disputoj, paroladoj. Inter marto ĝis julio 1520 li estis dum 17 semajnoj en Romo por atentigi la romankurion pri la danĝero luter(an)a kaj ekaktivigi ilin. Li kaj Aleander devis publikigi la papan buleon Exsurge Domine en Germanio por kiu ili ricevis la honoran oficon de protonotarius kaj nuntius.
La dua restado en Romo (oktobro-decembro 1521) ne tre fruktodonis pro la morto de Leono la 10-a. Inter marto-decembro 1523 Eck estis la trian fojon en Romo sendite fare de la bavaraj dukoj kies politikajn celojn Eck lerte kombinis kun internaj katolikaj reformoj. En verkoj pri la germana eklezireformo skribitaj por la papoj Hadriano la 6-a kaj Klemento la 7-a li kritikis malferme la mankojn kaj miskonvenaĵojn de la roma kurio, speciale koncerne la komercadon per indulgencoj kaj la feŭdon. Li engaĝiĝis por la reformo de la germana eklezio kaj instigis la okazigon de provincaj kaj diocezaj koncilioj. La teologia scienco; la enpopola animzorgado laŭ liaj planoj ankaŭ nepre atingu pli altan staton.
Baso
Baso (latine bassus = „malalta“) estas la malalta vira voĉoregistro. las nomo ekestis kun la komenca plurvoĉeco, kiam oni nomis la voĉon tenantan la Cantus firmus [kanton firman] „tenor“, dum kiam la plej malalta el la ĉirkaŭludaj „kontraŭ“-voco nomiĝis "Contratenor bassus".
Kelkaj specialigitaj basfakoj:
Famaj basroloj:
''Vd. ankaŭ:'' baso (instrumento), ĝeneralbaso, baslinio
György Kálmán
György KÁLMÁN [djordj], hungare Kálmán György, Esperante Georgo Kálmán estis hungara aktoro.
György Kálmán naskiĝis la 1925, Budapeŝto - mortis la  1989 en Budapeŝto.
Biografio
György Kálmán frekventis aktoran lernejon de Margit Makay, poste aktoran ĉeflernejon en Budapeŝto. Li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). Inter 1953-1980 li apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Teatro Radnóti. Li ricevis premion Kossuth en 1970, precipe pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
(76804) 2000 QE
(76804) 2000 QE estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la dum la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro »: ĝi orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Langenorla
Langenorla estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Oppurg. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Rátót
Rátót estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd. Verŝajne la nomo estas germana personnomo en formo Ratold.
Situo
Rátót situas inter Szentgotthárd kaj Körmend laŭ la ĉefvojo, laŭ la fervojo kaj laŭ Rába en la maldekstra flanko.
Historio
La unua mencio okazis en 1428 en formo Rathodfolua. Posedanto de la 19-a jarcenta kastelo estis Kálmán Széll, tie pasigis tagojn politikisto Ferenc Deák.
La vilaĝo trovis sin en 1919 ĉe la nova landlimo laŭ Aŭstrio, perdinta ligojn al la pli nordaj vilaĝoj kaj urbo Güssing (hungare Németújvár). Post 1945 oni faris fer-kurtenon, kiu estis 5 km-ojn larĝa tre kontrolita zono. En 1989 tio nuliĝis, oni trovis tie netuŝitan arbaron dum 40 jaroj. En Rátót migra poŝto servas.
Torre Annunziata
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Boscoreale, Boscotrecase, Castellammare di Stabia, Pompei, Torre del Greco kaj Trecase.
Prospekt Kosmonavtov (metrostacio en Jekaterinburgo)
Prospekt Kosmonavtov (Проспект Космонавтов, "Aleo de la Kosmonaŭtoj") estas fina stacio de la Metroo de Jekaterinburgo sur la 1-a linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Jekaterinburgo.
NGC 1593
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1593, NGC 1608.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blankaventra karakaro
La Blankaventra karakaro, Blankaventra karakarao, Ruĝgorĝa karakaro aŭ Ruĝgorĝa karakarao (Ibycter americanus) estas socia specio de rabobirdo de la fmailio de Falkedoj. Ĝi estas lokigita en la monotipa genro Ibycter, aŭ foje unuigita en Daptrius kun la Nigra karakaro. Unike inter karakaraoj, ili manĝas ĉefe larvojn de abeloj kaj vespojn, sed ili manĝas ankaŭ plenkreskajn insektojn, fruktojn kaj berojn.
Distribuado
Ties distribuado etendas norde ĝis suda Meksiko, kun izolata populacio sude de Kostariko kaj norde de Panamo. Ĝi troviĝas eble ankaŭ en Salvadoro, Gvatemalo, Honduro kaj Nikaragvo. Sude ĉe plej parto de la norda kaj centra Sudameriko; nome Kolombio, Venezuelo, Gujanoj, oriente kaj nordoriente de Ekvadoro, la amazonia regiono oriente de Peruo, la amazonia regiono norde de Bolivio kaj preskaŭ ĉiu Brazilo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.
Aspekto
La inoj, kiel kutime ĉe la ordo de Falkoformaj, estas pli grandaj ol maskloj, peze de 560 al 770 g. La maskloj pezas el 510 al 570 g. La longo totala estas de 43 al 57 cm.
La plumaro estas nigra, kun tre kontrasta blanka ventro, kiu nomigas la specion. Estas ruĝaj la nudaj areoj ĉirkaŭokula kaj ĉefe gorĝa, kio estas tialo por alternativa nomo. La vosto estas longa kaj nigra, la beko estas hokoforma, flava pinte kaj helgriza baze; la kruroj estas ruĝaj.
Ekologio
La Blankaventra karakaro estas komuna en granda parto de ties distribuado geografia. Estas malnomada. Sociema, vidiĝas en grupoj de 3 al 6 individuoj, ĝis dekduo da ili. Kutime vivas pare, aŭ ankaŭ solece. Nestumas en arboj, la ino demetas 2 aŭ 3 ovojn kiuj estas blankecaj aŭ flavecaj kun brunecaj makuloj.
Ili loĝas en marĝenoj de humidaj ĝangaloj, arbarklarejoj kaj arbarbordoj, ĉeriveraj arbaroj, en zonoj de disaj arboj, kun duaranga vegetaĵaro. Ankaŭ en sekaj arbaroj. Okupas altitudan tavolon el marnivelo al 1.500 m. Kutime estas vidataj sur arbopintoj ĉe riveroj aŭ arbarbordoj; foje en la subaj tavoloj de arboj aŭ eĉ surgrunde.
La nutrado konsistas en larvoj de vespoj. Iras al nesto de tiuj himenopteroj, rompas ĝin per beko, kaptas la larvojn. La plenkreskaj vespoj eĉ se batalemaj ne atakas ilin. Flugadas ĉirkaŭ ili kaj foriras. Ili manĝas ankaŭ fruktojn, semojn, senvertebrulojn, artropodojn kaj ovojn de testudo.
Subspecioj
Ne estas agnoskataj subspecioj de Blankaventra karakaro.
La ekzempleroj kiuj loĝas en suda Brazilo ŝajne estas iom pli grandaj kaj estis konsiderataj subspecio. Ankaŭ tiuj kiuj loĝis sude de Meksikio kaj Centrameriko prezentas iajn diferencojn laŭ grando kaj estis konsiderataj subspecio. Ambaŭkaze ĝis nune estas akceptataj nur kiel geografiaj variaĵoj, eble rasoj, sed ne sufiĉe difinaj por esti subspecioj.
Emmanuel Levinas
Emmanuel Levinas (Kaŭno, 12-a de januaro 1906 – Parizo 25-a de decembro 1995) estis elstara filozofo litovdevena.
Formiĝo
Ekde junuleco, kiel estas dirate en Difficile liberté (Malfacila libero), Levinas ricevis edukon judtradician, obeantan al la principoj de la Torao; lia kultura formiĝo multe baziĝis ankaŭ sur Aleksandr Puŝkin kaj Lev Tolstoj. Levinas baldaŭ estis renkontinta la verkojn de Fjodor Dostojevskij: al li daŭrigis referenci, sed poste tion li integrigis per akiraĵoj el modernaj pensuloj aŭ verkistoj kiaj Henri Bergson, Marcel Proust kaj Paul Valéry, kaj el aliaj, antaŭaj, kaj judaj, inter kiuj Avicebron kaj Ĝehuda Halevi. Li konfrontiĝos ankaŭ kun Edmund Husserl, kies tradukis al al franca la ''Karteziajn Meditojn.
Li spertis la Rusian revolucion de 1917 en Ukrainio. Ekde 1923 Levinas lernantiĝis ĉe la universitato de Strasburgo, kie, laŭ liaj informoj, instruis Charles Blondel, Halbwachs, Pradines, Carteron, kaj plimalfrue, Guérolt.
Li sciigas pri sia amikeco kun Maurice Blanchot kaj pri fascina vizio, pere de majstroj kiuj estis adoleskuloj epoke de la Dreyfus-skandalo, vizio, por novulo kiel mem sin konsideris, pri popolo, tiu franca, kiu eminente esprimas la spiriton de humaneco.
Li loĝis, 1928-29 en Freiburg, kie komprenige aliris la fenomenologion. Dum tiu restado li akiris la francan civitanecon (1930).
Distrikto Lubań
Distrikto Lubań - pole powiat lubański - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Malsupra Silezio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Lubań. Ĝis la jaro 1945 la teritorio estis plejgrandparte germanlingva, administre apartenis al la Germana Regno kaj al la prusia provinco Silezio. La distrikta ĉefurbo ĝis tiu jaro nomiĝis Lauban. Fine de en la distrikto vivis.
Emmanuel Levinas
Formiĝo
Li ankaŭ vizitis kursojn ĉe la Sorbono de Léon Brunschvicg. Dum tiu periodo li havis okazon ĉeesti sabatajn vesperojn de la filozofio avangardo zorgitaj de Gabriel Marcel.
Li parolas pri la intelekta kaj kontraŭintelekteca rafineco de Jean Wahl kaj pri sia ĝojiga amikeco retrovita post longa kaptiteco en Germanio.
Milita periodo
Dum la germana invado de Francio en 1940, Levinas, militkaptito, estis translokigita al kampmilita de Hannover kie li restis ĝis la militfino, trude tenata en ekstraj barakoj por judaj kaptitoj, al kiu estis malpermesite ĉiu formo de kulto. Li estis krome utiligita kiel interpretisto pro sia scio pri la rusa lingvo.
Kunkaptitoj rakontas ke mem lin vidis prenanta notojn sur kajero, kiuj plimalfrue estus forminta la uverturon de siaj disertacioj pri "De l'Existence à l'Existant", referencpunkto de reaprezo kaj kritiko pri la filozofio de Martin Heidegger, kaj "Le Temps et l'Autre" (ambaŭ de 1948).
Lia edzino estis protektita el la deportado danke al ruzaj streĉoj de Maurice Blanchot kiu multe riskis. Aliaj membroj de lia familio ne estis tiom bonŝancaj ĉar ili estis aŭ mortigitaj aŭ malaperigitaj de nazioj.
Didaktika aktiveco
Ekde 1947 Levinas laŭregule konferencis ĉe la Collége Philosophique (Kolegio de filozofoj), kiun Wahl estis fondinta kaj kiun tiom prizorgis. Li estris la centjaran Normalan Israelan Orientan Lernejon, kiu preparadis instruistojn pri la franca lingvo por la lernejoj de Universala Izraela Alianco de la Mediteranea Baseno. Ekde la jaro 1950 Levinas engaĝiĝis en longigita studo pri la Biblio kaj pri Talmud kune kun Monsieur Chouchani); pere de tiu studo li evidentigis la apartaĵojn de judismo, kiel disigan distingon inter homo kaj Dio, la liberan volon, la kapablon ricevi la dian ordonon.
Lavinas instruis ĉe la judaj neŝtataj lernejoj en Parizo kiel ĉe la École Normale Israélite Orientale; en la jaroj sesdekaj kaj sepdekaj li lekciis ĉe la universitatoj de Poitiers, de Parizo X (Nanterre) kaj en Sorbono.
Filozofia penso
Post la milito, Levinas fariĝis avangarda filozofo en Francio, elemerĝiĝante en la klubo de intelektuloj rondiĝantaj ĉiukaŭ Jean Wahl. Lia pensado baziĝas sur la etiko de la Alia aŭ, kiel dirus Levinas mem, li esploras "la etikon kiel unuan filozofion".
Laŭ Levinas, la Alia ne estas koneblas kaj ne povas esti reduktita al objekto por si mem, kiel estas instruata de la tradicia Metafiziko (difinita de Levinas ontologio). Levinas preferas pensi la filozofion 'scio pri la amo' anstataŭ ol la amo por la scio. En lia sistemo, la etiko fariĝas esto sendependa el la subjektiveco ĝispunkte ke la responso estas intrinseka en la subjekto; pro tio etiko de responso antaŭas ĉiun ajn 'objektivan priserĉon pri la vero'. Levinas devenigas la superecon de sia etiko el la sperto de la renkonto kun la Alia. Laŭ Levinas, la vizaĝo-vixaĝa renkonto kun alia homa estulo estas privilegia fenomeno en kiu la proksimeco de la alia persono kaj la malproksimeco estas ambaŭ forte sentitaj kaj sentigitaj.
Okaze de la riveliĝo de vizaĝo, la unua natura deziro de persono estas elimini la Alian. Samtempe, la riveliĝo de la vizaĝo devigas la tujan konscion pri la nekapablo de la renkontanto tion faris. Ĉiu homo devas tujtuje allasi la neperforteblecon kaj la aŭtonomion de la Alia, agnoskatan kiel "instruiston" de etiko.
Entute, la ambicio de Levinas celis, ĉe la malfrua filozofio, pruvi ke la digneco de la homo estas konstatebla ĝuste en la momento de la renkonto kun alia vizaĝo. Laŭ li, la vizaĝo estas nuda, senkvalita, “vera truo en la Esto” (se uzi esprimon de Sartre). Tio pensigas al tio kion iam diris Platono laŭ kiu temas pri la “Bono trans l Esto” . “Kiam mi renkontas alian vizaĝon, mi estas plonĝigita inter demandoj, Mi estas destinita, traŭmatizita, perfortita”. “La etiko estas tio kio provokas malagrablon en la subjekto.”
Levinas alvenas al la konvinko (en "Totalité et infini"), ke nia responso por la Alia estas jam indikata ene de nia subjektiva strukturo. Antaŭe li altiĝis (vidu: "Autrement q'être ou au-delà de l'essence") ĉe la aserto ke la subjektiveco estas formita el kaj danke al nia kunekso kun la Alia: laŭ tiu vidpunkto la subjektiveco estis origine etika kaj ne teoretika. Nome, nia responso por la Alia ne estis apartaĵo deduktita el nia subjektiveco, sed preskaŭ deduktita el alia objektiva vizaĝo.
Pro tiu ideoj, tiom similaj al tiuj dedukteblas el la instruo de Jesuo pri la senkondixa amo al la proksimularo, en 1989 oni lin distingis per la "premio Balzan" por la filozofio.
Precipaj verkoj
(Por kompleta bibliografio, oni vidu: ici . Liaj verkoj trovis vastan publikon ĉe diversaj lingvoj al kiuj ili estis tradukitaj.
Torre Le Nocelle
Torre Le Nocelle estas komunumo de Italio.
Motonobu Ogino
Motonobu Ogino (荻野 元伸, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Gamba Osaka.
Albina (Surinamo)
Albina estas urbo en orienta Surinamo, kaj estas ĉefurbo de la Distrikto Marowijne. La urbo situas sur la okcidenta bordo de la Marowijne-rivero (Maroni-rivero), kiu formas la limon kun Franca Gujano, rekte apud la francgvajana urbo de Saint-Laurent-du-Maroni, al kiu ĝi estas ligita per ofta pramo.
Albina havas malgrandan boatan (korjal) ligon al Galibi. La vojaĝo trans la akvo daŭras proksimume 1.5 horojn. Estas plaĝo kaj malgranda turisma vendejo. La ĉefa kialo ke turistoj vizitas Galibi estas por vidi testudojn, kiuj venas le la tuta mondo (inkluzive de lokoj malproksime kiel Kostariko kaj Aŭstralio) por demeti siajn ovojn en Surinamo. Bedaŭrinde la ovoj ne estas sekuraj, ĉar ŝtelĉasistoj kolektas la ovojn por vendi ilin sur la merkato. Aldone, la urbo havas malgrandan flughavenon, kun avia dromo de 650 kilometroj, uzinta ekde 1953.
Kiáltó Szó
Kiáltó Szó (kialto so) krianta voĉo
Modesto Eugenio Carolfi
Modesto Eugenio CAROLFI [karolfi] (naskiĝis la en San Giorgio Piacentino; mortis la  en Bolonjo ) estis itala Esperanto-pioniro kaj franciskana pastro.
Sluis
Sluis, (kluzo) okcidentflandre: Sluus, estas nederlanda urbo kaj municipo en la sudokcidenta parto de la provinco Zelando, en la regiono Zelanda Flandrio. La komunuma areo limas en la sudo je la belga provinco Orienta Flandrio, en la okcidento je la belga provinco Okcidenta Flandrio, en la nordokcidento je la Norda Maro, en la nordo je la okcidenta skeldo kaj en la oriento je la municipo Terneuzen. La municipo havis ĉ. 24 000 loĝantojn (2011) kaj areon de 307 km². Oostburg estas la administracia sidejo de la municipo.
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Kiel parto de Sovetunio, la Armena SSR transformiĝis el plejparte agrikultura landinterno al grava industria produkta centro, dum ĝia loĝantaro preskaŭ kvarobliĝis de ĉirkaŭ 880.000 en 1926 ĝis 3.3 milionoj en 1989 pro natura kresko kaj grandskala enfluo de rifuĝintoj pro la Armena genocido iliaj posteuloj. La 23-an de aŭgusto 1990 la Deklaro de Sendependeco de Armenio estis adoptita. La 21-an de septembro 1991 la sendependeco de la Respubliko Armenio estis konfirmita per referendumo. Ĝi estis agnoskita la 26-an de decembro 1991 kiam Sovetunio ĉesis ekzisti. Post la dissolvo de Sovetunio, la ŝtato de la postsovetia Respubliko Armenio ekzistis ĝis la adopto de la nova konstitucio en 1995.
Sluis
En la municipo oni parolas zelanda-flandre, variaĵo de la okcident-flandra dialekto.
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Sovetiigo
Antaŭ la sovetia regado, la Armena Revolucia Federacio regis la Unuan Armenan Respublikon. La Armena Socialisma Soveta Respubliko estis fondita en 1920. Diasporaj armenoj estis dividitaj pri tio: subtenantoj de la naciisma Armena Revolucia Federacio ankaŭ konata kiel Daŝnakcutjun ne subtenis la sovetian ŝtaton, dum subtenantoj de la Ĝenerala Armena Bonfara Unio estis pli pozitivaj pri la ĵus fondita sovetia ŝtato.
De 1828 per la Traktato de Turkmenĉajo ĝis la Oktobra Revolucio en 1917, Orienta Armenio estis parto de la Rusa Imperio kaj parte limigita al la limoj de la Erevana gubernio. Post la Oktobra Revolucio, la registaro de bolŝevika ĉefo Vladimir Lenin anoncis, ke minoritatoj en la imperio povus elekti pri memdecido. Post la kolapso de la imperio, en majo 1918 Armenio, kaj ĝiaj najbaroj Azerbajĝano kaj Kartvelio, deklaris sian sendependecon de rusa regado kaj ĉiu establis siajn respektivajn respublikojn. Post la preskaŭ neniigo de la armenoaj dum la Armena genocido kaj la posta Turka-Armena Milito, la historia armena areo en la Otomana Imperio estis superverŝita de malespero kaj detruo.
Sluis
Historio
La Batalo de la Kluzo estas nomata evento okazinta la, kiam pere de la ŝipa batalo de L'Écluse (en franca, nome Sluis en Zelanda Flandrio), la angla reĝo Eduardo la 3-a, kandidato al la krono de Francio, neniigis la ŝiparon de sia rivalo, la reĝo de Francio Filipo la 6-a, antaŭ la estuaro de la rivero Zwin, marbrako (nuntempe ensabligita) kiu fluas el Bruĝo. Estis la unua grava batalo de la Centjara milito. Oni ĉirkaŭkalkulis 15 000 mortojn de la flanko de la francoj, dum 9 000 mortojn de la flanko de la angloj.
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Sovetiigo
Kelkaj armenoj aliĝis al la progresanta 11-a sovetia Ruĝa Armeo. Poste, Turkio kaj la ĵusproklamitaj sovetaj respublikoj en Kaŭkazio negocis la Traktaton de Kars, en kiu Turkio rezignis siajn pretendojn pri Batumi al Kartvelio kontraŭ la teritorio de Kars, apartenantaj al la nuntempaj turkaj provincoj Kars, Iğdır, kaj Ardahan. La mezepoka armena ĉefurbo Anio, same kiel la kultura ikono de la armena popolo Monto Ararato, situis en la cedita areo. Plie, Josif Stalin, tiam portempa komisaro por naciecoj, donis la areojn de Naĥiĉevano kaj Montara Karabaĥo (ambaŭ promesitaj al Armenio de la bolŝevikoj en 1920) al Azerbajĝano.
De la 12-a de marto 1922 ĝis la 5-a de decembro 1936, Armenio estis parto de la Transkaŭkaza SFSR kune kun la Kartvela SSR kaj la Azerbajĝana SSR. La politikoj de la unua sovetia armena registaro, la Revolucia Komitato (Revkom), estrata de junaj, nespertaj, kaj batalemaj komunistoj kiel Sarkis Kasjan kaj Avis Nuriĝanyjan, estis efektivigitaj en alta maniero kaj ne konsideris la malbonajn kondiĉojn de la respubliko kaj la ĝeneralan laciĝon de la homoj post jaroj da konflikto kaj civila malpaco. Kiel la sovetia armena historiisto Bagrat Borjan, kiu poste pereis dum la purigoj de Stalin, skribis en 1929: "La Revolucia Komitato komencis serion de arbitraj forkaptoj kaj konfiskoj, sen konsidero al klaso, kaj sen konsideri la ĝeneralan ekonomian kaj psikologian staton de la kamparanoj. Sen revolucia planado, kaj efektivigitaj kun nenecesa brutaleco, ĉi tiuj konfiskoj estis neorganizitaj kaj diverskonsistaj. Neakompanata de disciplina maŝinaro, sen prepara propagando aŭ klerismo, kaj kun kompleta malatento de la nekutime aflikta stato de la lando, la Revolucia Komitato donis siajn ordonojn ŝtatigi manĝaĵprovizadon de la urboj kaj de kamparanoj . Kun mirinda malzorgemo kaj senzorgeco, ili kaptis kaj naciigis ĉion: militajn uniformojn, metiistajn ilojn, rizejojn, akvomuelejojn, barbirajn ilojn, abelujojn, tolaĵojn, hejmajn meblojn kaj brutojn."
Tia estis la grado kaj amplekso de la postulado kaj teruro truditaj de la loka Ĉeka, ke en februaro 1921 la armenoj, gvidataj de eksaj gvidantoj de la respubliko, ribeliĝis kaj mallonge malligis la komunistojn en Erevano. La Ruĝa Armeo, kiu tiutempe kampanjis en Kartvelio, revenis por subpremi la ribelon kaj forpelis ĝiajn estrojn el Armenio.
Konvinkita, ke ĉi tiuj pezaj taktikoj estis la fonto de fremdiĝo de la denaska loĝantaro al soveta regado, en 1921 Moskvo nomumis spertan administranton, Aleksandr Miasnikjan, por efektivigi pli moderan politikon kaj pli bone agorditan kun armenaj sentemoj. Kun la enkonduko de la Nova Ekonomia Politiko, la armenoj komencis ĝui periodon de relativa stabileco. Vivo sub la sovetia regado montriĝis trankviliga balzamo kontraste al la turbulaj lastjaraj spertoj de la Otomana Imperio. La armenoj ricevis medikamentojn, manĝaĵojn, same kiel aliajn provizaĵojn de la centra registaro kaj ampleksaj legopovreformoj estis aranĝitaj.
Sekretarieco de Stalin
La registaro de Stalin prenis plurajn rimedojn por limigi potencon de la Armena Eklezio, jam malfortigita de la Armena Genocido kaj e la rusigaj politikoj de la Rusa Imperio. En la 1920-aj jaroj, la privataj propraĵoj de la Eklezio estis konfiskitaj kaj pastroj estis ĉikanitaj. Sovetiaj atakoj kontraŭ la Armena Eklezio akceliĝis dum ĉi tiu tempo, komenciĝante en 1929, sed momente mildiĝis en la sekvaj jaroj por plibonigi la rilatojn de la lando kun la armena diasporo. En 1932, Ĥoren Muradpekjan iĝis konata kiel Ĥoren la 1-a kaj alprenis la titolon de Katolikoso de ĉiuj armenoj. Tamen fine de la 1930-aj jaroj la sovetianoj renovigis siajn atakojn kontraŭ la Eklezio. Ĉi tio kulminis per la murdo de Ĥoren en 1938 kiel parto de la Granda Purigo, kaj la fermo de la Patrina Seĝo la 4-an de aŭgusto 1938. La Eklezio tamen sukcesis pluvivi kaŝe kaj en la diasporo.
Ukita Hideie
UKITA Hideie (japane: 宇喜多秀家; naskiĝis en 1573; mortis en 1655) estis japana daimio de la provincoj Bizen kaj Mimasaka (en la nuntempa prefektujo Okajama. Li estis unu el la kvin regantoj kreita de Toyotomi Hideyoshi.
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Sekretarieco de Stalin
"La Granda Purigo" estis serio de kampanjoj de politika subpremo kaj persekutado en Sovetunio aranĝitaj kontraŭ membroj de la Komunista Partio, verkistoj kaj intelektuloj, kamparanoj kaj ordinaraj civitanoj. En septembro 1937 Stalin ekspedis Anastas Mikojan, kune kun Georgij Malenkov kaj Lavrentij Beria, kun listo de 300 nomoj al Erevano por kontroli la likvidadon de la Komunista Partio de Armenio, kiu plejparte konsistis el malnovaj bolŝevikoj. Armenaj komunistaj gvidantoj kiel ekzemple Vagharŝak Ter-Vahanjan kaj Aghasi Ĥanĝjan iĝis viktimo de la elpurigo. Mikojan provis, sed malsukcesis savi sin de ekzekutado dum sia vojaĝo al Armenio. Tiu persono estis arestita dum unu el siaj paroladoj. Pli ol mil homoj estis arestitaj kaj sep el naŭ membroj de la armena politburoo estis maldungitaj de sia ofico. Laŭ studo, 4.530 homoj estis ekzekutitaj de ekzekuta trupo nur en la jaroj 1937-1938, la plimulto el ili estis akuzitaj pri kontraŭsovetiaj aŭ "kontraŭrevoluciaj" agadoj, pro aparteno al la naciisma partio Daŝnako, aŭ trockismo.
Ukita Hideie
Li estis filo de Ukita Naoie kaj lia edzino estis filino de Maeda Toshiie
Post la batalo de Sekigahara en 1600, en kiu li oponis al Tokugawa Ieyasu, li fuĝis kaj ekziliĝis al insulo Hachijo. Lia sukcedinto kiel daimio estis Kobayakawa Hideaki, kiuj ricevis la kastelon de Okayama kaj la ĉirkaŭan teron kiel militgajnoj.
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Sekretarieco de Stalin
Kiel ĉe diversaj aliaj etnaj malplimultoj, kiuj loĝis en Sovetunio sub Stalin, dekoj da miloj da armenoj estis ekzekutitaj aŭ deportitaj. En 1936, Berija kaj Stalin laboris por deporti la armenojn al Siberio en provo alporti la loĝantaron de Armenio malpli ol 700,000 por pravigi aneksadon en Kartvelion. Sub la komando de Berija, polica teroro estis uzata por fortigi la politikan sintenon de la partio al la loĝantaro kaj subpremi ĉiujn esprimojn de naciismo. Multaj verkistoj, artistoj, sciencistoj kaj politikaj gvidantoj, inkluzive de la verkisto Aksel Bakunc kaj la famkonata poeto Jeghiŝe Ĉarenc, estis ekzekutitaj aŭ devigitaj ekziliĝi. Aldone, en 1944, ĉirkaŭ 200.000 hamŝenoj (armenoj, kiuj loĝas proksime al marbordaj regionoj de Nigra Maro en Rusio, Kartvelio kaj Turkio) estis deportitaj de Kartvelio al areoj de Kazaĥio kaj Uzbekio. Pliaj deportadoj de armenoj de la marborda regiono okazis en 1948, kiam 58 000 supozataj subtenantoj de la Armena Revolucia Federacio kaj grekoj estis devigitaj translokiĝi al Kazaĥio.
Dua Mondmilito
Armenio saviĝis de la detruo kaj ruinigo, kiuj estis kaŭzitaj en la plej granda parto de la okcidenta Sovetunio dum la Granda Patriota Milito de la Dua Mondmilito. La Germana Armeo neniam atingis la Sudan Kaŭkazion, kion ili intencis fari por kapti la naftejojn en Azerbajĝano. Tamen Armenio ludis valoran rolon en la milito en provizado de manĝaĵoj, laborfortoj kaj milita materialo. Laŭtaksaj 300-500,000 armenoj deĵoris en la milito, el kiuj preskaŭ duono ne revenis. Multaj atingis la plej altan honoron de Heroo de Sovetunio. Pli ol sesdek armenoj estis promociitaj al la rango de generalo, kaj kun pliaj kvar poste atingis la rangon de marŝaloj de Sovetuni: Ivan Bagramjan (la unua ne-slava komandanto se temas pri okupi la pozicion de frontkomandanto kiam li ricevis ĝin ĉar komandanto de la Unua Balta Fronto en 1943), admiralo Ivan Isakov, Hamazasp Babaĝanjan, kaj Sergej Ĥudjakov. La soveta registaro, por fortigi popularan subtenon por la milito, ankaŭ permesis simbolajn esprimojn de naciismo per la reeldono de armenaj romanoj, la produktado de filmoj kiel David Bek (1944), kaj la moderigo de limigoj metitaj kontraŭ la Eklezio. Stalin provizore cedis siajn atakojn kontraŭ religio dum la milito. Tio kaŭzis la elekton de episkopo Gevorkg en 1945 kiel nova Katolikoso Gevorg la 6-a. Li poste rajtis loĝi en Eĉmiadzin.
Ĉe la fino de la milito, post la kapitulaco de Germanio, multaj armenoj en la respubliko, inkluzive de la unua sekretario de Armena Komunista Partio de Armenio Grigor Harutjunjan, kaj la diasporo celvarbis al Stalin rekonsideri la aferon repreni la regionojn Kars, Iğdır, kaj Ardahan, kiujn Armenio perdis kontraŭ Turkio per la Traktato de Kars. En septembro 1945, Sovetunio anoncis, ke ĝi nuligos la soveti-turkan amikecan traktaton subskribitan en 1925. Sovetia ministro pri eksterlandaj aferoj Vjaĉeslav Molotov prezentis la asertojn prezentitajn de la armenoj al la aliaj aliancaj estroj.
Turkio mem estis en neniu stato por batali kontraŭ Sovetunio, kiu aperis kiel superpotenco post la milito. Antaŭ la aŭtuno de 1945, sovetiaj trupoj en Kaŭkazio kaj Sovet-okupata Irano jam kunvenis por invado de Turkio. Tamen, ĉar la malamikeco inter la Oriento kaj Okcidento evoluis en la Malvarman Militon, precipe post la eldono de la Doktrino Truman en 1947, Turkio fortigis siajn ligojn kun la Okcidento. Sovetunio rezignis pri siaj pretendoj pri la perditaj teritorioj, komprenante, ke la ĵusformita NATO intervenus flanke de Turkio en kazo de konflikto.
Armena enmigrado
Kun la respubliko sufer-spertante gravajn perdojn post la milito, Stalin permesis senkaŝan politikon pri enmigrado en Armenio; la diasporo estis invitita reveni al Armenio kaj revigligi la loĝantaron de la lando kaj plifortigi ĝian laborantaron. Armenoj loĝantaj en landoj kiel Kipro, Francio, Grekio, Irako, Libano kaj Sirio estis ĉefe la postvivantoj aŭ la posteuloj de la genocido. Al ili estis ofertita la eblo pagi siajn elspezojn de la soveta registaro por sia vojaĝo reen al sia patrujo. Laŭtakse 150,000 armenoj enmigris al sovetia Armenio inter 1946 kaj 1948 kaj ekloĝis en Erevano, Leninakan, Kirovakan kaj aliaj urboj.
13514 Mikerudenko
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Rudenko, fakulon pri komputado ĉe Minor Planet Center, zorgante la TTT-ejon kaj la datumbazon de 2009. Li pervide (kun)malkovris tri kometojn : C / 1984 V1 (Levy-Rudenko) ; C / 1987 Q1 (Rudenko) ; kaj C / 1989 Q1 (Okazaki-Levy-Rudenko).
Armena Soveta Socialisma Respubliko
Armena enmigrado
Logitaj de multaj instigoj kiel manĝokuponoj, pli bona loĝado kaj aliaj avantaĝoj, ili estis ricevitaj malvarme de la armenoj loĝantaj en la respubliko post sia alveno. La repatriitoj parolis la okcidentan armenan dialekton, anstataŭ la orientan armenan parolatan en sovetia Armenio. Ili ofte estis traktataj kiel "fratoj" de armenoj loĝantaj en la respubliko, pro sia malsama prononco de la vorto. Kvankam komence uzata en humuro, la vorto celis pli malestiman implicon. Ilia traktado fare de la soveta registaro ne estis pli bona. Kelkaj armenaj enmigrintoj en 1946 konfiskis suferis la konfiskadon de siaj havaĵoj post alveno al la haveno de Odeso, ĉar ili kunprenis ĉion, kion ili havis, inkluzive vestaĵojn kaj juvelaĵojn. Ĉi tiu estis la unua seniluziiĝo spertita de diasporaj armenoj; tamen, ĉar ne estis eblo de reveno, la armenoj estis devigitaj daŭrigi sian vojaĝon al Armenio. Multaj el la enmigrintoj estis celitaj de sovetiaj sekretaj servoj kaj la Ministerio pri Internaj Aferoj por realaj aŭ perceptitaj ligoj al armenaj naciismaj organizaĵoj, kaj poste ili estis senditaj al laborpunejoj en Siberio kaj aliloke, kie ili ne estus liberigitaj ĝis la morto de Stalin. Kelkaj kiuj estis suspektataj esti daŝnakoj (armenaj naciistoj) estis deportitaj al Centra Azio en 1949.
Nikita Ĥruŝĉov
Post la forpaso de Stalin en 1953, Nikita Ĥruŝĉov fariĝis la nova reganto de la lando. La soveta registaro iĝis multe pli permesema antaŭ la naciismaj demonstradoj de la diversaj respublikoj. La proceso pri senstalinigado promociita de Ĥruŝĉov mildigis la timojn de multaj sovetianoj. Krome, li uzis pli da rimedoj por la produktado de komsumaĵoj. Dum tiu ĉi epoko. Armenio ĝuis kreskantan kulturan kaj ekonomian renaskiĝon kaj estis repermesataj la religiaj praktikadoj kiuj videblis per la entroniĝo de la armena katolikoso Vazgen la 1-a en 1955.