cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josef Weinheber
Poeta stilo
Estante fervora leganto de Arthur Schopenhauer kaj Friedrich Nietzsche li iĝis pesimisto. Sufero kaj sufero de la mondo jam ekde la junulaj jaroj estis bazaj ekzistado-kategorio. La legado de la juda filozofo Otto Weininger treege influis lin. La kontraŭo inter spirito kaj sekso kion Weininger prezentis ĉe la verko Geschlecht und Charakter aŭtonomio vira, opiniigis Weinheber-on ke la saviĝo el la malsupra mondo de sekso, volupto, profito kaj politiko nur povus veni per viro-spirito. La aktualan tempon konsideris li aĉega kaj homajn aferojn detruanta. Ŝuldo prie kuŝus ĉe la ĉie ajn prezenta liberalismo.
Antoine Houdar de la Motte
Kariero
De la Motte naskiĝis kaj mortis en Parizo. En 1693 lia komedio, Les Originaux (Les originaux, ou, l'Italien), estis kompleta malsukceso, kaj tio depresiigis la aŭtoron tiom ke li planis aliĝi al la Trapistoj. Kvar jarojn poste li ekverkis tekstojn por operoj kaj baletoj, ekz. L'Europe galante (1697), kaj tragediojn, unu el kiuj, Inès de Castro (1723), estis enorma sukceso en la Theâtre Français. Li estis defendanto de modernuloj en la revivigita polemiko inter antikvanoj kaj modernuloj. Liaj Fables nouvelles (1719) estis konsideritaj modernisma manifesto. Anne Dacier estis publikiginta (1699) tradukon de la Iliado, kaj La Motte, kiu ne konis la grekan, faris tradukon (1714) en verso fondita sur lia verko.
Josef Weinheber
Poeta stilo
En la himo Hymnus auf die deutsche Sprache (1933) Weinheber laŭdegis la union inter lingvo kaj etno germanaj. Maltuje tio kunfandiĝis kun naciemegaj ideologioj. Ĉiam denove Weinheber konfesis sian veneradon de lingvo, ekz. en 1941 antaŭ studentoj: ''Darum gibt es keine größere Gefahr für ein Volk als diejenige, seine Sprache nicht zu würdigen. Ein Volk geht nicht zugrunde durch verlorene Kriege, sondern dadurch, dass es von innen her entkräftet, seine Sprache, die Hochsprache seiner Dichter und Denker aufgibt, Hochverrat an sich selbst begeht.''
La enhavon de la verkaro karakterizis Weinheber en 1943 per tri vortoj: soleco, praa timo, pieco.
Dum la nacisocialismo
Jam en 1931 Weinheber aliĝis al la aŭstria filio de NSDAP kun la numero partiana 782.298 pro espero de subteno de artistoj en ilia batalo. En 1933 li iĝis sekciestro por literaturo en la aŭstria porgermankultura defendoligo "Kampfbund für deutsche Kultur". Komence li kulpigis la judojn pro la malsukceso ĉe la komenco de sia verkista kariero. Kiel prezidanto de la societo de artistoj ligitaj al la hejmregiona grundoVereinigung bodenständiger Künstler li citis kiel "anojn de fremdaj malplejmultoj" kaj "raso-malamikoj" inter la kolegaro ekz. Hugo von Hofmannsthal kaj Stefan Zweig. Weinheber apartenis ankaŭ al la spionoj de Will Vesper, ĉasisto de judaj eldistoj.
Post la malpermeso de NSDAP en Aŭstrio en 1933 Weinheber pli kaj pli simpatiis kun Aŭstrofaŝismo verkonte en 1935 la himnon Den Gefallenen en honoro de la en julio 1934 fare de nazioj murdita aŭstria martiro-kanceliero Engelbert Dollfuß, kiu recitis en la 12.1.1935 antaŭ ĉiuj registaranoj la burgteatrejano Georg Reimers. La saman jaron oni aljuĝis al li premio kaj ringo de Deutsch-österreichische Schriftstellergenossenschaft.
Enkorpiĝon de Aŭstrio al Germanujo tiutempe Weinheber malfavoris post konfrontiĝo al la diktatura realo dum vojaĝoj en Germanujon en la jaro 1936. En 1936 Weinheber iĝis membro de la Ligo de germanaj verkistoj de Aŭstrio kiu dissplitiĝis en 1934 de PEN-klubo pro ke kelkaj PEN-verkistoj estis skribintaj protestodeklaracion kontraŭ la persekuto de verkistoj en Nazia Germanio. La liganoj, maloficiala organizo pornazia, kaŝe laboris por la realigo de kunfando ŝtata kun Germanujo. Post Anschluss Weinheber partoprenis ĉe la Anschluss-bonveniga libro Bekenntnisbuch österreichischer Dichter. En la himno Hymnus auf die Heimkehr, recitite en la 20.4.1938 fare de Ewald Balser dum festo okaze de la naskiĝtago de Adolph Hitler, Weinheber skribis "Dies im Namen des Volks! / Dies im Namen des Bluts! / Dies im Namen des Leids!" (Tio en la nomo de la popolo, de la sango, de la sufero); en aprilo 1938, okaze de plebiscito li verkis la jenon: "Deutschland, ewig und groß, Deutschland, wir grüßen Dich! Deutschland, heilig und stark, Führer, wir grüßen Dich! Heimat, glücklich und frei, Heimat, wir grüßen Dich!" (Germanujo, porĉiama kaj granda, Germanujo ni salutas vin. Germanujo, sankta kaj forta, gvidisto nia, ni salutas vin. Patrujo, feliĉa kaj libera, patrujo ni salutas vin.)
En la malfrua somero 1938, post la unuaj sobriĝoj post la Anschluss-eŭforio, Weinheber eĉ intencis elmigri. Kiam en 1938 Otto Basil pro kontraŭhitlera blasfemio malliberigitis, Weinheber sukcese intervenis. Baldaŭ poste Weinheber, kaj per siaj paroladoj, kaj per sia laŭtlegadovojaĝo al Svislando, publike reklamis por l anazioj kaj iĝis tiumaniere faktoro konsiderinda de la nacisocialisma kulturpolitiko. Li verkis salutvortojn al Adolf Hitler (Dem Führer kaj Ode an die Straßen Adolf Hitlers) kaj la odon Blut und Stahl. Dum prelego ĉe la tutgermania Vajmara poetorenkontiĝo en 1938 li nomis Erich Maria Remarque kaj ties malpermesitan furorlibron Im Westen nichts Neues malicege kaj germanidetruema. Kontraŭigis li al ĝi pozitive la verko Mein Kampf de Hitler per kio estus redonita al ĉiuj germanoj en la mondo la memkonfido, la grandeco, la memorigo je devoj.
Okaze de la datreveno 50-a naskiĝtaga de Hitler, Weinheber verkis radidramon en kiu li interpretis la [svastiko]]n simbolo de unuiĝo inter viroj kaj virinoj, flama signo de lumkredanta popolo, apoteozo de la regnaj juveloj kaj fidelecsigno por la fare de Dio sendita ŝtatestro Hitler. En 1941 Weinheber ricevis el la manoj de Joseph Goebbels la Grillparzer-premion. Weinheber iĝis verŝajne la plej konata lirikisto de Nazia Germanio.
Je sia 50-a naskiĝtago Weinheber ricevis la honoran ringon de la urbo Vieno; Richard Strauss enmanigis krome al li du poemo-muzikigaĵojn kaj en la 18.3.1942 li iĝis honora doktoro de la Universitato de Vieno. En la naskiĝurbo okazis publika festo por li kaj en Neulengbach nomitis strato por li. En 1944 Weinheber denove aniĝis al NSDAP. Je la fino de aŭgusto 1944 li metitis sur la listo de difavoratoj kio maldevigis lin je porkomunuma laboro enmilita. Tamen laŭ la germanisto Albert Berger, Weinheber (kvankam partiano, antisemito kaj grandgermanirevanto) ne iĝis centprocenta nazia poeto.
Weinheber suferis je alkoholismo, dormoperturboj kaj depresioj. En la 8.4.1945, kiam la Ruĝa Armeo jam komencis la liberigon de Vieno, li memortigis sin per trodozo da morfino.
Antoine Houdar de la Motte
Kariero
Li diris pri sia propra verko: "Mi prenis la liberon ŝanĝi tion kion mi pensis malagrabla en ĝi." Li defendis la modernulojn en Discours sur Homère antaŭfikse al ties traduko, kaj en sia Réflexions sur la critique (1716). Li estis elektita al la Académie française en 1710, sed tuj poste blindiĝis. La Motte tenis korespondadon kun la dukino de Maine, kaj estis amiko de Fontenelle.
Liaj Œuvres du theâtre (2 vol.) aperis en 1730, kaj liaj Œuvres (10 vol.) en 1754. Vidu Hippolyte Rigault, Histoire de la querelle des anciens et des modernes (1859).
Moskvaj centraj diametroj
Moskvaj centraj diametroj (MCD) (Московские центральные диаметры (МЦД)) estas ekster-strata linia sistemo de fervoja transporto en Rusio, kreita surbaze de la ekzistanta infrastrukturo de la Moskva fervojo. En la amaskomunikilaro, la projekto estas nomata ankaŭ «surfaca metroo», kvankam fakte ĝi ne estas metroo. Ĝi ligas Moskvon kaj la urbojn apud Moskvo: Lobnja, Dolgoprudnij, Odincovo, Krasnogorsk kaj Podolsk. La du unuaj diametroj kun totala longo de 132 km en la miksita trafika horaro malfermiĝis la. La longeco de la du unuaj itineroj kun 58 stacioj estas 132 km. La diametroj estas priservataj de «Centralnaja prigorodnaja passaĵirskaja kompanija» (Центральная пригородная пассажирская компания, Centra antaŭurba pasaĝera kompanio).
Mapo
474px|centra|eta| * БКЛ = [[Bolŝaja kolcevaja linio (Moskvo)|Bolŝaja kolcevaja linio
Linioj
La du unuaj MCD-linioj estis lanĉitaj la sur la ekzistantaj trakoj de la Moskva Fervojo. La movado laŭ ili estas kombinita kun la ekzistanta antaŭurba komunikado.
Amadigi di Gaula
Amadigi di Gaula (HWV 11) estas "magia" opero triakta, kun muziko de George Frideric Handel. Ĝi estis la kvina itallingva opero kiun Handel verkis por Londono kaj estis komponita dum sia restado en Burlington House en 1715. Ĝi estis bazita sur Amadis de Grèce, franclingva lirika tragedio de André Cardinal Destouches kaj Antoine Houdar de la Motte. Charles Burney asertis, ĉe la fino de la 18a jarcento, ke Amadigi enhavis "...pli da invento, varieco kaj bona komponarto, ol en ajna el la muzikaj teatraĵoj de Handel kiujn mi ĝis nun zorge kaj kritike ekzamenis". La opero premieris en Londono en la King's Theatre en Haymarket la 25an de majo 1715. Handel faris elstaran uzadon de blovinstrumentoj, kaj tiel la verko estas malkutime kolorplena, kaj foje similas al Akva muziko, kiun li komponis nur kelkajn jarojn poste. Escepta zorgo estis dediĉita al la produktado. Amadigi ne uzas voĉojn pli malaltajn ol alto kaj ĝi finas en tonalo. La opero estis sukcesa kaj ricevis konatan minimumon de 17 pluaj ludadoj en Londono en 1717.
Erik Høg
Erik HØG (naskiĝis la 17-an de junio 1932 en Frejlev, vilaĝo sur la insulo Lolland) estas dana astrofizikisto kaj astronomo. Li studis en la Universitato de Kopenhago kaj laboris en la Instituto Niels Bohr. Kiel esperantisto li estis membro de la “Internacia Scienca Instituto Ivo Lapenna”. Ekde 1960 Erik Høg evoluigis novajn metodojn por mezuri la stelojn en la ĉielo. Temas pri astrometrio: la preciza mezurado de la pozicioj, movadoj kaj distancoj de steloj. Tiu laboro kondukis al du satelitoj de la Eŭropa Spaca Agentejo (ESA), Hipparcos kaj Gaia. Kiam la Eŭropa Spaca Agentejo (ESA) lanĉis la satelitojn Hipparcos kaj Gaia, tio estis rekta rezulto de la pensoj kaj laboroj de Erik Høg tra la jaroj. Hipparcos mezuris inter 1989 ĝis 1993 kaj Gaia mezuras ekde 2013 ĝis verŝajne 2023 pli ol du mil milionojn da steloj.
Scienca laboro
Lia scienca laboro ĉefe temas pri astrometrio, t.e. la mezurado de pozicioj, movadoj kaj distancoj de steloj. Li inventis novajn instrumentojn por uzado sur la tero kaj en la satelitoj Hipparcos kaj (Roemer)-Gaia de ESA.
Li ankaŭ estis
Høg emeritiĝis en 2002, faranta prelegojn kaj verkanta historiajn artikolojn (2002-2020).
Poligloto
Li ŝatis lerni fremdajn lingvojn: la anglan, la germanan, la francan kaj Esperanton kiun li flue parolas kaj je iom pli baza nivelo la hispanan, la rusan, la ĉinan kaj la japanan. Li ankaŭ sufiĉe bone lernis la indonezian en 1978, sed li forgesis ĝin.
József Farkas (politikisto)
József Farkas [jOĵef farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas József estis hungara politikisto, bienulo, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis boldogfai, lia patro estis Imre Farkas (nobela juĝisto), lia avo estis János Nepomuk Farkas, liaj pli konataj infanoj estis Dénes Farkas, Kálmán Farkas kaj Tibor Farkas (politikisto).
Biografio
József Farkas frekventis gimnaziojn en Zalaegerszeg, Kőszeg kaj Sopron, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Spite la diplomon li hejmenvenis kaj okupiĝis ĝismorte pri la familia bieno. Tamen li estis parlamentano inter 1896-1910. Li edziĝis en 1879, lia edzino naskis 3 filojn inter 1880-1884.
New Grove Dictionary of Music
The New Grove Dictionary of Music and Musicians estas enciklopedia vortaro pri muziko kaj muzikistoj. Kun la german-lingva Die Musik in Geschichte und Gegenwart, ĝi estas unu el la plej grandaj referencverkoj pri okcidenta muziko. Origine publikigita laŭ la titolo A Dictionary of Music and Musicians, kaj poste kiel Grove's Dictionary of Music and Musicians, ĝi trapasis kelkajn eldonojn ekde la 19a jarcento kaj estas amplekse uzata. En ĵusaj jaroj ĝi estis disponebligita kiel elektronika rimedo nome Grove Music Online, kiu estas nune grava parto de Oxford Music Online.
A Dictionary of Music and Musicians estis por la unua fojo publikigita en Londono fare de Macmillan and Co. en kvar volumoj (1879, 1880, 1883, 1889) eldonita de George Grove kun "Appendix" eldonita de J. A. Fuller Maitland en la kvara volumo.
Enhavo
La eldono de 2001 enhavas jenon:
Agrippina (opero)
Agrippina (HWV 6) estas serioza opero en tri aktoj de George Frideric Handel kun libreto de kardinalo Vincenzo Grimani. Komponita por la Carnevale sezono de 1709–10 en Venecio, la opero rakontas la historion de Agripina, nome patrino de Nerono, dum ŝi komplotas la falon de la romia imperiestro Klaŭdio kaj la instaladon de sia filo kiel imperiestro. La libreto de Grimani, konsiderita unu el la plej bonkvalita kiun Handel uzis, estas "kontraŭ-heroa satira komedio", plena de politikaj aludoj. Kelkaj analizistoj kredas, ke ĝi montras la politikan kaj diplomatan rivalecon de Grimani kun la papo Klemento la 11-a.Handel komponis Agrippina fine de tri-jara restado en Italio. Ĝi estis premierita en Venecio en la Teatro San Giovanni Grisostomo la 26an de decembro 1709. Ĝi montriĝis tuja sukceso kaj sekvis senprecedenca serio de 27 sinsekvaj ludoj. Observantoj laŭdis la kvaliton de la muziko —multo el kiu, kongrue kun la tiutempa kutimo, estis prunteprenita kaj adaptita el aliaj verkoj, inklude la verkojn de aliaj komponistoj. Spite la evidentan publikan entuziasmon por la verko, Handel ne proponis pliajn surscenejigojn. Estis okazaj produktoj en la venontaj jaroj post la premiero sed la operoj de Handel, inklude Agrippina, eksmodiĝis meze de la 18a jarcento.
En la 20a jarcento Agrippina estis revivigita en Germanio kaj premierita en Britio kaj Ameriko. Ludadoj de tiu verko iĝis pli komunaj, kun plinovigaj surscenejigoj de la Operdomo de Novjorko kaj de la "London Coliseum" en 2007, kaj de la Metropola Operejo en 2020. Moderna kritika opinio estas ke Agrippina estas la unua opera majstroverko de Handel, plena je freŝa kaj muzika inventemo kiu faris ĝin unu el la plej popularaj operoj de la pliiĝanta revivigo de Handel.
Rinaldo (opero)
Rinaldo (HWV 7) estas opero de George Frideric Handel, komponita en 1711, kaj estis la unua itallingva opero verkita specife por la scenejoj de Londono. La libreto estis preparita de Giacomo Rossi el scenaro havigita de Aaron Hill, kaj la verko estis por la unua fojo ludita en la Teatro de la Reĝino en Haymarket (Londono), la 24an de februaro 1711. La historio de amo, milito kaj elaĉeto, kun agado okazanta en la epoko de la Unua Krucmilito, estas iel bazita sur la eposa poemo de Torquato Tasso nome Gerusalemme liberata ("Jerusalemo liberigita"), kaj ties surscenejigo enhavas multajn originalajn kaj vivecajn efektojn. Ĝi estis granda sukceso de publiko, spite la negativajn reagojn el literaturaj kritikistoj malamikaj de la tiutempa tendenco al la itala distrado en anglaj teatroj.Handel komponis Rinaldo rapide, prunteprenante kaj adaptante muzikon el aliaj operoj kaj el aliaj verkoj kiujn li estis komponinta dum sia longa restado en Italio en la jaroj 1706–10, dum kiuj li estis establante konsiderindan reputacion. En la jaroj post la premiero, li faris nombrajn ŝanĝojn en la verko. Rinaldo estas konsiderita de kritikistoj kiel unu el la plej grandaj operoj de Handel. El tie unuopaj pecoj, la soprana ario "Lascia ch'io pianga" iĝis plej populara, kaj ankoraŭ estas populara koncertero.
Handel plue dominis la operan etoson en Anglio dum kelkaj jardekoj. Rinaldo estis revivigita en Londono regule ĝis 1717, kaj en reviziita versio en 1731; el ĉiuj la operoj de Handel, Rinaldo estis la plej ofte ludita dum sia vivodaŭro. Post 1731, tamen, tiu opero ne estis ludita dum pli ol 200 jaroj. Renovigita intereso en baroka opero dum la 20a jarcento kondukis al la unua nuntempa profesia produktado precize en la naskoloko de Handel, nome en Halle, Germanio, en 1954. La opero estis muntita sporade laŭlonge de la venontaj tri dek jaroj; post sukcesa premiero en la novjorka Metropolitan Opera en 1984, aliaj prezentoj kaj registroj de la verko oftiĝis tutmonde. Rinaldo estis la unua Handel-a opero kiu sukcesi trovi sian vojon al la Metropolitan. La tricenta datreveno en 2011 alportis modernigitan produktadon en la Glyndebourne Festival.
Sariaya
Sariaya, - Bayan ng Sariaya - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Kezono. Sariaya havas multajn historiajn monumentojn.
Geografio
Sariaya situas sur la marborda ebenaĵo inter la maro kaj proksima monto. Candelaria (Kezono) troviĝas nur 8, provinca ĉefurbo Lucena (Filipinoj) 13, San Pablo (Laguno) 25, ĉefurbo Manilo 93, Kezonurbo 97 kilometrojn (aere).
Historio
Sariaya estis fondita en 1599. Iom poste islamaj piratoj komencis terorigi la tutan marbordon. En la komenciĝanta 20-a jarcento anstataŭ hispanoj usona dominado okazis, fine inter 1942-1945 la japanoj dominadis. Sariaya ricevis la internacian klasifikon urbego (pli, ol cent mil loĝantoj) en la mezaj 1990-aj jaroj.
Ekonomio
La agrikulturo estas la plej grava fonto de enspezo en Sariaya, sed menciindas la fremdultrafiko kaj komerco.
Religio kaj eduko
En Sariaya la plimulto estas katolika. Mankas eduko laŭ universitata nivelo.
Trafiko
Preter Sariaya kuras aŭtovojo kaj kuras vojo laŭ la marbordo. Sariaya havas ligojn al ambaŭ vojoj. Iam fervojo funkciis. Inter la urbegoj aŭtobusoj trafikas, en la urbo busetoj kaj tricikloj.
Klimato
Sariaya situas en la ekvatora klimato. Jere falas po 2117 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-decembro pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Kálmán Farkas
Kálmán Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Farkas Kálmán Ferenc Elek estis hungara nobela juĝisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis boldogfai, lia patro estis József Farkas (politikisto), liaj fratoj estis Tibor Farkas (politikisto) kaj Dénes Farkas.
Kálmán Farkas naskiĝis la en Felsőbagod, li mortis la  en Szombathely.
Biografio
Kálmán Farkas akiris juran diplomon, poste li estis oficisto en Zala (reĝa departemento). Li estis nobela juĝisto en Zalaszentgrót (1904-1907), en Csáktornya (1907-1908) en Tapolca (1908), Nova (1908-1909), en Zalaegerszeg (1910). Li estis honora nobela juĝisto en Keszthely (1910-1914), poste nobela ĉefjuĝisto en Nova kaj Zalaszentgrót. Li ricevis premion en 1918. Li neniam edziĝis.
Listo de asteroidoj (500001 al 600000)
Jen listo de iuj el la asteroidoj kun numeroj 500001 al 600000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita; tio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
List_of_minor_planets
Rodelinda (opero)
Rodelinda, regina de' Longobardi (HWV 19) estas serioza opero triakta komponita por la trupo de la "Royal Academy of Music" fare de George Frideric Handel. La libreto estis de Nicola Francesco Haym, bazita sur pli frua libreto fare de Antonio Salvi. Rodelinda estis delonge konsiderata kiel unu el la plej grandaj verkoj de Handel. La intrigo estas bazita sur politikaj kaj familiaj aferoj. Grimoaldo estis venkinta super Bertarido, reĝo de Lombardio, kaj suriris la tronon de Milano. Bertarido estis fuĝinta, lasante sian edzinon Rodelinda kaj sian filon Flavio prizonuloj de la novalveninto en la reĝa palaco. Malsukcesa ricevi subtenon por rekuperi la kronon, Bertarido distrumpetas la onidiron, ke li estas mortinta en ekzilo, ruzaĵo kiu celas rekuperi siakn edzinon kaj filon.
Tamerlano (opero)
Tamerlano ("Tamerlane", HWV 18) estas serioza opero triakta verkita por la trupo de la "Royal Academy of Music", kun muziko de George Frideric Handel por itallingva teksto de Nicola Francesco Haym, adaptita el la verko de Agostin Piovene nome "Tamerlano" kune kun alia libreto titolita "Bajazet" laŭ la verko de Nicolas Pradon nome "Tamerlan, ou La Mort de Bajazet".Konsiderita unu el la ĉefaj verkoj de Handel, li komponis ĝin dum 20 tagoj en julio 1724, en jaro en kiu du plej grandaj operoj estis komponitaj de li mem: nome Giulio Cesare kaj Rodelinda. Eve Meyer notis, ke la rolo de Bajazedo estis unu el la unuaj gravaj roluloj por tenoro en opero, kaj komentis ankaŭ pri la rolo de tiu opero en la kunteksto de la tiutempa modo por la Turka kulturo (nome turquerie).
Eduardo Rózsa-Flores
Eduardo Rózsa-Flores (naskiĝis la 31-an de marto 1960, mortis la 16-an de aprilo 2009) estis bolivia-hungara-kroata ĵurnalisto, verkisto, aktoro, komercisto kaj supozata sekreta agento. Naskita en Santa Cruz de la Sierra, Bolivio, li estis konata en Hungario kiel Rózsa-Flores Eduardo aŭ Rózsa György Eduardo. Lia moknomo en la Kroata Sendependiga Milito de 1991 ĝis 1995 estis "Chico".
Biografio
Eduardo Rózsa-Flores naskiĝis en Santa Cruz de la Sierra, Bolivio. Lia patro, György Obermayer Rózsa, estis hungara juda pentristo, kiu forlasis Hungarion en 1948, translokiĝante unue al Parizo, kaj, en 1952, al Bolivio kun franca etnografia misio, adoptante la antaŭnomon Jorge (= György, do Georgo). Li plu laboris, prelegis arton kaj edziĝis kun Nelly Flores Arias, kataluna enmigrinto kaj mezlerneja instruisto. Estante komunisto, Jorge Rózsa movis la familion al Ĉilio por eskapi de la diktatoreco de Hugo Banzer en 1972, sed elmigris al Svedio en 1973 post kiam Augusto Pinochet venis al regado en Ĉilio. En 1974, ili translokiĝis al Hungario.
Eduardo Rózsa-Flores frekventis gimnazion en Budapeŝto. Post militservo li iris por mallonga periodo de inteligenta trejnado, ĉe la akademio de KGB "Feliks Dzerĵinskij" en Sovetunio. Li poste aliĝis al la hungaraj informservoj. Li studente aliĝis al Scienca Universitato Loránd Eötvös (ELTE) kaj gajnis sian diplomon en 1991, estante la lasta sekretario de la Komunista Junulara Organizo ĉe ELTE en 1990. Laŭdire li kunlaboris kun la hungaraj sekretaj servoj kiel studento. Lia unua ĵurnalisma laboro estis por la kuba novaĵagentejo Prensa Latina. Fine de la 1980-aj jaroj, li laŭdire aliĝis al Opus Dei, poste li tre simpatiis al la islamo.
Milito en Kroatio
En la komenco de la Kroata Sendependiga Milito, Rózsa-Flores - konata tiam kiel Jorge Eduardo Rózsa - laboris kiel korespondanto por la barcelona gazeto La Vanguardia kaj la hispana unuo de la Monda Servo de BBC. Li alvenis en Jugoslavio en junio 1991. Dum li raportis pri la civila milito tie, lia aŭto estis pafita.
Aŭtune de 1991, li aliĝis al Kroata Nacia Gvardio en Osijek kiel ĝia unua eksterlanda volontulo, kaj li partoprenis plurajn batalojn en Slavonio, plejparte defendante Laslovon, kie li starigis la Unuan Internacian Unuon de la kroata armeo. Li poste funkciis kiel komandanto de la specialaj fortoj. Li estis vundita tri fojojn en batalo, akiris la gradon de majoro kaj poste de kolonelo en la kroata armeo en 1993. Oficiale li forlasis la armeon la 31-an de julio 1994.
Morto en Bolivio
La 16-an de aprilo 2009, la bolivia polico mortigis Rózsa-Flores dum atako en hotelo La Amerikoj en Santa Cruz de la Sierra. Ankaŭ du aliaj, hungara ŝtatano, Árpád Magyarosi kaj irlanda civitano, Michael Martin Dwyer, estis mortigitaj. Du aliaj, Mario Tadić, kroato, kaj Előd Tóásó, hungaro, estis arestitaj. Boliviaj aŭtoritatoj diris, ke Rózsa-Flores estis la estro de terorisma grupo, kiu intencis murdi bolivian prezidenton Evo Morales. En 2011, membroj de la policunuo kiu plenumis la atakon estis premiitaj la Medalon de Valoro.
Verkaĵoj
La esperantista tradukisto István Ertl cetere tradukis plurajn verkaĵojn de li en (!) la hungaran.
Nali
Nali (naskiĝis 1798 en Celahul; mortis 1855 en Istanbulo) estis kurda poeto, interpretisto, matematikisto kaj lingvisto en la Otomana Imperio. Lia vera nomo estis Mele Xidrî Ehmedî Šaweysî Mikâʾîlî.
Per sia poezio, li signife kontribuis en la evoluigo de la sorana varianto de la kurda kiel literatura lingvo.
Krom la sorana varianto de la kurda (kurde: soraní), li ankaŭ parolis kaj verkis flue en la araba kaj la persa.
Liaj poemoj estis publikigitaj en kio nun estas la Aŭtonoma Regiono de Kurdio.
Acis and Galatea (Handel)
Acis and Galatea (HWV 49) estas muzika verko de George Frideric Handel kun anglalingva teksto de John Gay. La vorko estis varie priskribita kiel serenado, maskoparado, aŭ paŝtisma opero, "malgranda opero" (en letero de la komponisto kiam li ests verkanta ĝin), distron kaj fare de la New Grove Dictionary of Music kiel oratorio. La verko estis dekomence planita kiel unuakta maskoparado kiu premieris en 1718.Handel poste adaptis la pecon al triakta serenado por la itallingva opertrupo en Londono en 1732, kiu aligis nombrajn kantojn (ankoraŭ en itala) el "Aci, Galatea e Polifemo", lia peco de 1708 pri la sama historio kun diferenca muziko. Li poste adaptis la originan anglalingvan verkon en duakta verko en 1739.
Acis and Galatea estis la pintoverko de la paŝtisma opero en Anglio. Ja, kelkaj verkistoj, kiel la muzikologo Stanley Sadie, konsideras ĝin la plej granda paŝtisma opero iam komponita. Kiel estas tipa de la ĝenro, Acis and Galatea estis verkita kiel kortega distraĵo pri la simpleco de la rura vivo kaj enhavas gravan kvanton de ingenio kaj mem-parodio. La duarangaj roluloj, nome Polifemo kaj Damon, havigas gravan kvanton de humoro sen malpliigo de la patoso de la tragedio de la unuarangaj roluloj, nome Acis kaj Galatea. La muziko de la unua akto estas kaj eleganta kaj sensama, sed la fina akto uzas pli melankolian kaj plendeman tonon. La opero estis forte influita de la paŝtismaj operoj prezentitaj en la Reĝa Teatro (Drury Lane) dum la komenco de la 18a jarcento. Ankaŭ Reinhard Keiser kaj Henry Purcell estis influoj, sed ĝenerale la konceptigo kaj ludado de la verko estas tute individua de Handel.
Acis and Galatea estis pro multo la plej populara teatra verko de Handel kaj estas lia nura teatra verko kiu neniam lasis la operan repertorion. La opero estis adaptita nombrajn fojojn ekde sia premiero, kun elstara aranĝo fare de Wolfgang Amadeus Mozart en 1788. Handel neniam havigis la verkon en la formo en kiu ĝi estas ĝenerale aŭdata hodiaŭ, ĉar ĝi enhavas muzikon kiu, laŭ Handel, estis neniam aldonita de li mem.
Jan Campert
Jan Remco Theodoor Campert (naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1902 en Spijkenisse, mortis la 12-an de januaro 1943) estis ĵurnalisto, teatra kritikisto kaj verkisto, kiu loĝis en Amsterdamo, Nederlando. Dum la germana okupo de Nederlando en la dua mondmilito Campert estis arestita pro pagita helpo al judoj fuĝi al Belgio. Li estis tenita en la koncentrejo Neuengamme, kie li mortis.
Campert estas plej konata pro sia poemo "De achttien dooden" ("La Dek ok Mortintoj"), priskribanta la ekzekuton de 18 rezistaj laboristoj (15 rezistantaj batalantoj kaj 3 komunistoj) fare de la germanaj okupantoj. Skribita en 1941 kaj surbaze de rakonto publikigita en la rezista nederlanda gazeto Het Parool, la poemo estis kaŝe eldonita en 1943 kiel poeziarto ("rijmprent", laŭvorte "rimpresaĵo") de tio, kio fariĝos eldonejo De Bezige Bij. Dumlonge la nederlanda publiko erare pensis ke li mem estis unu el la priskribitaj "Dek ok Mortintoj", kio tamen ne veras - temis pri organizantoj de ĝenerala striko en tuta Nederlando en februaro 1941 kontraŭ la naziaj okupantoj.
Li estis la patro de romanisto kaj poeto Remco Campert.
La Premio Jan Campert nomiĝas laŭ li.
István Fazekas (poeto)
István Fazekas [iŝtvAn fazekaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fazekas István estis hungara poeto, tradukisto.
István Fazekas naskiĝis la en Csenger.
Biografio
István Fazekas maturiĝis en gimnazio de Kisvárda en 1985, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Miskolc en 1991. Jam dum la gimnaziaj jaroj kontribuis, verkadis. En 1994 li partoprenis en fondo de literatura societo, en 2001 establo de eldonejo. En 2006 li estis elektita vicurbestro de Százhalombatta. Ekde 2011 li estas redaktoro de literatura revuo. En 2016 li akiris teologian diplomon en Universitato Janos Selye. Li ricevis premiojn inter 2010-2019. Li havas edzinon, kiu naskis 4 gefilojn, krome li havas ankaŭ akceptitan knabinon.
Lazaro
Lazaro estas nomo de viro kiu aperas en diversaj konceptoj kaj artikoloj.
Historie Lazaro kongruas kun du evangeliaj roluloj. Unu estis mortinto revivigita de Jesuo, sankta Lazaro el Betania, frato de sankta Marta kaj sankta Maria. Alia estis rolulo de parabolo, la riĉulo kaj la malriĉa Lazaro (Lk. 16:19-31).
Christine Busta
Christine BUSTA, postnupte Christine Dimt, (naskiĝinta la en Vieno, mortinta samloke la ) estis grava aŭstra lirikistino.
Monaĥejo Ŝeŝen
La Monaĥejo Ŝeŝen (Tibete ཞེ་ཆེན་བསྟན་གཉིས་དར་རྒྱས་གླིང) estas monaĥejo de la tibetbudhana skolo Njingma fondita en 1695 en Kham. Ĝi estis detruata fine de la 50-aj jaroj kaŭze de la Kultura Revolucio kaj rekonstruita en 1985 en Katmanduo en Nepalo.
Christine Busta
Origino
Estante filino eksteredzeca de Magdalena Busta ŝi spertis la senlaborulecon patrinan ekde 1929. Tial ŝi jam frue spertis la ĉiutagan priekzistad-batalon. Danke al privataj horoj la filino helpis iomete la familion. En 1932 ŝi prelegis ĉe la Viena porvirina klubo. Sekvis en 1933 radifonielsendo ĉe RAVAG sub la pseŭdonimo de Christl Batus.
Monaĥejo Ŝeŝen
Historio
La originala monaĥejo Ŝeŝen lokiĝis en Kham, nuntempe Deĵe-lando, Ganzio, Siĉŭano, en Ĉinio. Ĝi estis fondita en 1695 de Ŝeŝen Rabjam Tenpe Gjaltsen (kvankam aliaj fontoj indikas Gjurme Kunzang Namgjal en 1734). Ĝi iĝis grave influancanta en Tibeto en la 18-a kaj 19-a jarcento, kun ĝis 160 rilataj monaĥejoj en la najbaraĵaj landoj. Ĝi estis detruata fine de la 50-aj jaroj de la ĉina registaro kadre de la Kultura Revolucio. Dum la 80-aj jaroj, Dilgo Khyentse Rinpoche translokis la riĉan tradicion de la originala monaĥejo al nova hejmo proksime de la stupao Baŭdanato en Katmanduo.
Christine Busta
(Alt)lerneje, edzinece
En 1933 ŝi pasigis la abiturientan ekzamenon ĉe la malhumanisma gimnazio de la ordeno de la Filinoj de la dia savinto. Poste ŝi komencis studon de anglistiko kaj germanistiko ĉe la Universitato de Vieno. Sanecaj kaj financaj problemoj necesigis la ĉesigon de la studoj. En 1938 Busta iĝis helpinstruistino ĉe la Komerca lernejo en Vieno. En 1940 edziniĝis ŝi al la muzikisto Maximilian Dimt, kiu post eksoldatdevo ĉe Wehrmacht en 1942, taksatas ekde 1942 perdiĝinto.
Post 1945
Post la Dua mondmilito Busta estis tradukistino kaj estrino de hotelo por britaj soldatoj de la okupantaj trupoj. Sed Busta jam antaŭmilite estis aktivinta poete; en 1946 ŝi unuafoje rajtis publikigi laboraĵojn siajn en la katolika semajngazeto "Die Furche", ekz. An den Schmerz. En 1947 ŝi gajnis por Das Fischwunder konkurson literaturan de la menciita gazeto, post kio ekeblis pluraj okazoj prezenti sin publike. La sekvintajn jarojn ŝi aperigis la siaĵojn ofte ĉe la revuo "Plan", ĉe la antologioj Tür an Türkaj Die Sammlung: krome ŝi faris diversajn laŭtlegadojn por la radistacio ORF.
En 1950 ŝi iĝis bibliotekistino de la Vienaj urbaj bibliotekoj. Samjare eldonitis ŝia unua poezia volumo Jahr um Jahr. De tiam ŝi estis ĝenerale agnoskita poetino skribonte regule poezi-volumojn, ĉefe en la Otto-Müller-eldonejo. Ankaŭ danke al siaj porinfanaj libroj Die Sternenmühle kaj Die Zauberin Frau Zappelzeh la aŭtorino konatas kaj ŝatatas ĝis hodiaŭ. En 1966 ŝi nomumitis profesorino; tamen ŝi ankoraŭ dekon da jaroj laboris kiel gvidantino de la ĉefa viena biblioteko. Ŝi entombigitis en 1987 sur la tombejo de Ottakring en tombo honora.
Agado kreiva
Kritikistoj (Franz Peter Künzel, Ignaz Zangerle) substrekis la centran temon de amo kaj sankteco de ĉiuj aferoj en ŝia verkaro. Ankaŭ ŝian kapablon altiri la legantaron en la mondon de infanoj, patrinoj, etuloj, bestoj, kreskajhoj kaj ŝtonoj, nuboj/ventoj/akvoj. Busta uzas la longan tradicion de kristanaj temoj trovante konsolon en la sorto de la krucumita Jesuo. Sed estas Dio ankaŭ juĝisto restonta iel enigma. Krome Busta ja jesas ankaŭ ŝaton de helenaj, paganaj mitoj. Influoj kromaj venis de la dramoj de Ŝekspiro, de Rainer Maria Rilke kaj Georg Trakl. En la kuro de la verkado rimarkeblas ŝanĝo de melodiaj tonoj, rimoj kaj strikta metriko al pli liberaj, aforismaj formoj. Tamen kvazaŭ ĉiuj temoj de ŝi pritraktitaj kaj ĉiam denove renenintaj bildoj (abeloj, neĝo, papavo, arbaroj, hundetoj, pano, steloj, sunfloroj ktp.) jam enhavatas ĉe Der Regenbaum. Kritikoj kontraŭ ŝia troa reklamo kaj defendo de nelezita, nedifekta, bona mondo nur supraĵe veras. Ŝi mem klarigis antaŭ la kritikistoj ŝian mondkoncepton en la verko Der Himmel im Kastanienbaum (pli konkrete ĉe Erklärung gegen ein Missverständnis).
Publika prezento
Jen publikaj memorigaĵoj pri tiu ĉi ĉarma poetino:
Muzikigoj (elekto)
Krom Richard Dünser, Reinhold Kletzander kaj Erna Woll muzikigis aĵojn de Busta antaŭ ĉio Horst Ebenhöh kaj Gottfried von Einem.
Horst Ebenhöh
Gottfried von Einem
Partenope
Partenope ("Parthenope", HWV 27) estas opero de George Frideric Handel, premierita en la King's Theatre en Londono la 24an de februaro 1730. Kvankam sekvante la strukturon kaj formojn de serioza opero, la verko estas bonhumora laŭ karaktero kaj malpeza laŭ muziko, kun intrigo kiu miksas amaferajn komplikojn kaj seksan konfuzon. Ĝi estis sukceso de publiko tiam en la originala produktado sed poste neludita dum multaj jaroj, tamen "Partenope" estas nuntempe ofte vidita en la tutmondaj operejoj. Partenope, reĝino kaj fondinto de Napolo estas amata de Arsace de Korinto kaj de Armindo de Rodiso. Rosmira estas abandonita amatino de Arsace kaj venas maskita kiel princo; Arsace malkaŝas ŝin, sed promesas ne malkovri ŝian sekreton. Rosmira klopodas, ke la timida Armindo konfesu sian amon al Partenope. Venas nova pretendanto nome Emilio de Kumae, kiu minacas per milito, se li ne estas akceptata kiel edzo. La partopreno de la diversaj roluloj en la batalo komplikigas pli la aferon: Emilio estas venkita. Sed Arsace devas lukti en duelo kontraŭ Rosmira maskita de Eurimene, pri kiu li scias, ke temas pri virino, kiun fakte li amas, sed li promesis ne malkovri ŝian sekreton. Ruze, li proponas, ke oni luktu sen ĉemizo kaj Rosmira devas konfesi, ke li estas virino; ili promesas sin al geedzeco, same kiel Partenope kaj Armindo.
Opština Probištip
Opština Probištip estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la Orienta Regiono. Ĝia areo estas 325,57 km² kaj en 2002 havis 16.193 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbo Probištip.
Loko, priskribo
Opština konsistas el la urbo Probištip kaj el la urbo Zletovo aliaj 34 vilaĝoj:
Buneš, Bučište, Gajranci, Gorni Stubol, Gorno Barbarevo, Grizilevci, Gujnovci, Dobrevo, Dolni Stubol, Dolno Barbarevo, Dreveno, Drenok, Zarepinci, Zelengrad, Jamište, Kalnište, Kukovo, Kundino, Lezovo, Lesnovo, Marčino, Neokazi, Pestršino, Petrišino, Pišica, Plešanci, Puzdreci, Ratavica, Strisovci, Tursko Rudari, Trmoš, Tripatanci, Troolo, Štalkovica.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Kratovo en la nordo, Opština Kočani en la oriento, Opština Češinovo-Obleševo en la sudoriento, Opština Karbinci en la sudo, Opština Štip en la sudokcidento kaj Opština Sveti Nikola en la okcidento.
Referencoj
Statistikoj:
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Serse
Serse (anglalingva titolo: Xerxes; HWV 40) estas serioza opero triakta de George Frideric Handel. Ĝi estis premierita en Londono la 15an de aprilo 1738. La italalingva libreto estis adaptita fare de nekonata mano el tiu de Silvio Stampiglia por pli frua opero samnoma de Giovanni Bononcini en 1694. La libreto de Stampiglia estis mem bazita sur alia de Nicolò Minato kiu estis muzikigita de Francesco Cavalli en 1654. La agado de la opero okazas en Persio (nuntempa Irano) ĉirkaŭ 470 a.K. kaj estas iel bazita sur la figuro de Kserkso la 1-a de Persio. Serse, dekomence kantita de mezosoprano kastrita kantisto, estas nune ludita de mezosoprano aŭ de kontratenoro.
La malferma ario, "Ombra mai fu", kantita de Serse al platano (Platanus orientalis), estis plialtigita al rango de unu el la plej bone konataj melodioj de Handel, kaj estas ofte konata kiel "Largo" de Handel (spite esti markita "larghetto" en la scenaro).
Imre Farkas (nobela juĝisto)
Imre Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Imre János Lipót estis hungara nobela juĝisto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis boldogfai, lia patro János Nepomuk Farkas, lia avo estis János Farkas (notario), lia filo estis József Farkas (politikisto). Imre Farkas naskiĝis la en Boldogfa, li mortis la  en Alsóbagod.
Giulio Cesare
Giulio Cesare in Egitto ([ˈdʒuːljo ˈtʃeːzare in eˈdʒitto], en itala por "Julio Cezaro en Egipto", HWV 17), ofte konata kiel Giulio Cesare, estas "dramma per musica" (serioza opero) triakta komponita por la trupo de la "Royal Academy of Music" fare de George Frideric Handel en 1724. La libreto estis verkita de Nicola Francesco Haym kiu uzis pli fruan libreton fare de Giacomo Francesco Bussani, kiu estis estinta muzikigita de Antonio Sartorio (1676). La opero estis sukceso en siaj unuaj ludoj, estis ofte reludigita fare de Handel en siaj postaj opersezonoj kaj estas nune unu el la plej ofte luditaj barokaj operoj.La agado de la opero estas iel bazita sur historiaj okazaĵoj en Egipto dum la interna milito de la fino de la Roma respubliko en la jaroj 49–45 a.K. Julio Cezaro, persekutas sian malamikon Pompeo al Egipto. La edzino de Pompeo nome Kornelia plendas al Cezaro savi ŝian edzon. Li estas garantionta ŝian plendon, kiam la egiptoj estritaj de sia knaboreĝo Tolomeo portas al li la kapon de Pompeo. Kornelia kaj la filo de Pompeo nome Sesto ĵuras venĝi lian morton. La fratino de Tolomeo nome Kleopatra deziras edziniĝi al sia frato por esti la nura reganto de Egipto. Ŝi aliĝas al Kornelia kaj Sesto en iliaj planoj por venĝo kaj petas Cezaron por helpi ŝin. Cezaro enamiĝas al Kleopatra. Ŝia frato klopodas murdi Cezaron, sed li fuĝas. Oni informis al Kleopatra ke Cezaro dronis dume. Ŝi estas kaptita de sia frato. Cezaro, kiu ne dronis, liberigas sian amatinon. Tolomeo estas murdita de Sesto kaj Cezaro faras Kleopatra-n Reĝino de Egipto kaj revenas al Romo.
Japana okupado de Nederlanda Hindio
La Japana okupado de Nederlanda Hindio estis la periodo en la Dua Mondmilito dum kio la trupoj de la Japana imperia armeo okupis la kolonion Nederlanda Hindio, post kiam je la 9-a de marto 1942 la kapitulaco de la Reĝa nederlanda hindia armeo (KNIL) estis subskribita en Kalidjati ĉe Bandung fare de generalo Hein ter Poorten. Ĉar importado de varoj kaj trupoj el Eŭropo estis preskaŭ ne ebla, la aliancanoj ne estis egale forta kontraŭ la japana imperiestra armeo, tiel ke malpli ol tri monatoj post la unua atako je Borneo la KNIL devis kapitulaci. La okupado de Nederlanda Hindio fare de Japanio ankaŭ enkondukis la finon de la nederlanda kolonia ĉeesto en la indonezia arkipelago. La okazintaj ŝanĝoj dum tiu periodo ebligis la Indonezian revolucion, kio pli frue estis neimagebla. La plej granda parto de Indonezio ankoraŭ estis okupata de la japanoj je la momento de la kapitulaco de Japanio en aŭgusto 1945.
Tibor Farkas (politikisto)
Tibor Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Farkas Tibor József Imre estis hungara parlamenta deputito, oficiro, altlerneja instruisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis boldogfai, lia patro estis József Farkas (politikisto), lia avo estis János Farkas (notario), lia frato estis Dénes Farkas.
Tibor Farkas naskiĝis la en Felsőbagod, li mortis la  en Zalaegerszeg.
Biografio
Tibor Farkas frekventis mezlernejon en Vieno, sed li maturiĝis en Sopron. Li studis en Universitato de Vieno kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto, fine li akiris advokatan diplomon. Li profundigis siajn studojn en Universitato de Kembriĝo tri jarojn, poste li prelegis en London School of Economics, sed li ankaŭ studvojaĝis en Britio. En 1913 li hejmenvenis kaj estis juĝisto kaj li instruis en Jura Akademio (Pécs). Dum la 1-a mondmilito li batalis kaj ricevis du heroajn medalojn. Inter 1922–1935 li estis parlamentano. Li edziĝis en 1929, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Joseph Goupy
Joseph GOUPY (ĉirkaŭ 1689–1769) estis angla gravuristo, pentristo, scendesegnisto kaj akvarelisto. Li estis de franca deveno kaj laboris en Londono ekde almenaŭ 1711.
Li uzis siajn konektojn kun la reĝa familio por ekfari pentritajn snuf-skatolojn por la reĝo Georgo la 1-a. Li laboris konsistente dum 20 jaroj por John Hedges, trezoristo de Frederick, Princo de Kimrio, por kiu Goupy pentris serion de Raphael Cartoons. Li estis ankaŭ pentristo de ventumiloj.
Li miksiĝis kun kolegaj artistoj, muzikistoj kaj kolektantoj kiel William Hogarth kun kiuj li kampanjiis sukcese por la garantiado de la kopirajto de desegnistoj de presaĵoj en 1735.
Li amikiĝis kun Georg Friedrich Händel kaj faris konatan karikaturon de li (vidu maldekstren).
Linio MCD-2
Linio MCD-2 (МЦД-2) Kursko–Riĵskij estas la dua linio de Moskvaj centraj diametroj, malfermita la. La itinero kunliganta la vilaĝon Naĥabino apud Moskvo en la urba distrikto Krasnogorsk kun la urbo Podolsk, tra la teritorio de Moskvo, ligas la direktojn Riga kaj Kurska de la Moskva fervojo, havas longon de 80 km kun 36 haltejoj kaj trairas ĝin en 2 horoj. Tiel MCD-2 ligas la centron de Moskvo kun areoj en la nordokcidento de Moskvo kaj kun areoj en la sudo kaj sudoriento de la urbo. La intervalo en la unua etapo estas 12 minutoj. La itinero inkluzivas 11 interŝanĝajn haltejojn kun Metroo de Moskvo, Centra ringo de Moskvo kaj radiaj fervojaj linioj. Sur horaroj kaj mapoj, ĝi estas referencita per logoo D2 kaj koloro de fuksio.
Anthony Fauci
Kiel kuracisto en la Naciaj Institutoj pri Sano (NIH), Fauci servis usonan publikan sanon en diversaj funkcioj dum pli ol 50 jaroj, kaj estis konsilisto al ĉiu usonaj ŝtatprezidantoj ekde Ronald Reagan. Li faris kontribuojn al esplorado pri Aidoso kaj aliaj imunodeficienaj malsanoj, ambaŭ kiel sciencisto kaj kiel estro de la Nacia Instituto pri Alergioj kaj Infektaj Malsanoj ĉe la NIH. De 1983 ĝis 2002, Fauci estis unu el la plej cititaj sciencistoj de la mondo en sciencaj revuoj.
En 2008 li honoriĝis per la prezidenta medalo de libereco.
Enciklopedia vortaro
Enciklopedia aŭ Leksikono aŭ Enciklopedieca vortaro estas verkaro kiu tipe inkludas grandan nombron da mallongaj listoj, aranĝitaj alfabete, kaj diskutantaj larĝan gamon de temoj. Enciklopediecaj vortaroj povas esti ĝeneralaj, enhavante artikolojn en temoj en multaj malsamaj kampoj; aŭ ili povas specialiĝi pri speciala kampo, kiel ekzemple arto, biografio, juro, medicino, aŭ filozofio. Ili ankaŭ povas esti organizitaj ĉirkaŭ akurata akademia, kultura, etna, aŭ nacia perspektivo.
Historie, la esprimo estis uzita por rilati al iu enciklopedieca konsultverko (t.e., unu ampleksa ene de aplikeco), kiu estis organizita alfabete, kiel kun la pli konata vortaro. (La esprimo vortaro antaŭis enciklopedion en ofta uzokutimo ekde proksimume du jarcentoj.) Por peri ilian alfabetan metodon de organizo kaj kompari tiun metodon al aliaj sistemoj por klasifikado de scio, multaj fruaj enciklopedioj estis titolitaj aŭ sub-titolita "vortaro de artoj kaj sciencoj" aŭ io simila.
Tamen, ĝi poste evoluis en iom klaran klason de konsultverkoj. Kvankam ekzistas similecoj, kompreneble, al kaj vortaroj kaj enciklopedioj, ekzistas gravaj distingoj kiel jeno:
Komparita al vortaro, la enciklopedieca vortaro ofertas pli kompletan priskribon kaj elekton de kontribuoj selektitaj por peri intervalon de scio. Komparita al enciklopedio, la enciklopedieca vortaro ofertas facilecon de uzo, tra resumitaj kontribuoj kaj en kelkaj okazoj pli da kontribuoj de apartaj esprimoj; kaj ofte reduktita grandeco, kaj la reduktita eldonado kaj aĉetkosto kiujn tio implicas.
Kompreneble, la demandoj pri strukturo kaj kontribuoj, kaj kiom multe da informoj inkludindas, estas inter la kernotemoj en organizado de konsultverkoj. Ĉar malsamaj aliroj estas pli bone konvenigitaj al malsamaj uzoj aŭ uzantoj, ĉiuj tri aliroj estis en larĝa uzado ekde la fino de la 18-a jarcento.
La titolo de la volumeno eble ne estas bona indikilo de kiu speco de referenco ĝi estas, ĉar komercaj aferoj eble influis la elekton de titolo fare de la eldonisto.
Linio MCD-1
Linio MCD-1 (МЦД-1) Belorussko–Savjolovskij estas la unua linio de Moskvaj centraj diametroj, malfermita la. La itinero konektanta la urbojn Odincovo kaj Lobnja apud Moskvo tra la teritorio de Moskvo kaj Dolgoprudnij, ligas la direktojn Savjolov kaj Smolensk de la Moskva fervojo, kaj havas longon de 52 km. Tiel MCD-1 ligas la centron de Moskvo kun distriktoj en la nordo de Moskvo kaj kun distriktoj en la okcidento de la urbo. Estas 24 operaciaj haltejoj sur la linio, 4 aliaj estas planitaj malfermiĝi estonte. La vojaĝtempo de la elektra trajno EG2Tv «Ivolga» aŭ EP2D laŭ la itinero estas 87-88 minutoj kun intervalo de 30 minutoj (en la unua etapo antaŭ la konstruado de du dediĉitaj ĉefaj trakoj). La itinero inkluzivas 8 interŝanĝajn haltejojn kun Metroo de Moskvo, Centra ringo de Moskvo kaj radiaj fervojaj linioj. Sur horaroj kaj mapoj, ĝi estas referencita per logoo D1 kaj koloro de fizalido.
Sjarhej Ciĥanoŭski
Frua vivo kaj entreprenado
Ciĥanoŭski naskiĝis la, en Horki, Homela regiono, Belorusa SSR kaj kreskis en Homel.
YouTube-kanalo Lando por Vivo
La YouTube-kanalo "Lando por Vivo" (Страна для жизни) estis lanĉita en 2019 kaj allogis 140 mil abonantojn dum la jaro. La kanalo estas dediĉita al rakontoj de ordinaraj belorusoj kaj realaj kazoj de entreprenistoj "kiu helpos konstrui landon por vivo". Ciĥanoŭski faras videon pri sociaj kaj politikaj temoj kaj parolas pri la problemoj de homoj — plejparte en la regionoj.
Scipione
Scipione (HWV 20) - aŭ Publio Cornelio Scipione - estas serioza opero triakta, kun muziko komponita de George Frideric Handel por la trupo de la "Royal Academy of Music" en 1726. La libreto estis de Paolo Antonio Rolli. Handel komponis Scipione en la mezo de la verkado de la opero Alessandro. Ĝi estis bazita sur la vivo de la romia generalo Skipio Afrika. Ĝia lanta marŝo estas la regimenta marŝo de la "Grenadier Guards" kaj estas ludata de la Londona Metropola polico dum paradaj ceremonioj.Scipione premieris la 12an de marto 1726 en la The King's Theatre, Haymarket. Handel revivigis la operon en 1730, sed ĝi ne estis ludita en Britio ĝis oktobro 1967, fare de la Handel Opera Society. En Germanio, Scipione estis revivigita en la "Gotingena Internacia Handel-festivalo" en 1937 kaj en la ĉiujara Handel-festivalo en Halle en 1965.
Kun la revivigo de la intereso en baroka muziko kaj en historie informita muzik-koncertado ekde la 1960-aj jaroj, Scipione, kiel ĉiuj la Handel-operoj, ricevas ludadojn en festivaloj kaj operejoj nuntempe.
Intrigo
La historio okazas en Nova Kartago (Cartagena), 210 a-K., post la Romia armeo, estritaj de Skipio estis konkerinta la urbon el la kartaganoj kaj el ties hispaniaj aliancanoj. Skipio estis altirita de la malliberigita Berenice, kiu amas la hispanestron Lucejo. Tiu klopodas liberigi ŝin, sed estas notita kaj Berenice por savi lin diras, ke temas pri frenezulo. Lucejo ekĵaluzas. La klopodoj fare de Luceji komplikiĝas, konfesas sin kaj defias Skipion al duelo: li estis enkarcerigita.
Remco Campert
Remco Campert (naskiĝis la 29-an de julio 1929, mortis la 4-an de julio 2022) estis nederlanda aŭtoro, poeto kaj kolumnisto.
Scipione
Intrigo
Skipio proponas al Ernando, patro de Berenice, ŝian liberigon, kondiĉe, ke li rajtu edziĝi al ŝi. Ernando malakceptas tion, dirente, ke li jam promesis tion al Lucejo. Tiu nobleco kortuŝas Skipion, kiu liberigas ilin, permesas la geedzecon kaj dankeme Lucejo fariĝas aliancano de Romo.