cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7201
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Thuriau
(jen france, bretone Sant-Turiav) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Paul Gottlieb Nipkow
La Nipkov-disko estas aparato, elpensita de Paul Gottlieb Nipkow (1860-1940) por transformi bildojn al bilderoj por poste rekunigi ilin aliloke.
Nipkow patentigis mekanikan televidilon en 1883. Ĝi havis la saman principon kiel ĉe la hodiaŭa televidilo: ĝi erigis la bildon al vicoj kaj tiujn vicojn al bildopunktoj. Li volis transformi lumon de la bilderoj al elektra signalo, ĉe la riceva stacio reen al bilderoj, bildoj. La diserigon kaj la rekunigon ĝi volis realigi per la mekanika aparato, la t.n. Nipkov-disko. Sur la Nipkov-disko estas truoj en spirala vojo, tiom da truoj, je kiom da vico ni volas disigi la bildon. Komence superkuras la bildon la plej supra truo, tio estos la unua vico. Poste sekvas la dua truo kaj tiel plu ĝis la plej suba truo ĉe la bildosubo. Malantaŭ la disko, li volis uzi lumsensasn selenĉelon, kiu transformas la lumimpulsojn al kurentaj impulsoj. La ricevilo estas same Nipkov-disko, kiu same, precize turnas kun disko de la sendilo, malantaŭ kiu eklumas lumigilo kun tia forto, kian lumforton havas la tastita bildero.
La Nipkov-disko ne disvastiĝis pro la malbona bildoformigo, teknikaj malfacilaĵoj. la Nipkov-diskoj malaperis desur la merkato fine de la 1930-aj jaroj, kiam aperis la katodtubaj televidiloj.
Oni uzas principon de Nipkov-diskoj kelkfoje ĉe kosmosondiloj kaj ĉe kunfokusa mikroskopo, elpensita de Mojmir Petran.
SAP
La vorto havas plurajn signifojn:
Bezděz
Bezděz estas nomo por burgo kaj vilaĝo en Ĉeĥio.
Sosnová (distrikto Česká Lípa)
Sosnová estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa. En ĉi tie vivis.
Historio
Ĝis la 16-a jarcento estas la historio de Sosnová tre nebula, sed oni supozas, ke laŭ registroj la vilaĝo estiĝis en la jaro 1554. La plej malnovajn skribinformojn pri Sosnová eblas trovi en malnova urba libro de urbo Česká Lípa, registrata ekde la jaro 1524 ĝis 1564, ankoraŭ kun ties devena germana nomo. Fine de la 18-a jarcento Sosnová iom post iom fariĝas antaŭurba vilaĝo de Česká Lípa.
En 1915 estis sur herbejo ĉe Sosnová establita armea ekzercejo. Pro munkena interkonsento okazis anekso de limregionoj de Ĉeĥio kaj Sosnová troviĝis ekde de oktobro de 1938 en germanaj Sudetoj, alkorpigita al Tria regno. Plimulto de ĉeĥoj devis forlasi la vilaĝon. Fine de la dua mondmilito Sosnová estis markita per tragika evento. Dum la unuaj majaj tagoj de 1945, antaŭ forveturo de transporto de judaj malliberuloj, estis en vagono de trajno elĵetitaj 17 kadavroj de tiuj, kiuj ne supervivis suferojn. Urba oficejo lasis forveturigi kaj sepulti iliajn korpojn en arbaro ĉe Sosnová, kie estas lokigita memortabulo. En novembro de 1945 Sosnová estis komplete ĝisloĝigita de ĉeĥoj.
Ekde 1990 la vilaĝo estas memstara.
Apsara
Apsara, en Esperanto apsaro, estas tipo de ina spirito de nuboj kaj akvo en kulturoj de Hinduismo kaj Budhismo. Ili figuras elstare en skulptarto, danco, literaturo kaj pentrarto de multaj kulturoj de Suda Azio kaj de Sudorienta Azio.
En Hinduisma mitologio, apsaroj estas belaj, supernaturaj inaj estaĵoj. Ili estas junaj kaj elegantaj, kaj superbaj en la danco. Ili estas ofte vidvinoj de Gandharva-oj, nome la kortega muzikistoj de Indro. Ili dancas la muzikon fare de Gandharva-oj, kutime en la palacoj de dioj, distrigas kaj foje seksallogas diojn kaj homojn. Kiel ĉielaj estaĵoj loĝas en la ĉieloj, kaj estas ofte priskribitaj dum flugo, aŭ je la servo de dio, ili povas esti komparita al anĝeloj.
Duliĥio
Duliĥio (greklingve: longa insulo) estas insulo kiu aperas en la unua kanto de Odiseado de Homero, kaj plue en la naŭa kanto. Laŭ la Homera teksto, Duliĥio tre proksimas al la aliaj okcidentaj grekaj insuloj: Zante, Samo, Itako, Asteris. Tamen, dum Zante, Samo (t.e. Kefalinio) kaj Itako estas konataj ĝis nun, Duliĥion oni ne povas nuntempe identigi, samkiel Asteris. Pluraj kleruloj pristudis ĉi tiun misteron de la perdita insulo Duliĥio, kaj plejparte ili observis ke la multaj menciaĵoj de Itako en Odiseado malbone kongruas kun la lokiĝo de la nun konata Itako: ĝi devus esti pli okcidente kaj pli sude, kaj Asteris (sammaniere neidentifiebla) devus esti inter ĝi kaj Samo. Ĝenerale oni konkludas ke Odiseado estas poezia, ne geografia verko kaj sensencas tro atenti tiujn detalojn. Tamen interesa nova teorio de Bittlestone, Diggl kaj Underhill (vidu) sugestas prilumantan solvon. Laŭ ili la vera Itako povus esti la plej sudokcidenta parto de Kefalonio, kiu en Homera tempo estis - laŭ ilia konjekto - memstara insulo; Samo estus do la orienta parto de la nuna Kefalinio, kaj tial Duliĥio estus la nun nomata Itako. Eĉ Asteris tiamaniere oni povus identigi en la duoninsulo de Argostoli - sed oni devus supozi ke Homero uzis la saman vorton por insulo kaj duoninsulo.
Malsanulejo de transformiĝo (filmo)
Malsanulejo de transformiĝo (pole: Szpital przemienienia) – pola filmadapto de samnoma romano de Stanislao Lem reĝisorita de Eduardo Zebrovski el 1978. La filmintrigo okazas komence de dua mondmilito kaj montras malfacilan situacion de pacientoj en malsanulejo dum okupacio de Pollando.
NGC 7203
NGC 7203 (aliaj indikoj — ESO 467-7, MCG -5-52-27, PGC 68053) estas galaksio en konstelacio Aŭstrala Fiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Torskript
Torskript estas zona planlingvo proponita de Victor Perry Paulsen (1909-) en 1963. Ĝi estas simpligo de la angla lingvo cele esti uzita de popoloj, kiuj havas anglan lingvon kiel oficialan nacian lingvon.
Krom latinajn literojn, la projekto uzas kelkaj cirilajn literojn.
=Bibliografio=
Torskript: a practical form of written communication for English-speaking people of all nations San Francisco: 1963 (44 p.)
Torskript grafik San Francisco: Torskript Publishers, 1982
Subŝtatoj de Usono
La kvindek subŝtatoj de Usono kune konsistigas la federacion Usono. La individuaj landeroj kaj la usona federacia registaro dividas suverenecon inter si. Laŭ la Usona Konstitucio, la federacia registaro povas leĝofari nur pri aferoj specife donitaj de la Konstitucio (komparu pri Usona Kongreso). Ceteraj rajtoj propras de la individuaj subŝtatoj.
Listo de subŝtatoj
Jen la subŝtatoj, ĉiu kun sia usona poŝta mallongigo, Esperanta nomo, angla nomo, kaj ĉefurbo.
Dependaj teritorioj de Usono
Krom la subŝtatoj, multajn aliajn areojn posedas (aŭ asocias) Usono:
Tinico
Tinico, Tino, Fasilinguo aŭ Fasilinguico estas eŭroklona planlingvo proponita de Alexandre Xavier Casanova Domingo sub pseŭdonimo Pracrito en 2001. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
Vatikana Nekropolo
La situo, pro antikvega tradicio,, estas rekonata kiel la loko de la entombigo de la Apostolo kiu suferis la martiriĝon eble ĝuste en la najbaraj Horti Neronaj (Neronaj Ĝardenoj).
Tinico
=Gramatiko=
La projekto uzas la latinan alfabeton. Malsimile al Esperanto:
Vatikana Nekropolo
Enterigo
La nekropolo troviĝis jam terkovrita kiam imperiestro Konstantino por konstrui la antikvan bazilikon de Sankta Petro decidis ebenigi la monteton “Vatikano”, por rezultigi altebenaĵo taŭgan por la konstruo, malkonstruante ĉion kio superis la establitan kvoton, enterigante per talusmaterialo eltirita el la monteto la funebrajn ĉambrojn kaj niveligante la etan valon, reduktitan al la eksplanado dirita platea Sancti Petri (placo Sankta Petro) kie oni fondis la konstruaĵon. La interigo de la tombeja areo, tre eble ankoraŭ uzata en la 4-a jarcento, kaj nekutima ankaŭ sub la aspekto religia kaj jura kaj efektigita per grandaj elspezoj, praviĝas per la granda graveco atribuata al la enterigo de la Apostolo, rekonata kiel aŭtenta.
La prifosaĵoj
La prifosaĵoj en la nekropolo estis efektigitaj dum la papado de papo Pio la 12-a (1939-1958), ekde la jaroj 1939 ĝis 1949. La laborojn oni komencis sekve de la postulo de tiu papo esti sepultita en la Vatikanaj Grotoj, plejproksime kiel eble al la Tombo de Petro. Pro la elektita situo de la forpasinta papo, oni decidis malaltigi la pavimon por igi pli senpena la laboradon. Kaj tiel okazis ke oni malkovris tiun kiu dekomence ŝajnis la restaĵoj de sarkofago, sed kiu per pli atenta esploro riveliĝis la supera kornico de konstruaĵo.
Tinico
La imperativo finas per -de en singularo kaj -ai en pluralo.
Vatikana Nekropolo
La prifosaĵoj
De tuj la prifosaĵoj rivelis duoblan vicon de tombejaj establoj, aranĝitaj sur la deklivo de la monteto Vatikano, unu post la alia el Okcidento al Oriento, konstruitaj per bakitargila masonado. kun enaj stukoj, pentraĵoj kaj mozaikoj.
Tinico
=Ekzemplo=
Vatikana Nekropolo
La prifosaĵoj
Centra punkto de la nekropolo, ĉirkaŭ kiu estis aranĝitaj ĉiuj sinsekvaj tombejoj, estis la areo en kiu la arkeologoj malkovris la tieldiritan “trofeo de Gajo”, nome vota niĉo konstruita en la 2-a jarcento sur la loko de la tombo de Sankta Petro. Estas tiel difinita tiu niĉo ĉar la unua historia informo, kiun oni posedas, reiras ĝuste al la presbitero Gaio, kiu ekzaltas la Eklezion starigita en Romo ĉar fondita de la apostoloj Petro kaj Sankta Paŭlo. Iliajn trofeojn, nome la tombojn, Gajo lokigas respktive sur la monteto Vatikano kaj sur la vojo Ostia. La atesto de Gajo atingis nin pere de Eŭsebio de Cezareo kiu ĝin citas en sia “Eklezia historio”.
La nekropolo
La profundeco de la nekropo varias de la 12 al la 5 metroj rilate la nivelon de la pavimo de la nuna baziliko.
La prifosaĵoj alportis al la lumo la tutan nekropolon: tamen, ero de ĝi estas ankoraŭ neesplorata.
La maŭzoleoj trovitaj apartenis al familioj de riĉaj ekssklavoj, kaj konstituiĝis je grandaj ĉambroj kovritaj per volbo, ofte kun antaŭstaranta ĉirkaŭita areo, kaj dotitaj je teraso, al kiu oni aliris per ekstera ŝtuparo. La forpasinoj tie entombigitaj povis esti kaj kremaciitaj kaj enterigitaj. La eno de la tombaj ĉambroj estis tute ornamita: pentraĵoj, stukoj, kaj foje ankaŭ mozaikoj.
La prifosaĵoj etendiĝis sur areo de metroj 69x18. La tombejo kiu venis al lumo origine estis “ĉielvida”. Malvasta strateto suriris al la monteto vatikana, kaj ĉe ĝiaj flankoj leviĝis establaĵoj je elegantaj fasadoj bakitargilaj. Ĉiuj konstruaĵoj rigardadis la cirkon de Nerono, kiu treeble estis la loko de la martiriĝo de la Apostolo Petro.
La tombo de Petro
La tombo de Petro estis esplore lokigita apud la “Kampo C”, en la okcidenta zono de la nekropolo, kie la pieco de kristanoj estis konstruintaj, jam ĉirkaŭ la duono de la 2-a jarcento, tiun kiu estas difinita la “ruĝa muro” kaj la tielldirita “Trofeo de Gajo. Pri ĝi parolas la historiisto Eŭsebio el Cezareo.
La restaŭrado
En 1998, estis ekirigitaj la restaŭradaj lavoroj en la vatikana nekropolo, sub la responso de la Fabriko de Sankta Petro kaj kun kontribuo de itala elektra firmo Enel. La labora celo koncernis la konservadon de la muraj strukturoj, stukoj kaj freskoj, kaj la instalaĵon de aparato por la ilumino kiu permesu la valorigon de la tombejaj establaĵoj kaj aparte la tombo de Petro. Specifan zorgon oni plenumis en la generado de prilumado kiu reproduktu la originan situacion de la nekropolo observata subĉiele.
La restaŭrado estis antaŭita de zorgega esploro pri mikroklimato, pri la individuigo de la ĉeestaj biodanĝeraj mikroorganismoj, kaj pri analizo de la saliĝo konstatita en la muroj kaj sur la freskoj.
Cele de protektado de la termometra ekvilibro inter la eno de la strukturoj kaj la ĉirkaŭa medio, iuj maŭzoleoj estis fermitaj kun vitraj pordoj. Similajn barilojn oni metis ĉe la enirejo de la prifosaĵoj kaj laŭlonge de la vojo de la nekropolo.
Flukso de aero filtrita kaj humidigita, enen puŝita per de specife faritaj plankopordoj, plibonigis ankaŭ la mikroklimatajn kondiĉojn de la prifositaĵoj.
Vizito al la nekropolo
La fluo de vizitantoj ne estis interrompita dum la restaŭraj laboroj.. Hodiaŭ la vizitantoj estas akceptitaj laŭ etaj grupoj de ĉirkaŭ 15 homoj akompanataj de gvido. Necesas sin antaŭproponi (instruaĵoj facile troviĝas paĝo de la vatikana retejo) anticipe ĉar oni ne volas kompromiti la konservadon de la klimataj kaj biogenaj kondiĉoj,
La gvidata vizito daŭras ĉirkaŭ unu horon kaj duonon, kaj konkludiĝas ĉe la tombo de Sankta Petro. De tie oni resuriras al la Vatikana Baziliko.
Schoonebeek
Schoonebeek estas vilaĝo kun 3790 loĝantoj (2004) en la municipo Emmen en la nederlanda provinco Drenthe. Schoonebeek ankaŭ nomiĝas Oud-Schoonebeek, ĉar la ankaŭ al la municipo Emmen apartenanta Nieuw-Schoonebeek estas en la tuja apudeco.
Geografio
Schoonebeek situas oriente de Coevorden tuj apud la limo kun Germanio ĉe la Schoonebeker Diep (rivereto), kiu estas la limo inter Nederlando kaj Germanio. Najbara municipo sur la germana teritorio estas Emlichheim.
Historio
Schoonebeek unuafoje menciiĝis en 1341 kaj estas kun Ruinerwold unu el la plej malnovaj vilaĝoj de Drenthe. Ĝis la reformo de la municipo en 1998 Schoonebeek estis parto de la municipo Schoonebeek, kiu ekestis en 1884 pro divido inter Schoonebeek kaj la antaŭa municipo Dalen.
Vatikana Nekropolo
Papoj entombigitaj en la vatikana nekropolo
Se oni ekskludas la tombon de Sankta Perto, oni trovas ke la nekropolo gastigas 11 papojn, kies 7 estas nur probablaj.
Schoonebeek
Ekonomio
De 1943 ĝis 1996 en la municipo oni elterigis nafton. En 1976 okazis akcidento, kiu kaŭzis ampleksan damaĝon. En 2006 oni komencis esplori, ĉu nova elterigo de nafto estas sencohava.
Devata
Deva estas la hinduisma termino por diaĵo; tamen, devata (Devanagari: देवता; Kmera: ទេវតា (tevoda); Java, Balia, Sunda, Malaja: dewata; Batakaj lingvoj: debata (Toba), dibata en Karo, naibata en Simalungun; en Filipinaj lingvoj: diŭata) estas pli malgranda, pli fokusita deva. La termino "devata" (devato en Esperanto) povas ankaŭ signifi deva. En Hinduismo estas kaj inaj kaj viraj devata-oj. Estas multaj tipoj de devata-oj: vanadevata-oj (arbaraj spiritoj, eble posteuloj de fruaj natur-spiritaj kultoj), gramadevata-oj (vilaĝaj dioj), devata-oj de rivertrapasado, kavoj, montoj kaj tiel plu. En Hinduismo, la devata-oj kiuj zorgas pri la ok, naŭ kaj dek kompasdirektoj estas nomitaj Lokapala (Gvardianoj de la direktoj) aŭ, pli specife en antikva Java tradicio, Deŭata Nawa Sanga (Gvardianoj de Naŭ Direktoj). Ĉiu homa aktiveco havas siajn devata-ojn, sian spiritan kontraŭpartneron aŭ aspekton.
Eugène Le Roy
Eugène LE ROY (naskiĝis en Kastelo de Hautefort, Hautefort (Dordogne), mortis  en Montignac ) estas franca verkisto.
Biografio
Eugène Le Roy naskiĝis en Hautefort en Dordogne. Post supraĵaj studoj kaj staĝo en komerca firmao en Parizo, li militservis en la kampanjoj de Italio kaj Alĝerio. Reveninta al civila vivo, li eniris administracion de rektaj impostoj. Post kelkaj travivaĵoj li finis sian karieron kiel impostkolektisto en Montignac-sur-Vézère, kie li mortis.
Firma respublikano, Eugène Le Roy montriĝis tute same amanto de sia Perigorda provinco, kiun li klopodis celebri dum sia libertempo, jam kvardekjara. Du romanoj faris lian renomon: la unua, Le Moulin de Frau (1891), la dua Jacquou le Croquant, aperinta en 1901.
Eugène Le Roy estis iamaniere laŭdanto de kamparana romano: li estis konvinkita sur loka skalo havi resumon de socia historio de popolo plejparte kamparana.
La adapto de la romano Jacquou le Croquant fare de Stellio Lorenzi en 1969 en televido donis novan karieron al la verko kaj ebligis al Eugène Leroy eliris el duonombro kie li maljuste restis delonge.
Le Vernet-d'Ariège (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Portet-St-Simon - Puigcerda (frontière) (672000).
NGC 7204-1
NGC 7204-1 (aliaj indikoj — ESO 467-8, MCG -5-52-29, VV 685, AM 2204-311, IRAS22040-3117, PGC 68061) estas galaksio en konstelacio Aŭstrala Fiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Diĝeriduo
Diĝeriduo, aŭ didĝeriduo, estas muzikinstrumento de la blovinstrumenta grupo kiun evoluigis la indiĝena popolo de Nordaŭstralio. Studadoj arkeologiaj pri arto roka nordaŭstralia sugestas ke la popolo aborigena el la regiono Kakadu en la Nordteritorio uzadas la diĝeriduon dum ĉirkaŭ 1500 jaroj. Foje oni distriĝe ludas la diĝeriduon kiel solomuzikilon, tamen la popolo aborigena el la Nordteritorio pli kutime uzas ĝin por akompani dancadon kaj kantadon en ritoj ceremoniaj.
Kutime la diĝeriduo havas cilindran aŭ konusan formon kaj estas ĉirkaŭ 1,2 metrojn longa, kvankam ĝi povas esti de 1 ĝis 2 metrojn longa. Aŭtentaj diĝeriduoj aborigenaj estas produktataj de komunumoj Nordaŭstraliaj kiuj konservadas siajn tradiciojn. Ili kutime uzas arbojn malmollignajn kiujn termitoj kavigis. Oni ankaŭ povas fari diĝeriduojn el tubo plasta, tubo PVC-a, ledo, vitro, agavo, jukao, bambuo kaj aliaj materialoj. Oni povas alfiksi randon abelvaksan ĉe la ekstremaĵo buŝaĵa por plibonigi la obturon kun la lipoj de la ludisto.
Oni ludas la diĝeriduon per kontinua vibrigado de la lipoj, kio produktas zumadon de malalta tonalto. Oni uzas rondspiradon por kontinue ludi la zumadon dum longa tempo.
! Buŝaĵo el abelvakso ! Viro ludanta diĝeriduon
Elborz-Montaro
Elborz-Montaro (, ankaŭ Alborz, Alburz, kaj Elburz) estas montaro en norda Irano, kiu etendiĝas de Armenio en la nordokcidento al la bordoj kun Turkmenistano kaj Afganio en la oriento, preterpasinte la sudan ekstremon de Kaspio, kie troviĝas kaj Amol kaj la plej alta monto en Irano, Monto Damavando (5610 m).
8449 Maslovets
8449 Maslovets estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bogdan Pavloviĉ Maslovec, elektra inĝeniero ĉe fabriko de transformatoroj en Zaporiĵo (Ukrainio). Li komencis sian karieron en tiu fabriko kiel laborestro en 1962 kaj fariĝis pli malfrue unu el la estroj de tiu entrepereno.
Elborz-Montaro
La montaro Elborz formas barilon inter suda Kaspio kaj la altebenaĵo Ĝi larĝas nur 60–130 km kaj konsistas el sedimentaj serioj, kiuj datiĝas ekde Supra Devonio ĝis Oligoceno, ĉefe ĵurasa kalkoŝtono super granita kerno.
Elborz-Montaro ludas centran rolon en la historiaj tekstoj de Irano kiel la Ŝanama, kaj ankaŭ en Irana mitologio.
En la nordaj deklivoj de ĉi tiu montaro formiĝis speciala natura pejzaĝo, kiu estas unika en Irano laŭ volumeno kaj denseco de vegetaĵaro kaj grado de fekundeco.
Kaito Kubo
Kaito Kubo (久保 海都, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Grulla Morioka.
NGC 7204-2
NGC 7204-2 (aliaj indikoj — ESO 467-8A, MCG -5-52-29, VV 685, AM 2204-311, PGC 68060) estas galaksio en konstelacio Aŭstrala Fiŝo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Blansko (Hrochův Týnec)
Blansko estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hrochův Týnec, troviĝanta en distrikto Chrudim. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Hrochův Týnec. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Blansko situas en katastra teritorio Blansko u Hrochova Týnce kun areo 1,68 km². En la katastra teritorio Blansko u Hrochova Týnce situas ankaŭ Skalice.
Ĉeĥa Esperanto-Junularo
Ĉeĥa Esperanto-Junularo (ĈEJ; Česká esperantská mládež, z. s.) estas organizo de junaj ĉeĥaj esperantistoj kaj landa sekcio de TEJO en Ĉeĥio. Ĝi estas fondita en 2005 fare de studentoj Marek Blahuš, Dagmar Chvátalová kaj Tomáš Břicháček, kaj daŭrigas la tradicion de organizita junulara esperantista movado en la regiono de Ĉeĥio, kiu daŭras jam ekde la jaro 1969, kiam fondiĝis junulara komisiono ene de la tiam fondita Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Ĉeĥa Esperanto-Junularo estas registrita asocio laŭ ĉeĥia leĝaro. Ĝiaj membroj estas ordinaraj membroj (aĝlimo 10 ĝis 29, inkluzive), kunlaborantoj (kiuj ne plenumas la aĝliman kriterion) kaj honoraj membroj. Je la 26-a de januaro 2011 havis Ĉeĥa Esperanto-Junularo 118 membrojn, el tio 94 sub la aĝo de 30 jaroj. Sidejo de la asocio estas en Brno, kien ĝi translokiĝis la 22-an de marto 2011 el Světlá nad Sázavou. Estante aparta asocio, Ĉeĥa Esperanto-Junularo tamen tenas specialajn kunlaborajn rilatojn kun la ĉefa esperanto-organizo de la lando, la Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Aranĝoj
En novembro de 2006 Ĉeĥa Esperanto-Junularo kune kun E@I okazigis en Brno semajnon longan trejnseminarion pri "Lingvoj en interreto".
Krome ĉiujare okazas tutlanda renkontiĝo de Ĉeĥa Esperanto-Junularo ofte ligita kun kunveno de ĝenerala asembleo kiu elektas novan estraron. Kelkfoje okazas ankaŭ pliaj renkontiĝoj dum la sama jaro, kaj la membroj ankaŭ komune partoprenas en esperanto-aranĝoj de aliaj organizantoj en kaj ekster Ĉeĥio.
Z 5300
La Z 5300 estas elektrotrajno veturanta en Francio kaj karakterizita per karoserio el rustorezista ŝtalo, kio havigis al ĝi la kromnomon "rustorezista ŝtala vagonaro" aŭ "p'tit gris" (eta griza). Ĝi sukcedas al la Z 3700 kaj Z 5100. Origine konsistanta el kvar unuoj (inkluzive de unu kun motoro), iuj Z 5300 estis reduktitaj al tri aŭ nur du unuoj.
Liveritaj de 1965 kaj elservigitaj de 2003 ĝis 2018, ilia ĉeesto sur la reloj daŭris 53 jarojn.
Ĉeĥa Esperanto-Junularo
Centrejo
Ekde 2014 ĈEJ ĉiujare organizas renkontiĝon Centrejo kiel sian ĉefan renkontiĝon, foje kunigitan kun ĝia Ĝenerala Asembleo.
Listo de estraroj de ĈEJ
La estraro de Ĉeĥa Esperanto-Junularo konsistas laŭ la statuto el komitato (3 aŭ 5 personoj) kaj revizia komisiono (2 aŭ 3 personoj, ekde 2014 3 personoj). La oficialan refondiĝon de Ĉeĥa Esperanto-Junularo preparis provizora estraro, kiu konsistis el Marek Blahuš, Tomáš Břicháček kaj Dagmar Chvátalová, sen ajna disdivido de postenoj, kaj kiu oficis ekde la 30-a de januaro 2005 ĝis kunveno de la fondanta ĝenerala asembleo. Sekvis ĝin la jenaj, ordinaraj estraroj:
Listo de honoraj membroj de ĈEJ
Honoran membrecon en Ĉeĥa Esperanto-Junularo laŭ la statuto rajtas la komitato atribui al ajna fizika persono kiu havas specialajn meritojn rilatajn al la agado de la organizo. Honora membreco ekestas per akcepto fare de la honorigito kaj estas dumviva. Je la 29-a de marto 2017 havis Ĉeĥa Esperanto-Junularo 10 honorajn membrojn:
Historio de la junulara esperanto-movado en Ĉeĥio
Post 1952, kiam komunistoj likvidis la ĉeĥoslovakan esperantistan organizon kaj la movado restis nur en rondetoj, la aktivecon transprenis la tiama junularo. Ili fondis Someran Esperanto-Tendaron en Lančov kaj eldonadis stencilitajn cirkulerojn Junularo agu!, Tagiĝo, Fajrero!. Inter la tiama junularo eminentis ekzemple Pavel Sittauer, Jan Werner, Drahomír Kočvara, Vlastimil Novobilský.
Post la drama jaro 1968 la situacio iomete demoktratiĝis kaj en marto 1969 estis permesita refondiĝo de la esperantista organizo, komence nur en la ĉeĥa parto de la ĉeĥoslovaka federacio sub la nomo Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Tuj komencis agi ankaŭ la junularo, en kies kapo estis Ivo Železný, nuntempe la plej granda ĉeĥa eldonisto, plue Mikuláš Nevan, Aleš Nedomlel k.a.
Nova juna generacio en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj preparadis seminariojn por junaj funkciuloj. Tiam aktivis Marie Vančurová, Miroslav Malovec, Vladimír Škoda, Jan Navrátil, Jiří Tomeček, Pavla Dvořáková k.a.
Post la revolucio en Ĉeĥoslovakio venis en 1990 vico ree al nova generacio, kiu eldonadis Cirkuleron - tiu jardeko estas ligita kun la nomoj Lucie Karešová, Renata Beranová, Jana Burianová, Pavla Dvořáková, Vlaďka Chvátalová k.a.
Lastajn menciojn pri agado de tiu ĉi laste menciita grupo oni povas trovi ankoraŭ en 1998. Post plurjara paŭzo la junularan movadon daŭrigis jam la nuna Ĉeĥa Esperanto-Junularo.
Pedro Garfias
Pedro GARFIAS Zurita (Salamanko, 20-a de majo de 1901 – Monterrey, Meksiko, 9-a de aŭgusto de 1967) estis poeto hispana de la avangarda movado apartenanta al la Generacio de la 27a.
Biografio
Li pasis infanaĝon kaj junaĝon en Sevilo kaj Kordovo. Ekde 1918 loĝis en Madrido la literaturan bohemion kiam li alvenis por studi juron, karieron kiun li neniam finos. Tiele li kontaktis kun la poetoj de la movado nomata ultraismo: en 1918 estis kolego de Eugenio Montes kaj eble tiam konatiĝis kun Vicente Huidobro. Laŭ hegemonio de Rafael Cansinos Assens en sia babilrondo de la kafejo Café Colonial, grupo de junaj poetoj, inter kiuj menciindas pro ties futura elstareco Guillermo de Torre, César A. Comet, José Rivas Panedas kaj, kompreble, Pedro Garfias, redaktis la unuan Manifiesto ultraísta (1918). Tiu teksto, nome principdeklaro, finas per anonco de publikigo de revuo nome Ultra. En 1919 li intervenis en la Festo de la o Ultra de la Ateneo de Sevilo kaj venontjare li legis tie poemojn prezentita de Adriano del Valle. En 1920 li estis inter la subskribintoj de aŭtomata poemo kolektiva sendita de Jorge Luis Borges al Tristan Tzara kaj projektis kun Gerardo Diego kaj Juan Larrea libron neiam publikita.
Li kunlaboris en minoritataj ĵurnaloj kaj gazetoj. Post la alveno de la Respubliko li eniris en la Komunisma Partio. Helpis la revuon Línea kaj kulaboris en Octubre, fondita en 1933. En 1934, kiem li revenis al Madrido, publikigis serion de artikoloj alude al la epoko de la Ultraismo en El Heraldo de Madrid, klara priskribo de la avangardo el la sevila gazeto Grecia kaj la madrida Ultra, krom la menciita Horizonte, kie publikigis Alberti kaj Lorca. En 1935 kunlaboris en la lasta numero de Jeune Europe, intento de Tristan Tzara por allogi la superrealistojn al ortodoksaj sintenoj. Li aktive partoprenis en la Hispana Enlanda Milito en la respublika flanko, kaj estis unu el la fondintoj de la Alianco de Kontraŭfaŝismaj Intelektuloj por la Defendo de Kulturo kaj estis en la fronto de Kordovo kiel politika komisaro en Pozoblanco, poste en Valencio per posteno en la Ĝenerala Militkomisararo; kunlaboris en la ĵurnalo Frente Rojo kaj en la revuoj Hora de España, El Mono Azul kaj aliaj publikaĵoj pere de porokazaj poemoj kolektitaj en Poesías de guerra, Valencio, 1937. Alia lia libro, Héroes del Sur (sudaj herooj), Madrido–Barcelono, 1938, estis ilustraciita de Andrés Martínez de León.
Post la milito ekziliĝis, estis en franca koncentrejo kaj poste, en aprilo de 1939, iris al Anglio, kie li loĝis en kastelo kaj ekalkoholiĝis. Tie li komponis libropoemon Primavera en Eaton Hastings (printempo en EH.), publikita post lia alveno, la 13an de junio de 1939, al la meksika havenurbo Veracruz, danke al la faro de la franca ŝipo Sinaia kiel parto de la unua aro de 1,620 hispanaj respublikanoj elpelitaj el ties lando. Li kantis al Stalino same kiel lia enkondukisto Juan Rejano kaj sekvis per rifuĝo en ĵurnalismo kaj alkoholo. Kunlaboris aktive en la kulturaj gazetoj de la ekzilo kiaj Romance, Cuadernos Americanos kaj aliaj.
En kelkaj libroj li verkis poemojn pri taŭrludado. En 1938 li ricevis la Nacian Premion de Poezio el tribunalo formita de Antonio Machado, Enrique Díez Canedo kaj Tomás Navarro Tomás, pro siaj Poesías de la guerra española. Ekde 1940 li loĝis en Meksiko, mortiĝis en la urbo Monterrey kie ankoraŭ estas liaj restoj. Oni starigis statuon liaomaĝe ĉe la placo Sevilo de Guadalajara (ĉe la avenuoj Chapultepec kaj Hidalgo).
Pamiers (stacidomo)
Pamiers estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Pamiers, en departemento Ariège, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Portet-St-Simon - Puigcerda (frontière) (672000).
Columbus
Columbus havas diversajn signifojn:
Kenta Anraku
Kenta Anraku (安楽 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe MIO Biwako Shiga kaj Grulla Morioka.
École française d'Extrême-Orient
La École française d'Extrême-Orient (en franca: [ekɔl fʁɑ̃sɛːz dɛkstʁɛm ɔʁjɑ̃], Franca Lernejo de Malproksima Oriento), mallongigita EFEO, estas asocia altlernejo kaj institucio de la Université Paris Sciences et Lettres dediĉita al la studo de socioj de Azio. Ĝi estis fondita en 1900 kun sidejo en Hanojo en tio kio estas la Franca Hindoĉinio. Post la sendependeco de Vjetnamio, ties sidejo estis transigita al Parizo. Ties ĉefaj kampoj de esplorado estas arkeologio, filologio kaj la studo de socioj de moderna Azio. Ekde 1907, la EFEO zorgis pri la konservadaj laboroj en la arkeologia loko de Angkor.
Zvole
Zvole estas nomo por pluraj municipoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Alexander Campbell
Alexander CAMPBELL (naskiĝis la ; mortis la ) estis frua estro por movado, kiu komencis en 1800, por unuigi Kristanojn per la Nova testamento sole. Tiu ĉi movado nomiĝas la Restaŭrada Movado, kaj hodiaŭ konsistas el la Eklezio de Kristo, la Krista Eklezio, kaj la Krista Eklezio (Disĉiploj de Kristo).
NGC 7205
NGC 7205 (aliaj indikoj — ESO 146-9, AM 2205-574, PGC 68128) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vajŝampajano
Vajŝampajano (वैशंपायन, Vaiśaṃpāyana) estis la tradicia rakontisto de la Mahabarato, unu el la du plej gravaj epopeoj de antikva Barato. Li estis saĝulo, disĉiplo de Vjaso, de kiu li lernis la Jaya, la unuajn 8,800 versojn de la Mahabarato.
Li estis ankaŭ menciita en la Taittiriya Aranayaka kaj la Ashtadhyayi de Paninio.
6088 Hoshigakubo
6088  Hoshigakubo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al malaltaĵo kun lageto de 20 m de diametro en Ĉoĵa, monta loko en la okcidenta parto de la gubernio Koĉi. Laŭ legendo, meteorŝtono tien falis en antikva tempo.
Surzur
(jen france, bretone Surzhur) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Antal Hodinka
Antal Hodinka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hodinka Antal estis hungara historiisto, bibliotekisto, arkivisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1933).
Antal Hodinka naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando, en Ladomér (nuntempa Ladomirov en Slovakio). Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Hodinka studis teologion en Ungvár kaj Budapeŝto. En 1888 li eklaboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li plulernis en universitaton en Budapeŝto. Inter 1892–1906 li estis bibliotekisto kaj arkivisto en Vieno, poste li instruis en diversaj universitatoj. En 1934 li emeritiĝis kaj samtempe li translokiĝis al Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri historio de hungaraj-slavaj kontaktoj, historio de Pécs, historio de hungarlandaj rutenoj.
(162472) 2000 LL
(162472) 2000 LL estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:4 kun Marso.
• Ĝia marsa MOID estas 0,20677 astronomia unuo (30,932 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,168525 astronomia unuo (25,211 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,17919 astronomia unuo (26,806 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasis al 0,16971 astronomia unuo (25,388 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,16976 astronomia unuo (25,396 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,17881 astronomia unuo (26,750 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,19743 astronomia unuo (29,535 milionoj da km) de nia planedo.
Tornio
Tornio, finne Tornio, svede Torneå, samee Duortnus, estas malgranda urbo en la Laponia provinco de Finnlando, mallonge en finna Laponio, apud la sveda landlimo kaj la lima rivero (finne Tornionjoki, svede Torne älv). Vid-al-vide trans la rivero troviĝas la sveda urbo Haparanda, kun kiu Tornio proksime kunlaboras. Tornio kaj Haparanda estas duobla urbo.
Tornio estas fondita de sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo en jaro 1621.
Nuntempe areo de Tornio estas 1 227,1 km² kaj ĝi havas 22 295 loĝantojn.
En la regiono ĉirkaŭ Tornio parolatas la tornival-finna lingvo, meänkieli, unu el la oficialaj minoritataj lingvoj de Svedio.
NGC 7205A
NGC 7205A (aliaj indikoj — ESO 146-7, IRAS22041-5742, PGC 68083) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Orienta tombejo de Essen
Historio
La okcidenta tombejo ekestis en 1893. En 1910 oni konstruis ĝian portalon laŭ koncepto de arĥitekto Edmund Körner el Essen. Ĝi ekzistas ankoraŭ nun en ŝanĝita formo.
Nun la orienta tombejo, sobre subdivita en rektangulajn areojn, donas lokon por proksimume 13.200 tomboj sur areo de 8,53 hektaroj. Ĉe la nordokcidenta rando staras la tombejokapelo. La limoj de la tombejo estas la stratoj Saarbrücker Straße en la nordo (tie staras ankaŭ la ĉefa enirejo), Schinkelstraße en la okcidento, Ruhrallee kaj Klara-Kopp-Weg en la sudo samkiel Herwarthstraße en la okcidento. Pro sia malnova konsisto de arboj la tombejo valoras krome kiel parko ene de la urbego.
Hideto Doi
Hideto Doi (土井 秀徒, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokogawa Musashino kaj Grulla Morioka.
Junularo Esperantista Brita
La Junularo Esperantista Brita (JEB) estas la asocio en la Unuiĝinta Reĝlando por junaj parolantoj de la Internacia Lingvo Esperanto. Membriĝo estas senpaga kaj malfermita al ĉiuj, kiuj aĝas malpli ol 30 jarojn kaj kiuj loĝas en Britio aŭ Nord-Irlando.
Historio
La Brita Esperanto-Asocio fondiĝis en 1904 kaj dum la sekvonta duonjarcento ĝi estis la ĉefa organizo por junaj Esperanto-parolantoj en la Unuiĝinta Reĝlando. En 1959, aro de junaj Esperanto-parolantoj fondis JEB kiel la junulara fako de la Brita Esperanto-Asocio. Tiuj aktivuloj inkluzivis Humphrey Tonkin, kiu organizis kursojn kaj renkontiĝojn ĉe la Universitato de Kembriĝo. Kelkaj studentoj, kiuj partoprenis en liaj agadoj, poste fariĝis eminentaj kontribuantoj al la Esperanto-movado, inkluzive de la mondkonata fonetikisto Profesoro John Wells, la nuntempa prezidanto de la Esperanto-Asocio de Britio kaj de la Akademio de Esperanto, prezidinto de la Universala Esperanto-Asocio kaj eksa sekretario de la Internacia Fonetika Asocio.
Dum la sekvintaj 50 jaroj, la nivelo de aktiveco de JEB iom ondis. Kloplodo revigligi JEB okazis ĉe la Brita Kongreso (BKE) en Glasgovo en 2003 per starigo de Yahoo!-diskutgrupo kaj rompo de la oficiala ligo inter JEB kaj la Esperanto-Asocio de Britio (EAB). Tamen, JEB ne vere reaktiviĝis ĝis 2006, kiam formiĝis nova komitato ĉe la BKE en Scarborough.
La komitato rekomencis produkti sian antaŭan gazeton Saluton sed decidis ĉesi en 2008. 4-foje jare, JEB skribas raporton pri sia lastatempa agado, kiu aperas en Ĝisdate, la gazeto de EAB. Ekde 2007, la asocio tre videblas interrete, ĉe la retpaĝaro kaj la forumoj. En 2008, JEB denove iĝis la oficiala junulara fako de EAB. Ĉiu-jare la asocio organizas du semanjfinajn renkontiĝojn en Britio por junuloj; JEBanoj ĉeestas ankaŭ multajn aliajn aranĝojn en Britio kaj internacie, ĉefe la Britan Kongreson kaj JES-on.
6237 Chikushi
6237 Chikushi estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
"Ĉikuŝi" estas la malnova nomo de la regiono de Fukuoka, norde de la insulo Kiuŝuo. Inter 1944 kaj 1947, la "Astronomia Asocio de Ĉikuŝi" estis aktiva; tie pluras japanaj astronomoj (el kiuj Kiiĉiro Furukaŭa) faris siajn unuaj studoj pri orbitoj de asteroidoj kaj kometoj.
Diagramo de Hertzsprung-Russell
La diagramo de Hertzsprung-Russell estas astrofizika helpilo por klasi stelojn laŭ siaj lumfortoj kaj spektroklasoj. Ĝin trovis ĉirkaŭ 1910 la sciencistoj Ejnar Hertzsprung kaj Henry Norris Russell.
Se oni ordigas la stelojn en diagramo montranta ilian lumecon kontraŭ la spektroklaso (kiu respegulas la temperaturon aŭ koloron de la stelo), evidentiĝas, ke la plimulto de la steloj troviĝas ĉirkaŭ la diagonalo, kiu etendiĝas de la mallumaj, malvarmaj steloj ĝis la tre lumaj kaj varmegaj (en la bildo: de dekstre malsupre maldekstran supren). Tiu diagonalo nomiĝas "la ĉefa sekvenco". Evidentiĝas, ke ĝi estas la loko, kie plej multaj steloj pasigas la plimulton de sia vivo, kiam la hidrogeno malrapide "brulas" en ilia centro. Ankaŭ nia Suno troviĝas sur la ĉefa sekvenco, proksimume en la mezo de la diagramo (relativa lumeco = 1, spektra klaso = G).
Ekzistas aliaj pli "ekzotikaj" specoj de steloj, kiel blankaj nanoj (malsupre en la diagramo) kaj ruĝaj gigantoj, kiuj troviĝas en aliaj partoj de la diagramo.
Ĉefa sekvenco
La plej multajn stelojn montras la menciita diagonalo; ĉar tiuj steloj ne estas inter la plej grandaj, oni nomas ĝin ankaŭ la "nana branĉo". Ĝi etendiĝas de O-klasaj steloj kun absoluta helo de ĉirkaŭ −6 al M-klasaj steloj kun helo de 9–16. Oni kunigas ilin en "klason de lumforto", kiu nomiĝas V (5).
Branĉo de la gigantoj
Duan branĉon klare distingeblan formas steloj de la spektraj klasoj G0 ĝis M kun absoluta helo de 0. Kompare al ĉefsekvencaj steloj de sama spektra klaso (do sama lumeco/areo) ili estas pli helaj, do havas pli grandan lumantan areon kaj tial estas nomataj (normalaj) gigantoj. Ilia regiono en la diagramo nomiĝas la branĉo de la gigantoj, kaj ilian lumklason oni nomas III (3).
Inter la gigantoj kaj la ĉefa sekvenco estas breĉo, en kiu preskaŭ ne troviĝas steloj; ĝi nomiĝas breĉo de Hertzsprung.
Subgigantoj
Inter la ĉefa sekvenco kaj la gigantoj troviĝas la (malmultaj) subgigantoj kun la lumforta klaso IV (4). Iliaj diametroj estas inter tiuj de la ĉefa sekvenco kaj de la gigantoj.
Helaj gigantoj kaj supergigantoj
Super la branĉo de la gigantoj troviĝas du pli-malpli paralelaj branĉoj de eĉ pli grandaj steloj, nomataj helaj gigantoj (lumforta klaso II/2) kaj supergigantoj (klaso I/1). Steloj en ili ne multas, tamen distribuiĝas sufiĉe homogene.
Subnanoj kaj blankaj nanoj
La vosto de la ĉefa sekvenco dekstre malsupre nomiĝas branĉo de la subnanoj; la steloj tieaj estas sufiĉe malfortaj. Maldekstre de ili situas la branĉo de la subnanoj; ili havas spektrajn klasojn inter B kaj G, tre malgrandan diametron kaj helecon je 8–12 malpli grandan ol la ĉefa sekvenco.
Interpretado
Ls distribuiĝon de la steloj al klare distingeblaj grupoj eblas klarigi per kosmogonia teorio pri ilia ekesto. La evoluaj stadioj de la steloj estas pli-malpli klare distingeblaj kaj respeguliĝas en la diagramo. La transiro inter du stadioj ofte okazas en katastrofa formo, kiu daŭras mallonge kaj do ne respeguliĝas en la diagramo.
Ĉar la spektra tipo de stelo korelacias kun ĝia temperaturo, eblas interpreti la diagramon de HR ankaŭ kiel diagramon de temperaturo kaj lumforto.
Eksteraj ligiloj
En la atlaso de la universo troviĝas diagramo de Hertzsprung-Russell, en kiu oni desegnis 22.000 stelojn el la katalogo Hipparcos (HIP) kaj 1.000 el la katalogo Gliese (GJ).
The New Janitor
The New Janitor estis la 27-a komedio de Keystone Studios kun Charlie Chaplin. La filmo estas verŝajne unu el liaj plej bonaj por la studio, kaj antaŭulo de filmo de Essanay Studios, La Banko. La filmo ankaŭ elmontras la diferencojn kiujn Chaplin havis kun Keystone-komedio -- tiu filmo estas tute kohera en kiu la akciokarakteroj fakte plenigas iun emocian centron. Chaplin alportas certan kompleksecon al sia domzorgisto, nekutima al la komediofabriko de Mack Sennett. La filmo, en kiu ĉefrolas inter la aktoretoj de Sennett Jess Dandy, Al St. John, John T. Dillon, kaj Helen Carruthers, estas multe pli centrita kaj klara en direkto. Komedio elfluas de ene de la rakonto prefere ol kiel ĝi estus kromprodukto de rakonto. Post ĉio de tio estas tipa bankaraba rakonto.
Intrigo
La heroo, domzorgisto ludata de Chaplin, estas maldungita de laboro por hazarde elverŝi sian sitelon da akvo senkonscie tra la fenestro kaj sur sia estro, la ĉefan bankiston (Tandy). Dume, unu el la junioraj manaĝeroj (Dillon) estas minacita kun malkovro de lia bukmekro por monludaj ŝuldoj sensalajra. Tiel la manaĝero decidas elŝteli la firmaon. Li estas kaptita dum la ago de trudenirado de la trezorejo de la banksekretaristino (Carruthers) kiu alvokas helpon sube. Chaplin venas al la savo nur por esti mistaksita de la ĉefa bankisto kun la ŝtelisto. La sekretaristino diras al la manaĝero kaj Charlie ricevas justan kompenson kaj manpremon por malhelpado de la rabo.
Chimborazo
Chimborazo havas diversajn signifojn:
Kabineto Szemere
Kabineto Szemere [semere] estis la tria respondeca sendependa ministraro en Hungario, kiu gvidis la landon kvaronjaron en 1849.
-592
En la jaro 592 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kabineto Szemere
Historio
Fiaskon de la kabineto kaŭzis tio, ke ne nur Habsburgoj kun Josip Jelačić atakis Hungarlandon, sed ankaŭ Rusa Imperio. Sekvis subpremado de la lando, memstara kabineto ne funkciis ĝis 1867 rezulte de Aŭstra-hungara interkonsento. Tiam Kabineto Andrássy ekfunkciis.
Kalia butilksantato
Kalia butilksantato aŭ kalia butildutiokarbonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la karbona dusulfido, 1-Butanolo kaj kalia hidroksido. Ĝi estas flava, akvosensiva kaj lumsensiva solidaĵo, nesolvebla aŭ malmulte solvebla en akvo. Kalia butilksantato posedas 5 karbonatomojn, 9 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 1 oksigenatomon, kaj 1 kaliatomon. Kalia butilksantato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de butilksantataĵoj kaj kaliaj derivaĵoj. Ksantatoj estis malkovritaj de William Christopher Zeise (1789-1847) en 1823. Solvaĵoj de ksantatoj ne estas stabilaj en acida medio. Mineralaj acidoj reakcias kun solvaĵoj de ksantatoj por produkti liberajn ksantatajn acidojn kiuj estas nesolveblaj en akvo kaj malstabilaj.
Lokomotivo de la serio Ѵ
Lokomotivo de la serio Ѵ (Iĵica) estas vapora ŝarĝlokomotivo, kiu estis produktata de 1908 ĝis 1918 kaj de 1927 ĝis 1931 jaroj. Lokomotivoj de tiu serio estis la plej potencaj vaporaj lokomotivoj de la tipo 0-4-0 sur la fervojoj de Rusia Imperio kaj de Sovetunio.
Dum la jaroj 1905 — 1907 pro kreskado de ŝarg-transportado sur la Moskvo-Rjazano sekcio de la Moskva-Kazana fervojo necesis anstataŭigi lokomotivojn de la tipo 0-4-0 de la serio Чн per pli potencaj. Opiniante, ke lokomotivoj de la tipo 1-4-0 de la serio Щ, kiuj estis konstruataj por ŝtataj fervojoj, estas ekonomie nepraktikaj kaj ke por komerca transportado, konsiderante tiam ekzistantaj rapidlimoj, tirrada akso ne estas bezonata, la estro de la tira servo de la Moskva-Kazana fervojo inĝeniero E.E. Noltein preparis skizan projekton de komerca lokomotivo de la tipo 0-4-0 kun la ŝarĝo de radoj sur reloj po 16,1 tf kaj simpla ducilindra maŝino kun cilindra diametro de 575 mm kaj piŝtmovo 650 mm, funkcianta per superhejtita vaporo.
Unuafoje en Rusio por kvaraksa lokomotivo oni uzis kradon kies areo estis 3.02 m², dank' al tio potenco de la nova lokomotivo estis 50% pli granda ol de la lokomotivo de la serio Ов.
Oni mendis konstrui 20 lokomotivojn al Kolomna maŝinkonstrua uzino, kiu kreis laborprojekton kaj en majo de la jaro 1908 produktis la unuan lokomotivon de la uzina tipo 107.
Dum la jaro 1908 la uzino entute konstruis 15 lokomotivojn, kaj en la jaro 1909 ĝi konstruis 5 lokomotivojn. Sur la fervojo tiuj lokomotivoj ricevis signojn Ап501 — Ап520. Dum la jaro 1912 oni anstataŭigis la serion Ап per la serio Ѵ, sed oni konservis la originajn numerojn.
La flankaj metalfolioj de kadro de la lokomotivoj havis dikecon 33 mm (same kiel tiuj de la lokomotivoj de la serio O). 147 fumaj tuboj kun diametro 46/51 mm kaj 21 fajraj tuboj kun diametro 125/133 mm estis metitaj en la kaldronon, kiu enhavis elementojn de Schmidt-vaporsuperhejtiloj. Oni instalis sur la lokomotivojn injektilojn Freedman T-101/2, bremsojn de la sistemo New York kaj Haushalter-rapidmezurilojn.
En konstruo de lokomotivoj de la serio Ѵ oni uzis multe da pecoj kaj detaloj, kiuj estis unuecigitaj kun pecoj kaj detaloj antaŭe uzitaj en lokomotivoj de la serio Θчк (la uzina tipo 103) kaj de la serio К (la uzina tipo 106), kiuj estis produktataj en Kolomna uzino.
Por redukti joradon kaj galopadon de lokomotivoj de la serio Ѵ, kaŭzitajn de la mallonga aksodistanco, oni uzis la tiel nomatajn Noltein-«stirilojn», elaste konektantajn la veturilon kun la tendro kaj kvazaŭ pliigantajn aksodistancon de la lokomotivo. Tiujn stirilojn oni uzis dum la jaroj 1880 — 1890 en konstruo de lokomotivoj de la tipo 0-3-0 kun malgranda aksodistanco. La antaŭa paro de radoj en lokomotivoj de la serio Ѵ enhavis risortan return-meĥanismon kaj povis moviĝi je 12 mm ĉiuflanke.
Sur la lasta lokomotivo de la unua mendo Ѵ520 (la uzina tipo 107A), eksperimente la unuan fojon en la monda praktiko, vaporaj cilindroj estis instalitaj por funkcii laŭ la principo de rekta Stumpf-maŝino kun valva Lenz-vapordistribuo. Ĉi tiu maŝino donis neglekteblan ŝparadon de la vaporo ĉe malgrandaj apartigoj, sed pliigis la elspezon de ĝi ĉe grandaj apartigoj. Por ne kaŭzi malfacilaĵojn por remizo dum riparo de ne-normaj partoj de lokomotivo, la Stumpf-cilindroj estis anstataŭigitaj per ordinaraj cilindroj post du jaroj da servo. Origine difinitan maksimuman rapidon 50 km/h oni poste levis ĝis 55 km/h.
Poste la Kolomna kaj Brjanska uzinoj produktis ankoraŭ 36 lokomotivojn por la Moskva-Kazana fervojo. La Kolomna uzino dum la jaro 1914 konstruis 16 lokomotivojn (de la uzina tipo 144) Ѵ521 — Ѵ536, kaj la Brjanska uzino dum la jaro 1917 konstruis 15 lokomotivojn Ѵ537 — Ѵ551, kaj dum la jaro 1918 produktis 5 lokomotivojn Ѵ552 — Ѵ556.
NGC 7207
NGC 7207 (alia indiko — PGC 68017) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Lokomotivo de la serio Ѵ
Ĉi tiuj lokomotivoj, nomataj lokomotivoj de la dua ellaso, havis malgrandajn konstruajn ŝanĝojn kompare al la lokomotivoj de la unua ellaso: la nombro de fumaj tuboj pliiĝis ĝis 168, la nombro de fajraj tuboj pliiĝis ĝis 24 kun konservado de la diametroj, vaporpremo pliiĝis de 12 ĝis 13 kgf/cm², estis uzataj injektiloj Friedman TN-10 kaj bremsoj de Westinghouse-sistemo. Kvaraksaj tendroj kun Diamond-ĉaretoj estis ligitaj al lokomotivoj de la Kolomna uzino (ankaŭ 6 pasaĝeraj trajnoj de la serio Ку konstruitaj en la jaro 1914, havis tiajn tendrojn), kaj kvaraksaj tendroj, antaŭe uzitaj por la lokomotivoj de la serio ΘчБ, estis ligitaj al lokomotivoj de la Brjanska uzino.
NGC 7207
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lokomotivo de la serio Ѵ
La lokomotivoj de la serio Ѵ ne ricevis pluan disvastiĝon, ĉar aperis pli potencaj kaj pli fortaj lokomotivoj de la tipo 0-5-0.