cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petlalcingo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9132 loĝantojn. El tiuj estas 4146 viroj kaj 4986 virinoj. La komunumo havas surfacon de 155.63 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 5′ norda latitudo kaj 97° 55′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1360
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
1824 Haworth
1824 Haworth estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan partiklan fizikiston Leland John Haworth (1904 - 1979).
4091 Lowe
4091 Lowe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan terfizikiston Andrew Lowe, kiu, kiel amatora astronomo, malkovris multenombrajn asteroidojn.
Atena duklando
La Atena duklando estis ŝtato instituita en 1205 en la grekaj regionoj Atiko, Beocio, Lokrido kaj Megarido post la konkero de la Bizanca Imperio fare de Frankoj dum la kvara krucmilito.Post la dekadenco de la klasika epoko, en la Mezepoko, la urbo Ateno suferis gravan procezon de ruiniĝo; fakte ne helpis ekde la 11-a jarcento ties geografia loko tro for de la latina influo kaj ankaŭ ne interesa teritorio por la Bizanca Imperio. Tial okazis rabado, ĉefe meze de la 12-a jarcento fare de la normanoj.
Tiel, Bonifacio de Montferrato okupis la urbon senprobleme en 1204 kaj donis ĝin kun Tebo al Othon de La Roche, senjoro de Ray, duaranga nobelo burgonja devena de la Franĉkonteo kaj de la kvara krucmilito, en 1205. Otono estis nomumita Granda Senjoro de Ateno kaj Tebo, pro kio por kelkaj historiistoj tiu estus la konstituo de la Duklando, dum por aliaj la feŭdo estis konstituita formale en 1260, kiam lia filo kaj sukcedantor Gvido la 1-a akiris la titolon de duko, kaj la duklando estis agnoskita oficiale.
Ateno estis dekomence ŝtato vasala de la Tesalonika reĝlando sed post la konkero de tiu fare de la bizanca Teodoro Komneno Dukas, Epira despoto, la duklando ekestis vasalo de la Princlando Aĥeo nome Morea.
Dum la regado de la familio De la Roche kaj la urbo kaj la duklando ĝuis grandan prosperon, dum la urbo mem estis plinovigita kaj konvertita en kortega centro unuaranga, en kiu la Akropolo estis duka palaco. Tiu ŝtato estis la plej potenca kaj pacema el la latinaj ŝtatoj kreitaj en Grekio kaj ties institucioj estis tute francaj.
Okula koloro
La okula koloro estas genetika trajto, kiu estas determinita de la kvanto kaj la distribuo de melanino en la iriso. Estas kompleksa procezo en kiuj intervenas plurajn genojn por la fina rezulto. De egala formo estas tri elementoj de la iriso, kiu kontribuas doni al si sian koloron: la melanino de la irisa epitelio, la melanino de la antaŭa irisa parto kaj la la denseco de stromo de la iriso. Krom la melanino, alia pigmento, kiu agas en la procezo estas la lipocromo. Same, la du tipoj de melanino, kiun partoprenas en la procezo estas la eumelanino, de malluma bruna aspekto, kaj la feomelanino, de bruna aspekto flava-ruĝa. En ĉiuj okulaj koloroj, krom kondiĉoj nenormalaj, la pigmento epitelia de la iriso estas ĉiam la eumelanino, prezentante sin en granda kvanto. Tiel, la variado kolora de okuloj okazas pro la antaŭa pigmenta parto de la iriso kaj pro kiom da lumon absorbas la estromo konsentite al sia denseco.
Aera poluado
Aera poluado aŭ Aerpoluo estas la enkonduko de partikloj, biologiaj molekuloj, aŭ aliaj damaĝaj materialoj en la atmosferon de la Tero, eventuale kaŭzante malsanon, morton al homoj, difekton en aliaj vivantaj organismoj kiel ekzemple manĝkultivaĵoj, aŭ al la natura aŭ finkonstruitaj medio.
La atmosfero estas kompleksa natura gasa sistemo kiu estas esenca al subteno de la vivo sur la terglobo. Stratosfera ozonperdo pro aerpoluo estis rekonita kiel minaco al homa sano same kiel al la ekosistemoj de la Tero.
Endoma aerpoluo kaj urba aerkvalito estas listigitaj kiel du el la plej malbonaj toksaj poluoproblemoj de la mondo en la informo pri Mondaj Poluaj Lokoj de 2008 de Blacksmith Institute World. Laŭ la informo WHO de 2014 aerpoluo en 2012 kaŭzis la mortojn de proksimume 7 milionoj da homoj tutmonde.
Jenő Záray
ZÁRAY Jenő [za:rai] estis hungara, rumania hungara rakontisto, publicisto. Li naskiĝis en Arad (hodiaŭ Rumanio) la 27-an de aŭgusto 1881 kaj mortis en Arado la 27-an de aprilo 1948.
Kariero
Jenő Záray akiris diplomon pri filozofio en Budapeŝto (1903); samtempe li kvalifikiĝis kiel skermisto kaj korpedukisto, same kiel fajrobrigadano. Li estis mallongtempe ĵurnalisto ĉe la Aradi Közlöny, poste instruisto en Peĉo, poste de 1908 en Arado, samptempe komandanto de la memvola fajrobrigadanoj de Arado.
Neuville-en-Avesnois
Neuville-en-Avesnois estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 261 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Neuville-en-Avesnois estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Neuville-en-Avesnois troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Neuville-en-Avesnois etendiĝas sur 3,17 km².
Ekonomio
En Neuville-en-Avesnois situas la sidejo de la bierfabrikejo Dreum.
Administrado
Neuville-en-Avesnois apartenas al la kantono Quesnoy-Est, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Bélavár
Bélavár estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs. La loknomo signifas: Béla-fortikaĵo.
Situo
Bélavár situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Dravo (kiu estas ankaŭ la kroata landlimo), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Murakeresztúr-Barcs. Csurgó troviĝas 22 km-ojn.
Historio
Laŭ la loka onidiro Béla la 4-a fondis la vilaĝon. Dokumento menciis la vilaĝon en la 1330-aj jaroj. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Sagocikonio
La termino Sagocikonio (laŭ la germana esprimo "Pfeilstorch") estas uzata al cikonioj vunditaj de sago dum travintrado en Afriko, antaŭ revenado al Eŭropo kun la sago enmetita en siaj korpoj. Ĝis nun, ĉirkaŭ 25 Pfeilstörche estis dokumentitaj.
La unua kaj plej fama Sagocikonio estis Blanka cikonio trovita en 1822 proksime de la germana vilaĝo Klütz, en la subŝtato de Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ĝi kunhavis sagon de centra Afriko en ĝia kolo. La specimeno estis remburita kaj povas esti vidata hodiaŭ en la zoologia kolekto de la Universitato Rostock. Ĝi estas tial menciata kiel la Rostocker Pfeilstorch.
Tiu Pfeilstorch estis decida en komprenado de la birdomigradon de eŭropaj birdoj. Antaŭ ol migrado estis komprenita, homoj havis neniun alian klarigon por la subita ĉiujara malapero de birdoj kiaj la Blanka cikonio kaj Kamphirundo. Kelkaj teorioj de la tempo asertis ke ili iĝis musoj, aŭ travintris ĉe la fundo de la maro dum la vintro, kaj tiaj teorioj eĉ estis disvastigitaj fare de zoologoj iamaj. La Sagocikonio de Rostock aparte pruvis ke birdoj veturas longajn distancojn al travintraj grundoj. Dum migradokutimoj kaj la ebleco iĝi vundita fare de homaj ĉasistoj ne estas unikaj al cikonioj, pli malgrandaj birdospecioj povas evidente ne havi sufiĉan eltenemon kompletigi longan migradoflugon havante grandan fremdan objekton enmetitan en vundo en sia korpo.
Fervojlinio Třemešná ve Slezsku – Osoblaha
Fervojlinio Třemešná ve Slezsku – Osoblaha estas mallarĝtraka fervojlinio kondukanta el Třemešná ve Slezsku sur fervojlinio Krnov – Šumperk ĝis Osoblaha kun numero 298. Tio estas lasta mallarĝtraka fervojlinio, sur kiu trafikas regulan personan transporton kompanio České dráhy.
En la sepdekaj jaroj de la 19-a jarcento posedantoj de sukerfarejo en Osoblaha klopodis kunigi la urbon al fervojo. El ekonomia vidpunkto estis plej avantaĝa kunigo al reto de prusiaj fervojoj, sed oficejoj en Vieno malaprobis tiun ĉi varianton. La 14-an de decembro 1898 estis malfermita fervojlinio el Třemešná.
Trafiko sur la fervojlinio
En GVD 2007 / 2008 estis sur la mallarĝtraka fervojlinio kondukataj 7 paroj de komunikoj, nuntempe estas trafikataj 6 paroj de trajnoj. Ĉiuj personaj trajnoj estas gvidataj per lokomotivo de České dráhy de vico 705.9 kaj per unu aŭ du vagonoj de vico Btu. Somere kaj en elektitaj tagoj estas sur la mallarĝtraka fervojlinio kondukita unu paro de historiaj trajnoj, gvidataj sabate per vaporlokomotivo U46.002 kaj dimanĉe per historia motora lokomotivo TU 38.001. La ekskursajn trajnojn trafikas kompanio Sileziaj landaj fervojoj, o. p. s.
La limoj de kreskado
La limoj de kreskado (angla titolo: The Limits to Growth) estas studo pri la estonteco de la monda ekonomio, prezentita en 1972 dum la tria simpozio en St. Gallen.
Villafuerte de Esgueva
Villafuerte de Esgueva [biljaFŬERte desGEba] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Valle del Esgueva (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. Villafuerte de Esgueva estas etimologie komprenebla kiel Forta Urbo de Esgeva.
La limoj de kreskado
Tiu studo estis produktita je mendo de la klubo de Romo. Donella kaj Dennis L. Meadows kaj ties kunlaborantoj je la instituto por sistema dinamiko Jay W. Forrester faris sistemanalizon kaj komputilan simuladon de diversaj scenejoj.
Villafuerte de Esgueva
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn.
La limoj de kreskado
La uzita modelo celis la analizon de kvin tendencoj kun tutmonda efiko: Industriiĝo, kreskado de la homaro, subnutrado, uzado de haveblaj krudmaterialoj kaj detruado de vivospaco. Kalkulitaj estis scenejoj kun diverse alte taksitaj stokoj de krudmaterialoj de la Tero, diversaj efikecoj de agroproduktado, naskoregulado, medioprotektado.
Villafuerte de Esgueva
Geografio
Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 42 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas angule kun la provinco Palencio. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
La unua dokumentita mencio datas de 1192 kaj en 1214 oni mencias la superulon de la Ordeno de Kalatravo kiel senjoro de la duono de la domaro.​ Inter 1434 kaj 1462, Diego González de Toledo aĉetis la senjorlandon kaj lia filo, Garci Franco de Toledo, membro de la riĉa familia de novkristanoj (eks-judoj), iĝis senjoro,​ renomis la loĝlokon kaj ekkonstruigis la kastelon ĉirkaŭ 1473.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la kastelo kun impona ĉefturo kaj stilo pri loĝeja ol militeca, la preĝejo de la 13a jarcento kun elementoj kaj romanikaj kaj mudeĥaraj.
Putlitz
Putlitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
52 Europa
52 Europa estas, kun averaĝa diametro de 300 km, unu el plej grandaj asteroidoj de la asteroida zono.
Ĝin malkovris la la germana amatora astronomo Hermann Mayer Salomon Goldschmidt el sia pariza privata observejo. Ĝi ricevis la nomon de Eŭropa, amatino de Zeŭso en la helena mitologio. (Ankaŭ tiun nomon ricevis la Jupitera luno Eŭropo.)
Eŭropo estas proksimume la sepa plej volumena asteroido, kvankam ĝi havas malgrandan denson : ĝi estis verŝajne dispecigita pro perforta alfrapo. Ĝi estas C-tipa, karboneca asteroido. Ĝia orbitaj elementoj proksimas de tiuj, de la Higia familio sed ĝi ne estas ties ano. Spektra studo montras ĉeeston de olivino kaj pirokseno ĉe ĝia surfaco, kaj estas ebleco, ke ĝia komponiĝo varius laŭ la loko.
Ĝia luma kurbo estis malfacile analizebla: dum ia tempo, oni ne sciis ĉu la rotacia periodo estas 5,5 aŭ 11 horoj, kaj, oni ne ankoraŭ precize konas ĝian aksan klinitecon, kiu estus ĉu 14°, ĉu 54°.
Tefta Tashko-Koço
Tefta TASHKO-KOÇO (naskiĝis en Fajumo, Egiptujon, la 2-an de novembro de 1910 kaj mortis en Tirano, ĉefurbo de Albanio, la 22-an de decembro de 1947) estis fama albana kantisto de la 1930-aj jaroj. Ŝi estis postmorte premiita kun la prestiĝa titolo Popola Artisto de Albanio.
Vivo
Tefta Tashko estis naskita en Faiyum kie ŝiaj gepatroj elmigris ĉe la fino de la 19-a jarcento. En 1921, la familio moviĝis reen al Korçë, Albanio, kaj en 1927 Tashko forlasis Francion por lerni kanti ĉe la Konservatorio de Montpellier. De 1932 ĝis 1936, ŝi studis kantadon en la Pariza Konservatorio sub André Gresse, lirikan deklamon kun Salignac kaj imitan arton kun G. Wague. Ŝi revenis permanente al Albanio en 1936 kie ŝi aperis en opereca kaj ĉambromuziko same kiel albanaj urbaj kantoj. Ŝi estis petita al ripeto de la kantoj plurajn fojojn en ĉiu koncerto kiun ŝi prezentis en Albanio.
Ŝi surbendigis albanajn urbajn lirikajn kantojn por la Columbia Socio en Italio en 1937 kaj 1942. Ŝi estis kantisto en Radio-Tirano ekde ĝia fondo la 28an de novembro 1938.
Tefta Tashko estis akompanita fare de Lola Gjoka kaj ŝi kantis kantojn skribitajn specife por ŝi de la albana komponisto Kristo Kono.
Persona vivo
Ŝi geedziĝis kun Kristaq Koço kaj havis filon, Eno Koçon, meritita artisto de Albanio, konatan albanan muzikakademiulon kaj muzikdirektoron. Tefta Tashko mortis neatendite en 1947, en la juna aĝo de 37.
Portreto
Pentraĵo de Myrteza Fushekrati, farita en 1976 (100x120 cm), estis dediĉita al tiu artisto kaj ĝis 1990 ĝi estis eksponita ĉe la Galerio de Arto en Tirano.
Miloš Sýkora
Miloš Sýkora (naskiĝis la 15-an de novembro 1920 Heřmanice – mortis la 30-an de aprilo 1945 Ostrava), propranome Emil Sýkora, estis ostrava tornomaŝinisto kaj membro de komunista junularo.
Biografio
Li naskiĝis en laborista familio en domo n-ro 73. Lia patro, maŝina instalisto en hodiaŭa minejo Petr Bezruč, mortis en la jaro 1923 pro pulma malsano. La patrino estis hejme, sed ĉar ŝi ne kapablis vivtenigi sin mem kaj la familion el malgranda emeritecmono post la edzo, ŝi serĉis laboron. Post kelkaj dumtempaj okupoj ŝi trovis daŭran laboron kiel pedelino en Skřečoň ĉe Bohumín. Ĉi tie restadis kun ŝi ĝis sia kvina jaro ankaŭ la malgranda Emil.
La knabo restadis tre ofte ĉe sia onklino Františka Důlová en Muglinov kaj ankaŭ ĉe onklo en Michálkovice. Kiel vizitanto de la unua klaso li vizitis lernejon en Rychvald, kie li restadis ĉe siaj parencoj, familio de Koláčkidoj. Li vizitis la lernejon en Rychvald ankaŭ en la dua klaso. En tiu li suferis pro difterio. Poste lia patrino decidiĝis lasi Emilon definitive ĉe la onklino Důlová. Tiu mem havis ses infanojn, Emil estis la sepa en la familio. La onklino tre ekŝatis lin pro lia trankvila, milda kaj modesta karaktero, li mem poste tre estimis ŝin pro ŝia zorgo, por kiu li estis dankema al ŝi.
Miloš, kiel familio de Důlidoj alinomis lin, ĉi tie baldaŭ enhemiĝis. Li vizitis municipan kaj urban lernejojn en Hladnov. Tiutempe li jam perceptis nefacilan socian situacion de sia familio kaj siaj amikoj. Kiel plenkreskanto li helpis en junulara movado. Li kaj liaj amikoj disportadis foliojn, ili invitis al kunsidoj kaj subtenis agadon de la komunista partio.
En 1935 Miloš venis en metilernejon. Lia onklino ne konsentis kun tio, ke li fariĝu ministo, tial li ĉe germana firmao Mareth a Pachet havanta sidejon en Ostrava-Přívoz, lernigis kiel tornomaŝinisto.
En 1937 li aniĝis en Asocio de junuloj, kiu asociigis ostravajn junajn komunistojn. Pli poste li fariĝis membro de Nacia movado de laboranta junularo, kiu asociigis maldekstrule orientitan junularon. Sed la agado de movado ne havis tempon por disvolviĝi, ĉar okazis disfalo de Ĉeĥoslovakio.
Kiam germanoj ekokupis la 14-an de marto 1939 Ostravon, li fariĝis membro de kontraŭleĝa komunista movado de junularo. La 3-an de majo 1940 li estis de Gestapo arestita, enketata kaj kruele batata. En februaro de 1942 li estis de juĝo en Vroclavo kondamnita je tri jaroj de forpreno de libereco en malliberejo en Racibórz. En majo de 1943 lia puno finis, sed tralasita je libereco li ne estis. Li estis transveturigita en kolekt-tendaron en Veveří ĉe Brno, de kie li estis en julio de 1943 tralasita. Poste li eklaboris denove ĉe la firmao, en kiu li metilernis.
Aŭtune de 1944 estis ordonita al li laboro en tranĉeoj en Valaĥio. Unue li laboris en Zubří ĉe Valašské Meziříčí, pli poste en Juřinka. Li donis al siaj kunbatalantoj valorajn informojn, ekz. pri fabrikado de gasmaskoj en loka gumfabriko. En Kristnasko li forveturis al Ostrava, de kie li jam ne plu revenis en la tranĉeojn.
Komune kun sia amiko Václav Veselý li kaŝis sin ĉe sia patrino en strato Sadová. La patrino tiutempe laboris kiel domzorgantino, tial la restado de la filo en kelloĝejo ne estis okulfrapa. En la domo plie loĝis nazia funkciulo, tial la Gestapo ne supozis, ke en la domo povus kaŝiĝi iu rezistmovadano. La 30-an de aprilo 1945 matene li informis sian familion pri alveno de Ruĝa Armeo.
La komunisma versio de la evento
Lia plej merita ago estis savo de ponto tra Ostravice kuniganta Moravian Ostravon kaj Silezian Ostravon. Kvankam vico da homoj pensas, ke temis pri hazarda ago, la savo de tiu ĉi ponto estis longtempe planita operaco. Lokaj rezistmovadanoj sciis jam dum longaj semajnoj, ke en domon n-ro 22 en strato Kostelní kondukas dratoj de dinamita eksplodigaĵo lokigita sub la ponto. Paradokso estis, ke en la sama domo troviĝis skribmaŝino kaj multobligilo, sur kiuj la rezistmovadanoj sekrete presis siajn pamfletojn.
Kiam la 30-an de aprilo 1945 post la 19-a horo alveturis al la ponto tanko numero 051, Sýkora kaj lia amiko Olšák informis la tankistojn, ke la ponto estas subminita. Propravole ili anoncis sin, ke ili tratondos la dratojn kondukantaj al la eksplodaĵoj. Ili ricevis tondilon kaj raketpistolon. Kiam ili estis tratondintaj la dratojn kaj forpafintaj signalajn raketojn, la tanko sekure transveturis la ponton, sed Sýkora, cedante sur fera konstruo de la ponto, estis rimarkita fare de germanoj, kiuj pafmortigis lin per maŝinpafilo.
La morte vundita Sýkora falis antaŭ gastejo Na Společenstvu, kie oni trovis lin nur la duan tagon matene. Estis inter ili ankaŭ patro de Konrád Babraj. Kiam ili estis turnintaj Sýkoron sur la dorson, ili ekvidis en lia brusto profundan vundon. La korpo estis forte malseka, el kio la trovintoj erare ekopiniis, ke dum la liberigado li falis en la riveron. Sed dum la antaŭa nokto pluvis.
Olšák, la amiko de Sýkora, iam menciata kiel Olša, estas verŝajne Miloš Poštulka, kies familia nomo estis mislegita. Poštulka estis tiun tagon rekta ĉeestanto de la agado por la savo de ponto. Sed la sekvintan tagon li estis vundita per grenado kaj li mortis la 4-an de junio 1945 en malsanulejo en Ostrava.
Alternaj versioj de la evento
En pli postaj jaroj la ĉeesto de Sýkora dum la savo de ponto estis dubigita. Estis kreitaj kelke da alternaj versioj de la tuta evento, plejparte temis pri ĉeesto de germanaj soldatoj.
Laŭ la unua el ili la eksplodigilon eltiris la germana soldato Robert Cysarz, kiu volis fuĝi el Wehrmacht. Post tiu ĉi faro estis donitaj al li civilaj vestoj kaj atesto por ruĝarmeanoj, ke li savis per sia konduto la lastan ponton trans Ostravice.
La trian version donis Karel Laryš, kiu asertis, ke Sýkora estis pafmortigita pro eraro. La ponton laŭ li ne neniigis la germana hom-ekipo, kiun ĉeestantaj ĉeĥaj civitanoj persvadis, ke ĝi ne eksplodigu la eksplodigaĵojn. Pro tio la ĉeĥoj transdonis ilin al la sovetaj soldatoj kun atentigo, ke la ponto estis savita dank' al ili. Laryš plu indikis, ke li transdonis tiun ĉi informon al kelkaj reprezentantoj de partio, sed li renkontiĝis nur kun rifuzo kaj minacado.
Ujĝonbu
Ujĝonbu (의정부시, laŭ ĉinaj literoj 議 政 府 市) estas universitata urbego kaj grava usona armea garnizono en Sud-Koreio.
Geografio
Ujĝonbu situas en la nordokcidenta parto de la lando laŭ rivero inter montoj norde de la ĉefurbo Seulo. La distanco estas inter la du urboj 20 km.
Historio
Nomo de Ujĝonbu devenis el la historiaj epokoj, ĝi signifas, ke la ŝtata konsilanto de la lando estis sendita ĉi tien (komprenu: provizora loko de la kabineto). Tamen, sur mapoj, la loknomo aperis nur en 1912. La urba statuso estis ricevita en 1963.
Ekonomio
Ujĝonbu antaŭe estis merkata centro por agrikulturaj produktoj kreskitaj en la ĉirkaŭa regiono. La urbo evoluis rapide post la Korea milito, kiel serva centro por proksimaj militaj instalaĵoj. Baldaŭ la urbego iĝis ankaŭ industria satelito de Seulo. En Ujĝonbu oni okupiĝas precipe pri kotonoj, paperoj.
Klimato
Ujĝonbu havas musonan klimaton. La mezuma temperaturo de julio estas 27 °C, la averaĝa temperaturo de januaro estas -5 °C. La somero estas humida, pli ol duono de la jara pluvokvanto falas dum la pluva sezono de junio ĝis septembro. La vintro estas relative seka.
Cuceglio
Cuceglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Scarmagno, Agliè, Vialfrè, Mercenasco, San Giorgio Canavese kaj Montalenghe.
Baĥmaĉ-Kijivskij (stacidomo)
Baĥmaĉ-Kijivskij (Бахмач-Київський) estas fervoja stacio en Baĥmaĉ (Ĉernihiva provinco), urbo en Ukrainio.
479
En la jaro 479 post Kristo okazis, interalie:
Homokbödöge
Homokbödöge estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Pápa. Homok signifas hungare: sablo.
Geografio
Homokbödöge situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Pápa troviĝas 13 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1243 en formo Bödöge. En la 14-a jarcento formiĝis 2 apartaj vilaĝoj Egyházasbödöge (=Eklezia Bödöge) kaj Homokbödöge. En 1543 la loĝantoj rifuĝis pro la turkoj, la komunumoj senhomiĝis. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis.
Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, poŝto, sportejo.
Famuloj
En Homokbödöge naskiĝis agronomo Gyula Czimber.
Randolph Churchill
Lord Randolph Henry Spencer-Churchill (13a de Februaro 1849 – 24a de Januaro 1895) estis brita politikisto. Churchill estis radikala Tory, kiu fakte stampis la terminon 'Tory Demokratio'. Li inspiris generacion de partiestroj, kreis la Nacian Union de la Konservativa Partio, kaj faris revolucion en la modernaj prezentoj de buĝetoj, altirante kaj admiron kaj kritikojn el la tuta politikista gamo. Liaj plej akraj kritikistoj estis en sia propra partio inter siaj plej proksimaj amikoj; sed lia malfidelo al Lord Salisbury estis la komenco de la fino de kio devus esti glita kariero. Lia filo, Winston Churchill, verkis biografion pri li en 1906.
Lajos Benedek (oficiro)
Lajos Benedek [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benedek Lajos estis aŭstrohungara oficiro (generalo), militisto, armeestro. Li estis tiu hungaro, kiu batalis kontraŭ la hungara revolucio de 1848. Lajos Benedek naskiĝis la en Sopron (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Graz (Aŭstrio-Hungario, Aŭstrio).
Biografio
Lajos Benedek akiris diplomon en militakademio en Wiener Neustadt. Ekde 1823 li servis en la imperiestra armeo. En 1846 li batalis kontraŭ polaj revoluciuloj en Krakovo, post 2 jaroj jam kontraŭ italoj en 1849 en Hungarlando kontraŭ la hungaroj, kie li vundiĝis. En 1859 li partoprenis en batalo de Solferino. En la jaro 1860 li estis nomumita guberniestro de Hungarlando. En 1866 li perdis en Batalo ĉe Königgrätz, poste li retiriĝis. Tamen pro la pli fruaj venkoj li ricevis imperiestrajn premiojn.
Etnoplurismo
Etnoplurismo estas eŭfemisme nomita centra koncepto de la t.n. Nova Dekstro, per kiu ĝi referencas al politiko, kiu propagandas tradiciajn etnopopolismajn starpunktojn. Kontraste kun tradiciaj biologiismaj identec-konstrukciaĵoj, per kiuj oni difinas, kio estas "fremda" kaj "alia", la etnoplurismo entreprenas kulturisman diferencigon de atribuataj etnecoj. Anstataŭ uzi senkreditiĝintajn nociojn kiel "vivspacon" (germane: Lebensraum), oni nun parolas pri "hereditaj teritorioj de la popoloj" aŭ "etnoj". Influoj de la socioj komprenataj kiel "aliaj" estas prezentataj kiel endanĝerigoj de la identeco komprenata kiel "propra". El tio oni derivas kaj postulas konceptojn de "integriĝo", "asimilado", "ekskludo" kaj "sinenfermo", kiuj interkovriĝas kun nocioj de "multkulturismo".
La koncepto
Malantaŭ la temigata "kultura identeco" de la diversaj popoloj kaŝiĝas socidarvinismaj rigardmanieroj kaj klarkontura, sed "modernigita" rasismo, ĉe kiuj nur la nocio "raso" estas konscie evitata (vd. rasismo sen rasoj). Diference de la "klasika" rasismo, la etnoplurismo tamen kutime ne premisas la plivalorecon de iu ajn popolo, malgraŭ, ke la plej multaj reprezentantoj, precipe Henning Eichberg, prezentas la postulon pri dominanteco de la eŭropaj popoloj, respektive de la "Okcidento" aŭ Okcidenta kaj Meza Eŭropo, en la mondo. Esence oni celas atribui al ĉiu popolo egalan rajton kaj egalan pretendon je sia nacia kaj kultura identeco, tamen ekskluzive "en sia propra loko". Simpligite, tio kongruas kun la de Franz Schönhuber kaj la NPD (ekstremdekstra Nacidemokratia Partio de Germanio) uzata devizo "Germanio por la germanoj, Turkio por la turkoj". Temas finfine pri intelekteca repriskribo de la ekstremdekstra kerna postulo: "For la eksterlandanojn!"
Radikoj de la etnoplurismo kaj ĝia vojo en la debatoj
La nocio kaj koncepto de la etnoplurismo devenas esence de Henning Eichberg, kiu, estante unu el la gvidantaj personoj de la novdekstrularo evoluigis ilin en la 1970-aj jaroj kunlige kun filozofio de nacirevolucia liberigo. Unu el ĝiaj plej konataj internaciaj porpledantoj estas la fondinto de la franca "Nouvelle Droite" (Nova Dekstro) Alain de Benoist. Tiun tendencon defendas en Germanio i.a. Pierre Krebs de la ekstremdekstra Thule-Seminar. Larĝa publiko en Germanio konatiĝis kun la koncepto etnoplurismo unuafoje komence de la 1980-aj jaroj per la Manifesto de Heidelberg, alvoko de germanaj universitataj profesoroj kontraŭ la "trofremdiĝo". Ĝis 1992, ekzemple, la semajna ĵurnalo Junge Freiheit posedis propran rubrikon "Etnoplurismo", poste renomita "Naciecaj demandoj". La NPD referencis al la etnoplurismo en deklaro de starpunktoj en 2002.
Siajn historiajn radikojn ĉi tiu teorio havas jam en la vajmara respubliko ĉe la pensantoj de la Konservativa Revolucio, kiuj akre kontraŭstaris la postulaton, ke ĉiuj homoj estas egalaj. De Carl Schmitt estas konservita la eldiro: "Kiu diras 'homaro', volas trompi."
Kiel scienca fundamento funkciis en la postmilita epoko la laboroj de kelkaj etologoj kiel Irenäus Eibl-Eibesfeldt, kiu mem laboras je la politikigo de siaj ideoj. Laŭ tiuj ellaboraĵoj, la sento de forpuŝiĝo antaŭ "fremduloj" estas "filogeneze" antaŭprogramita. Kelkfoje la etnoplurismo, krom argumenti kulture, iras ĝis la ekstremo aserti genetikajn diferencojn inter la popoloj.
Tesalonika reĝlando
La Tesalonika reĝlando (Βασίλειο της Θεσσαλονίκης) estis nelongdaŭra krucisma ŝtato fondita post la Kvara Krucmilito sur la konkeritaj teritorioj el la Bizanca Imperio. Ties ĉefurbo estis Tesaloniko kaj estis vasalo de la Latina imperio. Post la konkero de Konstantinopolo fare de la armeoj de la Kvara Krucmilito en 1204, la nobeloj de Bizanco fuĝis kaj establiĝis kaj en Malgranda Azio (Nicea imperio, Trebizonda imperio), kaj en Trakio kaj Epiro en la eŭropa greka teritorio (Epira despotlando).
La markizo Bonifacio de Montferrato, unu el la estroj de la Krucmilito, aĉetis la rajtojn el Venecio pri Tesaloniko, kie li establiĝis kiel reĝo post malsukceso esti elektita imperiestro de la nova Latina imperio. Bonifacio etendis sian regnon norden por inkludi Makedonion kaj suden por inkludi Tesalion. Li estis sukcedita kiel reĝo en 1207 fare de sia infana filo Demetrio de Montferrato. Tamen, inter 1215 kaj 1217, Teodoro Komneno Dukas de Epiro konkeris plej parton de Makedonio, kaj poste premis super Tesalio. Teodoro atakis la Tesalonikan reĝlandon, kiu estis malfortigita pro la foriro de multaj el ties krucmilitistoj kiuj estis revenintaj al Okcidenta Eŭropo. Teodoro eniris en Tesaloniko decembre de 1224 kaj elpostenigis Demetrion.
Etnoplurismo
Radikoj de la etnoplurismo kaj ĝia vojo en la debatoj
La argumentado de la etnoplurismo troviĝas jam en la nacisocialismo: En dekreto de la nazia kulturministro Rust estas asertite ekzemple, ke la judoj ne estas malakceptendaj kaj ekskludendaj, ĉar pli malbonaj, sed ĉar ili estas "nenegeble alispecaj". Ankaŭ la apartejdo en Sudafriko kun ĝiaj bantustanoj aŭ la historia rasapartismo en la sudaj ŝtatoj de Usono estas etnoplurismaj politikoj.
Kritiko
La koncepto de etnoplurismo prezentas rezolutan pluevoluigon de la ekstremdekstra teoria bazo, krom funkcii legitimige por la apartigo de "rasoj", "popoloj" kaj "kulturoj". Se vere ekzistas malsamaj egalvaloraj kulturoj en la senco de ĉi tiu teoremo, tiam ankaŭ la kun ili ligitaj ideoj pri moralo kaj juro estas partikularaj. Sekve, la universaleco de la homaj rajtoj estus nur tirana fantaziaĵo.
Kritikantoj de la teoremo diras, ke malfacilas difini, kio estas "popolo", kaj ke sekve ne eblas paroli pri la identeco de popolo. La kritikantoj atentigas ankaŭ, ke la kulturoj en la pasinteco evoluis interalie per interŝanĝoj kun aliaj kulturoj. La greka filozofio, ekzemple, evoluis plej rapide en la marbordaj regionoj, ĉar tie la interŝango kun aliaj kulturoj estis plej facila.
Trianona traktato
[[File:Magyarorszag 1920.png|thumb|Hungario perdis 72% de sia teritorio, ĝia mara aliro, duono de siaj 10 plej grandaj urboj kaj ĉiuj siaj valoraj metalaj minoj;3.425.000 etnaj hungaroj trovis sin apartigitaj de sia patrujo.
Surbaze de la hungara censo de 1910 kun la Administra Hungara reĝlando en verda kaj aŭtonoma Kroatio-Slavonio en griza|302x302ra]] La pripaca traktato de Trianon, unu el la traktatoj de la parizaj antaŭurboj, kiuj formale finis la unuan mondmiliton, dum la jaro 1920 fiksigis la disdividon de la reĝlando Hungario - ĝis 1918 parton de Aŭstrio-Hungario - post la por la duobla monarkio perdita milito. Hungario definitive laŭ internacia juro perdis du trionojn de la malnovhungara teritorio.
Ĉeĥoj kaj slovakoj jam la 28-an de oktobro 1918 deklaris la Ĉeĥoslovakan Respublikon. Kroatio la 30-an de oktobro iĝis parto de la nova reĝlando Jugoslavio. Rumanoj de Transilvanio la 1-an de decembro, per decidoj en Alba Iulia, deklaris sian volon unuiĝi kun Rumanio. La parlamentoj de transilvaniaj saksoj kaj banataj ŝvaboj dum la jaro 1919 ankaŭ voĉdonis por unuiĝo kun Rumanio (laŭ la decidoj de Alba Iulia la rumanoj garantiis al la hungar- kaj germanlingvanoj de Rumanio ampleksan samrajtecon, sed poste ne plenumis tiujn garantiojn).
La faktoj do grandparte jam estis deciditaj kiam reprezentantoj, fine de 1919, post la traktadoj kun Aŭstrio, estis invititaj al Parizo. La hungara delegacio krome frontis malfavoran situacion, ke la Traktato de Saint-Germain-en-Laye interkonsentita kun Aŭstrio jam antaŭvidis gravajn decidojn en la lima konflikto. La hungaraj diplomatoj sensukcese postulis revizion de la antaŭa traktato kaj plebiscitojn en la regionoj kiuj laŭ la planoj malligiĝu de Hungario. Fine la reprezentantoj de Hungario la 4-an de junio 1920 subskribis la pripacan traktaton en la palaco Grand Trianon de Versailles. La traktato plejparte nur konfirmis la jam antaŭe fiksitan situacion.
La germanlingva okcidenta Hungario, ekde 1919 de la aŭstroj nomata Burgenlando, estis alligota al Aŭstrio; hungaraj ribeluloj tamen pafe atakis tie aŭstrajn policanojn kaj provizore malebligis la administradon de Burgenlando fare de aŭstraj instancoj. Sopron (germane Ödenburg) estis antaŭvidita kiel regiona ĉefurbo. Plebiscito organizita en 1921 en la urbo kaj la ĉirkaŭaĵo, sub perado de Italio, montris, ke plimulto de la loĝantoj pledis por restado en Hungario. La plejparto de la regiono Burgenlando tamen dum 1921 sen plebiscito estis alligita al Aŭstrio.
Sekvoj
La traktato konfirmis la dividon de proksimume 3,2 milionoj da hungaroj de Hungario; la duono el ili vivis en limaj regionoj (en la sudo de Slovakio, en la okcidenturkaina parto de la montaro Karpatoj, en la regiono Vojvodino (norda Serbio), en la teritorio Partium kaj en la regiono Prekmurje de Slovenio, la alia duono en Rumanio.
Aliflanke ankaŭ multaj ne-hungarlingvanoj restis sur la teritorio de la restinta Hungario, el ili laŭ la censo de 1920 ekzemple 551.211 germanoj, 141.882 slovakoj, 23.760 rumanoj, 41.974 kroatoj, 17.131 serboj kaj 60.748 ceteraj. Samtempe 399.176 personoj indikis, ke ili parolas la slovakan, 179.928 la serban kaj 88.828 la rumanan lingvon.
12644 Robertwielinga
12644 Robertwielinga estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan instruiston pri fiziko Robert Wielinga, aktivan amatoran astronomon kaj populariganton de astronomio. Li estis estro de la publika Observatorio Sonnenborgh en Utrecht, ano de la Eŭropa Asocio por Astronomia Eduko (EAAE) kaj sekretario de la estraro de EAAE.
Arunaĉala makako
Arunaĉala makako (Macaca munzala) estas primatospecio el la genro de makakoj, kiu estis nomata laŭ la nordhindia federacia ŝtato Arunaĉal-Pradeŝo, kie oni malkovris la beston en 2004.
Tiu ĉi makakospecio estas fortstatua kaj havas malhelan vizaĝon, mallongan voston. Ĝi vivas en arbaroj ĝis alto de 3.500 metroj, tiel ĝi estas la plej alte vivanta simiospecio de la mondo. La plej proksima parenco de tiu ĉi specio estas verŝajne la Tibeta makako (Macaca thibetana) kaj la Assam-makako (Macaca assamensis). Ĝi diferenciĝas per sia vostolongo, koloro kaj markizaj kutimoj.
La specio estis malkovrita nur en 2004; la priskribo okazis en 2005 en la gazeto "International Journal of Primatology". La malkovro okazis hazarde ĉe surmapigo de arbara parto en nordokcidento de Bharato, proksime al la ĉina limo.
Ĉar la makako vivas en tiu loko, kie la popoldenso estas tro granda, la esplora grupo petis de la registaro protekti areon de 1.200 kvadrataj kilometroj. Oni trovis tie spurojn de 14 simiaj grupoj.
La lokanoj ne ĉasas la makakojn por viando, ĝuo, sed ekstermas ilin, ĉar ili voras la rikoltojn.
11438 Zeldovich
11438 Zeldovich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia teoria fizikisto Jakov Borisoviĉ Zeldoviĉ (cirile: Яков Борисович Зельдович, 1914–1987), aŭtoro de klasikaj verkoj pri nuklea fiziko, la fiziko de brulo kaj eksplodo, la astrofiziko kaj kosmologio. (Trifoje Heroo de Socialisma Laboro, trifoje Ordeno de Lenin, kvarfoje Premio Stalin, Premio Lenin 1957 ktp).
Mirabel (exo)
Mirabel estas stacio de sur linio exo2 - Saint-Jérôme, situanta en. Ĝi estis malfermita la.
NGC 3832
NGC 3832 (aliaj indikoj — UGC 6693, MCG 4-28-40, ZWG 127.38, PGC 36446) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Delia (insekto)
Priskribo
Ili estas malgrandaj ĝis mezgrandaj sveltaj muŝoj (kutime 5–7 mm). Abdomeno havas preskaŭ paralelaj flankoj. La kruroj estas kutime nigraj. Okuloj estas sen haroj. La larvoj kreskas en plantoj kaj povas esti malutilaj. Oni trovas muŝojn sur la floroj kaj folioj de diversaj plantoj.
Disvastiĝo
Oni trovas ilin ĉie (krom la neotropika ekozono), ĉefe en la holarkta ekozono : Palearkta ekozono (170 specioj) kaj nearkta ekozono (160 specioj); afrotropika ekozono (20 specioj).
Piaxtla
Piaxtla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Piaxtla.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4097 loĝantojn. El tiuj estas 1951 viroj kaj 2146 virinoj. La komunumo havas surfacon de 275.55 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 12′ norda latitudo kaj 98° 15′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1100
Zákány
Historio
La unua mencio devenis el 1227 laŭ tiama hungara ortografio "Zacun". En 2002 la norda parto forlasis la municipon kaj fondis novan vilaĝon Zákányfalu. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Mümliswil-Ramiswil
Mümliswil-Ramiswil estas komunumo en la distrikto Thal en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,516 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo situas en valkaldrono ĉe la kunfluejo de la tri riveretoj Ramiswiler Bach, Limmerenbach kaj Rickenbächli, kiu poste fluas kiel Ramiswiler Bach tra la ravino de Lobisei pasas la montoĉenon Sunneberg kaj alfluas en Balsthal al la rivereto Augstbach, kiu siavice alfluas al Dünnern. La okcidentan parton de la komunumo formas valo nomita Guldental, ĉe kies okcidenta fino la Schelten-Pasejo kondukas al Kantono Ĵuraso. La komunumo Mümliswil-Ramiswil konsistas el la du vilaĝoj Mümliswil kaj Ramiswil. Krome al ĝi apartenas la setlejoj Reckenchien, Bremgarten kaj Breiten, kaj multnombraj izolitaj bienoj. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 35,48 km², de kiuj 45 % estas kovritaj de arbaro, 50 % servas por agrikulturo kaj 5 % por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mümliswil-Ramiswil limas en nordo al Lauwil (BL), en nordnororiento al Reigoldswil (BL), en nordoriento al Waldenburg (BL), en oriento al Langenbruck (BL), en orientsudoriento al Holderbank, en sudoriento al Balsthal, en sudo al Laupersdorf, en sudsudokcidento al Matzendorf, en sudokcidento al Aedermannsdorf, kaj en nordokcidento al Beinwil.
Trafiko
La komunumo Mümliswil-Ramiswil situas ĉe la kantona vojo de Oensingen tra Balsthal al Laufen BL. De Ramiswil flankeniras okcidenten la vojo tra la Schelten-Pasejo al Delemonto. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al la stacidomo de Balsthal.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mümliswil datiĝas el la jaro 1145 kiel Mumliswilre kaj de Ramiswil en la jaro 1147 kiel Rammolswlare. Dum mezepoko la Monaĥejo Beinwil posedis la privilegiojn pri la du vilaĝoj. En la jaro 1376 la episkopo de Bazelo transdonis la vilaĝojn kiel feŭdo al la Grafo Sigimsundo de Thierstein-Farnsburg. En la jaro 1420 la vilaĝoj fariĝis posedaĵo de Soloturno. Ĝis la Helveta Revolucioen la jaro 1798 Mümliswil-Ramiswil apartenis al la soloturna voktejo Falkenstein.
Bandaoj
La bandaoj estas etno en suda Sudano.
Socia reto (sociologio)
Socia reto (angle: social network) estas reto de homoj aŭ grupoj de homoj, ekzemple grupo de homoj kiuj konas unu la alian aŭ organizaĵoj (kompanioj, institucioj), kiuj kunlaboras kiuj havas formalajn aŭ neformalajn kaj socie signifajn homajn interrilatojn.
Sociaj retoj estas la temo de studo en sociologio kaj socia psikologio. Diversaj sociaj retoj povas esti identigeblaj. En familio, lernejo, strataj bandoj aŭ en oficejo, kie homoj vidas kaj parolas unu kun la alia ĉiutage, la intensaj sociaj kontaktoj havas alian influon ol, ekzemple, inter sciencistoj, kiuj vidas unu la alian en konferenco unufoje jare.
Por esplori grupajn procezojn, sociologoj ofte studas sociajn retojn. Por mapigi ĉi tiujn retojn en lernejoj, ekzemple, demandistoj listigas ĉiujn samklasanojn de studentoj kaj oni demandas ilin: kiuj estas viaj plej bonaj amikoj? Kiujn vi tute ne ŝatas? De kiu vi estas ĉikanita? Kiu estas populara? Ĉi tiuj retaj demandoj povas esti uzataj por kartografigi la rilatojn en iu klaso. Tiu ĉi artikolo montras diagramon de socia reto, ankaŭ nomata "sociogramo". J. L. Moreno povas esti konsiderata la fondinto de la fako Analizo de sociaj retoj .
Se oni poste determinas ekzemple la lernejan agadon aŭ probleman konduton de studentoj, tiam oni povas esplori, ĉu studentoj influas la agadon aŭ konduton de unu la aliaj.
Penetrante la socian spacon per la tuta spektro de vertikalaj kaj horizontalaj rilatoj, la sociaj retoj amasigas signifan socian kapitalon surbaze de konfido, reciproka subteno, simpatioj, preferoj, partopreno en komunaj aferoj. Temas pri sociaj retoj, kiuj konsistigas la "vivan ŝtofon" de la socia vivo kaj permesas al partoprenantoj efike interagi por atingi komunajn celojn.
Sciencaj studoj de sociaj retoj ankaŭ estas interesaj por ĉiuspecaj organizaĵoj. Se oni uzas la scion pri la funkciado de sociaj retoj, la taŭga homo ofte povas esti metita en la ĝustan lokon. Tiele oni antaŭenigas kunlaboron kaj reduktas konfliktojn.
La esprimo "prizorgi socian reton" (konservi rilatojn kaj ebligi novajn rilatojn dum iu evento) ankaŭ estas derivato de ĝi.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parte bazita sur la samtema artikolo en la nederlanda vikipedio, listo de aŭtoroj kaj de la artikolo en la rusa vikipedio, listo de aŭtoroj.
Benátky
Benátky estas markigo por pluraj municipoj:
Vertaizon (stacidomo)
Vertaizon estas franca stacidomo sur linio - Saint-Just-sur-Loire, situanta en  Vertaizon, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Clermont-Ferrand - St-Just-sur-Loire (784000).
Internacia ekspozicio (2000)
La foira plano estis dezajnita per kuna teamo de Studio d'Arnaboldi/Cavadini, Locarno, kaj AS&P (Albert Speer kaj partneroj).
János Kajdi
János Kajdi [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kajdi János estis hungara boksisto, trifoja olimpiano, trejnisto.
naskiĝis la en Szombathely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
akiris trejnistan licencon en instituto en 1966. Li edziĝis post 2 jaroj. En 1992 li mortis pro aŭtoakcidento.
Sporta kariero
ekde 1950 estis boksisto en pluraj provincaj urboj, ekde 1960 en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1961-1972 60-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1964, Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun arĝenta medalo, krome en eŭropaj ĉampionumoj li estis la unua en 1963 kaj 1971. Resume li havis 580 matĉojn kun 568 venkoj, 10 malvenkoj kaj 2 sendecidojn. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1972. Inter 1975-1983 li estis trejnisto, poste entreprenisto en la konstruteknika industrio.
Sárisáp
Sárisáp (ŝAriŝAp) estas karbominista vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Dorog.
Bazaj informoj
Sárisáp situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Tokod troviĝas 10 km-ojn, Esztergom kaj Piliscsaba 20–20 km-ojn for.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, poste keltoj alvenis. La unua mencio devenis el 1193 en formo Sap. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Post la turka erao hungaroj, germanoj kaj slovakoj refondis la vilaĝon. En la 17-a jarcento oni trovis brunan karbonon. En 1946 pro loĝantarŝanĝo slovakoj parte hejmenvenis. Nuntempe la minado ĉesis.
Cinamilamino
Cinamilamino aŭ C9H11 estas organika aromata komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la aminoj, kun antibakteriaj kaj antifungaj proprecoj. subklaso de alkiloaminoj kun duobla ligilo konjugata kun la fenila ringo.
Primaraj alilaj aminoj estas tre gravaj klasoj da komponaĵoj, ne nur rilate al iliaj uzoj kiel interaĵoj en organikaj sintezoj, sed ankaŭ pro ilia fiziologiaj proprecoj kiel antimikozaj, antihistaminaj samkiel ilia ĉeesto en pluraj naturaj produktoj. Malgraŭ la granda intereso pri ĉi-komponaĵoj, nur relative eta nombro da procedoj estas disponeblaj por iliaj sintezoj.
Batahinoj
La batahinoj estas bagaraa etno en Sudano. La batahinoj parolas la araban lingvon kaj estas muslimoj. Ili estas ĉirkaŭ 200.000 homoj.
Júlia Vajda (pentristo)
Júlia Richter naskiĝis la  en Trencsén (Hungara reĝlando) nuntempa Trenčín en Slovakio, ŝi mortis la  en Budakeszi (Hungario).
Biografio
Júlia Vajda forlasis Ĉeĥoslovakion kaj frekventis Industriartan Lernejon en Budapeŝto inter 1935-1939, poste privatan lernejon de Vilmos Aba-Novák kaj vesperan kurson de Belarta Altlernejo. Intertempe ŝi edziniĝis en 1938, samtempe ŝi prenis la edzan nomon Vajda. Ili vivis kune en Szentendre. Pro vidviniĝo ŝi denove edziniĝis. En 1946 ŝi aliĝis al pluraj modernaj pentristaj rondoj. Dum la socialismo tiuj stiloj ne estis akceptataj. En la jaroj 1956-1957 ŝi vivis en Lund, inter 1961 kaj 1963 en Parizo. Ekde la 1970-aj jaroj ŝi kreis plej ofte geometriajn bildojn.
Vertaizon
Vertaizon estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vertaizonnais.
Kathleen Gough
Eleanor Kathleen Gough Aberle (16a de aŭgusto 1925 – 8a de septembro 1990) estis brita antropologo kaj feministo kiu estis konata pro sia laboro en Suda Azio kaj en Sudorienta Azio. Kiel parto de sia doktoriĝa verko, ŝi faris kampesploradon en la Distrikto Malabaro el 1947 al 1949. Ŝi faris pluran esploradon en en la Distrikto Tanĝore el 1950 al 1953 kaj denove en 1976, kaj en Vietnamio en 1976 kaj 1982. Ŝi estis konata pro sia tendenco al Marksismo kaj estis en la nigra listo de la FBI.
Verkoj
Kelkaj el la plej gravaj verkoj de Gough estas Ten More Beautiful: The Rebuilding of Vietnam (1978), Rural Society in Southeast India (1981), Rural Change in Southeast India, 1950s–1980s (1989) kaj Political Economy in Vietnam (1990).
Yu Wenxia
Yu Wenxia, ĉine: 于文霞; Hanyu Pinyin: Yú Wénxiá (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1989 en Ĥarbin) - ĉina modelino, gajnintino de la beleco-konkurso Mond-Belulino 2012.
Finalo de la 62-a konkurso okazis en Ordoso, rande de la dezerto Gobio, norde de Ĉinio. La nova belulino venkis 115 kandidatinojn. Ŝi studas muzikon kaj estas la dua ĉinino kiu gajnis la titolon Miss World 2012. La unua estis Zhang Zilin en 2007
4925 Zhoushan
4925 Zhoushan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Anda komunumo
La Anda komunumo (hispane Comunidad Andina de Naciones, mallongigite CAN) estas internacia organizaĵo, liberkomerca zono en Sud-Ameriko, kreita de la Anda grupo en 1992. Ĝi konsistas el membroŝtatoj kiel Bolivio, Ekvadoro, Kolumbio kaj Peruo kaj havas la celon de la ekonomia, politika kaj sociala integriĝo de la landoj, simile al Eŭropa Unio.
Ekde 1994 ekzistas parta dogana unio inter la membroŝtatoj. Pro politikaj problemoj, rilato al Usono, la membroŝtatoj havas diverajn interesojn kaj planojn.
Membraj kaj asociigite ligitaj ŝtatoj
Membroŝtatoj de la Anda komunumo estas:
Asociigite ligitaj ŝtatoj estas: