cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Visitación Padilla
Vivo
Padilla retiriĝis de instruado en 1929, la sekvan jaron (1930) ŝi estis invitita al la memorceremonio de la fondo de la Oficiala Gazeto La Gaceta kaj en 1934 formis la grupon “Zelaya Sierra” en postmorta memorigo al la hondura artisto, mastro Pablo Zelaya Sierra; estinte rumoro ke diktatoro Doktoro kaj generalo Tiburcio Carias Andino forlasus la diktatorecan administradon kiun li regis ekde 1936; Padilla, manifestiĝis en la paĝoj de la gazetoj “Orientación” kaj “Ciudadano” jaron poste, Carias retiriĝis de la registaro, kiel li tion esprimis kaj permesis ke ĝeneralaj elektoj estu organizitaj, kiuj estis gajnitaj de doktoro Juan Manuel Gálvez. Solena ceremonio okazis la, kiam la tiama prezidanto, la librotenisto Julio Lozano Díaz, agnoskis la rajtojn de virinoj kaj permesis voĉdonon de virinoj unuafoje en la Hondura Respubliko; Padilla, senlaca aktivulino ĉeestis.
Publikigitaj verkoj
Krom esti kolumnistino de la gazeto “El Nacional”, ŝi verkis la porinfanan legolibron Azucenas kaj la eseon Pasatiempos e Historias de la Educación Pública Hondureña.
Bibliografio
Diccionario de Personalidades de Honduras/Padilla, Visitación.
Natria tiocianato
Natria tiocianato, tiocianato de natrio aŭ NaSCN, ankaŭ konata kiel natria tiocianido, estas kemia kombinaĵo de natrio, sulfuro kaj nitrogeno, higroskopa senkolora salo kaj unu el la ĉefaj fontoj de la anjono tiocianata. Kiel tia, ĝi uzatas kiel antaŭaĵo por la sintezo de farmaciaĵoj kaj aliaj kemiaĵ derivaĵoj. Tiocianataj saloj ordinate prepareblas per reakcio inter unu cianido kaj elementa sulfuro.
Proprecoj
Natria tiocianato kristaliĝas laŭ ortorombaj strukturoj. Ĉiu natria jono ĉirkaŭiĝas kun tri sulfuratomoj kaj tri nitrogenaj ligentoj pere de triatoma tiocianida anjono. Ĝi ordinare uzatas en laboratorio kiel testo por la ĉeesto de feraj (III) anjonoj.
Natria tiocianato uzatas por konverti alkilajn halogenidojn en la korespondajn alkilo-tiocianatoj. Tre proksimaj reakciantoj estas amonia kaj kalia tiocianatoj, kiu estas dufoje pli solvebla en akvo. Arĝenta tiocianato povas same uzati, la precipitaĵo de nesolveblaj arĝentaj halogenidoj helpas simpligi izolon kaj purigon.
Protonigo de natria tiocianato estigas izotiocianidan acidon aŭ HNCS (pKa-1,28). Tiocianatoj akceptas organikajn aminojn por estigi derivaĵojn de la tioureo:
Karpelo
Karpelo estas ina organo en floro. Ĝia origino estas folia, kaj ĝi enhavas kaj protektas la ovolojn. Tio estas tipa de la florplantoj; male, ĉe la nudsemplantoj, la ovoloj estas nudaj, estas nek karpeloj nek floroj (sed tamen strobiloj). La karpeloj estas la plej centraj floreroj, kaj, ĉiuj kune, estas la karpelaro. Kompare, la vira florparto estas la stameno.
La karpelo estas triparta:
Post fekundiĝo, la karpelo iĝas frukto, dum la ovoloj iĝas semoj.
La nombro de karpeloj povas dependi de tiu de aliaj floreroj aŭ multa. Tiel, ĉe la unukotiledonaj, estas tri karpeloj, kiom da aliaj floreroj.
Plejofte, estas pluraj karpeloj. Kiam ili estas algluitaj, la karpelaro estas kuniĝa (80% el la florplantoj), kaj oni parolas de pistilo. Kiam ili estas liberaj, la karpelaro estas aparta (10% el la florplantoj). La aliaj 10% estas unukarpelaj.
Ĉe karpelaro kuniĝa, la vandoj povas malaperi, kaj estas do unu kavo, kiel se estus unu karpelo.
Ĉe la plej simplaj florplantoj (Nimfeacoj, Papavacoj), la karpeloj estas en nombro multa kaj nefinita. Male, ĉe la plej malsimplaj florplantoj, la nombro malgrandiĝas al 2 (Apiacoj) aŭ 1 (Poacoj).
Osamu Hirose
Osamu Hirose (広瀬 治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
9926 Desch
9926 Desch estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Desch, profesoro pri astronomio ĉe la Ŝtata Universitato de Arizono. Lia teoria laboro pri astrofiziko centriĝas je modeloj de la deveno kaj evoluo de la asteroidoj kaj planedoj, inklude la formiĝon de kondroj, la evoluon de protoplaneda disko kaj la devenon de mallong-vivaj radionuklidoj.
Israelândia
Israelândia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.887 loĝantojn en 2010.
Digoin
Digoin estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Digoinais.
Matthias Flacius
Matthias FLACIUS (vere: Matija Vlačić, kromnomo latinlingva: Illyricus - la iliro; naskiĝinta la en Labin/Provinco Istrio, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis kroata teologo protestantisma. Li iĝis estro de la movado de la Gnesioluteranoj.
Vivo
Flacius studis en Veneco humanismaĵojn kaj iris, anstataŭ iĝi monaĥo kaj teologo romkatolika, al Bazelo, al Tübingen kaj finfine en 1541 al Wittenberg. Tie iĝis liaj instruistoj Marteno Lutero kaj Filipo Melanktono. En 1544 ili peris por Flacius eĉ profesorecon pri la hebrea lingvo.
Sed kiam Melanktono aprobe konsentis pri la interkonfesipaciga t.n. Lepsika provizoraĵo en 1548, Flacius komencis disde Magdeburg polemikan kampanjegon kontraŭ Melanktono kaj anoj de lia skolo. Estante profesoro ĉe la tre tradicia altlernejo en Jena ekde 1557, li kune kun siaj kolegoj (i.a. Johannes Musaeus, Andreas Wigand) kontraŭis la t.n. Filipan sinergismon kiu jesis liberan decideblecon ĉefidelulan. Flacius ĉefe responsis pri la publikigo de la ŝajne kontraŭsekta verko Solida confutatio et condemnatio praecipuarum corruptelarum, sectarum etc. (1559). Kiam al Jena mem venis la sinergismulo Viktorin Strigel, Flacius ordonis ties malliberigon. Tamen li ne sukcesis ekziligi lin malgraŭ sia apero ĉe tribunalsimila kolokvo farita en Vajmaro.
Maldungita, li iris en 1561 al Regensburg, poste al Antverpeno de kie li fuĝis persekutite al Strasburgo. Sed ankaŭ ĉi tie li baldaŭ akrege ekmalpaciĝis kun la lokaj teologoj, tiel ke la konsilantaro urba forpelis lin en 1573 de ene de la urbaj muroj.
Verkoj
Inter liaj sciencaĵoj menciindas:
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 6. Leipzig 1906, p. 651, kio relegeblas interrete ĉi tie.
Distrikto Krupina
Distrikto Krupina estas suda distrikto en Regiono Banská Bystrica. Ĉefa urbo de la distrikto estas Krupina. La distrikto najbaras kun Distrikto Levice (okcidente), Distrikto Veľký Krtíš (sude kaj oriente), Distrikto Zvolen (oriente kaj norde), Distrikto Banská Štiavnica (norde). En la historio ĝi apartenis al departemento Hont, nune al regiono Hont.
Hassan (Barato)
Geografio
Hassan situas en Dekkana Altebenaĵo en alteco 980 metrojn super la marnivelo. Ĉikkamagaluru troviĝas 52, Majsuro 95, Mandya 99, Tumakuru 115, Mangaloro kun marbordo 138, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 158, Mumbajo 753, Kolkato 1678, tutlanda ĉefurbo Delhio 1744 kilometrojn (aere).
Historio
Hassan longe apartenis al imperio Hojsala kiel signifa urbo ekde la 11-a jarcento, post jarcentoj al aliaj imperioj. Fine la britoj regis ĝis la sendependiĝo en 1947.
Eduko kaj lingvoj
En Hassan la plej altnivela instruado okazas en la teknologia instituto.
La ĉefaj lingvoj en 2011 estis la kanara lingvo (kiel oficiala lingvo) (82%). Menciindas la hinda lingvo, la urdua estas ofta inter la islamanoj.
Religioj
Ĉirkaŭ 72% de la populacio estas hinduaj, 24% islamaj, kristanaj 2 %, ĝainistaj 1 %.
Klimato
Hassan situas en savanoklimato (Aw) laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 764 mm. Inter majo-oktobro pli ofte pluvas (musonmonatoj), inter decembro kaj februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 17-28 °C pro la altebenaĵo.
Trafiko
Al Hassan kuras 4 fervojaj linioj kaj 7 ĉefvojoj. Enlanda flughaveno funkcias en Mangaloro.
Judit Márkus
Judit Márkus [mArkuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Márkus Judit estas hungara aktoro, operetkantisto.
Judit Márkus naskiĝis la en Karcag.
Biografio
Judit Márkus maturiĝis en teatra gimnazio en Szentes en 1997, ŝi akiris aktoran diplometon en studio de Nova Teatro (Budapeŝto) en 2000, samtempe ŝi ricevis instruojn pri kantado en privata lernejo de Mária Toldy. En 2003 ŝia diplometo estis oficiale akceptita, en 2004 ŝi akiris diplomon pri interreta ĵurnalisto en Altlernejo Károly Eszterházy. Ŝi komencis sian aktoran karieron jam en teatra jaro 2003 en Teatro Petőfi (Sopron). Inter 2004-2008 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Szeged), inter 2008-2021 de hungarlingva teatro de Košice. Intertempe ŝi akiris pliajn diplomojn en 2018 kaj 2021 en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Ŝi ricevis aktorajn premiojn inter 1994-2007. Ŝi edziniĝis en periodo de Szeged.
Terre des hommes
Terre des Hommes ([], franca por „Tero de la homoj“ estis fondita en la jaro 1960 de la svisa ĵurnalisto Edmond Kaiser (1914 - 2000) en Lausanne (Svislando). La nomo estas inspirita je la samnoma romano de Antoine de Saint-Exupéry.
Sub la nomo Terre des Hommes ekzistas diversaj laŭleĝe sendependaj organizaĵoj, kiuj laboras kune sub la pluvombrelo de Terre des Hommes International Federation. Ĉiuj estas implikitaj en internacia infana kaj evolua kunlaboro. Ili batalas kontraŭ malnutriĝo, infanlaboro, infanlkomerco, infana prostituo, misuzo kiel infansoldatoj, diskriminacio kaj neegalecoj en monda komerco kaj promocii infanajn rajtojn. Simile, la individuaj organizoj havigas tujan helpon en krizoj aŭ katastrofoj.
En la jaro 2018 la organizaĵo Terre des hommes-Aide à l'enfance ricevis la prestiĝan premion Balzan por la homaro, paco kaj frateco.
Internacia Federacio
En 1966, la naciaj organizaĵoj kunfandis en la Internacia Federacio de Terre-des-Hommes - nun Terre-des Hommes Internacia Federacio - kun sidejo en Ĝenevo. La Federacio konsistas (2018) el naŭ sekcioj en jenaj landoj: Danio, Germanio, Francio, Italio, Kanado, Luksemburgio, Nederlando, Svislando, Hispanio, kiuj efektivigas dekcentajn humanajn kaj evoluhelpajn projektojn en dekoj da landoj. Ĝis 329 personoj laboras en la eŭropaj oficejoj kaj krome, kun la escepto de la dungitoj de la partneroj, 1550 homoj en la respektivaj projektoj.
La internacia federacio Terre des Hommes estas membro de ECOSOC, la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj.
Terre des Hommes - Germanio
La germana asocio estas interalie membro de Attac kaj TransFair, la germana federacia asocio de senkompanataj ne-plenkreskaj rifuĝintoj.
Terre des Hommes - Svisa Fondaĵo
Terre des Hommes fariĝis tre kompetenda en du kampoj: nome sano kaj infana protektado. En landoj kiel Alĝerio, Birmo, Afganio aŭ Peruo, Fondaĵo Terre des hommes funkcias en pli ol 30 landoj, plibonigante la vivojn de pli ol 1,4 milionoj da infanoj kaj iliaj parencoj. Terre des Hommes realigas ne nur projektojn de disvolviĝo kiel plibonigi la daŭrigeblan traktadon de infanoj en Benino aŭ kontraŭbatali malsufiĉan nutradon en Bangladeŝo, sed ankaŭ provizis krizohelpon post la detruigaj cunamo en Srilanko aŭ la tertremo en Haitio.
La efektivigo de UN-Konvencio pri la Rajtoj de la Infano estas unu el la ĉefaj agadoj de Terre des Hommes. La Fondaĵo konsideras la pledadon pri infanaj rajtoj, ties defendon kaj disvastigon kiel ĝia ĉefa tasko. En 1999, la sisa fondaĵo aliĝis al la Terre des Hommes Internacia Federacio. La Fondaĵo ricevis en 2002 de la franca ŝtato la Premion de Homaj Rajtoj.
Terre des Hommes kaj Esperanto
Por interkomunikiĝi kun diversaj organizaĵoj de handikapitaj infanoj, membroj de la Asocio de Esperantistaj Handikapuloj vizitis homamajn organizaĵojn kiel "SOS-infanvilaĝoj" en Bejruto aû la organizaĵo Terre des Hommes en Sirio.
Listo de specioj de la genro Aloo
Specioj de la genro Aloo.
Diesbach-Betschwanden (stacidomo)
Diesbach-Betschwanden estas fervoja stacidomo en Betschwanden, Svislando.
Tranĉo
La vorto havas plurajn signifojn:
Surd
Surd [ŝurd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa.
Situo
Surd situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Csurgó troviĝas 15, Nagykanizsa 18, Letenye 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1268. En la 18-a jarcento slovenoj alvenis. La vilaĝanoj preskaŭ senescepte okupiĝas pri produkto de juloarbo, plejparton de la hungara konsumo ili liveras. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, interretejo, policano, poŝto, vendejoj, municipa administracio.
Červenice
Červenice situas en katastra teritorio Kamení kun areo 2,5 km².
Nienbüttel
Nienbüttel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Such Sweet Thunder
Such Sweet Thunder, deciĉita al la ŝekspira festivalo je Stratford, Ontario – jen la kompleta titolo – estas ĵaza muzikalbumo de Duke Ellington, surbendigita dum kvin registradoj ekde la 7-a de aŭgusto 1956 ĝis la 3-a de majo 1957, publikigita ĉe Columbia Records en la jaro 1987. Ĝi enhavas interalie la "Shakespearean Suite". Such Sweet Thunder (origine nomata "Shakespearean Suite") apartenas krom Black, Brown and Beige (kun Mahalia Jackson en 1958),  Far-East Suite (1966), New Orleans Suite (1970) kaj Afro-Eurasian Eclipse (1971) al la gravaj sonregistraĵoj de pli longaj suitoj de la bandestro post reapero de la Orkestro Duke Ellington en 1956 je la Newport Jazz Festival.
Eunice Newton Foote
Eunice Newton FOOTE (la 17-a de julio 1819 - la 30-a de septembro 1888) estis sciencisto, fizikisto, inventisto kaj aktivulo por virinaj rajtoj de Seneka Falls (Senekaj Akvofaloj), Nov-Jorkio.
Vivresumo
Eunice Newton naskiĝis en 1819 en Goŝen, Konektikuto, sed kreskis en Troy, Novjorko. Ŝia patrino estis Theresa Newton, kaj ŝia patro Isaac Newton Jr., originale de Goshen, Konektikuto kaj poste farmisto en Orienta Bloomfield, Novjorko. Ŝi havis ses fratinojn kaj kvin fratojn.
Eunice ĉeestis la Virinan Seminarion en Trojo, poste nomita lernejo laŭ Emma Willard, de 1836-1838. Studentoj en la seminario rajtis ĉeesti la proksiman Sciencan Altlernejon, kie Foote studis bazan kemion kaj biologion. Tie ŝi estis influita de la lernolibroj de Elmira Hart Lincoln Phelps, la fratino de Emma Willard, kiu estis pioniro en scienco, sperta pri botaniko, kaj la tria membro de AAAS.
La 12-an de aŭgusto 1841 ŝi geedziĝis kun Eliŝa Foote, juĝisto, statistikisto kaj inventisto de Orienta Bloomfield. Eliŝa kaj Eunice loĝis en Senekaj Akvofaloj, kaj poste translokiĝis al Saratogo, Novjorkio. Eunice estis priskribita kiel "bona pentristo de portretoj kaj pejzaĝoj." Ambaŭ kune havis du filinojn: Mary Foote (1842–1931), artisto kaj verkistino, kaj Augusta Newton Foote (1844–1904), verkisto kaj kuratoro ĉe Bernard College.
Eunice Foote estis entombigita en Greenwood Cemetery en Broklino, Novjorko.
Kariero
Kiel komitatano ĉe la Seneka Akvofala Konferenco en 1848, la unua virinrajta konferenco, Foote estis unu el la subskribintoj de la Deklaracio de Rajtoj de la konferenco. Ankaŭ ŝia edzo Eliŝa subskribis la deklaron. Ŝi estis unu el kvin virinoj, kiuj preparis la konferencajn aktojn por publikigo. Foote estis najbaro kaj amiko de la verkistino Elizabeth Cady Stanton, kiu verkis la furoraĵon "Biblio por virinoj".
Esplorado
Foote faris serion da eksperimentoj, kiuj montris la interagojn de la sunradioj en malsamaj gasoj. Ŝi uzis aerpumpilon, kvar termometrojn kaj du vitrajn cilindrojn. Unue ŝi metis du termometrojn en ĉiun cilindron, poste per la aerpumpilo ŝi malplenigis la aeron de unu cilindro kaj kunpremis ĝin en la alian. Kiam la du cilindroj atingis la saman temperaturon, ŝi metis ilin en sunlumon por mezuri la temperaturajn diferencojn post varmiĝo kaj en malsamaj humidaj kondiĉoj. Ŝi faris ĉi tiun eksperimenton pri karbona dioksido, ordinara aero kaj hidrogeno. El la provitaj gasoj, Foote konkludis, ke karbona acido (CO 2) kaptis la plej grandan varmon, atingante temperaturon de 52 ° C. Koncerne la historion de la Tero, Foote kredis, ke "la atmosfero de ĉi tiu gaso donos al nia tero altan temperaturon; kaj se, kiel iuj supozas, iam en sia historio, aero miksiĝos kun ĝi laŭ pli granda mezuro ol nuntempe, ĝi certe estigos pli altan temperaturon..."
Foote ilustris ŝiajn rezultojn en artikolo titolita " Cirkonstancoj, kiuj influas sunan varmon", adoptita en la Tria Jarkunveno por la Antaŭenigo de Scienco la 23an de aŭgusto 1856. Ne estas klare, kial Foote ne prezentis sian propran laboron en la konferenco, ĉar principe virinoj jam rajtis paroli; anstataŭe, profesoro John Henry de la Smithsonian Institution prezentis la rezultojn de ŝia laboro. Antaŭ ol prezenti la esploron de Foote, Henry prezentis la rezultojn dirante, ke "scienco havas neniun ŝtaton kaj neniun sekson. La kampo de virinoj enhavas ne nur la belon kaj la utilon, sed ankaŭ la veron." La artikolo de Foote estis publikigita poste tiun jaron en ŝia nomo en la American Journal of Arts and Sciences.
Ŝajne nekonscia pri la publikigo de la studo de Foote en 1856 en AAAS, tri jarojn poste, John Tyndall raportis ĝiajn rezultojn kaj ekzamenis kiel diversaj gasoj kaptis infraruĝan termoradiadon. Lia artikolo rimarkis: "Ni scias nenion pri la efiko de eĉ aero sur varmego radiata de surteraj fontoj... Laŭ mia scio, ni ne havas eĉ unu eksperimenton pri la agado de aliaj gasoj sur varmon." Malĝuste, Tindel ofte gajnis krediton por fari la bazan laboron pri la forceja efiko kaj klimatŝanĝa scienco.
Foote ankaŭ laboris pri elektra ekscito de gasoj. En aŭgusto 1857, ŝiaj verkoj estis reeldonitaj en la "Registroj de la Amerika Asocio por la Akcelo de Scienco." En 1860 ŝi registrigis patenton por "plenigado de la plandoj de botoj kaj ŝuoj."
Rekono
En 2010, emerita naftogeologo Ray Sorenson trovis la laboron de Foote en la numero 1857 de la ĵurnalo Annual Scientific Discovery. Li tuj rimarkis, ke Foote estis la unua, kiu ligis karbonan dioksidon al klimata ŝanĝo kaj ke ŝia laboro ne estis agnoskita. En januaro 2011, Sorenson publikigis siajn rezultojn pri Foote en AAPG Search and Discovery, kiuj ricevis "pli da respondo ol iuj el liaj aliaj verkoj." En 2018, ĉe simpozio de Universitato de Kalifornio ĉe Sankta-Barbara, estis rekonitaj la kontribuo de Foote al klimatscienco kaj la malsukceson de la asocio preterlasi ŝin for de la historio de la studkampo.
Ekde kiam la esplorado de Foote eniris la publikan esploran konscion, ekzistas delonga debato pri tio, ĉu Tindel intence uzis la verkon de Foote sen taŭga kredito aŭ ĉu ĝi estis nur koincido.
Castellar de la Muela
Castellar de la Muela [kasteĜAR delaMŬEla] (Kastelejo de la Mueldento) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas castellarense [kasteĝaRENse]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 37 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,73 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Castellar de la Muela situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1223 m super marnivelo; je 151 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 21,38 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°49′08″N 1°45′34″Ok.
La klimato estas kontinenta de tre malvarmaj vintroj, varmaj someroj kaj malmulta precipitaĵo. Pro altitudo, malabunda vegetaĵaro kaj manko de montoprotekto, okazas tre ekstremaj minimumaj temperaturoj. Temperaturoj estas averaĝe ĉiujare sub 10ºC kaj minimumaj monate sub 1ºC. Menciindas kontrasto inter tago kaj nokto, ĉirkaŭ 17ºC, sed oni ne superas la rekordon kiun havas Molina de Aragón con 29,4ºC en 1981.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 37, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Castellar de la Muela, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Castellar de la Muela kie oni falis al la nunaj 37.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Vidindaĵo en la Ermitejo de Nia Sinjorino de la Carrasca kun ŝtontajlistaj markoj.
Zoologia ĝardeno de Jerusalemo
La Zoologia ĝardeno de Jerusalemo (nomata ankaŭ biblia zooĝardeno) estis establita en 1928 de profesoro A. Ŝulov el Hebrea Universitato en Jerusalemo. Nun la zooparko okupas 25-hektaran terenon en belega valo, ĉirkaŭita de ĉarmaj verdaj montetoj, de kiuj rigardas vin novaj urbodistriktoj. Ĉe la ĉefenirejo de la ĝardeno vin renkontas negranda glata spegulo de lago, loĝata de kelkaj specioj de cignoj.
Monor
Monor estas urbo kun la titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Monor, kies centro ĝi estas.
Karpelaro
Karpelaro (aŭ pistilo, aŭ gineceo el la grekaj γυνή, virino, kaj οἶκος, domo) estas ĉiuj la karpeloj, inaj organoj de floro. Ĝi estas la plej centra florero. Kompare, la vira florparto estas stamenaro. Estas du malsamaj specoj de karpelaroj, laŭ se la karpeloj estas apartaj aŭ kuniĝaj. Plejofte, estas pluraj karpeloj, sed kelkfoje estas nur unu karpelo (10% el la florplantoj).
Monor
Situo
Monor situas laŭ fervojo kaj ĉefvojo inter Budapeŝto–Cegléd situanta 20 km sudoriente de la ĉefurbo Budapeŝto.
Zoologia ĝardeno de Jerusalemo
Meze de la lageto vi vidas la simian insulon: por simioj akvospaco estas ne trairebla baro, do tio ebligas vidi ilin loĝantaj sen kutimaj keloj kaj kradoj, kvazaŭ nature.
La ĉeftemo de la parka kolekto estas duflanka: - Ĝi prezentas ĉiujn bestojn, menciitajn en bibliaj tekstoj, kaj due - partoprenas en savi malaperantajn bestospecojn de la tuta mondo.
Por ĉiu bestofamilio estas disponigita laŭeble multe da libera spaco, kaj la kondiĉoj maksimume proksimiĝas al tiuj de la vivo en la naturo: ekz. loĝantoj de humidaj tropikoj ricevis grandajn pavilonojn kun zorge elektitaj kaj subtenataj klimataj ecoj.
Ĝojaspekta trameto sur gumaj radoj malrapide ĉirkaŭiras la tutan parkan terenon, akompanante la ravajn vidaĵojn per sonigo de koncerna rakonto. La tramo havas kelkajn haltejojn ĉe la ĉefaj punktoj de la ekspozicio. Vi povas eliri por poste daŭrigi la veturadon al sekva punkto.
Butikoj kaj infanludejoj, piknikaj anguletoj kun tabloj, molaj herbaj tapiŝoj ĉe rojaj bordoj, multaj benkoj vid-al-vide de bestaj kortoj - ĉio faras vian tutatagan ripozon agrabla kaj interesa, plezura kaj nelaciga, eĉ por etuloj.
Monor
Historio
Monor estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko, poste sarmatoj alvenis. Dum la longa turka epoko Monor senhomiĝis. Hungaroj refondis la komunumon, poste en 1753 germanoj alvenis. Ĝis fino de la 19-a jarcento Monor estis kampurbo, poste en 1970 ĝi iĝis grandvilaĝo, ĝis 1984 loka administra centro de kelkaj vilaĝoj. Ĝi ricevis la urban rajton en 1989.
Famuloj
En Monor naskiĝis:
Karpelaro
La kuniĝo povas temi pri la tuta karpelo, aŭ nur la ovolujo, kaj tiel la stilusoj restas liberaj.
Bunia
estas grandurbo, administra centro kaj diocezo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). Ĝi estas ĉefurbo de la Ituri Provinco.
Karpelaro
La simbolo de karpelaro en floroformulo estas G.
Bunia
Geografio
situas sur altebenaĵo en la nordorienta parto de la lando. Albertlago troviĝas 30, Ugando 40, Ekvatoro 170, Butembo 191, Goma 379, Lubumbashi 1504, Kinŝaso 1785, Boma 2081 km.
Historio
fondiĝis en 1946. En la dua interna milito la urbo estis centro de konfliktoj, sekve alvenis pactrupoj de Unuiĝintaj Nacioj. Proksime estas orominejoj, precipe tie okazis grandaj bataloj.
Trafiko
havas flughavenon. La "ĉefvojoj" estas nepavimitaj kaj kuras al Goma kaj Suda Sudano, krome estas malpli grava vojo al la lago. Estas alia tera vojo al la lago, kiu faras kontakton kun Ugando nur en la seka sezono. Apud la lago estas haveno Kisenye, kie estas ŝipa trafiko al Ugando.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 21 kaj 26 °C. Jare pluvas ĉ. 1345 mm. La pluvo kulminas en oktobro kaj malkulminas en januaro.
Priozersk
Priozersk (Приозерск, en la karela Käksalm, en la finna Käkisalmi, en la sveda Kexholm) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio. En la rusa lingvo la urbo nomiĝis ĝis 1611 Korela (Корела), inter 1611–1918 kaj 1940–1948 Keksgolm (Кексгольм) kaj inter 1918–1940 Kjakisalmi (Кякисалми).
La urbo estas ĉe enfluejo de la norda branĉo de rivero Vuoksa (Вуокса) en lago Ladoga (Ладожское). Priozersk havas 19 500 loĝantojn kaj ĝi estas centro de distrikto. La urbo havas fervojon al Sankt-Peterburgo.
Historio
Laŭ rakonto la urbo Käkisalmi (en la finna kaj la karela lingvoj la nomo signifas "Kukola lagokolo") estis fondita en loko, kie kukolo kukuis. La urbo situas ĉe lago-kolo, kiu iam estis grava kruciĝo de komercaj vojoj. Tiutempe eblis navigi laŭ la Vuoksa rivero de la Balta maro al Ladoga lago, sed pli malfrue la leviĝo de la tero baris la akvo-vojon al la maro. Komence en la loko estis granda karela vilaĝo kun vilaĝa fortikaĵeto.
La loko laŭ la nomo Korela estas menciita la unuan fojon en kronikoj de Novgorod en 1143 kaj en svedaj kronikoj en 1294. La jaron 1143 oni konsideras fondojaron de la urbo. La urbo havis kastelon en la 13-a jarcento kaj en la 15-a jarcento estas menciita, ke Korela estis la dua plej granda urbo de la Novgoroda ŝtato. La teritorio de Korela fariĝis konkurejo por Svedio kaj Novgorodo kaj militoj trafis ofte la urbon.
Pierre Daco
Pierre DACO (Petro DAKO, naskiĝis en 1936) estas franca psikologo kaj psikanalizisto. Li estas ano de Internacia Altlernejo de Psikoterapio kaj de Internacia Fondaĵo de Analitika Psikologio. Liaj verkoj partoprenis en diskonigo de psikologio.
Priozersk
Historio
Svedio okupis la urbon en 1580 por 17 jaroj kaj en 1611 por pli ol 100 jaroj. En 1580 la svedoj konstruis novan okcident-tipan fortikaĵon. En 1618 Kexholm ricevis urbajn rajtojn. Dum la Sveda regado la ortodoksa loĝantaro grandparte fuĝis al Rusio aŭ estis konvertigita al luteranismo kaj finniĝis.
La urbo estis aneksita al Rusa imperio en 1721. Dum la Rusa epoko la fortikaĵo funkciis kiel malliberejo. En 1812 la urbo Käkisalmi fariĝis parto de Finnlando, aparteninta tiam al Rusa Imperio. Dum jaroj 1826–1828 en fortikaĵo de Käkisalmi estis malliberigitaj parto el partoprenantoj de la Decembrista revolucio (1825), entute pli ol 400 personoj.
La urbo evoluis malrapide kaj havis en jaro 1900 nur 2 000 loĝantojn. En sendependa Finnlando, ekde 1917, Käkisalmi komencis evolui pli rapide. Al tio influis la konstruado de fervojo al la urbo en la jaro 1919. En la jaro 1928 tie estis fondita celuloza uzino de Waldhof-kompanio. La urbo havis ankaŭ kelkajn segejojn, metalan kaj ledan fabrikojn. Ĝi estis ankaŭ grava lerneja urbo kaj havis 8-klasan mezan lernejon.
Antaŭ la milito la urbo havis unu luteranan (nova ŝtona preĝejo estis konstruita en 1929) kaj du ortodoksajn preĝejojn. En jaro 1939 la urbo havis 5 083 loĝantojn, el kiuj 98 % estis finnlingvaj kaj la resto parolis la svedan, la rusan aŭ la germanan. En apuda kampara komunumo loĝis krome 5 100 loĝantoj. Proksimume 10 % el la loĝantoj estis ortodoksaj kaj 90 % luteranoj.
Kiam la sovetaj trupoj lasis la urbon en 1941 la urbo bruliĝis preskaŭ komplete kaj nur 10 % konserviĝis. Post la milito la urbo estas rekonstruita. En Sovetio la urbo apartenis komence al Karelia-Finna Soveta respubliko, sed en 1945 ĝi estis ligita al Leningrada provinco kaj en 1948 la urbo ricevis la novan ruslingvan nomon Priozersk, kiu signifas "ĉe la lago".
La novaj loĝantoj de Priozersk venis plejparte el aliaj partoj de Rusio, sed ankaŭ el Ukrainio kaj Belarusio. La urbo havas i.a. celulozan, paperan kaj segejan industriojn kaj meblofabrikon. La urbo estas ankaŭ grava turisma loko.
En jaro 1970 la urbo havis 17 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 20,5 mil loĝantojn.
La nuna urbestro (la prezidanto de la municipa administracio) estas Sergej Vasiljeviĉ Jaĥnjuk. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41448.
La interurba telefona kodo estas 81279, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Famaj loĝantoj de la urbo
La tradukinto de finna nacia epopeo Kalevala en Esperanton, Johan Edvard Leppäkoski, loĝis en la urbo en 1920-aj kaj 1930-aj jaroj kaj laboris tie kiel ĵurnalisto en loka gazeto. Post la milito li loĝis en Jyväskylä.
Ramat Gan
Ramat Gan (hebree רָמַת גַּן) estas urbo en Israelo, situante oriente de la urbego Tel-Avivo, en komuna metropola areo de la distrikto Tel-Avivo.
La urbo noteblas interalie pro unu el la tutmonde plej signifaj borsoj de diamantoj, nome Diamanta Interŝanĝa Distrikto kaj pro la plej alta konstruaĵo de Israelo, nomata Turo Moŝe Aviv (מגדל משה אביב). En Ramat Gan situas ankaŭ la universitato Bar-Ilan.
La loĝloko fondiĝis en 1921 kiel moŝavao de judaj setlantoj, kaj en 1950 ricevis urban statuson. La nomo signifas monteta ĝardeno kaj laŭ la vizio de la fondintoj ĝi estu verda urbo, plenplena de publikaj ĝardenoj.
Partneraj urboj
Partneraj urboj de Ramat Gan estas:
Ugarita alfabeto
La ugarita alfabeto estas alfabeto trovita en la urbo Ugarito inter la 15a kaj 13-a jarcento a.K.‎
Tiam la plejparto de tabuloj estis skribata en kojnoskribo, kiel la akada aŭ hitita lingvoj, dum kelkaj aliaj lingvoj estis skribataj uzante novan kojnoskribon nomitan "ugarita alfabeto". Tiu skribsistemo estas la unua abĵado (konsonanta alfabeto) kompleta kiun oni konas, post la sinajtikaj skribsistemoj. La ugarita alfabeto uzis la literan ordon kiu estas ankoraŭ uzata hodiaŭ por la plejparto de hodiaŭaj alfabetoj (latina alfabeto, greka alfabeto, etruska alfabeto, kaj ankaŭ semitaj alfabetoj kiel fenica kaj hebrea), tiu ordo estas nomata "levantin".
28-a de aŭgusto
La 28-a de aŭgusto estas la 240-a tago de la jaro (la 241-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 125 tagoj restas.
Sierra Blanca (Teksaso)
Sierra Blanca estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Hudspeth, en la okcidenta parto de Teksaso, proksime de la limo al Meksiko. Laŭ censa takso de ĝi havis nur  loĝantojn.
Belleville-sur-Saône (stacidomo)
Belleville-sur-Saône estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en , en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Tadashi Sasaki
Tadashi Sasaki (佐々木 善, n. ) estas japana futbalisto.
28-a de aŭgusto
Je la 28-a de aŭgusto okazis, interalie:
Belleville-sur-Saône (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Tadashi Sasaki
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
28-a de aŭgusto
Tagoj de semajno
La 28-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Kardico (provinco)
La provinco Kardico (Νομός Καρδίτσας) ĝis administra reformo efektivigita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis preskaŭ 130,000 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Kardico. La teritorio estas parto de la historia provinco kaj moderna administra regiono Tesalio, kaj kovras ties sudokcidenton.
Zdzisław Krasnodębski
Zdzisław Marek KRASNODĘBSKI, naskiĝis en Choszczno, estas pollanda sociologo kaj politikisto. Li estis elektita eŭropdeputito en 2014 kaj 2019. Li estis vicprezidanto de la Eŭropa Parlamento de la 1-a de marto 2018 ĝis la 1-a de julio 2019.
(17482) 1991 PY14
(17482) 1991 PY14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nußdorf am Haunsberg
Nußdorf am Haunsberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Maurilândia
Maurilândia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 11.521 loĝantojn en 2010.
Płóczki Górne
Płóczki Górne - [prononco: pŭuĉki gurne], jen pole, ekde 1947, ĝis 1945 germane Ober Görisseiffen - estas ĉena vilaĝo en Malsupra Silezio. Ĝi situas en nuna Pollando, en komunumo Lwówek Śląski (Löwenberg), en samnoma distrikto kaj en la izera montetaro.
La vilaĝo ekestis en la 13-a jarcento pro serĉado kaj minado de oro. En la jaro 1307 la vilaĝo estis priskribita kaj nomita Schorensyffen, en 1388 Gorynseiffen, ĝis 1945 Ober Görisseiffen, kaj tuj post la dua mondmilito ĝi mallonge nomiĝis Maltanowo. En centra parto de vilaĝo troviĝas antikva, preĝejo patronata de Sankta Bartolomeo, kiu estis la unue priskribita en 1241. La preĝejo estis alikonstruita en ĉirkaŭ: 1520, 1588 kaj 1744, restaŭrita en la 19-a jarcento. En la jaro 1556 Luteranoj transprenis la preĝejon, kaj la ĝi revenis al katolikoj en 1654. Ene restis al hodiaŭ du aloj el triptiko pentrita en ĉirkaŭ 1500 kaj malfrue gotika ĉemura sakramentejo, baroka ligna ekipaĵo kaj kelke da tomboŝtonoj el la 16-a – la 18-a jarcento. El la jaro 1851 devenas masonita sonorilturo. Proksime de la vilaĝo troviĝas la plej konata trovejo de agatoj de nuna Pollando. La agatojn oni povas trovi en porfiroj el permio.
Tranĉo (geometrio)
En geometrio, senpintigo aŭ simpla tranĉo estas operacio, plenumebla en ĉiu dimensio, kiu tranĉas verticojn de hiperpluredro, kreante novan faceton anstataŭ ĉiun verticon.
La operacio povas esti farita ĝis diversa grado de profundo. Ju pli profunda estas la tranĉo, des pli mallongaj iĝas la originalaj lateroj kaj des pli grandaj estas la novaj facetoj. La operacio, kiu faras la longon de la originalaj lateroj egala al nulo, nomiĝas rektigo.
Eblas ankaŭ eĉ pli profunda tranĉo. La operacio, per kiu la originalaj edroj iĝas punktoj, nomiĝas durektigo; la operacio, per kiu la originalaj ĉeloj iĝas punktoj, nomiĝas estas trirektigo ktp.
Kiam la termino estas aplikata al regula hiperpluredro aŭ regula kahelaro, oni kutime subkomprenas la uniforman tranĉon, do tranĉon, kies rezulto estas uniforma hiperpluredro aŭ uniforma kahelaro. Se la fonta formo havas simbolon de Schläfli {p1,p2,...,pn-1}, do la uniforma tranĉita formo estas priskribata per etendita simbolo de Schläfli t0,1{p1,p2,...,pn-1}.
Tranĉo de regulaj pluredroj kaj 2-kahelaroj
Dum uniforma tranĉo de platonaj solidoj aŭ kahelaro de regulaj plurlateroj la originalaj edroj iĝas regulajn plurlaterojn kun duobla kvanto de lateroj.
Aliaj tranĉoj
En kvazaŭregulaj pluredroj, tranĉo estas pli kvaliteca termino, kiu subkomprenas ke post la tranĉo iuj malformigoj estas faritaj por adapti senpintigitajn edrojn por ke ili iĝu regulajn.
Ekzemple, la senpintigita kubokedro ne estas reale tranĉo de verticoj de la kubokedro, ĉar post reala tranĉo aperas ortangulaj edroj kiuj ne estas kvadratoj.
Por la katalanaj solidoj, alterna tranĉa operacio estas uzata, kiu senpintigas nur alternajn verticojn. Ĉi tiu operacio povas esti farita nur je pluredro ĉiuj edroj de kiu havas paran kvanton de verticoj, inkluzive zonopluredrojn. (Vidu plu en alternado (geometrio).)
Regulaj pluredroj kaj 2-kahelaroj
Ĉi tie estas montritaj diversgradaj tranĉoj inter la du regulaj formoj (dualaj unu al la alia), kun la rektigita formo (plena tranĉo) en la centro. Kompareblaj edroj estas kolorigita samkolore. Noto ke en multaj okazoj diversaj formoj koincidas, iam kun turno, movo aŭ reskaligo.
Rektigitotranĉitaj (rombotranĉitaj) formoj
Ĉi tiuj formoj estas rezultoj de senpintigo de rektigitaj regulaj formo. La verticoj estas ordo 4, kaj vera geometria tranĉo devus krei ortangulajn nekvadratajn edrojn. La uniformeco de la rezulto postulas adaptiĝon por krei kvadratajn edrojn. Ankaŭ, senpintigo de rektigo de la fonta formo estas lateroverticotranĉo de la fonta formo.
Regulaj plurĉeloj kaj 3-kahelaroj
Regula plurĉelo aŭ 3-dimensia kahelaro {p,q,r} post senpintigo iĝas uniforman plurĉelon aŭ 3-kahelaron kun du specoj de ĉeloj:
Vidi: uniforma plurĉelo kaj konveksa uniforma kahelaro de eŭklida 3-spaco.
Oliveto Lario
Najbaras la komunumoj Abbadia Lariana, Barni (CO), Bellagio (CO), Civenna (CO), Lasnigo (CO), Lierna, Magreglio (CO), Mandello del Lario, Valbrona (CO) kaj Varenna.
Torres de Albarracín
Torres de Albarracín [TOres dealbaraZIN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 50 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Torres de Albarracín estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Torres de Albarracín estas sur tre montara areo, sur deklivo de monteto dominas valon trapasata de la rivero Guadalaviar kiu separas ĝin disde la regiona ŝoseo A-1512 inter Albarracín kaj Tramacastilla; la urba kerno estas siavice dominata de la impona konturo de la preĝejo de Sankta Mikaelo.
Historio
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Torres de Albarracín kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Villar del Cobo en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 171 loĝantoj.
Altiraĵoj estas piedirado, cikloturismo kaj rivera fiŝkaptado.
Velikij Bereznij
Velikij Bereznij, ukraine Великий Березний ruse Великий Березный slovake Veľký Berezný hungare Nagyberezna estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Velikij Bereznij, kies distriktejo estas.
Situo
Velikij Bereznij situas ĉe bordo de Uĵ. La nomo devenas el la slava granda betuloarbaro. La urbo estas ĉirkaŭita de arbaroj.
Historio
La unua mencio devenis el 1427 pri la komunumo. Preĝejoj grek-katolika en 1792, katolika en la 19-a j.c. konstruiĝis, krome estas ankaŭ sinagogo. En 1910 loĝis en Nagyberezna 2822 da homoj, (1120 rutenoj, 930 germanoj, 426 hungaroj kaj 300 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Nagyberezna apartenis al Ung, al distrikto de Velikij Bereznij, kies distriktejo estis, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Velikij Bereznij. Ekde 1945 Velikij Bereznij apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Famuloj
En la iama Nagyberezna naskiĝis:
Distrikto Banská Štiavnica
Distrikto Banská Štiavnica estas sudorienta distrikto en Regiono Banská Bystrica. Ĉefa urbo de la distrikto estas Banská Štiavnica. La distrikto najbaras kun Distrikto Zvolen (oriente), Distrikto Krupina (sude), Distrikto Žarnovica  kaj Distrikto Levice (okcidente), Distrikto Žiar nad Hronom (norde). En la historio ĝi apartenis al departemento Hont.
Aumagne
Aumagne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 707 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Aumagne situas norde de Cognac.
Kayano Shigeru
KAYANO Shigeru (萱野茂 [kajano ŝigeru]; 15-a de junio 1926 - 6-a de majo 2006) estas Ajno, li laboris konservi Ajnan kulturon kaj Ajnuan lingvon. Li estis la unua Ajnu-devena Konsilisto (1994-1998) kaj demandis en Ajnua lingvo kiel Konsilisto por ke "Oni sciu ke ne-Jamataj etnoj loĝas en Japanio".
Li naskiĝis en Nubudani en Biratori-urbeto en Saru-distrikto en Hokkajdo. Liaj gepatraj lingvoj estas Japana kaj Ajnua lingvoj ĉar lia avino parolis en Ajnua lingvo.
Li fondis Nibudani-Muzeon pri Ajnua Kulturo en 1972. En 1992 li kandidatiĝis por Konsilisto je Japana Socialista Partio, tamen malsukcesis, poste en 1994 li Konsilistiĝis kiel la unua Ajna parlamentano. En 1996 li ekapartenis al Demokrata Partio de Japanio pro la skismo Japana Socialista Partio. Li laboris por establi la juron pri promocio de Ajnua kulturo, ĝi establiĝis en 1997, li emeritiĝis en 1998.
Je 6-a de majo 2006 li mortis pro pneŭmonio kaŭzita de parkinsono.
Harlan Leonard
Harlan Leonard (* 2-an de julio 1905 en Kansasurbo; † 10-an de novembro 1983) estis usona ĵaz-klarnetisto, saksofonisto kaj bandegestro de svingo. Li apartenis kun Jay McShann al la ĉefroluloj de la kansasurba ĵazo.
Vivo kaj verkado
Leonard komencis sian karieron en 1923 en la teritoria bando de George E. Lee, ŝanĝiĝis en 1924 al Benny Moten kaj iris en 1931 kun pluraj aliaj muzikistoj de ĉi tiu bando al Kansas City Rockets de Thamon Hayes. Ĉi tiu bando malfondiĝis en 1934, formis tamen la bazon de nova orkestro de Moten. Post la morto de Moten en 1935 Leonard fondis propran ensemblon, en kiun li transprenis plurajn muzikistojn de Moten. Harlan Leonard and his Rockets baldaŭ apartenis al la plej konataj bandoj en Kansasurbo kaj estis la plej fortaj rivaloj de la bando de Jay McShann post la foriro de la bando de Count Basie al Novjorko. Ĉi tiu unua bando de Leonard disfalis en 1936; li tiam transprenis en 1937/38 la muzikistojn de la Jimmy Keith-Band por novfondado. En tiu tempo la bando de Leonard ofte prezentis en la klubejoj Dreamland, Street#s Blue Room kaj Century Room.
En 1938 dum kvin semajnoj ankaŭ juna Charlie Parker apartenis al la bando, sed Leonard maldungis lin pro nefidindeco. La bando ludis ekde 1940 en Ĉikago en la dancejoj Aragon kaj Savoy; en tiu tempo okazis ankaŭ ĝiaj unuaj sonregistraĵoj por diskeldonejo Victor Records. Ili revenis en 1941 al Kansasurbo, kie ili havis mendon en College Inn, kaj koncertvojaĝis tra la Mez-Okcidento. Fine de 1941 ĝi iris al Novjorko, kie ĝi prezentis en Municipal Auditorium. Ĝi estis tamen ne tre sukcesa je tio kaj revenis al Kansasurbo. Komence de 1943 Leonard koncertvojaĝis tra la ŝtatoj ĉe la Pacifiko; ili havis krom multaj ununoktaj mendoj unujaran dungitecon en la klubejo Alabam en Losanĝeleso, kie ĝi ankaŭ akompanis kantistinon Little Miss Cornshucks. Ĝi ludis tiam ĝis 1946 nure en Kansasurbo.
De la bando ekzistas nur 23 sonregistraĵoj el la jaro 1940, ekz. la titoloj „Dig It“, „400 Swing“ kaj „Dameron Stomp“. Aranĝisto en ĉi tiu tempo estis juna Tadd Dameron, kiel kantisto kunlaboris Ernie Williams, kies stilo memoras je Jimmy Rushing. Elstaraj soloistoj estis tenorsaksofonisto Henry Bridges kaj trombonisto Fred Beckett. Post malfondiĝo de la bando Leonard loĝis en la regiono de Losanĝeleso kaj fjoe prezentis en lokaj klubejoj kiel Shep's Playhouse; post ĉi tiu dungiteco Leonard retiriĝis el la muziknegoco kaj laboris por Internal Revenue Service.
Harlan Leonard and his Rockets apartenis al la interligiloj inter la svingo kaj la postsekvanta bibopo.
6881 Shifutsu
6881 Shifutsu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Fujio Yamamoto
Fujio Yamamoto (山本 富士雄, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, NKK kaj Bellmare Hiratsuka.
10018 Lykawka
10018 Lykawka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala-brazila planeda sciencisto kaj dinamikisto Patryk Sofia Lykawa, kies kontribuo inkludas modeligon de la formiĝo kaj de la dinamika evoluo de la Edgeworth-Kuiper-zono per procezoj de orbita resonanco.
Neumarkt am Wallersee
Neumarkt am Wallersee estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Szijártóháza
Szijártóháza [sijArtohAza] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. La loknomo signifas: domo de rimenisto.
Situo
Szijártóháza situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, proksime de la slovena landlimo. Lenti troviĝas 10, Őriszentpéter 28, Zalaegerszeg 47 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 laŭ tiama hungara ortografio "Zyugyartohaza". Oni supozas ke tiam vivis tie tiuj metiistoj, kiuj produktis rimenojn. En Szijártóháza migra poŝto servas, la municipa administracio en Rédics funkcias, kie ankaŭ la plej proksima fervojo estas atingebla.
Polenado
Polenado estas la procezo, kiam la poleneroj fekundigas la inan flororganon.
tipoj de polenado
Inge Lehmann
Inge Lehmann ( – ) estis dana sismologino kaj geofizikistino kiu eltrovis la internan kernon de nia planedo. En 1936 ŝi asertis surbaze de jam ekzistanta sismaj datenoj la ekziston de interna kerno havanta fizikajn ecojn diferencajn de tiuj en la ekstera kerno, tiel ke la tera kerno ne estas simple unu likviĝinta sfero. La sismologoj, ĝis tiam ne trovinte bone funkciantan hipotezon por klarigi la observitan fakton, ke la tertrema P-ondo malrapidiĝas, kiam ĝi atingas iujn certajn regionojn en la tera internaĵo, baldaŭ akceptis ŝian konkludon.
Inge Lehmann naskiĝis kaj plejparte edukiĝis en Kopenhago. Ŝia patro estis la eksperimenta psikologo Alfred Georg Ludvik Lehmann (1858–1921). Ŝi studis matematikon en la universitatoj de Kopenhago kaj Kembriĝo. De 1928 ĝis emeritiĝo en 1953, ŝi servis kiel ŝtata geodeziisto kaj estris la sismologian fakon de la dana geodezia instituto. Poste ŝi translokiĝis al Usono, kie ŝi malkovris alian sisman malkontinuaĵon, 190-250 km sub la surfaco, kiun oni nomas la "efiko de Lehmann".
Ŝi ricevis multajn honorajn membrecojn kaj gradojn, elektiĝis alilanda membrino de la brita Reĝa Societo, kaj en la 127-a datreveno de la naskiĝo Google honoris ŝin per tutmonda Doodle.
2583 Fatyanov
2583 Fatyanov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Genera Plantarum
Genera Plantarum estas publikaĵo de la sveda naturalisto Karolo Lineo (1701–1778). La unua eldono aperis en Leiden, 1737. La kvina eldono utilis kiel komplementa volumeno al Species Plantarum (1753). La artikolo 13 de la Internacia Kodo de Botanika Nomenklaturo asertas, ke "Oni interkonsentis asociigi genrajn nomojn kiuj unue aperis en la verko de Lineo Species Plantarum eld. 1 (1753) kaj eld. 2 (1762–63) kun la unua sekva priskribo donita laŭ tiuj nomoj ĉe la verko de Lineo Genera Plantarum eld. 5 (1754) kaj eld. 6 (1764)." Tio difinas la startpunkton por nomenklaturo de plej grupoj de plantoj.
La unua eldono de Genera Plantarum enhavas mallongan priskribojn de 935 plantogenroj kiuj estis konataj de Lineo tiam. Ĝi estis dediĉita al Herman Boerhaave, kuracisto de Leiden kiu prezentis Lineon al George Clifford kaj al nederlanda medicin-botanika establado de tago. Genera Plantarum uzis “seksan sistemon” de klasigo, en kiuj plantoj estas grupigitaj laŭ la nombro de stamenoj kaj pistiloj en la floro. Genera Plantarum estis reviziita kelkajn fojojn fare de Lineo, kaj la kvina eldono estis publikigita en Aŭgusto 1754 (eld. 3 kaj 4 ne estis eldonitaj de Lineo) kaj ligita al la unua eldono de Species Plantarum. Dum la 16 jaroj kiuj pasis inter la publikigo de la 1a kaj 5a eldonoj la nombro de genroj listigitaj pliiĝis el 935 al 1105.