cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamikonjan
Antikvo
Post kiam Vardan fariĝis sparapeto en 432, la persoj alvokis lin al Ktesifono. Reveninte hejmen en 450, Vardan malkonfesis la persan religion kaj instigis grandan armenan ribelon kontraŭ iliaj sasanidaj regantoj. Kvankam li mortis en la Batalo de Avarajr ankaŭ konata kiel Batalo de Vartananc (451), la daŭra ribelo gvidita de Vahan Mamikonjan, la filo de la frato de Vartan, rezultigis la restarigon de armena aŭtonomio per la Traktato Nvarsak (484), tiel garantiante la postvivadon de armena ŝtatiĝo en postaj jarcentoj. Vardan estas honorata kiel sanktulo kaj memorigita de multaj preĝejoj en Armenio kaj ĉevala statuo en Erevano.
Post la submetado de la lando fare de la persoj, la mamikonjanoj ofte helpis al la Orienta Romia Imperio, kun multaj familianoj enirantaj en bizanca servo, precipe Vardan la 2-a Mamikonjan fine de la 6-a jarcento post lia malsukcesa ribelo kontraŭ Persio.
Mezepoko
Kun la araba konkero de Armenio fine de la 7-a jarcento, la potenco de la Mamikonjanoj komencis malpliiĝi, precipe relate al iliaj grandaj rivaloj, la Bagratidoj. Grigor Mamikonjan gvidis ribelon kontraŭ araba regado sed estis venkita kaj devigita fuĝi al Bizanco ĉ. 748.  Je 750, la Mamikonjanoj perdis Taronon, Ĥelaton, kaj Muŝ-on kiuj transiris al la fortiĝanta bagratida dinastio. En la 770-aj jaroj, la familio estis gvidata de Artavizd Mamikonjan, poste de Muŝeg la 4-a Mamikonjan (+772) kaj de Samvel la 2-a. Ĉi lasta havis filinon kiu geedziĝis kun Smbat la 7-a de la bagratidoj, soldato de Armenio. Lia nepo Aŝot Msaker ("la Viandomanĝanto") iĝis prapatro de bagratidaj regantoj de Armenio kaj Tarono.
La fina mortbato al la potenco de la familio okazis meze de la 770-aj jaroj, kun la malvenko kaj morto de Muŝeg la 6-a Mamikonjan ĉe la Batalo de Bagrevand kontraŭ la abasidoj. Kiel konsekvenco de ĉi batalo, la du filoj de Muŝeg rifuĝis en Vaspurakano kaj estis murditaj de Meruĵan la 2 Arcrunido, kaj lia filino estis geedzita kun Ĝahap al-Kais, tribestro, kiu ekloĝis en Armenio kaj kaptis parton de la antaŭaj Mamikonjanaj landoj kaj aneksis ilin per la geedziĝo kun la filino de Muŝeg la 6-a, kiu estis la lasta vivanta Mamikonjana princo. Ĉi tiu geedziĝo kreis la Kajsian Dinastion de la Armena Emirlando centrita en Manzikerto, la plej potenca islama araba emirlando en la regiono de Armena Altebenaĵo, kaj tiel finanta la ekziston de la Mamikonjana linio en Armenio. Nur sekundaraj linioj de la familio pluvivis poste, kaj en Transkaŭkazio kaj en Bizanco. Eĉ en sia patrujo Tajko, ilin sukcedis la Bagratidoj. Kurdik Mamikonjan estis registrita kiel reganta Sasunon ĉ. 800, kie estis la monaĥejo Surb Karapet kaj familia sidejo. Duonan jarcenton poste, Grigor Mamikonjan perdis Bagrevandon favore al la islamaj regantoj kiuj rekonkeris ĝin en la fruaj 860-aj jaroj kaj tiam forprenis ĝin al la bagratidoj por ĉiam. Post tio, la nobela familio Mamikonjan preterpasas la historion.
Post ilia katastrofa ribelo de 774–775, iuj el la Mamikonjanaj princoj translokiĝis al la kartvelaj landoj. La lastatempaj kartvelaj feŭdaj domoj de la Liparitidoj-Orbeliani kaj Tumaniŝvili estas foje supozitaj esti devenintaj de tiuj princoj.
Pluraj erudiciuloj, precipe Cyril Toumanoff kaj Nicholas Adontz, proponis mamikonjanan originon por kelkaj gvidaj bizancaj familioj kaj individuoj, komencante de la uzurpanto Fokas en la frua 7-a jarcento, imperiestro Filipiko Bardanes, la generalo kaj uzurpanto Artabasdo meze de la 8-a jarcento, kaj la familioj de viroj kiel Aleksio Mosele aŭ Imperiestrino Teodora kaj ŝiaj fratoj Bardas kaj Petronas en la 9-a jarcento. Tamen, kiel diras la armena historiisto N. Garsoïan, "eĉ se alloga kvankam ĝi estas, ĉi tiu tezo ne povas esti pruvita pro manko de fontoj".
Preĝejo Dia helpo (Waltershausen)
Interno
La interno de ĉi tiu preĝejo (ĝi ofertas spacon por 1.200 homoj) montras sian karakteron de protestantisma predika kirko tre klare. Per ok lignaj kolonoj kaj galerioj trietaĝoj la impreso estas vere rava. Ĉefas la ambona altaro kaj la supre muntita orgeno. En 1995 oni revideblis la imagojn surgaleriajn de 1759; plafone brilegas la fresko de la gotaa kortega pentristo Johann Heinrich Ritter, kiu faritis en la jaro 1723-a. En la centro estas la Sankta Triunuo kiun ĉirkaŭas la alegorie prezentitaj kristanaj kardinalaj virtoj (fido, karitato, espero, fideleco, saĝeco, firmeco, pacienco). La inaj figuroj tenas enmane ujojn kun benvortoj el la Surmonta parolado. Menciinda estas ankaŭ la fortimpresa galeriero kun la blazono de Sachsen-Gotha. La kastelo super la urbo servis al multaj dukoj kiel ĉasadkastelo, sekve la vizitoj de la suverenoj enurbe kaj enpreĝeje ne malmultis.
Orgeno
Kulmino intern-ekipaĵa estas la orgeno de Tobias Heinrich Gottfried Trost, farita ekde 1722. Temas pri la plej granda orgeno el la Bach-tempo en Turingio. Trost estis reformanto de orgenkonstruado. Li faris orgenegon kun 53 registroj, tri klavaroj; 2806 orgenfajfiloj. Ne tute tri kvaronoj de la fajfiloj estas originalaj. Trost tiam tute ne observis la volon de la komisiintoj, kiuj ordonis la faradon de modesta duklavara instrumento kaj koleriĝis kiam ili vidis la rezulton. Sed Trost estis influita de la orgeno de Gottfried Silbermann, kiun li vidis en la Katedralo de Freiberg. Finfarado estis nur en majo 1741; Trost mem estis surloke nur ĝis 1730. Profunda restaŭrado de la orgeno estis inter 1994 kaj 1998 fare de la firmao Orgelbau Waltershausen KlR.
Historio
Duko Frederiko la 2-a (Sachsen-Gotha-Altenburg) starigis ĉirkaŭ 20 preĝejojn en sia duklando, inter ili kaj la waltershausen-an. La konstruo komenciĝis en 1719 laŭ la planoj de la duka ĉefarkitekto Wolf Christoph Zorn von Plobsheim. Post lia morto finfaris la tuton lia viculo Johann Erhard Straßburger kaj la ĉefarkitekto Wurm. Konsekro solena eblis en la 24.11.1723.
La kirkoturo estas ankoraŭ de la mezepoka antaŭula kirko el la 1458-a jaro. Sed en 1806 kaj 1865 ĝia supera parto forbrulis. En 1869 oni refaris tiun ĉi parton, laŭ pli baroka stilo por havi harmonion kun la resto de la konstruaĵo. Ĝis 1959 loĝis eĉ turgvatista familio en duetaĝa entura loĝejo.
Inter 1990-98 estis ampleksaj restaŭradlaboroj: novpentrado interna laŭ barokaj modeloj, orgenreparo, turoreparo, ekstera freŝigo de la norda flanko, novmuldo de sonorilo.
La kirko ege gravis ĉar li estis la unua granda baroka centrokirkokonstruaĵo de Turingio. Ĝi estis iel modela por la famekonatega Mariokirko de Dresdeno farita fare de George Bähr inter 1726-38. Plobsheim intence konstruis la internon tiamaniere ke la pastoroj devis ĉiam rekte alparoli la komunumon. La ordo de la benkoj estas strikte simetria. Elipsa vicaro de la benkoj kontinuiĝas surgalerie. La linioj elanaj nenie en la kirko laciĝas.
Beatenberg
Beatenberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1136 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Beatenberg situas nordoriente de la Lago de Thun. La komunumon konsistas el la vilaĝo Beatenberg sur suna teraso 600 metrojn super la lago kaj la vilaĝo Sundlauenen ĉe la lagobordo zur alteco de 570 m s.m., kaj la setlejoj Schmocken (sur alteco de 1121 m s.m.), Spirenwald (sur alteco de 11173 m s.m.) kaj Waldegg (sur alteco de 1202 m s.m.). Grava vidindaĵo estas la Sankt-Beato-Kavernoj, kie troviĝas la tombejo de Sankta Beato, kiu estas la nomopatrono de la komunumo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Beatenberg limas en nordo al Eriz, en nordoriento al Habkern, en oriento al Unterseen, aliflanke de la Lago de Thun en sudoriento al Därligen, en sudo al Leissigen, en sudokcidento al Krattigen, en okcidento al Sigriswil, kaj en nordokcidento al Horrenbach-Buchen.
Trafiko
Beatenberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La vilaĝo Beatenberg atingeblas per poŝtaŭto ek de Interlaken tra kurboriĉa montarvojo. Eblas ankaŭ atingi la setlejon Schmocken per funikularo de la ŝiphaltejo Beatenbucht (Golfo de Beato), kiu atingeblas aŭ per ŝipo sur la Lago de Thun aŭ per la poŝtaŭtolinio de Unterseen laŭlonge de la norda bordo de la lago al Thun. Per tiu poŝtaŭtolinio kaj per ŝipo atingeblas ankaŭ la vilaĝo Sundlauenen. De Schmocken aertelfero kondukas al la kulmino de Niederhorn sur alteco de 1950 m s.m..
Historio
La unua dokumenta mencio de Beatenberg datiĝas el la jaro 1275 kiel super rupes. En la jaro 1357 kiel Sant Beaten berge aperas unuan fojon formo de la nomo hodiaŭa de la komunumo. Dum mezepoko ĉe la enirejo al la Sankt-Beato-Kavernoj ekzistis pilgrima ĉapelo honore al Sankta Beato, kies tombejo tie troviĝas. Post la reformacio en la jaro 1528 la regantoj de Berno malkonstruis la kapelon en la kavernoj kaj murfermis la kavernoenirejon por malebligi la pilgrimadon. De 1771 ĝis 1856 ekzistis sur Gemmenalp kaj Niederhorn karbominejoj. En la 19-a jarcento en Beatenberg estis malfermitaj luksaj hoteloj kaj la loko fariĝis turisma centro. Post krizo en la 1960-aj jaroj la komunumo povis denove establiĝi kiel kuracloko.
Famuloj
En Beatenberg mortis hungardevena operkantisto Mária Ivogün.
László Török
TÖRÖK László (teoreok) rumanuja hungara ĵurnalisto, filmkritikisto: Lueta, 7-a de februaro 1929 – Târgu Mureş, 19-a de decembro 1997.
Biografio
Li laboris kiel elektroteknikisto, poste inter 1950 kaj 1958 li estis ĵurnalisto ĉe Romániai Magyar Szó, Előre. En 1958 li alvenis al Târgu Mureş kaj ĝis sia pensiiĝo (1989) li estis filmkritikisto de Új Élet kaj vicĉefredaktoro de la revuo. Dume li ricevis diplomon de filozofio en Bukareŝto (1972).
Klaus Dahmann
Klaus DAHMANN (naskiĝis la 23-an de junio 1969 en Oberhausen) estas germana esperantisto.
Li lernis Esperanton en printempo 1987 kaj samjare komencis aktivi en Germana Esperanto-Junularo, i. a. kiel estrarano pri internaciaj rilatoj. Inter 1991 kaj 1993, li kun Thomas Pusch kaj Remi Rudaitytė estis redaktoro de TEJO Tutmonde, kaj inter 1993 kaj 1995 estis estrarano de TEJO pri landa agado kaj aktivula trejnado.
Li studis slavistikon en Bonn kaj nuntempe laboras kiel ĵurnalisto ĉe la radiostacio Deutsche Welle. Dum en sia studenta tempo li multege aktivis por Esperanto, li apenaŭ plu aktivas de proksimume 2000.
Kune kun Thomas Pusch li verkis la Esperanto-lernolibron "Kauderwelsch Band 56, Esperanto Wort für Wort".
Šventoji
Situo
Ĝi situas sur la maldekstra bordo de la rivero Šventoji ĉe ĝia enfluejo en la Baltan Maron.
Ĝi apartenas al la urba komunumo Palanga kaj troviĝas 12 kilometrojn norde de la urbo Palanga. Ĉe la norda periferio, kie la vilaĝo finiĝas, la limo de Palanga koincidas kun la litova-latva landlimo. Tra Sventoji estas la plej mallonga vojo de Klaipeda kaj Palanga al Liepaja kaj Ventspils
Turismo
Nuntempe la gastigado de someraj feriantoj estas la ĉefa enspezofonto de la vilaĝanoj. Šventoji pli estas ol la najbara feria centro Palanga, kies stratoj kaj restoracioj vespere plenplenas je promenantaj feriantoj, kaj kie la vespera kultura vivo dum julio kaj aŭgusto kompareblas al tiu de Kaŭnas aŭ Vilnius dum la ne-feriaj monatoj. Sed la plaĝo de Šventoji estas same ĉarma, la dudeko de restoracioj havas etosan atmosferon, kaj iom da vesperaj koncertoj ankaŭ ĉi-tie konatigas la kulturajn scenulojn de Litovio al la feriantoj: aparte multe uzata koncertejo estas la eventejo kaj restoracio "Titanikas", konstruita kvazaŭ ŝipego.
Vidindaĵoj
En Šventoji troviĝas la katolika preĝojo Virgulino Maria Stelo de la Maro, konstruita en 1991 sur la loko de la iama ligna preĝejo (1931). Estas elementa lernejo, malsanulejo, poŝtejo kaj butikcentro, ultaj hoteloj, vilaoj, feriejoj, kafejoj kaj trinkejoj. Sur la bordo de la rivero (la orienta parto de la urbeto) estas forlasita muzika kiosko. Dum la somera sezono ekestas vigla ferieja vivo.
Ekzista ankaŭ "migrovojo por grandaj kaj malgrandaj" sur la norda periferio de Sventoji. Pri la instalado de la parko zorgis la arbaristo V. Kviklys. Estas skulptaĵoj de popolmajstroj, infanaj ludejoj kaj lecionoj pri naturo.
Esperanto
Sventoji estos en 2024 la gastigurbo de la Internacia Junulara Kongreso de Esperanto (IJK 2024).
Teoremo pri resto de polinomo
Teoremo pri resto de polinomo estas teoremo de algebro pri ecoj de nuliganto de polinomoj.
Šventoji
Vidu ankaŭ
Sventoji (rivero)
Teoremo pri resto de polinomo
Teoremo
Nombro a estas nuliganto de polinomo W(x) tiam kaj nur tiam, kiam polinomo W(x) estas divitata per dunomo (x-a), alinome:
Šventoji
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Šventoji
Teoremo pri resto de polinomo
Teoremo
Tute, valoro de polinomo W(a) estas egala de resto el divido de W(x) per dunomo x-a.
Šventoji
Eksteraj ligiloj
Bildoj, sonoj aŭ filmetoj pri la temo Šventoji en Vikimedia Komunejo
Teoremo pri resto de polinomo
Pruvo
Se polinomo W(x) estas divida per (x-a), ekzistas polinomo V(x), kiu. Ĝia valoro en a estas:
Aŭ polinomo W(x) kiam dividas ĝin per polinomo de grado n donas polinomo V(x) kaj resto kun grado ne plu ol n-1, do ĉar (x-a) estas polinomo de unua grado, Z(x) estas polinomo de grado ne plu ol nulo, do ĝi estas kutime nombro z. ĉar valoro  W(x) en a estas nulo, do do W(x) dividiĝas per (x-a) sen resto, do W(x) estas dividebla per (x-a).
Ekzemplo
Polinomo, kiu dividiĝas per x-3 estas kaj resto -123. Do el teoremo estas, ke W(3)=-123.
Aleksandr Fridman
Aleksandr Aleksandroviĉ FRIDMAN (Sankt-Peterburgo, 16-an de junio 1888 - Leningrado, 16-an de septembro 1925) estis rusia matematikisto kaj meteologo, specialigita en relativisma kosmologio.
En 1922 Friedman malkovris unu el la unuaj kosmologiaj solvoj de la ekvacioj de la ĝenerala relativeco, la responda al universo en ekspansio.
Petar Zrinski
Petar ZRINSKI, (Zrínyi Péter) estas grava kroata figuro en la 17-a jarcento en la Habsburga Imperio.
Li naskiĝis en Vrbovec, en la 6-an de junio de 1621. Lia frato estis Nikola Zrinski. Lia tre kultura kaj politikema edzino estis ekde 1641 Katerino Frangepán. Ili loĝis plej ofte en Ozalj. La familio fervore luktis kontraŭ turkoj kaj samtempe kontraŭ Habsburgoj. En 1647 Zrinski iĝis milita estro de Kroatio. Post unu jaro li kun armeo helpis la Habsburgojn kontraŭ la svedoj, sekve la Habsburgoj forviŝis liajn agojn kontraŭ la aŭstra dinastio. Ekde 1655 li ofte venkis la turkojn en bataloj. Ekde 1665 li iĝis banuso de Kroatio. Iom poste li aliĝis al konspiro de kroatoj kaj hungaroj kontraŭ la Habsburgoj. Fine la Habsburgoj ĵurrompe murdis lin en 1671. Katerina freneziĝis, iliaj unusola filo Johano mortis en prizono sen akuzo.
Jacek Malczewski
Jacek Malczewski (naskiĝis la 15-an de julio 1854 en Radom, Pollando; mortis la 8-an de oktobro 1929 en Krakovo, Pollando) estis unu el la plej fama pentristoj de pola simbolismo.
Pierre Cuypers
Petrus Josephus Hubertus (Pierre) CUYPERS, naskiĝis en Roermond, Nederlando (1827), kaj mortis tie en (1921). Li estis influata de la brita arĥitekto Augustus Pugin kaj lia novgotika stilo, pli multe tamen de la franca arĥitekto Eugène Viollet-le-Duc, kiu estis verkinto de la norma libro "Dictionnaire raisonné de l'architecture Française du XIe aŭ XVIe siècle".
Cuypers estis altirita de la simbola flanko de Gotiko kaj ankaŭ la katolikeco de Cuypers grandmezure estas videbla en lia arĥitekturo. Li transloĝiĝis en 1865 al Amsterdamo. Li fariĝis ankaŭ arĥitekto de la konstruota Rijksmuseum.
Aliaj konstruaĵoj formplanitaj de Cuypers estas: Centra Stacidomo (Amsterdamo) kaj pli ol cent preĝejoj, inter kiuj tri preĝejoj en Belgujo kaj unu en Norvegujo.
János Kibédi
János KIBÉDI [kibEdi] rumania hungara ostoskulptisto. Li naskiĝis en Cristuru Secuiesc en 1960.
NGC 1932
NGC 1932 estas stelo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nikolaas Tinbergen
Nikolaas (Niko) TINBERGEN (naskita la en Hago, mortinta la  en Oksfordo) estis nederlanda fakulo pri konduta biologio. En 1955 li alprenis la britan civitanecon. En 1973 li ricevis la Premion Nobel de Fiziologio aŭ Medicino, kune kun Karl von Frisch kaj Konrad Lorenz.
Biografio
Nikolaas Tinbergen estis unu el kvin gefiloj de Dirk C. Tinbergen kaj Jeannette van Eek. Lia frato Jan Tinbergen en 1969 ricevis la tiel nomatan Nobel-premion pri ekonomiko.
Jam kiel lernanto Nikolaas Tinbergen estis entuziasma observanto de bestoj kaj kolektanto de plantoj. En 1925 li vizitis profesoron J. Tienemann, iniciatinton de ringo-markado de birdoj; poste li pasigis plurajn monatojn en la birdo-observejo Rossitten. La observado de la birdaj migradoj en aŭtuno instigis lin studi biologion ĉe la universitato de Leiden; en 1932 li tie diplomiĝis. Poste li studis en Vieno kaj Universitato Yale.
La eksperimentoj de Karl von Frisch pri abeloj instigis lin al doktoriĝo (ankoraŭ en 1932).
De 1932 al 1933 li kadre de la internacia polusa jaro li vivis kun sia edzino Elisabeth Rutten en Angmagsalik ĉe izolita inuita tribo.
Ekde 1936 li en Leiden instruis pri kompara anatomio kaj, en nove instalita kurso, pri la konduto de bestoj.
En tiu jaro 1936 li unuafoje, ĉe simpozio pri instinktoj en Leiden, renkontis Konrad Lorenz. Komenciĝis longa kaj intensa kunlaboro; Lorenz ĉiam nomis Tinbergen sia plej bona amiko (kvankam Tinbergen malfacile pardonis la proksimecon de Lorenz al naziismo). Okaze de iom longa restado ĉe Lorenz en Altenberg (ĉe Vieno) li renkontis Alfred Seitz. En 1937 li vizitis Karl von Frisch en Munkeno. En 1942 Tinbergen estis arestita kaj du jarojn restis en germana prizono, ĉar li protestis kontraŭ la maldungo de tri judaj profesoroj. Post la dua mondmilito li en 1947 ricevis profesorecon pri eksperimenta zoologio en Leiden. En tiu jaro li faris gastajn prelegojn en Usono. En 1949 li transloĝiĝis al Oksfordo; tie li de 1966 al 1974 estis profesoro pri besta konduto en la zoologia departemento de la universitato. Li tie fondis la revuon "Behavior" kaj kunlaboris en la fondo de la esplora instituto "Serengeti".
En 1962 li iĝis membro de la Reĝa Societo de Londono. En 1973 li ricevis la Premion Nobel.
En 1988 li mortis en Oksfordo.
Riboux
(jen france, okcitane Ribòus) estas aparte malgranda komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol.
Historio
La loko unue estis menciita kiel Ribols en 984. Ĝi apartenis al la regado de la abatejo Saint-Victor de Marseille (sankta Viktoro de Marsejlo).
Laŭ la statuto de la eta komunumo, la urbestroj kaj iliaj anstataŭantoj estas nomumitaj alterne de unu el la tri delonge establitaj familioj.
Kejlo (muziko)
Kejloj en muziko estas parto de kordinstrumentoj.
Lignaj Kejloj
Lignaj agordiloj estas en violono, aldoviolono, violonĉelo, liuto kaj aliaj kordinstrumentoj.
Metalaj agordiloj
Metalaj agordiloj estas en gitaro, kontrabaso kaj aliaj kordinstrumentoj.
Koeleria macrantha
Koeleria macrantha estas specio de poacoj el la subfamilio pooideoj.
Priskribo
La spiketoj enhavas du ĝis kavar florojn kaj mezuras de 4,5 ĝis 5 mm.
Fábio Simplício
Fábio Simplício (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2009 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
49466 Huanglin
49466 Huanglin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Slagelse
La komunumo Slagelse en Danio en sia nuna formo ekestis komence de la jaro 2007 kadre de administra reformo de la lando, per unuigo de la ĝistiamaj komunumoj Slagelse, Hashøj, Korsør kaj Skælskør. La 1-an de januaro 2008 la komunumo havis loĝantojn. La komunuma teritorio situas sur la insulo Sjælland kaj estas parto de la – ankaŭ dum 2007 nove kreita – samnoma administra regiono Sjælland. Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Slagelse.
49466 Huanglin
Nomo
Ĝia nomo honoras la observantan astrofizikiston Huang Lin, kiu faris gravajn kontribuojn por disvolvi la esploradon pri stela fiziko ĉe la Astronomia Observatorio de Beijing. Li dividis la Unuan Klasan Nacian Premion por Scienca kaj Teknologia Progreso pro sia partopreno al la konstruo de la unua optika teleskopo de 2 metroj en Ĉinio.
Plélauff
(jen france, bretone Pellann) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Libro de Jeĥezkel
La Libro de Jeĥezkel aŭ simple Jeĥezkel (hebree יְחֶזְקֵאל, J'ĥizkel, "dio fortigos") estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio. Ĝi estas verkita de Jeĥezkel (laŭ literumo de L. L. Zamenhof en Esperanto klasike skribata sen finaĵo "-o", sed ankaŭ skribebla  Jeĥezkelo), unu el la profetoj en la historio de judismo.
Por la judoj ĝi apartenas al la "profetaj libroj" (nomata Nevi'im, (hebree נְבִיאִים, la profetoj"), la dua parto de la Tanaĥo. Ene de tio, ĝi estas en la subgrupo "postaj profetoj" aŭ Nevi'im Aharonim [נביאים אחרונים], kune kun la libro de Jesaja kaj libro de Jeremia.
En la kristanaj biblioj la verkaĵo estas la kvara el kvin verkoj de la grupo "grandaj profetoj" ( Jesaja, Jeremia, Plorkanto, Jeĥezkel kaj Daniel).
En Islamo menciiĝas profeto nomata Dhul-Kifl, kiu ĝenerale estas identigata kun Jeĥezkel.
22719 Nakadori
22719 Nakadori estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Libro de Jeĥezkel
La libro konservis la diraĵojn kaj eventojn ĉirkaŭ la vivo de la juda profeto Jeĥezkel, kiu vivis en la tempo de babilona ekzilo de la juda popolo post la detruo de la templo de Jerusalemo kadre de konkero de la Reĝlando Judio kaj ties ĉefurbo Jerusalemo fare de la babilonia armeo de Nebukadnecaro la 2-a. Jeĥezkel estis juda sacerdoto, kiu kun aliaj judaj ekziliĝintoj estis portita al la babilonia urbo Tel-Abib (en nuna suda Irako). La judaj ekziliĝintoj ripete konsultis lin por ricevi dian aŭguron. Tamen Jeĥezkel ne havis konstantan influon pri ili, kaj plurfoje nomis ilin "ribela domo".
22719 Nakadori
Nakadori (japane 中通り ; Nakadōri) estas la centra parto de la gubernio Fukuŝima, inter la Montoj Ou kaj la altebenaĵo Abukuma. La ĉefurbo de Nakadori estas Fukuŝima. La regiono entenas ankaŭ la gravan centron de transporto Korijama.
Tervorko (arkeologio)
En arkeologio, tervorko, termovo aŭ terlaboro estas ĝenerala termino por priskribi la artefaritajn ŝanĝojn en la ternivelo, por ekzemplo taluso aŭ tera amaseto.
La tervorkoj povas esti de si mem arkeologiaj kuŝejoj, aro de vestiĝoj, aŭ povas prezenti vestiĝojn sub la surfaco. La tervorko de intereso por arkeologoj inkludas: remparburgoj, henĝoj, holmoj, platformaj amasetoj, figuraj amsetoj, tumuloj, lignaj praburgoj kaj aliaj tomboj. La termovoj de mezepokaj abandonitaj vilaĝoj estas uzeblaj por determini la lokigon, grandon kaj desegnon de la perditaj setlejoj.
József Nagy (misiisto)
József Nagy [jOĵef nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy József estis hungara elektroinĝeniero, monaĥo, misiisto, profesoro.
József Nagy naskiĝis la en Nagyvarsány, li mortis la  en Japanio en Mijazaki (urbo).
Biografio
József Nagy akiris inĝenieran diplomon, poste li laboris en Budapeŝto. Li konatiĝis pri la monaĥa movado, poste li aliĝis en Péliföldszentkereszt al Salesianoj de Don Bosco. Li instruis elektroteknikon en la salesiana lernejo en Budapeŝto, krome en Rákospalota li interesiĝis pri la presado. La japanaj salesianoj petis fakulojn pri presado, tial József Nagy estis sendita al Japanio, kie li instruis presadon inter 1937 kaj 1967. Dum instruado li akiris 3 pliajn diplomojn. En 1957 li estis nomumita universitata profesoro. Li partoprenis en evoluo de diversaj literoj en la prestekniko. Li partoprenis ankaŭ en inventado de stereo bildkarto kaj li apartenis al evoluistoj de radioaparatoj. En 1967 li vizitis ĉiujn salesianajn institutojn en la mondo. Ekde la sekva jaro li estis lerneja bibliotekisto kaj sakrestiisto. Pri la tekniko li okupiĝis ĝismorte.
19400 Emileclaus
19400 Emileclaus estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Rians (Var)
Rians (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 1933
NGC 1933 (alia indiko — ESO 85-SC77) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Courbevoie
Courbevoie [kuʁbəvwa] estas franca komunumo kaj nordokcidenta pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Hauts-de-Seine (kiu banano-forme ĉirkaŭvolbas la okcidentan parton de Parizo) kaj en la Pariza Regiono, 8,2 kilometrojn de la centro de Parizo.
La urbo havas proksimume 70 000 loĝantojn, kaj estas unu el la plej dense loĝata en Eŭropo. La fama pariza afera kvartalo La Défense, kiu entenas la plej altajn konstruaĵojn de la Pariza Regiono, situas parte sur la teritorio de Courbevoie. La loĝloko situas borde de la rivero Seine, en flua direkto maldekstre, kaj interalie en 1900 gastigis la remajn konkursojn de la Somera Olimpiko 1900 sur la rivero inter Courbevoie kaj la najbara komunumo Asnières-sur-Seine. En la urbo, borde de la rivero Seine, ankaŭ situas unu el la tradicie gvidaj remaj kluboj de Francio, Société Nautique de la Basse Seine (SNBS), el kiu inter 1900 kaj 1948 fontis 14 olimpianoj.
Historio
La nomo Courbevoie devenas de la latina Curva Via, tio estas "Kurba Vojo", verŝajne pro la ĉeesto de romia vojo el Lutetia al Normandio.
1958
1958 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1958 post Kristo okazis, interalie:
(17200) 2000 AF47
(17200) 2000 AF47 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Irlandaj eŭro-moneroj
La irlandaj eŭro-moneroj havas nur unu desegnaĵon por ĉiuj ok moneroj: la irlandŝtatan harpon, tradician simbolon de Irlando ekde la mezepoko. Ĝi reprezentas la tiel nomitan harpon de Brian Boru, troveblan en Kolegio Triunuo, Dublino, kaj estas la oficiala blazono de la Respubliko de Irlando. La moneroj ankaŭ surhavas la irlandlingvan vorton ÉIRE (Irlando), en la tradicia gaela skribo.
Kumagusu Minakata
Kumagusu MINAKATA (japane 南方 熊楠 ; naskiĝis la 15-an de aprilo 1867 en Ŭakajama, mortis la 29-an de decembro 1941 en Tanabe) estis japana fungosciencisto.
Onidire li konis 18 lingvojn kaj estis nomata "piediranta enciklopedio". Imperiestro Shōwa ŝatis lin kaj eĉ kreis tankaon pri li:
Lia labrometodo (aŭ ties manko), lia solema karaktero, lia drinkemo kaj genio malhelpis lian kongruon kun la scienca societo hegemonia kaj en Japanio kaj en Okcidento. Tiu malkonformema saĝulo dum siaj 74 jaroj de vivo nelaceble esploris sciaron. li veturis el sia nasĝigloka Ŭakaĝama al Usono, Kubo, Venezuelo, Haitio, Jamajko kaj Anglio, kie same li klopodis plisaĝuliĝi. Reveninte, li ne nur plue observis la naturon sed ankaŭ protektis ĝin kontraŭ detruaj homagadoj. Li defendis la arbarojn de la regiono Kumano, kie li nelace kolektis fungojn kaj insektojn. Krome li studis la interagadon inter spirito kaj la materia mondo. Por klopodi kompreni tion, li desegnis la mandalon Minakata kiu klarigis slian mondkoncepton pere de la interkonekkton de la okcidentaj sciencoj kaj la budhismo. Laŭ li la naturo, la homa spirito, la scienco kaj la ĉiutagaĵo tute kunestas kaj la mondo estas nur hazardaj konektoj.
Biografio
Li estis strangula saĝulo kiu arigis sian sciaron pere de la observado, la legado (foje parkere), la verkado (foje kopiado) kaj la desegnado. Kiam li estis nur 7jaraĝa, li jam transkribis mane la enciklopedion Ŭakan Sansai Zue (105 volumenoj) kaj la libron de ilustraĵoj de la flaŭro Honzō kōmoku. Tiu distro daŭris jarkvinon. Lia patro, komerciisto profesie, sendis lin al bona lernejo ebla kaj poste al la Universitato de Tokio, sed li ne bone profitis el tia eduksistemo kaj simple preferis pasigis sian tempon en bibliotekoj, observante en la Parko Ueno (Tokio), en bestoĝardeno aŭ en botanika ĝardeno ol en klaso. Li neniam gradiĝis, sed nuntempe estas li kiu estas studita.
Decembre 1886 li enŝipiĝis en vaporŝipo kiam li estis nur 19jaraĝa por trairi la mondon kaj studi ĉion. Li alvenis al San Francisco kaj poste instaliĝis en Ĉikago, kie li publikigis libron pri la fungoj de Miĉigano. El tie li translokiĝis al Ann Arbor (Miĉigano), kie li malriĉege plukolektis specimenojn kaj esploris. Li faris en sia vivo kolekton de 14 000. Li korespondis kun kolektisto de fungoj kaj likenoj nome William W. Calkins, kiu kuraĝigis lin veni al Jacksonville (Florido). El tie li forveturis al Havano, Kubo, kaj el tie al Venezuelo, Haitio kaj Jamajko. En tiuj landoj li laboris kiel helpanto de dresisto de elefantoj en cirko, kio permesis lin kolekti fungojn kaj likenojn.
En 1892 li veturis al Liverpool, el kie al Londono. En la Brita Muzeo, ĉirkaŭita de libroj, artaĵoj kaj antikvaĵoj el Oriento kaj Okcidento, li trovis taŭgan laborejon; tie lia nomo kaj proponoj atingis renomon. Li publikigis artikolojn pri astronomio, biologio, zoologio, folkloro kaj mitoj en la revuoj Nature kaj Notes&Queries. Li malakceptis altsalajrajn postenojn por konservi sian liberecon esplori kaj ricevis vizitojn de gravuloj el Japanio kaj el aliaj landoj, dum li ankoraŭ pluhavis malriĉegan vivon. Pro tio li revenis en Japanion 14 jarojn post la ekveturo.
En 1904 li reinstaliĝis en Tanabe kaj edziĝis al Macue, filino de ŝintoisma pastro de tiea templo. Tiam la registaro klopodis ekregi ĉiujn sanktejojn el Japanio kun la celo organizi ilin kaj malpliigi ties kostojn. Kumagusu intervenis ĉar komprenis ke tio povus okazigi la detruon de temploj kaj la forhakado de la sanktaj arboj protektantaj ilin, kio malbonigos la pejzaĝon kaj la medion. Li aktivulis kampanjon por eviti tion. Tiele li savis antikvegajn cedrojn (800-jaraĝajn), kiuj ankoraŭ protektas la sanktejon de Cugizakura, en la religiema regiono Kumano, same kiel multajn aliajn arbarojn. Post la Unua Mondmilito la sanktejojn revenis al normaleco de si mem.
Kumagusu plupublikigis librojn, por vivteni sin kaj aĉeti la bezonatajn kuracilojn. Ankaŭ famiĝis li pli kaj pli etende. Li rilatia kun saĝuloj kaj gravuloj kiuj foje vizitis lin. Li eĉ renkontiĝis kun la japana imperiestro Hirohito en 1929, mem biologo kaj interesita pri fungoj, kiuj oficiale vizits la insulon Kaŝima, en la golfeto de Tanabe. Ili kunpromenis kaj Kumagusu donacis al li kolekton de 110 specimenoj de ŝlimaj ŝimoj. Post 30 jaroj, la geimperiestroj revizitis Ŭakajama kaj li verkis poeziaĵon pri Kumagusu supre kopiita.
Eatona pintvostanaso
La Eatona pintvostanaso (Anas eatoni) estas birdospecio de la grupo de plaŭdanasoj kaj de la tipa genro Anas. Tiu specio estas limigita al la insularoj de la Kergelenoj kaj Krozetoj en suda Hinda Oceano. Ĝi similas al malgranda ino de Norda pintvostanaso sed videblas ĉe brunaj kapo kaj kolo ia blanka strio ĉe kolflanko. Ĝi havas longan grizecan bekon, kaj ankaŭ grizajn krurojn kaj ĉe suba vosto videblas blanka marko.
Tiu antarkt-ekozona specio estis nomata tiele laŭ la angla esploristo kaj naturalisto Alfred Edmund Eaton. Ĝi estas minacata de enmetitaj specioj, ĉefe sovaĝiĝintaj katoj, kiuj predas ilin.
Árpád Gazda
Kariero
Árpád Gazda diplomitiĝis pri fiziko en Temeŝvaro (1991), pri ĵurnalismo en ELTE de Budapeŝto (1999). De 1990 li estis kunlaboranto de gazeto Romániai Magyar Szó, poste de Radio Libera Eŭropo (1991-1993), pli poste de 1995 de Erdélyi Napló (de 1997 ĉefredaktoro), de 1999 de Krónika.
Brink (amsterdama metrostacio)
Brink estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
Itinéraire d'un enfant gâté (filmo)
Itinéraire d'un enfant gâté (Itinero de dorlotita infano) estas franca filmo de Claude Lelouch aperinta en 1988.
La filmo aperis en DVD.
Temo
Trovita infano en cirka medio, Sam Lion estis devigita ŝanĝi metion pro akcidento de trapezo kaj fariĝis entreprenestro. Sed post kiam li atingis kvindek jarojn, li tediĝas de siaj respondecoj kaj de sia filo, Jean-Philippe, kies kunlaboro ne multe helpas al li. Li tiam decidas malaperi en maro. Sed lia pasinto rekaptos lin sub la formo de Albert Duvivier, unu el liaj pasintaj dungitoj. Li perdiĝas kaj poste iom post iom ekkonscias pri la esenco de sia vivo.
Golo Mann
Golo MANN (plennome Angelus Gottfried Mann; naskita la 27-an de marto 1909 en Munkeno; mortinta la 7-an de aprilo 1994 en Leverkusen) estis germana historiisto kaj publicisto. Li estis la filo de Thomas Mann, la nevo de Heinrich Mann kaj la frato de Erika Mann kaj Klaus Mann.
Golo Mann studis filozofion kaj historion en Munkeno, Berlino kaj Heidelberg. En la jaro 1932 li doktoriĝis kaj unu jaron poste li kune kun sia familio elmigris al Francio, kie li restis ĝis 1937, poste li venis al Svislando. Tie li vivtenis sin kiel verkisto kaj en la jaro 1940 li fuĝis al Usono, kie li ekde 1942 agis kiel profesoro pri historio en diversaj universitatoj. En 1958 li revenis al Eŭropo. Post mallonga restado en Svislando li fariĝis gastprofesoro en la germana urbo Münster, kaj de 1960 ĝis 1964 li agis kiel profesoro pri politiko en Stutgarto. Post 1964 li dediĉis sin plene al la verkado kaj eldonado. Inter pluraj premioj li gajnis la renoman Georg-Büchner-Preis en 1968.
László Csákányi
László CSÁKÁNYI [lAslO ĉAkAnji], hungare Csákányi László, Esperante Ladislao Csákányi estis elstara hungara aktoro, voĉoaktoro kaj kantisto.
László Csákányi naskiĝis, kiel Zsigovits László Jenő la 13-an de januaro 1921 en Güssing. Li mortis la 3-an de novembro 1992 en Budapeŝto.
Biografio
László Csákányi devenis el hungara familio apartenanta al minoritato en Aŭstrio. Li finis la aktoran akademion en Budapeŝto en 1942, poste li apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1945-1948 li estis militkaptito. Baldaŭe li ludis en diversaj ĉefurbaj teatroj. Li ricevis 3 premiojn.
Pointe du Lac (pariza metrostacio)
Pointe du Lac [pwɛ̃t dy lak] (Pinto de la Lago) (plennome Créteil-Pointe du Lac ) estas la 300-a stacio de la Metroo de Parizo sur linio 8, situanta en komunumo Créteil. Ĝi estis malfermita la. Depost tiu dato, ĝi estas la orienta finstacio de linio 8.
Stacio
La stacio, malfermita la, fariĝis la nova orienta finstacio de la linio. Ĝi situas ekstere en la ekstrem-sudo de Créteil, apud la limo kun Valenton, kilometron sude de la stacio , eksa finstacio de la linio, de 1974 ĝis 2011.
Miren Amuriza
Miren AMURIZA (plennome: Miren Amuriza Plaza) (naskiĝis en Berriz, Biskajo) estas bertsolari (vers-farantino).Ŝi estas filino de Xabier Amuriza kaj Arantza Plaza.
Ŝi estas ĉampionino de la konkurso de bertso (vers-farado) de Durango en 2008.
Raivavae
Raivavae estas insulo kiu formas parton de la Aŭstralaj Insuloj en Franca Polinezio.
Ĝi eltenas populacion de 905 personoj (ĉe la censo de 2007) sur ter de 16 km². Ties plej alta punkto estas la montopinto de mortinta vulkano kiu estas 437 metrojn alta.
La insulo estis aligita de Francio en 1880.
Vidu ankaŭ
-23.86917°N, -147.66361°W
Hantay
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
1829
En la jaro 1829 post Kristo okazis, interalie:
Itapetingo (mikroregiono)
La mikroregiono Itapetingo estas unu de la 18 mikroregionoj de la mezoregiono Suda centro de Bahio en la brazila subŝtato Bahio. Ĝi enhavas 9 municipojn.
Françoaldo Sena de Souza
França (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 2000 ĝis 2002 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Plélo
(jen france, bretone Pleuloc'h) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Babez for Breakfast
Babez for Breakfast estas muzikalbumo de Lordi.
Ferenc Cseterki
CSETERKI Ferenc [ĉeterki] estas rumanuja hungara operkantisto naskita en Hodod la 2-an de aprilo 1953.
Kariero
Ekde 1979 ĝis 1993 Cseterki estis ĥoristo en la Kolozsvári Állami Magyar Opera, ekde 1993 kaj 2004 solisto de la Operejo de Craiova kaj ekde 2004 li estas solisto de la Kolozsvári Állami Magyar Opera. Inter 1992 kaj 2004 li partoprenis en la operfestivalo Alfredo Kraus.
József Róbert Csepei
CSEPEI József Róbert [ĉepei] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Şimleu Silvaniei la 7-an de novembro 1981.
Kariero
Ekde 2006 li laboras en la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat kaj ekde 2001 li prelegas en fako pri ĵurnalismo de Universitato Babeş-Bolyai. Li elpaŝas ekde 1993 en muzikbandoj, prezentas recitalojn kaj estas anoncisto de aranĝaĵoj.
NGC 1934
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marjane Satrapi
Marjane SATRAPI ( (n. la en Raŝt, Irano) estas irana-franca bildliteratura verkistino, artistino kaj filmreĝisorino. Ŝi ankaŭ ilustras infanlibrojn.
Satrapi estas plej konata pro sia bildliteratura aŭtobiografio "Persepolis" en kvar volumoj, en kiuj ŝi priskribas sian plenkreskiĝon sub la kondiĉoj de la irana islama revolucio kaj sian junecon en Eŭropo dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj. Satrapi kredas, ke ekzistas manieroj solvi problemojn de la mondo. Anstataŭ elspezi multe da mono por krei armilojn, laŭ ŝi landoj devas investi en stipendioj por studentoj por ebligi ke ili studi eksterlande. Tiel ili eble povus fariĝi bonaj kaj spertaj profesoroj en siaj propraj landoj, kvankam oni bezonas tempon por tia speco de ŝanĝo.
Biografio
La gepatroj de Satrapi estis edukitaj, kaj instruis ilian filinon pensi por si mem. Ŝi vizitis francan mezlernejon (Lycée Francais) en Teherano. Kiam ŝi estis 14-jara, la gepatroj de Satrapi sendis ŝin al Vieno, Aŭstrio, por lerni en pli libera lando. Kiam Satrapi estis 19-jara, ŝi revenis al Irano por studi dekoraciajn artojn ĉe la Teherana Belarta Lernejo. La ŝanĝo de la okcidenta mondo al Irano estis malfacila por ŝi.
En 1994, Satrapi transloĝiĝis al Strasburgo, Francio por studi arton dum 3 jaroj. Ŝi antaŭe loĝis en Aŭstrio kaj Svedio, sed nun loĝas en Parizo kun sia sveda edzo. Ŝi havas iranan kaj ekde 2006 ankaŭ francan civitanecon.
Filmoj
En 2007 ŝi reĝisoris la desegnitan filmon Persepolis kune kun Vincent Paronnaud.
En 2013: La Bande des Jotas
En 2011 estis filmigita "Poulet aux prunes" ("Kokaĵo kun prunoj"), alia bildliteratura verko ŝia,
En 2014 ŝi reĝisoris la filmon The Voices, kiu premieris dum la Sundance Film Festival.
En 2019, Radioactive
Ekstera ligilo
Eltiraĵo el Persepolis
Ĥarkiv-Pasaĵirskij (stacidomo)
Ĥarkiv-Pasaĵirskij (Харків-Пасажирський) estas fervoja stacio en Ĥarkivo, la dua plej granda urbo en Ukrainio.
Amir Hadžiahmetović
Amir HADZIAHMETOVIĆ – AmoDeL'Iro – Amiro estas inĝeniero, muzikisto, mastro de informatiko-specialisto pri datumsekureco kaj esperantisto naskiĝinta en Bosnio kaj Hercegovino, kiu ek de 1993 loĝas en Kopenhago, Danio.
De sia infanaĝo li montris talenton pri muziko kaj diversgrade kapablis ludi diversajn instrumentojn: akordionon, violonon, trumojn, bason kaj gitaton. En Bosnio li estis membro de multaj bandoj: Neboder(1979), Stelex band(1982), Scabia(1985), Torpeda(1987), Uhuhu(1989). Paralele kun sia muzikkariero li studis kaj en 1989. iĝis inĝenieron pri Elektrotehniko-forta kurento, ĉe Universitato de Sarajevo. Pro la milito li fuĝis de en Bosnio en 1991., kaj post mallonga restado en diversaj landoj li alvenis en Danio kie li restis pli longan tempon. En Danio li muzikumis, laboris, studis kaj en 2006 skribis sian mastiĝ-tezon pri cifreca identeco. Oni povas rigardi kaj enŝuti la verkon skribitan en la angla ĉi tie: http://digitalidentitymanagement.wordpress.com/2006/07/06/hello-world/
En Danio Amir daŭrigis sian muzikkarieron, ludante en la bandoj Aferim (1993) kaj Udsalg (1994), kie kantis kaj ludis gitaron. En la bando El Kabong (1996), Amir estis ĉefkomponisto kaj ludis bason dum ca. du jaroj. En Karavane Blå(2000), li ankaŭ ludis bason.
Amir estis unu el la fondintoj de la muzika grupo Esperanto Desperado en Kopenhago en 1996, kie li estis kantisto kaj gitaristo. En aŭtuno 2005 Esperanto Desperado malfondiĝis, sed Amir volis daurigi muzikumi esperante kaj havis novajn kantojn kiujn li ŝatis registri. Tial en la komenco de 2006, kune du bonaj amikoj muzikistoj, li fondis novan bandon kiu estas nomita Espo-Despo (ofte skribita kiel unu vorto 'EspoDespo').
Amir verkis multajn kanzonojn kaj kantotekstojn en esperanto, angla kaj bosna lingvo. Kun siaj bandoj li eldonis 4 KDojn, unu LP, kaj lia muziko krome troveblas sur pluraj kompil-KDoj. Krom EspoDespo, li nuntempe ankaŭ ludas en la bando GipJoy(2003), kiu akustike ludas precipe konatajn Ciganajn kaj Balkanajn kantojn.
Komarko de Avilo
La Comarca de Ávila (Komarko de Avilo, 40.693476, -4.877331), estas komarko de la provinco Avilo, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio, formita de Valle Amblés, Sierra de Ávila kaj malgranda zono de Supra Moraña. Limas norde kun La Moraña, sude kun la Comarca de Burgohondo - El Tiemblo - Cebreros (Valo de Alberche kaj Tero de Pinaroj), okcidente kun la Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta (Valo de Tormes) kaj kun Tierra de Peñaranda (Provinco Salamanko) kaj oriente kun la komarkoj Campiña segoviana kaj Villacastín. La ĉefurbo de la komarko estas Avilo.
Brody Dalle
Brody Dalle, naskita kun la nomo Bree Joanna Alice Robinson, la 1-an de januaro 1979 en Fitzroy (Melburno), Aŭstralio estas kantistino kaj gitaristino de la grupo The Distillers.
Komarko de Avilo
Parto de la komarko esta Birdoprotekta Areo ZEPA. Trafluas la teritorion la riveroj Adaja, Voltoya, Arevalillo, kaj Almar.
Brody Dalle
Ŝi renkontis Tim Armstrong, ĉefo de Rancid, dum muzik-festivalo, kiam ŝi havas 16 jarojn. Du jarojn poste, ŝi decidas foriri al Los-Anĝeleso kie ŝi estis fondonta The Distillers.
Komarko de Avilo
Municipoj
Plej parto de la municipoj apartenas al la jurisdikcia teritorio de Avilo.
Brody Dalle
Ili realigis sian unuan diskon en 2000 The Distillers, sekvota de Sing Sing Death House en 2002 kaj de Coral Fang en 2003.
Ŝi divorcis en 2003 kaj decidis ŝanĝi sian nomon, prenante Dalle alude al Béatrice Dalle, unu el siaj aktorinoj preferataj. Brody Dalle estas hodiaŭ edziniĝinta je Josh Homme, kantisto kaj gitaristo de la grupo Queens Of The Stone Age, al kiu ŝi naskis infanon en 2006.
Brazila Ligo
Campeonato Brasileiro Série A estas futbala ligo en Brazilo.
Abel Tasman
Abel Janszoon TASMAN (naskiĝis en 1603 en Lutjegast, Nederlando, mortis la 10-an de oktobro 1659 en Batavia), estis Nederlanda maristo kaj esploristo.
Li naskiĝis en Lutjegast, vilaĝo en la provinco de Groningen, plej konata pro liaj vojaĝoj de 1642 kaj 1644 en la servo de la VOC (Nederlanda Orienthinda Kompanio). Lia ekspedicio estis la unua Eŭropa ekspedicio, kiu atingis la insulojn de Van Diemen-a Lando (nun Tasmanio) kaj Novzelando. Li ankaŭ mapiĝis grandajn partojn de aliaj partoj de Aŭstralio.
Lia tasko estis prienketi la lando tiame nomita Nova Nederlando, aktuale nomita Aŭstralio, el kiu la Nederlandanoj jam eltrovis la okcidenta marbordo, kaj determini ĉu estis parto de Terra Australis. La VOC esperis, ke li tiele eltrovus novan malekspluatan kontinenton por komerco. Por tion fari, sur lia unua vojaĝo (de 1642 al 1643) li velis de Ĝakarto (tiam nomiĝis Batavia) kun du malgrandaj ŝipoj, la Heemskerck kaj la Zeehaen, unue al Maŭricio, kaj de tie li velis orienten ĉe pli alta latitudo ol la Nederlandanoj faris antaŭe. Ĉi tiel, li tute maltrafis kontinentan Aŭstralion, sed fine trovis landon ĉe la insulo de Tasmanio la 24-an de novembro. Li nomis ĝin Van Diemen-a Lando, sed poste Britaj kolonianoj renomis ĝin post ĝia malkovrano. Post enketo, li velis pli orienten, kaj eltrovis Novzelandon, kiun li nomis Staten Landt sur la teorio ke ĝi estis konektita peco de lando sude de la ekstremaĵo de Sudameriko.
Li velis norden laŭ sia okcidenta marbordo. Ĉe la norda parto de La Sudinsulo li ankrita la ŝipojn en golfeto, kie en lia nura renkonto kun la Maorio, ili mortigis kvar el liaj maristoj. Li nomis ĝin Murdintan Golfeton (nun nomita Ora Golfeto) kaj velis norden, sed mispensis ke Cook-a Markolo estis kurbo (kaj li nomis ĝin Zeehaen-a Kurbo). Li ankaŭ kredis, ke Staten Landt estis unu lando, kaj parto de Terra Australis. En lia reiro al Batavia, li ektrovis la Tongan archipelagon la 21-an de januaro 1643. Du nomoj ke li donis al partoj de Novzelando ankoraŭ eltenas: Kabo Maria Van Diemen kaj Insuloj de la Tri reĝoj.
Dum lia dua vojaĝo en 1644 li sekvis la sudan marbordon de Novgvineo orienten. Li maltrafis la Torres-an Markolon inter Novgvineo kaj Aŭstralio, kaj daŭris lia vojaĝo laŭ la Aŭstralia marbordo. Li mapis la nordan marbordon de Aŭstralio.
De la vidpunkto de la VOC, Tasman-aj esploradoj estis seniluziiĝo: li trovis nek promesitan lokon por komerco nek utilan novan vojon. Dum pli ol jarcento (ĝis la epoko de James Cook), Tasmanio kaj Novzelando ne estis denove vizititaj per Eŭropanoj. Aŭstralio estis vizitita, sed kutime sole per akcidento.
Kiel multaj esploristoj, la nomo de Tasman estas honorita en multaj lokoj. Ĉi tiuj inkluzivas:
Castelbianco
Castelbianco estas komunumo de Italio.
Beoĉin
Beoĉin, serbe Беочин, slave Beočin, hungare Belcsény estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto Suda Baĉka. Ankoraŭ 7 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Beoĉin situas inter dekstra bordo de Danubo (kontraŭe troviĝas Futog) kaj monto Fruŝka Gora.
Historio
La unua mencio devenis el 1702. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Beoĉin 8058 da homoj, (serboj 4695 (58 %), ciganoj 1019 (13 %), jugoslavianoj 693 (9 %), kroatoj 507 (6 %), hungaroj 182 (2 %), 96 slovakoj kaj aliaj).
János Bogárdi
János Bogárdi [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bogárdi János estis hungara inĝeniero, hidrologo, profesoro, membro (korespondanta en 1962, ordinara en 1973) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina familia nomo ĝis 1934 estis Bogner.
János Bogárdi naskiĝis la  1909 en Hungara reĝlando en Torontáltorda (nuntempa Torda (Serbio)). Li mortis la 1998 en Budapeŝto.