cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Manuel de Rosas
Dua guberniepoko
La ŝtata terorismo estis uzita ne nur kontraŭ unueciguloj, sed ankaŭ kontruax membroj de lia propra partio, kiu estis supozeble ne tre fidelaj. Tiele timego etendiĝis al ĉiuj tavoloj de la socio. La juĝa sistemo vidiĝis devigita al uzado de mortopuno. Por ĉio tio Rosas ĝuis la helpon de preskaŭpolicaj rotoj nome Sociedad Popular Restauradora kaj Mazorca, kiuj libere eniris en domoj, arestis, torturis aŭ mortigis. Metodoj inkludis lancadon, langotranĉon, kastradon aŭ similaj barbaraĵoj. Modernaj ĉirkaŭkalkuloj informas pri 2,000 personoj ekzekutitaj el 1829 al 1852. Terorismo estis same uzita en la batalkampo.
Ekstera politiko
En la nordo, la ambicioj de la bolivia diktatoro Andrés de Santa Cruz, kiu hegemoniis en la ĵus fondita Peru-Bolivia Konfederacio kaj klopodis invadi Jujuy kaj Salta kun apogo de kelkaj unueciguloj elmigrintaj, kondukis al milito inter la Argentina Konfederacio kaj la Peru-Bolivia Konfederacio. La milito estis estrita de Heredia, guberniestro de Tukumano kaj la lasta de la federalestroj rivalaj al Rosas, sed li estis murdita fine de 1838 kaj tiele finis la milito kaj malaperis la lasta federala rivalo; la venontaj internaj malamikoj estis jam klare nefederalaj.
Ludotablo (orgeno)
Normoj
En Germanio la Vereinigung der Orgelsachverständigen Deutschlands (asocio de ekspertizisto pri orgenoj) kaj la Bund Deutscher Orgelbaumeister (ligo de orgenkonstruistoj) prezentis en 2000 novan normaro por orgentudotabloj. La t.n. VOD/BDO-Norm 2000 konektu la teknologiajn evoluojn sur tiu ĉi kampo unuan fojon ku ergonomiajn bezonojn kaj konojn.
Juan Manuel de Rosas
Ekstera politiko
La rilato kun Brazilo estis malbonaj, sed ne okazigis militon, almenaŭ ĝis la krizo kiu kondukis al la Batalo de Caseros. Neniam estis problemoj kontraŭ Ĉilio, kvankam tie rifuĝiĝis multaj opoziciantoj, kiuj eĉ lanĉis kelkajn ekspediciojn el tie kontraŭ argentinaj provincoj. Paragvajo proklamis sian sendependon kaj anoncis ĝin oficiale al Rosas, kiu respondis, ke li povis nek agnoski nek malkoni tiun deklaron. Praktike lia intenco estis realigi la antikvan provincon Paragvajo al la Konfederacio, pro kio li blokadis la internajn riverojn, por devigi Paragvajon al negocado. Paragvajo respondis aliance al la malamikoj de Rosas, sed neniam estis milito inter ambaŭ armeoj.
En Urugvajo, la nova prezidanto Manuel Oribe liberigis sin el sia antaŭanto Fructuoso Rivera. Sed tiu, kun apogo de unueciguloj de Montevideo (inter ili Lavalle) kaj de la imperiistoj de Brazilo setlintaj en Suda Rio-Grando, formis la novan strukturon de la “colorados” (al kiuj Oribe kontraŭstaris la "blankuloj") kaj venis al revolucio nome Guerra Grande. Meze de 1838 sieĝis la colorados la registaron, rifuĝinta malantaŭ la muroj de Montevideo. La colorados ĝuis dekomence la apogon de la franca ŝiparo kaj de la brazila protektorato. Antaŭ tio, Oribe rezignis oktobre de 1838, klarigante ke forpelis lin eksterlanda ŝiparo kaj retiriĝis al Bonaero.
Syltefjord
Syltefjord estas vilaĝo por fiŝkaptado en la municipo Båtsfjord de la kantono Finnmark, Norvegio. Ĝi situantas en marpaco de interna fjordo Syltefjorden. Nune ĝi estas abandonita.
Juan Manuel de Rosas
Franca blokado
Ekde 1830, Francio intencis pligrandigi sian influon en Latinameriko kaj, ĉefe, la etendon de sia ekstera komerco. Ĉar Argentino ne estis ankoraŭ organizita konstitucie, la francoj pensis, ke ili povos almenaŭ devigi ĝin fari komercajn favorojn. En novembro de 1837, la franca vickonsulo prezentiĝis al la ministro por eksteraj aferoj, Felipe Arana, kun plendoj pri liberigo de du francaj prizonuloj, pri interkonsento simila al tiu de la Argentina Konfederacio kun Anglio kaj la escepto de la militservo por ties civitanoj, nome ekskuzoj.
Arana malakceptis la postulojn, kaj post monatoj, en marto de 1838 la franca ŝiparo blokadis la havenon de Bonaero kaj la tutan marbordon de la rivero apartenanta al la Respubliko Argentino. Poste oni etendis ĝin al la resto de la marbordaj provincoj, por malfortigi la aliancon de Rosas kun ili, kun propono malfari la blokadon de ĉiu provinco kiu rompus kun li. En oktobro de 1838, la franca ŝiparo atakis la insulon Martín García. La blokado multe suferigis la ekonomion de la provinco, ĉar fermis la eblojn eksporti. Tio malkontentigis la brutobredistojn kaj la komercistojn, multaj el kiuj deflankixgis silente al la opozicio.
Enlanda milito de 1840
En junio de 1838 alvenis al Bonaero delegito de Santa Fe nome Domingo Cullen, cele aLproksimigi Rosas kun la franca ŝiparo. Sed ŝajne anstataŭe negocis kun la fracoj la finon de la blokado por sia provinco, ŝanĝe helpi Francion kontraŭ Rosas. Meze de la negocado mortiĝis la guberniestro Estanislao López, kaj Cullen fuĝis al Santa Fe. Tie li estis elektita guberniestro, sed Rosas kaj Pascual Echagüe de Entre Ríos malagnoskis lin, ĉas estas hispano. Tiele Cullen estis elpostenigita, organizis insurekcion, estis venkita kaj mortpafita ĉe la limo de la provinco Bonaero en junio de 1839.
Cullen estis sendinta sian ministron Manuel Leiva negoci kun la guberniestro de Corrientes nome Genaro Berón de Astrada aliancon kontraŭ Rosas, sed post la falo de Cullen, li serĉis apogon de la urugvaja Rivera, kun kiu subskribis aliancon, kiu tiu neniam plenumis. Kaj deklaris la militon kontraŭ Buenos Aires kaj Entre Ríos. La guberniestro Echagüe invadis Corrientes kaj venkis en la batalo de Pago Largo, kie Berón mortiĝis.
En majo, kun apogo kaj mono rioplatanoj, Echagüe invadis Urugvajon, kun helpo de multaj militistoj el "blankuloj", estritaj de Juan Antonio Lavalleja, Servando Gómez kaj Eugenio Garzón. Li alvenis ĝis proksime de Montevideo, sed li estis venkita en la batalo de Cagancha.
La franca registaro ne estis atinginta multe pere de sia blokado, pro kio decidis financi militojn kontraŭ Rosas, pagante monon al Rivera, kaj al la unueciguloj organizitaj en la Argentina Komisio, estrita de Valentín Alsina. Tiuj serĉis prestiĝan militestron nome Lavalle. Kiam okazis la atako de Echagüe al Urugvajo, Lavalle decidis profiti por invadi Entre Ríos. Ĉar li ne atingis apogon en tiu provinco kontraŭ Rosas, li direktis sin al Corrientes, kie la guberniestro Ferré estrigis lin por sia armeo. Ferré lanĉis kontraŭ Santa Fe la fondinton de la provinca aŭtonomeco, Mariano Vera, sed tiu estis rapide venkita kaj mortigita.
Ankaŭ en la propra Bonaero naskiĝis movado kontraŭ Rosas, kies militestro estis la kolonelo Ramón Maza, filo de la prezidanto, Manuel Maza. Kaj en la sudo de la provinco organiziĝis la grupo nome Libres del Sur (Sudaj Liberuloj), formita de brutobredistoj, kiuj malkontentoj pro la falo de la eksportoj, planis revolucion kiu etendiĝis rapide. Ili kalkulis kun la apogo de Lavalle, kiu devis elŝipiĝi en la golfo Samborombón.
Sed ĉio fiaskis: ne okazis apogo de Lavalle kiu direktis sin al Entre Ríos por invadi ĝin. La grupo de Maza estis denoncita: la eksamiko de Rosas estis mortpafita same kiel sia filo pro ordono de Rosas en la prizono. La Libres del Sur, malkaŝitaj, lanĉis sin al la insurekcio, sed nur post du semajnoj ili estis venkitaj de Prudencio Rosas, frato de la guberniestro, en la batalo de Chascomús. La estroj mortiĝis dum la batalo, aliaj estis ekzekutitaj aŭ enkarcerigitaj kaj kelkaj devis ekziliĝi.
En la nordo post la morto de Heredia, la unueciguloj de la nordo organiziĝis kaj ekkontrolis la registarojn de Tukumano, Salta, Jujuy kaj Katamarko. Rosas memoris, ke ili havas la armilaron senditan de li por la milito kontraŭ Bolivio, kaj decidis sendi iun por preni ĝin. La elekto estis eraro de Rosas: la generalo Gregorio Aráoz de La Madrid, tukumana estro de unueciguloj de la antaŭa jardeko, kiu post alveno al Tukumano ŝanĝis el partio kaj aliĝis al la ribeluloj. Tiuj insurekciis kontraŭ Rosas kaj formis la Nordan Koalicion, estrita de la tukumana ministro Marco Avellaneda. Ili klopodis etendi la aliancon al la guberniestroj Tomás Brizuela, de Rioĥo, kaj Ibarra, de Santiago del Estero. Ambaŭ estis federaloj, sed la unua estis konvinkita kiam ricevis la militestrecon supreman; Ibarra malakceptis. Fine de 1840, Lamadrid invadis Kordobon, kie grupo de liberaloj venkis super Manuel López. Eĉ klopodis revoluciojn en San Luis kaj Mendoza, sed malsukcese.
Lavalle invadis Entre Ríos kaj kontraŭstaris al Echagüe en du malprecizaj bataloj. Li rifuĝiĝis en la suda marbordo de la provinco kaj enŝipiĝis en la franca ŝiparo, por elŝipiĝi norde de la provinco Bonaero. Evitis la generalon Pacheco kaj direktis sin al Bonaero, setlante en Merlo, kaj tie atendis, ke la urbo kliniĝu al li. Rosas organizis sian stabanaron en Santos Lugares — aktuale San Andrés, Partio General San Martín — en sama kazerno kiu poste famiĝos pro la prizonuloj kaj la mortpafado de Camila O’Gorman. Li fermis la pason al la ĉefurbo, dum Pacheco ĉirkaŭias lin norde. Dume la armeo de Lavalle malpliiĝis pro la dizertoj, kaj la urbo ne retiris sian apogon al Rosas. Tiam Lavalle retiriĝis. La unueciguloj kritikis multe tiun decidon, sed reale li ne povis fari alian. La retiro de Lavalle okazigis la pacsubskribon de la francoj kun Rosas kaj la fino de la blokado. Lavalle, sen ŝipa apogo, okupis Santa Fe, sed lia armeo plue malpliiĝis. Rosas sendis persekute sian militestron Pacheco [paĈEko], kaj poste Oribe estre de la armeo federala. Kiam Lavalle retiriĝis, Rosas profitis por malĉeni la teroron kontraŭ ĉiu opoziicantoj aŭ suspektato. Kelkaj hisotriistoj asertas, ke fine de 1840 estis la momento de tiu teroro, sed aliaj asertas, ke fakte la tuta regado de Rosas estis tia.
Lavalle retiriĝis al la provinco Kordobo sed enirinte li estis venkita en la batalo de Quebracho Herrado, kio devigis lin retiriĝi al Tukumano. Tie kuniĝis kaj poste separiĝis denove el Lamadrid, kiu iris invadi Cuyo. kaj iĝis guberniestro de Mendoza, sed estis malvenkita. La survivintoj elmigris al Ĉilio. Lavalle atendis Oribe en Tukumano, kaj tie estis venkita en la batalo de Famaillá, en septembro de 1841. Lia aliancano Marco Avellaneda estis ekzekutita, kaj Lavalle mem mortiĝis en hazarda pafado en San Salvador de Jujuy. Liaj restoj estis portitaj al Potosí, kie rifuĝiĝis ankaŭ la lastaj unueciguloj de la nordo.
La kontraŭrosistoj, tamen subite sukcesis en Corrientes, kie la generalo Paz detruis la armeon de Echagüe en Caaguazú. El tie li invadis Entre Ríos (samtempe kun Rivera) kaj iĝis guberniestro. Konflikto kontraŭ Ferré fuĝigis lin, kaj laij trupokj restis por Rivera.
Dum tiu epoko faris kelkajn marajn kampanjojn la estonta nacia itala heroo Giuseppe Garibaldi, kiu ĉe argentinaj kaj urugvajaj riveroj rabis setlejojn kaj domarojn.
En Santa Fe, Juan Pablo López pasis al la kontraŭa partio post la malvenko de la Norda Koalicio, tiele ke Oribe revenis kaj venkis super li facile en aprilo de 1842. Li rifuĝiĝis ĉe Rivera, oriente de Entre Ríos, kie Oribe venkis lin en Arroyo Grande, decembre de 1842. Multaj el la prizonuloj de tiuj bataloj estis ekzekutitaj pro ordono de Oribe aŭ de Rosas. Almenaŭ la enlanda milito finis en Argentino.
Fino
Rosas havis specialan rilaton kun la Katolika Eklezio. Ambaŭ apogis kaj helpis unu la alian, sed li devigis la eklezianojn konduti laŭ sia volo. La jezuitoj estis favorataj, sed poste malamikiĝis kaj ili ekziliĝis al Urugvajo, kiel aliaj opoziciantoj. En tiu epoko okazis la skandalo de la romantika historio de Camila O'Gorman, juna riĉa kriolino kiu enamiĝis de pastro, kun kiu fuĝis en decembro de 1847 al Corrientes. Ili estis arestitaj de Rosas kaj ekzekutitaj kvankam ŝi estis graveda, kio vekis fortan kritikon ĉefe fare de katolikaj medioj.
Oribe atakis Urugvajon sed ne povis konkeri Montevideon. Temis pri la Guerra Grande, kiam la argentinaj trupoj estis haltigitaj tie. Corrientes ree insurekciis kontraŭ Rosas en 1843, sub estreco de la fratoj Joaquín kaj Juan Madariaga, sed ili ne sukcesis eksporti sian ribelon al la aliaj provincoj. Post pli ol kvar jaroj de rezisto, la nova guberniestro entrerriano Justo José de Urquiza venkis ilin en du bataloj, nome en Laguna Limpia kaj en Rincón de Vences. Fine de 1847, Argentino restis unuanime regita de Rosas.
La registaro de Rosas estis malpermesinta la navigadon laŭ la internaj riveroj por plifortigi la doganon de Bonaero. Dumlonge Anglio estis reklaminta la liberan navigadon laŭ la riveroj Paranao kaj Urugvajo por vendi siajn produktojn. Pro tiu disputo, la 18an de septembro de 1845 la franc-angla ŝiparo ekblokadis la havenon de Bonaero kaj malhelpis la apogon de la rioplata ŝiparo al Oribe en Montevideo. Fakte la ŝiparo de la admiralo Guillermo Brown estis kaptita de la brita ŝiparo. La kombinita ŝiparo eniris la riveron Paranao, cele kontakti kun la ribeluloj de Corrientes kaj kun Paragvajo, kies nova prezidento, Carlos Antonio López, klopodis malfermi iome la fermitan reĝimon heredita de la doktoro Francia. Ili venkis la fortan defendon kiun faris la trupoj de Rosas, estritaj de sia bofrato Lucio Norberto Mansilla en la batalo de Vuelta de Obligado, sed post monatoj ili estis venkitajen la batalo de Quebracho [keBRAĉo]. Tiuj bataloj faris trokosta la venkon, pro kio ne oni klopodis tiun celon. La venko de la anglafranca truparo rezultis pirha: kaj la obstinado de la defendantoj, kaj la komplikoj kiuj postulis ― kaj aktuale plue postulas ― la meandra fluejo de la rivero Paranao al la navigado, igis ege kosta la klopodon navigadi ĝin kontraŭ la volo de la argentina registaro. La batalo konatiĝis en la tuta Ameriko. Nome Ĉilio kaj Brazilo ŝanĝis siajn sentojn (kiuj ĝis tiam estis estintaj malamikaj al Rosas) kaj amikiĝis almenaŭ dekomence al la partio de la Konfederacio. Eĉ kelkaj unueciguloj (tradiciaj malamikoj de Rosas) kortuŝiĝis kaj la kolonelo Martiniano Chilavert akceptis formi parton de la armeo de la Konfederacio. Ĉio rezultis en venko kaj diplomata kaj militista de la Argentina Konfederacio, pro la alta kosto kiun postulis ĝi por la eŭropaj landoj. Fakte, la rezisto fare de la argentina registaro, devigis la invadantojn akcepti la suverenecon de Argentino super la internaj riveroj. Granda Britio, per la Traktato Arana-Southern de 1847, konkludis definitive tiun konflikton kaj en marto samjare ordonis la retiron de sia ŝiparo. Francio daŭrigis unu plian jaron, ĝis la subskribo de la Traktato Arana-Lepredour.
Post la retiriĝo de Francio kaj de Granda Britio, Montevideo dependis nur el la Brazila Imperio por elteni sin. Tiu, kiu garantiis la sendependon de Urugvajo, profitis el la situacio. Rosas deklaris militon al Brazilo, kaj klopodis profiti ĝin por rekonkeri la regionon de la Orientaj Misiones, nune en Brazilo. Lia komandanto estis Justo José de Urquiza [urKIza]. Gravuloj de la partio federala akuzis Rosas el lanĉo al nova aventuro nur por senfinigi la militsituacion kaj eviti konstitucian asembleon. Plej ruzaj el la opoziciantoj konvinkiĝis ke ne eblis venki Rosas nur danke al unueciguloj. La generalo Paz ekzemple kredis, ke kelkaj el liaj subuloj povis faligi lin; kaj li pensis pri Urquiza.
Urquiza ne ŝatis liberon pli ol Rosas, sed foje malkonsentis kun tiu pro interesoj. Fine de 1850 Rosas ordonis al li tranĉi la kontrabandon el kaj al Montevideo, kiu estis profito por Entre Ríos antaŭe. Tuŝita ekonomie, ĉar la deviga paso tra la dogano de Bonaero por komerci ekstere estis problemo por sia provinco, Urquiza prepariĝis por kontraŭstari al Rosas. Sed li ne klopodis venki per malferma atako, sed pere de monatoj de negocado, faris sekretan aliancon kun Corrientes kaj Brazilo. La 1an de majo de 1851, lanĉis sian pronunciamiento (insurekcia manifesto), per kiu reprenis la kondukon de la eksteraj rilatoj de sia provinco, akceptante malatendite la rezignon kiun ĉiujare Rosas faris pri tiuj. Urquiza ankaŭ ne lanĉis sin rekte kontraŭ tiom pova malamiko, sed unue atakis Oribe en Urugvajo. Li devigis lin kapitulaci kaj doni la regadon al alianco de opoziicantoj de sia partio kun la colorados de Montevideo. Sekve li prenis la argentinan armilaron kiu formis parton de la trupoj de Oribe… kaj de liaj soldatoj, kiu estis aligita al la Ejército Grande, Granda Armeo de Urquiza.
Nur tiam, Urquiza translokiĝis al Santa Fe, venkis tie Echagüe kaj atakis Rosas. Post la venko de Pacheco, Rosas prenis la estrecon de sia armeo, kaj li estis venkita en la batalo de Caseros, la 3an de februaro de 1852. Post la malvenko, Rosas abandonis la batalkampon kaj subskribis sian rezignon.
Arbo (datumstrukturo)
En informadiko, arbo estas vaste uzata abstrakta datumtipo (ADT) aŭ datumstrukturo, kiu realigas tiun datumtipon, kiu simulas hierarkian arbon, kun radika valoro kaj subarboj de infanoj kun poa patra nodo, reprezentata kiel aro de ligitaj nodoj.
Arba datumstrukturo povas esti difinita rikure kiel kolekto de nodoj (komenciĝantaj el radika nodo), kie ĉiu nodo estas datumstrukturo konsistanta el valoro kaj listo de referencoj al nodoj (la "infanoj"), kun la limoj, ke neniu referenco estas duplikatita kaj neniu indikas la radikan nodon.
Alternative, arbo povas esti difinita abstrakte kiel ordigita arbo kun valoro asignita al ĉiu nodo. Ambaŭ ĉi tiuj perspektivoj estas utilaj: dum arbo povas esti analizita matematike kiel tuto, kiam efektive reprezentita kiel datumstrukturo ĝi estas kutime reprezentata kaj prilaborata kiel apartaj nodoj. Ekzemple, rigardante arbon kiel tuton, oni povas paroli pri "la patra nodo" de ajna nodo, sed ĝenerale kiel datumstrukturo, ajna nodo nur enhavas la liston de siaj infanoj, sen referenco al sia patro.
Alfredo Ormando
Alfredo ORMANDO (naskiĝis la 15-an de decembro 1958 en Messina, mortis la 23-an de januaro 1998 en Romo) estis samseksama itala teologo kaj verkisto. Li bruligis sin la 13-an de januaro 1998 sur la Petroplaco, por protesti kontraŭ la sinteno de la rom-katolika eklezio kontraŭ la samseksamo. Li mortis 11 tagojn poste je la brulvundoj.
En letero skribita en Palermo Kristnaske 1997 li diris:
Kiel substrekas Fabrizio Marrazzo, prezidanto de Arcigay, itala GLAT-organizo, kiu ĉiujare organizas la manifestaciojn memorigantajn pri premiso de Ormando, Vatikano neniel neniam ne difinis sian rilaton pri tio evento. En januaro 2008, en la 10 datreveno de morto de Alfredo Ormando en Vatikano protestis ĉirkaŭ 100 gejoj kaj lesbaninoj.
Jezdkovice
Jezdkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Opava troviĝanta proksimume 12 km okcidente de urbo Opava. Vivas ĉi tie. La fondigo de la vilaĝo estas datita al la jaro 1250. En la vilaĝo estis en la jaro 1618 konstruita renesanca kastelo. Al la konstruaĵo ligas kastela parko. Meze de la vilaĝo staras kapelo el la jaro 1927, kiu estas konsekrita al Kristo Reĝo.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1250. Ekde la 1-a de januaro 1979 ĝis la 31-a de decembro 1992 la hodiaŭa municipo Jezdkovice estis parto de municipo Stěbořice.
Konsilio de Reciproka Ekonomia Helpo
Konsilio de Reciproka Ekonomia Helpo (KREH) estis organizaĵo por ekonomia kunagado de la socialismaj landoj. Ĝi estis fondita en jaro 1949 (responde al Marŝal-plano) kaj malfondita en jaro 1991. Ĝia sidejo estis en Moskvo.
Historio
Komence ĝi apenaŭ funkciis pro la aŭtarkia ekonomia politiko de la membroŝtatoj. Post morto de Stalin komenciĝis la kunorganizado de la ŝtataj ekonomiaj planoj. Oni dividis la laborojn, evoluojn kaj elformis grandseriajn produktadojn (ekde 1971 kiel Kompleksa Programo). Ĉar Rumanio kaj Bulgario restis plu aŭtarkia lando, ili ne plu kunlaboris kun la KREH.
La Konsilio agadis plej aktive ekde fine de la 1960-aj jaroj ĝis komenco de la 1980-aj. La organizaĵo konstrukciis normojn por siaj anaj landoj.
Oni kalkulis la prezojn por krudmaterialoj laŭ prezoj de la lastaj 3-5 jaroj. Tiel la eksplodo de la naftoprezoj (1973) atingis la landojn nur pli poste. Ĉar la Sovetunio certigis la krudmaterialojn por la landoj malaltpreze kaj grandkvante, la teknika evoluo postrestis, ne okazis strukturaj reformoj en la industrio, de tiuj landoj.
Komunaj planoj
Oni establis komunajn investojn kiel:
Multaj komunaj planaj kaj organizaj asocioj.
Komunista cenzuro
En la periodo de Pola Popola Respubliko temaro ligita kun la Konsilio de Reciproka Ekonomia Helpo estis objekto de cenzuro, kiu forigis ĉiajn kritikajn opiniojn kontraŭ la organizaĵo, kaj ankaŭ multe da meritaj informoj pri ties agado. Tomasz Strzyżewski en sia libro pri cenzuro en PPR publikigis direktivojn por cenzoristoj de Ĉefoficejo pri Kontrolo de Gazetaro, Publikaĵoj kaj Spektakloj: En informoj pri KREH oni ne devas allasi publikigon de kritikaj materialoj, dubigantaj celecon kaj principojn de ekonomia kunlaboro de socialismaj landoj kaj malkaŝitaj disiĝoj inter unuopaj landoj aŭ entenenataj kritikon de ilia starpunktoj.
Oni ankaŭ cenzuris ĉiajn informojn pri militara kunlaboro, kaŝis ekziston en KREH de la Komisiono pri armea industrio kaj kunlaboron kun Varsovia Traktato. Oni ne povis publikigi kurzojn de naciaj valutoj de la landoj apartenantaj al KREH kaj iliajn transkalkulaĵojn, kaj ankaŭ bazitajn sur ili statistikajn analizojn.
Center for a Free Cuba
La institucio Center for a Free Cuba, en Esperanto Centro por Libera Kubo, estas organizaĵo bazita en Vaŝingtono. Ĝi deklaras ke ĝi estas "sendependa, senpartia institucio dediĉita al antaŭenigo de homaj rajtoj kaj transiro al demokratio kaj jura ŝtato en la insulo Kubo. Establita en novembro 1997, la centro kolektas kaj disvastigas informojn pri Kubo kaj kubanoj al la amaskomunikiloj, neregistaraj organizoj, kaj la internacia komunumo. La centro ankaŭ helpas la popolon de Kubo per siaj informaj disvastigoj kaj humanaj programoj sur la insulo."
Inter la agado de la organizaĵo estas ankaŭ subteno de la internacie agadanta neregistara organizaĵo (NRO) Raportistoj sen limoj, kies centra oficejo situas en Francio.
Villanova
Villanova (en benaskesa Bilanoba aŭ Billanoba) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono), kiel loko en la nomita Valo de Benasque.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko Ribagorza, en la koro de Pireneoj ĉe la rivero Ésera; fakte kaj Villanova (okcidente) kaj Sesué (oriente) estas ambaŭflanke de la akso formita per la rivero Ésera kaj la ŝoseo A-139.
Ĝi limas norde kun Sahún, okcidente kun Chía, kaj oriente kun Sesué. Oni parolas variaĵon de la aragona, nome filologie konata kiel kunejo de la aragona, la kataluna, la gaskona pro kio oni povas paroli pri transira parolmaniero nome benaskesa aŭ "patués".
La klimato estas malvarma, nome altmontara.
La loĝloko Villanova mem (966 msm) estas je 136 km nordoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-139 kiu kondukas norden al Benasque kaj al Castejón de Sos suden.
Historio
La plej fruaj dokumentoj konataj pri Villanova estas de 1006 kaj 1010 en kiuj oni diras, ke Guinta, vendas vitejon al Enardo en la loko nomita Billanue del Valle de Sos. Poste, en 1017, Enardo aĉetas vitejon en Billanue, tiam al Bonofilo de Sos. Historie, en la Valo de Benasque, oni kultivis laŭ la klimato: nome en Cerler, pli malvarmaj, al paŝtejoj, en Benasque, pli moderklimataj, al cerealo, kaj en Villanova, pli varmaj, al la vitejoj. ​
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Villanova kie oni malaltiĝis el 362 loĝantoj en 1920 ĝis 94 loĝantoj en 1991 kaj poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 170 loĝantoj (2022), pro la altiro de montara turismo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro. La kreado kaj disvastigo de skiejo de Cerler, kaj la kreskanta montarturismo helpis la konstruadon de hoteloj, loĝejaroj, restoracioj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Poussay
Poussay estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Porsuavitains.
Ardezdorsa mikrasturo
La Ardezdorsa mikrasturo (Micrastur mirandollei) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kiu inkludas la falkojn, karakarojj kaj ties parencoj. Ĝi estas membro de la genro de Mikrasturoj kiuj estas tre similaj grizaj malgrandaj arbarfalkoj. Birdoj el nordokcidento de la teritorioj estis foje lokigitaj en separata raso, nome extimus, sed ĝi ne estas normale agnoskata kiel subspecio kaj tiele la specio estas konsiderata kiel monotipa.
Ĝi troviĝas en norda Bolivio, amazonia kaj orienta Brazilo, Kolombio (inklude okcidentan deklivaron de Andoj), Kostariko, Ekvadoro, Gujanoj, Panamo, orienta Peruo kaj sudorienta Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas ĝis 45 cm longa, kun supraj partoj malhelgrizaj kaj subaj blankaj sen la horizontala strieco de aliaj samgenranoj sed nur sablokolora skvameco aŭ nuanco en brusto, nigra longa rondoforma vosto kun tri mallarĝaj blankaj vostobendoj. La kontrasto inter tre griza dorso kaj pli helaj subaj partoj nomigas la specion en la komuna nomo. La kutima nuda haŭtaĵo vizaĝo kaj kruroj estas flavaj. La vizaĝo estas pli hela ol la kutimaj malhelgrizaj de aliaj samgenranoj de la kripta specikomplekso (plumbeus, gilvicollis kaj mintoni).
La tipa alvoko estas pli longa ol tiu de aliaj arbarfalkoj aŭ mikrasturoj, kutime kun 7-10 notoj ripetataj laŭ trogoneca serio.
La Ardezdorsa mikrasturo ĝenerale ĉasas pli alte en arbaro o aliaj mikrasturoj kaj predas birdojn en kanopeo aŭ mezaj tavoloj.
Mickey Rooney
Mickey ROONEY (denaske Joseph Yule Jr.; 23a de septembro, 1920 – 6a de aprilo, 2014) estis usona aktoro, ludanto de vodevilo, komedio, produktoro kaj gravulo per radio. En kariero kiu daŭris naŭ jardekojn kaj kontinua ĝis tuj antaŭ lia morto, li aperis en pli ol 300 filmoj kaj estis unu el la lastaj survivantaj steluloj el la epoko de la muta filmo.
En la pinto de sia kariero kiu estis markita de subitaj faloj kaj fortaj revenoj, Rooney plenumis la rolon de Andy Hardy en serio de 15 filmoj en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj kiuj reprezentis la valorojn de la usona familio. Plurtalenta ludanto, li iĝis fama karaktera aktoro poste en sia kariero. Laurence Olivier iam diris, ke li konsideris Rooney "la plej bonkvalita kiu iam estis". Clarence Brown, kiu reĝisoris lin en du el siaj plej fruaj dramaj roloj, National Velvet kaj The Human Comedy, diris, ke li estas "la plej proksima al genio kun kiu li iam laboris".
Rooney estis la enspeziga altiraĵo el 1939 al 1941 kaj unu el la plej bone pagitaj aktoroj de tiu epoko, sed lia kariero neniam denove tiom plialtiĝis. Rekrutita en la Usona Armeo dum la Dua Mondmilito, li servis preskaŭ du jarojn distrante ĉirkaŭ du milionojn da trupoj sceneje kaj per radio kaj li ricevis Bronzan stelon pro sia plenumo en batalzonoj. Reveninte el la milito en 1945, li estis tro aĝa por junulaj roloj, sed ankaŭ tro malalta por roloj de plenkreskuloj, kaj ne kapablis akiri stelulajn rolojn. Tamen, la populareco de Rooney plinoviĝis per helpaj roloj en filmoj kiel Breakfast at Tiffany's (1961), Requiem for a Heavyweight (1962), It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963), kaj The Black Stallion (1979). En la komencaj 1980-aj jaroj, li revenis al Broadvejo en la muzikalo Sugar Babies kaj denove iĝis fama stelulo. Rooney faris centojn da aperoj en TV, inklude dramojn, variet-programojn, kaj babil-programojn, kaj ricevis Emmy-premion en 1982 plus Oran Globon pro sia rolo en Bill (1981).
Barrado
Barrado estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas barradeños. La censita populacio en 2008 konsistis el 482 loĝantoj.
Situo
Barrado situas en la norda parto de Ekstremaduro en la oriento de la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte kaj inter tiu kaj La Vera, je altitudo de 796 m; je 108 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 171 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed nur 24 de Plasencia, plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 21,29 km². Ĝi limas kun la municipoj de Arroyomolinos de la Vera, Gargüera de la Vera, Casas del Castañar kaj Cabrero. Ties akvoj alfluas al la r ivero Tiétar.
Geografia situo
Barrado situas sur deklivoj de la suda flanko de la sierra de Gredos, precize en la sierra de San Bernabé, kiu siavice apartenas al la sierra de Tormantos.
La municipa teritorio havas surfacon de 21,29 km² kun grandaj deklivoj, kiu varias el 657 m de altitudo ĉe Gargüera ĝis 1115 m de la monteto de la Porrilla kaj 1113 m de Fuentemoral. La deklivo descendas laŭgrade el nordo suden.
Hidrografio kaj geologio
La hidrografian reton kunformas kelkaj kanjonoj kiel la Garganta del Obispo kaj rojoj kiel tiuj de Caños kaj Gargoleznas, ĉiuj apartenantaj al la baseno de la rivero Tiétar, kiuj survoje descenda formas etajn valojn, el kiuj la plej granda estas tiu de la Garganta del Obispo.
La grundoj baziĝas fundamente sur granito de la Paleozoiko de mineralogia kompomo sufiĉe uniforma, sed de varia teksturo. Ili estas ĝenerale granodioritoj kaj kvarzomonzonitoj leŭkokrataj, ofte porfiroidoj de bluaj nuancoj kiam estas freŝaj.
Klimatologio
Pro la altitudo de Barrado kaj la orografio de la tereno, ege montara, la vilaĝo ĝuas klimaton malpli varman kaj pli humidan ol la resto de la regiono. Ĝi estas fakte unu el la plej pluvaj punktoj de Ekstremaduro. La temperaturoj estas mildaj kun freŝaj someroj kaj vintroj en tro akraj. La pluvo estas tre abunda kaj varias inter 800 kaj 1500 mm, plej oftaj inter la monatoj de oktobro al majo. La temperaturo averaĝa de la minimumaj varias inter 1-3 °C vintre kaj 15-20 °C somere.
Flaŭro
La hegemoniaj specioj estas roble melojo (Quercus pyrenaica) kiu formas densajn arbarojn kaj la ordinara kastaneo (Castanea sativa), kiu formas ankaŭ densajn arbarojn, destinitaj ĉefe al uzado por elproduktado de ligno. Estas ankaŭ multaj fraksenoj, poploj, ileksoj, frangoloj, salikoj, arbutoj, juniperoj, pinoj, celtidoj, figarboj, kratagoj, sovaĝaj pirarboj kaj pomarboj, sambukoj, sovaĝaj ĉerizarboj kaj alnoj, tiuj lastaj formantaj laŭriveraj arbaroj.
Pri makiso ĝi estas formata plejparte de rubusoj, cistoj, ruĝa lavendo, asparagujoj, genistoj, kaprifolioj, erikoj, timianoj, alaternoj, mirtoj, peonioj, sovaĝaj rozujoj ktp.
Demografio
Konstateblas ke kiel ĉe aliaj vilaĝoj de la regiono la populacio duoniĝis dum la dua duono de la 20a jarcento, kvankam ne nur dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kiel ĉe la aliaj, ĉar ne nur pro elmigrado, sed ankaŭ pro maljuniĝo de la loĝantaro, kio malpliigas pli malrapide la totalan populacion.
Ekonomio
Agrikulturo, ĉefe por produktado de ĉerizoj, kaj ankaŭ de olivarboj, kaŝtanoj kaj figoj kaj brutobredado, ĉefe bovoj kaj kaproj, sed tiuj lastaj malpliiĝantaj, krome ankaŭ porkoj sed nur por familia produktado. Nuntempe rura turismo, servoj kaj konstruado.
Prahistorio
La valo kiun formas la Garganta del Obispo estis loĝata ekde antikveco, ĉar oni trovis setlejojn, tio estas kastroj de vettones. Tamen oni ne trovis la tipajn porkoskulptaĵojn de ili ene de la municipa teritorio. Estas ankaŭ romiaj restaĵoj, kiel tomboj kaj altaroj. Same aperis surardeza skribaĵo de la epoko de visigotoj, kiu parolas onin pri agrikulturaj kutimaroj, leĝoj, vilaĝoj kaj vojoj ankoraŭ ekzistantoj en la aktualo inter Tejeda del Tiétar kaj la valo de Jerte.
Mezepoko
En la aktuala formo Barrado naskiĝis kiel setlejoj de paŝtistoj, probable profitante antaŭan setlejon. Temis pri kapropaŝtistoj de Piornal kiu setlis tie definitive por profiti la paŝtejojn de tiuj etaj valoj. En dokumentoj de la urbo de Plasencia, Barrado aperas menciita en la jaro 1464 kiel kvartalo kaj ties loĝantoj kiel anoj de Piornal, sed en la jaro 1494 oni parolas jam pri ĝi kiel sendependa komunumo, kun 55 anoj (impostopagantoj) tio estas ĉirkaŭa loĝantaro de 250 personoj tiam.
Tiam oni limigis probable la municipan teritorion, disigante ĝin el tiuj de Gargüera kaj Piornal, ĉar la limoj inter ambaŭ municipoj estis nur centojn da metroj sude de la vilaĝo.
Oni reloĝigis ĝin per loĝantoj devenaj de Asturio, kaj ties asturia lingvaĵo lasis klaran spuron en la specifa lingvaĵo de la barradanoj, kun propraj vortoj, ne ekzistantaj en la najbaraj lokoj.
Moderna Epoko
Ĝi akiris la titolon de Vilaĝo kaj de Senjorlando kaj jam la 12a de februaro de 1753 aperas ligita al Antonio Díaz de Vargas Coronel Tamayo y Rosa, ano de Badajoz. Tiu estas la ununura montara vilaĝo de la valo de Jerte kiu havas tiun distingon.
Ĝi estis incendiita de la francoj dum la Milito de Sendependiĝo en 1809.
Nuntempo
Ekde la restaŭro de la demokratio kaj ekde la unuaj liberaj municipaj balotadoj la Socialista Partio venkis ĉiam ĝis 2007 kiam okazis teknika remiso inter la du partioj kiuj prezentiĝis al la balotado, ĉar ili atingis saman nombron de voĉdonoj, kio estas ege malofta. Tio solviĝis laŭleĝe per lotado kion venkis la Partido Popular, kiu akiris la urbestrecon la unuan fojon.
Preĝejo de Sankta Sebastiano
La ĉefa monumento de la vilaĝo estas la paroĥejo de Sankta Sebastiano. Temas pri konstruaĵo de la epoko kaj stilo de romaniko, kun du pordoj aktuale, ĉar tria nuliĝis dum la 1960-aj jaroj kaj tie oni starigis baptujon. Elstara kupolo de duona oranĝo de la 18-a jarcento, kaj la retablo de stilo de baroko ege ornamita kaj farita surlke de barradanoj nome la fratoj Inzera Velasco, kiuj faris aliajn multajn retablojn en la komarkoj de la valo de Jerte kaj de la Vera. La preĝejo havas kvadratan sonorilturon sufiĉe altan kaj finitan de kapiteo oktogona kaj piramida.
Nuestra Señora del Viso
Estas alia interesa katolika templo: la ermitejo de Sankta Maria. Temas pri konstruaĵo de la 18-a jarcento kun arkoj kaj navo dividita per arkoj, volbo kaj duonsfera kupolo; estas tre ornama retablo de baroko, de la 18a jarcento. Ĝi situas en belega kamparo je ĉirkaŭ 1,500 m de la vilaĝo.
Luces de la Memoria
En 2007 la municipo instalis en la placo Llano monumenton nomitan "Luces de la Memoria" (Memorlumoj) memore kaj omaĝa al tri vilaĝanoj mortigitaj dum la Hispana Enlanda Milito. Tiu monumento konsistas el monolito de nigra ardezo kun tri truoj omaĝe kaj al la tri mortigitaj kaj ak ĉiuj subpremitaj.
Ermitejo de Kristo del Humilladero
En la Altaĵo del Humilladero troviĝast tiu eta templo, kie adoriĝas la skulptaĵo de Kristo de la Venko. Temas pri kvadrata konstruaĵo kun ŝtonaj muroj kaj kupolo el brikoj.
Eksteraj ligiloj
(En la hispana)
Saint-Rémy-des-Landes
Saint-Rémy-des-Landes estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Rémiais.
Ĝi nun formas parton de La Haye.
Quadrivium
La termino latina Quadrivium signifas kolekton de kvar fakoj de la sep liberaj artoj. Quadrivium inkludas la aritmetikon, la geometrion, la muzikon kaj la astronomion.
En sistemo de mezepoka edukado, Quadrivium sekvis post trivium: studado de la gramatiko, la logiko (aŭ dialektiko) kaj la retoriko. Quadrivium antaŭas al studado de filozofio kaj teologio. En multe da mezepokaj universitatoj iĝis akiro de la titolo "la majstro de la liberaj artoj".
Laŭ moderna senco oni povas kompreni ĝin kiel studado de nombroj: la aritmetiko estas nur nombro, geometrio estas nombro en spaco, muziko estas nombro en la tempo kaj astronomio estas nombro en la tempospaco.
Brunate
Najbaras la komunumoj Blevio kaj Como.
Wil SG
Trafiko
Wil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo al Zuriko kaj estas elirpunkto de la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj al Nesslau. Alia trajnlinio konektas la urbon kun Konstanco en Germanio. Wil ankaŭ havas konekton al la nacia aŭtoŝoseo A1.
Esperanto-Movado en Wil
En Wil ekzistas tradicia kaj vigla Esperanto-Klubo, kiu estis fondita en la jaro 1964 de Hans Kästli.
Donaldo la 3-a
En 1094, Dunkano la 2-a rompis sian regadon dum kelkaj monatoj ĝis sia morto dum batalo je la 12-a de novembro. Vilhemo la 2-a subtenis la kapton de la trono fare de Edgar en 1097.
Laŭ Vilhelmo de Malmesbury, la estonta reĝo Davido la 1-a mortigis la monarkon. Tamen, preferinda versio, kiu la Reĝa Listo prezentas, estas ke Edgar kaptis Donaldon, blindigis lin kaj lasis lin morti enkarceringita.
En la Ŝekspira tragedio Makbeto, la suvereno estas reprezentita kiel la malgrava rolanto Donalbain.
Poŝo (apartigilo)
Poŝo povas esti
Brunello
Brunello estas komunumo de Italio.
Tengelic
Tengelic estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Paks. La nomo signifas: kardelo.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Szekszárd. Paks troviĝas 20, Szekszárd 24, Dunaföldvár 41, Budapeŝto 128 km.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepokokaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio pri la preĝejo devenis el 1304. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. Poste farmoj fondiĝis. La loko akiris la rangon vilaĝo en 1907. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj. En 1949 kolĥozo formiĝis. Nuntempe la loĝantaro okupiĝas precipe pri produktado de asparago.
Famuloj
En Tengelic naskiĝis József Kovács (kirurgo).
Bras-Panon
Bras-Panon estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Panonnais.
Cressat
Geografio
Cressat etendiĝas sur 32,68 km², kaj havis 523 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Cressat situas je alteco de 546 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Cressat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean Auclair, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Ekonomio
En Cressat estas la sidejo de la firmao Créarts, kiu renovigas artajn vitralojn pere de modernaj teknikoj.
Administrado
Cressat apartenas al la kantono de Ahun, kies ĉefurbo estas Ahun. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
NGC 2465
NGC 2465 estas stelo en konstelacio Linko.
Giuoco Piano
La Giuoco Piano malrapida ludo el la itala (ECO C50, C53-C54) estas unu el la Malfermadoj de la reĝa peono en ŝako. Malgraŭ sia nomo ĝi ebligas vivajn kaj taktikajn ludojn. Siaj strategiaj ideoj estas klaraj: ataki la peonon f7, la sola defendita de la Reĝo, malfermita centro kaj kontrolo de la diagonalo a2-g8. La nigraj siaflanke klopodas same agi, ili atakas f2 kaj klopodas fari d5 kaj ataki la kurieron c4 kiel eble plej baldaŭ.
Post karakterizaj unuaj movoj
La Blankoj havas diversaj eblojn por daŭrigi:
Gambito Evans
Tiu malfermo aperis por la unua fojo, ludita en la jardeko 1820 far la brita kapitano W.D.Evans. Ĝi nun estas ekstermoda sed ĝi reaperis lastatempe, ludataj far Kasparov i.a. Ĝi ebligas per b4, forpuŝi la nigran kurieron el la fako c5. Nura solvo por la nigroj: kapti la peonon b4.
La sekvo povas tiel daŭrigi:
En tiu pozicio, la Blankoj perdis du -eĉ tri - peonojn, sed danke al bona disvolviĝo, ili povas facile ataki la nigran reĝon.
(19527) 1999 FN30
(19527) 1999 FN30 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Folke Bernadotte
Grafo Folke Bernadotte af Wisborg (naskita la en Stokholmo, murdita la  en Jerusalemo) estis sveda oficiro kaj filantropo.
De 1943 ĝis 1948 li estis vicprezidanto kaj poste prezidanto da la Sveda Ruĝa Kruco. En 1945, dum restado en Germanio por liberigi skandinavojn el koncentrejoj, li ricevis pacproponon de Heinrich Himmler.
En 1948 li estis intertraktanto de la Unuiĝintaj Nacioj en Palestino, kaj la 17-an de septembro samjare li estis pafmurdita de la juda terorista grupo Leĥi ("Stern-grupo").
Familio
Folke Bernadotte estis nepo de reĝo Oskaro la 2-a kaj nevo de reĝo Gustavo la 5-a.
Taragono
Taragono (hispane kaj Tarragona) estas urbo en Katalunio, Hispanio. Ĝi estas ĉefurbo de samnoma provinco (la plej suda en Katalunio) kaj de distrikto (comarca) Tarragonès.
Taragono estis tre grava en la Romiaj tempoj, kiam ĝi estis nomata Tarraco kaj estis la ĉefurbo de la provinco Hispania Tarraconensis.
Ankoraŭ bone konserviĝas la restaĵoj de tiu epoko, kiuj fariĝis turisma altiraĵo, kune kun la Arkeologia Muzeo. Tiu parto estis agnoskita kiel Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Tarragona havas tre gravan havenon, unu el la plej gravaj en Hispanio, gravan industrian areon, kaj novan universitaton, Universitat Rovira i Virgili.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Taragono estas:
Boussay (Loire-Atlantique)
Boussay estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boussirons.
(16821) 1997 VZ4
(16821) 1997 VZ4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Saint-Romphaire
Saint-Romphaire estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Romphairais.
Ĥaka
Ĥaka estas dialekto de la aragona lingvo, kiu estas parolata en la komarko de Ĥako kaj en la vilaĝoj de Aratorés, Castiello de Chaca, Caniars, Novés, Guasiello, Asieso, Banaguás, Abay, Atarés, Ipás, Badaguás, Baraguás, Guasa, Gracionépel, Barós, Orante, Ulle, Navasa, Navasiella, Castiello de Lerés, Espuendolas, Larrés, Borrés, Martillué, Pardiniella, Charlata, Cartirana, Sasal, Samianigo kaj Frauca.
Daniel Mrázek
Daniel MRÁZEK, nomata Dan (naskiĝis la 23-an de novembro 1985), estas ĉeĥa esperantisto kaj estrarano de Ĉeĥa Esperanto-Junularo.
Kiam en 2005 refondiĝis la Ĉeĥa Esperanto-Junularo, li membris en ties unua revizia komisiono. En 2007 li fariĝis vicprezidanto kaj en 2009 prezidanto de la asocio. En 2012 li eksprezidantiĝis kaj fariĝis membro de la revizia komisiono.
Li estas aktiva kontribuanto de la Ĉeĥa radio kaj jam plurfoje aperigis tie kaj en aliaj amaskomunikiloj informojn pri aŭ akiritaj per esperanto. En la LKK de la 65-a IJK en Liberec' li respondecis pri ties eksteraj rilatoj en Ĉeĥio. Mallonge dum la jaro 2011 li estis redaktoro de la movada rubriko TEJO Tutmonde de revuo Kontakto.
Abdero
Abdero (ĉeĥe Kocourkov) estas elpensita vilaĝo, kiu estas okazejo de multaj komikaj okazintaĵoj pri la abderaj loĝantoj, kiuj faras ĉion necele kaj malsukcese, en rivero estas ekzemple tabelo, kiu devas averti antaŭ danĝero de baniĝado dum alta akvo: "Tuj kiam la akvo ascendos en la rivero super tiu ĉi tabelo, la baniĝado estas malpermesita."
Abdero estiĝis verŝajne en buŝa rakontado kaj ĝi venis el ĝi pli poste ankaŭ en literaturon.
Sian Abderon havas ankaŭ diversaj nacioj, ekz. en antikva Grekio tiun ĉi rolon ludis Abderoj, sed kiuj estis urbo vera. En la franca literaturo aperas simila urbeto Brétizy. La germana urbo de stranguloj estas Schilda.
15358 Kintner
15358 Kintner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Paul Kintner (1946–2010), profesoro pri elektra kaj komputa inĝeniero ĉe la Universitato Cornell, pioniro de la mezuro per raketo de la en. Li faris esplorojn pri kosma meteologio kaj ties efiko sur la signaloj de tutmonda loktrova sistemo. Li promociis internacian kunlaboron en esploroj kaj operacioj pri kosma meteologio.
Lindsay Davenport
Lindsay Davenport estas usona tenisistino. Ŝi naskiĝis en Palos Verdes, Kalifornio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1993 ŝi estas tenisa profesiulo. Ŝi gajnis la oran medalon pri teniso en la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta, kaj trifoje unuope gajnis turniron de la Granda Ŝlemo)-serio (US Open 1998, Wimbledon 1999 kaj Australian Open 2000). Krome interalie ŝi en 2004 kune kun la samlanda tenisisto James Blake gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
NGC 2466
NGC 2466 (aliaj indikoj — ESO 59-18, IRAS07456-7117, PGC 21714) estas galaksio en konstelacio Flugfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buthiers
Buthiers estas la nomo de du komunumoj en Francio:
Laniovireoj
Laniovireoj estas popola nomo por Vireolanius, tio estas genro de birdoj de la familio de Vireedoj kiuj estas malgrandaj paserinaj birdoj de Sudameriko kun ĉefe olivverdecaj supraj partoj.
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
La komparo kun lanioj devenas el la fakto ke tiu birdogenro havas similajn grandajn rondoformajn kapojn kun fortikaj bekoj iom hokecaj pinte.
Peur sur la ville (filmo)
Peur sur la ville (Timo super la urbo) estas franca-itala filmo de Henri Verneuil, aperinta en 1975.
Vejen
Vejen estas urbeto en Regiono Suda Danio, Danio.
Peur sur la ville (filmo)
Temo
Komisaro Jean Letellier havis sian karieron rompita pro gangstero Marcucci, post atako kiu degeneris. Alilokita en seninteresan komisarejon, li daŭre serĉas la spurojn de sia malamiko. Ĝuste kiam Letellier fine ekscias pri la reveno de la gangstero en Parizon, mistera murdisto teruras la ĉefurbon. li nomigas sin Minos, reference al la Infero, la unua parto de La Dia Komedio, de Dante, prezentas sin al siaj viktimoj kaj al la publika opinio kiel « justulon » kaj strangolas needziniĝintajn virinojn kies seksa vivo estas libera. Letellier tiam devas elekti inter plenumi sian venĝon aŭ fari sian policistan metion kaj neŭtraligi teruran serian murdiston...
Brunkrona hilofilo
La Brunkrona hilofilo (Hylophilus ochraceiceps) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Hylophilus, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Sudameriko, pli verdecaj birdoj ol la tipa en la familio genro de Vireoj, el kiu ĝenerala koloro devenas la nomo, esperantigita kiel Hilofiloj aŭ pli kompreneble verduloj.
Ĝi troviĝas en Belizo, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Gujanoj, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Peruo, kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.