cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vangaedoj
Vivejo kaj evoluo
Ili estas tre diversaj kaj specializitaj kantbirdoj, kiuj evoluis kiel izolaj insulaj specioj. Simile al la tiel nomataj „Fringoj de Darwin“ – 14 specioj en kvar genroj de Emberizedoj, proksime parencaj, vivantaj sur la Galapago-insuloj kaj najbare – la unuopaj specioj de Vangaedoj okupis pro mankanta konkurenco diversajn ekologiajn niĉojn kaj dum la evoluo diferenciĝis al granda diverseco. Pro la malmultaj nemiskompreneblaj rekoniloj, kiel kranikonstruo kaj palatokonstruo, oni povas klasifiki ilin unu familio.
Harvey Keitel
Harvey KEITEL (k|aɪ|ˈ|t|ɛ|l|; 13a de Majo 1939) estas usona aktoro kaj produktoro. Kelkaj el liaj plej elstaraj stelaj roloj estis en la filmoj de Martin Scorsese nome Mean Streets kaj Taxi Driver, la filmoj de Ridley Scott nome The Duellists and Thelma & Louise, la filmoj de Quentin Tarantino nome Reservoir Dogs kaj Pulp Fiction, de Jane Campion nome The Piano, de Abel Ferrara nome Bad Lieutenant, de Robert Rodriguez nome From Dusk till Dawn, de James Mangold nome Cop Land, la agento de FBI Sadusky en National Treasure kaj la sekvo de tiu lasta National Treasure: Book of Secrets, same kiel la rolo de la diablo en Little Nicky. Kun aktoroj Al Pacino kaj Ellen Burstyn, li estis la nuna kunprezidanto de Actors Studio, kiu estas konsiderata la "plej prestiĝa aktoradlernejo" de Usono.
Khan Noonien Singh
Khan Noonien Singh, ofte mallongigita al Khan, estas fikcia rolulo de Star Trek. La ulo unue aperis en la origina serio dum epizodo Space Seed [Kosma semo] (1967), kaj estis rolita de Ricardo Montalbán, kiu ripetis la rolon en la 1982-a filmo La Kolero de Khan. En la 2013-a filmo "Star Trek Into Darkness", li estas ludata fare de Benedict Cumberbatch.
Khan estas eŭgenike "plibonigita" homo, multe pli forta fizike kaj inteligenta ol normala homo. Khan estas prezentita kiel viro de barata deveno, eleganta, ĉarma kaj ambicia.
La ulo kontrolis trionon de la Tero dum la Eŭgenikaj militoj de la 1990-aj jaroj. Li estis arestita en "dorma kosmoŝipo" SS Botany Bay kun siaj kunuloj. Post li estis revivigita en la jaro 2267 fare de la anaro de la USS Enterprise (NCC-1701), Khan provas alpreni la kosmoŝipon, sed estas malhelpita de James T. Kirk kaj ekzilita sur Ceti Alpha V por krei novan socion kun siaj homoj. En La Kolero de Khan, okazita dek kvin jarojn post "Kosma semo", Khan provas venĝon kontraŭ Kirk.
En Star Trek Into Darkness (2009), starigita en la alterna kontinueco establita en Star Trek, Khan aperas preskaŭ ĝis jardeko antaŭ la okazaĵoj de "Kosma semo". Khan uzas la falsan nomon "John Harrison" kaj devigas ke Admiralo Marcus konstruu armilojn por Stelŝiparo kontraŭ la anaro de Khan. Li daŭrigas ribelon kaj ekas konflikton kun la anaro de "Enterprise".
La Online Film Critics Society elektis lin kiel unu el la dek plej grandaj filmaj malbonuloj de ĉiuj tempoj.
23262 Thiagoolson
23262 Thiagoolson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thiago David Olson, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Li estis lernanto ĉe la Stoney Creek High School de Rochester Hills (Miĉigano, Usono).
Buffy the Vampire Slayer
Buffy the Vampire Slayer (Baffi la vampiromortigistino) estas televidserio farita en Usono. Ĝi komenciĝis en 1997. Kreita de Joss Whedon per la entrepreno "Mutant enemy".
Originala lingvo: angla lingvo.
Ĝenro: Fantasto.
Per `Le monde diplomatique´(1) oni povas legi "...La usona televidoserio Buffy the Vampire Slayer (1997-2003) kreis la plej popularan protagoniston de ĉi tiu ĝenro. Buffy estas mezlernejanino kun supernaturaj povoj kiu protektas la mondon kontraŭ demonoj. Neniel stereotipoj, ŝiaj malamikoj, precipe la fia Angel kiu poste ĉefrolis en sia propra serio, estas tirataj inter sia kondiĉo kaj sia altiriĝo al homoj. Dum la serio progresas, ĉi tiu fantazio fariĝas metaforo por la evoluo de la heroino, knabino kiu fariĝas virino kaj kies personeco estas forĝata per ŝiaj alfrontoj kontraŭ ’monstroj’ kiuj ofte montriĝas esti ne tre monstraj. Buffy malfermis la pordon al romanoj kies ĉefa protagonisto ofte estas virino kaj kiuj miksas enamiĝon kun hororo, foje farante la vampiron ideala amanto. Ĉu ili estas vampiroj mem, ĉu ĉasistoj de la bestio, la heroinoj alfrontas danĝerajn delogantojn. Ili ofte hezitas inter sia misio kaj sia altiriĝo al la ĉasatoj..."
La urbo Sunnydale ne ekzistas do multaj scenoj estis filmitaj en Torrance (Kalifornio).
Verkistoj: Joss Whedon, Marti Noxon, Jane Espenson, David Fury, Doug Petrie, David Greenwalt.
Muziko
Unua sezono 1997 (dekdu epizodoj)
1 - 1 "Welcome to the Hellmouth".
Dua sezono 1997-1998 (dudek du epizdoj)
13 - 1 "When she was bad".
Tria sezono 1998 - 1999 (dudek du epizodoj)
35 - 1 "Anne".
Kvara sezono 1999-2000 (dudek du epizodoj)
57 - 1 "The Freshman".
Kvina sezono 2000-2001 (dudek du epizodoj)
79 - 1 "Buffy vs. Dracula(2)".
Sesa sezono 2001-2002 (dudek du epizodoj)
101 - 1 "Bargaining" (unua parto).
Sepa sezono 2002-2003 (dudek du epizodoj)
Antaŭ kvin jaroj, dum 1992, ankaŭ ekzistas filmo tiel nomata (Buffy tvs).
Verkisto.
Joss Whedon.
Angel
Dum la kvara sezono komencis serio (kvin sezonoj entute) pri Angel (la vampiro kun animo), samnome kiel la rolo: "Angel"; kun David Boreanaz, Charisma Carpenter, Juliet Landau, Mercedes McNab, James Masters.
Roluloj kaj aktoroj
1 - 1 "City of".
23 - 1 "Judgment".
Tria sezono 2001 - 2002 (dudek du epizodoj)
55 - 1 "Heartthrob".
Kvara sezono 2002-2003 (dudek du epizodoj)
77 - 1 "Deep down".
Kvina sezono 2003-2004 (dudek du epizodoj)
99 - 1 "Conviction".
Grafikaj romanoj
Eldonejo "Dark horse".
Verkistoj: Joss Whedon, Brian K.Vaughan, Drew Goddard, Jeph Loeb, Jane Espenson, Andrew Chambliss.
Oka sezono 2007
1-1 "The long way home" (una parto)
Naŭa sezono 2011
41-1 "Freefall" (unua parto)
NGC 3222
NGC 3222 (aliaj indikoj — UGC 5610, MCG 3-27-11, ZWG 94.18, PGC 30377) estas galaksio en konstelacio Leono.
13760 Rodriguez
13760 Rodriguez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Maria Rodriguez, mentorinon de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruistino ĉe la Arvida Middle School de Miamo (Florido, Usono).
69869 Haining
69869 Haining estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Kantono Arinthod
La kantono Arinthod ( prononcu "arinto) estas franca kantono, kiu situas en la departemento Jura kaj en la regiono Franĉ-Konteo. Ĝi estas unu el la 19 kantonoj de la arondismento de Lons-le-Saunier. Ĝia ĉefurbo estas Arinthod.
69869 Haining
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Haining (ĉine : 海宁市) en la orienta parto de la rivero Jangzio en provinco Ĝeĝjango, kiu ĝuas profundajn kulturajn resursojn. La urbo estas fama pro sia forta leda industrio kaj vido al la tajdo de la rivero Qiantang elde la urbo mem. Tiu eksterordinara tajda kurondo estas tutmonde fama natura mirindaĵo nomita ankaŭ Tajdo de Haining.
Kantono Arinthod
Komunumoj
La kantono Arinthod enhavas 24 komunumojn :
Kreko (apartigilo)
Kreko povas aludi al:
(15475) 1999 BQ14
(15475) 1999 BQ14 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
(19740) 2000 AG138
(19740) 2000 AG138 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Arghandab
La distrikto Arghandab (paŝtoe ارغنداب) situas en la centra parto de la provinco Kandahar de Afganio. Ĝi limas okcidente al la distriktoj Panĝvaj kaj Ĥakrez, norde kaj oriente al la distrikto Ŝah Vali Kot kaj en la oriento kaj sudo al la distrikto Kandaharo. En 2006 en la distrikto vivis 54 900 loĝantoj. La distriktocentro estas la samnoma urbo Arghandab, situanta nordokcidente de Kandaharo. La ankaŭ samnoma rivero Arghandab fluas tra la distrikto en sia orienta parto. La klimato kaj la rivero permesas al la loĝantoj kreskigi fruktoplantejojn, produktante gamon da fruktoj. La distrikto estis la loko de la tiel nomata Batalo de Arghandab en junio 2008.
La 16-an de novembro 2009 talibanaj atakantoj trudeniris policejon, mortigante ok oficirojn kaj vundigante tri. Tri aliaj policistoj en la stacio malaperis, kaj reprezentanto de la provincestro, kiu demandis ne esti identigita je nomo, diris ke li ne certas ĉu la oficiroj kiuj malaperis havis ligon al la talibanoj. La 9-an de junio 2010 en suicidatako ĉe geedziĝfesto en la distrikta vilaĝo Nagahan mortis almenaŭ 40 homoj kaj vundiĝis 77, igante ĝin unu el la plej malbonaj atakoj de la jaro.
Periapsido
La periapsido estas la punkto de la orbito de astro (luno, natura aŭ artefarita satelito, planedo, komponanto de kelkopa stelo...), kie tiu astro estas pli proksima de la astro, ĉirkaŭ kiu ĝi orbitas.
La periapsido estas unu el la du apsidoj
Marko Aŭrelio Severino
Marco Aurelio Severino (1580-1656) (* Tarsia, Kalabrio, en la 2-a de novembro 1580 - Napolo, en la 12-a de julio 1656) estis itala kuracisto, kirurgo, anatomo kaj profesoro pri medicino kaj kirurgio.
Li estis filo de la advokato Giovanni Jacopo Severino kaj estis adepto de la atomismo el Demokrito, preterlasante la teoriojn de Aristotelo. Li konatiĝis kun Tommaso Campanella kaj korespondis kun William Harvey kaj Thomas Bartholin (1616-1680). Li estis familiara al la verkoj de la scienculoj de la antikveco same kiel Galeno kaj Laktancio. Li ankaŭ aŭtoris verkon kies titolo estis La filosofia degli scacchi.
Krom sia brila kariero kiel kirurgo kaj profesoro, liaj verkoj prezentas ambiguajn aspektojn. Li kutime inkludadis mistikajn spekulaciojn, kaj lia verkaro harmoniis kun sia religia kredo.
Imperio Malio
La Imperio Malio estis Okcident-afrika komerca imperio en la areo de la nuna Malio, kiu havis sian orepokon ekde la 13-a ĝis la 16-a jarcentoj.
Daniel Glattauer
Daniel GLATTAUER (n. 19an de Majo, 1960) estas aŭstria verkisto kaj iama ĵurnalisto. Li naskiĝis en Vieno, kie li ankoraŭ loĝas kaj laboras. Iama regula kolumnisto por Der Standard, nacia ĉiutaga gazeto, li estas plej bone konata pro sia dialoga epistola romano Gut gegen Nordwind kaj ties sekvaĵo Alle sieben Wellen.
Imperio Malio
Historio
La imperio situis okcidente de la Fouta-Djallon-montaro, apud la supra fluejo de la rivero Niger, evoluis el ŝtato Kangaba kaj ĝi estis fondita post ĉirkaŭ la jaro 1000 (laŭ tradicio). En la malfrua epoko de la praa Ganaa imperio, la malinke-loĝantoj de Kangaba estis makleristoj en la orkomerco. La malinke-oj malamis la kruelan kaj sovaĝan regon de Sumanguru (ĉefo de susuoj), tiel ili ribelis. En 1230 Sundiata, frato de la forpelita reganto de Kangaba venkis la susuan estron. (La nomo Malio tiam disvastiĝis anstataŭ Kangaba.) Sundiata iĝis ekzemplo por siaj sekvantoj pro sia sukcesa konkera politiko. Liaj armeoj konkeris sude la orriĉan Bondut kaj Bambuk, nordokcidente subigis la djarra-ojn norde ĝis Débo-lago apud la Niger-rivero.
Daniel Glattauer
Liaj literaturaj verkoj estis tradukitaj en 40 lingvojn, estis venditaj en ĉirkaŭ 3 milionoj da kopioj  kaj adaptita al radio, teatro, televido kaj kinarto, eĉ ekster la germanparolantaj landoj. En 2006 li estis nomumita por la Germana Libropremio (Deutscher Buchpreis) pro sia romano Love Virtually.
Imperio Malio
Historio
Abu Bakr, konata ankaŭ kiel Abubakari la 1-a aŭ Manding Bori, estis la kvina Mansa (imperiestro) de la Malia Imperio, kiu regis el 1275 ĝis 1285. Li naskiĝis kiel Manding Bori de patrino Namandjé, tria edzino de Naré Maghan kon Fatta. Antaŭ iĝi Mansa, Manding Bori servis kiel kankoro sigi (nome veziro kaj dua estro) por Sundiata Keïta. Kiam Sundjata mortiĝis dum misteraj cirkonstancoj en 1255, lia plej aĝa kaj nura filo heredanto estis tro juna por iĝi Mansa, kaj Manding Bori estis proklamita regento. Antaŭ tiu ascendo, lia nevo enpoviĝis kiel Mansa Ŭali. Post la murdo de Ĥalifo, Manding Bori estis finfine igita Mansa de Malio laŭ la nomo Abu Bakr. Mansa Abu Bakr komencis la malrapidan revenon de Malio al hegemonio en Okcidenta Afriko post kvin jaroj de enlanda milito kaj ekonomia malpliigo. Post dek jaroj, la trono estis puĉita de liberigita sklavo kaj generalo Sakura en 1285.
Daniel Glattauer
La romanoj kaj teatraĵoj de Glattauer estis inspiritaj de siaj personaj espertoj, kaj pritraktas situaciojn kaj temojn konstruitaj el memoroj de lia epoko kiel ĵurnalisto kaj el lia psikosocia konsiltrejnado.
Imperio Malio
Historio
Abu Bakr la 2-a (floris dum la 14a jarcento), literumita ankaŭ Abubakri, povus esti la naŭa mansa de la Malia Imperio. Li sukcedis sian nevon Mansa Mohammed ibn Gao kaj antaŭis Kanku Musa la 1-a. Abu Bakr la 2-a ŝajne abdikis por esplori la "limojn de la oceano"; tamen, lia ekspedicio neniam revenis. Estas hipoteza polemiko ke en unu el tiaj ekspedicioj maliaj maristoj atingis marbordojn de Ameriko, do unu jarcenton antaŭ Kristoforo Kolumbo.
Daniel Glattauer
Li estis ofte priskribita kiel "kontentema verkisto", kaj tiele la verko de Glattauer estas karakterizita pro humoro kaj romantismaj rilatoj, direkte al homamasoj kaj rezulte en kritikoj pro manko de profundo en liaj romanoj.
Imperio Malio
Historio
Dum regado de Mansa Musa (1307 aŭ 1312 – al 37 aŭ 32?), la forto, potenco de Mali pintiĝis. Li konkeris mezan regionon de rivero Niger, du gravajn komercurbojn Timbuktuo kaj Gao, sud-Saharajn urbojn kiel Valata. Li konkeris eĉ salejojn de Taghaza (pli norde), dum la orientajn limojn de la imperio ŝovis li ĝis tero de la hausoj. Mansa Musa okupis okcidente ŝtaton de Takrur kaj terojn de popoloj fulan kaj tukulor. Li sendis ambasadoron kaj agentojn al Maroko, Egiptio kaj aliaj landoj. Kiam li revenis el pilgrimo de Mekka en 1324, li setligis egiptajn sciencistojn en Timbuktuo kaj Gao.
En la 14-a jarcento, la muslimaj komercistoj de Malio agadis fervore en tuta Okcidenta Afriko. Ĉirkaŭ la jaro 1400 ribelis Gao, en 1431 la tuaregoj okupis je Valata kaj Timbuktuo. Sendependiĝis ankaŭ popolo de Takrur kaj ĝiaj najbaroj (ekz. volofoj), dum mosioj ekribelis.
Laŭ la Sundiata Eposo, Kurukan Fuga estis la konstitucio de la Malia Imperio, kreita post la Batalo de Krina (1235) fare de asembleo de nobeloj por krei registaron por la nova establita imperio. Laŭ la parola tradicio de grjotaj poetoj de Malio kaj Gvineo, la Kurukan Fuga establis la federacion de mandinkaj klanoj sub unu registaro, difininte kiel ĝi funkcios kaj establinte la leĝojn per kiuj la popolo vivos. La nomo Kurukan Fuga estas toponimo, tradukebla al "klarigita granito/laterito", alude al la ebenaĵo de la urbo Ka-ba (nuna Kangaba) kie laŭ legendo Sundiata Keita prezentis la ĉarton.
La Imperio Malio ekde ĉirkaŭ 1550 jam ne estis grava ŝtato.
Antaŭaĵoj
La plej frua historio de la Imperio Malio temas pri la teritorio, la popoloj kaj la regantoj kiuj poste formos la Imperion. Tio ampleksas al historia periodo ekde proksimume la komenco de la 10a jarcento ĝia mezo de la 13a jarcento. La areo de geografia influo estas sur la teritorioj de la aktualaj ŝtatoj Malio, Maŭritanio kaj Senegalo. Restis malmultaj referencoj, kaj tiuj fragmentaj, al la antaŭ-imperia Malio en skribaj fontoj. La plej antikva fonto devenas el rakonto pri la Okcidenta Sudano fare de Al-Bakri, verkita en 1068. En tiu teksto, li mencias du landojn, nome "Daŭ" kaj "Malal", situaj apud la rivero Níger kaj proksimaj al la minejoj de oro, zono kiu tre probable estos la kerno de la posta Imperio Malio. Al-Bakri priskribis la manieron kiel sennoma reganto de la regno konvertiĝis al Islamo pro perado de komercisto kiam li vidis miraklan pluvoŝtormon kiu finigis epokon de terura sekego. Tio okazis almenaŭ unu generacion antaŭ 1068, ĉar Al-Bakri asertas, ke la posteuloj de la sennoma reganto kaj liaj nobeloj plutenis Islamon, kvankam la popolo mem ne estis konvertita. Ibn Ĥaldun, nordafrika historiisto kiu vivis en Egipto intervjuis Ŝejĥ Utman, kiu estis "fakih" de Ganao. Uthman havigis al li informaron pri regnoj de la pasinteco el la parola tradicio ekzistanta tiutempe, nome 1394, kaj havigis la nomon de la unua islama reĝo nome Barmandana. En la rakonto de al-Idrisi, de 1154, tiu asertas, ke la du urboj Daŭ kaj Malal estis je kvar veturtagoj inter ili, nome sur valo de la rivero Nilo (sud celante Nigeron). Malal estis prikribita kiel "malgranda urbo, kun granda domaro sen murego ĉirkaŭa, konstruita sur monteto nesaltebla el ruĝa tero."
Dum la hegemonio de Ŭagadu, la lando mandinka iĝis unu de ties provincoj, nomita laŭ ties ĉefurbo nome Ka-ba aŭ Kangaba, kaj el tiu ties reĝoj regis je la konto de Ganao. La kontrolo de Ŭagadu super Manden finis post 14 jaroj de milito kontraŭ la almoravidoj, islamfanatikaj berberoj devenaj de Nordafriko (nuna Maroko). La almoravida generalo Abu Bakr konkeris kaj incendiis en 1076 Kumbi Saleh, nome ĉefurbo de Ŭagadu, kaj tiel finis ties hegemonio super la zono. Tamen, la almoravidoj ne povis elteni siajn tieajn konkerojn, kiuj estis rekaptitaj tuje fare de la soninkeoj. La provincoe Kangaba, liberigita de la influo kaj de soninkeoj kaj de la berberoj, dividiĝis en dekdu regnoj, el kiuj ĉiu estis regata de po unu reĝo (konata kiel "fama") aŭ princo (nome "maghan"). Manden estis dividita en du, kun la teritorio de Dodoguo nordoriente kaj la teritorio de Kri sudokcidente. La malgranda regno Niani estis unu de kelkaj el la areo Kri de Manden.
La leonprinco
Dum la rekuperado de Kaniaga, en Niani naskiĝis Sundiata, de la klano de Keita (1217). Estis filo de la "fama" de Niani, nome Nare F (konata ankaŭ kiel Maghan Kon Fatta, kio signifas "belan princon"), kaj de lia dua edzino, Sogolon Kedju, origina de la tero de Do, sude de Malio. La infano ricevis la nomon de sia patrino (Sogolon) kaj la familinomon de sia patro (Djata). Kombinita en la rapida parolmaniero de la madinka lingvo, la nomoj formis Sondjata aŭ Sundjata. Ankaŭ la anglalingva formo, Sundiata, estas populara. Oni profetis, ke la maghan Sundiata estos granda militisto, sed por desaponto de sia patro, la princo ne komencis promesplene: Sundiata Keita, laŭ la parola tradicio, ne kapablis piediri ĝis li estis sep-jaraĝa.
Tamen, poste Sundiata kreskiĝis forta kaj tre respektita, sed antaŭe lia patro mortis. Spite la dezirojn de la "fama" de Niani respekti la profetaĵon kaj meti Sundiata sur la trono, oni kronigis anstataŭe la filon de la ĉefa edzino, nome Sasuma Bérété. Tuj la filo de Sasuma, Dankaran Tuman, surtroniĝis, li kaj lia patrino devigis la iom post iom pli popularan Sundiata al ekzilo kun lia patrino kaj du fratinoj. Antaŭ Dankaran Tuman povis regadi senbare, la reĝo Sumaoro fiksis siajn konkerdezirojn en Niani kaj devigis Dankaran al fuĝado al Kisidugu. Post kelkaj jaroj en la ekzilo, unue en la kortego de Ŭagadu kaj poste en Mema, delegitaro de Niani venis al Sundiata por peti, ke tiu luktu kontraŭ la Susuoj kaj liberigu la regnojn de Manden por ĉiam.
Reveninte kun kombinitaj armeoj de Mema, de Ŭagadu kaj de ĉiuj urbo-ŝtatoj ribelaj de mandinkoj, Maghan Sundiata direktis ribelon kontraŭ la regno Kaniaga ĉirkaŭ 1234. La fortoj kombinitaj de la nordo kaj sudo de Manden venkis super la armeo de la Susuoj en la batalo de Kirina (tiam konata kiel Krina) en 1235. Tiu venko finigis la regnon Kaniaga kaj okazigis la ascendon kiel imperio de Malio. Post la venko, la reĝo Soumaoro fuĝis al la montaroj Kulikoro, kaj la mandinkoj kaptis ĉiujn urbojn. Maghan Sundiata deklaris sin "fama de fama-oj" kaj ricevis la titolon de "mansa", kiu estas tradukebla kiel Imperestro. Estante 18-jaraĝa, li atingis grandan aŭtorecon super la dekdu regnoj en alianco konata kiel Manden Kurufa, kaj ricevis la kromnomon Mari Djata, nome leonprinco.
Sudako
Sudako estas ĉemara urbo en la sud-orienta parto de Krimeo, populara ripoz- kaj kurac-loko. Administre la urbo apartenas al la Sudaka municipo, kiu krom la urbon havas ankoraŭ kelkajn negrandajn loĝlokojn.
Imperio Malio
Rekonstruo
En 1998, S. Kouyaté rekonstruis el parola tradicio kion li postulas kiel 14-a-jarcenta ĉarto de la Imperio Malio, nomita la Kurukan Fuga.
Kuriozaĵo
La lasta posteulo de Sundiata Keita, nome Salif Keita, vivas ekzile pro politikaj tialoj kaj dediĉas sin al kantado kaj muziko ege sukcese, spite la opozicion de sia familio kiu ne konsideras tiun profesion konvena por lia socia rango.
Sudako
Historio
La urbo estis fondita fare de alanoj (sarmat-devena iran-lingva tribo) supozate en la jaro 212 p.K. Dum la mez-epoko la urbo nomiĝis ankaŭ Suroĵ (fare de slavoj), Sugdea, (Σουγδαια - fare de grekoj) kaj Soldaja (Soldaia - fare de italoj). Komence de la VIa jarcento laŭ la ordono de la Bizancia imperiestro Justiniano la Unua en Sudako estis konstruita fortikaĵo. La urbo iĝis grava komerca centro kaj signifa transita punkto sur la Granda Silka Vojo, la pleja prospero de la urbo venis en la XIIa-XIIIa jarcentoj. Ekde la jaro 1204 la urbo iĝis regata de venecianoj. En la XIIIa-XIVa jarcentoj la urbo estis kelkfoje prirabita kaj detruita de mongoloj, tamen ĝi rapide renaskiĝis kaj rekreskis.
En la jaro 1783 Sudako (kune kun tuta Krimeo) transiris sub Rusujan regadon. Pro amasa elmigrado de krime-tataroj la urbo preskaŭ plene senhomiĝis (en la jaro 1805 en la urbo loĝis nur 33 homoj). En la jaro 1804 en Sudako estis malfermita la unua en Rusujo lernejo de vinfarado.
Nuntempo
La urbo havas aŭtobusan stacidomon, kiu ligas ĝin kun ĉiuj aliaj urboj de Krimo.
Vidindaĵoj
La urbo famas precipe pro bone konserviĝinta ĝenova fortreso (konstruita en la XIa-XIVa jarcentoj), kiu estas la plej granda el ĉiuj ĝenovaj fortresoj, kiuj konserviĝis. Krome, ĉirkaŭ la urbo belas la naturo mem. En la jaro 2003 ĉe la urbo ekfunkciis akvoparko.
Dictablanda
"Dictablanda" estas vorto uzita de politikaj sciencistoj por priskribi diktaturon en kiu parto de la civilaj liberoj estas supoze konservitaj pli ol elĉerpitaj. La vorto dictablanda estas kunmetaĵo de la hispanaj vortoj dicta (el dictadura) ("diktaturo") kaj blanda ("mola").
La esprimo estis unue uzita en Hispanio en 1930 kiam Dámaso Berenguer anstataŭis Miguel Primo de Rivera kiel la kondukanto de la verdiktarmea junto kaj provis por redukti streĉitecojn en la lando per nuligado de kelkaj el la plej severaj iniciatoj kiuj estis lanĉitaj de tiu lasta. Ĝi ankaŭ asociiĝas al la lastaj jaroj da la reĝimo de Francisco Franco, kaj al la hegemonia 70-jara regado de la Revolucia Institucia Partio (PRI) en Meksiko.
GERB
GERB (bulgare ГЕРБ) estas konservativa politika partio en Bulgario ĉirkaŭ Bojko Borisov, la eksa urbestro de Sofio, eksa sekretario en la ministerio pri internaj aferoj kaj ekde julio 2009 ĉefministro de Bulgario. Bojko Borisov konsideriĝas la neoficiala partia prezidanto, kvankam la formala prezidanto estas Cvetan Cvetanov.
La literoj GERB estas mallongigo el la komencaj literoj de Graĵdani za Evropejsko Rasvitie na Bălgarija (cirile „Граждани за европейско развитие на България“) - en Esperanto „Civitanoj por Eŭropa Evoluo de Bulgario“. La partio ekde la jaro 2007 estas membro de la Eŭropa Popola Partio kaj reprezentiĝas en la Eŭropa Parlamento en la frakcio Eŭropa Popola Partio kaj Eŭropaj Demokratoj.
La partio fondiĝis la 3-an de decembro 2006, surbaze de samnoma civitana iniciato fondita de Bojko Borisov en majo 2006. Rapide post sia fondiĝo la partio iĝis la gvida politika forto de Bulgario. En majo 2009 ĝi gajnis 24 procentojn de la bulgaraj voĉoj en la Eŭropaj Balotoj 2009, iĝis la plej forta bulgara partio en la parlamento, kaj tie ricevis kvin parlamentajn seĝojn.
En la nacia parlamenta baloto en Bulgario de la 5-a de julio 2009 la partio ricevis preskaŭ 40 % de la voĉoj, starigis malplimultan registaron, kaj en la parlamento estas senrezerve subtenata de la naciisma partio Ataka, kaj konstruktive ankaŭ helpata de du centre dekstraj koalicioj — la tiel nomata „Blua Koalicio“ kaj la alianco „Ordo, Sekureco kaj Justeco“.
Horki
Horki (ruse Gorki) estas urbo en la respubliko Belorusio en la Mahilova regiono kun ĉirkaŭ 30.000 loĝantoj.
Geografio
La urbo situas en la oriento de la lando proksime de la urboj Mahilovo kaj Orŝa najbare al la rivero Pronja. Ĉ. 20 km oriente pasas la landlimo al Rusio.
Trafiko
Horki situas ĉe la flankvojo kaj rilate al fervoja kaj ankaŭ je la strata trafiko ekde Orŝa al Mszislevo kaj Kriĉevo.
Arne, la ĉefido
Arne, la ĉefido estas infana romano de Leif Nordenstorm, eldonita en 2005. La rakonto pri kelkaj amikoj el la vikinga tempo celas junajn legantojn kaj ĉiujn ŝatantojn de suspenso. La rakonto estas fikcia, sed realisma. Eble okazis io simila al la okazintaĵo en la libro. Vikingoj el Svedio kaj el ceteraj Nordiaj landoj vojaĝis ekde ĉirkaŭ 800 p.K. kaj dum 250 jaroj poste al fremdaj landoj en vojaĝoj kiuj estis kombinaĵo de komercaj vojaĝoj, rabado kaj elmigrado. Tiu ĉi parto de la ferepoko en Nordio tial nomiĝas la vikinga epoko. Ansgar kaj Vitmar estas historiaj personoj. En la jaro 829 ili vojaĝis kiel misiistoj al la tiam pagana Svedio. La celo estis la urbeto Birka, proksima al la nuna Stokholmo. Kroniko rakontas ke duonvoje ilin atakis piratoj kaj post tio ili devis piediri al Birka. La kroniko ankaŭ rakontas ke en Svedio ili renkontis plurajn kristanajn kaptitojn. Scienca fakto estas ankaŭ ke la transiro de praskandinava religio al kristanismo okazis malrapide dum pluraj generacioj. Ĉirkaŭ tiuj ĉi historiaj faktoj kreiĝis la rakontoj pri Arne kaj la aliaj homoj en ĉemara vilaĝo en Svedio. La libron eldonis KAVA-PECH. En la Belartaj konkursoj 2006 ĝi estis premiita per la premio "Infanlibro de la jaro".
Marsberg
Marsberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hochsauerland de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Lugo
Lugo havas plurajn signifojn:
Marsberg
Marsberg estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"], al kio aludas la distrikta nomo. Signifan ekonomian rolon kiel laborejo por la urbanoj havas granda psikiatria kliniko, kiu zorgas pri pacientoj el granda parto de la distriktaro.
Flavnuka verdpego
Flavnuka verdpego estas specio de pegoforma birdo, kiu loĝas en sudorienta Azio kaj havas kiel preciza karaktero flavan nukon, kio nomigas la specion.
Priskribo
Ĝi estas granda birdo 33 ĝis 34 cm longa kaj 153-198 gr peza, olivoverda verdpego kun karaktera flava nuko iom kresteca kaj ankaŭ gorĝo; subgorĝa strio estas migra kun blankaj punktoj. Oliva malhelverda dorso kun griza suba parto. Krono de kapo estas bruneta kaj plumoj de flugiloj estas brun-nigre striataj; subflugiloj estas brunecaj. La vosto estas brunnigreca. Beko aspektas blankete ĉefe ĉepinte sed ĉebaze estas pli grizeca.
La ino ne estas tiom bunta; ŝia gorĝo estas bruneca. Junuloj havas nukokreston ne tiom orkoloran kaj subajn partojn pli grizecajn.
Troviĝo
Oni agnoskas 7 subspeciojn:
Vivloko
La birdo loĝas en subtropikaj kaj tropikaj malsekaj ebenaĵaj arbaroj kaj ankaŭ en malsekaj montaraj arbaroj.
Kutimoj
Ili manĝas ĉefe formikojn, termitojn, larvojn de insektoj, sed ankaŭ berojn kaj grenojn kaj malofte eĉ arboranojn.
Potzneusiedl
Potzneusiedl, hungare Lajtafalu, kroate Lajtica estas malgranda vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Potzneusiedl situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Leitha, laŭ traira flankovojo havanta ponton tra la rivero.
Historio
En la 11-a jarcento bavara grafo apartenanta al hungara reĝino Gizela de Bavario fondis la vilaĝon. Ĝis 1956 la kampoj apartenis al familio Batthyány (batjAnji). Post la mezepoko ankaŭ kroatoj rifuĝintaj de turkoj alvenis. Ĝis 1920 Lajtafalu apartenis al Habsburga Imperio, al Hungario, al Moson, al distrikto de Nezsider, poste al Aŭstrio jam kiel Potzneusiedl.
Famuloj
En la tiama Lajtafalu naskiĝis hungara statistikisto Imre Lajos Illyefalvi.
NGC 3223
NGC 3223 (aliaj indikoj — IC 2571, ESO 375-12, MCG -6-23-23, IRAS10193-3400, PGC 30308) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Suda Bugo
Suda Bugo (, Boh, ) estas rivero en la sud-okcidenta parto de Ukrainio. La rivero longas 853 kilometrojn, havas la basenon 63.700 km² grandan kaj estas tria plej granda rivero de Ukrainio.
Gojang
Gojang aŭ Kojan (koree: 고양시) estas universitata urbo (ankaŭ milionurbo) en Sud-Koreio.
Suda Bugo
La nomo
Helenoj konis la riveron sub la nomoj Υιπανις aŭ Ιπανις. En la malnovaj rusaj analoj oni mencias la riveron ankaŭ sub la nomoj Bog, Boug. Pri la deveno de la nomo estas kelkaj hipotezoj. Iuj opinias, ke la nomo venas el la malnova balto-slava radiko Bog ("fluo") aŭ bougb ("fleksiĝi"). Laŭ la alia teorio la nomo venas de la slava vorto бог ("dio"). Fine, iuj rilatigas la nomon kun la malnovgermana vorto Bach ("rojo").
Gojang
Geografio
Gojang situas en la nord-okcidenta parto de la lando sur ebenaĵo. La landlimo estas proksime.
Suda Bugo
Hidrografio
Fonto de la rivero troviĝas en Podolio, oriente de la urbo Voloĉisk kaj 90 kilometrojn okcidente de Ĥmelnicko. Komence la rivero fluas orienten tra Vinico, apud kiu ĝi ŝanĝas la direkton al la sud-oriento. Fine la rivero alfluas la Nigran Maron apud la urbo Mikolajivo.
La rivero havas kelkajn fontojn de nutrado, sed ĉefe estas nutrata danke al neĝo. La alta akvo estas inter fino de februaro kaj komenco de majo, la malalta akvo estas inter junio kaj februaro. Preskaŭ ĉiujare la rivero glaciiĝas en novembro-februaro; la glaci-rompiĝo okazas meze de marto. La mineraleco de la akvo estas ĝis 0,9 g/l. La areo de la akvo-baseno estas ĉ. 63 700 km².
La ĉefaj alfluantoj: Ploska, Vovk, Ternova, Ikva, Sluĉ, Ĥomora, Zgar, Riv, Sob, Doĥna, Savranka, Sinjuĥa, Mertvovid, Ingul, Kodima, Gnilij Jalanec.
Ĉe la rivero troviĝas la jenaj loĝlokoj: Ĥmelnicko, Ĥmelnik, Vinico, Gnivan, Ladiĵin, Savran, Gajvoron, , Juĵnoukrajinsk, Voznesensk, Nova Odesa, Mikolajivo.
Ĉe la urbo Vinico kaj sude de la urbo Voznesensk la rivero estas taŭga por ŝip-navigado. Sur la rivero estas konstruita unu hidroelektra centralo.
Festivalo de la Vieilles Charrues
La muzika festivalo Vieilles Charrues - france Festival des Vieilles Charrues, bretone Gouel an Erer Kozh, esperantlingve "Festivalo de la malnovaj plugiloj" - ĉiujara festivalo pri diverĝenraj muzikoj, planita dum kvar tagoj la trian semajnfinon de julio en la urbo Carhaix-Plouguer, en la departemento Finistère de la regiono Bretonio en okcidenta Francio. La festivalo estas ofte mallongigata "Les Charrues" ("la plugiloj"), precipe en sociaj retoj.
Kreita en 1992 en la najbara loĝloko Landeleau kiel loka festo, ĝi fariĝis unu el la plej grandskala festivalo en Eŭropo, kaj la unuaskala en Francio. Ekde sia kreo la festivalo ofertas tre varistilan programon. Malgraŭ la geografia situo de la festivalo en relative izolita regiono, ĝia sukceso klarigeblas precipe per la fakto, ke la Vieilles Charrues povis tra la tempo kapti preskaŭ ĉiujn artistojn vojaĝantajn en Eŭropo en julio, en vasta gamo de stiloj, ampleksantaj popon, rokon, elektro, repon, kanton, mondon, lokan folkloron, kaj per miksado de tre konataj muzikistoj kaj novaj malkovroj. La ĉeesto-rekordo estis atingita en 2017, kun 280 000 festivalanoj dum kvar tagoj, inkluzive de 222 000 pagantaj eniroj kaj 6 800 volontuloj. Male al kelkaj aliaj festivaloj, ĝi preskaŭ ne ricevas subvenciojn kaj regule donacas por la la asocia kaj kultura disvolviĝo en centra Bretonio, inkludante la lernejaron Diwan.
Million Wolde
Million Wolde (en amhara lingvo: ሚሊዮን ወልዴ; 17a de marto 1979) estas etiopia longdistanca kuristo kiu venis en 5000 metroj en la Somera Olimpiko 2000 de Sidnejo.
Wolde atingis la bronzan medalon en 3000 metroj en la Tutmonda Subtegmenta Ĉampioneco en Maebaŝi en 1999 kaj poste finis la okan en la 5000 m en la Tutmonda Ĉampioneco en Sevilo post tiu jaro. En 2000 Wolde venkis en la 5000 m en la Somera Olimpiko 2000 de Sidnejo, kiam li estis ankoraŭ nur 22-jaraĝaj. Wolde paciencis kaj fine li rapidiris preterirante la venkintojn 200 m antaŭ venki je 13:35.49 antaŭ la dua posteno de Ali Saïdi-Sief el Alĝerio kaj Brahim Lahlafi el Maroko. En la venonta Tutmonda Ĉampioneco en Edmonton, Kanado, Wolde atingis arĝentan medalon en 5000 m.
29-a de januaro
La 29-a de januaro estas la 29-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 336 tagoj restas (337 en superjaroj).
Je la 29-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 29-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Antikafejo
Antikafejo estas nova speco de ejo, kiu iĝis populara en Rusio kaj en aliaj landoj de KSŜ. Ĝi estas simila al kafejo, sed la plej grava celo de antikafejo estas ne manĝo aŭ trinkaĵo, sed komunikado. Vizitantoj pagas nur por tempo kaj en la ejo homoj povas havi teon, kafon kaj kukojn en nelimigita kvanto. La prezo de manĝetaĵoj enkalkulita en la prezo de tempo.
Sufiĉe ofte en antikafejoj ĉeestas multaj gejunuloj, kiuj ludas tabulajn ludojn, komunikas, spektas filmojn k.t.p.
Koncepto
Antikafejo estas komuna loko kie ĉio escepte de la tempo estas senpaga. La vizitantoj estas tute liberaj en antikafejo, kompare kun normalaj kafejoj kaj restoracioj. Ĉefa kialo viziti antikafejojn estas renkontiĝoj kaj diversaj aranĝoj.
Kutime la ejo havas unu grandan halon kaj kelkajn ĉambrojn kun ujutna (gemuta) interno, kie gastoj libere elektas lokon, moviĝas kaj iam povas mem fari teon aŭ kafon. Ekzistas speciala loko por fari drinkaĵojn kaj elekti diversajn dolĉaĵojn. Ankaŭ haveblas senpaga Wi-Fi kaj multe da tabloludoj.
Kutime oni pagas por tempo kiom da minutoj vi pasigis.
Historio
Aŭtoro de la koncepto de lokoj kie oni pagas nur por tempo estas la rusa entreprenisto Ivan Mitin. En 2010 jaro li malfermis lokon kiu nomiĝis «la domo sur arbo», kie vizitantoj mem decidis kiom da ili volas pagi. La ideo estis ke ĉiuj uzantoj de tiu loko iĝas subtenantoj de la projekto. Post unu jaro la nova tipo de kafejo iĝis ege populara kaj Ivan malfermis sekvan antikafejon. Sed nun por pliordigi la pagadon li difinis la prezon kiel unu minuton kontraŭ unu rublo. Do eblas diri ke la unua antikafejo aperis en la jaro 2011 aŭtune kaj nomiĝis libera spaco «Ciferplato». La termino «antikafejo» aperis februare 2012 por nomi la antikafejon «Papilioj».
Disvastigo
Ekde 2012 komenciĝis disvastigado de antikafejoj en tuta mondo. Tamen plej famaj kaj popularaj ili iĝis popularaj en Rusio kaj en aliaj landoj de KSŜ. Iom post iom antikafejoj aperadas ankaŭ en Euxropo (Cxehio, Slovakio, Francio, Germanio, Anglio) kaj Usono.
Cabanillas de la Sierra
estas municipio de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 14,07 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Totanés
Totanés estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino Totanés povus deveni de Totta, kiu estus la nomo de la posedanto de la loko en la epoko romia. La unua certeco toponimia estas ke, en la 7-a jarcento, Sankta Eŭgenio de Toledo verkis poemon dediĉitan al la Baziliko de Sankta Felikso kiu estas en Tutanesio. El tiu informo laŭ ĵusa priserĉado, oni povas dedukti ke la nomo de la vilaĝo en epoko visigota estis kaj de tie iĝis Tutanés devena fine en la aktuala nomo de Totanés.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Totanés. La censita populacio en 2011 estis de 425 loĝantoj kaj la denseco estas de 16,32 loĝ/km².
Situo
Totanés estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 730 m; je 29 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 26.04 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°42′41″ N 4°13′36″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en la komarko Montoj de Toledo sur ebenaĵo kun ravinoj kaj rojoj kiuj enfluas en la riveron Taĵon. Limas kun la municipaj teritorioj de Cuerva, Polán, Noez, Pulgar kaj Gálvez, ĉiuj de la provinco Toledo.
Mozaraboj
En la unua duoo de la 12-a jarcento, en Totanés ekis reloĝado fare de toledaj mozaraboj, kies populacio stabiliĝis eble en la 13-a jarcento ĉar tiamaj dokumentoj parolas pri domaro de mozaraboj en Totanés”, loĝata en 1238. Oni konstatis, ke tiu tradicio mozaraba pludaŭris en Totanés, almenaŭ ĝis la 18-a jarcento kaj 19-a jarcento, ĉar en la impostaj listodokumentoj tazmia konservataj en la paroĥo de Sankta Marko de Toledo, oni trafas familiojn tiukondiĉajn kiel lokanoj de Totanés. Post la malapero de la antikva preĝejo visigota, pro la invado islama, tiuj mozaraboj loĝantaj en Totanés dependis el la paroĥoj de Toledo, ĝis la 15-a jarcento.
Preĝejo
Sur la antikva visigota preĝejo oni konstruis templon trinavan kun ornamoj kaj plafono de stilo mudeĥara, en epoko de la kardinalo Cisneros. Templo kiu nune troviĝas perfekte restaŭrita kaj vizitebla. La preĝejo estas formata dur latinkruca plano kun tri navoj, el kiu la centra estas pli alta ol la flankaj. La absido kun volbo estas ege ornamita per floraj kaj geometriaj temoj barokaj. La turo estas trikorpa: la unua el grandaj ŝtonoj, la dua el prilaboritaj ŝtonoj kaj briko dum la tria estas el briko kun du duoncirklaj arkoj ĉiuflanke. Estas ankaŭ mudeĥara turo.
Senjorio de Totanés
La havaĵoj kaj bienoj de Totanés apartenantaj al Don Hernando Dávalos estis aĉetitaj en 1525, konfirmita de reĝa dokumento de la 13-a de februaro Tiu senjorio Mayorazgo estis fondita en Toledo la 14-an de novembro de 1528 laŭ ordono de 31-a de marto de 1525. La Senjoroj de Totanés estis unu de la plej nobelaj familioj de Toledo. La senjoriaj familinomoj Carrillo-Osorio apartenis al grandaj hispanaj nobelaj familioj, kaj tiele la familinomo Carrillo tiame aperas ofte asocia al multaj nobelaj titoloj, plus al diversaj militordenoj: nome Santiago, Calatrava, Alcántara.
Hernando Dávalos
En la 16-a jarcento, antaŭ kiam Don Hernán Carrillo de Guzmán y Toledo kaj Doña Juana Osorio de Rojas, lia edzino, subskribis la dokumentojn de la senjorio Mayorazgo de Totanés en la jaro 1528, jam ekzistis Senjorío kies posedanto estis Don Hernando Dávalos, urbestro de Toledo kaj estro de komunumanoj. Tiu Senjoro estis de la familio Dávalos, filo de Ruy López Dávalos kaj de Teresa Vélez de Guevara, nepo de Hernándo López de Ávalos (Dávalos) kaj María Carrillo y Palomeque, kaj tiu lasta, filo de Don Ruy López de Ávalos, Adelantado de Murcia, grafo de Ribadeo, konestablo de Kastilio, ĉefa ĉambroservisto kaj granda valido de la reĝo Don Henriko la 3-a. Tiu estis filo de Don Diego López de Ávalos, frato de Pedro López de Ávalos, ambaŭ filoj de Doña Mencía de Ávalos kiu edziniĝis al Sancho Ruiz de Baeza. Doña Mencía de Ávalos estis filino de Lope Fernández de Ávalos, urbestro de Úbeda en la jaro 1300 kaj kiu siavice, estis filo de Íñigo Lope, 7-a Senjoro de Biskajo, grafo de Durango. Don Hernando Dávalos posedis havaĵojn en Totanés.
Nuntempa epoko
Meze de la 20-a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Totanés oni falis el pli da 600 loĝantoj al 300, poste danke al efiko alvoko el proksima ĉefurbo, la populacio laŭlonge de la resto de la jarcento ekkreskis jam en la 21-a jarcento al la nunaj 425.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo.
Katolika preĝejo de Meiningen
La Preĝejo Nia kara Sinjorino (germane: Kirche zu Unserer lieben Frau) estas katolika kirko en Meiningen, Germanujo. Samtempe ĝi estas la estra kirko de la Dekanujo Meiningen ene de la Episkopujo de Erfurto.
La moderna sentura konstruaĵo estiĝis danke al helpado de würzburg-anoj dum la GDR-tempo. Temas pri la posteula konstruaĵo de la malkonstruita Preĝejo Senmakula koncipiĝo situanta ĉe Mauer-strateto ĉe la sudokicdenta limo de la historia urbokerno rekte ĉe Mühlgraben-foso, flanka branĉo de Werra.
Historio
Jam en 982 menciitis la unua kirko en Meiningen, estante sub la patroneco de Sankta Marteno. Ĝin paroĥujkirkece anstataŭigis en la 11a jarcento la Urba Mario-kirko. Apartenis Meiningen inter 1007 kaj 1994 al la Episkoplando Würzburg kaj ĝis 1542 sekulare al la Lando Würzburg antaŭ ol esti submetita sub la teritorio de Hennebergio. Tie enkondukitis en 1544 la Reformacio; tamen treeta parto de la urbanoj restis katolika vivante en diasporo. Nur ekde 1802 repermesitis regulaj katolikaj diservoj en privatula domo, ekde 1804 la mesoj legitis en la eksa monaĥeja kirko de la franciskanoj. Post la jura agnosko fare de duko Georgo la 2-a (Saksio-Meiningen) fondiĝis oficiale katolika komunumo en 1867, kiu starigis ekde 1880 ĉe Mauer-strateto novan preĝejon. Konsekro ĝia estis, fare de episkopo Franz Joseph von Stein, en 1881. En julio 1894 danke al konkordato refonditis vera paroĥujo. Pro kreskanta nombro da fideluloj la kirko iĝis tro malgranda kaj jam en 1950 oni pensis pri ebla novkonstruo. Unue la rajdejo (kie troviĝas hodiaŭ la Teatromuzeo de Meiningen) estu alifarita je kirko, poste oni skemigis preĝejon ĉe Carls-aleo. Sed la aŭtoritatoj komunismaj estis kontraŭ ambaŭ projektoj sed jes ja akceptus alikonstruon de la jam ekzistanta katolika Koncipiĝ-kirko. Apogo ŝtata tute rifuzitis.
Ŝatata pilgrimejo de la katolikoj estas Mariobildo ĉe Haßfurt-faŭko.
Strukturo dekanuja
La Dekanujo Meiningen konsistas el jenaj paroĥujoj:
Priskribo
Estas la katolika preĝejo tiu ĉi rara ekzempo por kirka novkonstruo dum GDR-tempo. Havas ĝi kvazaŭ kvadratan horizontalan projekciaĵon kun obtuzangula altarvando malantaŭa. La kirko estas larĝa kaj hela halo sen kolonoj je 20 metroj. Tri flankojn karakterizas tri grandaj fenestroj kaj vitraloj kun la temoj (eoste/ĉeenirejo disde la strato) Kreado, (sude) Elaĉeto, (okcidente/ĉealtare) Kompletiĝo. En la elaĉet-fenestro temigatas la rolo de la Dipatrino ene de la dia elaĉetplano de sia filo Jesuo. La belon koloran, faritan fare de Christof Grüger el Schönebeck (Elbe), oni povas admiri tamen nur interne. La altarvando, la larĝa altarsoklo kaj la enireja zono kiel duobla pordaro el kupra lado kreitis fare de Werner Nickel el Nienburg (Saale). La altarblokon el granito el Löbau faris surloke la artisto Werner Schubert el Friedrichroda; ĝi pezas ĉirkaŭ 8 tunojn.
Ene estas loko por ĉ. tri centoj da fideluloj. En alikonstruitaĵo norda estas la dumsemajntaga kapelo kaj la sakristio. Sude de la kirko estas la paroĥejo konstruita en 1912 laŭ secesistilo. La orgenon faris la firmao dresdena Jehmlich Orgelbau; temis pri verko kun mekanika traktilaro havante du klavarojn, 21 registrojn kaj 1150 orgenfajfilojn.
Clavinet
Songenerado
Clavinet havas por ĉiu tono diagonale streĉitan, agordeblan kordon, kiu je unu finaĵo estas volvokovrita per lano por oscilodampado. Sub ĉiu klavo de la klavaro troviĝas bolto (tangento), kiu dum premado de la klavo frapas la kordon sur malgrandan amboson. La kordo oscilas nun en la nedampita parto, kaj elektromagneta sonprenilo ricevas la osciladojn. Malprenado de la klavo denove dampas la tutan kordon. Laŭteco kaj karaktero de la sono povas esti influataj per frapdinamiko. Pro generitaj krombruetoj je ĉi tiu songenerado (klare aŭdebla „plop“-sono), ekestas karakteriza „eksoniga sono“, kiun multaj ludantoj vere volas kaj komprenas kiel grava elemento de la sono.
Clavinet havas enkonstruitan antaŭamplifikilo-filtro-elektronikon, kiun subtenas 9V-baterio aŭ konvena kontaktilo. Je la modeloj D6 kaj E7 troviĝas maldekstre de la klavaro la reguliloj por ĝustigi la sonon. Ili estas surskribitaj per „Brillant“, „Treble“, „Medium“, kaj „Soft“ same kiel „A/B“ kaj „C/D“ kaj allasas rapidan ŝanĝon de la sonkaraktero.
Ferenc Szekeres
Biografio
Ferenc Szekeres akiris diplomon en Pedagogia Altlernejo Gyula Juhász en 1979, ĝuste post jardeko plian diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Jam pli frue, ekde 1974 li partoprenas en ekspozicioj. Post la unua diplomo li eklaboris en muzeo en Szeged, kie li okupiĝis pri edukado. En 1982 li ekinstuis en la menciita Pedagogia Altlernejo, li kreis metodon de la grafika instruado. Li kreis ankaŭ afiŝojn kaj ilustris librojn. Li ricevis premiojn inter 1978-2015.
Guragoj
Per la nocio guragoj oni nomas aron de pluraj etnoj en Etiopio, kiuj konsideras sin kulture kaj historie kunapartenantaj.
Clavinet
Songenerado
Por prisonigi ĉambron Clavinet bezonas konvenan povumo-amplifikilon kaj postsekvan laŭtparolilon.
Provinco Lugo
Lugo estas kaj la plej granda kaj la malplej dense enloĝata el la galegaj provincoj. Ĝi limas norde kun la Kantabra Maro, okcidente kun Provinco Korunjo kaj Provinco Pontevedro, sude kun Provinco Oŭrenso, oriente kun Asturio kaj León. La ĉefurbo nomiĝas ankaŭ Lugo, kaj inter la ceteraj gravaj urboj troviĝas Monforte, Viveiro, Ribadeo, Vilalba, Sarria, Chantada kaj Mondoñedo.
Clavinet
Versioj
Ekzistas diversaj versioj de Clavinet, kiuj dum la jaroj surmerkatiĝis:
Guragoj
Ili parolas plurajn lingvojn, kiuj parte estas tre proksime parencaj unu al la alia kaj apartenas al la ŝemida lingvofamilio. Sed ili staras fonetike, leksike kaj gramatike sub forta influo de kuŝidaj lingvoj (10 vokalfonemoj kompare kun 7 en la amhara lingvo).
La guragojn la aliaj popoloj de Etiopio konsideras laboremaj kaj metie talentaj. Origine ili vivis en la fruktodonaj montaraj regionoj ĉirkaŭ Veliso, 100 km sudokcidente de Adis-Abebo, sed intertempe multaj el ili vivas kiel laboristoj en Adis-Abebo kaj aliaj urboj de Etiopio. La origina setleja regiono de la guragoj hodiaŭ estas parto de la etiopia sudprovinco (Regiono de nacioj, naciecoj kaj popoloj de la Sudo (SPNN), en kiuj multaj iom malgrandaj etnoj de sudokcidenta Etiopio estas kunigitaj.
Ágoston Fischer
Ágoston Fischer [Agoŝton fiŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fischer Ágoston estis hungara pastro, kredoinstruisto, vikario. Ágoston Fischer naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Érsekújvár (nuntempa Nové Zámky en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.