cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolao de Kuzo
“La Dokta Nescio” antaŭ Dio
"[...] La vero ne havas gradojn, nek laŭplie nek laŭmalplie, kaj konsistas en io nedividebla. [...]"
Tial la intelekto, kiu ne estas la vero, neniam sukcesas ĝin kompreni tiom precize ke ne eblus ĝin kompreni pli precize, nome ĝissenfine. De docta ignorantia, I, 2-10}}
Por plibone klarigi tiun koncepton, Kuzano uzas la ekzemplon de la poligono geometria enskribita en cirklo:[...] poligono enskribita en cirklo kiom pli da anguloj havos tiom pli rezultos simila al cirklo, sed neniam fariĝos egala al cirklo, ankaŭ se oni multobligos la angulojn senlime, kondiĉe ke oni ne volu ĝin identigi kun la cirklo mem. ''De docta ignorantia, I, 2-10”. Tial, laŭ Kuzano, homo neniam povos koni Dion ĝis kiam li partoprenas en la parta posedo de la esto, kaj do ĝis kiam li partoprenas en tiu ĉi vivo, sed en la senfineco li povos “identigi la plurangulon kun la cirklo”, nome kun la senfinulo mem (Dio). Tio eblos, tamen, se li multobligos siajn limojn al la senlimo de Dio.
Kuzano lokigas tial evidentan limon al homa racio: ĝi ne povas iri trans la limojn, kaj tial ĝi nenion povas antaŭ la Senfineco ol sin neniigi, kaj per tio fariĝi senfina.
La koncepto pri episteme (scio sen ebla eraro), do, estas absolute neebla, ĉar ne eblas intelekte priskribi Dion en ties tuteco dum la homa stato de limeco, aŭ ankaŭ Lin parte difine penetri laŭgrade ĉar la gradoj ĉi-kaze devus esti senfinaj kaj do ekstere de la limeco propra de homo.
La konjekto
La konjekto, laŭ Kuzano, estas ago de la homa racio kiu atingas Dion laŭ nekompleta maniero ĉar Dio estas senfina. Konjekto, do, anstataŭas la koncepton de la greka filozofio, kiu trafus la Eston Necesan, nome la Esto kiu estas kaj ne povas ne esti. Laŭ Kuzano ni pensas Dion el parta vidpunkto. Ne la koncepton (aristoteltipan, do, ni trafas pri Dio: fakte, en la homa menso eblas nur konjektoj. Kaj se la konjekto estas la nura ebla vojo al Dio, ĝi estas ĉiam erara kaŭze de la nedifinebla parteco; tamen, kvankam la konjektoj estas ĉiam trompemaj, ili estas noblaj, kaj eĉ necesas konjekti ĉar la se Vero ne enhaviĝas en la diversaj kaj sennombraj eblaj konjektoj, ĝi kuŝas en la “emo” mem al la Vero senfina kaj pura, kiu en la homo pasas necese tra konjektoj. Tial la vero ne estas la konjekto, sed en la emo kiu estas la puŝo al konjekto.
Coincidentia oppositorum (Koincido de la kontraŭoj)
La senfineco de la Esto-Dio enkondukas Kuzanon priparoli la Koincidon de la kontraŭoj aŭ unuiĝon de kontraŭantoj. Laŭ Kuzano, fakte, ĉiuj kontraŭoj kooncidas en Dio, ĉar Li, estante senfina, lokiĝas trans la principo de indenteco kaj la principo de nekontraŭdiro. Funde Dio estas la unuejo de la opoziciaĵoj. En Dio, lumo kaj mallumo, tago kaj nokto, viro kaj virino koincidas, substanco kaj nesubstanco. Dio, do, estas ankaŭ trans la Vero kaj Malvero, ĉar, en Dio, Vero kaj Malvero koincidas. Tial, Kuzano diras ke la identeco kaj la nekontraŭdiro validas nur por la limigita mondo, tio estas por nia kondiĉo. Tiel la matematika senfineco fariĝas la modelo de la dia senfineco, kaj montras “logikon de la senfino” kontraŭan kaj nekompreneblan ĉe la “logiko de limeco”, kiu ne akceptas (en la logiko de la limeco) la koincidon de la kontraŭoj.
Kuzano, pro tio kaj por kio, akcentas la distingon inter “racio” kaj “intelekto”: racio ludas en la homa sfero "aristotela", kie validas kaj regas la principo de nekontraŭdiro, kaj estas iamanire komuna ankaŭ al la bestoj; male, intelekto ludas kaj regas en la sfero “dia” de la homo ĉar per ĝi eblas intuicii la komunan radikon de tio kio aperas kontraŭa al la racio kaj en kiu la kontraŭoj koincidas.
Ekzemplo
Ekzemplo kiu klarigas la penson de Kuzano pri la senfineco de Dio, ankaŭ se ne montrante la pruvon de la kuzana aserto pri la koincido de la kontraŭoj, jenas: Ni imagu cirklon kaj determinu la valoron de la radio: se oni volas mezuri dimensiojn oni aplikas la formulon
Nu oni provu doni valorojn: se r. estas 4, nia cirklo estos π8. Oni povas daŭrigi kun malsamaj nombraj valoroj, sed oni alvenas al valoro r= ∞, senfina. Daŭrigante apliki la saman formulon, oni trovos ke la C (K) mem havas “senfinan” valoron (kiu ajn valoro multiplikita per senfino havas produkton senfinan), nome la valoro de la radio. Kio estas pli kontraŭa kaj opozicia, laŭlogike, ol cirklo kaj radio? Tamen unu transigas sian kvaliton al la alia: la kontraŭoj koincidas! Tio, laŭ Kuzano, okazus en Dio.
La mondo kiel “Dio “kunpremita”
La metafiziko de Nikolao de Kuzo koncentriĝas ĉirkaŭ koncepto pri mondo rilate al Dio kaj pri Dio rilate al la mondo, en kiu mondo estas tute entenata en Dio, kaj do estas “implicita/implikita" en Li: Li mem estas “complicatio” (ensemblo, kunaĵo, sumaĵo, interplektaĵo) de ĉiuj aĵoj, nome ekspliko/ekspansio/etendiĝo aleksteren ĉar Li etendiĝas en la aĵoj, restante tamen ekestere de ili.
Por klarigi tiun pensaĵon Kuzano sin servas je la matematika unuo, kiu generas la multecon restante ĉiam si mem. La universo, tial, estas “Dio kunpremita”, kie la termino “kunpremo” estas akirita el Duns Skoto, kiu siavice difinis tian kumpremon kiel “la transiro de iu komuna substanco al iu unuopa realo”. Sed Kuzano precizigas ke, ĉar la aĵoj en la mondo estas limaj kaj oponaj unu al la alia, en Dio male ili estas “kumprezentaj”: Dio, do, estas trans la mondo kaj estas absolute transcenda. Per tia duobla vidpunkto Kuzano kontraŭas al la aristotela koncepto pri la universo, asertante ke la Tero ne povas esti la centro de la universo ĉar la universo estas senlima (ĉar etendiĝo de Dio mem), kaj estas Dio la centro de la universo, estante ĝiste Li samtempe la cirklo kaj la radio.
KIel oni vidas, Kuzano engaĝiĝas savi la transcendon de Dio, almenaŭ ŝajne kompromititan de tiu “Contractio”. Ion similan, se memorigi estontan filozofon, elpensis Giordano Bruno kiu igis Dion la “Mens insita omnibus" (Menso ene de ĉiuj aĵoj) kaj “Mens super omnia” (Menso trans ĉio), en kiu la transcendo, tamen, riskas malaperi.
Politika kaj ekumena vidpunktoj de Nikolao de Kuzo
En 1433 Kuzano proponis novan metodon por la elekto de la imperiestro de la Sankta Romia Imperio, kiu baziĝis sur vasta,kaj ekvilibra, balota partopreno de princoj per la metodo kiu poste estos elpensita kaj nomita metodo Borda. Laŭ historiistoj, tiu kuzana metodo antaŭvidis modernajn kriteriojn, kiuj tamen tiam ne estis akceptitaj de la katolika komunumo. Rilate la imperion li estis ĝia subtenanto malgraŭ kontrastoj kiam tiu ĉi emis invadi la sferojn ekleziajn. . En estontaj jarcentoj tiu lia sugesto por la elektado de la imperiestro estis juĝata, ĉe protestantoj, kiel provo malpliigi la pretendojn de la eklezio; laŭ aliaj, male, ĝi estas nura senkritikema propono.
Ekumene li agadis por unuiĝo de la kristanaj eklezioj, precipe li alfrontis kaj sugestis eblecon de repacigo kun la Huzitoj. En la kverelo, arda kaj ne ĉiam serena, pri la supereco de la aŭtoritata graveco de la Koncilio sur tiu de la la papo, Kuzano defendis la sendependon kaj superan, neanstataŭeblan, kredoreguladon de la papo, eĉ ankaŭ antaŭ konciliaj decidoj de la Koncilio de Bazelo.
Withburga
Withburga (m. 743) estis anglosaksa sanktulino kaj abatino.
A.C. Bhaktivedanta Svami Prabhupada
Li prenis Harinam aŭ pli bone li iĝis disĉiplo de Ŝrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura, sed post tro maljuniĝi li decidis preni Sannyas kaj iri al Usono por disvastigi tie la filozofion de Ĉaitanja Mahaprabhu aŭ alivorte la filozofion kaj vivomanieron de la gaŭdijaj vajŝnavismanoj.
Withburga
Ŝi estis la plej juna filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ŝiaj fratinoj aŭ duonfratinoj estis
Mikulovice (distrikto Třebíč)
Mikulovice (, Nikolowitz) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Třebíč. Vivas ĉi tie.
Withburga
Post la morto de sia patro (653), ŝi fondis monaĥinejon ĉe East Dereham, Norfolk. Laŭlegende, dum la konstruado ŝi havis nur sekan panon por doni al la laboristoj: ŝi preĝis al Sankta Maria, kiu respondis ke ĉiumatene ŝi sendu du servistinojn al akvoputo: tie ili trovis du cervinojn, kiuj provizis lakton por la viroj. Withburga kaj siaj mirakloj malplaĉis al loka gravulo, kiu decidis ĉasi la cervinojn per hundoj por malebligi la melkadon. Tamen li estis punata per falo el sia ĉevalo, kiu rompis al li la kolon. Signo en la centro de Dereham priskribas la legendon.
A.C. Bhaktivedanta Svami Prabhupada
En Usono li fondis ISKCON — internacian socion por kriŝna konscio. Post lia morto la ISKCON disfalis en diversajn grupojn kaj sole eksterne konservis unuecan aspekton. Ankaŭ li fondis la Bhaktivedanta Book Trust (BBT), kiu produktas ĝis hodiaŭ la famajn ISKCON-ajn librojn kun la belaj bildoj.
Post lia morto la glorado de li ne ĉesis kaj eĉ aliaj vajŝnavaj grupoj kaj sektoj vidis en li novan enkorpiĝon de Nitjanando kiu estis la frato de Kriŝno kun la nomo Balaramo aŭ Baladevo.
Withburga
En 974 Brithnoth, abato de Ely, venis kun armataj kunuloj al Dereham por ŝteli la restaĵojn de Withburga por ke Ely profitus de pilgrimoj. Li aranĝis bankedon kaj kiam la loĝantoj de Dereham ebriis li forprenis la kadavron. Kiam la loĝantoj eltrovis tion, ili persekutis Brithnoth, kaj batalis kontraŭ li kaj liaj sekvantoj per pugnoj kaj lancoj. Tamen, kiam la du grupoj ekalproksimiĝis al Ely, la ŝtelintoj eskapis ĉar ili konis la vojon tra la ĉirkaŭaj marĉoj. Tiel Withburga estis reentombita en Ely.
A.C. Bhaktivedanta Svami Prabhupada
Ankaŭ li iniciatis konstruadon de grandaj konstruaĵoj en Majapuro en Okcidenta Bengalio kaj de la nun tre fama Kriŝna-Balarama Templo, kiu estas unu el la plej riĉaj en Vrindavan.
Withburga
Kiam la loĝantoj de Dereham revenis hejmen, nova akvofonto fluis el la disrabita tombo. La fonto neniam sekiĝis. Pilgrimoj daŭre alvenis por trinki la miraklan akvon.
NGC 2545
NGC 2545 (aliaj indikoj — UGC 4287, MCG 4-20-7, ZWG 119.16, IRAS08113+2130, PGC 23086) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cavaillon (stacidomo)
Cavaillon estas franca stacidomo sur linioj Avignon - kaj Cavaillon -, situanta en  Cavaillon, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Guadalupe y Calvo
Guadalupe y Calvo estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Guadalupe y Calvo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08029.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 51854 loĝantojn. El tiuj estis 26170 viroj kaj 25684 virinoj. La komunumo havas surfacon de 9165,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2320 metroj super la marnivelo.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 35914 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8113 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 22,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ernest Grunfeld
Ernest (Ernie) GRUNFELD (naskiĝis la en Satu Mare, Rumanio) estas usona profesia korbopilka ludisto. Li laboris kiel ĝenerala manaĝero de New York Knicks de la Nacia Korbopilkada Asocio (NBA) de 1989 ĝis 1999.
Grunfeld plenkreskis en Forest Hills, Kvinzo, Novjorko.
En somero de 1973, Grunfeld estis elektita al usona teamo por partopreni la Makkabiajn Ludojn, kiel sola altlerneja studento en la komenca teamo.
Grunfeld ludis en la usona ormedal-teamo en la Pan-Amerikaj Ludoj de 1975. Lia plej sukcesa periodo estis la somero de 1976, kiam li helpis la usonan teamon gajni la oran medalon dum la tiujaraj Olimpiaj Ludoj en Montrealo. En julio de la sama jaro, Ernie ricevis la usonan ŝtatanecon.
Filo de Ernie Grunfeld, Dan, ludis en la vira korbopilka teamo de la Universitato Stanford inter 2002 kaj 2006, kaj ekde 2006 en la germana korbopilka teamo.
Grundoskarabo
Grundoskaraboj estas granda, tutmonda familio de skaraboj, nome Karabedoj (Carabidae), kun pli da 40,000 specioj tutmonde, proksimume 2,000 el kiuj troviĝas en Nordameriko kaj 2,700 en Eŭropo.
Walter Oliver
Walter Reginald Brook Oliver (1883–1957) estis naskiĝinta en Aŭstralio sed loĝinta en Novzelando naturalisto, ornitologo, malakologo kaj muzezorgisto.
Naskiĝinta en Launceston, Tasmanio, Oliver elmigris kun sia familio al Tauranga en 1896. Li jam havis intereson por naturo dum sia infanaĝo, kaj poste sisteme registris naturajn observojn tra multe de sia vivo, aliĝinte al aliaj naturalistoj en ekspedicio al la Kermadekoj tiom frue kiom ĉe 1908 (25jaraĝa).
En 1910 li iĝis membro de la Reĝa Aŭstralazia Ornitologista Unio (RAOU) kies Sekretario por Novzelandoli estis el 1914 ĝis sia morto en 1957, nome eksterordinara oficperiodo de 43 jaroj. Dum tiu periodo li estis ankaŭ Vic-Prezidento de RAOU en 1942-1943, kaj ties Prezidento en 1943-1944.
Oliver estis Direktoro de la Dominion Muzeo en 1928 1, kaj en 1930, li publikigis New Zealand Birds, kio estis ĝisdatigita kaj etendita en 1955. Li retiriĝis el la posteno de Direktoro en 1947. Oliver estis aktiva en nombraj sciencaj societoj, kaj estis fekunda kontribuinto al novzelanda scienca literaturo dum longa kariero ekz. li estis registara reprezentanto en la konsilantaro de la Royal Society of New Zealand dum multaj jaroj, ties prezidento el 1952 al 1954, kaj eldonisto de ties Transactions el 1948 al 1954.
Oliver priskribis kelkajn speciojn novaj al la scienco, kiaj la jenaj:
Emílio Garrastazú Médici
Emílio GARRASTAZU MÉDICI estis militisto, diktatoro de Brazilo (1969-1974), naskiĝis en Bagé (Baĵeo) la kaj mortis en Rio-de-Ĵanejro, la.
Generalo Emílio Garrastazu Medici tre uzis propagandon. En tiu periodo oni kreis la devizon "Brazilo, amu ĝin aŭ foriru el ĝi". Li ankaŭ trudis Filinto Müller kiel prezidanton de parlamento, kiu, en tiu periodo, fakte ne funkciis.
En tiu periodo okazis la "Brazila Miraklo", t. e., granda ekonomia kresko kaj gigantaj registaraj projektoj (ekz. vojo Transamazônica kaj Ponto Rio-Niterói).
En tiu periodo, centoj da homoj, ĉefe komunistoj estis arestitaj, torturitaj kaj mortigitaj.
Post kiam li eliris la prezidentecon, li partoprenis movadon por ke militista diktatoreco finu nur en jaro 2000 kaj li kontraŭis la amnestion farita de João Baptista Figueiredo al opoziciistoj. Nur post lia morto en 1987 oni povis certigi pri la eliro de militistoj de politika vivo.
(16838) 1997 WT39
(16838) 1997 WT39 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Capiago Intimiano
Capiago Intimiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Cantù, Como, Lipomo, Montorfano, Orsenigo kaj Senna Comasco.
Studený (Kunratice)
Studený (ĝis la jaro 1946 Kaltenbach) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kunratice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordoriente de Kunratice. Estas ĉi tie registritaj 84 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Studený situas en katastra teritorio Studený u Kunratic kun areo 6,38 km². En la katastra teritorio Studený u Kunratic situas ankaŭ Lipnice.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1451.
Post la dua mondmilito estis el la vilaĝo ellandigita devena germana loĝantaro kaj la vilaĝo fakte elhomiĝis.
5-a jarcento
La 5-a jarcento komenciĝis la kaj finiĝis la. La 5-a jarcento estas konata por esti periodo de migrado kaj politika malstabileco ĉie en Eŭrazio.
En la jarcento okazis la kolapso de la Okcidenta Romia Imperio, kiu finiĝis en 476 p.K. Ĉi tiu imperio estis regita de sinsekvo de malfortaj imperiestroj, dum la reala politika povo estas ĉiam pli koncentrita inter armeaj gvidantoj. Interna malstabileco permesis al armeo de la Visigotoj atingi kaj prirabi Romon en 410. Iu resaniĝo okazis dum la sekvaj jardekoj, sed la Okcidenta Imperio ricevis alian seriozan baton kiam dua eksterlanda grupo, la vandaloj, okupis Kartagon, la ĉefurbon de la imperie ekstreme grava romia provinco Africa Proconsularis.
Provoj repreni la provincon estis interrompitaj per la invado de la hunoj sub Atilo. Post la malvenko de Atilo, kaj orientaj kaj okcidentaj imperioj interligis fortojn por fina atako kontraŭ la vandaloj Nordafriko, sed tiu kampanjo estis sensacia fiasko.
En Ĉinio, la periodo de la dek ses regnoj daŭris. Tio estis karakterizita per la formado kaj kolapso de malgrandaj subregnoj, regitaj fare de militantaj etnoj.
Je la fino de la 5-a jarcento, la Gupta Imperio de Hindio estis invadita el Centra Azio kaj okupita de la hunaoj. Tiuj popoloj eble estis parencaj al la hunoj kiuj detruis Romon dum la sama periodo.
1714
1714 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1714 post Kristo okazis, interalie:
Fermglobo
Fermglobo estas ekipaĵo, kiu estis uzata en porpafista ĉambro ĉe lokigo de paftuboj de armiloj de fortikigita objekto. Ĝi servis al tio, por ke ĝi desfilu ĉiun malplenan lokon, kiu estiĝus inter la paftubo de la armilo kaj eĝo de embrazuro tiel, por ke ĝi ŝirmu la priservon de la armilo eĉ la armilon mem. Tra la globo kondukis nur aperturoj por la paftubo mem, lorno eventuale por pleniganta armilo (mitralo).
Pölfing-Brunn
Pölfing-Brunn estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Deutschlandsberg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Vinila adipato
Vinila adipato aŭ C10H14O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la adipata acido kaj vinila alkoholo. Vinila adipato estas analiza reakciaĵo, uzata kiel kemia plastigaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Vinila adipato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila adipato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Sébastien Charnoz
Li studas pri planeda dinamiko en la Universitato Parizo 7, Li ankaŭ laboras por la komisariato pri la atoma energio en Francio. Lia laboro tuŝas problemojn pri koliza dinamiko, kiel la planedaj ringoj kaj la formiĝo de la sunsistemo.
Větrov (Frýdlant)
Větrov (ĝis la jaro 1947 uzata nomo ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Frýdlant en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Frýdlant. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 220 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Větrov situas en katastra teritorio Frýdlant kun areo 25,36 km². Al Větrov apartenas ankaŭ domaroj Hág, markata ankaŭ kiel Háj (Hag), Větrov-Zátiší, iam ankaŭ nomata Nichtovy Domky (Nichthäuser), kaj solejo Polní Domky (Feldhäuser).
William Newton (britarmea oficiro)
Brigadir-Generalo William NEWTON (mortis la 10an de novembro 1730) estis oficiro de la Brita Armeo.
Kariero
Newton estis komisiita kiel leŭtenanto en la 1a Regimento de Piedirantaj Gardistoj, kun la rango de kapitano en la Armeo, la 9-an de novembro 1692. Li servis en la militoj de Reĝo Vilhelmo la 3-a kaj estis vundita ĉe la sieĝo de Namur en 1695. La 13-an de februaro 1702 li estis nomumita majoro de la lastatempe levita Regimento de Infanterio de Sir Richard Temple kaj servis en la militoj de Reĝino Anna, estanta antaŭenigita al leŭtenanto-kolonelo komandanta la regimenton la 25-an de aŭgusto 1704, brevet-kolonelo la 1-an de januaro 1707 kaj kolonelo de la regimento la 24-an de aprilo 1710.
La 22-an de julio 1715 Newton fariĝis kolonelo de lastatempe levita regimento de dragonoj kaj la 28-an de septembro 1722 li translokiĝis al la koloneleco de la regimento poste nomita la 39a Regimento de Infanterio. Li estis antaŭenigita al brigada generalo la 4-an de marto 1727, servanta kun sia regimento ĉe la dektria sieĝo de Ĝibraltaro.
Dukupolo (geometrio)
En geometrio, dukupolo estas pluredro per kunigo de du kupoloj je ilia bazoj.
Estas du klasoj de dukupoloj, ĉar ĉiu kupola duono havas randon de alterne situantaj trianguloj kaj kvarlateroj. Se similaj edroj estas alfiksitaj, kune la rezulto estas ortodukupolo; se kvarlateroj estas alfiksitaj al trianguloj, ĝi estas turnodukupolo.
Estas malfiniaj aroj de kupoloj kaj dukupoloj simile al malfiniaj aroj de la aliaj pluredroj – piramidoj, dupiramidoj, prismoj, kontraŭprismoj, trunkoj, dutrunkoj, kajtopluredroj, senpintigitaj kajtopluredroj.
Ses dukupoloj povas esti konstruitaj kun nur regulaj plurlateraj edroj: triangula ortodukupolo, kvadrata ortodukupolo, kvinlatera ortodukupolo, triangula turnodukupolo, kvadrata turnodukupolo, kvinlatera turnodukupolo. La triangula turnodukupolo estas kubokedro, kiu estas unu el arĥimedaj solidoj; la aliaj kvin estas solidoj de Johnson.
Dukupoloj havas po kvar edrojn je ĉiu vertico. Ĉi tio signifas, ke iliaj dualaj pluredroj havas nur kvarlaterajn edrojn. La plej bone sciata ekzemplo estas la duala de triangula turnodukupolo, la romba dekduedro kunmetita el 12 rombaj edroj. La duala de la orta formo, la triangula ortodukupolo, estas trapezo-romba dekduedro, simila al la romba dekduedro, sed ĝi havas 6 trapezajn edrojn kun alterne longaj kaj mallongaj lateroj ĉirkaŭ la cirkonferenco.
Formoj
Ortodukupoloj:
Turnodukupoloj:
Johano Malalaso
Johano Malalaso (aŭ Malalo aŭ Malelo), naskiĝis en Antiokio kie pasigis grandan parton de sia vivo. La nomo Malalaso (aŭ el la sirilingvo malâlâ, «retoro»), rivelas lian originon.
De la Kronografio (Χρονογραφία), kies komenco kaj fino perdiĝis, plurestas 18 libroj. Ankaŭ se laŭintence ĝi devis komenciĝi el la kreo de la homo, fakte en la nuna kondiĉo, la unua temo traktita estas la mitaj originoj de Egiptio; oni konkludas per la ekspedicio al Afriko de Marciano, nepo de Justiniano.
Karakterizoj de la verko
Se oni ekskludas la periodon de Justiniano kaj de liaj plej proksimaj antaŭuloj, jaroj pri kiuj Malalaso liveras apartaĵojn neliveritajn de aliaj historiistoj, la verko ne montras grandan historian valoron. Ne nur ĝi entenas anakronismojn, ripetojn kaj multajn dikajn erarojn, sed, en simpla kaj popola stilo, ofte indulgas al mirinda kaj fantasta, koncentriĝante sur kuriozaj faktoj kaj personoj – altiraj, tamen, por malalte kulturita publiko – kaj preterlasas, male, historiajn okazaĵojn kun vasta koncerno.
La graveco de la teksto kuŝas prefere en la fakto ke ĝi estas la unua vera atesto pri historiogrfia popola “ĝenro kroniko”, kiu tre favoran sorton havos en Bizanco, almenaŭ ĝis la fino de la 9-a jarcento.
Spite de la nombraj fontoj cititaj, eble Malalaso ne disponis pri granda skribita dokumentado (sendepende de tiu konservita en la arkivoj de Antiokio). Krome, eblas ke liaj fontoj baziĝis sur aliaj kronikoj perditaj. Malalaso mem, tamen, estis grande konsiderita ĉe siaj samtempuloj kaj postaj aŭtoroj, ĝis fariĝi li mem aŭtoritata fonto por ili. De la “Kronografio”, krome, oni faris tradukon ankaŭ al la slava lingvo, hodiaŭ perdita, kiu konstituis la bazon por sinsekvaj slavaj kronikoj; unu estis farita en versio gruzuja.
Spite de sia eksterordinara popoleco, la verko estas transdonata de ununura manuskripto, la “Baroccianus, 128, c. 12 (11-a jarcento), nun en la Biblioteko Bodleian de Oksfordo, kaj eĉ en formo de kompendio.
Belorusa literaturo
Belorusa literaturo– malfacile difinita literaturo de la lingvoj belorusa, pola, rusa, litova kaj ukraina kunigita kun la Belorusio kaj ĝia kulturo. Ĝi estas tre kunigita kun litova, pola kaj rusa kulturoj kvankam ĝi havas ankaŭ siajn proprajn ecojn karakterigantajn la belorusan kulturon. La ĉefaj ecoj de tiu literaturo estas la anksio en la legenda mondo. Tiu literaturo ecas forte per la eskatologio, preĝoj por mortintoj, avoj, vampiroj, maltrankvilaj animoj, potencoj supernaturaj kaj nigra magio. La moderna belorusa literaturo karakteriĝas per realismo.
NGC 2546
NGC 2546 (aliaj indikoj — OCL 726, ESO 369-SC7) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
Petit-Caux
Petit-Caux estas nova franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Caux-Marins.
Sidirokastro
Sidirokastro - en greka alfabeto Σιδηρόκαστρο [], "fera fortikaĵo" - estas historia municipo de Grekio. Ĝi situas en la administra regiono Meza Makedonio kaj en ties regiona distrikto Sereso. En 1946 Sidirokastro ricevis la statuson de urba municipo (dimos) kaj ĝis 1997 ricevis pli kaj pli da teritorio pro integrigo de ĉirkaŭaj municipoj. Kadre de la administra reformo de 2010 ĝi perdis la statuson de propra municipo kaj iĝis parto de la nove fondita municipo Sindiki, kie ĝi nun konsistigas municipan distrikton. La loĝloko Sidirokastro estas la adminstra centro de la nova municipo.
Rilatoj al Esperanto
En Sidirokastro en la unua duono de la 20-a jarcento vivis kaj aktivis la tabakvendisto kaj esperantisto Laskaris Polizoidis, kiu fondis regionan Esperanto-grupon kaj laŭ indiko de la Enciklopedio de Esperanto en 1934 estis unu el la plej fervoraj grekaj esperantistoj.
Flago de la Kokosinsuloj
La flago de la Kokosinsuloj estis kreita en la jaro 2003 kaj adoptita la 6-an de aprilo 2004. Ĝi konsistas el verda kampo kun flava cirklo en la kantono, kun palmo en la interno. En la centro de la flago aperas kreskanta luno kaj kvin samkoloraj flavaj steloj de la konstelacio Suda Kruco same kiel la flago de Aŭstralio.
Mansat-la-Courrière
Mansat-la-Courrière estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 89 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Mansat-la-Courrière situas je alteco de 618 metroj.
Filatela Terminaro
Filatela Terminaro estas vortareto publikigita en 1928 de Herbert M. Scott, L.K. (Lingva Komitato) sub la kompleta titolo ''Filatela Terminaro. Esperanto, angla, franca, germana, kun difinoj en Esperanto''. Temas pri detala vortaro de terminoj aplikeblaj al filatelo kun resuma priskribo. Fine oni aldonas ses notojn pri leksikaj klarigoj inter kiuj elstaras tialoj por prefero de la termino "filatelo" al "filatelio". Kelkaj el la priskribitaj konceptoj ne estas specifaj terminoj pri filatelo, sed memkompreneblaĵoj pri koloroj ktp. Foje kelkaj priskribitaj konceptoj rilatas pri la situacio de filatelo, poŝtmarkoj kaj la poŝta servo komence de la 20-a jarcento pli ol pri la situacio laŭlonge de la 20-a jarcento, kiam aperis tute novaj filatelaj realaĵoj. Ĉiuokaze tiu vortotrezoreto restas grava bazo por la posta (aktuala) filatela terminaro.
Mansat-la-Courrière
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Mansat-la-Courrière apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Filatela Terminaro
Filatela Terminaro estis reeldonita en 1945 en la jarlibro de Internacia Esperanto Ligo (pp 35-60), kaj estas elŝutebla en la vortara sekcio de Scienca kaj Teknika Esperanto Biblioteko, STEB.
Listo de kelkaj terminoj
Jen resuma listo de kelkaj konceptoj kaj teknikaĵoj sen preciza kopiado (kiam indas oni konservas la korespondojn en angla, franca, germana, kaj ankaŭ kiam indas oni nuancigas la iamajn priskribojn):
Mansat-la-Courrière
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Raymond Chezeaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mansat-la-Courrière apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Franz Doppler
Franz Doppler [franc], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Doppler Ferenc estis aŭstra-hungara komponisto, dirigento, flutisto, muzikinstruisto. Lia frato estis Karl Doppler. Franz Doppler  naskiĝis la  en Galicio en Lemberg (nuntempa Lviv en Ukrainio), li mortis la  en Baden bei Wien (Aŭstra Imperio).
Biografio
Franz Doppler lernis muzikon hejme en Varsovio. Lia unua koncerto okazis en Vieno en 1834. Li translokiĝis al Pest (urbo) en 1838, kie li estis muzikisto de Germana Teatro (Pest) ĝis 1845, poste de Nacia Teatro (Pest). Li studis la hungaran muzikon, kiu forte efikis lin. En 1858 li iris al Vieno, kie en la operejo li estis flutisto, poste dirigento en la baletejo. Ekde 1865 li instruis en la konservatorio. Li faris ankaŭ turneojn en pluraj landoj.
Elektitaj komponaĵoj
Li skribis sume sep operojn kaj dek kvin baletojn.
Uceda
Uceda estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas ucedano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 2 597 loĝantoj kaj la denseco estas de 54,96 loĝ/km². La municipo estas komponita de tri urbaj kernoj, nome la malnova domaro Uceda kaj du novaj urbanizaĵoj, nome Caraquiz [karaKIZ] kaj Peñarrubia.
Situo
Uceda situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, lime kun la Madrida Regiono, je altitudo de 778 m super marnivelo; je 39 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 64 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 113 km el Segovio, je 133 km el Ávila, je 143 km el Toledo. La areo de ties teritorio estas de 47,25 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°50′32″N 3°27′45″Ok.
Historio
La loko estis konkerita de la kristanoj de la reĝo Fernando la 1-a de Leono ĉirkaŭ 1060, kvankam ĝia definitiva reconquista okazis en 1085 en epoko de la filo de la antaŭe menciita, nome Alfonso la 6-a. Uceda estis dum mallonge en la povo de Fernando García de Hita —kiu estis ricevinta ĝin el doña Urraca en 1119— antaŭ reveni al la kondiĉo de reĝa posedo. La 22an de julio 1222 Ferdinando la 3-a de Kastilio donis al ĝi foruon en Peñafiel kaj, poste, en aprilo 1252, la konsilantaro de Uceda estis translokigita interŝanĝe de Baza fare de Fernando la 3-a al lia filo Sanĉo de Kastilio (arkiepiskopo de Toledo), kaj de tiam ĝi iĝis posede de la Ĉefepiskopujo de Toledo.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis en multaj vilaĝoj de la provinco, oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Tamen ne en Uceda, kie la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj al industria akso Koridoro de Henares evitis elmigrado,n senloĝigon kaj maljuniĝon de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kiam inverse al aliaj areoj kaj regionoj de la lando oni plialtigis la loĝantaron.
Demografio
Je la alveno de la industrio al la areo en la 1960-aj jaroj okazis unua demografia eksplodo pro la amasa alveno de laborforto ricevita de diversaj lokoj de la centro kaj sudo de Hispanio, ĉefe de la propra Gvadalaĥaro, sudo de Kastilio-Leono, Ekstremaduro, Manĉo kaj Andaluzio; zonoj tre tuŝitaj de la tiama kampara krizo, kies loĝantaro, ĉefe kamparana majoritate devis elmigri al la grandurboj kaj ties ĉirkaŭaĵoj. Ekde tiam, la loĝantaro kreskiĝis eksponenciale. La industria stabiligo en la zono kaj la plibonigo de servoj estis akompanataj de dua demografia eksplodo en la unuaj jaroj de la 21-a jarcento, fakto kiu tuŝis ĉefe la tutan areon de la Koridoro de Henares, kie oni ricevis loĝantaron ĉefe el la Madrida Regiono kaj de eksterlande.
La historia evoluo demografia de Uceda montras tiun krutan supreniron klare laŭ la ciferoj. En la komenco de la 20-a jarcento estis iom pli ol 700 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito kaj post la elmigra krizo de la ruraj areoj, same kiel okazis en aliaj setlejoj de la provinco la loĝantaro malkreskis al 400 en la 1980-aj jaroj, ĝuste kiam tute same okazis en multaj lokoj de Hispanio. Sed poste la ciferoj ege pli multe kreskis ĝis 1 000 komence de la 21-a jarcento kaj multe pli ol 2 600 lastatempe.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Industrio.
Abatejo Sankta-Gvenoleo de Landévennec
La abatejo Sankta-Gvenoleo de Landévennec estas abatejo situanta sur la komunumo Landévennec en la departemento Finistère. Ĝi estus fondita en la 5-a jc de sankta Gvenoleo, tiel ĝi estus unu el la plej malnovaj kaj plej gravaj de Bretonio. La historiisto Arthur Le Moyne de la Borderie kvalifikis ĝin kiel la "koron de Bretonio". Forlasita en 1793, ĝi estis restarigita de nova benediktana komunumo en 1958, kiu tie konstruis novajn konstruaĵojn. Ĝi estas ano de la kongregacio de Subiaco.
La ruinoj de la malnova abatejo same kiel historia muzeo estas publike alireblaj.
La malnova abatejo de Sankta Gvenoleo estis klasita kiel monumento historia ekde la.
Geografio
La situo de la abatejo de Landévennec estas remarkinda : duoninsulo izolita inter la lasta meandro de la mara rivero Aulne kaj la rodo de Brest, meze de belega naturo kaj kvieto de la estuaro, Edeno, kie kelkaj monaĥoj decidis setli komence de la frua Mezepoko.
Historio
=== Malnova abatejo de sankta Gvenoleo ===
La originoj de la abatejo
Laŭ duba etimologio Landévennec signifus monaĥejon (bretonlingve lan) de la (malgranda) Gvenoleo (Guinnoc aŭ Vinnoc); sed Gwinnog estas la nomo de alia sanktulo, kaj la malnova formo de la nomo de fondinta sanktulo, sankta Gvenoleo estas certe Wingalloe.
Disĉiplo de Budok, kiu hejmigis sin kun monaĥoj sur la insulo Lavret, apud la insulo Bréhat, (departemento Côtes-d'Armor), Gvenoleo venis por ekloĝi kun dek unu kompanoj sur la loko de la estuaro de la rivero Aulne (Finistère), unue sur insulo Tibidy en 482 kaj, tri jarojn poste, en Landévennec. Li gajnis la amikecon de Gradlon, unua reĝo de Kernevo, samtempulo de sankta Korenteno, kiun oni konsideras kiel la unuan episkopon de Quimper.
La karolida abatejo
Freŝaj elfosadoj, komencitaj en 1978, kaj faritaj de inter aliaj de Annie Bardel, konfirmis la konstruadon en ĉirkaŭ 500 de malgranda ortograma oratorio, situanta je kelkaj dekoj da metroj de gaŭla-romia setlejo, kaj ĉirkaŭata per tomboj, el kiuj eble tiu de sankta Gvenoleo. La oratorio estis rekonstruita kaj pligrandigita en ĉirkaŭ 700, transformita en la unua monaĥejo konstruita dum la merovida epoko.
En 818, veninta por submeti la reĝon Morvan elektitan de la bretonoj, la imperiestro Ludoviko la Unua (dirata Ludoviko la Pia), filo de Karolo la Granda, konvinkita ke lia povo venis de Dio kaj deziranta unuigi la monaĥejajn regulojn, petis la tiaman abaton de Landévennec, Matmonoc, dum renkonto en Priziac, apud Gourin (Morbihan) renonci al siaj "skotaj kutimoj" (la regulo de sankta Kolombano) kaj adopti por lia monaĥejo la regulon de sankta Benedikto. Tamen, tio ne abolis la bretonan apartecon : kiel atestas la enluminuroj de la manskribaĵoj de la skriptorio. Tiam, en la 9-a jarcento, la abatejo travivis sian preskaŭ unujarcentan "oraĝon". En tiu karolida epoko la abatejo adoptis la benediktanan regulon kaj estis rekonstruita, verŝajne sekve de la edikto de Ludoviko la Pia : la preĝejo estis ligita al la oratorio kaj la konstruaĵoj klasike ariĝis ĉirkaŭ klostro konsistanta el kovrita galerio kun pilieroj masonitaj per kalko laŭ gaŭla-romia metodo kun vasta interna korto en la mezo ; la tegmentoj estis kovritaj per tegoloj, la grundo de la navo estis kovrita per kalka mortero. La relikvoj de sankta Gvenoleo estis transigitaj de la antaŭa preĝejo kaj metitaj en tombo starigita en la ĥorejo. La spuroj de puto kaj de malalta forno (verŝajne uzita por fandi la sonorilon de la monaĥejo) estis retrovitaj. En tiu epoko, la abatejo estis ankaŭ ĉirkaŭata de ĉirkaŭmuro. Ĉio tio indikas certan povon kaj riĉecon. Ankaŭ tri lignaj sarkofagoj, situantaj en tombo sub la porĉo de la preĝejo, estis trovitaj dum tiuj elfosoj, unu el ili estas videbla en la muzeo de la abatejo. La humida medio bone konservas la organikajn elementojn. La elfosoj ebligis trovi grajnojn, fruktojn uzatajn en tiu epoko (juglandoj, prunoj, persikoj) kaj pruvi ke la vito estis kultivata de la 8-a ĝis la 11-a jc.
La integrado en la karolida sistemo venis de Nominoe decidante pri la episkopaj sidejoj de Saint-Pol-de-Léon kaj de Quimper, la sidejoj de Tréguier kaj de Saint-Brieuc estis kreitaj nur en la 10-a jc.
La detruo fare de la vikingoj
La grava ŝanĝo venis de la vikingaj invadoj, kiuj atakis precipe la monaĥejojn ekde 884. En 913, Landévennec estis prirabita kaj bruligita de la vikingoj. La postvivantaj monaĥoj fuĝis, kunportante siajn relikvojn, aparte tiujn de sankta Gvenoleo, kaj siajn manuskriptojn kaj, post trairo de Le Mans kaj Château-du-Loir, rifuĝis en Montreuil kie ili kreis en 926 novan abatejon, la abatejo Saint-Walloy (nomo loke donita al sankta Gvenoleo per misformado), sub la alpreĝo al sankta Gvenoleo (ankaŭ loke nomita "saint Walois").
Arkeologio retrovis spurojn de la paso de la vikingoj en Landévennec : sur granda parto de la abatejo, dika tavolo da cindroj atestas pri la fajro, kiu detruis la abatejon. Kalendaro konservita en Kopenhago indikas la daton 913, latinlingve : « En tiu sama jaro estis detruita la monaĥejo de sankta Gvenoleo fare de la vikingoj ». Proksime de la sud-orienta angulo de la karolida preĝejo, tumulo estis trovita. Ĝi entenas sur ŝtontavolo, kalcinitajn cindrojn kaj ostojn. Ŝajnas ke temas pri pagana rito tiam praktikata en la skandinavia mondo, de vikinga praktiko, kiu celus pardonigi la perforton de tomboj per rita kremacio de la restaĵoj kaj enterigo sub tumulon.
La romanika abatejo
Meze de la 10-a jc, la monaĥoj revenis kaj rekonstruis la monaĥejon. La konstruado de la romanika abateja preĝejo komenciĝis meze de la 11-a jc. Tiuepoke komenciĝis ankaŭ la kompilado de la ĉartaro de Landévennec. La karolida konstruaĵo estis konservita kore de la nova pligrandigita abateja preĝejo, al kiu aldoniĝis transepto kaj ĥorejo kun ambulatorio kaj radiaj kapeloj. La navo estis plilongigita okcidenten. La navo de la karolida preĝejeto tiam utilis kiel sakristio ; maŭzoleo estis konstruita ĉe la sud-okcidenta kruciĝo de la transepto, verŝajne temas pri senjora tombo, kiun la tradicio atribuis al la reĝo Gradlon. La kapiteloj kaj la bazoj de la kolumnoj estis ornamitaj per tiuepokaj tradiciaj skulptaĵoj : interplektaĵoj, palmetoj, filikoj, ktp... Kelkaj kapiteloj surhavas historiplenan ornamon, sed tre krudan.
La maŭrana abatejo
Fronte al malstriktiĝo de la monaĥeja disciplino, kaj al la noca influo de la komendaj abatoj, la abatejo, kiu estis ligita al la Socio de Bretonio estis, kiel la aliaj anoj, per brevo de la papo Urbano la 8-a en la, ligita al la Kongregacio de sankta-Maŭro, en la , kio estis je la origino de intelekta kaj spirita renoviĝo. Inter 1650 kaj 1655, la abatejaj konstruaĵoj estis rekonstruitaj fare de juna monaĥa arkitekto, frato Robert Plouvier. Sed la abatejo, kritikita de la jansenistoj, estis denove preskaŭ ruinigita fine de la 17-a jc.
La dekreto ("lettre patente") de la franca reĝo « permesis al la episkopo komenci ĉe la korto de Romo proceduron por la neniigo kaj ligado de la abatejo », la abateja imposto estis alligita al la episkopejo de Kernevo kaj tiel profitis al ties episkopo Toussaint-François-Joseph Conen de Saint-Luc.
La skribejo de la abatejo de Landévennec
La abatejo de Landévennec estis Mezepoke grava ejo por la skribo de manuskriptoj, de pergamenoj kaj laborejo de kopiistoj. Ekde la dua duono de la 9-a jc, la instruitaj monaĥoj de la abatejo, sub la instigo de la abato Gurdisten, konsistigis veran hagiografian lernejon ĉerpantan sian inspiron parte el la kelta tradicio sed adaptiĝante al la karolidaj ideoj kaj al novaj benediktanaj normoj, regante la beletrajn teknikojn. Tiam estis vere la « ora epoko » de la abatejo. La monaĥoj de Landévennec profitis de la subteno de la reĝoj kaj grafoj de Kernevo kaj de la mendoj de la episkopejo de Léon, por ekzemplo por la Vitæ de sankta Gvenoleo kaj de Paŭlo Aŭreliano.
Ses manuskriptoj de la evangelilibro de Landévennec venantaj de tiu skriptorio ankoraŭ ekzistas :
La muzeo de la malnova abatejo de Landévennec
Malfermita sur la loko kun nuntempa interesa arkitekturo, la muzeo de la malnova abatejo inaŭgurita en julio 1990 helpas malkovri la profundan signifon de la loko kaj ties rilaton al la eventoj, kiuj fondis la bretonan historion : rekonsistigo de skriptorio, sarkofago el kverko datiĝanta de la 9-a jc, romanikaj kapiteloj, faksimiloj de malnovaj manuskriptoj, ktp. estas disaj laŭ vojo, sur kiu la vizitanto iras laŭ la hazardo de la historio. Du ĉambroj lude kaj pedagogie prezentas la laboron de la arkeologoj de la elfosado al la analizo de la malkovraĵoj. Ekstere, kuraca ĝardeno memorigas pri la intereso de la monaĥoj por plantoj.
Ekde 1988, la asocio "Abati Landevenneg" administras kaj vivigas tiun esceptan ensemblon. Ĉiujare, portempaj ekspozicioj proponas alian rigardon al la historio de la loko kaj al la monaĥeja vivo tra la tempo. Ĉiusomere, la liberĉiela preĝejo fariĝas nekutima ingo en kiu publike rolas artistoj, komediistoj kaj muzikistoj aldonante al la poezio de la loko.
La nova abatejo Sankta-Gvenoleo
La estis decidite reaĉeti la abatejon, posedaĵo de S-ro de Chalus, fare de la monaĥa komunumo de la benediktana abatejo de Kerbénéat en Plounéventer, sub la impulso de patro-abato Louis-Félix Colliot (superulo de tiu monaĥa komunumo ekde 1937) post multaj intertraktoj senĉese stumblantaj kontraŭ financaj malfacilaĵoj fine venkitaj. La nova abatejo estis starigita inter 1950 kaj 1965, la unua ŝtono estis metita de kardinalo Roques, ĉefepiskopo de Rennes, la.
La abatejpreĝejo estis inaŭgurita en la en ĉeesto de episkopoj kaj abatoj de Bretonio, de la abatoj de la Kongregacio de Subiaco, de kiu la nova benediktana komunumo estis ano, kaj de granda kaj entuziasma popolamaso.
En aprilo 1970, je sia peto, la abato Louis-Félix Colliot estis anstataŭigita de patro-abato Robert Jean-de-la-Croix, veninta de la abatejo de la Pierre-Qui-Vire.
1710
1710 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1710 post Kristo okazis, interalie:
Kontragitaro
Kontragitaro estis evoluigata meze de la 19-a jarcento en Vieno. Ĝi havas aldone al la normala gitarkolo kun ses kordoj duan kolon, sur kiu estas streĉitaj ĝis naŭ libere svingantaj baskordoj sen prentabulo. Ĉi tiuj kromaj kordoj estas kutime kromate agordataj malsupren ekde E♭. Per tio la plej malalta baskordo je 15-kordaj kontragitaroj sonas je „G“. Kiel evoluiginto de la instrumento validas la viena instrumentkonstruisto Johann Gottfried Scherzer, kiu daŭrigis kaj decide plibonigis eksperimentojn de sia iama instrumajstro Johann Georg Stauffer el la jaro 1848.
Ĝi estas uzata preskaŭ nure en la vienmuziko (ŝramlomuziko), parte ankaŭ en la alpolanda popolmuziko.
Vaskút
Vaskút (vaŝkUt) (Baškut) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Baja. La loknomo signifas: fero-puto.
Situo
Vaskút situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Baja 7, serba landlimo 20 km-ojn for. Ĝis 1971 estis fervojo el Baja al Gara.
Historio
La nomo aperis unuafoje en 1400 en formo Bachuta. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Post la turka erao germanoj alvenis helpe de familio Grassalkovich (graŝalkoviĉ). Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko. En 1945 la germanoj - kiuj vivis tie en majoritato - estis deportitaj al Sovetunio kaj Germanio, fine alvenis hungaroj precipe el Ĉeĥoslovakio.
Famuloj
En Vaskút naskiĝis:
Antal Fodor
Antal Fodor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fodor Antal estis hungara baletisto, koreografo, reĝisoro, altlerneja instruisto.
Antal Fodor naskiĝis la  en Báránd, li mortis la.
Biografio
Antal Fodor akiris diplomon en Ŝtata Baleta Instituto en 1959. Post siaj studoj li aliĝis al ĵus fondita baleta trupo en Pécs, kie li ne nur dancis, sed ankaŭ koreografis. Li faris la samon en Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1969 kaj 1998. En 1970 li akiris plian diplomon pri koreografio kaj reĝisorio en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Inter 1971–2005 li instruis en la menciita altlernejo. En 1997 li estis nomumita katedrestro de Hungara Dancarta Altlernejo, en la sekva jaro li iĝis docento, en 2000 profesoro. Li ricevis 5 premiojn inter 1979-2012.
Flago de Niuo
La flago de Niuo estis adoptita en 1975. Ĝi havas la Union Jack en supra maldekstraflanka angulo kun stelo en la mezo de la Union Jack kaj kvar steloj formantaj diamanton ĉirkaŭ ĝi. Ĝi estas tre nekutima por flago surbaze de dizajno de brita flago, havante ne nur flavan fonon, sed ankaŭ la Union Jack en la kantono. La flavo laŭdire reprezentas la "varmecon kaj amikecon inter Niuo kaj Nov-Zelando".
Federacia vojo 16
La federacia vojo 16 - germane Bundesstraße 16 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 340 kilometrojn tra la federacia lando Bavario. La plej norda punkto estas la komunumo Roding en la Bavaria Arbaro (35 kilometrojn okcidente de la nuna limo al Ĉeĥio) kaj la plej suda la komunumo Schwangau ĉe Füssen en la antaŭalpa regiono Algovio, lime al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Regensburg (Ratisbono), Ingolstadt, Günzburg kaj Kaufbeuren.
Burgistein
Burgistein estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1034 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.