cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iliado
Enhavo
Kiam Apolo montriĝas sin mem al Aĥilo, la Trojanoj jam estis retiriĝintaj sendanĝere en la urbon, ĉiuj escepte Hektoro, kiu, dufoje ignorinta la konsilojn de Polidamo, sentas honton de fuĝo kaj decidas fronti Aĥilon, spite la plendojn de Priamo kaj Hekabo, siaj gepatroj. Kiam Aĥilo alproksimiĝas, la elano de Hektoro malsukcesas, kaj li estis kaptita ĉe la urbo fare de Aĥilo. Finfine, Ateno haltigas lin, kaj li turniĝas por fronti sian malamikon. Post mallonga lukto, Aĥilo frapas Hektoron ĉe la kolo. Antaŭ mortiĝi, Hektoro rememorigas al Aĥilo, ke ankaŭ li estas destinita mortiĝi en la milito. Aĥilo prenas la korpon de Hektoro kaj malhonorigas ĝin. La fantomo de Patroklo venas al Aĥilo en sonĝo kaj urĝas la funebron de sia korpo. La Grekoj faras tagon de funebraj ludoj, kaj Aĥilo disdonas premiojn. Trista pro la plua misuzado fare de Aĥilo de la korpo de Hektoro, Zeŭso decidas, ke ĝi estu redonita al Priamo. Kondukita de Hermes, Priamo eliras el Trojo, tra la ebenaĵoj, kaj eniras en la kampadejo de la Grekoj nenotite. Li kaptas Aĥilon je la genuoj kaj reklamas la korpon de sia filo. Aĥilo estas kortuŝita, kaj ambaŭ bedaŭras la perdojn pro la milito. Post manĝo, Priamo portas la korpon de Hektoro reen en Trojon. Hektoro estas entombigita, kaj la urbo funebras.
Roluloj
Multaj roluloj de Iliado estas katalogitaj; la dua duono de la Libro Dua, nome la "Katalogo de Ŝipoj", listigas la komandantojn kaj la kohortojn; la batalscenoj supraĵe aludas rapide aliajn minorajn rolulojn.
Aĥilo kaj Patroklo
Oni multe studis kaj eĉ polemikis pri la naturo de la rilatoj inter Aĥilo kaj Patroklo, ĉu tiuj povus esti priskribitaj kiel seksamaj aŭ ne. Kelkaj fakuloj pri klasika Grekio kaj helenisma Ateno rigardis ilin kiel pederastiaj, dum aliaj vidis ilin kiel platonisma milit-ligo.
Dioj
En la literaturigita Troja Milito de la Iliado, la dek du Olimpaj gedioj kaj minoraj diaĵoj luktas inter si kaj partoprenas en la homaj militaferoj, ofte interferante ĉe homoj por kontraŭi aliajn diojn. Malkiel ĉe iliaj priskiriboj en la greka religio, la portretoj fare de Homero de la dioj kongruas kun liaj rakontaj celoj. La dioj en la tradiciaj pensaro ka jdiskurso de la kvar-jarcentaj atenanoj ne similas al tiuj kiuj estas familiaraj en Homero. La klasika historiisto Herodoto diras, ke Homero kaj Heziodo, lia samtempulo, estis la unauj verkistoj kiuj nomas kaj priskribas la aspekton kaj karakteron de la dioj.
Mary Lefkowitz (2003) studis la elstarecon de la gedia agado en la Iliado, klopodante respondi la demandon ĉu dia interveno estas diskreta okazo aŭ ne, aŭ ĉu tiaj gediaj kondutoj estas simplaj homkarakteraj metaforoj. La intelektula intereso de la klasikepokaj aŭtoroj, kiel Tucidido kaj Platono, estis limigita al sia utileco kiel "vojo por paroli pri la homa vivo pli ol priskribo aŭ vero", ĉar, se la dioj restas religiaj figuroj, pli ol homaj metaforoj, ilia "ekzisto" — sen la fondo de dogmo aŭ de unu biblio de kredoj — poste permesis al la greka kulturo la intelektan amplekson kaj liberon por alvoki la diojn kiu kongruas kun la religiaj funkcioj kiujn ili postulas kiel popolo. La religio ne havis fondinton kaj ne estis la kreaĵo de inspirita instruisto, kio male estis popularaj originoj de ekzistantaj religioj en la mondo. La individuoj estis liberaj por kredi tion kion ili deziras, ĉar la greka religio estis kreita ekster la interkonsento de la popolo. Tiuj kredoj koincidas kun la pensaro pri la dioj en politeisma greka religio. Adkins kaj Pollard (2020/1998), samopinias kun tio dirante, “la fruaj grekoj personigis ĉiujn aspektojn de sia mondo, kaj natura kaj kultura, kaj siajn espertojn pri ĝi. La tero, la maro, la montoj, la riveroj, kutima juro ("themis"), kaj la propra havaĵo en la socio kaj estis ĉiuj viditaj laŭ terminoj kaj personaj kaj naturalismaj.” Kiel rezulto de tiu pensaro, ĉiu dio aŭ diino, en la plurdeisma greka religio estas atribuata al aspekto de la homa mondo. Por ekzemplo, Pozidono estas la dio de la maroj, Afrodito estas la diino de la beleco, Areso estas la dio de milito, kaj tiel plu ĉe multaj aliaj dioj. Tiel estas kiel la greka kulturo estis difinita kiel multaj atenanoj sentis la ekziston de dioj pere de la dia interveno en gravaj okazaĵoj de iliaj vivoj. Ofte ili trovis tiujn okazaĵojn misteraj kaj neklarigeblaj.
Psikologo Julian Jaynes (1976) uzas la Iliadon kiel ĉefa pruvaro por sia teorio de la "Duĉambra Menso", kio asertas, ke ĝis ĉirkaŭ la tempo priskribita en la Iliado, homoj havis tre diferencan pensmanieron disde la nuntempaj homoj. Li diras, ke homoj en tiu epoko ne havis tion kion oni nomas nuntempe "konscio". Li sugestas, ke homoj aŭdis kaj obeis ordonojn el tio kion ili identigis kiel dioj, ĝis la ŝanĝo en la homa pensmaniero kiu enkondukis la motivigan forton en la konscia memo. Li indikas, ke preskaŭ ĉiu ago en la Iliado estas direktigita, okazigita aŭ influita de dio, kaj ke la plej fruaj tradukoj montras rimarkindan mankon de vortoj sugestantaj pensojn, planadon aŭ enrigardon. Tiuj kiuj ja aperas, li argumentas, estas misinterpretoj faritaj de tradukistoj trudantaj modernan pensmanieron en la rolulojn.
Dia interveno
Kelkaj fakuloj kredas, ke la dioj povis interveni en la mondo de mortontoj pro la kvereloj kiujn la dioj povis havi inter ili mem. Homero interpretas la tiaman mondon uzante la pasion kaj emocion de dioj kiel determinantaj faktoroj de tio kio okazas je la homa nivelo. Elstara ekzemplo el unu el tiaj rilatoj en la Iliado okazas inter Atena, Hera, kaj Afrodito. En la fina libro de la poemo, Homero verkis, “Li ofendis Atenan kaj Heran—ambaŭ diinoj.” Atena kaj Hera estas enviaj kontraŭ Afrodito pro la kverelo pri beleco en la Monto Olimpo en kiu Pariso elektis Afroditon kiel la plej bela diino super kaj Hera kaj Atena. Wolfgang Kullmann krome sekvas dirante, “La seniluziiĝo de Hera kaj de Atena pro la venko de Afrodito en la Juĝo de Pariso determinas la tutan konduton de ambaŭ diinoj en La Iliado kaj estas la kaŭzo de ilia hato kontraŭ Pariso, la Juĝisto, kaj kontraŭ lia urbo, Trojo.” Hera kaj Atena poste plue subtenas la fortojn de Aĥajoj laŭlonge de la tuta poemo, ĉar Pariso estas parto de Trojanoj, dum Afrodito helpas Parison kaj la Trojanojn. La emocioj inter la diinoj ofte transiras al agadoj kiujn ili entreprenas en la mondo de mortontoj. Por ekzemplo, en la Libro 3 de la Iliado, Pariso defias ĉiujn el la Aĥajoj al unupersona batalo kaj Menelao akceptas. Menelao estis dominanta la batalon kaj estis mortigonta Parison. “Nune li estis forkurinta lin kaj ricevinta senmortan glorion sed Afrodito, filino de Zeŭso, estis pretega marki, rompis la krudledan ŝnuron.” Afrodito intervenis per sia propra intereso por savi Parison el la kolero de Menelao ĉar Pariso estis helpinta ŝin en la konkurenco pro beleco. La partianeco de Afrodito por Pariso okazigas konstantan intervenon fare de aliaj dioj, speciale por fari motivigajn diskursojn por siaj respektivaj protektatoj, dum ofte ili aperas en la formo de homa estaĵo kun kiuj oni estas familiare alkutimiĝintaj. Tiu konekto de emocioj al agoj estas ĝuste unu ekzemplo el multaj kiuj povas okazi tra la tuta poemo.
Nostos
Nostos, la reveno, okazas sepfoje en la poemo (2.155, 2.251, 9.413, 9.434, 9.622, 10.509, 16.82). Kiel temo, la koncepto de "reveno" estas tre uzita en la literaturo de Antikva Grekio, speciale por la destino de la atreidoj, Agamemnono kaj Odiseo. Ĉe tiu lasta, reveno estos la temo de la alia epopeo de Homero, nome la Odiseado.
La reveno estas malebla antaŭ venki kaj rabadi Trojon. Pro tio la daŭro de la milito, ties multaj prokrastoj kaj meandroj, rilatas al la malproksimigo de la fina reveno. El historia, socia kaj kultura vidpunktoj la reveno de maristaj popoloj tute rilatas al iliaj propraj vivkondiĉoj, ĉu por komerco ĉu por milito, kaj tre fote or ambaŭ.
Kleos
Kleos («κλέος», «gloro», «famo») estas la koncepto de gloro akirita en heroa batalo. Por la majoritato de la grekaj invadantoj de Trojo, kaj partikulare por Odiseo, kleos estqs akirata per venka nostos (reveno hejmen). Tamen, Aĥilo devas elekti nur unu de la du premioj, ĉu nostos ĉu kleos. En la Libro 9a (IX. 410–16), li parolas emocie al la senditoj de Agamemnono (Odiseo, Fenikso kaj Ajakso) petegante sian realigon al la batalo ĉar devas elekti inter du destinoj (διχθαδίας κήρας, 9.411).
Rezignante pri sia nostos, li akiros la plej grandan premion nome kleos aphthiton («κλέος ἄφθιτον», «senmorta famo»). En la poemo, afhthiton («ἄφθιτον», «senmorta») estas uzata aliajn kvin fojojn, kaj ĉiufoje tiu apero rilatas al po unu objekto: nome la sceptro de Agamemnono, la rado de Hebo, la ĉaro, la domo de Pozidono, la trono de Zeŭso, la domo de Hefesto. La tradukisto Richmond Lattimore faras, ke kleos afhthiton estu ĉiam senmorta, kio indikis la mortontecon de Aĥilo substrekante lian pli gravan premion reveninte de la batalo de Trojo.
La koncepto de "kleos" estas ofte reprezentata per la premioj akiritaj en batalo. Kiam Agamemnono ricevis Brizeis el Aĥilo, forprenis el li parton de la "kleos" kiun li estis akirinta. La ŝildo de Aĥilo, prilaborita de Hefesto kaj donacita fare de lia patrino Tetis, montras bildon de steloj en la centro. La steloj konotacias imagojn de la profundeco de la graveco de ĉiu unuopa homo, sen atenti ĉu estas heroa aŭ ne, en la perspektivo de la tuta kosmo.
Timê
Proksima al la koncepto de kleos estas tiu de timê («respekto» aŭ «honoro»), nome koncepto kiu indikas la respekton kiun homo akumulas laŭlonge de sia vivo. La problemoj de la grekoj ekas per la konduto malmulte honorinda fare de Agamemnono. La hato de Aĥilo pro lia konduto kondukas al la ruinigo de la milita flanko de la aĥajoj. Ankaŭ aliaj roluloj estas pritaksataj depende de la respekto akirita per la respektiva konduto. Tiu koncepto klare sugestas la aristokratecajn sintenojn de la pragrekaj tempoj de Homero.
Kolero
La poemo ekas per la vorto μῆνιν («kolero», «furio»), kiu estas la ĉefa temo de la Iliado: nome la kolero de Aĥilo. Lia persona kolero kaj vundita vanteco pelas la historion: la grekoj malvenkas en la bataloj, Patroklo mortas fare de Hektoro kaj Trojo falas. Kolerigita pro la agado fare de Agamemnono, Aĥilo petas al sia patrino Tetis, ke ŝi persvadu Zeŭson por ke tiu helpu la trojanojn. Dume, Hektor estris la trojanojn atakante la grekojn. Post la morto de Patroklo, Aĥilo revenis al la batalo.
Destino
La destino (nomita ankaŭ fato) pelas la plej grandan parton de la okazaĵoj de la Iliado. Post la establado de la destino (komuna afero al la greka tragedio), la dioj kaj la homoj eltenas ĝin, nek estas kapablaj nek estas pretaj defii ĝin. Oni ne konas kiel oni establas la destinon, sed tio estas dirata de la fato kaj de Zeŭso pere de la sendado de aŭguroj al viziuloj kiel Kalĥaso. Kaj homoj kaj dioj parolas konstante pri heroeca akceptado kaj malkuraĝa fuĝado el la programita destino. La destino ne determinas ĉiujn agojn, aferojn kaj okazaĵojn, sed ja determinas la rezulton de la vivo; antaŭ mortigi lin, Hektoro nomas "stulto" Patroklon por eviti malkuraĝojn en la destino:
Danke al la dia helpo, Eneo fuĝas el la kolero de Aĥilo kaj survivas post la Troja Milito. Ĉu la gedioj povas aŭ ne povas modifi la destinon, ili subtenas ĝin, spite la fakton, ke tiu kontraŭdiras iliajn homajn fidelecojn. Tiel, la mistera deveno de la destino estas iu povo trans la gedioj. La destino implicas la triopan kaj primitivan disdividadon de la mondo, kiun Zeŭso, Pozidono kaj Hadeso faris post ili elpostenigis sian patron, Krono, por ties dominado. Zeŭso ekhavis la Aeron kaj la Ĉielon, Pozidono la akvojn kaj Hadeso la grekan submondon, nome la tero de la mortintoj, sed ili kunhavas la dominadon de la Tero. Spite la surterajn povojn de la olimpaj dioj, nur la Tri Destinoj establas la destinon de la homo.
Menis
La dekomenca vorto de la poemo, μῆνιν (mēnin, akuzativo de μῆνις, mēnis, «kolero, rabio, furio»), establas la ĉefan temon de la Iliado: nome la «Kolero de Aĥilo». Lia persona kolero kaj la vanteco de la vundita soldato pelas la historion: la grekoj malfortiĝas en la batalo, la murdoj de Patroklo kaj Hektoro kaj la falo de Trojo. En la Unua Libro, la kolero de Aĥilo aperas por la unua fojo en la kunsido konvokita de Aĥilo, inter la grekaj reĝoj kaj la viziulo Kalĥaso. La reĝo Agamemnono malhonorigas Krizeson, la trojana pastro de Apolo, kiam malakceptas per minaco la redono de lia filino, Krizeis, spite la memoferon proponita de «sennombraj donacoj». La insultita pastro preĝas por akiri la helpon de sia dio, kaj naŭtaga pluvo de sagoj pro dia plago falas sur la grekoj. Krome, en tiu kunsido, Aĥilo akuzas Agamemnonon kiel «la plej avarema por akirado de ĉiuj homoj».
Influo super artoj kaj kulturo
La Iliado estis normiga verko de granda gravo jam en Klasika Grekio kaj tiel restis tra la Helenisma kaj Bizanca periodoj. Temoj el la Troja Milito estis favoritaj inter grekaj dramaturgoj. La trilogio de Esĥilo nome Oresteia, enhavanta Agamemnonon, La trinkujportantoj, kaj La Eŭmenidoj, sekvas la historion de Agamemnono post sia reveno el la milito. Homero faris grandan influon en la kulturo de Eŭropo pro la reapero de la intereso por la Antikva Grekio dum la Renesanco, kaj la Iliado restas la unua kaj plej influa verko de la Okcidenta kanono. En sia kompleta formo la teksto venis al Italio kaj al okcidenta Eŭropo jam en la 15a jarcento, ĉefe tra tradukoj al la Latino kaj al la popolaj lingvoj.
Antaŭ la enkonduko de la poemo mem, mallongigita latinlingva versio de la poemo, konata kiel la Ilias Latina, jam estis studita kaj legita kiel baza lernolibro. Okcidento malfidis je Homero en la konsidero ke pli realismaj estis la rakontoj de la Troja Milito verkita de Dareso kaj Diktiso el Kreto, kiuj supozeble atestis en la okazaĵoj. Tiuj estis la bazo de kelkaj popularaj mezepokaj kavaliraj libroj, ĉefe de tiuj de Benoît de Sainte-Maure kaj Guido delle Colonne. Tiuj siavice transiĝis al multaj aliaj eŭropaj lingvoj, kiel la unua presita en angla nome en 1473, Recuyell of the Historyes of Troye. Sekvis aliaj verkoj kaj, eĉ sen Homero, la historio de la Troja Milito restis centra al la okcidenta eŭropa mezepoka kulturo kaj ties sento de identeco.
William Shakespeare uzis la historion de Iliado kiel fonta materialo por sia teatraĵo Troilus and Cressida, sed fokuse al mezepoka legendo, nome la amafero de Troilo, filo de la reĝo Priamo de Trojo, kaj Kresido, filino de la Troja pastro Kalĥaso. La teatraĵo, ofte konsiderata komedio, rompas la tradiciajn komprenojn de la Troja Milito kaj priskribas Aĥilon kiel malkuraĝa, Ajakson kiel seningenia, senpensa pagosoldato ktp.
La poemo de Robert Browning nome Development studas lian infanaĝan enkondukon al la temaro de la Iliado kaj lian plezuron por la epopeo, same kiel la siatempajn debatojn pri ties aŭtoreco.
Laŭ Sulejman al-Bustani, poeto de la 19-a jarcento kiu faris la unuan araban tradukon de la Iliado, la epopeo ebla estis cirkulanta en siriaj kaj pahlaviaj tradukoj dum la frua Mezepoko. Al-Bustani atribuis al Teofilo de Edeso la sirian tradukon, kiu supozeble (kun la greklingva originalo) amplekse legata kaj aŭdata fare de la studentoj de Bagdado en la komenco de la Abasida Kaliflando, kvankam tiuj fakuloj neniam klopodis traduki ĝin al la oficiala lingvo de la imperio, nome la araba. La Iliado estis ankaŭ la unua kompleta eposa poemo tradukita al araba el eksterlanda lingvo, per la publikigo de la kompleta verkaro de Al-Bustani en 1904.
Miletín
Miletín estas urbeto en Ĉeĥio. Ĝi situas en Orienta Bohemio, Regiono Hradec Králové, distrikto Jičín. En ĝi havis.
Vidindaĵoj
Surloke de la burgo estis en 1693 ĝis 1701 konstruita baroka kastelo, en 1847 empire adaptita. En la kastelo nuntmepe troviĝas speciala ekspozicio pri la ĉeĥa amatora teatroarto. Ekde 1881 la kastelo estas ĉirkaŭita de la angla parko.
Famaj personoj
En la urbeto en 1811 naskiĝis konata ĉeĥa poeto Karel Jaromír Erben, kies plej konataj verkoj - baladaro Bukedo kaj porinfanaj fabeloj - estas i.a. tradukitaj al Esperanto.
Évry-Courcouronnes
Évry-Courcouronnes estas nova franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio. Ĝi estis kreita la.
Florenca Skolo
La Florenca Skolo aŭ Camerata Fiorentina (aŭ Camerata de' Bardi)[kolegaro Florenca] konsistis el grupo de poetoj, muzikistoj, filozofoj kaj erudiciuloj el la nobelaro, kiu renkontiĝis en Florenco fine de la renesanca epoko ekde ĉ. 1576 ĝis 1600 ĉirkaŭ la grafo G. Bardi kaj poste, ekde la jaro 1592, ankaŭ ĉirkaŭ la nobelo Iacopo Corsi.
Ideo, genezo kaj efiko
Membroj de la Camerata estis la komponistoj Vincenzo Galilei (la patro de Galileo Galilei), Pietro Strozzi, Giulio Caccini, Iacopo Peri, Emilio de' Cavalieri kaj la poeto Ottavio Rinuccini.
La kritiko pri la tiutempa muziko, kiun faris la Camerata, centriĝis en la abandono de la polifonio, kiu difektus la komprenebleco de la kantata teksto. Paradokse, tiu ĉi estis la sama kritiko esprimata fare de la Koncilio de Trento kelkajn jardekojn malposte, kvankam la vidpunktoj de ambaŭ ne povus esti pli diferaj. Ravita de la antikepokaj priskriboj de la emocia kaj mora efekto de la antikgreka tragedio kaj de la komedio la Camerata konjektis, ke ĝi estis kantata kiel ununura linio kun simpla instrumenta akompanado, kaj proponis krei una novan klason de muziko. Samtempe ĝi rifuzis la polifonion.
Theo van Gogh (komercisto)
Theodorus (Theo) van GOGH (naskiĝis la 1-an de majo 1857 en Zundert apud Breda, Nederlando; mortis la 25-an de januaro 1891 en Utrecht) estis pli juna frato de la pentristo Vincent van Gogh (1853-1890) kaj signifa, en Parizo agadanta nederlanda komercisto pri pentraĵoj. Ekde la jaro 1880 li estis la ĉefa patrono de Vincent van Gogh.
Florenca Skolo
Ideo, genezo kaj efiko
En 1582, Vincenzo Galilei realigis muzikigon, komponita por li mem, de lamento de Ugolino en la Inferno de Dante; estis libera imitaĵo de tio, kion li kredis esti la tipo de muziko en la Antikva Grekio (bedaŭrinde la muziko perdiĝis). Ankaŭ Caccini estas konata pro tio, ke li interpretis variajn el siaj propraj kanzonoj pli malpli melodike surbaze de simpla agorda akompano. La muzikstilo disvolviĝinta sekve de tiuj ĉi eksperimentoj nomiĝis monodio, tute nova speco de parolkantado, kiu alcelis la idealan esprimon de la afekto kaj la komprenebleco de la teksto kaj kiu pro tio estis nur akompanata per kelkaj apogaj agordoj de la ĝeneralbaso. Ĝi evoluis ĝis la 90-aj jaroj dank‘ al la verkoj de komponistoj kiel Jacopo Peri, kiuj laboris kune kun la poeto Ottavio Rinuccini, en veturilo kapabla de altdrama esprimivo. En 1598, Peri y Rinuccini ellaboris Dafne, dramo komplete kantata en la monodia stilo: ĝi estas la unua kreaĵo de nova formo nomata "opero". Aliaj komponistoj sekvis ilian vojon, kaj dum la unua jardeko de la 17-a jarcento la nova "dramo en muziko" estis komponata, surscenigata kaj vaste dissemata. Atentendas, ke la nova formo de opero ankaŭ prunteprenis je poezia formo pastoralo jam ekzista nomata intermedio, speciale en la libretoj: estis la muzika stilo, kiu estis fundamente nova. El ĉiuj revolucioj en la muzikhistorio tiu ĉi eble estas la plej prudente pripensita: ĝi estas unu el la malmultaj ekzemploj en muziko antaŭ la 20-a jarcento, ke la praktiko antaŭenigas la teorion. Bardi kaj Galilei postlasis tekstojn, kiuj espozas iliajn ideojn. Bardi verkis la Discorso (1578), longa letero al Giulio Caccini, kajGalilei publikis el Dialogo della música antica et della moderna (1581-1582).
Sen agnoski la dogmatikan pretendon de la Florenca Camerata, posedi la ununuran muzika verecon, la nuntempe multe multe pli konata Claudio Monteverdi transprenis la monodion kiel ebla komponmaniero por propraj verkoj kaj per tio helpis al ĝi atingi sekvoriĉan muzikan efikon.
Akademia orkestro
Camerata de' Bardi estas ankaŭ la nomo de la orkestro akademia de la Universitato de Pavio. Fondita en 1989 deLuca Bardi (violonisto) kaj de Franco Gerevini (pianisto, hobojisto kaj direktoro). Nun ĝi estas direktata de la flutisto Nicola Bisson.
Theo van Gogh (komercisto)
Vivo
Theo van Gogh naskiĝis kiel filo de paroĥestro de nederlanda reformita eklezio, Theodor van Gogh kaj ties edzino, filino de la libropresisto Anna Cornelie, naskita Carbent, (1819–1907). Ekde la jaro 1872 li havis ampleksan korespondadon kun sia kvin jarojn pli aĝa frato Vincent. Vincent tiam laboris en la haga filio de la artvendejo Goupil & Cie. La 1-an de januaro 1873 en la bruselan filion de la sama entrepreno venis kiel metilernanto Theo. Dum Vincent en junio transiris al londona filio, Theo komencis labori en la haga filio. Tiu ĉi filio estis origine fondita de onklo de Theo, sed pli poste pro sia ampleksa reto de artvendejoj akiris la grandan francan artvendejon Goupil. Ĉi tie Theo kiel komercisto pri arto pruviĝis kaj tial li estis vokita al la ĉefa vendejo de la firmao en Parizo, kie li laboris ĝis la jaro 1880, do preskaŭ ĝis sia antaŭtempa morto.
Florenca Skolo
Eksteraj ligiloj
Vidu ankaŭ: Venecia Skolo, Roma Skolo, Florenca Skolo, Nordgermana Orgenskolo
Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul
Crossing the Bridge : The Sound of Istanbul (Transirante la Ponton: La Sono de Istanbul) estas dokumenta filmo el la jaro 2005 enscenigita de Fatih Akın. La filmo estas vojaĝo tra la muzika sceno de la moderna Istanbulo, Turkio portretanta samtempe ĝian kulturan vivon. Ĝi partoprenis en 2005 en konkurso ĉe la kina Festivalo de Cannes, Francio.
Inter la prezentitaj artistoj en la filmo estas (en ordo de apero):
4878 Gilhutton
4878 Gilhutton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉiliaj geastronomoj Carlos Torres kaj S. Cofré elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina astronomo Ricardo Gil-Hutton, fakulo pri la kolizia evoluo de la malgrandaj korpoj de la sunsistemo.
8086 Peterthomas
8086 Peterthomas estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter C. Thomas, planedologo ĉe la Universitato Cornell. Peter Tomas estis pioniro kaj gvidanto en la malvolvo de geodeziaj metodoj por determini la precizajn formojn kaj rotaciojn de asteroidoj kun malregulaj formoj per bildoj ricevitaj elde kosmosondiloj; kaj en geologiaj studoj de asteroidoj kaj similaj malgrandaj korpoj.
Yvette Guilbert
Yvette Guilbertová (naskiĝinta kiel Emma Laure Esther Guilbert, la 20-an de januaro 1865, Parizo – mortinta la 4-a de februaro 1944, Aix-en-Provence) estis franca kanzonistino kaj aktorino, hodiaŭ konata precipe el bildoj de Henri de Toulouse-Lautrec, kiu konservis kun ŝi amikan rilaton kaj dediĉis al ŝi sian duan albumon de desegnaĵoj. Pro siaj kantistaj meritoj ŝi estis en 1922 ordenita per Medalo de honora legio.
Taro Hasegawa
Taro Hasegawa (長谷川 太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Albirex Niigata, Ventforet Kofu, Tokushima Vortis, Yokohama FC kaj Giravanz Kitakyushu.
MYT
La vorto havas plurajn signifojn:
Sieĝo de Ostendo
La Sieĝo de Ostendo estis sieĝo dum tri jaroj kaj tri monatoj de la flandra urbo Ostendo de la hispanaj trupoj de duko Alberto de Aŭstrio kaj lia edzino Isabella de Hispanio.
La sieĝo ekestis la 4-an de julio 1601. Danke al defendoj de Charles van der Noot kaj generalo Sir Francis Vere Ostendo dum tri jaroj sukcesis rezisti, interalie ĉar oni provizis la urbon laŭ la maro. En 1604 la hispana generalo Ambrogio Spinola konkeris la urbon.
Atako
Ostendo estis tute encirkligita per hispanaj trupoj. Ili estis asistitaj de flandroj, kaj de valonoj, germanoj, francoj, italoj kaj irlandanoj kiuj estis dispartigitaj en apartaj loĝejoj ĉirkaŭ la urbo. En la urbo mem estis la ostendanoj, helpitaj de protestantaj nederlandanoj, angloj, germanoj kaj svisoj. Dum la sieĝo, la origina havenŝanelo ankoraŭ situis okcidente de la urbo. De la malnova Ostendo, kiu ricevis urbajn rajtojn en la 13a jarcento, parto ankoraŭ situis antaŭ la nuna marbordo. Pro la sieĝo de Ostendo kaj daŭraj inundoj, tiu terparto definitive delasis al la maro. Sur ĉi-tiu loko, ne malproksime de la remparo Zandhille kaj de la bastiono Helmont, okazis la plej heroaj bataloj. Dum atako en januaro 1602, post multaj horoj de hispana kuratako kaj bataloj de homo kontraŭ homo, la ostendanoj malfermis la okcidentan kluzon kaj la akvo de la urba fosaĵo  fluis en la maron, dronis ĉi-tie preskaŭ 2500 hispanojn.
Sennombraj viktimoj
La multaj atakoj kaj pafadoj sapeis la normalan vivon en kaj ĉirkaŭ la urbo. Sed ankaŭ en kvietaj periodoj, manko de akvo, multaj kadavroj, elĉerpiĝo kaj malsanoj (pesto, skorbuto, febro, ...) kreis tre malagrablan situacion. En 1602 oni kalkulis ĝis 80 pestmalsanuloj po tago. La nehigienaj statoj certe ne estis strangaj senrilataj kun tio. La sennombraj malsanuloj kaj vunditoj de Ostendo estis transportitaj al hospitaloj en Holando kaj Zelando (Sluis, Vlissingen), tiuj de la Hispana kampadejo al hospitaloj kaj monaĥejoj en la ĉirkaŭaĵo de Bruĝo, ĝis Ipro. Oni taksas la finan plenan pereon de homoj je 45.000 flanke de la hispanaj sieĝantoj kaj je 52.000 flanke de la ostendanoj.
La nova Trojo
La ostendanoj povis dum tri jaroj teni sin, sed ili estis devigitaj ĉiam delasi iom da tereno kaj malgrandigi sian teritorion. La diferencaj fazoj estas indikitaj sur la mapo. La teritorio de la ostendanoj ankoraŭ etendiĝis je la fino de la sieĝo de la plej sudorienta punkto de la "Wapenplein" ĝis la maro. En la historiaj libroj tiu parto estas konata kiel "La nova Trojo".
Strangaj ofensivaj armiloj
Dum la sieĝo la plej strangajn ofensivajn armilojn oni provis, plej ofte sen sukceso. Sur la bildo kelkaj de tiuj armiloj de la itala arkitekto Targone estas prezentitaj. Tiel li konstruis interalie blindatajn veturilojn kiuj devis esti tiritaj per 60 ĉevaloj, klapoplatajn pontojn, flosojn kun turoj el ligno kaj vimenaĵo, tri etaĝojn altaj kaj sur kiuj artilerio estis antaŭvidita. Ĉiam denove oni provis alpaŝi al Ostendo de la marflanko. Estis nur kiam la itala armeestro Ambrogio Spinola ŝanĝis de taktiko kaj provis konkeri Ostendon paŝo post paŝo de la sudo kaj de la okcidento ke la ŝancoj turnis.
Lasta restaĵo
La turo de Sankta Pietro estas la nura konstruaĵo kiu parte postvivis la Sieĝon. La kvadrata subkonstruaĵo ankoraŭ datiĝas de tiu periodo. Religio estis cetere grava motivo. Dum tuta Flandrio jam jaroj partiiĝis kun la katolika hispana aŭtoritato, Ostendo restis protestanta. La elekto de Ostendo por la protestantismo ankaŭ agitis la aliajn partojn de Flandrio. Ripetfoje aliaj urboj, interalie Bruĝo, Nieuwpoort, Gento, Oudenburg estis ŝarĝataj por la kostoj de la Sieĝo.
Isabella
Sur tiu bildo vi vidas Isabella-n kun sia akompanantaro. Laŭ la legendo, arkdukino Isabella en la komenco de la sieĝo ĵure promesis ne plu ŝanĝi subĉemizon ĝis la tago kiam Ostendo ne plu estos okupita. Post pli ol tri jaroj de sieĝo la koloro de la subĉemizo estis tiel ke de tiam tiu koloro nomiĝas Isabelkoloro. Isabella mem restadis multfoje en la fortikaĵo okcidente de la urbo. Ŝi ankaŭ restadis ofte en Nieuwpoort, kiu kelkaj jaroj antaŭe ankaŭ, sed dum plej malgranda tempo, estis sieĝita kaj venkita.
Honorplena retiriĝo
Kiam la situacio iĝis nedefendebla, la sieĝantoj sukcesis ricevi honorplenan liberan retiriĝon. La 22an de septembro 1604 la nederlandanoj, angloj kaj preskaŭ ĉiuj restadaj ostendanoj forlasis la urbon kun fiera kapo kaj enŝipiĝis al Zeelando. La eminentuloj de Ostendo plenumis poste gravajn funkciojn interalie en Sluis. La 3an de oktobro 1604 la gearkidukoj Albrecht kaj Isabella venis esplori la tiel multekostan kontraŭ batalitan urbon. Ostendo estis komplete detruita kaj devis esti tute rekonstruita. Tiel specialaj kondiĉoj estis proklamitaj kiuj devis allogi novajn personojn por ekloĝi en Ostendo.
Kšinná
Kšinná, hungare Kesnyő [keŝnjO], germane Kschinna estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kšinná situas laŭ rojo sub monto 637 m-ojn alta, meze de sakovojo. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 14, Trenčín je 45 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj dum la bronzepoko. En la 8-a jarcento fortikaĵo de slavoj estis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1352 en latina formo "villa Xinna". En 1598 oni komputis tie 39 domojn, 1784 loĝis tie 716 vilaĝanoj (133 familioj) en 81 domoj, en 1828 841 vilaĝanoj en 71 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kesnyő 1281 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 vivis en Kšinná 550 homoj, (547 slovakoj).
Rohr im Burgenland
Rohr im Burgenland, hungare Nád, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Rohr im Burgenland troviĝas laŭ negrava flankovojo.
Flora familio
[[Dosiero:Flora family.png|eta|300px|Lokalizoj de la Flora familio en la grafikaĵoj:
– Orbita klinangulo / Granda duonakso – Orbita klinangulo / Discentreco]]
La Flora familio estas multenombra grupo da S-tipaj asteroidoj de la ĉefa asteroida zono, kies deveno kaj ecoj estas malbone konataj. Ĉirkaŭ 4 al 5 % el ĉiuj asteroidoj de la ĉefa zono estas floraj familianoj.
Tiu familio ŝuldas sian nomon al 8 Floro, asteroido de averaĝa diametro de ~ 150 km kiu entenas ĉirkaŭ 80 % el la maso de la familio. Tamen, pro la nedifinaj limoj de la familio kaj la lokalizo de Floro proksime de ĝia limo, tiu familio estas foje nomata Ariadna familio.
Ecoj
8 Floro, kun siaj 150 km kaj 8,47×1018 kg estas plej granda korpo de la familio, entenante ĉirkaŭ 88 % el ties maso. Tamen la "patra korpo" estis verŝajne tute detruita pro la kolizio (aŭ kolizioj), kiu formis la familion. Floro estus gravita amaso de plejparto el la fragmentoj.
Notinda parto de la maso de la patra korpo perdiĝis, verŝajne per postaj procezoj, kiel kromaj kolizioj: oni taksas, ke Flora entenas nur 57 % el la maso de la patra korpo.
951 Gaspro, unu ĉefa flora familiano, estis superflugita la de la kosmosondilo Galileo. Ĝi estas unu plej studita asteroido. La denso de krateroj sur ĝia surfaco montras, ke la aĝo de la familio estas 200 milionoj da jaroj, la ĉeesto de olivino pensigas, ke la patra korpo estis almenaŭ parte diferenciĝinta.
Orbitoj
La propraj orbitaj elementoj de la floraj familianoj estas:
En la nuna epoko, la elementoj estas:
Hz
La du-litera kombinaĵo Hz povas signifi:
Aron (Mayenne)
Aron estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aronnais.
Roccamandolfi
Roccamandolfi estas komunumo de Italio.
Andreo Fiŝer
Andreo FIŜER (naskiĝis en 1855 en Orjol, mortis la 27-an de majo 1930 en Leningrad) estis rusa esperantisto.
Juan Donoso Cortés
Juan Francisco María de la Salud Donoso Cortés y Fernández Canedo, 1a markizo de Valdegamas (Valle de la Serena, Badajoz, Hispanio, 6-a de majo de 1809 - Parizo, Francio, 3-a de majo de 1853), estis filozofo, parlamentano, politikisto kaj diplomato hispana, funkciulo de la ŝtato sub la liberala reĝimo. De ideologio konservativa, apartenis al la politika etoso de la moderismo kaj la novkatolikoj.
Andreo Fiŝer
Andreo Fiŝer laboris kiel kuracisto en Orel kaj Tiflis kaj fine kiel ĉefkuracisto en akuŝista instituto en Leningrad.
Juan Donoso Cortés
Vivo
Studis juron en la universitatoj de Salamanko kaj Sevilo. En 1832 li instaliĝis en Madrido, kie publikigis Memoria sobre la monarquía, de liberal-konservativa tendenco, kaj per kiu komencis agado kiel politika ĵurnalisto, influita de la doktrinema liberalismo de Royer-Collard kaj aliaj gravuloj de la Franca Restaŭrado. Riccevis influon ankaŭ de la filozofo itala Giambattista Vico, kaj enkondukis ties studon en hispana lingvo. En 1833 eniris en altrangajn postenojn ĝis ministro en 1836, dum la registaro de Mendizábal. En 1837 li estis elektita deputito el Kadizo kaj en 1840 vetursi al Francio, tuj antaŭ elpostenigo de la regentino María Cristina. Donoso iĝis fida agento de María Cristina kaj ne revenis al Hispanio ĝis la falo de Espartero, en 1843, kiam iĝis deputito el Badajoz, por la Modera Partio.
Apoĝis la partianojn de la reĝino Isabel la 2-a en la Karlisma Milito kaj partoprenis en la konstitucia reformo fare de Narváez en 1845.
Andreo Fiŝer
Li lernis Esperanton en 1892 kaj de tiam senlace laboris por ĝi. Li kunfondis kaj prezidis multajn jarojn la Kaŭkazan Esperanto-Societon. Li partoprenis multajn UK-jn.
Tradukoj en libroformo
Li kompilis Esperantan legolibron por lernantoj (Tiflis: Progreso, 1910 kaj 1913), Historieton de Esperanto (Tiflis: Presejo Esperanto, 1911, 48 paĝoj) kaj lernolibron por armenoj. Kunlaboris je La Bela Mondo, Universo, Danubo, Literaturo, Juna Esperantisto, La Ondo de Esperanto.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1911 OvS 01 Andreo Fisher.jpeg Dosiero:1911 OvS 02 Andreo Fisher.jpeg|Subskribo, 1911 karikatura bildkarto el ĉ. 1913 Robert-Fisxer.jpg| Dosiero:1911 Portreto - rakonto 1.jpg Dosiero:1911 Portreto - rakonto 2.jpg </Gallery>
Juan Donoso Cortés
Kiel deputito
Li estis elektita deputito la 22an de septembro de 1837 el Kadizo, kio poste ripetiĝos la 18-a de januaro de 1840. En 1843 iĝis elektita el Badajoz profite la falon de Espartero kaj tio oficialiĝis la 18-a de oktobro. Ekde tiam li okupos parlamentan sidlokon 4 fojojn ĝis la 5a de novembro 1851.
Kun Jaime Balmes li reprezentas referencon por la disvolvigo de la ideologio de konservativuloj en Hispanio kaj ankaŭ de la pensaro tradiciista, kio influis poste en Marcelino Menéndez y Pelayo, Juan Vázquez de Mella aŭ José Antonio Primo de Rivera.
Li estis nomumita Markizo de Valdegamas kaj ambasadoro en Parizo, kie li mortiĝis. Liaj restoj troviĝas en la tombejo San Justo de Madrido.
Neofila jodido
Neofila jodido aŭ (1-jodo-2-metilpropil-benzeno estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj neofila alkoholo. Neofila jodido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Neofila jodido prezentas jodatomon ligitan al neofila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 13 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Louis Couperus
Louis Marie Anne COUPERUS (naskiĝis la en Hago, mortis la  en De Steeg) estas unu el la plej famaj Nederlandaj aŭtoroj, senkonteste konsiderata kiel "de eŭropa nivelo".
Vivo
Louis Couperus estis naskita en Hago (Den Haag) kiel plej juna el dek unu infanoj. Liaj gepatroj apartenis al la pli alta socia tavolo. La patro estis pensiita juĝisto, fakte membro de l' kortumo, el la tiama Nederlanda Hindio (nuna Indonezio). La patrino estis nobelino. En 1872 kun la gepatroj li foriris al Batavia (nun Ĝakarto) en Nederlanda Hindio, kaj en 1878 li revenis al Nederlando. Li studis la Nederlandan lingvon, sed je sia bedaŭro ne je universitata nivelo.
Eline Vere
En 1888 aperis lia unua romano, Eline Vere felietone; du poemarojn ne tro sukcesajn li antaŭe publikigis. Eline Vere fariĝis grandega sukceso kaj tuj naciskale famigis lin.
Reveno al Nederlando kaj morto
En 1923 Louis Couperus ekloĝis en De Steeg, en domo kiun donace li ricevis de amikoj kaj admirantoj; en julio 1923, 60-jara, li mortis tie. Mallonge antaŭe li estis ricevinta gravan Nederlandan ordenon: Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
Aprezado
Kvankam dumvive la aprezado pri lia verkaro iom malkreskis, kaj tuj postmorte povis ŝajni ke li estos forgesita - lia stilo estas sufiĉe komplika -, tamen precipe liaj romanoj kaj granda elekto el liaj noveloj daŭre restas eldonataj kaj legataj. Pluraj el liaj majstroverkoj estis prilaboritaj por televido.
Dum sia vivo li ĝuis jam internacian famon: plurfoje aperis tradukoj kaj represoj. Ankaŭ Oscar Wilde ekkonis lin, kaj estis tre entuziasma pri lia romano Noodlot (Fatalo), kies Angla traduko nomiĝis Footsteps of Fate.
En 2008 rondiris tra Nederlando tre sukcesa sursceneja prilaboraĵo de Van oude menschen, de dingen die voorbijgaan (De maljunuloj, la aĵoj, kiuj pasas). Ĝi logis plenajn salonojn. Temas pri romano koncerne lian naskiĝourbon Hago kun ties multaj loĝantoj, devenaj el la kolonio Nederland-Hindio.
En 1993 oni fondis la Louis Couperus Genootschap, fondaĵon por pristudi kaj stimuli liajn verkojn.
Citaĵo
Fama citaĵo lia estas: *'Zoo ik iéts ben, ben ik een Hagenaar...' - 'Se io mi estas, mi estas Hagano...'
En Esperanto
Aperis pluraj el liaj noveloj en traduko de Gerrit Berveling en Fonto.
Libroforme aperis la romano Fatalo ĉe VoKo: VoKo-serio nr 24, 2008.
Ĉe UEA aperis elekto el liaj rakontoj kaj noveloj sub la titolo Pri vagabondoj kaj friponoj, pri damoj kaj kavaliroj en 2008, 180 p.
Okaze de la 150-a datreveno de lia naskiĝo aperis en la Serio Oriento-Okcidento, ĉe la eldonejo Mondial, traduko de Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan... el 1906 (Pri maljunuloj, la aĵoj, kiuj pasas...).
Hammond-orgeno
Hammond-orgeno estas elektromekanika orgeno nomita laŭ sia inventinto Laurens Hammond.
Unue pensita kiel anstataŭaĵo por la fajfilorgeno, ĝi baldaŭ iĝis per la ekuzo en la distra muziko intrumento de la ĵazo; kiel malmultkosta orgenanstataŭaĵo en usonaj preĝejoj ĝi eniĝis la gospelmuzikon. Ekde tie la Hammond-orgeno disvastiĝis en rokmuziko, ritmenbluso, soulo, funko, skao, regeo, kunfando-ĵazo, ktp. Kiel anstataŭaĵo por fajfilorgeno tamen la Hammond-orgeno ne povis venki.
Plej grandan popularecon ĝi atingis en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj; tiam preskaŭ neniu laŭmoda bando rezignis pri la Hammond-orgeno. Sed ankaŭ nuntempe ĝia karakteriza sono resp. ties imitado estas ege disvastigita em la popmuziko. Dum la paso de la jardekoj la Hammond-orgeno (precipe la modelo B3 kombine kun Leslie-laŭtparolilosistemo) establiĝinta instrumento.
Je ĉiuj instrumentoj estas komuna la strukturo kun du klavaroj kaj pedalaro. Tonamplekso de la klavaroj kaj de la pedalaro tamen diferencas je la diversaj modeloj. La supra klavaro estas ŝvelpozitivo, kaj la malsupra estas la ĉefpozitivo.
Instituto Albert Einstein
La Instituto Albert Einstein estas neprofitcela organizo kiu studas kaj antaŭenigas la uzon de neperfortaj agoj por antaŭenigi demokration en la landoj de la mondoesplorinstituto en Bostono, Usono, okupiĝanta pri esplorado kaj disvastigo de scio pri neperforto kaj la antaŭenigo de la uzo de neperfortaj strategioj en konfliktoj ĉirkaŭ la mondo.
Fono
La instituto estis fondita en 1983 fare de Gene Sharp, kaj estas nomita laŭ la fama sciencisto, Albert Einstein, kiu estis engaĝita al neperforto, kaj en siaj postaj jaroj malkovris grandan gravecon en reduktado de perforto en la mondo. La instituto dediĉas sin al antaŭenigado de esplorado kaj la uzo de strategia ago en perfortaj konfliktoj ĉirkaŭ la mondo. Inter siaj celoj, la instituto nombras sindevontigon al la protekto de libereco, liberecoj kaj demokrataj institucioj kaj la redukto de politika perforto en la mondo per la promocio de strategioj de neperforta agado kiel alternativo.
Agado
La institucio subtenas esplorprojektojn, estas aktiva en konsultado por rezisto al subpremo kaj por-demokratiaj movadoj ĉirkaŭ la mondo (inkluzive de grupoj en Birmo, Tajlando, Tibeto, Latvio, Litovio, Estonio, Belorusio, Serbio, la teritorioj de la Palestina Aŭtoritato, kaj pli), kaj laboras por diskonigi la potencon kaj potencialon de la neperforta lukto Tutmonde per la distribuado de skribaj materialoj, tradukoj, laborrenkontiĝoj, kaj la reklamado de la ideo en la amaskomunikilaro. La instituto publikigis dekojn da titoloj pri la temo kaj dekojn da tradukoj en diversajn lingvojn sendepende kaj kunlabore kun aliaj instancoj.
La Instituto Albert Einstein disponigas al homoj ĉirkaŭ la mondo ĝiajn publikaĵojn tradukitajn en 42 malsamajn lingvojn, inkluzive de kompletaj libroj de Gene Sharp kaj liaj posteuloj kiuj estas haveblaj en la retejo de la Instituto por senpaga elŝuto kaj uzo.
Anne Gravoin
Anne Gravoin, naskiĝinta la 4an de novembro 1965 en Montauban, estas franca violonistino.
Biografio
Anne Gravoin naskiĝita en Montauban, kie loĝis sia patrina avo, doktoro Corenfeld, kiu studis medicinon en Strasburgo post li eliris de Moldavio (Sovetunio) fuĝante el stalisnimo. Ŝia patrino estas profesoro de angla lingvo. Ŝia patro, estis violonisto notinde en la filharmonia orkestro de Radio France.
Ŝi lernis en nacia alta konservatorio de muziko kaj danco (Conservatoire national de musique et de dance) de Parizo.
Ekde 1984, ŝi kunlaboris kun kantistoj, notinde Laurent Voulzy, Marc Lavoine kaj Michel Jonasz. En 2007, ŝi kreis arĉinstrumentan kvarteton, Travelling Quartet.
Ŝi havas filinon, Juliette, naskiĝinta en 1992.
Ekde julio de 2010, ŝi edziniĝis kun Manuel Valls, franca ĉefministro de la 31a de marto 2014.
Šarišské Bohdanovce
Šarišské Bohdanovce, hungare Sárosbogdány [ŝAroŝbogdAnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Šarišské Bohdanovce situas laŭ rojo sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1220, poste en 1351 en formo "Bogdan". En 1427 37, en 1567 9 familioj pagis impostojn. En 1600 ono komputis 33 loĝatajn domojn. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1787 603 vilaĝanoj loĝis en 65 domoj, en 1828 561 vilaĝanoj en 75 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sárosbogdány 653 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Šarišské Bohdanovce 633 homoj, (627 slovakoj).
Zürich RB Limmattal (stacidomo)
Zürich RB Limmattal estas ranĝostacio en Spreitenbach, Svislando.
Pierre Flageul
Pierre FLAGEUL [flaĵöl] (naskiĝis la en Maumusson apud Nantes) estis franca esperantisto, oficisto en la nacia monfabrikejo kaj, flanke, profesoro de stenografio.
Rozario (ilo)
Rozario estas preĝilo, kiu konsistas el ŝnureto kun bidoj aŭ nodoj, kiuj utilas por nombri la preĝojn de la rozaripreĝo.
Pierre Flageul
Li tre interesiĝis pri stenografio, gvidis kursojn, fondis societojn, kunlaboris al multaj stenografiaj gazetoj, adaptis la sistemon Duployé al la skribo Braille kaj poste al Esperanto. Li gvidis kursojn Esperantajn en Paris kaj la ĉirkaŭo, faris konstantan propagandon en la stenografiaj medioj per multaj artikoloj, per paroladoj, kursoj, proponoj favoraj al Esperanto en francaj kaj internaciaj kongresoj. Li verkis, skribis kaj presis mem multajn lernolibrojn kaj propagandilojn; li eldonis gazeton Fluganta Skribilo. Komence de la 1930-aj jaroj estis fondita societo "Stenografa Instituto Tutmonda" (STT), kiu celas disvastigon de la Stenografio Duployé-Flageul. Li estis kunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.
Rozario (ilo)
Rozarioj ekzistas ne nur en la rom-katolika eklezio, sed ankaŭ en aliaj kristanaj kaj eksterkristanaj kulturoj.
Rom-katolika rozario
La rom-katolika rozario konsistas el rondo kun 5 dekopoj da malgrandaj globetoj sur ŝnureto, dispartigitaj de po unu pli granda globeto. Ekzistas aparta ŝnureto fiksita inter du dekopoj, kiu surhavas tri malgrandajn globetojn inter du grandaj. Fine de tiu ŝnureto troviĝas kutime kruco.
Ortodoksa preĝoŝnuro
La ortodoksa ekvivalento de la rozario, la preĝoŝnuro (ruse: tschotki; greke: Komboskini) konsistas en sia originala formo ne el perloj, sed el ŝnuro, nodita 30, 33, 50, 100 aŭ pli da fojoj.
La fermita ŝnuro estas signo por la neniam ĉesanta monaĥa preĝo. Oni uzas ĝin en la ortodoksa eklezio por la jesupreĝo, malpli por nombri la preĝojn ol kiel koncentriĝhelpilo kaj por regula ritmo.
Anglikana rozario
La anglikana rozario (angle: anglican prayer beads) estas relative juna preĝformo, kiu enhavas elementojn de la katolika kaj ortodoksa rozarioj. Lynn Bauman evoluigis en la 1980-aj jaroj la formon de la anglikana rozario, kiu konsistas el kruco kaj 33 perloj. La preĝo ekas je la kruco, sekvas la unua granda perlo (the invitatory) kaj poste la kvar vicoj, kiuj konsistas el po unu granda perlo (the cruciforms) kaj sep malgrandaj (the weeks).
Ne ekzistas deviga rilato inter la perloj kaj preĝoj, ĉiu povas mem elekti ilin.
Islamaj preĝoĉeneto kaj rozario
La islama preĝoĉeneto nomiĝas tasbih aŭ masbaha. Ĝi ekzistas en multaj diversaj formoj kun 11, 33, 99 aŭ 1.000 perloj. Dum la preĝo oni aŭ ripetas la 99 nomojn de Alao, kiu ekzistas en la Korano aŭ aliajn religiajn vortojn.
La islama rozario, nomata sabbha konsistas el kvar partoj. Ĉiuj kvar partoj havas entute 33 perlojn, el ligno aŭ plasto, malgrandaj aŭ grandaj. Oni povas uzi tian rozarion laŭ du diversaj principoj
Budhisma aŭ hinduisma preĝoĉeneto
La budhisma kaj hinduisma preĝoĉeneto nomiĝas mala (sanskrite: माला, mālā) kaj konsistas kutime el 108 perloj. Ĝi estas plej ofte farata el naturaj produktoj, kiel nuksoj aŭ palmligno. Foje oni uzas ankaŭ ostojn aŭ kornajn perlojn kiel simbolo por la efemereco de la vivo.
12586 Juliaspeyer
12586 Juliaspeyer estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julia Speyer, mentorino de unu finalisto de la Regeneron Science Talent Search 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Brookline High School, Brookline, (Masaĉuseco).
(8851) 1990 XB
(8851) 1990 XB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Herco
La unuo estis nomita honore al la fizikisto Heinrich Rudolf Hertz.
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
La plej ofte uzataj dekoblaj unuoj de la herco estas:
Rosoy (Yonne)
Rosoy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1061 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Rosoy etendiĝas sur 5.94 km², kaj havis 1061 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 179 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Dominique Chappuit, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Rosoy apartenas al la kantono Sens-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Flora Coquerel
Flora COQUEREL (naskiĝis en Mont-Saint-Aignan (Seine-Maritime), estas la 85-a Miss Francio. Elektita Miss Orleano la  en Montargis, ŝi partoprenis en la elekto de Miss Francio 2014, kiun ŝi gajnis la  en spektaklejo Zénith de Dijon.
Biografio
Naskiĝinta de franca patro, ĉef-entreprenisto, kaj de benina patrino, teritoria agento specialiĝinta pri infanĝardenoj, Flora Coquerel estas la malplejaĝa infano el familio de tri , devenanta de Morancez (Eure-et-Loir). Dum ŝi estis studentino de dua jaro (BTS internacia komerco), ŝi estis elektita Miss Orleano la.