cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry James
James publikigis ankaŭ artikolojn kaj librojn de literatura kritiko, veturoj, biografio, membiografio kaj teatraĵojn. Naskiĝinta en Usono, James venis al Eŭropo kiam li estis ankoraŭ junuloj kaj finfine setliĝis en Anglio kaj iĝis brita civitano en 1915, unu jaron antaŭ sia morto. James estis nomumita por la Nobel-premio en Literaturo en 1911, 1912 kaj 1916.
Epifanio de Salamis
Epifanio de Salamis, Epiphanius (naskiĝis ĉ. 315 en Besanduk apud Eleŭteropolo en Judeo (hodiaŭ Bet Guvrin, Israelo); mortis la surmare) estis palestina verkisto kaj episkopo de Constantia (Salamis) sur Kipro. Li estas honorata kiel sanktulo en la katolika kaj ortodoksa kaj orientaj eklezioj.
Biografio
Sankta Epifanio, edukita kristane de siaj gepatroj, orfis infanaĝe kaj estis adoptita de rabeno kiu lin intruos pri la hebrea lingvo kaj pri la juda kulturo kaj fine al li lasis siajn havaĵojn, pasigis tridek jarojn de sia vivo en monaĥejo de sia naskiĝa lando kaj en 367 estis elektita metropolita episkopo de Salamis de Kipro.
Li instruis ke oni devas ja jes, honori kaj kulti la sanktulojn de la Eklezio, sed en la ĝusta mezuro por ke nur Dio estas la fonto de la sankteco kaj inda je adoro.
Li luktis kontraŭ la doktrino de origenismo, kiu kredis je la antaŭekzisto de la animoj el supera mondo, el kiu ili venas animi la destinitan korpon; ankaŭ subtenis ke Jesuo Kristo estas adopta filo de Dio, ke la animo de homo pekis mem antaŭ ol ĝi unuiĝis al la korpo, ke la infera separo el Dio ne estas eterna. Lukto kontraŭ origenismo estas unu el liaj doktrinaj klopodoj.
Li estis akuzita, sed defendita sukcese de Sankta Hieronimo kaj Rufno el Aquileia, pri Antropomorfismo. En 382 li partoprenis en koncilio en Romo kunvokita de papo Damaso la 1-a
Kulto
Li mortis 403, dumvojaĝe el Konstantinopolo al Kipro, en la Mediteranea Maro.
En la Roma Martirologio Sankta Epifanio estas rememorata la 12-an de majo.
Cifereca veterprognozo
Cifereca veterprognozo estas veterprognozo kreita helpe de kompuiloj. El la stato de la atmosfero je aparta momento, per cifereca solvo de la necesaj ekvacioj kalkuliĝas la stato je posta momento. Tiaj kalkuloj rilatas foje al pli ol 14 tagoj kaj estas la bazoj de ĉiuj nuntempaj veterprognozoj.
Loka prognozo
La veterprognozoj kalkulitaj de modeloj estas por loka veterprognozo plej ofte tro maldetalaj. La kalkulitaj datumoj estas tial kutime kontrolitaj de meteologoj kaj komparitaj al spertitaj celaroj.
Modeloj
Ekzistas granda nombro de modeloj de la diversaj veterservoj. Ili uzas diversajn metodojn kaj tial ofte multe varias la rezultoj de la prognozoj. La plej multaj modeloj estas starigitaj por aparta regiono kaj tute ne aŭ nur malprecize reprezentas la ceteran parton de la mondo. La modeloj estas kutime rekalkulitaj almenaŭ unufoje tage kaj proponas prognozojn almenaŭ por la horoj 0:00 UTC kaj 12:00 UTC de la tagoj pri kiuj temas la prognozo.
Moses Harman
Moses Harman (naskiĝis la 12-an de oktobro 1830, mortis la 30-an de januaro 1910) estis usona instruisto kaj elstara publikigisto pro sia konstanta subteno por virinaj rajtoj.
Cifereca veterprognozo
Modeloj
Inter la plej konataj modeloj estas la globala modelo GFS (Global Forecast System, iam AVN) de la usona servo NOAA. Ĝi kalkulas prognozojn kvarfoje tage. La datumoj de GFS estas libere kaj senpage alireblaj kaj estas tiel uzataj ĉefe de malgrandaj veterservoj.
Aliaj konataj modeloj estas:
Moses Harman
Li estis procesita laŭ la Leĝo Comstock pro publikigo de kontraŭleĝa enhavo en sia anarkiisma gazeto Lucifer the Lightbearer. Li estis arestita kaj enprizonigita multajn fojojn pro publikado de supozita obscena materialo. Ankaŭ lia edzino, nome Lillian Harman, estis elstara anarkiisto.
Batalo de Karakilisa
La Batalo de Karakilisa (armene: Կարակիլիսի ճակատամարտ) estis batalo de la militkampanjo en Kaŭkazio dum la Unua mondmilito kiu okazis en la proksimaĵoj de Karakilisa (la nuna Vanadzor) en 1918. La armenaj defendantoj, malplikvante ol la otomanaj fortoj, forpelis la turkoj. Ĉi tiu venko, kun kun la Sardarapat kaj Batalo de Aparan, estis nepra por la naskiĝo de la Armena Demokratia Respubliko
Józef Tadeusz Milik
Józef Tadeusz Milik (naskiĝis la 24-an de marto 1922 en Seroczyn apud Sokołów Podlaski, mortis la 6-an de januaro 2006 en Parizo) estis pola bibliisto, poligloto, pioniro de kumranologio.
Milik estis pola dioceza pastro. Posedis bone ses nuntempajn lingvojn (rusa, itala, franca, germana, angla kaj la pola). Ekkonis 13-on da antikvaj lingvoj (lerte: ugarita, sumera, egipta, hitita kaj kartvela). Publikigis pli da verkoj pri manuskriptoj de la Morta Maro ol iu ajn specialigita partoprenanto de arkeologiaj elfosaĵoj ĉe la Morta Maro en Kumrano, gvidataj de la franco Roland de Vaŭ el Ordeno de la Predikantoj. Esploris ankaŭ epigrafikon kaj arkeologion de la bibliaj landoj.
Vivkuro
Naskiĝis en kamparana familio en plurkreda loko. Patro terkultivisto interesiĝis pri scienco, estis memlernanto kaj arigis riĉan librokolekton. Józef Malik finis gimnazion en Siedlce. En 1939 eniras animzorgan seminarion en Płock kaj post ĝia fermo fare de germanoj translokiĝas alVarsovio, kie daŭrigas studon de teologio. En 1944 ektroviĝas ĉe Katolika Universitato en Lublino, kie lernis la polan filologion, bibliajn lingvojn kaj orientajn (araban, sirian kaj akadan). En 1946 sacerdotiĝis en Varsovio. Fine de la 1940-aj jaroj studis ĉe Papa Universitato Gregoria kaj ĉe Papa Instituto Orienta en Romo la lingvojn araban, kartvelan, ugaritan, akadan, sumeran, egiptan, fenican, hetitan kune kun epigrafiko. Kontribuas al sciencaj revuoj en la angla, franca, itala kaj latine. En 1950 defendis licencion pri bibliologiaj sciencoj. Unu jaron poste komencis en Jerusalemo deĉifradi tekstojn el papirusoj trovitaj en Kumrano kreante sistemon de citado de manuskriptoj, uzatan ĝis hodiaŭ. En 1955 estis kunaŭtoro de la unua pli granda verko pri tekstoj el la Unua Kaverno - Discoveries in the Judean desert. Venontan jaron usona semajnrevuo Time anoncis lin la plej rapida deĉifranto de manuskriptoj. En 1959 aperis lia laŭvica libro Ten Years of Discovery in the Wilderness of Judaea (kontrolita kaj plibonigita eldono de la traduko Dix ans de decouvertes dans le Desert de Judea el 1957) – monografio tradukita al pluraj lingvoj. En tiu ĉi sintezo pri la malkovroj li deklaras sin favore al t.n. esena hipotezo.
Milik forĵetis sacerdotecon kaj edziniĝis en 1969. Translokiĝinte al Parizo en 1976 publikigis The Book of Enoch. Ĉe la vivofino laboris en la franca Centre national de la recherche scientifique ĝis pensiiĝo en 1987. E. Puech konsideris lin la plej granda fakulo pri deĉifrado de la marmortaj rulaĵoj. Milik publikigis pli ol 160 el ĉirkaŭ 800 manuskriptojn. Estis komparata kun Jean-François Champollion, la kreinto de egiptologio.
Peyrelevade
Peyrelevade estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 806 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.
Ĝi situas en la natura regiona parko Millevaches.
Bačkovice
Bačkovice (Batzkowitz) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Ĝi situas 36 kilometrojn sudokcidente de Třebíč, 48 kilometrojn sude de Jihlava kaj 151 kilometrojn sudoriente de Prago. Ĝi situas sudokcidente de Třebíč apud rivereto Želetavka. Vivas ĉi tie.
Peyrelevade
Geografio
Peyrelevade etendiĝas sur 66,43 km², kaj havis 806 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Bačkovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1294.
Peyrelevade
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Peyrelevade situas je alteco de 951 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Peyrelevade antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre Coutaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Peyrelevade apartenas al la kantono de Sornac, kies ĉefurbo estas Sornac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Kerim Paŝao
Abdul Kerim Paŝao (turke: Abdülkerim Paşa, - m. la 16-an de januaro 1923, ankaŭ konata kiel Abdülkerim Öpelimi, estis otomana komandanto en la militkampanjo en Kaŭkazio dum la Unua Mondmilito.
NGC 5240
NGC 5240 (aliaj indikoj — UGC 8587, MCG 6-30-56, ZWG 190.34, PGC 47971) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Péter Földi
Péter FÖLDI, hungare Földi Péter János, Esperante ’’Petro Földi’’ estas hungara pentristo, instruisto kaj profesoro.
Péter Földi naskiĝis la 1949 en Somoskőújfalu.
Biografio
Péter Földi frekventis universitaton en Eger inter 1968-1972, poste li lernis en ĉeflernejo en Budapeŝto. Inter 1972-1992 li instruis en lernejo en Somoskőújfalu, inter 1995–2009 en ĉeflernejo en Eger. Li estis emerito en 2009. Li ofte ĉerpis temojn el Somoskőújfalu. Liaj verkoj troviĝas ankaŭ en gravaj muzeoj de Hungario. Li ricevis premion Kossuth en 2007, precipe pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Aalto-Teatro
La Aalto-teatro estas operejo en la urbo Essen. Ĝi inaŭguriĝis la 25-an de septembro 1988 per surscenigo de la opero Die Meistersinger von Nürnberg de Richard Wagner.
Jam dum 1959 ĵurio unuanime decidiĝis favore al la konstrupropono de la finnlanda arkitekto Alvar Aalto. Sed nur dum la jaro 1983, sep jarojn post la morto de Aalto, la konstruaj laboroj vere komenciĝis.
La malsimetrio de la publikejo, kiu povas gastigi 1120 spektantojn kaj estas profunde malhelblue kolorigita, laŭ la ideoj de Alvar Aalto ankaŭ en la kazo de malmultaj spektantoj evitu ĉiun iritiĝon kaj gvidu la atenton plene al la scenejo. Opereja ĉefo kaj muzika direktoro ekde la 1997/98 estas Stefan Soltesz, kies Strauss-ciklo en Essen estis vaste laŭdata.
Koki Kotegawa
Koki Kotegawa (小手川 宏基, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj Giravanz Kitakyushu.
Neverita didyma
Neverita didyma estas helikospecio el la familio de la Naticedoj. la scienca nomo de la specio, por la unua fojo, publikiĝis en 1798 fare de Röding.
Distribuado
Tiu mara specio troviĝas en la Hinda oceano for de la marbordoj de Madagaskaro, Mozambiko kaj Sud-Afriko.
Armena dramo
Etimologie, la valuta nomo dramo estas parenca al la greka drakmo.
Nungua
La loĝantoj de Nungua sin konsideras anoj de la popolgrupo Ga.
Flavkola frankolino
La Flavkola frankolino (Francolinus leucoscepus) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj grupo de afrikaj frankolinoj. Oni ĵus proponis reorganizadon de tiuj specioj de Francolinus en la genro Pternistis kun 23 aliaj specioj.
Ĝi troviĝas en Ĝibutio, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano, Tanzanio kaj Ugando.
Temas pri tre malhelbruna frankolino tre markata per blanka strieco en nuko, kolo kaj subaj partoj, dum la supraj estas pli malhelbrunaj kun ne tiom markata blankeca strieco. La kapobildo estas tre rimarkinda pro tre ampleksa kaj markata flaveca gorĝareo (antaŭa kolo, kio nomigas la specion) kun iom pli ruĝeca mentono kaj tre ruĝa nuda haŭtaĵo okularea, dum la resto de la vizaĝo estas same strieca ol la korpo kaj la krono pli malhelbruna.
Giĉin Funakoŝi
Giĉin Funakoŝi aŭ Gichin Funakoshi (船越 義珍 Funakoshi Gichin?, 10a de novembro 1868 – 26a de aprilo 1957) estis majstro de Okinavo pri karateo. Li estas konata kiel la "patro de la moderna karateo" aŭ karate-Do pro sia laboro disvastiga de tiu batalarto en la ĉefaj insuloj de Japanio kaj kiel la fondinto de la Karate-Do stilo Ŝotokan, kun sia filo Ĝoŝitaka (Gigo) Funakoŝi.
Li estis de nobela loka familio elpovigita de la invadantaj japanaj samurajoj. Kiel parto de sia edukado de nobelo, Funakoŝi lernis ne nur la klasikajn instruojn kaj filozofiojn kaj ĉinajn (konfuceismo) kaj japonajn (Budhismo zeno), ses ankaŭ la ĉinan kaj japanan lingvojn (ĉar en Okinavo oni parolis sian propran lingvo nome Uĉinanguĉi). Fine, li fortranĉis sian hararon kaj iĝis helpinstruisto de bazlernejo dum la venontaj 30 jaroj, kio hontigis sian familion en Okinavo. Dum tiu tempo liaj rilatoj kun la familio Azato pliiĝis; kaj kiam multaj kredis, ke Funakoŝi iris al trinkejo aŭ prostituejo, kiel faris siaj junaj samtempuloj, li iris nokte sekrete al la loĝejo de la familio Azato por ricevi trejnadon el la majstro Ankō Azato.
Giĉin Funakoŝi mem estis lernanto de Asato Ankō kaj Anko Itosu (kiuj estis laborintaj por enkonduko de la karateo en la eduksistemo de la prefekturo Okinavo ekde 1902).
La unua publika prezento de karateo en Japanio okazis en 1917 en la Butoku-den de Kioto, fare de Giĉin Funakoŝi. Tiu kaj postaj prezentoj ege impresis multajn japanojn, inter ili la princo heredonto Hirohito, kiu restis kortuŝita de la batalarto de Okinavo. En 1922, la Dro. Jigoro Kano, fondinto de la japana arto ĵudo, invitis la majstron Funakoŝi al Dojo Kodokan por fari montradon kaj resti en Japanio por instrui karateon. Tiu sponsorado ludis gravan rolon por la establado kaj posta disvolvigo de karateo en Japanio. Sen la helpo de la majstro Kano, la batalarto okinava, konsiderita ĝis tiam kvazaŭ "kamparana, provinca, subevoluinta arto", estus estinta malaprezata eĉ plie fare de la japanoj.
Seneghe
Seneghe estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Franz Defregger
Franz Jacob von DEFREGGER (naskiĝinta en la 30-a de aprilo 1835 en Iselsberg-Stronach, mortinta en la 2-a de januaro 1921 en Munkeno) estis aŭstra pentristo.
Vivo
En 1869-72 Defregger havis la unuajn sukcesojn per la verkoj Speckbacher und sein Sohn Anderl, Ringkampf, Ball auf der Alm, Bettelmusikanten kaj aliaj aĵoj pri similaj temoj. Ankaŭ per la granda formato de ili Defregger furoris ĉe la Munkena jara ekzpozicio en 1870 aŭ ĉe la Internacia ekspozicio 1873 en Vieno. Li gajnis la ormedalon kaj estas ekde tiam konata - ankaŭ ekstere de Germanlingvio, kiel "majstro de kamparana pentrado".
Lia populareco daŭris pli ol du jardekoj kvankam evoluo de lia pentrista tekniko ne konstateblas. Tekniko kaj komponaĵoj pli kaj pli banaliĝis kaj ripetitis ne malofte ankaŭ la motivoj. Defregger restis en la bavara ĉefurbo kiel profesoro ĉe la Akademio (kompoziciklaso) kaj estis, ankaŭ pro sia modesteco, altestimata personulo en de Munkeno.
Graveco kaj (mal)evoluo pentrista
Komencis Defregger sian karieron per la majstroverko Almlandschaft (1860), sur kiu unuiĝas la senpera freŝo de natura impreso kun feliĉa sento por spaco kaj atmosfero. En siaj inter 1864-67 faritaj internaĵoj de tirolaj farmbienoj (kun etosoplenaj, brunaj-oraj koloroj) montras sin ankaŭ tiu reala kliŝo de la realeco. Tion estis studintaj liaj okuloj alireblaj por ĉiuj ombraĵoj kaj diferencoj de lumaj efektoj. Ili estas verkoj de granda valoro, krome estiĝis kelkaj malpli severaj portretoj (ekz. Maler Gysis).
Tiaj avantaĝoj paŝon post paŝo perdiĝis. Ilin anstataŭis ĝenraj kaj historiaj bildoj en dekoracia farado; ilustraĵoj de la gloroza pasinteco de Tirolo, sen patriota pasio, kaj afablaj rakontoj de duondolĉaj vilaĝaj historietoj. Starigas sin la demando kial la pli maljuna Defregger ne kontinuigis la promesoplenajn laborteknikojn de pli frue. Sekve la verkaro de tiu ĉi epoko ne porĉiamis, diference al la pli frua, sed akceptitis nur en la tempo de sia iĝo pro la tiama gusto.
Tamen tute ne kontesteblas la originaleco kaj honesteco de lia artistaj sintenoj.
Jurbarkas
(germane Georgenburg, Юрбург - Jurburg) estas urbo en la okcidento de Litovio, situanta borde de la de la rivero Nemuno inter Kaŭno oriente kaj la Kurona laguno okcidente. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Jurbarkas, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Tauragė. En en la urbo vivis.
Origine ĉi tie la Ordeno de germanaj kavaliroj konstruis fortikaĵon, kiun ĝi dediĉis al la sankta Georgo - tial la nomo Georgenburg. Skribe la fortikaĵo unuafoje menciiĝas dum la jaro 1259. Post la granda batalo de litova-pola armeo kontraŭ la ordeno en 1410 la germanaj kavaliroj forlasis al fortikaĵon, kaj ekde 1422 la regiono apartenis al Litovio. Dum la jaro 1611 la intertempe granda loĝloko, kiu kreiĝis apud la fortikaĵo, formale ricevis urbajn rajtojn.
Partneraj rilatoj
La komunumo havas partnerajn rilatojn interalie kun
5215 Tsurui
5215 Tsurui estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Curui, en la distrikto Alkan de la subgubernio de Kuŝiro. La regiono de Curui estas la reproduktejo de la ruĝvertaj gruoj.
Tivadar Magyari
MAGYARI Tivadar [pr. madjari] estas rumanuja hungara sociologo naskiĝinta en Kluĵo la 21-an de januaro 1968.
Kariero
Magyari havigis diplomon en 1991 en UBB de Kluĵo pri filozofio-historio kaj doktoriĝis en 2004. Li estas universitata docento en Katedro de Sociologio de UBB. Li estas redaktoro de la revuo Erdélyi Társadalom.
61913 Lanning
61913 Lanning estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Susan D. Kern elde la Inter-Amerika observatorio deCerro Tololo en Ĉilio.
Klára Pápay
Klára Pápay [pApai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pápay Klára estis hungara aktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis pápai, ŝia plena nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Vratarics Klára Sarolta Emma Mária [vratariĉ ŝarolta], ŝia filo estis György Bánffy (aktoro).
61913 Lanning
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Howard Lanning (1946–2007), kiu vailidigis astronomiaj programaroj kaj helpis astronomojn de Monto Wilson, de la Nacia Optika Astronomia Observatio kaj de la Scienca Instituto por la Kosmoteleskopo. Li ankaŭ studis kaj katalogis tro-ultraviolajn stelojn por la " Dukolora Enketo pri la Galaksia Ebeno " de Allan Sandage.
Klára Pápay
Biografio
Klára Pápay frekventis privatan aktorlernejon de Árpád Ódry. Inter 1927-1930 ŝi estis en amatora statuso en Teatro Thália (Eger), poste ŝi estis en la sama teatro aktoro kaj reĝisoro ĝis 1940. Ŝiaj sekvaj signifaj teatraj stacioj estis: Ŝiaj noveloj aŭ tradukaĵoj aperis en katolikaj gazetoj. Ŝi edziniĝis en 1923, ŝi naskis post 4 jaroj.
Rush Limbaugh
Rush Hudson LIMBAUGH (12-a de januaro 1951 - 18-a de februaro 2021) estis usona politikisto, ĵurnalisto, verkisto kaj konservativa aktivisto. Elstara satira verkisto, faciliganto de The Rush Limbaugh Show.
Premio Darwin
La Darwin-premio (Darwin Awards) estas humura premio donita al homoj kiuj, kiel difinite fare de la premigantoj, "helpis la homaron plibonigi sian genaron, forigante sin de la mondo aŭ mem-kastrante en precipe malsaĝa maniero." Ĉi tiu premio, nomita laŭ la pensulo de la ideo de natura selektado, la biologo Charles Darwin, estas donita per la Interreto, kaj ne kunportas ajnan praktikan aŭ monan premion. La plej konata retejo de Darwin Awards estas la retejo Darwin Awards.
Signo de honoro estas donita ankaŭ al tiuj, kiuj sukcesis pluvivi, kondiĉe ke iliaj malsaĝaj agoj malhelpos ilin disvastigi siajn genojn en la estonteco. Tiaj signaloj estis distribuitaj, interalie, al homo kiu pafis per aerfusilo al kuglo kiu eksplodis kaj trapikis lian ingvenon, tiel mem-kastrigis.
La kredindeco de la venkantaj rakontoj estas necerta, ĉar en la plej multaj okazaĵoj ekzistas neniuj ĉeestintoj. Alia kialo estas, ke pro juraj kaj etikaj kialoj, la medicina establado detenis konfirmi la detalojn de la kazoj, por protekti la privatecon de pacientoj. Oni scias, ke almenaŭ kelkaj el la priskribitaj kazoj fakte neniam okazis.
En 2006 filmo de ĉi tiu nomo ĉefrola Winona Ryder, Joseph Fiennes, Juliana Margolis kaj David Arquette estis publikigita. En iuj nacilingvaj versioj ĝi estas nomata la "Premio de malsaĝuloj".
Ekzemploj
Inter la premiitoj troviĝas:
Regna kavaliraro
La regna kavaliraro, imperia kavaliraro aŭ regna nobelaro (germane Reichsritterschaft aŭ Reichsadelsstand) estis en la Sankta Romia Regno la komunumo de la liberaj nobeloj en Ŝvabujo, Frankonujo kaj Rejnlando, kiuj povas havi aŭ nove akiri la staton de la senpera subordigo sub la imperiestro kaj la regno. Sed ili nek havis seĝon nek voĉdonrajton ĉe la imperia dieto. La regna kavaliraro apartenis al la malalta nobelaro. Je la fino de la malnova regno la regna kavaliraro konsistis el ĉirkaŭ 350 familioj kun ĉirkaŭ 450.000 subuloj.
Originoj kaj antaŭuloj
La origino de la regna kavaliraro estas la nobela vasaleco de la alta mezepoko. En Sudokcidentgermanujo la servistoj de la Ŝtaŭfoj sukcesis resti liberaj de la potencaj sinjoroj, post kiam la senpera linio de la reĝa gento pereis ĉ. 1268. Sekve de tio la Habsburgoj provis instaliĝi kiel dukoj de Ŝvabujo. Johann Parricida mortis jam ĉ. 1313 sen heredinto. Pliaj provoj reinstali la dukejon malsukcesis kaj la teritorio disfalis en multnombrajn etajn au pli grandajn teritoriojn. La sama evoluo okazis en la tiama duklando Frankonujo. La regna kvaliraro nur povis vivteni sin aŭ agi sukcese en regionoj sen forta teritoria potenco.
Kiel antaŭulo ekestis en la 14-a kaj 15-a jarcento nobelaj societoj kiuj volis kontraŭstari la kreskantan premon de la feŭdaj senjoroj per kooperativa organizo. Tiuj societoj plurfoje estis malpermesitaj, ekzemple ĉ. 1356 (ora buleo de Karlo la 4-a) kaj 1396. Kiel sociaj kaj religiaj institucioj kaj turniraj societoj tiuj ligoj daŭriĝis kaj iliaj membroj pli malfrue troviĝis en la regna kavaliraro.
La pli granda parto de la regna kavaliraro tamen estis iamaj ministerianoj de la altaj kolegiatoj, monaĥejoj kaj alta nobelaro. Ankaŭ multaj iamaj noble liberaj gentoj fariĝis vasaloj de pli potencaj sinjoroj dum la alta mezepoko. Precipe dum la reformacio la interbataloj inter la kavaliraro kaj la teritoriaj sinjoroj pliakriĝis.
La iom post ioma ekesto de la regna kavaliraro
La regna kavaliraro ofte estas nomita la „mortero de la malnova regno“. Ĝi donis al la imperiestro certan influon ene de la regno kaj malhelpis la strebado al sendependeco de la malpli grandaj teritorioj. La Svisa Konfederacio jam sendependiĝis.Tial en la jaro 1422 imperiestro Sigismondo la 1-a permesis la kavalirajn ligojn kaj volis integri ilin en la grandan reformon de la regno. La plena agnosko de la kavaliraro nur okazis en la imperia dieto en Worms 1495.
Dum la konsolidado de la Sankta Romia Imperio la kavaliraj familioj sukcesis iom post iom liberiĝi de siaj malnovaj sinjoroj. Multaj regnaj kavaliroj iĝis en la 16-a ka 17-a jarcento anoj de la barona stato.
József Beély Fidél
József Beély Fidél [jOĵef bEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beély Fidél József estis hungara pastro (benediktano), profesoro, instruisto, esteto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1839). József Beély Fidél naskiĝis kiel Briedl Fidél József la  1807 en Székesfehérvár. Li mortis la 1863 en Kőszeg.
Ri-li
Ri-li estas komputila ludo, en kiu oni devas direkti lignan ludilon-trajneton kolektante vagonojn. Ĝi estas libera ludo, disponigata laŭ GNU GPL.
Dum ludado la vagonaro nehalteble moviĝas laŭ la reloj, kaj oni devas komuniki al ĝi la direkton de la sekva turno.
Sur la vojo renkonteblas ankaŭ aliaj bonaj kaj malbonaj aĵoj, ekzemple plirapidigantaj la vagonaron aŭ ŝanĝantaj la longecon de la intervagonaj fadenetoj.
Post gajno de ĉiu nivelo la ludo montras artikolon el la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj kaj petas elekti la numeron de tiu artikolo el la du prezentitaj numeroj. Se la ludanto respondas ĝuste, li gajnas pliajn poentojn.
Atribuo
Tiu ĉi artikolo estas parte derivita de http://libregamewiki.org/Ri-li, versio de 2009-07-24, kiu estas verkita de Kiba, AVRS kaj Frab26).
Jardin Parisien (Tramtransporto en Parizo)
Jardin Parisien estas haltejo de tramvojo T10, situanta en Clamart, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Dek tagoj de kapitano Postnikov
Dek tagoj de kapitano Postnikov, verkita de Mikaelo Bronŝtejn, estas romano dediĉita al realaj eventoj okazintaj en Rusujo antaŭ cent jaroj. La ĉefa rolulo de la romano, Aleksandr Aleksejeviĉ Postnikov, estas lerta, eksterordinara persono, artileria oficiro, kiu partoprenis du militojn en la Oriento kaj ricevis ordenojn. Kiel senlaca iniciatinto de la ideo de universala internacia lingvo, Esperanto, li organizis kaj sukcese okazigis la unuan rusan kongreson de Esperanto en 1910 en Sankt-Peterburgo. En 1911 A.A. Postnikov estis arestita kaj, sub falsaj akuzoj de spionado, kondamnita al senigo de nobela titolo, rangoj, ordenoj kaj trudlaboro por periodo de 8 jaroj.
Recenzoj
La historia romano "Dek tagoj de kapitano Postnikov" de Mikaelo Bronŝtejn pri eventoj en Rusia Esperantujo antaŭ cento da jaroj estas unika fenomeno en nia literaturo. Sub la plumo de la talenta verkisto revivas konataj Movadaj figuroj, inkluzive Ludovikon Zamenhof. Ili agas, vigle dialogas kaj malkovras al ni malklaraĵojn en nia historio. La aŭtoro tre bone konas la epokon: la homojn, la morojn, la realaĵojn, la gazetaron de tiu periodo kaj lerte enplektas ilin en sian rakontadon. Li bone posedas tiaman lingvaĵon. Ĉio ĉi kreas efekton de ĉeesto. Se aldoni, ke la romano havas sufiĉe streĉan, eĉ detektivan, intrigon, rezultas bonkvalita kaj fascina romano. Boris Kolker (Usono)
Jen la brava, juna, ĉarmega oficiro Postnikov, kiu, en la tempo de niaj pioniroj, gvidis la rusan E-movadon. Eniru en lian vivon, liajn revojn, liajn renkontojn, dum la krozado al Ameriko por la Washingtona Universala Kongreso. Dank' al kunmetado de tre diversaj dokumentoj, spektu la maturiĝon de nia Historio. Vidu kiel kunagas la noblaj streboj kaj la bazaj impulsoj. Aŭskultu la saĝajn parolojn de Zamenhof, kiujn post jarcento ni ankoraŭ ne funde enlumigis. Kaj se foje la rakonto amare gustas, tamen je la fino ni kapablos danki tiujn tiom sincerajn praesperantistojn. Marie France Conde-Rey (Francio)
Mi delonge ne legas tiel nomatajn "historiajn romanojn", ĉar opinias, ke ĉion en ili diratan elpensas la aŭtoroj. Tamen leginte la novan historian romanon de Mikaelo Bronŝtejn, mi havas la impreson, ke li, doninte multajn dokumentojn kaj citaĵojn el la gazetaro ruslingva kaj esperanta - krom la konversacioj de la konataj historiaj E-personoj - sukcesis kredinde prezenti la tiutempan politikan-socian atmosferon en Rusio kaj en la esperantista medio. Leginda libro! Vladimir Samodaj (Rusio)
Elemér Nagy (arkitekto)
Elemér NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Elemér estis hungara arkitekto, profesoro.
Elemér Nagy naskiĝis la  en Sopron. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Elemér Nagy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teknika Universitato de Budapeŝto en 1951. Post siaj studoj li restis samloke por instrui. Inter 1960-1964 li instruis ankaŭ en la Industriarta Altlernejo. Ekde 1962 li forlasis la teknikuniversitaton kaj li projektis konstruaĵojn en diversaj ŝtataj laborejoj. En 1983 li iĝis ĉefinĝeniero-ĉefarkitekto. En 1968 li ricevis premion.
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
La Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio estas diversaj kaj estas klasifikleblaj laŭ la materia bazo sur kiu estas skribitaj kaj laŭ la formo de tiu materia bazo.
Dětřichov u Moravské Třebové
Municipo Dětřichov u Moravské Třebové situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en montetaro Třebovské mezihoří 7 km nordoriente de urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie.
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
Laŭ la materialo de bazo:
Dětřichov u Moravské Třebové
Historio
Pli frue la vilaĝo nomiĝis Dittersdorf, Dietrichsdorf, Mostečné, Mostečná aŭ Ulice. En la 14-a jarcento estis ĉi tie mastrumaj konstruaĵoj de kelkaj kortoj apartenantaj al sinjorejo Moravská Třebová. En centro de la vilaĝo estis fortikaĵeto, el kiu estis gardataj nomita havaĵo kaj negocista vojo, kiu gvidis trans la vilaĝo. La fortikaĵeto trovaĝis proksime de nuna kapelo kaj estis ĉirkaŭigita per fosaĵoj kaj remparoj.
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
Laŭ la formo, la manuskriptoj povas esti:
Dětřichov u Moravské Třebové
Historio
Origine slava vilaĝo estis priloĝigata per germanaj koloniistoj kaj en la dua mondmilito estis vicigita en t.n. Sudetoj kaj estis parto de Germanio. Post la milito kaj elloĝigo de germanoj estas en la vilaĝo nur ĉeĥa loĝantaro.
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
Sinsekvado de la versioj
Iuj esploristoj (Ulrich, Stipp kaj Tov) proponis la jenan hipotezon taksatan tute versimilan de aliaj esploristoj: “Kiam versioj-kopioj de la Biblio aŭ ties eroj estis kompletigitaj, ili estis konsideritaj aŭtoritataj kaj lanĉitaj al la publiko kun tia konsidero. Sed en la sinsekva periodo oni komencis manskribi kaj cirkuligi “eldonojn reviziitajn” produktitaj por anstataŭi la antaŭajn. La irado de ala nstataŭigo de sinsekvaj eldonoj estis nur parta, tiel ke la antaŭaj eldonoj daŭrigis ekzisti. En la antikva Izrael, la nova eldono kiu fariĝos la masora teksto (preskaŭ identa al tiu entenata en la Vulgato) kaj en la Peshitta (kaj septuaginto) anstataŭis la antaŭajn tekstojn ne ĉie. Tial la antaŭaj eldonoj daŭrigis esti uzataj en landoj necentraj, geografie kaj sociologie, kiel okazis por la Qumranaj tekstoj kaj la diversaj manuskriptoj kies greka traduko estis preparita en la antikva Egiptio. Tiuj, kiuj laŭ tiu teorio estus inter la unuaj eldonoj de la Biblio, kaj en la kazo de la manuskriptoj de Qumran, reirigas al la dua jarcento, a.K., estus konservitaj ĉe posteŭuloj nur hazarde en la traduko de la Septuaginto kaj pere de la malkovroj en Qumran.
Dětřichov u Moravské Třebové
Memorindaĵoj
En la municipo estas tiuj ĉi memorindaĵoj:
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
Sinsekvado de la versioj
Ekzemplo de malsamaĵoj inter la masora teksto kaj tiu de Qumrana estas la ĉi-suba tabelo (Tov 2001) kiu informas pri la libro de Jesaja
Dětřichov u Moravské Třebové
Monumento al viktimoj de nazioj
Kultura memoraĵo de Ĉeĥa respubliko - Monumento al viktimoj de nazioj, konstruita en la jaro 1955. Proksime de la vilaĝo estis en la jaroj 1942 - 1945 koncentrejo por polaj, rusaj, belorusaj kaj ukrainaj patrinoj kaj gravedaj virinoj. Ili devis labori en fabrikoj kaj ĉe agrikulturistoj en nordmoraviaj Sudetoj. Laŭ iuj fontoj ĉi tie mortis kelkaj centoj aŭ eĉ kelkaj miloj da virinoj kaj infanoj. La monumento estis konstruita en la jaro 1955.
Fontoj de la hebrea teksto de la Biblio
Malsamaj versioj trovitaj en Qumran
Inter la fontoj de la hebrea Biblio, la atestaĵoj pli antikvaj estas la Bibliaj manuskriptoj de Qumran, malkovritaj en 1947, kiuj entenas fragmentojn pli/malpli ampleksajn de la tekstoj de la hebrea Biblio. Ĝenerale ili ampleksas periodon de tri cent jaroj ĉirkaŭ: ekde 250 a.K. al 68 p.K. La malkaŝiĝo de tiuj manuskriptoj reprezentis grandan arkeologian malkovron: antaŭ 1947, oni ne posedis manuskriptojn malpli antikvajn ol tiuj de la 9-a jarcento p.K.
La Masora Teksto kiel standarda
En la stabila kaj definitiva fiksado de la biblia teksto fundamentis la laboro de la rabenoj diritaj Masoretoj. Ili aktivis ekde la 2-a jarcento a.K. al 1425 p.K., aparte florantaj en la 9-a jarcento, kun sidejoj en Tideriado, Jerusalemo kaj Babilono. Ili agadis en diversaj rivalaj skoloj, inter kiuj elstaris tiu de Tiberiado de Aaron Moses Ben Asher (+ ĉirkaŭ 960). La masoretoj elspezis grandajn energiojn por kompari la tekstojn de ĉiuj bibliaj manuskriptoj tiam konatajn por provi alveni al la unika teksto. La derivita versio estas dirata Teksto Masora (TM). La masoretoj enŝovis ankaŭ la vokalojn en la tekston ĉar la originaj tekstoj estis formitaj nur per la konsonantoj. Tiuj aldonaĵoj foje inokulis ankaŭ interpretojn pri la enhavo ĉar iuj vortoj akiras malsamajn signifojn laŭ la diversaj uzataj vokaloj.
La plej aŭtoritataj konsulteblaj atestaĵoj de la masoretaj produktaĵoj estas:
Presitaj eldonoj de la Masora Teksto
En la moderna epoko multas la eldonoj de la TM.
18142 Adamsidman
18142 Adamsidman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adam Daniel Sidman, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la  William J. Palmer High School en Colorado Springs (Koloradio, Usono).
Ejpovice
Historio
La unua skribmencio pri municipo (Eypowicz) devenas el la jaro 1331, kiam reĝo Johano de Luksemburgio Ejpovice-on, tiam en tenado de hospitalo de sankta Maria Magdalena en Plzeň, senigis de reĝa imposto.
Előd Pál-Pál
Előd PÁL-PÁL [pAl-pAl] rumania hungara interpretisto, plurlingva prezentisto pri sporto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 3-an de julio 1989.
Kariero
Előd Pál-Pál de 2008 studis en Universitato de Vieno en fako pri interkultura komunikado, poste en 2014 li magistriĝis pri interpretado (kombino hungara-germana-rumana lingvoj). De 2013 li instruiĝis pri profesia programgvidado kaj kiel przentisto same en Vieno. Li estis atestita alpa skiisto dum 12 jaroj kaj li akiris sep medalojn en landaj ĉampionecoj. Li estas liberprofesiulo.
Les Ponts-de-Cé
Les Ponts-de-Cé, proponita esperantigo Pondeceo , estas franca komunumo, situanta en la departemento Maine-et-Loire, en la administra regiono Luarlandoj.
Ĝi estas ankaŭ titolo de poemo de Louis Aragon.
Etimologio
Laŭ legendo, la urbo, dividita en du partojn pro la rivero Luaro super-pontita per multaj pontoj, estis konstruigita de Cezaro. Iu deziris baptonomi ĝin "Les Ponts-de-César" (La Pontoj de Cezaro). Sed Cezaro lin malhelpis kaj al li tranĉigis la kapon, kiam li estis skribonta la finan "S"...
Riec-sur-Bélon
(jen france, bretone Rieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Les Ponts-de-Cé
Etimologio
La plej malnovaj nomoj konataj estas :
En ĉiuj tiuj nomoj, oni trovas la keltan radikon "Sea", kiu signifas "akvo".
En 869, la reĝo Karlo la Kalva konstruigis fortikigitan ponton en Pondeceo, cele malhelpi la vikingajn rabistojn almonte navigi sur rivero Loire.
Batalo de Pondeceo
La 7-an de aŭgusto 1620 okazis la batalo de Les Ponts-de-Cé, konata ankaŭ per la nomo de "Drôleries des Ponts-de-Cé" (Komikaĵoj de Pondeceo), inter la partizanoj de la Reĝo Ludoviko la 13-a kaj tiuj de lia patrino, Marie de Médicis, kiun ŝia filo malproksimigis de la Regenteco tri jarojn pli frue, kaj kiu provadis rekapti la povon. Pro la forlaso de siaj ĉefaj nobeluloj, la trupoj de Marie de Médicis rapide iĝis sen komandanto antaŭ la batalo. Al la reĝa armeo sufiĉis dispeli ĝiajn piedsoldatojn en iu ĝenerala "komikaĵo".
Sorges
Sorges estas kvartalo de Pondeceo situanta inter la rivero Authion kaj Trélazé. Vilaĝo sendependa de Pondeceo, ĝi al ĝi estis kunligita je la Revolucio de 1789. Ĝiaj loĝantoj tiam estis nomitaj "Sorgeais", nomo kiu aperis ĉirkaŭ la jaro 1000 en la manuskriptoj de la Abatejo Saint-Aubin d'Angers.
Ĝiaj teroj apartenis sinsekve al la Abatejo Saint-Aubin, al la vicgrafoj de Anĵuo, poste al la frato de la reĝo Louis-Charles I-a duko de Anĵuo kaj al Jean Bourré, fama kasisto de Ludoviko la 11-a kaj konstruiginto de la kastelo Plessis-Bourré.
En 1579, la Protestanta templo de la urbo Angers sin instalis en Sorges (apud la nuna poŝtejo), ĉar ĝin oni devis konstrui je minimume 4 leŭgoj distance de Angers. Nuntempe, el ĝi restas nur la korto kromnomita « de la prediko », ĉar tiu templo estis detruita okaze de la nuligo de la edikto de Nantes far Ludoviko la 14-a en 1685.
El inter la historiaj momentoj, notindas la bataloj inter la armeoj de la juna reĝo Ludoviko la 13-a kaj tiuj de lia patrino Maria de Mediĉo sur la herbejoj de Sorges en aŭgusto 1620. Post tri tagoj paco estis pritraktita de Richelieu en Les Ponts-de-Cé.
En 1661, komence de sia reĝado, Ludoviko la 14-a, irante de Saŭmuro al Anĝevo, haltis en Sorges kaj tie vespermanĝis en farmo-gastejo. Efektive, la vojo Saumur-Angers trairis Sorges, kie oni bezonis uzi pramon por traveturi la riveron Authion.
En la tempo de la Revolucio, en 1790, la vilaĝo de Sorges iĝis komunumo : ĝia urbestro estis Jacques Houtin. Unu jaron poste, Sorges reiĝis apartenanta al la komunumo de Trelazeo. Ĝis definitiva kunligado al la komunumo de Pondeceo datiĝas de 1796.
Ĝia preĝejo estas dediĉita al Saint-Maurice ekde 1535 kaj ĝi estis pligrandigita en 1845. Ĝi estas malfermata ĉiujare en la dimanĉo plej proksima al la Tago de Saint-Maurice (la 22-an de septembro).
La inundoj, precipe tiu de 1856 kun la paso de Napoleono la 3-a kaj tiu de 1910, lasis spurojn en la kvartalo. Platoj, ĉe la flanko de la preĝeja pordo kaj sur la fasado de domo, indikas la nivelojn de la akvoaltiĝoj : pli ol du metrojn super la grundo. Nuntempe, digoj kaj stacio elĉerpiganta la trasorbitajn Authion-akvojn protektas la kvartalon.
Demografio
fonto : http://www.insee.fr/fr/ffc/docs_ffc/psdc.htm.
Lokoj kaj Monumentoj
En 850, sub Karlo la 2-a (la Kalva), la unua fortikaĵo de Les Ponts-de-Cé estis konstruita sur strategia loko jam uzita de la Romianoj. Konstruita unue per ligno, tiu konstruaĵo celis limigi la antaŭen-iron de la Normanoj. En 1206, post la detruo de la ŝton-konstruaĵo, Guillaume des Roches rekonstruigis la kastelon. En 1440, la Reĝo Renato rearanĝigis ĝin kaj igis ĝin sia dua restadejo. En 1620, la kastelo estis batal-celo inter Maria de Mediĉo kaj ŝia filo Ludoviko la 13-a : tiun batalon la Anĝevanoj nomas "la komikaĵoj de Les Ponts-de-Cé". En 1861, ĝi estis klasifikita, kiel historia monumento. En 1891, ĝin akiris la municipo. Nuntempe restas nur la ĉefturo, iĝinta la muzeo pri kufoj.
Fiŝlago de Kokotsko
En ĉirkaŭaĵo de neniiĝinta vilaĝo Kokotsko troviĝas du neniiĝintaj fiŝlagoj:
NGC 5241
NGC 5241 (aliaj indikoj — MCG -1-35-6, IRAS13340-0808, PGC 48043) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anna Grodzka
Anna GRODZKA (naskiĝis la en Otwock kiel viro Krzysztof Bogdan Bęgowski) estas pola socia aktivulino, precipe por la rajtoj de transseksuloj. Ekde 2011 ŝi estas membro de la pola parlamento, nuntempe la ununura transseksa persono en la mondo, kiu estas parlamentano. Ŝi estis kandidato por Prezidento de Pollando en la Prezidentaj balotoj en Pollando 2015
Sanur
Sanur estas plaĝo proksime de Denpasar en la sudo de la insulo Balio. Ĝi estas la ĉefa banloko por turistoj sur la insulo kaj havas multajn hotelojn kun iom altaj prezoj. La plaĝo etendiĝas je 5 km de la nordo al la sudo laŭlonge de la maro. Ĉirkaŭ la vilaĝo troviĝas la okcidenteca multfrekventata strato Jalan Ngurah Rai. La ĉefa komerca strato tra la vilaĝo, Jalan Danau Tamblingan, estas libera de interurba trafiko.
Anna Grodzka
Vivo
Ŝi naskiĝis kiel viro kiel Krzysztof Bogdan Bęgowski kaj estis nomita vir-antaŭnome Krzysztof (Kristoforo). Ŝi decidis ĝustigi la sekson nur kiam ŝia filo estis plenkreska. La operacio okazis en Bankoko. Pri la tuta procezo estis kreita la filmo Trans-akcja, produktita en 2010 de HBO.
Sanur
Historio
Ĉe la norda parto de „Pantai Sanur“ la nederlandaj trupoj surteriĝis en Balio en la jaro 1906. Dum la Dua Mondmilito la japana armeo surteriĝis ĉi tie por okupi la insulon.
Anna Grodzka
Vivo
Ŝi finstudis psikologion en la Universitato de Varsovio. Poste ŝi laboris en la branĉoj eldona, reklama kaj poligrafia. Ŝi okupiĝis pri TV-serio- kaj filmproduktado, ankaŭ por Pola Televido. Ĝis la jaro 2011 ŝi membris en Alianco de Demokrata Maldekstrularo.
Sanur
Vidindaĵoj
La marpromenado de Sanur estas konata pro siaj larĝaj ombrodonaj arboj. De ĉi-tie oni havas bonan superrigardon al la antaŭmarborda insulo Nusa Penida.
En Sanur vivis de 1932 la belga pentristo Adrien Jean Le Mayeur de Merpes (1880–1958); en lia iama domo, la hodiaŭa Museum Le Mayeur (muzeo), estas ekspoziciataj ĉirkaŭ 80 el liaj plej gravaj verkoj. Ĉirkaŭ 3 km norde de Sanur valoras viziti la ĝardenon Bali Orchid Garden. .
Anna Grodzka
Socia kaj politika agado
En 2011 ŝi kandidatiĝis al la pola parlamento. En la balotlisto de Movado de Palikot en Krakovo ŝi okupis la unuan lokon. Ŝi ricevis 19 451 voĉojn kaj fariĝis la unua transseksa membro de la pola parlamento. Ĝis 2014 ŝi estis inter la plej popularaj parlamentanoj de Via Movado (la nova nomo de Movado de Palikot ekde 2013), apud la samseksema Robert Biedroń, la partiestro Janusz Palikot kaj Wanda Nowicka, vicprezidanto de la pola parlamento.
En 2014 Grodzka eksmembriĝis de Via Movado kaj aliĝis al Verduloj, tiel ŝi iĝis ankaŭ la unua verda parlamentano en Pollando.
Albana leko
Leko (Lek, plurale ) estas ekde 1925 nomo de la albana valuto. Samtempe la vorto en la albana lingvo tute ĝenerale signifas mono. La Leko ne estas libere konvertebla valuto. La nacia banko de Albanio difinas relative stabilan kurzon de la nacia valuto kompare al la Eŭro. Ekde la enkonduko de eŭro, la kurso ŝanĝiĝas inter 125 kaj 135 lekoj je unu eŭro. Monbiletoj ekzistas en valoroj de 100, 200, 500, 1.000 kaj 5.000 lekoj, kaj momente du diversaj serioj de monbiletoj cirkulas. Moneroj ekzistas en valoroj de 1, 5, 10, 20, 50 kaj 100 lekoj. Krom la nacia valuto, en Albanio la komuna eŭropa valuto eŭro kaj la usona dolaro estas ĝenerale akceptitaj kromvalutoj.
Historio
Antaŭ la ŝtata sendependiĝso de Albanio dum la jaro 1912 la turka liro, la tiutempa valuto de la Otomana Imperio, estis la oficiala valuto. Krom tio ankaŭ okcidenteŭropaj oraj moneroj, ĉefe moneroj de la Latinida valuta unio kaj aparte italaj liroj kaj francaj frankoj estis ĝenerale akceptataj kromvalutoj. Pro diversaj armeaj okupadoj de la lando kaj mankanta ŝtata organiziteco prokrastiĝis la enkonduko de propra albana valuto. Laŭ ties modelo, sed ne agnoskite de la Latinida valuta unio, estis produktitaj propraj oraj moneroj, kiuj estis nomataj "albanaj frankoj", Franga).
La valuto leko, kiu dum 1925 estis enkondukita en Albanio, komence nur estis aldono al la "frankoj". Laŭ la modelo de la Latinida Valuta Unio estis produktitaj arĝentaj moneroj je 1 kaj 2 frankoj, kaj estis planataj oraj moneroj de 10 kaj 50 frankoj. Ĉar la produktado de albanaj frankoj kvante estis tute sufiĉa, la plej multaj fakte en la lando uzataj moneroj estis kaj restis eksterlandaj. La juna ŝtato produktis ankaŭ monbiletojn, sed ĝis la Dua Monbmilito tiuj ne videble valoraj papereroj de la albanaj civitanoj estis apenaŭ akceptataj. La leko-moneroj, kiuj do dum 1925 estis enkondukitaj, havis la valoron de kvinono de albana franko (5 lekoj = 1 franko). Unu leko egalvaloris al 100.
Sub la rego de komunisma reĝimo la leko iĝis sola ŝtata pagilo. La intertempe nur fiktiva ligo de la mona valoro al certa pezo de metalo post la jaro 1945 estis forstrekita kaj la paperaj monbiletoj fine akceptiĝis kiel pagilo. Inter la jaroj 1947 kaj 1964 la Socialisma Popola Respubliko Albanio nur produktigis lekojn, poste estis reenkondukitaj -moneroj, do cendoj (la albana vorto signifas "cent"). Ili post la jaro 1990, kiam la nacia valuto rapide perdis valoron, ree malaperis. Nuntempe la monero je kvin lekoj estas monero de plej eta valoro en cirkulo. Unu-lekaj moneroj estas produktataj, sed preskaŭ ekskluzive donataj al privataj kolektantoj de moneroj.
Albanaj monbiletoj
La duan de septembro 1925, interkonsente kun la itala banko, la Nacia Albana Banko akiris la ekskluzivan rajton emisii monbiletojn kaj monerojn. Sed ĝi baldaŭ fiaskis pro la fakto, ke sur ĝi aperis unukapa aglo de la romianoj anstataŭ la dukapa aglo albana. Ĝi valoris 5 lekojn aŭ unu oran frankon. Entute, dum la periodo de reĝo Zog la 1-a, oni emisiis du seriojn de monbiletoj kaj 10 de moneroj. Ĉiuj estis produktitaj en Romo. Dum la Dua Mondmilito, oni surpresigis la ekzistantajn monbiletojn per dukapa nigra aglo kun maletenditaj brakoj sur la portreto de la reĝo Zog kaj emisiis du novajn seriojn. Post alveno de la nazioj en 1943 aperis du serioj de „ĉekoj" samvaloraj kiel la monbiletoj.
Post la milito la komunisma reĝimo kreis la Bankon de la Albana Ŝtato. De 1945 ĝis 1991 oni emisiis 11 seriojn de monbiletoj kaj 9 de moneroj produktitajn en Jugoslavio (ĝis 1948), en Sovetunio kaj Ĉinio. La dua eldono de la emisio de 1976 aperis en Svislando, kaj aliaj en 1991, 1992 kaj 1993 enlande. Ekde 1993 funkcias la Banko de Albanio, kiu unu jaron poste presigis en Malto novan emision.
Martirigo de Fatima
Ŝijaismo funebras pri la martirigo de Fatima bint Muhamad dum 20 tagoj ĉiujare. Ŝi estis filino de profeto Mohammad kaj edzino de imamo Ali.
Eksteraj ligiloj
Fatimah Fátima (filha de Maomé) Фатима Захра
Keisuke Shimizu
Keisuke Shimizu (清水 圭介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, New Wave Kitakyushu, Avispa Fukuoka kaj Kyoto Sanga FC.
Mezoregionoj de Pernambuko
La brazila subŝtato de Pernambuko estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en kvin regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Diadoĥoj
Diadoĥoj estas sekvantoj de Aleksandro la Granda, kiuj dividis inter si en la jaroj 322 a. K. - 301 a. K., dum la t.n. militoj de diadoĥoj, la grandan imperion de Aleksandro. Tio estis plejparte la kompaniuloj kaj generaloj de Aleksandro, kiuj post lia morto unue ricevis por zorgi la unuopajn provincojn kaj baldaŭ ili komencis inter si batali. Tiuj, kiuj eltenis, akceptis titolon de reĝo kaj fondis sekvantulajn reĝlandojn.
Kazimierz Nowak
Kazimierz Nowak (naskiĝis la 11-an de januaro 1897 en Stryj (Lviva provinco), mortis la 13-an de oktobro 1937 en Poznań) estis pola vojaĝisto, kiu en la jaroj 1931-1936 solece trapasis afrikan kontinenton de nordo suden kaj reen (40 mil km per biciklo, perpiede, sur ĉevalo, kamelo, boato kaj trajno).
Vivo
Kiel infano jam revis pri ekkono de Afriko. Li laboris kiel raportisto en gazetaro de Poznań. Unu el motivoj vojaĝi al Afriko estis volo vivteni familion kontraŭ raportoj, kiuj estis publikigitaj en pola gazetaro kaj ankaŭ franca, itala kaj brita. En siaj leteroj kaj fotoj krom personaj travivaĵoj li registris eksterordinaran kulturon, riĉecon de la naturo, kaj la spiritan vivon de la afrika kontinento. Li esprimis sian opinion interalie kontraŭ koloniismo. Post la reveno, novembre 1936 provis sensukcese eklabori en Francio kiel raportisto. Reveninte al Pollando en decembro 1936 prelegis pri Afriko, kun uzo de lumbildoj. Li mortis apenaŭ duonjaron post sia reveno de la vojaĝo pro pneŭmonio, sekve de malfortigo de la organismo per malario.
Vojo suden
Starto: novembro 1931 - Tripolo, Bengazi, Tobruk (en Cyrenaica) (Itala Imperio) → Kairo (Egipta Reĝlando) → Ĥartumo, Malakal (en Sud-Sudano) (Anglo-Egipta Sudano) → Kongo Belga → Lubumbashi (Norda Rodezio) → Suda Rodezio → Pretorio, Kabo Aguljas, meto: majo 1934 (Unio de Sud-Afriko)