Zalaegerszeg
Esperanto-movado en Zalaegerszeg
Julio Baghy dum la unua mondmilito (en aŭgusto de la jaro 1914) ensoldatiĝis en la urbo Zalaegerszeg. Survoje al la kazerno, sur la placo Széchenyi, apud la romkatolika parokio en la montrofenestro de iu librovendejo li ekvidis Esperanto-lernolibron kaj Toman vortaron. Pro la rapida enpakado li forgesis kunporti sian propran libron. Tuj li aĉetis ilin kaj gardis dum milito eĉ en la militkaptitejo. La daŭrigon legu en lia verko „Verda Koro. La okazo reprezentas, ke dum la unua jardeko de la 20-a jarcento Esperanto estis jam konata eĉ en la regionaj urboj de la lando. Pri aktiveco dum intermilitaj jaroj oni ne trovis datojn pri lokaj esperantistoj. Vere, dum la tridekaj jaroj oni sciis pri skoltoj, kiuj partoprenis la faman Skoltan Mondrenkontiĝon en 1933 en la urbo Gödöllő. Iu nekonata persono gvidis amikan rondon en la urbo. Post la dua mondmilito rapide reviviĝis la landa movado. La fervojistoj komencis organizi sian movadon en la tuta Eŭropo, en deĵora sistemo. Direktoraro de MÁV petis siajn oficistojn por organizi la movadon en la lando kaj instrui ne nur fervojistojn, sed ĉiujn interesiĝantojn. La invitleteron en Zalaegerszeg ricevis komerca oficisto Matyovszki Mátyás. Li kaj iu el la poŝtoficejo kolektis la interesiĝantojn kaj organizis lokan grupon. La lokaj esperantistoj oficiale petis la urbestraron nomi straton pri Esperanto. La urba estraro akceptis la peton, kaj malgranda strato, situanta malantaŭ de la iama Ispita kaj romkatolika parokio, ricevis oficiale la nomon Eszperantó. Post 20 jaroj oni elformigis tie reprezentivan urboparton de magazenoj kaj la nomon ne povis rericevi. En la jaro 1962 oni organizis la Internacian Fervojistan Esperanto-Kongreson en Budapeŝto. Samjare oni organizis Esperanto-kurson, kiun partoprenis 10-15 fervojistoj kaj lokaj lernantoj. La kurso sukcesis kaj oni fondis la lokan fervojistan grupon, kiu ankaŭ nuntempe (2018) funkcias kiel loka organizaĵo de la Hungara Fervojista Esperanto-Unuiĝo. Elprofitante la eblecon oni instruis ne nur fervojistojn, sed multajn junulojn en la urbo. Kelkaj el ili aktive partoprenis la Universalan Kongreson en Budapeŝto en 1966. En 1972 oni finkonstruis la Junularan kaj Pioniran Domon, en kiu oni organizis Esperanto-lingvokurson. La malnovaj esperantistoj kaj la novaj lernantoj samjare fondis novan Esperanto-klubon nomita Juna Koro. La unua prezidanto de la klubo (dum kelkaj monatoj) estis János Gaál, kiu nuntempe (2018) en urbo Sárvár laboras por la Esperanto-celoj. La sekva prezidanto kaj vera motoro de la klubo estis (kaj estas ankoraŭ en 2018) Ferenc Kapcsándi. La klubo aperigis propran eldonaĵon kun titolo Eroj. Ĝin redaktis Béla Kovács. Aperis 17 numeroj, kiuj troveblas ankaŭ en la Esperanto-kolektaĵo de Károly Fajszi. Béla Kovács redaktis poste la revueton Literatura folio. Nuntempe (2018) li loĝas en urbo Kaposvár, kaj eldonas la retan revueton Vesperto. Inter la unuaj lokaj lernantoj estis Pál Felső, kiu laboris en la gvidantaro de TEJO dum la UK en 1966. Poste li organizis radioelsendojn de la Hungara Radio en Esperanto el la urbo Pécs. Lia edzino Dr-ino Flóra Szabó estis ĉefsekretariino de Universala Esperanto Asocio en Roterdamo. Ili ankaŭ nuntempe estas membroj de Juna Koro. Csaba Lendvay dum jaroj estis ĝenerala sekretario de TEJO dum la Meksika periodo kaj en Vankuvero.