cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villamanrique
Historio
Estas restoj de romia kaj eble antaŭromia epokoj. La araboj konstruis kastelon kaj abandonis ĝin en 1213, jaron post la kristana venko en la batalo de las Navas de Tolosa. La ordeno de Santiago respondecis pri administrado kaj defendo de la teritorio en 1214. Ili konstruis la kastelon de Sant Yaque de Montizón.
La 18an de decembro de 1474 la Superulo de la Ordeno de Santiago, grafo de Paredes kaj Navas kaj senjoro de Belmontejo, don Rodrigo Manrique, akiras la sendependon el Torre de Juan Abad kaj faris ĝin vilaĝo. Danke la loĝantaro renomigis el Belmontejo al Villamanrique (Vilaĝo de Rodrigo Manrique).
Monumentoj kaj interesaĵoj
Preĝejo de Sankta Andreo, finkonstruita en 1607, de fina gotiko kaj transiro al renesanco kaj Kastelo de Montizón, fortikaĵo strategia dum militoj.
Korado Korlević
, abunda malkovrinto de asteroidoj : Laŭ Minor Planet Center, li malkovris aŭ kunmalkovris 1282 asteroidojn inter 1996 kaj 2001, kaj du kometojn.
Kariero
Korlević komencis interesiĝi pri astronomio dum sia lernotempo en la Universitato de Pula, kie li aniĝis al la lokala grupo de. Dum la sekvaj jaroj li lernis konstrui teleskopojn kaj instruis astronomion por komencantoj al la Asocio de Amatoraj Astronomoj de Višnjan. En 1981 li diplomiĝis pri pedagogio en la Universitato de Rijeko.
En la fino de la 1980-aj jaroj, post esti instruisto en duagrada lernejoj, li estis unu el la fondintoj de la Jugoslava Lernejo pri Astronomio, pli malfrue konata sub la nomo Lernejo pri Astronomio de Višnjan, en kiu li serioze studis la meteorojn kaj la asteroidojn ; li havis centran lokon en la Internacia Meteorologia Organizo.
Korlević partoprenis al la unua internacia ekspedicio al la loko de la evento de Tungusko. Sekve de tiu sukcesa ekspedicio, li iĝis aktiva por anstataŭi la teleskopon de la Observatorio de Višnjan, grave damaĝita dum la milito de julio 1991 al januaro 1992 : en 1995 la nova teleskopo ekfunkcis kaj permesis la malkovron de multnombraj asteroidoj kaj de 2 : 183P/Korlević-Jurić kaj 203P/Korlević.
La gupo de Višnjan konstruigis novan observatorion en la loko tiel nomata Tićan, ĉirkaŭ 4 km fore, por daŭrigi sian laboron pri la apud-teraj objektoj. En la situejo de Tićan ili ankaŭ konstruis la plej grandan "antenon de Schumann" el la mondo. Ili uzas ĝin por pruvi, ke la meteoroidoj enirantaj en la jonosferon havas signifan efikon sur la "resonanco de Schumann" ; tie estas la resonanco de inter la grundo kaj la jonosfero.
Le Canard enchaîné
"Le Canard enchaîné" (La Katenita Anaso) estas franca satira semajngazeto aperanta ĉiun merkredon. Fondita la 10-an de septembro 1915  fare de Maurice Maréchal, Jeanne Maréchal kaj Henri-Paul Deyvaux-Gassier, ĝi estas unu el la plej malnovaj titoloj el la nuna franca gazetaro.
Laŭ la historiisto Laurent Martin, tiu gazeto reprezentas "alternativan formon de gazetaro, kiu havas ne multe da ekvivalentoj en Francio kaj en la mondo". .
Origino
Historio pri Le Canard enchaîné
Ĝia nomo referencas al la ĵurnalo L'Homme libre (La libera Homo), kiun eldonis Georges Clemenceau kaj en kiu li mallaŭdis kaj malkaŝe kritikis la tiutempan registaron. {fr}. Tiu "Canard" de Clemenceau, homonimo kun "canard", t.e. gazeto en populara lingvaĵo, estis tamen cenzurita, kaj ĝi ricevis alian nomon : "L'Homme enchaîné" (la katenita Homo). Parodie, Maurice kaj Jeanne Maréchal decidis nomi sian gazeton Le Canard enchaîné.
Historia varianto de la titolo aperis de la 15-a de oktobro 1918 ĝis la 28-a de aprilo 1920 : Le Canard déchaîné (La malkatenita Anaso).
Eldonlinio
La desegnon pri anaso, kiu aperas frontpaĝe en ĉiu numero apud la titolo de la gazeto, faris Henri Guilac.
La stabileco de la redakta kadro de la gazeto estas cetere unu el la karakterizoj de la gazeto.
Jam de 1971, la gazeto aplikas la Ĉarton de Munkeno.
Maldekstre naskiĝinta…
Ofte sentebla en la paĝoj de la gazeto estas Kontraŭmilitarisma maldekstra sentemo. Iuj perceptas dekomencan tendencon maldekstre anarkiistan, sed iuj aliaj dekstran Anarkiisman. . . Ĝi malkaŝe deklaras bonfaman kontraŭklerikalismon. .
"Le Canard" aplaŭdis, kiam maldekstra koalicio akiris la regpovon en 1924 sub la nomo "Cartel des gauches", Popola Fronto en 1936, Pierre Mendès France, François Mitterrand en 1981, sed kun malfido kaj singardemo. La maldekstraj partioj ĉiam malfidis je ĝi. Maurice Thorez, en centra komitato de la Franca Komunista Partio, skurĝis la blageman spiriton de Le Canard "'kiu kondukis al dubo pri ĉio “ ; ankaŭ Guy Mollet, en la Franca Sekcio de la Laborista Internacio, mallaŭdis ĝin.
Nek pli maldekstre, nek pli dekstre
"Le Canard enchaîné" estas de ĉiam klare sendependa. Eĉ se ĝi konservas maldekstreman sentemon, ĝi ne hezitas kondamni ĉiujn politikajn devojiĝojn, kia ajn estas la politika tendenco de kie ili okazas. Vigle ema al konservo de sia eldona sendependeco, la gazeto rifuzas reklamistojn. Ĝi restas unu el la lastaj esplorgazetoj en Francio. Ĉar ĝi ne referencas al la informagentejo Agence France-Presse (AFP), kontraŭe al plejparto el la gazetoj "Le Canard" estas konata por flari la sensaciajn novaĵojn, kaj malvuali skandalojn. Pro tio ĝin legas kaj timas politike plej diverstendencaj homoj. Ĝi estas same senkompata pri malvenko de dekstra aŭ maldekstra partio, kaj eĉ pli se temas pri ekstremista. André Escaro, desegnisto de la gazeto, esprimis jene ties opinion "la nuna tendenco de "Le Canard" estas objektiveco. Nek dekstro, nek maldekstro".
Sendependeco
Ĝiaj statutoj de "Société anonyme" (Anonima societo), la eldonejo Marechal, ŝirmas ĝin kontraŭ ĉia ekstera estriĝo (tio de kiam la entreprengrupo Hachette provis estri la gazeton, en 1953) ĉar akciuloj estas nur tiuj, kiuj laboras en Le Canard kaj ankaŭ ties fondintoj. La titoloj de la gazeto estas ne transdoneblaj kaj senvaloraj.
Ĝia bona financa stato ebligis al ĝi transiri al la fotokompostado en 1982, kaj al la perkomputila eldonado en 1996. La profitoj estas enmetitaj en rezervo por certigi la financan sendependecon (tiuj rezervoj estas trioble pli grandaj ol la jara enspezo per vendado.
Ĝiaj salajruloj estas inter la plej bone pagataj el la tuta franca gazetaro. Kompense, la redaktoroj povas nek spekuli en borso, nek porokaze praktiki ĵurnalismon ekster la gazeto, nek akcepti donacon (precipe oficialajn francajn civilajn kaj militistajn ordenojn). La financaj kontoj estas ĉiujare publikigitaj en la lasta numero de aŭgusto.
La semajngazeto estas presita la mardon komence de la posttagmezo. Tiel ĝi maltrafis :
Bonkaraktera
La gazeto estas ofte severa, foje kruela, inkluzive por siaj amikoj, tamen ne venĝema. Tiel la kapitano Nusillard, estro de la cenzuro de 1916 ĝis 1918, fariĝis poste unu el la plej fidelaj abonantoj de la ĵurnalo ĝis sia morto, en sia 95-a jaraĝo, en 1955.
Jean Egen, en Messieurs du Canard, kaj poste Vincent Nouzille, en artikolo de "Le Nouvel Économiste", en 1993, distingos "''du klanojn da ĵurnalistoj historie kontraŭaj, la Dionizo-anojn aŭ vintrinkantojn (tradicio de vino "Juliénas" (Julienas est unu el la diversaj boĵolezaj vinoj, inter la plej famaj en Francio). ), reĝoj de la satiro, kaj la apolonanojn aŭ la akvotrinkantojn, ĉevaliroj de la informado ». Yvan Audouard diros aferojn simple por uzi la vortotrezoron de la profesio apartigante "kronikisartojn" kaj ĵurnalistojn de informado.
La Mare aux canards
La anasa marĉo — Rubriko aperinta ekde 1916, poste regule eldonita ekde 1918, ĝi situas en paĝo 2 kaj 3.
En paĝo 2 aperas mallongaj faktoj en rilato kun kelkaj agadoj aŭ paroloj (malprudentaj aŭ maldiskretaj) kaŝite registritaj kaj malofte diskonigitaj fare de la gazetaro, ĉu maldekstra, ĉu dekstra (en la sama spirito aperas, sampaĝe, la « Minimares »). Tiu paĝo 2 de la gazeto estas probable la plej legata de la ordinara leganto, sed ankaŭ de la famuloj, kiuj scias ke tio kio aperas tie ne estas uzebla por pliriĉigi ilian gazetaran dosieron. Male.
En paĝo 3 aperas artikoloj pli riĉenhavaj pri politikaj internaj aktualaĵoj kaj ankaŭ, ĝenerale, artikolo (ofte redaktita de Claude Angeli) pritraktanta eksterajn problemojn.
Pan sur le bec
Frap' sur la bekon ! — Malkonfirmoj, agnosko pri eraroj enŝoviĝintaj en antaŭaj numeroj de la gazeto.
La noix d'honneur
La honora juglando — Ĝi estas iaspeca "distingo" aŭ "rekompenco", kiun la gazeto atribuas pli malpli ĉiusemajne. Ĝi estas facile rimarkebla en unua paĝo aŭ en la oka (ĉefa aŭ lasta) pro ĝia griza kadro. Tiu rubriko publike mallaŭdas parolojn de famulo, kiu distingiĝis pro senspriteco stulteco, malveraĵo, ktp.
Isola delle Femmine
Isola delle Femmine estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. La samnoma, neloĝata insulo en la Mediteraneo estas nur eta parto de la komunumo. Najbaraj komunumoj estas Capaci, Palermo kaj Torretta.
Le Canard enchaîné
La noix d'honneur
La unua "juglando" datumas de la 14-a de januaro 1921. Ĝi estis atribuita al Louis Latzarus, ĉefredaktoro de "Le Figaro". .
Le mur du çon
La muro de stulteco Tiu rubriko iom similas al "La honora juglando", sed je pli alta grado de primoko. Temas pri vera stultaĵo, kiun diris aŭ skribis famulo.
La brosse à reluire
La briliga broso — Tiu rubriko, ne sistema, primokas personojn, kiuj esprimiĝis flataĉeme favore al tiu aŭ alia eminentulo.
Les insolents de la semaine
La insolentuloj de la semajno — Inaŭgurita la 25-an de julio 2007, tiu rubriko enkribiĝas en aparta situacio en la monatoj, kiuj sekvis la elekton de Nicolas Sarkozy al prezidenteco de la Respubliko (majo 2007). "Le Canard enchaîné" tiam decidis listigi kritikojn kontraŭ la politiko, kiun kondukis tiu lasta sed fontantaj el informorganoj, kie la editora linio estas tre favora al li. Fakte, tiuj "malrespektemuloj" ne estas tiaj, kaj tiu hiperbola retoriko ebligas al la gazeto publike montri suspektindan komplezemon, aŭ almenaŭ mankon de kritika spirito en tiuj informiloj.
Tiu rubriko daŭris nur kelkajn monatojn kaj estis forigita (ĉu provizore ?...).
Prise de bec
Disputo — Temas pri vitriola portreto de famulo lokita unuarange en aktualaĵoj, sed ne devige por unuaranga personeco. Tiu rubriko volonte trafas ne nur tiun aŭ alian ŝtatestron aŭ ministron, sed ankaŭ famulojn ne malpli influaj kvankam ili vivas kaŝite, iel en la ombro.
Canard Plus
Tiu rubriko temas pri la aŭdvida mondo. Ĝia nomo estas iom analoga al tiu de la TV-kanalo "Canal +".
Couac
Rakonto pri peripetioj, aventur(et)oj, okazintaj al legantoj. Prizorgas tiun rubrikon Isabelle Barré kaj Jean-Yves Viollier. La nomo de tiu rubriko estas onomatopeo de la krio de anaso "kŭak !".
Coup de barre
Kroniko pri justico fare de Dominique Simonnot. Sen emfazo, li abunde citas la protagonistojn de procesoj kaj liveras abruptan raporton, eĉ krudan, pri ĉiutagaĵoj el deliktpunaj aŭ asizaj tribunaloj. La nomo de la rubriko denove uzas vortludon : "Coup de barre" = laceco; la nomon "barre" povas havi aliajn signifojn, i.a. balustrado de tribunalo aŭ juĝeja barilo.
Plouf !
Kroniko pri Alimondismo de Jean-Luc Porquet. La nomo "Plouf !" estas onomatopeo de bruo, kiun okazigas objekto falanta en likvaĵo : "pluf'".
Sur l'Album de la Comtesse
Tio estas mallonga kroniko de kontraŭknaloj. Traduko de la titolo : Sur la albumo de la grafino.
Batalo de Ocaña
La Batalo de Ocaña aŭ Batalo de Okanjo okazis la 19an de novembro 1809 inter francaj trupoj estrataj de la Marŝalo Nicolas Jean-de-Dieu Soult kaj la reĝo Jozefo Bonaparte kaj la hispana armeo estre de Juan Carlos de Aréizaga, kiu suferis unu el la plej grandaj malvenkoj dum la Milito de Hispana Sendependigo. La Generalo Juan Carlos de Aréizaga de la hispana armeo de 51,000 perdis preskaŭ 19,000 mortintajn, vunditajn, prizonigitajn kaj dizertintajn, ĉefe pro la uzado de kavalerio fare de francoj.
Ligura lingvo (antikva)
La antikva ligura lingvo estis la lingvo de liguroj, la antikva popolo kiu ekzistis en la nord-okcidenta Italio, nord-orienta Hispanio kaj sud-orienta Francio antaǔ la epoko de Romianoj.
Henri d’Arbois de Jubainville kredis, ke la ligura lingvo estis antaŭ-hindoeǔropa, tamen Xavier Delamarre kredis, ke la lingvo estis kelta.
Le Canard enchaîné
Contes du Canard enchaîné
Rakontoj de la Katenita Anaso — Jam de sia unua numero, en 1915,"Le Canard enchaîné" publikigis rakontojn de verkistoj kiel Jean Cocteau aŭ Tristan Bernard aŭ de ĵurnalistoj kiel Victor Snell. Ŝajnas ke la gazeto forlasis tiujn rakontojn.
Vidu {fr} : Contes du Canard enchaîné.
Feuillets de route de l'ami Bidasse
Temas pri rubriko pri militoj en kiuj partoprenis Francio, verkitaj far soldatoj dum la dua Mondmilito (André Guérin) kaj la milito de Alĝerio (Jean Clémentin). "Bidasse" (bidas) estas populara nomo de simpla rekrutita soldato; ĝi estas malpli uzata nun pro tio, ke la franca armeo konsistas nur el volontuloj, profesiuloj.
Batalo de Ocaña
Ankaŭ la strategiaj konsekvencoj estis detruaj, ĉar oni detruis la unikan forton kapablan defendi sudan Hispanion; tiu areo estis konkerita de la francoj vintre dum la kampanjo de Andaluzio.
Le Canard enchaîné
Les interviews (presque) imaginaires du Canard
La intervjuoj (preskaŭ) imagaj de "Le Canard" — Temas pri malofte aperantaj artikoloj, kiuj transskribas realan intervjuon de famulo (ekzemple Fratino Emmanuelle). Tiu intervjuo, realigita far ĵurnalitoj de la gazeto, miksas verajn parolojn de iu famulo (eligitaj el ilia kunteksto) kun imagaj paroloj.
Batalo de Ocaña
Antaŭaĵoj
La hispana kampanjo aŭtune de 1809 alvokis armeojn ĉe Madrido kaj norde kaj sued. Ili alvokis helpon de Arthur Wellesley, vicgrafo Wellington, sed post esperti manko de kunlaborado el hispanoj dum la Talavera kampanjo la brita generalo malakceptis. La francoj preskaŭ estis surprizataj de la suda elano. Ĉirkaŭ la 9a de novembro la suda armeo estis jam je 35 mejloj el Madrido kaj nur 7,000 francoj estis defendantaj. Tiam Aréizaga timiĝis kaj haltis tri tagojn. Li tiam lanĉis sin kontraŭ Madrido sed ankaŭ kontraŭ du francaj divizioj. Kelkaj tagoj de nefruktodona marŝado estis sufiĉaj por ke la jam atentaj francoj koncentriĝis kaj moviĝis por haltigi la hispanan armeon.
Le Canard enchaîné
La Cour
La Korto — Tiu kritika rubriko pri la povo de prezidento de Gaulle aperis sub la plumo de Roger Fressoz kun desegnoj de Roland Moisan. Ĝi aperis ekde 1960 kaj, post la foriro de Charles de Gaulle, en 1969, ĝi ricevis la nomon « La Régence » (La Regenteco). Hodiaŭ malaperinta, tiu kroniko estis unu el la plej famaj de la gazeto
Le Cinéma
La Kino — Tiu rubriko kunigas kelkaj mallongajn recenzojn pri filmoj. En ĝi aperas subtitoloj « Les films qu'on peut voir cette semaine » (La filmoj, kiujn oni povas spekti ĉi semajne), « Les films qu'on peut voir à la rigueur » (la filmoj, kiujn oni povas ne nepre spekti) kaj « Les films qu'on peut ne pas voir » (La filmoj, kiujn oni povas ne spekti). Okazas ke "Le Canard enchaîné" atentigas pri pli malnova filmo, tamen denove videbla : la intertitolo estas tiukaze « Les films qu'on peut voir ou revoir » (La filmoj, kiujn oni povas spekti aŭ ree spekti).
Batalo de Ocaña
Kavalerio
La 18an de novembro okazis unu el plej grandaj kavaleriaj agadoj de la Milito de Hispana Sendependigo. Tri divizioj de Freire, nome 4,000 kavalerianoj, klopodis purigi vojon por eventuala retiriĝo por la hispana armeo. La francoj deplojis per rapida kavalerio de Paris en la fronta linio kaj per la dragonoj de Milhaud en duaranga linio. Paris atakis, rompis la hispanan unuan linion, kaj haltis kiam Freire uzis siajn rezervojn. Tiam la dragonoj de Milhaud atakis kaj detruis la hispanan kavalerion. La francoj perdis malpli da 100 homojn, du la hispanaj perdoj estis centoj, kaj 80 estis kaptitaj.
Le Canard enchaîné
Le concours Ma binette partout
Temas pri konkurso nur okaze aperanta. En ĝi aperas fotoj de lokaj elektitoj kiuj montras sin per multaj fotoj en magazinoj de lokaj kolektivoj. "Ma binette partout" signifas "Mia vizaĝo ĉie".
Le Journal de Carla B.
La ĵurnalo de Carla B. — Tiu ĉi rubriko estas dediĉita al la edzino de la prezidento de la franca respubliko Nicolas Sarkozy. La gazeto raportas fiktivajn kaj humurajn parolojn de Carla Bruni-Sarkozy ĉiun tagon de la semajno (de la merkredo ĝis la mardo). La humuro fontas el la diferenco inter persono senzorga kaj "bobo" (BOurgeois-BOhème / burĝa - bohemia) apud membroj de la registaro. La rubriko ekaperis ne multe post la edziĝo de la prezidento kun manekeno kaj pludaŭros ĝis la fino de la mandato de Nicolas Sarkozy. Ĝi aperas en la ĉefpaĝo de ĉiu numero en rozkolora kadro. Ĝi sekvas alian kronikon, kiu estis antaŭe dediĉita al Xavière Tiberi (edzino de la urbestro de la 5-a arondismento de Parizo) en kiu estis primokata ŝia misuzo de la franca lingvo, kiu klare aperis en ŝia raporto pri la Francparolantaro; kaj tion severe kritikis la Korto de la Kontoj, des pli ke ŝi fakturis egkoste siajn servojn.
La ĉeftitoloj
"Le Canard enchaîné" elektas titolojn, logike, laŭ elstara aktuala fakto, nacia aŭ internacia. Ĝiaj ĉeftitoloj enhavas ĉiam vortludojn. Ekzemple :
Batalo de Ocaña
Pozicioj
Okcidente de la urbo Ocaña, Aréizaga situis la avangardon de José Pascual de Zayas y Chacón kaj la kavalerion de Rivas. El Ocaña oriente, la hispana komandanto situis sian centron kaj dekstron. La dekstra flanko estis tenita de la restantaj tri kavaleriaj divizioj de Freire. El tie al Ocaña, Luis Roberto de Lacy, Castejón, Pedro Agustín Girón kaj Vigodet tenis la frontan linion. Ties batalionoj estis aranĝitaj en duobla linio. Rezerve restis Castejón kaj Jacome, dum Zerain subtenis Giron kaj Copons na Vigodet.
Le Canard enchaîné
Diversigo
Provoj de diversigo estis maloftaj. Temas pri apartaj publikaĵoj sub formo de libroj : almanako "Almanach du Canard enchaîné", vortaroj "'Dico Canard" aŭ "Dictionnaire Canard" (1957-1972), dosieroj "Les Dossiers du Canard enchaîné" ekde 1981.
"Le Canard enchaîné" kaj Interreto
La gazeto ja havas oficialan retejon, sed ĝi ne emas transiri parte aŭ entute al Interreto. Pro tio ĝi dediĉas nur unu ĉefpaĝon kun ligilo kondukanta al la ĉefpaĝo de la kuranta numero. Tamen, ankaŭ alireblaj estas la ĉefpaĝo de ĉiuj numeroj aperintaj ekde la 27-a de oktobro 2004 ĝis la 18-a de novembro 2009 kaj postaj, t.e. 4383 ĝis 4647. Ili estas videblaj per simpla modifo de la numero en la reteja adreso http://www.lecanardenchaine.fr/une4683.html
Batalo de Ocaña
Batalo
La 19an de novembro, la amasigita baterio marteladis la hispanan centron kiam Leval atakis Castejon kaj Werlé atakis kontraŭ la divizio de Lacy. Komence la hispanoj svingis sian linion reen. Tiam, ĉar la 4a Korpuso haltis por atendi ke artilerio estus uzata, la du hispanaj divizioj ekmultiĝis antaŭen en musketdistanco kaj malfermis ekpafadon. La nederlandanoj, germanoj kaj poloj komencis retiriĝi. Soult ordonis la divizion de Girard apogi la nedecidemajn batalionojn de la 4a Korpuso.
Le Canard enchaîné
"Le Canard enchaîné" kaj Esperanto
Ne ofte la satira gazeto aludis pri Esperanto; ĝi ja estas sendependa kaj fakte esprimiĝis nek por nek kontraŭ. Tamen, interesa desegno aperis en malnova, tre verŝajne en la periodo, kiam okazis la Universala Kongreso de Esperanto en Marsejlo (kontrolo necesa), en 1957. La desegno, de Jean Lap, unu el la plej lertaj karikaturistoj de la gazeto, estas videbla ĉe http://www.esperanto-sat.info/article288.html. Ĝi montras tri riĉegajn uzinestrojn. Sub ĝi aperas la frazo "Pas besoin d'espéranto pour se comprendre !" : Ne necesas Esperanto por interkompreniĝi !
Fonto
Tiu ĉi artikolo fontas esence el la franclingva versio de Vikipédia.
Batalo de Ocaña
Batalo
Dum tiu daŭriĝis, la dragonoj de Milhaud, apogitaj fare de Woirgard kaj Parizo, iradis rapide direkte al la riskema hispana dekstra flanko. Kaŝita per olivarbaretoj, ili subite prezentiĝis antaŭe de la trupoj de Freire. La francaj ŝargis kaj baldaŭ venkis la hispanajn rajdantojn. Milhaud, Paris kaj Woirgard bonorde konveksis iliajn eskadrojn kaj disiris en la senprotekta flanko de la infanterio de Lacy. Soult sendis la francan linion antaŭen. La amasigita baterio vundmordis la hispanan linion per renoviĝinta kolerego.
Konfrontite per minaco de infanterio premanta ilian fronton dum kavalerio tranĉis en ilia flanko, la hispanaj divizioj kolapsis unu post alia kaj kuris malantaŭen. Ĉe tiu krizo, Dessolles kaj la Reĝaj Gvardistoj kuregis trans la interkrutejon kaj eniris en Ocaña, distranĉante la hispanan maldekstron de iliaj disrompantaj centro kaj dekstro. Ĉar la hispana armeo fluis for en la sudo, nur la divizio de Zayas restis sendifekta por kovri la retiriĝon. La kavalerio de Soult premis la persekutadon kaj rompis la trupojn de Zayas poste en la tago.
Rezultoj
La francaj kaptis 14,000 hispanojn, 50 kanonojn, 30 flagojn kaj la tutan ekipaĵon. Aliaj 4,000 estis mortigitaj kaj pafvunditaj. Francaj perdoj estis 2,000 mortigitaj kaj pafvunditaj. Paris estis mortigita kaj Girard pafvundita. Tiu katastrofo provizore lasis Hispanion malferme antaŭ la franca superregado. La norda hispana armeo semajnon poste estis batita ĉe la Batalo de Alba de Tormes. La vojo estis malferma por la franca konkero de Andaluzio.
László Kandó
László Kandó [lAslO kandO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kandó László estis hungara pentristo, karikaturisto, altlerneja instruisto.
László Kandó naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Schechingen
Schechingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Thomas Fabri
Thomas Fabri estas komponisto el la Malaltaj Landoj, aktiva ĉ. 1400.
Fabri estis edukata en Parizo de Jean de Noyers kromnome Tapissier kaj en Bruĝo de Johannes Ecghaert, almenaŭ laŭ lia Gloria, en kiu li estas ĉirkaŭskribita kiel 'scolaris Tapissier'. Fabri estis poste ĥordirektisto de la preĝejo Sint-Donatiuskerk en Bruĝo en 1412.
Nur kvar verkoj de tiu ĉi komponisto konserviĝis kaj, pli precize, en eksterlandaj fontoj. Du verkoj estas trivoĉaj muzikigoj de nederlanda teksto. Ili estas registritaj en kanzonaro, kiun (eble dum la koncilio de Konstanco) germano notis, italo ilustris kaj kiu nun estas konservata en la cisterciana monaĥejo Heiligenkreuz. Bruno Bouckaert skribas pri tiuj ĉi kantoj:
The Hasheesh Eater
The Hasheesh Eater (Esperante La Manĝanto de Haŝiŝo) estas libro de Fitz Hugh Ludlow. Ĝi estas unue eldonita en 1857. En la libro, Ludlow priskribas siajn spertojn pri manĝado de kanabo.
Taiki Tsuruno
Taiki Tsuruno (鶴野 太貴, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Cna (alfluanto de Mstino)
Cna (Цна) estas rivero en la Eŭropa parto de Rusio, en la Tverja provinco. La rivero enfluas en la lago Mstino ĉe la urbo Viŝnij Voloĉjok. Cna apartenas al la baseno de la Balta Maro.
Cna aperas el marĉoj en Valdaja Altaĵo. La longo de la rivero estas 160 km. La rivera dekliveco estas de 2–4‰ ĉe la komenco ĝis 0,3‰ ĉe la fino, averaĝe 0,8‰. Areo de la baseno estas 4140 km2.
Antaŭ la fino de Cna troviĝas la baraĵlago de Viŝnij Voloĉjok. Post la baraĵlago la rivero fluas ĉirkaŭ 7 km kaj enfluas en la lago Mstino. Preskaŭ tutaj tiuj 7 km la rivero fluas tra Viŝnij Voloĉjok.
Ekde la tempo de la mezepoka vojo “el varengoj al persoj” estas grava parto de akvovojo el Volgo la lagon Ilmenj al Nogorod, kaj poste al Sankt-Peterburg.
La baraĵlago de Viŝnij Voloĉjok estas rezerva fonto de akvo por la Moskva Kanalo. Ĉe baraĵlago troviĝas du hidroelektraj centraloj.
Katedralo de Innsbruck
La Katedralo Sankta Jakobo (germane: Dom St. Jakob) estas la preĝejo de la episkopo de Insbruko troviĝante en la urbokerno.
Interno
La interno de la preĝejo estas lindega kaj fortimpresa. Egid Quirin Asam faris la riĉajn stukaĵojn en la stilo de transiro inter baroko kaj rokoko. Freskoj en decaj-modestaj koloroj dediĉitaj estas al Sankta Jakobo. En la altarejo la sanktulo rajdas kiel ĉiela militestro de kristanoj en Hispanujo kontraŭ la mohametanoj. En la transepto li admonis je adorado de la Virgulino. En la longa navo Jakobo estas la porpetisto de la suferanta homaro unuiĝinta ĉirkaŭ lia altaro en Santiago de Compostela.
La ebenaj kupolaj pligrandiĝis iluzie al altaj volbaĵoj. Post la bombardoj de 1944 la arka fresko super la ĉefaltaro novfaritis fare de Hans Andre. La naŭ altaroj el bunta marmoro estas de Christof kaj Theodor Benedetti. Johann Georg Grasmayr kaj Egid Schor pentris la pentraĵojn de la flankaj altaroj. La fono de la krucalataro (sur kiu staras malfrugotika krucifikso) estas de Philipp Haller. La kun multo da puttoj ornamita ore lumanta ambono estas verko de Nikolaus Wolf. Peter Trolf el Götzens skulptis el ligno la kirkopordegojn kaj la dekoracion ĉe la orgeno.
La ĉefaltaro enhavas la famekonata gracodona bildo Maria Hilf. Sendube ĝi estas la plej alta valoraĵo en tiu ĉi preĝejo. Pentritis ĝi en 1537 fare de Lucas Cranach la Maljuna. Insbrukon ĝi venis en 1650. Iam oni oferis al la Dipatrino multajn valorajn "pezoferaĵojn". Ankaŭ la imperiestrino Maria Tereza de Aŭstrio donacis post nasko de la unua filo Jozefo statuon de la bebo el pura oro. Bedaŭrinde la posta imperiestro fandigis ĉiujn tiaĵojn en 1785...
En la transepto troviĝas la fama tombo de Maksimiliano. Modelon por ĝi faris la skulptisto Caspar Gras; en 1620 finfaris la gisaĵon Heinrich Reinhart. La per vitobranĉoj, birdoj kaj insektoj ornamitaj volviĝantaj kolonoj portas modernan kovroslabon sur kiu kuŝas sur genue la arkiduko Maksimiliano la 2-a ĉe la piedoj de la drakmortigisto Sankta Georgo. Ĉe la anguloj sidas kvar funebraj genioj kun torĉoj. Du mortŝildoj kun la blazonoj habsburgaj kaj kavalirordenaj pendas survande. En tiu ĉi tombo kuŝas ankaŭ la en 1954 mortinta feldmarŝalo kaj arkiduko Eugen von Österreich-Teschen.
Fonto
Informoj pri la katedralo sur insbruka porturisma retpaĝaro
Dekuma tempo
Francujo
La 5-an de oktobro 1793 enkondukiĝis la dekuma tempo en Francujo en la franca revolucio.
Johan Kraag
Johannes Samuel Petrus Kraag naskiĝis en 1913, kaj estis prezidanto de la Respubliko Surinamo ekde decembro de 1990 ĝis septembro de 1991, post la puĉo kontraŭ la prezidanto Ransewak Shankar nome la Telefona Puĉo, kun la unika celo kunvoki liberan balotadon por 1991. La 24-a de majo de 1996 mortiĝis. Lia filino estas Lygia Kraag-Keteldijk, ministrino pri Eksteraj Rilatoj en la registaro de la eksprezidento Ronald Venetiaan.
(14191) 1998 XR28
(14191) 1998 XR28 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bakĥo
Bakĥo, Bakko aŭ Bakho – helene Βάκχος, latine Bacchus – eble devenanta el Trakio, estas en la helena mitologio la dio de la vino Dionizo. Kiam okazis la helenigo de Romio oni transliteris lian nomon al la latina Bacchus intime rilatanta al la latina dio Libero, kies ekvivalento estas la greka dio de la vino. La trakio-frigia ekvivalento de la dio estas Sabazio.
Jen la greka signifo de Βακχος: esti en ekstaza stato, en stato de religia deliro.
Azorín derivigas el la nomo Bakho, la esprimojn bakhanalo aŭ bakhanaĵo kiel Doboĉa festo ĉe adorantoj de Bakho.
Valo Genal
La Valo Genal aŭ en hispana Valle del Genal estas valo de la Provinco Malago, Andaluzio, (Hispanio). Ĝi situantas en la komarko de la Montoĉeno de Arundo, sudokcidente de la provinco kun etendo proksimuma de 485 km².
Ĝi prenas sian nomon el tiu de la rivero Genal. Ĝi subdividiĝas en Alto kaj Bajo Genal (supra kaj malsupra) kaj integras 15 municipojn.
Loĝantaro
La loĝantaro de la Valo Genal estas de ĉirkaŭ 7000 loĝantoj kaj montras klaran maljuniĝon kaj tendencon al senloĝigo. Kontraste la malmulta loĝantaro permesas plutenon de virga naturo.
Pommard
Pommard estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Pommard estas mondkonata pro siaj prestiĝaj ruĝaj vinoj.
Vino
La surfacampleksoj pri produktado estas :
Historio
La preĝejo datiĝis de la 18-a jarcento. Ĝia turo estis farita de Émiland Gauthey kaj de Pierre-Jean Guillemot .
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, 2009 kaj 2014, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉdonon (0 %).
Křižanovice
Křižanovice estas nomo de pluraj municipoj en Ĉeĥio.
Aŭ ĝi aperas kiel parto de nomo de plua municipo:
Simila nomo povas ankaŭ esti:
NGC 5592
NGC 5592 (aliaj indikoj — ESO 446-58, MCG -5-34-11, AM 1421-282, IRAS14210-2827, PGC 51428) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mamuloformaj
Mamuloformaj bestoj, Mammaliaformes ("mamul-formaj") estas klado kiu enhavas la krongrupon de mamuloj kaj ties plej proksimajn formortintajn parencojn; la grupo radiis el pli fruaj probainognatiaj kinodontoj. Ĝi estas difinita kiel klado origina el la plej ĵusa komuna praulo de Morganucodonta kaj de la krongrupo de mamuloj; tiu lasta estas la klado origina kun la plej ĵusa komuna praulo de nuntempaj Monotremata, Marsupialia, kaj Placentalia. Krom Morganucodonta kaj la krongrupo de mamuloj, Mammaliaformes inkludas la grupojn Docodonta kaj Hadrocodium same kiel la triasa Tikitherium, nome la plej frua konata membro de la grupo.
Mammaliaformes estas termino de filogenetika nomenklaturo. Kontraste, la atribuado de organismoj al Mammalia estis tradicie fondita sur trajtoj kaj, sur tiu bazo, Mammalia (mamuloj) estas iom pli inkluda ol Mammaliaformes. Partikulare, trajt-bazita taksonomio ĝenerale inkludas la genrojn Adelobasileus kaj Sinoconodon en Mammalia, kvankam ili forfalas ekster la difino de Mammaliaformes. Tiuj genroj estas inkluditaj en la plej larĝa klado Mammaliamorpha, difinita filogenetike kiel la klado originata kun la lasta komuna praulo de Tritylodontidae kaj kun la krongrupo de mamuloj. Tiu pli ampleksa grupo inkludas kelkajn familiojn kiujn trajt-bazita taksonomio ne inkludas en Mammalia, partikulare Tritylodontidae kaj Brasilodontidae.
Animaloj de la klado Mammaliaformes estas ofte nomataj mamulformaj kaj mamuloformaj. La origino de la krongrupo mamuloj devenas el la Ĵurasio, kun gravaj trovitaĵoj de la fino de la Ĵurasio en Portugalio kaj Ĉinio. La plej fruaj konfirmitaj specimenoj de felo estis trovitaj en tiuj, kio indikis, ke la prauloj de mamuloj jam estis disvolviganta felon.
Stallwang
Stallwang estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Stallwang.
Eŭropa Makrotertrema Skalo
La Eŭropa Makrotertrema Skalo (EMS), alilingve ekzemple angle European Macroseismic Scale, germane Europäische Makroseismische Skala, hispane Escala macrosísmica europea aŭ ruse Европейская макросейсмическая шкала, foje ankaŭ nomata Mercalli-Sieberg-skalo, estas la bazo pri skaligo de la intenso de tertremoj en Eŭropo kaj ankaŭ uzatas en aliaj kontinentoj. Ĝi publikiĝis en 1998, post kiam ekde 1992 jam ekzistis testa versio, kaj ofte estas mallongigata EMS-98. Temas pri la unua tertremoscienca skalo, kiu komune evoluiĝis inter inĝenieroj kaj tertremosciencistoj. La skalo havas ampleksan manlibron, en kiu videblas instrukcioj, bildigoj kaj aplikekzemploj.
La historio de la skalo komenciĝis en 1988, kiam la Eŭropa Tertremoscienca Komisiono (angle European Seismological Commission, ESC, germane Europäische Seismologische Kommission, hispane Comisión Sismológica Europea, aŭ ruse Европейская сейсмологическая комиссия) decidis prilabori kaj aktualigi la Medvedev-Sponheuer-Kárník-Skalon de 1964 (MSK-64), kiu en Eŭropo validis preskaŭ kvaronjarcenton. Post intensa esploro kaj kvarjara testado kadre de la 25-a ĝenerala asembleo de la Eŭropa Tertremoscienca Komisiono ratifiĝis rezolucio, kiu rekomendis al la membroŝtatoj de la komisiono uzon de la nova skalo.
Kontraŭe al magnitudo-skaloj, kiel ekzemple la konata skalo de Richter, tertremointensa skalo priskribas tiujn sekvojn de tertremo al pejzaĝoj, vojoj aŭ konstruaĵoj, kiujn homoj povas percepti sen mezuriloj. Laŭ lokaj cirkonstancoj unuopa tertremo priskribata laŭ tiu skalo en diversaj lokoj povas havi diversajn gradojn de intenseco. Ekzemploj de aliaj tertremointensaj skaloj estas, krom la jam menciita Medvedev-Sponheuer-Kárník-skalo, interalie la JMA-skalo de la Japana Meteologia Agentejo, la Mercalli-skalo aŭ la Rossi-Forel-skalo.
Kalvinana preĝejo (Kazincbarcika-Sajókazinc)
La Kalvinana preĝejo de Kazincbarcika estas religia historia monumento en urbo Kazincbarcika (Hungario), iam en vilaĝo Sajókazinc. Ĝi estas la plej malnova konstruajo de la nuna urbo.
Historio
En la vilaĝo la unua katolika kirko (laŭ la kutimoj en mezo de la tombejo) estis menciita en 1332. Ĝi estis pligrandigita en 1526, sed la turkoj forrabis ĝin en 1552. Iom poste la loĝantoj prenis la kalvinismon kaj ili uzis la katolikan kirkon ekde 1576. En la sekva periodo pro la turkaj atakoj la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis, la preĝejo estis parte detruita, jam neuzebla. En 1700 oni uzis lignan kirkon, sed en 1732 oni denove uzis la jam riparitan ŝtonan preĝejon. En 1792 la konstruaĵo estis renovigita-rekonstruita, eĉ turo estis alkonstruita. En 1825 ĝi estis bruldetruita, poste riparita. La jam uzita orgeno estis aĉetita en 1885. Pli novaj restaŭraj laboroj okazis en 1899.
Konstruaĵo
La simpla malgranda preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. En flanko de la navo ekstere estas videbla la restinta mezepoka fenestro. La turo havas 4 sonorilojn. Interne la plafono estas ebena, la muroj estas blankaj. La lignaj benkoj estas brunaj. Tie estis baptita Béni Egressy, antaŭ la kirko estas memorejo pri li.
La fermita urbo
La Fermita Urbo estas sciencfikcia romano pri subtera, mezepokeca kolonio.
Kohei Yamamoto
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare kaj Mito HollyHock.
Werbellin-lago
Lago Werbellinsee [verbelinze] situas norde en distrikto Barnim en Brandenburgio (Germanio), en vivulara rezervejo Schorfheide-Chorin.
Ekesto
Werbellinsee ekestis en la lasta glaciepoko kiel tipa glaĉerflua lago. Degelinta akvo fluanta sub glaĉero forportis materialon kaj tiel entranĉis profundajn fosaĵojn. La fiksa rest-glaciaĵo en la fluejo protektis ties krutajn flankojn de erozio.
Trafiko
La lago estas ligita al la oceanoj per la kanaloj Werbellinkanal kaj Oder-Havel-Kanal. Tiel maraj jaĥtoj povas viziti la lagon.
Pekina anaso
Pekina anaso ( 北京烤鴨, Běijīng kăoyā) estas fama anasaĵa plado de Pekino, kiu estas preparita ekde la imperia epoko. La forta nutrado de la anasoj kondukis al alterna nomo por la plado, běijīng tián yā (北京填鸭, "Pekina plenigita anaso").
La haŭto de la rostita anaso estas servita trempite en sukero kaj ajla saŭco. La viando tiam estas servita per vaporita patkuko, printempocepoj kaj dolĉa fazeola saŭco. Pluraj vegetalaj pladoj estas provizitaj por akompani la viandon, tipe bastonoj de kukumo. La manĝantoj disvastigas saŭcon, kaj laŭvole sukeron, super la patkuko. Nun, la patkuko estas volvita ĉirkaŭ la viando kun la legomoj kaj manĝata mane. La resto de la viando estas kuirita aparte. Oni ne malŝparas tion.
(41427) 2000 DY4
(41427) 2000 DY4 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bill Evans (pianisto)
William John „Bill“ Evans (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1929 en Plainfield, Nov-Ĵerzejo; mortis la 15-an de septembro 1980 en Novjorko, Novjorkio) estis usona ĵazpianisto, komponisto kaj bandestro.
Jej
Geografio
situas sur altebenaĵo en la suda parto de la lando. Demokratia Respubliko Kongo troviĝas 30, Ĵubo 134, Vav 499, Ĥartumo 1295 km.
Bill Evans (pianisto)
Bill Evans validas kiel unu el la plej influaj pianistoj de moderna ĵazo kaj estis stilstampa por tuta generacio de muzikistoj, al kiuj apartenas Herbie Hancock, Keith Jarrett, Chick Corea kaj Brad Mehldau. Ege stampite de modeluloj kiel Lennie Tristano samkiel de la impresionismo de Claude Debussy kaj Maurice Ravel Evans enigis interniĝeman kaj lirikan sentemon en la ĵazon. En siaj pianotriopoj li faris el akompanantaj baso kaj frapinstrumentaro egalrajtaj partneroj. Krom lia unua triopo (1958–1961) kun Scott LaFaro kaj Paul Motian oni rigardas precipe lian lastan ensemblon (1978–1980) kun Marc Johnson kaj Joe LaBarbera kiel kulmino de ĉi tiu kunmuzikado.
Ekde 1929 ĝis 1950: Fruaj jaroj
William „Bill“ Evans alkreskis en familio de la blankula mezklaso. Lia patro Harry L. Evans entreprenis golfludejon el Kimrio. Lia patrino Mary Saroka Evans venis el ministofamilio, kiu estis enmigrinta el rutenujo (okcidenta regiono en Ukrainujo) al Pittsburgh. Ŝi kiel amatora pianistino alkondukis siajn du filojn, pli aĝa Harry kaj pli juna William, en la aĝo de ses jaroj al pianludo. La familio posedis instrumentojn, en kiu la filoj alterne ekzercludis. En la aĝo de dekdu jaroj Bill Evans havis sian unuan dungitecon, kiam li anstataŭis sian pli aĝan fraton en la bando de Buddy Valentino. En ĉi tiu bando foje muzikis ankaŭ juna Don Elliott, kiu poste enigis Viliamon Evans en sian bandon. En la aĝo de dektri jaroj, Evans komencis krome lerni la ludadon de fluto kaj de violono.
Jej
Historio
En Yei en 1915 estis malgranda bazo de britoj. En la 1980-aj jaroj rifuĝintoj alvenis el Ugando. Spite tion la urbo iĝis oportuna semajnfina feriejo kaj evoluis tondre. En 1997 kaj 2005 denove okazis konfliktoj, tial denove alvenis rifuĝintoj.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1929 ĝis 1950: Fruaj jaroj
Ekde aŭuno de 1946 Bill Evans kaj lia frato Harry studis ĉe la Universitato je Sudorient-Luiziano en Hammond (Luiziano), kiun la gepatroj estis elektintaj pro ĝia bona instruprogramo por muzikstudentoj. Tie Evans komencis interesiĝi pri afrikusona muziko. Pli malfrue Bill Evans rigardis ĉi tiun fazon kiel unu el la plej ĝojigaj de sia vivo:
Jej
Ekonomio
Pro la interna milito en la infrastrukturo, komerco kaj industrio estas pli malbona, ol antaŭe. La urbo estas ĉirkaŭitaj per abundaj kamparoj, kie oni produktas kafojn kaj maniokojn. Supozeble estos vigla bazarado kun Ugando kaj D.R. Kongo.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1929 ĝis 1950: Fruaj jaroj
Evans plenumis en la universitato klasikan muzikstudon; tie lernante Evans ankaŭ konatiĝis kun Mundell Lowe, kiu dungis la 18 jarulon por sia triopo kun Red Mitchell. Fine de la 1940-aj jaroj li ludis bugio-pianon en novjorkaj ĵazklubejoj; sian studon ĉe la Universitato je Sudorient-Luiziano, kie li studis pianon kaj muzikpedagogion, li finis en 1950.
Jej
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Ĵubo kaj Demokratia Respubliko Kongo, krome estas 2 malpli gravaj vojoj, unu el al Ugando ĝi estas riparata.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1929 ĝis 1950: Fruaj jaroj
En la universitato li unuafoje aŭskultis la diskojn de saksofonisto Lee Konitz kaj de la „Lennie-Tristano-skolo“: „Unuafoje mi travivis, ke mi aŭkultas ĵazon ne ellernintan per osmozo; ili klopodis krei iun [novan]“.
Jej
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 24 kaj 29 °C. La varmo en februaro kulminas, en aŭgusto malkulminas. Jare pluvas ĉ. 1400 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto kaj en januaro malkulminas.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1929 ĝis 1950: Fruaj jaroj
Ĉefan rolon je liaj kompoziciaj studoj kaj je lia komponista evoluo ludis muzikprofesorino Gretchen Magee; tiam ekestantaj pecoj kiel „Peace Piece“ kaj „Waltz for Debby“ estas „dedukteblaj de la instrumetodoj de sinjorino Magee. Ŝi tiam lernigis al Evans bazajn konojn de teorio kaj progresintajn pri kompozicio“. Letero, kiun Bill Evans pli malfrue sendis al Gretchen Magee, klarigas ŝian valoron por la evoluo de la pianisto. En ĝi tekstas: „Ĉiam mi admiris vian instruadon kiel tiu maloftan kaj mirigan kombinaĵon, kiu ligis eksterordinaran scion kun la kapablo, vivigi ĉi tiujn en la interno de studento. Mi certas, ke ĝuste vi ĉe la kolegio estis mia plej grava inspiranto, kaj la semitaĵo de la komprenoj, kiujn vi semis, en la praktiko jam kreskigis multajn fruktojn.“
Szilveszter Lévay
Szilveszter Lévay [silvester lEvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lévay Szilveszter, Силвестер Леваи estas hungara-jugoslaviana komponisto, muzikisto.
Ispica
Ispica estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Ragusa. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Modica, Noto (SR), Pachino (SR), Pozzallo kaj Rosolini (SR).
Szilveszter Lévay
Biografio
Szilveszter Lévay apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio, pli poste en Serbio. Li komencis okupiĝi pri muziko en aĝo de 8, li gajnis la unuan muzikan konkurson en aĝo de 15. En 1972 li translokiĝis al Munkeno, kie li konatiĝis kun en:Michael Kunze kaj Udo Jürgens. Post 3 jaroj lia komponaĵo ricevis Grammy Award-on. Tiutempe li komponis ekzemple al Elton John. Inter 1980 kaj 2000 li komponis filmajn muzikojn en Holivudo. En la 21-a jarcento li vivas alterne en Munkeno, Holivudo kaj Vieno, li povas muzikadi per piano, saksofono, klarneto, orgeno.
Li edziĝis en 1980, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Louvroil
Louvroil estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 7 251 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Louvroil estas sudokcidenta ĉirkaŭurbeto kaj parto de la aglomeraĵo de Maubeuge, kiu havas proksimume 120 000 loĝantojn kaj inkludas interalie la urbetojn Aulnoye-Aymeries, Haumont, Jeumont, Feignies, Rousies kaj Ferrière-la-Grande.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1950 ĝis 1955: Komenco de la kariero
Someron de 1950 la vojoj de la du fratoj Evans disforkiĝis. Dum kiam Harry sekvis karieron kiel muzikpedagogo kaj pli malfrue fariĝis instruisto en Baton Rouge, Bill finis sian studon de transversfluta ludo. Post tio li aliĝis al la dancmuzika bando de Herbie Fields, antaŭ ol li armeservis, ludante fluton en armebando je Fort Sheridan. Ekster sia deĵortempo li vizitis la ĵazklubejojn en proksima Ĉikago; en 1951 li jam muzikis kun Tony Scott dum vizito de la novjorka Café Society. Ekde 1951 li havis en Ĉikago kaj Novjorko la eblecon konatiĝi kun la tiam plej novaj tendencoj de moderna ĵazo; post la jaroj de bibopo la ĵazmondeton regis pianistoj kiel Lennie Tristano, Horace Silver, Dave Brubeck kaj multaj aliaj. Stampe por li tamen estis ankaŭ la grandaj pianistoj de la svingoepoko kiel Teddy Wilson, Earl Hines, Art Tatum aŭ Nat Cole. Evans pli malfrue memoris:
Post sia liberiĝo de la armeservo li do decidiĝis transloĝiĝi al Novjorko. Komence tamen li reiris ekde Ĉikago al Nov-Ĵerzejo en sian gepatran domon, por plibonigi tie sian pianludan teknikon. En 1954 li laboris kun Jerry Wald, kun kies orkestro ekestis unuaj sonregistraĵoj, populara muziko kiel „Mad About the Boy“ aŭ „I Love Paris“ de Cole Porter.
Ekde 1956 ĝis 1958: Unuaj sonregistradoj
Lia unua triopo-albumo New Jazz Conceptions aperis en 1956 ĉe Riverside Records – laŭ instigo de gitaristo Mundell Lowe, kiu sonigis al produktisto Orrin Keepnews sonregistraĵojn de Evans trans telefono. La unua muzikalbumo enhavis krom normkantoj kiel de Porter „I Love You“, de Leo Robin „Easy Living“ kaj bibopaj pecoj de George Shearing kaj Tadd Dameron („Our Delight“) ankaŭ proprajn komponaĵojn, ekzemple fruan version de sia „Waltz for Debby“. La albumo tamen nur malmulte influis la ĵazkomunumon; Keepnews asertis poste, ke dum la unua jaro li vendis nur 800 kzemplerojn.
Dum la sekvaj unu kaj duona jaroj li kunverkis 15 surdiskigojn; li muzikis kun Don Elliott, Eddie Costa, Joe Puma kaj Sahib Shihab, Charles Mingus, Jimmy Knepper, Hal McKusick, Oliver Nelson kaj Art Farmer. En 1957 George Schuller dungis la pianiston por sia triaflua projekto, la Modern Jazz Concert prezentata je la Universitato Brandeis. Pri la soloo de Evans en „All about Rosie“ deGeorge Russell siatempe juĝis Down Beat:
Mingus memoris en aŭgusto de 1957 pri la pianisto de la Schuller-projekto kaj sendis al li telegramon, ke li sekvatage kunverku je lia registradkunsido. La muzikalbumo ekestinta je tio, East Coasting, dokumentas la stampiĝo de la persona stilo de Evans jaron post lia unua albumo. Februaron de 1958 li unuafoje kunverkis kun Miles Davis, kun kiu li ok monatojn koncertvojaĝis kaj kiun li per sia improviza stilo treege influis. En 1958 li furoris per sia albumo Everybody Digs Bill Evans kun la kuntriopanoj Philly Joe Jones kaj Sam Jones, kiu ricevis la Premion Nova Stelulo de Down Beat. Kromaj kunmuzikistojn tiam estis foje Gerry Mulligan, Nat Adderley kaj Oscar Pettiford.
Dum la dua duono de la 1950-aj jaroj li krome verkis kiel gastmuzikisto kun Hal McKusick, Joe Puma, Helen Merrill, Jimmy Knepper, Sahib Shihab, Idrees Sulieman/Pepper Adams (1957), Eddie Costa, Cannonball Adderley, Art Farmer (1958), Bob Brookmeyer, Lee Konitz/Jimmy Giuffre (1959), J. J. Johnson/Kai Winding (1960). En la akompanteksto por la albumo The Great Kay & J.J. (impulse!), por kiu Evans ludis pianon, Dick Katz skribis pri Evans: „Li estas unu el la malmultaj pianistoj ekde Art Tatum, kiuj sukcesis enigi elementojn, kutime asociatajn kun eŭropa muziko, en tute apartan kaj naturan stilon.“
1958/59: La kunlaboro kun Miles Davis
Miles Davis estis aŭskultinta la pianiston en la ensemblo de George Russell kaj estis ege impresita de li. „Lia klavofrapo, lia harmonia sento kaj la liriko de lia ludo estis jam rimarkintaj multaj muzikistoj. Krome li interesiĝis pri la plilarĝiĝoj de la harmonia horizonto, per kiuj okupiĝis Miles kaj Russell; li mem ankaŭ estis aktiva sur ĉi tiu kampo“. Post kiam li dungis lin, li entuziasmiĝis pri li: