cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto-movado en Germanio
Laborista movado
Laŭ la raportoj en la kongreso en Nürnberg 1928 LEA havis tiujare 163 grupojn kun 3116 membroj. Du jar-ojn poste la membraro nombris 3600. Okazis la 8-a kongreso en Essen. Ĝia plej grava decido estis, ke LEA aliĝu al IFA, komunistema grupiĝo de kulturorganizoj. Per ĉi tio LEA forlasis sian supertendencan starpunkton kaj la sekvo de tio estis, ke multaj nekomunistemaj LEA-anoj eksiĝis el la asocio. De tiam LEA pli agadis laŭ komunista starpunkto, agitis por kontakto kun Sovetio, aliĝis al IPE kaj propagandis por ĝi, ktp. Ĝi vigle kaj sukcese laboris ĝis kiam en 1933 la stariĝo de la nacisocialista reĝimo finis ĝian ekziston.
Parto de la eksiĝintaj anoj starigis en 1930 la Socialista E-asocion (SEA), kiu pretendis daŭrigi la tradicion de LEA, akceptante kiel membrojn ĉiu-tendencajn lab. E-istojn. En 1933 ĝi havis ĉ. 1500 membrojn. Kiel ĝia oficiala organo servis "La Socialisto" de ALLE (Aŭstrio). Ĝi eldonis, "La Lab. E-ismo", de Lanti en la germana lingvo, kantaron, lernolibron kaj infan-gazeton "Amikecon!" Estraranoj estis i. a A. Sproeck kaj L. Puff. Ankaŭ ĉi tiu asocio estis malpermesata de la nova reĝimo.
Kelkaj ankoraŭ nemenciitaj aktivuloj: P Bennewitz, A. Bolle, J. Burger, E. Bitzer, F. Deiters, A. von der Heid, K. Hubricht, P. Kockeritz, H. Nonnenmann, H. Remers, J. Roth, H. Theobald, A. Schwenk, L. Speth, Willi Vildebrand, G. Volkert, A. Wendt. ordigo=Esperanto-movado en Germanio }}
Vidu ankaŭ
Esperanto en Germanio
NGC 3048-2
NGC 3048-2 (aliaj indikoj — ZWG 92.71, PGC 1509261) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Sandviĉa ŝmiraĵo
Sandviĉa ŝmiraĵo estas ŝmirebla pansurmetaĵo sur bazo de salatosaŭco. La angla nomo Sandwich Spread estas la markonomo de la firmao Heinz. Ankaŭ aliaj fabrikistoj faras tian panŝmiraĵon, sed ne rajtas nomi ĝin 'Sandwich Spread'.
Estas pluraj variantoj en la komerco. Salo, dolĉigaĵo kaj spicherboj estas gravaj gustigiloj. La variantoj povas enhavi inter aliaj kukumon, cepon, karoton, ruĝan paprikon, aŭ ovon, depende de la speco. Ĉiuj ingrediencoj estas tranĉitaj en pecetoj kun grandeco de kelkaj milimetroj.
Sandviĉa ŝmiraĵo estas nedolĉa pansurmetaĵo kio enhavas malmulte aŭ neniajn bestajn produktojn. Ĝi estas vendata en vitraj potoj.
Imperiumo
Historio > Romio > Imperiumo < Romia juro < Juro
Imperiumo (latine, imperium "ordonpovo") estis la potenco koncedita de romia ŝtato al armeestroj.
Romia Respubliko
Leĝo de Romia Senato koncedis imperiumon al diktatoro, konsulo aŭ pretoro. Per imperiumo, armeestro rajtis:
Romia imperio
Julio Cezaro akiradis potencojn kaj titolojn. Li estis nomumita en -47 dumviva imperiumisto kaj, en -44, dumviva diktatoro. Tiel li finis la distribuecon de potenco en la romia ŝtato.
Laŭ romia tradicio, reĝoj estis la fremdaj regnestroj aŭ la fiaj tiranoj de romia monarĥio. Oni rumoris, ke, en la tago de lia morto, Cezaro estis nomumota reĝo (rex) de la Senato. Tamen, la komploto, kiu murdis lin, baris tiun eblon.
La posteuloj de Cezaro ne uzis la titolon "reĝo" sed ankaŭ prenis al si la ĉefajn titolojn kaj postenojn. La romia imperiestro estis samtempe la ĉefa imperiumisto (imperator), la ĉefa religiestro (Pontifex Maximus), la ĉefa senatano (princeps senatus), ĉefa juĝisto kaj ĉefa cenzoro. Tiel la titolo imperator ŝanĝis signifon de "generalo" al "imperiestro", kaj imperium eksignifis imperio
Vidu ankaŭ: diktaturo, Rubikono
Wounded Knee
Wounded Knee (laŭvorte vundita genuo) estas nomo de komunumo (ĉ. 300 loĝantoj) kaj rivereto en la Pine Ridge-a indiana rezervejo, en sudokcidenta parto de federacia ŝtato Sud-Dakoto (Usono). Ĝi famas pro du bataloj inter la indianoj kaj la registaraj fortoj.
vidu apartan artikolon pri masakro de Wounded Knee
Ĉ. 200 anoj de la Amerika Indiana Movado (AIM) kun gvido de Russell Means kaj Dennis Banks okupis la 27-an de februaro de 1973 la komunumon. Ili deklaris, ke ĝis tiam ili restas sur la „Sendependa Oglala Siua Teritorio", ĝis la registaro plenumos la postulojn de AIM, kiuj estis la sekvaj:
Lajos Farkas (aktoro)
FARKAS Lajos [farka:ŝ] estis hungara aktoro, sufloro, reĝisoro naskita en ? en ? kaj mortinta en Koloĵvaro la 21-an de marto 1852.
Kariero
Lajos Farkas debutis en 1818. Li estis aktoro en Koloĵvaro en 1824, inter 1838 kaj 1842 kaj en 1851–52. En 1846 kaj 1848 li elpaŝis kiel gasto ankaŭ en la Hungara Nacia Teatro de Pest (urbo), kies li inter 1848–51 estis ankaŭ ano. Laŭ la fontoj li reĝisoris en 1847.
(112464) 2002 OQ13
(112464) 2002 OQ13 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Llucmajor
Llucmajor (Lluchmajor en antikva ortografio, elp. [Ljukmaĵo']) estas loko sur insulo Majorko, en Balearoj, Hispanio.
(112464) 2002 OQ13
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:10 kun la Tero.
Llucmajor
Loĝantaro: ĉ. 30.000, el kiuj pli ol sesono nehispanoj.
(112464) 2002 OQ13
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,16277 astronomia unuo, tie estas 24,350 milionoj da km.
Llucmajor
En ĝi naskiĝis la Esperanto-pioniro Bartolomé Font Cantallops.
Eksteraj ligiloj
Urbestraro de Llucmajor
Neunkirchen am Sand
Neunkirchen am Sand estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land de la federacia lando Bavario. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 4716 loĝantojn.
Pontaĵo
Pontaĵo estas artefarita dento uzata kiel ŝvebanta dentkrono al unu aŭ inter du piliero(j) (=krono). Kune ili formas la ponton. La suba parto estas ovoforma kaj donas malfortan premon sur la gingivo.
Stage Door Canteen
Stage Door Canteen estas usona muzikalfilmo el 1943. La filmon reĝisoris Frank Borzage.
La filmo havas sufiĉe kalvan rakontolinion. La emfazo antaŭ ĉio estas je la multaj skeĉoj kaj la muziko. Plue la filmo konatiĝis pro la multaj konataj aktoroj kiuj havis rolon aŭ kameon en la filmo.
La okazintaĵoj de la filmo okazas dum la Dua Mondmilito. La Stage door canteen estas kantino kie soldatoj, kiuj baldaŭ ekiros al la militfronto, povas manĝi, trinki kaj festi.
San Serriol
San Serriol estas vilaĝo starigita de Bartolomé Font Cantallops, kies strato nomiĝas Esperanto kaj placo Zamenhof.
Karen Franklin
Karen FRANKLIN estas usona jura kuracisto, psikologo kiu loĝas ĉe la Areo de la Golfeto de San-Francisko. Por sia doktoriga disertacio, ŝi faris esplorojn pri kontraŭ-geja perforto. Ŝi ankaŭ publikigis komentojn pri sekskrimoj, ĉefe esprimante sian opozicion al la uzo de hebefilio kaj aliaj diagnozoj de seks-perfortaj predantoj. Ŝi ricevis la premion pri elstara scienca agado en Psikologio.
Distrikto Vecsés
La Distrikto Vecsés [veĉEŝ] (hungare Vecsési járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest. Ĝi situas en la meza parto de la departemento (en la meza parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Vecsés, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj kaj unusola grandvilaĝo. La areo estas 119,74 km², kie loĝas 47 126 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bredadoj, krome mulzaj laboras en Budapeŝto. Brasiko de Vecsés estas tutlande fama.
Historio
Tiu distrikto estis fondita en 2013. Vecsés neniam estis distrikta ĉefurbo. Pli frue la komunumoj apartenis al diversaj distriktoj, ekzemple „Distrikto Kispest”.
Santo Domingo Tonalá
Santo Domingo Tonalá estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santo Domingo Tonalá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 520.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2360 indiĝenoj. El tiuj 1986 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Bucefalo
Bucefalo (en greka, Βουκέφαλος aŭ Βουκεφάλας, de βούς (bous), "okso, bovo, taŭro" kaj κεφαλή (kephalē), "kapo", pro kio ties signifo estus "bovokapo" aŭ "oksokapo") estas la nomo de la ĉevalo de Aleksandro la Granda kaj eble la plej fama ĉevalo en la Antikveco.
Lia nomo do signifas en la greka bovokapon, nomo ŝajne ricevita de la animalo pro la rondoforma aspekto de ĝia vizaĝo kaj pro la konsiderinda larĝo de ĝia frunto, kie krome brilis blanka makulo kun formo de stelo. Plinio la Maljuna kaj Pseŭda Kalisteno diras, male, ke tiu makulo reprezentis precize bovokapon kaj ke ĝi estis en ĝia dorso.
Plutarko rakontas ke Bucefalo estis aĉetita kontraŭ dektri talantoj fare de la reĝo Filipo la 2-a al tesaliano nomata Filoniko. Tiam laŭ la legendo, la ĉevalo ekmontriĝis akra kaj sovaĝa, hene kaj kalcitre, dum neniu sukcesis trankviligi ĝin. Nur la juna Aleksandro sukcesis rajdi ĝin, konstatinte ke la ĉevalo timis sian propran ombron. Aleksandro turnis la kapon de la ĉevalo al la suno, blindigante ĝin kaj supreniris per unusola salto sur la ĉevalo. Ĉiam laŭ la legendo, tiam lia patro diris faman frazon: "Filo, serĉu regnon kiu egalu al via grando, ĉar Macedonio estas malgranda por vi." Oni diras, ke ekde tiam Bucefalo permesis esti rajdita nur de Aleksandro.
Kontraŭ tiu tradicia kaj racia priskribo de la dresado de Bucefalo fare de Plutarko, la teksto de Pseŭda Kalisteno pri la vivo de la greka konkeristo havigas version multe pli fabelan kaj nerealan. Tie oni diras, ke Bucefalo estis ĉevalo de bela figuro, sed regata de sovaĝa furio, kiu kondukis ĝin al ekstremo de kanibalismo motivite eble pro la kredo ke ĝi estas descendinto el unu el la Ĉevalinoj de Diomedo, pro kio Filipo decidis konstrui al ĝi feran kaĝon kien li metos ĉiujn, kiuj malobeos liajn leĝojn. La Orakolo de Delfo diris al Filipo, ke estos reĝo de la tuta loĝata mondo tiu, kiu kapablus rajdi Bucefalon kaj trapasi la urbon Pela. Kiam la 15-jaraĝa Aleksandro malkovris la ĉevalejon de la besto kaj alproksimiĝis al ĝi, tiu etendis siajn antaŭajn krurojn kaj milde henetis, kvazaŭ rekonante sian mastron, kaj la juna princo povis elirigi ĝin senhelpe de servistoj kaj rajdi ĝin tra la urbo, dum la ĉevalo estis regata de kompleta obeemo.
Bucefalo estis mortinta post la Batalo de Hidaspo en 326 a.K. Bucefala Aleksandrio aŭ Aleksandrio Bucefala aŭ Bucefala aŭ Bucefalo, estis urbo fondita de Aleksandro la Granda memore al lia amita ĉevalo Bucefalo. Fondita en Majo 326 a.K., la urbo estis ĉe la rivero Hidaspo (Ĝelum (rivero)), oriente de la rivero Induso.
Bibliografio
Plinio Segundo, Cayo (1624). Historia natural de Cayo Plinio Segundo. Tomo I. Traduko de Geronimo de la Huerta. Madrid: de Juan González.
Natria orto-fenila fenolo
Natria orto-fenila fenolo aŭ orto-fenila fenolo de natrio estas organika kombinaĵo derivata el natrio kaj fenolo, solvebla en akvo, kies solvaĵoj ĝenerale prezentas moderajn koncentriĝojn de hidroksilajn jonojn kaj pH pli alta ol 7. Tiaj substancoj reakcias kiel bazoj por neŭtraligi acidojn. Ĉi-tiuj neŭtraligoj generas varmon sed malpli da varmo ol rilate al neŭtraligo de aminoj.
Toksologio
Orto-fenila fenolo de natrio povas kaŭzi vomojn, naŭzojn kaj diareon en homoj. Aliaj simptomoj en homoj estas hipotensio, miokardia fiasko, pulmedemo, neŭrologaj malordoj, damaĝojn al hepato kaj reno, meta-hemoglobinemio kaj hemolizo. Samkiel aliaj fenolaj derivaĵoj, orto-fenila fenolo de natrio prezentas forta kancerogenan potencialon.
Libertarianismaj vidpunktoj pri mortpuno
La plejmulto da libertarianoj opinias ke mortpuno estas ekstrema streĉado de ŝtato povo kaj estas malmulte utila en libera socio, dum ĝi estas tre utila por tiranoj. Iuj libertarianoj opinias ke punado estas pravigebla kiel malinklinigilo por aparte abomenaj krimoj kaj danĝeraj individuoj devus esti daŭre malkapabligitaj.
Multaj libertarianoj, inkluzive de la plejmulto da anarki-kapitalistoj, opinias ke puna justico ĝenerale ne devus ekzisti, sed nur venĝa justico. Laŭ ili, la mortpuno ne devus ekzisti, same kiel neniuj punoj devus ekzisti, sed nur venĝoj.
Kontraŭe, libertarianoj kredas je la rajto kaj kelkfoja neceso por sin turni al perforto por policaj celoj; laŭ ili, se oni ne povas alimaniero haltigi la kriminalan konduton de senrezerva krimulo, tiam li pravigeble estus mortigata.
Muolen
Muolen estas komunumo en la elektodistrikto Sankt-Galo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1103 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Muolen situas proksimume 4 km sude de Amriswil ĉe la ĉefvojo de Amriswil al Sankt-Galo sur la orienta parto de la montoĉeno Seerücken.
Trafiko
Muolen disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Romanshorn al Sankt-Galo.
Historio
Muolen estis alemana setlejo. En la jaro 1155 Muolen estis unuan fojon skribe menciita kiel Mola en dokumento de la imperiestro Frederiko Barbarossa, kies originalo troviĝas en muzeo en Konstanco. En la jaro 1200 Muolen fariĝis imperia voktejo. La princabato de Sankt-Galo, Beda Angehrn, permesis en la jaro 1784 la konstruadon de la Josef-Kapelo, la fondon de kaplanejo kaj de lernejo, kies realiĝo tamen daŭris.
Muolen estis post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 kunigita kun la komunumo Häggenschwil, sed ankoraŭ samjare denove disigita al memstara politika komunumo. Ĝi apartenis ĝis la jaro 1831 la la distrikto Rohrschach, de 1831 ĝis 1918 al la distrikto Tablat kaj ĝis 2002 al la distrikto Sankt-Galo. Ek de 2002 ĝi estas parto de la nova elektodistrikto Sankt-Galo.
Nomo
Oni longe supozis ke Molen/Muolen signifas muelejo, sed la fakto, ke en la komunumo ne ekzistas rivereo estas indiko, ke tiu-ĉi hipotezo estas tre malverŝajna kaj ke la vorto devenas de la malnovgermana vorto mûla por buŝo.
Ma Jian
Ma Jian (马建) estas ĉina romanverkisto, poeto, fotografisto, pentristo naskiĝinta en Qingdao (Ĉinio) la 18an de aŭgusto 1953.
Maska sulo
La Pacifika, Blanka aŭ pli precize Maskonaivulo aŭ Maskosulo (Sula dactylatra) estas granda marbirdo (80 cm) de la familio de suledoj. Tiu specio reproduktiĝas sur insuloj en tropikaj oceanoj, escepte en orienta Atlantiko; en orienta Pacifiko ĝi estas anstataŭata de la Nazka naivulo, Sula granti, kiu estis iam konsiderata subspecio de la Maskonaivulo.
Ma Jian
Biografio
Li komencis sian karieron kiel ĵurnalisto je la servo de la propagando de la ĉinaj sindikatoj ĝis 1983. En 1986, li foriris el Pekino por Honkongo ĉar liaj satiraj verkoj estis tre malmulte aprezitaj de la ĉina registaro. En 1997 li foriris de Ĉinio al Germanio. De 1999 li ekloĝis en Londono. Laŭ Gao Xingjian Nobel-premio, Ma Jian estas « unu el la plej kuraĝaj kaj gravaj voĉoj de la nuna ĉina literaturo. »
Maska sulo
Ĝi estas facile videbla naivulo kaj estis proponita por separo al monotipa subgenro Pseudosula, sed la Nazka naivulo kaj ŝajne ankaŭ la Bruna naivulo (S. leucogaster) estas tre proksimaj parencoj.
Aspekto
Estas la plej granda sulo (74 ĝis 91 cm longa) kun enverguro averaĝe de 152 cm sed ankaŭ de 137–165 cm kaj pezo de 1500 g averaĝe sed ankaŭ de 1.2-2.35 kg. Plenkreskuloj estas blankaj krom flugilpinto kaj vosto pintecaj kaj nigraj same kiel griznigra "masko" ĉe la bazo de la beko flava kaj ĉirkaŭ la okuloj kiuj estas same flavaj. Kruroj estas brunverdecaj. La inoj estas pli grandaj kaj havas violajn aŭ malhelgrizajn krurojn kaj bekon verdecan dum la masklobeko estas flava. Dum la reprodukta sezono ili havas areon de senpluma, blueca haŭtaĵo ĉe la bazo de la beko. Junuloj estas brunecaj en kapo kaj supraj partoj, kun blankeca pugo kaj kolumo. La subaj partoj estas blankaj. Plenkreska plumaro estas akirita post du jaroj.
Laŭ tiu aspekto ili povas konfuziĝi kun la Perua naivulo, Sula variegata, sed oni povas diferencigi ilin pro ties kutimaro.
Ili silentas enmare, sed brue fajfas en reproduktaj kolonioj. Nome en la reproduktejoj tiuj birdoj montras ampleksan gamon de hisaj kaj kvakaj notoj.
Leugny (Yonne)
Leugny estas franca komunumo, kiu situas en departemento Yonne kaj en regiono Burgonjo. Ĝi havis 387 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.
Ternovo (Taĉiv)
Ternovo (Терново, Kökényes [kokEnjeŝ]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.
Maska sulo
Disvastiĝo kaj subspecioj
Ili vivas en apartaj insuloj de tropikaj oceanoj, escepte en orienta Atlantiko, dum en orienta Pacifiko anstataŭigas ilin la Nazka naivulo, Sula granti, antaŭe konsiderata subspecio de tiu ĉi Sula dactylatra kaj nuntempe alia specio. Forestas de tiu zono, ĉar tute ne ŝatas la malvarman marfluon humboldtan.
Leugny (Yonne)
Geografio
Leugny etendiĝas sur 13,34 km² kaj havis 387 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 29 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Ternovo (Taĉiv)
Situo
Ternovo situas laŭ rojo.
Maska sulo
Sistematiko
Ĝi estis unuafoje priskribita de la franca naturalisto René-Primevère Lesson en 1831, nome la Maskosulo estas unu el la ses specioj de naivuloj kiuj estas kutime lokitaj en la genron Sula. La Nazka naivulo (S. granti) estis iam konsiderta kiel subspecio. Fakte estas kvar subspecioj el tiu ĉi specio Sula dactylatra, neniu el kiuj estas separebla en maro (naturo): Ili estas la jenaj:
Leugny (Yonne)
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Maska sulo
Sistematiko
Laŭ aliaj fontoj oni povas distingi ĝis ses subspeciojn:
Tiu specio estas preskaŭ nemigranta kaj vintrumas enmare sed proksime de siaj kolonioj. Tamen foje la karibaj birdoj povas forflugi ĝis sudorienta Usono kaj eĉ fojfoje ĝis Hispanio eble de subspecio S.d.dactylatra.
Ternovo (Taĉiv)
Historio
La unua mencio okazis en 1404. En 1910 vivis en Kökényes 3093 loĝantoj (2153 rutenoj, 879 germanoj, 57 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ternovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Leugny (Yonne)
Administrado
Leugny apartenas al la kantono Toucy, kies ĉefurbo estas Toucy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Maska sulo
Kutimoj
Ili manĝas ĉefe flugfiŝojn anstataŭ anĉovojn, Engraulis ringens, kiuj troviĝas ĉe Humboldta Marfluo, kie forestas tiu ĉi sulo. Ili estas spektaklaj plonĝantoj diagonale en la oceanon je alta rapido. Ili manĝas ĉefe malgrandajn fiŝojn, kiaj flugofiŝojn. Temas pri tre sedenta birdo, kiu vintras en maro, sed rare estas vidata tre for el la reproduktaj kolonioj. Tamen karibiaj birdoj foje vagadas norde al la varmaj akvoj de la suda Golfa Marfluo ĉe la orienta marbordo de Usono. Pli rimarkinde estis almenaŭ tri vidaĵoj de Maskonaivulo en Okcidenta Palearkto, supozeble de dactylatra, ĉiuj el hispanaj akvoj, kvankam unu el tiuj eniris ankaŭ en francaj teritoriaj areoj.
Reproduktado
Ili faras siajn nestojn en etaj kolonioj de sablaj strandoj aŭ altaj partoj de insuloj. Ili demetas du kalkecajn ovojn (67x46 mm) en neprofundaj truoj kaj ne tri en klifoj kiel la Perua naivulo. La ovoj estas kovataj de ambaŭ plenkreskuloj dum 45 tagoj. Kutime nur unu ido pretervivas. Ĉar en plej kazoj, la unua ido mortigos sian pli malgrandan kaj malfortan fraton post tiu eloviĝas. Kainismo estis bone studita en tiu specio; priserĉistoj kiaj David Anderson demonstris, ke dum la naivuloj povas manĝigi du idojn se oni evitas la fratomortigon, ili faras tion nur danĝere kontraŭ la sano kaj la futura reprodukta sukceso.
Kompare kun aliaj specioj de naivuloj kiaj la Blukrura naivulo, la kainismo estas deviga ĉe la Maskosulo. Unu tialo estas ĉar la Maskosuloj konstruas tre neprofundajn ebenajn nestojn, kaj tiele la plej aĝaj idoj povas forpeli siajn pli junajn fratojn kun relativa facilo. La gepatroj de Blukuraj naivuloj dume konstruas nestojn kun pli deklivaj flankoj, tiele evitante ke kelkaj pli aĝaj idoj engaĝiĝu en kainisma kutimaro.
Komitato pri Homaj Rajtoj de Unuiĝintaj Nacioj
La Komitato pri Homaj Rajtoj de Unuiĝintaj Nacioj estas konvencia organismo kiu konsistas el sendependaj fakuloj, kiuj kontrolas la plenumon de la Internacia Pakto pri Civilaj kaj Politikaj Rajtoj de la Ŝtatoj kiuj ratifis ĝin. Ĝi kutime kunvenas en tri sesioj jare, en Ĝenevo aŭ en Novjorko. La Komitato estas unu el la sep korpoj establitaj de traktatoj pri homaj rajtoj antaŭenigitaj de la Organizo de Unuiĝintaj Nacioj.
La Komitato pri Homaj Rajtoj ne estu konfuzita kun la Komisiono pri Homaj Rajtoj, agentejo derivita de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj, nek kun la Konsilio pri Homaj Rajtoj, kiu anstataŭas ĝin. Dum la Komisiono kaj la Konsilio pri Homaj Rajtoj estas politikaj forumoj, kie ŝtatoj diskutas pri ĉiaj rajtoj rilate al homaj rajtoj, la Komitato estas korpo el spertuloj, kaj ĝia kompetento estas limigita de la Internacia Pakto pri Civilaj kaj Politikaj Rajtoj.
Zakariás Mossóczy
Zakariás Mossóczy [zakariAŝ moŝOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mossóczy Zakariás estis hungara episkopo, kanoniko, abato. Liaj nomformoj estis Moschoci, Moschocj, Moschoczi, Mossowczi, Mossoczius, Mošóczy kaj Moshoczius. Zakariás Mossóczy naskiĝis la ? 1542 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1587 en Habsburga Imperio en Vieno.
Biografio
Zakariás Mossóczy frekventis lernejon en Nagyszombat. Li partoprenis en la hungara landkunveno en 1562 jam en rango kanoniko. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
R/K-strategio
Ĉe ekologio, R/K-strategio rilatas al selektado de kombinoj de trajtoj ĉe organismo kiuj kompensas inter kvanto kaj kvalito de idaro. La emfazo ĉu pliiĝanta kvanto de idaro danke al individua patra investado, aŭ malpliigita kvanto de idaro kun koresponda pliiĝanta patra investado, varias por helpi sukceson en precizaj medioj aŭ cirkonstancoj. Tiu teorio estis populara en la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj, kiam ĝi estis uzata kiel heŭristika ilo, sed perdis gravon komence de la 1990-aj jaroj kiam ĝi estis kritikata de kelkaj empiriaj studoj. La modelo de la r/K selektado estis anstataŭata de modelo pri "viv-historio". Tamen tiu plue enhavas multajn el la temoj gravaj por la modelo r/K.
La termino "r/K-selektado" aŭ r/K strategio estis konita de la ekologiistoj Robert MacArthur kaj E. O. Wilson baze sur sia verko pri insula biogeografio.
Horňany
Horňany, hungare Hornyán [hornjAn] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Horňany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Trenčín troviĝas je 21 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1352 laŭ tiama hungara ortografio "Hornyan". En 1784 loĝis tie 335 vilaĝanoj (50 familioj) en 33 domoj, en 1828 404 vilaĝanoj en 34 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hornyán 503 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horňany 431 homoj, (424 slovakoj).
Dietrich von Nieheim
Teodoriko de Niehajmo (1345-1418) estis mezepoka historiisto, latinisto kaj kronikisto, kiu lasis sennombrajn latinajn verkojn kaj kronikojn. Niehajmo estis sekretario de la papo Urbano la 6-a kaj verkis pri la historio de la katolika Skismo. Ĝi ankaŭ enhavas sugestan priskribon de la valo di Nocera kiel ĝi estis en tiuj tempoj.
Biografio
En 1387 li denove troviĝas inter la abreviatoroj, kaj en 1395 ka papo Bonifaco la 9-a nomumis lin princo-episkopejo de Verden. Lia provo ekposedi la sidejon tamen renkontis sukcesan opozicion; kaj li devis rekomenci sian laboron en la kancelaria kortumo, kie lia nomo denove aperas en 1403.
Amido
Amidoj estas nitrogenaj derivaĵoj el la karboksilataj acidoj tie kie unu hidroksila grupo (OH) estas anstataŭata de amina grupo (NH2). Amidoj el la karrboksilataj acidoj nomataj karboksilamidoj. Ili estas solidaj escepte de la formiamido, kiu estas likva. Amidoj ne kondukas elektron, havas altajn bolpunktojn kaj kiam likvaj ili estas bonaj solvantoj. Ne ekzistas praktikaj naturaj fontoj de simplaj kovalentaj amidoj, sed la peptidoj kaj proteinoj en vivantaj sistemoj estas longaj ĉenoj (polimeroj) kun peptidaj ligoj kiuj estas amidaj ligoj. Ureo estas amido kun du aminogrupoj. Komerce gravaj kovalentaj amidoj inkluzivas plurajn uzatajn kiel solvantojn; aliaj estas la sulfaj drogoj kaj nilono. La dua klaso, jonaj (salsimilaj) amidoj estas faritaj per traktado de kovalenta amido, amino aŭ amoniako kun reaktiva metalo (ekz:natrio) kaj estas forte alkalaj. Sulfanilamido estis la unua el la sulfaj drogoj vaste uzataj; ĝi povas esti konsiderita la unua substanco el kiu la ceteraj medikamentoj estas derivataj per strukturaj modifoj.
Dietrich von Nieheim
Biografio
Dume li helpis fondi germanan hospicon en Romo, kiu pluekzistas kiel la "Instituto dell'Anima", kaj komencis verki kronikon, el kiuj nur fragmentoj ekzistas. Lia ĉefa graveco tamen kuŝas en la partopreno, kiun li havis en la disputoj estiĝantaj de la Granda Skismo, inter 1378 kaj 1417. Li akompanis Gregorion la 12-an al Luko en majo 1408, kaj, vane provis igi la papon aŭskulti moderajn konsilojn, do li aliĝis al la romaj kaj avinjaj kardinaloj en Pizo.
Amido
Kelkaj amidoj de neorganika acido estas konataj kiel nitramido (aŭ NH2.NO2 el la nitrata acido), kaj sulfamata acido (NH2.SO3H el sulfata acido), sed la granda plimulto devenas el organikaj acidoj. El tiuj lastaj kunmetaĵoj, la amidoj de la tipo R-CO-NH2, kiuj estas derivitaj de la karboksilataj acidoj, ili estas la plej gravaj, la grupo -CO-NH2 estante nomata la karboksamida grupo. Ili povas esti preparataj per seka distilado de la amoniaj saloj de la acidoj, per la parta hidrolizo de nitriloj, per la agado de amoniako aŭ amonia karbonato sur acidaj kloridoj aŭ anhidridoj, aŭ per varmigado de la esteroj kun amoniako. Ili estas solidaj kristalaj kunmetaĵoj (escepte de formiamido). La malsupra membro de la serio estas solvebla en akvo, la solvebleco, aliflanke, malpliiĝas kiam la karbonenhavo de la molekuloj pliiĝas. Ili estas facile hidrolizitaj, disiĝante en organikajn acidojn kaj amoniakon kiam ili estas boligitaj kun acidoj aŭ alkaloj. Nitroza acido ilin malkomponas, kun elimino de nitrogeno kaj formado de la kunresponda acido. Ekemple:
Dietrich von Nieheim
Biografio
Li aliĝis al la papo elektita de la koncilio de Pizo (Aleksandro la 5-a) kaj al lia sukcedanto, kontraŭpapo Johano la 23-a reprenante sian lokon ĉe la kurio. Konsiderante la kreskantan konfuzon en la eklezio, li tamen fariĝis unu el la plej fervoraj defendantoj de la apelacio al ĝenerala koncilio. Li ĉeestis ĉe la Konstanca Koncilio kiel konsilanto de la "germana nacio". Li mortis ĉe Mastriĥto la 22-an de marto 1418.
Amido
Kiam distilita kun fosfora anhidrido ili donas nitrilojn. Per agado de natria hidroksido kaj aŭ bromo aŭ kloro la amidoj, ili estas konvertitaj en amidojn enhavantajn unu karbonatomon malpli ol la origina amido:
Kordovo
La vorto Kordovo povas aludi al
Amido
La amidoj de la sulfonataj acidoj estas nur iomete malpli gravaj ol tiuj de la karboksilataj acidoj antaŭe diskutitaj. Ili povas esti preparataj per la ago de amoniako sur la ekvivalentaj sulfonilaj kloridoj. Ezemple: Benzenosulfonila klorida reakcias kun amoniako por doni benzenosulfonamidon kaj amonian kloridon:
Kordovo
Kaj historie:
La vorto Kordovo estas la plej ofta esperantigo de la hispanlingva Córdoba; notu tamen ke ankaŭ Kordobo estas ofte uzata, precipe por la argentina urbo.
Dietrich von Nieheim
Biografio
Niehajmo skribis pri eventoj, en kiuj li havis intiman personan partoprenon aŭ pri kiuj li estis en bonega situacio por akiri ĝustajn informojn. Liaj plej gravaj verkoj estas la "Nemus unionis" (1408) kaj la "De Schismate Papistico" (1378).
El tiuj la unua, kompilita en Luko post la rompo kun Gregorio la 12-a, estas kolekto de dokumentoj falintaj en liajn manojn dum la pactraktadoj pri kuniĝo: papaj eldiraĵoj, pamfletoj, leteroj skribitaj kaj ricevitaj de li mem kaj el aliaj fontoj. La "De schismate libri III", kompletigita la 25-an de majo 1410, priskribas la historion de la eventoj ekde 1376 kiel Niehajmo mem vidis ilin. Ĝi estis daŭrigita en la "Historia de vita Johannis XXIII" (1415).
Poludnica (monto)
Poludnica (slovaka elparolo: //) estas monto en Malaltaj Tatroj en Slovakio. Ĝia alto estas kaj troviĝas ĉe la limo inter la vilaĝoj Závažná Poruba kaj Liptovský Ján.
Ĝi estas alirebla piede per markitaj vojoj de Iľanovo (Liptovský Mikuláš), Závažná Poruba aŭ Liptovský Ján.
Esperanto
Ĉiujare, komence de januaro, okazas Poludnica, renkontiĝo de esperantistoj-vojaĝantoj en proksima vilaĝo (Závažná Poruba aŭ Liptovský Ján). Tradicia programero estas supreniro al la monto Poludnica.
Blanka Rivero
Blanka Rivero (aŭ Rivero Blanka) estas esperantigo de diversaj nacilingvaj nomoj de riveroj (kaj kelkfoje ankaŭ de neriveroj—urbetoj ktp).
Staré Město (distrikto Svitavy)
Municipo Staré Město situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en montetaro Třebovské mezihoří 4 km norde de urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
Origina prisetlo de la vilaĝo estis slava. En la jaro 1270 la komunumo estis nomata Stará Třebová (Malnova Třebová). Evidente temis pri la unua provo de germana koloniigo de Boreš el Rýzmburk. Pli poste la nomo Třebová transiris al iom pli sude nove fondita urbo kaj ĉi tie ekfunkciis nomo Staré Město (Malnova Urbo). En la jaro 1365 ĝi estis nomata "urbeto", sed jam en la jaro 1398 ĝi estis nur vilaĝo.
Staré Město estis terkulturista vilaĝo kun vasta katastra distrikto. Korto de la grandbieno Moravská Třebová estis farmigita al "Středomoravská akciová společnost cukrovarnická a zemědělská". Okaze de la unua grunda reformo estis parto el ĝi dividita al terkulturistoj.
Preĝejo
La ekipaĵo estas pseŭdorenesanca, sur la ĉefa altaro estas bildo de Sankta Katarino de J. T. Supper el la dua duono de 18-a jarcento.
Tombeja kapelo
Tombeja kapelo estas baroka el la jaro1728 kun duoncirkla fermo kaj ondoforma fronta pinjono. La altaro estas baroka kun origina baldakeno portata de anĝeloj. Troviĝas ĉi tie ŝtona figura sacerdota tomboŝtono el la 18-a jarcento.
Paroĥestrejo
Libere staranta duetaĝa baroka paroĥestrejo kun nemembrigita fasado devenas el la 18-a jarcento. Interne estas barele volbitaj plafonoj, en koridoro estas plata plafono kun stuka kadro portata de klasikismaj pilastroj.
Kruco
Antaŭ la malfrubaroka tombeja pordego estas rokoka kruco sur obelisko el la jaro 1771 kun barokaj statuoj de Sankta Maria kaj Johano Evangeliisto el tempo ĉirkaŭ la jaro 1720.
Vilaĝestrejo
Estinta vilaĝestrejo situas proksime de la preĝejo.
Sándor Kocsis
KOCSIS Sándor (koĉiŝ ŝa:ndor (aleksandro) (n. 23-an de septembro de 1929 en Budapeŝto; m. 22-an de julio de 1979 en Barcelona) estis hungara futbalisto kaj atakanto en la legenda hungara ora teamo. Li ludis kun la famaj Ferenc Puskás (ferenc puŝkaŝ) kaj József Bozsik (joĵef boĵik).
Li jam ekludis en la aĝo de 17 en la teamo de Ferencváros en Budapeŝto. En 1950 li estis delegita al Honvéd (futbala asocio de la hungara armeo en Budapeŝto), kie jam ludis la kerno de la estonta nacia futbalteamo ĉirkaŭ Bozsik kaj Puskás. Li havis esceptan forton ĉe la tekniko de kapopilko aŭ kapumo, tiel oni nomis lin "Orkapulo". Dum la 68 landaj ludoj, akiris li 75 golojn, kion neniu povis ĝis nun superi. Li akiris 11 golojn nur dum la ĉampionado de la Futbala Mondpokalo 1954, sed li restis sen golo dum la finalo. Post la hungara revolucio de 1956, restis li en okcidenta Eŭropo. Li ludis de 1958 ĝis 1965 en FC Barcelona, kie li firmigis sian kromnomon kiel "Tete d' Oro". Post fino de lia futbalista kariero en 1965, li daŭre aktivis kiel futbala trejnisto. Sándor Kocsis mortis je grava malsano en 1979, en la kataluna ĉefurbo.
Tema-remaa dispozicio
Ekz-e (frazoj el la Fundamenta Ekzercaro; T=temo, R=remao):
La dispartigo en temon—remaon ne estas reduktebla al disparigo en parolelementojn aŭ en frazmembrojn, diversaj parolementoj aŭ frazmembroj povas plenumi ajnan en tiuj roloj:
Pli fajna strukturo
En la tradicio de la Praga skolo oni plue apartigas ligilon kaj kulison.
Ligilo (ruse связка = ligilo, kopulo), aŭ transiro (ĉeĥe tranzit) interligas la temon kaj la remaon, kaj ofte havas formon de verba grupo.
Kuliso estas kromtemo, precipe tia, kiu indikas tempan aŭ spacan cirkonstancon. Ekz‑e en la antaŭparolo de la Proverbaro Zamenhofo diras:
Ĉi tie T2 estas la ĉeftemo, T1 estas la kuliso, L estas la ligilo.
Perdemanda testo
En dialogo la remao de respondo estas tiu frazmembro, kiu rilatas al la demandovorto:
Oni ankaŭ povas respondi mallonge, per la nura remao:
(Tio, interalie, demonstras kial utilas apartigi la ligilon, kiu ne trafas en la minimuman respondon.)
Por trovi la remaon en rakonta frazo oni rekonstruu la demandon, kiun tiu frazo devas respondi en la menso de la rakontanto.
Komparo kun subjekto kaj predikato
En la posta evoluo de lingvoscienco la aristotelan koncepton forpuŝis la pure gramatikaj, formalaj nocioj, por kiuj oni tamen plu uzis la alicele enkondukitajn terminojn. La lingvistoj remalkovris la aristotelajn konceptojn en la 19-a jc, kiam iuj el ili ekuzis la terminojn logika subjekto (= temo), logika predikato (= remao); oni ankaŭ uzis la epiteton psiĥologia (subjekto, objekto).
La ĉi-supraj ekzemploj demonstras la diferencon inter la frazroloj gramatikaj kaj komunikaj: en (1) la temoj koincidas kun la subjektoj, sed en (2) la gramatika subjekto estas remao (logika predikato).
Vortordo
La kutima vortordo estas: unue, la temo; poste, la remao. Tion ni vidas en la ĉi-supraj ekzemploj; la «libera» vortordo de Esperanto (samkiel tiu de la rusa, pola, hungara, Latino, certagrade de la germana kaj ĉina) fakte estas la komunika ordo «temo → remao».
Cetere menciindas, ke en la lingvoj kie oni preferas meti la predikatan ĉefverbon frazofine (kiaj ekz‑e Latino aŭ la hungara) la preferata formo de la frazo estas T→R→L (la L estas la ĉefverba ligilo). Tamen Esperanto ne estas tia lingvo.
La lingvoj kun rigida vortordo gramatika (kiel la angla aŭ la franca) bezonas specialajn artifikojn por realigi la komunikan dispozicion.
La pasiva voĉo
Komparu la frazojn:
La unua frazo facile esprimeblas en la angla, ĉar la temo estas la subjekto. Sed la dua postulas ian rimedon por inversigi la ordon. Unu tia rimedo estas la pasiva voĉo:
Sekve de tia uzo la pasiva voĉo estas multe pli ofta en la angla ol en Esperanto aŭ en la rusa. Bedaŭrinde, multaj esperantistoj meĥanike paŭsas malsimplajn frazostrukturojn de sia gepatra lingvo, sen konscii, ke en Esperanto eblas diri pli elegante kaj klare. Ekz-e la editoro de la Fabeloj de Andersen plurloke diras en piednotoj:
La vorto mankis en la manuskripto; ĝi estis aldonita de la gefiloj de d-ro Zamenhof.
En Esperanto la natura kaj pli flua dirmaniero estus:
La vorto mankis en la manuskripto; ĝin aldonis la gefiloj de d-ro Zamenhof.
Ŝtopsubjekto
La pasiva voĉo tamen ne ĉiam taŭgas por remaigo; interalie ĝi ne taŭgas por la ekzemplo (2), ĉar «kuŝas» estas esence netransitiva verbo. En tia okazo la rigidordaj lingvoj uzas formalan pseŭdosubjekton kajaŭ kataforon, al kiu ili postmetas la naturan subjekton (ŝtono) — gravas ke en la frazparto la subjekto aperu en la posta, remaa pozicio:
El la tema parto referencata per la kataforo oni povas fari apartan subpropozicion:
En Esperanto sufiĉas kiel eble plej simpla frazo:
Intonacio
En naciaj lingvoj oni povas remaigi per intonacio (ĉe komunikado buŝa) aŭ per kursivigo (skribe). Ekz-e ĉe Mark Twain en la 20a ĉapitro de «La Aventuroj de Tom Sawyer», kie Tom sin akuzas pri misfaro de Becky: “Rebecca Thatcher (…) did you tear this book?”
A thought shot like lightning through Tom’s brain. He sprang to his feet and shouted — “I done it!”
Tia kursivigo estas senbezona en traduko en lingvon liberordan, kie la remaan subjekton eblas meti en la finon de la ekkria frazo sen perforti la prozodion: «Это сделал я!»,  «Tion faris mi!». Oni atentu, ke en Esperanto la intonacio ne estas fidinda komunika rimedo, ĉar por esperantistoj el masamaj gepatralingvaj medioj tiu svaga variado povas impresi tute malsimile.
Superorganismo
Superorganismo estas koncepto uzata en biologio kaj ekologio por aludi al grupo de sinergie interagantaj organismoj de la sama specio. Komunumo de sinergie interagantaj organismoj de diferencaj specioj estas nomata "holobionto".
La termino superorganismo estas aplikata en himenopteroj kiel abeloj, formikoj kaj vespoj, same kiel termitoj (pli proksimaj al blatoj ol al formikoj), ĉiuj el ili sociaj insektoj. Temas pri sociobiologia koncepto kiu referencas al socia organizaĵo, kiel komunumo, kiu transiras la biologiajn organismojn kiuj komponas ilin.
Ĉiuj superorganismoj havas komune:
Tiu socia vivo havigas al animaloj kiuj havas ĝin difinitajn avantaĝojn en la profito de la rimedoj kiuj siavice havigas al ili plej grandan evoluan sukceson:
Kelkaj fakuloj asertas, ke vere ĉio kio ekzistas estas enorma superorganismo, kie eĉ virusoj havas rilaton kun la vivo la tuta aro, el kiu formas parton ankaŭ la homa specio. Tiu teorio estas nomata Teorio Gaja.
Korto
Korto estas parto de domo ne kovrita de tegmento, kutime ĉe malantaŭa parto de la konstruaĵo, kiu povas havi du malsimilajn celojn: distra kaj ripoza -tiukaze ĝi havas konstruan plankon kaj povas havi ĉu puton ĉu fontanon, ktp.- por uzado prefere de homoj, produkta -tiukaze bestaro povas esti ties ĉefa loĝantaro-.
Laŭ Francisko Azorín korto estas Libera spaco ĉe domo, lasita por faciligi naturan lumigadon k. aerumadon de la internaj ĉambroj. Li indikas etimologion el la latina cors, cortis (korto).
Tiparo
En 2000 a.K en la urboŝtato Ur kiu situas en la suda parto de Mezopotamio, duetaĝaj domoj estis konstruitaj ĉirkaŭ malferma placo. En la teretaĝo estis la kuirejo, laborejo kaj publikaj spacoj kaj sur la supra etaĝo estis la internaj ĉambroj.
La centra malferma areo en la romiaj vilaoj estis nomita la atrio, kaj ĝia funkcio estis lasi lumon en la centron de la konstruaĵo, kaj dreni la pluvakvon en centran akvujego konatan kiel la "Impluvium". Tiuj domoj ofte estis integrigitaj en alia malferma areo, ĝardeno, kiu estis ĉirkaŭita de vicoj de grek-stilaj kolonoj kaj formis padon ĉirkaŭ la perimetro de la korto.
Interna korto en la Proksima Oriento reflektas la influojn de la nomada vivstilo. Anstataŭ ĉambroj destinitaj por kuiri, dormi, ktp oficiale, la diversaj agadoj estis movitaj de unu loko al alia en la konstruaĵo depende de la sezono, temperaturo kaj loko de la suno. La plataj tegmentoj de tiuj konstruaĵoj ofte estis uzitaj por dormi en varma vetero. En kelkaj islamaj kulturoj privataj kortoj disponigis subĉielan spacon por la virinoj, kie ili povis senti sin liberaj kaj resti kaŝitaj de la strato.
En sudeŭropaj hejmoj korto estas elstara ejo por la familia vivo kaj kiel renkontejo -ĉar dormoĉambroj aŭ salonoj estas tro varmaj ene de la konstruaĵo- kaj kiel laborejo kaze de kortobirdaro, brutejo aŭ deponejo de ilaro.
En tradicia ĉina korto, kelkaj domoj estis konstruitaj ĉirkaŭ placo. Ĉiu domo apartenis al aparta familio, kaj kromaj domoj estis metitaj malantaŭ ili por gastigi pliajn familianojn. La ĉina korto estis loko de privateco kaj trankvilo, preskaŭ ĉiam enkorpigante ĝardenon kaj elementon de akvo. En kelkaj kazoj, domoj estis konstruitaj kun multoblaj ĝardenoj kiuj pliigas privatecon. Fremduloj estis akceptitaj en la plej ekstera korto, kaj la pli internaj kortoj estis rezervitaj por proksimaj amikoj kaj familio.
Sirikit
Sirikit Kitiyakara (naskiĝis la 12-an de aŭgusto 1932 en Bankoko) estis la edzino de reĝo Bhumibol Adulyadej ĝis lia morto en 2016.
Sirikit estas la filino de nobelo Nakkhatra Mang Kala Kitiyakara kaj Bua Sanitvongse kaj ano de la reĝa familio. Ŝi edukiĝis en Tajlando, kie ŝi vivis dum la Dua Mondmilito; unue ŝi vizitis la Rajini lernejon kaj poste la Saint Francis Xavier Convent lernejon. Post 1946 ŝi vivis kun la gepatroj interalie en, Anglio, Francio kaj Danio. Ŝi studis muzikon en Parizo, kie ŝi renkontis Bhumibol kiu studis en Svislando. Ili geedziĝis je la 28-a de aprilo 1950 kaj revenis al Tajlando en 1952.
Ilia plej aĝa infano estas la filino Ubol Ratana, la dua infano kaj plej aĝa filo estas Maha Vajiralongkorn, la postsekva reĝo.
Mannhausen
Mannhausen estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 281 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Calvörde.
Preĝejo Johano Baptisto (Felsőzsolca)
La preĝejo naskiĝo de Johano Baptisto estas romkatolika konstruaĵo en urbo Felsőzsolca (Hungario).
Historio
La tiama vilaĝo jam havis kirkon antaŭ ol 1332. La turkoj okupis ĝin ĉirkaŭ 1600. Oni konstruis kapelon en 1815, post 2 jaroj oni refondis la paroĥon. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1898-1900. La orgeno estis kreita en 1900.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. Sur la fasado videblas du niĉoj kun skulptaĵoj kaj super la enirejo alta kaj mallarĝa fenestro. Interne István Benkei pentris la ĉefaltaran bildon.
Kermeso okazas en depost la 29-an de junio en la unua dimanĉo.
Buchholterberg
Buchholterberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1520 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Buchholterberg situas en la Svisaj Antaŭalpoj proksimume 12 kilometrojn nordoriente de Thun. Ĝi estas la plej norda komunumo de la Berna Oberlando ĉe la limo al Emme-Valo. La teritorio de la komunumo etendiĝas de la ravino de la rivereto Rotachen en oriento ĝis al la monto Buchholterberg en okcidento. La komunumo konsistas el la ĉefvilaĝo Heimenschwand (sur alteco de 1006 m s.m.), la vilaĝetoj Zihl (sur alteco de 1010 m s.m.) kaj Bätterich (sur alteco de 1008 m s.m.)supre de ĝi, ankaŭ nomitaj Obere Allemendgemeinde [= supra komunuza komunumo], kaj la vilaĝetoj Marbach (sur alteco de 999 m s.m.), Schaubhaus (sur alteco de 996 m s.m.), Badhaus (sur alteco de 959 m s.m.), Ibach (sur alteco de 887 m s.m.), Wangelen (sur alteco de 888 m s.m.), Teufenbach (sur alteco de 890 m s.m.), Wyler (sur alteco de 982 m s.m.) kaj Rothachen (sur alteco de 812 m s.m.) sube de ĝi, ankaŭ nomitaj Untere Allmendgemeinde [= suba komunuza komunumo]. Dum la lastaj jaroj krome estiĝis la tri novaj setlejoj Heimenegg (sur alteco de 992 m s.m.), Höh (sur alteco de 994 m s.m.) kaj Längmatt (sur alteco de 887 m s.m.).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buchholterberg limas en nordo al Linden, en nordoriento al Röthenbach en Emme-Valo, en oriento al Wachseldorn, en sudo al Unterlangenegg, en sudokcidento al Fahrni, en okcidento al Bleiken ĉe Oberdiessbach, kaj en nordokcidento al Oberdiessbach.
Trafiko
La komunumo Buchholterberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas la kantona vojo n-ro 229.1, kiu de Jassbach trans pasejo kondukas al Unterlangenegg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas en distanco de proksimume 10 kilometroj sudokcidente apud Thun. Per la buslinio de la regiona trafikentrepreno de Thun kaj Interlaken de Heimenschwand al Thun la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Buchholterberg datiĝas el la jaro 1238 kiel Bucholtron. Sur la monteto Hohbühl estis malkovritaj prahistoriaj tombomontetoj. Dum mezepoko bienposedantoj en Buchholterberg estis diversaj nobeloj kiel en la jaro 1257 Grafo Ulriko de Buchegg kaj diversaj civitanoj de la urbo Berno, kiuj faris donacojn al la Hospitalo de Berno. En la jaro 1399 Buchholterberg fariĝis parto de la berna distrikto Röthenbach kaj kun ĝi de la Kamparvoktejo Signau sub la supera jurisdikcio de la Kampartribunalo Konolfingen. 1768 Bleiken estis disigita de Buchholterberg kaj fariĝis aparta komunumo. Post la Helveta Revolucio Buchholterberg estis atribuita kiel komunumo al la distrikto Konolfingen. En la jaro 1823 Wachseldorn estis disigita de Buchholterberg kaj fariĝis aparta komunumo. En la jaro 1864 Buchholterberg estis aligita al la distrikto Thun kaj kun ĝi en la jaro 2010 integrita al la nova administra distrikto Thun.
Aleksej Brusilov
Aleksej Aleksejeviĉ BRUSILOV (Алексей Алексеевич Брусилов; naskiĝis la en Tifliso, la Rusia Imperio — mortis la  en Moskvo, Sovetunio) estis rusa generalo, konata pro Brusilov-ofensivo (junio-aŭgusto de 1916), kiu helpis dum kritika periodo de la Unua mondmilito al la okcidentaj aliancanoj de Rusio.
Mont-Saint-Léger
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Aleksej Brusilov
Brusilov estis instruata en la Cara Paĝia Korpuso, ekservis kiel kavaleria oficiro en Kaŭkazio. Li elstare batalis en la rusa-turka milito (1877–78); en 1906 li rangaltiĝis al generalo. Komence de la Unua mondmilito, Brusilov komandis la 8-an rusan armeon kaj havis elstaran rolon en la sukcesa rusa atako en Galicio aŭtune de 1914.
Printempe de 1916, Brusilov anstataŭis la pli maljunan kaj heziteman generalon N. J. Ivanov, en komanda ofico de 4 rusaj armeoj. La 4-an de junio de 1916, Brusilov komencis tempestan atakon kontraŭ la aŭstraj fortoj. Malgraŭ gravaj perdoj, la trupoj de Brusilov en aŭgusto militkaptis 375 000 soldatojn (200 000 el ili en la unuaj tri tagoj de la atako) kaj okupis la tutan Bukovinon kaj parton de orienta Galicio. Pro tiuj atakoj, Germanio devis transloki taĉmentojn, pro kio soldatoj mankis en la grava Batalo de Verdun. La ofensivo kunportis pluajn avantaĝojn al la aliancanoj: Rumanio decidis ekmiliti je flanko de la aliancanoj, tiel Aŭstrio devis ĉesigi la nord-italiajn manovrojn.
Brusilov estis la ĉefkomandanto de la rusaj trupoj de la 22-a de majo 1917 ĝis 19-a de julio (laŭ nova kalendaro de 4-a de junio ĝis 1-a de aŭgusto). Li servis dum la bolŝevika regado kiel milita konsilisto kaj inspektoro de la kavalerio (1920–1924), poste li pensiiĝis.
Li verkis memuarojn "Notkajero de soldato, 1914–1918".