cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Legge
James LEGGE (tradicia ĉina skribo: 理雅各; Hànyǔ pīnyīn: Lǐ Yǎgè, naskiĝis la 20-an de decembro 1815 en Huntly (Skotlando), mortis la 29-an de novembro 1897 en Oksfordo) – skota misiisto, ĉinologo, tradukisto de klasikaj verkoj de la ĉina filozofio kaj religio, la unua profesoro de ĉinologio en Universitato de Oksfordo. Unu el la plej eminentaj, se ne la plej eminenta ĉinologo de la 19-a jarcento, kies monumenta verko – traduko de plimulto de la plej gravaj verkoj de antikva ĉina penso, donis fundamenton por kompreno de la kulturo de Ĉinio flanke de eŭropanoj kaj por ĉinologio kiel scienco.
Juneco
Li estis la plej juna filo de komercisto Ebenezer Legge, edukita en tradicio de kongregaciismo. Danke al kono de latino ricevis stipendion al King’s College ĉe Universitato de Aberdeen, kiun finis en 1835, ricevante laŭron de la plej bona studento – Huttonian Prize. Post studoj, dum jaro kaj duono instruis en mezlernejo en Blackburn; tiuperiode, sub influoj de pli maljuna frato, kleriko, de lia rondo de religiaj amikoj kaj direktoro de la lernejo, aliĝis al evangeliisma medio. En 1837 eniris al Highbury Theological College en Londono kaj unu jaron poste ordiniĝis; dum siaj studoj komencis lerni la ĉinan lingvon, decidigita ekiri al misio en Ĉinion.
En 1839 edziĝis al Mary Isabella Morison (filino de signifa pastoro John Morison) kaj forveturis al Malako, kie instruis en Anglo-Chinese College, la lernejo por ĉinoj, gvidatan de London Missionary Society (post morto de antaŭa direktoro iĝis ĝia gvidanto). Tiutempe li konstatis, ke por efektive konverti ĉinojn oni devas kompreni la ĉinan literaturon kaj utiligi ĝin al misiista laboro.
Oksforda profesoro
En 1876 iĝis profesoro de la ĉina lingvo en Universitato de Oksfordo, kie lekciis ĝis la morto (dum lekcio) en la aĝo de 82 jaroj. Kiel kleriko restis ekster la eklezio de Anglio. Li estis la unua neanglikana profesoro en Oksfordo.
Aktive kunlaboris kun eminenta hindologo kaj orientalisto Friedrich Max Müller, kreante fundamentojn de kompara religioscienco kaj instruante en Corpus Christi College. Ekzemplo de tia kompara literaturscienco estis lia lekcio komparanta etikajn premisojn de konfuceismo, taoismo kaj kristanismo, poste eldonita libroforme kiel Confucianism and Tâoism described and compared with Christianity. Preparita al konferenco de misiistoj en Ŝanhajo en 1877 elvokis tiom grandan reziston de koservativaj partoprenantoj, ke estis retirigita. Kiel esploranto de religioj kaj filozofiaj tradicioj li reprezentis tekstan alpaŝon, ne analizante kiel idealoj estis enkorpigataj en la vivon.
Lekciante en Oksfordo li prepais korektitan version de siaj tradukoj de la libroj de Konfuceo, kiujn denove aperigis Clarendon Press en la jaroj 1893 kaj 1895. Tradukoj de taoismaj verkoj (kaj partoj de konfuceaj) eniris al ciklo de la sanktaj libroj de Oriento, eldonataj de la universitato en la jaroj 1879–1910 (sume 50 volumoj). Ili estas klasikaĵoj konfuceismaj (volumoj 3, 16, 27 kaj 28) kaj taoismaj (volumoj 39 kaj 40). Liaj tradukoj, represataj kaj utiligataj ĝis hodiaŭ, estiĝis bazo de la kompreno pri ideoj de konfuceismo kaj taoismo por eŭropanoj. Li interesiĝis pri frua ĉina budhismo kaj ĉina kristanismo en Ĉinio, aparte pri nestorianismo.
Elekto de verkoj
Kolekto de ĉinaj klasikaj verkoj: The Chinese Classics: with a Translation, Critical and Exegetical Notes, Prolegomena, and Copious Indexes (Ĉinaj klasikaj verkoj: traduko kun kritikaj kaj klarigaj notoj, enkondukojn kaj vastaj indeksoj), eldonita en Honkongo de la aŭtoro mem kaj en Londono de Trubner&Co. Ĉiuj enhavas paralelan ĉinan tekston kaj la anglan en propra transskribado de Legge kun precizaj tradukaj notoj:
Tradukoj en la serio Sacred Books of the East (Sanktaj Libroj de Oriento) sub la redakto de Max Müller, eldonitaj en Oksfordo: interalie Libro de Ritoj, I Ching, Daŭdeĝingo
Komanĉoj
La Komanĉoj, angle Comanche (prononco, laŭ sistemo IFA , en la komanĉa Nʉmʉnʉʉ), estas denaska usona nacio el la Grandaj Ebenaĵoj, do preriindianoj kies historia teritorio konsistis el la aktuala nordokcidenta Teksaso kaj apudaj regionoj en orienta Nov-Meksiko, sudorienta Kolorado, sudokcidenta Kansaso, okcidenta Oklahomo kaj norda Ĉiŭaŭo. La usona registaro federacie agnoskas la komanĉojn kiel la Komanĉan Nacion, kun ĉefsidejo en Lawton, Oklahomo.
Afrika Pokalo de Nacioj
La Afrika Pokalo de Nacioj (Coupe d'Afrique des nations de football, كأس أمم إفريقيا, Africa Cup of Nations (ACN) kaj foje African Nations Cup (ANC)) estas la ĉefa internacia turniro de naciaj futbalistaj teamoj en Afriko. Ĝin okazigas la Konfederacio de Afrika Futbalo (CAF), kaj unuafoje ĝi okazis en 1957. Ekde la jaro 1968, la pokala turniro okazas ĉiun duan jaron. Laŭ la stato de 2010, la nacia teamo de Egiptio estas la aktuala ĉampiono, kaj ankaŭ gajnis la pokalon plej ofte el ĉiuj partoprenintaj teamoj, sume 7 fojojn.
Petriĉo
Petriĉo (Петрич ; Πετρίτσι; Petriç) estas urbo en Provinco Blagoevgrad, Bulgario, kaj ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma municipo.
La urbo situas sud-okcidente de Bulgario, proksime al la limo kun Grekio kaj Nord-Makedonio.
Montopinto Petriĉ en Antarkto estas nomita honore al ĉi tiu urbo.
(51359) 2000 SC17
(51359) 2000 SC17 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Mello (Italio)
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Civo, Novate Mezzola kaj Traona.
Józef Franczak
Józef FRANCZAK, pseŭdonomo Laluś, Lalek, uzis ankaŭ la nomon Józef Babiński (naskiĝis la 17-an de marto 1918 en Kozice Górne, murdita la 21-an de oktobro 1963 en Majdan Kozic Górnych) – serĝento de la Pola Soldataro, partoprenanto de la defenda milito de Pollando 1939, poste ligita kun strukturoj de la Asocio de Armita Batalado (ZWZ-AK), la lasta soldato de la pola subtera kontraŭkomunisma kaj sendependiga movado.
Biografio
Post fino de Suboficira Lernejo en la Instru-Centro de Ĝendarmaro en Grudziądz Józef Franczak estis aldelegita al Ĝendarma Plotono en Równe. Tie li kunfrontis la duan mondmiliton. Post la 17-a de septembro estis arestita en Sovetunio. Sukcesis fuĝi de malliberigo. En 1940 eniris al la Asocio de Armita Batalado kaj poste al Pola Enlanda Armeo. Subtere agis ĝis 1944. En la sama jaro kiel oficiro estis perforte enkorpigita al la 2-a Armeo de Pola Soldataro. Batalis ĉe la rivero Vistulo. Januare 1945 kiel atestanto de verdiktoj pri mortkondamno kaj ekzekutoj de la soldatoj el Pola Enlanda Armeo decidis dizerti. Baldaŭ sovetia NKVD ekserĉis lin kaj komenciĝis 18-jara periodo de sinkaŝado kontraŭ la polaj regopovoj.
Laluś partoprenis en multaj atencoj kontraŭ tiel nomataj firmigantoj de la popola ordonpovo – milicanoj kaj soldatoj de Sekureca Servo. Kelkfoje estis vundita kaj unufoje arestita.
Kastelo de Ötvöskónyi
La Kastelo de Ötvöskónyi (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Chernel–Czindery [ĉernel-cinderi]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ötvöskónyi.
Józef Franczak
Biografio
Formalan spionagadon kontraŭ li oni komencis jam la 16-an de novembro 1951 kadre de operaco kun kaŝnomo Pożar (Incendio). 27 sekretaj kunlaborantoj de Sekureca Oficejo lokigitaj en lia ĉirkaŭaĵo helpis. Entute oni laborigis ĉirkaŭ 100 personojn. Franczak estis denuncita de Stanisław Mazur, parenco de lia edzino, kiu estis sekreta kunlaboranto de Sekureca Servo sub pseŭdonomo Michał (Mikaelo).
Kastelo de Ötvöskónyi
Historio
La kastelo estis konstruita en 1895 kaj diversaj familioj loĝis interne. Antaŭ la 2-a mondmilito en la kastelo ekfunkciis uzino pri fruktosukoj. En la jaroj 1954 kaj 1955 hospitalo pri pulmomalsanuloj funkciis en la kastelo. En 1987 trakonstruo okazis, poste ĝis 2015 psikiatriejo funkciis interne kun 80 malsanuloj. La kastelo malpleniĝis, plano mankas pri la nova funkcio.
Józef Franczak
Biografio
La familio ricevis la kadavron sen kapo.
Kastelo de Ötvöskónyi
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en parko. Formo de la kastelo estas briko. La fasado estas simetria, la meza parto estas granda rizalito kun teraso, kiun tenas 4 kvadrataj kolonoj.
Józef Franczak
La lasta partizano en Pollando
Józef Franczak estis la lasta mortfalinta partizano de la postmilita subtera movado en la tereno de Pollando.
Kastelo de Ötvöskónyi
Parko
En la parko kreskas grandega kaj tre malnova tilio. Inter la arboj situas skulptaĵo pri Johano Nepomuko.
Józef Franczak
La lasta partizano en Pollando
Vojevodia juĝo en Varsovio, aboliciante mortkondamnojn de kolonelo Hieronim Dekutowski, superulo de Laluś kaj de liaj kamaradoj, dum motivigo skribis i.a.: ''soldatoj de Pola Enlanda Armeo agantaj poste en organizaĵo Libero kaj Sendependo estis devigitaj kontraŭstari al armita amasa ekstermado batalante kun taĉmentoj de NKVD same kiel kun apogantaj ilin polaj formacioj, t.e. milico, Sekureca Oficejo kaj t.n. Internaj Soldataroj. Tio estis batalo bezona kaj celhava, konsistanta en reakiro de kaptitoj aŭ prevento de murdoj kaj arestoj. La Supera Tribunalo difinas tion en sia verdiktaro kiel la rajto al komuna necesa defendo. Eksterduban karakteron havis la armita agado de la taĉmento de „Zapora”.''
Leĝo de Biot-Savart
En fiziko, la leĝo de Biot-Savart estas ekvacio en elektromagnetismo kiu priskribas la magnetan kampon  B  generitan per elektra kurento. La vektora kampo  B  dependas de la grandeco, direkto, longo, kaj apudeco de la elektra kurento, kaj ankaŭ de fundamenta konstanto nomata kiel la magneta konstanto. La leĝo estas valida en la magnetostatika proksimumado. La donata valoro de la  B  kampo estas konsekvenca kun ambaŭ cirkvita leĝo de Ampère kaj gaŭsa leĝo pri magnetismo (ankaŭ alinomita leĝo de konservita flukso).
Józef Franczak
La lasta partizano en Pollando
Józef Franczak ne estis la plej longe aganta kontraŭkomunisma partizano aktiva en la tereno de t.n. Orienta Bloko. Nur la 28-an de septembro 1978 en embusko de KGB mortfalis August Sabbe, la lasta soldato de la formacio de Arbaraj fratoj, agantaj en la tereno de Estonio, estanta tiam parto de Sovetunio.
Distingoj
La 17-an de marto 2008 prezidento de Pola Respubliko Lech Kaczyński donis postmorte al Józef Franczak, pseŭdonomo „Laluś”, Komandoran Krucon kun Stelo de la Ordeno Polonia Restituta.
Leĝo de Biot-Savart
La leĝo estas:
Józef Franczak
Distingoj
Józef Franczak estis distingita pro eminentaj meritoj por sendependigo de la Pola Respubliko en la 90-a naskiĝdatreveno.
Leĝo de Biot-Savart
aŭ (ekvivalente)
(en SI-aj unuoj), kie
Por apliki la ekvacion, necesas elekti punkton en spaco je kiu kalkuli la magnetan kampon. Tenante la punkton fiksitan, oni integralu tra la vojo de la kurento (kurentoj) por trovi la tutecan magnetan kampon je la punkto. La apliko de ĉi tiu leĝo implice fidas sur la kompona principo por magnetaj kampoj, kio estas tio ke la magneta kampo estas vektora sumo de la apartaj kampoj kreitaj per ĉiuj infinitezimaj sekcioj de la konduktiloj. La kompona principo veras por la elektra kaj magneta kampoj ĉar ili estas solvaĵo de la ekvacioj de Maxwell kiuj estas linearaj, kie la kurento estas unu el la fontaj kondiĉoj.
La formulo donita pli supre laboras bone se la kurento povas esti proksimumita kvazaŭ fluanta tra malfinie mallarĝa konduktilo. Se la kurento havas iun dikecon, la respektiva formulo de la leĝo de Biot-Savart (denove en SI-aj unuoj) estas:
aŭ ekvivalente
kie
Tiel la magneta kampo povas esti kalkulita kiel
La leĝo de Biot-Savart estas fundamenta en magnetostatiko, simile al kulomba leĝo en elektrostatiko.
Konstanta unuvoja kurento
En la speciala okazo de konstanta kurento  I , fluanta laŭ unu difinita konduktilo kaŭ kurbo C, la magneta kampo  B  estas
Punkta ŝargo je konstanta rapido
Ĉi tiu ekvacio estas ankaŭ iam nomata kiel la leĝo de Biot-Savart, pro analogeco de ĝia formo al la norma leĝo de Biot-Savart donita pli supre. La lasta formulo estas nur proksimuma, kaj ĝia akurateco malboniĝas se rapido de la partiklo proksimiĝas al lumrapideco c; ĉi tio okazas ĉar tiam la situacio ne estas perfekte magnetostatika.
Ĉi tiu esprimo povas ankaŭ esti reskribita kiel
kie E estas la elektra kampo kiun la ŝargo devus krei se ĝi estus senmova (kiel donita per kulomba leĝo), kio estas
La akurata, relativisma esprimo estas
kie estas la vektoro punktanta de la aktuala, ne-mense postrestanta pozicio de la partiklo trafe je kiu la kampo estas mezurita, kaj θ estas la angulo inter la rapida vektoro kaj.
Magnetaj respondaj
La leĝo de Biot-Savart povas esti uzata por kalkuli magnetajn respondojn eĉ je la atoma aŭ molekula nivelo, ekzemple magnetan akceptindecon, se la kurenta denseco povas esti ricevita de kvantummekanika kalkulo.
Konsekvenceco kun la aliaj leĝoj de magnetismo
Jen estas skizo de pruvo ke magneta kampo  B  kalkulita per la leĝo de Biot-Savart estas konsekvenca kun gaŭsa leĝo pri magnetismo kaj ampera cirkvita leĝo.
Startu ni kun la leĝo de Biot-Savart:
Pro tio ke
kaj uzante la derivaĵon de produto por kirloj, kaj ankaŭ tion ke  J  ne dependas de  r , ĉi tiu ekvacio povas esti reskribita kiel
Prenante la diverĝencon de ambaŭ flankoj
pro tio ke la diverĝenco de kirlo estas ĉiam nulo, ĉi tio donas la gaŭsan leĝon pri magnetismo aŭ la leĝon de konservita flukso dank'al la teoremo de Ostrogradskij-Gaŭso.
Prenante la kirlon de ambaŭ flankoj de la antaŭa ekvacio, uzante la formulon pri la kirlo de kirlo, kaj denove uzante tion ke  J  ne dependas de  r , rezultas:
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj estas ferbetonaj konstruaĵoj kaj ili estis konstruataj dum la jaroj 1935 – 1938, kiam la unua peza fortikaĵo (MO S-8 "Dvůr Paseky") de la tuta ĉeĥoslovaka fortikaĵsistemo estis finbetonita la 22-an de decembro de 1935.
Kolombejo
Kolombejo aŭ kolombodomo estas konstruaĵo aŭ lokalo, kiu estas specife konstruita kun etaj niĉoj por la kolomboj aŭ leterkolomboj sur la tegmento aŭ en la mansardo de la domo.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
Unuopaj memstaraj objektoj kreis sinsekvan ĉenon de reciproke helpantaj pafpostenoj. Emfazo estis akcentita al flankaj kaj oblikvaj pafadoj, dum kio estiĝis koneksa pafbarejo en la tuta fortikigita sektoro. Defendo de unuopaj objektoj poste dependis de ŝirmpafado de ĝiaj najbaroj. Avantaĝo de tiu ĉi metodo de fortikigado estis ebleco plifortigi ŝirmon de la fruntaj muroj de objektoj per apartaj glacisoj kaj malaltigi eblecon de efika pripafado al la fruntaj embrazuroj elflanke de la malamiko.
Leĝo de Biot-Savart
Konsekvenceco kun la aliaj leĝoj de magnetismo
kaj
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
En decidaj sektoroj de la ŝtatlimoj, kiuj estis senkondiĉe sukcese defendotaj, oni konstruis pli rezistemajn kaj per armilaro pli efikajn pezajn fortikaĵojn. La baza elemento de la pezaj fortikaĵoj estis la tn. infanteria fuorto armilprovizita per pezaj mitraloj kaj per leĝeraj mitraloj kaj tre ofte ankaŭ per kontraŭtankaj kanonoj. En ondiĝinta kaj malmulte trarigardebla tereno la infanteriaj fuortoj estis ekipitaj per, aparte por tiu ĉi celo konstruitaj, minĵetiloj. La infanteriaj fuortoj estis konstruataj unue en lokoj de gravaj ŝtatlimaj spacoj kun komunikilaro kondukanta enlanden. Tiuj ĉi fermejoj estis sinsekve plilongigataj en koneksajn liniojn, kiuj estis en strategiaj lokoj plifortigataj per artileriaj fuortaroj. Partoj de la fortikaĵsistemo estis koneksaj kontraŭtankaj baraĵoj kaj obstakloj kontraŭ infanterio kaj per subtera telefona kabla reto estis certigita komuniko.
Kolombejo
La materialoj el kiaj ĝi estas konstruita samkiel ĝia strukturo, varias en multaj landoj.
Leĝo de Biot-Savart
Konsekvenceco kun la aliaj leĝoj de magnetismo
kio estas la ampera cirkvita leĝo.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
La baza tipo de la infanteria fuorto estis duetaĝa ŝtalbetona objekto kun ĉefaj armiloj lokigitaj en embrazuroj de flankaj muroj, kiuj pafis ambaŭflanken laŭlonge laŭ baraĵoj. Kontraŭ malamika pripafado el antaŭfronta tereno la ĉefaj embrazuroj estis ŝirmitaj per plilongigitaj muroj de la fuorto flanken. En tiuj ĉi ŝirm-aloj estis lokigitaj blendaj kloŝoj, ebligantaj rondan gvatadon kaj senperan defendon de la objekto eĉ tiudirekten, kien ne povis efiki „la ĉefaj armiloj sub betono“. En muroj forturnitaj de la malamiko estis lokigitaj pluaj help-embrazuroj por defendi la ĉefajn embrazurojn kaj la enirejspacon de la objekto. En surdajn lokojn, kiuj povis esti pripafataj per neniu armilo de la objekto, kondukis apartaj tuboj elinterne fermeblaj per fermoplato – la tn. grenad-glitujoj, tra kiuj povis defendantoj ĵeti al la malamiko specialajn tempfiksitajn grenadojn modelo 38.
Kolombejo
La moderna kolombejo estas malproksima heredanto de la roma colombarium, sed tiu termino uzeblas ankaŭ kaj ĉefe por aludi al tombejoj kie oni konservis la cindrojn aŭ ostojn de mortintoj en malgrandaj ujoj kiuj estis lokigitaj en malgrandaj muraj niĉoj similaj al tiuj por kolombonestoj.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
Antaŭ muroj kun la ĉefaj embrazuroj estis betonigitaj preskaŭ 3 m profundaj ŝirmaj ŝaktoj, kiuj malebligis al atakanto alproksimiĝi senpere al la embrazuroj kaj endanĝerigi ilin per metita eksplodaĵo. Samtempe la ŝakto eliminis danĝeron ŝutplenigi la embrazurojn per teraĵo eksplodigita dum eksplodoj de obusoj kaj flugbomboj en ĉirkaŭaĵo de la objekto. En tiujn ĉi ŝaktojn estis tra apartaj aperturoj forkondukataj elpafitaj pafaĵpulvujoj de la pezaj mitraloj kaj obusingoj de la kontraŭtankaj kanonoj, kiuj alie en la objekto malhelpus kaj pro sia haladzo malpurigus la aeron. La plafona tabulo de la objekto estis super la ĉefaj embrazuroj plilongigita en la tn. kantilevron, per kio estis al la malamiko (se ĝi eventuale venus ĝis la tegmento de la fuorto) malebligite malsuprenigi eksplodaĵojn antaŭ la krenelojn kaj tiamaniere senefikigi ilin. (Vidu: .) Direkte de la malamiko estis ĉiu fuorto plifortigita per 4 m larĝa ŝtona glaciso, kovrita per argilo kaj herbobedoj, kiu unuiĝis kun ĉirkaŭa tereno. Per tio estis plialtigita ĝia rezistkapablo kontraŭ rekta pripafado per kanonoj kun plata trajektorio de obuso kaj kontentige plenumita kamuflaĵo de preskaŭ 6 m altaj muroj de la objekto.
Kolombejo
Historio
La bredado de la kolomboj estis kutimo jam ĉe asirianoj, fenicoj, kaj en antikva Grekujo. Ĝi iĝis hobio en Romio.
Varono, Kolumelo kaj Plinio la Maljuna skribis verkojn pri la bredado de kolomboj kaj pri la konstruado de kolumbejoj. La romia colombarium, ĝenerale ronda, estis interne kovrita per blanka pulvoro de marmoro.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
Laŭ terena trairebleco kaj laŭ spaca graveco, kiujn la fortikaĵobjektoj estis ŝirmontaj, kaj same laŭ taktikaj taskoj, kiujn ili estis plenumontaj, havis unuopaj fuortoj diversan rezistkapablon, konstru-solvon kaj armilaron. Laŭ rezistkapablo la fuortoj estis dividitaj je kvar gradoj markitaj per la romiaj numeroj de I ĝis IV (oni nomas ilin „romianoj“). La plej altan rezistkapablon de la IV-a rezistkapabla grado havis la fuortaraj objektoj, kies frontaj muroj kaj plafonaj tabuloj estis fortaj preskaŭ 3,5 m kaj ili estis rezistontaj al trafoj de ĉiuj tiam konataj kanonoj. Nur iom malpli altan rezistkapablon, kaj nome ĝis kanona kalibro 30,5 cm, havis la infanteriaj fuortoj de la III-a rezistkapabla grado, kie la plej trafeblaj partoj estis fortaj inter 2,5 ĝis 2,75 m. Plej ofte troviĝantaj objektoj estis fuortoj de la II-a rezistkapabla grado, kiuj normale estis rezistontaj eĉ al longdaŭra 21 cm kalibra kanonado. Iliaj frontaj muroj kaj plafonoj mezuris inter 2 – 2,25 m, la flankaj kaj la malfrontaj muroj – kiuj ne estis endanĝerigitaj pro rekta pafado de la malamiko – estis fortaj 1 m. En pli malmulte endanĝerigitaj spacoj estis konstruataj malpli multekostaj fuortoj de la I-a rezistkapabla grado, kie la plafono kaj la frontaj muroj mezuris inter 1,5 ĝis 1,75 m kaj ili estis rezistontaj al 15 cm kalibra kanonado.
Jean de Rancé
Armand Jean Le Bouthillier de RANCÉ (naskiĝinta la en Parizo, mortinta la  en La Trappe) estis franca nobelo kaj monaĥo. Kvankam li povas konsideriĝi fondinto de la ordeno de la trapistoj li vere nur enkondukis reformprogramon ene de la ordeno de la cistercianoj. Sampensantoj iĝis en la 17-a jarcento konsiderinde granda grupo kiu finfine dissplitiĝis en 1892 fondinte la ordenon de la trapistoj (OCSO). Lia ordeninterna memortago estas la 27-a de oktobro.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
Kun la progresanta konstruado de la pezaj fortikaĵoj projektintoj venis al konkludo, ke ankaŭ fuortoj de la I-a rezistkapabla grado estas kelk-okaze neekonomiaj kaj senbezone multekostaj, kaj tial ili ekkonstruis ankoraŭ pli simplajn objektojn armilprovizitaj plejparte nur per duopo de pezaj mitraloj ĉiuflanke kaj ekipitaj per unu blenda kloŝo. Tiujn ĉi objektojn, kies rezistkapablo estis markata per la araba numero 2 (oni nomas ilin „araboj“) ni povas renkonti en profundaj arbaroj kaj en montartereno.
Jean de Rancé
Vivo
Rancé originis el aristokrata familio: Lia patro, Denis Bouthillier, estis privata sekretario de reĝino Maria de Mediĉo kaj lia baptopatro estis kardinalo Richelieu. Rancé estis destinita por kariero en la armeo de la Ordeno de Malto, sed lia familio permesis al li okupiĝi pri kariero eklezia por ke li sekvu tiel la spurojn de la forpasinta pli aĝa frato Denis. En 1637, en la aĝo de dek unu, li ricevis la postenon de kanoniko ĉe la Katedralo Nia Sinjorino de Parizo. Krome li iĝis abato en kvin monahhejoj, inkluzive de La Trappe.
Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
La plej ofte troviĝanta infanteria fuorto estis ambaŭflanka objekto, kies ĉefaj armiloj sub betono agadis ambaŭflanken al fortikaĵlinio. Sed ekzistis eĉ ankaŭ unuflankaj fuortoj principe estiĝintaj per „duonigo“ de ambaŭflankaj objektoj, agadantaj nur al unu flanko. Laŭ direkto de pafado ili dividiĝas je maldekstre-flankaj kaj dekstre-flankaj.
(9895) 1996 BR3
(9895) 1996 BR3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Niederneisen
Niederneisen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Jean de Rancé
Vivo
En 1638 lia patrino mortis; lia fratino frokuliniĝis en la sama jaro. En 1650 lia patro mortis. En tiu jaro li havis la unuan kontakton kun la dukino de Montbazon, Marie d'Avaugour. Estante kvar jarojn pli aĝa ol Rancé ŝi prezentis lin antaŭ la alta socio. En 1651, post kompletigado de siaj studoj, li estis ordinita pastro en Parizo fare de sia onklo Victor Bouthillier, ĉefepiskopo de Tours. En 1654 li doktoriĝis ĉe Sorbono. Li vivis ĉe la kortego de la franca reĝo kaj komence ĝuis tie kortegan vivon. En 1657 lia onklo, la ĉefepiskopo, volis nomumi lin vikario kun rajto je sukcedo; tio ne realiĝis.
La 28-an de aprilo 1657 mortis la dukino de Montbazon. Seniluziiĝo pri senutila episkopec-espero kaj doloro pri la morto de la amatino kondukis la volupteman Rancé al turnopunkto en la vivo. Dum la sekvaj jaroj li disdonis sian riĉaĵon kaj retiriĝis el siaj sinekuroj. En tiu ĉi kunteksto li ankaŭ vizitis "sian" monaĥejon cxe La Trappe en 1660 - kiu tiutempe kadukiĝis kaj strukture kaj morale. Do Rance komencis rekonstrui la konstruaĵojn. Li forlogis la tieajn nepiajn monaĥojn kun pensiono el la monaĥejo kaj anstataŭe loĝigis tie monaĥojn de la reformema abatejo de Perseigne (Mansio). Tiutempe la frokularo nomitis absentuloj, ĉar la ĉefaj punktoj de la reformo estis regula fastado kaj vivi el fruktoj de fizika laboro.
Dum la klostra rekonstruadfazo Rancé vivis kaj laboris kun tiuj monaĥoj. La 20-an de aŭgusto 1662 rekomenciĝis la liturgio de la horoj kaj Rancé decidis nun vere, ne nur formale abati. En majo 1663 li faris novicadon je Perseigne; abata ordinado sukcesis en 1664. La baza zorgo de la reformintencoj, kiujn li heredis de Perseigne, estis la reanimado de la origina spirito de la Benediktana regulo: siajn ideojn li surpaperigis en la verko Declarationes in regulam beati Benedicti ad usum Domus Dei Beatae Mariae de Trappa - kiu tamen neniam estis presita.
En liaj reformklopodoj, Rancé estis formita per profunda konscio pri la bezono de pentofaro. La fokuso de la reformo estis tial abnegacio, humileco kaj asketismo. Pro humilecaj kialoj Rancé malaprobis iujn ajn sciencajn studojn en la monaĥejo ĉar sufiĉu al oni koni la krucumitan Savanton: tio devus esti kaj resti la nura scienco de la trapistoj. La asketismo esprimiĝis per striktaj silento-horoj, malfacila manlaboro (precipe en agrikulturo) kaj striktaj abstinadregularoj.
Estante malsana kaj laca Rancé abdikis de sia posteno en 1696. Li neniam beatigitis aŭ sanktigitis.
Benna
Benna havas diversajn signifojn:
Chancy
Pri la komunumo
Chancy  estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. Ĝi havis 1121 loĝantojn je la 30-a de aprilo 2010.
Geografio
Chancy estas la plej okcidenta komunumo de Svislando. Ĝi situas ĉe la sudorienta bordo de Rodano, kiu formas ĉe Chancy la limon inter Francio kaj Svislando. Tra la komunumo fluas la rivereto Laire, kiu alfluas en la vilaĝo al Rodano. La komunumo apartenas al la regiono de la Ĝeneva Ĉampanio. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Chancy mem Passeiry kaj Le Cannelet. Supre de la ponto situas la riverakvoelektrejo Chancy-Pougny.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,37 km², de kiuj 32,6% estas kovritaj de arbaro, 52,1% servas por agrikulturo kaj 10,10% por setlado.
Nicolas Appert
Nicolas APPERT [nikola' aper'] (naskiĝis la 17-an de novembro 1749 en Châlons-en-Champagne, mortis la 1-an de junio 1841 en Massy) estis franca inventisto.
Chancy
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chancy limas en nordo al Avully, en nordoriento al Avusy, en sudoriento Viry (Francio), en sudo al Valleiry (Francio), en sudokcidento al Vulbens (Francio), en okcidento al Pougny (Francio), kaj en nordokcidento al Challex (Francio).
Nicolas Appert
Li okupiĝis pri sterilizo de nutraĵoj per varmo (unue en vitraj boteloj, poste en ladskatoloj) kaj kreis la unuan konservaĵan fabrikon en la mondo.
Chancy
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Ĝenevo al Liono, kiu traversas apud Chancy Rodanon per impona ponto. La stacidomo de Chancy ĉe la trajnlino de la Francaj Fervojoj de Ĝenevo al Liono situas sur franca teritorio aliflanke de Rodano.
Nicolas Appert
La franca lingvo foje uzas lian nomon por la metodo de li inventita (appertisation).
Chancy
Historio
Jam dum mezepoko la Grafoj de Ĝenevo posedis rajtojn en Chancy. Ek de la jaro 1536 la suvereneco pri Chancy apartenas al la urbo Ĝenevo, kaj ĝi akceptis la reformacion. Chancy estis strategie grava loko pro la transirejo tra Rodano. Ĝis la malfermo de la unua ponto enla jaro 1424 en Chancy funkciis pramo. Post la malkonstruo de la ponto en la jaro 1589 ĝis ties novkonstruo en la jaro 1874 denove ekzistis pramo.
Belorusa lingvo
La belorusa lingvo (aŭ foje la belarusa lingvo; beloruse: беларуская мова, biełaruskaja mova) estas slava lingvo kaj la oficiala lingvo de Belorusio. Ĝi kun la rusa kaj ukraina lingvoj apartenas al Orienta slava lingvaro.
Laŭ informoj de censo farita en 1999 entute el 8.159 milionoj da belorusoj vivantaj en Belorusio nomis la belorusan lingvon kiel gepatra 85,6% (ĉirkaŭ 7 milionoj da homoj), kaj 41,3% nomis ĝin kiel lingvo uzata hejme. Aldone la belorusa estas gepatra por 67,1% el 395.7 mil popoloj vivantaj en Belorusio, 57,6% el ili hejme parolas beloruse.
Pro densaj kaj multjaraj kontaktoj kun la rusa lingvo en Belorusio kreiĝis lingva fenomeno nomata трасянка (trasjanka): mikso de la belorusa lingvo kun rusa leksiko, kaj foje kun sintakso. Tiu miksita formo estas simila al piĝino kaj kreola lingvo.
Alfabetoj
Kvankam en la 21-a jarcento en la belorusa lingvo estas uzata la cirila alfabeto, ĝi havas ankaŭ latinan alfabeton (Łacinka), kiu estis uzata en la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentoj dum la nazia okupado de Belorusa SSR dum la Dua Mondmilito. Alian varianton de la skribo (Taraŝkevica) uzas kelkaj belorusparolantoj loĝantaj eksterlande. Ĝi uzas preskaŭ la saman cirilan alfabeton, sed rifuzas kelkajn lingvajn reformojn, realigitajn en 1933. Antaŭe tataroj vivantaj tie ĉi skribis beloruse per la araba alfabeto.
En la tabelo ordigo estas laŭ la cirila alfabeto
Notoj.
Kelkaj belorusaj literoj havas molan kaj malmolan variantojn. En la cirila skribo por moligaj vokaloj ekzistas apartaj literoj: я, ё, ю, і, е (koresponde la malmoligaj: а, о, у, ы, э). La konsonantoj estas molaj (palatalaj), kiam ili aperas antaŭ moliga vokalo aŭ speciala litero "mola signo": ь. Kiam konsonanto antaŭ moliga vokalo estas prononcata malmole, ili estas apartigataj per apostrofo. Ekzemploj: En la latina skribo la malmoligaj vokaloj estas: a, o, u, e. La moligaj vokaloj estas signataj per j plus koresponda mola se la vokalo aperas komence de vorto aŭ post alia vokalo, kaj estas signataj per i plus koresponda moliga vokalo, se la vokalo aperas post konsonanto. Moleblaj konsonantoj antaŭ alia konsonanto aŭ finvorte havas apartan literon (malmola/mola): c/ć, ł/l, n/ń, s/ś, z/ź. La apostrofo kaj "malmola signo" ne uziĝas en la latinskribo. La samaj ekzemploj latinskribe:
Ortografio
En 1933 estis akceptita lingva reformo, kiu forte ŝanĝis la ortografion de la belorusa lingvo direkte al plia pecizeco. Tiu reformita varianto estas oficiale uzata ĝis nun, kaj uzantoj de la malnova varianto de ortografio nomigas ĝin наркамаўка (narkamaŭka). Oficiale ĝi simple nomiĝas (nuntempa) ortografio. La antaŭreforma varianto nomiĝas тарашкевіца (taraŝkevica). Ĝi estis daŭre uzata ekster Soveta Belorusio kaj nun estas vanaj atempoj renovigi ĝian pli aktivan uzadon en interreto kaj tiel nomataj sendependaj periodaĵoj. Aliaj nomoj: "(nov)klasika", "tradicia". Respektive ekzistas du vikipedioj en la du ortografioj: la oficiala be.wikipedia.org kaj neoficiala be-x-old.wikipedia.org (estis kreita speciala ISO-kodo "be-x-old").
Lingvopolitiko
En Minsko, Nikita Ĥruŝĉov, soveta gvidanto inter 1953 kaj 1964, rimarkigis ke belorusoj estus la unuaj "konstrui komunismon", ĉar ili preskaŭ forlasis sian gepatran lingvon, la belorusan, favore al la rusa. En la 1960-aj jaroj, ĉiuj ŝtat-sponsoritaj programoj por la evoluo de naciaj lingvoj kaj kulturoj en Sovetunio estis forigitaj. Nuntempe estas renovigita intereso pri studado, repensado kaj remalkovro de la kulturo de sovetia Belorusio inter la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, antaŭ la purigado de Josif Stalin. Dum la unuaj 15 jaroj de la sovetia belorusa registaro, moskvaj oficialuloj klare komprenis, ke ili laŭvorte parolis malsamajn lingvojn kun la cela publiko de sia politika projekto. Tiam ili decidis antaŭenigi la belorusan lingvon, provoki varmajn debatojn pri nacia identeco en gazetoj kaj anonci ne unu, sed kvar oficialajn lingvojn (belorusa, jida, pola kaj rusa). Por tiu tempo, tio estis socie progresema paŝo, ebligante pacan kunvivadon.
La statutoj de la Grandprinclando Litovio estis verkitaj en la belorusa lingvo, kaj formis la unuan kompletan kodon de leĝoj verkitaj en Eŭropo ekde la romia juro.
En la 21-a jarcento
Nuntempe la rusa, same kiel la belorusa, havas oficialan statuson en la Respubliko Belorusio, kie la loĝantaro plejparte estas pli-malpli dulingva. Kvankam tiuj ĉi lingvoj estas parte reciproke kompreneblaj, ĉar ambaŭ apartenas al la orientslava lingvaro, ili tamen estas diferencaj. Hodiaŭ en la belorusa okazas ŝtataj solenaĵoj, ĝin parolas ŝtatoficistoj en la ministerioj, tra la tuta lando estas starigitaj vojsignoj kun surskriboj en tiu ĉi lingvo. Tamen en la ĉiutaga vivo la plejparto de loĝantoj de grandaj urboj plu parolas ruse, kaj en la lastaj jaroj la nombro de belorusparolantoj malkreskis, parte pro malkresko de la rolo de la belorusa lingvo en edukado.
Bibliografio
Inna Kalita, Moderna Belorusio: lingvoj kaj nacia identeco, Ústí nad Labem, 2010 (havebla ĉe http://kamunikat.org/Kalita_Ina.html);
Vidu ankaŭ
Belorusio
Lingvistiko
Listo de lingvoj
Eksteraj ligiloj
Esperanta-belorusa kaj belorusa-esperanta vortaroj
Esperanta-belorusa vortaro fare de Zmicier Lapcionak
Barejna dinaro
La Barejna dinaro - arabe دينار بحريني - estas la nacia valuto de Barejno. Unu dinaro estas dividita je mil filsoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas BHD. Ekde la jaro 2001 la dinaro estas fikse ligata al la usona dolaro je kurzo 1 USD = 0,376 BHD. Po valuta unuo, do po unu dinaro, la barajna dinaro laŭ la stato de 2010 estas la dua plej valora valuta unuo tutmonde, post la kuvajta dinaro. Ekzistas diskutoj anstataŭigi la nacian valuton per komuna interŝtata valuto de la Golfa Koopera Konsilo.
Punt Muragl Staz (stacidomo)
Punt Muragl Staz estas fervoja stacidomo en Celerina/Schlarigna, Svislando.
Malliberulo de konscienco
Kiel la unua la terminon malliberulo de konscienco uzis Peter Benenson en la artikolo La forgesitaj malliberuloj  (The Forgotten Prisoners) en la gazeto The Observer la
Belorusa lingvo
Eksteraj ligiloj
Prilingvaj artikoloj, diskutoj, programoj (angle kaj beloruse)
(en) Statutoj de la Grandprinclando Litovio
Géza Gergely (reĝisoro)
Kariero
Géza Gergely de 1954 ĝis 1969 estis la reĝisoro de la Székely Színház, resp. en la Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş. Li prelegis en la aktoruniversitato Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş.
Natasha Bedingfield
Natasha Anne BEDINGFIELD (naskiĝis la 26-an de novembro 1981) estas brita kantistino. Ŝiaj gefratoj (Daniel Bedingfield kaj Nikola Bedingfield (Nikola Rachelle)) same muzikas. La debuta albumo de Bedingfield („Single") aperis en 2004, poste aperis la kanto „These Words" sur la merkato kaj kiu akiris unua lokon sur la brita diska ranglisto. Oni nomumis ŝin eĉ je Grammy-premio.
Biografio
Natasha naskiĝis en kvarinfana novzelanda familio kiel dua infano. Kiel tineĝero, ŝi fondis kun siaj gefratoj (Natasha Daniel kaj Nikola) muzikan grupon (DNA Algorithm), kiu ludis ĉefe R&B kaj Garagerock.
Ŝia debuta disko Single aperis la 3-an de majo de 2004 en Britio kaj akiris la 3-an lokon 3 sur la ŝlagra listo kaj dum 10 semajnoj estis en la Top 75. Tri monatojn poste aperis ŝia dua disketo, la These Words, kiu alportis por ŝi la sukcesegon. la kanto atingis la unuan lokon.
Post sukcesoj de These Words, Bedingfield aperigis en septembro la debutan albumon Unwritten, kiu same rangis sur la unua loko sur la albumvenda listo. Oni vendis el ĝi 900.000 ekzemplerojn kaj iĝis 3-foja platena albumo en Britio. Poste ŝi sukcesis per pluaj disketoj.
IP-adreso
IP-adreso estas adreso per kiu la ret-komunika Interreta protokolo (IP) identigas sistemon en loka reto aŭ en Interreto. Ĉiu komputilo kaj enkursigilo en la reto havas IP-adreson.
Hodiaŭ estas uzataj du versioj de IP kun malsamaj adresoj: IP-versio 4 aŭ IPv4 kaj IP-versio 6 aŭ IPv6. La 32-bitaj IPv4-adresoj, preskaŭ kvar miliardoj, rapide elĉerpiĝas: ekde 2011 ne plu disponeblas /8-blokoj, aroj da 16 milionoj da najbaraj IPv4-adresoj. Unuopaj IPv4-adresoj aŭ malgrandaj aroj ankoraŭ aĉeteblas de la Regionaj Interretaj Registrejoj, sed ĉi tiuj mem ne plu povas akiri tutan blokon. Tial IPv6 estas pli kaj pli uzata: ĝi solvas tiun elĉerpon uzante 128-bitajn adresojn, do teorie ekzistas ĉirkaŭ 340 sekstilionoj (3,4 ·1038) da IPv6-adresoj.
Disdivido de la IP-adresospaco
Video Regionajn Interretajn registrejojn.
En operaciumo Vindozo Vi povas ekscii la propran IP-adreson de la komputilo per komando "ipconfig" en komanda linio, en Linukso per komando "ifconfig" aŭ "ip".
DHCP
Pri neŝangiĝantaj oficialaj adresoj disponas kutime nur entreprenoj. En privataj retoj komputiloj havas plej ofte adreson, kiu ŝanĝiĝas de tempo al tempo, ekzemple unufoje po tago. Kiam tia komputilo estas elŝaltita, la adreso liberiĝas kaj povas esti uzata por alia komputilo. Tia sistemo ricevas sian adreson per DHCP-alvoko al DHCP-servilo, kiu kune kun la IP-adreso plej ofte ankaŭ disdonas la retmaskon (vidu malsupre), la adreson de enkursigilo kaj eble aliajn agordaĵojn.
Notacio
IP-versio 4 (mallongigo: IPv4) uzas 32-bitajn adresojn, kutime skribitaj kiel kvar dekumaj nombroj inter 0 kaj 255 disigitaj per punktoj (ekzemple, 172.17.122.195) – nomita punktita kvaropo (angle dotted decimal notation aŭ dotted quad).
Reto kaj retnodoj
Por ke retnodo sciu kien sendi pakaĵon, necesas ebleco, decidi ĉu la destino estas membro de la sama reto aŭ de malproksima reto. Pro tio IP-adreso havas retan kaj retnodan partojn. Se la retaj partoj de la sendanta kaj destina sistemoj estas identaj, la pakaĵo estas sendita rekte al la destina sistemo. Alimaniere la pakaĵo celas malproksiman sistemon kaj devas esti sendita al enkursigilo.
Retmasko
La reto estas indikita per la retmasko (angle network mask aŭ mallonge netmask), kiu havas la saman formaton kiel IP-adreso: la bit-pozicioj de la IP-adreso, kie la retmasko havas 1-bitojn (konvencie senintermetite kunligitaj en la altvalora parto de la retmaska adreso), apartenas al la reta adreso; tiuj, kiuj havas 0-bitojn, apartenas al la retnoda adreso. Alivorte, oni eltiras la retan adreson de la IP-adreso per laŭbita kajo de IP-adreso kaj retmasko.
Ekzemple, se la IP-adreso estas 172.17.122.195 kaj la retmasko estas 255.255.0.0 (en la duuma sistemo: 1111.1111.1111.1111.0000.0000.0000.0000 – do la altvalora parto konsistas nur el 1-bitoj kaj la malaltvalora parto el 0-bitoj), la IP-adreso havas 16-bitan retan adreson. La rezulton de laŭbita kajo oni skribas kiel punktitan kvaropon: 172.17.0.0.
Se laŭbita kajo de la destina adreso kun la origina retnoda retmasko kaj laŭbita kajo de la originaj retnodaj adreso kaj retmasko estas identaj, temas pri la sama reto.
Senklasaj adresoj
La retmaskon oni foje mallongigas tiel, ke la numero de 1-bitoj en la retmasko estas alligita al la IP-adreso post oblikva streko. La supra ekzemplo skribiĝas 172.17.122.195/16. Tiu skribmaniero nomiĝas angle CIDR – de classless interdomain routing (senklasa inter-domajna enkursigo), ĉar oni ofte subdividas adresklason (vidu malsupre) en subarojn da adresoj, kaj estas pli konvene indiki la longecon de la reta parto ol kalkuli la retmaskon.
Ekzemple la subklasa adreso 172.17.122.195/20 havas retan parton de 20 bitoj, do la retmaskon 255.255.240.0: dufoje 8 bitoj: 255.255, kaj kvar unuopaj bitoj: 1111.00002 = 24010. Tiu ĉi subdividita reto nun ne plu enhavas la adreson 172.17.111.191, kvankam tiu adreso apartenas al la reto 172.17.0.0/16!
Adresklasoj
La klasoj ankaŭ havas administradan signifon. Ekzemple, la Nombro-Resursa Organizo disdonas nur kompletajn klaso-A-arojn da adresoj.
Post kiam la elĉerpo de la adresoj graviĝis kaj senklasa adresigo iĝis normala, la koncepto de la adresklasoj ne plu estas uzata.
Specialaj adresoj
Eĉ en la klasoj A, B kaj C ne ĉiuj adresoj identigas individuan sistemon.
Aliaj rezervita adresaroj
Ekzistas aliaj IP-adresoj kaj adresaroj por speciala uzo, ekzemple 169.254.0.0/16, 192.0.0.0/24, 192.88.99.0/24, 203.0.113.0/24. Kompletan liston donas RFC 5735.
Ret-adresa Traduko (NAT)
Ne ĉiu komputilo havas oficialan adreson. Ofte la komputiloj de la sama oficejo aŭ de la sama entrepreno kune uzas ununuran oficialan IP-adreson. Interne ili tamen bezonas apartajn IP-adresojn el privata vico. En tiaj kazoj estas la tasko de enkursigilo anstataŭigi en pakaĵoj direktitaj eksteren la privatan originan IP-adreson per sia propra adreso kaj malfari tiun anstataŭigon por la respondaj pakaĵoj kiuj venas de ekstere.
Tia anstataŭigo nomiĝas ret-adresa traduko (Network-Address Translation aŭ NAT).
Beta
Beta havas diversajn signifojn, inter aliaj:
28687 Reginareals
28687 Reginareals estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Regina A. Reals, mentorinon por unu finalisto de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Burnt Hills-Ballston Lake High School en Burnt Hills (Nov-Jorkio).
Makadamio
Makadamio estas genro el planta familio de Proteacoj ( Proteaceae ). Ĝi estas konata ĉefe pro la "makadamiaj nuksoj", kiuj estas la fruktoj de la ĉ. 5 metrojn alta arbo.
Hejmo kaj kultiva areo
Malgraŭ la grandaj postuloj de la arbo, ĝi estas kultivata ekster Aŭstralio ankaŭ en Havajo, Sud-Afriko kaj certaj regionoj en Nord- kaj Sud-Ameriko.
Historio
La aŭstralazian plantan genron priskribis ĉ. 1857 la botanikisto Ferdinand von Müller kaj Walter Hill, direktoro de la botanika ĝardeno de Brisbane. La planto ricevis sian nomon laŭ la sciencisto John McAdam. La unua priskribita specio estis Macadamia ternifolia.
Specioj kiel Macadamia tetraphylla kaj Macadamia integrifolia validas hodiaŭ kiel endanĝerigitaj specioj en Novsudkimrio.
La nuksoj
La nuksoj estas riĉa nutrofonto da proteino kaj graso, ili apartenas al la plej bongustaj kaj fajnaj nuksoj. Ĉar la kultivado de la planto estas malfacila, la plua prilaborado komplika kaj la postulo je ĝi estas grandega, ĝi apartenas al la plej kostaj nuksoj de la Tero.
La nuksoj maturiĝas sur la arboj kaj post rikolto oni ripozigas ilin dum unu monato en bone aerumita loko. Pli poste ili iĝas senŝeligitaj kaj ripozigitaj dum unu plua monato, por redukti la akvoentenon je du procentoj.
La nuksoj aperas en la komerco senescepte kiel ŝenŝeligitaj kaj prilaboritaj, ĉar la nukso estas tre dura kaj dika. Plimulto de la nuksorompiloj estas malkonvenaj por rompi ĝin. Por la disrompo necesas specifa spindela nuksorompilo.
Krom la granda grasoenteno, ĝi enhavas ankaŭ vitaminon B, kalcion, feron, fosforon. La oleo trovas ankaŭ uzon en la kosmetika industrio aŭ kiel ekskluziva korpooleo.
Jutta Urpilainen
Jutta URPILAINEN (naskiĝis la ) estas finnlanda politikistino de la finnlanda socialdemokratia partio. Ŝi estis finnlanda ministro pri financoj. Ekde 2019 ŝi estas ano de la Komisiono von der Leyen kun la respondeco "internaciaj partnerecoj".
Torremocha de Jadraque
Torremocha de Jadraque [toreMOĉa deĥaDRAke] (Senpinta Turo de J.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Makadamio
Sistematiko
Oni povas diferencigi 10 speciojn, kiujn oni povas dividi je 4 grupoj. Ekonomie gravas nur du specioj: Macadamia tetraphylla (la nuksoj havas krudan ŝelon kaj ne konvenas por rostado) kaj Macadamia ternifolia (kun glataj, sed iom pli maldikaj ŝeloj). Nur tiuj ĉi du specioj havas manĝeblajn nuksojn, la aliaj estas tro amaraj por ĝui ilin.
Genro Macadamia :
Torremocha de Jadraque
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Pinilla de Jadraque, Medranda, Cendejas de Padrastro, Pálmaces de Jadraque kaj Negredo. Granda parto de la teritorio estas okupita de kultivoj de cerealoj escepte ĉe la zonoj plej krutaj kie estas arbaroj de kverkoj. En la municipa teritorio estas stacio por birdoringado inaŭgurita en la 1980-aj jaroj.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 25 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,24 loĝ/km².
Situo
Torremocha de Jadraque situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 930 m super marnivelo; je 60 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 11,17 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°01′13″N 2°53′53″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 25, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Torremocha de Jadraque, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Torremocha de Jadraque kie oni falis al la nunaj 25.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Jataí (Gojaso)
Jataí estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 103.221 loĝantojn en 2021.
Jataí estas grava produktanto de agrikulturaj produktoj, ekzemple sojo, rizo kaj grajno. Ĝi havas la plej grandajn bovarojn en Gojaso kaj estas granda produktanto de kokoj kaj porkoj. En 2000 ĝi estis la sesa plej granda municipo de la subŝtato.
Ekzistas tre aktiva kaj vigla Esperanto-grupo en Jataí. Plej konata esperantisto tie estas Maria Eloá de Souza Lima.
Éva Balatoni
Éva Balatoni, laŭ hungarlingve kutima nomordo Balatoni Éva estas hungara operkantisto (mezosoprano), instruisto.
Éva Balatoni naskiĝis la  en Hatvan.
Biografio
Éva Balatoni frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, dum ŝi lernis ankaŭ pianludon kaj kantadon. Ŝi frekventis gimnazion en Miskolc, poste ŝi akiris diplomon en filio de Muzikakademio Franz Liszt en Debrecen en 1978. Post la diplomo ŝi instruis en muziklernejo. Ŝi estis privata kantisto de Teatro Csokonai (Debrecen) inter 1986 kaj 1991, poste de Budapeŝta Ŝtata Operejo.
Bielatal
Bielatal havas diversajn signifojn:
NGC 3344
NGC 3344 (aliaj indikoj — UGC 5840, MCG 4-25-46, ZWG 124.60, KARA 435, WAS 14, IRAS10407+2511, PGC 31968) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Meddersheim
Meddersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Andrej Makajonak
Andrej Makajonak (beloruse Андрэй Макаёнак, naskiĝis la 12-an de novembro 1920, mortis la 16-an de novembro 1982) estis belorusa dramisto kaj scenaristo.
Verkoj
Andrej Makajonak debutis kiel verkisto en la jaro 1946. Li estas aŭtoro de la teatraĵoj (ĉefe humuraj kaj satiraj) "Dum mateniĝo" (presita en la jaro 1951, surscenigita en 1952), "Bonvolu, pardonu!" (publikita kaj surscenigita en la jaro 1953), "Por homoj ne enui" (1958, surscenigita en la jaro 1959), "Ljavoniĥa sur orbito" (verkita kaj surscenigita en la jaro 1961), "Humiligita apostolo" (1969, surscenigita en la jaro 1971), "Tribunalo" (verkita kaj surscenigita en la jaro 1970), "Tablojdo sub lingvo" (verkita kaj surscenigita en la jaro 1973), "Sankta simpleco" (1974, surscenigita en la jaro 1976, aparta eldono sub titolo "Koŝmaro", 1979), "Veranjo" (verkita kaj surscenigita en la jaro 1979), "Incendidamaĝuloj" (verkita kaj surscenigita en la jaro 1980), "Spiru ekonome" (1982, surscenigita en 1984). Verkis kelkaŭn unuaktajn teatraĵojn, kaj ankaŭ filmajn scenarojn: "Feliĉon inde gardi" (1958), "Korneca bastiono" (laŭ teatraĵo "Ljavoniĥa sur orbito", 1964), "Post foiro" (1973), dokumentaj filmoj "En unueca familio (filmita en la jaro 1957), "Kandrat Krapiva" (filmita en la jaro 1961). La nomon de tiu verkisto portas strato en Minsko.