cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iecava (rivero)
Iecava estas rivero en Latvio, kiu longas 155 kilometrojn de akvofontoj proksime de Daudzese en distrikto Aizkraukle. Fluas tra distriktoj Bauska kaj Jelgava, enfluas la riveron Lielupe. Riverdeklivo estas 69 m (0,4 m/km), ĉiujara drenaĵo 0,26 km³.
Reinhardt Ferdinand Albert Has
Sporthalo en Bessungen
Inaŭguriĝo nova sukcesis en la 14.11.1953: tiam temis pri la ununura, granda halo je publika dispono (post detruo de aliaj lokoj dummilite). Poste ĝi evoluis je multfunkciejo. Apartenas al la komplekso ankaŭ knajpo kaj ekde 1996 varieteo Comedy Hall. Ankaŭ Kikeriki-Theater uzas ĝin ĉefe pupteatre. Sed gimnastikeja funkcio tute ĉesis. La altvalora pargeto troviĝas nun en proksima privata domo.
Iecava (rivero)
Vojo
La tuta rivera vojo fluas laŭ la malaltebenaĵon de Centra Latvio (Viduslatvijas zemiene).
La natura muŝo de la rivero en Lielupe situas 4 km sub Jelgava, sed granda parto de la akvo fluas laŭ la kanalo al la Lielupe super Jelgava ekde la 19-a jarcento. La parto sub kanalo nomitas Veciecava ("malnova Iecava"). En Veciecava enfluas rivero Misa.
En granda parto de la kurso, la Iecava lito estas reguligita. En la 1930-aj jaroj, parto de la dolomitlito en la mezo de Iecava fluo estis krevigita por malhelpi la riveron inundado en la fonto. Pli ol duono de la drenaĵo de Iecava konsistas el neĝfandado, kaj nur 4-5% venas de subtera akvo, kiu estas tre malmulte en Latvio. Tial aparte forte diferencas la kvanto de akvo en Iecava en printempaj inundoj kaj en la malalta akvoperiodo de somero.
En la rivero troviĝas ezokoj, perkoj, plotoj, bramoj, sandroj, lojtoj, vimboj.
Salvatierra de Esca
Salvatierra de Esca [salbaTJEra dESka] estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko Jacetania (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la plej norda parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La municipo enhavas ankaŭ la teritorion de Lorbés, oriente. Ĝi estas unu de kvar zaragozaj municipoj, kun la najbaraj Sigüés, Artieda kaj Mianos, kiuj estis parto de la komarko Prepirineo​ kaj post la nova komarkigo aprobita en 1996 estas parto de Jacetania.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidenta parto de la komarko Jacetania, norde de la komarko Cinco Villas, inter tiuj de Sigüés, Canal de Berdún kaj Fago. La loĝloko mem (330 msm) estas komunikata norde kaj okcidente kun Navaro kaj sude kun Sigüés, kiu laŭ la aŭtoŝoseo A-21 komunikas inter Jaca oriente kaj Pamplona okcidente, dum la akvorezervejo Yesa estas tute sudokcidente.
Salvatierra de Esca estas la plej norda municipo de la provinco Zaragozo, fakte ene de la komarko Jacetania, same kiel ĉe aliaj samprovincaj lokoj kiuj komunikas pli facile kun Jaca ol kun Ejea de los Caballeros. Ĝi estas ĉe la fina sektoro de la rivero Esca, kiu alfluas siavice en la rivero Aragón, devena de Pireneoj trapasanta ĝian teritorion de nordo suden, ĝuste ĉe la fino de la Akvorezervejo de Yesa. Krome ĝi estas pasejo por elirejo de la valo Roncal, kiu okupas la valon de la rivero Esca, en teritorio de Navaro. Ĝi estas apartigita de navara teritorio pere de ravino "Foz de Burgui". Aliaj akvofluoj de ĝia teritorio estas la rojo Garona, devena de la okcidento, kiu elfluas inter la montaroj Leyre kaj Illón, kaj la torento Gabarre, devena de la oriento.
La municipa teritorio limas norde kun Burgui (en Navaro) oriente kun Fago kaj Canal de Berdún, sude kun Sigüés kaj okcidente kun Castillonuevo, same en Navaro. Kvankam granda parto de ĝia municipa teritorio estas ebena, elstaras sude la altaĵoj de la montaro Orba, kies plej alta pinto, Orba, havas 1 236 m. La norda sektoro estas same montara, elstare la pinto de la Virgen de la Peña, kun 1 291 m, kaj Punta de Salarina, kun 1 044 m.
Focheto estas neloĝata loko, kiu apartenas al municipo Salvatierra de Esca.
Historio
Estis loĝado jam en Prahistorio (dolmeno de Larra). Estis monaĥejo de benediktanoj de Santa María de Fonfría aŭ Fuenfría de la jaro 860 aktuale la plej antikva monaĥejo de Aragono, kvankam bedaŭrinde nun ruina.
La pasinteco de la aktuala municipo Sigüés estas fakte la pasinteco de multaj el la najbaraj loĝlokoj. En la areo estas itineroj de la Jakoba Vojo.
Kiel natura elirejo de la Valo Roncal, ĝi estis trapasejo de la balzistoj kiuj cirkulis laŭ la rivero ĉefe por transportado de arbotrunkoj kaj lignaĵoj.
Vidindaĵoj
Inter vidindaĵoj menciindas la dolmeno, la ruinoj de la monaĥejo, la akvofalo de Garona, la urba kerno deklarita Histori-Arta Komplekso, la etnologia muzeo Sankta Ana, du preĝejoj, ermitejo, ravinoj kaj aliaj naturaj lokoj.
Plata armaĵo
En Eŭropo, la plata armaĵo atingis sian pinton en la fino de la 15a kaj komenco de la 16a jarcentoj. La kompleta aro de la armaĵo, referencata ankaŭ kiel panoplio, estas tiel trajto de la lasta fino de la Mezepoko kaj komenco de la Renesanco. Ties populara asocio kun la "mezepoka kavaliro” estas okazigita per la specializitaj sportaj turniroj kiuj disvolviĝis en la 16a jarcento.
La uzado de plata armaĵo malpliiĝis en la 17a jarcento, sed ĝi restis inter la nobelaro kaj inter kirasistoj dum la Eŭropaj militoj de religio. Post 1650, la plata armaĵo estis malpliigitaj al simpla brustoplato (kiraso) vestita de kirasistoj. Tio estis okazigita pro la disvolvigo de la silikeksploda musketo, kiu povis perkugle trabori armaĵon je konsiderinda distanco. Por infanterio, la brustoplato akiris novan gravon pro la disvolvigo de mitrajlo fine de la Napoleonaj militoj. La uzado de ŝtalaj platoj kudritaj en la jakoj datas el la Dua Mondmilito, anstataŭita de pli modernaj materialoj kiel la fibro-fortigita plasto ekde la 1950-aj jaroj.
Tabera de Abajo
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carreros, Encinasola de las Minayas, Padierno, San Román, Tabera de Abajo, Tabera de Arriba, Taberuela, Tellosancho, Teso del Corcho, San Lorenzo kaj Valdefresno, krom la senhomejoj Berrocal de la Espinera, Berrocal del Campo kaj Valdechapero, okupas totalan areon de 63,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 106 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 35 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Oktanato
Oktanatoj aŭ kaprilatoj estas saloj kaj esteroj de la oktanata acido, organikaj kombinaĵoj prezentantaj oktanatan grupon ligitan al metala aŭ alia radikala grupo. Ili rezultas el interagado de la oktanata acido kun alkoholoj aŭ kloridoj, kiuj povas esti alkilaj, ciklaj aŭ aromataj derivaĵoj. En akvaj solvaĵoj ili povas esti alkalaj (ekz:natria oktanato aŭ acidaj (ekz:metila oktanato).
TESS
La Transiting Exoplanet Survey Satellite (esperante "Sputniko por vaĉo de transitaj eksoplanedoj"), pli konata per sia akronimo TESS, estas malgranda kosmoteleskopo dediĉita al la serĉo de eksoplanedoj lanĉita la 18-an de aprilo 2018. La ĉefa celo de TESS estas sisteme identigi proksimajn ekstersunsistemaj nplanedojn kaj detekti kelkdek telurajn planedojn orbitantajn en la loĝebla zono de steloj kiuj estas kaj brilaj kaj proksimaj.
Por atingi tion, la kosmoteleskopo, kiu uzas la transitan detektan metodon, observas praktike la tutan ĉielon dediĉante 27 tagojn al ĉiu sektoro de la ĉiela volbo. TESS observas stelojn averaĝe 30 ĝis 100 fojojn pli helaj ol tiuj studitaj de la kosmoteleskopo Kepler, tiel faciligante la detekton de malgrandaj planedoj malgraŭ la uzo de detektiloj multe malpli efikaj ol tiuj de Kepler. La observoj de TESS rilatas precipe al steloj de spektra tipo G (flavaj nanoj) - kategorio al kiu la Suno apartenas - kaj K (oranĝaj nanoj). Pro la daŭro de la observaĵoj, la planedoj detektitaj devas havi orbitan periodon de proksimume dek tagoj averaĝe. La planedoj detektitaj de TESS devas tiam esti studitaj pli detale per pli potencaj instrumentoj kiel la infraruĝa kosmoteleskopo James-Webb.
TESS estas malgranda kosmoŝipo (350 kilogramoj) kiu portas kvar larĝangulajn fotilojn. Ĝi cirkulas en alta Tera orbito de 13,7 tagoj, en 2:1 averaĝa orbita resonanco kun la Luno, kun apogeo situanta preter la luna orbito, elektita ĉar ĝi ebligs plenumi la celojn de la misio restante ene de la projektfinanco. Tio estis selektita de NASA en aprilo 2013 kiel parto de la programo Explorer de NASA, dediĉita al malmultekostaj sciencaj misioj (200 milionoj da usonaj dolaroj), kaj evoluigita fare de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. La primara misio devis daŭri du jarojn. La unua plilongigo de la misio de TESS ĝis 2022 estas konfirmita de la NASA en julio 2019 post taksado de la rezultoj, kiu vicigas la mision inter la plej indaj el tiuj, kies plilongigo estis taksita.
Preĝejo Sankta Ladislao (Százhalombatta)
Historio
En iama vilaĝo "Batta" estis kirko, ties restaĵoj estis trovitaj en 1997. En la alia apuda vilaĝo "Százhalom" la kirko estis menciita en 1450. Ili neniiĝis dum dominado de turkoj. Depost la turka erao la katolikoj frekventis preĝejon de Érd. Fine preĝejo konstruiĝis en la jaroj 1909 kaj 1910. La loka katolika grupo formiĝis en 1919, la paroĥo en 1949. La interna parto estis pentrita en 1955 fare de Jenő Dénes. La kirko renoviĝis en 1973.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas, la enirejo estas tra la turo, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. En la turo 3 sonoriloj loĝas. Super la enirejo rondfenestro estas videbla. La absido estas duonronda, malpli larĝa kaj alta, ol la navo. Ambaŭflanke 2 konstruaĵpartoj aliĝas al la absido.
Kermeso okazas en la 27-an de junio.
La Brillanne
(jen france, okcitane La Brilhana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
La Bréole
(jen france, okcitane La Breula) estas eksa komunumo de Francio, kiu ekde la komenco de 2017 apartenas al la nova komunumo Ubaye Serre-Ponçon. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Teknologia Universitato Graz
La Graz Teknologia Universitato (Technische Universität Graz) estas publika universitato situanta en Graz, Aŭstrio, kiu estis fondita en 1811 '. Nuntempe (2020) ĉirkaŭ 14,000 studentoj studas en la universitato.
La universitato estas membro de Konferenco de Eŭropaj Lernejoj por Altnivela Inĝenieristiko Eduko kaj Esploro (CESAER). La universitato havas kunlaborojn kun la Teknologia Universitato Munkeno, la Teknologia Universitato Darmstadt kaj la Politeknika Universitato de Milano.
Brunet (Alpoj de Alta Provenco)
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Forcalquier kaj al la samnoma kantono .
118233 Gfrancoferrini
118233 Gfrancoferrini estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Teknologia Universitato Graz
Organizo
La universitato konsistas el sep fakultatoj:
Meksiko en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
118233 Gfrancoferrini
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Gianfranco “Gfranco” Ferrini, membron de la teamo de astrometrio de la Observatorio “Beppe Forti” (IAU-kodo K83) en Montelupo Fiorentino.
Nacia Politekniko de Ateno
La Nacia (Metsovian) Teknika Universitato de Ateno (akronime NTUA, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο) estas unu el la plej prestiĝaj kaj plej malnovaj institucioj de alteduko en Grekio. Ĝi ankaŭ estas konata kiel la "Athens Polytechnic" (Atena Politeknikejo).
La universitato laborigas proksimume 700 akademian personaron, kaj proksimume 10,000 studentoj studas tie, de kiuj 15 procentoj havas progresintajn gradojn. Studoj por bakalaŭro daŭras kvin jarojn.
Historio
La universitato estis fondita en 1836 en la Exarchia najbareco de Ateno, kiel duonprofesia instruejo nomita la "Reĝa lernejo de la Artoj", kiu iĝis la nura institucio disponiganta gradojn en inĝenieristiko ĝis la mez -1950-aj jaroj, kiam teknikaj instruejoj komenciĝis fondiĝi ekstere al Ateno. La ĉefkampuso de la universitato situas en la centro de Ateno, sur Bulevardo Patission, kie en la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento estis fondita antaŭurba kampuso nomita "Kampuso Zografo".
Politika agado
La universitato ĉiam havis aktivan kaj viglan politikan agadon, kaj ĝi havas fortan forton de studentaj movadoj kaj grupoj batalantaj por paco kaj demokratio en Grekio. La plej klara ekzemplo de tio estas la ribelo ĉe la Atena Politeknikejo, kiu okazis la 17-an de novembro 1973, kaj estis la unua paŝo al la renverso de la milita diktatora reĝimo de Grekio.
En la tri tagoj antaŭ la ribelo, studentoj barikadis sin ene de la universitato, kaj komencis dissendi piratajn radioelsendojn, vokante sur la homoj de Grekio ribeli kontraŭ la registaro. Vespere de la 17-a de novembro, armea tanko eksplodis en la universitaton kaj komencis pafi en ĝi, laŭ ordono de la diktatora registaro. Proksimume 28 studentoj estis mortigitaj en la okazaĵo, kaj la ribelo finiĝis, sed la armea ĥunto estis tre trafita per la okazaĵoj. La ĥunto falis en 1974, post la turka invado de Kipro, kaj ekde tiam la 17-a de novembro estas festata kiel tago de libereco kaj demokratio en Grekio. Ĉiuj lernejoj kaj universitatoj fermiĝas en tiu tago.
La terorisma organizo, La 17-an de novembro, estis nomita laŭ ĉi tiu evento.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon kaj organizis entute la eventon la Meksika Olimpika Komitato.
Ciklobutila akrilato
Ciklobutila akrilato aŭ ciklobutila estero de la akrilata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la akrilata acido kaj ciklobutanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. Akrilato de ciklobutilo uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de akrilataj polimeroj.
Domego Vazir
La Domego Vazir (Wazir Mansion), oficiale konata per la nomo Naskiĝloka Muzeo de Quaid-i-Azam, estas eksa familia domo en la distrikto Ĥaradar de Karaĉio, en la provinco Sindo de Pakistano. Ĝi estas konsiderita la naskiĝloko de la fondinto de la lando, Mahometo Ali Ĝinah.
«Ĝi estis konstruita dum 1860-1870 kun ŝtonmasonaĵo el kalko kaj juta mortero por konveni al la ŝanĝema vetero de Karaĉio.»
Naskiĝloko de Ĝinah
«Ĝi estis bonaŭgura tago la 25-an de decembro 1876, kiam la fondinto de nia hejmlando, t.e. Pakistano, naskiĝis». La domego Vazir estas hodiaŭ akceptita de ĉiuj kiel la senduba naskiĝloko de Quaid-e-Azam, t.e., de Mahometo Ali Ĝinah, la fondinto de Pakistano. Tamen, pasintece, kelkaj opiniis ke lia naskiĝloko estu Jhirk, malnova urbeto proksime al Karaĉio, sed tiu hipotezo montriĝis poste malvera.
Fakte la fratino de la fondinto, nome Fatima Ĝinah, verkis en la 1960-aj jaroj libron titole Mia Frato (My Brother), kiu enhavas la biografion kun la priskribo de la ĉefaj momentoj de la vivo de sia frato. Ŝi tie menciis la devenan vilaĝon de ilia familio: «Paneli», en la ŝtato Gondal, en la duoninsulo Katiavaro, en la hodiaŭa ŝtato Guĝarato de Barato. Ilia patro, la s-ro Ĝinah Bai Punĝa, venis loĝi en Karaĉion pro komerca partnereco kun brita firmao nome Grams Trading Company, kies oficejo troviĝis tiam en Karaĉio. La prafamilio de Ĝinah kaj iliaj posteuloj inkluzive de la filino de M. A. Ĝinah, bofilo kaj genepoj loĝis en la hodiaŭaj provincoj Guĝarato kaj Mumbajo. La patro de Mahometo Ali Ĝinah akiris la domon (nun nomata «Domego Vazir») por luado en 1874, kaj restis tie dum iom da tempo. En 1900, li denove revenis al lia denaska ŝtato, Guĝarato, en la tiama brita Barato. «Ankaŭ Govardan Das estis inter la posedantoj de ĉi tiu konstruaĵo de kiu Vazir Ali Ponavala (de kiu la nomo «Domego Vazir» devenas) aĉetis ĝin iam en 1904».
Post la sendependeco de Pakistano
La Registaro de Pakistano akiris ĉi tiun historian konstruaĵon en 1953, kaj ekprotektis ĝin per la leĝo pri «konservado de antikvaj monumentoj» (Ancient Monuments Preservation Act). Ekde tiam, la Pakistana Departemento pri Publikaj Laboroj respondecas pri ties konservado kaj renovigado. Ĝi estis formale inaŭgurita kiel la naskiĝloka muzeo de Ĝinah la 14-an de aŭgusto 1953. Projekton por plifortigo, konservo kaj restarigo kompletigis la registaro en 2010. Nun ĉi tiu naskiĝloka muzeo estas tri-etaĝa konstruaĵo, kun biblioteko kaj muzeaj galerioj.
Muzeo
La domo nun servas kiel muzeo kaj nacia arkivo. «La domo kie Mahometo Ali Ĝinah pasigis 16 jarojn de sia infanaĝo kaj junularo estas valora nacia monumento kiu provizas inspiron al nia nacio». Pasintece ekzistis stacidomo de ronda fervoja linio en Karaĉio nome Wazir Mansion («Domego Vazir»). En 2009, la domego estis intertempe fermita por renovigado, sed poste ĝi malfermiĝis denove por vizitantoj.
Braux (Alpoj de Alta Provenco)
Braux (jen france, okcitane Brau) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Meksiko en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Eŭkomiacoj
La eŭkomiacoj (Eucommiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo garialoj (Garryales). Ĝi enhavas ununuran genron (eŭkomio) kaj ununuran specion (ulmeca eŭkomio),.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (19 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Blaignac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Blanhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Akrilato
Akrilatoj (IUPAC: 2-propenatoj) estas la saloj, esteroj, kaj konjugaciaj bazoj de akrilata acido. La akrilata jono estas la anjono CH2=CHCOO−. Ofte, akrilato rilatas al esteroj de akrilata acido, la plej ofta membro estanta metila akrilato. Tiuj akrilatoj enhavas vinilgrupojn. Tiuj kunmetaĵoj estas interesaj ĉar ili estas dufunkciaj: la vinilgrupo estas sentema al polimerigo kaj la karboksila grupo portas miriadon de funkcioj. Modifitaj akrilatoj ankaŭ estas multaj, kelkaj ekzemploj estante metakrilatoj (CH2=C(CH3)CO2-R) kaj cianoakrilatoj (CH2=C(CN)CO2R). Akrilato ankaŭ povas rilati al poliakrilatoj preparitaj tra la polimerigo de la vinilgrupoj de akrilataj monomeroj.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Politekniko de Varsovio
La Politekniko de Varsovio aŭ Varsovia Teknologia Universitato (Politechnika Warszawska) estas unu el la ĉefaj teknologiaj institutoj en Pollando kaj unu el la plej grandaj en Mezeŭropo. La universitato laborigas 2,453 instruistaron (inkluzive de 357 profesoroj). En 2011, proksimume 36,156 studentoj studis en la universitato. La universitato havas 19 fakultatojn de diversaj kampoj de scienco kaj teknologio. La plej multaj el la konstruaĵoj de la Universitato de Varsovio troviĝas en Varsovio, krom du fakultatoj kaj unu en Płock. La universitato estas membro de la Konferenco de Eŭropaj Lernejoj por Altnivela Inĝenieristiko Eduko kaj Esploro (CESAER).
Ĉiujare ĉirkaŭ 5,000 diplomiĝintoj diplomiĝas ĉe la universitato. Laŭ la enketo de la ĵurnalo Rzeczpospolita el 2008, 11% de la administrantoj de la plej bonaj 500 korporacioj en Pollando estas universitataj diplomiĝintoj.
La agado de la universitato komenciĝis en 1826 kun la komenco de inĝenierstudoj ĉe la Varsovia Instituto de Teknologio.
En 2018, la universitato estis vicigita 601-800 en la monda rangotabelo de Times Higher Education.
Historio
Dum la 18-a jarcento, la industria revolucio eksplodis en Eŭropo, kiu postulis la trejnadon de multaj inĝenieroj kaj teknikistoj. En 1794, la Ecole Polytechnique estis malfermita en Parizo, kio kaŭzis la malfermon de multaj teknika trejnadinstitucioj sur la kontinento, inkluzive de en Prago (1806), Vieno (1815) kaj Karlsruhe (1824).
La unua teknologia instituto en Pollando estis malfermita en Varsovio la 4-an de januaro 1826. La institucio estis fermita en 1831, post la Novembra ribelo.
En 1898, la teknologia departemento en Varsovio estis reestablita en la nomo de imperiestro Nikolao la 2-a. La lecionoj (kiuj estis instruitaj en la rusa) komenciĝis la 5-an de septembro.
Dum ĝia malfermo, la universitato havis tri fakultatojn: inĝenieristiko kaj konstruo, matematiko kaj kemio. En junio 1902, Fakultato de Minado estis malfermita. Poloj konsistigis la plimulton de studentoj ĝis 1905.
Kun la okupo de Varsovio fare de la Rusia Imperio la 5-an de aŭgusto 1915, la germana registaro volis gajni la simpation de la poloj. Tial la germana registaro ŝanĝis la instrulingvon al la pola kaj en la Universitato de Teknologio kaj en la Universitato de Varsovio. La ceremonia malfermo de ambaŭ universitatoj estis okazigita la 15-an de novembro 1915. Zygmunt Strzewicz estis la unua rektoro de la Varsovia Teknologia Universitato. Malgraŭ la festa malfermo, la Unua Mondmilito kaj la Pola-Soveta Milito ne helpis la evoluon de la institucio. Ĉiutagaj klasoj komenciĝis nur en novembro 1920. Dum tiu ĉi periodo jam funkciis fakultatoj pri mekaniko, elektrotekniko, kemio, arkitekturo, civila Inĝenieristiko, akva Inĝenieristiko kaj geodezio. La lastaj tri fakultatoj estis kunigitaj la 13-an de marto 1933. La 25-an de septembro 1933, la nova Fakultato de Inĝenieristiko estis establita.
La nombro da studentoj en la universitato signife pliiĝis en la dudek jaroj inter la mondmilitoj. En 1919, proksimume 2,540 studentoj studis en la institucio, komparite kun 4,673 sojle de 2-a Mondmilito. Dum tiu periodo, la lernejo aljuĝis pli ol 6,200 diplomojn, de kiuj 320 ricevis al virinoj. Samtempe la Varsovia Teknologia Universitato akiris nacian kaj internacian prestiĝon. Proksimume 66 diplomiĝintoj ricevis Doktoro de filozofio, kaj 50 kvalifikiĝis kiel lektoroj.
Dum Dua Mondmilito kaj la nazia okupo, la Teknologia Universitato daŭre funkciigis subtere. Instruado daŭris en sekretaj kursoj. Ĉirkaŭ 3,000 studentoj partoprenis tiujn kursojn kaj 198 estis trejnitaj kiel inĝenieroj. Dum la milito, 20 doktoraj tezoj estis verkitaj kaj esploroj estis faritaj sekrete. Kelkaj profesoroj faris detalan analizon de la germanaj raketoj V-2, laŭ peto de la inteligenteco de la Kriova Armeo. Post la fino de la nazia okupado komenciĝis studoj sub improvizitaj kondiĉoj la 22-an de januaro 1945. Antaŭ la fino de la jaro, ĉiuj fakultatoj kiuj funkciigis antaŭ la milito estis remalfermitaj. Malnovaj kaj difektitaj konstruaĵoj estis renovigitaj kaj rekonstruitaj, kaj novaj konstruaĵoj ankaŭ estis konstruitaj.
En 1945, 2,148 studentoj studis en ses fakultatoj. En 1999, ekzistis 22,000 studentoj registritaj en 16 fakultatoj. La Varsovia Universitato de Teknologio aljuĝis pli ol 104,000 gradojn en scienco, inĝenieristiko kaj teknologio en la jaroj 1945–1998.
Tra la jaroj, la universitato iĝis grava scienca centro, kiu preparis la infrastrukturon por aliaj teknikaj lernejoj en la lando. En la jaroj 1945-1998 estis verkitaj 5.500 doktoraj tezoj kaj la nombro de akademiaj fakultatanoj signife pliiĝis. En 1938, la universitato havis 98 konstantajn profesorojn kaj lektorojn, same kiel 307 lektorojn kaj docentestojn. En 1948 estis 87 profesoroj kaj 471 asistantoj. Kontraste, en 1999 estis 371 profesoroj, 1 028 instruistoj, 512 prelegantoj kaj 341 docentaj asistantoj.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
(153195) 2000 WB1
(153195) 2000 WB1 estas tre malgranda, ne tre hela marsrenkonta, terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido.
Le Brusquet
(jen france, okcitane Lo Brusquet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Digne-les-Bains kaj al la kantono .
(153195) 2000 WB1
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en 2:3 kun la Tero kaj 8:1 kun Jupitero.
Ĝia tre discentra klinita orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, de Venuso kaj de Merkuro; ĝia granda orbita klineco tenas ĝia malproksima de Marso kaj de Merkuro.
Ama orientiĝo
Ama orientiĝo montras kion homoj preferas kaj tian kia estas biologia sekso por establi amajn rilatojn de homoj aŭ produkti amon. Ĉi tiu termino estas ofte uzata lige kun la termino seksa orientiĝo, sed ĝi estas aparta koncepto de seksa orientiĝo. Ekzemple, kvankam tut-seksa persono povas esti altirita al la homaro de ajna sekso, tiu eble nur tendencas havi amaferan rilaton kun virinoj. Plue, kvankam virineco estas malgeja, la ama orientiĝo povas inkluzivi samseksan amaferan tendencon de viro.
Por neseksaj homoj, ama orientiĝo estas pli praktika indikilo ol seksa orientiĝo.
Bieujac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Viaujac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Bahus-Soubiran
(jen france, okcitane Baús Sobiran) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Meksiko en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Gariacoj
La gariacoj (Garryaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo garialoj (Garryales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 25 speciojn,. Ĝia tipa genro estas gario.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (19 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Aubagnan
(jen france, okcitane Aubanhan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Meksiko en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Meksiko en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Gedeon (Ĥaron)
Episkopo Gedeon (laike: Юрий Самуилович Харон; n. la, Odeso, Ukraina SSR, Sovetunio) estas episkopo de la Ukraina Ortodoksa Eklezio (Moskva Patriarkeco), episkopo de Makarov, vikario de Kieva eparĥio, estro de la Dekonaĵa monaĥejo de Naskiĝo de Maria (Kievo).
Biografio
Li rakontas ke jam kiel adoleskulo li mem komencis frekventi la Odesan katedralon kaj post tralegi la Novan Testamenton akceptis bapton estinte 15 jarojn aĝa. Li rememoris ke KGB ĉasis lin, malpermesinte eniri la preĝejon (evidente pro juneco), do li grimpis tien trans barilojn kaj plurfoje noktis en tombejo inter tomboj de pastroj, ĉar tie KGB ne serĉis lin kaj matene li povis reveni al la preĝejo. En 1967-1977 li frekventis la mezlernejon N 7 en Odeso. Post fini ĝin li laboris en fabriko "Pressmaŝ" kaj samtempe servis kiel sakristiano en la Dipatrina-Kristnaska preĝejo en vilaĝo Usatova (Belajeva distrikto, Odesa provinco). En 1979-1982 li servis en la sovetia armeo. En 1982-1987 li servis kiel kantoro-sakristiano en la katedralo de Petro kaj Paŭlo en la urbo Voroŝilovgrado (nun Lugansko). En 1987 li iĝis kleriko en la Kurska eparĥio, kie servis kiel asistanto de Juvenalij, ĉefepiskopo de Kursko kaj Belgorodo. La li monaĥiĝis sub la nomo Gedeon omaĝe al profeto Gideon. La en la katedralo de Sergio de Radoneĵ kaj ikono de la Dipatrino de Kazano li estis konsekrita kiel diakonmonaĥo fare de ĉefepiskopo Juvenalij.
Li rakontas ke en tiu periodo li kontaktis Glinskajn ermitojn kaj loĝis iun tempon en iliaj sekretaj ermitejoj en Kaŭkazio. En junio 1988 laŭ invito de Teodozio (Procjuk), ĉefepiskopo de Omsko kaj Tjumeno li transiris al la klerikaro de la Omska eparĥio kaj la li iĝis kleriko de la Oranta katedralo en Tjumeno. La ĉefepiskopo Teodozio konsekris lin kiel pastromonaĥon. La li estis nomumita provizora asistanto de monaĥejestro de la restarigata Oranta Abalaka monaĥejo (Tobolska distrikto, Tjumena provinco). La en la Oranta katedralo Antonio (Ĉeremisov), episkopo de Tobolsko kaj Tjumeno, premiis lin per ora kruco pro "fervora servado al la Sankta Eklezio de Kristo". La patriarko de la Rusa Ortodoksa Eklezio Aleksio la 2-a nomumis lin igumeno de la Oranta Abalaka monaĥejo. Ankaŭ li servis kiel estro de la Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj en Tjumeno en 1989-1991.
En 1991 li elmigris al Usono, kiel li diras, laŭ invito de posteulo de Aleksandr Puŝkin, kiu fine de la 1980-aj jaroj vizitis Siberion por resepulti restaĵojn de sia patro-pastro. Por esprimi sian dankemon la usonano konstruigis tie preĝejon kaj invitis lin gasti en Usono. Laŭ iuj fontoj li aliĝis tie al la Rusa Ortodoksa Eklezio Eksterlande, sed poste transiris al la Ortodoksa Eklezio en Ameriko. Tie li servis kiel estro de la Kovrofesta preĝejo ĉe la Rusa virina domo de karitato en San-Francisko, en preĝejo de princo Vladimir (Santa Barbara (Kalifornio)) kaj kiel estro de la monaĥejo de Sankta Johano de Ŝanĥajo kaj San-Francisko (Point Reyes Station, Kalifornio). Li ricevis usonan civitanecon kaj servis kiel militpastro en militŝipo de la usona mararmeo.
En 1999 li estis translokita al la klerikaro de la Kieva eparĥio de la Ukraina Ortodoksa Eklezio (Moskva Patriarkeco) kaj nomumita pastro de la preĝejo de Elija en Kievo. En 2000 li finis la Kievan Spiritan Seminarion, en 2002 — la Kievan Spiritan Akademion (per ekzameniĝo, sen studado). Li diras ke en 2005, veturante de Odeso al Moskvo, en Kievo li sukcesis havi aŭdiencon ĉe Vladimir, metropolito de Kievo, kiu ordonis al li esti pastro de la Dekonaĵa preĝejo de Naskiĝo de Maria en Kievo — la unua preĝejo de Dipatrino en Rusio.
La Dekonaĵa preĝejo estis detruita en 1928 kaj en 1936 ĝiaj restaĵoj estis definitive malkonstruitaj. Vladimir taskigis lin restarigi ĝin. En 2006 tie estis starigita tendo-preĝejo. Li konstruigis la novan preĝejon apud fundamento de tiu detruita, kio kaŭzis protestojn de la Kongreso de Ukrainaj Naciistoj kaj aŭtoritatoj, ĉar apude troviĝas la Muzeo de historio de Ukrainio. Prokurorejo konkludis ke tio estis kontraŭleĝa ago. En 2018 komisiono de la Kieva Urba Konsilio subtenis peticion pri detruado de la preĝejo, kio tamen ne okazis. Plurfoje oni atakis la preĝejon, klopodis bruligi ĝin per Molotov-kokteloj, tamen sensukcese. La pastro kolektis plurajn atestojn de mirakloj, okazintaj tie, inkluzive ĉe ikono kiu iĝis miraklofara post apero de Dipatrino en la templo.
Ekde la li estas vic-estro de la novestablita Dekonaĵa monaĥejo de Naskiĝo de Maria. En 2013 li ricevis rajton porti igumenan ordonbastonon kaj samjare estis premiita je rajto surporti duan krucon kun juveloj. La li estis elektita episkopo de Makarov, vikario de la Kieva eparĥio. La li estis nomumita al la episkopa rango en la monaĥejo de Panteleono (Kievo). La li estis ordinita en la preĝejo de Naskiĝo de Maria en Kievo dum liturgio, kiun gvidis metropolito de Kievo kaj la tuta Ukrainio Onufrij.
En januaro 2014, dum Eŭromajdano, Gedeon kaj du aliaj pastroj eliris sur straton Gruŝevskij por haltigi la sangoverŝadon. La li partoprenis aeran krucomarŝon dum kiu pastroj post diservo en la Dekonaĵa preĝejo flugis kun miraklofaraj ikonoj super pluraj regionoj de Ukrainio.
En novembro 2018 li kun aliaj pastroj procesis kontraŭ ordono de la Verĥovna Rada, subteninta peton de la ukraina prezidanto Petro Poroŝenko al la Patriarko de Konstantinopolo Bartolomeo la 1-a pri dono de aŭtokefalio al la Ukraina Ortodoksa Eklezio. Li petis agnoski la ordonon kontraŭleĝa.
La la distrikta administra juĝejo de Kievo verdiktis ke la Ŝtata migrada Servo de Ukrainio devas redoni al li ukrainan civitanecon.
Premioj
Li havas plurajn ekleziajn premiojn:
Parencoj
Lia pli aĝa frato Aleksandr Samuiloviĉ Ĥaron (n. 1953) estas pentristo kaj elmigris al Usono en 1988, kie li specialiĝas pri ikonfarado, pro kio estis plurfoje premiita
Tamames
Tamames estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Tamames estas devena etimologie el iu persona nomo de arabo aŭ mozarabo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Avililla de la Sierra, Monte-Llen, Pedraza, Tamames kaj la senhoma Servández, okupas totalan areon de 60,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 805 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 54 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Tiukadre la 18an de Oktobro 1809 okazis la batalo de Tamames kun venko de hispanoj: 700 mortoj kontraŭ 1500 de francoj, kiuj retiriĝis al Salamanko. En 1811 hispanaj gerilanoj atakis roton de francoj kaj reprezalie francoj rabadis kaj detruis en la loĝloko.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Rive-de-Gier
Rive-de-Gier estas franca situanta en departemento Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ripagériens.
Bernos-Beaulac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Bernòs e Baulac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Artassenx
(jen france, okcitane Artassen aŭ Artassens kun aŭdebla fina -s) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝardenoj de la antikva Egiptio
La ĝardenoj de antikva Egiptio verŝajne estiĝis komence kiel simplaj fruktoĝardenoj kaj legomĝardenoj, irigaciitaj per akvo de la Nilo. Iom post iom kiam la lando iĝis pli riĉa, ili evoluis al plezurĝardenoj kun floroj, lagetoj kaj valoj de fruktarboj kaj ombroarboj. Temploj, palacoj kaj privataj loĝejoj havis siajn proprajn ĝardenojn kaj modeloj de ĝardenoj foje estis metitaj en tombojn tiel iliaj posedantoj povis ĝui ilin en sia postvivo.
Palacaj ĝardenoj
Palacaj ĝardenoj unue aperis en Egiptujo ĵus antaŭ la Meza Imperio (2035-1668). Tiuj ĝardenoj estis tre grandaj en skalo kaj estis aranĝitaj en geometriaj formoj. La lagetoj de palacaj ĝardenoj estis grandegaj kaj multaj. En la dua jarmilo a.K., la ĝardenlageto de reĝo Snofru estis sufiĉe granda por boatoj remataj de dudek remistoj. La regantoj de antikva Egiptio, kiel reĝino Hatŝepsut (1503–1482 a.K.) kaj Ramses la 3-a (1198–1166 a.K.), uzis potojn por alporti reen al Egiptujo novajn specojn de arboj kaj floroj malkovritaj dum sia konkeroj en Libio, Sirio, kaj Cirenio.
Plezurĝardenoj
Komenciĝante dum tempo de la Nova Imperio, plezurĝardeno iĝis komuna trajto de luksaj loĝejoj. Laŭ pentraĵoj en tomboj en Tebo de la 18-a dinastio (1552-1296 a.K.), ĝardenoj de tiu tempo havis norman dezajnon. Ili havis lageton, kutime rektangulan en la centro, plenigitan kun buntaj fiŝoj, kun lotusfloroj en la akvo kaj floroj ĉirkaŭ la randoj. Ĉirkaŭ la lageto estis sinsekvaj vicoj de arboj, inkluzive de sikomoroj, palmoj kaj granatarboj, alternante kun florbedoj. La randoj de la akvobasenoj estis deklivaj, kun ŝtuparo malsupren unuflanke, por ke ĝardenistoj povis kolekti akvon por irigacio. La lageto ofte estis ĉirkaŭita de muroj aŭ kolonoj apogantaj vitojn. La muroj kaj kolonoj estis ornamitaj per buntaj pentraĵoj de homoj, bestoj kaj plantoj, kiel ekzemple de papavo kaj rozo.
Templaj ĝardenoj
Temploj ofte havis ampleksajn ĝardenojn. La Templo de Amono ĉe Karnako havis dudek ses legomĝardenojn, krom tre frua botanika ĝardeno, kiu, laŭ surskribo, enhavis "ĉiujn belajn florojn kaj bizarajn plantojn, kiuj troviĝas en la dia lando, kiun Lia Moŝto konkeris." La himnoj pentritaj sur la muroj de la tomboj montras, ke religiaj ceremonioj baziĝis je cikloj de la naturo kaj la ŝanĝiĝantaj sezonoj. Templaj ĝardenoj ofte havis vicojn de figarboj kaj sikomoroj (la arbo sankta al la diino Hatoro), tamarikoj, salikoj aŭ palmarboj. Vicoj de arboj foje etendiĝis dum pluraj kilometroj, interligante plurajn templojn. La temploj mem havis esplanadojn plantitajn kun arboj. Kiam vicoj da arboj estis plantitaj malproksime de la rivero, putoj devis esti fositaj dek metrojn profunde por atingi akvon por irigacio. Dum la tempo de Amenofiso la 3-a, iuj temploj estis dediĉitaj al diino en formo de arbo, kun trunko por korpo kaj branĉoj por brakoj. Oni kredis, ke tiu diino portas akvon al la mortintoj por kvietigi ilian soifon. Templaj ĝardenoj ofte estis la hejmoj de bestoj sanktaj al la dioj, kiel ekzemple la ibiso kaj la paviano. Floroj estis parto de ĉiuj religiaj ceremonioj dum la tempo de la dio Amono. Tiuj ĝardenoj ankaŭ produktis kuracherbojn kaj spicojn, kiel ekzemple kumino, majorano, anizo kaj koriandro.
Funebraj ĝardenoj
Funebraj ĝardenoj estis miniaturaj versioj de domĝardenoj, kiuj estis metitaj en tombojn. Ili ordinare havis kvadratan domon aŭ pavilonon kun lignaj kolonoj, ĉirkaŭita de muro, inter la muro estis baseno ĉirkaŭita de vico da arboj. La domo similis al la kioskoj en ĝardenoj, kie la posedanto ludis damludon aŭ malstreĉiĝis. La mortintoj estis tradicie ĉirkaŭitaj de objektoj, kiujn ili ĝuus en la vivo kaj estis atendite, ke ili daŭre ĝuos siajn ĝardenojn en sia postvivo. La surskribo de unu tombo diris: "Vi promenas trankvile ĉe la bela bordo de via lageto; via koro ĝojas pro viaj arboj kaj refreŝiĝas sub viaj sikomoroj; via koro estas sata de la akvo el viaj putoj, kiujn vi faris, por ke ili daŭru eterne."
Lagetoj kaj naĝejoj
Lagetoj kaj naĝejoj estis komuna trajto de la ĉedomaj ĝardenoj de la riĉuloj kaj potenculoj de antikva Egiptio kaj estas prezentitaj en kelkaj tombopentraĵoj. Foje, kiel en la ĝardeno de la Mortotemplo de Hatŝepsut ĉe Deir el-Bahri, la lageto estis en la formo de T, kun unu parto de la T ligita al rivero aŭ kanalo. La akvo estis kutime levita en la lageton de la rivero permane aŭ uzante baskulputon. Fiŝoj por manĝaĵo kaj ornamaĵo estis breditaj en la lagetoj. Ili ankaŭ estis hejmo de migrantaj akvobirdoj. Floroj, kiel ekzemple blanka kaj blua lotuso estis kultivitaj en la lagetoj por ornamado kaj por ceremonioj kaj papiruso povis kreski ĉe Deir el-Bahri. Poste, dum la persa okupado de Egiptujo, la rozkolora lotuso estis ekkultivita.
Ĝardenado en la antikva Egiptio
Ĝardenado en antikva Egiptio estis tre malfacila laboro; ĝardenoj postulis konstantan irigacion, kun akvo portita aŭ levita mane; sarkadon kaj prizorgon, inkluzive de la artefarita polenado de daktilpalmo, kiu postulis grandan lertecon. Granda peno estis necesa ankaŭ por malhelpi birdojn manĝi la kultivaĵojn. Inĝeniaj kaptiloj estis metitaj por kapti la invadantajn birdojn.
Horní Žukov
Horní Žukov (Żuków Górny, Ober Zukau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Těšín en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas sudokcidente de Český Těšín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 260 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Žukov estas ankaŭ la nomo de katastra teritorio kun areo de 6,5 km².
Historio
En historiaj dokumentoj la vilaĝo Žukov estas unuafoje menciata en la jaro 1295.
Bazas
- jen france, prononco simple [], okcitane respektive gaskone Vasats - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
Bellebat
La teritorio havas komunan limon kun.
Bascons
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Meksiko en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Arue
Arue (jen france, okcitane Arua) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Belhade
(jen france, okcitane Vathlada) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Béguey
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Veguèir - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Saltigo de ŝtonetoj
Saltigado de ŝtonetoj aŭ Ŝtona resaltado estas antikva ludo, kies celo estas ĵeti ŝtoneton sur la akvosurfacon tiel, ke la akvo alportas la ŝtoneton reen supren en la aero kaj pli antaŭen. Sukceso en la ludo estas mezurita per la nombro da resaltoj aŭ alternative per la maksimuma distanco, kiun la ŝtoneto atingas. En 1989, sporta asocio nomita NASSA estis establita en Usono, kiu okazigas mondĉampionojn en ŝtonsaltado. La monda rekordo en ŝtonsaltado estas 88 saltoj, kaj ĝi okazis la 6-an de septembro 2013.
La ideo de resaltaj ŝtonetoj estis praktikita en la Dua Mondmilito, kiam la britoj uzis resaltajn bombojn por bombadi germanajn digojn, en Operacio Riproĉo, la 16-an kaj 17-an de majo 1943.
Komprenante la fizikon (aŭ klarigo de la scienco)
Esploro farita pri la temo [fonto bezonata] montris, ke kiam ŝtoneto estas ĵetita kun sufiĉa forto en la akvon, laŭ angulo pli malgranda ol 45 gradoj, la akvo resendos la ŝtoneton kvazaŭ ĝi trafis flekseblan surfacon, pro la surfaca tensio de la akvo. La optimuma angulo por resalto estas 20 gradoj. Pli malgranda angulo ne donos al la ŝtoneto sufiĉe da alto post la resalto, do la kvanto de resaltoj estos malgranda. Pli granda angulo rezultos en neefika resalto. La angulo de la ĵeto estas la ĉefa faktoro en ĝia graveco, sed krom ĝi ankaŭ gravas la formo de la ŝtoneto, kiu prefere estu plata. Ankaŭ estas konsilinde ĵeti la ŝtoneton kiam ĝi turniĝas ĉirkaŭ vertikala akso, por plibonigi la stabilecon de la ŝtoneto.
Franca sciencisto nomita Lyderic Bocquet publikigis en 2004 novan esploron pri ŝtonsaltado. Por la celo de la esploro, roboto estis konstruita kiu ĵetis ŝtonetojn laŭ malsamaj anguloj kaj kun diversaj kvantoj de fortoj. La studo malkaŝis, ke ja la optimuma angulo por ĵetado, por atingi maksimuman distancon, estas 20°, sed por atingi la maksimuman nombron da resaltoj, estas pli bone ĵeti laŭ angulo de 10°. La esploristoj sukcesis atingi 41 resaltojn kiam ili ĵetis diskon 10 centimetroj larĝa laŭ angulo de 10 gradoj kaj kun rapideco de 100 kilometroj hore.
Studo publikigita en 2023 montris, ke ŝtonetoj en formo de terpomoj estas la plej bonaj por resalti.[fonto bezonata]
Nomoj
Kurioze tre distaj lingvoj koincidas en aludo al ranoj kaj anasoj. Ja ranoj iom simile saltadas, dum anasidoj nur rapide naĝas sur la akvosurfaco.
Dolní Žukov
Dolní Žukov (Żuków Dolny, Nieder Zu(c)kau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Těšín en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas sudokcidente de Český Těšín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 342 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Žukov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,34 km².