cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph de Maistre
Joseph de Maistre (naskiĝis la en Chambéry de Savojo, mortis la  en Torino), estis politikisto, verkisto kaj filozofo savoja, ŝtatano de Regno de Sardio kiam Savojo estis parto de la Regno de Sardio. Ĉi-rilate Joseph de Maistre ĉiam sin konsideris ne franco "Mi ne estas franco, mi tia neniam estis kaj ne volas esti". Li sin konsideris italo, travivis la destinon de la dinastio Savojo, kaj esperis la falon de la aŭstra regado en Italio: kaj ĝuste pro tio en Italio, kies lingvon li bone regis, estas nomata Giuseppe de Maistre
La historia graveco de la figuro de Joseph de Maistre precipas en lia staturo de filozofo kaj en lia influo en la kulturo de sia tempo.
Biografio
Joseph de Maistre nomumiĝis membro de la senato de Savojo antaŭ sia elmigro al Laŭzano kiam la franca armeo okupis (1793) Savojon. Li sekve pasigis kelkajn jarojn en Rusio. Reveninte al Torino eksuferis la konsekvencojn de la militema franca politiko: revenis al Rusio kaj, fine al Torino kie kunlaboris por realigi la decidojn de Viena Kongreso (1815).
Li studis ĉe la Jezuitoj, inter kiuj ordene aliĝis ankaŭ lia malpliaĝa frato. De ili li edukiĝis al profunda adhero al la religio kaj al kontraŭeco al la filozofia raciismo de la antaŭa jarcento. En 1774 li eniris juĝistan oficon. Tiam li okpupiĝis ankaŭ en la kreado, kun sia frato, de Mongolfiero per kiu, post kelkaj malsukcesoj, flugis super Chambéry.
Kiam eventiĝis la franca revolucio Joseph de Maistre, kiu tiam estis en Parizo, ŝajnis partopreni en tiuj emocioj kaj entuziasmiĝoj. Sed liaj reagoj sintene sanĝiĝis tre rapide kiam li konsciiĝis pri la neinversigebleco de evoluprocezo kaj pri la neebleco reestabli la Malnovan Reĝimon. Tiam eĉ plifortiĝis liaj ideoj timemaj pri la revolucia demokratio kies aĉajn efikojn li kredis konstati en la invado de Savojo fare de la franca armeo 1792.
Pro tiu invado li devis forfuĝi el Savojo al Aosto; sed li revenis al Savojo por eviti la konfiskon de siaj havaĵoj ĉar ekziliĝinta. Li, ŝarĝite de la duko de Savojo, reĝo de Sardio, agadis diplomatie en Laŭzano dum kvar jaroj dum kiuj li engaĝigis por kontribui al naskiĝo kaj kreskiĝo de kerna armeo kontraŭrevolucia. Li vagadis tra diversaj italaj urboj ĝis kiam la duko de Savojo lin devigis atingi Sardion por regi la kancelierian oficon. Poste li estis sendita kiel plenpotenca ambasadoro ĉe Sankt-Peterburgo, kie li estis multe estimata kvankam malmulte subtenita de sia registaro; sed iom post iom li estis suspektata pri prozelitismo subŝirme de diplomatia imuneco favore al jezuitoj ĉeestaj en Rusujo: pro tio la Caro petis ke li revenu al Torino, kie praktike finiĝis lia diplomatia kariero kaj kreskis lia politika agado kune kun verkista engaĝiĝo: ĝuste tiam li alfrontis filozofian kritikon pri la filozofio de Hume kaj la enciklopediistoj kaj verkis la famegan Les Soirées de Saint-Pétersbourg (La vesperoj en Sankt-Peterburgo), ĉefverkon pri teologio kaj filozofio, publikigitan tamen post lia morto, kiu okazis en Torino en 1821.
Junaĝe Joseph de Maistre membriĝis al framasoma loĝio de Liono. Malgraŭ la averto de papoj pri la danĝero pri sia kredo por katolikoj adherantaj al framasonismo (tiam katoliko estis nur invitata neadheri al framasonismo), li opiniis akordiĝeblaj la du pensmanierojn kaj procedis en la iniciado ĝis kelka grado, rifuzante la akuzon pri framasona komploto kontraŭ katolikismo; sed iom post iom li distanciĝis el ĉiu ajn framasoma loĝio. Sed li konservis rilatojn kun personuloj perloĝie konitaj. Oni diras ke en liaj verkoj elstaras ideoj framasonaj, jam origine kristanaj tamen, kiel providencismo, solidarismo...
Prisocia filozofio de Joseph de Maistre
Joseph de Maistre estas la precipa reprezentanto kune kun la franca Louis de Bonald kaj hispano Donoso Cortés proponanto de tradiciismo kontraŭ la franca revolucio. La du konfesis teoriojn tre proksimajn kiel allasis Louis de Bonald mem. La du oponis kontraŭ raciismo de la dekoka jarcento la komunan saĝon (vidu De Bonald and De Maistre, en The American Catholic Sociological Review, Vol. 1, No. 3 (Oct., 1940), pp. 116–124). Kun tiuj intelektulaj personuloj li estis taksata eminenta protagonisto de la Restaŭrado.
La individuo akiras sian valoron en la socio
Por Joseph de Maistre, la individuo anticipas, jes ja, la socion kiel valoron sed ekstere de la socio li perdas kapablon esti kaj esti influita: laŭ tiu vidpunkto la socio lin antaŭas. La socio, fakte, ne estas nur la sumo de la individuoj ĝin konstituantaj. Per tiu baza koncepto li kritikas la koncepton de Jean-Jacques Rousseau, laŭ kiu socian kontrakton la individuoj, akordiĝantaj inter si, formas: tio ne eblas ĉar, ĝuste, la socio anticipas kaj formas la individuojn, kiuj do jam kuniĝis socie.
La Providenco
Gravan rolon ludas, en la filozofia-socia sistemo de Joseph de Maistre, la Providenco kiun, identigitan kun la zorgo de Dio favore al la homaro, li vidas reale interveni en la vivo de la homoj. Por li la Providenco ŝajnas krom fidelmento ankaŭ sperta konstato. Li ĝin vidas eĉ en la hororaj troigoj de la franca revolucio kiel ankaŭ en la militoj: menso kaj mano superaj liberigas el tiuj hororaj troigoj.
La politika korpo estas por li organismo vivanta kaj do povas ankaŭ malsani kaj tio okazas kiam la aŭtoritato febliĝas kaj la unuiĝo displitiĝas: tiam la Providenco entreprenas, ankaŭ per apartaj individuoj, la regeneradon de la socio. La individuoj kredas esti la protagonistoj kaj renversuloj (li konsideras la teroran periodon de la franca revolucio) sed reale ili preparas sian malsukceson. La Providenco ĉesigas la malordon kaj revenigas la ordon. Se en tiuj sociaj pasaĵoj la eventoj semis viktimojn, tio estas sufero necesa por defendi la socian korpon ''(Soirées de Saint-Pétersbourg).
Ke la Providenco havas rolon en la vivo de la homoj kaj socioj kaj ŝtatoj kaj ke ĝi mistere kondukas la homaron al sia destino estas tezo komuna de la kristanaro, sed kiel vidi la agadon de Providenco inter la konkretaj historiaj eventoj estas engaĝo tute libera kaj malfermita al necertecoj. Tiel opinias la diversaj kristanaj teologioj. Kaj ankaŭ de Maistre superrampis sur tereno je malegala stabileco!
Strikta interligo inter la ŝtata kaj religia povoj
Laŭ Joseph de Maistre kiam la homoj agas individue generas misfarojn kiel faris protestantismo kaj republikanismo, kiuj rifuzis la aŭtoritaton establitan de Dio. Laŭ li eĉ la monarkioj ĝuis dian elekton, kaj tiujn ĉi deoficigi kaj batali estas krimo damaĝanta la tutan socian korpon: ili kontribuas malhelpi la malbonan agadon de individuoj. La interligo inter la du povoj igas certa la efikon de tiu malhelpo.
Por li protestantismo ne estas religio ĉar ĝi estas frukto de individueco. De Maistre taksas signo de tiu Providenco la ĉeeston de la religio, kiu por li estas precipe tiu katolika, kaj reekvilibrigan taskon de la papado, kies ankaŭ la tera papa potenco tiom utilas ke ĝi aperas foje eĉ necesa por la socia-politika ordo. Kaj ankaŭ en tio manifestiĝas la Providenco. Kelkaj esploristoj pri la pensado de de Maistre opinias ke lia socia-politika-religia konceptado alproksimiĝas al iu speco de “teokratio” ĉar finfine atribuas al la papado funkciojn tiel elstarajn ke fine ties parolo estas la decido valida por ĉiuj, se konsideri la originon kaj historion de tiu institucio. Al la papo, fakte, li atribuas ankaŭ la karakterizon de neeraripovo.
Rilate tion kelkaj faras el li pioniron de la difino pri neeraripovo de la papo okazonta, duonjarcenton poste, dum la Unua Vatikana Koncilio (1870). Sed, oni ne povas ne vidi ankaŭ la malsamecojn ĉar la neeraripovo rekonita ĉeesta en la papo en tiu ekumena Koncilio rilatas nur al kredendajoj por obei al Jesuo Kristo, neniel rilatas al la rajtoj interveni kaj decidi en ŝtataj kaj politikaj aferoj.
Historiistoj diras ke se elstara parto de la ideoj de Jozefo de Maistre ne havis finan triumfon, tiun male realiĝis en literaturo. Fakte, laŭ literaturistoj, li havis posteulecon pli spiritan kaj longdaŭran en verkistoj neniel senvaloraj kiel en Honoré de Balzac, sed precipe en Charles Baudelaire (ekzemple en poemoj Correspondances ou Réversibilité) kaj Ernest Hello, kaj signis certe ne malgrandan parton de la katolika literaturo de la 20-a jarcento. Kaj ne forgesendas Lev Tolstoj de la Milito kaj Paco.
Instituto de Studoj pri de Maistre
Temas pri Institut d'études maistriennes fondita de Jacques Lovie en 1975 sine de la Universitato de Savojo. Estas ankaŭ eldonata de la asocio “Amis de Joseph et Xavier de Maistre” la Revue des études maistriennes.
János Mészáros
MÉSZÁROS János (me:sa:roŝ) estis hungara pastro, poeto naskita la 26-an de junio 1906 en Erdőd kaj mortinta la 31-an de aŭgusto 1977 en Uĵhorodo.
Petro la 3-a (Portugalio)
Petro la 3-a de Portugalio plennome Pedro Clemente Francisco José António de Braganza, infanto de Portugalio (naskiĝis la - mortis la ) estis reĝo de Portugalio inter 1777 kaj 1786.
Estante ankoraŭ Infanto Pedro de Braganzo (estonta reĝo Petro la 3-a de Portugalio) li akiris bienon en Queluz, iam apartenanta al la Markizo de Castelo Rodrigo, kaj konstruis tie ĉasdomon. Post sia geedziĝo al la reĝino Maria la 1-a de Portugalio, la bieno estis forte ŝanĝita en rokoka plezurpalaco, nune konata kiel la Nacia Palaco Queluz. Post la translokigo de la Portugala Kortego al Queluz, dum la regado de Maria la 1-a kaj Petro la 3-a, nombraj membroj de la portugala nobelaro establis bienojn kaj palacojn en la areon, dum Sintra estis la longdaŭra retirejo de la portugala aristokrataro.
Familia deveno
La infanto dom Pedro naskiĝis en Lisbono. Li estis filo de la reĝo Johano la 5-a kaj de ties edzino dona Maria Ana de Aŭstrio. Li estis la preferata filo de siaj gepatroj. Laŭ la patra familio li estis nepo de la reĝo Petro la 2-a kaj de ties edzino, dona Maria Sofia de Palatinato-Neuburg. Laŭ la patrina familio li estis nepo de la imperiestro Leopoldo la 1-a de Aŭstrio kaj de dona Leonor Magdalena de Palatinato-Neuburg. Same li estis frato de la reĝo Jozefo la 1-a (Portugalio) kaj bofrato de la reĝo Fernando la 6-a de Hispanio pro la geedzigo de tiu kun Bárbara de Braganza, sia ununura fratino.
Edzino kaj gefiloj
Pro ŝtataj kialoj, Petro edziĝis la kun sia nevino Maria, kun kiu li havis kelkajn gefilojn, unu el kiuj sukcedos sian patrinon laŭ la nomo de Johano la 6-a, en 1816. Iliaj gefiloj estis la jenaj:
Surtroniĝo kaj lastaj jaroj
Lia edzino surtroniĝis en 1777 post la morto de Jozefo la 1-a. Tuj Petro kronigis sin kiel reĝo laŭ la nomo de Petro la 3-a, kvankam li ne partoprenis en la registaraj aferoj. Li mortis en la Palaco de Ajuda en 1786, kelkajn jarojn antaŭ la napoleona invado de Portugalio kaj la ekzilo de la reĝa familio al Brazilo.
Toreejo Las Ventas
La Toreejo Las Ventas hispane Plaza de Toros de Las Ventas estas la plej granda toreejo de    Hispanio kaj la tria kun pli da sidlokoj en la mondo post  Meksiko kaj Valencio (Venezuelo), kvankam la pleja laŭ diametro. Ĝi troviĝas en Madrido, en la kvartalo Gindalero en la distrikto Salamanko kaj konsiderata de fakuloj, amatoroj kaj kritikistoj kiel la plej grava de la mondo, kune kun la toreejo de Sevilo.
Ĝi estis inaŭgurita je la 17-a de junio 1931, sub la nomo Las Ventas del Espíritu Santo, ĉar tiel nomiĝis la zono en tiu epoko, kvankam ĝi restis fermata dum tri jaroj ĝis ĝia definitiva inaŭgurado la 21-a de oktobro 1934. Ĝi havas spacon por entute 23.798 spektantojn. La rondo havas 61,5 metrojn diametre, pli ol la de Meksiko.
Eksteraj ligiloj
40.43208°N, 3.66328°W
Listo de hungaraj loknomoj kun "meggy"
Pro la disdivido de Hungario en 1919 parto de la lokoj nun situas en Rumanio, Serbio aŭ Slovakio.
San Agustín Yatareni
San Agustín Yatareni estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Agustín Yatareni. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 087.
Geografio
San Agustín Yatareni apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3176 loĝantojn. El tiuj estis 1432 viroj kaj 1744 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Verneuil-sur-Vienne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Kastelo de Csempeszkopács
La Kastelo de Csempeszkopács (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Balogh [balog]) estas malfrurenesanca, poste baroka historia monumento en Hungario, en vilaĝo Csempeszkopács. La plej fama posedanto estis Ádám Balogh.
Historio
En tiu loko en la 16-a jarcento kuŝis tie teretaĝa nobeldomo. En fino de la menciita jarcento la familio Balogh trakonstruis la domon al etaĝa malgranda kastelo. En la 18-a jarcento la pli supre menciita Ádám Balogh donis al la konstruaĵo barokan aspekton. Post falo de la liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a okazis longaj procesoj, tial la kastelo iomete ruiniĝis. Inter 1785 kaj 1780 la aktuala posedanto faris signifajn trakonstruojn. Post la 2-a mondmilito en la komenciĝinta socialismo la ŝtato forprenis la kastelon (tiam ĉiuj kasteloj havis la saman sorton). Simplaj homoj vivis en la kastelo, ekde 1959 tie funkciis la vilaĝa kaj kolĥoza administradoj, eĉ la kulturdomo. En la 1970-aj jaroj la kastelo malpleniĝis, poste ĝi estis renovigita al la origina renesanca stilo. Interne ekde 1976 muzeo funkcias. Oni povas rigardi lokan historian, etnografian kaj eklezihistorian ekspoziciojn, memorĉambron kaj kolektaĵon pri mineraloj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo sitas sola en la iama parko. La kastelo formas L-majusklon. Interne la ĉambroj estas ornamitaj per stukoj.
Parko
La parko origine konsistis nur el fruktoarboj. Baldaŭ oni kreis la parkon. La aleo al la kastelo havas kaŝtanarbojn.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
La sintagmo kristanfraŭleco, precipe ĉikaze, referencas al firmigita praktiko en la Katolika Eklezio (kaj en aliaj kristanaj eklezioj): povas ricevi la sanktajn ordinojn kaj fariĝi presbitero aŭ episkopo nur tiuj baptitoj kiuj sin sentas altìritaj kaj promesas praktiki la senedziĝecon pro la Regno de la Ĉielo, aŭ vidvoj kiuj ne intencas reedziĝi.
Origino
Laŭ iuj interpretoj, la senedziĝeco estas sekvo fondita de la simpla evangelia perspektivo. Pri senedzeco kaj pri abstino Jesuo elmetis, fakte, sendubsencajn vortojn. Evangeliisto Mateo (19,29) skribas: … Kaj ĉiu, kiu forlasis domojn aŭ fratojn aŭ fratinojn aŭ patron aŭ patrinon aŭ infanojn aŭ kampojn pro mia nomo, ricevos multoble kaj heredos eternan vivon. Multe simile memorigas Marko (10,29): Jesuo diris: Vere mi diras al vi: Ekzistas neniu, kiu forlasis domon aŭ fratojn aŭ fratinojn aŭ patrinon aŭ patron aŭ infanojn aŭ kampojn pro mi kaj pro la evangelio…. Eĉ pliprecize estas la pasaĵo en Luko 18, 29-30: Kaj li diris al ili: Vere mi diras al vi: Estas neniu, kiu forlasis domon aŭ edzinon aŭ fratojn aŭ gepatrojn aŭ infanojn pro la regno de Dio, 30 kaj kiu ne ricevos multoble en ĉi tiu tempo, kaj en la venonta mondo vivon eternan.
Se Jesuo ne edzinigis virinon, iuj inter la apostoloj estis edziĝintaj aŭ tiaj ili estis antaŭ la apostoliĝo kun Jesuo (ekzemple Sankta Petro, kies estas menciata la bopatrino). Paŭlo de Tarso laŭdis jen la geedziĝon jen la senedziĝecon, sed invitis la fidelularon resti, kiel li mem, fraŭla, por pliefike plenumi la misian taskon: “8 Sed mi diras al senedzinuloj kaj al vidvinoj: Estas bone por ili resti kiel mi. 9 Sed se ili ne povas sin deteni, ili edziĝu; ĉar estas pli bone edziĝi, ol bruladi.”. 1Kor 7,8-9).
En la Latina Eklezio
En la unuaj jarcentoj de kristanismo, la regulo antaŭvidis ke la pastro aŭ episkopo daŭrigu la familian vivon, sed ne tiun geedziĝan. Tiu praktiko, sekvata de asketuloj, monaĥoj kaj ankaŭ de presbiteroj, estas menciita en la verkoj de verkistoj kiel Klemento de Aleksandrio kaj Tertuliano, vivintaj en la 2-a jarcento. La antikveco de iliaj verkoj atestas kiel la regulo starigita de la Eklezio estis rekta derivaĵo de la apostola tradicio.
Tiu regulo de senedziĝeco daŭrigis esti obeata kiel neskribita normo ĝis la unuaj jaroj de la 4-a jarcento. La Koncilio de Elvira (305-306) donis unuafojon al tiu praktiko la formon de leĝo. Estis, fakte, malpermesite al ĉiuj klerikoj (inter kiuj episkopoj, pastroj kaj diakonoj) praktiki edzecan ŝuldon kaj krome generis filojn (kanono 33 – vidu verkon de "Brandmüller").
La eklezia senedziĝeco estis poste objekto de aparta leĝofarado dum la Teodoza epoko: ĉe la Koncilio de Romo de 382, fakte, estis unuafojon, post papo Siricio, dekretite ke episkopoj kaj pastroj ne povis kunvivi kun siaj edzinoj.
La normo estis vaste malobservata en la sinsekvaj jarcentoj, ankaŭ se, dum la karolida imperio oni provis, plurfoje, ĝin respektigi.
La Paska sinodo 1049 en Reims, kaj aliaj en la samaj jaroj, donis okazon por severe reaserti la regulon de senedziĝeco “Papo Leono la 9-a instigis la sanktan asembleon aprobi la du sekvajn kanonojn”: “La monaĥoj aŭ la klerikaro ne povas forĵuri el sia propra ordino”; ”Neniu partoprenu incestajn kuniĝojn”.
Tiuj kanonoj estis preskaŭ unuanime interpretitaj kiel malpermesoj de geedziĝo por la konsekritoj. En la sinodo de Majenco, al kiu Leono kunvokis la episkopojn de la Rejna regiono, estis reasertataj la samaj malpermesoj. Adamo de Bremeno, kiu transskribis la sinodajn agojn, asertas: “Multaj aliaĵoj estis dekretataj por la bona stato de la Eklezio kaj estis definitive kondamnitaj de la subskribantoj de la konsilo”.
La nelicaj kondutoj flanke de la klerikaro, spite de la kondamnoj, ne malaperis, kiel evidentigas nombraj kronikoj kaj literaturaj verkoj de diversaj epokoj. En sia Kroniko, Salimbene de Adam raportas ke li tiaĵojn aŭdis «cencies = centfoje» akomapanatajn de la latina proverbo «se non caste, tamen caute» = «si non caste, tamen caute;''»),)» atribuata al Paŭlo de Tarso, intencante per tio la neceson de kondutoj kiuj, malgraŭ nerespektantaj la normojn de la abstino, tamen nek malsekretiĝu kaj nek startigu skandalon.
La eklezia fraŭleco, subtenata de diversaj flankoj, fariĝis efektive deviga nur per la Koncilio de Trento (1545-1563), kiu sankciis, nedubeblforme, la devigon de senedzeco, por ĉiuj ordinotaj sacerdotoj. Estas nune valida en la adiaŭa normaro de la disciplino de la Katolika Latina Eklezio, kaj estis formale inkluzivita en la kodo de kanona juro en 1917. La Orientaj Katolikaj Eklezioj, kiuj havas disciplinon similan al tiu de la ortodoksaj eklezioj ne devigas al senedzeco por ĉiuj presbiteroj, sed nur por la episkopoj.
En la Dua Vatikana koncilio (1962-1965), la Patroj rekonfirmis en la dekreto Presbyterorum Ordinis n. 16, la “taŭgecon” de la fraŭleco, jen por la imitado de Kristo, jen por ke kiu vivas la senedziĝecon tion faras por la ĉiela regno, nome por anonci ateston pri la estonta vivo.
Instruofico de la romaj papoj
Papo Siricio (384-399) kiu estis la unua emananta dekretojn pri tiu temo 385.
Papo Pelagio la 2-a (579-590) dekretis normojn pri eklezia fraŭleco ankaŭ por la subdiakonoj tiel rigidajn ke la sinsekvaj papoj devis moderigi.
Kirchhaslach
Kirchhaslach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la administra komunumaro Babenhausen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Leono la 9-a (1048-1054), kiu predikis en la sinodo de Pasko 1049 kaj dekretigis la sacerdotan fraŭlecon kaj tiel en aliaj sinodoj.
Papo Stefano la 9-a (1057-1058) kiu engaĝiĝis plifortigi la praktikon de la eklezia fraŭleco.
Avram Benaroja
Avraam Eliezer Benaroja (: אברהם בן-ארויה‎ ; bulgare: Аврам Бенароя ; : Αβραάμ Μπεναρόγια ; ladine: Abrahán Eliezer Benaroya ; 1887 – 16a de majo 1979) estis juda socialisto, membro de Partio de la Bulgaraj Sociaj Demokrataj Laboristoj (Larĝaj Socialismoj), pli lasta gvidanto de Federacio de la Socialismaj Laboristoj en la Otomana Imperio. Benaroja ludis kernan rolon en la fundamento de la Komunista Partio de Grekio en 1918.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Aleksandro la 2-a (1061-1073) multe helpis la estontan Gregorion la 7-an, sian posteulon en la formulado de la normoj de la eklezia fraŭleco.
Avram Benaroja
Fruaj jaroj
Benaroja naskiĝis al sefarda juda komunumo en Bulgario. Li kreskiĝis en Vidin en familio de malgrandaj negocistoj. Poligloto, Benaroja lernis paroli ses lingvojn flue. Li studis ĉe la Universitato de Beograda Fakultato de Juro, sed ne diplomiĝis, prefere fariĝis instruisto en Plovdiv. Ĉi tie Benaroja fariĝis membro de la Bulgara Socidemokrata Partio de Laboristoj (Larĝaj Socialismoj) kaj eldonis  en la bulgara sian verkon La Juda Demando kaj Socia Demokratio. Post la junturka revolucio de 1908 li moviĝis kiel socialista organizanto al Tesaloniko. Li fondis tie grupon nomita Sefarda Cirklo de Socialismaj Studoj kaj estis en konekto al la bulgara maldekstra-frakcio, egale al la Interna Makedona Revolucia Organizo (IMRO), nomita Popola Federacia Partio (bulgara sekcio), ankaŭ al kelkaj bulgaraj socialistoj, kiuj laboris tie. La influo de Benaroja kreskis, kiel li argumentis ke ajna socialisma movado en la urbo devas preni la formon de federacio en kiu ĉiuj naciaj grupoj povus partopreni. Pro la bulgaraj radikoj de ĝia juda fonto, la organizo estis vidita kun suspekto de la Junaj Turkoj kaj poste de la greka registaro, kiel estanta proksime al la IMRO kaj al la bulgara socialisma movado.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Gregorio la 7-a (1073-1085) estas memorigata kiel la papo kiu donis novan fizionomion al la Katolika Eklezio de sia epoko. Fakte, tiam la Eklezio travivis momenton de vera krizo kaj ne maloftis simonio kaj skandaloj kaj entrudiĝoj de la politikaj aŭtoritatoj kaj nepotismo…
Avram Benaroja
Socialista Laborista Federacio
Idealisto kaj pragmatisto samtempe, en Tesaloniko li ludis eminentan rolon por la kreado, en 1909, plejparte de la Federacio de Judaj Socialismaj Laboristoj aŭ en ladino, Federacion. La organizo prenis ĉi tiun nomon ĉar, ĝi estis konstruita sur la federacia modelo de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio, ĝi estis konceptita kiel federacio de apartaj sekcioj, ĉiu reprezentanta la kvar ĉefajn etnajn grupojn de la urbo: judoj, bulgaroj, grekoj kaj turkoj. Ĝi eldonis sian literaturon en la lingvoj de ĉi tiuj kvar grupoj (t.e., ladino, bulgara, greka kaj turka, respektive) sed je praktikado la du lastaj sekcioj estis sub-reprezentitaj se ne malestantaj. La demokrata Federacion baldaŭ fariĝis, sub la gvidantaro de Benaroja, la plej forta socialisma partio en la Otomana Imperio. Ĝi kreis luktemajn laboristajn sindikatojn, allogis gravajn intelektulojn kaj akiris solidan bazon de subteno inter makedonaj laboristoj dum kultivanta fortajn ligojn kun la Dua Internacio. De 1910 al 1911 Benaroja redaktis sian influan ĵurnalon, la Solidaridad Ovradera, presita en Ladino.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Urbano la 2-a (1088-1099) kondamnis la geedziĝon de sacerdotoj en dokumento verkita en 1095 en Piaĉenco.
Papo Aleksandro la 7-a (1655-1667) elmetis dekretojn rilate eklezian fraŭlecon, malpermesante al la pastroj kunloĝi kun virinoj ankaŭ se intimaj parencaj.
Papoj de la epoko de la Koncilio de Trento ĉiuj volis la sacerdotan fraŭlecon.
Avram Benaroja
Socialista Laborista Federacio
Diferenca disde aliaj partioj kiuj estis organizitaj sur etnaj linioj, kiel transversa-komunuma grupo la Federacion estis permesita de la otomanaj aŭtoritatoj. Eminenta bulgara membro, Dimitar Vlahov, estis socialisma MP en la nova Otomana Parlamento ĝis 1912 superregita de la partio Komitato de Unio kaj Progreso (TASO). Efektive, ĝiaj gvidantoj komence subtenis la junajn turkojn kaj Benaroja partoprenis en la "Armeo de Libereca Marŝo" en Istanbulo por helpi meti malsupren la Kontraŭpuĉon de 1909. Alarmita de la kreskanta potenco de socialismaj grupoj, la TASO poste lanĉis fendeton malsupren, sub kiu Benaroja estis malliberigita.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Paŭlo la 6-a (1963-1978) reasertis per la encikliko Sacerdotalis Caelibatus la klaran pozicion rilate la praktikon de la eklezia fraŭleco.
Papo Johano Paŭlo la 2-a (1978-2005) plurfoje intervenis en la defendo de la eklezia fraŭleco ankaŭ antaŭ la malkresko de la vokiĝoj al sacerdoteco.
Avram Benaroja
La Federacion kaj la laborista movado en Grekio
De 1915 pluen la Federacion estis gajigita de la populara reago kontraŭ la milito. Ambaŭ monarkistoj kaj Venizelos politiko efektive helpis la emancipon de la maldekstro kaj Benaroja, tenanta egalan distancon de ambaŭ solidaj politikaj grupoj, kaj rapide turnis la situacion al avantaĝo. En la 1915 ĝeneralaj balotadoj Federacion sendis du viculojn reprezentanta Tesalikon al la greka parlamento, dum ĝi perdis pro nur kelkaj voĉdonoj la trian sidlokon. Ĝi jam havis fortajn ligojn kun internaciistaj grupoj kaj organizoj ĉiuj tra la tuta Grekio kaj eksterlande; de ili la Socialisma Laborista Partio estis saltinta supren en ŝuldata tempo. Tamen, alia socialisma frakcio, gvidita de la estonta ĉefministro Alexandros Papanastasiou, kiu konsentis kun Venizelos en fremdaj aferoj, ankaŭ havis viculojn elektitajn en la sama balotado.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Instruofico de la romaj papoj
Papo Benedikto la 16-a (2005-2013) en la Sacramentum Caritatis asertas: “La fakto ke Kristo mem, sacerdoto poreterne, estis vivinta sian mision ĝis la kruca ofero en stato de virgeco konstituas la referencan punkton certan por kompreni la sencon de la tradicio de la latina Eklezio tiurilate”.
Namdalseid
Namdalseid estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis.
Avram Benaroja
Juda etna aktivismo
Benaroja interesiĝis al la Juda Demando ekde la komenco de sia kariero kaj faris penojn antaŭenigi judajn aferojn dum ĝi. Lia unua libro estis La Juda Demando kaj Socia Demokratio dum unufoje en Tesaloniko li fondis grupon nomita la Sefarda Cirklo de Socialismaj Studoj. Li ankaŭ ludis eminentan rolon por la kreado, en 1909, de la plejparte Judan Federacion. Tima de tio kio la revigliĝinta greka mem-konfido malantaŭ la Megali Ideo povus signifi por Judoj en Grekio kaj Malgranda Azio, en tiu tempo li etikedis la kampanjon kiel imperiisma. Li antaŭvidis liberan ŝtaton de ajnaj etnaj dividoj kie Judoj povus ekzisti ne-turmentitaj kaj liberaj, retenantaj ilian religion. Kelkaj de liaj timoj eble estus argumentitaj por esti realigitaj post la fajrego de la urbo, kiam la administro de Venizelos ne rekonstruadis la originan judan sekcion, adoptanta male la francan urban planon, sed konsiderinda proporcio de la juda loĝantaro restis dum la sekvantaj jardekoj, kun la greka registaro garantianta iliajn rajtojn en Marto de 1926. Benaroja estis ĉiam tre interesiĝita kontraŭbatali la kontraŭjudismon, kiam dum la pli lastaj jaroj li movis sian emfazon por reflektigi la konsiderindan Tesalonikan Judan Komunumon kiu elektis resti ene de la greka ŝtato.
Klerika fraŭleco de la Katolika Eklezio
Fraŭleco laŭ Protestantismo
La protestantaj eklezioj, kaj similaj, aboliciis tiun praktikon per diversaj teologiaj praktikaj motivoj. La lastaj papoj akceptis ke protestantaj aŭ anglikanaj pastroj, post reordiniĝo, povu daŭrigi en la sacerdota ofico inter siaj fideluloj katolikiĝintaj.
Avram Benaroja
Benaroja alproksimiĝas al la Demokrata Unio
Post sia historia renkontiĝo kun Venizelos, taktikaj kapablecoj de Benaroja rezultis en la naskiĝo de la Socialisma Laborpartio de Grekio kaj la Ĝenerala Konfederacio de Grekaj Laboristoj, kiu helpis unuigi grekajn laboristojn.
Registara persekuto de la nova movado gvidis al ĝenerala striko en 1919. La sekvanta socia kaj politika frakciado, ankaŭ la prestiĝo de la novnaskiĝita Sovetunio, plifortigis la radikalulojn kaj antaŭ ol longe la partio estis filiigita al la Leninisma Tria Internacio. La Laborista Centro de Tesaloniko, alia kreado de Benaroja, unuigis pli ol dek du mil laboristojn de ĉiuj nacioj, bona parto de ili judoj, kiu fariĝis la fokuso de radikala socialismo. La falo de la registaro de Venizelos kaj la milito en Anatolio stimulis eĉ pli da malkonsento, gvidanta al kontraŭ-militaj tumultoj. En la maldormo de ĉi tiuj evoluadoj Benaroja, metita en prizono denove, tiel kiel la plejparto de la eminentaj membroj de la partio, estis marĝenigita de la radikaluloj. Aliflanke moderaj socialistoj sub Alexandros Papanastasiou komencis prepari sian propran revolucion: ilia primara celo estis tiam la demisiigo de la greka monarkio.
En 1922 la greka armeo estis venkigita de la Kemalistoj. La nova registaro faris multajn reformojn, precipe la disdonado de grandaj bienoj al kamparanoj, sed post ĝenerala striko, laboristoj estis perforte subpremitaj. Malgranda pli lasta, en Decembro de 1923, Benaroja, kiu preferis soci-demokratajn organizajn modelojn kaj oponis bolŝevikado n, estis elpelita de la Komunista Partio de Grekio kaj estis devigita ĉesi la redaktadon de la gazeto Avanti. Poste li koncentris sian agon al la juda komunumo de Tesaloniko kaj partoprenis en malgranda grupo kiu — kun helpo de Papanastasiou, tiam Ĉefministro — provis sensukcese fendi la Komunistan Partion. Je tiu tempo li kaj Papanastasiou konsentis pri la bezono por reformoj kaj ne revolucio kaj pri la prioritato abolicii la monarkion. Egale urĝa imperativo, tamen, estis kontraŭbatali rasismon kaj antisemitismon.
Benaroja restis politike aktiva post 1924, tamen li restis ekstere de la ĉefaj politikaj formadoj de la maldekstro, la komunistoj kaj la socialistoj de Papanastasiou, kaj lia kapacito por ago estis ĉiufoje pli restriktita. En Tesaloniko li havis malfacilan politikan vivon, precipe post la naciista ĝirado de la Liberaluloj kaj la fino de la jardeko de la ripetaj ŝtataj puĉoj  en 1935, kiuj detruis la Respublikon kaj la esperojn de la demokrata maldekstro. Dum la 1940-aj jaroj li perdis sian filon en la milito kontraŭ la Italio de Benito Mussolini, transvivis la Naziajn koncentriĝajn kampojn kaj gvidis malgrandan socialisman partion en Grekio post sia reveno. Li aliris vivi en Israelo en 1953, al Holon kie li posedis malgrandan ĵurnalan kioskon. Li mortiĝis en 1979, naŭdekdu-aĝa, en plena malriĉeco.
Mihály Mezey
Kariero
Mezey Mihály doktoriĝis pri juro en la Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1912), poste li finis reformitan teologion (1921) kaj li estis pastro en Târgu Lăpuș (1922-38), poste en Zalău (1938-39), De 1945 li vivis en Pesterzsébet.
NGC 553
NGC 553 (aliaj indikoj — PGC 5333, ZWG 502.84, MK 1155) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Internacia tipografia stilo
La internacia tipografia stilo (aŭ internacia stilo), same konata sub la nomo svisa stilo, estas grafika skolo, kiu sekvis al la Nova tipografio kaj disradiis internaciskale el Svislando en la 1950-aj jaroj.
Specifecoj
Ĉi tiu stilo metas la akcenton sur sobrecon, legeblecon kaj objektivecon. La distingigaj elementoj de la internacia stilo estas nesimetria grafika aranĝo, uzo de kradoj, de senserifaj tiparoj kiel Akzidenz-Grotesk kaj kolumnoj maldekstre alĝustigitaj kun dekstraflanke neregulaj liniofinoj. Kiel ilustraĵon oni ofte preferas foto n, ofte nigra-blankan, ol desegnoj. Multnombraj kreaĵoj de la internacia stilo uzas la tipografion, krom por tekstoj, ankaŭ kiel ĉefan elementon, kiu strukturas la grafikan aranĝon.
Baktria-Margiana Arĥeologia Komplekso
Baktria-Margiana Arĥeologia Komplekso aŭ mallonge BMAC-kulturo aŭ laŭ arĥeologia Oazo-kulturo (ankaŭ nomata Okusokulturo aŭ Oksusa Civilizo, laŭ la antikva nomo de la centrazia rivero Amudarjo) estas bronzepoka kulturo en la dezerto de Karakumo en la hodiaŭa Turkmenio kaj parte en Afganujo. Ĝi ekzistis verŝajne inter 2200 a.K. kaj 1700 a.K. samtempe kun la Indus-kulturo, Elama Imperio en Mezopotamio kaj la Meza Imperio de Egiptio.
Trarigardo
La loĝantaro de la BMAC-kulturo setlis en oazoj de la regiono kaj konstruis el adobo, bredis bestojn, kultivis grenon, irigaciis la kampojn, komercis. La evoluintan civilizon montras la trovitaj bronzaĵoj, ceramikaj ujoj, ostaj skulptaĵoj. Oni trovis eĉ restaĵojn de primitiva skribaĵo.
La malkovro de la kulturo okazis en la 1970-aj jaroj fare de greka-rusa arkeologo Viktor Sarianidi, sed detalaj esploroj okazis ĉefe en la 2000-aj jaroj.
Vidu ankaŭ
Bronzepoko
Kłodawa
Kłodawa estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al Kłodawa en distrikto Kolski.
János Rozs
János Rozs [jAnoŝ roĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rozs János estis hungara pentristo, instruisto.
János Rozs naskiĝis la  en Pápa, li mortis la  en Budapeŝto.
József Vándor
VÁNDOR József (va:ndor jo:ĵef) estis hungara prikemia inĝeniero naskita en Temeŝvaro la 19-an de septembro 1897 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de septembro 1955.
Kariero
Vándor havigis diplomon en 1919 en la Reĝa Teknika Universitato József kaj li komencis sian karieron en la fabriko Wander Gyógyszer- kaj Tápszergyár. De 1925 li faris esplorlaboron en Germanujo en instituto Kaiser Wilhelm kaj a Fritz Haber, poste de 1932 li laboris en Sovetunio. Post reveno en Hungarujon en 1938 li subtenis sian vivon per tradukaĵoj. Post 1945 li partoprenis la organizadon de scienca vivo. En 1948 kaj 49 li estis gastprofesoro de Beogrado. En 1950 – 52 li organizis kaj gvidis la Műanyagipari Kutató Intézet (Instituto Esplora pri Plastikmateriindustrio). De 1953 ĝis sia morto li gvidis la sekcion de silikatkemio de la Építőanyagipari Kutató Intézet (Esplorinstituto pri Konstrumateriindustrio). Al lia nomo ligiĝas la fabrikado de la unua hungara nilono.
27580 Angelataylor
27580 Angelataylor estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Angela Taylor, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Hilton Head Preparatory School de la insulo Hilton Head (Suda Karolino).
12101 Trujillo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Chadwick A. Trujillo, de la Kalifornia Instituto de Teknologio. Fakulo pri la objektoj de la Kujper-zono, li gvidis esplorojn pri kaj studis ties orbitajn disdonojn kaj statistikojn de loĝantaro.
Meyer lemono
Citrus × meyeri, nome la Meyer lemono estas hibrida citrusfrukto indiĝena en Ĉinio. Ĝi estas kruciĝo inter citrono kaj la hibrido mandarino/pumelo, kaj aparta de la komuna aŭ maldolĉa citrono (Citrus lemon).
Maturaj arboj altas ĉirkaŭ 6 ĝis 10 ft (2 ĝis 3 m) kun malhelverdaj brilaj folioj. Floroj estas blankaj kun purpura bazo kaj bonodoraj. La frukto estas pli ronda ol vera citrono, profunde flava kun iomete oranĝa nuanco kiam maturiĝas, kaj havas pli dolĉan, malpli acidan guston. La citronoj/lemonoj enhavas pH tre acidan inter 2 kaj 3. Ĉi tio signifas, ke ilia suko estas 10 000-100 000 fojojn pli acida ol pura akvo. Tiel dirite, la acidaj niveloj permesas, ke ili estu uzataj kiel kontraŭbakteriaj kaj antisepsaj purigiloj. La lemono Meyer estis enkondukita en Usono en 1908 de la agrikultura esploristo Frank Nicholas Meyer, dungito de la Agrikultura Departemento de Usono, kiu kolektis specimenon de la planto dum vojaĝo al Ĉinio. La novaĵletero Medical News Today skizas plurajn studojn indikante, ke citronoj/lemonoj povas havi sanigajn avantaĝojn, kiuj inkluzivas malpliigi la riskon de apopleksio, reguligi sangopremon, malhelpi kanceron kaj akceli la imunsistemon pro altaj niveloj de vitamino C. Aldone la fitokemiaĵoj ene de ili povas helpi plibonigi humoron, trankviligi angoron kaj helpi malplipeziĝon. La limono Meyer estas ofte kultivata en Ĉinio en ĝardenaj potoj kiel ornama arbo. Ĝi populariĝis kiel manĝaĵo en Usono post esti remalkovrita de kuiristoj, inter ili Alice Waters ĉe Chez Panisse dum la renaskiĝo de la Kalifornia Kuirarto komenciĝanta en la 1970-aj jaroj. Populareco plue plialtiĝis kiam Martha Stewart komencis prezenti ilin en kelkaj el ŝiaj receptoj.
13357 Werkhoven
13357 Werkhoven estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan-surinaman plantan sciencistinon Marga Werkhoven de la Nacia Herbario de Surinamo. Ŝi estas fakulino pri la flaŭro (precipe orkidacoj) de Gujanoj. La plantoj Hirtella margae kaj Philodendron werkhoveniae estis nomitaj laŭ ŝi.
10747 Köthen
10747 Köthen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germana urbo Köthen en Saksio-Anhalto. Tie Johann Sebastian Bach estis la dirigento de la princo de 1717 ĝis 1723, kaj fariĝis amiko kaj vojaĝa servisto de la art-amanta Duko Leopoldo von Anhalt-Köthen. En Köthen Bach verkis la plimulton de sia, inkluzive ĉiuj la ses Brandenburgische Konzerte.
Akira Kitaguchi
Akira Kitaguchi (japane 北口 晃, n. 8-an de marto 1935) estas japana futbalisto. Li de 1958 ĝis 1959 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Katanzaro
Katanzaro (Catanzaro, elp. katanDZAro), (kalabrie: Catanzaru, [elp. katanCAru), estas urbo en Italio. Ĝi estas la ĉefurbo de Kalabrio kaj de la provinco de Katanzaro.
Zsigmond Gyallay-Pap
GYALLAY-PAP Zsigmond (djallai) estis rumanuja hungara ĵurnalisto naskita en Torda la 7-an de junio 1909 kaj mortinta en Englewood, (Nov-Ĵerzejo, Usono) la 1-an de majo 1975. Li estis filo de Domokos Gyallay
Biografio
Zsigmond Gyallay-Pap finis la mezlernejon en unitariisma kolegio de Kluĵo kaj en la germanlingva evangelia gimnazio de Bistrița en 1927, poste li studis juron en Kluĵo. Je la komenco de la 1930-aj jaroj li estis kunlaboranto de la gazeto Erdélyi Fiatalok kaj li venkis en la konkurso „Hogyan tanulmányozzam a falu életét? ” (Kiel oni esplori la vivon de vilaĝo?). Lia laboraĵo aperis disvastigite en 1931 kun titolo A nép és az intelligencia (La popolo kaj la intelektularo) en kajerserio kiel la 1-a numero (Az Erdélyi Fiatalok Falu-füzetei). Kiel kunlaboranto de la gazeto Kévekötés li priskribis la vivon de la junuloj laborintaj en urboj (konstanta serio titolita Áron levelei (leteroj de Arono)). En 1937-38 li faris studvojaĝon en Danio kaj li sendis rapotaĵojn al gazeto Magyar Nép. En la 1940-aj jaroj li translokiĝis en Finnlandon kun sia finna edzino.
Zámecká
Zámecká estas parto de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec en Ĉeĥio. Proksime de Zámecká kondukas ŝoseo II/270. Ĝi troviĝas sudokcidente de Jablonné v Podještědí. Ĝi komenciĝas en areo de kastelo Nový Falkenburk kaj daŭfrigas en okcidenta direkto. En la okcidenta flanko ĝi limas kun fiŝlagoj Malá kaj Velká Valcha sur samnomata rojo. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Zámecká situas en katastra teritorio Česká Ves v Podještědí kun areo 5,7 km².
Historio
La vilaĝeto unuiĝis administre kun Jablonné antaŭ la jaro 1950 kaj komune kun ĝi al la 1-a de januaro 2007 ili estis adinistre transŝovitaj el distrikto Česká Lípa en distrikton Liberec.
Interesaĵoj
En la orienta parto de Zámecká troviĝas Nový Falkenburk, baroka kastelo de Pachtové z Rájova, hodiaŭ ĉi tie havas sidejon infana hejmo. En la areo de kastelparko troviĝas naturmemorindaĵo Malsekejoj Jablonné.
NGC 554A
NGC 554A (aliaj indikoj — PGC 5412, ESO 476-11, MCG -4-4-13, AM 0124-225) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Zsigmond Mezey
MEZEY Zsigmond (mezei) estis hungara komponisto, muzikestetikisto, kritikisto, tradukisto naskita la 12-an de decembro 1885 en Nagybecskerek kaj mortinta la 4-an de novembro 1944 en Arado.
Kariero
Zsigmond Mezey doktoriĝis pri juro en Nagyvárad (1907), li diplomitiĝis pri violono kaj violonĉelo en Budapeŝto (1911). Li debutis kiel sekunddirigento en la teatro de Oradea, kaj poste kune kun sia edzino Margit Zay li fondis muziklernejon en Arado, kiu funciis ĝis 1940. Li komponis kantojn, dancmelodiojn al tekstoj de Ernő Nádassy (Leila, 1927; Szeméből olvastam..., 1928; Ne gondolj rá, mit hoz a holnap, 1929).
Mongola luktarto
Mongola luktarto (mongole: бөх, Bökh signifans "forto, solidareco kaj fortikeco"), aŭ ĥapsagaj, estas batalarto kaj tradicia homoluktado kiu estis praktikita en Mongolio dum preskaŭ 2,000 jaroj. Luktado estas la plej grava el la mongola kulturo kiu ankaŭ inkludas rajdarton kaj arkpafadon, kaj ŝajnas esti ŝlosila rolo en iliaj oferritoj kaj festivaloj. Ĝingis-Ĥano konsideris ke luktarto estis grava maniero konservi sian armeon en bona fizika formo. La Manĉu-dinastio (1646-1911) kies imperia kortego okazigis regulajn luktartajn okazaĵojn, plejparte inter manĉuraj kaj mongolaj luktistoj. Ekzistas du malsamaj versioj, tiu de mongoloj (en la lando de Mongolio), kaj Interna Mongolio (en pli norda Ĉinio)
Aldo de' Giorgi
Aldo DE' GIORGI (1924-2003) estis itala verkisto en Esperanto kaj librotenisto, honora membro de UEA.
Li estis esperantisto de 1952 kaj deĵoris en multaj instancoj de la Esperanto-movado. Interalie, li estis komisiito de UEA pri kulturo de 1977 ĝis 1980, juĝanto pri poezio en la Belartaj Konkursoj de UEA de 1981 ĝis 1998 kaj organizanto de multaj literaturaj konkursoj. Li estis Akademiano de 1986 ĝis 1998 kaj ano de la juĝkomisiono de Fondaĵo Grabowski ekde 1990.
De' Giorgi skribis la antaŭparolon de Ombro sur Interna Pejzaĝo de Spomenka Štimec kaj de Fadenoj de l' Amo de Gerrit Berveling kaj editoris la plenan poemaron de William Auld, En Barko Senpilota (1987).
Ambazac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
6465 Zvezdotchet
6465 Zvezdotchet estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Timur Valerjeviĉ Krjaĉko elde la stacio de Zelenĉukskaja de la Observatorio V. P. Engelgardt de Kazan (Tatarstano).
Benzila heptanato
Benzila heptanato aŭ C14H20O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heptanata acido kaj benzila alkoholo. Benzila heptanato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila heptanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila heptanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Temozón
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14008 loĝantojn. El tiuj estis 7105 viroj kaj 6903 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1087,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 22 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7355 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5258 scipovis legi kaj skribi kaj 2081 personoj estis analfabetoj. Do 28,29% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12274 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9582 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 78,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Placo de la Muro de lamentadoj
La Placo de la Muro de lamentadoj (Western Wall Plaza רחבת הכותל המערבי) estas urba placo en la juda kvartalo de la Malnova Urbo de Jerusalemo apud la Muro de lamentadoj lokita en la orienta flanko de la placo. La placo estis establita en 1967 post la unuiĝo de la urbo. En la norda flanko de la placo situas la Tunelo de la Muro de lamentadoj kaj la Centro pri la Ĉeno de Generacioj. En la suda flanko de la placo situas la Jerusalema Arkeologia Parko kaj la Sterka pordego. En la okcidenta flanko de la placo situas la juda kvartalo.
Podlíšťany
Podlíšťany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Nasavrky en distrikto Chrudim. Ĝi troviĝas proksimume 3 km oriente de Nasavrky. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 37 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Podlíšťany estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo de 3,24 km². En la katastra teritorio Podlíšťany situas ankaŭ Obořice.
Kirchheilingen
Kirchheilingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio, kaj apartenas al administra komunumaro Bad Tennstedt. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tamás Pócs
Tamás PÓCs [tamAŝ pOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pócs Tamás estis hungara botanikisto, ekologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
Tamás Pócs naskiĝis la  1933 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Pócs frekventis universitaton en sia naskiĝurbo inter 1951-1956. Li laboris en muzeo inter 1956-1962, poste li ekinstruis en ĉeflernejo en Eger. Baldaŭe li instruis en Tanzanio. En 1977 li doktoriĝis, en la sekva jaro li posteniĝis en botanika instituto en Vácrátót. En 1983 li estis nomita titulara profesoro en Universitato de Budapeŝto. En 1991 li revenis al Eger por esti katedrestro. En 1996 li pensiuliĝis (tamen li pluinstruas), krome en la sama jaro li profesoriĝis. Li okupiĝas plej ofte pri briofitoj kaj pri tropikaj kreskaĵoj en Afriko. Li dufoje edziĝis, resume li havas 4 filojn. Li Li ricevis premiojn inter 1980-2010.
Reĝa Poŝt-Oficejo
La Reĝa Poŝt-Oficejo hispane Real Casa de Correos de Madrido (Hispanio), nuna Prezidejo de la Madrida Regiono, troviĝas en la Pordo de la Suno, angule kun la strato Poŝto, kun la strato Sankta Rikardo kaj la strato Ĉaroj.