cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥvulturo
Kutimoj
Tiu birdo estas kutime soleca kaj migras malofte, ĉefe junuloj kiuj elnestiĝas. Plenkreskuloj estas loĝantaj birdoj kaj koloniaj, sed ili povas forlasi la kolonion dum tagoj, kiam ne okazas reproduktado. Ili povas elflugi 50 km por serĉi manĝaĵon. Sed junuloj povas forflugi ĝis 600 km al alia kolonio aŭ resti en la sama por dormi kaj manĝi komunume. En komuna kadavromanĝado Monaĥvulturoj kunestas kun Ansergrifoj, Kadavrogrifoj, Milvoj, Korvedoj kaj ofte kun Gipaetoj. Ĉiujn regas Monaĥvulturo, kiu atakas ofte siajn samspecianojn kaj Ansergrifojn.
Ili povas flugi je tre altaj altitudoj. Ili havas specialan hemoglobinon alphaD ema je oksigeno kiu permesas ilin preni sufiĉan oksigenon efike spite la malalta parta premo en la supra troposfero.
Ruská
Ruská (hungare Dobóruszka) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Monaĥvulturo
Kutimoj
Tiu palearktisa specio estas ankaŭ silentema, krom pepado de ido petante manĝaĵon, kaj fajfado de plenkreskulo dum reproduktado. Dum glitoflugado, la kruroj restas pendigitaj.
Socia demando
La esprimo Socia Demando (aŭ Sociala Demando) priskribas la konfrontadon kun la sociaj problemoj, kiuj kreiĝis kadre de la industria revolucio, t.e. la problemoj de la transiro de la agraraj kulturoj al la sin urbiganta civilizo industria. En Britujo komenciĝis tiu transiro ĉirkaŭ ekde 1760, en Germanujo ekde la frua 19-a jarcento. Jam kelkan tempon antaŭe formiĝis mizerego en multaj popoleroj. La unua fazo okazis en Germanujo ĉirkaŭ dum la unua duono de la 19-a jarcento. Ĝin akompanis kreskinta popolo, la subiro de la antaŭa socia formo kaj iompostioma kresko de la fabrika industrio.
Monaĥvulturo
Konservado
Monaĥvulturoj estas protektataj en kelkaj landoj, post terura persekutado dum jardekoj fare de ŝafistoj, kiuj erare kulpis ilin pro eventualaj atakoj al brutaroj. Ankoraŭ venenado estas ofta kaŭzo de mortigo aŭ malpliigo de la specio ĉefe en Eŭropo -preskaŭ tiom da mortintaj kiom da naskitoj en Hispanio ĉiujare pro tiu kialo-, kune kun malpliigo de arbaroj, malforlaso de kadavraĵoj kaj misuzo de montoj per troa vojokonstruado.
Socia demando
La ĉefproblemoj de la socia demando estis la paŭperismo (malriĉecego) kaj la neasekuro de ekzisto de kampuloj, kampa popolo, metiistoj, laboristoj kaj malgravaj dungitoj.
Ruská
Situo
Ruská situas sur ebenaĵo, laŭ la ukraina landlimo (kun trapasejo), laŭ flankovojoj. Veľké Kapušany troviĝas 6 km.
Dialogue avec mon jardinier (filmo)
Dialogue avec mon jardinier (Dialogo kun mia ĝardenisto) estas franca filmo de Jean Becker aperinta en 2007.
Ruská
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1332 en formo "Ruska". Ekde la 15-a jarcento dum 2 jarcentoj la kampoj apartenis al familio Dobó havanta tiam ankaŭ burgon. En 1910 loĝis en Dobóruszka 616 da homoj, (612 hungaroj, 2 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Dobóruszka apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Veľké Kapušany, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Dobóruszka rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Ruská 584 da homoj, (547 hungaroj, 37 slovakoj).
Dialogue avec mon jardinier (filmo)
Temo
Akirinte kontentigan reputacion de pariza pentristo, kvindek-jarulo revenas al siaj radikoj kaj reeniras en la centron de profunda Francio por reekposedi la domon de sia juneco. Ĉirkaŭ la domo etendiĝas granda terpeco, kiun li ne emas prizorgi pro nesufiĉa talento.
Pro tio, li publikigas lokan dung-anonceton. La unua kandidato (kiu montriĝos taŭga) estas eksa kunlernanto el la komunuma lernejo, kiun li tiel mirinde retrovas. Li estos lia ĝardenisto.
Ĉe lia ĉiutaga ĉeesto, la pentristo per impresionismaj tuŝoj malkovras homon, kiu unue scivoligas lin kaj poste mirigas pro la honesteco kaj simpleco de lia alrigardo al la mondo...
Monaĥvulturo
Konservado
Oni kalkulas tutmondan nombron de paroj de la monaĥvulturoj je 7-10,000 el kiuj el 6,000 ĝis 8,000 en Azio kaj 2,000 paroj vivas en Eŭropo (ĉefe en Grekio, Makedonio, Hispanio -1,500 reproduktaj paroj en 2004, el kiuj 719 en sudokcidenta regiono Ekstremaduro-). Pli ĵusaj censoj donis en 2014 kalkulojn de 325 reproduktaj paroj en regiono Andaluzio kaj 919 en Ekstremaduro, pli ol en 2006 kiam estis respektive 233 kaj 858 paroj.
Monaĥvulturoj malpliiĝis en plej parto de sia teritorio dum la lastaj 200 jaroj pro venenado post manĝo de venenita allogaĵoj celantaj mortigi hundojn kaj aliajn predantojn, kaj je pli altaj higienaj standardoj malpliigantaj la kvanto de disponebla kadavraĵoj; ĝi estas nune listita kiel Preskaŭ Minacata. Malpliiĝo okazis ĉefe ĉe la okcidenta duono de ties teritorio, kaj formorto okazis en multaj eŭropaj landoj (Francio, Italio, Aŭstrio, Pollando, Slovakio, Rumanio) kaj nordokcidenta Afriko (Maroko, Alĝerio). Pli ĵuse, protektado kaj intenca manĝopolitiko permesis kelkajn lokajn rekuperojn en nombroj, ĉefe en Hispanio, kie nombroj pliiĝis al ĉirkaŭ 1,000 paroj je 1992 post iama malpliiĝo al 200 paroj en 1970. Tiu kolonio disvastigis nun siajn reproduktajn areojn al Portugalio. Aliloke en Eŭropo, tre malgrandaj sed pliiĝantaj nombroj reproduktiĝis en Bulgario kaj Grekio, kaj oni klopodas reenmeton en Francion. Oni ne certas pri la tendencoj de la malgrandaj populacioj de Ukrainio (Krimeo) kaj Eŭropa Rusio, kaj pri aziaj populacioj. En la teritorioj de la iama Sovetunio, la specio estas ankoraŭ minacata pro kontraŭleĝa kaptado por bestoĝardenoj, kaj en Tibeto pro rodicidoj.
Zugdidi
Zugdidi estas urbo en la okcidento de Kartvelio en la historia provinco Mingrelio (Samegrelo). Ĝi situas en la nordokcidento de ĉi provinco. Ĝi estas la ĉefurbo de la regiono Samegrelo-Zemo Svaneti. Ekde la jaro 2014 ĝi havis 42.998 loĝantojn.
Viandobulo
Viandobulo aŭ buleto estas populara viandoprodukto el viandhaketaĵo, kiu estas knedita al formo de bulo kaj poste rostita aŭ fritita. La viandobulo jam delonge estas tre manĝata kaj konata nutraĵo, ofte surtabligita kun diversaj saŭcoj, viandosuko aŭ mustardo.
La viando uzita povas esti precipe kokida, porka aŭ bovida. Iuj kondimentoj estas petroselo, pano, cepo, ovoflavo kaj ovoblanko, kumino... Eĉ se ili estas malpli kutimaj, oni ankaŭ povas kuiri bulojn el fiŝaĵo, marfruktoj aŭ eĉ vegetaran version.
Ĉar en antaŭaj tempoj estis pli da povreco, la viandobulo grandparte konsistis el pano, sed ankoraŭ nuntempe oni ŝatas la viandobulojn kun sufiĉe da pano.
Historio
La antikva Romia kuirlibro Apicius inkluzivis plurajn receptojn de viandobuloj. La unuaj receptoj inkluzivitaj en la plej konataj persaj kuirlibroj ĝenerale prezentas spicitan ŝafidaĵon, kiujn oni rulis en oranĝ-grandajn bulojn. Tiu metodo estis alportita al Okcidento. Multaj regionaj receptoj ekzistas; estas rimarkinda la irana kufte Tabrīzī, nekutime granda, havanta averaĝan diametron de 20 centimetroj.
Barjas
Barjas [BARĥas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Albaredos, Barjas, Barrosas, Busmayor, Campo de Liebre, Corporales, Corrales, Cruces, Guimil, Hermide, Moldes, Mosteiros, Peñacaira, Quintela, Serviz kaj Vegas do Seo, okupas totalan areon de 62,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 167 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 250 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 158 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Piedrafita del Cebrero (Lugo), Vega de Valcarce, Trabadelo, Folgoso de Caurel (Lugo), Oencia kaj Corullón.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano kaj poste al aliaj nobeloj. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muelejoj).
Hive
Ludo>>tabulludo
Hive (abelujo) estas strategia ludo por du ludantoj. John Yianni verkis ĝin. Gen Four Two eldonis ĝin en 2001. La pecoj montras bildojn de 5 diversaj cimoj. Kiel en ŝako kaj similaj ludoj, ĉiu peco havas propran regulon por moviĝi. La grupo de cimoj enkondukita en la ludon ĉiuj devas tuŝi unu la alian; la aro estas nomata "la abelujo", kaj neniam rajtas esti apartigata en du abelujojn.
Regularo
CELO:
EKIPAĴOJ:
KOMENCO:
Heptadekila benzoato
Heptadekila benzoato aŭ heptadekila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj heptadekanolo. Heptadekila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heptadekila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al heptadekila grupo. Ĝi konsistas je 24 karbonatomoj, 40 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Hive
Regularo
LUDADO:
METI PECON:
MOVADO:
LA REGULO "UNU ABELUJO"
Dayton
Ekzistas pluraj lokoj kaj personoj nomataj Dayton, ekzemple:
Iosaș
Iosaș [josaŝ] (hungare: Jószás) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad aligita al komunumo Gurahonț. En 1910 ĝi havis 439 loĝantojn (rumanoj), en 1992 273. Ĝia unua skriba mencio estas el 1574. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Marqués de Vadillo (metroo de Madrido)
Marqués de Vadillo (Markizo de Vadillo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la samnoma Rondiro, en distrikto Carabanchel, en unu el la ekstremaĵoj de.
La stacio estis malfermita la.
Csaba Miklósi-Sikes
Csaba MIKLÓSi-SIKES [miklo:ŝi-ŝikeŝ] estas rumania hungara popolkutivanto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Aghireșu la 20-an de oktobro 1947.
Kariero
Csaba Miklósi-Sikes diplomiĝis en supergrada tekniklernejo (1969). Li estis dungito de distrikta Esplor- kaj Projekinstituto de Kluĵo (1971-89). Li fakuliĝis pri artmonumentdefendado kaj publikigis en Igazság, Korunk, Utunk, Református Szemle, A Hét, Művelődés. De 1989 li loĝas en Hungarujo kaj laboras en urba muzeo de Sümeg.
Stacio Sumiyoshitaisha
Stacio Sumiyoshitaisha (japane: 住吉大社駅 [Sumijoŝitajŝa-eki], angle: Sumiyoshitaisha Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai (ĉefa) kaj 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Uemachi.
Cladova
Cladova estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Baia de Arieș
Baia de Arieș [baja de arieŝ] (Aranyosbánya [arnjoŝbanja], Offenbánya; Offenburg) estas urbo en Rumanio laŭ la Arieș sudokcidente de Turda. Administre apartenas al ĝi Brăzești, Cioara de Sus, Muncelu, Sartăș, Simulești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 956 loĝantojn [rumanoj, hungaroj); en 1992 3 521.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1325. Ĝi estis fondita de germanal ministoj, sed de la 14-a jarcento progresive hungariĝis kaj en la 19-a jarcento rumaniĝis. Ĝi estis en la mezepoko unu el la centroj de valormetal- kaj kolormetal-minado. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Nigrinus
Nigrinus estas la nomo de jenaj personoj:
Danilo Türk
Li estis elektita nova prezidanto de Slovenio la 11-an de novembro 2007. Li enoficiĝis kiel posteulo de Janez Drnovšek la 23-an de decembro 2007.
Biografio
Türk studis en la Universitato de Ljubljana jursciencon kaj iĝis tie docento (ekde 1978), poste orda profesoro pri internacia juro (ekde 1995). Li estis inter 1992 kaj 2000 ambasadoro de Slovenio ĉe la Unuiĝintaj Nacioj. Komence de 2000 li iĝis politika asistanto de Kofi Annan, ĝenerala sekretario de UN (ĝis 2005).
Oni elektis lin prezidanto de Slovenio en novembro 2007.
Ozurgeti
Ozurgeti (ოზურგეთი) estas urbo kaj administra centro de la okcidenta provinco Gurio en Kartvelio. Ĝi havas 14.785 loĝantojn (2014). La plejparto de la urbo situas inter la riveroj Natanebi kaj Bĥuĥi. Ureki (en kartvela ურეკი) estas urbo kaj marborda laŭsezona feriejo kaj banloko en la municipo Ozurgeti, ĉe la marbordo al la Nigra Maro, situanta je 60 km el Batumi kaj proksimume 300 km el la landa ĉefurbo Tbilisi.
La Chapelle-Saint-Ursin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bourges kaj al la kantono , kaj aldone ĝi apartenas al la kunurba komunumo de Bourges, kreita en 2003.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas chapellois, "kapelanoj".
Arlipo
Arlipo (ARtifika LIngvo por Omni) estas esperantido proponita de ĉeĥa matematikisto Lubor VITEK en 2003. Ĝia baza propono estas sanĝo en alfabeto por elirigi ĉapelitajn literojn. Laŭ la aŭtoro, la projekto estas tre proksima de tradicia Esperanto.
Specimeno
Kvale multa altra homi, entuziasma por la ideo di internacia lingvo, ech me fine komencit kreon mea propra lingvo, kvo esut kunigonta le bona kvaliti di le plu frua projekti. Ikva optima solvo ja devut existon, kvo povut trarompon le barili di rifuzo, dauranta che plunombra lingvisti, politikisti, filosofi kaj altra influa homi.
Traduko:
Mi renkontis Esperanton jam antaŭ pluraj jaroj, kaj mi estis entuziasma pri ĝia inĝenieco kaj simpleco. Sed baldaŭ mi ekkonis ankaŭ iujn malbelajn kaj malceltrafajn trajtojn de Esperanto. Poste mi trastudis Idon, kiun mi opinias pli perfektan kaj pli belan lingvon, kaj ankaŭ iujn pluajn artefaritajn lingvojn.
1-Komencam la tuta mondo esit uneza pri lingvo ech pri agado. 2-"Kvam ili pilgrimit al esto, ili trovit platazho en la Shineara lando, kaj ili lozhigit tien." 3-"Posam ili dirit inter si: ""Do, ni faru briki kaj perfekte baku ili."" Ili havit briki anstate stoni kaj asfalto anstate argelo." 4-"Posam ili dirit: ""Do, ni edifiku urbo kaj turo, kvoa supro esot en la cielo. Tale ni farot nia nomo kaj ni ne esot disigita sur la tuta lando.""" 5-"Do la Sinioro decendit, por rigardon la urbo kaj la turo, je kvi le homa fili edifikit." 6-"Pro ke la Sinioro dirit: "" Jen, ili esat un popolo kaj omni havat un lingvo. Kaj chitio esat nur la komenco di ilia verko. Posam ili ne volot cedon de nulio, da ili proponita." 7-"Do, ni decendu kaj konfuzu tien ilia lingvo, ke ili ne komprenu un al le altra.""" 8-"Do la Sinioro dispelit ili sur la tuta tero, kaj sekve ili chesit edifikon la urbo." 9-"Pro tio ila nomo esat Babel (tio esat Konfuzo), pro ke tien la Sinioro konfuzit la lingvo di la tuta popolo kaj dispelit ili sur la tuta tero."
Eksteraj ligiloj
arlipo@yahoogroups.com
http://es.groups.yahoo.com/group/arlipo/
http://www.sweb.cz/arlipo/
33384 Jacyfang
Nomo
Ĝia nomo honoras Jacy Fang, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Academy for Medical Science Technology de Hackensack (Nov-Ĵerzejo).
Malý Lapáš
Malý Lapáš, hungare Kislapás estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. Iam la slovaka nomo estis Lapašské Ďarmoty.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Levice-Nitra (urbo). La lasta troviĝas 7 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1113, sed la vilaĝo fondiĝis en la 15-a jarcento. Dum la historio formiĝis 3 vilaĝoj: Granda kaj Malgranda Lapás kaj Gyarmat, kiuj unuiĝis, sed ekde 1990 ili denove estas 3 memstaraj vilaĝoj. En 1910 loĝis tie 212 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo situis ĉe la nova landolimo ĉe la slovaka flanko. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 365 da homoj, (359 slovakoj).
Slatvina
Slatvina, hungare Szlatvin [slatvin], germane Salzbrunn in der Zips estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Slatvina situas laŭ traira flankovojo. Spišské Podhradie troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1246 laŭ tiama hungara nomo "Zek" (=seĝo). Dum la mezepoko oni minadis tie arĝenton kaj kupron. En 1787 loĝis tie 154 vilaĝanoj en 19 domoj, en 1828 218 vilaĝanoj en 29 domoj. Tiutempe oni profitis mineralan fonton, la boteloj estis tutlande venditaj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szlatvin 192 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slatvina 294 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Jenő Feiks
Jenő Feiks, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Feiks Jenő Pál Zoltán estis hungara pentristo, grafikisto, karikaturisto. Lia edzino estis Margit Lánczy.
Jenő Feiks naskiĝis la en Kaposvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Feiks devenis el juda familio. Li studis pentradon en Parizo, poste en Munkeno de Simon Hollósy. Li vizitis ankaŭ Artistkolonion de Nagybánya. Komence liaj karikaturoj aperis enlande, eĉ eksterlande, poste li ankaŭ pentradis kaj ekspoziciis. En 1926 li fondis privatan pentristan lernejon, kie instruis ekzemple Károly Kernstok, József Rippl-Rónai, Márk Vedres. Li edziĝis en 1917, eksedziĝis en 1934.
José Francisco de Isla
Biografio
Li jam infanaĝe elstaris pro sia intereso al legado. Jam 11jara ricevis bakalaŭron pri juro kaj 16jara (1719) eniris en la Jezuitoj. Studis filozofion kaj teologion en la Universitato de Salamanko. 19jara li tradukis Historion de la imperiestro Teodozio de Flechier. Kunlabe kun profesoro, li verkis anonime La juventud triunfante (Salamanko, 1727), priskribon proze kaj verse, kun kvar komedioj intermetitaj pri iaj religiaj festoj.
Li estis profesoro de Filozofio kaj Teologio en Segovio, Santiago de Compostela, Medina del Campo kaj Pamplono; krome li estis predikisto en Valadolido kaj Zaragozo. Li publikis sub falsan nomon Francisco Lobón de Salazar la plej gravan el siaj verkoj, nome unua parto de la Historia del famoso predicador fray Gerundio de Campazas, alias Zotes, en 1758, kiu vendiĝis dum nur tri tagoj (1 500 ekzempleroj), sed kies sukceson malhelpis la Inkvizicio, kiu malpermesis la verkon; la dua parto publikiĝis en 1768, jam ekzilita la aŭtoro, kontraŭleĝe kaj same malpermesita de la Inkvizicio.
Kiam la jezuitoj estis elpelitaj el Hispanio, li translokiĝis al Bolonjo. De tie li korespondis kun sia fratino kies leteroj komponis la verkon Cartas familiares. Same dediĉis sin al tradukoj. Li mortiĝis en 1781.
Fray Gerundio de Campazas
Temas pri novelo sen apenaŭ agado, kun kombino de du elementoj: satiro pri malbonaj predikistoj, de stilo pompa kaj afekta de gongorbarokaj predikistoj, kaj pedagogia traktato pri religia retoriko. Krome la aŭtoro interplrktigas diversajn rakontojn kaj ŝercojn; konstateblas la influo de la pikareska romano kaj de Cervantes kun elstaro de ingenio kaj ironio. La historio priskribas pastron de malriĉa deveno kiu ricevas malbonkvalitan instruadon kaj predikas kion li ne komprenas, allogita de bona stato de la profesio.
(18615) 1998 DJ5
(18615) 1998 DJ5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Chevrolet
Chevrolet (neformale Chevy) estas aŭtomobila marko, kiu ekde la jaro 1918 apartenas al la konzerno General Motors kaj nuntempe konsistigas ties kernan markon.
Ekde la jaro 2005 en Eŭropo vendiĝas aŭtomobiloj sub la marko Chevrolet, kiuj antaŭe vendiĝis sub la sudkorea markonomo Daewoo, kiuj ankaŭ apartenas al la konzerno General Motors. Krom la Chevrolet-emblemo tiuj aŭtoj tamen daŭre baziĝas sur Daewoo-tekniko kaj estas azia produktaĵo; iuj el ili en Usono vendiĝas sub la markonomo Suzuki. La konzerno esperis kaj per la ŝanĝo de la marka emblemo en Eŭropo atingis plimultiĝon de la aŭtovendoj.
En la koreaj produktejoj de GM Daewoo ankaŭ produktiĝas la marko Chevrolet Captiva, ankaŭ nomata Opel Antara, kies tekniko tamen ne estas pure korea: la motoro ekzemple estas aŭstralia konstruaĵo, kaj pluraj elektraj elementoj venas el Germanio. La konzerno pli kaj pli difinas sian markon Chevrolet tutmonda produktaĵo, kies aŭtoj en kazo de pli sukcesa varbado senhezite ankaŭ povas esti vendataj sub alia konzerna markoemblemo. Laŭ tiu konzerna politiko, la vendado de la plej multaj usonaj Chevrolet.modeloj en Eŭropo ĉesiĝis. Escepto estas la sporteca aŭto Corvette, kiu ekde 2005 en Eŭropo konsistigas apartan markon.
En Sudameriko, laŭ la sama konzerna politiko granda parto el la modeloj de la germania aŭtomobila marko Opel vendiĝas sub la markoemblemo "Chevrolet".
Respubliko de Ambaŭ Nacioj
Respubliko de Ambaŭ Nacioj (Rzeczpospolita Obojga Narodów, Žečpospolita, Рэч Паспалітая, Річ Посполита, Res Publica Utriusque Nationis), plennome ankaŭ Respubliko de Pola Kronlando kaj de Granda Duklando de Litovio aŭ konata ankaŭ kiel Pol–Litova Unuiĝo - estis federacio farita kiel rezultato de Lublina Unio (interkonsentita en 1569). La union kreis Pola Regno kaj Granda Duklando de Litovio. Ĝistiaman personan union inter la du ŝtatoj anstataŭis unio reala.
La konfederacio okupis la teritoriojn de nuntempaj Pollando, Litovio, Belorusio kaj Latvio kaj partojn de nuntempaj Ukrainio, Estonio, Slovakio, Rusio kaj Moldavio, entute 990.000 km². Sian plej ampleksan teritorion ĝi havis ĉirkaŭ la jaro 1600.
Ŝtatestro de la Respubliko estis elektata reĝo kaj ŝtatsistemo estis nobelara demokratio. Ĝia unika eco estis tre granda (ĉ. 8-10% de la tuta civitanaro) nombro de nobelaro kaj ĝiaj multaj privilegioj. Kompare kun tuta Eŭropo ankaŭ alia estis organizo de la ŝtato - malcentrigita kaj kun monarko havanta tre limigitajn privilegiojn.
Respubliko de Ambaŭ Nacioj ekzistis ĝis la 18-a jarcento kiam iĝis influata de Rusio kaj fine nuligita per tri dispartigoj: en 1772, 1793 kaj 1795.
Historio
Tiel nomata ora jarcento de la Respubliko komenciĝis fine de la 16-a kaj komence de la 17-a jarcento kiam post milito kontraŭ Rusio la pola-litova Respubliko atingis la plej grandan surfacon dum sia historio. Tiutempe la lando ankaŭ sukcese defendis sin kontraŭ svedaj, rusaj kaj tataraj atakoj. Finon de la ora jarcento kaŭzis kozakaj ribeloj, gvidataj de hetmano Ĥmjelnicki, kiuj komencis militojn kontraŭ najbaraj landoj. En 1654 Pollandon atakis Rusio kaj unu jaron poste komenciĝis tiel nomata Sveda diluvo - svedoj ekokupis kaj detruis plejparton de la lando kaj reĝo Johano la 2-a Kazimiro devis fuĝi al Silezio. Fine svedoj forlasis Pollandon sed ĝi estis tre malfortigita kaj perdis kontrolon super Livonio (Inflantoj) kaj Duklando Prusio. Nur parte sukcesa por poloj estis milito kontraŭ Rusio pro kiu tamen Pollando perdis grandan teritorion oriente. Posta kadukiĝo de la ŝtato estis ligita kun la regado de Mikaelo Korybut Wiśniowiecki kaj milito kontraŭ la Otomana Imperio. Pro la milito en 1672 la Respubliko perdis Podolion kaj Ukrainion.
Fine de la 17-a jarcento, dum regado de Johano la 3-a Sobieski, la Respubliko establis aliancon kun Habsburgoj kaj kune komencis militon kontraŭ Otomana Imperio. En 1683 turkoj estis venkitaj ĉe Vieno. Tiu evento finis ilian ekspansion en Eŭropo. Pro la Traktato de Karlovic en 1699 la Respubliko de Ambaŭ Nacioj reakiris teritoriojn perditajn en 1672 sed ne sukcesis akiri iujn ajn novajn.
Ekde fino de la 17-a jarcento ekamasiĝis internaj problemoj. Anarkio, malforteco de regado kaj senpovo de ŝtatorganoj kaŭzis, ke dum regado de saksiaj princoj-elektistoj la Respubliko ekzistis fakte kiel kolekto de aŭtonomiaj, nobelaraj ŝtatetoj. Nobeloj subtenadis la politikan sistemon de tiel nomata nobelara demokratio kiu kaŭzis fiaskon de la lando, dum kiam en najbaraj landoj sukcese funkciis la sistemo de absoluta monarkio. Tute malstabiliĝinta lando, ĉirkaŭita de fortaj regnoj, estis eŭropa esceptaĵo kaj pro intrigoj estis subigita al influo de forta, rusa monarkio. En 1772 okazis la 1-a dispartigo de Pollando farita de Rusa Imperio, Prusio kaj Aŭstrio.
Dum regado de Stanislao Aŭgusto Poniatowski okazis provo fundamente reformi la Respublikon. Inter 1788 kaj 1792 funkciis Granda Sejmo kiu en 1791 sukcesis subskribi la unuan eŭropan konstitucion - tiel nomatan Konstitucion de la 3-a de majo. Laŭ la dokumento oni planis nuligi la polan-litovan union kaj krei formale unuecan landon - Pollandon. La reformo tamen ne sukcesis kaj post la pola-rusa milito en 1792 ĝi estis nuligita. Dum sekvaj jaroj la Respubliko funkciis kiel neformala protektorato de Rusio. Finfina nuligo de la ŝtato okazis en 1795 pro la 3-a dispartigo de Pollando-Litovio.
Politika sistemo
Respubliko de Ambaŭ Nacioj funkciis surbaze de nobelara demokratio. Laŭ ĝiaj ideoj regadpotencon havis tuta nobelaro kiu povis influi politikon de la ŝtato pere de sejmoj (tutlandaj kunsidoj de nobelaj reprezentantoj) kaj sejmetoj (regionaj aŭ specialaj nobelaraj kunsidoj). Fakte pri politiko decidis malgranda parto de nobelaro, ĉefe la plej riĉa grupo de ĝi.
Ĉefa ŝtatorgano estis Ĝenerala Sejmo kiu konsistis el tri eroj: reĝo, senato kaj deputita ĉambro. Ĝiaj taskoj estis ĉefe gvidi la leĝpolitikon kaj akcepti impostojn. Laŭ la henrikaj artikoloj (listo de rajtoj kaj garantiigoj, kiun devis subskribi ĉiu reĝo - la unua elektito estis Henriko de Valois) akceptitaj en 1573 reĝo devis kunvoki sejmon unufoje al du jaroj dum ses semajnoj.
Ĉe vojevodia (provinca) grado ekzistis regionaj sejmetoj en kiu nobelaro de tuta regiono havis devon kunsidi. La sejmetoj elektadis deputitojn al la Ĝenerala Sejmo, al Reĝa Tribunalo kaj kandidatojn por juĝistaj postenoj. La sejmetoj estis egalrajtaj kun la Ĝenerala Sejmo kaj reĝo povis ilin kunvoki por akcepto de liaj proponoj.
Rolo de reĝo en la Respubliko ne estis grava nek forta, kion bone substrekas frazo de kanceliero Jan Zamojski kiu diris, ke reĝo reĝas sed ne regas (latine: Rex regnat et non gubernat). Ĉiu novelektita reĝo devis subskribi la henrikajn artikolojn. Tiu dokumento priskribis netuŝeblajn regulojn de la ŝtatsistemo kaj certigis religian toleremon. Poste la henrikajn artikolojn oni unuigis kun pacta conventa - personaj promesoj de elektata reĝo..
Ĉefaj principoj kaj elementoj de ŝtatsistemo de la Respubliko estis ekde 1573 nomataj ora libereco. Ĝi konsistis el:
La ora libereco formis do ŝtatsistemon eksterordinaran kompare kun aliaj eŭropaj ŝtatoj. Dum kiam en eliaj landoj progresis centriĝo de potenco kaj fortiĝo de reĝoj kiuj celis absolutismon, en la Respubliko la regado estis malcentrigita kaj nobelaro dominis super reĝo laŭ siaj povoj.
Malavantaĝoj de la sistemo
Malfortecon de la ŝtata organizo kaŭzis grandparte tio, ke monarko estis elektata. Ĝis dua duono de la 17-a jarcento nobelaro preferis elekti eksterlandajn kandidatojn kaj tio malhelpis krei novan, fortan dinastion. Plejmulto de elektitaj reĝoj regis mallerte aŭ frue ekhavis konflikton kontraŭ nobelaro. Tio malebligadis leĝdonan agadon. Gravis ke por fremddevenaj reĝoj bono de la Respubliko ne estis la plej grava, kiel ekzemple dum regado de la dinastio Vasa: por Sigismondo la 3-a la plej grava afero estis reakiri potencon en Svedio. Tio kaŭzis pli ol kvindekjaran, detruan militon.
Alia problemo estis altiĝo de aristokratoj. Agado de la plej riĉaj nobeloj estis kialo de malcentriĝo de regado kaj malfortiĝo de reĝa potenco. Formala nobelara demokratio ŝanĝiĝis en dua duono de la 17-a jarcento al aristokrata oligarĥio. Dum regado de Johano la 3-a Sobieski fakte ne ekzistis jam diferenco inter reĝo kaj la plej fortaj aristokratoj. Post lia morto kaj elekto de Aŭgusto la 2-a okazis preskaŭ tuta haltigo de labroj de sejmo pro pli kaj pli oftaj nuligoj de kunsidoj per garantiita libera vetoo. Leĝe certigita ebleco bloki reformojn kaŭzis stagnon kaj dependiĝon de najbaraj potencoj.
Geografio
thumb|240px|maldekstra|Teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Hernád (Pest)
Ne miskomprenu kun rivero Hernád!
Hernád estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Dabas. La saman nomon havas hungare rivero Hernád, sed tio estas tre for.
La Oreja de Van Gogh
La Oreja de Van Gogh (La orelo de Van Gogh), konata ankaŭ laŭ ties sigloj LOVG aŭ LODVG, estas grupo muzika devena de Donostio, Hispanio. Ties kariero ekis oficiale en 1996. Ĝi naskiĝis formata de Pablo Benegas, Álvaro Fuentes, Xabi San Martín, Haritz Garde kaj Amaia Montero. Tiu lasta, kantistino kaj komponistino de la grupo ekde ties komenco, abandonis la grupon por ekkarieri kiel soloistino en 2007. El 2008 la kantistino de la grupo estas Leire Martínez.
Hernád (Pest)
Situo
Hernád situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, ĉefvojo Budapeŝto-Kecskemét kaj aŭtoŝoseo M5 en la sama direkto preteriras, fervojo Budapeŝto-Lajosmizse estas apude. Budapeŝto estas 50 km-ojn for, urbo Örkény estas apude.
Historio
Post la turkoj la komunumo senhomiĝis, Örkény profitis la kampojn paŝtejo. En 1899 la fervojo ekfunkciis, ĉirkaŭe ne nur farmoj, sed ankaŭ vilaĝo-ĝermo fondiĝis. En 1950 la komunumo formiĝis memstara municipo. Oni laboras en la impona kokinbredejo, aŭ estas terkulturado.
Famuloj
En Hernád naskiĝis arkitekto Mihály Balázs.
Respubliko de Ambaŭ Nacioj
Geografio
Legendo:
]]
La kronlandon enloĝis proksimume duoble pli multaj homoj ol Litovion kaj en ĝi ĉirkaŭ kvinoble pli alta estis imposta enspezo. Limoj de la Respubliko estis ofte ŝanĝataj, ĉefe oriente. Post packonsento en Jam Zapolski (1582) la lando estis ĉirkaŭ 815 000 km² granda kaj loĝis en ĝi 6,5 milionoj da homoj. Post packonsento en Deulino la teritorio pligrandiĝis ĝis 990 000 km² kaj estis plej granda dum la tuta ekzisto de la ŝtato. La Respublikon tiam loĝis ĉirkaŭ 10-11 milionoj da homoj, inter ili 4 milionoj estis poloj.
Respubliko de Ambaŭ Nacioj estis lando ĉefe kampara kun multaj arbaroj. Escepto estis ekstrem-orientaj stepoj. Sude kaj norde estis naturaj limoj - Karpatoj kaj Balta Maro. La unua plena gvidlibro tra la respubliko estis eldonita latinlingve de episkopo Marcin Kromer en la 16-a jarcento kun la nomo Pollando, aŭ pri situo, kutimoj, oficoj de la Respubliko de Pola Reĝlando.
Henry Ford la 2-a
Henry Ford la 2-a, Henry Ford II, (4a de septembro 1917 – 29a de septembro 1987), foje konata kiel "HF2" aŭ "Hank the Deuce", estis la plej aĝa filo de Edsel Ford kaj plej aĝa nepo de Henry Ford. Li estis prezidento de Ford Motor Company el 1945 ĝis 1960, ĉefa estro (CEO) de 1945 ĝis 1979, kaj proparolanto de la stabanaro de direktoroj el 1960 ĝis 1980. Notinde, sub la gvido de Henry Ford la 2-a, Ford Motor Company en 1956 fariĝis akcia kompanio kun publike aĉeteblaj akcioj. De 1943 ĝis 1950, li ankaŭ oficis kiel prezidanto de Ford Foundation.
Kiam Edsel Ford mortis pro kancero en 1943, estante nur 49-jaraĝa, Henry Ford teorie reprenis kontrolon de la kompanio, sed serio de atakoj fine de la 1930-aj jaroj estis lasinta lin pli kaj pli malfortiĝinta, kaj lia mensa kapablo estis velkiĝinta. Ford estis iom post iom apartigita, kaj aliaj faris decidojn lianome. La kompanio estis fakte kontrolita de grupeto de veteranaj estroj estrata de Charles Sorensen, grava inĝeniero kaj produktestro de Ford; kaj Harry Bennett, la estro de la Servunuo de Ford, nome paramilita forto kiu spionis kaj trudis disciplinon al la dungitoj de Ford. Ford ĵaluzis pro la aklamo kiun Sorensen ricevis kaj forigis Sorensen en 1944. La malkapablo de Ford kondukis al diskutoj en Vaŝingtono pri kiel restaŭri la kompanion, ĉu per milittempa registara dekreto aŭ per instigo al ia puĉo inter estroj kaj direktoroj. Nenio okazis ĝis 1945 kiam antaŭ serioza risko de bankroto, la edzino de Ford nome Clara kaj la vidvino de Edsel nome Eleanor frontis lin kaj postulis la cedon de la kontrolo de la kompanio al sia nepo Henry Ford la 2-a. Ili minacis per la forvendo de ilia havaĵo, kiu estis tri kvaronoj de la totala kunhavaĵo de la kompanio, se li estus malakceptinta. Ford laŭ informoj koleriĝis, sed li ne havis elekton: devis cedi. La junulo ekkontrolis kaj lia unua decido estis maldungi Harry Bennett.
Diemeringen
Diemeringen estas komunumo en la departemento Bas-Rhin kaj en la regiono Alzaco.
Historio
La unua dokumenta mencio de Diemeringen datiĝas al la jaro 1275 kiel Dymeringen.
En 1793, Diemeringen kunigis kun la francia Respubliko.
Geografio
Ĝi situas en ĝiba Alzaco tio esta parto de la lorena altebenaĵo. Ĝi apartenas al la biosfera rezervejo Palatinata Arbaro-Nordvogezoj ( Réserve de biosphère transfrontalière des Vosges du Nord-Pfälzerwald aŭ Biosphärenreservat Pfälzerwald-Vosges du Nord).
Vidindaĵoj
En 1757 Stengel arkitektis la luteran preĝejon. Ene oni trovas belajn pentritajn tribunojn.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (0,48 %).
Genast
Genast estas la familia nomo de jenaj personoj:
Les Lèves-et-Thoumeyragues
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Las Luèvias e Tomairagas - estas komunumo de Franciom konsistanta el la antaŭe sendependaj komunumoj Les Lèves (Las Luèvias) kaj Thoumeyragues (Tomairagas). Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Palestino
Palestino (فلسطين) estas regiono de la orienta Mediteraneo kiu situas sude de Libano, norde de Egiptio kaj okcidente de la rivero de Jordano. La plej granda urbo estas Ramallah, ekde la Israela-Araba Milito de 1948, la areo povas esti dividitaj en la Ŝtato de Israelo, Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro. Estas daŭra konflikto pri la estonteco de politika statuso de la regiono.
Pli specife, la vorto "Palestino" ofte temas pri la ŝtateto (kaj eble estonta ŝtato) de la Palestina Aŭtonomio.
Romio nomis la landon Palestino pro la filiŝtoj, gento malaperinta, do gento kiu ne penus rekapti la landon (malsimile al la judoj).
Palestino nun konsistas de:
Historio
Je 1947, Unuiĝintaj Nacioj UN dividis Palestinon en du partojn: juda ŝtato (Israelo) kaj araba ŝtato. En 1948 Transjordanio aneksis Cisjordanion kaj Egiptio aneksis Gazan Sektoron. Tiujare jam eksplodis la unua milito de araboj kontraŭ israelanoj: proksimume 600,000 palestinanoj devis ekziliĝi. En 1964 kreiĝis la Organizo por Liberigo de Palestino (OLP). En 1967, arabaj landoj atakis Israelon kaj malvenkis. Israelo kaptis Cisjordanion de Jordanio kaj la Gazan Sektoron de Egipto en la Sestaga milito. El 1948 kaj ĉefe el 1967 multobligis la problemo de la Palestinaj rifuĝintoj.
En 1974 Unuiĝintaj Nacioj agnoskas la OLP kiel reprezentanto de la palestina popolo. En 1981 Israelo invadis Libanon, kiu ĝis tiam akceptis palestinajn rifuĝintojn. En 1987 komencis unua Intifado. Je 1994, Israelo parte redonis teron al la Palestina Aŭtonomio por fari pacon. Sed je 2000 la Dua Intifado komencis.
La 26-an de januaro 2006 Hamas venkis la baloton sur Palestinaj teritorioj, okupinte 76 el la 132 disponeblaj lokoj kaj formis novan registaron. 77% el la loĝantaro voĉdonis. Israelo esprimis sian maltrankvilon pro la rezultoj de la palestina balotado, dum la antaŭe reganta partio Fatah (kiu gajnis 43 lokojn) anoncis ke ĝi entute ne partoprenos en la nova registaro. La nova registaro enoficiĝis la 28-an de marto 2006. Tamen plej parto de registaroj de aliaj landoj kaj eĉ multaj arabaj ŝtatoj ne agnoskis kaj la rezulton de la balotadon kaj la registaron de Hamas, ĉar konsideris tiun organizon kiel terorisma organizaĵo, kaj la prezidanto Maĥmud Abbas daŭre retenis la povon.
Post tio la diferencoj inter Hamas kaj Fatah pliiĝis kaj preskaŭ eksplodis enlanda milito per diversaj konfliktoj dum la resto de la jaro 2006; dum ili Hamas plifortigis sin kaj sian povon en la Gaza Sektoro, dum Fatah retenis la povon en Cisjordanio. Fine de la jaro 2008 ekis la Konflikto de la Gaza Sektoro (2008-2009), per kiu la armeo de Israelo atakis la Gazan Sektoron.
La 29-a de novembro 2012 Palestino estis agnoskata de Unuiĝintaj Nacioj ne kiel Membro-Ŝtato, sed kiel Observanto-Ŝtato (antaŭe ĝi estis Observanto-Organizo OLP). Poris 138 ŝtatoj, dum 41 sindetenis kaj nur 9 ŝtatoj voĉdonis kontraŭe nome Usono, Kanado, Israelo, Ĉeĥio, Panamo kaj aliaj malgrandaj ŝtatoj satelitoj de Usono.
Palestina konflikto
Proponoj por definitive solvi la politikan problemon de Palestino ĝenerale alkalkuleblas al unu el du tipoj: dunacia solvo (unuŝtata solvo) kaj duŝtata solvo.
Antaŭaĵoj
Antaŭ 1947, la lando de la moderna Palestino estis sub Britio kiel parto de la brita imperio kaj, antaŭ la 11-a de septembro 1922, sub Turkio kiel parto de la otomana imperio.
Inter 1099 kaj 1187, la krucmilitistoj starigis la Reĝlandon de Jerusalemo.
Antikva historio
Antaŭ 2000 jaroj, en la tempo de Jesuo Kristo, Palestino estis parto de Romio kaj konsistis de:
Antaŭ la romia periodo, la teritorio, kiun la romianoj poste eknomis Palestino, estis sendependa ŝtato sub la reĝado de la Hasmoneoj (Makabeoj); la lastaj Hasmoneaj reĝoj agis sub la protekto de Romio. La antaŭhasmonea periodo estas obskura kaj kovrita de legendoj.
Antaŭekzila periodo
Laŭ la rakontoj de la Biblio, la koncerna teritorio estis unuigita sub unu reĝo en la tempo de Reĝo David, antaŭ 3000 jaroj, kaj poste diseriĝis, fariĝinte du regnoj:
Tamen, ĉio sur la tempo de la reĝo David restas konjekto; lia povo kaj la grandeco de lia regnaro estis ŝajne troigitaj en la Biblio - oni ankoraŭ ne trovis menciojn de Davido en nehebreaj dokumentoj de la periodo, kaj arĥeologiaj trovajĝoj sugestas ke la ekonomio de la lando tiutempe ne sufiĉis por subteni organizaĵojn kiel tiujn priskribitajn en la tradiciaj rakontoj. La rakontoj Bibliaj sur la antaŭa periodo estas eĉ pli dubaj; ili ofte tute malkonkordas kun arĥeologiaj trovaĵoj (vd. ekz. la pasintaĵoj en la libro de Joŝuo).
Asirio kaj Babilonio englutis la regnojn de Izraelo kaj Judio ĉe la fino de la oka kaj komenco de la sesa jarcentoj, respektive. Post la konkero de Babilonio fare de la persoj, parto de
la ekzilita estra klaso de Judio reiris al Palestino.
Kulturo
Kiel palestinaj verkistoj menciidas interalie Izzat Ghazzawi, Kamal Nasser kaj Ahmad Qatamesh.
Bibliografio
(eo) Jorge Camacho, Palestino strangolata. Kun antaŭparolo de Lee Miller. Kov­rilo de Pedro de Arce Trujillo. MAS, 2016, 72 p., ISBN 978-2-36960-049-7
Ekstera ligilo
(eo)
Kastela parko Biebrich
La parko estis komence kreita kiel franca ĝardeno. Tiucele la areo norde de la kastela konstruaĵo estis plialtigata per alportata grundo, tiel ke ekestis ebenaĵo de okcidento atingebla per ŝtuparoj - norde kaj oriente la grundo iom post iom malaltiĝas kaj atingas la nivelon de la ĉirkaŭa urba vojaro de la urboparto Biebrich. La unua parka plano estis de Maximilian von Welsch en 1720 ; ĝi havis regulajn simetriajn vojojn, kaj limiĝis per baroka oranĝejo. Inter la jaroj 1817 kaj 1823, laŭ planoj de Friedrich Ludwig von Sckell la areo estis trakonstruita al pejzaĝa parko en angla stilo. Tiucele la areo estis ampleksigita norde, kaj la baroka oranĝejo malkonstruita. Meze de la parko, sur la fundamentoj de mezepoka kastelo konstruiĝis artefarita ruino, nomata Mosburg, meze de tiucele fosita lageto.
Ekzotika Faŭno
Almenaŭ ekde la 1990-aj jaroj, pluraj specioj de regione nekutimaj birdoj ekvivis en la parko, aparte multaj specoj de kolumpapagoj. Ili atentigas la parkajn vizitantojn per sia brua kriado, kaj bone videblas en flugado pro sia brilflava-verda plumaro. De tie, Ili etendiĝis al aliaj parkoj de la urbo. Laŭ la Societo por Ornitologio kaj Natura Konservado en Rejnlando-Palatinato en la urbo nuntempe nombriĝas ĉirkaŭ 1 300 kolumpapagoj, plej multaj en la kastela parko. Al ili aldoniĝas plurcent da aliaj regione nekutimaj papadoj.
Jerome Richardson
Jerome RICHARDSON (n. 15-an de novembro 1920 en Oakland, Kalifornio; m. 23-an de junio 2000 en Englewood, Nov-Ĵerzejo) estis usona ĵaza saksofonisto kaj flutisto.
Vivo
Richardson komencis ludi saksofonon en la aĝo de ok jaroj. Li studis muzikon ĉe la San Francisco State College kaj prezentis krome kun muzikistoj kiel Ben Watkins kaj Wilbert Baranco. Dum sia militservo ekde 1942 ĝis 1945 li ludis en dancbando sub Marshall Royal.
La unuaj soloregistraĵoj kun Richardson kiel ĵazflutisto ekestis sub Lionel Hampton, kun kiu li kunlaboris ekde 1949 ĝis 1951. Post tio Richardson direktis propran bandeton, al kiu apartenis i. a. George Morrow, kaj ĝis 1954 li estis membro de la bando de Earl Hines. Li prezentis poste kun Lucky Millinder, Cootie Williams, Oscar Pettiford, Chico Hamilton, Gerry Mulligan kaj Gerald Wilson kaj partoprenis en 1959/60 kiel membro de la bandego de Quincy Jones koncertvojaĝon tra Eŭropo. En la 1960-aj jaroj li evoluis al majstro de la sopransaksofono, muzikis tamen ankaŭ plue kun la baritonsaksofono (ekz. en 1962 je la Townhall Concert kaj en 1989 ankaŭ je la albumo Epitaph de Charles Mingus). En 1963/64 li kunlaboris je la albumo The Individualism of Gil Evans.
Ekde 1969 ĝis 1970 li estis ano de la Thad Jones/Mel Lewis Orkestro. Post tio li iris al Holivudo, kie li plejparte laboris kiel studiomuzikisto. En 1984 Quincy Jones dungis lin krom aliaj ĵazgranduloj, por sonregistri kun Frank Sinatra la albumon L.A. is My Lady.
Puente de Domingo Flórez
Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castroquilame, Puente de Domingo Flórez, Robledo de Sobrecastro, Salas de la Ribera, San Pedro de Trones, Vega de Yeres kaj Yeres, okupas totalan areon de 59,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 438 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 155 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Galegio.
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono (kaj al la Templanoj) kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado, sed ĉefe ŝtonmindao kaj produktado de ardezo kiel konstrumaterialo por la tuta areo. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Slovinky
Slovinky, hungare Szalánk [salAnk], germane Höfen (in der Zips) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Slovinky situas en valo, laŭ traira flankovojo. Krompachy troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1368 en latina formo "villa Abakuk". Oni minadis tie arĝenton kaj kupron. Baldaŭe 2 domaroj (Supra kaj Malsupra) vilaĝpartoj formiĝis. En la 16-a jarcento rutenoj pligrandigis la loĝantaron. En 1787 loĝis tie 1571 vilaĝanoj en 226 domoj, en 1828 1764 vilaĝanoj en 244 domoj. Ekde 1885 oni minadis feron. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsószalánk (=Malsupra S.) 1761 homoj, (rutenoj, slovakoj, hungaroj, germanoj kaj ciganoj), en Felsőszalánk (=Supra S.) 750 homoj (rutenoj en majoritato, slovakoj kaj germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gölnicbánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slovinky 1867 homoj, (1762 slovakoj, 50 rutenoj, 33 ciganoj).
S-Bahn de Berlino
S-Bahn de Berlin estas S-Bahn de la germana ĉefurbo Berlino kaj de kelkaj ĉirkaŭantaj urboj. Ĝi konsistas el 15 linioj, kiuj havas entutan longecon de 331 km kaj 185 staciojn. Krome ĝi estas ligata je diversaj stacioj kun la tramo, busolinioj kaj kun la metroo de Berlino.
Historioscienco
Historioscienco estas la scienco kiu okupiĝas pri historio.
Historio de la fako
La verkadon pri historio oni tradicie nomas historiografio. Nur en la 19-a jarcento oni aranĝis la modernan fakon historioscienco en universitatoj. Al la pioniroj, kiuj enkondukis la precizan laboron kun skribitaj fontoj, apartenis Barthold Georg Niebuhr kaj Leopold von Ranke.
Tamen la du esprimoj historiografio kaj historioscienco ne estas tute klare disdividataj. Tamen, historioscienco devas evidente respondi al certaj reguloj de la fako. La okupiĝado pri histori oestas scienca nur, se
Origine historioscienco emfazis la gravecon de la aktoj: oni verku historiografion ne plu surbaze de aŭtobiografioj kaj publikaĵoj, sed surbaze de aktoj estiĝintaj dum diplomatia kaj ŝtata laboro kaj arkivitaj. Ĉirkaŭ 1900 malrapide establiĝis socia historio, ankaŭ danke al impulsoj el la naciekonomiko. Tiaj novoj aliroj, kiel ankaŭ la historio de seksoj, mentalecoj, naturo ktp., ofte prezentis sin kiel elstara, nova vojo por kompreni la tutan historion, kaj fine ili estis integritaj en la tutan historiosciencon kiel subfakojn.
Fako universitata
En universitato, historioscienco estas metita kutime en la fakultaton aŭ departementon pri filozofio, homsciencoj aŭ literoj. Foje ankaŭ studentoj de aliaj fakoj, ekzemple de lingvo aŭ de sociologio, devas aliĝi al kursoj pri historio.
Kelkaj universitatoj havas unu grandan departementon pri historio kun subfakoj, dum aliaj havas fakultaton en kiu la departemento pri "historio" estas unu inter multaj, kaj en kiu krome ekzistas departementoj pri "malnova historio" (antikvo), pri la historio de unuopaj regionoj de la mondo, pri historio de la seksoj ktp.
Apartaj, sed parencaj fakoj estas:
Concha Espina (metroo de Madrido)
Concha Espina estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la Strato del Príncipe de Vergara inter la interkruciĝo kun Avenuo de Concha Espina kaj Placo de Cataluña, en distrikto Chamartín.
La stacio estis malfermita la.