cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bohema esperantisto
Jarkolekto III-a (oktobro 1908 - oktobro 1909)
Alferi Heřman: Esperantismo kaj pacifismo (55, 71); Arbes J.: La unua idealo (74, 90), Apud la lito de solenaskito (136); Batěk Dr. A.: La rezultato de mia paciga entrepreno (6, 48, 61, 109, 125), Libera penso kaj Esperanto (118); Beaumont Leprince de: La belulino kaj la besto (28, 75, 91, 106, 123, 139); Beneš Vojta: Ebriulo (186); Bouška H. K.: Čtvrtá mezinárodní manifestace esperanta (21, 37); Bürger JUDr. Jos.: Internaciaj pagoj (58, 70, 80, 102); Deklarace o podstatě esperantismu (141); Deklaracio pri esenco de la esperantismo (141); Deklaracio pri la neŭtraleco de la kongresoj de Esperanto (171); Fischer Dro Enriko: Jak jsem se stal esperantistou (5), Kiel mi fariĝis esperantisto (5); Fondo de regnaj organizaĵoj de Bohemaj esperantistoj (169, 183); Fridrich Rudolf: Nemožnost mimovolných vývojových změn v esperantu (149); Horký Karel: Hundo (188, tr. H. K. Bouška); Informace a dokumenty (18, 34, 65, 96, 114, 130, 146, 177, 193); Krejčí Dr. Frant.: Signifo de L. N. Tolstoj (3, 24), Signifo de la esperantismo en la kultura evolucio (156), Význam esperantismu ve vývoji kulturním (181); Kronika a komentář (13, 32, 49, 63, 79, 93, 111, 127, 143, 172, 191); Krumpholc Jos.: Ideo de J. A. Comenius pri la lingvo universala (1, 26, 57, 73, 88, 105, 120, 135), Jazyk všeslovanský a esperanto (53, 69, 85, 101, 117); Kamaryt St.: Progresismo kaj konservativismo (60), Organisace praktického užívání esperanta (132, 154); Libroj kaj gazetoj (19, 35, 50, 66, 81, 97, 115, 131, 147, 178, 193); Machar J. S.: Antaŭ Jeruzalemo (47, tr. R. Fridrich), Antikva Roma (163, tr. R. Hromada); Masaryk T. G.: Laboro kontraŭ revolucio (121); Mužík Aur. Eug.: La bufo (4); Neruda Jan: Kien ĝin doni? (164, 184, tr. J. Vostatek); Novotný-Kolenský prof. PhC. Vojtěch: Pri loka propagando de Esperanto (159); Prohlášení o nestrannosti sjezdů esperantských (171); Raportoj kaj notizoj (9, 30, 49, 62, 77, 126, 190);
Jarkolekto IV-a (oktobro 1909 - oktobro 1910)
Barvíř Jos.: Pátá mezinárodní manifestace esperanta (17); Bouška H. K.: Zamenhof (20), První všerakouský sjezd esperantistů (99); Bšk: Mladí čeští esperantisté, Junaj bohemaj esperantistoj (93); Diversaj komunikoj (64); Erben K. J. (tr. B.S.E.): La ora trezoro (106, 140); Eydelnanth Joseph: Antisemitismo kaj progreso (3, 24, 41, 70); Fridrich Rudolf: La moravia karsto (155, 187), První manifestace moravských esperantistů (161); Guth Dr. Jiří: Turismo en Bohemujo kaj Moravio (152); Christaller prof.: Esperanto ve škole (34, tr. Božena Vaníčková) Informace a dokumenty (12, 117, 190); Jirásek Alois: Konscienco (132, tr. Jos. Barvíř); Kaliszewski J.: La juĝo (53, 72, tr. Kabe); Kamaryt Stan.: Propagando de internaciaj movadoj (68, 88), Optimismo (102, 130); Kronika a komentář (9, 26, 56, 111, 141); Krejčí F. V.: Deveno de la religio (51, tr. Bouška); Krumpholc Jos.: Význam esperanta pro Čechy a Slováky (1, 33, 49, 65, 81, 97, 166, 177); Libroj kaj gazetoj (14, 31, 60, 78, 120, 191); Machar J. S.: Konfesoj de la literaturisto (44, tr. Bouška); Masaryk T. G.: Moderna amo (86, tr. Hromada); Neruda Jan: Kiel sinjoro Vorel fumumis sian marŝaŭman pipon (156, 170, tr. Bouška); Niall Rl.: La nokto en la granda mortinta koro de Aŭstralio (5); Otcovský Jan: Sub esperantista standardo (103); Procházka Fr.: Leonido (25, tr. Fridrich), Alta odono (55, tr. Fridrich), Justeco (75), Ŝtelistoj kaj ŝlosiloj (93); Raportoj kaj notizoj (7, 75, 107, 172); Různá sdělení (48); Tolstoj L. N.: La patriotismo kaj registaro (145, 168, 178); Trummlitz Ern.: La sep korvoj (90); Zamenhof L.L.: O vzniku esperanta (67, 82, 129, tr. Karel Maršík), Proverbaro esperanta (158); Zprávy spolkové (13, 30, 59, 119, 176);
Redaktoro
Karel Hynek Bouška
Jarkolekto V-a (oktobro 1910 - oktobro 1911)
Bouška H. K.: Šestá mezinárodní manifestace esperantistů (1, 17); Diversaj komunikoj (88, 99, 120); Fridrich Rud.: Pro esperanto (49, 65); Genestel: Dogmo kaj vivo (146), Laŭ tradicio (147); Hmd: La revuo de l' esperantista gazetaro (189); Horký: Kvar anĝeloj (55), Informace a dokumenty (11, 44, 60, 85); Kamaryt Dr. Stan.: Spor o methodu vývoje mezinárodního jazyka (33, 121, 133), Neŭtraleco de esperanto (4, 69); Krejčí Dr. Fr.: La evolucio de Tolstoj (35), Apostolo de la humaneco (51, 74); Kronika a komentář (12, 24, 42, 57, 80, 106, 155); Krumpholc Jos.: L. N. Tolstoj kaj esperanto (52, 101); Libroj kaj gazetoj (14, 30, 46, 60, 96, 114, 158); Lorenz Frant. Vl.: Deveno de la maizo (39); Masaryk T. G.: La esenco kaj evolucio de la humaneca ideo (38, 72), Pri la socialismo (90, 143, tr. Bouška); Neruda Jan: Tago kaj nokto (8, tr. H.K.Bouška), Kiel okazis, ke Aŭstrio ne estis detruita (75, 104, 125, 148, tr. Bouška); Orzeszko Eliza: La virino kaj amo (6, tr. Zamenhof); Problemoj kaj opinioj (10, 22, 41, 56, 79, 91, 153, 185, 188); Raportoj kaj notizoj (9, 40, 78, 90, 187); Různá sdělení (88, 132); Sienkiewicz H.: Mia amiko Swietecki (21, tr. Grabowski); Studničková Božena: Najtingalo kaj juna poeto (55); Zamenhof Dr. L. L.: Účel sjezdů esperantistů (8); La celo de l' esperantistaj kongresoj (8); Zprávy spolkové (13, 27, 45, 60, 86, 113, 157);
Jarkolekto VI-a (januaro-decembro 1912)
Bouška H. K.: La blindiga esperantismo (38, 114); Cart Th.: Kio ne estis, estas (25, tr. Fridrich) Daudet Alf.: Pri homo kun ora cerbo (105) Diversaj komunikoj (63) Havran Jan: Esperanta epizodo (102) Horký Karel: Maljuna aktoro (5, tr. Stejskal) Informace a dokumenty (14, 30, 57) Jazykový rádce (15, 31, 58, 78) Kamaryt Dr. Stan.: Moje jubileum (117); Popolo esperantista (105), Morala nihilismo (112), Solidareco (81) Kronika a komentář (9, 27, 53, 77) Libroj kaj gazetoj (16, 31, 61) Mahen Jiří: Hundo en la ĉielo (23, tr. Havran) Machar J. S.: Benedek (84, tr. Fridrich) Margall F.Pi. y: La milito (2); O.S.: Stanovy Svazu českých esperantistů (47); Otcovský J.: Bonaj okuloj (69) Problemoj kaj opinioj (8, 27, 51) Raportoj kaj notizoj (8, 26, 50, 76) Redakce: Našim přátelům (113); Richepin Jean: Trezoro de malriĉuloj (3, tr. Fridrich) Různá sdělení (16, 64) Schmidt Mil.: Esperanto mezi Čechy v roce 1911 (19); Šrámek Fráňa: Saĝo de la vivo (72, tr. Bartoš) Vlček Jar.: La tuteŭropa emancipo de l' homa spirito (23, tr. Fridrich) Zamenhof L.L.: Rozhřešemí otázky pomocného jazyka mezinárodního (17, 33, 65, tr. Hromada); Význam překladu bible (7, tr. Hromada); Signifo de la traduko de la Biblio (7); Deveno de la nomo esperanto (76), Původ jména esperanto (76); Zeyer Julius: Ĥina rakonto (45, tr. Fridrich) Zprávy spolkové (15, 32, 60, 80)
Aldono
Bouška H. K.: Lidový kurs esperanta pro začátečníky Neruda Jan: Pri la sonoriletoj de Loreta (11, tr. Bouška)
NGC 140
NGC 140 (aliaj indikoj — PGC 1916, UGC 311, MCG 5-2-21, ZWG 500.38, IRAS00287+3031) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Greso
Greso laŭ NPIV estas kolektiva nomo de „herbo de la familio Poacoj (gramineoj), uzata kiel furaĝo por brutoj kaj aliaj herbovoraj bestoj aŭ en ĝardenoj kiel herbotapiŝo“.
Höchenschwand
Höchenschwand estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Greso
Greso estas la nutraĵbazo de multaj bestoj, precipe de remaĉuloj kaj ĉevaloj. ferma planta kovraĵo sur la grundo malgrandigas la erozion de la surfaco (denudado) La grundo apenaŭ erozias. Male, formiĝas humon.
Gresoj aperas unuafoje en kretaceo, sekve la erozio de la firma tero ŝanĝiĝis radikale.
Biologio
Botanike gresoj apartenas al la ordo de la Poaloj; la du plej gravaj grupoj estas Poacoj kaj Ciperacoj, respektive Junkacoj (Juncaceae),:
Uzado
Poacoj estas unu el la plej malnovaj utilplantoj de la homo. Ĉiuj grenoj (ekzemple tritiko, aveno, milio, maizo kaj rizo) estas poacoj. Kiel homa nutraĵo aŭ malrekte kiel furaĝo, la grenoj estas la nutraĵbazo de la homaro.
Greso kreskas sur verdejoj aŭ sur agroj (agrogreso). La bestoj manĝas ĝin tiel freŝa, kiel insilaĵo n (gresinsilaĵo, fojninsilaĵo) aŭ kiel fojno n. Fojno ankaŭ estas uzata kiel substerkaĵo. Krome gresinsilaĵo estas uzata kiel substrato por fari biogason.
La greso kune kun la supra grundtavolo (turfoj) estis uzata por kovri tegmentojn En la fino, la supraĵo ankaŭ kolektas pluvakvon efike kaj estas riĉa je specioj. .
Omoljica
Omoljica, serbe Омољица, estas vilaĝo kaj ekstera parto de Panĉevo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Panĉevo.
Historio
Dum regado de Osmana Imperio la loko ne estis loĝata. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Omoljica 6518 homoj (5868 serboj 90 %, 79 rumanoj, 74 makedonoj, 61 hungaroj, 28 jugoslavianoj, 27 ciganoj, 20 bulgaroj, 19 slovakoj, 18 kroatoj, 7 germanoj kaj aliaj).
Saint-Hilaire-du-Rosier
Saint-Hilaire-du-Rosier estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Saint-Hilairois.
Stacio Shin-Onomichi
Stacio Shin-Onomichi (japane: 新尾道駅 [Ŝin-Onomiĉi-eki], angle: Shin-Onomichi Station) estas fervoja stacio en Onomiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Ŝinkanseno Sanyō.
Ĥan Junis
Ĥan Junis (خان يونس) estas post Gaza-urbo la dua plej granda urbo en Gazaa Sektoro. La urbo situas ĉ. 4 km oriente de la Mediteraneo kaj 8 km norde de egiptia limo. Antaŭ la urbo troviĝas granda rifuĝejo, en kiu la israelaj trupoj ofte revenĝas la palestinajn teroratakojn.
Ĥan Junis estas ĝemelita kun la franca urbo Évry.
Aaron Ciechanover
Aaron J. Ciechanover (n. 1-a de oktobro 1947 en Ĥajfo, Israelo) estas israela biokemiisto, kiu ricevis en 2004 la Nobel-Premion pri Kemio pro la malkovro de ubikvitino-direktita proteina degeneriĝo, kune kun Avram Hershko kaj Irwin Rose.
Ciechanover doktoriĝis en 1981 ĉe Technion (Israel Institute of Technology) en Ĥajfo. Nuntempe li estas tie profesoro pri biokemio kaj direktoro de Rappaport Family Institute for Research in Medical Sciences ĉe Technion.
Stranda
estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la provinco Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Viziero
Viziero estas parto de kasko, kiun oni malsuprenŝovas por ŝirmi la vizaĵon, kaj tra kiu oni povas vidi kaj spiri.
Ĝi ankaŭ estas peco el ledo aŭ ŝtofo muntita fronte sur kaskedo, ĉapo aŭ alia kapvesto. Ĝi ŝirmas la okulojn kontraŭ sunradioj kaj pluveroj.
8672 Morse
8672 Morse estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona pentristo kaj inventisto Samuel Morse (1791–1872), kiu malvolvis en 1938 la kodon el puktoj kaj strekoj, kiu nun portas lian nomon. Konstruinte la unuan telegrafon inter Baltimore kaj Vaŝingtono, Samuel Morse fariĝis filantropo.
Irvino
Irvino (angle Irvine) estas grandurbo kaj grava universitata urbo en Kantono Orange, Kalifornio, Usono. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Irvino situas en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. Santa Ana troviĝas 10, Costa Mesa 11, Orange (Kalifornio) 14 km.
Historio
En la nuna Irvino indianoj vivis jam antaŭ 2 miljaroj. Gaspar de Portolà hispana esploristo venis en 1769. La hispanoj prenis kampojn por misio, fortikaĵo kaj brutoj. Baldaŭe grandaj bienoj formiĝis, kiuj estis ĝermoj de la nuntempaj urboj. Post 1848 usonanoj alvenis, kiuj aĉetis la kampojn por ŝafopaŝtado, unu el ili estis James Irvine. Komenciĝis ankaŭ kampokultivadoj. En 1888 proksime fervojo ekfunkciis kaj oni nomis haltejon pri James Irvine. La urbeto, kiu formiĝis ĉirkaŭ tiu stacio, estis nomita Myford laŭ la filo de Irvine. La urbo estis renomita Irvine en 1914. Irvino estis planita kaj konstruita ekde la 1960-aj jaroj de la entrepreno Irvine Company; ĝi ricevis en 1971 oficiale la urbajn rajtojn. En Irvino troviĝas kampuso de Universitato de Kalifornio.
Irvino estas la hejmo de la ĉeno In-N-Out Burger, de la Ayn Rand Institute (ekde 1985) kaj The Center for Medical Progress (ekde 2013).
Famuloj
En Irvino mortis:
Lajos Sághelyi
Biografio
Lajos Sághelyi akiris diplomon de bazlerneja instruisto (1912), li instruis en Temesvár (1912–14). Li akiris pli poste diplomon de mezlerneja instruisto pri germana lingvo kaj geografio en Budapeŝto (1919). Li doktoriĝis pri filologio en Pázmány Péter Tudományegyetem (1923). Li estis lernejinspektisto (1934–47). Li redaktis fakrevuojn Országos Polgári Iskolai Tanáregyesületi Közlöny (1927–33), Üvegesek Lapja (1927–46). Li verkis lernolibrojn, fakstudojn.
Hinojos
Hinojos [inOĥos] (Fenkoloj) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Hinojeros. La censita populacio en 2010 estis 3 926 loĝantoj kaj la denseco estas 12,23 loĝ./km².
Situo
Hinojos estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la sudorienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 90 m; je 59 km el Onubo, provinca ĉefurbo kaj je 42 km (pli proksime) el la regiona ĉefurbo, Sevilo; la ŝtata ĉefurbo Madrido estas je 570 km. La areo de ties teritorio estas de 321 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Ekonomio
Krome tiu municipo posedas grandan medinaturan riĉon kun plej parto de la marmarĉo (rivermarĉo) kaj granda parto de la nacia parko de Doñana. Tie vintrumas anseroj kaj gruoj, dum printempe trapasas tiun teritorion miloj de migrantaj birdospecioj, kiaj ibisoj, ardeoj, kotoloĝantoj ktp. Proksime estas linkoj.
(19113) 1981 EB33
(19113) 1981 EB33 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Hinojos
Ekonomio
Multaj el la pilgrimantoj al la Pilgrimado de El Rocío devas trapasi tiujn naturajn mediterenojn.
10648 Plancius
10648 Plancius estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono). La fotaj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda teologo Petrus Plancius (1552–1622), astronomo, navigisto kaj kartografo por la nova Nederlanda Orient-hinda Kompanio. Plancius desegnis la 12 novaj sudajn konstelaciojn sur globuson, kiun li konstruis en 1598.
Al Cohn
Al COHN (naskiĝis la 11-an de novembro 1925 en Broklino, Novjorkio, Usono; mortis la 15-an de februaro 1988 en Stroudsburg, Pensilvanio) estis usona ĵaza muzikisto (tenora saksofonisto, aranĝisto kaj komponisto).
Frue en lia profesia kariero, Cohn ludis kun Joe Marsala (1943), Georgie Auld kaj Boyd Raeburn (1946), kaj Alvino Rey kaj Buddy Rich (1947). Li estiĝis fama, post kiam li membriĝis en la bando de Woody Herman. La bando estis nomata The Second Herd (la dua brutaro). Cohn anstataŭis Herbie Steward kiel unu de la kvar fratoj. Li ludis kun Herman kaj la bando en 1948 kaj 1949. Cohn staris en la ombro de Stan Getz kaj Zoot Sims en la bando, sed elstaris en aranĝado kaj komponado. Unu de liaj pli famaj aranĝaĵoj por tiu bando estis The Goof and I.
Cohn aligis Artie Shaw kaj la bebopo bando en 1949, sed la bando malsukcesis. Li laboris kiel studia muzikisto, aranĝisto, kaj komponisto por la cetero de sia vivo. Li ludis en kaj gvidis multajn grupojn. Li kaj Zoot Sims ofte ludis en kvinteto, kiu estis tre bone ricevata. La du tenoraj saksofonistoj ludis tre simile kaj miksis bone. Ambaŭ estis inventemaj kaj la grupo estis sukcesa.
La filo de Al Cohn, Joe Cohn, estas gitaristo.
Kritikoj al la Katolika Eklezio
La kritikoj al la Katolika Eklezio koncernas pridoktrinajn rimarkojn kaj riproĉojn rilate la kondutmanieron aŭ aktivecajn aspektojn latine kompendie diritajn modus operandi (agadmaniero) formulitajn kaj akumulitajn laŭ la jarcentoj. En la pasinto la filozofiaj kaj teologiaj kritikoj superregis (por taŭga priskribo pri ili oni vidu priskribojn de kristanaj eklezioj). Sed kun la alfaciĝo de klerismo, la kritikaj atentoj transiĝis precipe sur temojn de la historio, de politiko kaj de la kulturo, krom sur tiuj de la filozofio.
Kritikoj el la historio
La eklezio agnoskas iujn el tiuj agoj kaj preterlasoj, tiel ke en la jaro 2000 la papo Johano Paŭlo la 2-a publike pardonpetis “pro la pekoj de katolikoj laŭlonge de la jarcentoj”. Tra la komuna konsento pri tiu “pardonpeto” aperis kritikoj, kiel la jenaj: la papo pardonpetis al Dio kaj ne al la viktimoj, kaj la papo uzis, priskribante la kulpojn de kristanoj, la limigan adverbon “foje” kontraste kun la “ĉiam” uzita en la aludo pri la kulpoj de aliaj. .
Kutime la eklezio ne elmetas “oficialajn poziciojn” koncerne historiajn eventojn; tiu tasko estas plenumita, eventuale kaj subhistoria aspekto, de ĝia intelektula flanko.
Kristanaj persekutoj kontraŭ la paganoj
En la kristanaj eklezioj kutime tio estas agnoskata kaj bedaŭrata; sed intelektula kristana flanko, kiel historiistoj, rimarkigas ke la akuzoj foje estas malavare ampleksigitaj kaj ke, foje, la persekutaj eventoj dependis de la civilaj aŭtoritatoj aŭ de herezaj sektoroj, kio ofte estas uzata kiel senkulpigo de la tuta institucio.
Krucmilitoj
La anonco de “sanktaj militoj” flanke de papoj estis objektoj de multaj kritikoj kaj koncerne la krucmilitojn en la Sankta Lando (Palestino) kaj koncerne la lukton kontraŭ la herezaj movadoj (kiel la krucmilito kontraŭ albigensoj (aŭ kataroj).
Tiasence konkludas ankaŭ la historiisto pri mezepoko Paul Crawford.
Batalo por Vesnot'
Batalo por Vesnot' (en la angla originalo: Battle for Wesnoth) estas laŭvica komputila strategiludo. Ĝi estas programita en C++, kaj uzas propran skript-lingvon WML (Wesnoth Markup Language) kaj Lua. Ĝi estas libera programo publikigita sub Publika Permesilo de GNU. Ĝi funkcias sub AmigaOS 4, BeOS, FreeBSD, Linukso, Mac OS X, NetBSD, OpenBSD, Solaris, RISC OS, Microsoft Windows, kaj aliaj operaciumoj. Ĝi estas tradukita en proksimume 35 lingvojn.
Lingva noto: La esperantigo de la ludo estis komuna laboro de kelkaj tradukantoj, kaj ili tradukis la nomojn de la lando "Wesnoth" diversmaniere... en la versio 1.0 de la ludo oni povas trovi esprimojn "Wesnoth", "Vesnot", "Ŭesnot", ktp...
Priskribo
La Batalo por Vesnot' (pli preciza traduko estus: batalo pri Vesnot') okazas en fantasta medio. Ludantoj povas kreski grandajn armeojn de diversaj batalantoj de rasoj kiel ekzemple elfoj, nanoj, ktp. Ĝi estas alterna strategia ludo sur la sesangula tereno. La ludo enhavas kampanjojn por unu ludanto, kaj ebligas plurludantan bataladon ĉe la sama komputilo, ĉe loka reto, aŭ ĉe interreto.
Ĉiu tipo de militunuo havas siajn avantaĝojn kaj malavantaĝojn. La defendo de la militunuo dependas de la tereno kie ĝi staras; tio faras la terenojn kaj la poziciojn de la militunuoj tre grava. La atakoj dependas de la tipo de atako (proksima aŭ malproksima) kaj la tipo de armilo; dum tago havas avantaĝon la ordaj militunuoj, dum nokto la ĥaosaj. Batalante, militunuoj ricevas spertopoentojn; ricevinte sufiĉe da spertopoentoj ili gajnas nivelon kaj fariĝas pli fortaj.
Historio
La ludo Batalo por Vesnot' estis originale kreita de David White kaj publikigita je la 18-a de junio 2003 kiel versio 0.1. Post la publikigo kreiĝis komunumo de ludantoj kaj kunlaborantoj, komunikanta per la diskuta sistemo phpBB kaj la redakta sistemo MediaWiki.
La unua stabila versio 1.0 aperis je la 2-a de oktobro 2005. Ĝi estis planita ekde la fino de la jaro 2003 kiel enhavanta la instruilon, kompletan kampanjon Heredanto de la trono, eblecon ludi kontraŭ aliaj personoj en la sama komputilo aŭ surrete, kaj pretan grafikon, muzikon, kaj programkodon. La versio 1.0 enhavis kvar oficialajn kampanjojn: Heredanto de la trono, Son of the Black Eye (Filo de Nigra Okulo), Invado de oriento, kaj Rise of Wesnoth (Naskiĝo de Vesnot'). Poste oni aldonis kelkajn ripar-versiojn, kaj nur la lasta neoficiala versio 1.0.3 farita je la 9-a de junio 2006 por la DVD Esperanto Elektronike estis tradukita en Esperanton; tamen, nur la unua kampanjo estis plene tradukita.
La stabila versio 1.2 aperis je la 23-a de decembro 2006. Krom multaj teknikaj kaj aspektaj plibonigoj ĝi ankaŭ enhavis novajn kampanjojn; la kompleta listo estas: Two Brothers (Du Fratoj), The South Guard (La Suda Gvardio), Heredanto de la trono, Rise of Wesnoth (Naskiĝo de Vesnot'), La Orienta Invado, kaj Under the Burning Suns (Sub la brulantaj sunoj).
La stabila versio 1.4 aperis je la 8-a de marto 2008.
La stabila versio 1.14 aperis je la 2-a de majo 2018.
Kritikoj al la Katolika Eklezio
Indekso de la malpermesitaj libroj
De tiu politiko estis viktimoj verkoj de eminentaj scienculoj kiaj Galileo Galilei.
En la indekso estis inkluzivitaj ankaŭ verkoj de filozofoj kaj religianoj kiel la dominikanoj Giordano Bruno, Tommaso Campanella kaj Erasmo de Roterdamo. En tiu Indekso finiĝis ankaŭ poetoj kiaj Giacomo Leopardi kaj Ludovico Ariosto, kaj fakuloj pri juro kiel Cesare Beccaria (nur pro marĝenaj asertoj neprikredaj). Foje temis nur pri suspekto pri herezo, se ne pri erara analizo pri la verko, kiel en la kazo de Antonio Rosmini.
La verkoj plej kontrolitaj estis tiuj de verkistoj kaj pensuloj katolikaj, malpli intense tiuj de ne katolikaj; kaj foje, aparte sojle de la nuntema epoko, nur tiuj potence influaj en la katolika socio. Tiel ne ĉiam estis indekse cenzuritaj la verkoj de Karl Marx aŭ Mein Kampf de Hitler ĉar jam kondamnitaj de la katolika konscienco.
La indekso laŭlonge de kvar jarcentoj estis ĝisdatigita almenaŭ 20 fojojn, la lasta ĝisdatigo okazis en 1948, kaj estis aboliciita nur post la Dua Vatikana Koncilio, en 1966, iniciate de papo Paŭlo la 6-a. Ekzistas diversaj publikigaĵoj kun la diversepokaj listoj de libroj malpermesitaj kaj foje la motivigoj de la cenzuro.
El tio ĉio la kritikistoj volas dedukti ke la katolika eklezio subpremis, kaj subpremas, la kulturon kaj la liberon de la homa menso. Rilate tiun dedukton la intelektuloj katolikaj, kaj ne nur, obĵektas de kaj la historio kaj la konstanta sinteno montras ke la katolika eklezio “generis” neforgeseblajn gefilojn en ĉiuj artoj kaj ĉiuj sciencoj kaj sociaj perfektiĝoj. Videndas ĉe Socialaj enciklikoj. Tamen unu afero tute ne malas kun la alia.
Inkvizicio
Dum mezepoko la Eklezio establis ekleziajn tribunalojn por persekuti herezulojn, uzante ankaŭ la ĵus kopiitan, el pasinta antaŭkristana romia imperio kaj poste influe de la eklezio aboliciitan, torturon kaj punante per karcero kaj foje per mortpuno personojn krimigitaj pro herezo aŭ, ekde 1484 ankaŭ, kvankam malpli intense en la latinidaj popoloj, pro sorĉarto. Se interesas precizigaj respondoj pri tio oni vidu jenajn verkojn.
Antisemitismo
Vidu pli da informo ĉe Kontraŭjudismo, Juda problemo kaj Pio la 12-a kaj holokaŭsto.
La kristana eklezio, kaj poste aparte tiu katolika, estas akuzita pri alestiĝo de kontraŭjuda sento laŭlonge de jarcentoj montrante judojn kiel mortigintoj de Kristo aŭ Dimortigintoj; la buleo Cum nimis absurdum de papo Paŭlo la 4-a (1555), leĝfondis la Geton en la urbo Romo por pli efike ilin defendi el atakoj kaj malpermesi al ĉiuj fremdaj eniri noktotempe. En la getoj, kutime hebreoj devis subiĝi al perforta predikado celantaj al iliaj konvertiĝo. Krome ili nepre estis enfermitaj.
Aboliciita, pormomente, dum la Unua Repubblica Romana (1798-1799) de (1798) kaj dum la Dua Repubblica Romana (1849), nome en la periodoj en kiuj la papoj ne povis ekzerci sian povon, la roma geto ĉesis nur kun la aneksigo de Romo al la Regno de Italio. Cetere ĝi estis la lasta restanta en la Okcidenta Eŭropo.
Tamen (se plu konsideri la eventojn de Italio), spite de la emancipiĝo permesita de la italia ŝtato, kaj de la sinsekva integriĝo (diversaj elstaraj judoj ne nur en la artoj aŭ sciencoj, sed ankaŭ en politiko, ekde la ministro pri financoj Sidney Sonnino al urbestro de Romo Ernesto Nathan), la promulgo de la faŝistaj rasaj leĝoj de 1938 kontraŭis la procezon de la unuiĝo de Italio. En tiu okazo, ĉiukaze, diversaj gravuloj de la kultura katolika medio ne reagis negative kontraŭ tiaj leĝoj. Agostino Gemelli, ekzemple, (jam socialisto antaŭ sia monaĥiĝo kaj fondinto de la Katolika Universitato de la Sankta Koro de Milano, epoke de la promulgo de la rasaj leĝoj, prezidento de la Papa Akademio de la Sciencoj), aperas en la listo de la 360 subskribintoj de la Manifesto de la rasaj scienculoj de 25 de julio 1938. Tiel li komentis: “Ni vidas aktualiĝi tiu terura verdikto kiun la dimortiganta popolo alvokis sur sin mem kaj per kiu ĝi vagadas tramonde. Rimarkindas, tamen, ke la antisemita matrico de Gemelli estis strikte religia. Fakte, ne alskribiĝas al Gemelli iu ajn kontraŭsemita ago laŭlonge de sia profesia aktivado aŭ ene de la Universitato, en kiu neniam manifestiĝis epizodoj de kontraŭjudismo aŭ kontraŭeco rilate judojn.
Malgraŭ la kontraŭjudismo antaŭenigita de la faŝista reĝimo kaj radikiĝinta en diversaj niveloj de la itala socio, ankaŭ en la katolika mondo, la Apostola Seĝo pere de Vatikano strebis energie forkonfesi tiujn sintenojn rilate la judan popolon. Gudrun Sailer, germana ĵurnalistino de la Radio Vatikana, en dokumento de National Geographic Channel, ĉerpante el la Sekreta vatikana arĥivo, rakontis la historion de la unua virino dungita en Vatikano, Hermine Speier , 'judino' kaj laikulino enirinta la staton de Vatikano en 1934 ref>.
Kiam aŭtune de 1943 la Unua Registaro Badoglio aboliciis tiujn leĝojn, multaj subskribintoj embarasite reagis kaj Gemelli kune kun Pietro Tacchi Venturi (same subskribinto de la rasa manifesto) reagis dirante ke se iuj alineoj de tiu leĝo meritas abrogacion, aliaj havis akcepteblan aspektojn. Sed, eĉ liaj amikoj, komentis, ke li subskribis la manifeston celante savi sian kreaĵon nome la katolika universitato jam aprobita kaj pliigita ne sen la konsento de la faŝista reĝimo.
Ankaŭ el tiuj pozicioj descendas la akuzo, lanĉita kontraŭ la Katolika Eklezio kaj aparte kontraŭ la papo Pio la 12-a, pri supozita sinteno morbida kaj indulga, aŭ eĉ permesema, dum la furiozado de la Holokaŭsto pro tio ke li neniam eksplicite malaprobis la persekuton fare de la Nazia Germanio elpensinto kaj organizanto de la fama Fina solvo de la juda problemo. .
Akuzo ankaŭ pli severaj asertas ke la katolikaj hierarkioj (apogiĝintaj sur longa kontraŭjuda tradicio) provis eviti la kolizion kun la Reich: aparte la germana episkoparo kaj la Apostola Seĝo (kondiĉita de la defendo de la “kristana Eŭropo” kontraŭ komunismo) kontribuis, ankaŭ se nevole, por plibremsi la reagojn kontraŭ rasismo kontraŭjuda kiu ebligis la ŝoahon
Tamen la Katolika Eklezio eligis kondamnajn Enciklikojn kontraŭ ambaŭ plej influaj totalismajn ideologiojn de la 20-a jarcento, nome naziismo de Hitler kaj komunismo de Lenin kaj de Stalin.
Ĉi-rilate Philippe Chenaux, franca prieklezia historiisto specialiĝinta pri la rilatoj inter komunismo kaj katolikismo, publikigis “La lasta herezo. La Katolika Eklezio kaj komunismo en Eŭropo ekde Lenin al Johano Paŭlo la 2-a”, konsente rezencito de eminentaj judaj intelektuloj kiel Paolo Mieli. La fakulo raportas kiel papo Benedikto la 15-a kaj Pio la 12-a (kaj grandparto de la eklezio) engaĝiĝis por defendi kaj kristanojn kaj judojn el la perfortoj de la totalismaj reĝimoj; kaj ke ili ne sukcesis sammaniere kaj por la siaj kaj por la judoj.
Kritikoj pri la “politiko” de Pio la 12-a
Pio la 12-a estis ofte kritikitaj pro la fakto ke dum la dua mondmilito li sindetenis pri publika kondamno de la kontraŭjudaj persekutoj ktp, dum, eble por konservi la neŭtraleco de la Apostola Seĝo, li elektis ĉiam diplomatan lingvaĵon en oficialaj deklaroj.
Samtempe, tamen, ne forgesendas la agado de sennombraj pastroj kaj fratuloj kaj fratulinoj kaj laikoj kaj episkopoj – kiuj ne povis tiel senmezure agadi sen aprobaj konsento kaj invito de la sama papo – kiuj savis el la deportado, kaj do de la holokaŭsto, miloj da judoj.
Iuj ĵusaj historiaj esploroj tendencas demonstri la senbazecon de la akuzoj lanĉitaj kontraŭ Pio la 12-a: kelkaj neeldonitaj dokumentoj tie kaj tie ĉiam pli surfaciĝas, ekzemple tiu trovita ĉe la arĥivo de jura pontifika instituto Socio de la Sankta Koro. En ĝi, taglibro-registro de plej gravaj eventoj koncernantaj la instituton, estas notite kun dato 16-a de oktobro 1943: “Hodiaŭ la Tre Reverenda Patrino Manuela Vicente estis kunvokita en Vatikano. Ŝi iris kun fratino Platania, ĉe la Ŝtatsekreteriejon kie L. E. Monsinjoro Montini ŝin preĝinvitis, iniciate de la Sankta Patro, loĝigi tri judajn familiojn minacatajn, kiel multajn aliajn, kaptiĝi far la germanoj- Li ankaŭ ofertis aŭtomobilon por ke la “Patrino” povu rapide plenumi laŭinstigite. Ŝi, kun la konsento de la ĝenerala superulino fratino Pirelli, ne trovis tuj kompletan konsenton ĉar jam dekkvin personoj logiĝas en la domo Betania kaj oni nun studas la manieron trovi aliajn rifuĝejojn por plejbone kontentigi la dezirojn de la Sankta Patro kiu sin degnas al ŝi montri tian konfidon”.
Tiuj dokumentoj, registritaj de ĵurnalisto Giovanni Preziosi pruvas ke Vatikano, same kiel la Aliancanoj, estis informita pri la intenco de la naziaj okupantoj de Romo. Alie “ne kompreneblas la zorgemon per kiu Pio la 12-a, pere de Monsinjoro Montini, estis urĝe petinta la helpon ĉe la Ĝenerala Superulino de la dirita Socio de Sankta Koro por ke la fratulinaro pretigu ĉe ĉiuj siaj filioj azilon kaj protektadon por la judoj persekutataj. Tiutempe, do, la Apostola Seĝo sentis la devon kaj intervenis malfermigante la pordojn de ĉiuj religiaj romaj institutoj por la, tiamaj nesciaj, judoj, evitante tamen ne tro veki la atenton de la okupaciantoj por povi daŭrigi la sekretan gastadon en la diversaj strukturoj de la Urbo kaj de ceteraj zonoj de Italio”.
Dankeme pro tiu gastigado, la 2-an de junio 1944, okaze de la nomfesto de la papo, ĉiuj rifuĝintoj en la religia domo de Gianikolo (Villa Lante) unuanime decidis kaj sendis bonaŭguran telegramon. Jarojn poste, la ambasadoro de Israelio ĉe la Apoostola Seĝo, Mordechay Lewy, agnoskis ke la savo de tiom da judoj ne realiĝintus sen la strategio de Vatikano. Li ankaŭ aldonis ke estus eraro pensi ke la helpo al la judoj dum la dua mondmilito alvenis el konventoj kaj religiaj institutoj sen apogo de la supera religia aŭtoritato. Ekde la rastado, en la geto, de la 16-a de oktobro 1943 kaj en la sekvaj tagoj ekstere de la geto, tuj monaĥejoj kaj orfejoj kondukitaj de eklezianoj unuanime malfermis la gastajn pordojn: oni ne havas motivon por pensi ke tio okazis sen kaŝita superregado de Vatikanaj aŭtoritatoj, kiuj kelkmaniere estis informitaj pri tiuj "ensaltoj". La deklaro de la ambasadoro estis informataj de L’Oservatore Romano:
Bedaŭrinde, Vatikano, kvankam la diplomata premo, ne sukcesis malhelpi la ekveturon de la trajno, plenplena de judoj, en la direkto de la Germanio, nome al koncentrejoj kiuj poste riveliĝos la suspektataj ekstermaj lageroj.
Naskoregulado kaj lukto kontraŭ Aidoso
La katolika eklezio deadmonas siajn fidelulojn utiligi nenaturajn metodojn por la naskokontrolo, kiaj la Kontraŭkoncipilojn favore de perioda seksabstino kaj monogamia geedziĝo
Ĝi multfoje kaj rekte kaj malrekte reĵetis la uzadon de la kontraŭkoncipiloj ĉiaspecaj eĉ kamuflitaj
Nivele de teologio, tiuj asertoj de la katolika morala doktrino trovas fundamenton en la kristanaj antropologio kaj tradicio. Ne ĉiuj kristanaj eklezioj tiupunkte de la kristana moralo konfesas la samajn principojn. Okazas, ekzemple, ke la luterana eklezio akceptas kontraŭkoncipan praktikon.
Kelkloke oni riproĉis al la katolika eklezio ke ĝiaj ekonomiaj regantoj reflektus distanciĝi, per forlaso de posedata akciaro de firmao, kvotita en borso, kiu ekproduktis kontraŭkoncipajn pilolojn. Sed tio naskiĝis ne el neglekto aŭ memkontraŭdiro sed el la fakto ke akcioj ofte kovras firmaojn kaj plurnaciajn koncernojn kiuj ŝanĝas apartenon aŭ produktaĵon. Multaj vidas tiun konduton kiel ege hipokrita.
Samseksemo
Kiel jam la juda, la katolika eklezio ne taksas laŭmorala la samsekseman praktikon, kvankam ne kondamnante la personojn samsekseme orientitajn nepraktikantajn tiun ilian inklinon. Energie la Eklezio reĵetas la akuzon laŭ kiu la sinteno de kondamno por samseksemo ne fontus el moralaj kriterioj, sed el homofobio kiu, fakte, estus instigo al la diskriminacio
Jam en 1986 la Kongregacio por la doktrino de la kredo, en ”Letero al la episkopoj de la Katolika Eklezio por la pastorala zorgo pri samseksemaj personoj” senhezite sin esprimis tiel: “Firmece malaprobindas ke samseksemaj personoj estis kaj estas objekto de malsimpatiaj esprimoj kaj de perfortaĵoj. Tiaj kondutaj sintenoj meritas la kondamnon far la paŝtistoj de la Eklezio, kie ajn ili okazas. Ili montras mankon de respekto por la aliuloj, difektanta elementajn principojn sur kiuj baziĝas la civila kunvivado. La propra digno de la personoj devas ĉiam esti respektata en la paroloj, en la agoj kaj en leĝaro”. Samenhavaj dokumentoj abundas en la eklezio. Tamen, spite de tio, tie kaj tie ne malplaĉas daŭrigi identigi moralan juĝon kun homofobio.
Aborto
La katolika eklezio, sammaniere de la aliaj kristanaj konfesioj, similigas aborton al hommortigo kaj samkuntekste mallaŭdas leĝaron kaj sciencajn manipuladojn (kiel la eksperimentojn sur homaj embrioj) kiuj faktelaŭ la katolika hierarkio promovas kaj disvastigas tian praktikon. Tiu pozicio estas kontraŭata de tiuj kiuj ne identigas aborton kun hommortigo kaj depostulas la elektoliberon de la virino; kaj krome de tiuj kiuj, turniĝante al la sendependo de la Ŝtato el la Eklezio, taksas la agadon de katolikoj kontraŭ la abortajn leĝojn kiel klerikalan entrudiĝon en ŝtatajn aferojn.
Politika naskokontrolo
La katolika eklezio taksas “kontraŭa al la digno de la homa persono” ke ŝtato aŭ ĉiu ajn organizo perleĝe altrudu kaj favoru naskolimigon per aborto, steriligo aŭ nenaturaj kontraŭkoncipaj metodoj; tia opono, subtenata kaj de katolikaj movadoj kaj de Apostola Seĝo en internaciaj organismoj kiel ĉe Unuiĝintaj Nacioj,
Dum diversaj subevoluiĝintaj landoj opinias ke la multo da filoj garantias prestiĝon, riĉecon kaj sekurecon en maljunulaĝo, la subtenantoj de la naskiĝokontrolo opinias ke la ĉeesto de multaj infanoj en malriĉega vivkondiĉo puŝas al la pliiĝo de la infanlaboro kaj al la ekscesa postulo de nutraj elementoj kun ĝenarala malriĉigo. Rilate tion, la katolika eklezio, tamen, deklaris, pere de la encikliko Humanae Vitae de Paŭlo la 6-a, ke la decido generi, ĉe la geedza paro, devas antaŭkonsideri la kondiĉojn fizikajn, ekonomiajn, psikologiajn kaj sociajn. Tio signifas ke se malĉeestas kelkaj el tiuj favoraj kondiĉoj, la paro estas devigata prokrasti novan naskon. Kaj tio okazu en la senkontraŭkoncipa konservo de la geedzaj rilatoj ĉar Dio enskribis en la virina korpo la leĝojn kaj la ritmojn de la fekundo.
Mortopuno
Kiel jam en la pasinto, la mortopuno ne estas eksplicite ĉiukaze ekskludita ĉe la hodiaŭa katolika doktrino:
Eŭtanazio
La katolika eklezio kontraŭas la Eŭtanazion intencitan kaj kiel asistan sinmortigon kaj kiel vivfinigo en personoj nekonsciaj supozitaj senaj je vivespero. Tiu pozicio devenas el la absoluta valoro de la homa vivo intencita kiel nedisponebla dia kreaĵo.
Proponantoj de la asista sinmortigo taksas tiun pozicion de la Eklezio limigo de la homa libero, kiu en ĝia memdecido rajtus decidi la finiĝon de sia vivo. Tiu kiu defendas la eŭtanazion taksas ke estas kompatago puŝi al rapida morto la senesperan suferanton.
Eklezia fraŭleco
Iuj klerikoj de la Katolika Eklezio estas devigataj al fraŭleco. Tiu regulo valoras por la sacerdotoj de la katolika latina Eklezio, kiu estas la plejgranda parto. En kelkaj de la orientaj katolikaj eklezioj tiuj, kiuj deziras esti pastroj, povas aliri la geedziĝan sakramenton antaŭ ol ricevi tiun de pastra ordino, sed ne poste. Ne temas pri simpla eklezia ordono sed ordono akompanata de teologiaj motivigoj. La kritikoj obĵetigas tiel: Aliuloj diras: “Estante, teorie, senigitaj je iu ajn sperto pri seksa interrilato, pri parrilato kaj patreco, la pastroj ne taŭgas kompreni tiujn spertojn en la vivo de la komuna popolo, kaj tio igus la eklezion strukture netaŭga esplori kaj sugesti kontentigajn utilajn kondutnormojn al la fideluloj”.
Virina sacerdoteco
Lastjarojn, ero da virinaj teologiistoj, argumentantaj pri la neceso enkonduki reformojn en la ekleziajn regadojn, komencis proponi ĉiam pli insiste la postulon de rekonsidero pri la ebleco de virina sacerdoto. Ilia oficiala pozicio estas ke, sen tuŝi la doktrinan aŭtoritaton de la papo, estas ilia devo alertiĝi pri ties eraro kiam estas rifuzata la ordino por virinoj. .
Komuna doktrino de la eklezio estas ke la virinoj ne povas esti sacerdotoj aŭ episkopoj ĉar (A) ĉi tiuj estas konsideritaj posteuloj de la viroj apostoloj kaj (B) en la Eŭkaristia Celebrado pastroj agas in persona Christi (en la persono de Kristo), nome kiel se ili estus Kristo mem, kiu enkarniĝinte virforme ne povas esti reprezentata de virino; (C) krome, la plurmila historio de la eklezio neniam vidis ordinitajn virinojn. La malfacilaĵoj trafitaj de la subtenantoj de la “progresivaj” pozicioj devenas el la fakto por la katolika eklezio ke la tradicio repetiĝanta laŭ la jarcentoj (aŭ la konstanta Instruo de la Eklezio) havas neeraripovan dogman valoran.
En 1994, per Apostola letero (Ordinatio sacerdotalis, Sacerdota ordiniĝo), papo Johano Paŭlo la 2-a fermis definitive la eblecon plue pliesplori kaj pridiskuti, en oficialaj katolikaj medioj, la hipotezon de la virina sacerdoteco.
Du obĵetojn oni kontraŭmetis al tiu papa deklaro:
1) “ĝi ne estas dogma deklaro. Tio fakte ne estas indikata en la apostola letero”. Ĝuste rilate tion sinsekvaj precizigoj konfirmis ja jes la gravecon de la dokumento, sed ne la dogmecon, male apostolaj aŭtoritatoj deklaris ke la papa dokumento ne havas la solenon kaj intencon proklami alian novan dogmon.
2) laŭlonge de naŭ jarcentoj en la eklezio funkciis, kiel administrantoj de sakramentoj, diakoninoj, do virinoj ordinitaj kiel hodiaŭ la diakonoj-pastroj- episkopoj: do la tiu apostola letero de la papo baziĝas sur “firma” punkto nesolida. Tamen aliaj historiistoj-teologoj respondis ke la Unua koncilio de Niceo asertis ke la tiamaj virinoj ne ricevis la ‘ordinon’ kaj konservis staton de laikeco kaj ne plenumis taskojn rezervitajn al la pastraro, sed nur kelkajn plenumeblajn de ĉiuj kristanoj sendistinge, kiel bapti aŭ porti eŭkaristion al malsanuloj.
Ordino kaj samseksememuloj
En la kristana moralo oni distingas la samsekseman inklinon el la pri ĝi persona konsento kaj praktikado. La simpla inklino estas nek bona nek malbona.
En 2005, la Kongregacio por la Katolika Edukado promulgis dekreton “pri la kriterioj por la privokiĝa esploro rilate personojn kun samseksemaj inklinoj en la perspektivoj de sacerdoteco” adresita al episkopoj kaj edukantoj en seminarioj. Jen elstaraj pasaĵoj: “Ne povas esti akceptitaj por la ordinoj personoj kiuj a) praktikas samseksemon, b) prezentas samseksemajn inklinojn profunde radikiĝintajn, c) subtenas la tezojn de la tieldirita “kulturo Geja”. Kaj tio sendepende de la respekto ŝuldebla al ĉiu persono”.
“Kiam, male, temas pri samseksemaj inklinoj kiuj estus nura esprimo de nedaŭra problemo, kiel, ekzemple, tiu de adolesko ankoraŭ ne sufiĉe maturiĝinta, eĉ tiuj devas esti certe superitaj ekde almenaŭ tri jaroj antaŭ ol la aliro al la diakona ordino”
Seksaj misuzoj sur neplenaĝuloj flanke de klerikularo
En 2002 gravega skandalo renversis la katolikan eklezion en Usono kiam allumiĝis iuj seksaj misuzoj plenumitaj sur neplenaĝuloj de iuj pastroj, kiuj jam estis sekrete delokigitaj, sen tamen denunco pri la krimoj kaj, foje, sen sufiĉa singardemo por eviti la refalon kun risko de damaĝo por aliaj neplenkreskuloj. La skandalo enkondukis al demisio la kardinalon Bernard Francis Law, ĉefepiskopo de Boston.
La denuncoj sparkis en diversaj lokoj; sed pli ol la denuncoj (kaj la relativa skandalo), la tento estis altiritaj el la fakto ke iuj episkopoj emis kaŝi la krimojn kvankam ilin akre kondamnante. Rilate tion, oni provis kuntreni la nunan papon, Benedikton la 14-an, kiu epoke de iuj tiaspecaj faktoj ankoraŭ kardinalo prefekto de la Kongregacio por la doktrino de la kredo, limiĝus al delokigo aŭ deoficigo de kulpuloj, neniam tion denuncante al la civila aŭtoritato; eĉ li emanintus informojn por eviti la intervenon de la ŝtataj juĝistaroj. En tiu kampanjo distingiĝis BBC.
Facilis, kvankam ne multe efike, por la katolikaj aŭtoritatoj pruvi ke la akuzoj kontraŭ la papo estis senfundamentaj, eĉ ke la dokumentoj enkampitaj havis tutaliajn celojn kaj karakteron.
Intertempe, bonŝance, la regantoj de la eklezio prenis konsciencon pri la enormeco de la fenomeno kaj pri la devo ĝin forigi ĉiumaniere, kaj estis promulgitaj pli severaj leĝoj aparte rilate la subtenon de la viktimoj.
Transdoniĝo de pekeco al krimeco
La katolika eklezio estas kritikata ankaŭ pro tio ke ĝi juĝas kaj taksas morale taŭgaj aŭ netaŭgaj la leĝnormojn kaj decidojn de la ŝtatoj laŭ kriterio de la revelaciita moralo, eĉ ĝi provus ĉiu-kaze enirigi en ŝtatajn leĝojn siajn religiajn vidpunkton: ĝia kriterio, kiun ĝi puŝas en la ŝtatajn leĝojn, estus tiu kiu ne distingas la koncepton pri peko el tiu pri ŝtata leĝo kiu emas respekti la diversajn vidpunktojn de la socio.
Al tiuj obĵeto kaj akuzo, la intelektularo katolika respondas ke la eklezio proponas kaj urĝas normojn derivitajn, ne de la revelacio, sed de la natura morala leĝo (oni vidu la doktrinojn proponitajn en la Socialaj Enciklikoj.
Flago de Marilando
La flago de Marilando (subŝtato en Usono) konsistas el la heraldikaj flagoj de la familio de George Calvert, 1a Barono de Baltimoro. Temas pri la ununura el la flagoj de Usono kiu baziĝas sur la brita heraldiko. Ĝi estis adoptita de la ŝtato Marilando, oficiale, en 1904.
Marilando estis kolonio fondita de Cecil Calvert, 2a Barono de Baltimoro, tial la ŝtato uzas lian heraldikon.
Iffwil
Geografio
Iffwil situas en la Svisa Mezlando 13 kilometrojn norde de la federacia urbo Berno sur la orienta flanko de la altebenaĵo de Rapperswil. La monteto Brättenmoos en la sudokcdento de la komunumo estas kun alteco de 605 m s.m. la plej alta punkto de la komunuma teritorio. La komunumo konsistas el la vilaĝo Iffwil kaj la setlejoj Feld, Ischlag, Bergacher kaj Ghürsch. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,06 km², de kiuj 36,4% estas kovritaj de arbaro, 55,1% servas por agrikulturo kaj 7,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Iffwil limas en nordo al Etzelkofen, en nordoriento al Grafenried, en sudoriento al Jegenstorf, en sudo al Zuzwil, en sudokcidento al Bangerten, kaj en nordokcidento al Scheunen.
Trafiko
La komunumo Iffwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas de nordo al sudo la konekta vojo n-ro 1301 de Münchenbuchsee al Mülchi, kaj la vojo n-ro 1340 kondukas de Iffwil tra Scheunen kaj Bangerten al Rapperswil. Krome estas du mallarĝaj vojoj al Jegenstorf respektive Grafenried. Per poŝtaŭtolinio de Jegenstorf al Messen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Iffwil datiĝas el la jaro 1148 kiel Iffenwilere. Estis trovitaj en Iffwil objektoj el la Neolitiko. Apud la fromaĝejo oni trovis restaĵojn de mezepoka burgo, kiu estis menciita en la jaro 1346 kiel Burgbuel. Dum mezepoko la Grafoj de Kiburgo kaj la Senjoroj de Jegistorf estis bienposedantoj en Iffwil. Ili faris donacojn al la Monaĥejo Fraubrunnen kaj la Monaĥejo Frienisberg. Ĉi-lasta vendis en la jaro 1332 la bienojn kaj la malaltan jurisdikcion al bernaj civitanoj.
Mihály Csáky
Kariero
Csáky estis sendito de departemento Sopron en landkunveno de 1505, adepto ekde sia junaĝo de János Szapolyai, kanoniko de Gyulafehérvár, kancelieria sekretario, poste kanceliero. Li estis la edukanto de János Zsigmond. Post la morto de Georgo Fráter li estis unu el plej influemaj personoj en politiko, reprezentanto de protestantismo. En 1571 li havigis por sia familio la bienojn de la elmortinta familio Czibak en Bihar kaj la fortikaĵon Huszt.
Valparaiso
Valparaiso (Valparaíso) estas la ĉefa haveno de Ĉilio. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma regiono.
Valparaíso estas la sidejo de la Parlamento (Congreso Nacional) de Ĉilio.
La historia urbocentro estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Savignano sul Rubicone
Savignano sul Rubicone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. En 2005 la komunumo havis 6090 loĝantojn. La komunuma nomo indikas, ke ĝi situas borde de la rivero Rubikono.
Buntoturnico
La Buntoturnico (Turnix varius) estas birdospecio de la familio de Turnicedoj, kiu estas simila, sed estas nerilata, al la koturnoj de la familio Fazanedoj. Tiu specio estas loĝanto en Aŭstralio. Subspecio, nome Abrolja buntoturnico (Turnix varius scintillans), estas endemia de la insuloj Houtman Abrolhos.
Melduo
Melduo (aŭ farunroso) estas kolektiva nomo por diversaj plantaj malsanoj, kaŭzita de fungoj. Oni povas dividi veran kaj falsan farunroson.