cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Posteno
En la ĝenerala lingvouzo temas pri laborloko, de kiu oni atendas, ke ĝi en kontentiga maniero sekurigas la necesajn vivokondiĉojn de la postenulo kaj ke tiu persono siavice kontentige plenumas la funkciojn ligitan al la ofico.
La verbo postenigi koresponde signas la agon doni (asigni) novan postenon al persono - kaj en la ĝenerala kaj en la specife armea vortuzoj.
Temaj citaĵoj el la Proverbaro Esperanta
Krome, sen esperantlingva finaĵo, la vorto Posten ankaŭ signas la ŝtatajn poŝtajn entreprenojn de Svedio, de Norvegio kaj de la Alandaj insuloj, aŭtonoma svedlingva regiono, kiu apartenas al Finnlando.
9341 Gracekelly
9341 Gracekelly estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona aktorino Grace Kelly (1929–1982), admirita en la filmo To Catch a Thief (1955). Post la filmado ŝi renkontris la princon Rainier la 3-a de Monako kaj edzigis lin en 1956.
Desmond Tutu
Desmond Mpilo TUTU (naskiĝis, mortis ) estis Sud-Afrika anglikanisma ĉefepiskopo, kiu iĝis fama dum la 1980-aj jaroj kiel aktivulo kontraŭ la apartismo. Pro tio Tutu ricevis la Nobel-Premion pri Paco en 1984 kaj multajn aliajn premiojn.
Honi Gordon
Honi GORDON, ankaŭ Honey GORDON estas usona kantistino de ĵazo, kiu precipe fariĝis konata pro sia kunlaboro kun Charles Mingus.
Vivo kaj verkado
Honi Gordon aperis kantiste en la ĵazmondeto, kiam ŝi en 1953 kunverkis en la kantensemblo The Gordons sonregistraĵojn de Jazz Workshop de Charles Mingus por lia diskeldonejo Debut. Al la ensemblo apartenis ŝiaj fratoj Richard kaj George same kiel ŝia patro George Gordon. Dum la registrado direktata de Hank Jones ekestis kun Honi Gordon kiel ĉefkantisto la titoloj „Cupid“ kaj „Can You Blame Me“. Komence de 1954 la ensemblo surdiskigis por Columbia i.a. kun Al Cohn, Ernie Royal, Urbie Green kaj Curly Russell, en 1956 kun la orkestro de Lionel Hampton kaj en 1957 kun la bando Dizzy Gillespie/Stuff Smith por Verve („Oh Lady, Be Good“).
Komence de 1959 ŝi gaste kunverkis la albumon The Jazz Singer de Eddie Jefferson. Novembron de 1959 ekestis kadre de sonregistrado de Mingus por lia Columbia-albumo Mingus Dynasty ŝia verŝajne plej konata kanto „Strollin´“, kiun ŝia patro George kaj Mingus estis verkinta por ŝi; la titolo tamen tiam ne aperis sur la originala disko. En 1961 Gordon denove kunlaboris kun Eddie Jefferson; marton de 1962 ŝi unuafoje havis la eblecon surdiskigi je propra nomo. En la sonregistrejo de Rudy Van Gelder ekestis kun Makanda Ken McIntyre, Wally Richardson, Jaki Byard, George Duvivier kaj Ed Shaughnessy la albumo Honi Gordon Sings ĉe Prestige. Krom la konataj „Cupid“ kaj „Strollin´“ ĝi enhavis i.a. „Walkin' Out the Door“ de Mary Lou Williams, la normkanton de Harold Arlen „Ill Wind“ kaj du titolojn de ŝia patro George Gordon, „Love Affair“ kaj „My Kokomo“.
En 1963 ŝi kunverkis kun la Gordon Singers la albumon Black Christ of the Andes de Mary Lou Williams. En 1967 ŝi prezentis en la novjorka Carnegie Hall en la koncertprogramo Praise The Lord In Many Voices de Williams la kanton „Our Father“. Januaron de 1972 ŝi kunmuzikis alian meson de Mary Lou Williams („Mary Lou's Mass“), februaron ŝi gaste prezentis ĉe la koncerto de Charles Mingus en la filharmoniejo per sia kanto „Strollin´“; la sonregistraĵoj aperis poste sub la titolo Charles Mingus and Friends in Concert. Krom tio ŝi kantis en la koncerto la mingusajn komponaĵojn „Portrait“ kaj „Eclipse“. Oktobron de 1973 lastafoje okazis kunlaboro kun Mingus, kiam sur ties albumo Mingus Moves ŝi kantis kune kun Doug Hammond la titolon „Moves“.
En pli malfruaj jaroj la kantistino ne plu aperis per pluaj sonregistraĵoj, sed foje ŝi ankoraŭ prezentas, ekzemple en 2007 okaze de memormeso por Mary Lou Williams.
Zákányszék
Zákányszék [zAkAnjsEk] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Mórahalom.
(14730) 2000 DS19
(14730) 2000 DS19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Zákányszék
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Szeged troviĝas 22 km-ojn for.
Historio
En la komunumo avaroj loĝis dum la bronzepoko. La loko estis paŝtejo de la hungaroj, sed antaŭ la tatara invado ankaŭ la kumanoj paŝtadis tie. Dum regado de Béla la 2-a aperis la nomo Villa Sakani. Dum la turkoj la regiono senhomiĝis, la loĝantoj rifuĝis precipe al urboj Kecskemét, Szeged kaj Szabadka. Ekde 1731 la kampoj apartenis al Szeged. Post la turka erao la kamparanoj konstruis farmojn en siajn parcelojn, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi. Naskiĝis senfinaj vicoj de farmoj, kiu hungare enradikiĝis "farmomondo" pro la grandeco. En 1840 oni konstruis ŝtonokrucon kaj sonorilstablon, post 3 jaroj kapelon, en 1852 lernejeton, kiuj iĝis ĝermo de la nuna vilaĝo. En 1891 formiĝis farmocentro Alsótanya (=suba farmo), post 2 jaroj ankaŭ Felsőtanya (=supra farmo). Preĝejo ekfunkciis ekde 1924, paroĥo ekde 1932. La komunumo memstariĝis en 1950. Infanĝardeno en 1959, sporthalo en 1992 konstruiĝis.
Francis Robert Japp
Francis Robert Japp (1848-1925) estis brita kemiisto kiu malkovris la reakcion Japp-Klingemann, en 1887. Li laboris kune kun August Kekulé en la laboratorio de la Universitato de Bonn, kaj estis kunlaboranto de Alexander Crum Brown en la Universitato de Edinburgo. En 1890, li instruis kemion en la Universitato de Aberdeen kaj estis membro de la Reĝa Societo de Londono.
97 (nombro)
La nombro 97 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
29642 Archiekong
29642 Archiekong estas tre malgranda trege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Archie Chakming Kong, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto en teamo pri media mastrumado. Li estis lernanto ĉe la Manhasset Secondary School de Manhasset (Nov-Jorkio, Usono).
Uclés
Uclés estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Ucleseño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 226 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,5 loĝ/km².
Situo
Uclés estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la okcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 863 m; je 90 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 64.61 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′55″N 2°51′44″O.
Historio
En araba epoko kun nomo Uqlīsh, la urbo estis grava dum la 10a jarcento kiam venis la gravuloj kiuj ne povis rezisti en Toledo. Tiam estis moskeo, banloko, merkato ktp. En 1085 Uqlīsh estis okupita de kristanoj, post la konkero de Toledo, sed teorie ĝi apartenis al al-Qadir, reĝo de Valencio (1086-1092). En oktobro de 1086 perdis ĝin la kristanoj post la malvenko de la Batalo de Sagrajas.
La 12a de decembro de 1163, Alfonso la 8-a donis ĝin al la Ordeno de Sankta Johano (Ordeno de Malto) kaj en 1174 (9a de januaro en Arévalo), Alfonso la 8-a donis ĝin al la Ordeno de Santiago. Paralele la konvento de Uclés estis edukejo por filoj de nobeloj. Dum la 15a jarcento la urbo estis loko de enlanda milito inter diversaj partioj de nobeloj. Fine de tiu jarcento la Katolikaj Gereĝoj akiris la ordenojn kaj la urbon, kiu perdis hegemonion. La monaĥejo konstruiĝis dum la 16a jarcento.
En 1621, dum la Hispana Ora Jarcento, la duko de Osuna predis sian povon kaj sekve Francisco de Quevedo suferis la politikajn konsekvencojn de la ŝanĝo, nome estis enkarcerigita en la monaĥejo de Uclés kaj poste, ege malsana, esris portita al sia bineo, la Torre de Juan Abad.
En 1809 (13a de januaro) okazis nova batalo en Uclés inter la napoleona kaj hispana armeoj dum la Milito de Sendependiĝo. La francoj, post esti venkintaj, fiagadis en la vilaĝo kaj en la monaĥejo. Ambaŭ estis forrabitaj. Monaĥoj estis primokitaj, viroj gorĝotranĉitaj kaj virinoj perfortitaj kaj bruligitaj.
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Uclés super 1,360 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Uclés kie oni falis al la nunaj 226.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte dekstrulo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj (turismo) kaj loĝejoj.
Conservative Political Action Conference
La Conservative Political Action Conference ( CPAC ) estas granda politika pintkunveno, organizita de la konservativuloj de Usono, kiu okazas ĉiun jaron en la urbo de Vaŝingtono, en kiu renkontiĝas ĝis 10,000 partoprenantoj, kaj kien venas la plej gravaj personoj el la diversaj tendencoj de la usona konservativa movado, tiel elektitaj postenoj, kiel aktivuloj de bazo, aŭ gvidantoj de organizoj, tiel kiel pluraj personoj de la amaskomunikiloj. CPAC organizas same ne formalan balotadon de la plej reprezenta persono el la movado, ĉi tiu balotado oni kutimas konsideri kiel barometro por elekti la respublikan kandidaton por la usonaj prezidantaj elektoj. Pluraj premioj estas transdonitaj, unu el ili estas la premio Ronald Reagan Award, la Jeane Kirkpatrick Academic Freedom Award, la Defend of the Constitution Award Charlton Heston, Courage Under Fire Award, aŭ inkluzive la Premion por la Blogano de la Jaro.
Dogliola
Dogliola estas komunumo de Italio.
Sahoj
La sahoj estas unu el la etnoj en Eritreo kaj Etiopio kun kuŝida lingvo. La sahoj konsistigas proksimume 5 % de la tuta loĝantaro. Ili vivas precipe en la marborda ebeno sude de Asmero (Asmara) kaj Masavo (Massawa). La plejparto el ili estas islamanoj. Sed estas ankaŭ kelkaj triboj de la sahoj, kiuj konservis la kristanan kredon.
Chloumek (Mírová pod Kozákovem)
Chloumek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mírová pod Kozákovem. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Mírová pod Kozákovem. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Stacio Kitatakaiŭa
Kitatakaiŭa-Stacio (北高岩駅 [kitatakaiŭa-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en Haĉinohe, Gubernio Aomori, Japanio.
Chloumek (Mírová pod Kozákovem)
Chloumek situas en katastra teritorio Bělá u Turnova kun areo 6,38 km².
Damo kun ermeno
La Damo kun ermeno (ofte nomata ankaŭ "La Damo kun vizelo") estas pentraĵo el ĉ. la jaroj 1483-1490 de itala renesanca pentristo Leonardo da Vinci. La portreto estis kreita en Milano en la tekniko de tempero sur juglanda tabulo kaj prezentas Cecilia Gallerani, amatinon de duko Ludoviko Sforza.
La pentraĵo troviĝas en muzeo de la familio Czartoryski en Krakovo. Ĝi estas unu el la plej valoraj pentraĵoj de polaj muzeoj kaj la sola verkaĵo de Leonardo da Vinci en Pollando. Cetere, La Damo kun ermeno estas unu el nur kvar portretoj, kiujn kreis Leonardo; la ceteraj estas La Gioconda, Ginevra de' Benci kaj La belle ferronnière.
Tamás Marosán
MAROSÁN Tamás [maroŝa:n] estas rumanuja hungara humuristo, redaktoro, eldonisto naskita la 22-an de majo 1974 en Kluĵo.
Verda trobadoro
Verda trobadoro estas la titolo de diversaj kulturaĵoj en Esperantujo:
Adolf Hitler
Adolf Hitler (esperantige: Adolfo Hitlero ; naskiĝis la, mortis la ) estis "gvidanto" kaj "kanceliero" (nome Führer, ĉefministro) de Germanio en la jaroj 1933–1945 kaj arkitekto de nazia reĝimo fondita sur ideologio de rasismo kaj perforto. Kiel ŝtatestro li respondecas pri i. a. la dua mondmilito, popolmurdoj kaj maldemokratiigo de Germanio kaj de la okupitaj landoj kaj teritorioj.
Hitler junaĝe
La homo, kiu gvidis vicon da malhelaj tagoj al Germanio kaj ankaŭ al granda parto de Eŭropo kaj pri kiu en teruro tremis la tuta mondo, estiĝis el malgajaj rilatoj. Li naskiĝis la 20-an de aprilo de 1889 en supraaŭstria Braunau am Inn, malgraŭ ke li konsideris sian ĝustan hejmo-urbon ĉiam Lincon, kie li pli malfrue elkreskis. Lia patro estis malpli supera oficisto Alois Hitler, eksteredzeca filo de malriĉa servistino. (Ĝis la jaro 1876, kiam li transprenis la familian nomon laŭ la duonpatro, li uzis junulinan -denaskan- familian nomon de la patrino – Schicklgruber.) Alois Hitler estis tiraneca patro kaj li ne havis grandan komprenon por „revema“ karaktero de la filo. Lia filo estis pleje malbona studento. En la jaro 1905 li forlasis gimnazion sen abiturientdiplomo. Li volis fariĝi pentristo, sed pentraĵoj kaj akvareloj, kiujn li prezentis dum akcept-ekzamenoj en Viena Akademio de Belartoj, atestis pri manko de talento kaj kondukis dufoje al lia rifuzo. Post la morto de la amata patrino (patro Alois mortis jam pli frue) Adolf Hitler transloĝiĝis en Vienon por daŭre, esperante ke li vivtenos sin tie kiel artisto. En la jaroj 1907 – 1913 li mizere vagabondis kiel pentristo de afiŝoj, bildkartoj kaj similaj „artaĵoj“. En lia plej fama pentraĵo estas bildigita la morna Minoritana preĝejo. Li trafalis sin en absolutan apation kaj certan direkton al liaj ideoj donis nur fortiĝanta rasa malamo kaj malamikeco celita precipe kontraŭ judoj, en kiuj li komencis vidi danĝeron por la ĝermana (aŭ „arja“) raso.
En la jaro 1913 Hitler transloĝiĝis al Munkeno, eble por ke li en Aŭstrio-Hungario evitu rekrutiĝon. En la jaro 1914 li tamen devis reveni kaj subiĝi al esploro ĉe armea kuracisto, kiu konstatis lin kiel maltaŭga por la deĵoro. Spite al tio post eksplodo de la unua mondmilito Hitler propravole aniĝis al la 16-a rezervista regimento de Bavario de infanterio.
La militservo faris el la nesignifa junulo fanatikan militariston kaj naciiston. Hitler militservis kiel mesaĝisto, li avancis je kaporalo kaj li estis kvarfoje ordenita, lastfoje la 4-an de aŭgusto de 1918 per Fera Kruco de la 1-a klaso. Jam en oktobro de 1916 li suferis gravan vundon kaj fine de la milito trafis lin toksiga gaso. La armeo evidente fariĝis lia hejmo: li restis en ĝi eĉ post kapitulaco de Germanio deĵorante ĝis aprilo de 1920. Jam kiel armea politika agento en aŭgusto de 1919 en Munkeno li aniĝis en Germanan Laboristan Partion kaj post foriro el agaddeĵoro li komencis labori en sekcio de la partia propagando.
Hitler en politiko
La postmilita periodo estis en Germanio tempo de ĥaosoj kaj krizo. Versajla Kontrakto estis al germanoj nekompatema kaj la lando pleje ankoraŭ ne rekonsciiĝis pro malsukcesa provo de movado de spartakanoj pri bolŝevika renverso. Hitler vetis ĝuste je tiuj ĥaosoj, kiam li en aŭgusto de 1920 alikreis sian politikan organizon kiel nacisocialisman laboristan partion de Germanio (NSDAP), mallongigite nazian partion. Kun helpo de staba oficiro Ernst Röhm li mem estis en julio de 1921 elektita en ties estraron. El Hitler fariĝis arda oratoro demagogie atakanta kontraŭ „malamikoj de Germanio“, precipe komunistoj kaj judoj, sed ankaŭ la venkintaj ŝtatoj, kiuj entrudigis al la germana nacio malglorigan pacon.
Malliberigita
En la tagoj la 8-a ĝis la 9-a de novembro de 1923 grupo de Hitler-sekvantoj fifaris faman munkenan „bieran puĉon“, kuraĝa provo forkapti anojn de la landa registaro kaj transpreni potencon en la tuta Bavario. La puĉo estis fuŝe organizita kaj facile subpremita kaj Hitler aperis antaŭ tribunalo. La tribunalo atribuis al li kvin jarojn de malliberigo pro grandperfido. En malliberejo en la urbo Landsberg okcidente de Munkeno Hitler verkis libron, nome sian politikan konfeson nomita Mein Kampf (Mia batalo), en kiu li precize formulis ideologion de naziismo, proklamis eternan batalon al judismo, komunismo, al „faliga“ demokratio kaj teorie ankaŭ al ekspluatema kapitalismo en la tuta mondo orakolante estiĝon de renaskiĝa kaj rase purigita Germanio, dotita de nevenkebla nacia volo. Li verkis pri Germanio, kiu denove ekstaros, por ke ĝi ekregu al la tuta mondo; pri Germanio, kiu postulos – kaj ankaŭ ĝi akiros – Lebensraum, nome vivspacon ne nur en Centra Eŭropo, sed ankaŭ ĝis vastaj stepoj de Sovetunio.
Reveno el malliberejo
Hitler pasigis en la malliberejo nur naŭ monatojn. Post la liberigo li komencis tuj fortigi poziciojn de sia partio, precipe en industria nordo. En tiu periodo li akiris por nazia ideo kelkon da viroj, kiuj en proksima estonteco estos terurigantaj la landon en terurojn de amasa murdado kaj tutmondan militan incendiegon. Apartenis al ili Hermann Göring, fama aviadista aso el la unua mondmilito, plu majstra propagandisto Joseph Goebbels, inicianto de teroro kaj polica maŝinaro Heinrich Himmler kaj konata antisemitista ĵurnalisto Julius Streicher. La plej granda prospero de NSDAP sekvis post borsa bankroto en la jaro 1929, kiu kondukis en mondan ekonomian krizon. En Germanio la nombro de senlaboruloj ege kreskis. En alianco kun Naciisma Partio de industriisto Alfred Hugenberg nazioj plinombrigis siajn mandatojn en la regna parlamentejo el 12 al 107 kaj ili fariĝis la dua plej potenca forto en la lando. Sed Hitler ne limigis siajn aktivecojn nur al la parlamenta grundo. La partio kreis proprajn duonarmeajn organojn, taĉmentojn de „brunaj ĉemizoj“ (Sturmabteilung – SA), kiuj laŭvorte enpiedbatis opozicion en pavimon de germanaj urboj.
En la jaro 1932 Hitler kandidatis al funkcio de prezidento, sed li senpere subiĝis al ĝisnuna prezidento, al maljuna militheroo marŝalo Paul von Hindenburg. Sed jam julia parlamenta elektado alportis al nazioj 37 procentojn de donitaj voĉoj kaj 230 brakseĝojn en la regna parlamentejo, kio faris el ili la plej fortan partion. Post longa hezito kaj traktado Hindenburg estis fine devigita nomi Hitleron kiel regnan kancelieron (ĉefministro, ministerian prezidanton). La nomumo okazis la 30-an de januaro de 1933.
Hitler febre komencis firmigi la propran potencon kaj paŝo post paŝo li konstruis la pozicion de senlima diktatoro. Incendio, kiu la 27-an de februaro de 1933 neniigis konstruaĵon de la regna parlamentejo, fariĝis preteksto al laŭleĝa malpermeso de la Komunisma Partio kaj al malliberigo de ties gvidantoj. La 23-an de marto Hitler lasis voĉdonigi plenrajtigleĝon, kiu ebligis al li regi dum kvar jaroj helpe de dekretoj sen parlamenta kontrolo. Tuj poste li komencis sisteman likvidon de ĉiuj politikaj partioj escepte de NSDAP, li forigis judojn el oficejoj kaj enkondukis registarajn oficistojn sub rektan kontrolon de la partio. En la „Nokto de longaj tranĉiloj“ (la 30-an de junio) li solvis problemon kun kontraŭuloj en la propraj vicoj: li lasis murdi Röhmon kaj centojn da pliaj nazioj, precipe gvidantoj de SA, pro kies radikalismo li sentis sin endanĝerigita. Unu monaton post tio, mortis prezidento Hindenburg. Hitler alproprumis lian funkcion kaj plu li titolis sin „gvidanto (Führer) kaj regna kanceliero“.
Anstataŭ la dekumitaj SA nun elita partia milico fariĝis nigra gvardio de SS (Schutzstaffel) de Himmler. Kunagade kun politika polico – Gestapo – SS komencis fondi ĉenon de koncentrejoj por politikaj kontraŭuloj, judoj kaj aliaj „nedezirataj elementoj“. En la jaro 1935 Hitler enpraktikigis la t.n. Nurenbergajn rasajn leĝojn, kiuj senigis personojn de la juda deveno de la plenrajta germana ŝtataneco. Ĉiuj subpremigaj disponoj estis samtempe akompanataj de zorgeme planita kampanjo de ministerio de propagando de Goebbels, leviganta programon de ekonomia renovigo. Hitler dume prepariĝis por milito: en rekta kontraŭo kontraŭ la Versajla Kontrakto li konstruis militan aerofloton (Luftwaffe de Göring), kaj en la jaro 1936 li armee konkeris demilitarigan Pomerion kaj li komencis ĝeneralan rearmigadon.
En oktobro de 1936 li subskribis pakton kun Italio de Benito Mussolini (la t.n. „Akso Berlino – Romo“). Post tio, kiam li en marto de 1938 ordonis la anekson de Aŭstrio, li komencis evoluigi kampanjon kontraŭ Ĉeĥoslovakio, en kiu li postulis limregionajn Sudetojn, en kiu loĝis sufiĉe multnombra germana minoritato.
Vid-al-vide al la minaco de konflikto, la du plej fortaj armeaj grandpotencoj de la Okcidenta Eŭropo kapablis nur al politiko de malkuraĝaj cedoj kaj repacigo de la agresoro. Britio, kiu jam en la jaro 1935 alpaŝis al surmara interkonsento kun Germanio, eĉ ties interkonsenta aliancano Francio donis al Hitler per munkena interkonsento el la 29-a ĝis 30-a de septembro de 1938 liberan aliron dum parceligo de Ĉeĥoslovakio. Ili konjektis, ke la agresinto postulos nenion plu. Sed Hitler post duona jaro konkeris ankaŭ la ceteron de ĉeĥaj landoj kaj en marto de 1939 li eldevigis por si de Litovio rezignon pri Klaipeda (Memelo). Pakto pri neatakado kun Sovetunio de Stalin, farita la 23-an de aŭgusto, poste liberigis liajn operaceblojn al armea atako kontraŭ Pollando.
Hitler kaj la dua mondmilito
Tiel komenciĝis la 1-an de septembro de 1939 la dua mondmilito. Post fulmorapida sukceso en Pollando sekvis en la jaro 1940 militiro okcidenten. La 9-an de aprilo naziaj armeoj elŝipiĝis en Danio kaj Norvegio, unu monaton post tio ili ekbatis tra Nederlando kaj Belgio kontraŭ Francio. Por okcidentaj demokratioj, kiuj antaŭe naive cedis, venis la polaj ekkonoj malfrue. Francio ruiniĝis tre rapide – la 14-an de junio germanoj enpaŝis ĝis Parizo. Rezistis jam nur Britio. Sed Hitler anstataŭ masiva invado provis akiri superforton en aero. Luftwaffe kaj RAF inter julio kaj aŭgusto de 1940 gvidis batalon pri Britio, kiu preparis por germanoj unuan militan malsukceson. Planoj por elŝipigo en la brita grundo devis estis prokrastitaj ĝis militaj sukcesoj permesus tion.
Sed ankaŭ similaj venkoj de okcidentaj aliancanoj estis raraj. Hitleraj armeoj priregis teritoriojn ekde norda Afriko ĝis polusa cirklo kaj ekde Pireneoj ĝis Vistulo. En aprilo de 1941 ili invadis ĝis Balkana Duoninsulo kaj ili konkeris Jugoslavion kaj Grekion. Kaj poste venis la 22-an de junio, kiam Hitler unuflanke rompis la sovet-germanan pakton kaj li komencis Operacon Barbaroson, nome militiron orienten. Liaj divizioj atingis eĉ en vastaj orientaj ebenejoj unu venkon post la alia, ĝis kiam – simile kiel iam Napoleono – haltigis ilin la akreco de la rusa vintro kaj la furioza rezistado de loĝantaro kaj armeoj de defendantoj: en decembro de 1941 ĉe Moskvo kaj vintre de 1942 – 1943 ĉe Stalingrado. Grandega premo, sub kiu la germanaj armeoj troviĝis, rapide elĉerpis militajn rezervojn. En la mala duonglobo dume okazis japana atako al Pearl Harbor (la 7-an de decembro de 1941) kaj Usono proklamis militon al Japanio kaj al Germanio, kio estis eventualaĵo, kun kiu Hitler eble ne estis kalkulinta.
En „Grandgermana regno“ mem tiutempe kulminis la t.n. fina solvo de juda demando. La gvidanto estis ju pli freneza pro siaj teruraj planoj kaj fine li eldonis ordonojn por la eksplodigo de Holokaŭsto – nome genocido de 6 milionoj da judoj en koncentrejoj ŝanĝigitaj en fabrikojn je morto, dum procezo kiu en tiu momento estis sufiĉe konata nek en la landoj de la demokratiaj aliancanoj nek ŝajne ankaŭ en Germanio mem, escepte de la militistaj kaj politikaj estraroj.
En la jaro 1943 definitive komencis forturniĝi de li la milita feliĉo. Tragika retiriĝo el Rusio estis nur demando de tempo, la germanaj armeoj okupantaj Nordafrikon jam estis venkitaj kaj Mussolini detruiĝis sub premado de aliancana invado en Apenina Duoninsulo. Usonaj kaj britaj bombaviadiloj ruinigis germanajn urbojn. En junio de 1944 la aliancanoj elŝipiĝis en francan teritorion kaj ili malfermis en Eŭropo la duan batalfronton. Sub premo de malvenkoj Hitler kiel gvidanto cedis al malesperaj, riskaj kaj malraciaj decidoj, per kiuj li incitis kontraŭ si siajn komandantojn. La 20-an de julio de 1944 grupo da oficiroj faris atencon kontraŭ li sub la gvido de altoficiro Claus von Stauffenberg (tio okazis en la Lupa remparo apud hodiaŭa Kętrzyn (en Orienta Prusio). Bombo kaŝita en aktujo ja eksplodis, sed Hitler kvazaŭ pro miraklo savis sin. Krom vundoj li suferis precipe fortan animan tremon.
Morto
Li mortigis sin mem per pafo la 30an de Aprilo 1945 en sia rifuĝejo Führerbunker en Berlino. Ankaŭ Eva Braun, lia edzino de antaŭ unu tago, memmortigis sin per engluto de cianido. Laŭ la kaj verkitaj kaj parolaj instrukcioj lasitaj de Hitlero, tiun vesperon iliaj restaĵoj estis forportitaj tra la porurĝaj ŝtuparoj de la bunkro, trempitaj en petrolo, kaj bruligitaj en la Regna Kancelierejo ekster la bunkro. Registroj en la Sovetuniaj arkivoj montris, ke iliaj bruligitaj restaĵoj estis rekuperitaj kaj enterigitaj en sinsekvaj lokoj ĝis 1946. En 1970, ili estis denove elterigitaj, kremaciitaj kaj la cindroj estis disigitaj. Tiel oni klopodis eviti estuntajn eblojn krei herokulton, omaĝon aŭ ian ajn tipon de nobeligo de lia figuro.
Lia personeco
Laŭ anekdoto, lia patro estis "el nekonata patro" (kaj la nomon li devenigas al iu Hidler, kiu edzinigis la patrinon, plus eraro de la oficisto), kaj naskiĝis kelkajn monatojn post kiam ties patrino (avino de Adolf) estis lasinta la servon de juda kuracisto.
Ĝenerale, Hitler estas ofte rigardata kiel simbolo de malbono kaj de fiulo, kaj kiel modelon por tiuj roloj oni ofte uzas lian nomon en kutimaj nepripolitikaj diraĵoj. Konata ekzemplo de misa klarigado de malboneco de io ajn dezirata estas la reductio ad Hitlerum, kiu misuzas tiun ĝeneralan emon tuj kondamni ĉion ajn kunligitan kun Hitlero.
Fontoj de lia penso
Sed rasismo ne sufiĉas por klarigi la abomenajn ekstremojn al kiu ĝi kondukis Hitleron: dua radiko necesas, kiel ĝenerale eksplodaĵoj konsistas el du produktoj, kies kunigo nur rezultigas la eksplodon, tiu dua radiko, kiu igis la unuan tiom danĝera estas, kiel akcentas la juda politika filozofo Zygmunt Bauman "la moderna emo al socia inĝenierado, al mondo plene planita kaj mastrumita, kiam tiu emo renkontas neniom da malhelpilo." Efektive la plej naŭzigaj konsekvencoj de lia penso komencis per la Aranĝo T4 celante "racie" forigi, por la ekonomia bono de la lando, la "nedezirindulojn" (frenezuloj, aŭ rigarditaj kiel tiaj, handikapuloj, ktp) kaj ke iu fama nazio diris: "mi ne faras ekstermon, mi faras higienon, mi kuracas la germanan popolon".
Politika analizo
Adolf Hitler ascendis al la povo dum ekonomia, socia kaj politika krizperiodo, markita per la efikoj de la Granda Depresio de 1929 kaj la popola malkonsento kaj frustro en Germanio kiel konsekvenco de la malvenko de Germanio en la Unua Mondmilito. Laŭlonge de sia politika regotempo li uzis la ŝtatan propagandon kaj sian karisman oratorecon por konvinki la homamasojn, emfaze al sia opozicio al la Traktato de Versajlo de 1919, al la juda popolo, al la pacismo kaj al la internacia komunismo, partikulare la sovet-bolŝevika. Samtempe, li elstarigis la germanan naciismon, la militismon, la rasismon, la konservadon de la nomita arja raso, la tutgermanismon kaj la aneksadon aŭ rekuperadon armitan de teritorioj en Eŭropo perditaj de la Germana Imperio post la Unua Mondmilito, aŭ loĝataj de germanaj minoritatoj. Per restrukturigo de la industrio kaj de la tuta ekonomio kaj bremsi por mallonge la inflacion kaj la sendungadon, Hitler ricevis popolan apogon. Rearmigis kaj organizigis la germanajn armitajn fortojn, establante personbazitan totalisman diktaturon kiu transformis la germanan socion kaj forigis ties demokratian sistemon. Lia reĝimo estis karakterizita pro la rasa diskriminacio, la arja supremismo kaj la etno-religia kaj politika persekutado. Ekde 1939, kiel konsekvenco de la milito, tiu modelo estis etendita al plej parto de la cetero de Eŭropo. En la ideologa nivelo, Hitler uzis la idearon de la italia faŝismo sed kun propraj nuancoj bazitaj sur la karakteroj de la naziismo kaj de la germana socio. Ĉirkaŭ lia figuro disvolviĝis intensa kulto al personeco.
Mrákotice
Mrákotice estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas prokimume 4 km nordoriente de Prčice. Tra la vilaĝo trafluas rojo Divišovický potok. Estas ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Adolf Hitler
Politika analizo
Li proponis agreseman ekspansieman eksteran politikon por ampleksigi la germanan Lebensraum ('vitala spaco') en Orienta Eŭropo, kaj batali kontraŭ supozita jud-framason-komunism-internacia konspiro fare de la usona, brita kaj soveta registaroj. Lia politiko celis la establadon de Nova Ordo (Neuordnung) en kiu Germanio kaj la supozita arja raso ludos tutmondan hegemonian rolon.
Mrákotice
Mrákotice situas en katastra teritorio Divišovice kun areo 7,31 km².
Adolf Hitler
Politika analizo
Okazigantaj de la komenco de la Dua Mondmilito en Eŭropo per la invado de Pollando en septembro 1939, en 1941, periodo de ties hegemonio, liaj trupoj kaj aliancanoj de la Akso okupis la plej parton de Eŭropo kaj partojn de Azio kaj Afriko, sed finfine ili estis venkitaj fare de la potencoj Aliancitaj en 1945. Ĉirkaŭ la militfino, la perfortemaj politikoj de teritoria konkero kaj rasa subpremado fare de Hitler estis okazintaj la morton de 55 ĝis 60 milionoj da personoj (ĉirkaŭ 2 % de la tiama tutmonda loĝantaro) plejparte civiluloj, same kiel konsiderindan detruadon de eŭropaj urboj. La sistema kaj amasa ekstermado de politikaj malamikoj kaj de personoj konsideritaj rase «malsupraj» aŭ «subhomaj», pere de la arestado en ampleksa reto de naziaj koncentrejoj kaj ekstermejoj en Germanio kaj en la konkeritaj-okupaciitaj teritorioj, okazigis la morton de iom pli ol ses milionoj da judoj en tio kio poste en tiu historia kunteksto estis nomita Holokaŭsto, same kiel de samseksemuloj, ciganoj, slavoj, fizikaj diskapabluloj, mensmalsanuloj, militprizonuloj ĉefe sovetaj kaj politikaj opoziciantoj kontraŭ lia reĝimo. La ĉirkaŭkalkuloj de la nombro de personoj kiuj perdis la vivon kiel konsekvenco de la rasa politiko adoptita de la registaro de Hitler, liaj aliancanoj de la akso, satelitaj ŝtatoj kaj kunlaboritoj, laŭ plej parto de la historiistoj estus proksimume dek unu aŭ dek du milionoj da personoj, el kiuj la duono korespondus al la Holokaŭsto.
Mrákotice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1360.
18840 Yoshioba
18840 Yoshioba estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshio Oba, emeritiĝinta profesoro pri terscienco ĉe la Universitato de Jamagata kaj amatora astronomo, kiu observas kaŝadojn. Li estas prezidento de la Astronomia Societo de Jamagata.
PASMO
PASMO (japane: パスモ [Pasumo]) estas sistemo de pagado por publika transporto (fervojo, metroo, buso) en Tokio kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. La sistemo estis lanĉita 18-an de marto 2007 kaj estas bazita sur RFID-ico, muntita en plastan karton "PASMO". Do, por pagi vojaĝon oni bezonas nur almeti monujon kun la karto al bilet-pordo.
Nun preskaŭ ĉiu fervoja kaj busa transporto en Tokio akceptas la kartojn "PASMO". Oni povas mon-ŝargi sian karton ĉe ĉiu stacio de metroa aŭ fervoja linio, akceptanta la karton "PASMO", uzante aŭtomatojn, situantaj ambaŭ antaŭ kaj post stacia enirejo. La kartoj mem estas aĉeteblaj ĉe grandaj stacioj.
Krom pagado por vojaĝo la karto estas uzebla en iuj super-vendejoj (ekzemple por aĉeti manĝaĵojn en vendejo de la vend-reto "ÆON" [ion]) kaj je iuj vend-maŝinoj por aĉeti trinkaĵojn, cigaretojn ktp. Ene de la stacioj preskaŭ ĉiuj vend-maŝinoj akceptas karton "PASMO", kaj estas tiuj ankaŭ ekster la stacioj (ekzemple en parkoj).
5366 Rhianjones
5366 Rhianjones estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona petrologino Rhian Jones de la Universitato de Nov-Meksiko. Ŝi studis la procezojn, per kiuj kondroj formiĝis en la suna nebulozo kaj estis poste modifiitaj pro la varmo kaj la fluaĵoj en la malgrandaj planedoj.
Kazimierz Gostyński
Kazimierz Gostyński (naskiĝis la 8-an de aprilo 1884 en Varsovio, mortis la 6-an de majo 1942 en KL Dachau) – beatigito de la katolika eklezio, pola katolika kleriko, pedagogo, prizorganto de skoltoj, fondinto de la 3-a Ĝeneralkleriga Liceo je la nomo al Lublina Unio en Lublin kaj de la 2-a Ĝeneralkleriga Liceo je la nomo al Jan Zamoyski en Lublin, martiro pro la kredo.
Vivo
En Varsovio finis mezlernejon en 1904. Lia patro Władysław batalis en la januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio, estis fondinto de Varsovia Politekniko kaj konata industriisto. Post translokiĝo al Lublin, al la tiea animzorga seminario la 14-an de junio 1908 ordiniĝis kaj plu ekstudis en la Universitato en Innsbruck, en la fakultato de morala teologio.
Agado en Lublin
En 1912 estis nomumita rektoro de la preĝejo al Sankta Petro kaj plenumis funkcion de prefekto en Gimnazio je la nomo al Stanisław Staszic en Lublin (ĝis 1914). En 1915 kreis Viran Gimnazion je la nomo al Hetmano Jan Zamoyski kaj fondis Asocion de Instruistoj. Ankaŭ lekciis en Dioceza Animzorga Seminario.
En 1922 ricevis dignon de la papa ĉambelano de papo Pio la 11-a, kaj en 1925 estis nomumita kanoniko ĉe la Lublina Ĉefkatedralo.
De 1933, post nomumo fare de episkopo Fulman gvidis unue kiel vicdirektoro, kaj poste direktoro Eiskopan Gimnazion, kaj de 1935 iĝis rektoro de la preĝejo al Venka Dipatrino (konstruita de la pola reĝo post la batalo de Grunwald).
Lia socia kaj pedagogia agado alportis al la loka socio ekeston de la skolta taĉmento kaj de orkestro. Li apogis Societon de Amikoj de Lernanta Junularo kaj helpante al malriĉaj lernantoj fondis stipendion por abiturientoj. En 1918 gastis apostolan vizitanton Achilles Ratti, la posta papo Pio la 11-a. Danke al streboj de la pastro Gostyński la lernejo de Zamoyski akiris statuson de ŝtata gimnazio.
Okupado kaj mallibero
Post eksplodo de la dua mondmilito li gvidis patriotan agadon celebrante interalie la sanktan meson pro la Patrio okaze de la Festo de Sendependeco. La 11-an de januaro 1940 estis arestita kaj enprizonigita en severan malliberon en la Kastelo de Lublin.
Morto
Post unu kaj duono de jara restado en la malliberejo oni tranportis la pastron Kazimierz al koncentrejo Sachsenhausen, kaj poste al koncentrejo Dachau. Torturata kaj devigata al superhoma korpa streĉo, kiel nekapabla labori estis de germanoj murdita en gaskamero en t.n. transporto de invalidoj.
Golchen
Golchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas parto de la komunumaro Amt Treptower Tollensewinkel. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Taskolibro
Taskolibro aŭ Laborlibro, en la usona eduksistemo kaj en aliaj, estas poŝlibra lernolibro eldonita por studentoj. Taskolibro estas kutime plenigita per praktikaj problemoj sur blankaĵoj kie la respondoj estu verkitaj rekte sur la libro. En usonaj altlernejoj, estas ofta ĉe studentoj fari ekzamenon uzante bluajn ekzamenlibrojn.
Yoshihide Kozai
Lia patro, Yoshimasa Kozai, estis inĝeniero ĉe la japana fervojagentejo; li suferis infarkton en 1935 kaj enlitiĝis ĝis sia morto, en junio 1945. Yoshihide estis la unua el kvin gefratoj.
En 1962, li priskribis la Kozai-efikon, kiu influas la orbitojn de malgrandaj naturaj satelitoj, asteroidoj kaj kometoj.
Princeps
Princeps (plurale: principes) estas latinlingva esprimo kiu signifas "unua laŭ vico aŭ ordo; la unua, estro, ĉefo, plej elstara, distinga, aŭ nobela; la unua homo, unua persono." Kiel titolo, "princeps" originiĝis en la Roma Respubliko kie la ĉefa membro de la Senato estis nomumita princeps senatus (unua en la senato). Ĝi estas unuarange asocia kun la Romiaj imperiestroj kiel neoficiala titolo unuafoje adoptita de Aŭgusto en la jaro 23 a.n.e. Ties uzo en tiu kunteksto pluis ĝis la regado de Diokleciano fine de la tria jarcento. Li preferis la titolon dominus, signife "senjoro" aŭ "mastro". Kiel rezulto, la Romia Imperio el Aŭgusto al Diokleciano uzis la terminon "princlando" (principatus) kaj el Diokleciano antaŭen "dominlando" (dominatus). La mezepoka titolo "princo" estas derivata el princeps.
Unua Civitano
Unua Civitano (Princeps civitatis) estis oficiala titolo de roma imperiestro kiel la ĉefe komence de la Romia Imperio. Ĝi unue estis uzita kiel titolo de Aŭgusto Cezaro en 27 aK, kiu pensis ke uzo de la titoloj rex (reĝo) aŭ diktatoro kreus indignon inter senatanoj kaj aliaj influaj viroj, kiuj pli frue pruvis sian malaprobon apogante la murdo de Julio Cezaro. Malgraŭ Aŭgusto havis politikan kaj armean superecon, li bezonis la helpon de siaj samranganoj por administri.
Stacio Tomabeĉi
Stacio Tomabeĉi (苫米地駅 [tomabeĉi-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en Nanbu, Gubernio Aomori, Japanio.
3625 Fracastoro
3625 Fracastoro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Walter Ferreri elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Mario Girolamo Fracastoro.
(14731) 2000 DY68
(14731) 2000 DY68 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Flava genciano
La flava genciano (G. lutea) apartenas al la genro genciano (Gentiana).
Priskribo
La flava genciano estas 50 – 140 cm alta, grizverda, forta staŭdo. La folioj staras kontraŭstarantaj kaj kun 5 – 7 arkoformaj nervoj kaj en stipuloj. La floroj etas orflavaj, tigetaj kaj staras en 3–10-floraj ŝajnumbelo, kiu kreskas en akseloj de la supraj folioj.
La planto kreskas tre malrapide kaj floras nur unuafoje en aĝo de 10 jaroj, sed povas vivi ĝis 40–60 jarojn. La floroj – kompare al aliaj gencianaj specioj – estas tre simple konstruitaj kun malferme proponita nektaro.
vivlokoj
La specio disvastixgis en la Alpoj kaj aliaj montaroj de Mez- kaj Sud-Eŭropo. La flava genciano ŝatas la kalkoriĉan grundon kaj preferas kampojn, valojn ĝis alto de 2.500 m.
Uzo
La radiko – ofte longas 1m – estas karnece dika kaj riĉa je sukeroj (ekz. genciobiozo) kaj al valora amaraĵoj (gencianopikrino kaj amarogentino). La lasta protektas la planton pro besta nutrado. La radiko uzatas kiel medikamento por ekz. plibonigi apetiton en likvaĵoj kiel amarbrando kaj brando.
En popola medicino ĝi uzatas kiel kuracplanton kontraŭ febro, artito, hipoĥondrio, malario, intesta parazito kaj alkoholismo.
Ceteraj
La planto estas protektita. Neflorante, ĝi estas simila al blanka veratro.
Valle de Abdalajís
Valle de Abdalajís [BAĝe de abdalaĤIS] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la centra parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la nordo de la Valo Guadalhorce kaj sude de la komarko de Antequera, komarkoj en kiuj oni integras ĝin laŭ la diversaj limigoj. La urba kerno estas sur la malsupra deklivaro de la impona montaro Sierra de Abdalajís. La municipa teritorio estas ĉirkaŭata ĉefe de la municipaj teritorioj de Antequera, kaj malplikvante de Álora. La provinca ĉefurbo Malago estas je 50 km.
En la areo oni trovis restaĵojn de la epoko de la Romia Imperio. La dua nomo de la municipo estas araba vorto alude al iu gravuloj, plej verŝajne al Abd al-Aziz ibn Musa, nome unu el la unuaj islanaj konkerantoj, kiu edziĝis al Egilo, vidvino de Rodrigo, la lasta reĝo de visigotoj. Dum la Hispana Enlanda Milito estis terura situacio en la municipo: la venkintaj dekstruloj mortpafis ĉirkaŭ centon da lokanoj kaj multaj aliaj devis fuĝi al la montaro, el kiuj kelkaj rezistis kiel gerilanoj dum jaroj.
En la natura areo estas belaj pejzaĝoj kaj riĉo en faŭno kaj flaŭro.
98 (nombro)
Naŭdek ok (98) estas la natura nombro kiu sekvas 97 kaj antaŭas 99.
La nombro 98 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Naŭdek ok ne estas primo: 98 = 7·7·2.
98 estas la atomnumero de Kalifornio.
Ville Haapasalo
Ville Haapasalo (naskiĝis la 28-an de februaro 1972 en Lahti) estas finnlanda aktoro kaj unu el plej konataj finnoj en Rusio.
Haapasalo finis sian duagradan lernejon en Lahti en 1991 kaj komencis en la sama jaro studadon kiel la unua eksterlandano en la Sankt-Peterburga Ŝtata Teatra Akademio N. K. Ĉerkasov en Sankt-Peterburgo. Kiam li ekstudis, li tute ne parolis la rusan. Li finis siajn studojn en 1995.
Haapasalo fariĝis konata en Rusio pro la rolo en la filmo "Osobennosti nacionalnoj oĥoti" (Особенности национальной охоты, Specialaĵoj de nacia ĉasado), kies premiero estis en filmofestivalo en Soĉi en 1995. La filmo fariĝis la plej multe spektata komedio en Rusio, kaj ĝia daŭrigo, "Specialaĵoj de nacia fiŝkaptado" aperis en 1998. Tamen en Finnlando li restis praktike nekonata, kaj nur la filmo "Kukolo" (2002) igis lin pli konata en sia propra lando.
Li aktoris ankaŭ en kelkaj teatroj kaj en Rusio kaj en Finnlando.
Roman Ŝuĥeviĉ
Vivo
Roman Ŝuĥeviĉ naskiĝis en Krakowiec (nun Lviva provinco). En aĝo de 6 jaroj translokiĝis kun familio al Kamionka Strumiłowa. Post komenco de lernado en Ukraina Akademia Gimnazio en Lvovo ekloĝis ĉe sia avino. Kiel gimnaziano apartenis al Nacia Skolta Organizaĵo, kie jam ekkonis Jevhen Konovalec. Marte 1923 eniris al Ukraina Militista Organizaĵo. En 1925 abiturientiĝis, sed ne sukcesis studi en Lvovo. Ekstudis en Teknika Universitato en Gdańsk, sed post unu jaro translokiĝis (en 1926) al Politekniko de Lvovo. Ĉi tie en 1934 finis Fakultaton pri Ponto-Konstruado. En la jaroj 1928-29 soldatservis en pola armeo, sed oni ne permesis al li fini Lenejon de Subxstandardistoj. Militistan instruon li poste kompletigis en Germanio kaj dum kursoj de la Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj en Libera Urbo Dancigo.
Li partoprenis en aranĝo de atenco kontraŭ pola deputito Tadeusz Hołówko. Post atenco kontraŭ pola ministro Bronisław Pieracki junie 1934 estis arestita kaj enprizonigita por duonjaro en Izolejo por politikaj malliberuloj en Bereza Kartuska (nun Bresta regiono). Marte 1939 foriris al Vieno. Post agreso de Germanio kaj Sovetunio kontraŭ Pollando aŭtune 1939 alvenis al Krakovo, kie aktivis en tolerata de germana okupanto agado de la Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj.
Roman Ŝuĥeviĉ en la Dua Mondmilito membriĝis en la Legio de Ukrainaj Naciistoj kaj tie batalis flanke de soldataj unuoj de la armeo de Nazia Germanio en la "bataliono Najtingalo", kiu estis parto de Taĉmentoj de Ukrainaj Naciistoj, kreataj de Abwehr. Antaŭ Operaco Barbaroso lia bataliono ektroviĝis en Rzeszów, de kie piede atingis Radymno. Fine de junio 1941 germanoj translokigis ĝin en regionon de Lvovo. Li batalis kiel oficiro kaj komandanto de armea unuo, kiu kiel la unua eniris la urbon kaj aneksis sen soveta kontraŭstaro urbodomon, katedralon kaj malliberejojn. Parto de la bataliono gardis radiostacion dum proklamo de renovigo de ukraina ŝtato. Tial germana komandantaro perdis fidon al soldatoj de la bataliono. En 1943 li malliberiĝis fare de la nazia sekreta servo Gestapo, sed sukcesis fuĝi kaj tiam membriĝis en la Ukraina Ribela Armeo. Kiel ĉefa komandanto de URA li senpere respondecas pro akcepto de la masakro de Katin kiel taktikon de URA kontraŭ poloj kaj genocida politiko de etna purigado en Orienta Malgrandpolio, kie oni murdis ne malpli ol 100 mil polojn. Kiel ties komandanto li en 1950 mortis en batalo de sia armea unuo kontraŭ sovetuniaj milicanoj proksime de Lvovo.
Familio
Lia filo Jurij Ŝuĥeviĉ, naskiĝinta en 1933, nuntempe estas politikisto de la ukrainia partio UNA-UNSO.
Aparatoj efemeraj
Efemeraj aparatoj, uzitaj laŭlonge de jarcentoj en medio kaj civila kaj religia (certe kreitaj ankaŭ hodiaŭ, aparte por teatro, operoj kaj kinarto), estis ornamaĵoj, je detruiĝema materialo (ligno, pajlo, ŝtofo, gipso, papermaĉaĵo kaj kartono), finpretigitaj en apartaj okazaĵoj: vizito al la urbo de grava personulo, reĝa funebro, geedziĝo aŭ bapto princa, aŭ religiaj festoj konsiderinde signifaj. Ili reproduktis celebrajn arkitekturaĵojn je kostoj rilative malaltaj, kaj pretigeblajn per malmulta laboro: triumfaj arkoj, portikoj, katafalkoj, skulptaĵoj kaj pentraĵoj, preĝejaj kaj palacaj fasadoj.
Eminentaj arkitektoj, skulptistoj kaj pentristoj, laŭ jarcentoj engaĝiĝis en la kreado de tiuj ormamaĵoj. Bedaŭrinde, ĝuste pro ilia efemereco, tiuj artaj kreaĵoj grandparte pereis. Hodiaŭ kreskis la atento pri tiaĵoj ĉar per ili eblas kompreni stilojn, aspirojn, kondutojn kaj morojn de la antaŭuloj. Kaj diversaj muzeoj zorgas pri ili, aparte tiuj diocezaj.
Kozai-efiko
En la fako de ĉielmeĥaniko, la Kozai-efiko estas perioda interŝanĝo inter la inklinacio kaj discentreco de iu difinita orbito.
La fenomenon unue priskribis en 1962 la japana astronomo Yoshihide Kozai, kiu tiam estis priesploranta la orbitojn de la sunsistemaj asteroidoj. Ekde tiam, malkovriĝis ankaŭ la grava rolo de la Kozai-efiko en la orbitoj de la malplej grandaj naturaj satelitoj de Jupitero, Saturno, Urano kaj Neptuno, sed ankaŭ de kelkaj transneptunaj objektoj, ekstersunaj planedoj kaj duoblaj steloj.
Resonanco de Kozai
Estu e\,\! la discentreco, kaj i\,\! la inklinacio de iu difinita orbito; tiam konstantas la kvanto
Simplavorte, discentreco kaj inklinacio estas interŝanĝeblaj, kaj eksteraj perturboj al la dukorpa sistemo povas estigi resonancon inter la du grandoj.
Pro la Kozai-efiko, preskaŭ-cirklaj orbitoj kun granda inklinacio povas iĝi pli kaj pli discentraj, sed perdi sian inklinacion. Pro tio, ke pligrandiĝo de la discentreco (kaj samtempa konstanteco de la granda duonakso) estigas malpli grandan distancon inter la satelito kaj la ĉefkorpo dum la periapsido, la Kozai-efiko povas proksimigi neaktivajn kometojn el la ekstera sunsistemo al la Suno.
Fichtenberg
Fichtenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwäbisch Hall kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
EgyptAir
La entrepreno EgyptAir (arabe مصر للطيران, Misr Lil-Ta-jraan) estas ŝtata egiptia flugkompanio kun sidejo en Kairo. Ekde la 11-a de julio 2008 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 8,4 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 65 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon MS; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas MSR.
Advanced Packaging Tool
Advanced Packaging Tool aŭ APT estas pakaĵa administrilo uzata de Debian kaj operaciumoj bazitaj sur ĝi (kiel Ubuntu).
APT-on oni komence projektis por funkcii per .deb-pakaĵoj en Debian-sistemoj, sed nun estis adaptita por funkcii per pakaĵoj Red Hat Package Manager per la ilo apt-rpm, kaj por funkcii en aliaj operaciumoj kiel Mac OS X (vidu Fink). En sistemoj havantaj pakaĵ-mastrumadon bazita sur la formato .deb, kiel Debian, APT estas interfaco por dpkg.
Fontoj
La deponejo de la projekto Debian enhavas pli ol dekmilon da disponeblaj pakaĵoj. Por ekhavi aliajn pakaĵojn, aliaj deponejoj aldoneblas al APT-fontoj (listigitaj en la dosiero <tt>/etc/apt/sources.list</tt>). Problemoj povas okazi, kiam pluraj fontoj ofertas samnomajn pakaĵojn. Sistemoj kun tiaj potencialaj konfliktoj povas uzi APT-markojn por kontroli, kiuj fontoj preferindas.
Aldone al retaj deponejoj, lumdiskoj kaj aliaj datumportiloj uzeblas kiel APT-deponejoj. Elŝuteblaj Debian-lumdiskoj enhavas APT-deponejojn. Tiel senretatingaj sistemoj povas ĝistatiĝi.
Pakaĵmastrumaj programaroj
Pluraj grafikaj interfacoj por APT ekzistas, interalie:
apt-get
apt-get estas la pakaĵmastruma programaro en komandlinia interfaco provizita kun la pakaĵo apt de debian. Ĝi estas verŝajne la plej uzata programo.