cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Občina Ajdovščina
Komunumoj
Ajdovŝĉina, Batuje, Bela, Brje, Budanje, Cesta, Col, Črniče, Dobravlje, Dolenje, Dolga Poljana, Gaberje, Gojače, Gozd, Grivče, Kamnje, Kovk, Kožmani, Križna gora, Lokavec, Male Žablje, Malo Polje, Malovše, Otlica, Plače, Planina, Podkraj, Potoče, Predmeja, Ravne, Selo, Skrilje, Stomaž, Šmarje, Tevče, Ustje, Velike Žablje, Vipavski Križ, Višnje, Vodice (Slovenio), Vrtovče, Vrtovin, Zavino, Žagolič, Žapuže.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-goriska.php
Geografia loko : http://www.geopedia.si/#T1257_F408:46_x389050.2965_y123100.601_s12_b4
DUI
La vorto havas plurajn signifojn:
Vedano al Lambro
Vedano al Lambro estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Biassono, Lissone kaj Monza.
Pirassununga (mikroregiono)
La mikroregiono de Pirassununga estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas kvar municipojn.
Muĵijevo
Muĵijevo (Мужієвo, Мужиево (muĵijevo), Nagymuzsaly, Mužjová) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Muĵijevo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Berehove troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1232 en formo Muse. Dum la historio formiĝis 2 vilaĝoj: Granda kaj Malgranda Muse. La lasta senhomiĝis en 1657. Nagymuzsaly (nadjmuĵaj) en 1566 detruiĝis pro la tataroj, same en 1657 pro la poloj. En 1910 loĝis en Nagymuzsaly 1505 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Nagymuzsaly apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Rehungariĝo okazis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Muĵijevo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Muĵijevo 2462 da homoj, (2035 hungaroj). Tie funkcias unusola orominejo de Ukrainio.
(19943) 1981 EB31
(19943) 1981 EB31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Mückeln
Mückeln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Oise (departemento)
Oise [] estas unu el la departementoj de la franca regiono Hauts-de-France. Ĝi etendiĝas sur kaj enhavas 815,400 loĝantojn. La ĉefurbo estas Beauvais.
La departemento tute enhavas 690 komunumojn.
Geografio
Oise havas landlimojn kun la departementoj Somme, Aisne, Seine-et-Marne, Val-d'Oise, Eure kaj Seine-Maritime.
Surĥ Kotal
Surkh Kotal (سور کوتل), ankaŭ nomata Ĉaŝma-i Ŝir aŭ Sar-i Ĉaŝma, estas antikva arkeologia ejo situanta en la suda parto de la regiono de Baktrio, ĉirkaŭ 18 kilometrojn norde de la urbo de Pul-i Ĥomri, la ĉefurbo de la provinco Baglan de Afganio. Ĝi estas la loko de monumentaj konstruoj faritaj dum la epoko de la Kuŝana Imperio. Grandegaj temploj, statuoj de regantoj Kuŝana Imperio kaj la Surĥ-Kotal-surskriboj, kiu malkaŝis parton de la kronologio de fruaj kuŝanaj imperiestroj (ankaŭ nomata Grandaj Kuŝanoj) estis ĉiuj trovitaj tie. La Rabatak-surskribo kiu donas rimarkindajn informojn pri la genealogio de la kuŝana dinastio estis ankaŭ trovitaj en la samnoma vilaĝo Rabatak tuj apud la antikva urbo.
La loko de Surĥ Kotal, elfosita inter 1952 kaj 1966 sub gvido de profesoro Daniel Schlumberger de la Délégation Archéologique Française en Afghanistan, la delegacio arkeologia francia en Afganio, estas la ĉefa arkeologia loko de la Kuŝana Imperio. Iuj de la lokaj skulptaĵoj estis transportitaj al la Nacia Muzeo de Afganio en Kabulo, la resto de la ejo estis tute prirabita dum la afgana enlanda milito ekde 2001. La plej famaj trovaĵoj de tiu arkeologia ejo estas la Surĥ-Kotal-surskriboj, la statuo de la reĝo Kaniŝka kaj la fajro-altaro. La statuo de la reĝo estis detruita dum la talibana ondo de ikonoklasmo en februaro-marto 2001, sed estis restarigita de francaj konservistoj. La tri trovaĵoj estas nuntempe montrataj en la Nacia Muzeo de Afganio.
Prodea Systems
Prodea Systems, Inc. estas usona kompanio, fondita de familio Ansari. La ĉefsidejo de la kompanio estas en Teksaso, Usono. La kompanio havas siajn filiojn ankaŭ en Barato kaj Ĉinio.
Prodea Systems financis flugon de sia kunfondinto, sinjorino Anousheh Ansari, al la Internacia Kosmostacio septembre de la jaro 2006.
23644 Yamaneko
23644 Yamaneko estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Grupo Yamaneko de observantoj de kometoj, fondita fare de Kohei Ichikawa kaj de la malkovrinto en 1980: plej fruktodona grupo da kometaj observantoj en Japanio, kies anoj akiris kelkajn 12 300 astrometriajn kaj 6 300 fotometriajn observojn, kontribuante respektive al Minor Planet Center kaj International Astronomical Quarterly.
Amina bint Ŭahb
Amina bint Ŭahb, Amina bint Wahb, Amina bint Vahb aŭ Amina bint Vahab, (آمِنَة بِنْت وَهْب, mortis en 577), estis nobelino de la klano Banu Zuhrah, kaj la patrino de la islama profeto Mohamedo.
Ŝia klano Banu Zuhrah apartenis al la tribo Kurajŝoj kiu postulis esti posteula el Abrahamo tra lia filo Iŝmael. Ŝia praulo Zuhrah estis la plej aĝa frato de Kusaj ibn Kilab, kiu estis siavice praulo de Abdullah ibn Abd al-Muttalib. Kusaj estis la unua Kurajŝa zorganto de la Kaabo. Abd al-Muttalib proponis la geedzecon al Amina de Abdullah, sia plej juna filo. Abdullah pasigis multon de la gravedo de Aminah for el hejmo kiel parto de komerca karavano, kaj mortis pro malsano antaŭ la nasko de sia filo.
Tri monatojn poste, en 570, naskiĝis Mohamedo, kiu bebo estis sendita al dezerto, kie zorgis lin beduenino Halimah bint Abi Dhuajb de la tribo Banu Sa'ad, branĉo de Haŭāzin. Estante ses-jaraĝa Mohamedo revenis al sia patrino, kiu baldaŭ poste, en 577 aŭ 578, mortis. La juna Muhammad estis portita dekomence al sia patroflanka avo Abd al-Muttalib en 577 kaj poste al sia patroflanka onklo Abu Talib ibn Abd al-Muttalib.
Jelumo
Jelumo aŭ Jhelum estas nomo de urbo kaj rivero en Pakistano. Vidu:
Bergsche Maas
La Bergsche Maas (Mozo de (Geertruiden)berg) estas fosita rivero en Nord-Brabanto Nederlando kiu formas la daŭrigon de la Mozo, kaj pli malproksime denove ŝanĝiĝas de nomo en la Amer.
La Bergsche Maas ekestis en 1904 kiam la Mozo ekde Well en okcidenta direkto en kanaligita formo estis daŭrigita. La malnova fluo de la Mozo estis barita apud Well, kaj iom pli malproksime, per la fosado de kanalo, denove estis ligita kun la Bergsche Maas. Preter la loko Geertruidenberg, la urbeto de kiu la Bergsche Maas ricevis sian nomon, la rivero Amer formas la (naturan) daŭrigon. La Bergsche Maas estas la suda limo de la Lando de Heusden kaj Altena. La longeco estas 24,5 km.
(52068) 2002 QX40
(52068) 2002 QX40 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito interne proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,537994 AU, tie estas 80,483 milionoj da km. Pro tio ĝi estas rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido; kvankam ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo.
114094 Irvpatterson
114094 Irvpatterson estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Ŝampuo
Ŝampuo estas ŝaŭmiga likvaĵo aŭ pulvoro, uzata por lavi la harojn.
114094 Irvpatterson
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo John V. McClusky elde la Observatorio Kingsnake en Seguin (Teksaso, Usono).
Ŝampuo
Ŝampuoj ekzistas ankaŭ por hejmbestoj, ofte kun aldonaĵoj kontraŭ iksodoj kaj pedikoj.
114094 Irvpatterson
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de W. Irwin Patterson, emerita profesoro pri biologio kiu instruis dum pli ol 30 jaroj ĉe la Luterana Universitato de Teksaso kaj helpis disvolvi fortajn programojn pri biologio kaj scienco. Lia pasio por la biologio inspiris multenombrajn studentojn por karieri en saneco kaj scienco.
Ŝampuo
La vorto ŝampuo venas tra la angla shampoo el la hindia lingvo chāmpo (चाँपो) kun la signifo premi, knedi, moligi.
Ernetschwil
Pri la komunumo
Ernetschwil estas komunumo en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1352 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006. Ĝis la 31-a de decembro 2009 tiu nombro kreskis al 1422.
Sereso (regiona distrikto)
Sereso (Σέρρες respektive Νομός Σερρών - Nomos Serron) estas regiona distrikto de Grekio (unu el sume 51 regionaj distriktoj), kiu situas en la - ene de Grekio norda - moderna administra regiono Meza Makedonio. Ĝis administra reformo de la jaro 2010 la distrikto havis la statuson de provinco, "prefektujo", kiu greke nomigis Νομός, do "nomos". La teritorio kovras areon de kaj dum la jaro 2011 havis 176,430 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Sereso.
Jindřich Kàan z Albestů
Jindřich Kàan z Albestů (29-an de majo 1852 Tarnopol, hodiaŭ Ternopil, Ukrainio – 7-an de marto 1926 Roudná), indikata ankaŭ kun ĉeĥigita familia nomo Káan, eventuale kiel Jindřich z Káanů, Henri de Kàan aŭ Heinrich von Kàan, estis ĉeĥa piana virtuozo, muzika komponisto kaj pedagogo. Li estis lernanto de Josef Proksch kaj Vilém Blodek. En la jaroj 1889–1918 li instruis pianan ludon en Praga konservatorio, ekde la jaro 1907 li prenis tie funkcion de direktoro; li meritis pri plibonigo de ĝia artista nivelo kaj materia certigo. Li kreis koncertajn transskriptojn de ĉeĥaj komponaĵoj (precipe de Bedřich Smetana), li komponis baletojn Bajaja kaj Olim.
Ernetschwil
Geografio
Ernetschwil situas norde de Uznach kaj sude de la Ricken-pasejvojo. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Ernetschwil, Ricken sur la alteco de la pasejo kaj Gebertingen je duana vojo inter Sankt-Gallenkappel kaj Ricken, ĉe la pasejvojo, kaj krome el Schwarzholz.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ernetschwil limas en nordokcidento kaj nordo al Sankt-Gallenkappel, en nordoriento al Wattwil, en sudoriento al Gommiswald, en sudo al Kaltbrunn, kaj en sudokcidento al Uznach.
Trafiko
Ernetschwil estas atingebla de poŝtaŭtobusoj ek de Rapperswil-Jona, Uznach kaj Wattwil tra la Ricken-pasejo.
Historio
La unua skriba mencio de Ernetschwil datiĝas el la jaro 885 el dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo.
Linko (konstelacio)
Linko estas konstelacio de tera ĉielo. Ĝi okupas areon de 545,4 kvadrataj gradoj kaj enhavas 92 steloj, vidantaj per nudaj okuloj. En konstelacio de Linko de ekzistas elstare brilaj steloj. Sa sola nomita stelo en la konstelacio estas Linko-31 - Alsciaukat (de araba الشوكة aš-šawkat, dorno).
La konstelacio ne ekzistis en antikvaj mapoj. Ĝin enkondukis Johannes Hevelius en 1690. Pri la elekto de nomo li diris: "En tiu parto de ĉielo estas nur malgrandaj steloj, kaj oni devas havi okulojn de linko por vidi ilin" kaj aldonis "Se al iu ne plaĉas mia elekto, oni povas desegni ion alian, kion oni ŝatas, sed tie ĉi estas tro granda blanka makulo en ĉielo kaj oni ne povas lasi ĝin malplena". Tiel aspektas, ke li mapis la konstelacion nur por plenigi la truon inter Granda Ursino kaj Koĉero.
Big Bang (muzikgrupo)
Big Bang (hangule: 빅뱅) estas sud-korea grupo de popo, kreita de yg Entertainment en 2006. Ilia stilo konsideratas esti parto de la ĝenro K-popo, mallonge por «korea popmuziko». La grupo origine konsistis el kvar anoj: T.O.P, Taeyang, G-Dragon, Daesung, Seungri.
DUK
La vorto havas plurajn signifojn:
Listo de la keltaj popoloj kaj triboj
La listo de la keltaj popoloj kaj triboj enhavas de antikvaj aŭtoroj, arĥeologiaj trovaĵoj kaj nuntempa keltologio konatajn tribojn kaj subtribojn de la keltoj.
La keltoj ne estis unueca popolo, sed grupo de parencaj popoloj rilate al la Keltaj lingvo, religio, mitologio kaj arto kaj kulturo, sed ne nepre genetike. La keltologio dividas la keltajn popolojn en kontinentaj keltoj kaj insulkeltoj.
Listo de popoloj kaj triboj
Mallongigo en la kolumno „situo“:
Abdullah ibn Abd al-Muttalib
Abdullah ibn Abd al-Muttalib (عَبْد ٱللَّٰه ٱبْن عَبْد ٱلْمُطَّلِب; ĉirkaŭ 546-570) estis la patro de la islama profeto Muhammad. Li estis la filo de Abdul-Muttalib ibn Haŝim kaj Fatimah bint Amr de la klano Maĥzum.
Li estis edzo de Āminah bint Ŭahb. Kaj Muhammad estis lia nura ido. Abdul Mutallib proponis la geedzecon al Amina de Abdullah, sia plej juna filo. Abdullah pasigis multon de la gravedo de Aminah for el hejmo kiel parto de komerca karavano, kaj mortis pro malsano antaŭ la nasko de sia filo.
Napoleono Bonaparte
Napoleono Bonaparte (Napoléon Bonaparte, naskiĝis la en Ajaccio, Korsiko, mortis la  en la brita kolonio Sankta Heleno) regis Francion de la fino de 1799, sub titolo unue de "Unua Konsulo", kaj poste Imperiestro de la Francoj de 1804 ĝis 1815 sub nomo Napoleono la 1-a.
Li konkeris aŭ tenis sub sia hegemonio la plej grandan parton de Eŭropo. Li iniciatis la dinastion Bonaparte. En la itala li nomiĝis Napoleone Buonaparte, en la korsika Nabolione aŭ Nabulione.
Li estis filo de nobeloj. Li estis edukita en Francio ekde kiam li estis 9-jaraĝa. Napoleone (pliposte nomiĝos Napoléon Bonaparte) eklernis francan kiam li estis 10-jaraĝa. Li ĉiam parolis kun itala akcento. Li studis la militarton por iĝi artileria oficiro en militista lernejo de Brienne. Kiam la ŝipo de la ekspedicio de Jean-François de La Pérouse pretiĝis iri surmaren en sia esplora vojaĝo, li kandidatiĝis por partopreni, sed estis rifuzita. Se li estus akceptita, la historio estus malsama, ĉar neniu revenis viva de tiu vojaĝo...
Napoléon estis oficiro en franca armeo en la komenco de la Franca Revolucio. Napoléon unuafoje famiĝis, kiam li venkis la anglojn en Toulon. Lia dua ŝanco estis la eventoj konitaj laŭ la monato en la franca respublika kalendaro kiel Vendemiero, kiam li savis la direktoraron kanonpafante kontraŭ la reĝismanoj sur la ŝtuparo de kirko Saint-Roch. Tiel li iĝis favorita de la tiamaj mastroj de la respubliko, kaj estris la francan revolucian armeon por militiro al Italio. Liaj ĉefaj venkoj tiam estis Marengo, kaj Batalo de Lodi, kie Napoléon venkis Aŭstrion. Dum tiuj bataloj, Napoléon komandis artilerion kaj ricevis la kromnomon La Malgranda Kaporalo.
En 1798, Napoléon iris ataki Egiption, cele dehaki Brition de Hindio. Multaj sciencistoj, artistoj, historiistoj, ktp. akompanis lin, kaj komencis studi detale la civilizon de Antikva Egiptio. Dum tiu militiro estis malkovrita la estonte gravega Rozeta ŝtono.
En 1814, Napoléon malvenkis en Batalo de Leipzig, kaj la aliancitaj eŭropaj reĝaj potencoj kaptis Parizon. Napoléon abdikis kaj estis ekzilita en insulo Elba. Tamen, post pluraj monatoj, Napoléon eskapis, atingis la francan marbordon en Fréjus; li unue ŝajnis sen forto kaj aventurema, sed ju pli li antaŭeniris al Parizo des pli la armeoj lanĉitaj kontraŭ li aniĝis al li kaj la gazetoj, kiuj unue anoncis lian faron per "La sanga monstro eliris el sia karcero" iom post iom ŝanĝis siajn titolojn, kaj fine anoncis: "La imperiestro estos morgaŭ en Parizo"! Tamen la eŭropaj potencoj, tiam kongresantaj en Vieno, tute ne intencis lasi lin repreni la povon en Francio, kaj milito ree ekis. Tiam baldaŭ vidiĝis, ke kontraŭ ĉiuj la aliancitaj potencoj li ne havis ŝancon, kaj post 100 tagoj da nova regado li devis rezigni post la Batalo de Waterloo, kie li fine malvenkis kontraŭ la Duko de Wellington kaj prusa armeo. Li estis ekzilita tiam al pli aparta insulo en Atlantiko, nome Sankta Heleno.
Naskiĝo de Napoleono
El nobela familio, itala-korsika, kiu jam vivis sur la insulo ekde la 16-a jarcento li estis la kvara infano (dua supervivanta) de Carlo Maria Buonaparte, advokato ĉe la supera konsilio de insulo kaj de Maria Letizia Ramolino. Lian antaŭnomon, Napoleone (aŭ Nabulione laŭ la korsika skribmaniero ), li ricevis memore al onklo mortinta en Corte en 1767.
Infanaĝo
Fine de majo, li estis akceptita ĉe la militista lernejo de Brienne-le-Château, estrita de la Ordeno de la Minimuloj, kie li ekvestiĝis uniformon. Li estis elstara en matematiko, sed nur mezbona en literaturo, latino kaj germana. Ne aprezata de siaj kamaradoj, li alproksimiĝis vere nur al unu, nome Louis Antoine Fauvelet de Bourrienne.
La legendo napoleona rakontos epizodon de sia militista edukado dum kiu, en 1783, li estus estro de siaj kamaradoj por batalo de neĝobuloj. Tio estos poste rakontita de libroj pri Napoleono.
Militista edukado
En 1777, Charles Bonaparte, reprezentanto de la nobelaro, estis ano de la deputitaro, kiun sendis Korsiko al Versailles ĉe la reĝon Ludoviko la 16-a. Tiuokaze la guberniestro de la insulo havigis de la ministro pri milito, stipendion por ke la dua filo de Charles povu viziti militistan lernejon (lia pli aĝa frato Joseph estis destinita al eklezia kariero).
La, Napoleono kaj lia frato Joseph eniris provizore la lernejon de Autun. Napoleono restos tie dum tri monatoj, dum lia patro kunigis la necesajn rajtigilojn por ricevi la reĝan stipendion. Kontrolis kaj akceptis la dosieron Antoine-Marie d'Hozier de Serigny. Napoleono estis do akceptita en la militista lernejo de Tiron, sed pro aliaj foriroj, li fine anis la reĝan militistan lernejon de Brienne-le-Château (Aube).
Napoleono eniris la sepan klason de la lernejo la. Ĝi estis unu el la dek du lernejoj en Francujo, kiu akceptis la filojn de la malalta nobelaro. Napoleono restis tie dum kvin jaroj. Li estis taksita bona lernejano, ĉefe pri matematiko, tamen liaj samklasanoj ne tro aprezis lin, ĉefe pro lia admiro de Pascal Paoli.
Lia frato Joseph, post forlaso de la projekto iĝi ekleziulo, studis juron; Lucien eniris la seminarion de Aix-en-Provence kaj liaj fratinoj estis edukitaj de Sinjorino Campan.
La 17-an de oktobro 1784 Napoleono forlasis la lernejon kaj kvin tagojn poste aniĝis en Parizo al la compagnie des cadets gentilshommes (kompanio de la nobelaj kadetoj).
La 24-an de februaro 1785, lia patro mortis pro stomaka kancero; lia frato Joseph iĝis la familiestro, kvankam Napoleono taksis lin tro malforteca por estri la familion. Septembre, li trapasis la lernejfinan ekzamenon. Li iĝis dua leŭtenanto (42-a el 58 ĉe la artileria ekzameno) kaj iris al la de li elektita artileria regimento de la Fère, tiam en Valence.
Li forlasis Parizon la. La 15-an de septembro 1786, sep jarojn kaj naŭ monatojn post sia foriro li denove estis sur Korsiko okaze de duonjara ferio. Dum la jaroj 1787 kaj 1788 li kombinis multajn ripozpermesojn, trejnadon pri artilerio kaj legadon. Ankaŭ en 1789 li ricevis ripozpermesojn.
Unuaj militagadoj
Komence de la franca revolucio en 1789, la leŭtenanto Bonaparte estis 19-jaraĝa. Li militservis ĉe la regimento de La Fère jam de la 15-a de junio 1788. La marŝalo Jean-Pierre du Teil respondecigis lin pri subpremo de loka ribelo la.
En 1791, la leŭtenanto Bonaparte respondis al malfermo de la rusa armeo por la francaj enmigrintoj ordonita de la carino Katerina la 2-a. Lia propono estis malakceptita ĉar la carino, kiu malfidis je respublikanoj, estis same malema el la vantema karaktero de la leŭtenanto kiu postulas integron en ŝia armeo kun alta rango.
En Parizo la juna oficiro spektis la invadon de la palaco de la Tuileries fare de la popolo la kaj montrintus sian malestimon pri la malforto de Ludoviko la 16-a. Tiu ĉi subskribis kelkajn tagojn poste lian diplomon de kapitano, unu el la lastaj publikaj agadoj de la reĝo.
Napoleono revenis ofte al Korsiko, kie klanbataloj ankaŭ oftis, la familio Pascal Paoli subtenis la monarkion anglecstilan, dum la familio Bonaparte apogis la revolucion. Napoleono estis elektita leŭtenant-kolonelo de la Nacia Gvardio en marto de 1792, danke al 522 voĉdonoj el 492 enskribitoj. Kiel dua komandanto de la bataliono Quenza-Bonaparte li faris siajn unuajn militagadojn en februaro de 1793, partoprenante estre de la artilerio ĉe la ekspedicio de La Maddalena. Spite la kompetentecon kaj la determinadon de Napoleono, la operaco estrita de Colonna Cesari, proksimulo de la Paolioj, estis malvenko. Tiu evento kaj la ekzekuto de la reĝo Ludoviko la 16-a en januaro de 1793 akrigis la dividon rilate al la paolistoj, kio okazigis ribelon de la sendependistoj.
La malkonsento inter Paoli kaj Bonaparte akriĝis eĉ plie sekve de letero de Lucien Bonaparte al la Konvencio por denonci Paoli. La familio de Napoleono, kies domo estis rabita kaj incendiita, devis rifuĝiĝi en alia loko, nome malgranda farmo Milleli, kaj poste, nome la 10an de junio 1793, lasi rapide la insulon por iri al la kontinenta Francio.
Elŝipiĝintaj ĉe Toulon, la familio Bonaparte instaliĝis en la regiono de Marsejlo. Napoleono Bonaparte aliĝis al la armeo taskita por finigi la federalismajn insurekciojn de la Sudo (Midi). Li aktivulis por liverado al la artileriio de materialo dum la somero de 1793. Tiam li redaktis Le Souper de Beaucaire, politika broŝuro pro-jakobena kaj kontraŭ-federalisma.
Fine de aŭgusto de 1793, kiam Marsejlo estis rekaptita de la respublikanaj jakobenoj kaj la familio Bonaparte instaliĝis tie, Toulon, enmane de la federalistoj kaj la monarkistoj, estis kaptita de trupoj kaj britaj kaj hispanaj.
Post tiu venko, li aliĝis al la armeo de Italio, koncentrita ĉe la regiono de Nico.
La 13an de Vendemiero, edziniĝo kaj armeo de Italio
Post liberigo, François Aubry, membro de la militista komitato, proponis al li estradon en la Vendée sed li malakceptis. Aubry lasis lin sentaske kaj sensalajre. Sekve li vagadis tra Parizo sen fakta estreco; senmona, li iris vespermanĝi ofte ĉe Bourrienne aŭ ĉe Sinjorino Panoria Comnène, edzino de Permon, konatulino el Korsiko, kun Junot, ambaŭ intimaj ekde la sieĝo de Toulon. La 13an de Vendemiero de la jaro IV, Barras taskis lin subpremadi la monarkisman insurekcion kontraŭ la Nacia Konvencio. Tiam, Bonaparte havis kiel subulon junan oficiron, nome Joaĥimo Murat, lia estonta bofrato. Tiu lasta ludis gravan rolon, liverante akurate la bezonitajn kanonojn ekde Sablons al la Tuileries. La kanonado de Sankta Roĥo — kie la kugloj estis anstataŭitaj de la mitrajlo, nome pli efika — disigis la monarkismajn fortojn, kaj faris nombrajn viktimojn.
Post kelkaj tagoj, Bonaparte estis altigita al rango de divizia generalo, kaj poste al tiu de komandanto de la Interna Armeo, sukcedante al Barras kiu iĝis unu de la kvin membroj de la Direktoraro. Li instaliĝis en Parizo, ĉe la hejmo de la 271 divizio, ĉe la strato Capucines
Oficiro de artilerio pro formado, li plinovigis tiuepoke la uzadon de la artilerio (kanonoj de Gribeauval) kiel movebla forto helpa al la atakoj fare de infanterio.
Li edziĝis la 9an de marto 1796 kun Joséphine de Beauharnais, amikino kaj iama amatino de Barras. Tiu edziĝo permesis al li atingi, la 2an de marto 1796, sian rangaltiĝon al ĉefgeneralo de la malgranda Armeo de Italio, taskita dekomence nur por malfermi simplan fintan fronton. Li motivis siajn soldatojn kaj faris, sur la tereno kiun li rekonis en 1793-94, kampanjon kiu poste utilis en militlernejoj. Li venkis separe super kvar generaloj kaj piemontanoj kaj aŭstrianoj (el kiuj Colli, Von Beaulieu kaj Argenteau en Millesimo, Montenotte), post konkeri la Masivon l'Authion kun Masséna, kie la generaloj Brunet kaj Sérurier estis malsukcesaj, ĉe Turini-Camp d'argent, kaj subskribis la batalpaŭzon de Cherasco kun la unua reĝlando. En dua fazo, li venkis super nova armeo aŭstria sendita por helpi kaj estrita de Sebottendorf en Lodi kaj de Beaulieu en Borghetto, kio sekurigis al li la konkeron de Milano.
En tria fazo organizita ĉe la sieĝo de Mantovo, li venkis super du novaj aŭstriaj armeoj estritaj de Quasdanovich kaj Wurmser en sep bataloj, kiaj Castiglione kaj Roveredo. Finfine, la plifortigaĵoj senditaj de Alvinczy estis same venkitaj ĉe Arcole kaj ĉe Rivoli. Samtempe li organizis en Italio fratajn respublikojn laŭ la modelo de la Franca Respubliko, kaj iris kontraŭ Aŭstrio; subskribis la pactraktatojn de Leoben. Dum malpli ol unu jaro, li venkis super kvin aŭstriaj armeoj, foje unu kontraŭ du, kaj decidis per li mem la futuron de la milito, dum la francaj armeoj en Germanio (Rejno) estis venkitaj de la aŭstroj kiuj devis malfortigi siajn trupojn tie por sendi plifortaĵojn en Italion. La strato de Parizo kiu nomiĝis Chantereine iĝis ĝis nun Rue de la Victoire (strato de la venko).
Kampanjo de Egiptio
Reveninte de Italio, en decembro de 1797, Bonaparte estis ricevita kiel heroo de la Direktoraro kiu organizis oficialan ceremonion por celebri la pacon de Campo-Formio. Lia populareco ĉe la francoj pliiĝis kaj la 25an de decembro de 1797, li estis elektita membro de la Institut de France en la fako de mekanikaj artoj de la klaso de fizikaj kaj matematikaj sciencoj. En feburaro de 1798, la Direktoraro studas kun Bonaparte la projekton de invado al Anglio. Napoleono inspektis la francajn marbordojn de Bulonjo, Calais kaj Dunkerque, cele al la realigo de la projekto. La 23an de februaro de 1798, la registaro abandonis la projekton de invado de Anglio laŭ la konsiloj de Bonaparte, kiu, li mem influita de Talleyrand, konvinkis tiam la Direktoraron porti la militon al Egiptio, kie li povus tranĉi la vojon al Hindio el Granda Britio. La 24an de februaro de 1798, la informo estis prezentita al Barras. La 5an de marto, maltrankvila pro populareco de Bonaparte, la Direktoraro taskis lin por ekspedicio en Egiption, cele al forigo de li. Krome, la balotasembleo de Landes elektis lin por deputito, sed tiu elekto estis senvalidita per leĝo (11a de majo 1798), kun tiu de aliaj 105 aliaj deputitoj, ĉefe jakobenoj.
En aprilo de 1798 oni kreis la Armeon de Oriento, sub la ordonoj de Bonaparte. Scienculoj kiu formos la Instituton de Egiptio akompanis lin. Li estis krome akompanata de la generaloj Kléber, Desaix, Murat, Lannes, Davout kaj Caffarelli. Multaj el ili estis framasonoj (la generalo Kléber kiu fondis la loĝion «Isis» en Kajro, Dominique Vivant Denon, membro de la Ordono de Sofizianoj kaj de la loĝio «La Parfaite Réunion», Gaspard Monge membro de la militista loĝio «L'Union parfaite»), kaj tiele onidiro asertas, ke Bonaparte povos estis iniciatita en la framasonismo dum tiu kampanjo de Egiptio en la loĝio «Isis», kiel sugestas ĉefe la manuskripto Le miroir de la Vérité (la verspegulo) dediĉita al ĉiuj framasonoj, tamen la kritikojn kontraŭ la framasonoj kiujn li faris ekde sia ekzilo en Sankta Heleno ŝajne pruvas la malon.
La 19an de majo de 1798, Bonaparte eliris el Toulon kun la kerno de la franca ŝiparo kaj evitis la persekutadon fare de la brita ŝiparo de Nelson. La francoj konkeris Malton, la 10a-11a de junio 1798, por sekurigi la postan komunikadon inter Francio kaj Egiptio. La 19an de junio 1798, post lasi roton de 3,000 homoj surloke, la ŝiparo direktis sin al Aleksandrio kien ili alvenis la 1an de julio 1798. Post mallonga rezisto, la urbo estis konkerita la sekvantan tagon.
Bonaparte lasis tri mil homojn en Aleksandrio kaj direktis sin orienten, laŭlonge de la delto de la rivero Nilo ĝis la rivero kiun li suprenirirs al Kajro. La unua vera lukto de la kampanjo de Egiptio okazis ĉe Ĉebreis la 13an de julio de 1798 kiam la mamelukoj estis venkitaj, danke al la artilerio de la Armeo de Oriento. La 21an de julio, ĉe la batalo de la Piramidoj de Gizo, Bonaparte venkis denove super la armeo de la mamelukoj. La 24an de julio, Bonaparte kaj sia armeo eniris kiel venkintoj en Kajron. La 1a kaj 2a de aŭgusto la franca ŝiparo estis preskaŭ tute detruita ĉe Abukiro fare de la ŝiparo de la admiralo Nelson. Tiele la britoj posedis la Mediteraneon kaj Bonaparte estis prizonulo de sia konkero. Post tiu malvenko, la turkoj, je la 9a de septembro, deklaris la militon al Francio. Tiam Egiptio estis parto de la Otomana Imperio, kiel majoritato de Proksima Oriento.
Dum li decidis fari de Egiptio veran ŝtaton kapabla vivi en aŭtarkio, Bonaparte sendis la generalon Desaix persekuti Murad Bejon ĝis la Supra Egiptio, kompletigante tiele la submeton de la lando. Pelitaj de britoj kaj turkoj, la mamelukoj kiuj survivis influis super la loĝantaro de Kajro kiu ribeliĝis la 21an de oktobro kontrŭ la francoj. Tiu ribelo estis senpie subpremita de la francaj trupoj: Trankvilo revenis kaj Bonaparte restarigis la situacion dekretante fine ĝeneralan amnestion, post senkapigi multajn, kies kapoj estis montritaj al la terurita homamaso, kaj kanonadi la Grandan Moskeon Al-Azhar.
En februaro de 1799, Bonaparte eliris al Sirio por fronti la trupojn otomanajn kiujn la sultano estis senditaj por ataki la francojn en Egiptio. La 10an de februaro de 1799, Bonaparte eliris el Kajro kun sia armeo kaj venkis super la turkoj ĉe la bataloj de El-Ariĉ kaj Gaza. La 7an de marto de 1799, la urbo Jafo estis konkerita kaj rabita de la francoj. Napoleono ordonis la ekzekutadon de ĉirkaŭ dumil kvincent turkaj prizonuloj kiuj estis aŭ mortpafitaj aŭ buĉitaj pro manko de municio. Per tiu masakro, li esperis impresi siajn kontraŭulojn. Tiam la pesto aperis inter la francoj. Napoleono favoris al eŭtanazio de la mortontaj soldatoj helpe de fortaj dozoj de opio (uzita por maldolorigi), sed lia kuracisto, la barono Desgenettes, ege kontraŭis.
La 19an de marto 1799, Bonaparte eksieĝis ĉe Akko. La 13an de aprilo de 1799, la kavalerianoj de Junot venkis super la otomanaj kavalerianoj ĉe la batalo de Nazareth kaj la 16an de aprilo de 1799, Bonaparte kaj Kléber detruis la turkan armeon sendita por helpi fare de la sultano por liberigi la sieĝon de Akko dum la batalo de Monto Tabor. Kvankam ili venkis ĉe tiu batalo, la ekspedicio en Sirio estos dekonigita de la pesto kaj haltigita ĉe Akko.
Reveninta al Akko, Bonaparte klopodis, malsukcese de la 24a de aprilo al la 10a de majo de 1799, konkeri la urbon. La 17an de majo de 1799, li decidis abandoni la sieĝon kaj revenis en Egiption. La 14an de junio 1799, li alvenis al Kajro kaj, ŝanĝante la situacion, venkis super la turkoj la 25an de julio de 1799 ĉe la surtera batalo de Abukiro.
La situacio de la Direktoraro ŝajnis al li favora por puĉo, kaj Bonaparte, kiu jam havis nur malfortan surteran armeon, ĉar li estis perdinta sian ŝiparon, abandonis la estradon de la Armeo de Oriento al Jean-Baptiste Kléber.
Reveno al Parizo, situacio de Francio
Li revenis diskrete en Francion la 23an de aŭgusto de 1799 surŝipe de la fregato La Muiron, abandonante la generalon Kléber kun armeo malgrandigita kaj malsana. Li elŝipiĝis ĉe Saint-Raphaël la 9an de oktobro de 1799 post eviti mirakle la britajn ŝipojn dum la 47 tagoj de veturado. Survoje al Parizo, li estis aklamita de la popolo. Jean-Baptiste Kléber montriĝis elstara administranto kaj la 20an de marto de 1800, sukcesis venki super la turkoj ĉe la batalo de Heliopolo. Tiu venko permesis al Francio konservi Egiption, sed Kléber estis murdita, la 14an de junio de 1800 en Kajro, la saman tagon kiam Napoleono klare venkis en la batalo de Marengo en Italio, danke al la heroa atako de Desaix, kiu mortiĝis dume, nome forpasante li mem ankaŭ la saman tagon kiel Kléber.
La sukcedanto de Kléber, nome la generalo Menou, kapitulacis la 31an de aŭgusto de 1801 antaŭ la fortoj turka-britaj post esti perdinta 13,500 homojn, ĉefe viktimoj de epidemioj dum la pacnegocado. La francaj soldatoj restintaj estis repatriigitaj sur britaj ŝipoj al Francio.
Reganto de Francio
En Egiptio, Bonaparte restis informita pri la aferoj de Eŭropo. Li eksciis ke Francio estis suferinta en 1799 serion de malvenkoj en la Milito de la Dua Koalicio. La 24an de Aŭgusto 1799, li profitis avantaĝon de la portempa eliro el Britaj ŝipoj el la Francaj marbordaj havenoj kaj enŝipiĝis al Francio, spite la fakton ke li ne estis ricevinta klarajn ordonojn por tio el Parizo. La armeo estis lasita zorgite de Jean Baptiste Kléber.
Nekonate al Bonaparte, la Direktoraro estis sendinta al li ordonoj retiriĝi por helpi eviti eblajn invadojn de Franca tero, sed la malbonaj linioj de komunikado malhelpis la liveron de tiuj mesaĝoj. Kiam li atingis Parizon en Oktobro, la situacio de Francio estis estinta plibonigita pro serio de venkoj. La Respubliko, tamen, estis finance ruinigita kaj la neefika Direktoraro estis nepopulara ene de la Franca loĝantaro. La Direktoraro studis la "dizerton" de Bonaparte sed ĝi estis tro malforta por puni lin.
Spite la malsukcesojn en Egiptio, Napoleono revenis bonvenigita kiel heroo. Li faris aliancon kun la Direktoro Emmanuel Joseph Sieyès, sia frato Lucien, parolanto de la Konsilio de la Kvin Centoj Roger Ducos, Direktoro Joseph Fouché, kaj Talleyrand, kaj ili elpostenigis la Direktoraron per puĉo la 9an de Novembro 1799 ("la 18an de Brumero" laŭ la revolucia kalendaro), nuligante la Konsilion de la Kvin Centoj. Napoleono iĝis "unua konsulo" por dek jaroj, kun du konsuloj nomumitaj de li mem kiu havis nur konsultajn voĉojn. Lia povo estis konfirmita de la nova "Konstitucio de la Jaro VIII", origine plenita de Sieyès por doni al Napoleono minoran rolon, sed reverkita de Napoleono, kaj akceptita per rekta popola voĉdonado (3,000,000 favore, 1,567 opozicie). La konstitucio konservis la aspekton de respubliko sed reale establis diktatorecon.
Konsularo
Napoleono stablis politikan sistemon kiu historiisto Martyn Lyons nomigis "diktatoreco per plebiscito". Priokupita pro la demokrataj fortoj liberigitaj de la Revolucio, sed nevola ignori lin entute, Napoleono turniĝis al regulaj balotaj konsultoj kun la franca popolo en sia vojo al la imperia povo. Li redaktis la Konstitucion de la Jaro VIII kaj sekuris sian propran elekton kiel Unua Konsulo, ekloĝante en la Tujlerioj. La konstitucio estis aprobita en manipulia referendumo okaziĝinta la venontan Januaron, per 99.94 procento de oficiale listitoj kiel voĉdonintaj "jes". La frato de Napoleono, nome Lucien, estis falsiginte la informojn por montri ke 3 milionoj da personoj estis partoprenintaj en la plebiscito; la reala nombro estis 1.5 milionoj. Politikaj observantoj tiamaj supozis ke la eblaj elektantoj francaj publike voĉdonuntaj nombris ĉirkaŭ 5 milionoj da personoj, kaj tiele la reĝimo artefarite duobligis la partoprenan indicon por indiki popularan entuziasmon por la Konsularo. En la unuaj kelkaj monatoj de la Konsularo, kun milito ankoraŭ timigante Eŭropon kaj la interna nestabileco ankoraŭ plage en la lando, la kapto fare de Napoleono de la povo restis ankoraŭ tre milda.
Printempe de 1800, Napoleono kaj liaj trupoj trapasis la Svisajn Alpojn en Italion, cele al surprizo kontraŭ la Aŭstriaj armeojn kiuj estis reokupintaj la duoninsulon kiam Napoleono estis ankoraŭ en Egiptio. Tio estas priskribita en Bonaparte trapasanta la Alpojn de Hippolyte Delaroche kaj en la imperia pentraĵo de Jacques-Louis David nome Napoleono trapasanta la Alpojn. Post malfacila trapasado de la Alpoj, la franca armeo eniris en la ebenaĵoj de Norda Italio praktike senopozicie. Kiam Franca armeo alproksimiĝis el la nordo, la Aŭstrianoj estis tro okupitaj pro alia postene en Ĝenovo, kiu estis sieĝita de grava forto. La akra rezisto de tiu Franca armeo, sub André Masséna, havigis al la norda truparo iome da tempo por finfari operaciojn sen grava interfero. Post kelkaj tagoj de reciproka serĉado, la du armeoj koliziis en la Batalo de Marengo la 14an de Junio. La Generalo Melas havis avantaĝon laŭ homkvanto de ĉirkaŭ 30 000 Aŭstraj soldatoj dum Napoleono komandis ĉirkaŭ 24 000 Francajn trupojn. La batalo ekis favore por la Aŭstrianoj ĉar ties komenca atako surprizis la Francojn kaj laŭgrade retirigis ilin. Melas asertis ke li estis venkinta en la batalo kaj retirigis sian stabanaron al sia stabejo ĉikaŭ la 3a horo posttagmeze, lasante siajn subulojn zorge de la persekutado de la Francoj. La Francaj linioj neniam rompiĝis dum tiu taktika retiriĝo; Napoleono konstante rajdis inter la trupoj instige al la rezisto kaj la pluluktado. Vespere, kompleta divizio estre de Desaix alvenis al la batalkampo kaj ŝanĝis ties tajdon. Serio de artileriaj kaj de kavaleriaj atakoj dekonigis la Aŭstran armeon, kiu fuĝis laŭ la rivero Bormida reen al Alessandria, lasante ĉirkaŭ 14 000 perdojn. La venontan tagon, la Aŭstria armeo interkonsentis abandoni Nordan Italion laŭ la Konvencio de Alessandria, kiu garantiis al ili sekuran pasadon al amika teritorio ŝanĝe de ties fortikaĵoj tra la tuta regiono.
Ĥameleono (konstelacio)
Ĥameleono estas konstelacio de tera ĉielo.
Gyula Bach
BACH Gyula estis rumanuja hungara ĵurnalisto, verkisto, tradukisto naskita en Zsombolya la 4-an de aprilo 1889 kaj mortinta en Temeŝvaro la 29-an de oktobro 1954.
Biografio
Gyula Bach studis en Zsombolya, Temesvár kaj Selmecbánya, poste li estis oficisto en Zsombolya, Budapeŝto kaj en Dunavecse. Ekde 1913 li vivis en Temesvár. Li redaktis por pluraj jaroj la ekster- kaj interpolitikan rubrikon de Temesvári Hírlap. Ekde 1925 li estis respondesredaktoro de la gazeto Középeurópai Lloyd, ekde 1935 de Új Hírlap. En la 30-aj jaroj li estis kunlaboranto de de 6 Órai Újság kaj de Magyar Néplap. Li estis ano de Asocio János Arany. Post 1945 li estis kunlaboranto de Szabad Szó kaj Romániai Magyar Szó. Li publikis novelojn, psikoanalitikajn kaj socisciencajn eseojn, vojpriskribaĵojn en gazetoj de Banat kaj Transilvanujo.
Ferenc Ferenczy
Ferenc Ferenczy [ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczy Ferenc estis hungardevena germana operkantisto, (tenoro). Lia origina familia nomo estis Friedemann, lia frato estis József Ferenczy (teatrestro).
Ferenc Friedemann naskiĝis la  en Ungvár (Hungara reĝlando, nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio), li mortis la  (laŭ alia fonto la ) en Vajmaro (Germanio).
Biografio
Ferenc Ferenczy lernis operkantadon en konservatorio de Milano de Francesco Lamperti en la jaroj 1853 kaj 1854, poste en Vieno. Li debutis en 1859 en operejo de Graz. En la sekvaj jaroj li kantadis en pluraj malgrandaj operejoj, poste li aliĝis al la Berlina Ŝtata Opero en 1862. En la sekva jaro Ferenczy kantadis ne nur en Germanio, sed ankaŭ en Rusio kaj Britio. Li apartenis al la Opero de Vieno inter 1864 kaj 1868, poste li estis gastokantisto en Milano, Barcelono, Londono, Hamburgo, Berlino kaj Karlsruhe. En 1871 li ekkantis en Vajmaro, kelkfoje en Norvegio kaj Svedio.
Napoleono Bonaparte
Konsularo
La venko de Napoleono ĉe Marengo sekurigis sian politikan aŭtoritaton kaj levis sian popularecon hejme, sed ĝi ne koondukis al tuja paco. Frato de Bonaparte, nome Jozefo, estris la komplikajn negocadojn en Lunéville kaj informis ke Aŭstrio, kuraĝigita de Brita subteno, ne agknoskus la novan teritorion kiun Francio estis akirinta. Tiele Bonaparte ordonis al sia generalo Moreau frapi Aŭstrion denove. Moreau kaj la Francoj trairis Bavarion kaj venkegis ĉe Hohenlinden en Decembro 1800. Kiel rezulto, la Aŭstrianoj kapitulacis kaj subskribis la Traktaton de Lunéville en Februaro 1801. Tiu traktato konfirmis kaj etendis la dekomencajn francajn akirojn de la Traktato de Campo Formio. Britio tiam restis la nura lando kiu estis ankoraŭ milite kontraŭ Francio.
Provizora paco en Eŭropo
Post jardeko de konstanta milito, Francio kaj Britio subskribis la artikolojn de la Traktato de Amiens en Marto 1802, kio markis la finon de la Revoluciaj Militoj. Amiens alvokis por la retiro de la Britia trupoj el ĵus konkeritaj koloniaj teritorioj same kiel por la sekuro tranĉi la ekspansiajn celojn de la Franca Respubliko. Kun Eŭropo pace kaj la rekuperon de la ekonomio, la populareco de Napoleono plialtiĝis al siaj plej altaj niveloj sub la Konsularo, kaj hejme kaj eksterlande. Per konstitucia referendumo dum la printempo de 1802, la Franca popolo klare aprobis konstitucion kiu faris la Konsularon permanenta, esence plialtigante Napoleonon al la posteno de diktatoro porvive. Kvankam la voĉdonado de du jaroj antaŭe estis alportinta 1.5 milionojn da presonoj al la balotado, la nova referendumo estis partoprenita de 3.6 milionoj (72% el elektanteblaj voĉdonantoj). Ne estis sekreta balotado en 1802 kaj malmultaj personoj deziris malferme kontraŭi la reĝimon; la konstitucio atingis aprobon per ĉirkaŭ 99% el la voĉdonado. Liaj ampleksaj povoj estis deklaritaj en la nova konstitucio: ''Artikolo 1. La Franca popolo nomigas, kaj la Senato proklamas Napoleonon Bonaparte Unua Konsulo dumviva.'' Post 1802, li estis ĝenerale aludita kiel Napoleono pli ol kiel Bonaparte.
Tiu mallonga paco en Eŭropo permesis al Napoleono centriĝi en la Francaj kolonioj eksterlande. Sankta-Domingo estis sukcesinta akiri altan nivelon de politika aŭtonomeco dum la Revoluciaj Militoj, kaj Toussaint Louverture instalis sin kiel de facto diktatoro ĉirkaŭ 1801. Napoleono vidis oportunon rekuperi la iaman riĉan kolonion kiam li subskribis la Traktaton de Amiens. Dum la Revolucio, la Nacia Konvencio voĉdonis por aboli sklavecon en Februaro 1794. Laŭ la terminoj de Amiens, tamen, Napoleono interkonsentis pacigi la Britiajn postulojn por ne aboli sklavecon en kolonioj kie la dekreto de 1794 neniam estis plenumita. La rezulta Leĝo de 20a de Majo 1802 neniam aplikiĝis al kolonioj kiel Gvadelupo aŭ Franca Gujano, kvankam generaloj kaj aliaj oficiroj uzis la ekskuzon de la paco kiel oportuno por reinstali sklavecon en kelkaj el tiuj lokoj. La Leĝo de 20a de Majo oficiale restaŭris la sklavokomercon en la kolonioj de Karibio, ne la sklavecon mem. Napoleono sendis ekspedicion estre de la generalo Charles Leclerc por rehavi kontrolon super Sankta-Domingo. Kvankam la francoj sukcesis kapti Toussaint Louverture, la ekspedicio malsukcesis kiam malsano kripligis la Francian armeon. En Majo 1803, la lastaj 8000 Francaj trupoj lasis la insulon kaj la sklavoj proklamis sendependan respublikon kiun ili nomigis Haitio en 1804. Vidinte la malsukceson de siaj koloniaj klopodoj, Napoleono decidis en 1803 vendi la Teritorion Luiziano al Usono, kio tuj duobligis la grandon de la tiama Usono. La vendoprezo estis malpli ol tri centimoj por akreo, nome totalo de 15 milionoj da usonaj dolaroj.
La paco kun Britio montriĝis nestabila kaj polemika. Britio ne foriris el Malto kiel estis promesita kaj protestis kontraŭ la anekso de Piemonto fare de Napoleono kaj lia Acte de Médiation (perakto), kiu establis novan Svisan Konfederacion. Neniu el tiuj teritorioj estis kovritaj de la Traktato de Amiens, sed ili okazigis gravajn ŝtreĉojn. La disputo finis per deklaro de milito fare de Britio en Majo 1803; Napoleono reagis rekunigante la invadan kampadejon ĉe Boulogne.
Unua Imperio
Dum la Konsularo, Napoleono frontis kelkajn monarkiajn kaj Jakobenajn murdoklopodojn, kiaj la Konspiro de la ponardistoj en Oktobro 1800 kaj la Konspiro de la strato Saint-Nicaise (konata ankaŭ kiel la Infera Maŝino) du monatojn poste. Januare 1804, lia polico malkovris murdan konspiron kontraŭ li en kiu estis implikita Moreau kaj kiu estis klare sponsorita de la familio de la Burbonoj, iamaj regantoj de Francio. Je konsilo de Talleyrand, Napoleono ordonis la kidnapon de Louis Antoine, Duko de Enghien, kontraŭ la suvereneco de Baden. La Duko estis tuj eksekutita post sekreta militjuĝado, kvankam li ne estis implikita en la konspiro. La ekzekuto de Enghien furiozigis la monarkiajn kortegojn tra tuta Eŭropo, kaj tio iĝis unu el la kontribuaj politikaj faktoroj por la eksplodo de la Napoleonaj Militoj.
Por etendi sian povon, Napoleono uzis tiujn murdoknspirojn por justigi la kreadon de imperia sistemo bazita sur la Romia modelo. Li kredis ke Burbona restaŭrado estus pli malfacila se la sukcedo ene de sia propra familio estus enmetita en la konstitucion. Lanĉante alian referendumon en 1804, Napoleono estis elektita kiel Imperestro de Francoj per pli ol 99%. Same kiel por la Dumviva Konsuleco du jarojn antaŭe, tiu referendumo produktis tre altan partoprenon, kun preskaŭ 3.6 milionoj da voĉdonantoj en la balotejoj.
La kronigo de Napoleono okazis la 2an de Decembro 1804. Oni alportis du separatajn kronojn por la ceremonio: ora laŭra krono alvokanta al la Romia Imperio kaj kopio de la krono de Karlo la Granda. Napoleono eniris en la ceremonion vestante la laŭran kronon kaj tenis ĝin sur sia kapo dum la tuta proceduro. Por la oficiala kronigo, li mem levis la krono de Karlo la Granda super sia kapo kiel simbola gesto, sed neniam metis ĝin sur la verto ĉar li jam estis portinta la oran laŭran kronon. Anstataŭe li metis la kronon sur la kapo de Josephine, kiu evento estis memorita en la oficiale akceptita pentraĵo de Jacques-Louis David. Napoleono stis kronita ankaŭ kiel Reĝo de Italio, per la Fera Krono de Lombardio, ĉe la Katedralo de Milano la 26an de Majo 1805. Li kreis dekok Marŝalojn de Imperio el inter siaj pintaj generaloj por sekurigi la fidelon de la armeo.
Milito de la Tria Koalicio
Granda Britio estis rompinta la Pacon de Amiens deklarante militon kontraŭ Francio en Majo 1803. En Decembro 1804, Angla-Sveda interkonsento iĝis la unua paŝo al la kreado de la Tria Koalicio. Aprile 1805, ankaŭ Britio estis subskribinta aliancon kun Rusio. Aŭstrio estis venkita de Francio dufoje en la ĵusa memoro kaj volis revenĝon, kaj tiele ĝi aliĝis al la koalicio kelkajn monatojn poste.
Antaŭ la formado de la Tria Koalicio, Napoleono estis ariginta invadan forton, nome Armée d'Angleterre (Armeo de Anglio), en ses kampadejoj ĉe Boulogne en Norda Francio. Li intencis uzi tiun invadan forton por frapi en Anglion. Ili neniam invadis, sed la trupoj de Napoleono ricevis zorgan kaj valoran trejnadon por estontaj militoperacojn. La homoj de Boulogne formis la kernon de tio kion Napoleono poste nomigis La Grande Armée. Je starto, tiu Franca armeo havis ĉirkaŭ 200 000 homojn organizitajn en sep korpusojn, kiuj estis grandaj kampunuoj kiuj havis po 36 al 40 kanonojn kaj estis kapablaj je sendependa agado ĝis aliaj korpusoj povu veni al savado. Unusola korpuso taŭge situa en forta defenda posteno povu survivi almenaŭ unu tagon sen subteno, havigante al la Grande Armée enormajn strategiajn kaj taktikajn eblojn en ĉiu kampanjo. Pinte de tiuj fortoj, Napoleono kreis kavalerian rezervon de 22 000 organizitaj en du kirasistaj divizioj, kvar rajdaj divizioj de dragonoj, unu divizion de nerajdaj dragonoj, kaj unu de malpeza kavalerio, ĉiuj subtenitaj de 24 pecoj de artilerio. Ĉirkaŭ 1805, la Grande Armée estis kreskinta ĝis forto de 350 000 homoj, kiuj estis bone ekipitaj, bone trejinitaj, kaj estritaj de kompetentaj oficiroj.