cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lito
Laŭ Francisko Azorín lito estas Meblo por kuŝi, dormi. Li indikas etimologion el la greka lektron (lito) kaj de tie la latina lectus.
Litoj kaj iliaj matracoj estas farataj laŭ kelkaj normaj litdimensioj.
Littuko kaj litkovrilo kovras kaj protektas la liton. Dum dormo oni metas la kapon sur unu aŭ kelkaj litkusenoj. kapkusenoj. Laŭ la mondregionoj ekzistas multaj manieroj meti kovrilojn kaj kusenojn por doni varmon kaj komforton al la uzanto/j de la lito. Post dormado oni devas reordigi la liton, kovrilojn, kaj kusenojn.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri lito en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Wellbach
La rojo Wellbach estas ĉirkaŭ 15 km longa flankrivero de la rivero Queich en la Palatinata Arbaro, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi havas sian fonton apud la monto Eschkopf kaj fluas suden kaj post la pasado de Hofstätten (Pfalz), parto de Wilgartswiesen. Post ĝi enfluas la riveron Queich, kies plej forta flankrivero ĝi estas.
Dormoĉambro
Dormoĉambro estas ĉambro de hejmo aŭ hotelo kiu estas ofte uzata por dormo, ripozo, aŭ amoro. Ĝenerale, lito, ŝranko, kaj aliaj personaj propraĵoj povas esti trovebla tie. Ĝi estas unu el la ĉefaj, se ne la ĉefa, partoj de normala loĝejo, kune kun manĝoĉambro aŭ kuirejo kaj banĉambro. Logiko estas ke ĝi estu en aparta areo de la domo kaj ne proksime de enirejo aŭ bruaj stratoj, por faciligi la ripozon. En Mezepoko kaj ĝis Moderna Epoko, ĝi estis nepre tre aparta en la domo kaj nur familianoj rajtus eniri; nuntempe facile oni montras ĝin al vizitantoj.
Motten (Bavario)
Motten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kissingen kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Klitio (mitologio)
Klitio estas en la helena mitologio filo de diino de la Tero Gaja, naskita el sangaj gutoj de dio de la ĉielo Urano, post  kastro fare  de la propra filo Krono. Laŭ instigo de sia patrino Gaio li kune kun pliaj Gigantoj (siaj fratoj, monstraj longharaj Gigantoj), partoprenis ribelon kontraŭ olimpiaj dioj. Malgraŭ li estis nevundebla danke al magia herbo, mortigis lin en batalo per ardigitaj ŝtonoj diino Hekato. Laŭ alia versio dum la ribelo kontraŭ olimpiaj dioj trafis lin per monto da ardega fero dio Hefesto kaj tiel senkonscian mortigis lin Heraklo.
Listo de romkatolikaj distriktoj en Francio ekde 2002
Teritorio
En la 1-a junio 2013, 108 apartaj ekleziaj distriktoj havis sidejon en Francio : 99 en la ĉeflando de Francio kaj 9 en la transmara Francio.
La ĉefepiskopujo de Chambéry kaj la unuiĝintaj episkopujoj de Maurienne kaj de Tarentaise aeque principaliter, konsistigas nur unu apartan eklezion.
Entute, la 108 apartaj ekleziaj distriktoj kun sidejo en Francio kovras la tutan teritorion de Francio, escepte de :
La episkopujo de Annecy enhavas Saint-Gingolph, svisa komunumo de la kantono Valezo.
La episkopujo de Port-Vila, kiu kovras Vanuatuon kaj estas sufragano de la ĉefepiskopujo de Numeo.
Ritoj
103 apartaj ekleziaj distriktoj kun sidejo en Francio uzas la roman liturgian riton kaj estas parto de la Latina Eklezio, laŭ la Kodekso de la Kanona Juro. Same estas por la apostola vikariujo de komora insularo.
Tipoj
La apartaj ekleziaj distriktoj kun sidejo en Francio disiĝas tiel :
Historio
La francaj provincoj kaj episkopujoj de la Malnova Reĝimo estis heredaĵoj de la malnovaj romiaj provincoj kaj urboj : plej multaj el ili estis do kreitaj inter la 2-a kaj la 5-a jarcento.
En la Revolucio, la eklezia mapo de Francio estis tute redifinita por kpoincidigi ĝin kun la departementoj, nove kreitaj administraciaj distriktoj.
La mapo de la ekleziaj distriktoj estis denove modifita en 1822-1823 (por pli bone respondi al la administracia mapo).
La ekleziaj provincoj estis modifitaj en 2002, por koincidigi ilin pli bone kun la regionoj.
Nunaj provincoj
La sekvanta listo listigas la nunajn ekleziaj provincoj sur la franca teritorio.
Ne estas eklezia provinco de Strasburgo, por la malnova franca regiono de Alzaco-Mozelo (la nuna regiono Alzaco kaj parto de la nuna regiono Loreno), kiu restis sub la konkordata reĝimo kun la franca ŝtato, sed nur du episkopujoj (Strasburgo kaj Metz), kiu rekte dependas de la diplomatia aŭtoritateco de la Apostola Seĝo.
Malnovaj provincoj
Nuligitaj ekleziaj provincoj :
En 2008
Romkatolikaj provincoj en Francio en 2002
Valdidentro
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bormio, Grosio, Livigno, Valdisotto kaj Poschiavo (Svislando).
Listo de romkatolikaj distriktoj en Francio ekde 2002
En 2008
La datoj en la kolumno "Kreo" respondas do :
Eksteraj ligiloj
En www.gcatholic.org :
Mișca (Chișlaz)
Mișca [miŝka] (hungare Micske) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Chișlaz.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis el 1255. Ĝis 1919 kaj inter 1939 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Kindu
estas grandurbo, diocezo kaj provinca ĉefurbo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). La historia loknomo estis Kindu-Port Empain (laŭ la nomo de barono Édouard Louis Joseph Empain).
Geografio
situas sur montetaro laŭ Kongo (rivero) en la meza landparto. Bukavu troviĝas 327, Goma 390, Mbuji-Mayi 441, Lubumbashi 984, Kinŝaso 1192, Boma 1466 km.
Ekonomio
ĉiam estis grava komerca centro. La rivero estas navigebla kaj varoj alvenas laŭ trajnoj, flugmaŝinoj kaj kamionoj.
Trafiko
havas flughavenon kaj havenon. Vojoj kuras el la urbo al Kabinda, Mbuji-Mayi kaj Kisangani, sed estas disbranĉiĝoj al aliaj urboj. Estas fervojaj kontaktoj al Kalemie kaj Kananga.
Klimato
situas en tropika klimato, kie la averaĝa temperaturo varias inter 22 kaj 26 °C. En junio kulminas la varmo kaj en novembro la malvarmo. Jare pluvas po 1622 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en decembro kaj malkulminas en junio kaj julio.
DAS
La vorto havas plurajn signifojn:
Vespero
Vespero estas parto de la diurno. Ĝi estas la periodo kiu komenciĝas per krepusko kaj daŭras ĝis la nokto. Dum malfrua vespero regas - krom dum noktomeza suno en la arkta cirklo - mallumo, t.e. ke la sunradioj ne plu atingas la teron.
Oni parolas kutime pri vespero sendepende de mallumo. La plej multaj homoj difinas la komencon de vespero ĉirkaŭ la 18-a aŭ la 19-a horo.
La vespermanĝo estas la manĝo de la vespero. Vespera etoso ofte rilatas al sunsubiro aŭ krepusko. Kelkaj floroj, kiel ekzemple enoteroj, germane nomataj noktokandeloj ekfloras nur verspere.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vespero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Regiono Sikasso
La Regiono Sikasso situas en suda Malio. La plej gravaj urboj estas la ĉefurbo de la regiono Sikasso, Koutiala kaj Bougouni.
La loĝantaro de Sikasso konsistas etne el senufoj, samagoj kaj la plej granda etna grupo, la bambaraoj.
Bellwald
Bellwald estas komunumo en la distrikto Goms en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 438 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Regiono Sikasso
Distriktoj estas: Bougouni, Kolondiéba, Kadiolo, Koutiala, Sikasso, Yanfolila, Yorosso
Bellwald
Geografio
La komunumo Bellwald Bellwald situas en Supra Valezo alte super la valo de Rodano. La komunuma teritorio en sudo etendiĝas ĝis la valfundo al la riverbordo. La vilaĝo mem situas sur suna teraso. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bellwald, Ried kaj Egg sur la montteraso super la valo, Bodma en la valo de Fiesch, kaj Fürgangen en la valfundo, kie troviĝas la kantona ĉefvojo kaj la stacidomo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,69 km², de kiuj 17,6% estas kovritaj de arbaro, 43,8% servas por agrikulturo kaj 5,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bellwald limas en okcidento kaj nordo al Fieschertal, en nordnordoriento al Grafschaft, en nordoriento al Blitzingen, en oriento al Niederwald, en sudo al Ernen, kaj en sudsudokcidento al Fiesch.
Trafiko
Tra Bellwald pasas en la valo la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Brigo trans Furko-Pasejo al Andermatt kaj la trajnlinio de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo. De la stacidomo en la valo aertelfero kaj mallarĝa kurba veturvojo kondukas al la vilaĝoj sur la sunaj terasoj de alte super la rodanvalo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bellwald datiĝas el la jaro 1273 kiel Beliwalt. La vilaĝetoj kuniĝis en la jaro 1384 en la kamparana gildo kaj kreis akvajn regularojn en la jaro 1371 kaj 1436, akvopaŝtejan regularon en la jaro 1499 kaj civitanajn statutojn en la jaro 1555. Bellwald estis dum mezepoko unu de la kvartaloj de la valeza Dekono Goms. Post la konstruo de la fervojo en la jaro 1915 kaj la aertelfero en la jaro 1956 komenciĝis forta evoluo de la turismo.
Monda naturheredaĵo
Esenca parto de la komunuma teritorio apartenas al la regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn), kiu estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Ferenc Grunwalsky
Ferenc GRUNWALSKY [grunvalski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grunwalsky Ferenc estas hungara kameraisto, reĝisoro, scenaristo kaj profesoro.
Ferenc Grunwalsky naskiĝis la 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Grunwalsky akiris kameraistan diplomon en Teatroarta Altlernejo en 1968, poste li helpis laborojn de Miklós Jancsó. Paŝo post paŝo li faris memstarajn laboraĵojn. Ekde 2006 li instruis en la altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 2004, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Liaj filmoj (kiel scenaristo) (elekto)
En 3 filmoj li partoprenis, kiel aktoro.
Gumursoj
Gumursoj aŭ gumursetoj estas aparta formo de gumbonbonoj en formo de unu ĝis du centimetrojn granda stiligita urso. Ili estas produktitaj diverskoloraj kaj entenas krom farbaĵojn kaj aromojn ankaŭ acidigajn kaj tegigajn materiojn, akvon, sed ĉefe sukeron, sukersiropon kaj gelatenan miksaĵon, kiuj estigas la gumsimilan econ. Por specifaj grupoj de aĉetantoj, ekzemple en islamaj landoj, por judoj atentantaj pri koŝera manĝaĵo aŭ por vegetaranoj, ili ankaŭ haveblas sen (bestodevena) gelatenaĵo.
Historio
La gumursoj inventitis en 1922 de la entreprenisto Hans Riegel en la urbo Bonno de Germanio. Lia entrepreno Haribo (akronimo de HAns RIegel BOnn) ekde la jaro 1922 produktis kaj disvendigis la dolĉaĵon, komence sub la germanlingva nomo Tanzbären ("dancaj ursoj"), poste Goldbären ("oraj ursoj"). Ĝis la nuntempo la entrepreno, kiu cetere situas nur kelkcent metrojn for de la germania registara kvartalo de Bonno kaj de la eksa Germana Esperanto-Centro de la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, estas la tutmonde gvida produktanto de gumursoj. Tamen intertempe la dolĉaĵo ankaŭ produktatas de multaj aliaj firmaoj en diversaj variaĵoj.
Diversaĵoj
En la Juda muzeo de Berlino ekzistas aŭtomato, kiu proponas koŝerajn gumursetojn produktitajn sen porkaĵo.
Alkohola mikstrinkaĵo el vodko kaj Red Bull estis nomita laŭ la gumurso. En Aŭstrio kaj Svislando la trinkaĵo nomiĝas Gummibärli (gumurseto), ĉar ĝi havas la apartan guston de gumursoj.
Benzila hipofosfito
Benzila hipofosfito aŭ benzila fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la benzila alkoholo kaj hipofosfita acido. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo. Benzila hipofosfito posedas 7 karbonatomojn, 9 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Benzila hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de benzilaj derivaĵoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
Kálmán Ihász
Kálmán Ihász [ihAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ihász Kálmán estis hungara futbalisto (defendisto), olimpiano, olimpika ĉampiono. Lia pli juna frato estis Gábor Ihász.
Kálmán Ihász naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
M. M. Kiravani
Koduri Marakatamani Kiravani (కోడూరి మరకతమణి కీరవాణి, IAST: Kōḍūri Marakatamaṇi Kīravāṇi, Hunter: Koduri Marakathamani Keeravani; naskiĝinta la 4-an de julio 1961) estas barata muzika komponisto, produktisto de muziktrakoj, kantisto kaj kantoteksisto kiu plejparte laboras en la telugua kino. Plurfoje premiita, li ricevis, inter aliaj, la Oskar-premion, Oran Globon, premion LAFCA, filmpremion Elekto de Kritikistoj, Nacian Filmpremion, ok premiojn Filmfare Sudo kaj 11 Premioj Nandi. En 2023, la Registaro de Barato honoris lin kun la Padma Shri pro liaj kontribuaĵoj al barata kino.
Kálmán Ihász
Biografio
Kálmán Ihász futbalis en junulara teamo de prestiĝa klubo en Angyalföld inter 1953 kaj 1958, poste en la plenkreska teamo ĝis 1973. Intertempe li akiris licencon pri tornisto kaj laboris en fabriko. Dum la aktiva futbala periodo li ludis 363-foje kun 19 goloj kaj li kvarfoje estis hungara ĉampiono. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1962–1969 27-foje. En la Somera Olimpiko 1964 lia nacia teamo ricevis ormedalon. Li akiris trejnistan diplomon, sed li neniam estis trejnisto. Depost 1973 li estis butikisto. Li havis edzinon.
M. M. Kiravani
Kiravani eĉ laboris por kelkaj hindiaj, tamilaj, kanaraj kaj malajalaj filmoj. Li estas ĉefe konata pro siaj muzikkomponoj en laboroj kiel Kshana Kshanam (1991), Gharana Mogudu (1992), Allari Priyudu (1993), Krima (1994), Subha Sankalpam (1995), Pelli Sandadi (1996), Devaraagam (1996), Annamayya (1997), Zakhm (1998), Student No.1 (2001), Jism (2003), Paheli (2005), Sri Ramadasu (2006), Magadheera (2009), la serioj Baahubali (2015 kaj 2017) kaj RRR (2022).
Komencoj kaj propra vivo
Kiravaani naskiĝis en telugua parolanta familio en Kovvur, distrikto Okcidenta Godavari, Andra-Pradeŝo al Koduri Siva Shakthi Datta, kantoteksisto kaj scenaristo. Li estas la kuzo de reĝisoro S. S. Rajamouli kaj de la muzikaj komponistoj M. M. Srilekha kaj Kalyani Malik. Li estas la nevo de scenaristo V. Vijayendra Prasad.
Lia edzino M. M. Srivalli laboroj kiel linia produktisto en filmoj. Lia pliaĝa filo, Kaala Bhairava, estas kantisto kaj kantis por multenombraj kunmetaĵoj de lia patro (ekzemple, la kanto «Dandalayya»). Lia pli juna filo, Sri Simha, debutis kun Mathu Vadalara (2019).
Kariero
Kiravani unue komencis lian karieron kiel kunhelpa muzika direktoro kun la telugua komponisto K. Chakravarthy kaj la malajala komponisto C. Rajamani en 1987. Li helpis en filmoj kiel Collectorgari Abbayi kaj Bharathamlo Arjunudu fine de la 1980-aj jaroj. Dum ĉi tiu tempo, li ankaŭ serĉis la gvidon de la veterana kantoteksisto Veturi dum pli ol unu jaro.
La unua granda rompiĝo de Kiravani kiel sendependa muzikisto okazis kun la filmo Kalki en 1990, sed la filmo neniam publikiĝis kaj eĉ sia muziko ne famiĝis. Estis fine la reĝisoro Mouli kun sia filmo Manasu Mamatha de 1990 kiu alportis lin al la sukceso; tio estis taksata kiel lia vera unua eldonita filmo. Tamen, estis nur kun Rami Gopal Varma kaj lia furora filmo Kshana Kshanam (1991) ke Kiravani iĝis vere famkonata muzika direktoro. Ĉiuj kantoj de ĉi tiu filmo dum la tempo iĝis pinta furorkantoj kaj Kiravani estis inundita de proponoj de multaj filminsutrioj trans suda Barato. Lia unua grava hindia filmo estis Krima (1994).
Kiravani menciis Ilaiyaraaja-n, John Williams-on kaj Nusrat Fateh Ali Khan-on kiel komponistoj kiu influis lin. Kelkaj de la filmoj kiu inspiris lian muzikon inkluzivas Fiddler on the Roof (1964), Coming to America (1988), Phone Booth (2002).
Premioj kaj kandidatigoj
Kiravani gajnis la Oskar-premion por la plej bona originala kanto kaj la premion Ora Globo kiel la plej bona originala kanto por «Naatu Naatu» por la telugua filmo RRR de 2022. Li ricevis Nacian Filmpremion kiel la plej bona muzika direktoro pro la telugua filmo Annamayya de 1997. Li estas ankaŭ ricevinto de ok premioj Filmfare Sudo, dek unu premioj Nandi de Andra-Pradeŝo, kaj filmpremio de la ŝtato Tamilnado. Li ankaŭ kandidatiĝis por la Premio Saturno por la plej bona muziko por Baahubali:The Beginning (2015).
★ Civilaj honoroj
★ Naciaj Filmpremioj
★ Internaciaj premioj
★ Premioj Filmfare Sudo
★ Premioj Nandi
Filmpremioj de la ŝtato Tamilnado
Filmpremioj Santoŝam
Sudbarataj Internaciaj Filmpremioj
Karl May
Karl MAY (naskiĝis la 25-an de februaro 1842, mortis la 30-an de marto 1912) estis germana verkisto.
La 30-an de marto 1912 en Radebeul apud Dresdeno mortis Karl May en la "Vilao Shatterhand", de unu jarcento unu el la plej multe legataj germanaj verkistoj. Multaj figuroj de lia fantazio – Winnetou, Old Shatterhand, Kara ben Nemsi kaj Haĝi Halef Omar – atingis tian popularecon, ke la plejmulto de germanlingvaj legantoj estas ekde la junaĝo profunde intimaj kun ili.
Lia ampleksa verkaro rezultis el eksterordinare malfavora kaj eventoplena vivo. Karl May naskiĝis la 25-an de februaro 1842 kiel kvina el dek kvar infanoj de ercmontara teksisto en la saksa urbo Ernstthal (poste Hohenstein-Ernstthal), en ekstrema povreco. Li fariĝis instruisto en popollernejo, perdis kiel deknaŭjarulo jam kelkajn semajnojn poste pro negrava mispaŝo sian postenon. Pro mizero kaj obstineco li per malgrandaj friponaĵoj klopodis kontentigi siajn eksterordinaran fantazion kaj humiligitan prestiĝavidon. Sekve de tiuj misagadoj li estis devigita trasuferi malliberecon dum ok jaroj. Tiam iĝis fonto por May ankaŭ la verkoj de Alexander Ziegler.
Post sia liberiĝo (1874) li interesiĝis pri verkistaj aktivaĵoj. Komence li skribis antaŭ ĉio hejmecajn novelojn kaj anonimajn primitiv-romanaĉojn. La decida sukceso komenciĝis per liaj "Rakontoj pri vojaĝoj", aperintaj libroforme ekde 1892. En ili May priskribis aventuraĵojn de sia heroo en ekzotikaj regionoj. Tiuj rakontoj estis verkitaj en la unua persono kaj lokiĝas antaŭ ĉio en la "sovaĝa okcidento" de Norda Ameriko aŭ en la Oriento. Li sukcesis tiagrade sugeste kaj kolorplene prezenti tiujn fikciajn raportojn kun geografiaj kaj etnografiaj detaloj, ke la rakontoj pri vojaĝoj ("Winnetou", "Old Surehand", "Tra la dezerto") ĝisdate fascinas ĉiam denove generaciojn de legantoj, kvankam ilia literatura valoro estas diversmaniere taksata. Ankaŭ la humanisma tendenco de liaj libroj kaj ties aktivado favore al subpremataj popoloj (ekzemple indianoj kaj kurdoj) certigas al tiu ĉi "Ŝekspiro de la junuloj" (laŭ Ernst Bloch) ĉiam denove aktualan intereson kaj simpation de sennombra legantaro.
Post la komenco de la 20-a jarcento Karl May venis en la fokuson de multnombraj procesoj kaj gazetaraj kvereladoj. La malkovro de liaj krimaj junulpekoj, la nerajtigitaj publikaĵoj pri liaj primitivaj romanĉoj kaj atakoj kontraŭ la literatura kritiko metis lin en senfinajn batalojn pri honoro, aŭtoraj rajtoj kaj verkista agnosko kaj kaŭzis finfine iom-post-iom la elĉerpiĝon de lia sanstato. Dum tiu tempo tamen ekestis signifoplena, nun ne plu al la rakonto de aventuroj dediĉita malfrua verko, kiu en bildigitaj vizioj kaj utopioj evoluigas la transkonfesian kristanecon kaj pacajn ideojn de la aŭtoro ("Kaj paco sur tero"; "En la regno de la arĝenta leono"; "Ardistan kaj Ĝinistan").
La 22-an de marto 1912, ok tagojn antaŭ sia morto, Karl May prelegis, aplaŭdite de pli ol 2000 aŭskultantoj en Viena salonego, defendante siajn vivon kaj verkaron kaj samtempe propagandante la pacifismajn ideojn de la Nobel-premiito Bertha von Suttner. Ŝi skribis en nekrologo pri Karl May: "Kiu aŭskultis tiun belan maljunulon tiun 22-an de marto dum plenaj du horoj, kiu entuziasme parolis en la plej altaj regionoj de la imagoj, tiu devis havi la konvinkon, ke en lia animo flamegas la fajro de boneco".
En 1999 aperis la rakonto "Liberigo – Eine Befreiung" tradukita de Cornelia Rau (originalo kaj Esperanto-traduko en unu volumo) kaj eldonita de Karl-May-Verlag, Bamberg-Radebeul. En la jaro 2007 la rakonto "Merhameh" aperis en la planlingvo Ido, en unu volumo kun la germana teksto.
Laŭ liaj libroj pri indianoj estis filmitaj multaj filmoj nomataj simple filmoj de May.
Smbato la 2-a
Smbato la 2-a (armene: Սմբատ Բ Տիեզերակալ, Smbato la 2-a Majstro de la Universo) regis kiel reĝo de Armenio de 977 ĝis 989. Li estis el la linio de reĝoj bagratidaj, kaj la filo de Aŝoto la 3-a, kiun li sukcedis.
Smbato estis kronita reĝo en la sama tago de la morto de sia patro. Li regis el la urbo Anio, kiun li fortikigis. Aparte, li ordonis konstruadon de muro ĉirkaŭ Anio, ankaŭ konstruante turojn kaj fortikaĵojn por protekti la urbon de nordo al okcidento. Li komencis la konstruadon de la Katedralo de Anio. Lia regado estis ĝenerale tempo de paco, nur zorgita de konflikto inter Smbato kaj lia onklo Muŝegh en Kars. Ĉi-lasta en 982 instigis la emiron Abu'l-Haija, kapti Dvin, ataki la kampojn de Smbato kaj postuli de li tributon. Ĉi tiu afero rapide finiĝis kiam Abu'l-Haija estis kaptita de Abu Dulaf, la islama emiro de Goght'n. Smbat estigis disputon kun la armena eklezio kiam li geedziĝis kun sia propra nevino (la filino de fratino), kiun la eklezio forte kontraŭis.
Reĝo Smbato mortis kaj estis entombigita en Anio en 989, dum la arkitekto, Tiridat, laŭ ordono de la reĝo, komencis meti la fundamentojn de la Katedralo de Anio. Ĉi tiu konstruaĵo ankoraŭ staras hodiaŭ, kaj kun sia unika stilo kaj simplaj ornamadoj, estas konsiderata kiel unu el la majstraĵoj de la armena arkitekturo. Ĉar li ne havis masklan heredanton, Smbato la 2-a estis sukcedita de la frato Gagiko la 2-a.
Kari Tikka
Kari TIKKA (9-an de majo 1946 - 17-an de oktobro 2022) estis finna komponisto, dirigento kaj hobojisto. Liaj verkoj havas vere ofte spiritajn ecojn. Li komponis kirkan muzikon, solkantojn, koruskantojn, operojn kaj orkestro- kaj ĉambro-muzikon. Plej konata verko de Tikka estas Armolaulu. Lia opero, kiu rakontas pri vivo de Lutero, estas prezentita en multaj lokoj en Finnlando kaj en Germanio kaj Usono, ankaŭ en propra kirko de Lutero en Wittenberg. Li aĝis kiel hobojisto en urba orkestro de Helsinko, kaj en sinfonia orkestro de radio kaj nacia opero de Finnlando.
DAT
La vorto havas plurajn signifojn:
Gan (Pyrénées-Atlantiques)
Gan estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gantois.
Ĉerĉelo
Ĉerĉelo aŭ Cherchell (malnove Cherchel, شرشال) estas havenurbo en la Provinco Tipaza, Alĝerio, 55 mejlojn okcidente de Alĝero. Ĝi estas la distrikta sidejo de la Distrikto Ĉerĉelo.
Loĝantaro
En 1998 ĝi havis 24,400 loĝantojn. Kaj en 2015 ĝi havis 30,000 (vidu sube).
Drăgănești
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 346 loĝantojn (rumanoj); en 1992 422.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
San Dalmazio
Historio
La vilaĝo perdis aŭtonomion en 1776, kiam ĝi estis absorbita fare de Pomarance.
Houston
Houston (esperante Hustono/Hjustono) havas plurajn signifojn:
Tibor Bogdán (ĵurnalisto)
Tibor BOGDÁN estis rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 24-an de oktobro 1946 - 7-a de oktobro 2020.
Kariero
Tibor Bogdán akiris diplomon de aktoro en 1968 en Szentgyörgyi István Színművészeti Főiskola de Târgu Mureș. Li estis raportisto de Igazság de Kluĵo, poste inter 1970-1974 kaj inter 1978-1982 redaktoro, respondecredaktoro de Előre, inter 1974-1978 de Falvak Dolgozó Népe, poste de Munkásélet. De 1990 li estis raportisto de Bukareŝto de Magyar Hírlap de Budapeŝto, en 1990-1992 ĉefredaktoro de Valóság de Bukareŝto, de 1992 por kvin jaroj raportisto de Bukareŝto de la Hungara Radio de Budapeŝto, de 1995 raportisto de Bukareŝto de Duna Televízió de Budapeŝto. De 1997 li estis respondecredaktoro de la hungara disaŭdigo de la Rumana Radio de Bukareŝto. De 2004 li estis ĉefredaktoro de monata revuo Bukaresti Magyar Közlöny
Spontaneeco
Spontaneeco (de la franca vorto spontanéité kaj la mezepoke latina spontaneus) laŭ PIV estas la eco esti
En la konduto de homo temas pri karaktera eco, kiu instigas la personon ofte agi subite kaj sen deekstere videbla kaŭzo. La persono en tiaj agoj sekvas proprajn internajn impulsojn en maniero, kiu por la ĉirkaŭaj homoj ŝajnas surprize rapide. La spontanea ago povas esti kaŭzata de
Spontanea ĉe ĉiuj homoj tamen ankaŭ estas
Spontaneeco en pozitiva senco estas:
Spontaneeco en negativa senco estas:
Spontaneeco en negativa senco povas gvidi al miskomprenoj kaj kvereloj en la interrilatoj kun aliaj homoj. Sentoj ne ĉiam bone klarigeblas kaj pravigeblas. La sincera informo pri la propra emocio, kiu gvidis al spontanea decido, ne nepre sufiĉas kiel klarigo al la partnero aŭ alia interrilatanta homo. Tamen aliflanke manka spontaneeco igas antaŭkalkulebla kaj socie malfleksebla, kio povas gvidi al troigita ŝabloneca konduto kaj al nenormalaj sociaj interagoj.
DAX
DAX havas diversajn signifojn:
Yoshiyuki Morisaki
Yoshiyuki Morisaki (森崎 嘉之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara, Mito HollyHock kaj Yokogawa Electric.
Chemilly-sur-Yonne
Chemilly-sur-Yonne estas franca situanta en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chemillois.
Gabriele D'Annunzio
Gabriele D'ANNUNZIO (naskita la 12-an de marto 1863 en Pescara, mortinta la 1-an de marto 1938 en Gardone Riviera), princo de Montenevoso, estis itala verkisto. Li apartenis al la plej gravaj kaj samtempe plej pridiskutitaj reprezentantoj de la dekadenca poezio de la itala literaturo.
Poço Branco
Poço Branco estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 12.673 loĝantojn.
Gabriele D'Annunzio
Biografio
Li studis en Florenco kaj ĉe la universitato de Romo. Kiel 16-jaraĝulo li publikigis sian unuan lirikaĵaron Primo vere presotan je propra kosto. Ĝi tre imitis la poezion de Giosue Carducci. En 1881 li setlis en Romo, kie li deĵoris ĵurnaliste por la gazeto Tribuna ĝis la 1889 gajnante aliron al la nobela socio. Unu jaron poste li famiĝis per la poema kolekto Canto nuovo (1882). Tiuj poemoj laŭdas la ĝojojn de la vivo kaj provas apliki novan, elitan lingvostilon
En 1883 D'Annunzio edziĝis al la grafino Maria Hardouin di Gallese. Poste li ekokupiĝis pri la romano-ĝenro. La verko Trionfo della morte (1894) estas plena de bunta priskribo de vivo en la regiono Abruco. Post 1898 lia entuziasmo koncernas la teatron. Grandan influon sur liajn verkojn havis la amrilato kun la itala aktorino Eleonora Duse (5 jarojn, ĝis 1902) kun kiu D'Annunzio faris planojn krei koncepton por itala nacia teatro. Al ŝi li dediĉis plurajn verkojn, i.a. la tragediojn La Gioconda (1898) kaj Francesca da Rimini (1901) pri la malfeliĉaj amoj de Francesca da Rimini. La romano Il fuoco (1900) estas senindulge malferma raporto pri tiu ĉi rilato. La malkomedio La figlia di Jorio (1904), konsiderite lia plej poezieca kaj pasia dramo, respegulas elementojn de kamparana vivo de la abrucanoj.
Politikista kariero (i.a.)
La sekvajn jarojn li simpatiis kun la faŝismo kaj Benito Mussolini, kiun li unue traktis kiel rivalon. En 1922 D'Annunzio vane petis de la reĝo komisiiĝi formi registaron. Atestas tion la en 1971 eldonita leteraro Carteggio D’Annunzio – Mussolini (1919-1938). En 1924 li nobeliĝis.
Influoj kaj propra elradiado
Sub la influo de Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer kaj Richard Wagner li celebris romane drame lirikaĵe la vivoĝojon kaj la superhomecon. Karakteriza estis lia eksterordinara talento transformi sentegojn en lingvon impresegan. Lia virtuoza kaj estetika skribostilo malkovras lian romantikan kaj ekstravagancan naturon postflareblan ankaŭ en sia biografio. Estetika estas ĝis hodiaŭ la publike alirebla vilao ĉe la Garda-Lago.
Kelkaj de liaj verkoj estis filmigitaj, el kiuj jenas: La Gioconda (sub la titolo The Devil’s Daughter, 1915), La luz, tríptico de la vida moderna (1917), Il delitto di Giovanni Episcopo (1947) kaj L’innocente (1976). La laste menciita verko fare de Luchino Visconti, kun Laura Antonelli ĉefrolludanta. Egon Friedell finis sian historion pri la itala literaturo Von Dante bis D’Annunzio (1915) per la verkoj de D'Annunzio.
Fonto
Köster, Thomas. "D’Annunzio, Gabriele", en: Microsoft Encarta 2007, 2006 (DVD)
Oberstaufen
Oberstaufen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberallgäu (Supra Algovio) de la federacia lando Bavario, en la geografia regiono Algovio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
11152 Oomine
11152 Oomine estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Monto Omine (japane: 大峰山 Ōmine-san), en la mezo de la duoninsulo Kii en la nacia parko Joŝino-Kumano kaj unu el 100 plej famaj montoj de Japanio. Multenombraj asketistoj vizitis tiun faman antikvan religian lokon, kiu estas registrita en la Monda heredaĵo de Unesko en 2004.
Zorro
Zorro (hispane "vulpo") estas meksika romana figuro. La historio parolas pri venĝanto de la malriĉuloj, kiu estis ekde la 1920-aj jaroj filmita plurfoje kaj servis kiel modelo por la komiks-heroo Batman.
Historio
La historio okazas en la 19-a jarcento, en Kalifornio, kiam la lando kaj la urbo de Los Angeles apartenis al Meksiko, en la epoko de Maksimiliano la 1-a kaj ribelo Benito Juárez. Hispana nobelo nomata « Don Diego de La Vega » vivas duoblan vivon; dumtage li estas riĉa ĉarmemulo, dumnokte li sin batas por la justeco sub la nomo de « Zorro ».
Adi Agashé
Aditya Agashe (naskita Chandrashekhar Agashe II la 10-an de junio 1997 en Sadashiv Peth, Pune),  konata profesie kiel Adi Agashé, estas barata kantisto kaj aktoro de Pune, Maharashtra, kiu estis aktiva en la loka popmuzika sceno ekde 2014. Li funkciis kiel Administranto pri Socia Amaskomunikilaro en la firmao Brihans Natural Products ekde 2015.
Lazareto
Lazareto estas hospitalo aŭ simila edifico, pli malpli izolita, kie oni traktas infektajn malsanojn. Historie ili estis uzitaj ĉefe por kontaĝmalsanoj, kiel lepro aŭ tuberkulozo kaj kelkaj el tiuj instalaĵoj estis ĉefe por malliberigo, sen ajna tipo de medicina zorgo aŭ eĉ sankondiĉoj.
Francisko Azorín tamen registras la terminon Lazaredo kiel Antaŭzorga hospitalo, kvarantenejo. Li indikas etimologion el Lazarus, propra biblia nomo de leprulo kaj de tie la latina lazaretto.
Gelos
Gelos estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
DAY
La vorto havas plurajn signifojn:
Valdisotto
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bormio, Grosio, Sondalo, Valdidentro kaj Valfurva.
Möttingen
Möttingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kenji Kodama
Kenji Kodama (小玉 謙次, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Petreu
Petreu (hungare Monospetri) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Marghita. Administre ĝi apartenas al Abrămuţ.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 071 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 517 (rumanoj, 77% hungaroj.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Senhejmeco
Senhejmulo estas tiu homo, kiu perdis sian hejmon pro diversaj kaŭzoj. plej oftaj kaŭzoj:
Mazagrano (trinkaĵo)
Mazagrano estas malvarma kafinfuzaĵo servata en glaso, kutime dolĉa, servata kun glacikuboj kaj citrono, en alkohola versio kun aldonita rumo. Ĝi originas el Alĝerio kaj ĝia nomo venas de la alĝeria urbo Mazagran. Tie soldatoj de la Fremdula Legio dum sieĝo uzis akvon en sia kafo pro malhavo de lakto aŭ likvoro kaj trinkis malvarme por kontraŭi la varmon.
Daniela Gizela Matray
Daniela Gizela MATRAY (prononcu: Matraj), naskiĝis en Lodzo, ŝia patro estis franco kaj patrino polino. Poligloto (ŝi konas 8 lingvojn), ekonomikistino, ŝi studis la ekonomikon en la lodza ekonomik-altlernejo, dum pluraj jaroj ŝi havis privatan entreprenon. Ŝi estas pola kaj itala esperantistino de la jaro 1966, eklernis la lingvon en Lodzo kiam la filion de Pola Esperanto-Asocio (PEA) gvidis prezidantino Felicja Koprowska.
Ŝi aktivis unue en la junulara Esperanto-movado, krome ŝi aktivas konstante en la ne-registaraj organizajĥoj (NRO) - ligitaj kun la protektado de bestoj, ŝi estas ĝis nun besto-amantino. La unuan fojon en Esperantio ŝi partoprenis en la 22-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Pécs (Hungario), t.e. en la jaro 1966, kaj ŝi partoprenis ankaŭ en kelkaj labor-brigadoj en Hungario, Bulgario, Jugoslavio kaj en Italio.
De la jaro 2000 ŝi konstante translokiĝis al Chiaramonte Gulfi en Provinco Ragusa, proksime de Sirakuzo en Sicilio (Italio) pro la edzo kiu estis italo. De la jaro 2013 ŝi denove parte loĝas en Pollando kaj nun aktivas en Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) kaj en la Asocio ŝi havis de julio 2013 ĝis la Eksterordinara Ĝenerala Kunveno de EDE-PL kiu okazis en Sosnowiec (la 8-an de oktobro) la funkcion de la gazetara proparolanto kaj dum la Kunveno ŝi estis elektita kiel Sekretariino de la Estraro de la Asocio. La 22-an de julio 2013 ŝi renkontiĝis en la senatana oficejo en Lodzo kaj konvinkis por Esperanto senatanon Ryszard Bonisławski kaj la saman tagon ŝi renkontiĝis kun prezidantino de la kultur-komisiono en Pola Parlamento la sejmanino Iwona Śledzińska-Katarasińska ambaŭ loĝantaj en Lodzo kun la espero ke ili baldaŭ aliĝos al la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE). La 2-an de septembro 2013 ŝi kiel proparolanto de EDE-Pollando partoprenis en la renkontiĝo kun senatano Edmund Wittbrodt la prezidanto de pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton, la renkontiĝon ĉeestis ankaŭ ano de la estraro de EDE-Pollando Eduardo Kozyra. Aktiva dum la preparado de la Propono por la Nacia Instituto de Heredaĵo por enskribi Esperanton sur la Liston de Nemateria Kultura Heredaĵo akirante multe da apogsubskriboj kaj ankaŭ instituciaj apogdeklaroj i.a. de Vicurbestro de Lodzo, parlamentano de Sejmo John Godson kaj de la Zamenhof-Lernejo en Lodzo.
Valeggio
Valeggio estas komunumo de Italio.
Jolán Páka
PÁKA Jolán (pro,pa:ka), edzino de Dr. Naszvadi, estis hungara operkantistino (koloratursoprano) naskita en Kluĵo en 1920 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de junio 2005.
Kariero
Jolán Páka debutis en Kolozsvári Nemzeti Színház en 1941 kiel Violeta (Verdi: Traviata) kaj ŝi tie ludis ĝis 1944, poste ŝi estis kantistino de la Operejo de Budapeŝto inter 1945–1963.
Drăgești
Drăgești [drɘĝeŝtj] (hungare: Drágcséke) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 287 loĝantojn (rumanoj); en 1992 5431. Ĝi estis unue menciita skribe en 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Dicănești, Stracoș, Tășad kaj Topești.
Pola landvojo n-ro 65
La pola landvojo n-ro 65 (DK65) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 224 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Varmia-Mazuria Provinco kaj Podlaĥia Provinco. Ĝi kunikgas Gołdap-n, apud landlimo kun Rusio (Kaliningrada provinco) kaj Bobrowniki apud landlimo kun Belarusio tra Ełk, Grajewo kaj Białystok.
DBA
La vorto havas plurajn signifojn:
Linkrusto
Linkrusto, aŭ Lincrusta, estas tre bosita murokovraĵo. Temas pri invento de la brita inventisto Frederick Walton kiu jam antaŭ (1860) estis patentinta linoleumon por plankokovro. Linkrusto estis lanĉita en 1877 kaj estis uzita en ampleksa gamo de aplikaĵoj el reĝaj palacoj al fervojaj vagonoj.
Laŭ Francisko Azorín Linkrusto estas Materialo elpensita de la anglo Walton, simila al la linoleumo sed pli rigida, uzata por kovri orname ĉambrajn murojn. Li indikas etimologion el la latina linum + incrusto (lino kovri): vorto elpensita de Walton, en la 19 jc.''.
Krhov (Bojkovice)
Krhov estas ekde la jaro 1980 unu el partoj de urbo Bojkovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Krhov estas unue menciata en la jaro 1409 kaj en la jaro 1412 ĝi apartenis al sinjorujo de Nový Světlov (vidu Bojkovice). La historio de Krhov do kongruas kun la historio de Nový Světlov.
Krhov tenis karakteron de paŝtista vilaĝo kun kampa montara mastrumado.
Post la jaro 1945
Ekde la 11-a ĝis la 23-a de aprilo estis en la vilaĝo enkvartirigita faŝisma patrujdefendo. La 30-an de aprilo la faŝistoj estis en la vilaĝo lastfoje. Nokte estis eksplodigotaj pontoj sur ŝoseo al Bzová kaj la ŝoseo estis subminita. Matene la 1-an de majo eliris du lokaj civitanoj "por esplori". Ili sendis informon, ke liberigantaj taĉmentoj proksimiĝas kaj unu el ili alkondukis fruntajn rumanajn taĉmentojn montrinte al ili, kie la faŝistoj postlasis la minojn. Tiuj ĉi taĉmentoj enpaŝis en la katastron de la vilaĝo proksimume je la 9-a kaj tridek.
Unu el la rumanaj oficiroj eliris kun unu soldato mem antaŭen al la tri kontraŭtankaj minoj, kiuj restis sub la eksplodigita ponto kaj kiuj civitanojn markis per enpikita vergeto. La taĉmento restis stari en proksimeco eble 120 metroj. La soldato alsidiĝis al unu mino, deaktiviginte ĝin li metis ĝin sur fosaĵon. Same okazis kun la dua. Kiam li estis alkliniĝinta al la tria - aŭdiĝis eksplodo. La mino estis sendube sekurigita kontraŭ deaktivigo per plua eksplodigilo. Pro la eksplodo la soldato estis disŝirita kaj la oficiro grave vundita precipe en la vizaĝo kaj la manoj. Vunditaj estis ankaŭ du loĝantoj starantaj proksime.
La korprestaĵoj de la soldato estis forveturigitaj ĝis Bojkovice kaj transdonitaj al rumanaj organoj. Pli poste ili estis, komune kun pluaj soldatoj, mortintaj en Bojkovice, sepultitaj. La nomon de tiu ĉi soldato la civitanoj de Krhov ne sukcesis konstati. Sed tio estas tute certe unu el la nomitaj soldatoj en Bojkovice - kun la plej granda verŝajneco soldato Sebastian Boca.
Ŝirakavano
Ŝirakavano (armene: Շիրակավան); fondita kiel Jerazgavors kaj poste Jerazgavork, estis mezepoka armena urbo kaj unu el la 13 (aŭ 14 se Tuŝpo kalkuliĝas) historiaj ĉefurboj de Armenio, servante kiel ĉefurbo inter 890 kaj 929 dum la Bagratida Reĝlando Armenio.
La urbo situis sur la dekstra bordo de la rivero Aĥurjan en la nordoriento de Anio, nuna vilaĝo Çetindurak de Akyaka distrikto de Provinco Kars, ene de la Respubliko Turkio.
La plej fruaj mencioj pri Ŝirakavano kiel setlejo aperas kiel Jerazgavors en la 7-a jarcento, de la armena historiisto Sebeos. Jerazgavors estis priskribita de Sebeos kiel vilaĝo en la Ŝirak-angulo ene de la Ajrarat-provinco Reĝlando Armenio. Ĝi poste estis disvolvita de reĝo Smbato la 1-a de Armenio, kiu movis la ĉefurbon de Bagratida Armenio el Bagarano al Jerazgavors en 890, renomante ĝin Ŝirakavano.
La preĝejo Surp Prkiĉ (Sankta Savinto) konstruita en la 880-aj jaroj fare de reĝo Smbato la 1-a, estis inter la rimarkindaj orientiloj de la urbo. Smbato poste estis kronita kiel reĝo en lakatedralo fare de katolikoso Georgo la 2-a en 890. Ŝirakavano daŭre funkciis kiel la ĉefurbo de la regno ĝis 929 kiam la urbo Kars estis elektita kiel ĉefurbo fare de reĝo Abaso la 1-a de Armenio.
Kiel priskribite de la historiistoj Stepanos Asoghik kaj Samuel Anetsi inter la 11-a kaj 12-a jarcentoj, ĝi havis centran fortikaĵon ĉirkaŭita de dikaj defendaj urbomuroj. Tamen, ĝi estis invadita de la bizancanoj. Tiam en 1064, kune kun Anio,Ŝirakavano estis detruita de granda selĝuka-turka armeo, gvidita de sultano Alp Arslan.
Antaŭ la fino de la 12-a jarcento, Ŝirakavano estis revivigita kaj rekonstruita de la zakaridoj. Tamen, la urbo malkreskis dum la dua duono de la 13-a jarcento kaj iĝis vilaĝo.
Oberstaufenbach
Oberstaufenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Listo de senatanoj de Allier
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la departemento Allier de Francio.
Amo
Pri la aliaj signifoj de AMO, vidu AMO.
Amo estas profunda emocio pri la ŝatado de alia(j) individuo(j), kun kiu(j) oni sentas sin kunligita. Laŭ la kunteksto la vorto povas komprenigi vastan gamon de signifonuancoj de forta simpatio ĝis amordezira pasio. Amo estas ofta temo en arto, literaturo, poezio kaj kino. Fido estas rigardata ĝia nepra kondiĉo.
Amo rilatas al gamo da malsamaj sentoj, statoj, kaj sintenoj kiu intervalas de interhoma amo ("mi amas mian patrinon") al plezuro ("mi amis tiun manĝon"). Ĝi povas rilati al emocio de forta altiro kaj persona alligitaĵo. Ĝi ankaŭ povas esti virto reprezentanta homan bonvolemon, kompaton, kaj amon - "la malegoisman lojalan kaj bonintencan konzernon por la bono de alia". Ĝi ankaŭ povas priskribi kompatajn kaj amajn agojn direkte al aliaj homoj, onia memo aŭ bestoj.
Antikvaj grekoj identigis kvar formojn de amo:
DBB
La vorto havas plurajn signifojn:
Amo
Modernaj aŭtoroj karakterizis pliajn specojn de romantika amo. Ne-okcidentaj tradicioj ankaŭ distingis variaĵojn aŭ simbiozoj de tiuj statoj. Tiu diverseco de uzoj kaj signifoj kombinitaj kun la komplekseco de la sentoj implikis ke amo estas nekutime malfacile konstante difinebla, komparebla al aliaj emociaj statoj.
Amo en ĝiaj diversaj formoj funkcias kiel grava faciliganto de interpersona rilatado kaj, pro ĝia centra psikologia graveco, estas unu el la plej oftaj temoj en la kreivaj artoj.
Amo povas esti komprenita kiel funkcio por konservi homojn kune kontraŭ minacoj kaj por faciligi la daŭrigon de la specio.
Difinoj
La vorto "amo" povas havi gamon da rilataj sed apartaj signifoj en malsamaj kuntekstoj. Multaj lingvoj uzas multajn diversajn vortojn por esprimi kelkajn el la malsamaj konceptoj kiuj povas esti komprenataj de la koncepto "ami"; unu ekzemplo estas la pluropo de grekaj vortoj por "amo." Kulturdiferencoj en konceptigado de amo tiel duoble malhelpas la establadon de universala difino.
Kvankam la naturo aŭ esenco de amo estas temo de ofta debato, malsamaj aspektoj de la vorto povas esti klarigitaj determinante kio ne estas amo. Amo kiel ĝenerala esprimo de pozitiva sento (pli forta formo de ŝato) estas ofte komparita al malamo (aŭ neŭtrala apatio); kiel malpli seksa kaj pli emocie intima formo de romantika alligitaĵo, amo estas ofte komparita al volupto; kaj kiel interhoma rilato kun romantikaj nuancoj, amo foje estas komparita al amikeco, kvankam la vorto amo ofte estas uzita por proksimajn amikecojn.
Abstrakte traktita amo kutime rilatas al travivaĵo kiun unu persono sentas por alia. Amo ofte implikas zorgi por aŭ identiĝi kun persono aŭ aĵo (kp. vundebleco kaj prizorgo de amo), inkluzive de si mem (kp. narcisismo). Aldone al transkulturaj diferencoj en komprenado de amo, ideoj pri amo ankaŭ ŝanĝiĝis multe dum tempo. Kelkaj historiistoj datigas modernajn konceptojn de romantika amo al ĝentila Eŭropo dum aŭ post la Mezepoko, kvankam la antaŭa ekzisto de romantikaj ligoj estas atestita per malnovega ampoezio.
Inundo de Tiso (1879)
Tiso ofte faris inundojn, tamen la inundo en Szeged en 1879 estas la plej menciinda.
Károly Huber
Károly Huber [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Huber Károly estis hungara dirigento, komponisto, violonisto, koncertmajstro, instruisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis Hubay ekde 1879, liaj filoj estis Jenő Hubay kaj Károly Hubay.
Amo
Difinoj
Amo foje estas referencita kiel "lingvo internacia" kiu superregas kulturajn kaj lingvajn sekciojn.
Károly Huber
Károly Huber naskiĝis la  en Varjas (Hungara reĝlando, nuntempa Variaș en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Inundo de Tiso (1879)
Historio
Alvenis donacoj por la rekonstruo el la tuta mondo, La plena rekonstuo okazis en moderna sistemo. Kreiĝis bulvardo kun avenuoj.
Amo
Nepersona amo
Persono povas ami objekton, principon, aŭ celon al kiuj oni estas profunde transigita kaj multe valoras. Ekzemple, kompata atingo kaj volontula laboro "amas" siajn kaŭzojn foje naskite ne de interhoma amo sed nepersonaj amoj, altruismo, kaj el fortaj spiritaj aŭ politikaj konvinkiĝoj. Homoj ankaŭ povas "ami" materialajn objektojn, bestojn, aŭ agadojn se ili investas sin en ligado aŭ aliformaj identiĝoj kun tiuj aĵoj. Se ankaŭ seksa pasio estas implikita, tiam tiu sento estas nomita parafilioj.
Inundo de Tiso (1879)
Historio
Szeged iĝis pli bela, ol ĝis tiam neniam.
Károly Huber
Biografio
Károly Huber studis en konservatorio de Arad (urbo). Li aĝis 10, kiam li komencis lerni violonadon. Ekde 1844 li estis gvidanta violonisto de Nacia Teatro de Pest. En la teatra jaro 1851 li havis postenon de operejo de Vieno, poste li estis orkestrestro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Inter 1862 kaj 1871 li estis samloke vicdirigento. Intertempe en 1856 li faris violonajn koncertojn en la tuta Eŭropo, en la sekva jaro li fondis arĉkvarteton. Inter 1852-1885 li ankaŭ instruis en muzika mezlernejo, ekde 1884 li estis instruisto pri violonoj en Muzikakademio de Budapeŝto. Ekde 1884 li ankaŭ gvidis plurajn korusojn kaj etajn orkestrojn. En 1852 li ekhavis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn. Pro vidviĝo li denove edziĝis kaj li denove havis pliajn 3 filojn. Li mortis pro koratako.
Amo
Interhoma amo
Interhoma amo rilatas al amo inter homoj. Ĝi estas pli potenca sento ol simpla simpatio por alia. Senreciproka amo rilatas al tiuj sentoj de amo kiuj ne estas reciprokaj. Interhoma amo estas plej proksime asociita kun interpersona rilatado. Tia amo eble ekzistas inter familianoj, amikoj, kaj paroj. Ekzistas ankaŭ kelkaj psikologiaj malordoj ligitaj por ami, kiel ekzemple erotomanio.
Inundo de Tiso (1879)
Fontoj
• •	bildoj
Amo
Interhoma amo
Laŭlonge de la historio, filozofio kaj religio faris la plej multe de la konjektoj pri la fenomeno de amo. En la 20a jarcento, la scienco de psikologio prilaboris grandan interkonsenton pri la subjekto. En la lastaj jaroj, la sciencoj psikologio, antropologio, neŭroscienco, kaj biologio aldonis multe al la kompreno de la naturo kaj funkcio de amo.
Biologia bazo
Volupto estas la dekomenca pasia seksa deziro kiu helpas la pariĝon, kaj kondukas al pliiĝanta liberigo de kemiaĵoj kiaj testosterono kaj estrogeno. Tiuj efikoj rare daŭras pli ol kelkaj semajnoj aŭ monatoj. Allogo estas la pli individua kaj romantisma deziro por specifa kandidato al pariĝado, kiu formiĝas el volupto al engaĝiĝo al individuaj amikformoj. Lastatempaj studoj en neŭroscienco indikis ke kiam homoj enamiĝas, la cerbo konstante liberigas certan aron de kemiaĵoj, inkluzive de la neŭrotransmitor-hormonoj, dopamino, norepinefrino, kaj serotonino, nome la samaj kunmetaĵoj liberigitaj per amfetamino, stimulante la plezurcentron de la cerbo kaj kondukante al kromefikoj kiel ekzemple pliigita korfrekvenco, neapetiteco kaj sendormeco, kaj intensa sento de ekscito. Esplorado indikis ke tiu stadio ĝenerale daŭras de unu kaj duono ĝis tri jaroj.
Ĉar la volupta kaj altira stadioj estas ambaŭ konsideritaj provizoraj, tria stadio estas necesa por respondeci pri longperspektivaj rilatoj. Alligitaĵo estas la ligado kiu antaŭenigas rilatojn daŭrantajn multajn jarojn kaj eĉ jardekojn. Alligitaĵo estas ĝenerale bazita sur engaĝiĝoj kiel ekzemple geedziĝo kaj filoj, aŭ sur reciproka amikeco bazita sur aĵoj kiel komunaj interesoj. Ĝi estis ligita al pli altaj niveloj de la kemiaĵoj oksitocino kaj vazopresino al pli alta grado ol mallongperspektivaj rilatoj havas. Enzo Emanuele kaj laborkunuloj raportis ke la proteinmolekulo konata kiel la nerva kreskfaktoro (NGF) havas altajn nivelojn kiam homoj unue enamiĝas, sed tiuj revenas al antaŭaj niveloj post unu jaro.