cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norma modelo
Norma modelo estas teorio en partikla fiziko, kiu priskribas elektromagnetan, malfortan kaj fortan interagojn inter bazaj partikloj. El fundamentaj fortoj norma modelo ne priskribas graviton.
Petea (Pălatca)
Petea (Pălatca) (hungare Magyarpete) estas vilaĝo en Rumanio sude de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 893 loĝantojn (rumanoj), en 1992 811. Ĝia unua skriba mencio estis en 1278. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Pălatca.
Kastelo Habsburgo
Kastelo Habsburgo estis la pra kastelo de la nobela dinastio de la Habsburgoj.
Lhotka (Hranice)
Lhotka situas en Ĉeĥio, ĝi estas loka parto de urbo Hranice en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 6 km nordokcidente de Hranice. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kastelo Habsburgo
Geografio
Kastelo Habsburgo situas sur la monteto Wülpelsberg en la komunumo Habsburgo de la distrikto Brugg en Kantono Argovio, Svislando. De la kastelo oni havas belan rondivdon al granda parto de Argovio.
Lhotka (Hranice)
Lhotka situas en katastra teritorio Lhotka u Hranic kun areo 1,48 km².
Kastelo Habsburgo
Historio
Diversaj trovaĵoj indikas, ke en la loko jam en la bronzepoko kaj dum la tempo de la romianoj setlis homoj. Proksimume en la jaro 1020 Radbot, Grafo de Kletgovio, konstruigis la kastelon sur la monto Wülpelsberg, kiu laŭ la legendo portis la nomon Habichtsburg (en Esperanto: Akcipitro-Kastelo) kaj kiu poste fariĝis la prakastelo de la dinastio de la Habsburgoj. Kiam la Habsburgoj fariĝis grava reganta dinastio, la kastelo ne plu taŭgis kiel familia sidejo kaj estis pruntedonita al vasaloj, kiuj plurfoje ŝanĝiĝis. En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo post peto de la reĝo Sigismondo la 1-a pro rivaleco kun la aŭstra duko Frederiko la 4-a konkeris Argovion kaj tiel la Habsburgoj perdis sian prasidejon kaj hejmlandon. La novaj senjoroj de la regiono nun fariĝis la bernanoj. La lasta habsburga vasalo Henmann de Wohlen kapitulaciis pro la senŝanca situacio de la Habsburgoj kontraŭ garantio de sia havaĵo. En la jaro 1420 Henmann koncedis la kastelon al sia nevo Petermann de Greifensee, kiu ĝin vendis en la jaro 1457 al la urbo Berno. En la jaro 1462 Berno vendis la burgon al Hans Arnold Segesser, kiu ĝin koncedis en la jaro 1469 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. Post la reformacio en la jaro 1528 Kastelo Habsburgo pro la mondigo de la monaĥejo fariĝis denove posedaĵo de la urbo Berno. La administrado nun apartenis al bienmastro de Königsfelden, kiu loĝigis biengardiston kaj bienadministranton en la burgo, kies tasko estis la mastrumado de la kampoj, arbaroj kaj vitejoj ĉirkaŭ la burgo. Ek de la jaro 1804 la burgo estas posedaĵo de Kantono Argovio, kiu pluutiligis ĝin kiel kampara bieno.
Hodiaŭa uzado
Kastelo Habsburgo troviĝas kiel objekto de nacia signifo sub plej alta grada de memoraĵprotekto. La burgo nuntempe estas muzeo kaj palaco enhavas restoracion por la turistoj.
Kortesoj
Kortesoj (Cortes) estas la tradicia nomo kiun en Hispanio kaj Portugalio ricevis la ŝtata Parlamento, la leĝofara asembleo.
La nomo estas plu uzata en Hispanio. Oni uzas la esprimon Cortes Generales por kune aludo al la du ĉambroj de la leĝdona povo en la ŝtata nivelo. Ĝi estas formita de la Congreso de los Diputados (Kongreso de la Deputitoj) kaj de la Senato.
Oni ankaŭ uzas la saman nomon por la leĝopovaj asembleoj de diversa Aŭtonomaj Komunumoj, en kiuj tiu nomo havis pli-malpli grandan tradicion. Oni do parolas pri la Cortes de Aragón, Cortes de Castilla-La Mancha, Cortes valencianas, Cortes de Castilla y León, kaj la Cortes de Navarra.
Listo de renomaj personoj de Sighișoara
Listo de renomaj personoj de Sighișoara.
(63491) 2001 OY60
(63491) 2001 OY60 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Flughaveno Oakland
Kvankam fervojo BART havas "flughavenan" stacion (Coliseum/Oakland Airport), ĝi estas iom for de la flughaveno; necesas uzi buson por atingi ĝin. Ekde 2014, aŭtomata gvida trajno ligas la stacion kaj la flughavenon. Pasas ok minutoj por rajdi la trajnon.
Skulptaĵo de tergasmolekulo
La skulptaĵo Tergasmolekulo estas pligrandigo de molekulo de la ĉefa elemento (81,9 %) de tergaso CH4 (metano) sur loko nur kelkdek metrojn for de la loko, kie oni en 1959 por la unua fojo trovis tergason, en Kolham (komunumo Slochteren) en la provinco Groningen (Nederlando).
Je la 16-a de junio 2009 reĝino Beatriks inaŭguris la skulptaĵon.
Koordinatoj:
Jaulny
Jaulny [elparolu : Ĵolni] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Geografio
Tra la urbo fluas la rivero Rupt de Mad. Oni trovas en Jaulny multe ĵurasiajn fosiliojn, ekzemple Clypeus plotii aŭ Parkinsonia parkinsoni.
Famuloj
Laŭ loka legendo, Johana de Arko vivis tie sub la nomo Jeanne des Armoises.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (2,53%).
Vidu ankaŭ
Thiaucourt-Regniéville
Vyšná Olšava
Vyšná Olšava, hungare Felsőolsva [felŝOolŝva], rutene Вышня Олшава [viŝnja olŝava]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Vyšná kaj felső signifas: supra.
Situo
Vyšná Olšava situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo el Nižná Olšava. Stropkov troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1382. En 1493 pro militado kontraŭ poloj la vilaĝo detruiĝis. Poste en la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőolsva 320 homoj, (slovakoj en majoritato, rutenoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vyšná Olšava 596 homoj, (572 slovakoj, 13 rutenoj).
Charles Porée
Charles PORÉE (naskiĝis la 4an de septembro 1675 en Vendes (Francio), mortis la 11an de januaro 1741 en Parizo) estis franca pastro kaj jezuito, edukisto, oratoro, poeto kaj elstara beletristo. Voltaire, kiu estis lia disĉiplo, konservis dum sia tuta vivo grandan respekton por sia jezuita instruisto.
Verkoj
Nekompleta listo:
Vyšná Olšava
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis hungara juristo Adolf Lukáts.
Gensac (Ĝirondio)
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Moroda
Moroda (hungare: Marót) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Seleuş (Arad). En 1910 ĝi havis 1 602 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 707 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1508. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
286 Iclea
286 Iclea estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno. Ĝi ricevis la nomon de "Icléa", rolulino en la fantasta novelo Uranie de Camille Flammarion.
Bloody Mary (koktelo)
Por la gusto oni aldonas kelkajn gutetojn da vorcestera saŭco, tabaska saŭco kaj iom da pipro. Ekstre luksa miksaĵo ankaŭ enhavas limeosukon. kiel "kirlilo" oni ofte uzas tigon da celerio.
Bloody Mary tiel nomita estas pro sia ruĝa (= sanga) aspekto, eble laŭ la angla reĝino Mario la 1-a kiu havis ĉi tiun kromnomon pro persekutado de protestantoj.
Thialfi kaj Röskwa
Thialfi kaj Röskwa (malnovnordlande Þjálfi e Röskva) estas la akompanantoj de la dio Thor en la nord-ĝermana mitologio. Ili estas la infanoj de kamparano, kiujn ilia patro kiel repacigo donis al Thor. La patro verŝajne estas identa al Egill.
Thor vojaĝis kun Loki, kiu havis la planon por ŝerctrompi Thor-on. Dumnokte ili alvenis ĉe farmbieno kie ili volas tranokti. La kamparano ne havis ion en la hejmo por oferi al la gastoj. Tial Thor buĉis siajn virkaprojn Tanngrisnir kaj Tanngnjóstr kaj lasis ilin rosti. Li klarigis ke nek la felo nek la ostoj estu rompataj. Loki alportis Thialfi-n por elsuĉi la medolon el la ostoj. La knabo faris tion kaj rompis oston. La sekva mateno Thor volis ripari siajn virkaprojn kaj jungi por la öku-thor. Tiam li rimarkis, ke unu el siaj virkaproj lamis. Li fariĝis furioza kaj kiam li sciiĝis la kaŭzon de la manko, li postulis ricevi ambaŭ infanojn de la kamparano kiel rekompenco. Ekde tiam la infanoj estas la permanentaj akompanantoj kaj servistoj de Thor.
(13078) 1991 WD
(13078) 1991 WD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Ludvík Fritsch
Ludvík FRITSCH D-ro, Inĝ. (naskiĝis la 24-an de majo 1910 - mortis la 26-an de decembro 1989) estis ĉeĥa esperantisto kaj Esperanto-terminaristo, honora membro de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (ĈEA).
Sian inĝenieran diplomon Fritsch ricevis en la jaro 1937 post la studoj en la Altlernejo de Kemi-Teknologia Inĝenierio, kaj en la jaro 1939 li estis promociita al doktoro de tekniko. Li laboris precipe en la industrio de celulozo kaj papero kaj fariĝis elstara ĉeĥoslovaka fakulo en ĉi tiu teknologia branĉo.
Apud fakaj kaj organizaj laboroj en sia specialaĵo li ankaŭ uzadis siajn larĝajn lingvajn sciojn (krom Esperanto kaj la ĉeĥan li regis la anglan, francan kaj germanan lingvojn) por la kunlaboro super vico da fakaj vortaroj.
Tamen li ne fordonis siajn kapablojn kaj konojn nur al la celuloza-papera specialo - multajn jarojn li laboris por Esperanto, precipe sur la kampo de ĝia apliko en scienco kaj tekniko. Li estis aktiva membro de la scienca-teknika sekcio de ĈEA ekde ĝia fondiĝo. En novembro 1974 oni elektis lin prezidanto de la sekcio; en ĉi tiu funkcio li laboris sukcese ĝis la 19-a de marto 1982, post tiu dato li funkciis kiel vicprezidanto de la sekcio. Ekde la 5-a kongreso de ĈEA, kiam okazis ankaŭ konferenco de la sekcio la 13-an de septembro 1987, li estis honora prezidanto de la sekcio. En la jaro 1982 li estis ĉeforganizanto de la seminario „Apliko de Esperanto en Scienco kaj Teĥniko“ (AEST) en České Budějovice, kie estis diskutataj problemoj de la energi-fontoj. Li estas autoro de vico da fakaj artikoloj kaj prelegoj en Esperanto, ne nur en la sfero de sia ĉefa fako - li kontribuis ekzemple ankaŭ al la revuo „Esperantisto Vegetarana“.
En la jaroj 1971-1983 Fritsch laboris super la granda ĉeĥa-Esperanta teknika vortaro, kiam li estis la ĉefa kunlaboranto de Inĝ. Aleš Bednařík. La laborversio de la vortaro estas atingebla rete.
Li aktive apartoprenis en vico da kunsidoj, seminarioj kaj konferencoj pri Esperanto, resp. pri ties aplikebloj en sciencaj sferoj (ekz. en la seminarioj de la tiama GDREA en Ahrenshoop, Germanio).
Kiel esplora teĥnologo Fritsch laboris en ĥemia-teĥnologia altlernejo, membris en Ĉeĥa Asocio Ĥemiista kaj Ĉeĥa Asocio por Paper-industrio.
Hünnebeck
La entrepreno translokiĝas en 1937 al Düsseldorf kaj dum la konjunkturo konstruigas grandajn produktejojn, aviadilejojn en Germanio kaj eksterlando.
oficiala paĝo
43025 Valusha
43025 Valusha estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la rusa astronomo Sergej Ivanoviĉ Ipatov elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio),
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sciencistino Valentina I. Ipatova-Artioukhova, fakulino pri hidrobiologio. Ŝi gvidas la kontrolon de la vivmedio de iuj regionoj de Rusio, celante per sia laboro protekti la ekosistemojn kontraŭ la poluo kaj la infekto.
Listo de la landoj laŭ ŝtatŝuldo
Ŝtatŝuldoj de la landoj en 2010
'Escepte de kontraŭa indiko, la datumoj laŭ lando estas taksaĵoj por la jaro 2010. La nombroj povas varii laŭ la difinoj de la ŝtatŝuldo ; la difino uzita estas tiu de CIA World Factbook : '
18638 Nouet
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Nicolas-Antoine Nouet (1740–1811) de la Observatorio de Parizo. Li vojaĝis al Domingo por mapi la insulon. Pli malfrue li mapis la regionon Rejnlandon kaj vojaĝis kun Napoleono Bonaparte en Egiption, kie li kreis mapon de la lando.
Listo de la landoj laŭ ŝtatŝuldo
Ŝtatŝuldoj de la landoj en 2010
Fonto : ordo CIA World Factbook
Károly Révai
Biografio
Károly Révai studis filologion en la Universitato de Koloĵvaro. De 1881 estis dungito de minaddirektorejo de Nagyág. En Nagybánya li redaktis plurajn gazetojn, de 1916 li estis membro de la Societo Petőfi, prezidanto de la Teleki Társaság. Li tradukis el rumana literaturo: Cosbuc György költeményei (Bp., 1905); Román költőkből (Nagybánya, 1909). Li verkis ankaŭ popoldramojn.
Kontraŭtrusta akto de Sherman
La Kontraŭtrusta Akto de Sherman [Ŝerman] (angle Sherman Antitrust Act) estis la unua jurfonto por la usona konkura juro, kontraŭ limigo de la merkato per merkata monopolo.
Historio
La leĝo estis nomata laŭ John Sherman kaj ekvalida en 1890. Bazo por la leĝfarado estis la rapida evoluo de la ekonomio en Usono kaj samtempa estiĝo de monopoloj (ekz.. Standard Oil Company, Carnegie Steel Company, Accessory Transit Company) kiuj eluzis sian merkatan monopolan pozicion kaj pretendis altajn prezojn. Post akcepto de la leĝo, ĝi estis apenaŭ uzata, unuafoje la prezidento Theodore Roosevelt daŭrigis fortan aplikon de la akto.
La leĝon sekvis en 1914 la Akto de Clayton [Klejton], kiu kompletigis la leĝon kaj precizigis ĝin.
Enteno
La leĝo entenis ĝeneralan malpermeson pri monopolformiĝo. Plue, la leĝo malpermesis la horizontalan kaj vertikalan merkatan interkonsenton. La leĝo ankaŭ donis eblecon pri trastrukturado, t.e. la monopola entrepreno povis esti dividita inter certaj antaŭkondiĉoj. La leĝo antaŭvidis punon en sumo de ĝis 5.000 USD kaj/aŭ enprizoniĝon ĝis unu jaro. Pli poste la puno iĝis altigita (stato 2005) ĝis 10 milionoj da USD por entrepreno kaj 1.000.000 US-$ kaj/aŭ 10-jara prizono por natura persono.
Nacia Federacio de la Fajrobrigadistoj de Francio
La Nacia Federacio de la Fajrobrigadistoj de Francio (FNSPF) estas asocio de la tipo de la leĝo de 1901, grupiĝanta civilajn fajrobrigadistojn sen distingo de kategorio aŭ rango laŭ iliaj fakaj asocioj kaj sindikatoj.
Ĉi tiu federacio estas administrata de fajrobrigadistoj elektitaj de siaj samuloj kaj ĝiaj financoj estas provizitaj per membrokotizoj kaj vendoj de derivitaj produktoj. Ĝi havas propran ĉiumonatan revuon.
Ĝia celo estas reprezenti, defendi, antaŭenigi kaj plibonigi la viv- kaj labor-kondiĉojn de Francaj fajrobrigadoj, kvankam tio ne estas la celo de asocio laŭ la leĝo de 1901 sed tiu de la reprezentaj sindikataj organizaĵoj.
Historio
La 18an de septembro 1881, kapitano Charles-Auguste Michel, el la korpuso de Vailly-sur-Aisne kunvenigis 93 oficirojn el 18 departementoj por starigi la fundamentojn de organizo celanta regrupiĝi kaj defendi la fajrobrigadojn. La 17-an de septembro 1882 oficiale naskiĝis en Reims la Nacia Federacio de Oficiroj kaj Suboficiroj de la Fajrobrigado de Francio kaj Alĝerio.
Organizo
La FNSPF estas asocio de la tipo de la leĝo de 1901, en kiu la membroj elektas sian estraron. Ĝi havas certan nombron da internaj strukturoj:
Membroj
La FNSPF havas 268 500 membrojn (2016-ciferoj) tra la fakaj fajrobrigadoj kaj sindikatoj.
Membrecaj avantaĝoj estas ofertitaj kiel jura protekto, socia protekto kaj la plano de Familia Solidareco por situacioj de escepta mizero.
Humanismo, proksimeco, sindevontigo, solidareco, civiteco kaj amikeco estas la valoroj, kiujn la fajrobrigada komunumo dividas ĉiutage kaj klopodas transdoni al la pli junaj generacioj, praktikataj per la multaj agoj, kiujn la reto subtenas:
Fonto
Ĉi tiu artikolo devenas de traduko de la franclingva Vikipedio-artikolo fr:Fédération nationale des sapeurs-pompiers de France. Vidu la liston de aŭtoroj.
Transuraniaj elementoj
En kemio, transuraniaj elementoj estas la kemiaj elementoj kun atomnumeroj pli grandaj ol 92 (la atomnumero de uranio). Neniu el ili estas stabila; ili ĉiuj estas radioaktivaj.
Por elementoj kun atomaj nombroj 1 al 92, ĉiuj krom kvar (teknecio, prometio, astato, franciumo) okazas en facile detekteblaj kvantoj sur tero, havante stabilajn izotopojn, aŭ izotopojn kun tre longaj duoniĝtempoj, aŭ estas kreataj kiel komuna produktoj de disfalo de uranio.
Ĉiuj elementoj kun pli altaj atomaj nombroj, tamen, estas unue esploritaj artefarite, kaj escepte de plutonio kaj neptunio, neniu el ili okazas nature sur tero. Ili estas ĉiuj radioaktivaj, kun duoniĝtempo multe pli mallonga ol la aĝo de la Tero, tiel ĉiu atomoj de ĉi tiuj elementoj, se ili iam estis dum formigo de la tera, jam disfalis. Spuraj kvantoj de neptunio kaj plutonio estas en iuj uranio-riĉaj rokoj, kaj malgrandaj kvantoj estas produktita dum atmosferaj testoj de atomaj armiloj. La plutonio kaj neptunio estas generataj pro neŭtrona kapto en urania erco kun du sinsekvaj beto-disfaloj (238U → 239U → 239Np → 239Pu).
Tiuj kiuj povas troviĝi sur tero nun estas artefarite generitaj sintezitaj elementoj, per nukleaj reaktoroj aŭ partiklaj akceliloj. La duoniĝtempoj de ĉi tiuj elementoj montras ĝeneralan tendencon de malkresko kun kresko de la atomnumero. Estas esceptoj, tamen, inkluzivante dubnion kaj kelkajn izotopojn de kuriumo. Pluaj anomaliaj elementoj en ĉi tiu serio havi estas antaŭdiritaj de Glenn Theodore Seaborg, kaj estas nomataj kiel la insulo de stabileco.
Peza transuraniaj elementoj estas malfacilaj kaj multekostaj al produkti, kaj ilia prezoj kreskas rapide kun atomnumero. Kiel en 2008, armilo-grada plutonio kostas proksimume $4000 por gramo (aŭ proksimume 150 fojoj pli multe ol oro), kaj kaliforniumo kostas proksimume $60000000 por gramo. Pro produktadaj malfacilaĵoj, neniu el la elementoj post kaliforniumo havi industriajn aplikojn aŭ estis iam produktata en makrooskalaj kvantoj.
Por transuraniaj elementoj, kiuj ne estas esploritaj, aŭ estas esplorita sed ankoraŭ ne estas oficiale nomitaj, estas uzata sistemaj elementaj nomoj de IUPAC.
Malkovro kaj nomado de transuraniaj elementoj
La pliparto de la transuraniaj elementoj estis produktita de tri grupoj:
Listo de la transuraniaj elementoj
* La ekzisto de ĉi tiuj elementoj estas konfirmita, tamen la nomoj kaj simboloj donitaj estas portempaj, ĉar pri nomoj de la elementoj ankoraŭ ne estas interkonsento.
Super-pezaj elementoj
Super-pezaj atomoj aŭ super-pezaj elementoj estas la transaktinoidaj elementoj komenciĝantaj per ruterfordio (atomnumero 104). Ili estas nur artefaritaj, kaj nun aktuale ne servas utilajn celojn pro siaj mallongaj duoniĝtempoj, kaŭzantaj ke ili disfalas post kelkaj milisekundoj post kreiĝo, kio ankaŭ faras ilin ege malfacile studeblaj.
Hořesedly
Hořesedly (Horosedl) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 11 km nordokcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1316.
Ŝarm el Ŝejĥ
Ĝis la 20-a jarcento, ĝi estis nur beduenvilaĝo, sed la klara akvo kombinita kun bonaj koralaj rifoj altiris turistojn.
Post la redono al Egiptio investuloj igis ĝin centro de turismo, kiu donas al Egiptio gravajn enspezojn.Pro la kvieta kaj klara akvo de la Ruĝa Maro ĝi estas populara loko por subakva sporto. Proksime situas la nacia parko Ras Mohammed. En la urbo troviĝas multaj hoteloj. La urbo ankaŭ havas flughavenon kien flugas diversaj ĉartakompanioj el Eŭropo. La turista strio etendiĝas ĝis al la Naama Golfo.
Katastrofoj
La 3-an de januaro 2004 aviadilo startinta de Ŝarm el Ŝejĥ falis en la maron; mortis ĉiuj 148 aviadilanoj. La 23-an de julio 2005 bombo-atenco mortigis pli ol 80 homojn.
Krasnoleso (Simferopola distrikto)
Geografio
La vilaĝo situas en la sudorienta parto de la Simferopola distrikto ĉe kunfluiĝo de la riveroj Tavel kaj Zuntu-Gaj (kiuj estas maldekstraj alfluantoj de Salgiro) proksimume 9 kilometrojn for de Simferopolo kaj ĉ. 3,5 kilometrojn for de la aŭtoŝoseo Simferopolo-Aluŝto-Jalto. La plej proksimaj loĝlokoj estas la vilaĝoj Dobro (norde), Zareĉno (nordoriente) kaj Mramorno (oriente).
Ŝarm el Ŝejĥ
Klimata konferenco
La UN-klimata konferenco (COP 27) okazis de la 6-a ĝis la 18-a de novembro 2022 en Ŝarm el Ŝejĥ. Ĝi estas la loko de oftaj naciaj, tutarabaj kaj internaciaj konferencoj. La internacia kongresejo de la urbo povas gastigi ĝis 4 700 partoprenantojn.
Krasnoleso (Simferopola distrikto)
Historio
Oni opinias, ke la unua vilaĝo sur tiu loko aperis komence de la 17a jarcento, tamen la unuaj fidindaj mencioj pri la vilaĝo aperis nur en la jaro 1784, kiam ĝi konsistis el tri partoj (Dageli, Dua Dageli kaj Tria Dageli).
Ŝarm el Ŝejĥ
Klimato
Somere, la temperaturo povas altiĝi ĝis +45 °C aŭ pli en la ombro (la absoluta maksimumo estis fiksita la 3-an de junio 2013 kaj estis +46 °C), la plej varma monato estas aŭgusto, kies meza maksimumo estas +38. °C, kaj eĉ nokte la temperaturo estas pli malalta +30 °C, kiel regulo, ne falas.
Krasnoleso (Simferopola distrikto)
Historio
En la jaro 1940 estis formita la samnoma (Tavela) komunumo, kaj la vilaĝo iĝis ĝia administra centro. En la jaro 1945 per la decido de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la vilaĝo estis alinomita kiel Krasnoleso (la rusa nomo laŭvorte signifas ruĝ-arbarejo) kaj la koncerna komunumo — kiel Krasnolesa komunumo. En la jaro 1948 la Krasnolesa komunumo estis abolita, kaj ĝiaj vilaĝoj estis aligitaj al la Dobra komunumo. En la jaro 1958 oni aligis al Krasnoleso kelkajn apudajn vilaĝojn: Dvukamenka, Zapovednoje kaj Polarnik , pro kio Krasnoleso ĝis nun konsistas el kelkaj iom disaj partoj.
Ŝarm el Ŝejĥ
Klimato
La akvotemperaturo en la maro ne falas sub +20 °C eĉ vintre (somere ĝi altiĝas ĝis +28 °C). Pluvoj en Ŝarm el Ŝejĥ estas tre maloftaj, la aero estas seka kaj varma en ajna tempo de la jaro.
Krasnoleso (Simferopola distrikto)
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 1134 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 1277 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 170 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 332.
La ĉefa ekonomia branĉo de Krasnoleso estas agrikulturo. En la vilaĝo ekzistas lernejo, biblioteko kaj klubo. Apud Krasnoleso ekzistas sporta lernejo, pretiganta ontajn olimpikajn sportistojn de Ukrainio (fondita en 1989) kaj geobiologia observejo, apartenanta al la Taŭrida universitato.
Ŝarm el Ŝejĥ
Nomo
Dum la israela okupado la urbo havis la israelan nomon mifrac ŝlomo (Golfo de Salomono). La araba nomo foje estas transliterata "Ŝarm eŝ-Ŝejĥ", ĉar la fina konsonanto de la araba artikolo "al/el" asimiliĝas al sekva "ŝ" (suna konsonanto).
Murpentraĵego Rieth
La Murpentraĵego Rieth estas surmura bildaro alto je 6 m kaj longa je 102 m en la erfurta urboparto Rieth, parto de Erfurt-Nord. Ĝi nombriĝas al la plej grandaj de sia speco en tuta Eŭropo.
Historio
La pentristo kaj grafikisto Erich Enge (adepto de Kurt Bunge) komisiitis en 1976 pentri en la moderna kaj tiutempe ĵus finkreita loĝkvartalo en la nordo de la urbo bildan ciklon pri la temo: "Venko de amo super la malhelo". La enhavo estas politika kaj temas pri la Oktobra Revolucio kaj ĝiaj konsekvencoj.
Graveco
La arta ensemblo estas monumentprotektita kaj impresas ankaŭ per sia dimensio. Ĝi estas firme ligita al la dum la 1970-aj jaroj novkreita Rieth-urbokvartalo, en kunteksto kun la ofte proklamita "unueco inter la politikoj ekonomia kaj sociala". Ĉar tiu nur ŝajna antagonisma kontraŭdiro solviĝu dum la epoko de registrarestrado de Erich Honecker. Kiel estas precizigite en la oficiala priskribo de la protektota artaĵo: ĝi estus "gravega esprimilo de sia tempo".
Elmstein
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Lambrecht.
Fajuoj
La ĉasistoj-kolektistoj-kulturo de la fajuoj konas ŝtonhakilojn, sagojn kaj arkojn. Agro- kaj ĝardenkultivadon ili ne konas. Ili ordinare estas endogamiaj kaj konas la leviraton. al proksimume 400 homoj. En 2012, tamen, ekzistis laŭ SIL ĉirkaŭ 1 400 parolantoj de la fajua lingvo. La religioj de la grupoj estas tradiciaj religioj, kaj nun grandparte specoj de kristanismo – la lasta grandparte, laŭ la organizo Joshuaproject.
Freudenberg
Freudenberg estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Bílý potok (maldekstra alfluanto de Svratka)
Bílý potok estas maldekstra alfluanto de rivero Svratka fluanta tra municipo Pomezí, urbo Polička, vilaĝoj Kamenec u Poličky, Sádek kaj Lačnov.
Por malgrandaj ŝipoj la rivereto estas navigebla de sub digo de fiŝlago Synský en linisekcio 8,6 km longa dum 2 - 2,5 horoj. Navigeblecon oni devas pritaksi, montrilo de akvonivelo mankas.
Devon (insulo)
La insulo Devon (Devon Island) estas la due plej granda insulo de la Insuloj de Reĝino Elizabeto kaj la 27e plej granda insulo en la mondo kaj apartenas al teritorio Nunavuto, Kanado. Ĝin najbaras Insulo Ellesmere en la nordo, Bafina insulo sude. Ĝi havas la surfacon de 55.247 km² kaj estas la plej granda neloĝata insulo de la Tero. La orienta triono de la insulo estas kovrita per glacikovraĵo kun diko de 500-700 m.
La insulon malkovris en 1616 William Baffin kaj nomumis ĝin William Edward Parry al Nord-Devono, post la angla graflando Devon).
Pro ĝi alto kaj la norda situo, sur la insulo apenaŭ kreskas vegetaĵo kaj vivas pli altaj vivformoj (ovibovoj kaj lemingoj). La precipitaĵo estas tre malgranda.
La insulo estas konata pro la Haughton-kratero (krater-lago) kiu estiĝis antaŭ ĉirkaŭ 23 milionoj da jaroj por impakto de meteorito. Ĝi havas la diametron de ĉirkaŭ 20 km.
La setlejo Dundas Harbour ĉe la suda brodo estas hodiaŭ forlasita.
La Mars Society, NASA uzis la insulon por elprovi teknologiojn, izolitan vivon, uzeblajn iam sur la Marso.
David Gilmour
David Jon GILMOUR, [Davido Johano Gilmur] (naskiĝis en Grantchester apud Kembriĝo), estas angla gitaristo, kantisto, verkisto, kaj muzikproduktisto, ĉefe fama pro sia partopreno al la rokgrupo Pink Floyd.
David Gilmour aniĝis al la grupo Pink Floyd en 1967 por helpi la grupon koncerti sekve de la mensa malsaniĝo de Syd Barrett, amiko de David Gilmour kaj tiama gvidanto de la grupo, kaj kiu, pli kaj pli malsana, estis maldungata de la grupo post kelkaj monatoj. David Gilmour karieris kun Pink Floyd ĝis 1996, iĝinta la gvidanto de la grupo post la foriro de la basgitaristo Roger Waters en 1985. De tiam li karieras kiel sola artisto. Lia lasta albumo Rattle that lock estis eldonata en septembro 2015.
En 2011, la magazino Rolling Stone ordigis lin kiel la 14a plej bona ĉiutempa gitaristo.
Infanaĝo
David Gilmour naskiĝis en Grantchester (apud Kembriĝo (Britio)), de Sylvia Gilmour, instruistino kaj filmmuntistino, kaj de Douglas Gilmour, profesoro de zoologio en la Universitato de Kembriĝo.
Malgraǔ siaj du fratoj kaj siaj du fratinoj, David Gilmour havis solecan infanaĝon. Liaj gepatroj lokumis lin en internulejo por daŭrigi siajn karierojn en Usono kiam li estis kvin-jaraĝa. En 1954 li aĉetis sian unuan unuopaĵon: "Rock Around the Clock" de Bill Haley. Dum la postaj jaroj, lia intereso pri gitaro aperis pro la aǔskultado de "Heartbreak Hotel" de Elvis Presley kaj poste de "Bye Bye Love" de Everly Brothers. Dek-unu-jaraĝa li komencis ĉeesti la "Perse School" en Kembriĝo, kaj renkontis siajn estontajn kunanojn de Pink Floyd: Roger Waters kaj Syd Barrett, kiuj estis studantaj en najbara lernejo. Dek-tri jaraĝa li ekhavis sian unuan gitaron: akustikan gitaron pruntata de najbarulo kaj neniam redonita, kaj komencis lernadi sole, per libro kaj sondisko de Pete Seeger.
La forestanteco kaj permeseco de liaj gepatroj ebligis lin frekventi siajn unuajn drinkejojn kaj preferi gitaron ol studadojn. En 1962, li komencis studi modernajn linvojn en la Technical College de Kembriĝo, kaj kvankam li ne finis sian studadon, li lernis la francan lingvon ĝis flua nivelo. En tiu lernejo li retrovis Syd Barrett kun kiu li ofte muzikis.
Frua Kariero
Fine de 1962 David Gilmour aniĝis al la blusroka grupo "Jokers Wild" (en kiu ĉeestis Dick Parry, la estonta saksofonisto de Pink Floyd), ili surbendigis duonan albumon nur publikigita po 50 ekzempleroj. En 1965, li foriris kun Syd Barrett kaj aliaj amikoj al Hispanio kaj Francio, kie ili gajnis vivrimendojn per strataj koncertoj aǔ per muzikaj okazoj, muzikante kantojn de la Beatles. Ili ne estis tre sukcesemaj kaj vivis unutage, ĝis Gilmour devis esti enmalsanulejigata pro malsufiĉa nutrado. Li vojaĝis tra Francio en 1967 kun muzikistoj de "Jokers Wild" sub la nomo "Flowers" poste "Bullitt", sed ili ne havis plu da sukceso. Dum mallonga reiro al Londono por aĉeti novan muzikan aparaton (tiu de la grupo estis ŝtelita en Parizo), li vizitis sian amikon Syd Barrett kiu estis surbendiganta "See Emily Play" kun Pink Floyd, sed Barrett, kies mensa sano estis degradanta, ne ŝajnis rekoni lin, tio kio ege ŝokis lin.
Kariero kun Pink Floyd
Vidu ĉefan artikolon: Pink Floyd
Komence de 1968, Nick Mason, la drumisto de Pink Floyd, petis al Gilmour veni helpi Syd Barrett, kiu estis iĝinta malkapabla koncerti pro mensa malboniĝo. Gilmour devis unue nur helpi kaj eventuale anstataǔi Barrett-on dum koncertoj, sed post kelkaj semajnoj Barrett eĉ ne plu partoprenis al la koncertoj. Pli kaj pli nekondukebla, Barrett estis fine eksigata el la grupo en aprilo de 1968, kaj Gilmour iĝis plenparta ano kaj gitaristo de Pink Floyd. Dum la sepdekaj jaroj, David Gilmour iĝis faktoro de la sukceso de Pink Floyd per la kvalito de sia ludo de gitaro, kiun oni povas aǔskulti en komponaĵoj kiel "Echoes", "Time", "Shine on you, Crazy Diamond" aǔ "Comfortably Numb".
Post la albumo The Dark Side of the Moon en 1973 kaj ĝia ega sukceso, iom post iom Roger Waters trudiĝis kiel gvidanto de la grupo kaj la amikecoj inter la anoj malboniĝis. La klavaristo Richard Wright estis eksigata de Waters el la grupo dum la surbendigo de la albumo The Wall en 1979, kaj en 1985, post la sekvanta albumo The final cut verkita ekskluzive de Waters kaj trudata al Gilmour kaj Mason, Waters decidis haltigi la grupon, konsideranta ĝin kiel  "kreate foruzata forto". Sed Gilmour malkonsentis kaj decidis daŭrigi kun Mason, estante Pink Floyd. Waters kaǔzis juĝaferon kontraǔ Gilmour por ke li ne povu uzi la nomon "Pink Floyd" sed perdis ĝin.
Gilmour tiele iĝis la nova gvidanto de Pink Floyd kaj produktis du albumojn: A momentary lapse of reason en 1987, verkita preskaǔ plene de Gilmour, kaj The Division Bell en 1994, verkita kun Richard Wright, denove plenparta ano de la grupo, kaj ties tekstoj estis kunskribitaj de ĵurnalistino kaj nova edzino de Gilmour Polly Samson.
La malamikeco inter Gilmour kaj Waters restis forta kaj fama ĝis 2005, kiam Bob Geldof, kiu estis organizanta la Live 8-on, serion de karitataj koncertoj, petis al ili rekuniĝi por koncerti kune. Post esti hezitinta, Gilmour akceptis kaj la koncerteto okazis en Londono kun Waters, Wright kaj Mason. Poste, Gilmour kaj Waters kelkfoje koncertis kune, ekzemple dum la turneo "The Wall" de Waters la 12-a de majo 2011. Sed Gilmour plurfoje deklaris ke ne estos oficiala rekuniĝo de Pink Floyd, kun aǔ sen Waters. En 2014 estis eldonata lasta albumo de Pink Floyd The endless river, kombinata de komponaĵoj datataj de la tempo de The Division Bell, kaj estis dediĉata al Richard Wright kiu estis mortinta en 2008.
Sola kariero
David Gilmour produktis sian unuan albumon en 1978, inter Animals kaj The Wall de Pink Floyd. Simple titolata David Gilmour, ĝi estis surbendigata kun muzikistoj de la eksgrupo de Gilmour Bullitt: Rick Wills (basgitaro) kaj Willie Wilson (drumo). Oni povas ankaŭ aǔdi la kantiston Roy Harper, kiu estis jam laborinta kun Pink Floyd por la kanto "Have a cigar" en Wish You Were Here.
La dua albumo de David Gilmour, About Face, publikiĝis en 1984. Oni poste devis atendi ĝis 2006 por aǔskulti la sekvantan albumon On an island, en kiu oni povas aǔdi Gilmour muzikanta per saksofono. Poste David Gilmour foriris turnee kaj filmigis la koncerton de Gdansko por eldoni la koncertan DVD-on Live in Gdansk.
La lasta albumo de David Gilmour Rattle that lock aperis en 2015. La titola kanto de ĉi-tiu albumo enhavas tinton de la SNCF (franca trajna kompanio) verkata de Michaël Boumendil. Dum la sekvanta turneo, Gilmour filmigis koncerton en la antvika teatrejo de Pompejo, 45 jaroj poste la fama koncerto de Pink Floyd en tiu sama loko.
Laboro kun aliaj muzikistoj
David Gilmour laboris kiel muzikproduktisto, soninĝeniero aǔ provludisto por multaj artistoj ties Syd Barrett, Paul McCartney, Kate Bush, Peter Cetera, Grace Jones, Tom Jones, Elton John, B. B. King, Seal, Sam Brown, Jools Holland, Bob Dylan, Pete Townshend, The Who, Supertramp, Levon Helm, Robbie Robertson, Alan Parsons, kaj aliaj artistoj okaze de karitataj koncertoj.
Profesiaj rekompencoj
La 22-an de majo 2008, David Gilmour ricevis la Premion Ivor Novello agnoskantan la kvaliton de lia verkoj.
En aǔtuno 2008, li ricevis la Q premion por sia eminenta kontribuo al muziko. Li dediĉis ĉi-tiun rekompenson al sia samgrupano Richard Wright kiu estis mortinta en septembro 2008.
La 11-an de novembro 2009, li ricevis honoran doktoradon de la Anglia Ruskin Universitato
Familia vivo
David Gilmour edziĝis dufoje. Li unue geedziĝis la 7-an de julio 1975 kun la usona artistino Virginia "Ginger" Hasenbein, kiun li renkontis post koncerto en la Universitato de Miĉigano en 1971, kaj kun kiu li havas 4 infanojn: Alice (naskiĝinta en 1976), Clare (naskiĝinta en 1979), Sara (naskiĝinta en 1983) kaj Matthew (naskiĝinta en 1986). La paro maledziĝis en 1990.
En 1994 li edziĝis kun la angla romanistino kaj ĵurnalistino Polly Samson. Ili havas 4 infanojn: Charlie (naskiĝinta en 1989 de Polly Samson kaj Heathcote Williams, adoptita de David Gilmour), Joe (naskiĝinta en 1995), Gabriel (naskiĝinta en 1997), kaj Romany (naskiĝinta en 2002).
David Gilmour estas la baptopatro de la aktorino Naomi Watts, ties patro, Peter Watts, estis turneisto de Pink Floyd.
Politikaj opinioj
David Gilmour eksponis esti maldekstremulo, kaj ke siaj opinioj venas el siaj gepatroj: "Mi ĉiam konsideriĝas pli kiel socialismano ol alio, eĉ se mi ne aniĝus al politikaj partioj."
En Aŭgusto de 2014, David Gilmour estis unu el la 200 famuloj kiuj estis subskibantuloj de letero al The Guardian oponanta al skota sendependiĝo.
En majo de 2017, David Gilmour adeptiĝis al Jeremy Corbyn, gvidanto de la Brita Laborista Partio. Li tviteris: "Mi voĉdonas por la laborista partio, ĉar mi kredas je sociala egaleco".
Karitataj engaĝiĝoj
David Gilmour asociiĝis al multaj karitataj organizaĵoj kiel Oxfam, Greenpeace, Amnestio Internacia, PETA , la Asocio pri la sano kaj la malsanoj mensaj de la Eǔropa Unuiĝo, The Lung Foundation , Nordoff-Robbins music therapy, Teenage Cancer Trust.
En 1994, li donis 25000£ al la asocio Save the Rhino interŝanĝe de la propono de sia amiko Douglas Adams por la titolo de la albumo kiu estis iĝonta The Division Bell.
En 2003, David Gilmour vendis sian domon en Little Venice kaj donis la monon de la vendo (3,6 milionoj da Britaj pundoj) al Crisis por helpi trovi hejmojn al senhejmuloj.
Muzika stilo
Gilmour estas ĉefe konsiderata kiel gvidista gitaristo. Lia stilo estas karakterizita de bluso-influita frasado, esprimaj portamentoj, kaj daŭrigoj. En 2006, Gilmour diris pri sia ludado: "(Miaj) fingroj faras distingan sonon... (ili) ne estas tre rapidaj, sed mi kredas, ke mi estas tuj rekonebla", kaj ke lia melodia sentumo estis influata de artistoj kiel Hank Marvin kaj The Shadows. En 2006, la ĵurnalisto de la gazeto Guitar World Jimmy Brown priskribis la ludadon de Gilmour kiel "karakterizata de simplaj, grandegsonantaj ripetfrazoj, aŭdacaj, bonritmaj solooj, kaj riĉaj, etosaj kordaj teksturoj". La kritikisto de Rolling Stone Alan di Perna laŭdis la gitaron de Gilmour kiel integra elemento de la sono de Pink Floyd. Di Perna priskribis lin kiel la plej grava gitaristo de la 1970-aj jaroj, kaj kiel "la mankanta ligo inter Hendrix kaj Van Halen". Gilmour akreditas gitaristojn kiel Pete Seeger, Lead Belly, Jeff Beck, Eric Clapton kaj Jimi Hendrix kiel fruaj influoj.
Gitaroj
Komence de 2019, David Gilmour decidis disiĝi kun 120 el liaj gitaroj. Aŭkcio okazis la 20-an de junio 2019 ĉe Christie's en Novjorko. La enspezoj de ĉi tiu vendo estas donacotaj al karitata asocio, kiu luktas kontraŭ malsato en la mondo kaj por la bonvenigo de militajn rifuĝintojn, kreita de Gilmour antaŭ kelkaj jaroj. La blanka Stratocaster numero 00001 de 1954 (kiu ne estas la unua vendita) kaj lia fama Blackstrat (kun la rimeno aparteninta al Jimi Hendrix) de 1969 estis taksataj vendeblaj por 150.000 USD. Ĉiuj ĉi tiuj gitaroj estis ekspoziciitaj en Londono, Los-Anĝeleso kaj fine en Novjorko. La Blackstrat finfine estis vendata por 3.975.000$, kaj la 0001 por 1.815.000$. La tuta vendo enspezis 21.490.750$.
Kantono Bligny-sur-Ouche
La kantono Bligny-sur-Ouche (france canton Bligny-sur-Ouche) estis franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento Beaune. Ĝia ĉefurbo estas Bligny-sur-Ouche.
La Communauté de communes du Canton de Bligny-sur-Ouche estas komunumaro, kiu enhavas la samajn komunumojn kiel la kantono.
Geografio
La ĉefa ekonomia aktiveco estas terkulturo (tritiko, hordeo, kolzo ... ) kaj brutobredado (bovo, kokaĵo ... ).
Krucoj
Oni trovas 140 krucojn en vojoj kaj en vilaĝo.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Bligny-sur-Ouche la jenaj 22 francaj komunumoj :
Udiča
Udiča, hungare Vágudva estas vilaĝo kaj municipo de la Distrikto Považská Bystrica en la Regiono Trenčín de nordokcidenta Slovakio.
Geografia situo
Udiča situas nordokcidente de Slovakio ĉe dekstra bordo de rivero Váh ĉe enfluo de Marikova rivereto, en distrikto de Považská Bystrica, regiono Trenčín. Ĝi kreas enirpordegon al la plej longa valo en distrikto Považská Bystrica, al la Marikova valo. Katastra regiono de Udiča troviĝas en la valo de meza fluo de rivero Váh, en norda parto de [Ilava] baseno, en limdisiĝo de montaroj Javorníky kaj Strážovské vrchy. Ĉirkaŭaĵo de Udiča apartenas al okcidenta Karpata montarsistemo.
Miengo
Miengo [MJENgo] estas municipo en norda Kantabrio, Hispanio, en la Komarko Santandero.
Udiča
Geografia situo
La komunumo Udiča estas la plej malalte kuŝanta vilaĝo en distrikto Považská Bystrica, ĝia centro kuŝas 291 m super marnivelo. La plej alta monto Klapy atingas 654 m super marnivelo. Plejparte monteta ĥotaro de Udiča larĝas 1302 ha. Prosné 665 ha kaj Upohlav 242 ha. En katastro de Udiča troviĝas Naturparko Klapy (654 m), signifa geologie kaj geomorfologie. Ĝi estas roka monto super valdigo Nosice, kreita de kalkŝtono, apartenanta al la plej riĉaj trovejoj de pulsatilo precipe sudflanke. Historiistoj konkludas, ke la nomo Klapy (Klapé) estas almenaŭ dumiljara.
Miengo
Geografio
Ĝi limas norde kun la Kantabra Maro, okcidente kun la Estuaro de San Martín de la Arena, je kies alia bordo estas Suances, sude kun Polanco kaj oriente kun Piélagos. Estas kvin insuloj norde de Punta del Cuerno, nome de los Conejos (de la Kunikloj) nomita ankaŭ Cabrera (Kaprejo), Pasiega, Casilda, Segunda kaj Solita.
Engelberto la 2-a de Mark
Engelberto la 2-a de Mark (mortinta la 18-an de julio 1328) estis grafo de Mark kaj per geedziĝo grafo de Aremberg.
Miengo
Geografio
La municipo Miengo enhavas kvin strandojn: nome Usgo, Cuchía (en la foto de la tabelo), Caballos (ĉevaloj), Robayera kaj Usil (Mogro). Tiu aro de strandoj kun la cetero de la marbordo, formas belan areon kiu altiras turismon al la tuta municipo.
Demografio
Por areo de 24,50 km² estas 5 059 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 4 540 loĝantoj (2010) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj:
Miengo kreskiĝis en la lastaj jaroj, ĉar la municipo estas ene de la ĉirkaŭurbaro de Santandero kaj ties loĝejoj estas pli malmultekostaj. Miengo estas bone komunikita kun Santandero kaj aliloke pere de ŝoseoj, fervojo kaj buslinioj.
Fonto: INE
Miengo (ĉefurbo)
Miengo estas la ĉefurbo de la municipo. Ĝi estas sur nur 11 metroj super marnivelo, sur malaltaĵo ĉe la maro. En 2016 ĝi havis 1 383 loĝantojn (INE). La loĝloko havas du strandojn: nome Usgo kaj Robayera. Je nur unu kilometro de la urba kerno estas la strando Usgo, de fajna sablo, ĉirkaŭ 50 metros de larĝo kaj forta deklivo. La strando Robayera estas pli malgranda, sablejo 10 metrojn larĝa.
De ĝia heredo elstaras:
Engelberto la 2-a de Mark
Familio
Li estis filo kaj heredanto de Grafo Eberhardo la 2-a. La 25-an de januaro 1299 li geedziĝis kun Meĥtilda de Aremberg (mortinta la 18-an de marto 1328), filino de Johano de Aremberg kaj Katarina de Jülich. Heredanto de Graflando Mark fariĝis la filo Adolfo. La Arenberga posedo iris al la filo Eberhardo.
Miengo
Ekonomio
Ĉirkaŭ 6,1 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 19,1 % al la konstruado, 19,4 % al industrio kaj 55,4 % al triaranga sektoro. En la municipo la dungiteco estas de 52,2 % kaj sendungeco de 11,4 %, dum averaĝoj en Kantabrio estas ĉirkaŭ 52,5 % kaj 14,2 % respektive.
Engelberto la 2-a de Mark
Vivo
En 1299 Engelberto heredis Graflandon Arenberg (ankaŭ nomata Aremberg) de sia bopatro, kies linio 1299 en la vira gento estis estingiĝinta. Ekde 1308 li estis ankaŭ posteulo de sia patro kiel grafo de Mark kaj daŭrigis ties politikon. La plutenado de la marka potenco povis sukcesi tamen nur en konflikto kun la kolonja ĉefepiskopo Henriko la 2-a de Virneburg, kiu ankaŭ regis la najbaran duklandon Vestfalio, same kiel kun Episkopo Ludoviko la 2-a de Monastero. Tiu ĉi estis malliberigata en 1323 fare de la grafo kaj liberigata nur post pago de alta elaĉeta mono. Lige kun la tumultoj dum la tronkverelo inter Frederiko de Habsburgo kaj Ludoviko de Bavarujo Engelberto pretertempe alianciĝis kun la kolonja ĉefepiskopo, kiu subtenis Frederikon. Mallongan tempon poste la grafo tamen transpaŝis sur la flankon de la bavaro. Li enigis la ĉefepiskopon post tio tiel en premegon, ke tiu ĉi devis peti bartalhalton.
Miengo
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la strandoj, tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj. Aparte elstaras en tiu municipo la Groto Cudón, Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de arkeologia zono.
Engelberto la 2-a de Mark
Vivo
Grafo Engelberto la 2-a validas kiel antaŭeniganto de la evoluo de Bochum. Male al simpliga prezentaĵo li tamen ne donis la urbajn privilegiojn. La 8-an de junio 1321 li konfirmis sur Kastelo Blankenstein nur faktajn statojn sur la kampo de la kompetencoj de ŝoltisoj. Per heredodispartigo lia unuenaskinta filo Adolfo la 2-a de Mark fariĝis posteulo en Mark, en Arenberg tamen heredis lia dua filo Eberhardo la 1-a de Mark-Arenberg. Tiu ĉi fondis la linion Mark-Arenberg estingiĝinta en 1541 je la vira gento, kiu ekde tiam prezentis la grafojn de Mark je Arenberg.
Jakob Möller
Jakob Möller (Jakob Ragnar Valdimar Möller) (12-a de julio 1880 - 5-a de novembro 1955) estis islanda politikisto kaj ministro.
Li estis parlamentano 1919-1927 (por la malnova Sendependecpartio, malnova burĝpartio kaj la malnova Liberala Partio) kaj 1931-1945 (por la Sendependecpartio).
Post sia politika kariero li estis ambasadoro en Danio ĝis 1951.
Udiča
Geografia situo
Malantaŭ granda Klape solece staras ŝtono nomita Ciganino (Cigánka). Tiu ĉi ŝtono aspektas kiel virino kun infaneto surmane. Mito diras pri ciganino kiu ŝtoniĝis ĉi tie por puno. El pinto de Klape eblas bone vidi valdigon Nosice, valojn de Marikova kaj Papradno, Malgrandan Maninon, (Malý Manín), Javorniky, Biele Karpaty, kaj se vetero taŭgas, ankaŭ rokojn de Ruĝa Ŝtono (Červený Kameň), Malgrandan Fatron, (Malú Fatru). Eblas vidi urbojn Púchov, Považská Bystrica, Žilina, Bytča. Arbaroj plejparte koniferaj kreas proksimume kvaronon de la tuta areo.
Historio de la vilaĝo kaj de la ĉirkaŭo
Laŭ lokuloj al nomo de la vilaĝo ligiĝas sekva rakonto:
Dum praaj tempoj niaj antaŭuloj vivtenis per fiŝkaptado. La rivero Vah kaj rivereto Marikovka estis plenaj de fiŝoj kaj niaj antaŭuloj sidadis ĉe bordo fiŝkaptante helpe de fiŝvergoj. Laŭ tio ricevis la vilaĝo nomon. Sed indas pripensi tion. Niaj antaŭuloj estis servutuloj kaj tio signifas, ke ili havis neniajn rajtojn. Se ili fiŝkaptus, certe alimaniere ol atendi hazardan kapton de fiŝo. Unu el pli bonaj manieroj estas fiŝkapta reto. Do, la nomo de Udiĉa ne devenas de fiŝvergo, sed devenas de „fumaĵi“. En la unua skriba mencio el la jaro 1321 oni mencias Veľká Udiča kaj Malá Udiča sub la nomo Duae willae Wdicha. De 1960-aj jaroj ekzistas nur unu nomo Udiča por unuigitaj partoj.
Arkeologiaj trovaĵoj
La ĉirkaŭaĵo de Udiča estas interesa ankaŭ arkeologie. Kune kun vilaĝoj Prosné kaj Upohlav ĝi apartenas inter la plej loĝataj areoj de distrikto Považská Bystrica. En Udiča jam de longe oni trovadis antikvajn produktaĵojn kaj ilojn el jaspolito kaj silikŝtono, devenantaj probable de neolitiko, ceramikon de soraba kaj puchova kulturoj, sed ankaŭ pecojn de slavaj ujoj.
En inta Malá Udiča, sur terasa montobazo de monteto Háj arkeologoj trovis setlejon el romia erao kaj ankaŭ antikvan slavan setlejon en la kotaro de Veľká Udiča sur la monto Klape oni trovis pecojn el tempo de popolmigrado, ŝtonajn akrigilojn, formojn por muldado de bronzaj spiraloj faritan el sabloŝtono. Eksterordinare signifa arkeologia trovejo troviĝas en Prosné. La plej grava trovejo estas en loko nomita Uhliská. Ĉi tie eblis savi multajn pecojn de ujoj, sed ankaŭ etaĵojn el bronzo, fero kaj vitro, kaj oni trovis ankaŭ oran monereton – 1/24 de kleta monero de tipo Athena Alkis. Ĉe detala esploro de la trovejo oni eksciis, ke ĉi tie en la 2-a kaj la 1-a jarcento a.K. estis oferloko de popolo de puĥova kulturo, kie oni oferadis produktojn, bestojn kaj homojn al tiamaj paganaj dioj. Dua la plej signifa trovejo estas burgeto de Puĥova kulturo en Prosné en loko nomita Zlatý kôň (Ora ĉevalo), kie oni trovis krom poterojn ankaŭ kelkajn ferajn aĵojn kiel agrafojn, buketojn, sagojn, najlojn, krampetojn. Onidire ĉi tie trovis ankaŭ oran moneron. La lasta loko en kotaro Prosné estas Hviezda (Stelo), kie troviĝas setlejo de soraba kaj puĥova kulturoj.
Komenco de la civito
Areo de nuna Udiča estis loĝita jam en neolitiko. En tempoj de romianoj ĉi tie staris signifa setlejo. La plej granda evoluo okazis en tempoj de soraba kaj puĥova kulturoj. Alternis ĉi tie multaj diversaj nacioj kaj triboj. Estis ĉi tie Keltoj, Avaroj, Hunoj, Skitoj, Gotoj kaj Sarmatoj. Oni ne kapablas precize diri kiam la civito ekestis, sed la unua skriba mencio troviĝas en dokumento el la 17-a de julio 1321 de hungara reĝo Karolo, kiu donacis ambaŭ Udiĉojn kun Prosné kaj Hatné al majstro Ondrej la filo de Kiliano. De tiam Udiča estis reĝa posedaĵo. De jaro 1333 ekzistis en Malá Udiča paroĥejo, kiu jam tiam ne estis nova, tio signifas, ke la civito ekzistis kelkajn jarcentojn antaŭe.