cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parlamenta Teamo por Esploro de Kaŭzoj de la Katastrofo de Tu-154M en 2010
Spertuloj kaj gastoj de la Teamo
Kiel spertuloj de la Teamo estas profesoro Wiesław Binienda, d-ro Kazimierz Nowaczyk, d-ro Grzegorz Szuladziński, d-ro Wacław Berczyński.
Wittenheim
Wittenheim (jen germane, en la alzaca dialekto de la germana Wettena) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Parlamenta Teamo por Esploro de Kaŭzoj de la Katastrofo de Tu-154M en 2010
Spertuloj kaj gastoj de la Teamo
Krom tio siajn opiniojn prezentis interalie Harvey Kushner, d-ro Michael Baden (la 23-an de marto 2012), komandoro Wiesław Chrzanowski, Glenn A. Jørgensen, d-ro Chris Cieszewski, kiuj ne estis formalne konstantaj spertuloj de la Teamo, malgraŭ tio tiel estis priskribataj en amaskomunikiloj.
Wittenheim
Geografio
La komunumo situas 7 kilometrojn norde de la urbocentro de Mulhaŭzo, en la aglomeraĵo Mulhaŭzo-Alzaco.
Parlamenta Teamo por Esploro de Kaŭzoj de la Katastrofo de Tu-154M en 2010
Spertuloj kaj gastoj de la Teamo
Kunvenojn partoprenis interalie leŭtenanto Artur Wosztyl, piloto de aviadilo Jak-40, ĉeesta apud la loko de la katastrofo la 10-an de aprilo 2010.
Vidu ankaŭ
Similaj akcidentoj ekster Pollando
Morao
Morao estas unuo de sono uzata por determini la fonologian silaban pezon en iuj lingvoj. La radiko mora signifas "periodon de tempo" deveninte de la latina vorto por "paŭzo, malfruo", kiu ankaŭ uzita por traduki la grekan Χρόνος (chronos signifanta "tempon"). En 1968 usona lingvisto James D. McCawley priskribis kiel "longa silabo konsistas el du moraoj kaj mallonga silabo el unu."
Ĝenerale, unu-moraa silabo estas nomata malpeza silabo, du-moraa silabo estas peza silabo, kaj tri-moraa silabo ​​estas super-peza silabo. Plej da lingvistoj opinias, ke neniu lingvo uzas silabon enhavantan kvar aŭ pli moraojn.
La japana
La japana estas fama lingvo pro sia enhavo de moraoj (japane nomata mōra aŭ haku lingvistike, aŭ on komune). Multaj dialektoj, inkluzive la norman, havas moraojn. En tradicia poeziaĵo, hajko kaj senrjuo havas tri fonetikajn partojn de 5, 7, 5 moraoj, kaj tankao kvin partojn de 5, 7, 5, 7, 7 moraoj.
En la skribsistemo, unu moraon havas unu kanao inkluzive Hatsuon-on ("ん") kaj Sokuon-on (malgranda "っ"). Chōon (longa vokalo) konsistas el du moraoj: Ekzemple, la vorto mōra (strekkanae: モーラ, rondakanae: もおら) havas tri kanaojn, do la moraoj estas tri, eĉ se la silaboj estas du. Malgrandaj literoj por Yōon (palatigita sono) ne kreas moraon: Ekzemple, cha (rondakanae: ちゃ, strekkanae: チャ, signifanta "teon") havas nur unu moraon kaj unu silabon.
Se japana vorto, Hepburn-sisteme ojisan (kanae おじさん, IFA:, signifanta "onklon") kun kvar moraoj estus transskribata per Esperantaj literoj kiel "oĝisan" aŭ "oĵisan", kiu estas prononcebla kiel (IFA) kun forta kaj longa akcento en la antaŭlasta silabo laŭ Esperanta gramatiko, ĝi eble estus perceptata en la japana kiel ojiisan (kanae おじいさん,  IFA: , signifanta "avon") kun kvin moraoj.
Hindaj lingvoj
En hindaj lingvoj, la konsonanto-vokala sekvenco estas skribita kiel unuo (Abugido), sed ankoraŭ subtenas la moraon de la vokalo. En la tamila, அளபு (Alabu) estas tre bone difinita koncepto kiu datiĝas de la libro de gramatiko, Tolkāppiyam (தொல்காப்பியம்), en 1973. Tio difinas mallongajn vokalojn kiel unu morao (ஓர் அளபு), kaj longan vokalon kiel du moraoj (ஈர் அளபு).
Preĝejo Sankta Triunuo (Mád)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Mád.
Konstruaĵo
La preĝejo havas tre vastan kvadratforman turon super la ĉefenirejo. Interne sub la sonoriloj estas baroka ĉefaltara bildo pri Sankta Triunuo.
Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.
Pola landvojo n-ro 33
La pola landvojo n-ro 33 (DK33) estas landvojo en suda parto de Malsuprasilezia Provinco en Kotlina Kłodzka je longeco ĉirkaŭ 41 kilometroj. Ĝi kunigas la urbon Kłodzko kaj la landliman trairejon al Ĉeĥio en Boboszów.
Sahaptiaj lingvoj
La Sahaptiaj lingvoj estas la du lingvaj branĉoj de la Penuta lingvaro parolata de Usonaj indianoj en la Kolumbia altebenaĵa regiono en Vaŝingtonio, Oregono kaj Idaho. La Sahaptiaj lingvoj inkluzivas la Nezpercan kaj la Sahaptenan lingvojn kaj iliajn dialektojn.
Ĉizilo
Ĉizilo estas ilo por eltranĉi pecojn de prilaborata materialo. Oni almetas pinton de ĉizilo al la prilaborata faco kaj batas per martelo je la alia fino de la ĉizilo. Pinto de ĉizilo plejofte estas linio sed ne punkto.
Ĉiziloj estadas:
Jen diversaj specoj de ĉiziloj:
Strauch
Strauch staras por
Strauch estas la familia nomo de jenaj personoj:
Siehe auch:
27381 Balasingham
27381 Balasingham estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Namrata Ramya Balasingam, finalistino de la Broadcom MASTERS 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Challenger School, Strawberry Park de San Jose (Kalifornio).
Sib (urbo)
Geografio
Sib situas en norda parto de la lando laŭ la marbordo. Maskato troviĝas 35 km.
Historio
Sib estis longe nur fiŝkaptista vilaĝo. En la 1970-aj jaroj moderniga politiko komenciĝis kaj Sib iĝis centro de merkato kun industriaj areoj.
Trafiko
Sib havas internacian flughavenon (la plej grandan en Omano). Estas menciinda trafiko de la haveno. Sib estas ligita al Maskato per ŝoseo.
Klimato
La klimato de Sib estas varma- dezerta. La averaĝa temperaturo estas 29 °C. Jare pluvas po 100 mm. Inter junio - oktobro ne pluvas aŭ apenaŭ pluvas.
Laujar de Andarax
Laujar de Andarax estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria. La areo de la municipo estas 92 km² kie loĝas 1804 geloĝantoj, do loĝdenso estas 19.6 loĝ./km². Láujar de Andarax situas je 69 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Historio
Laujar de Andarax estas rezulto de la unuigo de du domaroj: nome El Auxor kaj El Hizam (aŭ "Alhican" aŭ "Alhiçan"), kiuj unuiĝis kaj etendiĝis laŭlonge de la nuna komarka ŝoseo, kaj estis ankaŭ la kampardomaroj Hormica (aŭ "Ormica") kaj Camacin (aŭ "El Cameçin"), jam malaperintaj. La nomo “Laujar” derivas de “El Auxor”, de la araba "groto" aŭ "montokavo" kaj “Andarax" aŭ "Andaraj” de la araba “drasejo de la vivo”.
Muhammad ibn Abd Allah ibn Said ibn Ali ibn Ahmad al-Salmani, plej bone konata kiel Ibn al-Jatib (لسان الدين بن الخطيب), priskribis la urban aspekton de Laujar ĉirkaŭ Alkazabo, la plej grava de la Alpujarra, kaj la famon de la artmetio de silko, nuntempe malaperinta. Li priskribis ankaŭ la kanaletojn por irigacio, kiu konserviĝas ankoraŭ, pere de kiu la lokanoj produktis ĝis tri rikoltojn jare, kies greno estis stokita en subteraj siloj.
En la 18a jarcento Laujar estis grava tekstila centro, kun industrio de silko kaj lano, kaj produktejoj movitaj per hidraŭlika energio, el kio estas kelkaj restoj. La minoj (plumbo, fero kaj gipso), ekspluatitaj jam ekde antikvaj aepokoj, plifortigis la ekonomion. Post la krizo de la tekstila industrio, Laujar ekdependis ĉefe de la agrikulturo, ekzemple de la vinberoj por manĝo, kies sekva krizo markis la finon de ekonomia bonfarto.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1804 geloĝantoj de la municipo Laujar de Andarax estas 906 inoj kaj 898 viroj. En la 92-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 1736 geloĝantoj, kaj aliaj 68 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 23, 13 inoj kaj 10 viroj, kaj mortis 16, 7 inoj kaj 9 viroj. Tiel la natura kresko estis 7 (0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 746 homoj (41.4%).
Hohenselchow-Groß Pinnow
Hohenselchow-Groß Pinnow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kio restas
Kio restas (Was bleibt, germane) estas novelo de Christa Wolf.
Enhavo
Jürgen M. estas filozofo, amiko de lernej-amikino de la rakontistino. Li skribis malagrablan artikolon pri sia instruisto. Li observadis dum jaroj la rakontistinon.
TTT-ejoj
Artikoloj de 1990 el ZEIT-Arkivaro:
Otto Weinreich
Otto Karl WEINREICH (naskiĝinta la en Karlsruhe, mortinta la  en Tübingen) estis germana klasika filologo.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno li studis je Hajdelbergo klasikan filologion. Tie sukcesis doktoriĝo lia en 1908 per la primedicina laboraĵo Antike Heilungswunder. En 1909 li ekrajtis instrui je gimnazioj la lingvojn helenan, latinan kaj germanan. Ekde 1908 Weinreich asistantis ĉe la arĥeologia instituto hajdelberga. Ekde aŭtuno 1911 ĝis decembro 1913 li vojaĝis danke al stipendio de la Germana Arkeologia Instituto al Grekujo, Malgranda Azio kaj Italujo. En somero 1912 li anstataŭis la bibliotekiston de la Germana Arkeologia Instituto en Ateno.
Ekde januaro 1914 li eldonis komisiite de la Prusa Akademio de Sciencoj volumon kun helenaj enskriboj. En 1914 li estis asistanto ĉe la Universitato de Halle. En Halle li ankaŭ habilitiĝis per defendo de la laboraĵo De dis ignotis observationes selectae. En 1916 Weinreich iĝis eksterorda profesoro pri klasika filologio ĉe la Universitato de Tübingen.
Inter la 1.4. kaj la 30.8.1918 li orde profesoris en Jena antaŭ iro Hajdelbergon. En 1921 li posteulis al Gotthold Gundermann en Tübingen. Vokiĝon al Halle en 1931 li ne sekvis. En la 1.5.1937 Weinreich iĝis membro de NSDAP. En la 1954-a jaro li emeritiĝis. Du jarojn poste oni aljuĝis al li la meritkrucon Große Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland. Weinreich ankaŭ membris ĉe la hajdelberga akademio.
Graveco
Liaj fokusoj estis pri epigrafio, paleografio kaj religihistorio. Li laboradis por unuigi etnologion kaj klasikan filologion publikigante ankaŭ verkojn pri ŝvabia etnologio (regionhistorie, kulture ktp.).
Furoris ankaŭ liaj esploroj pri helena kaj romia literaturoj (Die Distichen des Catull, 1926; Der griechische Liebesroman, 1962). Inter 1916 kaj 1939 li eldonis la volumojn nr. 16 ĝis 27 de Religionsgeschichtlichen Versuche und Vorarbeiten. Inter 1927 kaj 1961 li kuneldonistis ĉe "Tübinger Beiträge zur Altertumswissenschaft". De 1916 ĝis 1938 Weinreich eldonis la gazeton "Archiv für Religionswissenschaft", ĝis 1922 sole, kaj inter 1923 ĝis 1935 kune kun Martin Persson Nilsson kaj inter 1936 kaj 1938 kune kun Friedrich Pfister. Liaj tradukoj de romian satiroj kaj de ĉiuj poemoj de Katulo aperis en la serio "Bibliothek der Alten Welt".
Pervomajskaja (stacio de Moskva metroo)
Pervomajskaja (Первомайская, "de la ") estas stacio de la Metroo de Moskvo oriente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Karaburun
Karaburun estas urbo de Turkio, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Elisabeth van Veenendaal
Elisabeth VAN VEENENDAAL-BOUWES (naskiĝis la en Edamo, Nederlando; mortis la  en Limmen, Nederlando) estis nederlanda esperantistino kaj instruistino, kiu kun sia edzo Cornelis Josinus van Veenendaal en 1938 organizis en Groet la 1-a Internacian Junular-kunvenon (IJK), dum kiu fondiĝis la Tutmonda Junular-Organizo (TJO, poste TEJO). Ŝi estis estrarano de TJO.
Dum la 93-a UK en Roterdamo, la ĉambro en apuda konstruaĵo kie okazis la Junulara Programo de la UK honore al ŝi portis la nomon van Veenendaal.
Universitato de Kartaĥeno
La Universitato de Kartaĥeno aŭ en hispana Universidad de Cartagena (U. de C.), estas publika universitato de Kolombio situantaa en Cartagena de Indias. Ĝi estis fondita en 1827 de Francisco de Paula Santander kaj Simón Bolívar, kaj estas agnoskita kiel plej antikva de la Kolombia Karibio. Ĝi havis 11.347 studentojn proks. en 2003.
László Bánhidi
BÁNHIDI László ba'nhi'di, Bánhidy estis hungara aktoro, voĉoaktoro, kiu naskiĝis en Szatmárnémeti la 11-an de marto 1906 kaj mortis en Budapeŝto la 12-an de novembro 1984).
Kariero
Bánhídi ludis en la sekvantaj trupoj kaj teatroj: 1929–30 Országos Kamara Színház (Budapeŝto), 1930–31 Kassa, 1931- Ungvár kaj Munkács, 1934–1937 Bethlen téri Színház (Budapeŝto), 1938 Magyar Színház (Budapeŝto), 1939–40 Belvárosi Színház (Budapeŝto), 1941–42 Nacia Teatro (Miskolc). Post tiu tempo li ludis nur en Budapeŝto en la jenaj teatroj: 1942–43 Vidám Színház, 1944–45 Nemzeti Színház, 1944 Teatro Madách. En la 1940-jaroj li laboris ankaŭ kun Elemér Muharay kaj en la Független Színpad, inter 1949–51-Belvárosi Színház, inter 1951-1957 Magyar Néphadsereg, inter 1957–1960 Petőfi Színház, inter 1960-1963 Jókai Színház, inter 1963–1966 Teatro Thália (Budapeŝto), en 1965–66 Irodalmi Színpad. En 1966 oni pensiumis lin kaj nur en 1983 li ludis denove en Pesti Színház.
Mihály Karácson
Mihály Karácson [mihAj karAĉon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karácson Mihály, (malofte Karácsony Mihály) estis hungara juristo, pedagogo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1832). Mihály Karácson naskiĝis la  1796 en Darnó. Li mortis la 1869 en Pest (urbo).
Konrad Martin
Konrad MARTIN (naskiĝinta la en Geismar, mortinta la  en Mont-Saint-Guibert) estis germana teologo kaj episkopo de Paderborn.
Mihály Karácson
Biografio
Mihály Karácson frekventis gimnazion en Magyaróvár, poste li plulernis en Győr, kie li aniĝis en piaristoj. Inter 1819-1824 li frekventis universitaton en urbo Pest por estis juristo. Post lernado li estis ĉefamilia edukisto, baldaŭe li partoprenis en la hungara parlamento en Pozsony. Li konstante strebis por la pli alta edukado. En 1846 li fondis gravan lernejon en Buda, tiu studejo iĝis poste universitato.
Konrad Martin
Vivo
Post studoj de orientalaj lingvoj en Halle (Saale) Martin studis teologion katolikan en Munkeno kaj Würzburg kaj ordinitis en la 27.2.1836 en Kolonjo. Li estis estro de la gimnazio en Wippersfürth, instruisto pri religio ĉe la Katolika gimnazio kolonja kaj ekde 1844 profesoro pri teologio en Bonn. Li ankaŭ estis inspektisto de la konvikto en Bonn.
En siaj skribitaĵoj »Ein bischöfliches Wort an die Protestanten Deutschlands« (1864) kaj »Zweites Wort« (1866) li varbadis protestantojn por katolikismo; fakte kelkfoje li sukcesis, ankaŭ en la volo ke infanoj el konfesie miksitaj geedzecoj baptatu laŭ katolika rito. Kun konservativaj luteranaj pastoroj li eĉ disputis pri la bonvenega reveno de protestantoj en la sinon katolikan; krome li favoris al laboron de jezuitoj ĉie kaj ĉiam.
En 1869 li vokitis kiel partoprenonto ĉe la Unua Vatikana Koncilio estonte membro de la dogmatika kongregacio. Li ege jesas la papan neeraripovon kaj verkade eĉ defendis tion (»Die Arbeiten des vatikanischen Konzils«, 3-a eldono, Paderborn 1873; »Vaticani concilii documentorum collectio«). Kulturbatalon li komparis al la persekuto de kristanoj sub Diokleciano. Li kondamnitis plurfoje pri monpunoj kaj arestitis finfine en 1874 surburge. En januaro 1875 li ŝtate deklaritis maldungita kaj enkarcerigitis en Wesel. En somero 1875 li sukcesis fuĝi al Belgujo.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Leipzig 1908, p. 367 (tie ĉi interrete)
Ĵaza normkanto
La termino ĵaza normkanto rilatas al ĵazkomponaĵoj el pasintaj jaroj kaj jardekoj, kiujn ĵazmuzikistoj ludis kaj ludas aparte ofte kaj kontinue kaj kiuj transdaŭris la stilevoluon. Multaj ĵazaj normkantoj ankaŭ sukcesis transiri en aliajn muzikstilojn.
Male multaj melodioj, kiuj fariĝis ĵazaj normkantoj, devenas origine el diversaj ĝenroj de usona distra muziko ekde la invento de la sondisko, inter ili ĝenroj kiel kanzono, furorkanto, popkanto, el Broadway-spektakloj kaj muzikaloj aŭ melodioj el Holivudo-filmoj. La florepoko de ĉi tiu normkanto-produktado estis la erao de svingo. Kelkaj ĵazaj normkantoj tamen ankaŭ devenas el „tradicioj de la 19-a jarcento, el ragtimo, klasika bluso kaj frua ĵazo, ... el la ĉikago-ĵazo de la dudekaj jaroj, la svingo de la tridekaj kaj kvardekaj, la bibopo kaj malmolbopo, la bosanovo, la modala kaj eĉ la libera ĵazo.“
Funkcio
Normkantoj formis bazan stokon de la repertuaro de ĵazmuzikistoj. Ili servis kiel bazo por improvizadoj kaj aranĝoj. Je spontankoncertoj normkantoj ludis centran kaj nerezigneblan rolon, ĉar ĝi starigis la muzikan kunaĵon inter fremdaj muzikistoj. Fakte la spontankoncerto estis la kaŭzo por tio, kial elformiĝis fiksa stoko de pecoj. La prezentoformo de ĵazaj normkantoj ne estas fiksita, ankaŭ melodion, harmonion, ritmon kaj instrumentadon la muzikistoj povas laŭplaĉe ŝanĝi. Ofte tamen stilo kaj epoko de la komponaĵo diktas la muzikajn rimedojn.
32-taktaj formoj
Multaj normkantoj havas 32 taktojn. En ĉi tiu grupo kelkaj oftaj formoj estas distingeblaj :
12- kaj 24-taktaj formoj
Ĉi tiu grupo rilatas al la blusoskemo. Ĵazaj normkantoj kiuj tenas sin lige al la blusoskemo, ekz. estas Straight No Chaser kaj Blue Monk de Thelonious Monk. Multaj normkantoj pliampleksas la blusoskemon kaj apartenas al la ĝenro de ĵazbluso. En Bessies Blues ekz. la forlokado ekde la 1-a ŝtupo al la 4-a jam estas anticipata en la 2-a takto; en la lasta takto la 1-a ŝtupo estas anstataŭata per la 7-a, kiu havas dominantan, do karakteron rekondukan al la toniko kaj ebligas ripetadon. Tipaj ankaŭ estas la harmoniigoj de temoj de Charlie Parker ekz. Blues for Alice kaj Au Privave: Je tiuj nur ankoraŭ la ŝtupoj de la taktoj 1, 5 kaj 9 – kun kiuj pokaze komencas unu el la tri bluslinioj – estas identaj kun la skemo de la origina bluso. La intertaktoj estas plenigitaj per kvintfalaj sekvencoj, tiel ke la ŝtupharmoniaro estas anstataŭata per kadencharmoniaro.
Ĵazvalso
Plua ofta formo estas la ĵazvalso en svingoritmo pri tri-kvarona takto; je tio ofte ekestas ŝanĝiĝaj kruciĝritmoj, sinkopigoj kaj akcentadoj. Fama malrapida normkanto tiaforma estas All Blues, pli rapida My Favourite Things.
Pli novaj formoj
Ekde la 1950-aj jaroj la normkantoformoj ege multiĝis precipe pro la enigo de latinamerikaj kaj afrikaj ritmoj kaj temoj kiel ankaŭ pro la pliampeksigo de harmoniaro kaj melodiaro. En la 1960-aj kaj fruaj 1970-aj jaroj la eksperimentemo de la ĵazmuzikistoj en libera ĵazo sekvigis al anstataŭado de ĉiuj formalaj konvencioj, kiujn antaŭmetis normkantoj. Ekde la 1970-aj jaroj estis observebla parta returniĝo al tradicia improvizado pri normkantaj temoj kaj formoj. Je tio tamen multaj bandoj enigis la intertempe akiritajn spertojn de libera ludado. Normkanto-formoj nun estas same varieblaj kaj variaj kiel ĵazo entute.
Kolektoj
Ĵazmuzikistoj uzas diversajn kolektojn de ĵazaj normkantoj. Aparte ŝatata estas la t.n Real Book, kiu ekzistas plurversia.
Ŝatata inter ĵazmuzikistoj krome ankaŭ estas
Dioșod
Dioşod [dioŝod] (hungare: Diósad) estas vilaĝo en Rumanio norde de Zalău. Administre ĝi apartenas al Hereclean.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 763 loĝantojn (hungaroj); en 1992 1 129 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1345. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Szilágy.
Pola landvojo n-ro 34
La pola landvojo n-ro 34 (DK34) estas landvojo en suda parto de Malsuprasilezia Provinco je longeco ĉirkaŭ 9 km. Ĝi estas entute en distrikto świdnicki. Ĝi kunigas du gravaj landvojoj: landvojo nr-o kaj landvojo nr-o.
IJK 1973
La 29-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis en somero 1973 en la urbo Sarajevo de Jugoslavio. La kongreson ĉeestis 282 partoprenantoj.
En epoko, kiam ankoraŭ malfacilis vojaĝi inter la komunistaj kaj nekomunistaj ŝtatoj de Eŭropo, la kongreso estis aparte favora ŝanco por renkontigo de junaj esperantistoj el ambaŭ politikaj blokoj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Adjuvilo
Adjuvilo estas planlingvo, bazita sur Esperanto. Ĝin kreis en 1910 Claudius Colas (1884-1914), kiu uzis la pseŭdonimon Profesoro V. Esperema. La projekto ŝajnas kompromiso inter Ido kaj Esperanto. Kvankam la projekto estas tre kompleta, oni neniam uzis ĝin.
Ĉefaj trajtoj
Adjuvilo estas "naturalisma" esperantido kaj eble plej proksima de eŭroklonoj ol Ido. Ideoj pri naturalismo, kiuj aperos nur multaj jaroj post en Interlingvao, kiel etimologia ortografio, jam estis elpensita de Colas.
Estas rimarkindaj trajtoj:
Specimenoj
Patro nosa qua estan en cielos, santa esten tua nomo, advenen tua regno, esten farata tua volo, quale in cielos, tale anke sur la tero. Nosa pano omnadaga donen a nos hodie ; nosas ofendos pardonen a nos quale nos pardonan a nosas ofendantos, e ne lasen nos fali en tento, ma liberifen nos de malbono. Amen.
Algunas dagos da studado ed exercado plene sufican ne sole por komprendi, lekti e skripti perfekte la nova linguo, ma ankore por paroli it kun facileso.
A la personos, que vu volun konverti a l'Adjuvilo vu nur bezonan montri un texto, e samtempe adporti avante losas okulos la sama texto en altras sistemos de linguo internacionala: pronte ilos vidon la granda supereso de la sistemo que nos prezentan a vu hodie.
La precipuas qualesos, que havan Adjuvilo super las altras sistemos, estan la sequantas: a) absoluta internacionaleso de elementos ed absenteso de formos arbitrialas, sive en la gramatiko, sive en la vokabularo; b) perfekta regulozeso e simpleso de la gramatiko, talmaniere, ke tia extrema simpleso ne nocan, ma, kontra le ajuvan la klareso de la linguo. c) Quale vu povan facile konstati lektante par voco lauta la texto que vu havan sub l'okulos, Adjuvilo estan rimarkinde sonora, e tia granda qualeso estan tre importanta, nam it faran la linguo tre facile komprendebla ed agrabla en la parolado. d) Fine, un ex la pley importantas qualesos de Adjuvilo estan sua granda simileso a un linguo naturala: Vu povan rimarki ke, progresante poke e poke, la linguo internacionala aquirin, en omna nova proyekto, una plu granda naturaleso: Volapuk similesin a nula linguo naturala; Esperanto ja havin ula simileso, ma kun karaktero specala que farin it tro malproxima de nosas vivantas linguos. Ido havan un plu granda naturaleso quam Esperanto, ma kun multas strangajos. Fine Adjuvilo tale similesan a un nov-latina naturala linguo, ke on preske konfundun it kun la linguo espana. Num on faron tia naturaleso ankore pli granda par l'adopto de l'ortografio nov-latina? Me ne savan: tio ne dependan de l'autoro de Adjuvilo
Éva Bányai
BÁNYAI Éva ba:njai estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Valea Pomilor la 1-an de aprilo 1928.
Kariero
Éva Bányai diplomitiĝis en 1951 en Kluĵo kaj ĝis 1-a de julio 1968 ludis en Oradea, poste ŝi translokiĝis Hungarujon, kie inter 1968 kaj 1970 ŝi laboris kiel liberprofesia aktorino.
Marcel Dupré
Marcel-Jean-Jules Dupré  (* 3-a de majo 1886 en Rouen; † 30-a de majo 1971 en Meudon) estis franca komponisto, orgenisto, pianisto kaj muzikpedagogo.
Vivo
En 1902 − en la aĝo de 16 jaroj – Dupré ekstudis ĉe Pariza Konservatorio. Li unue studis pianon ĉe Louis Diémer (1843-1919) kaj poste orgenon ĉe Alexandre Guilmant, kiu jam instruis lian patron Albert Dupré (1860-1940). Dupré krome studis kompozicion ĉe Charles-Marie Widor. En 1934 sukcedis Widor kiel orgenisto ĉe la granda orgeno de Aristide Cavaillé-Coll en la preĝejo Saint-Sulpice en Parizo.
Li kreis ampleksan verkaron por orgeno, fariĝis instruisto de multaj famaj orgenistoj kiel Olivier Messiaen, Marie-Claire Alain, Pierre Cochereau, Jeanne Demessieux kaj Jean-Jacques Grunenwald, kaj li pregis la orgenluda stilo kaj la kvaliton de la orgenistoj siatempaj.
Krom sia komponista agado li ankaŭ elstaris kiel eldonanto de la orgenverkoj de Johann Sebastian Bach, Wolfgang Amadeus Mozart kaj Georg Friedrich Händel, sed ankaŭ koncertis verkojn de César Franck, Robert Schumann, Felix Mendelssohn Bartholdy kaj Franz Liszt.
Bom Jardim de Minas
Bom Jardim de Minas estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Andrelândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Liselotte Pulver
Liselotte PULVER (naskiĝis la 11-an de oktobro 1929 en Bern) estas svisa aktorino, kiu estis unu el la steluloj de la germana kinematografio de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. Ŝia tipa rolo estis tiu de gajega kaj ĝentile petoleta knabino.
Agado kreiva
En sia naskiĝurbo ŝi ankaŭ ricevis trejnadon aktoran ĉe la Konservatorio kaj samloke okazis ŝia aktorina premiero en la Urba teatro. Sian unuan filmrolon ŝi havis en 1949 en Swiss Tour de Leopold Lindtberg. Ekde la unua tutgermanlingvia sukceso kiel hungarino en la komedio de Kurt Hoffmann Ich denke oft an Piroschka (1955; laŭ la romano de Hugo Hartung) ŝi ne plu povis emancipiĝi el la rolo de knabe petoleta knabino: tio videblas i.a. en Les aventures d’Arsène Lupin (1956/57), en A time to love and a time to die (1957/58) de Douglas Sirk (laŭ romano de Erich Maria Remarque), en Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957) kaj en Le joueur (1958) de la reĝisoro Claude Autant-Lara (kune kun Gérard Philipe, laŭ la romano de Fjodor Dostojevskij).
Por la rolo de la amuzige impertinenta grafino en la komedio Das Wirtshaus im Spessart Pulver estis distingita en la 1958-a jaro per la germana Federacia filmpremio.
Ŝiaj koncerne la nombron de la spektintoj plej furoraj filmoj estis Kohlhiesels Töchter (1962; reĝisoro: Axel von Ambesser) kaj ''Dr. med. Hiob Prätorius'' (1964). Ekde 1961 Pulver plurfoje aperis internacie kiel en la komedio de Billy Wilder One, Two, Three (1961). Sed ŝia artista kulmino estis verŝajne la prezento de la samseksema abatino Suzanne Simonin en la onidira skandalfilmo La réligieuse de Diderot de Jacques Rivette (1965).
Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj ŝi transprenis plurajn rolojn en televidaj serioj. Sub la titolo "... wenn man trotzdem lacht" ŝi publikigis en la 1990-a jaro siajn rememorojn.
Felsőszentmihály
Mihai Viteazu (hungare:Felsőszentmihály rumane: Sânmihaiu de Sus) estas komunumo en Rumanio sud-okcidente de Torda. En 1910 ĝi havis 798 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 kune kun Sânmihaiu de Jos 4304 (29% hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1310. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Ĝi formas unu komunumon kun Sânmihaiu de Jos sub nomo de Mihai Viteazu.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Transilvanio
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsómihályi!
Francesco Imberti
Francesco IMBERTI (naskiĝis la 25-an de decembro 1882 en Racconigi, mortis la 27-an de januaro 1967 en Vercelli) estis itala ĉefepiskopo.
Li estis episkopo de Aosto, li sukcedis MS-ron Claudio Angelo Giuseppe Calabrese; kaj estis ĉefepiskopo de Verĉelo ; ekde 1945 ĝis la.
Li ĉeestis ĉiujn kunsidojn de la dua Vatikana Koncilio.
Li gvidis la ĉefdiocezon ĝis la, kaj mortis la.
(22052) 2000 AQ14
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pál Szinvai
Pál Szinvai naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Szinvai studis en Industriarta Altlernejo (1982-1987) kaj belarta akademio en Munkeno (1987-1991). Liaj plej gravaj instruistoj estis Árpád Csekovszky, Imre Schrammel kaj Hubertus von Pilgrim. Jam pli frue ekde 1986 li kreis ceramikajn skulptaĵetojn el ŝamotoj kaj argiloj. En 1993 li eklaboris kiel skulptisto en la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li ricevis stipendiojn en la jaroj 1994, 1996 kaj 1998. Li ricevis germanan premion en 1990.
Lucapa
estas urbo (aŭ grandurbo?) en Angolo. Ĝi estas provinca ĉefurbo de Provinco Lunda Norte.
Geografio
situas sur malebenaĵo en la nord-orienta sekcio de la lando 100 km de la landlimo.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 22 kaj 26 °C. Jare pluvas po 1509 mm. En junio kaj julio apenaŭ pluvas.
Trafiko
havas flughavenon kaj unusolan bonan vojon al interno de la lando.
Pont-sur-Vanne
Pont-sur-Vanne estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 198 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Pont-sur-Vanne etendiĝas sur 10.47 km², kaj havis 198 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 18 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean Dechambre, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Pont-sur-Vanne apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Champenoux
Champenoux [elparolu : Ŝompenu] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Zamoro (Hispanio)
Zamora estas hispana urbo en la regiono Kastilio kaj Leono, proksime al Portugalio. Ĝin trairas la rivero Doŭro. Estas tre abunda je preĝejoj romanikaj, inter kiuj la Katedralo. La celebrado de la Pasko altiras multajn vizitantojn.
Zamoro estas municipo kaj urbo hispana inter la centro kaj la nord-okcidento de la ibera duoninsulo, ĉefurbo de la provinco samnoma, kaj de la komarko Tierra del Pan, proksime al la landlimo kun Portugalujo kaj je 652 metroj sur la mar-nivelo.
La antikva centro de la urbo estas deklarita histori-arta komplekso en 1973. La plej grava nukleo – tre longe disigita kaj grandparte cirkaŭita per muregoj – staras sur granda roka ebenaĵo (La peña tajada pri kiu parolas la "Romancero Viejo") de 26 ĝis 32 metrojn altaj, situanta rande de la rivero Doŭro, kiu ĝin cirkaŭas je la sudo. Pro ĉi tiuj karakterizaĵoj oni nomumis ĝin "la bone ĉirkaŭbarita".
Elstaras ĝia kolekto de romanikaj konstruaĵoj, formitaj de 32 kirkoj de la municipa termino kaj 14 kirkoj en la historia kvartalo, ciferoj kiuj situas al Zamoro kiel la urbo kun pli da altkvalitaj romanikaj preĝeĵoj de Eŭropo. kaj pro tio oni petis la deklaron kiel Eŭropa Patrimonio. Ĉi tiu romanika patrimonio konsistas, krom la Katedralo (kiu prezentas kupol-bazon dekorita ekstere per skvamoj ) de aliaj dudekkvar preĝejoj, kastelo, muregoj, ponto, du palacoj kaj naŭ domoj, tio estas la kialo ke Zamoro estu konziderata "La urbo de la Romaniko". Dekkvin kirkoj estas deklaritaj "Havaĵo de Kultura Intereso" inkluzive de kelkaj de postaj stiloj. Krome estas signifoplena ĝia kompleto de konstruaĵoj secesi-stilo (dek naŭ entute), la nura en la land-interno de Hispanio kune kun Teruelo. Inter ĝiaj eventoj pli gravaj, elstaras la Sankta Semajno, ankaŭ deklarita kiel Internacia Turisma Evento kaj Havaĵo de Kultura Intereso".
La urbo gastigas regionajn kaj internaciajn instituciojn, kiel la Etnografía Muzeo de Kastilio kaj Leono la Konsulta Konsilantaro de Kastilio kaj Leono kaj la organizado de kunlaborado hispano-lusa Reĝo Alfonso Enriko
Zamoro estis la unua urbo en la mondo kun ĝenerala sendrata ret-alirebleco, kaj la projekto "Zamora Hot City" ricevis la "Nobel-premion de la informadiko", la "Computerworld Honors" spite ke ĝi ne tre bone funkciis, finfine malaperis, kaj lasis sen konekto pli ol 1 500 uzantojn.
Toponimio
Ankoraŭ hodiaŭ mem ne estas unuanimeco inter la filologoj pri la origino de la toponimio kiu nomigas la urbon Zamoro. Por kelkaj, ĝia unua nomo estus romia, jam citita en la Itinero de Antonino kun la nomo de Ocellum Duri (La Okuloj de la Doŭro) el kiu pro akronimo (ce-m-urit) rezultis la nuna nomo. Ĝia origino, sekve, estas ligita kun la luksaj domoj klasikaj kiuj flankis la romiajn vojojn de sia epoko, ĉi-kaze kun la Via de la Plata (Ebena Vojo). En 569, dum la visigota epoko, aperis citita la ejo kun la nomo de Semure, kiu transformiĝis dum la regado araba kiel Azemur (oliv-arbaro sovaĝa - سمورة .) Post la rekonkero, en la jaro 754, la reĝo Alfonso la 1-a de Asturio, kaj post la rekonstruo kaj reloĝigo fare de la reĝo Fernando la 1-a (1010–1065) en la 11-a jarcento, la nomo ŝanĝiĝis al Zamoro.
Antikva Epoko
La loĝantaro resti dum la romia imperio. Ofte oni ĝin identigas kun la grava luksa domo kaj urbo de "Ocelo Durii" (Okulo de la Doŭro). Laŭ diras kelkaj, tiu vilaĝo apartenus, fakte, kun la nuna Villalazán, dekdu kilometrojn dekstren, ankaŭ rande de la Doŭro, kaj tra kiu pasis la Via de la Plata (Ebena Vojo)
Laŭ aliaj studemuloj aliflanke, oni setlis en la urbo Zamora mem. Spite ke ĝis nun ne aperis en la urbo gravaj arkeologiaj restaĵoj rilate tiun periodon, (kio ne eliminas eblajn estontajn surprizojn se oni plu subfosu, kiel jam okazis laste kun la elstara kuŝejo de muzulmana ceramikoj trovitaj en loko kie oni konstruis la Konsultan Konsilantaron de Kastilio kaj Leono) la toponimio estus argumento favora al la zamora urbo, ĉar "Okero Durii" origini signifis superelstara roko (la rokoj de Sankta Maria) kaj alimaniere  en la rando kontraŭa de la rivero situas la kvartalo Sankto Frontis, nomo kun romia origino "sub frontis pontis", sub la ponto.
(138013) 2000 CN101
(138013) 2000 CN101 estas tre malgranda, meze hela venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Zamoro (Hispanio)
Antikva Epoko
Precize al tiu alteco de la fluejo  staris ĝis la jaro 1310 la Puente Viejo (Malnova Ponto) aŭ de Olivares, el kiu ankoraŭ estas videblaj restaĵo. Krome ekzistas romia mapo de la lasta periodo, en kiu aperas la esprimo "Okelo Duri" kiu rilatas kun Zamoro. Dum tiu epoko vivis Viriato,  la "terror romanorum" kiu celebris la venkojn kontraŭ la romianoj (ok en tute) deŝirante ŝirpecon de ties ruĝaj standardoj kaj ĝin fiksante en sia lanco, kio estas nun la origino de la flago de la urbo (kaj provinco), la Seña Bermeja".(Signo Ruĝeta). Oni konsideras ke Viriato naskiĝis en Torrefrades, vilaĝo de la regiono de Sayago, sed aliaj situigas lian originon en Portugalujo (Monte Herminius, en la Montaro la Stelo) aŭ eĉ en la provinco Huelva.
(138013) 2000 CN101
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Zamoro (Hispanio)
Antikva Epoko
La unua dokumenta referenco kiun oni havas pri la urbo aperas en la Parrochiale Suevum de la jaro 569, en kiu oni nomas ĝin "Senimure" inkludita en la diocezo de Asturio, apartenanta al la Sueva Regno. Tutsame aperas ankaŭ en la stampitaj moneroj de Sisebuto en la posta jarcento. La arabaj nomoj de la urbo estis "Azemur" (Oliv-arbaro sovaĝa) kaj "Semurah" (urbo de turkisoj). La nuna nomo ŝajna deveni de unu el tiuj du lastaj etapoj, kaj estas citita tiel en la Salmanticense kiel "unu el la rekonkeritaj urboj de Alfonso la 1-a al la maŭroj".
(138013) 2000 CN101
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero.
Ĝia tre discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Merkuro kaj krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso.
Zamoro (Hispanio)
Alta Mezepoko
Kruĉo el ceramiko hispan-muzulmana apartenanta al grava kompleto trovita en konstrutereno de la Konsulta Konsilantaro de Kastilio kaj Leono.Ceramiko polurita, 8-a – 9-a jarcento Muzeo de zamoro. La periodo komprenita inter la 10-a kaj 13-a jarcento estas la plej elstara en Zamoro ene de la hispana kunteksto. La batalo de Simancas (Simankas) 939 donis al la kristanoj la regadon de la valoj Doŭro kaj Tormes, kaj Zamoro konvertiĝis (pro siaj situo kaj bonega pozicio, en alta roka ebenajo rande de la rivero) en unu el la ĉefaj fortaj urboj kiu plifirmigis la landlimon). Ĝia graveco plu dekadencis, tamen, de la Batalo de Las Navas de Tolosa 1212, kiu malfermis la sudan duoninsulon al la kristanaj regnoj, kaj sekve Zamoro perdis sian strategian gavecon.
Dum la Mezepoko, Zamoro estis rekonkerita kaj detruita de la muzulmanoj gvidataj de la emiro Mohamed kaj poste rekonkeritaj de la kristanoj dum la regnado de la reĝo Alfonso la 2-a la ĉasta de Asturio, kaj poste denove fortikigita. La reĝo Alfonso la 3-a de Asturio, la Granda, ĝin repopoligis kun mozaraboj el Toledo en 893, ĉirkaŭbarante ĝin kun muregoj kaj konstruante palacojn kaj banejojn, kaj iĝis pro ĝia sitiu, la urbo fortrezo pli grava de la kristanaj regnoj. Zamoro estis priskribita por la arabaj kronikistoj, kiel "la ĉefurbo de la regno de Galegio, ĉikaŭbarita de sep areoj remparitaj kaj grandaj ĉirkaŭfosoj. Estis unu el la loko pli grava de la regno de Leono al kiu apartenis. Krome ĝi iniciatis etapon de apogeo politika, eoonomia kaj arkitektura. La laŭgrada delokigo de la landlimo al la sudo, de la Doŭro al Tormes, favoris tiun progreson, nur haltita pro la surpriz-atakoj de Almanzor Muhammad ibn 'Abd-Allah ibn Abū 'Āmir (arabe أبو عامر محمد بن عبد), nomita Al-Mansūr (المنصور) hispane Almanzor la Venkanto, kiu lanĉis en 981 la unuan atakon kontraŭ la urbo, kiu estis detruita. En 986 li iris kontraŭ la reĝo Bermudo la 2-a, atakante Coimbra la sekvan jaron (ĝi restis tiel ke dum sep jaroj estis sen loĝantoj) kaj sin direktis al Leono en 988 detruante ĉion kion li trovis en sia vojo. Bermudo sin rifuĝis en Zamoro, sed nenio povis halti la malamikan avancon. Leono, post kvar tagoj de sieĝo, estis asaltita, prirabita, bruligita kaj ĝiaj muregoj detruitaj, Zamoro kapitulaĉis kaj Bermudo fuĝis al Galegio. En 997 Zamoro suferis denove la akatojn de la muzulmano, kiu en sia vojo al Santiago de Compostela denove detruegis la urbon kaj krome Leonon kaj Astorgo n
“Zamoro la bone ĉirkaŭbarita”, tiel ĝin nomumis Ferdando la 1-a Leono kaj Kastilio, la Granda. Ĉi tiu reĝo rekonstruis ĝin en 1055, repopoligis ĝin kun homoj el la nordo (Kantabrio) kaj ĉirkaŭmuregis ĝin denove, por donaci ĝin al sia filino Doña Urraca. Ĝia elstara situo estis afero de disputo inter la kristanaj dividitaj regnoj. Dum unu el la sieĝoj okazis notinda afero kiu eterniĝis en la hispana romancaro: la surpriza mortigo, fare de la zamora nobelo Vellido Dolfos, de la reĝo Sanĉo la 2-a kiam ĉi tiu klopodis preni la urbon regita de sia fratino. La ebleco ke la instiganto estintus la ĉefa gajninto (la reĝo Alfonso la 6-a, kiu jam estus estinta enkarcerigita de Sanĉo la 2-a, lia frato) estas tio ke, laŭ la ĝesta poemo, estus incitinta al unu el la kastiliaj kavaliroj ĉeestantaj en la sieĝo, Rodrigo Díaz de Vivar El Cid, devigis la reĝon juri ne estis partopreninta en la morto de lia frato (la juro de Sankta Gadea, Burgoso) Tiel la kuraĝo de Vellido kiel la iniciato de Rodrigo pasis al la historo kiel literaturaj kliŝoj kaj eĉ kolokvaj, same kiel la kuraĝo de la urbo dum la sieĝo, rememorata en la proverbo "Zamora no se ganó en una hora" ( Zamoro ne estis gajnita (venkita) en unu horo). En la loko kie, laŭ la tradicio, estis murdita la reĝo Sanĉo la 2-a fare de Bellido Dolfos troviĝas rustika monumento nomita Cruz del Rey Don Sancho (Kruco de la Reĝo Don Sanĉo).
Alia mejlo-ŝtono en la historio de la urbo estis la paca koferenco inter la reĝo Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastiio kaj Afonso Heriques, reĝo de Portugalujo. Kiel rezulto, la 5an de oktobro 1143 oni rekonis la sendependecon de la nova regno, kiu restis redaktita en la Traktado de Zamoro kiu difinas, oficiale, la naskiĝon de Portugalujo kiel sendependa lando. Alfonso la 7a rekonis kiel reĝon al Afonso Henriques pro lia deziro esti imperiestro kaj bezonis, sekve, reĝojn kiuj estus liaj vasaloj, spite ke post la rekono, la portugala daŭrigis sian linion de plena aŭtonomeco
En 1208 la reĝo Alfonso la 9-a de Leono donis al la urbo Zamora foruon kiu inkludis tion kion oni konsideris la unua teritoria limigo. La teritorio inkludis areon tre similan al la nuna, kun la nura escepto de sia okcidenta flanko, en kiu oni konsideris serion da vilaĝetoj kaj lokoj kiuj poste senhomiĝis kaj transformiĝis al la nunaj paŝtejoj.
Malalta Mezepoko
La graveco de Zamoro inter la urboj de la Krono de Kastilio en la malalta Mezepoko estis montrita pro ĝia balot-rajto en la Kortego de Kastilio, kondiĉo kiun nur ĝuis deksep (poste oni aldonis Granadon). La areo de la reprezentado de la zamora prokuristoj estis eksterordinara, ĉar inkludis la galegan teritorion, en kies areo neniu urbos havis voĉdonon.
Je la komenco de 1367, kaj dum la Unua kastilia Milito, la urbo Zamoro restis en la flanko de la reĝo Pedro la 1-a de Kastilio, kaj konvertiĝis en unu el la plej forta bastiono dum la milito, kiel indikis la historiistino Maria Concepcion Castrillo Llamas. Kaj post la batalo de Montiel,okazinta en 1369 Enrique de Trastámara murdis sian duonfraton Pedro la 1-a kaj ekreĝis en Kastilio kun la nomo de Enrique la 2-a. Sed post la murdo de la reĝo, liaj partianoj rezistis en Zamora kaj la trupoj de Enrique la 2-a sieĝis la urbon inter junio de 1369 kaj februaro de 1371, gvidante la ribelon Fernando Alfonso de Valencia, kiu estis unu el la pli altranga nobelo de Zamoro kaj pranepo de la reĝoj Alfonso la 10-a kaj Sanĉo la 4-a de Kastilio kaj la urbestro de la kastelo de Zamoro, Alfonso López de Tejeda.
Pasian di Prato
Pasian di Prato - jen itale, friule Pasian di Prât - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. La komunumo oriente limas al Udine kaj formas kun ĝi unu urbecan areon, dividitan nur per rivereto Cormor kaj aŭtovojo A23.
Zamoro (Hispanio)
Malalta Mezepoko
Tamen, la ĉefprovoso de la kastelo de Zamoro, Alfonso López de Tejada, ne akceptis la interkonsenton de kapitulacio, kaj intencis resisti ene de la fortreso, kune kun sia edzino Inés Alvarez de Sotomayor, ilia plej aĝa filo, la ĉefaj zamoranaj nobeloj kaj multnombraj soldatoj. Kaj la reĝino Juana Manuel, laŭ la portugala kronikisto Fernào Lopes, en la ĉapitro 61 de la Chronica de el-rei D. Fernando, minacis al Alfonso Lopez de Tejeda, mortigi al tri en liaj filoj, kiuj sin trovis en ŝia povo se li ne trasdonus la fortreson, tamen li ne submetiĝi, kaj liaj filoj, el kiuj du estis knaboj kaj la alia knabino, estis murditaj. Sed pro la malsato kaj la pesto, kaj konante ke ili ne ricevos apogon de Portugalujo, unu nokton Alfonso Lopez de Tejada abandonis la kastelon kun la ŝlosilaroj de la fortreso. Kaj li vojaĝis kun sia edzino, la plej aĝa filo kaj kelkaj siaj soldatos, rifuĝis en Portugalujon por, ekde tie, plu daŭrigi la atakon al la trupoj de Enrique 2-a (Kastilio).
Moderna Epoko
Post la apogeo de la 12-a jarcento kaj laŭ la translokado al la sudo de la landlimo de la rekonkero de la duoninsulo fare de la kristanaj reĝoj, Zamoro plu perdis strategian kaj ekonomian gravecon. Post la malkovro de Ameriko, multaj zamoranoj estis devigitaj, pro la ekonomia malriĉeco de la provinco, elmigri al la nova kontinento, precipe al Sudameriko, kie oni fondis multajn urbojn samnomajn
Pasian di Prato
Kristana patrono estas la sankta apostolo Jakobo la pli aĝa, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Basiliano, Campoformido, Martignacco, Tavagnacco kaj Udine.
Zamoro (Hispanio)
Nuntempa Epoko
Laŭ longe la 18-a jarcento, la urbo vivis grandan dilvolviĝon, favorigita de la protekto de la Krono (Reĝoj), afero kiu estis abrupte interrompita pro la invado de la napoleona armeo. Dum la Sendependiga Milito, Zamoro leviĝis en armoj je la komenciĝo de 1809, fronte al la francaj trupoj de Lapisse, Maupetit, kaj Soulignac. Zamoranoj eliris renkonti ilin en la ponto de Villagodio, sur la rivero Valderaduey, tri kilometrojn for de la urbo kie ekbatalis kun la francoj sangan kaj malsaman lukton kiu daŭris tiom kiom la taga lumo, kiam vidis la neceson retiriĝi antaŭ la noktiĝo antaŭ sia evidenta malsupereco, post la perdo de 130 zamoranoj mortigitaj kaj duobla nombro da vunditoj, post esti okaziginta multajn mortigitojn en la malamikaj linioj. La troriskema heroaĵo estas rememorita en memoriga Obelisko, en kiu oni gravuris la jenan legendon “ La zamoranoj en 1908 dediĉan ĉi tiun gravuraĵon al la herooj de la 6-a de januaro de 1809." Ĉi tiun monumenton oni starigis en 1819. La okupado daŭris 3 jarojn, ĝis 1812 kaj okazigis, plie, gravajn perdojn al la artisma patrimonio de la urbo.
La jaroj kiuj sekvis al la liberado estis periodo de dekadenco kaj izoliĝo. La manufakturoj estis limigitaj al metiistaj aktivaĵoj, kaj la industio estis tre malabunda. La komerco estis deficita, vendante eksteren nur cerealojn kaj vinon. La translokigo de la Stabejo de Regiona Ĉefgeneralo al Valjadolido pligravigis la situacion, rezulte de tio en 1850 la popolantaro estis nur 9.000 loĝantojn. Krome la senamortigo ne helpis en la kampo de la ekonomio, la urboplanado kaj la artista patrimonio. Aldone al tio, parto de la nobelaroj abandonis la urbon.
En la dua duono de la 19-a jarcento, Zamoro ekvivas ekonomian restarigon, kiu pligraviĝas je la fino de la jarcento kaj komenco de la 20 -a, pelita de certa industriiĝo, la alveno de la fervojo en 1864 la elektrigado, la dilvolvo de la agrikulturo, kie ludis gravan rolon la Agrikolaj Asocioj, la ekspansio de la komerco kaj la konstruado de novaj ŝoseoj same kiel akvorezervujoj en la provinco. Ĉefe Salto del Esla (Salto de la rivero Esla)
Agrikulturo kaj Brutobredado
La municipa areo sidas en transira spaco, laŭ la geologia vidpunkto, kun la sedimentiĝa baseno de la rivero Doŭro, oriente kaj rokaj peneplanoj okcidente. Ĉi tiu situo konformigis la tradicie uzojn de la tereno, elstarante la agrikulturo en la orienta flanko kaj male en la okcidenta la brutobredado. Tamen ankaŭ influis historiaj faktoroj, kiuj eksplikas la apero de monto kaj paŝtejoj okcidente, ĝuste en la areo en kiuj la naturaj kondiĉoj estas pli malfavoraj, pro la acideco de la grundoj, malriĉaj en nutraĵoj kaj ŝtonplenaj La sedimentiĝa ebenaĵo estis dediĉita, tradicie, al la neakvumita etenda agrikulturo, kaj ĉefe al la kultivado de cerealoj, kvankam en la valo de la rivero Valderaduey, tiu de la Doŭro kaj en la kamparo sude de la Doŭro, oni starigis, de antaŭ kelkaj jardekoj, etandajn akvumitajn terenojn, uzante akvumitajn kanalojn, akvodeirigojn, ankaŭ putojn, profitante la bonan kvaliton de la tereno kaj ties ebenaĵo. Aliflanke, la okcidenta areo, kun malbonaj naturaj kondiĉoj, estis uzitaj por la paŝtejo kaj monto, kun la brutobredado kiel ĉefa afero. La malalta rentumo de la grundo devigis la solvon de la novalo, kaj ofte kun la alterna kultivado, kion oni konas kiel cultivo al tercio. La montaroj kun kverkoj ludis gravan rolon kiel komplementon en la bredado de brutoj danke al ties glanoj, Kvankam, ĝenerale, la montaroj de la areo malhavas, nun, de la graveco kiuj antaŭe havis, forlasitaj kaj invaditaj de hervoj kaj veprejoj, kaj trouzitaj dum jarcentoj aŭ ĉirkaŭbarita kaj uzitaj por brutobredadaj etendaj ekspluatadoj.
Nun la terenoj dediĉitaj al la agrikulturo estas ĉirkaŭ 10.000 hektaroj, en kiuj, inter ili, oni kultivas luzernon, maizon, furaĝon kaj ekologiajn agrikolajn produktojn. Rilate la bruto-kvanton, ĝi havas ŝafojn, bovinojn, porkojn.