cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albirex Niigata
Albirex Niigata (japane アルビレックス新潟, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Arubirekkusu Niigata) estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo de 2004 ĝis 2017 apartenis al la 1-a divido de la Japana Ligo, kaj nuntempe apartenas al la 2-a divido. Ĝi havas sian sidejon en la urbo Niigata, ĉefurbo de la samnoma gubernio Niigata. Nekutimas, ke la klubo havas filiajn klubojn samnomajn en Singapuro kaj en Barcelono (Katalunio, Eŭropo).
(129322) 2005 TN45
(129322) 2005 TN45 estas tre malgranda, malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 6:11 kun Marso.
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,327362 astronomia unuo, tie estas 48,973 milionoj da km.
NGC 616
NGC 616 estas duopa stelo en konstelacio Triangulo.
6517 Buzzi
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan Luca Buzzi.
NGC 616
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andorinha (Bahio)
Andorinha estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 14.414 loĝantojn en 2010.
Andorinha signifas en la portugala "hirundo", konata birdo, kiu estas videbla kaj abunda sur la ĉielo de Andorinha.
Fonda Historio
Tiu ĉi municipo devenas de antikva bieno, kiu apartenis al João Alves de Araujo (Johano Alves de Arauĵo), unu el la unuaj loĝantoj kaj fondinto de la municipo. João Alves estis konata populare kiel João de la Kato, tiu ĉi estis lia kaŝnomo. Tio estis ĉirkaŭ 1885, plimalpli. Antaŭ la bieno estis blanka ŝtonego, kiu estis de longe nomata "morro das Andorinhas", aŭ monteto de la hirundoj, en Esperanto, ĉar tiu loko, ĝenerale dum krepuskaj horoj, estis bona loko por ripozado de etaj birdoj, hirundoj. Tiam la Bieno de l'Kato, kiel estis nomata, fariĝis rekontiĝa punkto por ĵusvenintaj vojaĝantoj, kiuj venis el najbaraj vilaĝoj, kiel Sítio do Açude (Bieneto de la Akvujego), Santa Rosa de Lima (Sankta Rozo). Tiuj ĉi vojaĝantoj venis el tiuj lokoj kaj sekvis sur la vojo ĝis la urboj Senhor do Bonfim (S-ro de la Bonfino) kaj Jaguarari (Ĵaguarari). Ĉirkaŭ la bieno Monteto de la hirundoj ekformiĝis eta vilaĝo, kiu poste konsiderinde evoluis pro la konstruado de la vojo intense uzata ĝis Senhor do Bonfim.
Andorinha estas unu el la urboj plej malgrandaj de Bahio. Ĝi estas trankvila kaj paca urbeto kun siaj malmultaj loĝantoj. Konsiderinda parto el tiuj ĉi 14. 414 loĝantoj estas kamparanoj, ne loĝantaj en la urba medio.
Man-metioj
La man-metia aktiveco en Andorinha estas laboro, kiu etendiĝas trans la jaroj kaj estas eble la ĉefa fonto de rendo por subteno de kelkaj kamparaj familioj ĉirkaŭe Andorinha. Estas mana laboraĵo farita ĝenerale de inoj kaj tia aktiveco havas naturajn produktojn, kiel precipajn krudajn materialojn. Tiuj ĉi produktoj estas trovataj en kampoj
Estas ili:
Estas vere kaj sendube kruda metio kun eleganta kaj mirinda streko, kiu plaĉas al homoj el pluraj partoj de Brazilo kaj de mondo. Ĝi estas instruita generacio post generacio sen perdi la originalan kvaliton.
Ekonomikaj Aktivecoj
La ĉefaj ekonomikaj aktivecoj de Andorinha estas agrokulturo kaj, eble la plej precipa la minerala esploro.
Kirsbach
Kirsbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
(16567) 1992 CQ3
(16567) 1992 CQ3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Dokumento sacerdota
Fonto inpira:
Dokumento sacerdota  (P komencas letera de la germana "priester-Presbyter") estas, laŭ la sekvatoj de tiu biblia kritika teorio, unu la la kvar fontoj de la nuna Pentetateŭko laŭ la Hipotezo dokumenta. Oni opinias ke tiu fonto reirigus al epoko proksima al falo de la [[Izraela reĝlando de la Nordo. Aliaj antaŭaj sciencaj teorioj volus ke la sacerdota dokumentaro datiĝus al epoko postekzila.
La alia tri fontoj laŭ la subtenantoj de Hipotezo dokumenta teksta kritika teorio estas: Elohista dokumento, Javista dokumento kaj Readoma dokumento.
Karakterizoj de la sacerdota dokumento
Kritikistoj de la teksto insistas ke la sacerdota fonto estas larĝeinvadanta ĉe la origino de la libro de Levidoj. Fonto P estiĝas kaj estigas la vidpunkton de la pastraro kaj de Aaron, kaj ĉiam substrekas la ĉeeston de tiu lasta kiam Moseo plenumas ion je laŭordone de Dio, kaj kooperas tiel ke la bona efikiĝo de la mirakloj ŝuldeblas kaj al unua kaj al la alia. P emus, foje, malpliiĝi la kapablon de Moseo plenumi siajn funkciojn de reganto: ekzemple, precizigante ke li estis tiom ŝanĝita post la ricevo de la Dekalogo ke neniu povus lin rigardi: (Eliro 34,29-35) ''29 Kiam Moseo estis malsupreniranta de la monto Sinaj kaj la du tabeloj de atesto estis en la manoj de Moseo dum lia malsuprenirado de la monto, Moseo ne sciis, ke la haŭto de lia vizaĝo lumradiis pro tio, ke li parolis kun Li. 30 Kaj Aaron kaj ĉiuj Izraelidoj ekvidis Moseon, kaj jen la haŭto de lia vizaĝo lumradias;'' kaj ili timis alproksimiĝi al li."
P rekoneblas pro ripetado de listoj, pro longaj kaj komplikaj interrompoj de la rakonto, pro priskriboj senemociaj kaj pro literatura kavalitoj tre febla. P mencias Dion sub la terminoj de Elohim aŭ Shadday aŭ El Shaddai, kaj Lin pritraktas kiel estulon transcendan kaj foran, kiu agas nur pere de la pastroj, malsame ol kion faras la javista dokumento. En la sacerdota fonto, se Dio estas justa, Li estas ankaŭ senkompatema (malsame en aliaj fontoj), kaj punkorektas per punoj brutalaj kaj senpiecaj kiam liaj leĝoj estas neobeataj: okazas ke masakro de 12.000 personoj pro la simpla motivo ke oni kritikis. P-aj tekstoj, laŭ juĝo de spertuloj, estas aparte senelenganta kaj facile individueblaj,
Bibliografio
• Van Seters, John (2004). The Pentateuch: a social-science commentary. Continuum International Publishing Group.
József Bokor (instruisto)
József Bokor [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bokor József estis hungara altlerneja instruisto.
József Bokor naskiĝis la en Kadarkút, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Bokor frekventis mezlernejojn en Csurgó kaj Pápa, poste li studis teologion en Pest (urbo) (1863-1865), fine li akiris diplomon en 1866 en Kalvinana Teologia Akademio. Post siaj studoj li estis edukisto, inter 1868-1885 li instruis en Kalvinana Teologia Akademio de Sárospatak. En 1884 li akiris plian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj en la sekva jaro li translokiĝis al Budapeŝto instruis plu en la Universitato de Budapeŝto. Krom la instruado li redaktis revuojn, eĉ leksikonojn.
Kupono
Kupono estas bileto, detranĉite de valorpapero, rajtiganta la havanton ricevi ion, ekzemple difinitan profiton ĉe iu bankmastro.
Dum esperanto-renkontiĝoj estas ofte disdonitaj manĝokuponoj al la partoprenantoj, kiujn oni devas redoni por povi eniri la manĝejon de la renkontiĝo kaj ricevi manĝaĵon.
Historio
Oni ligas la naskiĝon de la kupono al la usona firmao Coca-Cola. La fondinto de la firmao, Asa Chandler disdonis en 1894 manskribitajn paperetojn en Atlanta, celanta instigon de la konsumado per senpaga gustumado. La Coca-Cola daŭrigis tiun agadon ĝis 1913 kaj disdonis entute 8,5 milionojn da senpaga kolao. La refreŝiga trinkaĵo konkeris Usonon. La ideon pludaŭrigis en 1895 Charles William Post - kiu kunkuris en la muslia merkato kontraŭ  John Harvey Kellogg -, kiu donis prezavantaĝon de unu cendo sur antaŭpresitaj kuponoj je la plej nova produkto Grape Nuts, por ties aĉetantoj.
Studentoj, baldaŭ instruistoj de Universitato de Pécs
Jen elektita listo de studentoj en Universitato de Pécs, kiuj baldaŭ instruis samloke:
La listo enhavas ĉiuspecajn universitatajn instruistojn, nature la listo etendiĝas al pli fruaj nomoj de la universitato kaj al la aliĝintaj altlernejoj).
Ferenc Uhrl
Dateno pri la naskiĝo en la informkesto estas malĝusta!
Ferenc Uhrl [url], laŭ hungarlingve kutima nomordo Uhrl Ferenc estis moraviana-hungara skulptisto, altlerneja instruisto. Ferenc Uhrl naskiĝis en 1794 en Olmütz, li mortis la en Pest (urbo).
Biografio
Ferenc Uhrl studis en Vieno, poste li translokiĝis al urbo Pest. Li establis atelieron, kie laboris metilernantoj. Li ĉiam havis mendojn, ĉar liaj prezoj estis pli malmultekostaj. Dum la Hungara revolucio de 1848 la mendoj elĉerpiĝis, tial li produktis insignojn. Depost falo de la revolucio li ekinstruis en Reĝa Universitato de Pest, krome denove li kreis skulptaĵojn, ornamaĵojn, tombomonumentojn. Li havis edzinon, kiu naskis filinon en 1926.
Brăișoru
Brăișoru [brəiŝoru] (hungare: Malomszeg) estas vilaĝo en Rumanio apud Huedin. En 1910 ĝi havis 481 loĝantojn (rumanoj), en 1992 166 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1519. Ĝi estis en la mezepoko rumana vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Sâncraiu.
Sainte-Colombe-lès-Vienne-Saint-Romain-en-Gal (stacidomo)
Sainte-Colombe-lès-Vienne-Saint-Romain-en-Gal estas franca varstacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Saint-Romain-en-Gal, apud, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Chrťany
Chrťany, hungare Hartyán [hartjAn] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Chrťany situas fine de 2 sakovojoj, kiuj renkontiĝas en la vilaĝo. Veľký Krtíš troviĝas je 13 km-oj.
Sainte-Colombe-lès-Vienne-Saint-Romain-en-Gal (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Chrťany
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1227 en formo "Harkyan". Inter 1554-1594 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En la 18-a jarcento oni minadis tie feron. En 1828 loĝis tie 171 vilaĝanoj en 26 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hartyán 236 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Chrťany 117 homoj, (112 slovakoj).
Josef Černý
Josef ČERNÝ (naskiĝis en 1904, mortis en 1983) estis ĉeĥa esperantisto kaj kuracisto.
Oficina taraksako
La oficina taraksako aŭ ofta leontodo (Taraxacum officinale) estas herbeca staŭdo el la genro taraksako de la familio de la asteracoj. Kvankam ĝi precipe originas el la palearktisa ekozono, gi nuntempe troviĝas en plejmulto de la mezvarmaj regionoj de la mondo, en herbejoj, vojflankoj, ĉeriveraj areoj, kaj aliaj areoj kun humidaj grundoj. La oficina taraksako estas konsiderata kiel trudherbo, precipe en herbotapiŝoj, sed ĝi foje estas utiligata kiel kuracplanto kaj en kuirado. Kiel preskaŭ kosmopolita fiherbo, la oficina taraksako estas plej konata por siaj flavaj kapituloj, kiuj ŝanĝas sin en rondajn arĝentajn pilkojn kies fruktoj estas vente forblovitaj.
Josef Černý
Li aktivis inter esperantistoj en Most, estis aŭtoro de Esperanto-lernolibroj, tradukoj el la ĉeĥa literaturo, granda vortaro, kiuj restis en manuskriptoj.
The Deer Hunter
Aperas en la filmo aktoroj Robert De Niro, Christopher Walken, John Cazale, Meryl Streep, John Savage, kaj aliaj.
Oficina taraksako
Priskribo
La oficina taraksako kreskas ekde ĝenerale senbranĉaj pivotradikoj kaj produktas unu aŭ pli ol dek tigojn kiuj estas tipe 5 ĝis 40 cm, sed foje ĝis 70 cm altaj. La tigoj povas esti nuancigataj purpurkoloraj, ili estas vertikalaj aŭ oblikvaj, kaj produktas kapitulojn kiuj staras tiel alte aŭ pli alte ol la foliaro. La foliaro estas vertikala elkreskanta aŭ horizontale orientigita, kun petioloj kiuj havas mallarĝajn stipulojn aŭ ili estas senstipulaj. La tigoj povas esti glataj aŭ esti malabunde kovrataj per mallongaj haroj. La 5–45 cm longaj kaj 1–10 cm larĝaj folioj estas lancetformaj, longformaj, aŭ inverse ovoformaj kun la bazoj kiuj iompostiome mallarĝiĝas al la petiolo. La foliomarĝenoj estas tipe malprofund-lobaj ĝis profund-lobaj kaj ofte disŝiraj aŭ dentaj kun akutaj aŭ obtuzaj dentoj. La kaliketoj (la trinkujo-similaj brakteoj kiuj subtenas la floretojn) konsistas el 12 ĝis 18 segmentoj: ĉiu segmento estas refleksita kaj foje bluverda. La lancetformaj brakteetoj estas duseriaj kun lancetformaj apeksoj. La 14 ĝis 25 mm larĝaj brakteoj estas verdaj ĝis malhelverdaj aŭ brun-verdaj kun la pintoj mallume grizaj aŭ purpurkoloraj. Estas 40 aŭ pli ol 100 da floretoj po kapitulo, havante korolojn kiuj kolore estas flavaj aŭ oranĝflavaj. La fruktoj, aŭ cypselae, kolore intervalas ekde oliv-verda aŭ oliv-bruna ĝis pajlo-kolora aŭ grizecaj. Ili estas longformaj kaj 2 to 3 mm longaj kun maldikaj bekoj. La akenoj havas 4 ĝis 12 ripojn kiuj havas akrajn randojn. La silkemolaj papusoj, kiuj formas la paraŝutojn, estas blankaj ĝis arĝentblankaj en koloro kaj ĉirkaŭ 6 mm larĝaj. Plantoj tipe havas 24 aŭ 40 parojn da kromosomoj sed kelkaj plantoj havas 16 aŭ 32 kromosomojn. Plantoj havas laktecan sukon kaj la folioj estas ĉiuj bazaj. Ĉiu floranta tigo havas ununuran kapitulon. Al la flavaj kapuloj mankas ujo-brakteoj kaj ĉiuj floroj, kiu estas nomitaj floretoj, estas ligulataj kaj dukseksaj. La fruktoj estas plejparte apomikse produktitaj. Oficina taraksako floras de marto ĝis oktobro.
The Deer Hunter
Premioj
The Deer Hunter gajnis 5 Akademiajn Premiojn en 1978, inkluzive premiojn por plej bona filmo, plej bona reĝisoro (Michael Cimino), plej bona subtena aktoro (Christopher Walken), plej bona redaktado, kaj plej bona sono. Ĝi kandidatiĝis ankaŭ por 4 pliaj Akademiaj Premioj.
Reciproka malinstigo
Reciproka malinstigo estas ĝenerale situacio, en kiu ĉiu el rivaloj aŭ malamikoj havas la povon tiom damaĝi la alian, ke neniu kuraĝas ataki.
The Deer Hunter
Premioj
La filmo estas elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial konservata en la Usona Nacia Film-Registro.
Oficina taraksako
Taksonomio
La taksonomio de la genro taraksako estas malfaciligata kaŭze de apomiksaj kaj poliploidaj filogenetikaj linioj, kaj la taksonomio kaj la nomenklatura situacio de Oficina taraksako  ankoraŭ ne estas plene solvitaj. En la pasinteco la taksonomio de tiu specio estis komplikigita kaŭze de la agnosko de multaj specioj, subspecioj kaj mikrospecioj. Ekzemple la Germana Floraro de Rothmaler agnoskas proksimume 70 mikrospeciojn.
Reciproka malinstigo
La termino aplikiĝas speciale al la periodo post la dua mondmilito, dum kiu la sociaj sistemoj ĉefe de Usono kaj Sovetio estis tiom kontraŭaj ke estiĝis la situacio de la malvarma milito, dum kiu Sovetio, per atomarmiloj, akiris samrangecon kun Usono rilate amasdetruajn armilojn. Per tiu stato, kiu daŭris ĝis 1989, ambaŭ tendaroj posedis tiom da detrupovo, ke neniu el ili rekte atakis la alian.
Sainte-Colombe-lès-Vienne-Saint-Romain-en-Gal (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Antônio Gonçalves (Bahio)
Antônio Gonçalves estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 11.015 loĝantojn en 2010.
Oficina taraksako
Taksonomio
La enmetitaj plantoj al Nordameriko estas triploidoj kiuj reproduktiĝas per deviga gametofita apomikso. Ekzistas tri subspecioj de Oficina taraksako, inkludante :
Chrťany
Nomportantoj
En telefonlibro de Budapeŝto en 2010 oni trovis 6 nomojn pri Hartyáni kaj 7 pri Hartyányi.
Oficina taraksako
Taksonomio
Du el ili estis enmetataj en Alaskon kaj la tria (ssp. ceratophorum)  estas tie ĉi indiĝena.
Karolo Lineo nomis la specion Leontodon taraxacum  en 1753. La genronomo Taraxacum, eble devenas de la araba  vorto Tharakhchakon aŭ de la greka vorto Tarraxos. La angla nomo dandelion, derivas de la franca esprimo dent de lion kiu signifas "denton de leono", aludante la dentrandan foliaron.
Al Mado
Al Mado (ankaŭ: Al Medu, somale: Cal Madow) estas montaro en la regiono Sanaag en norda Somalio, kiu sternas de Erigabo ĝis sudokcidente de Boosaaso. Al Mado estas unu el la maloftaj arbaraj regionoj en Somalio kaj estas taksita ekologie altvalora. Ĝi estas unu el la regionoj, kie oni supozas troveblaj naftorezervoj. Postulas ĝin Somalilando, Puntlando kaj Maakhiro.
Oficina taraksako
Disvastiĝo
La oficina taraksako estas indiĝena en Eŭrazio, sed nun estas naturigita ĝenerale en Nordameriko, Suda Afriko, Sudameriko, Novzelando, Aŭstralio, kaj Hindujo. Ĝi vegetas en ĉiuj 50 usonaj subŝtatoj kaj en la plej multaj kanadaj provincoj.
Reciproka malinstigo
Kvankam en tiu epoko okazis multaj - kaj parte tre efikaj - agadoj de la tutmonda pacmovado, kiu postulis forigon, sed almenaŭ limigon de la amasdetruaj armiloj, tiu reciproka malinstigo estis en tiu epoko sentata kvazaŭ provizora garantio je paco.
Oficina taraksako
Trudherbo
La oficina taraksako estas ofta koloniigisto post fajroj, kaj per de ventoblovitaj semoj kaj per semoĝermado el la grunda semobanko. La semoj restas viveblaj en la semobanko dum multaj jaroj, kiel montras studaĵoj.
Tiu specio estas iom trokreskanta semoproduktanto, kun 54 ĝis 172 semoj produktitaj po kapitulo, kaj unuopa planto povas produkti pli ol 5 000 semojn jare. Laŭtakse pli ol 97 000 000 da semoj po hektaro povus esti produktitaj ĉiujare per densa vegetaĵaro de taraksakoj. Se liberigitaj, la semoj povas esti disvastigataj per la vento ĝis plurajn cent metrojn de siaj fontoj. La semoj ankaŭ estas komunaj malpuraĵoj en paŝtejaj kaj furaĝaj semoj. La plantoj estas adaptiĝkapablaj al la plej multaj grundoj kaj la semoj ne estas dependantaj de malvarmaj temperaturoj antaŭ ol ili povas ĝermi sed ili devas troviĝi ene de la supraj 2,5 centimetroj de la grundo.
La oficina taraksako estis ankaŭ ligita al ekaperoj de abrupta fleksiĝo de unu aŭ ambaŭ malantaŭaj kruroj ĉe ĉevaloj. Dum ne en florado, tiu specio foje estas konfuzita kun aliaj, kiel ekzemple: Chondrilla juncea kiu havas similajn bazajn rozetojn de foliaro.
Uzado
Kvankam la oficina taraksako estas konsiderata fiherbo, fare de la plej multaj ĝardenistoj kaj herbotapiŝo-posedantoj, la planto havas plurajn kuirartajn uzojn. La specionomo officinale aludas ĝian kuracherban valoron, kaj derivas de la vorto opificina, poste officina, signifante laborejon aŭ apotekon. La floroj uzeblas por fari taraksakovinon, la legomoj estas uzitaj en salatoj, la radikoj estas taŭgaj por prepari specon de kafo kiel trinkaĵo kaj la planto estis utiligita fare de la usonaj indianoj kiel manĝaĵo kaj medicinaĵo.
La oficina taraksako estas kultivata profesilaŭe en malgranda skalo kiel folia legomo. La folioj povas esti manĝataj kuiritaj aŭ krudaj en diversaj formoj, kiel ekzemple ene de supo aŭ salato. Ili estas verŝajne karaktere plej proksimiĝas brasikaj legomoj. Kutime la junaj folioj kaj nemalfermitaj burĝonoj estas manĝataj krudaj en salatoj, dum pli aĝaj folioj estas kuirataj. Krudaj folioj havas iomete amaran guston. Taraksakosalato ofte estas akompanata de malmole kuiritaj ovoj. La folioj havas gravan proporcion de vitamino A, vitamino C kaj fero, kunportante pli da fero kaj kalcio ol spinaco.
Se oni ŝirmas la foliojn de la sunlumo, la folioj havas malpli amaran guston. Tio ĉi estas malnova metodo ĝui la foliojn en salato evitante la amaran guston
Gagliato
Gagliato estas komunumo de Italio.
Géza Németh
Géza Németh [nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Géza estas hungara aldviolonisto, altlerneja instruisto.
Géza Németh naskiĝis la en Berehove (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Ukrainio).
Biografio
Géza Németh apartenis al la hungaraj minoritatoj en Ĉeĥoslovakio. Li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1952-1961. Liaj plej gravaj instruistoj estis Pál Lukács, Leó Weiner kaj András Mihály. Li estis aldisto de Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1957-1964, ekde 1960 kiel solisto. En 1957 li aliĝis ankaŭ al la estonta Arĉa Kvaropo Bartók. En 1962 li atingis la unuan lokon en konkurso de aldistoj en Ĝenevo. Kun la arĉa kvarteto li koncertis en 4 kontinetoj. Ekde 1980 li instruas en la Muzikarta Altlernejo, krome li gvidas majstrokursojn ekzemple en Tokio. Li ricevis premiojn kiel membro de la kvarteto inter 1963 – 2009, en tiu periodo dufoje premiojn Kossuth (1970, 1997).
Varban Genĉev
D-ro Varban Genĉev (D-ro Varban RUSINOV GENĈEV) estas naskita la 26-an de julio 1918 en vilaĝo Ĉakali, distrikto de Gabrovo. Ekde sia infanaĝo li estas edukita labori kaj ne havas multan tempon por ludoj kaj petoloj. Aŭtune de 1925 li estiĝas lernanto. Liaj unuaj instruistoj estas la junaj progresemaj instruistoj-komunistoj Gagarov kaj Grudi Atanasov. En la lernejo Varban estas bonega lernanto. Li partoprenas la lernejan amatoran artgrupon, kun granda emo legas belartan literaturon. En 1932 Varban estas lernanto en la gimnazio de Tarnovo. Sub la gvido de la Bulgara Komunista partio en la gimnazio estas fondita Laborista Junulara Unuiĝo. Varban estiĝas ĝia aktiva membro kaj en la lasta klaso - ĝia sekretario. Ankaŭ en la gimnazio li estas bonega lernanto. Kun junula ardo kaj entuziasmo, kun profunda konvinkiteco li preparas referaĵojn, diskutas dum kunvenoj. Li scipovas gajni siajn samlernantojn por la progresemaj ideoj kaj altiras multajn lernantojn al la Laborista Junulara Unuiĝo kaj al la esperantista kaj abstinencula societoj.
Varban Genĉev estas aktiva esperantisto. Ekde la unua gimuazia klaso li lernas Esperanton. Dum la sekvontaj jaroj li perfektiĝas kaj gvidas kursojn. Várban komencas korespondi kun esperantistoj el aliaj landoj. Li estas fronte de la gimnazia esperantista societo „Flamo", partoprenas aktive en la preparo kaj okazigo de la 23-a Bulgara Esperanto-Kongreso en Tarnovo, urbo konsiderata tiam kiel lulilo de la bulgaraj esperantistoj. Varban estas en la centro de aktivado de la E-societo en la gimnazio, kiu entute estas sub influo de la Laborista Junulara Unuiĝo. La kvin gimnaziaj jaroj estas por li jaroj de aktiva revolucia agado. Li aliĝas al la Komunista partio kaj ne perfidas ĝin ĝis la fino de sia vivo. En septembro 1937 li estas studento en la medicina fakultato en Sofio. La Bulgara Popola Studenta Unuiĝo (BONNS) tuj akceptas Várban Genĉev en siajn vicojn.
La 22-an de junio 1941 Germanio atakas milite Sovetunion. Ekestas malfacila tempo ankaŭ por la bulgara popolo. La Bulgara Kornunista Partio tuj akceptas kurson al armita batalo. Komenciĝas la partizana batalo, organizitaj estas la unuaj manifestajoj de batalgrupoj. En junio 1942 Várban brile finas siajn studojn de medicino. Sed pro lia revolucia kontraŭfaŝisma aktivado li estas foreste kondamnita al morto. En marto 1943 li aliĝas al la partizantaĉmento sub la nomo Stojan kaj aktive partoptenas en la bataloj de la taĉmento kontraŭ la bulgaraj faŝistoj.
el Bulgara Esperantisto, 1984
13365 Tenzinyama
13365 Tenzinyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la monto Tenzin Yama, en la okcidenta parto de la vilaĝo Iŭamuro, gubernio Niigata, Estas kastelo sur la kulmino, alta je 250 m, de tiu monto.
Nacia Parko Gobi Gurvansajĥan
La Nacia Parko Gobi Gurvansajĥan (Говь гурван сайхан байгалийн цогцолбор газар, signifante la Gobi Tri Belaĵoj) estas nacia parko en suda Mongolio. La parko estis establita en 1993, kaj ampleksigita al sia nuna grando en 2000. La parko, kun preskaŭ 27 000 kvadrataj kilometroj, estas la plej granda nacia parko en Mongolio, etende 380 km el oriento okcidenten kaj 80 km el nordo al sudo.
La parko estas nomita laŭ la Montaro Gurvan Sajĥan, kiu tradukeblas al la Tri Belaĵoj. La nomo estas derivita el la tri submontaroj, Okcidenta, Meza kaj Orienta Belaĵoj. La montaro formas la orientan duonon de la Parko.
La parko estas en la norda rando de la deserto Gobio. La plej altaj pintoj enhavas areojn de stepo, kaj atingas altaĵojn de ĝis 2,600 metroj. Troviĝas en la parko nombraj raraj plantoj kaj animaloj, inklude la malfacile videbla neĝleopardo kaj la Baktria kamelo. Estas ankaŭ sablaj dunoj, ekzemple la famaj Ĥongorin Els - nome Kantantaj Sabloj.
Notoj
43.80273°N, 101.58966°W
Gare de Lyon (pariza metrostacio)
Gare de Lyon [ɡaʁ də ljɔ̃] estas stacio sur linioj 1 kaj 14 de la Metroo de Parizo, situanta en la 12-a arondismento, kiu priservas interalie stacidomon Paris-Gare-de-Lyon, de kie devenas ĝia nomo.
San Bartolomé Quialana
San Bartolomé Quialana estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Bartolomé Quialana. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 118.
Geografio
San Bartolomé Quialana apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2485 loĝantojn. El tiuj estis 1065 viroj kaj 1420 virinoj. La komunumo havas surfacon de 49.76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1780 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2300 indiĝenoj. El tiuj 1980 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1980 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Batalo ĉe Kursko
La Batalo ĉe Kursko, en julio 1943, estas la plej granda tankobatalo de la dua mondmilito kaj de la historio. La soveta armeo sukcesis haltigi la lastan grandan ofensivon de la germana armeo (la "Wehrmacht") en la orienta fronto kaj de tiam repuŝis ĝin ĝis Berlino, fine liberigita de la naziismo fare de la sovetianoj la 7-an de majo 1945.
Kurska batalo estis unu el decidaj militoperacioj de la Soveta Armeo en la Granda patriota milito, la plej granda batalo de Dua mondmilito. Konsistis el du etapoj: defendaj bataloj (5 - 22 julio de 1943) kaj kontraŭatako (12 julio - 23 aŭgusto de 1943) de Soveta Armeo.
Germania militestraro preparis atakon sub koda nomo "Citadelo", planinte per renkontaj atakoj de flankoj de urboj Orel kaj Ĥarkov ĉirkaŭi kaj likvidi sovetuniaj armeaj fortoj ĉe tiel nomata Kurska elstarajo. Ĉi-tie germanoj ekkoncentrigis militajn fortojn de armeaj grupoj "Centr" (komandis generalo-feldmarŝalo Hunter fon Kluge) kaj "Sudo" (komandis generalo-feldmarŝalo Erich von Manstein): 50 da divizioj (pli ol 900 mil da homoj, ĉirkaŭ 2,7 mil da tankoj kaj ŝturmaj kanonoj, ĉirkaŭ 2,7 mil da kanonoj kaj minĵetiloj, ĉirkaŭ 2050 da aviadiloj); ĉe flankoj agadis 20 da divizioj.
Sovetunia militestraro preparis fortan defendon el 8 linioj kaj limoj kun komuna profundeco de 300 da kilometroj, por en tempo de defendaj bataloj senfortigi avangardajn grupojn kontraŭajn kaj transiri al kontraŭatako. Defendadis sur norda flanko de Kurska elstaraĵo armeoj de Centra fronto (komandis generalo de armeo Konstantin Konstantinoviĉ Rokosovskij), sur suda flanko — Voroneĵa fronto (komandis generalo de armeo Nikolaj Fedoroviĉ Vatutin):1336000 da homoj, pli ol 19 mil da kanonoj kaj minĵetiloj, 3444 da tankoj kaj meveturadaj kanonoj, 2172 da aviadiloj. Malantaŭ tiaj frontoj, en reservo, estis Stepa fronto (komandis generalo-kolonelo Ivan Stepanoviĉ Konev), por atako estis preparitaj en Okcidenta fronto (komandis generalo-kolonelo Vasilij Daniloviĉ Sokolovskij), Brjanska fronto (komandis general-kolonelo Markian Miĥajloviĉ Popov), 57-a armeo (komandis generalo de armeo Rodion Jakovleviĉ Malinovskij) de Sud-Oksidenta fronto. Kunordiĝis agadon de frontoj Marŝalo de Soveta Unio Georgij Konstantinoviĉ Ĵukov kaj Marŝalo de Soveta Unio Aleksandr Miĥajloviĉ Vasolevskij.
Matene de la 5-a de julio artilerio de Soveta Armeo kaŭzis preventivan baton sur regionoj de koncentrado de germanaj armeoj, kaŭzis pro tio grandajn perdojn al ĝi kaj devigis enigi en atakon ĉefajn fortojn de kontraŭulo. Antaŭ la 12a julio atako de germanaj armeoj en linio de Centra fronto estis haltigita kaj post de la plej granda en milithistorio tanka batalo ĉe vilaĝo Prohorovka (komuna kvanĝo de tankoj estis ĉirkaŭ 1200), germanaj militaj fortoj transiris al defendado ĉe linio de agado Voroneĵa fronto. Ekis kontraŭatako de militaj fortoj de Okcidenta kaj Brjanska frontoj en direkto de urbo Orel, poste Centra, Voroneĵa, kaj Stepa fronto kun helpo de kun militfortoj de Sud-Okcidenta fronto atakis en direktoj de urboj Belgorodo kaj Ĥarkovo.
Post 50-tagaj bataloj germana armeo perdis 30 diviziojn (ĉirkaŭ 500 mil da homoj, 1500 tankojn, 3000 kanonojn, pli ol 3000 aviadilojn. Al Soveta Armeo helpis en germana ariero partizanoj kaj kaŝrezistantoj, per aktiva agado altiris al si grandaj militaj fortoj de kontraŭlo, faris multajn diversiojn. Venko de Soveta Armeo en kurska batalo devigis germanajn militfortojn aliri al defendeco sur ĉiuj militfrontoj de Dua mondmilito.
Tabloteniso
Tabloteniso estas la dua plej ludata sporto en la mondo kaj la plej nova de la mondaj grandaj sportoj. Oni ludas ĝin per tre malpeza (2,7 gramoj) plasta pilko de 4,0 centimetroj en diametro, sur tablo 2,74 metrojn longa, 1,525 metrojn larĝa kaj 74 centimetrojn alta. La reto en la mezo de la tablo altas 15 centimetrojn. Ludantoj uzas lignan batilon (aŭ rakedon) kovritan per kaŭĉuko.
NGC 617
NGC 617 (aliaj indikoj — PGC 5831, MCG -2-5-7, NPM1G -10.0060) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tabloteniso
Oni komencas ĵetante la pilkon pli ol 15 centimetrojn kaj batante ĝin, tiel ke ĝi resaltas sur la propra flanko kaj tiam sur la alia flanko. La kontraŭludanto devas bati ĝin, tiel ke ĝi resaltas sur la flanko de la serviranto, kaj tiam ludantoj batas la pilkon ĝis oni eraras. Jen eraroj:
La alia ludanto gajnas unu poenton. Ludanto serviras du poentojn kaj poste la alia ludanto serviras du poentojn. Normale, ludantoj ludas ĝis oni havas 11 poentojn kaj unu ludanto devas havi 2 poentojn pli ol la kontraŭludanto. Konkure, oni ludas 7 aŭ 9 ludojn (oni finas, kiam iu gajnis 4 aŭ 5 ludojn respektive). Estas aliaj versioj, ekzemple, ludo ĝis 21 poentoj, kiam unu serviras kvinfoje antaŭ ke la alia ludanto serviras.
La plej multe da profesiaj ludantoj estas de Ĉinio, sed kelkaj mondaj ĉampionoj estas el Svedio. Bonaj ludantoj povas reagi rapidege, sed rakeda konstrueco (ludantoj elektas kaj ofte mem surmetas la kaŭĉukon sur siajn rakedojn) kontribuas multe al la turniĝo (rotacio) de la pilko.
Tirolo
Tirolo povas rilati al:
19197 Akasaki
19197 Akasaki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuka Akasaki, trejnistino ĉe la naĝadlernejo de Nankoku dum pli ol 20 jaroj, kaj kiu trejnis multenombrajn bonegajn naĝistojn. Ŝi mem konkursis en Japanaj Majstraj naĝadaj konkursoj.
Hürtgenwald
Hürtgenwald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Düren de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vasilij Stalin (Ĝugaŝvili)
Vasilij Stalin (Ĝugaŝvili) (ვასილი იოსების სტალინი (ჯუღაშვილი), Василий Иосифович Сталин (Джугашвили)) naskiĝis la 24-an de marto 1921 en Moskvo mortis 19-an de marto 1962 en Kazano. Li estis filo de Josif Stalin kaj Nadeĵda Allilujeva.
Vasilij loĝis en la familia apartamento troviĝinta en la moskva Kremlo, kie li havis privatan guverniston kaj servistojn. Kune kun sia fratino Svetlana Allilujeva libertempe li ŝatis amuziĝi en ĝiaj rimarkinda areo kaj antikvaj konstruaĵoj.
Li frekventis prestiĝan moskvan lernejon, en kiu li havis mezbonajn sukcesojn. Li preferis teknikajn sciencojn.
La morto de lia patrino Nadeĵda en 1932, kiam li estis nur 11-jaraĝa adoleskulo, grave influis lian pluan vivon. La patro reale ĉesis okupiĝi pri edukado de la filo.
Kiam Vasilij atingis la deksepjaran aĝon do li decidis iĝi aviadisto kaj ekde 1938 li studis en la Kaĉa Milita Avia altlernejo konata kiel respekta akademio en Sovetunio. Ĝi tiam situis en Kaĉa, Krimeo. Komence li, kiel filo de la landa gvidinto, havis iujn privilegiojn (sola ĉambro kaj apartaj manĝaĵoj), sed la patro baldaŭ ilin malpermesis.
Poste li kelkjare estris en la Ruĝa Armeo kiel plej juna (28j) Generalo-leŭtenanto (ĉi-rangon li ricevis la 11-an de majo 1949). Lia milita kariero finiĝis en 1952.
Post la subita morto de lia patro okazinta la 5-an de marto 1953 Vasilij opiniis, ke Josif Stalin estis venenita. Lia persona vivo abrupte ŝanĝiĝis, kvankam li daŭre kredis, ke nenio grava okazis. Sed jam la 26-an de marto de 1953 li estis eksigita en la rezervon sen rajto porti militajn uniformojn. Samtempe oni akuzis lin pri misuzo de potenco kaj kontraŭsovetia propagando. Vasilij estis arestita la 28-an de aprilo kaj kondamnita al ok jaroj de mallibero. Nur en 1961 tute malsana li estis liberigita. Januare de 1962 post multaj proponoj de la potenculoj li prenis familian nomon Ĝugaŝvili. La 19-an de marto de tiu jaro (kvin tagojn antaŭ sia 41-a datreveno) li mortis.
La 21-an de marto 1962 li estis enterigita en la tombejo Arskoje en Kazano. La 20-an de novembro 2002 lia kadavro estis resepultita en la moskva Trojekurovo nekropolo apud sia lasta edzino Maria.
Familio
Vasilij estis kvarfoje edzo.
Filmoj
Pri vivo de Vasilij Stalin oni produktis multajn artefaritajn filmojn kaj dokumentariojn en Rusio kaj alilande. Plej rimarkindaj estas:
Saint-Romain-en-Gal
Saint-Romain-en-Gal estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Romanères.
Dividaĵo Kalat
Divido Kalat estis divido de Pakistano.
Ceropegia woodii
Ceropegia woodii estas floranta planto el la genro Ceropegia (Apocynaceae) el Sud-Afriko, Svazilando, kaj Zimbabvo. Ĝi kelkfoje estas traktata kiel subspecio de la rilata Ceropegia linearis, kiel C. linearis subsp. woodii. Kromnomoj estas korĉeno, korkolumo, korŝnuro, koroj al ŝnuro kaj ĉina lanternplanto.
Swift Xi
Hiro Matsushita
La Prezidanto kaj Ĉefoficisto de Swift estas Hiro Matsushita
Nick Barua
La COO de la firmao estas Nick Barua. Post gajnado de BSc-grado en Fiziko de Universitato Yale, Nick sekvis Kalifornia Instituto de Teknologio kaj ricevis MSc en Astrofiziko antaŭ aliĝi al la Lyndon B. Johnson Space Center(JSC) kiel Fizikisto. Li nuntempe vivas en Japanio kaj tenas plurajn administrajn poziciojn en la Aerospaco, Telemedicino kaj Edukaj industrioj. Li estas la fondinto kaj Ĉefoficisto de AN Inc.
Haloklino
En oceanografio, haloklino (el la greka hals, halo- ‘salo’ kaj klinein ‘deklivi’) estas subtipo de ĥemoklino kaŭzita de forta, vertikala salenhava gradiento ene de akvejo. Ĉar salenhavo (kongrue kun temperaturo) tuŝas la denseco de mara akvo, ĝi povas ludi gravan rolon en ties vertikala tavoliĝo. Pliiĝanta salenhavo de ĉirkaŭ unu kg/m³ rezultas en pliiĝo de marakva denseco de ĉirkaŭ 0.7 kg/m³.
En mezaj latitudoj, troa vaporiĝo super precipitaĵo kondukas al fakto ke la surfacaj akvoj estas pli salenhavaj ol profundaj akvoj. En tiaj regionoj, la vertikala tavoliĝo okazas ĉar la surfacaj akvoj estas pli varmaj ol la profundaj akvoj kaj la haloklino estas malstabiliganta. Tiaj regionoj estas loko por la procezo kiu okazas kiam oni miksas diversajn gradojn de salenhavo.
En certaj altlatitudaj regionoj (kiaj la Arkta Oceano, la Beringa Maro, kaj la Suda Oceano) la surfacaj akvoj estas fakte pli malvarmaj ol la profundaj akvoj kaj la haloklino estas respondeca pro la elteno de la akvokolona stabileco- izolante la surfacajn akvojn el la profundaj akvoj. En tiuj regionoj, la haloklino estas grava ĉar ebligas la formadon de marglacio, kaj limigas la foriron de karbona dioksido al la atmosfero. Haloklinoj troviĝas ankaŭ en fjordoj, kaj malmulte miksitaj estuaroj kie la nesala akvo estas surmetita al la oceana surfaco.
Dania-Germana Milito
La Dania-Germana Milito, ankaŭ konata kiel la Dua Ŝlesviga Milito, el 1864 estis konflikto inter Danio unuflanke kaj Aŭstrio kaj Prusio aliflanke. La milito estiĝis pro la duklandoj Ŝlesvigo kaj Holstinio kies duko estis tiutempe la dana reĝo. La reĝo deklaris novan konstitucion per kiu Danio fakte aneksis Ŝlesvigon.
La Germana Federacio okupis Holstinion, dum Aŭstrio kaj Prusio plumilitis kontraŭ Danio kaj okupis Ŝlesvigon. Danio fine transdonis Holstinion kaj Ŝlesvigon al Aŭstrio kaj Prusio. Jen estiĝis kverelo inter Aŭstrio kaj Prusio kiu permanente regu la duklandojn. En 1865 ambaŭ potencoj aranĝis ke Prusio regu Ŝlesvigon, la pli nordan landon, kaj Aŭstrio Holstinion. Jam en 1866, post la Prusia-Aŭstria milito, Prusio aneksis ambaŭ duklandojn.
Tabora
Tabora (aŭ Tobora) estas urbo en Tanzanio. Ĝi estas ĉefurbo de samnoma regiono kaj konsistigas unu el ties distriktoj.
La koordinatoj de la urbo estas. Ĝi havas 127.880 loĝantojn (censo de 2002).
La urbo estis fondita en 1852 de arabaj komercistoj kaj servis interalie al komercado pri sklavoj. Kiam en 1891 Germanio koloniigis la landon, ĝi igis la urbon administra centro de Germana Orienta Afriko. Post la unua mondmilito Britio transprenis la administradon.
Tabora estas fervoja nodo sur la linio Dodomao–Kigoma; tie ĉi debranĉiĝas linio norden al Shinyanga kaj plu al Mwanza ĉe la Viktoria Lago. La urbo posedas ankaŭ flughavenon.
Galatro
Galatro estas komunumo de Italio.
Tixtla de Guerrero
Tixtla de Guerrero estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tixtla de Guerrero. Tixtla de Guerrero apartenas al la regiono Centro, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj situas en la centro de ĝi. Krome al tiu regiono apartenas dek-du aliaj komunumoj. Al Tixtla de Guerrero apartenas entute 41 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12061.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37300 loĝantojn. El tiuj estis 17928 viroj kaj 19372 virinoj. La komunumo havas surfacon de 290.00 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1340 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 949 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 29291 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6001 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 20,49 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Torremolinos
Torremolinos estas komunumo en la hispana provinco Málaga en la aŭtonoma regiono Andaluzio kun areo de 20 km². En 2005 Torremolinos havis 55 479 loĝantojn. La komunumo situas je la tielnomata Costa del Sol (Bordo de la Suno), 18 km sudokcidente de la urbo Málaga.
Tixtla de Guerrero
Sociogeografio
El la 29291 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 27114 apartenis al la katolika religio. 2177 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Memorigloko Menantes
En la naskiĝloko de la grava poeto Menantes, en Wandersleben, Germanio, (Hauptstraße nr 54), troviĝas la Literatura memorigloko Menantes (germane: Menantes-Literaturgedenkstätte).
Priskribo
En 1680 naskiĝis en Wandersleben Christian Friedrich Hunold, kiu nomiĝis Menantes eke en 1700. Memorgloko en la en 1757/58 konstruita paroĥujestra domo faritis en 2005. La ekspozicion solene inaŭguritis en la 17.9.2005 en ĉeesto de la turingia ministroprezidanto, kiun aranĝis la verkisto kaj filmfaristo Jens-Fietje Dwars kaj la dezajnisto Bernd Adam. Du salonoj en la supra etaĝo dediĉitaj estas al la vivo kaj la verko de Menantes. Krome oni estas informita pri la graveco de baroko kaj la tipaj trajtoj de barokaj sinesprim-formoj ekz. en operoj, en galantaj romanoj aŭ en lirikaĵoj.
La aranĝo de la salonoj orientiĝas al tiutempaj metaforoj, komencite de la baroka bunteco de ruĝe kaj blanke farbitaj vandoj kiel simboloj de vivo kaj morto, tra spegul-metaforo pri baroka vaniteco kaj kritika memkonatiĝo ĝis la malmulto da muzeaj objektoj kiel vojaĝokofro, simbolo por la hasteco kaj la ŝajna neniehejmecsentemo de Menantes.
La muzeo havs plurajn reproduktaĵojn kaj etan kolekton da presitaĵoj de verkoj de Menantes kiu mortis pro tuberkulozo kiel 40-jaraĝulo.
Ĉ. la jaro 2010 starigitis diversaj informtabuloj pri Menantes en al bicikla kaj migrada vojo inter Wandersleben kaj Freudenthal, ĉe la piedo de Burgo Gleichen.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 246-247
Avesnelles (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Hirson (267000).
Torrijos
Torrijos [torIĥos] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Torrijeños. La censita populacio en 2010 estis de 13.374 loĝantoj kaj la denseco estas de 786,71 loĝ/km².
Karel Daněk
Karel DANĚK (naskiĝis en 1948) estas ĉeĥa esperantisto kaj inĝeniero. Ĝis 1996 li estis teknika redaktoro de Starto kaj de Bulteno (komuna por Prago kaj Brno). Li kunfondis Esperantan Literaturan Fondaĵon en Brno. Nun li dediĉas sin al alternativa medicino.
Torrijos
Loĝantoj
Ties populacio ege kreskis, dum la lastaj jaroj, averaĝe je ĉirkaŭ 1.000 loĝantoj ĉiun jardekon, ses meze de la 2000-aj jaroj la pliiĝo de la enmigrado plialtigis la kreskon, kaj en 2005 estis jam populacio proksimume de 2.500 enmigrintoj.
Situo
Torrijos estas situa en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko Torrijos en la centra parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 529 m; je 31 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 75 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 17 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°59′0″ N 4°16′53″ Ok.
Gix situantas en depresio inter la riveroj Taĵo kaj Alberĉe. Estas la natura ĉefurbo de etenda zono konata laŭ la nomo de Distrikto Torrijos. Limas oriente kun Barcience, norde kun Novés, okcidente kun Alcabón kaj Santo Domingo-Caudilla kaj sude kun Gerindote.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. La nuna ĉefa aktiveco estas tiu de la sektoro servoj, ĉefe la komerco, kiu markas la aktivecon de la tuta regiono, sen forgesi la gravecon kiun havas la industrio, speciale tiu dediĉita al la ligno kaj al la fero. Oni devas elstarigi, same, tiu de la konstruo, pro tio ke en la lastaj jaroj tiu montriĝis kiel aktiveco tre poviganta, ĉar oni ĉirkaŭkalkulas ke ĝi okazigis proksimume 3.000 laborlicencojn.
Pri transportoj estas 8 ŝoseoj al la ĉirkaŭaj lokoj. Tra Torrijos pasas la fervojo kiu komunikas Madridon kun Lisbono, kaj tiele estas rekta servo al Badajoz, Cáceres, Mérida, Plasencia, Talavera de la Reina, Madrido, Zaragozo kaj Barcelono inter aliaj urboj. Estas enurbaj busoj kaj 4 entreprenoj de eksteraj busoj kiuj konektas kun 7 urboj.
Historio
La fondo de Torrijos ŝajne estas de tre antikva tempo nome ties nomigo ŝajne devenas el la termino romia (latina) "turris" turo, kio indikas la ekziston de elemento defenda jam en tempo de la Romia Imperio. Sendube esti grava pasejo de Ávila al Toledo permesis setligon de populacio aŭ soldataro por la protekto de la trupoj kaj y defendo de la tuta zono.
En la Alta Mezepoko nome post la invado fare de Visigotoj tiu loko gravis pro sia prokŝimeco al la tiama ĉefurbo de Hispanio nome Toledo, kio permesis formon de populacio de ricĉaj koloniistoj kiuj alpropriĝis de la plej produktivaj areoj. Tion pruvas la ekzisto de serio de toponimoj aludaj al geografiaj lokoj de klara visigota deveno, kiaj Las Suertes (la sortoj), ĉar la visigotoj kutimis lotumi la terojn inter ties loĝantoj aŭ inter tiuj kiuj estis partoprenintaj en la konkero, kaj de tie tiu nomigo.
Poste, post la invado de la islamanoj en la duoninsulo, Torrijos iĝis loko dominata de la islamaj konkerintoj, kiuj setlis en la zono konata laŭ la nomo de Pordego de Maqueda [makEda], kaj ankoraŭ aktuale videblas la tipa urbanismo de araba urbo, de mallarĝaj kaj sinuaj stratoj, adarvoj kaj seneliraj stratetoj (sakstratoj), same kiel serio de nomoj kiuj rememorigas la pasintecan populacion, kiaj El Moro (la maŭro), El Oriente (la oriento), El Norte, Las Vistillas, El Sol, La Corrala, ktp. Same ekzistas loko konata laŭ la nomo de El Cerro de la Mora, o del Moro (monteto de la maŭro aŭ de la maŭrino), konata ambaŭforme, survoje al Fuensalida.
En la fama batalo de Las Navas de Tolosa, en 1212, krom la monarko Alfonso la 8-a, intervenis en lia helpo la ĉefepiskopo de Toledo Jiménez de Rada, al kiu post la fama venko, la reĝo ĝin (Torrijos) donacis, pasante tuj al posedo de la katedralanaro, kio daŭris ĝis finoj de la 15a jarcento, kiam estis akirita de Gutierre de Cárdenas.
Unu el la plej interesaj etapoj de la loko toriĥa estas la reĝado de Petro la 1-a, konita laŭ la alnomo de La Kruela aŭ de la Justigulo. Estis ĉi tiu monarko kiu ordonis konstrui fortikaĵon aŭ palacon, kiu estis donacita al lia amantino Maria de Padilla, palaco kiu utilis dum jarcentoj kiel monaĥinejo de Koncipilistinoj. Sed fine de la 1990-aj jaroj estante urbestro Miguel Ángel Ruíz-Ayúcar oni efektivigis kompletan restarigon, tra kiu utilas nuntempe de sidejo de la urbodomo.
Dum la 15a jarcento konis Torrijos la restadon de la monarko Johano la 2-a en diversaj fojoj, kun okazo de la hegemonio de Álvaro de Luno kontraŭ kiu leviĝis la nobeluolj toledaj postulante al la reĝo ke tiu retiriĝu sian favoron al ĉi tiu Konestablo. La monarko, kiu troviĝis en Torrijos, ordonis sieĝon al Toledo, sed pro la ĉeesto de la Markizo de Villena kaj de Petro Girón decidis retiriĝi.
Meritas recenzon la ekzisto de grava juda loĝantaro, kaj ĝia aljama (juda kvartalo) aperas en multnombraj dokumentoj, speciale koncerne al la pago de la impostoj. Oni ne scias de kiam ekzistis ĉi tiu loĝantaro, sed fakte scias de la ekzisto de sinagogo kie hodiaŭ estas la strato de Kristo, kaj la ekzistanta kapelo estis en komenco juda sinagogo, kiu pasis al posedo de la krono post la dekreto de elpelo. Sed tuj ĝin akiris Gutierre de Cárdenas, kreante en lia loko hospitalon. Ĝia antaŭ malmulte ekzistis resto de la murego kiu utilis de fermobarilo al la judejo, aŭ zono de restadejo de la judoj, kiu, pro nepardonebla eraro, en 2006, oni lasis fali kiam oni faris reparadojn de reformo en la ŝoseo. La judoj havis alia judaron kie hodiaŭ estas la strato de Gibraltar Español, kvankam pli reduktita kaj simpla, kun ĝia sinagogo kaj buĉejo.