cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bohemiaj lumoj
Sur scenejo
La teatraĵo, ĉe titolo Lumières de bohème, premieris en la Palaco Chaillot de Parizo la 21an de marto 1963, kun reĝisorado de George Wilson kaj ludado de Bruno Balp. En Hispanio dume, Valle estis unu el multaj verkistoj ne akcepteblaj de la diktatura reĝimo, ĉar kvankam li estis karlisto en junaĝo, li alproksimiĝis al anarkiistoj en la 1920-aj jaroj kaj al komunistoj en la 1930-aj jaroj.
En Hispanio, reĝisorita de José Tamayo, la verko premieris en la Teatro Principal de Valencio la 1an de oktobro 1970, jam en la lastaj jaroj de frankismo, kun José María Rodero (Max Estrella), Agustín González, María Luisa Ponte, Manuel Gallardo, María Jesús Lara kaj Margarita Calahorra. Por premiero en Madrido, en la Teatro Bellas Artes, post uni jaro, Carlos Lemos anstataŭis Rodero en la ĉefrolo.
Luces de bohemia estis adaptita al kino per samnoma filmo fare de Miguel Ángel Díez en 1985 kun scenaro adaptita de Mario Camus.
En Esperanto
Spite la malfacilaĵon traduki la lingvaĵon de Valle-Inclán, plenplena je kulturaj aludoj, slangaĵoj, regionismoj, ĵargono, misprononcoj ktp., Miguel Fernández entreprenis la laborigan taskon traduki, enkuntekstigi la historion, klarigi pernote la necesajn informojn por kompreni la verkon ktp. Publikigita ĉe Madrida Esperanto-Liceo sub la titolo Bohemiaj lumoj, ĝi aperis en 2015. Krom la riĉaj enkonduko kaj notoj, tiun eldonon fermas Apendico kiu klarigas pri La Nokto de Makso Stelo, kaj la itinero farita de esperantistoj.
Eŭropaj olimpikaj komitatoj
La Eŭropaj Olimpikaj Komitatoj (European Olympic Committees, Comités olympiques européens) estas organizaĵo situanta en Romo, Italio. La organizo inkluzivas 50 naciajn olimpikajn komitatojn (la lasta komitato aldonita estas tiu de Kosovo).
Ekde 1991, la membroj de la organizo okazigas la Eŭropan Junularan Olimpikan Festivalon, en kiu adoleskantoj partoprenas sportajn eventojn kiuj okazas ĉiujn du jarojn (en neparaj jaroj) kaj estas dividitaj inter vintraj kaj someraj sportoj, kiel la somero kaj vintro. Olimpikoj. Sed male al la Olimpikoj, kiuj okazas unufoje en kvar jaroj kaj estas interspaco de proksimume jaro kaj duono inter la Somera kaj Vintra Olimpiko, la Eŭropa Junulara Olimpika Festivalo okazas ĉiun duan jaron kaj estas nur kelkmonata diferenco inter la Olimpikoj. vintra sporta turniro kaj la somera sporta turniro ĉar ili estas okazigitaj en la sama jaro, kutime en februaro kaj julio.
Ekde 2015, unufoje ĉiun kvaran jaron (unu jaron antaŭ la Olimpikoj), multfaka sportkonkursa turniro simila al la Olimpikoj estos produktita per la organizo kaj sub la superrigardo de la Internacia Olimpika Komitato. eoc). Similaj kontinentaj turniroj sub la aŭspicioj de la asocioj de la Olimpikaj Komitatoj de tiuj kontinentoj estas sukcese okazigitaj dum multaj jaroj en aliaj kontinentoj, inkluzive de la Aziaj Ludoj (ekde 1951), la Afrikaj Ludoj (ekde 1965) kaj la Tut-Amerikaj Ludoj (ekde 1951).
Surianacoj
La surianacoj (Surianaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo fabaloj (Fabales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj 6 speciojn,. Ĝia tipa genro estas suriano.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Grijalba
Grijalba [griĤALba] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Grijalba estas etimologie komprenebla kiel Blanka Preĝejo, el Ecclesia Alba, kiel ĝi aperas en fruaj dokumentoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,753 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 111 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 50 el 1991.
Ĝi distas 46 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe 1 km de la rivero Odra.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la jaro 999, Grijalba aperas en donacdokumento de la grafo Sancho Garcés al la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo.​ La registro Becerro de San Miguel de Villamayor de Treviño kolektas dokumentojn en kiuj oni citas Grijalba kiu, laŭ Becerro, apartenis al diversaj senjorlandoj kaj abatlando. Ĝi dependis de la Monaĥejo de Las Huelgas Reales inter 1202 kaj 1222.
Inter 1300 kaj 1500, ĝi estis ligita al Castrojeriz. En 1500, ĝi estis enkadrita en la pastraro de Villasandino kaj jam havis la du preĝejojn, nome de Sankta Maria kaj de Sankta Mikaelo.​
Grijalba formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la gotika preĝejo de Sankta Maria, la novklasika preĝejo de Sankta Mikaelo kaj blazondomoj.
Francis Cotes
Francis COTES RAA (20a de majo 1726 – 16a de julio 1770) estis angla pentristo, nome unu el la pioniroj de angla pentrarto per paŝtelo, kaj fonda membro de la Reĝa Akademio de Artoj en 1768.
Vivo kaj verko
Li naskiĝis en Londono, plej aĝa filo de Robert Cotes, apotekisto (ankaŭ pli juna frato de Francis nome Samuel Cotes (1734–1818) estis artisto, specializita en miniaturoj). Cotes trejniĝis ĉe la portretisto George Knapton (1698–1778) antaŭ instali sian propran negocon en la instalaĵoj de sia patro en la strato de Londono nome Cork Street — lernante, hazarde, multe pri kemio por informiĝi pri la farado de paŝtelo.
Admiranto de la paŝtelaj desegnoj de Rosalba Carriera, Cotes koncentriĝis al verkoj per paŝtelo kaj krajono (kelkaj el kiuj iĝis bone konataj kiel gravuraĵoj). Portinte krajonon al ties limo kiel rimedo — kvankam neniam abandonante ĝin entute — Cotes turniĝis al olepentrarto kiel rimedo disvolvi sian stilon por grand-skalaj verkoj. En liaj plej sukcesaj pentraĵoj, partikulare tiuj de la komenco de la 1760-aj jaroj, la olefarbo estas fajne aplikita, imite al lia paŝtela tekniko, kaj trempita per ĉarmaj, invitaj komparoj al verkoj de Allan Ramsay (1713–1784) kaj de Siro Joshua Reynolds. Ili havas klarecon kaj varmon kaj posedas rimarkindan atenton al vestaĵaro. En 1763, li aĉetis domegon (poste okupita de George Romney en Cavendish Square. Li pentris ekzemple The Young Cricketer (La juna kriketisto, 1768).
Post 1746 la vestoj en liaj pentraĵoj estis plenumitaj ĉefe fare de la specialista vestopentristo Peter Toms.
Unu el la plej enmodaj portretpentristoj siatempe, Cotes helpis fondi la Societon de Artistoj de Granda Britio kaj iĝis ties direktoro en 1765. Pinte de sia kariero, Cotes estis invitita iĝi unu el la unuaj membroj de la Reĝa Akademio de Artoj, sed li mortis ĝuste nur du jarojn poste, estante nur 44-jaraĝa, en Richmond.
Lajos Ybl
Lajos Ybl [lajoŝ ibl], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Ybl Lajos János Mihály estis hungara arkitekto. Lia onklo estis Miklós Ybl.
Tramtransporto en Avignon
Tramtransporto en Avignon (Tramway d'Avignon) konsistas el unulinia tramvojo kiu priservas la francan urbon Avignon.
Lajos Ybl
Lajos Ybl naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Lajos Ybl apartenis al la germana minoritato de la lando. Li studis en Vieno kaj Stutgarto, poste li praktikadis en ateliero de Miklós Ybl. Baldaŭ li malfermis propran atelieron, kie li projektis diversajn konstruaĵojn. En 1895 li ricevis signifan kortuman postenon, poste li multe helpis la tiutempan konstruadon de la reĝa palaco en Budapeŝto. Li edziĝis en 1991, lia edzino naskis filon. Li retiriĝis en 1901. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandan).
Boris Podolskij
Boris Jakovleviĉ Podolskij (em rusa: Бори́с Я́ковлевич Подо́льский; 29a de Junio, 1896 – 28a de Novembro, 1966) estis rus-usona fizikisto de juda deveno, notinda pro sia laboro kun Albert Einstein kaj Nathan Rosen pri interplektitaj ondofunkcioj kaj la EPR paradokso. Tiu laboro stimulis debaton pri la interpretado de kvantuma mekaniko, kulmine en la Teoremo de Bell kaj en la alveno de la teorio pri kvantuma informado.
Ĵusaj esploroj rezultis en libro publikigita en 2009 fare de John Earl Haynes, Harvey Klehr kaj Alexander Vassiliev, nome Spies: The Rise and Fall of the KGB in America, kiu identigis Podolskij kiel kontakto (nome QUANTUM) kiu renkontiĝis dufoje kun la soveta spionaro precize en 1942 kaj 1943.
Oszkár Winkler
Oszkár Winkler [oskAr vinkler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Winkler Oszkár estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Oszkár Winkler naskiĝis la en Sopron, li mortis la  (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estas la 19-a) en Sopron.
Biografio
Oszkár Winkler akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1930, poste li studvojaĝis en Italio kaj Germanio helpe de stipendio. Hejmenveninta li laboris en Budapeŝto, sed en 1934 li revenis al Sopron, kie li malfermis atelieron. Ekde 1948 li instruis en la arkitektura fakultato de Sopron, kie inter 1964–1969 li estis dekano. Same en 1948 la atelieron li transformis ŝtata laborejo, kiun li gvidis jardekon. Inter 1957-1962 li estis laborejestro-ĉefarkitekto en Győr. En 1963 li kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis kelkajn premiojn ekde 1953. Lia edzino naskis kvarfoje.
Preĝejo de sankta Petro de Alkantara (Karviná)
Preĝejo de sankta Petro de Alkantara situas en la centro de Doly (antaŭe Karvinná, nun parto de Karviná) en la Teŝina Silezio. La preĝejo estas paroĥopreĝejo de paroĥo Karviná-Doly en Karvina dekanujo en la Ostrava-Opava diocezo. La paroĥo estas administrata ek paroĥo Karviná-Fryštát. La preĝejo estas registrita en la Ĉeĥa Libro de Rekordoj kaj Vidindaĵoj kiel la plej dekliva preĝejo en Ĉeĥio.
Historio
La preĝejo estis konstruita de la familio Larisch en 1736 en baroka stilo, sur la loko de la ligna preĝejo de sankta Martino (mencita en 1447). En la interno estas gotika baptujo el la 15-a jarcento.
De 1854, intensaj minadoperacioj kondukis al devio de la konstruaĵo je 6,8° de la vertikalao kaj malaltigo de la ĉirkaŭaĵo je preskaŭ 34 metroj. En la 1990-aj jaroj, la konstruaĵo riskis disfali. Ĝis 1994-1995 efektiviĝis grava renovigo kaj la konstruaĵo estis protektita kontraŭ detruo. Nuntempe la preĝejo estas protektita kiel kultura memento de Ĉeĥio.
Lajos Zalaváry
Lajos Zalaváry [lajoŝ zalavAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zalaváry Lajos estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto, membro de Hungara Arta Akademio (2011).
Lajos Zalaváry naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Zalaváry studis ekde 1942 en Reĝa Hungara Teknikuniversitato de Budapeŝto, kiun la mondomilito interrompis. En 1944 li estis transportita al nazia Germanio, fine al okupita Danio. En 1946 li laboris en Stokholmo. Reveninte hejmen, li laboris en oficejo de Jenő Kismarty-Lechner. En 1949 li akiris diplomon, liaj plej gravaj instruistoj estis Iván Kotsis kaj Károly Weichinger. Ekde la sekva jaro li instruis en la teknikuniversitato. Post siaj studoj li laboris en ŝtata arkitektura oficejo ĝis la emeritiĝo. Inter 1953-1955 li studis en majstrolernejo. En 1965 li ekhavis la postenon atelierestro. Li ricevis premiojn inter 1956-2014, el kio elstaras premio Kossuth en 1991.
Mainpuri
Demografio
En 2011 loĝantoj de Mainpuri havis kun legopovo 85%, kiu estas pli alta, ol la landa averaĝo.
Geografio
Mainpuri situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 153 m. super la marnivelo. Ŝikohabad troviĝas 46, Etavah 48, Etah 55, Faruĥabad 56, Bhind 75, Kasganĝ 76, Badajun 90, Agra 99, Hathras 102, Hardoj 112, Kanpur 146, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 194, tutlanda ĉefurbo Delhio 238, Kolkata 1074, Mumbajo 1115 kilometrojn (aere).
Historio
Historio de Mainpuri devenas de la prahistoriaj tempoj. Pluraj dinastioj regis tie, ekzemple dinastio el Kanaŭĝ, la mogoloj. La urbo apartenis al la Maratha Imperio en la 18-a jarcento, inter 1801-1947 la britoj regis ĉi tie.
Ekonomio
Mainpuri estas plejparte agrikultura, ĉar la grundo estas tre fekunda. La kamparanoj rikoltas po tri tri jare. La industrio konsistas el produktado de agrikulturaj ekipaĵoj, lampoj, vitroj, lignaj skulptaĵoj, prilaboradoj de tabakoj, kotonoj, arakidoj.
Religioj
En Mainpuri la plej ofta religio estas la hinduismo (88%) kaj islamo (10%), iomete ĝajnismo malpli, ol 1%.
Eduko
En Mainpuri la plej altnivela instruado okazas en altlernejoj.
Trafiko
Stacidomo de Mainpuri havas rektajn fervojajn kontaktojn kun Faruĥabad, Ŝikohabad kaj Etavah. 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La plej proksima civila flughaveno estas ĉe Agra.
Klimato
En Mainpuri la temperaturo averaĝe varias inter 18-32 °C. Jare pluvas po 769 mm averaĝe, pli ofte pluvas pro la musono inter junio-septembro.
Hontanas
Hontanas [onTAnas] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Hontanas estas etimologie komprenebla kiel Fontanoj (fontoj).
La urba kerno de Hontanas estis deklarita Havaĵo de Kultura Intereso kun la kategorio de Histori-Arta Komplekso en 1999. En 2015, en la aprobo fare de Unesko por la plilongigo de la Jakoba Vojo en Hispanio, la urbo estis inkluzivita.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 180 el 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 47 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio de Hontanas estas donacp de la reĝo Alfonso la 8-a de Kastilio en Cea la 18an de Aŭgusto 1203 al Arlotho de Marzan, kavaliro el Gaskonio, rilate al la Jakoba Vojo: “concedo illam villam que dicitur Fontanas, in publico itinere beati Jacobis itam”. La 1an de Aprilo 1208 Alfonso la 8-a devigis la episkopon de Burgoso Ferdinando aĉeti “Fontanas” kun sia preĝejo. En 1221 la reĝo Ferdinando la 3-a faras novan mencion, rilate al la konstruado de la katedralo de Burgoso.
En la 14-a jarcento Hontanas plue estis senjorlando de la episkopo kaj de la preĝejo de Sankta Maria (aktuale Katedralo de Burgoso). La urbo disvolviĝis rilate al la Jakoba Vojo kaj havis du hospitalojn, kaj proksime oni konstruis la Monaĥejon de Sankta Antono.
Hontanas formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Inmaculada Concepción, la Ermitejo de la Virgulino de Espinosa (je 2 km), restaĵoj de la palaco de la episkopo, la Hospitalo de Sankta Johano (nuna pilgrimgastejo), restaĵoj de la preĝejo de Sankta Vincento, muelejo, turo ktp.
Tiofenolo
Tiofenolo estas organika kombinaĵo kies molekula formulo estas C6H5SH. Tiofenolo estas analogaĵo de la fenolo, escepte ke la tiofeno prezentas sulfuratomon en la loko de la oksigenatomo. En normalaj kondiĉoj ĝi estas senkolora aŭ palflava likvaĵo kun ajlodoro, kaj posedas kompleksan akvamason kaj grassolveblajn organo-sulfurajn kombinaĵojn kiuj estas anti-karcinomogenaj. Tia kia la dualila dusulfido, ĉeestanta en la ajloj kaj ajloderivaĵoj, ĝi posedas inhibajn proprecojn sur kelkaj karcinomogenaj ĉeloj. Tioloj aŭ merkaptanoj posedas anti-bakteriajn, anti-inflamajn kaj anti-oksidigajn proprecojn. Tiofenoloj ankaŭ uzatas en la fabrikado de sulfonamidoj kaj aliaj antifungaĵoj.
Slovaka Nacia Biblioteko
Historio
La biblioteko troviĝas en Martin kaj estas la plej malnova biblioteko en Slovakio. La biblioteko ankaŭ funkcias kiel muzeo kaj havas tri muzeajn fakojn. En la deknaŭa jarcento, Martin estis la ĉefurbo de la nacia reviviĝo de Slovakio, kiu influis la aperon de la nukleo de la nuna biblioteko ene de Matica slovenska. Biblioteko kun proksimume 10,000 volumoj estis kolektitaj danke al donacoj de privatuloj. Komence de la 20-a jarcento, la kolekto estis translokita al Nitro kaj parte transdonita la Ŝtata Biblioteko Széchényi en Budapeŝto. Ili ne revenis al Slovakio ĝis 1940–1943.
Ĝis jaro 2000 SNK estis parto de Matica slovenská.
Konstruaĵo
Ĝis 1975, la biblioteko situis en la okcidenta alo de la Matica slovenska konstruaĵo, kiu estis konstruita en la jaroj 1924–1926. En 1963 estis decidite konstrui novan konstruaĵon por Matica kaj la biblioteko. La dezajnokonkurso estis gajnita fare de Dušan Kuzma kaj Anton Cimmerman. La konstruado de la konstruaĵo estis planita en la universitata distrikto de Hostihora. Ĝi estis komencita en 1964 kaj kompletigita en 1975. La dekkvar-etaĝa konstruaĵo estas 10,000 m². Ĝis 2000, la konstruaĵo ankaŭ estis la sidejo de Matica.
Nur ĝis la Biblioteka Leĝo n-ro 183/2000 de la 12-a de majo 2000 la Slovaka Nacia Biblioteko estis apartigita de Matica, kiu translokiĝis al la konstruaĵo de 1924–1926.
Kolektoj
Laŭ la akto de 1997, la biblioteko rajtas je deviga kopio. Eldonistoj devas provizi la bibliotekon per du ekzempleroj de ĉiuj presitaj materialoj kaj revuoj senpage ene de dek tagoj de la dato de komenco de vendado. Krome, eldonistoj estas postulataj provizi kopiojn de elektronikaj publikaĵoj kaj aŭdlibroj. En 2009, la biblioteko tenis 5 milionojn da volumoj, 1 360 000 manuskriptoj kaj grafikaj kolektoj, el ili 1.7 miliono da arkivaj dokumentoj kaj miloj de muzeaj unuoj.
La biblioteko ciferecigas siajn kolektojn.
Tramtransporto en Aubagne
Tramtransporto en Aubagne (Tramway d'Aubagne) konsistas el unulinia tramvojo kiu priservas la francan urbon Aubagne.
Tramtransporto en Clermont-Ferrand
Tramtransporto en Clermont-Ferrand (Tramway de Clermont-Ferrand) konsistas el unulinia tramvojo sur pneŭoj Translohr kiu priservas la francan urbon Clermont-Ferrand.
Stefano Bakonyi
D-ro. Stefano Bakonyi (naskiĝis en 1892 proksime de Budapeŝto, mortis en 1969) estis hungara komerca konsilisto kaj pionira inĝeniero, sed ankaŭ esperantisto kaj interlingvisto (ĉefe kiel Interlingvaista verkisto). Post kiam li finis la klasikan gimnastikejon, li studis kemion. Inter 1914 kaj 1918, li servis en la hungara armeo. Poste li laboris por plilongigita periodo en la germana industrio kaj en anglaparolantaj landoj. Li fariĝis komerca konsilisto kaj restis aktiva en la komerca kampo.
Unu monaton antaŭ sia morto, li fondis la Fundation Bakonyi pro Lingua Universal (Fondumo por akceli la eldonadon de libroj en Interlingua) en Lucerno, Svislando.
Interlingvistiko
Dum la Dua Mondmilito, la familio de Bakonyi vivis en Bordighera, urbo okupita de Nazia Germanio. Stefano Bakonyi ekaktivis en la internacia planlingva movado, unue en sia studenta periodo kiel esperantisto, poste kiel Idisto kaj aktivulo por Occidental kaj fine kiel interlingvisto. Inter liaj verkoj estis libro pri Interlingua kaj la historio de universala lingvo titolita Civilizacio e Lingua Universal. En diskutoj interlingvistaj pri la ideo de lingvo universala, li ĉiam diris "Non importa qui de nos ha ration, importa solo quo es juste" (Ne gravas kiu de ni pravas, gravas sole tio kio estas justa).
Nacia Biblioteko de Vjetnamio
La Nacia Biblioteko de Vjetnamio (Thư viện Quốc gia Việt Nam; Bibliothèque Nationale du Viet Nam ) estas la nacia biblioteko en Vjetnamio kaj ĝi estas troviĝinta en Hanojo. Ĝi estis establita laŭ dekreto de la 29-an de novembro 1917 kiel la centra biblioteko de Indoĉinio.
Ĝi prenis la sinsekvajn nomojn de Pierre Pasquier (la 28-an de februaro 1935), Bibliothèque Nationale (Nacia Biblioteko, la 20-an de oktobro 1945), Bibliothèque Centrale de Hanoï (Centra Biblioteko de Hanojo, februaro 1947) antaŭ ol estanta donita ties nunan nomon je la 21-an de novembro 1958.
Retejo kaj diĝitaj kolektoj
La biblioteka retejo estas havebla en la vjetnama, angla kaj franca. Ĝi provizas la plej lastan sciigon koncerne al la biblioteko kaj donas detalojn pri lastatempaj bibliotekaj eventoj kaj aktivecoj. La retejo ankaŭ provizas informon pri diĝitaj kolektoj. Ĉi tiuj kolektoj inkluzivas:
Castrillo Mota de Judíos
Castrillo Mota de Judíos estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudokcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Castrillo Mota de Judíos estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo Monteto de Judoj. Dum jarcentoj la nomo estis Castrillo Matajudíos (Fortikaĵo Mortigu Judojn, aŭ Fortikaĵo Judmortiganto, vidu suben ĉe Historio).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,051 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 58 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la dekstra bordo de la rivero Odra apud Castrojeriz.
Historio kaj toponimio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Alia teorio, ​ rilatigas la nomon kun iu pogromo, ligita al insurekcio kontraŭ forta impostado en Castrojeriz. Tiu teorio estas pridubita, ĉar ĝuste en Castrojeriz oni donis la Carta Puebla de 974, kaj samajn rajtojn al judoj kaj al kristanoj. Tria klarigo defendas, ke "mata" referencas al signifo de "arbareto", kiel defendis Julio Llamazares en la ĵurnalo El País.
Pro akuzoj de antisemitismo okazigitaj el la koruptado de la toponimo, la 25an de Majo 2014 okazis referendumo pri alinomigo, kun rezulto de 29 voĉdonoj favore kaj 19 malpore, kaj Castrillo Matajudíos iniciatis procezon por alinomigo al Castrillo Mota de Judíos la 3an de Junio 2014.​ La nova nomo oficialiĝis la 22an de Junio 2015. ​ Tiukadre la loĝloko ĝemeliĝis kun israela loĝloko Kfar Vradim kaj montras en la blazono Davidan stelon.
La urbo estis la naskiĝloko de fama blinda muzik-komponisto Antonio de Cabezón (1510-1566).
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Głos Ludu
Głos - Gazeta Polaków w Republice Czeskiej (La Voko - Gazeto de poloj en la Ĉeĥa respubliko), ĝis 2017 Głos Ludu - Gazeta Polaków w Republice Czeskiej (La Voko de Popolo - Gazeto de poloj en la Ĉeĥa respubliko) - estas pola gazeto eldonita en Ĉeĥio (antaŭe en Ĉeĥoslovakio) de 1945 ĝis nun.
Historio
De 1945 ĝis 1989 Głos Ludu (La Voko de Popolo) estis organo de la Komunista Partio de Ĉeĥoslovakio. Komence eldonita ĉiusemajne, poste ĝi aperis dufoje semajne, en 1951-2017 - trifoje. Ekde 2018, la nomo estis ŝanĝita al Głos. Nun la gazeto estas eldonita dufoje semajne.
En la komenco la redaktejo troviĝis en Fryštát, poste en Český Těšín kaj Ostrava-Mariánské Hory, kaj denove Český Těšín ekde 2003. Ekde julio 2018 la ĉefartikolo situas en la konstruaĵo de la Ĉefa Estraro de Pola Kulture-Eduka Asocio (PZKO).
Intelekta historio
Intelekta historio (ankaŭ historio de ideoj) estas la studo de la historio de homa pensado kaj de intelektuloj, nome tiuj kiuj konceptigas, studas, verkas kaj rilatas kun ideoj. La esplora premiso de intelekta historio estas, ke ideoj ne disvolviĝas izole el la pensuloj kiuj konceptigas kaj aplikas tiujn ideoj; tiel la intelekt-historiisto studas ideojn en du kuntekstoj: (1) kiel abstraktaj propozicioj por kritika aplikado; kaj (2) en konkretaj terminoj de kulturo, vivo, kaj historio.
Kiel fako de intelekta esploro, la historio de ideoj aperis el la eŭropaj fakoj Kulturgeschichte (Kulturhistorio) kaj Geistesgeschichte (Intelekta historio) el kiuj historiistoj povus disvolvigi tutmondan intelektan historion kiu montras la paralelojn kaj la interrilatojn en la historio de kritika pensado en ĉiu socio. Tiel, la historio de legado, kaj la historio de libroj, pri la materiaj aspektoj de libroproduktado (desegno, fabrikado, distribuado) disvolviĝis el la historio de ideoj.
Temoj de la intelekta historio estas la inteligencio kaj la kritika studo de ideoj esprimitaj en la tekstoj produktitaj de intelektuloj; tiel la diferenco inter intelekta historio el aliaj formoj de kulturhistorio kiu studas vidajn kaj neparolajn formojn de evidento. En la produktado de sciaro, la koncepto de intelektulo kiel politika civitano de publika socio datiĝas el la 19-a jarcento, kaj identigas viron aŭ virinon kiu estas profesie engaĝiĝinta en kritika pensado kiu estas aplikebla al plibonigo de socio. Iu ajn kiu esploras ĝiajn pensojn sur papero povas esti celo de la intelekta historio. Por ekzemplo, Il formaggio e i vermi (1976), verko de Carlo Ginzburg pri 16a-jarcenta itala muelisto Menocchio (1532–1599) kaj lia kosmologio, falas ene de la ĝenro de intelekta historio (same kiel ĉe kulturhistorio, la historio de pensmanieroj, kaj mikrohistorio).
Cianurata acido
Cianurata acido aŭ izocianurata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el malkomponado de la ureo aŭ hidrolizo de la ureata acido. Ĝi estas blanka senodora solidaĵo, solvebla en akvo. Ĉi substanco trovatas sub la taŭtomeraj formoj de ketono kaj alkoholo. Cianurata acido posedas 3 karbonatomojn, 3 hidrogenatomojn, 3 nitrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Ĉi tiu blanka, senodora solido trovas uzon kiel antaŭaĵo aŭ komponaĵo de blankigiloj, desinfektiloj kaj herbicidoj. En 1997, la tutmonda produktado estis 160 mil tunoj.
Friedrich Karl Joseph von Erthal
Friedrich Karl Joseph von ERTHAL (naskiĝinta la en Majenco, mortinta la  en Aschaffenburg) estis germana teologo kaj elektoepiskopo de Majenco.
Vivo
Kaj eklezie kaj administrade li bonvenigas reformojn. En 1784 ekz. li novorganizis la Universitaton de Majenco kaj anigis en 1775 al la t.n. Ligo de la princoj (Fürstenbund: ĝin estis iniciatinta la prusa reĝo Frederiko la 2-a kontraŭ la politiko de imperiestro Jozefo la 2-a). En 1786 li subskribis la Deklaracion de Ems kontraŭ troaj papaj influoj estante tre malfermita je enekleziaj reformoj. Sed tiajn intencojn interrompis tuj la Franca revolucio de 1789 kiu rekte tuŝis la majencan regionon.
Post la malvenko de la majencanoj apud Speyer en la 4.10.1792 Erthal eĉ devis fuĝi el Majenco. En 1793 li revenis por forlasi la episkopan sidejon unu jaron poste por ĉiam. Poste li vivis plejtempe en Aschaffenburg. Post la Traktato de Lunéville en 1801 amputitis la tuta teritoriaro situanta ĉe la maldekstra bordo de Rejno.
Kiam li vizitis Erfurton oni starigis sur la Katedralplaco belan Erthal-obeliskon kiu allogas onin ĝis hodiau per sia beleco.
Nicolas Micheletti
Nicolas MICHELETTI (naskiĝis en 1990) estas itala aktivulo por bestaj rajtoj, bestoprotektado kaj veganismo el Toskanio.
Vivo
Li naskiĝis en Pizo kaj tie li diplomiĝis pri ekonomiko, antaŭ ol li diplomiĝis kun laŭdo pri iu fako de vidaj artoj ĉe la privata Roma Universitato de Belartoj. En 2016 li kreis la nomon de eŭropa vegana politika partio Democrazia Verde ("Verda Demokratio"). Okaze de la Eŭropaj balotoj 2019 la Federacio de Verduloj petis al Democrazia Verde aliĝi, do Micheletti iĝis kandidato por la Eŭropaj balotoj, sed poste estis forpelita pro internaj kialoj. Do li aliĝis al la Itala Animalisma Partio kaj fariĝis ties proparolanto.
En 2021 li fondis la internacian organizon End The Slaughter Age ("Finu la epokon de buĉado") kaj verkis la samnoman peticion por Eŭropa Civitana Iniciato ŝanĝi subvenciojn de bestobredado al plantoalternativoj kaj ĉela agrikulturo. La iniciato estis registrita de la Eŭropa Komisiono la 27-an de aprilo kaj estis komencita la 5-an de junio. La peticio End The Slaughter Age estas subtenata de pli ol cent organizaĵoj.
Nacia Biblioteko de Alĝerio
La Nacia Biblioteko de Alĝerio (المكتبة الوطنيّة الجزائريّة) estis la nacia biblioteko, situanta en Alĝero kaj funkcias ekde sendependeco en la 1960aj jaroj. Ĝia organizo estas modeligita laŭ granda administracia biblioteko kiu estis establita en 1835 de la francaj koloniaj aŭtoritatoj. La nova konstruaĵo, konstruita en la 1990aj jaroj por enteni pli ol miliono da volumoj, ankaŭ ebligis al la biblioteko konsiderinde evoluigi ties servojn. Sciencaj bezonoj kaj teknika informo pri Alĝerio estas certigita de du organizoj, la Centro por Teknika kaj Scienca Informo kaj Teknologia Translokigo, kiu estas la Algerian ekvivalento de la INISa reto, kaj la Nacia Socia kaj Ekonomia Dokumentaro Centro, establita en 1971, kiu certigas la elekton kaj indeksanta de aŭtomatigita dokumentaro sur la socia kaj ekonomia evoluado de la lando kaj la kolekto de statistika datumo.
Ĝi havas areon de 67 000 kvadratajn metrojn kaj estis desegnita enhavi pli ol 10 milionoj da libroj. Ĝi povas akomodi pli da ol 2 500 legantoj samtempe. Ĝi estas la laŭleĝa deponeja kaj kopirajta biblioteko de Alĝerio.
96206 Eschenberg
96206 Eschenberg estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio Eschenberg, fondita en 1979 proksime de Vinterturo en Svislando, kiu altiras po 3000 vizitantojn ĉiuj jaroj. De 1998, la publika observatorio entreprenis sciencajn taskojn, ĉefe observojn de asteroidoj.
Tramway Français Standard
Tramway Français Standard aŭ TFS estas tramo kun parte malalta planko konstruita de GEC Alsthom en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj.
Vendita en 162 ekzempleroj, la TFS estis dezajnita por kontentigi la bezonojn de francaj urboj, kiuj volis ekipi sin per moderna tramreto. Tiel, ĝi konsistigas simbolon de la reenkonduko de tramoj en Francion ekde la fino de la 1980-aj jaroj.
Unua versio, nome TFS-1, estis liverita al Nanto inter 1984 kaj 1990. Ĝi estis sekvita de dua serio, nome TFS-2, kiu ekipis la tramvojojn de Grenoblo kaj Rueno same kiel la unuan linion de Parizo. Derivita versio kun metra ŝpuro estis ankaŭ enkondukita por la reto de Saint-Étienne.
Isar (apartigilo)
Isar povas referenci al:
ISAR (kiel akronimo) povas referenci al:
Rose Dieng-Kuntz
Rose DIENG-KUNTZ aŭ Rose DIENG (naskiĝis la en Dakaro, mortis la  en Nico) estis senegala komputoscientisto specialiĝanta pri  artefarita inteligenteco.
Scienca kariero
Rose Dieng estis la unua afrika virino se temas pri rekruti en la prestiĝa Franca Politeknika Lernejo.
Ŝia areo de specialiĝo por ŝia PhD estis la specifo de paraleleco. Ŝi laboris por la Institut national de recherche en informatique et en automatique (INRIA) en Francio, franca nacia esplorinstitucio temiganta komputadon, fermitciklan regilon kaj aplikan matematikon, kie ŝia esplorspecialiĝo estis en la dividado de scio super la Tut-Tera Teksaĵo. Ŝia lasta esplorado temigis sciadministradon kaj la semantikan reton. Ŝi estis aktiva en kontakti studentoj, kaj studentinoj aparte, precipe pri sia entuziasmo por scienco.
N-Butilacetamido
n-Butilacetamido aŭ C6H13NO estas organika kombinaĵo konsistanta je unu n-butila grupo kaj alia acetila grupo ambaŭ ligitaj al nitrogenatomo. Ĝi estas sekundara amido, senkolora likvaĵo, solvebla en akvo, etanolo, acetono, kloroformo kaj benzeno. Butilacetamido estas brulema substanco neakordigebla kun forta oksidigagentoj. Butilacetamidoj posedas antifungajn kaj antioksidigajn proprecojn.
Rose Dieng-Kuntz
Scienca kariero
En ŝiaj vortoj:
Literate programming
Literate Programming (anglalingve, proksimume tradukebla per literata programado aŭ literatura kodumado) estas la nomo de programada stilo tielmaniere ke komputilaj programoj estas legeble priskribitaj kaj dokumentitaj por esti bone kompreneblaj. Ĝi estis desegnita de la fama usona informatikisto Donald Knuth. Dum longa tempo ĝi aspektas morta, sed pli-malpli revivliĝis antaŭ kelkaj jaroj en la formo de Notebooks.
Rose Dieng-Kuntz
Scienca kariero
Dieng-Kuntz mortis en 2008 post longa malsano. Ŝia morto ricevis nacian amaskomunikilan kovradon. La ministro de Francio de Alteduko kaj Esplorado, Valérie Pécresse, esprimis tristecon, kaj publikigis deklaron sciigantan la morton de Rose Dieng Kuntz: „Francio kaj la mondo de scienco ĵus freneziĝis vizian kaj enorman talenton”
Literate programming
La programlingvo Haskell jam permesas literaturan programadon je fonta kodumnivelo: komentoj kaj programaj instrukcioj povas esti miksitaj laŭ deziro.
Transterena rajdado
Transterena rajdado aŭ pli komplike, sed pli precize Transterena ĉevala saltado estas testo pri elteno de rajdata ĉevalo kiu formas unu el la tri fazoj de la rajda sporto de eventado; ĝi ankaŭ povas esti konkurso en si mem, kvankam tiuj konkursoj tendencas esti lokaj konkuradoj.
Literate programming
Ekstera ligilo
(angla) Literatura programado
Transterena rajdado
La celo de la testo pri elteno estas pruvi la rapidecon, eltenemon kaj saltkapablon de la vera transterena ĉevalo kiam ĝi estas bone trejnita kaj alportita al la pinto de kondiĉo. En la sama tempo, ĝi montras la scion de la rajdanto pri rapideco kaj la direktigon de tiu ĉevalo trans pejzaĝo.
En vasta herbejo necesas transsalti diversajn tiucele metitajn obstaklojn.
Thomas Luckmann
Thomas LUCKMANN (/ˈlʌkmən/; 14a de Oktobro, 1927 – 10a de Majo, 2016) estis uson-aŭstria sociologo de germana kaj slovena deveno kiu instruis ĉefe en Germanio. Naskiĝinta en Jesenice, tiam Reĝlando Jugoslavio, Luckmann studis filozofion kaj lingvistikon en la Universitato de Vieno kaj en la Universitato de Innsbruck. Liaj kontribuoj estis ŝlosilaj por studioj pri sociologio de komunikado, sociologio de sciaro, sociologio pri religio, kaj filozofio de scienco. Liaj plej bone konataj titoloj estas la libro de 1966 nome The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of Knowledge (kunaŭtorita kun Peter L. Berger), The Invisible Religion (1967), kaj The Structures of the Life-World (1973) (kunaŭtorita kun Alfred Schütz).
Transterena rajdado
La konkurso estas unu el tri subdiciplinoj de konkursa serio nomata eventado, kiu estas unu el la oficialaj rajdaj disciplinoj en la someraj olimpikoj.
Arondismento Dax
La arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Landes kaj en la regiono Nova Akvitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Dax. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Thomas Luckmann
Luckmann dekomence ne intencis iĝi sociologo. Liaj dekomencaj akademiaj interesoj estis lingvistiko, historio kaj filozofio. Luckmann en Novjorko ĉefe studis filozofion kaj elektis studi sociologion kun kiel duaranga fako admirinte kiel liaj instruistoj specialiĝis en tiuj aferoj. Por ekzemplo, Luckmann estis enkondukita al la sociologio de religio kiam lia tiama instruisto, Carl Meyer, konsilis al li fari kampolaboron pri eklezioj en Germanio post la Dua Mondmilito. Kaptita de tiu sperto en Germanio, Luckmann uzis sian kampolaboron por atingi doktorigon en sociologio.
SHAEF
Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF; prononco, per sisteo IFA , angle: Aliancita Ekspedicia Forto de la Supera Ĉefsidejo) estis la ĉefsidejo de la komandanto de la aliancanoj de la dua mondmilito en nordokcidenta Eŭropo, de la malfruaj monatoj de 1943 ĝis la fino de la 2-a mondmilito. La usona generalo Dwight D. Eisenhower estis la komandanto en SHAEF tra sia ekzisto.
SHAEF fondĝis en Londono en decembro 1943 kaj restis en Unuiĝinta Reĝlando ĝis sufiĉaj aliancanaj fortoj estis translokigitaj al kontinenta Eŭropo por pravigi ĝian translokadon al Francio. Tiummomente la generalo Bernard Montgomery ĉesis komandi ĉiujn landajn fortojn sed daŭrigis kiel komantanto de la brita 21-a armea grupo (21 AG) ĉe la orienta alo de la normanda pontokapo. La usona 12a armea grupo (12 AG) komandata de leŭtenanta generalo Omar Bradley estis kreita kiel la okcidenta alo de la pontokapo. Kiam la interpafada avanco el Normandio okazis, la Aliancanoj lanĉis la invadon de suda Francio la 15-an de aŭgusto 1944 kun la usona 6-a armea grupo (6 AG) sub la ordono de leŭtenanto generala Jacob L. Devers. Dum la invado de suda Francio, la 6 AG estis sub la komando de la "Ĉefsidejo de la Aliancaj Fortoj de Mediteranea Teatro de Operacioj", sed post unu monato la komando pasis al SHAEF. Tiutempe la tri armeaj grupoj okupis la poziciojn sur la okcidenta fronto, en kiuj ili restis ĝis la fino de la milito - la britaj 21 AG norde, la usona 12 AG meze kaj la 6 AG sude. Antaŭ decembro 1944, SHAEF establis sin en la palaco Grand Trianon en Versajlo, Francio. En februaro 1945, ĝi translokiĝis al Reims kaj, la 26-an de majo 1945, SHAEF translokiĝis al Frankfurto ĉe Majno.
György Kárpáti (akvopilkisto)
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1949. Li disidis depost la hungara revolucio de 1956, sed post kelkaj monatoj li profitis la amnestion kaj hejmenvenis. Li akiris trejnistan diplomon en 1964 en filio de Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, krome juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös same en 1964. Li edziĝis trifoje, la meza edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1960-2013.
Sporta kariero
inter 1945–1969 estis akvopilkisto kaj naĝisto en populara ĉefurba sportklubo. Li estis hungara naĝista ĉampiono kvarfoje inter 1956-1960, sed kvinfoje kiel akvopilkisto (1956-1968). Li apartenis al la hungara nacia akvopilkista teamo inter 1952–1969 162-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956, Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun 3 oraj kaj bronza medaloj, krome en universiado li estis la unua en 1963. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1969, poste li estis trejnisto ankaŭ eksterlande.
Translohr
Translohr estas sistemo de tramvojo sur pneŭoj (aŭ gvidata buso), origine evoluigita fare de Lohr Industrie en Francio kaj nun prizorgata de konsorcio de Alstom Transport kaj Strategic Investment Fund (FSI) kiel newTL, kiu transprenis la aktivecon de Lohr en 2012.
Ĝi estas uzata de Parizo kaj Clermont-Ferrand en Francio; Medellín en Kolombio; Tjanĝino kaj Ŝanhajo, en Ĉinio; Venecio-Mestre kaj Padovo en Italio. En junio 2012, Alstom Group kaj Strategic Investment Fund akiris Translohr por 35 milionoj da eŭroj.
Biblioteko de la Rusia Akademio de Sciencoj
La Biblioteko de la Rusia Akademio de Sciencoj (Библиотека Российской академии наук, mallongigita RAN, БАН) estas rusia biblioteko, unu el la plej grandaj, ŝtataj bibliotekoj en la mondo. La biblioteko estas parto de la akademio kaj inkludas krom la ĉefkolekto la bibliotekkolektojn enhavitajn fare de specialaj akademiaj institucioj en Sankt-Peterburgo kaj aliaj grandurboj kaj estas la tria plej granda en Rusio, post la Ŝtata Biblioteko de Rusio kaj la Rusa Nacia Biblioteko.
Historio
La biblioteko estis establita en Sankt-Peterburgo laŭ ordono de Piotr la 1-a en 1714 kaj poste estis inkludita en la konstruaĵo de la Akademio de Sciencoj en Sankt-Peterburgo. Ekde 1747 ĝi enhavas ĉiujn akademiajn instituciojn kaj ekde 1783 ĉiuj eldonejoj en la lando estas laŭleĝe devigataj provizi la bibliotekon per libera kopio de ĉiu aĵo eldonita kaj publikigita.
En la jaroj 1728–1924, la kolektoj de la biblioteko estis stokitaj en la Kunstkamera konstruaĵo, kun kiu ununura akademia institucio estis fondita ĝis 1803. En la 1920-aj jaroj, la biblioteko ricevis multajn erojn konfiskitajn dum operacio ŝtatigo-naciigo in Soveta Rusio.
En 1924-1925, la kolektoj estis translokigitaj al nova konstruaĵo konstruita por la biblioteko en 1914 sed loĝita de militista hospitalo dum la Unu Mondomilito. Dum la sieĝo de Leningrado en 1941–1944 la kolektoj restis en la sieĝita grandurbo kaj la biblioteko estis malfermita.
La 15-an de februaro 1988, la biblioteko suferspertis precipe severan fajron, difinitan kiel la plej gigantan en sia historio, kiu detruis aŭ difektis signifan parton de la kolektoj. Antaŭ la fajro, kiu komenciĝis la 1-an de oktobro 1986, la kolekto kaj malĉefaj bibliotekoj de la biblioteko inkludis 17,288,365 erojn.
Tamás Kásás
Tamás Kásás [tamAŝ kAŝAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kásás Tamás estis hungara akvopilkisto, kvarfoja olimpiano, trifoja olimpika ĉampiono, mondĉampiono. Lia moknomo estis Kása, lia patro estis Zoltán Kásás.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1994 en centra sportlernejo, poste li estis profesia sportisto, poste li estis restoraciestro en Budapeŝto. Lia edzino naskis en 2014. Li ricevis premiojn inter 2000-2015.
Sporta kariero
komencis akvopilkadi en sia aĝo 6. Inter 1994-2012 li estis akvopilkisto en hungaraj aŭ italaj sportkluboj. Li estis itala ĉampiono sesfoje inter 2000-2009, sed li estis neniam hungara ĉampiono. Li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1994-2012. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000, Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kun 3 oraj medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 2003. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2012.
Nacia Biblioteko de Albanio
La Nacia Biblioteko de Albanio (Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë ) estas la nacia biblioteko kaj deponeja biblioteko situanta en la ĉefurbo Tirano, Albanio. Ĝi estas celita esti la deponejo por ĉiuj bibliotekmaterialoj publikigitaj en Albanio. La nuna direktoro de la biblioteko estas Persida Asllani
Historio
En la fruaj 1920-aj jaroj, la albana Edukministerio asignis financon al la kreado de biblioteko kiu kolektus publikaĵojn en la albana. La 10-an de julio, la unua biblioteko estis establita per decido de la ministro pri edukado, Mati Logoreci. La bazo por ĝia kreado estis kolekto de publikaĵoj disponigitaj de la Literatura Komisiono (Letrare Commission) funkcianta en Ŝkodra. La unua sidloko de la Biblioteko, malfermita la 10-an de decembro 1922, estis la konstruaĵo fronte al la Parlamento. La unua direktoro de la biblioteko estis Karl Gurakuqi. Dum ĝia kreado, la resursoj de la biblioteko inkludis 6 000. volumoj, antaŭ 1944 ĉi tiu nombro pliiĝis al 15 miloj da volumoj.
Fine de 1947, la bibliotekresursoj superis 100 000 volumoj. Laŭ la dekreto de majo 1948, estis enkondukita devo provizi la Bibliotekon per unu kopio de ĉiu publikaĵo publikigata en Albanio. Ekde 1959, la Biblioteko raportas rekte al la Ministerio pri Kulturo.
Post la rekonstruo de Skanderbeg placo en la centro de Tirano, la Biblioteko trovis sian sidlokon en komplekso de konstruaĵoj konata kiel la Palaco de Kulturo, starigita en la orienta parto de la placo.
La ŝtat-elektita direktoro prizorgas la instituton kun la implikiĝo de la Scienca Konsilio (Këshilli i Shkencave).
Bibliotekaj kaj muzeaj kolektoj
La biblioteko kolektas librojn, revuojn, mapojn kaj atlasojn. La plej valora parto de la kolekto de la biblioteko estas 2464 malnovaj presaĵoj, kiuj aperis de la 15-a ĝis la 18-a jarcento. La plej malnova libro en tiu ĉi kolekto estas Epistolae de Convent Mantvano de papo Pio la 2-a el 1473. La biblioteko ankaŭ havas kolekton de 1,189 manuskriptoj.
Ekde 1959 la biblioteko publikigas bibliografion de libroj, kaj ekde 1961 ankaŭ artikolojn kiuj estis publikigitaj en la albana. La Nacia Biblioteko estas la nura laborrenkontiĝo de librorestarigo en la lando ekde 1986. Ekde 2006, la Nacia Biblioteko provizis progresintan trejnadon por albanaj bibliotekistoj per kvar semestroj. En 2019, juna leganto-klubo estis establita en la biblioteko-konstruaĵo kadre de programo efektivigita de la Ministerio de Kulturo.
En la teretaĝo de la konstruaĵo estas ĝenerala legejo kun pruntĉambro. La unua etaĝo estas okupita fare de la homscienco-legejo, same kiel esplorlaboratorioj farantaj esploradon en la historio de albana skribo.
Saint-Pierre-d'Albigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas
Charles Caldwell Ryrie
Charles Ryrie instruis gracliberan-teologion, la kredon ke nur komenca fido al Jesuo Kristo estas necesa por savo.
Nacia Biblioteko de Urugvajo
La Nacia Biblioteko de Urugvajo (Biblioteca Nacional de Uruguay) estas la nacia biblioteko de Urugvajo, troviĝita en Montevideo. Ĝi estis kreita en 1815 kaj estas la laŭleĝa deponeja kaj kopirajta biblioteko por Urugvajo. Ĝi estis troviĝita en ties nuna konstruaĵo ekde 1955. En 2006, ĝi havis pli ol 900,000 libroj kaj 20,000 periodaĵoj, aŭdvidaj materialoj, mapoj, poentaroj, akvafortaĵoj, akvareloj, fotoj kaj manuskriptoj.
Saint-Pierre-d'Entremont
La nomo Saint-Pierre-d'Entremont povas rilati al la sekvaj komunumoj de Francio:
Arondismento Mont-de-Marsan
La arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Landes kaj en la regiono Nova Akvitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Mont-de-Marsan. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Pierre-d'Alvey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Pierre-de-Curtille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Ivanhoé Rodrigues Baracho
IVANHOÉ Rodrigues BARACHO (Areia-Paraibo, la - Campinas, la ) estis brazila biologo kaj aktivulo por Esperanto.
Diplomita en 1955 pri Agronomio ĉe Escola de Agronomia do Nordeste en la naskurbo, en 1967 li ekinstruis en la Universitato de Braziljo (UnB). En la sekva jaro li magistriĝis ĉe Universitato de San-Paŭlio (USP) per studo pri la multobliĝo de Aspergillus nidulans (Eidam) Winter, sub la orientigo de João Lúcio de Azevedo. En 1969 li doktoriĝis ĉe la Universitato de Campinas (Unicamp) per disertacio pri la sekseco en tiu sama estaĵo Aspergillus nidulans.