cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gumuzoj
Migra kampokultivado, ĉasado kaj kolektado estas la ekzistobazo de la gumuzoj. Krom tio ili estas konataj pro ilia fandado de fero. Ili kultas la naturon, dio kaj la suno por ili estas samsignifaj. Dum ceremoniaj eventoj ili portas por honorado sunombrelojn.
János Solti
János Solti naskiĝis la en Budapeŝto.
Jalovec
Jalovec povas esti pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Mukunda Pathik
Mukunda Pathik, naskita la, estas nepala Esperantisto.
Li loĝas en Katmanduo kaj estas prezidinto de la Nepala Esperanto-Asocio.
Makunda Pathik estas la aŭtoro de la lernolibro Esperanto apud Everesto, de diversaj esploraj artikoloj, de poemoj, de kantoj por radio, televido kaj filmo.
65 (nombro)
Sesdek kvin (65) estas la natura nombro kiu sekvas 64 kaj antaŭas 66.
La nombro 65 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
en matematiko
Uzante ĉiun entjeron inter 1 kaj 25, ĉiu vico, ĉiu kolono, kaj ĉiu diagonalo totaligas 65.
pri la nombro 65
La atomnumero de Terbio.
La ASCII-kodo por la majuskla litero A.
La numero de la franca departemento Hautes-Pyrénées.
Rekaredo la 1-a
Rekaredo la 1-a (? – Toledo, m. la 21-an de decembro 601) estis reĝo de la visigotoj de 586 al 601, kiam li mortis en Toledo.
La pleja elstaraĵo dum lia regado, kiu okazis en 589, estis la kunvokado de la Tria koncilio de Toledo en kiu, kune kun aliaj nobeloj kaj ekleziaj episkopoj, forĵuris sian kredon je arianismo kaj konvertiĝis al la katolikismo, per kiu li entreprenis la religian unuiĝon inter visigotoj kaj hispanromianoj, sopirita de lia patro el inversa formo kiu verŝajne kaj paradokse konsilis tiun vojon al sia filo.
May Whitty
Dame Mary Louise Webster, OBE (19a de junio 1865 – 29a de majo 1948), konata profesie kiel May Whitty kaj poste, pro sua bonfara laboro, Dame May Whitty, estis angla aktorino de teatro ksj kino. Ŝi estis unu el la unuaj du distristaj virinoj kiuj ricevis la titolon de Dame. La brita sindikato de aktoroj kaj artistoj "Equity" estis establita en ŝia hejmo. Post sukcesa kariero ŝi translokiĝis al Holivudo estante 72-jaraĝa. Ŝi plu loĝis en Usono, kie ŝi ricevis premiojn pro siaj filmoroloj.
Kariero
En 1895 ŝi vizitis Usonon, kie Whitty aperis en Broadvejo. Ŝia teatra kariero pluis dum la cetero de sia vivo. En marto 1910, ŝi faris transiron al mez-aĝaj kaj poste pliaĝaj roluloj, ludante ekzemple Amelia Madras en la kvarakta komedio de Harley Granville-Barker nome "The Madras House". En marto 1922, ŝi ludis la rolon de Mrs. Bennet antaŭ la reĝino en bonfara ludado de Pride and Prejudice. Ŝi ludis pare kun sia edzo, kiu ludis Mr. Darcy.
Whitty faris sian holivudan kindebuton estante 72-jaraĝa, rekreante sian teatran ludon de 1935 en la holivuda filmo Night Must Fall (1937), en kiu stelulis ankaŭ Robert Montgomery kaj Rosalind Russell. Ŝi rivevis nomumon al Oskar-premio. Tio kondukis al kelkaj helporoloj en filmoj, kiel tiu de la "vanishing lady" (forvaporinta sinjorino), Miss Froy, en la filmo de Alfred Hitchcock nome The Lady Vanishes (1938).
Ŝi translokiĝis permanente al Usono (kvankam ŝi neniam iĝis usona ŝtatano) en 1939 kaj aperis kaj en teatro kaj en Holivudaj filmoj, kutime ludante rolojn de riĉaj vidvinoj. Tiele, kiel Lady Beldon en Mrs. Miniver (1942), ŝi ricevis duan nomumon al Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Duaranga Aktorino.
Ŝi plue aktoris dum la cetero de sia vivo kaj mortis la 29an de majo 1948 en Beverly Hills, Kalifornio, prom kancero estante 82-jaraĝa; ŝia edzo estis mortinta la antaŭan jaron dum operacio.
Angi Máté
Kariero
Angi Máté studis en Odorheiu Secuiesc kaj ŝi laboris kiel infanĝardenistino en Odorheiu Secuiesc, poste de 2000 en Kluĵo.
(154960) 2004 TK186
(154960) 2004 TK186 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Karl von Bodelschwingh-Velmede
Karl von Bodelschwingh-Velmede (10a de Decembro 1800 – 12a de Majo 1873) estis prusia politikisto.
Von Bodelschwingh-Velmede naskiĝis en Velmede, ĉe Hamm en la Graflando Mark. Post servi kiel unu-jara volontulo en la Garde-Schützen-Bataillon li studis juron, kaj poste eniris en publika vivo, servante en serio de postenoj el 1837–45: ĉe Landtag en Hamm, Oberregierungsrat en Minden, vic-prezidento de Regierungsbezirk de Münster, kaj prezidento de Regierungsbezirk de Arnsberg.
En 1849 li eniris en politiko je Prusia nivelo, enirante en la Abgeordnetenhaus (nome Prusia malalta ĉambro) kiel konservativa delegito. Li servis kiel Financa Ministro el 1851–58 sub Otto Theodor von Manteuffel kaj denove el 1862–66 sub Otto von Bismarck. Li rezignis en 1866 pro malvolo respondeci pri la serĉado de financo por la Prusia-Aŭstria milito.
Lia frato, Ernst von Bodelschwingh-Velmede, estis ankaŭ aktiva en Prusia politiko.
Berenichararidoj
La Berenichararidoj estas malforta meteorfluo kiu aktivas de la 12-a ĝis la 23-a de decembro, kun maksimumo atingita je la 15-a tago de tiu monato. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Berenica Hararo. Je la tago de la maksimumo povas fali kelkaj meteoroj ĉiuhore.
Hotel del Luna
Hotel del Luna ( 호텔 델루나, Hotel Delluna) estas sudkorea televida serio en kiu ĉefrolas IU kaj Yeo Jin-goo Ĝi elsendiĝis ĉe tvN de la 13a de julio ĝis la 1a de septembro 2019 por 16 epizodoj.
Bucchianico
Bucchianico estas komunumo de Italio.
Staré
Staré, hungare Sztára (stAra) estas malgranda municipo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Staré situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Laborec, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 13 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1273, pri la fortikaĵo de 1453. La kampoj tre longe apartenis al grafoj Stáray (stArai). En 1910 loĝis en Sztára 980 da homoj, (895 slovakoj, 39 hungaroj, 16 germanoj, 2 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Sztára apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Staré 816 da homoj, (810 slovakoj).
Famuloj
En Sztára naskiĝis hungara komponisto, verkisto Géza Zichy.
Cidlina
Nomo Cidlina havas pli da sidejoj en Ĉeĥio:
Cidlina povas esti ankaŭ nomo de rivero:
Barrio del Pilar (metroo de Madrido)
Barrio del Pilar (Kvartalo Pilaro) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la interkruciĝo de la Stratoj Ginzo de Limia kaj Melchor Fernández Almagro, en la samnoma kvartalo en distrikto Fuencarral-El Pardo.
La stacio estis malfermita la.
Ununormigita nombro
Reela nombro estas nomata kiel ununormigita, se ĝi estas en formo kie n estas entjero, d_0, d_1, d_2, d_3... estas ciferoj de la nombro en bazo 10, kaj d_0 estas ne nulo.
La sama difino veras se la nombro estas prezentata en la alia bazo, (ne egala al 10). En bazo b ununormigita nombro havas formon kie denove d_0\not=0, kaj la ciferoj d_0, d_1, d_2, d_3... estas entjeroj inter 0 kaj b-1.
Konvertado de nombro al bazo 2 kaj ununormigado de ĝi estas la unua ŝtupo en igo de la nombro en formon de flosanta punkto por prilaboro en komputilo.
Takto
La vorto takto (latine tactus = tuŝo, puŝo) povas havi jenajn signifojn:
Poľana (montaro)
La montaro estas dividita je du subtutecoj:
137039 Lisiguang
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Li Siguang (ĉine : 李四光,  Lǐ Sìguāng, 1899–1971), fondinto kaj pioniro de la moderna ĉina geologio, kiu ege kontribuis al la tersciencoj, kreinte la novan fakon de la termekaniko. Li faris teoriajn trarompojn en geologia mineralserĉo, hidrogeologio, inĝenierarta geologio, media geologio, tertrema geologio kaj tektona geologio.
Hot Jazz Band
La Hot Jazz Band estas hungara ensemblo pri ĵazo (malofte pri filmomuziko).
Ilia repertuaro estas el la unua duono de la 20-a jarcento. Ili muzikadas parte hungarajn, parte usonajn melodiojn. La ensemblestro estas Tamás Bényei [tamAŝ bEnjei], kies kanto memorigas ĉefe pri la 1930-aj jaroj.
Historio
En 1985 Tamás Bényei fondis ĵazoensemblon. Post 3 jaroj ĝi prenis la nomon Hot Jazz Band.
Kněžice
Nomon Kněžice portas pli da municipoj:
Johano la 19-a
Johano la 19-a estis la 144-a papo de la Katolika Eklezio.
Hot Jazz Band
Historio
Ili eldonis sondiskojn en 1995, 1998, 2 en 1999, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2011.
Kněžice
… aŭ partoj de municipoj:
Johano la 19-a
Biografio
Filo de la grafo Gregorio de Tuskolo Johano la 19-a posteulis sian fraton papon Benedikto la 8-a en aprilo de 1024 sed estis entronigita du-tri monatojn pli malfrue. Membro de la potenca familio de la Grafoj de Tuskolo (kiu jam donis al la Eklezio papojn Benedikto la 8-a kaj Johano la 8-a), Romano estis ligita, tra aliaj parencaj ligiloj, kun papoj Serĝo la 3-a kaj Johano la 11-a. Kiam estis elektita papo, Romano estis konsulo kaj senatano de Romo, kaj tial laiko neordinita. Pro tio Romano estis antaŭe ordinita sacerdoto kaj, kelke da tempo poste, episkopo por igi efektiva la elektiĝon. Kaj fine estis entronigita.
Papa agado de Johano la 19-a
La papeco de Johano la 19-a ne sin distingiĝis per apartaj eventoj.
Rilatoj kun la Sankta Romia Imperio
Dum siaj ok jaroj de papa regado, Johano la 19-a konsekris novan imperiestron de la Sankta Romia Imperio. Okaze de la morto de Henriko la 2-a en 1024, papo Johano decidis doni sian apogon al Konrado la 2-a la Salia, kiu kune kun sia edzino estis kronita antaŭe reĝo de Italio, printempe de 1026, iniciate de la Milana ĉefepiskopo Ariberto de Intimiano, poste kronita imperiestro de papo Johano la 19-a en Romo, dum la Pasko de 1027.
Regado en la Eklezio
Romano ascendinte al la papa seĝo kiel Johano la 19-a, montris sian liberon el antaŭjuĝoj kaj ankaŭ sian preskaŭ tutan nescion pri la eklezia historio akceptante, kompensite per abunda repago, permesi al la Patriarko de Konstantinopolo Eŭstacio la titolon de "ekumena episkopo", nome la "Petran Unuarangecon", sen konsciiĝi pri tio kion estis efektiginta. Tiu simonia vendokontrakto ekscitis ĝeneralan indignon en la tuta Eklezio, aparte inter la italaj episkopoj kaj la kluniza komunumo. La skandalo devigis Johanon la 19-an rezigni al la akordo. Postnemulte mortis kaj Eŭstacio kaj la imperiestro Bazilo la 2-a la Bulgaro kaj la vendoprovo nature ĉesis.
Regado en la urbo
Johano la 19-a regis Romon kaj la ĉirkaŭurbon tute trankvile, ankaŭ pro la fakto ke la civila povo kuŝis en la manoj de la Grafoj Tuskolo. Mecenata ago brilis dum la papa regado de Johano la 19-a: la invito kaj gastado en Romo de la fama monaĥo Gvido por ke li instruu pri la nova muzika sistemo de li inventita.
La problemo de la numeralo 19-a
Oni notu ke la sekva papo “Johano” estis Johano la 21-a kaj ne ekzistis papo kun la nomo “Johano la 20-a”, kiel same “Johano la 16-a” estis kontraŭpapo. Reale Romano papiĝis kun la nomo “Johano la 18-a”, sed historiistoj poste korektis lian ordan numeralon, ĝis ĝin transformi al "XIX" (19). Tio ĉar Pedro "Ispano" Iuliani (kiu devus esti "Johano la 19-a" kaj male nomiĝis "XXI" (21)), Kaj okazis ankaŭ ke iuj opiniis ke inter papo Bonifaco la 7-a, kontraŭpapo kaj papo Johano la 15-a regis la Eklezion "Ioannes XIV Bis" (Johano la 14-a la Bisa), neniam agnoskata ĉar mortunta antaŭ la konsekro kaj kiu, male, neniam ekzistis.
Aliaj projektoj
KOMUNA: Itallingve.
Ubarana
Ubarana estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 5.286 enloĝantojn en 2010.
Oratora Angulo
En la spaco de la alparolantoj, kunvenoj tradicie okazas ĉiun dimanĉon por diskutoj malfermitaj al la ĝenerala publiko. La alparolantejo ricevis neoficialan statuson kiel "rajto paroli" areon en 1872, post la Leĝo pri parkoj kaj ĝardenoj realigita de la registaro tiun jaron, kiu interalie establis la rajton libere kunveni kaj paroli en Hyde Park.
Tra la jaroj, inter la historie plej famaj kiuj alparolis tie estis Karl Marx, Lenin, George Orwell kaj multaj aliaj, kiuj ankaŭ parolis en ĉi tiu angulo.
Ĉina Junula Nacisavantaro
Ĉina Junula Nacisavantaro (中國青年救國團, ĝis 2000: 中國青年反共救國團 Ĉina Junula Kontraŭkomunisma Nacisavantaro, mallongige 救國團 Nacisavantaro) estas junulara organizaĵo en Tajvano.
Flago
La flago de Ĉina Junula Nacisavantaro konsistas el nacia emblemo, tri ruĝaj strioj kaj verda fono. La emblemo signifas nacian spiriton, la Tri Principojn de la Popolo, kaj la centran ideologion; la tri ruĝaj strioj signifas kuraĝon, oferemon, kaj neniotimecon, ankaŭ la decideco kontraŭ sufero, malfacilo kaj morto; la verda fono signifas la ĉiaman viglecon, junecon, kaj progresemon de ĉintajvanaj junuloj.
Fondo
La 29-a de marto de 1952, tiama prezidento de Respubliko Ĉinio Ĉiang Kai-ŝek cele kontraŭkomunismon kaj reregadon, por kulturi junulojn ideologie proponis fondiĝon de junularo. Komence ĝi similas al la Junularo por Tri Principoj de la Popolo, aŭ Komunisma Junularo, ambaŭ oficialaj politikaj organizaĵoj.
Poste pro la ŝanĝo en politiko-medio, ĝi fariĝis iom post iom skolteca organizaĵo, kiu okazigas vojaĝon aŭ eventon dum semajnfino kaj ferioj.
Nuntempe
La 28-a de marto de 1989, ĝi petis al ministrejo kaj Tajpeja Instanco registri ĝin kiel "Eduka, serva kaj pubilka organizaĵo", do tute forigas sian politikan identecon.
Dua Itala Milito de Sendependeco
La Dua Itala Milito de Sendependeco, ankaŭ nomata la Franci-Aŭstria Milito, Aŭstri-Sardia Milito aŭ Itala Milito de 26-a de aprilo al 11-an de julio 1859 (France: Campagne d'Italie), estis luktata de la Franca Imperio kaj la Regno de Sardio kontraŭ la Aŭstra Imperio en 1859 kaj ludis ŝlosilan parton en la procezo de Unuiĝo de Italio.
Oni ĉirkaŭkalkulis 5,498 mortintojn el la franca flanko, kaj 1,533 mortintojn el la itala flanko; dum en la aŭstria flanko oni ĉirkaŭkalkulis 12,568 mortintojn. Tio okazis eĉ superante la aŭstriaj fortoj la kombinitan aliancon franc-italan.
Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936
La puĉo de julio de 1936 estis militista insurekcio kontraŭ la registaro de la Dua Hispana Respubliko kaj kies parta malsukceso kondukis al la Hispana Enlanda Milito kaj, post la malvenko de la Respubliko, al konsolidigo de la diktaturo de Francisco Franco, kiu enpoviĝis en Hispanio ĝis iom post 1975.
Situacio kaj politika kaj socia dum la Dua Respubliko
Laŭlonge de la Dua Hispana Respubliko la hispana politika situacio iĝis perforta kaj ekstrema pro la deziro de la laboristaj fortoj plenumi la tradiciajn postulitajn plibonigojn, dum la reakciaj fortoj ege kontraŭstaris, kio kondukis al la Hispana revolucio de 1934 kaj al la sekva terura subpremado kaj reprezalioj ĉiatipaj en la tuta lando.
En la ĝenerala balotado de la 16a de februaro de 1936 oni vidis la polusigon de la politika vivo. La maldekstrularo prezentiĝis unuigita en koalicio nome Popola Fronto kiu enhavas ekde la respublikanan partion "Unión Republicana" de Diego Martínez Barrio al Komunista Partio, tra la PSOE, ERC kaj la ankaŭ respublikana partio Izquierda Republicana de Manuel Azaña. Kontraŭe la plej parto de la dekstraj partioj grupiĝis en el "Frente Nacional Contrarrevolucionario" (dekstrula partio CEDA, monarkisma partio Renovación Española, karlista Comunión Tradicionalista, kaj katalunisma Lliga Catalana, ktp.), el kiu tamen formis parto nek la Falange nek la PNV. Venkis la Popola Fronto per absoluta majoritato.
El tiam komencis serio de nombraj strikoj. Organiziĝis grupoj preskaŭmilitaj, ĉefe falangistaj, kiuj per siaj atencoj klopodis krei spiralon de ago-reago. La membroj de maldekstraj partioj respondis perforte, kreante ankaŭ milicojn preskaŭmilitajn. Nur februare de 1936 oni kalkulis 441 murdoj pro politikaj kialoj en la tuta lando.
La konspiro puĉa
Post la venko de la Popola Fronto, oficiroj kaj reakciaj kaj monarkiaj komencis preparado de militista insurekcio. La 10-a de aŭgusto de 1932 jam estis okazinta unua klopodita puĉo kontraŭ la Respubliko, estrata de la generalo Sanjurjo kaj nomata pro tio "La Sanjurjada". Malsukcesis kaj Sanjurjo estis kaptata, poste ekzilita en Portugalion, ekde kiam plupartoprenis en konspiroj puĉaj. En 1934 la eksreĝo Alfonso la 13-a, kiu estis ekzilita en Italio, petis apogon al Mussolini por "eventuala puĉo okazunta en Hispanio por (...) restaŭri la Monarkion" kaj sukcesis ke la fascista italia registaro promesu kontribui per 1.500.000 pesetoj, 200 mitraletoj, fusiloj kaj grenatoj. Subskribis la interkonsenton de hispana parto la generalo Barrera kaj reprezentantoj de la partioj Renovación Española (monarkia) kaj Comunión Tradicionalista (karlista).
En Junio 1935, okazis en la Parador de Gredos —ŝtata hotelego, apartenanta al la municipa teritorio de Navarredonda de Gredos— kunsido de falangista estraro cele al okazigo de militista puĉo, kiu finfine estis la Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936.
En 1935 la estro de la CEDA, nome José María Gil-Robles, akiris la ministrecon de Milito en la registaro kaj elektis generaloj de dekstraj tendencoj por ŝlosilaj postenoj: nome Franco kiel ĉefo de la Centra Stabo, Fanjul kiel subsekretario de Gil-Robles, Goded kiel respondeca de Aeraj Fortoj kaj Mola ĉefe de la fortoj en Maroko. Tiuepoke la dekstra militista organizaĵo Unión Militar Española dividiĝis inter kiuj pluvolis proklami puĉon por finigi la demokration kaj kiuj preferis "penetri" la politikan sistemon el la povo. En januaro de 1936 la prezidento de la Respubliko solvis la Parlamenton kaj kunvokis elektadon por la 16a de februaro. Kelkaj generaloj decidis tiam insurekcii la 19an de februaro se la Popola Fronto venkus la balotadon. Kiam efektive la maldekstro venkis, kaj Gil-Robles kaj Franco premis la prezidanton de la ĝistiama registaro por deklari la militstaton, sed tiu malakceptis. Ne okazis tamen militista insurekcio, krom aparta klopodo de Fanjul.
La nova prezidanto, Manuel Azaña elpostenigis Fanjul kaj trasnslokigis Franco, Goded kaj Mola al postenoj malproskimaj de Madrido kaj kun pli malgravaj respondecoj. Tiuj generaloj kunvenis kun aliaj de similaj tendencoj en Madrido la 8an de marto, antaŭ eliri al siaj novaj postenoj, kaj interkonsentis realigi puĉon kaze de grava minaco kontraŭ "la unueco de la patrio" aŭ lima rompo de la publika ordo. Interkonsentis ankaŭ ke la ĉefo de la insurekcio estos la ekzilita generalo Sanjurjo kaj ke la kunordiganto en Hispanio estos la generalo Rodríguez Barrio.
La generalo Gonzalo Queipo de Llano, kiu estis organizinta alian konspiron puĉan siaflanke, vizitis Mola en Pamplono la 12an de aprilo. Post informiĝi pri la respektivaj planoj decidis kunlabori. La 19an de aprilo la generalo Rodríguez del Barrio klopodis militistan puĉon en Madrido kaj malsukcesis. La kunordigon de la konspiro ekhavis tiam Mola, kiu en la venontaj monatoj cirkuligis serio de "instrukcioj" aŭ regularo detalanta liajn planojn por la insurekcio. La 7an de junio Mola ricevis surprizan viziton de la Ĝenerala Direktoro de Sekureco, serĉe de pruvoj kontraŭ la insurekciuloj, sed li saviĝis danke al averto ricevita dekdu horojn antaŭe. Mola negocis kun la karlistoj por ke ties preskaŭmilita forto koncentre ĉefe en Navaro kaj Eŭskio, unuiĝu al la insurekcio. Mola malakceptis dekomence la postulojn de la karlistoj, partianoj de eklezia monarkio kiu volis lukti sub la flavruĝa flago kaj la religia simbolo de la Jesua koro, dum Mola defendis "diktaturon respublika" kie la Eklezio pluestu separata de la Ŝtato. Tamen la 11an de julio Sanjurjo akceptis la ĉefajn postulojn de la karlistoj kaj la 14an tiuj anoncis sian aliĝon al la puĉo. La 10an de julio aliĝis al la plano de Mola ankaŭ la dekstrula politikisto José Calvo Sotelo kaj lia partio, Renovación Española.
Paralele la insurekciuloj luis aviadilon por ke Franco povu translokiĝi el Kanarioj al hispana Maroko kaj tie ekestri la insurekciontan Armeo de Afriko. Por tio la financisto Juan March donis monon al Juan Ignacio Luca de Tena, markizo de Luca de Tena, posedanto de la ĵurnalo ABC. La ĵurnalisto de ABC en Londono, Luis Bolín, luis aviadilon Dragón Rapide kiu eliris el Anglio la 11an de julio ka alvenis al Gran Canaria la 15an.
Okazintaĵoj de julio de 1936
En kirlo de revenĝoj kaj reprezalioj, kaj kiam jam estis dato por la puĉo por la tagoj de 10a al 20a de julio, la 12-a de julio estis murdita de ekstremdekstraj pafuloj, ĉu karlistoj laŭ kelkaj historiistoj, ĉu falangistoj laŭ aliaj, la leŭtenanto de la polico nome "Guardia de Asalto" José Castillo.
Samtage en Ketama (Maroko), la ĉefaj estroj de la Armeo de Afriko koincidis dum militaj manovroj ĉe Llano Amarillo kaj konturigis la detalojn de la jam tujan insurekcio.
Frumatene de la venonta tago, 13-a de julio, grupo de policanoj revenĝis la morton de ilia kolego en la persono de iu ajn dekstra politikisto. Ili ŝajne serĉis unue Antonio Goicoechea aŭ Gil-Robles sed, ĉar ili trafis neniun el ili, murdis la diputiton José Calvo Sotelo, estro de Renovación Española. Tiu murdo estis taŭga tialo por klinigi al puĉo kelkajn militistojn kiuj ankoraŭ dubis, inter ili kaj laŭ Paul Preston, Franco mem.
Militplano de la insurekcio
La 24an de junio Mola modifis la planon al direkto ke la Armeo de Afriko, baze sur la Legio, venu kaj oriente kaj okcidente, elŝipiĝante respektive en Malago kaj Algeciras.” El tiuj havenurboj la insurekciuloj konverĝus al Kordovo kaj poste el tie ili elirus al Madrido tra Despeñaperros (vidu apudan mapon).
La instrukcioj de Mola indikis, ke ĉiuj fortoj implikitaj en la puĉo estu pretaj la 17an je la 5a posttagmeze (la 17an je la 17 horoj), por komenci la Alzamiento (leviĝo) en Maroko. En aliaj ŝlosilaj punktoj de la duoninsulo ĝi komencus la 18-a, kaj en aliaj lokoj (kia Pamplono), la 19-a. La novaĵo de la insurekcio en Maroko konfuzigis iomete la konspirulojn de la duoninsulo: Ĉu por la planita dato, aŭ ankaŭ ili devu antaŭigi sian agadon?
Insurekcio en Melijo
La militista insurekcio kiu kondukos al la Hispana Enlanda Milito komencis en Melijo. Matene de la 17-a de julio, la oficiroj de Melijo kompromitaj kun la konspiro kunvenis en la departemento de kartografio de la kazerno. La kolonelo Juan Seguí, ĉefo de la loka Falango kaj de la insurekcio en orienta Maroko, komunikis siajn kolegojn la precizan horon por la komenco de la insurekcio: la 5a de la mateno venonttage. Unu de la ĉefaj lokaj estroj de Falango, Álvaro González, perfidis la konspirulojn kaj informis la lokan estron de la respublikana partio Unión Republicana, kiu siavice informis la prezidanton de la Casa del Pueblo (popola domo, socialista sidejo), kiu siavice komunikis ĝin al generalo Romerales. Kiam la konspiruloj revenis al la kartografia ĉambro postmanĝe, kaj kiam estis farita la disdonado de armiloj, la leŭtenanto Zaro venis kun soldatoj kaj policanoj interrompi la konspirulojn, sed Gazapo, kiu estis oficiro membro de la Falango, telefonis por peti helpon de la legionuloj kaj je ties alveno, Zaro dubis kaj kapitulacis. Tiam la kolonelo Seguí direktis sin al oficejo de Romerales, kie eniris portante pafilon en mano. En la interno de la oficejo estis okazanta diskuto inter oficiroj de Romerales kiuj insistis, ke la generalo devis rezigni, kaj aliaj kiuj volis rezisti. La prezidento Casares Quiroga, kiu estis informita pri tiu kunsido en la kartografiejo, estis ordoninta al Romerales areston de Gazapo, Seguí kaj de ĉiuj oficiroj insurekciuloj. Sed jam ne eblis: Romerales ekdubis.
Tiam Seguí eniris en la oficejo kaj devigis la generalon kapitulaci. La insurekciaj oficiroj deklaris la militan staton, okupis ĉiujn publikajn konstruaĵojn de Melilla (inklude la flughavenon) nome de la Generalo Franco kiel ĉefkomandanto de Maroko (kvankam li estis ankoraŭ en Kanarioj), fermis la sidejojn de maldekstraj organizoj, kaj arestis ties estrojn. Okazis konfliktoj sed pro surprizo tiuj ne povis defendi sin kaj komencis mortpafado inklude la generalon Romerales, la guberniestron kaj la urbestron. Vespere estis jam arestitaj ĉiuj en la nigraj listoj eĉ pro supozata voĉdonado al maldekstro dum la lasta balotado. Nur en bazo de hidroavioj la komandanto Virgilio Leret Ruiz rezistis kelkajn horojn ĝis kiam jam ne havis plu municion kaj devis kapitulaci antaŭ la trupoj senditaj por nuligi tiun reziston.
Tia insurekcio estis modelo sekvota en la resto de Maroko kaj en Hispanio.
Cennino Cennini
Cennino d'Andrea Cennini (ĉirkaŭ 1360 – antaŭ 1427) estis itala pentristo influita de Giotto. Li estis lernanto de Agnolo Gaddi en Florenco. Gaddi trejniĝis kun sia patro, nome Taddeo Gaddi, kiu siavice trejniĝis kun Giotto.
Koordinata maŝino
En la aŭtomatiĝo la baroj estiĝis relajso-ankroj, la manovron faris elektromagnetoj. La koordinata centralo konsistas el koordinataj maŝinoj, relajsoj, foje iom da elektronikaĵo. Oni produktis diversajn maŝinojn, sed la horizontoj kaj vertikaloj tuj estas rekoneblaj. La maŝina unuo estas ĝenerale 20 vertikaloj kaj 10 horizontaloj. Povas esti interligi la unuojn, krome ankaŭ duonigi, dekonigi, do praktike en la centralo povas formi iu ajn grandecon.
Cennino Cennini
Li verkis Il libro dell'arte pri la transiro el la Mezepoka arto al la arto de la komenca Renesanco. Ĝi enhavas informaron pri pigmentoj, penikoj, desegno, panelpentrado, arto de fresko, pentrado sur muro kaj metalo, inter aliaj teknikoj. Cennini ankaŭ mencias olepentrarton, kiu estis grava por dismunti la miton, propagatan de Giorgio Vasari kaj Karel van Mander, ke olepentrarto estis inventita de Jan van Eyck (kvankam jam Theophilus (Roger de Helmerhausen) klare donas instrukciojn por olepentrado en sia traktaĵo "Pri diversaj artoj", verkita en 1125).
Koordinata maŝino
La foto prezentas 5 vertikalojn. La ankro estas longa pipoforma, sub la ankro iom povas vidi la bobenon. La horizontalaj bobenoj grupiĝas duope. La bobenparo uzas komune unusolan ankron, se unu funkcias, la ankro baskulas al la ĝusta bobeno. Dum la baskulo la ankro preparas la kontaktojn en sia horizonta linio. Poste la vertikalo funkcias, la ankro ŝovas la kontaktilojn en sia vertikala linio. Nature elektra kontakto estiĝos nur en la koordinata punkto.
Občina Ljubno
Občina Ljubno estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 9 komunumoj kovrante areon de 78,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 2545 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Ljubno ob Savinji.
Loko, priskribo
La rivero Savinja fluas en la suda parto de la municipo. La alteco estas ĉirkaŭ 390 - 490 m super marnivelo. En la norda parto de la municipo atingas la montaron de Smrekovško pogorije. Ĉi tie la alteco estas preskaŭ 1685 m.
La apudaj municipoj estas:
Občina Ĉrna na Koroškem norde, Občina Šoštanj la nordoriente, Občina Mozirje oriente, Občina Reĉica ob Savinji en la sudoriente, Občina Gornji Grad sudokcidente, Občina Luĉe en la okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 9 vilaĝoj:
Juvanje, Ljubno ob Savinji, Meliše, Okonina, Planina, Primož pri Ljubnem, Radmirje, Savina, Ter
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:62_x492775.74950000003_y136538.75_s12_b4
66 (nombro)
Sesdek ses (66) estas la natura nombro kiu sekvas 65 kaj antaŭas 67.
pri la nombro 66
La atomnumero de Disprozio.
Medový Újezd
Medový Újezd estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1336.
Takto (delikateco)
En homa komunikado takto estas delikateco, la kapablo en kontakto kun aliaj homoj konsideri ties situacion kaj respekti ties memestimon sen provoki aŭ hontigi ilin.
Laŭ ReVo: takto (3)
Deveno
Takto kiel delikateco estas figura apliko de la termino el takto en muziko: konvena al la ritmo de la tuta orkestro.
Takto en diversaj kulturoj
Kio konvenas kaj kio ne, pri tio estas tre diversaj sintenoj en diversaj kulturoj. Tial - por agi taktoplene - necesas scii, kio estas takta en aliaj kulturoj. Vidu: Interkultura komunikado
Mumio
''Tiu ĉi artikolo traktas pri maniero de sepultado. Pliaj signifoj estas indikitaj en artikolo Mumio (apartigilo).''
La vorto mumio devenas de la mezepoka latina vorto mumia, kiu estis derivita el la araba múmíja (مومية), kiu signifas "bitumon". Egiptoj ofte ŝmiris siajn mumiojn per malhela rezino kaj la mumiigitaj korpoj estis sur la surfaco nigriĝintaj kaj fragilaj. Araboj, kiuj konkeris Egiption en la jaro 641, konjektis, ke temas pri rezinoj (formoj de rezinoj estas ekzemple asfalto aŭ gudro). La araba vorto mem devenas el la persa markigo por rezino (same múmíja). En tiu ĉi lingvo la vorto estas parenca al la esprimo múm, do "vakso". Historiistoj el Antikva Grekio notas, ke persoj iam mumiigis siajn reĝojn kaj nobelojn per vakso; en Egiptio tiu ĉi kutimo tamen ne estas dokumentita.
Laŭ Francisko Azorín mumio estas ''Seka kadavro konservita, nature aŭ artefarita, kun haŭto. La egiptaj mumioj estas arkeologe interesaj pro siaj ornamitaj envolvaĵoj k. ĉerkoj. Li indikas ankaŭ la jam menciitan etimologion el la araba mumia (bitumo), ĉar antikve oni bitumis la kadavrojn por konservi ilin''.
Artefaritaj mumioj
La plej konataj mumioj estas tiuj, kiuj estis enbalzamigitaj. Per tiu ĉi maniero famiĝis precipe Antikva Egiptio.
Krom en Egiptio mumioj estis intence preparitaj ankaŭ en Ĉinio, en Japanio, sur Tenerifo, sur Sicilio, en multaj lokoj de Sud-Ameriko kaj aliloke.
Naturaj mumioj
Konserviĝis ankaŭ mumioj kreitaj per efiko de specifaj naturkondiĉoj, ekzemple per ekstrema malvarmo ("Glacia viro" Ötzi), per varma dezerta sablo aŭ per kondiĉoj de iuj marĉoj (viro de Tollund). Mumioj de tiu ĉi speco estis trovitaj en la tuta mondo kaj kelkaj el ili apartenas al la plej malnovaj mumioj entute. Tre bone konservitaj korpoj devenas el la regiono de Peruo, kie ili estis konservitaj aŭ danke al varma, seka klimato aŭ al malvarma klimato de la Andoj.
Mumio en antikva Egiptio
La plej malnovaj konataj egiptaj mumioj devenas el tempo ĉirkaŭ la jaro 3200 a.K. Tiam ankoraŭ ne ekzistis komplika praktiko de balzamado kaj la mumioj estiĝis pli-malpli nature. La kadavron la restintoj kaj pastroj sepultis en malprofundan sablan tombon, kutime en kaŭrigita pozicio, kun la kapo turnigita suden kaj la vizaĝo okcidenten. Kun la mortinto estis sepultitaj ankaŭ objektoj kaj ujoj kun manĝaĵo kaj trinkaĵo, kio signas ekzistadon de kredo en postmorta vivo. El tiu ĉi periodo ja devenas neniaj skribmencioj, sed religiaj imagoj estis evidente similaj al tiuj el pli postaj jaroj.
La varma sablo sekigis kaj konservis la sepultitan korpon. Unu el la plej konataj mumioj estiĝintaj tiamaniere nomiĝas Rustulo kaj troviĝas nun en la Brita Muzeo.
Pli poste egiptoj sepultis en simplajn fragmitajn korbojn kaj lignajn tombojn. Komence de la unua dinastio egiptoj klopodis konservi la korpojn de siaj mortintoj artefarite, por ke iliaj animoj povu enpaŝi en postmortan vivon. Ili akiris spertojn interalie per mumiigo de sanktaj bestoj: ibisoj, falkoj, krokodiloj kaj katoj.
Praktikoj de balzamado
Egiptoj konsideris mumiigon kiel sekretan kaj sanktan procedon, do malofte ili registris ĝin. Esceptoj estas bildoj sur ĉerko el Ĝedbastiufang proksimume el la jaro 600 a. K., kiu troviĝas nun en hildesheima muzeo, kaj ankaŭ priskribaĵoj de kelkaj fremduloj. Antikvagreka historiisto Herodoto notis kiel unu el malmultaj la praktikon de balzamado en la jaro 450 a.K..
La laboron faris ne nur enbalzamigistoj, kiuj bezonis profundajn konojn de homa anatomio, sed ankaŭ pastroj dirantaj koncernajn magiajn formulojn.
Pelophylax lessonae
Pelophylax lessonae estas rano el Eŭropo. Ĝi estas unu el nur kvar amfibiaj specioj agnoskitaj de la registaro de Unuiĝinta Reĝlando kiel protektita laŭ sia Biodiverseca Agadplano. La tialoj por malpliiĝantaj populacioj estas malpliigo de la laga habitato pro homa invado kaj ankaŭ aerpoluado konduka al super-nitrigo de lagaj akvoj. La specia nomo estis elektita de la itala herpetologo Lorenzo Camerano por honorigi sian mastron Michele Lessona.
Mumio
Praktikoj de balzamado
La enbalzamigo komenciĝis mallongtempe post kiam la persono mortis, por anticipi putriĝon. La kutima mumiigo daŭris ĉirkaŭ 70 tagojn, sed laŭbezone ĝi povis daŭri eĉ pli longe. Konstruistoj kaj artistoj intertempe certigis lastajn konstrulaborojn kaj reguligojn en la kripto de la mortinto.
Forigo de cerbo
La unua paŝo estis forigo de ĉiuj internaj organoj, kiuj alimaniere tre rapide putriĝas. En la maldekstran naztruon estis puŝita ĉizilo, per kiu estis trabatita maldika osto inter la nazo kaj la krania kavaĵo. Tra la estiĝinta aperturo estis poste eltirita la cerbo per kupra hoketo. Alia ebleco konsistis en la malfermo de la kranio en tereno malantaŭ la maldekstra okulo; la cerbo estis sekve diserigita per drato provizita de hoketo ĉe finaĵo kaj eltirita per aparta stangeto aŭ kulero. Ekzistis ankaŭ maniero por disigi la cerbon per hidroksila grupo. En malfruaj periodoj la cerbo estis en la mumioj iam lasita, por ke ĝi en la paso de tempo mem disiĝu.
Forigo de pluaj organoj
Sekve la korpo estis sur la maldekstra flanko distranĉita per fajroŝtona rituala tranĉilo (Herodoto asertas, ke akraĵo estis el obsidiano, do vulkana vitro, kiun oni devis importi en Egiption el Etiopio, sed ĉiuj trovitaj tranĉiloj havas akraĵojn el fajroŝtono). Laŭ Herodoto estis homo, kiu distranĉis la korpon, post tiu ĉi faro rituale elpelita, ĉar oni konsideris homan korpon kiel sankta kaj ĝi estis malpermesite damaĝigi ĝin.
Poste oni forprenis la stomakon, la intestojn, la pulmon kaj la hepaton; tiuj ĉi organoj estis enbalzamigitaj memstare kaj metitaj en ujojn nomataj kanopoj. Tiuj ĉi estis ornamitaj de filoj de Horuso, kiuj gardis la internaĵojn: Imset (homa kapo) sur kanopo por hepato, Kebehsenuf (kapo de falko) sur kanopo por intestoj, Hapi (kapo de paviano) sur kanopo por pulmo kaj Duamutef (kapo de ŝakalo) sur kanopo por stomako. Tiu ĉi kutimo estiĝis ĉirkaŭ la jaro 2000 a. K., sed unue oni produktis kanopojn kun nur homaj kapoj; aspektojn de la filoj de Horuso oni ekuzi nur ĉirkaŭ la jaro 1500 a. K.. Proksimume ekde la jaro 1000 a. K. oni komencis enmeti la pakumitajn organojn reen en la mumion, sed la malplenaj kanopoj plu estis enmetitaj en kriptojn.
La koro estis lasita en la korpo, ĉar oni konsideris ĝin kiel la plej gravan organon. Oni kredis, ke la mortinto bezonos ĝin por juĝado en la alia mondo.
Sekigo de la korpo
La korpa kavaĵo estis poste lavita per palma vino, kies alta enhavo de alkoholo mortigis ĉiujn putrigemajn bakteriojn, kiuj intertempe komenciĝis reproduktiĝi. En la kavaĵon estis poste enmetita ankaŭ mirho kaj aliaj spicaĵoj, post kio la aperturo estis kunkudrita. La korpo estis ŝmirita per aromaj materioj kaj ĉirkaŭvolvita per natro, kio estas natura salo; oni akiris ĝin el dezertaj lagoj proksime de Kairo. La mumio estis lasita en varmego dum tempo de 70 tagoj. Danke al sekigado per la natro ĝi fariĝis pli elasta kaj pli simila al vivanta homo ol la korpoj sekigitaj en sablo.
Pakumado de la korpo
Kiam la korpo estis sekigita, la mumio estis pakumita en tolajn bandaĝojn kaj volv-tolaĵojn. Por unu korpo estis uzitaj preskaŭ 20 tavoloj, kio estas ĉirkaŭ 375 m2; ju pli da tavoloj la mumio havis, des pli bone ĝi tenis la formon. La unuan tavolon kutime kreis mortotuko, poste oni kondukis zonojn de tolaĵo transverse ekde la dekstra ŝultro trans la kapo kaj ili nodiĝis sur la verto. La precizeco kaj la maniero de pakumado en la pasoj de jaroj tre ŝanĝiĝis, do laŭ la bandaĝoj eblas difini la aĝon de la mumio.
Inter la unuopajn tavolojn de la bandaĝoj estis verŝata varmega rezino, danke al kiu la bandaĝoj tenis pli bone. En la tezinbon oni ofte aldonis ankaŭ mirhon kaj incenson. La pakumado daŭris sume proksimume 15 tagojn, ĉar necesis ĉiam atendi, ke la rezino sekiĝu.
Por ke la mortinto estu ŝirmata en la postmorta vivo, estis inter la tavolojn de tolaĵo lokigataj ankaŭ magiaj amuletoj (preskaŭ kelke da centoj), kiuj ofte montris bestojn, kreskaĵojn aŭ partojn de la homa korpo. Sur difinitaj lokoj ili estis lokigitaj laŭ instrukcioj de libro de mortintoj. De tempo al tempo estis inter la bandaĝoj ankaŭ lokigitaj gemoj de la mortinto. Krom la amuletoj, estis surskribitaj sur la mumio kiel ŝirmo ankaŭ magiaj formuloj kaj tekstoj.
Estis uzataj krom aliaj tiuj ĉi amuletoj:
Ĉerkoj
Ĉirkaŭvolvite la mumio estis kutime enmetita en ĉerkon. Tiu en fruaj periodoj aspektis kiel ordinara neornamita ligna kesto. En la periodo de la meza imperio aperis kutimo (precipe ĉe la posedaĵhavantoj) uzi du ĉerkojn, eksteran kaj internan. Dum la periodo de la nova imperio ekzistis tipaj ĉerkoj en formo de mumio.
La aro da ĉerkoj konsistis sume el kvin partoj. La suba parto de la ekstera ĉerko estis la plej masiva kaj ĝi restis sur la tero; kovris ĝin la kovrilo de la ekstera ĉerko (ofte pentrita kaj orizita). Interne de la ekstera ĉerko troviĝis la interna ĉerko, denove dividita en la suban parton kaj la kovrilon. La mumio mem estis poste ŝirmita per ŝirmilo, produktita plimulte el malmola papero. El la malmola papero estis plimulte produktata ankaŭ la interna ĉerko, iam eĉ el unusola peco; ĉiokaze la mumio devis esti lokigita internen ankoraŭ antaŭe, ol la tolaĵo sekiĝis, kaj poste la ĉerko estis de malantaŭe ŝnurumita kiel korseto.
En malfruaj periodoj la produktado kaj la vendado de ĉerkoj fariĝis profitdona komerco kaj ilia supraĵo estis ornamita des pli komplike. Dum superregado de Romio fariĝis kutimo, ke sur la ĉerko estis pentrita la mortinto, kiu estis en ĝi sepultita.
Sarkofago
Sarkofagoj estis ĉerkoj produktitaj el ŝtono, en kiujn estis enmetitaj la mumioj de la plej signifaj personoj (ĝis la jaro 1380 a. K. sole de faraonoj), nome precipe tial, ke ili estis tre multekostaj kaj tre ege pezaj (en valoro de tunoj). En la traduko la vorto sarkofago signifas manĝanto de viando, ĉar grekoj kredis, ke la viando enmetita en ĝin pro efiko de la ĉirkaŭa ŝtono povas dissolvi.
De komence ankaŭ la sarkofagoj havis simplan ortangulan formon. Pli poste ili kutime estis reguligataj en rondigitan formon, kiu rememorigis en ili la metitajn mumiojn. Ankaŭ fariĝis kutimo haki en la ŝtonon la vizaĝon de mortinto kaj surflanke ornami la sarkofagon per magiaj simboloj kaj hieroglifoj.
Pro kaŭzo de la granda maso ili plimulte estis enmetataj en kripton kaj la korpoj estis enmetataj en ilin nur rekte surloke.
Masko
Masko kovris la vizaĝon de la mumio; eventuale ĝi povis anstataŭigi ankaŭ la kapon, se ĝi damaĝiĝis. Ĉefe ĝi idealigis la mortinton kaj tial havis perfektajn trajtojn.
La plej riĉaj mortintoj havis maskojn riĉe ornamitajn; evidente ĉiuj faraonoj havis maskojn faritajn el pura oro kaj juveloj. La uzado de oro ligas al kulto de Dio de Suno. Malpli signifaj personoj ricevis maskojn el ligno aŭ el kartono (erigo de papero kaj tolo gluita per gipso aŭ per rezino). Tiu ĉi tipo de maskoj disvastiĝis precipe dum la periodo de superregado de Grekio kaj Romio.
La plej fama postmorta masko estas ora masko de Tutanĥamon.
Sepulto
Sepulto dependis de la socia stato de la mortinto. Se li estis sur malalta grado de socia ŝtupetaro, la mumio estis metita en simplan kripton aŭ en unu el niĉoj en pli granda kripto. Ĉerkoj de homoj en pli alta posteno estis ofte lokigataj en apartaj eksteraj ĉerkoj, kiuj estis ofte grandaj kaj ornamitaj. Plejaltrangaj homoj (faraonoj kaj altaj oficistoj) havis plejofte ŝtonan sarkofagon kaj propran, riĉe ornamitan kripton.
La grava ceremonio estis la t.n. malfermado de buŝo de la mumio, kiu konsistis en tio, ke pastro tuŝis la mumion aŭ la ĉerkon per aparta stangeto kun hoketo. Tio devis revivigi la konscion de la sepultato, por ke tiu povu en la postmorta vivo manĝi, trinki, paroli kaj spiri.
En la kripton estis krom la mumio ofte lokigataj ankaŭ objektoj, kiujn ĝi povus bezoni en la alia mondo: gemoj, vestaĵoj, manĝaĵon, meblaron kaj simile. Tutanĥamon estis trovita kun siaj ludiloj el infanaĝo. Gravaj estis figuretoj de la t.n. ŝabtioj, laboristoj, kiuj devis anstataŭ la mortinto labori sur ĉielaj kampoj por la dio Oziriso. Komence de la nova imperio sufiĉis ununura ŝabtio; ĉirkaŭ la jaro 1000 a. K. estis enmetitaj en la tombojn 401 laboristoj: unu por ĉiu tago en la jaro kaj 36 gardistoj kun vipoj.
Mumiigo de bestoj
Egiptoj mumiigis ankaŭ bestojn. Tre zorgeme ili faris tion, kiam mortis hejma dorlotbesto. Bestmumioj troviĝas ankaŭ en kriptoj de homoj por akompani ilin en la postmortan vivon.
Sed plej ofte estis enbalzamigitaj sovaĝaj bestoj, ĉar egiptoj konsideris ilin kiel reprezentantoj aŭ mesaĝistoj de dioj. Tiel mumiigitaj bestoj estis ibiso, kato, falkoj, krokodiloj, bovinoj, sovaĝaj hundoj kaj ŝakaloj, kobroj, skaraboj kaj virbovoj, sed ankaŭ malgrandaj anseroj, sorikoj kaj fiŝoj.
La urbo Bubastiso estis dediĉita al Bastet, la diino de katoj. Tie oni enbalzamigis la katojn, pakumis kaj enmetis ilin en apartan katan tombejon.
Sudamerikaj mumioj
La plej malnovaj mumioj el anda regiono estas korpoj de fiŝkaptistoj el marbordo de hodiaŭa Ĉilio kaj Peruo; ili devenas el periodo ĉirkaŭ la jaro 3000 a. K.. La mortintoj tiam lasis sin sekigadi sur suno, dum kio estis ankaŭ forigataj visceroj. Mumiigadon poste praktikis plimulto da nacioj vivantaj sur teritorio de nuntempaj ŝtatoj de Kolumbio, Ekvadoro, Ĉilio kaj Peruo, aŭ tio estis helpe de sekigado sur suno en ebenejoj aŭ helpe de frosto en altaj situoj de Andoj. Iam ankaŭ estis uzata balzamado helpe de oleo kaj sekigado en fulmo.
Indianoj el tribo Jivaro, kiuj priloĝis ĉirkaŭaĵon de fluo de Amazono, lasis sekigi la kapojn de siaj mortigitaj malamikoj. La mortintojn mumiigis ankaŭ aztekoj.
Nordamerikaj mumioj
La plej malnova (sed malmulte konservita) amerika mumio estis trovita en Spirit Cave en Nevado en la jaro 1940. Radiokarbona metodo malkovris, ke tiu ĉi korpo devenas el periodo ĉirkaŭ la jaro 7400 a. K.. Aliaj malnovaj mumioj - el la 1-a jarcento a.K. - devenas el la regiono de Kentucky. Plimulto da nordamerikaj mumioj estis trovita en kavernoj, ekzemple korpoj de navahoj en Arizono. La malvarmaj vintroj sur Alasko ebligis, ke konserviĝis korpoj de inuitoj. Male, la loĝantoj de la Aleutaj insuloj lokigis siajn mortintojn en varmegajn vulkanajn kavaĵojn por sekigado.
Gronlandaj mumioj
En la jaro 1972 estis malkovritaj ok rimarkinde konservitaj mumioj en forlasita inuita vilaĝo Qilakitsoq en Gronlando. Temis pri korpoj de sesmonata infano, de kvarjara knabo kaj de ses diversaĝaj virinoj. Tiuj ĉi mumioj devenis el periodo ĉirkaŭ la jaro 1475. Ili estis nature konservitaj danke al temperaturoj sub 0 °C kaj arktaj ventoj, kiuj blovis sub la rokpendaĵo, kie la korpoj estis trovitaj.
Ĉinaj mumioj
La plej fama ĉina mumio estas pastrino Dej. Ŝi estis trovita en grandega sepultejo de dinastio Chan, kiun malkovris laboristoj dum konstruado de kontraŭaviadila ŝirmejo proksime de urbo Ĉang-ŝal kaj ĝi estas unu el la plej konservitaj korpoj, kiu estis kiam trovita. Pastrino Dej mortis en periodo inter la jaroj 178 a. K. kaj 145 a. K. kaj ŝi estis balzamita per impregnado en bano el saloj de hidrargo. Ŝia haŭto estas elasta kaj fajna kaj ŝiaj haroj kaj internaj organoj estas nedifektitaj.
Alia rimarkinda malkovro estis farita en ĉina aŭtonoma oblasto Ŝinĝango. En oblasto de Tarima baseno tie estis trovitaj korpoj devenantaj el la unua kaj la dua jarmiloj antaŭ Kristo. El genetika vidpunkto tiuj ĉi mumioj havas hindoeŭropan devenon, kio signas eblecon de frua kontakto de okcidentaj kaj orientaj kulturoj.
Japanaj mumioj
En Japanio dediĉis sin al mumiigado kelkaj budhismaj pastroj kiel al tradicia metio. La morta korpo de pastro sekiĝis en fumo de grandaj kandeloj kaj ĝi estis lokigita en templon, kie ĝi estis adorata kvazaŭ statuo. La pastroj, kiuj lasis sin tiel ĉi mumiigi, estis nomataj Nikuŝin-bucu, kio signifas "enkorpigita budho".
Aliaj aziaj mumioj
La mumiigadon praktikis ankaŭ aliaj loĝantoj de Azio. Ekzemple tribo de danioj loĝantaj en Indonezio en valo Baliem tie mumiigis siajn antaŭulojn.
Sicilaj mumioj
En katakomboj sub la katolika insulo en urbo Palermo troviĝas proksimume 6000 mumioj, kiuj estis inter la jaroj 1599 kaj 1920 balzamitaj de tieaj monaĥoj el ordeno de kapucenoj. De komence estis mumiigitaj sole monaĥoj, pli poste ankaŭ palermaj kuracistoj, juristoj kaj aliaj riĉaj homoj.
Stupava (apartigilo)
Nomon Stupava havas pli da sidejoj:
Mumio
Sicilaj mumioj
La plej malnova mumio apartenas al abato de nomo Silvestre da Gubbio. Lia korpo estis senigita de fluidaĵoj sur ŝtonargilaj tuboj, sekigita sur la suno kaj ekspozicionte ankoraŭ lavita per vina vinagro, envolvita en pajlon kaj aromajn herbojn kaj vestita. Iom post iom la tekniko de balzamado pliboniĝis kaj en la 19-a jarcento estis evoluigita maniero, kiu konsistis en saturado de la haŭto per arseniko aŭ per magnezia lakto. Danke al ĝi la haŭto estis pli fajna kaj ĝi pli aspektigis la haŭton de vivanta homo.
Stupava (apartigilo)
… kaj ankaŭ protektata teritorio:
Mumio
Sicilaj mumioj
La loĝantoj de Palermo konsideris mumiojn neniel esceptaj kaj ili ofte vizitadis siajn mortintajn antaŭulojn. Hodiaŭ la katakomboj estas elserĉata turisma destinejo. La monaĥoj jam ne mumiigas, ili sole zorgas pri tio, por ke ili konservu la ekspoziciatajn korpojn en bona stato.
Stupava (apartigilo)
… ankaŭ temas pri loka nomo de rivero:
Mumio
Sicilaj mumioj
Kiel la lasta estis balzamita Rosalia Lombardo, kiu mortis kiel dujara en la jaro 1920. Ŝia korpo restis rimarkinde konservita per procedo, kiu inventis ŝia patro-kuracisto.
Mumioj el marĉoj
En Granda Britio, Irlando, Germanio, Nederlando, Svedio kaj Danio estis trovitaj multaj korpoj en torfejoj. Eblas envicigi ilin en periodon ekde malfrua ferepoko (ĉirkaŭ la jaro 500 a. K.) ĝis la malfrua romia periodo (ĉirkaŭ la jaro 400). Ĉiuj ĉi mortaj korpoj evidente devenas el la sama kulturo; homoj, al kiuj ili apartenis, estis mortigitaj sur seka lando en vintra periodo, verŝajne kiel ofero dum religia ceremonio.
La korpa ujo en marĉo povas konserviĝi danke al malvarmo, acideco de la akvo kaj neĉeesto de oksigeno (kaj nome ankaŭ neĉeesto de putrigemaj bakterioj). La skeleto en la paso de jaroj kutime disfalos, sed la haŭto per natura maniero impregnas sin kaj la visceroj restas nedifektitaj. Kelkokaze laŭ la enhavo de stomako eblas eĉ difini, kion la mortinto manĝis lastfoje.
Inter la plej konataj korpoj trovitaj en la marĉoj apartenas la viroj de Lindow kaj Grauballe, la virino el la Huldresa marĉo kaj aliaj.