cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akvopelilo (necesejo)
Ĉena akvopelilo
La ĉen-tipo konsistas el rezervujo enhavanta sifonon kun du kubutoj, kovrita per sonorilo kiu povas esti levita per balanciero. Valvo-flosilo permesas malgranda alfluo, tiel ke plenigo estu malrapida. La sama flosilo haltigas la fluon kiam la akvo atingas la taŭgan reĝim-nivelon. La ĝustigo de la flosilo kaj de la akva nivelo preskaŭ ĉiam okazas turnante la flosilon sur sia propra pivoto, ĉu laŭ la horloĝa aŭ kontraŭhorloĝa direkto.
Kuvo-plenigo
Komencante de malplena kuvokondiĉo, akvo eniras kaj tri fazoj distingiĝas:
Kuvo-plenigo: fazo 1
Fazo 1: la akv-nivelo leviĝas en la kuvo kaj sub la kloŝo.
Kuvo-plenigo: fazo 3
Fazo 3: la akvo kiu ankoraŭ eniras en la kuvon, daŭras amasiĝi en la kubuto. La premo de la aero emas kreski. La flosilo de la valvo subtenas la nivelon en la kuvo por havi konvenan altecon en la kubuto sen ia fluo al la malŝarĝo.
Kuvo-malplenigo
Nun, se en ĉi tiuj kondiĉoj leviĝas la kloŝo pere de la balanciero, la aera premo subite reduktiĝas kaj la la akvo ekfalas perforte en la sifonon ekante la malŝarĝon el la kuvo.
Eblaj misfunkciadoj
En kazo de misfunkciado, povas esti, ke ekzistas amaso da ruboj en la kuvo kaj en la kubuto. Povas ankaŭ okazi, ke la akvo ne atingas la reĝimon kun maksimuma nivelo (kiu ĝenerale devus esti iomete super la supro de la kloŝo). Por reguligi la nivelon oni povas ĝustigi la flosilon tiel ke la akvo en la kuvo ĉesas ĉirkaŭ 1 cm sub la maksimuma nivelo.
Povas okazi ke, post la akvopelado al la necesujo, oni aŭdas bruon de la rezervujo: ĉi tio povas okazi ĉar la "silentiga tubo" sur la krano operaciita de la flosilo rompiĝis aŭ disiĝis.Se ĝi disiĝis, sufiĉas reakiri ĝin ene de la kasedo kaj reenigi ĝin sur la kran-nazo. Plejofte tio estas operacio kion oni povas fari permane: se la gumtubo hardiĝis, oni plilarĝigas la tubon kun paro de naz-pinĉiloj.Se kontraŭe la gumtubo rompiĝis, oni povas uzi ajna guman aŭ malrigidan plastik-tubon kun interna diametro de 6 mm, interspacigita de la malsupro de la kasedon 1 aŭ 2 centimetrojn.
Historio
En 1595, la angla poeto John Harington (1561-1612), baptofilo de la reĝino Elizabeto la 1-a kaj eksa studento de Eton, inventis akvopelilan sistemon por purigi la necesujon de sia domo de Kelston. Tiam oni uzis ankoraŭ noktovazojn. Harington kreis la akvopelilon laŭ peto de la reĝino, sia baptopatrino, kiu ne plu eltenis la odoron de sia necesujo. Li nomis la unuan akvopelilon l'Ajax, vorto, kiu devenas de « a jakes » (jakes estas popolura angla vorto por necesujo.
Tiu unua akvopelilo estis baza. Temis pri akvohejtilo instalita sur la tegmento de la domo kaj longa tubo, kiu ligis la hejtilon al la necesujo. Sufiĉis malfermi kranon por fluigi la akvon en la necesujon kaj evakui la ekskrementojn en kontraŭsepsan ujon.
Nur en 1775 Alexander Cummings patentigis akvopelilon.
En 1778, Joseph Bramah inventis la mekanismon kun valvo kaj sifono ankoraŭ uzata nuntempe.
Ekde la fino de la 19-a jarcento tiu invento disvastiĝis kune kun la alveno de fluanta akvo en apartamentoj.
Kvankam la inventon oni atribuas al John Harington, historiistoj trovis spurojn de akvopeliloj en necesejoj de la minoa civilizo antaŭ 4.000 jaroj; ĉe la antikvaj egiptoj antaŭ 3.000 jaroj; ĉe la romianoj antaŭ 2.000 jaroj.
Ekologio
Klasikaj rezervujoj de akvopeliloj entenas inter 6 (la plej novaj) ĝis 20 (la plej malnovaj) litroj de - plej ofte - trinkebla akvo. Laŭ la franca informcentro pri akvo (CI Eau) akvopeliloj uzas 20% de la hejma akvokonsumo de francoj, t.e. meze 27,5 litroj ĉiutage por ĉiu persono.
Ekzistas mekanismoj por limigi la akvokonsumon kiel akvopeliloj kun duobla butono, kiuj ebligas adaptigi la akvokonsumon al la kvanto da ekskrementoj pelotaj. Kompoŝtigaj necesujoj evitas ĉian uzon de akvo.
Eblas ankaŭ enmeti unu aŭ du botelojn plenigitajn en la rezervujon por ŝpari la ekvivalenton de ilia volumeno dum ĉiu uzo de la akvopelilo, t.e. inter po 1 kaj 2 litroj laŭ la grandeco de la botelo.
Japanaj akvopeliloj ebligas post la uzo, dum la rezervujo pleniĝas denove, lavi la manojn sub la enfluanta akvo.
Vidu ankaŭ
Cisterna
28820 Sylrobertson
28820 Sylrobertson estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Sylvia Robertson, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Bedford Middle School de Bedford (Virginio).
Frenulo
Frenulo (frenulum) estas histofaldeto, kiu limigas la movojn de movebla organo en la korpo.
En homa anatomio
Frenuloj ĉe la homa korpo inkluzivas kelkajn en la buŝo (langa frenulo), kelkaj en la digesta organaro, kaj kelkaj pliaj kiuj estas konektitaj al la eksteraj seksorganoj (klitora frenulo, penisa frenulo).
Tro mallonga buŝa aŭ seksorgana frenulo povas postuli frenulektomion aŭ frenuloplastion por atingi normalan moveblon.
Olga Zágoni
Kariero
Olga Zágoni diplomitiĝis en UBB[ de Kluĵo en 1972 pri hungara lingvo kaj literaturo, kaj ŝi fariĝis de la sama jaro kunlaborantino de la hungara elsendo de la Radio de Kluĵo, inter 1980–89 interna kunlaborantino de Dolgozó Nő, en 1990–92 de Családi Tükör. De 1992 ŝi instruis.
István Berthóty
István Berthóty [iŝtvAn bertOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berthóty István estis hungara urbestro, juristo.
Biografio
István Berthóty frekventis bazlernejon en Mezőberény, gimnazion en Szarvas, poste li akiris juran diplomon en Jura Akademio (Nagyvárad) en 1893. Li doktoriĝis en Kolozsvár en 1903. Post siaj studoj komence li laboris en administrado de Bihar (historia departemento), ekde 1894 de Gyula. Post jaroj li estis subnotario, en 1902 titulara ĉefnotario. Inter 1906 kaj 1916 li estis nobela juĝisto de Orosháza, poste departementa ĉefnotario. En 1918 li estis elektita urbestro de Békéscsaba, ĉar pli frue li strebis por urbiĝo de Békéscsaba. En 1928 li ricevis la titolon ĉefkonsilisto. Pro la frua morto li ne estis nomumita departementestro.
Mühlau (Saksio)
Mühlau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
4010 Nikolʹskij
4010 Nikolʹskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la soveta astronomo Gennadij Miĥajloviĉ Nikolskij (cirile: Геннадий Михайлович Никольский, 1929–1982).
Pumpilo (konstelacio)
Pumpilo estas konstelacio sude de la ĉiela ekvatoro.
Centra muziklernejo ĉe la Moskva Ĉajkovskij Konservatorio
Centra muziklernejo ĉe la Moskva Ĉajkovskij Konservatorio (kolegio) estas unu el la plej famaj kaj prestiĝaj instruejoj de Rusio en la fakoj: piano, kord-, blov- kaj frapinstrumentoj, muzikteorio.
La kolegio situas en la historia centro de Moskvo, apud la antikvaj muroj de la Kremlo.
Ĝi estis establita en 1935 surbaze de la Speciala infana grupo de plej talentaj adoleskuloj (ĉ. 15 personoj), kiun organizis profesoro de la Konservatorio Aleksandr Goldenvejzer kaj direktoro Stanislav Ŝackij.
Post dekunu jaroj studentoj ricevas specialajn muzikan kaj ĝeneralan edukon.
Li Europan lingues
Li Europan lingues estas citaĵo en Okcidentalo, internacia helplingvo elpensita de Edgar von Wahl en 1922. Ĝi estas uzita en kelkaj HTML-aj ŝablonoj kiel ŝtopteksto.
Ĉar ĝi estas same okcidenteca kiel el la pli kutima Lorem ipsum, tial ĝi estas same malkonvena por Esperanto aŭ alia lingvo uzanta kromajn literojn kaj supersignojn.
Teksto
Kiam uzita kiel pleniga teksto, Li Europan lingues estas kutime unu aŭ du alineoj kaj tekstas jene:
(13847) 1999 XC74
(13847) 1999 XC74 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maĥluto
Dum la Armena genocido
Dum la Armena genocido, Maĥluto estis unu el la vickomandantoj de Generalo Andranik. De 1915-1916, Maĥluto kaj Andranik estis implikitaj en la ofensivbataloj en kaptado de Van. Antaŭ 1916, Maĥluto kaj Andranik etendis la armenan limon kaj paroprenis la Batalon de Bitlis kontraŭ Mustafa Kemal kaj la Batalo de Dilman. Maĥluto estis pafvundita kaj sendita al Tbiliso. Lia edzino estis mortigita de la turkoj. En 1917, la bolŝevika revolucio rezultigis la retiron de rusaj soldatoj de la armenaj frontoj. La armenoj komencis formi siajn proprajn milicojn por gardi la forlasitan limon. La situacio plimalboniĝis kun la kontraŭofensivo de turkaj soldatoj ene de la armena altebenaĵo. Andranik kaj Maĥluto estis devigitaj retiriĝi al la ebenaĵoj de Muŝ kaj Sasuno, kie ili alprenis defendajn poziciojn. En la mezo de 1917, Maĥluto estis la komandanto de Ĥanus-Manaskert regiono. Malfrue en 1917 kaj frue en 1918, la renoviĝinta turka ofensivo puŝis la armenajn soldatojn reen al la limo. Andranik kaj Maĥluto ŝanĝis armeajn strategiojn kaj movis la plej multajn el iliaj soldatoj por defendi kaj reteni pozicion ĉe la Erzurum-linion.
Unua armena respubliko
La sekvo de la turka invado de Armenio en 1918 Maĥluto kaj liaj soldatoj kontraŭvole devis retiriĝi al Sardarapato. Kune kun generalo Andranik, Maĥluto sin mobilizis por la defendo de la armena limo. Dum tiu periodo, ilia milico estis en konstanta malkonsento kun la lastatempe deklarita armena registaro, kiu provis subskribi packontrakton kun la turkoj (Traktato de Batum). Maĥluto kaj Andranik malkonsentis kun la traktato ĉar ĝi nuligis la armenajn postulojn je Okcidenta Armenio. Dum la Dua kongreso de okcidentaj armenoj (1919), Maĥluto estis elektita kiel membro de la Ofica Korpo, por funkcii ĝis la kreado de kombinita registaro de Unuiĝinta Armenio. Post kiam la armena registaro subskribis la Traktaton de Batum, Maĥluto kaj Andranik iris al Zangezuro por batali kontraŭ la azeraj milicoj kiuj ribeliĝis kontraŭ la lastatempe kreita registaro. En 1920, turkaj revoluciuloj gviditaj de Kazim Karabekir iniciatis la duan invadon de Armenio. Maĥluto ricevis armean rangon de generalo kaj estis grave pafvundita la 22an de septembro 1920. La sukcesa invado kaj okupo de plej granda parto de Armenio rezultigis la eksiĝon de la registaro kaj la akcepton de la sovetigo de Armenio. La lastatempe elelektita komunista registaro komencis severan fortagon kontraŭ iamaj daŝnak-naciistoj, politikistoj, kaj armea anaro. Multaj estis arestitaj kaj mortigitaj. La 13-an de februaro 1921, Maĥluto (daŭre vundita) iris al la regiono Aragac-Talin, kaj sukcesis organizi ribelon kontraŭ la komunista registaro en Armenio. La 17an de februaro, Maĥluto kaj sia armeo okupis Erevanon, sukcesante pri puĉo kaj establante Simon Vratsian kiel Ĉefministron. Ili sukcesis liberigi multajn persekutitajn viktimojn de la komunista registaro. La sekvo rivelis ke en Erevano, malliberejo proksimume 75 armenaj politikaj kaj armeaj kaptitoj estis mortigitaj fare de bolŝevikoj per aksoj kaj maĉetoj. Inter la mortintoj estis fama armena libervola komandanto Hamazasp kaj Gabriel Korganjan. La sukcesa soveta okupado de najbara Kartvelio timigis la sovetan armeon kaj reentreprenis la okupon de Armenio. La provizora registaro kaj la bolŝevikoj venis al interkonsento, ke ne plu ekzistos politikaj persekutoj se ili forlasus la puĉagadojn kaj akceptus la lastatempe formitan armenan ŝtaton. La provizora registaro dissolviĝis kun multaj el la puĉmembroj fuĝantaj al aliaj landoj. Tiel do, la 2an de aprilo 1921, la komunistoj reprenis Erevanon.
Lastaj jaroj
Post kiam la komunistoj reprenis Erevanon, Maĥluto fuĝis al Sjuniko, poste transiris la limon al Irano. De Irano li vojaĝis al Usono, kie li alprenis loĝejon en Fresno, Kalifornio. Siatempe en Usono li renkontis siajn iamajn kamaradojn, inkluzive de generalo Andranik. En 1946, Maĥluto revenis al soveta Armenio tra Francio, kie li provizore vivis. La ceteraj 10 jaroj de sia vivo estis pasigitaj pace en Erevano kie li laboris kiel mastrumisto pri la Komitas-parko. Dum tiu tempo li renkontiĝis kun kelkaj el siaj volontulaj armeamikoj kaj kun tiuj kiuj vivis eksterlande. Maĥluto mortis en 1956 en sia hejmo pro naturaj kialoj. Maĥluto estis entombigita proksime de la preĝejo Sankta Gajane en Eĉmiadzin.
Les Magny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Vervio
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Grosotto, Lovero, Mazzo di Valtellina, Sernio, Tirano kaj Tovo di Sant'Agata.
Benet (stacidomo)
Benet estas fermita franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Benet, situanta en  Benet, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
29898 Richardnugent
29898 Richardnugent estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, iom proksima de la 1:3 kun Marso kaj 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Richard Nugent, kiu havas titolon en pozicia astronomio kaj laboris por la NASA en la 1980-aj jaroj pri orbita navigacio, instrumenta alcelado kaj bilda analizo. Observanto de kaŝadoj de 1990, li vojaĝis tra la mondo en 120 ekspedicioj, inklude multenombraj eklipsoj en interkonsenta strebo por mezuri la. Li estas longtempa Plenumanta Sekretario de la Internacia Asocio de Tempmezuro de Kaŝado (IOTA).
Resistencia
Resistencia [resistensja] estas urbego en nordorienta Argentino en Provinco Ĉako, kies ĉefurbo ĝi estas ekde 1884. Ĝi apartenas al urbaro kiel la plej grava urbo inter la ceteraj.
Geografio
Resistencia situas sur ebenaĵo laŭ rivero fluanta al Paranao (rivero) post 4 km. La sola ponto tra Paranao faras kontakton kun Corrientes (urbo). Tiu urbo Corrientes troviĝas 15, Asunciono 302, San Miguel de Tucumán 621, Rosario 633, Saltaurbo 708, La Plata 838, Bonaero 941, Mar del Plata 1181 km.
Ekonomio
Ekonomio de Resistencia origine baziĝis sur agrikulturo kaj komerco. Baldaŭe la serva sektoro aliĝis. Menciindas, ke tie estas la plej granda malriĉeco en la lando. La prilaborado de la kotonoj, taninoj, ligno, bredado de brutoj kaj la sukerkano formas bazon de la urbo ekonomio.
Klimato
Resistencia estas unu el la plej varmaj grandurboj en Argentino situanta en la subtropika klimato. Jare pluvas po 1557 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter oktobro-majo pli. La averaĝa temperaturo estas 21 °C, en januaro averaĝe 34 °C, en julio 10 °C.
EUR
La vorto havas plurajn signifojn:
Panyola
Panyola [panjola] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Fehérgyarmat.
Situo
Panyola situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Somesul kaj maldekstra bordo de Tur (rivero), Tiso preterfluas, laŭ flankovojoj. Ponto funkcias al Szamosszeg. La kunfluejo de Tiso kaj Somesul troviĝas 12, Fehérgyarmat, Mátészalka kaj Vásárosnamény po 14, Baktalórántháza 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la komunumo devenis el 1247 laŭ tiama hungara ortografio "Ponula". Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, interretejo, poŝto, gastejoj.
Amerika oksikoko
La amerika oksikoko (Vaccinium macrocarpon) - ankaŭ nomata grandfrukta vakcinio aŭ grubero laŭ la platdiĉa: Kraanbeere (kraan= gruo) aŭ la angla: Cranberry (cran= gruo) - estas tapiŝema arbusto, kun fajnaj branĉoj, kreskanta oriente de Norda Ameriko.
Ĝi estas specio de genro vakcinio (Vaccinium) el la familio Erikacoj (Ericaceae). La populara nomo grubero venas de la filamentoj de la floro, kiuj formas grusimilan bekon.
Vakcinioj hejmiĝis en Eŭropo, Azio kaj Nordameriko. La amerika specio Vaccinium macrocarpon estas pli robusta ol la ordinara vakcinio (Vaccinium oxycoccus).
Disvastiĝo
La natura hejmejo de Vaccinium macrocarpon estas en pluvmarĉoj en orienta Nordameriko. La disvastiĝ-regiono etendiĝas de Nov-Brunsviko kaj Novlando en Kanadoa kaj dude ĝis Norda Karolino, Tenesio kaj Virginio.
Vaccinium macrocarpon hejmiĝis kiel novplanto en pluraj marĉoj de Germanio kaj la nederlandaj insuloj Terschelling kaj Vlieland
Rikolto
La beroj esta multe pli malpezaj ol akvo. Por rikolti la berojn oni inundas la kampojn. La beroj drivas sur la akvosurfaco, kie oni povas kolekti ilin facile. En Eŭropo Latvio estas la lando kun la plej granda produkta kapacito de gruberoj. La sendifektaj kaj maturaj fruktoj estas vendataj freŝe. El tromaturaj fruktoj estas farataj kompoto aŭ suko. La suko estas esenca ingredienco de Cosmopolitan-koktelo''.
Kultivaroj
Estas konataj ĉ. 130 kultivaroj de la grubero, parte kun malhelruĝaj ĝis nigraj beroj. Sed nombro de la komerce la plej kultivataj kultivaroj estas nur 12. La plej gravaj estas Ben Lear, Early Black, Howes, McFarlin kaj Searles.
Malsanoj
La folioj de la grubero povas esti atakataj de la fungo Exobasidium perenne.
Suda Fiŝo (konstelacio)
La Suda Fiŝo (latine Piscis Austrinus aŭ Piscis Australis) estas unu el la 88 konstelacioj de la tera ĉielo, laŭ la oficiala divido de la Internacia Astronomia Unio. Ĝi videblas el la suda duonsfero; ĝia nomo kontrastas kun tio de la pli granda konstelacio Fiŝoj.
La Suda Fiŝo estis unu el la 48 konstelacioj, kiujn jam listigis la astronomo Ptolomeo dum la 2-a jarcento; tamen, ankaŭ la steloj de la nuntempa konstelacio Gruo tradicie apartenis al la Suda Fiŝo. Nur en 1597 (aŭ 1598) la astronomo Petrus Plancius kreis tiun novan konstelacion, disbranĉante parton el la tiama Suda Fiŝo.
En la helena mitologio, la konstelacio estis konata kiel la Granda Fiŝo, kaj estis ofte dezegnita kiel fiŝego kiu englutas la akvon elverŝitan el la Akvisto. La du fiŝoj, kiuj konsistigas la konstelacion Fiŝoj, estis konsiderataj idoj de la Suda Fiŝo.
Laŭ la egipta mitologio, la Suda Fiŝo savis la egiptan diinon Isido, kiu dankeme metis ĝin kaj ĝian idaron en la ĉielon.
Notindaj astroj
La nura stelo pli brila ol la kvara magnitudo estas Fomalhaŭto (α Piscis Austrini), kiu tradicie reprezentas la buŝon de la fiŝo.
Ĝia kunulo, Fomalhaŭto b, estis la unua ekstersunsistema planedo iam ajn eltrovita per rekta observado, danke al la kosmoteleskopo Hubble.
La nura alia stelo en la konstelacio kiu posedas propran nomon estas β Piscis Austrini, kiu ĉinlingve nomiĝas Tien Kang. Temas fakte pri duopa stelo, kiu konsistas el du preskaŭ samgrandaj steloj.
31147 Miriquidi
31147 Miriquidi estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo Jens Kandler elde la Publika Observatorio de Drebach (Saksio, Germanio).
La vorto Miriquidi estis unuafoje menciita en dokumento de la imperiestro Oto la 2-a en 974. Ĝi signifas « nepenetrebla granda malhela arbaro ». Tiu regiono povas esti lokalizita en suda Saksio. Hodiaŭ, la vorto estas uzata kiel sinonimo de « Ercmontaro ».
Noritada Saneyoshi
Noritada Saneyoshi (實好 礼忠, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
11145 Emanuelli
11145 Emanuelli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Paolo Chiavenna kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Pio Emanuelli (1888–1968), kiu komencis sian multejaran astronomian karieron en la observatorio astronomia vatikana kaj instruis astronomion kaj historion de la astronomio ĉe la universitato "La Sapienza" de Romo. Li ankaŭ estis scienca ĵurnalisto kaj fama scienca popularigisto.
Bretter
Bretter:
Szamoskér
Situo
Szamoskér situas en maldekstra bordo de Somesul, fine de sakovojo el Tunyogmatolcs. Kérsemjén troviĝas 1, Nyíregyháza 78 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1292. Tiam la kampoj kune kun la kontraŭa vilaĝo Kérsemjén apartenas al familio Kállai, kiu konstruis tie fortikaĵon. Ekde la 17-a jarcento la loĝantoj uzis preĝejon kaj lernejon de Kérsemjén. Dum la historio ofte okazis inundoj. En 1983 lernejo estis konstruita. En Szamoskér migra poŝto servas.
Komunumoj pri Kér en Hungara reĝlando
Kér estas unu el la 7 hungaraj gentoj.
3311 Podobed
3311 Podobed estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetan astronomon Vladimir Vladimiroviĉ Podobed (cirile Владимир Владимирович Подобед, 1918–1992).
Linalolo
Linalolo estas nature okazanta terpenalkoholo trovata en pluraj floresencoj kaj spicoplantoj kaj estas tre uzata komerce, el kiuj la plejmulto prezentas agrablan florodoron kun iom da pikanta aromo. Ĝi estis malkovrita de Raymonde Baltenweck-Guyot kaj posedas aliajn alnomojn tiel kiel β-linalolo, linalila alkoholo, p-linalolo, alo-ocimenalo, kaj aliaj.
Ĝi ĉeestas en pluraj specioj da aromplantoj kaj prezentiĝas sub la formo de du spacaj izomeroj, konataj kie likareolo kaj koriandrolo. Farmakologiaj esploroj elmontris la kontraŭdolorajn efektojn de la linalolo, samkiel la mekanismoj pri ago de ĉi tiu unuterpeno en la organismo. Oni konstatis la indukton pri eligo-reduktiĝo de la Acetilkolino, ligita al iu interago kun antaŭ-sinapsa funkcio.
Oni same rimarkis la inhiban efekton de la linalolo sur la glutamataj ligoj en la ratokortekso. Antaŭ nelonge alia uzo estis atribuita al la linalolo rilate al la inhibo pri larvodisvolviĝo de la moskito "Aedes aegypti", dengokaŭzanto. La reziduakvoj uzataj en la ekstraktado de ĉi-oleo do, estas alternativo al la uzo de sintezaj insekticidoj en la prevento de ĉi-malsano.
Okazejo
Pli ol 200 specioj da plantoj produktas linalolon, ĉefe el la familioj lamiacoj, (bazilio, mento, meliso, ktp), Laŭracoj (Cinamomo, kamforarbo, laŭro, ktp), kaj rutacoj (oranĝujo, citronarbo, Grapfrukto, ktp), krom betulo kaj aliaj plantoj el regionoj kun tropikaj kaj borealaj klimatoj. Ĝi ankaŭ trovatas en kelkaj specioj da fungoj kaj la oleo de la brazila palisandro prezentas ĉirkaŭ 80-83% je dekstrorotacia-linalolo, dum en la japana oleo de Ŝiva ĉeestas ĉirkaŭ 80-90% je levorotacia-linalolo. Linalolo same estas estigebla per izomerigo de la geraniolo.
Linalolo estas unu el la odorhavaj substancoj plej ofte uzataj kaj grandkvante produktitaj. En la ĉeesto de acidoj, la linalolo facile izomeriĝas al geraniolo, nerolo kaj α-terpineolo. Pere de kromiata acido ĝi oksidiĝas al citralo. Oksidado kun peracetata acido estigas oksidojn de linalolo, kiuj okazas malgrandkvante en la esencoleoj, kaj same uzatas en parfumfabrikado. La hidrogenizo de la linalolo produktas tetrahidrolinalolo, kiu estas stabila aromkomponaĵo. Ĝia odoro ne estas tiel akra, sed pli freŝa ol tiu de linalolo. Linalolo estas konvertebla al linalila acetato per reakcio kun keteno aŭ eksceso da bolanta acetata anhidrido.
Produktado
Ĉirkaŭ 1950 preskaŭ la tuta linalolo uzata en parfumfabrikado estis izolita el esencoleoj, ĉefe de palisandroleo. Nuntempe, ĉi-metodo estas uzata nur en landoj kie oleoj kun alta koncentriĝo da linalolo disponeblas kaj kie la importado de linalolo estas restrikta.
Ĉar linalolo estas grava peranto en la manufakturo de Vitamino E, pluraj larĝaskalaj procezoj disvolviĝis por ties produktado. La α-pineno estas unu el la krudmaterialoj por ties produktado, pere de hidrogenizo al cis-pinano sekvata de oksidado en la ĉeesto de radikal-startiganto kiu produktas miksaĵon 75% da cis- kaj 25% da trans-pinana hidroperoksido.
La miksaĵo estas reduktita al la korespondantaj pinanoloj pere de aŭ natria bisulfido aŭ alia katalizilo. La pinanoloj estas separitaj per frakcia distilado kaj pirolizitaj al linalolo. La a-pineno produktas cis-pinanolo kaj dekstrorotacia-linalolo, dum la levorotacia-pinanolo estas produktita de la trans-pinanolo. Laboratoriaj eksperimentoj elmontris ke la linalolo posedas fortajn proprecojn por reduktado de dolorsensiveco kaj inflamoprocezo.
Plantoj kiuj enhavas linalolon
<Center> <Gallery> Artemisia_vulgaris_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-016.jpg|Artemisia vulgaris Solidago_chilensis_(8470071360).jpg|Solidago chilensis Basil-Basilico-Ocimum_basilicum-albahaca.jpg| Bazilio Starr_010419_0038_cinnamomum_camphora.jpg| Cinamomo Hanf.jpg| Kanabo Coriandrum_sativum_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-193.jpg| Koriandro Single_lavendar_flower02.jpg| Lavandula Origanum_majorana.jpg| Majorano Origanum-vulgare.JPG| Origano Moulmein Rosewood (Milletia peguensis) tree in Kolkata W IMG 2789.jpg|Palisandro Petroselinum.jpg| Petroselo Thyme.jpg| Timiano Humulus_lupulus.jpg| Vera lupolo </Gallery> </Center>
Izomeroj de la linalolo
<Gallery> Endo-(1S)-(-)-Borneol_Structural_Formulae_V.2.svg| Borneolo Citronellal-2D-skeletal.png| Citronelalo Geraniol.png|Citrolo Eucalyptol.png|Eŭkaliptolo Stru_fenchol.png|Fenĉolo Geraniol.png| Citrolo Grandisol.png| Grandisolo Exo-(1S)-(%E2%80%93)-Isoborneol_Structural_Formulae_V.1.svg| Izoborneolo Lavandulol_skeletal.png| Lavandulolo Menthone.png| Mentono Nerol.png| Nerolo Terpineol_alpha.svg| Terpena alkoholo </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> (%2B)-alpha-pinene-3D-balls.png| α-Pineno Eugenol3Dan.gif| Eŭgenolo Farnesol.svg| Farnezolo Carvacrol structure.png| Karvakrolo (S)-Carvone.svg| Karvono Ketenes.png| Keteno (R)-Limonen.svg| Limoneno Linalyl acetate 2D.png| Linalila acetato Menthol_skeletal.svg| Mentolo Menthone.png| Mentono Myrcen.svg| Mirceno </Gallery> </Center>
Instrumentado
Instrumentado (ankaŭ instrumentigo) estas la disdonado de la voĉoj de muzika komponaĵo sur la unuopajn instrumentojn. Ĉe orkestrokomponaĵo oni ankaŭ povas paroli pri orkestrado aŭ orkestrigo. La teorion de instrumentado oni nomas instrumentadoscienco.
Termino
La nocio instrumentado unuafoje troviĝas je 1807 en Kurzgefaßten Handwörterbuch der Musik (Mallonga manlibra vortaro de muziko) de H. Chr. Koch, jam tri jarojn poste ĝin uzis E. T. A. Hoffmann en sia recenzo de la 5-a simfonio de Beethoven. La difinoj de la nocio tiam parte estis neklaraj kaj etendiĝis ekde „akompano de la ĉefa voĉo“ (A. Heyse, 1829) ĝis „écrire correctement pour chaque instrument (ĝis skribi korekte por ĉiu instrumento)“.
Serioze oni povas diri je ĉiu muzikaĵo, kiun ludas pli ol unu instrumento, pri instrumenado: Ankaŭ en violonsonato la decido, ĉu la piano ludas la ĉefan rolon akompanata de la violono aŭ male, estas demando de instrumentado. Richard Strauss indikis la gravecon de la kono de tonmeta teĥniko kaj voĉkondukado por la instrumentado, kiam li skribis en antaŭparolo al la instrumentadoscienco de Berlioz:
Nuntempe oni komprenas sub instrumentado ankaŭ la aranĝado de verko por alia instrumentaro (ekz. „orkestrado de pianosonato“), kaj ankaŭ la (orkestro-)aranĝo de verko oni povas nomi instrumentado („La simfonioj de Gustav Mahler estas pli grande instrumentitaj ol tiuj de Mozart.“)
Teĥniko
La alordigo de unuopaj vĉoj al certaj instrumentoj ofte estas parte de muzika inspiro: La violonĉelotemo ce la komenco de la 3-a simfonio de Beethoven aŭ la Till Eulenspiegel-kornvoko ĉe Richard Strauss estas inspiraĵoj, kies instrumentado por la komponistoj estis firma certe jam en la komenco.
Kontraŭ tio aliflanke staras la praktiko de orkestrado de partiĉelo, kiu kun la kreska orkestrogrando en la 19-a jarcento pli kaj pli graviĝis. Richard Wagner bezonis por la komponado de Parsifal preskaŭ du jarojn, la rafinita instrumentado de la partiĉelo postulis tamen pluajn tri jarojn.
Novkomponado de orkestroverko kutime kunmetiĝas el tiuj du komponantoj. Escepto estas la gruplaboro, kiu ĉefe rolas ĉe la ekesto de filma muziko: Jen la aranĝisto ricevas de la komponisto partiĉelon, en kiu staras pli malpli ekzaktaj instrumentadoinstrukcioj, kaj havas la taskon orkestri ĝin kiel eble plej korekte kaj efektoplene.
Por la ellernado de instrumentado krom ekzakta kono de instrumentoscienco estas grave, evoluigi bonan (antaŭ-)aŭdon por la unuopaj sonkoloroj kaj iliaj kombinaĵoj. Plej bone instrua je tio estas la ekzakta studado de la partituroj de verkoj, pri kies sonbildo la lernanto havas bonajn spertojn. Bonaj instrumentistoj ankaŭ konsideras la realigantojn de siaj verkoj: ekz. blovistoj ĉiam denove devus havi paŭzojn, por ne laciĝi tro rapide, soloistaj pasaĝoj tamen ne sekvu post tro longa paŭzado, por ke la muzikisto estas sufiĉe bone varmludinta, kaj por la ŝanĝo al krominstrumentoj la muzikisto havu sufiĉe da tempo.
Renesanco
Dum la renesanco instrumentadon oni ne aŭ nur en kazoj tre maloftaj planis. Ĉar la varieco de instrumentoj estis ega kaj oni kutime konstruis la instrumentojn en familioj, muzikaj verkoj estis prezenteblaj per la pokaze ekzistaj muzikiloj. Ankaŭ interŝanĝo de voĉkantaj kaj instrumentaj partioj estis ofta.
Baroko
La plej malnovaj kutimoj de instrumentado baziĝas sur la alordigo de diversaj muzikspecoj al certaj instrumentoj, kiu evoluis el la praktiko: ĉasmuzikon ludis kornoj, ŝafistomuzikon flutoj kaj ŝalmoj (hobojoj).
En la partituroj de fruaj italaj operoj (ekz. L’Orfeo de Claudio Monteverdi) troviĝas nur sporadaj instrukcioj pri instrumentado, estas tamen klare, ke ankaŭ ĉi tie oni alordigis al diversaj sferoj de la agado certajn sonkolorojn. Pli malfruaj barokoperoj kiel tiuj de Alessandro Scarlatti, jam havas pli ekzaktajn partiturojn kaj varian orkestradon. Jen troviĝas ankaŭ pli ofte tipaj efektoj kiajtremsono aŭ plukado en la arĉinstrumentoj, por esprimi certajn afekciojn.
Johann Sebastian Bach uzis en siaj orkestraj komponaĵoj ĥorecan skribmanieron, verŝajne influitan de la registradopraktiko ĉe orgeno: arĉistoj formas unu grupon, lignoblovistoj la duan kaj trumpeto kaj timbaloj la trian. Li kontraŭstarigis ĉi tiujn ĥorojn kaj kombinis ilin en tuteco, sed unuopajn instrumentojn li nur malofte (escepte ĉe decide soloaj taskoj) apartigas el ilia grupsono.
Ofte uzata instrumentado de la altbaroko konsistas el kvarvoĉa arĉinstrumenta aranĝo subaze de figurita baso, en kiu la hobojoj fortigas la voĉojn de la du violonoj, la basviolono oktavigas la basvoĉon, fortigitaj per fagotoj (kiel sona kontraŭpezo al la hobojoj), kaj la klaviceno plenigas la harmoniojn. Tiun ĉi vere tipa sonbildo de barokorkestro oni povis – depende de planita pompigo – pliamleksigi per aldonaj instrumentoj kiel timbaloj kaj trumpetoj.
Klasikismo
La klasikisman orkestradon stampis precipe la skolo de Mannheim. Ĝi kompletigis la kvarvoĉan arĉinstrumentan aranĝon de Bach per pare uzataj blovinstrumentoj kiel flutoj, hobojoj kaj kornoj, poste ankaŭ fagotoj kaj klarnetoj, kaj en grandajn orkestradojn ĝi ankaŭ enmetis trumpetojn kaj timbalojn.
En la simfonioj de Joseph Haydn troviĝas multaj pasaĝoj, kies aparta senco reszultas unualinie el la instrumentado: La fama timbalfrapo en la samnoma simfonio ankaŭ pro tio estas surprizo, ĉar timbaloj kaj trumpetoj en klasikisma malrapida movimento preskaŭ ne estis uzataj. En siaj rememoroj Haydn skribis, ke la malgranda kaj densa reĝimo en palaco Esterházy ebligis al li elprovi variajn muzikajn aferojn, kaj ĉi tiu esprimaĵo certe koncernas ankaŭ la arton de instrumentado, kies majstrecan regadon li pruvis en siaj Londonaj simfonioj.
Ankaŭ la persona instrumentadmaniero de Wolfgang Amadeus Mozart, ĉefe la karakteriza traktado de la blovinstrumentoj, konsistigas grandan parton de la ĉarmo de lia muziko. Ĝi ne nur grave influis sur Ludwig van Beethoven, kelkajn detalojn de lia arto, ekz. la paralelan kondukadon de la lignaj blovinstrumentoj en tercioj eĉ Johannes Brahms imitis.
Laŭ la tradicio de klasikisma instrumenado ankaŭ ekestis kelkaj ĉambromuzikaj verkoj, nome verkoj por miksitaj instrumentaroj kiel ekz. la septeto de Beethoven aŭ la okteto de Franz Schubert.
Romantismo
La ekesto de la t.n. moderna instrumenado komencis en la romantismo, kiam Carl Maria von Weber en Der Freischütz atingis novspecajn sonefektojn per uzado de malkutimaj registroj kaj kombinadoj. Tiaj efektoj tamen ankaŭ troviĝas foje jam en verkoj el la Viena klasikismo, oni do prefere diru pri evoluo ol pri naskiĝhoro. Tiuepoke ankaŭ aperis la unuaj gravaj instrulibroj pri instrumenado, kaj la eblecoj por sonformado multiĝis per la evoluo de la instrumentoj kaj iliaj eblecoj kaj la orkestrogrando. Ekde Richard Wagner kaj Richard Strauss komponistoj disponas pri aparato kun pli ol cent muzikistoj, kiuj disponas pri variaj krominstrumentojkaj povas realigi eĉ la plej subtilajn sonkombinaĵojn.
Modernismo
En la 20-a jarcento ekestis verkoj, en kiuj la instrumenado staras plene en la malfono: Boléro de Ravel nure vivas pro la ŝanĝo de sonkoloroj, simile al la tria de la Kvin Orkestropecoj de Arnold Schönberg, kiu ripetas unu akordon en variaj kombinaĵoj. Schönberg stampis pri tio la nocion sonkolora melodio.
Rilate la grandecon de la ensembloj Strauss en Ariadne auf Naxos aŭ Igor Stravinskij en Histoire du soldat revenis al pli malgrandaj, kiuj tamen nepre estas instrumentitaj laŭorkestraj. Ekde la dua duono de la 20-a jarcento oni komponas muzikaĵojn unuflanke por laŭkutime okupitaj orkestroj aŭ ĉambromuzikaj ĝenroj, aliaflanke ekzistas kelkaj verkoj destinitaj por certa, alikaze malofte uzata instrumentaro.
Historio de la instrumenado-scienco
Michael Praetorius ekigis per sia Syntagma musicum helpe de ekzakta enumeraciado de ĉiuj instrumentoj siatempaj la konscian pripensadon pri la uzado de variaj sonkoloroj, li tamen verkis instrumentosciencan libron. Same orientitaj sur la eblecoj de la individuaj eblecoj estis la instrulibroj pri unuopaj instrumentoj, kiuj sekvis unu jarcenton poste (ekz. Versuch einer gründlichen Violinschule [Provo de fundamenta violoninstruilo] aŭ Versuch einer Anweisung die Flöte traversière zu spielen [Provo de instruado por ludi la transversan fluton]).
La unua instrulibro pri instrumentado laŭ Ludwig K. Mayer (siehe Lit.) estas la Essai de l'instruction à l'usage de ceux, qui composent pour la clarinette et le cor (eseo por tiuj, kiuj volas komponi por klarneto kaj korno) publikita en 1764 de Valentin Roeser en Parizo, maldika libreto, kiu temas pri sonaj kombineblecoj en ĉambromuziko kaj pri uzado de la relative nova klarneto.
La detala teoria traktado de la instrumentado-scienco komencis nur meze de la 19-a jarcento: en 1844 Hector Berlioz publikigis sian Grande Traité d'instrumentation et d'orchestration moderne (Granda traktaĵo pri la moderna instrumentado kaj orkestrado), kiu estas la unua instruverko tiaspeca, en 1904 prilaborita de Richard Strauss. Ĝi enhavas precipe detalan instrumentosciencon, kiuj traktas tonamplekson, sonon kaj karakteron de la orkestrinstrumentoj kaj iliaj unuopaj registroj, kaj traktas la problemon de diversajn instrumentistarojn kaj la nombron de muzikistoj en la apartaj grupoj, kiuj taŭgas por bona dinamika ekvilibro.
Pluan paŝon iris Rimskij-Korsakov 1913 en siaj fundamentoj de instrumentado: Li okupiĝis ankaŭ pri kombineblecoj de malsamaj instrumentoj kaj efika disdonado de la unuopaj voĉoj en orkestroakordo, kion Berlioz opiniis „ne instruebla“.
Inter pli novaj verkoj de instrumentado-scienco elstaras precipe la dektri-voluma serio „La instrumentado“ de Hans Kunitz (Breitkopf & Härtel, Leipzig, 1956ff), kiu priskribas por ĉiuj orkestrinstrumentoj historion, tongeneradon, sonkarakteron, sonkombinajn kaj ludotekikajn eblecoj kun multaj ekzemploj ankaŭ el la literaturo de la 20-a jarcento (Orff, Ŝostakoviĉ).
Orosijevo
Orosijevo, ukraine Оросієвo, ruse Оросиево (orosijevo), hungare Sárosoroszi estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Orosijevo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Berehove troviĝas 17 km-ojn.
Historio
Alvenintaj rusoj fondis la vilaĝon havanta nomon en 1260 Vruzy. En 1910 loĝis en Sárosoroszi 751 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Sárosoroszi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la regiono redoniĝis al Hungario, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Orosijevo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Nun loĝas en Orosijevo 1002 da homoj, (988 hungaroj).
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis hungara aktoro Zsolt Trill.
Corcelles BE
-
Geografio
Corcelles situas tute en la oriento de la Granda Valo ĉe la suda deklivo de la ĵurasa montoĉeno Mont Raimeux supre de la komunumo Crémines. La rekonilo de la komunumo estas la impresa viadukto de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Soloturno al Moutier, kiu formas la limon de la komunumo al Crémines. Tra la vilaĝo fluas la rivereto Gore Virat, kiu en Crémines alfluas al la rivereto La Raus, kiu siaflanke en Moutier alfluas al Birs. Al la komunumo apartenas ankaŭ la setlejoj Tieuderais kaj Les Vaivres.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sura areo de 6,78 km², de kiuj (laŭ statistiko de 1997) 57% estas kovritaj de arbaro, 40% servas por agrikulturo, kaj 2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Corcelles limas en nordo al Vermes (JU), en oriento al Seehof, en sudo al Gänsbrunnen (SO), kaj en okcidento al Crémines.
Lingvoj
Oficiala lingvo en Corcelles estas la franca. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2000 84,4% de la loĝantaro parolis la francan kaj 15,1% la germanan.
Trafiko
Tra Crémines pasas nur tre mallarĝa flanka vojo de Crémines al Seehof kaj krome per pasejvojeto de Corcelles tra Mont Raimeux al Vermes. La komunumo disponas pri haltejo ĉe la trajnlinio de Soloturno al Moutier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Corcelles verŝajne datiĝas el la jaro 1181 kiel Corcellis.
Dum mezepoko ĝis la Franca Revolucio Corcelles apartenis al la paroĥaro Moutier-Grandval, kiu siavice apartenis al la princepiskopejo Bazelo. De 1797 ĝis 1813 Corcelles apartenis al Francio, unue al la departemento Mont-Terrible kaj poste al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 Corcelles per la Viena Kongreso estis atribuita al la Kantono Berno kaj fariĝis parto de la distrikto Moutier, kiu je la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berna Ĵuraso.
Björn Andrésen
Vivo
Andrésen studis en la muziklernejo de Adolf Frederik en Stokholmo kaj aperis en nur unu filmo En kärlekhistoria (1970), antaŭ li estis elektita en la filmo de Luchino Visconti, La morto en Venecio, kiu gajnis al li internacian diskonigon.
Andrésen rolis kiel Tadjo, la juna kaj bela pola knabo. Gustav von Eschenbach, kiu estas rolita de Dirk Bogard, la ĉeffiguro en la romano, estas muzikisto (en la libro de Mann li estas verkisto) sukcesa kaj fama tra Eŭropo, kiu vivas laŭ strikta kaj asketa vivstilo, sed decidas forlasi la grandurbon de Munkeno por vojaĝi en Venecio. Li enamiĝas al la bela knabo nomita Tadjo.
Onidiroj cirkulis en Usono dum la publikigo de la filmo ĉu Andrésen estis samseksema (ĉar la rolo postulis lin interŝanĝi romantikajn rigardojn kun la protagonisto, kaj en alia okazo, kisi kaj karesi alian adoleskan knabon). Andrésen impete neis tion, kaj poste rakontis sian malkomforton esti devigita fare de direktoro Luchino Visconti viziti samsekseman klubon, kie li altiris la atenton de pli maljunaj viroj.
Fervora por dispeli onidirojn pri lia sekseco kaj forigi sian "belan knabon" bildigon, Andrésen poste evitis rolojn kun samseksema aspekto. Andrésen estis kolerigita kiam feminisma verkisto Germaine Greer uzis lian foton sur la kovro de ŝia libro The Pretty Boy de 2003 sen lia permeso. Kvankam Greer interkonsiliĝis kun fotisto David Bailey (kiu tenis la kopirajton al la bildo) antaŭ publikigo de la libro, Andrésen argumentis ke estas kutime kiam la partio uzanta bildon de persono kiu estas kopirajtigita fare de alia persono, informas la montritan individuon. Laŭ li, li ne donintus sian konsenton ke Greer uzu lian bildon se ŝi informus lin pri ŝiaj intencoj.
Dum sia plenkreskula vivo Andrésen pasigis longan periodon en Japanio, aperis en pluraj televidreklamoj kaj ankaŭ registris plurajn popkantojn. Kelkaj kredas ke lia aspekto en la filmo influis multajn japanajn animeartistojn (kiuj estas konataj pro iliaj bildigoj de junaj viroj kaj virinoj konataj kiel biŝōnen), precipe Keiko Takemiya. Andrésen havis fortan ŝaton por Japanio kaj li vizitis la landon multfoje tra la jaroj. La alveno de Andrésen al Tokio estis priskribita kiel simila al la surteriĝo de la Beatles en Usono. La juna aktoro ricevis enorman inan atenton.
Andrésen aperis en pluraj svedaj kaj aliaj usonaj filmoj. Tiuj inkluzivas Smugglarkungen (1985), Kojan (1992), Pelikaanimies (2004), kaj Midsommar (2019).
Krom esti aktoro, Andrésen estas profesia muzikisto, kaj ĝis antaŭ nelonge prezentis kaj turneis regule kun la Sven Eriks danca kompanio.
La plej bela knabo en la mondo
La plej bela knabo en la mondo estas dokumenta filmo dokumentanta la rakonton de Andrésen. Andrésen gajnis tiun titolon kiam li rolis kiel Tadjo en la filmadaptiĝo de la romano de Thomas Mann, La morto en Venecio. Kiel infanaj aktoroj, li pagis la prezon por la diskonigo, kiu venis frue en lia vivo kaj sen preparo.
Persona vivo
Andrésen loĝas en Stokholmo. Li havas filinon, Robin (naskitan 1984), kun lia eksedzino, la poeto Susanna Roman. Andrésen kaj sia edzino Susanna havis alian infanon, filon nomitan Alvin, kiu mortis kiel rezulto pro sindromo de subita infana morto en la aĝo de 9 monatoj. Andrésen falis en longan deprimon post la morto de sia filo. En intervjuo, (2020) Andrésen deklaris ke li kredis ke li renkontos lian filon denove post morto" . Andrésen havas du nepojn.
Alberto Alén
Akademia edukado
Alén studis violonĉelon ĉe profesoro Fabio Landa en la Konservatorio Alejandro García Caturla de Marianao, Havano, same kiel en la Konservatorio Amadeo Roldán samurba. Li ankaŭ studis psikologion ĉe la Universitato de Havano kaj muziksciencon en la Instituto Supera de Arto (ISA), kie li faris siajn finajn ekzamenojn en 1982.
Kariero de muzikisto kaj muziksciencisto
Kiel violonĉelisto Alén li muzikis kun variaj orkestroj kiel la Orquesta Popular de Conciertos, kiun estis fondinta Majstro Alfredo Diez Nieto kaj la Orquesta del Gran Teatro de La Habana. Li ankaŭ kunlaboris en aliaj orkestroj ligitaj kun la radia kaj televida reto kuba. Alén laboris kiel profesoro en la Instituto Supera de Arto (ISA) kaj esploris en la Centro por la Esploro kaj Disvolvo de la Kuba Muziko. Li ankaŭ laboris kiel helpisto de muzikprogramoj en la Televisión Cubana. Alberto Alén proponis lecionojn kaj konferencojn en Kubo, Meksiko kaj Alĝerio. Lia muzikscienca verkaro entenas: Perspectivas de la investigación musical actual (Perspektivoj de la aktuala muzikesploro; 1976), La forma de las formas musicales (La formo de la muziformoj; 1978) kaj La génesis del espacio musical (La ekesto de la muzika spaco; 1986). En 1986 Alén ricevis la renoman premion Casa de Las Américas en la kategorio de muzikscienco per sia libro: Diagnosticar la musicalidad [Diagnozi la muzikan talenton].
Verkaro
Kvankam la verkaro de Alén ĝenerale estas ankoraŭ relative nekonata por la publiko, tiu ĉi reprezentas gravan kontribuon al la muzikscienco. Laŭ ĵazmuzikisto Eugene Chadbourne “La studentoj de muzikscienco devus konsideri la studon de la hispana lingvo, tutsimple kun la intenco konatiĝi kun la verkaro de Alberto Alén…
Lia frua verko La forma de las formas musicales reprezentas por la muzikscienco tion, kion signifis siatempe la esploroj kaj eksperimentoj de la arĥitektura skolo Bauhaus por la moderna evoluo de la vidartoj kaj de la fasonarto. En tiu artikolo Alén aplikis sian vastan konon de psikologio kaj statistiko je la analizo de la tradiciaj muzikaj formoj. En ĝi li klarigas, rilate al la percepto de la muzikaj strukturoj: “La formoj vidaj (same kiel la palpaj kaj aŭdaj) estas io alia ol sumo aŭ sinsekvo de unuopaj sensaĵoj, ili estas tute alia afero. La tuteco de stimuloj kiuj trafas la retinon (aŭ la organon de Corti en la kazo de la aŭdsenco) produktas, je la ŝelonivelo (tion konfirmis Pavlov) ‘funkciajn sistemojn, kiuj efikas tutece, kiel en la kaso de stimulo elemente kondiĉita’, kie ĉiuj unuopaj enhavoj de la malsamaj stimuloj estas transcenditaj, kiam ili respegulas siajn pluroblajn kaj reciprokajn rilatojn, kiuj kunvenas praktikantaj kontinuan influon inter ili.”
“Diagnosticar la Musicalidad, la lasta verko de Alén, daŭrigas profundan studon de la fenomeno de muzika praktiko, kiu konkuras kun la traktaĵoj de la germana komponisto Paul Hindemith”, esprimas Eugene Chadbourne reference al ĉi tiu aparta verko de Alberto Alén. En Diagnosticar la Musicalidad la aŭtoro prezentas al la publiko en ĝenerale la rezutojn de vasta esploro, realigata inter 1976 kaj 1983 kun la celo plejbonigi la pruvojn de muziktalento aplikatajn en la muziklernejoj en Kubo por selekti la novajn lernantojn.
Mylène Demongeot
Mylène Demongeot (originala nomo: Marie-Hélène Demongeot) (naskiĝis en Nico, mortis ) estis franca aktorino.
Biografio
Ŝiaj gepatroj estis Alfred Demongeot kaj Claudia Troubriskov. Ŝi translokiĝis en 1949 al Parizo kun la gepatroj. Ŝi lernis manekenadon, pianludon kaj aktoradon. Ŝi ekde 1953 aperas en filmoj, ŝia unua filmo estis Infanoj de la Amoro en 1953. Ŝia unua grava filmo estis Estu bela kaj haltu la buŝon en 1958, kie ŝi formis juvel-kontrabandanton de 17 jarojn aĝa. Ŝi samjare ludis kun David Niven en Bonan matenon, tristeco. Pro la ludo Sorĉistinoj de Salemo en 1957, ŝi estis nomumita por BAFTA-premio por la plej bonaj unufilmuloj, en 1958. Ŝi ludis en la 1960-aj jaroj en la Fantômas-trilogio (Fantomas: 1964, Fantomas revenas: 1965 kaj Fantomas kontraŭ la Scotland Yard: 1966) kiel partnero de Louis de Funes kaj Jean Marais. Myléne Demongeot estis la blonda seksa simbolo en la 1950-aj, 1960-aj kaj 1970-aj jaroj en la francaj filmoj.
Privata vivo
Ŝi estis en 1958-1968 edzino de Henry Costé, en 1968-1999 edzino de Marc Simenon, filo de Georges Simenon.
Sasuno
Sason  (armene: Սասուն ;Sasun; kurde: Qabilcewz el araba: قبل جوز; antaŭe konata kiel Sasun  kaj Sassoun) estas distrikto en la Provinco Batman de Turkio. Ĝi estis antaŭe parto de la regiono de Siirt, kiu estis en Diyarbakır ĝis 1880 kaj en Bitlis en 1892. Poste ĝi fariĝis parto de Muş kaj restis parto de Muş ĝis 1927. Ĝi estis unu el la distriktoj de Provinco Siirt ĝis 1993. La limoj de la distrikto variis konsiderinde laŭtempe. La nunaj limoj ne samas kiel en la 19-a jarcento, kiam la distrikto Sasun situis pli norde (plejparte teritorio nun inkluzivita en la centra distrikto de Muş).