cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo de Simanko
Batalo
La batalo okazis ĉe la dekstra bordo de la rivero Pisuerga, nordokcidente de Simancas, estis tre violenta kaj daŭris kelkajn tagojn. La kristanaj kronikistoj rakontas, ke aperiĝis Sankta Emiliano. Krome arabaj atestantoj kronikis sensacian eklipson de la suno kiu okazis en la unua tago de la batalo:
"Kiam la armeo alvenis proksime de Simanko, ekzistis terura eklipso de la suno kiu kovris la teron per malluma flavo meze de la tago kaj kiu plenigis nin kaj la malfidulojn per teruro kiel neniu el ili vidis en ilia vivo. Du tagoj pasis kaj el neniu el ambaŭ flankoj oni faris ajnan movadon." (Kitab ar-Raŭd)
Tiun fenomenon konfirmis ankaŭ kristanaj kronikistoj. Krome tiu fenomeno utilis por certigi la daton de la batalo je la 19a de julio de 939. La batalo daŭris kelkajn tagojn kaj la arabo ne kapablis konkeri la urbon, nome ili malvenkis, la araba armeo devis retiriĝi kaj la zaragoza araba reĝo estis kaptita de la kristanoj, krom valoran militakiron. La araba malvenko estis pli terura, ĉar dum ties retiriĝo la kristanoj organizis embuskon en ravino (ĉe la nuna rivero Riaza), kaj okazis nova detruo de la islama armeo.
Sekvoj
Kiel konsekvenco de la batalo, la limo de reloĝigo fare de la regno de Leono antaŭiĝis al la rivero Tormes, multe pli trans la iama limo ĉe la rivero Doŭro. Tamen kvankam Abd ar-Rahman ne reestris persone siajn armeojn dumbatale, tiuj plueniris trans la kristanaj limoj.
Le Ponthou
(jen france, bretone Ar Pontoù) estas loĝloko kaj ekde la 1-a de januaro 2019 parto de pli larĝa komunumo Plouigneau de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la loĝloko vivis.
Etimologio
La nomero Plou cetere aludas al la bretona vorto por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Distrikto Évora
La distrikto Évora (distrito de Évora) estas distrikto de Portugalio. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2011 vivis  loĝantoj. Administra centro estas la samnoma urbo Évora.
Municipoj
La distrikton konsistigas la sekvaj 14 municipoj, kiuj aŭ havas la statuson de urbo (cidade) aŭ de urbeto (vila):
Rossau (Saksio)
Rossau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Cérons (stacidomo)
Cérons estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Cérons, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Marcos Alberto Skavinski
Marcos Alberto Skavinski (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Kastelo Hammel
Kastelo Hammel, germanlingve Schloss Hammel, situas en la urboparto Hammel de la urbo Neusäß en la distrikto Aŭgsburgo. La kastelo estas privata posedaĵo.
Historio
Wolfgang Paler la pli maljuna estis feŭdata en 1550 per Hammel kaj igis konstrui proks. 1550/60 novan kastelon. Supozeble svedaj solduloj detruis la konstruaĵon en 1648. La nova posedanto, Raimund Egger, rekonstruigis la kastelon. Paŭlo la 3-a de Stetten edzinigis la filinon de Raimund Egger, Ana Maria Barbara, per kio la kastelo atingis je du trionoj en la posedaĵon de la aŭgsburga patricia familio de Stetten, kiu pli malfrue ankaŭ akiris la restan trionon. Meze de la 19-a jarcento okazis ampleksaj riparlaboroj same kiel en 1891 la plano de la aŭgsburga arĥitekto Jean Keller plilongigo de la orient-okcidenten direktita alo (novkonstruo), krome novigo de la fasadoaranĝo kaj ornamado de la suda gablo per novgotikaj murdentoj. Jean Keller konceptis en la interno de la kastelo la - jen novbarokan - pentran ekipaĵon de la granda salono en la supra etaĝo de la orienta konstruaĵo. Al la aliformado fare de Keller ligiĝas la familia legendo, laŭ kiu en 1891 la nova kastelestrino, Aŭgusta Monika de Plessen, ligis sian edziniĝon kaj la ekloĝon en Hammel al tri konstruaj plibonigoj: murpentraĵo kun la gepatra kastelo Kurzen-Trechow en Meklenburgio en sia onta dormejo, altano (en 1975/77 malkonstruita) kaj ŝtupargablo''.
Homo el fero (filmo)
Homo el fero (pole: Człowiek z żelaza) - pola dramfilmo el 1981 reĝisorita de Andrzej Wajda, baze de scenaro de Aleksander Ścibor-Rylski. Temo de la filmo estas naskiĝo de "Solidareco", legenda sindikato. La "Homo el fero" ricevis Oran Palmon.
Interesaĵo
La filmo, haste produktata, estis financita de la Centra Komitato de la Pola Unuiĝinta Laborista Partio - laŭ scio de Piotr Witt, malsekretigita dum Varsovia promocio de lia libro Komu Polska przeszkadza (Al kiu Pollando malhelpas), en majo 2021.
Nikteo (mitologio)
Nikteo - ((helene Νυκτεύς, latine Nycteus) estis en la helena mitologio teba reĝo, filo kaj posteulo de la reĝo Hirieo. Nikteo estis bopatro de Polidoro, sekvanto de fondinto kaj reganto de Tebo, Kadmo. Ĉar Polidoro tro frue mortis, kuratorigis filon Labdakon en zorgon de Nikteo. Sed kiam Labdako ankaŭ frue mortis, restis post li malgranda filo Laio. Tiu ankoraŭ ne plenkreskis por transpreno de la reĝa potenco, transprenis regadon Nikteo. Nek lia regado daŭris longe, post lia morto teba reĝo fariĝis lia frato Liko. Nykteo havis filinon Antiopan, belan knabinon, kun kiu Zeŭso naskigis filojn Amfíonon kaj Zeton. Ili ambaŭ pli poste fariĝis tebaj reĝoj. Aliaj versioj sciigas, ke Nikteo estis nur duonpatro de Antiopo, propra patro estis rivera dio Asopo. Tiu estis filo de titano Oceano kaj de lia edzino Tetiso. Krom Antiopo li estis ankaŭ patro de nimfo Egino.
Adornes-bieno
La Adornes-bieno en Bruĝo estas ekde oktobro 2014 la komuna nomo de la Jerusalemkapelo, la Adornesmuzeo kaj akceptejo/vendejo je la angulo de Peperstraat kaj Balstraat en Bruĝo, je dekminuta promendistanco de la urbocentro. Ĝin mastrumas senprofitdona asocio fondita de la belga-nederlanda nobela familio Limburg Stirum, posteuloj de la diplomato kaj komercisto Anselmus Adornes (1424-1483). La bieno ekde la 15-a jarcento daŭre estas posedaĵo de la familio.
La kapelon konstruis dum la unua duono de la 15-a jarcento posteuloj de Opicius Adornes, ĝenovano kiu dum la 13-a jarcento ekloĝis en Bruĝo. Ĝi inspiriĝis de la Baziliko de la Sankta Tombo en Jerusalemo, kien pilgrimis Jacob en Pieter Adornes. En la kapelo troviĝas la tombo de Anselmus Adornes kaj lia edzino, Margareta van der Banck.
La muzeo estas lokigita en dometoj malantaŭ la kapelo kaj montras la karieron de Anselmus Adornes kaj la vivon en la tiama Bruĝo.
Estas la intenco baldaŭ pligrandigi la nombron de objektoj montritaj en la muzeo. Post kelkaj jaroj pli granda parto de la bieno iĝu alirebla por la publiko.
Ed Damer
Geografio
situas sur montetaro en la nordorienta parto de la lando laŭ dekstra bordo de Nilo. Atbarah troviĝas 12, Ĥartumo 270, Omdurban 271, Kassala 352, Vad-Medani 358, Sennar 451, Kosti 511 km.
Historio
Supozeble la unua eŭropano esploristo Jean Louis Burckhardt vizitis la urbon en 1812. Tio estis grava haltejo de karavanoj kaj pilgrimatoj al Mekao. Laŭ la kredo la urbofondinto estis pilgrimanto. En 1898 la britoj okupis la tutan regionon, kie jam estis urbo.
Ekonomio
Merkato de (Soug Al-sabit) estas la plej grava en la areo.
Trafiko
La plej proksima flughaveno funkcias en la proksima Atbarah. Ĉefvojoj kuras al Ĥartumo kaj Egipto. Reloj same faras kontaktojn al Ĥartumo kaj Egipto. Inter kaj Atbarah mikrobusoj trafikas.
Almendrales (metroo de Madrido)
Almendrales estas stacio sur de la Metroo de Madrido situanta sub Avenuo de Córdoba ĉe numero 21 antaŭ la kvartaloj Almendrales kaj Las Carolinas.
La stacio estis malfermita la.
Ed Damer
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 20 kaj 33 °C. La varmo en septembro kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 54 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter novembro-aprilo neniam pluvas.
Kruco-monaĥinejo (Eisenberg)
Kruco-klostro en Eisenberg, Germanujo, ekzistis inter 1219 kaj 1524 kiel monaĥejo de la benediktaninoj.
Historio
La fare de la meißen-a margrafo Teodoriko la afliktita en la 12-a jarcento fondita abatejo de la aŭgustenanoj donitis en 1219 al benediktaninoj kiuj ekde 1212 estis jam en Zwickau. Ili eĉ pli frue estis estintaj en Triptis. La klostro nomiĝis Je la Sankta Kruco. Post abolicio en 1524 forigitis la ejoj jam en 1525. Al ĝi memoras en la urbo nuntempe nur la strato Klosterstraße.
Victor Basch
Victor BASCH (naskiĝis en Budapeŝto, mortis  en Liono) estis franca filozofo de hungara deveno kiu kontribuis al la kampo de estetiko kaj kiu distingiĝis por publike denunci antisemitismon, speciale en la Dreyfus-skandalo, pro kio li poste estis persekutita kaj murdita kune kun sia edzino.
Li estis eminenta fakulo pri estetiko de Kant. Li estas konsiderata kiel la ĉefa influo de Valentin Feldman. En lia honoro estis starigitaj monumentoj en Francio.
Veľké Kozmálovce
Veľké Kozmálovce, hungare Nagykoszmály estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Hron (kontraŭe troviĝas Malé Kozmálovce), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Šahy-Levice. La lasta troviĝas 8 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri persono Andreo Koszmályi devenis el 1322, pri la vilaĝo el 1337 en formo Kozmal. En 1618 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 832 da homoj (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1918 la vilaĝo apartenis al Bars, al la distrikto de Léva. Poste la komunumo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 parto de Slovakio. Tiam la vilaĝo situis laŭ la nova ŝtatlimo. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 700 da homoj (699 slovakoj).
4158 Santini
4158 Santini estas asteroido de la ekstera asteroida zono, kies orbito kongruas kun tiuj de la cibelaj grupanoj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Giovanni Santini (1786–1877), direktoro de la observatorio de Padovo de 1817 ĝis 1867.
Miklós Gyárfás
Miklós Gyárfás [miklOŝ djArfAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyárfás Miklós estis hungara verkisto, scenaristo, dramaturgo, univeristata instruisto.
Miklós Gyárfás naskiĝis la  en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Gyárfás komencis sian karieron kiel aktoro, baldaŭ li komencis verki poemojn. Post la 2-a mondmilito li estis ĵurnalisto kaj prozisto, ekde 1949 dramaturgo. Inter 1953 kaj 1977 li instruis en Teatra kaj Filma Altlernejo. En 1977 li pensiuliĝis, sed li kontribuis senĉese. Li ricevis premiojn en 1954 kaj 1984.
32063 Pusapaty
32063 Pusapaty estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sai Sameer Pusapaty, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri media inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Liberal Arts and Science Academy de Aŭstino (Teksaso, Usono).
Unua Imperio (Francio)
La Unua Imperio estis la reĝimo starigita en Francio de Napoleono Bonaparte en 1804 por anstataŭigi la Konsulaton.
Ĝi komenciĝis en la, kiam la senatano-konsulo proklamis Bonaparte „imperiestro de la francoj“ sub la nomo Napoleono la Unua. La plebiscito de la konfirmis tiun decidon. Fine, la kronado okazis la en la katedralo Notre-Dame de Parizo.
La Unua Imperio finiĝis en aprilo 1814 (abdiko de Napoleono, kaj deiro por la insulo Elbo). Ĝi estis sekvata de la burbona Restaŭro, rompita per la Cent Tagoj de la ĝis la.
De la konsulato al la imperio
En 1799, Napoleono Bonaparte faris puĉon kaj estis nomumita „Unua konsulo“. Ŝtatestro de respubliko, kiu reprosperis sub lia regado, li prezentiĝis kiel providenca viro, sur kiu Francio povis apogi sin. La, la Senato, baziĝante sur la danĝero de monarkia restaŭro sekve de la reĝisma komploto de Cadoudal de februaro 1804, ne hezitis proponi al li la kreadon de hereda regformo.
La, senatdecido konfidis la regadon de la respubliko al la Unua konsulo, kun la titolo Imperiestro de la francoj. La plebiscito de la ratifis la deziron de la tuta nacio oficiale aprobante la senatan proponon per  kontraŭ nur. Tiel naskiĝis la Konstitucio de la jaro 12-a, vera laŭleĝa akto de la transiro al la Unua Imperio. En ĝi estas deklarite ke la regado de la respubliko estas konfidata al hereda imperiestro laŭ ties natura idaro, laŭleĝa aŭ adopta aŭ, kaze de malhavo, laŭ tiu de liaj fratoj Jozefo aŭ Ludoviko, la idaroj de Luciano kaj de Ĵeromo estis forigitaj (pro iliaj divorcoj).
La komenco de la Imperio (1804)
Napoleono, konsiderante ke la lando bezonis stabilajn kaj hierarkiajn strukturojn, klopodis restarigi la rigidecon de la funkciado de la socio de la Malnova Reĝimo.
La, li decidis fondi la urbon La Roche-sur-Yon por ĉesigi la malstabilecon de la departemento Vendée. La, la unua ceremonio por la alkroĉo de medalo de la ordeno Honora Legio okazis.
La kronado de la
La kronado de Napoleono la Unua okazis en la katedralo Notre-Dame de Parizo en ĉeesto de la papo Pio la Sepa, kiu prezidis la ceremonion.
Ne observante la kulton, la imperiestro ne komuniis en la meso. Starante dorse al la papo, li prenis la imperian kronon, mem metis ĝin sur sia kapo, memorante pri la imperia kronado de Karolo la Granda. Poste, li kronis sian edzinon Jozefino, kiu tiel fariĝis imperiestrino. Tiun scenon montras la pentraĵo de Jacques-Louis David La kronado de Napoleono.
La abeloj estis supozataj memorigi la merovidojn, kaj ilia pozicio sur la blazono kaj la imperia mantelo devis memorigi pri la lilifloro de la kapetidoj. La justica mano, uzata de la kapetidoj, dum la reĝaj kronadoj, devis montri ke la Imperiestro estis la heredanto de ilia potenco. Napoleono volis montri ke li estis la fondinto de la „kvara dinastio“, la dinastio de la bonapartidoj, post la merovidoj, la karolidoj, kaj la kapetidoj. Aliaj simboloj uzataj dum la kronado estas plenaj je morala valoro. Tiel Napoleono tenis dum momento la globon de Karolo la Granda; li portis la kronon de tiu imperiestro. Lia spado kaj lia sceptro estis dirataj „de Karolo la Granda“: fakte ili estis uzataj dum pluraj jarcentoj de la valezianoj poste de la burbonoj dum iliaj kronadoj.
La aglo estis elektita por referenci al la romiaj agloj, portataj de la legioj, sed ĝi estis simbolo ankaŭ de Karolo la Granda, la malfaldita aglo. La ruĝa koloro de la imperia mantelo estas rekta referenco al la purpuro de la romia imperiestro. Napoleono tiel sin montris kiel la heredinto de la Romia Imperio kaj de Karolo la Granda.
Ĵuro dirata de Napoleono la Unua, dum lia kronado;
" Mi ĵuras plu teni la kompletecon de la teritorio de la respubliko; obei kaj obeigi la leĝojn de la Konkordato kaj la liberecon de la kultoj; obei kaj obeigi la egalecon de la rajtoj, la civilan kaj politikan liberecon, la nenuligeblecon de la vendoj de la naciaj bienoj; ne decidi pri nova imposto sen leĝo; plu teni la ordenon de la Honora Legio; regi nur por la intereso, la feliĉo kaj la gloro de la franca popolo. "
Aklamata kiam li eliris el la preĝejo, Napoleono fariĝis antaŭ la okuloj de la popolo ŝtatestro, samtempe delegito de politika interkonsento de nacio kaj monarko elektita kaj protektata dank'al Dio. Tamen, li estis konsiderata eksterlande kiel la heredinto de fundamente kontraŭmonarkia revolucio. Tiu ambigueco estis certe la malforta punkto de la reĝimo.
La supreniro de la Imperio (1805–1812)
Per siaj venkoj kaj militaj aliancoj Napoleono Bonaparte sukcesis regnigi la imperion super la preskaŭ tuto de la kontinenta Eŭropo, rompante la sinsekvajn koaliciojn, kiujn la eŭropaj suverenoj, milite kaj finance subtenataj de Anglio, starigis kontraŭ li.
En 1805, fronte al la Tria Koalicio, kiu arigis la rusian Imperion, kaj la aŭstran Imperion, financataj de la Britoj, Napoleono komencis la unuan kampanjon de Aŭstrio, La Granda Armeo marŝis al Aŭstrio, post la transpaso de la riverego Rejno, la sep korpusoj de Napoleono disrapidis sur Germanio. La imperiestro pelis sian kontraŭulon Karl Mack al enŝlosiĝo en Ulm. Mack kapitulacis en la. Tio estis brila venko por Napoleono, sed necesis ankoraŭ venki la rusojn de Kutuzov kaj la aliajn aŭstrajn armeojn.
Napoleono volis kredigi al la malamiko, ke li estis tro malforta por venki. Por tiu celo, li uzis multajn ruzaĵojn (organizi retroiron de siaj fortoj dum alfrontiĝoj aŭ bataletoj, peti renkonton kun la aliaj imperiestroj kvazaŭ li dezirus trakti, ktp.). La malamikoj tiam pensis ke Napoleono disponis nur pri. Kutuzov ne estis konvinkita, sed la junaj generaloj volis brili antaŭ sia imperiestro, kaj rapidis en la kaptilon…
La, en la batalo ĉe Slavkov ( Austerlitz), malgraŭ sia nombra malsupereco, Napoleono kaj liaj suferigis humiligan malvenkon al la koaliciaj aŭstroj-rusoj , post taktika ĉefverko de la imperiestro de la francoj.
Prusio ne akceptis ke la franca supereco etendiĝis ĝis ĝiaj limoj per la rejna federacio kaj, la 9-an de aŭgusto, la reĝo Frederiko Vilhelmo la Tria, instigita de la Unuiĝinta Reĝlando, dekretis la mobilizadon por militi kontraŭ Francio.
Kvara Koalicio kontraŭ Napoleono kreiĝis en oktobro 1806, konsistanta el Prusio, la Unuiĝinta Reĝlando, la rusia Imperio kaj Svedio.
Napoleono tiam devis prepari novan militan kampanjon. En septembro, li koncentris sian armeon ĉe Rejno. La 25-an de septembro, li antaŭiris direkte al Prusio kun ĉirkaŭ (komenca nombro, kiu kreskis dum la kampanjo). La unua ŝoko estis la 'batalo de Saalfeld', kie la princo Ludoviko Ferdinando de Prusio estis mortigita.
La rapida antaŭiro de la franca armeo estis tia, ke tio ebligis neniigi la prusan armeon, kiu nombris. Napoleono kaj la marŝalo Davout disvenkis en la bataloj de Jena ( Iéna) kaj de Auerstadt, la. La prusa armeo perdis en la sama tago proksimume, kaj sian tutan artilerion. Tiuj malvenkoj konfuzegis la prusojn. Tiel, oni vidis 500 francajn husarojn komandatajn de generalo Lasalle kapti solaj kaj sen rezisto malamikan fortreson. Ne plu estis prusa armeo.
La, Napoleono eniris Berlinon ĉe la kapo de la Granda Armeo. Entute, Napoleono bezonis nur 19 tagojn de la lanĉo de sia atako al Prusio ĝis sia eniro en Berlino. Kompare, Prusio batalis dum tri jaroj dum la milito de la unua koalicio.
La, Napoleono dekretis la starigon de kontinenta blokado kontraŭ Anglio.
Post la venko kontraŭ la prusoj, Napoleono decidis iri por liberigi Pollandon de la rusa jugo, dek jarojn post la lasta dispartigo de Pollando; en ĉiuj urboj, en ĉiuj kamparoj, la soldatoj de Napoleono estis akceptitaj kiel liberigantoj, des pli ke inter ili estis la malnovaj polaj legioj de la itala armeo de Dombrowski. La ribelo de la polaj provincoj kontraŭ la prusa aŭ rusa okupanto provizis al Napoleono.
Antaŭ Varsovio, la rusoj evitis kaj rifuzis batali. Murat konkeris Pragon, ĉirkaŭurbon de la ĉefurbo. Napoleono alvenis en la 18-a de decembro en Varsovio. Devigata travintri en Pollando, Napoleono trapasis la tutan monaton de Januaro en Varsovio, kie li renkontis la grafinon Maria Walewska. Fakte la franca armeo vere bezonis ankaŭ ripozi. Ĝiaj perdoj malebligis postkuri la rusan armeon. Ĝi retretis ĉe la rivero Vistulo por reformiĝi kaj ricevi helpotaĉmentojn de Francio. Feliĉe, laŭ memoro de poloj, neniam la vetero estis tiel milda. Por la francoj, la temperaturo estis pli dolĉa ol en Parizo tiusezone.
La franca armeo kontraŭatakis. La 10-an de junio, en la Batalo de Heilsberg, je la kosto de grandaj perdoj, impresa sturmo de la kavalerio de Murat trudis retreton de la armeo de Bennigsen. La francoj postkuris ilin kaj, la 10-an de junio, gajnis decidan venkon en la batalo de Friedland. Modelo de manovro kaj de juĝo, komparebla al la batalo de Austerlitz, la batalo de Friedland signas kompletan venkon de la franca armeo.
La 7an de julio, la du ŝtatestroj subskribis en Tilsit, la traktaton kun la sama nomo. Rusio fariĝis aliancano de Francio, ĝi forcedis siajn teritoriojn en Mediteraneo, aparte la ioniajn insulojn kaj aliĝis al la kontinenta blokado. La traktato estis katastrofa por Prusio : ĝi perdis ĉiujn siajn teritoriojn okcidente de la rivero Elbo, kiu konsistigis la reĝlandon de Vestfalio, kun, je ĝia kapo, la frato de la imperiestro, Ĵeromo. Ĝi devis forcedi siajn posedaĵojn en Pollando por konsistigi la varsovian duklandon, kaj pagi pezan militan monkompenson. Neniam imperiestro atingis tian potenconivelon.
Ekde la, la engaĝiĝo de Francio en la aferoj de Iberio ekigis la militon de Hispanio, perfortema konflikto, kiu daŭris dum pli ol ses jaroj, kaj kiu severe malfortigis la Imperion. Napoleono ricevis la abdikon de la reĝo Karlo la Kvara kaj la forcedo de la rajtoj de lia filo Fernando la Sepa kaj de ties fratoj, antaŭ ol starigi sian fraton Joseph Bonaparte sur la trono. En Portugalio, la reĝo Johano la Sesa fuĝis al Brazilo helpe de Anglio. La francaj armeoj tamen neniam sukcesis submeti Portugalion.
En 1809, Francio kaj Aŭstrio denove batalis. Francio venkis tiun kvinan koalicion en la batalo de Wagram, kaj trudis la traktaton de Schönbrunn al la Habsburgoj.
La apogeo de la Imperio (1812)
Je sia apogeo en 1812, la franca Imperio enhavis 130 departementojn kaj pli ol 44 milionojn da homoj. Ĝi kapablis militigi kontraŭ la cara Rusio. Ĝi tenis militan ĉeeston etenditan en Germanio, Italio, Hispanio kaj en la Varsovia Duklando. Prusio kaj Aŭstrio estas aliancanoj. Fine Dalmatio (aŭ 'iliriaj provincoj'), estis rekte ligita al la Imperio, sen esti departementigita (aŭ pli ĝuste la projekto pri departementigo estis formetita en 1811).
La malkresko kaj la falo de la Imperio (1812-1815)
En Januaro 1808, Murat okupis Hispanion, sekve de ties neobeo al la kondiĉoj de la kontinenta blokado starigita de Napoleono. La 2-an de majo, la popolo de Madrid ekribelis, kio estigis, en la nokto de la 2-a al la 3-a de majo, teruran subpremon fare de Murat. De 1809 ĝis 1810, la gerilo estis nedecida. De 1811 ĝis 1812, la malvenkoj multiĝis en Hispanio. La, la kreskantaj diplomatiaj malfacilaĵoj inter Francio kaj Rusio kondukis al la invado de la rusa teritorio fare de Napoleono. La kampanjo de Rusio riveliĝis katastrofa por Francio kaj la imperio. La rusoj uzis la taktikon de la 'bruligita tero', kiu estis la bruligo de la provianto kaj de la domoj por eviti ke la soldatoj de la 20 nacioj (la franca armeo) ne sukcesu provizi aŭ ŝirmi sin. La Granda Armeo preskaŭ tute dissolviĝis (komence kaj fine ) kaj la hieraŭaj aliancanoj tuj refariĝis kontraŭuloj.
En 1813, la milito kontraŭ la sesa koalicio finiĝis per la forpelo de la imperiaj trupoj el Germanio (malvenko de Leipzig la ), escepte de kelkaj fortikaj urboj. De januaro al marto 1814, en la kampanjo de Francio Francio estis invadita de la koalicianoj. Aŭstroj, prusoj kaj rusoj okupis la landon post la abdiko de Napoleono, la.
Lia lasta reveno, de la ĝis la, dum la Cent Tagoj finiĝis tiel ke la franca armeo estis disvenkita en Waterloo la.
Kontrasta bilanco
La imperio volis esti, almenaŭ komence, la heredinto de la konsulato kaj de la respubliko. La venkoj de ĝia armeo eksportis en la konkeritajn landojn la akiraĵojn de la franca revolucio de 1789. Veno de la franca armeo en pluraj lokoj nuligis servutecon. La aristokratiaj privilegioj estis neniigitaj, krom en Pollando. La napoleona kodekso estis enkondukita tra la kontinento, farante ĉiun egala antaŭ la leĝo. Ĝi instalis la sistemon de ĵurio kaj leĝigis divorcon.
La imperio kreis ankaŭ novan heredan nobelaron. Okaze de la restrukturado de la mapo de Eŭropo, kiun faris Napoleono, lia familio kaj liaj proksimuloj ricevis tronojn de la diversaj eŭropaj landoj dum liaj ĉefaj kunlaborantoj estis dotitaj per titoloj kopiitaj de la malnova reĝimo.
Registaro
En la imperio ĉiu ministro laboris por Napoleono la Unua ĉar ĉiuj povoj estis en liaj manoj. Ili estis reduktitaj al simplaj farantoj sen iniciato, ilia laboro konsistis en la kontrolo de la apliko de la leĝoj.
Por helpi la ministrojn, tamen superŝargitajn per laboro, necesis krei administraciojn regatajn de la ŝtataj konsilistoj, nomataj 'ĝeneralaj direkcioj'. Tiuj lastaj estis kvazaŭ aŭtonomaj de la ministrejoj. Tiel estis kreitaj la ĝenerala direkcio de la Poŝtoj en 1804, la ĝenerala direkcio de la Arbaroj en 1805, la ĝenerala direkcio de la milita rekrutenskribado en 1806, la ĝenerala direkcio de la milita provianto en 1808, la ĝenerala direkcio de la Minoj en 1810, aldoniĝantaj al la ĝeneralaj direkcioj jam kreitaj dum la konsulato.
La departementoj
Je la tempo de la proklamo de la imperio la, Francio enhavis 106 departementojn. Aldone al la provincoj de la Malnova Reĝimo dividitaj en 83 departementoj kaj la 'Comtat Venaissin', ĝi enhavis la konkerojn de la franca revolucio kun Belgio kaj Luksemburgo dividitaj en 9 departementoj, la maldekstra bordo de la riverego Rejno dividita en 4 departementoj, la kuniĝo de la duklando de Savojo, de la graflando de Nico kaj de la respubliko de Ĝenevo donis 3 departementojn, Piemonto, kiu antaŭe estis en la regno de Sardio, estis dividita en 6 departementoj.
La iliriaj provincoj
La iliriaj provincoj estis kreitaj per la dekreto de la kunigante plurajn heterogenajn teritoriojn (Dalmatio okupita ekde 1806, granda parto de Kroatio, Karniolo, Karintio kaj parto de Tirolo). Tiu aneksado celis malfortigi Aŭstrion, malpermesi Trieston al la angloj fermante la tutan orientan adriatikan bordon al la anglaj komercistoj kaj disponi pri slava ŝtato kontraŭ la Caro.
La lando estis dividita en 1811 en sep provincoj, ĉiu administrata de intendanto, kiu havis la samajn povojn kiel prefekto, tiuj provincoj estis mem dividitaj en distriktoj kun ekvivalento de subprefekto ĉe ilia kapo. Supre de la administracio estis ĝenerala guberniestro helpata de ĝenerala intendanto pri financoj.
La administracio enkondukis la akiraĵojn de la revolucio en tiuj teritorioj, sed plej multaj ne estis akceptitaj de la loĝantaroj. La egaleco antaŭ la imposto estis malbone akceptita de loĝantaro alkutimigita al esceptoj sub la aŭstra regado. La deviga militservo, enkondukita en la, okazigis ribelojn en Kroatio kaj fuĝon al Aŭstrio aŭ en la insuloj de 'Quarnero' farataj de loĝantoj kaj de familioj fuĝante antaŭ la sekvantaj rekrutkampanjojn. Ankaŭ la religio estis temo de akrigitaj rilatoj kun la loka klerikaro, kiu ne akceptis la neniigon de la dekonaĵo, ĝia ĉefa imposto.
Se la franca lingvo estis enkondukita en la edukado, la aŭtoritato respektis la lokajn lingvojn. La aŭtoritato kalkulas aparte kun la edukado por asimili la loĝantarojn. Per la dekreto de la, ĉiu komunumo devis posedi elementan lernejon por knaboj kaj ĉiu kantono — elementan lernejon por knabinoj. Pluraj liceoj estis antaŭviditaj kun la franca lingvo kiel sola instrulingvo, sed el la sep projektoj nur du estis kreitaj (en Ljubljano (germane tiam Laybach) kaj en Dubrovnik (itale tiam Ragusa). Supera lernejo estis starigita en Ljubljano. Multaj ilirianoj estis senditaj en la francajn altlernejojn.
Institucia verko
En 1801, la Konkordato estis subskribita inter Napoleono Bonaparte kaj la papo Pio la Sepa. La, la franca civila kodekso estis promulgita. En 1806, la labortribunaloj ( conseil de prud'hommes) estis kreitaj. En 1808, Napoleono kreis la Universitatojn, ŝtatan institucion.
Cérons
Cérons estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Céronnais.
Francisco de Sá de Miranda
Francisco de Sá de Miranda (1481-1558) estis portugala filozofo, helenisto, latinisto kaj poeto de la Renesanco, kiu enkondukis la soneton kaj la "novan dolĉastilon" (stilon kiu konsistis en la imitado de la grekaj kaj romanaj klasikuloj) en la portugala literaturo. Li estis frato de Mem de Sá tria ĝenerala guberniestro de Brazilo. En 1521, li faris vojaĝon al Italio, kie li kontaktiĝis kun la tiamaj humanistoj tiaj kiaj Vittoria Colonna (1492-1547) (kiu estis lia parencino), Pietro Bembo, Jacopo Sannazaro (1458-1530) kaj Ludoviko Ariosto. Reveninte hejmen, en 1526, li vizitis Hispanion, kie li kontaktiĝis kun Juan Boscán kaj Garcilaso de la Vega.
Biografio
Li pasis sian infanecon en la marĝenoj de la rivero Mondego, konsiderata inspirfonto al multaj poetoj. Li plenumis siajn studojn pri la Greka, Latina kaj Filozofio en la Monaĥejo de Sankta Kruco kaj en 1505 li doktoriĝis pri juro en la Universitato de Lisbono. Post restado da ses jaroj en Italio, li enkondukis en Portugalion la italajn sistemojn pri poezifarado. Denove in Portugalio, li vizitadis la portugalan kortegon kie li enamikiĝis al la reĝo Johano la 3-a kaj aliaj nobeluloj. Elreviĝita pri la kortego kaj portugala societo, li izoliĝis en la Minho, kie li akiris proprecon. Sá de Miranda forte influis la poetojn de sia generacio.
Sainte-Léocadie
Sainte-Léocadie (Santa Llocaia) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Léocadiens.
Bertram Potts
Bertram POTTS (naskiĝis en 1895, mortis la 2-an de januaro 1994 en Lower Hutt, Nov-Zelando) estis novzelanda esperantisto ekde 1912. Lia edzino dum 73 jaroj estis Mary E. Potts (naskiĝis en 1897 - mortis la 9-an de decembro 1993).
En Esperantujo
Li estis prezidanto (1938-1948), poste dumviva honora prezidanto de Novzelanda Esperanto-Asocio, redaktoro kaj recenzanto de ties revuo (1944-1964). En 1956-1957 li vojaĝe prelegis en 11 eŭropaj landoj pri la prahistorio de Nov-Zelando.
Verkoj
Dumviva membro kaj plurjardeka fakdelegito de UEA, li estis tutmonde konata precipe kiel verkisto. Li aperigis la legolibron Progress Esperanto Reader (1940), la novelajn volumojn Nokto da timo (1971), La nova butikisto de Nukugaia k. a. noveloj (1978) kaj Kaverno apud la maro (1983), la edukcelan Facila skeĉalbumo (1984), tradukon de la romano Infanoj de la malriĉuloj de John A. Lee (1972) kaj Poezia bukedo por geknaboj de la mondo (1978).
István Boldizsár
István Boldizsár [iŝtvAn boldiĵAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boldizsár István estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, membro de Societo Szinyei Merse Pál (1938). István Boldizsár naskiĝis la  en Orosháza, li mortis la  en Budapeŝto.
58-a armeo (Rusio)
La 58-a armeo  estas la operacia militunuo en la Suda militdistrikto, sukcedinto de la samnoma sovetia armeo (la kvara formiĝo). Ĝi estis formita en 1995. La stabejo troviĝas en Vladikavkazo (Nord-Osetio). Mallonga nomo — 58 А.
Kreado
Laŭ direktivo de la ministro pri defendo de Rusio de la № 314/2/0198 kaj direktivo de la stabo de la Nord-Kaŭkaza militdistrikto de la  № 14/0155 ekde la  la administracio de la 42-a armea korpuso kun gardaj kaj servaj trupoj estis transdonita al la administracio de la 58-a armeo. Tiel okazis restarigo de la armeo, kiu iam ekzistis en la Sovetia Armeo.
Ĝian kernon konsistigis unuiĝoj kaj trupoj de la 42-a armea korpuso, kiu aktive partoprenis estingadon de la oseto-inguŝa konflikto en novembro-decembro 1992. De decembro 1994 ĝis decembro 1996 la korpuso kaj poste la kreita surbaze de ĝi armeo, partoprenis en la Unua Ĉeĉenia milito. Ekde aŭgusto 1999 la armeo ekstermas teroristojn kaj subtenas la ordon en Norda Kaŭkazo.
Unua Ĉeĉenia milito
La je la 7-a horo matene, plenumante la ordonon de la ministro pri defendo, la 42-a armea korpuso ekmoviĝis direkte al Ĉeĉenio. Kelkloke lokanoj en Inguŝio blokis ĝian marŝon kaj foje eĉ revenigis trupojn. La militistoj ne uzis armilojn por trarompi la blokadon. Post dek tagoj la ĉefaj taĉmentoj koncentriĝis apud Grozno. La sturmo komenciĝis la. Tiujn eventojn la unua komandestro de la 58-a armeo generalo-kolonelo Genadij Troŝev priskribis en sia memorlibro «Mia milito. La ĉeĉenia taglibro de la tranĉea generalo» ( Моя война. Чеченский дневник окопного генерала).
La la administracio de la 42-a armea korpuso kun gardaj kaj servaj trupoj estis transdonita al la administracio de la novkreita 58-a armeo. Ĝi batalis en Ĉeĉenio ĝis mezo de 1996, kiam la milito finiĝis kaj la rusiaj milittrupoj forlasis la respublikon.
En februaro 1996 trupoj de la 58-a armeo blokis vilaĝon Arŝto en Sunĵa distrikto pretekste ke tie troviĝas gerilanoj. Ruslan Auŝev protestis, aparte pro tio ke la armeaj trupoj eniĝis la respublikon sen lia aprobo. Komandestro de la 58-a armeo generalo-leŭtenanto Gennadij Troŝev respondis, ke Inguŝio estas parto de Rusio, do la trupoj eniris ĝin laŭleĝe. Li aldonis, ke la armeaj trupoj en la respubliko estis atakitaj de la ĉeĉenaj gerilanoj kaj batalis dum tri tago, sekve de kio pereis 14 kaj estis vunditaj 20 militistoj.
Dua Ĉeĉenia milito
La ĝis 2000 ĉeĉenaj gerilanoj invadis Botliĥan kaj Cumadan distriktojn (Dagestano). Ili okupis kelkajn vilaĝojn, senarmigis milicanojn kaj unuiĝis kun la islamistoj, kiuj ekde 1998 fakte anstataŭis lokan administracion en Kadara zono.
La armeaj trupoj okupis ĉefajn altaĵojn kaj sekvatage komencis la ofensivon. Ĝis la la islamismaj grupoj estis plejparte ekstermitaj aŭ retiriĝis al Ĉeĉenio. Ili kontraŭatakis en Novlaka distrikto, sed ankaŭ malsukcese.
Por preventi novajn atakojn kaj likvidi la teroristan neston laŭ ordono de la ministro pri defendo de Rusio kaj direktivo de la Ĝenerala Stabo de la Armitaj Fortoj de Rusio de la, estis kreita la armea grupo «Okcidento». Laŭ ordono de la estro de la Operacia stabo de la Okcidenta zono de la surbaze de la operaciaj grupoj de la 58-a kaj 22-a armeoj estis formita la Operacia Stabo de la Okcidenta zono.
La administracion de la Okcidenta armea grupo konsistigis komandestraro, estroj de sekcioj kaj servoj de la 58-a armeo, oficiroj de la operacia grupo de la 22-a armeo kaj de la 3-a motorpafista divizio. Komandestro de la Okcidenta armea grupo iĝis generalo-majoro Vladimir Ŝamanov, stabestro — kolonelo Vladimir Kondratenko.
Ĝis vespero de la ĉiuj trupoj koncentriĝis laŭlonge de la limo kun Ĉeĉenio. Baldaŭ la 205-a aparta motorpafista brigado de la 58-a armeo, alveninta de sia ĉiama lokiĝo en Budjonovsko, eniris frapgrupon, kies celo estis okupi regajn altaĵojn de la Tereka montoĉeno. La ĝi ekbatalis ĉe vilaĝo Iŝĉerskaja, kie la islamistoj konstruis protektitajn pafkelojn.
En novembro la armeo ŝanĝis ofensivan direkton kaj iris al la limo kun Inguŝio por bloki alvenon de la teroristoj de tiu ĉi respubliko. De tie ĝi laŭ la Sunĵa montoĉeno sekvis al Grozno. Post okupi Alĥan-Jurton ĝi turnis sin suden, ĉirkaŭiris plurkolimetran defendolinion konstruitan laŭlonge de riveroj Martan kaj Roŝnja. Ĝis la la armeo okupis Urus-Martanon, post kio la Okcidenta grupo blokis Groznon de la norda, suda kaj okcidenta flankoj.
Plejparto de la armeaj trupoj sturmis Groznon sub komando de generalo Vladimir Bulgakov. La trupoj restintaj sub komando de Vladimir Ŝamanov, starigis minkampojn ĉe elirejoj de Grozno kaj forprenis ĉieveturilojn de lokanoj. Nokte al la de Grozno al Alĥan-Kalo impetis ĝis 2000 gerilanoj. Ili trafis minkampojn, estis bombarditaj kaj dum sep postaj tagoj daŭris bataloj en Alĥan-Kalo, Lermontov-Jurto, Ŝaami-Jurto kaj Katir-Jurto. Poste okazis persekutado kaj ekstermado de la postvivintaj gerilanoj, kiuj sukcesis atingi montaron.
En marto 2000 okazis batalo ĉe Komsomolskoje, kie armeaj trupoj gvidataj de stabestro de la 58-a armeo Valerij Gerasimov ekstermis bandon de Ruslan Gelajev. Tiel finiĝis la plej aktiva batalfazo de la Dua Ĉecenia milito.
En septembro 2002 armeaj trupoj sub gvido de generalo Valerij Gerasimov partoprenis batalon ĉe Galaŝko, kie ili alfrontis kaj persekutis bandon de Ruslan Gelajev, kiu penetris de Kartvelio kaj sekvis al Ĉeĉenio.
La 1-a de septembro
La en Beslano (Nord-Osetio) teroristoj kaptis mezlernejon, ostaĝiginte ene de ĝi pli ol 1100 homoj. Du operacia-batalaj grupoj de la Speciala Centro de FSB tiutempe troviĝis en la pafkampo de la 58-a armeo kaj de tie ekiris al Beslano.
Je 9-38 operacia deĵoranto de la 58-a armeo raportis al armeestro generalo-leŭtenanto Viktor Sobolev pri la terorisma atako. Je 9-45 Sobolev ekveturis al Beslano kaj je 10-15 alvenis distriktan milicejon de la urbo. Je 9-56 oni ordonis al kvar motorpafistaj rotoj kaj skoltoroto sekvi al Beslano. Ili ekiris je 10-17, alvenis je 11-00 kaj tuj blokis ĉirkaŭaĵojn. Je 10-30 Sobolev ordonis alvenigi la 6-an motorpafistan roton kaj skolto-paraŝutistan roton de la 19-a motorpafista divizio. Ili ekiris je 10-55 kaj alvenis je 11-40 por tuj partopreni la blokadon kune kun alvenintaj unuoj de la Internaj Trupoj. Tiutempe en Beslano jam laboris la operacia grupo de la 58-a armeo subestre de generalo-majoro Boris Ĥavĵokov. Ĝis 12-00 la ĉirkaŭaĵoj estis tute blokitaj.
Patalom
Patalom estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
NGC 5004C
NGC 5004C (aliaj indikoj — UGC 8259, MCG 5-31-150, ZWG 160.156, IRAS13086+2950, PGC 45757) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Patalom
Situo
Patalom situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Igal troviĝas 13, Kaposvár 17, Dombóvár 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1275 laŭ tiama hungara ortografio "Pothlon". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiu rehomiĝis en la 18-a jarcento. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, futbalejo, migra poŝto.
Famuloj
En Patalom naskiĝis:
58-a armeo (Rusio)
La 1-a de septembro
Je 12-30 komandestro de la 49-a aparta brigado de operacia destino de la Internaj Trupoj raportis al Viktor Sobolev, ke lia unuo ricevis ordonon krei la internan blokadcirklon, do li petis anstataŭ iliajn taĉmentojn en la ekstera blokado. Dum sekva horo tio estis plenumita.
Ĝis 14-00 alvenis la armea telekomunikejo kaj en la korto de profesia lernejo N 8, 200 metrojn for de la lernejo N 1 kaj 300 metrojn for de la operacia stabejo, ekfunkciis la regejo de la 58-a armeo.
La 2-a de septembro
Je 15-20 la komandestroj de la specialaj taĉmentoj de FSB petis Viktor Sobolev doni al ili tankojn kaj kirasitajn transportilojn. Je 16-30 estro de la operaco aprobis la peton.
Ĉirkaŭ 17-00 eks-prezidanto de Inguŝio Ruslan Auŝev elkondukis el la lernejo 27 liberigitajn ostaĝojn, kiuj estis sukuritaj en la kampa kuracejo de la 58-a armeo.
Je 17-00 Viktor Sobolev ordonis ekiron al Beslano de tanka plotono de tanka roto de regimento. Komandestroj de la sturmogrupoj de la specialaj fortoj de FSB ricevis ses kirasitajn transportilojn de la skolto-paraŝutista roto de la 19-a motorpafista divizio kaj tri BRDM de skoltoroto kun skipoj por pafŝirmado. La tankoj alvenis de Vladikavkazo memmove je 18-15. Ĝis 19-00 ĉiuj kirasveturiloj okupis siajn poziciojn.
La 3-a de septembro
Je 8-00 la specialaj taĉmentoj de FSB kaj aldonitaj al ili kirasveturiloj foriris al pafejo de la 58-armeo Sputnik (Vladikavkazo) por sturmotrejnado.
Je 13-10 — 13-12 okazis du eksplodoj en la lerneja sporthalo, kie troviĝis la ostaĝoj. La postvivintaj ostaĝoj ekfuĝis, sed la teroristoj pafis post forkurantaj infanoj per mitraletoj kaj bombokanonoj. La interna blokĉeno responde ekpafis kontraŭ la teroristoj. Je 13-50 de la pafejo haste revenis la specialaj taĉmentoj, kiuj tuj eksturmis laŭ tri direktoj.
Soldatoj de la 58-a armeo partoprenis evakuadon de la ostaĝoj. Je ĉirkaŭ 13:50 en la sporthalon tra fenestroj de la ekzercejo penetris oficiroj de la inĝenieraj trupoj de la 58-a armeo kaj komencis malminigon de la ejo. En la lernejo agadis kvin inĝenieraj grupoj de la 58-a armeo (kvar formiĝis el armeaj trupoj kaj unu konsistis el stabaj oficiroj). La unua iris la oficira grupo.
Je 13-10 estro de la inĝenieraj trupoj de la 58-a armeo Baĥtijar Nabijev ordonis evakuadon de la ostaĝoj. Post evakui la unuan grupon el proksimume 40 homoj, li ordonis traserĉi apudajn garaĝojn, kie estis trovitaj ĝis 20 fuĝintaj ostaĝoj, ankaŭ evakuitaj. Je 13-55 li ordonis senminigi alirejojn al la sporthalo kaj evakui de tie la ostaĝojn. Dum la senminigo la teroristoj pripafis la soldatojn, tamen tiuj sukcesis malmunti tri memfaritajn eksplodaĵojn kaj tiel liberigi elirejojn por evakuado de pliaj 100 ostaĝoj.
Je 13-55 Baĥtijar Nabijev rimarkis ke ekbrulis la norda parto de la sporthala tegmento (li opiniis, ke tion kaŭzis grenado), do telefonvokis fajrobrigadanojn. Je 14-25 oni sukuris kaj evakuis la komandestron kaj du taĉmentanojn de la speciala taĉmento de la Internaj Trupoj «Rus». Estingado de la incendio okazis helpe de lokanoj, sed la fortoj malsufiĉis. Je 15-50 temperaturo en la sporthalo tiom altiĝis, ke Baĥtijar Nabijev ordonis forlasi la ejon.
Post komenciĝo de la sturmo la operaciestro ordonis ke la 58-a armeo malgrandigu la blokcirklon kaj forŝovu de la lernejo milicanojn kaj lokanojn, kiuj malhelpis la sturmon. Ĝis 15-00 la armeaj taĉmentoj okazis esti en la interna blokcirklo kune kun la FSB-taĉmentoj. La sturmon partoprenis la skipoj de la kirasitaj transportiloj kaj la skolto-paraŝutista roto de la 19-a motorpafista divizio. Por pafŝirmado de la FSB-taĉmentoj kaj de la skolto-paraŝutista roto estis alvokita tanko N 325 de la tanka bataliono, kiu kelkfoje pafis kontraŭ pafpunktoj de la teroristoj.
Ĝis 21-00 oni ekstermis preskaŭ ĉiujn teroristojn, do komenciĝis traserĉado de lernejaj keloj. Tiutempe la operaciestro ordonis al la 58-a armeo bloki la lernejon kaj ne enlasi iun ajn.
Je 18-15 Viktor Sobolev ricevis la ordonon bloki Beslanon. Kirastanka grupo (sen du motorpafistaj rotoj) blokis la urbon de la suda kaj orienta flankoj, dum ses rotoj de la studentoj de la militlernejo de la Internaj Trupoj blokis ĝin de la norda kaj okcidenta flankoj. Ĝis 00-30 la blokado estis finplenumita. Tiutempe la lasta teroristo en la lerneja kelo estis mortigita.
La 4-a de septembro
Komandestro de la inĝenieraj trupoj de la armeo kolonelo Baĥtijar Nabijev kaj subkolonelo Andrej Gaglojev ricevis ordenojn, kapitano Morozkin kaj soldato Kupejev ricevis medalojn.
Batalado
Nokte al la laŭ ordono de la prezidanto de Kartvelio Miĥail Saakaŝvili kartvelaj trupoj komencis ofensivon kontraŭ Sud-Osetio cele rekonkeri la teritorion, fakte sendependan ekde 1992. Dum la batalo ĉe Cĥinvalo ili atakis pactrupojn de la 58-a armeo, lokitajn tie. Pli ol 10 rusiaj militistoj pereis, kelkdek estis vunditaj. Blokitaj de ĉiuj flankoj, ili aranĝis defensivon.
Rusia prezidanto Dmitrij Medvedev ordonis ofensivon.
Laŭ eksa militreprezentanto de Rusio ĉe Unuiĝintaj Nacioj generalo-leŭtenanto Nikolaj Uvarov, la 1-a bataliono de la 135-a regimento de la 58-a armeo estis la unua rusia bataltrupo, kiu trapasis la Rokan tunelon je 14-30. Tamen generalo-leŭtenanto Anatolij Ĥrulov, kiu tiutempe komandis la 58-an armeon, asertis, ke la unua bataliono trapasis la tunelon jam je 01-40.
Je 00:00 al la 8-a de aŭgusto oni telefonis al Ĥrulov kaj informis, ke la kartvela armeo komencis ofensivon. Li tuj ordonis pretigi bataltrupojn. Laŭ Hrulov la kartvela flanko speciale planis la atakon kelkajn tagojn post la fino de la militekzercoj de la 58-a armeo, ĉar en tiu periodo batalkapablo de la milittrupoj senevite malaltiĝas. Tamen la kartveloj ne sciis, ke du batalionaj taktikaj grupoj ne revenis al kazernoj, sed restis en montaro apud la enirejo de la Roka tunelo. Tio estis plej efikaj militunuoj, kies soldatoj estis cefe propravolaj kontraktuloj, servis jam ne malpli ol ses monatojn, havis ĉiujn bezonatajn armilojn kaj ĉiam troviĝis je duhora preteco al bataliro. Do ili tuj ekis al la tunelo kaj, laŭ Ĥrulov, tio decidis la sorton de la milito. Tiele li tute refutas asertojn de la estro de la Ĝenerala Stabo Nikolaj Makarov, laŭ kiu la armeo komencis militon kun malsufiĉaj rimedoj kaj nekompletaj taĉmentoj.
Je 01:30 ĉiuj stabaj oficiroj jam estis sur siaj batallokoj kaj ricevis taskojn. Komendestro de la Nordkaŭkaza militdistrikto Sergej Makarov tiutempe estis surloke, kio rapidigis la pretigadon. Interalie li ordonis subigi la 42-an divizion al operacia komandado de Anatolij Hrulov. Je la 6-a matene la 58-a divizio estis jam batalpreta.
Anatolij Hrulov akre kritikas la skoltadon, diras ke plejparte lia armeo ricevis informojn danke al sia radioskoltado kaj kolektado de informoj fare de armeanoj. Samtempe li alte pritaksis batalkapablon de la kartvelaj trupoj, kiuj agadis vere profesie.
Anatolij Hrulov ordonis al la batalionaj taktikaj grupoj laŭeble rapide atingi Cĥinvalon por ke la kartvela armeo ne povu bari ŝoseojn kaj plifortigi siajn poziciojn. La ĉefa tasko estis kapti la Guftan ponton, strategie gravan, forpeli laŭeble for la kartvelojn, post kio unu grupo iru al Tamariŝeni, dum la alia sekvu laŭ la Dzara vojo al la blokitaj rusiaj pactrupoj.
La je 10:30 komandestro de la militdistrikto ordonis al Anatolij Ĥrulov flugi al Sud-Osetio por gvidi la batalagadon surloke. Je 11:45 li alflugis per helikoptero al vilaĝo Dzau en Sud-Osetio. Li ordonis al la batalionaj taktikaj grupoj bataliri al Cĥinvalo. La 135-a regimento devis skolti laŭ la irota vojo, observi kaj raporti, laŭeble senbatale. Ĝis 22:40 la batalionaj taktikaj grupoj okupis siajn poziciojn kaj maskis sin por ekiri matene. Anatolij Ĥrulov revenis al la Roka tunelo. La je la 1-a nokte li renkontiĝis tie kun komandestro de la militdistrikto.