cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaja hipotezo
Sciencaj antaŭaĵoj
Thomas Henry Huxley, subtenanto de Darwin opinias jam en 1877 ke la Tero memregulas sin. La matematikisto poste fondas aliron al la dinamiko de la biologiaj populacioj, kiuj batalas por la rego de energiaj resursoj, ĝis ili atingas modli kaj influi sian medion – ideo kiun estas redironta Lovelock tra la koncepto eko-evoluado –. En 1924, la paleontologo kaj geologo Teilhard de Chardin en rilato kun Vernadskij kaj la filozofo, konceptas la nocion « noosfero » , kiun denove mencias Vernadskij : temas pri la aro formita de la interagoj de konsciencoj sur la Tersurfaco, ĝis formi unu solan enton. konsideras la Teron kiel unika ĉelo,. Cetere en 1960 la biologo vidas en la ekosistemoj memregulitajn entojn.
Precipe la teorioj de Vladimir Vernadskij kaj de influis la Gajan hipotezon.
Vernadskij kaj la ekologiaj tavoloj
La nocio « biosfero » proponita de Vladimir Vernadskij en 1924 estas la fundamenta koncepta antaŭaĵo, de la bildo de sistemo fermita sur si mem kaj emante al optimuma memregulado. Fondinto de la moderna geoĥemio, Vernadskij postulas ke vivo esprimiĝas kiel geologia forto kaj konsistigas kosman fenomenon. Laŭ Eileen Crist kaj H. Bruce Rinker, la koncepto biosfero antaŭprezentis la biogeoĥemian modelon. La Gaja modelo kiun li proponas konsistas el pluraj interagantaj tavoloj : la litosfero, kerno el rokoj kaj akvo ; la atmosfero gasa envolvaĵo konsistanta la aeron ; la biosfero konsistanta el la vivo ; la teknosfero kiu rezultas el la homa aktivado kaj fine la noosfero aŭ pensosfero. La projekto de la Tersistema scienco estas kompreni kiagrade la Tero estas sistemo, en kiu ĉiu el tiuj tavoloj partoprenas en la ĝeneralan meĥanikon. Vernadskij konsideras ke ĉi tiu tuttera fenomeno ne povas esti komprenita ne enkalkulante la agadon de la Vivantularo – ideo kiun Lovelock menciis siavice tra la eko-evoluado.
Walter Cannon kaj la koncepto homeostazo
Prialudita de la franca kuracisto Claude Bernard, la biologia koncepto homeostazo kreita de Walter Cannon (1871-1945), kaj precizigita de el du malnovgrekaj vortoj : ὅμοιος (hómoios, « simila »), kaj στάσις, (stásis, « stabileco, staro»), difinas la stabiligon de la statoj kiuj ebligas la biologiajn procezojn de la vivo. En sia fonda verko The Wisdom of the Body, (La Prudento de la Korpo) Cannon difinas homeostazon jene : « La superaj vivantuloj konsistigas malferman sistemon enhavanta multnombrajn rilatojn kun la medio. La ŝanĝiĝoj de la medio ekigas reagojn en la sistemo aŭ rekte afekcias ĝin, atingante internajn perturbojn de la sistemo. Tiaj perturboj normale estas tenitaj en striktaj limoj ĉar aŭtomataj alĝustigoj interne de la sistemo ekagas kaj tiamaniere ampleksaj osciladoj estas evititaj, la internaj kondiĉoj estante tenitaj proksimume konstantaj. ».
El la biologio, la koncepto eksignifas ĉian emon al ekvilibra stato ene de kibernetika sistemo. Tiu memregulado povas aplikiĝi al ekologio, al al klimato kaj eĉ al la geoĥemiaj cikloj, kaj fontas el multaj ineragadoj de la diversaj komponantoj de la koncerna sistemo. La nocio « » tradukas la koncepton homeostazo en la kibernetika kampo kaj estas denove menciita en la biogeoĥemia modelo kiel la kapablo por la Tersistemo konservi stabilan temperaturon favoran por la vivo.
De Marso al la Tero
En 1970, Lovelock fondas sian Gajan teorion kiel parton de la pli vasta « Tersistema scienco », fontanta el la esploroj de NASA en la jaroj 1980-aj, kaj disvolvita de biologo en la departemento Biological and Earth Sciences (Biologiaj kaj Teraj Sciencoj). Ĉi tiu hipotezo – kiun la ekologo iom post iom fajnigis, unue sola, poste kun kolektivo de sciencistoj el diversaj horizontoj – fontas el geonomia aliro (eĉ se ties aŭtoroj ne uzis ĉi tiun terminon ankoraŭ ne tre konata en 1969).
La koro de la hipotezo de Lovelock estas ke la biomaso modifas la vivkondiĉojn de la planedo en direkto kiu proksimigas ĝin al siaj proraj bezonoj, tiel igante la planedon pli « gastama ». La Gaja hipotezo ligas tiun nocion « gastamo » al la homeostazo. Li ekaliris tiamaniere dum li kontrakte laboris por NASA, por finpretigi instrumentojn kies tasko estas kolekti eventualajn vivspurojn, dum misioj por esplori planedojn de la sunsistemo pere de kosmosondiloj. Lovelock demandas sin kiel ekstertera estulo ekscius ke estas vivo sur la Tero, kaj li konkludas ke kio plej bone informus ĝin pri la ekzisto de biosfero, estas la atmosfero. Li do proponas analizon de la atmosfero de Marso kiel rimedo por eltrovi la vivon, subtenante ke, se estus ia vivo « ĝi devus utiligi la atmosferon por el ĝi eltiri la krudajn materiojn kaj elpeli siajn defalaĵojn ; tio atingus modifi ties konsiston. » Lia unua artikolo Life Detection by Atmospheric Analysis, (Viveltrovo per analizo de la atmosfero) kun D. R. Hitchcock, aperis en 1967 en la revuo de Carl Sagan, Icarus. Liaj konkludoj estas senapelaciaj : Marso ne povis esti gastiginta la vivon ĉar ĝia atmosfero montras neniun spuron de regulado elvenante el organismoj. Pro tiu konceptado li estis celo de ostracismo en la scienca medio de NASA.
La konceptado de Lovelock influas la protokolojn sekvitajn en la fako ekzobiologio. Pluraj antaŭdiroj de la Gaja hipotezo fakte kondukis al « signifoplenaj planedaj malkovroj ».
Lovelock poste persone interesiĝis pri la temo vivkontinueco. Fakte ĝi daŭris malgraŭ pliiĝo de la suna lumeco je 30 % depost la formiĝo de la Tero. La tuta planeda temperaturo do ne multe variis pro regulado kiu restas eksplikenda : « tiuj cerbumadoj kondukis min konjekti ke la vivantaj estuloj reguligas la klimaton kaj la ĥemion de la atmosfero por propra intereso. Sekve Lovelock laboris kun la eminenta usona biologo Lynn Margulis ; ambaŭ kune verkis en 1974 unuan sciencan artikolon kiu fondas la geobioĥemian modelon kun titolo « Biological modulation of the Earth's atmosphere » (Biologia modulado de la Teratmosfero). En ĉi artikolo ili studis la ideon laŭ kiu la konsisto de la Tera atmosfero, ties temperaturo kaj hidrogena potenco estas reguligitaj de la vivantaj organismoj kun la celo optimumigi iliajn reproduktadojn. La aŭtoroj montras ke la Tero estas aktiva kontrolsistemo kapabla plutenadi la planedon en homeostazo.
Sekve Lovelock esploradis geobioĥemion ; kadre de oceanologia studprogramo, el kiu fontas la hipotezo CLAW, li malkovras la naturajn molekulajn portantojn de la elementoj sulfuro kaj jodo : la metila sulfido kaj metila jodido, kiuj fariĝis fundamenta briko de lia teorio.
Combreux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Gaja hipotezo
De Marso al la Tero
Fine en artikoloserio li ekzamenis kiel la Gaja hipotezo kongruas kun la konkludoj de la natura selektado. Nur malmultaj fakuloj bonvenigis lin kaj Lovelock frontis Richard Dawkins, internacia defendanto de la darvina teorio pri evolucio. Li tamen sukcesis interkonsenti kun la fakulo pri natura selektado pri la nekongrueco de lia modelo kun la darvinaj kanonoj. « Ĉar mi ne dubis pri Darwin, io certe misis en la Gaja hipotezo  », li diris tiel ekdubante pri sia laborhipotezo. En 1981 Lovelock disiĝas de la antaŭaj modeloj (krom de tiu de Vernadskij) kiuj konsideras ke la biosfero mem regulas sin, kaj li konformigis sian hipotezon kun la darvinaj postulatoj, helpante sin de la komputika simulado Daisyworld.
De la metila sulfido al la komputika modelo Daisyworld
En 1986, en Seattle, Lovelock, Robert Charlson, M. O. Andreae et Steven Warren malkovras ke la formado de la nuboj, kaj konsekvence la klimato, dependas de la metila sulfido – DMS – produktita de la algoj el la oceana fitoplanktono. Tiuj algoj partoprenas en al karbono-ciklo. La metila sulfido produktita de tiuj algoj oksidiĝas en la atmosfero kaj konsistigas la {alilingve|fr|kondensokernojn||Noyau de condensation|kondensokerno}}) de la nuboj. La metila sulfido do ludas fundamentan rolon en la formado de la nuba kovrilo de la regionoj situantaj super la oceanoj kaj pretere en la varmekvilibro. Same okazas kun la metila jodido.
En tio Lovelock vidas unu el regulmeĥanismoj de Gaja, la retroagadon per kiu algoj kaj nuboj estas kunligitaj ; pro tiu malkovro li ricevis en 1988 la premion Norbert Gerbier de la komunumo de la klimatologoj. Tiu meĥanismo donis al li la ideon de elementa modelo de Gaja, per komputika simulado baziĝanta sur malmultaj parametroj. Lovelock verkis unuan artikolon kun epistemologia dimensio pri la Gaja hipotezo en 1989 kun titolo Geophysiology, the science of Gaia (Geofiziologio, la scienco de Gaja) sed li bezonis pruvi sian modelon per ekspermimentoj.
eta|alt=Ekzemploj de kurboj kalkulitaj per la komputika modelo Daisyworld|Ekzemploj de kurboj kalkulitaj per la komputika modelo [[Daisyworld.
Supre : proprocio de la mondo kovrita de lekantetoj (la kurbo prezentas plataĵon je 0,7, violkolore). Ĉi tiu ekzemplo estas pli kompleksa ol la simpla modelo, ĉar ĝi ankaŭ implikas aliajn populaciojn kiaj koniferojn, la akvon (la kurbo prezentas maksimumon je 0,2, blue) kaj la nubojn (supreniĝanta kurbo, blanke).
Malsupre: averaĝa temperaturo laŭ la suna lumeco, kaze de sekega grundo (regule supreniĝanta kurbo, brune) kaj tiu de mondo kie vivas du populacioj de lekantetoj (kurbo kun plataĵo, violkolore).]]
En 1983 do kun la usona geoĥemiisto li realigas komputikan simuladon celanta pruvi simplan memregulan meĥanismon : tiun de la Tera temperaturo, en kiu rolas la vegetaĵoj. Liajn konkludojn li samjare publikigas en la revuo Telus. Tiu komputika modelo nomita Daisyworld (« lekantetomondo » en la angla), utiligas simplan sistemon en kiu rolas tri variabloj : la suna lumeco kaj la areoj kovritaj de lekantetoj respektive nigraj kaj blankaj, kiuj prosperas en temperaturo super 5°C kaj ne plu povas kreski super 40°C. Li montras ke la ekvilibro inter populacioj de lekantetoj kiuj estigas la albedon, emas plutenadi la temperaturon konstanta kiam la suna lumeco varias : la biosfero utilas kiel homeostaza agento. En dua versio de la modelo Lovelock kaj, en 1993 kaj en 1994 pruvas ke la davinismo kongruas kun ilia komputika modelo ĉar la lekantetajn populaciojn regas la leĝoj de la natura selektado. Alia simulado nomita Damworld (« baraĵmondo ») tiel ebligas al W. D Hamilton kaj Peter Henderson, en 1999, roligi tri speciojn da animaloj.
Dank al Daisyworld la esploroj progresas kaj multaj programaraj versioj aperis. Du biologoj John Maynard Smith kaj William Hamilton fakte poste konfirmis la konkludojn de kiam ĉi lasta publikigis en 1998 en gazeto Nature artikolon titolitan « Gaïa and natural selection » (Gaja kaj natura selektado) en kiu li sukcese aldonis ĥemiajn faktorojn (oksigeno kaj fosfato) kaj variablojn de adaptado laŭ la natura selektado. William Hamilton poste kunverkas kun Tim Lenton artikolon : « Spores and Gaïa » (Sporoj kaj Gaja) kiu kunligas oceanon, algojn kaj klimaton. Laŭ la aŭtoroj la simulmodelo de Lovelock estas vera revolucio kaj Hamilton tiam lanĉas la debaton en kiun enskribiĝas la Gaja hipotezo ; dum televidelsendo en 1999 li klarigis : « Same kiel la observaĵoj de Koperniko bezonis iun Neŭtonon por klarigi ilin, ni nun bezonas alian Neŭtonon por klarigi kiel la darvina evolucio kondukas al loĝebla panedo  ».
La ekologo plifortigis la simuladon de Lovelock kaj Watson modeligante plenajn ekosistemojn, enkalkulante interalie la nutrajn ĉenojn. Liajn konkludojn li publikigis en sia artikolo « Food web complexity enhances community stability and climate regulation in a geophysiological model » (Manĝoreta komplekseco pliigas komunuman stabilecon kaj klimatreguligon en geofiziologia modelo). Harding konsideras ke la biosfero strebas memreguligi sin per kiu ajn rimedo, uzante la naturan selektadon ; ĉi tiu tezo estas la centro de lia argumentado en Animate earth: science, intuition and Gaia (2006, Animita Tero : scienco, intuicio kaj Gaja).
Konferenco Chapman en San Diego en 1988
Dum la du konferencoj Chapman sub la patroneco de American Geophysical Union (AGU) Lovelock publike prezentis antaŭ koncernita sciencista komunumo sian hipotezon. En la konferenco en 1988 en San Diego difino de la hipotezo estas proponita ; krome James Kirchner propoas sian epistemologian disdividon. Laŭ li oni povas distingi kvin « subteriojn » : Gaja influa, kunevolua, homeostaza, teleologia, optimumiga kiujn li kunigas en du Gajajn : weak Gaïa kaj strong Gaïa (malforta Gaja kaj forta Gaja). Multaj partoprenantoj en la konferenco kaj eĉ iuj kritikantoj tiam agnoskis « la inĝeniecon de nova rigardo sur la planedo kiun konsistigas la Gaja modelo » kaj la esprimo « Gaja teorio » ekanstataŭas la esprimon « Gaja hipotezo ».
Konferenco Chapman en Valencio en 2000
Dua konferenco Chapman okazas la 19-an kaj 23-an de junio 2000 en Valencio en Hispanio. La tri pritraktitaj temoj celas firmigi la hipotezon. Oni ekzamenas « Gaja tra la tempo », « La rolo de la vivantularo en la regulado de la biogeoĥemiaj cikloj kaj de la klimato » kaj « Kiel regi la kompleksecon kaj la retroagajn meĥanismojn de la Tersistemo ». La libro (2004) direktita de  kunigas ĉiujn intervenojn.
Konferenco en Arlingtono en 2006
Kvara konferenco, okazis en oktobro 2006 en Arlingtono, sponsorita de la Aŭtoritato de la Regiona Parko de Norda Virginio (NVRPA). Martin Ogle, Ĉefnaturalisto ĉe NVRPA, kaj delonge proponanto de la Gaja hipotezo organizis la eventon. Lynn Margulis, distingita universitata profesoro en la fako pri geosciencoj en la Universitato de Masaĉuseco ĉe Amherst kaj delonge subtenanto de la Gaja hipotezo estis eminenta preleganto. La konferenco titolita : Gaia Theory : Model and Metaphor for the XXIe Century, (Gaja Teorio : Modelo kaj Metaforo por la dudekunua Jarcento) sur la kampuso de la Universitato George Mason kunigis multajn fakulojn :, Dr Donald Aitken, Dr Thomas Lovejoy, Robert Correll, J. Baird Callicott. La ĉefa cerbumakso estis la alporto de la Gaja hipotezo pro la kompreno de la klimata varmiĝo,.
Épieds-en-Beauce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Gaja hipotezo
La geofiziologio
Fondita en 1996 en Oksfordo de, la Societo pri geofiziologio plilongigas la biogeoĥemian modelon, sub alia nomo ol tiu de « Gaja » kaj konsistigas « la studkampon de la interagoj inter la vivo kaj la cetero de la Tero ». Laŭ Westbroek la geofiziologio « esta alia vorto por la ideo Gaja proponita de Lovelock, sed ni forigis la vorton Gaja, ĉar ĝi estas kaptita de la noveraa movado, kaj ĝi estas infektita por la scienco ». Inventita en la 19-a jarcento de James Hutton ĉi tiu fako kombinas diversajn alirojn : genetiko, biologio, sistemiko, klimatologio, kaj ankaŭ biogeoĥemio, kaj celas interalie batali kontraŭ la scienca septado, sed ankaŭ kontraŭ la kaj la. Ekzemple, la rolo kiel geofiziologia agento de la algo, rivelas kompleksan sistemon, « plej grandan ekzistantan vivantan organismon ».
Reinach AG (stacidomo)
Reinach AG estas fervoja stacidomo en Reinach, Svislando.
Gaja hipotezo
La geofiziologio
La esploroj en la fako geofiziologio estas multnombraj kaj arigas fakulojn kiuj jam kunlaboris kun Lovelock kaj novajn spertulojn Tyler Volk kaj D. Schwartzman por la bioastronomia aliro (tra la nocio de loĝebla zono) A.S. McMenamin Mark kaj L.S Diane McMenamin por la studo de la mara vivo, Michael Woodley por la ligilo inter natura selektado kaj ekosistemo, Axel Kleidon por la rilato inter homeostazo kaj entropio ene de la duopo bioto-klimato, kaj G. Evelyn Hutchinson por la procezo regulado de la biosfero.
Castelnuovo (apartigilo)
Castelnuovo (prononco: kastelNŬOvo) aŭ Castelnovo (prononco: kastelNOvo) havas en la itala lingvo la signifon je "nova kastelo".
Gaja hipotezo
Heŭristika metaforo
Dekomence Lovelock konsciis pri la nescienca dimensio de la nomo donita al lia hipotezo pri memregulado je tuttera nivelo. Tamen lia celo antaŭ ĉio estas pedagogia, dank'al heŭristika metaforo, : « Nur konsiderante nian planedon kiel vivantan enton ni povas kompreni (eble unuafoje) kial agrikulturo havas erodan efikon sur la vivanta teksaĵo de ties epidermo kaj kial la polucio toksas ĝin same kiel nin ». La modelo de Lovelock estas heŭristika ĉar ĝi vokas al kunfandiĝo de fakoj ĝis tiam septitaj (unuflanke biologio, aliflanke geologio) kaj ankaŭ al la aneksado de pli novaj sciencoj inter kiuj genetiko kaj ekologio, kaj eĉ politiko. Lovelock tiel vidis en la konferenco en Amsterdamo en 2001 unuan pozitivan paŝon al sintezo de la Ter- kaj viv-sciencoj, centirigita sur la planedo kiel memreguliga sistemo.
Castelnuovo (apartigilo)
Tiu ento similas al la vorto Castelnau, kiu estas la samsignifa nomo de komunumoj en Okcitanio.
Gaja hipotezo
Spiritualisma analogio
La metaforo de memreguliga Tero povas konduki al religiaj devojiĝoj, kaj eĉ al scienca naiveco, notinde pri la demando de la civila atomenergio kiun Lovelock subtenas. Fakte la analogio uzata de Lovelock ankras lian koncepton en spiritualisma paradigmo kaj la simpleco de la bildo ofte estis temo de kritiko pri la metodo. Sed ĉefe Anne Primavesi montris en Gaia's Gift (La donaco de Gaja) la ligilon inter religia kredo kaj Gaja ekologio, ligilon al kiu Lovelock aspiras kaj kiun li aplikas al si mem, en sia vivmaniero, hejme en Britio. Tio al kio li aspiras estas renovigo de la mistika sento al la Tero-Patrino, kontraste kun la nunaj materiismaj kredoj, laŭ li ripozantaj « sur sama soklo de religiaj kaj humanismaj kredoj : Tero estas destinita esti ekspluatita por la bono de la homaro », kaj kiun favorigadis la judeokristana kulturo.
Castelnuovo (apartigilo)
En Italujo ĝi estas la nomo de la sekvantaj komunumoj:
Gaja hipotezo
Filozofia renovigo
La biogeoĥemia modelo estas scienca volo kunfandigi la fakojn por ĉirkaŭi la Ter-sistemon, sed ĝi ankaŭ ests konstato kaj prognozo por la monda civilizo ; Lovelock klarigas : « Nia civilizo troviĝas en la situacio de ulo kiun narkotaĵo estas mortigonta, ĉu ĝi daŭrigus, ĉu ĝi subite ĉesus konsumi da ĝi ». Li fakte konsideras la homan naturon simile al la kazo de D-ro Jekyll kaj S-ro Hyde de Stevenson. Komence scienca, la modelo de Lovelock fariĝas batala ĉar li donas impulson al la movado por kiu vokas por renoviĝo spirita sed ankaŭ racia fronte al la medio.
Mulnombraj estas la filozofiaj referencoj en la verkoj de Lovelock. Li citas John Gray, kiu en Straw Dogs : Thoughts on Humans and Other Animals (2003 Pajlohundoj : Pensoj pri Homoj kaj aliaj Animaloj), analizas la konsekvencojn de la demografio kiel la ĉefa faktoro de la memdetruemo de la homaro. Lovelock ankaŭ citas la filozofon, kiu, en Science and Poetry (2001 Scienco kaj Poezio), avertas kontraŭ la reduktismo de la scienca penso, modelo kontraŭa al la Gaja hipotezo. La disigo de la spirito disde la korpo ekita ekde René Descartes laŭ Lovelock kondukis al redukta vidpunkto de la mondo kaj de tie al ties ekspluatado. Por Lovelock estas urĝe repensi la signifon de la homo en la Naturo, alikaze ĝi povus detrui nin, reage al nia detrua aktivado. La « pasio por la urbo » tiel estas absurdaĵo kiu kondukis la homon forgesi sian medion. La mondaj ekologiaj reformoj kaj planoj ankaŭ estas reezignaciaj solvoj : la mito pri daŭripova disvolviĝo kaj alternativaj energifontoj estas ideologioj kiuj ebligas forpuŝi la problemon laŭ Lovelock kaj Margulis, car la problemo restas nia kapablo adapti niajn bezonojn al nia medio, kaj ne submeti la medion al niaj bezonoj. Agnoski ĉi tiun minacon estas la sola afero kiu povas mobilizi la homon ; li klarigas : « tiom longe kiam reala kaj tuja danĝero ne estas perceptita, la tribo ne unuanime kunagas ».
Kritiko de la demografia kreskado
Por Lovelock – kontraste kun la komuna penso – la ĉefa problemo estas la troloĝiĝo, kaŭzo de la polucio kaj de la troekspluatado de la naturaj resursoj  : « La aferoj kiujn ni faras al la planedo ne estas agresivaj kaj ankaŭ ne prezentas geofiziologian minacon, tiom longe kiam ni ne faras ilin grandskale. Se sur la Tero estus nur kvincent milionoj da homoj, kvazaŭ nenio el tio, kion ni nun faras al la medio, perturbus Gajan. […] ne temas pri nura demando pri troa loĝantaro ; forta loĝdenseco kaŭzus malpli da perturboj en la mezvarmaj regionoj de la norda hemisfero ol en la malsekaj Tropikaj regionoj. » La antropizado fine povas estis resumita al troloĝiĝo kiu detruas la naturajn meĥanismojn de negativa retroagado, kondukante al malreguligo de la Tero : « Slogano kia "la nura polucio estas la loĝantaro" nomas nevenkeblan realaĵon. Polucio ĉiam estas afero pri kvanto. En la natura stato ne estas polucio. […] Neniu el la ekologiaj perturboj al kiuj ni estas nun konfrontitaj – la detruo de la tropikaj arbaroj, la difekto de la grundoj kaj de la oceanoj, la tre baldaŭ okzazonta minaca varmiĝo de la planedo, la malpliigo de la ozontavolo, la acidaj pluvoj – ne konsistigus percepteblan problemon se la homa loĝantaro de la Tero estus kvincent milionoj. » La kontraŭantoj de Lovelock nomis lin novmaltusisto ĉar li proponas revivigi batalrimedojn kontraŭ troloĝiĝo aŭ reguligon de la naskiĝoj, tamen neniam apogante eŭgenikon.
Kritiko de la politika ekologio
La Gaja modelo radike kontraŭas la nunajn politikajn ekologiajn tendencojn : « La ekologiistaj batalantoj, la Eklezioj, la politikistoj kaj la sciencistoj ĉiuj zorgas pri la damaĝoj kaŭzitaj al la medio. Sed ili precipe zorgas por la bonfarto de la homaro », klarigis Lovelock kiu skurĝas la ekologiistajn movadojn, kiujn li akuzas ke ili pluigas naivan antropocentrismon,. Li akuzas ilin ke ili ne konsideras la problemon je ties ĝusta scienca dimensio, kaj subteni vidpunktojn laŭ li sen raciaj fundamentoj, kiaj polucio per radioaktiveco, la efiko de la renovigeblaj energifontoj, kaj fine la loko de la civila atomenergio. « La ideologio de la ekologiistoj malutilas al la sano de la Tero » li diris. Lovelock pleje akuzas la politikan ekologion ke ĝi plu lokas la homon centre de la zorgoj ligitaj al klimata varmiĝo. La pozicio de Lovelock kaj de liaj subtenantoj ebligis al pronukleaj ekologiistaj movadoj inter kiuj la kolektivo Environmentalists For Nuclear Energy establi siajn agojn sur sciencan bazon.
Ekzisto de fizikaj trudoj
Lovelock precizigas, ke eĉ antaŭ ol kompreni la funkciadon de la Gajasistemo, necesas ekkapti la fakton, ke la Tero estas submetita al aro da pure fizikaj limigoj kaj trudoj.
Ekzemple la biologiaj populacioj obeas limigajn regulojn sen kiuj la vivo havus eksponencialan kreskadon, malebligante ĉian homeostazan reguladon. Same estas je la geoĥemiaj cikloj kaj aliaj « Gajaj » agentoj. Lovelock parolas pri « tutteraj parametroj » kaj citas la klimaton, la konsiston de la atmosfero, kaj de la oceanoj, la suna lumeco, la ecoj de la akvo, la geoterma forto, ktp. Tamen tiuj mediaj trudoj dependas de la toleremo de la organismoj mem ; ekzemple estas minuma, maksimuma kaj optimuma temperaturoj por la multiĝo de ĉiuj vivantaj specioj (krom kelkaj ekstremofilaj specioj). Tiu konstato ankaŭ validas por la acideco, la saleco, la procento de oksigeno en la aero kaj en la akvo. « Konsekvence la organismoj devas vivi ene de limoj fiksitaj de le ecoj de sia medio ». Fakte Lovelock demonstras ke la vivo precipe prosperas inter 25 kaj 35°C.
La formado de la supraĵa tavolo ankaŭ estas forta trudo por la oceana vivo : la ecoj de la akvo limigas la multiĝon de la specioj preter difinita denseco. La saleco de la akvo ankaŭ estas truda parametro : salproporcio super al 8 % kaŭzas la morton de la organismo. Sume tiuj fizikaj limoj truditaj de la ecoj de la akvo efikas sur la kreskado de la vivantuloj kaj establas la rilatojn inter kreskado, temperaturo kaj dissemo de la vivo sur la Tero. La rego de la temperaturo far la sistemo pere de kvar identigitaj procezoj estas por Lovelock la unuan pruvon de emo al ekvilibro favora al al vivo. Sed la daŭreco de stabila ĥemia konsisto ankaŭ gravas. La konkludoj de Andrew Watson kaj Tim Lenton montris la meĥanismojn, kiuj reguligas la atmosferan oksigenon, ebligitajn pro la rolo de fosforo. La roloj de seleno sulfuro kaj jodo anakŭ ests fundamentaj por cirkaŭi la temon. La verko de Lee Kump, James Kasting kaj Robert Crane, The Earth System (La Tersistemo), provizas la staton de la nunaj scioj pri la kompleksaj ligiloj kiuj kunigas la algojn, la produktadon de gasa sulfuro, la atmosferan ĥemion, la fizikon de la nuboj kaj la klimaton.
La pozitivaj retroagoj
La komputika modelo Daisyworld ebligis al Lovelock kaj Lee Kump antaŭenmeti fenomenon, aŭtomata regulado, malfacile ĉirkaŭeblan : la pozitivaj retroagoj (angle : positive feedback loop). Fakte la modelo montras ke en scenaro en kiu la propra ekosistemo de la algoj suferas atakon, fluktuadoj pliiĝas pro pozitiva retroagado – eventuale subita plialtiĝo de la averaĝa temperaturo. Lovelock opinias ke ĉia alporto de varmo, kia ajn estu ties fonto, estas pliigita, sen ke iu ajn forto kontraŭsatras ĝin ; la temperaturo ludas do fundamentan dinamikan rolon, aldone al ties rolo por diagnozi la staton de la tuttera sistemo. La pozitivaj retroagoj pliaĉigas sistemon, mlahelpante stabiliĝon, kontraste de negativaj retroagoj kiuj emas kontraŭekvilibri la unuajn.
Lovelock listigis ses pozitivajn retroagojn – aŭ anti-Gajajn laŭ la terminologio de James Kirchner – funkciantajn sur la Tero :
Aliaj ekzistas ; Lovel opinias ke iuj pozitivaj retroagaj meĥanismoj ankoraŭ estas malkovrendaj. La rapideco de la planeda varmiĝo nuntempe demonstras pozitivan retroagon. Ankaŭ nature ekzistas kiuj dissolvas la karboan diooksidon en la pluvakvon, sed la procezo povas atingi danĝeran pozitivan retraoagon ; Lovelock ankaŭ mencias la tropikajn tempestojn kiuj ebligas al la algoj prosperi.
La biosfero : rezulto de ekoevoluo
Cetere tia meĥanismo ofte eskapas el scienca eksperimentado : nur la intuicio ebligas ekkompreni ĝin. Se oni povas prilumigi tutterajn funkciadojn, oni ne povas esperi precizan bildon – klarigas Lovelock sed ankaŭ Joël de Rosnay, unu el teoriistoj de la Sistemiko — ĉar la sistemo evoluas kaj redisdonas la meĥanismojn kaj ĉar ĝi estas elapereco.
Adolf Láng
Adolf Láng, laŭ hungarlingve kutima nomordo Láng Adolf estis aŭstrohungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Lang. Li estis unu el ĉefreprezentantoj de la historiismo dum la malfruaj 1900-aj jaroj.
Adolf Láng naskiĝis la en Prago, li mortis la  en Vieno.
Biografio
Adolf Láng akiris arkitekturan diplomon en Politeknika Instituto, kie lia ĉefinstruisto estis de:Heinrich von Ferstel. Post siaj studoj li laboris en arkitektura ateliero de Ferstel. Ekde 1870 li gvidis konstruadojn laŭ Avenuo Andrássy, samtempe li projektis plurajn ludomojn, palacojn. Baldaŭ li instruis en altlernejo en Bukareŝto, poste li revenis al Budapeŝto kaj malfermis arkitekturan firmaon kun Antal Steinhardt.
Dampierre-en-Burly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Schöftland Nordweg (stacidomo)
Schöftland Nordweg estas fervoja stacidomo en Schöftland, Svislando.
Duetilformiamido
N,N-Duetilformiamido aŭ formiil-duetilamino estas organika kombinaĵo konsistanta je du etilaj grupoj kaj unu karbonila grupo ĉiuj ligitaj al nitrogenatomo. Temas pri terciara amido, senkolora likvaĵo kun amoniaka odoro, solvebla en akvo, benzeno, acetono, etero kaj uzata en kemiaj sintezoj. En la ĉeesto de natria hidroksido duetila formiamido konvertiĝas al formiato kaj duetilamino. Duetilformiamido uzatas en la produktado de trifluoroetano-metilamino kaj per katalizilo ĝi iĝas en etilan izocianaton kaj etanon.
Huêtre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Reva
Reva, laŭ (रीवा) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Reva derivis sian nomon de la rivero Narmada, kies alia nomo estas Reva.
Demografio
Reva havis populacion de en 2011 kun legopovo de 86%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Reva situas sur montetaro 304 metrojn super la marnivelo. Satna troviĝas 48, Prajagraĝo 113, Katni 122, Singrauli kaj Banda (Utar-Pradeŝo) po 143, subŝtata ĉefurbo Bopalo 419, Indaur 591, tutlanda ĉefurbo Delhio 609, Kolkato 753, Mumbajo 1073 kilometrojn (aere).
Historio
Reva estis fondita ĉirkaŭ 1400 kaj ĝi estis sidejo de sia princlando ekde 1597. La aktuala princo en 1912 kompromise transdonis sian potencon al la britoj. Post formado de la sendependa Barato inter 1949-1956 la urbego estis ĉefurbo de la tiama subŝtato.
Ekonomio
Reva estas komerca urbo pri varoj de brikoj, grenoj (plej ofte rizoj) kaj konstruligno. Vestaĵteksado kaj lignoĉizado estas gravaj industrioj en la urbego. Kalkŝtonoj kaj karboj ankaŭ estas abundaj en la regiono, tial menciindas la cementproduktado.
Lingvoj
En Reva la ĉefa kaj oficiala lingvo estas la hindia lingvo.
Religioj
Plejparto de la populacio estas hinduoj.
László Csongrádi
László Csongrádi [lAslO ĉongrAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csongrádi László estas hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
László Csongrádi naskiĝis la en Budapeŝto.
Neal E. Miller
Neal Elgar MILLER (3a de Aŭgusto, 1909 – 23a de Marto, 2002) estis usona eksperimenta psikologo. Priskribita kiel energia homo kun vario de interesoj, kiel fiziko, biologio kaj verkado, Miller eniris en la fako de psikologio cele al tiuj. Kun fono de trejnado en sciencoj, li estis inspirita de profesoroj kaj gravaj tiamaj psikologoj por labori pri variaj areoj en konduta psikologio kaj fiziologia psikologio, specife, rezulte en ŝlosilaj temoj pro konduto.
La kariero de Miller pri psikologio startis per esplorado pri "timo kiel lernita tialo kaj ties rolo en konflikto". Laboro en konduta medicino kondukis lin al lia plej elstara verko en retronutrado. Laŭlonge de sia vivodaŭro li prelegis en la Universitato Yale, la Universitato Rockefeller, kaj la Medicina Altlernejo de la Universitato Cornell kaj estis unu el la plej junaj membroj de la Yale's Institute of Human Relations. Liaj atingoj kondukis al la establo de du premioj: nome New Investigator Award el la Akademio pri Konduta kaj Medicina Esplorado kaj por elstara prelego el la Usona Asocio pri Psikologio. Esploro de Review of General Psychology, publikigita en 2002, rangigis Miller kiel la oka plej citita psikologo de la 20-a jarcento.
Gémigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Hans Jürgen Eysenck
Hans Jürgen EYSENCK ([ˈ|aɪ|z|ɛ|ŋ|k]; 4a de Marto 1916 – 4a de Septembro 1997) estis german-devena brita psikologo kiu pasigis sian profesian karieron en Granda Britio. Li estas plej bone memorita pro sia verkaro pri inteligenteco kaj personeco, kvankam li laboris ankaŭ pri aliaj temoj en psikologio. Je la momento de lia morto, Eysenck estis la plej ofte citata vivanta psikologo en reviziita scienca gazetaro.
La esploroj de Eysenck ceis montri ke kelkaj tipoj de personeco kunhavas altan riskon al kancero kaj al korvaskula malsano. Fakuloj identigis erarojn kaj supozitajn datenmanipuladon en la laboro de Eysenck, kaj ampleksa revizio malsukcesis konfirmi la rilatojn kiujn li celis trovi. Esplorado ĉe la King's College London trovis, ke la artikoloj de Eysenck estas "nekongruaj kun la moderna klinika scienco".
En 2019, 26 de liaj artikoloj (ĉiu kunaŭtoritaj kun Ronald Grossarth-Maticek) estis konsideritaj "nesekuraj" fare de esploro de la King's College London. Dek kvar el tiuj artikoloj estis malpravigitaj en 2020, kaj gazetoj publikigis 64 asertojn pri liaj publikaĵoj. La psikologo David Marks kaj Rod Buchanan, biografiisto de Eysenck, argumentis, ke 87 publikaĵoj de Eysenck estu malpravigitaj.
Dum sia vivo, Eysenck postulis, ke la rilato inter raso kaj inteligenteco, por la unua fojo publikigite en 1971, estas grava parto de lia publika reputacio. Eysenck kredis, ke la inteligentindico estas hereda kaj genetike influita de la biologia raso. Li citis studojn kiuj postulis, ke la averaĝaj inteligentindicoj de nigrulaj infanoj estas 12 punktojn pli malaltaj ol tiuj de blankaj infanoj. La verkoj de Eysenck pri tiu kredo estis uzita kiel justigo por diskriminacia lernejigo en Britio en la 1970-aj jaroj. La kredoj de Eysenck pri raso estis disputitaj de posta esplorado, kaj jam ne plu estas akceptitaj kiel parto de ĉeftendenca psikologio.
Huisseau-sur-Mauves
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Schöftland (stacidomo)
Schöftland estas fervoja stacidomo en Schöftland, Svislando.
Jacob L. Moreno
Jacob Levy MORENO (denaske Jakob Levi; 18a de Majo, 1889 – 14a de Majo, 1974) estis rumandevena usona psikiatro, psikosociologo kaj edukisto, fondanto de psikodramo, kaj frua pioniro de grupa psikoterapio. Dum sia vivodaŭro, li estis agnoskita kiel unu el ĉefaj socisciencistoj.
Li devenis el Sefardoj de Turkio-Rumanio-Bulgario, translokiĝis al Vieno kaj tie studis medicinon, matematikon, kaj filozofion en la Universitato de Vieno, kie doktoriĝis pri Medicino en 1917. Li malakceptis la teoriojn de Freud estante ankoraŭ medicina studento, kaj interesiĝis en la ebloj de grupoformado por terapeŭta praktiko.
Translokiĝinta al Usono en 1925, li eklaboris en Novjorko. Tie, Moreno laboris por sia teorio de interpersonaj rilatoj, kaj la disvolvigo de sia laboro en psikodramo, sociometrio, grupa psikoterapio, socidramo kaj sociatrio.
Delphine Lecompte
Delphine LECOMPTE, naskiĝinta la 22-an de januaro 1978 en Gent (Belgio), estas flandra verkistino kaj poetino kaj estis poetino de la flandra mezepokstila urbo Damme kaj muzea poeto en Brugge dum unu jaro (2021), kadre de festivalo "Mind the artist".
En 2010, ŝi gajnis la premion C. Buddingh por ŝia unua poemkolekto De dieren in mij (La bestoj en mi). La sekvanta jaro, ŝi ricevas la literaturan premion de la provinco Okcidenta Flandrio.
Ŝi nomas sin Patronino de la Forpelitoj. Pro sia partopreno en la belga tv-kvizo De slimste mens, ŝi iĝis konata flandrino.
Biografio
Delphine Lecompte entreprenis studojn por iĝi interpretistino (franca-rusa), sed devis ĉesigi sian trejnadon pro psikaj problemoj. Post tio ŝi eklaboris dum kelka tempo en la kampo de prizorgado de maljunuloj.
En 2004 ŝi publikigis sian debuton, anglalingvan romanon kiu estis publikigita en Usono, Kittens in the Boiler.
En 2008 ŝi debutis kiel poeto per la poemo De Dieren in mij (La bestoj en mi) en la flandra literatura revuo De Brakke Hond.
En 2009 ŝia unua poemkolekto estis publikigita sub la sama titolo ('De Dieren in mij').
En 2010 Lecompte gajnis la premion C. Buddingh' pro sia poeziodebuto De Dieren in mij. En 2019 ŝi ankaŭ gajnis la Premion por Literaturo de la Provinco de Okcidenta Flandrio kun tiu sama kolekto.
Publikaĵoj
Multe de ŝia poemaro temas pri vundiĝoj: timigado, seksa subpremo, perforto kaj negativa membildo kion ŝi priskribas kun multe da humoro kaj fantazio, inventante vortojn kaj kreante strangajn vortkombinaĵojn. Tiujn vortojn ŝi ŝatas pro ilia sono kaj muzikaleco.
Polemiko
Ŝi ankaŭ ne timas doni provokajn opiniojn pri temoj kiel ekzemple pedofilio kaj la movado Woke, kiun ŝi riproĉas puritanismo kaj mankon de humoro.
K. J. Stevens
K. J. STEVENS (naskita la 4an de junio, 1973) estas usona romanisto kaj mallongrakonta verkisto. Lia verkado aperis en La Adirondack Revuo, Fluida Revuo, Mi Tri, Cirkla Revuo, Kela Pordo, Prozo Ax, Temenos kaj BloodLotus . Pilgrimanta Golfeto, Stevens unua romano, estis publikigita en 2007.
La verkostilo de Stevens estis priskribita kiel minimumisma. Ernest Hemingway, J.D. Salinger, Gertrude Stein, Amanda Davis, Sylvia Plath, Raymond Carver, David Shaw kaj Flannery O'Connor estis konsideritja kiel liaj influoj.
Vivo
Stevens naskiĝis en Alpena, Miĉigano, kaj kreskis en Maple Spina. Stevens ĉeestis Centran Miĉiganan Universitaton ĝis decembro 1999, kie li eldonis sian unuan verkaĵon kun Miĉigana verkisto Travis Mulhauser, titolita Corvallis Road . Poste, li studis kreivan verkadon ĉe Hamline Universitato en St. Paul, Minesoto.
Riofrío de Riaza
Riofrío de Riaza [rioFRIo deRJAza] estas municipo en la oriento de la provinco Segovio, lime al la provinco Gvadalaĥaro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Riaza. La loknomo Riofrío de Riaza estas komprenebla etimologie kiel Malvarma Rivero de Riaza.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 34 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 300 el jaro 1900.
Ĝi distas 79 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Riaza, Comunidad de Sepúlveda-Riaza, Cantalojas (Guadalajara), Cerezo de Arriba kaj El Cardoso de la Sierra (Guadalajara). Ĝi estas sur la deklivaro de la Sierra de Ayllón, ĉe la montopasejo Quesera kaj en tiu teritorio elfluas la rivero Riaza. Estas belaj naturaj lokoj, kiel la fagejo Hayedo de la Pedrosa, heredo de la homaro.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado eble je la 12-a jarcento, rilate al brutobredado. Ĝi apartenis al la Comunidad de villa y tierra de Fresno de Cantespino.
Riofrío kaj la najbara Hontanares estis donitaj la 4an de junio 1286 fare de Sanĉo la 4-a kiel loĝlokoj al la Comunidad de Villa y Tierra de Fresno de Cantespino, separante ilin el Sepúlveda. En 1453 tiu situacio ŝanĝiĝis. En 1558 Bernardino de Cárdenas Pacheco, 2-a duko de Maqueda, akiris el sia frato Alonso de Cárdenas Riaza kaj Riofrío.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la baroka preĝejo de Sankta Mikaelo kaj fonto.
Ongole
Ongole (ఒంగోలు) estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, kie ĝi estas sidejo de la distrikto Prakasam. Ongole-brutaro (indiĝena raso de bovoj) derivis sian nomon de Ongole (vidu la foton!).
Geografio
Ongole etendiĝas sur la marborda ebenaĵo en alteco de 10 metrojn de la marnivelo kaj 15 kilometrojn de la Bengala Golfo. Ĉilakaluripet troviĝas 67, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 118, Nellore 122, Vijayawada 130, Maĉilipatnam 138, Nandjal 170, Proddatur 182, Kurnul 211, Mumbajo 859, Kolkato 1175, tutlanda ĉefurbo Delhio 1489 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Ongole havis populacion de. La legopovo estas, signife pli alta, ol la ŝtata mezumo.
Historio
La historio de Ongole originas de 230 antaŭ Kristo. Ekde tiam diversaj dinastioj regis. La municipo estis deklarita en 1876 dum erao de britoj, la distrikto Ongole en 1970, sed estis renomita kiel Prakasam-distrikto post 2 jaroj. En 1946 fervoja akcidento okazis proksime de Ongole: la persona rapidtrajno koliziis kun vartrajno. 36 homoj mortis kaj 81 estis vunditaj.
Ekonomio
La agrikulturo estas la primara industrio de Ongole. Ĝi estas grava centro por la tabaka komerco en Andra-Pradeŝo. Komence oni minada granitojn.
Lingvoj
La telugua estas la oficiala lingvo en Ongole. La alia instrua lingvo estas la angla.
Edukado
En pluraj institutoj kaj kolegioj okazas la plej altnivela edukado en Ongole.
Klimato
La temperaturo en Ongole varias averaĝe inter 24-34 °C. Jare pluvas po 1009 mm. Inter julio-oktobro pli ofte pluvas, en februaro apenaŭ pluvas.
Trafiko
Ongole havas trairantan fervojan linion kaj 5 vojoj kuras al la urbego. Enurbe estas ankaŭ aŭtobusa stacidomo.
Villaverde de Montejo
Villaverde de Montejo [biljaBERde demonTEĥo] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, lime kun la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Riaza. La loknomo Villaverde de Montejo estas komprenebla etimologie kiel Verda Urbo de Montejo (Monteto). Estas submunicipo Villalvilla de Montejo, 3 km SSO.
Geografio
Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 24,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 31 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 430 el 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 99 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Pardilla (Burgos), Montejo de la Vega de la Serrezuela, Valdevacas de Montejo, Honrubia de la Cuesta, Carabias kaj Moral de Hornuez.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Luciano Bianciardi
Luciano BIANCIARDI (14-a de decembro 1922 en Groseto - 14-a de novembro 1971 en Milano) estis itala verkisto, tradukisto kaj ĵurnalisto.
Li estis unu de la fundamentaj figuroj de la itala kulturo dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. Ribelulo kaj romantikulo, anarkiema kaj revoluciema, Bianciardi estis varia kaj fekunda: krom verkisto, li estis bibliotekisto, profesoro, eldonisto, ĵurnalisto kaj tradukisto (li subskribis centon da tradukoj de kelkaj el la plej gravaj usonaj verkistoj, i.a. Faulkner, Steinbeck, Miller kaj Bellow).
Sequera de Fresno
Geografio
Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 13,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 20 el jaro 1991.
Luciano Bianciardi
En 1951, li akceptis la postenon de direktoro ĉe la Biblioteko Chellian de Grosseto, duondetruita per la bombadoj kaj la inundado de 1946, kaj kreis Bibliobus, kamioneton plenigitan kun la libroj de la biblioteko kiu vojaĝas tra la kamparo de Grosetano kaj atingas pli izolitajn lokojn. Li aktive partoprenas en filmklubo, organizis seriojn de konferencoj kaj debatoj. Kune kun Carlo Cassola, kiu en tiuj jaroj vivis en Groseto, li partoprenis en la kreado de la "Movado de Popola Unueco".
Sequera de Fresno
Geografio
Ĝi distas 85 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Grajera, Pajarejos, Bercimuel, Fresno de Cantespino, Riaza kaj Comunidad de Sepúlveda-Riaza.
Luciano Bianciardi
Verkaro
Lia plej fama kaj plej grava verko estas La vita agra (La amara vivo), publikigita en 1962 kaj iĝis furorlibro en Italio. La verko estis tradukita en multajn lingvojn. Ĝi ankaŭ estis adaptita al filmo en 1964.
Sequera de Fresno
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Comunidad de villa y tierra de Fresno de Cantespino.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kun romanikaj elementoj.
Luciano Bianciardi
Verkaro
Krom romanoj li ankaŭ verkis mallongajn rakontojn.
Mallongaj rakontoj
La kompletaj rakontoj, en kronologia sinsekvo, estis publikigitaj unuafoje en 2005 en la menciita volumo L'Antimeridiano.
Tradukoj al Esperanto
La itala eldonejo ExCogita, direktita de Luciana Bianciardi, publikigis la tradukon al Esperanto de kvar romanoj de Bianciardi.
Tradukoj
Por la eldonejo Giangiacomo Feltrinellis li tradukis The Scourge of the Swastika de la angla aŭtoro Edward Russel. Li tradukis ankaŭ verkojn de bonkonataj verkistoj kiel ekzemple Jack London, William Faulkner, John Steinbeck, Saul Bellow, kaj Henry Miller.
Li tradukis al la itala ankaŭ la libron Brave New World Revisited de Aldous Huxley kaj la romanon Little Big Man (1964) de Thomas Berger.
Eksteraj ligiloj
(itala) Fondumo Luciano Bianciardi
(itala) Tradukoj de Luciano Bianciardi
Valdevacas de Montejo
Valdevacas de Montejo [baldeBAkas demonTEĥo] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, proksima al la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Riaza. La loknomo Valdevacas de Montejo estas komprenebla etimologie kiel Valo de Bovinoj de Montejo (Monteto).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 28 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 10 el jaro 1991.
Ĝi distas 101 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Montejo de la Vega de la Serrezuela, Villaverde de Montejo, Maderuelo kaj Moral de Hornuez.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Miteniacoj
La miteniacoj (Mitteniaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo potialoj (Pottiales). Ĝi enhavas ununuran genron (mitenio) kaj ununuran specion,.
Valdevacas de Montejo
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Kristoforo.
Miteniacoj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (19 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (19 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
34856 Savithas
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Savitha Srinivasan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri robotiko kaj artefarita intelekto. Ŝi estis lernantino ĉe la Duagrada Lernejo Interlake de Bellevue (Vaŝingtonio, Usono).
Salcia Landmann
Salcia Landmann (naskiĝis la 18-an de novembro 1911 kiel Salcia Passweg en Ĵovkva/Żółkiew/ז'ובקבה, Galicio, Aŭstrio-Hungario; mortis la 16-an de majo 2002 en Sankt-Galo, Svislando) estis svisa verkisto, ĵurnalisto kaj fondinta membro en la PEN-klubo Liĥtenŝtejno.