cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Š
Slavaj lingvoj
Por ekzemplo, kroata ligvisto Ljudevit Gaj kreinte en 1830 kroatan alfabeton enkondukis en ĝi literojn Čč, Šš, Žž por signifi sonojn ĉ, ŝ kaj ĵ. Pli frue estis uzataj diversaj kombinaĵoj de literoj - sch, sh aŭ ss por š, tsch, tsh aŭ ſh por č ktp. Tiu alfabeto nomiĝas gajevica kaj pere ĝi litero Šš estis enkondukita en alfabetojn de aliaj sudslavaj lingvoj - en slovenan (en mezo de 19-a jarcento), bosnan, montenegran lingvojn kaj en serban latinan alfabeton. Literon Šš ankaŭ uzas soraba lingvo.
Baltaj lingvoj
Baltaj lingvoj enkondukis Šš en siajn alfabetojn en komenco de 20-a jarcento: litova lingvo en 1901 kaj latva lingvo en 1908.
Aliaj lingvoj
La literon Šš ankaŭ uzas estona lingvo kaj tri sameaj lingvoj: nord-samea, anar-samea kaj skolt-samea lingvoj. Ili enkondukis la literon Šš dum 20-a jarcento (ekzemple: la nord-samea en 1978). Kvankam Šš ne estas oficiala litero de la finna alfabeto, ĝi estas uzata en kelkaj fremdaj vortoj, ekzemple: šakki (ŝako).
Elparolo kaj loko en alfabeto
Kutime, la litero Šš troviĝas en alfabeto post la litero Ss kaj signifas sonon similan al Esperanta ŝ (IPA [ʃ]).
Lingvoj, kiuj ne uzas literon Šš por signifi sonon ŝ, ofte uzas diversajn digrafojn aŭ trigrafojn anstataŭ. Por ekzemplo, pola kaj kaŝuba lingvoj uzas digrafon sz (szkoda), angla lingvo uzas digrafon sh (ship), franca, portugala kaj gvarania lingvoj uzas digrafon ch (cheval, chuva, che), germana lingvo - trigrafon sch (Schule). Kelkaj lingvoj uzas literon Ss kun aliaj diaktritaj signoj: Şş en turka lingvo kaj tre simila Șș en la rumana lingvo. En hungara lingvo oni uzas literon Ss por signifi sonon [ʃ].
Litero Šš samtempe estas uzata en transliterumo de cirila litero Шш.
Tronchoy
Tronchoy estas la nomo de pluraj artikoloj.
Canevino
Canevino estas komunumo de Italio.
Triangula dutrunko
En geometrio, triangula dutrunko aŭ triangula senpintigita dupiramido estas pluredro, la dua en malfinia serio de dutrunkoj. Ĝi havas 6 trapezajn kaj 2 triangulajn edroj.
Ĉi tiu pluredro povas esti konstruita per preno de triangula dupiramido kaj senpintigo de la apeksaj (polusaj aksaj) verticoj, farante el ĝi kunaĵon de du trunkoj bazo al bazo.
Miĥail Saltikov-Ŝĉedrin
Miĥail Jevgrafoviĉ Saltikov-Ŝĉedrin (Михаил Евграфович Салтыков-Щедрин) estas granda rusa verkisto. Li uzis la literaturan pseŭdonomon Ŝĉedrin (Щедрин). Li naskiĝis la 27-an de januaro 1826 (n.s.) en bieno Spas-Ugol, Tver gubernio, Rusia Imperio. Li mortis la 10-an de majo 1889 en Sankt-Peterburgo.
Lia familio
Lia patro Jevgraf Vasiljeviĉ Saltikov apartenis al fama aristokrata klano, kies multaj reprezentantoj restigis gravajn spurojn en la historion de Rusio. Patrino Olga Miĥajlovna Saltikova (n. Zabelina) estis filino de moskva negocisto. Dum geedziĝo okazinta en 1817 Jevgraf jam estis matura 40-jaraĝa viro kaj la novbakita edzino apenaŭ atingis 15 jarojn. Entute la gepatroj havis 8 infanojn (5 filojn kaj 3 filinojn).
Post geedziĝo Jevgraf lasis sian laborlokon en arkivo de Ministerio pri fremdaj aferoj, kie li ĉefe oficis kiel tradukisto, kaj iĝis ordinara, ne tro riĉa, bienmastro.
Junaĝo
Dum unuaj siaj dek jaroj Miĥail loĝis en bieno Spas-Ugol situanta je 135 km nord-okcidente de Moskvo. Tie li ricevis elementan sciobazon. Poste li du jarojn lernis en moskva instituto por nobelidoj. Kiel elstara lernanto li gajnis rajton studi en tre prestiĝa Carskoselskij Liceo situanta apud Sankt-Peterburgo. En ĝi iom antaŭe studis fama rusa poeto Aleksandr Puŝkin. Omaĝe al li la urbeto nun nomiĝas Puŝkin.
Dum lia studado en la liceo aperis tradicio elstarigi siajn talentajn kolegojn prezenti ties versojn. Juna adoleskulo Miĥail Saltikov ankaŭ multe tiam versis kaj kelkaj liaj versoj estis eldonitaj en almanako ”Biblioteko por legado” en 1841 – 1842.
Kariero
En 1844 Miĥail sukcese finis studadon en la Liceo kun la deka rango “Kolegia Sekretario”. Ekde aŭgusto de tiu jaro li komencis ofici en kancelario de Ministerio pri militaj aferoj situanta en Sankt-Peterburgo, tiama ĉefurbo de Rusia Imperio.
Kvankam Miĥail Saltikov diligente plenumis siajn devojn, sed lia estraro decidis direkti lin por servado en provincan urbon Vjatka, kio fakte estis ekzilo. Ekde aprilo 1848 ĝis novembro 1855 li oficis tie kiel ĉefo de guberniestra kancelario. Poste li realigis apartajn komisiojn de Ministerio pri enlandaj aferoj.
Ekde marto de 1858 Miĥail Saltikov oficis kiel vic-guberniestro de Rjazan gubernio kaj ekde aprilo 1860 li okupis saman postenon en Tver gubernio. Ekde 1864 lia laborloko estis en Penza fiska ĉambro, kie li oficis kiel ĝia ĉefo. Saman postenon li okupis en Rjazan ekde 1866 kaj en Tula ekde 1867.
En 1868 caro Aleksandro la 2-a permesis al li eksiĝi, kvankam komentis lian peticion per malaproba rezolucio.
Literatura agado
Literatura agado de Saltikov-Ŝedrin fakte daŭris 50 jarojn.
1576
En la jaro 1576 post Kristo okazis, interalie:
Miĥail Saltikov-Ŝĉedrin
Literatura agado
Post eksiĝo li ĉefe okupiĝis pri verkado kaj redaktado de fremdaj literaturaĵoj. Li kunlaboris laŭ invito de poeto Nikolaj Nekrasov en eldonejo “Sovremennik” (Samtempulo). Poste li kunlaboris kun Nekrasov en alia eldonejo “Oteĉestvennije Zapiski” (Patrujaj Notoj). Post morto de Nekrasov li estis ĝia ĉefa redaktoro ĝis 1884.
Lia privata vivo
En 1857 Saltikov edziĝis al juna (17j) Elizaveta Appolonovna Boltina (1839–1910), filino de Vjatka vicguberniestro. En 1871 naskiĝis ties filo Konstanteno (1871 – 1932), kiu poste ankaŭ ofte verkis. En 1923 li eldonis biografion de sia patro sub titolo “Intima Ŝĉedrin”.
Lastaj jaroj de lia vivo
Lastaj jaroj de lia vivo estis fakte longtempa agonio. Sed spite al doloroj Miĥail Jevgrafoviĉ plu verkis kaj el sub lia plumo aperis tiam unu el liaj ĉefverkoj — romano “Poŝeĥonskaja starina” (Antikveco de Poŝeĥonj-lando). En ĝi atenta leganto trovas multajn liajn aŭtobiografiajn rememorojn pri lia vivo en bieno Spas-Ugol, en kiu li naskiĝis. Sentinte sian baldaŭan vivfinon, Miĥail Jevgrafoviĉ testamentis enterigi lin en Volkov-tombejo de Aleksander Nevskij Laŭro de Sankt-Peterburgo, apud tombo de lia amiko Ivan Turgenev. La 10-an de majo 1889 Saltikov-Ŝĉedrin mortis kaj estis sepultita laŭ sia testamento.
Selektitaj verkoj
Romanoj: Fabeloj:
Rakontoj:
Esearo:
Insulo Akla
La insulo Acla, insulo Acaill (ankaŭ nomata Oileán Acla; angla Achill Island) estas insulo en la graflando Mayo kaj kun areo de 146 km² la plej granda insulo de Irlando, escepte de la ĉefa insulo. Sur la insulo Acaill vivas 2569 homoj (stato: 2011). Ĉirkaŭ 87 procento de la insula surfaco estas kovrata de torfmarĉoj. La insulo estas ligita al la duoninsulo An Corrán per la ponto Michael Davitt (apud la vilaĝo Gob an Choire.
En la pasinteco ekzistis penojn instali industrion sur la insulo, sed ĝis hodiaŭ turismo estas la plej grava enspezofonto de la insulanoj. La gaela futbalo-areo kaj mezlernejo situas sur la ĉefa insulo apud la loko Polranny.
Historio
Oni supozas, ke homoj vivis jam sur Acaill ekde 4000 kaj 3000 a.K. Tiam verŝajne vivis tie ĉ. 500 ĝis 1000 homoj. El pli posta tempo estas remilo, kiu troviĝis apud Crannóg de Dookinella. Antaŭ la komenco de la agrokulturo la insulo verŝajne plene kovriĝis de arbaro. Dum la ferepoko la setlado sur Acaill kreskis- malgrandaj fortikaĵoj apud la marbordo estis el tiu tempo.
Grace O’Malley konstruis en la 16ª jarcentoburgon apud Kildavnet (Kildavnet Tower, irlande Túr Chill Dhamhnait) sur la insulo. En la 17a kaj 18a jarcento britoj setligis homojn sur la insulo kaj la loĝantoj kreskis signife pro multaj enmigrintoj el la provinco Ulster.
Pro la migrado en la 19a jarcento la homoj parolis du dialektojn sur la insulo, kio havas kiel rezulto, ke la lokoj sur la insulo havis du diversajn nomojn.
Golfo Keem
Malgraŭ la evoluado dum la lastaj 40 jaroj la insulo daŭre restas bela, sed malmilda. Trá na Coime (aŭ angle Keem Bay) en la ekstrema okcidento apud la „Achill Head” estas unu el la plej belaj strandoj de Irlando. Tra kurboriĉa ŝoseo oni atingas ĝin. Ĝi kuŝas inter 198 m kaj 450 m altaj montetoj kaj estas uzata ankaŭ por surfi. La tera pinto sude de la golfo Keem nomiĝas Moytoge Head, sur kiu ankoraŭ staras brita gardostacio el la Unua Mondmilito. Ĝi servis por malhelpi la liveradon de armiloj por la IRA.
La aliro al belaj ankoraŭ ne turisme konataj rifoj, nome la Cliffs of Croaghaun, estas pena, sed valoras la penojn.
Bóthar an Atlantaigh (la ŝoseo al la Atlantiko)
La turisma ŝoseo, nomata angle Atlantic Drive, en la sudo kaj okcidento de la insulo ofertas al vizitantoj impresajn elrigardojn al golfoj kaj al la Atlantiko, ekzemple la golfon Camport Bay sudoriente de Dumha Éige.
Acaill Beag
Acaill Beag (esperante: Malgranda -Acaill) estas malgranda insulo sude de Acaill. En 1965 ĉiuj loĝantoj estis translokitaj de Acaill Beag al Acaill kaj la ĉirkaŭaĵo. La plej granda setlejo troviĝis en la centro de la insulo ĉirkaŭita de du montoj en la nordo kaj la sudo. Sur Acaill Beag hodiaŭ nur estas kelkaj feriaj loĝejoj, kiuj nur malofte estas loĝataj. Oni nur atingas la insulon trans la maron. Ĉe la suda pinto de Acaill Beag staras lumturo, kiu konstruiĝis en 1965.
Achill-henge
Kiel Achill-henge estas nomata masiva ronda betonkonstruaĵo el ĉ. 30 ĉirkaŭ kvar metrojn altaj kolonoj kun amplekso de pli ol 100 m, kiu rememoras al Stonehenge. Ĝi estis konstruita en novembro 2011 fare de la loka entreprenisto ka aktivisto Joe McNamara kiel ''tombo“ por la Kelta tigro. Ĉar li ne havis permeson, intertempe juraj instancoj postulis malkonstrui la murojn.
Vilaĝoj sur la insulo
Sur la insulo estas jenaj pli grandaj setlejoj: Gob an Choire, Keel, Dooagh, Dooega, Doogort, An Caiseal, Dún Ibhir kaj Bun an Churraigh.
Famaj loĝantoj
Ankaŭ la germana aŭtoro Heinrich Böll vizitis la insulon en la 1950aj kaj 1960aj jaroj fericele. La Irisches Tagebuch ekestis el tiu tempo..
NGC 2537
NGC 2537 (aliaj indikoj — UGC 4274, KUG 0809+461, MCG 8-15-50, ZWG 236.35, MK 86, KARA 235, VV 138, ARP 6, PGC 23040) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
19547 Collier
19547 Collier estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Boleslav (apartigilo)
Boleslav povas marki:
Oka Kazuta
Oka Kazuta (岡 一太, naskiĝis en 1903 en Okajamo, mortis en 1988) estis japana Esperantista infan-literaturisto. Li lernis Esperanton en 1929. kaj estis ano de la japana laborista Esperanto-movado. Oka Kazuta migradis en norda Ĉinio dum la dua mondmilito. Li verkis japane kaj Esperante. Krom pro lia originale esperante verkita romano Matenruĝo - La juneco en la tridekaj jaroj, li aparte konatiĝis pro la japanlingva infan-teatraĵo Sub la Verda Stelo (緑の星の下に, latinliterigite Midori no Hoŝi no Moto ni) kreita por prezenti Esperanton al infanoj. La verkinto pro tiu ĉi teatraĵo estis honorita je Premio Osaka por esperantistoj en la jaro 1953.
Humanes
Humanes estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi iam nomiĝis Humanes de Mohernando pro sia antikva aparteno al la teritorio Encomienda de Mohernando.
Ĝi kuŝas sur la ebenaĵo de la valo de la rivero Henares, je 23 km el Gvadalaĥaro, kaj estas en la aktualo unu de la ĉefurboj de la komarko pro sia granda produktado de cerealo. La rivero Henares pasas je ĉirkaŭ 2 km oriente de la municipo, kaj la rivero Sorbe, barita de akvobaraĵo "El Colchón", fluas je simila distanco norde. En ĝia municipa teritorio troviĝas ankaŭ la submunicipoj Cerezo de Mohernando kaj Razbona.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas humanense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 1 466 loĝantoj kaj la denseco estas de 30,53 loĝ/km².
Situo
Humanes situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 746 m super marnivelo; je 23 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 48,02 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°49′38″N 3°09′19″Ok.
Historio
En la pasinto ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago, ene de la teritorio Encomienda de Mohernando, ĝis en la 16-a jarcento Francisco de Eraso, reĝa sekretario, aĉetis al la reĝo Filipo la 2-a ĉiujn terojn de la antikva Encomienda kaj li iĝis unua senjoro de Humanes. Poste Filipo la 4-a donis al la sukcedantoj de la familio Eraso la titolon de Grafo de Humanes.
Kiikka
Kiikka estas komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estis unuigita kun Keikyä kaj Äetsä en 1981. En 31-a de decembro 1980 la komunumo havis 2797 loĝantojn. Ĝia terareo estis 169.0 km². La areo estas plejparte ebena. La plej grandaj lagoj en la areo de la eksa komunumo estas Kiimajärvi kaj Ylistenjärvi.
Humanes
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro de la ruraj areoj de Kastilio kaj de la Provinco Gvadalaĥaro partikulare ege malpliiĝis pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Tamen ĉe Humanes la proksimeco al la provinca ĉefurbo, al la komunikvojo Madrido-Barcelono kaj al la industria akso Koridoro de Henares bremsis la senloĝigadon, kio ebligis la nunajn 1 466 loĝantojn, dum en similaj vilaĝoj de aliaj areoj oni malpliiĝis el 100.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj, iom da industrio. Elstaras en la municipo industrioj de konstrumaterialoj, moderna somera kolonio ĉe la bordo de la rivero Sorbe, kaj kultivejoj (irigacio) ĉirkaŭ la domaron, ĉefe en la valo de la rivero Henares.
David Sassoli
David Maria SASSOLI (naskiĝis en Florenco, mortis la  en Aviano), estis itala ĵurnalisto kaj politikisto de la partio Partito Democratico (PD). De 2009 li membris en la Eŭropa Parlamento. De 2014 ĝis 2019 li estis vicprezidanto, kaj de la 3-a de julio 2019 ĝis sia morto li prezidis la Eŭropan Parlamenton.
Kune kun la ĉefministro de Portugalio António Costa (nome de la Prezidanteco de la Konsilio de la Eŭropa Unio), kaj la prezidanto de la Eŭropa Komisiono Ursula von der Leyen li prezidis la Konferencon pri la estonteco de Eŭropo, kiu komenciĝis oficiale la 9-an de majo 2021 (Tago de Eŭropo).
Ĵurnalista kariero
David Sassoli finstudis politikan sciencon en la Universitato de Florenco. Post laboro en malgrandaj gazetoj kaj gazetaraj agentejoj, li iĝis membro de la roma redakcio de Il Giorno en 1985. Ekde 1992 li kunlaboris en Telegiornale de la publika televidkanalo Rai 3. Ĉefaj temoj de lia raportado estis la Mafio kaj organizita krimo. En 1997 li ricevis la premion Ischia Internazionale di Giornalismo.
En 1999 Sassoli iĝis speciala korespondento de la redakcio de TG1, ĉefa novaĵa ĵurnalo de la televidkanalo Rai 1. Li aktivas en la asocio Articolo 21, kiu subtenas esprimliberecon kaj gazetaran liberecon (protektita en artikolo 21 de la itala konstitucio).
Politika kariero
David Sassoli estis estro de la listo de la Partito Democratico por la regiono de la Centro en la eŭropaj balotoj de 2009 kaj estis elektita eŭropa deputito. Li aliĝis al la grupo de la Progresema Alianco de Socialistoj kaj Demokratoj en la Eŭropa Parlamento.
Reelektita en la 8a leĝdona periodo la 25an de majo 2014, li tiam fariĝis membro de la Komitato pri Transporto kaj Turismo. Denove reelektita kiel Eŭropa Parlamentano en majo 2019, li estis elektita Prezidanto de la Eŭropa Parlamento la 3an de julio 2019, duaraŭnde.
En aprilo 2021, li estis malpermesita eniri Rusion, kiel reprezalio pro punlimigoj starigitaj de Eŭropa Unio en marto.
Sigismund Thalberg
Sigismund THALBERG (naskiĝis la 8-an de januaro 1812 en Pâquis ĉe Ĝenevo, mortis la 27-an de aprilo 1871 en Posillipo ĉe Napolo) estis aŭstra komponisto kaj unu el la plej elstaraj pianovirtuozoj de la 19-a jarcento.
(16836) 1997 WG36
(16836) 1997 WG36 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Radhao
Radhao (râdhâ), alinome ankaŭ Radhika, Gandharvika, Vrindavaneŝvari (majstrino de vrindavan) ktp. estas la eterna amata de Kriŝno. Ŝi estis trovita en lageto kaj Vriŝabhanu Maharaĵ kaj lia edzino Kirtida akceptis ŝin kiel propran infanon. Estis dirita ke ŝi ne povis vidi denaske, sed kiam ŝi renkontis la unuan fojon kun Kriŝno mirege ŝi komencis vidi kaj Kriŝno estis la unua kion ŝi rigardis en ŝia vivo. Malgraŭ la granda amo la du disigis tro frue kaj ŝi devis edzigi kun alia viro kies nomo estis Abhimanju.
La vorto por fiero en la sanskrita estas abhiman. Lau vajŝnava doktrino ŝi estas multe pli sankta kaj deca ol Kriŝno mem kaj oni povas pardonigi insulton al Kriŝno - tiu praktike estas nenio hontinda kaj ne komparas kun aparadh (peko) kontraŭ Ŝrimati Radhika.
Lau gaudija vedanta filozofio Radhika estas la hladini ŝakti plezura energio de Kriŝno, tute bona kaj deca, kaj multe pli grava ol Kriŝno mem. Laŭ gaudija vedanta filozofio Kriŝno mem ne estas adorinda, sed sole ĉar lin Ŝrimati Radhika tiom multe amas oni adoras ilin ambau kun la mahamantra kaj en la temploj sur la altaroj. Kriŝno mem diris en la ŝrimad bhagavatam(bhagavata purano) ke li ne estas iu ajn sen la amo de ŝri radhika.
Rimarkinda ankaŭ estas ke la papago de Ŝrimati Radhika estas Ŝukadev Gosvami, kiu rakontis nude la ŝrimat bhagavatam al la sanktuloj kiuj kunvenis en Najmiŝaranjo.
Federacia vojo 14
La federacia vojo 14 - germane Bundesstraße 14 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 421 kilometrojn tra la federaciaj landoj Baden-Virtembergo kaj Bavario. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Stockach proksimume 5 kilometrojn norde de la Konstanca Lago kaj la plej orienta la komunumo Waidhaus ĉe la limo al Ĉeĥio. Gravaj urboj survojaj estas Tuttlingen, Rottweil (inter tiuj du urboj ĝi estas turisma vojo kaj memorigas pri la loka tradicio produkti lignajn murhorloĝojn), Herrenberg, Stutgarto, Waiblingen, Winnenden, Backnang, Schwäbisch Hall, Ansbach, Nurenbergo kaj Lauf.
30336 Zhangyizhen
30336 Zhangyizhen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yizhen Zhang, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Richard Montgomery High School de Rockville (Marilando).
Malfermo de la kvar ĉevaloj
La Malfermo de la kvar Ĉevaloj (ECO C47–C49) estas en ŝaka malfermo unu el la Malfermoj de la reĝa peono, kies karakterizaj unuaj movoj estas: 1.e4 e5; 2.Ĉf3 Ĉc6; 3.Ĉc3 Ĉf6
Keikyä
Keikyä estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estis unuigita kun Kiikka kaj Äetsä en 1981. En 31-a de decembro 1980 la komunumo havis 2977 loĝantojn. Ĝia terareo estis 69 km². Areo de Keikyä estis vere mallarĝa. Rivero Kokemäenjoki fluas laŭ Keikyä, sed lagoj estas tre malmultaj.
Malfermo de la kvar ĉevaloj
Variaĵoj
La Blankoj nun havas elekteblecon inter du gravaj variantoj:
Flago de Nov-Kaledonio
Ĝis 2010 la nura flago en oficiala uzo en Nov-Kaledonio, transmara teritorio de Francio, estis la franca trikoloro. Tamen, kun la oficiala adopto de la Kanak-flago kun la franca trikoloro en julio 2010, Nov-Kaledonio fariĝas unu el la malmultaj landoj aŭ teritorioj en mondo kun du oficialaj naciaj flagoj.
La 17-an de julio 2010, franca Ĉefministro François Fillon, partoprenis en ceremonio en Noumeo kie la kanaka flago estis levita apud la franca trikoloro, donante al ambaŭ flagoj oficialan statuson. Baldaŭ antaŭ la vizito, la Kongreso de Nov-Kaledonio voĉdonis kaj adoptis la Kanak-flagon.
La adopto de la Kanak-flago ricevis konteston. Kelkaj nov-kaledonoj argumentis kaj pledis por tute nova flago por Nov-Kaledonio, kiu prenus dizajnojn kaj de la franca trikoloro kaj de la kanak-flago. La celo de nova flago estus la apogo de kunvivado inter etnaj kanakoj kaj francoj, loĝantoj en Nov-Kaledonio.
Afonso la 1-a (Portugalio)
Per siaj multaj konkeroj, kiuj dum 40 jaroj duobligis la portugalan teritorion, li estas kromnomata "La Konkeranto", ankaŭ havas la kromnomojn "La Fondanto" kaj "La Grando". La maŭroj nomis lin Ibn-Arrik («filo de Henrique», traduko de arĥaa portugala genitivo Henriques) aŭ El-Bortukali («La Portugalano»).
Afonso estis filo de Henriko de Burgundio, Grafo de Portugalio kaj de l' reĝidino Tareja de Leono. Eble li naskiĝis en Coimbra kaj, eble, kreskiĝis en Guimarães kie vivis ĝis 1128. Li, sub influo de ĉefepiskopo de Braga, prenis en 1120 politikan pozicion kontraŭe al lia patrino (kiu apogis la familion Travas). La ĉefepiskopo kaj Afonso devis fuĝi. Afonso en 1122 iĝis kavaliro en Tui. Post repacigo, ili revenis al Portugalio. Sed, tiu disputo kaŭzis la invadon de l' Portukala graflando de Alfonso la 7-a, kiu, en 1127, ĉirkaŭfermis Guimarães kie estis Afonso Henriques. Ĉi tiu promesis lojalecon al kuzo, kiu rezignas konkeri la kastelurbon. Sed, kelkajn monatojn poste, en 1128, venkis la armeo de Afonso Henriques la trupojn de Tareja de Leono en Batalo de São Mamede. Tiu venko faris de Afonso la vera estro de l' portugala graflando. Li sendis ambasadorojn al la Papo por akiri aŭtonomion al la portugala eklezio kaj havigi la sendependecon de Portugalio.
En 1139, post granda venko en Batalo de Ourique kontraŭ forta Maŭra armeo, Afonso Henriques nomiĝis Reĝo de Portugalio, kun apogo de sia armeo. Laŭ la tradicio, la sendependeco estis konfirmata de kortega asembleo de Lamego, kiam li ricevis de la ĉefepiskopo de Braga la kronon de Portugalio, sed studoj nunaj ne konfirmas la ekziston de tiu asembleo. La agnosko de Kastilio alvenis en 1143, ĉar Afonso la 7-a volis esti Imperiestro (kaj, pro tio, li bezonis reĝojn kiel vasalojn). Afonso provis solidigi la sendependecon. Faris gravajn donojn al la Katolika eklezio kaj fondis multajn monaĥejojn. Li provis ankaŭ konkeri teritorion sude, okupitan de Maŭroj, kaj konkeris Santarém en 1146 kaj Lisbonon en 1147. En 1179 Papo Aleksandro la 3-a, per la ĉarto Manifestis Probatum, agnoskis Portugalion kiel sendependa vasala lando de la Katolika eklezio. La, hodiaŭe ŝajna kontraŭlogika diraĵo "sendependa vasala lando de la Katolika Eklezio" signifas ke la reĝo de Portugalio ne estis vasala de la kastilia reĝo, kaj ne estos vasala de iu futura hispana imperio, sed Portugalio apartenis al tiam ne plu ekzistanta Romia imperio, sekve, fakte, Portugalio estis tute sendependa.
Gravaj aĵoj de lia reĝperiodo:
Lia tumulo restas en la Monaĥejo de Santa Cruz de Coimbra, flanke de tiu de lia filo Sancho la 1-a.
Idaro
De lia edzino, Mafalda de Savojo kaj Piemonto, filino de grafo Amadeo la 3-a, (1125-1157), li havis plurajn filojn: Henrique (1147); Mafalda (1148); Urraca, princino de Portugalio (1151-1188), edzino de la reĝo Fernando la 2-a de Leono; Sancho la 1-a, reĝo de Portugalio (1154-1212); Teresa, princino de Portugalio (1157-1218), edzino de Filipe, grafo de Flandro kaj, post vidvineco, de Eudes la 3-a, Duko de Burgundio.
De kromedzinoj: Urraca Afonso, sinjorino de Aveiro; Fernando Afonso, ĉefministro; Afonso, Majstro de Ordeno de Sankta Johano de Rodeso.
Heinrota pufino
Heinrota pufino (Puffinus heinrothi) estas malmulte konata marbirdo de la familio de Procelariedoj. Probable proksima parenco de la Malgranda pufino aŭ de la Makulpufino (kun kiu ĝi estas foje konsiderata samspecia), ĝi distingiĝas pro longa kaj svelta beko kaj brunnuancaj subaj partoj.
Filain
Filain estas la nomo de du komunumoj en Francio:
Heinrota pufino
Tiu specio estas limigita al maroj ĉe la Bismarkoj kaj nordaj Salomonoj. La reproduktejaj lokoj de la specio ne estis ankoraŭ trovitaj, kvankam registroj de individuoj (inklude ĵus elnestiĝintaj idoj) en Bougainville kaj Kolombangara forte sugestas, ke ili reproduktiĝas tie, eble alte en la montoj (dedukte el la reprodukta kutimaro de la proksimaj parencoj). Estas malmulta informaro pri la specio kaj estas necerta ĉu ĝi estas minacata aŭ malpliiĝanta.
Referencoj
BirdLife International (2006) Species factsheet: Puffinus heinrothi. Elŝutita el http://www.birdlife.org la 26/7/2006
Margit Thoraeus-Ekström
Margit Thoraeus-Ekström estis sveda esperantistino, kiu lernis Esperanton proksimume en 1937. Ŝi verkis poezion kaj rakontojn svede kaj Esperante.
Molepolole
Molepolole estas urbo en Bocvano, kaj la ĉefurbo de Distrikto Kweneng. Ĝi estas unu el la plej grandaj tradiciaj urboj de Afriko. Ĝi situas en sudorienta Bocvano, ĉirkaŭ 50 kilometroj okcidente de la ĉefurbo, Gaborone.
László Domahidy (pli juna)
László Domahidy [lAslO domahidi] (pli juna), laŭ hungarlingve kutima nomordo Domahidy László estas hungara operkantisto (baso). Lia patro estis la samnoma László Domahidy (pli aĝa).
László Domahidy naskiĝis la en Debrecen.
Biografio
László Domahidy frekventis bazlernejon kaj muziklernejon samtempe, poste muzikartan mezlernejon en Budapeŝto, fine li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1977. Post la diplomo li aliĝis al la tutlanda filharmonio, kiu peris lin kiel opero- kaj oratorio-kantisto. En 1979 li ekhavis membrecon en la armea vira koruso, kie li estis ankaŭ solisto, kantoinstruisto, krome li kantis ankaŭ popolkantojn, muzikalojn, operetojn. Li kantis en la plej gravaj operejoj de Germanio, Italio, Svislando. Li ricevis germanajn premiojn.
Flagy
Flagy estas la nomo de pluraj komunumoj kaj lokoj en Francio:
Renate Künast
Renate Elli Künast (naskiĝis la 15-an de decembro 1955 en Recklinghausen) estas germana politikistino de la ekologia partio Alianco 90/La Verduloj.De 1985 ĝis 1987 kaj de 1989 ĝis 2000 ŝi membris en la landa parlamento de Berlino. Ekde 2002 ŝi membras en la nacia parlamento Bundestag, kaj ekde la jaro 2005 ŝi estas gvidantino de la parlamenta frakcio de sia partio. Inter la jaroj 2001 kaj 2005 Renate Künast krome estis nacia ministrino pri protekto de konsumantoj, nutrado kaj agrikulturo en registaro gvidita de la federacia kanceliero Gerhard Schröder.
En la parlamenta baloto en Germanio 2009 de la 27-a de septembro 2009 ŝi kaj la sampartiano Jürgen Trittin kune estas la pintaj kandidatoj de la partio Alianco 90/La Verduloj.
Canneto sull'Oglio
Canneto sull'Oglio estas komunumo de Italio.
1762
1762 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1762 post Kristo okazis, interalie:
Flago de Gvamo
La Flago de la Teritorio de Gvamo estis adoptita la 9-an de februaro 1948. La teritoria flago estas malhelbluo kun mallarĝa ruĝa limo surflanke (la limo estis pli posta aldono). En la centro de la flago estas la blazono; migdalforma emblemo, kiu prezentas proan velantan en Agana Bay proksime de Hagåtña, kaj "Gvamo" ruĝlitere. La formo de la emblemo memorigas la ŝtonĵetilojn uzitajn de la prapatroj de la insulanoj. La terformo ĉe la dorso prezentas la klifon Punta Dos Amantes ĉe Gvamo. Charles Alan Pownall aprobis la formon de la flago en 1948.
Javory
Javory (Ohren kun historiaj variantoj: Ohornn, Ohorn, Mohren) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malšovice. Ĝi trovigas proksimume 2 km okcidente de Malšovice. Estas ĉi tie registritaj 50 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Germaniumo
Germaniumo, aŭ germanio estas kemia elemento en la perioda tabelo kun la simbolo Ge kaj atomnumero 32. Ĝi estas malkorita por Clemens Winkler kaj brila, malmola arĝent-blank-kolora metaloido, kiu kemie similas al stano.
Javory
Javory estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,58 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1454.
Askeleentakanen
Askeleentakanen estas lageto en norda parto de Jyväskylä. Ĝi elfluas al Iso-Kuukkanen. Ĝia supermara alteco estas 131.2 m, areo 0.02384 km² kaj longo de bordo 0.583 km. Ĝi ne havas insulojn.
NGC 2537A
NGC 2537A (aliaj indikoj — MCG 8-15-51, PGC 23057) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Sankt Radegund bei Graz
Sankt Radegund bei Graz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Navalacruz
Navalacruz [nabalaKRUZ] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Navalacruz estas komprenebla etimologie kiel Altebenaĵo de la Kruco, kio videblas en ambaŭ flankoj de la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 49,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 221 loĝantojn. Ĝi perdis 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 47 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Sotalbo, San Juan del Molinillo, Cepeda la Mora, Navarredondilla, Hoyocasero, Navaquesera kaj Navatalgordo. La municipa teritorio estas montara inter la Sierra de la Paramera norde kaj la Sierra de Gredos sude.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Bizanca kaj Kristana Muzeo
La Bizanca kaj Kristana Muzeo (Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο) estas muzeo situa ĉe la Avenuo Vassilissis Sofias en Ateno, Grekio. Ĝi estis fondita en 1914 kaj estas hejmo de pli ol 25,000 ekspoziciaĵoj kun raraj kolektoj de pentraĵoj, skribaĵoj, freskoj, ceramiko, metiaĵoj, manuskriptoj kaj kopioj de artefaktoj el la 3a jarcento n.e. ĝis la fino de la mezepoka erao. Ĝi estas unu el la plej gravaj muzeoj en la mondo se temas pri Bizanca arto. En Junio 2004, por sia 90a jariĝo kaj la Atena Olimpiko, la muzeo remalfermiĝis al la publiko post etenda renovigo kaj la aldono de alia alo.
Vizitinformaro
La galerio estas situa ĉe la Avenuo Vassilissis Sofias numero 22, laŭ la strato el la Hotelo Hilton. Ĝi povas esti atingita pere de las Atena Metroo ĉe la stacio Evangelismos.
Metamorfozoj
La Metamorfozoj (latine Metamorphoses) estas longa, epopea poemo en la latina lingvo verkita de Ovidio. La poeto verŝajne komencis sian verkon ĉirkaŭ la jaro 1. La poemo entenas pli ol dekkvin libroj kaj dekdu mil versojn. Ĝi priskribas la naskiĝon kaj la historion de la helena-romia mondo, ĝis la epoko de la imperiestro Aŭgusto.
Granda parto de la aktuala popola kono pri la romia mitologio estas enhavata en tiu verko. Esperanten tradukis ilin Henri Vallienne. Bedaŭrinde tiu traduko neniam publikiĝis.
Lichtenberg
Lichtenberg estas interalie la nomo de la sekvaj
Personoj:
Komunumoj:
Fortikaĵoj (germanlingve Burg)
Kasteloj (germanlingve Schloss)
Geografiaj formaĵoj:
Historia grafejo:
Písečná (distrikto Frýdek-Místek)
Písečná (Pioseczna) estas municipo en la distrikto Frýdek-Místek, en Moraviasilezia regiono, en Ĉeĥio. Laŭ popolnombrado en 2001 ĝi havis 804 loĝantojn, el kiuj 26.8% de la loĝantaro estas polaj. Nun ĝi havas.
Historio
Municipo Písečná etendiĝas oriente de Jablunkov sur la dekstra bordo de rivero Olše, ĝi estas malproksima de ĝi 3 km. Ties plilongigita katastro, kiun tratranĉas rojo Kotelnice, celas nordorienten al monto Krkavice.
Písečná estis devene montara vilaĝo, parto de urbo Jablunkov. La unuaj mencioj pri Písečná devenas el la jaro 1446, kiam ĝi estis verŝajne loĝigita. Ĉe ĝiaj komencoj staris fratoj Matouš, Štefan kaj Jan Skřekidoj, origine el Jablunkov. Eĉ kiam Písečná estis parto de Jablunkov, ĝi per nenio diferenciĝis de ĉirkaŭaj valaĥiaj vilaĝoj. Granda bieno de Skřekidoj pase de tempo disfalis en pli malgrandajn partojn. En la 40-aj jaroj de 16-a jarcento vivis en Písečná prksimume 64 loĝantoj, kiuj kun sia laŭvalaĥie celita maniero de mastrumado tute diferenciĝis de la urba jablunkovanoj.
Ankaŭ ĉi tie oni dekomence instruis en privataj domoj kaj la unua lernejo estis establita en domo n-ro 54. Post la jaro 1873 estis konstruita nova unuklasa lernejo kaj tiu estis pli poste ankoraŭ plilarĝigita.
En la municipo troviĝas du kapeletoj - la unua estas inicita al Dipatrino Ĉenstoĥova, konstruita en la jaro 1926. La alia estas inicita al sankta Izidoro - patrono de agrikulturistoj. Ambaŭ kapeletoj estis konstruitaj pro dankemo al savo de vivo.
Ĝi fino de la jaro 2000 Písečná estis loka parto de Jablunkov. Surbaze de referendumo okazinta en junio de 2000, estis ekde la 1-a de januaro 2001 Písečná proklamita kiel memstara municipo. La memstareco de municipo karakterize kontribuis al ties plua evoluo.
Cyril Cinélu
Cyril CINÉLU [siril sinelü] (naskiĝis en Lagny-sur-Marne) estas franca kantisto de martinika deveno, gajninto de "Star Academy 6".
Gómez Farías (Chihuahua)
Gómez Farías estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Valentín Gómez Farías. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08025.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 757,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 10,1 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 8513 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,32 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Flago de Franca Polinezio
La flago de Franca Polinezio estis adoptita en 1984. La ruĝaj kaj blankaj koloroj estis adoptitaj pro historiaj tahitiaj flagoj. Paralelflosaĵo estas prezentita en la centra disko super emblemo de suno kaj maro. Tio estas tre simila al aliaj flagoj en tiu areo, ekzemple la flago de Kiribato. En kelkaj versioj de tiu flago, kvin figuroj reprezentantaj homojn de la insularo estas inkluditaj en la dizajno. La centra bildo havas la statuson de blazono de Franca Polinezio.
Christopher Robin
Christopher Robin estas fikcia homa figuro en Winnie-la-Pu-libroj. Li estas posedanto de Winnie-la-Pu. Lia kaphararo estas bruna. Li estas proksimume okjara knabo. Li estas inteligenta.
Amashisterio
Amashisterio aŭ amaspaniko aŭ kolektiva grupa histerio estas fenomeno de la manifestiĝo de la samaj aŭ similaj histeriaj simptomoj de pli ol unu persono. La komuna manifestiĝo de amashisterio okazas kiam grupo de homoj kredas ke ili havas similan malsanon aŭ mistraktadon.
Karakterizaĵoj
Amashisterio tipe komenciĝas kiam individuo iĝas malsana aŭ histeria dum periodo de streso. Post tiuj komencaj individuaj spektaklosimptomoj, aliaj komencas manifesti similajn simptomojn, tipe naŭzon, muskolan malfortiĝon, malbonan staton aŭ kapdoloron. La proprecoj de amasa histerio inkludas neniun bazitan celon, sed ambiguajn simptomojn, rapidan eskaladon de kazoj - ofte disvastiĝis aŭtorinformo de vido - kaj rapida moderigo de simptomoj. Demografie, kazoj estas pli oftaj ĉe virinoj kaj tiuj kun pli granda uzo de kuracistaj servoj. Ekvidoj de religiaj mirakloj ofte estas atribuitaj al amasa histerio.
Specifaj ekzemploj
Толпа
1755
1755 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
86-a SAT-Kongreso 2013
La 86-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis inter la kaj  en Madrido, Hispanio. Antaŭe la kongreso okazis la lastan fojon en Hispanio en 2002.
La kongresejo kaj loĝejo estis la universitata studenta restadejo Chaminade. En la ekskursa tago oni vizitis Toledon. Inter la 5-a kaj 8-a de aŭgusto okazis la postkongreso kun vizitoj al la najbaraj urboj Avilo, Segovio, krom vizito al lokoj de romaniko en la nordo de la provinco Madrido.
Aliĝis 104 kongresanoj, el kiu deko ne povis ĉeesti, dum proksimume sama nombro partoprenis sen aliĝi. La Organiza Kongres-Komitato estis komponita de Pedro Sanz, Miguel Fernández (arta programo), Kani (ekskursoj), Félix Lobo (administrado kaj financoj), David Rodríguez (grafiko), Rikardo Biurrún (libroservo), Darío Rodríguez (perreta diskonigado), Manuel Parra (ekspozicio kaj ekskurso al Segovio), Toño del Barrio (kongressako), Andreo Hoaro kaj Diana Riŝar (kongreslibro), Jorge Camacho (tradukado) kaj Brandon Sowers (helpanto).
Ekaperis dum tiu ĉi kongreso diversaj verkoj eldonitaj por tiu celo, nome de Miguel Fernández lia nova libro Poezio: armilo ŝargita per futuro, antologia kolekto de socie engaĝita, revolucia poezio, kaj fare de la Eldona Fako Kooperativa de SAT (SAT-EFK) la atendita filmo Esperanto de Dominique Gautier, kiun SAT-EFK financis kaj nova bildrakontaro de Serĝo Sir': BoRoKo – Bildaj Resumoj de Klasikaĵoj, volumo de bildstrie rerakontitaj klasikaj verkoj.
Programo
Matene okazis la kongresaj ĝeneralaj kunsidoj, dum tagmeze la kunvenoj de la frakcioj (liberecana, sennaciisma, ekologiisma kaj komunista), vegetara sekcio kaj Poresperanta fako. Posttagmeze kaj vespere okazis prelegoj kaj nokte distra programo. Dum la tuta semajno estis ekspoziciitaj paneloj de la Hispana Esperanto Federacio pri Esperanto en la hispana por hispanparolantoj kiuj tiam loĝis en la kongresejo. Dimanĉe la 28a okazis akceptado de kongresanoj kaj Interkona vespero dum gustumado de tipa hispana sangrio.
Flago de la Norfolkinsulo
Flago de Norfolkinsulo estis adoptita la 17-an de januaro 1980. Ĝi prezentas la pinon de Norfolkinsulo (Norfolkinsula araŭkario). La geometrio de la flago estas trigrupa. Ĝi estas simila al la flago de Kanado, kun ĝia uzo de nur du koloroj, kaj la uzo de elstara loka flora simbolo en la mezo. Ĝi ankaŭ havas 1:2-grandecan proporcion. Kaj estas simila ankaŭ al la flago de Libano kiu havas similan arbon en meza blanka strio inter du samkoloraj strioj, sed tiuj horizontalaj anstataŭ vertikalaj, kaj ruĝaj anstataŭ verdaj.
86-a SAT-Kongreso 2013
Programo
Lunde la 29-an frumatene ekfunkciis la Libroservo dum oni prezentis novaj eldonaĵojn kaj okazis legado fare de Dinko Matkovic de aforismoj el sia libro Cerbaj impulsoj. Poste okazis Malfermo de la kongreso kun partopreno de Vinko Markovo, Prezidanto de la Plenumkomitato de SAT, kaj poste Komuna fotado ĉe la naĝejo de la kongresejo. Posttagmeze okazis la Unua ekskurso tra Madrido kaj vespere koncerto de JoMo.
Marde, 30-an de Julio okazis Lerno-rondo gvidata de Miguel G. Adúriz pri “Kiel fari kaj prezenti esperantajn filmojn”. Poste projekciado de la dokument-filmo “Mondcivitanoj” kaj debato (hispanlingve, kun samtempa tradukado) pri migrantoj kaj landlimoj. Prezentis la filmeton ties reĝisoro Natalia Román kaj partoprenis la debaton aktoroj de la filmo kaj aliaj aktivuloj laborantaj ĉi-terene. Posta debato (hispanlingve, kun samtempa tradukado) temis pri “Esperanto ekster Esperantujo. Simpatio al Esperanto ĉe alternativaj komunikiloj” kun partopreno de gazetoj Tierra y Libertad, Germinal, CNT, Estudios, kaj internacia traduk-reto Tlaxcala (kun apero de la koruso Solfónica rilata al la movado 15-M). Post la vespermanĝo okazis la dua ekskurso tra Madrido.
Merkrede, 31-an de Julio okazis Lerno-rondo gvidata de Jorge Camacho pri gazetfarado (Beletra Almanako), Prelego de Vjekoslav Markov pri “Volontuloj de balkanaj landoj kiuj partoprenis al la civila milito en Hispanio kaj batalis ĉe la flanko de la respublikanoj”, Prelego de Brandon Sowers pri “Lastatempaj sociaj luktoj en Usono kaj ilia historia kunteksto”, Prelego de Michael Leibman pri “Naturo kaj ekonomio”, kaj Prelego de Pedro Zurita pri “Esperanto kaj la socia inkluzivigo de blinduloj” estante blindulo li mem. Lorenzo Noguero legis prelegon de Antonio Marco Botella nome Eŭropo kaj Al-Andalus historie.
Ĵaŭde, 1-an de Aŭgusto okazis la Tuttaga ekskurso al Toledo kaj post la reveno oni spektis la filmon “Esperanto” de Dominiko Gaŭtiero (kun prezentado fare de Vito Markovo).
Vendrede, 2-an de Aŭgusto okazis Lerno-rondo pri “Peĉakuĉo” (serio de mallongaj prelegetoj pri diversaj temoj), gvidata de Manuel Pancorbo, Prelego de Brandon Sowers pri “Esperantofilmoj”, Prelego de Toño del Barrio pri “Ideologiaj tendencoj en la hispana Esperanto-movado”, Prelego de Félix Jiménez Lobo, aktivulo pri etikaj bankoj, pri “Sociala kaj solidara ekonomio: lastaj tendencoj en Hispanio” kaj Prelego de Miguel Fernández pri “Kontestema, engaĝiĝinta, socia kaj revolucia Poezio”, kadre de prezento de la libro Poezio : armilo ŝargita per futuro intence eldonita por tiu ĉi kongreso. Poezio: armilo ŝargita per futuro estas ne simpla kompilo de multnombraj poemoj (entute 182 el 35 aŭtoroj), sed vaste komentita antologio de ĉefe hispanlingvaj engaĝiĝintaj lirikaĵoj zorge elektitaj kaj esperantigitaj kun rigoro kaj poezia sento. Post la vespermanĝo okazis Prelego de Manuel Pancorbo pri “Komunikado kun eksterteranoj” kaj ĉefe pri la klopodoj sendi mesaĝojn al ili fare de NASA kaj aliaj sciencaj instancoj.
Sabate, 3-an de Aŭgusto okazis Prelego de Toño del Barrio pri “El idioma Esperanto y la asociación mundial anacional SAT” (hispanlingve) kaj Lerno-rondo gvidata de Jorge Camacho pri poezio, Prelego de Vladimir Bespalov pri “Komunista internacia agado”, pri Komunista Partio de Rusio, pri ties internacia agado kaj pri aktiveco de rusiaj KEK-anoj en IKEK (Internacia Komunista Esperantista Kolektivo), pri ties organo Internaciisto, kies redakcio kaj presejo situas en Hispanio, Prezentado fare de Franjo Leveque de la venonta SAT-kongreso okazonta en Dinano, Bretonio, Francio kaj Prelego de Prado Esteban pri “Virinoj kaj Revolucio”. Post la vespermanĝo realiĝis Kolektiva Spektaklo “Vivu la teatro!” kondukita de Miguel Fernández kaj Ana Manero.
Dimanĉe la 4an de Aŭgusto oni fermis la kongreson, sed ankoraŭ okazis lasta promenekskurso tra Madrido (Retiro) kaj kiel postkongreso Lunde, 5-an de Aŭgusto Tuttaga ekskurso “Vojaĝo al la Mezepoko”, kun Félix Rodrigo Mora, Marde, la 6-an de Aŭgusto Tuttaga ekskurso al Segovio (Segovia) kaj Merkredo, 7-an de Aŭgusto Tuttaga ekskurso al Avilo (Ávila).
(19548) 1999 JJ58
(19548) 1999 JJ58 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Danuba Kanalo
La Danuba Kanalo (germanlingve Donaukanal) estas riverbrako de Danubo en Vieno. Ĝi estas postrestaĵo de la eksa "sovaĝa" Danubo, kiun oni reguligis inter 1868 ĝis 1875.
Male al Danubo, ĝi kondukas rekte preter la historia centro de Vieno. Danubo kaj la Danuba Kanalo formas insulon inter si, sur kiu troviĝas la 2a kaj 20a distriktoj de Vieno.
La Twin City Liner, boata servo de Vieno al Bratislavo, uzas la Danuban Kanalon. Ĝia viena albordiĝejo estas ĉe la placo Schwedenplatz.
86-a SAT-Kongreso 2013
Tra Madrido
Por la unua ekskurso tra Madrido oni eliris el la Sunporda Placo, hispane Puerta del Sol (kiel plej konata urbocentro, kun plejmultaj historiaj okazoj en 1808, ĉefa arestejo dum jardekoj, populara 20-jarcenta kutimo de jarfinaj vinberoj, km 0, simbolo de la urso, omaĝo al Karolo la 3-a, revolucia surstrata kunsidejo por 15M), placo Callao, ĉefa madrida strato Gran Vía (plej konata strato por vendejoj kaj kinejoj), Placo de Hispanio (kaj monumento al Cervantes), Templo Debod (elprenita el Egipto kaj historia okazo de la Montokazerno dum la Hispana Enlanda Milito), Senato (kampanjo kontraŭsenata), al strato Bailén (Reĝa Palaco, Placo Orienta, ege uzata dum la frankismo, Viadukto, historia memmortigejo), Plaza de la Villa (tri epokoj, domoj de verkistoj), Plaza Mayor (nuna plej turisma loko), Palaco Sankta Kruco al Tirso de Molina (kie okazis libera akceptado ĉe sindikatejo de CNT).
La dua ekskurso tra Madrido komencis kiel omaĝo ĉe la statua monumento al advokatoj de Atoĉa murditaj de faŝistoj dum la 1970-aj jaroj pro la Hispana Transiro al la demokratio, kun kanto kaj oferdono de po unu dianto fare de reprezentantoj de la kvin kontinentoj. Strato kaj placo Atoĉa (stacidomo, monumento 11M, manifestacioj, Muzeo Reĝino Sofia,...), dekliva strato Claudio Moyano, tra Retiro ĝis la statuo de la diablo (Falinta Anĝelo), Promenejo Prado, Muzeo Prado, Neptuno (nuna triumfejo por futbalteamo atletikamadrida kaj surstrata movado kontraŭparlamenta), placo Cibeles (nuna triumfejo por futbalteamo realmadrida kaj klarigo pri itineroj de manifestacioj, Hispana Banko, Armea Ministerio).
La tria ekskurso tra Madrido komencis ĉe placo Cibeles al Pordego Alkalao, tra Parko Retiro (baseno, promenejo Kubo ĝis la statuo de la diablo).
Al Toledo
La tuttaga ekskurso vizitis Toledon, Hispanio, ĵaŭde la 1an de aŭgusto. Temas pri tre interesa historia proksima urbo al Madrido, iam hispania ĉefurbo, kiu estis iam ĉefurbo kaj de diversaj ŝtatoj (visigota, araba, hispania) kaj de diversaj kulturoj (romianoj, judoj) pro kio interesas partikulare al esperantistoj supozeble pretaj interesiĝi pri kulturdiverseco. Tiele oni povis kontempli kaj ĝui diversajn monumentojn de tiuj ĉiuj kulturoj, epokoj kaj arkitekturoj, kiaj arabaj pordegoj en murego, islama moskeo deekstere, judaj sinagogoj, el kiuj unu estas muzeo pri la judhispana kulturo, katedralo katolika, ktp. Unu el la interesaj detaloj historie estas ke en Toledo estis mezepoka Toleda Tradukskolo tra kiu pasis la antikva kulturo el araboj kaj judoj al la kristana Eŭropo. Krome la tuto de la urbo interesas kiel defenda praurbo ĉirkaŭata de rivero Tejo kaj krutaj deklivoj, scenejo laŭlonge de la historio de multaj bataloj kaj malmultaj konkeroj. Aliaj kromaĵoj estas la figuro de fama pentristo El Greco, nome “La Greko”, alia ekzemplo de transkultureco, nome en la Renesanco, el Kreto al Toledo, kie li loĝis kaj laboris, kaj la fakto ke ĉirkaŭ la Toleda Alkazaro okazis somere de 1936 fama batalo nome Sieĝo de la Alkazaro.