cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bazdemokratio
Bazdemokratio aŭ enradikiĝinta estas kontraste al reprezenta demokratio kaj al rekt-demokratia sistemo, en kiu la bazo de socio (la civitanoj) aŭ de societo, asocio ktp, estas la membroj, anstataŭ elekti reprezentantojn, kiuj diskutas kaj decidas rekte mem.
Nacia demokrata popola movado metos la povon de decido kiel eble plej multe en la manojn de lokaj departementoj, taĉmentoj aŭ eĉ individuaj membroj anstataŭ ĉe centra ĉefsidejo. La principo estas, ke por ke demokratia povo estu plej bone ekzercita, ĝi devas servi lokajn komunumojn kaj individuojn kaj por ke ĝi estu plenumita, ili devas teni la potencon anstataŭ maldiafana minoritata grupo. Organizoj kurantaj surbaze de enradikiĝinta demokratio povas esti regataj en formo de partoprena demokratio. Radik-bazitaj demokratisistemoj estas diferencaj de fiksperiodaj demokrati-bazitaj sistemoj nome de ĉiu komunumo, en tio ke la komunumo daŭre estas ade implikita en decidiĝo. Multaj politikaj partioj en la mondo, precipe Verdaj, Libertarianisma kaj Libertarianisme socialisma partioj interesiĝas pri efektivigo de modeloj de demokratio fiksiĝintaj sur la politika nivelo, unu el kiuj estas konata kiel Germana Verda Partio.
Ĝi estas kvazaŭ la plej konsekventa formo de rekta demokratio. En Svislando ekzistas bazdemokrata sistemo en multaj komunumoj, kie la decidoj estas prenataj okaze de la komunuma asembleo, kaj en du kantonoj nome Apencelo Ekstera kaj Glaruso ankaŭ je kantona nivelo pere de la landkomunumo (germane Landsgemeinde).
Historia ekzemplo por bazdemokratio estas ekzemple la laboristaj konsilioj en la komenca tempo de Sovetunio aŭ inter la anarkiistoj kaj liberaculoj en Hispanio kaj precipe en Katalunio antaŭ la civitana milito en la unua duono de la 20-a jarcento.
Esperanto-movado kaj bazdemokratio
En Esperantujo, asocio pledanta por bazdemokratio estas MAS, laŭ sia statuto kaj memdifino.
Landek
Landek ĉe Petřkovice estas arbarkovrita plilongiĝinta monteto situanta en silezia parto de la statuta urbo Ostrava en katastra teritorio de urboparto Petřkovice super kunfluejo de riveroj Odra kaj Ostravice. Ties areo estas 85,53 ha. Temas pri la plej orienta loko de Ĉeĥa masivo, laŭ kiu ĝi ricevis ankaŭ sian nomon - Landek estas ĉeĥigita germana esprimo por (angulo de lando). Tio estas eŭrope kaj monde konata areo precipe el vidpunkto de geologio, arkeologio, historio, naturscienco kaj minadaferoj. Ties signifo estas komparata kun pli konataj montetoj (ekz. kun Říp, Blaník, Oreb aŭ Burkovák).
Landek estas ankaŭ unu el malmultaj lokoj en Eŭropo, kie estis trovita statuo de paleolitika Venuso – ĝi estas svelta kaj eltranĉita el eroziiĝinta hematito. Pli malfrue estis en la monteto slava burgejo kaj mezepoka burgo.
Landekaj mitoj
Precipe inter loĝantoj de Koblov iam estis rakontataj pri Landek timigplenaj mitoj. Inter la plej oftaj apartenas mitoj pri landeka trezoro, kiun gardas sinjorino en nigraj vestoj sur nigra ĉevalo, malobeema filino de landeka sinjoro ŝanĝita en apron aŭ blankan hundon kun ŝlosilo en buŝego. Al la trezoro eblis ankaŭ descendi tra truo en la tero, kiu malfermiĝis plimulte dum iu signifa eklezia festotago. Pluaj el la mitoj rilatas al niksoj, eventuale al nimfoj.
Palaco Matignon
Palaco Matignon (franclingve Hôtel Matignon) estas la oficiala loĝdomo de la ĉefministro de la Franca Respubliko. Ĝi estas lokita en Parizo ĉe strato Varenne ( 8-a arondismento).
Matignon estas nature ne vera hotelo, sed palaco.
Historio
Palaco Matignon estis konstruita en 1722 laŭ ordono de François-Henri De Montmorency-Boutteville, marŝalo de Luksemburgio, danke al la arkitekto Jean Courtonne. Ĉar la konstruado fariĝis pli multekosta ol unue konjektita, la marŝalo devis vendi la palacon al la familio DE MATIGNON. La palaco poste spertis multajn sinsekvajn proprietulojn : la monaka reĝa familio GRIMALDI, la dancistino Anne Éléonore FRANCHI kaj la bankisto Quentin CRAWFORD.
En 1808, la konstruaĵo estis vendita al la fama Charles-Maurice de Talleyrand, kiu devis rapide revendi ĝin al Napoleono la 1-a. Komence de la monarkia restarigo, Ludoviko la 18-a interŝanĝis ĝin por la Palaco Elizeo kun la fratino de la estonta reĝo Ludoviko-Filipo, Bathilde D'ORLÉANS. Tiu ĉi unue instalis tie komunumon de religiulinoj, kaj poste luigis la palacon. Dum la Dua Imperio, la palaco estis akirita de Raffaele De Ferrari, duko de Galliera. La dukino, en sia testamento, sekve donacis ĝin al la imperiestro de Aŭstrio-Hungario kiel nova ambasadejo.
Dum la unua mondmilito, la palaco estis rekviziciita de la registaro kiel malamika havaĵo. En 1922, Francio finfine oficiale aĉetis ĝin. Oni unue hezitis igi ĝin muzeo aŭ eĉ loĝejo, sed Gaston Doumergue, en 1935, igis la palacon oficiala loĝdomo de la Konsiliprezidento.
Fine de la dua mondmilito kaj dum la Provizora Registaro, la generalo De Gaulle nedaŭre loĝis ĉe Matignon.
Itaberá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Itapeva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Minareto de Sankta Sebastiano
La Minareto de Sankta Sebastiano (Alminar de San Sebastián) estas minareto kiu origine estis parto de moskeo kaj poste de la malaperinta Preĝejo Sankta Sebastiano de Arundo, en la provinco Malago, Hispanio. Temas pri turo el kvadrata plano en kiu distingeblas tri zonoj: malsupera, konstruita el ŝtono kun pordo elfarita de hufofera arko kaj alfizo; intermeza zono konstruita el briko kiu venas el la 14-a jarcento; kaj supera parto ankaŭ el briko, konstruita post la konkero de la urbo fare de kristanoj, ĝi kunkciis kiel sonorilturo.
American Empire
American Empire (usona imperio) povas aludi al jeno:
Historia muzeo Berno
La Historia muzeo Berno en Berno, Svisujo, estas granda historia muzeo.
Ekspozicio
La ekspozicio James Cook kaj la malkovro de suda maro estas de 7-a oktobro 2010 ĝis 13-a februaro 2011. Oni eldonis katalogojn en germana, franca kaj angla lingvoj.
Portugallingva vortprovizo
Portugallingva vortprovizo, oni kredas, havas ĉirkaŭ 250.000 vortoj, plej parto el ĝi (ĉ. 80%) rekte devenas el la latina kaj el la greka (ĉ. 17%), nur 2-3% devenas el aliaj lingvoj, ĉefe el la araba kaj modernaj lingvoj, kiel la franca aŭ la angla.
Greka-Latinida vortprovizo
Estas du tipoj de grek-latinidaj vortoj en portugala lingvo: heredaj kaj pruntprenitaj.
Hereda vortprovizo estas la baza vortprovizo de la lingvo, kiu rekte devenas el la vulgara latina per natura evoluo. Oni nomas la lingva evolua mekanismo laŭ la fonetiko "metaplasmoj", tiuj metaplasmoj okazis per aldono, elizio, transporto kaj transformigo.
Pruntprenitaj vortoj estas tiuj kiujn oni prenis el la klasika latina kaj greka post la historia apero de la portugala kiel aŭtonoma lingvo pere religio aŭ scienco. Se tiu pruntpreno okazis jam en mezepoko, tiuj vortoj evoluis, kiel okazis kun sufikso: -tate > -dade, kaj oni ne sentas ilin fremdaj, sed se tiuj pruntoj okazis post la klasika erao de la portugala (15-a jarcento), tiuj vortoj ne plu evoluis, kvankam adaptiĝis al portugala prononco kaj ortografio.
Ne grek-latinidaj vortprovizo
Ĝenerale, ne grek-latinidaj vortoj en portugala lingvo estas nomoj (substantivoj kaj adjektivoj), tre malofte adverboj aŭ verboj, kaj neniel "gramatikaj" vortoj (prepozicioj, konjunkcioj, pronomoj).
Reĝa Dana Teatro
La Reĝa Dana Teatro (Det Kongelige Teater) estas kaj la nacia dana ludarta institucio kaj nomo uzata por aludi al ties iama cel-konstrua ejo el 1874 situa ĉe la placo Kongens Nytorv en Kopenhago. La teatro estis fondita en 1748, unuafoje servante kiel la teatro de la reĝo, kaj poste kiel la teatro de la lando. Tiu teatro prezentas operon, la spektaklojn de la Reĝa Dana Baleto, koncertojn de klasika muziko (ĉefe fare de la Reĝa Dana Orkestro, kiu datas el 1448), kaj teatron en kelkaj diversaj lokoj.
La organizado de la Reĝa Dana Teatro estas sub la kontrolo de la Dana Ministerio de Kulturo, kaj ties celoj estas certigi la prezenadon de elstaraj spektakloj kiuj kongruu kun la variaj scenejojn kiujn ĝi kontrolas.
Hans Christian Andersen havis eksterordinaran voĉon de soprano, kaj tiele li estis akceptita en la Reĝa Dana Teatro, sed lia voĉo tuj ŝanĝiĝis. Kolego de la teatro diris al li ke li konsideris Andersen poeto. Akceptante tiun sugeston serioze, Andersen ekfokusiĝis al verkado.
Nemanice
Nemanice (Wassersuppen) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Plzeň, en distrikto Domažlice. Ĝi situas en Bohemia arbaro sub monto Haltrava (882 m), kiu apartigas ĝin de la resto de ĉeĥa teritorio. La eritorion deakvigas rojo Nemanický potok, apartenanta en disakvejon de Danubo. La muhicipo situas 21 km okcidente de urbo Domažlice. En spaco de eksa vilaĝo Lísková troviĝis ĉeĥa-germana limpasejo Lísková/Waldmünchen (malfermita en la jaro 1990). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1591. Tiam tie ekloĝis kvar ĉeĥaj mastrumantoj kaj ili nomis la novan vilaĝon Loužnice. En la 17-a jarcento venas germana koloniigo. En la vilaĝo trafikis vitrofarejo. Agrikulturo ne sukcesis kaj la municipo estis malriĉa. La germana koloniistoj nomigis germane la vilaĝon Wassersuppen (Akvaj supoj). En la jaroj 1781–1784 estis en la municipo konstruita baroka pregejo de sankta Johano Nepomuka. En la 19-a jarcento, dum industria revolucio, la municipo komencis dank' al industria produktado riĉigi. Estis konstruitaj novaj fabrikoj - ekz. alumetejo, fabriko por stanfolio kaj metalaj ŝtopaĵoj, produktado de speguloj. En la jaro 1930, antaŭ veno de Adolf Hitler al potenco en Germanio, Nemanice kaj ĝiaj alligitaj domaroj havis 1921 loĝantojn kun 326 domoj. La dua mondmilito haltigis la evoluon de Nemanice. Post la jaro 1945 la loka germana loĝantaro estis ellandigita kaj la municipo eĉ kun siaj partoj preskaŭ tute senhomiĝis. Post la jaro 1946 la municipo estis alloĝigita, sed la devenan nombron Nemanice jam neniam plu atingis. En la 1950-aj jaroj estis pro fera kurteno (kondukanta ankaŭ tra limo de ĈSSR kaj FRG) establita severe gardata limzono. En la vilaĝo daŭre ekloĝis anoj de ĉeĥoslovaka Limgardistaro kun la familioj, iom post iom transloĝiĝis ĉi tien ciganaj familioj. Nemanice tial estis preskaŭ por pluaj 40 jaroj preskaŭ fermita municipo, kien aliri eblis nur por permeso de la limgardistaro. Dum komunismo ĉiuj devenaj industriaj entreprenoj en la municipo pereis kaj la civitanoj ekde tiu tempo devis vojaĝi al laboro en pli grandajn setlejojn (ekz. ĝis Klenčí pod Čerchovem aŭ ĝis Domažlice). Iom post iom estis en Nemanice detruitaj granda nombro de devenaj domoj kaj anstataŭigitaj de tiam moderna loĝejkonstruaĵoj. En la 1970-aj jaroj estis konstruita nova vendejo de nutraĵoj kaj konstruaĵo de municipa ofico. Post ĉeĥoslovaka revolucio en la jaro 1989 okazas malfermo de limoj. En decembro de 1989 estis komencita likvido de "Fera kurteno", je unu jaro pli poste estis establita nova limpasejo en Lísková.
Interesaĵoj en la municipo
En Nemanice kaj ties ĉirkaŭaĵo eblas senĉese rimarki ankoraŭ restaĵojn de la devena germana loĝigo. Granda interesaĵo estas konstruaĵo de fervoja stacidomo en Stará Huť. Dum la dua mondmilito nome Nemanice ne estis konsisto de Protektorato Bohemio kaj Moravio, sed ĝi estis por "daŭre" enmembrigita en Germanan regnon. Tiam oni planis plilongigon de germana fervojlinio Cham – Waldmünchen tra Nemanice ĝis Poběžovice. Tial estis anticipe konstruita fervoja stacidomo kun intenco, ke en proksima estonteco alliĝos al ĝi ankaŭ reloj. Sed poste venis turno en la milito kaj Germanio havis aliajn prioritatojn ol konstrui fervojan infrastrukturon. La fervojlinio ne estis finkonstruita nek en dum la komunismo kaj nuntempe tiu ĉi projekto estis tute forgesita.
Nuntempo kaj aspekto de la municipo
La malfermo de la limo en la jaro 1989 alportis al la municipo siajn pozitivaĵojn kaj negativaĵojn. Unusignifa pozitivaĵo estas ekz. riparo de la loka pregejo kaj ebleco de evoluo de turismo. Sed la malfermo de la limo havis ankaŭ forturnitan vizaĝon. En la 1990-aj jaroj estis en la municipo iom post iom establitaj tri publikaj domoj – Maxim, Piko kaj Eso. La proksimeco de la limo allogis ankaŭ vietnamajn komercistojn, kiuj proksime de la limpasejo Lísková establis grandan foirejon.
François Descroizilles
François-Antoine-Henri Descroizilles (1751-1825) estis franca kemiisto kaj apotekisto, lernanto de Louis Jacques Thénard, kunlaboranto de Guillaume-François Rouelle, kiu sukcesis la titolon kiel "reĝa demonstranto de kemio". En 1791, li disvolvis la unuan bureton, kiun Louis Joseph Gay-Lussac plibonigis, faris esplorojn pri analiza kemio kaj estis unu el la fondintoj de la volumetra analizo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Berthollet_Claude_Louis.jpg| Claude Louis Berthollet (1748-1822) dosiero:Gaylussac.jpg| Louis Gay-Lussac (1778-1850) dosiero:Guillaume-Fran%C3%A7ois_Rouelle.jpg| Guillaume Rouelle (1703-1770) dosiero:Jean-MarieRoland.jpg| Jean-Marie de la Platière (1734-1793) dosiero:Louis_Jacques_Th%C3%A9nard.jpg| Louis-Jacques Thénard (1777-1857) dosiero:Louis_Nicolas_Vauquelin_3.jpg| Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829) </Gallery>
Komplemento
La vorto komplemento (kun e en la dua silabo, ne estu konfuzita kun malsama vorto komplimento kun i) havas plurajn signifojn. Ĝenerale komplemento de X estas io kiu kaj ankaŭ X kune konsistas la tuton; tio kio liveras tion kion X malhavas.
Martiroj de Tolpuddle
La Martiroj de Tolpuddle (angle Tolpuddle Martyrs) – grupo da laboristoj el la provinco Dorset, Anglio, kiuj antaŭenigis la kreadon de la sindikata movado en Britio.
La puno estis tre severa – ekzilado al Aŭstralio por 7 jaroj.
Post diversaj protestoj finfine la registaro pardonis ilin en 1836.
En la vilaĝo Tolpuddle troviĝas muzeo kaj monumento.
Ĉiujare sindikatanoj kunvenas kaj marŝas tra la vilaĝo (en la jaro 2002 – ĉirkaŭ 7000 partoprenantoj).
Haut-Barr
La unua parto de la mezepoka fortikaĵo Haut-Barr (france) aŭ Hoch-Barr (germane) en Alzaco estis konstruita dum 1100, sur sabloŝtona roko, 460 metrojn super marnivelo, alte super la urbo Saverne. Ĝia celo estis supervidi la valon de rivero Zorn kaj la ebenaĵon de Alzaco, kio donis al ĝi la kromnomon "la okulo de Alzaco".
Plurfoje ĝi poste estis pligrandigita fare de la episkopoj de Strasburgo.
La Traktato de Vestfalio devigis detrui la fortikaĵon Haut-Barr kune kun pluraj aliaj, sed kiam la Milito de postveno de Hispanio ekflamis dum 1701, ĝi estis ekreuzita. La fortikaĵo definitive estis forlasita dum 1770, sed la volbo uziĝis ĝis la Franca Revolucio.
Stacio Tamade (Nara)
Stacio Tamade (japane: 玉手駅 [Tamade-eki], angle: Tamade Station) estas fervoja stacio en Gose, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Neue Westfälische
Neue Westfälische (laŭvorte "nova vestfalia", germanlingva mallongigo NW) estas germana regiona gazeto, kiu aperas ĉiutage de lundo ĝis sabato. Ĝi precipe raportas pri novaĵoj el la regiono orienta Vestfalio inkluzive de la historia lando Lipo, fondiĝis en la urbo Bielefeld kaj havas sian centran redakcion tie.
Laŭ la stato de aŭtuno 2016 la gazeto havas 16 lokajn eldonojn:
En la dua jarkvarono de 2016, do inter aprilo kaj junio, sume vendiĝis averaĝe 217 773 ekzempleroj ĉiutage.
Slovaka karsto
Slovaka karsto (slovake: Slovenský kras) troviĝas en la sudorienta parto de Slovenské rudohorie (Slovaka ercmontaro) ĉe la ŝtatlimo kun Hungario. Ĝi apartenas en la reto de internaciaj biosferaj rezervejoj enkadre de Unesko pro siaj unikaj karstaj formacioj kaj multvaloraj specioj de flaŭro kaj faŭno kun multaj endemitoj. Troviĝas ĉi tie vera juvelo de naturaj belaĵoj – Zádielská dolina (valo), unu el la plej belaj kanjonoj en Slovakio, kun riĉe dissulkigitaj kalkŝtonaj rokegoj kaj muroj. Ĝi estas la enirpordo en orientan parton de Slovenský kras (karsto).
Jankio
Jankio (angle:Yankee) estas verŝajne, de origino, insultnomo kiun la britaj koloniistoj donis al la loĝantoj de la nederlanda kolonio Nieuw-Nederland.
La ekzakta origino de la vorto estas ne precize konata. Supozeble ĝi ekestis el la nederlandaj antaŭnomoj Jan-Kees. (J(oh)ano-Kornelio).
En certaj indianaj lingvoj 'Yankee' estas la vorto por ŝtelisto. La indianoj do nomus ilin ŝtelistoj post kiam la koloniistoj eksproprietigis ĉiujn kampojn de la indianoj.
Pliposte Jankio fariĝis kromnomo por loĝantoj de Novjorkio kaj la limtuŝanta New England. Nuntempe la loĝantoj de Novjorko kaj New England uzas la vorton "Jankio" kiel geŭzonomo. Unu el la profesiaj bazopilkoteamoj de Novjorko nomiĝas la "New York Yankees".
Historio
Dun la enlanda milito la 'aristokrata' suda konfederacio uzis la nomon "Jankio" por la nordaj Unuiĝintaj Ŝtatoj, en la signifo 'tiuj barbaroj el la nordo'.
Batman
Kontraŭe al multaj bildstriaj herooj, Batman ne uzas magiajn, sciencfikciajn aŭ eksterhomajn povojn, sed nur la forton kaj ruzon (kaj monon). Li reprezentas la malan miton de la mito de Superman. La vera nomo de Batman estas Bruce Wayne, filo de riĉeguloj, kiu okjara perdis siajn gepatrojn pro murdo, kaj tial decidis ĉiel kontraŭbatali krimon. La plej konata Batman-aktoro estis verŝajne Adam West inter 1966-69.
The Dark Knight Returns (La malhela kavaliro revenas, alternative titolita Batman: The Dark Knight Returns) estas kvarnumera eta serio de grafikaj noveloj de 1986 kies protagonisto estas Batman, verkita de Frank Miller, ilustrita de Miller kaj Klaus Janson, kaj publikigita de DC Comics.
Liaj malamikoj estas Argilvizaĝo (Clayface), Du-Vizaĝo (Two-Face), Enigmisto, Venena Hedero, Ĵokero (Joker), Deadshot, Deathstroke, Ventroparolisto (Ventriloquist), Timigilo (Scarecrow), Horloĝa Reĝo, Kalendara Viro.
Agopupo
Agopupo aŭ ankaŭ agofiguro estas ludilo, nome tipo de pupoj, pozeblaj statuetoj, faritaj el plastaj aŭ aliaj materialoj, kaj ofte bazitaj sur roluloj el filmo, bildstrio, videoludilo, aŭ de televida programo.
Distingo estas ofte farata inter pupoj kaj agopupoj, kiuj estas ĝenerale el plasta aŭ duonmetala konstruado kaj pozeblaj je ioma etendo, kaj ili ofte estas komercigataj pere de programoj de televido aŭ de filmoj kiuj aperigas tiun rolulojn. Modernaj agopupoj, kiaj Action Man, estas ofte komercigitaj por knaboj (kaj plenkreskaj kolektantoj), dum pupoj estas ofte komercigitaj por knabinoj.
14 (nombro)
Dek kvar (14) estas la natura nombro kiu sekvas 13 kaj antaŭas 15.
La nombro 14 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
En matematiko
Dek kvar ne estas primo. 14 = 7·2
Pri la nombro 14
La atomnumero de Silicio.
En brazila folkloro la 14 absolute rilatas al kato, sed ĉiuj nombroj finitaj per 14 rilatas al papilio.
Csévharaszt
Csévharaszt (ĉEvharast) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Monor. Haraszt signifas: filiko.
Situo
Csévharaszt situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Urbo Monor kaj tie la fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Cegléd-Szolnok estas proksime. Monor troviĝas 8, Cegléd 35, Budapeŝto 42 km.
Amonia karbamato
Amonia karbamato, karbamato de amonio aŭ NH2COONH4 estas neorganika salo de karbamata acido kaj amoniako. Ĉi-komponaĵo estas blanka solido, tre solvebla en akvo kaj etanolo, kaj iomete volatila ĉe meditemperaturo. Ĝi estas senpere estigita pere de reakcio inter la likva amoniako kaj seka glacio.
Reakcioj
Amonia karbamato povas senhidratiĝi al ureo laŭ la jena ekvacio :
Ĝi same povas malkomponiĝi al amoniako kaj karbona duoksido:
Amonia karbamato suferas retroirigan hidratiĝon al amonia karbonato:
Uzoj
La kapableco de la amonia karbamato estigi ureon estis unue malkovrita en 1868 de Aleksandro Bazarov (1845-1907), kiam li varmigis en sigelita vitra tubo ĉe temperaturoj variantaj inter 130 °C kaj 140 °C. Ĉi-tio permesis produktadon de ureo kaj akvo egalmolaj kvantoj. Tipa industria instalaĵo por produktado de ureo povas atingi 15000 tunoj potage. Troo da amoniako kaj karbona duoksido devas plenigi reaktoron en ĉi-procezo. Amonia karbamato produktiĝas kiel pera substanco en ĉi-reaktoro kaj povas senhidratiĝi al ureo laŭ la jena ekvacio:
Amonia karbamato aprobiĝas de la "Usona Agentejo por Vivmedia protektado" (EPA ) kiel inerta ingredienco ĉeestanta en formuliĝoj por pesticidoj surbaze de "aluminia fosfido". Ĉi-pesticido ordinare uzatas por kontrolo de insektoj kaj roduloj en areoj kie agrikulturaj produktoj enstokiĝas. La kialo por la uzo de la amonia karbamato kiel ingredienco estas igi la fosfinon malpli bruligebla per liberigo de amoniako kaj karbona duoksido por dilui fosfidan acidon estigitan pere de hidroliza reakcio.
Amonia karbamato povas same uziĝi kiel amoniigagento, tamen, kompare kun amoniako, ĝi ne estas tiel forta amoniiganto.
Sintezo de karbamoila fosfato
Amonia karbamato plenumas gravan rolon en la formado de "karbamoila fosfato", kiu necesas, kaj por la ciklo de ureo, kaj por la produktado de pirimidinoj. Laŭ ĉi-tiu enzimokataliza reakcio, ATP kaj amonia karbamato konvertiĝas en ADP kaj karbamoila fosfato, tiel kiel en la jena reakcio:
James Curtis Hepburn
James Curtis HEPBURN ( 13-a de marto 1815 - 11-a de junio 1911 ) estas misiisto kaj doktoro naskita en Presbiterianismo. Elpensinto de Hepburn-transskribsistemo.
Distrikto Siegen-Wittgenstein
La distrikto Siegen-Wittgenstein situas en la pleja sudoriento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Siegen, kiu konsistigas duonon de la distrikta nomo. Origine temis pri du distriktoj, Siegen (la regiono Siegerland) kaj Wittgenstein (aŭ la regiono Wittgensteiner Land, la komunumo Erndtebrück kaj la kuracurboj Bad Berleburg kaj Bad Laasphe), kiuj estis kunigitaj dum la jaro 1975. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Hochsauerland norde, Waldeck-Frankenberg, Marburg-Biedenkopf kaj Lahn-Dill oriente kaj sude, Altenkirchen kaj Westerwald okcidente kaj Olpe nordokcidente.
La pejzaĝo estas montareta kaj arbaroriĉa, pluraj valoj plenigitaj per akvo, tial ke ekestis grandaj naturaj akvorezervujoj. Historie la loĝantoj vivis precipe de produktado de ligno kaj de minado de ercoj.
Administra disdivido
La distrikto konsistas el 11 komunumoj, el kiuj 7 estas urboj. (Nombroj de loĝantoj laŭ la stato fine de inter krampoj)
Don (Nordo)
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas donois(es) - prononco.
Glavodenta baleno
La Glavodenta baleno (Mesoplodon traversii) estas tre malmulte konata kaj la plej rara specio de Bekobalenoj. Ĝi estis dekomence nomita el parta makzelo trovita en Pitt-insulo, Novzelando, en 1872; registrita kaj ilustraciita en 1873 fare de James Hector, kaj priskribita la venontan jaron fare de John Edward Gray, kiu nomis ĝin honore de Henry Hammersley Travers, nome la kolektisto. Tiu estis finfine kunigita kun la zondenta baleno, starte tiom frue kiom en artikolo de 1878 de Hector, kiu neniam konsideris la specimenon kiel specie distinga. Kranikovrilo trovita en la 1950-aj jaroj en la insulo Whakaari aŭ Blanka, ankaŭ en Novzelando, dekomence restis nepriskribita, sed ĝi estis poste konsiderita el ginkodenta baleno.
En 1986, damaĝita kranikovrilo estis trovita surstrande en la insulo Robinson Crusoe, Ĉilio, kaj estis priskribita kiel nova specio, Mesoplodon bahamondi aŭ Bahamondea bekobaleno.
En Decembro 2010, du specimenoj, nome ino kaj ido, estis trovitaj surstrande en Opape Beach, Bay of Plenty, Novzelando. Ili estis origine identigitaj kiel de Greja bekobaleno, sed posta genetika analizo montris, ke ili estas la unuaj kompletaj specimenoj de Glavodenta baleno. Post tiu trovaĵo, informo priskribanta la glavodentan balenon kaj analizo de ilia DNA poste aperis en la numero de la 6a de Novembro 2012 de la gazeto Current Biology.
La rezultoj de sekvenco de DNA kaj morfologiaj komparoj montris, ke la tri trovitaĵoj estas el sama specio, kiu estu tiele pli taŭge konata kiel M. traversii. La ekstera aspekto estis priskribita nur en 2012, kaj ĝi estas plej verŝajne la plej malmulte konata granda specio de mamulo de la modernaj tempoj.
Alpinópolis
Fondis ĝin en 1805 la leŭtenanto José Justiniano dos Reis kaj sia edzino Ana Teodora de Figueiredo, kromnomita "Dona Indá", kun iliaj kvin gefiloj.
Ĝis 1914 la urbo nomiĝis São Sebastião da Ventania, ĝi ŝuldas sian novan nomon "Alpinopolis" al la fakto, ke ĝi situas je altitudo de 900 m ĉe la deklivo de monto.
Vidindaĵoj
Unu el ĝiaj vidindaĵoj estas reproduktaĵo de la Olivarba monto, kie okazas teatraĵoj dum la ceremonioj de la Sankta semajno.
Ernő Nemecz
Ernő Nemecz [nemec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemecz Ernő estis hungara geologo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (1980).
Ernő Nemecz naskiĝis la  1920 en Ĉeĥoslovakio en Lučenec kaj mortis la 25-an de novembro 2021.
Biografio
Ernő Nemecz apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1943. En la sekva jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li estis asistanto en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. Baldaŭ plejparte li instruis en universitato de Veszprém (urbo), kie li estis rektoro en 1953 kaj inter 1971-1980. Li ricevis 6 premiojn inter 1969-2008.
Alguazas
Alguazas estas hispana municipo de Murcia Regiono. Ĝia areo konsistas el 23,74 km2. La municipo limas al Molina de Segura, Ceutí, Villanueva del Río Segura, Campos del Río kaj Torres de Cotillas. En la jaro 2019 naŭ mil sescent tridek ok personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de Alguazas. Alguazas formas parton de la Metropola areo de Murcio. La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Segura.
La nomo de la municipo devenas de la araba vorto “Aluazta” aŭ “Alhuasta” kiu signifas “mezejon” pro ties privilegia geografia lko inter la riveroj Mula kaj Segura. La aktuala nomo aperis en la 13a jarcento, kiam Alfonso la 10-a donis la urbon al sia edzino Violante.
Tiu situo interrivera ebligis, ke la teritorio estis loĝata ekde antaŭ jarmiloj. La unuaj setlejoj datas de la Bronzepoko (2000 a.K.), ĉar oni trovis kolektivajn tombejojn, kiel en la Loma de los Peregrinos. Aliaj arkeologiaj kuŝejoj trovitaj estas ŝtonateliero de siliko en Cabezo de la Zobrina, Campo del Alfarero kaj la Cueva del Casón, ambaŭ sur la maldekstra bordo de la rivero Mula.
Berliner Morgenpost
Berliner Morgenpost ("berlina matena poŝto") estas germana regiona gazeto. Laŭ la nomo facile diveneblas, ke ĝi fondiĝis en Berlino kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 20-a de septembro 1898 aperas ĉiutage (do inkluzive de dimanĉoj). En la dua jarkvarono de 2016, do inter aprilo kaj junio, vendiĝis averaĝe 83 468 ekzempleroj ĉiutage.
Arkimedo
Arkimedo aŭ Arĥimedo (Ἀρχιμήδης; naskiĝis en 287 a. Kr. en Sirakuzo, mortis la 212 a. Kr. en Sirakuzo) estis greka matematikisto, fizikisto kaj inĝeniero.
Arkimedo estas konsiderata kiel unu el grandaj matematikistoj de antikveco. Li uzis la elĉerpan metodon por kalkuli la areon sub la arko de parabolo per la sumaro de senfina serio, kaj donis proksimumon tre precizan de la nombro pi. Li ankaŭ difinis la spiralon, kiu portas lian nomon, formulojn por la volumenoj de la surfacoj de revoluado kaj genian sistemon por esprimi nombrojn tre longajn.
Villanueva del Rosario
Villanueva del Rosario estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la orienta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro.
Arkimedo
Inter liaj antaŭeniroj en fiziko troviĝas liaj fundamentoj en hidrostatiko, statiko kaj la klarigo de la principo de la levilo.
Villanueva del Rosario
Ĝi estas en la komarko Nororma en la jurisdikcia teritorio de Archidona. Ĝi havas areon de 44'6 km² kaj 3641 loĝantojn (1783 viroj kaj 1858 virinoj), laŭ la popolnombrado de INE de 2012.
Arkimedo
Arkimedo estis ankaŭ elstara inĝeniero, formulanta principon de elĵet-forto kaj koncernan leĝon. Legendo rakontas, ke malkovrante la principon de elĵet-forto (egalas al la pezo de la likvo elpuŝata per la solido) dum sinbanado, li elkuris preskaŭ tute nuda sur la stratoj de Sirakuzo, kriante „Eŭreka!“ (mi trovis ĝin). Li estis inventinto ankaŭ de sieĝarmoj kaj de la t.n. Arkimeda ŝraŭbo (helico). Kelkaj liaj geometriaj pruvoj estis motivitaj laŭ mekanikaj argumentoj, kiuj tamen kondukis al veraj respondoj.
Plimulto de la faktoj pri Arkimedo originas de la biografio de romia generalo Marko Klaŭdo Marcelo, verkita de romia biografo Plutarko. Dum la romia sieĝo de Sirakuzo (214-212 a.K.), Arkimedo defendis la urbon per la de li konstruitaj konkavaj speguloj, kiuj fokusigis sunajn radiojn al romiaj ŝipoj, tiel malhelpante ilin (tiu historio estas pridubata). Same oni supozas, ke li sukcesis desegni maŝinojn kapablaj elirigi ŝipojn de malamikoj el akvo. Fine, kiam la sieĝo estis disrompita, romiaj soldatoj murdis Arkimedon, spite malajn ordonojn. Liaj lastaj vortoj estis: „Ne tuŝu miajn cirklojn“. Temis pri geometriaj figuroj skizitaj sur la sablo.
Villanueva del Rosario
La tereno estas montara escepte ĉe la rivero Guadalhorce. La altitudo estas de 600 m super marnivelo. La plej alta punkto estas "El Chamizo" kun 1637 m.
Arkimedo
Diference de liaj inventoj, la primatematikaj verkoj de Arkimedo ne estis tre konataj en la antikveco. La matematikistoj de Aleksandrio legis kaj citis ilin, sed la unua kompleta kompilaĵo de lia verkaro ne estis farita ĝis ĉ. 530 p.K. fare de Isidoro de Mileto. La komentarioj de la verkoj de Arkimedoj verkitaj de Eŭtocio en la 6a jarcento malfermis ilin por la unua fojo al publiko pli ampleksa. La relative malmultaj kopioj de verkoj skribitaj de Arkimedo, kiuj travivis tra la Mezepoko estis grava fonto de ideoj dum la Renesanco, dum la malkovro en 1906 de nekonataj verkoj de Arkimedo en la tiel nomita Palimpsesto de Arkimedo helpis kompreni, kiel li atingis siajn matematikajn rezultojn.
Biografio
Estas malmulta fidinda informo pri la vivo de Arkimedo. Tamen, ĉiuj fontoj koincidas en la faktoj ke li estis indiĝena de Sirakuzo kaj ke li mortiĝis dum la fino de la sieĝo de Sirakuzo.
Villanueva del Rosario
Oni trovis restaĵojn kiuj atestis pri la antikveco de la okupo de la regiono, nome el Malsupra Paleolitiko, el kartaganoj kaj romianoj. Ŝajne poste okazis senloĝado (arbaro reestis) ĝis la reloĝigo de la 16a jarcento.
La urbestraro estis ĉiam maldekstremaj, ĉu komunistoj aŭ socialistoj, dum la demokratia epoko.
Arkimedo
Biografio
Arkimedo naskiĝis ĉ. 287 a.K. en la mara havenurbo Sirakuzo (Sicilio, nuna Italio), urbo kiu tiam estis kolonio de la Granda Grekio. Konante la daton de lia morto, la proksimuma naskodato estas bazata en aserto de la bizanca historiisto Johano Tzetzes, kiu asertis ke Arkimedo vivis ĝis la aĝo de 75 jaroj. Laŭ unu hipotezo de interpreto bazata sur rompita fragmento de La sablo-kalkulanto —kies titolo en greka estas ψαμμίτης (Psammites)—, Arkimedo mencias la nomon de sia patro, Fidias, nome astronomo.
Plutarko skribis en sia verko Paralelaj vivoj (Vivo de Marcelo, 14, 7.) ke Arkimedo estis parenco de la tirano Hierono la 2-a de Sirakuzo. Oni scias ke amiko de Arkimedo, nome Heraklido, verkis biografion pri li sed tiu libro ne estis konservata, kaj tiele oni perdis la detalojn de lia vivo. Oni ne konas, por ekzemplo, ĉu iam li edizĝis aŭ li havis gefilojn.
Inter la malmultaj certaj informoj pri lia vivo, Diodoro Sicilia havigas unu laŭ kiu eble Arkimedo, dum sia junaĝo, studis en Aleksandrio, en Egipto. La fakto ke Arkimedo aludas en siaj verkoj al sciencistoj kies agado estis okazinta en tiu urbo, apogas tiun hipotezon: fakte, Arkimedo referencas al Konon de Samos kiel lia amiko en Pri la sfero kaj la cilindro, kaj du el liaj verkoj (Pri la metodo (de la mekanikaj teoremoj) kaj La problemo de la bovaro) estas dediĉitaj al Eratosteno de Kireno.
Arkimedo mortiĝis ĉ. 212 a.K. dum la Dua Punika Milito, kiam la romiaj fortoj estre de la generalo Marko Klaŭdio Marcelo konkeris la urbon Sirakuzo post sieĝo dujardaŭra. Arkimedo distingiĝis ĉefe dum la sieĝo de Sirakuzo, en kiu li disvolvigis armilojn por la defendo de la urbo. Polibio, Plutarko, kaj Tito Livio priskribas, precize, lian laboron en la defendo de la urbo kiel inĝeniero, disvolvigante artileriaĵojn kaj aliajn artefaktojn kapablajn elteni la malamikon. Plutarko, en siaj rakontoj, li diras ke la romianoj estis tiom nervozaj pro la inventoj de Arkimedo ke la apero de ajna trabo aŭ pulio en la muregoj de la urbo estis sufiĉa por provoki panikon inter la sieĝantoj.
Arkimedo estis murdita fine de la sieĝo fare de romia soldato, kontraŭ la ordonoj de la romia generalo, Marcelo, respekti la vivon de la granda greka matematikisto. Ekzistas diversaj versioj de la morto de Arkimedo: Plutarko, en sia rakonto, havigas ĝis tri diferencajn versiojn. Laŭ lia plej populara rakonto, Arkimedo estis kontemplanta matematikan diagramon kiam la urbo estis kaptita. Romia soldato ordonis lin renkonti la generalon, sed Arkimedo malobeis, dirante ke li devas solvi antaŭe la problemon. La soldato, furioza antaŭ la respondo, li mortigis Arkimedon per sia glavo. Tamen, ankaŭ Plutarko havigas aliajn du rakontojn malpli konatajn pri la morto de Arkimedo, la unua el kiuj sugestas ke eble li estis mortigita dum li klopodis kapitulaci antaŭ romia soldato, kaj dum li petis plian tempon por solvi problemon en kiu li estis laboranta. Laŭ la tria historio, Arkimedo portis matematikajn ilojn, kaj estis mortigita ĉar la soldato pensis ke temas pri valoraĵoj. Tito Livio, siaflanke, limiĝis diri ke Arkimedo estis inklinita super desgnaĵoj kiujn li estis faranta surgrunde, kiam soldato, kiu ne konis kiu li estas, mortigis lin. Ajnaokaze, laŭ ĉiuj rakontoj, la generalo Marcelo montriĝis furioza antaŭ la mortigo de Arkimedo, ĉar li konsideris lin valora scienca aktivulo kaj li estis ordoninta antaŭe ke li eĉ ne estu vundita.
La lastaj vortoj atribuitaj al Arkimedo estis «Ne ĝenu miajn cirklojn», reference al la cirkloj de la matematika desegno kiun li supozeble estis studante kiam interrompis lin la romia soldato. La frazo estis tiom ofte citita en latino kiel Noli turbare circulos meos, sed ne estas pruvaro ke Arkimedo prononcis tiujn vortojn kaj ili ne aperas en la rakontoj de Plutarko.
Cicerono priskribis la tombon de Arkimedo, kiun li estis vizitinta, kaj li indikis ke sur ĝi oni estis metinta sferon enskribita ene de cilindro. Arkimedo estis pruvinta ke la volumeno kaj la areo de la sfero estas du trionoj el la cilindro kiu ĉirkaŭas ĝin, inklude ties bazojn, kio estis konsiderata la plej granda de liaj matematikaj malkovroj. En la jaro 75 a.K., 137 jarojn post lia morto, la romia oratoro Cicerono estis servanta kiel kvestoro en Sicilio kaj aŭskultis historiojn pri la tombo de Arkimedo, sed neniu el la lokanoj estis kapabla diri kie ĝi precize situas. Finfine, li trovis la tombon apud la pordego de Agrigento en Sirakuzo, tre malzorgita kaj ĉirkaŭita de arbustoj. Cicerono purigis la tombon, kaj tiele li kapablis vidi la tomboŝtonon kaj legi kelkajn el la versoj kiujn oni skribis sur ĝi.
La rakontoj pri Arkimedo estis verkitaj de la historiistoj de la antikva Romo multan tempon post lia morto. La rakonto fare de Polibio pri la sieĝo al Sirakuzo en sia verko Historioj (libro VIII) estis verkita ĉirkaŭ sepdek jarojn post la morto de Arkimedo, kaj ĝi estis uzata kiel fonto por informaro fare de Plutarko kaj Tito Livio. Tiu rakonto havigas malmultan informon pri Arkimedo kiel persono, kaj oni fokusigas al la militmaŝinoj kiuj laŭdire estis konstruita de li mem por defendi la urbon.
Verkoj de Arkimedo
Arkimedo originale verkis en doria helena lingvo, nome la lingvo parolata en Sirakuzo.
Lia verkaro ne estis tiom bone konservita kiom tiu de Eŭklido; sep el liaj traktatoj estas konataj nur el referencoj de aliaj aŭtoroj. Ekzemple, Papo de Aleksandrio mencias Pri farado de sferoj kaj alian verkon pri pluredroj, kaj Teono de Aleksandrio citas komenton pri refrakto el perdita verko titolita Katoptrika. En sia vivo Arkimedo diskonigis la rezultojn de sia laboro per korespondado kun la matematikistoj de Aleksandrio. Liaj verkoj estis kolektitaj de la bizanca arĥitekto Isidoro de Mileto (ĉ. la jaro 530), kaj la komentoj pri li verkitaj de Eŭtoĥio en la 6-a jarcento diskonigis lian laboron al pli vasta publiko. La verkaro de Arkimedo estis tradukita al la araba lingvo fare de Thabit ibn Qurra (836–901) kaj al la latina fare de Gerardo de Kremono (ĉ. 1114–1187). En 1544. en la Renesanco, Johann Herwagen en Bazelo publikigis la editio princeps (unua eldono), kun la verkaro de Arkimedo en la helena kaj la latina.
Apokrifaj verkoj
La Libro de Lemoj ( Liber Assumptorum) estas traktaĵo de dek kvin teoremoj pri la naturo de cirkloj. La plej malnova ekzemplero estas en araba lingvo. La sciencistoj T. L. Heath kaj Marshall Clagett argumentas, ke ĝi ne povis esti verkita de Arkimedo, ĉar tiu estas citata en la teksto, kio sugestas, ke ĝi estis modifita de alia aŭtoro. Eble la verko estas bazita sur pli aĝa, perdita verko de Arkimedo.
Oni diris ankaŭ, ke Arkimedo jam konis la formulon de Herono por kalkuli la areon de triangulo el la longecoj de ĝiaj lateroj. Sed la unuan fidindan referencon al tiu formulo donis Herono de Aleksandrio en la 1-a jarcento.
Principo de Arkimedo
La Arkimedo-principo diras ke solida korpo parte aŭ tute enakvigita ŝajne perdos peson egala al akvpeso ellokita. Vitruvio rakontas la faman historion de Arkimedo malkovrinte tiun ĉi dum bano kaj poste kurante senveste tra la urbo, sed vera montro de la malkovro montriĝas en lia duvoluma verko Pri Flosantaj Korpoj. Ankaŭ la antikva ĉina infangenio Cao Ĉong ĝuste aplikis la principon de flosemo por bone mezuri la pezon de elefanto, kiel priskribita en Sanguo Zhi.
La ora krono
Unu el la plej konataj anekdotoj pri Arkimedo rakontas kiel li inventis metodon por determini la volumenon de objekto havanta neregulan formon. Laŭ Vitruvio, Hierono la 2-a ordonis la fabrikadon de nova krono kun formo de triumfa krono, kaj li petis al Arkimedo determini ĉu la krono estis farita nur el oro aŭ ĉu, male, fripona oraĵisto esits aldoninta arĝenton en ties realigo. Arkimedo devis solvi la problemon sen damaĝi la kronon, kaj tiele li ne rajtis fandi ĝin kaj konverti ĝin en neregula korpo por kalkuli ties mason kaj volumenon, kaj el tio, ties densecon. Dum li baniĝis, li notis ke la nivelo de akvo supreniris en la banujo kiam li eniris, kaj tiele li rimarkis ke tiu efiko povis esti uzata por determini la volumenon de la krono. Ĉar ne eblas premi akvon, la krono, merĝita, forigus kvanton da akvo egala al sia propra volumeno. Dividinte la pezon de la krono laŭ la volumeno de forigita akvo oni povus atingi la densecon de la krono. La denseco de la krono estus pli malgranda ol la denseco de oro se aliaj metaloj malpli densaj estus estintaj aldonitaj. Kiam Arkimedo, dum la banado, rimarkis la malkovron, oni diras, ke li ekkuris eĉ nuda sur la stratoj, kaj ke li estis tiom kortuŝita pro sia trovo ke li forgesi vestiĝi. Laŭ la rakonto, sur la strato li kriis «¡Eureka!» (en antikva greka: «εὕρηκα» kiu signifas «Mi trovis ĝin!»).
Anstataŭe, Arkimedo eble estus povinta serĉi solvon per kiu li apliku la principon de la hidrostatiko konata kiel principo de Arkimedo, priskribita en sia traktaĵo Pri la flosantaĵoj. Tiu principo proponas ke ĉiu korpo merĝita en fluaĵo suferas pelon el sube supren egala al la pezo de la forigita fluaĵo. Uzante tiun principon, estus estinta eble kompari la densecon de la ora krono kun tiu de pura oro uzante pesilon. Situante unuflanke de la pesilo la priserĉatan kronon kaj aliflanke korpon el pura oro de la sama pezo, oni procedurus merĝi la pesilon en la akvon; se la krono estus havinta malpli da denseco ol oro, ĝi estus foriginta pli da akvo pro ĝia pli granda volumeno kaj ĝi estus suferinta pli grandan pelon ol la korpo el oro. Tiu diferenco de flosebleco inklinus la pesilon kiel taŭgas. Galileo kredis ke tiu metodo estis «probable la sama kiun uzis Arkimedo, ĉar, krom ege preciza, ĝi baziĝas sur pruvoj malkovritaj fare de la propra Arkimedo». Ĉirkaŭ la jaro 1586, Galileo Galilei inventis hidrostatikan pesilon por pesi metalojn en aero kaj en akvo kiu ŝajne estus inspirira en la verko de Arkimedo.
La palimpsesto de Arkimedo
La palimpsesto de Arkimedo estas unu el la precipaj fontoj, el kiuj estas kontata lia verkaro. En 1906 profesoro Johan Ludvig Heiberg vizitis Konstantinopolon kaj esploris pergamenon el kapra ledo de 174 paĝoj kun preĝoj skribitaj en la 13-a jarcento. Li trovis, ke temas pri palimpsesto, dokumento kun teksto skribita sur pli antikva teksto forskrapita. En la mezepoko estis, pro la alta prezo de pergameno, kutime forgrati la inkon de ne plu bezonata dokumento por skribi alian. La plej malnovaj verkoj troveblaj en la palimpsesto estis identigitaj kiel kopioj 10-a-jarcentaj de traktaĵoj de Arkimedo, kiuj antaŭe estis nekonataj. La pergameno kuŝis dum jarcentoj en la biblioteko de monaĥejo en Konstantinopolo kaj en la 1920-aj jaroj estis vendita al privata kolektanto. La ĝi estis vendita aŭkcie al anonima aĉetanto je du milionoj da dolaroj, en la aŭkciejo Christie's. La palimpsesto surhavas sep traktaĵojn, inter ili la ĝis nun sola konata ekzemplero de la verko pri flosantaj korpoj kiel helenlingva originalaĵo. Ĝi estas ankaŭ la sola fonto de La metodo de la mekanikaj teoremoj, kiun referencas Suido kaj kiun oni supozis perdita por ĉiam. Ankaŭ Stomaĥion estis trovita en la palimpsesto, kun pli kompleta analizo de la ludenigmo ol tiuj troveblaj en antaŭaj tekstoj.
La palimpsesto estas konservata en la muzeo Walters Art Museum en Baltimoro (Marilando) kaj tie estis submetita al modernaj analizaj metodoj, inter ili ultraviola lumo kaj X-radioj, por legi la surskribitajn tekstojn. Ĝi enhavas jenajn traktaĵojn de Arkimedo:
Arĥimeda eco
En abstrakta algebro, la Arĥimeda eco, estas propreco de iuj grupoj, korpoj kaj aliaj algebraj strukturoj. Proksimume, ĝi estas la propraĵo de ne havo de malfinie grandaj aŭ malfinie malgrandaj (infinitezimaj) eroj. Ĉi tio povas esti farita precize en diversaj ĉirkaŭtekstoj, ekzemple, por korpoj kun absoluta valoro, kie la ordigita korpo de reelaj nombroj estas arkimeda, sed la korpo de p-adic nombroj kun la p-adic absoluta valoro estas nearkimeda. Algebra strukturo en kiu ĉiuj du ne-nulaj eroj estas kompareblaj, en la senco ke neniu el ili estas infinitezimo kun respekto al la alia, estas nomata kiel arkimeda. Strukturo kiu havas paron de ne-nulaj eroj, unu el kiuj estas infinitezimo kun respekto al la alia, estas nomata kiel ne-arkimeda.
Arkimeda korpo
En matematiko, arkimeda korpo estas ordigita korpo kun la arĥimeda eco. En ordita korpo F oni povas difini la absolutan valoron de ero x en F en la kutima maniero kiel |x| = x por nenegativa x kaj |x| = -x por negativa x. Tiam, arkimeda korpo F estas korpo tia ke por ĉiu ne nula x en F ekzistas natura nombro n tia ke
Arkimeda nombro
Arkimeda nombro estas sendimensia valoro difinanta moviĝon de fluidoj pro densecaj diferencoj:
kie g estas gravita akcelo (9,81 m/s2 norme sur Tero),
Arĥimeda solido
Kiel arĥimedaj solidoj ne estas konsiderataj pluredroj de la duedra simetrio — prismoj kaj kontraŭprismoj. Laŭ sia difino ĉiuj arĥimedaj solidoj estas unuformaj pluredroj. Prismoj, kontraŭprismoj kaj arĥimedaj solidoj estas la tuta aro de konveksaj duonregulaj pluredroj. Ĉiuj arĥimedaj solidoj povas esti faritaj per konstruado de Wythoff.
Literaturo
Dijksterhuis, E.J. (1987). Archimedes. Princeton University Press, Princeton. ISBN 0-691-08421-1. Republikigita traduko de la studo de 1938 pri Arkimedo kaj liaj verkoj fare de historiisto de scienco.
Teuillac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Helsingør
Helsingør (dana prononco: [hɛlseŋˈøɐ̯ˀ], en Esperanto Elsinoro ), ankaŭ konata laŭ la angla Elsinore, estas urbo en orienta Danio.
Helsingør (kiel municipo) havis 61 519 loĝantojn la 1an de Januaro 2015. Ĝi estas konata pro sia kastelo Kronborg, kie la verko de William Shakespeare nome Hamlet ĉefe okazas. La pramo HH konektas Helsingør kun Helsingborg en Svedio.
La Kastelo de Kronborg estas unu el la tri danaj monumentoj deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko kune kun la Katedralo de Roskilde kaj la runoj kaj tomboj de la preĝejo de Jelling.
Atolosturno
La Atolosturno aŭ Feada sturno (Aplonis feadensis) estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi estas indiĝena de Novgvineo kaj Salomonoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. La specio estas minacata pro habitatoperdo.
Priskribo
Ĝi estas 20 cm longa birdo. Plenkreskuloj estas brilnigraj kun flavaj okuloj. Nematurulo estas pli palskvameca en subaj partoj kaj havas pli senkolorajn okulojn. Inter la similaj specio estas la Kantosturno, A. cantoroides, kiu havas diference ruĝajn okulojn kaj estas pli longeca, kun pli longa vosto kaj pli pintecaj flugiloj kaj la Metala sturno, A. metallica, kiu havas ruĝajn okulojn kaj estas pli svelta kun multe pli longa vosto. For de la teritorio estas la Renelinsula sturno, A. insularis, iam konsiderata samspecifa, sed strukture kaj laŭvoĉe distinga.
La voĉo esta gamo de sturnecaj trilado kaj fajfado.
Kutimaro
La specio troviĝas ofte ĉe ĝardenoj kaj arbarbordoj, foje en malgrandaj aroj.
Populacio
Estas malgranda, el 1,000 al 2,500 kaj stabila en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 44 km² en kelkaj malgrandaj atoloj de Papuo-Novgvineo kaj Salomonoj. Ili reproduktiĝas en la insuloj Ninigo (3 km²), Hermit (8 km²), Tench (malpli da 1 km²), Nissan (37 km²), Nguria (5 km²) kaj ĉe la grupo Ontong Java (10 km²). Ĝi estas komuna en tiuj insuloj kun ĉirkaŭ 30 birdoj viditaj en Tench kaj Nissan en 1998 kaj 15 en Tench en 1999. Ne estas pli da indikoj pri ŝanĝoj en populacio.
Ĝi estas minacata pro naturaj kaŭzoj kiaj uraganoj kaj koloniigado de ties insuloj fare de A. cantoroides.
Jenő Gadányi
Jenő Gadányi [gadAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gadányi Jenő estis hungara pentristo, altlerneja instruisto. Lia nepo estis Péter Rainer. Jenő Gadányi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
András Kiss (violonisto)
András Kiss [andrAŝ kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss András estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.
Jenő Gadányi
Biografio
Li edziĝis en 1927.
András Kiss (violonisto)
András Kiss naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.