cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(157185) 2004 PX89
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,10533 AU, tie estas 15,757 milionoj da km.
Gitta Csathó
Gitta Csathó naskiĝis en 1896 en Budapeŝto, pri la morto informoj plene mankas.
Biografio
Gitta Csathó akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en 1918, poste ŝi debutis en Teatro Király. En la sekva jaro ŝi havis rolojn en kabaredo, ankaŭ en Teatro Belvárosi. Ŝi edziniĝis, ili duope vivis en Svislando. Inter 1923 kaj 1927 ŝi denove apartenis al Teatro Belvárosi. En 1929 ŝi estis gastoaktoro en Berlino. Hejmenveninta ŝi havis rolojn en pluraj teatroj en Budapeŝto (ekzemple en 1933 en Gaja Teatro. Ŝi edziniĝis/eksedziniĝis dufoje.
Ebergassing
Ebergassing estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Zálší
Nomon Zálší portas kelke da sidejoj:
Gagny (stacidomo)
Gagny estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gagny, apud Villemomble en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Malfermita en 1849 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Strasbourg", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio E de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Ulla
Ulla estas volapukido kreita en 1906 de brita ĵurnalisto Frederick Greenwood (1830-1909). Li proponis Ekselsioron (esperantido) same jare. Ĉefa parto de Ulla estis prenita de la angla kaj la germana.
Patro nia: Vus Patra hoo este n ciela, sankted este dus noma, dus rexdoma vene, dus desira este färed n terra als tu este n ciela; donne vur vus pa däli; ä kardonne vur vus detas, als vu kardonne vus detzas; ä gide vur ne dans temtata, aber delivre vur el evla.
=Bibliografio=
Greenwood, Frederick Ulla, t ulo lingua ä otrs The Ulla Society, Bridlington, 1906
Lichtenberg (Luzacio)
Lichtenberg (jen germane, suprasorabe Swětła) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Giannina Braschi
Giannina BRASCHI (4-a de oktobro 1953) estas usona poetino.
Naskiĝinte en San Juan, Porto-Riko, ŝi estas poeto kaj romanisto. Ŝi verkis ankaŭ pri temoj: ekz. pri amo, kreivo, morto, soleco, revolucio kaj Puertorika sendependeco. Ŝi ankaŭ verkas pri hispana literaturo, politika filozofio, pri Porto-Riko, Latin-Ameriko kaj Usono.
Julia de Burgos, Renee Marquez, Rosario Ferrer kaj Giannina Braschi estas la plej konataj verkistoj de Porto-Riko. Ŝi verkas epopeojn en la hispana, angla kaj spanglish. Ŝi estas nomata nuyorikana verkistino, Ŝia laboro estas postmoderna kaj postkolonia.
Premioj
National Endowment for the Arts, New York Foundation for the Arts, Puerto Rican Institute for Culture, Ford Foundation, Reed Foundation, kaj Rutgers University.
Schwarzbach (Blies)
La rivereto Schwarzbach, poksime al la fonto ankaŭ nomata Burgalb, estas ĉ. 50 km longa, orografe maldehstra flankrivero de la rivero Blies. Krom la plej grandan parton de Zweibrücker Westrich ĝielakvigas kun siaj flankriveroj la tutan okcidentan parton de la Palatinatan Arbaron kaj apartenas kun la rivero Lauter (la plej supra parto Wieslauter), Queich kaj Speyerbach al la kvar plej grandaj senakvigaj sistemoj de la Üalatinata Arbaro.
Riverfluo kaj alfluantoj
La Schwarzbach havs du fontrojoj, kiuj fontas sude de la setlejo Johanniskreuz en la meza Palatinata Arbaro. Ambaŭ fontoj situas sur alteco sub 500 m s.m. ĉe la sudokcidenta deklivo de la monto Steinbergs proksime unu al la alia. La norda nomiĝas Burgalbursprung kaj estas markita per kavalira ŝtono. La du fontrojoj unuiĝas post du kilometroj. Ekde tie la rojo nomiĝas Burgalb, kiel la rivereto nomiĝas dum sia unuaj 16 km.
La ĝis 200 m profunda valo de la rivero iras ĉirkaŭ Leimen en sudokcidenta direkto. De maldekste enfluas la rojon Rauschenbach, malsupre de la baraĵlago Clausensee sekvas de dekstre la rojojn Hundsbächel kaj Dinkelsbächel. Apud Waldfischbach-Burgalben, kie la rivereto folasas la arbaron, enfluas de dekstre la multe pli grandan Moosalb. Apud la setlejo Biebermühle alfluas de maldekstre la rojon Rodalb, apud Thaleischweiler-Fröschen de dekstre la Wallhalb. Trans Rieschweiler-Mühlbach, Dellfeld kaj Contwig la Schwarzbach atingas Zweibrücken, kie unue de dekstre la rojon Auerbach kaj de maldekstre la rivereton Hornbach alfluas.
Tuj post la limo al Sarlando la rivereton Schwarzbach enfluas apud Homburger Stadtteil Einöd de dekstre al la rivero Blies, kiu post kromaj 45 km atingas la riveron Saro. Ĉe la kunfluo la Schwarzbach portas kun 10,7 m³/s iom pli ol la duoblo de la akvokvanton de la Blies. La rivero Blies nur portas 5 m³/s. Ĉe la enbuŝiĝo la Schwarzbach estas kelkajn kilometrojn malpli longa ol la rivero Blies.
Apudriveraj sedimentoj
Ĉe la apudriverejoj de Schwarzbach kaj ties flankriveroj troviĝas entute ĉ. 52,7 milionoj da tunoj de sablozaj sedimentoj. oni supozas kiel kialo la forhakadon de la arbaroj.
Vidindaĵoj
La vidindaĵoj situas en la valo de la rivero Schwarzbach aŭ sur la ĉirkaŭantaj altaĵoj.
</b>
10939 Maheshwari
10939 Maheshwari estas malgranda, treege hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Eish Maheshwari, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri medicino kaj sanscienco. Li estis lernanto ĉe la Herricks High School, New Hyde Park (Nov-Jorkio).
Zwölfaxing
Zwölfaxing estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Baĉki Graĉac
Bazaj informoj
Baĉki Graĉac, serbe Бачки Грачац, slave Bački Gračac, germane Filipsdorf, hungare Szentfülöp estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Okcidenta Baĉka en municipo de Odĵaci.
Situo
Baĉki Graĉac situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Abatejo fondiĝis en 1113, apude vilaĝo formiĝis. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. En 1910 vivis en Szépfülöp 3806 da homoj, (3650 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Poste la germanoj estis deportitaj, la germana preĝejo estis detruita. En 2002 loĝis en Baĉki Graĉac 2913 da homoj, (serboj 2810 (97 %), ciganoj 11 (0.5 %) kaj aliaj).
Santa Cruz Quilehtla
Santa Cruz Quilehtla estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Cruz Quilehtla. Krom la ĉefurbo 1 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29059.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5379 loĝantojn. El tiuj estis 2622 viroj kaj 2757 virinoj. La komunumo havas surfacon de 0,54 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2240 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 886,4 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,9 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3953 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 93 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 2,35 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
30129 Virmani
30129 Virmani estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rajeev Virmani, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Henry M. Gunn High School de Palo Alto (Kalifornio).
Béla Kovrig
Béla KOVRIG hungara politikisto, universitata profesoro, sociologo. Li naskiĝis en Budapeŝto la 8-an de aprilo 1900 kaj mortis en Milvokio (Usono) la 19-an de decembro 1962.
Kariero
Béla Kovrig akiris diplomon pri juro (1920). De 1923 li estis persona sekretario de ministerprezidento István Bethlen. Pli poste li laboris kiel registara oficisto kaj pli poste vicdirektoro, direktoro, ĉefsekciestro de Instituto Tutlanda por Sociasekuro, inter 1935–38 lekciisto en teknikuniversitato de Budapeŝto. Inter 1940–44 li li estis universitata profesoro de Universitato de Koloĵvaro. Li estis respondecredaktoro de revuo Új Erdély de Koloĵvaro. En 1948 li elmigris en Usonon kaj inter 1949–62 li estis profesoro pri siciologio de Universitato Marquette de Milvokio.
Lignoplanduma ŝuo
Lignoplanduma ŝuo (en la angla clog, sveda träskor, dana træsko) estas pantofleca ŝuo kun ligna plandumo portita kaj de viroj kaj de virinoj.
Lignoplandumaj ŝuoj evoluis el apartaj laborlignoŝuoj. Ili devenas el Anglio kaj disvastiĝis tra Svedio en la tuta Eŭropo. En la komenco la antaŭa supera parto estis el ledo, lino aŭ rafio. Nuntempe ili ekzistas el ĉiaj materialoj, kiuj estas kiel ĉiam najlitaj flanke al la ligna plandumo. Tia facila kaj materialmalriĉa konstrumaniero igis lignoplandumajn ŝuojn malmultekostaj.
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj lignoplandumaj ŝuoj spertis veran bumon kaj estis portitaj kiel laborŝuo de kuracistaj dungitoj. Ankaŭ kuirejaj dungitoj mase portis tiajn ŝuojn.
Ekde la 1980-aj jaroj lignoplandumajn ŝuojn anstataŭis samtipaj sed tute plastaj ŝuoj, kiuj plej ofte estas truitaj por malhelpi ŝvitadon de la piedoj.
Mont-sur-Rolle
Mont-sur-Rolle estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2539 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Mont-sur-Rolle troviĝas en la regiono Vaŭda Bordo (Côte de Vaud) norde de la Lago Lemano sur monteta tavolo proksimume 100 metrojn super la lago kun bela vido al la lago kaj la Alpoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mont-sur-Rolle, la vilaĝetoj Weiler L'Abbaye, Les Nex, Germagny, Les Truits, Mont Dessus kaj Les Granges, kaj diversaj vitejbienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,85 km², de kiuj 11,6% estas kovritaj de arbaro, 60,7% servas por agrikulturo kaj 26,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mont-sur-Rolle limas en nordo al Pizy, en nordoriento al Bougy-Villars, en oriento al Perroy, en sudo al Rolle, kaj en okcidento al Essertines-sur-Rolle.
Trafiko
Tra Mont-sur-Rolle pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124 de Aubonne al Gland kaj en sudo la svisa aŭtovojo A1, kies alveturejo Rolle situas rekte sude de la komunuma limo. Pere de la poŝtaŭtolinio de Rolle al Gimel la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mont-sur-Rolle datiĝas el la jaro 994 kiel Monte. Dum mezepoko la abatejoj Romainmôtier kaj Bonmont posedis bienojn en Mont-sur-Rolle. La loko tiam estis la centro de la Senjoroj de Mont. Sub la berna regado de 1539 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Mont-sur-Rolle apartenis al la Voktejo Morges. Post la Helveta Revolucio la komunumo estis atribuita al la Distrikto Rolle kaj surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la grandigita Distrikto Nyon.
Spokil
Spokil, aŭ "sistema lingvo por internacia uzado", estas volapukido, kreita en 1890 kaj publikita en 1900 kaj 1904 de kuracisto el La Bourboule, Adolphe Charles Antoine Marie Nicolas (1833-?), eks-volapukisto. Nicolas prezentis sian projekton al Delegitaro por alpreno de lingvo internacia en 1906. Laŭ Otto Jespersen dum la prezentado, Dro. Nicolas emfazis kiel avantaĝo de sia sistemo fondita sur aprioraj principoj, ke ĝi estas konstruita laŭ firma studo pri la leĝoj de mnemoteĥniko kaj sekve estas aparte facile memorebla. Tamen li preskaŭ ofendiĝis kiam Jespersen volis komenci ekzameni lin pri lia propra vortolibro, kaj tiel ŝajnis ke li ne povas memori la vortojn, kiujn li mem kreis.
Plejparto de vortprovizo estas apriora, tio estas la malforta parto de la projekto.
La projekto, almenaŭ en sia lasta formo, estas klare influita de Esperanto kaj tre eble influis sur Ido, ĉefe en la verba sistemo.
Alfabeto kaj prononco
Spokil havas 21 literojn, 5 vokalojn: a, e, i, o, u; kaj 16 konsonantoj: b,d,g,v,z,r,m,j(ĵ), p,t,k,f,s(z),l,n,h(ŝ).
La forta silabo estas optativa, oni konsilas fortigi la lastan silabon se vorto finas per l, kaj antaŭlastan en aliaj okazoj.
Morfologio
Kiel Esperanto, la vortklasoj havas fiksitajn finaĵojn:
Ĝi havas tri artikolojn: difina le, nedefina ne kaj partitiva me.
La substantivoj ne havas deklinacion. La pluralon oni faras per -s aldonita nur al substantivo, nur al artikolo aŭ nur al determinanto: les moda aŭ le modas= la domo; les grula = la liberuloj.
La personaj pronomoj estas:
Oni faras la posedan adjektivon, kiel en Esperanto, per aldono de sufikso de adjektivo (-o): mio (mia), tio (cia), ilo (lia) ktp. La pronomo oni faras per antaŭigo de artikolo: le mio (la mia), ktp.
La rilata pronomo estas koe (kio, kiu, kia). La demonstrativa adjektivo estas lu (tiu, tia) kaj la demonstraj pronomoj estas el aŭ lo (tio, tiu viro), ella aŭ la (tio, tiu virino) la vorteto do havas uzon simila al esperanta ĉi: do lo = ĉi tio.
La verbo, simile al Esperanto, ne varias laŭ persono, sed laŭ verbtempo, modo kaj voĉo.
Oni povas formi la verbo per vorteto infinitivo plus l-: arbe lai = arbai (laboras), arbe lei = arbei (laboris) ktp. La pasivan voĉon, simile al Ido, oni faras per infikso -en-: arb-en-e (esti laborata); arbenai (estas laborata); arbenei (estis laborata); arbenoi (estos laborata); arbenui (estus laborata).
Krom tiuj bazaj verbtempoj ankaŭ estas aliaj helpaj verbformoj formitaj per sufikso -iz- :
La participo aktiva oni formas ankaŭ per -iz (pasinta) aŭ -az (prezenta) : arbiz (laborinta), arbaz (laboranta), la participo pasiva oni fara per -en-: movenai (amata), movenoi (amota) ktp. kaj oni povas uzi la helpverbon de (havi) por formi kompleksaj tempoj. La imperativon oni faras per vorteto vi: arbai vi (laboru).
Prefiksoj:
Sufiksoj:
Sintakso
Ne estas, kiel en Esperanto, eksplicitaj reguloj de sintakso, nur estas "normala" strukturo SVO.
Specimenoj
= Bibliografio =
La Défense (Tramtransporto en Parizo)
La Défense [la defɑ̃s], plennome La Défense - Grande Arche (La Defendo - Granda Arko) estas haltejo de tramvojo T2 situanta en Puteaux (La Défense), departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.
Distrikto Lodzo orienta
La distrikto Lodzo orienta - pole powiat łódzki wschodni - estas distrikto en la provinco Lodzio de Pollando. Ĉefurbo estas la urbo Lodzo, kiu mem ne apartenas al la distrikta teritorio. Fine de en la distrikto vivis.
Mende (Francio)
Mende [] estas komunumo en suda Francio. Ĝi estas la prefektejo de la departemento Lozère, en la regiono Langvedoko-Rusiljono. Ĝi havis 12,140 loĝantojn en la jaro 2010.
Giovanni de Macque
Giovanni de Macque (Jean de Macque) (?1548-1550 – septembro 1614) estis francoflandra komponisto de la malfrua renesanco kaj frua baroko, kiu pasigis plejparton de sia tuta vivo en Italio. Li estis unu el la plej famaj komponistoj de la malfrua 16-a jarcento en Napolo; kelkaj eksperimentoj pri kromatikismo verŝajne estas influataj de Gesualdo, kiu estis unu el liaj partneroj.
Vivo
Macque naskiĝis en Valenciennes, sed junaĝe li translokiĝis al Vieno, kie li kantis kiel ĥorknabo kaj kie li studis ĉe Philippe de Monte, renoma komponisto de madrigaloj. Kiam lia voĉo ŝanxiĝis fine de 1563 — la ununura indiko pri lia naskiĝdato — li forlasis la ĥoron eniĝante jezuitan kolegio, kaj kelktempon antaŭ 1574 li translokiĝis al Romo, kie li laboris kiel komponisto kaj orgenisto; li publikis sian unuan libron da madrigaloj en 1576 (en Venecio, kiu havis pli aktivajn publikejojn). en Romo li trafis sur Marenzio, kaj lia frua libro da seriozaj madrigaloj montras influon de Marenzio.
Macque iris al Napolo ĉ. 1585, kie li famiĝis kiel estro de la Napola Skolo. Lia unua okupo tie estis en la mastrumaĵo de Gesualdo, posteno kiun li tenis ĝis majo 1590 (mallonge antaŭ ol Gesualdo murdis: vd. Carlo Gesualdo). Pluraj el siaj verkoj estas dediĉita al Gesualdo samkiel al la aliaj membroj de la nobela mastrumaĵo: Cesare d'Avalos, patro de la edzino murdota de Carlo samkiel Fabrizio, la patro de Carlo. Pli poste en 1590 tamen li iĝis orgenisto ĉe Santa Casa dell'Annunziata en Napolo kaj en 1594 orgenisto ĉe la hispana vicreĝo (tiama Napolo estis hispana posedaĵo); en 1599 li iĝis kapelmajstro ĉe lia kapelo. Kiel maestro di cappella li instruis multajn el la postaj Napolaj komponistoj inkluzive Luigi Rossi.
Muziko kaj influo
Post 1599 lia muziko denove ŝanĝis stile; Macque ekeksperimentis per kromatikismo de la maniero trovita en la madrigaloj de Gesualdo. Plej verŝajne la nobelulo influis Macque, sed eblas ke kelka influo iris alian vojon, ĉar datado de la unuopaj komponaĵoj de Gesualdo estas malfacila pro lia publikado de siaj verkoj en larĝaj blokoj kelkajn apartajn jarojn. Kelkaj el la madrigaloj, kiujn Macque verkis post 1599, inkludas "malpermesatajn" melodiajn intervalojn (kiel ekz. septimoj), akordojn komplete ekster la renesanca modala universo (ekz. F# major) kaj melodiajn pasaĝojn en sinsekvaj kromatikaj duontonoj.
Krom je madrigaloj li estis produktema komponisto de instrumenta muziko, kiu skribis kanzonojn, riĉerkarojn, kapriĉojn kaj multnombrajn pecojn por orgeno. Kelkaj el siaj komponaĵoj estas eksterordinare harmonie progresemaj kaj kompareblaj kun la voĉkanta muziko de Gesualdo: la Consonanze stravaganti (ekzakta dato nekonate, eble frua 17-a jarcento) estas speciale bona ekzemplo. Vd. Grout (1) por vasta ekzemplo de tiu ĉi komponaĵo.
Macque ankaŭ skribis sakralan muzikon inkluzive libron da motetoj por kvin ĝis ok voĉoj, litaniojn, laudi spirituali kaj kontrafakturajn motetojn (motetoj kun origine alia tekso, provizitaj de nova teksto).
Doroteo (persona nomo)
Doroteo estas vira ekvivalento de persona nomo grekdevena Dorotea. Arkaike la nomo estas traktata kiel varianto de Dorotea.
Diverslandaj variantoj
Дорофей, Δωροθεος , Doroteo , Teo , Dorotheus (, latine)
Nazzano
Nazzano estas komunumo de Italio.
Podișu
Podișu [podiŝu] (hungare: Csömény) estas komunumo en Rumanio sude de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al la komunumo Ileanda.
Podișu situas sur la maldekstra bordo de la rivero Someș; por iri al Ileanda sur la dekstra bordo necesas iri tra Rogna, kie estas la plej proksima ponto.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 272 loĝantojn (rumanoj), en 1992 198 (rumanoj).
Historio
Podișu/Csömény estis unue menciita skribe en 1554 (kiel Haraztos). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
1550 Tito
1550 Tito estas malgranda kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, ano de la Alinda familio.
George Etherege
George ETHEREGE (Georgo Efereĝ, n. ĉ. 1635, m. la 10-an de majo 1692) estis angla dramisto.
Aranka Oláh
Aranka Oláh [olA], laŭ hungarlingve kutima nomordo Oláh Aranka estas hungara pentristo.
George Etherege
Vivo
Li naskiĝis ĉe Maidenhead, Berkshire kaj estis la plej aĝa filo de George Etherege kaj Mary Powney. Li edukiĝis ĉe Lord William's School, Thame, Oxfordshire, kie lerneja konstruaĵo nomiĝas laŭ li, kaj eble poste ĉe la Universitato de Kembriĝo - kvankam la dramisto kaj kritikisto John Dennis asertis ke George Etherege scipovas nek la latinan nek la grekan, kaj, se Dennis pravis, verŝajnas ke li neniam ĉeestis universitaton. Certas ke li studis juron ĉe Clement's Inn, Londono. Estas probable ke li vojaĝis al Parizo kune kun sia patro, kiu gastis en la domanaro de la ekzilita reĝino Henrietta Maria.
1550 Tito
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la serba astronomo Milorad B. Protić elde la observatorio de Beogrado.
George Etherege
Vivo
De 1668 al 1671 George Etherege loĝis en Konstantinopolo kiel sekretario de la angla ambasadoro.
Aranka Oláh
Aranka Oláh naskiĝis la  en Nagyvisnyó.
1550 Tito
Nomo
Ĝia nomo honoras la jugoslavian politikiston Josip Broz Tito, rezistanton kontraŭ la nazioj dum la dua mondmilito.
George Etherege
Vivo
Post la enscenigo de The Man of Mode (1676) li ne plu verkis. Post malmultaj jaroj li perdis sian riĉaĵojn per amaferoj kaj vetludado. Li kavaliriĝis nepost 1680 kaj edziĝis al riĉa vidvino. Marton 1685 li nomumiĝis ambasadoro al la imperia germana kortego ĉe Regensburg, sed senposteniĝis pro la 1688-a Glora Revolucio: li pasis la reston de sia vivo en Parizo, kune kun la ekzilita reĝo Jakobo la 2-a.
Aranka Oláh
Biografio
Aranka Oláh devenis el muzikema cigana familio. Ŝi edziniĝis kaj libertempe ŝi ŝatis pentradi. Pro instigo ŝi frekventis pentrokurson, sed ŝi restis amatora pentristo. Post vidviniĝo ŝi pli diligente komencis pentradi. Ŝi debutis en ekspozicio en 2002. Komence ŝi pentradis portretojn kaj aĵpentraĵojn, baldaŭ ankaŭ sakralajn temojn.
George Etherege
Dramoj
Sekvis en 1668 She would if she could (Ŝi agus se ŝi povus), kie koketado estas la plej grava afero de homa vivo, kaj kiun iuj kritikis pro malmoraleco. En 1676 ensceniĝis The Man of Mode (La laŭmoda viro), unu el la plej elstaraj dramoj de la regado de Karlo la 2-a: la verko satiras tre konitajn gravulojn de Londono, kiel John Wilmot (2-a grafo de Rochester), kiu estis amiko de Etherege. Ambaŭ dramoj tre popularis.
Glutemeco
Glutemeco, el la latina gluttire (t.e. gluti), estas ekcesa kaj malŝpara konsomado de nutraĵoj aŭ trinkaĵoj. Ĝi estas rigardita de la kristanaj religioj kiel unu el la sep gravegaj pekoj, ĉar nekonvena deziro de manĝaĵoj malpliigas la partojn de la malriĉuloj.
Depende de la kulturo kaj de la abundeco en iu socio, glutemeco estas konsiderita aŭ kiel malvirto, aŭ kiel la privilegio de alta statuto. Fruaj doktrinistoj de la katolika Eklezio (ekz. Tomaso de Akvino) eĉ akceptis pli larĝan difinon de glutemeco, kiu iliaopinie povus ankaŭ inkludi obsedan anticipon de la manĝoj aŭ inklinon por la plej multekostaj manĝaĵoj.
Ŝvito
Ŝvito estas sekrecio, kiun ellasas homo, kiam li ŝvitas. La biologia funkcio estas malvarmigo de la korpo per elvaporigo. Ŝvito estas akveca, senkolora kaj salgusta likvo sekreciata de subhaŭtaj glandoj. Ĝi elfluetas el la haŭtoporoj. Plej ofte, oni ŝvitas kiam oni estas nervoza, oni korpekzercas, aŭ dum kelkaj malsanulaj kondiĉoj (kiel Korinfarkto).
Kompozicio
La kompozicio de ŝvito varias de unu individuo al la alia, laŭ la temperaturo, la alklimatiĝo, la laborplenumo kaj la nutraĵo. Kutime ŝvito enhavas la jenajn elementojn:
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri ŝvito en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Strivosta trogono
La Strivosta trogono (Apaloderma vittatum) estas mezgranda birdo el la familio de Trogonedoj.
Ĝi troviĝas en Afriko sub Saharo kaj pli precize sude de la Gvinea Golfo, nome en Angolo, Burundio, Kameruno, Demokrata Respubliko Kongo, Ekvatora Gvineo, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Niĝerio, Ruando, Tanzanio, Ugando, kaj Zambio.
Ĝi loĝas en arbaroj; la preferita altitudo, super ĉirkaŭ 1600 m (1 mejlo), estas tipe pli altema birdo ol la Narina trogono, sed la du koincidas en kelkaj lokoj.
La Strivosta trogono estas 28 cm longa. La beko kaj piedoj estas flavaj, kaj la vosto, longa kaj larĝa kiel kutime inter trogonoj, havas la subon striitan nigroblanke. Multaj el la birdoj de tiu familio havas belkolorajn plumaron, tre ofte distingaj inter maskloj kaj inoj. Ĉikaze la kapo de la masklo estas blunigra kun bronzkoloraj brilegoj. Sub la okulo estas du flavaj aŭ oranĝaj makuloj de nuda haŭto; super la okulo estas flava aŭ griza makulo. La supra brusto estas brilega el viola al bluverda; la resto de la subaj partoj estas ruĝaj. La dorso estas verda kaj la supra vosto estas blunigra aŭ purpurnigra. La kapo de la ino estas bruna kun malpli ornama nuda haŭto kaj ties gorĝo kaj brusto estas helcinamokoloraj; aliparte ŝi similas al la masklo. Nematurulo estas simila al la ino, sed havas blankan ventron kaj helajn punktojn en la flugiloj formitaj de lapintoj de la flugilkovriloj kaj internaj duarangaj plumoj.
La voĉo estas priskribita kiel pliiĝanta hurlado, "jau, jau, jau, jau… or vuk-vuk-vuk-vuk…." La ino faras iun "ploreman ĉi-uu."
Parlo
Parlo (Parla) estas internacia planlingvo kreita en 1906 de M. Spitzer kaj prezentita al Delegacio por alpreno de la lingvo internacia. Ĝi uzas naturajn radikojn kaj artefaritan derivacion, ĝi markas la partojn de diskurso.
Nombroj (1-10): uns, dus, tres, kvas, kvis, sis, ses, ots, nos, des.
Nacia Artmuzeo de Danio
La Nacia Artmuzeo de Danio (Statens Museum for Kunst) estas la ŝtata muzeo pri arto de Danio kaj la plej grava muzeo de la lando. Ĝi situas en la ĉefurbo Kopenhago. La muzeo estis konstruita inter 1889 kaj 1896 el planoj plenumitaj de Wilhelm Dahlerup kaj G.E.W. Møller, laŭ itala renesanca stilo.
Aŭtune de 1998 nova dependaĵo estis kreita de la arkitektoj Anna Maria Indrio kaj Mads Møller : ĝi estis konstruita en la parko malantaŭ la originala konstruaĵo, kaj estas konektita al ĝi pere de vitre kovrita aleo, la "strato de skulptaĵoj".
La muzeo entenas artkolektojn, kiuj datiĝas ĝis la 12-a jarcento. Interalie videblas verkoj fare de Tiziano kaj Mantegna, Rubens kaj Rembrandt, Cornelis Gijsbrechts, Eckersberg kaj Christen Købke sed ankaŭ Henri Matisse, Edvard Munch, Emil Nolde. Ankaŭ estas verkoj de la danaj artistoj Albert Gottschalk, Asger Jorn kaj Per Kirkeby.
(19335) 1996 YL2
(19335) 1996 YL2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
William Blake
William BLAKE [ŭiljam blejk] (naskiĝis la 28-an de novembro 1757, mortis la ) estis angla poeto, belartisto, kaj mistikulo, profesie gravuristo. Kvankam li estis nerekonita kaj neapreciata por la plej granda parto de sia vivo, nun li estas konsiderita centra figuro en la historia studo de poezio kaj la bildartoj en la Romantika epoko.
Liaj ampleksaj "profetaĵoj" igis la literaturrecenziston Northrop Frye diri pri ili "ke rilate al siaj altaj kvalitoj, ili tamen restas la malplej legitaj poeziaĵoj en la angla lingvo." Rilate al liaj pentraĵoj kaj gravuraĵoj, Blake nun estas rigardata kiel "la plej granda artisto kiun Britio iam havis, kiom povas esti dirite", laŭ la artkritikisto Jonathan Jones, (2005) en la Guardian artikolo "La paradiso de Blake".
La 19-ajarcenta akademiulo de literaturo kaj arto, William Michael Rosetti, karakterizis lin kiel "glorita lumo"; kaj "kiel homo, kiu ne estis antaŭvidita de siaj antaŭuloj, kiu ne povus esti komparita kun nuntempaj artistoj kaj kiu ne povus esti anstataŭigita per artistoj konataj hodiaŭ kaj kiuj venos en la estonteco."
Li produktis ege diversajn artaĵojn kaj laŭ iliaj temoj kaj riĉajn je simboloj, kiuj adoptis la koncepton de la imagpovo "la materia vestaĵo de Dio" aŭ "kiel homa ekzistado mem". Interalie, li ilustris siajn poemojn (helpite de sia edzino) kaj skribis ilin per la mano.
Biografio
Blake naskiĝis ĉe 28 Broad Street, Golden Square en Londono, en mezklasa familio. Laŭ onidiro, jam infanaĝe li havis viziojn, per kiuj li vidis anĝelojn kaj la profeton Jeĥezkel. La belartan talenton rimarkis kaj subtenis lia familio. Je la aĝo de 10 jaroj li komencis gravuri kopiojn de desegnaĵoj de helenaj antikvaĵoj, praktiko kiun oni preferis pli ol viva desegnado. Kvar jarojn poste li studis ĉe gravuristo, Henry BASIRE. Post du jaroj Basire sendis lin al la gotikstilaj arĥitekturaj preĝejoj de Londono por kopii belartaĵojn. Havante 21 jarojn Blake finis sian studadon kaj eklaboris kiel profesia gravuristo.
En 1779 li fariĝis studento ĉe la Reĝa Akademio, kie li ribelis kontraŭ la stilo de modaj pentristoj kiel Rubens, kiun li konsideris nefinita, preferante la klasikan ĝustecon de Michelangelo kaj Rafaelo.
En 1782 Blake ekkonis John FLAXMAN, kiu fariĝis patrono. Samjare li edziĝis kun malriĉa analfabeta virino nomita Catherine BOUCHER, kiu havis kvin jarojn malpli ol li. Catherine povis nek legi nek skribi kaj eĉ subskribis la geedziĝan kontrakton per ikso. Blake instruis al ŝi legi kaj skribi kaj eĉ trejnis ŝin pri gravurado. Tiutempe George CUMBERLAND, unu el la fonditoj de la Nacia Galerio, ekadmiris la verkojn de Blake.
Blake estas konsiderata poeto grava kaj serioza ĉar li originale diskutas grandajn demandojn de fido, religio, filozofio kaj kredo. Sed li estas malfacila por la leganto -- kaj ŝajnis freneza al multaj de sia samtempuloj – ĉar li inventis novan sistemon de mitoj por esprimi sin mem: li diris, ke li devis "krei sistemon aŭ esti sklavigita al la de alia homo."
Multaj de la 19-a jarcento pensis ke li estis freneza. Wordsworth diris, "sendube ĉi tiu kompatinda homo estis freneza, sed estas io en lia frenezo kiu interesigas min pli ol la malfrenezo de Sinjoro Byron kaj Walter Scott." Ruskin priskribas la menson de Blake kiel "malsana kaj sovaĝa", kvankam "granda kaj saĝa". Sed la 20-a jarcento, ekde Yeats, admiras je Blake kaj vidis lin kiel serioza kaj originala poeto.
Unuj el liaj verkoj estas simplaj kaj lirikaj, ekzemple la Kanto de Naiveco kaj Sperto (verkita kiam Blake estis naiva kaj, poste, kiam li estis maljuna kaj saĝa), dum aliaj estas komplikaj, viziaj kaj apokalipsaj, ekzemple Ameriko, Milton, kaj La Libro de Urizeno.
Li mortis malriĉa kaj estis enterigita sen marko.
Blake estis influita de i.a. la Biblio, John Milton, kaj Dante Alighieri. Fakte, li ilustris libron de Dante kaj la libron de Ijob. Li ne estis formale klerigita, sed malgraŭ tio, li legis vaste kaj profunde inter la libroj de la Biblio, Milton, kaj la skribaĵoj de la antikvaj grekoj.
Blake estas populare konata en Anglio kiel la verkisto de And did those feet in ancient time ("Kaj ĉu tiuj piedoj en antikva tempo"), patriotisma poemo kiu poste fariĝis fama sed neoficiala himno de Unuiĝinta Reĝlando. Hodiaŭ ĝi estas plej konata kiel la himno Jerusalem, kies muzikon komponis Charles H. H. Parry en 1916.
Sube troviĝas mallonga, iomete malpli edifa, sed des pli mistera specimeno de lia poezio.
Pădureni (Victor Vlad Delamarina)
Pădureni (Victor Vlad Delamarina) [pədurenj] (hungare: Újlugoskisfalutelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Victor Vlad Delamarina.
Wolfsberg (Karintio)
Wolfsberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio, kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Wolfsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Zámrsk
Zámrsk estas municipo situanta en Ĉeĥio, en Regiono Pardubice, en distrikto Ústí nad Orlicí, en ebenaĵo ĉe la rivero Loučná, 5 km norde de la urbo Vysoké Mýto ĉe kruciĝo de la ŝoseo nombro 35 inter Hradec Králové kaj Vysoké Mýto kaj ŝoseo n-ro 17 inter Zámrsk kaj Chrudim. Vivas ĉi tie.
Kastelo
Apud la vilaĝo troviĝas Kastelo Zámrsk. Origine tie estis fortikaĵeto, verŝajne el la 15-a jarcento. Ĝi estis en la jaro 1469 forbruligita de militistaro de hungara reĝo Matiaso, poste renovigita kaj en la unua duono de 17-a jarcento grandigita en kastelon, aranĝitan en la 18-a jarcento de familiaro Libštejnský el Kolovraty kaj post incendio en la jaro 1924.
Ĝi estas kvarala duetaĝa, kun ĉefa fronto trietaĝa, kun baroka fasado kaj 2 kvaretaĝaj oklateraj angulaj turoj kaj kun ronda turo sur norda angulo. En la korto en teretaĝo estas arkadoj, en la dua etaĝo masonfermitaj.
Ŝtata regiona arkivo
En areo de la kastelo havas sidejon Ŝtata regiona arkivo, kiu ekestis en la jaro 1960 per kunigo de arkivoj de tiamaj Hradecký kaj Pardubický regionoj. En sesdekaj jaroj estis en kastela areo konstruita la unua halo por deponado de arkivaĵoj, estis aranĝitaj konservadista kaj restaŭrista metiejoj kaj komencita mikrofiŝado de registroj. En la jaro 1990 estis la kastelo denove rekonstruita, aranĝita esplorejo kaj tuta areo modernigita.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Marteno estis konstruita en la jaro 1782 sur loko de origina gotika kirko. Ĝi estas ununava, oblonga kun rondigitaj anguloj kaj kun malpli larĝa duoncirkle fermita presbiterejo kaj sakristio kaj ditombo sur la flankoj. La okcidenta fronto estas membrigita per pilastroj, pinjono estas ornamita per volutoj, membrigita per pilastroj kun rokokaj vazoj. En la presbiterejo estas plafono kun granda fabiono kaj stuka kadro. Sakristio estas platplafona, ditombejo estas volbita barele, super ambaŭ tiuj spacoj estas oratorioj. La navo estas volbita per plataĵoj en zonoj, en okcidenta parto estas ĥorejo sur du kolonoj.
La ĉefaltaro el la jaro 1781 rokoka kun statuoj de Sanktaj Antonio Paduana kaj Karolo Boromea. Sur vando estas bildo de Sankta Marteno en kadro portata de du anĝeloj de skulptisto Josef Pacák el Litomyšl. Flanka altaro de Sankta Francisko Serafina de skulptisto Fr. Špička el Vysoké Mýto el la jaro 1760, kun du statuoj kaj bildo de L. Felix. Dua flanka altaro de Sankta Maria, ankaŭ el la jaro 1760 de F. Špička kaj L. Felix. La predikejo estas rokoka el la dua duono de 18-a jarcento kun tegmenta statuo de la Eklezio de J. Pacák. La baptujo estas sabloŝtona, kalikforma kun baroka ligna kovrilo. Bildo de Stigmatigo de Sankta Francisko Serafina el la dua duono de 18-a jarcento, bildo de Sankta Maria kun Jezuo deprenita el la kruco de E. Neumann en 1902. Tri tomboŝtonoj el la 16-a ĝis 18-a jarcentoj. Apud la kastelo estas kampanilo el la sama tempo kiel la preĝejo, prisma, turforma kun rondigitaj anguloj kaj baroka bulbo kun lanterno.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo estas el la duono de 19-a jarcento. Interne deponita bildo de Sankta Mateo Evangeliisto kun anĝelo el la unua duono de 18-a jarcento.
Tombejo
La tombejo norde de la vilaĝo estis fondita en la jaro 1832. En la akso estas klasikisma kripto de familiaro Zásadský el Gemsendorf kun statuoj de Resurekto, de Sankta Floriano kaj de Sankta Johano Nepomuka de V. I. Zach el 30-aj jaroj de 19-a jarcento. En pli nova parto de la tombejo estas kripto de familiaro Gottl - kun kapelo de Sankta Kruco.
Grafitio
Grafitio (murskribaĵo, murskribaĉo) estas skribaĵo aŭ pentraĵo farita per farbo aŭ farbskribilo sur muroj kaj aliaj pli aŭ malpli publikaj objektoj, kun la intenco esprimi ajnan deziron, pozicion, opinion aŭ memesprimon. Grafitio povas esti hazarda adreso celante vandalismo, kaj tiel ofte oni konsideras ĝin, sed ekzistas movado de pentrado per grafitio kiel arto, kiu uzas pimpajn surskribojn por reprezenti la nomon de la artisto.
Ĉi tiuj kutime estas pentraĵoj faritaj sen la konsento de la posedantoj de la surpentrita objekto, kaj tial estas malobservo de la leĝo kaj vandalismo, sed grafitio farita kun konsento estas tute laŭleĝa.
Dum tempo, perceptoj pri grafitio kiu iĝis akceptita arto en multaj lokoj ĉirkaŭ la mondo ŝanĝiĝis, simile al murpentraĵo, kaj ĝiaj aktivaj artistoj akiris rekonon kaj sekvan spektantaron. Bonkonataj grafitiistoj inkludas Banksy, Dede, Amnesia kaj aliajn.
Origino de la termino
La vorto "grafitio" devenas el la itala lingvo (graffiti) kaj signifas "skrapaĵoj" la pluralo de graffito, la diminutivo de graffio (skrapaĵo, grataĵo). Ĝi venas el la latina verbo graffiare (skrapi, grati) kiu siavice venas el la greka verbo graphein (enskrapi, skribi, gravuri).
Historio
Graffiti ekzistas ekde antikvaj tempoj - jam en la Romia Imperio kaj antikva Grekio ekzistis grafitio. Oni eĉ povus diri, ke antikvaj kavernaj pentraĵoj estas tipo de grafitio.
La vorto "grafitio" origine priskribis surskribojn kaj pentraĵojn trovitajn sur statuoj aŭ sur muroj, kiel ekzemple surskriboj trovitaj en la katakomboj de Romo aŭ sur la muroj de Pompejo. Tiuj estas kaj surskriboj kaj pentraĵoj kiuj estis konsideritaj vandalismo ĉar ili estis pentritaj sen la konsento de la posedantoj de la posedaĵo sur kiu la surskriboj estis pentritaj.
Pilgrimoj ofte skribis siajn nomojn, kaj foje ankaŭ la jaro, sur iuj sufracoj ĉe la destinita sankta loko.
En modernaj tempoj la grafitio pentrita fare de francaj soldatoj sur ejoj preterpasitaj de ili en Egiptio dum la Napoleonaj Militoj povas esti vidita kiel grafitio.
La 20a jarcento
En la 20-a jarcento, kaj precipe post dua Mondmilito, urbaj bandoj en Usono kutimis krei grafition per ŝprucpentrado de muroj sur publikaj ejoj por marki sian teritorion.
La adresoj ofte rilatis al la kulturo de Hiphopo kaj repmuziko. Dum la paso de la tempo la kutimo dekroĉis de la "banda kulturo" kaj iĝis pli ofta, same kiel pli kompleksa kaj arta. En kelkaj kazoj, la posedantoj de la muroj eĉ decidis ne forigi la grafitiojn.
Grafitio ankaŭ povas okazis sur cirkulantaj monbiletoj, kiel sur la flakoj de surrelaj forvojaj vagonojo, por publikigi la mesaĝon aŭ elmontri la arton sur moveblaĵo.
Průhonice
Průhonice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prago-okcidento, Mezbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unuaj skribmencioj pri la municipo aperas en la jaro 1187 en konekso kun konsekro de romanika preĝejeto de Naskiĝo de Sankta Maria kaj en la jaro 1270, kiam estis kiel burggrafoj de Praga burgo nomumitaj Zdislav kaj Oldřich z Průhonic.
Grafitio
Postgrafitio, aŭ strata arto
Post-grafitio aŭ strata arto estas arto kiu estas elmontrita en publikaj lokoj, precipe sur urbaj stratoj, laŭleĝe kaj kontraŭleĝe (desegnaĵoj aprobitaj de la aŭtoritatoj).
Ĝi estas kutime distribuita per farboŝpruciloj, glumarkoj, rulpremiloj, ŝpruciloj replenigotaj kun farbo, markiloj kaj aliaj rimedoj kiuj ne estas konsideritaj tradiciaj en grafitikulturo. Strata arto ofte devenas de la deziro de la artistoj elmontri iliajn verkojn, iliajn politikajn kaj sociajn opiniojn, kaj simile, sed eĉ la damaĝo al posedaĵo mem estas formo de protesto. La kontraŭleĝeco implikita foje estas konsiderita "parto de la ludo".
Post-grafitio komenciĝis dum la 80-aj jaroj kaj fruaj 1990-aj jaroj de stratartistoj Cost kaj Revs kiuj estis la unuaj disvastigi sian nomon uzante malsamajn teknikojn ol kutime. La koncepto de "post-grafitio" estis elpensita fare de la franca artisto stak. Ofte ekzistas argumento inter "tradiciaj grafitiaj" artistoj kaj stratartistoj kiuj ne estas aprobataj, pri aŭtentecon, kio povas konduki al "BEEFoj ".
Precipe danke al la kresko de la uzado de la Interreto, Sociaj retoj kaj ĉefe vidigaj retoj kiel Instagram, strata arto fariĝis tutmonda movado kaj ĝia agado estas konsiderinda. Artistoj el la tuta mondo akiras rekonon, kaj distribuadon de sia laboro per la reto.
Kontraŭleĝeco
Pro la fakto ke la grafitio estas pentrado sur alies posedaĵo kontraŭe al lia konsento, tio estas kontraŭleĝa ago. Por kontraŭbatali la fenomenon, multaj urboj starigis specialajn murojn por grafitiistoj, kun la intenco permesi al artistoj disvolvi sian arton unuflanke, sen malobservi la leĝon aliflanke. En iuj urboj organiziĝis grupoj de civitanoj organizis kontraŭ grafitio, laborante sisteme por forviŝi grafitiajn pentraĵojn.
En 1993, Singapura polico arestis amerikan studenton nomitan Michael P. Faye kiu pentris grafitio sur kelkaj aŭtoj. Laŭ la Singapura Ŝtata Juro de 1966, "Singapore Vandalism Act", Li estis sendita al kvar monatoj en malliberejo, monpunita kaj skurĝita. La usona amaskomunikilaro kondamnis tiun punon, kaj kaŭzis multe da publika protesto, sed ĝi ne influis la Singapuran registaron, kiu rifuzis pardoni lin kaj batis lin la 5-an de majo 1994.
En 1994, la urbestro de Novjorko Rudy Giuliani kreis "Grafitie Forviŝa Engaĝiga Forto" por redukti la kvanton de grafitio en la grandurbo, kiel parto de ĝeneral strebo por redukti krimon en la grandurbo kaj plibonigi ĝian aspekton, kiel parto de la apliko de la "teorio pri rompitaj fenestroj". Kadre de ĉi tiu strebo, estis malpermesita la vendo de farbo en ŝprucujoj al infanoj sub 18 jaroj. La leĝo eĉ postulis vendistojn konservi tiujn farbojn ene de ŝlositaj vitrinetoj en vendejoj por malhelpi kolorŝtelon. La monpunoj pro malobservo de ĉi tiu leĝo estis ekstreme altaj ($ 350 por delikto).
En la Unuiĝinta Reĝlando ankaŭ pasigis leĝon kontraŭ grafitio, la "Anti-Social Behaviour Act 2003" (Akto pri Kontraŭsocia konduko de 2003).
La grandurbo de Albuquerque en Nov-Meksiko en Usono kontraŭbatalas grafitiojn ekde la 1990-aj jaroj kaj permesas al grafitiaj pentristoj esti raportitaj uzante specialan telefonlinion.
Laŭ la Krimkodo de multaj landoj kaj lokaloj, kiu skribas, pentras, skizas aŭ gravuras sur la posedaĵo de alia kontraŭleĝe, aŭ kontraŭleĝe algluas sur ĝi ajnan raportiston aŭ signon, estas punebla al malliberigo por unu jaro.
La metroo
Unu el la ejoj tendencitaj havi grafitiajn pentraĵojn estis metrovagonoj, plejparte en Novjorko. En Novjorko, grafitiistoj okazigis ,arkkonkursojn - celantajn marki kiel eble plej multajn el la metrolinioj. La fenomeno en Novjorko ĉesis dum la periodo de Giuliani kiel urbestro, kiam ĉiuj ĉaroj estis purigitaj kaj neniu vagono kun grafitisigno ne estis permesita eniri la trafikon, ĝis la grafitaĵo estis forviŝita de ĝi.
Politike
Grafitio estas ofte uzata kiel politika protesto aŭ kontraŭ la reĝimo, kiel rimedo por esprimi opinion kaj por kultura interrompo. Rimarkinda ekzemplo de tiu speco de grafitiisto estas Banksy, angla artisto kiu specialiĝas pri arta grafitipentraĵo kun politika mesaĝo uzanta ironion por peri la deziratan mesaĝon. Alia uzo por grafitio estas farita de malamaj grupoj. Ekzemplo de tiu speco de grafitio estas la novnazia grafitio kaj la detruo de judaj tombejoj kaj sinagogoj. Ĉi tiuj ne estas akcepteblaj grafitio, sed perforta adreso, kiu uzas farbo-ŝprucon pro la facileco de pentrado.
Nicolas Léonard Sadi Carnot
Nicolas Léonard Sadi Carnot [karNO] naskiĝis la 1-an de junio 1796 en Parizo kaj mortis tie pro ĥolero la 24-an de aŭgusto 1832. Li estis fizikisto. Lia patro estis Lazare Carnot (1753-1823), sciencisto, oficiro kaj politikisto; kaj nimis lin Sadi por la Persa poeto Sadio de Ŝirazo (Carnot, Sadi, Reflection on the Motive Power of Fire, Dover, 1960, p. xi), kaj li ĉiam estis vokata per tiu ĉi tria sia nomo.
Lia nevo Marie François Sadi Carnot (1837-1894) estis la prezidento de Francio (1887-1894).
La laboro de Carnot estis bazo por la laboroj de Benoît Paul Émile Clapeyron (1799-1864), kiu donis al ĝi ekzaktan matematikan formon, kaj de Rudolf Clausius (1822-1888) , kiu kompletigis kaj perfektigis ĝin.
Honorici
Honorici [honoriĉ)] (hungare: Honoros) estas vilaĝo en Rumanio sude de Lugoj. En 1910 ĝi havis 932 loĝantojn (rumanoj); en 1992 337 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1371. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Victor Vlad Delamarina.
Butila fenilacetato
Butila fenilacetato aŭ C12H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj butila alkoholo. Butila fenilacetato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Butila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Butila fenilacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Honora ĉambristo
La honora ĉambristo aŭ 'honora litĉambristo' (en la latina lingvo: cubicularius) laŭlitere estas la “ŝarĝito pri la litĉambro”. Origine tiu, en la antikva Romo, ŝarĝito estis sklavo aŭ libertino. Cubicularius el cubiculum (litĉambro) de la mastro.
Romia kaj Bizanca imperia Ĉambristo (Cubicolarius)
En la romia epoko honora ĉambristo de la imperiestro fariĝis iom post iom titolo de aparta libertino dotita per gravaj povoj danke al ties privilegia kontakto kun la imperiestra persono.
(10940) 1999 CE52
(10940) 1999 CE52 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Honora ĉambristo
Romia kaj Bizanca imperia Ĉambristo (Cubicolarius)
Tia funkcio rekte transiris, tial, en mezepoka epoko, al la bizanca imperio, kie tiu de cubicolarius (honora ĉambristo, greke: κουβικουλάριο καὶ παρακοιμώμενο,) fariĝis titolo propra de alta funkciulo de la imperia kortego, forte ligita al la basileus (imperiestro).
Nacia Reto por Infana Vartado kaj Evoluigado (Kostariko)
La Nacia Reto por Infana Vartado kaj Evoluigado (hispane Red Nacional de Cuido y Desarrollo Infantil, mallongigite REDCUDI) estas kostarika ŝtata sistemo de infanvartaj servoj.
Historio
Ŝtata okupiĝo pri infana bonfarto en Kostariko komenciĝis frue en la 20-a jarcento. De 1930 havas tiun funkcion la Nacia Patroneco pri la Infanaro kaj en 1971 kaj 1972 respektive estis kreitaj la Naciaj Edukaj Centroj kaj Infanaj Centroj por Tuteca Prizorgado (CEN-CINAI) sub kontrolo de la Ministerio pri Sano. La kreo de REDCUDI estis iniciato de Prezidanto Laura Chinchilla. Ŝi funkciigis ĝin per plenuma aŭtoritato de 2010 ĝis la fonda leĝo estis aprobita en 2014. La servataro de REDCUDI konstante kreskis. En 2010 la nombro da infanoj ricevantaj vartadon de ŝtataj servoj estis 20 000, nur 4,2% de la infanoj malpli ol 7-jaraj en la lando. En 2020 la nombro jam atingis 57 000, kio tamen ankoraŭ estas malgranda parto de la celgrupo, eĉ de la infanoj el malriĉaj familioj, kiujn la programo prioritate celas.