cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo de Caporetto
La unua batalo de Piave
La taĉmentoj de la monarĥio antaŭeniĝis ĝis linio de Piave, kie la 10-an de novembro jam sukcese defendis sin la italaj kaj aliaj ententaj taĉmentoj, kiuj alvenis vidante la kolapson de la itala fronto. La 12-an de novembro, la 11-a aŭstra-hungara armeo marŝis en Asiago kaj rekomencis la atakon, provante ĉirkaŭi la italajn kaj ententajn fortojn. La nova itala ĉefkomandanto Diaz, alidirektis 5 anglajn kaj 6 francajn diviziojn al areo de Sud-Tirolo, tiel sukcese haltigante la atakon de la centrajn potencoj ĉe la supra fluo de rivero Piave. La trarompajn provojn en la montaro inter Brenta kaj Piave, la italaj fortoj facile repuŝis. La sud-tirolajn atakojn ĉesigis la centraj potencoj (2-a de decembro 1917) kaj elkonstruis defendan front-linion ĉe Piave.
1649 Fabre
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Hervé Fabre.
Velaux
(jen france, okcitane Velaurs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Batalo de Caporetto
Rezultoj
La Monarĥio kaj Germanio atingis la deziritan celon, la itala armeo preskaŭ neniiĝis, la Monarĥio okupis la regionon Veneto, proksimiĝante je 100 km al Venecio. La centraj potencoj do ne povis eluzi la decidan venkon pro alveno de la vintro, ententaj helptrupoj kaj manko de sufiĉa provizado de la trupoj. Dum la vintro, la germanoj detiris gravajn fortojn, tiel la planita sekvajara atako iĝis malcerta.
Salzmann-strato
Salzmann-vojo (germane: Salzmannstraße) estas malnova komerca vojo kondukanta trans Turingia Arbaro, Germanujo. Tiu ĉi 13km longa alirejo al Rennsteig konstruitis kun malgranda deklivo, tiel ke ankaŭ droŝkoj povis uzi ĝin sen pluaj ĉevaloj. Transportitis tie ĉi antaŭ ĉio salo, kalia karbonato, isato, ercoj kaj salpeklitaj fiŝoj. Tamen ne havas la strato sian nomon por la transportita salo sed pro sia konstruinto Ernst Julius Theodor Salzmann.
Irana Altebenaĵo
La Irana Altebenaĵo estas altebenaĵo, kiu kovras en du trionojn de la ŝtata teritorio de Irano kaj signifajn partojn de Afganio kaj Pakistano, sed krome ankaŭ malpligrandajn partojn de Irako kaj Turkmenio. La altebenaĵo okupas areon de 3,7 milionoj da kvadrataj kilometroj. La plej alta punkto estas la vulkano Demavendo, kiu atingas altecon de 5604 metroj.
Batalo de Caporetto
Rezultoj
Post la neniiĝo de la itala armea forto, la ententaj potencoj kreis en Italio „Supran Militkonsilion”, kies membroj iĝis krom Italio ankaŭ Francio kaj Britio. La Supra Militkonsilio direktis poste la unuiĝintan italan-ententan armeon, tiel Italio ne havis eblecon por memstara milita agado. Pro la malvenko, Luigi Cadorna abdikis kaj transdonis la ĉefkomandantan pozicion al Armando Diaz kaj Pietro Badoglio.
Salzmann-strato
Historio
Komenciĝas Salzmann-srato en Elgersburg ĉe la kirko. En distanco de ĉ. 4 km kondukis la komerca vojo inter Lübeck kaj Nurenbergo (ĝia linio tre similas al la nuna Federacia ŝoseo B 4) tra Ilmenau-Roda|Roda, kiu unuigas Erfurton kun Eisfeld tra Ilmenau kaj nomiĝis en tiu ĉi ero Frauenwalder-strato. Ĝi kondukas malsoben (la nuna Schmücker-strato) preter la nuna Hotelo Am Wald/Elgersburg kaj poste ĉ. 200 metrojn malsupre de la pinto tra Hohe Warte; poste ĝi kondukas ĉe la orienta deklivo de Rumpelsberg-monto (Mönchswald) sur la akvodislimon inter Ilm kaj Gera. Tie ĉi estas la gastejo Mönchhof plurajn jarcentojn aĝa. Tie ĉi ĝi ankaŭ trafas la vojojn al Ilmenau, Ilmenau-Manebach kaj Gehlberg kaj la alteco estas tie ĉi de ĉ. 750 metroj.
Irana Altebenaĵo
La centra ebenaĵo kun alteco de inter 500 kaj 2000 metroj dividiĝas per pluraj montoĉenoj (Kuhrud, orientiranaj montoj) kaj ĉirkaŭiĝas per grandaj montaraj masivoj - Elborz-Montaro, Kopetdago, Hindukuŝo, Zagros-Montaro kaj aliaj. La pejzaĝo difiniĝas per montaraj stepoj, dezertoj kaj duondezertoj. Ĉe la eksteraj deklivoj multas arbaroj.
Batalo de Caporetto
La itala armeo post la batalo de Caporetto
En la retiriĝanta itala armeo, la milita moralo sinkis tiel, ke la soldatoj forĵetis la armilojn kaj intencis hejmenveturi. El la restantaj 870 000 italaj soldatoj, pli ol 210 000 venis antaŭ militistan tribunalon kaj estis punitaj. Oni juĝis 15 000 soldatojn je ĝismorta prizono, oni ekzekutis 4000 dezertulojn. En la armeo disvastiĝis la falsa informo, ke en kelkaj divizioj okazas dekumigo kiel dum la Romia Imperio. La teroro kaj pounoj ne alportis sukcesan rezulton, tiel la itala registaro promesis agrodividon kaj socialan helpon post la sukcesa militservo. La registaro post la milito rifuzis la agrodividon kaj la helpon por la veteranoj.
Vidu ankaŭ
batalo de Piave
Salzmann-strato
Historio
La posta ero kondukas al Zwei Wiesen, fonta arbareto ĉe Großer Rödel, kie disde sudo el la valode Ilm disde Meyersgrund venas vojo. Tie ĉi estas tombo de falinta soldato. Sur la ono inter Mönchhof kaj Zwei Wiesen Salzmann-vojo estas la limo inter la komunumoj Ilmenau eoste kaj Geratal ueste. La migranto ĉe tiu ĉi punkto ektroviĝas sur la teritorio de Gehlberg.
Cellier
Cellier estas familia nomo de jenaj personoj:
Salzmann-strato
Historio
Maltantaŭe sekvas la suprenirado al Schmücke ĉe la norda rando de Freibach-valo, preter Aschbach (768,2 metroj), Spielmannsleite (784 metroj) kaj Sachsenstein-monteto (915.3 metroj). Schmücke kun sia alteco de 940 metroj estas la fina punkto de Salzmann-strato. Tie ĉi la komercistoj trafis plurajn aliajn gravajn vojojn en la direkto de Suhl.
Cellier
Cellier estas la nomo de jenaj lokoj en Francujo:
Salzmann-strato
Historio
Hodiaŭ Salmann-vojo nomiĝas hodiaŭ disde Elgersburg ĝis Mönchhof Schmücker Straße (temas pri la iama Landa ŝoseo L 2645), poste ĝi iĝas simpla forstista vojo. Ĝis Mönchhof ĝi estas asfaltita, poste la supra tavolo estas el fajna gruzo. Treege ŝatis tiun ĉi straton hodiaŭ biciklistoj kaj skirkuradistoj. Tamen la partoj kiuj taksatas oficiale kiel forstitaj vojoj estas baritaj kaj al ekskurskaleŝoj kaj al bicikloj.
Nomdoninto
Nomitis Salzmann-strato por la ĉefforstisto Ernst Julius Theodor Salzmann, filo de la gravega germana pedagogo kaj teologo Christian Gotthilf Salzmann. Ernst Salzmann havis grandajn meritojn geodeziajn ekz. de la gotaaj domenaj arbaroj. Li metis la fundamentojn por la elstare bona konstruado de arbaraj vojoj. Li tiukuntekste povis ege profiti de sia talentego je orientiĝo kaj memorado.
Die Hebriden (Mendelssohn)
Die Hebriden op. 26 (La Hebridoj) aŭ Hebrido-uverturo estas koncertuverturo de Felix Mendelssohn Bartholdy.
Mendelssohn komponis la verkon en la jaro 1829. La inspiron pri tio li ricevis dum vojaĝo al Londono, kiam li je ĉi tiu okazo kune kun la poeto Karl Klingemann amikigita kun li vizitis la 7-an de aŭgusto 1829 la kavon de Fingal sur la skotlanda insulo Staffa. Ĉar la unua versio lin pensigis pli pri „kontrapunkto“ ol pri „fiŝoleo kaj mevoj“, li prilaboris la verkon en 1831 (post prezentado en Londono) kaj pluan fojon novembre 1833. La unua prezentado okazis la 10-an de januaro 1833 direktate de la komponisto en Berlino.
La verko fariĝis sukcesa, precipe ĉe la britoj, kaj eĉ la kontraŭjudisma komponisto Richard Wagner laŭdis la komponiston Mendelssohn, deveninta el juda familio, kiel „unuaranga pejzaĝopentristo“.
Pri la muziko
La ĉeftemon figurantan la ondadon, prezentas la vjolo, violonĉelo kaj fagoto. Dum la paso de la uverturo la temo estas variata. Ĝin subtenas la timbalo, kiu pensigas pri tondromuĝo.
869 Mellena
869 Mellena estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Richard Schorr la elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf.
Ĝi estis sendepende remalkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, kiu anoncis tiun malkovron pli frue.
Michelle Pfeiffer
Michelle PFEIFFER (naskiĝis la 29-an de aprilo 1958 en Santa Ana, Kalifornio) estas usona aktorino kaj kantistino.
Post kelkaj sukcesoj en beleckonkursoj sekvis varbofilmetoj kaj malgrandaj roloj en televidaj produktaĵoj kaj filmoj. Ŝi famiĝis en la jaro 1982, per rolo en la filmigita musikalo Grease 2. En sia posta kariero ŝi trifoje estis nomumita por la Oskaro kaj kvinfoje por la Golden Globe, kiun ŝi unufoje gajnis.
Niedergösgen
Niedergösgen estas komunumo kaj la ĉefloko de la distrikto Gösgen en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 3,786 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Niedergösgen situas inter Araŭo kaj Olten ĉe la norda bordo de la rivero Aro. La rivero formas la sudan bordon de la komunumo. Granda parto de la rivera akvo tamen fluas tra la Gösgener-Kanalo, tiel ke la suda parto de la komunuma teritorio situas sur rivera insulo. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝo Mülidorf, kiu situas sur la riverinsulo en sudokcidento de la komunumo rekte vidalvide de la nuklea centralo Gösgen, kiu tamen situas aliflanke de la rivero sur la teritorio de la najbara komunumo Däniken. Ĉe la kanalo inter Mülidorf kaj la vilaĝo troviĝas la riverelektrocentralo Olten-Gösgen, kiu funkcias en kombino kun la nuklea centralo Gösgen.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Niedergösgen limas en nordo al Stüsslingen, en nordoriento al Erlinsbach, en oriento al Schönenwerd, en sudo al Gretzenbach, en sudokcidento al Däniken, en okcidento al Obergösgen, kaj en nordokcidento al Lostorf.
Trafiko
Tra Niedergösgen pasas la kantona vojo n-ro 265, kiu kondukas sude de la rivero Aro paralele al la kantona ĉefvojo n-ro 5, kiu kondukas norde de la rivero, de Araŭo al Olten. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinio de Araŭo al Olten. La stacidomo de Schönenwerd, kiu situas rekte apud la centro de Niedergösgen aliflanke de rivero Aro la komunumon ankaŭ konektas al la fervojreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Niedergösgen datiĝas el la jaro 1294 kiel Bözzach. En la jaro 1308 la loko menciiĝis unuan fojon kiel Göskon inferior, kiu nomo iom post iom anstataŭis la malnovan nomon Bözzach. Proksimume en la jaro 1230 estis en Niedergösgen konstruita la Burgo ze Nidern Göskon kiu fariĝis la nova sidejo de la Senjoroj de Gösgen, al kiuj apartenis la Habsburga feŭdo pri la regiono kaj kiuj estis la protektovoktoj de la Abatejo Schönenwerd. En la jaro 1458 Niedergösgen estis aĉetita de la urbo Soloturno kaj fariĝis sidejo de la vokto kaj tribunalo. La kastela preĝejo Sankta Antonio estis unuan fojon menciita en la jaro 1580. Ĝi estis grandigita en la jaro 1838 kaj transiris en la jaro 1901 al la kristankatolikoj. La katolikoj konstruis novan preĝejon sur la loko de la iama burgo, kiun la trupoj de Napoleono detruis en la jaro 1798 dum la Helveta Revolucio. La iama turo de la vokta burgo estis rekonstruita kaj fariĝis la turo de la nova katolika preĝejo, kiu estis konstruita en novbaroka stilo kaj tronas kiel rekonilo de la loko sur la roko super la vilaĝo. La konservitaj apudkonstruaĵoj de la malnova burgo sub la hodiaŭa preĝejo nun servas kiel komunuma domo.
CAPTCHA
Captcha [kepĉa] (akronimo por angla "completely automated public Turing test to tell computers and humans apart" = "komplete aŭtomata publika testo de Turing por distingi komputilojn kaj homojn") estas speco de defio-responsa testo uzata en komputiko por determini, ĉu la uzanto estas homo aŭ ne. En Esperanto oni povus paroli de 'kaptila bildo '.
La vorto ekuziĝis en 2000 fare de Luis von Ahn, Manuel Blum kaj Nicholas J. Hopper de la Universitato Carnegie Mellon, kaj John Langford de IBM. Kutima speco de captcha postulas ke la uzanto entajpu literojn de distordita kaj/aŭ obskurigita vico de literoj aŭ ciferoj, kiuj aperas sur la ekrano. Ĉar la testo estas administrata de komputilo, kontraste al la normala testo de Turing, kiu estas administrata de homo, oni foje priskribas captcha kiel inversan teston de Turing.
Oni uzas captcha ekzemple kiel ilon por protekti aŭtomatajn registradojn ĉe retpoŝtaj servoj kaj malhelpi sinsekvan spamadon.
Marmentino
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bovegno, Collio, Irma, Lodrino, Pertica Alta, Pertica Bassa, Pezzaze kaj Tavernole sul Mella.
Mikale
Mikale (Μῠκάλη; moderngreke Mikali) dum la antikva epoko estis la nomo de montara duoninsulo ĉe la okcidenta marbordo de Malgrandazio, la nuna Turkio. Ĝi troviĝis norde de la enfluejo de la rivero Meandro en la Egean Maron. La nuna turklingva nomo de la duoninsulo estas Samsun Dağ. Sur la duoninsulo troviĝis interalie la antikvaj urboj Priene, Mileto kaj Efezo. La kruta montaro havas montopintojn de ĝis 1.265 metroj super la marnivelo.
En la markolo inter la montara duoninsulo kaj la insulo Samoso dum la jaro 479 a.K. okazis la historia "Marbatalo de Mikale" inter la grekaj kaj persaj armeaj ŝiparoj.
La historia greka tirano Polikrato, kiu rezidis sur la insulo Samoso, sur la duoninsulo estis logita en kaŝitan kaptejon kaj sekve estis ekzekutita.
Listo de islandaj verkistoj
Islandaj verkistoj
Bernard Brunhes
Bernard Brunhes (1867–1910) estis franca geofizikisto famkonata pro sia pionira laboro pri paleomagnetismo, aparte lia eltrovo (en 1906) pri geomagneta inversiĝo. La Brunhes-Matuyama inversiĝo estas nomita laŭ li.
Sciencaj atingoj
Estis dum lia tempo ĉe la observatorio kiam li faris la kernan observon, kiu gvidis al lia eltrovo de geomagneta inversiĝo. En 1905 li trovis, ke rokoj en antikva lafo ĉe Pontfarin en la komunumo de Cézens (departemento Cantal) estis magnetita en direkto preskaŭ kontraŭa al tiu de la hodiaŭa orientiĝo de la tera magneta kampo. El ĉi tio li deduktis, ke la magneta norda poluso en tiama tempo estis egale al la nuna geografia Suda Poluso, kio nur povus okazi se la magneta kampo de la tero estis inversigita iam en la pasinteco. Li pravis, kvankam daŭris pliajn 50 jarojn ĝis lia teorio estis plene akceptita de la scienca komunumo.
MUD (ludo)
MUD (angle: Multi-User Dungeon, kelkfoje ankaŭ Dimension aŭ Domain) estas retkomputilludo, kio kunigas elementojn de rollludoj kaj retaj babilejoj.
Kastelo de Peresznye
La Kastelo de Peresznye (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Széchenyi-Esterházy–Trauttmannsdorf–Berchtold [sEĉEnji-esterhAzi]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Peresznye. Tamen estas duboj pri kelkaj el la iamaj posedantoj. Kelkaj opinias, ke familio Széchenyi neniam estis tie posedanto.
MUD (ludo)
La plej famaj MUD-oj en Esperanto estas Esperanto MUD kaj Virtuala Esperanta-Kongreso (VEK).
Kastelo de Peresznye
Historio
Historio de la kastelo estas nebula. Pli frue estis tie kastelo, sed en la 18-a jarcento familio Esterházy (?) plene trakonstruis ĝin. En 1866 grafo Trauttmannsdorf aĉetis la kastelon. Pro geedziĝo la nova posedanto estis familio Berchtold (fonto mencias trakonstruon en 1880) ĝis la ŝtatiĝo depost la 2-a mondmilito. La ŝtato daŭre profitas ĝin kiel domo de gemaljunuloj.
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo kun mansardo sitas en mezo de la parko, aleo kuras al la kastelo. La konstruaĵo formas H-majusklon, sed la aloj estas neregulaj, simetrio estas nur en la malantaŭa flanko. En mezo de la fasado supre granda timpano (arkitekturo) etendiĝas, sub la timpano estas 4 arkadoj. En la arkado ambaŭflanke kuras ŝtuparejo kun balustrado kun ornamaj balustroj. En la malantaŭa fasado estas pli malgranda timpano, kiun 6 kolonoj tenas. Interne ofte la ĉambroj havas stukojn.
Parko
Nuntempe strato tranĉas la parkon. En proksimeco de la kastelo la parko similas al ornama ĝardeno kun baroka skulptaĵo el la 18-a jarcento, la alia parto estas pejzaĝa parko. En 1985 oni deklaris protektata imponan platanon (Platanus occienditalis). Menciindas ankaŭ diversaj pinoj, morusoj, eskuloj. En la pejzaĝa parko troviĝas artefarita lago kun insulo. En 2014 oni kreis en la parko sportejo kun ludiloj por infanoj.
Granda muska lageto
Granda muska lageto estas muska lago, kiu troviĝas en torfejo en nacia naturrezervejo Rejvíz en distrikto Jeseník en Jeseníky. Ĝi situas 1,5 km sudokcidente de domaro Rejvíz. Laga pelvo havas asimetrian profilon, La lageto havas areon 1692 m². Ĝi estas longa 68,5 m kaj larĝa 41 m. Ĝi atingas profundecon 2,95 m. Ĝia suma volumeno estas 4048,6 m³. Ĝi situas en supermara alteco 769 m.
Olympique Lyonnais
Olympique Lyonnais, mallonge OL, estas la plej konata futbalklubo de la urbo Liono en Francio.
Granda muska lageto
Alveno
La Granda muska lageto troviĝas en okcidenta parto de rezervejo en torfejo sur supra fluo de rojo Vrchovištní potok. Kondukas al ĝi instruiga pado (enirpago 20 Kč) el Rejvíz. Tiu kondukas unue samtempe kun blua turisma marko ĝis Dětřichov kaj post 2 km deflankiĝas el ĝi trotuaro al la lageto.
Flaŭro kaj faŭno
En la ĉirkaŭaĵo de lageto kreskas el arboj plejparte pino (Pinus rotundata). Kreskas ĉi tie precipe sfagnoj kaj erioforo. Ni povas observi ĉi tie ankaŭ rododendron, rondfolian drozeron kaj ruĝan vakcinion.
El animaloj ĉi tie aperas araneoj, anisoptera (Aeshna subarctica), citrono-papilio, rano, alpa trituro kaj salamandro
130314 Williamodonnell
130314 Williamodonnell estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de orbita resonanco 1:3 kun Marso.
NGC 3316-1
NGC 3316-1 (aliaj indikoj — ESO 501-54, MCG -4-25-46, AM 1035-271, PGC 31571) estas galaksio en konstelacio Hidro.
130314 Williamodonnell
Nomo
Ĝi estas nomita en omaĝo al William O'Donnel, Mekanika Inĝeniero pri la Spektrometro por Termika Elsendo de la Asteroida Specimen-Alveniga Misio OSIRIS-REx.
Quechultenango
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 33367 loĝantojn. El tiuj estis 16103 viroj kaj 17264 virinoj. La komunumo havas surfacon de 929,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 840 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 27266 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1349 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 4,95 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
17441 de la loĝantoj de Quechultenango en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6635 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 38,04 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 44,1 % (4040 el 9161 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 31,34 (2595 el 8280 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
László Bartha
BARTHA László (pr. barta) estis hungara pentristo. Li naskiĝis en Koloĵvaro je la 5-a de aŭgusto 1908 kaj mortis en Kőszeg la 5-an de januaro 1998.
15-a de marto
La 15-a de marto estas la 74-a tago de la jaro (la 75-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 291 tagoj restas.
Je la 15-a de marto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 15-a de marto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Balázs Sziva
SZIVA Balázs [siva balAĵ] (naskiĝis la en Budapeŝto) estas hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto).
Biografio
Balázs Sziva maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Li aliĝis al amatora ŝlagrorkestro dum la lernojaroj jam en 1991. Iom poste li partoprenis en fondoj de ŝlagrorkestroj aŭ li aliĝis al tiuj, kiuj ludis naciecajn kantojn. En 2003 li fondis muzikeldonejon ĉefe por propraj eldonaĵoj. Li konstante partoprenas politikajn manifestaciojn, krome en 2008 pro skandalismo dum futbalmatĉo li estis oficiale forpelita el Slovakio. LI registris muzikalbumojn kun orkestroj (pli precize KD). En 2011 li fondis propran orkestron. Li ricevis premion en 2009.
8722 Schirra
8722 Schirraestas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Richard G. Davis elde la Observatorio Swasey de la Universitato Denison en Granville (Ohio, Usono).
28681 Loseke
28681 Loseke estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Meghann Loseke, mentorinon por unu finalisto de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Cheyenne Mountain High School en Colorado Springs (Koloradio).
Monaĥejo de Sobrado
La monaĥejo Sankta Maria de Sobrado estas hispana monaĥejo fondita dum la Mezepoko, kiu situas en Sobrado (Korunjo, Galegio). La monaĥejo estis fondita en 952 fare de Hermenegildo Alóitez, Grafo de Présaras kaj lia edzino grafino Patra Gundesíndez, kiu en 958 transdonis la graflandon al la monaĥejo kaj en la sama jaro, la grafo retiriĝis kaj mortis tie antaŭ decembro 966 aperas dokumentoj jam en la malfrua 10a jarcento, kun la nomo Sankta Savinto. La historio de la unuaj 150 jaroj de la monaĥejo estas ne sufiĉe studitaj. Oni scias ke en la frua dek-dua jarcento la monaĥejo estas forlasita.
En 2015, post la aprobo fare de Unesko de la plilongigo de la Jakoba vojo en Hispanio al "Vojoj de Santiago-de-Kompostelo: Franca vojo kaj vojoj de norda Hispanio", ĝi estis inkluzivita kiel unu el la individuaj heredaĵoj.
(19759) 2000 GU146
(19759) 2000 GU146 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Ĝi havas nenian rimarkindan econ kaj ankoraŭ ne ricevis nomon.
Anthering
Anthering estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Trafiko
Havas la loko haltejon ĉe la fervoja linio de Lokalbahn Salzburg.
Mechtersen
Mechtersen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Mechtersen apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Monda Sciencfikcia Kongreso
La World Science Fiction Society, mallongigite WSFS (Monda Socio de Sciencfikcio), proprietas la nomon (Worldcon). La membroj de la Socio estas la membroj de la kongreso, sed loka organizo prezentas la kongreson mem. Organizoj proponas gastigi Worldcon kaj la membroj balotas por la loko.
Chelicerata
La subfilumo Chelicerata estas unu el la plej grandaj subfilumoj en kiu dividiĝas la filumo de la artropodoj. Ĝi inkluzivas la klasojn de la Araneoidoj, la Piknogonidoj (aŭ Mar-araneoj) kaj la Merostomatoj (aŭ Limuloj). Siatempe ĝi inkluzivis ankaŭ la klason de la Euripteridoj, aŭ Mar-skorpionoj, kiuj ekstingiĝis antaŭ pli aŭ malpli 250 milionoj da jaroj. Araneoj kaj skorpioj apartenas al la Chelicerata.
Iliaj korpoj estas dividitaj en du partoj, antaŭa prosomo dividita en ok segmentoj, kaj malantaŭa opistomo dividita en dek-du segmentoj. Ili havas kelikerojn, kiuj donas al la subfilumo ĝian latinan nomon. Kelikeroj estas akraj apendicoj kiuj estas uzataj por kolekti manĝaĵojn, anstataŭ la mandibloj kiujn havas aliaj artropodoj. La plej multo da Chelicerata ne kapablas manĝi solidajn aferojn, do ili trinkas sangon aŭ kraĉas aŭ injektas digestajn enzimojn en siajn predojn.
Brunhes-Matuyama inversiĝo
La Brunhes-Matuyama inversiĝo estis geologia evento, antaŭ proksimume 780.000 jaroj, dum kiu okazis geomagneta inversiĝo: Brunhes-Matuyama inversiĝo de la geomagneta kampo de la tero. Ĝi estis la lasta geomagneta inversiĝo en la historio de la tero.
La inversiĝo daŭris plurajn milojn da jaroj. La tempodaŭro mezurata ĉe ajna aparta loko varias de 1.200 ĝis 10.000 jaroj depende de la geomagneta latitudo kaj lokaj efikoj de ne-dupolusaj eroj en la magnetkampo de la tero dum la transiro.
La evento estas utila en la datigo de oceana sedimentkernoj kaj de vulkanerupcioj.
Ĝi estas nomita laŭ Bernard Brunhes kaj Motonori Matuyama.
Nordokcidenta Provinco (Sud-Afriko)
Nordokcidenta Provinco estas provinco de Sud-Afriko.
Jihlava
Jihlava (Iglau) estas regiona urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas ĉe la samnoma rivero Jihlava, surlime inter orienta Bohemio kaj okcidenta Moravio. Administra, industria, komerca, trafika, kleriga kaj kultura centro de la regiono Vysočina. En ĝi havis.
Historio
La unua skriba mencio pri komunumo nomata Jihlava devenas el la jaro 1233, kiam Roberto, episkopo de Olomouc, konfirmis transigo de posedo de Ordeno de germanaj kavaliroj al monaĥejo en Želiv. Baldaŭ poste ĝi revenis al posedo de la ĉeĥa reĝo Venceslao la 1-a, kiu en 1240 fondis tie reĝan urbon kun rajto mini arĝenton. Estis formulita preciza minada juro, kiu iĝis modelo por aliaj minaj regionoj. Dum pluraj jarcentoj Jihlava estis sidejo de supera minada tribunalo, fina aŭtoritato pri minaj disputoj.
Reĝo Přemysl Otakar la 2-a en 1270 preskribis la ortangulan formon de la urba placo (same kiel ekzemple en České Budějovice).
Je la 5-a de julio 1436 tie estis proklamitaj la t.n. kompaktatoj pri la husanismo, kiuj koncedis al la husanoj kelkajn el iliaj postuloj (vd. Pragaj Artikoloj). Sigismondo la 1-a estis agnoskita kiel reĝo de Bohemio.
La urbo estis germana lingvo-insulo ĝis la mezo de la 20-a jarcento kaj nomiĝis Iglau. La germana nomo de rivero Jihlava estis Igel (= erinaco, kvankam la etimologio verŝajne estas alia), kaj la urba blazono montras du erinacojn.
En 1960 Jihlava fariĝis distrikta urbo kun regiona urbo Brno. Ĉefurbo de la aparta regiono Vysočina ĝi fariĝis en la jaro 2000.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2015
La 60-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis en la aŭstria urbo Vieno dum la 19-a,, 21-a kaj 23-a de majo 2015, post la venko de ties reprezentanto Conchita Wurst kiu atingis la unuan lokon en la konkurso pere de la kanto «Rise Like a Phoenix» en la eldono de 2014. Tiu ĉi estis la dua fojo kiam Aŭstrio organizis la festivalon, estante la lasta fojo en la jaro 1967. La aranĝo estis gvidata nur de virinoj: Mirjam Weichselbraun, Alice Tumler kaj Arabella Kiesbauer. La venkinto de la antaŭa eldono, Conchita Wurst, estis la gvidanto de la konektoj kun la tiel nomata «Green room»
Jihlava
Vidindaĵoj
En la historia urbokerno (ekde 1982 proklamita kiel urba monumentrezervejo) eblas trovi domojn de multaj historiaj stiloj kaj restaĵojn de urba muregaro el 14-a kaj 15-a jarcentoj.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2015
En tiu ĉi eldono partoprenis 40 landoj. El tiuj ĉi landoj, 39 partoprenis kiel aktivaj membroj de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Kipro kaj Serbio revenis al la konkurso post unujara malĉeesto, samkiel Ĉeĥio post kvinjara foriro. Aliflanke, Ukrainio anoncis sian foriron el tiu ĉi eldono pro la ekonomiaj kaj politikaj problemoj de la lando. Kaj, pro la 60jariĝo de la muzikfestivalo, Aŭstralio estis ankaŭ invitita partopreni, unikaĵo en la historio de ĉi konkurso.
Jihlava
Vidindaĵoj
Al ĉefaj memorindaĵoj de la urbo apartenas:
Transporto
Tra Jihlava gvidas grava unurela elektrizita fervojlinio numero 225 de Havlíčkův Brod al Veselí nad Lužnicí. Krom tiu ĉi linio estas ankoraŭ unu linio, numero 240 (Jihlava - Brno) - unurela neelektrizita. Proksime estas ankaŭ plej grava aŭtoŝoseo de Brno al Prago (D1).
Eŭrovido-Kantokonkurso 2015
La moto de tiu ĉi eldono estas Building Bridges (‘Konstruante pontojn'). Laŭ la organizantoj tiu ĉi eldono, la moto volas reliefigi la unuecigan karakteron de la muziko, trans la landlimoj, kulturoj kaj lingvoj, kaj ankaŭ aludas al la praa celo de la konkurso, kio estis unuigi la landojn post la Dua mondmilito.
La 23an de majo Måns Zelmerlöw, reprezentinta Svedion per la kanto "Heroes", venkis en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2015 okazinta en Vieno, Aŭstrio.
Riofrío del Llano
Riofrío del Llano [rioFRJO delĜAno] (Malvarma Rivero de la Ebenaĵo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. La municipo enhavas la setlejojn Cardeñosa, Riofrío del Llano kaj Santamera. Riofrío del Llano estas la municipa ĉefurbo, kiu situas sur la Lanvojo (Ruta de la Lana), inter Atienza kaj Santiuste.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 46 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,07 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 46, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Riofrío del Llano, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Riofrío del Llano kie oni falis al la nunaj 46.
28130 Troemper
28130 Troemper estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brett Troemper, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo. Li instruas ĉe la Benjamin Franklin Middle School de Springfield (Ilinojo).
78123 Dimare
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj astronomoj Fabrizio Bernardi kaj Andrea Boattini elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Linda Dimare, esploristino pri ĉiela mekaniko, precipe engaĝiĝinta en la disvolvo de novaj algoritmoj kaj programaroj por la sunsistema dinamiko. Ŝi estas spertulino pri dinamiko de artefaritaj objektoj en ĉirkaŭtera orbito kaj sciencaj eksperimentoj pri radioondoj dum kosmaj misioj.
Sulfita acido
Sulfita acido aŭ Sulfito de Hidrogeno (Acidum sulphurosum ) estas nestabila neorganika acido, kiu ekzistas nur en akva solvaĵo kaj ekestas per enakvigo de sulfura dioksido. Ĝi estas senkolora kaj odoras laŭ sulfura dioksido.
Ĝia formulo estas H2SO3, ĝia CAS-numero 7782-99-2. La formulo identas kun tiu de sulfonata acido, kiu tamen havas alian strukturan formulon,ĉar unu el la hidrogenoj estas anstataŭata de organika radikalo.
Ĝiaj saloj nomiĝas sulfitoj, ĝiaj esteroj hidrogenaj sulfitoj.
Faka nomo de sulfita acido estas du-hidrogena sulfito. Komunlingve uzatas ankaŭ la nomo "sulfura" aŭ "sulfureca acido", sed ĝi estas neklara, ĉar uzata ankaŭ por sulfata acido. Ĝi estas kaŭstika substanco (tia, kia detruas la histojn).
Gilova bosko
Gilova bosko (Гилёвская роща) estas la parko forme de urba arbaro en la urbo Tjumeno (Tjumena provinco, Rusio). Ĝi situas en la orienta parto de la urbo, plejparte ĉirkaŭita de industria zono. Ĝia areo estas. Vizitado estas libera kaj senpaga.
Ĝenerala priskribo
La bosko situas ĉe la orienta urborando, limigita je strato Gilovskaja Roŝĉa (Gilova bosko) okcidente, tombejo de la vilaĝo Bukino kaj lago Krivoje norde, strato Verbnaja oriente, Gilova rondvojo sude kaj lago Krivoje (Kurba) norde.
Tra ĝia orienta parto fluas rivero Vojnovko, kiu origine fluis de ĉirkaŭaĵoj de la samnoma vilaĝo, situinta fine de la nuna strato Respubliko. Komence de la 1980-aj jaroj la elfluejo de la rivero estis superŝutita je tero kaj la vilaĝo malaperis, transformiĝinte en la urba areo. Nun la rivero fluas ĝis la bosko subtere, en akvotuboj. En la bosko ĝi reaperas sur la tera surfaco kaj fluas ĝis lago Krivoje. La rivero Vojnovko estas vaste konata ankaŭ kiel rojo Kluĉi (aŭ Kluĉ, do Fonto), lokanoj foje nomas ĝin Zmejka (Serpenteto). La lago Krivoje (ankaŭ konata kiel Starica aŭ Gilova) estas la meandra lago, restinta post translokiĝo de la fluejo de rivero Turo. Ĝi estas konektita al rivero Vojnovko.
La boska flaŭro konsistas ĉefe el pinoj kaj betuloj, haveblas ankaŭ raraj plantoj. En la bosko vivas pluraj birdospecioj kaj sciuroj.
La tombejo de la vilaĝo Bukino situas inter la bosko kaj la respektiva vilaĝo, kiu nun estas parto de la urbo. Sepultado tie estas malpermesita ekde 2002, sed la tombejo estas plu vizitata.
La bosko havas statuson de naturprotektejo kaj funkcias kiel ripozejo por la urbanoj, kiu havas necesan infrastrukturon kaj estas vizitebla tutjare kaj senpage.
Naturo
La bosko havas statuson de protektita natura areo. Tio signifas, ke estas permestie kolekti herbojn, berojn kaj kuracplantojn, aranĝi festojn kaj religiajn ceremoniojn, sed estas malpermesita iu ajn industria aktivado. La arbohakado povas okazi nur je sanitaraj celoj.
La bosko konsistas plejparte el pinoj aĝaj pli ol 100 jarojn, sub kies ombro kreskas frambujoj, padusoj kaj kratagoj. En la nord-okcidenta parto sur loko de pinaro, forhakita por brulligno dum la Dua mondmilito, formiĝis densa betularo. En la suda parto, ĉe rivero Vojnovko dominas juna, 30 ĝis 40 jarojn aĝa pinaro. Renkonteblas ankaŭ pomarboj, siringoj, prunusoj. La, en la rusia Tago de Ekologo lernejanoj de la proksima lernejo N 41 plantis ĉe la bordo de lago Krivoje 20 tiliojn (nova specio por la bosko), tiel fondinte la Aleon de Ekologoj.
En la bosko kreskas raraj plantoj, vivas sciuroj kaj birdoj. La sciuroj ĝenerale estas timemaj, sed en 2019 unu sciuro mordis virinon, kiu promenis tie. En junio 2019 infanoj pendigis sur arboj plurajn lignajn manĝujojn kiel eblas meti manĝaĵojn por sciuroj. Sur ĉiu estas skribie "Nuksojn metu ĉi tien" (Орешки клади сюда).
En la lago vivas anasoj.
En 2017 en la bosko estis trovitaj du plantospecioj, registritaj en la “Ruĝa Libro de Tjumena provinco”. Temas pri kelkaj filikoj kaj senarbejo, kovrita je orkideoj. Samtempe en la bosko kreskas kelkloke la tre danĝera herakleo de Sosnowsky (Heracleum sosnowskyi), kies tuŝo kaŭzas alergiajn reagojn kaj eĉ gravajn brulvundojn. En 2007 ĝi estis unuafoje registrita de lokaj botanikistoj kiel nova specio por la urbo kaj provinco ĝenerale. Oni ne sukcesis ekstermi ĝin, do nur metis en respektivaj lokoj avertajn tabulojn kaj afiŝojn.
En 2017 la tjumenaj ekologoj atentigis ke multaj pinoj en la bosko jam estas aĝaj, do necesas komenci plantadon de novaj arboj por ke la bosko ne perdu sian pinaron post 50-60 jaroj. Ili speciale akcentis ke pinoj, kiuj troviĝas rande de riverbordo, povas fali sur ĝin kaj damaĝi vizitantojn. Ili insistis ke dum la rekonstruo onu ne forigu sovaĝajn frambujojn, kiuj kreskas en pinaro.
Dum jardekoj oni verŝis en la riveron kloakaĵojn, alportatajn per aŭtocisternoj. La kloaka enfluejo troviĝis ĉe la Gilova vojrondo kaj de tie la malpuraĵoj direktiĝis rekte al la rivero. Pro tio, kaj ankaŭ pro putrintaj sur ĝia fundo plantoj, la rivero ĉiam estis malpura kaj malbona odoro ŝvebis super ĝiaj bordoj, kaj la urbanoj alinomis ĝin Vonjuĉka (Fiodoraĉulo). Dum la rekonstruo oni ŝtopis la enfluan truon kaj malpermesis la forĵetadon de iuj ajn kloakaĵoj, do la fiodoro malaperis kaj la rivero poiome restariĝas.
Infrastrukturo
En la bosko haveblas ok sportejoj: subĉiela ekzercejo kun mekanikaj ekzerciloj, rekaro, volejbala kaj basketbala terenoj, du futbalaj terenoj, glacihokiejo, tenisejo. Ŝanĝi vestojn eblas en du vestejoj, kiuj enspacigas po 40 homojn. Oni povas promeni laŭ piedirejoj 6 km longajn, paralele al kiuj iras biciklejoj same longaj. Sur la bordo de rivero Vojnovko staras 19 laŭboj, kiujn apudas 33 braĝujoj. Trans la rivero kondukas du piediraj pontoj. Funkcias tri parkumejoj por pli ol 460 aŭtoj, senpagaj necesejoj adaptitaj al bezonoj de handikapuloj.
La boska teritorio estas ĉiujare prilaborata per kontraŭakaraj kemiaĵoj. 427 lanternojn oni ŝaltas je la 5-a matene por homoj, kiuj ŝatas kuri frue kaj poste ŝaltas denove je la 6-a vespere kaj malŝaltas fine je la 1-a nokte. Ekologoj ofte plendas ke tiom abunda tro frua kaj tro malfrua lumigado ĝenas la bestojn. Ekde decembro 2018 en la bosko funkcias ĉambro por patrinoj kaj infanoj, kiu troviĝas en ligna domo je la okcidenta parto de la parko. Tie haveblas lavpelvo kun varma akvo, necesejo, vindotablo kaj ŝedo malantaŭ kiu eblas ŝanĝi vestojn. Ĝi estas purigata trifoje tage.
Historio
Gilova bosko nomiĝas tiel laŭ la apuda vilaĝo Gilova, siavice nomita honore al la unua enloĝanto.
Fine de la 19-a jarcento kuracisto-banterapeŭto el Sankt-Peterburgo vizitis ĝin kaj atentis abundon de ferohavaj akvofontoj. Post ekzameni ilin, li rekomendis al lokaj negocistoj krei tie kurorton surbaze de la salubrigaj fontoj. La ideo ne estis realigita, sed komence de la 20-a jarcento la tjumena negocisto de la 2-a rango M. K. Petuĥov uzis tiun ĉi akvon en sia Tjumena Fabriko de Fruktaj Artefaritaj Akvoj. Tamen laŭ informoj el 1935, komence de la 20-a jarcento en Gilova bosko haveblis granda lago kun fiŝoj, naĝejo kaj boata stacio. En 1931 la provinca sanserva administracio sendis ekspedicion, kiu esploris la fontojn kaj konfirmis iliajn salubrigajn ecojn. Oni denove planis konstrui tie kurorton, sed denove okazis nenio.
Dum longa tempo la bosko estis neglektita. Foje oni eĉ planis direkti tien ĉiujn elfluaĵojn de la pluvkloako de Lenina administra distrikto. De la norda flanko la boskon premis la vilaĝa tombejo, kiu estis oficiale fermita por entombigo, sed reale plu uzata. Dum konstruado de hejtotubaro kiu iris tra la bosko pluraj arboj estis hakitaj aŭ damaĝitaj.
En 1984 la urbaj aŭtoritatoj decidis transformi la boskon je urba arbaro. Tiucele oni dividis ĝin je 13 kvartaloj distribuitaj inter 42 organizaĵoj, kiuj devis aŭspicii ilin. Dum komunistaj sabatoj oni forigis rubaĵojn, forhakis malsanajn kaj maljunajn arbojn, konstruis asfaltajn padojn. Sur senarbejoj aperis laŭboj kaj infanludejoj, ornamitaj de fabelaj figuroj el ligno (Senarbejo de Fabeloj). En la orienta parto estis konstruitaj sportejoj. En la senarbejo inter la betuloj oni kreis malferman scenejon. Trans rivero Vojnovka estis konstruitaj pontoj kun ĉizitaj balustradoj. En la fora orienta parto, kie la laga bordo malaltiĝas, oni kreis boatan stacion. La bosko estis ĉirkaŭbarita per ŝtala barilo kun ornamizta enirejo. Aperis vojoj kaj piedirejoj.
La 1984 oni festis tie la tradician urbotagon kun amasaj artaj kaj sportaj aranĝoj. Dum tiu festo multaj konstruaĵoj estis damaĝitaj. Poste la bosko estis plejparte duonforgesita kaj degeneris.
La la Plenuma Komitato de la Tjumena Provinca Konsilio de la Popolaj Deputitoj transdonis la terenon al la Lenina distrikta plenuma komitato por aranĝo de la parko de kulturo kaj ripozo. La la bosko oficiale ricevis la nunan nomon. En 2008 okazis forsta esplorado de Gilova bosko. La estis aprobita la forsta reglamento de la urba arbaro Gilova bosko, kiu prognozis ĝian evoluon ĝis 2018.
Rekonstruo
En 2014 la urba administracio decidis rekonstrui la boskon. Okazis publika pridiskutado de la projekto, kiu estis parte korektita surbaze de petoj de lokaj ekologoj. La tjumena kompanio "Graĵdanprojekt" (Civildezajno) kreis la dezajnon. Poste oni subskribis senkonkurence kontrakton kun la granda loka firmao "Mostostroj-11" (Pontokonstruado-11) kaj ĝi plenumis ĉion kontraŭ 542 milionoj da rubloj. Dum la rekonstruado la bosko estis malferma al la vizitantoj.
Dum la rekonstruo oni malŝlimigis la fluejon de la rivero Vojnovko kaj fortikigis ĝiajn deklivojn  per grandaj rompoŝtonoj, ebligantaj al akvo kaj aero penetri al la arboradikoj. Post kelkaj jaroj sur la ŝtonumitaj bordoj devos formiĝi natura tertavolo, sur kiu kreskos verdaĵoj. Ĉio ĉi ebligas promenadon ne nur laŭ la riverbordoj, sed ankaŭ laŭlonge de la fluejo, kaj sekurigas la bordojn kontraŭ pliaj ŝutiĝoj kaj faloj.
Oni kreis asfaltajn padojn por piedirantoj kaj biciklantoj, forigis la malnovan hejtotubon, konstruis parkumejojn, starigis lanternojn, benkojn kaj rubujojn, konstruis piedirajn pontojn trans la riveron en la orienta parto kaj rigardejon kun ŝtuparo kondukanta malsupren al la lago Krivoje en la norda parto. En la parko aperis administrejo, subĉielaj sportejoj, luejo de sportiloj kaj bicikloj, granda infanludejo, senpagaj necesejoj adaptitaj al bezonoj de handikapuloj, laŭboj kun apudaj rostejoj, pendoliloj ktp. Tra la parko staras ducent gvatkameraoj, konektitaj al la urba gvatsistemo, funkcias polica deĵorejo. Aperis laŭbo por novgeedzoj, ornamita por tiukaza fotado. Ĉe la enirejo vizitantojn renkontas skulptaĵo forme de grupo da sovaĝaj bestoj, starantaj sur kaj ĉirkau monteto — alko, urso, lupo, kapro, urogalo, kapreolo, ardeo kaj leporo.
La rekonstruo finiĝis fine de 2016 kaj la urbanoj aprezis ĝian rezulton, kvankam antaŭe multaj plendis pri tro alta kosto de la projekto. Ĝenerale la urbanoj tre pozitive taksis la rekonstruitan boskon. Tamen la fama urbanisto kaj bloganto Ilja Varlamov, vizitinta ĝin en 2018, akre kritikis la primitivan dezajnon de la konstruaĵoj kaj infanludejoj, ĥaosan aranĝon de piedirejoj kaj biciklejoj, mankon de distrejoj kaj kafejoj. Malgraŭ ĉio ĉi li nomis la boskon ĉarma loko.
Averio en 2021
La en du lokoj rompiĝis grandaj kloakaj tuboj, kiuj iras sub la boska tereno, sekve de kio amaso da kloakaĵoj inundis ĝin. Ili trafis la riveron, faligis kelkdek arbojn kaj venenis la teron. La aŭtoritatoj decidis anstataŭgi la kloaktubojn, konstruitajn en 1972 kaj 1989, al kio oni asignos ĉirkaŭ 300 milionojn da rubloj (ĉirkaŭ 4 milionoj da dolaroj). Temas pri du tubaroj kun diametro kaj longeco  kaj. Oni promesas ke nova teknologio ekskludos probablecon de novaj kolapsoj.
Ampleksigo
Ĝis 2019 Gilova bosko estis la sola urba arbaro, kiun posedis la municipo. Sed en majo 2016 la urbaj aŭtoritatoj anoncis planon transdoni al la municipo ĉiujn arbarojn en Tjumeno ĝis 2019. Tio ebligas ampleksigi la urbajn arbarojn je pli ol kaj poste prizorgi kaj rekonstrui ilin.
La la guberniestro Vladimir Jakuŝev anoncis planojn ampleksigi la parkon je pliaj. Sed poste aperis eĉ pli grandaj projektoj. La la urbestro Ruslan Kuĥaruk anoncis planon krei grandan urboparkon surbaze de la nuna Gilova bosko, ampleksigante ĝian teritorion tiel ke la novan parkon eniros ankaŭ situantaj pli norde lago Krivoje, la urba arbaro, barlago Ĉistij (Pura) kaj lago Obroĉnoje (Imposta). Post tio la areo de la parko kreskos je, do atingos sume. La aldonotaj teritorioj ne havas statuson de naturprotektejoj, kio faciligos ilian rekonstruadon. La publika diskutado de la plano okazis la.
Aranĝoj
En junio 2017 tie gastis bonfara fotoserio kun pikniko por familioj. En septembro 2017 okazis amasa kurado kaj bastonmarŝado.
En decembro 2018 tie okazis la "Batalo de neĝhomoj", dum kiu lernejanoj skulptis figurojn el neĝo kaj vetkurado de Avoj Frostoj.
Transporto
Apud la boska enirejo situas haltejo Giljovskaja Roŝĉa (Gilova bosko), tra kiu sekvas buso N 27. Haveblas tri parkumejoj por pli ol 460 aŭtoj. En majo 2019 oni anoncis planon pri konstruado de biciklejo, kiu ligos la boskon al riverkajo kaj strato Respubliko. Ĝi estos longa je kaj de la kruciĝo de stratoj Profsojuznaja kaj 50 Let Oktjabrja sekvos laŭlonge de strato 50 Let Oktjabrja ĝis ĝia kruciĝo kun strato Respubliko ĉe Novatorov-viadukto. Ĝi devos ligi al tiu ĉi itinero ankaŭ la boskon, kiu situas kelkcent metrojn for de strato 50 Let Oktjabrja. La konstruado devos finiĝi ĝis la 2019.
<Center> <Gallery mode="packed"> Берёзовая аллея.jpg| Betula aleo Мост через ручей.jpg| Ponto trans Vojnovko Скамейки в роще.jpg| Senarbejo Birdomanĝejo en Gilova bosko 01.jpg| Birdomanĝejo Gilova bosko 103.jpg| Haltejo Gilova bosko Gilova bosko 108.jpg| Rivero Vojnovko Аллеи в роще.JPG| Pina aleo Fotoekskurso en Tjumeno, 2015 08.jpg| Birdo en la bosko Fotoekskurso en Tjumeno, 2015 05.jpg| Junaj fotistoj Rivero Kluĉ en Gilova bosko.jpg| Rivero Vojnovko </Gallery> </Center>
Izabella Poniatowska
Izabella Elżbieta, familia nomo Poniatowska (naskiĝis ĉ. 1730, mortis la ) - pola nobelino, fratino de la lasta reĝo de Pollando Stanislao Aŭgusto Poniatowski. En 1748 18-jaraĝa Izabella iĝis la tria edzino de granda hetmano Jan Klemens Branicki kaj ekloĝis en Bjalistoko.
Ŝi ankaŭ monsubtenadis arton kaj kulturon kaj invitis al Bjalistoko mondkonatajn artistojn de Munkeno, Milano, Londono kaj aliaj urboj.
Ŝian instruitecon atestas ankaŭ tiutempe grandioza kolekto de pli ol 200 verkoj de pola kaj eksterlanda literaturoj. Inkluzive de mapoj, desegnaĵoj, arkitektaj skemoj, teleskopoj, globusoj kaj albumoj, la kolekto enhavis 600 ekzemplerojn.
Post la morto de Jan Klemens Branicki ŝi heredis entute bjalistokajn posedaĵojn. Denove ŝi edziniĝis kun generalo Andrzej Mokronowski.
Izabella Elżbieta mortis en 1808 kaj estis entombigita en kripto de malnova paroĥa preĝejo en Bjalistoko.
Ferenc Szabó (jezuito)
Ferenc SZABÓ [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Ferenc estis hungara katolika pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto, redaktoro.
Ferenc Szabó naskiĝis la en Kálócfa, li mortis la.
Biografio
Ferenc Szabó maturiĝis en jezuita gimnazio en Pécs, poste li frekventis seminarion en Eger en la sekvanta jaro en Szombathely, iom poste la ŝtato malpermesis la seminarion. Szabó estis laboristo en uzino de Zalaegerszeg, en 1953 li sekrete aliĝis al la nelegala jezuita ordeno. Li studis en altlernejo pri lingvoj en Budapeŝto, poste en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Depost falo de la hungara revolucio de 1956 li disidis kaj li finis la studadojn en Egenhoven (1957-1963). Li pastriĝis en Bruselo en 1962 kaj doktoriĝis en en:Institut Catholique de Paris en 1966. Inter 1967 kaj 1992 li estis redaktoro de hungarlingva dissendo de Radio Vatikana (ekde 1972 ĉefredaktoro), poste li hejmenvenis. Intertempe en 1969 li ricevis ŝtatanecon de Belgio. En Hungario jam depost la socialismo li estis ĉefredaktoro de katolika revuo, li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány (2000-2005) kaj Katolika Altlernejo Vilmos Apor (2005-2011). Li ricevis premiojn inter 1991-2019. Li estas tre produktema verkisto.
Evento de Tungusko
La Evento de Tungusko estas katastrofo okazinta la 30-an de junio 1908 en Siberio, proksime de rivero "Ŝtona Tungusko". Ĝiaj naturo kaj kaŭzoj estas neklarigitaj, sed plej verŝajne temas pri kometo. Tion pruvis en 2009 esplora teamo de la Universitato Cornell, surbaze de analogo de atmosfera efiko de gasellasoj de kosmopramo. Unu tagon post lanĉo de kosmopramo kaj post la katastrofo aperis brilaj, perlamot-koloraj t.n. lumantaj nuboj en distanco de kelkmiloj da kilometroj (super Grand-Britio, en 5000 km), sur la nokta ĉielo. Tiuj naturaj estaĵoj estiĝas per glaciaĵeroj, en ekstremaj altoj (97 km, mezosfero) kaj malvarmo (-117 Co).
Laŭ Vilhelm G. Fast la surcentro de la katastrofo, kiu okazis en alto inter 5 kaj 14 kilometroj, estis ĉe 60° 53'09" N / 101° 53' 40" E. Registraĵoj sismaj kaj barometraj indikas, ke la evento okazis je 0.14 UT (loka tempo: 7.14).
Supozeble tiutempe neniuj homoj estis tiuloke. Atestantoj observis el distanco de plurdek kilometroj kaj raportis pri unu aŭ pluraj eksplodoj kaj lumbrilo. La plej proksima setlejo estis Vanavara, distanca je 65 km; tie pordoj kaj fenestroj estis dispremitaj. Vojaĝantoj en la Trasiberia Fervojo, pasanta en distanco de 500 km, raportis pri fajrobrilo kaj bruo.
Nur en 1927 okazis ekspedicio al la katastrofejo, sub gvido de Leonid A. Kulik. Ĝi raportis, ke arboj estis faligitaj en cirklo de 30-km-a radiuso. Oni supozis falon de meteorito kaj fosis por trovi ĝiajn restaĵojn, sed trovis nenion.
Laŭ taksoj la forto de la eksplodo ekvivalentis al almenaŭ 10 megatunoj da TNT, eble pli.
Pro la neklareco de la kaŭzo oni proponis sufiĉe ekzotikajn teoriojn, ekzemple pri nigra truo aŭ pri sekrete konstruita atombombo.