cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jane Austen
Publikigita aŭtoro
Austen ricevis 140 pundojn el Sense and Sensibility, kio havigis al ŝi iom da financa kaj psikologia sendependeco. Post la sukceso de Sense and Sensibility, ĉiuj el la postaj verkoj de Austen estis etikeditaj kiel verkitaj "By the author of Sense and Sensibility" (de la aŭtoro de Sense and Sensibility) dum la nomo de Austen neniam aperis sur ŝiaj libroj dum ŝia vivodaŭro. Egerton poste publikigis Pride and Prejudice, nome revizio de First Impressions, en Januaro 1813. Austen vendis la kopirajton por Pride and Prejudice al Egerton kontraŭ 110 pundoj. Por maksimumi siajn profitojn, li uzis malmultekostan paperon kaj markis la prezon de 18 ŝilingoj. Li amplekse reklamis la libron kaj ĝi estis tuja sukceso, ricevante tri favorajn recenzojn kaj vendanta sin tre bone. Se Austen estus vendinta Pride and Prejudice komisie, ŝi estus atingita profiton de 475 pundoj, tio estas dufoje la jara enspezo de ŝia patro. Ĉirkaŭ Oktobro 1813 Egerton povis ekvendi duan eldonon. Mansfield Park estis publikigita de Egerton en Majo 1814. Kvankam Mansfield Park estis iom ignorita de la recenzistoj, ĝi estis tre populara inter legantoj. Ĉiuj ekzempleroj estis venditaj en ses monatoj kaj la enspezo de Austen el tiu romano estis pli granda ol el ajna el ŝiaj aliaj romanoj.
Nekonate de Austen, ŝiaj romanoj estis tradukitaj en francan lingvon kaj publikigitaj en malmultekostaj produktitaj, piratitaj eldonoj en Francio. La literaturkritikisto Noel King komentis, ke konsiderante la hegemonian modon en Francio tiam por la abundaj romantismaj fantastoj, estas rimarkinda la fakto ke ŝia romanoj kun emfazo sur la ĉiutaga vivo en Anglio havis tian merkaton en Francio. Tamen, King avertis, ke la ĉefa tradukisto de Austen en Francio, nome Madame Isabelle de Montolieu, havis nur la plej povran konon de angla kaj ŝiaj tradukoj estis plie "imitaĵoj" ol tradukoj mem, ĉar Montolieu dependis el helpantoj kiuj havigis resumon, kiun ŝi poste tradukis en plibeligitan francan kio ofte tute radikale ŝanĝis la intrigojn kaj rolulojn de Austen. La unua el la romanoj de Austen kiu estis publikigitaj montrante ŝin kiel la aŭtoro estis en Francio, kiam Persuasion estis publikigita en 1821 kiel La Famille Elliot ou L'Ancienne Inclination.
Austen eksciis, ke la Princa Regento admiris ŝiajn romanojn kaj tenis kolekton el ili en ĉiuj el siaj rezidejoj. Tamen la admiro de la Princa Regento ne estis reciproke. En letero de 16a de Februaro 1813 al sia amikino Martha Lloyd, Austen diris (reference al la edzino de la Princo, kiun ŝi traktis klare malbone) "I hate her Husband" (mi malamas ŝian edzon). En Novembro 1815, la bibliotekisto de la Princa Regento nome James Stanier Clarke invitis Austen viziti la rezidejon de la Princo en Londono kaj sugestis Austen dediĉi sian venontan Emma al la Princo. Kvankam al Austen malplaĉis la Princa Regento, ŝi malfacile povus malakcepti la proponon. Austen malamis la Princan Regenton pro lia virinema, vetludema, drinkema, elspezema konduto kaj ĝenerale de malbona reputacio. Ŝi poste verkis Plan of a Novel, according to Hints from Various Quarters, satira skizo de la "perfekta romano" bazita sur la multaj sugestoj de la bibliotekisto por estonta romano de Austen. Austen estis ege ĝenita de la ofte bombastaj literaturaj konsiloj de Clarke, kaj la Plan of A Novel parodiante Clarke estis intencita kiel revenĝo por ĉiuj el la nedezirataj leteroj kiujn ŝi ricevis el la reĝa bibliotekisto.
Meze de 1815 Austen ŝanĝis siajn verkojn el Egerton al John Murray, pli bone konata Londona publikigisto, kiu publikigis Emma en Decembro 1815 kaj duan eldonon de Mansfield Park en Februaro 1816. Emma estis bone vendita, sed la nova eldono de Mansfield Park ne tion faris kaj tiu malsukceso kompensis plej el la enspezo el Emma. Tiuj estis la lastaj de la romanoj de Austen publikigitaj dum sia vivodaŭro.
Dum Murray preparis Emma por publikigo, Austen komencis The Elliots, poste publikigita kiel Persuasion. Ŝi finkompletigis sian malneton en Julio 1816. Aldone, tuj post la publikigo de Emma, Henry Austen reaĉetis la kopirajton por Susan el Crosby. Austen estis devigita prokrasti publikigojn de iu el tiuj kompletitaj romanoj pro familiaj financaj malfaciloj. La banko de Henry Austen bankrotis en Marto 1816, senigante lin el ĉiuj el siaj monhavoj, lasante lin tre ŝuldanta kio kostis al Edward, James kaj Frank Austen grandajn monkvantojn. Henry kaj Frank ne povis plue elteni la kontribuojn kiujn ili estis farintaj por subteni siajn patrinon kaj fratinojn.
Malsano kaj morto
Austen estis sentanta sin malbone komence de 1816, sed ignoris la avertajn signojn. Meze de tiu jaro, ŝia dekadenco estis senerara kaj startigis lantan, neregulan deterioron. La majoritato de biografiistoj fidas en la retrospektiva diagnozo fare de Zachary Cope en 1964 kiu indikis kiel mortokaŭzon la malsanon de Addison, kvankam ŝia fina malsano estis priskribita ankaŭ kiel rezulto el limfomo de Hodgkin. Kiam ŝia onklo mortis kaj lasis sian tuta riĉon al sia edzino, efektive senheredante siajn parencojn, ŝi suferis refalon kaj verkis, "Mi hontas diri, ke la frapo de la Testamento de mia Onklo alportis al mi refalon... sed malforta Korpo devas pardoni malfortajn Nervojn".
Ŝi plue laboris spite sian malsanon. Malkontenta kun la fino de The Elliots, ŝi reverkis la finajn du ĉapitrojn, kiujn ŝi finigis la 6-an de Aŭgusto 1816. La manuskripto de la reviziitaj finaj ĉapitroj de Persuasion estas la nura survivinta manuskripto de ajna el ŝiaj publikigitaj romanoj farita de ŝia propra manskribado. Cassandra kaj Henry Austen elektis la finajn titolojn kaj la titolpaĝo estas datita en 1818. En Januaro 1817, Austen ekverkis The Brothers (titolita Sanditon kiam ĝi estis poste publikigita en 1925), kaj finkompletigis dek du ĉapitrojn antaŭ ĉesi verki meze de Marto 1817, probable pro la malsano. Todd priskribis la heroinon de Sanditon, nome Diana Parker, kiel "energetic invalid" (energia senkapablulo). En la romano, Austen mokis hipokondriulojn kaj kvankam ŝi priskribas la heroinon kiel "bilious" (galeca), kvin tagojn post abandoni la romanon ŝi skribis pri si mem, ke ŝi estas iĝante "every wrong colour" (ĉiu ajn malbona koloro) kaj vivanta "chiefly on the sofa" (ĉefe sur la sofo). Ŝi abandonis sian plumon la 18an de Marto 1817, lasante noton prie.
Austen informis pri sia malsano, priskribante ĝin kiel "bile" (galo) kaj reŭmatismo. Dum sia malsano progresis, ŝi suferis malfacilon piediri kaj mankis al ŝi energio; meze de Aprilo ŝi jam restis enfermita enlite. Maje, Cassandra kaj Henry portis ŝin al Winchester por ricevi medicinan traktadon, kiam ŝi jam suferis agonian doloron kaj bonvenigis la morton. Austen mortis en Winchester la 18an de Julio 1817 estante 41-jaraĝa. Henry, tra siaj klerikaj konektoj, aranĝis por sia fratino rajton esti entombigita en la norda koridoro de la navo de la Katedralo de Winchester. La epitafo, komponita de ŝia frato James, laŭdas la personajn kvalitojn de Austen, esprimas esperon por ŝia savo kaj mencias la "eksterordinarajn talentojn de sia menso", sed eksplicite ne mencias ŝiajn atingojn kiel verkisto.
Verkado
La ordo, en kiu ŝi komencis kaj finis verki sian libron, diferencas de la ordo en kiu ili estis publikigitaj. Ŝiaj libroj sufiĉe sukcesis dum siaj publikigoj, kaj Sir Walter Scott speciale laŭdis ŝian laboron. De tiam ŝia reputacio nur kreskadis, kaj ŝi nun estas konsiderata unu el la plej grandaj anglaj verkistoj. La ĉefa kapablo de Austen estis ŝiaj akraj distingoj en la kampo de homa socio kaj socia kontakto. Alia karakterizaĵo de ŝia laboro estas la ĉeesto de virinoj en preskaŭ ĉiu sceno - nekutima ina vidpunkto por la tiama literaturo. Nuntempaj legantoj eble trovos la mondon, kiun ŝi priskribas, kie la ĉefa zorgo estas socie inda geedzeco, kiel maltrankviliga kaj nesolvita mondo; Siatempe tamen "bonaj geedzecoj" estis la sola socia sekureco por virinoj en ĉi tiu socia klaso. Alie ili devintus labori por vivteni sin kiel metiistoj aŭ kunulinoj, aŭ estus ŝarĝo por familianoj.
Stilo
Ŝia unika literatura stilo baziĝas sur kombinaĵo de parodio, ironio, burlesko, libera nerekta esprimo kaj certa grado de realismo. Ŝi uzas la parodian kaj burleskan stilojn por krei komikan efikon, kaj kritiki la portretadon de virinoj en sentimentalaj romanoj kaj 18-ajarcenta gotika literaturo. Austen simile uzas ironion, sed plivastigas sian kritikon emfazante socian hipokritecon. Ŝi ofte kreas ironian tonon en la uzo de libera nerekta esprimo kiam la voĉo de la rakontanto kunfandiĝas kun la voĉo de la rolulo.
La romanoj de Austen ofte estas priskribitaj kiel "romanoj de kamparaj domoj" aŭ kiel "komedioj de kutimoj", sed ili ankaŭ inkluzivas elementojn de fabeloj. Kompare kun aliaj romanoj de la frua 19-a jarcento, la romanoj de Austen enhavas malmultan intrigon kaj pejzaĝan priskribon, sed havas multe pli da dialogoj. Austen kreas unikan voĉon por ĉiu el ŝiaj roluloj kadre de la multaj konversacioj inter la roluloj.
La rakontoj de Austen temas plejparte pri memlernado. Ŝiaj heroinoj sukcesas kompreni sin kaj sian konduton, pliboniĝi kaj esti pli moralaj. Moralo estas centra temo en ŝia laboro, ĝi estas karakterizita per taŭga konduto, scio pri devo al socio kaj serioza aliro al religio. Tra la romanoj serioza alvoko estas ligita al intelekta kaj morala disvolviĝo. Esploristoj longe diskutis, ĉu ŝiaj romanoj reflektas feminismajn temojn, sed plej multaj kritikistoj konsentas, ke iuj el la virinfiguroj en la romanoj respondecas pri siaj vivoj, kaj aliaj estas limigitaj ĉu fizike al aparta loko aŭ spirite. Preskaŭ ĉio el ŝia laboro traktas la malstabilan ekonomian situacion de virinoj en la malfruaj 18-a kaj fruaj 19-a jarcentoj.
Politike, la romanoj de Austen estis priskribitaj kiel konservativaj kaj progresemaj. Iuj argumentas, ke la heroinoj de Austen subtenas la ekzistantan socian strukturon, kaj ili oferas siajn proprajn dezirojn por socia devo. Aliaj argumentas, ke la ironia tono de ŝia verkado indikas skeptikon pri la ekzistanta paternalisma ordo. Inter la temoj, kiujn ĝi traktas, temas pri mono kaj posedaĵoj, kaj precipe la arbitreco, kiu ekzistas por determini la heredantojn, kaj la malfacilan ekonomian situacion, en kiu troviĝas multaj virinoj. Laŭlonge de ŝia laboro, la streĉo inter la postuloj de la socio kaj la bezonoj kaj deziroj de la individuo elstaras.
Studo farita en Oksforda Universitato ĵetas iomete alian lumon al ŝia laboro. La studo, kiu ekzamenis la malnetojn de ŝiaj verkoj, malkaŝas, ke Austen suferis elĉerpitan vortprovizon kaj ne konis iujn el la elementajn regulojn en la angla lingvo. La aserto estas, ke almenaŭ iuj manuskriptoj estis redaktitaj agreseme de la redaktistoj de la romanoj.
Parodio kaj Burlesko
La junularaj verkoj de Austen estas parodioj kaj burleskoj pri sentimentala literaturo de la 18-a jarcento. Ĝi humure ekzempligas la renverson de sociaj konvencioj esprimitaj en konvenciaj romanoj, kiel malatento al gepatra aŭtoritato. En ĉi tiu komedia stilo Austen estis ĉefe influita de la verkisto Frances Burney kaj la dramistoj Richard Sheridan kaj David Garrick.
Ŝia stilo estas karakterizita per moka imitaĵo kaj troigaj emfazoj. Ĉe Northanger Abbey, ekzemple, ŝi mokas la nejustajn intrigojn kaj rigidajn konvenciojn, kiuj aperas en gotika literaturo. Laŭ esploristo Claudia Johnson, Austen ne tute malakceptas gotikan literaturon, kvantam ŝercas pri la uzo farita de iloj kiel "ŝtormoj, ŝrankoj, kurtenoj, manuskriptoj, ktp.", tamen ŝi prenas serioze la minacon prezentitan de tirana patro al la ĉefrolulino. Austen uzas parodion kaj burleskon ne nur por la komika efiko, sed ankaŭ por montri, kiel la gotika kaj sentimentala romano distordas la vivojn de la virinoj provantaj plenumi la konvenciojn antaŭdeciditajn por ili.
En The Madwoman in the Attic (La Frenezulino en la Subtegmento), Susan Gover kaj Sandra Gilbert klarigas, ke Austin mokas akceptitajn kliŝojn en romanoj kiel "Amo je la unua vido, supereco de pasio, super ĉiuj aliaj emocioj, la vundebleco de la ĉefrolulino kaj la kavalira sinteno de la ĉefrolulo, la deklaroj de amantoj esprimantaj indiferentecon al financaj konsideroj kaj la kruelan malĝentilecon de la gepatroj"
Ironio
Ironio estas la plej tipa literatura tekniko por Austen. Ĝi apudmetas la simplan signifon de la frazo kontraste al la komika signifo, kiu subfosas la originalan signifon, tiel kreante ironian efikon. En siaj junularaj verkoj ŝi uzas satiron, parodion kaj ironion bazitan sur neagordigebleco. En siaj plenkreskaj romanoj ŝi uzas ironion por lumigi socian hipokritecon. Ĉefe por kritiki la "geedzan merkaton". La plej konata ekzemplo pri la uzo de la ironio de Austen estas la komenca frazo en Fiero kaj Antaŭjuĝemo: "Ofta vero por ĉiuj estas, ke fraŭlo kun multaj posedaĵoj probable sentas sin senigita de edzino." Unuavide la frazo estas simpla kaj racia, sed la intrigo de la romano kontraŭas ĝin, estas fakte la senpropraĵaj virinoj, kiuj devas serĉi edzon por si mem. Je la fine de la romano, nur unu rolulo akceptas la veron de la frazo, sinjorino Bennett, kaj ankaŭ ŝi serĉas edzon nur por siaj filinoj kaj ne por aliaj virinoj.
La ironio de Austen lumigas la malfortojn de la roluloj. En siaj postaj romanoj ŝi turnas la ironion al "la eraroj de la leĝoj, moroj kaj kutimoj, kiuj ne traktas virinojn kiel respondecajn homojn, kiel oni atendas de ili."
Libera nerekta esprimo
Ekzemplo de Sense and Sensibility, en kiu Austen koncize prezentas la reagojn de Fanny Dashwood al la oferto de ŝia edzo helpi siajn fratinojn per monsumo: "Sinjorino John Dashwood tute ne aprobis la planojn de ŝia edzo por la bonstato de siaj fratinoj. Finfine, preni tri mil funtojn de la riĉaĵo de ilia dolĉa malgranda filo malriĉigos lin al terura kaj terura grado de malriĉeco! Ŝi petegis sian edzon rekonsideri la aferon. Kiel li povus vivi en paco kun la forpelo de sia filo, fakte sia sola filo, el tiel granda sumo?"
— ekstrakto de la 2-a ĉapitro Norman Page klarigas: "La unua frazo estas simpla rakonto en la voĉo de la rakontanto. La tria frazo estas "nerekta esprimo", sed la dua frazo estas tio, kion oni kutime nomas "libera nerekta esprimo". En ĉi tiuj du frazoj Austen prezentas la kaŝitajn pensojn de la rolulino kaj elvokas iluzion ĉe la leganto, ke li vidas ŝin "de interne". Fakte, ŝi ofte uzas "liberan nerektan esprimon" ankaŭ por priskribi rolulojn en la fono.
Torba (Vanuatuo)
Torba estas la plej norda el la provincoj de Vanuatuo. Ĝia nomo estas kunmetaĵo de la nomo de la du insularoj, kiuj ĝin konsistigas: Torres kaj Banks. Ĝi havis en 2009 9,359 loĝantojn. Ĝia ĉefurbo estas Sola, kiu troviĝas sur la insulo Vanua Lava, en la Banks-insularo.
Jane Austen
Konversacio kaj lingvouzo
Austen malmultigas la intrigan rakonton aŭ pejzaĝajn priskribojn kompare kun aliaj romanverkistoj de la 19-a jarcento. Ŝiaj romanoj enhavas pli da dialogoj, ĉu en rektaj konversacioj inter la roluloj, ĉu en la tekniko de "libera nerekta esprimo", ĉu en la formo de leteroj. Ekzemple en "Fiero kaj Antaŭjuĝemo", kiu estis origine verkita kiel leterromano, leteroj ludas decidan rolon en la disvolviĝo kaj memkompreno de la ĉefrolulino. La konversacioj de Austen inkluzivas mallongajn frazojn, plejparte demandojn kaj respondojn kaj rapidan dialogon inter la roluloj. La rapidaj kaj spritaj interŝanĝoj inter Elizabeth Bennett kaj S-ro Darcy estas inter la plej memorindaj dialogoj.
Austen donas al ĉiu el la roluloj sian propran unikan voĉon, por ke ŝi estu rekonata en konversacio. Ekzemple, la parolado de admiralo Croft en Persuasion estas karakterizita per la slango de la mararmeo, dum s-ro Woodhouse en Emma estas karakterizita per sia hipoĥondrio. Misuzo de lingvo ankaŭ estas elstara trajto de la roluloj de Austen. Ekzemple, la malkapablo de Lucy Steele paroli la ĝustan lingvon simbolas ŝian "moralan konfuzon" (en Sense and Sensibility) En la rakonto Catharine, or the Bower (Katerino, aŭ la ombra ŝirmejo), Camila esprimas sin per modaj esprimoj, kiuj havas nenian signifon. Farante tion, ŝi montras, ke ŝi ne kapablas esprimi veran emocion, kaj ke ŝi pensas nur per plaĉaĵoj, fakte malplenaj.
Torba (Vanuatuo)
La loĝantoj de Torba parolas entute 17 indiĝenajn lingvojn.
<br style="clear: left;" />
Jane Austen
Realismo
Akademiuloj malkonsentas pri kiom realismaj la romanoj de Austen estas. La manko de fizikaj priskriboj en ŝiaj romanoj donas al ili etoson de nerealeco. Laŭ Page: "Al ili mankas vortoj, kiuj esprimas sensan percepton de mondo de koloroj kaj formoj kaj de sensa respondo." Austen tamen zorge esploris fonajn aferojn por siaj romanoj, uzante kalendarojn kaj vojmapojn por esti preciza en la priskriboj de lokoj kaj la sinsekvo de eventoj en la intrigo.
Ŝia prozo enhavas relative malmulton da ofte ripetitaj vortoj, plejparte abstraktaj kromnomoj kaj abstraktaj substantivoj, kiuj indikas personajn karakterojn de karaktero kaj temperamento, anstataŭ eksteran priskribon. Ĉi tiu tekniko permesas al legantoj senti kvazaŭ ili intime konas la rolulojn. Akademiuloj prezentas ĉi tiun rilaton inter la leganto kaj la roluloj kiel ian realismon. Janet Todd skribas "Austen kreas iluzion de realismo, parte per la identigo de la leganto kun la roluloj, kaj parte per la kreado de rondetaj roluloj kun historio kaj memoro." Tamen ne ĉiuj konsentas pri la profundo de la roluloj de Austen. Butler argumentas, ke Austen ne estas realisma verkisto, ĉar ŝi ne priskribas la psikologion de siaj heroinoj. Kiam ŝi kontraŭas sentemon, ŝi sin detenas de temoj pri "sensualeco, neracieco kaj mensaj spertoj, kiuj estas ekster individua kontrolo. Kvankam ŝi ne neas ilian ekziston, ŝi malaprobas ilin."
Kiam Austen verkis sian libron, tradicio de realismaj romanoj komencis formiĝi en la historiaj romanoj de Sir Walter Scott kaj en la fruaj romanoj de Maria Edgeworth. La romanoj de Austen estas kelkfoje vidataj kiel la rezulto de ĉi tiu ĝenro. Scott mem laŭdis Austen en sia recenzo pri Emma. Laŭ li: "Ŝi mirinde priskribas la emociojn, komplikaĵojn kaj karakteron de la homoj en ordinara vivo - - - kun milda tuŝo, kiu faras rutinajn aferojn afero de plena intereso." Tamen, William Galperin, aŭstra erudiciulo pri Austen, argumentas ke Austen ne povus esti parto de 19-ajarcenta realismo ĉar ĝi ankoraŭ ne estis plene difinita. Laŭ li, la romanoj de Austen estas la unuaj etapoj de realismo. Li difinas ŝian stilon kiel "pitoreskan" rande de realismo, nomante ŝin la historiisto de ĉiutaga vivo pro ŝia atento al detaloj.
Ĝenro
En letero skribita de Jane Austen al sia nevo James Edward Austen, ŝi priskribas lian skribmanieron kiel "fortan, viran, energian kaj plenan de diverseco kaj brilo", kiu ne konvenas al ŝi ĉar ŝi skribas "Sur malgranda ebura peco (du colojn larĝa), sur kiu ŝi laboras per tre delikata peniko, kreante malmultan efikon post multe da penado."
La romanoj de Austen estis nomataj komedioj de kutimoj traktantaj la rilaton inter sinjorinoj kaj sinjoroj loĝantaj en polurita kaj altnivela socio. La komika efiko estas kaŭzita de malobservo de sociaj konvencioj kaj akceptitaj moroj, kaj dependas de spritaj kaj brilaj dialogoj. Krome la romanoj de Austen havas elementojn de fabeloj. La intrigo de Fiero kaj Antaŭjuĝemo similas al la rakonto Cindrulino, dum en Persuasion la rakonto "Cindrulino" ŝanĝiĝas tiel ke la ĉefrolulino transformiĝas kiam la princo rigardas ŝin la duan fojon. Tamen Fanny, la ĉefrolulino en Mansfield Park, malakceptas la princon de revoj.
La romanoj situas laŭ la tradicio de la romano en la 18a jarcento. Kiel la resto de ŝia familio, ŝi multe legis. Ŝiaj leteroj enhavas multajn referencojn al nuntempa literaturo, kun detaloj pruvantaj ke ŝi bone konis la literaturon de sia tempo. Ŝi ankaŭ ofte legis romanojn, kiuj estis konsiderataj mezbonaj, sed emfazis verkojn de virinaj verkistoj, traktantaj endomajn aferojn. Ŝiaj romanoj enhavas multajn referencojn al tiaj libroj, ekzemple la titolo "Fiero kaj Antaŭjuĝemo" estas prenita de Cecilia, libro de Frances Burney, kaj la komploto de Wickham en "Fiero kaj Antaŭjuĝemo" estas parodio de la libro Tom Jones.
En ŝiaj porjunularaj laboroj, Austen elektis bazigi la romanon sur paro de roluloj. Tiel Senso kaj Sentemo estas didaktika romano, kiu prezentas la kontraston en la konduto kaj kredoj inter la du ĉefrolulinoj. Ĉi tiu stilo estis moda en la naŭdekaj de la 18a jarcento, kiel en la romanoj de Edgeworth leteroj al Julia kaj Karolino, kaj la libro de Elizabeth Inchbald, Nature and Art. En la libro, Eleonora, kiu reprezentas racion, kaj Marian, kiu reprezentas sentemon, montras la kontraston inter du konceptoj pri realeco. La aliro de Marian estas subjektiva kaj intuicia kaj esprimas fidon al la bona homa karaktero. Eleonora estas pli singarda, ŝi ne fidas siajn dezirojn kaj serĉas subtenon de saĝo kaj objektiveco.
4756 Asaramas
4756 Asaramas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de La Plata en Bonaera Provinco de Argentino.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la argentina socio de amatoraj astronomoj : Asociación Argentina Amigos de la Astronomía.
1660
1660 estis superjaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1660 post Kristo okazis, interalie:
La Petite Chocolatière (1950)
La Petite Chocolatière ("La Ĉokoladistino") estas franca komedia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de André Berthomieu. La Petite Chocolatière estis originale filmita en la franca lingvo.
La intrigo estis precipe inspirita de teatraĵo fare de Paul Gavault.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Giselle Pascal, Claude Dauphin kaj Bernard La Jarrige.
(38074) 1999 GX19
(38074) 1999 GX19 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito tanĝas tiun de Marso sed ne trairas ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,2595 AU, tie estas 38,814 milionoj da km.
La Petite Chocolatière
La Petite Chocolatière estas la nomo de pluraj artikoloj.
Oberhain
Oberhain estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Königsee. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Erich von Däniken
Erich Anton Paul VON DÄNIKEN (naskiĝis en Zofingen en Svislando la 14-an de aprilo 1935) estas aŭtoro pri pra-astronaŭtiko.
Li estas renoma pro siaj libroj kaj filmoj. Li asertas, ke antaŭ longe eksterteruloj vizitis la teron. Liaj libroj aperis tradukitaj en 32 lingvoj kaj atingis tutan eldonkvanton de 62 milionoj. Per tio li estas unu de la plej sukcesaj aŭtoroj en la kampo de nefikcia literaturo.
Riproĉoj estis faritaj kontraŭ liaj tezoj. Sciencistoj malaprobis ilin. Ankaŭ oni riproĉis, ke li faris plagiatojn, i.a. faris kopiojn el aliaj aŭtoroj, ekzemple de Gadow kaj de Robert Charroux. Ankaŭ riproĉoj estas, ke li bazas siajn tezojn sur falsaj interpretadoj de sciencaj fontoj kaj falsitaj bildoj.
Artikolo de Erich von Däniken
En svisa gazeto www.blickamabend.ch de 14-a decembro 2010 Erich von Dänikon atentigis al objekto "HD 271791". La stelo HD 271791 vojaĝas kun rapideco de cirkaŭ 2 milionoj kilometroj/h. Laŭ Erich von Däniken la scientistoj ne povas ankoraŭ bone klarigi la rapidecon de la stelo HD 271791, en Henry-Draper-Katalogo numero 271791.
Politika integrismo
Integrismo aŭ politika integrismo estas la filozofia kaj politika doktrino, kiu konsideras la socion kiel organikan unuon. Ĝi defendas la socian diferencigon kaj la hierarkion kun kunlaboremo inter sociaj klasoj, superanta la sociajn konfliktojn inter sociaj kaj ekonomiaj grupoj. Ĝi proponas liberan sindikatismon, horizontalan korporaciismon kaj organikan politikan reprezentadon anstataŭ la ideologiaj formoj de reprezentado.
Politika integrismo jam aperis komence de la 20a jarcento en Portugalio (portugala integrismo), kie naskiĝis kiel tradiciisma, monarkia kaj katolika movado, elstare kiel kontraŭrespublikana kaj kontraŭsocialisma. Faŝismo estas ekzemplo de politika integrismo.
Literatura teorio
Literaturteorio, Literatura teorio aŭ Teorio de la literaturo estas la sistema studo de la naturo de literaturo kaj de la metodoj analizi literaturon. Tamen, literaturistaj fakuloj jam ekde la 19a jarcento ofte inkludis — aldone al, aŭ eĉ anstataŭ literaturteorio striktasence — konsiderojn de intelektula historio, morala filozofio, socia profeteco, kaj aliajn interfakajn temojn kiuj estas elstaraj al la maniero kiel homoj interpretas signifon. En homa scienco en moderna fakularo, la lasta stilo de fakularo estas elkreskaĵo de kritika teorio kaj estas ofte nomata simple "teorio". Kiel konsekvenco, la termino "teorio" iĝis ombreltermino por vario de fakulaj alproksimiĝoj al legado de tekstoj. Multaj el tiuj alproksimiĝoj estas formitaj de variaj tendencoj de eŭropaj filozofio kaj sociologio.
Literaturscienco estas la ĝenerala scienca okupiĝo pri literaturo.
Literatura kritiko estas la studo, pritaksado kaj interpretado de literaturo.
Skoloj
Estas kutime atribui la komencojn de la moderna literatura teorio al rusaj formalistoj, kiuj funkciis komence de la 20-a jarcento kaj provis establi sciencan teorion de literaturo. Samtempe kun la formalistoj, Nova kritikismo ekestis en Anglio, kiu ankaŭ provis produkti teorion de literaturo. Kaj la formalistoj kaj la nova kritiko provis karakterizi la literaturon, eĉ nur por limigi sian studkampon. La rusaj formalistoj argumentis ke kio apartigas literaturon estas la mekanismo de malfamiliarigo (kaj en pli postaj stadioj, Roman Jacobson argumentis ke kio apartigas poetikon estas analogaj ŝablonoj kaj rilato aŭ "referenco" al si mem), dum la nova kritiko procedis de la kondiĉo ke kio apartigas literaturon estas semantika kunpremado, multsenchavigo.
Direkte al la mezo de la dudeka jarcento, novaj skoloj de literaturo formiĝis, inkluzive de la Strukturistoj - influa grupo kiu ankaŭ provis priskribi literaturon science. La ĉefa diferenco inter ili kaj la rusaj formalistoj estis ilia provo trovi profundajn strukturojn, kiuj ekzistas en ĉiu markadsistemo, kaj ne nur en literaturaj tekstoj. Strukturismo venis de la teorioj de la svisa lingvisto Ferdinand de Saussure.
De Saussure distingis inter la Lingvo kaj la Prolo. Tio estas, inter la reguloj kiuj produktas la frazojn (sintakso, mensa leksikono) kaj la frazoj mem. La strukturistoj uzis tiujn principojn por priskribi la strukturojn kiuj estigas la literaturaĵojn, same kiel aliajn kulturajn fenomenojn (de popolaj fabeloj ĝis restoraciomenuoj). Multaj argumentas ke la granda kontribuo de strukturismo estas en la evoluo de rakontscienco kaj semiotiko.
Roland Barthes, unu el la fondintoj de strukturismo, poste turnis sin kontraŭ tiu ĉi fluo. Barthes argumentis por diskuto de specifaj tekstoj, prefere ol ĝeneralaj principoj, kaj elstarigis la diferencojn inter la tekstoj (la turnopunkto estis, en esenco, de serĉo de la unuiganto ĝis serĉo de la nurunuigilo de tekstoj). Oni kutimas nomi la skolon kreitan de Roland Barthes poststrukturismo. Tiu ĉi skolo poste evoluis en diversajn skolojn, de la speco de dekonstruado de Jacques Derrida kaj Paul de Man ĝis postkoloniismo, kiu komenciĝis kun Edward Said kaj Michel Foucault.
La plej multaj aliroj de la mez-dudekajarcento estas plejparte rilataj al postmodernismo ("teorio kaj kritiko" sub alia nomo), kaj estas karakterizitaj aŭ per signifa filozofia kaj semiotika emfazo aŭ per forta politika emfazo.
ASC
La vorto havas plurajn signifojn:
Literatura teorio
Diferencoj inter la skoloj
En multaj kazoj la diferencoj inter unu skolo kaj alia estas tiom grandaj, ke estas preskaŭ neeble trovi komunan karakterizaĵon inter ili. Kvankam ĉiuj skoloj okupiĝas pri la studo de literaturo, ili eliras ne nur el malsamaj celoj sed ankaŭ el malsamaj supozoj pri la naturo de la literatura teksto kaj la naturo de la signoj mem. Eĉ skoloj proksimaj unu al la alia en spirito kiel ekzemple rusa strukturismo kaj formalismo diferencas unu de la alia en la maniero kiel ili rilatas al literaturaj tekstoj. Dum formalismo provis trovi la ĉefkarakterizaĵon de literaturo, strukturismo ofte ekzamenis kion literaturaj verkoj havis komune kun aliaj kulturaj fenomenoj. Ekzistas ankaŭ multaj diferencoj inter strukturismo kaj poststrukturismo, malgraŭ kelkaj komunaj fundamentaj supozoj. Strukturismo provis priskribi literaturon en sciencaj terminoj, kaj tiucele ankaŭ varbis la kampojn de matematiko kaj statistiko. Poststrukturismo, aliflanke, iris kontraŭ la struktura provo produkti ĝeneraligojn, argumentante por malsamaj legadeblecoj por la sama teksto mem. Roland Barthes en sia artikolo, "The Death of the Author" (La morto de la verkisto), argumentis ke ni devas "mortigi" la verkiston por ke la leganto povas naskiĝi. Tio estas, ke la leganto devas ignori la ekzistadon de la aŭtoro en aparta historia kunteksto, kiel rolulo, kiu kunigas la kreadon de literaturo, por ke potenciale senfinaj interpretaj eblecoj malfermiĝu antaŭ li.
Ekzistas ankaŭ konsiderindaj diferencoj inter skoloj de la dua duono de la dudeka jarcento. La ĉefa diferenco inter ili, oni povas argumenti, estas la grado de graveco, kiun ili atribuas al la politika flanko de la verkado. Kvankam skoloj kiel ekzemple Dekonstruismo analizas tekstojn ignorante sian politikan flankon (supozante ke ekzistas neniu ĝusta legado de teksto, ĉar la teksto krevas ĉe la kudroj, kaj ĉiu signo en ĝi "resonas" kun antaŭaj signoj al senfineco), tamen postkoloniismo, novmarksismo kaj feminismo "fiksas" la signifon de tekstoj, argumentante ke literaturaj tekstoj ofte produktas diskriminaciajn bildojn de malplimultoj (postkoloniismo, feminismo), aŭ establas dominan politikan hegemonion (novmarksismo).
Sergej Rudenko
Sergej Ivanoviĉ Rudenko (Сергей Иванович Руденко; naskiĝis la 16-an de januaro, 1885, Ĥarkovo - mortis la 16-an de julio, 1969, Leningrado) estis elstara rus/soveta antropologo kaj arkeologo kiu malkovris kaj elfosis plej famajn el la tomboj de skitoj, nome en Paziriko, en Siberio.
Rudenko estis sekvanto de la "Franca Skolo" de antropologio de Paul Broca. Li partoprenis en la Mapkomisiono de la Rusia Geografia Societo (IRGO) setliĝintaa en 1910. Tiujare li partoprenis en ekspedicio al la baseno de la rivero Obo en okcidenta Siberio, kie li studis la kutimojn de la Ĥantoj.
En 1917 li estis fondinto-partoprenanto en la Komitato por la Studo de la Triba Kompono de la Populacio de la Bordolandoj de Rusio (KIPS), kun kelkaj kolegoj de la Mapkomisiono de la Rusia Geografia Societo (IRGO).
Rudenko profesoris en la Leningrada Universitato el 1921 al 1954. En 1947-1950 kaj 1954 li estis sendita de la Soveta Arkeologia Instituto esplori la kurganojn en la Altajo. Dum la elfosado de la tomboj de Paziriko, li malkovris la plej spektaklan en la mondo tatuitan mumion. Honore al la laboro fare de Rudenko kaj al ties antropologia metodo, nun oni diras, ke la trovitaĵoj apartenas al la Pazirika Kulturo kiu floris inter la 7-a kaj 3-a jarcentoj a.K.
Herodoto kaj aliaj antikvaj verkistoj aludis al Altajo kiel "la ormonto". Tie la nekonkerebla citadelo de la skitoj kaŝiĝis dum jarcentoj. Rudenko, tamen, estis sufiĉe prudenta por ne atribui siajn trovojn al la skitoj. Li atribuis la kurganajn trovojn al la impresaj ferepokaj militistoj, kiujn li nomis "Pazirikoj". Kvankam ili ne lasis skribaĵon, la objektoj de Pazirikoj distingiĝas per prilaborita alta nivelo de arteco kaj manfariteco.
La pazirikaj tomboj malkovritaj de Rudenko estis en preskaŭ perfekta ŝtato de konservado. Ili enhavis skeletojn kaj netuŝitajn korpojn de ĉevaloj kaj remburitaj homoj, kun granda riĉo de objektoj inklude selon, rajdekipon, ĉaron, persajn tapiŝojn, vestojn, juvelojn, muzikajn instrumentojn, amuletojn, ilojn, kaj, interese, "aparato por enspiri fumon de kanabo". Interese ke oni trovis en la tomboj aĵojn el Persio kaj Ĉinio, kiujn la Pazirikoj devis akiri nur per veturado de miloj de mejloj.
(23548) 1994 EF2
(23548) 1994 EF2 estas tre malgranda amora asteroido malkovrita la de la usona astronomo Kenneth J. Lawrence elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kvankam rigardita kiel, ĝi ne tro proksimiĝas de Tero pro sia granda orbita klinangulo.
Béla Vágó (politikisto)
Béla Vágó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vágó Béla estis hungara politikisto, ĵurnalisto, komisaro. Lia origina familia nomo estis Weisz ĝis 1898.
Rudolf Janas
Rudolf JANAS estis germana esperantisto.
Béla Vágó (politikisto)
Béla Weisz naskiĝis la en Kecskemét, li mortis la  en Sovetunio.
Rudolf Janas
Li estis pioniro de Esperanto-movado en Silezio. Li lernis Esperanton, aŭ venis en Silezion de alia loko kaj entuziasmigis 9 aliajn personojn. La li fondis lokan grupeton de Germana Esperanto-Asocio en Vroclavo (tiam Breslau) kaj fariĝis ĝia unua prezidanto, kaj, en la sekva jaro, sekretario kaj kasisto. En 1906 li prelegis pri steno.
Unterkohlstätten
Unterkohlstätten, hungare Alsószénégető, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ankoraŭ 4 setlejoj apartenas al la komunumo.
Rudolf Janas
Poste li translokiĝis al Poznano (tiuepoke Posen, ĉefurbo de la samnoma prusa provinco en Germanio). Tie li fondis Esperanto-grupon en 1908.
Unterkohlstätten
Situo
Unterkohlstätten situas sur malebenaĵo. Oberwart troviĝas en distanco de 20 kilometroj.
1168
En la jaro 1168 post Kristo okazis, interalie:
Torba
Torba estas nomo de:
Kantono Wibaux
La kantono Wibaux - angle Wibaux County - estas kantono de Usono en la subŝtato Montano. La administra centro estas la urbo . La kantono situas en la ekstrema oriento de la subŝtato - oriente limas Norda Dakoto.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj.
Ĝatoj
Ĝatoj estas tradicia agrikultura komunumo en Norda Barato kaj Pakistano. Origine paŝtistoj en la malsupro de la valo de la rivero Induso en Sindo, Ĝatoj migris norden en Panĝabio, Delhio, Rajputana, kaj la okcidento de la Indus-Ganga Ebenaĵo fine de la mezepoko. Ili estas de religioj Hinduismo, Islamo kaj Siĥismo, ili nun loĝas ĉefe en la barataj ŝtatoj Harjano, Panĝabo, Delhio, Raĝastano kaj Utar Pradeŝo kaj la provincoj de Pakistano Panĝabo kaj Sindo. li 4 Ĉefaj Y-DNA Haplogroups de Ĝatoj Viroj estas L, R, Q kaj J. Estas ankaŭ dirite, ke la Ĝatoj estas Prapatroj de Ciganoj, ĉar kelkaj Ciganoj Viroj dividas ankaŭ R kaj J Y-DNA kiu spuras reen al la Ĝatoj.
Purvanĉalo
Purvanĉalo estas geografia regiono de Norda Barato kiu koincidas kun la Bojpuria regiono. Ĝi enhavas la orientan pinton de Utar Pradeŝo kaj la okcidentan pinton de Biharo, kie oni parolas variantojn de la Hindia lingvo, kaj je malplia etendo ties dialektojn Bojpurian kaj Aŭadhian. Ĝi limas kun Nepalo norde, la barata ŝtato Biharo oriente, la Bagelĥanda regiono de Madhja-Pradeŝo sude, la Aŭadha regiono de Utar Pradeŝo okcidente kaj en la pinto de Malsupra Doabo (regiono Kanpur-Fatehpur-Allahabad) en Utar Pradeŝo sudokcidente.
Așchileu (komunumo)
Așchileu [aŝkileŭ] estas komunumo en distrikto Cluj en Rumanio. Ĝia sidejo estas en Așchileu Mare. Ĝi havas areon de 65,12 km². Al ĝi apartenas la vilaĝoj Așchileu Mare, Așchileu Mic, Cristorel, Dorna, Fodora.
Fluo (psikologio)
Fluo (angle flow, hispane flujo, portugale fluxo, ruse поток) en la lingvaĵo de psikologio estas la sento de alte motivigita kompleta koncentriĝo kaj merĝiĝo en ago. La hungardevena psikologo Mihály Csíkszentmihályi (prononco "MIhaj ĈIKsentmihaji" aŭ en Internacia Fonetika Alfabeto []) evoluis la teorion pri fluo en esploro de ekstreme riskaj sportaj disciplinoj. Nuntempe ĝi ankaŭ aplikiĝas al sole pensaj aktivaĵoj. Fluo povas ekesti en la reguligo de komplika, rapide disvolviĝanta aktivaĵo, inter tro malfacila postulo, kiu rezultigus timon, kaj tro facila, kiu rezultiĝus tediĝo. La aliro kaj sperto de la sento de fluo estas individue variaj. Tamen ekzistas ĝeneralaj kondiĉoj kaj principoj, kiuj ĉiam validas.
Elementoj de fluo
La psikologo Mihály Csíkszentmihályi sekve difinas la fluon:
La unuaj tri elementoj estas nepraj kondiĉoj por atingi sperton de fluo. La sekvaj kvar estas subjektivaj spertoj en la stato de fluo, kaj ne devas spertiĝi samtempe.
La priskribo klarigas, ke fluo en psikologia senco estas io alia ol "distriĝo" aŭ mallongtempa "ekscitiĝo" pro agrable tikla sento de timo je danĝero - fluo pli kompareblas al pli longtempa eŭforio. Kaj se oni uzas ĝin en bona maniero, la stato de fluo povas esti multe pli utila kaj pli valora ol "distriĝo" aŭ mallongtempa "ekscitiĝo".
Fluo priskribeblas kiel stato, en kiu la homa atento, motiviĝo kaj la ĉirkaŭaĵo produkteme harmonias.
En 1997, Mihály Csíkszentmihályi publikigis la grafikaĵon bildigitan dekstre. La diagramo bildigas la rilaton inter la de la individuo perceptata defio de tasko kaj la perceptata propraj kapablo. La grafikaĵo klarigas plian aspekton de fluo: ĝi nur ekestas se la aktivaĵo prezentas pli-ol-averaĝan personan defion (en la grafikaĵo supre de la centro) kaj bezonas pli-ol-averaĝan kapablon (en la grafikaĵo dekstre de la centro). La centro de la grafikaĵo, kie la sektoroj renkontiĝas, reprezentas la individue averaĝajn nivelojn de defio kaj kapablo. Ju pli for de tiu centro troviĝas individua sperto, des pli intensa estas la percepto de la mensa stato reprezentata fare de la diverskoloraj sektoroj.
Sperti aktivaĵon en stato de fluo
Por sperti aktivaĵon en stato de fluo, necesas ke la ago estu plaĉa al la aganto, kaj la persona defio sukcese plenumi la taskon estu tiom alta ke ĝi bezonas plenan koncentriĝon. Tamen la tasko ne rajtas esti tiom malfacila ke ekestus la sento de troŝarĝiĝo, ĉar tiam la plenumo de ĝi ne plu sentiĝus senpena (vidu la elementon 5 en la supra listigo).
La atingo de tia stato kreas plenan koncentriĝon kaj motiviĝon, kiu forgesigas pri tempo kaj pri la ĉirkaŭaĵo. Ĉiuj movoj de la korpo kaj la menso en la stato de fluo estas farataj en harmonia, senpena kunordigo.
Fluo en psikologia senco estas mensa stato kaj ne iu teknika kapablo. Por la sperto de la stato necesas ke ne iuj eksteraj ĝenoj perturbu la aganton. Fluon povas sperti ĉiu, ne necesas lerni iujn teknikajn kapablojn, kaj la stato de fluo ne ligatas al difinita speco de aktivaĵo.
Ekzemploj
La germana esploristo pri konduto Bernt Spiegel aplikas la terminon fluo interalie al specialigitaj aktivaĵoj kiel la stirado de veturiloj. Li aparte esploras la stiradon de motorcikloj kaj intense studas la riskon en stato de fluo iĝi tro malatenta pri eblaj danĝeroj de la motorciklado.
Multaj sukcesaj komputilaj ludoj al la ludanto donas senton de fluo, taskigante la aganton per rapide sinsekvaj laboroj de meza malfacilo, kiuj prezentas defion sed kun granda ŝanco estas sukcese plenumeblaj. La klasika komputila ludo "Tetris", kiu ekde jardekoj fascinas ludantojn en stato de fluo, montras ke la unuopa defio ne devas esti aparte komplika aŭ inteligenta - tro pensigaj taskoj per pli alta risko de malsukceso eĉ povas ĝeni kaj interrompi la staton de fluo.
Per ĉiu el la homaj sensoj eblas sperti la staton de fluo. Kondiĉo por la - foje persone surpriza kaj subita - eniro en la staton de fluo estas la antaŭa preteco rezigni pri skeptika distanco al la aktivaĵo kaj psike plene malfermiĝi al travivo de la ago.
Fluo aparte ofte sentiĝas en plenumo de sportaj disciplinoj bone regataj de la individuo. Apartan gravecon havas la dancado, ĉar "dancado probable estas la plej malnova kaj plej signifa fluo-aktivaĵo, kaj pro la tutmonda raviĝo pri dancado kaj pro la komplekseco de la ago" (Mihály Csíkszentmihályi). Ankaŭ en muzikado, pentrado aŭ la ĝojo pri ludado homoj povas senti intensan staton de fluo. Mihály Csíkszentmihályi ekzemple intervjuis grandan nombron de ŝak-ludistoj diverskapablaj pri iliaj motivoj aparte raviĝi pri ŝako. Li trovis ke ĝuste ĉar ŝako estas relative komplika ludo, ĝi ebligas vastan gamon de individuaj spertoj de fluo.
Aludoj al la koncepto de fluo en tradiciaj parolturnoj
Pluraj tradiciaj nacilingvaj esprimoj atentigas pri karakterizaĵoj de la fluo. Ekzemplo estu la germanlingva parolturno "Dem Glücklichen schlägt keine Stunde", en Esperanto pli-malpli "la feliĉulo ne atentas pri la tempo": Ja grava elemento de la fluo estas malatenti pri la tempopercepto.
Sanma
Sanma estas provinco de Vanuatuo. Ĝia nomo estas kunmetaĵo de la nomo de la ĉefaj insuloj, kiuj ĝin konsistigas: Espiritu Santo kaj Malo. En 2009, ĝi havis 45,855 loĝantojn. Ĝia ĉefurbo estas Luganville, kiu troviĝas en la sudorienta parto de la insulo Espiritu Santo.
Hélène Cixous
Hélène CIXOUS (francprononce: [siksu]; 5a de junio 1937) estas franca profesoro, feminisma verkisto, poeto, dramaturgo, filozofo, literaturkritikisto kaj retorikisto. Cixous estas plej bone konata pro sia artikolo "The Laugh of the Medusa", kiu establis ŝin kiel unu el la plej fruaj pensuloj de post-strukturisma feminismo. Ŝi fondis la unuan centron de feminismaj studoj en eŭropa universitato en la universitata centro de Vincennes de la Universitato de Parizo (nune Universitato de Parizo VIII).
Ŝi ricevis honorajn gradigojn el la Queen's University kaj el la Universitato de Alberto en Kanado; la University College Dublin en Irlando; la Universitato de York kaj la University College London en Britio; kaj la Universitato Georgetown, la Northwestern University, kaj la Universitato de Wisconsin–Madison en Usono. En 2008 ŝi estis nomumita kiel A.D. White Professor-at-Large en la Universitato Cornell ĝis Junio 2014.
Krom siaj dekomencaj studoj pri Jacques Derrida kaj Joyce, ŝi verkis monografiojn pri la verkoj de Clarice Lispector, Maurice Blanchot, Franz Kafka, Heinrich von Kleist, Michel de Montaigne, Ingeborg Bachmann, Thomas Bernhard, kaj Marina Cvetajeva. Cixous estas ankaŭ aŭtoro de eseoj pri artistoj, kiel Simon Hantai, Pierre Alechinsky kaj Adel Abdessemed al kiu ŝi dediĉis du librojn.
Kun Luce Irigaray kaj Julia Kristeva, Cixous estas konsiderata unu el la patrinoj de poststrukturisma feminisma teorio. En la 1970-aj jaroj, Cixous ekverkis pri la rilato inter sekso kaj lingvaĵo. Kiel aliaj poststrukturismaj feminismaj teoriuloj, Cixous kredas, ke nia sekseco estas rekte ligita al kiel oni komunikas socie. En 1975, Cixous publikigis sian plej influan artikolon nome "Le rire de la méduse" ("La rido de Meduzo"). Ŝi totale publikigis ĉirkaŭ 70 verkojn.
Möhrendorf
Möhrendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erlangen-Höchstadt kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Deputitoj reprezentantaj eksterlandajn francojn
Sekve de la reformo de la franca konstitucio de julio 2008, deputitoj reprezentantaj la eksterlandajn francojn, estas elektitaj en la 11 deputitaj distriktoj ekster Francio unuafoje okaze de la deputitaj balotoj de 2012, kiuj okazis la 2-3-aj kaj 16-17-aj de junio.
Distriktoj
La tuta nombro de la distriktoj estis kreitaj laŭ la nombro de la francoj, kiuj loĝas ekster Francio, kaj de la membroj de ilia familia hejmo, registritaj sur la konsulejaj listoj por voĉdoni ekster Francio. Kiel la balotantoj loĝantaj en Francio, tiuj, kiuj loĝas en alia lando povas prokure voĉdoni, aparte kiam la loĝejo estas tro malproksima de franca konsula reprezentejo.
La distriktoj estas tre diversaj laŭ grandeco kaj enkalkulas la nombro de francoj loĝantaj en iu areo, la plej vasta estas en Azio, kaj la plej malvastaj en okcidenta Eŭropo, kie la francoj estas pli multaj.
Tamen la 1-a distrikto (tiu kun plej multaj enskribitoj sur la konsulejaj balotaj listoj) enhavas pli ol duoble da enskribitoj ol la 2-a distrikto (tiu kun malplej multaj enskribitoj). Nun, la balotantoj de Norda Ameriko estas do subreprezentataj kaj tiuj de Centra kaj Suda Ameriko superreprezentataj. Tiu unua divido ne povis estis precize farita okaze de tiuj unuaj balotoj organizitaj de Francio ekster ties landlimoj. La aliaj distriktoj estas proksimume bone ekvilibraj inter si.
Jamie Winchester
Jamie Winchester [ĝEmi vinĉester] estas irlandana-britahungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto), kiu estas ĉefe konata en Hungario.
Biografio
Jamie Winchester apartenis al la irlandana minoritato en Britio. Post naskiĝo de Jamie la familio translokiĝis al Dublino, baldaŭ al Vieno, fine en 1986 al Budapeŝto. Jamie nur post 2 jaroj iris al la hungara ĉefurbo, kie komence li laboris en banko, poste en firmao pri koncertoj. En 1990 dum koncerta vojo li aliĝis al rusa orkestro, kiu ludis ĉefe popolmuzikon. Tamen li daŭris la ligojn kun hungaraj muzikistoj, ekzemple li apartenis ankaŭ al akompana orkestro de Zsuzsa Koncz, en 1996 al Tibor Tátrai. Li debutis kiel solisto en 2009. Li revenis al Irlando en 2012, tamen li denove ĉeestas en ŝlagrokoncertoj en Hungario. Li ricevis premiojn inter 2001 – 2010. Li havas 2 filojn.
Buĥara Popola Soveta Respubliko
La Buĥara Popola Soveta Respubliko (Бухарская Народная Советская Республика) estis la ŝtato estiĝinta post la okupado de Buĥaro flanke de la Ruĝa Armeo de Rusio la 2-an de septembro 1920, kaj la respubliko proklamiĝis la 14-an de septembro samjare. Ĝi ekzistis nur kelkajn jarojn; en 1924 ĝi estis aligita al la Uzbeka SSR.
La areo de la Buĥara Respubliko estis 182,193 kvadrataj kilometroj, kun pli ol 2,2 milionoj da loĝantoj. Ĝi estis loĝata de diversaj etnoj kiel taĝikoj, uzbekoj kaj turkmenoj. Ĝi havis limojn kun la SSR de Turkestano, la Ĥorezma SSR kaj Afganio. Ĝia ĉefurbo estis Buĥaro.
Queen Mary 2
Queen Mary 2 estas luksa transporta ŝipo trafikigata de kompanio Cunard Line kaj nomita laŭ skota reĝino Maria Stuart. En pasinteco ĝi estis la plej granda porpasaĝera oceanŝipo en la mondo, hodiaŭ ĝi estas jam superita de ŝipo Freedom of the Seas, kiu kapablas preni duoblon de pasaĝeroj.
Interno
La ŝipo, kiu kapablas preni 2620 vojaĝantojn kaj 1253 anojn de hom-ekipo kaj kiu kostis 460 milionoj da britaj pundoj, elstaras pro lukso. La vojaĝantoj havas je dispono kvin basenojn, librotenejon kun 8500 volumoj, kurejon aŭ vinkelon kun 343 specoj de vino. Je dispono estas kelke da specoj de kajutoj.
Konstrukcio
En 1998 estiĝis plano por konstruo de la plej granda kaj la plej moderna transporta ŝipo en la mondo, kiu devis anstataŭigi ŝipon Queen Elizabeth 2. Dum la konstruado mortis dek kvin homoj.
Libros
Libros [LIbros] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La municipo enhavis minkvartalon «La Azufrera», «La Zofrera» aŭ Minoj de Libros, kiu estis ja sulfurprodukta mindomaro, nun senhoma kaj ruinigita.
La loknomo Libros (komprenebla neetimologie kiel Libroj) reale estas ligita al aliaj similprononcaj Eriglos de la Sierra de Albarracín, Riglos en la provinco Huesca, Ricla en la provinco Zaragozo, Puntal del Cinglo ktp., do kun tute apartaj devenoj kaj signifoj nerilataj al la koncepto libro.