cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Episkopujo de Dol
Historio
Ĝia ekzisto estas atestita ekde la 6-a jarcento, kaj la tradicio atribuas ĝian fondiĝon al sankta Samsono. Ĝi tenas sian riĉecon de la volo de la reĝoj Nevenoeo kaj Salomono, kiuj volis certigi religian aŭtonomecon al Bretonio, ĝis tiam ligita al la eklezia provinco de Tours, kaj favoras la altigon de Dol al ĉefepiskopujo en ĉirkaŭ 848.
Ágoston Ambrózy (poeto)
Biografio
Ágoston Ambrózy maturiĝis en cisterciana gimnazio en Budapeŝto en 1931, post 4 jaroj li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Ĝis la 2-a mondmilito li estis ĵurnalisto kaj redaktoro en pluraj lokoj aŭ li estis bibliotekisto de Universitata Biblioteko (ELTE) (1935–1938). Tiutempe liaj poemoj aperis eĉ en Nyugat. Dum la socialismo li verkis aŭ tradukis novelojn, romanojn, tekstojn por kantoj, ŝlagroj. Li ricevis solan premion en 1940.
Episkopujo de Dol
Historio
La nova eklezia provinco enhavis la malnovajn diocezojn de Vannes, Quimper, Léon kaj Alet, same kiel la novajn diocezojn de Dol, Saint-Brieuc kaj Tréguier.
Sub la franca Revolucio
La, la ĉefepiskopoj de Rennes estis permesitaj aldoni al sia titolo tiun de episkopo de Dol.
Ĝi estis la episkopujo de Francio, kiu havis la plej grandan nombron da enklavoj en aliaj episkopujoj, 49 de la 96 paroĥoj konsistigis 33 enklavojn kaj en Bretonio kaj en Normandio (kiel la escepto de Saint-Samson).
Subdividoj
La episkopujo de Dol estis sia propra ĉefdiakonujo, entenis antaŭ la Revolucio 90 paroĥojn kaj 7 subparoĥoj en Bretonio kaj 4 paroĥoj de Normandio disigitaj sur 7 dekanujoj :
Kranioterapio
Kranioterapio estas alternativa kuracmetodo uzata de fizioterapeŭtoj, naturopatoj, kiropraktikistoj kaj osteopatoj. Temas pri speco de osteopatio kiu aplikiĝas al la kranio. La ĉefa ideo estas per masaĝado de la vertebraro, la kranio kaj la vizaĝo forigi la limigojn de nervoj, optimumigi la moviĝon de la cerba fluaĵo kaj repoziciigi ostojn en ĝusta loko. Kranioterapiistoj uzas la terapion por kuraci psikan streĉon, nukan kaj dorsan dolorojn, migrenon (hemikranion) ktp.
Kontraŭuloj opinias ke la terapio ne havas sciencan bazon kaj kelkaj studoj taksas la metodologion malforta.
Historio
Iniciatis kranioterapion William Sutherland(1873-1954), kiu studis kun la fondinto de osteopatio, Andrew Taylor Still, en la unua usona lernejo por osteopatio en 1898-1900.
Efikeco
En 2016 franca skipo studis la terapian efikecon de la kranioterapiaj teknikoj kaj la ekzamenajn fideblecon dank'al literatura revuo. Ili konkluas ke ne ekzistas seriosaj pruvoj pri ili kiel montris jam antaǔaj revuoj.
Saint-Seurin-de-Cursac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
13115 Jeangodin
13115 Jeangodin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Jean Godin des Odonais (1713–1792), kuzo de Louis Godin, ano de la ekspedicio de La Condamine al Peruo. En majo 1736 li aliĝis al la ekspedicio kaj edziĝis kun Isabel de Casa Mayor, heredantino de tre riĉa familio. Reveninte en Francion li verkis gramatikon de keĉua lingvo.
Raška
Raška (ankaŭ kroate), Рашка [RAŜka]) estas urbo en Serbio. Ĝi apartenas al samnoma distrikto Raška (serbe Рашки округ, Raški okrug), kies administra centro tamen estas la urbo Kraljevo. Laŭ la censo de 2011 en la urbo vivis loĝantoj.
Distrikto Coesfeld
La distrikto Coesfeld situas en la nordo de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Coesfeld. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Warendorf. Historie kaj kulture la teritorio apartenas al la regiono Monastera Lando. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Steinfurt norde, Warendorf plus la eksterdistrikta urbo Monastero (Münster) oriente, Unna plus la eksterdistrikta urbo Hamm sude kaj Recklinghausen kaj Borken okcidente.
Administra disdivido
La distrikto konsistas el 11 komunumoj, el kiuj 5 estas urboj (inter krampoj la nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de ).
Livada
Livada estas nomo de pluraj lokoj
Kolbaso
Kolbaso estas manĝaĵo farata el hakita viando kun aliaj partoj de besto, spicoj kaj aliaj enhavaĵoj. Ĉi-tiuj enhavaĵoj estas pakataj en manĝebla tegaĵo – tradicie, la intesto de besto.
Historio
La vorto devenas el la rusa vorto колбаса kaj similas al la pola vorto kiełbasa. Ĝi estas subtenata de la hungara kolbász, laŭ prononco kolbAs, kiu mem venas el slavaj vortoj. Laŭ Jurij Vinniĉuk kolbason "inventis" ukrainoj, eĉ nun kolbaso apartenas al la plej famaj specoj de la ukraina kuirarto. Kiel pruvo - en la urbeto Mundare (Alberto, Kanado) estis starigita monumento al la ukraina kolbaso.
Listo de romiaj imperiestroj
Jen listo de Romiaj imperiestroj:
Krioj
La Krioj estas aŭtoktona nacio de Nordameriko. Ili ĉeestas de la Roka Montaro ĝis la Atlantiko, en Kanado kaj en Usono. Ilia prapatra lingvo estis unu de la plej parolitaj lingvoj de norda Nordameriko, sed ne ĉiuj Krioj parolas ĝin la tutan tempon de sia ekzisto. La angla kaj la franca estas pli komune uzataj.
La Krioj formas la plej grandan aŭtoktonan grupon de Kanado kun pli ol 200 000 homoj. Ili estis konataj pro ilia komprenemo al intertriba geedziĝo. La Metisoj (de la franca, Métis, kaj signifas rasmiksoj) estas grupo naskinĝinta de la kuniĝo de Krioj kaj, origine, de kanadaj Francoj, kvankam la vorto Métis povus esti ĝenerale uzata por indiki kombinadon de aŭtoktonaj rasoj kaj eŭropaj rasoj.
La estroj de la kria nacio estas kunigataj en la Eeyou Istchee (Granda Kri-konsilantaro en Kria lingvo). Nuntempe la Ĉefestro estas Ted Moses de la Nunaviko, en Nord-Kebekio.
Alexios Schandermani
Alexios Schandermani (naskita la 25-an de oktobro 1953) estas irana verkisto, poeto.
Frua vivo
Schandermani vivis en Teherano, la ĉefurbo de Irano. En 1953 Usono Centra Sekreta Servo senpotencigis la iranan registaron de ĉefministro Mohammed Mossadegh kaj reenpostenigis ŝahon Mohammed Reza Pahlavi. La patro de Schandermani estis maldekstrema politikisto. Post CIA-puĉo lia patro estis arestita kaj juĝita al morto. Sed li eskapis de la junulara malliberejo kaj pli poste proponita al Sovetunio kie la sovetiaj oficialuloj donis al li politikan azilon.
Komence de la 1960-aj jaroj Schandermani enmigris kun sia patrino al Rusio, kie familio estis reunuigita. En 1961 li iris por trejni en Moskvo. Du jarojn poste li daŭrigis sian lernejan edukon en speciala lernejo por fremduloj Interdom situanta en la rusa grandurbo Ivanovo. En 1971 li studentiĝis ĉe tiu lernejo kaj moviĝis al Duŝanba kapitolo de la antaŭa Soveta respubliko de Taĝikio. En 1979 post la falo de la registaro de la ŝaho, Schandermani iris tra Okcidenta Berlino reen al Irano. Post lia alveno en la flughaveno de Teherano Mehrabad, li estis arestita kaj malliberigita. Kvar tagojn poste li estis forpelita de la lando ĝis la germana grandurbo Berlino, kie li postulis pri politika azilo.
Kariero
En 1978 Schandermani ricevis Mastron de Arto-grado en Pedagogia Universitato en Duŝanbo, Taĝikio, parto de la antaŭa Sovetunio. De 1983 ĝis 1990 li studis slavajn studojn en Libera Universitato Berlino.
En 1995 Schandermani estis en misio en la konfliktzono de Ĉeĉenio, kie li komencis labori kiel krizhelpdelegito por la Internacia Komisiono de la Ruĝa Kruco. Li helpis kunordigi la humanitaran asistadon alvenantan en Ĉeĉenio kaj monitoris la distribuon. Li havis malsamajn vicojn de respondecaj kampoj en la Norda Kaŭkazo. En Nalĉik li laboris kiel stokejmanaĝero. En Grozno li laboris kiel akva kloakiga flotmanaĝero. Li kunordigis ĉiujn flotmovadojn en subteno de akvodistribua reto. Li disponigis medicinajn provizojn al hospitaloj en la ĉeĉenaj kontrolitaj lokoj. Li evakuis la vunditoj de Suda Ĉeĉenio ĝis la hospitaloj en Grozno. Li establis linion de kontakto kun la ribelestroj kaj kun la ĉeĉena generalo Aslan Masĥadov kaj negocis la kaptitinterŝanĝon kun li, uzante sian nivelon de kulturo, sian politikan maturecon, siajn lingvokapablojn, sia iranan originon same kiel sian fundamentan konon de Rusio. Li aranĝis arest-protektajn agadojn ĉe la Filtrado-Relkomutilo. Li aligis arestitojn tenitajn lige kun la malamikecoj fare de la rusaj federaciaj aŭtoritatoj en Grozno. La militzono en Ĉeĉenio pruvis esti precipe danĝera por okcidentanoj, eĉ super la batalado mem.
En sia libro Mission in Chechnya havinta iom da tempon por pripensi sian materialon, li provis oferti intensan interpretadon pri kia vivo estis tiutempe, inkluzive de la speco de raportoj envenante al rusa radio: "Internaj trupoj OMON kombanta Groznajn distriktojn atentas speciale al lokaj viroj. De propra sperto ili scias ke foje civilulo kun blanka brakbendo pruvas esti batalema. Estas simple establi: se persono havas maizon sur sia montrofingro pro ellasilo kaj ekzistas kontuziĝoj sur liaj ŝultroj kiuj prezentiĝas pro kontraŭfrapo en pafado post pluraj tagoj da batalado, persono koncerne estas batalanto.
En 1996 li laboris por la Internacia Komisiono de la Ruĝa Kruco en Afganio kiel interpretisto kaj tradukisto. Dum lia misio en Afganio lia linio de respondeco estis ne nur esti tradukisto. Li establis kontakton kun la afgana populacio. En 2002 li estis germana delegito por agrikultura agado en Afganio.
En 2011 li partoprenis en la Internacia Rusa Lingvo-Konkurso en Sankt-Peterburgo kaj estis inter la 600 gajnintoj de 65000 partoprenantoj, invititaj al Sankt-Peterburgo por partopreni en la fina raŭndo de la konkurso kaj li estis premiita per la honora dokumento de la direktanto de la Internacia Rusa Lingvo-Konkurso por montrado de plejboneco en rusa lingvo.
La 25-an de oktobro 2013 per sia kanto- "Paco" li iĝis unu el la gajnintoj de la Ĉajka Tutmonda Retkonkurenco, dediĉita al la 50-a datreveno de la unua spacvojaĝo de virina kosmonaŭto, nome de Valentina Tereŝkova.
Kantosturno
La Kantosturno Aplonis cantoroides estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi estas indiĝena de Novgvineo kaj mezgranda (20 cm longa) sturno. Ĝi povus formi superspecion kun Tanimbara sturno, A. crassa. Ĝi estas monotipa.
Aspekto
Plenkreskulo de Kantosturno havas brilan nigran plumaron kaj brilajn ruĝajn irisojn. Nematuruloj estas pli palaj, kun striecaj subaj partoj kaj brunaj irisoj. Ili distingeblas el la Metalosturno pro mi mallonga kaj kvadrata vosto kaj pro pli dikaj bekoj.
Distribuado kaj habitato
Kantosturnoj troviĝas en Novgvineo kaj kelkaj apudaj insuloj nome la Bismarkoj, Admiraltoj kaj Salomonoj. Oni vidis ilin ankaŭ ĉe la insuloj Boigu kaj Saibai, de Kvinslando, teritorioj de Aŭstralio en nordokcidenta Toresa Markolo. Ili loĝas en arbarbordoj, ĝardenoj kaj kultivataj areoj kun arboj, urbaj areoj kaj kokosĝardenoj.
Manĝo
Ili manĝas figojn kaj aliajn mildajn fruktojn, kaj foje insektojn.
Reproduktado
Ili nestumas en arbotruoj, klifoj kaj konstruaĵoj, ofte kolonie; la ino demetas 2-3 palbluajn ovojn.
Alvoko
La alvoko estas ripetata, altatona, subentrenata fajfo. Ties altatoneco ĉeestas ankaŭ en aliaj sturnedoj, sed elstare ĉe tiu ĉi specio, de kio ricevas la nomon, ankaŭ en la latina scienca nomo.
Ipiguá
Ipiguá estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 4.463 loĝantojn en 2010.
Grafenwörth
Grafenwörth estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, troveblas norde de la rivero Danubo kaj apartenas al la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Gemma Frisius
Regnier Gemma Frisius (1508-1555) estis germana fizikisto, matematikisto, kartografo, filozofo kaj instrumento-fabrikanto. Li kreis gravajn terglobojn, plibonigis la tiamajn matematikajn instrumentojn kaj aplikis matematikon per novaj manieroj pri maraj esplorado kaj navigado. Li studis en la Universitato de Loveno kie li doktoriĝis pri Medicino kaj tie li restis la tutan tempon de sia vivo. Liaj instrumentoj estis laŭdataj de Tiko Braho (1546-1601). En 1533, li unuafoje priskribis la metodon pri triangulado nuntempe uzata por mezuradoj.
Post dudek jaroj li estis la unua kiu priskribis precizan horloĝon por determinado de la longitudo. Johano Baptisto Morin (1583-1656) ne kredis ke la metodon de Frizo por kalkulado de longitudo povus funkcii kaj eldiris: "Mi ne scias ĉu la diablo sukcesos krei metodon pro mezuri la longitudoj, sed estas frenezo de homo provi". Estis liaj lernantoj Gerardo Merkator (1512-1594), kiu ankaŭ fariĝis lia kunlaboranto, Johano Stadio (1527-1579), John Dee (1527-1608), Andreas Vesalius (1514-1564) kaj Renbertus Dodonaeus (1517-1585).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Dantyszek.jpg| Johano Dantisko (1485-1548) Portrait_of_the_Cosmographer_Sebastien_Munster_WGA.jpg| Sebastian Münster (1488-1552) Peter_Apian.jpg| Petrus Apianus (1495-1552) GerhardMercator.jpg| Gerardo Merkator (1512-1594) Tintorretto-Andreas-Vesalius-engrav-Tavernier.jpg| Andreas Vesalius (1514-1564) Rembert_Dodoens.jpg| Renbertus Dodonaeus (1517-1585) Hermes_Trismegistus_-_Iatromathematica.jpg| Johano Stadio (1527-1579) John Dee Ashmolean.jpg| John Dee (1527-1608) Cornelius_Gemma_Lovaniensis.jpg| Kornelio Gema (1535-1578) Tycho_Brahe.JPG| Tiko Braho (1546-1601) Portrait Confused With Johannes Kepler 1610.jpg| Johano Keplero (1571-1630) Jean-Baptiste_Morin_b1583.jpg| Johano Baptisto Morin (1583-1656) </Gallery>
Alpkorno
Alpkorno aŭ Alpokorno estas blovinstrumento en eŭropaj alplandoj (Alpoj). En Svisio, Germanio, Bavario, Aŭstrio, la alpkorno estas instrumento de popola kaj klasika simfonia muziko.
La konstruo de alpkorno estas mana laboro.
Kalia metakrilato
Kalia metakrilato estas organika komponaĵo rezultanta el neŭtraliga reakcio inter metakrilata acido k kalia hidroksido. Akrilata acido kaj ĝiaj esteroj spertas reakciojn en la duobla ligilo kiu facile kombiniĝas kun alia de sia speco aŭ kun aliaj monomeroj (ekzemple, amidoj, metakrilatoj, akrilonitriloj, viniloj, stirenoj kaj butadienoj) por formi homopolimerojn aŭ kunpolimerojn kiuj uzatas en la produktado de protekto-tavolaĵoj, gluaĵoj, elastomeroj, superabsorbaj polimeroj, flokigantoj samkiel fibroj kaj plastaĵoj.
Gau-Heppenheim
Gau-Heppenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
James Whitney Young
. Li laboris preskaŭ 47 jarojn ĉe la Observatorio de Table Mountain de la Jet Propulsion Laboratory, li emeritiĝis la.
Kariero
Li estis teknika gvidisto dum la Century 21 Exposition organizita de la NASA en Seatlo en 1962. Tie, li estis kuraĝigita kandidatiĝi por posteno de " helpanta observanto " kaj " teknikisto en malhela ĉambro " ĉe la ĵus disvolvita Observatorio de Table Mountain, kun teleskopo de 41 cm, kiu komencis plenajn observojn je komenco de 1962. Tie, li realigis fotografiajn superrigardojn de Venuso, Marso, Jupitero kaj Saturno en specifaj koloroj de UV ĝis IR. Kiam nova teleskopo de 61 cm estis instalita en 1966, li komencis observojn de asteroidoj kun la astronomoj Ellis D. Miner kaj Alan W. Harris. La rotaciaj rapidoj de asteroidoj iĝis lia fako : Liaj pli ol 30 publikaĵo en Icarus generis la duonon de la tiu-epokaj konataj rotaciaj rapidoj de la malgrandaj korpoj de la Sunsistemo.
Kun la apero de potecaj laseroj, Young engaĝiĝas en pluraj sukcesaj projektoj uzantaj laserojn, unue por la kosmosondilo Surveyor 7 sur la Luno (1968), poste por du programoj de lasera telemetrio al satelitoj disvolvitaj de JPL en la 1990-aj jaroj, kaj fine por la misio Galileo je kelkaj 6 milionoj da km for de Tero. En ĉiuj kazoj, Young estis responsulo por direkti la teleskopon kaj sekvi la celojn.
James Whitney Young partoprenis al la instalado en 1969 de granda planeda spektroskopo en la fokuso de la teleskopo de 61 cm. Li pro tio disvolvis teknikon de stokado en malvarmo por plakoj de tre granda sentemo.
En 1998, Young estis enoficigita oficiala observanto por la 2-Micron All Sky Survey (2MASS), kampanjo de ĉiela infraruĝa observado,kunlaboro inter la Kalifornia Instituto de Teknologio kaj la Universitato de Masaĉuseco en Amherst. Li faris observojn elde la Monto Hopkins (sudo de Tucson) kaj elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio ĝis 2000 ; dum tiu tempo li gardis siajn respondecojn por JPL ĉe la Observatorio de Table Mountain.
Je la fino de 2002, Young komencis studojn pri asteroidoj precipe la kaj la kometoj malkovrita de kampanjoj kiel NEAT, LINEAR, LONEOS, Catalina Sky Survey kaj Spacewatch.
Minor Planet Center atribuas al li la malkovron de 256 asteroidoj inter 2002 kaj 2009. Li krome malovris la supernovaon SN 2004eg.
La asteroido 2874 Jim Young estis nomita en lia honoro.
Ákos Rózmann
Ákos Rózmann [Akoŝ rOzman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rózmann Ákos estis hungara-sveda komponisto, orgenisto.
Ákos Rózmann naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Stokholmo.
Biografio
Ákos Rózmann frekventis muziklernejon (nuntempa konservatorio) inter 1957-1961 en sia naskiĝurbo, lia ĉefinstruisto estis Rezső Sugár. Li akiris 2 diplomojn pri komponado kaj orgenludo en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1966. Liaj plej gravaj instruistoj estis Endre Szervánszky kaj Sebestyén Pécsi. Post siaj studoj li instruis en filio de la altlernejo en Szeged. En la malfruaj 1960-aj jaroj li ankaŭ komponadis filmajn muzikojn. En 1971 li ricevis stipendion por plulerni en Muzika Altlernejo de Stokholmo de en:Ingvar Lidholm. Li eklernis la elektronikan muzikon, en 1976 tia komponaĵo atingis la trian lokon. Li neniam hejmenvenis, sed restis en Stokholmo kaj edziĝis al svedino. Li ne nur komponadis, sed ankaŭ orgenis en preĝejoj. Li establis ankaŭ propran studion. Li mortis pro kancero.
Militservo
Militservo estas servo de individuo aŭ grupo al armeo aŭ alia milita organizo, aŭ laŭ propra volo aŭ kiel devo (deviga militservo).
Kelkaj nacioj (ekz. Israelo) postulas certan kvanton de milita servo de ĉiu civitano (krom pro escepto kiel mensa malsano aŭ religio). Nacioj kun plena libervola milita servo normale ne postulas militan servon de siaj civitanoj, krom se estas manko de rekrutoj dum milito.
Festo de militservantoj
En Francio kaj Hispanio, eble en aliaj ŝtatoj, kiuj havis aŭ havas devigan militservon de junaj viroj, la militservontoj ekkutimis festi antaŭ ol ili foriros al la servado. Poste tiuj homoj ofte restis solidaraj kaj starigis iajn klubojn kaj memorigajn festojn, kiuj iĝis popola festo en vilaĝoj kaj malgrandaj urboj. Tiaj festoj restas eĉ post ke la aĝo de militservo ŝanĝiĝis, aŭ ke deviga militservo ne plu ekzistas.
Ian Paisley
Ian Richard Kyle Paisley (naskiĝis en Armagh, mortis  ) estis nord-irlanda politikisto kaj pastro. Li fondis la Democratic Unionist Party (DUP) en 1971 kaj estis ĝia gvidanto ĝis majo 2008.
Li fondis la Liberan Presbiterianan Eklezion de Ulster (: Free Presbyterian Church of Ulster) en 1951 kaj estis parlamentano (MP) por la elektodistrikto de North Antrim de 1970 ĝis 2010. Li estis Unua Ministro de Nord-Irlando de majo 2007 ĝis Junio 2008 ĉe la kapo de plur-partia registaro.
Himno de Krimeo
La himno de Krimeo estis akceptita laŭ la decido de la supera konsilio de la respubliko la 18an de oktobro 2000.
La komponisto de la himno estas A. S. Karamanov, la aŭtorino de la teksto - O. Golubeva. La teksto ekzistas nur en la rusa lingvo.
Ísafjörður
Ĝi situas surborde de, kiu estas parto de Ísafjarðardjúp.
Kontestataj Reddit-komunumoj
La socia novaĵejo Reddit foje estis la temo de konflikto pro la ĉeesto de komunumoj en la loko (konata kiel "subreddit'oj") dediĉita al eksplicita aŭ kontestata materialo. Yishan Wong, la iama ĉefoficisto de la ejo, deklaris ke "Ni reprezentas liberan sinesprimon. Tio signifas ke ni ne iras malpermesi indignigajn subredit. Ni ne malpermesos laŭleĝan enhavon eĉ se ni trovas ĝin abomena aŭ ĉu ni propre kondamnas ĝin."
Triumfokruco (Aschaffenburg)
La triumfokruco de Aschaffenburg estas grava artverko de la abata preĝejo Sanktaj Petro kaj Aleksandro. La kruco nun pendanta ĉe la norda vando de la navo estas unu el la malmultaj konserviĝintaj monumentaj plastikoj el la otida epoko. Eine dendrokronologia esploro je la kverkoligno de la kruco same kiel ankaŭ radiokarbona esploro de la poploligno de la Krucumito rezultigis, ke la kruco ekestis en la lastaj du jardekoj de la 10-a jarcento. Ĝi do estas per tio nur malmulte pli juna ol la Gerokruco en la katedralo de Kolonjo. Samtempe la kruco montras sur paralelojn kun la multe pli malgranda Oto-Matilda-Kruco el la katedrala trezoro de Essen.
Kontestataj Reddit-komunumoj
La subredit /r/jailbait, dediĉita al sugestia aŭ rivelanta fotojn de neplenaĝaj inoj, estis unu el la plej elstaraj subredit en la loko antaŭ ol ĝi estis fermita en oktobro 2011 sekvante raporton de CNN. La konflikto ĉirkaŭanta /r/Creepshots, dediĉitan al malkaŝantaj aŭ sugestiaj fotoj de virinoj prenitaj sen ilia konscio aŭ konsento, okazis jaron post kiam /r/jailbait_ estas fino. La /r/Creepshots kiun konflikto ekigis al Gawker rivelo de unu el la "subredit" estas moderigaĵoj de Adrian Chen, kiu rivelis la real-vivan identecon de la uzanto malantaŭ la raporto, Michael Brutsch. Tio komencis diskuton en la amaskomunikilaro pri la etiko de anonimeco kaj ekskurso sur la Interreto.
Triumfokruco (Aschaffenburg)
La monumenta kruco de Aschaffenburg estas simpla trabokruco, ĉe kiu estas fiksita la Krucumito, per grando de 195 cm iomete supernature granda. Regule revenantaj kavoj ĉe la kadro de la kruco, kiuj alternas kun du punktoj unu apud la alia, imitas la perlojn kaj gemojn de gemokruco. Precize la sama ritmo de perloj kaj gemoj metitaj unu apud la alian troviĝas je la Oto-Matilda-Kruco de Essen. La interna areo de la krucobrakoj inter ĉi tiu okulfrapa kadrigo origine estis verda, laŭ analizoj de la restaĵoj. Per tio la kruco samtempe estis vivarbo, ĉi tiu ligo estas tipa por multaj triumfokrucoj. La Krucumito de la kruco de Aschaffenburg, kiu staras same kiel tiu de la kruco en Essen sur soklo, estas troetendita, la proporcioj de la vizaĝo same kiel ankaŭ tiuj de la korpo estas formitaj de la skulptisto, ke ili nur efikas harmoniaj, se la rigardanto staras sube de la kruco. Tio konkludigas al origine altigita fiksado de la kruco.
Kontestataj Reddit-komunumoj
r/Jailbait
Reddit estas kunlaborantaro estis komence malfavora al la aldono el obscena materialo al la ejo, sed ili poste iĝis pli malseveraj kiam produktivaj moderigaĵoj, kiel ekzemple uzanto nomis /u/violentacrez, pruvis kapablaj je identigi kaj forigado de kontraŭleĝa enhavo en tempo kiam ili ne estis sufiĉe homekipitaj akcepti la taskon. Komunumoj dediĉitaj al eksplicita materialo vidis altiĝantan popularecon, kun /r/jailbait, kiu havis provokajn pafojn de adoleskantoj, estante elektita "subredit de la jaro" en la "Plejbone de reddit" uzantenketo en 2008 kaj ĉe unu poento faranta "malliberejlogilon" la duan plej oftan serĉvorton por la ejo. Erik Martin, administra direktoro de Reddit, defendis la malliberejlogilsubredit per dirado ke tiaj kontestataj paĝoj estis sekvo de permesado de libera sinesprimo en la loko.
Triumfokruco (Aschaffenburg)
La kruco staris aŭ sur kolono aŭ sur trabo proksime de la krucaltaro kaj de la tombo de duko Oto de Ŝvabujo (mortinta en 982). Ĉar mortodato de Oto kaj ekestoperiodo konformas, oni supozas, ke la kruco estis donacata por lia mortmemoro. Ĉar Oto estis treege antaŭeniginta la abatejon Sanktaj Petro kaj Aleksandro pere de imperiestraj donacoj kaj la akiro de relikvoj, li estis entombigata kiel adorata donacinto en la mezon de la navo, rekte antaŭ la krucaltaro, kiu estis la separa punkto inter ĥora kaj laika spaco kaj ĉe kiu noviĝis la morta viktimiĝo de Kristo en la Sankta Meso. La kruco ĉi-loke starigita simbolis la interligon de mortmemoro kajespero pri reviviĝo.
Kontestataj Reddit-komunumoj
r/Jailbait
/r/jailbait venis al pli larĝa atento ekster Reddit kiam Anderson Cooper de CNN dediĉis segmenton de sia programo al kondamnado de la subredit kaj kritikado de Reddit por gastigado de ĝi. Komence tio kaŭzis pikilon en Interreta trafiko al la subredit, igante la paĝon pinti je 1.73 milionoj da videbloj en la tago de la raporto. En la maldormo de tiuj novaĵoj, Reddit-uzanto poŝtis bildon de neplenaĝa knabino al /r/jailbait, poste asertante havi nudajn bildojn de ŝi ankaŭ. Dekduoj de Ruĝecdituzantoj tiam publikigis petojn por tiuj nudfotoj por esti dividitaj al ili per privata mesaĝo. Aliaj Reddit-uzantoj tiris atenton al tiu diskuto kaj la /r/jailbait-forumo poste estis fermita fare de Reddit-administrantoj la 10-an de oktobro 2011. Kritikistoj, kiel ekzemple /r/jailbait_ estas kreinto, pridisputataj asertoj ke tiu fadeno estis la bazo de la decido, anstataŭe asertante ke estis senkulpigo fermi kontestatan subredit pro lastatempa negativa amaskomunikila kovrado. Aliaj asertis ke la fadeno kredita esti ekiginta la fino estis kreita fare de membroj de la Something Awful forumo en provo iĝi la sekcion fermite malsupren, prefere ol la ordinaruloj de la forumo.
Triumfokruco (Aschaffenburg)
Identaj formaj karakterizaĵoj kaj datiĝo komuna intenco de ambaŭ krucoj, prizorgi la mortmemoron de Oto, metas la monumentan krucon de Aschaffenburg en ligan rilaton al la Oto-Matilda-Kruco en Essen, kiun igis pretigi la fratino de Oto, abatino Matilda de Essen. Matilda do ankaŭ estus mendinta la krucon de Aschaffenburg. Ĉefepiskopo Willigis de Majenco, kiu kunaktivis je la dokumentitaj mortmemoraj donacoj por Oto, estus aginta kune kun Matilda je la donacado de la kruco.
Josep Anglada i Rius
Josep Anglada i Rius, (Vic, Barcelono, (Katalunio), 21 de junio de 1959), estas hispana politikisto de dekstro, fondinto kaj prezidanto de la politika partio Platformo por Katalunio. De majo de 2003 estas magistratano de la Urbodomo de Vic kaj regiona konsilanto de Osona.
Mánfa
Ne miskomprenu kun Márfa!
Mánfa estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Komló.
Situo
Mánfa situas en montaro Mecsek, en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Pécs-Kaposvár.
(14658) 1999 AC10
(14658) 1999 AC10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Algonkena lingvaro
Pra-algonkena
Plue, Miĉifa estas miksaĵo de la oĝibva kaj la franca.
La mjamia lingvo (sialingve myaamia, prononco laŭ IFA-transskribo mjɑːmia, angle Miami-Illinois aŭ Irenwa) estas indiĝena algonkena lingvo parolita unuavice en Ilinojso, Misurio, Indianio, okcidenta Ohio kaj apudaj areoj laŭ la Misisipa Rivero de la mjamioj tiel kiel la triboj de la Ilinojsa Konfederacio.
Kun la Viota kaj Juroka lingvoj, la Algonkena lingvo estas parto de la Algia lingvaro.
Ciudad Lineal (metroo de Madrido)
Ciudad Lineal (Linia Urbo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Placo de Ciudad Lineal (antaŭa "Placo de la Cruz de los Caídos") inter la kvartaloj Pueblo Nuevo kaj Quintana (distrikto Ciudad Lineal) kaj Simancas (distrikto San Blas-Canillejas).
La stacio estis malfermita la.
Pseŭdonimo
Pseŭdonimo estas grekaĵo kun la signifo "falsa nomo", do simple kaŝnomo. Alia vorto estas "plumnomo", se temas pri kaŝnomo de verkistoj.
Artistnomo distingiĝas de pseŭdonimo en tio, ke ĝi ne estas intencita por kaŝi la portanton, sed, male, por pli bone konatigi lin aŭ ŝin.
Famaj pseŭdonimoj de Esperantujo
Famaj pseŭdonimoj de Esperantujo estas Kabe, D-ro Esperanto kaj Lanti.
Pli moderntempe, sin plumnomis interalie: Laŭlum, Lorjak, Liven Dek, Ludovikito, Peter Peneter, Giorgio Silfer, Nicolas Vanof, Serĝo Elgo.
Pithos
La pithos (greke πίθος Pithos), pluralo pithoi (πίθοι pithoi ), estas granda rezervujo de antikvo, ekzemple, por vino, oleo kaj cerealoj, kiuj estis produktitaj tra la Mediteranea kultura areo, precipe sur la insuloj de la Egea Maro kaj Kreto. La produktado de tiaj ĝis homgrandaj vazoj aŭ kruĉoj postulis specialan lertecon de la potisto.
Pithos estas granda (foje eĉ pli ol homo-alta), dikmura, ventra rezervujo el argilo, simila al amforo, sed plej ofte kun plata fundo, kiu ofte havas transport-okulojn en la supra duono. Oni tiris tra tiuj ŝnurojn, tiel la pithos iĝis movebla. Ties surfaco povas esti glata aŭ desegnita en malsamaj koloroj kaj strukture arita. Kolore ekizas pithoi de flavgriza, sablokolora, bruna ĝis ruĝ-okra. La pentrita pithoi de la Minoa civilizo (Kamares-stilo) montras fiŝojn.
Großriedenthal
Großriedenthal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, troveblas norde de la rivero Danubo kaj apartenas al la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Silvius Leopold Weiss
Silvius (foje: Sylvius aŭ Silvyus) Leopold Weiss (* 12-a de oktobro 1687 ĉe Breslau; † 16-a de oktobro 1750 Dresdeno) estis germana komponisto kaj liutisto.
Vivo
Silvius Leopold Weiss supozeble naskiĝis je 1687 enGrottkau ĉe Breslau, kiel pli novaj esploro sugestas, kaj ne jam 1686 en Breslau. Lia patro Johann Jacob Weiss instruis lin samkiel liajn pli junajn gefratojn Johann Sigismund kaj Juliana Margaretha jam en junaj jaroj en la liutludado. En 1706 li vojaĝis al Kassel kaj Duseldorfo, kie lia patro kaj lia frato mallongan tempon poste trovis dungitecon. Silvius Leopold Weiss laboris kiel liutisto en Breslau ĉe Karl Phillip de Pfalz-Neuburg. Verŝajne nur ekde 1710 li restadis kiel akompananto de la pola princo Alexander Sobieski en Romo. En 1714 supozeble li revenis al sia antaua dunginto. Ĉ. 1717 li aŭdigis sin la unuan fojon ĉe la kortego de Dresdeno hören. En aŭgusto 1718 li tie estis dungata kiel reĝa ĉambroliutisto. Li apartenis al la plej bone pagataj muzikistoj ĉe la kortego de Dresdeno, kie li restis ĝis la vivofino. En 1723 li kunmuzikis en la kronadopero Costanza e Fortezza de Johann Joseph Fux en Prago. En 1750 Weiss mortis 63-jaraĝe en Dresdeno.
Efiko
Silvius Leopold Weiss bone konis Johann Sebastian Bach bone. En 1739 li kune kun ties filo Wilhelm Friedemann Bach kaj la liutisto Johann Kropfgans kelkfoje gastis en la loĝejo de la Lepsika kantoro. Johann Friedrich Reichardt raportas pri tio, ke Weiss kaj Bach konkurse improvizis kune:
La verkoj de Weiss longtempe restis manuskriptaj. Nur en la 20-a jarcento liaj muzike ideoriĉaj kaj teknike postulemaj muzikaĵoj publike konatiĝis..
Metila p-metilbenzoato
Metila p-metilbenzoato aŭ metila 4-metil-fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Metilbenzoata acido kaj metila alkoholo. Metila p-metilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila p-metilbenzoato prezentas p-metilbenzoatan grupon ligitan al metila grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Interdom
Interdom (Ivanova Internacia Loĝlernejo) estas speciala lernejo por fremduloj situantaj en la grandurbo Ivanovo, Rusio. La nomo estas mallongigo de la rusa Internacionalnij Dom.
Ĝi estis kreita la 26-an de marto 1933 fare de la tekstilaj virinoj de la grandurbo sub la direkto de la sovetia sekcio de Internacia Ruĝa Helpo (ankaŭ konata kiel MOPR, ĝia rusa akronimo). La loĝlernejo poste estis nomita laŭ fondinto Elena Dmitrievna Stasova. Ĝi estis elpensita kiel lernejo por infanoj de subpremitaj demokrataj gvidantoj kaj aktivuloj de la tuta mondo. Interdomaj gravaj etendaĵoj okazis en la jaroj 1961, 1969 kaj precipe ĉirkaŭ 1990. Ĉar Sovet-Unio kolapsis, Interdom ankaŭ iĝis hejmo por multaj infanviktimoj de la nuklea akcidento de Ĉernobilo. Komence de la 21a-jarcentaj oni pripensis planojn ŝanĝi la internacian lernejon en militistan akademion ĉar kadetoj (vidu Suvorov Militakademio) bezonis tion. Tio estis atingita danke al grava fortostreĉo fare de la lerneja kunlaborantaro, la rusia Ruĝa Kruco kaj la prompta respondo de la rusa Komisiono por Paco, aparte la influo de ĝia prezidanto, la antaŭa ŝaka mondĉampiono Anatoly Karpov.
Nhamundá
Nhamundá estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 18.278 enloĝantojn en 2010.
Ágoston Ambrózy (juĝisto)
Ágoston Ambrózy [Agoŝton ambrOzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ambrózy Ágoston estis hungara juĝisto, advokato. Lia nobela antaŭnomo estis sédeni [ŝEdeni], lia konata filo estis Ágoston Ambrózy (poeto).
Ágoston Ambrózy naskiĝis la en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ágoston Ambrózy maturiĝis en Kassa, poste li studis juron en Graz, Ĝenevo kaj Scienca Universitato de Budapeŝto. En la lasta li akiris diplomon. Inter 1907 kaj 1924 li estis advokato en Sátoraljaújhely, poste li estis juĝisto en Budapeŝto. Pli frue jam ekde 1906 li estis redaktoro en pluraj lokoj, samtempe li verkis artikolojn pri vitkulturo kaj kulturo de Tokaj. Lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1914-1927.
Novi Pazar
Novi Pazar (ankaŭ kroate), Нови Пазар) estas universitata urbo en Serbio. Ĝi apartenas al la distrikto Raška (serbe Рашки округ, Raški okrug). Fine de en la urbo vivis.
Esperanto-Asocio de Estonio
Esperanto-Asocio de Estonio (EAE) estas landa organizo de estonaj esperantistoj, fondita je 6-a de aprilo 1922 en Tartu kadre de la Unua Kongreso de Estonaj Esperantistoj.
La fondintoj reprezentis 409 esperantistojn el 6 lokoj. Dum la 1920-aj kaj komence de la 1930-aj jaroj EAE disvolvis vastan agadon de eldonado kaj instruado.
En 1940 la tutan agadon finis okupacio de Sovetunio. Je la 22-a de oktobro 1988 la 4-a (neregula) konferenco de EFASE partoprenita de 56 Estonaj esperantistoj el 11 lokoj, decidis reorganizi la filion memstara EAE kun sia propra statuto, per tio fakte daŭriganta la agadon de la antaŭmilita EAE. La 20-an de januaro 1996 ĝenerala kunveno de tiu EAE deklaris denove funkcianta EAE fondita en 1922.
La organo de EAE estas Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio. Ekde sia ekesto, ĉiun trian jaron EAE organizas internacian aranĝon - la Baltiaj Esperanto-Tagoj (BET) laŭvice okazas en Latvio, Estonio kaj Litovio.
Regenteco (1715-1723)
La Regenteco, en la historio de la Reĝlando Francio, antonomazie referencas al la periodo de regenteco instalita post la morto de Ludoviko la 14a (1a de septembro 1715) pro troa juna aĝo de lia nomunita heredanto: nome Ludoviko la 15-a, kiu tiam havis nur 5 jarojn kaj 9 monatojn. Tiu periodo estis rimarkinda pro sia progresemo, sed la kredindecon de la Ŝtato malfortiĝis. La Regenteco finis oficiale je la majoritato de Ludoviko la 15-a (je 13 jaroj kaj 1 tago) en februaro de 1723, sed sekvis «politika regenteco».
Tiu periodo estas markita per la enpovigo de Filipo de Orléans, Duko de Orléans, Regento de Francio, princo laŭ sango (el reĝa familio), malprofite por Louis-Auguste, duko de Maine eksterleĝa filo de la reĝo, kio okazigis ian agitadon de la kortego; pro la alianco kaj la kunhavo de la absoluta povo inter regento, alta nobelaro kaj parlamentanoj; pro la nova sistemo, sed finfine seniluziiga de la polisinodio; kaj fine pro la «sistemo de Law», lia sukceso sanigi la financojn de la Ŝtato, sed ankaŭ pro ties frakaso. Oni povas noti ankaŭ la maran adventuron sed malmulte sukcesa, la agado de la kardinalo Dubois, same kiel la komencoj de la estonta kardinalo Fleury.
Ernest Waldo Bechtel
Ernest Waldo BECHTEL (1923 – 1988) estis usona verkisto de pensilvanigermana literaturo.
Naskiĝo
Ernest Waldo BECHTEL naskiĝis en la kantono Kantono Lancaster je 1923. Li studis ĉe la Philadelphia Institute of Barbering en Filadelfio, Pensilvanio. Li verkis poemojn, teatraĵojn kaj mallongajn rakontojn en la lingvo ek de kiam li frekventis la liceon.
Strivosta kolombo
La Strivosta kolombo, Columba fasciata, estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Amerikaj kolomboj nome Patagioenas. La plej proksima parencoj estas la Ĉilia kolombo kaj la Kariba kolombo, kiuj formas kladon ene de la genro Patagioenas por specioj kun fina vostostrio kaj brilega plumaro en siaj koloj.(Johnson et al., 2001)
Aspekto
Ĝi estas la plej granda kolombo en Norda Ameriko, inter 34 kaj 36 cm longa kaj peza 250 ĝis 450 g. La plumaro estas griza, iom pli malhela supre. La kapo kaj subaj partoj havas rozecan nuancon, ĉefe ĉe la maskla plenkreskulo; la ventro estas preskaŭ blanka. La fina duono de la vosto estas rimarkinde kaj kontrastege blanka limigita de nigra limostrio disde la griza komenca duono (escepte en la subspecio de Malsupra Kalifornio), kaj de tie devenas la nomo. La beko kaj kruroj estas flavaj, tiu kun nigra pinto. Plenkreskuloj havas verdan brilkolorojn dorse de la kolo sub blanka mallarĝa strio nuka. Junuloj havas blankajn plumobordojn supre kio donas al ili skvamecan aspekton.
4357 Korinto
4357 Korinto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Strivosta kolombo
Kutimoj
Tiu ĉi nearktisa kaj neotropisa specio estas relative silentema inter kolomboj. Ties voĉo estas mallaŭta krio kiel de gufo, ofte en dusilabaj alvokoj kiuj supras kaj subas (huu-uh) kun silenteroj inter alvokoj (Mahler & Tubaro 2001).
Ĝi manĝas semojn, ĉefe glanojn, en pinarbaroj kaj foje eĉ en terkulturejoj.
La parazita pediko, Columbicola extinctus, laŭ supozo ekstingita pro la ekstingo de la Migrokolombo, ĵus estis remalkaŝita ĉe la Strivosta kolombo, Columba fasciata.
Waldo Frank
Waldo David Frank (25a de aŭgusto 1889, Long Branch, Nov-Ĵerzejo – 9a de januaro 1967, White Plains, Nov-Jorkio) estis fekunda usona romanisto, historiisto, pri literaturo kaj social kritikisto, publikigante en The New Yorker kaj The New Republic ĉirkaŭ la 1920aj jaroj. Plej bone konata pro siaj studoj de hispana kaj de Latinamerikaj literaturo kaj kulturo, li prelegis en Latinameriko en 1929, kaj revenis en la 1940aj jaroj.
Frank servis kiel proparolanto de la Unua Kongreso de Usonaj Verkistoj (26a–28a de Aprilo, 1935) kaj iĝis la unua prezidento de la Ligo de Usonaj Verkistoj. Li estis konsiderata kultura ponto inter Usono kaj Latinameriko.
Libraro de Ivano la Terura
La Libraro de Ivano la Terura (ruse Либерея, Библиотека Ивана Грозного) estas legenda kolekto da libroj kaj dokumentoj, kies lasta mastro estis probable Ivano la Terura. Oni opinias, ke ĝi estis perdita aŭ kaŝita de Ivano. Oni kondukas serĉon de la libraro intermite dum jarcentoj, sed ne trovis ĝin ĝis nuntempo. Oni eldiris dubojn plurfoje, ĉu la cara libraro ekzistas efektive. Multaj esploristoj de tiu demando konkludis, ke ĝi pereis verŝajne pro incendioj aŭ dum Malluma Epoko. La Libraro estas temo kaj fonto de multaj onidiroj kaj spekulaĵoj. Tial oni proponis nuntempe pli ol 60 hipotezoj pri ĝia situo, sed iu ajn informo pri ĝi bezonas skrupulan sciencan provon.
Legenda historio de Libraro
Laŭ legendo, la Libraro estis komence propraĵo de bizancaj imperiestroj kaj estis kolektita dum multaj jarcentoj. Oni nomas Konstantinon la 11-an kiel lastan el imperiestroj, kiu posedis la Libraron. Post la falo de Konstantinopolo la libra kolekto estis elveturigita en Romon, kaj poste translokita en Moskvon kiel doto de bizanca princino Sofia la Palaeologa, kiu edziĝis kun moskva princo Ivano la Tria.
Post alveno en Moskvon en 1472 Sofia la Palaeologa vidis sekvaĵojn de l’incendio de Moskvo en la jaro 1470. Sofia komprenis, ke la libroj povas iĝi facila predo por fajro, kaj ordonis konservi ilin en kelo sub la Preĝejo de Naskiĝo de Dipatrino en Kremlo. La konstruisto de kaŝejo estis itala arkitekto Aristotelo Fioravanti, invitita por tiu celo speciale en Moskvon. Tamen jam en aprilo 1473 okazis nova detrua incendio: forbrulis la tuta Kremlo, kaj la libroj savis sin nur mirakle. Moskvo efektive brulis tiam plurfoje: oni komunikis pri dekoj da grandaj incendioj.
6269 Kawasaki
6269 Kawasaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Stacio de Ooira de la Observatorio de Nihondaira en la kvartalo Ŝimizu de Ŝizuoka).
Libraro de Ivano la Terura
Legenda historio de Libraro
Oni asertas, ke Bazilo la Tria, la filo de Ivano la Tria, engaĝis al traduko de libroj de Libraro faman scienculon Maksimon la Grekan. La mencio pri tio kun stato de Libraro ĉeestas en “Sagaoj pri Maksimo la Greko”, sed multaj historiistoj konsideras ĉi tiujn skribaĵojn kiel malfruan falsaĵon.
Oni ne scias, kiel Libraro pasis al Ivano la Terura. Oni eĉ supozas, ke la estonta caro “ĉasis” la Libraron, sed ne specifias, kiu estis lia rivalo en serĉo. Eble, la Libraron kompletigis “libraj senditoj” de la caro, kiuj aĉetis en diversaj landoj maloftajn librojn. Estas supozoj, ke parto de la Libraro estis ankaŭ legenda Libraro de Jaroslavo la Saĝa.
Unu el ĉefaj pruvoj de ekzisto de Libraro, kune kun “Sagaoj pri Maksimo la Greko”, estas atesto de protestanta pastoro Johann Wettermann el Dörpt, kiun Ivano kvazaŭ invitis en 1570 por traduko de la libroj. Liajn vortojn citas en sia “Livonia kroniko” Franz Nienstädt (la 16-a jarcento): “la libroj estis garditaj, kiel trezoro, kaŝitaj en du volbaj keloj”.
Oni kalkulas ofte Wettermann ankaŭ kiel aŭtoron de “Listo de Dabelov”, kiun en 1834 publikigis la germana jurscienculo Walther Friedrich Clossius en sia artikolo “La Libraro de granda princo Vasilij Ioannoviĉ kaj de caro Ioann Vasiljeviĉ”. La “Listo” estis kvazaŭ trovita en 1822 de profesoro de Universitato de Tartu Christoph Christian Dabelow inter nepublikigitaj dokumentoj de l’arkivo de estona urbo Pärnu. En ĝi estas nomata multo da maloftegaj antikvaj romiaj kaj helenaj verkoj, el kiuj multaj ne atingis onin (pli detale vidu sekcion “Hipotezoj pri konsisto de Libraro”). La aŭtentikeco de la dokumento ekscitis dubon jam ĉe ĝia publikanto Clossius, ĉar C. C. Dabelov povis doni nur kopion, kaj la originalo «malaperis» mistere.
Oni kalkulas kutime, ke Libraro malaperis dum periodo post la jaro 1571, kiam la caro “foriris de la mondo” en Aleksandrov ĉeurbon. Probable ĝi estis kaŝita en iu subtera sekretejo; la malabundecon de datumoj oni eksplikis per tio, ke la feroca caro ekzekutis ĝiajn konstruistojn. Oni nomas ankaŭ ofte kiel konstruiston de la sekretejo Ivanon la Trian kaj eĉ Sofion la Palaeologan. Kun tio ĉi oni asocias ankaŭ la rekonstruon de Kremlo en la 15-a jarcento.
Hipotezoj pri konsisto de Libraro
La «Listo de Dabelov» enhavas sekvajn verkojn:
En la 1930-aj jaroj la arkeografo Nikolaj Nikolaeviĉ Zarubin kompilis “Alfabetan liston de libroj, konataj kun la nomo de Ivano la Terura”. Li enregistris librojn el 7 fontoj: la trovitaj ĉe priskribado de lia posedaĵo kaj arkivo, la kopiitaj laŭ mendo de la caro, la transdonitaj al li de diversaj personoj, la fremdaj prenitaj de li provizore, la oferitaj de la caro al preĝejoj, monaĥejoj aŭ donacitaj al privatuloj, la havitaj de li kaj serĉitaj de liaj samtempuloj. Entute Zarubin ekkalkulis 154 unuojn, inkluzive kelkaj libroj el «Listo de Dabelov».
Laŭ plej aŭdacaj supozoj, en la cara Libraro situis libroj el la fama Biblioteko de Aleksandrio, kolektoj da antikvaj geografiaj mapoj (inkluzive mapoj de Mongola Imperio), samkiel unikaj papirusoj de tempoj de egiptaj faraonoj, argilaj kojnoskribaj tabeloj de mezopotamiaj reĝoj, pergamenoj el Fenicio kaj Judeo, manuskriptoj de saĝuloj de Hindio kaj Ĉinio, sanktaj tekstoj de Zaratuŝtro. Estas malfacile bildigi modernan valoron de tia kolekto. Iel ajn temas pri miliardoj da dolaroj.
Serĉado kaj elfosado
Kiel atestas dokumentoj el arkivo de Vatikano, ankoraŭ en 1601 la pola ambasadoro Lev Sapieha kaj jezuito Petrus Arcudius ricevis taskon trovi la caran kolekton de antikvaj libroj, sed ne povis eĉ kolekti famon pri ĝi. Oni suspektis en “libra spionado” por Vatikano ankaŭ la ekskomunikitan Gazan metropoliton Paisius Ligarid, kiu venis en Moskvon en 1662. Laŭ kelkaj datumoj, la Libraron serĉis ankaŭ la kroata scienculo Juraj Križanić kaj estis deportita pro tio en Tobolskon.
Rusia potenco kondukis oficialan serĉon de Libraro unuan fojon en 1724 laŭ ordono de Senato. Ĝi estis komencita post depozicio de sakristiano de la moskva preĝejo de Johano la Baptisto Konon Osipov. Citinte rakonton de mortinta oficisto, li priskribis la konservejon tiel:
"Estas en Moskvo sekretejo sub la Kremlourbo, kaj estas du ĉambroj en tiu sekretejo, plenaj per metitaj kofroj ĝis la tegmento. Kaj tiuj ĉambroj estas malantaŭ granda firmeco; tiuj ĉambroj havas pordojn ferajn, transverse ĉenoj, en ringojn traigitaj, seruroj pendaj, grandegaj; plumbaj sigeloj sur drato, kaj tiuj ĉambroj havas po unu fenestreto, kaj estas kradoj en ili sen ŝutroj. Kaj nun tiu sekretejo estas obstrukcita per tero, pro nekonado, kiel estas vidata la fosaĵo sub la Cejĥgauznij Korton, kaj oni trafis per tiu fosaĵo sur la sekretejon sur volbojn, kaj tiuj volboj estas breĉitaj, kaj oni, breĉinte, ŝutis la teron firme."
Oni fosis dufoje en kvin lokoj, sed senrezulte. L’intereso al Libraro vekiĝis ree nur en fino de la 19-a jarcento. La paleografo kaj historiisto N. P. Liĥaĉov deklaris, ke oni povas fidi depoziciojn de Maksimo la Greko kaj pastoro Wettermann, sed malakceptis “Enskribojn de l’anonimulo” kaj “Liston de Dabelov”. Lin subtenis la historiisto I. E. Zabelin, sed li sekvis tiun version, ke la Libraro ekzistis, sed estis perdita senrevene dum la granda incendio de Moskvo de la jaro 1571. Pro elfosado elpaŝis ankaŭ la akademiano A. I. Sobolevskij: “Kofroj kun la libroj ekzistas ie, enŝutitaj per tero aŭ sendifektaj, kaj ilia trovo dependas de niaj energio kaj arto”. Finfine la direktoro de la Historia muzeo princo N. S. Ŝĉerbatov kondukis serĉadon. Samtempe kun li laŭ persona ordono de Aleksandro la 3-a kondukis serĉadon la germana scienculo Eduard Tremer. Kaj ankaŭ senrezulte. En 1898 la rusa historiisto kaj arkeografo S. A. Belokurov publikigis monografion “Pri libraro de la moskvaj reĝoj en la 16-a jarcento”, kie li negis fakton de ekzisto de Libraro. Konekse kun liaj induktoj “La revuo de Ministerio pri la popola klerigado” eĉ prezentis en 1899 “kalkuli la demandon pri cara libraro kiel finitan”.