cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo de Morgarten
Habsburgaj potencpostuloj
La teorio de la habsburgaj potencpostuloj eliras de la hipotezo, ke la Svisa Ĵurkomunumo estiĝis pro la luktoj de la svisaj prakantonoj kontraŭ la kreskanta potenco de la nobela familio de la Habsburgoj. Sur la fono de tiu teorio baziĝas cetere la legendo de Wilhelm Tell de Friedrich Schiller. La Habsburgoj laŭ tiu hipotezo provis krei en la centro de Svislando kadre de la Sankta Romia Imperio teritorie kompaktan regnon kontrolante la Montpasejon Sankt-Gotardo.
Loka limkverelo
Alia hipotezo pretendas, ke la kialo de la batalo estis limkverelo inter la Monaĥejo Einsiedeln kaj la kamparanoj de Ŝvico, kiu alproprigis al si pro sia kreskanta loĝantaro terenojn en la montraj praarbaroj, kiuj apartenis al la abatejo, senarbarigis kaj ekpaŝtis ilin. La abato de Einsiedeln plendis kontraŭ la ŝvicaj kamparanoj ĉe la abato de Konstanco, kiu punis ilin per interdikto de la katolika eklezio. Kiel venĝo la ŝvicanoj atakis kaj rabobrulis la monaĥejon en la jaro 1314.
Germana trondisputo
Tria hipotezo vidas la konflikton pro la trono de la Sankta Romia Imperio inter la Habsburgoj kaj Ludoviko de Bavario de la Vitelsbaĥoj kiel kaŭzon de la batalo. Ludoviko estis de la princelektistoj elektita kiel nova imperiestro, sed la malsukcesinta kontraŭulo Frederiko la 1-a ne akceptis tiun-ĉi elekton. Tio dividis la regnon, kaj la ĵurkomunumanoj metis sin en la konflikto je la flanko de la Vitelsbaĥoj.
La batalo mem
La Duko Leopoldo de Habsburgo kolektis en la habsburga pralando en la urboj Baden, Brugg kaj Araŭo armeon por puni la kamparanojn de la Svisa Ĵurkomunumo. En la iluzio ke nur kavaliroj rajtas batali kontraŭ kavaliroj kaj ke temas pri simpla punagado kontraŭ primitivaj kamparanoj Leopoldo ne pretigis sin al vera milito. La ĵurkomunumanoj siaflanke pretigis sin konstruante fortikaĵojn ĉe la diversaj montpasejoj kaj aliroj al centra Svislando. Nur la vojo tra Oberägeri restis pasebla libero. Ĉu tio estis embusko intenca aŭ ĉu al la ŝvicanoj nur mankis la tempon por fortiki ankaŭ tiun valon oni ne scias. Fakto estas, ke 7 jarojn post la batalo ankaŭ apud Morgarten oni konstruis defendosistemon, do tute ne veras, ke la ŝvicanoj pensis, ke Morgarten pli facile defendeblas ol la aliaj pasejoj. Fakto ankaŭ estas, ke la ĵurkomunumanoj atendis la ĉefarmeon de Leopoldo. Ili lasis pasi la longan armeokolonon por poste ataki ilin en mallarĝejo de la dorso. Per ilia nove inventita armilo la tiel nomita halebardo la ĵurkomunumanoj komencis efektivan buĉadon inter la habsburgaj kavaliroj, kiuj tiel ne havis la minimuman ŝancon apliki sian propran luktotaktikon. Laŭ la kronikoj pli ol 2000 habsburgaj soldatoj mortis sur la batalkampo dum la ŝvicanoj perdis nur 12 homojn. Eĉ se la fidindeco de tiuj-ĉi ciferoj estas viktimo de la tiama militpropogando, estas fakto, ke la batalo estis detrua malvenko de la habsburgoj.
Sekvoj de la batalo
La batalo ne portis la pacon kun Habsburgo, kiun la ŝvicanoj espersis. Tial la tri prakantonoj Urio, Ŝvico kaj Untervaldo renovigis sian kontrakton de 1291 per la Federacia Letero de la 12-a de decembro 1315, kiu unuan fojon estis verkita en germana lingvo.
Fontoj
Tiu-ĉi artikolo baziĝas sur la germanlignva teksto Schlacht am Morgarten, la historiaj lernolibroj de la Kantono Zuriko kaj la Historia Leksiko de Svislando.
A Contract with God
A Contract with God (Dia kontrakto) kaj pli precize A Contract with God and Other Tenement Stories estas grafika novelo de la usona bildliteraturisto Will Eisner publikigita en 1978. La malgranda historio temas pri la vivo de malriĉaj judaj roluloj kiuj loĝas en loĝejaro en Novjorko. Eisner produktis du sekvantaĵojn en la sama loĝejaro: nome A Life Force en 1988, kaj Dropsie Avenue en 1995. Kvankam la termino "grafika novelo" ne originiĝis ĉe Eisner, tiu libro ja estas konsiderata kiel tiu kiu popularigis ties uzadon.Kvar apartaj historioj formas la libron: nome en "A Contract with God" religia viro rezignas sian fidon post la morto de sia juna adoptita filino; en "The Street Singer" (La surstrata kantisto) eks-kantostelulino klopodas seksallogi malriĉan, junan surstratan kantiston, kiu klopodas ekhavi profiton el tio; ĉikana rasisto estas kondukita al memmortigo post falsaj akuzoj de pedofilio en "The Super" (La superul); kaj "Cookalein" interplektigas la historiojn de kelkaj roluloj kiuj feritempas en la montoj Catskill. Tiuj historioj estas laŭteme ligitaj kum motivoj de frustracio, desaponto, perforto, kaj aferoj pri etna identeco. Eisner uzas grandajn, unukolorajn bildojn kiel plin drama perspektivo, kaj emfazas la vizaĝojn esprimojn de la karikaturigitaj roluloj; malmultaj paneloj aŭ bilderoj havas tradiciajn bordojn ĉirkaŭ ili.
Anton Passy
Antonio PASSY, C.Ss.R. (naskiĝinta la 31-a de marto 1788 en Vieno, mortinta la 11-an de marto 1847 samloke) estis kleriko, eklezia historiisto, verkisto kaj eldonisto.
Siatempe Passy, filo de silkoŝpinejestro, estis unu el la plej ŝatataj predikantoj en Vieno. Li sentis grandan spiritan proksimecon al la romantikistoj kiel al Friedrich Schlegel kaj Clemens Brentano. Li estis intima amiko de Sankta Klemento Maria Hofbauer.Lia frato Georgo estis ĉefa redaktoro de la gazeto Ölzweige ("Olivarbaj branĉetoj"), centro de kredantoj en Vieno dum la jaroj 1819-23. Estante reprezentanto de katolikismo konservativega Antonio Passy skribis ne nur preĝolibrojn kaj aliajn edifajn verkojn sed li redaktis ankaŭ en 1830 la kolekton da kantoj kun la titolo Orgeltöne ("Orgentonoj").
Elirioj
La elirioj estas etno en Sudano. Ili vivas en la subŝtato Suda Kurdufano kaj estas malpli ol 10.000 homoj.
380
En la jaro 380 post Kristo okazis, interalie:
(17830) 1998 HR35
(17830) 1998 HR35 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Koichiro Katafuchi
Koichiro Katafuchi (片渕 浩一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Ĝamuo
Ĝamu aŭ esperantigite Ĝamuo (hindie जम्मू, urdue جموں) estas metropolo en Barato, la dua plej granda urbo en la subŝtato Ĝamuo kaj Kaŝmiro, kies ĉefurbo ĝi estas inter novembro kaj aprilo. La loknomo venis de maharaĝo Jambulochan, kiu fondis la urbon. La komenca nomo estis Jambu-Nagar.
Geografio
Ĝamu etendiĝas laŭ rivero sur malebenaĵo en norda parto de la lando. Nov-Delhio troviĝas 600 km-ojn.
Historio
Ĝamu estis iam vintra ĉefurbo de Kaŝmiro. Ĝi fondiĝis en la 14-a jarcento antaŭ Kristo. Dum la longa historio diversaj dinastioj regadis tie. Fine de la 20-a jarcento rifuĝintoj grandnombre alvenis.
Akvofalo de Rígeľský torento
Akvofaloj de Rígeľský torento (Vodopád Rígeľského potoka) estas akvofaloj en orienta parto de montaro Orientaj Tatroj en la distrikto Poprad sur la teritorio de urbo Vysoké Tatry parto Tatranská Lomnica kaj samtempe sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry, kiu estas la plej malnova nacia parko en Slovakio. Ili troviĝas en la montara valo, kiu kreis la montaran torenton Rígeľský potok, kiu apartenas al riverbaseno de rivero Poprad. La akvofaloj kreas interkrutaĵon per rea erozio. Rokaĵo en kiu kreiĝis la akvofalo estas griza kalkagrilo (marno) kaj marna kalkŝtono.
Ĝamuo
Trafiko
Ĝamu havas flughavenon, stacidomon kaj aŭtovojon. En la urbo aŭtobusetoj liveras la pasaĝerojn.
Emilie Carles
Émilie Carles (naskiĝis Émilie Allais, la 29-an de majo 1900 en Val-des-Prés, proksime de Briançon (Hautes-Alpes), mortis la 29-an de julio 1979) estis franca aŭtorino.
Rita Lee
Rita LEE Jones de Carvalho (San-Paŭlo, 31-an de decembro 1947 - 8-an de majo 2023), konata kiel Rita Lee, estis kantistino, kantverkistino, multinstrumentistino, aktorino, verkistino kaj aktivulino brazilana de usona kaj itala deveno. Ŝi estas konata kiel la "Reĝino de Brazila Roko". Rita atingis la markon de 55 milionoj da diskoj venditaj, estante la kvara plej sukcesa artisto tiurilate en Brazilo, malantaŭ Tonico & Tinoco, Roberto Carlos kaj Nélson Gonçalves. Ŝi konstruis karieron, kiu komenciĝis per roko, sed kiu tra la jaroj flirtis kun diversaj ĝenroj, kiel psikedelio dum la epoko de tropikismo, poproko, diskoteko, nova ondo, MPB, bossa nova kaj elektroniko, kreante pioniran hibridon inter internaciaj kaj naciaj ĝenroj.
Rita Lee estis unu el la plej influaj virinoj en Brazilo, estante referenco por tiuj, kiuj uzis gitaron meze de la 1970-aj jaroj, precipe virinoj. Eksa membro de la grupo Os Mutantes (1968-1972) kaj Tutti Frutti (1973-1978), Lee partoprenis gravajn revoluciojn en la mondo de muziko kaj socio. Ŝiaj kantoj, kutime superverŝitaj de acida ironio aŭ postulo je ina sendependeco, fariĝis ĉieaj sur la furorlisto, estante "Ovelha Negra ", "Mania de Você", "Lança Perfume", "Agora Só Falta Você","Baila Comigo", "Banho de Espuma", " Desculpa Auê", "Erva Venenosa","Amor e Sexo", "Reza"," Menino Bonito", "Flagra" kaj "Doce Vampiro", inter aliaj, la plej popularaj. La albumo Fruto Proibido (1975), eldonita kune kun la bando Tutti Frutti ― laŭ iuj ĝi estas la ĉefverko de la bando ―, estas ofte konsiderata kiel fundamenta mejloŝtono en la historio de brazila roko.
Emilie Carles
Ŝi verkis aŭtobiografion : « Une soupe aux herbes sauvages » (Supo je sovaĝaj herboj) en 1977 tradukita al pluraj lingvoj kaj alian libron « Mes rubans de la Saint-Claude » (Miaj rubandoj de la Sankt-Klaŭda tago). Ŝia vivo estis sinsekvo de ĝojoj, penoj, laboroj, klopodoj por helpi sian familion, ŝirmi sian ŝatatan vivkadron kaj konduki ekzistadon konforme al sia liberecana kaj kontraŭmilitisma idealo.
Biografio
Émilie Carles naskiĝis en familio de malriĉaj etkultivistoj en montara loko. Ŝi havis kvin gefratojn. La farmbieno necesigis multe da laboro por malmulte da produktokvanto. Ŝiaj gepatroj penegis por nutri sian familion. Ŝia patrino mortis laborante en kampo, fulmobatite. Émilie estis kvarjara. Nelonge poste ŝi devis duoble taglabori : en la lernejo kaj en kampoj kaj bovejo por helpi la familianojn. Ŝi havis projekton : iĝi instruistino. Ŝi skribis :
El la gefratoj nur ŝi daŭrigis sian lernadon. En 1916 ŝi foriris al Parizo por plu studadi kaj ricevi sian diplomon. Tie ŝi konatiĝis kun pacifistoj kaj anarkiistoj kaj ŝi aprobis iujn el iliaj idealoj. Sed malsana ŝi revenis al siaj karaj montoj kaj instruis en diversaj lernejoj. La rakontoj de ŝiaj fratoj, soldatoj dum la Unua Mondmilito (1914-1918), kaj ŝiaj pluaj rilatoj kun la pariza anarkiista movado konvinkis ŝin pri la absurdeco de militoj kaj la necesa ago por konstrui pli bonan mondon. En 1927, ŝi renkontis Jean Carles, sian estontan vivkunulon. Li estis liberecano, pacifisto kaj liberpensulo. Ambaŭ iĝis aktivaj propagandistoj kaj komencis batalantan vivon.
En 1936, la franca registaro de Popola Fronto kreis la unuajn pagatajn feriojn por la laboristoj. Tiam en sia vilaĝo Val-des-Prés, Jean kaj Émilie malfermis gastejon en sia granda farmdomo kaj akceptis samopiniajn urbanojn por profitigi ilin de la pura montara aero, de la beleco de la ĉirkaŭaĵo. Sed ĉar la klientaro ne estis riĉa, plejofte la salajro de Émilie, plu instruistino, estis necesa por ekvilibrigi la kontojn.
Komence de la Dua Mondmilito (1939-1945) ilia filineto ludante sur la vilaĝa strato estis mortigita sub la radoj de militveturilo. Post la Unua mondmilito, Jean rifuzis siajn militistajn medalojn, sian pension de eksbatalanto kaj dum la Dua mondmilito li foriris al kaŝrifuĝejo de makisanoj : lia nomo estis skribita en listo de estontaj ostaĝoj petita de la germanaj okupantoj. Li mortis en 1962 elĉerpita pro siaj longaj luktoj.
Supo je sovaĝaj herboj
En sia aŭtobiografia libro, Émilie Carles simple rakontis ne nur sian vivon sed ankaŭ kun sentemeco kaj humaneco la vivon de la montaranoj. Ŝi longe detalis la etajn faktojn kiuj atestas aparte malfacilan montaran vivon. Ŝi priskribis la ĉiutagajn klopodojn kaj la plibonigojn alportitajn de la progreso al foraj vilaĝoj. Kiel instruistino, ŝi konstante kuntuŝiĝis kun la popola medio el kiu ŝi devenis. Ŝia rakonto estas rimarkinda atesto pri la vivo de la kamparaj familioj en la alpa regiono inter la du mondaj militoj : instalo de la unuaj karbo-fornoj, kuplado al la elektra reto, plibonigo de la mastruma ekipaĵo… La ĉiutaga komforto dependis de la rikoltoj, de la sano de la brutaroj, ŝafaroj. Ŝi ankaŭ rakontis la longajn vintrajn vesperojn kaj la interhelpon en la vilaĝoj dum la malfacilaj periodoj. En la lernejo ŝi provis labori respektante sian idealon. Estis grave al ŝi, ke ŝiaj lernantoj kreskigu siajn personajn talentojn, ŝatu la lernadon kaj respektu la moralajn valorojn : solidareco, respekto al aliuloj, individua respondeco. Kun sia propra humileco ŝi rakontis ne multe pri si, sed multe pri la aliaj. Ŝi entuziasme priskribis sian esperon vidi la plibonigon en la mondo kaj la akcepton de novaj moralaj valoroj. La libro atingis gravan sukceson, eĉ iĝis la temo de televidfilmo kun Annie Girardot en la rolo de la emerita instruistino (1997).
Émilie Carles donacis sian korpon al la scienco.
Ĝamuo
Klimato
Ĝamu havas subtropikan klimaton. La temperaturo somere (precipe dum junio) foje atingas 40 ° C-ojn, dum vintro tio falas ĝis frostopunkto. Jare pluvas po 1100 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro.
NGC 3879
NGC 3879 (aliaj indikoj — UGC 6752, MCG 12-11-40, ZWG 334.51, IRAS11441+6939, PGC 36743) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉambeŝi
La rivero Ĉambeŝi (aŭ Chambeshi) estas fontorivero de Luapula kaj apartenas al la riversistemo de Kongo.
Ĝia fonto troviĝas en norda Zambio, proksime al Tanzanio, inter la lagoj Tanganjiko kaj Malavi-lago. Ĝi trafluas la Bangŭeolo-lagon kaj -marĉaron sudokcidenten. Tie ĝi estas la ĉefa alfluanto de rivero Luapula, kiu poste estas nomata Luvua, alfluanto de Kongo.
Okcidente de la urbo Isoka troviĝas flosponto trans la riveron.
12-a de februaro
La 12-a de februaro estas la 43-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 322 tagoj restas (323 en superjaroj).
Je la 12-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 12-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Nielestno
Nielestno estas vilaĝo en Pollando en Malsupra Silezio en Distrikto Lwówecki en Komunumo Wleń, ĉe rivero Bóbr sur la limo inter izera montetaro kaj Kaczawskie Montetaro.
En la vilaĝo Nielestno interesinda estas baroka palaco de Adamo von Gersdorf el la jaro 1603, kiu estis alikonstruita en la 19-a kaj 20-a jarcento. En la jaroj 1709 – 1891 en la palaco loĝis familio de grafoj Kottuliński. Hodiaŭ ĉi tie troviĝas domo dediĉita por mensmalsanuloj. Sur la rivero Bóbr troviĝas malgranda hidroelektra centralo.
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de Komunumo Wleń: Bełczyna • Bystrzyca • Klecza • Łupki • Marczów • Modrzewie • Nielestno • Pilchowice • Przeździedza • Radomice • Strzyżowiec • Tarczyn
(158158) 2001 OP94
(158158) 2001 OP94 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, ĝi do estas ano de la Hilda grupo.
Le Monde
Le Monde estas unu el la ĉefaj ĉiutagaj francaj gazetoj. Ĝin fondis Hubert Beuve-Méry la 19-an de decembro 1944 laŭ peto de generalo Charles de Gaulle post kiam la nazia germana armeo estis forpelita de Parizo dum la Dua Mondmilito.
En la 60-aj jaroj "Le Monde" turnis sin kontraŭ NATO kiel garantio de sekureco por Francio kaj kontraŭ generalo de Gaulle, apogante Pierre Mendès France, socialiston kaj kontraŭulon de koloniismo.
Kiam en 1973 el Sovetunio estis forpelita Aleksandr Solĵenicin, "Le Monde" dum laŭvicaj kelkaj jaroj en siaj publikaĵoj konsekvence nomis lin "hitlerano".
Ekde 1995 Le Monde estas havebla en interreta eldono.
De 2012 ĝis 2017 ĉefartikola direktoro de la gazeto estis Arnaud Leparmentier.
Le Monde estas referenco por multaj franclingvaj personoj. La gazeto estas havebla en multaj landoj tra la mondo.
Paulistas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Guanhães. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Rikardo la 3-a (Anglio)
Rikardo la 3-a (n. la 2-an de oktobro 1452, m. la 22-an de aŭgusto 1485) estis frato de Eduardo la 4-a (Anglio), kaj reĝo de Anglio de 1483 ĝis 1485.
Familio kaj frua vivo
En 1460 lia patro kaj lia plej aĝa frato Edmundo (grafo de Rutland) mortis dum la batalo de Wakefield batalante kontraŭ lankastroj. Lia patrino sendis Rikardon kaj lian pli aĝan fraton Georgon al la kortego de Burgundio por eskapi la venĝon de Margareta de Anĵuo, edzino de Henriko la 6-a. La sekvantan jaron, post kiam Eduardo la 4-a gajnis la kronon, la du fratoj revenis al Anglio. Tamen ili denove fuĝis al Burgundio post lankastra venko en 1470. En 1471 Rikardo helpis sian fraton Eduardon la 4-an regajni la tronon.
Regado de Eduardo la 4-a
Dum la dua regado de Eduardo la 4-a, Rikardo lojale subtenis lin. Li nomumiĝis guberniestro de norda Anglio, kie li ricevis vastajn bienojn. Kontraste lia frato Georgo ekzekutiĝis pro ŝtatperfido. En 1482 li rekaptis Berwick-upon-Tweed de la skotoj. Li kaj lia edzino Anne Neville faris malavarajn donacojn al la eklezio kaj al universitatoj.
Reĝo
Eduardo la 4-a mortis la 9-an de aprilo 1483. Lia filo Eduardo la 5-a heredis la regnon sed estis ankoraŭ knabo. La testamento de Eduardo la 4-a nomumis lian fraton Rikardon kiel protektanto de la juna reĝo ĝis li plenaĝis. Eduardo la 5-a estis tiam en Ludlow, Shropshire, kaj lia onklo Rikardo en norda Anglio. Ili ekiris al Londono, kaj la du grupoj kuniĝis en Northamptonshire. La 29-an de aprilo Rikardo vespermanĝis kun grafo Rivers kaj Richard Grey, duonfrato de Eduardo la 5-a. La sekvantan tagon li arestis ambaŭ virojn kune kun Thomas Vaughan, kiu estris la domanaron de Eduardo, kaj poste tiuj ekzekutiĝis. Rikardo forsendis la aliajn sekvantojn de Eduardo. Tiu akre protestis sed estis eskortata de Rikardo al la Turo de Londono. Tien, la 16-an de junio, ankaŭ alvenis Rikardo de Shrewsbury (1-a duko de Jorko), la pli juna frato de Eduardo.
Rikardo prokrastis la kronadon de Eduardo. La 22-an de junio, dum prediko, pastro asertis ke la geedziĝo de Eduardo la 4-a kaj Elizabeth Woodville estis bigamia pro antaŭa edziĝkontrakto de Eduardo la 4-a kaj Damo Eleanor Talbot. Tio igus la du princojn nelegitimaj. La filoj de Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence) ne rajtis surtroniĝi pro deklaro dum la regado de Eduardo la 4-a ke ilia patro estis ŝtatperfidisto. Pro tio, la 25-an de junio la angla parlamento detronigis Eduardon la 5-an kaj deklaris ke Rikardo la 3-a estis la rajta reĝo de Anglio. Sekvis statuto konfirmanta tion, titulus regius. La 26-an de junio Rikardo la 3-a surtroniĝis.
La du princoj malpli kaj malpli videblis en la Turo de Londono, kaj post pluraj semajnoj ili tute malaperis. La ĝenerala kredo estas ke Rikardo ordonis ilian mortigon.
Morto
En 1485 Henriko Tudoro invadis Anglion. La 22-an de aŭgusto li venkis Rikardon ĉe Bosworth, kaj dum la batalo Rikardo mortis. Li kaj Haroldo la 2-a estis la solaj anglaj reĝoj kiu mortis dumbatale. La jorka dinastio finiĝis.
Idoj
Rikardo kaj Anne Neville havis unu filon, Eduardon, kiu mortis infane.
Rikardo havis ankaŭ plurajn nelegitimajn idojn, inter kiuj:
Reputacio
Post la tudora venko, Rikardo ĝuis tre malbonan reputacion, kiel aperas en la (historie ne tute fidinda) teatraĵo Rikardo Tria de William Shakespeare. Tamen dum la 20-a jarcento fondiĝis societoj kiuj celas plibonigi lian reputacion.
Vimont (exo)
Vimont estas stacio de sur linio exo2 - Saint-Jérôme, situanta en kvartalo Vimont de Laval. Ĝi estis malfermita la.
Pleystein
Pleystein - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Pleystein - administra ligo de la najbaraj urba komunumo Pleystein kaj neurba komunumo Georgenberg por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
(24233) 1999 XD94
(24233) 1999 XD94 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, kaj do estas ano de la "Greka Tendaro".
Kantabra Kornico
Ĝi konsistas el la aŭtonomaj komunumoj Asturio kaj Kantabrio, la provincoj Biskajo kaj Gipusko (Eŭskio), la provinco Lugo (Galegio) kaj la nordo de la provincoj Leono, Palencio kaj Burgoso (Kastilio kaj Leono).
Caravaca de la Cruz
Caravaca de la Cruz [karavaka de la kruz] estas hispana urbo, en la Murcia Regiono, je 77,5 km. de la urbo Murcio. La urbo havas 25 688 loĝantojn (2007) kaj areon de 859 km2. Tio signifas ke Caravaca havas popoldenson de 29,9 loĝantoj/km2. La nomo de la urbo Caravaca de la Cruz en la hispanalingvo signifas "Bovinvizaĝo de la Kruco". Ĝi estas konata en la tuta Hispanio pro religiaj kialoj: temploj, vizito de ekleziaj gravuloj, kiel la papo Benedikto la 16-a, kiam ankoraŭ estis nur kardinalo kaj adoro de specifa religiaĵo konata kiel "La kruco de Karavaka", kiu supozeble enhavas parteton de la vera kruco kie oni mortigis Kriston; la kruco havas eksterordinare en tiu katolika lando du parojn de brakoj anstataŭ unu (rigardu la ĉikan brilan bildon).
Kantabra Kornico
Klimato
La klimato estas tipe oceana, milda kaj humida. La averaĝa temperaturo estas 13 °C kaj tiu plej granda malsamo estas 12 °C, inter aŭgusto kaj januaro. Tial, ĝi estas la iberia regiono kun plej malgranda temperaturo-ŝanĝo.
Universitato de Vieno
La Universitato de Vieno, fondita en la 12-a de marto 1365, estas laŭ establodato la dua germanlingva altlernejo post la Universitato de Prago (1348) kaj ankoraŭ antaŭ la Universitato de Hajdelbergo (1386). Dum la vintrosemestro 2010/11 kalkuliĝis 87.691 studentoj kaj 6.747 scienculoj respektive scienculetoj estis deĵorantaj en la altlernejo. La jara buĝeto sumiĝas je ĉirkaŭ 470 mil da EUR. Kiel rektoro funkciis Georg Winckler.
Bruĝaj kanaloj
La Bruĝaj kanaloj (en loka nederlanda lingvo: rei aŭ reie, pluralo reien; foje aldoniĝas la diminutivo -tje) estas malgrandaj kanaloj en la centro de Bruĝo, nomitaj laŭ la Reie, rivero kiu fontis en Torhout, urbeto sude de Bruĝo, kaj kiu antaŭe fluis tra la urbo. Pro la multaj kanaloj kun arkaj pontoj, Brŭgo foje estas nomata la Venecio de la Nordo (sed ankaŭ Amsterdamo, Stokholmo, Hamburgo kaj pluraj aliaj nordeŭropaj urboj havas tiun kromnomon).
Tipe por la urbo estas la cignoj kaj la boatetoj por turistoj.
La Reie
La rivero Reie originis sude de Bruĝo, inter Waardamme kaj Torhout, kaj grandparte sekvis la trajekton de la nuna Waardammebeek tra Oostkamp. De Moerbrugge ĝis Bruĝo la nuna ŝiptrafika kanalo de Bruĝo al Gento estas fosita en la fluejo de la Reie. Ĝi trafluis Bruĝon kaj ie inter Blankenberge kaj Zeebrugge enfluis la Nordan Maron. Ekde la 11-a jarcento la elfluejo, pro naturaj cirkonstancoj kaj pro homaj intervenoj, multfoje ŝanĝiĝis.
Sude de Bruĝo la Reie kaj la Kerkebeek kuniĝis, krucis la remparajn kanalojn kaj fluis en Minnewater (supre dekstre sur la mapo de Marcus Gerards).
Ekde la Jan van Eyckplein la Reie denove videblas kaj fluas tra Spiegelrei kaj Langerei ĝis Dampoort.
La internaj kanaloj
En 1127 Karlo la Bona, grafo de Flandrio, estis murdita en Bruĝo. Ekestis ĥaoso kaj la bruĝanoj rapide komencis defendajn laborojn. Ili fosis kanalon, ĉirkaŭantan la tiaman urbon, laŭeble uzante la ekzistantajn riveretojn.
Sude kaj oriente jam estis bona defenda linio: Dijver, Groenerei kaj Sint-Annarei. Dijver estis parto de la Reie. Groenerei verŝajne estis fosita en la 11-a jarcento por funkciigi akvomuelilon je Molenbrug. Pri Sint-Annarei oni ne certas; eble ĝi origine estis malsupra parto de Vuldersreitje, rivereto kiu fontis en Assebroek.
Okcidente kaj norde apenaŭ estis riveretoj. Eble parte estis uzata la Lane; la ceteraj kanaloj estis fositaj: Smedenrei (nun kovrita, je  't Zand), Speelmansrei, Augustijnenrei kaj Gouden-Handrei.
Tiel ekestis la unua remparo. En la postaj jardekoj oni plukonstruis. En ĝardena muro de domo en Pieter Pourbusstraat ankoraŭ videblas (ekde Pottenmakersstraat) restaĵo de duonronda turo. Nun nur la kanaloj (kelkloke plilarĝigitaj por ebligi ŝiptransporton) memorigas tiun remparon. De la sep urbopordegoj nenio restas.
En 1297 la franca reĝo Filipo la Bela aneksis la graflandon Flandrio kaj konstruigis novan remparon. Ĝi ankoraŭ nun grandparte videblas, kun la kvar restantaj urbopordegoj: Ezelpoort, Smedenpoort, Gentpoort kaj Kruispoort.
Plenigitaj kaj kovritaj kanaloj
Ekde 1787 oni supervolbis la Kraanrei. Kialoj estis la manko de ŝiptrafiko, la disfalantaj kajomuroj kaj la fiodoroj de la akvo. Subtere la pontoj parte konserviĝis.
Prepare al la konstruo de la unua stacidomo je 't Zand, oni en 1838 supervolbis la Smedenrei, parton de la unua remparo. La tiea stacidomo ne plu ekzistas, sed la kanalo restas kovrita. Planoj por igi ĝin denove videbla ne realiĝis. La volboj de la Noordzand- kaj Zuidzand-pontoj subtere konserviĝis.
La Pandreitje plenŝutiĝis ekde 1768. En ĝia fluejo estis konstruita kloako; la resto estis plenigita per rubo. Nur ĉirkaŭ 1791 la nuna strato estis pavimita.
La Vuldersreitje estas parte plenigita, parte kovrita. La lastaj partoj restis videblaj ĝis en la jaroj 1960. Ĝi sekvis kurban trajekton tra Kazernevest, Vuldersstraat, Langestraat, Rodestraat, Verbrand Nieuwland kaj Molenmeers, ĝis Sint-Annarei. Restas strateto inter Rodestraat kaj Langestraat kun la nomo Vuldersreitje.
La Vuil Reitje (malpura kanaleto), nun estas Annunciatenstraat. Ĝi estis plenigita parte en 1788, parte en 1835.
En 1897 la rempara kanalo inter Ezelpoort kaj Komvest estis plenigita por ligi nove konstruotan kvartalon al la urbocentro.
Turismo
Boatveturado sur la kanaloj estas unu el la ĉefaj allogaĵoj por turistoj. Dum la jaro 2014 la boat-ekspluatantoj nombris rekordan ciferon de 1.178.377 pasaĝeroj. Kvankam oni kutimas diri ke estas "rondveturado", reale oni nur faras la trajekton inter Beginejo kaj Jan van Eyckplein, apenaŭ duono de la internaj kanaloj (sed oni vidas ĝin dufoje, ĉar la boatetoj reveturas al unu el la forirlokoj, kiuj situas meze de la trajekto).
Meso n-ro 3 B♭-maĵora (Schubert)
Meso n-ro 3 en B♭-maĵoro D 324 estas meskomponaĵo por solkantistoj, ĥoro kaj orkestro de Franz Schubert el la jaro 1815.
Ĉi tiu verko ekestis mallonge antaŭ la kantteatraĵo Die Freunde von Salamanka kaj la balado Erlkönig. Je la unua prezentado de la meso en la paroĥa preĝejo de Lichtental ankaŭ kunmuzikis sopranistino Therese Grob, amikino de Schubert el lia junaĝo.
Satoru Kobayashi
Satoru Kobayashi (小林 悟, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Sagan Tosu kaj Albirex Niigata.
Blunuka klorofonjo
La Blunuka klorofonjo (Chlorophonia cyanea) estas birdospecio de la familio de Fringedoj (iam en Traŭpedoj) kaj genro de Klorofonjoj, kiu enhavas buntkolorajn speciojn ĉefe verdajn kaj ĉefe en supraj partoj kun flavaj subaj partoj kaj bluaj kapomarkoj. Ĝi estas ĝenerale komuna.
Măeriște
Măeriște [məeriŝte] (hungare: Krasznahídvég) estas komunumo en Rumanio norde de Șimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 930 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 841 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1351. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy). Administre apartenas al ĝi Criștelec, Doh, Giurtelecu Șimleului kaj Uileacu Șimleului.
Dua kunregado (Francio)
La dua kunregado en Francio okazis de marto 1993 ĝis majo 1995. Ĝi estas la konsekvenco de la deputitaj balotoj de la 21-a kaj 28-a de marto 1993, kiu inversigis la politikan plimulton en la Nacia Asembleo, la dekstro havis 472 seĝojn el 577.
Ĝi karakteriziĝas per la prezidanto de la Respubliko, François Mitterrand, kaj la ĉefministro, Édouard Balladur. Ĝi estis alinomita « la velura kunregado » pro la ĝentilaj rilatoj inter la du kapoj de la plenuma povo.
Erengaoj
La erengaoj estas etno en Sudano. En la provinco Kulbus en la subŝtato okcidenta Darfuro en Sudano la erengaoj konsistigas ĉirkaŭ 30 % de la loĝantaro. La erengaoj parolas la sungoran lingvon, kiu apartenas al la nilo-saharaj lingvoj.
Materikvanto
La materikvanto, n, de specimeno aŭ sistemo estas fizika kvanto kiu estas proporcia al la nombro da elementaj entoj ĉeestantaj. "Elementaj entoj" povas esti atomoj, molekuloj, jonoj, elektronoj, aŭ partikloj, de kiuj la elekto dependas de kunteksto kaj estas mencienda. Anstataŭ materikvanto oni iam skribas je ĥemia kvanto aŭ, malĝuste, nombro da moloj.
La SI-unuo por materikvanto estas la molo.
Raciigo
Kial uzatas materikvanto anstataŭ maso aŭ volumeno por priskribi kiom? Ĉar en kemia reakcio, la kemiaĵoj reagas molekulo-al-molukulo, jono-al-jono ktp. Ĉar diversaj atomoj kaj tial molekuloj havas malsaman mason, 100 gramoj de iu substanco estas malsama nombro da iu alia substanco. Ekzemple, 100 gramoj da karbono havas pliajn molekulojn ol 100 gramoj de oksigeno.
Vidu: Stekiometrio
Terminologio
Citante materikvanton, oni devas specifi la rilatan enton (krom se mankas ebleco de dubsenco). Unu molo de kloro povas rilati al kloraj atomoj (kiel ekzemple 58,44 g da kalia klorido) aŭ al kloraj molekuloj (kiel ekzemple 22,711 dm3 da gasa kloro je norma temperaturo kaj premo). La plej simpla metodo eviti dubsencon estas anstataŭigi la terminon "substanco" per la nomo de la ento kaj/aŭ citi la empirian formulon. Ekzemple: Oni povas konsideri tion teĥnika difino de la vorto "kvanto". Tia uzado foje troviĝas en la nomoj de derivitaj kvantoj.
Altitudo
La termino altitudo referencas al la vertikala distanco kiu estas inter ajna punkto de la Tero rilate al la marnivelo. Nome, temas pri la alto de punkto super la meza marnivelo.
Por kalkuli la altitudon, oni prenas kiel referencon la marnivelon, kaj pro tio la altitudo estas esprimita per cifero en metroj sekvita de la mallongigo s. m., tio estas, m s. m. (‘metroj super maro’).
En geografio, la altitudo estas la vertikala distanco inter iu punkto de la Tero rilate al la marnivelo, nomita alto aŭ ekstaro super la averaĝa marnivelo, kontraste kun la alto, kiu indikas la vertikalan distancon inter du punktoj de la Tera surfaco; kaj estas ankaŭ la flugnivelo, kiu estas la altitudo laŭ la normiga premo mezurita pere de altomezurilo, kiu estas je pli ol 20 000 futoj super la averaĝa marnivelo.
En astronomio ekzistas la altitudo (foje nomata alto aŭ leva angulo), kiel la komplemento de la zenita distanco; do estas angulo tia, kiom alte staras astro super la horizonto.
En meteologio, la altitudo estas faktoro de ŝanĝoj de temperaturo, ĉar tiu malpliiĝas, averaĝe, 0,65 °C ĉiun centan metron de altitudo en la intermezaj latitudoj (en la zonas mocerklimatakaj kaj subtropikaj zonoj de la mondo).
En specifaj mondopartoj oni difinas la precizan punkton por mezuri la marnivelon. Ekzemple en Hispanio normale oni mezuras la altitudon el la marnivelo en Alikanto, Valencilando, ĉar la marnivelo diferencas inter Atlantiko kaj Mediteraneo.
NGC 3880
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Horní Smrčné
Horní Smrčné (1939 germane Ober-Smrtschna, ĝis la jaro 1869 Horní Smrčná, pli poste ankaŭ Horní Smrčný) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1556.
Palaco de Festivaloj de Kantabrio
La Palaco de Festivaloj de Kantabrio (hispane: Palacio de Festivales de Cantabria; mallongige: PFC) estas teatrejo en la urbo Santandero, en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi estis konstruita en 1991 laŭ projekto de arĥitekturisto Sáenz de Oiza. Ĝi situas ĉe la marbordo en la Golfo de Santandero.
La tutjara programo kovras diversajn artojn, kiel teatron, kinon, dancon kaj muzikon de lokaj kaj eksteraj artistoj. Krom teatraĵojn, en ĝi oni organizas ankaŭ koncertojn, kongresojn kaj ĉiaspecajn kunvenojn. Plej rimarkinde, oni celebras ĉiun jaron la Internacian Festivalon de Santandero (FIS).
Ĝi estas kultura kaj arĥitektura simbolo de Santandero.
Alim Ĥan
Sejid Mir Mohamed Alim Ĥan, Said Mir Muhammad Olim Xon,, (naskiĝis la 3-an de januaro 1880; mortis la 28-an de aprilo 1944 en Kabulo) ĝis sia forpelo fare de la bolŝevikoj estis la lasta emiro de la emirlando Buĥaro.
Vivo
Alim Ĥan estis ano de dinastio, kiu regis ekde la jaro 1784. En aprilo 1902 li edziĝis, kaj havis du filojn (Sejid Mir Ibrahim Ĥan, naskita la 27-an de decembro 1903, kaj Sejid Mir Sultan Ĥan). Alim Ĥan en 1944 mortis en ekzilo en Afganio.
Post la forpelo de Alim Ĥan la emirlando en 1920 iĝis memstara Buĥara Popola Soveta Respubliko kun Samarkando kiel ĉefurbo, antaŭ ol en 1925 la teritorio estis integrita en la unian respublikon Uzbekio. En la orienta parto de la lando la forpelita emiro helpe de la brita armeo estis kolektinta batalantojn kontraŭ la Ruĝa Armeo de Sovetunio, sed lia armeo estis venkita kaj li komence de 1921 estis reforpelita al Afganio. Fine de la jaro 1921 liaj anoj denove transiris la limon kaj unuiĝis kun la Basmaĉi, turkestanaj ribeluloj kaj kun Enver Paŝao. Enver Paŝao, kiun Alim Ĥan nomumis "armeestro de la batalantoj de islamo kaj reprezentanto de la emiro de Buĥaro", fakte konkeris Duŝanbeon kaj okupis la tutan orientan teritorion de la emirlando (Taĝikio), sed en somero 1922 estis venkita fare de la Ruĝa Armeo kaj mortis batale.
Fenestrelle
Fenestrelle estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Meana di Susa, Mattie, Usseaux, Pragelato, Roure kaj Massello.
En 1994 la 18-a kaj en 2002 la 26-a Internacia Junulara Festivalo de Itala Esperantista Junularo okazis ĉi tie.
Heksila formiato
Heksila formiato aŭ C7H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la formiata acido kaj heksanolo. Heksila formiato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heksila formiato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksila formiato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Wim Sonneveld
Willem (Wim) SONNEVELD (naskiĝis la en Utreĥto, mortis la  en Amsterdamo) estis nederlanda kabaredisto kaj kantisto. Kune kun Toon Hermans kaj Wim Kan oni taksas lin unu el la Granda Trio de la Nederlanda Kabaredo.
Sonneveld havis interalie sian grupon Cabaret Wim Sonneveld (1943-1959), li ludis profesoron Higgins en My Fair Lady (1960-1962), rondturis ankaŭ sola kaj aperis en televido. Li ludis kaj kantis pecojn de famaj nederlandaj aŭtoroj kiel Annie M. G. Schmidt kaj Simon Carmiggelt.
Sonneveld mortis en 1974 havante koratakon kun forpaso kelkajn tagojn poste en amsterdama malsanulejo.
Ekde 1988 oni ĉiujare aljuĝas premion, nomitan laŭ li, por tiel nomata malgranda arto (revuo, kabaredo).
Brunbrusta klorofonjo
Temas pri tre buntkolora kaj rimarkinda malgranda specio de nubarbaroj de Andoj. Ĝi havas brilverdajn dorson, gorĝon, flugilojn kaj voston kontraste kun brilflavaj pugo kaj flankoj. Meze de la ventro estas tre bruna (kio nomigas la specion) kaj la krono estas brile purpurblua bordita de suba superokula strio malhelbruna al nigra. La frunto estas helverda. La beko estas griza kaj la kruroj rozkolorecaj.
Ili loĝas en paroj aŭ familigrupoj en arbopintoj, foje kun miksitaj kunmanĝantaroj de fringedoj, traŭpedoj aŭ aliaj kanopeaj specioj.
Ĝi troviĝas en disaj apartaj populacioj laŭlonge de Andoj en nordokcidenta Venezuelo, okcidenta Kolombio, centra Ekvadoro kaj nordokcidenta centra Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
31595 Noahpritt
31595 Noahpritt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Noah Christian Pritt, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri komputado. Li estis hejminstruita en Walkersville (Marilando, Usono).
Henryk Dobrzański
Henryk Dobrzański, pli ĝuste Henryk Hubal-Dobrzański de Dobra blazono Leliwa, pseŭdonomo Hubal (naskiĝis la 22-an de junio 1897 en Jasło, mortis la 30-an de aprilo 1940 apud Anielin, proksime al Opoczno) – majoro de pola kavalerio, sportisto, unu el la unuaj partizanaj komandantoj de la dua mondmilito.
Infaneco kaj juneco
Li naskiĝis en nobela familio kiel dua infano de Henryk Dobrzański blazono Leliwa kaj Maria Lubieniecka kaj estis nepo de ribelinto el 1863. Lia patro devenis de distrikto Sanocki. Henryk Dobrzański povis esti posteulo de Zawisza, fama pola kavaliro, kiu malvenkis neniun turniron. En 1903 komencis lerni hejme laŭ kvarklasa Popola Lernejo, kaj poste translokiĝis al Krakovo, kie lernis en sepklasa Reallernejo. Julie 1914 abiturientiĝis kaj elektis agronomion en Agrikultura Studumo ĉe Jagelona Universitato. Pro eksplodo de la unua mondmilito ne sukcesis komenci studadon.
Intermilita periodo
Li partoprenis polan-ukrainan militon en 1918 kaj komandis plotonon de kavalerio dum bataloj pri Lvovo. En la jaroj 1919–1921 partoprenis polan-bolŝevikan militon. Pro kuraĝo sur batalkampoj estis kvarfoje distingita per Batal-Kruco kaj Arĝenta Kruco de la Militista Ordeno Virtuti Militari.
Dua mondmilito
Defenda milito 1939
Tuj antaŭ eksplodo de la dua mondmilito li fariĝis anstataŭanto de komandanto de la 110-a Rezerva Regimento de Kavaliroj. Rapida progreso de germanaj armeoj dum la germana invado en Pollandon kaŭzis ŝanĝon de planoj. Dum marŝo al Grodno kaj Arbaroj de Augustów la regimento bataletis dekkelkfoje kun Wehrmacht kaj batalis en la defendo de Grodno kontraŭ invadanta de oriento Ruĝa Armeo.
La 20-an de septembro, post du tagoj de pezaj bataloj kun Ruĝa Armeo, Grodno kapitulacis. La 23-an de septembro generalo Wacław Przeździecki ordonis, ke ĉiuj subigitaj al li taĉmentoj trairu al la tereno de neŭtrala Litovio. Nur la regimento, kie soldatservis Dobrzański rifuzis. Post membrigo de restaĵoj de aliaj taĉmentoj la regimento ekmarŝis direkte al sindefendanta Varsovio. Apud rivero Biebrza la regimento estis ĉirkaŭita de rusoj kaj nur kun grandaj perdoj sukcesis trarompi la fronton de malamiko. Baldaŭ post tio lia komandanto subkolonelo Jerzy Dąbrowski ordonis malfondiĝon de la taĉmento. Ĉirkaŭ 180 soldatoj komandataj de majoro Henryk Dobrzański decidis plu partopreni bataladon kaj ekiris direkte al la sieĝata ĉefurbo.
Post kapitulaco de Varsovio la 27-an de septembro antaŭ la taĉmento de majoro Dobrzański aperis elekto – evakuo al Francio tra Hungario kaj Rumanio, malfondo aŭ daŭrigo de la bataloj. Ĉirkaŭ 50 soldatoj kun Dobrzański decidis marŝi suden. La 1-an de oktobro ili transiris Vistulon apud Dęblin kaj daŭrigis marŝon direkte al Świętokrzyskie-montaro. La saman tagon la taĉmento ekbatalis kun germanoj kaj decidis sin kaŝi en la regiono de Kielce ĝis alianca ofensivo okcidente, kiun oni esperis printempe 1940.
Apartigita Taĉmento de Pola Armeo
Batalo de Kock finis la polan defendan militon, sed ne finis reziston de poloj. Majoro Henryk Dobrzański akceptis pseŭdonomon "Hubal" kaj lia taĉmento, nun kiel Apartigita Taĉmento de Pola Armeo iĝis la unua partizana taĉmento de la dua mondmilito. La 2-an de oktobro 1939 hubalanoj venkis germanojn en batalo apud Wola Chodkowska. Danke al helpo de loka loĝantaro la taĉmento sukcesis eskapi de organizitaj de germanoj pluraj insidoj. Tamen germanoj reagis per reprezalioj kontraŭ civiloj. Pro tio oficiale la gvidantaro ordonis al "Hubal" malfondi la taĉmenton malgraŭ pli frua konsento ĝin pligrandigi, kio okazis post ŝanĝo de unu komandanto, generalo Michał Tokarzewski-Karaszewicz, al la alia, generalo Stefan Rowecki, skeptike rilatanta al uniformita partizanaro. "Hubal" nur parte plenumis la ordonon permesante al siaj subuloj liberan decidon. Mem kun grupo de volontuloj, nombranta 72 homojn daŭrigis batalon limigante minimume kontaktojn kun civiloj por ne danĝerigi ilin.
Por likvidi minacon flanke de Freneza Majoro germanoj uzis 1000 soldatojn kiel kontraŭpartizanan grupon konsistantan el SS, Wehrmacht kaj tankoj. La forto de la taĉmento de "Hubal" neniam atingis 300 soldatojn. Germanoj entute engaĝis 8000 personojn. La 11-an de aprilo ili pacifikis du vilaĝojn Skłoby kaj Hucisko mortigante ĉiujn virojn. Al germanoj helpis lokaj perfiduloj, kiuj kunlaboris kun la okupanto. Probable li estis perfidita dum bivako la 30-an de aprilo 1940 li estis surprizita de taĉmentoj de Wehrmacht 20 kilometrojn de Opoczno. Dum perforta batalado la taĉmento estis dispelita kaj "Hubal" mem mortfalis kun armilo enmane.
Germanoj masakris lian korpon kaj montris publike kaj poste forveturigis al Tomaszów Mazowiecki kaj bruligis aŭ enterigis en nekonata loko. Restaĵoj de la taĉmento batalis ĝis la 25-a de junio 1940. Samtage la taĉmento estis fine malfondita.
En 1966 majoro Henryk Dobrzański estis postmorte distingita per Ora Kruco de la Militista Ordeno Virtuti Militari kaj avancita ĝis la grado de kolonelo.
Insulo Horadada
La insulo Horadada (Isla de la Horadada) estas roka kaj tre malgranda insulo en la Golfo de Santandero, en la hispana urbo Santandero. Ĝi situas antaŭ la strando Bikinis. Sur ĝi estas eta funkcianta lumturo.
Ĝi havis faman naturan arkon, kiun tempesto malkonstruis la 19-an de januaro 2005. Oni kalkulis, ke rekonstrui la naturan arkon kostas 300.000 eŭrojn. Tial, pro multkosteco, fine oni decidis ne rekonstrui ĝin.
Oni povas naĝi ĝis la insulo kaj suriri per tiea ŝtuparo.
Legendo
Estas legendo pri la roka arko de la insulo (malaperinta en 2005). Onidire, oni detranĉis la kapojn de la sanktuloj Sankta Emeterio kaj Sankta Celedonio, kiuj estas sanktaj patronoj de Santandero sed devenaj de la Romia urbo Calagurris (hodiaŭa Calahorra, en Rioĥo). Ĵetite en la riveron Ebro, la kapoj flue venis en Mediteraneon, poste en Atlantikon kaj alvenis al la Kantabra Maro. Irinte en la Golfon de Santandero, ili koliziis kun la insuleto kaj kreis la arkon (en la hispana, la vorto horadada signifas traboritan). Pro tio oni deklaris la sanktulojn patronoj de la urbo. Oni metis ties relikvajn restaĵojn en monaĥejon, kiu poste iĝis la nuna Katedralo de Santandero, kie ili estas nun.
7118 Kuklov
7118 Kuklov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la slovaka vilaĝeto Kuklov en Regiono Trnava (distrikto Senica).
H. H. Asquith
Herbert Henry Asquith, 1a Grafo de Oxford kaj Asquith, OĜ (12a de Septembro 1852 – 15a de Februaro 1928), ĝenerale konata kiel H. H. Asquith, estis Brita ŝtatestro kaj politikisto de la Liberala Partio kiu servis kiel Ĉefministro de Unuiĝinta Reĝlando el 1908 al 1916. Li estis la lasta Ĉefministro kiu estris majoritate liberalan registaron kaj ludis centran rolon en la desegno kaj aprobo de grava liberala leĝaro kaj en la malpliigo de la povo de la Ĉambro de Lordoj. En Aŭgusto 1914, Asquith metis Grandan Brition kaj la tutan Britan Imperion en la Unua Mondmilito. EIn 1915 lia registaro estis vigle atakita pro la malabundo de municioj kaj la malsukceso de la Batalo de Kalipolis. Li formis koalician registaron kun la aliaj partioj sed malsukcesis ĉesi kritikojn. Li estis devigita rezigni en Decembro 1916 kaj estis sukcedita de David Lloyd George, liberalulo kiu iĝis sia pli akra malamiko en la lukto por kontroli la Liberalan Partion.
En 1892, li estis nomumita Ministro de Enlando en la kvara ministraro de Gladstone, kaj restis en la posteno ĝis la liberaluloj malvenkis en la balotado de 1895. En la jardeko de opozicio kiu sekvis, Asquith iĝis grava figuro en la partio, kaj kiam la liberaluloj reakiris la povon kun Sir Henry Campbell-Bannerman en 1905, Asquith estis nomumita Ministro de Financoj. En 1908, Asquith sukcedis lin kiel Ĉefministro, kun David Lloyd George kiel Ministro de Financoj.
Asquith alvokis al balotado por Januaro 1910, kaj la liberaluloj venkis, kvankam ili havis nur minoritatan registaron. Kvankam tiam la Lordoj aprobis la buĝeton, Asquith estis determinita reformi la supran ĉambron, kaj post la ĝenerala balotado en Decembro 1910 li sukcesis atingi aprobon de la Parlamenta Leĝo 1911, kiu permesis projekton trifoje aprobita de la Komunuloj en sinsekvaj sesioj por esti validigita senkonsidere de Lordoj. Asquith estis malpli sukcesa traktante pri la Irlanda Regularo. Ripetitaj krizoj kondukis al pafado kaj perforto, borde de enlanda milito.
La agado de Asquith meti la landon en la Unua Mondmilito estis unu el la plej gravaj unuopaj ministeriaj decidoj de la moderna epoko; li faris tion kun Britio unuigita kaj kun la prokrasto de la aferoj def Irlando kaj de la virina balotrajto. Li helpis la finan sukceson de Britio en la milito pere de siaj fruaj decidoj pri tutlanda mobiligo; la sendo de la Britia Ekspedicia Forto al la Okcidenta Fronto, la kreado de amasa armeo, kaj la disvolvigo de industria strategio desegnita por subteni la Ŝtatajn militcelojn.
Valencia Esperanto-Grupo
La Valencia Esperanto-grupo (Grupo Esperanto de Valencia en la hispana) estas la ĉefa Esperanto-klubo de la urbo Valencio.
La unua valencia esperanto-societo estis fondita en 1903, kaj ĝia nomo ŝanĝiĝis plurfoje. Valencia Esperanto-Grupo naskiĝis en 1956, kaj apartenas al la Hispana Esperanto-Federacio.
La asocio estas registrata en la Registro de la Valencia Komunumo, en la 1a sekcio, kun la numero 1754.
En 2003 la statuto devis esti ĝisdatigita por transiri de ŝtat-skala registriĝo al komunum-skala registriĝo.
La grupo organizis la 78-an Universalan Kongreson de 1993; ĉeforganizanto estis Augusto Casquero.
= Biblioteko =
La asocio havas bibliotekon de 1500 ekzempleroj. Ĝi estis enkomputiligita inter 2012 kaj 2013 fare de María Isabel Ruiz Ruiz, kaj estis la kvina esperanto-biblioteko enkomputiligita en Hispanio.
La katalogo estas alirebla tie-ĉi.