cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Efiko de Faraday
La efiko de Faraday en interstelaj medioj
La radioondoj, kiuj vojiras tra jonosferon de la Tero, estas ankaŭ submetataj al la efiko de Faraday. Ĉi tiu estas same proporcia al la kvadrato de la ondolongo.
Lelkendorf
Lelkendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Groß Markow, Küsserow, Küsserow-Hof, Ludwigsdorf, Sarmstorf, Seeland kaj Sperlingshof.
Okopo (artista grupo)
La Okopo estis grava artista hungara grupo inter 1909-1918 pri avangardo.
Anoj laŭ alfabeto
Ili ĉiuj estis pentristoj. Estis ankaŭ kvazaŭanoj 2 skulptistoj Vilmos Fémes Beck, Márk Vedres kaj verkistino Anna Lesznai.
Historio
La grupo fondiĝis en 1909 el tiuj junaj pentristoj, kiuj lernis en Parizo. La plej grava figuro estis Károly Ferenczy. Dum la fonda jaro ili jam ekspoziciis en Budapeŝto. La 1-a mondmilito disfrakis la grupon, kiu oficiale neniam ĉesis.
Anton Hansen Tammsaare
Anton Hansen TAMMSAARE (naskiĝis Anton HANSEN la en la bieno Tammsaare, komunumo Albu, distrikto Järvamaa, Estonio; mortis la  en Talino, Estonio) estis estona verkisto. Lia kvinparta romanaro Tõde ja õigus (Vero kaj justo), verkita de 1926 ĝis 1933, apartenas al la ĉefverkoj de la estona literaturo.
Besart Abdurahimi
Besart Abdurahimi (n. ) estas makedonia futbalisto. Li de 2014 ĝis 2015 membris en la makedonia nacia teamo de futbalo.
Teixeiras
Teixeiras (prononco: tejŝejra) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1850, la municipo taksas 11.355 loĝantojn en 2010.
Harrison Schmitt
Harrison Hagan "Jack" SCHMITT (3-an de julio 1935) estas usona geologo, retiriĝinta kosmonaŭto de la NASA, universitata profesoro, iama usona senatano el Nov-Meksiko, kaj la plej ĵusa vivanta persono kiu piediris sur la Luno. Li estas ankaŭ la lasta vivanta ŝipano de Apollo 17.
En Decembro 1972, kiel ŝipano de Apollo 17, Schmitt iĝis la unua membro de la unua sciencist-astronaŭta grupo de la NASA kiu flugis en spaco. Ĉar Apollo 17 estis la lasta el la Apollo misioj, li iĝis ankaŭ la dekdua kaj dus plej juna persono kiu piediris sur la Luno, kaj la antaŭlasta persono kiu eliris el la Luno (li enŝipiĝis en la Luna Modulo tuj antaŭ la komandanto Eugene Cernan). Schmitt ankaŭ restas la unua kaj nura profesia sciencisto kiu estis fluginta trans la malalta ĉirkaŭtera orbito kaj kiu vizitis la Lunon. Li estis influa ene de la komunumo de geologoj kiuj subtenas la Apollo programon kaj, antaŭ starti sian proprajn preparojn por la Apollo misio, li estis estinta unu el la sciencistoj kiuj trejnis tiujn kosmonaŭtojn de Apollo kiuj estis elektitaj por viziti la lunan surfacon.
Schmitt rezignis el la NASA en Aŭgusto 1975 por kandidatiĝi al la elekto por la Usona Senato kiel membro el Nov-Meksiko. Kiel la kandidato de la Respublikana Partio en la balotado de 1976, li venkis super la du-tempa senatano Joseph Montoya el la Demokrata Partio, sed, kandidate por re-elekto en 1982, li estis venkita de la Demokrata Jeff Bingaman.
Indiana Rezervejo Ruĝa Lago
La Indiana Rezervejo Ruĝa Lago situas en norda-centra Minnesota, en Usono. Ĝi estas hejmo de la Ruĝ-laga Asocio de la Ĉipeva Indianoj. La rezervejo havas teritorion de 830,000 akreoj en norda kun lagoj Upper Red Lake kaj Lower Red Lake. La urbo de Red Lake (Minnesota) troviĝas en la rezervejo. La rezervejo estis formita en 1889.
masakro en 2005
Masakro ĉe Red Lake High School
La 21-an de marto en 2005, Jeff Weise, lernanto de Red Lake High School murdis 10 homojn kaj vundis pliajn. Li memmortigis sin.
Stacio Tamaru
Stacio Tamaru (japane: 田丸駅 [Tamaru-eki], angle: Tamaru Station) estas fervoja stacio en Tamaki, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Priotelus
Priotelus estas genro de birdoj de la familio Trogonedoj kaj la ordo Trogonoformaj. La du specioj de la genro loĝas en Ameriko kaj pli precize en Karibio. Ĉiuj birdoj de tiu familio montras belajn kolorojn, kiuj distingas masklojn el inoj.
La genro enhavas la jenajn speciojn:
Estella Warren
Estella WARREN (23-an de decembro 1978 en Peterborough, Ontario) estas kanada aktorino kaj fotomodelo.
Ŝia patrino estis instruistino, la patro vendisto de uzitaj aŭtomobiloj.
Ŝi naĝis ekde la 7-a aĝjaro sinkronan naĝadon, en aĝo de 12 jaroj, ŝi jam trejnis sin en Toronto, en la kanada nacia teamo (Canadian National Team). Ŝi estis tri jarojn kanada nacia ĉampiono (Canadian National Champion). Ŝi reprezantis Kanadon en la World Aquatic Championship kaj atingis duan lokon.
Ŝia modela kariero komenciĝis en 1996, kiam ŝi partoprenis mezlernejan vest-prezenton kaj tie malkovris ŝin talent-serĉisto, kiu sendis fotojn pri ŝi al modelagentejo en Novjorko. Post tio ŝin petis por fotado la modmagazino Vogue, pli poste ankaŭ Marie Claire, Elle kaj la germana GQ.
Ŝi prezentas vestojn de:
Krom la modelado, ŝi ankaŭ sukcesas en aktorado. Ŝi ludis en 2001 kun Sylvester Stallone kaj Burt Reynolds en la agfilmo Driven. Samjare ŝi aperis en la aventurfilmo de reĝisoro Tim Burton (Planedo de la simioj (2001)).
Okazis pluaj akompanaj ludoj en filmoj kiel Kangaroo Jack (2003), The Cooler (2003), Blowing Smoke (2004) kaj la hororfilmo Trespassing.
Lemberg (Palatinato)
Lemberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Santa Cruz Tlaxcala
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15193 loĝantojn. El tiuj estis 7405 viroj kaj 7788 virinoj. La komunumo havas surfacon de 29,09 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2320 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 789,5 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15,4 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10419 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 319 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 3,06 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Komunumaro Gera-Aue
Unuiĝis en Komunumaro Gera-Aue (germane: Verwaltungsgemeinschaft Gera-Aue) kvar komunumoj el la Distrikto Sömmerda en Turingio/Germanio por plifaciligi administrotaĵojn. Ĉi tiu komunumaro estiĝis en la 9.4.1994. Sidejo ĝia estas la urbo Gebesee.
Akiyuki Yokoyama
Akiyuki Yokoyama (横山 暁之, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Fujieda MYFC.
Leonardo Bonucci
Leonardo BONUCCI (prononco []) estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Viterbo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2010 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Juventus Torino.Krome Leonardo Bonucci ekde la jaro 2010 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2010, kie la teamo ne aparte sukcesis, sed ankaŭ pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion, kaj en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-18-jaruloj, de sub-19-jaruloj kaj de sub-21-jaruloj.
Langholm
Langholm /ˈlæŋəm/ (Langaim), konata populare ankaŭ kiel la "Muckle Toun", estas burgh nome urbo en Dumfries kaj Galloway, Skotlando, ĉe la rivero Esk kaj la ŝoseo A7.
Historio
La urbo kreskiĝis ĉirkaŭ la tekstila industrio, sed ĝi estas nune plej bone konata kiel naskoloko de Hugh MacDiarmid kaj Thomas Telford, kaj kiel la praula hejmo de Neil Armstrong. En 2001 estis 2,311 loĝantoj.
Langholm estas la tradicia sidejo de la klano Armstrong, kiu estas nune reprezentata tutmonde de la oficiala Clan Armstrong Trust. Hejmo de la klano Armstrong estas la Turo Gilnockie 2.3 km (1.4 m) norde de Canonbie.
Jičina
Jičina estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Starý Jičín. Ĝi troviĝas sudokcidente de Starý Jičín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/48. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 95 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Jičina estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,27 km².
Filacciano
Filacciano estas komunumo de Italio.
McMahon
McMahon, MacMahon aŭ Mac-Mahon estas nomo de la sekvantaj konataj personoj:
Ĉernogorsk
Ĉernogorsk (ruse Черногорск) estas urbo en Ĥakasio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 95415.
La urbo estis fondita en jaro 1936.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1936.
La interurba telefona kodo estas 39031, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio Ĉernogorskije Kopi (Nigro-montaj Minejoj, Черногорские Копи).
Traduko de nomo de la urbo estas "(io) nigro-monta".
Sierra Morena (Ĥaeno)
Sierra Morena estas la nomo de komarko en la nordo de la Provinco Ĥaeno (Andaluzio, Hispanio). Grava parto de ĝia teritorio formas parton de la montaro Sierra Morena. Ĝia ĉefurbo, kiel administracia centro, estas Linares.
Ĉernogorsk
En jaro 1959 la urbo havis 51,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 73,1 mil loĝantojn.
Sierra Morena (Ĥaeno)
Antaŭ la definitiva ordigo fare de la regiona registaro Junta de Andalucía en 2003, tiu komarko ricevis nomojn de Comarca Norte (Norda Komarko) kaj Sierra Norte de Jaén (Norda Montaro de Ĥaeno.
Tiu komarko havas 100 000 loĝantojn, areon de 1.396,7 km², kaj loĝdensecon de 75,6 loĝ/km².
Municipoj
La komarko enhavas la jenajn municipojn:
Volgia Bulgario
Volgia Bulgario aŭ Volgi-Kama Bulgario estas ŝtato, ekzistanta en 7a—13a jarcentoj sur teritorio de la moderna Rusio ĉe la enfluo de Kama en Volgion. En Volgia Bulgario loĝis pluraj popoloj: bolgaroj, suvaroj, bilaroj, burtasoj, marioj, udmurtoj. Ĝi situis sur la tero de modernaj Tatario, parto de Baŝkirio, Ĉuvaŝio, regionoj Samara kaj Uljanovsk.
Kurgan estis la detroniganto kaj detruanto de Volgia Bulgario.
Kultur- und Stadthistorisches Museum (Duisburg)
La Kultur- und Stadthistorisches Museum (Kultura kaj Urbohistoria Muzeo) estas urba instituto en la historia urbocentro de Duisburg. Ĝis 1990 ĝi nomiĝis Niederrheinisches Museum (Malsupro-Rejna Muzeo). Ĝi okupiĝas pri la urbohistorio de Duisburg kaj la etnografio ĉe la Malsupra Rejno. Eminenta kolekto pri la vivoverkaro de matematikisto kaj kartografiisto Gerhard Mercator same kiel moneroj kaj antikvaĵoj el la kolekto Sammlung Köhler-Osbahr apartenas al la objektoj de la daŭra ekspozicio. La domo ekspozicias la lastan konserviĝintan faksimilon de Corputius-Plano el 1566, kiu montras Duisburgon, precize mezuritan, el birdoperspektivo. La faksimilo apartenas al la urba arĥivo de Duisburg, kiu loĝas en la najbara domo.
Historio
Unua formado de kolekto da arĥeologiaj trovaĵoj okazis en la gimnazio de Duisburg plej malfrue ekde la mezo de la 19-a jarcento. Pri trovaĵoj en la dua duono de la 18-a jarcento jam en 1820 ekzistis informoj. La gimnazio kolektis ekde proksimume 1840 diversajn objektojn, kaj jam en la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj instruistoj kaj lernantoj komencis arĥeologiajn elfosadojn.
En la 1890-aj jaroj krom tio civitano el Duisburg donacis sian privatan kolekton da antaŭhistoriaj trovaĵoj al la urbo kun la kondiĉo, ke tiu ĉi alirebligu al la civitanoj la ekspoziciendaĵojn en taŭgaj ĉambroj. Poste laŭ iniciato de multaj civitanoj kaj de la tiama urbokonsilantaro fondiĝis en 1896 antikvaĵo-komisiono. Per la instalado de unua muzeo en la tegmentetaĝaj ĉambro de la nova urbodomo en la jaro 1902 la komisiono rigardis sian taskon certagrade plenumita, aliformiĝante jam samjare en muzeo-asocion. Ekde 1907 tiu ĉi plidiversigis sian kolektadon per verkoj el samtempa arto.
La muzeo-asocio donacis sian kolekton en 1913 al la urbo Duisburg, kiu tiun-ĉi jaron ankaŭ koncedis 100.000 Orajn Markojn por la konstruo de aparta muzeodomo. Pro la komencinta Unua Mondmilito tamen ĉi tiu konstruo ne plu okazis.
En 1924 la muzeo-asocio dungis August Hoff, kiu fariĝis fonda direktoro de memstara artmuzeo, kiu ĝis nun ekzistas kiel Lehmbruck-Muzeo. Tiu ĉi evoluis ene de malmultaj jaroj el la parto de la kolekto debranĉigita en 1924 kaj nun ekspoziciata en la domo Tonhallenstraße 11 a. Tie oni prezentis artajn kaj artmetiajn ekspoziciojn kaj la intertempe pligrandigitan Kolekton Lehmbruck.
En 1927 okazis alinomado de la muzeoparto restanta en la nova urbodomo al Averdunk-Muzeo. Post kunligo de la civitoj Duisburg kaj Hamborn oni kunigis en la jaro 1931 la antaŭhistoriajn konsistojn de la Muzeo Averdunk en la Urba Muzeo Hamborn fonditan en 1925, kiu unue nomiĝis Urba Hejmurbomuzeo, en la jaro 1935 alionomiĝis al Malsupro-Rejna Hejmurbo-Muzeo kaj en 1942 al Malsupro-Rejna Muzeo. En 1935 la muzeo translokiĝis en vilaon en la Kant-Parko de Duisburg. En la Dua Mondmilito en 1942 oni forportis la muzean stokon, tamen okazis kelkaj perdoj, je kio la antaŭhistoria stoko relative bone travivivs. En la jaro 1945 elaera bombatako detruis la muzeodomon. Post la milito en 1952 la muzeo malfermĝis en la plej supra etaĝo de la rekonstruita urba teatrejo de Duisburg, transloĝiĝis tamen jam kvin jarojn poste en malnovan malnovan vilaon. Post du pluaj translokiĝoj en 1961 kaj 1969 en 1991 la muzeo ŝanĝis sian nomon en Kultur- und Stadthistorisches Museum kaj ricevis novan hejmon en la alikonstruita Rosiny-Muelejo ĉe la Interna Haveno de Duisburg.
En la jaro 2002 la Kultur- kaj Urbhistoria Muzeo festis sian 100-jaran jubileon. Juni 2007 oni malfermis la plene novkonceptitan ekspozicion pri la urba historio.
Pozicio
La muzeo situas centre en tuja proksimeco de la historia urboparto ĉe la Interna Haveno. Ne malproksime troviĝas partoj de la historia urbomurego kaj la arĥeologia zono sur la Malnova Foirejo. Modelo sur la tegmenta teraso de l' muzeo ebligas bonan rilaton al la historia urbocentro kun urbodomo, Salvatorpreĝejo kaj Burgplatz.
Ŝelko
Ŝelkoj estas du rimenoj, ordinare elastaj, kiujn oni portas surŝultre por malhelpi malsuprengliton de pantalono.
La rimenoj estas kutime teksitaj el elasta materialo aŭ eĉ silko kaj fiksitaj per kvar metalaj fiksiloj al la supera rando de la pantalono. De la antaŭaj fikspunktoj la rimenoj supreniras preskaŭ vertikale ĝis super la ŝultrojn de la portanto. Dorse ili kruciĝas, ofte helpe de leda peco, kunkudritaj aŭ glite kuntenitaj per metalaĵo kaj pluiras ĝis la kruckontraŭe al ilia devenpunkto situanta fiksilo. Sternitaj ŝelkoj havas do X-formon. Kudritaj ŝelkoj povas havi Y-formon, tiam la dorsrimenoj estas kunkudritaj por formi ununuran rimenon. Anstataŭ metalaj fiksiloj kelkaj ŝelkoj havas butontruojn, kiuj ebligas fikson al butonoj kudritaj sur la superan randon de la pantalono - tio estas pli eleganta specio.
Etimologio
La Esperanta vorto ŝelkoj devenas de la pola vorto szelki.
Sudokcidenta Kabo (Tasmanio)
Sudokcidenta Kabo aŭ en angla South West Cape estas kabo ĉe la sudokcidenta angulo de Tasmania, situanta ĉe -43.57111°N, 146.03139°W.
Ĝi kuŝas ĉe la sudokcidenta angulo de la Sudokcidenta Nacia Parko proksimume 140 kilometrojn (87 mi) sude de Hobart en Tasmanio, kaj ĉirkaŭ 65 kilometrojn (40 mi) okcidente kaj iom norde de la Sudorienta Kabo.
Vrakoj kaj surterigo de boatoj ĝis 500 km fordistance, estas kutime referencitaj pri tiu kabo kiel identiga punkto, kaj mapado de la areo kutime uzas la kabon kiel limiga punkto inter sekcioj de la marbordo.
Sebastian Giovinco
Sebastian Giovinco (prononco []) estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Torino, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2007 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Juventus Torino, interrompite de du jaroj da pruntiĝo al la kluboj de Empoli kaj Parma, kaj de plia sezono (2011-2012) da plenmembreco en la parma teamo. Antaŭe jam ekde la jaro 1996, do naŭjara, estis membro de la junulaj teamoj de Juventus.
Krome Sebastian Giovinco ekde la jaro 2011 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-21-jaruloj.
Shohei Kawakami (1997)
Shohei Kawakami (河上 将平, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Fujieda MYFC.
Distrikto Słubice
Distrikto Słubice - pole powiat słubicki - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Lubuŝio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Słubice, kiu ĝis la jaro 1945 estis la kvartalo Dammvorstadt de la germania urbo Frankfurto ĉe Odro, al kiu ĝi nun najbaras. Fine de en la distrikto vivis.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Zalaszentmihály)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Zalaszentmihály sur monteto apud la tombejo.
Alessandro Diamanti
'Alessandro DIAMANTIi estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Prato, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2011 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Bologna 1909.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Zalaszentmihály)
Historio
Laŭ la eklezio estis tie paroĥo jam en 1332. La gotika preĝejo estis konstruita en la 14-a aŭ 15-a jarcento. Feliĉe ĝi ne difektiĝis dum la kontraŭturkaj bataloj. Proksimume en 1760 la kirko estis barokigita, tiam oni konstruis ankaŭ la turon. En 1805 pro incendio la preĝejo bruldetruiĝis, restaŭroj okazis en 1939, 1965 kaj 1997. La orgeno ekfunkciis en 1928.
Alessandro Diamanti
Krome Alessandro Diamanti ekde la jaro 2010 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Zalaszentmihály)
Konstruaĵo
Kermeso okazas la 29-an de septembro.
Carlo Cafiero
Carlo CAFIERO (esperante ankaŭ Karlo Kafiero) (naskiĝis la en Barletta, mortis la  en Nocera Inferiore) estis grava itala anarĥiisto kaj ĉampiono de Miĥail Bakunin dum la dua duono de la 19-a jarcento.
Origine membro de la 1-a Internacio, pro sia amikeco kun Karl Marx kaj Friedrich Engels, li eventuale estis enmalliberigita pro siaj kredoj. Li disiĝis kun Marksismo, parte pro la amasa subteno de la anarĥiisma ideologio de Bakunin en Italio.
Grava verko lia estas la Kompendio de la Kapitalo de Karlo Markso. Verko de 1878, ĝi liveras la esencon de la analizo farita de Karlo Markso en la Unua Libro de La Kapitalo, pri la kapitalismo - "en kiu ne la produktorimedoj estas je la servo de la laboristo, sed ja la laboristo je la servo de la produktorimedoj".
6631 Pyatnitskij
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia muzikisto Mitrofan Efimoviĉ Pjatnickij (cirile : Митрофан Ефимович Пятницкий, 1864–1927), kolektinto da rusaj folkloraj kanzonoj kaj fondinto de la "Popola Rusa Koruso Pjatnickij".
Azay-le-Rideau
Geografio
La areo de la komunumo estas granda je 27.34 km². Azay-le-Rideau estis la ĉefurbo de la kantono Azay-le-Rideau ĝis la departementaj balotoj de 2015. Nun, ĝi estas lokita en la kantono Chinon.
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Azay-le-Rideau :
Historio
En la deka jarcento estas la unuaj mencioj pri la loko, kiel Aziacus
Demografio
La loĝantaro de Azay-le-Rideau ekde la 1960-aj jaroj kontinue kreskas. En 2006 estis 3,337 loĝantoj. Azay-Le-Rideau nombris 3,431 loĝantojn en 2012.
Ĝemelurboj
Jen estas la ĝemelurboj :
Stacio Tokida
Stacio Tokida (japane: 外城田駅 [Tokida-eki], angle: Tokida Station) estas fervoja stacio en Taki, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Stephen Hicks
Stephen Ronald Craig HICKS (naskiĝis la 19-an de Augusto 1960 en Toronto, Ontario, Kanado) estas kanada-usona filozofo. Li instruas ĉe Rockford Universitato en Rockford, Ilinojso, Usono. Li estas Objektivisto, sekvanto de la filozofio de Ayn Rand.
Tivadar Zerich
ZERICH Tivadar estis hungara teologo. Li naskiĝis en Gyergyószentmiklós la 22-an de novembro 1815 kaj mortis en Marosvásárhely la 11-an de junio 1887.
Kariero
Tivadar Zerich pristudis filozofion en Koloĵvaro kaj li finis teologion kaj doktoriĝis en 1840 en Peŝto. Oni konsakris lin pastro en Gyulafehérvár kaj li instruis tie. Pli poste li estis ordinara universitata profesoro pri teologio en la reĝa universitato de Peŝto, fine direktoro de lernejo laj porpastra edukejo de Marosvásárhely.
NGC 1771
NGC 1771 (aliaj indikoj — PGC 16472, ESO 85-27, IRAS04585-6322) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fouriesburg (Sud-Afriko)
Fouriesburg estas urbeto en la orienta parto de Liberŝtato, Sud-Afriko. Ĝi situas nur 9 km for de la Lesota landlimo. Ĝi ricevis sian nomon laŭ Rooi Stoffel Fourie, kiu donacis la terenon por fondi provizoran registaran centron por la Libera Ŝtato dum la bura milito.
Fouriesburg estas enloĝata de ĉ. 10 000 homoj. Ĝi estas transporta centro, precipe por varkamionoj inter Sud-Afriko kaj Lesoto, kaj turisma centro. La ekonomio de la ĉirkaŭaĵo estas grandparte agrikulture bazita.
Filettino
Filettino estas komunumo de Italio.
Ĉernuŝka
Ĉernuŝka (ruse Чернушка) estas urbo en Permja regiono en Rusio.
Guarromán
Guarromán estas hispana municipo kaj urbo apartenanta al la Provinco Ĥaeno, en la regiono Andaluzio. Ĝi estas je 345 m de altitudo kaj je 52 km norte de la provinca ĉefurbo, Ĥaeno. Ĝi apartenas al la komarko Sierra Morena, konata ankaŭ kiel Comarca Histórica de las Nuevas Poblaciones de Sierra Morena, kaj Olavidia.
Estas 2779 loĝantoj (laŭ INE en 2018), en municipa teritorio de 96,21 km², disigita en du zonoj, kun la urba kerno en la nordorienta enklavo.
Ĉernuŝka
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57257501.
La urbo estis fondita en jaro 1859.
Guarromán
La nomo estas hispanigo de la araba Uādī-r-Rommān (rivero aŭ rojo de la granatarboj).
Estas jenaj kvartaloj kaj urbanizaĵoj: Barrio del Puente, Barrio El Paso, Barriada Sagrado Corazón de Jesús, Urbanización Mirasierra, Urbanización La Molina, Barrio Rodafortuna. Kaj submunicipoj estas jenaj: Zocueca, Aldea de los Ríos, Martín Malo kaj El Altico.
Ĉernuŝka
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur okcidenta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Ĉernuŝka (Чернушка).
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1919).
En jaro 1959 la urbo havis 11,1 mil loĝantojn.
10891 Fink
10891 Fink estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ĉernuŝka
En jaro 2002 la urbo havis 35,7 mil loĝantojn.
10891 Fink
Nomo
Ĝia nomo honoras Uwe Fink, de la Lunar and Planetary Laboratory, kiu faris gravajn kontribuojn en la kampoj de planedaj atmosferoj, la surfaca konsistiĝo de malgrandaj korpoj, la reflektaj spektroj, la koeficiento de sorbo de glacioj kaj procento de produkto de Hararo de kometoj.
17176 Viktorov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Artem G. Viktorov, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair 2003 pro sia projekto en teamo pri matematiko, kaj honoran mencion en la Memoria Premio Karl Menger de la American Mathematical Society. Li estis lernanto ĉe la "Centro de Kontinua Eduko pri Matematiko" de Sankt-Peterburgo, Rusio.
Sociologo
Sociologo estas la sciencisto kaj fakulo pri sociologio. La kreado de la sociologio kiel scienca fako estis deĉiame asociita al la nomoj de Henri de Saint-Simon, Auguste Comte, Karl Marx, Herbert Spencer, Émile Durkheim, Georg Simmel, Ferdinand Tönnies, Vilfredo Pareto kaj Max Weber.
Aliaj sociologoj de tutmondaj landoj estas jenaj:
Mikola Kuliŝ
Kuliŝ Mikola ukraine Микола Куліш (1892-1937) - ukraina dramverkisto. Unu el la plej tragikaj personoj de ukraina kulturo de 30aj jaroj de XX jc.
Naskiĝis en Ĥersona provinco, finis Odesan kolegion de suboficiroj, partoprenis la Unua mondmiliton, servis en Ruĝa armeo. Laboris en Odesa provinca administrejo de l'popola klereco.
1924 - verkis sian unuan dramon "97", sekvant-jare translokiĝis al Ĥarkivo, kie proksimiĝis kun Mikola Ĥvilovij kaj Lesj Kurbas. Redaktis revuon "Ĉervonij Ŝlaĥ" (ukr. - Ruĝa Vojo). Liaj pint-dramoj - "La popola Malaĥij" (1928) kaj "Mina Mazajlo" (1929). La plejmulton da liaj dramoj surscenigis en la teatro "Berezil" Lesj Kurbas.
1935 - kondamnita en "ukraina naciismo" kaj pafmortigita (1937) kune kun Valerian Pidmohilnij.
Klano Armstrong
La Klano Armstrong estas skota klano de Malaltaj Teroj en la Skotaj Limoj. Tiu klano ne havas nun ĉefon agnoskita de la Lord Lyon King of Arms kaj tiele ĝi estas konsiderata duaranga klano.
Langholm estas la tradicia sidejo de la klano Armstrong, kiu estas nune reprezentata tutmonde de la oficiala Clan Armstrong Trust. Hejmo de la klano Armstrong estas la Turo Gilnockie 2.3 km (1.4 m) norde de Canonbie.
En 1972, Neil Armstrong estis bonvenigita en la urbo Langholm, Skotlando, nome la tradicia sidejo de la klano Armstrong; li estis farita la unua libera homo de la burgh, kaj deklaris feliĉe la urbon kiel sia hejmo. La Pacjuĝisto legis el nevalida 400-jaraĝa leĝo kiu postulis lin pendumi ajnan Armstrong trovita en la urbo.
Lokve
Bazaj informoj
Lokve, rumane Locve, serbe Локве, hungare Végszentmihály estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Alibunar. Vaste estas uzata la malnova rumana nomo Sânmihai.
Situo
Lokve situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Lokve 2002 da homoj, (rumanoj 1819 (91 %), ciganoj 111 (6 %), serboj 32 (2 %) kaj aliaj).
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
György Bíró
György BÍRÓ [bi:ro:] estis rumania hungara ĵurnalisto, poeto. Li naskiĝis en Tiszaföldvár la 26-an de julio 1902 kaj mortis deportite en 1944.
Biografio
György Bíró devenis el juda familio. Li estis kunlaboranto de 1920 de gazetoj Szabadság, poste de Nagyvárad de Oradea. En 1922 li estis ĉefkunlaboranto de Előre de Kluĵo], en 1929 redaktoro de gazeto Romániai Rádió Szaklap.
Michel Le Tellier (1603-1685)
Michel LE TELLIER, markizo de Barbezieux, landsinjoro de Chaville (naskiĝis la 19-an de aprilo 1603 en Parizo - mortis la 30-an de oktobro 1685) estis franca politikisto dum la reĝadoj de Ludoviko la 13-a kaj Ludoviko la 14-a.
Ŝtatsekretario de Ludoviko la 13-a
Li fariĝis la ŝtatsekretario pri milito de Ludoviko la 13-a en 1643, pro premo de la kardinalo Mazarin. Dum la Frondo, li estis responsa pri la traktadoj kun la rebelaj princoj, kaj do kontribuis al la subskribo de la traktato de Rueil en 1649. Sekve, dum la ekziloj de Mazarin, li fariĝis la plejgrava konsilanto de la reĝino Anno de Aŭstrio.
La klano Le Tellier
Post la entroniigo de Ludoviko la 14-a, Michel Le Tellier sukcese ĉirkaŭis sin kun multaj "amikoj" aŭ aliancanoj, kaj tio ebligis plifortigi lian potencon ene de la reĝa kortego. Pro la konsilo de sia bofrato Saint-Pouange, li dungis la junan kaj kompetentan Jean-Baptiste Colbert kaj rekomendis lin al sia amiko, la kardinalo Mazarin. Antaŭ la naskiĝo de la klano de Colbert, tiu ĉi estis do si mem parto de la klano de Le Tellier.
Lia filo, Louvois, fariĝis unu el la plej proksimaj kunlaborantoj de la reĝo.
Ampilly-les-Bordes
Ampilly-les-Bordes estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Ampilly-les-Bordes kaj la vilaĝetojn Ampilly-le-Haut, Hospitaliers, La Folie kaj Meursauges.
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Ĉielenpreno de Maria datiĝas el la 14-a jarcento.
Csatár
Csatár [ĉatAr] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Csatár situas sur mildaj deklivoj en Montetaro Zala laŭ rojo, fine de tre mallonga sakovojo el ĉefvojo Nagykanizsa-Zalaegerszeg, fervojo Rédics-Zalaegerszeg preteriras. La lasta urbo troviĝas 8, Pacsa 16, Hévíz 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1141 laŭ tiama hungara ortografio "Chitary". Tiutempe ankaŭ abatejo fondiĝis, kiu havis ornaman Biblion. Tiu Biblio nun troviĝas en Vieno.
En Csatár migra poŝto servas.
Masakro de Marzabotto
En la itala komunumo Marzabotto, 20 km sude de Bolonjo, inter la 29-a de septembro kaj la 1-a de oktobro 1944 okazis masakro fare de germanaj nazioj.
La Masakro okazis fine de la Dua mondmilito, pli ol jaron post la kapitulaco de (suda) Italio, kiam la Itala Socialrespubliko en la nordo estis sub forta influo de Germanio. Trupoj de la 16-a tanka divizio de SS kaj de la germana armeo detruis la urbeton kaj la ĉirkaŭaĵon kaj mortigis pli ol 800 civilulojn (ankaŭ pli altaj nombroj estas menciataj). Inter tiuj preskaŭ ne estis batalpretaj viroj. La masakro estis reprezalio pro la agado de la partizanaro Stella Rossa (ruĝa stelo).
Dekomence oni diris, eĉ per tribunalaj sentencoj, ke la masakritoj estis 1830; sed historiistoj (vidu malsupran bibibliografion)dokumente malpliigis la nombron. Ili ekzakte estis 770 ("kiuj estas jam multaj"), inter kiuj 216 infanoj kaj kvin pastroj kiuj volis restadi kun sia popolo.
La krima masakro dum multaj jaroj streĉis la rilatojn inter Italio kaj Germanio. Persona atestanto, pastro Dario Zanini, pri evento en sia memoroj rakontas ja jes pri la barbaraĵoj, sed ankaŭ pri malprudentaĵoj de la partizanaj grupoj, kiuj ne povis, aŭ ne volis, defendi la civilulojn post la atakoj kontraŭ la germanoj; kaj ke ne estis inteligenta ago mortigi la tutan delegacion senditan de la okupantoj por proponi militpaŭzon.
La estro de la masakro, SS-majoro (Sturmbannführer) Walter REDER, en 1951 estis kondamnita al tutviva mallibero, sed liberigita pro indulgo en januaro 1985, pro peto de la aŭstra registaro. Armea generalo Max SIMON estis kondamnita al morto, sed indulgita en 1954.
Je la 17-a de aprilo 2002 la germana prezidento Johannes Rau en ĉeesto de la itala prezidento Carlo Azeglio Ciampi, publike deklaris: "Ne estas facile trovi en tiu ĉi loko, antaŭ vi, vortojn adekvatajn al tia hororo. Hororo tiel malfacile esprimebla per vortoj. Kiam mi pensas pri la infanoj kaj la patrinoj, pri la virinoj kaj la tutaj familioj, viktimoj de la ekstermo de tiu tago, min trairas profunda sento de doloro kaj honto. Mi riverencas antaŭ la mortintoj."
Bibliografioj
Il massacro: Guerra ai civili a Monte Sole, il Mulino, 2008. Du universitataj docentoj pri nuntempa historio prezentas la lastajn dokumentojn montrantajn la gravecon de la okazintaĵo.
Linares (Ĥaeno)
Linares estas hispana municipo kaj urbo apartenanta al la Provinco Ĥaeno, en la regiono Andaluzio. Temas pri la dua urbo plej loĝata de la provinco, kun 57 811 loĝantoj, laŭ la kalkulo de la hispana statistika servo INE de 2018. Ĝi profitas el privilegia situacio geografia kiel vojkruciĝejo kaj pro sia agrikultura, brutobreda kaj mina riĉoj.
Masakro de Marzabotto
Bibliografioj
Don Dario Zanini, Atestoj de senpova spektanto de la masakro (Ĵurnalo Avvenire 2/6/09, paĝo 25, kaj diversloke, diverstempe,diverslibre).
Linares (Ĥaeno)
Geografio
Ĝi estas en la nordokcidento de la Provinco Ĥaeno, inter la orienta sektoro de Sierra Morena kaj la supra parto de la depresio de la rivero Gvadalkiviro, pro kio ĝi enhavas du zonojn tre diferencajn: nome la montaro sierra kaj la kamparo campiña. La plej alta punkto de la municipa teritorio estas Paño Pico kun 552 metroj. La riveroj Guadalimar kaj Guadiel, ambaŭ alfluantoj de Gvadalkiviro, markas respektive la limon kun la municipaj teritorioj de Vilches, Ibros kaj Torreblascopedro sudoriente, kaj Bailén kaj Guarromán okcidente.
Linares enkavas la submunicipojn Estación Linares-Baeza, La Cruz, La Tortilla, Liñarejos, San Roque kaj Tobaruela. Linares estas la ĉefurbo de la komarko Sierra Morena, en kiu okupas ĝia municipo 14% de ties etendo kaj sumante 58% de la totala loĝantaro. Nuntempe, temas pri urbo kun klara tendenco al komerco, ĉar malaperis la totalo de la industrio de mina elfosado pro la fermo de la minoj dum la fino de la 20a jarcento.
Klaveo
Klaveoj, sonlignoj aŭ sonbastonoj estas pare uzata perkutinstrumento el la grupo de interfrapaj idiofonoj. Ili havas mallongan, sekan sonon sen postsono.
Temas pri simplaj bastonoj longaj je 20 ĝis 30, kiuj interfrapite rezultigas altan, penetran tonon. Ili konsistas el malmola ligno, sed ankaŭ oni povas akiri tiujn el vitrofibra aŭ simpla plasto.
Por la songenerado unu bastono kuŝas plate en la volbita mano, kies fleksitaj fingroj formas resonujon. Por ke la ligno oscilu, la manoj devas teni malfikse la sonlignojn. La alia sonligno nun de supre frapas sur ĝin horizontale kaj laŭ angulo de proks. 60°.
Origine klaveoj estis longaj lignaj ŝipnajloj uzataj kiel perkutinstrumentoj. Pro tio ankaŭ la hispana nomo "clavo" (najlo).
Malgraŭ sia simpleco klaveoj estas fundamentaj por variaj stiloj de latinamerika muziko, aparte sono, salso kaj bosanovo, ĉar ili donas la ritman strukturon por ĉi tiu muziko (klaveoj), laŭ kiu direktiĝas ĉiuj aliaj (perkut-)instrumentoj. "Claves" ofte estas mistradukita kiel "ŝlosiloj", kio ĉi-kuntekste ne estas ĝusta. Variaĵo el Porto-Riko nomiĝas "cuá".
Linares (Ĥaeno)
Historio
En la demokratia etapo la urbestro estis preskaŭ ĉiam socialisto.
Antonio Nocerino
Antonio NOCERINO (prononco []) estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Napolo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2011 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo AC Milan, post antaŭaj profesiecoj interalie en la teamo Juventus Torino kaj de la klubo de Palermo.Krome Antonio Nocerino ekde la jaro 2007 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-19-, sub-20- kaj sub-21-jaruloj.
Linares (Ĥaeno)
Ekonomio
La minoj de plumbo de Linares estis en preskaŭ seninterrompa agado el antaŭ la epoko de la Romia Imperio ĝis la 1990-aj jaroj. Estis ankaŭ plumbofandejoj kaj fabrikoj de pulvo, dinamito kaj kabloj kiel apogindustrioj de la minindustrio. Nune, la minoj de Linares estas protektataj kiel kultura heredo.
Santana Motor, la iama fabrikanto de tut-terenaj vehikloj por la Hispana Armeo, estis antaŭnelonge fermita pro ekonomia krizo. Estas ankaŭ fabriko kiu produktas trajnojn (CAF), alia kiu produktas komponantojn por ventogeneratoroj (Grupo Daniel Alonso y Gamesa), kaj fabriko de beto-sukero (Azucareras Reunidas de Jaen S.A.), kiu nun produktas biodizelo el kolzoleo, palmoleo, oleo el sojfabo kaj el sunfloro. El agrikulturo menciindas la produktado de olivoleo.
Akira Osako
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Azul Claro Numazu.
Boban Babunski
Boban Babunski (n. ) estas makedonia futbalisto. Li en 1991 apartenis al la jugoslavia kaj de 1993 ĝis 2000 membris en la makedonia nacia teamo de futbalo.
Ĥorezmo
Ĥorezmo (aveste: Xvairizem; en antikva persa lingvo Huŭarazmiŝ; perse: خوارزم (Ĥŭārazm), arabe: خوارزم (Ĥŭārizm); ĉine: 花剌子模 (Huālázǐmó); uzbeke: Xorazm (Ĥorazm); ruse: Хорезм (Ĥorezm); en orĥon-turkaj enskriboj: Apar; ankaŭ konata internacie kaj historie kiel Chorasmia, Khwarezmia, Khwarizm, Khwarazm, Khorezm, Khoresm, Khorasam kaj Chorezm) estis la nomo de kelkaj historiaj regnoj centraziaj kaj nun estas la nomo de uzbeka provinco Ĥorezmo.Kiel regno, Ĥorezmo troviĝis oriente de Aralo, inkluzivanta la nunan Karakalpakion, kaj la altebenaĵon de Ust-Urt. Sude ĝi atingis la limon de Ĥorasano kaj oriente limis al Sogdio. Ĝia ĉefurbo estis la nuna urbo Ĥiva (nun en Uzbekio), Monda heredaĵo laŭ UNESCO.
Kiam en la jaro 328 a.K. ĝia reĝo rilatiĝis kun la helena konkeranto Aleksandro la Granda, Ĥorezmo estis jam sedenta (malnomada) civiliza reĝlando bazita sur irigacia agrikulturo, bone defendita kontraŭ la ĉirkaŭantaj nomadoj.
La aramea lingvo, kvankam ŝemida, estis la mastruma lingvo de la Persa imperio kaj la nura skribita lingvo ĝis tiam en la regiono.
Plej famaj naskitoj de la lando:
Ŝifono
Ŝifono (el la franca, de araba ŝif: „travidebla ŝtofo“, „gazo“) estas delikata, travidebla teksaĵo el forte torditaj natura silko aŭ artsilko -krepofadenoj. Ŝifono posedas fajnan, neregulan surfacon. Proksimume 50 x 50 cm granda ŝifona tuko povas esti kaŝata premite en pugno. Ŝifonaj tukoj taŭgas bone por dancprezentadoj, ĉar ili falas pro sia granda surfaco je malalta pezo mole kaj malrapide planken, post kiam oni ĵetis ilin en la aeron.
Alocén
Alocén [aloZEN] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 176 loĝantoj kaj la denseco estas de 9,82 loĝ/km².
Situo
Alocén estas situanta en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 948 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 17,92 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°34′33″N 2°44′56″Ok.
Etimologio
La toponimo Alocén derivas de la antaŭa Alfocén, kaj tiu de la mozaraba alfoz, tio estas, malgranda rura loko dependa el villa, kvankam ĝi tradukiĝis ankaŭ kiel "vojo" aŭ "trapasejo".
Historio
La setlejo estas de alandalusa deveno, kaj ĝi estis konkerita de la Templanoj fine de la 11-a jarcento.
La preĝejo, komencita en la 13-a jarcento kaj finita en la 16-a jarcento, estas de unusola navo kaj prezentas barokajn altarojn kaj orgenon de la 18-a jarcento. Estas aliaj tri ermitejoj je la eksteraĵoj de la vilaĝo: nome La Soleco, kie oni konservas la procesiotajn imagojn de Sankta Semajno, Sankta Ana, ĉe la tombejo, kaj Sankta Johano Baptista.
Elstaras la placo, rigardejo al la Diglago de Entrepeñas, kaj la strataro pro kiu oni ekhavis la premion al la plibeligo de la vilaĝoj de Hispanio en 1981.
Por fari la diglagon de Entrepeñas oni inundis multajn fruktoĝardenojn, same kiel la trajnstacion kiu konektis Alocén kun Madrido per la linio de la fervojo de Tajuña. Pro la perdo de la fervojo kaj la rura foriro de la 1960-aj jaroj, Alocén konvertiĝis en malgranda vilaĝo preskaŭ senhoma vintre kie multaj familioj havas duan loĝejon somere. Aktuale, jam estas nek bazlernejo nek mezlernejo, nek apoteko, sancentro aŭ aliaj servoj, por kio oni dependas el Budia.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 176, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alocén, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Alocén kie oni falis al la nunaj 176.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Etnografoj
Etnografoj estas la sciencistoj, fakuloj kaj priserĉantoj kiuj dediĉas sin al Etnografio. Multaj el ili trakuras la mondon kaj pristudas la diversajn etnojn, pro tio ties tutmondeco iamaniere rilatas al universalismo de Esperanto. Krome kelkaj famaj esperantistoj ankaŭ trakuris diversajn landojn kaj kiel vojaĝistoj kaj kiel priserĉantoj, kiel fama Tibor Sekelj.
Aliaj famaj aŭ gravaj etnografoj estas jenaj:
Tombejo de Pozo Moro
La Tombejo de Pozo Moro (puto de la maŭro) estas funebra monumento turoforma de origino el iberoj data el fino de la 6-a jarcento a.K., kiu estis trovita ĉe Chinchilla de Monte-Aragón, Albaceto, Hispanio. Aktuale ĝi troviĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio, en Madrido.
Priskribo
Ĝi derivas el tombejoj nov-hititaj. Estas konstruita el tajlita ŝtono kun bazo de tri stupoj, po unu reliefo en la kvar anguloj, alia bazo, dua korpo, leonoj kaj fino kun formo piramida, kio estas simbolo de la maksimuma energio necesa al la korpo por iri al postmorto. La turoformo esta tiu de la arbo de la vivo, kiu kunigas la teran parton kun la ĉiela. Estas referenco de la homo en la tero kaj en la postmorto.
La leonoj formas blokon apudan al la tombo. Aperas leono kun malferma buŝo. La leono estas animalo de pozitiva senco kaj suna karaktero. Estas simbolo de protekto kiu defendas la korpon kaj la cindrojn. La referenco estas la flugila taŭro de la mezopotamia mondo. Ĉar havas malferman buŝon la leono estas monstruo homomanĝa, nome respondeca de la purigo de la animoj en la paradizo. En la reliefoj aperas ikonografioj laŭ la flankoj: nome pokalo kiel ujo de rolulo, la dek du laboroj de Heraklo ktp.
Lembruch
Lembruch- prononco, platgermane Lembrouk - estas komunumo en la nordokcidento de Germanio, borde de la lago Dümmer. Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, sude de la urbo Bremeno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Altes Amt Lemförde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la federacia vojo.
Jabalquinto
Jabalquinto [ĥabalKINto] estas hispana municipo kaj urbo apartenanta al la Provinco Ĥaeno, en la regiono Andaluzio. Ĝi estas je 496 m de altitudo kaj je 38 km norte de la provinca ĉefurbo, Ĥaeno. Ĝi apartenas al la komarko Sierra Morena, konata ankaŭ kiel Comarca Histórica de las Nuevas Poblaciones de Sierra Morena, kaj Olavidia.
Estas 2152 loĝantoj (laŭ INE en 2016), en municipa teritorio de 73,24 km².
Distrikto Gusev
La distrikto Gusev (Гусевский район, latinliterigite Gusevskij rajon) estas municipa distrikto de la Kaliningrada provinco en la Rusia Federacio - laŭ la administra reformo de 2008 unu el dek sep municipaj distriktoj kaj sep urbaj distriktoj de la provinco. Laŭ la stato de tiu administra reformo la distrikto kovras areon de 643 kvadrataj kilometroj. En 2010 ĝi havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 58 loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Gusev, cirile Гусев, ĝis la jaro 1945 germane nomita Gumbinnen.
Franca civila kodo
Genezo (1793-1800)
En la monarkia, antaŭrevolucia periodo pli kaj pli evidentiĝis la bezono de unuigo de juro, sed la franciaj reĝoj neniam sukcesis tion.
En 1793, 1794 kaj 1796 (Revolucia periodo) Cambacérès proponis tri projektojn de civila kodo unu post la alia, kiuj fiaskis antaŭ la revoluciaj parlamentaj asembleoj.
La reĝimo Konsulato ekde 1799 alportis ian politikan stabilecon, tiel ke la kondiĉoj estis adekvataj por efektiva kodeksigo de la civila juro:
La 13-an de aŭgusto 1800 la ĉefkonsulo starigis komisionon el kvar eminentaj juristoj: Tronchet, Bigot de Preameneu, Portalis kaj Malleville; sub la direktado de Cambacérès; por redakti projekton de civila kodekso de la francoj.
Redakto kaj promulgo (1801-1804)
La komisiono taskita por redakti la kodekson kunsidis ĉ. 100 fojojn, laŭdire de protokolinto Locré. Oni poste konsultis la kasacian kaj apelaciajn tribunalojn pri la preparita projekto. La projekton kun la tribunalaj rimarkoj ekzamenis la Ŝtata Konsilio kun la ĉeesto de ĉefkonsulo Bonaparto. Sekve tiu projekto aliformiĝis en 36 leĝprojektojn, kiujn oni alprenis inter 1803 kaj 1804. La laboro tiel daŭris preskaŭ tri jarojn, de la 17-a de julio 1801 ĝis la 19-a de marto 1804.
Ĉar Napoleono Bonaparto partoprenis plurajn laborkunsidojn, tiun kodekson oni alnomis Napoleona Kodekso. En pluraj eŭropaj landoj tiu alnomo precipe memorigas, ke ĝin "importis" la franca okupacianto okaze de la napoleonaj militoj.
Unu el la ĉefaj celoj de la Napoleona Kodekso estis, ke la leĝo estu skriba kaj klara, tiel ke ĉiu homo sciu siajn rajtojn. Ĝi signis la volon unuigi la juron en la lando.
Kelkajn jarojn poste promulgiĝis aliaj kodeksoj:
Kodo inspirinta multajn landojn
Kvankam ĝin oni plurfoje adaptis pro la sociaj, ekonomiaj kaj politikaj evoluoj de la lando, la Napoleona Kodekso plu estas la fondoteksto de la franca civila juro, sed ankaŭ tiu de la belga civila juro. Ĝi forte inspiris la civilajn kodeksojn de Nederlando (1838), Italio (1868), Hispanio kaj Portugalio. La subŝtato Luiziano uzis la Napoleonan Kodekson kiel bazan fonton de sia propra kodekso.
La Napoleonan Kodon oni uzis ankaŭ en Rejnlando -- okupaciata de Francio de 1800 ĝis 1814 (reaneksita de Prusio) -- ĝis 1900. Tiel la Napoleona Kodekso influis la germanan civilan kodekson (Bürgerliches Gesetzbuch). Kreita de Napoleono en 1807 por redoni ŝtaton al la poloj, la duklando Varsovio konservis la Napoleonan Kodekson ĝis 1940.
Sian civilan kodon Francio enkondukis en la plimulton de la landoj, el kiuj konsistis ĝia kolonia imperio. Tio kontribuis al influo de la kodekso super ĉiuj mondpartoj. Tiel norda Afriko, la "franca nigra Afriko" kaj pluraj aziaj landoj estis submetitaj al la Napoleona Kodo kaj plu uzas ĝin. Ekzemple: Senegalo freŝtempe reformis la civilan kodekson, kaj la nova teksto grandparte kopias la francan kodekson.
Kio ŝanĝiĝis
La plej ŝanĝitaj artikoloj estas tiuj, kiuj koncernas familion. En 1804, laŭ la civila kodekso, la familiestro estis la edzo. Li havis plenan potencon super la familio (li rajtis enprizonigi gefilojn por la bono de la familio). Virino estis konsiderata "jure nekapabla" kaj havis la samajn rajtojn kiel neplenaĝulo kaj frenezulo. Gefiloj naskitaj ekster geedzeco ĝuis nenian rajton.
Forfluis multa tempo, ĝis tiu stato ŝanĝiĝis. En 1970 oni anstataŭigis la "patran potencon" per la "gepatra aŭtoritato". En 1972 oni proklamis la egalajn rajtojn de la ekster-geedzecaj gefiloj kun tiuj naskitaj de geedza paro. En 1999 rimarkiĝis la aldono de du subpartoj pri la civila solidareca pakto (kuniganta du homojn ali- aŭ sam-seksaj) kaj pri konkubineco.
Multe ŝanĝiĝis ankaŭ tre liberalaj artikoloj, ekz. tiuj pri la kontrakta libereco. Origine oni konsideris egala ĉiun kontraktanton (ekz. en la rilato inter dunganto kaj dungato). Nuntempe la leĝo ŝirmas la malpli fortan kontraktanton per aliaj kodeksoj (labora, komerca/konsuma...).
La nemoveblaĵan proprieton oni pli multe limigas kaj kontrolas sekve de urbanismaj reguloj, de rajtoj je aĉeta prioritato, de statusoj laŭ la dediĉo de la nemoveblaĵo (ekz. la farmobienoj).