cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(11303) 1993 CA1
(11303) 1993 CA1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
79419 Gaolu
79419 Gaolu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina astronomo Gao Lu (ĉine : 高魯, Gāo Lǔ, 1877–1947) pioniro de la astronomio en Ĉinio, naskiĝinta en Ĉangle, provinco Fuĝjano. Li iniciatis la fundameton de la Ĉina Astronomia Societo kaj de la Observatorio de Purpura Monto en Nankino.
Walter Bower
Walter Bower (n. ĉ. 1385, m. la 24-an de decembro 1449) estis skota kronikisto.
Li naskiĝis ĉe Haddington (East Lothian). Ekde 1418 li estis abato de Abatejo Inchcolm apud Firth of Forth. En 1423 kaj 1424 li estis inter la gravuloj komisiitaj kolekti la elaĉetan monon por liberigi reĝon Jakobon la 1-an de Skotlando. En 1433 li estis inter la ambasadoroj senditaj al Parizo por diskuti la edziĝon de filino de Jakobo al la Dauphin. En 1432 li partoprenis konsilion ĉe Perth kie li defendis la rajtojn de la skotoj.
Dum liaj lastaj jaroj li verkis Scotichronicon, historion de Skotlando. Tio estis daŭrigo de la kroniko de Johano de Fordun, kaj la aldonaĵoj de Walter Bower traktis la periodon de 1153 al la morto de Jakobo la 1-a en 1437. Li finis la verkon en 1447 kaj dum siaj lastaj du jaroj li verkis mallongigitan version konatan kiel la Book of Cupar (Libro de Cupar).
Rotselaar
Rotselaar (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Werchter kaj Wezemaal apartenas al Rotselaar, la ĉefa municipo.
1858 Lobachevskij
1858 Lobachevskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan matematikiston Nikolaj Ivanoviĉ Lobaĉevskij.
Unua komunio
Unua komunio estas sakramenta ceremonio de la Katolika Eklezio, kaj alimaniere ankaŭ de aliaj kristanaj eklezioj, pere de kiu persono, ĝenerale minoritatulo, partoprenas por la unua fojo de la sakramento de la eŭĥaristio ricevante la komunion (laŭdogme la korpo de Kristo, sed kun multaj diferencoj doktrinaj depende de la eklezio). Estas necesa postulo estis ricevinta antaŭe la sakramentojn de bapto kaj de konfeso.
Ĝi estis praktikita ĝenerale de infanoj de inter 7 kaj 12 jaroj, ofte funkciante kiel transiga rito, ĝenerale kolektive pro kutimaro, sed tute eble ankaŭ unuope je ajna aĝo, se nepre oni ricevas edukan preparon por la sakramento kaj oni plenumas la postulojn.
La ceremoni okazas ĉirkaŭ la eŭĥaristia ceremonio, kaj ĝi devas nepre esti farita de pastro. Dum por la Ortodoksismo la komunion oni donas por la unua fojo al infanoj tuj post la bapto, en la katolika eklezio la unua komunio estas donita al infanoj el ekracio.
Perovo (stacio)
"Perovo" (Перово) estas stacio de Moskva fervojo, situanta inter "Andronovka" kaj "Pluŝĉevo" en orienta parto de Moskvo.
Apudaj stratoj: Karaĉarovskoje ŝosse, Kuskovskaja.
Transirejoj:
Urba muzeo kaj artkolektoj de Jena
La Urba muzeo kaj artkolektoj de Jena (germane: Stadtmuseum und Kunstsammlung Jena) troviĝas en domo nomita Göhre ĉe la centra bazarplaco de Jena, Markt nr 7.
Priskribo de la fonoj
Jam pasintece la t.n. Sep mirindaĵoj de Jena atentigis onin pri la unikeco de la urbo, kies evoluo danke al la fondo de la universitato en 1558 tute ŝanĝiĝis. Ekde tiam la altlernejaj kaj altlernejanaj bezonoj influis la tutan urbon. Krom la ameblaj sep mirakloj zorgis eminentaj fakuloj por la renomo de la urbo.
Kolektoj
Traepoka sago ĉe la vandoj de la ŝtuparo gvidas la sciemulojn de tiaj originoj al staplejo de konoj kaj sciencoj (laŭ Goeto). Filzofoj kiel Reinhold, Fichte, Schelling aŭ Hegel igis la urbon Ateno ĉe la Saale-rivero. Ebligas tion libera etoso flugilodonanta al sciencoj, filozofia spekulacio, politika ribelemo. Sekve la traepoka sago montras ankaŭ la fondon de la unua germana studenta korporacio Jenaer Urburschenschaft. Post spertoj de la kontraŭnapoleonaj liberigbataloj kaj kun entuziasmo je unuiĝinta kaj demokratia patrujo multaj studentoj politike engaĝiĝis. Pri tio troviĝas en la vitrinoj gravegaj dokumentoj (ekz. la flago kaj la statutoj de Urburschenschaft).
La industriaj komencoj de Jena ankaŭ estas en konekto kun la intelektuala povo de la urbo kaj la kuraĝo de personuloj kiel Zeiß, Abbe aŭ Schott. Intima unuiĝo de esplorado, teknika novigademo kaj lerta realigo de la ideoj en merkata ekonomio havas jam longan tradicion en la urbo.
La ŝtuparo de la muzeo kondukas ankaŭ al alikonstruita sekcio kun la artkolektoj, la Galerio kaj la Kabineto. Krom verkoj disde la Mezepoko ĝis la 19-a jarcento, la artaĵoj de la 20-a jarcento (klasika modernismo ĝis la arto de GDR) formas la plej grandan parton de la pentraĵaro. Post 1989 la kolektoj plietendiĝas je ekstergermanaj temoj.
Ankaŭ la Galerio taksas tiun internacian etoson grava. Ĉiujare inter po 8-10 nedaŭraj ekspozicioj ĉiam denove junigas la muzeon. Ili ne preferas konkretan temokampon sed estas malfermaj al ĉio ajn interesa kaj stimulanta kritikan diskurson.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 106-108
Buddy Rich
Bernard „Buddy“ Rich (* 30-an de septembro 1917 en Novjorko; † 2-an de aprilo 1987) estis usona ĵaz-frapinstrumentistokaj bandestro. Li validas kiel unu el la plej bonaj teknike plej lertaj ĵazaj frapinstrumentistoj tutmonde.
Vivo kaj kariero
Rich naskiĝis en artista familio kaj koncertis jam kiel kvarjarulo sub la kaŝnomo Traps the drum wonder. En la aĝo de 11 jaroj li jam estis la dua plej alte salajrata infanstelulo tutmonde.
Preĝejo Vizito de Maria (Kapuvár)
La preĝejo Vizito de Maria estas sakrala konstruaĵo en urbo Kapuvár (Hungario).
Kalmar
Kalmar estas marhavena urbo en suda Svedio, borde de la Balta Maro. Ĝi apartenas al la sveda provinco Kalmar län kaj la historia provinco Smolando (Småland). La urbo estas la centro de samnoma komunumo.
Preĝejo Vizito de Maria (Kapuvár)
Historio
En 1923 familio Esterházy disdonis parcelojn por kirko kaj paroĥo en ekstera parto de Kapuvár. Anonciĝis pluraj malfacilaĵoj, ne okazis konstruado nur ekde 1989. La kirko estis preta post 2 jaroj, tamen diversaj laboroj estis faritaj poste kontinue. En 1992 la altaro kun bildo estis preta, en la sekva jaro la kverkaj benkoj, en 1994 la vitraloj, en 2000 la kapelo estis plene establita. 2 sonoriloj alvenis en 1998, post 3 jaroj 2 elektraj orgenoj. En 2020 renovigaj laboroj okazis.
Kalmar
La urbo Kalmar historie konatas aparte pro la Unio de Kalmar, unuiĝo de la reĝlandoj Danio, Norvegio kaj Svedio, kiu konsistis inter la jaroj 1397 ĝis 1523, kaj estis fakta politika realaĵo, kvankam ĝi formale neniam estis oficialigita.
Preĝejo Vizito de Maria (Kapuvár)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto havanta formon pri falĉileto. Rektaj linioj preskaŭ ne ekzistas, tial la turo estas svelta elstaraĵo kun arkoj. Interne aparta kapelo troviĝas. La vitraloj "Rifuĝo de Sankta Familio al Egiptio" en 1993, Patrino Teresa kaj László Batthyány-Strattmann en 2018 estis faritaj de József Perlaki (vitralisto).
Militdeklaro
La militdeklaro estas formala deklaro pere de dokumento, kiu devenas el ŝtato al alia, per kiu la unua deklaras la komencon de milito. En la aktualo, tiu fakto konkretiĝas pere de formala dokumento, sed en la historio multajn fojojn oni iniciatis militojn sen antaŭaverto.
Formale tiu dokumento de "Deklaro de militstato" povas esti subskribita de la reganto aŭ monarko, de la reprezentanto de la povoj de la ŝtato, la Parlamento, Senato aŭ la registaro de la koncerna lando. Krome, ĝi povas esti apogita per la mencio de la validaj traktaĵoj aŭ juraj disponoj establitaj internacie aŭ nacie kiuj supozeble tuŝitaj.
Tiu dokumento havas ankaŭ uzon en geopolitiko, ĉar foje kiam dum milito lando estas venkita aŭ malvenkanta fare de alia, multaj landoj deklaras la militon kontraŭ la venkita kiel ago de apogo aŭ submeto antaŭ la venkinto. Tiu estis la kazo de Argentino kaj de Ĉilio kiuj deklaris militon en 1945 kontraŭ Germanio kaj Japanio kiam tiuj estis jam praktike venkitaj.
Franz Eybl
Franz Eybl (naskiĝis la 1-an de aprilo 1806 en Vieno; mortis la 29-an de aprilo 1880 samurbe) estis aŭstra pentristo kaj litografiisto.
Vivo
Franz Eybl naskiĝis en la Viena Antaŭurbo en Gumpendorf. En 1816 li lernis jam en la aĝo de 10 jaroj en la Akademio de Vidaj Artoj je Vieno. Tie li lernis komence ĉe Josef Klieber, poste en 1817 ĉe Josef Mössmer en la pejzaĝismo-klaso. Ekde 1820 ĝis 1823 li studis desegnadon laŭ modeloj el la antikvo ĉe Johann Baptist Lampi kaj Franz Caucig, antaŭ ol li finfine studis ĝis 1828 ĉe Johann Peter Krafft historian pentradon. En 1825 Eybl ricevis la Gundel-Premion kaj en 1828 la Lampi-Premion. En 1830 li geedziĝis kun Antonia Jordan. Ekde 1843 Eybl estis membro de la Viena Akademio, ekde 1853 kuratoro de la Imperiestra Arto-Galerio en Kastelo Belvedero, ekde 1867 ankaŭ instruisto de la tiea riparejo. Franz Eybl mortis en sia dungitoloĝejo en Kastelo Belvedero kaj estis entombigita sur la viena ĉeftombejo.
Atingo
Franz Eybl sin dediĉis komence al pejzaĝo- kaj al ĝenropentrado samkiel al historia pentrado, je kio li elektis siajn temojn plejparte el la kamparana mondo. Post 1840 li pli kaj pli venis sub la influon de Ferdinand Georg Waldmüller, kies lumefektojn li alprenis. La plej granda valoro de Eybl estas tamen liaj portretoj, je kio li en tio apartenas krom Friedrich von Amerling al la plej gravaj portretistoj de la 19-a jarcento en Aŭstrujo. Krom multaj oleopentraĵoj la nakŭ verkis pli ol 400 portreto-litogafiojn kaj estas ĉi-fake komparebla kun Josef Kriehuber. Kun ĉi tiu li kontribuis al la granda progreso kaj al la arta florado de la viena portreto-litografio en la jaroj 1830 ĝis 1860.
Buddy Rich
Vivo kaj kariero
Unuajn spertojn kiel ĵaz-frapinstrumentistoj li faris en 1937 ĉe Joe Marsala, poste lin dungis Artie Shaw. Tutmondan famon li finfine akiris en la fruaj 1940-aj jaroj ĉe Tommy Dorsey, kiel ankaŭ lia juna kunbandano Frank Sinatra, per kies financa subteno en 1946 fondis propran ĵazbandegon, en kiu li ankaŭ ofte pruvis sian kantistan talenton. Krom per propraj bandegoj Buddy Rich prezentis en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj kiel frapinstrumentisto i.a. kun la Gefratoj Dorsey, Harry James, Woody Herman kaj Count Basie. Krome li faris multajn prezentadojn aŭ sonregistraĵojn kun aliaj gravaj ĵazmuzikistoj kiel Louis Armstrong, Lester Young kaj Nat King Cole, Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Miles Davis, Oscar Peterson, Lionel Hampton, Mel Tormé kaj multaj aliaj.
La virtuoza regado de la frapinstrumento fare de Rich (sed ankaŭ liaj stelulaj kapricoj) tutmonde influis generaciojn de frapinstrumentistoj el ĉiuj muzikĝenroj. Mitaj estas la spekaklaj frapinstrumentistaj duelo inter li kaj Gene Krupa aŭ Max Roach, sed ankaŭ lia prezentado en televidserio Muppet Show en la jaro 1978, je kiu li faris duelon kun la besto. Liaj talento kaj forta personeco estis alte ŝatataj en la muziknegoco, parte tamen kritike rigardataj en la kolegaro. Li validis simple kie pedanta perfektisto, kiu prenis treege serioze la prezentadojn de lia ĵazbandego, foje je la bedaŭro de siaj kunbandanoj, de kiuj li postulis absolutan atenton kaj koncentriĝon. Oni atribuis al li koleremon, sed ankaŭ respekton por liaj famaj kolegoj, kombinitan kun kormildeco kaj fideleco. Plejmulte li respektis la individuecon de muzikisto, tiel ke li ĉiam sin eprimis laŭde pri diversaj frapinstrumentistoj kiel Max Roach, Philly Joe Jones, Mel Lewis aŭ eĉ Steve Gadd. Frapinstrumentistojn, kiuj provis lin kopii, li tamen nur malestimis.
Rich malsaniĝis en 1987 pro cerbotumoro kaj mortis post tuja urĝa operacio pro korinfarkto. Li estas entombigita sur la tombejo de Westwood Village en Los-Anĝeleso.
Postefiko
Du jarojn post la morto de Rich oni okazigis honore al li memorkoncerton, je kiu prezentis kelkaj el la tutmonde plej bonaj frapinstrumentistoj (i.a. Dave Weckl, Steve Gadd, Vinnie Colaiuta, Dennis Chambers, Marvin Smitty Smith, Steve Smith, Neil Peart, Louie Bellson) prezentis kune kun la Buddy-Rich-Bandego (direktate de tenorsaksofonisto Steve Marcus). Ĉi tiu "Buddy Rich Memorial Scholarship Concert" aperis sur lumdiskego. Frapinstrumentisto Neil Peart produktis poste ankoraŭ du lumdiskojn kun la titolo "Burning for Buddy - A Tribute To The Music of Buddy Rich", je kio denove kelkaj elstaraj frapinstrumentistoj (aldone al la supre nomitaj i.a. Joe Morello, Simon Phillips, Bill Bruford) surdiskigis kun la Buddy Rich Big Band kelkajn aranĝaĵojn el la repertuaro de Rich.
Winfield S. Weeden
Winfield Scott Weeden, naskiĝinta la 29-an de marto 1847, mortinta la 31-an de julio 1908, estis usona komponisto kaj eldonisto de himnaroj.
Listo de radioamatoraj programoj
Jen listo de radioamatoraj komputilaj programoj kreitaj por radioamatoroj. Kutime uzataj por radioamatoraj konkursoj, taglibroj, DX-Cluster, elsendi kaj elkodigi morsan kodon, aŭ samtempe por fari plurajn tiajn taskojn.
Winfield S. Weeden
En la ekumena Diserva libro ADORU troviĝas jenaj kantoj de Winfield S. Weeden:
Golfo de Vahsel
La golfo de Vahsel estas golfo proksimume 10-kilometrojn larĝa ĉe la bordo de Luitpold en Antarkto.
Ĝi estis malkovrita de la Germana Antarkta Ekspedicio de 1911-1912, estrita de Wilhelm Filchner. Post la malkovro, Filchner nomis la golfon omaĝe al kapitano Richard Vahsel, ŝipestro de la ekspedicia ŝipo Deutschland, kiu mortis dum la vojaĝo.
Fiŝkano
La vorto mem indikas, ke tradicie oni uzis kanojn por fiŝkapti, kvankam oni jam menciis aliajn taŭgajn materialojn; inter la tradiciaj elstaras kanoj de bambuo pro ties fleksebeco, malmulta pezo, kaj dureco. Inter novaj, artefaritaj materialoj elstaras la fiŝkanoj el karbono, kiuj lastatempe estas tre uzataj. Tamen pri tiu lasta materialo indas mencii, ke foje okazis elektrokutadoj (kaj mortoj) ĉar kaj karbono kaj la artefarita materialo de fadeno estas elektrokondukiloj kaj foje fiŝkaptisto ne rimarkas suprajn kablojn, kiam ili malproksimiĝas, tamen allogaĵoj multe malproksimiĝas dum eklanĉo.
São Valentim (Suda Rio-Grando)
São Valentim estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.632 loĝantojn en 2010.
Fiŝkano
En popola kulturo ofte oni ripetas konatan eldiraĵon pri malpliigo de malriĉeco aŭ malsato en malriĉaj landoj, kiam oni eldiras: "Ne donu al ili fiŝon por manĝi, sed fiŝkanon por ke ili mem elturniĝu". Tiele oni konsideras grava fiŝhokado.
Fluorizita eteno-propeno
Fluorizita eteno-propeno (FEP) aŭ fluorizita etileno-propileno estas kunpolimero de sesfluoropropeno kaj kvarfluoretileno. Ĝi malsamas de la polikvarfluoretileno en tio ke ĝi estas fando-procezebla per la kutimaj injekta muldado kaj ŝraŭba elpuŝado.
Fluorizita eteno-propeno estis inventita de DuPont kaj estas vendata sub la komerca nomo Teflon-FEP. Simila produkto estas havebla de Daikin kun la varomarko Neoflon-FEP.
FEP estas tre simila en komponaĵo al la fluoropolimeroj polikvarfluoretileno kaj plen-fluoro-alkilooksida polimero (PFA). FEP kaj PFA ambaŭ komunigas utilajn propraĵojn de polikvarfluoretileno - malgrtandan frotadon kaj ne-reakciokapablon, sed estas pli facile formeblaj. FEP estas pli mola ol polikvarfluoretileno kaj fandas je 260 °C; ĝi estas alte travidebla kaj rezista al sunlumo.
Le Cloître-Pleyben
(jen france, bretone Kloastre-Pleiben) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Pál Vajda
Pál Vajda, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajda Pál estis hungara verkisto, bibliografo, ĵurnalisto.
Pál Vajda naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Vajda frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis 2 jarojn en teknika altlernejo en Berlino, fine li doktoriĝis el filozofio en Sorbono en 1934. Jam dum la parizaj studentaj jaroj li faris ĵurnalistajn laborojn. Li interesiĝis pri historio de la tekniko. Hejmenveninta li laboris en redaktejo. Li multe esploris en bibliotekoj, li ne nur kontrubuis artikolojn, sed eĉ librojn. En fino de la 2-a mondmilito li iĝis militkaptito, hejmenveninta li daŭris sian laboron kaj ankaŭ prelegis en diversaj rondoj al la simplaj homoj. Ekde 1963 li laboris en teknika dokumentejo-muzeo ĝis la emeritiĝo en 1967, tamen li okupiĝis plu pri teknikaj historioj (ĉefe pri hungaraj inventistoj) ĝismorte. Li verkis pli ol 30 librojn en tiuj temoj, se ne paroli pri la artikoloj.
Bohuňov (distrikto Svitavy)
Historio
Legendo rakontas, ke domaro ĉi tie ekzistis jam en tempo de Sanktaj Cirilo kaj Metodo, kiam ili ĉi tie iris el Moravio al Bohemio. La vilaĝanoj ilian kredon kun amo volonte akceptadis kaj en ĉirkaŭaĵo oni parolis, ke "nova Dio estas ĉi tie adorata", ĉeĥe (Bůh nový ...) kaj el tio Bohuňov.
La unua skriba mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1382, kiam ĝi apartenis al sinjoroj el Lomnice.
Preĝejo
Ununura signifa memorindaĵo en la vilaĝo estas preĝejo de Sankta Egidio situanta sur monteto en ĝia norda rando. La originan preĝejon oni konstruis antaŭ la jaro 1400. Nuna empira preĝejo estis konstruita en la jaroj 1820 kaj 1821. Ĝi orientiĝas proksimume al nordo. Ĝi estas ununava, oblonga kun ortangula presbiterejo kaj duoncirkla sakristio en la akso. Super la ĉefa frontalo estas prisma tureto. La ĉefa frontalo estas membrigita per pilastroj, rizalitoj kaj ornamita per bosado. Flankaj muroj estas membrigitaj per pilastroj kaj duoncirklaj fenestroj. La volboj estas plataj. La ĉefaltaro estas el la unua duono de 19-a jarcento, ornamita per du pli malnovaj statuoj de episkopoj, eble el la jaro ĉirkaŭ 1700, du flankaj altaroj devenas el la jaro 1889, la predikejo eble el la jaro 1820. Antaŭ la preĝejo estas ŝtona krucifikso el la jaro 1790.
Monumento al falintoj
Sur vilaĝplaco situas monumento al falintoj en la unua mondmilito.
Rokoj ĉe Bohuňov
Serĉata de turistoj kaj alpinistoj estas "rokoj de Bohuňov", kiuj troviĝas ambaŭflanke de la ŝoseo al Polička. Tiuj kreas t.n. Landan pordegon el Moravio al Bohemio.
Interpaciĝa kruco
Ĉe la ŝoseo al Vítějeves troviĝas interpaciĝa kruco. Temas pri tre malnova ŝtono kunligita per drato. Sur la ŝtono estas duobla reliefo de kruco.
Jules Dumont d'Urville
Jules Sébastien César DUMONT D'URVILLE (n. la 23-an de majo 1790 en Condé-sur-Noireau - m. la 8-an de majo 1842 en Meudon) estis franca esploristo kaj maroficiro. Li interalie esploris la sudan kaj okcidentan Pacifikan Oceanon, Aŭstralion, Nov-Zelandon kaj Antarkton.
Li plej fame vojaĝis sur la ŝipo Astrolabe.
John de la Pole (1-a grafo de Lincoln)
John DE LA POLE (1-a grafo de Lincoln) (n. 1462/1464, m. la 16-an de junio 1487) proklamiĝis kiel heredonto de Rikardo la 3-a (Anglio) en 1495.
Li estis la lej aĝa filo de John de la Pole (2-a duko de Suffolk). Post la morto de sia edzino Anne Neville, Rikardo la 3-a proklamis lin sia heredonto, anstataŭ Eduardo Plantaĝeneto (17-a grafo de Warwick) kiun Anne favoris. Rikardon donis al li enspezon de 500 pundojn jare kaj nomumis lin reĝa leŭtenanto (tio estas, guberniestro) de Irlando kaj prezidento de la reĝa konsilio de norda Anglio.
Post kiam Henriko la 7-a venkis Rikardon, John de la Pole omaĝis, kaj ŝajne amikiĝis, al Henriko. Tamen li deziris pli da potenco kaj milite subtenis la pretendon de Lambert Simnel al la trono. Li mortis dum la decida batalo, kiam Henriko decide venkis la ribelantojn proksime al Newark-on-Trent.
Marine de Davia (stacidomo)
Marine de Davia (A Marina di Davia) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ponte-Leccia - Calvi (ligne de la Balagne) (996000).
Imre Rádai
RÁDAI Imre [pr. ra:dai] Rittinger estis hungara aktoro naskiĝinta en Temeŝvaro la 9-an de aŭgusto 1907 kaj mortinta ?.
Lia kariero
Rádai inter 1948 kaj 1967 estis ano de la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea kaj li elmigris en Izraelon.
NGC 4149
NGC 4149 (aliaj indikoj — NGC 4154, UGC 7167, ZWG 292.76, MCG 10-17-155, IRAS12080+5834, PGC 38741) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4149, NGC 4154.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jenő Pólya
Jenő Pólya [jenO pOja], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Pólya Jenő Sándor estis hungara kuracisto, kirurgo. Lia familia nomo aperis kelkfoje Pollák. Lia frato estis György Pólya, lia patro estis Jakab Pólya.
Jenő Pólya naskiĝis la  1876 en Budapeŝto. Li mortis la 1945 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Pólya devenis el juda familio. Li akiris kuracistan diplomon en sia naskiĝurbo en 1898, poste li laboris en kirurgia kliniko. En 1905 li estis nomumita ĉefkuracisto en hospitalo en Budapeŝto, en 1908 privata profesoro, en 1914 titulara eksterordinara profesoro en Universitato de Budapeŝto. Li edziĝis en 1913. Li okupiĝis ĉefe pri ventroj kaj stomakoj. Lia morto estas nebula, oni opinias, ke li estas viktimo de la nazioj. Juĝejo deklaris la mortotempon.
Ohařice
Ohařice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Jičín, Regiono Hradec Králové proksimume 7 km okcidente de Jičín. Vivas ĉi tie. Tra Ohařice kondukas ŝoseo I/16, kuniganta urbon Jičín kun Sobotka kaj Mladá Boleslav.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1543.
Coppet
Coppet estas historia urbeto kaj komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2855 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
Coppet situas ĉe la nord-okcidenta bordo de Lago Lemano en distanco de proksimume 13 km nordoriente de Ĝenevo kaj 8 km okcidente de Nyon en regiono nomita Sankta Tero. Tra Coppet fluas la rivereto Doye, kiu fontas en Bogis-Bossey, trafluas Céligny, Founex, Commugny antaŭ alflui al Lago Lemano en Coppet.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,87 km², de kiuj 2,7% estas kovritaj de arbaro, 34,2% servas por agrikulturo kaj 62,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Coppet limas en nordo al Founex, en oriento al la Lago Lemano, en sudo al Tannay, kaj en okcidento al Commugny.
Kastelo
La kastelo de Coppet, de 13-a jarcento estis aĉetita en 1784 de Jacques Necker, ministro pri financoj de la franca reĝo Ludoviko la 16-a kaj patro de Madame de Staël. Tie ŝi loĝis post esti forpelita el Francio fare de Napoléon Bonaparte.
Trafiko
Tra Coppet pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko tra Berno kaj Laŭzano al Ĝenevo, la tiel nomita Svisa Vojo (Route de Suisse). La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 2 kilometrojn norde de la komunumo en Chavannes-de-Bogis. Pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Laŭzano al Ĝenevo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Coppet datiĝas el la jaro 1294 kiel Copetum. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj restaĵoj de lagoborda setlejo el la bronzepoko kaj de romia vilao, tombofiguro kaj mejloŝtono de la imperiestro Antonio. En la jaro 1271 la senjoroj thoire kaj Villars de Savojo akiris bienon en la Senjorujo Commugny kaj tiel fondis la merkatolokon kaj la kastelon de Coppet. En la jaro 1314 la senjorujo estis akirita de la familio Allamand, kiu en 1349 al Coppet koncedis urbajn liberecojn. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la urbo apartenis al la Voktejo Nyon kaj ek de la revolucio al la samnoma distrikto.
Montaldo Bormida
Montaldo Bormida estas komunumo de Italio.
Lubni (stacidomo)
Lubni (Лубни) estas fervoja stacio en Lubni (Poltava provinco), urbo en Ukrainio.
Imre Perényi (palatino)
Imre PERÉNYI [perEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Perényi Imre estis hungara palatino, banuso, magnato. Lia nobela antaŭnomo estis perényi. Liaj filoj estis Ferenc Perényi kaj Péter Perényi.
Pri naskiĝo de Imre Perényi la datenoj mankas. Li mortis la 1519.
Biografio
Imre Perényi frue aliĝis al la reĝa kortumo. Li estis elektita palatino en 1504. Post 2 jaroj li ricevis burgojn de la reĝo. Inter 1512- 1514 li estis banuso. Dum ribelo de György Dózsa li havis armeon en Siklós, sed okazis neniu batalo. Ĝis sia morto li daŭre estis signifa politikisto de la lando.
Li dufoje edziĝis, lia dua edzino estis Dorottya Kanizsai.
Virgulino de Koromoto
La Virgulino de Koromo (hispane Virgen de Coromoto estas unu el la alvoktitoloj per kiu estas kultata la Virgulino Maria en la katolikismo. Ĝi estas la patronino de Venezuelo.
Historio
Kiam fondis la urbon de Guanare (urbo) (ĉefurbo de la subŝtato Portuguesa) en 1591, la indiĝenoj kiuj loĝis en la regiono, la Cospes, fuĝis al la praarbaro en la nordo de la urbo. Ĉi tio malfaciligis la evangeliigon kiun la katolika eklezio estis entrepreninta. La apero de la Virgulino okazis en ĉi tiu praarbaro al kiu estis fuĝintaj la baratanoj, la 8-a de septembro 1652, kiam la Virgulino Maria laŭ tradicio aperiĝis al la Kaciko de la Cospes, Koromoto (kaj al lia virino), dirante al li en lia propra lingvo: "Iru al domo de la celoj kaj petu ilin ke al ili ĵetu la akvon aur la kapo por povi iri al la ĉielo", per ĉi tiu frazo la Virgulino petis lin kaj lian tribon ke ili baptiĝu. Laŭ la parola tradicio, la kaciko raportis tion sekve al lia encomendero, don Juan Sánchez, ĉi tiu lin petis ke post ok tagoj li estu preta kun la tribo por ricevi la katekezon kaj la bapton.
Pluraj indiĝenoj estis baptitaj, sed ne la kaciko, pro tio ke li ne emis, ĉar jam li ne estis la estro. Koromoto fuĝis, la Virgulino al li aperiĝis alian fojon, kaj Koromoto, ŝaltita pro la kolero, levis sian brakon por forigi ŝin kaj li malaperis. Tiu tradicia apero materiiĝis en bildo farita el fibro de arbo kiun poste serĉis kaj tiele oni trovis la relikvon kiun oni veneras hodiaŭe en la Nacia Sanktejo de Nia Damo de Koromoto.
Oni rakontas ke Coromoto estis mordita de venena serpento kaj li revenis al Guanare, vundita kaj mortonta, li komencis peti la bapton, kaj poste mortis en bona maljuneco.
Kulto
En 1950 la Papo Pio la 12-a deklaris ŝin Patronino de Venezuelo, la Papo Johano Paŭlo la 2-a ŝin kronis dum sia vizito al la Sanktejo Mariano en Guanare kaj la Papo Benedikto la 16-a levis la Nacian Sanktejon de Nia Damo de Koromoto al la kategorio de Plej malgranda Baziliko.
Los Mártires
Los Mártires (La Martiroj) estas la localidad numero 14a de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas en la centr-suda parto de la urbo. La nomo rilatas al la fakto ke en la parko de ĝia orienta zono estis mortpafitaj kelkaj elstaraj figuroj de la sendependigo de Kolombio. La localidad troviĝas komplete urbanizita, escepte la parkoj kaj riverbordoj. Kun la localidades La Candelaria, Santa Fe kaj Teusaquillo ĝi kunformas la centron de la urbo. Kvankam ĝi estas hejmo de kelkaj arkitekturaj kaj historiaj monumentoj, el la mezo de la 20-a jarcento ĝiaj orienta kaj norda zonoj estis suferintaj procezon de malboniĝo, kaj kelkaj el ties kvartaloj montras gravajn problemojn de deliktemo kaj krimularo.
Ene de tiu localidad, El Bronx estis sektoro de granda danĝereco kaj krimabundo en Los Mártires. Ĝi estis intervenita en majo 2016 fare de la Polico kaj la Armeo. Nombraj konstruaĵoj de la zono estas detruitaj kiel parto de struktura plano de urba plinovigo de la sektoro. Ĝi estis situa inter la stratoj 9 kaj 10 kaj la carreras 15 kaj 15 A kun etenda efiko al la placo Hispanio en la sama sektoro.
Ĉefaj kvartaloj
Los Mártires inkludas la jenajn kvartalojn organizitajn laŭ Unidad de Planeación Zonal (UPZ):
Rechtenbach
Rechtenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2765 Dinant
2765 Dinant estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la belga urbo Dinant.
28963 Tamyiu
28963 Tamyiu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tam Yiu, profesie instruisto pri aŭtomobila stirado, kiu inspiris centon da fideluloj, kiuj studis lian instruon pri filozofio tajĝiĉuano.
Tria industria revolucio
La Tria industria revolucio, nome revolucio scienc-teknologia aŭ revolucio de la intelekto, estas koncepto kaj vidpunkto skizitaj de Jeremy Rifkin kaj konsiderataj ekzemple de la Eŭropa Parlamento, en formala deklaro aprobita en junio de 2006. Laŭlonge de la historio, la ekonomiaj transformoj okazas kiam kunvenas la novaj teknologioj de la komunikado kun la novaj sistemoj de energio. La novaj formoj de komunikado iĝas la rimedo por la organizo kaj administrado kiujn la plej disvolviĝintaj civilizoj ebligis pere de la novaj energifontoj. La kuniĝo de uzado de komputiloj, la teknologio de la komunikado de Interreto kaj la renovigeblaj energioj en la 21a jarcento estas kio okazigas la tiel nomita Tria Industria Revolucio.
Karakteroj de la Unua kaj Dua Industriaj Revolucioj
La industria revolucio estis dekomence pelata kaj helpata de la vapormaŝino; ties enkonduko en la industrio transformis la rimedon en la ilo kiun disvolvis kaj plifirmigis la tiel nomita Unua Industria Revolucio.
En la unua jardeko de la 20a jarcento, la elektra energio kunvenis kun la motoro de interna brulado, pelita per fosiliaj brulaĵoj, ĉefe de derivaĵoj de la nafto, kio okazigis tiel nomita Dua Industria Revolucio. La elektrigo de la fabrikoj startis tiam la epokon de la amaproduktado de fabrikitaj varoj, el kiuj la plej grava iĝis la aŭto. Henry Ford ekproduktis amase la aŭton de motoro de benzino Modelo T, tute ŝanĝante la spacajn kaj tempajn konsiderojn de la socio, malprofite al la manko de elteneblo kiun okazigos la individuaj transportrimedoj pere de la brulmotoro kaj de uzado de fosiliaj brulaĵoj.
Pluŝĉevo (stacio)
"Pluŝĉevo" (Плющево) estas haltejo de Moskva fervojo, situanta inter "Perovo" kaj "Veŝnjaki" en sud-orienta parto de Moskvo.
Transirejoj:
Plezuro
Plezuro estas la konsciostato kontrasta al doloro. Cicerono fakte verkis ke: Omne id, quo gaudemus, voluptas est, ut omne quo offendimur dolor. ("Ĉio tio ĉi, pro kiu ni ĝojas, estas plezuro, kiel ĉio tio pro kio ni suferas, estas doloro.") Plezurogenroj estas inter aliaj: amo, ekstazo, eŭforio, feliĉo, ĝojo, gloro, ĝuo. Psikologio kaj biologio agnoskas plezuromeĥanismojn kaj doloromeĥanismojn kiel fundamentoj de ĉiuj kondutoj de specioj biologiaj.
La fonto de multe da aĝoj plezurigaj estas impulso biologia satigi sin: per manĝo, per malplenigo, per dormo, per trankviligo, per ludoj, per ekzercado, per purigo, per interparolado, per amo, per koito. Sed ankaŭ agrablaj spertoj devenas de sociaj komprenoj: servo, amikeco, agnosko, gloro, graco. Ankaŭ ofte plezuro devenas el gustumi en kulturo kaj en agadoj sociaj, kiel belaj artoj, muzeoj, kaj literaturo.
Akvobaraĵo Heyda
La Heyda-akvobaraĵo (Talsperre Heyda) retenas la riveron Wipfra apud Ilmenau en suda Turingio, Germanujo. Konstruitis ĝi inter 1980 kaj 1988 kun ekfunkcio en 1989. Ĝia tasko estas pri aspergado. Aliaj utiligoj komprenas la plialtigon de malalta akvo, provizado per uzakvo, protekto kontraŭ superakvego kaj fiŝbredado.
Retendigo
La retendigo starigitis el unuspeca tero el argilo kaj silto sur fundamento de bunta grejso. Tial la digo ne bezonas iajn pluajn ŝtopaĵojn. Nur ĉe la bazo ĝi fiksitis per ŝtopilmuro kaj betonaĵoj. La flanko akva protektatas per ŝutitaj ŝtonoj kaj betonslaboj. Krom la ĉefa digo ekzistas akoraŭ flanka digo kun alteco de 6 metroj kaj longeco de 200 metroj. Jenas kelkaj aliaj detaloj: valalteco = 15,80 m; fonda alteco = 18,80 m; krona alteco = 418,50 m; mura volumo = 110.000 m³; krona longeco = 239 m; krona larĝeco= 3 m; oblikveco aera= 1:2,5; oblikveco akva = 1:3,5; barada celo= 416,60 m; supraĵo= 95 ha; spaco retenebla = 5,00 milionoj m³; akvokolekta baseno = 22 km²; inondo= 62 m³/s
Informoj turistaj
Aranĝitis bela rondmigradopado ĉirkaŭ la kompleta lago. Lagborde estas seminaria kaj feria hotelo. Ankaŭ fiŝkaptado bonvenas. Ĉe la bara radiko estas naturprotektteritorio.
Ekologio
En printempo 2013 mortis ene de mallonga tempo miloj da en la lago vivintaj arĝentaj karpoj kiuj enakvigitis ankoraŭ dum la GDR-tempo. El ili oni gajnu medicianajn produktojn. Komence la amasmorta kialo ne klaris ĉar neniu alia fiŝspeco tuŝitis per tio. Virusoj aŭ bakterioj nocaj danke al laboratoriaj esploroj ankaŭ eksklusiviĝi povis.. Pli malfrue oni malkovris ke ili mortis pro aĝokadukeco; generado pro tro malaltaj akvotemperaturoj neniam estis estinta ebla.
Bârsău (komunumo, Satu Mare)
Bârsău [bırsəŭ] estas komunumo en la rumana distrikto Satu Mare. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bârsău de Jos kaj Bârsău de Sus. Ĝia administra sidejo estas en Bârsău de Sus. La du partoj pli-malpli kunkreskis.
La komunumo limas sud-oriente kaj sud-okcidente la najbaran distrikton Maramureș. La distrikta vojo DJ193E ligas la du partojn inter si kaj al Asuaju de Sus okcidente kaj al Fărcașa oriente, ambaŭ en Maramureș. La sola voja ligilo al la distrikto Satu Mare estas la distrikta vojo DJ193B, kiu iras norden al Poiana Codrului.
(79439) 1997 TL16
(79439) 1997 TL16 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
1041 Asta
1041 Asta estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La deveno de ĝia nomo estas nekonata. Oni hipotezis, ke la nomo "Asta" estus konstruita kun literoj el la nomo de Gustav Stracke.
Dällikon
Dällikon estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3519 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Árpád Pál
PÁL Árpád (pa:l) rumanuja hungara matematikisto, astronomo (Hoghia, 25-a de junio 1929 – Kluĵo, 21-a de julio 2006)
Biografio
La mezlernejon li finis en Gheorgheni kaj Odorheiu Secuiesc; la universitaton li komencis en la Bolyai Tudományegyetem en fakoj pri matematio-fiziko (1949–52), kaj li ricevis diplomon kaj doktoriĝis en Moskva Ŝtata Universitato en 1957. Li estis ĉefesploristo en Astronomejo de Kluĵo, lektoro en Bolyai Tudományegyetem (1956–59), preleganto en Universitato Babeş-Bolyai (1961–72), pli poste profesoro, inter 1985-89 vicrektoro; universitato profesoro ĝis sia pensiiĝo (1995). Li estis respondecredaktoro de Studia Universitatis (1976–84), pli poste iĝis vicĉefredaktoro (1984–89), la ĉefredaktoro de Matematikai Lapok (1979–89), la fondantĉefredaktoro de la Astronomical Journal ekde 1991. Liaj studoj, artikoloj aperis en Korunk, Utunk, Új Élet, Unser Weg, Igazság. Sub lia gvido fondiĝis en Kluĵo spacesplora lernejo, konstruiĝis la moderna universitata astronomejo en la suda angulo de la Botanika Ĝardeno. Li estis kunulaŭtoro de pluraj universitataj lernolibroj en rumana lingvo. Li estis unu el fondintoj de la Eŭropa Astronoma Societo, ekde 1994 li estis la prezidanto de la Rumana Astronoma Komisio. Li tradukis faklibrojn el rumana lingvo.
Dällikon
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dällikon limas en sudo al Buchs, en oriento al Regensdorf, en sudo al Oetwil ĉe Limato, kaj en okcidento al Dänikon.
Trafiko
Inter Dällikon kaj Buchs sur la teritorio de Dällikon troviĝas stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu estas servita de la regiona trajnlinio S6 de la Zurika Trafik-Unio. Loka busreto zorgas por la fajndistribuo de la loka trafiko.
Historio
La unua skriba mencio de la komunumo datiĝas de la 8-a de februaro 870, kiam alemana bienposedanto donacis bienojn apud Limato kaj en la Furtbalo al la Monaĥejo Sankt-Galo.
En la jaro 1468 la urbo Zuriko aĉetis la regejon Landenberg-Greifensee, al kiu apartenis tiutempe Dällikon. Zuriko atribuis la komunumon al la supervoktejo Regensberg. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo fariĝis parto de la distrikto Distrikt Regensberg kaj poste de Dielsdorf.
Ĝis la jaro 1843 la vilaĝoj Dällikon kaj Dänikon formis unu solan politikan komunumon.
Scherpenheuvel-Zichem
Scherpenheuvel-Zichem (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.]) estas municipo en Belgio, kiu en 1605 ricevis la urbajn rajtojn.
José Carocca
José CAROCCA LAFLOR [hoSE kaROka laFLOR] (10-an de decembro 1897, Vallenar - 16-an de aprilo, 1966, Santiago de Ĉilio) estis ĉilia skulptisto.
Scherpenheuvel-Zichem
Ekde 1977 la municipoj Averbode, Messelbroek, Scherpenheuvel, Testelt kaj Zichem apartenas al Scherpenheuvel-Zichem, la ĉefa municipo.
José Carocca
Vivo
De sia infaneco li montris kapablojn pri artoj. Fininte siajn mezajn studojn en la urbo Copiapó, li aliĝis al la Akademio de Pentrado en la urbo Santiago. Tie li estis studento de Virginio Arias, kies helpanto li iĝis, kaj de Simón González
Unu el la verkoj, kiujn li efektivigis kun sia instruanto Virginio Arias, estis la surĉevala statuo de Generalo Manuel Baquedano en Santiago kaj la Monumento por la Herooj de Iquique en la urbo Santiago.
En 1952 li gajnis la konkurson faritan en la urbo Punta Arenas, regiono Magallanes, por la starigo de statuo honore al la patruja eminentulo Bernardo O'Higgins, kiu troviĝas ĝis nun en tiu urbo, en la mezvoja zono de Avenida Independencia ĉe la vojkruciĝo kun 21 de Mayo.
Li verkis per ŝtono, fandita bronzo, kaj betono skulptaĵojn por monumentaj celoj. Li speciale kreis kelkajn skulptoverkojn situantajn en tomboj kaj maŭzoleoj de kelkaj tombejoj; nur en la Ĝenerala Tombejo de Santiago oni trovas 25.
Li krome faris multajn publikajn memortabulojn, premiajn statuetojn, ornamojn, kaj memormedalojn.
Li estis membro kaj samtempe direktoro de la Nacia Belarta Societo, kie ankaŭ funkciis lia metiejo, kaj direktoro de la Lernejo de Aplikataj Artoj.
Li forpasis en Santiago la 16-an de aprilo de 1966 pro cerba infarkto. Oni faris la mortvigilon ĉe la Nacia Belarta Societo en la Palaco La Alhambra, en la urbo Santiago.
Pedro Salinas
Pedro SALINAS Serrano (Madrido, –  en Bostono) estis hispana verkisto konata ĉefe pro siaj poezio kaj eseoj. Oni konsideras lin membro de la grupo nomata Generacio de la 27-a.
Biografio
Li estis filo de komercisto nome, Pedro Salinas Elmas, kaj de Soledad Serrano Fernández. Li studis Juron kaj Filozofion kaj Beletron. Lia vivo estis dediĉita al la universitata instruado, kiun li ekis kiel helpa profesoro pri la hispana en La Sorbonne ekde 1914 ĝis 1917; tie li doktoriĝis en Beletroj kaj enamiĝis je la verko de Marcel Proust, kies À la recherche du temps perdu tradukis al la hispana lingvo entute. Li geedzigixs en 1915 kun Margarita Bonmatí Botella, de Santa Pola (Alakanto) kaj filino de industria posedanto de distilejo en Argel. Salinas skribis amleteron ĉiutage al ŝi kaj tiu leteraro estos poste kolektita en Cartas de amor a Margarita (1912-1915) (Amleteraro al Margarita) de ilia filino Soledad Salinas; ili havis ankaŭ alian filon, Jaime Salinas, eldonisto kaj verkisto, kiu atingis premion Comillas pri biografio pro sia libro Travesías: Memorias (1925-1955).
En 1918 Pedro ekprofesoris en la Universitato de Sevilo (kie li instruis ekzemple al Luis Cernuda) kaj el 1922 ĝis 1923 en Cambridge; poste en la Universitato de Murcia (1923-1925). En 1925 publikigis modernigitan version de la Cantar de Mio Cid. En 1926 ekprofesoris en la Universitato de Madrido kie fondis en 1932 la revuon Índice Literario (Literatura indekso) por ekkonigi la hispanajn literaturajn novaĵojn. Li kunlaboris ankaŭ en Los Cuatro Vientos (La kvar ventoj). El 1928 ĝis 1936 li estis reserĉisto de la Centro de Estudios Históricos (Instituto de Historiaj Studoj, kie li respondecis pri sekcio de moderna literaturo. Li estis elektita profesoro en la Escuela Central de Idiomas (Centra lingvolernejo) kaj ĝenerala sekretario de la Internacia Universitato Menéndez Pelayo de Santandero. Tie li konis somere de 1932 usonan studentinon, Katherine Whitmore, kiu poste estos profesoro de lingvo kaj hispana literaturo en Berkeley kaj Northampton, Massachusetts; al ŝi li dediĉos la poezian trilogion La voz a ti debida (Voĉo pro via kialo), Razón de amor (Ama kialo) kaj Largo lamento (Longa veo); tiu amrilato pludaŭris eĉ kiam Katherine revenis en Usonon por plusekvi sian studadon, jam laŭ perletera esprimmaniero; ŝi revenis por la lernojaro 1934-1935, sed la edzino de Salinas malkaŝis la aferon kaj klopodis mem mortigi. Post tio Katherine klopodis finigi la rilaton, sed la Intercivitana Milito kaj la ekzilo de Salinas en Usono malfaciligis tiun intencon; ĉiukaze, en 1939 Katherine edziniĝis al sia kolego Brewer Whitmore kaj, kvankam ŝi ankoraŭ ricevis eventualajn novaĵojn pri Salinas, la kontakto rompiĝis definitive. Ili vidis sin unu la alian lastan fojon en 1951, kaj Katherine forpasis en 1982; Ŝi tamen rajtigis publikigon de ties Epistolario (Leteraro) kun Salinas, konservita en la biblioteko de la Universitato de Harvard, 20 jaroj post lia forpaso kaj sen aperigi tiujn senditajn de ŝi. Tiuj de Salinas estas ĉirkaŭ tricento, atestilo de rilato kiu daŭris dekkvin jaroj ĝis kiam finis en 1947.
Pedro Salinas iam somerferiis en alikanta vilaĝo, Altet, municipo de Elche, kie la edzino posedis familian bienon, nome "Lo Cruz". Li konservis fruan, daŭran kaj fratan amikrilaton kuon Jorge Guillén, kiu evoluis simile al li kaj kun kiu subtenis aktivan leteraron jam ankaŭ publikita. Malpli konata estas la amikeco kiun kunhavis kun Miguel Hernández, kies libro Perito en lunas salutis kaj propagandis en rezenco publikita en Índice literario, n. 2 de 1933.
La hispana Intercivitana Milito surprizigas lin en Santander kiel sekretario en la Internacia Somera Universitato (li estis tio el 1933 ĝis 1936). Li foriris en Amerikon por instrui en la universitatoj Wellesley College kaj en la Johns Hopkins de Baltimore, en Usono. En somero de 1943 li translokiĝis al la Universitato de Portoriko. En 1946 revenis al sia profesorejo de la Universitato Johns Hopkins. Li forpasis en Bostono la 4a de decembro de 1951 kaj li estis entombigita en San Juan de Portoriko.
Poezio
Li konsideris poezion kiel alprofundigo en la realo, aventuro al plejalto. Oni faras vojon, ĉu proksime ĉu malproksime. Li parolas nur pri tri elementoj en sia kreado: aŭtenteco, beleco, sprito. Vere, en Salinas sentemo kaj inteligenteco fratiĝas senegale: unu permesas alprofundiĝi ĉe la alia. Pro tio, laŭ Leo Spitzer, ĉefa eco de lia arto konsistas el interna konceptismo, kiu manifestiĝas en paradoksoj kaj koncentriĝo de konceptoj. Li preferas mallongajn versojn kaj ĉefe la selvon, kaj uzas preskaŭ ĉiam senrimajn versfaradon. La ŝajna malfacileco de liaj poemoj kialis, ke Lorca nomigas ilin prosías (vortomiksiĝo kun prozo kaj poezio).
La poezia verko de Salinas povas dividiĝi en tri etapoj:
Prozo
La proza verkado komencas per Vísperas del gozo (Antaŭtago de la ĝuo, 1926), laŭ la avangarda stilo de la epoko. Salinas forlasis la rakontan genron dum dudekkvi jaroj, kaj nur fine de lia vivo li reverkas tiamaniere per La bomba increíble (La nekredebla bombo, 1950), romano pri la teruraĵoj de la atoma bombo kaj El desnudo impecable y otras narraciones (La senmanka nudo kaj aliaj rakontoj, 1951). Lia profesia universitata trejnado kaj lia akra kritika sento estis bazaj por liaj eseoj pri literaturo -''Literatura española. Siglo XX (1940), Jorge Manrique o tradición y originalidad (1947), La poesía de Rubén Darío'' (1948)- kaj por la eldonoj de Fray Luis de Granada kaj San Juan de la Cruz.
Severiano de Almeida
Severiano de Almeida estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.842 loĝantojn en 2010.
Schkölen
Schkölen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sep mirindaĵoj de Jena
La Sep mirindaĵoj de Jena (germane: Sieben Wunder von Jena, latine: Septem miracula Ienae) estas duonŝerca superrigardo pri ĉiuj mirakloj en la urbo Jena, kiuj estas gravaj por la loka studentaro. Ĝi ankaŭ servis kiel sekreta identecpruvilo inter studentoj kontraŭ la neiniciitaj, nestudantaj homoj. Aludo al la Sep mirindaĵoj de la antikva mondo ankaŭ verŝajnas kaj eble substreku la gravecon de la tuta urbo.
Prezento de la mirakloj
Ĉiuj sep mirakloj en la sekvanta latinlingva epigramo aperas: Ára, capút, dracó, móns, póns, vulpécula túrris, / Weígeliána domús: septém mirácula Iénae. En antaŭĉambro de la Urba muzeo la strangaĵoj bone priskribatas.
La kuriozaĵoj detale:
Vidu ankaŭ
Friedrich-Schiller-Universitato Jena
Mihály Kosztarab
Mihály Kosztarab [mihAj kostarab], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosztarab Mihály, angle Michael Kosztarab estis hungara entomologo, biologo, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1995).
Mihály Kosztarab naskiĝis la  1927 en Bukaresto kaj mortis la 6-a de septembro 2022.
NGC 4150
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1859 Kovalevskaya
1859 Kovalevskaya estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan matematikistinon Sofja Kovalevskaja.
Omne datum optimum
Omne datum optimum (latine; "ĉiu perfekta donaco", citaĵo el la epistolo de Jakobo) estas papa buleo de Inocento la 3-a datita de la 29-a de marto 1139, kiu rilatas pri la templanoj.
Ĝi temas pri la konfirmo de la ordeno agnoskita de la papo Honorio la 2-a en la jaro 1128 kaj starigas ĝin sub papan protekton. Aldone ĝi proklamas ĝeneralan neimpostigon de la templanoj. La ordeno ricevis la rajton kolekti impostojn, entombigi ordenanojn kaj konstruigi templokonstruaĵojn.
La buleoj Milites Templi de Celesteno la 2-a (1144) kaj Militia Dei de Eŭgeno la 3-a (1145) ankoraŭ plivastigas la privilegiojn de la ordeno.
Mijako
La urbo Mijako — japane 宮古市 (Mijako-ŝi) — apartenas al la gubernio Iŭate de Japanio. Ĝi troveblas marborde en la oriento de la gubernio, en la regiono Tōhoku (japane 東北地方, Tōhoku-ĉihō) kaj en la nordoriento de la insulo Honŝuo.
La 11-an de marto 2011 ĝi post la tertremo de Sendajo en 2011 estis trafita de 7,3 metrojn alta cunamo, kiu detruis 4500 domojn, mortigis pli ol 400 kaj malaperigis pli ol 350 urbanojn. La 23-an de junio 2011 matene en la nord-orienta parto de Japanio je 06:50 loka horo okazis du pliaj tertremoj fortaj je 6,7 gradoj laŭ la skalo de Richter. Ilia epicentro troviĝis en la pacifika oceano 50 kilometrojn for de la urbo.