cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mihály Mészáros
Mihály Mészáros [mihAj mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Mihály estis hungara skulptisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Mihály Mészáros naskiĝis la en Rákospalota (iama urbo) (nuntempe urboparto de Budapeŝto), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Mészáros akiris diplomon en la Belarta Altlernejo en 1954. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Mikus, Pál Pátzay kaj Zsigmond Kisfaludi Strobl. Li havis stipendiojn en 1966 en Vieno, en 1970 en Anglio. Inter 1970 kaj 1980 li instruis en belarta gimnazio en Budapeŝto, ekde 1984 en instituto de Industriarta Altlernejo. Krom la skulptaĵoj li kreis ankaŭ terakotaĵojn kaj emajlojn. Li ricevis hungarajn, italan kaj aŭstran premiojn inter 1974-1985.
Kabineto Kálmán Tisza
Kabineto Kálmán Tisza estis la sesa (preskaŭ sendependa) registaro en Hungario depost Aŭstra-hungara interkonsento. Ĝi gvidis la landon inter 1875 kaj 1890, ĝi estis la plej longa funkcianta hungara kabineto.
Historio
Kabineto Wenckheim post duonjara funkcio simple kaj silente transdonis la potencon al Kálmán Tisza, kiu komence ne faris ŝanĝojn inter la ministroj. Tiu kabineto evoluis la landon moderna, 65 departementoj estis kreitaj anstataŭ diversaj malnovaj departementoj, teritorioj, aŭtonomioj, liberaj reĝaj urboj. Sekvis laboroj en la leĝoj, diversaj konstruadoj (parlamento, rekonstruo de Szeged, navigebla Fera Pordo, fervoja reto, navigeblaj riveroj). Nemirinde aperis ankaŭ diversaj konfliktoj inter la ministroj, sed Kálmán Tisza forte tenis la potencon. Lia moknomo estis: generalo. En 1878, 1881, 1884 kaj 1887 pro la parlamentaj elektoj restis funkciokapabla la kabineto. En 1890 manifestacioj okazis, ĉar la nova leĝo volis forpreni ŝtatanecon de Lajos Kossuth, Kálmán Tisza abdikis.
Lin kaj Xie kazo
La Lin kaj Xie kazo komencis kiel incidento kiu okazis en Dongguan, Gŭangdongo, Ĉinio en 2009. Familiaj geedzoj Lin Mouru kaj Xie Mouman estis en jardeka-longa geedzeco. Iun tagon, edzo Lin kunportis hejmen amantinon, kaj petis ke ili seksumu triope kaj kunloĝi. Edzino Xie tiam tute malkonsentis la ideon, kaj deziris eksgeedziĝon. Post alfronta disputo, Xie tiam tondis la penison de sia edzo. La Dongguan juĝejo tiam juĝis ŝin al malliberejo por dek jaroj.
Skismo
Skismo (de la greka σχισμα, schisma, el la verbo skizein dividi) estas disdividiĝo precipe de homaj organizaĵoj, kiel religioj aŭ politikaj partioj.
Skismoj rilate al Esperantio
En la historio de Esperanto oni celas kutime la skismon inter Ĝeneva UEA kaj Internacia Esperanto-Ligo. Cetere oni nomas la siatempan krizon pri Ido ankaŭ Idoskismo.
László Márton
MÁRTON László [ma:rton] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, fakverkisto, teknikhistoriisto. Li naskiĝis en Ghelinţa la 26-an de februaro 1940.
Biografio
László Márton diplomitiĝis en Iași (1968). Li estis inĝeniero, ĉefinĝeniero en Gheorgheni. Li doktoriĝis en la universitato de Galați (1983). Lia esplorkampo estas la historio de scienco kaj tekniko.
Volbeat
Volbeat estas dana metalroka bando, kiu grupiĝis en oktobro 2001 en Kopenhago. Ĝi estas formata de la kantisto Michael Poulsen, la gitaristo Rob Caggiano, la basisto Kaspar Boye Larsen kaj la drumisto Jon Larsen. Ili publikigis ses studialbumojn, ĉiuj el ili per la nederlanda diskentrepreno Mascot Records en Usono, kaj per Vertigo Records en Eŭropo.
Ĉina filozofio
La filozofio en Ĉinio estas antikva de jarmiloj, same kiel por aliaj fakoj de ties kulturo.
Ottendorf (Saksa Svislando)
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Ottendorf < Saksio < Germanio
La vilaĝo Ottendorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Ottendorf situas sur altebenaĵo norde de la valo de la rivereto Kirnitzsch proksime al la limo al Ĉeĥio.
Historio
....
Turismo
Ottendorf proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:
Administra aparteno
Ottendorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Altendorf, Mittelndorf kaj Saupsdorf.
Natura manĝaĵo
La termino estas uzata por priskribi manĝaĵojn kiuj havas ingrediencojn kiuj estas propraj de neprocezataj manĝaĵoj.
MIDI
MIDI (MIDIo) estas komputa formo (teĥnika normo) por priskribi muzikon. La mallongigo signifas "Muzikinstrumenta digitala interfaco" (angle "Musical Instrument Digital Interface"). La normo MIDI ebligas prezenton kaj interŝanĝon de muzikaj datumoj en/inter komputiloj kaj en/inter muzikiloj, kiuj havas interfacon MIDI. La interfaco MIDI ebligas kodumi tiajn eventojn kiel premo de tastoj, starigi la muzikilon (tembron, sonkoloron), laŭtecon, pozicion de muzikilo kaj multon alian. MIDIo estas fakte elektronika formo de muzikoskribo, kiu estas multe pli ekzakta ol tradicia muzikoskribo sur papero.
La sistemo MIDI estas vasta, do multenombrajn detalojn povas scii nur fakuloj. Tiu ĉi artikolo strebas sciigi nur superrigardon de MIDIo.
Dosieroj MIDI
Muzikaj verkoj povas esti koditaj en komputilaj dosieroj. La MIDIaj dosieroj havas kutime sufikson .MID, iam .KAR (por karaokeo). La MIDI-dosieroj en distingo de aliaj komputilaj formatoj de sono (ekzemple MP3) ne enhavas fizikan prezenton de sono kiel oscilado de aero. Aparato, kiu transformas kodon MIDI en sonon estas sinteziloj. Plej vaste uzataj sinteziloj estas komputiloj. Profesiaj muzikistoj ofte uzas elektronikajn sintezilojn. Memkompreneble, la kvalito de ludo dependas de la kvalito de la sintezilo.
La amplekso de MIDIaj dosieroj estas kutime ĉirkaŭ 15-foje malplia ol la amplekso de aliaj sonformatoj (ekz. MP3).
La dosieroj MIDI ne povas prezenti voĉon, sed ebligas prezenton de teksto, kiun povas montri la sintezilo dum ludo de kantoj. Kutime la sinteziloj markas kiel bone videbla la fragmenton de teksto, kiu rilatas al ĉi tiu momento de tempo. Alivorte, sinteziloj prezentas karaokeon.
Ĉimboto
Chimbote aŭ Ĉimboto estas urbego, universitata urbo kaj signifa havenurbo en Peruo, en Departemento Ankaŝo, kie estas la plej granda urbo. Ĝi estas provinca, departementa ka distrikta ĉefurbo.
MIDI
Interŝanĝo de muzikaj signaloj inter muzikiloj
La kodo MIDI povas esti trasendita per kanaloj de komunikado. Tiun manieron uzas "elektronikaj orkestroj", kiuj konsistas el muzikiloj kaj aliaj elektronikaj aparatoj, kiuj havas interfacon MIDI. La kodo MIDI sonigas por ĉiu muzikilo la ĝustan partituron, sinkronigas la muzikilojn kaj ebligas la sinkronan regadon de aparataro (lumigo, piroteknika aparataro ktp).
Zalom
Zalom estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Koŝeljovo.
MIDI
Ĝenerala strukturo de MIDI
Oni subdividas la melodion en trakoj el 1 ĝis 512 (nombrado el 0 ĝis 511). Oni tre malofte uzas pli ol 16 trakojn, sed ofte la melodio enhavas nur unu trakon.
Ĉiu trako enhavas propran pecon de melodio. Kutime en multitraka melodio ĉiu trako enhavas unu partituron (muzikilon). Do oni ludas ĉiujn trakojn samtempe.
Ĉimboto
Historio
En 1822 establiĝis vilaĝo, en 1835 okazis la oficiala agnosko de Chimbote, kiu estis vilaĝo de fiŝkaptistoj kun populacio de ne pli ol 800. En 1871 oni konstruis fervojon al la interno de la lando. La malfermo de la Tut-Amerika Ŝoseo kreis facilan aliron al Limo en la 1930-aj jaroj. La urbo grandparte estis detruita pro tertremo en 1970, poste tuj okazis la rekonstruo kiel modela urbo.
Zalom
48.25639°N, 23.31694°W
Ĉimboto
Ekonomio
Ĉimboto estas la plej granda fiŝkapta haveno en Peruo. Pli ol 75 procentoj de la fiŝa industrio de Peruo estas bazitaj en Ĉimboto. Menciindas ankaŭ la ŝtala industrio.
MIDI
Ĝenerala strukturo de MIDI
Tamen se la melodio havas kelkajn partiturojn, la kodo MIDI povas havi nur unu trakon, do ne estas devige dividi melodion en trakojn laŭ partituroj. Kelkaj aparatoj povas ludi nur unutrakan melodion (ekzemple elektronika piano Casio WK-3300, kiu havas interfacon MIDI kaj povas ludi MIDIajn dosierojn).
Ĉimboto
Trafiko
Chimbote havas fervojon el-Huallanca (konstruita en 1922) por liveri karbojn, ferojn, rizojn, kotonojn, sukerkanojn kaj bananojn. Spite tion la ĉefa trafikilo estas la aŭtobusoj. La haveno estas unu el la plej belaj kaj plej sekuraj havenoj en la perua marbordo. Ekde 1957 enlanda flughaveno funkcias.
Klimato
Chimbote havas dezertan tropikan klimaton, tamen ĝi estas milda kaj komforta. Averaĝe la plej varma monato estas februaro kun temperaturoj 28 °C. En septembro la temperaturo falas al 13 °C. Malofte pluvas, ĉefe februare, densaj nebuloj pli oftas.
MIDI
Ĝenerala strukturo de MIDI
Pli grava ol trako estas la nocio "kanalo MIDI". Ekzistas 16 kanaloj (kun nombroj el 0 ĝis 15).
La kanalo 9 estas destinata por drumoj (frapaj muzikiloj) kaj en tiu kanalo oni kodas ĉiujn drumojn de la melodio.
Kutime ĉiu kanalo (krom kanalo 9) enhavas unu partituron, do unu muzikilon kaj kutime por ĉiu kanalo oni starigas la muzikilon nur unufoje komence de melodio kaj la kanalo ludas tiun muzikilon ĝis fino de la melodio. Se la melodio havas pli ol 16 partiturojn, oni devas dividi certajn kanalojn inter kelkaj muzikiloj, do ŝanĝi muzikilon en kanalo kiam necesas.
MIDI subtenas steresonon, do kodas ankaŭ dividon de sonoj en la spaco. MIDI ne kodas separe maldekstran kaj dekstran kanalon kiel kutime faras la plimulto de aliaj sonformatoj. MIDI kodas la pozicion de ĉiu muzikilo en la spaco per nombroj el 0 (maldekstre) ĝis 127 (dekstre). La dividon en dekstra kaj maldekstra kanalo faras la aparataro, kiu transformas kodon MIDI en fizika prezento de sono, do la aparataro kiu interpretas la kodon MIDI.
Kodo MIDI
Kodo de MIDI estas sekvenco de bitokoj. Dosiero MIDI havas prefikson kaj ĉiu (eble nur unu) trako havas propran prefikson (vidu poste Formato de dosieroj MIDI). Trako(j) konsistas el komandoj.
Komandoj povas konsisti el nombroj aŭ sekvencoj de bitokoj (ekzemple teksto, regantaj sekvencoj ktp).
Nombroj povas enhavi 1 ĝis 4 bitokoj. Por programistoj estas grava memorfiksi, ke nombroj el 2,3 aŭ 4 bitokoj havas unuan plej signifan bitokon. Krome, ĉiu bitoko de nombro havas maksimume 7 bitojn, do en ĉiu bitoko nur 7 dekstraj bitoj estas signifaj kal la plej maldekstra bito estas ĉiam 0. Ekzemple la nombro 384 havas deksesuman prezenton 0x0300, ne 0x8001 kiel en mikroprocesoroj INTEL x86 aŭ x64. 0x0300 = 0b00000011+0b00000000, kie nur dikaj bitoj estas signifaj. La valoro estas dekumaj 3*128 + 0 = 384. Do programoj por procesoroj INTEL dum prilaboro de kodo MIDI devas rearanĝi (inversigi) la bitokojn kaj kalkuli la valoron kiel ilustras la ekzemplo.
Sekvencoj de bitokoj en komandoj havas prefikson kiu difinas la longecon de sekvenco. Sekvencoj povas enhavi nulojn, do nulo ne kodas la finon de sekvenco.
Komandoj MIDI
Tiu ĉi artikolo enhavas nur ĝeneralan informon pri komandoj. Detaloj vidu en komandoj MIDI.
La komandaro MIDI enhavas komandojn de kanalo (ekzemple komenco/fino de sono de noto/drumo) kaj sistemaj komandoj. Sistemaj komandoj starigas ekzemple rapidecon de ludo, diversajn tekstojn ktp.
Strukturo de komandoj
Ĉiu komando rilatas al iu momento de tempo, en tikoj. Tiko (angle tick) estas unuo de tempo en dosieroj MIDI. Jen la strukturo de sekvenco de komandoj MIDI:
delta1 komando1 delta2 komando2 ... deltaN komandoN
delta1, delta2,..., deltaN estas nombroj kaj signifas intervalon post la antaŭa komando. Komando1, komando2,..., komandoN estas propre komandoj. Kiel menciita antaŭe, la unua bitoko de komando havas 1 en la plej maldekstra bito, aliaj havas 0 en la plej maldekstra bito. Ekzemplo de fragmento de komanda sekvenco (deksesumaj nombroj):
... 20 92397F 00 922A7F 30 823900 00 822A00 ...
Nombrado de tonoj
MIDI povas prezenti 120 tonoj de 10 oktavoj. La oktavoj en midi havas nombrojn el 1 ĝis 10. La tonoj havas nombrojn el 0 ĝis 119. La tono 0 estas la noto C (do) de subkontroktavo kaj havas frekvencon 16,35 Hz, do estas tiom malalta, ke ne estas aŭdebla por plimulto de homoj. La tono 119 estas la noto H de oktavo 10 kaj havas frekvencon 15804 Hz. Do la diapazono de notoj MIDI estas tre larĝa. Ekzemploj: la noto 0x39 = 48 + 9 = 57 dekuma. 57 dividi per 12 rezultas kvotienton 4 kaj restaĵon 9. Do la sono apartenas al oktavo 4 + 1 = 5 ĉar oni nombras oktavojn el 1. La tonoj en oktavo estas:
Komandoj de kanalo
Jen kelkaj klarigoj de tiuj funkcioj. Pli detale vidu en komandoj MIDI.
La komando 8N ĉesas sonon en la kanalo N. La noton (nombro el 0 ĝis 127) difinas la unua bajto de komando (vidu antaŭe la paragrafon Nombrado de tonoj. La rapideco, se estas difinita en sonanta aparataro, difinas la rapidecon de ĉesigo. En la plimulto de MIDI dosieroj la rapideco ĉe ĉi tiu komando estas nulo.
La komando 9N enŝaltas la sonon de certa noto en la kanalo N. La nombron de noto difinas la unua bitoko de komando. La dua bitoko difinas la laŭtecon (el 0 ĝis 127).
La komando AN starigas la posttuŝon de la klavo. Kutima la MIDIa aparataro aŭ programaro realigas vibradon de laŭteco de sono lanĉita de la respektiva noto. La samon faras la komamndo DN, sed por ĉiuj notoj en la kanalo N. Vibradon de tonalteco de noto regas la komando BN, por ĉiuj notoj de la kanalo N tion faras la komando EN.
La komando BN starigas diversajn kontrolilojn kiuj regas modusojn de kanalo. Ekzemploj: kontroliloj 1, 7, 10, 11 kaj 64, kiuj estas devigaj por realigo en MIDIa aparataro:
Sistemaj komandoj
La sistemaj komandoj havas kodon 0xF en la unua duono de bitoko. La plej gravaj komandoj havas kodon 0xFF en la unua bitoko. Jen la listo:
Pliaj sistemaj komandoj:
Muzikiloj MIDI
Pli detale vidu Muzikiloj MIDI.
Ĝenerala MIDIo havas 128 diversajn instrumentojn (muzikilojn), kiuj havas kodojn el 0 ĝis 127. Tio estas imito de muzikiloj aŭ, uzante la terminojn de tonsilaba programo Tone, "tonaj tembroj". Ekzemploj de MIDIaj muzikiloj estas piano (kelkaj variaĵoj), akordiono (kodo 21), klarneto (kodo 71).
Krom "tonaj" muzikiloj MIDIo difinas 61 drumojn (frapajn muzikilojn) kun kodoj el 27 ĝis 87. Ekzemploj estas akustika bastamburo (kodo 35), malfermita triangulo (kodo 81).
Formato de dosieroj MIDI
Tiu ĉi artikolo priskribas nur ĝenerale la formaton de dosieroj MIDI. Pli detale vidu Dosieroj MIDI.
La dosiero MIDI havas prefikson kun longeco 14 bitokoj. La prefikso de dosiero enhavas en unuaj kvar bitokoj tekston MThd. La prefikso enhavas tri gravajn informojn pri la muzika verko:
Kutime kvara noto enhavas inter 48 kaj 192 tikojn, la nombro estas ĉiam dividebla al 12.
Post La prefikso MThd troviĝas trakoj. Ĉiu trako havas propran prefikson, kiu komencas kun teksto MTrk. La prefikso de trako enhavas la longecon de la trako en bitokoj.
La trako mem enhavas sekvencon de komandoj. La komandoj havas variajn longecojn.
(18573) 1997 WM23
(18573) 1997 WM23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Distrikto Semily
Distrikto Semily estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Liberec. La distrikto estas unu el kvar distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 65 urboj kaj vilaĝoj.
Monaĥejo de Sankta Agnesa
La Monaĥejo de Sankta Agnesa (klášter sv. Anežky). Fondis ĝin Venceslao la 1-a antaŭ la jaro 1234, plenuminte deziron de sia fratino Agnesa. La vasta komplekso konsistis el du monaĥejoj, unu virina kaj la alia vira, du preĝejoj, unu kanonika domo kaj kelke da kapeloj. Ĝi estis siatempe la plej granda tiaspeca komplekso kaj nuntempe ĝi estas la plej malnova frugotika monumento en Bohemio. La plej juna, en plej pura stilo efektivigita parto de la monaĥejo, la preĝejo de Sankta Barbara, senpere viciĝas al la francaj modeloj de la Pariza konstrumaniero. Sub Jozefo la 2-a la monaĥejo estis malfondita, same kiel multo da aliaj (1782) kaj de tiam en la konstruaĵoj loĝadis malriĉuloj. Nuntempe oni rekonstruas la tutan imponan komplekson kun granda helpo de la ŝtato.
Ferenc Szlávik
SZLÁVIK Ferenc [sla:vik] estis rumania hungara literaturhistoriisto, lingvisto. Li naskiĝis en Abrudbánya en 1876 kaj mortis en Odorheiu Secuiesc la 26-an de oktobro 1931.
Biografio
Ferenc Szlávik akiris diolomon de instruisto en Koloĵvaro. Li instruis en Marosvásárhely, Csíksomlyó, Brassó kaj en Odorheiu Secuiesc, kie li estis direktoro de la romia katolika ĉefgimnazio (1928–30). Li kolektis loknomojn, bestnomojn, famili-kaj moknomojn, dialektvortojn, popollingvajn esprimojn.
NGC 7775
NGC 7775 (aliaj indikoj — UGC 12821, MCG 5-56-16, ZWG 498.24, IRAS23498+2829, PGC 72696) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aubigné-Racan (stacidomo)
Aubigné-Racan estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aubigné-Racan, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tours - Le Mans (561000).
Piracaia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Bragança Paulista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Frankendorf (Turingio)
Frankendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Mellingen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Kiel indikas la distrikta nomo, la urbo Vajmaro proksimas.
16174 Parihar
16174 Parihar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nikolaus Harnoncourt
Nikolaus Harnoncourt [ˈharnõkuːr] (n. 6-an de decembro 1929 en Berlino; naskiĝinta kiel Johannes Nicolaus Graf de la Fontaine und d'Harnoncourt-Unverzagt, mortinta la ) estis aŭstra dirigento, violonĉelisto, muzikverkisto kaj unu el la pioniroj de la historiema koncertado.
Junaĝo
Lia patrino Ladislaja grafino de Merano, baronino de Brandhofen, estis pranepino de ĉefduko Johano. Lia patro Eberhard de la Fontaine grafo d'Harnoncourt-Unverzagt studintis kiel eksa mararmea oficiro teknikon, por labori en Berlino kiel konstruinĝeniero. El la unua geedzeco li kunportis du gefilojn. Nikolaus ricevis sian personan nomon laŭ la tago de Sankta Nikolao. Du jarojn post Nikolaus naskiĝis lia frato Philipp Harnoncourt. La familio transloĝiĝis al Graz, kie la patro ankoraŭ studis por doktoriĝi kaj poste ricevis postenon en la landa registaro.
Dum sia lerneja tempo Nikolaus lernis violoncelon kaj pianon. ankaŭ la aliaj familianoj estis muzikemaj: la patro private komponis, lia frato René studis post la milito muzikon ĉe Mozarteum en Salcburgo. La lastan militojaron la familio pasigis en Grundlsee, kie li ricevis lecionojn de Paul Grümmer (violonĉelisto de la Busch-kvarteto). Post kiam lia profesia kariero estis al li neklara dum longa tempo, li decidiĝis en 1947 fariĝi muzikisto kaj en aŭtuno 1948 li transloĝiĝis por studi al Vieno. Nun Emanuel Brabec fariĝis lia violonĉelinstruisto. Nur per la renkontiĝo kun Eduard Melkus kaj per la instruado pri koncertopraktiko ĉe profesoro Josef Mertin Harnoncourt atentiĝis pri antikva muziko. Ankaŭ tie li konatiĝis kun sia posta edzino, violonisto Alice Hoffelner, kaj hobojisto Jürg Schaeftlein, kun kiuj li poste dum multaj jaroj kunlaboris en Concentus Musicus Wien.
En 1952 Harnoncourt aliĝis kiel violonĉelisto al la Vienaj Simfoniistoj, tiam direktataj far Herbert von Karajan. Ĉi tiun postenon li tenis ĝis 1969.
En 1953 Nikolaus kaj Alice Hoffelner geedziĝis. El ĉi tiu geedzeco originis kvar gefiloj, inter ili reĝisoro Philipp Harnoncourt (* 1955).
Concentus Musicus
Ankaŭ en 1953 fondiĝis muzikista rondo por "transigi la vivecon de la baroko, dokumentita per la vidaj artoj, sur la muzikon“. En la centro staris Nikolaus kaj Alice Harnoncourt, kaj oni kunvenis por provi en la loĝejo de familio Harnoncourt. La muzika bendlarĝo de la grupo, kiu komence konsistis nur el arĉinstrumentistoj, etendiĝis ekde la 18-a jarcento ĝis reen al la papa kortego en Avinjono. Rimedo por la trovado de kompreno pri la muziko estis la kolektado kaj ludado de konvenaj antikvaj instrumentoj kaj la reeklernado de la ludoteknikojn perdiĝintajn dum la stilŝanĝiĝoj de la jarcentoj. Ŝlosilon por la konceptado de Antikva Muziko konsistigis plue la retorika kompreno de "muziko kiel sonparolado", kiun Harnoncourt poste ankaŭ klarigis en siaj teoriaj traktaĵoj.
Komence por la ensemblo ne estis firma celo, prezenti koncertojn. Ĉiuj muzikistoj havis daŭrajn muzikistopostenojn, plejparte ĉe la Vienaj Simfoniistoj. En 1958 okazis sub la nomo Concentus Musicus Wien la unua publika prezentado, kiu formis la antaŭakton por koncertserio en Palais Schwarzenberg. Concentus musicus konsistas el ĝis dek du membroj, al kiuj aliĝas laŭbezone pluaj muzikistoj. Internacie la ensemblo trarompiĝis per sonregistraĵo de la Brandenburgaj konĉertoj de Johann Sebastian Bach.
En 1967 Harnoncourt rolis en la filmo Chronik der Anna Magdalena Bach far Jean-Marie Straub princon Leopoldo de Anhalt-Köthen. Concentus Musicus kunlaboris en la filmo kiel kortega ensemblo.
Jam preskaŭ ekde la komenco Concentus Musicus disvastigis sian muzikojn ankaŭ per sonregistraĵoj. En 1971 ĝi komencis per aparta sondisko-kontrakto kun Telefunken (poste Teldec), kiu estis malfarita nur en 2003 kaj per kiu centoj da registraĵoj estis publikigitaj, inter ili la kompleta registrado de ĉiuj kantatoj de Bach kunlabore kun Gustav Leonhardt inter 1971 kaj 1990.
Instruado
Ekde 1972 ĝis 1992 Harnoncourt instruis ĉe salcburga Mozarteum koncertpraktikon kaj scion pri historiaj instrumentoj kaj ekde la vintrosemestro 1973 ankaŭ ĉe la instituto por muzikscienco de la universitato je Salcburgo. Multaj elstaraj muzikistoj trairis lian instruadon, inter ili kantistino Barbara Bonney kaj hobojisto David Reichenberg.
Harnoncourt kiel orkestrodirigento
Post kiam Harnoncourt longtempe rifuzis rigardi sin kiel dirigento kaj direktis Concentus Musicus je superrigradeblaj muzikistaroj ĉiam direktis ekde la violonĉelo, en la 1970-aj jaroj li ekagis kiel dirigento de aliaj orkestroj. Je la komenco de ĉi tiu agado estis invito probi en 1972 ĉe Teatro alla Scala en Milano la operon Il ritorno d’Ulisse in patria de Monteverdi. Escepte de kelkajn muzikistojn por la kontinua baso li okupigis nure muzikistojn kaj kantistojn de la loka ensemblo.
La unua granda klasika simfoniorkestro kun modernaj instrumentoj, kun kiu li probis, estis Reĝa Koncertdoma Orkestro je Amsterdamo. Ekde 1975 ĝis 1989 li prezentis pojare alterne la Johano- kaj la Mateo-pasiono de Bach. La kunlaboro baldaŭ etendiĝis sur Mozart kaj ĝis nun ĝis en la malfruromantismo: Franz Schubert, Johann Strauß la filo, Brahms, Dvořák, Bruckner, Alban Berg.
La unua viena tradicia orkestro, kiu invitis Harnoncourt-on kiel dirigenton, estis en 1983 la Vienaj Simfoniistoj, ĉe kiuj li antaŭe laboris kiel violonĉelisto. En 1997 la orkestro proponis al li la postenon de ĉefdirigento, kiun li tamen rifuzis.
Kun la Vienaj Filharmoniistoj, kies honormembro li estas ekde 2005, Harnoncourt unuafoje kunlaboris en 1984 kaj koncertis kun ili dum longa tempo precipe ĉe la salcburga Mozart-semajno, poste ankaŭ en Vieno same kiel je gastkoncertoj en Eŭropo, Usono kaj Japanio. En la jaroj 2001 kaj 2003 ili invitis lin dirigenti la Novjaran Koncerton. Pluraj multe laŭdataj kaj sukcesaj surdiskigoj intertempe aperis (ekz. la violonkonĉertoj de Mozart kun Gidon Kremer same kiel Kim Kashkashian, Aida de Verdi ktp.).
Ekde la 1990-aj jaroj Harnoncourt regule revenante direktas la Berlinajn Filharmoniistojn.
10399 Nishiharima
10399 Nishiharima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nikolaus Harnoncourt
Harnoncourt kiel operdirigento
En 1975 komencis kun Harnoncourt kiel dirigento Monteverdi-ciklo por la operejo je Zuriko kun reĝisoro Jean-Pierre Ponnelle, en kies kadro estis enscenigitaj ties L’Orfeo (decembron 1975), Poppea (januaron 1977), Ulisse (novembron 1977). En junio 1979 sekvis scena versio de la oka madrigallibro. La ciklo eĉ nun ĝuas mitan famon. Poste la duopo daŭrigis per Mozart-ciklo: Idomeneo (1980) Lucio Silla (februaron 1981), Mitridate (majon 1983), Die Entführung aus dem Serail (februaron 1985), Così fan tutte (februaron 1986), Die Zauberflöte (novembron 1986), Don Giovanni (novembron 1987), Le nozze di Figaro (februaron 1989; post la morto de Ponnelle laŭ ties enscenigo por la Festivalo de Salcburgo en 1976 resp. la Viena Ŝtata Opero en 1977).
10399 Nishiharima
Niŝiharima estas la nomo de la sud-okcidenta regiono de la gubernio Hjogo, kie troviĝas la Observatorio Niŝi-Harima.
Nikolaus Harnoncourt
Harnoncourt kiel operdirigento
Post la morto de Ponnelle li daŭrigis lian laboron ĉe la zurika operejo per ŝanĝaj reĝisoroj: Jürgen Flimm (Fidelio 1992), Ruth Berghaus (Der Freischütz 1993), Helmuth Lohner (La belle Hélène 1994). Kun Jürgen Flimm li kunlaboras ekde 1990 ankaŭ ofte ĉe aliaj lokoj (Amsterdamo, Vieno, Graz, Salcburgo).
Kiel operdirigento Harnoncourt laboris ekde la fruaj 1970-aj jaroj regule revenante ĉe la Vienaj Festosemajnoj – laste en majo 2005 Lucio Silla de Mozart en Theater an der Wien (reĝio Claus Guth) –, dufoje la vojo kondukis lin antaŭ la pupitron de la frankfurta operejo (1978 Giulio Cesare in Egitto de Georg Friedrich Händel kaj 1980 Castor et Pollŭ de Jean-Philippe Rameau; reĝio pokaze Horst Zankl, scenaranĝo Erich Wonder). Inter 1987 kaj 1991 Harnoncourt direktis kvar novenscenigoj de Mozart-operoj ĉe la Viena Ŝtata Opero: En 1987 Idomeneo (reĝio Johannes Schaaf, scenaranĝo David Fielding, kostumoj Tobias Hoheisel), En 1988 Die Zauberflöte (reĝio Otto Schenk, scenaranĝo kaj kostumoj Yannis Kokkos), 1989 Die Entführung aus dem Serail (reĝio Ursel kaj Karl-Ernst Herrmann, scenaranxo kaj kostumoj Karl-Ernst Herrmann) kaj ankaŭ en la sama jaro ankoraŭ Così fan tutte (reĝio Schaaf, scenaranĝo Hans Schavernoch, kostumoj Lore Haas). La fino de la direktado de Claus Helmut Drese ankaŭ signifis, ke Harnoncourt finis sian laboron ĉe la Viena Ŝtata Opero. Posteuloj de Drese demandis lin nur pri direktado de Idomeneo. Ĉar Harnoncourt ne komprenis la mankohavan dramecan kuntekston de pluaj prezentadoj, li retiriĝis.
Styriarte
Ekde 1985 oni okazigas en Graz klasikmuziajn festivalojn dediĉitajn al Harnoncourt nome Styriarte. La festivaloj ekde tiam fariĝis la ĉefa platformo por Concentus Musicus. Al la komencaj koncertoj, prezentadoj de oratorioj kaj koncertaj operoj poste ankaŭ alvenis scenaj operprezentadoj. Kun Haydn Harnoncourt komencis ĉe styriarte en 1987 longjaran kunlaboron kun Ĉambrorkestro de Eŭropo, kiu kondukis trans multatentita kompletregistraĵo de la simfonioj de Beethoven trans Schumann kaj Mendelssohn ĝis Bartók. En 2005 li direktis Carmen de Georges Bizet fervore akceptitan far publiko kaj kritiko, por kiu li verkis propran version konsiderantan plie la intencojn de la komponisto (reĝio Andrea Breth, scenaranĝo Annette Murschetz). En 2008 Harnoncourt aperis per Idomeneo de Mozart ne nur kiel dirigento, sed ankaŭ kiel reĝisoro, je kio lia filo Philipp, havante teatrajn spertojn kiel lumformisto, helpis lin kiel kunreĝisoro scenaro Rolf Glittenberg, kostumoj Renate Martin kaj Andreas Donhauser). Dum Styriarte 2009 Harnoncourt direktis koncertan (duonscenan) prezentadon de la opero Porgy and Bess de Gershwin.
Harnoncourt ĉe la Festivalo de Salcburgo
Ekde la fruaj 1990-aj jaroj Harnoncourt preskaŭ ĉiujare prezentis ĉe la Festivalo de Salcburgo kaj kiel opera kaj kiel koncerta dirigento. Sian unuan operon li direktis tie en 1995 (Le nozze di Figaro de Mozart, reĝio Luc Bondy). En 2006 li direktis okaze de la inaŭgurado de la nova malgranda festivaldomo novenscenigon de Le nozze di Figaro de Mozart (reĝio Claus Guth) kaj en Felsenreitschule la reekprenadon de La clemenza di Tito. Harnoncourt anoncis en decembro 2005 okaze de intervjuo kun la aŭstra revuo News, ke li reduktos sian laboron ĉe la festivaloj aĝokaŭze kaj pro sia laboro ĉe Theater an der Wien al someraj orkestrokoncertoj kaj ne plu direktos operprezentadojn. Tiel li direktis fine de aŭgusto 2007 nur koncertojn de la Vienaj Filharmoniistoj en la granda festivaldomo.
Harnoncourt ĉe Theater an der Wien
Ĉe Theater an der Wien Harnoncourt direktis en marto 2006 reekprenadon de la produktaĵo de Lucio Silla de la Vienaj Festosemajnoj. En aprilo 2006 li direktis tie scenan realigaĵon de Die Schuldigkeit des ersten Gebots de Mozart' (reĝio Philipp Harnoncourt), kiu okazis kadre de al festivalo Osterklang.
Ekde 2007 Harnoncourt laboras kiel operdirigento en Theater an der Wien: La 17-an de novembre li direktis la premieron de Orlando paladino de Joseph Haydn (reĝio Keith Warner). Pluaj produktadoj estas pl.anataj por la sekvaj jaroj.
La 5-an de decembro 2009 tie okazis la premiero de prezentadserio de la Haydn-opero "Il mondo della luna". Nikolaus Harnoncourt direktis sian Concentus Musicus Wien, reĝisoris Tobias Moretti.
Kantmuziko
Sur la kampo de kantmuziko en 1978 komencis longjara ligo kun la Arnold-Schoenberg-ĥoro sub Erwin Ortner. Ĉi tiu ĥoro ne nur estas preferata elekto je projektoj kun Concentus Musicus, sed ĝi ankaŭ sinprezentas dum koncertoj kun aliaj orkestroj. En la sonregistraĵoj de la kantatoj de Bach Harnoncourt plue uzis knaboĥoroj kiel Wiener Sängerknaben kaj Tölzer Knabenchor, je pli grandaj kantverkoj li preferis profesiajn ĥorojn.
52633 Turvey
52633 Turvey estas tre malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Brian G. W. Manning elde la Observatorio de Stakenbridge, apud Stourbridge (West Midlands, Britio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Barry Sydney Turvey, kiu dediĉis multenombrajn jarojn al la popularigo de astronomio en Britio, kiel Sekretario pri Aliĝoj, Administranto pri Komerco kaj Membro de la Konsilantaro de la Societo por Populara Astronomio.
Kinejo Taedongmun
La Kinejo Taedongmun (koree : 대동문영화관) estas fama kinejo en Pjongjango, Nord-Koreio. Ĝi situas en Sungri-strato proksime de la Taedong Rivero. La kinejo konstruita en 1955 kun klasika stilo. kaj renoviĝinta okaze de la 60-an datreveno de la DPRK en 2008.
Ransdaal
Ransdaal (limburge: Ranzel) estas kirkvilaĝo kiu situas en la Ransdalerveld (Kampo de Ransdaal) en la komunumo Voerendaal provinco Limburgo Nederlando kaj havas ĉ. 1000 loĝantojn. Ransdaal apartenis ĝis 1940 parte al la antaŭa komunumo Schin op Geul kaj parte al la antaŭa komunumo Valkenburg kaj poste al Klimmen kaj Wijlre ĝis la komunuma rearanĝo je la 1-a de januaro 1982.
Esperanto
En Ransdaal estas Esperantoplaco (vidu:Listo de ZEO-j en Nederlando)
Koordinatoj:
Cauroir
Cauroir estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 514 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Cauroir estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Cauroir etendiĝas sur 5,61 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Richard Colau, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Cauroir apartenas al la kantono Cambrai-Est, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Satuba
Satuba estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 14.603 loĝantojn en 2010.
Satuba, komuna nomo para formikoj de la genro Atta, emancipiĝis en 1960.
21387 Wafakhalil
21387 Wafakhalil estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 7776
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
14551 Itagaki
14551 Itagaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
21387 Wafakhalil
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wafa Khalil, finalistino de la Intel Excellence in Teaching Award de Intel Science Talent Search de 2004. Ŝi estas instruistino ĉe la MAST Academy High School en Miamo (Florido, Usono).
14551 Itagaki
Nomo
Ĝia nomo honoras Koiĉi Itagaki (japane : 板垣公一, Itagaki Koichi), prezidenton de fabriko de dolĉaĵoj kaj amatoran astronomon en Jamagata ; abundan malkovrinton de supernovaoj.
Jean de La Bruyère
Jean de La Bruyère (baptita la en Parizo, mortinta la  en Versailles) estis franca verkisto kaj juristo.
Vivo
Bruyère studis jursciencon sed baldaŭ post sia advokatiĝo li enuiĝis per tio kaj aĉetis por si la postenon de trezoristo de la distrikto imposta de Caen. Tio permesis al li havi sendependan vivon en Parizo kaj krome plenan sindediĉon je sciencoj. En 1684 li vokitis - danke al la perado de Jacques Bossuet instrui historion al la posta Duko de Bourbon (el la dinastio Bourbon-Condé). Ĝismorte La Bruyère restis fidela al tiuj sinjoroj. Tie ĉi - estante grandparte netentebla - li povis rigardi de tre proskime la agojn de la korteguloj. Li priskribis la diversajn homajn karakterojn en sia fama libro: Les Caractères de Théophraste, traduits du grec, avec les caractères ou les mœurs de ce siècle (1688). En la kuro de la sama jaro aperis ankoraŭ du eldonoj, la aliaj ses sekvis ĝis la morto de la aŭtoro. En ili estis aktualighe aldonitaj personoj. Sekve la iama nombro de 420 pritraktaj homoj kreskis ĝis 1120. La plej bonaj eldonoj estis verŝajne faritaj de Servois ene de la kolekto Grands écrivains (Paris 1866–1878) kaj de Chassang (Paris 1876).
Atakoj vanaj kaj verkista kvalito
La Bruyère ofte devis defendi sin kontraŭ la riproĉo esti volinte skribi satirojn kaj ataki unuopulojn dum vivotempo. Jam dum lia vivo ekzistis identigiloj/ŝlosiloj kiuj malkaŝu la aluditajn personojn. Poste ili aŭtomate enkorpigitis al la eldonoj de tiu ĉi verko, ekz. en 1697 kaj 1732 (nova eldono ĉe Ed. Fournier: La comédie de La Bruyère, Paris 1872). La antaŭparolo por lia akademia prezentoparolado (1693) rifutis ĉiujn tiajn imputojn kaj klarigis pri la detala plano de la verka strukturo. La libro tradukitis en multajn lingvojn. Tiun honoron ĝi ja meritas pro la bonkvalito enhava kaj klasika formo kiun eĉ Voltaire ŝatis. Certe de tempo al tempo diafanas troiĝaĵoj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 12, kio legeblas tie ĉi.
Otokar Březina
Lia poezia verkaro, staranta ofte surlime inter arto kaj filozofia meditado, apartenas arte kaj pense al la plej pintaj valoroj de la eŭropa literatura simbolismo.
Biografio
Aŭtodidakte li akiris grandan klerecon, precipe pri filozofio, en 1919 li eĉ fariĝis honora doktoro de filozofio ĉe Universitato de Karolo en Prago. Kiel simbolisma poeto li unuafoje publikigis siajn poemojn en 1892, liaj versoj elvokis akran rifuzon de pli aĝa generacio de ĉeĥaj poetoj, sed varman entuziasmon de siaj samaĝuloj. Siajn versojn kaj eseojn li presigis en la revuoj Rozhledy kaj Moderní revue. En 1895 li subskribis kun aliaj junaj poetoj manifeston de la Ĉeĥa moderno.
Březina vivis solece, flanke de societa vivo, legis kaj studis antikvajn filozofiojn kaj kulturojn, mezepokajn mistikulojn, skolojn de modernaj filozofoj kaj natursciencojn. Březina serĉis sencon kaj sekreton de la vivo, kaj opiniis, ke la komprenon pri la vivo oni povas trovi nur post la morto, kiu estas transiro el unu vivformo en alian. La vivon partoprenas la mortintoj, nuntempuloj kaj ankaŭ naskiĝontoj, senco de la vivo estas reciproka kompreno kaj amo, kunhelpado kaj kunlaboro.
Li estis aprezata pro sia verkaro jam dum sia vivo kaj ripete li estis proponita kiel ĉeĥa kandidato por Nobel-premio pri literaturo.
Březina mortis en 1929 je denaska kormalsano en Jaroměřice nad Rokytnou, kie li estas entombigita. Aŭtoro de la statuo "Kreinto kaj lia fratino Doloro" sur lia tombo estas lia amiko skulptisto František Bílek.
En la domo, kie li ekde 1913 ĝis sia morto vivis, funkcias muzeo omaĝe al lia personeco kaj verkaro.
Verkaro
Laŭ kritikistoj Březina estas genia poeto de melankolia tristo, poeto de la plej brila lingvaĵo, de impeta koro kaj spirito, en lia verkaro kunfandiĝas strebado de la plej grandaj ĉeĥaj spiritoj.
La tipaj trajtoj de lia poezio estas nobla monumenteco de pensaj konstruoj, nekutimaj metaforoj ligantaj imagojn malproksimajn kaj kontraŭajn, uzado de fremdaj vortoj kaj fakaj terminoj kaj muzikeco de la versoj.
Březina omaĝas fortojn de la vivo penetrantaj la tutan universon, sentas fratan solidarecon kun ĉiuj pensantaj, laborantaj kaj suferantaj estaĵoj. Liaj kvin poemaroj estas himnoj, preĝoj, apoteozoj kaj ditiramboj pri la vivo kaj kosmo.
Per sia verkaro, kiuj elstaras precipe pro novaj esprimeblecoj, per kiuj li kapablis esprimi eĉ komplikajn filozofiajn pensojn, bildriĉeco de sia lingvaĵo kaj strukturo de la verso, li konsiderinde influis evoluon de la ĉeĥa poezio de la 20-a jarcento.
4347 Reger
4347 Reger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto, muzikisto kaj dirigento Max Reger (1873–1916).
2080 Jihlava
2080 Jihlava estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Flora familio laŭ ĝia orbitaj elementoj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa urbo Jihlava.
Tririvera Esperanto-Domo
La Trivirera Esperanto-Domo estas la privata domo de Dino Suzanne Roy. Ĝi estis inaŭgurita kiel Esperanto-domo la 14-an de septembro 2019, kelkajn monatojn antaŭ la Universala Kongreso de Esperanto okazonta en Montrealo en 2020. Ĝia celo estas propagandi pri Esperanto kaj gastigi Esperantistajn vojaĝantojn.
5346 Benedetti
5346 Benedetti estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la internacie famkonata urugvaja verkisto Mario Benedetti (1920–2009), ano de la tiel nomata Generacio 45 de verkistoj, eseistoj kaj poetoj. Li ricevis plurajn naciajn kaj internaciajn premiojn, inklude la VII-a Premio Reĝino Sofia de Iberamerika Poezio en 1999.
Armena Esperantisto (bulteno)
Armena Esperantisto (armene Հայկական էսպերանտիստ) estis bulteno eldonita de la Armena Esperanto-Asocio ĉe la universitato de Erevano, planita aperi ĉiumonate. La bultenon redaktis Gurgen Sevak. Eldonkvanto de la bulteno estis 1000 ekzempleroj. Fakte ĝi aperis nur unu foje en 1958, kaj pro politikaj kondiĉoj en tiama Sovetio ne plu povis esti eldonita.
La bulteno laŭ la publikigita modela numero estis planita kiel literatura, kultura, eduka klera revuo en armena kaj esperantaj lingvoj. Ĝi celis liveri la esperantistojn materialon por legadon kaj plifortigi iliajn ligojn kun aliaj Esperanto-grupoj en Sovetunio. Prezentiĝis armena kaj fremda literaturo, famaj armenaj sciencistoj, eldoniĝis poemoj (la publikigita modela numero la poemo "Guto de Mielo" de Hovhannes Tumanjan en traduko de Gurgen Sevag), enigmoj kaj kantoj. La sekcio "Informilo" kovris Esperanton en Armenio kaj Kartvelio.
Mángjǐng
Mang Jing estas ĉina filmo aperinta en 2003. Unua reĝisoro de LI Yan, kiu kutimis la dokumentajn filmojn, ĝi rakontas sen koncedoj aŭ artifikaĵoj la nuntempaj vivoj de ĉinaj ministoj. La filmo, ĉiam ĝusta sed tamen interesega kaj suspenca, gajnis multajn premiojn (Arĝentan urson en la Berlinale, preskaŭ ĉiajn premiojn en la franca Festivalo de Deauville) kaj unuvoĉajn kritikojn. Sed diro de vero, ofta danĝero, kaj ĉinaj aŭtoritatoj malpermesis la kina apero de la filmo kaj prohibis LI Yan plureĝisori en Ĉinio.
Komenco
Vintras en norda ĉinio, je la limo inter Hubejo kaj Ŝenŝjio, Song kaj Tang estas faronta malfacilan taskon, en la karbminejo. Chaolu, tutnova laboristo ilin akompanas. Profunde en la ŝakto, kiam la tri homoj retroviĝas solaj, Song kaj Tang mortigas Chaolu per pioĉo, kaj konsekvence okazigas falego en la mino dum ili rapide supreniras. Alvenante je la surfaco, ili simulas afliktegon pro la morto de tiu kiun ili asertas esti la frato de Tang, kaj postulas monkompenso. Timante ke la polico malkovras la mina ekzistado, la ĉefo kontentigas ilian demandon. Post la enspezo de la mono kiun ili sendas al siaj familioj, ili ekserĉas novan "parencon". Kaj jen ili renkontas Fengming, simpatia virjunulo kiu malespere stare atendadas por laboro. Tang provas lin varbi, sed Song ne konsentas, ĉar la viktimo aĝas kiel sia propra filo.
Geranila acetato
Geranila acetato aŭ C12H20O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj geranila alkoholo, Geranila acetato estas senkolora likvaĵo kun florodoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Geranila acetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Geranila acetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
7529 Vagnozzi
7529 Vagnozzi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Colleverde di Guidonia apud Guidonia Montecelio (Provinco de Romo, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala astronomo Antonio Vagnozzi, la unua itala amatora astronomo kiu malkovris asteroidon, en 1993, per ŝargkuplita aparato. Krome, li dediĉis sin al sistema serĉo de supernovaoj kaj estas kunmalkovrinto de  SN 1996ae.
Saupsdorf (Saksa Svislando)
La vilaĝo Saupsdorf, ŝtate rekonita ripozloko, troviĝas en la nordokcidento de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Saupsdorf situas sur altebenaĵo piede de la monto Wachberg proksime al la limo al Ĉeĥio, 5 km sudoriente de Sebnitz en alteco de 347 m.
Geografio
Same kiel la najbaraj vilaĝoj Lichtenhain kaj Ottendorf, ankaŭ Saupsdorf troviĝas sur la limo inter la luzacia granito kaj la apudelba grejso, en transira zono, kie renkontiĝas Luzacia Montaro kaj Elba Grejsmontaro. En la 19-a jarcento ĉi tie estis rompita ĵurasa grejso.
Historio
La unua dokumenta mencio de la origine arbarhuba vilaĝo okazis 1445. Troveblas ankoraŭ multaj konservitaj regionotipaj pilastrosubtenitaj domoj kun tegmentoj orname kovritaj per diverskolora ardezo. La preĝejo de la vilaĝo estis konstruita en 1842. Ĝi situas ĉe la deklivo de la monto Wachberg.
Administra aparteno
Saupsdorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Altendorf, Mittelndorf kaj Ottendorf.
Okcidentalo
Okcidentalo (en Okcidentalo: Occidental, ekde 1949: Interlingue ) estas lingvo kreita de Edgar von Wahl (kutime Edgar de Wahl) kaj publikigita en 1922. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj. Post frua aktivado por Volapuko kaj Esperanto li dum kelkaj jardekoj en kontakto kun aliaj interesitoj evoluigis sian projekton de Internacia Lingvo, kiu kombinu plej eblan naturecon kun plej ebla reguleco.
La helplingvo Occidental (poste alinomita Interlingue) baldaŭ fariĝis serioza defianto de Esperanto kaj Ido. Post ioma sukceso en la malfruaj 20-aj ĝis la malfruaj 40-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝi en la dua duono de la 20a jarcento perdadis gravecon al Interlingvao, nova naturalisma projekto bazata en Novjorko anstataŭ la milito-detruita Eŭropo. Unu jaro post la morto de Wahl, oni en 1949 sanĝis ĝian nomon al Interlingveo (en Okcidentalo: Interlingue).
Eĉ kritike juĝantaj fakuloj agnoskas la rimarkindajn internajn kvalitojn de Okcidentalo - la provon atingi regulecon kadre de naturalisma lingvosistemo. Okcidentalon eblas rigardi kiel situantan en kontakta zono inter du ĉefaj tendencoj de lingvofarado: inter naturalismo kaj — tio eble surprizas — la tradicio de Esperanto.
Historio
Sep jaroj post la publikigo de la lingvo, en 1929, la redakton transprenis skipo apud Vieno. Oni decidis, ke nun la nova lingvo Okcidentalo estis sufiĉe elprovita, kaj oni komence de tiu jaro fermis la gazeton por aliaj lingvoprojektoj kaj uzis ĝin jam nur por Okcidentalo. Jam en 1927 oni adaptis la nomon al okcidentala ortografio: "Cosmoglotta". Dum la Viena epoko, la komunumo posedis du mecenatojn (Hans Hörbiger el Vieno kaj G.A. Moore el Londono ) kiuj helpis la gazeton publikigi sen financa malfacileco, sed ili forpasis en 1931 kaj la gazeto devis denove postvivi kun kotizoj, vendoj de libroj, ktp. Dum la Viena epoko, la artikolo Li ovre de Edgar de Wahl (La Verko de Edgar de Wahl) kontribuis al altirado de novaj uzantoj al la lingvo, kaj en granda kvanto de la lingvo Ido. Tiam, la Idisto Ric Berger devenis Okcidentalisto kaj komencis gazeton Svissia (pli poste Helvetia) por propagi la lingvon en Svislando.
En 1935 la lingvo estis malpermesata en Germanio kune kun aliaj lingvoj artefaritaj, inklusive Esperanto. En 1936 laŭ dekreto en Germanio la German Occidental Federation estis devigata likvidi, en Ĉeĥoslovakio en 1939, kaj en aliaj landoj baldaŭ post la komenco de germana dominado. Dumtempe, aparis en 1935 dua versio de la ĵurnalo, origine nomata Cosmoglotta-Informationes, poste Cosmoglotta B. Cosmoglotta B havis pli malmultekostan koston de presaĵo, kaj estis dediĉata al aferoj pli internaj: diskutoj interlingvaj, membreco, financoj, nomoj de uzantoj kaj iliaj adresoj, ktp.
Post la ŝoko de la komenco de la Dua Mondmilito, neniu Cosmoglotta estis publikigata en 1940, sed poste en 1941 Cosmoglotta B reaperis en Svislando, kaj servis kiel la sola eldonaĵo por la lingvo en Svislando. Krome Svislando, dum la milito nur Svedio povis publikigi libere kaj eta komuniko okazis inter la du landoj per telegramo.
En 1949, la tiama vicprezidanto de la Occidental-Union (Okcidental-Unuiĝo) Ric Berger (kiu poste mem transiris al Interlingvao), konvinkis la Unuiĝon je nomŝanĝo de la lingvo al Interlingue. Oni argumentis, ke la nomo Okcidentalo malhelpas la propagandon de la lingvo en la komunismaj landoj de Orienta Eŭropo.