cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Maria la 1-a
La 17-an de aprilo 1555 Elizabeta revenis al la kortego por ke ŝi estu strikte gardata dum la supozata gravedeco de Maria: se Maria kaj la infano mortus, Elizabeta iĝus reĝino. Kiam videblis ke fakte Maria ne gravediĝis, preskaŭ ĉiuj kredis ke ŝi neniam ajn havus infanon. Eĉ ŝia edzo Filipo de Hispanio agnoskis ke verŝajne Elizabeta heredos, kaj li penis amikiĝi kun ŝi, preferante ŝin al la alia ebla heredonto, Maria Stuart de Skotlando. Kiam Maria la 1-a grave malsaniĝis en 1558, Filipo sendis la Grafon de Feria por konsulti Elizabetan. Elizabeta faris planojn por sia regado. La 6-an de novembro Maria oficiale agnoskis ke Elizabeta heredos.
Elizabeta, reĝino
Estis tute certa ke la lordoj deziris reveni al la protestantismo kaj reĵeti la influon de Hispanio. Tio akordis kun ŝiaj konscienco kaj intencoj kaj kun la planoj de la ĉef-ministro Kavaliro William Cecil, kiu poste iĝis Lordo Burghley. En 1559 la parlamento faris leĝon kreantan eklezion de kiu la monarĥo estu la kapo, malgraŭ iom da opozicio de la supera ĉambro. Ĉiu ŝtatoficisto devis fari ĵuron de lojaleco al la monarĥo kiel eklezia kapo, sed la leĝoj pri herezo nuliĝis. Alia leĝo devigis la popolon ĉeesti preĝejajn diservojn, kvankam la punoj pro malobeo ne tro gravis. Elizabeta mem diris ke ŝi ne deziris "rigardi tra fenestroj en la homajn animojn".
Malgraŭ la relative tolerema etoso, iuj romkatolikoj konsideris Elizabetan bastarda herezulino. En 1570 la Papo Pio la 5-a ekskomunikis ŝin, kaj poste oni dubis pri la lojaleco de rom-katolikoj. Poste, iom post iom plimalfaciliĝis la vivo de anglaj romkatolikoj.
Elizabeta neniam edziĝis sed uzis la eblecon de edziĝo por diplomatiaj celoj. En 1559 ŝi rifuzis edziĝ-proponon de Filipo de Hispanio. Tiun jaron estiĝis onidiroj ke ŝi edziĝos kun Robert Dudley sed fine, post persvadoj de William Cecil kaj aliaj, ŝajnas ke Elizabeta decidis ke la devo pli gravis ol la amo. Tamen ŝi restis amikino de Dudley ĝis lia morto en 1588, kaj faris lin Grafo de Leicester kaj ano de la Privata Konsilio. Dum pluraj jaroj ŝi ŝajnis konsideri edziĝon kun sia kuzino la Habsburga Arkiduko Karolo de Aŭstrio, sed la rilatoj kun la Habsburgoj malpliboniĝis dum la 1560-aj jaroj. Poste ŝi ŝajnis konsideri tri francajn princojn, nome Henriko, la Duko de Anĵuo, kaj lia frato Francisko, ankaŭ Duko de Anĵuo. La diskutoj kun la francoj estis ligitaj al ebla angla-franca alianco kontraŭ la hispanoj en Nederlando.
La parlamento ripete petis ke ŝi faru taŭgan edziĝon, kaj la petoj iĝis pli urĝaj post kiam Elizabeta malsanis pro variolo en 1563. La agacegata reĝino ĉesigis la parlamentajn debatojn ĝis 1566, kiam ŝi bezonis novajn impostojn. Fine ŝia fraŭlineco iĝis politika avantaĝo: en poezio kaj arto ŝi estis virgulino aŭ diino, kaj verkistoj diris ke ŝi estis edziĝinta kun sia popolo kaj regno. En 1599 ŝi parolis pri "ĉiuj miaj edzoj, miaj regatoj".
Eksterlandaj aferoj
En 1560 ŝi sendis militojn en Skotlandon por malebligi la francojn tie fari bazon por meti la katolikan skotan reĝinon Maria Stuart, kiu tiam estis la verŝajna heredonto de Anglio, sur la anglan tronon. La sekva Traktato de Edinburgo (julio 1560) ĉesigis tiun minacon. Kiam en 1561 Maria revenis de Francio en Skotlandon, la lando havis protestantan eklezion kaj Konsilion de nobeloj subtenataj de Elizabeta. Maria rifuzis ratifi la traktaton.
Elizabeta ofendis Marian per sugesto ke ŝi edziĝu kun Robert Dudley, la antaŭa amato de Elizabeta mem. Anstataŭe Maria edziĝis kun Lordo Henriko Stuart (Lordo Darnley), kiu estis li mem ebla heredonto de la angla trono. Post la murdo de Darnley kaj edziĝo al James Hepburn (Grafo de Bothwell), Maria estis venkata, enkarcerigata ĉe la kastelo de Loch Leven, kaj devigata transdoni la tronon al sia infana filo Jakobo. En 1567 Maria fuĝis en Anglion, kie Elizabeta decidis ne reentronigi ŝin: anstataŭe, Maria pasis la ceteron de sia vivo en mallibereco. Baldaŭ ŝi iĝis la fokuso de katolika ribelo. En 1569 nordaj katolikaj lordoj ribelis, kun la intenco kronigi Marian kiel reĝinon de Anglio, kaj komploto estiĝis por edzinigi ŝin al Thomas Howard, la katolika Duko de Norfolk. La Duko estis senkapigita. Sekvis pluaj katolikaj komplotoj kaj la Privata Konsilio kunigis atestaĵojn por persvadi Elizabetan ke Maria estu ekzekutita. Elizabeta hezitis, sed en 1586 ŝi fine aprobis proceson. La 8-an de februaro 1587 oni senkapigis Marian ĉe la kastelo de Fotheringay, Northamptonshire.
De 1562 al 1563 okazis angla okupo de Havro, kun la intenco interŝanĝi ĝin por Kalezo, kiu estis okupata de la angloj ĝis 1558: tio fiaskis kiam la Hugenotaj kunliganoj de Elizabeta decidis aliĝi al la francaj romkatolikoj por rekapti la havenon.
La angla mararmeo ofte atakis la hispanojn kaj hispanajn posedaĵojn ĉirkaŭ la mondo. De 1577 al 1580 Francis Drake ĉirkaŭŝipis la mondon, atakante la hispanojn, kaj Elizabeta kavalarigis lin post lia reveno.
Dum ŝia regado okazis la unua koloniado de Virginio, kiun oni nomis laŭ Elizabeta.
György Zsigmond Lakits
György Zsigmond Lakits [djordj ĵigmond lakiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakits György Zsigmond estis hungara juristo, bibliotekisto, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis nemesszakácsi [nemeŝsakAĉi], lia familia nomo foje estis Lakics [lakiĉ].
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Rusio
Post la morto de Ivano en 1584, li estis sukcedata de sia malpli ambicia filo Fjodor. Malkiel sia patro, Fjodor ne havis entuziasmon por reteni ekskluzivajn komercajn rajtojn kun Anglio. Fjodor deklaris sian regnon malferma al eksterlandanoj, kaj elpostenigis la anglan ambasadoron Sir Jerome Bowes, kies pompemon estis tolerinta de Ivano. Elizabeta sendis novan ambasadoron, Dro. Giles Fletcher, por peti al la regento Boris Godunov ke li konvinku la caron rekonsideri tion. La negocado malsukcesis, parte ĉar Fletcher direktis sin al Fjodor forgesante du el liaj multaj titoloj. Elizabeta plue direktis sin al Fjodor duone per alvokaj, duone per riproĉaj leteroj. Ŝi proponis aliancon, ion kiun ŝi estis malakceptinta kiam proponis ĝin la patro de Fjodor, sed tio nun estis malakceptita de la rusoj.
György Zsigmond Lakits
György Zsigmond Lakits naskiĝis la  1739 en Hungara reĝlando en Polanic (en proksimeco de Kőszeg). Li mortis la 1814 en Hungara reĝlando, en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Islamaj ŝtatoj
Komercaj kaj diplomatiaj rilatoj disvolviĝis inter Anglio kaj la Berberaj ŝtatoj dum la regado de Elizabeta. Anglio establis komercajn rilatojn kun Maroko trafante opozicion de Hispanio, vendante armaĵojn, municion, lignon kaj metalon ŝanĝe al maroka sukero, spite papa malpermeso. En 1600, Abd el-Uahed ben Mesaud, ĉefa sekretario de la maroka reganto Ahmad al-Mansur, vizitis Anglion kiel ambasadoro en la kortego de la reĝino Elizabeta, por negocadi Marok-anglan aliancon kontraŭ Hispanio. Elizabeta "interkonsentis vendi municiojn al Maroko, kaj ŝi kaj Mulai Ahmad al-Mansur multe parolis pri muntado de kuna operaco kontraŭ Hispanio". Diskutoj, tamen, restis nedefinitivaj, kaj ambaŭ regantoj mortis en la du jaroj post la ambasado.
György Zsigmond Lakits
Biografio
György Zsigmond Lakits frekventis gimnazion en Kőszeg, poste li plulernis en Graz kaj Vieno. Komence li instruis juron en Vieno kaj Innsbruck, ekde 1770 eklezian juron en Reĝa Universitato de Nagyszombat. Li estis dekano en la studjaroj 1770, 1777, la unua sekulara rektoro en 1772. Samtempe li estis bibliotekestro de Universitata Biblioteko (ELTE). En 1773 la jezuita ordeno ĉesis plu funkcii, Lakits zorgis pri tio, ke la libroj senmanke apartenu plu al la iniversitata biblioteko. Poste ĝis 1780 li instruis en Buda, ĉar la universitato kun la biblioteko estis translokigita al Buda. En 1780 li pensiuliĝis, tamen li havis taskojn en la universitato. Ekde 1789 li gvidis la universitatan presejon. En 1794 li nobeliĝis. En 1797 li estis familia edukisto de Jozefo Antono Johano de Habsburgo-Loreno, li ricevis premion kaj li estis nomumita kortega konsilisto.
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Islamaj ŝtatoj
Oni establis diplomatiajn rilatojn ankaŭ ankaŭ kun la Otomana Imperio pere de la frajtado de la Levantenia Kompanio kaj la sendo de la unua angla ambasadoro al la Sublima Pordo, nome William Harborne, en 1578. Por la unua fojo, oni subskribis Traktaton de Komerco en 1580. Oni faris nombrajn sendaĵojn en ambaŭ direktoj kaj epistolajn interŝanĝojn inter Elizabeta kaj la Sultano Murad la 3-a. Per unu el la leteroj, Murad entreprenis la nocion ke Islamo kaj Protestantismo havis "multe pli komune ol kun la Romkatolikismo, ĉar ambaŭ malakceptas la adoradon de idoloj", kaj argumentis por alianco inter Anglio kaj la Otomana Imperio. Okazigante malkontenton en la katolika Eŭropo, Anglio eksportis stanon kaj plumbon (por kanon-fandado) kaj municioj al la Otomana Imperio, kaj Elizabeta serioze studis kunajn militoperacojn kun Murad la 3-a dum la eksplodo de la milito kontraŭ Hispanio en 1585, ĉar Francis Walsingham estis premanta al rekta impliko de otomanaj militistoj kontraŭ la komuna hispana malamiko.
Setlado de Eklezio
La personaj religiaj konvinkoj estis multe debatitaj fare de fakuloj. Ŝi estis protestanta, sed retenis katolikajn simbolojn (kiel la krucifikso), kaj subtaksis la rolon de predikoj defie al la ŝlosila protestanta kredo.
Laŭ terminoj de publika politiko ŝi favoris pragmatismon pri religiaj aferoj. La demando pri ŝia legitimeco estis ŝlosila afero: kvankam ŝi estis teknine nelegitimeca sub kaj la protestanta kaj la katolika juroj, ŝia retroir-deklarita eksterlegitimeco sub la Angla Eklezio ne estis serioza barilo kompare kun la fakto ke ŝi neniam estis legitimigita laŭ la katolikoj. Nur pro tiu tialo, neniam estis dubinda ke Elizabeta estis fakte protestanta.
Nord-Pacifika Fervojo
La Nord-Pacifika fervojo estis mapita la 2-an de julio 1864, kiel la unua norda transkontinenta fervojo de Usono. La usona registaro cedis al la kompanio proksimume 47 milionojn da akroj, por ke ĝi alportu fervojaron al ankoraŭ ne ekonomie disvolvitaj landoj. Josiah Perham estis elektita kiel ĝia unua prezidento la 7-an de decembro 1841
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Setlado de Eklezio
Elizabeta kaj ŝiaj konsilistoj perceptis minacon de katolika kampanjo kontraŭ la hereza Anglio. Elizabeta tial serĉis protestantan solvon kiu ne ofendu katolikojn samtempe plenumante la dezirojn de la anglaj protestantoj; ŝi ne toleris la pli radikalajn puritanojn, kiuj deziris multe pli profundajn reformojn. Kiel rezulto, la parlamento de 1559 ekleĝofaris por eklezio bazita sur la protestanta setlado fare de Eduardo la 6-a, kun la monarko kiel estro, sed kun multaj katolikaj elementoj, kiel partoprenantoj.
Nord-Pacifika Fervojo
La Nord-Pacifika Fervojo kununuiĝis kun la Spokane, Portland and Seattle Railway la 2-an de marto 1970.
Elizabeto la 1-a (Anglio)
Setlado de Eklezio
La Ĉambro de Komunuloj arde apogis la proponojn, sed la leĝo pri superregado trafis opozicion en la Ĉambro de Lordoj, partikulare el la episkopoj. Elizabeth havis bonan sorton ke multaj episkopecoj estis neokupitaj tiame, kiel tiu de la Ĉefepiskopeco de Canterbury. Tio ebligis, ke la subtenantoj inter nobeloj forvoĉdonu la episkopojn kaj konservativajn nobelojn. Tamen, Elizabeta devis akcepti la titolon de Suprema Guberniestro de la Eklezio de Anglio pli ol tiu de la pli polemikiga titolo de Suprema Estro, kiu estis konsiderata de multoj tute neakceptebla por ke virino portu ĝin. La nova Leĝo de Superregado iĝis aprobita leĝo la 8an de majo 1559. Ĉiuj publikaj funkciuloj devis fari ĵuron pri fideleco al la monarko kiel Suprema Guberniestro kontraŭ la risko esti elpostenigita; la leĝoj pri herezo estis nuligitaj, por eviti ripeton de la persekutado al disidentoj, kiel iam estis praktikita de Maria. Samtempe, oni aprobis novan Leĝon pri Unuformeco en 1559, kiu faris deviga la estadon en preĝejo kaj la uzadon de adaptita versio de 1552 de la Book of Common Prayer (Libro de komuna preĝado), kvankam la punoj pro malakcepto, aŭ malsukceso ĉeesti kaj partopreni, ne estis tro penigaj.
Lastaj jaroj kaj morto
La lastaj jaroj de la regado estis malfacilaj. Estis ekonomiaj problemoj, malgrandaj rikoltoj kaj pesto. La apliko de leĝoj kontraŭ katolikoj pliintensiĝis, kaj la reĝimo pli kaj pli uzis spionojn. En 1598 mortis la plej fidinda konsilanto de Elizabeta, Lordo Burghley. Lia filo Roberto anstataŭis lin. Post lia reveno de Irlando, Elizabeta enfermis sian favoraton la Grafon de Essex en lia Londona domego, sed en februaro 1601 li malsukcese ribelis, kaj li estis senkapigita: Elizabeta parte kulpigis sin kaj lamentegis lian morton.
Roberto Cecil deziris glatan heredon de la angla trono kaj eniris sekretan korespondadon kun la skota reĝo Jakobo kiun li persvadis indulgi la reĝinon. Ekde la aŭtuno de 1602 la mortoj de pluraj amikoj ege deprimis Elizabetan, aparte tiu en marto 1603 de Katerina Carey, Grafino de Nottingham. Ŝi malsaniĝis, kaj mortis la 24-an de marto ĉe la palaco de Richmond. Post malmultaj jaroj, Robert Cecil kaj la Privata Konsilio proklamis ke Jakobo estas la angla reĝo.
La ĉerko iris laŭ la Tamizo al Whitehall, sur barĝo lumigata de torĉoj. La 28-an de aprilo okazis entombigo kaj enterigo en la Abatejo Westminster.
Elizabeta epoko
La regado de Elizabeto estas ofte konata kiel la Elizabeta epoko aŭ la Ora Epoko, en kiu Anglio pliampleksiĝis potence kaj influe. Dramistoj William Shakespeare, Christopher Marlowe, Ben Jonson ĉiuj prosperis dum la epoko. Plue, Francis Drake iĝis la unua anglo, kiu ĉirkaŭnavigis la globon. Koloniigo de Nordameriko komenciĝis fare de kavaliro Walter Raleigh kaj kavaliro Humphrey Gilbert. Francis Bacon skribis politikan kaj filozofian vidpunktojn. En Anglio mem solidiĝis la protestantismo.
Kompare kun aliaj grandaj eŭropaj ŝtatoj Anglio estis en bona pozicio - en Italio finiĝis la renesanco, en Francio ardis religiaj konfliktoj, kiuj nur dum la jaro 1598 finis per la Edikto de Nantes. Anglio perdis siajn lastajn teritoriajn posedaĵojn en la kontinenta parto de Eŭropo, tiel ke la daŭra interŝtata konflikto kun Francio dum la regotempo de Elizabeto preskaŭ plene paŭzis.
La nura granda rivalo de Anglio estis la reĝlando Hispanio, kun kiu la angla ŝtato havis armeajn konfliktojn kaj en Eŭropo kaj en Ameriko, kiuj kulminis en la Angla-Hispana Milito (1585–1604). La provo de la hispana reĝo Filipo la 2-a, dum la jaro 1588 helpe de granda militŝiparo invadi Anglion, same malsukcesis kiel la atako de brita militŝiparo al Hispanio sub la angla armeestro Francis Drake dum 1589. Hispanio poste finance subtenis la ribelon de katolikoj en Irlando kontraŭ la angla regado kaj provokis marbatalojn de hispanaj kontraŭ anglaj militŝipoj. La kostoj ligitaj al tiuj armeaj konfliktoj signife damaĝis la ŝtatajn financojn de Anglio kaj lige al tio la nacian ekonomion.
Bibliografio en Esperanto
Elisabetta Sala, Elisabetta la Sanguinaria, Ares (italio), 2010. (La eseo malkaŝas nekonatan bildon de Elizabeto la 1-a de Anglio, kies sangelverŝon la propagando ignoris).
Ko Sawada
Ko Sawada (澤田 恒, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Poul Thorsen
Poul Thorsen (naskiĝis la 7-an de januaro en 1915, mortis la 30-an de januaro 2006 en Kopenhago) estis dana esperantisto ekde 1931; instruisto, redaktoro, eldonisto, tradukinto kaj aŭtoro de poezio kaj prozo. Lia verkaro estas forte influita de spertoj akiritaj dum vojaĝoj tra pli ol 70 landoj.
Profesie instruisto. Li lernis Esperanton en 1931 kaj ekaktivis en la laborista Esperanto-movado. En 1937 li unuafoje partoprenis SAT-kongreson en Roterdamo, invitante tie al partopreno en la Kopenhaga kongreso en 1939, kiun li organizis kun Paul Neergaard.
En la 1950-aj jaroj li gajnis plurajn premiojn en la Belartaj Konkursoj. De 1954 ĝis 1962 li gvidis eldonejon „Koko“ kaj estis kunredaktoro de la altnivela kultura-literatura revuo Norda Prismo de 1957 ĝis 1974.
Liajn precipajn verkojn ofte karakterizas satira humuro. Liaj granda hobioj estis, kiel li mem diris, „ekscesa vojaĝemo“ - li vizitis pli ol 80 landojn - kaj fungoj, pri kiuj li longe estis ankaŭ fakdelegito de UEA. Membro de UEA li estis ekde 1947. En 1988 li doktoriĝis pri la temo „la evoluo de la dentologia faklingvo kaj ĝia evoluigo en Esperanto“. En 1989 UMEA asignis al li la Shinoda-premion.
Kun sia edzino Roma Thorsen starigis fondaĵon Biblioteka Apogo Roma kaj Poul Thorsen en 1997, kiu jam helpis al kelkdeko da bibliotekoj pliriĉigi siajn kolektojn.
Listo de verkoj
Lia libro PLUK aperis en hungara traduko de Tibor SZABADI en la jaro 1995. en HUNGARIO. La hungara titolo de la verko: SZILÁNKOK
Rete legeblaj verkoj
El libro SZILÁNKOK hungare:
Fragmentoj
Aszott öregek és ifjú aggok,/ Kerüljenek alantas hajlamok!/ Szenvedély nektek már nem kell,/ Sőt a könyvben a páros oldal sem.
El Esperanto hungarigis: SZABADI Tibor J.
Statueto
Statueto aŭ figureto (eta formo de la vorto figuro) estas statuo kiu reprezentas homon, diaĵon aŭ beston. Statuetoj povas esti realismaj aŭ ikonecaj, depende de la kapablo kaj intenco de la kreinto. Plej frue estis faritaj el ŝtono aŭ argilo. Modernaj versioj estas faritaj el ceramiko, metalo, vitro, ligno kaj plasto.
Figuroj kun moveblaj partoj, permesantaj al membroj esti prezentitaj, estas pli supozeble nomitaj pupoj, manekenoj, aŭ agfiguroj; aŭ robotoj aŭ aŭtomatoj, se ili povas moviĝi sur sin propre.
Statuetoj kaj miniaturoj foje estas utiligitaj en tabulludoj, kiel ekzemple ŝako, kaj surtablaj rolludoj. Malnovaj statuetoj estis utiligitaj por rabati kelkajn historiajn teoriojn, kiel ekzemple la originoj de ŝako.
Bildaro
Por pliaj bildoj de "Figuretoj", vidu Category:Figurines ĉe Commons
LINE (socia reto kaj aplikaĵo)
Line (LINE) estas orientazia socia reto, origine kreita en Japanio, ankaŭ nomata Line aplikaĵo. Line estis lanĉita en 2011 kaj post kelkaj jaroj fariĝis la plej vaste uzata socia reto en Japanio. En 2014 ĝi havis 560 milionojn de uzantoj. Line estis kreita fare de Corporation, filio de la Korea Naver Corporation. Origine Line disvolviĝis kiel aplikaĵo por saĝtelefonoj kun operaciumoj Android kaj iOS, poste por BlackBerry, Nokia Asha kaj Windows Phone kaj Firefox OS. La sistemo estas ankaŭ havebla por la komputilaj platformoj Microsoft Windows kaj Mac OS.
Inocento la 11-a
Inocento la 11-a (latinlingve Innocentius XI, itallingve Innocenzo XI) estis la romkatolika papo ekde la 21-a de septembro 1676 ĝis lia morto. Li naskiĝis kiel Benedetto ODESCALCHI en Como (Lombardio) la 16-an de majo 1611 kaj mortis la 21-an de aŭgusto 1689.
Politike, Inocento la 11-a precipe klopodis por reamikigi Francion kaj la Sanktan Romian Imperion, cele al la unuiĝo de Kristanujo kontraŭ protestantismo, sed ankaŭ kontraŭ la otomana imperio.
Ludoviko la 17-a (Francio)
Simila kazo estas la posta Napoleono la 2-a.
Ménéac
(jen france, bretone Menieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Veterano (apartigilo)
Veterano (latine: vetus = maljuna) povas rilati al:
161349 Mecsek
161349 Mecsek estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:7 kun Venuso.
Ĝi estis malkovrita de la hungara geastronomoj Sipőcz Brigitta kaj Sárneczky Krisztián la 19-an de septembro 2003 elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Ĝi estis nomita laŭ la montaro Mecsek en sud Hungario, kiu kovras areo de ĉirkaŭ 500 km2. La plej alta pinto en la montaro estas Zengő, kun alto de 682 m. Mecsek estas riĉa je mineraloj, inklude uranio, kaj estas tie gravaj karstaj formacioj.
La Victoria
La Victoria estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 19 km2 kie loĝas 1981 geloĝantoj, do loĝdenso estas 104.3 loĝ./km2. La Victoria situas je 29 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1981 geloĝantoj de la municipo La Victoria estas 988 inoj kaj 993 viroj. En la vilaĝo loĝas 1921 geloĝantoj, kaj aliaj 60 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 16, 9 inoj kaj 7 viroj, kaj mortis 14, 7 inoj kaj 7 viroj. Tiel la natura kresko estis 2 (0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 835 homoj (42.2%).
Ĥamar-Dabano
Ĥamar-Dabano (en burjata lingvo  Һамар дабаан devenis de burjata hамар — "nukso"kaj дабаан — "montoĉeno", "intermonto") estas montaro en suda parto de Orienta Siberio en suda Apudbajkalo, grandparte en limoj de respubliko Burjatio.
Geografio
Ĥamar-Dabano estas montoĉeno, formita per kompleksoj de frua proterozoiko. La montoĉeno etendiĝas de okcidento al oriento pli ol 350 kilometrojn, havas larĝon 50—60 kilometroj kaj formas montaron sude de Bajkalo. En okcidento akvodislima montoĉeno de Ĥamar-Dabano komenciĝas ĉe dekstraj malsupraj alfluantoj de rivero Zun-Muren, poste daŭras sudorienten ĝis la suproj de riveroj Ĥangarul kaj Sneĵnaja, kie (oriente de Hangarula montoĉeno) turniĝas orienten kaj iras ĝis rivero ''Selenge. ''
Ĥamar-Dabano situas en Irkutska provinco kaj Burjatio. Akvodislimaj montoĉenoj estas naturaj limoj de ties distriktoj. Laŭlonge de nordaj branĉoj de la montaro laŭ Bajkala bordo kaj maldekstra bordo de la rivero Selenge pasas Transsiberia fervojo kaj grava aŭtomobila vojo "R-258 Bajkalo". Deklivoj de Ĥamar-Dabano, kiuj apudas sudokcidentan bordon de Bajkalo, estas la plej humida loko en Apudbajkalo (ĉirkaŭ 1200 milimetroj da precipitaĵo jare). Tie kreskas diversspeca vegetaĵaro, dominas vegetaĵaro de montaro kaj tundro. Estas ĉefe pinglarbaroj kun pinoj, larikoj, siberiaj pinoj, abioj, renkonteblas praaj poplarbaroj, betularbaroj. En pli supraj niveloj troviĝas montaraj herbejoj kaj arbustaroj, kreskas siberiaj nanaj pinoj kaj nanaj betuloj.
Klimato en norda parto de Ĥamar-Dabano similas al Bajkala klimato, milda kaj humida kun precipitaĵo ĝis 1300 milimetroj jare, pli supre en montaro — 2000 milimetroj kaj pli. Meza temperaturo januare estas minus 16 — 18 C°. Suda deklivo havas akcentitan kontinentan klimaton.
Naturprotektejoj
En centra parto de Ĥamar-Dabano situas Bajkala biosfera naturparko. Okcidente de la naturparko en la distrikto Zakamenskij situas ŝtata naturrezervejo Sneĵinskij (areo — 238,48 mil hektaroj). Okcidenta parto de Ĥamar-Dabano situas en limoj de naturparko Tunkinskij.
Faŭno
La ĉefaj loĝantoj:
Montopintoj
Kiel la plej alta pinto de Ĥamar-Dabano ofte estas konsiderata Ĥan-Ula (de burjata lingvo Хаан уула — «Ĥana monto (pinto)» (2371 metroj), tamen ekzistas iomete pli alta montopinto Utulikskaja podkova (2396 m), kiu sendube apartenas al Ĥamar-Dabano. La plej populara kaj atingebla montopinto estas Pinto de Ĉerskij (2090 m). Ĉiujare miloj da turistoj vizitas ĝin. En centra parto de Bajkala naturparko elstaras Roka montopinto Soĥor (2316 m).
Lagoj kaj riveroj
Ĥamar-Dabano havas multe da diversaj lagoj. Unu de la plej grandaj kaj popularaj lagoj estas Lago Sobolinoje (en la rusa lingvo Zibela). Pli malgrandaj lagoj estas Lago Patovoje, Lago Serdce (en la rusa lingvo Koro), Lago Ĉertovo (en la rusa lingvo Diabla)
Ĥamar-Dabano en kantoj
Al montoĉeno Ĥamar-Dabano estas dediĉita kanto de fama rusa poeto kaj bardo Jurij Vizbor "Ĥamar-Dabano".
Augustinópolis
Augustinópolis estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 15.950 loĝantojn en 2010.
Leandro Pereira
Leandro Pereira (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC‎.
Ribatejo
Ribatejo [ribateĵu] estas unu el la iamaj provincoj (aŭ naturaj regionoj) de Portugalio. Ĝia ĉefurbo estis Santarém. La signifo de Ribatejo en la portugala lingvo estas "Bordo de la rivero Taĵo", ĉar fakte tiu rivero Taĵo trapasas la provincon.
Ribatejo ampleksis preskaŭ la tutan nunan distrikton Santarém kaj krome partojn de la distriktoj Lisbono kaj Portalegre. Ĝi estis la sola inter la iamaj provincoj, kiu estas tute ĉirkaŭata de aliaj provincoj, havante nek marbordon nek landlimon al Hispanio. Ĝi limis al jenaj najbaroj:
Listo de mortintoj en 2009
Jen listo de famaj mortintoj en la jaro 2009, klasifikitaj laŭkronologie.
Unua jarkvarono
Vidu: Listo de mortintoj en 2009 1-a jarkvarono
Lists of deaths by year 2009
(7588) 1992 FJ1
(7588) 1992 FJ1 estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Punkto
Ĝeneralsence, punkto estas malgranda makuleto sur supraĵo.
Kaufdorf
Kaufdorf estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1029 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kaufdorf situas en la Svisa Mezlando en la ebenaĵo de la valo de la rivero Gürbe proksimume 13 kilometrojn sudsudoriente de la federacia urbo Berno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Kaufdorf kaj la setlejoj Loch (ĉe la kantona ĉefvojo), Guetebrünne (sur alteco de 709 m s.m. en okcidento de la komunumo), kaj Weid (sur alteco de 710 m s.m. en sudokcidento de la komunumo).
Ringo (ĵonglado)
Ringo estas ĵongleblaĵo ronda kaj maldika. Oni ĵonglas per ringoj kiel per pilkoj aŭ klaboj. Sed ringojn oni povas flugigi pli alten ol aliajn aĵojn. Do eblas ĵongli pli da ringoj ol ekzemple da klaboj. Tamen multaj ĵonglistoj ne tre ŝatas ilin, ĉar granda alteco aŭ supera senlimeco de la ĵonglejo estas bezonata kaj ĉar la kaptado de la ringoj (kun nebona ĵongladkielo) ofte estigas doloron.
Gemünd (Our)
Gemünd estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kaufdorf
Trafiko
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Belp tra Toffen, Riggisberg kaj Schwarzenburg al Friburgo, kaj la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Belp al Steffisburg. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la fervolinio tra la Gürbe-Valo de Belp al Steffisburg. Krome pasas tra Kaufdorf la poŝtaŭtolinio de Toffen al Riggisberg.
Historia aŭtomobilotombejo Gürbe-Valo
Kaufdorf fariĝis mondvaste konata pri la historia aŭtomobiltombejo, kiu post longa serio da tribunalaj procesoj en la jaro 2010 fine estis forigita. Sur la teritorio, kiu apartenis al la Messerli Autoverwertung GmbH troviĝis pli ol 800 aŭtomobilvrakoj parte el la 1930-aj jaroj. La posedanto Messerli, kiu heredis la entreprenon de sia patro, rifuzis dum longa tempo tra ĉiuj tribunalaj instancoj forigi la malnovajn aŭtomobilojn, post kiam pro la novaj federaciaj mediprotektaj leĝoj la deponado de aŭtomobilvrakoj rekte sur la grundo ne plu estis permesita. En la jaro 2008 la svisa artisto Heinrich Gartentor faris artekspozicion en la aŭtomobilotombejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kaufdorf datiĝas el la jaro 1148 kiel Cuffedorf. La malalta jurisdikcio apartenis ĝis la jaro 1319 al la Senjorujo Burgistein, tiam fariĝis havaĵo de la berncivita familio Vom Stein kaj en la jaro 1386 de la familio Spilmann. La heredantoj de Egidius Spilman koncedis la malaltan jurisdikcion pri Kaufdorf al la Monaĥejo Insulo en Berno. Post la reformacio en la jaro 1528 la urbo Berno ĝis la Helveta Revolucio de 1798 atribuis la malaltan jurisdikcion al la tribunalo de Thurnen sub la alta jurisdikcio de la kampara tribunalo de Seftigen. De 1803 ĝis 2009 la komunumo apartenis al la distrikto Seftigen, ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi formas parto de la administra distrikto Berno-Mezlando.
Ringo (ĵonglado)
Interdonado
Anstataŭ la pli uzataj klaboj, eblas interdonade ĵongli per ringoj.
Sebo
Sebo estas substanco ricevita per fando de la plej malmola kaj malplej fandebla parto de besta graso (ŝafo, bovo), uzata ne por kuirado, sed por fari kandelojn, sapon, ŝmiraĵojn. Oni povas uzi ĝin kiel bazmaterialon por produkto de biodizeloleo.
Sebacato estas salo de sebata acido (COOH(CH2)8COOH).
Niederweiler
Niederweiler havas diversajn signifojn:
Romange
Romange estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Ferenc Komlóssy (aktoro)
Ferenc Komlóssy [komlOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Komlóssy Ferenc Dániel estis hungara aktoro, teatrestro, dramisto, tradukisto. Lia nobela antaŭnomo estis szelecsényi [seleĉEnji], lia filino estis Ida Komlóssy Kövérné. Liaj pseŭdonimoj estis Somolky aŭ Smky.
Ferenc Komlóssy naskiĝis en 1797 en Pest (urbo), li mortis la  en Pest.
Biografio
Ferenc Komlóssy debutis en sia naskiĝurbo kiel infano en 1811, poste li daŭre aktoradis en la sama urbo 2 jarojn. Ekde 1814 li ludis en Székesfehérvár, poste en Miskolc. En 1818 li estis fondinta membro de migranta trupo en Székesfehérvár. En 1827 li transprenis bankrotan trupon en Komárom, en la sekva jaro li fondis trupon kaj li estis ties trupestro ĝis 1834. Lia trupo inaŭguris la teatrejon de Balatonfüred en 1831. Li estis teatrestro kaj reĝisoro en Kassa inter 1834 kaj 1838, poste unu jaron li estis reĝisoro kaj ekonomia inspektoro de Teatro Magyar de Pest. En 1839 li denove fondis migrantan teatran trupon, ili faris spektaklojn (eĉ operojn) en la tuta lando en pluraj urboj. En 1845 li laciĝis en la migrado kaj li estis bibliotekisto kun diversaj taskoj de Nacia Teatro (Pest).
Liaj dramoj
Li verkis origine 6 dramojn kaj li tradukis 197 dramojn.
Printempa Semajno Internacia
La Printempa Semajno Internacia (PSI) estas granda internacia esperanta renkontiĝo por la tuta familio. Ĝi okazas ĉiujare dum unu semajno ĉirkaŭ pasko ie en Germanio, kutime ĉiujare en alia loko. Ĝi havas proksimume 130 – 170 partoprenantojn el 15 – 20 landoj.
PSI estas precipe familia seminario. La programo celas kontentigi samrajte plenkreskulojn, junulojn kaj infanojn. Sed tio ne ekskluzivas unuopulojn; ĉiu estas bonvena. Por infanoj kaj junuloj okazas apartaj programeroj laŭ aĝgrupoj. Ankaŭ por partneroj kiuj estas komencanto aŭ eĉ neesperantisto la programo antaŭvidas interesajn erojn, ekzemple kursojn pri Esperanto.
Avenuo Paulista
La Avenuo Paŭlista aŭ portugale Avenida Paulista estas la plej grava bulvardo en San-Paŭlo, Brazilo. Ĝi estas 2.700 m longa kaj 85 m larĝa.
Laŭrata acido
La laŭrata acido (dodekanoata acido) estas saturita karboksilata acido kun karbonĉeno el 12 karbonaj atomoj. La laŭrata acido apartenas al la grasacidoj. La empiria formulo estas C11H23COOH.
Erlau (Saksio)
Erlau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Laŭrata acido
Struktura formulo:
La fandopunkto troviĝas ĉe 44 °C. La laŭrata acido transformiĝas en la homa korpo al monolaŭro. Ĝin entenas la grasacidoj de Kokosnukso.
Ĝi troviĝas ankaŭ en la trigliceridoj de la lakto malgrandkvante.
Gustave Lanson
Gustave Lanson, naskiĝinta la 5an de aŭgusto 1857 en Orleano kaj mortinta la 15an de decembro 1934 en Parizo, estis franca historiisto pri literaturo kaj priliteratura kritikisto kiu kuraĝigis objektivan kaj historiecan alproksimigon al la verkoj.
Li estis profesoro en multaj lernejoj ĉefe pri retoriko, ankaŭ en la kortego de Rusio kaj en universitatoj de Usono. Li partoprenis en la movado por la reformo de la franca universitata sistemo.
Lia Histoire de la littérature française (1894) dum longtempe estis aŭtoritateca. Li verkis nombrajn studojn pri la verkoj de Bossuet, Corneille, Voltaire aŭ Lamartine, kiujn li klopodis situi en ties historia kunteksto kaj kongrue kun iliaj biografioj. En tiu verko, li dediĉis gravajn paĝojn al Honoré de Balzac kie li difinis la parton de realismo de lia verko kaj la parton de romantismo.
Sandrine François
Sandrine FRANÇOIS (naskiĝis en decembro 1980, en Aubervilliers en pariza regiono) reprezentis Francion en Eŭrovido-Kantokonkurso 2002.
Biografio
Whitney Houston, Tracy Chapman kaj Aretha Franklin muzike lulis la junecon de Sandrine. Animata de pasio por kanto, ŝi trejnas sin aŭskultante siajn idolojn. Ŝi decidas ĉesigi studojn de desegno profite al muziko. Post malfacilaj komencoj inter malsamaj bandoj kaj aŭskultseancoj, televida skipo rimarkas ŝin dum rolado por reklamo, kaj proponas al ŝi partopreni elsendon "La vie à l'endroit" de Mireille Dumas. Tiu trapaso en televido malfermigas al ŝi la pordojn de muzika mondo, kaj ŝi subskribas kontrakton kun granda disk-kompanio, kaj eklaboras kun Erick Benzi. En 2002, ŝi estas elektita por reprezenti Francion en Eŭrovido-Kantokonkurso. Tie, ŝi kantas kanzonon Il faut du temps, verkitan de Patrick Bruel kaj Marie Florence Gros dum la muziko estas komponita de Patrick Bruel kaj Rick Allison. Dank'al Sandrine François, Francio atingas 5-an rangon en la finalo de la konkurso. Tuj post tio ŝi publikigas albumon Et si le monde, kies kanzonojn ŝi prilaboris kunlabore kun Erick Benzi.
Jug
La Jug (Юг) estas rivero en la eŭropa parto de Rusio. Ĝi longas 574 kilometrojn, fontas 40 km norde de Nikolsk en la Vologda provinco, kaj fluas tra tiu kaj tra la Kirova provinco. Kunfluo de Jug kaj Suĥona apud Velikij Ustjug kreas la riveron Norda Dvino (Северная Двина).
Poŝta Korto
Poŝta Korto (= POŠTOVNÍ DVŮR) en Karlovy Vary
tuŝas la ŝoseon al Mariánské Lázně kaj al Plzeň. Komence de la 19-a jarcento ĝi estis jam la plej vizitata societa kaj muzika centro de karlovaraj gastoj. En la jaro 1791 sur tiu ĉi loko konstruis karlovara poŝt-oficisto Josef Krob korteton kaj stalojn por siaj 36 paroj da poŝt-ĉevaloj. En la ĝardeno kun aĝaj fagoj, li konstruis altanojn kaj arkadojn, kie ludis muzikistoj. La Poŝta Korto restis unu el malmulto da konstruaĵoj, kies aspekton ne tuŝis ĝenerala rekonstruo dum la posta epoko. La 20-an de julio de la jaro 1894 en la koncert-halo de Poŝta Korto unuan fojon en Eŭropo eksonis tonoj de la simfonio "El Nova Mondo" de Antonín Dvořák. Kaj okaze de la centjara jubileo la 20-an de julio 1994 solene estis malfermita la Poŝta Korto post nefacila multampleksa rekonstruo. Estis tiam renovigita la tuta komplekso.
Johannes Daniel Falk
Johannes Daniel FALK (naskiĝinta la en Gdansk, mortinta la  en Vajmaro) estis germana verkisto kaj teologo.
Vivo
En 1792 li ekstudentis en Halle (Saale) ĉe la teologia fakultato. Ekde 1798 li estis privatulo en Vajmaro kaj iĝis en 1806, post la Batalo de Jena kaj Auerstedt, pro meritoj eksterordinaraj pri urbo kaj regiono legato-konsilisto salajrita (privilegio far la duko). En 1813 li fondis la fondaĵon »Gesellschaft der Freunde in der Not« por edukigi forlasitajn kaj povrigitajn infanojn. Poste liaj klopodoj ebligis la fondon de lernejo, kiu en 1829 iĝis publika instituto portante daŭre la nomon Falksches Institut. Ekde 1821 estis loĝejo kaj instituto liaj ĉe Lutera korto.
Falk entombigitis sur la Historia tombejo vajmara. En 1813 starigitis en Vajmaro je Graben Falk-monumento.
Verkista graveco
Kiel verkisto li unue skribis satiraĵojn kaj apartenis al la pli malnova skolo kiu preferis pli ĝeneralan kaj molan satiron: malavantaĝo estis - pro la ĝeneraleco kaj anonimeco - manko de akreco kaj rapidspriteco. Ekzemplo estu la verko »Taschenbuch für Freunde des Scherzes und der Satire« (1797-1803, 7 jarkolektoj). De la aliaj skribitaĵoj menciindas prilaboro de la plaŭta komedio »Amphitruo« (Halle 1804). Liaj priartaĵo »Kleinen Abhandlungen, die Poesie und Kunst betreffend« (Weimar 1803), lia gazeto »Elysium und Tartarus« (1806) kaj lia postlasitaĵo »Goethe aus näherm persönlichen Umgang dargestellt« (1832) enhavas interesajn rimarkojn pri la literatura vivo dum la goeta tempo en Vajmaro, la t.n. Vajmara Klasiko.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 6. Leipzig 1906, p. 288-289, kio legeblas tie ĉi interrete.
Flugkompania alianco
Flugkompania alianco aŭ aviada alianco estas esprimo de intensa kunlaboro inter diversaj - ofte diverslandaj - flugkompanioj. La unuopaj kompanioj restas jure sendependaj, sed interkonsentas samecon de pluraj kompaniaj elementoj - ekzemple samecan sistemon de flugbileta aĉeto, programo por oftaj flugantoj aŭ aranĝas la horaron de flugoj tiel, ke pasaĝeroj povas facile kaj sen longa atendo kombini flugojn de diversaj membrokompanioj en sia vojaĝa itinero. Krome la membrokompanioj de aviada alianco kutime laŭmende donas al aliaj aliancaj membrokompanioj sidlokojn en siaj pasaĝeraj flugoj, tiel ke kompanioj povas oferti flugojn inter certaj flughavenoj al siaj klientoj sen havi propran fluglinion inter tiuj lokoj.
Aliancoj inter flugkomanioj aparte ankaŭ kreatas pro tio, ke la juro de aviado estas laŭnacie organizata. Eĉ internaciaj kontraktoj pri aviado nur donas certan liberecon kaj limigas la rajton organizi internaciajn pasaĝerajn flugojn: Ekzemplo estas la tiel nomataj traktatoj de "malferma ĉielo" (angle plurale "Open Skies Agreement"), inter Usono kaj la ŝtatoj de Eŭropa Unio, kiuj permesas transatlantikajn flugojn nur al la flugkompanioj de la kontraktintaj ŝtatoj - ekzemple flugoj inter Usono kaj Francio nur permesatas al flugkompanioj de Usono kaj Francio. Laŭ tiu traktato kompanioj kiel la germania Lufthansa ne rajtas oferti fluglinion inter Usono kaj Francio, sed povas mendi sidlokojn en aviadiloj de la usona alianca partnero United Airlines kaj tamen oferti al siaj klientoj tiajn flugojn.
Pro la nacia strukturo de la aviada juro, internacia fuzio de diverslandaj flugkompanioj signifus ke la koncernaj ŝtatoj perdus parton de siaj naciaj rajtoj. La naciaj registaroj kiuj disponas pri nacia fluglinio tial kutime tre preferas flugkompanian aliancon al transnacia fuzio aŭ vendo de la sialanda flugkompanio, kvankam alianco de jure sendependaj kompanioj ebligas malpli da ŝparoj ol vere transnacia fuzio de flugkompanioj.
Por la pasaĝeroj tiaj aliancoj povas signifi avantaĝojn, sed ankaŭ malavantaĝojn, se ekzemple la transporton ofertas ne la origine mendita kompanio, sed samalianca alia flugkompanio kun malpli bonaj servoj aŭ malpli altaj normoj de sekureco.
La sekva tabelo listigas la tri plej gravajn flugkompaniajn aliancojn:
Plia grava alianco estas ligo de kvar kargoflugkompanioj, nomata WOW.
Aldona granda pasaĝera flugkompania alianco estis la grupo Qualiflyer ĉirkaŭ la svisa kompanio Swissair. Tiu alianco tamen malfondiĝis en 2001. Same en 2008 malfondiĝis la alianco AiRUnion, al kiu apartenis kvin rusiaj flugkompaniaj aliancoj.
La plejgranda nacia flugkompania alianco estas la ĉinia grupo Xinxing. Ses grandaj ĉiniaj flugkompanioj kunlaboras en tiu alianco.
Distrikto Kistelek
La Distrikto Kistelek (hungare Kisteleki járás) estas distrikto en Hungario en departemento Csongrád. Ĝi situas sur ebenaĵo en la okcidenta parto de la departemento, en la suda parto de la lando. La distrikta ĉefurbo estas Kistelek, kiu estas urbo, la ceteraj 5 estas vilaĝoj. La areo estas 410,20 km², kie loĝas 18 152 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj kaj ties prilaborado). Kelkaj laboras en la proksima Szeged.
Menciindas, ke en Ópusztaszer okazis la unua landkunveno de la hungaroj, pri tio estas videbla (parte subĉiela) ekspoziciejo.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 2013. Pli frue ĝis 1983 la komunumoj apartenis al aliaj distriktoj. Inter 1983-2013 la distrikta sistemo ne ekzistis.
Eliades Ochoa
Eliades OCHOA (naskiĝinta la 22-an de junio 1946 en Alto Songo, Songo - La Maya, en la provinco Oriente) estas kuba gitaristo kaj kantisto.Ochoa alkreskis kun la muziko de siaj gepatroj sur la kamparo. En 1958 li komencis ludi kuban gitaron nome tres, kiu konsistas el tri (hispane = tres) kordoĥoroj. Jam tre junaĝa li ludis kiel stratmuzikisto en Santjago, por subteni siajn gepatrojn finance. En 1978 li eniĝis en la muzikistaron Cuarteto Patria, kiu jam ekde la 1940-aj jaroj estis konata en Kubo.
Tutmonde li diskonatiĝis per la muzikalbumo „Buena Vista Social Club“ produktita de Ry Cooder kaj la samnoma kinofilmo de Wim Wenders. En 2012 Ochoa gajnis la premion Grammy por sia albumo „Un bolero para ti“.
Diskaro
Muzikalbumoj En la projekto AfroCubism: Unuopaĵoj
Comandău
Loĝantaro
En 1992 ĝ havis 1120 loĝantojn (hungaroj, 65 rumanoj).
Itsuki Enomoto
Itsuki Enomoto (榎本 樹, n. ) estas japana futbalisto.
Comandău
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Háromszék). Ĝi memstrariĝis el la areo de Păpăuţi. Ĝia industrifervojo en 1892 estis ligita kun Covasna.
Itsuki Enomoto
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC‎.
Jáchym Ondřej Šlik
Jáchym Ondřej Šlik el Holíč, grafo el Passaun (germane: Joachim Andreas von Schlick, Graf von Passaun und Weißkirchen, la 9-an de septembro 1569, Ostrov – la 21-an de junio 1621, Prago), nobelo devenanta el familio de Šlikidoj, de luterana familio devene el Ĥebio.
Juneco
Li studis en jena universitato, kie li poste kelke da jaroj agadis kiel rektoro, kaj laboris naŭ jaroj ĉe dresdena korto kiel edukisto de saksaj princoj, ekz. Johano Georgo, kiu pli poste fariĝis saksia princo-elektisto kaj prezentiĝis en politiko dum la tridekjara milito.
Nobelara ribelo
Li partoprenis en intertraktadoj de bohemia nobelara opozicio jam ekde la jaro 1608. Li apartenis al fruntaj reprezentantoj de luteranoj en ĉeĥaj landoj. Dum regado de Matiaso li fariĝis en la jaro 1611 reĝa marŝaleto. En la jaro1618 li partoprenis en la tria praga defenestrigo, verŝajne li estis unu el ties plenumantoj. Ĝuste li konvinkis Silezion kaj Luzacion, por ke ili aldoniĝu al la bohemia nobelara ribelo. De "vintra reĝo" Frederiko Palatinata, al kies elekto li tre kontribuis, li poste akiris oficon de La plej supera landa juĝisto kaj li fariĝis ankaŭ vokto (landa administranto) de Supra Luzacio.
Dum batalo sur Blanka monto li ne komandis al moravia regimento de germanaj soldistoj, kiel oni iam erare indikas. Al la moravia regimento komandis lia kuzo, kolonelo grafo Jindřich Šlik (1580–1650), kiu spertis brilan soldatan karieron (enpaŝinte en habsburgajn servojn li pli poste fariĝis imperiestra kampa marŝalo, prezidanto de viena milita kortega konsilantaro.
Antaŭ ekzekuto
En maltrankvila tempo antaŭ ekzekuto li ankoraŭ havis tempon por skribi leteron al saksa agento en Prago, al Bartoloměj Brunner, al sia fora amiko, kiu promesis al li, ke li enmanigos ĝin al landa komisaro, al princo Karolo la 1-a el Liĥtenŝtejno. Tiutempe Šlik ankoraŭ plenumis funkcion de supraluzacia vokto do landa administranto. Tiun ĉi pozicion li akiris de la fuĝinta reĝo Frederiko la 5-a.
Tiu ĉi letero el la 17-a de januaro 1621 estas humila peto destinita al Liĥtenŝtejno, kiu estis parenco de lia edzino. Li postulas lin je propeto ĉe imperiestro esperante, ke per publika pardonpeto kontentigos nobelaraj oficistoj. Plie li kredis, ke helpos lin merito pri elpelo de Frederiko. Tiun ĉi la tutan peton Šlik skribas ĉefe pro sia konfiskita posedaĵo. Al la konfisko okazis tiam ĉe ĉiuj elmigrintoj. Li sciis, ke en la politiko povas sukcesi nur tiuj, kiuj kapablos "returniĝi" kaj konfesi "eraron". Li distancis de ĉio kaj fariĝis senkulpa. Sed por ke entute iu ekkredu al li tion, li konfesis tion ĉi: "...pri kunvoko de kunveno al Karolino apud aliaj li klopodis kaj alian apologion li propramane koncipis kaj aprobinte fare de nobelaroj li presigi donis." En tiu ĉi letero Šlik por sia defendo iris ĝis rando de sia digno. Precipe li montras maljustecon, ke al infanoj de generaloj Thurn kaj Fels (ankaŭ elmigrintoj) estis la posedaĵo lasita kaj al li ne, eĉ malgraŭ tio, ke li havis nenion kontraŭ tavoloj kaj ties aranĝo. (Preterpase tiu ĉi generalo Thurn ankaŭ skribis leteron por sia defendo, nome la 16-an de januaro 1621. Li adresis ĝin al la moraviaj tavoloj, li kapitulacis en ĝi ĉefe pro tio, por ke li estu dankema al la alia flanko.) Thurnon kaj Felson markas krom aliaj Šlik kiel ribelantoj kaj disvastigantoj de malbono. Brunner, al kiu la letero venis en la manojn kiel al la unua, li ankaŭ mem tralegis ĝin kaj li havis kelke da rimarkoj rilatantaj al la falsaj elturnaĵoj. Sed samtempe li laŭdis brilan ideon al la t.n. repacifikigo de Silezio, pro kiu li povus akiri la perditan favoron de la imperiestro. Sed el alia vidpunkto tiu ĉi ideo de Šlik estis fiasko. Ĉu tio ne estis eble Šlik, kiu antaŭ duontrian jaron kuraĝigis silezinojn ka luzacianojn por ekribeli? Sed Bartoloměj Brunner denove konsilas, por ke Jáchym aldoniĝu plene al la flanko de imperiestro (kaj sian dignon per tio des pli multe entombigu). Sekvis vico da leteroj, en kiuj li senĉese pli kaj pli envolviĝis en sian onidiran senkulpecon kaj la promesitaj rebonigoj. Li ne kapablis malsovaĝigi la silezianojn, kiuj jam tiutempe estis konfiditaj en zorgon de duko Johano Georgo. Verŝajne plej multe famiĝis unu el liaj lastaj leteroj, en kiu li revokas al justeco Dia kaj de la imperiestro en tian mezuron, ke la tuta letero estis konsiderata kiel ironio kaj moko. Sed samtempe ĝi altiris atentemon de kortegaj katolikoj, precipe Vilém Slavata z Chlumu a Košumberka, kiu la leteron reskribis en siajn memoarojn.
Karolo la 1-a el Liĥtenŝtejno devis en Vienon sendi proponon de proskripcia dokumento, sed Šlikon li ne enskribis en ĝin. Eĉ spite al tiu ĉi klopodo en la dokumento mem el la 6-a de februaro 1621 Jáchym Ondřej aperis, nome tuj en la unua posteno.
Luzacio finfine subiĝis al saksia elektoprinco, kaj tial Šlik malaperis por mallonga tempo en fremdlandon kaj per tio li eskapis je iometo al arestilo. Sed li sekrete revenis en Bohemion kaj ĝis arestigo en marto de la jaro 1621 li kaŝiĝis ĉe sia bofilo Kryštof z Redernu en Frýdlant. La saksiaj spionoj laŭ enĉifrigo "cervon atingis ĉe Redern" kaj Šlikon ili forprenis en Dresdenon. Lia edzino ja klopodis savi sian edzon ĉiumaniere, eĉ por prezo, ke dum tiu ĉi "vojo" ŝi estis trifoje ŝtelita, tamen ŝiaj provoj alportis nenian frukton. Šlik estis kondamnita al perdo de la honoro, la gorĝo kaj la posedaĵo.
Ekzekuto
Ekzekutita li estis la 21-an de junio 1621 en Malnovurba Placo, unue senkapigita, poste ekzekutisto forkahis lian dekstran manon. Sed la devena verdikto sonis kvadratigo dumvive. Tiu ĉi ekzekuto fariĝis konata kiel ekzekuto de 27 ĉeĥaj senjoroj. Ekzekutita li estis kiel la unua. Ekzekutisto Jan Mydlář lian kapon kun la mano metita sur la buŝo pendigis sur Malnovurba ponta turo (ĉeĥe: Staroměstská mostecká věž). Bienoj de Šlik Kurovodice ĉe Mnichovo Hradiště kaj Svijany ĉe Turnov estis konfiskitaj kaj en la jaro 1622 venditaj al Albrecht z Valdštejna.