cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viktor Trast
Vivo
Viktor Kustaa (V. K.) Trast naskiĝis en Sankt-Peterburgo en finna familio de ŝuisto (1878), en la tempo, kiam Finnlando estis parto de la cara Rusio kiel aŭtonoma grandprinclando (1809 - 1917). Li abiturientiĝis en 1897 kaj studis plu en Moskvo (1902-1904). Li akiris titolon de kandidato de filozofio (1902) kaj licenciulo de filozofio (1922). Sian doktoriĝan laboron pri la finna poeto Julius Krohn, eldonitan libroforme, li sukcese defendis en 1923. En 1912 li edziĝis al Enna Rosberg. Ekde 1926 li instruis la finnan lingvon kiel gepatran ĉe la knabina lernejo en Helsinko, pli frue (1907 - 1926) ankaŭ la lingvojn rusan kaj germanan en diversaj lokoj en Finnlando (Nurmes, Tornio, Iisalmi). En 1913 li mallonge laboris kiel respondeca redaktoro en loka gazeto. Apud studaĵo pri Adam Mickiewicz en la finna li eldonis ankaŭ gvidlibron tra Sankt-Peterburgo kaj ĉirkaŭaĵo kaj finnan-rusan konversacion.
Verkaro
El la rusa: El la pola:
V. K. Trast redaktis ankaŭ finnlingvan antologion el slavaj literaturoj Slaavilaisten kirjallisuuksien kultainen kirja (Ora libro de slavaj literaturoj; 1936).
Meerhout
Meerhout (nederlande: [ME:Rhoŭt]) estas municipo en Flandrio, la nederlandlingva norda parto de Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la provinco Antverpeno kaj al la distrikto respektive arondismento Turnhout.
Ekde 1977 la municipoj Berg, Zittaart kaj Gestel apartenas al Meerhout, la ĉefa municipo.
Estas pluraj biciklaj vojoj (Drieprovinciënroute, Pater van Cléroute, Kanaaldijkpad, Monumentenroute,...) kaj promenvojoj (i.a. Drossaardpad, Boerenkrijgpad, Drevenpad, Weverspad, Molenpad, Ezelspad, Dwaallichtenpad, Sint-Jorispad, Kanaalpad,...).
Károly Bicskey
Károly Bicskey naskiĝis la 1920 en Budapeŝto - mortis la  2009 supozeble en Tahitótfalu.
Usme
Usme estas la localidad numero 5a de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas en la sudoriento de la urbo. Ĝi troviĝas separata de la ĉefa urba kerno de la urbo, kvankam ĝi inkludas kelkajn kvartalojn de la sudo kun etendaj ruraj zonoj. Eĉ tiel ĝi estas konsiderata ofte kiel "vilaĝo" ĉar laŭ etendo ĝi estas simila al municipoj najbaraj de la ĉefurbo.
Károly Bicskey
Biografio
Károly Bicskey finlernis aktoran akademion en Budapeŝto en 1943 kaj en la sama jaro li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Poste li ofte ŝanĝis la teatrojn, ekzemple li estis membro en Nacia Teatro (Pécs), Nacia Teatro (Miskolc), Teatro de Kecskemét, Nacia Teatro (Szeged), Nacia Teatro (Győr). Li ricevis premion en 1955.
Usme
Ĝi estas najbara al la localidad Sumapaz, kie troviĝas la etenda Paramo de Sumapaz, kaj pro tio Usme estas unu de la plej riĉaj setlejoj laŭ akvokvanto.
UPZ, urbaj kaj ruraj kvartaloj
La localidad Usme estas dividita en 7 UPZ (Unidades de Planeamiento Zonal). Siavice, tiuj unuoj estas dividitaj en kvartaloj (kelkaj UPZ kunhavas kvartalojn): Totale, Usme posedas pli ol 120 kvartaloj kaj 17 veredas, nome rurajn kvartalojn.
(145443) 2005 QR165
(145443) 2005 QR165 estas nerapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
5831 Dizzy
5831 Dizzy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona ĵaza trumpetisto John Birks "Dizzy" Gillespie (1917–1993).
Clavulinopsis
Clavulinopsis estas genro de fungoj de la familio Clavariaceae.
Priskribo
Fruktujoj estas ofte flavaj, ili povas ankaŭ esti oranĝkoloraj aŭ grizaj. Sporopulvoro estas blanka aŭ ete flava.
Graduale
Graduale (fakte Responsorium Graduale; esperantigita formo: gradualo) nomiĝas en la romkatolika liturgio kaj interkanton kaj ankaŭ liturgian libron.
Graduale nomiĝas psalmopartoj aŭ bibliaj versoj inter la malnovtestamenta legado kaj la epistolo en la meso; kiam forfalas la malnovtestamenta legado, la loko de la Graduale estas inter antaŭira epistolo kaj postsekva Haleluja. Ĝi estas soliste prezentata kaj kadrigata per tiel nomata Responsum de la ĥoralkantoraro (aŭ ankaŭ de la diserva komunumo). La nomo devenas de la loko de la realigo de la kantaĵo (lat. gradus, „ŝtupo“), la ŝtupoj al la altaro. En la praktiko el tio evoluis la kantado ekde la laŭtlegejo.
Graduale ankaŭ nomiĝas la ĥorallibro, en kiu estas enigitaj la meskantaĵoj de la proprio – Introitus, Graduale, Haleluja-voko, Tractus, sekvenco, ofertorio kaj Communio. Krom tio la Graduale enhavas la ordinariumon kaj aliajn kantaĵojn, ekzemple la ĉiusanktula litanion, himnojn kaj procesiokantaĵojn.
Dek ses grandaj regnoj
La dek ses grandaj regnoj (सोलहमहाजनपद Solaha-mahājanapada) estis regnoj kaj oligarkiaj respublikoj, kiuj ekzistis en antikva Barato el la –6-a al la –4-a jarcentoj. Du el ili estis verŝajne sendependaj respublikoj (gaṇarājya) kaj la cetero estis monarĥioj. Antikvaj budhismaj tekstoj kiaj la Grada Kolekto faras oftajn referencojn al la dekses grandaj raĝlandoj kaj respublikoj, kiuj estis evoluintaj kaj florintaj en zono etenda el Gandaro nordokcidente al Ango oriente de la Hinda subkontinento kaj inkludis partojn de la regiono transvindja, antaŭ la starigo de budhismo en antikva Barato.
La –6-a kaj –5-a jarcentoj estis ofte konsiderata kiel grava turnopunkto en la komenco de la Barata historio—ĝi estis la komenciĝo de la unuaj grandaj urboj en Barato post la falo de la civilizacio de Induso, kaj la kresko de la ŝramanaj movadoj (inkluzive budhismon kaj ĝajnismon). Arĥeologie, tiu periodo respondas parte al la kulturo de nordaj nigraj poluritaj ceramikaĵoj.
Muro (apartigilo)
Muro povas esti
Krome ekzistas la mallongigo MUR.
Arcangues
Arcangues (Arrangoitze) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Arcanguais.
Lordi
Citaĵoj
Citaĵoj de la kantisto de la grupo.
NGC 4180
NGC 4180 (aliaj indikoj — NGC 4182, IRAS12104+0719, UGC 7219, MCG 1-31-25, VCC 73, PGC 38964) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4180, NGC 4182.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ilona Andor
Ilona Andor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Andor Ilona estis hungara korusestro, instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Adrigán.
Zons
Zons (Germanlingva prononco: [tsons]), iam konata kiel Feste Zons (Fortikaĵo Zons), nune oficiale nomita Stadt Zons (Zons-urbo) estas malnova urbo en Germanio sur la okcidenta bordo de Malsupra Rejno inter Kolonjo kaj Düsseldorf. Ĝi estis parto (Stadtteil) de la urbo Dormagen ekde 1975. En 2020 ties loĝantaro estis de 5 452 personoj.
Ilona Andor
Ilona Adrigán naskiĝis la en Pécsvárad, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Zons
Ĝus la moderna epko la lokanoj de Zons vivtenis sin per agrikulturo. Aldone al tio ankaŭ komerco de grajno, biero kaj vino krm kelkaj metioj kiel brik-farado havis parte gravon trans la lokaj limoj. La loĝantoj de la vilaĝo Stürzelberg laboris ĉefe kiel fiŝkaptistoj kaj taglaboristoj. Privilegia grupo pro riĉa kaj socia deveno estis la impostkolektistoj ĝis ĉirkaŭ 1800. Ili ne havis civilajn rajtojn, kaj tiukadre ili ne havis civilajn devojn. Komence de la 20-a jarcento oni establis industrian fabrikon ĉe Stürzelberg kaj St. Peter. En Zons mem ne okazis industria aktiveco.
Ilona Andor
Biografio
Ilona Andor jam frue instruis pianadon en muziklernejo en Pécs. Ekde 1929 ŝi dirigentis la koruson en instituto (nun gimnazio) preskaŭ ĝismorte. En la 1930-aj jaroj ŝi studis en mezlerneja kurso de Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, samtempe ŝi akiris korusestran kaj pianadan diplomojn en alia instituto. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Bárdos, Artúr Harmat kaj Arnold Székely. En 1948 ŝi iĝis gvidanta korusestro kaj samtempe ŝi instruis en la instituto, en la sekva jaro kun permeso ŝia koruso prenis la nomon Zoltán Kodály. Ŝi pensiuliĝis en 1965, tamen ŝi instruis plu 4 jarojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1954-2004.
Zons
Loĝejoj en Zons-urbo etendiĝis relative malfrue trans la urbomuregoj. La unuaj loĝejoj "extra muros" estis starigitaj komence de la 19-a jarcento. Dekomence la loĝejoj koncentriĝis ĉe la vojoj tuj la fortikaĵo. Poste, speciale post la Dua Mondmilito, la loĝejoj etendiĝis norden kaj okcidenten de la Malnova Urbo.
4109 Anokhin
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la soveta testpiloto Sergej Nikolajeviĉ Anoĥin (cirile : Сергей Николаевич Анохин, 1910–1986), heroo de Sovetunio.
Ciklobutila 2-cianobenzoato
Ciklobutila 2-cianobenzoato aŭ ciklobutila o-cianofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Cianobenzoata acido kaj ciklobutanolo. Ciklobutila 2-cianobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklobutila 2-cianobenzoato prezentas ciklobutilmetanatan grupon kaj nitrilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 2-a karbonatomoj. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Mondo de Astrid Lindgren
La Mondo de Astrid Lindgren - svede Astrid Lindgrens värld - estas la nomo de libertempa parko en la sveda urbeto Vimmerby. En la parko temiĝas la rakontoj de la infanlibra verkistino Astrid Lindgren, kiu naskiĝis sur familia bieno (nomata Näs, "istmo") en la urbeto. La libertempa parko estas posedaĵo de la municipo Vimmerby.
La parkon ĉiujare vizitas proksimume 370 000 homoj. Somere en la parko dungiĝas pli-malpli 350 laboristoj, el kiuj 100 estas teatraj aktoroj, kiuj en diversaj spektakloj prezentas elektitajn rakontojn de Astrid Lindgren. .
Sinagogo de Tokaj
La sinagogo en urbo Tokaj estas historia monumento, iama sinagogo de judoj, nun konferencejo kaj koncertejo. La konstruaĵo estas impona ornamaĵo de la urbo.
Historio
La unuaj judoj venis tien en la 17-a jarcento por okupiĝi pri komercado de vinoj. Ili konstruis la unuan sinagogon en la 1830-aj jaroj. La nun videbla sinagogo estis konstruita en 1890. La judoj estis deportitaj en 1944 al Aŭŝvico. Post la 2-a mondmilito la judeco grandparte pereis, la sinagogo iĝis kaduka. En la 1990-aj jaroj helpe de Tony Curtis oni renovigis la konstruaĵon. Baldaŭe oni renovigis ĝin por kulturaj celoj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ strato. En la sama parcelo malgranda sinagogo kaj en alia konstruaĵo teatro funkcias.
La sinagogo estas brikoforma, unuetaĝa konstruaĵo ne havanta turon. Por diversaj aranĝaĵoj ĝi povas akcepti 500 homojn. Meze de la fasado la ĉefenirejo situas, en la 2 flankoj estas po 1 enirejoj (iam por virinoj) kun ŝtuparejoj al la etaĝo, al la galerio. Ankaŭ en la mansardo diversaj ĉambroj servas al la vizitantoj, liftoj helpas la vizitojn. En la centra kunvenejo altkvalita piano helpas la koncertojn.
Listo de senatanoj de Val-d'Oise
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Val-d'Oise en la kvina Respubliko, ekde la balotoj de 1968.
La nombro de senatanoj por la eksa departemento Seine-et-Oise estis fiksita je 8 elektitoj ekde la kompleta elekto de la Senato de la 26-a de aprilo 1959. Sekve de la reorganizo de la pariza regiono en 1964, aplikebla ĝis la 1-a januaro 1968, la nombro de la senatanoj por la departemento Seine kaj Seine-et-Oise estis altigita de30 al 39, tiuj seĝoj estis disdonitaj al la novaj departementoj. Val-d'Oise, kaj la tuto de la pariza regiono, apartenis al la serio C. La senatanoj estis elektitaj por naŭjara mandato, la renovigoj okazis en 1977, 1986 kaj 1995.
Post la leĝo n° 2003-697 de la 30-a de julio 2003, la mandato de la senatanoj estis reduktita al ses jaroj. Tiu nova daŭro aplikiĝis en Val-d'Oise okaze de la balotoj de 2004. Ĝi tamen estis modifita al sep jaroj, la plilongigo de unu jaro de tiu mandato ŝuldiĝis al decido de la Konstitucia Konsilio de 2004, kiu prokrastis la balotojn komence antaŭviditaj en 2007 kaj 2010, por eviti tro da balotoj en 2007. Val-d'Oise apartenas, ekde la balotoj de 2011, al la serio 1.
La senatanoj estas elektitaj laŭ universala nerekta balotsistemo de la grandaj balotantoj. En 2011, tiuj-ĉi estis 2,074.
Mandatperiodo 1968-1977
De la 22-a de septembro 1968 ĝis la 24-a de septembro 1977.
Mandatperiodo 1995-2004
De la 24-a de septembro 1995 ĝis la 30-a de septembro 2004.
Mandatperiodo 2004-2011
De la 26-a de septembro 2004 ĝis la 30-a de septembro 2011.
Mandatperiodo 2011-2017
Ekde la 25-a de septembro 2011.
Mocrea
Mocrea (mokreax) (hungare: Apatelek) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Arad. En 1910 ĝi havis 1 277 loĝantojn (rumanoj, slovakoj, hungaroj), en 1992 973 (10% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 116?, 1220. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Metiartoj
Metiartoj estas kapabloj kaj teknikoj uzataj de metiistoj, kiuj produktas artaĵojn aŭ artajn fabrikaĵojn. Historitradicie metiartistoj estis organizitaj en gildoj. La normala kariero de metiisto estis: lernoservanto, kolego aŭ submajstro, perfektigota migranto, kaj post elfaro de "majstroverko",majstro kaj eble mastro.
Laŭ Francisko Azorín metio estas simple Manlabora profesio. Li indikas etimologion el la latina ministerium (metio, profesio, verko). Kaj li aldonas la terminojn metiisto, metiejo.
Metiartoj
Jen kelkaj tradiciaj metiartoj: Aliaj
Profesia edukado
Antaŭ la industria revolucio adoleskantoj laboris kiel metilernanto ĉe majstra metiisto por rafini siajn kapablojn dum periodo de jaroj por malaltaj salajroj. Post trejnado ili estis bone ekipitaj por starigi en komerco ili mem, gajnante sian porvivaĵon kun kapablo kiu povus esti interŝanĝita rekte ene de la komunumo, ofte por varoj kaj servoj. La industria revolucio kaj la kreskanta mekanizado de produktadprocezoj iom post iom reduktis aŭ forigis multajn el la profesiaj metiistoj.
Zongzio
Zongzio estas tradicia ĉina manĝaĵo. Ĝi estas piramidoforma manĝaĵo, farita el glueca rizo, envolvita en bambuajn aŭ fragmitajn foliojn (kiun ĉinoj manĝas dum la Drakboata Festo). Ĝi estas kuirita per vaporigo aŭ bolado. Aliaj apudaj kulturoj havas similajn manĝaĵojn, influitajn de zongzio.
Tera urbo (Moskvo)
Tera urbo (Земляно́й го́род, [Zemlanoj gorod]) estas historia loĝata urboparto de Moskvo. Ĝi aperis dum pliegigo de mezepoka Moskvo kaj situis ekster tiam estintaj centraj partoj: Kremlo kaj Kitaj-urbo kaj Blanka urbo. Ĝi estis siavice ĉirkaŭigita de defendanta muro (ĝi fariĝis kvara en Moskvo).
Nuntempe sur loko de estinta muro de Tera urbo situas aŭtomobila cirkla vojo Ĝardena ringo. Ene de Ĝardena ringo situas historia urba centro de Moskvo.
Des Sources (REM)
Des Sources estas planita stacio de Réseau express métropolitain, situanta en Pointe-Claire.
Semois
Semois (Simwès en la valona lingvo; Sesbach en la germana; kaj skribita kiel "Semoy" en Francio) estas rivero fluanta de Ardenoj en Belgio kaj Francio al la rivero Mozo.
La fonto de Semois estas ĉe Arlon en la belga provinco Luksemburgo, proksime al la ŝtatlimo kun la Granddukejo Luksemburgo. Fluinta en okcidenta direkto, ĝi eniras Francion trapasinte la belgan vilaĝon Bohan-sur-Semois kaj aliĝas la riveron Mozo dekon da kilometroj poste ĉe Monthermé. La totala longeco de la rivero estas 210 km.
Lokoj sur la bordoj de Semois estas Chiny, Florenville, Herbeumont, Bouillon (inkluzivanta la belajn ĉeriverajn vilaĝojn Dohan, Rochehaut kaj Poupehan), kaj Vresse-sur-Semois (ĉiuj en Belgio).
Veronika decidas morti
Veronika Decidas Morti (en portugala: Veronika decide morrer) estas romano verkita de Paulo Coelho. Ĝi rakontas la historion de 24 jaraĝa slovena Veronika, kiu ŝajnas havi ĉion en sia vivo, sed decidas sinmortigi. Tiu ĉi libro estas parte surbaze de propra sperto de Coelho en diversaj psikiatriaj institucioj (vidu la biografion de Konfesioj de pilgrimanto de Juan Arias) kaj temas pri frenezeco. La esenco de la mesaĝo estas: "kolektiva frenezeco nomiĝas prudento".
Semois
La nomo estas de ĝermana deveno kaj deriviĝas de la vortoj sach (punkto, tranĉilo) kaj mari (akvo, rivereto), kaj tiel signifanta la "rivereton kun (ŝtonoj kiel) tranĉilo-punktoj". Frue skribitaj formoj estis Sesomirs (664), Sesmarus (950), Sesmoys (1104) kaj Semoir (1244).
La rivero donis sian nomon al diversaj tabakospecoj kreskigataj en la regiono.
Schlat
Schlat estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Veronika decidas morti
Kinadaptaĵoj kaj kulturaj referencoj
La kanto, "Veronika decides to die" de Plymothian bando, ankaŭ estas rekta referenco al la romano.
Nagycsepely
Nagycsepely [nadjĉepej] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Siófok. Nagy signifas: granda.
Situo
Nagycsepely situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, sub piedoj de monteto 297 m-ojn alta, fine de sakovojo el Kötcse. Balatono troviĝas 10, Balatonföldvár 15, Tab 19, Siófok 30 km-ojn.
134027 Deanbooher
134027 Deanbooher estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Ĝi estas ne malproksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Daniel "Dean" Booher, Responsulo pri Kvalita Asekuro por la Serio da Instrumentoj OCAMS de la Misio de Alvenigo de Asteroida Specimeno OSIRIS-REx.
Gissey-sur-Ouche
Gissey-sur-Ouche estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La rivero Ouche la rivereto Sirène kaj la kanalo de Burgonjo trafluas tra la komunumo.
Kalia selenato
Kalia selenato aŭ K2SeO4 estas neorganika salo de kalio kaj seleno, senkolora aŭ blanka solidaĵo solvebla en akvo kaj uzata en fotografio kaj kiel kemia reakcianto.
NGC 4181
NGC 4181 (aliaj indikoj — MCG 9-20-111, ZWG 269.41, NPM1G +53.0123, PGC 38938) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Superkonduktiveco
Superkonduktiveco estas treege granda konduktiveco (tuta malapero de la elektra rezistanco) de certaj substancoj proksime de la nulpunkto de la absoluta temperaturskalo, sub iu difinita temperatura grado. Tiu grado plej ofte estas sub –253 °C (20 K). Superkonduktiveca materialo forigas eĉ fortan magnetan kampon sub la limvaloro.
NGC 4181
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Superkonduktiveco
La superkonduktivecon (de hidrargo) malkovris la nederlanda fizikisto Heike Kamerlingh Onnes en 1911. Similajn proprecojn havas pluaj 25 kemiaj elementoj kaj miloj da kemiaj kombinaĵoj. Unu el ili estas YBaCuO. Aliaj materaloj havas - ĉe temperaturo tre proksima al la absoluta nulo - normalan konduktivecon.
La superkonduktivaj materialoj (nomitaj superkonduktantoj) estas perfektaj diamagnetoj: ili povas malhelpi penetron de ekstera magneta kampo en internon de la materialo: la t.n. molaj superkonduktiloj (tipo I) tute ĝis sojla limvaloro de la ekstera magneta kampo, dum la t.n. malmolaj superkonduktiloj (tipo II) forpelas el si la eksteran magnetan kampon ĝis unua sojla limvaloro, kaj parte forbaras la eksteran magnetan kampon inter la unua kaj dua sojla limvaloro. La malmolaj superkonduktiloj ofte tenas la superkonduktivecon eĉ en forta magneta kampo, pro siaj altaj duaj limvaloroj.
En 1986–87 evidentiĝis, ke kelkaj malmolaj superkonduktiloj tenadas la superkonduktivecon eĉ ĉe temperaturo 98 K, oni malkovris superkonduktivajn kombinaĵojn ĉe 134 kaj 127 K. Ĉe tiu temperaturo la superkonduktilo entenas kuprajn kaj oksigenajn atomojn ordigitajn en ĉenoj aŭ ebenoj de la kristalkrado. Iliaj proprecoj estas anizotropaj, tio estas: ili dependas de la direkto de la kurento kaj la magneta kampo rilate la atomajn ebenojn kaj ĉenojn.
Tiuj alt-temperaturaj superkonduktiloj estas ceramikaĵoj, kies proprecojn influas la oksigen-enteno. Ĉar la ceramik-oksidoj estas teneblaj en superkonduktiva stato per pli malmultekoste produktebla likva nitrogeno, tial ili estas tre gravaj el ekonomia vidpunkto. Ilia malavantaĝo estas la rigideco, kelkfoje nestabileco, surfaca malpuriĝo.
Oni uzas superkonduktivajn materialojn en kuracistaj bildomontraj aparatoj, magnetaj energirezervejoj, generatoroj, transformatoroj ktp.
Eksteraj ligiloj
Tabelo de superkonduktantoj sub normala premo (bluaj), kaj nur sub altaj premoj (verdaj)
Gyula Buss
Gyula BUSS [djula buŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Buss Gyula estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Gyula Buss naskiĝis la 1927 en Békásmegyer - mortis la  2008 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Buss frekventis aktoran ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1948-1952, poste li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Pécs), post 4 jaroj al Nacia Teatro (Budapeŝto). En la 1960-aj jaroj li estis akuzita, tiam li neniam ricevis premion. Baldaŭe li estis ano de Teatro Jókai (Békéscsaba), Teatro Thália (Budapeŝto), Teatro Petőfi (Veszprém).
Cuvin
Cuvin [kuvin] (hungare: Aradkövi) estas komunumo en Rumanio oriente de Arad. En 1910 ĝi havis 1 982 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 579 (rumanoj, 6 % hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1323. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj
Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj (LIBE) estas Esperanto-asocio fondita en 1950, kiu celas disvastigi Esperanton inter blinduloj kaj liveri informojn al blindaj esperantistoj en brajla skribo kaj en la formo de sona dokumento. Ĉiujare LIBE organizas Internacian Kongreson de Blindaj Esperantistoj, kutime lige al Universala Kongreso.
Antaŭaĵo de la ligo konsidereblas la Universala Asocio de Blindaj Esperantistoj fondita jam meze de la 1920-aj jaroj.
Estraro
Dum la jaroj 2021-2025 la estraro de LIBE entenas:
7 Iriso
Iriso, oficiale 7 Iris, estas tre granda asteroido de la asteroida zono. Ĝia hela surfaco kaj malgranda distanco de Suno faras de ĝi kvaran plej brilantan objekton de tiu zono, post 4 Vesta, Cereso kaj 2 Pallas ; sed dum la opozicio, ĝi povas havi videblan magnitudon de 7,8 kaj esti vidita per binokloj. Dum maloftaj opozicioj ĝia magnitudo povas atingi 6,7.
Malkovro
Iriso estas la sepa malkovrita asteroido, unua malkovraĵo la brita astronomo John Russell Hind.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon Iris, tiu de Iriso (greke Ίρις), la heroldino de la helenaj gedioj.
Kiel la "grandaj" planedoj, la unue-trovataj asteroidoj ricevis astronomian simbolon. Tiu de Iris estas.
Ecoj
La analizo de ĝia luma kurbo montras malglatan surfacon , kaj aksan klinitecon de ĉirkaŭ 85°: unu poluso eksponiĝas al Suno dum la somero, tio kio devas estigi grandajn temperaturajn diferencojn. Ĝia surfaco montras variajn albedojn, notinde eblan helan areon en la norda duonglobo.
Ĝenerale ĝia surfaco aperas hela, kaj ŝajnas miksaĵo de metaloj (fero, nikelo) kun magneziaj kaj feraj silikatoj, simila al la L-tipaj kaj LL-tipaj ĥondritoj. Iris estus grava fonto de tiatipaj meteoroidoj.
Ĝia diametro estis kalkulita post kaŝadoj de steloj la kaj. Ambaŭ observoj donis diametron de ĉirkaŭ 200 km.
En novembro 2006, 7 Iris estis observita per radaro elde la radioteleskopo de Arecibo, toi, kiu konfirmis la malglatecon de ĝia surfaco.
Ontario (lago)
La lago Ontario (Lake Ontario, Lac Ontario) estas unu el la grandaj lagoj de Nordameriko. Ĝi havas areon de 19 477 km². La urboj Toronto, Hamiltono, Sankta Katarino kaj Kingston en Ontario kaj Roĉestro en Novjorkio estas sur ĝiaj bordoj.
Nomo
La nomo de tiu lago deriviĝas de ontarí:io, Hurona vorto kiu signifas grandan lagon. La kanada provinco, Ontario, nomiĝis laŭ la lago.
Antaŭ ol la lago nomiĝis per ĝia nuna nomo, iuj mapoj nomis ĝin alie. En mapo kreita en 1662-1663, ĝi nomiĝas "Lac Ontario ou des Iroquois", kaj pli malgrande "Ondiara". Franca mapo kreita en 1712 de Jean-Baptiste de Couagne (nun tiu mapo estas en la Kanada Muzeo de Civilizo) nomis ĝin "Lac Frontenac". Irokaj (Haudenosaunee) homoj nomis ĝin "Skanadario".
Geografio
La kanalo Welland estas kanalo por navigado situa en Ontario (Kanado), kiu konektas la lagon Ontario kun la lago Eria.
Nigravizaĝa stepkoko
La Nigravizaĝa stepkoko aŭ  Dekoraciita stepkoko (Pterocles decoratus) estas specio de birdo de la familio de Pterokledoj.
Căzănești
Căzănești estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Velešice (Hoštka)
Velešice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hoštka, troviĝanta en distrikto Litoměřice proksimume 2 km oriente de Hoštka. Vivas ĉi tie .kaj estas ĉi tie registritaj 43 adresoj.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1320.
Prangins
La komunumo entenas, krom Prangin, la urbetojn Bénex kaj Promenthoux. La najbaraj komunumoj estas Nyon, Duillier, Coinsins, Vich kaj Gland. Tie alfluas al Lago Lemano la rivero Promenthouse, kiu estas limo inter Prangins kaj Gland.
Ĉe la centro de la urbo, troviĝas la kastelo, konstruata en 1730-aj jaroj. En ĝi estas anekso de la Nacia Svisa Muzeo, kaj en ties legomĝardeno oni trovas plantojn kultivatajn de la 18-a jarcento.
Famaj personecoj
En la jaroj 1920 - 1921 la lasta aŭstria imperiestra paro (Karolo la 1-a kaj Zita de Bourbon-Parma) vivis en Prangins en ekzilo.
Rózsaszentmárton
Rózsaszentmárton (rOĵasentmArton) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Hatvan.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Gyöngyös kaj Hatvan troviĝas po 17, Pásztó 19 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1267. La vilaĝnomo estis Fancsal (fanĉal) ĝis 1903. La turkoj havis la vilaĝon inter 1544-1696. Minejo pri lignito funkciis inter 1917-1968, sed estas ankaŭ ŝtonominejo. La loĝantaro okupiĝas ankaŭ pri vinkulturo. En 1945 oni disdonis la kampojn inter la malriĉaj kamparanoj. Dum la socialismo kolĥozo funkciis.
Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
(Pro longeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)
Grandaj urboj de Oceanio
Memoru, ke grandaj urboj konsistas el milionurboj, metropoloj (inter 1 miliono kaj 500mil) kaj grandurboj (inter 500mil kaj 100mil)!
Grandaj urboj de Oceanio laŭ landoj
Notoj:
Aŭstralio
Oni parolas pri pli grandaj urboj en Aŭstralio ekde la 19-a jarcento. Pli frue estis nur havenoj kaj urbetoj. Kiel la mapo prezentas, la pli grandaj urboj troviĝas laŭ la marbordo aŭ en ties proksimeco, nur unusola urbo estas en centro de la lando. Estas interese, ke la ĉefurbo Kanbero laŭvice estas nur la 7-a sur la listo. La 5 milionurboj estas Sidnejo, Melburno, Brisbano, Perto kaj Adelajdo. Metropoloj ne estas. Grandurboj estas Gold Coast, Kanbero, Novkastelo, Gosford, Wollongong, Geelong, Townsville kaj Hobarto (la lasta en insulo Tasmanio).
Nov-Zelando
Oni parolas pri pli grandaj urboj en Nov-Zelando ekde la 19-a jarcento. Ĝis 1989 oni deklaris grandurbon pli grandaj, ol 20mil loĝantoj. La suba listo jam konformas al la internacia statistiko.
Unusola milionurbo Aŭklando estas. Metropoloj ne estas. 5 grandurboj estas (laŭvice): Christchurch, Wellington, Hamilton, Tauranga kaj Dunedin.
Papuo-Nov-Gvineo
En Papulando la ĉefurbo Port-Moresbo estas grandurbo.
Literaturo en la skota lingvo
[[Dosiero:scotsdialects.png|thumb|400px|Mapo de la dialektoj de la skota - Klarigo:
Suda (S)
Meza
- meza nordorienta (NEC)
- meza okcidenta (WC)
- meza sudokcidenta (SWC)
Ulstera (UL)
Norda
- sudnorda (SN)
- meza norda (MN)
Insula (IN)
Urba (U (precipe parolata en Glasgovo, Edinburgo, Dundee kaj Aberdeen, sed ankaŭ aliloke.)
Gàidhealtachd = gaela regiono, kie la skota neniam estis parolata.]] En ĉi tiu artikolo temas pri literaturo en la malalteja skota lingvo, ankaŭ nomata Lallans kaj Braid (Broad) Scots. La plej antikva indiĝena lingvo ankoraŭ parolata en Skotlando estas la gaela (skotgaela, kelta idiomo derivita de la irlandgaela). Kontraste, la tiel nomata skota havas rilaton kun la nordumbria dialekto de la anglosaksa lingvo, do estas ĝermanida idiomo kiel la frisa kaj la nederlanda. Tamen, la vort-trezoro de la skota ankaŭ inkludas vortojn kaj esprimojn el la franca, la normana (skandinava) kaj la gaela (malmultajn).
Historio de la skota literaturo
Plej fruaj ekzemploj de la angla literaturo inkludas la preĝon Patronia en la nordumbria anglosaksa, kiu datumas de ĉirkaŭ la jaro 650 pK, kaj komenciĝas jene: Faeder ure, Thu the ear on heofonum. Kelkaj el la vortformoj en ĉi tiu teksto ankoraŭ aŭdiĝas en Skotlando. Inter la plej frua skota literaturo oni povas citi la verkon Brus (14-a jarcento) Cronykil (“Kroniko”) de Wyntoun,  Wallace de tiel nomita “Blinda Harry” (15-a jarcento). Ekde la 15-a jarcento multa literaturo bazita sur la socio ĉirkaŭ la Reĝa Kortego en Edinburgo kaj la Universitato de St. Andrews estis kreita de verkistoj kiel Robert Henryson, William Dunbar, Douglas kaj David Lyndsay. Iu frua presita verko en la skota estis The Complaynt of Skotland (“La plendo de Skotlando”). De post la 17-a jarcento pliiĝis la angligado de Skotlando. Dum tiu periodo estis skribitaj multaj buŝe transdonitaj baladoj en la landlimaj kaj nordaj regionoj. Verkistoj de tiu periodo inkludas: Robert Sempill, Robert Sempill filon, Francis Sempill, la damon Wardlaw, kaj la damon Grizel Baillie. En la 18-a jarcento aŭtoroj kiel Allan Ramsay, Robert Burns, Robert Fergusson kaj Walter Scott daŭrigis verkadon en la skota. Kavaliro Walter Scott enkondukis skotdialektan dialogon en siajn romanojn. Ankaŭ verkis en la skota, aŭ uzis ĝin en dialogoj, konataj aŭtoroj kiel Robert Louis Stevenson, William Alexander, George MacDonald kaj J. M. Barrie.
En la viktoriana epoko, skotaj ĵurnaloj regule inkludadis senprecedence ampleksajn artikolojn kaj komentariojn en la skota idiomo En la unuaj jaroj de la dudeka jarcento, okazis renesanco de la uzado de la skota kies plej notebla eminentulo estis Hugh MacDiarmid. Lia rimarkinda poemo A Drunk Man Looks at the Thistle (“Ebriulo rigardas la kardon”, 1926) multe kontribuis al rekono de la potenco de la skota kiel moderna idiomo. Aliaj samtempuloj de MacDiarmid inkludas la verkistojn: Douglas Young, Sidney Goodsir Smith, Robert Garioch and Robert McLellan. Tamen, la renesanco precipe limiĝis al versaĵo kaj aliaj specoj de literaturo. En 1983, estis eldonita la elstara traduko el la originala greka de la Nova Testamento, fare de William Laughton Lorimer. Tiu versio estas rigardata kiel modelo de imitinda lingvaĵo.
Kelkfoje tre angle influita skota lingvaĵo estas uzata en nuntempa fikcio, ekzemple la edinburga dialekto de la skota en la romano Trainspotting (“Observado de trajnoj”) de Irvine Welsh (poste la bazo de samnoma filmo). La romano But'n'Ben A-Go-Go (“Abunda dometo” [?]) de Matthew Fitt apartenas al la genro nomata cyberpunk en la usonangla ĵargono. Ĝi estas tute verkita en tio, kion la verko Wir Ain Leid (“Nia propra lingvo”) nomas “Generala skota”. Same kiel ĉiu literaturo de tiu genro, ĝi enhavas imagplenajn neologismojn. Iom da skota lingvaĵo estas uzata en la populara bildstriaj serioj Oor Wullie (“Nia Vilĉjo”) kaj The Broons (“La familio Brown”) en la ĵurnalo Sunday Post.
Bedaŭrinde, malkiel la situacio pri la skotgaela literaturo, kiu hodiaŭ tre viglas, ne sufiĉe da verkistoj traktas la skotan lingvon kiel vehiklon por serioza literaturo.
Reĝa Teatro (Madrido)
La Reĝa Teatro (Teatro Real) estas la teatro de la operejo de Madrido, taksata kiel unu el la plej gravaj de Hispanio, konsidere la oftan ĉeestadon de la Hispana Reĝa Familio al la prezentaĵoj. Ĝi situas en la Placo de Oriento, antaŭ la Reĝa Palaco. Ĝi estas unu el la plej simbolaj monumentoj de la urbo. La reĝino Isabel la 2-a subtenis la konstruadon en Madrido de operteatro por la ĝuo de la nobelaro. Por tiu ĉi celo la Hispana Krono cedis la terenon ĉe la Orienta Placo, tamen pluraj politikaj okazintaĵoj haltigis la projekton, ĝis kiam je la 7-a de majo 1850, Reĝa Ordono akcelis la konstruadon de la Teatro kaj postulis la finkonstruadon en nur ses monatoj. La teatro inaŭguriĝis je la 10-a de oktobro 1850, koincide kun la naskiĝtago de la reĝino. La verkaĵo elektita estis La favorita, de Donizetti, kaj rolludis famkonataj artistoj kiaj la sopranulo Alboni aŭ la orkestrestro Michel Rochelle.
Washougal (rivero)
La rivero Washougal estas malprofunda branĉrivero de la rivero Kolumbio. Ĝia enfluejo situas proksime al la urboj Washougal kaj Camas, en la usona ŝtato Vaŝingtonio. La rivero estas populara loko por fiŝkaptado kaj naĝado. Oni iam sugestis, ke la elaĉetmono de la fama krimulo D. B. Cooper, trovita ĉe la bordoj de la rivero Kolumbio, fakte fluis el la rivero Washougal.
François Randin
François RANDIN (naskiĝis la 20-an de oktobro 1951 en Svislando) estas svisa esperantisto kaj filmisto.
Li komencis filmi, kiam li 14-jaraĝis. Ekde 1980, kiel filmisto de la polico de Laŭzano, li realigis multajn filmojn en la franca, sia patrina lingvo. La plej fama el ili nomiĝas La kokideto (Le Petit poussin) kun la tre konata aktorino Madeleine Robinson en 1986.
Li esperantiĝis en 1995 kaj komencis krei filmojn en esperanto. Li starigis en Laŭzano filmkompanion nomitan Nandir, subtenita de la Laŭzana Esperanto-Societo. La filmisto instruas la internacian lingvon en sia urbo, ankaŭ per kurso en video realigita de li.
Gramado
Gramado, pronoco: /gɾaˈma.dʊ/, estas municipo de la brazila ŝtato (aŭ federaciero) Suda Rio-Grando, kiu havis 32.273 loĝantojn en 2010.
Tobias Billström
Tobias BILLSTRÖM (naskiĝis la en Malmö en Skanio) estas sveda konservativa politikisto de la partio Moderaterna = "la Moderuloj". Li estas ministro pri eksteraj rilatoj de Svedio ekde 2022 (post Ann Linde), en la registaro de Ulf Kristersson. Jam antaŭe li estis ministro pri migrado en la registaro de Fredrik Reinfeldt dum 2006–2014.
Ŝtippeco
‎ Ŝtippeco estas parto de fendita, plejofte laŭ radiusaj linioj (se la diametro ne estas granda), ligna ŝtipo. Fenditajn ŝtipojn oni kutime tenas ekstere. Por konservi oni konstruas el ŝtippecoj ŝtiparon.
Lappi Tl.
Lappi Tl. estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Satakunta. Ĝi estis ligita al Raŭmo en komenco de jaro 2009. 31-a de decembro 2008 la komunumo havis 3255 loĝantojn. Ĝia areo estas 212.78 km², el kio 204.7 km² estis tero kaj 8.08 km² akvo. Tra Lappi Tl fluas rivero Lapinjoki. Tl en nomo de la komunumo signifas Gubernion de Turku kaj Pori (en la finna Turun ja Porin lääni). Ĝi estis inkludita en la nomo, ĉar Lappi signifas ankaŭ Laponion.
Buhani
Buhani (hungare:Bajnokfalva) estas komunumo en Rumanio orient-nordoriente de Sebiş. En 1910 ĝi havis 473 loĝantojn (rumanoj), en 1992 215. Ĝia unua skriba mencio estas en 1441. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Somerniemi
Somerniemi estis en Origina Finnlando situanta komunumo, kiu estis ligita al Somero 1977. Ĝia terareo estis 206,8 km², kaj 31-a de decembro 1976 ĝi havis 1409 loĝantojn.
10144 Bernardbigot
10144 Bernardbigot estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Ĝi estas proksima de la 1:5 kun la Tero kaj 8:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca kemiisto Bernard Bigot (1950 – 2022), franca Alta Komisario de la Komisarejo pri atoma energio de 2003 ĝis 2009 kaj scienca konsilanto por la Franca Registaro. Bigot estis la franca reprezentanto de kaj (ekde 2015) Ĉefa Afergvida Oficisto de la Internacia Termonuklea Eksperimenta Reakciujo.
Kuldīga
Kuldīga (antaŭe en la germana: Goldingen) estas urbo en la okcidento de Latvio kun 11 768 loĝantoj (2016). Por la unua fojo menciita en 1242 kaj en 1368 aniĝo de Hansa Ligo. De 1596 ĝis 1616 ĝi estis la ĉefurbo de la duklando Kuronio kaj Zemgalio.
La plej grava vidindaĵo en Kuldīga estas la Ventad rumbas, 240 metrojn larĝa natura akvofalo, eble la plej larĝa en Eŭropo.
LoyarBurok
La celo de la bloga ĵurnalo estas la jura defendo por la homrajtoj. La ĵurnalo recevis kritikojn el aliaj ĵurnaloj.
Rees
Rees estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Longjumeau (stacidomo)
Longjumeau estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo Longjumeau (departemento Essonne) en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio C (branĉo C8) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
NGC 4183
NGC 4183 (aliaj indikoj — UGC 7222, MCG 7-25-51, ZWG 215.53, FGC 1386, PGC 38988) estas galaksio en la konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kluky (distrikto Mladá Boleslav)
Kluky estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 14 kilometrojn okcidente de urbo Mladá Boleslav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1352.
Megyer
Megyer [medjer] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Sümeg.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Marcal, fine de sakovojo, laŭ fervojo Ukk-Celldömölk.
Historio
La unua mencio devenis el 1332. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Ofte okazis inundoj. En 1959 kolĥozo formiĝis kaj en la sama jaro la vilaĝo ekhavis kurenton. En 1965 anstataŭ ligna ponto betona ponto konstruiĝis. Nuntempe duono de la loĝantoj estas ciganoj.
Vilaĝservoj estas kulturdomo, vendejo, ilaro por fajrobrigado, migra poŝto.
Komunumoj pri Megyer en Hungara reĝlando
Megyer estis la plej grava hungara gento. En Budapeŝto troviĝas iamaj komunumoj Békásmegyer kaj Káposztásmegyer.
Poloma
Poloma (hungare Polony [polonj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Poloma situas en valo, laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas je 32 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1330 en formo "Polom". En 1427 27 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 28 loĝdomojn. En 1787 338 vilaĝanoj loĝis en 58 domoj, en 1828 529 vilaĝanoj en 69 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Polony 464 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Poloma 946 homoj, (942 slovakoj).
Fairview–Pointe-Claire (REM)
Fairview–Pointe-Claire estas planita stacio de Réseau express métropolitain, situanta en Pointe-Claire.
Plantagacoj
La plantagacoj (Plantaginaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 120 genrojn kaj pli ol 1600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas plantago.
Taksonomio
La plantagacoj estas tradicie priskribataj kun nur tri genroj: Bougueria, Littorella, kaj Plantago. Novaj filogenaj esploroj montris ke la plantagacoj en strikta senco estas interplektitaj kune kun pluraj genroj antaŭe listigitaj en la familio de skrofulariacoj (sed ne la tipogenro skrofuliaro). Kvankam la nomo Veronicaceae (1782) estas la plej malnova familionomo por ĉi tiu grupo, Plantaginaceae (1789) estas protektita laŭ la Internacia Kodo de Botanika Nomenklaturo (IKBN) kaj havas sekve prioritaton super ĉiu pli frua familinomo priskribanta grupo en kiu estas plantagacoj. Krome la IKBN ne konsideras familinomojn uzitaj antaŭ 1789 protekteblaj, kio plue elŝlosas uzadon de la nomo Veronicaceae. Oni proponis ke la nomo Antirrhinaceae havu konservan prioritaton super Plantaginaceae, sed intertempe la Angiosperm Phylogeny Group akceptis la nomon Plantaginaceae. Olmstead (2003) tamen elektis uzi la nomon Veronicaceae.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (26 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Tamás Dunai
Tamás DUNAI [tamAŝ], hungare Dunai Tamás, Esperante Tomaso Dunai estis hungara aktoro.
Tamás Dunai naskiĝis la 1949 en Mohács kaj mortis la 22-an de februaro 2023.
John Caius
Johano Kajo (1510-1573) estis angla kuracisto, helenisto, erudiciulo kaj dua fondinto de la nuna "Gonville and Caius College", en Kembriĝo. Li aktivis kiel persona kuracisto de la angla reĝo Eduardo la 6-a, kaj la reĝinoj Maria la 1-a kaj Elizabeta la 1-a. Tamen, li eksiĝis el tiu posteno kaŭze de siaj ligiloj al la romkatolika fido. Nekongrue li estis akuzita pri ateismo kaj pri sekreta konservado de kolekto da ornamaĵoj kaj ornatoj uzataj en la romkatolika liturgio. Ili estis trovitaj kaj bruligitaj en la tribunalo de la Kolegio.
Vivo
Johano Kajo studis teologion en Gonville Hall, Kembriĝo. Post diplomiĝo, en 1533, li vizitis Italion, kie li studis sub gvidado de la renoma Johannes Baptista Montanus (1498-1551) kaj Andreo Vesalio (1514-1564), en Padovo, kie, en 1541, li diplomiĝis kiel kuracisto.
En 1543, post vizito al pluraj lokoj en Italio, Germanio kaj Francio, li revenis al Anglio. Post reiro el Italio, li latinigis sian familinomon, kutimo uzata por mema grandigo, kvankam estis modo en lia epoko. En 1547, li aktivis kiel kuracisto, en Londono kaj estis invitata kiel membro de la Reĝa Kolegio de Kuracistoj en Londono, kie longatempe li estis prezidanto.
En 1557, en la tempo de la reĝino Maria, li pligrandigis la bazojn de sia malnova kolegio, kaj ŝanĝis la nomon "Goinville Hall" al "Kolegio Kajo", kaj dotis ĝin per pluraj institucioj, kun aldono de komplete nova tribunalo je la kostopago de 1 834 sterlingaj pundoj. En la 24-a de januaro 1559 li akceptis la majstrecon de la kolegio, okaze de la forpaso de la akademiulo D-ro Tomaso Bakono, prebendisto de Ely, kiu mortis en la 2-a de januaro 1559. Li konservis tiun postenon ĝis unu monaton antaŭ ol sia morto.
Naŭfoje li elektiĝis kiel prezidanto de la Reĝa Kolegio de Kuracistoj en Londono, kies raporto estis de li lasita en la "Annales collegii medicorum" (Analoj de la medicina kolegio, 1520-1565). Li revenis al Kembriĝo el Londono, junie de 1573, unu monaton antaŭ ol sia morto, kaj eksiĝis el sia posteno kiel majstro favore al Thomas Legge (1535-1607), profesoro en la Kolegio de Jesuo. Li mortis en sia londona hejmo, en la Hospitalo de Sankta Bartolomeo, en la 29-a de julio 1573, sed lia korpo estis portita al Kembriĝo, kaj sepultita en la kapelo sub la monumento de li projektita.
Kajo estis klera, aktiva kaj bonkora figuro. En 1557, li starigis monumenton memore al la humanisto kaj kuracisto Thomas Linacre (1460-1524), en la Katedralo de Sankta Paŭlo. En 1564, li ricevis permeson de la Kolegio Gonville kaj Caius por prenado de la korpoj de du eksterleĝuloj por disekcio. Do li estis grava pioniro en la avancitaj esploroj de la scienco pri anatomio. Li eble kreis kaj certe donacis la arĝentan kaduceon, hodiaŭ apartenanta al la Kolegio Kajo kiel parto de ties insigno. Unue li donis ĝin al la Kolegio de Kuracistoj, kaj poste donacis alian al la Kolegio de Londono.
Bacău de Mijloc
Bacău de Mijloc (bakaŭ de miĵlok) (hungare:Bakamező) estas komunumo en Rumanio oriente de Arad. En 1910 ĝi havis 689 loĝantojn (rumanoj), en 1992 237. Ĝia unua skriba mencio estas en 1551. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Krassó-Szörény vármegye).
Tria ordeno
Tria ordeno (kies membroj estas triaordenanoj) povas aludi al diverstipaj grupoj de kristanoj, precipe laikoj, kiuj sekvas la karismon de kelka religia ordeno sen tamen tute ligiĝi al ĝi kiel, male, la votitaj membroj de la unua kaj dua ordenoj. Tiaj institutoj troviĝas en la katolika eklezio kaj ankaŭ, kvankam laŭ malpligranda kvanto, en tiu anglikana.
(8948) 1997 CW27
(8948) 1997 CW27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Tria ordeno
La unua ordeno estas konstituita de la viraj membroj porĉiame ligiĝintaj al la praktikado de la evangeliaj koncilioj; la dua ordeno koncernas virinojn kiuj sin ligas per votoj sammaniere kiel la viroj. La tria ordeno koncernas laikajn virojn kaj virinojn kiuj engaĝiĝas vivi en la sekulara vivo la evangeliajn konsilojn.
Jen iuj de tiuj triaj ordenoj: Franciskana sekulara Tria Ordeno starigita eble en 1223 aŭ proksimume. Laika frataro de de Sankta Dominikiko fondita en 1285. Karmela tria ordeno, fondita en 1452. Tria ordeno de Sankta Aŭgusteno fondita en 1401. Tria ordeno de la Minimuloj. Kotopo. La triaj ordenoj estas multaj.
La komenca ideo pri la tria ordeno kaj ĝia origina realiĝo kun aprobo de la superaj ekleziaj aŭtoritatoj naskiĝis en la franciskana medio: Sankta Francisko celis altiri ĉiujn al la praktikado de la evangeliaj koncilioj.
Notoj
<References/>
Max Ehrlich
Max Simon Ehrlich (10-an de oktobro 1909 - 11-an de februaro 1983) estis jud-usona ĵurnalisto, scenaristo kaj verkisto. Li estas plej konata por la romano The Reincarnation of Peter Proud kaj la scenaro por samnoma filmo. Li estas patro de Amy Ehrlich, verkistino de infanaj libroj.
Ehrlich komencis sian karieron en ĵurnaloj, laborante kiel korespondanto de Knickerbocker Press kaj Evening News de Albany, New York, dum studentaj jaroj en University of Michigan dum 1930-aj jaroj. Post diplomiĝo li laboris ĉe The Republican de Springfield, Massachusetts. Post li verkis por radio kiel ĉefscenaristo por WSPR en 1938 kaj 1939. Li estis redaktisto por American Jewish Committee de 1939 ĝis 1941. De 1941 ĝis 1945 li estis redakta helpdirektoro de radia sekcio de American Red Cross.
Post Dua mondmilito li verkis scenarojn por radioserioj kiel The Big Story, The Shadow, Big Town, kaj Mr. and Mrs. North. Post li verkis por televido por serioj kiel Barney Blake, The Big Story, The Defenders, The Nurses, The United States Steel Hour, kaj Star Trek (epizodo "The Apple").
Li ricevis 1944 premion de Writers' War Board kaj 1963 premion de Huntington Hartford Foundation Fellowship.
Du Malsanoj en Esperanto
Du Malsanoj en Esperanto estas libro verkita de Hendrik Arie de Hoog kaj eldonita de Erik Carlén en Svedujo en 1954. Ĝi pritraktas la tielnomatajn Kia-ismon kaj Tiom-Kiom-ismon. La aŭtoro rekomendas sekvi la Zamenhofajn ekzemplojn pri la koncernaj korelativoj. Li ankaŭ starigis kelkajn regulojn tiurilate.
Kritikoj
Kontraste al la antaŭaj recenzoj ĉi supre, Patrik Austin ridindigas la rezonadon de la verko en sia satira artikolo. Li krome sugestas ke de Hoog ne vere zorgis ĉu la lingvaĵoj estas Zamenhofaj aŭ ne sed nur ne ŝatis komparojn kun 'kia' kaj 'kiom'.