cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skania Milito
Skania Milito (Skånske Krig, Skånska kriget) estas la nomo de armea konflikto inter la reĝlandoj Danio-Norvegio kaj Svedio pri la regiono Skanio en la nuntempa suda Svedio, kiu evoluis paralele al la Brandenburgia-Svedia Milito inter Brandenburgio-Prusio kaj Svedio en norda Germanio kaj ankaŭ en eŭropa nivelo samtempe al la Franca-Nederlanda Milito: Svedio estis aliancano de Francio, dum Aŭstrio, Brandenburgio-Prusio, Danio kaj Hispanio estis alianciĝintaj kun Nederlando.
Dum junio 1676 la armeo de Danio ekbatalis en Skanio kun la celo rekonkeri la antaŭe danie posedatan regionon. Sed sen esti atinginta tion, Danio kaj Svedio la 26-an de septembro 1679 interkonsentis pri la paca Traktato de Lund.
Militofinoj kaj pripacaj kontraktoj
Dum somero 1678 finiĝis la Franca-Nederlanda Milito per la Traktato de Nijmegen - Danio kaj Brandenburgio-Prusio per tio perdis siajn antaŭajn aliancanojn. Laŭ la Traktato de Saint-Germain-en-Laye Svedio cedis nur kelkajn malgrandajn areojn en Germanio al Brandenburgio-Prusio; per la Traktato de Lund la milito inter Danio kaj Svedio finiĝis sen teritoriaj ŝanĝoj.
Padár
Padár estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
La vilaĝo situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Zalaszentgrót troviĝas 14, Zalaegerszeg 17, Hévíz kaj Pacsa po 18, Keszthely 23, Sümeg 30, Budapeŝto 205 kilometrojn.
Historio
En Padár migra poŝto servas.
Saussemesnil
Saussemesnil (aŭ Sauxemesnil-Ruffosses) estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sauxemesnillais.
Gallegos de Sobrinos
Gallegos de Sobrinos [gaLJEgos desoBRInos] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Gallegos de Sobrinos kaj Blascojimeno, okupas totalan areon de 43,27 km² (inklude submunicipon Blascojimeno) kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 36 loĝantojn. Tamen apenaŭ 10 personoj loĝas tie vintre dum semajnfine kaj somere la loĝantaro pliiĝas. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 37 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Mjøsa
Mjøsa estas la plej granda lago de Norvegio. Ĝi situas en la suda parto de Norvegio, je ĉirkaŭ 100 km norde de Oslo. Ĝia ĉefa alfluanto estas Gudbrandsdalslågen en la nordo.
La nomo
La nomo (Mjosa, praskandinava lingvo *Musa) devas esti tre malnova. La signifo estas nekonata. (Eble viro vojaĝas akvon).
Ritsem
Ritsem estas monta stacio en la norda sveda provinco Norrbotten kaj la historia provinco Laponio.
Priskribo
La stacio kun malnova akvoenergia centralo situas sur la akvorezervejo Akkajaure, rekte kontraŭ la montarmasivo Akka en la komunumo Gällivare. En Ritsem estas junulargastejo kaj kampadejo uzeblaj tutjare. De ĉi tie, multaj migrantoj povas esti kondukataj al la alia bordo de Akkajaure per boato. Ritsem situas ĉe la Nacia Parko Stora Sjöfallet, tra kiu migrantoj sur la Padjelantaleden povas atingi la Nacian Parkon Padjelanta post taga migrado en Kisuris. Kune kun la Nacia Parko Sarek, ĉi tiu regiono reprezentas la plej grandan apudan naturrezervejon en Eŭropo. Ĉiuj tri parkoj estas parto de la Monda heredaĵo de Unesko en Laponio. Populara migra itinero estas la Padjelantaleden de Ritsem / Anönjalme tra Staloluokta al Kvikkjokk, por kiu vi planu ĉirkaŭ dek unu tagojn. La sekvaj pli grandaj urboj estas Jokkmokk kaj Gällivare.
Trafiko
De la fino de junio ĝis meze de septembro, pramo veturas tri fojojn tage (matene, tagmeze kaj vespere) trans la Akkajaure al la samea setlejo Änonjalme (matene kaj vespere ankaŭ Vaisaluokta) kaj reen. La pramaj tempoj estas kunordigataj kun la busa horaro.
Lucinasco
Lucinasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Borgomaro, Chiusanico, Chiusavecchia, Pontedassio kaj Vasia.
Niesen
La Niesen estas monto de alteco da 2362 m en berna supra lando (Berna Oberlando) sude de lago de Thun, (Lago de Thun), en Svisujo. La plej proksima loko estas Wimmis.
La Niesen fervojo estas funikularo en funkciado ekde 1910 ekde BLS-stacio Mülenen.
Fate Marable
Fate MARABLE (2a de Decembro 1890 – 16a de Januaro 1947) estis usona pianisto kaj bandestro de ĵazo.
Marable naskiĝis en Paducah, Kentukio, kaj lernis pianon el sia patrino. Je aĝo de 17, li ekludis ĉe la vaporŝipoj laŭlonge de la rivero Misisipo. Li tuj iĝis bandestro de ŝipoj en la Streckfus Line, kiu havis kelkajn padelŝipojn kiuj havis dancejojn kaj ekskurzojn laŭlonge de la rivero el Nov-Orleano, Luiziano, al Minneapolis, Minesoto. Marable aprezis la novan sonon de "ĵazo" kiu estis ludita de la novorleanaj muzikistoj, kaj la kerno de liaj bandanoj estis rekrutita el tiu urbo.
Membroj de la bandoj de Marable kapablis ludi ampleksan varion de muziko, el varmaj pecoj al malpezaj klasikaĵoj, kaj parkere aŭ laŭorele kaj el partituro, kaj ĉefe por teni la dancantojn feliĉaj. Marable estis strikta bandestro, postulante muzikan kompetentecon kaj rigidan disciplinon al siaj bandanoj, kvankam permesante al ili disvolvigi siajn individuajn muzikajn kapablojn. Ekzemple la improvizaj kapabloj de Louis Armstrong estis agnoskita de Marable, kaj li permesis al li improvizi pli ol ludi pecojn laŭnote. La bando de Marable utilis kiel frua muzikedukejo por multaj aliaj ludistoj kiuj estos poste elstaraj en ĵazo, kiaj Red Allen, Baby Dodds, Johnny Dodds, Pops Foster, Narvin Kimball, Al Morgan, Jimmy Blanton, Elbert Pee Wee Claybrook, kaj Zutty Singleton.
Ekron
Ekron estas antikva urbo ĉe la marbordo de Palestino, kiu menciiĝas plurfoje en la torao. La loko probable egalis al la hodiaŭa loĝloko Tel Miqne en Israelo. Ekde la jaro 1981 arkeologiaj elfosaĵoj esploras la terenon.
Historio
Unuopaj trovaĵoj pruvas, ke la loko probable jam estis loĝata ĉirkaŭ la jaro 3000 antaŭ Kristo. La urbo mem fondiĝis dum la 17-a jarcento a.K.. Ekron dum iuj epokoj estis ĉirkaŭita de fortika ŝtona muro kaj ampleksis areon de 300×400 metroj, ene de kiuj oni diferencigis supran kaj suban urboparton.
Ĉirkaŭ la jaro 1200 antaŭ Kristo la filistoj transprenis kaj evoluigis la urbon. Troviĝis multnombraj mikeneaj keramikaĵoj, kiuj indikas pri la komercaj kontaktoj dum tiu epoko, kaj la restoj de granda filista templaro. Komence de la 7-a jarcento a.K. la urbo konkeriĝis de la armeo de Asirio, kaj dum la jaro 604 a.K. de la armeo de Babilonio. Post tio estas malmultaj restoj de setlado el la romia, bizanca kaj islama epokoj.
Biblio
Laŭ la libro Josuo de la juda torao respektive kristana malnova testamento Ekron estis parto de la filista kvinurba ligo, kiu konsistis el la urboŝtatoj Gat, Gazao, Aŝdod, Ekron kaj Aŝkelon. La ĉefa dio de la urbo probable estis Baal Zebul, kiu en la biblio nomiĝas Belzebubo kaj poste inter kristanoj iĝis sinonimo por diablo.
San Mateo Cajonos
San Mateo Cajonos estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Mateo Cajonos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 246.
Geografio
San Mateo Cajonos apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 574 loĝantojn. El tiuj estis 258 viroj kaj 316 virinoj. La komunumo havas surfacon de 25,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1360 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 559 indiĝenoj. El tiuj 504 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 504 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
István Oláh
OLÁH István (ola:h) estas rumanuja hungara ĵurnalisto, poeto naskita en Marosvásárhely la 16-an de aprilo 1944.
Biografio
La mezlernejon István Oláh finis en sia naskiĝurbo (1963) kaj akiris diplomon pri historio en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo kaj Universitato Alexandru Ioan Cuza de Iaşi. Ekde 1968 li estis redaktoro de ĵurnalo Hargita. ntŭ tio li instruis en Búzásbesenyő kaj Mezőbodon (1964-67). Ekde 1985 li estis raportisto de Sikullando de Előre, ekde 1989 de Romániai Magyar Szó, kunlaboranto de Corvin Magazin de Deva (1992-93), legantredaktoro de Pulzus de Odorheiu Secuiesc (1996-97).
Gambovjolo
Gambovjolo estas kordinstrumento. Ĝi sonas malpli laŭte kaj malpli brile ol la violono, sed tamen delikate kaj mistere. Laŭ registro ĝi pli similas al la violonĉelo. Ĝi ofte pensigas pri voĉo eĥanta en la memoro, kiel en la komponaĵo de Marin Marais Les voix humaines, kaj ĝi povas esti ankaŭ tenere karesa, kiel en la duetoj de la Sinjoro de Sainte-Colombe, Concerts pour deux violes égales.
Uzoj
Ofte ĝi estis uzata nur por ludi la basan akompanadon, aŭ akompani solistan muzikilon, ekzemple klavicenon. Ekzemple en la muziko de la angla kampardancado la baso estas ludata de gambovjolo.
Ĝi ankaŭ estis multe ludata, precipe en Anglio, en gambovjolaroj, t.e. kolektoj de pluraj gambovjoloj diversregistraj. Tia muziko, komponata precipe en la unua duono de la 17-a jarcento, estas kompleksa, revema, subtila, kaj nuancoplena.
La historie lasta komponisto por la gambovjolo estis la germana Karl Friedrich Abel.
Post ĝia malfavoriĝo (ekde la 18-a jarcento) kaj forgesiĝo flanke de ĉiuj krom la historiistoj kaj muzeogardistoj, oni remalkovris la belecon de ĝia sono kaj de la muzikaĵoj komponitaj por ĝi. Kelkaj muzikistoj refamigis ĝin en la malfrua 20-a jarcento.
La kataluna muzikisto kaj komponisto Jordi Savall estas unu el la plej estimataj gambovjolaj ludistoj internacie.
Komponistoj
Komponistoj, kiuj verkis por la gambovjolo:
L'Haÿ-les-Roses
L’Haÿ-les-Roses [] estas franca komunumo, ĉirkaŭurbo de Parizo kaj subprefektejo de la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 29,785 loĝantojn en la jaro 2009.
Gambovjolo
Komponistoj
Angloj:
L'Haÿ-les-Roses
L’Haÿ-les-Roses estas unu el la tre malmultaj francaj vortoj (nur propraj nomoj) kun la litero Ÿ.
Geografio
L’Haÿ-les-Roses troviĝas en la okcidento de la departemento Val-de-Marne, 8 kilometrojn sude de la centro de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Cachan norde, Villejuif nordoriente, Chevilly-Larue oriente, Fresnes sude, Antony sudokcidente kaj Bourg-la-Reine okcidente.
Gambovjolo
Komponistoj
Francoj:
Germanoj:
Jabenița
Jabenița [ĵabenica] (hungare: Görgénysóakna [gorgenjŝoakna]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Reghin. En 1910 ĝi havis 1137 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 1128 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Solovăstru.
Jabenița situas ĉe rivero Gurghiu. En ĝia ĉirkaŭaĵo ekzistas naturaj sal-deponejoj; ĝi posedas salakvan banejon.
Ŝlimvulkano
Ŝlimvulkanoj, ankaŭ nomataj Ŝlimdiapiroj, estas morfologiaj levaĵoj, kiuj ofte montras formon de vulkano kaj je kiuj pli malpli regulperiode eliĝas ŝlimo akvosatigita, ofte kune kun metano.
Armored Car Robbery
Armored Car Robbery estas usona nigra filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Richard Fleischer. Armored Car Robbery estis originale filmita en la angla lingvo laŭ duondokumenta stilo. Rilate sian ĝenron, Armored Car Robbery estas rigardebla kiel krima filmo.
László Csíki (agronomo)
László Csíki [lAslO ĉIki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csíki László estis hungara agronomo, akademia instruisto, bibliotekisto. Lia nobela antaŭnomo estis nagyajtai [nadjajtai].
Armored Car Robbery
En la filmo interalie aperas la aktoroj Charles McGraw, Adele Jergens, William Talman.
La filmo havas entutan daŭron de 67 minutoj.
John Sebastian
John Benson SEBASTIAN (naskiĝisla 17-an de marto 1944) estas usona kantaŭtoro, gitaristo, harmonikisto, kaj harpisto, kiu estas plej konata kiel fondinto de The Lovin' Spoonful, grupo enmetita en la Rokmuzika Halo de Famo en 2000; pro sia improvizita apero ĉe la Woodstock-festivalo en 1969.
Moskeo Kuŭat-al-Islam
La moskeo Kuŭat-al-Islam (قوة الإسلام "Povo de Islamo"; konata ankaŭ kiel Kutuba Moskeo aŭ la Granda Moskeo de Delhio) estis mendita de Kutb-ud-din Aibak, fondinto de la Mamluka dinastio kaj konstruita uzante ruinojn de 27 temploj. La moskeo estis konstruita sur la loko de granda templo situanta en la centro de la Hindua citadelo.
Historio
Ĝi estis la unua moskeo konstruita en Delhio post la Islama konkero de Barato kaj la plej malnova survivanta ekzemplo de arkitekturo el la Guridoj en la Hindia subkontinento. La konstruado de tiu Jami Masjid (Vendreda moskeo), startis en la jaro 1193, kiam Aibak estis la komandanto de la soldataro de Muhammad Guri kiu estis okupinta Delhion. Por marki la influon de sia religio en la novan teritorion, Aibak decidis starigi moskeon kiel simbolo de la povo de Islamo kaj elektis tiun lokon, nome la kernon de la ĵus konkerita citadelo Rajput nome Kila Rai Pithora. La Kutuba Minareto estis konstruita samtempe kun la moskeo sed ĝi ŝajnas aparta strukturo, konstruita kiel la 'minareto de Jami Masjid', por ke la muezino povu plenumi la azanon, nome la preĝalvokon, kaj ankaŭ kiel kutub, nome Akso aŭ Poluso de Islamo. Ĝi similas laŭ stilo kaj desegno al la Adhai-din-ka Ĵonpra aŭ Aĝmera moskeo en Aĝmer, Raĝastano, konstruita de Aibak samtempe, ankaŭ konstruita per detruo de pli fruaj temploj kaj de Sanskrita lernejo, surloke.
Pri la loko elektita de Aibak por la konstruado de la moskeo, Ibn Battuta, 14a-jarcenta araba veturisto, diras, ke antaŭ la konkero de Delhio ĝi estis Hinduisma templo, kiun la Hinduistoj nomis elbut-ĥana, sed post tiu okazaĵo ĝi estis uzata kiel moskeo. La Arĥeologia Servo de Barato asertas, ke la moskeo estis starigita sur la restaĵoj de templo kaj, aldone, ĝi estis konstruita ankaŭ el materialoj elprenitaj el aliaj detruitaj temploj, nome fakto registrita sur la ĉefa orienta enirejo. Laŭ perslingva skribaĵo ankoraŭ sur la interna orienta enirejo, la moskeo estis konstruita laŭ partoj elprenitaj per detruado de dudek sep Hinduismaj kaj Ĝajnismaj temploj  konstruitaj antaŭe dum la regado de la Tomaraj regantoj kaj de Prithviraj Ĉaŭhan, kaj lasante kelkajn partojn de la templo ekster la moskeo mem. Historiaj registroj kompilitaj de la islama historiisto Maulana Hakim Saiĝid Abdul Hai atestas pri la ikonoklasmo de Kutb-ud-din Aibak. Tiu modelo de ikonoklasmo estis ofta dum sia regado. Kelkaj mezepokaj islamaj historiistoj kaj veturistoj ofte atribuis la konstruadon de la komplekso al Mamluka Sultano Iltutmiŝo, pli ol al Kutb ud-Din Aibak kiel plej ofte oni akceptas. Ibn Batuta asertas ankaŭ, ke ĉe la orienta enirejo de la moskeo estis du tre grandaj idoloj el kupro konektita kune per ŝtonoj. Ĉiu kiu foriris el la moskeo piediris super ili.
Priskribo
La moskeo estas unu el pli antikvaj nuntempaj moskeoj en Barato. La originaj dimensioj de la moskeo havis korton de 43 m por 33 m. La preĝeja areo, situa okcidente estas 45 m por 12 m. La moskeo havas grizan kolonaron el griza ŝtono kun tri interkolonoj oriente kaj po du interkolonoj norde kaj sude. Etendoj estis faritaj al la moskeo en 1296 kiam ties dimensioj norde kaj sude estis etenditaj en 35 m. La fama ferpiliero estas situa sur la ŝtona pavimo antaŭ ĝi, dum la Kutuba Minareto estas situa okcidente de la ĉefa enirejo. La centra arko de la moskeo estas kil-forma kaj 6.5 m larĝa kaj 16 m alta. La flankaj arkoj estas pli malgrandaj. La ekrano estas skulptata je religiaj tekstoj kaj floraj modeloj. Desai kredas, ke la moskeo ne estis konstruita en scienca stilo sed en Korbela stilo kiel estas indikata per variado en la modelo de la arkoj.
La moskeo estis konstruita sur elstara kaj pavimita korto, kiu estas 43 m por 32 m, ĉirkaŭita de pilieraj klostroj aldonitaj de Iltutmiŝo inter la jaroj 1210 kaj 1220. La ŝtona ekrano inter la preĝeja areo kaj la korto, staris 16 mt en la pinto kaj estis aldonita en la jaro 1196, la ŝajnvolbaj arkoj havis arablingvajn skribojn kaj motivojn. Enirejoj al la korto, enhavas ankaŭ ornamajn mandapajn kupolojn el temploj, kies pilieroj estas uzataj etende tra la tuta konstruaĵo, kaj en la sanktejo trans la altaj arkekranoj. Kio survivas nuntempe el la sanktejo en la okcidenta flanko estas la internaj arkekranoj, kiuj iam kondukis al serio de koridoroj kun malalt-kupolaj plafonoj por la adorantoj.
Ekspansio de la moskeo pluis post la morto de Kutub. La sukcedanto de Kutbuddin nome Iltutmiŝo, etendis la originan preĝejarean ekranon pere de tri pliaj arkoj. En la epoko de Iltutmiŝo, la Mamluka imperio stabiliĝis tiom ke la Sultano povis anstataŭi plej el la konkeritaj Hinduismaj konstruaĵoj pere de islamanoj. Tio klarigas kial la arkoj kiuj estis aldonitaj dum la regado de Iltutmiŝo estas stile pli islamecaj al tiuj kiuj estis starigitaj dum la regado de Kutub, ankaŭ ĉar la materialo uzita ne devenis el detruitaj temploj. Kelkaj aldonoj al la moskeo estis faritaj ankaŭ fare de Alaŭddin Ĥalĝi, inklude Alai Darŭaza, la formala enirejo al la moskeo el ruĝa sabloŝtono kaj blanka marmoro, kaj korto oriente de la moskeo en la jaro 1300.
La moskeo estas ruina nuntempe sed originaj ŝajnvolbaj arkoj, floraj motivoj, kaj geometriaj modeloj videblas inter la islamaj arkitekturaj strukturoj. Okcidente de la Moskeo Kuŭat-al-Islam estas la tombo de Iltutmiŝo kiu estis konstruita de la monarko mem en 1235.
Baskin-Robbins
Baskin-Robbins estas ĉena glaciaĵ-vendejaro fondita de Burt Baskin kaj Irv Robbins kiu produktas glaciaĵojn, establita en 1945 en Glendale (Kalifornio).
La kompanio estas konata pro sia moto pri "31 gustoj", laŭ la ideo ke konsumanto povus havi diferencan guston ĉiutage el unu monato. La moto venis el la reklamentrepreno Carson-Roberts (kiu poste merĝiĝis en Ogilvy & Mather) en 1953. Baskin kaj Robbins kredis ke la homoj povus gustumi diversajn gustojn ĝis trafi tiun kiu plaĉus al oni. La entrepreno enkondukis pli ol 1 000 gustojn ekde 1945.
La kompanio havas sian sidejon en Kantono (Masaĉuseco).
Hejma kanario
La Hejma kanario (Serinus canaria domestica) estas enhejmigita formo (ĉ. 13 cm longa) de la natura Kanario, malgranda kantobirdo de la familio de Fringedoj origine el Madeira, Acoroj kaj ĉefe el Kanarioj. Tiu birdo estas unue le la plej konataj ĉe birdobredado por ne industriaj celoj, sed por ornamoj, kompano ktp, tio estas kiel maskoto aprezatsa pro la koloroj kaj ĉefe pro la kanto (nus maskloj kantas).
Kanarioj estis unuafoje bredataj en kaptiveco en la 17a jarcento. Iil estis kunportitaj de hispanaj maristoj al Eŭropo. Monaĥoj ekbredis ilin kaj vendis nur masklojn (kuj estas kiu kantas). Tio plutenis efike la komercon. Eventuale italoj akiris inojn kaj de tiam la kanaribredado disvastiĝis tra la tuta Eŭropo.
Bredado
Tiu specio estas ofte bredata kiel maskoto.
La belga kanario (el la regiono de Malino) estas bredata ĉefe en Flandrio (apenaŭ en Valonio) sed ankaŭ en Hispanio, Italio, Kroatio, Turkio kj Grekio. Ili ĉiam estas flavaj kaj kutime pli grandaj ol aliaj kantokanarioj.
La bredado havas kiel celon ne nur plenumon de persona neceso por vido aŭ aŭdo: ankaŭ konkursoj gravas. Ĉiujare en Exuropo 20,000 kanarioj iras al diversaj konkurencoj. En kantokonkurencoj la plej ŝatata estas la kanto farata kun fermita beko, dum notoj farataj kun malferma beko ne ricevas poenton.
Zorgoj
Kanarioj bezonas en kaptiveco almenaŭ unu banon ĉiusemajne kaj ili devas ricevi freŝan trinkeblan akvon ĉiutage, eĉ somere dufoje. Ankauax almenaŭ unufoje ĉiusemajne oni devas purigi la plankon de la kaĝo por eviti malsanon; kutima sistemo estas uzi folion de ĵurnalo kiu retenas fekaĵojn kaj restojn de manĝitaj semoj. Se eblas fari tion, utilas meti malferman neston por ke la kanario dormu sur ĝin.
La bonkvalitaj ekzempleroj por konkurenco estus prefere en individuaj kaĝoj. Se kelkaj maskloj kunloĝas en sama kaĝo, ili povas kvereli. La kaĝoj estu situaj en freŝaj, sekaj, sunaj lokoj aparte el ventaj trapasejoj. En kaĝoj estu diversaj ripoziloj por ke la birdo saltu aŭ eĉ ekflugu el unu al alia.
Kaptivaj enhejmigitaj kanarioj vivas kutime el 10 al 15 jaroj.
Diversaj utiloj
Kanarioj ofte aperas en animeoj kaj filmoj el kiuj Tujtio de la entrepreno Warner Bros estas tre konata ekzemplo.
Strato Faubourg-Saint-Antoine
La strato Faubourg-Saint-Antoine (franclingve Rue du Faubourg-Saint-Antoine), aŭ pli simple Faubourg Saint-Antoine, estas strato kaj kvartalo de Parizo lokita je la limo inter la 11-a kaj la 12-a arondismentoj de la franca ĉefurbo, oriente de la placo Bastille.
Ĝi estas unu el la plej malnovaj aksoj de Parizo. La nomo de la strato devenas de la eksa abatejo Saint-Antoine-des-Champs, detruita je la fino de la 18-a jarcento. Okaze de la franca revolucio de 1789, la loĝantoj de Faubourg Saint-Antoine viciĝis inter la plej fruaj rebeluloj.
Tiu populara strato restas ĝis hodiaŭ famkonata pro siaj altkvalitaj, manfaritaj mebloj kaj pro siaj metiistoj.
Oni ne devas konfuzi la straton Faubourg-Saint-Antoine kun la strato Saint-Antoine, kiu alvenas al la placo Bastille el la centro de Parizo.
Ŝabakoj
Ŝabakoj aŭ ĉabakoj estas religia kaj etna malplimulto kiu vivas en Irako. La majoritato loĝas en la vilaĝoj Ali Eaŝ, Ĥazna, Jangiĝa kaj Tallara en la distrito de Sinĝar en la gubernio de Ninivo.
Ilia ŝabaka aŭ skabaka lingvo devenas el nordokcidento de Irano tre simila al haŭraman kaj al la dialekto gorana de la kurda lingvaro. ​ La majoritato de la ŝabaka popolo identigas sin kiel kurdoj. Oni kredasm, ke estas 15 000 ŝabakoj en la 1970-aj jaroj, ​ sed nuntempe oni ĉirkaŭkalkulas je 60 000. La ŝabakoj estas de tri diversaj ta'ifoj aŭ sektoj. Estas bajalanoj kaj davudanoj, kiuj estas sektoj de la kurdoj, same kiel la zenganoj.
La ŝabakoj praktikas religion sendependan, sed rilatan kun kaj la kristanismo kaj la islamo.
Oni diras, ke la ŝabakoj estas posteuloj de Kizilbaŝ, de la armeo de la ŝaho Ismail la 1-a.
Bontemperata agordo
Sub la aronomo wohltemperierte Stimmungen [bontemperataj agordoj] Andreas Werckmeister enkondukis ekde 1681 serion da agordoj je klavarinstrumentoj, kiuj ebligas enharmonajn ŝanĝojn kaj praktike taŭgigas per tio la tonalojn de la tuta kvintocirklo permesanta transponadojn ĝis tiam neeblajn.
Deduktado de la nocio
La verbo temperi venas de latina temperare, kio signifas „ĝuste mezuri“; ĝi volas diri en la muziko, ke oni povas sisteme agordi intervalojn iomete malperfektajn, por ke ĝenaj etintervaloj kiel la sintona kaj la pitagora komo malaperas. Tiuj ĉi etintervaloj fakte malebligas la transponadon en ajnajn tonalojn per la kutimaj dek du klavoj kaj necesigas ĉe perfekta agordo multajn kromajn klavojn kiel ekzemple la 31-ŝtupa arkiklaviceno de Nicola Vicentino, kiu pliampleksigis la tiam kutiman meztonan agordon transponiva. Werckmeister kondamnis tiajn instrumentojn kiel „paliativoj de la subduontonoj“.
Karakteristiko
Karakteristike por bontemperataj agordoj estas, ke ĉiuj gravaj intervaloj nur tiom devias de la perfekta agordo, kiom ĝin toleras la aŭdado. La fama agordo Werckmeister III ege plivastiĝis. Ĝi havas kiel kroma eco plej eblan perfektan agordon sur la blankaj klavoj. Per tio ekestas harmonia, kvazaŭ meztone sonanta C.-maĵoro kun laŭgrada transiro in pli akran, kvazaŭ pitagore sonanta F diesa maĵoro. Tio signifas, tiu ĉi agordo kreas nepre alcelitan, konturitan tonalkarakteristikon, kiu ekestas per celate malegala agordado de la dek du kvintoj de la kvintocirklo.
Antagonismo inter bontemperata kaj egalgrada
Niaj hodiaŭaj pianoj plejparte estas egalgrade (egale) agorditaj. Per tio la tonalkarakteristiko perdiĝas, ĉar ĉiuj etaj sekundoj estas agordata kiel plej eble egale kiel nuraj duontonpaŝoj. Tiun ĉi egala dekdugrada temperado Werckmeister konis de Gioseffo Zarlino, kies geometrian monokordo-konstruaĵon de 1588 li citis. Zarlino tamen priskibis ĝin kiel liutagordo, kiu jam delonge estis konata en la frua 16-a jarcento. Sur la „bontemperatan klavarilon“ Werckmeister transmetis ĝin nur post ĉ. unu kaj duonan jarcentojn, kaj li nome envicigis ĝin en la aldonaĵo de sia ĝeneralbasa instrulibro de 1698 eksplicite inter la bontemperatajn agordojn kiel limitkazo. Tion poste transprenis aliaj temperado-teoriistoj kiel Georg Andreas Sorge (1744). La egalgradan agordon tamen rifuzis kelkaj teoriistoj pro la niveligo de la tonalkarakteristiko kaj pro la ĝis tiam ne kontentige solvitaj voĉteknikaj problemoj. Ekzemple Johann Philipp Kirnberger, disĉiplo de J.S. Bach, ekde 1766 konceptis neegalajn, bontemperatajn agordojn pli rapide aplikeblajn je klavariloj.
La disvastiĝinta aserto (ekz en la germanlingva enciklopedio Brockhaus), la nocio bontemperata agordo estas identa kun la egalgrada agordo, do estas nekorekta. Ankaŭ la fama komponverko Das Wohltemperierte Klavier de Johann Sebastian Bach (1685–1750) ne celis demonstri la egalgradan agordon, sed pli ĝuste akcenti la tonalkarakterojn samkiel sisteme instrukcii la komponadon laŭ la tonaloj de la tuta kvintcirklo, kio eblis alie ol per la tiam kutima meztona agordo. Kiel verdire Bach agordis, tion oni ne povas kun certeco dedukti el la disputo inter la Bach-disĉiplo Kirnberger kaj Friedrich Wilhelm Marpurg (1718–1795).
Promeso
Promeso estas unuflanka eldiro pri onta ago aŭ evento. Ĝi okaziĝas inter du aŭ pli da personoj, el kiuj (almenaŭ) unu diras kion li faros celante la alia(j)n. Promesoj, pro sia direkto al estontaĵoj, neniam estas tutsekuraj. Ili estas ligita ankaŭ al la fidorilaton kaj la situacion. Kvankam promeso ofte similas unuflankan avantaĝon, promesojn ofte propononas reciprokajn avantaĝojn. En multaj kulturoj malplenumon de promeso signifas malhonorecon. Paradokso estas, ke oni povas promesi ion, sen teni ĝin, kredante, ke oni eblas teni ĝin.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri promeso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Kenagnatedoj
Kenagnatedoj (Caenagnathidae = "lastatempaj makzeloj") estas familio de birdo-similaj teropodaj dinosaŭroj en la klado de oviraptorosaŭroj, unue proponita far Charles Hazelius Sternberg en 1940 kiel ordo de progresintaj ne-flugipovaj birdoj. Kvankam ili estis pli progresintaj ol pli fruaj oviraptorosaŭroj kiel Caudipteryx, la kenagnatedoj estis primitivaj kompare kun iliaj proksimaj parencoj la oviraptoredoj. Dum la oviraptoredoj havis tre mallongajn makzelojn, kenagnatedaj makzeloj estis longaj kaj ne-specialigitaj (kvankam ili ankoraŭ havis la rimarkindajn bekojn de la aliaj oviraptorosaŭroj). Krome, la kenagnatedoj havis tipe teropodajn brakojn, kun relative mallonga tria fingro - ĉi tiuj trajtoj modifiĝis en la oviraptoredoj, kiuj havis pli longajn brakojn kaj fingrojn kiel ankaŭ iom mallongajn krurojn.
La familio de kenagnatedoj, kune kun ĝia fratinogrupo la oviraptoredoj, konsistigas la superfamilion de kenagnatoideoj. En filogenetika taksonomio la klado kenagnatedoj difiniĝas kiel la plej inkluzivanta grupo en kiu estas Chirostenotes sed ne Oviraptor. Kvankam paleontologoj nuntempe agnoskas nur ses kenagnatedajn speciojn, la familio havas sufiĉe konfuzan taksonomian historion, kio unuavice koncernas la unue priskribitan kenagnatedon, ĥirostenoto. Pro malbona konservado de la plimulto de la kenagnatedaj restaĵoj kaj la rezultantaj misidentigoj, oni ligis diversajn ĥirostenotajn ostojn kaj specimenojn al diversaj specioj. Unu el ĉi tiuj esti la nomdonanto de la familio, Caenagnathus. Hodiaŭ oni konsideras Caenagnathus esti sinonimo de Chirostenotes, sed ĝi estis la unua genronomo laŭ kiu oni nomis familion; sekve, kvankam Caenagnathus ne plu uziĝas kiel genronomo, la familia nomo Caenagnathidae daŭre validas.
La nomo Caenagnathus (de kio Caenagnathidae) signifas "lastatempaj makzeloj" -- kiam la kenagnatedoj estis unue malkovritaj oni opiniis ke ili estas proksimaj parencoj de la paleognataj birdoj (kiel la struto) surbaze de trajtoj de la malsupra makzelo. Pro tio ke estus strange trovi lastatempan grupon de birdoj en la kretaceo, oni uzis la nomon "lastatempaj makzeloj". La plimulto de la paleontologoj tamen nun opiniis ke la birdecaj makzeltrajtoj ĉe la kenagnatedoj evoluis sendepende de tiuj ĉe modernaj birdoj.
General Treviño
General Treviño estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas General Treviño. Al General Treviño apartenas entute 39 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19023.
La komunumo havas sian nomon honore al la generalo Jerónimo Treviño.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1476 loĝantojn. El tiuj estis 749 viroj kaj 727 virinoj. La komunumo havas surfacon de 391,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 150 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 500 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C. La klimato estas ekstrema. La maksimuma temperaturo en julio kaj aŭgusto povas atingi 41 °C. En januaro la plej malalta temperaturo estas ĝis - 3 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1489 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj neniu persono sciis paroli indiĝenan lingvon.
En General Treviño loĝis en la jaro 2000 1192 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1134 scipovis legi kaj skribi, sed 63 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 5,26 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 6,65 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 3,79 %.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 1290 personoj apartenis al la katolika religio kaj 59 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 140 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lumarzo
Lumarzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bargagli, Davagna, Neirone, Sori, Torriglia kaj Uscio.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Camillus de Lellis, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(13612) 1994 UQ1
(13612) 1994 UQ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Marie Schröder
Marie SCHRÖDER (pseŭdonimo: Pen; danlingve en nuna literumo Marie Schrøder) naskiĝis la ; mortis pro akcidento (vidu sube) la, en aĝo de nur 27 jaroj) estis dana esperantistino, korespondanto, stenografo kaj ĵurnalisto.
Post kiam ŝi esperantistiĝis en 1907, ŝi per granda energio laboris en diversaj idealaj kampoj (vegetara, virina, pacifista, junulara). Ŝi iniciatis kaj kunfondis Konversacian Esperanto-Klubon en Kopenhago kaj la nacian organizaĵon CDEL, el kiu evoluis la nuntempa Dana Esperanto-Asocio. Ŝi kunredaktis la gazeton Dana Esperantisto. Laŭ postmorta noto en la Enciklopedio de Esperanto el 1934 havis neordinaran organizan talenton kaj neelĉerpeblan energion. Marie Schrøder mortis akcidente falante de la monto Pilato en la kantono Lucerno dumvoje al la Universala Kongreso de 1909 en Barcelono. Do ŝia energia esperantista agado disvolviĝis en periodo de nur du jaroj, haltigita per ŝia morto.
Esperanto Desperado kantas omaĝe al ŝi en la KD Hotel Desperado (2004) kaj aludas al la epitafo
''Dankon pro via laboro ''Por alta kara celo. ''Mem vi restos en memoro ''De anoj de l'verda stelo.
kiu troviĝas sur ŝia tomboŝtono en la Asista Tombejo de Kopenhago (v. bildon). Oni starigis la tomboŝtonon okaze de la unua datreveno de ŝia morto, dum la dana Esperanto-Kongreso en Kopenhago la 29-an ĝis 31-an de aŭgusto 1910. Laŭ informo de la gazeto Dana Esperantisto, septembro 1910, la skulpstisto s-ro Lindow, kies edzino estis esperantisto, desegnis monumenton kaj skulptis la portreton.
1956
1956 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1956 post Kristo okazis, interalie:
Operejo Bastille
La operejo Bastille (Opéra Bastille) estas operejo lokita sur la placo Bastille en Parizo. Ĝi estis desegnita far Carlos Ott kaj inaŭgurita en 1989. Kune kun la operejo Garnier, ĝi estas unu el la du spektaklejoj de Parizo dediĉitaj al la Opéra national de Paris. La operejo Bastille administre situas en la 12-a arondismento de Parizo.
Historio
François Mitterrand, la Prezidento de la Respubliko, decidis en 1982 la konstruon de nova operejo en Parizo, iasence por malŝarĝi la operejon Garnier. Li deziris modernan kaj popularan spektaklejon, cele al la demokratigo de klasika muziko.
La elektita konstruloko estis tiu de la eksa stacidomo Gare de la Bastille, kiu situis inter la rue de Lyon kaj la rue de Charenton, apud la placo Bastille. La kanada-urugvaja arkitektisto Carlos Ott gajnis la organizitan konkurson je la 10-a de novembro 1984.
La operejo estis inaŭgurita je la 13-a de julio 1989, okaze de la 200-a datreveno de la invado de la malliberejo Bastille, per spektaklo de Bob Wilson, La Nuit avant le jour (« La Nokto antaŭ la tago »). Sed regulaj spektakloj nur ekis la 17-an de marto 1990, kun verko de Hector Berlioz.
Vuvuzelo
La vuvuzelo (afrikanse vuvuzela, bantue: lepatata) estas sudafrika blovinstrumento, trumpeto. Ĝi longas unu metron kaj oni ĝenerale uzas ĝin dum futbalaj (piedpilkaj) matĉoj. Ĝia sono similas al tiu de elefanto kaj povas atingi 120 decibelojn.
Saussey (Manche)
Saussey estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Vuvuzelo
Oni produktis ĝin originale el stano en la 1990-aj jaroj, sed ekde 2001 la sudafrika Masincedane Sport amasproduktas ĝin el plasto. La vuvuzelo estas karakterizaĵo de la du grandaj sud-afrikaj futbalteamoj, la Kaizer Chiefs kaj la Orlando Pirates. La zelotoj de Kaizer havas flavajn, tiuj de la Orlando havas nigra-blankajn vuvuzelojn.
Saussey (Manche)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sausserais.
NGC 2017
NGC 2017 (alia indiko — ESO 554-**22) estas grupo de steloj en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
19428 Gracehsu
19428 Gracehsu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Grace Hsu, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Saratoga High School de Saratoga (Kalifornio Usono).
16745 Zappa
16745 Zappa estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Giovanni Zappa (1884–1923) helpanto en la observatorio de la Roma Kolegio adjunkta astronomo ĉe la Astrofizika Observatorio de Katanio, astronomo ĉe la Observatorio de Capodimonte kaj direktoro de la Observatorio de Collurania kaj de la Roma Kolegio. Interesita pri klasika astronomio, li kalkulis la orbitojn de asteroidoj kaj kometoj.
Thomas Sargent
Thomas John Sargent (naskiĝis la 19-an de julio 1943 en Pasadena) – usona ekonomikisto, profesoro de ekonomiko en Universitato de Novjorko, aganta ĉefe en la kampo de makroekonomiko kaj ekonometrio. Li okupiĝis interalie pri teorio de raciaj atendadoj. Antaŭe ligita kun i.a. Universitato de Ĉikago kaj Universitato Stanford, nun denove kun Nov-Jorko.
En 2011 estis, kune kun Christopher Sims, honorigita per Nobel-premio pri ekonomiko pro empiriaj esploroj pri kaŭzecoj kaj sekvoj en makroekonomiko.
Nándor Cselka
Nándor Cselka [ĉelka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cselka Nándor estis hungara katolika pastro, preposto, kanoniko, vicepiskopo.
Nándor Cselka naskiĝis la en Vámosmikola, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Nándor Cselka frekventis mezlernejojn laŭvice en Selmec, Esztergom, seminario de Pozsony, poste li studis teologion en Pázmáneum (1854-1856), pli poste en Pest (urbo), kie li pastriĝis en 1857. Li estis pastro en pluraj kirkoj, en 1872 li ricevis la titolon papa ĉambelano, en 1882 postenon vicdekano de Budapeŝto. Same en 1882 li iĝis preposto, en 1889 kanoniko, en 1893 vicepiskopo kaj titulara episkopo, fine li estis seminariestro en Budapeŝto.
Diego de Rojas
Diego de Rojas (Burgos, Hispanio, 1500 - Provinco Santiago del Estero, Argentino, 1544) estis esploristo, kaj konkistadoro hispana de mezo de la 16a jarcento.
Arrabalera
Arrabalera estas argentina filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Tulio Demicheli, kiam li ankoraŭ estis juna komencanto. Arrabalera estis originale filmita en la hispana lingvo. Rilate sian ĝenron, Arrabalera estas rigardebla kiel muzika filmo.
Diego de Rojas
En 1536 li veturis al kio nune estas Peruo, kiel parto de helpa armeo favora al Francisco Pizarro. El 1538 al 1539 partoprenis en la konkero de la provinco Ĉarkas, nuna Bolivio, kies unua guberniestro li estis.
Arrabalera
En la filmo interalie aperas la aktorino Tita Merello.
La filmo havas entutan daŭron de 83 minutoj.
Diego de Rojas
En 1543, la guberniestro de Peruo Cristóbal Vaca de Castro, donis permeson al la kapitano Diego de Rojas por organizi ekspedicion al novaj konataj teroj (norde de la nuna Argentino) kun Felipe Gutiérrez y Toledo kaj Nicolás de Heredia. Ili trapasis la Andojn kaj eniris en la regiono nomita de la inkaoj Tukumano.
Traktato de Saint-Germain (1679)
La Traktato de Saint-Germain aŭ Paco de Saint-Germain de 1679 finis la Brandenburgian-Svedian Militon. La traktaton interkonsentis kaj subskribis en Saint-Germain-en-Laye la 29-an de junio 1679 reprezentantoj de la ŝtatoj Francio, Svedio kaj Brandenburgio-Prusio. Brandenburgio-Prusio devis redoni la antaŭe svede okupitan nordgermanan teritorion Sveda Pomerio al Svedio, ĉar liaj antaŭaj aliancanoj Nederlando kaj Aŭstrio post la fino de la Franca-Nederlanda Milito rifuzis plu subteni la aliancon, kaj Brandenburgio kun Danio ne estis sufiĉe forta kontraŭi la grandpotencon Francio, kiu tre subtenis la aliancanon Svedio. Seniluziigite pri la malsubteno nederlanda kaj aŭstra, la brandenburgiaj-prusiaj regantoj dum la sekvaj jaroj proksime kunlaboris kaj aliancis kun Francio kaj ties reĝo Ludoviko la 14-a.
Per la traktato la regno Brandenburgio-Prusio ricevis nur etan mallarĝan areon oriente de la rivero Odro kun la lokoj Kammin (nuntempe pole Kamień Pomorski, Greifenhagen (nuntempe pole Gryfino) kaj Bahn (nuntempe pole Banie). Por Prusio tre ĝenaj estis la perdo de la havenaj urboj Stralsund kaj Stettin (nuntempe Szczecin) kaj de la insulo Rügen, ĉar la prusia ŝtato planis pliampleksigi la markomercon tra la Balta Maro kaj por tio bezonis bonajn marhavenojn. Svedio favore al Brandenburgio-Prusio rezignis pri sia parto de la imposto en la haveno Kolberg (nuntempe pole Kolobrzeg), kaj Francio en la nomo de Svedio pagis signifan sumon al la granda elekto-princo de Brandenburgio-Prusio.
Žichlínek
Municipo Žichlínek situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 4 km sudoriente de la urbo Lanškroun, laŭlonge de la rivero Moravská Sázava, en milde ondoforma pejzaĝo apud ĝi. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo Žichlínek ekestis en la unua duono de 13-a jarcento en tempoj de regado de la reĝo Přemysl Otakar la 2-a, por kiu koloniigon ĉi tie okazadis familiaro el Drnholec. En la teritorio estis tiam rememorata akva burgo kun apuda vilaĝo kaj korto nomata Kronfeld. Nomo de ili en historio ŝanĝiĝis, ĝi estis Cronvelt, Kronweld, Žabinec, Krotenful, Krotfule, … Pri vilaĝo Krotenful estas raporto ankoraŭ en la jaro 1460. Tiu verŝajne pli poste kuniĝis kun Žichlínek. La fortikaĵeto estis detruita ĉe konstruado de la fervojo, materialo el ĝi estis uzita por surŝutaĵoj. Nomo Žichlínek, germane Sichelsdorf, estas derivata de persona nomo de la lokigisto - Sichlingsdorf, t.e. vilaĝo de Sichling, aŭ dialekte sichlinc, sichelinc = garbo. Ĝi estis ĝis la jaro 1945 germana vilaĝo. La unua skriba mencio pri ĝi estas el la jaro 1304 en akto de la reĝo Venceslao la 2-a, per kiu li donacas tutan regionon Lanškroun al monaĥejo Zbraslav. Pli poste posedis Žichlínek kaj proksimajn vilaĝojn episkopejo Litomyšl kaj post husanaj militoj familiaro Kostka el Postupice kaj poste Pernŝtejnoj, familiaro el Hodkov kaj familiaro el Harasov. Post batalo sur Blanka monto la regionon Lanškroun aĉetis regento Karel la 1-a el Lichtenštejn por 9.500 sesdekoj da ĉeĥaj groŝoj. En la jaro 1848 estis nuligita patrimonia sistemo. Nur en la jaro 1926 kadre de grunda reformo estis en Žichlínek parceligita sinjoreja korto kaj vendita al ses ĉeĥaj familioj. Por iliaj infanoj estis en la korto establita minoritata lernejo, kiu ĉi tie ekzistis ĝis la jaro 1938. Ĉeĥa loĝantaro prezentis en la vilaĝo nur unu dekonon.
En la jaroj 1842 - 1845 estis konstruata fervoja linio inter Česká Třebová kaj Olomouc. Stacidomo, kiu en Žichlínek estis konstruita portis nomon de la urbo Lanškroun kaj nur en la jaro 1876 ĝi estis alinomita en Sichelsdorf (Žichlínek). En la jaro 1924 la stacidomo forbrulis kaj de tiam ĉi tie estas nur haltejo.
En la jaro 1945 estis la germana loĝantaro ellandigita kaj en Žichlínek venis novaj ĉeĥaj loĝantoj. Jam en la jaro 1946 estis ĉi tie establita nova, ĝis nun funkciata, kafilerio. En kvindekaj jaroj ekestis en Žichlínek agrikultura kooperativo en kiun pli poste alligis kelkaj pluaj kooperativoj el proksimaj vilaĝoj. Tiel ekestis grandega agrikultura entrepreno kun sidejo en Žichlínek. El ĝi ekestis nuna entrepreno ZOD Žichlínek kun 300 dungitoj.
Antaŭnelonge estis finita akvokonstruaĵo "Seka poldero Žichlínek" por protektado de teritorio ĉe suba parto de la rivero Morava kontraŭ inundoj.
Preĝejo
Baroka preĝejo de Naskiĝo de Sankta Johano Baptisto, konstruita en la jaroj 1718 - 1725, verŝajne de A. Sala, sur loko, kie ĝis tiam staris ligna kirko. Ununava preĝejo kun trilatere fermita presbiterejo kaj sakristio en la akso, kun malprofundaj flankaj kapeloj imaginantaj transsepton. Super okcidenta parto de la navo troviĝas prisma turo. La ĉefa fronto estas triaksa kronita per trilatera pinjono. Super la ĉefa portalo estas dato 1725 kun liĥtenŝtejna blazono, vandoj estas membrigitaj per lizenoj.
La presbiterejo estas plafonita per eĝvolboj kun segmentoj, triumfa arko estas duoncirkla, la navo kaj apudaj kapeloj estas volbitaj barele kun segmentoj, la vandoj estas membrigitaj per pilastroj kun elmetita kornico. La ĥorejo estas sur du pilieroj, oblongaj fenestroj kun segmentoj.
La ĉefaltaro estas rokoka, panela kun statuoj de Sankta Zecharja kaj de Sankta Elizabeto kaj statuo de Dipatro el la dua duono de 18-a jarcento kun bildo de J. Umlauf el la jaro 1880. Flanka altaro kun statuaro de Krucumado, novtempa altaro de Francisco Xavier kun bildo de J. Umlauf. La predikejo el tempo post la jaro 1800 estas ornamita per reliefaĵoj kaj statuo de anĝelo, la baptujo estas ankaŭ el tiu tempo. Sur embrazuro de triumfa arko estas negranda lignoskulptita akanta kadro kun bildoj de Bapto en Jordano kaj de Sankta Aŭgusteno.
Kadavrejo
La baroka kadavrejo situas tuŝapude al la preĝejo sur norda flanko kaj estis konstruita en la sama tempo kiel la preĝejo. Estas ornamita per voluta pinjono, membrigita per kavaj kadroj en la stuko.
Naturo
En la vilaĝo kreskas memorinda arbo, etfolia tilio (Tilia cordata), kun cirkonferenco 6,7 m.
Labradoro
Labrador aŭ Labradoro estas la plej norda regiono de la kanada provinco Novlando kaj Labradoro. Ĝi enhavas la kontinentan parton de la provinco, separata el la insulo Novlando pere de la Markolo Belle Isle. Ĝi estas la plej granda kaj plej norda geografia regiono de Atlantika Kanado.
Labradoro okupas la orientan parton de la Labradora Duoninsulo. Ĝi limas okcidente kaj sude kun la kanada provinco Kebekio. Labradoro ankaŭ kunhavas malgrandan terlimon kun la kanada teritorio Nunavuto en la insulo Killiniq.
Kvankam Labradoro kovras 71 porcenton de la provinca terareo, ĝi havas nur 8 porcenton de la provinca loĝantaro. la indiĝenaj popoloj de Labradoro estas la Nordaj Inuitoj de Nunacjavut, la Sudaj Inuit-Metisoj de Nunatukavut (NunatuKavut), kaj la Inuoj. Multo de la neindiĝena loĝantaro en Labradoro ne permanente setlis en Labradoro ĝis la disvolvigo de naturaj rimedoj de la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Antaŭ la 1950-aj jaroj, malmultaj neindiĝenoj loĝis en Labradoro la tutan jaron. La malmultaj eŭropaj enmigrantoj kiuj laboris laŭsezone por eksterlandaj komercistoj kaj kunportis familiojn estis konataj kiel Settlers (setlantoj).
Aksaj
Aksaj (Аксай) estas urbo en Rostova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 60202501.
La urbo estis fondita en jaro 1569.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1957.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 86350, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas:.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 15 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 38 mil loĝantojn.
Capulalpam de Méndez
Capulálpam de Méndez estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Capulalpam de Méndez.
Geografio
Capulálpam de Méndez estas unu el la 26 komunumoj de la distrikto Ixtlán de Juárez. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1313 loĝantojn. El tiuj estis 570 viroj kaj 743 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19,14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2040 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 108 indiĝenoj. El tiuj 83 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 83 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
2449 Kenoso
2449 Kenoso estas tre malgranda duopa marsrenkonta asteroido, ano de la Hungaria familio, malkovrita la de la astronomo William Liller elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Andrew Lam
Andrew LAM (naskita en 1964) estas verkisto de vjetnama deveno, nun vivanta en Usono. Li naskiĝis en Suda Vjetnamio, kie li gvidis privilegian vivon kiel la filo de generalo Lam Quang Thi de la Armeo de la Respubliko de Vjetnamio. Li ĉeestis liceon en la urbo Da Lat.