cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oficino
Ĝi priskribas atelieron kun aldonita vendejo, kie oni produktis altvalorajn aferojn. La termino diversmaniere uzatas ĝis hodiaŭ por libropresejoj kaj ĉefe por apotekoj, laŭ PIV.
Ryparosa
Ryparosa estas genro de plantoj de la familio Akariacoj de la ordo Malpigialoj.
Humanoida roboto
Humanoida robot o estas maŝino kiu havas homsimilan korpoformon, kontraŭe al aliformaj maŝinoj kiel ekzemple la industriaj robotoj aŭ la robotan hundon AIBO. Krom la esploro, humanoidaj robotoj estas kreitaj por transpreni homajn taskojn de persona asistanto kiu povas helpi al malsanuloj kaj maljunuloj, aŭ kiu povas fari takstojn en malpuraj aŭ danĝeraj laborlokoj. Ili povas ankaŭ funkcii por tasko en akceptejo de hotelo, biblioteko aŭ taskoj en autofabrika linio. Humanoidaj robotoj povas transpreni tiujn taskojn tiom longe kiom ili havas la taŭgan programaron.
Ryparosa
Specioj estas la jenaj:
Humanoida roboto
Ekzistas androidaj robotoj kaj kiborgoj.
Ryparosa
Ĉiuj estas minacataj pro habitatoperdo.
Humanoida roboto
Androidoj
Androido estas specifa humanoida roboto ĉe kiu plej ofte oni ne tuj rimarkas ke temas pri artefarita vivantaĵo. La termino androido estas derivata de la kombino de la grekaj vortoj ἀνήρ (anér, viro aŭ homo) kaj εἶδος (eídos, formo, aspekto). Ĉar la greka vorto εἶδος (eidos) ne nur signifas homo sed ankaŭ viro, iuj subdividas la homsimilajn robotojn inter viraj kaj inaj robotoj, kiujn oni nomas en la angla androids kaj gynoids, sed ĝenerale homaj robotoj de ambaŭ seksoj kutime nomiĝas androidoj.
La androida roboto Actroid el 2003 kreita de la japana Universitato de Osako ne povas marŝi, sed ja paroli kaj reagi je homoj.
Kompareblaj androidaj robotoj estas EVeR-1 kaj EveR-2 el Suda Koreio aŭ la parolanta roboto Zora kreita en 2014 de la flandra firmao QBMT (zorarobotics) por revalidigo, tomboprevento kaj animado de maljunuloj.
Kiborgoj
Kiborgoj aŭ ciborgoj (de la angla cyborg) estas maŝinoj parte biologiaj aŭ eĉ homoj kun partoj artefaritaj (ekz-e elektronikaj, mekanikaj aŭ robotaj).
Laŭ certaj difinoj de la koncepto multaj de niatempuloj sur la tero estas fakte jam kiborgoj, nome homoj kiuj posedas elektronikan implantaĵon kiel ekzemple korregulilo, senfibrililo aŭ koĥlea enplantaĵo. En la pasinteco kiborgoj estis nomataj bionikaj homoj.
Humanoida poliglota roboto
Junko Chihira estas humanoida poliglota roboto kiu estas parto de multe pli granda penado fare de Japanio por prepari sin por la Olimpikoj Ludoj en Tokio en la jaro 2020. Ĉi tiu super-realisma androida roboto kreita de Toshiba laboras plentempe en turisma informcentro en Tokio. Ĝi povas saluti klientojn kaj informi vizitantojn parolante en la japana, ĉina, angla, germana lingvoj kaj eĉ en gestolingvo. Dum demonstracio ĉe la Ars Electronica Festivalo en la aŭtria urbo Linz, la homeca robota pupo Samantha montris siajn "kapablojn", kiuj inkluzivas reagi al tuŝado, brakumado kaj ĝemado - kaj memori individuojn. Laŭdire Samantha povas interagi, paroli plurajn lingvojn (angla, germana kaj hispana, ...) kaj lerni novajn aferojn danke al programaro de artefarita intelekto (AI). Flash Robotics fokusas sur sia roboto nomitan Emys, helpe de popolinvestado fare de Kickstarter, por ebligi la lernadon de la angla aŭ hispana. La programebla ludila roboto NAO de la firmao Aldebaran Robotics jam kapablas paroli en 19 lingvoj.
Sciencfikcio
La termino roboto estis unue uzita en 1920 fare de la ĉeĥa verkisto Karel Čapek en sia verko R.U.R. (Rossum Universalaj Robotoj). En la filmo Metropolis de Fritz Lang el jaro 1927, aktorino Brigitte Helm ludis la roboton Maria kaj ekde la 1940-aj jaroj Isaac Asimov verkis multajn robotajn rakontojn. Li ankaŭ konceptis la tri leĝojn de la robotiko. Ekde la 1960-aj jaroj, robotoj regule aperis en filmoj kaj televidserioj kiel ekzemple Doctor Who, Star Trek kaj Star Wars.
Eksteraj ligiloj
(angla) Humanoids, Popular Science.
Muzeo pri elektrotekniko (Erfurto)
La Turingia muzeo pri elektrotekniko (Thüringer Museum für Elektrotechnik) estas unu el la multnombraj muzeoj en la urbo Erfurto (iam ĉe: Schlachthofstraße nr. 45). Ĝi estis malfermita en la 30-a de septembro 2000 kaj estas serĉanta akutale novan elmontran lokon por si.
Celoj
Post la politikaj ŝanĝoj kaj la disfalo de GDR oni timis, ke la teknikaĵoj perdiĝis pro novigoj je kia ajn kosto kaj pro grandstila forĵetado de malaprezitaj GDR-produktoj. Pro tio ariĝis amatoroj kaj fondis la subtensocieton ELEKTROMUSEUM - Thüringer Museum für Elektrotechnik e. V. la 15-an de septembro 1990.
Samtempe oni celis subteni ĝenerale agadojn kun malciferecaj elektroteknikaĵoj. .
Laboratorio por lernantoj
Celogrupo estas ankaŭ turingiaj gelernantoj. Pro tio oni aranĝis laboratorion/esplorejon por eksperimenti. Tiukampe la muzeo kunlaboras kun la turingia ŝtata instituto pri instruista pluklerigado, instruplana evoluigo kaj komunikiloj (Thüringer Institut für Lehrerfortbildung, Lehrplanentwicklung und Medien - ThILLM) en Bad Berka.
Amélie-Julie Candeille
Amélie-Julie CANDEILLE (nokto de 30/31 julio 1767, paroko de Sankta-Sulpice, Parizo – la 4-an de februaro 1834, Parizo) estis francino de flandra deveno, kiu elstaris sur pluraj flankoj de la pariza muzika vivo kaj estis unu el la plej sukcesaj komponistinoj en la tempo de la Franca Revolucio. Ŝi distingiĝis kiel kantisto, aktorino, harpisto, pianisto, kantverkisto, dramisto, komikulo, tekstaŭtoro.
Vivo
Amélie-Julie Candeille, kiel multaj virinaj muzikistoj de sia tempo, venis de muzika familio. Ŝia patro, Pierre-Joseph Candeille (1744–1827) estis komponisto, aktoro, operkantisto, reĝisoro, kaj la bazinstruisto de sia filino.
Amélie-Julie prezentiĝis grandskale kiel mirinfano en ĉambraj orkestroj. En la aĝo de 7 jaroj, ŝi ludis en koncerto antaŭ la franca reĝo, kaj laŭdire, ludis en koncerto kun la adoleskanto Mozart; antaŭ la aĝo de 13 ŝi aperis publike kiel kantisto, pianisto, kaj harpisto; en la aĝo de 15 ŝi debutis ĉe la Académie royale de Musique; je sia 16 jaraĝo ŝi debutis ĉe fortepiano en la Concert Spirituel. Tiam ŝi jam komponis sonatojn, romancojn, kaj ariojn por klaviceno kaj piano; kiam ŝi aĝis 17 ŝi jam premieris konĉerton kiun ŝi mem komponis.
Malgraŭ ke siaj kolegoj de la Comédie-Française konsideris ŝin nur kiel unu el la korteganinoj de Versailles, Amélie-Julie Candeille aliĝis al tiuj aktoroj kiuj bonvenigis la Francan Revolucion en 1789. En tiu ĉi jaro, kiel preteksto por konfrontiĝo, la klubo “Amikoj de nigruloj” (Amis des Noirs), invitis ŝin, kaj ŝi akceptis ludi la rolon de la juna sklavino Mirza en “la feliĉa ŝiprompiĝo” (L'heureux naufrage) (1789), triakta teatraĵo de Olympe de Gouges denuncanta la vivkondiĉojn de sklavoj en francaj kolonioj.
Mongola Altebenaĵo
Mongola Altebenaĵo estas la parto de la Centrazia Altebenaĵo troviĝanta inter 87°40′-122°15′N kaj 37°46′-53°08′E kaj havanta areon de ĉirkaŭ kvadrataj kilometroj. Ĝi estas limigata de Granda Ĥingan-Montaro en la oriento, Jin-Montaro en la sudo, Altajo en la okcidento, kaj Sojon- kaj Ĥentij-Montaroj en la nordo. . La altebenaĵo inkludas Gobion same kiel sekajn stepregionojn.
Amélie-Julie Candeille
Vivo
Instigitaj de Viotti kaj Cramer ŝi lasis la Comédie-Française kaj vojaĝis por oferti koncertojn en Belgio, Nederlando kaj Anglio. Dum tiuj vojaĝoj ŝi komponis siajn unuajn pecojn de drama muziko (1789). Post sia reveno al Parizo, Julie Candeille estis stelo de la salonoj de la klubo “Amikoj de nigruloj” kaj verŝajne de la salonoj de Mme de Lameth kiun ankaŭ vizitis Robespierre. Laŭdire Julie Candeille estis tiam tre proksima al Vergniaud, kiu fariĝis brila oratoro por la Girondins.
Mongola Altebenaĵo
Ĝi havas altitudon de ĉirkaŭ ĝis  metroj, kun la plej malalta punkto en Hulunbuir kaj la plej alta punkto en Altajo. Politike, la altebenaĵo estas dividita inter Mongolujo, Ĉinujo kaj Rusujo. En Ĉinujo, partoj de Interna Mongolujo kaj Ŝinĝango aŭtonomaj regionoj troviĝas en la altebenaĵo. En Rusujo, la altebenaĵo estas parto de Burjatujo kaj suda Irkutska provinco.
Amélie-Julie Candeille
Vivo
La Revolucio vere relanĉis ŝian karieron, ŝi revenis al la scenejo aliĝante al la Théâtre de la République (1790). Ŝi premieris sian plej faman operon, la triaktan lirikan komedion “Catherine, aŭ La bela farmisto” (Catherine, ou La belle fermière) (1792). Ŝi mem verkis la tekston kaj la muzikon por la opero kaj ludis la ĉefrolon. Ĝi estis unue prezentita dum la proceso de Lodoviko la 16-a, kaj ĝi estis ripetita pli ol 150 fojojn en la venontaj 35 jaroj kaj ricevis iun internacian rekonon. Ĝi motivis multajn eldonojn de aranĝoj de la arioj kun harpo aŭ pianakompano.
Malgraŭ sia populareco, kaj pro siaj Girondin-simpatioj, Julie Candeille estis objekto de plendo kaj serĉo en sia loĝejo fare de la aŭtoritatoj (1793). Deputito sukcesis eviti ke ŝi estu arestita.
Estas dirite ke jarojn poste ŝi gajnis por sia edzo la komision por konstrui la kaleŝon de Napoleono por lia kronado, kaj en 1803, Candeille aranĝis ke Napoleono kaj lia edzino estu akceptitaj en Bruselo; ŝi ankaŭ profitis de pensio de la nova imperiestrino Maria Luisa.
Ŝia dua opero estis iomete skandala verskomedio titolita “La Bayadère aŭ la francoj en Surat” (La Bayadère ou le Français à Surate). Ankaŭ en tiu ĉi ŝi ludis la titolrolon, sed ĝi ne estis tiel sukcesa kiel ŝi esperis.
Nuntempaj diskutoj pri ŝia muziko elstarigas la superecon de melodio kaj la uzon de simplaj harmonioj uzitaj en ĉiuj ŝiaj verkoj. Ŝi komponis en la stilo de Grétry, kiun ŝi tre admiris. Ŝiaj klavarverkoj, kiujn ŝi komponis por siaj personaj prezentoj estas virtuozaj; ŝiaj pluvivaj muzikaj verkoj inkludas klavarkonĉerton, tri klavarsonatojn (kelkaj kun violonakompano), kaj piandueton. Multaj aliaj verkoj estas perditaj, inkluzive de klavarsonatoj, duetoj, fantaziaĵoj, kaj kromaj varioj. Tiu rimarkinda kaj kreiva virino verkis ankaŭ ok teatraĵojn, kvankam nur unu postvivis la ruinojn de la tempo.
Literaturo
Candeille estis ofte kritikita por ŝia vanteco kaj ŝiaj stadiaj laboroj ricevis multajn malfavorajn reviziojn en la Parizaj paperoj. Candeille kunmetis totalon de 8 laboroj por stadio, nur unu el kiu (Catherine, ou La Belle fermière) estas extant.
Godrano
Godrano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Corleone, Marineo, Mezzojuso kaj Monreale.
János Bartha (aktoro, 1920)
János Bartha [jAnoŝ barta], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartha János estis hungara-itala filmaktoro. Lia nomo eksterlande estis John Bartha.
Bartha János naskiĝis la en 1920 en Budapeŝto, la mortojaro nekonatas.
Biografio
Bartha János komence estis aktiva futbalisto. Dum la frua socialismo li havis rolojn en hungaraj filmoj. Li partoprenis preskaŭ en 85 filmoj inter 1951 kaj 1981. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Italio. (Kiel disidento, la datenoj pri li estis forigitaj, tial tiu ĉi biografio estas mankhava, eĉ Hungara Vikipedio ne havas paĝon pri li (fonto en 2017)). En Italio li edziĝis al hungara aktorino (vivanta jam en Italio) Erzsi Paál. Post vidviĝo li denove edziĝis supozeble en Usono. En filmoj li ofte estis usona ŝerifo.
Blížkovice
Blížkovice (Lispitz) estas kampurbo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie. La municipo ne membriĝas en partojn, sed ĝi havas du katastrajn teritoriojn, Městys Blížkovice kaj Ves Blížkovice.
Historio
Ekde la 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Veľký Grob
Veľký Grob, hungare Magyargurab [madjargurab], germane Deutsch-Grub estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj loknomoj estis hungare ĝis 1907 Német-Gurab, slovake ĝis 1948 Nemecký Grob, germane Deutsch-Eisgrub.
Situo
Veľký Grob situas laŭ traira flankovojo. Senec troviĝas je 9,Galanta je 22 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungara dominado keltoj, poste moravoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1257. En la 16-a jarcento kroatoj kaj germanoj pligrandigis la loĝantaron. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Magyargurab 1392 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Galanta, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, (supozeble dum la 2-a mondmilito al Slovakio) ekde 1993 certe al Slovakio. En 2001 vivis en Veľký Grob 1256 homoj, (1208 slovakoj, 41 hungaroj).
William Howe
William Howe, 5-a vicgrafo Howe (n. la 10-an de aŭgusto 1729, m. la 12-an de julio 1814) estis brita armea oficiro kiu iĝis ĉefkomandanto de la britaj terarmeoj]] en la Kolonioj dum la Usona Revolucia Milito. Howe estis unu el tri fratoj kiuj distingis armeajn karierojn. En historiografio de la usona milito li estas kutime referita kiel Siro William Howe por distingi lin de lia frato Richard Howe, kiu estis 4-a vicgrafo Howe ĉe tiu tempo kaj pli poste nomumiĝis 1-a grafo.
Aliĝinta al la armeo en 1746, Howe vidis ampleksan servon en la Milito de la aŭstra sinsekvo kaj la Sepjara Milito. Li iĝis konata pro sia rolo en la kapto de Kebekio en 1759 kiam li gvidis britan trupon kapti la klifojn ĉe Anse-au-Foulon, permesante al James Wolfe surterigi sian armeon kaj impliki la francojn en la Batalo de la Ebenaĵoj de Abraham. Howe ankaŭ partoprenis en la kampanjoj pri kaptado de la franca fortikaĵo Louisbourg en Nov-Skotio (1758), de Belle Île kaj de la ŝieĝo de Havano. Li estis nomumita vicguberniestro de la insulo Wight, posteno kiun li tenis ĝis 1795.
Howe estis sendita al Nordameriko en marto 1775, alvenante en majo post kiam la Usona Milito de Sendependeco ekis. Post gvidado de britaj trupoj al multekosta venko en la batalo de Bunker Hill, Howe prenis komandon de ĉiuj britaj trupoj en Ameriko de Thomas Gage en septembro de tiu jaro. La rekordo de Howe en Nordameriko estis markita per la sukcesa kapto de kaj Nov-Jorko kaj Filadelfio. Tamen, malbona kampanjoplanado por 1777 kontribuis al la fiasko de la batalo de Saratoga de John Burgoyne, kiu ludis gravan rolon por la eniro de Francio en la Usonan Militon de Sendependeco. La rolo de Howe en evoluigado de tiuj planoj kaj la grado al kiu li respondecis pri britaj fiaskoj tiun jaron (malgraŭ lia persona sukceso en Filadelfio) estis temoj de historia debato.
Li estis nobeligita post siaj sukcesoj en 1776. Li prirezignis sian postenon kiel ĉefkomandanto de la britaj terarmeoj en Ameriko en 1777, kaj la venontan jaron revenis al Anglio, kie li estis foje aktiva en la defendo de la Britaj Insuloj. Li sidis en la Ĉambro de komunuloj de 1758 ĝis 1780 por Nottingham. Li heredis la titolon vicgrafo Howe post la morto de sia frato Richard Howe en 1799, kiu same havis decidan rolon en la Usona Revolucia Milito. Li geedziĝis, sed havis neniujn infanojn, kaj la vicgraflando formortis kun lia morto en 1814.
(18205) 3090 P-L
(18205) 3090 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Cervera de los Montes
Cervera de los Montes (Cervera de los Montes) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Wiesbach (apartigilo)
Wiesbach estas la nomo de jenaj lokoj:
Wiesbach estas la nomo de jenaj akvejoj:
Cervera de los Montes
Toponimio
La termino "Cervera" povus signifi "loko de cervoj" (cervejo), animalo abunda nature en la zono en antikvaj tempoj.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Cervereños. La censita populacio en 2011 estis de 448 loĝantoj kaj la denseco estas de 14 loĝ/km².
Situo
Cervera de los Montes estas situa en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 533 m; je 87 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°3′10″ N 4°48′37″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur malaltaĵo ĉirkaŭata de diversaj altaĵoj en la komarko de la Sierra de San Vicente. Limas kun la municipaj teritorioj de Sotillo de las Palomas, Marrupe, San Román de los Montes, Pepino, Segurilla, Montesclaros kaj Navamorcuende, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Oni ne konas la devenon de la vilaĝo, sed laŭ tradicio eble el loĝejoj de la paŝtistoj devenaj de Talavera.
Ĉirkaŭ 1450 ekformis parton de la Graflando de Oropesa kaj en 1641 akiris la titolon de vilaĝo.
La Rakonto pri Kiều
La Rakonto pri Kiều estas famkonata versa epopeo verkita de Nguyễn Du (1765 – 1820), la plej populara kaj granda poeto de Vjetnamio.Ĝiaj 3254 versoj, verkitaj laŭ la metriko de ses-ok silaba, en kiu la popola dirmaniero alternas kun klasika literatura esprimado, abundas je specialaj esprimoj, aludoj pri legendoj, malnovaj poemoj kaj rakontoj. Eĉ malkleruloj en la tempo de Nguyễn Du kiel kamparanoj kaj sampanistoj amis Kiều, konis parkere longajn fragmentojn kaj ŝatis deklami la plej preferatajn. Virinoj ofte kantas ilin kiel lul-kantojn, junulinoj konsultas ĝin por diveni sian estontecon.
Fono
Por la verkistoj pri literaturo, nome romanistoj, poetoj, dramatistoj, kaj artistoj kiel komponistoj, pentristoj, brodistoj Kiều konstituas riĉenhavan fonton de inspirado kaj imitindan modelon. Trovinte en la ĉina proza romano “Kim Vân Kiều Truyện”de Thanh Tâm Tài Nhân intrigojn kaj cirkonstancojn, kiuj agordiĝis kun siaj pensoj, sentimentoj kaj mensa stato, Nguyễn Du fontis el ĝi por verki sian longan poemon en la ĉina-vjetnama demotika skribo (Nôm). Tamen ĝi havis la vjetnaman karakteron dank’ al la lerta aranĝo, adapto kaj cizelado de Nguyễn Du. Lia verko estis eldonita la unuan fojon en la 1810-aj jaroj de Phạm Quý Thích (Fam Kuji Tik) sub la titolo Rakonto pri Kiều.
Soricomorpha
Vivantaj membroj de grupo gamas laŭ grando el la Etruska soriko, de ĉirkaŭ 3.5 cm kaj 2 gramoj, ĝis Kuba solenodono, de ĉirkaŭ 32 cm kaj 1 kg.
La Rakonto pri Kiều
Identigo de Nguyễn Du pri La Rakonto pri Kiều
Admirinde Nguyễn Du kantis la belecon de pejzaĝoj, mirinde li esprimis emocion, doloron, malesperon kaj ĝojon. Per koncizaj vortoj li tiel lerte priskribis tipajn aĉulojn, ke iuj el iliaj nomoj iĝis komun-uzataj substantivoj: Sở Khanh (So Ĥan) reprezentas donĵuanojn, Tú Bà (Tu Ba) estas la tipo de ruza kaj perfida bordelistino kaj Hoạn Thư (Huan Tu), tiu de ĵaluzega edzino.
Pere de la aventura kaj dolorplena vivo de belega kaj talenta junulino, Nguyễn Du profunde spegulis la vjetnaman socion ĉe la fino de la 18-a jarcento kaj en la komenco de la 19-a, kiu konsideris virinojn kiel sklavojn kaj komercaĵojn, kaj ĵetis multajn el ili en malfeliĉon. Ne nur virinoj, sed la popolanoj ĝenerale suferis maljustecon kaj kruelecon. Kun sentema kaj bona koro, li kompatis kun la suferintoj kaj kontribuis al la luktado por forigi maljustecon, helpe efektivigi ilian aspiradon al libereco kaj justeco, kaj alporti pacan kaj bonan vivon al ili ĉiuj. La severegan feŭdalismon li denuncis kaj energie protestis kontraŭ la premado de feŭdaj potencoj. Li volis eligi krion, tian krion, kiu povus rompi la koron. Tial li unue nomis sian verkon "Nova Plendo de Rompita Internaĵo". Per sia ĉefverko Nguyễn Du estas ĉiam amata kaj admirata de la vjetnama popolo, kiu konsideras lin kiel unu el la plej grandaj poetoj. En 1965 al li estis aljuĝita la titolo "Elstara Kultur-homo de la Mondo" fare de la Monda Pac-Konsilio okaze de la 200-a jubileo de lia naskiĝtago. Tiu datreveno estis celebrita en pluraj landoj laŭ la rekomendo de la Monda Pac-Konsilio.
Enhavo
La ĉefa persono de la verko de Nguyễn Du estas Kim Vân Kiều /Kim Van Kjeŭ/, la plej aĝa filino de mandarena familio. Ŝi superis ĉiujn junulinojn per sia beleco kaj talento pri poezio, pentrado, deklamado kaj kantado. Krome, ŝi estis saĝa kaj sindonema filino, kiu strikte observis la devon kaj piecon al siaj gepatroj.
Hazarde, dum la vizito al la tomboj de siaj mortintaj prauloj kaj familianoj, Kiều renkontis Kim Trọng (Kim Ĉon), distingiĝa junulo deveninta de nobela familio kaj konato de ŝia frato Vương Quan (Vuon Kuan). Tuj ŝi enamiĝis al li kaj ne sciis, ke li mem enamiĝis al ŝi antaŭ longe, sed ankoraŭ ne trovis bonan okazon por konatiĝi kun ŝi.
Post tiu renkontiĝo, Kim Trọng, kiu suferis amsopiron, ege deziris revidi ŝin. Tial li intence serĉis rimedon, kaj fine luis ĉambron apud ŝia loĝejo kaj havigis al si favoran cirkonstancon por esti en la rilato kun ŝi. Baldaŭ li deklaris al ŝi sian pasian amon, kiun ŝi reciprokis spite de la feŭda etiko, kiu malpermesis amon, eĉ amikecon, inter gejunuloj. Ilia amrilato estis devige tenita en sekreto, sed ili interŝanĝis amgarantiaĵojn kaj promesis fariĝi geedzoj.
Sed
La geamantoj kontraŭvole disiĝis, ĉar Kim Trọng devis reveni al sia hejmvilaĝo por partopreni en la funebra ceremonio de sia patra onklo. Dume malfeliĉo trafis la familion de Kiều, kiu sindoneme foroferis kaj sian junecon kaj sian unuan amon por savi sian patron.
Pro mensoga akuzo, la patro de Kiều estis enkarcerigita kaj torturita laŭ la ordono de mon-avida mandareno, kies subuloj akaparis valoraĵojn de ŝia familio kiam ili venis aresti ŝian patron. Kiều memvole vendis sin por havigi al sia familio la sumon postulitan de la mandareno por la liberigo de sia patro. Pere de svatistino ŝi fariĝis la edzino de la fripona Mã Giám Sinh (Ma Ĵam Sin), kiu, enakorde kun Tú Bà, ĵetis Kiều en ŝian bordelon.
Antaŭ ol forlasi siajn karulojn, Kiều petis sian malpli junan fratinon anstataŭi ŝin en la plenumo de ŝia promeso al Kim Trọng pri edziniĝo. La adiaŭo estis vere doloriga kaj korŝirita.
Protestante kontraŭ Tú Bà, la bordelistino, kiu devigis ŝin por ĝuigi amaĵistojn, Kiều provis mortigi sin per tranĉilo, sed ne mortis. La perfida virino false cedis al ŝi, loĝigis ŝin en izolita loko. Dume, kune kun aĉa viro, ŝi preparis insidon por devigi Kiều resti por ĉiam en sia bordelo. Trompisto venis al Kiều kiel amanto kaj helpis ŝin forkuri, sed ŝi estis tuj kaptita de Tú Bà kaj devis obei la lastan.
Unu el la klientoj, Thúc Sinh (Tuk Sin), kiu enamiĝis al ŝi, pagis por ŝia liberigo el la bordelo. La unu-jara harmonia kunvivo kun li alportis al Kiều ĝojon kaj memfidon. Malfeliĉe s-ro Thúc, la patro de Thúc Sinh, kiu konis ŝian veran personecon, petis la juĝon de loka mandareno kun la intenco revenigi ŝin al bordelo. Poste, dank’ al la kompato kaj tolero de la lasta kaj ankaŭ de s-ro Thúc, ŝi povis ĝui la trankvilan familian vivon de konkubino.
Malfeliĉe, tiu vivo estis neniigita de Hoạn Thư (Huan Tu), la ĵaluzega edzino de Thúc Sinh. Kiều estis forrabita kaj venigita de ŝi por servi kiel servistino. Hoạn Thư batis ŝin ne nur unufoje por fari venĝon. Dum la bankedo, kiun ŝi okazigis kiam Thúc Sinh revenis hejmen, Kiều devis ludi la kvarkordan liuton por gajigi ilin. Vidante Kiều ploreganta, Hoạn Thư petis al sia edzo demandi la kialon. Kiều skribe rakontis sian dolorigan sperton kaj esprimis la deziron vivi en pagodo por liberigi sin je siaj ŝuldoj. Hoạn Thư komisiis al Kiều la kopiadon de preĝo-libroj de Budhismo en la templeto situanta en ŝia ĝardeno. Tiel ŝi intence puŝis Kiều al eskapo.
Kiều renkontis la bonzinon Giác Duyên (Ĵak Zujen), kiu helpe loĝigis ŝin ĉe konata budhano, kiu frekventis pagodojn. Malfeliĉe por Kiều, tiu budhano estis malbonulino, kaj denove ŝi estis vendita al bordelo, kie ŝi konatiĝis kun la kliento Từ Hải (Tu Haj), famkonate talenta kaj brava heroo, kiu, pro amo, edziĝis al ŝi. Al sia edzo, ŝi rakontis sian malfeliĉan vivon kaj esprimis la deziron repagi dank-ŝuldojn kaj venĝi sin kontraŭ tiuj, kiuj puŝis sin en malfeliĉon. Ŝia deziro estis plenumita de Từ Hải, kiu punis kaj rekompensis juste.
Péter Bereznai
Péter Bereznai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bereznai Péter estas hungara pentristo, instruisto.
La Rakonto pri Kiều
Enhavo
Sciante, ke Kiều aspiris al paca familia vivo, la mandareno-provincestro ruze persvadis ŝin konsili al sia edzo kapitulacii al la kortego, kaj li preparis por ĉirkaŭsieĝi kaj submetigi Từ Hải. Pro doloro kaj pento pri la morto de sia edzo, kiun ŝi mem nevole kaŭzis, Kiều volis mortigi sin la trian fojon, sed ne eblis.
Péter Bereznai
Péter Bereznai naskiĝis la  en Mezőberény.
La Rakonto pri Kiều
Enhavo
La provinco-estro devigis ŝin ludi la liuton por ĝuigi la partoprenintojn al la bankedo oferita de li por gratuli sian venkon kontraŭ Từ Hải. Poste li perforte kunigis ŝin al loka mandareno, kiu kondukis ŝin al lia hejmo per boato. Ŝi provis droni en la rivero, sed estis denove savita de la bonkora bonzino.
Kvankam sia disiĝo de Kiều kaj ŝia malfeliĉo forte doloris sin, Kim Trọng plenumis ŝian rekomendon, edziĝis kun ŝia fratino kaj zorge vivtenis ŝiajn gepatrojn. Tamen li klopode serĉadis sian unuan amatinon, kiun li ne povis forgesi. Aŭdante ke ŝi ĵetis sin en riveron, li haste venis tien kaj renkontis la bonzinon, kiu kondukis lin al Kiều. Kia ĝojego por Kiều, kiu, post dek-kvin jaroj de disiĝo de siaj karuloj kaj de malfeliĉa vivo, denove kunvivis kun ili.
Ŝia fratino sugestis al ŝi kuniĝi kun Kim Trọng, sed Kiều ne konsentis je la preteksto, ke ŝi ne indis plu lian amon kaj atendadon. Ili ambaŭ decidis esti geamikoj pri poezio.
Komentoj pri Nguyễn Du kaj La Rakonto pri Kiều
La ĉefverko de Nguyễn Du estis alte taksita de komentariistoj:
En Esperanto aperis
La “Rakonto pri Kiều” estas alte taksata ne nur en Vjetnamio, sed ankaŭ en aliaj landoj. Jam aperis ĝiaj tradukoj en sep lingvoj - la angla, ĉina, franca, germana, japana, korea kaj sveda – fare de vjetnamaj kaj eksterlandaj tradukistoj. Danke al kontribuo de la kvarpersona internacia laborgrupo, la esperanta versio de Lê Cao Phan aperis okaze de la 97-a Universala Kongreso de Esperanto, en 2012 en Hanojo.
Otto-Dix-domo (Gera)
La Otto-Dix-domo (germane: Otto-Dix-Haus) troviĝas en Gera (Germanujo), Mohrenplatz nr 4. Ĝi apartenas, kiel la Oranĝerio al la muzearo Kunstsammlung Gera.
Priskribo
La muzeo estante nur je 5 minutoj piedmarŝe proksime de la Oranĝerio limas tre belan placon de Gera, la Untermhäuser Mohrenplatz. La domo troviĝas apud la Mario-kirko. Tie ĉi naskiĝis Otto Dix, unu el la plej gravaj germanaj pentristoj de la unua duono de la 20-a jarcento kaj plej fama artisto de la urbo. En 1991, okaze de 100-a datreveno naskiĝtaga la rekonstruita konstruaĵo el la 18-a jarcento inaŭguritis kiel loko de la urbaj Otto-Dix-kolektoj.
Kolektoj
La muzea parto elvokas la atmosferon de simpla laborista domo de ĉ. la komenciĝo de la 20-a jarcento kaj prezentas materialojn pri la vivo kaj la verkado de la artisto. Gravaj verkoj el la frua kaj malfrua pentrista periodo prezentatas krom la ĉefaj bildoj kiel: Selbstbildnis als Raucher (1913), Meine Freundin Elis (1919), Doppelbildnis Otto Dix / Kurt Günther (1920), Der Heilige Christophorus IV (1939), Bildnis des Malers Hans Theo Richter mit Frau Gisela (1933). Daŭraj ludonitaĵoj el la Otto-Dix-fondaĵo de Vaduzo kompletigas la daŭran ekspozicion. La ampleksa endeponeja stoko de verkoj sur papero montratas de tempo al tempo en alterniĝantaj specialaj elmontradoj. Post antaŭa sinanonco eblas ankaŭ uzi la studadĉambron kaj la kolekton pri grafikaĵoj de la domo.
Fonto
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 72
Koplo
Koplo povas esti:
Otto-Dix-domo (Gera)
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
NGC 5579
NGC 5579 (aliaj indikoj — UGC 9180, MCG 6-32-2, ZWG 191.80, ZWG 192.3, ARP 69, VV 142, PGC 51236) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Germana irido
La Germana irido (Iris ×germanica) estas hibrido. Ĝi apartenas al la grupo de la barbo-iridoj.
Priskribo
La germana irido estas multjara herba planto, kies alto estas 30 ĝis 80 cm. La vertikale staranta tigo estas ronda kaj malmulte disbranĉita. La folioj estas duvica „rajdanta“.
La brakteoj estas rande sekhaŭtaj. La duseksaj floroj estas trinombraj. La ekstera perigono estas malhelaj, la internaj helviolaj (malofte flavaj) kaj rande kun vejnoj. La barbo sur la plej ekstera perigono estas flava. La stamenoj estas tiom longaj kiel la anteroj.
La kromosomonombro estas 2n = 44, malofte 24, 34, 48 aŭ 60.
Ekologio
La germana irido estas hemikriptofito kun dika, forte disbranĉita rizomo. Oni supozas ke ĝi estas hibrido, sed la gepatroj estas nekonataj. En Mezeŭropo la planto estas sterila, en la mediteranea regiono ĝi estas fekunda.
La floroj estas trinombraj: je tri eksteraj suben klinitaj longaj florfolioj („pendantaj folioj“) sekvas vertikale starantaj, pli malgrandaj, florfolioj kiuj montras al la interno. La floroj estas polenigitaj de himenopteroj (burdoj, abeloj) kaj sirfidoj. Flortempo: majo ĝis junio. Iris ×germanica estas plejparte sterila kaj ĝi nur formas malmultajn kapsulfruktojn.
Enhavosubstancoj kaj uzado
La rizomo liveras materialon por la parfuma industrio, ĉar ĝi enhavas ĉ. 0,1–0,2 % da etera oleo. Ĝi odoras kiel violsimile. Ĝi havas altan procentaĵon de miristina acido kaj aliajn grasajn acidojn. La irida oleo estas valora naturprodukto. Ĝin oni uzas por altvaloraj parfumoj kaj por aromatigi nutraĵojn, likvorojn, dolĉaĵojn kaj bakaĵojn.
Traktato de Aix-la-Chapelle (1748)
La Traktato de Aix-la-Chapelle, foje konata kiel la Traktato de Aachen, finis la Militon de la aŭstra sukcedo, post kongreso okazigita la 24-an de aprilo 1748 en la grandurbo de Aachen.
La komenca interkonsento fiksis la kondiĉojn de la paco interkonsentita la 30-an de aprilo 1748 fare de Britio, Francio kaj la Nederlanda Respubliko, kun fina versio subskribita la 18-an de oktobro. Aŭstrio, Hispanio, Sardio, Modeno kaj Ĝenovo poste aliĝis al la traktato en du apartaj interkonsentoj, la 4-an de decembro 1748 kaj la 21-an de januaro 1749.
La traktato ĉefe ne sukcesis solvi la problemojn, kiuj kaŭzis la militon, kio kaŭzis la strategian aranĝon konatan kiel la diplomatia revolucio, kaj la eksplodon de la Sepjara milito en 1756.
Fono
Francio kaj Britio komencis duflankajn pacnegocadojn en aŭgusto 1746 en Breda, sed tiuj estis prokrastitaj pro brita espero plibonigi sian pozicion en Flandrio. Aliloke, Aŭstrio faris pacon kun Prusio en Dresdeno en decembro 1745, dum fine de 1746 ilia milito kun Hispanio en norda Italio ĉesis. La edzo de Maria Tereza, Franz, iĝis imperiestro de la Sankta Romia Imperio en septembro 1745 kaj ŝia rajto al la monarkio de la Habsburgoj estis rekonita fare de la aliaj postulantoj. Ĉar la Aŭstra Nederlando ne estis konsiderita strategia aktivaĵo, Maria Tereza atingis siajn ĉefajn militcelojn kaj deziris ke paco permesu al ŝia registaro kaj armeo esti rekonstruitaj, kaj tiam repreni Silezion.
Malgraŭ la venkoj en Holando, dum 1746 la Financministro plurfoje avertis pri la katastrofa stato de la franca financa situacio. La brita maramea blokado rezultigis la kolapson de doganenspezoj kaj severajn malabundojn, precipe inter la senhavuloj, kiuj dependiĝis je la moruofiŝo de Novlando kiel malmultekosta nutraĵfonto. Post iliaj perdoj ĉe Cape Finisterre en oktobro, la franca mararmeo jam ne povis defendi iliajn koloniojn aŭ iliajn komercvojojn.
Sub la aŭspicioj de la brit-rusa konferenco en novembro 1747, rusa ekspedicia trupo konsistanta el 37 000 homoj alvenis en la Rejnan regionon en februaro 1748. Kvankam ili kaptis Maastricht en majo, la franca pozicio povis nur plimalboniĝi. Tamen, la manko de progreso en Flandrio kaj interna rezisto al pliigado de la subvencio al ĝiaj aliancanoj, igis Brition volante fini la militon. Kaj Francio kaj Britio estis pretaj trudi kondiĉojn al siaj aliancanoj se necese, sed preferis eviti retiriĝon de la interkonsento ellaborante apartan packontrakton.
Por atingi tion, Francio, Britio kaj la Nederlanda Respubliko subskribis preparan interkonsenton la 30-an de aprilo 1748, kun kondiĉoj por ĝenerala paco, inkluzive de la restarigo de la Aŭstra Nederlando, Maastricht kaj aliaj lokoj. Ili ankaŭ certigis la aneksadon de Silezio al Prusio, same kiel la Duklandojn de Parmo, Florenco kaj Guastalla al reĝo Filipo de Hispanio (1720-1765). Fronte al la minaco daŭrigi la militon memstare, Aŭstrio, Sardio, Hispanio kaj Ĝenovo aliĝis al la traktato la 4-an de decembro 1748 kaj la 21-an de januaro 1749
La kondiĉoj de la interkonsento
Tiuj inkluzivis la sekvajn:
Epilogo
La traktato kiu plejparte restarigis la situacion kiu ekzistis antaŭ la ekapero de la milito en 1740 sed ne solvis la komercajn problemojn kiuj kaŭzis ĝin. Malmultaj francoj komprenis la malesperan ekonomian situacion, kiu postulis la revenon de iliaj profitoj en la Aŭstra Nederlando. La kombinaĵo kun la manko de palpeblaj avantaĝoj por helpi Prusion, kreis la frazon "stulta kiel paco".
La persistemo de Maria Tereza reakiri Silezion estis ŝlosila faktoro en la diplomatia revolucio de 1756.
En Aŭstrio estis miksitaj reagoj. Maria Tereza estis celkonscia reakiri Silezion kaj indignis pri brita subteno por la okupo de Prusio. Aliflanke, la traktato konfirmis ŝian rajton al la monarkio, dum la Habsburgs postvivis eble katastrofan krizon, resendante la Aŭstran Nederlandon sen batalo kaj farante negravajn koncedojn en Italio. Administraj kaj ekonomiaj reformoj fortigis ĝian padon en 1750 komparite kun 1740, dum ĝia strategia pozicio estis fortigita tra la rekono de la Habsburg kiel la reganto de esencaj teritorioj en nordokcidenta Germanio, Rejnlando kaj norda Italio.
De la aliaj militemuloj, Hispanio konservis dominecon en Latin-Ameriko kaj faris malpezajn gajnojn en norda Italio. Kun franca subteno, Prusio duobligis sian teritorion kun la aneksado de Silezio, sed dufoje faris packontraktojn sen informi siajn aliancanojn. Ludoviko la 16-a ne plu ŝatis Frederikon kaj nun vidis lin kiel nefidinda viro. La milito rivelis la malforton de la nederlandaj fortikaĵoj, kiuj pruvis nekapablaj elteni modernan artilerion, kaj simbolis kaj konfirmis la malkreskon de Nederlando kiel granda potenco.
En Britio estis sentite ke ili ricevis malmulton por sia armea kaj politika subteno. Tio igis Brition akordigi kun Prusio, prefere ol Aŭstrio, por protekti Hanovron de franca agreso.
Tiuj faktoroj kaŭzis reĝustigon de la kondiĉoj, en kio estas konata kiel la diplomatia revolucio de 1756 kaj la Sepjara milito de 1756 ĝis 1763, kio estis multe pli granda ol sia antaŭulo.
Rusia Konstitucifara Asembleo
Tutrusia Konstitucifara Asembleo (Всероссийское Учредительное собрание) estis demokratie elektita konstituci-ellabora (Konstitucifara asembleo) organizo, kunveninta en Rusio post la Oktobra Revolucio de 1917. Ĝi kunsidis por 13 horoj, en la 5a-6-a de januaro 1918. Ĝi estis elektita kaj malkreita de la bolŝevika registaro. Ĝin disigis la bolŝevika registaro.
Elekta rezulto (12-an de novembro 1917)
Pli ol 60 procentoj de la civitanoj havis rajton baloti por reprezentantoj de la Konstitucia Asembleo. Tio okazis kiel Balotado por la Rusia Konstitucifara Asembleo de 1917 ekde la 12-a de novembro kun la rezulto:
Kunsido kaj dissolvo en Petrogrado (5-6-an de januaro, 1918)
La Konsitucia Asembleo kunsidis en la Palaco Tauride en Petrograd, inter la 4-a horo posstagmeze kaj 4:40 aŭrore, la 5-6-an de januaro 1918. La prominenta bolŝeviko, Ivan Skvorcov-Stepanov jam sciigis, ke la bolŝevikoj ne akceptas la Konstitucian Asembleon.
Oni elektis al prezidanto de la Asembleo Viktor Ĉernov, gvidanton de la Socialista Revolucia Partio kontraŭ la bolŝevik-apogita Maria Spiridonova. La bolŝevikoj kaj la Maldekstraj Socialistaj Revoluciuloj kunsidis aparte en Sovnarkom kaj decidis dissolvi la Asembleon. Post kiam Fjodor Raskolnikov laŭtlegis la preparitan deklaron, la du frakcioj forlasis la Asembleon.
Ĉernov rapide akceptigis la SR-planitan radikalan agraran reformon, leĝon pri demokratia federacia respubliko kaj peton al la entento al demokratia paco. La Asembleo akceptis kunsidon je 5-a horo posttagmeze, la 6-an de januaro. La reprezentantoj trovis la konstruaĵon fermita je la anoncita tempo. La bolŝevika registaro deklaris la Asembleon dissolvita samtempe.
Leonard D. Abbott
Leonard Dalton ABBOTT (naskiĝis en 1878, mortis en 1953) estis angla-naskita usona publicisto, politikisto kaj liberpensulo.
Origine socialisto, Abbott kontaktis kun anarkiismo en la unua jardeko de la 20-a jarcento. Li estas plej bone memorita kiel gvidanto de la tielnomita movado por "Moderna lernejo" de tiuj jaroj.
Abbott estis ĉefa figuro en la Social Democratic Party of America (SDP). Ĉirkaŭ 1905, la interesoj de Abbott turniĝis al la liberecana edukado, en kiu li havis estran gravon. Li estis asocia en la publikigo dela gazetoj The Commonwealth, Current Opinion, kaj The Modern School.
Bilbao (metroo de Madrido)
Bilbao (Bilbao) estas stacio sur linioj 1 kaj 4 de la Metroo de Madrido, situanta sub la rondaĵo de Bilbao en distrikto Chamberí.
La stacio estis malfermita la sur linio 1 kaj la  sur linio 4.
20696 Torresduarte
20696 Torresduarte estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Luis Eduardo Torres Duarte, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Centro de Bachillerato Tecnológico Industrial y de Servicios n° 168 en Aguascalientes (Meksiko).
Turingia apotekomuzeo (Bad Langensalza)
La Turingia apotekomuzeo (germane: Thüringer Apothekenmuseum) troviĝas en la domo Haus Rosenthal en Bad Langensalza, Bergstraße nr 15a.
Priskribo
Ekde la 18-a de majo 2014 Bad Langensalza ĝojas pri instalo de nova muzeo. En unu el la plej malnovaj trabfakaĵoj sur 276 m² prezentas sin elmontrado pri la farmacia historio de la 18-a ĝis la 20-a jarcento.
Montratas altvaloraj ujoj el vitro, porcelano kaj ligno, farmaciaj laboriloj ekz. por la preparado de piluloj, ŝmiraĵoj, pulvoroj, pistujoj kaj pesiloj. En ok diversaj salonoj la vizitantoj povas malkovri diversajn laborejojn de malnova apoteko. Menciindas ankaŭ la reproduktita kemia-farmacia laboratorio de la langensalza-a apotekisto kaj kemiisto Johann Christian Wiegleb (1732-1800). Reproduktitis krome la oficino kun receptoj, laborejo el la 20-a jarcento kaj venenejo.
Ebligis la instalon de la muzeo donaco de ĉ. 10000 objektoj fare de la apotekista dinastio Dörries. Apartenas al la muzeo ankaŭ la apuda ĝardeno en kiu kreskas pli ol 100 diversaj kuracherboj.
Vizito de la konstruaĵo mem
La vizitantoj ne nur povas malkovri apotekaĵojn (inkluzive la ĝardeneto kun la medicinaj herboj) sed ankaŭ viziti la belege restaŭritan konstruaĵon Haus Rosenthal el la 1515-a jaro mem. Ege impresas la historiaj murpanelaĵoj kaj murpargetaĵoj kiel ankaŭ ĝia salono el ligno. Pro la modeldonaj restaŭradlaboroj la urbo Bad Langensalza ricevis fare de la aranĝintoj de la konkurso "Thüringer Holzbaupreis 2013" laŭdegon.
Diversaj aranĝoj - ekz. prelegoj kaj kursoj - donas al infanoj, junuloj, klasoj kaj plenkreskuloj la eblecon aktive lerni la historion de apotekista arto kaj travivi la sanigecon de kreskaĵoj. Specialaj rondgvidadoj post deviga antaŭanonciĝo kontentigas kvazaŭ ĉian pluan lernemon.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo muzea.
Tavi-Tavio
Tavi-Tavio - loke nomata Tawi-Tawi, tagaloge plenforme Lalawigan ng Tawi-Tawi - estas insularo kaj administra provinco de la Filipinoj. La provinca teritorio situas en la plej sudokcidenta parto de la insulara ŝtato, tre proksime al la substxtato Sabaho de Malajzio. Laŭ teritorio kaj laŭ loĝantaro plej granda parto estas la samnoma insulo Tavi-Tavio. La provinco estas parto de la regiono ARMM (Aŭtonoma Regiono de Islama Mindanao), kiu estis instalita en 1989 kaj kiu ankaŭ ampleksas la provincojn Magindanao, Suda Lanao kaj Ŝarif Kabunsuan de Mindanao, kaj krome la ankoraŭ pli sudajn provincojn Basilano kaj Suluo.
Formala ĉefloko de la provinco estas la urba komunumo Panglima Sugala ĉe la suda bordo de la ĉefa insulo, administra centro tamen la najbara komunumo Bongao en la okcidenta parto de la insulo. Marawi borde de la lago Lanao, kaj laŭ la censo de la jaro 2015 en la provinca teritorio vivis 390 715 homoj.
Grammichele
Grammichele estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caltagirone, Licodia Eubea kaj Mineo.
Klaskonscio
Klaskonscio estas esprimo uzita en politika teorio, precipe en marksismo, por rilati al la kredoj, aŭ manko de ili, kiujn persono tenas koncerne al sia socia klaso aŭ ekonomia rango en socio, la strukturo de sia klaso, siaj klasinteresoj, kaj de sia klashistorio. Laŭ Karl Marx, tiu konscio estas ŝlosila al ekfunkciigado de revolucio kiu "kreus diktatorecon de la proletaro, transformante ĝin de salajro-gajna, senposedaĵa amaso en la regantan klason".
Plejparte, oni povas observi ke kvankam la malsuperaj klasoj ĝenerale havas, almenaŭ teorie, pli grandan socian konscion por komune luktadi siajn vivojn (ekzemple, karitato, interhelpo, kaj amasaj manifestacioj), tamen la superaj klasoj en la efektivo havas pli grandan socian konscion por komune lukti por reteni sian statuson kaj privilegiojn, pliigi sian riĉecon, kaj mastrumadi la organizado de socia tiel kiel ĝi estus favora al ili and iliaj interesoj. Tamen pri la malsuperaj klasoj eĉ tio ne estas deviga en sociojn en kiuj la socia hierarkio estas rigida kaj tradicia. Foje, en multrasaj socioj aŭ landoj kiel Usono, la afero de klasoj kaj konscio estas miksitaj kune kun la afero de raso, ĉar homoj de neblanka haŭtkoloro ofte apartenos al la pli malriĉaj klasoj.
Kvankam germana teoriulo Karl Marx malofte uzis la esprimon "klaskonscio", li faris klaran distingon inter "klaso en si mem", kiu estas difinita kiel kategorio da homoj havantaj oftan rilaton al la produktadrimedoj, kaj "klason por si mem", kiu estas difinita kiel tavolo organizita en aktiva postkuro de siaj propraj interesoj.
Evoluo
La aristokratio, kune kun la membroj de la superaj klasoj, estis integritaj kune ene de la kadro de la supera klaso. Ilia klaskonscio ofte estis formita en siaj propraj edukaj sistemoj same kiel en siaj propraj universitatoj (ankoraŭ ekzistantaj ekzemple en Britio kaj Usono). Sekve, la plifortiĝo kaj kristaliĝo de la konscio igis samklasanojn povi transpreni la politikajn sistemojn kaj per tio senigi la aliajn klasojn - la mezan kaj la malsuperajn klasojn.
Thiago Quirino
Thiago Quirino (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo, Shonan Bellmare, Ventforet Kofu, Oita Trinita kaj Kagoshima United FC.
(41419) 2000 AW234
(41419) 2000 AW234 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tiu grupo da astroidoj en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tököl
Tököl (Tukulja, Тукуља [tukulja]) estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szigetszentmiklós.
Situo
Tököl situas sur ebenaĵo, sur insulo Csepel [ĉepel] laŭ interurba tramo inter Budapeŝto-Ráckeve. La urbo iomete estas for de Danubo, kontraŭe etendiĝas Százhalombatta. Szigethalom troviĝas 7, Szigetszentmiklós 9, Ráckeve 20, Budapeŝto 27 km.
Historio
La urbo estis loĝata en la neolitiko kaj kuprepoko. Tököl iĝis kampurbo en la 16-a jarcento. La urbeto detruiĝis dum la turka erao. Liberiganto de Hungario Eŭgeno de Savojo ricevis la tutan insulon pro venko super la turkoj. Serboj, kroatoj kaj ŝvaboj refondis la komunumon. Ankaŭ nun vivas la slava parolo en la urbo.
En Tököl funkciis hungara fabriko pri flugmaŝinoj, tial Tököl estis grava celo por la britaj flugmaŝinoj dum la 2-a mondmilito.
En la urbo funkcias prizono por junuloj. Apud la urbo troviĝas flughaveno, kiun la soveta armeo uzis dum la socialisma erao. Nuntempe ĝi estas uzata apenaŭ. La 3-an de novembro 1956 tie estis stabo de Ruĝa Armeo. Ili invitis Pál Maléter hungara ministro por defendado por pritrakti retiriĝon de Ruĝa Armeo. La rusoj arestis lin spite la internacian juron.
Konstanto de Planck
La konstanto de Planck (kutime skribata per la litero h) estas baza fizika konstanto. Ĝi havas dimension de ago. Ĝi troviĝas en multaj ekvacioj de kvantuma mekaniko.
Ĝi estis enkondukita de Max Planck en lia laboro kiel akuŝo de katastrofo en ultraviolkoloro. Li proponis ĝin en leĝo de radiado de perfekta nigra objekto. Planck postulis, ke energio ne povas esti eligata en laŭvola kvanto sed nur kiel kvantumoj.
Sokotra draceno
La sokotra draceno aŭ sokotra drakarbo (Dracaena cinnabari) estas plantospecio indiĝena en la insularo Sokotro. Ĝi unuafoje estis priskribata en 1882 fare de Isaac Bayley Balfour.
Konstanto de Planck
En la sistemo Internacia de Unuoj la valoro estas :
Oni ofte uzas la reduktitan konstanton de Planck:
Sokotra draceno
Priskribo
Dracaena cinnabari estas arbo kun malglata trunko, kiu atingas altecon ĝis 10 metrojn. La branĉoj disbranĉiĝas eksteren. La arbokrono havas duonsferan habiton.
La folioj estas vertikalaj, rigidaj, sidantaj kaj plilarĝigitaj apud la bazo. Ili atingas longecon de 30 ĝis 60 centimetroj kaj larĝecon de 2 ĝis 3 centimetroj.
La arbo floras je panikloj forte disbranĉiĝinte eksteren. La floroj grupiĝas po 2 ĝis 4. La flora pedunklo larĝas 5 milimetrojn.
Disvastiĝo
La arbo estas endemia de la sokotraj kserofitaroj. Ĝi nature vegetas inter altitudoj de 150 ĝis 1 600 metroj, precipe ĝis 600 m en regionoj ofte ĉirkaŭvolvitaj de nebuloj.
Uzado
La sokotra draceno estas unu el la specioj de dracenoj ( aŭ drakarboj ) kiu produktas specon de rezino nomata "sango de drako". Tiu ĉi estas uzata je kelkaj tradiciaj kuraciloj aŭ kiel kolorogilo.
La rezino jam estis komerca objekto dum la Antikva epoko. La rezino estas rikoltita jare nur unufoje; por tio ĝi merkate valoregas.