cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flavbeka kukolo
Aliaj
Komuna popolaj nomoj por tiu specio en suda Usono estas Pluvokorvo kaj Ŝtormokorvo. Tiuj rilatas la kutimon de la specio pli insiste alvoki en varmaj tagoj, do ofte antaŭsentante fulmotondrojn.
Okcidenta raso de la Flavbeka kukolo
Estis kreskanta polemiko rilate la taksonomian statuson de la okcidenta raso kaj pri ĉu ĝi estas diferenca el tiuj birdoj oriente. Tiu demando estas signifa por la konserva statuso de tiu specio okcidente, kie ĝi malpliiĝis al eta parto de sia loĝantaro de antaŭ unu jarcento. Loĝantaroj de tiu specio en okcidenta Nordameriko estas en danĝera malpliiĝo. Ĝi jam malaperis el la Brita Kolumbio, Vaŝingtono kaj Oregono dum la unua duono de la 20-a jarcento. Ankaŭ orientaj loĝantaroj malpliiĝis, sed ne tiom draste.
Niederwesterwald
La Niederwesterwald aŭ malsupra Vesterwaldo estas 1300 km² granda pejzaĝo en la okcidento de la Westerwald kaj en la nordo de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj malgranda parto en la sudo de Nordrejn-Vestfalio. Ĝi altas 12 km nordoriente de Koblenz ĉe Montabaurer Höhe 545 m. La nordokcidento de la Niederwesterwald ankaŭ estas nomata Vorderwesterwald (= antaŭa Vestervaldo).
La nomo
La antaŭsilabo "Nieder" (= malsupra) ne signifas, ke la pejzaĝo estas pli ebena ol la orienta Oberwesterwald (= supra Vestervaldo). Pli precize temas pri la limaj riveroj Lahn kaj Sieg kaj la internaj riveroj Saynbach kaj Wied, kiuj pasas la Niederwesterwald ĉe iliaj malsupraj partoj.
Situo kaj limoj
La Niederwesterwald iras de la  Limburger Becken en la sudo ĝis la Neuwieder Becken en  la nordo. La nordokcidenta limo estas la Siebengebirge kaj Pleiser Hügelland.
Montoj
La plej gravaj altaĵoj de la Niederwesterwald estas jenaj:
Ruĝeca buteogalo
La Ruĝeca buteogalo aŭ Ruĝeca krabaglo, (Buteogallus aequinoctialis) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj.
Ĝi troviĝas en Brazilo, Gujanoj, Trinidado kaj Tobago, kaj Venezuelo. Tio estas el marborda Venezuelo suden tra la tuta brazila marbordo escepte en la plej sudaj subŝtatoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj manglejoj; ankaŭ ĉe marĉoj.
Ĝi estas 42-46 longa; la masklo pezas ĉirkaŭ 590 g, dum la ino ĝis 796 g. Supre estas malhelbruna kaj la tre larĝaj flugiloj havas nigrajn pintojn kaj bordojn, ruĝecan makulon kaj nigran striecon. La vosto montras mallarĝajn striojn. La subaj partoj estas ruĝecbrunaj, el kio la komunaj nomoj. La beko kaj kruroj estas malhelaj, sed la vaksaĵoj al la okuloj rimarkinde flavaj.
Tiu specio manĝas preskaŭ nur krabojn, el kio la alternativa nomo. Ĉasmaniero estas falflugo el ripozejo kaj reporto de la kraba predo al seka manĝejo. Okazas ceremoniajn flugojn memmontrajn porpariĝadajn, kun akrobatio, kriado kaj plonĝoflugoj. La ino en nesto el bastoneteroj kaj folioj demetas ununuran ovon.
La specio suferas ioman malpliiĝon pro habitatodetruo kaj malpliiĝo de la manĝataj specioj pro troa fiŝkaptado.
Malhela melierakso
La Malhela melierakso (Melierax metabates) estas rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiuj povas inkludi ankaŭ multajn aliajn dumtagajn rabobirdojn kiaj milvoj, agloj kaj cirkuoj.
Tiu akcipitro reproduktiĝas en sub-Sahara Afriko, sed evitas pluvarbarojn de la Konga baseno. Estas malgranda kaj malpliiĝanta izolata populacio en Maroko, kaj ĝi loĝas ankaŭ en Saŭdarabio kaj Jemeno.
Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en tropika kaj subtropika savano. Ĝi konstruas neston el bastonetoj en arbo kie la ino demetas 1 al 2 ovojn. Ĝi manĝas varion de malgrandaj vertebruloj kaj grandaj insektoj.
La Malhela melierakso estas granda, longvosta akcipitro kun larĝaj flugiloj kaj enverguro de 105 cm. Ĝi estas ardezgriza supre, kape (iom pli nigreca ĉirkaŭ la okulareo) kaj en supra brusto kaj blanka kun ege fajna strieco sube el suba brusto al subvosto (la plej fajna inter melieraksoj). La vosto estas nigrablanka kaj dumfluge la flugiloj estas grizaj kun nigraj pintoj. La flugo estas rekta kaj mekanika. Estas ruĝaj la kruroj kaj la beko (kun nigra pinto kaj samruĝa suba brido).
Tiu specio ricevas ankaŭ la nomon de Kanta melierakso pro la kanto de la reprodukta sezono, kiu konsistas el kantaj flutaĵoj kaj fajfoj.
Keisuke Iwashita
Keisuke Iwashita (岩下 敬輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Gamba Osaka, Avispa Fukuoka kaj Sagan Tosu.
Flavbrova emberizo
La Flavbrova emberizo, Emberiza chrysophrys, estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Ĝi reproduktiĝas en orienta Siberio, kaj estas migranta specio, kiu vintrumas en centra kaj suda Ĉinio. Ĝi estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
La Flavbrova emberizo reproduktiĝas en tajgo. La ino demetas kvar ovojn en arba nesto. En naturo la dieto de plenkreskulo konsistas el semoj, sed ili manĝigas idojn per insektoj.
Tiu birdo estas pli malgranda ol la Kanemberizo, sed relative grandkapa. La supraj partoj estas brunaj kaj tre striecaj, kaj la subaj partoj estas blankaj kun oranĝeca nuanco en flankoj kaj iome da fajna malhela strieco en brusto. Ties fortika beko estas rozkolora kun grizeca supra makzelo. La kruroj estas ruĝecaj.
La reprodukta masklo havas nigran kapon kun blankaj kronostrio kaj mustaĉaj strizonoj kaj gorĝareo. Estas brilflava superokula strio (de kio venas kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo) kiu finas blanke. Inoj kaj junuloj havas pli mildan kapobildon, kun bruna anstataŭ nigra, kaj povas esti konfuzata kun la Malgranda emberizo; tamen ĉiam estas iom da flava en superokula strio (brovo), same kiel almenaŭ nuanco de blanka strio en krono. Ĉiaj plumaroj montras la tri helajn zonojn de kapobildo (krono, brovo kaj mustaĉa) krom blanka makuleto fine de orelareo.
Tendenco
Tendenco priskribas inklinon kaj plimultiĝon de eventoj al specifa direkto kaj ebligas laŭ tio, kio okazis en pasinteco dedukti okazaĵojn venontajn. Tendenco povas esti sama, kreskanta aŭ falanta.
En meteologio oni emas indiki tendencon por dedukti la venontan veteron. Same validas al ekonomio kaj statistiko.
En literaturo tendenco signifas daŭran emon disvastigi iun ideon rekomendante ĝin pli aŭ malpli malkaŝe en verkoj.
Hungario en la Somera Olimpiko 2012
La evento pasis en Londono (Britio) de la 27-a de julio ĝis la 12-a de aŭgusto 2012. Kunordigis la teamon la Hungara Olimpika Komitato, kreita jam en 1895. <!-- La listo nur publikeblos kiam ĝi estos plene en ĝusta lingvo kaj laŭeble sen ruĝa ligilo.
Bestoprotektado
Bestoprotektado estas nomitaj ĉiuj homaj agadoj celantaj ebligi specikonforman vivon al bestoj, sen neutilaj suferoj, doloroj kaj damaĝoj.
Bestoprotektado ofte kontraŭas interesojn de la bestekspluatado, tio estas la plej granda konfliktpotencialo de la temaro. Ekspluatado de bestoj, ekzemple en bestbredado aŭ scienca esplorado, ofte ankaŭ damaĝas la bestojn.
Diferenco inter speciprotektado kaj bestprotektado estas la celo: speciprotektado celas konservi la ekziston de bestspecioj, sed bestprotektado celas unuopajn bestojn kaj ties nedamaĝo.
Organizoj
Monda Bestprotekto (angle World Animal Protection; antaŭe The World Society for the Protection of Animals (WSPA)) estas internacia neprofita organizaĵo, kiu laboras por bestprotektado.
La Universala Deklaracio pri Besta Bonfarto (UDBB) estas propono por interregistara interkonsento por rekoni ke bestoj estas vivestaĵoj kapablaj senti kaj suferi, ke ili havas bonfarajn bezonojn, kiujn oni devas respekti kaj ke krueleco kontraŭ ili devas fini. Se aprobite de la Unuiĝintaj Nacioj, la UDBB estus aro de principoj kiuj instigus naciajn registarojn krei aŭ plibonigi iniciatojn kaj leĝaron por la protekto de bestoj.
32006 Hallisey
32006 Hallisey estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Olivia Anne Hallisey, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri biomedicino kaj scienco de la sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Greenwich High School de Greenwich (Konektikuto, Usono).
Loosdorf
Loosdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Monda Universitato
Monda Universitato (MU) estas edukada entrepreno organizata kaj aŭspiciata de Brazila Esperanto-Ligo, celante disponigi al interesatoj kursojn kaj lernobjektojn pri temaro proponita de docentoj kaj spertuloj. La efikeco de la diversaj kursoj estas strikte kontrolata de la organizado de MU, kiu liveros atestilon al la lernanto post fina ekzameno. La bazo de la tiu eduksistemo en MU estas la rekta kontakto inter la tema spertulo kaj la lernanto, surbaze de interreta kontakto.
NGC 4859
NGC 4859 (aliaj indikoj — UGC 8097, MCG 5-31-53, ZWG 160.71, PGC 44534) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
8236 Gainsborough
8236 Gainsborough estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita pentristo Thomas Gainsborough (1727–1788). Li estis forte influita de la stilo rokoko kaj la nederlandaj pentrado de pejzaĝoj ; li estas konata pro esti pentrita ne nur aristokratiulojn sed ankaŭ terkultivistojn.
Vécs
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ flankovojoj, fervojo Kál-Bátonyterenye preteriras. Parád troviĝas 21, Gyöngyös kaj Eger po 22 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis el 1332 en formo Weck. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. En 1871 Vécs ricevis la rangon grandvilaĝo. Baldaŭ Vécs administre apartenis al Gyöngyös, sed en 1950 ĝi sendependiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, migra poŝto.
Andor Losonczy
Andor Losonczy [loŝonci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Losonczy Andor estis hungara-aŭstra avangarda komponisto, pianisto. Lia patro estis Dezső Losonczy.
Andor Losonczy naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Salzburg.
Biografio
Andor Losonczy frekventis konservatoriojn en Pécs, poste en Budapeŝto, fine li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1955. Liaj plej gravaj instruistoj estis Pál Kadosa kaj Endre Szervánszky. Post siaj studoj li estis profesia pianisto, kiu faris recitalojn. Ekde la 1960-aj jaroj li instruis en la universitato en Salzburg konata kiel "Mozarteum". Li ricevis aŭstran civitanecon. Li emeritiĝis en 1998. En tiu periodo li donis kursojn pri elektronika kaj eksperimenta muzikoj. Li ricevis plurajn premiojn. Li havis edzinon.
Abdalkuria pasero
La Abdalkuria pasero (Passer hemileucus) estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta endemie en la malgranda insulo de Abd al Kuri (ankaŭ malsame literumita) en la Hinda Oceano, ĉe la Korno de Afriko. Kvankam tiu specio estis origine priskribata kiel distinga specio. Ĝi estas kutime konsiderata sama kiel la Sokotra pasero. Tamen, BirdLife International agnoskas ĝin kiel specio, ĉar ties morfologio distingas. Ĝi estas tre limigita specio, kun populacio sub 1,000 individuoj, sed ĉar ĝi ne suferas konatan minacon ĝi estas konsiderata nur kiel vundebla specio fare de BirdLife International.
Distriktoj de Kantono Argovio
La 11 distriktoj de Kantono Argovio (stato 2009) formas la administran subdividon de la kantono.
Historio
La hodiaŭaj distriktoj de Kantono Argovio estis kreitaj en 1803 dum la malfondo de la Helveta Respubliko samtempe kun la fondo de la nuna Kantono Argovio el la helvetaj kantonoj Argovio, Frikvalo kaj Baden.
Funkcio
La distriktoj de Argovio estas unuflanke la elektodistriktoj por la elekto de la kantona parlamento, la tiel nomita granda konsilio, kaj aliflanke la tribunalaj distriktoj kaj prefektejoj respektive distriktaj oficejoj.
La distriktaj oficejoj estas kontrol- kaj permesaŭtoritato, kiu traktas plendojn en tutelaj kaj socialhelpaj kazoj, ili eldonas ĉaspermesojn kaj fiŝkaptpermesilojn, respondecas por la permeso de lotumadoj kaj komunutilaj kolektoj, respondecas pri ordonoj kontraŭ hundoposedantoj, kaj eldonas kadavropasportojn por eksterlando. La distriktaj oficejoj krome estas la aŭtoritatoj respondecaj por protekta liberdepreno, por la arbitrado okaze de lukvereloj kaj la oficejoj por perditaj objektoj. Ili kolektas la rezultojn de elketoj kaj voĉdonoj kaj sendas la rezultojn al la ŝtata kancelario.
Demografio
Dum la plej popolriĉa distrikto Baden nombras pli ol 120000 loĝantojn la plej malgranda distrikto laŭ loĝantaro, nome Rheinfelden, havas apenaŭ 40000 loĝantojn. La distrikto Baden estas orientita al la urbo Zuriko al kies aglomeraĵo ĝi apartenas.
Antal Borsi
Antal Borsi [borŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Borsi Antal estis hungara instruisto, skulptisto, medalisto. Antal Borsi naskiĝis la en Hajdúnánás, li mortis la  en Kisvárda.
Biografio
Antal Borsi frekventis bazlernejon en Hajdúdorog, mezlernejon en Debrecen, poste li akiris diplomon en Pedagogia Altlernejo György Bessenyei. Li komencis instrui en Révleányvár, post la soldatiĝo en Zemplénagárd. Iom poste li instruis desegnadon en Cigánd, poste en Kisvárda. Li akiris pli valoran pedagogian diplomon en Universitato Lajos Kossuth, poste li instruis jam en gimnazioj de Kisvárda, baldaŭ en Sárospatak.
En 1991 li kreis la unuan medalon, en la sekva jaro memortabulon, baldaŭ statuojn. Li havis edzinon.
Giovanni Pierluigi da Palestrina
Giovanni Pierluigi da PALESTRINA (naskiĝis en Palestrina [antikve Praeneste, tiam Papaj Ŝtatoj, proksime de Romo] aŭ en Romo mem, 1525, plej malfrue la, mortis la en Romo) estis itala komponisto de renesanca muziko. Li estis la plej fama reprezentanto el la 16-a jarcento de la roma skolo de muzikokomponado.
Palestrina estas konsiderata unu el la plej grandaj komponistoj de la Renesanco. La pinto de liaj atingoj estas liaj mesoj, kiuj nombras pli ol cent. Elstaraj inter ili: Meso de Papo Marcello, Assumpta est Maria kaj aliaj. La plej multaj Palestrinaj mesoj baziĝas sur gregoria ĉanto; La komponisto ofte uzis la bazon de popola poezio. Krom mesoj, Palestina verkis pli ol 180 motetoj; Unu el la plej konataj inter ili estas Stabat Mater.
Palestrina ne estis nur komponisto de religia eklezia muziko: li komponis pli ol cent sekularajn madrigalojn, kies ĉeftemo estis la amo, temo tipa por lia tempo. En 1551 lia unua libro de madrigaloj estis publikigita kaj en 1584 sekvis la dua.
Komponistoj kaj muzikteoriuloj analizis la verkon de Palestrina kaj formulis la regulojn de kontrapunkto kiuj estas utiligitaj ĝis hodiaŭ kiel la domina komponsistemo, "Kontrapunkto Palestrina".
Nek la naskiĝloko de Palestrina nek lia naskiĝdato estas tute certaj. Lian naskiĝdaton oni taksas surbaze de artikolo de Melchiorre Major, kiu mencias, ke Palestrina mortis en la aĝo de 68 jaroj. Sed la historiisto Leonardo Cecconi notis, ke Palestrina mortis aĝante 65 jarojn, tiele li estus naskiĝinta en 1528 aŭ komence de 1529.
Li estis kromnomata Il Prenestino (laŭ la malnova nomo de sia naskiĝloko). Li treege influis la disvolviĝon de la katolika eklezia muziko, kaj lia verkaro povas esti rigardata kiel sumigo de renesanca polifonio, same kiel la verkaro de J. S. Bach por kontrapunkto en la baroka epoko.
Junaĝo
Palestrina naskiĝis en la urbo Palestrina, ĉe Romo, tiam parto de la Papaj Ŝtatoj. Oni konas precize nek la jaron nek la tagon de la nasko de Pierluigi. La protokolo pri la morto de «Donna Iacobella», patroflanka avino de Giovanni, konstituas la unuan mencion farita de la nomo de la infano, same kiel la unua indiko koncernanta la membrojn de la familio Pierluigi. Ĝi estas datita de la 22a de oktobro 1527 — sendube Giovanni naskiĝis tuj poste — kaj ĝi establas, en ĉeesto de sep atestantoj, la disdividon de la havaĵoj de Iacobella inter ŝiaj kvar gefiloj Francesco, Sante, Nobilia kaj Lucrezia, ŝia bofilino Palma, ŝiaj fratinoj Perna kaj Geronima, kaj finfine ŝia nepo Giovanni. Inter la hereditaj havaĵoj estas grava nombro de dek kvin matrasoj, kio supozigas, ke Iacobella luis ĉambrojn al vojaĝantoj kaj ke la atestantoj estis simplaj klientoj. El tiu disdivido, Giovanni ricevis dek stanajn ujojn kaj unu matrason; Sante, la patro de Giovanni, du litkovrilojn; la bofilino Palma, finfine, heredis funebran mantelon. Francesco kaj Sante ricevis la domon de Palestrina, kondiĉe al pago de dek tri dukatoj al sia fratino Nobilia kaj dudek sep al sia fratino Lucrezia. La du fratoj estis devigitaj heredigi favore de siaj fratinoj kaj inverse. La nomo de la edzo de Iacobella, nome Pierluigi, iĝis familinomo kiu estos trapasata al filoj, nepoj kaj pranepoj.
Pro foresto de dokumentoj, la fakuloj pri la muzikistoj fiksis la daton de lia nasko ĉirkaŭ 1525. Li naskiĝis en Palestrina, urbeto proksima al Romo la ĉefurbo, dum la episkopeco de la florenca kardinalo Lorenzo Pucci, nomumita en 1524. La testamento de Iacobella permesis dedukti, ke li estis la plej aĝa de la familio. Lia infanaĝo estis trempita en religio: la membroj de lia familio formis parton de kunfrataroj, tiam nombraj en Palestrina, kaj la proksima ĉefurbo estis ankoraŭ preskaŭ mezepokeca, kie socio kaj religio estis ankoraŭ tute ligitaj.
En januaro 1536, lia patrino mortis: Giovanni estis tiam dek- aŭ dekunu-jaraĝa. Tiam li estis eble ankoraŭ en Palestrina aŭ li jam estis en Romo kiel puer cantor (kantoknabo) en la Baziliko Sankta Maria la Granda. Du historioj estas pri la maniero laŭ kiu oni malkovris la muzikan kapablon de Giovanni: unu asertas, ke la kapelestro de Sankta Maria la Granda aŭdis lin kanti survoje el Palestrina al Romo, kaj decidis instrui al li kantoteknikon, ŝatinte lian voĉon; la dua asertas, ke dum koncerto, la kapelestro estis rimarkinta la akuratecon per kiu la infano kapbalancis laŭ la melodio kaj li decidis instrui al li tiom profite ke tuj Giovanni iĝis ekzemplo por ĉiuj. Tria rakonto, kiu estas evidente pli proksima al legendo, postulas, ke riĉa hispano tie pasanta en Palestrina aŭdis la muzikan kapablon de Giovanni kaj tuj avertis pri tio liajn gepatrojn.
Dokumentoj sugestas ke li jam certe unuafoje vizitis Romon en 1537, kiam li estis listita kiel ĥorano ĉe la baziliko Santa Maria Maggiore. Li studos tie poste kun Robin Mallapert kaj Firmin Lebel. Li paŝos plej el sia vivo kaj kariero en tiu urbo. Eble Giovanni povis, ankoraŭ en Palestrina, familiariĝi kun la muziko, kaj ke li estis rimarkita, kvankam la muzika liturgio en la katedralo de Palestrina estis limigita al minimumo kaj ŝajne ne estis profesia koruso. Ĉiuokaze, kontrakto establita en la sakristio de Sankta Maria la Granda inter la reprezentantoj de la preĝejo kaj la kapelestro Giacomo Coppola, datita en la 25a de oktobro 1537 (la papo Paŭlo la 3-a regis ekde tri jaroj), postulis, ke loĝadon, nutradon kaj vestadon oni havigu al ses infanoj ĉantistoj el kiuj la dua el tiuj ses, listigitaj laŭ aĝordo, estas. Nek tiu dokumento nek aliaj pli malfruaj indikas ekde kiam Giovanni studis en la lernejo de la malgrandaj korusistoj de la preĝejo, sed eble li jam estis enirinta ĉirkaŭ 1533, ĉar la infanoj estis ĝenerale akceptitaj de inter ses kaj ok jaroj, ĝis la aĝo de la voĉoŝanĝiĝo kiu venis inter dek kvar kaj dek ses. En la arkivoj de Palestrina, publikigitaj kiel analoj en 1795, kuriozaj memoroj de iu Pietroantonio Petrini indikas:. Tiun jaron, Giovanni devis esti ĉirkaŭ dek kvin jaraĝa kaj esti fininta siajn studojn en Sankta Maria la Granda.
La naturo de la instruado en Sankta Maria la Granda estas montrita per kontrakto inter la patro de infano nome Pompeo, sep aŭ ok-jaraĝa, kaj la baziliko; la patro memdevigas lasi sian filon dum ses jaroj al la respondeco de la ĝenerala vikario kaj je la servo de la baziliko, kie li partoprenos kiel aliaj infanoj en la tuta liturgio. Li estos "bone traktata", nutrita, vestita, ŝuvestita kaj instruita en gramatiko kaj ĉanto. La infano ne rajtas esti reprenita sen redoni al la preĝejo la tuton de la elspezoj relativaj al lia tenado kaj instruado. La muzikaj studoj temas pri la gregoria kanto kaj pri polifonio same kiel pri teoriaj sciaroj necesaj por ties praktiko, pri kontrapunkto, pri la komponado kaj pri orgeno, kies studo estis deviga. Giovanni estis gastigita kun kvin aliaj infanoj en la dependaĵoj de la baziliko kie loĝas ankaŭ ilia profesoro de muziko kaj kapelestro Giacomo Coppola (kiu havas pro nekonata tialo la simplan titolon de "helpanto" de la infanoj), kiel kutime okazis. Juna knabo kiu scipovis ĉanti akurate kaj interpreti sian propran parton estis rekte akceptita en la koruso de la kapelo, komponita de basuloj, tenoroj "contralti" kaj sopranoj, kaj same partoprenis en la gregoria psalmodio okaze de solenaj festoj, ligite al la diversaj partoj de la ĉantado fare de la kanonikoj. Inter la instruistoj de Giovanni figuris eble Firmin Lebel, kiu estros poste la kapelon de San Luigi dei Francesi.
Palestrina iĝis muzikisto sub la influo de la nordeŭropa stilo de polifonio, kiu ŝuldis sian hegemonion en Italio ĉefe al du influaj nederlandaj komponistoj, nome Guillaume Dufay kaj Josquin des Prez, kiuj estis dediĉintaj gravajn partojn de siaj karieroj tie. Italio mem ankoraŭ ne estis produktinta iun ajn de komparebla famo aŭ lerteco en polifonio.
Kapelestro
El 1544 al 1551, Palestrina estis orgenisto de la katedralo de Sankta Agapito, nome la ĉefa preĝejo de sia naskurbo. Dekomence post la morto de la venecia Francesco Cornaro, la 1an de oktobro 1543, la roma Giovanni Maria de'Ciocchi del Monte estis eleltita la 5an en la sidejo de la episkopeco. Granda muzikamanto li estis tre altirita de artoj ĝenerale, kaj li eble estis la origino de la oficiala nomumo de Giovanni, la 25an de oktobro 1544, por la posteno de orgenisto de la katedralo de Sankta Agapito kaj de instruisto de kanonikoj, kaj finfine de infanoj anstataŭ kanoniko kiu ne plu povis. Antaŭ la alveno de Giovanni Pierluigi, la iama kapelestro Ludovico de Sonnino simple akompanis ĉiutage la kanonikojn en la gregoria psalmodio de la diservo, sed post lia alveno oni decidis plialtigi la nivelon de la polifonia ludado. Krom sia posteno de instruisto, li devis ludi la orgenon la tagojn de solena festo kaj zorgi ĉiutage pri la korusa parto de la meso, de la vesproj. Lia salajro estis sama kiel tiu de la kanonikoj, kiuj, krome, devis ĵuri fidelon al li.
En 1547, Giovanni edziĝis al virino el Palestrina nome Lucrezia. La geedziga kontrakto estis subskribita la 12an de junio fare de la patro de Giovanni, Sante, kaj de la du bofratoj de Lucrezia, kiu estas orfa. Ĝi precizigis, ke ŝi kontribuas per doto de cent florenoj, kiuj devenas el la patra heredo. La religia ceremonio okazis en Sankt-Agapito kaj la ringinterŝanĝo ĉe la ĵusedzino, kie la nupto estis oficiale proklamita. La postan 7an de novembro estis farita la listo de la havaĵoj, nome dua kontrakto sur kiu aperas por la unua fojo la familia diminutivo de "Giannetto" menciita de la notario por aludi Giovanni: tiu diminutivo aperos poste konstante laŭlonge de lia vivo. Ĝi estos uzita kaj kommprenita de Giovanni por subskribi siajn komponaĵojn, kaj probable same de liaj gepatroj kaj de liaj estroj kaj kolegoj en Sankta-Maria la Granda. Finfine, la tria geedzeca kontrakto, kiu disdividis la havaĵojn inter la heredantoj, estis subskribita la 16an de novembro. Lucrezia ricevis herede malgrandan entreprenon de tanado, du terenoj liberigitaj el hipotekoj kaj impostoj, same kiel herbejon kaj vitejon.
Dum la venonta jardeko, Palestrina tenis postenojn similajn al tiu de la nomumo por la Julia Kapelo ĉe aliaj kapeloj kaj preĝejoj en Romo, notinde ĉe Sankta Johano de Laterano (1555–1560, posteno antaŭe tenita de Lassus), kaj ĉe Sankta Maria la Granda (1561–1566). La 10an de novembro 1549, la papo Paŭlo la 3-a mortis en Romo estante okdek unu jaraĝa. La elekto de nova papo okazis la 8an de februaro 1550: la konklavo nomumis, por ĝenerala surprizo, la kardinalon roman Giovanni Maria del Monte, fakte episkopo de Palestrina. Nombraj festoj estis organizitaj je la anonco de la nova papo, kiu prenas la nomon de Julio la 3-a. En septembro 1551, Julio la 3-a nomumis Giovanni Pierluigi por la estrado de la koruso de la "Cappella Giulia" de la Baziliko Sankta Petro, en Vatikano. Tiu posteno estas de la plej gravaj ĉar venas tuj post tiu kiu konsistas en la estro de la Cappella musicale pontificia sistina, tio estas la pontifica koruso, nome la persona koruso de la papo, kiu dependas rekte de lia sola aŭtoritato kontraste al la "Cappella Giulia" kiu estas tre ligita al la liturgio de Sankta-Petro. Multaj publikaĵoj konfuzas inter la du kapeloj kiel unusola, sed ambaŭ institucioj estas distingaj.,,. La gravo de tiu kapelo havas kiel similaĵoj nur tiujn de Sankta-Maria-la Granda kaj de Sankta-Johano-de-Laterano, el kiuj ĉiuj tri posedas po unu koruson formatan kaj de plenkreskuloj kaj de junuloj, dum la pontifica kapelo posedas koruson formatan nur de plenkreskaj ĉantistoj inter kiuj la plej bonkvalitaj el Eŭropo.
En 1571 li revenis al la Julia Kapelo kaj restis ĉe Sankta Petro por la cetero de sia vivo.
Komponisto
Palestrina servis kiel ekzempla komponisto en la Katolika Eklezio danke al sia orda, trankvila kaj pura verkado. Sekvante la distribuadon de la protestanta fluo de la Eklezio en Eŭropo, novaj ĝenroj estis evoluigitaj kiuj konformiĝis al la principoj de la fluo (ekz., ĥoralo). Responde, la temo de muziko estis diskutita en la Koncilio de Trento, por trovi taŭgan respondon. Tie estis decidite inter la gvidantoj de la Romkatolika Eklezio revenis al la tradicio kaj t.n. restarigi la kronon al sia iama gloro, per renovigado la religian muzikon kiel ĝi estis en la frua Mezepoko, dum la tempo de papo Gregorio la Granda. Palestrina estis elektita por funkcii kiel la flagportanto, kaj liaj verkoj funkciis kiel modelo por komponado de katolika muziko.
Liaj unuaj publikigitaj komponaĵoj, nome libro de Mesoj, estis farinta tiom favoran impreson al la papo Julio la 3-a (antaŭe episkopo de Palestrina) ke en 1551 li nomumis Palestrina maestro di cappella aŭ muzika direktoro de la Cappella Giulia, (Julia Kapelo, en la senco de koruso), nome ĥoro de la kanonikaro ĉe la Baziliko Sankta Petro de Romo. Tiu libro de Mesoj estis la unua de loka komponisto, ĉar en la italaj ŝtatoj de la epoko de Palestrina, plej komponistoj de religia muziko estis el Nederlando, Francio, Portugalio, aŭ Hispanio. Fakte la libro estis redaktorita de iu Cristóbal de Morales: la kovrilpaĝa bildo estas preskaŭ ekzakta kopio de tiu el la libro de la hispana komponisto.
La jardeko de la 1570-aj jaroj estis malfacila por li persone: li perdis sian fraton, du el siaj filoj, kaj lia edzino en tri separataj eksplodoj de la sama pesto (1572, 1575, kaj 1580, respektive). Ŝajne li estis konsiderinta iĝi pastro tiam, sed anstataŭe li reedziĝis, tiun fojon al riĉa vidvino. Tio finfine donis al li financan sendependecon (li ne estis bone pagita kiel ĥorestro) kaj kapablis komponi fekunde ĝis sia morto.
Li mortiĝis en Romo pro pleŭrito en 1594. Kiel estis kutimo, Palestrina estis entombigita la saman tagon kiam li mortiĝis, en ebena ĉerko kun plumba plato sur kiu oni skribis Libera me Domine. Kvin-parta psalmo por tri ĥoroj estis kantita ĉe la funebro.
Muziko kaj reputacio
Lia sinteno direkte al madrigaloj estis iom enigma: dum en la antaŭparolo al lia kolekto de motetoj Canticum canticorum (Alta Kanto de Salomono) (1584) li rezignis pro la fiksado de profanaj tekstoj, nur du jarojn poste li estis reen en presaĵo kun la Libro II de liaj sekularaj madrigaloj (kelkaj el tiuj estas inter la plej bonaj komponaĵoj en la medio). Li publikigis nur du kolektojn de madrigaloj kun profanaj tekstoj, unu en 1555 kaj alia en 1586. La aliaj du kolektoj estis spiritaj madrigaloj, ĝenro kara fare de la propagandantoj de la Kontraŭreformacio.
La mesoj de Palestrina montras kiel lia kompona stilo formiĝis dum tempo. Lia Missa sine nomine ŝajne estis precipe alloga al Johann Sebastian Bach, kiu legis kaj elfaris ĝin skribante la Meson en B-minoro. La plej multaj el la mesoj de Palestrina aperis en dek tri volumoj presitaj inter 1554 kaj 1601, la lastaj sep publikigitaj post lia morto.
Unu el la markostampoj de la muziko de Palestrina estas ke disonancoj estas tipe forigitaj al la "malfortaj" taktoj en kvanto. Tio produktis glatadon kaj pli da konsonantospeco de polifonio kiu nun estas konsiderita kiel definitiva antaŭ nelonge renesanca muziko, konsiderante la pozicion de Palestrina kiel la plej elstara komponisto de Eŭropo (kune kun Lassus) en la sekvo de Josquin (m. 1521). La "Palestrina stilo" nun funkcias kiel bazo por kolegiaj Renesancaj kontrapunktaj klasoj, danko en granda parto al la klopodoj de la 18-a-jarcenta komponisto kaj teoriulo Johann Joseph Fux, kiu, en libro nomita Gradus ad Parnassum (Ŝtupoj al Parnaso, de 1725), metis ronde kodigante Palestrina teknikojn kiel pedagogia ilo por studentoj de komponarto. Fux uzis la esprimon "speca kontrapunkto", kiu implicas serion de ŝtupoj per kio studentoj laboras laŭstadie kun pli kompleksaj kombinaĵoj de voĉoj adherante al certaj striktaj reguloj. Fux faris kelkajn stilajn erarojn, aliflanke, kiuj estis korektitaj fare de pli postaj verkintoj (precipe Knud Jeppesen kaj Morris). La propra muziko de Palestrina enhavas abundajn okazojn en kiuj liaj reguloj estis sekvitaj laŭlitere, same kiel multaj kie ili estas libere rompitaj.
Laŭ Fux, Palestrina establis kaj sekvis tiujn bazajn gvidliniojn:
Multe da esploro pri Palestrina estis farita en la 19-a jarcento fare de Giuseppe Baini, kiu publikigis monografion en 1828 kiu faris Palestrina fama denove kaj plifortikigis la jam ekzistantan legendon ke li estis la "Savanto de Religia Muziko" dum la reformoj de la Koncilio de Trento. La 19-a-jarcenta emo por herooadoro estas superrega en tiu monografio, aliflanke, kaj tio restis ĉe la komponisto certagrade al la nuntempo. La opero Palestrina de Hans Pfitzner montras tiun sintenon ĉe sia pinto.
Ĝi estas nur ĵus, kun la eltrovaĵo kaj publikigo de granda interkonsento da ĝis nun nekonata aŭ forgesita muziko de diversaj renesancaj komponistoj, kiam estis eble konvene taksi Palestrina en ĝusta historia kunteksto. Kvankam Palestrina reprezentas finrenesancan muzikon bone, aliaj kiel ekzemple Orlando di Lasso (Franc-flandra komponisto kiu ankaŭ pasigis iujn partojn el sia frua kariero en Italio) kaj Wiliam Byrd estis verŝajne pli multflankaj. Fakuloj de la 20-a kaj 21-a jarcentoj flanke kaj grande retenas la vidon, ke Palestrina estis forta kaj delikata komponisto kies muziko reprezentas pintokunvenon de teknika perfekteco, emfazante ke kelkaj el liaj samtempuloj posedis same individuajn voĉojn eĉ ene de la limigoj de "glata polifonio." Kiel rezulto, komponistoj kiel Lassus kaj Byrd same kiel Tomas Luis de Victoria ĉiam pli ĝuis kompareblajn reputaciojn.
Palestrina estis fama en sia epoko, kaj se entute lia reputacio pliiĝis post lia morto. Konservativa muziko de la roma skolo daŭre estis skribita en lia stilo (kiu en la 17-a jarcento estis konata kiel la Prima pratica) fare de tiaj disĉiploj kiel Giovanni Maria Nanino, Ruggiero Giovanelli, Arcangelo Crivelli, Teofilo Gargari, Francesco Soriano kaj Gregorio Allegri. Ankaŭ supozeble Salvatore Sacco eble estis studento de Palestrina, same kiel Giovanni Dragoni, kiuj poste daŭriĝis por iĝi direktoro en la Baziliko Sankta Johano de Laterano. Tiom malfrue kiom ĉe la 1750-aj jaroj, la stilo de Palestrina estis ankoraŭ referenco por komponistoj laborantaj en moteta formo, kiel videblas ĉe la verko de Francesco Barsanti Sei Antifones 'en la stilo de Palestrina' (ĉ. 1750; publikigita de [Peter] Welcker, ĉ. 1762).
La muziko de Palestrina daŭre estas regule prezentita kaj registrita, kaj disponigas modelojn por la studo de kontrapunkto. Ekzistas du ampleksaj eldonoj de la verkoj: de Palestrina 33-volumena eldono publikigita fare de Breitkopf kaj Härtel, en Leipzig, Germanio, inter 1862 kaj 1894 redaktita fare de Franz Xaver Haberl, kaj 34-volumena eldono publikigita en la mezo de la 20a jarcento, fare de Fratelli Scalera, en Romo, Italio, redaktita fare de R. Casimiri kaj aliaj.
Plej gravaj verkoj
Inter la komponaĵoj de Palestrina elstaras:
Filmo
Pri la vivo kaj verkaro de Palestrina la germana reĝisoro Georg Brintrup en 2008 kaj 2009 realigis filmon kun la latina titolo ''Palestrina princeps musicae (Palestrina, la princo de la muziko).
Corrado Lorefice
. Li estas ĉefepiskopo de Palermo ekde la.
Biografio
Naskiĝinta en Ispica, malgranda municipo en provinco Ragusa, la, li estis ordenita pastro la.
Nomita ĉefepiskopo de Palermo la, li solene enoficiĝis la 5-an de decembro.
Partio Avellaneda
Avellaneda [abejaNEda] estas unu el 135 Partioj de la provinco Bonaero de Argentino. Formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta en ties suda zono. Ties ĉefurbo estas Avellaneda.
La nomo devenas kiel honoro al la ĵurnalisto, advokato, politikisto argentina kaj tria kaj tre elstara prezidento de Argentino, nome Nicolás Avellaneda.
Ĝi estas separata de la urbo Bonaero de la rivero Riachuelo [riaĉŭElo] (rivereto) (kiu estas trapasata ĉefe de la "Nova Ponto Pueyrredón") norde, kaj limas kun la Partio Quilmes sude, kun la Partio Lanús okcidente kaj oriente kun la Rivero Plata.
3472 Upgren
3472 Upgren estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Arthur Reinhold Upgren Jr..
György Gaal
GAAL György, rumanuja hungara literaturhistoriisto, lokhistoristo, naskiĝis en Kluĵo la 16-an de februaro 1948.
Biografio
Gaal finis la mezlernejon kaj la universitaton en sia naskiĝurbo. Li akiris diplomon pri angla-hungara lingvoj en 1971. Li doktoriĝis per disertacio Kristóf György élete, irodalomtörténészi és tanári munkássága (1980). Li instruis en Kluĵo anglan kaj latinan lingvojn en mezlernejo. Li publikigas en Igazság ekde 1968, en Echinox, kies li estis hungara redaktoro (1969–72), li redaktis la revuon Hajnal (1972–75), li estis kunlaboranto de Korunk, Utunk, A Hét, Tanügyi Újság, Könyvtári Szemle, Művelődés, NyIrK.
Cerro Bonete
Cerro Bonete (monteto ĉapo, bireto) estas monto en la nordo de la provinco Rioĥo, Argentino, ĉe la provinca limo kun Katamarkio. Ties montopinto estas 6,759 m super marnivelo, kio faras ĝin la kvina al la plej altaj separataj montoj en Ameriko (post Akonkagvo, Ojos del Salado, Monto Pissis, kaj Huascarán). La infomaro el TMRS dispruvas la ofte faritan aserton ke ties pinto estas 6,872 msm.
Montembœuf
- jen france, en limoĝia okcitana lingvo Montembuòu - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Laroquebrou (stacidomo)
Laroquebrou estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Laroquebrou, en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Austis
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la dogmo pri, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Neoneli (OR), Nughedu Santa Vittoria (OR), Olzai, Ortueri, Sorgono, Teti kaj Tiana.
Krummnußbaum
Krummnußbaum estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
NGC 4860
NGC 4860 (aliaj indikoj — MCG 5-31-54, ZWG 160.215, DRCG 27-194, PGC 44539) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laroquebrou
Laroquebrou estas franca situanta en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Roquais.
Magyar Néplap
Magyar Néplap (Hungara Popolĵurnalo) estis daŭrigo de en aŭtuno 1940 malpermesita 6 Órai Újság, redaktita de Zoltán Franyó de 15-a de januaro 1941 ĝis aŭgusto 1942 en Timișoara. Ĝi estis posedo de akcisocieto kaj respondecredaktis ĝin István Szász. Ĝia teknikredaktoro estis Henrik Szimonisz kaj ĝia ĉiofaranta raportisto Gyula Bach.
István Xylander
István Xylander [iŝtvAn ksilander], laŭ hungarlingve kutima nomordo Xylander István estis hungara pastro, luterana episkopo. Lia origina nomo estis Holtzmann István.
István Xylander naskiĝis en 1572 en Hungara reĝlando en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio). Li mortis la 1619 en Szepesváralja.
Biografio
István Xylander komence ĝis 1584 frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste en diversaj proksimaj urboj, fine en Germanio. Depost hejmenveno en 1599 li estis diakono 4 jarojn en sia naskiĝurbo, poste pastro en aliaj proksimaj komunumoj. En 1611 li gvidis ĉiujn luteranajn kirkojn en Szepes. Post 3 jaroj li estis elektita episkopo de la nove kreita episkopejo Szepes-Sáros, sed tion la pola reĝo ne akceptis.
Honorka Éva Hégető
Honorka Éva HÉGETŐ [hEgetOE] hungara televidraportistno, prgramgredaktistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 24-an de decembro 1971 kaj mortis en Alsóörs la 3-an de junio 2001.
Kariero
Honorka Éva Hégető akiris diplomon pri angla lingvo en ELTE de Budapeŝto. Komence ŝi redaktis la televidvprogramojn de TV3, kie ŝi ricevis la premion Tolerancia en 1999. Pli poste ŝi redaktis plurajn jarojn en Hungara Televido, poste preskaŭ unu jaron en RTL Klub. Ŝi mortis pro vetur-akcidento.
Magyar Népegészségügyi Szemle
Magyar Népegészségügyi Szemle madjar nepegeŝegudji semle (Hungara Popolsanafera Revuo) estis laŭ ĝia subtitolo "sanafera, homdefenda kaj popoleduka revuo" aperinta en Marosvásárhely de 15-a de oktobro 1933 ĝis 1943 redaktite de Béla Schmidt kaj Endre Szigeti. Inter ĝiaj kunlaborantoj estis la kuracistoj Árpád Gyergyai, Izidor Herskovits; Fugulyán Katalin, Gyarmathy Dezső (Székelykeresztúr), Halász Lajos, Joó István, Medve András (Szászrégen), Nagy Jenő, Parádi Kálmán (Dés), Simkó György, Trombitás József, Veress Ferenc (Marosvásárhely). Ĉefkunlaborantoj Koleszár László (Kolozsvár), Gergely Endre (Marosvásárhely), de 1939 Nagy András (Gyulafehérvár).
Kontraŭpolismo
Historio de la nocio
La termino kontraŭpolismo estis malofte uzata de la komenco de la 20-a jarcento (ĝi aperas interalie en la laboraĵo de profesoro pri historio Franciszek Bujak La question Juive en Pologne el 1919) analoge al kontraŭjudismo. La difinon kontraŭpolismo en la kunteksto de biologia ekstermigo de poloj pluroje uzis germanaj nacisocialistoj en okupata Pollando. Hans Frank resumante sian eldiron pri trapaso de la Eksterordinara Ekstermiga Agado en Ĝenerala Gubernio konstatis: "Ni plu okupos starpunkton decide kontraŭpolan". Kontraŭpolismon kun kontraŭjudismo ankaŭ ligis Edmund Osmańczyk en eldonita en 1947 libro Sprawy Polaków (Polaj aferoj). Ankaŭ uzata interalie de Jan Józef Lipski en analoga kunteksto en la jaroj de "Solidareco". Komence de la 1990-aj jaroj la termino kontraŭpolismo aperis en la polaj dekstrulaj kaj maldekstrulaj publikaĵoj kiel respondo al akuzoj pri kontraŭjudismo flanke de judaj medioj. La difino gajnis popularecon dum la disputo pri la pogromo en Jedwabne.
Nunteme la termino kontraŭpolismo eniris la lingvan uzon, ĝenerale uzata en gazetaro, aperas en oficialaj dokumentoj de la pola Sejmo kaj Episkoparaj Konferencoj.
Signifo de la termino
La fonton de kontraŭpolismo oni devas vidi en politiko de germanigo kaj rusigo gvidata de aneksantoj. Otto von Bismarck, ĉefministro de Prusio kaj posta kanceliero de Nazia Germanio, diris pri poloj: ''Vi batu polojn tiom longe, ĝis kiam ili ne perdos fidon al senco de la vivo. Mi kompatas la situacion, en kiuj ili troviĝas. Se tamen ni volas pluekzisti, ni havas nur unu eliron – ekstermi ilin''. Laŭ posta nacisocialista teorio poloj apartenas al kategorio de subhomoj ne taŭgaj al memstara regado. Direktivo n-ro 1306 de la Ministerio pri Propagando de Nazia Germanio el la tago 24.10.1933 ordonis oficialan traktadon de poloj kiel subhomoj – ''Estu klara por ĉiu en Germanio, eĉ por la lasta melkistino, ke poleco estas samsignifa kun subhomeco. (...) Oni devas tion fari ĝis la tempo, kiam ĉiu civitano de Germanio havos en sia subkonscio tion, ke ĉiu polo, ne gravas ĉu laboristo aŭ intelektulo, vevus esti traktata kiel vermaro''. Nacisocialistoj post ekstermo de la parto de la pola nacio planis el la resto fari sklavojn. Germanaj nazioj faris tiucele sur teritorio de okupata Pollando plurajn krimojn, en kiuj partoprenis SS kaj Wehrmacht. Ekzemplo estas Generalplan Ost, kadre de kiu oni planis ekstermon kaj deportadon de la plimulto da slava loĝantaro de Zamość-regiono.
Kontraŭpolismo ofte baziĝas sur etnaj stereotipoj, kondukantaj al diskriminaciaj kondutoj kaj vidataj kiel maljustigaj. Uzantaj tiun ĉi terminon publicistoj, politikistoj kaj klerikoj profitas ĝin plejofte en kunteksto de incidentoj, montrantaj malemon al poloj (Polish jokes, stereotipaj frazoj pri Pollando en eksterlandaj amasmedioj, historiaj mensogoj kiel la polaj morto-koncentrejoj).
Komparu kun
Antisemitismo (Kontraŭjudismo)
Interesaĵo
Post la ribelo de Varsovio germanoj bruligis en Varsovio per flamĵetiloj 50 000 manuskriptojn, plejparte nelegatajn, en tio ankaŭ en la lingvoj franca, itala kaj angla.
Datenkunpremo
En informadiko, la datenkunpremo (datenkunpremado, datumkunpremo aŭ datumkunpremado) estas la redukto (malpliigo) de la volumeno de trakteblaj datenoj por reprezenti difinita informon uzante malpli grandan kvanton da spaco. La fakto de datenkunpremo estas nomata «kunpremado», kaj la malo «malkunpremado».
La spaco kiun okupas kodita informo (datenoj, cifereca signalo ktp.) sen farita kunpremo estas la produkto inter la montrofrekvenco kaj la cifereca detaligeblo. Tial, ju pli da bitoj estas uzataj, des pli vasta estas la grando de la dosiero. Tamen, la detaligeblo venas farita de la cifereca sistemo per kiu oni laboras kaj oni ne povas ŝanĝi la nombron de bitoj laŭvole; pro tio, oni uzas la kunpremon por transsendi la saman kvanton da informo kiu okupus grandan detaligeblon per pli malgranda nombro de bitoj.
La datenkunpremo estas partikulara okazo de la kodigo, kies ĉefa karaktero estas ke la rezulta kodo estas pli malgranda ol tiu origina.
La datenkunpremo estas bazata fundamente en la serĉado de ripetoj en serioj de datumoj por posta stokado de la datumo kun la nombro de fojoj en kiuj ĝi ripetiĝis. Tiel, por ekzemplo, se en arkivo aperas sekvenco kiel "AAAAAA", okupanta 6 bitojn, tiu estus stokebla simple kiel "6A" kio okupas nur 2 bitojn, en algoritmo RLE (el anglalingva "run-length encoding").
Thomas Howard (4-a duko de Norfolk)
Thomas HOWARD (4-a duko de Norfolk) (n. la 10-an de marto 1536, m. la 2-an de junio 1572) estis angla kortegano kiu ekzekutiĝis pro ŝtatperfido.
Edzinoj
Li edziĝis tri fojojn:
Komplotoj kaj ekzekutiĝo
En 1569 Elizabeto la 1-a malliberigis Thomas Howard pro komploto edziĝi al Maria Stuart, reĝino de Skotlando. Post lia liberigo li daŭre subtenis Maria Stuart kaj en 1570 partoprenis malsukcesan komploton murdi Elizabeton. Pro tio li ekzekutiĝis en 1572. Li entombiĝis en Preĝejo Sankta Petro ad Vincula, Londono. Elizabeto konfiskis liajn bienojn, kvankam peljparte ili redoniĝis al liaj filoj. Tamen nur en 1660 ano de la familio Howard denove ricevis la rangon duko de Norfolk.
Takuma Edamura
Takuma Edamura (枝村 匠馬, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Cerezo Osaka, Nagoya Grampus, Vissel Kobe, Avispa Fukuoka kaj Tochigi SC.
Frédéric Cuvier
Frédéric Cuvier (naskiĝis en Montbéliard, Doubs, Francio, la 28-an de junio 1773 - mortis en Strasburgo la 24-an de julio 1838) estis franca zoologo kaj paleontologo. Li estis la plej juna frato de la fama naturalisto kaj zoologo Georges Cuvier.
Frederic estis zorganto de la menaĝerio de la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo el 1804 al 1838. Li nomigis la specion de la Malgranda pando (Ailurus fulgens) en 1825. La profesoreco de kompara fiziologio estis kreita por li ĉe la Nacia Muzeo de Natura Historio en 1837. Li estis elektita eksterlanda membro de la Reĝa Societo de Londono en 1835.
Li estis menciita en la verko de Charles Darwin nome On the Origin of Species (Ĉapitro VII) kiel laborinto pri animalaj kutimaro kaj instinkto, ĉefe pri la distingo inter kutimo kaj instinkto. Li estis menciita ankaŭ en Moby-Dick (Ĉapitro 32) kiel verkinto pri la temo de balenoj.
Zuqar-insulo
Zukar-insulo (Zuqar) estas insulo de Jemeno en la Ruĝa Maro. Ĝi kuŝas ĉe bordoj de Jemeno kaj Eritreo proksime al la marvojo Bab al-Mandab, kiu interligas la Ruĝan maron al la Golfo de Adeno. Spite al ties proksimeco al la afrika kontinento, ĝi estas konsiderata kiel insulo de Azio, ĉar ĝi kuŝas sur la Aziaa kontinenta breto.
Holubeč
Holubeč estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,02 km².
Zuqar-insulo
La posedrajto pri Zuqar estis disputita inter Jemeno kaj Eritreo, kun la Haniŝ-insuloj. Tio kondukis en 1995 al armea konflikto (Krizo de la Haniŝ-insuloj). La konstanta kortumo de arbitracio finis la dispution en 1996, donante la pli grandajn insulojn - ankaŭ Zukar-on - al Jemeno.
Holubeč
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Schwielochsee (komunumo)
Schwielochsee - jen germane, malsuprasorabe Gójacki jazor - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio kaj estas membro de la komunumaro Amt Lieberose/Oberspreewald, libervola ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj dividas iujn komunajn taskojn. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Shunichiro Zaitsu
Shunichiro Zaitsu (財津 俊一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Shonan Bellmare kaj FC Ganju Iwate.
Obama (Japanio)
Obama (小浜市 [obama-ŝi], Hepburn: Obama-shi, la nomo signifas malgrandan strandon) estas urbo en sud-okcidenta parto de Gubernio Fukui en Japanio. La urbo estis fondita la 15-an de januaro 1955.