cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baran (Barato)
Lingvoj, religioj
En Baran la oficiala lingvo estas la hindia, kaj la plej ofta religio estas la hindua.
Kanaria hedero
Priskribo
Ĝi estas daŭrfolia ĉiamverda arbedo, nome rebo kaj pli precize liano, kiu rampas aŭ grimpas 20 al 30 m per kroĉradiketoj sur arbojn, murojn kaj similajn (ili ne estas parazitaj plantoj). En varmaj klimatoj, ĝi kreskas pli rapide kaj establiĝas pli rapide ol la rilataj H. hibernica, kaj H. helix. Ĝi estas endemia de la Kanariaj insuloj kie ĝi estas tre ofta ĉefe en laŭrisilvaj arbaroj kie abundas la laŭraco Apollonias barbujana.
Baran (Barato)
Klimato
En Baran la vetero ĝenerale estas varma kaj senpluva. La vintra sezono daŭras de mezo de novembro ĝis februaro kaj somera sezono daŭras de marto ĝis mezo de junio. La periodo de mezo de junio ĝis septembro estas la musonsezono. Jare pluvas averaĝo po 828 mm, la jara averaĝa temperaturo 26 °C.
Kanaria hedero
Priskribo
Ili havas manforme lobajn kaj forkoformajn foliojn kaj kvinnombrajn, epiginajn, verdecajn florojn en umbelo. La fruktoj estas bulformaj kaj nigraj se maturaj.
Baran (Barato)
Trafiko
Al Baran kuras kvin vojoj, inter ili la plej grava estas la traira vojo inter Kota-Ŝivpuri. La plej proksima flughaveno funkcias en Ĝodpuro. Baran havas ankaŭ trairan fervojan linion. La plej proksimaj flughavenoj situas en Ĝajpuro, Udaipur kaj Ĝodpur, sed la mapo mencias flughavenon ankaŭ en Kota.
Kanaria hedero
Taksonomio
La tre proksime rilataj specioj Hedera canariensis kaj Hedera hibernica estas ofte traktataj kiel subspecioj de H. helix, kvankam ili diferencas laŭ nombro de kromosomoj, kaj tiele ili ne hibridiĝas facile. H. helix povas esti bone distingata laŭ la formo kaj koloro de siaj foliaj triĥomoj, kutime pli malgrandaj kaj iom pli forte lobhavaj folioj kaj iom malpli forta kreskokapablo, kvankam la identigo estas ofte ne tre facila.
Puente Nuevo (apartigilo)
Puente Nuevo (signife „Nova Ponto“ en la hispana) estas nomo de ponta konstruaĵo en diversaj urboj kaj lokoj de hispanlingvaj landoj. Plej ofta kaj logika kiam en sama loko oni konstruas ponton kiam jam estis alia, kaj tiele le nova ricevas la nomon de "Punte nuevo".
Pacific Lumber Company
La Pacific Lumber Company, PALCO, estas arbohaka kompanio el nordokcidenta Kalifornio, 1863. La kompanio nun havas 550 dungitojn kaj sidejon en Scotia.
Post kiam Charles Hurwitz transprenis gvidadon de la entrepreno, li detruis ĝin, triobligis la arbohakadon da ruĝlignaj praaj arboj, fortigis la kavo-hakadon, prenis monon (55 milionojn da dolaroj) el la pensifonduso.
Bratiŝka
Bratiŝka (Братишка) filmita en la jaro 1927 estas filmo de reĝisoroj Grigorij Kozincev kaj Leonid Trauberg.
Lago Adams
Lago Adams estas granda, profunda lago kun malvarma akvo. Ĝi situas je. La suda fino de la lago estas proksimume je 30 km (19 mejloj) norde de urbo Peli en la regiono Thompson-Okanagan de Brita Kolumbio (Kanado). La lago estas ĉe la okcidenta flanko de montoj Monashee.
Bratiŝka
La ŝoforo de malnova kamiono estas konvinkita, ke lia aŭto "Bratiŝka" ankoraŭ longe kapablas veturi. Tamen, la estro de la entrepreno, volante savi la kompanion de nenecesaj problemoj, vendas la kamionon malmultekoste. La iama ŝoforo de "Bratiŝka" decidas forlasi sian laboron kaj pluiri al la nova posedanto de la aŭto.
Lago Adams
La lago estas 63 km (39 mi) longa kaj inter 1,6 km kaj 3,2 km (1 kaj 2 mejlojn) larĝa. La surfaca alto estas 404 metroj (1.326 futoj) super la marnivelo. Akvo fluas en la lagon tra multaj alfluantoj (inkluzivante riveron Supra Adams, riveron Momich, kaj golfon Bush). La akvo degutas de la lago en la suban riveron Adams, kiu estas hejmo de tre granda kaj fama salmo sockeye, kiu allogas multajn vizitantojn al la regiono dum ĉiu jaro. De tie la akvo fluas en lagon Shuswap, kaj suben en riveron Thompson. La rivero Thompson estas granda alfluanto de la rivero Fraser, kiu enefluas en Pacifikan Oceanon proksime de Vankuvero, Brita Kolumbio.
Elektronika ĵazo
Elektronika ĵazo aŭ novĵazo (foje ankaŭ nomata elektroĵazo) estas ĝenro de la elektronika muziko el la malfruaj 1990-aj kaj 2000-aj jaroj. La angla nomo estas nu jazz; nu estas slanga skribmaniero de la vorto new (eo: ‚nova‘). Kelkaj ĵazmuzikistoj rifuzas la teminon „nu jazz“ kiel varbofrazo por la surmerkatigo. Kompare kun la angla nomo la nomo „elektronika ĵazo“ pli bone klarigas kaj priskribas la muzikĝenron.
La muzikĝenro
En elektronika ĵazo ligiĝas elementoj de ĵazo kun elektronika muziko. Kiel ankaŭ elektroniko aŭ ĉefpulso la termino „elektronika ĵazo“ ne estas klare difinita, sed estas varie uzata same kiel uzata por multaj muzikvariaĵoj. Kiel elektronika ĵazo oni ekzemple povas nomi kaj haŭzon kun ĵazelementoj (ekzemple St Germain sed ankaŭ Rompitan Pulson de Bugz in the Attic aŭ 4Hero. Eĉ la sono de la britaj tennomuzikproduktistoj Kirk Degiorgio (As One) und Ian O'Brien forte influita de detrojta teknomuziko estas kategiriebla kiel elektronika ĵazo.
Ofte la ĝenro estas rigardata kiel posteulo de psikedela ĵazo, ĉar ĝia evoluo okazis pro similaj motivoj. Dum kiam psikedela ĵazo – principe moderna kombinaĵo el jazo, funko kaj soŭlo – ne nepre devas esti ligita kun elektronika muziko, elektronika ĵazo ĝenerale estas ĝenro de elektronika muziko. Ambaŭ ĝenroj tamen havas komune sian plurstilecon, sian facilan kapteblecon kaj sian muzikan pretendon. Elektronika ĵazo havas je tio ege pli da komunaĵoj kun aliaj stiloj. Ĵazo kaj elektronika muziko je tio estas rigardeblaj kiel nur baza skafaldo.
La plej multaj produktistoj de elektronika ĵazo devenas el la elektronikofako kaj donas al sia muziko per ĵazaj strukturoj kaj ĵazeca instrumentado (ekzemple kontrabasaj linioj) naturecan odoron. Principa celo de ĉi tiu muziko baziĝanta sur elektronika produktadmaniero estas la provo krei pli komplikajn muzikajn strukturojn kaj atingi ekvilibran rilaton inter specimenoj, programitaj kaj persone muzikataj pasaĵoj – ekzemple per akustikaj instrumentoj kiel kontrabaso, perkutinstrumentoj aŭ blovinstrumentoj. Multaj produktistoj referencas je tio dum sia kreado pri kunfando-muzikistoj el la 1970-aj jaroj kiel Roy Ayers aŭ ĵazgranduloj kiel Herbie Hancock kaj Sun Ra, kiuj jam tretis similajn vojojn.
Antonina Justinovna Borovko-Ĉajkovskaja
Antonina Justinovna	BOROVKO-ĈAJKOVSKAJA (naskita en 1872 en Simferopolo, Krimeo; mortinta en 1948) estis rusa esperantistino.
Antonina Ĉajkovskaja havis polan patron kaj grekan patrinon, kiu mortis dum la nasko. Antonina lernis en gimnazio de Simferopolo kaj tuj en 1887 esperantistiĝis. En 1890, en la Esperanto-klubo de Odeso, ŝi konatiĝis kun Nikolaj Afrikanoviĉ Borovko, kiu fariĝis ŝia edzo.
Ŝi ŝajne estis la unua, kiu nomis la Lingvon Internacian de D-ro Zamenhof per la plumnomo de ĝia aŭtoro: Esperanto. Grabowski, al kiu Zamenhof legis leteron ŝian, komentis, ke jes ja Esperanto estus konvena nomo por la Lingvo Internacia.
En 1892 en La Esperantisto aperis ŝia rakonto La terura nokto.
En 1893 ŝi iniciatis, eldonis kaj dissendis alvokon, aprobitan de L. L. Zamenhof, kontraŭ reformoj en Esperanto, post kiam W. H. Trompeter rifuzis presigi ĝin en La Esperantisto.
En 1895 ŝi akompanis tra Krimeo kiel Esperanto-gvidisto la svedajn esperantistojn Valdemar Langlet kaj Erik Etzel, kiuj entreprenis unuan vojaĝon per Esperanto tra Rusio. Tiun unuan aplikon de Esperanto en praktiko Borovko priskribis en la revuo Nedelja.
Poste ŝi prelegis pri Esperanto en vaporŝipoj krozantaj inter Odeso kaj Jalto, organizis loterion por la gazeto Lingvo Internacia, multe propagandis Esperanton kaj varbis interalie la faman verkiston V. G. Korolenko.
Ŝi naskis ses infanojn, kiuj plejparte mortis junaĝe. Plenkreskis tamen filino Nina, kiu edziniĝis kun Valdemar Langlet.
Benzila heksanato
Benzila heksanato aŭ C13H18O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj benzila alkoholo. Benzila heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
La Vintra Fabelo
Tamen la verko iĝis populara kaj ĝuis produktojn laŭ variaj formoj kaj adaptoj fare de diversaj teatristoj komence de David Garrick en ties adapto nomita Florizel and Perdita (premierita en 1754 kaj publikata en 1756), kaj denove en la 19a jarcento, kiam la tria "pastoral" akto iĝis ege populara. En la dua duono de la 20a jarcento The Winter's Tale estis ofte ludata foje sukcese kaj foje malsukcese.
La verko uzas inter aliaj rolulon ege kuriozan ĉar temas pri urso. Oni ne scias ĉu Shakespeare uzis realan urson aŭ aktoron maskitan. La Royal Shakespeare Company uzis grandan silkotolaĵon simbole kaj urson kaj ventegon en kiu Antigono veturas.
Fontoj
La precipa temo de Winter's Tale devenas el la amhistorio de Robert Greene nome Pandosto, publikita en 1590. Shakespeare faras ŝanĝoj por fari pli tragedian la historion kaj por fari deksesan vakuon inter la tria kaj kvara aktoj.
Estis malgrandaj ŝanĝoj en nomoj, lokoj kaj malgrandaj historidetaloj, sed la plej grandaj ŝanĝoj rilatas al la survivado de Hermiono kaj la memmortigo de Leonto (Pandosto) fine de la verko. La rolulo ekvivalento al Hermiono en Pandosto mortiĝas post la akuzo de adulteco, dum la ekvivalento de Leonto rigardas siajn farojn (inklude sangadulto kun sia filino) kaj memmrtigas. La survivado de Hermiono kreas distingan teman diverĝon el Pandosto. Robert Greene sekvas la kutiman intencon de la helenistika amhistorio kie la reveno de perdita princo aŭ princino refaras ordon kaj havigas sencon de fermiteco kiu similas al la Providenco. Shakespeare kontraste faras ke la ordon refaras la maljunuloj de la generacio de la unuigo de Leonto kaj Hermiono. Leonto ne nur vivas, sed ŝajnas insisti sur la feliĉa fino de la verko.
<!--== Date and text == According to Dr. Samuel A. Tannenbaum, "scholars had been disputing for considerably more than half a century whether The Winter's Tale was one of Shakespeare's earliest plays or one of his latest." Charles Barrell assigned a latest date of 1594, while many critics believe the play is one of Shakespeare's later works, possibly written in 1610 or 1611.
The play was not published until the First Folio of 1623. However, some researchers, including Charles Barrell and A.R. Cairncross, believe that a pirated version of the play was listed in the Stationers Register on May 22, 1594, under the title "a Wynters nightes pastime".
Performance
The earliest recorded performance of the play was recorded by Simon Forman, the Elizabethan "figure caster" or astrologer, who noted in his journal on 11 May 1611 that he saw The Winter's Tale at the Globe playhouse. The play was then performed in front of King James at Court on 5 November 1611. The play was also acted at Whitehall during the festivities preceding Princess Elizabeth's marriage to Frederick V, Elector Palatine, on 14 February 1613. Later Court performances occurred on 7 April 1618, 18 January 1623, and 16 January 1634>
In 2009, three separate productions were staged. Sam Mendes inaugurated his transatlantic "Bridge Project" directing The Winter's Tale with a cast featuring Simon Russell Beale (Leontes), Rebecca Hall (Hermione), Ethan Hawke (Autolycus) and Sinéad Cusack (Paulina). The Royal Shakespeare Company and Theatre Delicatessen also staged productions of The Winter's Tale in 2009. The play is in the repertory of the New York Shakespeare Festival in Central Park in 2010.-->
Resumo
Leonto, Reĝo de Sicilio kaj Polikseno, Reĝo de Bohemio estas amiko de junaĝo. Polikseno vizitas Sicilion, kaj ĝuas la renkonton kun la malnova amiko. Tamen, post naŭ monatoj, Polikseno sopiras revenon kaj vidi sian propran filon. Leonto klopodas, ke Polikseno restu plu, sed sensukcese. Leonto tiam decidas sendi sian edzinon, Reĝinon Hermionon, klopodi konvinki Poliksenon. Hermiono konsentas kaj konvinkas tiun sukcese. Leonto miras, ke Hermiono facile konvinkis Poliksenon kaj ĵaluze freneziĝas ke la graveda edzino estis havinta amaferon kun Polikseno kaj sekve la filo estas bastardo. Leonto ordonas Kamilon, sicilian senjoron, venenigi Poliksenon.
Kiam Kamilo anstataŭe avertas Poliksenon kaj ambaŭ foriras al Bohemio, Leonto arestas Hermionon pro adulto kaj konspiro. Paŭlina, korteganino kaj arda amikino de Hermiono, klopodas viziti Hermionon sensukcese, sed almenaŭ servistino avertas ŝin ke Hermiono trofrue naskis filinon en prizonon. Paŭlina klopodante konvinkon alportas la bebon al Leonto, kiu koleras, kaj kredas ke Antigono, sicilia kortegano kaj edzo de Paŭlina, konspiris kun Paŭlina. Leonto decidas mortigi la supozitan bastardon de Polikseno kaj Hermiono kaj ordonas Antigonon abandoni la bebon.
Dum juĝado, Hermiono ne sukcesas kortuŝi Leonton. Informo el la Delfa Orakolo senkulpigas ŝin, sed Leonto defias la orakolon. Sed li tuj ekscias, ke lia juna filo, Mamiljo, dolormortis, kion antaŭvidis la Oraklo. Hermiono svenas kaj oni diras, ke ŝi mortis. Leonto bedaŭras sian misjuĝadon kaj promesas plori por sia mortintaj edzino kaj filo por la tuta vivo.
Antigono, nescia pri la ŝanĝo ĉe Leonto, plenumas ties iamajn ordonojn abandoni la ĵus naskitan filinon de Hermiono ĉe la marbordo de Bohemio. Antigono pro reva vidaĵo nomigis la infaninon "Perdita" (latina vorto samsignife esperante). Li volas zorgi pri ŝi, sed Antigono estas tiam subite atakata kaj manĝata de urso. Feliĉe Perdita estas savita de paŝtisto kaj ties filo konata kiel "Klaŭno." Kun la infano venas multe da mono kaj nun la paŝtisto estas riĉa.
<!--Time enters and announces the passage of sixteen years. Leontes has spent the sixteen years mourning his wife and children. In Bohemia, Polixenes and Camillo become aware that Florizel (Polixenes' son) has become infatuated with a shepherdess. They attend a sheep-shearing festival (in disguise) and confirm that the young Prince Florizel plans to marry a shepherd's beautiful young daughter (Perdita, who knows nothing of her royal heritage). Polixenes objects to the marriage and threatens the young couple. Quickly, the lovers flee to Sicilia with the help of Camillo, and Polixenes pursues them. Eventually, with a bit of help from a comical rogue/pickpocket named Autolycus, Perdita's heritage is revealed and she reunites with her father Leontes. The kings are reconciled and both approve of Florizel and Perdita's marriage. They all go to visit a statue of Hermione kept by Paulina. Miraculously, the statue comes to life and speaks, appearing to be the real Hermione, who went into hiding to await the fulfilment of the oracle's prophecy and be reunited with her daughter.
The seacoast of Bohemia
In 1891, Edmund O. von Lippmann pointed out that "Bohemia" was also a rare name for Apulia in southern Italy. More influential was Thomas Hanmer's 1744 argument that Bohemia is a printed error for Bithynia, an ancient nation in Asia Minor; this theory was adopted in Charles Kean's influential nineteenth century production of the play, which featured a resplendent Bythinian court.
The pastoral genre is not known for precise verisimilitude, and, like the assortment of mixed references to ancient religion and contemporary religious figures and customs, this possible inaccuracy may have been included to underscore the play's fantastical and chimeric quality. As Andrew Gurr puts it, Bohemia may have been given a seacoast "to flout geographical realism, and to underline the unreality of place in the play".
Another theory explaining the existence of the seacoast in Bohemia is suggested in Shakespeare's chosen title of the play. A winter's tale is something associated with parents telling children stories of legends around a fireside: by using this title it is implying to the audience not to take these details too seriously.
Dildos
One comic moment in the play deals with a servant not realizing that poetry featuring references to dildos is vulgar, presumably from not knowing what the word means. This play and Ben Jonson's play The Alchemist (1610) are typically cited as the first usage of the word in publication. The Alchemist was printed first, but the debate about the date of the play's composition makes it unclear which was the first scripted use of the word, which is, of course, much older.
Who is "A man ... Dwelt by a Church-yard"?
What, exactly is the "winter's tale" referred to in the title? One possible answer was suggested in a 1983 production of the uncut First Folio script of The Winter's Tale by the Riverside Shakespeare Company at The Shakespeare Center, in which the director, W. Stuart McDowell, posited an answer to who the man is in the story told by Mamillius, and hence what, exactly, is the "winter's tale". The production, which combined modern (Grace Kelly's Monaco) and historical (pastoral 18th century England) periods, staged a magical transformation when Mamillius begins to recount the "winter's tale" to his mother, Hermione. According the program note, the concept arose from the moment in the First Folio text when Mamillius is asked to "tell's a Tale", to which the boy responds with "There was a man...dwelt by a Church-yard..." According to the Riverside program, McDowell's interpretation posited that these eight words - the entirety of "A sad Tale" that's "best for Winter" - are nothing less than a prophecy concerning Leontes, who would some day dwell by a graveyard (i.e., church-yard), mourning the passing of Hermione and Mamillius for whose deaths he had himself to blame.
Film/Television adaptions
There have been two film versions, one silent version in 1910 and a 1967 version starring Laurence Harvey as Leontes. Another film adaption, starring Dougray Scott as Leontes, is due for release in 2009, directed by Waris Hussein and written by Mark Umbers.
A BBC production was televised in 1981. It was produced by Jonathan Miller, directed by Jane Howell and starred Jeremy Kemp as Leontes. There have been several other BBC versions televised as well.-->
NGC 784
NGC 784 (aliaj indikoj — PGC 7671, UGC 1501, MCG 5-5-45, ZWG 503.74, KUG 0158+285, IRAS01584+2836) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Formerie
Formerie estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Formions.
Albin Kurti
Albin Kurti (* 24.3.1975 Priŝtino) estas politikisto kaj la ĉefministro de la parte agnoskita Respubliko Kosovo de la 3-a de februaro 2020 ĝis la 3-a de junio samjare — lin sukcedis Avdullah Hoti. Albin Kurti estis fondinto de la maldekstra partio Aŭtonomeco (Vetëvendosje) kaj deputito de la Parlamento de Kosovo. Ĝis sia malfondo en 1999 li apartenis al la Kosova Liberiga Armeo.
Rusoj en Kazaĥio
Estis substance granda loĝantaro de Rusoj en Kazaĥio ekde la 19a jarcento. Kvankam ties nombro malpliiĝis ekde la disfalo de Sovetunio, ili restas elstare en la nuna kazaĥa socio. Rusoj formis gravan parton de la loĝantaro de Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko dum kelkaj jardekoj. En 1959, ili estis 42.7% el la loĝantaro de la respubliko dum la etnaj kazaĥoj estis 30%.
Albin Kurti
En sia politika kariero li kontraŭis la klopodojn reamikiĝi aŭ negocadi kun Serbio kaj subtenis la kompletan sendependecon de Kosovo.
Il Manifesto
Il manifesto (itale "La Manifesto") estas maldekstra, komunista itala gazeto, sendependa de kiu ajn partio. Raportiston de la gazeto, Giuliana Sgrena, forrabis irakaj teroristoj en februaro de 2005, sed ili forlasis ŝin jam la 4-an de marto.
Marcey-les-Grèves
Marcey-les-Grèves estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marcéens.
Ĉelovek iz restorana
Ĉelovek iz restorana (Человек из ресторана) filmita en la jaro 1927 estas filmo de reĝisoro Jakov Protazanov.
Jasenovo (distrikto Turčianske Teplice)
Jasenovo, hungare Turócjeszenő [turOcjesenO], germane Jassenhay aŭ Käserhau estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la malfrua bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1495 en germana formo "Kenenfeld". En 1715 19 familioj pagis impostojn, post 5 jaroj jam ankaŭ muelejo funkciis. En 1785 336 vilaĝanoj loĝis en 46 domoj, en 1828 337 vilaĝanoj loĝis en 38 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jaszenova, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turócjeszenő 355 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Stubnyafürdő, poste jam kiel Jasenovo al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jasenovo 169 homoj, (165 slovakoj).
Akkajaure
Akkajaure estas baraĵlago en la historia provinco Norrbotten (Norda Botnio), Laponio, Svedio. Ĝi estas parto de nacia parko Stora Sjöfallet.
Konvento de Aŭgustenaninoj Rekoletoj (Pamplono)
La Konvento de Aŭgustenaninoj Rekoletoj troviĝas en la placo de las Recoletas, en urbo Pamplono, Navaro (Hispanio).
Priskribo
Ĝia konstruo datiĝas de 1624, ĝi estas verko de Juan de Ciriza, laŭ la planoj de arĥitekto Juan Gómez de Mora.
Super la enir-pordo al la preĝejo estas statuo de la Senmakula koncipiĝo, verko de skulptisto Miguel López de Ganuza. En la interno de la preĝejo troviĝas impresa baroka retablo.
La konvento estas fermita klaŭzuro, pro tio nur viziteblas la preĝejo.
Uragano Frances
Uragano Frances estis la sesa nomita ŝtormo kaj kvara uragano de la uragana sezono en 2004.
San Procopio
San Procopio estas komunumo de Italio.
Laterotranĉita 4-hiperkubo
En geometrio, la laterotranĉita 4-hiperkubo estas uniforma plurĉeloj kun 56 ĉeloj: 8 malgrandaj rombokub-okedroj, 16 okedroj kaj 32 triangulaj prismoj.
Konstruado
En la procezo de laterotranĉo la edroj estas laterotranĉataj. La malgranda rombokub-okedro povas nomiĝi kiel laterotranĉita kubo, pro tio ke se ses edroj de kubo estas malpligrandigitaj en ilia respektivaj ebenoj, kaj la lateroj estas fortranĉitaj, rezultiĝas la malgranda rombokub-okedro. Ĉiu vertico apartiĝas en la tri novajn verticojn de la rombokub-okedraj trianguloj, kaj ĉiu latero apartiĝas en du novajn paralelajn laterojn inter kiuj aperas nova kvadrato.
Kiam la sama procezo estas aplikita al la 4-hiperkubo, ĉiu el la ok kuboj iĝas malgrandan rombokub-okedron en la priskribita maniero. Aldone tamen, pro tio ke ĉiu kuba latero estis antaŭe komunigita de tri kuboj, formiĝas tri paralelaj lateroj kiuj formas triangulan prismon, tiel aperas 32 triangulaj prismoj, ĉar komence estis 32 lateroj.
Plu, ĉar ĉiu vertico estis antaŭe komunigita de 4 kuboj, la vertico devus fendi en 12 novajn verticojn Tamen, pro tio ke la edroj de la fontaj kuboj daŭre estas komunigataj, en certaj 6 paroj el ĉi tiuj 12 potencialaj verticoj estas ili identaj unu al la alia, kaj pro tio nur 6 novaj verticoj estas kreitaj de ĉiu originala vertico (de ĉi tie la laterotranĉita 4-hiperkubo havas 96=16*6 verticojn). Ĉi tiuj ses novaj verticoj formas okedron, tiel aperas 16 okedroj, ĉar la fonta 4-hiperkubo havis 16 verticojn.
Strukturo
La 8 malgrandaj rombokub-okedroj estas kunigitaj unu la alian tra iliaj aksaj kvadrataj edroj. Iliaj ne-aksaj kvadrataj edroj, kiu respektivas al lateroj de la fontaj kuboj, estas koneksa al la triangulaj prismoj. La triangulaj edroj de la malgrandaj rombokub-okedroj kaj de la triangulaj prismoj estas koneksaj al la 16 okedroj.
Ĝia strukturo povas esti imagita per la 4-hiperkubo mem: la malgrandaj rombokub-okedroj estas analogaj al la 4-hiperkubaj ĉeloj, la triangulaj prismoj estas analogaj al la 4-hiperkubaj lateroj, kaj la okedroj estas analogaj al la 4-hiperkubaj verticoj.
Projekcioj
Jen estas la aranĝo de la laterotranĉitaj 4-hiperkubaj ĉeloj sub la paralela projekcio en 3-dimensian spacon, malgranda rombokub-okedro estas la unua:
Ĉi tiu aranĝo de ĉeloj en projekcio estas analoga al la aranĝo de edroj en la projekcio de la senpintigita kubo en 2 dimensiojn. De ĉi tie, la laterotranĉita 4-hiperkubo povas esti konsiderata kiel analogo de la senpintigita kubo en 4 dimensioj. (Ĝi estas ne la sola ebla analogo; alia proksima kandidato estas la senpintigita 4-hiperkubo.)
Alia uniforma plurĉelo kun simila aranĝo de ĉeloj estas la edroverticotranĉita 16-ĉelo.
Speciala funkcio
Specialaj funkcioj – mora nomo de grupo de funkcioj, kiuj ne estas elementaj funkcioj sed ili estas grava en multaj fakoj de scienco. Specialaj funkcioj estis detale esplorita kaj tabelita, kaj multaj komputilaj programoj scipovas kalkuli ilian valoron kun laŭvola precizo. Bazaj specialaj funkcioj estas solvoj de linearaj diferencialaj ekvacioj.
En ĉi tiu grupo estas:
El Alamein
El Alamein (en araba: العلمين, IPA: [elʕælæˈmeːn], laŭvorte "la du flagoj", en Esperanto Alamejno) estas urbo en nordo de la Provinco Matruh de Egiptio. Ĝi estas ĉe la Mediteranea Maro, precize 106 kilometrojn okcidente de Aleksandrio kaj 240 kilometrojn nordokcidente de Kairo. Je 2007, ĝi havis 7,397 loĝantojn.
Ĝi estis la loko de diversaj bataloj. Vidu apartigilon en Batalo de Alamejno. El tio kreiĝis muzeo kaj diversaj tombejoj, kiuj fakte utilas kiel turismaj allogaĵoj.
Germanoj de Kazaĥio
Germanoj de Kazaĥio estas minoritato en Kazaĥio, kaj formas malgrandan procenton de la loĝantaro. Nune ili loĝas ĉefe en la nordorienta parto de la lando inter la urboj Astana kaj Oskemen. Ili estis preskaŭ unu miliono je la epoko de la falo de Sovetunio, sed plejmulto elmigris ekde tiam, kutime al Germanio aŭ Rusio.
Historio
Ili plejparte devenas de Volgogermanoj deportitaj al la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko (nuna suverena ŝtato Kazaĥio) el la Volgo-Germana ASSR tuj post la Nazigermana Invado dum la Dua Mondmilito. Multaj membroj de la komunumo estis enprizonigitaj en la sovetiaj laborkoncentrejoj. Ĉirkaŭ unu triono el ili ne survivis el tio.
Post la ellandigo, Volgogermanoj, same kiel la aliaj ellandigitaj minoritatoj, estis subjekto de trudita kultura asimiligo en la rusa kulturo. La metodoj tiucele estis malpermeso de uzado de germanaj lingvo, edukado, ferioj kaj relokigo inter aliaj.
Tiu politiko estis decidita de Josif Stalin, kvankam la komunumo de Volgogermanoj kiel tuto absolute ne aliĝis kun la Nazia Germanio, kaj la Volgogermanoj estis lojalaj civitanoj de la Rusia Imperio, kaj poste de la Sovetunio, dum jarcentoj. Tiu politiko finis dum la epoko de la "Ĥruŝĉova Degelo".
Propono en Junio de 1979 alvokis por nova Germana Aŭtonoma Respubliko ene de Kazaĥio, kun ĉefurbo en Ereymentau, kiam estis proksimume 936,000 etnaj germanoj loĝantaj en Kazaĥio, kiel la tria plej granda etna grupo en la respubiko. Tamen malakcepto fare de la majoritata loĝantaro de kazaĥoj forgesigis tiun proponon.
Laŭ cenos de 1989, civitanoj de etna germana origino loĝis en Kazaĥio, nombre 957,518, aŭ 5.8% el la totala loĝantaro, ol en la tuta Rusio inklude Siberion (841,295).
Tiu germana loĝantaro rajtis laŭleĝe reveni al Germanio, kaj multaj faris tion post la dissolvigo de Sovetunio. Sed pro manko de intereso al asimiligo, tiu repatriigo ĉesis dum la komenco de la 21a jarcento. Ĉe 2009 Rusio estis anstataŭanta Germanion kiel ĉefa celo por Germanaj Kazaĥanoj. En 1999, estis 353,441 Germanoj reste en Kazaĥio.
Siewierz
Siewierz estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Siewierz en distrikto Będziński.
Cuse-et-Adrisans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Immenstaad am Bodensee
Immenstaad am Bodensee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Art Blakey
Art Blakey (Abdullah Ibn Buhaina) (* 11-an de oktobro 1919 en Pittsburgh, Pensilvanio; † 16-an de oktobro 1990 en Novjorko pro pulmokancero) estis usona ĵaz-frapinstrumentisto.
Vivo
Art Blakey laboris komence en la minekspluatado. Muzike li komencis kiel sininstruinta pianisto, ĝis kiam lin en lia propra bando degradis Erroll Garner. Post tio li transiris al frapinstrumentaro. En la 1940-aj jaroj Art Blakey estis frapinstrumentisto en la bandoj de Mary Lou Williams, Fletcher Henderson kaj Billy Eckstine. Dum pli longa vojaĝo tra Afriko en la malfruaj 1940-aj jaroj li konvertiĝis al islamo, aniĝis en la ahmadisma islama komunumo kaj alprenis por kelka tempo la nomon Abdullah Ibn Buhaina. Siajn spertojn en Afriko li priskribis per beletaj anekdotoj. Sur la diskoj Ritual kaj Drumsuite (The Sacrifice) estas aŭdeblaj pecoj inspiritaj de tio.
En 1955 li fondis kune kun pianisto Horace Silver la malmolbopan bandon The Jazz Messengers. En 1956 Silver eksiĝis kaj translasis al Blakey la bandonomon, tiel ke el ĝi fariĝis „Art Blakey & The Jazz Messengers“.
La stilon de Blakey stampis Kenny Clarke, kiu en la bibop-erao transigis la bazan ritmon ekde la bastamburo sur la cimbalojn kaj uzis la tamburegon por akcentoj. Ĉi tiu maniero de ritmigo evoluis al tio, ke en la frapinstrumenta ludo parte neniu baza ritmo estis aŭdebla. Blakey tamen plu uzis la bastamburon je tereca akcentado, kiu originis el la svingo, kiam la baza ritmo, ofte simple kvar kvaronoj, estis ludata sur bastamburo, sed li plene liberiĝis de la limigoj en la svingostilo. Ankaŭ Max Roach konstatis al li sendependecon de ĉiuj kvar korpomembroj, kiuj ĉiam rekonebligas lian sonon pro ĝia plurritmeco. Ofte aŭdas de li premrulado: je tio la muzikisto ludas per unu frapbastono la knartamburon kaj per la alia li premas la felon de la knartamburo pli kaj pli forte, tiel ke la sono de la rulado pli kaj pli altiĝas. Li ofte ludis frapinstrumentajn enkondukojn al la pecoj, kiuj estas tiom plurritmaj, ke oni spertas la senton de ŝvebado. Blakey disradiis ĉiam eksciton, kiun li tamen favore al la tuta ensemblo kanaligis laŭ la senco de la svingo-erao. Oni lin ankaŭ kompara kun orkestro ludanta dorse de la soloistoj.
Dum lia tempo ĉe Billy Eckstine regis sonregistrada bojkoto fare de la muzikisto-sindikatoj, pro kio fruaj sonregistraĵoj el ĉi tiu tempo malmultas. Tio validas por ĉiuj bibopmuzikistoj.
Iom poste oni trovas multajn sonregistraĵojn de li kiel gastmuzikisto de multaj bandoj kaj akompananto de elstaraj soloistoj, ekzemple de Fats Navarro kaj Thelonious Monk.
Ekde 1955 komencis la tempo de la Jazz Messengers (ĵazmesaĝistoj). Blakey atendis de siaj kunbandanoj, ke ili kontribuu al la repertuaro de la grupo.
La plej fermitaj formaĵoj el ĉi tiu tempo (malfruaj 1950-aj/ fruaj 60-aj jaroj) ja estus tiuj kun la trumpetistoj Lee Morgan kaj Freddie Hubbard, la tenorsaksofonistoj Benny Golson (Blues March) kaj Wayne Shorter, la pianistoj Horace Silver, Bobby Timmons (Moanin') kaj Cedar Walton. Komence de la 1960-aj jaroj la Mesaĝistoj krome pliampleksiĝis per aliĝo de trombonisto Curtis Fuller foje al sesopo.
En la 1970-aj jaroj okazis novigemaj kombinaĵoj kun Valery Ponomarev, Bobby Watson kaj Walter Davis la pli juna, kiu ne estas dokumentita bone (Jodi) (Roulette). La 1980-aj jaroj estis la lasta fazo de la bando, kun ankaŭ poste tre agemaj membroj. Tio estas Wynton Marsalis, Terence Blanchard, Jean Toussaint, Bill Pierce, Donald Harrison, James Williams, Geoff Keezer, Mulgrew Miller, Lonnie Plaxico.
„Kenny Clarke estis la baptopatro, Max estis la pentristo, kiu miksis la farbojn; Art estis la vulkano!“ -Dizzy Gillespie
Eŭropa Vortotrezoro de Filozofioj
La Eŭropa Vortotrezoro de Filozofioj (subtitolita Vortaro de netradukeblaj terminoj) (Vocabulaire européen des philosophies, Dictionnaire des intraduisibles) estas enciklopedio de la filozofia leksiko, produktita sub la gvidado de Barbara Cassin en kiu oni pristudis ĉirkaŭ kvar mil filozofiajn vortojn aŭ frazojn en 15 precipaj lingvoj kun la celo valorigi la gravecon de tradukado por la filozofio. Samkiel alia libro de Barbara Cassin (Philosopher en langues : Les intraduisibles en traduction) ĝi estas samtempe filozofia kiel politika manifesto por lingva diverseco.
Priskribo
Ĉi tiu vortaro kiu estas komplete verkita en la franca, havas kapvortojn kiuj korespondas al vortoj de malsamaj lingvoj. La plej reprezentitaj lingvoj estas la germana, angla, araba, hispana, franca, antikva greka, hebrea, itala, latina, rusa kaj hispana. Ankaŭ estas kelkaj kapvortoj pruntitaj de jenaj lingvoj: eŭska, kataluna, dana, finna, hungara, nederlanda, pola, rumana, sveda kaj ukraina.
Ekzistas 4 volumoj de la vortaro kaj en jenaj lingvoj : angla, araba, hispana, portugala, rumana, persa kaj ukraina.
Ĉar la traduko de tiuj filozofiaj terminoj kaŭzas iujn problemojn, ekzistas du solvoj : unu estas pere de superrega tutmonda komuniklingvo ('globa angla') kiu riskas forviŝi la lingvan plurecon kiu faras la pensadon, la alia estas ke oni fidas en la plureco, substrekante la signifon kaj gravecon de la diversecoj kiel la nura maniero por akceli la komunikadon inter lingvoj kaj kulturoj.
Kelkaj kontribuantoj de la vortaro
Ili interalie kontribuis : Éric Alliez, Alain Badiou, Charles Baladier, Françoise Balibar, Étienne Balibar, Rémi Brague, Barbara Cassin, Lambros Couloubaritsis, Jean-François Courtine, Françoise Dastur, Pascal David, Emmanuel Faye, Michel Fichant, Geneviève Fraisse, Frédérique Ildefonse, Sandra Laugier, Alain de Libera, Jacqueline Lichtenstein, Frédéric Nef, Alain Pons, Joëlle Proust, Philippe Raynaud, Claude Romano, Irène Rosier-Catach.
Fonto
La traduko en Esperanto estas grandparte bazita sur la ukraina vikipedio, versio 27 okt 2016 18:20.
Kontraŭpersona mino
La kontraŭpersonaj minoj estas tipo de tera mino. Ili estas desegnitaj por mortigi aŭ senkapabligi siajn viktimojn. Oni uzas ilin por kolapsi la medicinajn servojn de la malamikoj, senmoraligi ties trupojn, kaj damaĝi neblenditajn veturilojn. Pro tio, oni klopodas ĉefe akran vundadon aŭ mutiladon, kaj ne tiom mortigon, ĉar la konsekvencoj de vundito en la milito estas pli problemigaj ol tiuj de mortinto. Tiele, ties plej oftaj efikoj estas amputaĵoj, generorganaj mutilaĵoj, vundoj kaj muskolaj kaj en internaj organoj, aŭ brulaĵoj.
Termofonto
Termofonto (PIV) aŭ geovarma, tervarma (akvo)fonto estas hidroterma fonto, ĉe kiu la fontanta akvo (termoakvo, geovarma akvo) estas pli varma (min. 8,3 ° C) ol la ĉirkaŭa grundakvo. Okaze de termofonto, la akvo varmegiĝas subtere, aŭ pro vulkana aktivado aŭ pro la profundaj varmegaj teraj rokaĵoj. Dum tio, la plej varmaj fontoj de Mez-Eŭropo atingas en Bad Blumau 108° C, Bad Radkersburg 80° C, en Aachen 74° C, en Karlsbad 72° C kaj en Wiesbaden 66° C. En vulkanaj areoj, la akvotemperaturo parte proksimiĝas al bolpunkto. La akvo plej ofte bobelas al tersufraco, malofte kiel gejsero. Tiam kelkfoje liberiĝas sulfurgasoj.
Kontraŭpersona mino
Oni kalkulas ke estas pli ol 110 milionoj de minoj disigitaj en pli ol 64 landoj (la majoritato en Afriko). Ĉiun jaron pli ol dudek ses mil personoj mortiĝas aŭ suferas traumatajn mutilaĵojn pro la eksplodoj de tiuj armiloj. Ili povas resti aktivaj dum pli ol kvindek jaroj post la fino de konflikto. Tre ofte oni ne signalas la minitajn zonojn, ĉar ili estas ofte lanĉitaj hazarde el aviadiloj aŭ el lanĉiloj sen ajna kontrolo sur la zono sur kiu ili falas. Ankaŭ ne oni prilaboras minmapojn, kio okazigas, kiel okazis en Bosnio-Hercegovino, ke multajn fojojn la soldatoj dum retiriĝo antaŭ kontraŭatako fare de la kontraŭulo estas viktimoj de la minoj kiujn ili mem estis lokigintaj antaŭe.
Termofonto
La areo kun plej densa koncentreco de varmegaj akvofontoj troviĝas en la Nacia Parko Yellowstone en Usonok ja nomiĝas Supra Gejsera Baseno. La 62 % de la tutaj varmegaj fontoj troviĝas tie. Ankaŭ Islando estas konata pro multaj termofontoj.
Koloroj
La tipa termofonto estas blanka ĉe la fonto pro precipitiĝo de mineralaj materialoj ĉirkaŭ la fonto. Ju pli fore fluas la akvo de la fonto, des pli malvarmiĝas kaj depende de la temperaturo vivas en ĝi mikroorganismoj kiel algoj kaj bakterioj (ekz. cianobakterioj aŭ Thermus aquaticus) aŭ arkeoj. La kolorojn, kiuj donas tiuj mikroorganismoj varias de helflava tra oranĝo al malhela verdo.
Specifaj termofontoj
Okaze de gejsero, la subteravamro ne povas sufiĉe rapide cirkulo kaj estiĝas akvovaporo, kiu puŝas la varmon supren kiel gejseron. Fumaroloj estas varmegaj fontoj, ĉe kiu la la akvo eliĝas en formo de akvovaporo. Se la elpuŝanta akvo miksiĝas kun ŝlimo kaj argilo, oni parolas pri ŝlimpoto.
Preskaŭ ĉiuj termofontoj (sur kontinentoj) entenas dolĉan akvon, nur tri sana akvon: en Italio ĉe la Vezuvo, sur la japana insulo Hokajdo kaj sur la tajvan insulo Ludao ("Verda Insulo").
Fontoj sur grundo de profunda maro
En la profunda maro ekzistas longa reto de aktivaj vulkanoj en la mezoceana dorso, kie ekzistas termofontoj kun temperaturo de pli ol 400 °C (pro la akvopremo tiu ne estas gasforma). Ili estiĝas pro tio, ke marakvo penetras la terkrusto kaj varmegiĝante elfluas. Dum tio elformiĝas sur la margundo el mineraloj la t.n. nigraj kaj blankaj fumantoj, tubo- aŭ kugloformaj fumtuboj.
Malofte estiĝas subteraj termofontoj pro eksoterma kemia proceso.
Uzebleco
La varmoenergio de la termofontoj estas uzeblaj por hejtado aŭ produktado de energio (ĉefe en Islando).
Casa Lleó Morera
La casa Lleó Morera estas konstruaĵa modernisma verko de la arkitekto Lluís Domènech i Montaner situa en la Promenejo Gracia nº 35 de Barcelono, Katalunio, Hispanio. La projekto estis mendo farita en 1902 fare de Francesca Morera por reformi la iaman Casa Rocamora de la jaro 1864, kiu estis hejmo de la Sociedad de Fomento del Ensanche. Post lia morto en 1904, li filo Albert Lleó i Morera pluigis la verkojn kaj nomis la konstruaĵon. La verko estis finkompletigita la 10an de marto 1905.
Ĝi estas unu el la tri konstruaĵoj fare de grandaj secesiaj arkitektoj modernismaj — nome Gaudí, Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner — kiuj formas parton de la nomata Diskorda Dombloko, kun la casa Batlló kaj la casa Amatller. La Casa Lleó Morera estas la unika kiu atingis la premion de la Ĉiujara Konkurso de Artaj Konstruaĵoj de la Municipo de Barcelono, precize en 1906.
Vikifilmeto
Vikifilmeto estas filmeto, en kiu ruliĝas teksto el Vikipedio kaj samtempe aŭdiĝas la teksto. Videblas fona bildo kun motivo el la koncerna artikolo. La unua produktanto de vikifilmetoj estas www.traduki.de, kiu prezentas ĉiujn vikifilmetojn en Youtube (Jutubo).
Robledillo de Gata
Robledillo de Gata (Kverkareto de Gata) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Temas pri montara vilaĝeto kun domoj de lingnaj traboj ege tipaj. Estas tri vilaĝoj en la provinco kun la sama nomo Robledillo, signife (Kverkareto aŭ Kverkejeto) plus unu plia Robledo signife (Kverkaro aŭ Kverkejo).
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas roblillejos. La censita populacio en 2008 estis de 131 loĝantoj.
Situo
Robledillo de Gata estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata, kiel la nomo de la vilaĝo sugestas, je altitudo de 576 m; je 79 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 24 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31,07 km².
Panonija
Bazaj informoj
Panonija, serbe Панонија, hungare Pannónia estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Bačka Topola. Pannonia estis regiono de romianoj, kovrante precipe Hungarion.
Situo
Panonija situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Panonija 794 da homoj, (serboj 462 (58 %), hungaroj 147 (18 %), montenegranoj 48 (6 %) kaj aliaj).
Marchésieux
Marchésieux estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marchuais.
Isidor Bajić
Isidor Bajiĉ (Serbe: Isidor Bajić aŭ Исидор Бајић) (n. la 16-an de aŭgusto 1878 – m. la 15-an de septembro 1915) estis serba komponisto. Li naskiĝis en Kula. Li instruis en la lernejo de Novi Sad. Muziklernejo estis nomita laŭ lia nomo.
Kleinneuhausen
Kleinneuhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj apartenas al administra komunumaro Kölleda. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Schweissdissi
La Schweissdissi (kiu signifas « la ulo kiu ŝvitas » en loka dialekto) estas bronza statuo konceptita de Frantz Beer. Ĝi nun staras en Parko Tivoli en Mulhouse. La statuo omaĝas la malfacilan energian laboron de la proletaro komence de la 20-a jarcento : Mulhouse tiam estis potenca industria germana urbo. Tamen, ĝi reprezentas agrikulturiston, kiu viŝas sian frunton, laca pro siaj streboj.
Historio
La Schweissdissi estis konceptita de la aŭstria Frantz Beer en Florenco. Gisita en 1905 en Pistoia en Italio.
Starigita en 1906 meze de la Placo de la "Réunion", inter la templo Saint-Étienne kaj la urbodomo. La urbestro, Émile Kaiser, volis omaĝi al la forta kaj malfacila laboro de la proletaro de Mulhouse. Sed pro la pudoro de tiu epoko, ĉar estis videbla la pugo, oni volis turni la statuon, sed ne estis konvena do oni decidis starigi ĝin en la Parko Tivoli, tiel la homa pugo estas kaŝita de arbetoj.
Dum la dua mondmilito la statuo feliĉe eskapis la bronzan bezonon de la milita industrio.
La statuo estas enskribita, de la 4-a de marto 2008, en la listo de Francaj Historiaj Monumentoj.
Alia versio
La skulptisto Yves Carrey kreis en 2006 alian version de tiu statuo, pere de reutiligeblaj materialoj (de pecoj de aŭtomobila fabriko) kaj reprezentas senlaboran veldiston.
Fakte, Mulhouse estis industria urbo, kaj iom post iom multaj fabrikoj fermiĝis, kaj senlaboreco aperis. Ĝi ankaŭ estas simbolo de la riĉa industria pasinteco de Mulhouse.
Tiu statuo staras komence de Rue du sauvage / Porte Jeune.
lingva strangaĵo: La vorto "Schweissen" signifas samtempe veldi kaj ŝviti.
András László Nagy
András László Nagy [andrAŝ lAslO nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy András László estis hungara teatra reĝisoro, ĵurnalisto. Lia edzino estis Sarolta Jancsó.
Biografio
András László Nagy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1964, poste li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1973. Lia ĉefinstruisto estis Endre Marton. Li komencis reĝisori jam en Teatro Csokonai (Debrecen) en 1971, sed post la diplomo en Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1977–1980 li estis membro de Teatro Jókai (Békéscsaba), inter 1981-1986 de Teatro de Nyíregyháza, pli poste li revenis al Teatro Csokonai. En 1988 li ŝanĝis profesion kaj li iĝis ĵurnalisto, nature li okupiĝis pri teatroj. Li ricevis premion en 2009.
Los Vélez
Los Vélez [BElez], en hispana Comarca de los Vélez, estas komarko en Hispanio apartenanta al la provinco Almerio, Andaluzio. Estas formata de la municipoj Vélez-Blanco, Vélez-Rubio, María kaj Chirivel. Limas sude kun la komarkoj Valo de Almanzora kaj Levante Almeriense, okcidente kun la provinco Granado kaj norde kaj oriente kun la Regiono Murcio.
La historia antaŭaĵo estis la Markislando de los Vélez.
Preĝejo de sankta Leonardo (Mušov)
Preĝejo de sankta Leonardo estas eksa romkatolika templo en la pereinta vilaĝo Mušov, hodiaŭ kosisto de municipo Pasohlávky en distrikto Brno-provinco. Ĝi estas ununura konservita konstruaĵo de la pereinta vilaĝo. Ĝi estas protektita kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
La preĝejo en Mušov estis malfrue romanika aspekto konstruita evidente en la 20-aj kaj la 30-aj jaroj de la 13-a jarcento; unuafoje ĝi estas dokumentita en la jaro 1276, kiam ĝi jam plenumis la funkciadon. El tiu ĉi etapo konserviĝis la tuta suda muro de la navo, la sudorienta angulo de la navo kaj la suda parto de okcidenta fasada muro, dum kio antaŭ la okcidenta fasado situis hodiaŭ jam neekzistanta turo. Verŝajne post incendio estis en la dua kvarono de la 14-a jarcento gotike nove konstruita, en la ligiteco al la devena suda muro estiĝis nova pli larĝa navo kaj rektangula antaŭaltaro, je iom pli poste, eble ankoraŭ en la 14-a jarcento, estis al la norda flanko de la antaŭaltaro alkonstruita sakristio kun turema alkonstruaĵo. El duono de la 18-a jarcento ekzistaas kelke da versioj de la planoj por radikala baroka alikonstruo de la templo, fine estis realigita sole la turo super la sakristio (iam inter la jaroj 1758 kaj 1771), kiu anstataŭigis la devenan romanikan turon en la fasado, kiu estis detruita. En ti ĉi tempo estis ankaŭ barokigita la interno kaj la navo envolbita per barelvolbo. Pli granda alikonstruo de la templo estis planita ankaŭ fine de la 90-aj jaroj de la 19-a jarcento, sed fine ĝi ne estis realigita. La regotigo de la preĝejo okazis fine en la jaroj 1911–1912 laŭ propono de arkitekto el Mikulov Ferdinand Kowalský. Tiam estis, keom alia, detruita la baroka turo ĝis la mezepoka nivelo kaj konstruita la nova kun gotikaj fenestroj kaj piramida tegmento. Estiĝis ankaŭ nova ĥorejo sur gisferaj kolonoj kaj antaŭ la okcidenta fasado novgotika antaŭĉambro.
En la jaro 1996 la preĝejo estis konstrue-teknike sekurigita aj samtempe estis el la orienta muro de la antaŭaltaro prenitaj restaĵoj de la gotika surmura pentraĵo, kiuj estis transportitaj.
Nuntempo
La eksa preĝejo, kiel ununura konservita konstruaĵo de Mušov, ekde tiu tempo situas sur insuleto meze de meza rezervujo Nové Mlýny, kiu estas ekde la jaro 1994 naturrezervejo, do ĝi ne estas kutime alirebla.