cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eventa horizonto
Eventa horizonto de la videbla universo
La partikla horizonto de la videbla universo estas la rando kiu prezentas la maksimuman distancon je kiu eventoj povas nun esti observitaj. Por eventoj trans la distanco, lumo ankoraŭ ne havis sufiĉan tempon por atingi situon de la observanto, eĉ se ĝi estis disradiita je tempo naskiĝo de la universo. Kiel la partikla horizonto ŝanĝiĝas kun tempo dependas de naturo de la elvolvado de la universo. En okazo de iuj karakterizoj de la elvolvado, estas partoj de la universo kiuj estos neniam videblaj, sendepende de tio kiel longe la rigardanto atendas alvenon de lumo de tiuj regionoj.
La eventa horizonto estas rando, eventoj trans kiu neniam povos esti observitaj. Alivorte, la eventa horizonto, estas la maksimuma amplekso de la partikla horizonto.
La kriterio por difini ĉu eventa horizonto por la universo ekzistas estas la sekva. Estu kunmova distanco d_E :
En ĉi tiu ekvacio, a estas la skala koeficiento, c estas la lumrapideco, kaj t0 estas la aĝo de la universo. Se, punktoj iel ajn malproksimaj povas esti observitaj, kaj la eventa horizonto ne ekzistas. Se, la horizonto ekzistas.
Ekzemploj de kosmosciencaj modeloj sen eventa horizonto estas universoj dominitaj per materio aŭ per lumo. Ekzemplo de kosmoscienca modelo kun eventa horizonto estas universo dominita per la kosmoscienca konstanto (universo de de Sitter).
Eventa horizonto de akcelita partiklo
Se partiklo estas movanta je konstanta rapido en ne-elvolvanta universo libera de gravitaj kampoj, ĉiu evento kiu okazas en la universo estos videbla per la partiklo, ĉar la antaŭa lumo konuso de ĉi ĉiu evento sekcas la partiklan mondan linion. Aliflanke, se la partiklo estas akcelanta eblas konstrui situaciojn kie luma konuso de iu evento neniam sekcas la partiklan mondan linion. Sub ĉi tiuj kondiĉoj, eventa horizonto ekzistas en la partikla (akcelanta) referenca kadro, prezentanta randojn preter kiu eventoj estas nevideblaj.
Unu situacio kie ĉi tio okazas estas la okazo de unuforme akcelita partiklo. Spactempa figuro de ĉi tiu situacio estas montrita en la bildo. Kiel la partiklo akceliĝas, ĝi proksimiĝas al lumrapideco, sed neniam atingas lumrapidecon respektive al ĝia originala referenca kadro. Sur la spactempa figuro, ĝia vojo estas hiperbolo (matematiko) kiu asimptote proksimiĝas al la 45 grada linio (la vojo de luma radio). Evento, kies luma konusa rando estas ĉi tiu asimptoto aŭ estas pli malproksima ol ĉi tiu asimptoto, neniam povas esti observita per la akcelanta partiklo. En la partikla referenca kadro, ĉi tio estas la rando de malantaŭo de kiu signaloj ne povas eskapi, do la rando estas la eventa horizonto.
Kvankam ĉi tiu speco de situacio kiel proksimuma kalkulado povas okazi en la reala mondo (en akceliloj ekzemple), vera eventa horizonto neniam ekzistas, ĉar la partiklo devas esti akcelita malfinie, kio bezonas malfinian energion.
<!--
Interago kun eventa horizonto
Miskoncepta koncernanta evento (horizontoj, horizontas), aparte nigra trua evento (horizontoj, horizontas), estas (tiu, ke, kiu) ili prezenti neŝanĝebla surfaco (tiu, ke, kiu) detruas (objektoj, objektas) (tiu, ke, kiu) (maniero, proksimiĝi, proksimiĝo) ilin. En praktiko, kelkaj (esprimiloj, esprimas) estas komuna al ĉiu evento (horizontoj, horizontas): ili ŝajni iu distanco for de (ĉiu, iu) rigardanto, kaj (objektoj, objektas) sendita al eventa horizonto neniam aperi al kruci ĝi de la sendanta rigardanta punkto de vido (kiel la horizonto-krucanta (eventa, okaza) luma konuso neniam sekcas la rigardanta monda linio). Provanta al fari objekto (aliranta, manieranta, proksimiĝanta) la horizonto resti oficejaĵaro kun respekto al rigardanto postulas aplikanta forto kies grandeco iĝas nebarita ((fariĝanta, iĝanta, iĝante) malfinio) la pli proksima ĝi prenas.
Stara Rava
Stara Rava, Stara Rawa estas vilaĝo en Pollando, situante en la centro de la ŝtato. En 2004, ĝi enhavis 280 loĝantojn.
Eventa horizonto
Interago kun eventa horizonto
Por la (kesto, okazo) de horizonto perceptis per unuforme akcelanta rigardanto en malplena spaco, la horizonto aspektas al resti (fiksita, neŝanĝebligita) distanco de la rigardanto ne (materio, afero) kiel ĝia ĉirkaŭaĵo movi.< ** !--
Stara Rava
Ĝi situas en vojevodio Lodzio, poviato Skierniewice, ĉirkaŭ 70 km sudokcidento de urbo Varsovio. Ĝi situas ĉe la rivero Ravka.
Eventa horizonto
Interacting with an event horizon
A misconception concerning event horizons, especially black hole event horizons, is that they represent an immutable surface that destroys objects that approach them. In practice, several features are common to all event horizons: they appear to be some distance away from any observer, and objects sent towards an event horizon never appear to cross it from the sending observer's point of view (as the horizon-crossing event's light cone never intersects the observer's world line). Attempting to make an object approaching the horizon remain stationary with respect to an observer requires applying a force whose magnitude becomes unbounded (becoming infinite) the closer it gets.
Stara Rava
La unua mencio pri vilaĝo - 12. jarcento
Eventa horizonto
Interacting with an event horizon
For the case of a horizon perceived by a uniformly accelerating observer in empty space, the horizon seems to remain a fixed distance from the observer no matter how its surroundings move.
Por la (kesto, okazo) de horizonto perceptis per enestanto de universo de de Sitter, la horizonto ĉiam (aperas, ŝajnas, aspektas) al esti (fiksita, neŝanĝebligita) distanco for por ne-akcelanta rigardanto. Ĝi estas neniam kontaktis, (eĉ, ebena, para) per akcelanta rigardanto.
Por la (kesto, okazo) de la horizonto ĉirkaŭ nigra truo, (rigardantoj, rigardantas) oficejaĵaro kun respekto al malproksima objekto estos ĉiuj (kongrui, konsenti) sur kie la horizonto estas. Dum ĉi tiu aspektas al permesi rigardanto malaltigis al la truo sur ŝnuro al (kontakti, kontakto) la horizonto, en praktiko ĉi tiu ne povas esti farita.< ** !--
Varying the observer's acceleration may cause the horizon to appear to move over time, or may prevent an event horizon from existing, depending on the acceleration function chosen. The observer never touches the horizon, and never passes a location where it appeared to be.
For the case of the horizon around a black hole, observers stationary with respect to a distant object will all agree on where the horizon is. While this seems to allow an observer lowered towards the hole on a rope to contact the horizon, in practice this cannot be done.
Provanta al bastona rigida vergo tra la trua horizonto ne povas esti farita: se la vergo estas malaltigita ege malfrue, tiam ĝi estas ĉiam ankaŭ mallonga al tuŝi la eventa horizonto, kiel la koordinato (enkadrigas, kadroj, kadras) proksima la trinkmono de la vergo estas ege kunpremita. De la punkto de vido de rigardanto je la fino de la vergo, la eventa horizonto restas senespere el atingi.< ** !--
If the observer is lowered very slowly, then, in the observer's frame of reference, the horizon appears to be very far away, and ever more rope needs to be paid out to reach the horizon. If the observer is lowered quickly, then indeed the observer, and some of the rope can touch and even cross the (distant lowerer's) event horizon. If the rope is pulled taut to fish the observer back out, then the forces along the rope increase without bound as they approach the event horizon, and at some point the rope must break. Furthermore, the break must occur not at the event horizon, but at a point where the lowerer can observe it.
Attempting to stick a rigid rod through the hole's horizon cannot be done: if the rod is lowered extremely slowly, then it is always too short to touch the event horizon, as the coordinate frames near the tip of the rod are extremely compressed. From the point of view of an observer at the end of the rod, the event horizon remains hopelessly out of reach.
-- ** > Se la vergo estas malaltigita rapide, tiam la samaj problemoj kiel kun la ŝnuro estas renkontita: la vergo devas rompi kaj la rompita for (pecoj, pecas) neeviteble enfali.
If the rod is lowered quickly, then the same problems as with the rope are encountered: the rod must break and the broken off pieces inevitably fall in.
These peculiarities only occur because of the supposition that the observers be stationary with respect to some other distant observer. Observers that fall into the hole are moving with respect to the distant observer, and so perceive the horizon as being in a different location, seeming to recede in front of them so that they never contact it. Increasing tidal forces (and eventual impact with the hole's gravitational singularity) are the only locally noticeable effects. While this seems to allow an infalling observer to relay information from objects outside their perceived horizon but inside the distant observer's perceived horizon, in practice the horizon recedes by an amount small enough that by the time the infalling observer receives any signal from farther into the hole, they've already crossed what the distant observer perceived to be the horizon, and this reception event (and any retransmission) can't be seen by the distant observer. -- ** > -->
Eventaj horizontoj preter fizika relativeco
La priskribo de eventaj horizontoj donita per fizika relativeco estas opiniata kiel nekompleta. Kiam la kondiĉoj sub kiu okazas eventaj horizontoj estas modelataj uzante pli plenan imagon de la universo, kiu inkluzivas ambaŭ relativecon kaj kvantummekanikon, eventaj horizontoj devus havi propraĵojn malsaman de tiuj antaŭdiritaj nur de fizika relativeco.
Nun, la ĉefa influo de kvantumaj efikoj estas tio ke eventaj horizontoj posedas temperaturon, kaj disradias radiadon kiel rezulto. Por nigraj truoj, ĉi tio estas radiado de Hawking - vaporiĝo de nigra truo, kaj la pli granda demando pri tio kiel nigra truo havas temperaturon estas parto de varmodinamiko de nigra truo.
Plena priskribo de eventaj horizontoj estas unu el postuloj al teorio de kvantuma gravito. Kiel en 2006, la plej promesanta kandidata teorio estas M-teorio.
Invado de soldataroj de Varsovia Traktato en Ĉeĥoslovakion
La Invado en Ĉeĥoslovakion (Operaco Danubo) estis armea invado de soldataroj de kvin socialismaj landoj de Varsovia Kontrakto frunte kun Sovetunio kaj Hungario, GDR, Pollando kaj Bulgario. Unusola membro de Varsovia Kontrakto, kiu ne partoprenis la invadon, estis Rumanio, gvidata de la karakteriza diktatoro Nicolae Ceauşescu.
Estis okupita plimulto de gravaj urboj en tiama ĈSSR, mallonge post alveturo de tankoj kaj okupo de flughavenoj, sur kiuj alteriĝadis sovetiaj aviadiloj kun plua armea tekniko. La publiko dum la unua semajno de la okupado esprimis fortan reziston, sed ĝi mem povis fari nenion; estis interrompita radiodisaŭdiga kaj televida elsendado. Sekve estis subpremita la ĉeĥoslovaka provo pri reformo de socialismo: Praga printempo 1968. Estis arestitaj kaj internitaj ĉeĥaj gvidantaj reprezentantoj: Alexander Dubček, Josef Smrkovský, Oldřich Černík kaj pluaj. Ekde la invado la sovetaj soldataroj restis sur la teritorio de Ĉeĥoslovakio ĝis la jaro 1991.
Paso
En la paso de invado estis en la ĉeĥoslovakaj stratoj aktivigitaj proksimume 5.000 ĝis 7.000 tankoj, kiuj estis sekvataj per granda nombro de surteraj taĉmentoj en taksata nombro 200.000 ĝis 600.000 viroj. En la paso de invado estis 72 ĉeĥoslovakoj mortigitaj kaj centoj vunditaj. La sekvo de la invado estis, ke el la respubliko elmigris proksimume 300.000 homoj (70.000 tuj post la invado).
Eksterlandaj eĥoj
Usono neniel reagis al tiu ĉi evento, ĉar estis por ĝi pli antaŭa bilaterala interkonsento kun Sovetunio respektante la postmilitan dividon de tiama Eŭropo. Brita registaro ne volis endanĝerigi siajn komercajn interesojn kun Sovetunio kaj pluaj landoj de Varsovia Kontrakto. Kelkaj socialismaj ŝtatoj rifuzis elsendi siajn taĉmentojn ĝis ĈSSR (ekzemple Rumanio), aliaj (ekzemple Jugoslavio) esprimis al la gvidantaro de Komunista partio de Ĉeĥoslovakio subtenon, ĝi proponis eĉ materialan helpon.
Hodiaŭa vido
Ĝis hodiaŭ tiu ĉi evento restas nigra loko de la ĉeĥoslovaka historio, de kiu la reprezentantoj de la hodiaŭa Rusio, same kiel de pluaj landoj, partoprenintaj la invadon (ĉefe Pollando), ne agnoskas ĝin.
Francesco Geminiani
Francesco Xaverio Geminiani (ĉ. 1680 (baptita: 5-a de decembro 1687) en Lucca; 17-a de septembro 1762 en Dublino) estis itala komponisto kaj fama violonisto.
Vivo
Sian unuan muzikinstruon li ricevis de sia patro. La violonludon li lernis ĉe Carlo Ambrogio Lunati (aŭ Lonati) en Milano kaj poste en Romo ĉe Arcangelo Corelli, samkiel kompozicion ĉe Alessandro Scarlatti en Milano. Post sia edukado li ludis violonon dum tri jaroj en la orkestro de sia hejmurbo. Poste en 1711 oni komisiis al li la estradon de la opero en Napolo. En 1714 li vojaĝis al Londono, sub la mecenateco de la tria duko de Essex, kiu restis daŭre lia patrono, li okupiĝis pri la instruado kaj la komponado. Sukcesaj koncertvojaĝoj al Irlando en la 30-aj jaroj firmigis sian famon de virtuozo.
En 1733 li transloĝis al Dublino, kie li ne povis akcepti dungitecon kiel direktisto pro sia konfesio. Anstataŭ tio li prezentis serion de koncertoj, per kiuj li meritis la reputacion esti la plej granda muzikisto de sia epoko. En Dublino li fondis koncertejon.
Kiam en 1761 servisto ŝtelis de li jam finitan verkon, li estis tiel ŝokita pro la perdita laboro kaj tempo, ke liaj parencoj konjektis, ke tio ĉi kaŭzis lian antaŭtempan morton en la sekva jaro 1762.
Graveco
Ŝajne li estis eminenta violonvirtuozo. Liaj italaj lernantoj kromnomis lin Il Furibondola [la frenezulo] pro liaj ekspresivaj ritmoj. Plej konataj estas tri serioj da concerti grossi, liaj opuso 2, opuso 3 and opuso 7, (entute ekzistas 42 concerti grossi) kiuj enkondukas la aldviolonon kiel membro de la konĉertino-solistaro. Tiuj verkoj estas ege kontrapunktaj por plaĉi al la Londona publiko, kiu tre ŝatis Corelli, kompare kun la galantstila muziko tiam enmoda en kontinenta Eŭropo.
Lia Arto de violonludo, publikita en Londono en 1751, estas la plej bone konata kompilaĵo de la violonluda metodo plivastigata en Italio dum la 18-a jarcento kaj estas altvalora fonto por studi la malfrubarokan prezentadan praktikon detale informanta pri vibrado, triloj kaj aliaj violonaj teknikoj. Lia Guida harmonica (c.1752, kun aneksaĵo en 1756) estas unu el la plej nekutimaj harmoniaj traktaĵoj de la malfrua baroko, kiu servis kiel speco de enciklopedio enhavanta modelojn de figurita baso kaj iliajn realigojn. Ekzistas entute 2236 modeloj, kaj je la fino de ĉiu modelo estas paĝonombra fontindiko por eble venonta modelo, tiel ke kompozicia studento studante la libron ricevas imagon pri la sekvontaj eblecoj ekzistaj post ĉiu mallonga baslinio.
Užventis
- prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la nordokcidento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Šiauliai, kaj daŭre estas parto de la komunumo Kelmė. Laŭ censa proksimumado de en la loĝloko vivis. Administre ĝi konsideriĝas kiel urbo (miestas), sendepende de la en internacia komparo kun aliaj urboj relative malgranda nombro de loĝantoj, ne kiel urbeto (miestelis) aŭ eĉ vilaĝo (kaimas).
Gerard Manley Hopkins
Gerard Manley HOPKINS ( en Londono en Dublino) estis brita poeto kaj jezuito. En lia verkaro plej gravas priskribo de naturo en inventema poeta tekniko kaj iel artefarita sintakso. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Vivo
Hopkins studis en Oksfordo kaj tre influitis je la komenco de sia verkistado fare de John Henry Newman kaj la t.n. "Oksforda Movado". En 1866 Hopkins konvertiĝis al katolikismo. Kiam li frokuliĝis ĉe la Jezuitoj du jarojn poste, li detruis siajn ĝistiamajn verkojn. Inspirite de la studo de la kimra lingvo li reprenis la verkadon en la 1870-aj jaroj. Lia unua majstroverko estis The Wreck of the Deutschland (1875). Tiu longa, rakonta poemo prezentas jam ĉiujn karakterizajn trajtojn de la verkisto: temas pri matiro de ŝiprompintaj germanaj monaĥinoj. Tiaj lirikaĵoj provas komprenigi al la observanto la tipon/esencon de ĉiuj pritraktitaj aferoj per la uzo de internaj rimoj kaj aliteracioj, kunmetitaj metaforoj kaj saltanta ritmo (inscape - fuĝo internen, laŭ la memtaksado de Hopkins). Tiu ĉi versstrukturo kontraŭas la tiam kutiman versadon de fluaj ritmoj kaj imitas la akcentoj de la parola angla lingvo.
De 1884-89 Hopkins instruis klasikajn lingvojn ĉe la Universitata Kolegio de Dublino. La ĉiam malsaniĝanta kaj nefeliĉa poeto rekompencon kontentigan trovis en tragikaj poemoj (Dark Sonnets, 1885); de ili dumvive ne multo estis eldonita.
Nur post lia morto la amiko kaj kortega poeto Robert Bridges unuafoje publikigis antologion de la verkaro hopkinsa. Dua, kompleta eldono datumas de 1930. Ĝi finfine helpis ke la verko estus akceptita en maniero digna de ĝia alta kvalito. Hopkins tuj ekfamiĝis kiel unu el la plej kreivaj poetoj anglvalingvaj de la 19-a jarcento.
Batalo de Turturo
La Batalo de Turturo okazis dum 973 en Provenco, ĉe la nuna urbo franca La Garde-Freinet. Dum tiu batalo, la provenca armeo de la grafo Vilhelmo la 1-a de Provenco venkis la saracenojn kaj sekve definitive forpelis ilin el Provenco.
Kaŭzoj
Ĉirkaŭ 889 dudeko de saracenaj marrabistoj estis ĵetitaj marborden de ŝtormo en la golfo de Sambracio, kiu nomiĝis poste golfo de Grimaud kaj nuntempe nomiĝas golfo de Saint-Tropez. Ili tie instaliĝis sur kruta monteto, kie ili konstruis fortikaĵon preskaŭ nekonkereblan, kiun oni konas sub la nomo de Fraxinet (fraksinet, arabe : Farakhshanit).
Tien alfluis saracenoj el Hispanio kaj tiu loko fariĝis bazo por iliaj fulmrapidaj razioj kaj centro de fruktodona komercado de sklavoj. Dum preskaŭ unu jarcento, ili prirabadis la tutan landon ĝis la alpaj valoj de Svislando kaj de Piemonto.
En 973 la saracenoj forrabis la episkopon Saint Mayeul kaj postulis elaĉetpagon por liberigi lin. Tio grave humiligis la provencanojn kaj la monaĥoj facile furiozigis la popolon kontraŭ la saracenoj. La grafo de Provenco Vilhelmo la 1-a kunigis ĉiujn provencajn trupojn en granda armeo kvazaŭ krucmilita (ost) por ataki la fortikaĵon de Fraksineto. Li pensis ke la tuta korpo disfalos se li sukcesos fortranĉi la kapon...
Eventoj
Informitaj pri la alveno de la provenca armeo, la saracenoj foriris el sia fortikaĵo de Fraksineto por batali kontraŭ ĝi per ĉiuj siaj fortoj. La kvin unuaj bataloj okazis en la provencaj alpoj, ĉe Embrun, Gap, Riez, Ampus kaj Cabasse.
Post kelkaj tagoj da ripozo, la provencaj trupoj de la senjoroj de Levens, Aspremont, Gilette, Beuil kaj de Sospel (ĉiuj tiuj lokoj situas en la nuna departemento franca de Alpes-Maritimes) impetis al la fortikaĵo, venkis kaj forpelis la saracenojn, kiuj provis rifuĝi en apuda arbaro sed estis ĉiuj mortigitaj aŭ kaptitaj.
Finfine la fortikaĵo de Fraksineto estis ĝisfunde detruita kaj la kaptitojn oni baptis kaj sklavigis...
Konsekvencoj
La grafo Vilhelmo la 1-a prave pensis : post la disfalo de la fortikaĵo de Fraksineto, ĉiuj saracenaj trupoj forlasis por ĉiam Provencon sen batalo. Oni kromnomis lin "la Liberiginto"" kaj li fariĝis fakte la suvereno de Provenco.
Li kreis la provencan feŭdecon disdonante al siaj vasaloj la ĵus rekonkeritan landon, kiu povis denove ekonomie kaj demografie disvolviĝi.
Preskaŭ ĉesis la fruktodona komerco de sklavoj por la saracenoj en Provenco... sed ĝis la 19-a jarcento arabaj marrabistoj forprenis loĝantojn de la marbordo por sklavigi ilin (kiel fiŝkaptistojn de Nico en 1819) !
Sorĉistinaj juĝprocesoj en Salem
Sorĉistinaj juĝprocesoj en Salem okazis inter majo kaj oktobro de 1692, en la urbo Salem, Masaĉuseco. La procesoj finiĝis per pendumo de 19 sorĉistinoj kaj enprizonigo de pluraj akuzitoj.
Laŭ efiko de vudu-historioj de la okcident-hindia sklavino (Tituba), kelkaj junulinoj asertis, ke ilin obsedis la diablo kaj ili akuzis tri salem-ajn virinojn pri sorĉistineco (inter ili eĉ Tituba). Je la inspektada premo, Tituba kaj la aliaj akuzitoj false atestis kaj tiel tuta loĝantaro de Masaĉuseco histerie ektimis pri disvastiĝo de la sorĉistinismo.
Je instigo de la klerikaro, la burĝa magistrato establis eksterordinaran juĝejon en Salem. La tri membroj de la juĝistaro estis Samuel Sewall, John Hathorne kaj William Stoughton.
La nombro de la akuzitoj daŭre disvastiĝis (oni akuzis eĉ edzinon de la guberniestro William Phips) tiel oni enprizonigis finfine 150 homojn. Je septembro, la histerio kvietiĝis, kaj la publika premo devigis ĉesigi la procesojn, poste akuzis la proceson.
La guberniestro Phips ĉesigis agadon de la eksterorda juĝistaro kaj liberigis la enprizonigitojn.
La Ĝenerala Juĝistaro de Massachusetts pli poste kasaciis (senvalidigis) la verdiktojn kaj donis kompenson al familio de la ekzekutitoj. Eble ergoto estis la kaŭzo de la histerio.
Tytuvėnai
- proksimuma prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la nordokcidento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Šiauliai, kaj daŭre estas parto de la komunumo Kelmė. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis. Administre ĝi konsideriĝas kiel urbo (miestas), sendepende de la en internacia komparo kun aliaj urboj relative malgranda nombro de loĝantoj, ne kiel urbeto (miestelis) aŭ eĉ vilaĝo (kaimas).
Mariano Moreno
Mariano MORENO naskiĝis en Bonaero, Argentino la 23-an de septembro de 1778 kaj mortis alt-mare la 4-an de marto de 1811. Advokato, ĵurnalisto kaj argentina politikisto, li havis egan decidan rolon en la Argentina Sendependeco.
Imre Nagy (politikisto)
NAGY Imre [Nadj Imre] (Kaposvár, 7-a de junio, 1896 –Budapeŝto, 30-a de junio 1958) estis hungara komunista politikisto, ĉefministro kaj martiro de la hungara revolucio de 1956.
Li revenis al Hungario la 5-an de novembro 1944 kaj iĝis ano de la Hungara Komunista partio (MKP poste MDP), poste iĝis estrarano en ties Centra Estraro kaj poste en la Politika Komitato. Li laboris en la koalicia registaro de Zoltán Tildy kaj Ferenc Nagy inter la 22-a de decembro 1944 kaj la 12-a de novembro 1945 ministro pri agrikulturo, inter la 15-a de novembro 1945-20-a de marto 1946 ministro pri internaj aferoj, inter 16-a de decembro 1950 kaj la 5-a de januaro 1952 ministro pri nutroprizorgaj aferoj. Li estis prezidanto de la Parlamento en 1948. Li estis instruisto en la Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1948-1951 kaj 1952-1956. Li estis ekskludita el a Politika Komitato en 1949 pri lia opinio pri agrikultura politiko, sed li reaniĝis post memkritiko. Li estis en 1952 ministro pri kolektado (de agrikulturaj produktoj), poste vic-ĉefministro ĝis la 4-a de julio 1953, kiam li iĝis ĉefministro ĝis la 18-a de aprilo 1955. Tiam li estis abdikigita je la pozicioj kaj fine de la jaro (la 3-an de decembro) li estis ekskludita eĉ el la partio. Junie en 1953 la hungaraj politikaj estroj en Moskvo estis kritikantaj pro la reganta politikaj metodoj kaj deziris, ke Nagy Imre iĝu la ĉefministro. Nagy Imre kiel ĉefministro enkondukis reformojn en la agrikulturo, industrio (ekz. permesis la forlason de la agrikulturaj kooperativoj). Post la fortiĝo de la dur-stalinismaj ondoj en Moskvo, fortiĝis ankaŭ Rákosi Mátyás, kio ebligis al li la forigon de Nagy Imre. Rákosi forlasis la landon somere 1956, Nagy Imre regajnis sian anecon en la Komunista partio la 13-an de oktobro.
Dum la hungara revolucio de 1956 li estis denove ĉefministro (inter la 24-a de oktobro kaj la 4-a de novembro), la 23-an de oktobro eĉ ano de la Politika Komitato de KP. Li establis koalician registaron, deklaris elpaŝon el la Varsovia Pakto kaj la neŭtralecon de Hungario. Sed la rusaj trupoj invadis Hungarion la 4-an de novembro kaj li fuĝis al al Jugoslavia Ambasadejo. De tia li estis ruze transportita al la rumana Snagov kaj poste reen al Hungario. Li estis mortpunita en fermita, programita proceso. Li estis ekzekutita la 30-an de junio 1958, Li estis rehabilitita en 1989 kaj la 16-an de junio tiujare estis feste denove entombigita.
Anna Göldi
Anna Göldi (aŭ Göldin, naskiĝis la en Sennwald, mortis la  en Glarus) estas konsiderata kiel lasta eŭropa sorĉistino.
Anna devenis el malriĉaj rilatoj kaj ŝi vivtenis sin kiel deĵoristino. Ŝi havis du infanojn, la unua mortis mallongtempe naskiĝinte. Anna estis kondamnita pro murdo de sia infano.
Pli poste ŝi laboris ĉe kuracisto (Johann Jakob Tschudi) el svisa kantono Glarus, kiu ekhavis seksrilaton kun la virino. Kiam oni trovis en lakto de unu filino pinglojn, lia edzino akuzis Anna pri danĝerigo de la infanoj. La aferoj kun la pingloj daŭris plu, la kuracisto forlasis la virinon. Anna turnis sin al loka eklezia aŭtoritato per plendo. Tio estis erara ago, ĉar la aŭtoritato estis ano de la Tschudi-familio. La junulino (filino de la Tschudi-familio)havis verŝajne epilepsion kaj plu malboniĝis ties sanstato. Ĉar la kuracisto ne povis konfesi la adulton, li mem gvidis la juĝan persekuton, akuzadon kontraŭ Anna.
Anna Göldi torturate konfesis, ke ŝi amikiĝis kun la diablo. La tribunalo (parencoj de Tschudi) fine kondamnis ŝin al neŭtraligo de la malbeno. Dum la posta proceso, la virino de havis defendantojn, oni neniigis la originalajn dokumentojn, sed la skribisto Johann Melchior Kubli - kiu necesis partopreni la trumentojn - faris kopiaĵojn, kiujn li poste transdonis al magdeburga ĵurnalisto Heinrich Ludwig Lehmann.
Ŝi estis mortpunita per senkapigo. Pli poste tiu ĉi kondamno estis trovita kiel justica murdo.
En Mollis en Kantono Glaruso ek de 2007 situas Anna-Göldi-Muzeo.
Tyszki-Gostery
Tyszki-Gostery estas vilaĝo en Pollando. Ĝi situas en vojevodio Mazovio, poviato Ostrołęka, ĉirkaŭ 100 km de urbo Varsovio. En 2004, ĝi enhavis 60 loĝantojn.
Tyszki-Nadbory
Ĝi situas en vojevodio Mazovio, poviato Ostrołęka, ĉirkaŭ 100 km de urbo Varsovio.
Tyszki-Wądołowo
Ĝi situas en vojevodio Podlasio, poviato Kolno, ĉirkaŭ 120 km de urbo Varsovio.
Andrzejki-Tyszki
Andrzejki-Tyszki estas pola vilaĝo, kiu troviĝas en la Mazovia Provinco, Distrikto Ostrołęcki. Ĉirkaŭ 100 km de urbo Varsovio. La unua mencio pri la vilaĝo - 1426.
Tyszki-Łabno
Tyszki-Łabno estas vilaĝo en Pollando. En 2006, ĝi enhavis 86 loĝantojn. Ĝi situas en vojevodio Podlasio, poviato Kolno, ĉirkaŭ 120 km de urbo Varsovio.
Dúbrava
Dúbrava povas esti:
Benedetto Marcello
Benedetto Marcello (* inter la 24-a de julio kaj la 1-a de aŭgusto 1686 en Venecio; † 24-a aŭ 25-a de julio 1739 en Brescia) estis Itala komponisto de la baroko.
Marcello kiel muzikisto
Malgraŭ siaj profesiaj devoj Marcello dekomence neniam neglektis la muzikon. Nur kiam li devis iri al Pola, li ĉesis komponi.
Jam kiel junulo li publikis kantojn kaj sonetojn. Ĉar la komponado tamen nur eblis paralele al lia publika kariero, li ĉiam nomis sin mem "nobile Veneto dilettante di contrappunto", do ŝatanto, aŭ diletanto de la muziko. Sed finfine li ekstudis komponadon ĉe Francesco Gasparini (1668-1727) kaj Antonio Lotti (ĉ. 1667-1740).
La unua muzikigo de Itallingvaj psalmoparafrazoj "L'Estro Poetico-Armonico" alportis al la intertempe 38-jara Marcello Eŭropvastan famon. La ampleksa verkaro de 50 solopsalmoj laŭ Girolamo Ascanio Giustiniani estis frua provo de "arkaikeca solokantado". Entute tiu ĉi verkaro konsistas el ok volumoj, unu- ĝis kvarvoĉa kun figurita baso por orgeno aŭ alia klavarinstrumento, parte kun deviga violonĉelo aŭ du violonoj. En tiu ĉi verkoj superpezas prefere tradicia kontrapunkta kompontekniko. Sed ĝi ankaŭ alternas neatendite kun kompaktaj, homofonaj, preskaŭ folkloraj partioj. Tiuj ĉi psalmomuzikigoj sekvas detalege la tekstojn.
Kiel majstro de la solokantato Marcello estas unu el la lastaj reprezentantoj de la grandioza patosa kantstilo, kiu kelkfoje starigas etajn dramojn en la kadron de la ĝenro. Krom tio Marcello komponis ankaŭ pompan ĉambromuzikon kiel ekzemple klavaraj, violonĉelaj kaj flutaj sonatoj samkiel instrumentajn konĉertojn.
Ankaŭ lia frato Alessandro Marcello montriĝis kiel komponisto.
Il teatro alla moda
Kiel operkomponisto Marcello estis malpli sukcesa. Ĉu li volis venĝi sin ĉe tiu ĉi ĝenro, kiam li verkis en la jaro 1722 la satiron Il teatro alla moda? En tiu li kritikis la tuberojn de la opero, ĝiajn kutimoj kaj ĝian skemismon. La kritiko tamen nur koncernis la eksteraĵojn de rutiniĝinta operfukciado. Reformon de la opero tiu ĉi kulturhistorie interesa verko ne enkondukis. Tiu estis rezervita al la Franca muzikestetiko kaj, bazante sur Marcello, Raniero di Calzabigi (1714-1795) kaj Christoph Willibald Gluck (1714-1787). La despotismo de la kantado, la primadona kaj kastrita aferaĉoj estis tiel troaj, ke por la muziko apenaŭ restis eblecoj de disvolviĝo, kaj la komponistoj estis pli kaj pli katenitaj en la eluzo de siaj kapabloj. Kompreneble la troaĵoj de tiu ĉi sistemo en arta kaj socia rilato ankaŭ alie estis metitaj ĉe la pilorio. Sed la satiro de Marcello plej akre montris sur la stato de la Venecia opero.
La verkaro
La tuta verkaro de Benedetto Marcello ampleksas krom multnombraj sakralaj verkoj (sole dek mesoj kaj 15 motetoj, kvin oratorioj) ankaŭ 348 profanaj kantatoj kaj kelkaj instrumentaj konĉertoj. La iam necesaj represadoj de liaj psalmomuzikigoj pli poste estis rekomendataj eŭforie de Giovanni Bononcini (1640-1678), Georg Philipp Telemann (1681-1767) kaj Johann Mattheson (1681-1764). estas tamen malfacile, envicigi Marcello-n laŭstile en inter tiujn komponistojn. Rilate siaj instrumentaj konĉertoj li ja ŝajnas esti influata de la stilo galanta de Antonio Vivaldi, tamen en la sakrala muziko li flegas ege memvolan personan stilon.
En la sfero de la ĉambromuziko rimarkendas la
Krome estas konservitaj kaj de graveco:
Strzemeszna
Strzemeszna estas vilaĝo en Pollando, situante en la centro de la ŝtato. Ĝi situas en vojevodio Lodzio poviato Tomaszów Mazowiecki, ĉirkaŭ 90 km sudokcidento de urbo Varsovio. Ĝi situas ĉe la rivero Krzemionka.
En 2004, ĝi enhavis 350 loĝantojn.
Stare Dobre Małżeństwo
Stare Dobre Małżeństwo aŭ SDM (pole Malnova Bona Geedzeco) - pola muzikgrupo okupiĝanta pri kantata poezio.
Historio
Grupo ekestis de vira gitar-vokala duopo - Krzysztof Myszkowski i Andrzej Sidorowicz, kreiĝinta en komenco de la 80-aj jaroj, tiam liceanoj.
Tamen la vera historio komenciĝis en la jaro 1984, kiam tiuj du studentoj partoprenis en konkurso Festivalo de Studenta Kanto en Krakovo. Tiam unuan fojon la duopo prezentiĝante antaŭ pli vasta publiko uzis tiun nomon.
Sidanta tiam en ĵurio Wojciech Belon, lidero de Wolnej Grupy Bukowiny, rimarkis kaj aprecis freŝan kaj optimisman sonon de la duopo. Rezulte li invitis SDM por partopreni koncerton "Światło" ("Lumo") okaziĝanta kadre de Arta Festivalo de Akademia Junularo. Tiam ili pli bone kontaĝis, kaj oktobre 1984 tio rezultiĝis per komuna recitalo. Tiam aliĝis al la grupo Aleksandra Kiełb-Szawuła, kiu subtenis ilin per sia delikata voĉo (disiĝo kun la grupo en 1989). Tuj poste venis sekva grava kantisto - Sławek Plota, kiu donis al komencantaj kolegoj subtenon per sia voĉo kaj gitaro. Komence de la jaro 1985 aliĝis: Marek Czerniawski (violonisto) kaj Alina Karolewicz (soprano). Tiel post malapero de Andrzeja Sidorowicz kreiĝis forta muzik-amikeca kvinopo. Pro diversaj artistaj kaj programaj vizioj - Alina, kaj poste ankaŭ Marek adiaŭis kun resto de la grupo. La lokon de Marek okupis fama en medio de festivaloj de turisma kanto - violonisto Wojciech Czemplik. En 1988 kunlaboron kun la grupo komencas Roman Ziobro, kaj en 1989 - aliĝas Ryszard Żarowski (antaŭe li ludis en: Małolepsi, AKT-Wrocław, Bez idola). Akustikanto de la grupo estis Wojciech Gołosz.
Formo
Ekde 1989-2002 SDM estas "vira" formacio kun stabila konsisto: Krzysztof Myszkowski, Wojciech Czemplik, Ryszard Żarowski, Roman Ziobro. Sekvaj ŝanĝoj en la grupo estis septembre 2002 - la grupon foriras Roman Ziobro. En lia loko – unu sezonon – basgitare ludas Robert Szydło. Poste - Andrzej Stagraczyński. En 2006 aliĝas gitaristo Dariusz Czarny, kaj en 2007 - Przemysław Chołody (balgo).
Brestov
Brestov povas esti:
Stare Dobre Małżeństwo
Paralela Kariero
Paralele al Stare Dobre Małżeństwo - Krzysztof Myszkowski, Ryszard Żarowski kaj Andrzej Stagraczyński – formas grupon The Gruz Brothers Band, en kiu ili faras kantojn al la tekstojn de Jana Rybowicza kaj Adama Ziemianina. Ekde 2005 aperis du diskoj de tiu formacio: 2005 - Dymi mi z czachy (Krzysztof Myszkowski & The Gruz Brothers Band); 2006 - Biała gorączka Vive (2 KD-oj - koncerto en Radio Gdańsk).
Hankovce
Ekzistas du vilaĝoj en Slovakio, kiuj nomiĝas Hankovce:
Sansaro (filmo)
Samsara estas sendependa filmo de la jaro 2001 realigita de plurnacia teamo barata-itala-franca-germana. Ĝi rakontas la historion pri la serĉado de iluminiĝo fare de bikŝuo. La ĉefroluloj de la filmo estas Shawn Ku kiel la bikŝuo Tashi kaj Christy Chung kiel Pema. Ĝia reĝisoro estis Pan Nalin kaj ĝiaj verkistoj estis Pan Nalin kaj Tim Baker.
La intrigo de la filmo havas certan similecon kun la rakonto pri la saĝulo Vishvamitra kaj la nimfo Menaka.
Kybartai
Kybartai - jen litove, prononco, germane historie Kybarten - estas urbo en la sudokcidento de Litovio. Ĝi apartenas al komunumo Vilkaviškis, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Marijampolė. Virbalis situas proksimume 16 kilometrojn okcidente de la administra centro Vilkaviškis. En en la urbo vivis.
Sansaro (filmo)
Samsara gajnis la premion "Audience Award for The Most Popular Film" (Premio de la Spektintaro por la Plej Populara Filmo) en la 51-a Melburna Internacia Filmfestivalo, krom aliajn premiojn en aliaj festivaloj. Ĝi ankaŭ lokiĝis inter la plej vidataj dek filmoj en Italio kaj Francio.
Kybartai
Kybartai kaj la origine pli granda najbara urbeto Virbalis ĉiam situis ĉe la limo inter Orienta Prusio (kaj la germanlingva Sankta Romia Imperio, poste la Germana Regno) okcidente kaj la Grandduklando Litovio oriente, sed ĉiam (kun eta escepto de la jaroj 1795 ĝis 1809) apartenis al la Grandduklando Litovio, kiel konfirmita jam en la paco de Melno en 1422. Kiam la grandduklando konkeriĝis per la Rusia Imperio, sendependiĝis en la respubliko Litovio, rekonkeriĝis per la Sovetunio kaj resendependiĝis en la respubliko Litovio, la limo restis sama. Nun Rusio tamen situas okcidente de la limo, kvankam antaŭe dum 150 jaroj ĝis situis oriente de ĝi.
Sansaro (filmo)
Intrigo
Tashi (Shawn Ku) komencis sian trejnadon kiel bikŝuo kiam li aĝis kvin jarojn. Dudek jarojn poste li eliras de trijara meditado en soleco, pro kiu li atingis la gradon de khenpo (instruisto) donitan de la rinpoĉe (lamao). Kiam Tashi komencas havi voluptajn sonĝojn, liaj interrilatoj en la templo iĝas malfacilaj. Dum oficiala vizito li restas en domo de terkulturisto, kie li konatiĝas kun Pema, la filino de la terkulturisto. Tashi tiam forlasas la bikŝuejan vivon kaj revenas al la bieno, kie li kuniĝas kun la migrantaj laboristoj por la rikolto. Post alia renkontiĝo kun Pema, ili interedziĝas. Poste ili havas filon nomitan Karma (Tenzin Tashi).
La eksbikŝuo fariĝas bienisto kaj dommastro, finance sukcesa danke de tio, ke li alportis la rikolton al la urbon anstataŭ vendi ĝin al la kampara vendisto Dawa (Lhakpa Tsering), kiu kutimas trompi la kamparajn bienistojn. Ĉi tio metas lin en malakordon kun Jamayang (Kelsang Tashi), la eksa svatiĝinto de Pema kaj la loka masonisto, kiu malŝatas Tashi-n pro tio, ke li damaĝis la longdaŭran interrilaton inter la homoj de la valo kaj Dawa.
Tashi estas en malordo kun sia seksa emo kaj altiro al Sujata, migranta laboristino, kiu revenas al la bieno por labori ĉiujare. Dum Pema vojaĝas al la urbo por vendi ilian rikolton, li kaj Sujata seksumas. Oni diras al li, ke ĉi tiu okazaĵo estis aranĝita inter Sujata kaj Pema jam antaŭ multaj jaroj. Lia amiko el lia tempo kiel lamao venas viziti lin kaj informas Tashi-n, ke ilia mentoro Apo mortis. Turmentiĝinta pro kulpo pri sia malfideleco kaj la morto de sia mentoro Apo, Tashi forlasas la bienon kaj revenas al la bikŝuejo.
Tyszki-Bregendy
Tyszki-Bregendy estas vilaĝo en Pollando. Ĝi situas en vojevodio Mazovio, poviato Mława, ĉirkaŭ 80 km de urbo Varsovio. En 2004, ĝi enhavis 70 loĝantojn.
Baškovce
Baškovce povas esti:
Jasenov
Jasenov povas esti:
Kochanovce
Kochanovce estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Tamburino
En Brazilo tamburino estas nomata pandejro kaj kutime ĝia diametro havas 20,32cm, 25,4cm, 27,94cm aŭ 30,48cm (8, 10, 11 aŭ 12 colojn, respektive). En hispana lingvo estas pandero. La membrano povas esti leda aŭ nenatura. Ofte uzata por ludi sambon kaj "forró".
Kromosomo
La kromosomoj aŭ ĥromosomoj (el la greka χρώμα, -τος, koloro, kaj σώμα, -τος soma, korpo aŭ ero) estas mikroskop-grandaj strukturoj troveblaj en ĉeloj, kaj faritaj de diversaj DNA-fadenoj (kiuj enhavas la genetikan informon de la ĉelo). La kunigo de kromosomo kaj la diversaj proteinoj, kiuj helpas pakigi la DNA-on, nomiĝas kromatino.
Kromosomoj en la diversaj ĉeloj
La kromosomo de la prokariotoj kaj eŭkariotoj havas diversan strukturon kaj alian lokiĝon en la ĉelo.
En ambaŭ (pro- kaj eŭkariotoj) la kromosomoj respondecas pri la genetika informo. La enĉela nombro de la kromosomoj, ties formo kaj strukturiĝo tre dependas de la specio, eĉ en tiuj kazoj, kie specioj tre similas unu la alian (ekzemple, homoj havas 46 kromosomoj, kaj ĉimpanzoj havas 48).
Laŭ reproduktiĝo de la specio, la kromosomaro povas esti malsama:
Kariotipo: la kromosomo de individuo
La tuto de la kromosomoj en individuo nomiĝas kariotipo. En multaj kazoj (ankaŭ ĉe mamuloj), la kariotipo, escepte de la seksaj kromosomoj en la hemizigota genro, havas ĉiam du homologaj kromosomoj, do, tiuj kiuj havas la samajn genojn. Tiun oni nomas duobla aŭ diploida kromsomaro, mallongita kiel 2n. Ĉe la seske multigeblaj organismoj ĉiu la idoj heredas de ambaŭ gepatroj po unu kromosomaro. La individuoj de unu specio de la sama genro havas normalkasze la saman kromozomaro, do la sama kariotipo. Escepto estas la B-kromosomoj, kiuj ekzistas en kelkaj specioj. Tiam la normalaj kromosomoj nomiĝas A-kromosomoj.
Ankaŭ ĉe tiuj organismoj povas esti esti malegalaj. Ekzemple la homo havas en ambaŭ genroj 46 kromosomoj. La kariotipo estas indikita kiel 46,XX por virinoj kaj 46,XY por viroj. Per Kariogramoj oni povas difini la kariotipoj. mejozo. Dum la fekundiĝo, la du haploidaj seksaj ĉeloj (vira kaj ina) unuiĝas kaj estiĝas zigoto (fekundigita ovoĉelo), kun diploida kromosoma nombro.
Homologaj kaj nehomologaj kromosomoj
En la sekse diversaj organismoj, kiel oni diris, ĉiu kromosomo aperas duoble en ĉiu diploida ĉelo. Oni diras, ke ĉiu paro de kromosomoj enhavanta la samajn genojn estas homologaj kromosomoj (aŭ aŭtosomo).
La seksaj kromosomoj (aŭ allosomo) povas esti kaj homologaj (por inoj) kaj nehomologaj (por virseksuloj). En kelkaj plantoj kaj en la pli evoluintaj bestoj, al tiuj kromosomoj apartenas la kromosoma difiniteco de la sekso.
La sekse ligita heredigo estas reguligita per la seksaj kromosomoj, dum la aliaj proprecoj per aŭtosomoj.
La homa kromosomaro konsistas el 22 paroj da aŭtosomoj kaj unu paro da seksa kromosomo. La ĉeldividiĝo okazas same en la mitozo kaj mejozo. Same dum la mitozo kaj mejozo, partoj de la homologaj kromosomoj povas trakruciĝi (crossing over), kaj la kromosomaj branĉoj rompiĝante povas ŝanĝiĝi, tiel okazas parta informa ŝanĝo inter la homologaj kromosomoj (rekombiniĝo). Per tiu procezo, la masklaj kaj femalaj genomoj povas miksiĝi, kaj en la posteuloj aperas nova genetika materialo.
Homaj kromosomoj
La homa kromosomaro konsistas el 22 paroj da aŭtosomoj kaj unu paro da seksa kromosomo:
Virbalis
Virbalis - jen litove, prononco, germane Wirballen - estas urbo en la sudokcidento de Litovio. Ĝi apartenas al komunumo Vilkaviškis, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Marijampolė. Virbalis situas proksimume 12 kilometrojn okcidente de la administra centro Vilkaviškis. En en la urbo vivis.
Virbalis ĉiam situis ĉe la limo inter Orienta Prusio (kaj la germanlingva Sankta Romia Imperio, poste la Germana Regno) okcidente kaj la Grandduklando Litovio oriente, sed ĉiam (kun eta escepto de la jaroj 1795 ĝis 1809) apartenis al la Grandduklando Litovio, kiel konfirmita jam en la [paco de Melno]] en 1422. Kiam la grandduklando konkeriĝis per la Rusia Imperio, sendependiĝis en la respubliko Litovio, rekonkeriĝis per la Sovetunio kaj resendependiĝis en la respubliko Litovio, la limo restis sama. Nun Rusio tamen situas okcidente de la limo, kvankam antaŭe dum 150 jaroj ĝi situis oriente de ĝi.
Závadka
Závadka estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Porúbka
Porúbka estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Yapeyú
Yapeyú estas argentina urbo, en la provinco Corrientes, de la distrikto San Martín.
Lieskovec
Lieskovec estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Yapeyú
En ĉi tiu urbo naskiĝis la Generalo José de San Martín.
Cristiano Otoni
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conselheiro Lafaiete (en esperanta prononco: Konseljejro Lafajete). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Yapeyú
Signifo
La nomo Yapeyú devenas de la gvarania lingvo kaj signifas "matura frukto".
Lipie
Lipie estas vilaĝo en Pollando, situante en la centro de la ŝtato. Ĝi situas en vojevodio Lodzio poviato Tomaszów Mazowiecki, ĉirkaŭ 90 km sudokcidento de urbo Varsovio. Ĝi situas ĉe la rivero Krzemionka.
En 2004, ĝi enhavis 200 loĝantojn.
Cristais
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do „Okcidento de Minas-Ĝerajso“) kaj en la mikroregiono Campo Belo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kornej Ĉukovskij
Kornej Ivanoviĉ ĈUKOVSKIJ (nomo post naskiĝo estis Nikolaj Vasiljeviĉ Kornejĉukov; 31-a de marto 1882 – 28-a de oktobro 1969) estas eminenta rusa poeto, publicisto, kritikisto, tradukisto kaj literaturisto. Li estas fama unuavice pro siaj porinfanaj fabeloj versaj kaj prozaj.
En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, Ĉukovskij akiris al si la plej grandan parton de sia reklamado kiel verkisto kaj poeto por infanoj. Multaj el liaj rakontoj estis adaptitaj en bildstriojn, teatron kaj eĉ baleton kaj operon, muzikiginte de Sergei Prokofjev.
Ĉukovskij redaktis ĉiujn verkojn de Nikolaj Nekrasov kaj en 1933 publikigis la libron "De Du ĝis Kvin", kiu estis populara gvidilo por kompreni la lingvon de infanoj.
Laŭ siaj memuaroj, li ekspluatis sian popularecon kaj influon por helpi la verkistojn persekutitajn de la komunistaj aŭtoritatoj Kiel Anna Aĥmatova, Miĥail Zoŝĉenko, Aleksandr Galiĉ kaj Aleksandr Solĵenicin.
En 1962, Ĉukovskij ricevis la Lenin-premion kaj honoran doktorecon de la Universitato de Oksfordo pro sia libro La Arto de Nekrasov.
Rohožník
Rohožník estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Crisólita
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Valo de la Rivero Mukurio) kaj en la mikroregiono Nanuque. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝi akiris la statuson de municipo la 21-an de decembro 1995.
Vidu ankaŭ
<!--
Cristina
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Itajubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Cristália
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Grão Mogol. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Alexander Selkirk
Alexander Selkirk (aŭ Selcraig), (1676-1721) estis maristo kiu trapasis kvar jarojn sur neloĝata insulo. Oni vidas lin kiel inspirfonto por la libro de Daniel Defoe Robinson Crusoe.
Li estis la filo de ŝuisto kaj ledoprilaboristo el Largo, en Fife en la orienta parto de Skotlando. Li estis sangvina juna viro, kaj kiam li je la 17-a de aŭgusto 1695 estis venigita por riproĉo pro netolerebla konduto en la kirko li ne aperis kaj foriris al la maro.
Li ŝipveturis kun piratekspedicioj al la sudaj maroj, kaj en 1703 li enŝipiĝis sur la galero Cinque Ports kiel velmastro. La postan jaron li ekkverelis kun la kapitano, kaj demandis en oktobro ĉu oni volis elŝipigi lin sur la Insularo Juan Fernández arkipelago antaŭ la bordo de Ĉilio.
Post kiam li dum kvar jaroj kaj kvar monatoj sole loĝis tie, li estis je la 2-a de februaro 1709 kunprenita de kapitano Woods Rogers. Rogers estis la kapitano de privata ŝipo kun rajtoj por ataki malamikon, kaj faris Selkirk sian kunulon. Pliposte li faris Selkirk kapitanon de unu el la batalprenitaj ŝipoj. Li revenis hejmen en 1712. La libro de Rogers "Cruising Voyage" (Krozanta Vojaĝo) estis publikigita en 1712, kaj en ĝi li rakontis pri la travivaĵoj de Selkirk.
En 1717 Selkirk sekrete edziĝis kaj post tio denove iris al la maro. Li mortis en 1721 kiam li estis leŭtenanto sur la reĝa ŝipo la Weymouth.
Unu el la insuloj de la Juan Fernández arkipelago nomiĝas Alejandro Selkirk.