cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torre del Bierzo
Historio
En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj. Torre del Bierzo iĝis la municipa ĉefurbo en 1941, pro kio oni ŝanĝis ankaŭ la nomon de la propra municipo, kiu ĝis tiam havis ĉefurbon en Albares de la Ribera, jam malplej loĝata, kaj pro kio oni modifis la oficialan nomon de la loĝloko Torre, ĝis tiam Torre de Santa Marina. La 3an de Januaro 1944 la municipo suferis la plej grandan katastrofon, kiam en la tinelo proksima al la stacio de Torre del Bierzo okazis fervoja akcidento, la plej terura okazinta en Hispanio ĝis tiam, kio rezultis en inter 200 kaj 500 mortoj, pri kio ne estas certeco pro la frankisma tiama cenzuro.​ ​
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (ĉefe vitejoj), brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Lu Verne (Iovao)
Lu Verne estas urbo de Usono, en la subŝtato Iovao. Ĝi situas ĉe la norda rando kantono Humboldt kaj parte ankaŭ en la pli norda Kossuth. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  km²  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Domažlice (burgo)
Burga kelaro
Avantaĝa situo ĉe landa pordego igis estiĝi al domaĵlica vilaĝo, kiu dum regado de Přemysl Otakar la 2-a ŝanĝiĝis en gravan limurbon. Tiel komenciĝis koneksa kaj de tempo al tempo drama evoluo de la stapla kaj doganejvilaĝo, daŭranta jam plu ol 1000 jaroj. Hodiaŭ ni ne plu konscias grandan amplekson de la fortikaĵo, kiu havis 22 turojn kaj profundajn fosaĵojn. Ties konstruado tempe enfalas en la tempon de disputoj de Přemyslidoj kaj inter najbaraj bavariaj feŭduloj. Sed bazplano de la urbo diferencis de plimulto de přemyslaj urboj kun larĝaj, paralelogramaj placoj. La ĉi tiea bazplano estas stratforma, tipa por najbaraj germanaj urboj. Do lokinto estis verŝajne el Bavario.
Ĥoda burgo situas en sudokcidenta angulo de la urbo. Ties burgrafoj zorgis precipe pri ŝirmo de la landaj limoj, kiun faris liberaj kamparanoj – Ĥodoj. La burgo estis do alterne en zorgo de Ĥodoj, de la reĝa kamero kaj pli malfrue de famaj Lamingenanoj (Lomikaroj). Sed la burgo entute mizeriĝis, pli malfrue ĝi forbrulis, kelkfoje ĝi estis riparata kaj nur en la jaro 1992 ĉi tie komenciĝis multekosta renovigo. Ties rezulto estas ankaŭ alirebligo de la burga kelaro.
La subteraj spacoj havas unu muron gotikan, la ceteraj estas brikaj el la 18-a jarcento. Estas en ili lokigita lapidario kun ŝtonaj konstruelementoj, trovitaj dum esploroj kaj konstrureguligoj. Vizitanto trairadas sur brika pavimo tra du kelĉambroj, en kiuj estas lokigitaj Kalvario, mejloŝtonoj, fragmentoj el preĝejo en Valtýř, barokaj piedestaloj kaj vico da pluaj interesaĵoj.
Internacia Kurejo Sebring
Longeco: 6,020 km
Kurbiĝoj: 17
Plej rapida giro: nekonata
Néant-sur-Yvel
(jen france, bretone Neant) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kantono Altkirch
Kantono Altkirch estas franca kantono en departemento Haut-Rhin (regiono Grand Est). Ĝia ĉefurbo estas Altkirch.
Geografio
Kantono Altkirch etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po.
Asfalto
Asfalto estas miksaĵo de bitumo kiel ligento kun volumenaĵo (kutime gruzo aŭ sablo). La bitumo, natura aŭ artefarita organika substanco bazita je hidrokarbidoj, estas ĉe certaj temperaturoj glueca, tirmola, tenaca kaj elasta. Ĝi estas kapabla ligi la grajnojn de volumenaĵo kaj tiel konsistigi firman kaj elastan materialon, plejofte uzata por surkovri stratojn.
Laŭ Francisko Azorín asfalto estas Terpeĉo, uzata precipe en miksaĵo kun dika sablo, por surkovri stratojn, vojojn, murojn. Li mem montras esprimojn asfaltisto, asflatbetono, asfaltmastiko, asfaltmakadamo kaj naturasfalto.
En la ŝosekonstrua profesia slango asfalto estas la koncizigita nomo de asfaltbetono.
Asfaltbetono
Asfaltbetono estas betono kun asfalto kiel ligento, en la praktiko materialo prezentanta la supran tegaĵon de veturejo kaj de aliaj firmititaj areoj. Ĝi estas sternita, kompaktigita kaj rulpremita tavolo el miksaĵo konsitanta el asfalto, sablo, gruzo kaj eventuale almiksaĵoj.
Pola Unuiĝinta Laborista Partio
Pola Unuiĝinta Laborista Partio (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, mallongigo PZPR) - komunisma partio kreita en decembro 1948 per kunfandiĝo de Pola Laborista Partio kaj Pola Partio Socialista post forigo de kontraŭstaraj agantoj. La partio regis en Pollando (Pola Popola Respubliko) inter la jaroj 1948 kaj 1989 surbaze de la ideologio de marksismo-leninismo per diktatoreco de la proletaro. Laŭ tiutempe uzata partia lingvaĵo kaj idea fundamento, la partio estis avangardo de la proletaro.
Agado de la partio bazis sur unupartieca ekzemplo kutima en la regiono kaj estis subordigita al Komunista Partio de Sovetunio (plejparte ĝis la jaro 1956).
Dum sia ekzisto, Pola Unuiĝinta Laborista Partio estis partio amasa, decentre mastrumanta ŝtatan ekonomion, reganta aŭtoritare, aspiranta tutece kontroli socian vivon en la lando.
Unuiĝo de maldekstraj partioj
Pola Unuiĝinta Laborista Partio kreiĝis dum la unuiĝa kunveno de Pola Laborista Partio (PPR) kaj Pola Partio Socialista (PPS) inter la 15-a kaj la 21-a de decembro 1948. Dum tiuj tagoj okazis tiel nomata Unuiĝa Kongreso de PPR kaj PPS en Varsovia Politekniko. La kunfandiĝo sukcesis pro forigo el Pola Partio Socialista agantojn kiuj kontraŭis tion, kaj forigo el Pola Laborista Partio agantojn akuzitaj je "dekstrisma-naciisma devojiĝo". Oni taksas, ke 25% de socialistoj estis forigitaj el politika vivo tiam. La unuiĝa procezo finiĝis en aprilo de la 1949-a jaro.
Multiĝo de partianoj
Tuj post sia kreiĝo la partio enhavis 1.367.000 membrojn (985.000 el Pola Laborista Partio kaj 531.000 el Pola Partio Socialista). En 1959 la nombro malgrandiĝis ĝis 1.018.000 pro forigo de 200.000 membroj; en 1965 estis 1.775.000, en 1970 estis 2.320.000, kaj en 1980 la partio atingis maksimuman nombron de 3.092.000 membroj. Post laŭleĝa registro de sendependa sindikato Solidarność kaj komenco de militstato en 1981 la partion forlasis 850 mil membroj (inter ili 33% de ĉiuj partoprenintaj en ĝi laboristoj).
Fino de la partio
Ekde januaro 1990, kiam falo de la partio estis jam preskaŭ certa, en la tuta lando komenciĝis okupado de partiaj domoj, farita ĉefe de Konfederacio de Sendependa Pollando. La okupadoj celis malebligi ŝteladon de partiaj posedaĵoj kaj detruadon aŭ forportadon de arĥivoj de PZPR. La okazis en la Kongresa Salono de la Varsovia Kultur- kaj Sciencpalaco la lasta 11-a Kongreso de Pola Unuiĝinta Laborista Partio, dum kiu oni decidis malfondi la partion.
Distrikto Haa
Haa estas unu el la 20 distriktoj de Butano. Ĝi etendiĝas sur 1.585 km² kaj en ĝi loĝas ĉ. 13.000 personoj (2005). Ĝia ĉefurbo estas Haa.
Municipoj
La distrikto Haa dividiĝas en 5 municipoj:
Vintraj Olimpikoj 2006/partoprenantoj
Vintraj Olimpikoj 2006/partoprenantoj havas diversajn signifojn:
Ubá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
QWERTY
QWERTY (elparolata kŭerti) estas nomo de la plej ofte uzata speco de komputila klavarfasono. La nomo venas de la literoj de la ses klavoj je la supra, maldekstra parto de la aboca klavaro -     :
Ubá
Ubá estis fondita en 1815. Ĝi estas alinomata de siaj loĝantoj "Karesa Urbo".
Esperanto en Ubá
La pioniro pri disvastigo de Esperanto en Ubá estis João Ernesto da Silva. Naskiĝinta en Ubá la 12-an de aŭgusto 1873, librotenisto kaj komponisto, li fariĝis arda propagandisto de spiritismo kaj Esperanto. En 1905, li jam publikigadis en la ĵurnaleto “O Cinzel” raportojn pri Esperanto. Estis ankaŭ memorindaj Ismael Gomes Braga, José Gomes Braga, Antero Barroso kaj João Andrade.
QWERTY
La punkciiloj ktp povas varii. La klavaro QWERTY estis desegnita por eviti ŝtopiĝon pro samtempa uzado de apudaj klavoj dum la epoko de la maŝinskribilo.
Ubá
Esperanto en Ubá
En 1940-aj jaroj Ismael Gomes Braga aperigas artikolojn en pluraj gazetoj de Ubá.
QWERTY
Oftaj variaĵoj de QWERTY estas AZERTY, uzata en Francio, kaj QWERTZ, uzata en Germanio.
Ubá
Esperanto en Ubá
Esperanto-Klubo João Ernesto estis fondita la 31-an de majo 1959, kun ĉeesto, inter aliaj, de Ismael Gomes Braga, kiu estis aklamita honora prezidanto. La unua estraro estis: prezidanto José Gomes Braga, vicprezidanto Leocádia Godinho e Siqueira, 1-a sekretariino Edina de Barros Reis, 2-a sekretariino Irthes Terezinha Lisboa de Andrade, kasisto Elias Jacob kaj bibliotekistino Geralda Maria da Silva Guimarães. Konsilantaro: Francisco Ivo Mendes, Zeny Michelli, Antero Barroso, Antônio Ribeiro Guimarães kaj Hercilia Monken Gomes. Esperanto-Klubo João Ernesto, agnoskita de la urba registaro kiel organo de Publika Utileco, ekde 1959 neniam ĉesis aktivi.
QWERTY
En Slovakio oni iam interŝanĝas literojn "y" kaj "z" (kaj ankaŭ "Y" kaj "Z") kaj anstataŭ "[" "]" ";" "'" estas specialaj literoj de la lingvo.
Ubá
Esperanto en Ubá
Radio-Stacio “Sociedade Ubaense” entuziasme plene elsendadis la programon Esperanta Vespero, kiam estis prezentataj diversaj okazaĵoj en Brazilo kaj en la mondo, krome, belaj kanzonoj, esperante kaj nacilingve, de kantistoj kiel Judith Cioffi, José Pinto Barbosa, kaj aliaj. La programoj estis prezentataj de samideanoj João Andrade, Edina de Barros Reis kaj Mauricio Monken Gomes; speciala parto estis la programero nomata “Pro lia propra merito” pere de kiu oni omaĝis elstarajn personojn de la movado, de la lando kaj de la urbo; la kronikoj estis verkitaj de la poetino Irthes Terezinha Lisboa de Andrade; tio okazis en la jaroj 1953, 1954 kaj 1955.
QWERTY
Alia ne malofta klavaro estas la klavaro simpligita de Dvorak, intencita por esti pli efika por angla teksto.
Esperanta QWERTY (ŜĴERTĜ)
Iuj komputiloj linuksaj uzas normalan klavaron, kun iuj klavoj de la neesperantaj literoj por la specialaj esperantaj literoj.
Ubá
Esperanto en Ubá
Malba Tahan vizitis Ubáon en oktobro 1960; laŭ peto de la estraro de la klubo, belege prelegis ĉe “Colégio Sacré Coeur de Marie” pri Esperanto.
QWERTY
Esperanta QWERTY (ŜĴERTĜ)
ŝ ĵ e r t ĝ u i o p [ ] a s d f g h j k l ŭ ĥ z ĉ c v b n m,. / Ŝ Ĵ E R T Ĝ U I O P { } A S D F G H J K L Ŭ Ĥ Z Ĉ C V B N M ; : ?
Vidu ankaŭ
Tastiera (informatica)
Ubá
Esperanto en Ubá
Okaze de la centjariĝo de Ismael Gomes Braga en 1991, Ubá ricevis la ĉeeston de pluraj samideanoj el diversaj urboj de Brazilo, ĉar estis inaŭgurita monumento al ĉi tiu eminenta filo de Ubá, en la Placo “Independência”, neforgesebla okazaĵo por la Uba-esperantistoj. Malgraŭ la disvastigo de Esperanto pere de TV Ubá kaj lokaj radiostacioj, fine de la 1990-aj jaroj iom malpligrandiĝas intereso de plenkreskuloj al Esperanto, tamen la flamo de la idealo, kiu jam fariĝas realo, daŭras forte en la koro de Uba-esperantistoj.
Grava aktivulo estis d-ro Waner Marliére Arruda, kompetenta instruisto de Esperanto, juna inĝeniero, kiu sin dediĉas ame al la afero Esperanto.
Ĉe la infanoj Esperanto estas pli vigla, en la sidejo de CAIC, subtenata de la urbestrejo, dank’al bonvolema komprenemo de la direktorino Denise Michelli kaj sub la kunordigo de Maria da Conceição Aparecida da Rocha Ramos, Esperanto estas instruata ekde 1997. La instruistino estas Celi Maria Bianchi Pinheiro kaj vizitadas la lernejon infanoj ok ĝis dek-dujaraĝaj, de la 3-a ĝis la 7-a serio de la fundamenta instruo.
Esperanto instruota en la municipaj lernejoj de Ubá – Projekto de Miguel Poggiali Gasparoni, la Leĝo 2941, subskribita de la urbestro Narciso Paulo Michelli, publikigita en “Atos Oficiais”, de la 9-a de decembro 1999, enkondukas Esperanton, nedevige, en la municipaj lernejoj de Ubá.
LADA Rapan
LADA Rapan estas la elektra aŭtomobilo forme de triporda kvarloka hatchback, kreita kiel koncepta aŭtomobilo de la konzerno VAZ en la urbo Toljatti (Rusio) en 1998. Ĝi apartenis al la klaso de tre malgrandaj aŭtoj.
Kreado
En 1994 estro de la sekcio de specialaj aŭtoj kaj maŝinpartoj Miĥail Markijev estis ordonita krei nekutiman aŭton por plibonigi imagon de AvtoVAZ. Li taskigis pri tio la junajn dezajnistojn Vladimir Pleŝanov (eksteriero) kaj Valentina Novikova (interiero) kaj inĝenieron Ilja Ĵarkov. Origine la projekto nomiĝis ElCar 2000, sed la dezajno de Vladimir Pleŝanov sugestis alian nomon. Li tiel priskribis ĝian estiĝon.
Post vidi lian plastilinan maketon, Valentina Novikova komparis ĝin al rapano — speco da moluskoj. Tiel naskiĝis la nomo.
Entute oni faris tri maketojn. En majo 1995 la fina maketo jam estis preskaŭ preta, sed ĉiuj dezajnistoj estis urĝe taskigitaj fini dezajnadon de VAZ-2123, kiu devis iĝi nova generacio de Lada Niva, do la projekto haltis.
En 1997 oni revenis al Rapan kaj ĝia veturebla maketo. La ĉasio kaj akompanaj maŝinpartoj estis pruntitaj de Oka dum ĉiuj elektraj partoj estis prenitaj de Oka Elektro. Multe da tempo konsumis perfektigado de transformilo: unue ĝi estis la tiristora, poste transistora. Muntado daŭris ĉirkaŭ duonjaro. En la aŭto estis aplikitaj pluraj originalaj ideoj. Ekzemple centre de stirrado troviĝis instrumenta panelo kaj aerkuseno, kio memorigis la konceptaŭton Maserati Boomerang. Tamen kvankam veturebla, ĝenerale ĝi estis nur skiza, multaj elementoj estis nefinitaj kaj la kvalito de la muntado estis malalta.
Tio estis la triporda aŭto kun la fronta transmisiio, destinita por veturado tra la urbo kaj en ekologie vundeblaj lokoj, kie gravas eviti aerpoluadon. Ĝi havis ŝtalan framon de la tipo "aktiva platformo", al kiu estis alkroĉitaj fronta kaj posta transmisiiloj, stira kaj bremsa sistemoj. Ĝi havis la motoron PT-125 (25 kvt = 34 ĉevalpovoj), jam elprovitan en la antaŭaj aŭtoj (VAZ-2801, VAZ-1801, VAZ-2802, VAZ-1111E kaj aliaj), kiu kune kun reduktoro staris sur la fronta akso, dum la transistora regsistemo lokiĝis apud la akumulilo. La nikelo-kadmiaj akumulatoroj NKP-120 (НКП-120) kun kapacito 120 Ampero/horoj troviĝis en konteneroj ene de la framo kaj ebligis atingi rapidecon 90 km/hore kaj veturi ĝis 110 km. Ŝarĝado per normala elektrokurento ĉe tensio 220 kvt daŭrus 10 horojn.
La korpuso estis skeleta, kun surmetitaj plastaj paneloj. La aksodistanco 2350 mm. La planko estis plata, sen elstaraj sojloj kaj tunelo. Glaco estis sfera, kun granda vidkampo kaj aldonaj parkumglacoj malsupre de la pordoj. La frontaj sidiloj estis turneblaj je 180 gradoj, la postaj moveblis granddistance, la stirilo post malfermo de la maldekstra pordo leviĝis, komfortigante sidiĝon, haveblis luko en la panorama tegmento, glaca panoramo ebligis vidi ĉion ĉirkaŭ la aŭto ĝis la voja surfaco. Ambaŭ suspensioj estis sendependaj risortaj. La frontaj bremsoj estis diskaj, la postaj — tamburaj.
Eksponado
La perlamota aŭto estis prezentita en aŭtoekspozicio en Parizo en 1998, kie ĝi eniris liston de spektindaj eksponaĵoj. Poste ĝi estis sendita al Italio laŭ peto de la televidkanalo Rai 1 por partopreno en ĝia ĉiujara prezentaĵo I cervelloni, kiu invitas aŭtorojn de interesaj inventaĵoj. En 1999 la aŭto, alifarbita je la verdo-salata koloro kaj kun iom refreŝigita interiero, estis prezentita en aŭtoekspozicio en Moskvo. Poste ĝi partoprenis kelkajn aliajn ekspoziciojn kaj fine haltis en la dezajna centro, de kiu translokiĝis al la teknika muzeo de AvtoVAZ, kie troviĝas nun.
Hayato Nishinoue
Hayato Nishinoue (西埜植 颯斗, n. ) estas japana futbalisto.
Treia (Germanio)
Treia (dane: Treja) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Arensharde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
(16313) 1199 T-1
(16313) 1199 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
(9328) 1990 DL3
(9328) 1990 DL3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
11811 Martinrubin
11811 Martinrubin estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Martin Rubin, esploristo ĉe la Physikalisches Institut de la Universitato de Berno (Svislando), kiu fakiĝis en la detekto de molekuloj en kometoj kaj servis kiel ano de la teamo por la misio Rosetta.
Agiez
Agiez estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 280 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Agiez situas proksimume 12 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains en la ebenaĵo de la rivero Orbe ĉe ties suda bordo. En okcidento la komunumo etendiĝas al la suda ĉeno de la Ĵurasa Montaro. Tie sur la monteto Five sur alteco de 640 m s.m. siutas la plej alta punkto de la komunuma teritorio. La komunumo konsistas el la vilaĝo Agiez kun la kvartaloj Le Moulin kaj Le Coin, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,47 km², de kiuj 30,9% estas kovritaj de arbaro, 63,6% servas por agrikulturo kaj 4,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Agiez limas en nordo al Montcherand, en oriento al Orbe, en sudoriento al Arnex-sur-Orbe, en sudokcidento al Bofflens, kaj en okcidento al Bretonnières.
Trafiko
Tra Agiez pasas la kantona ĉefvojo n-ro 130 de Orbe trans la montpasejo Pétra Félix al Le Brassus en la valo de Joux. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 siutas 3 kilometrojn nordoriente de la komunumo apud Orbe. Pere de la poŝtaŭtolinio de Orbe al Vaulion la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Agiez datiĝas el la jaro 1011 kiel Aziaco. Sur la komunuma teritorio estis trovita dutranĉila hakilo el la neolitiko kaj tomboj el la fura mezepoko. Okaze de la unua dokumenta mencio la reĝo Rudolfo la 3-a de Burgonjo donacis bienojn en Agiez al la Monaĥejo Romainmôtier. Agiez estis submetita al la majoro de la monaĥjeo. La majora oficio kaj la interezrajto apartenis de la 15-a jarcento ĝis la Helveta Revolucioal la familio Thomasset, de kiu estis konstruita la senjora kastelo kun la sesangula turo en la 16-a jarcento. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio loa komunuma apartenis al la Voktejo Romainmôtier. Post la revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Orbe, kiu surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Preĝejo de Sankta Maŭrico (Lille)
Preĝejo de Sankta Maŭrico troviĝas en Lillo, Francio, tre proksime de la stacidomo .
Historio de la konsisto de la meblaro
La konstruado de la preĝejo Sankta-Maŭricio daŭras dum pli ol kvar jarcentoj (de la fino de la 14a jarcento ĝis la fino de la 19a jarcento). La okcidenta fasado estas animita de multaj statuoj (1874-1875) ŝulditaj al Henri Biebuyck (1835-1907), Felix Huidiez (1841-1906) kaj Jules Victor Heyde, skulptistoj el Lillo. Nuntempe, la internaĵo entenas riĉan meblaron. Post kiam la Revolucio damaĝis ĝin, preĝejo retrovis parton de sia meblaro en la komenco de 19a jarcento, kaj akceptis ankaŭ multajn pentraĵojn devenantajn de malaperintaj monaĥejoj. Multaj el ili estas verkoj de Jacques Van Oost kromnomita la Junulo (1639-1713), pentristo naskiĝinta en Bruĝo kaj instalita en Lillo de 1668 ĝis 1708: La Fuĝo al Egiptio (1697), La Adorado de la Ŝafistoj (inter 1697 kaj 1699), La Edziniĝo de la Virgulino (1699), La Prezento en la Templo (1700)). Kvar pentraĵoj prezentantaj scenojn de la Pasiono (1767-1768) estas ŝulditaj al la Lilla pentristo Louis Watteau kromnomita de Lille (1731-1798). Ĉe la restaŭrigo estrata de Cannissié, preĝejo estis provizita de interesa novgotika meblaro de Charles Buisine-Rigot (1820-1893), la tiama plej grava lignoskulptisto en Lillo. Ĝi estis ankaŭ provizita de rimarkinda vitralaro farita inter 1859 kaj 1861 fare de Charles Gaudetet (1817-1880), fama Lilla vitralopentristo, laŭ la kartonoj de la Lilla pentristo Victor Mottez (1809-1897), lernanto de Ingres. Tri bombadoj, en 1914, 1916 kaj 1942, necesigis la renovigon de pluraj fenestroj, faritaj de Pierre Turpin, Lilla vitropentristo, laŭ la kartonoj de Louis Morin kaj de Mme Capronnier Turpin. Fine, en la jaroj 1940-1950, la dekano A. Vandenabeele renovigis parton de la novgotika meblaro (katedro, retablo de la Virgulino, statuoj de sanktuloj).
Le Pallet (stacidomo)
Le Pallet estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en Le Pallet, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj, precipe Tramtrajno Nantes-Clisson.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Communauté de communes d'Altkirch
Communauté de communes d'Altkirch estas komunumaro en la departemento Haut-Rhin.
Gerő Daday
DADAY Gerő [dadai] estis rumanuja hungara pentristo naskita la 21-an de marto 1890 en Gyulafehérvár kaj mortinta la 22-an de marto 1979 en Budapeŝto.
Kariero
Gerő Daday studis en instituto por desegninstruistoj, en 1912 en Libera Pentristlernejo de Nagybánya, poste li faris studvojaĝon en Munkeno. En la fino de la 20-aj jaroj li instruis desegnon en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc de Cristuru Secuiesc kaj poste li transloĝiĝis Budapeŝton. Li pentris pejzaĝojn, portretojn, histori- kaj religitemajn kompoziciojn (Altarbildo, Tusnádfürdő, romia katolika preĝejo; en ELTE: Miklós Zrínyi ; Oni oferas al Stefano Báthory la tronon de Pollando; Liberiĝo de Buda el sub turkoj).
Rauf Orbay
Husein Rauf ORBAY (naskiĝis en Istanbulo en 1881, mortis la 16-an de julio 1964) estis turka soldato kaj ŝtatviro.
Li servis ĉe la otomana aerarmeo kaj estis kapitano de batalŝipo Hamidiye dum la Balkana milito. La 31-an de oktobro, 1918, li subskribis la armistican traktaton kiel ministro de la mararmeo. Kiam ekis la turka sendependa milito, li abdikis pri la pozicio kaj iris al Ankara kaj kunlaboris kun Kemal Atatürk. Li estis elektita kiel membro de la reprezenta komitato dum la Kongreso de Erzurum (23-an de julio 1919).
Kiam la sendependiĝa milito finiĝis, li estis nomumita unua ĉefministro de la nova respubliko (11-an de aŭgusto 1922). Li fondis en 1924 opozician partion "Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası" (Progresiva Respublika Partio). Kiam oni malpermesis agadon de tiu partio en 1925, li elmigris al Eŭropo por 10 jaroj. Poste li iĝis membro de la turka parlamento - post klarigo de la akuzoj.
Dum la dua mondmilito, li estis ambasadoro en Londono.
Pierre Christin
Pierre CHRISTIN (naskiĝis la 27-an de julio 1938 en Saint-Mandé) estas franca bildliteraturisto kaj verkisto.
Lia ĉefa verko estas la scenaro de la bildstria serio de sciencfikcio: Valeriano kaj Laŭrelina.
Li studis en la pariza universitato Sorbono. Poste li iris al Usono en la 1960-aj jaroj kaj instruis pri franca literaturto en Salt Lake City. Tie, li retrovis sian amikon Jean-Claude Mézières. Reveninte en Francion, ili kune verkos la unuan epizodon de Valeriano, Spactempa agento, en 1967 kiun eldonos la gazeto Pilote. Li ankaŭ kunlaboris kun Jacques Tardi, François Boucq, Enki Bilal kaj Annie Goetzinger.
Li verkis pluraj romanojn de sciencfikcio.
Li ankaŭ estas instruisto en Sorbono kaj en Institut de journalisme Bordeaux-Aquitaine (Instituto pri ĵurnalismo de Bordeaux-Akvitanio).
Kun Enki Bilal
Kun Enki Bilal, li verkis la scenaron de la filmo - "Bunker Palace Hôtel" en 1986
Gilmore City
Gilmore City estas urbo de Usono, en la subŝtato Iovao. Ĝi situas ĉe la okcidenta rando kantono Humboldt kaj parte ankaŭ en la pli okcidenta Pocahontas. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  km²  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Laslău Mare
Laslău Mare [lasləu mare], hungare: Oláhszentlászló (olAsentlAslo), germane: Rumanisch Lasseln estas vilaĝo en Rumanio sude de Târgu Mureș kaj administracie ĝi apartenas al la komunumo Suplac. En 1910 ĝi havis 786 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 489.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. En la mezepoko ĝi estis hungara-saksa vilaĝo. Iam la vilaĝo hungare nomiĝis Nagyszentlászló (=granda-sankta-Ladislao). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Kis-Küküllő.
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Sopron)
La Ursulanina Preĝejo Senmakula Koncipiĝo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sopron. Maldekstre situas la monaĥejo kaj dekstre la lernejo.
Laslău Mare
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Sopron)
Historio
Antaŭ alveno de la ursulaninoj en 1747 en tiu loko jam estis milda ligna preĝejo Sankta Kruco. Maria Tereza de Aŭstrio en tiu kirko aŭskultis meson en 1773 kaj en 1805 tie okazis ceremonio pri fondinto de la ordeno. Pli nova (nun videbla) preĝejo jam dediĉita al Senmakula Koncipiĝo estis konstruita en la sama loko inter 1862-1864. Dum la 2-a mondmilito ĝi ruiniĝis, sed en 1947 jam denove ĝi estis funkcikapabla. En 1999 la preĝejo estis renovigita.
Konstruaĵoj
La monaĥejo, preĝejo kaj lernejo situas kune laŭ trotuaro de placo. En mezo de la placo ornamputo estas videbla. La monaĥejo kaj preĝejo situas rekte, sed la lernejo jam rompiĝas jam 120°. Kaj la monaĥejo kaj la lernejo havas 2 etaĝojn. La tri konstruaĵoj samtempe estis konstruitaj.
Preĝejo
La fasado estas simetria, meze la ornamriĉa enirejo kun porĉo (arkitekturo) relifas, plej supre la oklatera turo altiĝas. En la turo 3 originaj sonoriloj loĝas, kiuj estas pli grandaj, ol la fenestroj, tial forigo de la sonoriloj povas okazi nur depost malkonstruo de la turo. Inter la enirejo kaj turo tre granda fenestro estas videbla. Resume 3 niĉoj ornamas la fasadon: meze Sankta Maria, maldekstre la ordena fondinto, dekstre Sankta Ursulo de Kolonjo. Interne la navo estas surprize mallonga, sed alta. La sanktejo estas oklatera. Estas ĉefaltaro kaj du flankaj altaroj. La mebloj estis faritaj en la 1860-aj jaroj.
Monaĥejo
Origine en tiu loko estis 2 loĝdomoj el la 17-a jarcento. La monaĥinoj aĉetis ilin, la unuan tuj post la alveno, la alian en 1752. Ili konstruis la novromanikan monaĥejon en la 1860-aj jaroj. Nuntempe ankaŭ eklezia muzeo funkcias interne.
Lernejo
Origine en tiu loko estis 2 barokaj loĝdomoj. La monaĥinoj aĉetis ilin en 1848. Oni trovis ruinajn restaĵojn de la romianoj en 1954. Nuntempe infanĝardeno, bazlernejo, gimnazio kaj kolegio funkcias interne. Nature dum la socialismo la ursulaninoj estis forigitaj.
Kermeso okazas en la 8-an de decembro.
Eutin
Eutin - prononco - estas urbo en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Orienta Holstinio, kaj estas ties administra centro. Fine de la urbo havis  loĝantojn. portas la kromnomon "rozurbo".
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Kenelm Digby
Kavaliro Kenelm DIGBY, angla diplomato kaj sciencisto (la 11-a de julio 1603 - la 11-a de junio 1665).
Li naskiĝis ĉe Gayhurst, Buckinghamshire, Anglio. Liaj gepatroj estis etnobelaj sed iliaj rom-katolikismo grave influis lian vivon. Lia patro estis Kavaliro Everard Digby, ekzekutata en 1606 pro sia partopreno en la pulva konspiro de 1605 (malsukcesa komploto mortigi la britan reĝon Jakobo la 1-a kaj aliajn). En 1618, post duon-jaro en Hispanio, li eniris Gloucester Hall, kolegio de la Universitato de Oksfordo, nun nomata Worcester College. En 1620 sendiplome li eliris de la universitato: en tiu epoko, pro leĝaj reguloj, anglaj rom-katolikoj ofte ne akiris universitatan diplomon. La sekvantajn tri jarojn li pasigis en Eŭropo, precipe ĉe Florenco. En Madrido li renkontis la princon Karolon (la estontan reĝon Karlon la 1-an) kun kiu li amikiĝis. Reveninte al Anglio, li kavaliriĝis kaj eniris la domanaron de la princo. En 1625 li edziĝis kun fama aristokrata belulino, Venetia Stanley (1600-1633), kun kiu li ludis kiel infano. Ĉar lia rom-katolikismo grave malhelpis lian karieron, li forlasis ĝin, iĝante anglikano. Post kiam li iĝis reĝo, Karlo nomumis Kavaliro Kenelm Digby ano de sia Privata Konsilio.
En 1628, Digby komandis du privatajn militŝipojn en la Mediteraneo, kaj kaptis plurajn hispanajn kaj flandrajn ŝipojn. Pro malsano de sia ŝipanaro, li ankris ĉe Alĝero, kie li ricevis registaran promeson pli bone trakti anglajn ŝipojn. Proksime al Majorko li kaptis nederlandan ŝipon. La 11-an de junio 1628 li gajnis grandan venkon ĉe İskenderun kontraŭ eskadron de francaj kaj veneciaj ŝipoj. Tamen liaj sukcesoj kreis riskon de reprezalioj kontraŭ anglaj komercistoj kaj oni petis lin eliri de la Mediteraneo.
Denove en Anglio, li iĝis administranto de la mararmeo kaj de Trinity House, la organizo kiu prizorgas lumturojn. Tamen lia edzino Venetia subite mortis en 1633 (van Dyck pentris faman mortlitan portreton), kaj pro suspektoj la registaro komandis nekropsion - tiutempe tre malkutima afero. La verkisto Ben Jonson, kiu poste nomumis Digby literatura testamenta administranto, verkis versan poemon pri Venetia. La malĝojega vidvo apartigis sin ĉe Gresham Kolegio, scienca kolegio en Londono, kie li faris kemiajn eksperimentojn.
En 1635 aŭ 1636 li revenis al la rom-katolikismo, kaj verkis libron en kiu li penis pruvi ke la rom-katolika eklezio estas la sola kaj senerara vera eklezio. Li ekzilis sin al Francio, sed revenis al Anglio por subteni la klopodojn de la Reĝo Karlo la 1-a perforte enkonduki episkopojn en Skotlando. Pro tio li malpopulariĝis de la puritana partio. En 1641 li denove iris al Francio kie li duele mortigis nobelon. Pro tio en 1642 li revenis al Anglio. La Parlamento malliberigis lin ĝis interveno de la franca reĝino Anna de Aŭstrio. La Parlamento konfiskis liajn bienojn. Reveninte al Francio li ne partoprenis en la Anglan enlandan militon. En 1644, kiam la angla reĝino Henrietta Maria forflugis al Francio, Digby iĝis ŝia kanceliero. En 1645 li iris al Romo kie li malsukcese penis persvadi la Papon subteni Karlon la 1-an.
Post la fino de la enlanda milito, li tri fojojn iris al Londono, kie li havis intimajn diskutojn kun Oliver Cromwell, kiu ŝajne konsideris lin neoficiala reprezentanto de la anglaj rom-katolikoj. En 1655 Cromwell sendis lin al Romo por malsukcesa provo atingi akordon kun la Papo.
Post la ekrego de Karlo la 2-a, li retenis la favoron de Henrietta Maria, kaj daŭre estis ŝia kanceliero. Tamen lia rilatoj kun Karlo la 2-a ne estis egale glataj kaj unu fojon la reĝo mallonge ekzilis lin de la kortego. Li estis inter la unuaj anoj de la Reĝa Societo de Londono, science societo fondiĝinta en 1660. Digby mortis en 1665, eble pro ren-ŝtonoj.
Pro liaj scienc-eksperimentoj, multaj samtempuloj konsideris lin iom stranga. Eble estis li kiu unue eltrovis la rolon de oksigeno en la vivo de plantoj. Krom la Reĝa Societo, li ĝuis kontaktojn kun eminentaj intelektuloj, inkl. Descartes, Fermat kaj Kavaliro Thomas Browne. Li ankaŭ esploris alĥemion kaj astrologion. Li kredis je la "simpatia pulvoro" - speco de simpatia magio: kiam iu vundiĝis, oni faris (helpe de astrologio) pulvoron kiun oni metis, ne sur la vundon, sed sur la armilon aŭ objekton kiu kaŭzis la vundon.
Oni konsideras Digby la "patro" de la moderna vin-botelo: dum la 1630-a jardeko, li posedis fabrikejon kie oni fabrikis fortajn vin-botelojn de formo simila al la nuna, kaj en 1662 la angla parlamento agnoskis lian pretendon ke li inventis tion.
Post lia morto servisto eldonis en 1669 receptaron (The Closet of the Eminently Learned Sir Kenelme Digbie Knight Opened) kiu donis bonajn informojn pri la manĝoj kaj trinkoj de la epoko.
Kalko
Kalko aŭ kalcioksido (CaO) estas pulvora aŭ pasteca ligento (morteraĵo). Ĝi estas vaste uzata blanka solida kemia kombinaĵo.
Estingita kalko estas kalcia hidroksido (Ca(OH)2), en la formo de kalka pasto aŭ pulvoro; ĝi estas komponanto precipe de morteroj. Ties akva solvaĵo estas konata kiel kalkoakvo aŭ kalkolakto. En la verba formo oni ne insistas pri la senco de kalciooksido, oni (jam eĉ Zamenhof) diras : kalki domon.
Laŭ Francisko Azorín Kalko estas Kalcioksido; blanka substanco uzata en konstruado por fari morteron aŭ kiel ŝmiraĵo. Li indikas etimologion el la latina calx (kalko). Kaj li aldonas terminojn kalkumi, por surkovri muron per kalkoŝmiraĵo por ĝin blankigi; hidratigita kalko, estingita kalko, viva kalko, grasa kalko, silikoza kalko, metala kalko, kalkoforno, kalkoroko, kalkospato, kalkoŝtono.
Lizimakio
Lizimaĥio aŭ lizimakio (Lysimachia'') estas genro el familio Primolacoj kun inter 150 kaj 180 specioj troveblaj plejparte en la norda hemisfero. Laŭ iuj aŭtoroj la genro inkluzivas ankaŭ la speciojn en la genroj anagalo (Anagallis L., Pelletiera kaj Trientalis L.; laŭ aliaj, du specioj de lizimakio apartenas al la genro anagalo. La genro ricevis sian nomon honore al Lysimachus, reĝo de antikva Sicilio, kiu laŭdire trankviligis frenezan virbovon nutrante ĝin per iu specio el la genro.
Trajtoj
Temas pri rektaj aŭ rampaj herboj, kies folioj kreskas laŭlonge de la tigo, kaj kies ovario estas supera. Lizimakiaj specioj ofte havas flavajn florojn, kaj kreskas forte. Ili kreskas prefere en malsekaj lokoj.
Per specioj de lizimakio sin nutras la larvoj de kelkaj papilioj kaj tineoj.
Distrikto Paro
La Distrikto Paro, estas unu el la 20 distriktoj de Butano. Ĝi kovras areon de 1.500 km² kaj en ĝi loĝas 46.615 personoj. Ĝia ĉefurbo estas Paro.
Paro havas la ununuran internacian flughavenon de Butano, kie nur flugas Druk Air (la nacia fluglinio) ekde Barato kaj aliaj lando de la azia sudoriento.
Loĝlokoj
La distrikto Paro dividiĝas en 10 loĝlokoj:
Jacques Duhamel
Jacques Duhamel, naskiĝinta la 24-an de septembro 1924 en Parizo kaj mortis la 8-a de julio 1977, estis franca politikisto. Li estis urbestro de Dole de 1968 ĝis 1977. Li estis ministro pri agrikulturo en registaro de Georges Pompidou de la 29-a de junio 1969 ĝis la 7-an de januaro 1971, kaj ministro pri kulturo de la 7-an de januaro 1971 ĝis la 28-an de marto 1973.
Lobio
Lobio havas plurajn signifojn, inter ili:
Linio Mita (Metroo Toej)
Linio Mita aŭ Linio Toej-Mita (japane: 三田線 [Mita-sen] aŭ 都営三田線 [Toei Mita-sen], angle: Toei Mita line) estas metroa linio en Tokio, Japanio. Ĝi estas unu el 4 linioj de metroa sistemo Toej en la Metroo de Tokio. La simbola koloro de linio estas (mallum-)blua koloro. La emblemo de linio estas latina litero "I" en blua ringo.
István Balázs (skulptisto)
Biografio
István Balázs studis en lernejo pri industriarto en Budapeŝto inter 1932-34 kun majstroj Jenő Haranghy, Antal Orbán. Li transloĝiĝis en 1930 en Hungarujon. En 1948-49 li estis instruisto de arta rondo de Tatabánya, poste gvidis la dekoracisekcion 7-a distrikto de partio de Budapeŝto. Li vivis kaj laboris en artistkolonio de Vojo Százados.
Linio Mita (Metroo Toej)
Trafiko
Estas 2 tipoj de trajnoj:
Tage la trajnoj veturas kun la intervalo: 5—6 min. (inkluzive de la ekspreso).
La unua trajno:
La lasta trajno:
La horaro (diferencas inter labortagoj kaj semajnofino): Horaro de linio Mita (japane, defaŭlte ĝi montras hodiaŭa horaro)
Stacioj
Ĉiuj stacioj lokiĝas en Tokio.
Ĉe la suda fina stacio (I-01) la linio Mita kuniĝas kun linio Tokju-Meguro de Korporacio Tokju. La linioj havas komunajn trajnojn, kiuj iras ekde/ĝis stacio.
Harold Harefoot
Harold Harefoot (Harold la 1-a (Anglio), Haroldo Leporpieda, n. ĉ. 1015, m. la 17-an de marto 1040) estis reĝo de Anglio ekde 1035. Li akiris la kromnomon "Harefoot" (Leporpieda) pro sia rapideco kaj sperta ĉasado.
Li estis la filo de Knuto la Granda kaj lia unua edzino Aelfgifu de Northampton. Kiam lia patro mortis (la 12-an de novembro 1035), lia pli juna duonfrato Hardakanuto havis fortan pretendon al kaj la angla kaj la dana regnoj, sed estis en Danio, kiun li devis defendi kontraŭ invado de Magnus, reĝo de Norvegio. Pro la longa foresto de Hardakanuto, la anglaj nobeloj decidis nomumi Harold Harefoot regento kaj poste reĝo, malgraŭ la kontraŭstaro de Godvino, grafo de Wessex kaj Emma de Normandio.
Antaŭ ol edziĝi al Kanuto, Emma estis la edzino de Ethelred la Malpreta, anglosaksa reĝo de Anglio. Ŝi kaj Ethelred havis du filojn; Eduardo la Konfesanto kaj Alfred Atheling, kiu vivis kiel ekzilitoj en Normandio dum la regado de Kanuto. En 1036 ili venis al Anglio, verŝajne por klopodi gajni la anglan regnon, sed, nun subtenate de Godvino, Harold Harefoot sukcese rezistis ilin. Eduardo denove fuĝis en Normandion sed Harold kaptis kaj blindigis Alfred, kiu mortis pro siaj vundoj. En 1037 Emma fuĝis al la kortego de la grafo de Flandrio ĉe Bruĝo.
En 1040 Hardakanuto preparis invadon de Anglio, sed antaŭ ol li eliris de Danio Harold Harefoot mortis la 17-an de marto 1040. Li entombiĝis en Abatejo Westminster. Kun 62 militŝipoj Hardaknuto velis al Anglio kie li pace iĝis reĝo. Tie li ordonis ke la kadavro de Harold Harefoot estu forprenata de la tombo kaj ĵetata en marĉejon.
Harold Harefoot havis filon, Elfwine, kiu iĝis monaĥo ekster Anglio, eble en Francio.
Cislajtio
Cislajtio (laŭvorte: lando maltranse de Lajto) estis neoficiala esprimo por la norda-okcidenta parto de la aŭstra-hungara imperio, regata de aŭstra Vieno. La oficiala esprimo Die im Reichsrat vertretenen Königreiche und Länder (la reĝlandoj kaj regnoj reprezentataj en la imperia konsilio) estis tro longa por komforta uzo.
La parto regata de hungara Budapeŝto konforme estis nomata Translajtio. Speciala estis la situacio de Bosnio kaj Hercegovino, lando okupita en 1878 kaj parto de la imperio nur ekde 1908. Ĝi estis kolege regata de Cis- kaj Translajtio ("kunregaĵo").
Kiel montras la mapo, geografia difino estas malfacila, kaj la referenco al rivero Lajto estas nur figura. La rivero longas nur ĉ. 180 km, sed la limo inter Cis- kaj Translajtio estis, eĉ se ignori lokajn kurbiĝojn, multe pli longa ol 1000 km. Pli grava natura limo estis, ekzemple, la Karpatoj, kiuj disigis Translajtion disde Bukovino kaj Galicio, regataj de Aŭstrio.
Partoj de Cislajtio
Numeroj interkrampaj referencas al la mapo.
Etnoj de Cislajtio
Ankaŭ laŭ la loĝantoj Cislajtio tute ne estis unueca. Tie loĝis
Remedios de Escalada
Remedios de Escalada estas urbo de Lanús en Bonaera Provinco, Argentino. Ĝi havas 9,95 km².
Loĝantaro
Laŭ la lastaj datumoj, ĝi havis 81 465 loĝantojn (INDEC, 2001).
29491 Pfaff
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikisto Johann Friedrich Pfaff (1765–1825), kiu proponis la unuan generalan metodon por integri la partajn diferencialajn ekvaciojn de unua ordo.
Neulliac
(jen france, bretone Neulieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Germana Internacia Lernejo de la Silicia Valo
La Germana Internacia Lernejo de la Silicia Valo - angle German International School of Silicon Valley (GISSV) - estas privata lernejo edukanta infanojn de la antaŭlernejo ĝis la 12-a klaso uzante dulingvan plenan mergon. Ĝi havas ejojn en Mountain View kaj San-Francisko en Kalifornio. Krom regula instruado de lundoj ĝis vendredoj ekzistas aparta instrua programo de germana lingvo dum sabatoj, kiun ankaŭ eblas frekventi estante lernanto de alia lernejo, se oni havas sufiĉajn antaŭsciojn. Inter septembro 2016 kaj novembro 2021 tie ankaŭ aktivis kiel instruistino la matematikistino Edlyn Teske, kiu en la 1990-aj jaroj, en la studenta vivotempo, interalie oficis kiel vicprezidanto de TEJO.
Studentoj povas diplomiĝe fini la lernejon kun kaj la Germana Internacia Abituro kaj la Kalifornia Mezlerneja Diplomo. La lernejo membras en la Okcidenta Asocio de Lernejoj kaj Kolegioj (Western Association of Schools and Colleges, kiu servas lernejojn en Kalifornio, Havajo kaj "okcidente de tio", konkrete la usonajn teritoriojn Gvamo, Usona Samoo kaj Nordaj Marianoj, kaj aldone ekster Usono ankaŭ respondecaj pri anglalingvaj lernejoj en la Marŝalaj Insuloj, Federaciaj Ŝtatoj de Mikronezio, Palaŭo, la Pacifika Bordo, Peruo, Ĉeĥio, Armenio, kaj Orienta Azio), same kiel la Kalifornia Asocio de Sendependaj Lernejoj (California Association of Independent Schools, CAIS) kaj ankaŭ la registaro de Germanio, konkrete la Centra Agentejo por Germanaj Lernejoj Eksterlande (Zentralstelle für das Auslandsschulwesen, ZfA), rekonas la institucion kiel oficiala germana lernejo eksterlande (Deutsche Auslandsschule).
Historio
La lernejo estis formita en novembro 1999 kiel kromprodukto de la Germana Usona Internacia Lernejo (hodiaŭ Alto Internacia Lernejo), bazita en Menlo Park, Kalifornio. Klasoj komenciĝis en februaro 2000 kun 34 studentoj. En julio 2000, la lernejo translokiĝis al la loko de la antaŭa elementa lernejo Whisman en Mountain View. Du jarojn poste, la GSSV akiris unuan 20-jaran lukontrakton kun la urbo Mountain View.
En 2003, la GSSV oficiale ŝanĝis sian nomon al la nuna nomo.
En aŭgusto 2011 GISSV malfermis la kampuson en San-Francisko, situanta en la kvartalo Presidio de San-Francisko. Tiu kampuso komenciĝis kun antaŭlerneja klaso en aŭtuno 2011 en unu el la tipaj historiaj konstruaĵoj. La lernejo konstante kreskis aldonante unu gradon ĉiujare, havante plenan K-8-programon de antaŭlerneja ĝis oka klasoj en la lerneja jaro 2019/20. GISSV aldonis trian konstruaĵon al la kampuso en la lerneja jaro 2016/17 sed tamen "elkreskis" la lokon poste. Nova loko estis trovita en la urbodistrikto Castro - komencante lernejajn agadojn de antaŭlerneja ĝis oka klasoj en aŭgusto 2020.
Lago de Foxhol
La Lago de Foxhol (nederlande:Foxholstermeer), origine nomita Boelemeer, estas lago okcidente de la vilaĝo Foxhol en la provinco Groningen.
11812 Dongqiao
11812 Dongqiao estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Dong Qiao, profesoron ĉe la Universitato de Teknologio de Pekino, kies laboro inkludas elekton de celoj kaj planado de trajektorioj por la misio preterpaso de Chang'e 2 al 4179 Toutatis.
Monologo
Monologo estas ampleksa kaj seninterrompa parolado fare de unusola persono, kiu povas esti farata per laŭta esprimo de pensoj aŭ per nelaŭta alparolado al aliaj personoj, ekzemple, al aŭskultantaro, al rolulo aŭ al leganto.
Monologo estas rimedo uzata en ĉiuj literaturaj ĝenroj: oni trovas monologojn tiom en poezio kiom en teatro aŭ en romano.
Etimo: antikve greka: μόνος monos; λόγος logos; kontraste: dialogo
La monologo en romano
En la kampo de la romano, la celo de la monologo estas, videbligi la enhavon de la interna mondo de rolulo sen interveno de la rakontisto. Ekzistas diferencaj tipoj de rakonta monologo:
Kelkaj aŭtoroj, kiel Dorrit Cohn kaj Humphrey, konsideras ankaŭ tipon de monologo tio, kion ĝenerale oni konas kiel libera nerekta stilo - rimedo, per kio la mensa fluo de rolulo estas prezentata kvazaŭ parto de la parolado de la rakontisto. Cohn nomas tiun proceduron kiel "rakontita monologo", Humphrey kiel "nerekta interna monologo".
La teatra monologo
En dramaturgio, monologo, solparolado aŭ unupersona sceno estas teatra subĝenro, per kio ununura persono pripensas laŭte vidigante siajn pensojn kaj emociojn al la publiko. Konsistigas la parton de teatraĵo, kiu utilas por karakterigi la rolulojn, kaj pro tio posedas grandan psikologian valoron, ĉar estas ilo aŭ formo de introrigardado. Tiusence famas la monologoj de la verkoj de Shakespeare, kiel tiu de Hamleto, kiu komencas per la fama frazo de "Ĉu esti aŭ ne esti". La monologo povas kaŝi dialogon, kiun faras rolulo kun si mem aŭ kun nevivanta aŭ nekonscianta estaĵo: maskoto, pentraĵo, kadavro ktp. Tiumaniere la rolulo projektas siajn emociojn for de si. La monologo, en la teatro de la Hispana ora epoko, vestiĝis kutime per sonetoj aŭ strofoj de dek versoj kaj tiele ĉe komedioj, kie ekzistas granda ludo de roluloj, aperas multaj sonetoj (la karaktera ekzemplo estus El perro del hortelano (La hundode la fruktoĝardenisto) de Lope de Vega.)
33587 Arianakim
33587 Arianakim estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ariana Kim, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto en teamo pri media inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Saint Andrew's Priory School de Honolulu (Havajo, Usono).
Koki Matsumura
Koki Matsumura (松村 航希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujieda MYFC.
Antal Vállas
Antal Vállas [vAlaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vállas Antal estis hungara matematikisto, inĝeniero, profesoro, edukisto, membro (korespondanta kaj ordinara en 1837, ekstera en 1858) de Hungara Scienca Akademio.
Antal Vállas naskiĝis la  1809 en Pest (urbo). Li mortis la 1869 en Nov-Orleano.
Biografio
Antal Vállas frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, en 1824 li aliĝis al la piaristoj. Li ekinstruis en Sátoraljaújhely, kie li konatiĝis kun Ferenc Kazinczy. En 1827 li forlasis la piaristojn, poste li estis ĉefamilia edukisto en Vieno, kie li ankaŭ plulernis. En 1840 li doktoriĝis en la universitato. En 1840 li prezentis la dagerotipion al la Hungara Sciencula Societo. En la sekva jaro li estis sendita al Francio por studi profiteblajn konojn. Hejmenveninta li instruis al metiistoj. Post jaroj li denove estis ĉefamilia edukisto. En 1848 li ekinstruis en universitato en Pest. Depost 1850 li ne plu rajtis instrui, tial li migris al Nov-Orleano, kie li fondis akademion. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Gene Tierney
Kariero
Tierney famiĝis ĉefe pro sia ludado de la titolrolulino de la filmo Laura (1944), kaj estis nomumita por Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Aktorino pro sia ludado kiel Ellen Berent Harland en Leave Her to Heaven (1945).
Aliaj roloj de Tierney estis Martha Strable Van Cleve en Heaven Can Wait (1943), Isabel Bradley Maturin en The Razor's Edge (1946), Lucy Muir en The Ghost and Mrs. Muir (1947), Ann Sutton en Whirlpool (1949), Mary Bristol en Night and the City (1950), Maggie Carleton McNulty en The Mating Season (1950), kaj Anne Scott en The Left Hand of God (1955).