cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Estienne la 2-a
Biografio
La vizito la 21-an de majo 1566 de Jeanne d'Albret (1528-1572), la patrino de la reĝo Henriko la 4-a de Francio (1553-1610), kaj reĝino reganta de Navaro, al la presejo de Robert la 2-a reprezentas la rekonon de ŝanĝo en la religiaj alligitecoj de Robert la 2-a por la reĝino de Navaro. Ŝi estis unu el la plej fervoraj subtenantinoj de la kalvinana afero. Tri jaroj poste Robert la 2-a finfine sekvis sian patron al Ĝenevo, kaj pli malfrue mortis tie en 1570. Lia vidvino, Denyse Barbé, geedziĝis kun la presisto Mamertus Patissonius (1530-1602), kiu kontrolis la edukadon de Robert la 3-a.
8753 Nycticorax
8753 Nycticorax estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la Palomar–Leiden survey
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Monto Palomar kaj sendis la en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Ĝi ricevis nomon de birdo : Nycticorax Nycticorax, aŭ noktardeo.
Pompiano
Pompiano estas komunumo de Italio.
Listo de urboj de Tajvano
Geografio > Azio > Tajvano > Listo de urboj de Tajvano < Urboj
Eulitoma josephinae
Eulitoma josephinae estas marhelika specio, mara gastropoda molusko el la familio Eulimidae.
Arealo
Tiu ĉi specio loĝas en regionoj kun sala akvo en Eŭropo.
(59049) 1998 TC31
(59049) 1998 TC31 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda klinangulo, en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, pro tio estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
La Majstro kaj Martinelli
La Majstro kaj Martinelli estas satira novelo de Jorge Camacho, eldonita en 1993 de Literatura Foino el Budapeŝto. Aperis samjare 28-paĝa represo ĉe eldonejo Iltis el Sarbrukeno.
Enhavo
Abundas en la teksto (precipe stilaj) citaĵoj, ne nur el la verkaro de la genia Majstro, sed ankaŭ de aliaj, eĉ pli konataj aŭtoroj. La titolo mem estas aludo aŭ omaĝo al la precipa verko de Miĥail Bulgakov, La Majstro kaj Margarita.
Al la ebla demando, ĉu decas tiom akra moko, Camacho respondas jam ene de la novelo en borovska maniero (t.e. vladimire) per la sekvaj versoj el la Arto poetika de Kálmán Kalocsay en Parnasa Gvidlibro:
Halle (Saale)
Halle ĉe Saale - laŭ statuto la oficiala nomo estas Halle (Saale) - estas urbo en meza Germanio, situanta borde de la riveroj Saale kaj Blanka Elster. Ĝi estas la plej granda urbo de la federacia lando Saksio-Anhalto kaj unu el la tri administraj centroj de ĝi. Halle havas la statuson de eksterdistrikta urbo, kaj plene ĉirkaŭiĝas de la Distrikto Saale. Najbaraj pli grandaj urboj estas Lepsiko ĉirkaŭ 30 km sudoriente, Magdeburgo, ĉirkaŭ 90 km norde, Dresdeno, ĉirkaŭ 130 km oriente kaj Berlino, ĉirkaŭ 148 km nordoriente.
Halle famas kiel "kultura ĉefurbo" de Saksio-Anhalto pro sia riĉa kultura vivo. Halle estas la sidejo de la universitato Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg, kies parto en Wittenberg estas unu el la plej unuaj universitatoj en Eŭropo. Ankaŭ la fama scienca asocio Leopoldina kaj du aliaj altlernejoj hejmas en la urbo. Halle estas grava kruciĝo de fervojoj (ekde 1838).
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
En la GDR-tempo Halle estis forte influata de la ĉirkaŭanta kemia industrio. Ekde 1989 la malpurigado de la naturo per kemiaĵoj el la industrio ege reduktiĝis. La industrio nun orientiĝas al novaj teknologioj - ekzemple en Heide Süd (urboparto de Halle, "erikejo suda") kaj sur Weinberg (urboparto "vitejo") en novaj industriaj parkoj. Ankaŭ firmaoj pri novaj mediaĵoj kreskis. En Halle troviĝas la plej malnova ĉokoladfarejo Halloren (antaŭe David kaj filoj). En 2004 ĝi festas sian 200-jariĝon. Aliaj grandaj firmaoj de nutraĵindustrio en Halle estas Kathi (bakaĵoj - pretaj kaj duonpretaj) kaj Krüger (kafo, koncentraĵoj por fari trinkaĵojn).
En la jaro 1890 Halle havis pli ol 100.000 loĝantojn, pro tio ĝi fariĝis grandurbo. Okcidente de la rivero Saale estis konstruata nova loĝurbo Halle-Neustadt (Halle-Novurbo), kiu havis eĉ proprajn administrajn instituciojn. Post la unuiĝo de la du germanaj ŝtatoj oni ankaŭ unuigis ambaŭ urbojn. Tiam vivis 316.000 homoj en Halle. Dum la lastaj jaroj multaj homoj forlasis la urbon (ĉefe por serĉi laboron en la okcidenta parto de Germanio). Nuntempe la nombro de la loĝantoj stabiliĝas.
Amaskomunikiloj
Mitteldeutsche Zeitung estas germana regiona gazeto. Ĝi fondiĝis en Halle (Saale) kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 14-a de novembro 1876 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton, ĝis la 16-a de marto 1990 je la nomo Die Freiheit ("la libero") kiel komunisma publikaĵo kaj post ties fondo kiel distrikta organo de la ŝtata unueca partio SED.
Servoj publikaj
La Universitato Marteno Lutero de Wittenberg-Halle - germane Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg estas kune en la urboj Wittenberg kaj Halle (Saale) de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ĝi estis fondita en 1817, per kunigo de la universitato Wittenberg de la 18-a de oktobro 1502 kaj la universitato Halle de la 1-a de julio 1694.
Salvador Bermúdez de Castro
Salvador Bermúdez de Castro y Díez (Jerez de la Frontera, 6-a de aŭgusto de 1817 - Romo, 23-a de marto de 1883), estis hispana poeto, historiisto kaj diplomato.
Biografio
Li instaliĝis en Madrido en 1837 post doktorigo en juro el la Universitato de Sevilo. Li partoprenis en agado de Liceo kaj Ateneo, kunlaboris en gazetaro kaj fondis El Iris (februaro-novembro de 1841), kie li publikigis nombrajn artikolojn, kaj grava studo pri Antonio Pérez. El 1842 dediĉis sin ĉefe al laboro de diplomato. Unue en Meksiko (1844 al 1847), kie li konspiris, laŭ plano de Ramón María Narváez, por transformi tiun ŝtaton en monarkio burbona. La reĝino Isabel la 2-a donis al li markiztitolon de Lema (1858). En Napolo estis ambasadoro ĉe Du Sicilioj (1853 -1864). La reĝo Francisco la 2-a (Du Sicilioj) faris lin duko de Ripalda (1859) kaj de Santa Lucía (1860), tiu lasta pro partopreno en la defendo de Gaeta. En Napolo li konis sian grandan amon, Matilde Ludovika de Bavario, Reĝino de Burbono kaj Du Sicilioj kun kiu li havis sian ununuran filinon ekstergeedzan nome María Salvadora Bermúdez de Castro y Díez naskita en Romo, la 20an de januaro de 1864. Post ties nasko Salvador zorgis sian filinon, kiu estis sendita al Brighton post la nasko, kaj kiun la patrino Matilde Ludovika ne revidis plu, sed adoptis formale en 1879. Dume li estis ambasadoro en Parizo (1865), rezignis en 1866 kaj setlis en Romo kie loĝis Matilde Ludovika, post separo el sia eksedzo. Salvador mortiĝis en Romo ĉe Matilde. Li estis frato de la politikisto Manuel Bermúdez de Castro y Díez kaj onklo de Salvador Bermúdez de Castro y O'Lawlor, heredanto de la titoloj de markizo de Lema kaj duko de Ripalda.
Magaña
Magaña [maGAnja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco.
Episkopujo de Regensburgo
La episkopujo de Regensburgo, Dioecesis Ratisbonensis, Bistum Regensburg, estas episkopujo de la Rom-katolika eklezio. Ĝi situas en la oriento de la germana federacia lando Bavario.
Magaña
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 58,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 430 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Episkopujo de Regensburgo
La episkopejo troviĝas en la bavaria urbo Regensburg (esperante: Regensburgo aŭ Ratisbono). La episkopujo Regensburgo estas sufragana episkopujo de la ĉefepiskopujo de Munkeno kaj Freising.
Magaña
Geografio
Ĝi distas 38 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio eshavas loĝlokojn Magaña, Pobar kaj Villarraso.
Episkopujo de Regensburgo
Komencoj kaj evoluado
Fondita en 739 de Sankta Bonifaco, komence subordigita al la ĉefepiskopujo Salcburgo. En 1803/1805 levita al ĉefepiskopujo, sed jam en 1817 denove malaltigita al simpla episkopujo, subordigita al Munkeno kaj Freising.
Princepiskopujo
Ekde ĉirkaŭ la 13-a jarcento ĝis la sekularigo en 1802/1803, al la episkopo de Regensburgo ankaŭ apartenis la princepiskopujo Regensburgo (Hochstift Regensburg), kies sekulara reganto (princepiskopo) li estis.
Magaña
Geografio
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Oncala-Valtajeros, okupanta 199 hektarojn, nome 3% de la teritorio, kaj la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Cigudosa-San Felices, okupanta 875 hektarojn, nome 15% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento, ŝajne fare de eŭskoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la kastelo, la preĝejo de Sankta Marteno, ermitejoj kaj pontoj.
Cressier NE (stacidomo)
Cressier NE estas fervoja stacidomo en Cressier, Svislando.
Trans la spegulo
Trans la spegulo kaj kion Alico trovis tie (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There, eldonita en 1871) estas verko de porinfana literaturo fare de Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson). Ĝi estas sekvaĵo de La aventuroj de Alico en Mirlando, (kvankam ĝi neniel referencas al ties eventoj). En la libro aperas multaj spegulaj temoj, inkluzive de malaĵoj, tempo kuranta inversdirekte ktp.
La Rosmaro kaj la Ĉarpentisto
La Rosmaro kaj la Ĉarpentisto (angle The Walrus and the Carpenter) estas poemo de Lewis Carroll, kiu aperis en lia libro Trans la spegulo. En la libro, ĝi estas citata de la roluloj Fingrumad kaj Fingrumid (angle: Tweedledum and Tweedledee).
Ekzistas esperantlingva traduko de la poemo, verkita de Donald Broadribb, en sia traduko de la libro Through the Looking-Glass, and What Alice Found There (1871) (Trans la spegulo, kaj kion Alico trovis tie, tr. 1996). Ekzistas ankaŭ traduko farita de William Auld.
Jen du elĉerpaĵoj de la poemo, kun la traduko, prezentitaj kiel ekzemploj de la verkoj de Carrol kaj Broadribb.
{|
Angla
Unua stanzo
The sun was shining on the sea, Shining with all his might: He did his very best to make The billows smooth and bright— And this was odd, because it was The middle of the night.
Dekunua stanzo
"The time has come," the Walrus said, "To talk of many things: Of shoes—and ships—and sealing-wax— Of cabbages—and kings— And why the sea is boiling hot— And whether pigs have wings."
Esperanta traduko
Unua stanzo
Dekunua stanzo
"Jam estas hor'," Rosmaro diris "Por priparoli fulgon, "Kaj ŝuojn, ŝipojn, sigelvakson, "Kaj reĝojn kaj terplugon, "Kaj kial maro ĉiam bolas, "Kaj de la porkoj flugon."
Nordsehl
Nordsehl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Makulbrusta ibiso
La Makulbrusta ibiso (Bostrychia rara) estas specio de birdoj kaj membro de la ordo de Pelikanoformaj (iam Cikonioformaj) kaj de la familio Treskiornitedoj. Ĝi estas vadbirdo kiu loĝas en marĉaj arbaraj areoj kaj troviĝas en tropikaj regionoj. Ties prefero por densaj pluvarbaroj en tropika Afriko signifas, ke ĝi estas rare vidata kaj suferanta pro senarbarigo.
Habitato kaj distribuado
La Makulbrusta ibiso troviĝas ambaŭflanke de la angulo de la Golfo de Gvineo nome suden kaj orienten en norda Angolo, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Gabono kaj Ugando kaj okcidente en Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Ganao, Gvineo, Liberio, Sieraleono kaj iome en Niĝerio. Kvankam ĝi troviĝas tra disa kaj ampleksa teritorio ĝi ne estas komuna kaj estas konsiderata rara, kio krome aperas en la latina scienca nomo eĉ se rilate al aspekto pli ol al malofteco. En la areoj kie ĝi troviĝas ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en tiu areo, kio signifas, ke tiu specio ne migras kaj vivas tie la tutan jaron. Ties habitato estas arbaraj marĉoj aŭ arbaraj areoj ĉe rojoj.
Priskribo kaj taksonomio
Ibisoj havas rondoforman korpon kun longaj kruroj kaj longa S-forma kolo. Estas 30 diferencaj specioj tutmonde kaj ili montras variojn pri sama korpoformo. Kelkaj havas kreston kaj kelkaj estas kalvaj ĉe malantaŭa kapo.
La Makulbrusta ibiso, kiel ĉe aliaj ibisoj, havas longajn krurojn kaj longan bekon. Ili havas ankaŭ kreston ĉe malantaŭa kapo. Malkiel ĉe aliaj ibisoj, tiuj havas mallongan kolon. Ĝi estas ĝenerale 47 al 48 cm longa. Ties flugillongo estas 270-290 mm, ties bekolongo 115-130 kaj ties tarsolongo 56-65. Ties plumaro varias sed ŝajne estas plej komune brunecblua. Temas pri malgranda, malhela ibiso, kies plej certa distingilo estas sugestata de ties nomo; nome sablokoloraj punktoj ĉe kolo kaj brusto estas diagnozaj. Aliflanke la supraj partoj estas uniforme malhelaj, kun bluecaj haŭtaĵoj ĉirkaŭokule (pli malgrandaj ĉe inoj). Flugantaj birdoj povas esti distingataj pro siaj larĝaj flugiloj kaj mallonga vosto. Junulo estas pli senkolora, kaj havas pli mallongajn krestojn.
La Makulbrusta ibiso estas plej proksime rilata al la kvar aliaj membroj de la genro Bostrychia, nome Oliveca ibiso, Santomea ibiso, Mustaĉibiso kaj Karunklibiso, kiuj estas ĉiuj same limigitaj al subsahara Afriko. Pli precize la Makulbrusta ibiso estas plej proksime rilata al la Oliveca ibiso kaj al la Santomea ibiso, kaj tiuj tri specioj estas foje lokataj en sia propra genro, nome Lampribis. Ne estas agnoskataj subspecioj de la Makulbrusta ibiso.
Voĉo
Ili estas kutime silentemaj kaj ŝtelecaj dum manĝo surgrunda. La birdoj alvokas krepuske kaj mateniĝe dumfluge, elsendante laŭtan, raŭkan "ha-han".
Reproduktado
La nestoj de la Makulbrusta ibiso troviĝas kutime sur arbobranĉoj 1–6 metrojn supergrunde aŭ superakve. Ili estas solemaj nestumantoj. La ino demetas ĝenerale 2 ovojn. Reproduktado okazas la tutan jaron, escepte dum longaj sekaj sezonoj kiam akvoniveloj estas tro malaltaj. Ekzemple, en Gabono birdoj ovodemetas en ĉiuj monatoj escepte julio kaj aŭgusto, kun pintoj en marto–majo kaj septembro–decembro. La pintoj korespondas al lokaj pluvsezonoj. Kovado daŭras ĉirkaŭ 20 tagojn. Idoj sendependiĝas ĉirkaŭ 40 tagojn post eloviĝo. Kiel ĉe aliaj ibisoj, idoj estas duonmalfrumaturaj; ili naskiĝas kun nigrecbruna lanugo kiu estas anstataŭata post ses tagoj de pli dika blanka lanugo.
Konservado
Kiel ĉe multaj aliaj birdoj de la Gvine-Konga regiono, la Makulbrusta ibiso suferas pro habitato-perdo kaj fragmentado. Senarbarigo detruis multe de la densaj pluvarbaroj kiujn tiuj birdoj preferas. Ankaŭ ĉasistoj havis negativan efikon dur la sukceso de tiu specio. Ekzemple, fiŝkaptistoj kaptas idojn. Ĉiukaze la specio estas konsiderata tutmonde neminacata.
Mniší
Mniší (Mönchsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Kopřivnice en distrikto Nový Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km oriente de Kopřivnice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/486. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 231 adresoj.
Mniší estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,7 km².
Crillon-le-Brave
(jen france, okcitane Crilhon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Jussey (stacidomo)
Jussey estas franca varstacidomo sur linioj Paris-Est - kaj Jussey - Darnieulles - Uxegney, situanta en  Jussey, en departemento Haute-Saône, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Subura (Romo)
Subura estis en la antikvo nomo de roma urbokvartalo, kie loĝis malriĉuloj kaj kiu misfamiĝis pro tio. Tamen ankaŭ Julio Cezaro iam loĝis tie.
Laŭ la aŭgusta subdivido, Subura estis parto de la 4-a regiono de la urbo. Ĝi situis inter la montetoj Kvirinalo, Viminalo kaj Eskvilino (sur la nuntempa mapo duonvoje inter Stazione Termini kaj la Koloseo).
Ĉiujare la loĝantoj de Subura kulte batalis la 15-an de oktobro kontraŭ la loĝantoj de la Via Sacra. Tiu batalo nomiĝis „Oktobra ĉevalo“ (equus October).
Karl Binding
Karl BINDING (naskiĝis la 4-an de junio 1841 en Frankfurt am Main, Germanio; mortis la 7-an de aprilo 1920 en Freiburg im Breisgau) estis germana juristo, kiu verkis kun Alfred Hoche la libron Liberigado de la neniigo de nevivindaj vivoj ) celante pravigi eŭtanazion, kaj kiu utilis pretigi la mensojn al la eŭtanaziprogramoj de Adolf Hitler.
Pomponesco
Pomponesco estas komunumo de Italio.
Pir
Pir (hungare: Szilágypér) estas komunumo en Rumanio norde de Marghita. Ĝi situas rande de distrikto Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Pir Nou kaj Sărvăzel.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2194 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1721 (rumanoj, 62 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1387. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy).
Porgasta palaceto de Branicki
Porgasta palaceto de familio Branicki en Bjalistoko estis konstruita en dua duono de la 18-a jarcento (ĉ. la jaro 1771) en baroka stilo probable laŭ projekto de Jan Zygmunt Deybel. Ĝi troviĝas ĉe la strato Kilińskiego en la urbocentro.
Filipio
Filipio (nomita laŭ Filipo de Makedonio) estis antikva urbo kaj fortikaĵo en Makedonio, ĉe la trakalimo en la ebenon de la rivero Angites. Ĝi troviĝas je ĉirkaŭ 20 km nordokcidenete de Kavala apud la vilaĝo Krinides. Ĝi estis fondaĵo de Thassos (greka insulo), t.e. atena kolonio (ekde 362) kaj nomiĝis laŭ la regiono Krenides aŭ Datos. Kiam Filipo de Makedonio konkeris la urbon kaj la orminejojn en 358 a. K. oni ŝanĝis la nomon kaj pligrandigis ĝin.
Porgasta palaceto de Branicki
Historio
Morto de hetmano Jan Klemens Branicki haltigis la konstruadon por kelkaj jaroj. Finlaboroj por pretigi internon estis komencitaj en 1776 kaj finitaj unu jaron poste. Faris tion kortega arkitekto de Izabela Branicka, Jan Sękowski, kiu ankaŭ loĝis en la palaceto. En 1796 la konstruaĵon oni luis al prusa administracio kie oficis ĝia prezidanto. Post morto de Izabela la konstruaĵon kaj tutan palacan konstruaĵaron de Branicki ekposedis caro Aleksandro la 1-a kiu en 1837 transdonis ĝin al virina lernejo - Instituto de Nobelaj Fraŭlinoj. En 1944 dum la 2-a Mondmilito la palaceto estis bruligita kaj rekonstruita en 1950. Tie oni establis muzeon de revolucia movado. Nuntempe en la palaceto troviĝas Oficejo de Edzeca Stato. La porgastan palaceton oni ankaŭ nomas Geedziĝfesta Palaceto kaj Palaceto de Ĉevalejestro. En ĝi ofte okazas akceptoj de gravaj gastoj de urbestro, medalhonorigoj kaj geedziĝaj ceremonioj.
Filipio
Eksteraj ligiloj
La enskribaĵoj de la urbo Filipio videblas ĉe www.philippoi.de.
Literaturo
Peter Pilhofer: Philippi, Band I: Die erste christliche Gemeinde Europas (la unua kristana komunumo en Eŭropo), WUNT 87, Tübingen 1995; Band II: Katalog der Inschriften von Philippi (katalogo de la enskribaĵoj de Filipio), WUNT 118, Tübingen 2000.
Mimeografo
La stencil-duobligilo aŭ mimeografa maŝino (ofte mallongigita kiel mimeografo) estas malmultekosta duobliga maŝino kiu funkcias metante inkon tra ŝablonaro al papero. La mimeografa procezo ne devus esti konfuzita kun la alkohola duoblig-procezo.
Mimeografo estis komuna teknologio en presado de malgrandaj kvantoj, kiel en oficeja laboro, klasĉambraj materialoj kaj preĝejaj bultenoj. Fruaj fanzinoj estis presitaj per ĉi tiu teknologio, ĉar ĝi estis vasta kaj malmultekosta. En la malfruaj 1960-aj jaroj, mimeografoj kaj aliaj maŝinoj tiutempaj, estis delokigitaj iom post iom favore al fotokopiado.
Volgio
Tradicie oni konsideras tri partojn:
Meza Volgio
Lokoj: Ĉuvaŝio, Mariio, Tatario, Uljanovsk, Samara, Saratov.
Malsupra Volgio
Lokoj: Volgogrado, Astraĥano.
Foje al Volgio oni apartenigas ankaŭ la apudajn teritoriojn (lokoj Vladimir, Kirov, Mordvio, Penza kaj aliaj).
Ĉina Budhismo
Ĉina budhismo estas okcidenta nomo por han-lingva budhismo. Oni ne konfuzigu tiu koncepto al "budhismo en Ĉinio", ĉar tie estas multaj skoloj de budhismo. Han-lingva budhismo havas siajn propran traduktradicio kaj interpretado de sutroj influita de taoismo kaj konfuciismo.
Eĉ antaŭ la oficiala enkondukiĝo de budhismo en Ĉinio jam estis notoj pri la Budho Ŝakjamunio kaj lia instruo han-lingve. Tio montras, ke oni jam kontaktis kun alilandaj budhanoj kaj informiĝis pri budhismo.
En la jaro 64 la Imperiestro Mindi en dinastio Han havis strangan sonĝon iunokte. Li vidis en la sonĝo, ke ora homo alta je 16 futoj kaj kun brila lumringo ĉirkaŭ la kapo flugis ĉirkaŭ la palaco kaj poste malaperis en la okcidento. Elitiĝinte li tuj alvenigis siajn kurteganojn kaj petis eksplikon pri sia stranga sonĝo. Fu Yi, la konsilanto raportis, ke en okcidenta lando estis feo nomata budho, kies instruo enkondukiĝos en Ĉinion en mil jaroj post lia morto laŭ la antikva noto de Ĉinio, kaj ke la ora homo en la sonĝo de la reĝo eble estis neniu alia ol la budho, kaj tio montris, ke estas konvena periodo por budhismo enkondukiĝi en ĉinion.
La reĝo ĝojis kaj tuj elsendis 18 korteganojn Ĉai Yin kaj aliajn al la okcidento por bonvenigi la instruon de la Budho. En Hindio la senditoj renkontis hindajn bonzojn Kaŝapa-matanga kaj Dharma-rakŝa, kaj invitis ilin al Ĉinio kun pentraĵo de Ŝakjamunio kaj Sutro "La 42 ĉapitroj" portataj de blanka ĉievalo. Oni bonvenigis la majstrojn kaj budhismaĵojn en gastejo por eksterlandaj senditoj kiu situas en Luoyang, Henan provinco. Poste la gastejo alinomiĝis kiel Baimasi (Templo Blanka Ĉevalo) por memorigi la blankan ĉevalon, kiu portis la pentraĵon kaj sutron el Hindio al Ĉinio. La reĝo konstatis, ke la ora homo en la sonĝo estis neniu alia ol la Budho Ŝakjamunio en la pentraĵo. Post nelonge, la honoraj gastoj Kaŝapa-matanga kaj Dharma-rakŝa eltradukis la sutron, kiu estis la unua budhisma sutro en Ĉinio.
En la fina periodo de dinastio Han, budhismo pli kaj pli prosperiĝis krom la tradukado de budhismaj verkoj. La reĝo Huandi estis pia al budhismo, kaj li adoris budhan statuon molditan el oro. Sed tiam la budhismo furoris nur en la palaco, kaj ne multaj popolanoj praktikis ĝin. Poste, dum la regperiodo de Reĝo Xiandi (147-167), oni konstruis monaĥejojn kaj okazigis budhismajn ceremoniojn, kies partoprenantoj atingis 5000. Budhismon ekpraktikis al ordinaraj homoj kaj la tradukado de sutroj daŭris.
Vitelina parulio
La Vitelina parulio aŭ Kajmana parulio (Dendroica vitellina) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Ĝi troviĝas en la Kajmanoj kaj en la insuloj Santanilla en Honduro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, arbustaroj kaj eĉ urbaj areoj. Ĝi iĝis rara pro habitatoperdo.
Börzsöny
Börzsöny [borĵonj] estas vulkana montaro en Norda Hungario. Norde kaj okcidente rivero Ipel, sude Danubo limas la montaron. Oriente nur malaltaj montetoj daŭriĝas. La plej alta monto estas Csóványos [ĉOvAnjoŝ] 938 m-ojn alta. Areo estas proksimume 400 km2.
En la montaro fontas pli ol 300 fontoj. Parto de Börzsöny apartenas al Nacia parko Danubo-Ipel, sed la ekskursantoj havas vidindaĵojn en la tuta montaro. Esperantistoj havas tie elvidejon nomatan pri Zamenhof kaj apude monton nomatan Eszperantó ekde 1979. La monto estas 336 m-ojn alta kaj situas ĉe Kismaros.
Stacio Goidō
Stacio Goidō (japane: 五位堂駅 [Goidō-eki], angle: Goidō Station) estas fervoja stacio en Kaŝiba, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Troubky
Troubky (Röhren) estas municipo situanta en Ĉeĥio en distrikto Přerov. Ties katastra teritorio havas areon 2114 ha. Ĝi situas en Hanakio ĉe kunfluejo de riveroj Moravo kaj Bečva. En la jaro ĉi tie vivis.
Christ Church (Oksfordo)
Christ Church (Oksfordo) - kolegio de la Universitato de Oksfordo, en kiu sin trovas la katedralo (ankaŭ nomata Christ Church) de Oksfordo.
Troubky
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348. Laŭ mito enskribita en municipa kroniko Troubky estis fondita fare de koloniistoj el devena domaro nomata Člunek, kiu situis sur insuleto ĉirkaŭfluata de rivero Bečva. Ĉar la rivero ofte disakviĝis, onidire oni decidis ekloĝi pli alte sur la bordo. Gvidis ilin libera sinjoro el Trúbky, laŭ kiu la municipo ricevis sian nomon. Sur ŝoseo ĉe Troubky estis ankaŭ en la jaro 1620, antaŭ sia mortotorturo en Olomouc, arestita sankta Jan Sarkander.
Christ Church (Oksfordo)
Christ Church estas la nura universitata kolegio kiu enhavas katedralon. La katedrala ĥoro mondfamas. La kolegio enhavas ankaŭ gravan art-galerion kun ĉ. 200 pentraĵoj kaj preskaŭ 2000 desegnaĵoj, plejparte de italaj artistoj de la 14-a ĝis la 18-a jarcentoj.
Troubky
Historio
En la novepoka historio la municipo estis dufoje trafita per inundoj. Unuafoje dum julio de 1997, kiam estis neniigitaj 150 domoj kaj 9 homoj mortis. Temis tiel pri la plej malbone trafita setlejo per la inundo. Duanfojon la municipo estis ellavita dum majo de 2010, tiu ĉi katastrofo estis sen viktimoj en la vivoj.
3968 Koptelov
3968 Koptelov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sovetan verkisto Afanasij Lazareviĉ Koptelov (cirile : Афанасий Лазаревич Коптелов, 1903–1990).
Christ Church (Oksfordo)
Dum la Angla enlanda milito reĝa parlamento kunvenis en la kolegio.
Multaj anglaj famuloj studis ĉe Christ Church, inkl. la britaj ĉefministroj Anthony Eden kaj Sir Alec Douglas-Home.
Frenke (rivero)
Frenke estas rivero en Kantono Bazelo Kampara, kiu konsistas el la du brakoj Antaŭa Frenke (germane Vordere Frenke - orienta brako) kaj Malantaŭa Frenke (germane Hinere Frenke - okcidenta brako) kunfluantaj en Bubendorf ĉe la koordinatoj.
Priskribo
La rivero Frenke estiĝas per la kunfluo de la du fontriveroj Antaŭa kaj Malantaŭa Frenke en Bubendorf en distanco de 4 km de la alfluejo al Ergolz.
Antaŭa Frenke
La orienta fontrivero, la Antaŭa Frenke fontas ĉe la Supra Hauenstein-Pasejo je alteco de 720 m s.m.. De la fonto ĝis la kunfluo kun Malantaŭa Frenke la distanco estas proksimume 14 km. Ĝi fluas tra Waldenburg kaj Hölstein.
Inundoj
La rivero Frenke, precipe ĝia antaŭa brako, estas konata pro regulaj inundoj. Raportitaj estas ekzemple la historiaj inundoj en Hölstein en la jaroj 1629, 1830, 1924 kaj 1926. Post la lastaj gravaj inundoj en la 1930-aj jaroj oni rektigis kaj korektis la riverfluon por eviti estonte similajn katastrofojn.
Ronald Ross
Ronald ROSS (naskiĝis ; mortis la ) estis sciencisto. Li ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino (1902) pri studio de malario.
Hodgsona certio
La Hodgsona certio, Certhia hodgsoni, estas eta paserina birdo el la suda bordo de Himalajo. Ĝia specifa distingo el la Longfingra certio (C. familiaris) estis ĵus validata.
Priskribo
Temas pri eta birdo, 12.5 cm longa, de sufiĉe monotona aspekto. Ĝi estas bruneca kun pli hela kaj malhela striado supre, kaj blankeca sube kaj ĉe la superokula strio. Ĝi estas pli bruna supre ol la Longfingra certio (C. familiaris), kun kontrasta ruĝeca pugo. Ĝi havas longan kurbecan bekon kaj longajn rigidajn vostoplumojn.
La kanto komencas per du tipaj alvokoj ŝrii karakteraj kaj de tiu specio kaj de la proksimaj parencoj. Poste sekvas unu aix kelkaj trilecajn notojn kaj fine (kutime) du respektive supren kaj suben treniĝantaj notoj. Ĉiu sono estas ĉirkaŭ 0.3 sekundojn longa, kaj la tuta kanto daŭras ĉirkaŭ 2 al 2.5 sekundoj.
Taksonomio
Ili havas tri orientalisa subspeciojn, el okcidente orienten la jenajn:
Tiu arbogrimpulo estis iam inkludita en la Longfingra certio (C. familiaris), sed nuntempe oni konsideras, ke ĝi konstituas distingan specion. Ĝi estas la sudorienta reprezentanto de la stirpo en la holarktiso de arbogrimpuloj plej rilata al la frata specio C. familiaris kaj al la nordatlantika superspecio de la Mallongfingra certio (C. brachydactylata) plus la Amerika certio (C. americana).
Kvankam la Certiedoj estas tre diversaj en Himalajo, la aliaj specioj tie apartenas al stirpo diferenca disde la Hodgsona certio. Dum tiu ĉi specio estas alopatria posteulo de la grupo de la holarktiso, la aliaj himalajaj arbogrimpuloj estas parapatriaj membroj de grupo kiu probable laŭevolue radiiĝis el subtropika suda Ĉinio.
La esperanta kaj la scienca nomo de tiu specio omaĝas la anglan naturaliston kaj etnologon de la 19a jarcento Brian Houghton Hodgson, kiu laboris en Britia Hindio.
Teritorio kaj ekologio
Kvankam la etenda teritorio de tiu sufiĉe loĝanta specio estas minacata de habitatofragmentado ĝenerale, la C. hodgsoni estas tiom komuna kiom siaj nordaj parencoj. La IUCN konsideras ĝin kiel specio Malplej Zorgiga.
Oncala
Oncala [onKAla] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 39,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 67 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 200 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 32 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas formata per du kvartaloj unuigitaj per ponto super la rivero Linares, nome la kvartalo Abajo (Malsupra) aŭ Grande (Granda), kie estas la polmoludejo, kaj la kvartalo Alto (Supra), nomita ankaŭ La Revilla, kie estas la preĝejo.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Oncala-Valtajeros okupanta 1 619 hektarojn, nome 41% de la teritorio.​ En la municipa teritorio estas la montopasejo de Oncala (1454 msm).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Fine de la 20á jarcento la municipa teritorio pliiĝis, ĉar ĝi aligis El Collado, kun Navabellida, kaj San Andrés de San Pedro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ponto, la ermitejo kaj muzeo pri la transmigra brutobredado.
Argileto (Romo)
Argileto kaj vojo argileta estas nomo de antikva roma kvartalo kaj vojo. La vojo trairis la multloĝatan kvartalon inter la montetoj Eskvilino kaj Viminalo de la Roma Forumo ĝis la Subura. Ĝi estas la nuna Via Cavour. Argileto famiĝis pro siaj librovendistoj.
Bludenz
Bludenz estas urba komunumo de la respubliko Aŭstrio. Ĝi situas en la federacia lando Vorarlbergo, en la pleja okcidento de la respublika teritorio, kaj estas la administra centro de samnoma distrikto. La urba areo konsistas el 29,94 kvadrataj kilometroj, kaj laŭ la stato de januaro 2013 en ĝi vivis 13858 homoj, kio signifas loĝdenson de 463 homoj/km². Bludenz situas 50 kilometrojn sude de la orienta parto de la Bodenlago, kaj proksimas al la limo al Liĥtenŝtejno okcidente kaj la svisa kantono Grizono sude: la rekta distanco al ambaŭ limoj estus nur proksimume 15 kilometroj, sed pro la tre montara tereno nek piedire nek per tera trafikilo eblus preni tiun plej rektan vojon.
Sirpa Pietikäinen
Sirpa Pietikäinen (n. 1959) estas finna politikisto de Nacia Koalicio. Ŝi estis membro de finna parlamento 26.3.1983–18.3.2003, primedia ministro de Finnlando 26.4.1991–13.4.1995 kaj ekde 4.4.2008 ŝi estas membro de Eŭropa parlamento.
Ŝokacoj
Ŝokacoj (slava singularo: šokac, pluralo šokci) estas sudslava etno loĝanta en orienta Kroatio, suda Hungario, okcidenta Rumanio (distrikto Timiș) kaj Vojvodino (Serbio). Ili estas grandparte rom-katolikoj. Ilia lingvo similas la kroatan kaj estas konsiderebla ŝtokava kroata dialekto.
892 Seeligeria
892 Seeligeria estas mezgranda, malhela, ne tre rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Hugo von Seeliger (1849 - 1924).
Petri Sarvamaa
Petri SARVAMAA (n. 1960) estas finna politikisto. Li estas membro de Eŭropa parlamento ekde la jaro 2012. Antaŭe li estis redaktoro en finna televido.
Kabo Terfino
Kabo Terfino (Finisterre, hispana atlantika marbordo, en la galega municipo Finisterre (Korunjo). Ĝi estis deklarita en 2007 kiel Eŭropa Heredaĵo. La romanioj kredis, ke ĉi tio estas la plej okcidenta punkto de la konata mondo. Tamen, la Kabo de la Roko estas pli okcidente.
La lumturo de Terfino estis konstruita en 1853. La lumturo, farita el ŝtono, estas el okangula bazo, kaj finiĝas per kamenbreto sur kiu la balkono sidas. Supre estas la kupolo kun poligona lanterno. La turo mezuras 17 metrojn kaj ĝia lumo, lokita 143 metrojn super la marnivelo, atingas pli ol 30 marajn mejlojn.
Meuro
Meuro estas parto de la urba komunumo Bad Schmiedeberg en Germanio. Ĝis la 30a de junio 2009 Meuro estis memstara komunumo. Meuro situas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2007 Meuro havis 608 loĝantojn. La lasta urbestro estis Volker Barth, kiu nun estas urbestro de la komunuma parto.
Affoltern ĉe Albis
Affoltern ĉe Albis estas la ĉefurbo de la Distrikto Affoltern. Kun 10'347 loĝantoj fine de la jaro 2004 ĝi estas la ekonomia centro de la regiono, kiu iam nomiĝis alemane Säulisamt, kio signifas porketa distrikto por alludi al la ŝinko, kiu estis produktita en tiu regiono. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro kreskis al 10705 personoj.
Meuro
Vidindas la preĝejo de Meuro.
Affoltern ĉe Albis
Geografio
Affoltern ĉe Albis situas piede de la Albis-ĉeno en kampara kaj arbara regiono inter la urboj Zuriko kaj Zugo, kiuj ambaŭ troviĝas en distanco de proksimume 13 kilometroj. Al Affoltern apartenas ankaŭ la vilaĝo Zwillikon. La vilaĝon trafluas la rivereto Jonenbach, kiu fontas en Hausen kaj alfluas en Jonen as Reuss.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,61 km², de kiuj 27,1% estas kovritaj de arbaro, 40,7% servas por agrikulturo kaj 30,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Affoltern ĉe Albis limas en nordo al Hedingen, en nordokcidento al Stallikon, en oriento al Aeugst ĉe Albis, en sudo al Mettmenstetten, en sudokcidento al Obfelden, en okcidento al Ottenbach, kaj en nordokcidento al Jonen (AG).
Trafiko
Affoltern estas konektita per regiona fervojlinio kun Zuriko kaj Zugo. Ĝi apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Regionaj trajnoj trafikas ambaŭ-direkte ĉiun duonan horon. Ekzistas ankaŭ diversaj regionaj buslinioj, kiuj ligas Affoltern kun la ĉirkaŭaĵo. Ek de la 13-a de novembro 2009 la komunumo disponas propran alveturejon al la svisa aŭtovojo A4. Ĉe la alveturejo Affoltern samtempe kun la aŭtovojo estis ankaŭ inaŭgurita granda aŭtovojrestadejo kun restoracioj, supermerkatoj kaj benzinejo.
28201 Lifubin
28201 Lifubin estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Li Fubin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo n°11 de Ĝengĝoŭo (Henano, Ĉinio).
Herman Mikuž
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 20 asteroidojn inter 1997 kaj 2003, el kiu unu kun Stanislav Matičič.
John Howison
John HOWISON, kiu vojaĝis en Kanado kaj laboris en la instancoj de la East India Company, publikigis en jaro 1834 libron European Colonies in Various Parts of the World Viewed in their Social, Moral and Physical Conditions, kie li estis eble la unua denuncinta eksterminon de la koloniziitaj "malsuperaj" popoloj fare de la koloniantoj.
Károly Szász (juristo)
SZÁSZ Károly (sa:s) estis hungara juristo, natursciencisto, politikisto, ano de MTA naskita en Vízakna la 25-an de januaro 1798 kaj mortinta en Marosvásárhely la 25-an de oktobro 1853. Li estis la patro de verkisto, episkopo Károly Szász, de episkopo Domokos Szász kaj de poeto Béla Szász, de poeto Gyula Szász.
Kariero
Szász studis en reformita ĉeflernejo de Nagyenyed (1805 – 13), juron en 1814 en Koloĵvaro. Li havigis advokatan diplomon en 1817 en Marosvásárhely kaj ĝis 1820 li estis ĉedoma instruisto de junaj aristokratoj en Vieno. Tie li konatiĝis kun János Bolyai. De 1821 li estis jurinstruisto de ĉeflernejo de Nagyenyed. En la landkunveno de 1834 de Transilvanio li estis sendito de Vízakna kaj unu el gvidanto de opozicio. La registaro starigis lin antaŭ tribunalon. De 1839 li instruis en Nadjenjedo natursciencon. En 1848 li havis rolon en deklarado de la unio de Transilvanio kun Hungario, poste li estis ano de la unua landkunveno de Peŝto. Li estis ŝtatsekretario en la de ministerio pri publikadukado, poste gvidanto de ministerio post abdiko de József Eötvös. Post la falo de liberecbatalo persekutita, sed pli poste li ricevis amnestion. De 1851 li estis instruisto de kolegio Marosvásárhely. Li aperigis historian libron (1831 esztendő történetei, Kolozsvár, 1832), plurajn jurajn kaj lingvistikajn lernolibrojn.
Alfred Hoche
Li estis docento en la universitato de Freiburg kaj direktoro de la psikokliniko. En 1920 li kun Karl Binding redaktis broŝuron pri "la liberigo pri neniigo de vivoj malindaj je vivo", libro, kiu uzatis poste de la nazioj por pravigi iliajn eŭtanazio-programojn.
Tiu libro ne gravas nur historie, sed ĉiam pripensigas morale nun, ĉar la argumentoj uzitaj de ili estas la samaj (plus la nocio de rasa purigado, ne plu uzata) kiel tiuj uzataj nuntempe por propagandi eŭtanazion. Tial, ke nun oni scias al kio tiaj argumentoj kondukas, ili estas pensigaj.
Poncarale
Poncarale estas komunumo de Italio.
23298 Loewenstein
23298 Loewenstein estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jacob Charles Loewenstein, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Li ricevis ankaŭ la premion Expo-Sciences de MILSET. Li estis lernanto ĉe la Hebrew Academy de Cedarhurst (Nov-Jorkio, Usono).
Ĵomart kaj Nataŝa
Ĵomart kaj Nataŝa estas muzika duopo, kiu kantas en Esperanto melodian, foje romantikan, muzikon. La duopo kreiĝis en 1987 en Ŝimkento, Kazaĥio, post kiam Ĵomart renkontis Nataŝa en altlernejo, kie li instruis Esperanton. Ili geedziĝis en junio 1991. En la postaj monatoj ili transloĝiĝis al Svedio, kie naskiĝis ilia filino Carina en 1995. Ĵomart ludas gitaron kaj kantas, kaj Nataŝa kantas kaj ludas fluton. Laŭ stilo, la muziko de Ĵomart kaj Nataŝa apartenas al popolmuziko kaj popmuziko.
La duopo devenas de Kazaĥa SSR (Sovetunio), sed loĝas ekde la komenco de la 1990-aj jaroj en Stokholmo, Svedio.
Gitaro kaj bekfluto akompanas la melodian, ofte dolĉe melankolian, partokantadon. Tiuj ĉi kantoj estas por vere aŭskulti. En la tekstoj Ĵomart traktas tion kio tuŝis lin kaj kion li volas rakonti. La espero estas ĉiam ke la aŭskultanto sentu aŭ komprenu la esencon de la kanto. Dum koncertoj oni alstrebas silentan dialogon inter publiko kaj muzikistoj.
Diskaro
Pliaj kantoj:
Drnava
Drnava, hungare Dernő estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Drnava situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Rožňava troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1364, tiutempe apartenanta al fortikaĵo de Krasznahorkaváralja. En 1569 la turkoj detruis la vilaĝon. En la 17-a jarcento minado de fero, iom poste ankaŭ ferofarejo ekfunkciis. En 1805 jam 4 fandejoj funkciis, en 1821 tiutempe la plej granda ferofarejo troviĝis tie. En 1873 ĥolero, en 1878 inundo okazis. En 1910 loĝis en Dernő 706 da homoj, (664 hungaroj, 25 germanoj, 17 slovakoj). En 1913 la ferofarejo malfunkciis. Ĝis Traktato de Trianon Dernő apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Drnava 676 da homoj, (482 hungaroj, 191 slovakoj, unusola ĉeĥo).
Famuloj
En Drnava naskiĝis hungara pentristo József Baska.
Pardos
Pardos (Brunaj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 45 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,94 loĝ/km².
Situo
Pardos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1185 m super marnivelo; je 156 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23,15 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°56′56″N 1°55′27″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 45, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Pardos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Pardos kie oni falis al la nunaj 45.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Bonkoré
Bonkoré estas vilaĝo en la Departemento Saponé de Provinco Bazèga en centra Burkino. Ĝi situas en la nordo de la provinco. La vilaĝo havas loĝantaron de 851.
Ejnula Fatulajev
Ejnula Emin oglu Fatulajev (azere Eynulla Emin oğlu Fətullayev, naskiĝis la 25-an de septembro 1976 en Bakuo) estas azeria ĵurnalisto kaj eldonisto de la sendependa ruslingva semajna gazeto Реальный Азербайджан (Reala Azerbajĝano) kaj de la azerbajĝanlingva taga gazeto Gündəlik Azərbaycan. Li estis enkarcerigita inter 2007 kaj 2011 en Azerbajĝano pro siaj komentoj pri la Masakro de Hoĝali. Kontraŭ lia malliberigo internacie protestis interalie la asocioj Raportistoj sen limoj, PEN-klubo internacia, la Komitato por Protekto de Ĵurnalistoj (angle Committee to Protect Journalists, Novjorko). Amnestio Internacia nomis lin "prizonulo prokonscienca" kaj "prioritata kazo de 2011". Kondamnita en 2007 je mallibereco de 8 jaroj, la 24-an de majo 2011 li estis liberigita post amasaj retpoŝtaĵoj laŭ iniciato de Amnestio Internacia senditaj el multaj partoj de la tero al la azerbajĝana prezidanto Ilham Alijev.
Cressier FR (stacidomo)
Cressier FR estas fervoja stacidomo en Cressier, Svislando.
Crestet
(jen france, okcitane kutime kun difinita artikolo, do Lo Crestet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Dielsdorf ZH
Pri la komunumo
Dielsdorf estas la ĉefkomunumo de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 5137 loĝantojn en 2006, kiu nombro kreskis al 5506 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La vilaĝo situas en valo de la orienta Ĵuraso je la suda flanko de la montoĉeno Lägern, malsupre de la historia urbeto Regensberg, kiu estis la historia ĉefloko de la distrikto. En Dielsdorf troviĝas la ĉevalkonkursejo Grossriet.
La komunuma teritorio etendiĝas sur areo de 5,86 km², de kiuj 1,58 km² estas kovritaj de arbaro, 2,06 km² servas por agrikulturo kaj 1,58 km² por setlejoj. La plej alta punkto de Dielsdorf situas sur alteco de 653 m s.m. sur la kresto de la monto Lägern, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 410 m s.m. ĉe la bordo de la rivereto Haslibach en la Marĉo de Neerach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dielsdorf limas en nordo al Steinmauer, en oriento al Niederhasli, en sudo al Buchs kaj en okcidento al la historia urbeto Regensberg.
Trafiko
Dielsdorf situas ĉe la Wehntal-fervojo, sur kiu linio hodiaŭ duonhore en ambaŭ direktoj cirkulas trajnoj de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Je ĉirkaŭ 500 post Kristo la alemana gvidanto Theodolf fondis por siajn anojn la setlejon Theodolf-vilaĝo. 861 Dielsdorf estis menciita sur dokumento de la abato de Sankt-Galo sub la nomo Theolvesthoruf. La dokumento hodiaŭ troveblas en la ŝtatarkivo de Sankt-Galo. Je proksimume 1100 kutimiĝis la hodiaŭa skribmaniero de la nomo. 1842 estis konstruita la strato al Zuriko kaj malfermitaj la poŝtoficejo kaj la poŝtkaleŝ-linio al Zuriko. 23 jarojn poste Dielsdorf estis konektita al la fervojreto. En la jaro 1871 Dielsdorf fariĝis la nova distriktĉefurbo anstataŭ la historia urbeto Regensberg, kiu sur la kresto de la Lägern estis nur malfacile atingebla.
Passo Oscuro
Populara kulturo
La fina sceno de la filmo de Federico Fellini nome La Dolce Vita estis filmita sur la strando de Passo Oscuro.
Wigger
Wigger estas rivero en la kantonoj Argovio kaj Lucerno. Ĝi havas longecon de 41 km.
Fonto
La fonto situas norde de la monto Napf ĉe la koordinatoj.
Fluo
Post ĝia fonto norde de la antaŭalpa monto Napf sur la teritorio de la komunumo Hergiswil la rivero unue nomiĝas Enziwigger. Ĝi rapide perdas altecon, trafluas la vilaĝokernon de Hergiswil kaj poste en Willisau unuiĝas kun ĝia alia plimalgranda fontrivero Buechwigger, kaj ek de tie nomiĝas Wigger. Post Willisau Wigger formas la limon inter Ettiswil kaj Alberswil, tiam ĝi trafluas la komunumojn Schötz kaj Egolzwil. Sekvas Nebikon, kie de sudoriento al ĝi alfluas ĝia ĉefa alfluanton Luthern, kiu laŭ longece ĝis tie fakte estas pli longa ol Wigger mem. La rivero fluas nun post la unuiĝo kun Luthern tra Altishofen, Dagmersellen kaj Reiden, post kiu komunumo ĝi forlasas la Kantonon Lucerno, atingante Kantonon Argovion. Ĝi fluas nun tra Brittnau, kaj tiam ĝi formas la limon inter Strengelbach kaj Zofingo, la plej granda urbo laŭlonge de ĝia fluo. Ĝi formas nun dum 2 kilometroj la limon inter Oftringo en oriento kaj Rothrist en okcidento, kaj fine inter Arburgo kaj Rothrist.
Oroserĉado
Ĝis en la dua duono de la 19-a jarcento en la fontregiono de Wigger estis praktikata orlavado. Tiu aktiveco fine ĉesis, ĉar la laboro ekonomie ne plu indis.
Alfluo
Wigger alfluas inter Rothrist kaj Arburgo al la rivero Aro.
Usuzan
Usuzan aŭ Usu-zan (japana lingvo: 有珠山; "Monto Usu") estas aktiva stratovulkano en Shikotsu-Toya Nacia Parko, en Hokkaidō, Japanio. Ĝi estas erupciinta kvar fojojn ekde 1900: en 1910 (kiu kreis Meiji-shinzan), en 1944–45 (kiu kreis Shōwa-shinzan), la 7-an de Aŭgusto 1977 kaj la 31-an de Marto 2000. Norde situas Tojako aŭ Lago Toya (Tōya-ko). Usuzan formiĝis sur la suda rando de la kaldero kiu entenas la lagon.