cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Goytisolo
Verko
Tiu idearo aperas literature en la trilogio pri ĉefrolulo Álvaro Mendiola. En la unua romano, nome Señas de identidad (Identigeroj, 1966) temas pri hispano loĝanta en Francio -kiel tiama Goytisolo- kiu revenas al sia hispana regiono serĉi siajn identigajn ecojn, por renkonti siajn samlandanojn, samkulturanojn por iome ekscii kiu estas li mem. Tamen la rezulto estas tute nea: la diktaturaj policanoj arestas lin, la samvilaĝanoj malfidas je li, la klimato kaj pejzaĝo ne plaĉas al li, ktp. En la dua romano, nome Reivindicación del conde don Julián (Depostulo pri grafo don Julián, 1970), tiu historia rolulo utilas kiel simbolo, ĉar temas pri legenda perfidulo kiu permesis al islamanoj invadi Hispanion kiel puno kontraŭ persona miskonduto de la visigota reĝo Rodrigo aŭ Roderiko. Sammaniere la ĉefrolulo de la romano perfidas la naskiĝlandon kiu ne akceptis lin nek aliajn pasintajn samlandanojn neortodoksajn kiel eksjudoj aŭ eksislamanoj. La tria romano, nome Juan sin Tierra (Johano Sentera, 1975) ludas per nomo de popola rolo de hispanaj rakontoj, nome Johano Sentima. Tiu Johano Sen Tero, tio estas, sen lando, estas la aŭtoro mem kiu forlasas sian kulturon por akcepti pli kaj pli la islaman kontraŭan. Ĉiukaze ĉiu el tiuj romanoj estas nek anekdotaj, nek historiaj, sed pli kaj pli primeditaj kaj pro tio ne tradiciaj romanoj. Laŭ tiu evolua direkto, la lastaj vortoj de la verko estas arabaj kaj eĉ la plej finaj skribitaj per arabaj literoj kiel simbolo de la elpaŝo de la aŭtoro al la alia kulturo.
Samintence posta romano Makbara (1980) montras araban titolon kaj similan meditan econ pri konflikto interkultura.
Jim Bolger
Jim BOLGER (naskiĝinta 1935) estas novzelanda politikisto, kiu estis ĉefministro de sia lando en 1990–1997 kaj poste ambasadoro en Usono. Lia partio estas Nacia Partio de Nov-Zelando. Bolger naskiĝis filo de irlandaj gepatroj. Kiel ĉefministro li malapogis nukleajn armilojn. Li havas naŭ infanojn.
The Song of Hiawatha
The Song of Hiawatha ("La kanto de Hiawatha") estas longa, populara versaĵo de 1855, verkita de Henry Wadsworth Longfellow (1807–1882). Ĝi rakontas en formo de eposo pri mita indiana estro. La nomo estas la sama kiel tiu de Hiawatha, fama historia fondinto de la Irokeza Federacio, sed la rolulo havas apenaŭ ion komunan kun tiu krom la nomo kaj pli similas al Nanabozho, mistifikulo el indiana mitologio. La eposo rakontas en 22 sekcioj pri la naskiĝo de Hiawatha, infanaĝo ĉe sia avino Nokomis, geedziĝo kun Minnehaha ĝis lia morto. Dume Longfellow enplektis ankaŭ aliajn indianajn legendojn.
La enplekto de aliaj legendoj, kaj ankaŭ la versa metriko memorigas pri la finna nacia eposo Kalevala, kiun Longfellow konis.
Artefarita vagino
Artefarita vagino estas aparato, kiu devas simuli inan seksorganon (vaginon). Por atingi tiun ĉi efekton, estas por ties fabrikado uzataj molaj, lubrikitaj kaj iam varmigataj materialoj. Ĝi povas esti kreita por medicinaj esplorceloj, bredado de bestoj aŭ kiel erotika helpilo.
Uzo por bestkuracistoj
La artefaritaj vaginoj estas abunde uzataj fare de farmistoj dum artefarita ensemigado de la bredataj bestoj. La artefaritaj vaginoj proponitaj por forpreno de spermo similigas kelkajn aŭ ĉiujn anatomiajn elementojn kaj la konduton de la besta vagino. Ekzistas kelke da tipoj de tiuj ĉi aparatoj, sed ĝenerale estas uzataj tuboj kun la interna mola sterila enmetaĵo kaj la ekstera malmola pakumo. Por pli bonaj rezultoj la internaj surfacoj de la tubo povas esti malplenaj kaj plenigitaj per varma akvo, por ke ili similigu la naturan korpan temperaturon kaj ili povas enhavi filtrilon por la forpreno de spermo.
Luksemburga Palaco (Francio)
La Luksemburga Palaco, situanta en la 6-a arondismento de Parizo norde de la Luksemburga Ĝardeno, estas la sidejo de la franca Senato, kiu instaliĝis en 1799 en la palaco konstruita komence de la 17-a jarcento, sekve de la regentado de la reĝino Maria de Mediĉo. Ĝi apartenas al la bienaro de tiu asembleo, kiu inkluzivas ankaŭ, proksime de la palaco, la palaceton Eta Luksemburgo, loĝejo de la prezidanto de la Senato, la muzeon Luksemburgo, kaj la tutan ĝardenon.
Artefarita vagino
Erotika helpilo
La artefarita vagino, kiu estas destinita por seksumada stimulo, estas principe erotika helpilo por masturbado. Ĝi estas proponita tiel, por ke ĝi stimulu perceptadon de koito. Ekzistas multe da tipoj. Kutime ili enhavas vibrigan parton, kiu plialtigas realecon. Laŭ la prezo de la produkto poste devolviĝas pluaj karakterizaj elementoj, kiel ekzemple virgulineco, puba vilaro, vulvaj lipoj, materialo, el kiu la helpilo estas fabrikita, formo (ekzistas artefaritaj vaginoj, kiuj estas kopiaĵoj de konataj pornoaktorinoj) ktp. Kelkaj artefaritaj vaginoj estas plurfunkciaj kaj enhavas ankaŭ anusan aperturon por anusa seksumado.
Orgenfasado
Orgenfasado (alivorte, sed malpreferinde ankaŭ "prospekto") estas la ekstera fasado de orgeno kun frunta fajfilaro kaj ĉarpentraĵoj.
Luksemburga Palaco (Francio)
Historio
La Luksemburga Palaco ŝuldas sian nomon al la palaco konstruita meze de la 16-a jarcento kiu apartenis al Francisko Piney, duko de Piney-Luksemburgo.
Orgenfasado
Ĝeneralaĵoj
Ekzistas ĉiaj specoj kaj formoj de orgenfasadoj. Je la konstruado de fasado oni devas priatenti diversajn kriteriojn, ekzemple la adaptadon al la arkitektura tuteco, la spacajn kondiĉojn de la onta starloko, la optimuman muzikan disvolviĝon kaj aliajn individuajn kriteriojn. Ĉiuj ĉi aferoj influas la formadon de orgenfasado. En orgenfasado povas troviĝi malegale multaj orgenfajfiloj, tamen ĉi tiuj tute ne prezentas ĉiujn fajfilojn, pri kiuj disponas orgeno, sed en preskaŭ ĉiuj kazoj nur eta ono de la reala fajfilkonsisto. Plejofte la fasadofajfiloj apartenas al principalregistro de certa futonombro, kiun oni ofte nomas prestanto (el lat. praestare – elstari). Krome en fasado povas ankaŭ troviĝi t.n. mutaj fajfiloj, kiuj ne generas tonon kaj nur servas al la bonaspekto. Plejparte en fasado staras metalfajfiloj, tamen ekzistas ankaŭ orgenoj, kiuj konscie montras lignofajfilojn en siaj fasadoj.
Luksemburga Palaco (Francio)
Historio
La regentino Maria de Mediĉo, vidvino de Henriko la 4-a, aĉetis la palacon kaj la bienon nomatajn « de Luksemburgo » en 1612 kaj en 1615 mendis al la arkitekto Salomon de Brosse konstruon de palaco. Ŝi ekloĝis tie en 1625, antaŭ la fino de la konstruado. La desktra parto estis por la reĝino kaj la maldekstra por ŝia filo, la reĝo Ludoviko la 13-a.
Orgenfasado
Ĝeneralaĵoj
Simetria fasado klopodas doni al la orgeno regulan aspekton, tamen ĉiam ekzistos etaj devioj rilate la longecon de la fajfiloj, se oni ne uzas fajfilojn kun trolongeco. Ankaŭ ŝatataj estas fasadoj kun pluraj fajfilgradaĵoj aŭ –grupigoj, kiuj similas unu la alian kaj ekestigas efekton de amasiĝo.
Evoluo
Dum la renesanco oni altege valorigis la ornamadon de la orgenkesto per skulptaĵoj, ornamaĵ cizitaĵoj, pentraĵoj kaj origado, ke ĝia produktokostoj superis ofte tiujn de la propra orgeno mem.
Luksemburga Palaco (Francio)
Historio
La origina palaco, nun nomata palaco Eta Luksemburgo, fariĝis ekde 1825 la oficiala loĝejo de la prezidanto de la Senato.
Orgenfasado
Evoluo
Dum la barokepoko la suborgenkstrukturo ofte respeguliĝas en la. Ankaŭ la elformado diferenciĝas laŭregione ege regione: nordgermanaj hanzourboj ekz. povis arogi al si elspezajn fasadojn, tiel ke malferma principalregistro 16 futoj ege ofte troveblas en plena versio.
Ĝis ĉirkaŭ la 19-a jarcento ne la orgenkonstruisto, sed artĉarpentristo konstruis la fasadon, kiu sekvigis foje gravajn malfacilaĵojn, se la interakordoj (precipe pri la mezuroj) ne estis sufiĉe precizaj.
Luksemburga Palaco (Francio)
Ĉambro de la orlibro
La ĉambro de la orlibro estas teretaĝa volba ĉambro aranĝita en 1816 de la arkitekto Baraguay, kiu utilis por ricevi la Orlibron de la Pajraro, tio estis por registri la nomojn de la famaj vizitantoj de la Ĉambro de Pajroj.
Orgenfasado
Evoluo
En la frua 20-a jarcento (ĉ. 1910–1960) dumtempe enmodiĝis t.n. liberfajfilofasasdoj.
Eksteraj ligiloj
Pipe organ
Luksemburga Palaco (Francio)
Ĉambro de la orlibro
La tuto estis restaŭrita de 1997 ĝis 1999.
Honorŝtuparo
La honorŝtuparon aŭ grandan ŝtuparon konstruis inter 1803 kaj 1807 la arkitekto Jean-François-Thérèse Chalgrin, kiu laboris en la Luksemburga Palaco ekde 1787 kaj estis restaŭrinta la ĝardenojn.
La Senata Ĉambro
La arkitekto Alphonse de Gisors, lerninto de Chalgrin, antaŭenigis la fasadon de la konstruaĵo je 31 metroj sur la ĝardeno kaj aranĝis en tiu pli vasta spaco novan duoncirklan ĉambron inter 1836 kaj 1842. La ĉambro estis rekonstruita post incendio en 1859, ankaŭ de Gisors.
Malantaŭ la prezidanta platformo, fronte al la kunsidantoj, staras sep grandegaj statuoj, de maldekstro al dekstro kiam oni rigardas la prezidanton:
Eksteraj ligiloj
La palaco estas atingebla per la metrostacioj "Saint-Sulpice" kaj "Odéon". Sed la stacio "Gare du Luxembourg" (Linio B de RER de Francilio) estas pli proksima.
Ambrogio Buonvicino
Li naskiĝis en Milano, kaj estis metilernanto ĉe Pietro Antichi. Li translokiĝis al Romo ĉirkaŭ 1581. Inter liaj verkoj estis bareliefoj super la ĉefa pordego de la Baziliko Sankta Petro (Havigo de la ŝlosiloj al Sankta Petro); la monumento al la papo Urbano la 7-a en Santa Maria Sopra Minerva; kaj la monumentoj al la papoj Klemento la 8-a kaj Paŭlo la 5-a en la Paŭla Kapelo en Baziliko Sankta Maria la Granda.
2700 Baikonur
2700 Baikonur estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Kosmodromo Bajkonur, tiam en Sovetunio, nun en Kazaĥujo.
Tijglaŝ
Bazaj informoj
Tijglaŝ, ukraine Тийглаш, hungare Kistéglás estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Sjurte.
Situo
Tijglaŝ situas sur ebenaĵo, Latorica preterfluas, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Uĵhorodo-Ĉop. La lasta troviĝas 7, Uĵhorodo 16 km-ojn.
Historio
Kistéglás naskiĝis en la 19-a jarcento el ĝermoj de pramo kaj gastejo. En 1890 loĝis tie 471 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Kistéglás apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio. Kistéglás rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis 50 da hungaroj al la gulago. En 1945 Tijglaŝ apartenas al 30 vilaĝoj, kiuj aldoniĝis al Karpata Ukrainio. Ekde 1945 Tijglaŝ apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo nomata "Amikeco de Popoloj" funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj en 2000. En 2001 loĝis en Tijglaŝ 551 da homoj, (457 hungaroj). Tijglaŝ ricevis memstarecon en 2003. Vilaĝservoj estas bazlernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, 4 vendejoj, liverada entrepreno.
Havaja ansero
Ĝi estas la oficiala ŝtata birdo de la usona subŝtato Havajo, kaj estas nature trovebla nur kiel endemio en la insuloj de Havajo, Kauai kaj Maui.
La specio estis foje vastnombra. Tamen, la specio preskaŭ formortis en 1952, kies ekzempleroj estis mortigitaj fare de mungotoj, porkoj kaj katoj, kiam nur 30 birdoj vivis. Nun, pli ol 500 vivas nature, kaj multaj aliaj vivas kaptivece.
La havaja nomo Nēnē devenas el ties milda alvoko.
Goran Višnjić
Kariero
Višnjić estis la plej juna aktoro elektita por la titoliga rolo en la teatraĵo de Shakespeare Hamlet en la Somera Teatra Festivalo de Dubrovnik. Origine elektita kiel Laertes kaj supraĵe studinta la parton de la Princo Hamlet, li ekhavis la rolon kiam la stelulo forfalis el la produktado tuj antaŭ la premiero. Li ludis tiun rolon el 1994 ĝis 2000, kaj atingis kelkajn premiojn Orlando (simila al premioj Tony). Dum epizodo de ER, li pruvis sian kapablon en la rolo de Hamlet, deklamante resumon de la monologo starta je "To be, or not to be" en kroata.
Havaja ansero
Evoluado
La Nene evoluis el la Kanada ansero (Branta canadensis), kiu plej verŝjajne migris al Havaja insularo antaŭ 500,000 jaroj, tuj post kiam formiĝis la insulo de Havajo. Tiu praulo estas la prapatro de la Nene same kiel ankaŭ de la prahistoria Giganta havaja ansero kaj de la Nēnē-nui (Branta hylobadistes). La Nēnē-nui estis pli granda ol la Nene, varie el neflugaj birdoj al flugaj depende el individuoj, kaj loĝis en la insulo de Maui. Similaj fosiliaj anseroj troviĝantaj en Oahu kaj Kauai eble estis de sama specio. La Giganta havaja ansero estis limigita en la insulo de Havajo kaj estis 1.2 m longa kun pezo de 8.6 kg, kio faras ĝin pli da kvar fojojn pli grandajn ol la Nene. Oni supozas, ke la herbivora Giganta havaja ansero okupis la saman ekologian niĉon kiel la anserecaj anasoj konataj kiel moa-nalo, kiuj ne loĝis en la Granda Insulo. Baze sur la DNA troviĝinta en fosilioj, oni povas diri, ke ĉiu havajaj anseroj, kaj vivantaj kaj mortintaj, estas tre proksime rilataj al la Giganta havaja ansero (B. c. maxima) kaj al la Okcidenta kanada ansero (B. c. occidentalis).
Goran Višnjić
Kariero
Antaŭ ER, li havis laborpostenon en lokaj televidproduktaĵoj kaj partoprenis en reklamaĵo por biero Tuborg kiu estis elsendita en Eŭropo. Višnjić havis ankaŭ malgrandajn parolrolojn en filmoj kiel The Peacemaker, Committed kaj Practical Magic. En 1998, li aperis en muzikfilmetoj de Madonna "The Power of Good-Bye", kaj havis memaperon en la filmo Rounders. Lia rolo kiel Risto, bosnia ŝoforo en Welcome to Sarajevo kondukis la tiam produktoro Jack Orman proponi al li rolon kiel doktoro por anstataŭi la forirantan George Clooney en la sesa sezono de ER fine de 1999, finfine iĝante grava maskla rolulo de la starto de la 12a sezono.
Havaja ansero
Aspekto
La Nene estas mezgranda ansero 41 cm alta. Kvankam ili pasas plej tempon surgrunde, ili kapablas flugi, kaj kelkaj individuoj flugas ĉiutage inter nestolokoj kaj manĝareoj. Inoj havas pezon de 1.525 – 2.56 kg, dum maskloj averaĝe 1.695 – 3.05 kg, tio estas 11% pli grandaj ol inoj. Masklaj plenkreskuloj havas nigrajn kapon kaj malantaŭan kolon, sablokolorajn vangojn kaj tre faltecan kolon. La kolo havas blankanigrajn diagonalajn striojn. Krom esti pli malgranda, la ino de Nene estas simila al masklo en koloro. La beko, kruroj kaj piedoj de plenkreskulo estas nigraj. Ĝi havas mildajn plumojn sub sia mentono. Junuloj similas al masklo, sed estas pli sablokolore brunaj kaj kun malplia limigo inter la koloroj de la kapo kaj de la kolo, kaj ties strieco estas multe malplia. La beko, kruroj kaj piedoj estas samaj kiel ĉe plenkreskulo. Ties fortaj fingroj estas kusenaj kaj havas reduktitan retecon, nome adapto kiu permesas ĝin rapide trapasi asprajn terenojn kiaj laftavoloj.
Goran Višnjić
Kariero
Dum stelulado en ER, Višnjić laboris ankaŭ por aliaj projektoj. Li stelulis en la brita filmo Doctor Sleep (2002), kun Shirley Henderson kaj Miranda Otto. Li kunstelulis en The Deep End; faris voĉon de Soto en Ice Age, kaj stelulis en The Last Will kaj Doctor Sleep. En 2004, li stelulis en la televida serieto Spartacus kaj en la kroata filmo kaj televida serio Duga mračna noć. Li aperis kun Jennifer Garner en Elektra (2005). En 2005, Višnjić estis unu el kvar finalistoj por la rolo de James Bond, kiun finfine ricevis la brita aktoro Daniel Craig, kun kiu li aperis en The Girl with the Dragon Tattoo.
Havaja ansero
Vivejo kaj teritorio
La Nene povis iam troviĝi en la insuloj de Havajo, Maui, Kahoolawe, Lanai, Molokai, kaj Kauai. Nune ties teritorio estas limigita al la insuloj de Havajo, Maui, Molokai, kaj Kauai. La Nene estas loĝanto de arbustaroj, herbejoj, marbordaj dunoj, kaj laftavoloj, kaj rilataj homtuŝitaj habitatoj kiaj paŝtejoj kaj golfludejoj el marnivelo ĝis tiom multe kiom ĝis 2400 m. Kelkaj populacioj migris inter reproduktejoj de malaltaj teroj kaj montaraj manĝareoj.
Goran Višnjić
Kariero
En 2008, Višnjić stelulis en la filmo Helen, kun Ashley Judd kiel David, nome la edzo de la rolulo de Judd, en la dramo, kiu faris sian mondan premieron en la Filmfestivalo de Sundance de 2009. Li aperis kun Carla Gugino en parto de la filmo de 2009 New York, I Love You, antologio de historioj okazantaj en Novjorko. La parto de Višnjić estis reĝisorita de Andrej Zvjagincev. Tiu parto estis fortranĉita el la kineja publikigo de la filmo sed estis inkludita en la DVD versio.
Višnjić aperis en la historia dramo The Courageous Heart of Irena Sendler, pri juna pola virino kiu savis la vivojn de multaj judaj infanoj en la milittempa Varsovio, filmita en Riga, Latvio. Ĝi estis produktita por la serio Hallmark Hall of Fame kaj elsendita en la CBS la 19an de Aprilo 2009. Li ludis rolon en sendependa filmo Beginners de la reĝisoro Mike Mills. Fine de la jaro 2009, li estis elektita kiel Samson en la serieto The Deep, elsendita en BBC One en 2010.
Li aperis kiel komunisto Andrija Hebrang en la historia dramo Tito de la kroata televido. Li poste aperis en la nevendita piloto de 2010 de ABC nome Boston's Finest, ludante senprestiĝigita policisto kiu laboras kun policistino por solvi krimojn dum klopodas por purigi sian nomon. En 2011, li aperis en la televida serio Leverage, kiel la internacia krimulo financisto Damien Moreau, lia unua gastapero en anglalingva televida programo. En 2011, li ludis la rolon de Dragan Armansky, estro de sekurecagentejo, en The Girl with the Dragon Tattoo kaj li subskribis ludi tiun rolon por la tuta filmotrilogio produktita kaj distribuita de Sony Pictures Entertainment. Li aperis en kvar-epizoda arko de usona televidserio Pan Am; li ludis jugoslavian ataŝeon en Unuiĝintaj Nacioj.
Havaja ansero
Dieto
La Nene estas herbovorulo kiu ĉu paŝtas herbon aŭ plukopaŝtas, depende el la disponeblo de vegetaĵaro, kaj tiam manĝeroj estas folioj, semoj, fruktoj, kaj floroj de herbo aŭ arbustoj.
Goran Višnjić
Kariero
En 2014, Goran ludis la rolon de John Woods, edzo de kosmonaŭtino Molly Woods, en Extant, produktita de Steven Spielberg. Kvankam la serio estis renovigita fine de 2014, Višnjić lasis la serion frue en la dua sezono. El 2016 ĝis 2018, li ludis la rolon de iama NSA-agento Garcia Flynn en privetura televidserio de NBC Timeless.
Havaja ansero
Konservado
La Nene estas la plej rara ansero en la mondo. Oni supozas, ke ĝi estis iam komuna, kun ĉirkaŭ 25,000 Havajaj anseroj vivantaj en Havajo kiam la kapitano James Cook alvenis en 1778. Tamen, ĉasado kaj enmetitaj predantoj, kiaj la Malgranda herpesto, porkoj, kaj katoj, malpliigis la populacion al nur 30 birdoj ĉirkaŭ 1952. Tamen, tiu specio bone reproduktiĝas en kaptiveco, kaj estis sukcese reenmetita; en 2004, oni ĉirkaŭkalkulis ke estis 800 birdoj en naturo, kaj 1000 en akvobirdaj kolektoj kaj bestoĝardenoj. Tamen, estas iom da zorgo pro interna reproduktado pro la malgranda dekomenca populacio. La naturrezervejo WWT Slimbridge, en Anglio, ludis gravan rolon en la sukcesa reproduktado de la Havaja ansero en kaptiveco. Sub direktorado de la konservisto Peter Scott, oni reproduktigis ĝin el riska bordo al formorto dum la 1950-aj jaroj al pli posta reenmeto en naturon en Havajo. Estas ankoraŭ Havajaj anseroj ĉe Slimbridge nuntempe. Ili povas nune troviĝi en kaptiveco en ĉiu ejo de WWT. Sukcesaj reenmetoj okazis ankaŭ ĉe ranĉoj de Haleakala kaj Piiholo en Maui.
Goran Višnjić
Kariero
En 2019, Višnjić ludis la rolon de militisto Ante Gotovina en filmo reĝisorita de Antun Vrdoljak General. Lia ludado, kun la filmo mem atingis negativajn recenzojn  kaj multaj kritikistoj, kiel Milivoj Jukić kaj Jurica Pavičić, nomis lian ludadon "la plej malbona en lia kariero". La kritike kaj komerce malbonega filmo estis montrita en la Pula Kinfestivalo.
SCS
La vorto havas plurajn signifojn:
Bensheim
Bensheim estas germana urbo en la sudo de la federacia lando Hesio.
Ĝi apartenas al la distrikto Bergstraße kaj al la administra distriktaro Darmstadt. La aŭtoŝoseoj A5 kaj A67 ligas ĝin al la proksimaj urboj Darmstadt kaj Frankfurto ĉe Majno norde kaj al la simile proksimaj Heidelberg kaj Mannheim sude. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
La urba teritorio estas parto de la feria regiono "Monta Vojo" (germane "Bergstraße"), kiu de la urbo Darmstadt norde vojas suden, ĉe la okcidenta rando de la mezalta montaro Odenvaldo, ĝis la urbo Wiesloch.
Subdividaĵoj
Urbopartoj krom la centra loĝloko Bensheim estas Auerbach (kun mezepoka burgo kaj eksnobela angleca parko) norde, Fehlheim okcidente, Gronau sudoriente, Hochstädten nordoriente, Langwaden okcidente, Schönberg (kun samnoma historia kastelo) oriente, Schwanheim okcidente, Wilmshausen oriente kaj Zell sudoriente.
Antaŭ 765
De la neolitiko estis silikoj de Le Grand-Pressigny. Oni trovis ankaŭ spurojn de rubandaj ceramikaĵoj kaj ŝnuraj ceramikaĵoj. Dum la jaro 765 la urbo en la kodekso de Lorsch estis menciita unuafoje sub la nomo Basinsheim.
Vidindaĵoj
En la urbo estas multaj mezepokaj trabfakaj domoj, interalie la domo Wambolter Hof kaj en suda Hesio plej malnova trabfaka domo Walderdorffer Hof (bildojn vidu sube). Super la urbo tronas romantika ruino de Kastelo Auerbach (bildo same sube), el kiu eblas panorame vidi tre vastan parton de la rejna valo okcidente, en taŭga vetero ĝis la mezmontaro Vogezoj en Francio. Alia bela loko de la urbo estas la parko Fürstenlager, realigita dum 1790, en flanka valo de la mezmontaro Odenwald. La parkaj domoj de antaŭ pli ol 200 jaroj restis neŝanĝitaj, kaj vidindas interalie la plej malnova sekvoja arbo de Germanio.
Sankta Vendredo laŭ suditalia maniero
En la jaro 1983-a italaj enmigrintoj fondis Vivan Vojon de la Kruco, kiu montras la pasiono de Jesuo Kristo kiel teatraĵo en la stratoj de la urbo simile al kutimoj en la regiono Kampanio en Italio. La t. n. Bensheima pasiona ludo (germane Bensheimer Passionsspiel) komencas je la deka horo kaj duono, daŭras ĉirkaŭ unu horon kaj duono, estas germanlingve presentata de Italoj kaj Germanoj kaj altiras plurajn milojn da spektantoj ĉiujare.
Rilatoj al Esperanto
De la 8-a ĝis la 15-a de aŭgusto 2009, la renkontiĝo Festo organizata de la franca asocio JEFO, kun la helpo de GEJ, okazis en la norde tutnajbara urbeto Zwingenberg, nur kilometron norde de la "benshajma" urboparto Auerbach. Pluraj esperantistoj proksime ligiĝas al la urbo: ekzemple kvar kilometrojn pli norde, en Alsbach-Hähnlein, vivas la familio de Thomas Pusch kaj Remi Rudaitytė, kaj ok kilometrojn pli norde, en Seeheim-Jugenheim, la ekologo Eki Woite. Inter la ĝemelaj urboj, esperantistoj aparte aktivas en Beaune.
La Bouteille
La Bouteille estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bouteillois.
Telefoncentralo
Historio
En 1877 E.T. Holmes faris centralon kun 5 telefonoj, sed li mem ne rekonis tion inventaĵo, ne disvastigis tion. En Eŭropo hungaro Tivadar Puskás volis fari telegrafcentralon, sed li fiaskis. Precipe la borsistoj kontraŭstaris, laŭ ili la datumoj malkaŝiĝus. Poste li aŭdis pri la telefono, tial li aliĝis al kolegaro de T.A. Edison, kie la ideo etendiĝis. Post komuna laboro Charles Scribner ricevis patenton pri telefoncentralo, la unua ekfunkciis en 1878 en New Haven (Konektikuto). En la sekva jaro en Parizo Puskás faris telefoncentralon.
Malaŭtomata centralo
La centra bateria sistemo (CB) estas pli moderna, anstataŭ klaprelajso sufiĉis lampo, vidrelajso aŭ lumdiodo. La CB pupitro estas pli malgranda, ja la klaprelajso bezonis pli da loko. Ĝenerale manipulist(in)o povis manipuli kelkcent da abonuloj. Se la pretendo estis pli granda, oni metis laŭvice pupitrojn, kiuj jam havis alvokilajn lineojn inter la telefonistoj. Formiĝis grandegaj centraloj, ekzemple en Budapeŝto dum la 1-a mondmilito la centralo "Teréz" havis 18mil da abonuloj! La manipula laboro estis laca kaj ofte okazis eraroj.
Iom poste oni uzis ankaŭ baskulŝaltilajn centralojn, kies manipulado estis pli facila. La baskulŝaltiloj funkciigis aron da kontaktoj. Adekvataj ŝaltiloj faris kunligon inter 2 telefonantoj.
Parte aŭtomata centralo
La evolua direkto de la telefoncentraloj estis fari pli bone manipuleblajn centralojn. Oni uzis tiajn centralojn, kie la telefonisto faris la kontakton inter vokanto kaj vokato, sed poste ŝi ne faris sonoriladon, ŝia laboro finiĝis ĝis fino de la parolado. Relajsoj faris la aŭtomatan sonoriladon, poste ankaŭ eblecon de la parolado.
Aŭtomata centralo
En 1888 Almon Strowger [stroĝer], usona sepultisto ĉagrenis, kiam legis sepulton de konatulo. Li supozis, ke la familio volis telefoni al li, sed la manipulistino verŝajne interligis kun alia sepultisto. La solvo estus aŭtomata telefoncentralo. Li kune kun fakuloj faris funkcipovan centralon, kiu tutmonde disvastiĝis, la sistemo ricevis la nomon „strowger”. Strowger funkciigis la maŝinojn per 4 butonoj sur la telefono. Estis ankaŭ aliaj metodoj, sed la plej sukcesa estis la disko. Ĝi laŭ la cifero donas impulsojn, kiujn la relajsoj en la centralo imputas, aŭ rekte maŝinoj movas. Dume en Svedio L.M. Ericsson faris alian centralon.
Senperaj kaj peraj maŝinoj
La unuaj centraloj konsistis el senperaj aŭ peraj maŝinoj. La senperaj estis elektromagnetoj, la funkcianta ankro puŝis dentoradon aŭ io similan laŭ la diskumitaj ciferoj. Kun la dentorado movis turnanta maŝinparto, kiu faris kontakton al direkto de la difinita telefono. La peraj maŝinoj uzas aksojn turniĝantajn konstante. Dum funkciado la ankroj puŝis al la girado la turneblan maŝinparton. Dum la rondiro la maŝino havas eblon fari kontakton al la difinita telefono aŭ centralo. Ne nur la maŝinoj, sed ankaŭ la centraloj estas senperaj aŭ peraj. En la unua kazo diskoimpulsoj senpere funkciigas la maŝinojn. En la alia centralo ofte relajsoj komputas la impulsojn kaj post logika manovro okazas funkciado.
Relajsecaj centraloj
La sekva, pli rapida tipo estis tia centralo, kie ne okazas girado. Specialaj relajsoj (ofte ankaŭ koordinataj maŝinoj) formas koordinatan sistemon. Horizontala kaj vertikala relajsoj determinas koordinaton, tie la kontaktoj faras interligon al la difinita telefono aŭ centralo. La relajsoj funkcias tuj, kompare girado konsumas sekundojn. Estas alia novaĵo, ke oni aranĝis centran parton (=cerbon), kiu anstataŭ individuaj seriaj funkcioj faris kunordigitajn planigitajn funkciadojn.
Jam antaŭ la 2-a mondmilito oni komencis uzi elektrontubojn, baldaŭe diodojn kaj transistorojn. Ili iom post iom transprenis funkciojn de la relajsoj, ekzemle konservadon de la impulsoj. Forsendo de impulsoserio konsumas tempon. Se difinita frekvencoparo akordas al difinita impulsoserio, la interligo de abonuloj estas pli rapida. Imagu: iu vokas foran abonulon, kies telefonnumero estas 06-37-28-12345. Anstataŭ longa impulsado sufiĉas frekvencoparoj tre mallongaj.
Ciferecaj centraloj
La nuntempaj telefoncentraloj estas ciferecaj. Ili servas ne nur la fiksajn (kablajn), sed ankaŭ la mobilajn telefonojn. Tiuj centraloj ne transdonas tutan spektron de la voĉo, sufiĉas inter 300-3400 Hercoj. La elektronikaĵo samplas el la voĉo sekunde po 8000. Inter 2 samploj la centralo havas sufiĉe da tempo okupiĝi pri aliaj paroladoj tiel same. Samploj de certa parolado estas kolektitaj kaj enpakitaj. Fine la pakaĵoj atingas la celon. Antaŭ ol fari laboron, la centralo faras almenaŭ 2 apartajn planojn. Se tio samas, la manovro fariĝos. Se inter la planoj estas diferenco, la centralo ekzamenas ilin per erarserĉa programo. La bona plano fariĝos, la malbona cirkvito donas alarmon. La cifereca centralo konsistas el komputilaj konsistaĵoj. Ankaŭ la funkciado tre similas al la komputiloj.
Budmerice (apartigilo)
Budmerice  povas esti:
Panten
Panten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Boves (Italio)
Boves estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Borgo San Dalmazzo, Cuneo, Limone Piemonte, Peveragno, Robilante, Roccavione kaj Vernante.
Kacuŝika Hokusaj
KACUŜIKA HokusaJ kaj literumita angle Katsushika Hokusai, legu: kacuŝika hokusaj), tre konata kiel Hokusai (北斎) aŭ en Esperanto Hokusajo (naskiĝis kredeble la en Edo, mortis la  en Asakusa) estis tre fama japana pentristo kaj aŭtoro de Ukijo-e. Liaj kreaĵoj ege influis eŭropajn impresionistojn – Claude Monet kaj aliajn.
Dum sia vivo Hokusai ŝanĝis pli ol 30 nomojn, do estas kutime dividi lian vivon en periodojn laŭ la nomoj sub kiuj li famiĝis tiutempe. La plej multaj el liaj famaj verkoj estis kreitaj de Hokusai post la aĝo de 60 jaroj, kaj en la lastaj jaroj de sia vivo li diris, ke nur en la aĝo de cent jaroj li havos perfektan komprenon pri vivaĵoj, kaj tiam li povus esti vera pentristo. La pejzaĝaj serioj de Hokusai multe influis la Okioha stilon kaj lasis signifan markon sur monda arto.
Vivo
Hokusai naskiĝis en la kvartalo Warigesui, distrikto Honjo (kampara regiono kontata ankaŭ sub la nomo Katsushika) en Edo, la nuntempa Tokio, en la naŭa monato de la deka jaro de la Horeki-epoko (oktobre/novembre de la jaro 1760). Liaj gepatroj estas nekonataj. Trijaraĝa li estis adoptita de Nakajima Ise, kiu fabrikis spegulojn por la kortego de la ŝoguno. Hokusai, tiam nomata Tokitarō, montris talenton por desegnado kaj kuriozecon pri pentrarto.
En 1773–1774 Hokusai estis lernanto en metiejo de ksilografio kaj en 1775 li mem gravuris la ses lastajn foliojn de humura romano de Sancho.
En 1778, dekokjaraĝa, kiam li jam iom spertis pri lignogravurado, li eklaboris en la metiejo de la Ukiyo-e-majstro Katsukaŭa Ŝunŝo (1726–1792), pentristo kaj desegnisto de koloraj lignogravuraĵoj. En tiu metiejo komenciĝis lia laboro de metiisto pri desegnado kaj lignogravurado kun malalta salajro.
La sekvan jaron, en 1779, li publikigis siajn unuajn verkojn: portretoj de aktoroj, kiuj eldoniĝis sub la nomo Katsukawa Shunrō kaj estis rimarkataj pro la individuaj vizaĝtrajtoj de la reprezentitoj. Sed post la morto de sia majstro li forlasis la metiejon en la jaro 1785, ĉar li ne submetiĝis al la artaj principoj de la sukcesinto de Shunrō kaj lernis ankaŭ de aliaj majstroj. La nomon Shunrō li portis ĝis 1794.
Poste Hokusai migris tra Japanujo. Li ofte ŝanĝis instruistojn kaj lernejojn kaj eĉ sian nomon pli ol 30-foje. Dum tiu tempo li loĝis en 90 diversaj lokoj, sed daŭre pliperfektigis sian arton. Krome Hokusai verkis ankaŭ popularajn romanojn. En 1782 publikiĝis lia unua libro kun propraj ilustraĵoj.
Hokusai spertis ege malriĉan epokon dum kiu li tamen daŭre studis la teknikojn de skoloj kiaj tiuj de Kanō Yūsen, Tsutsumi Tōrin kaj Sumiyoshi Naiki. Influis lin ankaŭ la okcidenta arto kaj li malkovris perspektivon danke al japana artisto, Shiba Kōkan, kiu havis rilatojn al la nederlandanoj, kiuj estis la nuraj eŭropanoj rajtigitaj komerci en Nagasaki.
Ĉirkaŭ 1794 li aliĝis al klasika lernejo: la klano Tawaraya de la tradicio Rimpa. En 1795 li ilustris la poemaron Kyōka Edo no Murasaki sub la nomo Sōri; tio estis lia unua sukceso. De 1796 ĝis 1799 li produktis grandan nombron de albumoj kaj lignogravuraĵoj sur apartaj folioj, nomataj surimono.
Ekde 1798 li akceptis lernantojn kaj instruis al ili la artojn de lignogravurado kaj desegnado. Ekde tiam li subskribis per sia ĝis nun konata nomo Katsushika Hokusai. En 1800 li aldonis al sia nomo la kromnomon Gakyōjin Hokusai, ''la fanatikulo pri desegnado"". En 1804 li pentris en la korto de la templo de Edo grandegan daruma-n, pli ol 240 m² grandan, pere de balailo kaj sitelo plena de inko. Tiun daruma-n oni poste devis tiri ĝis la tegmentoj por ke ĝi estu spektebla. Li rekomencis tion en la jaro 1817 en Nagoya.
Orobankacoj
La orobankacoj (Orobanchaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 90 genrojn kaj pli ol 1580 speciojn,. Ĝia tipa genro estas orobanko.
Kacuŝika Hokusaj
Vivo
Kiam malpliboniĝis la ekonomia situacio en Japanujo, malpliboniĝis la aferoj por Hokusai, kiu devis proponi siajn bildojn al vendado surstrate. Post tio sekvis fazo de ŝtata cenzuro, kiu igis lin preferi mendojn de riĉaj klientoj.
Orobankacoj
Multaj specioj de la familio estas radikaj parazitoj, kiuj alkroĉiĝas al la radikoj de aliaj plantoj por ricevi nutraĵon kaj akvon. Iuj el tiuj specioj estas nur "partaj parazitoj": Ili povas, sed ne devas esti parazitaj, do povas pretervivi ankaŭ sen alkroĉiĝo al alia planto sed ekparazitos se prezentiĝos ajna ebleco.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (25 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kacuŝika Hokusaj
Vivo
Ĉirkaŭ sia 68-a jaro Hokusai suferis apopleksion, sed bone resaniĝis kaj vivis ankoraŭ dudek jarojn en kontentiga sano. En sia 89-a jaro li malsaniĝis kaj estis flegata de sia filino en sia domo en Asakusa. Li mortis la, en la 18-a tago de la kvara monato de la dua jaro de la Kaei-epoko.
NGC 3507
NGC 3507 (aliaj indikoj — UGC 6123, MCG 3-28-53, ZWG 95.100, KCPG 263B, PGC 33390) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Koĉi
Koĉi (高知 ) estas urbo de Japanio, kun iom pli ol 320 000 loĝantoj. La urbo situas sur la insulo Ŝikoku. Ĝi estas administra centro de la samnoma gubernio Koĉi.
Kacuŝika Hokusaj
Verkoj
Lia plej fama kreaĵo estas serio de ukijo-e ("36 vidaĵoj de monto Fuji") kiu estiĝis dum 1826–1833. Ĝi konsistas el 46 pentraĵoj (10 estis aldonitaj pli poste).
Jen iuj el ukiyo-e el tiu serio:
Kvankam Hokusai provis diversajn stilojn, li restis stilsendependa. Portempe li vivis en plej granda malriĉeco, kaj eĉ post kiam liaj artaĵoj ebligis al li perlabori sufiĉe da mono, li preferis simplan vivon. Li uzis preskaŭ ĉiujn formojn kaj teknikojn de lignogravurado kaj de pentrarto. Liaj motivoj iras de la bildigo de luktantaj samurajoj ĝis amoraj scenoj kia ekzemple La revo de la fiŝkaptista edzino. Sed liaj plej famaj bildoj reprezentas naturon kaj pejzaĝojn.
Hokusai popularigis la terminon mangao (pli-malpli sendeviga/kruda bildo), kiun oni uzas ankoraŭ nuntempe por japanaj komiksoj. Liaj Hokusai-mangaoj estas skizoj, kiuj estis publikigitaj inter 1814 kaj 1815 en entute 15 volumoj. Ili ne rakontas ligirajn historiojn, sed prezentas momentbildojn de la japanaj socio kaj kulturo en la malfrua Edo-epoko kaj reprezentas la tutan spektron de homa vivo.
Ankoraŭ pli famiĝis lia bildserio ''36 vidoj de la monto Fuji“, kiu estiĝis inter 1830 kaj 1836 kaj sur kies 36 bildoj videblas la pejzaĝoj ĉirkaŭ la plej alta monto de Japanujo. ''La granda ondo ĉe Kanagaŭa“, unu el la bildoj el tiu ciklo, estas verŝajne la tutmonde plej konata japana artaĵo. Krome Hokusai verkis en tiu epoko pli ol 200 aliajn desegnaĵojn.
Dum sia tuta vivo Hokusai okupiĝis pri persona arta pluevoluo. Fine de sia vivo li priskribis sin mem fiere kiel kamparlaboristo. Laŭdire antaŭ ol morti Hokusai diris: "Se la ĉielo donacintus al mi kvin pluajn jarojn, mi iĝintus granda pentristo."
Pseŭdonimoj
Katsushika Hokusai tre ofte alprenis novan pseŭdonimon, kio ne estis malkutima en Japanio. La nomon Gakyō-Rōjin li uzis en 1805 kaj reuzis poste ekde 1834.
Influo al arto
Komence la verko de Hokusai disvastiĝis nur en Japanujo, ĉar la lando restis komence de la 17-a jarcento preskaŭ tute izolita de la cetera mondo. Nur komercistoj el Nederlando rajtis portempe komerci en Japanujo, kaj per ili bildoj de Hokusai atingis Eŭropon. Tie ili influis artistojn kiaj Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Egon Schiele, Gustav Klimt kaj impresionismon.
Hokusajo kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Jen kiel oni prezentas Hokusajon:
Elisabetta de Gambarini
Elisabetta de Gambarini (7-an de septembro 1730 – 9-an de februaro 1765) estis angla komponisto, mezo-soprano, orgenisto, klavicenisto, pianisto, orkestra direktistino kaj pentristo de la 18a jarcento. La muziko de Elisabetta estas konsiderata malfrue Baroka kaj Klasika muziko. Ŝi atingis distingon kiel ampleksa muzikisto, prezentanta sur kaj komponanta por vario da instrumentoj kaj voĉo. Ŝiaj kunmetaĵoj estis konata pro reflekto de verkoj voĉaj anstataŭ instrumentaj.
Bister
Bister estas komunumo en la distrikto Orienta Rarono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 33 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Elisabetta de Gambarini
Ŝi estis la unua virina komponisto en Britio, kiu publikigis kolekton da klavarmuziko: ‘Ses serioj de klavicenaj lecionoj’ (The Six Sets of Lessons for the Harpsichord), agrablaj komponaĵoj por du voĉoj dediĉitaj al la Vicgrafino Howe de la Irlanda Regno.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Londono. Ŝiaj gepatroj estis Charles Gambarini (m 1754), nobelo el Italio, kaj Joanna Stradiotti (m 1774) el Kroatio; eble ŝi estis muzikinstruistino por aristokrataj infanoj. Elisabetta estis la tria el kvar infanoj de tiu paro, kaj la sola kiu pluvivis ĝis plenaĝeco.
Bister
Geografio
La komunumo Bister situas en Supra Valezo ĉe la suda valflanko. La rivero Rodano formas la nordan komunumlimon. La vilaĝo Bister mem situas proksimume 1 kilometron sude de la rivero sur la suda valflanko. Bister konsistas el la vilaĝo Bister kaj la setlejoj Bänna, Chrizacher kaj Egga, kaj kelkaj alpopaŝtejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,84 km², de kiuj 39,7% estas kovritaj de arbaro, 17,6% servas por agrikulturo kaj 1,2% por setlado.
Elisabetta de Gambarini
Vivo
Estas neniuj specifaj informoj pri la formala muzika edukado de Elisabetta de Gambarini, tamen oni konjektas, ke ŝi eble studis sub la fama tiutempa komponisto Francesco Geminiani (1687-1762), aŭtoro de ‘La sorĉita arbaro’ (The Enchanted Forest).
Kariero
Elisabetta de Gambarini unue vekis atenton kiel kantistino de bela mezosoprana voĉo. Kiam ŝi estis nur dekses jaraĝa, ŝi prezentiĝis kiel kantistino en la premieraj prezentadoj de du oratorioj de Handel: Occasional Oratorio, kaj Judas Maccabaeus. Tiel Elisabetta komencis sian karieron; ŝia nomo aperas ankaŭ en dekoj da aliaj prezentadoj, inter ili Joseph and his Brethren, Sansón kaj La Mesio, ankaŭ de Handel.
Montgon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Elisabetta de Gambarini
Kariero
Je sia dekoka jaraĝo Elisabetta jam ĝuis famon kaj reputacion kiu permesis al ŝi prezenti sian propran koncerton, kie ŝi kantis kaj ludis siajn komponaĵojn per orgeno. Ŝi ankaŭ publikigis siajn unuajn du volumojn da muziko.
Bister
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bister limas en okcidento kaj nordo al Mörel-Filet, en oriento al Grengiols, kaj en sudo al Termen.
Elisabetta de Gambarini
Kariero
Ŝi publikigis tri volumojn da kantoj kaj pecoj por klaviceno en la angla, la franca, kaj la itala. Ili estas mallongaj pecoj, la tekstoj baziĝis sur moralaj lecionoj aŭ klasikaj aludoj. Poste ŝi publikigis ‘Lecionoj por klaviceno Intermiksitaj kun italaj kaj anglaj kantoj’ (Lessons for the Harpsichord Intermix'd with Italian and English Songs). Ŝiaj komponaĵoj reflektas voĉan laboron pli ol instrumentajn modelojn. Tio evidentiĝas en tiuj ĉi lecionoj karakterizitaj per teksta bazo kun kompakta gamo en strofa stilo de mallongigita daŭro, sen plurmova strukturo.
Kiel aliaj pecoj de ĉi tiu ĝenro, ŝiaj kantoj povas esti interpretataj diversmaniere: per voĉo, fluto, klavaro, voĉo kaj fluto kune, alternante segmentojn. Ŝia muziko estis verkita laŭ la stilo de la malfrua baroka periodo kaj de la frua klasika periodo. Ŝia skribmaniero estis simpla, vigla kaj alloga.
Bister
Trafiko
Bister situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al Bister kondukas flanka vojo de Filet tra Bister al Grengiols. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto. La haltejo Betten de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo en la valfundo estas la plej proksima alirejo al la publika transportreto.
Elisabetta de Gambarini
Kariero
La 20an de marto 1764, Elisabetta geedziĝis kun Etienne Chazal. Ŝi koncertis kiel sinjorino Chazal en majo, sed ŝi mortis hejme, malpli ol jaron poste. La testamento de ŝia patrino malkaŝas ke Elisabetta havis filinon, Giovanna Georgiana Chazal. Tio supozigas ke eble ŝi mortis dum la akuŝo. Kvankam ne estas certeco pri tio, tia situacio estis ofta tiutempe.
Bister
Historio
La unua dokumenta mencio de Bister datiĝas el la jaro 1374 kiel Bystur. Dum mezepoko Bister kaj Gyfris (la hodiaŭa vilaĝo Filet) formis kune kvartalon de la Dekonon Orienta Rarono. La du lokoj al si donis komunumajn statutojn en la jaro 1442. En la jaro 1684 la setlejo Bedle estis disigita de Bister kaj aldonita al Grengiols. Tiam Bister fariĝis la ĉefsetlejo de la hodiaŭa komunumo kaj donis sian nomon al la tuta monto. Ĝis la definitiva limdifino en la jaro 1818 Bister havis komunajn alpopaŝtejojn kaj arbarojn kun Mörel. En la 19-a jarcento multaj loĝantoj de Bister formigris al Ameriko. En la 20-a jarcento la malkresko de la loĝantaro daŭradis, la loĝantoj precipe translokiĝis al la komunumoj en la valo.
Elisabetta de Gambarini
Kariero
Elisabetta de Gambarini estis persono kun granda talento, kiel pruvas la fakto, ke ŝi atingis distingon kiel kompleta muzikisto, prezentante kaj komponante por diversaj instrumentoj kaj voĉo. Popularaj tiutempaj muzikistoj, inkluzive de Handel kaj Geminiani, admiris ŝian laboron.
Ŝi scipovis utiligi sian virtuozecon por promocii sin kiel interpretistino kaj komponistino, kaj uzis la komercajn kaj eldonajn agadojn imitante tiujn de viraj muzikistoj. Verŝajne pro ŝia frua morto en la aĝo de 35 jaroj, Elisabetta ne estas tiel fama kiel aliaj siatempaj komponistoj kaj muzikistoj.
Saint-Vaize
Geografio
Saint-Vaize situas ĉe la dekstra bordo de Charente, norde de Saintes.
Mioporacoj
La familio Mioporacoj (latine Myoporaceae) estas taksono en la ordo Lamialoj de dukotiledonaj plantoj.
La unuopaj genroj troveblas precipe en Aŭstralio.
SDD
La vorto havas plurajn signifojn:
Justica povo
En Eŭropa Unio, la juĝista povo estas la Eŭropa Kortumo.
Morgan Johansson
Morgan JOHANSSON (naskiĝinta 1970) estas sveda politikisto. Li estis ministro pri justico ekde 2014, ministro pri enmigrado ekde 2019 kaj deputito de ĉefministro ekde 2019. Li estis ministro pri nacia sano en 2002–2006 kaj ministro pri enmigrado ankaŭ en 2014–2017, nun pri justico kaj internaj aferoj. Lia partio estas Sveda Socialdemokratia Partio.
Ordinara agrostemo
Ordinara agrostemo (Agrostemma githago), estas plantospecio, el la genro agrostemo ene de la familio de la Kariofilacoj (Caryophyllaceae). Ĝi hejmiĝas en la mediteranea regiono. Kiel trudherbo, kiu pro la moderna agrokulturo fariĝis  en Mezeŭropa minacata planto. Ĝi estas kuracplanto.
Habitato kaj folio
La agrostemo ordinara estas unujara herba planto kaj atingas kreskoalton de plej ofte 60 ĝis 90 cm. La spindelforma  pivotradiko povas fariĝi ĝis  90 cm longa. La supregrundaj plantpartoj estas alpresitaj kun vilaj kaj peltaj haroj. La rekta tigo, se entute, tiam nur en la supra parto havas branĉojn, kelkfoje kelkajn flanktigojn.
La folioj estas kontraŭstarantaj. La simpla foliplato estas 4 ĝis 13 cm longa kaj 2 ĝis 10 mm larĝa. Ĝi estas linia aŭ mallarĝe lanceta kaj havas iomete kunkreskintan bazon kaj pintan finon.
Kalkono (kemio)
Kalkono aŭ benzilideno-acetofenono estas aromata ketono kaj enono estigante la centra kerno de variaĵo da gravaj biologiaj komponaĵoj, konataj kiel kalkonoj aŭ kalkonoidoj. Benzilidenoacetofenono estas la ĉefa membro de tiu serio. Ĝenerale, kalkono kaj ĝiaj derivaĵoj estas malfermkatenaj flavonoidoj kaj kunportas vastan gamon da biologiaj aktivecoj tiaj kiaj anti-diabetaj, anti-neoplasmaj, anti-hipertensiaj, anti-retrovirusaj, anti-inflamaj, anti-parazitaj, anti-histaminaj, anti-kanceraj, anti-oksidigaj, anti-fungaj, anti-dikigaj, anti-trombocitaj, anti-tuberkulaj, imunosubpremaj, anti-misritmaj, hipnozaj, anti-podagraj, anti-stresigaj, anti-spasmaj, anti-algeziaj , hipolipidemiaj , anti-helmintaj, anti-angiogenezaj , anti-protozoaj, anti-bakteriaj, anti-steroidaj kaj korprotektaj.
Ordinara agrostemo
Generativaj karakterizaĵoj
La flortempo estas de junio ĝis aŭgusto. la pedunkloj (flortigoj) estas tre longaj. La plej ofte duseksaj floroj estas radiosimetriaj kaj kvinnombraj kun duobla involukro. la kvin 3 ĝis 6 cm longaj sepaloj estas kunkreskintaj al  1,2 ĝis 1,5 cm longa vilhara flortubo kaj la sepaloj estas pli longaj ol la petaloj. La kvin 3 ĝis 3,6 cm longaj petaloj estas blankaj, mallarĝe kojnformaj, najlitaj kaj la  purpurviolaj ĝis rozeaj inverse ovformaj koloraj langoj havas iom rondigitajn suprajn finojn. Ne ekzistas flanka krono. La dek stamenoj speras la florkorolon. La ovario konsistas el unu kamero. La kvin haraj pistiloj superas la florkorolon.
Bozzole
Bozzole estas komunumo de Italio.
Ordinara agrostemo
Generativaj karakterizaĵoj
Inter julio kaj septembro la fruktoj maturiĝas. La ovforma, septa kapsulfrukto malfermiĝas kun kvin dentoj kaj enhavas multajn semojn. La nigra semo estas 2,5 ĝis 3 mm longa.
Kalkono (kemio)
Sintezo
Ĉi-reakcio plibone funkcias en foresto de solvanto, t.e. ĝi estas solidfaza reakcio. Ĉi-reakcio inter benzaldehido kaj acetofenono servas kiel modelo en la kunteksto de verda kemio. Ĝi donas pli da rendimento en akva solvaĵo sub altaj temperaturoj inter 200 °C kaj 350 °C.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Chrysin_molecule_ball.png| Krizino Apigenin_3D.png| Apigenino Acacetin_molecule_ball.png| Akacetino Genkwanin_molecule_ball.png| Genkŭanino Luteolin_molecule_ball.png| Luteolino Myricetin-3D-balls.png| Miriketino Naringenin_3D.png| Naringenino Zapotin.svg| Zapotino </Gallery>
Ordinara agrostemo
Generativaj karakterizaĵoj
La kromozomnombro estas 2n = 24 aŭ 48.
Ekologio
La ordinara agrostemo estas unujara planto kiu elĝermas kaj travintrumas kiel ĝermplanto kaj formortas post la florado kaj fruktado inter julio kaj septembro. Kiel agra trudherbo ĝi alkutimiĝis ideale en la grenkampo. La folicaj sepaloj superas la grenon. La semoj fariĝas liberaj dum draŝado.
Polenantoj estas tagaj papilioj.
La disvastigado dependas de la homo (hemeroĥorio).
Veneneco
Ĉiuj plantpartoj estas tre venenaj. Pro ilia veneneco la planto estis „timata trudherbo sur agroj“. Hodiaŭ venenado de homoj apenaŭ okazas ĉar la grensemo estas bone purigata, krome la planto apenaŭ povas supervivi pro herbicido.
Ĉefaj enhavosubstancoj estas saponinoj kiaj gitagino kaj ties aglikono gitagenino, krome agrostea acido.
Taksonomio
La unua priskribo de  Agrostemma githago okazis en la jaro 1753 fare de  Carl von Linné en Species Plantarum, 1, p. 435. Sinonimo por Agrostemma githago L. estas Lychnis githago (L.) SCOP.
561
En la jaro 561 post Kristo okazis, interalie:
Baldingen
Baldingen estas la nomo de diversaj lokoj:
Harpaliko (luno)
Harpaliko estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ĝin malkovris Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Yanga R. Fernández kaj Eugene A. Magnier, post observoj de la.
Ili anoncis la ĝian malkovron (samtempe ke tiu de dek aliaj lunoj). Ĝi ricevis la maldaŭran nomon S/2000 J 5.