cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosa May Billinghurst
La unua mondmilito kaj poste
Post la Representation of the People Act 1918 (Leĝo pri popola reprezentado, 1918), Billinghurst preskaŭ ĉesis ŝian politikan aktivadon. Ŝi poste aliĝis al la Women's Freedom League (Virina ligo por libereco) sed ŝi daŭris kiel amiko de la Pankhurst-oj. Ŝi helpis al Christabel Pankhurst kiam ŝi kandidatis en parlamenta balotado de 1918, kaj ŝi ankaŭ ĉeestis la funebron de Emmeline Pankhurst en 1928.
May Billinghurst mortis en 1953, en Weybridge.
Vergné
Vergné [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 142 loĝantojn en la jaro 2012.
30724 Peterburgtrista
30724 Peterburgtrista (30724 Петербурґтриста) estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Vergné
Geografio
Vergné situas situas en la nordoriento de Charente-Maritime, sude de Niort.
Flughaveno Zuriko
La Flughaveno Zuriko (IATA: ZRH, ICAO: LSZH, antaŭe nomita Flughaveno Zuriko-Kloten) estas laŭ nombro de la flugmovoj la plej granda flughaveno de Svislando. Ĝin mastrumas la sociento "Flughafen Zürich AG" kiu komercas sub la nomo "Unique".
La Flughaveno Zuriko troviĝas rekte norde de la urbo Zuriko en la distrikto Bülach. Ĝia areo etendiĝas sur la teritorio de la komunumoj Kloten, Opfikon-Glattbrugg, Rümlang, Oberglatt kaj Winkel. Ĝi estas bazo de la aviadilkompanioj Swiss, servas kiel 3-a ĉefflughaveno de la germana Lufthansa, al Air Berlin kaj estas hejmflughaveno de Belair, Edelweiss Air kaj Helvetic Airways. Ĝi ankaŭ estas la sidejo de la Schweizerische Rettungsflugwacht (Rega) (esperante: Svisa Vivsavflugkompanio).
Historio
Unua civila flughaveno en la regiono Zuriko estis en Dübendorf, kiu samtemtempe servis al la armeo. Por disigi armean kaj civilan aviadiladon necesis konstrui en la zurika regiono novan grandan flughavenon kaj la registaro konsilantaro trovis la taŭgan lokon sur la teritorio de la urbo Kloten. Per decido de la Federacia Konsilio de la 22-a de junio 1945 estis decidita, ke tie estos la loko de estonta interkontinenta flughaveno. Jam en 1946 povis komenci la konstrulaboroj kaj la 14-an de junio 1948 startis la unua flugo de la nova flughaveno. Ek de tiam la flughaveno estis konstante grandigita kaj plibonigita. La 1-an de junio 1980 estis malfermita la subtera fervoja stacidomo . Ek de tiam la Ĉefstacidomo Zuriko kaj la centro de la urbo Zuriko atingeblas en 11 minutoj trajne kaj la flughaveno estas ligita al la Zurika Trafik-Unio. Lasta granda novkonstruo estis la terminalo E malfermita la 5-an de decembro 2002.
Ciferoj
La mastrumanta kompanio (Unique (Flughafen Zürich AG) en 2007 faris profiton de 17,3 milionoj da sivsaj frankoj je vendo cifero de 637 milionoj da svisaj frankoj.
Rektaj flugceloj de la Flughaveno Zuriko
De Zuriko estas rektaj liniaj flugoj al 80 urboj en Eŭropo kaj 39 ekstereŭropaj urboj kaj krome ĉarterfluoj al diversaj aliaj urboj: (La suba listo ne jam kompletas - helpu ĝin kompletigi!)
Peter Zacho
Peter ZACHO (naskiĝis en 1911 - mortis la 12-an de decembro 1991 en Danio) estis dana instruisto, esperantisto kaj unu el la ĉefaj agantoj de Neŭtrala Esperanto-Movado (NEM).
Zacho esperantistiĝis en 1935 kaj dum pluraj jardekoj estis membro en Universala Esperanto-Asocio (UEA), por kiu li tre sukcese gvidis la filatelan fakon. Post la Universala Kongreso de Hamburgo en 1974 kaj la sekva "malgranda skismo" per la fondo de Neŭtrala Esperanto-Movado (NEM) sub la gvido de la ĝistiama UEA-prezidanto Ivo Lapenna, Zacho forte subtenis lin, eldonante ties Hamburgo en retrospektivo (2-a eld. 1977), Kritikaj studoj defende de Esperanto (1987), Juraj terminologiaj problemoj (1987), kaj la NEM-revuojn Perspektivo (1976-1981) kaj Horizonto (1982-1987), kiuj provizis forumon por la agado de Lapenna de post 1974. La Eldonejo Perspektivo, fondita de Zacho en 1976, eldonis ankaŭ la verkon 'Memorlibro pri la Internacia Jubilea Konferenco en Graz 1987 (1984). Zacho estis estrarano de la Internacia Centro de la Neŭtrala Esperanto-Movado (ICNEM) kaj sekretario-kasisto de Fondaĵo Ivo Lapenna, kiun li fondis kun Paul Neergaard en 1984.
Bludorsa parulio
La Bludorsa parulio aŭ Nigragorĝa parulio, Dendroica caerulescens, estas birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj granda genro Dendroica.
Aspekto
Masklaj plenkreskuloj havas blankajn subajn partojn kun nigraj gorĝo, vizaĝo kaj flankoj; la supraj partoj estas tre malhelbluaj; inter nigraj flankoj kaj bluaj supraj partoj videblas la du blankaj flugilmakuloj. Nematuraj maskloj estas similaj kun supraj partoj pli verdecaj. Inoj havas olivecbrunajn suprajn partojn kaj helflavajn subajn partojn kun pli malhelaj flugiloj kaj vosto, griza krono kaj bruna makulo en vango. Ĉiuj birdoj havas du malgrandajn blankajn flugilmakulojn (en ŝultro kaj meze de flugilplumoj) kiuj ne ĉiam estas videblaj, kaj fajnan pintakran bekon. Kiel multaj parulioj, tiu birdo havas koloran plumaron dum printempo kaj somero, sed ties aŭtuna plumaro estas senkolora kaj malpli distinga. Aŭtune ĝi povas esti ankoraŭ identigita el aliaj similaj parulioj pro siaj malgrandaj blankaj flugilmakuloj.
Kutimaro
Ili reproduktigas en interno de deciduaj kaj miksitaj arbaroj en orienta Nordameriko. Ties nestoj estas malfermaj tasformoj situaj en dikaj arbustoj. La proksimeco de ties nestoj al grundo permesas ke la Bludorsa parulio estas favorata specio por la studo de la kutimoj de parulioj en naturo.
Tiuj birdoj manĝas aktive en malalta vegetaĵaro, foje ŝvebe foje kaptante insektojn dumfluge. Bludorsaj parulioj ofte manĝas en unu areo kaj tuj moviĝas al la venonta. Tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn, inklude raŭpojn kaj tipoledojn kaj araneojn. Semoj, beroj kaj fruktoj povas esti aldonata al ties dietoj en vintro.
La kanto de tiu birdo estas zuma zii-zii-ziii kun suprena evoluo. La alvoko estas ebena ctuk.
Ĉar tiu birdo postulas grandajn kaj seninterrompitajn arbarajn areojn por nestumado, ties nombroj malpliiĝas.
13718 Welcker
Nomo
Ĝia nomo honoras Kelydra Elizabeth Welcker, finalistinon en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro ŝia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Blennerhassett Junior High de Parkersburg (Okcidenta Virginio, Usono).
(7951) 1992 WC2
(7951) 1992 WC2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Siarnako (luno)
Siarnako estas neregula satelito de Saturno. Ĝi estas la plej granda ano de la inuita grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la, de teamo estrita de Brett J. Gladman kaj John J. Kavelaars. Ĝi ricevis maldaŭran nomon S/2000 S 3.
Ecoj
Ĝia ruĝa koloro kaj ĝia infraruĝa aspekto memorigas tiuj de Paliako aŭ Kiviuko. Tio plifortigas la hipotezon, laŭ kiu tiuj objektoj rezultus de la diseriĝo de pli granda objekto.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Siarnako, diino de la inuita mitologio, ankaŭ konata sub la nomoj de Talilajuk, Nuliajuk kaj Sedno.
Kittsee
Kittsee, slovake Kopčany, hungare Köpcsény, kroate Gijeca, estas vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Kittsee situas sur ebenaĵo, laŭ la slovaka landolimo (kontraŭe troviĝas novaj kvartaloj de Bratislavo, laŭ ĉefvojoj al Vieno, Budapeŝto kaj Gattendorf. Neusiedl am See troviĝas 32 km-ojn.
Historio
Ekde la 11-a jarcento la loko estis grava limodefenda centro de Hungara reĝlando, kie servis peĉenegoj. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1291. Tie okazis paco en 1291 inter Andreo la 3-a kaj princo Albert Babenberg. En 1527 Ferdinando la 1-a ĵuris je la hungara juraro. La turkoj detruis la vilaĝon en 1529 kaj en 1683. En 1910 3123 da loĝantoj loĝis, (aŭstroj 1180, kroatoj 1054, hungaroj 756). Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hungario, al Moson, al distrikto de Rajka, poste al Aŭstrio (parto de kampoj apartenis al Ĉeĥoslovakio. Post la 2-a mondmilito inter Aŭstrio kaj Ĉeĥoslovakio Fera kurteno konstruiĝis. Dum fina periodo de la socialismo Kittsee iĝis butikovilaĝo, slovakoj amase venis por butikumi. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas la interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trapasebla.
Bobâlna (Cluj)
Bobâlna (Cluj) [bobılna] (hungare: Alparét) estas komunumo en Rumanio okcidente de Dej. Administre apartenas al ĝi Antăş, Băbdiu, Blidăreşti, Cremenea, Maia (Bobâlna), Oşorhel, Pruni, Suarăş, Răzbuneni, Vâlcelele (Bobâlna).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1678 loĝantojn (rumanoj) en 2002 1894 (rumanoj).
Enki
Enki estas dio en la sumera mitaro. Estro de la nesala akvo, la saĝeco kaj la teknikaj eltrovoj, li estas ano de la koncilo de Anunnaki.
Liaj atributoj estas la kaprino kaj la fiŝo, kunfanditaj en unu estaĵo: Suĥurmaŝu, kiu iĝos la zodiaka kaprikorno.
Inkerman-2 (stacidomo)
Inkerman-2 (Инкерман II, Инкерман II) estas varstacidomo en Inkermano, Krimeo.
NGC 3202
NGC 3202 (aliaj indikoj — UGC 5581, MCG 7-21-41, ZWG 211.44, AM 1017-262, PGC 30236) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Christine Lavant
Christine LAVANT (denaske Christine Thonhauser, geedze Christine Habernig; 4a de Julio 1915 – 7a de Junio 1973) estis aŭstria poeto kaj romanisto. Ŝi adoptis la nomon de sia naskovalo kiel literatura pseŭdonimo.Ŝi suferis terurajn malsanojn ekde infanaĝo, kiuj kripligis ŝin, malhelpis bazlernadon, tute malebligis mezlernejon kaj devigis ŝin elturniĝi per metioj por eviti malriĉon. ŝi edziniĝis al edzo 35 jarojn pli aĝa.
Ŝia poezio estis priskribita kiel "preskaŭ mistike religia" kaj "arkaika". Rilke kaj kristanismo estas indikitaj kiel plej klaraj influoj sur ŝia verkaro.
Frenologio
La frenologio estas teorio laŭ kiu la tuberoj sur la kranio de individuo reflektus ties karakteron, personecon, intelekton...
Tiun teorion malvolvis la germana neŭrologo Franz Joseph Gall, en verko eldonita en 1820 en Parizo sub la titolo:
En 1843 la franca kuracisto François Magendie kvalifikis la frenologion de pseŭdoscienco. Ĉiukaze ĝi malfermis pordon al uzado de tiaj konoj fare de policanoj kiuj pretendis tiele koni la verajn karakterojn de suspektinduloj, tiele ke multaj estis akuzitaj pro "sia vizaĝo" kvazaŭ tiu estus pruvo de kulpo.
Kvankam neniam pravigita de la faktoj, tiu teorio malfermis la vojon al la nocio de lokalizo de la cerbaj funkcioj, kiun studis inter aliaj la franca anatomiisto Paul Broca.
Montréjeau - Gourdan-Polignan (stacidomo)
Montréjeau - Gourdan-Polignan estas franca stacidomo sur linioj Toulouse - kaj Montréjeau - Gourdan-Polignan -, situanta en  Gourdan-Polignan, apud Montréjeau, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Lajos Schedius
Lajos Schedius [lajoŝ ŝedius] aŭ Ludwig Schedius laŭ hungarlingve kutima nomordo Schedius lajos estis hungara filologo, esteto, redaktoro, dramaturgo, geografiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy. Lajos Schedius naskiĝis kiel Ludwig Schedius la 1768 en Győr. Li mortis la 1847 en Pest (urbo).
Biografio
Lajos Schedius devenis el germana luterana familio. Li frekventis universitaton en Göttingen inter 1788-1791, poste li instruis en Reĝa Universitato de Pest dum 50 jaroj. Li estis dekano en 1809, rektoro en la studjaro 1834. Li verkadis precipe latine kaj germane, sed kiel germano, li apogis la hungaran kulturon. Li havis bonajn kontaktojn kun kremo de la hungara literatura vivo. Li redaktis diversajn periodaĵojn, ekzemple Zeitschrift von und für Ungern. En la 1790-aj jaroj li estis ankaŭ dramaturgo de hungara teatra trupo, baldaŭ li havis postenon en germanlingva teatro. Li apogis eldonon de Mappa Generalis Regni Hungariae, poste li partoprenis en la sekva eldono kun multe da aldonoj. En 1806 li strebis pri la luteranaj lernejoj. Li estis ankaŭ framasono.
Hashim Thaçi
Hashim Thaçi [haŝim taĉi] (ofte malĝuste Thaqi, naskiĝis la 28-an de aprilo 1968 en la vilaĝo Bujrojë/Broćna, komunumo Skënderaj, tiama SFR Jugoslavio, nuna Kosovo) estas prezidanto de la Partio Demokratia de Kosovo (PDK) kaj ekde la 1-a de marto 2008 ĉefministro de Kosovo. La 2-an de novembro 2010 la kosova parlamento senpostenigis la registaron de Hashim Thaçi per malfida voĉdono. La 12-an de decembro 2010 li kaj la partio PDK tamen laŭ informoj de la ŝtata balota komisiono klare per 33,5 procentaĉoj de la civitanaj voĉoj venkis en parlamenta baloto kaj refariĝis ĉefministro de la lando.
Biografio
Hashim Thaçi studis en Priŝtino filozofion kaj historion, kaj oni en 1991 elektis lin prezidanto de la Unuiĝo de la albanaj studentoj. Thaçi en 1993 aliĝis al elmigrintaj albanaj politikistoj en Svislando. Li studis ankaŭ en Svislando kaj en la Zurika Universitato fondis la Kosovan Movadon de la Homoj (LPK), marksisman-leninisman movadon kun forta albana naciismo. Ĝia deziro estis fondiĝo de Granda Albanio.
Post kiam li reveturis la Kosovo, li iĝis gvidanto de la Kosova Liberiga Armeo (UÇK). Li onidire alianciĝis kun albanaj mafiaj grupoj kaj faris krimojn.
Kiam li forlasis la partizanan pasinton, li en 2003 fondis la Kosovan Demokratan Partion. En 2007 li iĝis ĉefministro kaj en 2008 efektivigis fondiĝon de la sendependa Kosovo.
Daŭre tamen en internaciaj amaskomunikiloj restas diskutoj pri lia laŭdira partopreno en krima komercado pri malpermesitaj drogoj kaj pri perforte eloperaciitaj kaj neleĝe internacie venditaj homaj organoj - ekzemple en raporto de la sviso Dick Marty, deputito de la Konsilio de Eŭropo, la 15-an de decembro 2010.
Urbo de Davido
Urbo de Davido estas la arkeologia loko de antikva Jerusalemo de la epoko de la antaŭ-babilona ekzilo, nome la ekstermura okupado de la Ferepoko en la urbo de Davido kaj kromaj observoj sur la Siloam Kanalo. Ĝi situas sub la najbareco de Wadi Hilweh kaj ĉe la sudaj urbomuroj de malnova Jerusalemo. La restaĵoj en la loko inkludas subteran akvotunelon kaj lagon de akva rezervujo konstruita de reĝo Ĥizkija. Kelkaj arkeologoj kredas ke grandaj ŝtonstrukturoj, provizore datitas en la deka al naŭa jarcento a.K., trovitaj en la loko povas esti el la palaco de reĝo Davido. Ankaŭ, bullae kun la nomoj de Jehuĥalo, filo de Ŝelemja kaj Gedalja, filo de Paŝĥur, du oficialuloj menciitaj en la Libro de Jeremia, estis trovitaj en la ejo.
Pepino el Herstal
Pepino aŭ Pipino (ĉ. 635 – 16-a de decembro 714), komune konata kiel Pepino el Herstal, estis ŝtatestro kaj militestro de Frankoj kiu de facto regis super Francio kiel majordomo ekde 680 ĝis sia morto en 714. Li prenis la titoln de Duko kaj Princo de la Frankoj, post sia konkero de ĉiuj frankaj regnoj.
La ŝtatestreco de Pepino estis elstara pro sia pliigo de la reĝa aŭtoritateco de la Merovidoj, kaj pro la akceptado de la nedisputita rajto al regado por sia familio. Tamen Pepino nomigis heredanto sian pranepon, Teŭdoaldo. Sed tio ne estis akceptita de lia ekstergeedza filo Karlo Martel, kio kondukis el enlanda milito post lia morto en kiu tiu lasta venkis.
Zalaigrice
Zalaigrice estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Zalaigrice situas en Montetaro Zala, laŭ traira flankovojo, kanalo Principális preterfluas. Pacsa troviĝas 4, Hévíz 18, Zalaegerszeg 19, Keszthely 22, Zalaszentgrót kaj Zalakaros po 27, Balatonszentgyörgy 28, Budapeŝto 199 kilometrojn.
Roche-lez-Beaupré
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Rochois.
Natascha Kampusch
Natascha Maria Kampusch [naTAŝa KAMpuŝ] (naskiĝis la 17-an de februaro 1988) estas aŭstrino kiu estis forkaptita kiam dekjaraĝa la dum sia piediro al la lernejo. Ŝi restis kaptita, je kelkaj kilometroj for de la familia domo, en la antaŭurbo de Strasshof an der Nordbahn apud Vieno fare de sia forkaptinto, Wolfgang Přiklopil, dum pli ol ok jaroj, ĝis ŝi sukcesis fuĝi la 23-an de aŭgusto 2006. La 44-jara forkaptinto estis teĥnikisto pri telekomunikado. Li sin mortigis la saman tagon kelkajn horojn post la fuĝo de Natascha per salto antaŭ rapidtrajnon.
La patro de Natascha tamen asertas, ke ne temas pri kidnapado, sed ke ŝi memvole loĝis ĉe Přiklopil, por povi fuĝi de la gepatroj.
Viacamp y Litera
Viacamp y Litera (Viacamp i Lliterà en ribagorza kataluna) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko Ribagorza, sur la supra fluejo de la rivero Viacamp, alfluanto de la rivero Cajigar, al kiu ĝi alfluas ĉe Tolva. Ĝi limas norde kun Puente de Montañana, okcidente kun Tolva kaj kun Estopiñán del Castillo ene de la komarko. Oni parolas variaĵojn de la kataluna. Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj: Viacamp (municipa ĉefurbo) kaj Litera. Krome estas senhomejoj Chiriveta, Estall, Fet, Finestras, Monfalcó kaj Mongay.
La klimato estas malvarma, nome montara. Ene de la teritorio estas la montaro Montsec de l'Estall, nome la aragona parto de la ravinaro Monrebey kaj de la Akvorezervejo de Canelles.
La loĝloko Viacamp mem kiel sidejo de la municipo (602 msm) estas je 107 km oriente de Huesca. Viacamp y Litera estas komunikata laŭ la ŝoseo N-230 oriente kun Puente de Montañana kaj la provinco Ilerdo, sed sen rekta ŝosea konekto, ĉar la ŝoseo N-230 sekvas norden la limon kun Katalunio, kaj kun Tolva kaj kun Benabarre okcidente.
Historio
La kastelo estis konstruita en la 11-a jarcento. Ĝi atestas pri la defenda gravo de la areo. Ankaŭ en Chiriveta estas kastelo.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Viacamp y Litera kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 39 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro. La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Internacia Konsilio de Scienco
La Internacia Konsilio de Scienco ([The] International Council for Science, mallongigita : ICSU, antaŭe: la Internacia Konsilio de Sciencaj Unioj) estis ne-registara organizo, fondita an 1931 por kunigi natur-sciencistojn per internacia klopodado. Ĝi konsistas el 98 mult-fakaj Naciaj Sciencaj Membroj (sciencaj esploraj konsilioj aŭ sciencaj akademioj) kaj 26 internaciaj, unu-fakaj Sciencaj Unioj, por provizi diversan sciencan ekspertizon ebligante al la membroj pritrakti gravajn internaciajn interfakajn aferojn kiujn neniu povus sole pritrakti. La Konsilio havas ankaŭ 28 Sciencajn Asociitojn.
La Konsilio fondiĝis en Bruselo, kie ĝi lokiĝis. La fondiĝo okazis en 1931, post la disiĝo de la Internacia Esplora Konsilio, kiu fondiĝis en 1919 kaj kiu mem evoluis de la Internacia Asocio de Akademioj kreita en 1899. La nomo ŝanĝis al la nuna Internacia Konsilio de Scienco en aprilo 1998, por plibone speguli la dupartan membraron (naciaj sciencaj akademioj kaj internaciaj sciencaj unioj). Sed la mallongigon ICSU (de la angla nomo) oni konservis pro diversaj kialoj. La nuna loko de la Konsilio estas en Parizo, Francio, kie lokiĝas ĝia Sekretariejo.
La Konsilio celas rompi barilojn de specialiĝo per iniciati kaj kunordigi gravajn internaciajn interfakajn programojn kaj per krei interfakajn grupojn kiuj entreprenas agadojn kaj esplorajn programojn kiuj interesas plurajn membrojn. La Konsilio celas la interŝanĝon de ideoj kaj informo kaj la evoluigon de normoj. Centojn da kongresoj, simpozioj, kaj aliaj sciencaj kunvenoj organizas la Konsilio ĉiujare tra la mondo, kaj diversajn novaĵ-bultenojn, manlibrojn, kaj gazetojn ĝi eldonas.
La ĉefa financa fonto de la Konsilio estas kontribuoj de siaj membroj. Aliaj fontoj de enspezo estas kontraktoj de Unesko kaj donacioj kaj kontraktoj de UN-aj instancoj, fondaĵoj, kaj faktorioj, kiujn utiligas la Konsilio por subteni sciencajn aktivaĵojn de siaj membroj kaj intermembraj grupoj. Unu el ĝiaj plej gravaj fortoj, tamen, estas la tempo kontribuita senpage de la miloj da sciencistoj dediĉitaj al la celoj de la Konsilio.
Tritenii de Jos
Tritenii de Jos [tritenij de ĵos] (hungare: Alsódetrehem) estas komunumo en Rumanio oriente de Turda. En 1910 ĝi havis 1 378 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1956 1 679 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Ĝi kuniĝis kun Tritenii de Sus. Administre apartenas al ĝi Pădurenii (Tritenii de Jos) kaj Colonia (Tritenii de Jos).
Tekniko Aleksander
Tekniko Aleksander estas metodo por reeduki menson kaj korpon. Ĝi celas restarigi la bonan uzadon de la organismo (= organaro) de ĉiu homo pere de konscia evitado de kutimoj malbonsanigaj, ekzemple, nenecesaj streĉoj kaj malbonaj teniĝoj. Tekniko Aleksander estas vojo por efika kaj bonsaniga uzado de si mem en kiu ajn aktivaĵo. Ĝi plibonigas produktadon, kunordigadon kaj sensan perceptadon.
Tiu tekniko prenis sian nomon de sia kreinto, Frederick Matthias Alexander (1869-1955). Alexander naskiĝis en Tasmanio kaj komencis sian profesian vivon kiel aktoro en Sidnejo. Pro grava voĉa problemo (persista raŭko) li komencis esploradon pri sia propra korpa funkciado kaj disvolvis metodon por plibonigi ĝian uzadon. Tiu metodo ne nur kuracis lian raŭkon sed ankaŭ havis multe pli vastan efikon. Li komencis instrui sian teknikon en Aŭstralio kaj poste li transloĝiĝis al Londono, kie li fondis skolon kaj publikigis plurajn librojn.
Tekniko Aleksander estas konata ĉefe inter muzikistoj, aktoroj, kantistoj, dancistoj, sportistoj, t. e., homoj laborantaj per sia korpo.
Agantaj principoj
Michael Gelb iel sistemigas teknikon Aleksander skizante serion da simplaj principoj agantaj en ĝi:
-Uzo kaj funkciado: La maniero kiel oni uzas sian korpon influas la manieron kiel ĝi funkcias. Se oni uzas ĝin tro streĉe kaj malflue ĝia funkciado estos malpli kontentiga ol se oni uzas ĝin per la ĝusta streĉo kaj fluo. Kutime tiu misuzado korpa estas tute nekonscia. Ekzemple. Kiam oni leviĝas el seĝo oni emas tute senkonscie kuntiri la kolon malantaŭe, kio estas tute ne necesa por leviĝi. Tio kreas tamen streĉon influantan en la tutan homan korpon, des pli grava ĉar tiaj movoj kiel leviĝi ripetiĝas multe da fojoj ĉiutage.
-Homo kiel tutaĵo: Menso kaj korpo ne estas apartaj estaĵoj sendependaj unu el la aliaj, ili ja formas tutaĵon nedisigeblan.
-Ĉefa kontrolo: La ĝustan ekvilibron inter kapo, kolo kaj ŝultro oni nomas ĉefa kontrolo ĉar ĝi kontrolas la tutan korpan ekvilibron.
-Sensa perceptado estas neĝusta: La propra korpa memperceptado estas misinforma kaj nefindinda ĉar, pro longedaŭra misuzado de la korpo, oni finfine perceptas akcepteblaj korpajn uzojn tute nenaturajn kaj distordajn.
-Inhibicio (=haltpovo): la maniero korekti la miskutimojn korpajn estas pere de la homa konscia haltpovo. Oni ja povas konscie haltigi tiujn movojn muskolajn kiuj kreas nenecesajn streĉojn por liberigi la naturajn, fluajn movojn de nia korpo kiuj iel kaŝigas sub ili.
-Meminstruado: oni povas korekti sian malbonan uzadon korpan donante al si instruojn mensajn kiel: "mi nun provos teni mian kolon malstreĉitan dum mi leviĝos el ĉi tiu seĝo".
-Celoj kaj rimedoj: por atingi ŝanĝon de la misuzoj korpaj estas multe pli grave koncentriĝi pri la rimedoj por tion atingi ol pri la celo atingenda, ĉar ĉi lasta konduto, per si mem kreas ŝtreĉon kiu malhelpas progresadon. Oni prefere koncentriĝu pri la kondiĉoj kiu faciligas la korpan uzadon deziratan. Ekzemple, se ni volas longigi nian altecon, la tradicia rekta aliro estas streĉi nian kapon supren. Temas pri aliro koncentriĝanta al la rezulto dezirata, kiu malofte kunkcias. Tamen, aliro koncentriĝanta al la rimedoj, kiel tiu de Aleksander, agus nerekte kaj proponus ĉesi streĉi tiujn muskolojn per kiuj ni tiras nian korpon malsupren. Dank' al tio nia korpo povus nature longiĝi sen peno sekvante la naturan inklinon de la homa evoluado al rekta surpieda teniĝo.
Librolisto
Gelb, Michael, Body Learning: An Introduction to the Alexander Technique. Henry Holt & Co - Usono.
Trunko
Trunko estas botanike la plej dika, porta parto de arbo. Ĝi estas ligna kaj kaj ordinare vertikala, sub kiu kreskas radikoj kaj el kiu diskrekas la branĉoj.
Trunko estas anatomie kaj histologie la ĉefa parto de homa kaj besta korpo, rigardata aparte de la kapo kaj de la membroj (vidu la artikolon torso). Pri sangocirkula sistemo, trunko estas la ĉefa parto de arterio, vejno, nervo ks, de kiu disiĝas pluraj branĉoj (laŭ NPIV).
Saulnes (stacidomo)
Saulnes estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Saulnes, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Longwy - Villerupt-Micheville (203000).
Ĉefepiskopujo de Bordozo
La ĉefepiskopujo de Bordozo estas unu el la dudektri ĉefepiskopujoj de Francio. Ĝia sidejo troviĝas en Bordozo, la ĉefurbo de la regiono Akvitanio.
La ĉefepiskopujo entenas la episkopujo de Agen, Aire kaj Dax, Bayonne, Lescar kaj Oloron, kaj tiun de Périgueux kaj Sarlat.
Historio kaj organizo
La episkopujo estis kreita en la 3-a jarcento. En 1802, la episkopujo de Bazas estis forigita, kaj la ĉefepiskopo de Bordozo la plian titolon "Episkopo de Bazas" ekde 1937.
La ĉefepiskopujo estas estrita de la kardinalo Jean-Pierre Ricard, kaj disponas helpan episkopon, S-ro Jacques Blaquart.
Ĉefepiskopoj
Vidu : Listo de ĉefepiskopoj de Bordozo
NGC 3203
NGC 3203 (aliaj indikoj — ESO 500-24, MCG -4-25-2, PGC 30177) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stanisław Staszic
Stanisław Wawrzyniec Staszic (naskiĝis la 6-an de novembro 1755, mortis la 20-an de januaro 1826) estis pola filozofo, politikisto, geologisto, pastro, poeto kaj skribisto.
Li estis unu el plej grandaj personoj de la klasikismo pola. Li estis tiel forte aganta sur pola menso persono, ke lia entombigo fariĝis la nacia manifestacio (dum la tempoj de okupacioj).
Li estis filo de la riĉaj urbanoj. Li naskiĝis en Piła en 1755 jaro. Lia edukado komencis en la historia skolo de sankta Mario Magdaleno (hodiaŭ Liceo de sankta Mario Magdaleno). Poste li studis en Leipzig, Gottingen kaj Parizo. Kiam li revenis al Pollando li fariĝis la prezidanto de la Asocio de Amantoj de Sciencoj (PTPN). En 1787 li publikigis anonime sian unuan filozofikan laboron- Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego (La rimarkoj sur la vivo de Jan Zamoyski)- kiel li antaŭrigardas finon de Pollando. Laŭ li la libereco estas la devo de volo de ĉiuj socianoj. Se la libereco estos forigita ĝi agos per multigo de la potenco de unu aŭ kelkaj homoj. La libereco estas plej alta valoro. Ĝi nutrigas socion, kiu estas la dua plej alta valoro. Staszic apogis por doni ĉiun potencon nur por popolo. Laŭ Staszic eduko estas la plej grava celo de nacio. Li do kreis sian propran socian kontrakton inspirante per la filozofio de Jean-Jacques Rousseau.
En la dua plej granda verko de Staszic- "Przestrogi dla Polski" (1790) (Antaŭmencoj por Pollando)- la aŭtoro montras la proksiman rilaton de socio kun juro natura. Staszic volas sekurigi Pollandon de aliaj despotuloj per kreo de la plej bona sistemo politika- nacia monarkio republika. Tiu monarkio apogus sur la potenco de aristokratuloj kaj urbanoj.
Staszic estis antisemitema kaj maltolerema. Li tamen kreis fortan sistemon filozofikan en politiko kaj plifortigis la fundamentojn de la pola sendependeco.
Parazitoido
Parazitoido estas organismo kiu vivas en rekta asocio kun sia gastiganto kaj je ties spezo, kaj kiu tuj aŭ maltuje mortigos ĝin. Parazitoidismo estas unu el la ses ĉefaj evoluciaj strategioj ene de parazitismo, distingita pro la fatala prognozo por la gastiganto, kio faras la strategion proksima al predado.
Inter parazitoidoj, strategioj gamas el vivado ene de la gastiganto, kio ebligas al tiu kreski ĝis la parazitoido aperas kiel plenkreskulo, al paralizigo de la gastiganto kaj vivado ekster tiu. Gastigantoj povas esti aliaj parazitoidoj, kio rezultas en hiperparazitismo; ĉe kverko-gajloj, eblas ĝis kvin niveloj de parazitismo. Kelkaj parazitoidoj influas la konduton de siaj gastigantoj tiel ke tiu favoras la disvastigon de la parazitoido.
La biologio de parazitoidismo inspiris verkistojn kaj scenaristojn de sciencfikcio krei nombrajn parazitoidajn alienojn kiuj mortigas siajn homajn gastigantojn, kiel ĉe la alienspecioj de la filmo de 1979 de Ridley Scott nome Alien.
Layos
Layos [lAjos] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Ne estas interkonsento pri la origino de la termino "Layos". Por kelkaj povus deveni el greka "ljajos" kiu signifas kruteco aŭ profondeco kaj estus la nomo epoke de la romianoj. Por aliaj ĝi devenus el eŭska "lai" aŭ "laja", kiu estas ilo kun formo de ŝovelilo uzata por labori kaj moviĝadi la teron. Plej probable devenas el "lajator" kiu signifas agrikulturisto uzanta tiun ilon. Laŭ García Sánchez la nomo estus rilata kun aliaj kiaj Pelayos aŭ Velayos, kun kiuj ĝi estus perdinta pro erodo fonetika la unuan silabon.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Layero. La censita populacio en 2011 estis de 558 loĝantoj kaj la denseco estas de 29,37 loĝ/km².
Situo
Layos estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 651 m; je 13 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°46′38″ N 4°03′53″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en terreno llano» (sur ebena tereno). Ĝi apartenas al la komarko Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Argés, Cobisa, Ajofrín, Mazarambroz kaj Casasbuenas, ĉiuj de la provinco Toledo.
La municipa teritorio havas terenon «en parte llano y parte escabroso con una elevada sierra y algún monte bajo, todo de buena calidad» (parte ebena kaj parte kruta kun alta montareto kaj ioma makiso, ĉio bonkvalita).
Historio
El 1278 ĝi aperas en dokumentoj mozarabaj, jam inkludita en la komarko Sisla. Ĝi apartenis al Toledo ĝis 1445, kiam Johano la 2-a donas ĝin al Johano Carrillo de Toledo, Adelantado de Cazorla. Posteo heredos ĝin la familio López de Ayala, grafoj de Fuensalida.
En 1509 akiris ĝin don Francisco de Rojas, kiu faris ĝin senjorlandan vilaĝon, kiu pasis poste al grafoj de Teba kaj de Mora.
Meze de la 19a jarcento estis 63 domoj kaj oni dediĉis sin al la produktado de hordeo, tritiko kaj oleo.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio, escepte pro du jaroj, la resto de la tempo estis ĉiam urbestro de dekstraj partioj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo.
György Kárpáti
György Kárpáti [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kárpáti György, laŭ uzata formo en Kanado George Karpati estis hungara-kanadana kuracisto, biologo, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2004), membro de Kanada Scienca Akademio (1999).
Dezertoj kaj kserofitaroj
La dezertoj kaj kserofitaroj estas biomo karakterizata de plantoj kaj bestoj kiuj bezonas nur malgrandajn kvantojn da humideco.
851 Zeissia
851 Zeissia estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Dezertoj kaj kserofitaroj
Priskribo
Dezertoj kaj kserofitaroj ricevas jaran meznombran precipitaĵon de malpli ol 150 mm, kaj havas duonaridan aŭ plenaridan klimaton, karakterizita de forta humideca deficito, kie jara potenca perdo de humideco kaŭze de vaporiĝ-transpiro nete superas humidecon ricevitan kiel pluvo. Dezertoj kaj kserofitaroj troviĝas en tropikaj, subtropikaj, kaj moderaj klimataj regionoj. Dezertaj grundoj emas esti sablaj aŭ rokaj, kaj kun malalta proporcio je organikaj materioj. Salaj aŭ alkalaj grundoj estas kutimaj. Plantoj kaj bestoj en dezertoj kaj kserofitaroj estas taŭgaj por malalte humidecaj cirkonstancoj. Plenaridaj regionoj plejofte estas senigitaj de vegetaĵaro kaj besta vivo, kaj ampleksas rokajn dezertojn kaj sablajn dunojn. Vegetaĵaro en aridaj klimatoj povas inkluzivi maloftajn herbejojn, arbustarojn, kaj duonarbarojn. Plantoj, taŭgaj por aridaj klimatoj, estas nomataj kserofitoj, kaj inkluzivas sukulentajn plantojn, kriptofitojn, sklerofilajn kaj jarajn plantojn. Bestoj, inkluzive de insektoj, reptilioj, araneoj, birdoj kaj mamuloj, multfoje estas noktulaj por eviti humidecan perdon.
György Kárpáti
György Kárpáti naskiĝis la  1934 en Debrecen. Li mortis la 2009 en Montrealo.
851 Zeissia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Sergej Beljavskij elde la Simeiza observatorio, en Krimeo.
Tiam, pro la unua mondmilito, la observatorio de Simeizo ne povis plu komuniki kun la Astronomisches Rechen-Institut de Berlino. La asteroido ricevis provizoran numeron kun la grekan literon Σ, kiu estis ŝanĝita al S.
Porte de Pantin (Tramtransporto en Parizo)
Porte de Pantin [pɔʁt də pɑ̃tɛ̃] estas haltejo de Tramvojo T3b situanta en la 19-a arondismento de Parizo.
11102 Bertorighini
11102 Bertorighini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en provinco de Pistojo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Alberto Righini, profesoron pri astronomio ĉe la Universitato de Florenco kaj la Observatorio de Arcetri. Lia ĉefa intereso estas la suna fiziko kaj li observis plurajn tra la mondo. Li estas ankaŭ tre aktiva en popularigo de la astronomio.
Lisamfibioj
La grupo de Lisamfibioj, nome Lissamphibia, estas grupo de tetrapodoj kiu inkludas ĉiujn modernajn amfibiojn. Lisamfibioj konsistas el tri vivantaj grupoj: nome Salientia (ranoj, bufoj, kaj ties formortintaj parencoj), nome Caudata aŭ vostohavuloj (salamandroj, trituroj, kaj ties formortintaj parencoj), kaj la Gymnophiona (nome senmembraj senkruruloj kaj ties formortintaj parencoj). Kvara grupo, nome Allocaudata aŭ Albanerpetontedoj, estis modere sukcesa, daŭre 160 milionoj da jaroj el Meza Ĵurasio al la frua Plioceno, sed iĝis formortinta antaŭ 2.5 milionoj da jaroj.
Dum kelkaj jardekoj, tiu nomo estis uzata por grupo kiu inkludas ĉiujn vivantajn amfibiojn, sed ekskludas ĉiujn ĉefajn grupojn de Paleozoikajn tetrapodojn, kiaj Temnospondyli, Lepospondyli, Embolomeri, kaj Seymouriamorpha. Kelkaj sciencistoj konkludis ke ĉiuj el la unuarangaj grupoj de modernaj amfibioj, nome ranoj, salamandroj, senkruruloj estas tre rilataj, sed aliaj asertas ke ranoj kaj salamandroj evoluis el temnospondiloj, dum senvostuloj evoluis el lepospondiloj, kaj tiele Lisamfibioj estas polifletikaj rilate al aliaj tetrapodoj.
Kelkaj fakuloj asertis ke frua disorofoido de Permio nome Gerobatrachus hottoni estas lisamfibio. Se ne, la pli fruaj konataj lisamfibioj estas Triadobatrachus kaj Czatkobatrachus el la Malsupra Triaso.
Estu homo
Estu Homo! estas 97-paĝa libro de Charles Wagner, tradukita fare de Samuel Meyer. Ĝi aperis en Parizo ĉe Presa Esperantista Societo (PES) en la jaro 1912. Ĝi estis Kronita verko de la Akademio.
6827 Vombato
6827 Vombato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al familio de Marsupiuloj; la Vombatoj, kies tri specioj vivas en Aŭstralio: La kutima vombato, la suda hara-naza vombato kaj la norda hara-naza vombato. Tiu-ĉi lasta specio estas minacita de formorto.
Per ligno
Col legno (it. per la ligno) estas ludinstrukcio por arĉinstrumentoj, kiu aperis kiel bizara efekto jam en la 17-a jarcento. Unuafoje Tobias Hume postulis la teknikon en unu el siaj verkoj, ankaŭ en „Capriccio Stravagante“ de Carlo Farina ĝi aperas. La Nova muziko tamen ofte uzas ĝin.
La kordoj ne estas arĉitaj per la haroj de la arĉo, sed per ties ligna stango aŭ malforte batataj (it.: col legno battuto, la origina col legno) aŭ arĉitaj (col legno tratto). – Precipe en granda simfoniorkestro ĉi tiu perkuta efekto atingas bonan rezulton (ekz. Gustav Mahler: 2-a simfonio, 1-a movimento, takto 304 kaj sekvantaj). Multaj ludantoj tamen rifuzas la realigon de ĉi tiu arĉouzon aŭ akiras por ĉi tiu celo duan arĉon, ĉar je ĉi tiu tekniko la ligno aŭ la verniso de la arĉostango povas esti damaĝita.
La ludinstrukcio arco aŭ ord. (ordinare) nuligas la instrukcion per ligno.
2557 Putnam
2557 Putnam estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1981 de la usonaj astronomoj Brian A. Skiff kaj Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la Roger Putnam, nevon de Percival Lowell kaj mastrumanton de la observatorio Lowell ; kaj lian filon Michael C. J. Putnam.
Záhorkovice
Záhorkovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,29 km².
Historio
La unua skribmencio prila vilaĝo devenas el la jaro 1339.
Vilao Schulenburg
Historio
La tekstilfabrikanto, artkolektanto kaj kultivisto de orkidacoj Paul Schulenburg konstruigis en 1913/14 loĝdomon por la tuta familio. Planis eksteron kaj internon la Bauhaus-pioniro Henry Van de Velde mem. La estradon de la konstruo havis tamen ties disĉiplo kaj grava arkitekto Thilo Schoder.
La en Usono naskiĝinta Schulenburg venis 8-jara en Germanlando, iĝis en 1895 prokuristo en la tekstila industrio kaj fondis en 1897 kune kun Alexander Bessler teksejon pri lanaĵoj kaj silkaĵoj. Post la morto la domo plurfoje alikonstruitis; dum la GDR-tempo gastis surloke faklernejo por flegistinoj.
Novaj komencoj post 1990
Ene troviĝas nuntempe privata muzeo kun altvalora kolekto de libraj ornamaĵoj, literaturaĵoj, meblaroj kaj metalaĵoj de Van de Velde - sed ankaŭ de aliaj artistoj. Aldone oni okazigas regule nedaŭrajn ekspoziciojn kaj aliajn eventojn en la unua nobla etaĝo. Surloke rezidas ankaŭ la Eŭropa societo de la amikoj de Henry Van de Velde (Europäische Vereinigung der Freunde Henry van de Veldes e.V.). En 2012 la konstruaĵo estis premiita per la Turingia premio pri monumentprotektendaĵoj.
Velde-muzeo
Oni vidas grandan kolekton de libro-artaĵoj kaj de van de Velde kaj de Thilo Schoder kaj maloftajn ledajn bindaĵojn de la fama "Bauhaus-bindisto" Otto Dorfner el Vajmaro. El la artista ĉirkaŭaĵo de van de Velde montratas artaĵoj de la skulptistoj Constantin Meunier kaj Richard Engelmann kiel ankaŭ grafikaĵoj de Walter Klemm, Ludwig von Hofmann, max Thalmann kaj konretaj artaĵoj de Max Bill. Kolekto de ceramikaĵoj el Bürgel (Carl Gebauer, Walter Gebauer, Carl Fischer) kaj korbaj mebloj el Bad Berka-Tannroda de la firmao Schmiedeknecht atestas la grandajn influojn de van de Velde sur la turingiajn artistojn. Kompletigas la kolektojn multaj pentraĵoj de la artista geedza paro Hilde Linzen Gebhardt kaj Heinrich Linzen el Vajmaro. Post la trajnado ĉe la Grandduka artlernejo pri arto ili produktis en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj komisiitaĵoj por la familio kaj por la firmao Schulenburg.
Fonto
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 104-105
Otto Lessing
Otto LESSING (naskiĝinta la en Düsseldorf, mortinta la  en Berlino) estis eminenta germana (historiaĵ)skulptisto. Lia laboro ja formis la aspekton de Berlino en la malfruaj 19-a kaj fruaj 20-a jarcentoj. Li estis la filo de la historiisto kaj pejzaĝisto Carl Friedrich Lessing kaj la granda pranevo de poeto Gotthold Ephraim Lessing.
Arbitracia Verdikto de Guadalupe
La Arbitracia Verdikto de Guadalupe aŭ simple Verdikto de Guadalupe, estis dekreto adoptita de la reĝo Fernando la 2-a de Aragono en la Monaĥejo de Guadalupe (provinco de Cáceres) la 21-a de aprilo de 1486. Ties celo: solvi la konfliktojn kaŭzitajn inter la kamparanoj de remença (servutuloj aŭ sklavoj) kaj ties sinjoroj, konfliktoj kiuj estis kaŭzantaj ankaŭ la du Militojn de Remensa.
Otto Lessing
Vivo
Lessing kreis skulptaĵon kaj dekoraciajn arkitekturajn erojn sur la fasadoj kaj internoj de multaj gravaj konstruaĵoj en Germanio, kiel ekzemple ĉe Reichstag, Berliner Dom kaj la Reichsgericht (kasacia kortumo) en Leipzig. Aldone al grandaj publikaj kontraktoj, li ankaŭ dizajnis komercajn konstruaĵojn kaj loĝvilaojn. Ĉe la kulmino de lia kariero en 1911, Lessing estis nomumita senatano de Akademie der Künste kaj ricevis la plej altan ordenon meritan pri sciencoj kaj artoj.
Ĉe la fondo de la Germana Imperiestra Regno kaj post la elekto de Berlino kiel imperia ĉefurbo, Lessing esperis je rapida kariero kaj en la aŭtuno de 1872 li translokiĝis al Berlino. Tie li malfermis laborejon pri dekoracia skulptaĵo ĉe Wartburg-strato en la urbokvartalo Schöneberg (Berlino). La tiame nekonata skulptisto profitis de rekomendoj de sia onklo Robert Carl Lessing, ĉefposedanto de la gazeto Vossische Zeitung kun kontaktoj al influaj politikistoj kaj artistoj. Krome la patro de Lessing ankaŭ ekloĝis en Berlino en 1880 aĉetinte por si prestiĝan loĝejon en la Tiergarten-kvartalo.
Lessing ankaŭ dizajnis monumentajn memstarajn skulptaĵojn. Inter 1886 kaj 1890 li kreis monumenton por sia prapra onklo, Gotthold Ephraim Lessing, sur la Lenné-strato en Tiergarten. Dum ĝia inaŭguro la 14-an de oktobro 1890, al Lessing estis premiita la titolo de profesoro kaj mallongna tempon poste li akceptis instrupozicion en la Instituto de la Muzeo de dekoracia arto en Berlino. Li moviĝis al Wangenheim-strato 10 apud Berlino-Grunewald, kie li konstruis grandan atelieron.
Lia tombo memdizajnita troviĝas sur la tombejo Halensee-Grunewald.
Graveco
La skulptaĵo kaj arkitektura ornamadoj de Otto Lessing ornamas multajn historiajn registarkonstruaĵojn en Germanio, kiel ekzemple la Prusan lordĉambro), Reichstag (germana Imperia Parlamento), Neuer Marstall (nova ĉevalejo), kaj Reichsgericht (kasacia kortumo) en Leipzig. Lia priinterna laboro inkludas la bronzajn pordojn en la Halo de honoro ĉe Zeughaus kaj frapajn vitromozaikojn ene de la Martin-Gropius-domo.
La religiaj verkoj de Lessing inkludas la tri ĉefajn pordojn kaj reliefojn ĉe la Katedralo de Berlino, portaloj kaj internoj de Deutscher Dom, la eniro de Imperiestro-Vilhelmo-Memor-Preĝejo kaj la interno de la Ĉefpreĝejo Sankta Mikaelo (Hamburgo). La Borsig-palaco estas ekzemplo de lia laboro por privataj loĝejoj. Staatsbibliothek (Berlin) kaj Koncertejo de Berlino ankaŭ estas ornamitaj fare de Lessing.
Inter liaj plej gravaj subĉielaj monumentoj menciindas la Lessing-monumento (1890) en Tiergarten, la Herakla-fono sur Lützow-placo (1910), kaj statuoj sur Venko-aleo. Lia statuo de Shakespeare en Vajmaro estas germana ikono de la verkinto; laŭ kritikisto ĝi estus de sidiĝanto fiksrigardanta en la distancon kun konfuzita kaj pripensema rigardo.
Multaj konstruaĵoj kun liaj verkoj estis grave difektitaj en Dua mondmilito kaj pluraj poste disfalis, ekzemple ĉe la iama britia ambasado en Palaco Strousberg, Regna kancelierejo, Urba kastelo de Berlino.
Skribaĵoj
La publikigitaj skribaĵoj de Lessing inkludas:
Placo Sintagmo
La Placo Sintagmo (Πλατεία Συντάγματος, Platía Sindágmatos, «Placo de la Konstitucio») estas situanta en Ateno, Grekio.
Ĝi estis tiel nomumita post la konstitucio kiun la reĝo Oto la 1-a estis devigita akcepti post la militista ribelo kiu ekis en la 3-a de septembro de 1843.
Ĉe ĝi estas la Grekia parlamento (Malnova Reĝa Palaco) kaj la Tombo de la Nekonata Soldato. Temas pri unu el la plej vizitataj lokoj de Ateno kaj por lokanoj kaj por turistoj kaj ankaŭ unu el plej popularaj, grava centro por politikaj eventoj.
37.97556°N, 23.73472°W
30725 Klimov
30725 Klimov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia koreografo Andrej Andrejeviĉ Klimov (Андрей Андреевич Климов, 1922–2015), Popola artisto de Sovetunio kaj de Rusio, gajninto de la Ŝtata premio de Rusia Federacio, patriarko de la rusa danco kaj aŭtoro de "Principoj de la Rusa Popoldanco".
Hôrky
Hôrky (hungare Zsolnaberkes [ĵolnaberkeŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hôrky situas laŭ traira flankovojo apud Žilina, kiu troviĝas 3 km de ĉi tie.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1393 en formo "Crasnahorka". En 1598 oni komputis tie 6 domojn. En 1784 159 vilaĝanoj (27 familioj) loĝis en 24 domoj, en 1828 243 vilaĝanoj loĝis en 11 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Huorki, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zsolnaberkes 190 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Žilina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hôrky 600 homoj, (593 slovakoj).
Boris Vian
Post lia morto, Vian fariĝis unu el la herooj de la studenta ribelo de la 1960-aj jaroj, ĉefe en Francio.
Biografio
Kiel knabo, lin tro kovis liaj gepatroj pro kor-malsano. Li parolos pri tio en L'Herbe Rouge (La ruĝa herbo) kaj eĉ pli en L'Arrache-cœur (La kor-elŝiranto).
En 1939 Vian eniris la inĝenieran lernejon "École Centrale des Arts et Manufactures". Poste li laboris kiel inĝeniero en la prinorma franca asocio (AFNOR) ĝis 1946. Tiutempe li profitis la libertempon por verki kaj muziki.
Vian vizitis parizajn kafejojn, kie li renkontis la tiamajn intelektulojn kaj artistojn: Jean-Paul Sartre, Raymond Queneau, Simone de Beauvoir, Juliette Gréco, Marcel Mouloudji, Miles Davis k.a.
Pro lia unua verko J'irai cracher sur vos tombes (Mi iros kraĉi sur viaj tomboj, 1946), aperinta sub la plumnomo Vernon Sullivan, li estis kondamnita en 1950. Sub la pseŭdonimo Vernon Sullivan li ankaŭ skribis Les morts ont tous la même peau (Mortintoj ĉiuj havas la saman haŭton), Et on tuera tous les affreux (Kaj ni mortigos ĉiujn naŭzulojn) kaj Elles se rendent pas compte (Ili ne konsciiĝas).
Sed se tiuj verkoj ebligis lin gajni monon, ili kaŝis liajn aliajn verkojn publikigitajn sub lia vera nomo. Suferante pro tio, li decidis ĉesi la verkadon.