cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Fernando (Pampango)
Ekonomio
San Fernando estas grava centro de la agrikultura prilaborado en Centra Luzono. Oni produktas rizojn, tabakojn kaj sukerkanojn. En 1921 la sukera centra kompanio komencis siajn operaciojn. Strategie situanta en la koro de la provinco la urbego estas hejmo de du publikaj merkatoj, tridek naŭ bankoj, dek sep benzinaj stacioj, sennombraj vendejoj kaj sepdek restoracioj aŭ rapidmanĝejoj. Ĉiujare dum la kristnaska sezono oni produktas manfaritajn lanternojn por la granda loka festivalo, tial oni nomas la urbon "Kristnaska Ĉefurbo de Filipinoj".
Religio kaj eduko
San Fernando havas romkatolikan plimultan loĝantaron (80%), eĉ en la urbo troviĝas arkdiocezo. Aliaj religioj inkluzivas protestantismon, sendependajn kristanismojn kaj Islamo. Pluraj universitatoj, diversaj kampusoj kaj aliaj altlernejoj funkcias en la urbo.
Trafiko
Ĉe San Fernando kruciĝas ĉefvojoj norda-suda kaj orienta-okcidenta. Ankaŭ stacidomo funkcias. La proksima internacia flughaveno situas ĉe Angeles.
Klimato
La klimato de San Fernando estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas ĉirkaŭ 2000 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, nur inter decembro-aprilo falas pli malofte. La averaĝa jara temperaturo estas 31 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Fall Grün
Fall Grün (kazo verda) estis neniam okazigita germana plano de soldata batego kontraŭ Ĉeĥoslovakio, preparita en la jaro 1937. Ties realigo ne okazis, ĉar Germanio kapablis atingi siajn celojn jam en la politika nivelo dum Munkena konferenco.
Evoluo de la plano
Instrukcion por prilabori la planon eldonis germana regna kanceliero Adolf Hitler en junio de 1937. La unua propono de la plano estis kreita fare de generalo Werner von Blomberg kaj iom post iom ĝi estis relaborata laŭ tio, kie evolis la soldata situacio.
En decembro de 1937 aranĝis la komandantejo de Wehrmacht staban ekzercon kun celo atako kontraŭ ĈSR. Sed la planojn sukcesis akiri la ĉeĥoslovaka soldata raportistaro, kiu tiel akiris resumon de la plano de la germana atako. En majo de 1938 la raportistaro akiris informojn, ke germanaj soldataroj koncentriĝas ĉe la ĉeĥoslovakaj limoj en Silezio kaj norda Aŭstrio. En reago al tio proklamis la ĉeĥoslovaka registaro la 20-an de majo 1938 partan mobilizon. Sed la informoj pri la koncentriĝado de la soldataroj montriĝis kiel eraraj. La mobilizo malkovris al la germanoj alirigan planon de la ĉeĥoslovaka armeo. En Germanio la mobilizo estis konsiderata kiel provoko kaj la 30-an de majo subskribis Hitler novan direktivon, laŭ kiu la soldata atako devis esti komencita plej malfrue la 1-an de oktobro 1938. Sed la germana generala stabo estis de nura komenco nepre kontraŭ la atako kontraŭ Ĉeĥoslovakio, ĉar la plano estis fondita en momento de surprizo, sed la generala stabo konjektis, ke tiel grandan operacon ne eblas sekretigi. Krom tio la generaloj timis, ke tiu ĉi atako gvidigus Grandan Brition kaj Francion en militon kontraŭ Germanio. Generalo Ludwig Beck organizis komploton kontraŭ Hitler, sed intertempe okazis la 29-an de septembro 1938 fermo de Munkena interkonsento. Post ĝi la plano Fall Grün estis plene nuligita.
Pro perdo de Sudetio Ĉeĥoslovakio perdis plimulton de siaj limregionaj fortikaĵoj kaj per tio ankaŭ eblecon defendi sin. Pli poste, la 15-a de marto 1939, Ĉeĥoslovakio estas fare de Germanio okupita plene (Unternehmen Südost, Agado sudoriento) kaj estis proklamita Protektorato Bohemio kaj Moravio (Protektorat Böhmen und Mähren).
Enhavo de la plano
La plano estis miultfoje ŝanĝata laŭ tio, kie evoluis la soldata situacio kaj la lastaj etaj reguligoj okazis ĝis septembro de 1938. Ĝenerale eblas diri, ke kontraŭ Ĉeĥoslovakio devis esti aktivigitaj en la germana flanko kvin armeoj (2-a, 8-a, 10-a, 12-a kaj 14-a) disponanataj sume per kvardek formacioj en nivelo divizio. El tio 28 divizioj estis infanteriaj, 3 leĝeraj, 3 kirasitaj, 4 motorizitaj kaj 2 montaraj. Per atako el nordo kaj sudo devis esti premita Moravio kaj definitan malvenkon de la ĉeĥoslovaka armeo, kiu tiel ĉi perdiĝus eblecon de cedo, sekurigus grandega ofensivo en direkto Plzeň – Prago. Necesas diri, ke la ĉeĥoslovaka soldata komandantejo kalkulis kun tiu ĉi plano de la atako kaj reagis krom alia per konstruado de pezaj fortikaĵo en nordo de Moravio. La plano kalkulis, ke Ĉeĥoslovakion ne helpos Francio eĉ ne Sovetunio. La okupon devis helpi ankaŭ Sudetgermana partio (SdP) de Henlein kaj specialaj duonsoldataj taĉmentoj Sudetendeutscher Freikorps, kiuj estis kreitaj ĝuste por tiu ĉi plano. Ambaŭ tiuj ĉi konsisteroj devis provokigi maltrankvilojn en la ĉeĥoslovaka limregiono - ili devis ekataki kontraŭ ĉeĥajn lernejojn kaj oficojn, por kio estis la membroj de členové Sudetgermana Freikorps speciale ekzercitaj en germanaj ekzercejoj, kien ili sekrete fuĝis malantaŭ la limon.
Küngoldingen (stacidomo)
Küngoldingen estas fervoja stacidomo en Oftringen, Svislando.
Drysice
Drysice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Ĝi situas 8 kilometrojn nordoriente de urbo Vyškov ĉe ŝoseo el Brno ĝis Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1201.
Conteville (Calvados)
Conteville estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Contevillais.
Ĝi nun formas parton de Valambray.
Serpotortelacoj
La serpotortelacoj (Serpotortellaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo potialoj (Pottiales). Ĝi enhavas ununuran genron (serpotortelo) kaj 2 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (22 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (22 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
31663 Anjani
31663 Anjani estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenierinon Anjani Polit, kiu gvidis la Planadon de la Scienca Observo por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx kaj kunordigis la teknikajn kaj sciencajn aktivojn de la asteroida misio APEX. Ŝi ankaù estras la operaciojn de suprenira ligo por la fotilo HiRISE de Mars Reconnaissance Orbiter.
Cetinjer Zeitung
Cetinjer Zeitung estis germanlingva ĵurnalo kies redakcia sidejo estis en Cetinjo, Montenegro. Eldonis ĝin inter aŭgusto 1916 kaj oktobro 1918 la imperiestra kaj reĝa militista registaro K.u.K. Militär-Generalgouvernement in Montenegro.
Post la unua numero oni eldonis kroman kroatlingvan version. Pluse oni planis en 1916 versiojn en la hungara kaj albana lingvoj. Laŭ propraj asertoj la fokuso estis pri oficialaj informoj koncerne la administratan regionon. Alia parto neoficiala ampleksis novaĵojn diversajn, raportojn (kulturajn) pri la tieaj regionoj kaj la enloĝantoj kaj informojn pri la malamika eksterlandaro.
Ĉefredaktistoj estis Georg Kumičić, Ernst Klein, Gottlieb Hinko kaj Alfred Singer. La produkto aperis ĉiujn dimanĉon kaj ĵaŭdon.
Kim Jo-ĝong
Kim Jo-ĝong (김여정) (naskiĝis ) estas la pli juna fratino de Kim Ĝong-un, la estro de Nord‑Koreio. Ŝi ankaŭ estas la plej juna filino de la iama estro Kim Ĝong-il kaj nepino de la fondinto de Nord-Koreio, Kim Il-sung. Ŝi estas alterna membro de la Politburoo kaj vicdirektoro de la Propaganda kaj Agitada Departemento de la Korea Laborista Partio (KLP).
Tamás László
Tamás László [tamAŝ lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo László Tamás estas hungara arkitekto, politikisto, urbestro.
Tamás László naskiĝis la en Budapeŝto..
Biografio
Tamás László maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1969, poste li akiris arkitekturan diplomon en altlernejo en 1972. En la sama jaro li edziĝis, lia edzino naskis dufoje. Inter 1973-1975 li estis soldato, poste li laboris en municipo de Óbuda. Li akiris pliajn arkitekturajn diplomojn en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1979 kaj 1984. En 1983 li ekinstruis en la altlernejo kiel docento. Depost fino de la socialismo (1990) li malfermis familian arkitekturan atelieron. En 2004 li aliĝis al Fidesz, post 2 jaroj li akiris mandaton en la parlamento, kiun li tenis ĝis 2018. Intertempe li estis ankaŭ urbestro de Rákospalota (2010-2014).
Barruelo de Santullán
Barruelo de Santullán [baRŬElo desantuLJAN] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, proksime al Kantabrio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Montaña Palentina.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 53,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 187 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 2 200 el 1900-aj jaroj. Ĝi distas 112 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la jenajn submunicipojn:
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la areo disvolviĝis pere de elfosado de karbo kaj la fervojo, pri kio aperas rilataj laboriloj en la blazono. La konfliktoj rilate al la laborista movado akriĝis dum la 1930-aj jaroj, la Revolucio de Asturio kaj ĉefe pro la Hispana Enlanda Milito.
En 1941 oni ŝtatigis la minadon kaj la fervojon, pere de RENFE, kiu ĉirkaŭ 1950 dungis ĝis 1 700 laboristojn. La malapero ekde 1965 de la vaporlokomotivo, pere de la elektrigo fare de RENFE de la plej parto de ties ĉefaj linioj, rezultis en la dekadenco de tiu minista areo kompare kun aliaj similaj lokoj kiuj povis aliri al aliaj merkatoj. Oni klopodis elteni la minagadon pere de investoj en la simbola minputo Calero, sed finfine decembre 1971, oni definitive fermis ĝin.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj minado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj la ermitejoj.
David Diop
Ne konfuzu kun Boubacar Boris Diop
David DIOP (n. la 24-an de februaro 1966 en Parizo) estas franca literaturisto kaj verkisto. En 2018 li ricevis la Prix Goncourt des lycéens pro sia romano Frère d'âme.
En 1998 li estis nomumita docento pri franclingva afrika literaturo en la 18-a jarcento ĉe la Université de Pau et des pays de l'Adour. Ekde 2009, li gvidas esplorgrupon pri la eŭropaj reprezentadoj de Afriko kaj afrikanoj en la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Diop ricevis la Prix Goncourt des Lycéens pro sia romano Frère d'âme. La premio estis prezentita en la Palaco Elizeo la 15-an de novembro 2018 de la franca prezidento Emmanuel Macron kaj la ministroj pri edukado kaj kulturo. Pro la anglalingva traduko de la libro At Night All Blood is Black, li gajnis la International Booker Prize 2021, kune kun tradukistino Anna Moschovakis.
Rudolph Witzgall
Rudolph Ernst WITZGALL (naskiĝinta la en Gera, mortinta la  en Lepsiko) estis germana teksisto, pedagogo kaj gimnastiktrejnisto. Krome li grave funkciulis ĉe Germana Asocio de Gimnastikantoj.
Monumentoj kaj meritoj
Sur la Suda tombejo lepsika troviĝas monumento por dum la Unua mondmilito falintaj anoj de Germana Asocio de Gimnastikantoj kiun faris en la 1927-a jaro la skulptisto Wilhelm Andreas. Sur la ĉe la Witzgall-reliefo aranĝitaj tabuloj legeblas ankaŭ la nomo de la prigimnastikade ege meritinta Ferdinand Goetz. Samtempe temas pri la tombo de Witzgall mem. Tiu ĉi viro estis festa gardisto okaze de la 12-a germana gimnastikadfesto (Deutsches Turnfest). , kiu celebritis inter la 12-a kaj 16-a de julio 1913 Lepsiko. Tiuokaze li ankaŭ surpaperigis kun aliaj novan statutaron (Turnordnung). Tiam bildkarte diskonigitis la foto de Witzgall. Ne tute unu monaton pli poste li mortis.
Witzgall estis dum kvarona jarcento estro de la enkluba distrikto Leipziger Schlachtfeldgau. Por liaj meritoj premiitis lin reĝo Frederiko Aŭgusto la 3-a (Saksio) per la kavalira kruco de la Adalberta ordeno. Ekde 1878 li estis pedagogo pri sporto ĉe lernejo ĉe Schletter-strato (Bürgerschule 5).
Erich Loest menciis Witzgall en sia romano Völkerschlachtdenkmal en ties grava funkcio kaj ankaŭ la nomo de strato lepsika por li. Bedaŭrinde li malkorekte lokigis la straton en la urbokvartalon Stötteritz.
En la lepsika kvartalo Thonberg respektive Reudnitz ekzistas ekde 1947 strato portanta lian nomon Witzgallstraße.
34862 Utkarshtandon
34862 Utkarshtandon estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Utkarsh Tandon, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri komputada biologio kaj biokomputiko. Li estis lernanto ĉe la Duagrada Lernejo de Kupertino (Kalifornio, Usono).
Rudolph Witzgall
Notoj
<References/>
Peasedown St. John
estas vilaĝo kaj civila paroĥo 4,8 kilometrojn oriente de la urbo Bath en Anglio, landoparto de Britio. Ĝi apartenas al la regiono Sudokcidenta Anglio, la tradicia graflando Somerset kaj la unuara instanco (distrikto) Bath and North East Somerset. Laŭ la stato de, en la paroĥo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ferenc Mező (sporthistoriisto)
Ferenc Mező [mezO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mező Ferenc estis hungara sporthistoriisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, instruisto. Lia origina familia nomo estis Grünfeld ĝis 1908.
Ferenc Mező naskiĝis la en Pölöskefő, li mortis la  en Budapeŝto.
Adalram
Adalram (latine: Adalrammus; mortinta la en Salcburgo) estis la sesa posteŭlo de Ruperto de Salcburgo kiel episkopo de Salcburgo; li ankaŭ abatis je Arkiabatejo Sankta Petro.
Ferenc Mező (sporthistoriisto)
Biografio
Ferenc Mező devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Zalaegerszeg en 1904, poste li akiris filozofian kaj pedagogian diplomojn en Scienca Universitato de Budapeŝto 1909. Inter 1908-1945 li estis instruisto province aŭ ĉefurbe en gimnazioj, dum li batalis dum la 1-a mondmilito. Inter 1945-1953 li havis postenon en ministerio, poste li pensiuliĝis. Lia edzino naskis du filinojn. Li ricevis premion inter la mondomilitoj, kiu faris nevalida por li la kontraŭjudajn leĝojn. Dum la frua socialismo li ricevis premiojn en 1947 kaj 1958.
Adalram
Vivo
Estis Adalram antaŭ al episkopelekto arkidiakono. Post la elektiĝo li iris kun rekomendskribaĵo de imperiestro Ludoviko la 1-a enpoŝe Romon; Rome li ricevis la paliumon en la 13.11.824. En la 23.10.821 li rekonsekris la refaritan Maksimilianan Ĉelon en Bischofshofen, kiun estis destruintaj en 820 slavoj loĝantaj en Pongau.
Adalram estis arda misiisto kiu ofte predikis en la lingvo de la popoloj por konvertadi ilin. Li mem konsekris la preĝejon de Ipusa (Winklarn). Ankaŭ jeTraismauer, kies kortega bieno estis feŭdaĵo de la salcburganoj, tiam ekzistis arkiepiskopa preĝejo. Kun princo Pribina li bone interkonsentis malgraŭ ties paganeco. Sub ties regado eblis konsekri en Nitro en la 828-a jaro la unua kirko de hodiaŭa Slovakujo.
En Karantanio li igis Otto posteulo de Teodoriko en la rolo de chorepiscopus, do landepiskopo (inter la slavoj) sen teritorio. Reĝo Ludoviko jam antaŭe estis permesinta misiadon fare de la salcburganoj en la regionoj eoste kaj sude de la rivero Rába.
János Dömsödi
János Dömsödi [jAnoŝ domŝodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dömsödi János estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia familia nomvarianto estis Dömsödy.
János Dömsödi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis februaro de 1995 en Budapeŝto.
Biografio
János Dömsödi akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro en 1942. Li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). Inter 1945–1949 li estis membro de Nova Teatro (Budapeŝto), inter 1949–1956 de Teatro Ifjúsági, inter 1956–1966 de Teatro József Attila, inter 1966–1968 de Teatro Szigligeti (Szolnok). Li multe estis videbla aŭ aŭdebla en filmoj.
Dezső Lauber
Dezső Lauber [deĵO laŭber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lauber Dezső estis hungara arkitekto, multflanka sportisto, olimpiano.
Dezső Lauber naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Lauber frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, li jam tiam sportadis spite la gimnazian malpermeson. Li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1901. Nature dum la studentaj jaroj li daŭris la sportadon. Post la diplomo li laboris en propra arkitektura ateliero en Pécs du jarojn, poste en municipo de Budapeŝto.
Sportaj sukcesoj
Li estis ĉampiono de golfo okfoje, kelkfoje ankaŭ eksterlande. Li konkuris en la Somera Olimpiko 1908 en unuopa teniso de viroj. En Somera Olimpiko 1924 en la intelekta konkurso li akiris arĝentan medalon per stadiona plano (komune kun Alfréd Hajós). Li estis arbitraciisto pri futbalo, nature pli frue li estis ankaŭ futbalisto. Lauber ankaŭ estis sekretario de la Hungara Olimpika Komisiono.
La lasta el la Mohikanoj
La lasta el la Mohikanoj (aŭ "La lasta mohikano", en la angla: The Last of the Mohicans) estas la dua libro en la serio "Leda ŝtrumpo" konsistanta el kvin libroj de James Fenimore Cooper. La libro unue estis publikigita en februaro 1826. En la centro de la intrigo estas la kuraĝa arbaresploristo Nathaniel (Natty) Bumppo kaj liaj kamaradoj en ilia batalo kontraŭ la malamikaj francoj kaj indianoj.
Laŭ la libro, kelkaj plenlongaj filmoj estis faritaj, la plej lastatempa el kiuj estas "The Last of the Mohicans" (1992) de Michael Mann.
Intrigo
La rakonto okazas en 1757 dum en Nordameriko okazas la Franc-Brita Indiana Milito, Montcalm (komandanto de la franca armeo) provas kapti la filinojn de Monroe (kiu tiutempe komandis la fortikaĵon de "William Henry" la saman fortikaĵon kiun Montcalm provis konkeri). Tiel okazas ke Alico (la filino de Monroe) akompanata de juna oficiro nomita Duncan, fuĝante de la franca armeo en densaj arbaroj de Nordameriko, renkontas skolton nomatan "Okulo de Akcipitro" kaj liajn amikojn, la lastajn el la mohikanojn, kiuj helpas al ili kaj savas iliajn vivojn kelkfoje. Kune ili travivas mirindan aventuron plenan de danĝeroj kaj neatenditaj malfacilaĵoj.
La malamiko
En la libro, la malamiko de la ĉeffiguroj estas Montcalm kaj liaj francaj soldatoj. Ĉie en la libro, aliflanke, la francoj estas portretitaj en pozitiva lumo, kaj kvankam ili estas la malamiko en la rakonto, ili estas traktataj kiel forta kaj timiga sed rimarkinde ĝentila kontraŭulo kaj neniel barbaraj por simple mortigi homojn (male al iliaj aliancanoj, la kanadaj indianoj). Tio estis esprimita multfoje: ekzemple, kiam la francoj resendis la filinojn de kolonelo Monroe, la traktado de ili estis same milda kaj pripensema kiel la filinoj de Montcalm. Alia ekzemplo estas la kapitulacaj intertraktadoj inter la Fortikaĵo de William Henry kaj la franca armeo, en kiuj Montcalm traktis Monroe kiel egalulo kaj traktis lin kun granda respekto.
Tamen, unu afero vundas la bildon de la francoj en la libro, kaj tio estis la masakro de William Henry. La masakro de William Henry estis vera okazaĵo, en kiu la kanadaj indianoj buĉis la loĝantojn de William Henry Fortikaĵo post ĝia kapitulaco dum la francaj soldatoj, gviditaj fare de Montcalm, staris flanken kaj ne levis eĉ fingron. La libro priskribas ke la efektivigo de la masakro fariĝis ebla fare de la francoj kiel la plenumo de la promeso de Montcalm al la kanadaj indianoj, en interŝanĝo por ilia lojaleco al la trono de la lilioj (franca reĝa domo).
Preĝejo Senmakula Koro de Sankta Maria (Nyékládháza)
La preĝejo Senmakula Koro de Sankta Maria (hungare Szűz Mária Szeplőtelen Szíve) estas romkatolika konstruaĵo en Nyékládháza (Hungario).
Historio
En Nyékládháza funkciis paroĥa kirko dediĉita al Sankta Nikolao en la 1330-aj jaroj. La loĝantoj prenis la kalvinismon ĉirkaŭ 1550. La nun videbla katolika preĝejo estis konstruita inter 1938 kaj 1943 helpe de la loka bienulo. La paroĥo estis refondita en 1848.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto kaj grandparte kaŝiĝas malantaŭ arboj. La fortikaĵimpresa fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La enirejo troviĝas ĉe piedo de la turo, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Apud la turo estas po unu malgrandaj fenestroj simetrie. La turpinto estas piramida, en la turo 3 sonoriloj sonorilas ekde 1939. La navo finiĝas al rektangula absido, kiu estas malpli alta kaj larĝa, ol la navo. Sub la preĝejo kriptoj kuŝas.
Kermeso okazas en la 22-an de aŭgusto.
Cikloheksano-sulfonata acido
Bromobenzeno sulfonata acido, bromofenilsulfonata acido aŭ C6H11SO3H estas organika sulfura kombinaĵo, broma aromata sulfonata acido, kiu formas delikvaj kristaloj aŭ blanka solido solvebla en akvo kaj etanolo, iomete solvebla en benzeno kaj nesolvebla en nepolaraj solvantoj tia kia duetila etero. Ĝi estas stokigita sub la formo de alkalo-metalaj saloj. Ĝia akva solvaĵo estas forte acida.
148780 Altjira
{{Informkesto astronomia objekto |Nomo = 148780 Altjira |Kategorio = transneptuna objekto |Oficiala_nomo = 148780 Altjira |Aliaj_nomoj = 2001 UQ{{sub|18}} |Dato_de_malkovro = {{dato|20|oktobro|2001}} |Malkovrinto = Deep Ecliptic Survey |Loko_de_malkovro = Tucson (Usono) |Bildo = 148780-altjira-hubble.jpg |Bildo_priskribo = Altjira kaj ĝia satelito fotitaj per Hubble en 2006 |Epoko = 2459600.5 {{dato|21|januaro|2022}} TDB |Granda_duonakso = 6,623 Tm (44,271 AU) |Periapsido = 6,198 Tm (41,429 AU) |Apoapsido = 7,048 Tm (47,113 AU) |Discentreco = 0,06420 |Periodo = 107591,709 tagoj  (294,570 jaroj) |Klinangulo = 5,194° |Meza_anomaliangulo = 126,969° Epoko : {{dato|21|januaro|2022}}} |Longitudo_de_suprenira_nodo = 1,638° |Argumento_de_periapsido = 302,050° |Terdistanco_min = 6,046 Tm (40,418 AU) |Diametro = Kombinata : 331 ± 51/187 km Ĉefa korpo : 246 ± 38/139 km |Albedo_geom = 0,043 ± 0,182/0,01 |Maso = 3,99×1018 ± 6,7×1016 kg |Denso = 0,3 ± 0,5/0,14 g/cm³ |Naturaj_satelitoj = 1 |Absoluta_magnitudo = 5,8 }} 148780 Altjira estas tre granda, malhela duopa transneptuna objekto, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Deep Ecliptic Survey elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
En la mitologio de la indiĝenaj aŭstralianoj Arrernte de la centra Aŭstralio, Altjira estas la ĉefa dio de la sonĝa tempo; li kreis la Teron, kaj reiris en la ĉielon.
Ecoj
Robert Johnston atribuas al ĝi kombinatan diametron inter 144 kaj 382 km (107 – 284 km por la ĉefa korpo) kaj kombinata maso de 3,99×1018 kg.
Hava Nagila
Hava Nagila (הבה נגילה "Lasu nin ĝoji") estas festa kanto, aparte populara inter laikaj judaj kaj cigankomunumoj, kiu originis inter ĥasidaj judoj kaj fariĝis daŭra programnumero por judaj geedziĝoj, barmicvaju festadoj kaj aliaj similaj okazaĵoj. La populareco de la kanto estas tia, ke multaj konsideras ĝin popola. Dum la jarcento, la ritmo estis ŝanĝita plurajn fojojn kaj la moderna versio estas iom diferenca de la originalo. La kanto estis tradukita kaj adaptita en multajn lingvojn.
148780 Altjira
Ecoj
Por Michael E. Brown, ĝi havas diametron de 264 km, taksita per radiometria mezuro kaj eble estas nanplanedo.
Hava Nagila
La melodio reprezentanta la klezmeran popolmuzikon de eŭropaj aŝkenazaj judoj ricevis siajn hebreajn vortojn nur komence de la 20-a jarcento. La populareco de la simpla kaj alloga melodio disvastiĝis trans naciaj limoj, kaj centoj da muzikistoj registris siajn proprajn versiojn de ĝi, inkluzive de Harry Belafonte, Bob Dylan kaj Pete Townshend, kaj en Finnlando Carola, Marion, Matti kaj Teppo kaj multaj aliaj.
148780 Altjira
Orbito
Pro ĝiaj malgrandaj orbitaj discentreco kaj klineco, ĝi estas rigardita kiel "klasika" objekto de la Kujper-zono, aŭ kubevano. Ĝi tamen estas en orbita resonanco 2:7 kun Urano.
Hava Nagila
La teksto de la kanto estis skribita en 1917 por festi la venkon de Britio en la Unua Mondmilito en Palestino kaj la Balfour Deklaracio, en kiu Britio kondiĉe apogis cionismajn planojn por juda nacia hejmo en Palestino. La tekston de la kanto verkis Abraham Zvi Edelson. La melodio estas ukraina, tre populara ĉe la regiono Bukovino.
148780 Altjira
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la per observo elde la kosmoteleskopo Hubble, anoncita la
Tiu satelito havas diametron de 221 ± 34/125 km (inter 96 kaj 255 km), tie estas 90 % de la diametro de la centra korpo. Ambaŭ korpoj orbitas ĉirkaŭ komuna baricentro kun periodo de 139,561 ± 0,047 tagoj, orbita duona grandakso de 9904 ± 56 km kaj orbita discentreco de 0,3445 ± 0,0045.
La de ambaŭ korpoj estas ankoraŭ nekonataj.
(91210) 1998 XS96
(91210) 1998 XS96 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo).
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,0812217 astronomia unuo, tie estas 12,150 milionoj da km.
Cinnamon
Cinnamon estas, origine evoluigita de (kaj por) Linux Mint. Temas pri forko de GNOME-, kiu celas esti pli proksima al (ekzemple kun menuo prezentanta la aplikaĵojn klasifikitajn laŭ kategorioj, prefere ol listo de ikonoj) forlasita de GNOME 3.0.
Alila tiolaktato
Alila tiolaktato aŭ alila 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido, kaj alila alkoholo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla aŭ malmulte solvebla en akvo. Alila tiolaktato posedas 6 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 sulfuratomon. Alila tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj alilaj derivaĵoj.
Vsevolod Lojko
Vsevolod Ivanoviĉ Lojko estis rusa esperantisto.
Li tradukis la dramon Mocart kaj Saljeri de Aleksandr Puŝkin.
Sovremennik
La nuntempulo (Современник, do Samtempulo) estis rusa literatura gazeto publikigita inter 1836 kaj 1866.
Publikigita en Sankt-Peterburgo, ĝi estis fondita de Aleksandr Puŝkin en 1836, kiu eldonis ĝin dum ĝia unua jaro, sed la kvina numero aperis jam post lia morto, ​ kiam ĝi ekestis kontrolita de Piotr Pletniov kaj, ĉirkaŭ unu jardekon poste, de Nikolaj Nekrasov, kiu akiris ĝin en 1846 kun Ivan Panajev. ​ Tiam okazis la periodo de plej granda apogeo de la revuo. ​
De ideologio okcidentema kaj demokratia, turnis sin en sia lasta jardeko al radikalismo. ​ En ĝiaj paĝoj aperis gravaj tekstoj de aŭtoroj kiel Maksim Antonoviĉ, ​ Nikolaj Dobroljubov, Nikolaj Ĉerniŝevskij, Ivan Gonĉarov, Ivan Turgenev kaj Lev Tolstoj, inter aliaj. La gazeto fermiĝis en 1866.
Kelkaj publikigitaj verkoj
En la paĝoj de la revuo aperis publikigitaj romanoj kaj rakontoj kiel:
Antoine Cassar
Antoine Christopher Cassar (naskiĝis en 1978 en Londono ) estas malta poeto kaj literatura tradukisto. En septembro 2009, lia poemo Merħba, plurlingva poemo pri gastamo, estis la granda premiogajninto de la Konkurso United Planet Writing en 2009, kiu gastigis pli ol 70 lingvojn.
Verkaro
La verkaro de Cassar traktas temojn kiel lingvo, fremduloj kaj fino de nacieco kaj landlimoj.
Mappa tal-Mediterran (2013), almuzikita fare de Effie Azzopardi & Samwel Grima (2013) kaj ensemblo POW (2018)
Bejn / Between (2011)
Nannu, Nanna (2011)
Merħba (malta por 'bonvenon' 2009), kiu elsendus similan senton de planeda gastamo, kaj grafike (sur la paĝo) kaj ritme (en prezentado) kiel elvokis ĉe li la Atlason de lingvoj (The Atlas of Languages) de Bernard Comrie kaj Maria Polinsky. La poemo estis une lanĉita ĉe la Istituto Italiano di Cultura en Bruselo,
Mużajk (2008)
Migrado
Pasporto (2009) estas protesta poemo eldonita en kvazaŭ pasporta formo traktanta temojn de migrado kaj amo al la homaro. Ĝi estis tradukita en naŭ lingvoj, kun enspezoj donacita al rifuĝintaj bonfaradoj ĉirkaŭ la mondo.
En 2013 li redaktis la multlingvan artan gazeton pri migrado kaj landlimoj Le monde n'est pas rond, nome de No one is illegal (Neniu estas kontraŭleĝa) en Luksemburgo.
Mozaikaj poemoj
La poemaro Mużajki (mozaiko) kombinas minimumon de kvin lingvoj, plejparte la angla, franca, itala, malta kaj hispana, ofte en la formo de Petrarka soneto.
Ĉi tiuj poemoj, la unua serio de kiu estis eldonita en julio 2007 en la antologio Ħbula Stirati (Dancoŝnuro), plektas unulingvan (maltan) rakontfadenon kun plurlingva ŝnuro de vortoj, frazoj kaj sonoj 'bonvenigantaj' la vojaĝanton-leganton, zorgante pri daŭra kohera ritmo kaj logika poezia sinsekvo.
Inter la ĉefaj temoj esploritaj de la mozaikaj poemoj estas la vanteco kaj vaneco de la vivo, amo unrequited aŭ plenumita, la absurdaĵo de koloniismo kaj nacieco kaj la disorientiga sento de diverseco en si mem.
La pli profunda signifo de ĉi tiuj poemoj ne kuŝas nur en la vortoj aŭ versoj, sed pli specife en la ludado kun la sono ke la ŝanĝo de unu lingvo al alia, ĉar kiel la poeto klarigas, 'la mozaikaj poemoj estas kreitaj ne tiel por esti legataj sed esti aŭdataj'".
Tradukoj
Cassar estas literarara tradukisto de nombro de maltaj verkistoj al la angla, interalie la romanon Riħ Suda (2007) de Pierre J. Mejlak, malta ĵurnalisto, tradukisto kaj verkisto de romanoj kaj porinfana literaturo kiu gajnis multajn premion interalie en 2014 la EU-premion pri literaturo kun la noverlaro Dak li l-Lejl Iħlik Tħħħ (Kiam ni sendas la tagon). Li ankaŭ tradukis al la malta el la hispanlingva verkaro de Pablo Neruda.
Esperanto
La poemo Pasporto estis ankaŭ tradukita al Esperanto.
Eksteraj ligiloj
Persona retejo de Antoine Cassar
Kozlany
Nomon Kozlany portas kelke da municipoj:
Dobročkovice
Dobročkovice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
László Lauber
László Lauber [lAslO laŭber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lauber László estis hungara avangarda arkitekto.
László Lauber naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Lauber akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1926. Post siaj studoj li laboris jaron ĉe Gyula Wälder (arkitekto), poste inter 1927 kaj 1931 li estis asistanto en la universitato. En 1933 li malfermis arkitekturan firmaon kune kun István Nyiri (arkitekto). Dum la komenciĝanta socialismo Lauber devis labori en ŝtataj arkitekturaj entreprenoj. En tiu periodo li laboris plej ofte kun Jenő Szendrői. Li ricevis nur postmortan premion en 2010.
Priskriba lingvistiko
Ĉiu akademia esplorado en lingvistiko estas priskriba; kiel ĉe ĉiuj aliaj sciencaj fakoj, ĝi celas priskribi la realon, sed la balasto de antaŭplanitaj ideoj pri kiel ĝi estu. Nuntempa priskriba lingvistiko estas bazita sur strukturisma alproksimiĝo al lingvo, kiel ekzempligita en la verkaro de Leonard Bloomfield kaj aliaj.
Lingvistika priskribo estas ofte kontrastata kun lingvistika preskribo, kio troviĝas speciale en edukado kaj eldonado. Preskribo celas difini la normojn de la norma lingvo kaj konsili por efika lingva uzado. Ĝi povas esti konsiderita kiel prezentado de la fruktoj de la priskriba esplorado en lernebla formo, kvankam ĝi ankaŭ skizas pli subjektivajn aspektojn de lingva estetiko. Priskribo kaj preskribo estas komplementaj, sed ili havas diferencajn prioritatojn kiuj povas esti rigardataj kiel konfliktaj. Priskribo estas foje distingita disde "priskribismo", kiu estas tiuokaze difinita kiel la kredo, ke priskribo estas pli grava kiel instruado, studado kaj praktiko ol preskribo.
Frederiko Aŭgusto la 3-a (Saksio)
Frederiko Aŭgusto la 3-a (naskiĝis Friedrich August Johann Ludwig Karl Gustav Gregor Philipp von Sachsen la en Dresdeno, mortis la  en kastelo Sibyllenort (hodiaŭ Szczodre, Malsuprasilezia provinco, Pollando)) estis la lasta suvereno de Reĝlando Saksio. Li estis la alta protektanto de la UK 1908.
Vivo
La evoluo de Frederiko Aŭgusto estis multe pli influita de la periodo de spekulanto-kompanioj kaj la kreskanta graveco de la socialisma movado en Germanio, kiuj ambaŭ estis karakterizitaj per la situacio en Saksio. Malpli gravis por li influo de armea kaj familia edukadoj. Al la monarkio de la lando mankis, precipe post la morto de reĝo Alberto, pli okulfrapaj trajtoj kiuj havis efikon preter la limoj, kiuj determinis la imperian konstitucion - eĉ post la foriro de Otto von Bismarck - kaj la ekonomian, socian kaj spiritan evoluon de la nacio. La persona rilato kun imperiestro Vilhelmo la 2-a estis pli malvarma ol tiu kun la viena kortego, nome kun kronprinco Rudolfo de Habsburgo-Loreno.
La ĝeneralan tendencon de la tempoj sekvis forta intereso pri industriaj kaj transportaj problemoj. Ekstere, la vivnivelo kaj familia vivo de la reĝo montris forte burĝajn trajtojn. Sekve, la emo de Frederiko Aŭgusto popularigi reĝecon estis natura kaj nedeviga. Familiaj sortoj, kiel la disiĝo de lia geedziĝo, faris la reĝon kaj lian rilaton al la homoj eĉ pli popularaj, eĉ se la progreso de socialismo ne povus esti kompensita per tio. La forta kresko de kapitalismo en Saksio aparte okazis sen influo de la reĝo, kies registara praktiko klopodis eviti pli striktajn difinojn en certaj sociaj kaj ekonomiaj direktoj. Konsiderante ĉi tiujn aspektojn, la reĝo renkontis la gvidajn personecojn kaj tendencojn de la berlinaj gvidantoj en imperia politiko kun sinreteno, ja foje kun rimarkinda skeptiko. Aplaŭdojn certigis al li en la lando lia forta starpunkto kontraŭ mallertaj eksplodoj de papa propagando (Boromeo-encikliko).
Kiam la monarkia sistemo en Germanujo kolapsis en 1918, lia foriro de la trono okazis en trankvilaj formoj, konforme al la saksa triba karaktero, kiu malemis al dramecaj eskaladoj. Eĉ en la lastaj jaroj, kiujn li pasigis en soleco ĉe kastelo Sibyllenort, lia nekutima populareco en la lando, kiu estis reflektita en multaj anekdotoj, ne malpliiĝis signife. Frederiko Aŭgusto estus vokita prepari la transiron al moderna, burĝa formo de monarkio, sed la Unua mondmilito kun ĉiuj ĝiaj sekvoj malebligis tian ŝancon.
Aiguebelette-le-Lac
estas komunumo de Francio, borde de samnoma lago Aiguebelette. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Shoscombe
estas vilaĝo kaj civila paroĥo 4,8 kilometrojn oriente de la urbo Bath en Anglio, landoparto de Britio. Ĝi apartenas al la regiono Sudokcidenta Anglio, la tradicia graflando Somerset kaj la unuara instanco (distrikto) Bath and North East Somerset kaj situas tuj sudokcidente de la najbara paroĥo Peasedown St. John. Laŭ la stato de, en la paroĥo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Turcaret
Turcaret (aŭ Le Financier) estas komedio de Alain-René Lesage, unue produktita la 14-an de februaro 1709 ĉe la Comédie-Française en Parizo. Ĝi estas konsiderita unu el plej gravaj verkoj de Lesage.
La teatraĵo montras klarajn signojn esti skribita fare de admiranto de Molière kaj havas tre multe komune kun lia komedio de 1664 Tartuffe.
Lesage revenis al la teatro la 1an de januaro 1708 kun la unuakta komedio Les Étrennes kiu, tute reverkita en kvin aktoj kaj ludita la 14an de januaro 1709 kun la titolo de Turcaret, kiu havis bruegan sukceson kaj restas lia teatra ĉefverko.
Intrigo
La ĉefrolulo Turcaret, viro de malalta socia origino, senkompata, malhonesta kaj diboĉa financisto, kiu riĉiĝis per la kontrakto de impostoj kaj per kontraŭleĝa trafiko kiun lia profesio permesas al li. Kvankam edziĝinta, ŝajnigas sin kiel fraŭlo por konkeri falsan baroninon, alian friponon kiu transdonas al la Kavaliro, ŝia amanto, la riĉajn donacojn ricevitajn de Turcaret. Frontino, la servisto de la kavaliro, en victurno provizas por prirabi sian majstron, estas komplico de la "baronino" pri rabado de Turcaret, sed li ankaŭ sukcesas prirabi la falsan nobelinon. La teatraĵo finiĝas per la aresto de Turcaret, kiu malkaŝis sin kiel uzuristo, kaj per la ŝerco de Frontino: «La regado de Turcaret finiĝis. Nun komenciĝas la mia».
Socia Fono
Lesage, eĉ antaŭ ol surscenigi ĝin, legis la komedion en literaturaj salonoj kaj ĝia enhavo jam estis konata. La potenca kategorio de entreprenistoj, alarmita de la perforta satiro, kiu estus investinta ilin, klopodis malhelpi ĝian ludadon, proponante al li vane la belan sumon de cent mil frankoj, dum la Dukino de Bouillon promesis al li sian protekton, petante lin legi ĝin al ŝi. Lesage, por engaĝiĝo, alvenis unu horon malfrue por la rendevuo kaj la riproĉo de la Dukino, respondis ke se li estus iginta ŝin perdi horon, li nun estus farinta lin du per foriro. La du epizodoj volas reliefigi la moralecon kaj fierecon de la verkisto, kiuj devis esti aprezitaj de la Daŭfeno, la estonta Ludoviko la 15-a, kiu faris personan engaĝiĝon certigi, ke la teatraĵo estu ludita. Tamen, malgraŭ ĝia sukceso, ĝi povis havi nur ses reruliĝojn, kaj ne mirinde, ĉar la mondo de teatraj entreprenistoj estis proksime ligita al tiu de financo.
En realeco, Lesage ne estas moralisto, des malpli subfosado de moralo aŭ revoluciulo antaŭ sia tempo. Dum longa tempo facilaj riĉiĝoj estis komuna celo de satiro kaj ne estis aparta kaŭzo de skandalo vidi kaj trakti malmoralecon, precipe en la formo de la brila spirito, en la vigla natureco de la dialogoj, en la precizeco de la reliefoj de psikologioj kaj en la libereco de esprimo, favorita de lia verkado en prozo, ĉiuj elementoj kiuj kompensas por certa statika naturo de la sceno.
Post la interrompo de la kopioj truditaj fare de la impresarioj de la Théâtre Français, Lesage rezignis pri ĉia engaĝiĝo al tiu teatro, adresante unue al la Théâtre-Français, por kiu li skribis la komedion La Tontine en 1708, sed ĝi estis ludita nur en 1732), kaj poste por la Théâtre de la Foire, populara teatro, vizitata de etburĝoj kaj ordinaraj homoj, uzata en italaj komedioj kaj farsoj, por kiuj Lesage produktis cent komediojn, facile verkeblajn, de kelkaj ripetoj, kun malpezaj satiraj aludoj, nur sufiĉe por aldoni iom da spica gusto al kantoteksto kiu pretendas proponi rapidan amuzon sen arta preteksto.
Bad Religion
Bad Religion (malbona religio) estas usona punka bando kiu formiĝis en Los-Anĝeleso, Kalifornio, en 1980. La vortumado de la bando temas pri religio, politiko, socio, amaskomunikiloj kaj scienco. Muzike, ili famas pro sia melodiemo kaj etenda uzado de tripartaj voĉaj harmonioj.
Historio
La bando trairis multajn ŝanĝojn en membraro, kaj la kantisto Greg Graffin estis la nura konstanta membro de la grupo, kvankam ankaŭ fondomembroj Jay Bentley kaj Brett Gurewitz estis en la bando dum plej granda parto de ĝia historio, kaj la gitaristo Brian Baker estis grupano ekde 1994. Gitaristo Mike Dimkich kaj drumisto Jamie Miller estis membroj ekde 2013 kaj 2015 respektive. Ĝis nun, Bad Religion publikigis dek sep studialbumojn, du koncertalbumojn, tri kompilalbumojn, tri diskalbumetojn, kaj du koncertajn DVD-jn. Ili estas konsiderataj unu el la plej vendantaj punk-rokaj grupoj el ĉiuj tempoj, vendinte ĉirkaŭ kvin milionojn da albumoj tutmonde.
Sukcese atinginta iomajn sekvantaron kaj kritikan laŭdon pere de iliaj publikigoj en la diskeldonejo de Gurewitz Epitaph en la 1980-aj jaroj kaj komenco de la 1990-aj jaroj, Bad Religion atingis ĉeftendencan sukceson kontraktinte kun grava diskeldonejo Atlantic en 1993. Bad Religion pioniris la movadon de punk-roka revivigo de la 1990-aj jaroj, establante formulon por kaliforniaj punk-bandoj kiel Green Day kaj Epitaph-kontraktitaj the Offspring, NOFX kaj Rancid. Atlantic reeldonis la iaman Epitaph-albumon Recipe for Hate (1993), kiu iĝis komerce sukcesa, same kiel la sekva Stranger than Fiction de 1994.
Tuj antaŭ la publikigo de Stranger than Fiction, Gurewitz lasis Bad Religion por prilabori sian eldonejon Epitaph, kaj estis anstataŭita de Brian Baker. La sukceso de la bando malrapide malpliiĝis fine de la 1990-aj jaroj, kaj post tri pliaj albumoj, ili estis forigitaj el Atlantic en 2001. Tio rezultis en reveno de Bad Religion al Epitaph kaj de Gurewitz al la bando. Ekde tiam, ili reakiris popularecon, kaj "Sorrow," "Los Angeles Is Burning," kaj "The Devil in Stitches" estis intere la 40 pintaj sukcesoj de la listo de Alternative Airplay, kaj ilia dek ses studialbumo, True North (2013), iĝis unua albumo de Bad Religion se temas pri eniri en la 20 pintaj sukcesoj de la listo de la gazeto Billboard kie fakte ĝi atingis la numeron 19. La 17a kaj plej ĵusa albumo de la bando, Age of Unreason, estis publikigita la 3an de Majo, 2019.
Eccles (Anglio)
Eccles estas urbo en Anglio, landoparto de Britio. Ĝi apartenas al la regiono Nordokcidenta Anglio, la tradicia graflando Greater Manchester kaj la unuara instanco (distrikto) City of Salford. Laŭ la stato de la censo de marto 2011, en la urbo vivis loĝantoj.
Aéro-Club de France
La nacia aviada klubo Aéro-Club de France estas tutmonda institucio traktanta la diversajn aspektojn de aerospaco. Ĝi estis fondita en 1898 kaj estas la plej malnova instalaĵo de sia speco en la mondo. Kunfondintoj la 20-an de oktobro 1898 estis la esperantisto kaj teknikisto Ernest Archdeacon, aŭtomobila pioniro Léon Serpollet, la verkisto Jules Verne kaj sia edzino, la aviadila konstruisto Alberto Santos-Dumont, André Michelin, kunfondinto de la firmao Michelin, kiu produktis la unuajn pneŭojn, kaj krome ankoraŭ kvar membroj - Henri de la Valette, Albert de Dion, Henri Deutsch de la Meurthe kaj Henry de La Vaulx.
Akademiuloj, produktantoj, teleliverantoj kaj aliaj tutmondaj civilaj kaj armeaj aerspacaj profesiuloj estas reprezentitaj en la AeCF. La sidejo de la organizo estas en Parizo.
Izoamila tiolaktato
Izoamila tiolaktato aŭ izoamila 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido, kaj izoamila alkoholo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Izoamila tiolaktato posedas 8 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 2 oksigenatomojn. Izoamila tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj izoamilaj derivaĵoj. Tiolaktatoj estas malstabilaj kaj facile hidroliziĝas en laktatojn, sulfidojn kaj sulfuron.
91214 Diclemente
91214 Diclemente estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la italaj amatora astronomo Aldo Di Clemente, kiu laboris kiel teknikisto ĉe la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Romo de 1982. Lia helpo estis valora por konduki la Campo Imperatore Near Earth Object Survey.
Marianna Bottini
Marianna BOTTINI (1802-1858) estis itala harpisto, instruisto kaj komponistino. Ŝi estis filino de la nobelo Sebastiano Motroni-Andreozzi kaj lia edzino Eleonora Flekestein.
Muzika kariero
Ŝi kantis, ludis harpon kaj pianon, kaj de frua aĝo ankaŭ estis fekunda komponistino de diversaj muzikĝenroj, inkluzive de muziko por salonoj kaj sanktaj verkoj.
Kvankam ŝi estas ĝenerale konata kiel Marianna Bottini, ŝi uzis la inicialojn de sia fraŭla nomo MMA por subskribi siajn verkojn kaj notojn, ĉar multe de ŝia muziko estis skribita antaŭ ol ŝi edziniĝis (1823) kaj prenis la nomon de sia edzo, la markizo Lorenzo Bottini, elstara politika figuro. La plej multajn el siaj verkoj ŝi komponis inter la aĝoj de 13 kaj 20.
Feldblatt
Feldblatt estis aŭstria taggazeto kiu aperis inter 1914 kaj 1918 fondite okaze de la eksplodo de la Unua mondmilito.
Marianna Bottini
Muzika kariero
Ŝi studis kontrapunkton ĉe la majstro Domenico Quilici, grava muzika personeco en ŝia naskiĝurbo Lucca, kaj la unua direktoro de la Nova Kortega Kapelo de la urbo. La ligo inter la juna Marianna kaj ŝia instruisto etendiĝis ankaŭ al interpretado. Fakte, kelkaj el la sanktaj pecoj de Marianna, ekzemple ŝia “Moteto por soprano kaj orkestro” (1818) kaj “Qui Tollis” kaj “Quoniam” por baso kaj orkestro (1819), estis inkluditaj en pli grandaj verkoj fare de ŝia instruisto. La titolpaĝo de la partituroj inkluzivas ĉi tiujn vortojn: "uzota en la Meso fare de Quilici". Samtempe, el la komentarioj sur la manuskriptoj de la verkoj de Quilici, oni povas konstati, ke ili estis verkitaj por esti luditaj de Marianna mem.
Pseŭdoditrikaloj
La pseŭdoditrikaloj (Pseudoditrichales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran specion (mirinda pseŭdoditriko),.
Marianna Bottini
Muzika kariero
Marianna Bottini estis akceptata kiel "honora majstra komponisto" ĉe la Accademia Filarmonica di Bologna (1820), prestiĝa kaj ekskluziva muzikunuiĝo kaj institucio, al kiu ĉiu muzikisto kaj komponisto aspiris.
Feldblatt
La unua numero aperis en la 29-a de julio 1914, la malapero anonciĝis en la numero de la 31-a de oktobro 1918 por la fino de novembro 1918 pro prespapera malabundo.
Pseŭdoditrikaloj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (22 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (22 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Feldblatt
La dikeco de la unuopaj numeroj estis malgranda kaj la enhavo fokusiĝis pri anoncoj primilitaj.
Marianna Bottini
Muzika kariero
Inter ŝiaj komponaĵoj estas almenaŭ unu klarnetkonĉerto kaj pluraj ĉambraj verkoj por diversaj instrumentoj, inkluzive de kvarteto por du violonoj, klarneto, kaj baso.
Krom la Rekviema Meso, unu el la plej gravaj sanktaj verkoj de Marianna Bottini estas la “Meso por kvar voĉoj kaj plena orkestro”, verkita en 1822, kune kun la “Moteto” kaj la “Simfonio por plena orkestro”, por la Festo de Sankta Cecilia. Fakte, Marianna elstaras kiel la sola virino komponisto kiu havis la honoron vidi siajn verkojn prezentitaj en tri solenaj diservoj festitaj de la Frateco de Santa Cecilia honore al la sanktulino.
En sia taglibro, Marianna sugestas ke ŝiaj intensaj muzikaj interesoj ombris ŝiajn pliajn studojn, kaj pro tio ŝi havis sentojn de neadekvateco.
Marianna iĝis edzino, kaj poste patrino, kaj evidentiĝas pro la malpliiĝanta nombro da verkoj en ĉi tiuj jaroj, ke ŝia atento iom post iom turniĝis al la administrado de la familia biendomo.
Ŝia bopatrino Tereza estis talenta kantistino kaj harpisto. Marianna kaj ŝia bopatrino amasigis, tra la jaroj, imponan kolekton da manuskriptoj kaj partituroj de diversaj komponistoj kaj de diversaj ĝenroj. La tuta kolekto troviĝas ĉe la biblioteko de la Istituto Musicale “Luigi Boccherini” en Lucca.
91213 Botchan
91213 Botchan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Aillon-le-Jeune
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Luleč
Luleč (devene Lileč, Lulč aŭ Lilč) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Ĝi situas 7 kilometrojn sudokcidente de urbo Vyškov sur montarpiedo de Drahana montetaro, sur dislimejo de Hanakio, Litenĉica montetaro kaj Brna malaltebenaĵo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1349.