cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
13957 NARIT
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Nacia Astronomia Esplora Instituto de Tajlando (angle : National Astronomical Research Institute of Thailand, aŭ NARIT) estis establita en 2004 por primemori la vivon kaj la verkon de la reĝo Mongkut (aŭ Rama la 4-a), la "Patro de la Taja Scienco". NARIT funkciigas teleskopon de 2,4 metroj kaj kvin regionajn teleskopojn en Tajlando kaj robotajn teleskopojn en Ĉilio, Aŭstralio kaj Ĉinio.
Biela
Biela estas nomo de:
Brione (Verzasca)
Brione (Verzasca) estas komunumo de la Komunumaro Verzasca kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 211 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Brione (Verzasca) situas en la supra parto de la Valo Verzasca proksimume 20 kilometrojn nordoriente de Locarno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Brione kaj la vilaĝetoj Ciosett, Piee kaj Motta.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 48,56 km², de kiuj 50,2% estas kovritaj de arbaro, 5,1% servas por agrikulturo kaj 0,8% por setlado. Pli ol 40% de la komunuma teritorio estas altmontara dezerto.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Brione (Verzasca) limas en nordoriento al Sonogno, en oriento al la eksklavo Gerra (Verzasca) de la komunumo Cugnasco-Gerra, en sudoriento al Lavertezzo, en sudokcidento al Avegno-Gordevio, en okcidento al Maggia, kaj en nordokcidento al Lavizzara.
Trafiko
Brione situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Brione (Verzasca) pasas la vala vojo de Tenero-Contra tra la Valo Verzasca al Sonogno. Pere de poŝtaŭtolinio de Sonogno al Tenero kaj Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Brione (Verzasca) datiĝas el la jaro 1200 kaj verŝajne deduktiĝas de la kelta vorto briga, kies signifo estas alteco. Dum mezepoko Brione estis flaga loko de la valkomunumo Verzasca. Post la sendependiĝo komence de la 19-a jarcento al la komunumo ĝis 1852 ankaŭ apartenis Gerra (Verzasca). La preĝejo Beata Vergine Assunta en Brione staras sur la restaĵo de kapelo el la jaro 1295. En ĝi troviĝas valoraj freskoj el la 14-a jarcento. Nuntempe ekzistas projekto unuigi ĉiujn komunumojn de la Valo Verzasca al nova valkomunumo Verzasca.
Romániai Magyar Szó
Romániai Magyar Szó (Rumania Hungara Vorto) estis tutlanda hungarlingva politika ĵurnalo aperinta en Bukareŝto, Rumanio inter 1-a de septembro 1947 kaj 31-a de marto 1953. Ĝia nova titolo de tiam estis Előre'' (Antaŭen).
Redaktoraro
Ĝiaj respondecredaktoroj estis Imre Robotos, de 1957 Dezső Szilágyi; la vicĉefredaktoroj laŭ kronologio estis: Kőműves Géza, Jakab Antal, Kenyeres Pál. Ĝiaj kunlaborantoj estis preskaŭ ĉiuj rumaniaj hungaraj verkistoj. En ĝia redaktoraro laboris: Bárdos László, Beke György, Bodor Pál, Deák Tamás, Dimény István, Domokos Géza, Horváth Imre, Korda István, Kovács György, Lőrinczi László, Majtényi Erik, Páll Árpád, Szász János, Szilágyi András, Tamás Gáspár, Tomcsa Sándor.
Denove la malnova titolo: Romániai Magyar Szó
La 23-a de decembro 1989 fariĝis nova redaktoraro (Gábor Cseke, János Gyarmath, Zsuzsa Kiss, Árpád Nits, László Székely). De 20-a de marto 1990 aperas kiel ĉefredaktoro János Gyarmath, vicĉefredaktoro László Székely, de novembro 1994 Imre Ferencz. Ĝia redaktorara ĉefsekretariino estis ĝis sia morto de 20-a de marto 1990 Zsuzsa Kiss (26-a de aprilo 1993). Ĝiaj redaktoroj estis: Barna Bodó, Gábor Cseke, Levente Deák, Barna Marosi, Győző Román, Lajos Sike. Kunlaborantoj en Arad Zoltán Juhász, Ilona Péterszabó, en Bistriţa Ilona Guther M., en Braŝovo Demeter J. Ildikó, Tóásó Áron Zoltán, en Miercurea Ciuc József Birtók, Daczó Dénes, en Deva Deák Levente, en Kluĵo Ferenc Csomafáy, Réka Kisgyörgy, László Miklós , Román János, en Târgu Mureş Bögözi Attila, en Baia Mare Farkas E. Zoltán, en Aiud Györfi Dénes, en Oradea Tímea Józsa, Zoltán Barabás, en Reşiţa Makay Botond, en Sfântu Gheorghe Éltes Enikő, Flóra Gábor, István Imreh S., András B. Kovács, en Satu Mare (poste en Gheorgheni) Éva Emese Gál, pli malfrue Sike Lajos, en Odorheiu Secuiesc István Oláh, en Timişoara Ferencz Károly, Gazda Árpád, Pataki Zoltán, en Zalău Fejér László. Ĉefkunlaboranto estis István Zsehránszky. Ĝiaj regulaj publicistoj estis Anna Halász kaj János Szász. Ĝi ĉesis la fino de jaro 2005 kaj reaperis kun titolo Új Magyar Szó.
560
En la jaro 560 post Kristo okazis, interalie:
SEP
SEP povas rilati al:
LLVM
La projekto LLVM de tradukila infrastrukturo  (antaŭe maLaLta  Virtuala Maŝino) estas "kolekto de modula kaj reuzebla tradukiloj kaj ĉenilaj teknologioj" uzita por evoluigi tradukila j facadaj interfacoj kaj internaj interfaco j.
LLVM estas skribita per C++ kaj estas desegnita por traduk-tempa, lig-tempa, rul-tempa kaj vak-tempa optimigo de programaroj skribitaj per arbitraj programlingvoj. Or iginale efektivigita por C kaj C++, la lingvo-sendependa desegno de LLVM poste starigis larĝan varion de facadaj interfacoj: lingvoj kun tradukiloj kiuj uzas LLVM inkludas ActionScript, Ada, C#, Ofta Lisp, Crystal, D, Delphi, Fortran, OpenGL Ombranta Lingvon, Halide, Haskell, Java bytecode, Julia, Lua, Objektiva-C, Pony, Python, R, Ruby, Rust, CUDA, Scala kaj Swift.
La LLVMa projekto komencis dum 2000 ĉe la Universitato de Ilinojso ĉe Urbana–Champaign, sub la direkto de Vikram Adve kaj Chris Lattner. LLVM estis originale evoluigita kiel esplora infrastrukturo prienketi dinamikajn kompilajn teknikojn por statika kaj dinamika programlingvoj. LLVM estis liberigita sub la malfermita kodlicencoj de Universitato de Ilinojsa kaj NCSA, ĉiopermesa libera programara licenco. Dum 2005, Apple Inc. dungitis Lattner kaj formis teamon por labori pri la LLVMa sistemo por diversaj uzoj ene de la evoluadaj sistemoj de Apple. LLVM estas integrita parto de plej lastaj evoluadaj iloj de Apple por OS X kaj iOS. Ekde 2013 Sony uzis Clang, la ĉefan facada interfaco de LLVM en la  programara disvolvada ilara de ĝia PS4 Videoludilo.
La nomo LLVM estis originale siglo el maLalta niveLa Virtuala Maŝino, sed tio devenis kreske malpli taŭga dum LLVM fariĝis "kadra projekto", kiu inkludis varion de aliaj tradukiloj kaj malalta-nivelaj ilaj teknologioj, do la projekto forlasis la akronimo. Nun, LLVM estas marko kiu aplikas al la LLVMa kadra projekto, la LLVMa meza prezento, la LLVMa erarserĉilo, la LLVM C++ Norma Biblioteko (kun plena subteno de C++11 kaj C++14), ktp. LLVM estas administrita de la LLVMa Fundaĵo. Ĝia prezidanto estas tradukila inĝeniero Tanya Lattner.
La Asocio por Komputanta Maŝinaron donacis al Adve, Lattner kaj Evan Cheng la 2012an ACMan Programaran Sisteman Premion por LLVM.
Superrigardo kaj priskribo
LLVM povas provizi la mezajn tavolojn de plena tradukila sistemo, kiu prenas mezan prezentan kodon el  tradukilo kaj emisas optimigiitan mezprezenton. Ĉi tiu nova mezprezento tiam povas esti transformita kaj ligita al maŝino-dependa asembla lingva kodo por iu cela platformo. LLVM povas akcepti la mezprezento de la GNU Compiler Collection (GCC) ilĉeno, eblige uzi ĝin kun larĝa aro de okazantaj tradukiloj, kiuj estas skribita por tiu projekto.
LLVM ankaŭ povas produkti reasignebla maŝina kodo dum traduk-tempo aŭ lig-tempo aŭ eĉ duuma maŝinkodo dum rul-tempo.
LLVM subtenas lingv-sendependa instrukciaro kaj tipa sistemo. Ĉiu instruo estas en statika ununura ensigna formo, signifanta ke ĉiu varianto (nomita tipan registron) estas ensignita unufoje kaj tiam malŝanĝotebla. Tio helpas simpligi la analizon de dependecoj inter variantoj. LLVM eblas kodon esti statike tradukita, kiel ĝi estas per la tradicia GCCa sistemo aŭ lasita por posta traduko el la mezreprento al la maŝina kodo per ĝustatempe tradukado, simile al Ĝavo. La tipa sistemo konsistas en bazaj tipoj kiel induktaj aŭ glit-frakci-markaj nombroj kaj kvin derivitaj tipoj: referencoj, vicoj, vektoroj, strukturoj kaj funkcioj. Tipa konstruo laŭ konkreta lingvo estas prezentebla per kombinado tiujn bazajn tipojn per LLVM. Ekzemple, iu klaso laŭ C++ estas prezentebla per miksaĵo de strukturoj, funkcioj kaj vicoj de referencoj al funkcioj.
La LLVMa ĝustatempe tradukilo povas optimigi malnecesan statikajn branĉojn forige de programaro dum rultempo, kaj tiel estas utila por parta takso por kazoj kie programaro havas multajn elektojn, plejparte determinebla kiel malnecesa en specifa medio. Tiu trajto estas uzita en la OpenGL ĉenstablo de Mac OS X Leopardo (v10.5) por provizi subtenon por mankantaj aparataraj trajtoj. Grafikaĵa kodo ene de la OpenGL stako estis lasita en meza prezento kaj tiam tradukita kiam rulita laŭ la cela maŝino. En sistemoj kun potencegaj grafikaĵaj procezilaj unuoj (GPU), la rezultonta kodo estas tre maldika, pasanta la instruojn al la GPU kun minimumaj ŝanĝoj. En sistemoj kun potenecetaj GPUoj, LLVM tradukus neneprajn procedojn, kiuj rulas per la loka centra procezilo unuo (CPU) kiu imitas instruciojn ke la GPU ne povas ruli interne. LLVM plibonigis rendimentoj per potenecetaj maŝinoj ekipita kun Intel GMA icaroj. Simila sistemo estis disvolvita por la Gallium3D-a LLVMa dukto kaj inkludita en la GNOME ŝelo por ebli ĝin ruli sen konvena 3Da aparata pelilo ŝargita.
Por rul-tempa rendimento de la kompilitaj programoj, GCC antaŭe kromrendimentis LLVM ĉirkaŭ 10% laŭ mezumo. Pli novaj rezultoj indikas ke LLVM nun atingis GCC nivelo por tiu karakterizaĵo, kaj nun tradukas duumaĵojn per proksimume egala rendimento.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
La Esperanto-konkurso por radioamatoroj estas ĉiujare organizita de ILERA (Internacia Ligo de Esperantistaj Radioamatoroj). Ĝi okazas ĉiun trian kompletan semajnfinon de novembro. La unua Esperanto-konkurso okazis en 1977. Ĝi estis organizita de Hans Welling/DJ4PG. Dum la lastaj jaroj Wolf/DL1CC okupiĝis pri ĝi sed post la UK en Nitro nun DJ4PG denove respondecas pri la konkurso.
LLVM
Komponantoj
LLVM devenis kadra projekto, kiu enhavas multoblajn komponantojn.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Celoj
La konkurso volas La konkurso donas multe pli bonan ŝancon ol normalaj tagoj, atingi Esperanto-staciojn. Se oni partoprenas dum kelkaj horoj, oni povas dum unu semajnfino atingi la necesajn kontaktojn por la unua grado de la Esperanto-diplomo. Dum la dua duono de la konkurso intensa babilado estas rekomendata. Ni profitu la okazon!
LLVM
Facadaj interfacoj: programara lingvo subteno
LLVM estis originale skribita por anstataŭi de la ekzistanta kodogenerilo en la GCCa stako, kaj multaj el la GCCaj facadaj interfacoj estis modifita por funkcii kun ĝi. LLVM nuntempe subtenas tradukadon por Ada, C, C++, D, Delphi, Fortran, Haskell, Objektiva-C kaj Swift laŭ diversaj facadaj interfacoj, iuj derivitaj de 4.0.1a kaj 4.2a versioj el la GNU Compiler Collection.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Celoj
Por atingi multajn Esperanto-staciojn, estas rekomendinde enŝalti Echolink, por tie ricevi informojn, en kiuj frekvencoj en mallongaj ondoj aktuale aktivas samideanoj. En la artikolo Eĥolink atentu speciale la alineon Alarm-listo. Se vi enmetis ĉiujn al vi konatajn Eo-voksignojn en vian Alarm-liston, la programo montras tuj je la ekrano, se iu de ili aperas.
LLVM
Facadaj interfacoj: programara lingvo subteno
Vasta intereso pri LLVM kondukis al pluraj zorgoj pri evoluigi novajn facadajn interfacojn por vario da lingvoj. La plejatentato estas Clang, iu nova tradukilo kiu subtenas C, C++ kaj Objektive-C. Ĉefe subtenita de Apple, Clang estas celota por anstataŭigi la C/Objektive-C tradukilon en la GCCa sistemo kun sistemo kiu estas pli facile integrigita kun programadaj medioj (IDEs) kaj havas pli larĝan subtenon por plurfadenado. Subteno por OpenMP instrukcioj estis inkludita en Clang ekde 3.8a eldonado. Disvolvado de Objektive-C  per GCC estis stagnanta kaj la ŝanĝoj de Apple al la lingvo estis subtenita laŭ aparte prizorgita branĉo.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Celoj
Ankaŭ en la "DX-cluster" eble troveblos informoj pri aktivaj Esperanto-stacioj.
LLVM
Facadaj interfacoj: programara lingvo subteno
La  Haskell-a tradukilo de Utrecht povas produkti kodon por LLVM. Kvankam la generilo estas en la fruaj fazoj de disvolvado, por multaj kazoj ĝi estis pli efika ol la C-a kod-generilo. La Glasgow Haskell Compiler (GHC) havas funkciantan LLVM-a interna interfaco, kiu atingas 30% plirapidadon supre de la tradukita kodo ol la indiĝena kodo tradukita per GHC-a aŭ C-a kod-generado sekvita per tradukado, perdiĝanta nur unu el la multaj optimigaj teknikoj efektivigita laŭ la GHC.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
La reguloj:
Estas permesataj nur rektaj konektoj en la frekvencoj, do ne la uzo de ripetiloj. Pri ECHOLINK estas neniuj limigoj. Ekzemplo de taglibro: 2000-11-21 09:12 F9ED 14.266  59001       59007 09:14 PT2CA 14.266 449002      599001 09:17 F9ED    EL   59003       59008
LLVM
Facadaj interfacoj: programara lingvo subteno
Multaj aliaj komponantoj estas en diversaj fazoj de disvolvado, inklude, sed nelimigite, la Rust tradukilo, Java okopkodo facade interfaco, Komunuma Meza Lingvo facada interfaco, la MacRuby efektivigo de Ruby 1.9, diversaj facadaj interfacoj por Norma ML kaj nova registra asignilo per grafea kolorado.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Nova zorganto serĉata
Ĉar la multjara zorganto Hans Welling pli kaj pli aĝas kaj lia energio malpliiĝas, li serĉas pli junan membron por okupiĝi pri la konkurso. Li mem ne plu havas tre bonan antenon por la mallongaj ondoj kaj lia aktiveco estas tial pleje je echolink. Mallongaj ondoj estas/estus multe prefereblaj.
LLVM
Norma biblioteka subteno
LLVM subtenas ĝian propran norman bibliotekon, sed ankaŭ alternativajn C-an norman bibliotekon, musl kaj ekde 3.9a version, komencanta subteno por ARM.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Nova zorganto serĉata
En 2022 Karlo Mays, WB4TNC prizorgos la ILERA konkurso. charles.o.mays@gmail.com. Dankon al Hans Welling pro ila zorgado dum multaj jaroj.
LLVM
LLVM meza prezento
La kerno de LLVM estas la meza prezento, malalt-nivela programlingvo simila al asembla lingvo. Mezprezento estas forte tipita instrukciareto komputado kiu abstraktas detalojn de la celo. Ekzemple, la voksekvenco estas abstraktita per call (voku) kaj ret (returnu) instrukcioj kun eksplicitaj argumentoj. Ankaŭ, anstataŭ fiksa aro da registroj, mezprezento uzas senliman aron de tempaj laŭ la formo %0, %1, ktp. LLVM subtenas tri mezprezentajn izomorfajn formojn: hom-legebla asembla formo, C++ objekta formo, kiu taŭgas facadajn interfacojn, kaj densa duumkoda formo por seriigo. Simpla "Saluton, mondo!" programo en la asembla formo:
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Nova zorganto serĉata
Pliajn informoj troeblvas en la grupoj:
Venontaj konkursoj
Kalendaro por la venontaj konkursoj:
LLVM
Interna interfaco: instrukciara kaj mikroarkitektura subteno
Ekde 3.4a versio, LLVM subtenas multajn instrukciarojn, inklude ARM, Qualcomm Hexagon, MIPS, Nvidia Paralela Fadena Plenumo (nomita NVPTX en LLVMa dokumentaro), PowerPC, AMD TeraScale, AMDaj Graphics Core Next, SPARC, z/Architecture (nomita SystemZ en LLVMa dokumentaro), x86/x86-64 kaj XCore. Kelkaj trajtoj ne estas haveblaj por kelkaj platformoj. Plejparte trajtoj estas disponebla por x86/x86-64, z/Architechture, ARM kaj PowerPC.
Esperanto-konkurso (radioamatora)
Rekomendoj:
Frekvencoj: por havi pli altan ŝancon trovi samideanojn, estas rekomendite uzi la t.n. ILERA-frekvencojn kaj najbarajn. Tiuj estas: Pri frekvencoj por morsado bv. vidi en nia google-grupo.
Sendu vian raporton
Taglibron kun viaj rezultoj sendu ene de unu monato al Murray, K4MHM, ĉe mmmm0320@gmail.com. Murray helpas la prizorganton Karlo (WB4TNC). Aldonaj informoj pri lingvo de la kontakto, adiciado de landoj, stacioj k.a. estas bonvenaj.
LLVM
Integra bindilo: lld
La lld subprojecto estas provo disvolvi integritan senplatformodependan bindilon por LLVM. Nuntempe, Clang kaj LLVM devas alvoki la sistemon aŭ celan bindilon por produkti plenumon. Tio preventas la uzadon de bindilaj trajtoj ke ne ĉiuj subetenitaj bindilaj versioj subtenas por iu platformo. lld celas forigi dependecon de ekstera liveranta bindilo.
5675 Evgenilebedev
5675 Evgenilebedev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetunian aktoron Evgenij Aleksejeviĉ Lebedev (cirile : Евгений Алексеевич Лебедев, 1917–1997), Heroon de Socialisma Laboro en 1987.
Gabriel Paletta
Gabriel Paletta - naskiĝis en Bonaero, Argentino al italdevenaj gepatroj, do nun -jara - estas profesia futbalisto. Inter la jaroj 2010 kaj 2015 li aktivis en la unua vira teamo de la itala klubo Parma FC, kaj ekde 2015 apartenas al la unua vira teamo de la klubo AC Milano. Krome ekde la jaro 2014 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo. Li partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2014.
Kajmana Insularo
Geografio
La nomo de la insuloj venas de la lokaj lacertuloj, kiujn oni komence misrigardis kajmanoj. La insularo konsistas el la tri insuloj Granda Kajmano, Malgranda Kajmano kaj Cayman Brac. Ĝi situas proksimume 350 km sude de Kubo sur areo de ĉirkaŭ 262 km², el kiu la plej granda parto (197 km²) apartenas al Grand Cayman.
La insularo estas montopintoj de montaro sub la mar-surfaco, nomita Kajmana Dorso, kiu etendas al Kubo.
La plej profunda punkto de la Kariba Maro estas la Kajmana Fosaĵo inter Kubo kaj Jamajko, pli ol 7500 metrojn sub mara nivelo, inter la Kajmana Insularo kaj Jamajko, precize ĝis 7,686 m (25,220 ft) sub marnivelo.
Loĝantoj
Ĉ. 90 % de la 45,436 loĝantoj vivas sur la plej granda insulo Grand Cayman. Dum la jarcentoj ekestis forte miksita loĝantaro, kiu fieras pri la harmonio inter la divers-devenaj homoj. Moroj kaj kutimoj estas ankoraŭ influitaj de la unuaj setlantoj venintaj de Britio en la 18-a jarcento. La domina religio estas kristanismo.
Historio kaj politiko
Post la malkovro fare de Kristoforo Kolumbo la 10-an de majo 1503, kiam liaj ŝipoj forflosis de la planita vojo, la insularo estis nomita laŭ siaj testudoj „Las Tortugas“, de 1540 la insuloj nomiĝas „Caymanas“. Sed ne pli frue ol en 1666 venis setlintoj de Jamajko al la insuloj. Pro oftaj elraboj kaj marodoj, la setlintoj tamen denove forlasis ilin. En la Traktato de Madrido de 1670 Hispanio agnoskis la anglan suverenecon super Jamajko kaj la Kajmana Insularo, kiu tiam apartenis al Jamajko. De post 1734 la insuloj estis seninterrompe loĝataj ĝis hodiaŭ. Leĝdona asembleo ekzistas de 1832. Kiam la granda najbara insulo fariĝis sendependa, la insulanoj decidis alie, nome ili fariĝis kolonio de la brita krono. Ekregis guberniestro. De 1962 la Kajmana Insularo havas la statuson de brita kronkolonio kun interna aŭtonomio. En 2004 la uragano Ivan detruis grandajn partojn de la insuloj.
Ekonomio
Historie la ĉefaj eksport-varoj estis testudoj kaj moluskoj.
Nuntempe la ĉefurbo Ĝorĝtaŭno estas la kvina plej granda financa centro de la mondo. La plej multaj internacia agantaj bankoj havas filiojn en Ĝorĝtaŭno por la favora ekonomia kadro, kiel la nedevo pagi impostojn. La Kajmaninsuloj estas perceptitaj kiel imposta oazo. Ili estas registritaj sur nigra listo de impostaj paradizoj, kiun OEKE (angle OECD) verkis en 2009. Por kontraŭpezi sian misfamon la insularo ratifikas duflankajn traktatojn, kiel tiuj kun ekzemple Irlando, Japanio, Nederlando kaj Sudafriko
La ŝtataj elspezoj de la Kajmaninsuloj estas ekskluzive financitaj per administraj pagoj kaj 20-elcenta dogan-pago por ĉiuj importitaj varoj. Laŭ gazetaraj raportoj en septembro 2009 la financa deficito de la Kajmana Insularo tamen intertempe atingus tian nivelon, ke la teritorio estas minacata de bankroto. Pro tio Londono urĝus enkonduki impostojn
Krom la landa mon-unuo Cayman Island Dollar (C.I.$) ankaŭ usona dolaro kaj brita pundo estas vaste akceptitaj, sed ne eŭroj.
Trafiko, turismo
En la Kajmana Insularo oni veturas sur la maldekstra flanko de stratoj kaj vojoj.
Dael
Dael estas arta lingvo kreita de Dallin Woolstenhulme, parte bazita sur la angla, la franca kaj la germana kun influo de aliaj lingvoj. Tre eble, la aŭtoro rezignis pri la projekto.
Izopropila ftalato
Izopropila ftalato aŭ C14H18O4 estas kemia kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la ftalata acido kaj izopropanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo uzata en la produktado de aliaj ftalatoj kaj polimeroj. Krom tio izopropila ftalato estas uzata ankaŭ en la produktado de plastigaĵoj, medikamentoj kaj aliaj organikaj sintezoj.
Itala Orienta Afriko
Itala Orienta Afriko (en itala: Africa Orientale Italiana, AOI) estis kolonio de Italio situanta en Afriko inter la jaroj 1936 kaj 1941, kunformata de la teritorioj de la Etiopia Imperio, ĵus okupitaj post la Dua italio-etiopia milito, kaj la italaj kolonioj de Eritreo kaj Somalio. Ĝi estis establita je la nomo de Viktoro Emanuelo la 3-a, Reĝo de Italio. En aŭgusto de 1940 ĝi aligis ankaŭ la teritoriojn ĵus konkeritaj de la Brita Somalilando.
Teritorioj
En 1936, la kolonio Itala Orienta Afriko enhavis ĉiujn teritoriojn de la aktualaj Etiopio, Eritreo kaj plej parto de Somalio, escepte la teritorion kiu enhavas nune de facto la sendependan teritorion de Respubliko de Somalilandio. La kolonio estis dividita en ses provincoj, ĉiu regata de itala guberniestro:
En aŭgusto de 1940 la Itala Orienta Afriko estis iom ampleksigata, kiam la itala armeo konkeris la teritorion de la Brita Somalio, kiu estis aligita al la teritorio de la Provinco de Somalio. Post unu jaro, ili denove separiĝis kiam la Itala Orienta Afriko estis okupata de la brita armeo, dum la Dua Mondmilito.
Joseph Jamin
Jamin multe akcelis la esperantan propagandon kaj verkis du broŝurojn; dum 1902-1905 li estis ĉefo-redaktoro de Belga Sonorilo. Poste li pasis al Ido, en 1908 proponis esperantidon nomiĝitan Mez-Voio. Eble estas kompromiso inter Esperanto kaj Ido. Ŝajne la projekto similas al Antido.
Jamin estis dum multaj jaroj eldonisto de idista gazeto.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1904 Antv Grupo Esp.jpeg|Fondo de "Antverpena Grupo Esperantisto", 1904 </Gallery>
133404 Morogues
133404 Morogues estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 23-an de septembro 2003 de la franca amatora astronomo Bernard Christophe elde la Observatorio de Saint-Sulpice (Oise, Francio).
Ĝi estas proksima de orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉarma komunumo Morogues en centra Francio, fama pro tiea blanka vino " appellation Menetou-Salon ", kaj ankaù pro esti la vertico de unu el la trianguloj uzitaj de Delambre en 1795 por la kalulo de la meridiano. La malkovrinto komencis praktiki astronomion en tiu vilaĝo, kie siaj gepatroj emeritiĝis.
Alpopronelo
La Alpopronelo, Prunella collaris, estas malgranda paserina birdo de la familio de Proneledoj kaj ties ununura genro Prunella.
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en montaroj de sudaj moderklimataj Eŭropo kaj Azio, kiel ekzemple Pireneoj, Apeninoj, Alpoj (de kie devenas la nomo), Karpatoj kaj Balkanio je altitudoj de super 2000 m. Ili estas ĉefe loĝantaj birdoj, kiuj vintras pli amplekse je pli malaltaj altitudoj, sed kelkaj birdoj vagadas kiel raraj vagantoj tiom for kiom ĝis Britio.
Ĝi estas birdo de senarbaj montaraj areoj kun iom da malalta vegetaĵaro. Ili konstruas simplan neston malalte en arbusto aŭ rokfendo, kie la ino demetas 3-5 nepunktecajn ĉielbluajn ovojn.
Aspekto
Tiu estas rubekolgranda birdo 15–18 cm longa, iom pli granda, diketa kaj kolora ol sia parenco, la Pronelo. Ĝi havas striecan brunan dorson, iom similan al tiu de la Dompasero, sed iom pli helan en supra dorso; krome plenkreskuloj havas grizajn kapon kaj bruston kaj tre markatan ruĝecbrunajn makulojn en ventroflankoj. Pli klara distingilo estas la blanka gorĝo kun tre fajna horizontala strieco; la latina scienca nomo aludas al tiu marko per la vorto collaris kiu rilatas al kolo. En la malhelbrunaj flugiloj ĝi montras du blankajn flugilstriojn; la vosto estas preskaŭ nigreca. Ĝi havas insektovoran fajnan pintecan bekon.
Ambaŭ seksoj estas similaj, kvankam la masklo povas esti iom pli kontrasta laŭ aspekto. Junuloj havas pli brunajn kapojn kaj subajn partojn kaj ne havas striecon en gorĝo.
Kutimoj
La parigosistemo estas interesa. La reproduktaj teritorioj estas okupataj de reproduktaj grupoj de 3 aŭ 4 maskloj kun 3 aŭ 4 inoj. Tiuj estas nerilataj birdoj kiuj havas socian poliginandrian parigosistemon. Maskloj havas hegemonian hierarkion, kie maskloj alfaj estas ĝenerale pli maljunaj ol subuloj. Ino serĉas partneradon kun ĉiuj maskloj, kvankam la maskloj alfaj povas defendi ŝin el parigado kun maskloj el pli malaltaj rangoj. Siavice maskloj serĉas parigadon kun ĉiuj inoj. Oni uzis analizojn de DNA por montri, ke en ovodemetado estas ofte miksita patreco, kvankam ino estas ĉiam la vera patrino de la idoj zorgataj ene de sia nesto. Maskloj havigas manĝaĵojn por idoj de kelkaj nestoj ene de la grupo, depende de ĉu ili pariĝis aŭ ne kun tiuj inoj – maskloj zorgas nur kiam ili estas eble veraj patroj de la idoj.
550
En la jaro 550 post Kristo okazis, interalie:
SES
La tri-litera kombinaĵo SES havas diversajn signifojn, inter aliaj:
Kuncevskaja (BKL Moskvo)
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Vilters-Wangs
Vilters-Wangs estas komunumo en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4078 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Vilters-Wangs situas ĉe la okcidenta deklivo de la Rejnvalo inter Bad Ragaz en la sudo kaj Mels en la nordo. La komunumo konsistas el la du municipoj Vilters kaj Wangs. Vilters-Wangs apartenas al la turisma regiono de Pizol.
Trafiko
Vilters kaj Wangs facile atingeblas ek de Bad Ragaz kaj aliaj najbaraj komunumoj per poŝtaŭtobusoj. Ek de Wangs ekzistas seĝ-telfero al la Pizol-Kabano ĉe la flanko de Pizol.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vilters sub la nomo Filtris datiĝas el la jaro 843. La komunumo apartenis al la Monaĥejo Pfäfers, ĝis ĝi sukcesis aĉeti sian liberecon en la jaro 1563. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Vilters kaj Wangs apartenis al la Kantono Linth kaj ek de tiam al la Kantono Sankt-Galo. De 1803 ĝis 1816 ili estis parto de la komunumo Ragaz. En la jaro 1816 Vilters kaj Wangs estis kunigitaj al propra politika komunumo.
Monda naturheredaĵo
Vilters-Wangs apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Encián
Encián estis hungarlingva oficiala gazeto de turistasocio en Braŝovo, Rumanio ekde aprilo 1935 ĝis aŭgusto 1940, post la 61-a numero. Ĝia redaktoro estis: Lajos Sándor Ördögh.
Malgranda Kasteldomo (Monmouth)
Malgranda Kasteldomo (Little Castle House) estas konstruaĵo listigita Grado II en Monmouth Kimrio. Ankaŭ konata kiel la "Dispensario" ĝi estis unu el la fruaj medicinaj instalaĵoj de Monmouth.
Srbice (Mochtín)
Srbice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mochtín en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Mochtín. Estas ĉi tie registritaj 84 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Malgranda Kasteldomo (Monmouth)
Ĝi estis fondita por havigi senpagajn konsilon kaj medikamentojn al la malriĉuloj, kaj por kuraĝigi vakcinadon. La subteno kaj financado venis grandparte el donaĵoj, koncertoj, taksoj kaj stipendioj. Tri kuracistoj estis dungitaj jare post kiam tabelo de iliaj mortigitoj kaj sanigitoj estis priekzamenita. La dispensario havis enspezon de ĉirkaŭ 200 pundoj jare kaj disdonis ĉirkaŭ 160 pundojn da medikamentoj ĉiujare. Tio daŭris tiel ĝis la jaro 1868 kiam la Hospitalo kaj Dispensario de Monmouth malfermiĝis sur Cartref, St James' Square, en 1868.
Srbice (Mochtín)
Srbice situas en katastra teritorio Srbice u Mochtína kun areo 2,77 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
SET
La vorto havas plurajn signifojn:
Tramtransporto en Brno
Tramtransporto en Brno estas tramtransporto en la dua plej granda urbo de Ĉeĥio, en Brno. La sistemo sekurigas Dopravní podnik Města Brna (DPMB).
DPMB en 2012 praktikis tramtransporton sur 70,4 km de tramvojoj, sur kiuj veturis 13 linioj, markitaj per numeroj 1 ĝis 13, kun suma longeco 139 km. La reto de tramoj en Brno tiel estas la dua plej granda (post Prago).
György Kovács (verkisto)
KOVÁCS György (kovaĉ) estis rumanuja hungara verkisto naskita en Küsmöd la 27-an de aprilo 1911 kaj mortinta en Târgu Mureș la 22-an de oktobro 1990.
Biografio
György Kovács lernis la bazlernejon en Nagykend, la mezlernejon en Nagyenyed. Liaj unuaj verkoj aperis en Enyedi Újság kaj en Ellenzék. Li komencis, sed pro materialaj kaŭzoj ne povis fini la universitaton de Kluĵo. Li fariĝis ĵurnalisto ĉe Ellenzék, poste Brassói Lapok, sed oni maldungis lin pro liaj radikakaj konceptoj. Li aliĝis al movado vilaĝesplora de Erdélyi Fiatalok (1930). Ekde 1945 ĝis 1950 li estis redaktoro de Szabad Szó, poste Népújság de Târgu Mureș; iomtempe li estis redakciano de Utunk, Korunk kaj Igaz Szó, kunlaboranto de Falvak Népe kaj Előre.
3354 McNair
3354 McNair estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
La nomoj de la planedetoj 3350 al 3356 (ĉiuj malkovritaj elde Anderson Mesa) honoras la sep kosmonaŭtojn mortigitajn en la katastrofo de Challenger.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
540
En la jaro 540 post Kristo okazis, interalie:
Papendorf (Antaŭpomerio)
Papendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Uecker-Randow-Tal de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mózes Keserű
Mózes KESERŰ [keŝery] estis hungara astronomo, titulara episkopo, kanoniko, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis baróthi.
Li naskiĝis en Barót la kaj mortis en Koloĵvaro la.
Kariero
Mózes Keserű frekventis gimnazion en Székelyudvarhely, poste li lernis teologion en liceo de Gyulafehérvár. Li estis teologo, helpastronomo, bibliotekisto de 1827 de Biblioteko Batthyaneum de Gyulafehérvár. Li ankaŭ instruis matematikon en la loka liceo. Li pristudis astronomion en Vieno inter 1840 kaj 1842 kaj reveninte, li fariĝis "canonicus astronomus". En 1843 li modernigis la observatorion. Li faris ankaŭ meteologiajn observadojn. Ĝis 1851 li faris ankaŭ sciencajn laborojn. En 1853 li kanonikiĝis. Li publikigis raportaĵojn hungare kaj fremdlingve pri siaj esploradoj.
Budmerice
Budmerice (hungare Gidrafa, germane Pudmeritz) estas vilaĝo en okcidenta Slovakio en distrikto Pezinok. Ĝi troviĝas en valo de rojo laŭ flankovojoj proksime sur la montopiedo de montaro Malgrandaj Karpatoj sur geomorfologia tuteco Trnavská tabuľa en la valeto formita per rojo Gidra. La vilaĝo estas dista 35 km de ĉefurbo de Slovakio Bratislavo kaj 17km de urbo Trnava.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1296 sub la nomo Pumurich. Hodiaŭan nomon ĝi akiris en jaro 1948. Origine ĝi apartenis al nobelara familio el kastelo Červený Kameň. En 1705 la Habsburgoj tie venkis armeon de Francisko Rákóczi la 2-a. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gidrafa 1806 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Budmerice 1969 homoj, (19322 slovakoj).
Memoraĵoj
En la vilaĝo troviĝas romantika kastelo kiu estas kultura memoraĵo kaj apartenas al slovakaj verkistoj.
Gravaj personoj
La vilaĝo estas naskiĝloko de slovaka poeto, ĵurnalisto Rudolf Fábry.
Naturprotekto
Sur la teritorio kuŝas protektita teritorio naturrezervejo:
Fluoroanizolo
Fluoro-anizolo aŭ C7H7FO estas organika aromata kombinaĵo, apartenanta al la familia grupo de la fluoridoj, senkolora oleeca likvaĵo, uzata kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj. Ĝi estas produktebla per interagado de la anizolo kaj hipofluorita acido krom aliaj manieroj. Ĝi estas solvebla en kloroformo sed nesolvebla en akvo, tamen iom post iom fluoro-anizolo reakcias kun ĝi. Ĝi prezentas la fenilan ringon inter metoksa grupo (H3C-O-) kaj fluoratomo.
p-fluoro-anizolo estas konvena peraĵo por la sintezoj de sennombraj derivaĵoj, inklude de fluoro-kombinaĵoj, ketonoj kaj heterociklaĵoj kun potencaj biologiaj interesoj. Fluoro-anizolo estas raportita ankaŭ kiel grava farmaciaĵo, pesticido kaj peranto en la produktado de la ekrano por likva kristalo.
31470 Alagappan
31470 Alagappan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Perry Alagappan, rekompensita kiel plej bona en sia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri science de la medio. Li gajnis ankaŭ la premion Philip V. Streich Memorial Award. Li estis lernanto ĉe la Clear Lake High School de Houston (Teksaso, Usono).
Gregorio la 1-a
Sankta Gregorio la 1-a aŭ Gregorio la Granda (naskiĝis en ĉirkaŭ 540 en Romo - mortis la 12-an de marto de 604 samloke) estis grava papo de 590 ĝis 604. Li elpensis la strukturon de la mezepoka papa institucio, li estis grava teologo, sociala, liturga kaj morala reformisto. Oni ligas al li la gregorian ĉanton.
Li estas unu el la nuraj du papoj (kun Leono la 1-a) agnoskitaj Doktoroj de eklezio fare de la Katolika eklezio; li estas ankaŭ unu el la kvar ĉefaj Patroj de la Eklezio kun la sanktaj Ambrozio, Aŭgusteno kaj Hieronimo.
Vivo
Gregorio estis filo de Gordianus kaj Silvia, membroj de gravaj patriciaj familioj el la Anicia-genro. Lia praavo estis papo Felikso la 3-a (regis 483–492).
Dum lia junaĝo, la lombardoj okupis Romon en 568. Li iĝis en ĉirkaŭ 572  praefectus urbis (urba prefekto, administra gvidanto), sed li abdikis post du jaroj. Lin altiris la monaĥa vivo kaj tiel la patran heredaĵon, la palacon sur la Caelianus-holmo, li transformis al monaĥejo de Sankta Andreo. Li mem ne iĝis abato de la monaĥejo, sed elspezis sian monon por fondi pluajn ses abatejon en Sicilio.
La papo Benedikto la 1-a (r. 575–579) nomumis lin al diakono de Romo, papo Pelagio la 2-a (r. 579–590) sendis lin kiel nuncio al Konstantinoplo (579).
Oni elektis lin papo en 590 - li plendas en leteroj, ke kontraŭ lia volo - kaj li decidis iĝi papo de la popolo. Li importis tuj grenon el Sicilio por mildigi mizeron de la malsatantoj (pro la lombardaj atakoj).
Li centrigis la tutan papan administradon kaj batalis kontraŭ la koruptado, kristanigis la lombardojn, apogis la bizancan reganton Fokas, kiu trompis lin.
Li komencis en 596 fondi misiojn al Anglio kaj apogis eĉ militojn por la kristanigo. Se per le misioj li sukcesis inokuli la evangelian pensmanieron, rilate metodojn tamen en siaj leteroj troviĝas ankaŭ neŝatindaj esprimoj, instigoj procedi eĉ perforte por la konvertigo de paganoj, kiel li skribas al sankta Eterberto, reĝo de Kent, rememorigante la konduton de Konstanteno, imperator pssissimus (tre religia imperiestro), aŭ kiel elvokas la simbolon de rinocero, en pagana epoko utiligita por torturi la kristanajn martirojn kaj nun direktigenda kontraŭ la paganoj (vidu Bibliografion).
Li estas entombigita en la Baziliko de Sankta Petro en Romo.
Verkaro
Gregorio estas la sola papo, kiu servis inter la 5-a kaj la 11-a jarcentoj, de kiu restas signifa kvanto de liaj skribaĵoj. Historiisto Norman P. Cantor skribis tion pri li "'Lia karaktero [de Gregorio] estas enigma. Unuflanke li estis decidema kaj talenta administranto, lerta kaj lerta diplomato kaj gvidanto, kiu montris vizion kaj sofistikecon; Aliflanke liaj verkoj prezentas malsaĝan kaj superstiĉan monakon, malfavoran al edukado, limigitan teologon, kiu dediĉas troan sindonemon al sanktuloj, mirakloj kaj amuletoj '"- kiel iu ajn alia eŭropano de sia epoko, oni povus kaj rajtus aldoni.
Li postlasis jenan verkaron:
Krome la gregoria ĉanto, unu el la stiloj de mezepoka muziko, nomiĝas laŭ li. Oni ne scias, ke li mem verkis himnojn - plej multaj tiutempaj himnoj estis publikigitaj anonime - lia influo al la eklezio kaŭzis la nomon de la stilo.
Kulto
Gregorio estis sanktuligita de papo Bonifaco la 8-a en 1295. Ekde la jaro 1969 lia oficiala katolika memortago estas la 3-a de septembro.
Bibliografio kaj referencoj
Storia de papi, M. Grescht-E, Guerriero, San Paolo, 1994
Giorgio Cracco, Alle origini dell' Europa: Gregorio Magno, Rubettino, 2001.
NGC 3513
NGC 3513 (aliaj indikoj — ESO 502-14, MCG -4-26-21, UGCA 224, IRAS11013-2258, PGC 33410) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
10051 Albee
10051 Albee estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Marc D. Albee, profesoron ĉe Kalifornia Instituto de Teknologio pri geologio kaj planedoscienco. Li tenis multenombrajn postenojn, inkluzive scienca direktoro de Jet Propulsion Laboratory, scienca responsulo de la misio Mars Observer, kaj estis la ĉefa persono en multenombraj sciencaj misioj rilataj al Marso.
Mézy (stacidomo)
Mézy estas franca varstacidomo sur linioj Mézy - kaj  -, situanta en  Mézy-Moulins, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
17748 Uedashoji
17748 Uedashoji estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Saĵi (nun en Tottori, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana profesia fotisto Ŝoĵi Ueda (japane 植田正治, Ueda Shōji, 1913–2000), fama tra la tuta mondo. Aktiva dum preskaŭ 70 jaroj, li faris grandajn kontribuojn al la plibonigo de la fotografia tekniko. Ueda estis prezentitaj por la Ordeno de la Kulturo far de Francio en 1996.
Estonaj eŭro-moneroj
Al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II Estonio aliĝis la 27-an de junio 2004, kaj la transiro de la estona krono al la komuna eŭropa monunuo okazis la 1-an de januaro 2011.
(13968) 1991 RE7
(13968) 1991 RE7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Estonaj eŭro-moneroj
La estonaj civitanoj dum la resendependiĝo de sia ŝtato dum 1991 donis altan simbolan signifon al la fakto denove havi sendependan nacian valuton, la estonan kronon, kaj integran nacian limon. Samtempe post la jaroj de okupiĝo fare de Sovetunio kaj deviga orientiĝo precipe al la orientaj kaj sudorientaj najbaraj ŝtatoj, la civitanoj tre orientiĝis al la malaj direktoj, al la Eŭropa Unio okcidente kaj aparte al la najbaraj ŝtatoj en Skandinavio nordokcidente. La estonaj eŭro-moneroj sekve samtempe esprimas la nacian integrecon de Estonio, per bildigo de silueto de la estona ŝtato plus la ŝtata nomo Eesti en la estona lingvo, kaj la eŭropecon de la lando, per la transpreno de la 12 eŭropaj steloj.
Ĉiuj estonaj eŭro-moneroj portas la saman desegnaĵon: bildon de la silueto de la ŝtato Estonio. La aŭtoro de la estonaj eŭro-moneroj estas de la grafikisto Lembit Lõhmus, kiu klarigis, ke liaopinie estas nur malmultaj landoj de Eŭropo, kiuj havas tiom facile memorigeblan ŝtatan silueton. La estonaj civitanoj inter la 4-a kaj la 11-a de decembro 2004 havis la demokratian eblecon mem elekti inter dek proponitaj motivoj por la estonaj eŭro-motivoj, kaj decidiĝis por tiu ĉi.
La estonaj eŭro-moneroj cetere produktiĝas en Finnlando.
Én, Te, Ő...
Én, Te, Ő... (Mi, Vi, Li/Ŝi...) estis hungarlingva revuo inter 1925 kaj 1931, redaktita kaj eldonita de Jenő Damó en Timișoara (Rumanio). Ĝi aperigis erotiktemajn poemojn, novelojn, rakontojn de elstaraj enlandaj kaj eksterlandaj aŭtoroj. Ĝiaj desegnaĵoj estis kreitaj de lokaj belartistoj.
Srnojedy
Municipo Srnojedy situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, ĉe bordo de rivero Elbo, 8 km okcidente de la centro de urbo Pardubice. De la jaro 1964 ĝis la jaro 1993 Srnojedy estis parto de urbo Pardubice, nun ĝi estas ree memstara komunumo. Vivas ĉi tie.
Carlos Gomes Júnior
Carlos Domingos Gomes Júnior (naskiĝis la 19-an de decembro 1949) estas la aktuala ĉefministro de Gvineo Bisaŭa. Li antaŭe estis ĉefministro de la 10-a de majo 2004 ĝis la 2-a de novembro 2005, kaj estis renomumita je tiu posteno la 25-an de decembro 2008. La politikisto estas la prezidanto de la politika partio "Afrika Partio por la Sendependeco de Gvineo kaj Kabo-Verdo" (portugale Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo Verde, PAIGC) ekde la jaro 2002 kaj neformale ofte nomatas "Cadogo".
Srnojedy
Historio
Unuafoje la vilaĝo estas en historiaj dokumentoj rememorata en la jaro 1410, kiam ties posedanto, Jan el Srnojedy nomata Tluch, procesis pro heredaĵo ĉe la Kortega juĝo en Prago. La kverelon decidis reĝo Venceslao la 4-a. En la jaro 1462 Srnojedy fariĝis havaĵo de senjoroj el Ohnišťany kaj en la jaro 1502 de la urbo Chrudim. Tiam estis ĉe Srnojedy muelejo kaj proksime de ĝi estis hereda prampasejo kaj loĝis ĉi tie ankaŭ metia fiŝkaptisto. En la jaro 1547 okazis kontraŭreĝaj ribeloj, kiujn ĉeestis ankaŭ la urbo Chrudim. Post subpremo de la ribeloj imperiestro Ferdinando la 1-a konfiskis de Chrudim urban havaĵon, inter ĝi ankaŭ vilaĝon Srnojedy. Tiun de la reĝo aĉetis Jan el Pernštejn kaj alligis ĝin al la senjorejo Pardubice. Sed post mallonga tempo vendis tutan senjorejon Jaroslav el Pernštejn al la Reĝa kamero. La tridekjara milito estis katastrofo ankaŭ por Srnojedy. Plejparto da bienoj dezertiĝis, kaj nur post longa tempo revenis en la vilaĝon normala stato. Rapida disvolvo de la komunumo ekestis nur en 1950-aj jaroj kaj daŭras ĝis nun.
Memorindaĵo
En centro de la vilaĝo estas monumento al la viktimoj de la unua mondmilito.
Interesaĵoj
Proksime de la vilaĝo troviĝas signifa paleontologia lokaĵo el kretacea epoko. La natursciencisto Antonín Frič priskribis kreaĵon de ĉi tie. Li supozis, ke temas pri dinosaŭro (Albisaurus scutifer). Sed tio ne konformiĝis, pli eble temas pri ostoj de aligatoro.
En Srnojedy estas haltejo de ekskursa ŝipo "Arnošt", kiu veturas ĉi tien el sia hejma haveno ĉe Vonka-ponto en Pardubice.
Muzeo pri tanistmetia kaj urba historio (Hirschberg)
La Muzeo pri tanistmetia kaj urba historio (germane: Museum für Gerberei- und Stadtgeschichte) troviĝas en Hirschberg (Saale), Saalgasse nr 2.
Historio de la konstruaĵo
La muzeon gastigas iama oficejo de la leda fabriko rekte ĉe la en 1997 malfermita Heinrich-Knoch-ponto. Tiu laborejo destinis en la 20-a jarcento pri la ekonomia kaj urba profilo de la urbo.
Ĝis 1945 la fabriko estis la pli granda en la farado de plandumaj ledaĵoj. Pli ol 2 milionoj da kvadratmetroj da supraj ledaĵoj por ŝuoj kaj vestaĵoj forlasis la fabrikon. En 1992 ĝi bankrotis kaj malkonstruo iĝis de 1993-96.
Por konservi kaj dokumenti la 250 jarojn daŭrintan historion de hirschberg-a ledofarado la urbo akiris la monumentprotektitan oficejon de la eksa fabriko, ties arkivon kiel ankaŭ multe da iloj kaj objektoj ledofaradaj.
La ekspozicioj
Post alternantaj nedaŭraj ekspozicioj je la komenco, oni instalis post la finrestaŭrado la daŭran ekspozicion kun la titolo De la bovino al la ŝuo por montri kiel eble plej interese la vojon de la bestofelo neprilaborita ĝis la finfarita ledaĵo.
Tanistaj kaj ŝufaristaj maŝinoj i.a. videblas kaj la historia oficejo kun en origina stato konservita lifto facile imagebligas la iaman uzon de la tuta komplekso. En la arkivejo estas pli ol 3000 aktaj unuoj kiuj invitas al industrihistoriaj reserĉadoj.
La urbo ĝis 1989 troviĝis en por neapudloĝantoj restriktita areo de GDR. Pri la vivo ĉe la landlimo interngermana informas pluraj fotoserioj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 96
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Esperanto (ŝipo)
Esperanto estas hispana ŝipo, la unua ZEO en la mondo. La Navigacia Matrikulo, la oficiala dokumento por identigo de la ŝipo, estas eldonita en Malaga (Hispanio) 1886 kaj li estis uzata ĝis 1966.
Laŭ informoj la ŝipo "Esperanto" navigis kutime inter Kanariaj havenoj. Tiu ŝipo servis navigante longajn 70 jarojn kaj 1966 oni dronigis ĝin por ke ĝi servu kiel protektilo por la haveno Las Palmas de Gran Canaria (la loko nun plene kovrita pro nova avenuo konstruita marborde).
Vidu ankaŭ
Esperanto (kargogŝipo) en la itala vikipedio
Perkomputile ciferece stirata
CNC estas akronimo por Computer(ized) Numerical(ly) Control(led) (= perkomputile ciferece stirata) kaj rilatas al perkomputila programado de ilproduktaj maŝinoj, kiuj - surbaze de CAM-generita programo - el metalaj (aŭ ali-materiaj) blokoj skulptu rapide kaj precize grandan nombron de kompleksaj partoj uzotaj kiel iloj en maŝinoj por aliaj produktoj. La programado sekvas kutime la normon ISO 6983 (aŭ en Usono al EIA-274-D, alinome G-kodigo).
CNC komenciĝis fine de la 40aj jaroj kiel pluevoluigo de (ne-diĝitaj) NC-maŝinoj (Numerically Controlled). NC-tekniko jam vaste uziĝis dum la Dua Mondmilito, por pli akceli la produktadon de armiloj oni insiste laboris pri la pluevoluigo al CNC, tamen ne sufiĉe rapide, por ke CNC ludu rolon en la vetarmado.
Ocampo (Tamaulipas)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12477 loĝantojn. El tiuj estis 6240 viroj kaj 6237 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1932,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 350 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 80 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 11857 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 40 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,337 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8777 de la loĝantoj de Ocampo en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1089 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 12,41 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 11,35 % (584 el 4329), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 13,49 % (505 el 4448).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 10363 personoj apartenis al la katolika religio kaj 776 personoj al la protestantisma religio. 200 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 518 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fran Janjiĉ
Junaĝe li aperigis beletrajn tradukojn el la kroata, i.a. en Literatura Mondo, kaj la romano Ano de l'ringludo de D.Šimunović povis publikiĝi en la ĉina pere de lia esperantigo. Li instruis Esperanton ĉe la Zagreba Universitato.
Fall Out Boy
Fall Out Boy estas alternativa rokbando el la antaŭurboj de Ĉikago (Ilinojo), kiu formiĝis en 2001. La bando konsistas el Pete Wentz (baso, helpanta kantanto), Patrick Stump (gvidanta kantanto, gitaro), Joe Trohman (gvidanta gitaristo), kaj Andy Hurley (tamburoj).