cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La tombejo sub la muzeo
El la tombejo ĉeestanta sub la Muzeo, estis translokigita al la marbordo unu tombon, kiu nun troviĝas apud la kiosko de fama glaciaĵisto, ĝi estas ĉambroforma tombo de la greka periodo, trovita dum la prifosadoj por la fundamentoj de Palazzo Piacentini, kiu estis eligita de la origina loko kaj metita kiel ornamaĵo inter la Marbordo Italo Falcomatà kaj Korso Vittorio Emanuele la tria, uzita ĝis antaŭ kelkaj jaroj kiel bazo por la monumento al Ibico, nun translokita al alia loko.
Luigi Vanvitelli
Infana kaj juna aĝo
Naskiĝinta hazarde en Napolo de familio de artistoj devenanta de Amersfoort, Nederlando, Lodewijk estis filo de Gaspar van Wittel, fama pentristo loĝanta en Romo ĉe la papo ekde 1674. Italigita kiel Luigi Vanvitelli, li komencis sian agadon kiel pentristo kaj poste iĝis arkitekturisto - unu de la plej gravaj arkitektoj en Italio dum la tempo inter Baroko kaj Novklasikismo.
Vanvitelli ĉerpis inspiron el famaj arkitekturistoj barokaj, kiel Gian Lorenzo Bernini, Francesco Borromini, Carlo Fontana, Filippo Juvarra, kaj studadis la verkojn de arkitekturistoj vivintaj antikve kaj dum la Renesanco. Li amikiĝis kun Nicola Salvi kaj aliĝis la Akademion de Arkadio.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La tombejo de Santa Caterina
La rom-greka tombejo Santa Caterina estis malkovrita en marto 1883 dum elfosadoj faritaj de la loka Urba Muzeo. La vasta tombejo etendiĝis pli ol kvarcent metrojn kaj ĝiaj tomboj situis en malsamaj profundoj, eĉ preter la sep metrojn de la praa kampara nivelo. Ili estis diversspecaj: kapuĉine, skatole, kave. La tombovaroj trovitaj estis malabundaj. Argila urno kun kremacio ankaŭ estis trovita.
Luigi Vanvitelli
En Romo
En 1732 li partoprenis la konkursojn pri la fasado de Sankta Johano en Laterano kaj pri la Fontano Trevi, kiuj enkondukis artan releviĝon de la Papa Ŝtato sub la iluminita regado de Klemento la 12-a; la projektoj de Vanvitelli, agordiĝantaj al la novaj inklinoj novklasikaj, plaĉis, sed juĝantaro preferis projektojn laŭ baroka arto. Kvankam li ne gajnis premiojn, li sukcesis sin rimarkigi kaj akiri la postan jaron gravan taskon en la Papa Ŝtato, pri la haveno kaj la lazareto de Ankono.
18244 Anneila
18244 Anneila estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Luigi Vanvitelli
Verkoj en Ankono kaj apude
Dum la konstrukcio de la ankona haveno, Vanvitelli elpensis grandan artefaritan insulon, kvinangulan, ene de la haveno mem, por la Lazareto (1733 - 1738). Sur la insulo li kreis konstruaĵon kunmetante kvinangulojn samcentrajn. En la centro estas la eta preĝejo de Sankta Roĥo. La ravelino celas la plenan maron.
18244 Anneila
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita-usona astronomino Anneila Sargent, profesorino ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio kaj direktorino de la Radio Observatorio de Owens Valley. Ŝi estas konata pro sia revoluciaj observoj de ĉirkaŭ junaj steloj, uzinte novigantan milimetran interferometron.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La tombejo de Santa Caterina
De ĉi tiu tombejo devenas ankaŭ la tomba titolo de Kresimeno, kiu vivis en la 3a-4a jarcento post Kristo, kiu estas konservata en la Nacia Muzeo de Reggio de Kalabrio.
Luigi Vanvitelli
Verkoj en Ankono kaj apude
En Ankono Vanvitelli kreis ankaŭ la Novan Kajon kun ĝia monumenta eniro (la Klementa Arko) kaj la Jezuitan Preĝejon, kies konkava fasado prezentas la havenan arkon.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La tombejo de Santa Caterina
En 1886 alia cinera urno estis trovita enhavanta bruligitajn ostojn kaj argilajn kruĉojn.
2023 Asaph
2023 Asaph estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1952 en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Luigi Vanvitelli
Reveno en Romon
Kiam li revenis en Romon, li ricevis oficon de arkitekturisto ĉe la Baziliko de Sankta Petro; tiun oficon li tenis dum sia tuta vivo.
Reĝejo de Kaserto
En 1750 la reĝo de Napolo, Karlo de Burbono petis de Vanvitelli la projekton de nova reĝejo apud Kaserto, facile atingebla de la ĉefurbo, Napolo, sed ekster ĝi, simile al Versailles apud Parizo. La palacon, konstruota apud nova urbo (poste konstruita sen respekto de la elpensoj de Vanvitelli), provizis per akvo la monumenta Karola Akvedukto, projektita de Vanvitelli laŭ la ekzemplo de la romiaj akveduktoj.
La Reĝejo de Kaserto estas la plej grava verko de Vanvitelli. Tre bone prizorgita en ĉiuj detaloj kaj aranĝata laŭ kvar monumentaj kortoj, ĝi havas ĉe la fronto scengrandiozan parkon ekspluatantan naturan deklivon por artefarita akvofalo giganta kun fontanoj kaj statuoj. En la palaco rimarkindaj estas la honora ŝtuparego, la kapelo, la teatro. Mankas la kvar planitaj turoj kaj la planita kupolo.
Post la morto de Luigi Vanvitelli en 1773, la konstruado de la Reĝejo estis daŭrigata de la filo Carlo (Napolo, 1739-1821).
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La prifosadoj de Piazza Italia
Kun la restarigo kaj restrukturado aranĝita komence de la nova jarmilo en Piazza Vittorio Emanuele la dua (konata kiel Piazza Italia ) grava arkeologia ejo ekaperis. Pli precize, la ripetaj elfosaj kampanjoj faritaj inter 2000 kaj 2004, faritaj en la sudorienta areo de la placo, aperigis areon kun konsiderinda historia intereso, atestante ke la areo ĉiam estis en la centro de la komercaj agadoj de la urbo, rekonebla per la interkovro en ses metroj de dek unu konstrufazoj, de la sepa jarcento a.K.. ĝis la komenco de la 19a jarcento p. K.
2023 Asaph
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Asaph", en honoro al la usona astronomo Asaph Hall.
Jarrapellejos
Jarrapellejos [ĥarapejEĥos] (1914) estas romano de la hispana romanisto kaj verkisto Felipe Trigo. Temas pri romano ofte eldonita kaj eĉ kinigita, kiu denoncas la kacikismon en la hispana socio de tiu epoko, ekzemple utiligante la historiajn eventojn kiu okazis pro la krimo de Don Benito inter 1902 kaj 1905. La romano ligas ĝin kun la romanaro de la realismo pro tio, ke ĝi respegulas la vivon de kamparana regiono Ekstremaduro, sed ankaŭ kun la verkaro de la grupo de la Generacio de 98, pro tio, ke ĝi kritikas akre la rolon de la kacikoj en la vivo de la popolo, tio estas ke ili decidas pri ĉiuj aferoj xcu sociaj, politikaj, ekonomiaj aŭ eĉ pri la privata vivo de la vilaĝanoj. Jarrapellejos estas la nomo de la kaciko.
La romano estis kinigita per hispana filmo de sama nomo.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
La prifosadoj de Piazza Italia
Iuj hipotezas, ke ĝi estas la Agoro en la greka epoko kaj poste la Forumo en la romia epoko, sed la nuna stato de la elfosadoj ankoraŭ ne permesas al ni esti certaj.
En la malsupra tavolo, la plej antikva el la arkaika greka periodo, iuj fragmentoj de ceramikaj kaj ŝtonaj muroj estis trovitaj, organizitaj laŭ ortogonala aranĝo, kiu koincidas kun la itinero de la supra Roma epoko. Kvar rektangulaj ĉambroj troveblas al ĉi tiu dua fazo, kies muroj estas karakterizitaj per duobla konstrufazo, koincidanta kun la supermeto de malsamaj materialoj, kaj eble ligita al la interrompoj suferitaj pro la tertremo, kiu detruis la urbon ĉirkaŭ la mezo de la IV-jarcent o p.K.
La tria fazo (bizanca) devenas de la 6a - 10a jarcentoj, kaj estas rekonebla per la ĉeesto de iuj ĉambroj uzitaj por komercaj agadoj, kun putoj kaj cisternoj, ene de kiuj troviĝis moneroj, kiuj atestas la gravecon de Reggio en la kunteksto de mara. komerco de la Orienta Romia Imperio.
Muro ĉirkaŭ 12 metrojn longa probable apartenas al la 12-a jarcento, en la normanda periodo; tiu muro kiu limas konstruaĵon, subdividitan en pli malgrandajn ĉambrojn, sidejon de manmetiaj agadoj, rilataj al la laborado de bronzo. Konfirmas la ekonomian kaj komercan viglecon de la areo en la alta mezepoko, multaj trovaĵoj: bronzaj moneroj (kelkaj kun arabaj indikoj), glazurita ceramiko de sicilia-magreba origino, vitro, metaloj kaj eĉ ora tarì (araba monero disvastigita en Sicilio).
La dek-kvara jarcento, en la Angevina periodo, povas esti identigita en serio de konstruaĵoj artikitaj ene de la sama bloko, kiuj plejparte konservas la saman tendencon kiel la subestanta grek-epoka strukturo. Ankaŭ ĉi-kaze estas multaj stokejoj, limigitaj per muroj el malriĉa materialo de loka origino.
La celo de la ejo kiel publika loko, kaj poste placo, devenas de la deknaŭa jarcento : ĉirkaŭita de akvodreniloj, ĝi verŝajne enhavis basenojn kun fontanoj. Troviĝis ankaŭ la originala fundamento de la bazo, kiu ekde 1828 gastigis la statuon de Ferdinando la 1-a de Burbono, tiam anstataŭigita per la nuna monumento, kiu reprezentas Italion, dediĉita al Vittorio Emanuele la dua, kaj de kiu la placo prenas sian nomon.
Dum la prepara elfosa kampanjo, granda flanka muro estis trovita en la plej profunda tavoliĝo, kiu supozeble apartenas al granda templo. Nuntempe ne ekzistas multaj aliaj informoj, ĉar ĉi tiu muro etendiĝas multe preter la elfosa areo. Krome, la sondado malkaŝis, ke ĉirkaŭ 4 metrojn profunde estas metala maso de ĉirkaŭ 2 metrojn longa, kiu plej verŝajne estas statuo, kiu konsentus kun la hipotezo de la templo.
La Akropolo
Laŭ la restaĵoj de la plej malnova urbomuro situanta malantaŭ la urbocentro, la monteto de la Savanto plej verŝajne konsistigis la akropolon de Reggio. Tiam same kiel hodiaŭ, fakte, la alta areo konsistanta el la montetoj de la Angeloj de la "Trabocchetto" reprezentis la unuan kernon de la urbo dum la arkaika fazo.
Plej verŝajne la murzono de la palaiapolis (kiu estis la arkaika urbo fondita en la oka jarcento a.K.).de la kalcid anoj ) havis, kiel la malsupran angulon de la muroj, kiuj descendis de la akropolo, ĝuste la areon de la nuna kastelo. En la helena periodo, kun la pligrandigo de la urbo al la maro, la muroj, kiuj en la polis de la klasika periodo fleksiĝis norden, tiam malsupreniris al la haveno; la arkeologia loko de la "Grekaj Muroj" ĉe la marbordo montras la angulon de la muro.
La Odeono aŭ la Bouleterion
De la elfosadoj faritaj en 1922 de Paolo Orsi inter via del Torrione, via Tripepi, strato XXIV Maggio kaj strato San Paolo, ekaperis la restaĵoj de publika strukturo situanta ene de la muroj, ĉirkaŭ cent metrojn de la sankta areo de la Griso -Laboccetta bieno.
Ĝi estis komence identigita de la arkeologo kiel la Odéon de la urbo - konstruaĵo simila al teatro de modestaj dimensioj dediĉita al kantekzercoj, muzikaj prezentadoj kaj poeziaj kaj muzikaj konkursoj - dum hodiaŭ la teorio, ke ĝi estas la restaĵoj de la Bouleuterion, plifirmiĝas. . aŭ la Ekklesiasterion, la konstruaĵo por la kunvenoj de la popola asembleo, do ne estas neprobabla ke la kunveno dezirata de Timoleón kaj la rheĝjaj strategiistoj en 344 a K okazis tie. Paolo Orsi trovis tri ioniajn kapitelojn ornamitajn per volutoj, palmetoj kaj ovoloj ne malproksime de la konstruaĵo, probable subtenataj de lignaj kofroj, kiuj, laŭ la arkeologo, estis uzotaj por la scenografio de la tribuno.
La restaĵoj povas esti datitaj inter la 4-a kaj 3-a jarcentoj a.K.., kaj de la konstruaĵo restas tre malmulte videbla. Laŭ tio, kio restas, oni povas supozi, ke la strukturo, kun cirkla plano, konstruita kun kvadrataj kalkŝtonaj blokoj, havis ŝtuparon de ĉirkaŭ dek kvin ordoj, kiuj povus enhavi ĉirkaŭ 1.500-1.600 sidlokojn. Pri kovraĵo oni ne povas supozi, sed verŝajne estis perimetra muro ĉirkaŭanta la areon.
Romaj varmobanejoj
De elfosadoj faritaj dum la aranĝado de la marbordo post la tertremo en 1908, aperis la ruinoj de unu el la ok termofontaj instalaĵoj probable ĉeestantaj en la unuaj jarcentoj post Kristo., periodo en kiu Regium floris kiel romia municipium. Konsiderante la grandecon de la naĝejoj kaj ĉambroj, la banoj eble estis establoj administrataj de privataj personoj, eĉ se parto de la perimetro ŝajnas daŭri sub la ekzistanta vojo kaj eble enhavis aliajn servareojn, kiel bibliotekojn. aŭ gimnastikejojn kiel ofte troviĝas en aliaj lokoj en Eŭropo. La centra ĉambro-medio, ornamita per sugestia mozaiko kun geometriaj elementoj en nigraj kaj blankaj kaheloj, funkcias kiel ligo inter la aliaj ĉambroj. Ĉi tiun centran ĉirkaŭaĵon atingas diversaj enirejoj, kiuj sugestas, ke la ĉefa enirejo al la banoj povus esti de la mara flanko, same kiel de la supra flanko, direkte al la proksima komerca agado de la haveno aŭ la areo de la forumo situanta proksime al la konstruaĵo .. Sankta Georgo. Estas notinde, la kutima romia inĝenieco en la varmobaneja dezajno, la perfekta orientiĝo de la elementoj: la malvarma plonĝ-bazeno ( frigidarium ) norde, la varma plonĝ-bazeno ( calidarium ) okcidente, por ekspluati la tutan daŭron de la suna varmo.
La frigidarium estas rekonebla ne nur pro sia pozicio, sed ankaŭ pro la tegaĵo de la bazeno en opus signinum (akvorezista gipso uzata kiel tegaĵo por verkoj enhavantaj akvon, konsistanta el miksaĵo de kalko kaj dispremitaj kaheloj, kiuj donas al ĝi la rozkoloron) kaj pro la foresto de la varmigita fundo kaj de la tuboj por hejti ĝin. Male, la kalidario, videbla de la vojo (aliro al la loko nuntempe ne eblas), klare montras ĉirkaŭ la aranĝo de la terakotaj tubuloj, la vertikalaj elementoj apogitaj al la muro por la cirkulado de la varma aero venanta de la forno. Ĉirkaŭ la kuvo, kiel en aliaj lokoj en Eŭropo (ekzemple la banurbo de Welwyn, Britio ) estas muro, kie la gastoj de la banoj povis sidi, ĉar la bano konsistis el simpla merĝado aŭ en natatio, kiel en moderna naĝejo. Tre interesa estas la defluilo de la tanko sur la fundo, kiu permesis ĝin elfluigi por purigado kaj prizorgado, komunikante kun ĝenerala drena kanalo, kaj ebligita per la levita planko sur la "pilae", unu el kiuj estas videbla de la kvadrata truo de la drenilo mem. Alia klare videbla amaso estas metita ĉe (norda) angulo de la apuda ĉambro, probable la tepidario, destinita por varmigi la korpon, sed sen merĝa tanko. La pilae ĉe la Reggio-ejo konsistas el imbrikitaj terakotaj diskoj, dum en aliaj lokoj en Eŭropo estas uzataj diversaj aliaj materialoj, depende de la havebleco de la loko.
La forno, brika tunelo, kie brulis brulaĵo, devus esti tiu videbla de la supra strato, kvankam la brika volbo plejparte mankas. La hejtadsistemo, nomata hypocaustum, tipe uzata en la romiaj banoj de la fruaj jarcentoj, konsistas el la forno, kie la kontinue bruligita materialo varmigis la akvon en metala baseno metita supre, kaj tiam komunikiĝis kun la baseno de la kalidarium. Samtempe la varma aero estis transportata sub la levitaj plankoj kaj eniris la terakotajn tubulojn sub la gipso de la muroj de la kalderario kaj tepidario por hejti la ĉambrojn, kaj poste estis forpelita de kamenoj ekstere.
La banoj devis esti nutritaj aŭ de loka puto, sed ankaŭ probable de akvedukto, konsiderante la proksimecon al la praa haveno kaj la areo de la forumo, eĉ se la ĉeesto de kanalo aŭ kolektujo ne estas evidenta.
Referenco por informoj pri la konstrutekniko de romiaj banoj kaj ekzemploj videblaj en la UK: Tony Rook (2002) Roman Baths in Britain, Shire Publications, Haverfordwest, Pembrokeshire, Uk.
Muroj de la greka urbo
Kiel pruvo de la vasteco de la greka urbo, iuj pecoj de la muroj postvivis la historiajn eventojn. Ekzistas ankoraŭ peco laŭ la marbordo, unu sur la Collina degli Angeli, kaj unu sur la monteto Trabocchetto.
La Arkeologia Superintendenco de Kalabrio hipotezis, ke la krudaj brikaj muroj devenas de la epoko de la tirano Anassila ( 5-a jarcento a.K.). ), sed tiuj en kuiritaj brikoj estas atribuotaj al la tirano Dionysius la dua (en Reggio ekde 356 a. K., kaj poste forpelita en 351 a. K. ), aliaj erudiciuloj opinias anstataŭe, ke la muroj, kiuj atingis hodiaŭ, estas ĉiuj el la fina parto de la 4-a jarcento a.K.
Muroj de la arkeologia parko ĉe la marbordo
La plej konata ejo pri la muroj de Reggio estas tiu nomata "Mura Greche", kiu leviĝas sur la Lungomare Falcomatà proksime al Palazzo Zani. Ĉi tiu peco de muroj devenas de la 4-a jarcento a.K. kaj estus parto de la refortigo farita de Dionisio la 2-a, la urbon fakte konkeris lia patro Dionisio la 1-a, kiu ekloĝis tie konstruante grandan vilaon inter la plej interna muro en la direkto de la montoj kaj la nova ekstera al la maro. .
La ejo konsistas el du paralelaj vicoj de grandaj blokoj el mola grejso kaj havas specialan intereson, ĉar ĝi estas la punkto kie la okcidentaj muroj devias orienten kaj tiel fermas la urbajn murojn de Reggio sude.
Muroj de la Monteto de la Anĝeloj
La muroj sur la monteto de la Anĝeloj, konstruitaj en krudaj brikoj - tio estas kun koto miksita kun pajlo lasita sekiĝi en la suno - estas konservitaj por streko proksimume dek metrojn longa. De la orienta flanko, ekster la antikva urbo, la videbla parto ne superas 3 metrojn, dum de la interno la muro fakte multe pli impresas.
En la konservita sekcio troviĝis:
Muroj de la arkeologia parko Trabocchetto
La muroj estis trovitaj hazarde en 1980 dum iuj konstrulaboroj estis faritaj. La trovita terpeco respondas al la plej alta punkto atingita de la muroj, ĉirkaŭ 114 m smn, reganta la tutan urbocentron, kaj perfekte akordas kun la restaĵoj de la muroj trovitaj en la areo "Collina degli Angeli".
Kei Nakano
Kei Nakano (中野 圭, n. ) estas japana futbalisto.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
Muroj de la arkeologia parko Trabocchetto
En ĉi tiu sekcio evidentiĝas la supermeto de du sinsekvaj konstrufazoj:
Kei Nakano
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Arkeologiaj situoj en Reggio Calabria
Muroj de la arkeologia parko Trabocchetto
Ankaŭ videblas la fostotruoj de la skafaldaro uzitaj por la konstruado de la blokmuro kaj la fundamento de turo kun kvadrata sekcio de grejso.
Elfosadoj de Piazza Garibaldi
Fine de aprilo 2016, ĝuste kiam la arkeologia muzeo estis remalfermita, troviĝis romia tombo devenanta el la 1-a jarcento post Kristo. post la unuaj elfosadoj por la kreo de subtera parkejo en la nordorienta angulo de Piazza Garibaldi. La laboroj de la Superintendenco por Arkeologia Heredaĵo ankoraŭ estas en komenca fazo. Dum la unuaj elfosadoj troviĝis ankaŭ kelkaj amforoj, platoj kaj moneroj, kiuj povas esti ligitaj diversmaniere dum la ĉefa eltrovo de la tombo.
La 9an de majo 2016, post nova testo en la areo antaŭ la centra stacidomo, bazo troviĝis supozeble ligita al la aĝo de la unua trovaĵo.
Lokoj ekster la muroj
Ŝajnas, ke la loko de la antikva Reĝja Kolumno, monumento / lumturo gardanta la Markolon, situas proksime de Cannitello, 15 km norde de la centro de Reggio, same kiel la Templo de Neptuno / Pozidono, pri kiuj fakuloj atestas la realan ekziston.
Loučná nad Desnou
Situo
Loučná nad Desnou situas en valo de supra fluo de rivereto Desná super Velké Losiny sub montoselo Červenohorské sedlo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1494.
La municipo estas naskoloko de mondfama pianisto Alfred Brendel. Vivis ĉi tie ankaŭ Valérie Zawadská.
En la municipo ĝis duono de la 20-a jarcento superis germane parolanta loĝantaro. Post la dua mondmilito la malnovloĝintoj estis ellandigitaj kaj en la devene germana municipo okazis kompleta ŝanĝo de loĝantaro.
Zoltán Oláh
Zoltán Oláh, laŭ hungarlingve kutima nomordo Oláh Zoltán estas hungara baletisto.
Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro
Belarta Lernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro, rumane Şcoala de arte frumoase, publikuznomo Belle-Arte de Kluĵo estis porartist- kaj pordesegninstrua altlernejo fondita en Kluĵo en 1925. Tiu estis la unua belarta altlernejo de Transilvanio.
Zoltán Oláh
Zoltán Oláh naskiĝis en 1982.
Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro
Gvidantaro
Ĝia unua direktoro estis Alexandru Popp (Sándor Papp), kiu de studjaro 1935–1936 retiriĝis el posteno de direktoro. La nova direktoro fariĝis la inĝeniero pri konstruado Victor Vlad kaj vicdirekroro Ştefan Gomboşiu. De 1938 la direktoro fariĝis Romulus Ladea.
Zoltán Oláh
Biografio
Zoltán Oláh akiris baletistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 2001. Lia plej grava instruisto estis Imre Dózsa. Post la diplomo li aliĝis al baletista membraro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 2002 li estis nomumita titulara solisto, post 3 jaroj privata baletisto. Li frekventis baletajn kursojn en Germanio, Aŭstrio, Britio, Hispanio, Usono, Japanio. Li havis rolojn krom Budapeŝto en Havano, Beogrado, Aŭstrio, Ĉinio. Li ricevis plurajn premiojn, en 2018 premion Kossuth.
Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro
Historio
Dum 16 jaroj inter 1925 kaj 1940 enskribiĝis 1059 studentoj 296 en Kluĵo, 122 en Temeŝvaro. La instruado komenciĝis en januaro 1926. Ĝia artistinstruistaro estis ekluzive rumanaj artistoj, sed ili ĉiuj estis transilvananoj kaj ili bonege konis la hungaran lingvon. La studentoj por studi la teoriajn studobjektojn frekventis la kursojn de la universitato (arthistorio Coriolan Petranu; anatomio Victor Papilian; stereografio kaj perspektivo Atanase Popa, pedagogio Gh. Bogdan-Duică, Liviu Rusu). La sidejo de la lernejo estis en la Promenadplaco de Kluĵo en glikurejpavilono projektita de Lajos Pákey en 19-a jarcento. En studjaro 1927–1928 la instituto havis 120 studentojn. La proporcio de hungaraj studentoj estis meznombre 40%. En studjaro en 1927–1928 la nombro de hungaroj atingis kvardek.
Remomaj studentoj en Kluĵo
Tie studis interalie Sándor Mohy, Piroska Makkai, Ferenc Gáll, Jenő Szervátiusz, Zoltán Andrásy, Antal Andor Fülöp, Imre Hajós, János Incze, Júlia Tollas, István Incze, István Moldován, Béla Simon, Júlia Ferenczy, András Kós, Tasso Marchini. La plej gravaj rumanaj strudentoj estis Petre Abrudan, Eugen Gâscă, Teodor Harşia, Virgil Fulicea, Letiţia Munteanu, Ion Vlasiu. La subtenado fare de ŝtato de la fino de la 1920-aj estis pli kaj pli malmulte, sed en novembro de 1930 ĝi ricevis la staton de la ŝtataj lernejoj. La ministerio la 4-an de januaro 1932 ĉesigis la instuton en Kluĵo kaj poste de la mezo de oktobro 1933 ĝi rekomencis sian agadon en Temeŝvaro en Karklubo. La instituto ĉesis definitive en 1940.
Instruistaro en Temeŝvaro
Ricevis katedron tie Aurél Popp, Ion Vlasiu, de 1934 Gyula Podlipny la ununura hungara instruisto.
Remomaj studentoj en Temeŝvaro
Tie studis Júlia Ferenczy, Erzsébet Erdei, András Kós, Júlia Tollas, Tasso Marchini, István B. Szőnyi, Artúr Vetró, Ferenc Kósa Huba, István Olajos, kaj interalie la rumana Lucia Piso-Ladea.
NGC 5793
NGC 5793 (aliaj indikoj — MCG -3-38-38, IRAS14566-1629, PGC 53550) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Belvezet
Belvezet estas malaperinta franca situanta en departemento Lozère, regiono.
NGC 5793
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belvezet
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Belvézetois.
Komuta grupo
En algebro, komuta grupo estas grupo (G, •) tia, ke a • b = b • a por ĉiuj a kaj b en G. La pravigo de tia termino estas tio, ke la grupa operacio • de tia grupo estas, fakte, komuta.
Belvezet
Ĝi nun formas parton de Mont Lozère et Goulet.
Komuta grupo
En adicia notacio por la grupa operacio, komuta grupo kutime nomiĝas abela grupo. La epiteto abela devenas de la nomo de norvega matematikisto Niels Henrik Abel kaj omaĝas lian kontribuon al la grupo-teorio.
Ekzemploj
Konataj ekzemploj de komutaj grupoj estas
Grupoj ne komutaj estas ekzemple
Ĝanata Dal
Ĝanata Dal - hindie जनता दल - estis politika partio de Barato kiu estis formita pere de la arigo de sekcioj de la Ĝanata Partio, de Lok Dal, la Barata Nacia Kongreso (Jagjivan), kaj Jan Morcha unuigitaj la 11an de Oktobro 1988 en la naskiĝtago de Jayaprakash Narayan sub estreco de V. P. Singh. De 1989 ĝis 1990 kaj de 1996 ĝis 1998 ĝi provizis la ĉefministron de Barato gvide de koalicia registaro. Ĝi estis dissolvita en 1999 - la membroj disiĝis en 11 novajn partiojn: unu el ili estas la partio Ĝanata Dal sekulara.
simbolo de la partio Ĝanata Dal estis nigra rado sur verda fono.
Santa Teresa di Riva
Santa Teresa di Riva estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Casalvecchio Siculo, Furci Siculo, Sant'Alessio Siculo kaj Savoca.
Károly Lapis
Károly LAPIS [kAroj lapiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lapis Károly estas hungara kuracisto, profesoro, patologo, onkologo, membro de Hungara Scienca Akademio (1979).
Károly Lapis naskiĝis la  1926 en Túrkeve.
Biografio
Károly Lapis frekventis mezlernejon en Mezőtúr, universitatojn en Cluj kaj Budapeŝto. En 1951 li eklaboris en universitata instituto. Inter 1963-1968 li instruis junajn kuracistojn, krome li estis direktoro de universitata esplora instituto. En 1972 li estis gastoprofesoro, en 1984 esploranto en Usono. Inter 1985-1991 li estis vicrektoro en la medicina universitato en Budapeŝto. Li okupiĝas precipe pri kancero, patologio, onkologio. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 1964-2011.
16075 Meglass
16075 Meglass estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mary Elizabeth Glass, mentorinon de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2003. Ŝi estis instruistino ĉe la Canterbury School de Fort Myers (Florido, Usono).
Dani Molnár
Dani MOLNÁR [molnAr] hungara skuptisto pri bestoj, poeto. Li naskiĝis en Makfalva la -an de junio 1854 kaj mortis en Makfalva la 24-an de aŭgusto 1914.
Kariero
Dani Molnár pristudis la metion pri poterado de sia patro. Li estis memlerninta skulptisto pri bestoj. Li koloris siajn skulptaĵojn. Liaj mecenatoj organizis ekspozicion en palaco de grafo Teleki situinta en placo Szervita. Li verkis ankaŭ poemojn.
25544 Renerogers
25544 Renerogers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rene Rogers, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Sterling Ridge Home School de Woodlands (Teksaso).
Trilussa
Trilussa, anagrama pseŭdonimo de Carlo Alberto Camillo Mariano Salustri (Romo, 26a de oktobro 1871 – Romo, 21a de decembro 1950), estis itala poeto, verkisto kaj ĵurnalisto, ĉefe konata pro siaj verkaĵoj en roma dialekto.
Infanaĝo kaj lernado (1871-1886)
Carlo Alberto Camillo Salustri estis duanaskito de Vincenzo, devena el Albano Laziale, kaj Carlotta Poldi, Bolonjo, tajlorino. Jaron poste, en 1872, ŝia fratino Elisabetta mortis en la aĝo de tri jaroj pro difterio. La ĝenon infanaĝo de la juna Karlo denove trafis du jarojn poste, la 1an de aprilo 1874, pro la morto de lia patro Vincenzo. Carlotta Poldi, post la morto de ŝia edzo, decidis translokiĝi kun malgranda Carlo al strato Ripetta, kie ili restis nur dekunu monatojn, kaj poste transloĝiĝis al la palaco de la markizo Carlo Ermenegildo Del Cinque, la baptopatro de Carlo, en placo de Pietra. Probable estis la markizo Del Cinque kiu konigis al li Filippo Chiappini, roma poeto adepto de Belli; fakte Chiappini, en la soneto Ar marchese Riminigirdo Der Cinque, adresita al la bapto-patro de Carlo Alberto, ŝajnas rilati al Carlotta Poldi kaj lia filo kiam, en la fina triverso, li skribas en la roma dialekto: "S'aricordi de me: non facci sciupo de la salute sua, ch'adesso è bbona, un zaluto a Ccarlotta e un bacio ar pupo". ("Memoru min: ne ruinigu vian sanon, nun ke ĝi estas bona, saluton al Carlotta kaj kison al la infano").
En lernejo Carlo ne montriĝis multe lernema kaj devis ripeti plurajn studjarojn ĝis kiam en 1886, li eĉ forlasis la regulajn studojn malgraŭ la protestoj de la familianoj.
Komenco de lia aktivado kaj la Steloj de Roma (1887-1890)
En 1887, je la aĝo de dek ses jaroj, Carlo prezentis sian komponaĵon al Giggi Zanazzo, dialekta poeto, direktoro de Rugantino, petante ĝian publikigon. La soneto inspirita de tiuj de Belli, titolita La invento de presado, pri la invento de Johano Gutenbergo, rezultigis, pro la lastaj triversoj, kritikon de la tiutempa gazetaro.
Zanazzo konsentis publikigi la soneton, kiu aperis en la eldono de la 30a de oktobro 1887 subskribita ĉe la fundo kun la pseŭdonimo Trilussa. De ĉi tiu unua eldono li komencis fortan kunlaboradon kun la roma gazeto, danke al la subteno kaj instigo de Edoardo Perino, eldonisto de Rugantino, kiu gvidos la junan Trilussa-n eldoni inter 1887 kaj 1889 kvindek poeziaĵojn kaj kvardek unu prozaĵojn.
Inter la multaj poemoj presitaj inter la paĝoj de Rugantino, rikoltis grandegan sukceson la Steloj de Romo, serio de ĉirkaŭ tridek madrigaloj, kiuj honoris iujn el la plej belaj knabinoj de Romo; ĝi estis plena sukceso. Ekde la unua stelo, publikigita la 3an de junio, la poemoj dediĉitaj al la romiaj junulinoj iom post iom fariĝis tiel popularaj, ke ili implikis la tutan redaktistaron de la Rugantino. Pluraj aŭtoroj, kaŝitaj malantaŭ pseŭdonimoj, konkurencis en la verkado de poemoj titolitaj steloj laŭ la linioj de la trilusaj. La populareco de liaj komponaĵoj instigis Trilussa-n elekti dudek el ili kaj post reviziado dum kiu li faris grandajn modifojn al la elektitaj poemoj, li publikigis ilin en sia unua kolekto de poemoj ''Stelle de Roma. Versi romaneschi'', eldonita en 1889 de Cerroni kaj Solaro. Tamen, la subita populareco kunportis la kritikojn de la Belli-anoj, kiuj atakis lin pro la temoj kaj akuzis lin pri uzado de ia roma dialekto iamaniere miksita kun la itala. Inter ili estis la sama Filippo Chiappini, kiu kun la pseŭdonimo de Mastro Naticchia moketis sian lernanton per du poemoj publikigitaj en Rugantino.
Post la publikigo de lia unua laboro, kunlaboroj kun la Rugantino malpliiĝis laŭ frekvenco; tamen Trilussa restis forte ligita al la eldonisto Perino, kun kiu li publikigis, en 1890, la almanakon Er Mago de Bborgo. Lunario pe 1890, revivigo de la samnoma almanako kreita en 1859 de la roma poeto Adone Finardi, realigita en kunlaboro kun Francesco Sabatini, artnome Padron Checco, kaj la dezajnisto Adriano Minardi, en arto Silueto. Trilussa verkis por la almanako soneton por ĉiu monato de la jaro, kun aldona ferma komponaĵo kaj kelkaj romdialektaj prozaĵoj.
La Donkiĥoto kaj la fabloj modernigitaj (1891-1900)
En la gazeto de Luigi Arnaldo Vassallo naskiĝis inter 1885 kaj 1899, la Trilussa fablisto: estas dekdu modernigitaj fabloj kiuj aperis en la Donkiĥoto; la unua estis La Cecala e la Formica, publikigita la 29an de novembro 1895, kiun Diego De Miranda, la redaktoro de la rubriko Tra piume e strascichi, en kiu la fablo estis publikata, presentis tiel:
Vogelmann
Vogelmann estas familia nomo ofte en suda Germanio, Aŭstrio kaj Svisio. La vorto venas de la germana vorto „Vogel“ t.e. birdo. Temas pri homo kiu okupiĝas pri birdoj.
Steinwenden
Steinwenden - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
László Jakkó
László JAKKÓ [jakO] hungara soldato, verkisto pri milito. Li naskiĝis en Szalárd en 1781 kaj mortis en 1833 en ?.
Kariero
László Jakkó studis en reformita kolegio de Debreceno, poste li fariĝis soldato. Post 1804 li estiĝis kapitano en husarregimento.
NGC 5794
NGC 5794 (aliaj indikoj — UGC 9610, MCG 8-27-32, ZWG 248.27, PGC 53378) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Balezina distrikto
Balezina distrikto estas administra unuo en Udmurtio, Rusio. Ĝi situas en la nordo de la respubliko. Ĝia administra centro estas la vilaĝo Balezino.
Ĝi havas 33 437 loĝantojn (2013) kaj areon de 2 434 km². La loĝantaro konsistas el 57,6 % udmurtoj, 30,9 % rusoj, 9,8 % tataroj. La distrikto estis formita en 1929.
Telomero
La telomeroj (malnovgreke: τέλος télos „fino“ kaj μέρος méros „parto“) estas la naturaj unuopliniaj kromosomfinoj de linearaj kromosomoj. Ili estas por la stabileco de kromosomoj esencaj strukturelementoj de la DNA. Ili enhavas altan parton da guanino kaj timino, kiu estas ripetivega (ofte ripetebla). Je ĉiuj vertebruloj troviĝas ekzemple la nukleotid-sekvenco TTAGGG pli ofte ol 3000-foje ripetita (je breditaj laboratoriaj musoj ĝis 4000-foje). Por la stabiliga efekto gravas ankaŭ la faldita sekundara strukturo de la telomeroj. Aldone en kelkaj organismoj la telomeroj estas ankropunkto je la ĉelkernmembrano.
Shun Ito
Shun Ito (伊東 俊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata, Ehime FC, Kyoto Sanga FC kaj Roasso Kumamoto.
Regnaj insignoj
La Regnaj insignoj (aŭ regna trezoro) estas la signoj de la potenco de imperiestro kaj reĝo de la Sankta Romia Imperio. Al la insignoj apartenis regna krono, la sankta lanco kaj la regna glavo. Hodiaŭ ili estis en la trezorejo de la viena Hofburg.
Károly Laufenauer
Károly Laufenauer [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laufenauer Károly estis hungara kuracisto (kirurgo, psikiatro, akuŝisto), profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1891). Károly Laufenauer naskiĝis la  1848 en Székesfehérvár. Li mortis la 1901 en Budapeŝto.
(80638) 2000 AM217
(80638) 2000 AM217 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: grupo da korpoj, kiuj orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Bagnols - Chadenet (stacidomo)
Bagnols - Chadenet estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chadenet, apud Bagnols-les-Bains, en departemento Lozère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Monastier - La Bastide-St-Laurent-les-Bains (723000).
(18245) 3061 T-2
(18245) 3061 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Ripeta DNA
Ripeta DNA (pli ekzakte ripeta DNA-elemento) nomiĝas DNA-partoj en la genaro, kies sekvenco konsistas el ripetiĝantaj segmentoj.
NGC 5795
NGC 5795 (aliaj indikoj — UGC 9617, MCG 8-27-35, ZWG 248.29, KUG 1454+495, IRAS14546+4935, PGC 53402) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ildikó Fejes
Ildikó FEJES [fejeŝ] rumania hungara sociologino pri religio. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe en 1972.
NGC 5795
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ildikó Fejes
Kariero
Ildikó Fejes diplomitiĝis pri matematiko-fiziko en Universitato de Braŝovo kaj paralele pri teologio. Ŝi doktoriĝis en 2014 en Budapeŝto. Inter 1995-1997 ŝi estis mezlerneja instruisto, poste de septembro 1997 kunlaborantino de Instituto József Venczel pri Religisociologio de Ĉikŝomjo.
Studaĵoj
a csíkszeredai katolikusok körében]
Ödön Székely
SZÉKELY Ödön [se:kej] estis hungara instruisto, verkisto la 31-an de majo 1870 en Kézdivásárhely kaj mortinta la 25-an de julio 1915 en Koloĵvaro.
Biografio
En 1893 Ödön Székely akiris diplomon de instruisto en la Universitato Koloĵvaro kaj li instruis unue en Zilaho, kie li faris grandan influon al sia disĉiplo Endre Ady. Ekde 1897 ĝis 1914 li instruis en Nadjenjedo. Li estis kunlaboranto de gazetoj Szilágy, Alsófehér, Vasárnapi Újság, Pesti Hírlap, Erdélyi Múzeum.
Christoph Cuntzius
Christoph CUNTZIUS (ankaŭ Contius aŭ Cuncius) (* 1676 en Wernigerode; † 8-an de novembro 1722 en Halle (Saale)) estis germana orgenkonstruisto.
Perite far Andreas Werckmeister li agordis en 1704 la orgenon en Gröningen "temperita", per kio li rikoltis multan laŭdon.
Ekde 1704 ĝis 1710 li estis orgenkonstruisto en Wernigerode, ekde 1710 ĝis 1713 en Halberstadt.
Ekde 1713 lia metiejo staris en Halle.
Dionis Tanasoglu
Dionis TANASOGLU (naskiĝinta la en Chiriet-Lunga, Gagauzio, mortinta la  ) estis moldavia poeto, verkisto kaj turkologo de gagauza etno. Li skribis en sia gepatra lingvo, kunlaboris kun muzikistoj kaj kantistoj. Li publikigis plurajn librojn kaj artikolojn pri gagauziaj kaj turkaj historioj kaj literaturoj, kaj en 1985 publikigis li la verkon Uzun Kervan, la debutan romanon en la gagauza. Fine li rektoris en Komrat.
Vivo
Estante filo de kamparano li frekventis agrikulturan lernejon antaŭ foriro al Cetatea Albă kie li eniris la pedagogian kolegion kaj ricevis muzikan kaj filologian edukojn. Post ekzameniĝado en 1943 li eklernentis ĉe porsuboficira instituto de la Rumania armeo.
Post la Dua mondmilito li diplomiĝis ĉe la Historipedagogia instituo je Kiŝinevo kaj studis aktoradon je Leningrado. Tiam li ankaŭ diplomiĝis pri turkologio ĉe la universitato de Baku.
Kiam li studentis en Kiŝinevo li komencis verki poezion kaj prozon kaj kolekti gagauzajn folkloraĵojn. Kune kun Nicolai kaj Vasili Arabadji, li metis la fundamentojn por la kreado de alfabeto por la gagauza cirilalfabete. . Kiel rezulto, en 1957, la Supera Soveto de Moldava Soveta Socialisma Respubliko adoptis leĝon pri apliko de cirila skribsistemo. Sekve malfermiĝis lernejoj kaj estiĝis radielsendoj en la gagauza kaj gazetpresado. La ĉefa direkto de lia agado en tiu tempo estis la organizado kaj gvidado de kursoj por la trejnado de lernigantoj por la gagauza. Samtempe kiel redaktoro li laboris pri la folklora-poezia kolekto Bucaktan seslär (1959).
Li skribis la teatraĵojn Bucaktan Yalin kaj Oglala hem Lianka, kiuj ludis gravan rolon en reklamado de la Gagauz-identeco. Dum kelkaj jaroj li instruis ĉe la Instituto de arto de Moldavio; tiam li ankaŭ iĝis la unua rektoro de la Komrata universitato.
Honoroj
La teatro de Ceadîr-Lunga kaj mezlernejo en lia naskiĝurbo portas la nomon de Tanasoglu.
Trunkkuko
La trunkkuko estas kuko bakita ĉe malferma flamo kaj kiu konsistas el diversaj tavoloj. Ĝi estas nomata la „reĝo de la kukoj“. Ĝi estas la tradicia simbolo de sukerbakisto.
Farado
La ingrediencoj de trunkkuka pasto estas butero,ovoj, sukero vanilo, salo kaj faruno. Bakpulvoro ne estas permesabla. La poporcioj de faruno, butero kaj ovojdevas est minimume 1:1:2, tio signifas ke po 100 g faruno oni aldoniĝu minimume 100 g butero kaj 200 g kompletovo. Mielo kaj alkoholo (ekzemple rumo) estas aldoneblaj pro iliaj aromoj, same nuksoj, marcipano kaj nugato. La baza recepto ĉiam estas sama.
La origina trunkkuko estas bakata potavole ĉe turnanta stango (nomata bakaĵcilindro). Pli frue tio bakado okazis super fajro. Hodiaŭ ekzistas specialaj bakaparatoj, kiu estas hejtataj elektrike. La pastaĵo estas surmetita en ĉirkaŭ 10 ĝis 20 unuopaj tavoloj kaj bakataj unu post la alia. La aldonado de tavolo okazas per trempado de la bakaĵcilindro en la paston. Per tiu metodo oni ricevas kukon, kiu aspektas interne kiel la jarringoj de arbo. Tial en multaj lingvo la kuko nomiĝas „arbokuko“.
Historio
Ekde kiam oni faras trunkkukon ne estas precize konata. Jam en mezepoko ekzistis panoj, kiujn estis bakataj sur stango kaj rostita sur fajro. La unua recepturo ekzistas en itala kuirlibro de 1426.
Trunkkuko estas tradicia specialaĵo en Litovio (litova esprimo estas šakotis). Ankaŭ en la polaj regionoj Podlaĥio kaj Mazurio) la specialaĵo estas bone konata kaj ŝatata.
Santa Venerina
Santa Venerina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acireale, Giarre kaj Zafferana Etnea.
7383 Lassovszky
7383 Lassovszky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Károly Lassovszky (1897–1961), ano de la observatorio Konkoly de Budapeŝto de 1921 kaj direktoro de 1938 ĝis 1943, esploristo pri la. En 1958 li estis invitita por aniĝi al la personaro de la Smithsonian Astrophysical Observatory (kiu funkciigas la Observatorion Oak Ridge), kie li iĝis estro de la dividaĵo pri la programo de la fotografia spurado de satelitoj.
Beira
Geografio
Beira situas sur ebenaĵo laŭ la maro ĉe enfluejo de malgranda rivero Pangue en mezorienta parto de la lando. La ĉefurbo Maputo troviĝas je 725 km-oj.
Historio
Portugaloj fondis la vilaĝon en 1890 laŭ tiama nomo "Chiveve". La loĝantoj konstruis havenon kaj fervojon por Rodezio. La loko urbiĝis en 1907. En 1966 nova stacidomo konstruiĝis. En 1975 pro la sendependiĝo granda parto de la portugaloj forlasis la urbon. Inter 1977-1992 pro enlanda milito la urbo malevoluis. En 2000 inundo okazis en la proksimeco, sekve multe da rifuĝintoj alvenis.
Klimato
Beira havas tropikan malsekan savanan klimaton. De oktobro ĝis februaro musono regas. Jare pluvas po 1478 mm. La temperaturo varias averaĝe inter novembro-februaro preskaŭ 40 ° C, dum la ceteraj monatoj malpli almenaŭ 10 ° C-ojn.
2024 McLaughlin
2024 McLaughlin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Beira
Trafiko
Beira havas vojojn kaj fervojajn liniojn al la norda parto de la lando kaj al Zimbabvo. Estas ankaŭ haveno kaj internacia flughaveno. Pramo trafikas al la proksimaj havenurboj.
2024 McLaughlin
Nomo
Ĝia orbito similas tiujn de la anoj de la Vesta familio, sed ĝi estas verŝajne entrudulo en tiu asteroida familio.
Lalitpur (Barato)
Lalitpur, ललितपुर estas urbego kaj municipo en norda Barato, en suda parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Lalitpur havis populacion de en 2011 kun legopovo 82%, kiu estas signife pli alta, ola landa mezumo.
Geografio
Lalitpur situas en malalta montaro 428 metrojn super la marnivelo. Ĝansi troviĝas 86, Sagar 100, Guna 110, Ŝivpuri 111, Ĉatarpur 123, Damoh 143, Satna 246, Agra 278, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 351, ĉefurbo Delhio 454, Mumbajo 857, Kolkato 1043 kilometrojn (aere).
Lingvoj
La oficiala lingvo en Lalitpur estas la hindia, krome vaste konata loke la bundela lingvo.
Peklakvo
Peklakvo, salakvo aŭ plej bone saligita akvo estas solvaĵo de salo (kutime de natria klorido) en akvo. En diversaj kuntekstoj, peklakvo povas aludi al salsolvaĵoj game el ĉirkaŭ 3.5% (tipa koncentraĵo de salakvo, aŭ de pli malalta fino de solvaĵoj uzitaj por saligado de manĝoj) ĝis ĉirkaŭ 26% (tipa saturita solvaĵo, depende de la temperaturo). Aliaj niveloj de koncentrado estas nomitaj laŭ diversaj nomoj.
Lalitpur (Barato)
Religioj
En Lalitpur la loĝantoj estas hinduoj (76%), islamanoj (14%), ĝajnistoj 9%, aliaj malpli ol 1%.
Eduko
En Lalitpur la plej alta edukado okazas en altlernejoj filiigitaj al universitato de Ĝansi aŭ Prajagraĝo.
20883 Gervais
20883 Gervais estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Lalitpur (Barato)
Trafiko
Al Lalitpur kuras po tri fervojaj linioj kaj ĉefvojoj, krome unu flankovojo. Loke ekzistas flughaveno, supozeble nun ne funkcia. La plej proksima flughavenoj funkcias en Gvalior.
Klimato
En Ĝansi averaĝe pluvas jare ĉirkaŭ 900 mm, plej ofte dum la musona sezono pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 18-33 gradoj.
20883 Gervais
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Raphaël Gervais, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Li ricevis ankaŭ la eŭropa premion Expo-Sciences de MILSET. Li estis lernanto ĉe la Collège Regina Assumpta de Montrealo (Kebekio, Kanado)
Kvarvoĉa tonmetado
Kvarvoĉa tonmetado estas tre ofta muzika tonmetado, kiu celas la partoprenon de kvar voĉoj, plimalvastasence de la kvar homaj voĉregistroj (soprano, aldo, tenoro, baso).
Kvarvoĉa tonmetado celas ekvilibron inter homofonie vertikala konveneco, por ke la soona aperaĵo ne fariĝas tro maltrankvila kaj por ke la komprenebleco de la teksto konserviĝas, kaj polifonie horizontala memstareco, por formi la voĉojn kante interesaj. La voĉoj obeas je tio al la voĉdirektaj principoj de la kontrapunkto.
Kantmuziko
Kvarvoĉa tonmetado generis kelkajn kliŝojn rezultajn el siaj premisoj. Ĉar ekzemple je finaĵoj la bazotono plejofte jam estas okupata de soprano kaj baso, la aldo falas, kvankam tio estas nebone kantebla, de la strebotono sur la kvinton, por eviti senkvintan finakordon. La tenoro tamen falas ĉi-loke ofte de la dominanta septo sur la triton, kio estas pli bone kantebla.
Je tonmetaĵoj por tiel nomataj „samaj“ voĉoj, ekzemple virĥoro kun du tenoraj kaj du basaj voĉoj, la komponisto resp. aranĝisto devas pli bone atenti la efikojn de ekestaj voĉokruciĝoj, ĉar la okupata tonkampo estas pli malvasta.
Instrumenta muziko
La ĝeneralbaso-ludado estas idealforme instrumenta aplikado de la kvarvoĉa tonmetado. Jen la elirpunkto estas inversa: nur la basvoĉo estas donita, la tri suprajn vocojn la muzikisto devas improvize aldoni helpe de la ciferigo.
Ĉi tiu ĝeneralbaso konsistigas resumon de harmonia progresado de komponaĵo. Ĝia kvarvoĉeco fariĝis bazo de la „deviga akompano“ de postbaroka muziko, ankaŭ kaj ĉefe de la instrumenta muziko, precipe de vienklasika muziko. Jam la reduktado de la kutima arĉinstrumentaro de kvin al kvar voĉoj en malfrua baroko (forfalis la 2-a vjolo) preparis ĉi tiun evoluon.
Komponado de kantaj tonmetaĵoj
Principe oni uzas por kvarvoĉaj tonmetaĵoj laŭ stilo de la protestantaj ĥorkantoj la akordojn rezultajn el la sep ŝtupoj de la baza tonalo. Antaŭ ol oni komencas per la komponado de la tonmetaĵo, oni devas elekti por ĉiu meloditono konvenan akordon el la ses eblaj, kiu entenas la respektivan meloditonon. Estas negrave, je kiu loko la tono aperas en la akordo.