cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jiu-Coroiești
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1813. Ĝis 1919 Zsilykorojesd apartenis al Hungario (Hunyad). Oni aligis ĝin al Vulcan.
HEC Paris
HEC Paris estas eŭropa komerca universitato kun terenoj en Parizo, Jouy-en-Josas kaj Doho. Ĝi estis fondita en la jaro 1881.
HEC okupis la 2-an rangon en listo pri Eŭropaj Komercaj Lernejoj publikigita en 2015 fare de la ĵurnalo Financial Times. En 2015, la studprogramo por la Magistra Diplomo pri Direktado atingis la 2-an rangon en la mondo, laŭ la Financial Times. La Direktora Magistra Diplomo pri Komerca Administrado (Executive MBA) akiris la 3-an rangon tutmonde.
La studprogramojn de HEC akreditas la internaciaj organizaĵoj AMBA, EQUIS kaj AACSB. Inter la diplomitoj de la universitato en la komerca kaj politika sferoj estas François Hollande (24-a prezidanto de la Franca Respubliko) kaj François Asselineau.
Eksteraj ligiloj
kab:HEC Paris HEC Paris
Joux-la-Ville
Joux-la-Ville estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1173 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Joux-la-Ville etendiĝas sur 43.81 km², kaj havis 1173 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 27 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Lemaire, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Joux-la-Ville apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Takafumi Mikuriya
Takafumi Mikuriya (御厨 貴文, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Thespa Kusatsu kaj Kataller Toyama.
Saalkirche Ingelheim
La praromanika evangelia Saalkirche de Ingelheim estas unu el la plej malnovaj preĝejoj en Ingelheim ĉe Rejno, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La Saalkirche Ingelheim ne estas ununava preĝejo, sed la preĝejo situas en la teritorio nomata „Saal“ en la urboparto Nieder-Ingelheim, kie iam staris la imperiestra palaco de Ingelheim.
Arĥitekturo
La preĝejo estas ununava preĝejo en formo de latina kruco. La absido havas en la nordo kaj sudo du flankajn turojn. La hodiaŭa ĉefa turo estis konstruita nur jam en 1861. La preĝejo hodiaŭ estas dukolora pucita. Rimarkebla estas la bildo de ŝafido, mortigita de leono ĉe abutmento apud la suda flanko de la absido.
Rühstädt
Rühstädt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio situas borde de la rivero Elbo.
Surimi
Surimi aŭ surimio (japane 擂り身) estas kuiraĵo el fiŝpasto.
Tiu estas farita el fiŝoj kaj poste tiu fariĝas diversaj kuiraĵoj per la kuirmaniero. Jen tia ekzemplo:
Triangulo de la Litio
Triangulo de la Litio estas la zono geografia situanta en Sudameriko, ĉe la limo de Argentino, Bolivio kaj Ĉilio, kiu koncentras pli ol 85 % de la rezervoj de tiu alkala metalo konataj en la planedo.
Ekspluatado kaj eventuala komerco
La Triangulo, kies aksoj aŭ anguloj formas kaj inkludas la areojn de Salejo de la Mortinto (Argentino), Salejo de Ujuni (Bolivio) kaj Salejo de Atakamo (Ĉilio), sume al salebenoj kiuj situantas ene de la areo, ĉiu laŭ alteco, pli precize en la regiono de la Punao de Atakamo.
Laŭ fakuloj, la zono de la Triangulo enhavas resursojn el litio ekvivalentoj al petrolo ekzistanta en Saŭdarabio  kaj estas konsiderata kiel «strategia resurso» pro sia projekciado al la futuro ĉar la litio estas nepra ero por la alporto de energio ĉe poŝtelefonoj, komputiloj, modernaj aŭtoj (kaj hibridaj kaj elektraj) kaj al ampleksa gamo de teknologioj kiaj vitro, ceramiko, lubrikaj grasoj, en industrio farmacia inter aliaj, pro kio lastajn jarojn la zono estas ege aprezata kaj de eksterlandaj landoj kaj de lokanoj kaj de minentreprenoj kaj de privataj kaj de multnaciaj entreprenoj, studita de la surlokaj landoj cele koni ties veran eventualan eblon industrian.
Uzoj
Industrie la profito de elfosita litio dividiĝas en:
Gvidilo tra la Esperanto-Movado
Gvidilo tra la Esperanto-Movado estas la titolo de verko kompilita fare de Gerrit Paulus de Bruin, kaj eldonita 48-paĝe de Sennacieca Asocio Tutmonda en la jaro 1933. Suplemento 16-paĝa estis eldonita de SAT kaj FLE en 1948.
Ludwig Ferdinand Schmid
Ludwig Ferdinand SCHMID (pseŭdonime: Dranmor; naskiĝinta la en Muri ĉe Berno, mortinta la  en Berno) estis svisa poeto.
Verko
Schmid dediĉis sin unue al la metio komercista kaj iris post la lernoknabojaroj al Brazilo kie li ekbonstaris danke al lerta entreprenista agado kaj laboremo. En 1852 li estiĝis aŭstra generalkonsulo en Rio-de-Ĵanejro. Poste li ekhavis amikajn rilatojn al arkiduko Maksimiliano.
Ekde 1872 li vivis ĉefe en Parizo, ekde 1875 denove en Rio-de-Ĵanejro.
Liaj poeziaĵoj brilas per profundeco de elegia enhavo kaj forma perfekteco. Jenas verkoj liaj: »Poetische Fragmente« (Leipzig 1860); »Kaiser Maximilian«, poemo (Győr 1868), und »Requiem«, eine philosophisch-psychologische Dichtung (dua eldono, Leipzig 1870). Lia verkareldono »Gesammelten Dichtungen« (Berlino 1873) enhavas krome »Dämonenwalzer«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 17. Leipzig 1909, p. 893 (tie ĉi interrete)
Janez Potočnik
Janez POTOČNIK, naskiĝinta la 22-an de marto 1958 en Kropa, estas slovena politikisto. Li interalie estis membro de la Eŭropa Komisiono Barroso, kiu gvidis la Eŭropan Union ekde la 22-a de novembro 2004. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn scienco kaj esploro. Jam antaŭe li estis membro de la Eŭropa Komisiono Prodi, kiu gvidis la Eŭropan Union de la 16-a de septembro 1999 (post la demisio de la antaŭa Komisiono Santer) ĝis la 31-a de oktobro 2004, kaj oficis en la Komisiono ekde la 1-a de majo 2004, kiam Slovenio iĝis membroŝtato de la Unio. En tiu Eŭropa Komisiono, li kune kun alia komisionano el la "malnovaj" membroŝtatoj prezidis la fakon pligrandiĝo. Antaŭ la membriĝo en la Eŭropa Komisiono, li estis ministro de Slovenio pri eŭropaj aferoj. Janez Potočnik estas membro de la liberala partio de Slovenio.
Ágoston Kubinyi
Ágoston Kubinyi [Agoŝton kubinji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kubinyi Ágoston estis hungara sciencisto, mecenato, framasono, muzeologo, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1843). Liaj nobelaj antaŭnomoj estis felsőkubini kaj nagyolaszi, lia frato estis Ferenc Kubinyi. Ágoston Kubinyi naskiĝis la  1799 en Hungara reĝlando, en Videfalva (nuntempa Vidiná en Slovakio). Li mortis la 1873 en Tápiószentmárton.
Biografio
Ágoston Kubinyi frekventis universitaton en Pest (urbo) inter 1815-1819. Li komencis sian karieron kiel notario, dume li konatiĝis kun kremo de hungaroj, ekzemple András Fáy, Pál Szemere, Ferenc Kazinczy. En 1821 li ekhavis postenon en Balassagyarmat. Post 4 jaroj li partoprenis en la parlamenta laboro. En 1842 li estis nomumita direktoro de Hungara Nacia Muzeo, sed antaŭe li studis la eksterlandajn muzeojn. Li fondis bibliotekon en Losonc. En 1861 li fondis la unuan hungarlingvan loĝion. En 1869 li pensiuliĝis, tiam li ricevis aŭstran premion.
Maspero
Personoj kun nomo Maspero:
lokoj kun nomo Maspero aŭ Maspiro
Mondparto
La termino mond(o)parto nur parte koincidas kun kontinento. Dum la lasta esence estas "seninterrompa tero", "insulegego", mondparto povas ankaŭ sekvi kulturajn limojn - ekzemple, Eŭropo estas mondparto, sed ne memstara kontinento (ĝi apartenas al Eŭrazio). Aldone, al mondparto oni ankaŭ kalkulas ĉirkaŭantajn insulojn; tiele, Aŭstralio estas kontinento, sed Oceanio (Aŭstralio kun Pacifikaj insuloj) estas la mondparto. Same: Islando ne apartenas al kontinenta Eŭropo, sed jes al Eŭropo kiel mondparto.
Mondopartoj de la mondo kutime estas:
Kelketaj taksas Mezamerikon aŭ eĉ Latinamerikon mondoparto.
Lesná (distrikto Třebíč)
Lesná (ĝis la jaro 1947 Valdorf) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La municipo konsistas el du partoj – Chalupy kaj Ves.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1715.
Acayucan
Acayucan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Acayucan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 003.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 79459 loĝantojn. El tiuj estis 37893 viroj kaj 41566 virinoj. La komunumo havas surfacon de 724.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 57 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 55 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 79509 personoj. En la jaro 2000 temis pri 78243, do temis pri kresko / malkresko je -0.32 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 69013 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 4360 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 6.32 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Kantoj de Verda Planedo
Kantoj de la verda planedo estas projekto kolekti tekston kaj tonsilabe melodion de ĉiu kanto originale verkita en Lingvo Internacia.
Armena Kongreso de Orientaj Armenoj
Ĝi havis la potencon negoci kun la Otomana Imperio kaj la Centraj Potencoj kaj poste la permanenta ĉefo elektita de la Kongreso deklaris la estiĝon de la Armena Demokratia Respubliko en 1918.
Metalfarado
Metalfarado aŭ Metallaborado estas la procezo laboradi kun metaloj por krei unuopajn partojn, kunmetaĵojn aŭ grandskalajn strukturojn. La termino kovras ampleksan gamon de laboroj el grandaj ŝipoj kaj pontoj al precizaj maŝino-partojn kaj delikatan juvelarton. Ĝi tiele inkludas korespondan ampleksan gamon de lertecoj, procezoj kaj iloj.
San Nicolò Gerrei
San Nicolò Gerrei estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Armungia, Ballao, Dolianova, San Basilio, Sant'Andrea Frius, Silius kaj Villasalto.
Metalfarado
Metallaborado estas scienco, arto, hobio, industrio kaj komerco. Ties historiaj radikoj enhavas kulturojn, civilizojn, kaj jarmilojn. Metallaborado estis evoluinta el la malkovro de fandado de variaj ercoj, produktante duktilajn kaj maleeblajn metalojn utilajn por iloj kaj ornamaĵojn. Modernaj metallaboraj procezoj, kvankam diversaj kaj specializitaj, povas esti kategoriigitaj kiel formantaj, tranĉantaj, aŭ kunigantaj procezoj. Nuntempaj maŝinfarejoj inkludas nombron de maŝinkonstruiloj kapablaj krei precizajn, utilajn laborpecojn.
In Aménas
In Aménas, arabe  إن أمناس‎ [latinliterigo laŭ sistemo DMG ‘In ’Amanās], estas urbo kaj komunumo de Alĝerio. Ĝi situas en la provinco Ilizi en la ekstrema oriento de la provinco kaj de tuta Alĝerio, lime al Libio. La urbo estas la administra centro de samnoma distrikto kaj en 2008 havis 7385 loĝantojn. Malgraŭ tiu kompare malgranda nombro de loĝantoj la urbo kovras vastan areon de 14 913 kvadrataj kilometroj kaj disponas pri urba nacia flughaveno kun aviadaj linioj al (laŭ la stato de 2013) dek aliaj alĝeriaj urboj. La loka klimato estas varmege subtropika kaj dezerta, kun longaj kaj tre varmaj someroj kaj kun vintroj de mildaj tagaj kaj malvarmaj noktaj temperaturoj, foje sub 0 celsiaj gradoj.
Tergasa provizejo en Tiguentourine, 25 kilometrojn de la urbocentro, estis atakita fare de islamistoj inter la 16-a kaj 20-a de januaro 2013: provizora rezulto estis 23 mortintaj ostaĝoj (ĉefe eksterlandanoj) kaj 32 mortintaj atakantoj post la reago de la alĝeria armeo.
Rozalindo (luno)
Rozalindo estas interna satelito de Urano.
Malkovro
Ĝi estis la fotita per la kosmosondilo Voyager 2 kaj malkovris ĝin Stephen P. Synnott. Ĝi ricevis la maldaŭran nomon  S/1986 U 4 ĉar ĝi estis la kvara satelito de Urano malkovrita en 1986.
Cut Nyak Dhien
Cut Nyak Dhien (nederlande: Tjoet Nja Dinh) (Lampadang, 1848 - Sumedang, 9-an de novembro 1908) estis la edzino de la gvidanto Teuku Umar kiu estis fifama inter la nederlandanoj. Laŭdire ŝi ludis gravan rolon dum la decido ne plu subteni la nederlandan aŭtoritaton kontraŭ la ribelantaj loĝantoj de Aceh.
Rozalindo (luno)
Ecoj
Ĝiaj koloraj ecoj kaj ĝiaj orbitaj parametroj proksimigas Julieton de ok aliaj lunoj, kiujn oni grupigas en la porcia grupo.
Male al la aliaj objektoj de tia grupo, Rozalindo aperas preskaŭ sfera sur la fotoj faritaj per Voyager 2.
Cut Nyak Dhien
Aresto
En 1905 la situacio de Dhien kaj ŝia batalgrupo fariĝis tre zorgiga. Ŝiaj fideluloj devis daŭre uzi pli da tempo por viziti la setlejojn por rekruti volontulojn kaj kolekti monon por la Prang sabil, la granda batalo kontraŭ la nederlandanoj. Dhien jam elspezis sian tutan privatan kapitalon kaj ŝia armeeto ĉiutage ŝrumpis. Ŝi maljuniĝis kaj ŝia korpo ege suferis pro la malhavoj en la ĝangalo, daŭre fuĝante pro la "flugantaj kolonoj" de la Korps Marechaussee (ĝendarmaro). Ŝi suferis pro reŭmatismo kaj hereda malsano pro kiu ŝi fariĝis preskaŭ blinda. Ŝia suferado finfine fariĝis tiel korŝira ke Prang Laot Ali ne plu povis elteni ĝin. Li opiniis ke ŝi devus rezigni la batalon sed kiam li diris tion ŝi furioziĝis. Plensekrete Pang Laot Ali sendis mesaĝiston la la nederlanda leŭtenanto Van Vuuren kiu kampadis en Meulaboh. Laot estis preta por malkaŝi la restadejon de Dhien kondiĉe ke la aresto okazos sen perforto. Van Vuuren konsentis kaj je la 4-a de novembro 1905 Dhien estis surprizita de nederlanda patrolo. Dhien furiozis je Prang Laot Ali kaj ekkaptis rencongon por mortigi sin sed leŭtenanto van Vuuren preventis tion. En palankeno Dhien estis transportita al Meulaboh de kie oni portis ŝin al Kota Radja.
Ekzilo al Javo
Post unu jaro ŝi kaj ŝia kuzo Teuku Nana, kiu samtempe kun ŝi estis arestita, estis ekzilitaj al Sumedang en okcidenta Javo. Antaŭ ŝia deviga foriro ĉiuj uléëbalangoj el Aceh vizitis ŝin por lastfoje honori ŝin. Post operacio la saneco de Dhien pliboniĝis. Ŝi vivis, en domo pagata de la registaro, kiel reĝino kun servantoj konvena al ŝia altranga deveno. Ŝi mortis je la 9-a de novembro 1908.
Memoro
Pro prezidenta decido Cut Nyak Dhien, je la 2-a de majo 1965, estis de Soekarno proklamita al nacia heroino de la sendependeco de Indonezio. En ŝia naskiĝloko Lampisang en Aceh nuntempe estas la Dhien Muzeo, replikaĵo de la domo en kiu ŝi loĝis kun Teuku Umar. Post la perfido de Teuku Umar en 1896 la nederlandanoj tute detruis la domon. En Indonezio oni faris filmon pri ŝia vivo.
Henry David Thoreau
Henry David THOREAU (naskiĝis la 12-an de julio 1817 en Concord (Masaĉuseco), mortis samloke la 6-an de majo 1862) estis usona filozofo, poeto kaj verkisto, ĉefe eseisto. Origine liaj individuaj nomoj estis "David Henry", sed li poste inversigis.
Plej konata li estas pro sia eseo Civila malobeo, kiun li publikigis en 1849, pasiginte unu jaron en prizono pro rifuzo kunfinanci per imposto militon kontraŭ Meksiko. Tiu eseo pruveble influis Tolstoj, Martin Luther King kaj Mohandas Karamchand Gandhi. Kvankam li diplomiĝis en la Universitato Harvard, li ne ricevis diplomon, ĉar li rifuzis pagi la kotizon por ĝi.
Thoreau estis amiko kaj disĉiplo de Ralph Waldo Emerson. Thoreau kontraŭis ankaŭ sklavecon kaj batalis por ĝia abolo. Lia idearo (almenaŭ en la altigo de libereco kaj kontraŭo al ŝtato) iome koincidas kun tiu de la germana filozofo Stirner, preskaŭ samtempa, sed neniu el ili konis pri la ekziston de tiom malprosima similulo.
Kritika vivo
En 1845 Thoreau instaliĝis en Walden Pond en eta kabano vivante naturajn kaj malfacilajn kondiĉojn, gajnante sian vivon el la propra laboro. El tiu sperto venos lia unua verko Walden, or life in the woods (Vivo en arbaro) de 1854. Primitivismo estas solvo kontraŭ la ŝtatpremo kaj la devigoj de la moderna vivo. Feliĉo estus harmonio kun naturo.
En 1846 okazas la civila malobeo pagi imposton por la milito kio alportas la verkiston al malliberejo kaj tie verkos Civil Disobedience (Civila malobeo) de 1849 kio montros al venontaj sekvantoj pacan vojon kontraŭstari la premon de la ŝtato. Precize tiu pacismo estos grava diferenco rilate anarkiismo kaj anarkiistoj. Thoreau neniam konsideris sin tio. Tamen koincidas kun tiuj je la kontraŭstaro kontraŭ ŝtatoj kaj ĉio kio malpermesos harmonion inter individuoj. La emfazo super la ideoj de individuo kaj libereco vere enmetas tiun verkon en la komuna bazo de la individuisma anarkiismo.
Lia idearo
Li rekonis la kompleksan naturon de la homo. En sia libro "Walden" (1854) li diris, ke "ni scias, ke la besto loĝas en nin ĉiujn kaj ju pli nia supera esenco eniĝas en komaton, des pli ĝi vekiĝas". Li kredis, ke "Feliĉa estas la homo, kiu scias certe, ke la besto en li formortadas de tago al tago kaj la Spirito de Dio de supre loĝas en li. Eble ekzistas neniu, kiu havas neniun kialon honti pri la naturo de la humila kaj besteca eneco en li. Mi timas, ke ni estas dioj aŭ duondioj".
Laŭ lia mondkoncepto, viro devas strebi esti libera de morala kulpo, kaj tio estas la signifo de bono por li. Se aparta organizo faras maljustan agon, estas pli bone por persono retiriĝi de tiu organizo. Evito de homo fari maljustan agon estas antaŭ ĉio pasiva evitado kaj ne celas provoki ŝanĝon en la situacio. Sekve, li konsentis esti liberigita de malliberejo post kiam liaj amikoj pagis la imposton por li.
Li kredis, ke ekzistas koncepto de pura justeco, komuna al ĉiuj homoj. Laŭ li, justeco fontas el la evito de agreso kaj trudado, en la perforta senco. Li diras, ke viro devas strebi al justeco kaj sin deteni de maljustaj kaj diskriminaciaj agoj kiel konkero de fremda teritorio kaj sklavigo de alia al sklaveco.
Li distingas inter privata moralo, identigita kun justeco, kaj la ekzisto de registaroj, kies celo estas efikeco. Li atakas subtenantojn de la registaro kaj ĝiaj homoj argumentante, ke ili povas ne kompreni nenion krome de efikeco, kaj ke ĝi estas malĉefa al justeco.
Li kredis, ke registaroj ne profundigu sian partoprenon kaj klopodis redukti laŭeble la agadon de registaroj, kvankam li rekonis ilian apartan neceson. Tion li esprimis en sia eseo "Civila Malobeo", kiun li malfermis per alineo:"'Tutkore mi konsentas kun la devizo - la plej bona registaro estas la malplej reganta, kaj mi ŝatus vidi ĝin sekvi pli rapide kaj sisteme. Kiam ĝi realiĝos, ĝi fine atingos stadion, kiun mi ankaŭ kredas - la plej bona registaro estas tiu, kiu tute ne estas reganta, kaj kiam homoj pretas por tio, tia estas la registaro, kiun ili havos."Konforme al ĉi tiu percepto, li forskuis la usonan registaron kaj anonci sian eksiĝon de iu ajn organizo, al kiu li ne elektis aparteni (inkluzive de Usono).
Toro ankaŭ estis unu el la unuaj ekologiistoj en la historio de la mondo. Liaj desegnaĵoj pri la naturo kaj vegetaĵaro en Konkordo kaj precipe pri la komenco de ilia florado kaj detale la datoj de florado kaj florado de ĉirkaŭ 600 specioj de plantoj estas uzataj nuntempe en relativaj studoj pri la ŝanĝiĝemo de vegetaĵaro en la areo kaj evidenteco de tutmonda varmiĝo.
Referencoj
Xavier Diez, El anarquismo individualista en España (1923-1938), Virus, Bilbao, 2007.
Poŝtranĉilo
Se la poŝtranĉilo malfermebla per risorto rekten, oni parolas pri risorta (poŝ)tranĉilo, tiukaze la klingo glitas el la prenilo.
Laura Morante
Laura MORANTE (21a de Aŭgusto 1956) estas itala kin-aktorino. Ŝi estas nevino de verkistino Elsa Morante.
Dekomence dancistino, Morante startigis sian aktorkarieron en teatro estante 18-jaraĝa, en la teatra kompanio de Carmelo Bene. Ŝi faris sian kinan debuton en Oggetti Smarriti, reĝisorita de Giuseppe Bertolucci, kies frato Bernardo Bertolucci reĝisoris la duan filmon en kiu Morante aperis, nome La Tragedia di un uomo ridicolo. Ŝi finfine elrompis kariere danke al Nanni Moretti, kiu havigis al ŝi la titolrolon en Bianca.
Post sia geedziĝo al la franca aktoro Georges Claisse, Morante translokiĝis al Parizo, kie, danke al sia partopreno en nombraj produktaĵoj, ŝi iom famiĝis en la eŭropa arta kino. Reveninta al Italio, en 2001 ŝi finfine plie famiĝis pro la ricevo de la premio David di Donatello por la Plej Bonkvalita Aktorino en la filmo de Moretti nome La stanza del figlio. Poste ŝi estis nomumita por la David di Donatello en la sama kategorio en 2003, pro la filmo de Gabriele Muccino nome Ricordati di me, kaj ricevis la premion Nastro d'Argento kiel Plej Bonkvalita Aktorino pro L'amore è eterno finché dura (2003) de Carlo Verdone.
Morante altiris konsiderindan atenton pro sia ludado de la neglektita Madame Jourdain, de kiu la juna Molière, ludita de Romain Duris, enamiĝas, en la filmo de 2007 nome Molière. Ŝi ankaŭ faris la voĉon de Helen Parr/Elastigirl en la itallingva versio de la animacia filmo de Pixar nome, The Incredibles. Tre aktiva en Francio, en 2012 Morante faris sian reĝisoran debuton per la franc-itala kunproduktaĵo La cerise sur le gâteau aŭ Ciliegine, pro kio ŝi estis nomumita por la David di Donatello por la Plej Bonkvalita Reĝisoro.
Rojales
Rojales estas hispana municipo de Valencia Komunumo kaj de provinco Alakanto. Ĝi lokas en la sudo de tiu kaj en komarko Vega Baja (del Segura) (katalune Baix Segura). La municipo estas aree 27,89 km2. Ĝia loĝantaro konsistis el personoj en la jaro 2018.
Rudník (distrikto Myjava)
Rudník (hungare Rudnik) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Saint-Mammès (stacidomo)
Saint-Mammès estas franca stacidomo sur linio Paris Gare de Lyon - situanta en  Saint-Mammès, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Claviceps fusiformis
Disvatiĝo
La specio devenas de la Afrotropika ekozono. Poste ĝi venis en Barato. Nun ĝi estas ankaŭ en Meksiko kaj Teksaso.
Saint-Mammès (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio R de Transilien kaj de trajnoj de Burgonjo-Franĉkonteo.
Rudník (distrikto Myjava)
Situo
Rudník situas laŭ flankovojoj. Myjava troviĝas 5, Nové Mesto nad Váhom kaj Senica po 25 km.
Claviceps fusiformis
Sistematiko
Claviceps fusiformis estas proksima Claviceps purpurea kiel ĝi, ĝi produktas sinsekve : chanoclavine→agroclavine→elymoclavine sed ĝi perdis la kapablon produkti paspaplikan acidon.
Saint-Mammès (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Claviceps fusiformis
Uzo
Kiel Claviceps purpurea kaj Claviceps paspali, ĝi estas uzata por produkti ergotoalkaloidojn.
Rudník (distrikto Myjava)
Historio
Dum la historio estis tie nur sporadaj domoj apartenantaj al Myjava. Memstara vilaĝo formiĝis en 1955. En 2001 vivis en Rudník 781 homoj, (761 slovakoj).
Claviceps fusiformis
Gastigantaj kreskaĵoj
Pennisetum glaucum, Pennisetum ciliare, aliaj Pennisetum kaj Cenchrus spp. estas gastigantoj. Ĝi estas danĝera parazito kiu povas provoki la ergotismon ekzemple en Barato en 1958 kaj en 1976.
Stepan Ŝaumjan
Stepan Gevorgi Ŝaumjan (Ստեփան Գեւորգի Շահումյան; Степан Георгиевич Шаумян, Stepan Georgijeviĉ Ŝaumjan; la 1-an de oktobro 1878, Tifliso, la Rusia imperio — la 20-an de septembro 1918, apud Krasnovodsk, Sovetunio) estis bolŝevika komunista politikisto kaj generalo en Kaŭkazio. Ŝaumjan estis etne armena kaj lia rolo kiel gvidanto de la rusa revolucio en Kaŭkazio donis al li la kromnomon la "kaŭkazia Lenin", referenco al la gvidanto de la Rusia revolucio de 1917, Vladimir Lenin.
Kvankam fondinto kaj redaktisto de pluraj gazetoj kaj ĵurnaloj, Ŝaumjan estas plej konata kiel la estro de la Bakua Komunumo, mallongdaŭra komisiono nomumita de Lenin en marto 1918 kun la giganta laboro gvidi la revolucion en Kaŭkazio kaj Okcidenta Azio. Lia permanenta ofico kiel gvidanto de la Bakua Komunumo alfrontis multajn problemojn inkluzive de etna perforto inter la armenoj de Bakuo kaj azeroj, provante defendi la urbon kontraŭ progresa turka armeo. Male al multaj el la aliaj bolŝevikoj de tiu epoko, li preferis solvi multajn el la konfliktoj pace, prefere ol kun forto kaj teruro.
Ĝenerale en lia revolucia vivo, li havis plurajn kaŝnomojn inkluzive de "Suren", "Surenin" kaj "Ajaks. Ĉar la Bakua Komunumo voĉdonis forpeli lin de la potenco en julio 1918, Ŝaumjan kaj liaj anoj, konataj kiel la dudek ses komunumanoj fuĝis tra la tuta Kaspia Maro. Tamen, li, kune kun la resto de la komisaroj, estis kaptita kaj mortigita de brit-aliancitaj kontraŭbolŝevikaj fortoj la 20-an de septembro 1918.
Nieder-Ingelheim
Nieder-Ingelheim estas urboparto de Ingelheim ĉe Rejno en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La iam sendependa komunumo evoluiĝis el la imperiestra palaco (Kaiserpfalz) de Karolo la Granda, kiu estis konstruata tie en la 8a jarcento.
NGC 5203
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ardiso
Laŭ la helena mitologio, Ardiso estis civitano de lando aliancita al Trojo, kies du filoj akiris famon dum la katastrofa sieĝo al tiu urbo. Ili ambaŭ estis influaj sacerdotoj, Ĥrizo de Apolono en la insulo Sminto kaj Brizeo en Lirneso, kaj iliaj filinoj, Ĥrizeido kaj Brizeido, estis kaptitaj de la grekaj komandantoj Agamemno kaj Aĥilo respektive. Tio generis la intervenon de Apolono en la milito (li punis Agamemnon pro ne liberigi Ĥrizeidon malgraŭ la petego de ŝia patro) kaj la malamikeco inter ambaŭ militistoj, kiam Agamemno estis devigita redoni la junulinon al ŝia patro kaj postulis rekompence la sklavinon de Aĥilo.
Katedralo de Freiberg
La katedralo de Freiberg (Freiberger Dom, ankaŭ Dom St. Marien) estas protestantisma luteranisma preĝejo ce la Malsupra Foirejo de Freiberg en Germanujo (federaciero Saksujo). La halopreĝejo konstruita laŭ stilo de malfrua gotika arĥitekturo loĝigas du orgenojn de la fama orgenkonstruisto Gottfried Silbermann.
Konstruhistorio
La granda urbobrulego de 1484 ankaŭ preskaŭ ruinigis la preĝejon, nur triumfokrucaro, Ora Pordego kaj partoj de la ĥorejo restis konserviĝintaj. Sur la sama loko okazis la novkonstruo de la katedralo Sankta Maria kiel trinava malfrugotika halopreĝejo.
Rimarkinde estas la ekzisto de du apudaj predikejoj en la meznavo: unuflanke la liberstara tulipopredikejo proksimume el la jaro 1505 de majstro H.W. (kiun oni longe supoze identigis kiel Hans Witten, kio tamen en pli nova tempo estas pridubata) kaj aliflanke la ministopreĝejo el 1638.
Arĥitekturo kaj arthistorio
La Ora Pordego en la katedralo de Freiberg estas malfruromanika rondarka sabloŝtona portalo ĉe la suda flanko de la katedralo konstruita proksimume 1230. Skulptaĵoj kaj abunde ornamitaj kolonoj alternas en la embrazuroj. Origine ili estis kolorigitaj.
Por protekti la portalon kontraŭ mediaj influoj oni starigis en 1902/03 antaŭkonstruaĵon, kiu ligis la gotikan formlingvon kun la tiam moderna secesia stilo.
La Ora Pordego de Freiberg estas la unua kompleta statuoportalo en Germanujo. La timpano montras tronantan Dipatrinon kun la adorantaj Tri Reĝoj, anĝelo kaj Sankta Jozefo; ĉe la embrazuro staras statuoj de malnovtestamentaj antaŭantoj, en la arkivoltoj en kvar zonoj figuroj por la prezentado de Saviĝo kaj Lasta Juĝo.
La Ora Pordego apartenas al la ĉefverkoj de germana arto en la 13-a jarcento. Kopiaĵo de la artverko staras en Bostono (Usono, Masaĉuseco) kaj alia en la Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin je Moskvo (Rusujo).
Ĉeforgeno
En la jaroj 1710 ĝis 1714 Gottfried Silbermann konstruis orgenon kun 44 registroj. Estis lia unua granda orgeno en Germanujo kaj restis la plej granda verko, kiun li kreis propramane. Ĝia akceptoprovo okazis la 13-an/14-an de aŭgusto 1714 fare de la lepsika Thomas-Kantoro Johann Kuhnau kaj la kortega orgenisto de Altenburg, Gottfried Ernst Bestel; la konsekrado okazis la 19-an de aŭgusto. En 1738 la majstro realigis malgrandajn ŝanĝojn je la dispozicio de la supra pozitivo. En 1933 oni novigis la registron Qvintadehn 8′. De 1981 ĝis 1983 orgenkonstruisto Jehmlich riparis la orgenon. Ĝi disponas pri 44 registroj (2674 fajfiloj), kiuj disdoniĝas sur tri manualaj kaj pedala suborgenoj. La ludaj kaj registraj traktilaroj estas meĥanikaj. La agordotono estas a1= 476,3 Hz. Ĉe la fajfilaro estas pruvebla modifite meztona agordo kiel la origina, kiu ekde 1985 estis malakrigata direkten al bontemperigo. La instrumento estas unu el la plej famaj barokaj orgenoj kaj unu el la plej bone konserviĝintaj orgenoj de Silbermann.
Ĥororgeno
Ĝin kontraŭstaras dua, pli malgranda orgeno de Gottfried Silbermann. Li konstruis la instrumenton en 1718/1719 por Sankta Johano; pro ties kadukeco en 1939 oni transigis la orgenon en la katedralon kiel ĥororgenon. Jehmlich parte riparis en 1996/1997 la plejparte konserviĝintan orgenon.
Jiu-Paroșeni
Jiu-Paroșeni [ĵiŭ paroŝenj] (Zsilymacesdparoseny) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Petroșani. Administre ĝi apartenas al la urbo Vulcan.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis loĝantojn (rumanoj); en 1992  (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1808. Ĝis 1919 Zsilymacesdparoseny apartenis al Hungario (Hunyad).
Kamata penelopo
La Kamata penelopo, Kamato aŭ Kamata jakuo (Penelope argyrotis) estas specio de birdo de la familio de Kracedoj, nome ĉaĉalakoj, jakuoj, kaj mutuoj, kiuj estas parencaj de la Nestamasuloj de Aŭstralazio.
Ĝi troviĝas en nordokcidenta Kolombio kaj norda Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Taksonomio
Formas superspecion kun P. barbata, kun kiu ĝi ofte estis konsiderata samspecifa. Raso colombiana estis konsiderata separata specio. Raso albicauda foje estas mergita kun nomiga. Birdoj el okcidenta Venezuelo kaj norda Kolombio, kaj el norda Venezuelo, foje ricevas separatan rasan statuson, respektive mesaeus kaj olivaceiceps, sed diferencoj ĝenerale rekonitaj estas tro malgranda por meriti akcepton. Oni agnoskas tri subspeciojn.
Aspekto
Tiu kokeca birdo havas ĝeneralan brunan plumaron kaj tre rimarkindan ruĝan mentonsakon. Estas ankaŭ tre markata blanka punkteco sur la malhelbruna brusto, ruĝaj kruroj, ruĝecbruna bendo ĉe vostopinto, kaj nuda grizeca vizaĝa ĉirkaŭokulo ĉirkaŭata de blankaj bordoj.
Kristo falanta survoje al Kalvario (Rafaelo)
Kristo falanta survoje al Kalvario, konata ankaŭ kiel Lo Spasimo aŭ Il Spasimo di Sicilia, estas pentraĵo fare de la itala renesanca pentristo Rafaelo, de ĉirkaŭ 1514–16, nune en la Muzeo Prado en Madrido. Ĝi estas grava verko por la disvolvigo de lia stilo.
Priskribo
Ĝi montras la oftan temon de Kristo portanta la Krucon ĝis lia krucumo, je la momento kiam li falis kaj lia patrino suferas atakon de agonio, nome la Ŝveno de la Virgulino, aŭ "Lo Spasimo". La tuta emocio de la pentraĵo estas dense metita en la antaŭo kaj la fono estas simila al tiu de serio kun distaj grupoj de popolo kaj krucoj. La viro ĉe maldekstro en la antaŭo estas simila al la figuro en la pentraĵo de Rafaelo “La Juĝo de Salomono” en la Rafaelaj Ĉambroj en la Vatikana Palaco, sed inversite. Simono el Cireno portas la krucon de Kristo pormomente kaj aspektas akre al la gvardioj. La kvar Maria-j estas pentritaj ĉe la dekstra flanko de la pentraĵo kaj supre de la alia flanko de la kompono estas la gvardioj. La koncepto de, kaj adorado de, la "spasmo" de la Virgulino estis moda, kvankam iome polemika, en la koemnco de la 16a-jarcenta katolikismo, kvankam en tiu verko la Virgulino nur sugenuiĝas, ne falas aŭ ŝvenas, kiel ofte montrite.
Sieverstedt
Sieverstedt (dane: Siversted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Oeversee, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Tarp.
San Nicolò d'Arcidano
San Nicolò d'Arcidano estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Gvinevero
Gvinevero : kaj aliaj poemoj estas esperantlingva poemaro de Alfred barono Tennyson, kiun el la angla tradukis Clarence Bicknell. La poemaro en 1906 estas publikigita en formato de 57 paĝoj.
Sándor Apáti Abt
APÁTI ABT Sándor estis hungara skulptisto kaj ceramikisto naskita la 14-an de januaro 1870 en Torda kaj moertinta la 23-an de marto 1916 en Budapest.
Biografio
Li studis en Budapest kaj Munkeno. Li estis la dizajnisto Zsolnay-fabriko, poste li estis instruisto en Székesfehérvár. Kun siaj malgrandsplastikaj verkoj li estis unu el la pioniroj de la moderna hungara keramikarto.
Stubb
Stubb estas familia nomo de jenaj personoj:
NGC 5204
NGC 5204 (aliaj indikoj — UGC 8490, MCG 10-19-78, ZWG 294.39, IRAS13277+5840, PGC 47368) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ruhstorf an der Rott
Ruhstorf an der Rott estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kuwahara Tosihide
Prof. d-ro KUWAHARA Tosihide (, nask. 20 jan. 1910 en Ooita-ken - mortis la 14-an de junio 1989 en Kioto) estis direktoro de Japana Esperanto-Instituto kaj UEA-fakdelegito pri kemio, japano kemiisto de Ŝtata Industria Laboratorio, Osako.
Post Sisido gvidis EG en Tria Nacia Kolegio, Kyôto. Aranĝis postkongreson en Kyôto 1928. Kunfondinto kaj eksprez. de Sendai ES. Finis kurson de Imperia Universitato Tohoku en Sendai, 1932. Del. de UEA en Osako 1934. J-a delegito de ISAE, 1934. Ĉefaj artikoloj: Statistika rigardo al nuna stato de E-movado en la mondo, LRO 1932 marto; ABC de E-movado en Jarlibro de JEI 1932. Ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio. (Kaw.)
Henriett Seth F.
Henriett Seth F. (hungara pseŭdonimo Seth F. Henriett; naskiĝnomo Fajcsák Henrietta; naskita la 27an de oktobro 1980) estas hungara poeto, verkisto, muzikisto kaj artisto kiu iĝis mondfama per unu libro titolita Autizmussal önmagamba zárva ("Fermitaj en mi kun aŭtismo") kaj ŝia unu frazo de ŝia libro sur multaj kuboj faris unu monodramon, titolita Nemsenkilény, monológ nemmindegyembereknek ("Noteneniukreaĵo"), antaŭ la aĝo de 30, tutmonde kaj internacie havante konsideron al ŝia infantempa aŭtismo kaj kormalsanoj kiel mitrovalvo movo, tri okulmalsanoj kiel miopeco, astigmatismo, strabismo, ortopediaj malsanoj kaj aliaj fizikaj malsanoj. Ŝi prirezignis kreivan muzikkarieron entute en la aĝo de 13, kreivan skribon entute en la aĝo de 25 kaj ŝi ankaŭ prirezignis kreivan pentraĵon entute antaŭ la aĝo de 27-a. la vivo kaj kaj artoj de Henriett Seth F. povas esti komparitaj al la vivo kaj artoj de Arthur Rimbaud laŭ ŝiaj sciegulsimptomaraj fruaj infantempaj "Malgranda Vasilij Kandinskij". Por vidi la universalan efikon de Henriett pri kio estas kion ni nun vokas aŭtismon kaj erudicio-sindromon, vidu Darold Treffert, University of Wisconsin Medical School (Universitato de Wisconsin Medical School).
Jenő Szép
Jenő Szép estis hungara matematikisto, profesoro, Doktoro pri matematiko en Hungara Scienca Akademio (1957).
Jenő Szép naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Szép maturiĝis en la mezlernejo pri Miklós Zrínyi en Budapeŝto en 1938, poste akiris instruistan diplomon pri matematiko kaj fiziko en la Scienca Universitato Péter Pázmány en 1943 kaj doktoriĝis pri homaj sciencoj en 1946. Li diplomiĝis pri matematikaj sciencoj en 1952 pro siaj antaŭaj agadoj. Li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1957. En la Instituto de Matematiko de la Universitato Péter Pázmány, Lipót Fejér kaj Béla Kerékjártó estis praktikantoj (1941–1943) kaj helpinstruistoj (1943–1946). La Budapeŝta Civita Lerneja Instruista Altlernejo r. instruisto (1946–1949), Szeged Pedagogia Kolegio, resp. Szeged-Instruista Trejnista Altlernejo-Sekcio de Matematiko r. instruisto (1949–1952), universitata instruisto (1952–1961) kaj estro de la Departemento (1949–1961). En Ekonomika Universitato Károly Marx (MKKE), li estis profesoro en la Departemento pri Ekonomia Matematiko de la Fakultato de Industrio (10 aŭgusto 1961 - 31 decembro 1992) kaj estro de la Departemento (1961–1976). 1987) . Eĉ antaŭ lia alveno, en 1960, la instruplano de la plano-matematika fako, la posta elita programo, estis kompletigita kadre de la instruplana modernigo, ĉefe laŭ iniciato de Béla Krekó. La ĉefa individuo en enkonduko kaj prizorgado de la instruplano estis Jenő Szép, krom Béla Krekó. Profesoro emerito de BKE (ekde 1995) kaj la tiel nomata Gyula Juhász Instruista Trejnista Altlernejo de Szeged. Majstro pri emerito (ekde 1995). Algebro, ĉefe la studo de algebraj strukturoj, ludoteorio, kaj pritraktis la eblojn apliki matematikajn metodojn en ekonomio. Inter 1990 kaj 2004, Pura Matematiko kaj Aplikoj (PUMA). li estis la fonda ĉefredaktoro de matematika ĵurnalo.
Zappa Guido kaj Jenő Szép atingis novajn rezultojn Grupo-Teorio, kiuj ankaŭ estas agnoskitaj en la internacia literaturo. Ĝi ricevis la nomon de Guido Zappa (1940) kaj Jenő Szép (1950). Zappa - Bela produkto, ankaŭ konata kiel Zappa - Rédei - Bela produkto. Por referencoj, vidu Matthew G. Brin. Pri Zappa-Szép. “La produkto Zappa-Szép estis disvolvita sendepende de Guido Zappa kaj Szép Jenő kiel ĝeneraligo de la duon-direkta produkto: en la produkto Zappa-Szép, neniu el la faktoroj devas esti normala. Ni ekzamenas la bazajn ecojn de la produkto kaj montras, ke ĝi validas por pli ĝeneralaj agordoj ol grupoj. La produkto estas rimarkinda ĉar ĝi postulas preskaŭ neniun hipotezon por la funkcio kaj adaptiĝas al multaj situacioj. "
Liaj libroj (elekto)
Verkoj:
Masakro de la Montreala Politekniko
Masakro de la École Polytechnique aŭ Montreala Masakro, trista evento en kanada historio. La 6-an de decembro 1989, mensmalsanulo Marc Lépine, invadis inĝenierartajn klasojn en la Politeknika Lernejo de la Universitato de Montrealo en Montrealo, Kebekio. Li apartigis la virinojn disde la viroj kaj ekpafadis la virinojn. 14 virinoj (13 studentoj kaj sekretario) mortis antaŭ ol li sinmortigis. Noto, kiun li lasis, eksplikis, ke li malamis feministojn kaj kulpigis ilin pri siaj vivmalsukcesoj kaj nepovo eniri inĝenierlernejon, kvankam tiutempe virinoj estis nur 20 % de inĝenierstudentoj.
La nomoj de la virinoj mortigitaj estas:
"Unue lamentu. Sekve laboru por ŝanĝo."
Laktobovino
Laktobovino (nomita ankaŭ laktoproduktaj bovinoj) estas rasoj de bovoj bredataj pro ties kapablo produkti grandajn kvantojn da lakto, el kiuj oni produktas siavice laktaĵojn.Laktobovinoj ĝenerale estas el la specio Bos taurus.
Historie, estas malmulta distingeblo inter laktobovinoj kaj viandobovoj, ĉar ofte la sama raso estas uzata por produktado kaj de viando kaj de lakto. Nuntempe, la bova industrio estas pli specializita kaj plej laktobovinoj estis bredataj por produkti grandajn volumojn da lakto. La usonaj laktobovinoj produktis 83.9 mil milionojn da kg da lakto en 2007, el antaŭaj 52.6 mil milionojn da kg en 1950, kvankam estis nur ĉirkaŭ 9 milionoj da bovinoj en la usonaj farmoj — ĉirkaŭ 13 milionoj malpli ol en 1950.
Tradicie, havi laktobovinon estis grava rimedo por farmaj familioj kaj foje estis savo dum sezonoj de malsatoj. En Hispanio tiu afero temis en tradicia popolkanto nome "Mi havas laktobovinon" kiu disvastiĝis ankaŭ en esperanta versio en Esperantujo.
Skuteč
La urbo Skuteč situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, 22 km sudoriente de distrikta urbo Chrudim sur kruciĝo de ŝoseoj n-ro 358 inter Chrast kaj Nové Hrady, Litomyšl, n-ro 305 iranta de Jaroslav apud Vysoké Mýto al Skuteč kaj n-ro 337 de Nasavrky al Skuteč. Fervoja stacio Žďárec u Skutče sur la linio el Pardubice al Havlíčkův Brod estas urboparto de Skuteč en distanco 2 km de la centro. En la urbo mem estas fervoja stacio sur linio el Žďárec al Polička, Svitavy. Vivas ĉi tie.
Partoj de la urbo
Al la urbo apartenas urbopartoj:
Historio
La unua skriba mencio pri Skuteč devenas el la jaro 1289 en propono de kontrakto pri reciproka interŝanĝo de burgoj kaj baritaj urboj inter la ĉeĥa reĝo Venceslao la 2-a kaj meissena markgrafo Fridriĥ. La propono tiam neefektiviĝis.
Antaŭ komenco de la 14-a jarcento Skuteč kaj ĝia ĉirkaŭo apartenis al la reĝo. Poste ĝi estis posedaĵo de senjoroj el Mrdice. Tas el Mrdice konstruigis proksime de Skuteč burgon Rychmburk, kiu fariĝis centro de granda senjorejo. La senjorejo poste estis havaĵo de Vartenberkidoj kaj pli poste de senjoroj el Pardubice, plu de Ota el Berkov kaj Boček el Poděbrady. Post husanaj militoj la posedantoj ŝanĝiĝis ĝis la jaro 1555, kiam la senjorejon ekposedis familiaro Berka, poste en la jaro 1706 per nupto akiris ĝin familiaro Kinský kaj de la jaro 1823 ĝis 1945 familiaro Thurn-Taxis.
En la jaro 1850 Skuteč fariĝis sidejo de distriktaj juĝejo kaj impostejo kaj en la jaro 1866 sidejo de distrikta deputitaro kaj tio estis ĝis la jaro 1926.
Preĝejo
La dekana preĝejo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria en Skuteč apartenas inter la plej gravaj gotikaj konstruaĵoj de la distrikto Chrudim. Unue ĝi estas rememorata en la jaro 1350. Post la incendio en la jaro 1550 ĝi estis rekonstruita kaj ĉirkaŭ la jaro 1600 estis alkonstruita la turo. Post brulego en la jaro 1850 estis la turo altigita pri la lasta etaĝo kaj estis konstruita alta piramidforma tegmento. El la placo al la preĝejo gvidas ŝtuparo el la jaro 1790.
La ĉefa altaro estas novgotika kadra. Super ĝi pendas bildo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria, repliko de bildo de Petr Brandl en Vysoké Mýto. Flanke de la altaro staras statuoj de Sanktaj Petro kaj Paŭlo en viva grandeco el la 18-a jarcento. En presbiterejo estas flankaj altaroj de Virgulino Maria kaj Sankta Johano Nepomuka. El la jaro 1729 estas flankaj altaroj en la navo. Altaro de Sankta Anna kun statuoj de Sankta Adalberto kaj Johano Nepomuka kaj altaro de Sankta Francisko el Asizo kun statuoj de Sankta Jakobo kaj Sankta episkopo.
Valora estas renezanca sabloŝtona predikejo kun reliefoj de evangeliistoj el la jaroj 1560 - 1570. Ĝi estas portata per rustika statuo de Moseo. Ekstere apud barila muro de estinta tombejo estas ŝtonaj statuoj de Sankta Floriano kaj Sankta Venceslao. Pli grandaj renovigoj de la kirko en la 19-a jarcento estis farataj de František Schmoranz en la jaro 1896 kaj partajn riparojn oni faris en la 20-a jarcento.
Dekanejo
Nuntempa duetaĝa konstruo devenas el la jaroj 1705 - 1710. Origine estis apud la dekanejo ankaŭ agrikulturaj konstruaĵoj. La baroka pordego estis ornamita per statuoj de Virgulino Maria kaj Sankta Laŭrenco el la 18-a jarcento. Tiuj konstruaĵoj estis neniigitaj en la sesdekaj jaroj de la 20-a jarcento.
Monumento de la 3-a rezista movado
Antaŭ la dekanejo troviĝas monumento de la 3-a rezista movado (kontraŭ komunismo). Ĝi havas formon similan al memorŝtonoj en Ležáky, la vilaĝo detruita fare de nazioj.
Preĝejo de Kristkorpa Festo kaj la Urba Hospitalo
Ekesto de tiu-ĉi preĝejo datiĝas ĉirkaŭ la jaro 1390, kiam ĝin konstruigis posedanto de senjorejo Rychmburk Smil Flaška el Pardubice. Ĝi estas ununava kun kvinlatera presbiterejo kaj kun trapezforma sakristio en maldekstra flanko. Ĝi havas la ĉefan kaj du flankajn altarojn. Sur la ĉefa altaro estas bildo de Virgulino Maria el la jaro 1740 kaj statuo de Dolorplena Virgulino Maria el la 1-a duono de la 18-a jarcento. Per brulego en la jaro 1862 la preĝejo estis grave difektita kaj poste renovigita fare de František Schmoranz. La ĝistiama tureto estis anstataŭigita per la nova. Al la okcidenta fronto de la preĝejo najbaras domo de la hospitalo. En la jaro 1815 estis origine ligna domo anstataŭigita per la nova, masonita.
Distrikta juĝejo
Distrikta juĝejo en Skuteč estis konstruita en la jaroj 1850 - 1852 en pseŭdogotika stilo laŭ propono de František Schmoranz. Parto de la domo estis malliberejo. Nuntempe la originan destinon de la domo rememoras nomo de la restoracio "Sub juĝo".
Mariakulta kolono
En la jaro 1765 la komunumo aĉetis 12 grandajn kaj kelkajn malpli grandajn statuojn kaj tolistoj donacis kolonon faritan en Prago. Pro manko de la mono kompilis ĝin nur post la jaro 1815 V. Čermák el Chrast. La statuoj prezentas Sanktajn Venceslaon, Josefon, Ludmilon kaj en la centro estas statuo de Virgulino Maria sur terglobo.
Statuo Sankta Johano Nepomuka
Sabloŝtona statuo el la jaro 1747 staris sur ponto trans rivereto Jordánek. Nuntempe la statuo lokiĝas en niĉo de la domo n-ro 47 en la V. Novák strato apud la pensiono U kamenné studny (Sub ŝtona puto).
Zvěřina-domo
Tiu-ĉi malfrugotika konstruaĵo kun ŝtona portaleto el la 1-a duono de la 16-a jarcento estas verŝajne la plej malnova domo en Skuteč. Vivis ĉi tie mecenato de la urbo kaj ĝia honorcivitano Jan Zvěřina (1877 - 1953), kiu heredigis al la urbo interalie sian bildkolekton, kiu nuntempe estas deponita en la urba muzeo. Post nuntempa alkonstruo estas la domo uzata por restoracio kaj pensiono U kamenné studny.
Distrikta domo
Estinta ĉevalŝanĝejo "Sub Ora Koko" estis en la jaro 1907 rekonstruita por distrikta deputitejo fare de konstruisto Karel Fiala el Skuteč. Sidejon ĉi tie havis ankaŭ la Distrikta mastruma pruntejo. La domo portis nomon "Distrikta domo".
Tanacetfolia facelio
La Tanacetfolia facelio (Phacelia tanacetifolia) estas jara herbo de la famille de la Hidrofilacoj (Boragacoj laŭ la filogenetika nomenklaturo).
Kun origino en la nordo de Meksikio kaj en la sudo de Kalifornio, tiu planto estas aparte interesa en agrikulturo kaj abelbredado.
São Miguel dos Campos
São Miguel dos Campos estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 54.557 loĝantojn en 2010.
Ah/C-grundoj escepte de Nigrogrundoj
A/C grundoj escepte de Nigrogrundoj estas grupo de grundoj, kiuj ekestis danke al grundformiĝa procezo de akumuliĝo de humo sur kalkoŝtono aŭ alia solida ŝtono kun alta enhavo de kalcio (ekzemple dolomito kaj simile) - en kazo de rendzino, sur miksitaj karbonat-silikataj petroj en kazo de pararendzino kaj sur senkalcia, silikata petro kaze de rankero. Pro bona rezisteco de ekzemple kalkoŝtono temas ofte pri malprofundaj A-C grundotipoj. Malgraŭ malhela huma A-horizonto de rendzino kaj pararendzino kun sufiĉe alta enhavo de kalcio en sorbada komplekso (regule pli ol 50%), ne temas pri tre fertilaj grundoj. Tion kaŭzas la malsufiĉa profundeco (ankaŭ kaze de rankero), kiu kialas rapidan sekiĝon somere kaj ĉefe unuflanka kemizmo (sufiĉo de kalcio, sed samtempe malsufiĉo de aliaj gravaj mineraloj). La alta enhavo de kalcio malplirapidas la senkalkiĝon kaj do defendas procezojn kiel bruniĝo, podzoliĝo (speciala translokiĝo). Do eĉ en pli grandaj altecoj supre la maro, kie estas multe da pluvakvo, ne ekestas B-horizontoj kaj estas bone disvolviĝitaj tiuj ĉi grundotipoj. Pro kialo, ke la grundotipoj de tiu ĉi klaso ne dependas de klimata grundformiĝa faktoro, sed de neklimata (karaktero de ŝtono) oni parolas pri eksterzonaj grundotipoj. La plej konata grundotipo apartenanta en tiun ĉi grupon estas rendzino. Male, rankeron oni povas konsideri kiel zona grundotipo (troviĝanta en pli grandaj altecoj super la maro, kie ĝi estas iniciala grundo. Sed same iam ĝi estas eksterzona, kiam la faktoro estas troa deklineco de reliefo.
Siezbüttel
Siezbüttel estas parto de la komunumo Schenefeld en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝis la 1-a de januaro 2013 la loĝloko estis sendependa administra komunumo, nur tiam iĝis komunumoparto de Schenefeld.