cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praarmena lingvo
La plej frua atestaĵo de la armena lingvo datas de la 5-a jarcento p.K. (la traduko de la Biblio farita de Mesrop Maŝtoc). La plej frua historio de la lingvo estas neklara kaj la temo estas spekulata. Estas klara afero ke la armena estas hindoeŭropa lingvo, tamen ĝia evoluo estas malklara kaj malsama kompare kun la evoluo de aliaj hindeŭropaj lingvoj. Ajnakaze, la armena havas multajn tavolojn de pruntvortoj kaj spurojn de longa lingvokontakto kun la huri-urarta, la greka kaj la hindirana lingvaro.
Prahindeŭropaj senvoĉaj plozivoj estas aspiraciitaj en la praarmena, afero kiu kaŭzis la glot-teorion. En certaj kuntekstoj, tiuj aspiraciaj plozivoj estas reduktitaj al w, h aŭ nul en armena. La rekonstruo de la praarmena lingvo estas malfacila kaj ekzistas neniu ĝenerala interkonsento pri la datintervalo kiam ĝi naskiĝis.
Regiono Atakamo
Regiono Atakamo (Región de Atacama) estas regiono de Ĉilio. Fine de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Praarmena lingvo
La armenoj, laŭ Diakonoff, estis rezulto de amalgamo de la hurianoj kaj urartanoj, luvidoj kaj muŝkianoj. Post alvenado en ĝia historia teritorio, praarmenoj ŝajnis havi spertitan masivan influon sur parto de la lingvoj kiujn poste ĝis anstataŭis. Armena fonologio, ekzemple, ŝajnas esti tre influita de la urarta, kiu povas indiki longan periodon de dulingvismo.
Difino
La praarmena, kiel la komuna prapatro de nur unu lingvo, ne havas klaran difinon de la termino. Ĝi ĝenerale inkluzivas diversajn praajn stadiojn de la armena lingvo inter la prahindeŭropa kaj la plej fruaj atestoj de la klasika armena lingvo.
Ĝi do ne estas pra-lingvo laŭ strikta senco de la termino, sed "praarmena" estas termino, kiu fariĝis ofta sur la kampo de lingvistikaj esploroj. La plej frua atesto de la armena estas la traduko de la Biblio komence de la 5-a jarcento fare de armena monaĥo Mesrop Maŝtoc. La plej frua historio de la lingvo estas neklara kaj temo de multaj spekuladoj. Estas klare, ke la armena estas hindeŭropa lingvo, sed ĝia evoluo estas malluma.
Ĉiukaze la armena havas multajn tavolojn de pruntvortoj kaj montras spurojn de longa lingva kontakto kun anatoliaj lingvoj kiel la luvida kaj hitita, hurida-mitana, hurid-urartaj lingvoj, ŝemidaj lingvoj kiel la akada kaj la aramea, kaj iranaj lingvoj kiel la persa kaj parta lingvoj. La armena havas ankaŭ malpli grandan influon de la greka kaj la araba.
Fonologia disvolviĝo de praarmena
La praarmenaj sonŝanĝoj estas diversaj kaj ekscentraj (kiel * dw- donantaj erk- ) kaj, en multaj kazoj, necertaj. Tio malhelpis la armenan esti tuj rekonita kiel hindeŭropa branĉo memstara, kaj oni supozis ĝin simple tre diverĝa irana lingvo ĝis Heinrich Hübschmann establis sian sendependan karakteron en 1874.
En kelkaj kuntekstoj, la aspiritaj haltoj plue reduktiĝas al w, h aŭ nulo en la armena: prahindeŭropa (akuzativo) * pódm̥ "piedo"> armena otn kontraŭ greka (akuzativo) póda , prahindeŭropa * tréyes "tri"> armena erekʿ kontraŭ la greka treis ."La armenoj laŭ Diakonoff, tiam estas amalgamo de la huridoj (kaj urartanoj), luvidoj kaj muŝkidoj. Post alveno en ĝian historian teritorion, la praarmena ŝajnus esti spertinta amasan influon parte de la lingvoj, kiujn ĝi fine anstataŭigis. Armena fonologio, ekzemple, ŝajnas esti tre trafita de la urarta lingvo, kio sugestas verŝajnan longan dulingvismon."
Diakonoff (1985) kaj Greppin (1991) etimologias plurajn malnovajn armenajn vortojn kiel havantajn eblan hurid-urartan originon:
Arnaud Fournet proponas pliajn pruntitajn vortojn.
Historio
La origino de la praarmena lingvo estas submetata al scienca debato. Kvankam la armena hipotezo postulus la armenan lingvon kiel surloka evoluo de pra-hindeŭropa lingvo de la 3-a jarmilo a.K., la pli populara Kurgana hipotezo sugestas ke ĝi alvenis en la Armena altebenaĵo aŭ el Balkano aŭ tra Kaŭkazo. La alveno de tia loĝantaro, kiu parolis praarmenan en la armenaj altebenaĵoj, supozeble okazis ĉirkaŭ la tempo de la kolapso de la bronzepoko (iam antaŭ ĉ. 1200 a.K.).
Unu el la teorioj pri la apero de la armena en la regiono estas, ke prabalkanaj parolantaj setlantoj rilataj al frigoj (la muŝkidoj kaj / aŭ la retroaktive nomata armena-frigoj), kiuj jam ekloĝis en la okcidentaj partoj de la regiono antaŭ la starigo de la Reĝlando Van en Urarto,  fariĝis la reganta elito sub la Meda Imperio, sekvata de la Aĥemenida Imperio. La ekzisto de urartaj vortoj en la armena lingvo kaj armenaj pruntvortoj en urarta lingvo sugestas fruan kontakton inter la du lingvoj kaj longaj periodoj de dulingveco.
Laŭ la Enciklopedio de Hindeŭropa Kulturo :"La armenoj laŭ Diakonoff, estis tiam amalgamaĵo de la huridoj (kaj urartanoj), luvidoj kaj la praarmenaj muŝkidoj portantaj iliajn IE [Hindeŭropa] lingvo orienten tra Anatolio. Post alveno en ĝian historian teritorion, praarmena ŝajnus esti spertinta amasan influon de la lingvoj, kiujn ĝi fine anstataŭigis. Armena fonologio, ekzemple, ŝajnas esti tre trafita de la urarta, kiu eble sugestas longan dulingvismon." Lastatempaj malkovroj en armena genetiko malkaŝas pezan miksadon de grupoj de la 3000-aj jaroj a.K. ĝis la kolapso de la bronzepoko. Aldonaĵaj signaloj ŝajne malpliiĝis al sensignifaj niveloj post ĉ. 1200 a.K., post kiu armena DNA restis stabila, kio ŝajnas esti kaŭzita de la izolado de armenoj de ilia ĉirkaŭaĵo, kaj poste subtenata de la kultura / lingva / religia aparteco, kiu daŭras ĝis hodiaŭ.
La ligo inter la muŝkidoj kaj la armenoj estas neklara, ĉar nenio sciiĝas pri la muŝkida lingvo. Iuj modernaj erudiciuloj malakceptis rektan lingvan rilaton kun la praarmena se la muŝkidoj estus trakoj aŭ frigoj.
Alterna teorio sugestas, ke parolantoj de la praarmena lingvo estis triboj indiĝenaj al la nordaj armenaj altebenaĵoj, kiel ekzemple la hajasanoj. Kvankam ĉi tiuj grupoj estas konataj nur de referencoj lasitaj de najbaraj popoloj (kiel hititoj, urartanoj kaj asirianoj), armenaj etimologioj estis proponitaj por sia nomo. Dum la urarta lingvo estis uzita de la reĝa elito, la loĝantaro, kiun ili regis, estis probable plurlingva, kaj iuj el ĉi tiuj homoj parolus armenan. Ĉi tio akordigeblas kun la frigia / muŝka teorio, se tiuj grupoj devenis origine de la kaŭkaza regiono aŭ armenaj altebenaĵoj.
Nefud
La dezerto, kiu estas kovrata per ruĝa sablo, havas multajn sabloŝtonojn, kiuj pro erozio ekhavis groteskajn formojn. La dezerto Nefud konatas pro siaj fortaj, subite ekestiĝantaj ventoj, kiuj kreas altajn dunojn. Tiuj dunoj atingas altecon de ĝis 180 metroj. Unu- aŭ dufoje dum la jaro pluvas. En iuj valoj proksime de la montaro Hiĝazo ekzistas oazoj, en kiuj kreskas grenoj, fruktoj kaj legomoj. Krome ne ekzistas surfaca akvo, ĉar la pluvakvo de vintraj ŝtormoj tuj absorbiĝas fare de la sablo.
La dezerto Nefud en la sudo pere de la teritorio Dhana konektiĝas kun la dezerto Rub al-Ĥali en la regiono Naĝd: La Dhana estas koridoro el sablo kaj ŝtonetoj, kiu longas 1290 kilometrojn kaj larĝas ĝis 80 kilometrojn.
Lamotte-Beuvron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lamottois.
Lenna (testbildo)
Vidu ankaŭ artikolon Lenna pri komunumo en Italio.
En julio de 1973 Aleksandr Savĉuk uzis la ilustraĵon por prezenti grafikajn teknologiojn. Nun la foto estas defakta normo por testi algoritmojn de grafikaj programoj. La revuo Playboy eksciis pri la ekspluatado nur en 1991, post la apero de Lenna sur kovrilo de revuo Optical Engineering. Nun Playboy fieras pri sia rolo en komputiko.
Kiel testbildon oni uzas nur fragmenton de la magazina foto, la originalo mezuras 512 x 512 px kaj 768 kB. Ĝi troviĝas en la foto-datumbazo de la Signal and Image Processing Institute de la Universitato de Suda Kalifornio.
Esperanto-muzeo
Esperanto-muzeo estas muzeo kiu ekspozicias materialojn pri Esperanto, Esperanto-movado kaj Esperanto-kulturo. Ofte ĝi estas ligita kun Esperanto-biblioteko.
Esperanto-muzeoj ne nur kolektas diversajn objektojn kaj materialojn (kiel libroj kaj arkivaĵoj), sed ankaŭ prezentas ilin konstante aŭ por difinita tempo, laŭ diversaj planoj kaj programoj.
La distingo inter muzeo, biblioteko kaj arkivo ne ĉiam facilas. Ofte temas pri diversakcenta kombino de ili.
6591 Sabinin
6591 Sabinin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Dmitrij Anatolieviĉ Sabinin (1889–1951), profesoro pri planta fiziologio en la Ŝtata Universitato de Moskvo.
Esperanto-muzeo
Listo de la Esperanto-muzeoj
En 1980 la Marinko Gjivoje eldonis referencverkon pri la tiama stato de Esperanto-muzeoj. Jen kelkaj famaj Esperanto-muzeoj:
Armena satrapio
Armena satrapio (armene: Հայաստանի Սատրապ Hajastani satrap, el malnovperse: Armina aŭ Arminija), ankaŭ konata kiel Orontida Armenio (armene:Երվանդունի Հայաստան Jervanduni Hajastan) estis unu el la satrapioj de la Aĥemenida Imperio en la 6-a jarcento a.K, kiu pli malfrue konvertiĝis en sendependa reĝlando regata de la armena nobela dinastioj "orontidoj". Ĝiaj ĉefurboj estis Armaviro kaj Jervandaŝato. La Armena satrapio heredis la tutan areon kaj grandan partion de la kulturo kaj lingvaj aspektoj de la antaŭa regno nomata Urarto, kie armenoj vivis eble eĉ antaŭ ĝia fondiĝo en la 9-a jarcento a.K. La maniero kiel ĝi transiris de urartanoj al armenoj estas nekonataj.
Arbo (hierarkio)
Arbo estas metodo montri hierarkieco de strukturo en grafika formo. Ĝi estas nomata "arbo" ĉar la grafiko formsimilas arbon, malgraŭ la arbo ĝenerale estas montrata kun la branĉoj malsupren kaj radiko supren. Ekzemple: familia arbo estas tabelo kiu montras familianojn mortintajn kaj vivajn, kun ties interrilatoj kvazaŭ "branĉoj el komuna trunko".
Hervartov
Hervartov (hungare Hervartó germane Herbertsdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hervartov situas laŭ traira flankovojo. Bardejov troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1406 laŭ tiama hungara nomo "Eberhardtuagasa". La unuaj loĝantoj estis germanoj. La loĝloko longe apartenis al Bártfa. Dum 2 jarcentoj vitrofarejo funkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hervartó 376 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hervartov 514 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Otoroj
La otoroj vivas en Sudano en la sudoriento de la Nuba-montoj en la regiono de la Otoro-montetoj kaj apartenas al tiuj afrikaj etnoj, kiuj estas kunprenataj sub la nomo "nubaoj".
La otoroj estas proksimume 10.000 (stato de 2001) homoj, el kiuj la plej multaj ne estas muslimoj. La otora lingvo apartenas al la subgrupo hejbanaj lingvoj el la kordofanaj lingvoj.
John Ball
John BALL (mortis la 15-an de julio 1381) estis angla pastro kiu partoprenis en la Angla kamparana ribelo de 1381, sed kiu ekis jam ĉirkaŭ 1356. Je 1366 oni malpermesis lin prediki; li estis disĉiplo de John Wyclif. Li konsilis rifuzon imposti al la bienposedantoj, forigon de la bienoj apartenantaj al la Eklezio kaj de la pastra deviga fraŭleco; la ĉefa celo estis la komunecon de ties bienoj. Tiuj ideoj ŝajnas hodiaŭ antaŭantaj de la komunismo de posedaĵoj kaj eĉ de anarkiismo pro la prediko fondi egalecajn komunumojn sen iu ajn aŭtoritato. En 1381 la kamparana ribelo estis venkita kaj li estis arestita kaj mortigita.
Distrikto Guttentag/Dobrodzień
La distrikto Guttentag respektive poste distrikto Dobrodzień - de 1922 ĝis 1941 germane Landkreis Guttentag, de 1945 ĝis 1951 pole powiat dobrodzieński - estis distrikto en la teritorio de la nuntempa silezia provinco de Pollando. Administra centro estis la samnoma urbo Guttentag, post 1945 nomata Dobrodzień. Ekde 1951 la teritorio dividiĝis inter la distriktoj Olesno kaj Lubliniec.
Ayaka Yamashita
Ayaka Yamashita (山下 杏也加 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2015 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Hubert de Givenchy
Hubert de GIVENCHY [ĵivenŝi] (naskiĝis la 21-an de februaro 1927, en Beauvais, Francio, mortis la ) estis modplanisto de vestoj. Li famis pri la modeloj de bluzoj, jupoj kaj pantalonoj kaj pri la internacia pretvesta butikuma reto.
Li studis en Parizo, en la altlernejo École des Beaux-Arts, poste studis juron. Li iĝis en aĝo de 17 jaroj majstrohelpisto de la pariza modplanisto Jacques Fath kaj planis dum ok jaroj por la plej grandaj parizaj moddomoj kiel Robert Piguet, Lucien Lelong kaj Elsa Schiaparelli.
Li malfermis la propran moddomon (modvestejon) en 1952 kaj ofertis malmultekostajn modelojn. La unua kolekcio atingis tuj internacian rekonon. La pantalonoj estis perfekte ellaboritaj, la manteloj, surtutoj estis bonstilaj, la balaj vestoj estis elegantaj. Liaj modeloj monstras interesajn aldonaĵojn, presitan silkon kaj broditajn materialojn. Lia plano Bettina blouse remodigis la ĉemizan fasonon.
Li enkondukis en 1957 kun la hispana modplanisto Cristóbal Balenciaga la t.n. sakvesto-fasonon. La Givenchy-vestoj modiĝis, post kiam li planis en 1961 por Audrey Hepburn senmanikan, senzonan, brustoakcentan veston, en kiu ŝi aperis en la filmo Breakfast at Tiffany's (Matenmanĝo ĉe Tiffany, Usono, 1960).
Liaj vestovendejoj malfermis la pordojn en la 1960-aj jaroj, ebligante por la larĝa publiko aĉeti relative pli malmultekostajn modajn vestojn.
Ligna konstruado
Lignokonstruado estas la kampo de la konstrufako, kiu uzas la konstrumaterialon ligno. La rezulto de lignokonstruado oni nomas lignokonstruaĵo. Krom masivligno oni ankaŭ uzas lignaĵojn kiel ekzemple tavollignon.
Lignokonstruado estas malnova kaj memstara fako, kiu distingiĝas per siaj specifaj teknikoj kaj materialoj ekzemple de la masonado, la ŝtalbetona aŭ la ŝtala konstruado. Oni distingas inter la ĉarpentista kaj la inĝeniera lignokonstruado evoluinta ekde la fino de la 19-a jarcento.
Lignokonstruado ofte estas kombinata kun aliaj konstruteknikoj. Ekzistas ekzemple lignotrabaj plafonoj en la masonado, tegmentaj trabaroj sur konstruaĵoj el masonaĵo aŭ betono kaj por multaj aliaj uzokampoj.
En la lastaj jaroj oni konstruis multajn antaufabrikitajn domojn. Tiu ĉi speco de lignodomoj ofte tre energiŝparaj kaj la konstruado estas malpli kosta ol individua konstruado.
Kantono Allamakee
La kantono Allamakee - angle Allamakee county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
La teritorio situas tute nordoriente en la subŝtato. Ĝi norde havas limon al la najbara subŝtato Minesoto kaj oriente al la najbara subŝtato Viskonsino.
9687 Uhlenbeck
9687 Uhlenbeck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanddevena usona fizikisto George Uhlenbeck (1900–1988). Kun Samuel Goudsmit li proponis la koncepton pri la spino de la elektrono en la Universitato de Leiden en 1925. La spino estas fundamenta eco de la neŭtronoj, protonoj kaj aliaj.
Makvora tufkormorano
La Makvora tufkormorano (Phalacrocorax atriceps purpurascens ), Makvorinsula tufkormorano aŭ Makvora kormorano, estas mara birdospecio aŭ subspecio de la familio de kormoranoj kiu estas indiĝena de la Makvora Insulo en la Suda Oceano, ĉirkaŭ duone survoje inter Aŭstralio kaj Antarkto.
Taksonomio
La Makvora tufkormorano estas unu el la bluokulaj tufkormoranoj, foje lokita en la genron Leucocarbo aŭ Notocarbo, kaj subspecio de la Imperia tufkormorano. Ĝi estas foje konsiderata plena specio.
Distribuado kaj habitato
La Makvora tufkormorano estas limigita al la ĉeantarkta Makvora Insulo kaj la najbaraj Insuletoj Bishop kaj Clerk, parto de la Makvora grupo, 33 km sude. Krom reproduktado kaj ripozado, ties habitato estas mara.
Aspekto
La Makvora tufkormorano havas tre nigrajn suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn. La supraj vangoj kaj orelareo estas nigraj; estas blankaj strioj en flugiloj, nigra kurbeca kresto super la frunto kaj rozkolorecaj piedoj. Reprodukta plenkreskulo havas paron de oranĝaj karunkloj ĉe la bekobazo antaŭ la okuloj, oranĝec-brunan vizaĝan haŭtaĵon ĉe la bazo de la suba makzelo, same kiel bluajn okulringojn. Ĝi estas ĉirkaŭ 75 cm longa, kun enverguro de 110 cm kaj pezo de 2.5–3.5 kg.
Kutimaro
La Makvoraj tufkormoranoj estas gregemaj kaj ripozas en grupoj de kelkaj birdoj ĝis de kelkaj centoj.
Reproduktado
Tiuj birdoj estas la tutan jaron en la Makvora Insulo, kie ili reproduktiĝas jare en malgrandaj al grandaj kolonioj sur nudaj rokaj marbordoj kaj klifinsuletoj. Nestokonstruado okazas el junio. La nestoj estas nekompletaj konusoj, 20–30 cm altaj, konstruitaj el vegetaĵaro, guano kaj koto. La ino demetas 2-3 ovojn inter meza septembro kaj januaro, ĉefe fine de septembro kaj komence de novembro, kaj plej ovoj eloviĝas fine de decembro. Plej idoj sendependiĝas el siaj gepatroj meze de februaro.
Manĝo
Tiuj birdoj manĝas surloke en neprofundaj marbordaj akvoj, kun dieto konsista ĉefe el bentaj fiŝoj. Kormoranaroj povas manĝi kune.
Statuso kaj konservado
Tiu taksono estis listata kiel vundebla laŭ la Aŭstralia Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999, ĉar ties populacio estas malgranda, tro surloka kaj suferunta fluktuojn en la reprodukta sukceso pro veterkondiĉoj kaj manĝodisponeblo. Aliaj minacoj estas predado de idoj fare de la Bruna rabmevo kaj de la Nigra rato.
Frege-domo
La Frege-domo (germane: Fregehaus) estas baroka komercista bieno en Lepsiko, Germanio (Katharinenstraße nr 11), konstruita en la jaroj 1706/07.
Priskriko
Okulfrapas la alta gablotegmento kun kvar vicoj da lukarnoj kaj altaj teretaĝvolbaĵoj, kiuj servis al la komercado. La bankisto Christian Gottlob Frege, inter kies klientaro nombriĝis ankaŭ Goeto, akiris la konstruaĵon en 1782.
En la interna korto troviĝas live imago survanda. La t.n. mokimago, 71 centimetrojn alta piedestalo el sabloŝtono kun altreliefo de 1535, estas atestilo de la tempo de Reformacio. La verŝajne iam kiel fundamento de fenestra koloneto servinta postamento montras maldekstre la papon kun tiaro, dekstre la imperiestron Karolo la 5-a aŭ dukon Georgo de Saksio. La sube kuŝanta monako interpretatas kiel Marteno Lutero.
Altintepe
Altıntepe estas arkeologiejo de Turkio kie troviĝas arkeologiaĵoj de la anatolia antikva ŝtato Urarto, situanta en la Provinco Erzincan en la regiono Orienta Anatolio je 12 km de Erzincan en la ŝoseo al Erzurum. La spuroj troviĝas je 60 metroj de tofejo. Ĝi estis elfosita inter 1959 kaj 1968 de Tahsin Özgüç, kaj en ĝi troviĝis fortikaĵo, restaĵoj de templo aŭ palaco kun granda halo kaj ĉambroj. La esplorado revigliĝis en 2003 gviditaj de Mehmet Karaosmanoğlu.
Frege-domo
Butikoj ktp.
Sed ne nur pro tio indas eniri la korton belan, ĉar en ĝi oni havas krome la plej originalecan kaj kreivan florbutikon de Lepsiko nomita Saltoflorale. Ekde 2014 la Frege-domo estas ankaŭ hotelo. Proksime, en la domo Katharinenstraße nr 17, estas Leipziger Pfeffermühle, unu el la plej malnova kaj konataj kabaretoj de Germanlando.
Fonto
Mundus, Doris: ''Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang'', Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 19
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la hotelo, ankaŭ kun pridomaj informoj
Catholic Encyclopedia
La Catholic Encyclopedia (esperante Enciklopedio Katolika) estas enciklopedio katolika en angla lingvo, kies publikigo, komenciĝinta en 1907, kompletiĝis en 1917, dirita ankaŭ Maljuna Katolika Enciklopedio.
Historio
La redakto komenciĝis la 11-an de januaro de 1905, en Novjorko, en la oficejoj de la redaktejo de la ĵurnalo The Messenger, kie unuafoje kuniĝis la redakta komitato, kies membroj, interalie, estis: La renkontoj laŭnecese oftiĝis, ĝis la 9-a de aprilo 1913, sumante je 134.
La scienca studprocedo de la verko daŭris du jarojn kaj kaj unua volumo, publikigita en 2907, ricevis ĉe la publiko grandajn konsenton kaj sukceson. Finiĝis la publikigo de la lasta volumo en 1913 dum la enhavtabelojn oni finis en 1917.
La verko estis entuzisme salutata kaj taksata de katolika hierarkio, precipe de la apostola delegito kaj de la kardinalo John Murphy Farley, tiama Ĉefepiskopo de Novjorko.
La enciklopedio estis poste ĝisdatigita aŭspicante kaj iniciate de la Katolika Universitato de Ameriko de Vaŝingtono kaj publikigita sub la nomo de New Catholic Encyclopedia, unuafojon en 1967, kaj duafojon en 2002.
Celo, enhavoj kaj vidpunktoj
La celo de la enciklopedio estis programe eksprimita tiel:
“La Catholic Encyclopedia, kiel diras ĝia nomo, sin proponas liveri al la legantoj informojn kompletajn kaj fidindajn pri la tuta gamo de la interesoj, de la agado kaj de la Katolika Doktrino. Nome informoj pri tio kion la Eklezio instruas kaj instruis, tio kion la Eklezio faras kaj daŭrigas fari por la plej alta avantaĝo de la homa genro; pri ĝiaj metodoj, estintaj kaj nunaj; pri ĝiaj luktoj, ĝiaj triumfoj, kaj la rezultoj akiritaj ĉe ĝiaj membroj, sed nur por propraj tujaj avantaĝoj, sed por la pliampleksigo kaj pliprofundigo de tio kio estas vera scienca, literaturo kaj arto – ĉio tio apartenas al la enhavoj de la pritraktado de la Catholic Encyclopedia.
La Catholic Encyclopedia raportas pri la vidpunkto katolika kaj nur pri tiu, kaj, aparte, ankoraŭ ne estas komplete ĝisdatigita rilate la novan doktrinan prezenton de la [Dua Vatikana Koncilio]].
Pinokjo (rolulo)
Pinokjo estas titoliga rolulo kaj la protagonisto de la romano de la itala Carlo Collodi (plumnomo de Carlo Lorenzini) nome La Aventuroj de Pinokjo (1881-1883). La nomo "Pinokjo (Pinocchio)" signifas "pinaj okuloj" itale.
Intrigo
Maljuna lignaĵisto Ĝepeto ricevas la lignopecon de majstro Ĉerizo kiu sin liberigas je tiu embaraso kiu ĝenas, ĉar ĝi parolas kaj strangas kaj rabas feliĉon; kaj li faras el filo eliminita filon amatan! Ĝepeto modelas la lignon por religi marioneton, kiu dancu kaj saltu, kaj kantu kaj lia patreemo kreas vivantan marioneton; Ĝepeto vidas la marioneto-filon senrespektema, sed afable lin epitetas “friponeta filo” kvankam je lia unua malĝentilaĵo li “viŝis el si larmon”. La unua agado de Pinokjo estas enirigi la patron en karceron lin false akuzante. Ĝepeto revenas el karcero kaj trovas ke la filo jam mortigis la riproĉantan grilon kaj havis la piedojn bruligitaj, kaj tuj refaras la piedetojn kaj donacas al li sian matenmanĝaĵon; ne nur, ĉar li pretigas vesteton el florumita papero kaj alkuras vendi sian jakon por aĉeti la lernolibron por la filo. La filo, tamen, vendas la libron por aĉeti bileton por eniri marionetan teatraĵon. Pinokjo ricevas por la patro kvin orajn zekinojn, kiujn Ĝepeto neniam vidos, kaj dum Pinokjo perdiĝas, sensperte kaj trompite, tramonde, la patro Ĝepeto daŭrigas lin serĉi eĉ tramare riskante perdiĝi traonde. Fine, la marioneto vidas la patron ekdronanta en la maro, alkuras kaj lin savas kaj meritas, helpe de la Blua Feino, fariĝas el marioneto vera knabo, studas, helpas la maljunecon de la Ĝepeto. La amo de patro Ĝepeto venkis savante perame la filon sendanke ruiniĝanta.
Listo de filmoj
Pinokjo estis plurfoje filmigita, eble unuafoje desegne en 1940 de eldonejo Walt Disney
Nova Zagora
Nova Zagora (bulgare Нова Загора) estas urbo en Bulgario, kun ĉirkaŭ 26.000 loĝantoj, kaj ĉirkaŭ 48.000 en la ĉirkaŭaj 33 vilaĝoj. Ĝi situas en la sudorienta ebenaĵo de Bulgario ĉe la koordinatoj 42.48333°N, 26.01667°W.
Oni trovis tie arkeologiajn restaĵojn el a ŝton- kaj bronzepoko. Plimulto de la restaĵoj estis trovitaj ĉe la vilaĝo Karanovo.
Nova Zagora situas ĉe la Plovdiv-Burgas fervoja linio kaj ĉe la aŭtovojo de Sofio al Burgas. Ĝi situas 35 km oriente de Stara Zagora kaj 30 km okcidente de Sliven.
Ernest Hemingway
Ernest HEMINGWAY  (naskiĝis la 21-an de julio 1899, mortis la 2-an de julio 1961) komencis sian karieron kiel ĵurnalisto, li vojaĝis tra multaj landoj, partoprenis ambaŭ mondmilitojn kaj la enlandan militon en Hispanio.
Lia unika literatura stilo, karakterizita per konciza lingvo kaj mallongaj deklaraj frazoj, multe influis anglalingvan prozon en la 20-a jarcento, kaj iuj liaj libroj estas nun konsiderataj ĉefverkoj. Liaj verkoj en simpla, sobra lingvaĵo rakontas pri la brutaleco de la vivo.
Pro sia verko The Old Man and the Sea ("La oldulo kaj la maro") li en 1953 gajnis la Premion Pulitzer kaj en 1954 la Nobel-premion pri literaturo por "lia regado de la rakontarto, plej ĵuse montrita en La maljunulo kaj la maro, kaj pro la influo, kiun li praktikis sur nuntempa stilo".
Sian vivon li finis per sinmortigo.
La ŝtatestro de Kubo, Fidel Castro, diris ke Hemingway estis unu el la plej bonaj verkistoj de Kubo. En Key West, Florido, Usono, kie li loĝis, kaj en San Miguel del Padrón sude de Havano, Kubo ekzistas muzeoj de Hemingway.
Stilo
La literatura stilo de Hemingway estas karakterizita per mallongaj kaj deklaraj frazoj, konkretaj priskriboj kaj intenca forlaso de detaloj por permesi al la leganto mem plenigi la malplenojn en la informo, kaj tiel "impliki" ŝin en la rakonton. En sia libro Death in the Afternoon li skribis: "La majesto de la movado de la glaĉero ŝuldiĝas al tio, ke nur okono de ĝi estas super la akvo." En sia libro Wandering Celebration (vaganta festo) Hemingway priskribas kiel kiam li estis en Parizo li ekkomprenis ke "preskaŭ ĉiu detalo en rakonto povas esti preterlasita, tiel longe kiel vi faras ĝin konscie."
Hemingway kutime uzis la vorton "kaj" anstataŭ komoj. Ĉi tiu uzo de polisindeto povas servi por komuniki tujecon. La polisindetaj frazoj de Hemingway - aŭ en postaj verkoj lia uzo de malordaj subfrazoj - uzas konjunkciojn por apudmeti surprizajn viziojn kaj bildojn. Iuj komparas ilin kun hajkoj. Multaj el la sekvantoj de Hemingway misinterpretis lian antaŭecon kaj brovsulkis ĉian emocian esprimon; Saul Bellow satirumis ĉi tiun stilon kiel "Ĉu vi havas emociojn? Strangolu ilin." Tamen la intenco de Hemingway estis ne forigi emocion, sed portreti ĝin pli science. Hemingway opiniis, ke estus facile kaj sencele priskribi emociojn; li skulptis kolaĝon de bildoj por ekkompreni "la veran aferon, la sinsekvon de movo kaj fakto, kiuj kreis la emocion kaj kiuj validus je jaro aŭ je jardekoj aŭ, kun bonŝanco kaj se vi deklarus ĝin sufiĉe pure, ĉiam ". Ĉi tiu uzo de bildo kiel objektiva korelativo ankaŭ estas karakteriza por Ezra Pound, T. S. Eliot, James Joyce kaj Marcel Proust.
If a writer of prose knows enough of what he is writing about he may omit things that he knows and the reader, if the writer is writing truly enough, will have a feeling of those things as strongly as though the writer had stated them. The dignity of movement of an ice-berg is due to only one-eighth of it being above water. A writer who omits things because he does not know them only makes hollow places in his writing.
—Ernest Hemingway, Death in the Afternoon
San Dionisio Ocotepec
San Dionisio Ocotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Dionisio Ocotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 131.
Geografio
San Dionisio Ocotepec apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9487 loĝantojn. El tiuj estis 4379 viroj kaj 5108 virinoj. La komunumo havas surfacon de 225.82 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1670 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8272 indiĝenoj. El tiuj 7212 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7212 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Laval (Mayenne)
Laval estas Komunumo de Francio kaj prefektejo de la franca departemento Mayenne (53), mem situanta en regiono de Luarlandoj. Ĝia areo ampleksas 34.22 km². La loĝantoj de Laval estas nomataj Lavallois. Oni nombris 50,947 Lavalanojn en 1999.
Historio
Laval estas mezepoka urbo kaj estis unuafoje menciita en la 11-a jarcento.
Vețca
Vețca [vecka] (hungare: Székelyvécke [se:kejve:cke]) estas komunumo en Rumanio norde de Sighișoara. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Jacodu kaj Sălașuri.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 838 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 462 (rumanoj, 98 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye).
110393 Rammstein
110393 Rammstein estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin elde sia observatorio proksime de Le Creusot (Saône-et-Loire, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Germana metalroka grupo Rammstein, kreita en tiama Germana Demokratia Respubliko en 1994. La grupo prenis la nomon de la urbo Ramstein ĉe kies aerbazo okazis en 1988 katastrofo dum aviada spektaklo. La grupo donis viglajn spektaklojn tra la mondo.
Mihály Kőváry
Mihály Kőváry [mihAj kOvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kőváry Mihály estis hungara advokato. Liaj fratoj estis Józsa Kőváry kaj László Kőváry.
Biografio
Mihály Kőváry komence lernis en sia naskiĝurbo, poste en Kolozsvár, kie li akiris ankaŭ juran diplomon, fine en 1862 li advokatiĝis en Marosvásárhely. Li malfermis advokatan atelieron en Kolozsvár, sed li studis ankaŭ la skermoteknikon en Britio kaj Francio en 1864. Hejmenveninta li estis ankaŭ skermomajstro. En 1884 li partoprenis en fondo de la unua sportklubo de Kolozsvár. Li havis postenojn-taskojn ankaŭ en la urba advokata ĉambro kaj unitariisma eklezio. Li kontribuis en Vasárnapi Ujság (1858 -1861), poste en aliaj gazetoj.
Pedro Sánchez Pérez-Castejón
Ekde la li estas ĉefministro de Hispanio post decido de la Kongreso de Deputitoj. En la la Hispana Parlamento nomumis lin prezidento la socialiston Pedro Sánchez, kiu estros la unuan registaron kun ministroj el diversaj partioj por la unua fojo post 40 jaroj da diktaturo kaj 40 jaroj da demokratio.
Gazzetta del Sud
Historio
La ĵurnalo, fondita en Mesino en 1952 fare de la Kavaliro de Laboro Uberto Bonino, industria kaj deputito al la Konstitucia Asembleo de Italio kaj poste al la Ĉambro elektita en la listoj de la Itala Liberala Partio, la Nacia Monarkisma Partio kaj la Itala Socia Movado, heredis spiriton de la fondinto modera kaj liberala politikisto.
Bonino, eksa eldonisto de la Notiziario di Messina kune kun la Hon. Gaetano Martino, forlasis la PLI kaj la eldonejon en 1951, la jaro en kiu li fondis la SES (Società Editrice Siciliana), kiu de aprilo 13, 1952 komencis publikigi la novan ĵurnalon. Hodiaŭ la Bonino-Pulejo-Fondaĵo estas plimulta akciulo de la ĵurnalo. De 1968 ĝis 2012 la iama senatano Antonino Calarco estis direktoro, escepte de 1979 ĝis 1983, kiam li estis senatano de la Itala kristan-demokrata partio.
Eldonoj
La ĵurnalo estas eldonita en kvar eldonoj dediĉitaj al orienta Sicilio kaj Kalabrio :
La nova formato
La 15-an de septembro 2018, okaze de la grafika restaĵo de la revuo, nova tabloida formato estis enkondukita.
Usserdorf
Usserdorf estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Delta (Brita Kolumbio)
Delta estas urbo en Brita Kolumbio (Kanado), sude de Vankuvero. Ĝi prenas sian nomon de la fakto ke ĝi situas sur la delto de la Rivero Frejzero, kies suda branĉo enfluas la maron norde de Delta.
Spatelbeka anaso
La Spatelbeka anaso (Anas platalea [ne konfuzu kun la genro Platalea]), iam konata kiel Ruĝa kuleranaso, estas birdospecio de la grupo de plaŭdanasoj de la genro Anas. Ĝi troviĝas en suda Sudameriko, nome en Argentino, suda Peruo, suda Bolivio, Urugvajo, Paragvajo, la Falklandoj, Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj, suda Brazilo, kaj Ĉilio, ĝis la Magelana markolo. Vintre la plej sudaj birdoj migras norde al Brazilo kaj Peruo.
Aspekto
Ĝi estas mezgranda al granda anaso 53 cm longa, kaj peza el 500 al 600 g. La Spatelbeka anaso estas cinamokolora kun malhelaj punktoj en dorso, brusto kaj flankoj, kaj verda speguleto. La kapo kaj kolo estas grizecaj al helbrunaj. La flugiloj estas bluecaj kun blanka bordo. La suba vosto estas nigra kun blanka makulo. Ili havas grandan malhelan al nigrecan spatelforman bekon 6 cm longa, kiu nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. La ino estas similkolora sed ne tiom cinamokolora; krome ŝi havas pli malhelajn irisojn. Kvankam temas pro sepcio kun seksa duformismo, la distingo ne estas tiom markata kiom ĉe la nordaj specioj.
Ekologio
Tiu specio loĝas en lagetoj, lagoj, lagunoj de nesala akvo, aŭ eĉ ĉe salecaj estuaroj kaj marbordoj ĝis la 3.500 msm. Ili preferas akvejojn trankvilajn kaj malmulte profundajn, riĉaj en laga vegetaĵaro. Estas specio tre filtrista por manĝo en zonoj kun akva vegetaĵaro, kie ĝi kaptas mikro-organismojn. Ĝi observeblas komune laŭ paroj aŭ malgrandaj grupoj de la sama specio aŭ en miksitaj kunmanĝantaroj de la genro Anas.
La reprodukta sezono estas el septembro al novembro. La nesto estas konstruata surgrunde, kun ŝirmo de vegetaĵaro. La ino demetas 5 al 10 ovojn kremokolorajn, de 53 x 37 cm averaĝe, kiuj estos kovataj dum 25 tagoj. Ili atingas seksan maturecon post la unua jaro.
La specio kaj la homo
Tiu anaso estis importata en Eŭropon la unuan fojon en 1932. Post la Dua Mondmilito jam estis en la rezervejoj de la brita Wildfowl Trust. Post la 1960-aj jaroj, tiu specio estas pli en bestoĝardenoj. Tiu specio hibridiĝas kun aliaj anasaj specioj kiaj la Kuleranaso, si ili estas bredataj kune en sama ejo. Ties statuso ĉe la IUCN Ruĝa Listo estas Malplej Zorgiga.
Korňa
Korňa estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Korňa situas laŭ la ĉeĥa landlimo en valo de rojo, fine de sakovojo. Turzovka troviĝas je 6 km. Apartenas al Korňa ankaŭ sporadaj domoj en la ĉirkaŭaĵo.
Historio
Dum la hungara erao estis tie 2 vilaĝetoj: Suba kaj Supra Kornya-oj. Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Čadca, al municipo de Turzovka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1954 la 2 vilaĝetoj unuiĝis kaj formis novan municipon. En 2001 vivis en Korňa 2266 homoj, (2222 slovakoj).
Regionoj de Ĉilio
Ĉilio estas organizata administracie en dekses regionoj:
La regionoj dividiĝas en provincoj, kaj tiuj ĉi en komunumoj (comunas).
Küssaberg
Küssaberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Aŝur-bel-kala
Aŝur-bel-kala ("la dio Aŝŝur estas sinjoro de ĉiuj aĵoj") estis filo de Tiglat-Pileser la 1-a kaj reĝo de Asirio inter 1074 kaj 105 a.K. Li atingis la tronon post mallonga regado de sia frato Aŝarid-apal-Ekur. Post 18 jaroj da regado, li forpasis ankoraŭ juna kaj estis enterigita en la urbo Aŝuro. Li estis sukcedita de sia filo Eriba-adad la 2-a.
San Marcellino
San Marcellino estas komunumo de Italio.
Stacio Nagoya
Stacio Nagoya (japane: 名古屋駅 [Nagoja-eki], angle: Nagoya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nakamura, Nagojo, Gubernio Ajĉi, Japanio. La stacio servas 4 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Chūō (ĉefa), Linio Kansai (ĉefa), Ŝinkanseno Tōkaidō kaj 1 linion de Nagoja Marborda Rapida Fervojo: Linio Aonami kaj 2 liniojn de la metroa reto Nagoja Urba Subtera Fervojo: Linio Higashiyama, Linio Sakura-dōri.
Flüelen
Flüelen estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 1936 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Trafiko
Flüelen estas grava ŝiphaltejo por la liniŝipoj de la Kvarkantona Lago. La komunumo disponas pri stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la Gotardo-Fervojo. En Flülen ankaŭ komenciĝas diversaj poŝtaŭtolinioj.
Tra la komunumo pasas la fama vojo nomita Axenstrasse [Aksa Vojo], kiu estas parto de la svisa nacia vojo A4, kiu konektas la svisan aŭtovojon A4 kun la svisa aŭtovojo A2. Ĝis la finkonstruo de la Flüelen-Tunelo en la jaro 2005 la Aksa Vojo kondukis rekte tra la vilaĝocentro, nun la trafiko pasas tra la tunelo ĉirkaŭ la loĝozono.
Historio
La unua dokumenta mencio de Flüelen datiĝas el la jaro 1266 kiel Vluolon.
En la jaro 1799 Flüelen post kanonado estis okupita de francaj trupoj. Inter la jaroj 1811 kaj 1830 estis konstruita veturebla vojo trans la Gotardo-Pasejo. En la jaro 1837 la unua vaporŝipo alvenas al Flüelen. Per la malfermo de la Akso-Vojo en la jaro 1865 Flüelen fariĝis trafiknodo, kiel signifo ankoraŭ kreskis per la malfermo de la Gotardo-Fervojo en la jaro 1882.
Manuel Azaña
Manuel AZAÑA DÍAZ (Alcalá de Henares (Madrido), Hispanio, 1880 - Montauban, Francio, 1940) estis la dua kaj lasta prezidento de la Dua Hispana Respubliko.
Ĉefa reprezentanto dum la tridekaj jaroj de la hispana burĝa kaj demokrata radikalismo.
En 1914 li estis sekretario de la Ateneo de Madrid. Dum la 20aj jaroj, li oponas la diktaturon de Miguel Primo de Rivera, kaj en 1925 li fondas respublikanan Partion Acción Republicana. En 1930 li subskribas la pakton de la respublikanaj partioj kontraŭ la reĝo Alfonso la 13-a.
Post la alveno de la Respubliko, li fariĝas ministro de militaj aferoj, kie li entreprenas profundan reformon de la armeo. Tiu reformo, tre necesa laŭ ĉiuj vidpunktoj, kreas malfavoran etoson en kelkaj grupoj de militistoj kiuj ĉiam oponos lin.
Homo kun granda oratorkapablo, li fariĝas la ĉefa simbolo de la respublikanaj fortoj, kaj en oktobro de 1931 li estas elektita registarestro. Baldaŭ ankaŭ la katolika Eklezio eniros la tendaron de liaj kontraŭuloj, pro la agado de la registaro en tiu tereno. Li unuigas la maldekstremajn burĝajn fortojn, en la partio Izquierda Republicana (Respublikana Maldekstro)
En 1933, post la perforta subpremo de ribelo en la sudo (vidu artikolon Eventoj de Casas Viejas), kaj post la malkontento de granda parto de la malriĉaj kamparanoj, li devas rezigni. En la postaj balotoj la dekstro prenas la povon kaj Azaña fariĝas gvidanto de la opozicio.
En 1934, kiel protesto kontraŭ la eniro de la tre konservativa katolika partio CEDA en la registaro, maldekstrulaj fortoj komencas revoluciprovon. Azaña, kiu fakte kontraŭis tiun movadon, estis tamen suspektata kunlabori en la samtempa ribelo de la kataluna aŭtonoma registaro, kaj estis enkarcerigita en ŝipo en la haveno de Barcelono.
En la novaj balotoj en februaro 1936 Azaña gvidas la koalicion de maldekstraj fortoj, konatan kiel Popola Fronto, kiu venkos, kaj li estas elektita unue registarestro, kaj poste, en majo, prezidento de la Respubliko.
Post la komenco de la interna milito en julio 1936, li klopodas alproksimigi ambaŭ partiojn, sed li malsukcesas. Krome, la komenco de sociala revolucio en la respublikana flanko, kaj la akrigo de la perforto, atakas liajn demokratajn konvinkojn kaj izoligas lin. Dum la milito li ludos apenaŭ pli ol simbolan rolon.
En februaro 1939, post la konkero de Barcelono fare de la trupoj de Franco, li ekziliĝas al Francio, kaj li demisias el sia posteno. Persekutata de la agentoj de Franco kaj ĉikanata de la reĝimo de Vichy, li forpasas en novembro de 1940 en Montauban.
Pamuk (apartigilo)
Pamuk estas turka ina individua nomo kaj familia nomo. la vorto signifas „kotono“ aŭ h „maldura“, „blanka“ kaj „mola“, do kiel kotono.
Floroj en arto
Tra la homa historio, floroj en arto aperis en diversaj kuntekstoj kaj portis malsamajn mesaĝojn. Ĉiame kaj ĉie, floroj allogis la artistojn per siaj belaj koloro, diversaj formoj sed ankaŭ pro sia havebleco ĉemane. La unuaj botanikaj desegnaĵoj aperis en la 1-a jarcento a.K., kiam la greka kuracisto Crateuas precize desegnis kuracplantojn, kiuj estis menciitaj en liaj verkaĵoj.
Pli poste, botaniko apartiĝis de medicino, ne kiu ĝi funkciis kiel sekundara branĉo. Tiel komenciĝis arta okupiteco al floroj, ĉefe en botanikaj verkaĵoj. Poste, floroj ankaŭ fariĝis estetika objekto, sen elemento de utileco.
Arto ekstere de Eŭropo
Laŭ onia scio, la unua floro kiu ĉeestis en diversaj specoj de arto estis la lotusfloro (Nelumbo nucifera), en antikva Egiptio, antaŭ pli ol 4000 jaroj. Tie ĝi estis konsiderita sankta kaj simbolis la sunon, kreadon kaj renaskiĝon. Ĝi aperas kiel ornamaĵo sur multaj arkeologiaj eroj, kiel papirusaj volvlibroj, amuletoj kaj diversaj ceramikaĵoj. En antikva Egiptio, floroj ankaŭ estis uzitaj por krei diversajn ornamaĵojn, kiuj laŭsupoze estis uzitaj de la mortintoj en la postvivo. La plej konata ekzemplo estas la ĉeesto de kolumoj faritaj el floroj en la tombo de Tutanĥamono.
En la mezepoko estis kreitaj pentraĵoj en Irano prezentantaj floraranĝojn kun naturalisma stilo dum en Ĉinio, porcelanaj vazoj estis kreitaj kun stiligitaj florpentraĵoj. La tradicio de florpresaĵoj daŭris en Ĉinio kaj Japanio, kaj eĉ hodiaŭ tia presaĵo troveblas en preskaŭ ĉiuj japanaj hejmoj.
En Azio, en budhismo, la lotuso simbolas naskiĝon kaj renaskiĝon, ĉar ĝiaj floroj malfermiĝas je sunleviĝo kaj fermiĝas je sunsubiro. Ĝi ankaŭ simbolas la plej altan gradon de iluminiĝo, ĉar ĝi fontas en la koto kaj de tie elkresktas por kapti la sunlumon. En Barato, inter la kredantoj de hinduismo, estas la jasmeno kiu simbolas amon kaj fekundecon. Por kaj budhanoj kaj hinduoj, floroj estas plejparte integrigitaj en pentraĵoj pri spiritaj kaj religiaj temoj. En la moderna epoko, Frida Kahlo reklamis la "arton de floroj" en ŝiaj pentraĵoj, kiel simbolo de la arta heredaĵo de ŝia lando. Por emfazi la aludon al la vivaj potencoj kaj ĝenerala mirindecon de floroj, ŝi ankaŭ drapigis florojn sur ŝian korpon en memportretoj.
Botanika arto
En la unua jarcento a.K., la greka kuracisto-apotekisto Crateuas estis verŝajne la unua precize desegni florojn de kuracherboj, kiujn li menciis en siaj skribaĵoj. Dum la sekvaj centoj da jaroj, apotekistoj kaj resanigantoj studis plantojn por sanigaj celoj, sed ili kutimis kopii la desegnaĵoj el la libroj de la grekoj kaj romianoj, sen observi la planton mem.
La tendenco denove ŝanĝiĝis komence de la 15-a jarcento, kiam anonima miniaturpentristo de Padovo desegnis plantojn por la manuskripto de la "Carrara Herba kolekto", observante la fonton mem. En tiu tempo, multaj renesancaj artistoj vivtenis sin kreante precizajn desegnaĵojn de floroj por la pioniraj naturalistoj, kaj por tio ili ĝisfunde studis la fonton, en la naturo. Paralele kun pentrado por natursciencistoj, tiuj pentristoj ankaŭ kreis novan specon de arto, kies ĉefa afero estis la imitado de la realo, en tempo kiam ne ekzistis limlinioj inter la diversaj branĉoj de scienco kaj arto. La disiĝo okazis nur en 1558, kiam Giovanni Della Porta publikigis libron kiu inkluzivis distingon inter branĉoj de la natursciencoj.
Botanika arto atingis sian pinton inter la jaroj 1750-1850, de la dua duonjarcento de la 18-a ĝis la unua duonjarcento de la 19-a. Tiam brita esploristo Sir Joseph Banks travojaĝis la mondon kaj precize pentris ĉiun floron kiun li renkontis. Simile faris la belga pentristo Pierre-Joseph Redoute, kiu laboris en la servo de la franca reĝa kortego. La teknika evoluo de presarto ebligis alporti iliajn rezultojn al la ĝenerala publiko en siaj landoj.
Sekvante la evoluon de fotarto, ilustraĵoj de floroj, kaj plantoj ĝenerale, perdis sian gravecon ankaŭ en profesia literaturo.
Kristana arto
Laŭ la komuna opinio de la homoj de la frua moderna periodo, okupiteco kun floroj estis esprimo de religia pieco kaj la adoro de kreado. Unu el la centraj temoj en kristana arto estas la Anunciacio, kiam Maria estas rakontita de la anĝelo Gabrielo pri la estonta naskiĝo de Jesuo. Tiu ĉi sceno estis priskribita multfoje, kaj la blanka lilio (Lilium candidum) preskaŭ ĉiam aperas en ĝi. Ĉi tiu floro simbolas la purecon kaj virgecon de Maria, kontraste al ĝia signifo en la greko-romia periodo, kiam la lilio simbolis la erotismon kaj fekundecon de la diino Hera. Foje, estas ankaŭ rozoj en la bildoj kun Maria, kiuj ankaŭ estas utiligitaj kiel ŝia atribuo. En la pentraĵoj, kie aperas Maria kaj la bebo Jesuo, ofte troviĝas ruĝaj dianto j. La dianto simbolis unuflanke la suferojn de Jesuo kaj aliflanke la teran amon kaj sindonemon, tial la dianto aperas ankaŭ en geedziĝportretoj.
Eŭropa arto
En la mezepoko, floroj estis kombinitaj en ripetaj padronoj, kiuj formas la fonon por la roluloj prezentitaj en gobelinoj, en palacoj kaj preĝejoj.Dum la itala Renesanco (komencante de la 15-a jarcento), la plimulto de la populacio estis analfabeta. Pro tio, estis bezono de komunikilo, kiu perus la enhavon de la Sanktaj Skriboj al la adorantoj. La pentraĵoj kaj vitralo estis la rimedoj uzitaj por tiu celo. La plej multaj el la artistoj estis dungitaj fare de la eklezio, kaj pentris bildojn en kiuj aperis sanktuloj, floroj kaj bestoj. En ĉi tiu tempo, floroj havis signifon konatan de ĉiuj. La ĉefaj ekzemploj estas: orkideoj - ĵaluzo kaj trompo, rozoj kaj blanka lilio - Virgulino Maria, leontodo (oficina taraksako) - senkulpeco. Krom la religiaj mesaĝoj, floroj ankaŭ transdonis filozofiajn mesaĝojn pri la efemera naturo de la homa vivo. Samtempe kun la religia arto, ankaŭ bildoj estis kreitaj pri mitologiaj temoj, en kiuj floroj estis interplektitaj. Preskaŭ 200 specoj de floroj estis identigitaj en la bildo de Primavera de Botticelli. En tiu tempo, ĝardenado jam evoluiĝis, kaj profesie kaj kiel okupo por la libertempoj de la superaj klasoj. De la mezo de la 16-a jarcento bonuloj ankaŭ plukis florojn kaj faris grandiozajn aranĝojn, sendepende de religiaj ceremonioj, kaj dungis pentristojn kiuj dokumentis tiujn fremdulojn.
La Renesanco disvastiĝis al Norda Eŭropo kaj tie disvolviĝis la baroko de nederlandaj kaj Flandraj pentristoj (1550-1700, proksimume). Ĉi tiu periodo egalrilatas al la ora epoko de Nederlando, kaj ĝi estis karakterizita per ekonomia prospero, kiu estis plejparte pro kontrolo de mara komerco kun Azio. Nederlando havis ekskluzivan komercinterkonsenton kun Japanio kaj ankaŭ kontrolis komercon inter eŭropaj landoj. En 1619 Nederlando ankaŭ eniris sklavkomerco. Ĉiuj tiuj faktoroj igis Nederlandon mondpotenco kaj ĝiaj civitanoj, parte, tre riĉaj. Ĉi tiuj ŝanĝoj ankaŭ estis esprimitaj en la priskribo de floroj en arto.