cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ethel Lilian Voynich
Vivo
En 1890 Etelo edziniĝis al Vilfredo Vojniĉ (Wilfred Michail Voynich) pola enmigrinto rifuĝinta en Anglion el Rusio. Iom poste li famiĝis pro trovita antikva manuskripto (Voynich-manuskripto), kiun supozeble verkis monako Roger Bacon en la 13-a jarcento. Ĝiajn hieroglifojn kaj desegnaĵojn ĝis nun oni ne sukcesis deĉifri. Ĝi nun troviĝas en Jela Universitato (Yale University in New Haven, Conn. USA).
En 1896 ŝin ekamis Sidnej Rejli (Sidney Reilly, originala nomo, - Sigmund Rosenblum), kiun oni iufoje nomis "Aso de spionoj" (Ace of Spies). Kune ili duonjaron vojaĝis tra Italio, kie Etelo kromalie komencis kolekti materialojn por sia unua libro. El avantura vivo de Rejli, sugestoj de Kravĉinskij, iuj trajtoj el biografioj de Giuseppe Garibaldi kaj Giuseppe Mazzini ŝi kompilis figuron kaj karakteron de Arturo Berton (Arthur Burton), kiu laŭ ŝia volo havis ankaŭ kromnomon "Ojstro" (The Gadfly). Same kromnomiĝis antikva greka filozofo Sokrato (Socrat). Imagon de la protagonisto ŝajne inspiris al ŝi t.n. "Portreto de la homo" far Franĉiabiĝo (Francesco di Cristofano Bigi, dit Franciabigio), kiun ŝi vidis en pariza muzeo Luvro, kies kopio poste permanente pendis sur muroj de ŝiaj loĝejoj.
En 1897 libro "Ojstro" estis eldonita en Usono kaj Anglio. Sekvontjare aperis ĝia ruslingva traduko en Rusio, kie ĝi havis grandan sukceson. Poste, jam en Sovetunio, ĝi multfoje estis reeldonita en multaj naciaj lingvoj. Eldonkvanto superis dekojn da milionoj ekzempleroj. Trifoje en 1928,1955 kaj en 1980 oni filmis "Ojstron", mondfame konata rusia komponisto Dmitrij Ŝostakoviĉ komponis muzikon por samnoma opero, kelkaj dramaturgoj kaj reĝisoroj prezentis siajn teatraĵojn.
En 1901 ŝi finverkis sian novan romanon "Ĝeko Rejmond" (Jack Raymond). Rimarkinda figuro de la virino okupas ĉefan lokon en ŝia alia verko "Olivo Letem" (Olive Latham), verkita en 1904. Ĝia protagonistino estis parte la aŭtorino mem.
Samtempe Etelo Vojniĉ multe tradukis librojn de rusaj verkistoj: Nikolaj Gogol, Mikaelo Lermontov, Fjodoro Dostojevskij, Miĥail Saltikov-Ŝĉedrin, Glebo Uspenskij, Vsevolodo Garŝin k.a.en la anglan.
En 1910 aperis ŝia verko "Interrompita amikeco" (An Interrupted Friendship), kiu en 1926 estis eldonita en Rusio kun titolo "Ojstro en ekzilo".
Ses versojn de granda ukraina (tiam rusia) poeto Taras Ŝevĉenko (Six Lyrics from Ruthenian of Taras Shevchenko) ŝi ankaŭ sukcesis traduki en la anglan lingvon en 1911.
Poste ŝi longatempe nenion verkis kaj tradukis, preferinte muziki.
En 1931, jam en Usono, kien ŝi translokiĝis, estis eldonita ŝia traduko de leteraro de granda pola komponisto Frederiko Ŝopen (Frederic Chopin) el la pola kaj la franca en la anglan.
Printempe de 1945 (ŝi tiam estis okdekunujara) ŝi finverkis sian lastan libron "Demetu ciajn ŝuojn" (Put off Thy Shoes).
Etelo Liliano Vojniĉ forpasis la 28-an de julio 1960. Laŭ ŝia testamento, ŝia korpo estis kremaciita kaj ŝian cindron oni disblovis super la Centra parko de Novjorko.
Stacidomo de Altenburg
La Stacidomo de Altenburg (germane: Bahnhof Altenburg) estas tre historia troviĝante en la strato Wettiner Straße 15, en Altenburg, Germanio.
Historio
La konstruo de la fervojlinio "Sächsische Eisenbahnen" komenciĝis en Altenburg. Jam en la 1.7.1841 la unua arbo dehakitis sur la belega princa herbaro. La malfermo de la 69.000 ulnojn longa linio inter Altenburg kaj Lepsiko estis en 1842 kaj la stacidomo de Altenburg estis komence kapostacio. Veturis surlinie la en Anglio konstruita lokomotivo "Iris" kaj bezonis por la tuta distanco ne tute 60 minutojn. Ekde la komenco ĝi servis ankaŭ por la transporto de poŝtaĵoj kaj pakaĵoj. La unua persona vagono estis malfermitaj, la vagonoj de la 3-a klaso eĉ apertaj. La postan instalon de vitraj fenestroj konsideritis grandega progreso; ĉar nun ankaŭ lumoj envagone eblis. Je la fino de la 19-a jarcento venis la hejtiloj.
En 1876 komenciĝis la alikonstruo de la stacidomo. La nova, 2000 kvadratmetrojn granda admnistraciejo ja respondis perfekte al la fortimpresvolo de la rezideja urbo de Altenburg.
La Maljunulino Holle
La historio pri Maljunulino Holle estas fabelo registrita de la fratoj Grimm.
Socia fono
En tiu-ĉi feinrakonto estas traktata konflikto, kiu estis tre ofta ene de familioj en tempoj, kiam multegaj virinoj mortis kiel naskantinoj; tiam la vidvoj ofte devis denove edziĝi, baldaŭ generante ge-duonfratojn konkurencantajn la antaŭajn geinfanojn. En pluraj regionoj la popolo asertas, ke la hejmo de Sinjorino Holle troviĝas en ilia montaro, ekzemple la Alta Meissner inter Kassel kaj Eschwege en Germanio, aŭ la Hörselberg apud Eisenach, aŭ la loko Hollerich. Tial ne estas facile, determini la hejmlandon de tiu-ĉi rakonto.
Mitologia aspekto
Ŝajnas, ke la rakonto rearanĝas pli malnovan materialon, laŭ mitologia vidpunkto. Ekzemple, tiel aspektas unuarange la salto en la puton kaj la tuj posta komenco de vojaĝo en la alia mondo.
Verŝajne kaŝas sin sub la rolo de la Maljunulino Holle la ĝermana diino de la mortintoj, Hel, kiun aliuloj nomis "Frika [Fricka], Frig [Frigg] aŭ Perŝta [Perchta]. Dum la "krudaj noktoj", t.e. inter la 23-a de decembro kaj la 5-a de januaro, kiam devis ĉesi la domlaboroj, la diino laŭdire supreniris ĝis la tersurfaco por kontroli, kiu estis laborema, kiu estis maldiligenta dum la tuta jaro. Tial ne malekzistas nuntempe interrilatoj kun la diino Nertuso [Nerthus]. Ĉu francaj, germanaj aŭ nederlandaj infanoj, kiuj vivas laŭlonge de la Rejno, ne rajtus ankaŭ pripensi Sanktan Nikolaon por la laboremuloj kaj lian kunulon "le Père Fouettard", "Knecht Ruprecht" aŭ "Swarte Peter" por la mallaboremuloj?
Tamen oni ne povas ekskluzivi, ke la nomo 'Holle' eble devenas de la ĝermana diino Holda aŭ Hulda, kiu vivas laŭ la legendoj aŭ en la trunko de la sambuko (germane : Holunderstrauch ~ Holler ~ Hollerbusch), aŭ ankaŭ en la malproksima Nordo, kie ŝi gardas la mortintajn geinfanojn.
Beletristiko
En alia fabelo de la fratoj Grimm, La Blua Lumo (Das blaue Licht), retroviĝas tiu temo de donacoj faritaj de sorĉistino el puto.
Same, la Regentrude de Theodor Storm loĝas en subtera mondo, kiu estas alirebla tra kava saliko.
La puto retroviĝas same en la fabelo de Hans Christian Andersen titolita "La tindrujo".
Angelo Peruzzi
Angelo PERUZZI (naskiĝis la 16-an de februaro de 1970 en Viterbo) estas itala futbalisto. Kun la itala nacia teamo de futbalo li iĝis mondĉampiono en 2006.
Coração de Maria
Coração de Maria estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 22.401 loĝantojn en 2010.
Lorenzo Giustiniani
Laŭrenco Ĝjustiniani (1380-1456) estis itala sanktulo, episkopo, konfesprenanto kaj unua patriarko de Venecio. Li estis membro de la tre konata familio Ĝjustiniani, kiu inkluzivas diversajn sanktulojn. Estis dum la regado de Laŭrenco ke Konstantinopolo falis sub la forto de la islamaj trupoj. Pro iliaj jarcentoj da proksimaj komercaj partnerecoj kun la Bizanca Imperio, la venecia popolo ekpanikis rilate al ilia estonteco.
Laŭrenco plenumis estran rolon en la traktado de la respubliko rilate al la krizo, kaj kunlaboris kun la senato por helpi skizi ĝian estontecon, kalkulante kun la helpo de la klerikaro kaj la popolo por trankviligi la situacion. Li estis konsiderata granda reformisto kaj lasis sennombrajn verkojn kun mistikaj enhavoj. Li estis speciale admirata de siaj kunuloj pro sia konduto ĉe la malriĉaj, memsuferigo kaj fervoraj preĝoj. Laŭ la historiisto Marin Sanudo la Juna kiu ĉeestis lian beatigon, Ĝjustiniani lasis dekok latinajn verkojn.
Biografio
Li estis filo de Bernardo Giustiniani di Sankta Moseo, kiu vivis inter 1315 kaj 1378, kaj lia patrino nomiĝis Querina Giustiniani. Ekde sia infaneco li ĉiam montris grandan seriozecon en siaj kutimoj. La praktiko de fervora pieco sanktigis lian adoleskecon, kaj kiam invitita al la alvoko de Kristo, li sin tute donis neniam sciante al kiu religia instituto li sin dediĉus al la diaj taskoj.
Dezirante sekrete sin prepari por tiel gloraj klopodoj, li komencis iom post iom, inter aliaj suferoj praktikataj kontraŭ sin mem, dormi sur nudaj tabuloj. En 1400, li eniris en la kongregacion de la "Kanonikuloj de Sankta Georgo de Alga." Dum tiu periodo, la monaĥejo iĝis kongregacion de sekularaj kanonikuloj vivantaj en komunumeco. Post sia ordenigo, en 1406, Laŭrenco elektiĝis kiel prioro de sia komunumeco, kaj iom poste, estro de la kongregacio, starigante la unuan religian administradon. Post du jaroj kiam li estis ordenita, en 1407, la komunumeco akceptis la Regularon de Sankta Aŭgusteno kaj li estis elektita la unua prioro de la komunumeco. Li estis tiel zorgema pri la disvastigado de la religia ordeno, ke li kelkfoje estas konfuzita kiel fondinto de la religia komunumeco. Tiuepoke li estis ordenita episkopo de Castello de la papo Eŭgeno la 4-a. Lia episkopeco markiĝis per konsiderinda reformisma aktiveco.
En 1451, la papo Nikolao la 5-a igis la diocezon de Castello subordigita al la Patriarkeco de Grado, kies sidejo estis en Venecio. Laŭrenco estis nomumita ĝia unua patriarko kies estreco li konservis dum kvar jaroj. Lia verkaro, konsistante je predikoj, leteroj kaj asketaj traktaĵoj estis ofte represitaj. Li estis beatigita en 1524, post kvar provoj sanktigi lin. En la 16-a de oktobro 1690, li estis kanonizita de la papo Aleksandro la 8-a. Lia festotago okazas en la 5-a de septembro, tago de lia episkopa ordenigo.
José Calixto
José CALIXTO [ĵoze kaliŝto] estas brazila kantisto kaj gitarludanto.
Francesco Totti
Francesco TOTTI (naskiĝis la 27-an de septembro 1976 en Romo) estas itala futbalisto, mondĉampiono en 2006.
Atleto dotata per talento kaj forto kaj ankaŭ per ludvido kaj rapideco de efektivigo, li ĉiam ludis kiel profesiisto por la itala futbala teamo AS Roma, kies kapitano li estas. Totti estas la futbalisto plej goliga kaj kun plej da ĉeestoj en la historio de la klubo AS Roma.
Komencoj
Totti naskiĝis en la kvartalo Appio Latino, proksime de Porta Metronia (de ĉi tie la kromnomo de "La infano de Porta Metronia").
Li komencis futballudi en la kvartala teamo de Fortitudo; poste en 1986 li pasis al la junula teamo de Lodigiani. Totti, petite de AS Roma kaj Lazio'' (la alia rivala urba teamo), elektis la unuan kaj eniris apenaŭ 13-jaraĝa en la junulteamon de la klubo.
Lia teamo: AS Roma
Post tri jaroj en la junulteamo de AS Roma, dum la futbalsezono 1992/1993 Totti eniris en la rondon de la unuaranga teamo danke al la trejnisto Vujadin Boskov, kiu debutigis lin en Serie A (la unuaranga futbala ligo en Italio) en la lastaj minutoj de la matĉo Brescia-Roma (0-2).
La debuto kiel dekomenca matĉanto okazis la 16-an de decembro 1993 en Coppa Italia (Itala Pokalo) en matĉo en kiu A.S. Roma venkis sed estis eliminita de Sampdoria post la penaloj. La debuto kiel dekomenca matĉanto en Serie A okazis la 27-an de februaro denove kontraŭ Sampdoria.
En la futbalsezono 1994/1995 Totti faris sian unuan golon en Serie A (la 4-an de septembro 1994) kontraŭ US Foggia kaj malgraŭ la konkuro de pli spertaj samteamanoj Abel Balbo kaj Daniel Fonseca, li akumulis 21 ĉeestojn akirante 4 golojn.
Ekde la sekvanta sezono, Totti fiksiĝis en la teama listo.
En 1997 li estis nomumita kapitano kaj komencis fariĝi la simbolo de la Klubo, farante 30 matĉojn kaj 5 golojn. En 1999, Totti estis elektita kiel la plej bona juna futbalisto de Serie A.
Dum la futbalsezono 2000-01, sub la gvidado de la trejnisto Fabio Capello, Totti estis utiligata kiel duonavanulo farante aliajn 13 golojn, atingante tiel sian unuan titolon kaj la trian en la historio de A.S. Roma.
En 2006 kun la itala nacia teamo de futbalo li gajnis la futbalan mondpokalon.
Universala lingvo (Martinez)
Universala lingvo (Lengua Universal) estas planlingvo proponita de hispano Pedro López Martinez en 1852. Ĝi estis aposteriora lingvo bazita sur latinidaj lingvoj. Ĝia gramatiko estas naturalisma kaj neregula.
Cirquent
Cirquent estis germana entrepreno pri inform-teknika (IT-a) konsilado. Ĝi ekestis en 2008 el la firmaaro Softlab Group; je la ĝi estis nomita NTT DATA Deutschland kaj enigita en la eŭropan firmaaron de NTT DATA.
Cirquent ekestis el la firmaaro Softlab Group, kiu de 1992 apartenis al BMW. Per aĉeto kaj fondado de firmaoj ĝi iĝis unu el la pintaj konsilistaj firmaoj de Germanio; ĝi havis la 7-an lokon en la Lünendonk-Listo. Ekde la fino de septembro 2008 ĝi apartenis 72,9-elcente al NTT DATA, fila kompanio de japana NTT, kaj 25,1-elcente al BMW Group.
Cirquent havis sian centran sidejon en Munkeno kaj kvar pliajn sidejojn en Germanio; en Aŭstrio, Britio kaj Svislando ĝi havis filiojn. Cirquent ofertis konsiladon pri veturil-industrio, bankoj, asekuroj, telekomunikaj kaj manufakturaj entreprenoj, krome funkciigon kaj vartadon de IT-sistemoj.
Deveno de la nomo Cirquent
La nomo Cirquent estas artefarita vorto derivita de la angla vortoj circle (cirklo) kaj consequent (konsekvenca). "Circle" reprezentu la tutecan komprenon de porklientaj solvoj, "consequent" la nepran kaj konsekvencan centrigon de la klientaj interesoj.
Cirquent Aŭstrio
En 1982 la tiama firmao Softlab malfermis filion en Vieno kun nur kvin dungitoj. Ĝia kerna negoco estis pri la integrita program-evoluigilaro Maestro. En la 1990-aj jaroj Softlab pliparte okupiĝis pri IT-serva organizado, tiutempe tre postulata precipe de telekomunikadaj provizistoj. En 2005 la aŭstria Softlab kunfandiĝis kun la IT-konsila entrepreno Anite kaj tiel duobligis la nombron de siaj dungitoj en la konsila kaj projekta negocoj. De januaro 2007 ekzistas partnereco kun SAP. Je la 1-a de januaro 2008 Softlab ŝanĝis sian nomon al Cirquent.
Cirquent Svislando
La svisa Cirquent AG estis memstara akcia societo, fondita en 1992 kiel Softlab AG kaj renomita Cirquent AG je la 1-a de januaro 2008. La centra sidejo de la societo estis en Opfikon-Glattbrugg ĉe Zuriko; krome ekzistis filio en Berno. Cirquent AG estis 100-elcenta fila kompanio de la germana Cirquent GmbH. Ĝi konsilis al bankoj, asekuroj, publikaj servoj kaj administracioj, energiprovizistoj kaj telekomunikaj kaj servaj entreprenoj pri kernaj bankaj solvoj, klient-administrado kaj informteknika sekureco.
Etila citrato
Etila citrato aŭ C12H20O7 estas  organika nesaturita kombinaĵo rezultanta el interagado de la citrata acido kun etanolo. Ĝi estas senodora amargusta senkolora likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en polimerizaj reakcioj. Trietila citrato estas solvebla en akvo, acetono, etero, etanolo kaj metanolo. Per hidrolizo ĝi donas etilan alkoholon kaj citratan acidon.
Gundelfingen an der Donau
Gundelfingen an der Donau - prononco, Gundelfingen borde de la rivero Danubo - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dillingen an der Donau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Gundelfingen an der Donau.
Alessandro Nesta
Alessandro Nesta (naskiĝis la 19-an de marto de 1976 en Romo) estas itala futbalisto, mondĉampiono en 2006.
Urban Hjärne
Urban Hjärne (1641-1724) estis sveda kuracisto, alkemiisto, geologo kaj naturalisto. Hjärne estis simpatia al la kemia filozofio, kaj estis komplete movita kontraŭ la ideoj de Paracelsus kaj favore al malnobligo de Paracelsus fare de Hermann Conring (1606-1681) kaj aliaj antiparcelsus-aj simpatiantoj kiuj defendis la teŭtonan filozofon. La ĉefaj aspektoj en la defendo de Hjärne celis elmontri Paracelsus kiel pian kaj kapablan adepton, kies teorioj tute ne serioze konfliktas kun la instruoj de Lutero.
Li mencias Severinus-on nur resume tiel kiel homo kiu, kune kun Mikaelo Toksito, Gerardo Dorneo, André Duchesne (1584-1640), Thomas Muffet (1553-1604), van Helmont, William Davison (1593-1669) kaj George Starkey (1628–1665), komprenis kaj kemion kaj filozofion pli bone ol Thomas Erastus, Libavo, Hermann Conring (1605-1681) krom aliaj anti-Paracelsius-anoj. Kune kun Gustaf Lohrman (1640–1694), Urban Hjärne estas ordinare agnoskita kiel unu el la inventistoj de kuraciloj kaj magiaj produktoj konataj kiel svedaj amaraĵoj.
Biografio
Urbano Hjarno naskiĝis en urbo Skvorico, apud Nienskanco, kiu nune apartenas al Sankt-Peterburgo. Li estis filo de la vikario Erlandus Jonæ Hiærne (1596-1654) kaj Christina Tomasdotter Schmidt (1615-1682). Urbano Hjarno edziĝis trifoje kaj havis dudekkvin infanojn. Liaj vidvinoj estis Maria Swan (kun kiu ili havis naŭ infanojn), Catharina Elisabet Bergenhjelm (7 infanojn) kaj Elisabet Cederströmm (9 infanojn). Krom esti persona kuracisto de la reĝo Karolo la 11-a, li estis membro de la Reĝa Societo de Londono kaj starigis plurajn spajojn inklude de Medevi Brunn, en Motalo, kiun li malkovris en 1678. Li estis membro de la Kortego de Stokholmo, kiu kunvenis en la 30-a de junio 1676, en Södermalm, Stokholmo, por taksi lokajn aferojn pri sorĉado. Li estis unu el la sex laikaj membroj kiuj inkludas Olof Bromelius (1639-1707), la plej grava botanikisto antaŭ ol Karolo Lineo, krom aliaj.
Urbano Hjarno vojaĝis tra Nederlando, Anglio, Francio kaj Germanio. Li estis asistanto kaj pli malfrue prezidanto de la minakademio en Stokholomo kaj direktoro de la publika kemia laboratorio starigita al li, en 1683, de la reĝo Karolo la 11-a. Li publikigis analizojn de mineralakvojn, en kiu li observis la bobelevoluon el "minerala spirito" (karbona duoksido). Ankaŭ li esploris la flaron, guston, ŝajno, kaj origino, kaj plenumis kelkajn kemiajn testojn tiaj kiaj galtinkturoj (konataj kiel svedaj amaraĵoj) kaj violŝiropoj. , lakmuso, sublimigita korodaĵo (aŭ hidrarga (II) klorido), kupraj kaj feraj vitrioloj (t. e., sulfatoj de kupro (II) kaj fero (II).), plumba sukero (plumba (II) acetato), sulfura hepato (miksaĵo de kalia sulfido kaj kalia dusulfido kun koloro flavo-duoverdeca. Ĝenerale ĝi uzatas por malheligi la arĝenton.), solvaĵoj de sulfuro en kalkoakvo (aŭ kalcia hidroksido), ktp. Urbano Hjarno estis konvinkita pri la ebleco je transmutaciado de plumbo en oron de la Generalo Otto Arnold Paijkull (1662-1707), unu el la saksiaj komandantoj en la "Batalo de Duna", okaziĝinta en la 9-a de julio 1701.
La plej gravaj verkoj de Urbano Hjarno estas: Pri la formiata acido, tie kie li priskribas sian distiladon de formikoj sur sablo-bano kaj la preparado de iu plumba salo; pri la pezo-altigo de kalcinigitaj metaloj, kiun li kredis ke tio okazas pro la absorbado de iu "grasa kaj sulfuroza acido" ("acidum pingue ac sulphureum") ekde la terkarbo kaj ligno, kvankam li agnoskis ke la metaloj povis kalciniĝi sen la ligno. En siaj eseoj pri la volatila alkala salo en la minerala regno, li priskribas la distiladon de "skota terkarbo" kaj la amoniaka apartigo ekde la likva distilaĵo kun kalcia oksido aŭ mortinta/bruligita kalko.
Slavkov (distrikto Opava)
Slavkov estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta proksime de urbo Opava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio, kiu pruvas ekzistadon de Slavkov, devenas el la jaro 1224, kiam reĝo Přemysl Otakar la 1-a donacis Slavkov-on al urbo Opava. En tiu ĉi donacdokumento, skribita latine, la vilaĝo estas indikata kiel Zlawicova Wes kaj sur la dokumento estas subskribita Bohuslav, filo de Slávek. En la katastro de la vilaĝo aperis multnombraj arkeologiaj trovaĵoj, tiuj lastaj el la jaro 1995 malkovris spurojn post la plej malnovaj terkulturistoj el komenco de neolito, do ĉirkaŭ la jaro 5000 a.K. Plua vilaĝo ĉi tie estis en la dua duono de la kvina miljaro a.K. La plej riĉaj trovaĵoj dokumentas kulturon el pli malfrua fera tempo, t.e. el la 7-a ĝis la 6-a jarcento a.K.
La plej malnova konstruaĵo en Slavkov estas kastelo meze de la vilaĝo, kiu estiĝis per alikonstruo de origina burgaro en la jaro 1586. Ekde la fino de la 17-a jarcento ĝi ne estis uzata kiel sinjora sidejo kaj ĝi iom post iom malkreskis. Devigitaj reguligoj kaj riparoj tute forviŝis la karakteron de la historia objekto - kvarala duetaĝa konstruaĵo kun kvadrata korto, kovrita per vitrita tegmento. Nun ĝi servas kiel hejmo de ordenaj fratinoj de ordeno de sankta Francisko. La alia plej malnova konstruaĵo estas paroĥeja preĝejo de sankta Anna, baroka ununava konstruaĵo el la jaro 1657.
Por Slavkov estas memorinda ankaŭ tio, ke ĝi ebligis sur herbejoj ĉe Slavkov aranĝi la 25-an de septembro 1887 grandiozan mitingon de ĉeĥa popolo en Silezio, kie estis formulitaj bazaj politikaj, naciaj kaj kulturaj postuloj de la ĉeĥa popolo.
En la jaro 1993 honora civitano de la vilaĝo fariĝis ĉi tiea naskiĝinto Bohumír Bocian, kiu ekde la jaro 1938 vivis kaj kreis en Parizo.
Forlì
Forlì estas urba komunumo en la regiono de Emilio-Romanjo en Italio. Ĝi estas la ĉefurbo de la Provinco Forlì-Cesena. Ĉirkaŭ loĝantoj vivas en Forlì.
Esperanto en Forlì
Tie propagandis Carlo Agostini.
Das Boot
Das Boot (IPA: [das boːt] en germana) estas germana filmo de 1981, reĝisorita de Wolfgang Petersen, bazita sur la romano samnoma de Lothar-Günther Buchheim. Protagonizita de Jürgen Prochnow, Herbert Grönemeyer, Klaus Wennemann en la ĉefaj roloj komence de longa aktorlisto.
Ĝi ricevis diversajn premiojn kiaj la Bayerischer Filmpreis de 1981, la Deutscher Schallplattenpreis de 1982, la Goldene Leinwand 1982, la Deutscher Filmpreis de 1982, la Goldene Kamera de 1985, la Goldene Kamera de 2007 kaj la Motion Picture Sound Editors (Usono) de 1983.
La temo estas la malfacila vivo de militistoj en germana submarŝipo kun bazo en La Rochelle dum la Dua Mondmilito. Krome ili konstatas la terurajn rezultojn ĉe britaj maristoj de ĵus vrakita ŝipo fare de ili mem. Poste ili preteriras Hispanion kiu teorie estas nemilitanta lando. La submarŝipo suferas atakojn kaj ĉe la Ĝibraltara Markolo kaj ĉe La Rochelle.
Kritiko
Ĝi estis unu el plej kostaj filmoj en la historio de la germana kinarto kaj estas ofte laŭdata pro sia realismo.
1-a libro de la Kroniko
La 1-a libro de la Kroniko (mallonge 1 Kro) estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio.
Nomo
La libro nomiĝas
Enhavo kaj strukturo
La libro havas du partojn:
Eksperimenta rok-muziko
Eksperimenta rok-muziko estas subĝenro de rok-muziko kiu transiras la limojn de la komunaj komponarto kaj la koncertaj teknikoj aŭ kiu eksperimentas per la bazaj elementoj de la ĝenro. Artistoj celas liberiĝi kaj plinovigi, kaj kelkaj el la distingaj karakteroj de la ĝenro estas Improviza ludado, avangardaj influoj, malkutima instrumentaro, kripta vortumado (aŭ instrumentado), neortodoksaj strukturoj kaj rithmoj kaj subtena malakcepto de komercaj deziroj.
Jon Fosse
Jon FOSSE (naskiĝinta la en Haugesund, Rogaland) estas norvega verkisto. Li pasigis la junulecon en Strandebarm en Kvam, Hardanger kaj vivas nuntempe en loko ĉe la landlimo aŭstria-slovaka.
Vivo kaj verko
Fosse unue eldonis antaŭ ĉio lirikajn volumojn kaj romanojn, la lastajn jarojn li okupiĝas pli pri dramoj. Liaj teatraĵoj enscenigatas en la tuta mondo kaj ekzistas tradukoj en pli ol 40 lingvoj. En 2007 li ricevis la francan premion "Ordre national du Mérite". La gazeto "Daily Telegraph" taksis en 2007 lin unu el la 100 plej grandaj geniuloj de la mondo.
En 2000 tri teatraĵoj videblas ĉe kelkaj gravegaj germanlingviaj scenejoj. Ĉe la Festivalo de Salcburgo, "Schaubühne am Lehniner Platz", ĉe "Deutsches Theater Berlin" ĉe "Thalia Theater" (Hamburgo). Temis pri la verkoj Der Name, Die Nacht singt ihre Lieder kaj Das Kind. La teatrejo "Münchner Kammerspiele" realigis en 2002 la verkon Traum im Herbst.
La generacio verkista al kiu Fosse apartenas enkondukis en la 1980-aj jaroj la postmodernismon en Norvegujo. Tiu stilo konsideras sin kontraŭa al la socialkritikaj movadoj de la 1970-aj jaroj. Ĉe Fosse tio ne montriĝas per prefero de intertekstualismo sed per - religiemo. Aperas verkare ofte lia hejma regiono de Okcidenta Norvegio. Liaj plejparte en novnorvega lingvo skribitaj verkoj ofte ŝajnas obskuraj. Lirike li kopias parte la stilon de Georg Trakl.
Saint-Martial-sur-Isop
Saint-Martial-sur-Isop - jen france, prononco [], okcitane Sent Marçau - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Tommy Dorsey
Thomas (Tommy) DORSEY (naskiĝis la 19-a de novembro, 1905 en Shenandoah, Pensilvanio, mortis la 26-a de novembro, 1956 en Greenwich, Konetikuto) estis ĵaza muzikisto (trombonisto) en la Granda Banda Epoko.
Tommy Dorsey estis la pli juna frato de Jimmy Dorsey. Li laboris kun multaj bandoj en la Nov-Jorko area ekanta en la 1920-aj jaroj. Li ludis el la bandoj de Rudy Vallee, Vincent Lopez, kaj Paul Whiteman. Jimmy kaj Tommy DORSEY gvidis la Dorsey Brothers Ochestra (Orkestron de la Dorsey Fratoj) ĝis 1935 kiam ili apartigis. Ambaŭ DORSEY fratoj aperis kiel sesiaj muzikistoj sur multaj ĵazaj sonbendoj.
Tommy Dorsey formis lian propran bandon kiu estis tre sukcesema. La bando ĉefrolis trumpetistojn Bunny Berigan kaj Charlie Shavers, aranĝiston Sy Oliver, kaj kantistojn Jo Stafford kaj Frank Sinatra. SINATRA atingis lian unuan grandan sukceson kun la DORSEY bando. Li klamis ke li lernis spiran kontrolon el rigardanta DORSEY ludis trombonon. La prezidento de Pan American World Airways (Pan-Amerikaj Mondaj Aervojoj), Juan Trippe estis membro de ĉi tio bando en 1940.
Dorsey parolis ke lia stilo estis grande influata de Jack Teagarden.
Stacio Nishi-Aioi
Stacio Nishi-Aioi (japane: 西相生駅 [Niŝi-Aioi-eki], angle: Nishi-Aioi Station) estas fervoja stacio en Aioi, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Akō.
Monda Ekspozicio (2010)
EXPO 2010 (oficiala nomo Expo 2010 Shanghai Ĉinio; Expo 2010 Shanghai China) estis monda ekspozicio, okazinta de la 1-a de majo de la 31-a de oktobro 2010 en Ŝanhajo, Ĉinio.
La temo de la Ekspozicio 2010 estis "pli bona urbo — pli bona vivo" (Better City – Better Life). EXPO 2010 proponis koncipan solvo al la problemoj rilataj al la redukto de resursoj, redukto de krimo, la poluado de la medio kaj la trajnigo de estontaj urboj.
La totala areo de la ekspozicio estis de 5.28 hektaroj. la ekspozicio estis ĉeestita de reprezentantoj de pli ol 190 landoj. La ekspozicio estis vizitita de pli ol 73 milionoj da homoj. La organizantoj de la okazaĵo alportis profiton de 12 miliardoj da dolaroj. La enspezo de la ordinara komerco pliigis almenaŭ je 20 procentoj.
Ĉi-tio estas la unua iam ajn universala ekspozicio en Ĉinio (en 1999 en Kunmingo oni gastigis la mondan ekspozicioj pri plantokreskado).
La emblemo de EXPO 2010 reprezentas tri homojn tenantajn la manojn, kio simbolas la tutan loĝantaron de la tero. La kombinaĵo de imaga bildo de la ĉina karaktro de la vorto "mondo" kaj figuroj 2010 esprimas la koncepton de la monda ekspozicio — kunuleco, ĝojo, kunlaboro kaj la homa deziro por mem-konscio.
La maskoto por EXPO 2010 — la figuro en la formo de la ĉina karaktro kun la signifo "persono" — nomiĝis "Haibao" (Hai Bao). Kiel la emblemo, la maskoto reprezentas la karakterizaĵojn de la Ĉina kulturo.
Infrastrukturo
La areo de Expo 2010 estas lokita inter la pontoj de Nanpu (UPR. 南浦大桥) kaj Senkonekta (UPR. 卢浦大桥) trans la rivero Huangpu kaj okupis areon de 5.28 km² sur ambaŭ bordoj.
Speciale por la okazaĵo estis konstruitaj pluraj linioj de la Ŝanhaja metroo. Krome, oni planis konstrui novan linion Maglevon Ŝanhajo al Hangĝoŭo, sed la projekto estis suspendita senfine.
Klarigoj
Dekomence biletoj al Expo 2010 povis esti aĉetitaj en superbazaroj (Lianhua kaj Hualian), vendejaroj (Lawson kaj Alldays), kaj fervojaj biletoficejoj en Ŝanhajo. Ankaŭ la bileto povis esti aĉetita rekte ĉe la enirejo al la ekspozicio.
Rusio
La decido pri la partopreno de Rusio en la ekspozicio estis prenita fare de la Registaro de la Rusa Federacio (Ordo Numero 1667-p de 1a de decembro, 2006).
La 7-an de novembro 2007, la decido de la Komisiono de la Ministerio de Ekonomia Disvolviĝo por la elekto de ekspoziciaj negoc-operaciantoj je la rajto de la rusaj foiroj, internaciaj kaj industriaj forumoj kaj ekspozicioj de la jaro, la gajninto de la oferto por la rajto de organizo kaj konduto de la rusa partopreno en la monda universala ekspozicio "EXPO-2010" iĝis JSC "GAO "Tut-Rusia Ekspozicio Centro".
30033 Kevinlee
30033 Kevinlee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Monda Ekspozicio (2010)
Rusio
La buĝeto de la rusa pavilono estis pli ol 1 miliardo da rubloj.
30033 Kevinlee
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kevin Lee, finalisto en 2014 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la University High School de Irvino (Kalifornio).
Monda Ekspozicio (2010)
Priskribo de pavilono
La rusa pavilono de Expo, nome la urbo de revoj, feliĉo, la urbo kie la infanoj vivas feliĉe. La projekto estis bazita sur la ideoj de la fama porinfana verkisto N. Nosov pri sunbrila urbo, la plej bona urbo por loĝi.
La ĉefa arkitekto de la pavilono estis Levon Airapetov. La aŭtoro de scenaraj konceptoj estis Boris Krasnov. La entrepreno estis bazita sur "la Urbo tra la okuloj de infanoj" nome "Orin". Artistoj estis Paul Orinjanskij kaj artaproduktaj laborejoj de la "Beleco Bazo"]
La ekspozicio
La ekspozicio konsistis el du ĉefaj niveloj. Sur la unua nivelo de la pavilono estis lokita ekspozicio kiu prezentis la atingojn de Rusio. La du turoj estis destinitaj por la ekspozicio de la regionoj (Turo 6a kaj Turo 9a), unu estas por pruvo de novaĵoj (4). La dua nivelo de la pavilono estis la Urbo de Talentoj. Ĝi estas urba parko por infanoj kaj plenkreskuloj, la modelo de la ideala urbo, kie inventoj kaj novaĵoj faras vivon harmonia. Por prelegoj, rondaj tabloj, prezentoj kaj aliaj okazaĵoj de komerco programo estis desegnita alia turo de la spaco (Turo 7a), kie estas konferenca halo por 100 sidlokoj, ekipita per ĉio necesa por eventoj.
Malkovro de regionoj de la rusa Federacio
Ekspozicioj kaj prezentoj de temoj de la rusa Federacio reflektis la eblecon de urboj, kombinante kulturan heredaĵon, ekonomian, novigan kaj teknologian disvolviĝon de rusaj regionoj:
Novosibirska oblasto La bazo de la ekspozicio de la Novosibirska regiono estis la koncepto de ekologie harmonia kolonio, Novosibirska Akademgorodok, kiu kombinas praulan formon de la rusa kamparo kaj metal-oficejojn de ĜI firmaoj, kaj modernaj centroj de esploro. Bazita en Akademgorodoka Oficejo, ĝi estis la plej granda investo projekto kiu celas provizi gvidantaron por noviga ekonomio de la regiono sur la alta-teknologia merkato, kaj estas ankaŭ prezentita en la ekspozicio. La ekspozicio montris la unikan miniaturon, kreita permane sur la pinto de hararo, la semo de papavo aŭ grajno de rizo kiu povas esti vidita nur sub mikroskopo. La ĉefaĵo de la ekspozicio estis unupresilo, kiu per nanoteknologio povas translokigi bildojn al ajna surfaco.
Amura oblasto La Amura regiono estas la regiono kun la plej longa limo kun Ĉinio. En la kadro de EXPO, Amura oblasto enkondukis la gastojn al la ekspozicio de la ĉefaj direktoj de la ekonomia evoluo de la regiono kaj la plej promesplenaj areoj por investa kunlaboro. La malferma ceremonio de la ekspozicio estis ĉeestita de entreprenistoj kaj reprezentantoj de industriaj firmaoj en Ĉinio. La Ministro de Regiona Evoluo RF Viktor Basargin, kiu estis dum la malfermo de la ekspozicio vizite al Ŝanajo, alparolis la ceremonion per bonveniga parolado. Li ankaŭ forlasis siajn impresojn en gastlibro de la pavilono, kiu donis altan takson de la rusa ekspozicio kiel tuto. La koncepto de la ekspozicio, farita en helaj koloroj, estis pruvo de la riĉaj naturaj resursoj de la regiono kaj moderna projektoj pri la uzo kaj pretigo de tiuj rimedoj.
Tula oblasto La unueco de la homo kaj la naturo, la kontinueco de ilia rilato kaj la utiloj de loĝado en malgrandaj urboj estis la ĉefaj ideoj de la ekspozicio de la regiono. La temo de la ekspozicio estis plejparte diktita de la historia heredaĵo de la Tula regiono, kiu estas hejmo al rusa verkisto kaj filozofo Leono Tolstoj, kiu predikis la principojn de harmonio kun la medio. La vidoj de Leono Tolstoj en harmonio kun la instruado de la ĉina filozofo Lao Ce, sekve, la koncepto de la ekspozicio estis proksima kaj komprenebla al ĉinaj vizitantoj.
Rostova oblasto "Rekta ludo" — tiu slogano iĝis la bazo por la ekspozicio. Loĝantoj de la areo montris al vizitantoj kiel fari ke la urbo adaptu historiajn urbajn kvartalojn kaj konstruaĵojn al moderna metropolo kaj en la sama tempo fari la urbon vigla kaj memorinda. Vizitantoj de la ekspozicio estis en eta urbo kun buntaj fasadoj kaj floroj sur la stratoj, kaj neniu el la gastoj de la pavilono restis indiferenta, vizitinta la ekspozicion de Rostova regiono.
La respubliko Saĥa (Jakutio) "La lando de Olonĥo. Eterna kaj moderna kune" estis la devizo de la ekspozicio de la Saĥa Respubliko. Olonĥo estas antikva epopea arto de Jakutio, kiu enhavas harmonian bildon de la universo kun diversaj signifoj. Olonĥo rivelas la naturon de la homo kaj alportas kune homojn kaj la medion. La gastoj de la ekspozicio povis interkonatiĝi kun la unika kultura heredaĵo de la Jakutoj, sperti la harmonion de la kunvivado kun la naturo, esplori la flaŭron kaj faŭnon de tiu malmilda lando. En la ekspozicio estis ankaŭ prezentitaj eksponaĵoj de la Fisko de la Respubliko Saĥa, diamantoj kaj derivaĵoj de diamantoj, mineraloj, kaj infanaj varoj.
Sankt-Peterburgo La ĉefa fokuso en la ekspozicio de Sankt-Peterburgo estis la konservo de la historia karaktero, ĝia adaptiĝo al la modernaj kondiĉoj sen signifaj ŝanĝoj de la antikva arkitekturo. Tra efika imagado vizitantoj al la rusa pavilono povis fari veran virtualan turneon de la kultura ĉefurbo de Rusio, por vidi arkitekturajn monumentojn, promeni kune kaj rigardi la tempon de la tago kaj la veteron en Sankt-Peterburgo, tiel kiel aŭdi verajn sonojn de la metropolo kaj en la sama tempo unikan bruon esencan en Sankt-Peterburgo. Krome, en la kadro de la ekspozicio per interaga 5D-allogo ĝiaj vizitantoj povis promeni laŭ la Neva rivero per boato, kaj lernas multajn interesajn historiajn faktojn pri tiu mirinda urbo.
La ekspozicio "Energio de la estontaj generacioj"
La bazo de la substantiva parto de la ekspozicio — la uzo de paca nuklea energio kaj ĝia teknologio en la interesoj de la persono, la serĉo por novaj formoj de energio por certigi altan nivelon de la vivoj de homoj, la kontribuo de nuklea energio en konservado de la medio. En la ekspozicio oni prezentis la plej lastajn sciencajn evoluojn, kiuj celas la harmonian evoluon de la urboj, same kiel atingante la vivo-ekvilibron en epoko de rapida industria progreso.
La ekspozicio "La urbo de la estonteco, okuloj de infanoj"
La ekspozicio estis lokita sur la perimetro de la centra parto de la pavilono. Ĝia kreaĵo estis tenita per tut-Rusia konkurado inter 300 verkoj de 50 artlernejoj kaj artaj studioj de diversaj partoj de Rusio kaj estis elektita kiel la plej bona ilustraĵo pri kiel fari la plej bonan urbon de la estonteco. Sur la bazo de la laboro de arkitektoj malnovaj modeloj estis kreitaj en urbaj areoj kaj aliaj objektoj de la urba medio, kaj la infanoj partoprenis por doni al tio brilon.
La ekspozicio "La urbo de la talentoj"
La ĉefa temo de la ekspozicio estas "plej bona urbo estas tiu kie infanoj estas feliĉaj". La urbo de talentoj estas perfekta urba spaco en la reprezentado de infanoj. Nekredebla ideo laŭ kiu infana urbo estas kombinita kun la realaj inventoj de rusaj sciencistoj en la kvin prioritataj direktoj de modernigo kaj teknologia evoluigo de la rusa ekonomio: energio, nuklea kaj spaca teknologioj, teknologioj en la kampo de medicino, kaj ankaŭ strategiaj komputilaj teknologioj kaj softvaro. Ĝi estas modelo de la ideala urbo en kiu inventoj kaj novaĵoj faras vivon harmonia.
Ekspozicioj
La ŝtata korporacio "Rosnano", "Rosatom" prezentis la organizan komitaton de la Vintraj olimpikoj 2014 okazintaj en Soĉi.
"Rosatom" estis prezentita rilate al malsamaj tipoj de energiaj fontoj, de nuklea kaj venta potenco kies instalaĵoj produktas elektron de rubo-plantoj bazita sur la uzo de la principoj de superkonduktiveco. La ekspozicio ankaŭ montras energi-ŝparigajn teknologiojn, diversajn sistemojn de varmoŝparado, la novan efikan sistemon de komunikado.
RUSNANO prezentis la ekspozicion titolita "Nanoteknologioj por vivo". La ekspozicio rakontas al vizitantoj pri la historio de nanoteknologia evoluado kaj ilia signifo en moderna vivo. Vizitantoj ankaŭ povas trovi nano-fakulajn rusajn sciencistojn. La projekto "Konstruado de gaskemia komplekso en la centra regiono de la Saĥa Respubliko (Jakutio)", bazita sur la teknologio de prilaborado de natura gaso uzante nanostrukturajn katalizilojn, ricevis la oran medalon de Internacia Konkurso de Pioniraj Projektoj por la EXPO 2010 Ŝanhajo.
La ekspozicio de la Novaĵo-centro "SKOLKOVO", diris pri la grandskala projekto en kiu kadro en Moskvo estos konstruitaj laŭ ekvivalento de Silikona Valo kiel scienca kaj teknologia centro por la evoluo kaj komercigo de novaj teknologioj.
Taĝ-Mahalo
Taĝ-Mahalo (aŭ Taĵ-Mahalo) estas la nomo de blankmarmora funebra monumento en Agra, Utar-Pradeŝo (Barato). Ĝi apartenas al la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Ĝia nomo signifas "palaca krono" aŭ "krono de palacoj" el persa kaj araba. La Taĝ-Mahalo estas amplekse agnoskita kiel "la juvelo de islama arto en Barato kaj unu el la universe miritaj majstroverkoj de la monda heredo". La tombo estas islama, do ne enhavas bildojn, sed ja moskeon, kiu direktiĝas okcidenten, al Mekko.
Ĝin konstruigis mogola imperiestro Ŝaho Jahano kiel tombon por sia favorata kaj tria edzino Arĝumand Bano Begum, nomata ankaŭ Mumtaz Mahal (lumo de palaco). Ŝi mortis en 1631, naskante la 14-an idon de la imperiestro. Li ekkonstruigis la monumenton en 1631, laborigante pli ol 20.000 homojn, kiuj finis en 1648. Preter la monumento fluas rivero Jamuna, kaj Ŝah Ĝahan planis por si mem simetrian monumenton aliborde, el nigra marmoro. Sed antaŭ ebla realigo de la plano lia filo Muhammad Aŭrangzeb Alamĝir detronigis lin. Ŝah Ĝahan pasigis la reston de sia vivo mallibera kaj en 1666 estis entombigita apud sia edzino.
Monda Ekspozicio (2010)
Ekspozicioj
La organiza komitato de la Vintraj Olimpikoj 2014 en Sochi estis prezentita ĉe EXPO 2010 novaĵoj pri la preparoj por la vintra olimpiko 2014 kaj kiel modernaj teknologioj kaj evoluoj de urba planado estos uzita en la preparado de infrastrukturaj instaladoj de la Olimpikoj.
Taĝ-Mahalo
La Taĝ-Mahalo estas konsiderita de multaj kiel plej fajna ekzemplo de mogola arkitekturo, nome stilo kiu kombinas elementojn el islama, persa, otomanturka kaj hinda arkitekturaj stiloj.
En 1983, la Taĝ-Mahalo iĝis Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Kvankiam la kupola marmora maŭzoleo estas la plej familiara komponaĵo de Taĝ Mahalo, ĝi fakte estas integrata komplekso de strukturoj. La konstruado ekis ĉirkaŭ 1632 kaj estis kompletigita ĉirkaŭ 1653, laborigis milojn da laboristoj kaj metiistoj. La konstruado de Taĝ Mahalo estis fidita al stabanaro de arkitektoj sub imperiestra superinspektado, inklude Abd ul-Karim Ma'mur Khan, Makramat Khan, kaj Ustad Ahmad Lahauri. Lahauri estas ĝenerale konsiderata ĉefa dezajnisto.
Monda Ekspozicio (2010)
La programo de eventoj
La okazaĵoj de la rusa ekspozicio estis intencita por teni prezentojn de konsistigaj unuoj de la Rusa Federacio kaj apartaj novaĵ-projektoj, serio de okazaĵoj pri aktualaj temoj rilataj al la devizo de la ekspozicio "pli bona urbo — pli bona vivo".
Taĝ-Mahalo
Pro la daŭra industria evoluo de Barato, la ĉirkaŭa aero iĝis polua, kiu damaĝis la monumenton, flavigante la origine blankajn murojn. Post tio oni permesas la alproksimiĝon de la konstruaĵo nur je distanco de 2 km per aŭtomobilo aŭ aŭtobuso.
Origino kaj inspiro
En 1631, ŝaho Jahan, imperiestro dum la periodo de la Mogola imperio de plej granda prospero, estis afliktita kiam lia tria edzino, Mumtaz Mahal, persa princino, mortis dum la naskiĝo de ilia 14-a filo, Gauhara Begum. Konstruado de la Taĝ-Mahalo komenciĝis en 1632. La kortegaj kronikoj de la funebro de ŝaho Jahan ilustras la amrakonton tradicie tenita kiel inspiro por Taĝ-Mahalo. La ĉefa maŭzoleo estis kompletigita en 1648 kaj la ĉirkaŭaj konstruaĵoj kaj ĝardeno kvin jarojn poste estis finitaj. Imperiestro ŝaho Jahan mem priskribis la Taj en tiuj vortoj:
La Taĝ-Mahalo asimilas kaj vastigas laŭ dezajnotradicioj de persa arkitekturo kaj pli frua mogola arkitekturo. Specifa inspiro venis de sukcesaj konstruaĵoj de Timuridoj kaj Mogoloj; la Gur-Emir (la tombo de Timuro, prapatro de la Mogola dinastio, en Samarkando),, la Tombo de Humajun, la Tombo de Itmad-Ud-Daulah (foje nomita la Bebo Taj), kaj la propra tombo de ŝaho Jahan nome Jama Masjid en Delhio. Dum pli fruaj mogolaj konstruaĵoj estis ĉefe konstruitaj el ruĝa grejso, ŝaho Jahan antaŭenigis la uzadon de blanka marmoro inkrustita kun duongemoj, kaj konstruaĵoj sub lia patroneco atingis novajn nivelojn de rafinado.
Tombo
La tombo estas la centra fokuso de la tuta komplekso de la Taĝ-Mahalo. Tiu granda, blanka marmorstrukturo staras sur kvadrata soklo kaj konsistas el simetria konstruaĵo kun ivano (arko-forma pordejo) pintite per granda kupolo kaj finialo. Kiel la plej multaj mogolaj tomboj, la bazaj elementoj estas persaj en origino.
Monda Ekspozicio (2010)
La programo de eventoj
Ekde oktobro 2010, la pavilono spertis malkovron de 10 regionoj de la Rusa Federacio: Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Orenburga oblasto, Novosibirska oblasto, Tula oblasto, Amura oblasto, Niĵnij-Novgoroda oblasto, Rostova oblasto, Respubliko Saĥa (Jakutio), Moskvo, Sankt-Peterburgo.
En la kadro de la partopreno de la rusa ekspozicio ĉe EXPO-2010 oni tenis kulturajn eventojn dediĉitajn al la jenaj gravaj eventoj:
Taĝ-Mahalo
Tombo
La marmorkupolo kiu dominas la tombon estas la plej sensacia trajto. Ĝia alteco de proksimume 35 metroj (115 ft) estas ronde la sama kiel la longo de la bazo, kaj estas akcentita ĉar ĝi sidas sur cilindra "tamburo" kiu estas ĉirkaŭ 7 metrojn (23 ft) alta. Pro ĝia formo, la kupolo ofte estas nomita cepokupolo aŭ amrud (gujavo-kupolo). La pinto estas ornamita per lotusa dezajno, kiu ankaŭ helpas akcenti sian altecon. La formo de la kupolo estas substrekita per kvar pli malgrandaj kupolhavaj ĉattris (kioskoj) metitaj ĉe ĝiaj anguloj, kiuj reproduktas la cepformon de la ĉefa kupolo. Iliaj kolonitaj bazoj malfermiĝas tra la tegmento de la tombo kaj disponigas lumon al la interno. Altaj dekoraciaj spajroj (guldastaj) etendas de randoj de grundmuroj, kaj disponigas vidan emfazon al la alteco de la kupolo. La lotusa ĉeftemo estas ripetita sur kaj la ĉattris kaj guldastaj. La kupolo kaj ĉattris estas pintitaj per orkolora finialo, kiu miksas tradiciajn persajn kaj hindustanajn dekoraciajn elementojn.
La ĉefa finialo estis origine farita el oro sed estis anstataŭigita per kopio farita el orumita bronzo en la fina duono de la 19-a jarcento. Tiu trajto disponigas klaran ekzemplon de integriĝo de tradiciaj persaj kaj hinduaj dekoraciaj elementoj. La finialo estas pintita per duonluno, tipa islama ĉeftemo kies kornoj indikas ĉielen. Pro ĝia allokigo sur la ĉefa spajro, la kornoj de la luno kaj la finialpunkto kombinas por krei tridentformon, rememorigan pri tradiciaj hinduaj simboloj de Ŝivo.
Monda Ekspozicio (2010)
La pavilono de Ĉinio
La nacia pavilono de Ĉinio, konata kiel la "Krono de la Oriento", estis laboro de ĉina tradicia arkitekturo — ĉirkaŭfermita strukturo kun neniu ekstera muro. La pavilono okupis areon de 160 mil kvadrataj metroj, la dezajno alteco estis de 63 metroj. La ĉefa ideo de la pavilono estas kombinaĵo de antikva ĉina sciaro kaj nuntempa vivanta. En la dezajno de la ĉina pavilono oni uzis la plej lastan teknologion prenante en konto la faktorojn de energio-ŝparado kaj medio-protektado. La surfaco de la konstruaĵo estis kovrita per suna filmo, kiu povas efike uzi naturan lumon kaj energion de la suno. Krome, la pavilono estas ekipita per speciala sistemo por kolekti pluvan akvon, kiu post traktado povus esti aplikata en la ĉiutaga vivo.
Taĝ-Mahalo
Tombo
La minaretoj, kiuj estas ĉiu pli ol 40 metrojn (130 ft) altaj, elmontras la inklinon de la dezajnisto al simetrio. Ili estis dezajnitaj kiel laborado per minaretoj - tradicia elemento de moskeoj, uzitaj fare de la muezino por voki la islaman fidelaron al preĝado. Ĉiu minareto estas efike dividita en tri egalajn partojn de du ĉirkaŭaj laborbalkonoj kiuj ringas la turon. Ĉe la pinto de la turo estas fina balkono finita per ĉatrio kiu spegulas la dezajnon de tiuj sur la tombo. La ĉattris dividas la samajn dekoraciajn elementojn de lotusdezajno pintita per orumita finialo. La minaretoj estis konstruitaj iomete ekstere de la soklo tiel ke, en la okazaĵo de falo, (tipa okazo ĉe multaj altaj konstruaĵoj de la periodo) la materialo de la turoj tendencus fali for de la tombo.
Ekstera ornamo
La eksteraj ornamadoj de la Taĝ-Mahalo estas inter la plej fajnaj en mogola arkitekturo. Ĉar la surfacareo ŝanĝas, la ornamado estas rafinita proporcie. La dekoraciaj elementoj estis kreitaj surŝmirante farbon, stukon, ŝtoninkrustaĵojn, aŭ ĉizadojn. En linio kun la islama malpermeso kontraŭ la uzo de antropomorfaj formoj, la dekoraciaj elementoj povas esti grupigitaj en ĉu kaligrafio, abstraktaj formoj aŭ vegetalaj ĉeftemoj. Ĉie en la komplekso, Suraoj de la Korano estas utiligitaj kiel dekoraciaj elementoj. Lastatempa fakularo indikas ke la fragmentoj estis elektitaj fare de Amanat Ĥano. La tekstoj rilatas al temoj de juĝo kaj estas:
Monda Ekspozicio (2010)
La pavilono de Ĉinio
La 1a de decembro 2010, post la oficiala fermo de la ekspozicio, la ĉinia pavilono ĉe EXPO 2010 denove komencis ricevi vizitantojn kaj tio pluos por ses monatoj. En la tagoj de la Printempa festo la Ĉinia pavilono ĉe EXPO 2010 estis vizitita fare de preskaŭ 300 mil homoj.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 39a;– Az-Zumar La homaroj
Monda Ekspozicio (2010)
La Usona pavilono
Tiu pavilono okupis areon de 6000 m². La temo de la pavilono estis "Daŭrigebla disvolviĝo, teama spirito, sana vivo, lukto por sukceso." Al vizitantoj oni montris mapon de la Unuiĝintaj Ŝtatoj, konsistanta el apartaj bildoj de la urboj kaj homoj. Ankaŭ, vizitantoj havis la ŝancon vidi la 4D videbligon de usonaj urboj, kiel ili povos fariĝi en 2030. La gvidmotivo de imagado estis la devizo "Laborantaj kune, ni plibonigos niajn vivojn."
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 67a;– Al-Mulk Hegemonio
Surao 77a;– Al-Mursalat La senditoj