cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vehari
Vehario aŭ Vehari, literumita ankaŭ kiel Vihari (وہاڑی‎) estas urbo ĉirkaŭ 100 km el la historia urbo Multano kaj estas sidejo de la Distrikto Vehari en Panĝabo, nome provinco de Pakistano. Ĝi situantas ĉe la Ŝoseo Multano-Delhio konstruita de la hindia islama imperiestro Ŝer Ŝah Suri. Ĝi situantas je alto de 135 m (446 ft) super marnivelo. Ĝi estas 96 kilometrojn (60 mi) el la regiona metropolo Multano, 956 kilometrojn (594 mi) el Karaĉi, 300 kilometrojn (190 mi) el Lahoro, 218 kilometrojn (135 mi) el Fajsalabado, 119 kilometrojn (74 mi) el Bahavalpur, 61 kilometrojn (38 mi) el Hasilpur, 41 kilometrojn (25 mi) el Mailsi, 46 kilometrojn (29 mi) el Kaĉa Ĥuh, 36 kilometrojn (22 mi) el Burevala, 27 kilometrojn (17 mi) el Luddan, 78 kilometrojn (48 mi) el Arifvala, 112 kilometrojn (70 mi) el Pakpatan, kaj je ĉirkaŭ 37 kilometrojn (23 mi) norde de la rivero Sutlej – la plej suda el la kvin riveroj de Panĝaba regiono. La Islama Baraĵo estas situanta ĉe tiu rivero proksime de Luddan ĉe la kanalo Luddan-Vehari kiu havigas irigacian akvon al ambaŭ bordoj de la rivero, kio inkludas la suprajn bordojn de la Dezerto de Ĉolistano.
Agrikulturo
Vehario estas konata kiel urbo de kotono, inter aliaj produktaĵoj. La somero en Vehario estas tre varma; tamen la vetero iĝas multe pli agrabla inter Oktobro kaj Februaro. Foje falas malforta pluvo sur tero ĝenerale arida kaj polveca. Veharo havas dekduojn da kotonfabrikoj kaj de fabrikoj de kotonsema oleo, kaj ankaŭ procezado de sukerkano oftas. Agrikulturaj produktoj estas mangoj en somero kaj guajavo kaj aliaj citrusaj fruktoj vintre.
Kitzeck im Sausal
Kitzeck im Sausal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Károly Bertalan
Károly Bertalan [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bertalan Károly estis hungara geologo, instruisto, kavernisto, bibliografo.
Károly Bertalan naskiĝis la  1914 en Veszprém (urbo). Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Bertalan frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter. En 1938 li doktoriĝis. Post siaj studoj li instruis en faklernejo, krome li estis geologia eksperto. Dum la 2-a mondmilito li estis soldato, post militkaptisto. Li hejmenvenis en 1946 kaj li instruis plu. En 1949 li laboris en karbominejo. Inter 1950 kaj 1978 li laboris en geologia instituto, li esploris kavernojn kaj baŭksitojn en Bakony. Li multe okupiĝis pri priskriboj de kavernoj kaj bibliografioj de kavernistoj. Li ricevis memormedalon pri Ottó Herman en 1964.
44570 Yuribeletsky
44570 Yuribeletsky estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belorusan profesian astronomon kaj astrofotiston Yuri Beletsky, vivanta en Ĉilio. Li estas bone konata pro sia verko en astronomiaj kaj noktaj fotografioj.
Zacutus Lusitanus
Zacutus LUSITANUS ankaŭ konata kiel Manuel Alvares de Tavora estis portugala kuracisto kaj primedicina verkisto el juda deveno.
Biografio
Abraham Zacuto Lusitano naskiĝis en 1575 en familio de Maranoj kiel Manuel Alvares en Lisbono. Lia praavo estis la reĝa astronomo Abraham Zacuto (1450–1510). Studinte en la universitatoj de Koimbro kaj Salamanko, li finis siajn medicinajn studojn en Sigüenza en 1596 kaj revenis al Portugalio, kie li akiris aliron al la portugala kortego kiel praktika kuracisto.
En la aĝo de kvindek jaroj li elmigris al Amsterdamo en 1625 kun sia edzino kaj kvin infanoj, kie li revenis al judismo kaj prenis la nomon Abraham.
Sub la nomo Zacutus Lusitanus, li komencis publikigi kelkajn kuracistajn skribaĵojn. Unua verko aperis en Amsterdamo en 1629 sub la titolo "De Medicorum principum historia". Antaŭ 1642, kvin pliaj volumoj pri la medicinhistoria serio estis publikigitaj.
Jennifer Lawrence
Jennifer Shrader Lawrence  naskiĝis en Indian Hills, Kentukio) estas usona aktorino. Ŝiaj unuaj laboroj estis en televido ĝis kiam ŝi havis gravan rolon en la televidserio The Bill Engvall Show. La ĉefrolo de Lawrence en la filmo Winter's Bone donis rekonon de la kritikistoj kaj plurajn nomumojn al premioj kiel Oskaro, Ora Globo kaj aliaj.
Zacutus Lusitanus
Biografio
En 1634 li publikigis kolekton de maloftaj kaj eksterordinaraj kuracaj kazoj ("Praxis medica admiranda"). Liaj kompletaj verkoj aperis postmorte en 1649 en du foli-volumoj en Liono.
Jennifer Lawrence
Dudekjara ŝi estis la plej juna aktorino nomumita al la Oskar-premio kaj la dua plej juna kiu ricevis ĝin pro la ĉefrolo en la filmo Silver Linings Playbook, pro tiu laboro ŝi ankaŭ gajnis la premion Ora Globo. Ŝi gajnis internacian rekonon pro filmoj kiel The Hunger Games kaj X-Men. La revuo Rolling Stone difinis ŝin kiel “la juna aktorino plej talenta el Usono”.
Internacia flughaveno Kazan
Internacia flughaveno Kazan (Международный аэропорт Казань, Казан Халыкара Аэропорты) (IATA-kodo: KZN, ICAO-kodo: UWKD) estas flughaveno de rusia urbo Kazano, situanta sudoriente de la urbocentro. Ĝi estas la ĉefa flughaveno de Tartarstano kaj la dekkvina laŭ grandeco de trafiko en Rusio. Flughaveno Kazan, krom la urbo mem, servas al milionoj da civitanoj de la regiono.
Historio
La la flughaveno konata kiel Kazan 2 estis kompletigita. La, Kazan 1 (kiu situas ene de la urbo) estis fermita kaj Kazan 2 estis alinomita al Nacia flughaveno Kazan. La ĝi estis nomita Internacia flughaveno Kazan. Tio estis drasta anonco, ĉar la Konsilio de Ministroj de Sovetunio malofte permesis al siaj civitanoj flugi eksterlanden.
En 1991, post la disfalo de Sovetunio, regiono Tatarstano apartiĝis de Sovetia nacia flugkompanio Aeroflot, kaj kreis flugkompanion "Tatarstan". La flugkompanio ne ricevis la atenditajn rezultojn en siaj 22 jaroj de servo kaj ĝia mastruma licenco finiĝis la. La, Kazan ricevis sian unuan regularan internacian flugon: Kazano - Istanbulo - Kazano. La flugo estis (kaj plu estas) funkciigita fare de Turkish Airlines kaj de tiam 145 vojaĝoj jare estas faritaj al kaj de Istanbulo, farante el tiu ĉi la plej popularan internacian vojon.
Konektoj
La flughaveno havas konekton per trajno kun, la ĉefa fervoja stacidomo de Kazano.
9-a de aprilo
Tagoj de semajno
La 9-a de aprilo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Ministerio pri ŝtata sekureco
La Ministerio pri ŝtata sekureco signifas:
Simone de Beauvoir
Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de BEAUVOIR [] (naskiĝis la en Parizo — mortis la  en Parizo) estis Franca verkistino, filozofino, socisciencistino kaj feministino.
Ŝi verkis plurajn romanojn, monografiojn pri filozofio, politiko kaj sociaj temoj, eseojn, biografiojn, kaj membiografion en pluraj volumoj. Nuntempe ŝi estas plej konata pro siaj metafizikaj romanoj, inter kiuj elstaras L'invitée ("La invititino", 1943) kaj Les mandarins ("La mandarenoj", 1954), kaj ankaŭ pro sia eseo Le deuxième sexe ("La dua sekso", 1949), en kiu ŝi detale analizas la subpremon de virinoj fare de viroj, kio iĝis mejloŝtono de la nuntempa feminismo.
Ŝi estas ankaŭ konata pro sia vivdaŭra pluramema rilato al Jean-Paul Sartre.
Junaĝo
Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir estis la filino de Georges Bertrand de Beauvoir, advokato kaj amatora aktoro, kaj de Françoise Brasseur, junulino el la burĝa familio el Verduno. Ŝi naskiĝis en luksa apartamento en la bulvardo Raspail (la 14-a arondismento de Parizo) kaj kvinjaraĝa ŝi ekfrekventis la lernejon Cours Desir kie lernis la filinoj el «bonaj familioj» (tio estas, riĉaj). Ŝia pli juna fratino, Hélène (nome Poupette), aliĝis du jarojn poste. Jam tre juna, Simone distingiĝis pro siaj intelektaj kapabloj kaj kundividis ĉiujare la unuan vicon kun Élisabeth Lacoin (Élisabeth Mabille, aŭ «Zaza» en ŝia membiografio). Zaza iĝis rapide ŝia plej bona amikino.
Post la Unua Mondmilito, ŝia patrinflanka avo, Gustave Brasseur, prezidanto de la Banko Meuse, ruiniĝis kaj deklaris bankroton, faliginte la tutan familion en malhonoro kaj malvenko. Ankaŭ la gepatroj de Simone estis devigitaj, pro manko de resursoj, lasi la apartamenton en la bulvardo Raspail (super la nuntempa restoracio «La Rotonde») por apartamento, malhela, malgranda, en kvina etaĝo, sen lifto en loĝejaro en la strato Rennes. Georges de Beauvoir esperis vivteni sin per la mono de sia edzino. Tiu ĉi sin sentis kulpa sian tutan vivon, rilate al sia edzo, pro tiu malaperinta doto. Simone suferis tion kaj vidis la degradon de la rilatoj inter siaj gepatroj. Ŝia infanaĝo estis markita per la fakto ke ŝi estas virino: ŝia patro esperis havi filon por fari el li politeknikiston. Krome, li ripetis al Simone: «Vi havas cerbon de viro». Pasia pro teatro (li gvidis kurson pri teatra arto), li transigis tiun emon al sia edzino kaj al siaj infanoj, same kiel sian amon al la literaturo. Laŭ li, «la plej bela metio estis tiu de verkisto». Same kiel lia edzino, li estis konvinkita ke nur la studado povis eligi liajn filinojn el la meznivela stato en kiu ili troviĝis.
Dum sia junaĝo, Simone pasigis somerajn feriojn en Saint-Ybard, en la parko Meyrignac en Corrèze, kreita ĉirkaŭ 1880 de ŝia avo Ernest Bertrand de Beauvoir. La proprieto estis akirita de ŝia praavo Narcisse Bertrand de Beauvoir komence de la 19-a jarcento. Oni trovas multajn elvokaĵojn de tiuj feliĉaj tagoj en akompano de ŝia fratino Hélène en ŝiaj Mémoires d'une jeune fille rangée. Tiam, kontakte kun la naturo kaj dum longaj solecaj piediradoj tra la kamparo, la deziro de eksterordinara vivo estis forĝita en la spirito de Simone.
Simone ŝatis lernejon, kaj ŝi diplomiĝis en 1924 "kun distingo". Je la aĝo de 15 jaroj Beauvoir estis jam decidinta, ke ŝi iĝos verkisto. Jacques Champigneulle iĝis ŝia intelekta mentoro kaj amiko, dum Geraldine Paro (GéGé [ĵeĵe']) kaj Estepha Awdykovicz (Stépha [stefa']) iĝis ŝiaj ĉefaj amikinoj. Post sia bakalaŭriĝo en 1925, Simone de Beauvoir komencis superan studadon de matematiko en la Katolika Instituto de Parizo, kaj ekstudis beletron en la Instituto Sainte-Marie de Neuilly. Ŝi ricevis en la unua jaro en la universitato de Parizo la diplomojn pri ĝenerala matematiko, literaturo kaj latino. La venontan jaron ŝi frekventis la kursojn pri filozofio kaj en junio 1927 ricevis la diplomon pri ĝenerala filozofio. Ŝi finfine gradiĝis en beletro kun mencio en filozofio en la printempo 1928 post la ricevo de diplomoj pri etiko kaj psikologio kaj eniris poste la redaktadon de memoro por la diplomo pri superaj studoj pri Leibniz. En la fakultato pri beletro de la universitato de Parizo, ŝi renkontis aliajn intelektulojn, inkluzive de Maurice Merleau-Ponty, René Maheu kaj Jean-Paul Sartre, kiun ŝi konsideris genio. Ekde tiu epoko, interplektiĝis inter ili mita rilato, kiun nur la morto rompos. Ŝi estos lia «necesa amo» opozicie al la «kontingencaj amoj» kiujn ili konos. Simone de Beauvoir estis la dua en la konkurenco por la agrégation pri filozofio en 1929, tuj post Jean-Paul Sartre. Sekvis intensa intelekta kaj ama rilatado inter Beauvoir kaj Sartre, kiu daŭris la tutan vivon, kvankam neniam ili geedziĝis nek vivis kune, kaj plu havis liberan seksan vivon; Jean-Paul Sartre dorlotnomis ŝin "mia kastoro". Dum la sorbona periodo Maheu donis al Beauvoir ŝian dumvivan moknomon, Castor, la francan vorton por "kastoro", aludante laboremon de tiu ĉi besto.
En 1929, je la aĝo 21, Beauvoir iĝis la plej juna persono kiu iam ajn ricevis la agrégation (instruistigo) pri filozofio, kaj la naŭa virino kiu akiris tiun gradon. En la studfina ekzameno ŝi okupis la duan lokon; Sartre, kiu tiam aĝis 24 jarojn, estis la unua (sed li antaŭajare estis malsukcesinta en sia unua ekzameno). La ĵurio akre debatis ĉu doni la unuan lokon al Sartre aŭ al Beauvoir, sed fine ĝi aljuĝis ĝin al Sartre.
La morto de ŝia amikino «Zaza» samjare ege suferigis ŝin. Simone, edukita de religia patrino, perdis la kredon jam dekkvarjaraĝa (laŭ la Mémoires d'une jeune fille rangée), multajn jarojn antaŭ sia agrégation pri filozofio, eĉ antaŭ fini la lernejon Cours Désir kaj tio ankaŭ markis ŝian emancipiĝon de sia familio.
Instruistino
Ekde la instruistiĝo en 1929, Simone de Beauvoir, aŭ pli bone dirite Castor — kromnomo kiu donis al ŝi Herbaud (René Maheu en Mémoires d'une jeune fille rangée) kaj kiu tuj estis reprenita de Sartre ĉar «Beauvoir» estas proksima al la angla beaver (signife kastoro ), kaj kiuj, kiel ŝi mem, «La kastoroj ariĝas kaj havas konstrueman spiriton» (en Mémoires d'une jeune fille rangée) — iĝis instruistino pri filozofio. Inter 1929 kaj 1931, ŝi gvidis kelkajn kursojn en la mezlernejo Victor-Duruy (Paris). Ŝi baldaŭ estis forsendota al Marsejlo por instrui en la mezlernejo Montgrand. La perspektivo lasi Sartre, kiu estis same nomumita al Havro en marto 1931, lanĉis ŝin en angoron kaj Sartre proponis al ŝi geedziĝon por akiri postenon en la sama lernejo. Kvankam ege forte ligita al Sartre, ŝi malakceptis la proponon: «Mi devas diri, skribis ŝi en La Force de l'âge, ke eĉ unu momenton mi ne estis tentita akcepti lian sugeston. La geedzeco duobligas la familiajn devojn kaj ĉiujn sociajn postulojn. Modifante niajn rilatojn kun aliulo, ni estus fatale ŝanĝintaj tiujn kiuj jam ekzistis inter ni. La klopodo konservi mian propran sendependon, aldonis ŝi tamen, ne estis tro peza; estus aspektinta al mi tro artefarite serĉi en la foresto liberecon kiun mi povis sincere retrovi nur en mia menso kaj en mia koro.» La venontan jaron, ŝi sukcesis alproksimiĝi al Sartre atingante postenon en Rouen kie ŝi konatiĝis kun Colette Audry, instruistino en la sama lernejo. Ambaŭseksema, ŝi entreprenis amrilatojn kun kelkaj el siaj lernantinoj, ĉefe kun Olga Kosakiewitcz kaj Bianca Bienenfeld, ĉar la «pakto» kiu ligis ŝin al Sartre permesis koni «kontingencajn amaferojn». Ŝi same ligiĝis al lernanto de Sartre, «le petit Bost», la eta Bost, estonta edzo de Olga, por kiu ankaŭ Sartre sentis pasion (nereciproke). La amikeco de tiu amikaro kromnomita «la eta familio», aŭ ankaŭ «la malgrandaj kamaradoj», restis sentuŝe ĝis la morto de ĉiu el ili, spite malgrandajn kvereletojn aŭ gravajn konfliktojn.
Tuj antaŭ la Dua Mondmilito, la paro Sartre-Beauvoir translokiĝis al Parizo. Ŝi instruis en la mezlernejo Molière de 1936 ĝis 1939; ŝi venis tien sekve de amafero kun Bianca Bienenfeld, unu el siaj lernantinoj. Beauvoir verkis sian unuan romanon, Primauté du spirituel, inter 1935 kaj 1937, sed ĝi estis malakceptita de Gallimard kaj Grasset (ĝi aperos nur en 1979 sub la titolo Quand prime le spirituel kaj poste kiel Anne ou quand prime le spirituel). La invititino estis publikigita en 1943. Ŝi priskribis tie, pere de imagitaj roluloj, la rilaton inter Sartre, Olga kaj si mem, prilaborante krome sian filozofian meditadon pri la lukto inter la konscioj kaj la ebloj de la reciprokeco. La sukceso estis tuja. Ŝi estis maldungita la 17an de junio 1943 de la nacia eduksistemo post plendo pri «koruptado de neplenkreskulo» farita en decembro 1941 de la patrino de Nathalie Sorokine. Temis pri puriga klopodo por la reĝimo de Vichy, do la plendo estis suspendita aŭ laŭ la principo de singardo. Oni ĝis nun disputas, ĉu tio plendo baziĝis sur faktoj aŭ ne. Ŝi estos rehabilitita post la Liberigo laŭ dekreto de la 30a de julio 1945, sed ne plu instruos. Simone de Beauvoir priskribis en siaj rememoroj nur amikan rilaton kun tiu lernantino. Ŝi krome skribis ke la akuzo pri koruptado de neplenkreskulo, estis mensonga kaj nura venĝo fare de la patrino de tiu lernantino sekve de la malakcepto fare de Simone de Beauvoir uzi sian influon por edzinigi ŝian filinon kun «avantaĝa partio». Ŝi laboris por la nacia radio («Radio Vichy») kie ŝi organizis elsendojn, dediĉitajn al la muziko de diversaj epokoj.
Engaĝita beletristino
Kun Sartre, Raymond Aron, Michel Leiris, Maurice Merleau-Ponty, Boris Vian kaj kelkaj aliaj maldekstremaj intelektuloj, ŝi fondis gazeton: Les temps modernes (Modernaj Tempoj), kiu celis diskonigi la ekzistadismon pere de la tiutempa literaturo. Sed ŝi pluigis aparte sian personan verkaron. Post kelkaj romanoj kaj eseoj en kiuj ŝi parolis pri sia engaĝiĝo por la komunismo, la ateismo kaj la ekzistadismo, ŝi atingis ekonomian sendependecon kaj dediĉis sin totale al verkado. Ŝi veturis al multaj landoj (Usono, Ĉinio, Sovetunio, Kubo, ktp.) kie ŝi interkonatiĝis kun komunismaj gravuloj kiel Fidel Castro, Che Guevara, Mao Zedong, Richard Wright. En Usono, ŝi eniris en pasian rilaton kun la usona verkisto Nelson Algren, al kiu sendis pli ol 300 leterojn.
En 1949, ŝi atingis publikan agnoskon post la apero de Le Deuxième Sexe. La libro estis vendita je pli ol 22 000 ekzempleroj dum la unua semajno. Ĝia apero estigis la publikigon de artikoloj fare de Armand Hoog (kritikaj) kaj de Francine Bloch (laŭdaj) en la revuo La Nef, kaj ekestis tioma skandalo ke la Vatikano metis ĝin en la liston de malpermesitaj libroj. François Mauriac skribis al Temps modernes: «nun mi scias ĉion pri la vagino de via posedantino». La libro estis tradukita al pluraj lingvoj kaj en Usono, oni vendis ĝin je miliono da ekzempleroj kaj ĝi nutris la pensaron de la ĉefaj teoriistinoj de la movado Women's Lib. Beauvoir iĝis la prufiguro de feminismo per la priskribo de socio kiu plutenas la virinojn kiel subigitojn. En totala rompo kontraŭ la esencismo, ŝia analizo de la ina kondiĉo tra la mitoj, la civilizoj, la religioj, la anatomio kaj la tradicioj kaŭzis skandalon, kaj ĉefe ĉe la ĉapitro kie ŝi parolas pri patrineco kaj aborto, kiu estis konsiderata siaspeca murdo en tiu epoko. Geedzecon ŝi konsideras burĝa institucio same abomena kiel la prostituado, ĉar la virino restas sub la dominado de sia edzo kaj ne povas fuĝi el tio.
En 1954, ŝi ricevis la premion Goncourt pro Les Mandarins kaj iĝis unu el la aŭtoroj plej legitaj en la mondo. En tiu romano temas pri la post-milita tempo kaj ŝia rilato kun Nelson Algren, ĉiam tra imagitaj roluloj. Algren ne povas elteni la ligon kiu unuigas Beauvoir kun Sartre, do ili disiĝis. De julio 1952 ĝis 1959, ŝi vivis kun Claude Lanzmann.
En 1964, ŝi publikigis Une mort très douce (Tre Dolĉa Morto), kiu portretas la morton de ŝia patrino. Laŭ Sartre, tio estas ŝia plej bonkvalita verko. La temoj de la terapeŭtaj klopodoj kaj de eŭtanazio estas tie tuŝitaj per teksto plenplena de emocio. Dum tiu doloriga periodo, ŝi estis subtenata de junulino kiun ŝi ekkonis en tiu tempo — Sylvie Le Bon, juna studentino pri filozofio. Oni ne scias, ĉu temis pri rilato «patrino — filino», «amikeca», aŭ «ama». Simone de Beauvoir deklaris en Tout compte fait, sia kvara membiografia volumo, ke la rilato estis simila al tiu kiu unuigis ŝin kun Zaza antaŭ kvindek jaroj. Sylvie Le Bon iĝis ŝia adoptita filino kaj heredantino de ŝia literatura verkaro kaj aliaj posedaĵoj.
La influo de Beauvoir, same kiel de Gisèle Halimi kaj Élisabeth Badinter, ludis ŝlosilan rolon je rekono de la torturoj de virinoj dum la Alĝeria Milito de Sendependeco kaj je aprobo de la rajto pri aborto. Ŝi redaktis la Manifeston de 343, publikigitan en aprilo 1971 de Le Nouvel Observateur. Kun Gisèle Halimi, ŝi kunfondis la movadon Choisir (Elekti), kies rolo estis decida por la laŭleĝigo de la laŭplaĉa ĉesigo de gravedeco. Laŭlonge de sia vivo, ŝi studis la mondon en kiu ŝi vivis, vizitante fabrikojn kaj instituciojn, renkontiĝante kun laboristoj kaj gravaj politikestroj.
Post la morto de Sartre en 1980, Sylvie Le Bon publikigis La Cérémonie des adieux (La ceremonio de la adiaŭoj), kie ŝi priskribis la dek lastajn jarojn de sia kunulo inkludante detalojn medicinajn kaj intimajn tiom asprajn ke ili ŝokis grandan nombron de la disĉiploj de ŝia filozofo. Tiu teksto estis sekvita de la intervjuoj Entretiens avec Jean-Paul Sartre kiujn ŝi registris en Romo, en aŭgusto kaj septembro 1974, en kiuj Sartre rememoras sian vivon kaj precizigas kelkajn punktojn de sia verkaro. Ŝi volis ĉefe montri kiel tiu estis manipulita de Benny Lévy por rekoni ian «religian klinon» en la ekzistadismo kiam fakte la ateismo estis unu el ties pilieroj. Laŭ Beauvoir, Sartre ne ĝuis plu ĉiujn siajn intelektajn kapablojn kaj ne plu kapablis lukti filozofie. Ŝi same diris duonkaŝe ke la konduto de Arlette Elkaïm-Sartre, la adoptita filino de Sartre, estis abomeninda ankaŭ laŭ ŝia opinio. Ŝi konkludis per la frazo: «Lia morto separas nin. Mia morto ne rekunigos nin. Tiel estas; kvankam niaj vivoj estis dum tiom longe agorditaj».
De 1955 ĝis 1986, ŝi loĝis en la domo N 11bis en la strato Victor-Schœlcher en Parizo kie ŝi mortis, akompanita de sia adoptita filino Sylvie Le Bon de Beauvoir kaj de Claude Lanzmann. Ŝi mortis pro pneŭmonio kaj estis entombigita apud Sartre en la Pariza tombejo de Montparnasse, en la 20a arondismento — dekstre de la ĉefa enirejo de bulvardo Edgar-Quinet. Simone de Beauvoir estis entombigita kun la arĝenta ringo sur fingro, ornamita je inkaaj motivoj. Ĝi estis donacita de ŝia amanto Nelson Algren post ilia unua amornokto.
Vietnama Milito/CIA Raporto/Murdo de JFK
La 21an de oktobro 2017 pro rajtigo de la usona prezidento Donald Trump estis elklasigitaj 2891 dokumentoj, rilataj al la murdo de JFK, la CIA. Ineralie oni asertas ke en la 1960-aj jaroj, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir kaj eĉ Catherine Deneuve financis "reton da aktivuloj" kiu "helpis la dizertintojn" de la Vietnama Milito, inter kiuj Larry Cox (naskiĝinta en 1945), aktivulo kiu malakceptis trifoje rekrutiĝi al la usona armeo kaj iri al Vietnamio ,
Verkoj
Ŝiaj filozofiaj verkoj estas similaj al ekzistadismo de Sartre-a, tamen memstaraj. Krome ŝi verkis romanojn, vojaĝraportojn, kaj eseojn.
Ŝia plej fama libro estas Le Deuxième Sexe ("La dua sekso"), kiu analizis la subpremadon de virinoj, kaj formigis ŝin kiel la patrino de feminismo.
Alia fama kaj tre legata libro estas "Memoraĵoj de bonkonduta junulino" (Mémoires d’une jeune fille rangée) — ŝia membiografio de infanaĝo ĝis fino de universitataperiodo. En ĝi ŝi ŝanĝis la nomojn de aliuloj; tamen pluraj estas identigeblaj pro personaj ecoj kaj roloj.
Teorioj
Arda defendantino de la ekzistadismo, ŝi starigis demandojn por trovi sencon de la vivo en la absurdeco de la mondo en kiu oni ne elektas naskiĝi. Asociata al tiu de Sartre, ŝia verkaro diferenciĝas, ĉar ŝi preferas rektan kaj seninterrompan meditadon pri la vivo.
En Le deuxième sexe, ŝi asertas: : estas la konstruo de individuecoj kio trudas diferencajn genrojn, al la personoj de ambaŭ seksoj. Ŝia libro estigis gravan proteston kaj la aŭtoro estis foje kontraŭita partikulare pro la fakto ke ŝi ne integris la instinkton en sia rezonado. Malmultaj subtenis ŝin. Ŝi ricevis tamen la apogon de Claude Lévi-Strauss kiu diris al ŝi ke de la antropologia vidpunkto ŝia verkaro estis tute akceptebla. Gravaj verkistoj kiel François Mauriac ne subtenis la polemikan sencon de ŝia verkaro kaj aliĝis al ŝiaj kontraŭantoj. Sylvie Chaperon, fakulino pri feminismo, asertis ke trans tiu simbola frazo, Simone de Beauvoir revizias grandan varion de terenoj ene de kiuj oni konstruas la socian diferencon inter viroj kaj virinoj, indikante ankaŭ la vojon por la esplorado por la venontaj jardekoj, el kiuj kelkaj, laŭ ŝi, restas ankoraŭ esplorotaj.
Tiu citaĵo estas ofte konsiderata kiel etapo kiu anoncas postajn studojn de la genro en la sociaj sciencoj.
Kultura heredaĵo
La famo de Simone de Beauvoir grave kreskis post ŝia morto. Ŝi estas nun konsiderata patrino de la feminisma movado kiu disvastiĝis post 1968 en la okcidenta kulturo. Ankaŭ kreskis konsidero de ŝi kiel elstara franca filozofo pri ekzistadismo.
Kleruloj ofte debatas pri la rilatoj kaj reciprokaj influoj inter Beauvoir kaj Sartre. Oni ĝenerale taksas, ke ŝi havis ioman influon al la majstroverko de Sartre, L'Être et le Néant (1943), sed ŝi ankaŭ multe filozofiumis sendepende de la ekzistadisma sinteno de Sartre. Kelkaj kritikoj analizis la influon de ŝiaj unuaj verkoj kaj eseoj al la filozofia sinteno de Sartre dum la lasta parto de lia vivo.
La vivo de Beauvoir inspiris multajn biografiojn.
En 2006 la urbo Parizo komisiis novan piediran ponton trans la rivero Sejno al la arĥitekto Dietmar Feichtinger: la ponto, kiu apudas la novan Nacian Bibliotekon de Francio, ricevis la nomon Passerelle Simone-de-Beauvoir ("Ponteto Simone de Beauvoir").
Pri la morto
Same kiel Sartre, de Beauvoir estis radikale ateisma. En sia verko La Cérémonie des Adieux (La Ceremonio de la adiaŭoj) ŝi skribis pri lia morto: "Lia morto disigas nin. Mia morto ne reunuigos nin. Estas tiel; jam estas bele, ke niaj vivoj povis tiom longe akordiĝi ".
Altkirch
Altkirch [] (germane: "malnova kirko") estas komunumo kaj subprefektejo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
Altkirch situas en la sudo de Alzaco, ĉe la rivero Ill, sudokcidente de Mulhouse kaj  okcidente de Bazelo.
Komitatanoj H-J 1986-2020
La suba tabelo donas ideon pri la daŭro de la periodoj, pri kiuj pli aŭ malpli konataj esperantistoj kiel komitatanoj povis influi la politikon de UEA-estrado, kaj pri la grado en kiu malsamaj naciaj asocioj povis fari tion.
Kimbaja (or-kulturo)
La Kimbaja Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
Wilhelm Kempff
Wilhelm KEMPFF (naskiĝis la en Jüterbog, Germanio, mortis la  en Positano, Italio) estis germana pianisto kaj komponisto.
Biografio
Je la aĝo de kvar jaroj, Wilhelm Kempff instaliĝis kun la tuta familio en Pocdamo, ĉar lia patro havigis al si tie postenon de Reĝa Musikdirektoro en la preĝejo de Sankta Nikolao.
Post unuaj lernadpaŝoj pri violon- kaj pianludo far la patro, li sukcesis ekde 1904 - dank'al Georg Schumann - plibonigi sian lernadon kun Heinrich Barth (piano) kaj Robert Kahn (komponado).
De 1914 ĝis 1917, li studis en Berlino, en la Alta Lernejo pri Muziko (Berliner Musikhochschule) : pro lia elstara kapableco, oni ne devigis lin sin submeti al ekzameno.
En 1918 komencis li ludi en la Berlina Filharmonio la 4-an koncerton de Beethoven sub direkto de Arthur Nikisch. 1926 estis celebrata en la Berlina katedralo lia edziĝo kun lia piano-lernantino Helene Baronidino Hiller von Gaertringen. Dum lia unua vojaĝo tra Turkio, 1927, li donis konsilojn al la ŝtatestro Atatürk por elekto de la muzikludantoj de la nove fondita Alta Lernejo pri Muziko en Ankara.
En 1924 akceptis li la direkton de la Virtemberga Altlernejo pri Muziko en Stuttgart, poste, li vivis ekde 1929 nur kiel libera artisto; dum tiu jaro, li instaliĝis kun sia familio en la Oranĝerio de Sanssouci en Pocdamo, kie li loĝis ĝis 1931. Lia kunlaboro kun Herbert von Karajan komenciĝis 1940, kiam li ludis en Aĥeno la koncerton por piano KV 466 de Mozart.
En 1955, la familio forlasis Thurnau por instaliĝi en Ammerland, ĉe la lago "Starnberger See" kaj ekde 1968, Kempff vivis precipe ĝis sia morto en la itala "urbo de la ŝtuparoj", Positano, ĉe la Amalfia marbordo, kie li organizis siajn tre konsideratajn majstrajn kursojn por junaj pianludantoj, eĉ kiam li atingis grandan aĝon. Inter 1920 kaj 1980 registriĝis ĉe "Deutsche Grammophon" multaj sondiskoj. Oni celebris lin mondskale dum koncert -vojaĝoj. Li ĝuis apartan sukceson en Japanio, kie li sursceniĝis sume dekfoje inter 1936 kaj 1979. Por honori lin, insuleto japana estis nomata Kempu-san.
David Sirota
David J. SIROTA (nask. 1975) estas usona politika komentisto. Li estas aŭtoro de du libroj, kiuj atingis la plejbonvendlisto de La Novjorkaj Tempoj kaj nacie publikita gazetkolumnulo kaj blogisto. Liaj vidpunktaj estas ĝenerale progresemaj, sed novkonservativuloj ankaŭ kelkfoje laŭdas lin pro lia malfermita kontraŭeco de novliberalismo. En 2008 Sirota estis priskribita en "la Novjorkaj Tempoj" (The New York Times) kiel populista kanajlarstimulanto.
Wilhelm Kempff
Biografio
Kiel komponisto, li skribis krom operoj kaj simfonioj, ankaŭ piano-muzikon, kantojn kaj ĉambromuzikon. Multaj inter liaj komponaĵoj estis prezentitaj por la plej unua fojo de Wilhelm Furtwängler. Liaj plej famaj verkoj estas verŝajne liaj sonatoj por piano op. 47, kiujn oni trovas ankaŭ registritaj per KD-oj.
Aliseda
Aliseda (Alnarbaro) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas aliseños. La censita populacio en 2007 estis de 2.011 loĝantoj.
Situo
Aliseda estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la nordo de la montaro Sierra de San Pedro ĉe la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 351 m; je 30 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 90 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 81 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. La ekonomio baziĝas sur la kultivoj de secano (ne irigaciita), la hortikulturo, la brutobredado de ŝafoj, industrio de olivoleo. La ĉasado estas unu de la plej gravaj enspezofontoj de Aliseda. La Sierra de San Pedro, paradizo de ĉasistoj de granda ĉasado (cervoj kaj aproj) generis riĉon kaj specifan etoson en Aliseda.
La tipaj produktoj rilatas al la sierra (montaro): karbo, ĉasado, mielo, poleno kaj korko. En la loka gastronomio elstaras la pladoj el ĉasbestoj: cervo, apro ktp. Tradicia estas la gustado de tiuj produktoj en la trinkejoj de Aliseda.
Historio
En 1920 oni trovis en Aliseda trezoro de la kulturo de Tartezo de enorma historia gravo. La trovaĵo de la Trezoro de Aliseda en 1920 pruvis, ke la deveno de Aliseda apartenas al epoko antaŭa al Kristo, ĉar oni trovis restaĵojn el la Bronzepoko en la pinto de la montareto Sierra del Aljibe, kiuj datiĝas de la epoko de la Trezoro, kies aperejo eble estis tombejo simila al aliaj de la andaluzia areo ĉe monteto nun aliforme pro la ampleksigo de la vilaĝo.
Oni trovis ankaŭ oferaĵon el bronzo fandita kiu reprezentas kapron, besto dediĉita al la indiĝena diino nome Adegina. Ĝi datiĝas inter la 5-a kaj 4-a jarcento a.K.
Inter la pecoj el arĝento elstaras: braĝujo kaj restoj de ujoj; el bronzo: spegulo; el ŝtono: ebla akrigilo; el vitro: kompleta ujo kaj ceramikaj fragmentoj. La dekora komplekso de la ekzempleroj el oro, la teknikoj de filigrano kaj bosado, la ekzisto de bilditaj ornamaj detaloj faras ke tiu trezoro estas la plej grava ekzemplo de la orienta oraĵarto importita en la okcidenta Mediteraneo. La dato de fabrikado estus ĉirkaŭ 625 a. K. Temas pri unu el la arkeologioj trovaĵoj plej reprezentaj de la iberia orienteca periodo kaj de la tarteza kulturo; aktuale ĝi troviĝas en el Museo Arqueológico Nacional de Hispanio.
Konstruaĵoj
Kiel ĉe aliaj vilaĝoj en la regiono la tipa popola domo estas konstruita el adobo kaj kovrita el blankega kalko defende de la varmo somera. La Plaza Mayor (Plej Granda Placo, nome tre uzata en Hispanio) estas de la 18a jarcento, kaj al ties fonto ankoraŭ kutime iras homoj preni akvon devenan el la montaro.
La Preĝejo de Nuestra Señora de la Asunción estis konstruita en la 18a jarcento el ŝtono kaj brikoj en la supraj partoj de turo kaj aleroj. Ĝi havas kupolojn kaj poligonan absidon. La du pordegoj estas la plej elstaraj elementoj dekoraj kun kelkaj trajtoj de stilo el la Renesanco, spite la pli malfrua dato.
En la Sierra de San Pedro troviĝas la Ermitejo de Nuestra Señora del Campo, popola konstruaĵo el ŝtono kovrita el kalko kun baptujo de la 16a jarcento kaj interesa multkolora skulptaĵo de la Virgulino kun Jesuo, de epoko de la romaniko kaj gotiko, malkutima en la zono tiom suda. Krome Paroĥa domo de la 18a jarcento kaj surstrataj fontoj.
San Martín de Hidalgo
San Martín Hidalgo estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martín Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 077.
Geografio
San Martín Hidalgo apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24127 loĝantojn. El tiuj estis 11419 viroj kaj 12708 virinoj. La komunumo havas surfacon de 324,57 km². La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,9 C. En la komunumo estas 964.00 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8655 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7861 scipovis legi kaj skribi kaj 788 viroj estis analfabetoj. Do 9.1 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 9543 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8750 sciis legi kaj skribi kaj 785 virinoj estis analfabetoj. Do 8,23 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Martín Hidalgo vivis 24524 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 13 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,053 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
129564 Christy
129564 Christy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono)..
NGC 2165
NGC 2165 estas malfermita stelamaso en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hengsberg
Hengsberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Palotina
Palotina estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 28.692 loĝantojn en 2010.
Sinua (or-kulturo)
La Sinua Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
Batalo de Smolensko (1941)
La Batalo de Smolensko de 1941 referencas al la unua batalo en la Orienta Fronto de la Dua mondmilito en Smolensko, okazinta inter la germanaj trupoj de la Grupo de Armeoj de Centro (Heeresgruppe Mitte) kaj la trupoj de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. La 6-an de julio, t.e. la dekkvinan tagon de la germana fulmomilito komenciĝis la batalo de Smolensko - unua pli signifa rezisto de Ruĝa Armeo en la centra areo de la Orienta Fronto fare de la sovetanoj, kiuj sukcesis bremsi la antaŭeniron de la Grupo de Armeoj de Centro dum du monatoj. Tio estis atingita pere de nombraj kontraŭatakoj, kiuj kvankam malbone kunordigitaj kaj tre kostaj, okazis stagnadon de la germanoj en ilia antaŭeniro al Moskvo, devigante ilin al ŝanĝo de strategio; krome la sovetanoj akiris tempon valoran por regrupigi siajn trupojn kaj prepari la defendon de Moskvo.
Du semajnojn post komenco de la Operaco Barbaroso generalo Franz Halder notis en sia taglibro: ''Ĝenerale oni jam povas diri, ke la tasko frakasi ĉefajn fortojn de la Ruĝa Armeo antaŭ Daŭgavo kaj Dnepro estis plenumita. (...) Tial ne estos troigo la diro, ke la kampanjo kontraŭ Rusio estis gajnita dum 14 tagoj''. Wehrmacht atingis la riveron Dnepro - Ruĝa Armeo en Okcidenta Sovetunio estis frakasita.
La deksepan tagon de fulmomilita germana invado al Sovetunio generalo Franz Halder raportis al Adolf Hitler ke el 164 kalkulitaj unuoj de soveta infanterio 89 estis detruitaj, 46 kapablis batali, 18 troviĝis sur helpaj frontoj (ekz. en la finna), restadloko de 11 estis nekonata.
Kvankam la germanoj havis malpli da soldatoj, nome 430 000, kontraŭ 581 600 de la Ruĝa Armeo, tiuj estis superaj en disponeblo de tankoj, nemalhaveblaj por antaŭeniro, nome 1200 germanaj tankoj kontraŭ 700 de sovetanoj, sed pli altaj nombroj depende de la fonto. Tio estas iela klarigo de la diferenco en homperdoj, nome 30 000 mortoj por germanoj, dum sovetanoj suferis 186 144 mortojn kaj 300 000 estis kaptitaj. Oni ofte indikas sep fazojn, el kiuj la unua startis la 10-an de julio (germanaj trupoj atingis malproksimajn antaŭurbojn de Leningrado) kaj la lasta finiĝis la 12-an de septembro.
Kalvinana preĝejo (Törökszentmiklós)
La Kalvinana kirko estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Törökszentmiklós.
Historio
En Törökszentmiklós la kalvinanoj komence uzis la katolikan preĝejon, kiun la turkoj detruis en 1657. La unua vera kalvinana kirko estis konstruita depost dominado de la turkoj en 1726. Tiam sonorilstablo anstataŭis la turon. En 1746 la tegmento bruldetruiĝis, sed oni tuj riparis ĝin. Pli nova kaj pli granda preĝejo konstruiĝis en la malfruaj 1780-aj jaroj en la sama loko. La ornamriĉa predikejo pretiĝis en 1789. La orgeno funkcias ekde 1861. En 1871 la preĝejo trakonstruiĝis, post 10 jaroj la kvadratoforma turo estis plialtigita.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ strato en korto. La fasado komenciĝas meze kun la kvadrata turo, sed la enirejo funkcias en flanko de la turo. La navo finiĝas en plurlatera sanktejo. En ambaŭ flankoj de la navo po unu vestibloj estas videblaj. En supro de la turo ĉirkaŭbalkono troviĝas, kiun longe profitis la fajrobrigado. Interne en 3 flankoj galerio etendiĝas, la mebloj devenas el la 18-a jarcento.
Ankaŭ kalvinana lernejo funkcias en la proksimeco de la kirko.
Asira arto
La asira arto (skulptarto, arkitekturo, pentrarto kaj ceramiko) estas konata pere de la elfosaĵoj kaj postaj studoj faritaj en Ninivo (aktuala Mosulo), kaj en aliaj urboj kiuj formis parton de la civilizacio de la asira popolo. La arkeologoj kiuj laboris en Mezopotamio studis antaŭ la antikvaĵojn de asiroj ol tiujn el babilonanoj, simplem ĉar tio rezultis pli facila. Estis pli simpla aliri kaj sekvi la vojon de la elfosado de la urbo de Ninivo, kie konserviĝis la cimentoj el ŝtono preskaŭ sentuŝe, ol fari ĝin en Babilono, kie abundis la adobo tre detruita de la paso de la jarcentoj. Pere de detalaj studoj de la palacoj, temploj kaj konturoj de la asiriaj urboj, la arkeologoj akiris la esperton kiu poste permesis ilin sekvi en la mezopotamiaj urboj detruitaj plano de laboro jam praktikita kaj testita.
Francisko Azorín faras detalan priskribon de Asira arto jene:
Nomado
Nomada popolo estas popolo, kiu ne havas daŭre fiksan loĝejan lokon, loĝejon, ofte (ekz. sezone, cikle) translokiĝas (nomadismo). Ĝi diferenciĝas de la migrado, kiam oni daŭre, necikle ŝanĝas la loĝlokon.
En la 20-a jarcento, la politiko instigis, la ekonomia evoluo devigis ŝanĝi la nomadan vivformon al setligita. La nomadismo restis ĉefe ĉe popoloj, vivantaj en la afrikaj, aŭstraliaj kaj aziaj duondezertaj areoj.
Urabaa (or-kulturo)
La Urabaa Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
Rufa sciuro
La rufa sciuro aŭ, pli precize, la eŭrazia rufa sciuro (Sciurus vulgaris) vivas preskaŭ en tuta Eŭropo kaj en la norda parto de Azio.
Ĝi estas longa ĉirkaŭ 25 cm, sen la vosto, kiu longas ĉirkaŭ 15 cm. Ĝia hararo estas rufa aŭ bruna; la ventro estas ĉiam blanka.
La rufa sciuro loĝas sur la arboj, kutime ene de grandaj naturaj arbaroj, sed ofte ankaŭ en parkoj.
Gimnazio Uherské Hradiště
Gymnazio Uherské Hradiště (ĉeĥe Gymnázium Uherské Hradiště) estas okjara kaj kvarjara gimnazio, kiu situas en la urbo Uherské Hradiště en Ĉeĥio. Ĝi estis fondita en la jaro 1884 kiel la unua ĉeĥa mezlernejo en la regiono de Moravia Slovakio. Nuntempe studas en ĝi ĉirkaŭ 1.000 studentoj. Inter konataj eksstudentoj de tiu ĉi gimnazio estas la matematikisto Otakar Borůvka aŭ la ĵetlancistino Dana Zátopková. Ankaŭ Ruda Kubíček, akademia pentristo kaj fondinto de Slovaka Esperanto-Klubo en Uherské Hradiště studis tie.
Historio
Dum la dua mondmilito la gimnazio estis nuligita en 1942 de nazioj kaj renovigis sian agadon nur post ĝia finiĝo.
En julio 1997 la konstruaĵo de la lernejo estis damaĝita de inundo de la rivero Morava kaj la instruado estis problema ankaŭ dum la sekva jaro.
En rezultoj de la unua ŝtata abiturienta ekzameno en 2011 se Gimnazio Uherské Hradiště okupis la 1-an lokon en la regiono Zlín kaj la 19-an lokon en Ĉeĥio.
La lerneja konstruaĵo
La gimnazio konsistas el kompleto de pluraj domoj (edificoj), kies plej antikva kaj plej signifa parto estas la t.n. „malnova edifico“. Ĝi estis konstruita en 1885 – en sekvaj jaroj vastigita de arĥitekto Josef Schaniak, kun frontono orientita al la tiama regiona urbo. Ĝi najbaris kun proksima franciskana klostro, en kiu nun sidas distrikta arkivo, kaj kun juda sinagogo, kiu nun servas kiel biblioteko kaj portas la nomon de Bedřich Beneš Buchlovan.
La arĥitektura stilo de la edifico atestas inspiron ĉe Josef Zítek, konkrete ĉe la edifico de Nacia Teatro en Prago, kion oni mencias kiel deziron de la profesora ensemblo kaj la urbo Uherské Hradiště. Pli verŝajna estas daŭrta patriotisma etoso reganta en la tiama fonda komisiono. Cetere en majo 1868 estis transportita al Prago kiel unu el la fundamentaj ŝtonoj de la Nacia Teatro ankaŭ ŝtono el la proksima burgo Buchlov.
Esperanto
Inter la 27-a kaj la 29-a de junio 2005 okazigis tie Marek Blahuš, tiama vicprezidanto de la Ĉeĥa Esperanto-Junularo kaj ĵusa finstudinto de la gimnazio, rapidkurson de esperanto por 15 studentoj.
Sankta Hermagoro
Hermagoro - origine Hermagoras, latine Hermagorus, itale Ermagora, slovene Mahor - estas sanktulo de la katolika eklezio, pri kies vivo estas kontraŭdiraj indikoj: probable li naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 304 en la romia urbo Singidunum, la nuntempa Beogrado.
Probable li estis lektoro de la kirko de Singidunum kaj komune kun Fortunato, diakono de la sama kirko, mortis martire. Liaj relikvoj ĉirkaŭ la jaro 400 transportiĝis al Aquileia, kie post la jaro 550 ekestus la legendo, ke Hermagoro estis apostola lernanto, la unua episkopo de Aquileia kaj mortis martire ĉirkaŭ la jaro 70 (jen ekzemple laŭ la germanlingva kristana enciklopedio Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon).
Alia teorio indikas, ke temis pri du malsamaj personoj, kiuj erare historiografie kunfandiĝis al unu biografio (jen ekzemple laŭ la germanlingva kristana enciklopedio Lexikon für Theologie und Kirche).
Lia vivhistorio en la kripto de la baziliko de Aquileia estas bildigata en imponaj freskoj en venecie bizanca stilo.
Juliana (persona nomo)
Juliana estas virina persona nomo latindevena – ekvivalento de Juliano.
Diverslandaj variantoj
Giuliana, Giulianella , Liana , Julianna , Юліана , Јулијана , Julijana , Юлиана , Ульяна , Юлианна , Iuliana , Gillian , Julianne , Xuliana ( – galege), Julienne , Juliane , Iuliana (latine), Juliana (, , , , , , latine)
Nérac (stacidomo)
Nérac estas franca varstacidomo sur linioj Nérac - kaj  - Riscle, situanta en  Nérac, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Gregorio la Iluminanto
Sankta Gregorio la Iluminanto (en armena lingvo: Գրիգոր Լուսաւորիչ transliterumita, Grigor Lusavoriĉ, greka lingvo: Γρηγόριος Φωστήρ aŭ  Φωτιστής, Gregorios Foster aŭ Fotistes, ĉirkaŭ 257 - ĉirkaŭ 330) estis la fondinto kaj sankta patrono de la Armena Apostola Eklezio, nomata la dua Iluminanto de Armenio, post la apostoloj Judaso Tadeo kaj Bartolomeo.
Familiaj originoj
Li apartenis al la reĝa Arsakida Dinastio, estis la filo de parto nomata Anak, kiu murdis Ĥosrovon la 2-an, reĝo de Armenio, kaj pro tio li alportis la ruinon sur sin mem kaj la familion. Lia patrino nomiĝis Okohe, kaj la armenaj historiistoj akceptas ke la unua kristana influo kiun li ricevis estis ekde la koncipiĝo, kiu okazis proksime de la starigita monumento je la memoro de la sankta apostolo Judaso Tadeo.
Edukita en Kapadokio de nobela kristano nomata Euthalius, Gregorio petis kiam li estis plenaĝulo evangelizi laŭ la kristana doktrino en lia patrujo. Je lia 22-jariĝo edziniĝis al kristanino nomata Mariam, el kies geedziĝo naskiĝis du filoj, Vartanes kaj Aristakes. Post sep jaroj da geedziĝo ili interrompis sian geedziĝon, sekvante la instruojn de sankta Paŭlo. Gregorio forlasis Cezareon kaj Mariam eniris monaĥinejon.
Evangelizisto de Armenio
Dum tiu ĉi momento regas en Armenio Tiridato la 3-a, filo de la reĝo Ĥosrov. Influita parte pro la fakto ke Gregorio estis filo de la malamiko de lia patro, li kaptis Gregorion kaj kruele enkarcerigis lin dum 14 jaroj ĉe truo en la plataĵo Ararato. En tiu sama loko hodiaŭ estas la preĝejo Ĥor-Virapo, proksime de la historia urbo Artaŝato.
Tiridato profunde entristiĝis, preskaŭ ĝis la frenezo kaj iam dum ĉasado, komencls vagantan vivon en la arbaro, suferante sindromon similan al likantropio. Ĥosroviduĥt, la fratino de la reĝo, laŭ la legendo, havis vizion, en kiu Dio rivelis ke nur Gregorio, kiu estis en la truo de Artaŝato, povos kuraci ŝian fraton. Gregorio estis portita antaŭ la reĝon por sanigi lin, baze de sia fama sankteco. Estante ĉe la kortego, li predikis la kristanan religion kaj preĝis al Dio por kuraci la reĝon. Kiam la reĝo saniĝis, li petis esti baptata kaj en 301, Armenio fariĝis la unua lando kiu adoptis la kristanismon kiel ŝtatan religion.
Sukceso
La kristana afero en Armenio estis garantiita: la Reĝo, la princoj kaj la popolo senreziste kristaniĝis sub la obeo al Gregorio. Kiel rezulto konstruiĝis multnombraj monaĥejoj, preĝejoj, kaj lernejoj. En la jaro 302, Gregorio ricevis la ordinon kiel Katolikoso de Armenio (Patriarko de Armenio) de Leontius de Cezareo. En 318 Gregorio nomumis lian filon Aristaces kiel lia posteulo.
Ĉirkaŭ la jaro 331 retiriĝis al kaverno kaj loĝis tie kiel ermito sur la monto Sebuh, en la provinco Daranalia en Granda Armenio, kaj tie forpasis malmultajn jarojn poste sen akompano. Kiam estis malkovrita lia forpaso, lia kadavro estis translokita al la vilaĝo Thodanum (aŭ Tharotan). La restaĵoj de la sanktulo estis dissenditaj al kelkaj landoj kiel relikvoj. Oni kredas ke lia kapo troviĝas en Italio, lia dekstra mano en Eĉmiadzin, Armenio, kaj la maldekstra en la Sankta Sieĝo de Kilikio, en Antelias, Libano.
Verkoj
Estas atribuataj al Gregorio serio de predikoj, kelkaj preĝoj, kaj trideko da libroj de la armena kanono. La predikoj aperis publikigitaj unuafoje en la verkaĵo nomata Haschacnapadum en Konstantinopolo (Istanbul) 1737.
Post unu jarcento, estis publikigita greka traduko en Venecio kaj poste en la germana eldonita de la germano J.M. Schmid (Ratisbon, 1872).