cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekzisto de Dio
Neebleco de la metafizika dedukto
Tiu argumento rifuzas ke la ekzisto de Dio dedukteblas el la koncepto mem pri Dio, laŭ la tieldirita ontologia pruvo (de Sankta Anselmo kaj uzita de Kartezio, Spinoza ktp). Ke la atributo de ekzisto apartenas al la ideo «Dio» certe akcepteblas sed ni ne havas sperton ke Dio vere ekzistas: realo dedukteblas el realo, ideo de ideo: la unua estas konfirmata de la empiria sperto, la dua neniel. Nu la ideo pri Dio ne havas fundamenton. La karakterizo de tiu argumento estas ke ĝi elstrekas la debaton koncernantan la eblecon mem demonstri ĉu Dio ekzistas aŭ ne ekzistas ĉar Dio estus io preskaŭ tuj evidenta por kredantoj.
Ankaŭ multaj dikredantaj filozofoj konsentas kun tiu obĵeto, ĉar por ili la dedukta pruvo devas starti, eventuale, el la konstato de la ekzisto-kondiĉoj de la realo, do el empiria mondo.
Argumentado el la kontraŭdiraj karakterizoj de la ideo de Dio
Laŭ tiuj karakterizoj troviĝas ĉiopoveco aŭ ĉiopotenco kaj fundamenta eterneco. Sed estante ĉiopotenca, Dio posedas povon detrui ankaŭ sin mem: se tia, li do povas ne plu esti, kaj povi ne plu esti signifas ke Dio ne estas eterna. Kaj se ne eterna, ankaŭ ne ĉiopova, do iu kiel ni... povra dio!
La ĉiopotenco en Dio, diras teistoj kaj kredasertantoj, koincidas kun ĉioboneco kiu siavice koincidas kun amo al ĉiobono: esti estas bono, malesti (sindetruado) ne estas bono dezirebla, do ne ebla.
Argumento el la logiko
Diversaj pruvoj por diekzisto, kiel tiu de Anaksagoro, kaj ĉi-fone ties sekvantoj, kiuj el ordo en naturo rajtis postuli planon kaj ordiganton, do transpasi de la ideo de ordo al tiu de supera inteligento kreanta, difektas pri kohereco ĉar ili apriore supozas:
1)La materio estas el si meme senorda, do netaŭga spontane produkti ordon.
2)La kaŭzo de la ordo en naturo estas supernatura.
Sed naturo ne bezonas tion.
Por tiuj neantaj la dian ekziston nenion valoras la observoj ke estaĵoj, seninteligentaj, agadas ĉiam direktiĝantaj al celo (oni vidu la antropican fenomenon) kaj, ekzemple, la insekton kiu deponinte ovon sur dorso de si ĵus paralizita alia insekto, mortas sen sperti la rezulton de sia ago kiu, fakte, provizas freŝan viandon al sia naskota sen kio tiu ĉi mortus malaperigante sian specion.
Oni utilas la teorion de Darvino por malkaŝigi ke la kredo je iu diaĵo estas konsekvenco de natura selekto, nome frukto de evoluo. Kiel la aparteno al komunumo, ĉar grupo estas pli forta ol izolitaj individuoj, tiel ankaŭ la iluzio de kontrolo kiu allasas ke la dikredo faciligas la malpliiĝon de la anksieco de la individuo antaŭ al nekonata naturaj fenomenoj: La alvokata Dio kvietigas la timojn.
Por tiuj oponantoj de dia ekzisto senefikas la konstato ke eĉ la dikredantoj peterlasas la subjektivan fenomemon de la anksieco por esplori senperturbe la universon kaj pri ĝi rezonadi: se kapablas ili, kial ne tiuj ĉi?
Ankoraŭ el la teorio de evolucio. Tiu ĉi havas sian historion kaj ordon kiuj ne bezonas demiurgon. La scienco estas konstato de la dependeco de unu fenomeno de la alia kaj ne konstatas la ĉeeston de io ekstera de la fenomenoj.
Iuj skeptikuloj alkroĉiĝas al la principo de Eŭklido: "kio estas asertata senpruve povas esti rifuzata senpruve". Tra la sencebla realo ne estas spertata Dio, do oni rajtas negi lian ekziston.
La ideo de Eŭklido supozas certecon ke la unika realo ekzistanta estas tiu sensebla. Tiu aserto estas kredago. Transmonda realo, eventuale, montreblas per alia homa potenco: la intelekto.
Argumentoj el afekciemo
Pluraj dogmoj asertas ke Dio estas Patro. Tial, li estas senmorala kaj kruela pro tio ke li akceptas ke filoj kredu aŭ ne kredu je li. Nesciigo estas danĝera ofendo des pli se aranĝita de patro.
Se li ekzistus kaj amus la homojn, li certe ne tolerus tiom da hororaĵoj kaj maljustaĵoj. En tiu argumento reeĥas la tezo de Primo Levi laŭ kiu ne plu eblas kredi je Dio post Aŭŝvico (koncentreja komplekso).
''Por ili la respondo ke se la mistero de la malbono kaŝiĝas en la mistereco de Dio kaj ke ĝi, ĉiu-kaze, lumiĝas (laŭ kristanismo) en la agado kaj triumfo de Kristo, antaŭfigurado de la destino de ĉiu homo, estas taksata senfundamenta superstiĉo. Kaj nenio valoras por ili ke Dio kreis la homojn liberaj elekti la bonon kaj la malbonon kaj respektas tian liberon.''
Argumentoj el sciencoj
Scienculoj kutime ne pretendas pruvi ke Dio ne ekzistas, tamen ili sukcesus montri ke la inklino «kredi» trovas bazon en la cerbo. Neŭroscienculoj malkovris en la cerbo elementojn (ekzemple serotonino) kies kvantaj modifoj favoras aŭ malfavoras la bezonon kredi kaj mistikumi.
La psikologio, siavice, malkovris ke la homo havas denaskan percepton de io kio kuŝas inter la superrealo kaj realo. Tiu sfero, se senbremse aganta, krom sperton pri tiaĵoj enokulas certecon pri ilies ekzisto, spite racian konvinkon laŭ kiu tiaĵoj ne povas esti realaj. Ankaŭ esploroj sur konsentemaj tibetaj monaĥoj tio evidentiĝus.
''Subtenantoj de tiu tezo nemalsereniĝas antaŭ teistemaj respondoj ke ili ne dubas pri la sciencaj rezultoj ĉar ne penseblas ke tiu inklino al supernaturaĵoj ne lasu spurojn en la cerbo kaj en la psikologio. Sed la finan juĝon la racio ŝuldas aldone ekspliki.''
Plue oni diras ankaŭ tiel: ĉiuj karakterizoj de Dio estas pale "propraĵoj mensaj" (havi planon, celojn, voli, koni, antaŭvidi decidi ktp). Nu, la neŭrosciencoj jam pruvis ke la mensaj propraĵoj antaŭsupozas la ekziston de cerbo. Do se Dio ekzistus li havus cerbon materisencan. Sed ĉar la Dio de kredantoj estas senmateria, ne povas ekzisti cerbo de Dio. El tio la evidenta kontraŭdiro, kiu eliminas la koncepton mem pri Dio.
''Por tiaj teorimuloj eble ne interesas la teista respondo ke estas senmotiva kaprico konfuzi menson kun cerbo, kies tiu lasta estas la kondiĉo por ĝin (la homan menson) funkciigi. La sfero de la racio malsamas ol la sfero de la materio-biologio. Eblas pruvi ke la du sferoj interrilatas sed ne eblas pruvi ke unu estas rezulto de la alia.''
La senrajta pruvo el la miraklo
Koncedite ke okazas mirindaĵo en naturo ankoraŭ nekonataj, neniu rajtas aserti ke ili estas pruvo de interveno de iu dia. Kaj do pruvo ke Dio ekzistas.
''Veras ke la mirakla mirindaĵo, kiel improviza sanigo de mortiga kancero, povas esti frukto de naturaj ecoj ankoraŭ nekonataj. Veras ankoraŭ ke portantoj de la tezo de la pruvoforto de miraklo, por tion difini tia, nome ago de supera estulo, apogiĝas ankaŭ, kaj precipe, sur aliaj kriterioj tute religiaj (pensu kanonizon en kanona juro). Tial la efiko de tiu fakto valoras nur ĉe la specifaj kredantoj, jam kredantaj.''
Dio probable ne ekzistas
Temas pri la moto (There’s probably no God!(Probable ne estas Dio), aperinta sur la ekstera surfaco de busoj de Londono, per kiu brita biologo profesoro Richard Dawkins informas la civitanojn ilin invitante ĝui, konsekvence, la vivon. Vidu la verkon The God Delusion (Boston: Houghion Mifflin, 2006), kie estas profitata la brila komparo de Bertrand Russell: nome pri la eventuale troviĝonta tekruĉo, kiu cirkulas ĉirkaŭ la tero kaj oni ne povas pruvi ĝian neekziston. Russell volis per tio esprimi senvaloron de la demando pri la dia ekzisto, komparata per evidenta senvaloro de tekruĉa ekzisto en orbito ĉirkaŭ la planedo tero. Precize same sensence – sekvante la logikon de Russell – estas nei ekziston de dio kiel nei ekziston de la orbita tekruĉo. Same sensence estas komuniki – laŭ la logiko de Russell kaj Dawkins – ke oni estas a-teisto, kiel estus sensence komuniki, ke oni estas a-tekruĉisto.
''La komparo, diras teismemuloj, ne respektas la malegalecon de la komparigitaj terminoj. La ekzisto aŭ ne de tekruĉo, fakte, estas io senkonsekvenca kaj ĝia eventuala troviĝo nur farus la fortunon de ĝia malkovranto, sed la ekzisto de Dio alvokas ion kio renversus la vivon; la kuriosaĵo tekruĉo distrus la homojn, Dio donus sencon kaj celon al vivo. La malkovro de tekruĉo ŝuldus teknikaĵojn, Dio ŝuldus la menso-spirito-racion de la homoj. Do, la malkovraĵoj ne samvalorus.''
Ĉu eblas pruvi la neekziston de Dio? Ateistoj kaj agnostikuloj ne trafas en malfacilaĵon rekonante ke pruvoj de la neekzisto de Dio sekuraj ne troviĝas; sed la samon ili ŝuldas al la dikredantoj kiuj same ne havus pruvajn argumentojn.
Ateismo vola, ateismo intelekta
Ne mankas nune, kaj en la kultura historio, homoj kiuj honeste serĉas kaj konkludas ke Dio ne troveblas aŭ dubas pri lia ekzisto, sed ankaŭ ne mankas homoj kiuj volas ke Dio ne estu ĉar se li estus, la homo perdus aŭtonomion kaj dignon, kaj tial alstrebas lin nei sendepende de la konkludoj de la eventuala intelekta esploro. Tiun aprioraĵon rimarkigas esplorantoj pri la soci-kultura fenomeno "ateismo".
Laŭ Lorenzo Fazzini, ekzemple, Giacomo Leopardi kaj Ugo Foscolo estas ekzemploj de veraj ateistoj kiuj "puŝis la raciecon al la transcendo": nome ili obeis al sia racio sen ĝin perforti por atingi deziratan celon.
== La Dio de la truoj (ankaŭ konata kiel Dio de la malplenaĵoj aŭ Dio truŝtopilo) estas speco de teologia perspektivo en kiu la truoj aŭ malplenaĵoj en la scienco estas uzataj kiel evidentaĵo aŭ pruvo pri la ekzisto de Dio. La termino estis kreita de kristanaj teologoj ne kun la celo senkreditigi la diismon, sed por signali la logikan trompon pri la fido je la teologiaj argumentoj por la ekzisto de Dio. Kelkfoje ĝi estas ankaŭ uzata kiel referenco al ia formo de argumentum ad ignorantiam.
Bibliografio kaj eksteraj ligoj
Reférences
Lorenzo Fazzini, Nuovi cristiani d'Europa, Lindaŭ, 2009
Bibliografio
Ampleksa prezentado de la teologia penso de Sankta Tomaso el Akvino
Malnova kalvinana preĝejo (Rásonysápberencs)
La Kalvinana preĝejo estas historia monumento en vilaĝo Rásonysápberencs (Hungario).
Schöffer
Schöffer estas la familia nomo de jenaj personoj:
Ekzisto de Dio
Bibliografio
Tomaso en Stanford Enciklopedio pri Filozofio
Eksteraj ligiloj
Skizoj de filozofio pri la konebleco pri Dio
Malnova kalvinana preĝejo (Rásonysápberencs)
Historio
La tiam katolika preĝejo supozeble estis konstruita en la 12-a jarcento en tiam memstara vilaĝo Rásony [rAŝonj]. En la sekva jarcento la kirko pligrandiĝis. En 1669 la plena konstruaĵo estis renovigita, ŝajnas tiam la kalvinanoj havis jam la preĝejon. Interne en 1737 oni faris benkojn kaj barokan predikejon, en 1760 nova plafono konstruiĝis. La orgeno alvenis en 1938. La tegmento estis kovrita per ardezoj en 1926. Plena renoviĝo okazis en 1957.
Konstruaĵo
La sentura kirko situas sola en tombejo. Fasado de la konstruaĵo estas tre simpla, meze estas la enirejo, plej supre estas nur 2 fenestroj, tre mallarĝaj. Al la navo aliĝas la ronda absido. Interne sur la arko restaĵoj de freskoj restis el la katolika erao.
Sonorilostablo
Ĉar la menciita preĝejo ne havas turon, en mezo de la vilaĝo en 1748 oni konstruis sonorilostablon 14 metrojn altajn. La pinto estas piramido, la fundamento estas kvadrato.
Filaretos Braĥamios
Duko Filaretos BRAĤAMIOS (greke: Φιλάρετος Βραχάμιος Philaretos Brachamios, armene: Փիլարտոս Վարաժնունի, Pilartos Varaĵnuni; latine: Philaretus Brachamius) estis eminenta bizanca generalo kaj militestro de armena deveno. Filaretos estas komandanto de infanteria regimento kaj vickomandanto de tagmato en Kapadokio. Li retenis sian duklandon ĝis kiam la turkoj komencis premi sur lin. En decembro 1084, li perdis Antioĥion favore al Suleiman la 1-a, Sultano de Rumo. En 1087, Edeso falis sub Malik Ŝah la 1-a kaj Filaretos eskapis al fortikaĵo de Ĝermanicio. Tamen, kelkaj fontoj indikas ke li mortis en 1086. Liaj filoj donis Ĝermanicion al la Unua krucmilito en 1098.
Épertully
Épertully estas franca komunumo situanta en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
Historio
En 1656, Épertully apartenis al la graflando de Épinac.
Épertully etendiĝas sur 3,36 km2 . Tie oni kultivas viton Haute-Côte de Beaune. Parto de la preĝejo estas romanika.
Vidindaĵoj
Oni vidas krucojn, lavejon kaj belan panoramo. La vojeto GR7 kiu iras de Vogezoj ĝis Andoro trairas la komunumon.
Bingel
Bingel estas la familia nomo de  jenaj personoj:
.info
.info estas ĝenerala domajno de plej alta nivelo por informaj retejoj (nun ĝi estas uzata sen limigoj).
La domajna zono estis kreita la 30-an de januaro de la 2001-a jaro.
La domajno .info estas celita ĉefe por registrado de informaj retejoj, sed ne estas iuj limigoj.
Allasita longeco de .info-domajno estas inter 3 kaj 63.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Diane de Poitiers
Diane de Poitiers (naskiĝis, mortis en Anet, Eure-et-Loir), grafino de Saint-Vallier, Drôme, dukino de Valentinois, baronino de Sérignan kaj damo de Travaillan, estis dum pli ol dudek jaroj la favoritino de Henriko la 2-a, Reĝo de Francio.
Ŝovelrada skrapegilo
Ŝovelrada skrapegilo aŭ Rotacirada ekskavatoro, skrapmaŝino estas surgrunda mineja maŝino por deskrapo de krudmaterialoj. La plej grandaj skrapegiloj estas uzataj en brunkarba minado.
Diane de Poitiers
Dotita de akuta senso pri povo kaj siaj financaj interesoj, ŝi grande influis la reĝon, kiu sincere amis ŝin, kvankam ŝi estis dudek jarojn pli aĝa ol li. Sub lia regno (1547-1559), ŝi profitis el granda nombro da donacoj kaj honoroj.
Ŝovelrada skrapegilo
Brunkarba skrapegilo
La ŝovelradaj skrapegiloj estas uzataj ekde la 1930-aj jaroj kaj ekde 1978 ekzistas skrapegilo kiu kapablas movi ĉiutage 240.000 tunojn da karbo aŭ tiomajn kubikmetrojn da sterila minaĵo. Tiu 240.000-aj estas nun en 2009 la plej grandaj skrapegiloj de la mondo. La unua tiomgranda skrapegilo estis kontruita en 1978 fare de Krupp Industrietechnik kaj estis nomata „288“. Ĝi laboras nuntempe en surgrunda Minejo Garzweiler (RWE Power).
Konstruaĵo de la ŝovelrada skrapegilo
La ŝovelrada skrapegilo konsistas el suba movkonstruaĵo, turnebla superkonstruaĵo kaj ŝarĝad-instalaĵo. La movkonstruaĵo povas funkcii kiel bendĉena aŭ paŝa (paŝanta elkavatoro - Krause).
Diane de Poitiers
Botaniko
La rozo Diane de Poitiers (obteninto Vibert)
Villanueva del Fresno
Villanueva del Fresno (Nova vilaĝo de la Frakseno) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas villafresnenses. La censita populacio en 2008 estis de 3.645 loĝantoj.
Situo
Villanueva del Fresno estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro en la sudo de la komarko aŭ distrikto Llanos de Olivenza, je altitudo de 256 m; je 64 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 360,2 km². Ĝi estas ege proksime de Portugalio kaj faras landlimon.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (porkoj kaj bovoj) en anzinaroj. Eblas natura kaj rura turismo pro interesegaj lokoj en ĉirkaŭaĵo. Estas naturaj rifuĝejo kie ebla vidi ekzemplerojn de gufo, nigra cikonio, sovaĝa kato kaj de aliaj bestospecioj jam malaperintaj el plej parto de Iberio. Vintre venas mil aŭ dumil gruoj el Norda Eŭropo.
Kuriozaĵo
Ene de ĝia municipa teritorio troviĝas la bienoj "Cabra Baja" kaj "Cabra Alta" de 2.688 hektaroj kiuj estis eksproprietigita en 1990 de la regiona registaro nome Junta de Extremadura al la Dukino de Alba por doni ĝin al grupo de vilaĝanoj de la apuda vilaĝo de Zahínos.
Demografio
Oni povas konstati, ke la vilaĝo ege kreskis je la mezo de la 20a jarcento, sed draste malpliiĝis ekde la 1960-aj jaroj pro elmigrado al urboj kaj eĉ eksterlanden. La populacio malpliiĝis kaj maljuniĝis, malpliiĝis la naskindico kaj tio ĝis la komenco de la 21a jarcento.
Historio
En la teritorio ne mankas prahistoriaj restaĵoj, ĉar en la valo de la Guadiana kaj aliaj lokoj troviĝis restoj de tiu epoko, ekde la Paleolitiko ĝis la Neolitiko. Tamen la plej grava arkeologia restaĵo estas la kastelo de Cuncos [KUNkos], situa inter la rojo samnoma kaj la rivero Guadiana. Temas pri la restaĵoj de praa setlejo de islama deveno, kies konstruaĵoj tre probable stariĝis sur prarestaĵoj de aliaj antaŭaj civilizoj.
Spite la nedubebla islama esto en Cuncos, la origenoj de la aktuala Villanueva del Fresno estas necertaj. Oni scias ke fine de la 13a jarcento tiuj teroj formis parton de la senjorlando de la templanoj de Jerez de los Caballeros, ĝis kiam la Ordeno disiĝas en 1312. Tiam tiuj teritorioj ekdependiĝas rekte de la kastiliaj reĝoj, kaj la vilaĝo akiris poste la kategorion de vilaĝo kaj la aŭtonomion. En 1332 Villanueva kaj ĝia teritorio pasas kiel Markislando de Villanueva del Fresno al la aristokrata familio de Portocarrero, tiom ligita ekde tiam al la vilaĝo.
Meze de la 14a jarcento jam estis konstruita la Ĉefturo de la kastelo, kiu estis garantionta la defendon de tiu parto de la landlimo kun Portugalio, sed tio ne malhelpis ke portugaloj atakas la vilaĝon Villanueva diversajn fojojn. Spite ke tiuj atakoj ĝenerale malsukcesis, en 1643, post longa sieĝo de la portugala armeo de Mathías de Alburquerque, ili konkeris kaj la vilaĝon kaj la kastelon. Tiu kun la resto de la vilaĝo estis detruita dum la Milito de Portugala Restaŭrado en 1646. Tiom ke la rekonstruo ne ekis ĝis post 25 jaroj kaj post la pactraktato inter Hispanio kaj Portugalio. La domaron oni rekonstruis en la mala parto de la monteto sur kiu setlis origine la vilaĝo kaj simile kiel ĉe la apuda loko de Cheles granda parto de la reloĝantoj estis portugaloj.
La rekonstruo kunportis avantaĝojn, ĉar permesis pli ampleksajn kaj rektajn stratojn kies desegno survivas aktuale.
Fortikaĵo
Restas nur ruinaj restaĵoj. Sole konserviĝas restoj de muroj nuntempe uzataj kiel konturo de publika spektaklejo. Pri tiu kastelo oni scias ke ĝi estis konstruita antaŭ la 15a jarcento kaj ke estis detruita ost du jarcentoj. Ĝi estis enorma.
Urbodomo
Estas de stilo de novklasikismo. Estas konstruaĵo duetaĝa kaj ampleksa kun turo por horloĝo en la centra parto. En la suba parto estas serio de arkoj kaj en la dua etaĝo serio de fenestroj kaj balkonoj finita per frontono.
Festoj
(Al ĉiuj festoj venas ne nur vilaĝanoj, sed ankaŭ elmigrintoj kaj ĉefe multaj portugaloj)
Pornainen
Pornainen (Borgnäs) estas komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa. La areo de la komunumo estas, el kio. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis 5,068 loĝantojn.
Haren (Emso)
Haren estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Haren troviĝas senpere ĉe la limo al Nederlando. La rivero Emso trafluas ĝin de sudo al nordo. Simbolo de la urbeto estas la impona novklasikisma katedralo Emsland-Dom, pri kiu legeblas en aparta artikolo.
Mary Woronov
Mary Woronov (8a de Decembro, 1943) estas usona aktorino, publikiginta aŭtoro kaj figura pentristino. Ŝi estas ĉefe konata kiel "kultostelulino" pro sia verko kun Andy Warhol kaj siaj roloj en la kultaj filmoj de Roger Corman. Woronov aperis en ĉirkaŭ 80 filmoj, sursceneje ĉe produktaĵoj de la Lincoln Center kaj de off-Broadway, same kiel ĉe nombraj aperoj en usonaj televidaj serioj, kiaj Charlie's Angels kaj Knight Rider.
Oltina
Situo
Ĝi situas en la sudorienta parto de Rumanio, 110 km okcidente de Constanța, 15 km norde de la plej proksima urbo Băneasa. Ĝi situas apud la Oltina-lago, proksime al la Ostrova branĉo de la Danubo.
Historio
Sur la areo de Oltina videblas ruinoj de la antikva setlejo Altinum. Dum la turka regado, ĝi apartenis al la bulgara urbo Silistra. Ĝi estis ekde 1956 parto de Adamclisi ĝis 1968, kiam ĝi ricevis la rangon de komunumo.
Hubošovce
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, inter 2 rojoj, laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas 13 km de ĉi tie.
Szabolcs Kókay
Szabolcs Kókay [sabolĉ kOkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kókay Szabolcs estas hungara ilustristo. Szabolcs Kókay naskiĝis la  en Budapeŝto.
Hubošovce
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. Dum la mezepoko 2 vilaĝoj formiĝis: Gombosfalu kaj Szentgyörgy (sentdjordj). Ili kuniĝis meze de la 19-a jarcento. En 1910 loĝis en Gombosszentgyörgy 286 da homoj (plejparte slovakoj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al departemento Sáros, al la distrikto de Sabinov, poste al Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis en Hubošovce 433 da homoj, escepte unun ĉiuj slovakoj.
Szabolcs Kókay
Biografio
Szabolcs Kókay ŝatis desegnadi jam frue. Li abiturientis en sia naskiĝurbo en 1994, poste li faris burĝan servon (tio estas anstataŭ de soldatiĝo memvole) en la ornitologia instituto. Inter 1996 kaj 2001 li havis postenon en la menciita instituto, poste en naturprotekta oficejo, kie li serioze komencis okupiĝi pri desegnado de bestoj. Ekde 2001 li estas profesia ilustristo spite tion, ke li neniam studis pentradon. Li konatiĝis kun Róbert Muray, kiu donis konsilojn al li. Li konstante partoprenas en naturprotektaj ekspozicioj. Li ricevis 3 britajn kaj hungaran premiojn inter 2000-2011.
Hubošovce
Gombosfalu
La unua mencio devenis el 1409 en formo "Kysfalu" kaj en 1431 "Gombosfalwa". Posedantoj de la kampoj estis precipe familio Gombos (gomboŝ).
Szentgyörgy
La unua mencio devenis el 1307 en latina formo "Sanctus Georgius" (=Sankta Georgo). La loko tiam havis gotikan preĝejon.
Martin Gardner
Liaj artikoloj enkondukis multajn diversajn matematikajn temojn al multaj legantoj, inkluzivante la jenajn:
Hohenzieritz
Hohenzieritz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Pedro Infante
Pedro INFANTE (Mazatlán, Sinaloa; 18-a de Novembro 1917 - Mérida, Jukatano; 15-a de Aprilo 1957) estis meksika kantisto kaj aktoro. Li estas konsiderata unu de la aktoroj plej memoritaj de la kino en Meksiko. ​
Li personigis la rolulon Pepe el Toro en la trilogio de filmoj: Nosotros los pobres (1947), Ustedes los ricos (1948), kaj kvar jarojn poste, Pepe El Toro (1952). Aliaj filmoj estis Los tres García (1947), Vuelven los García (1947), Los tres huastecos (1948), Dicen que soy mujeriego (1949), El seminarista (1949), La mujer que yo perdí (1949), Sobre las olas (1950), A toda máquina (1951), ¿Qué te ha dado esa mujer? (1951), Ahí viene Martín Corona (1951), Los hijos de María Morales (1952), kaj Dos tipos de cuidado (1953).
Li estis entuziasmulo de aviado kaj pilotis. Li suferis du aviadilajn akcidentojn. En la tria, nome la 15an de Aprilo 1957, li mortis kiam lia aviadilo falis sur la centro de Mérida. Tio kreskigis lian famon.
August Reinbrecht
August REINBRECHT (naskiĝinta la en Borxleben, mortinta la  en Sondershausen) estis germana juristo kaj politikisto kiel ankaŭ reprezentanto oficiala de la Duklando Schwarzburg-Sondershausen.
Vivo
Reinbrecht studis jursciencon inter 1902 kaj 1906 en Lepsiko, Gießen kaj Jena. Sian staĝon devigan li trapasis inter 1906 kaj 1907 ĉe la tribunalo de unua instanco sur Kastelo Frankenhausen. Unue li estis komisiita landa konsilisto de la oficejo Königsee, poste - dum malfacilaj tempoj - registarkonsilisto en la oficejo pri nutrado de la Turingiaj ŝtatoj en Vajmaro, poste landa konsilisto de la oficejo landa de Frankenhausen kaj de la landa distrikto Sondershausen.
Kulture li estis ŝtata komisaro por la Loh-orkestro, la Landa teatro en Sondershausen, la Altlernejo pri muziko en Sondershausen kaj estro de la Princo-Guntero-fondaĵo.
Inter 1919 kaj 1922 dum la landa konsilanteco de la Frankenhausen-distriko li engaĝiĝis estrante la Guntero-fondaĵon pri la ŝvarcburga subreganteco Frankenhausen ege pri la fondo de muzeo por la urbo kaj la ŝvarcburgaj ĉirkaŭaĵoj en la supraj ĉambroj de Kastelo Frankenhausen. Dum la konsilanteco Reinbrecht eĉ loĝis intertempe kun la familianoj enkastele.
De 1922 ĝismorte li estis landa deputito de la nove fondita Distrikto Sondershausen (inkluzive de la malnova distrikto Frankenhausen).
Smeralda brilsturno
La Smeralda brilsturno, Coccycolius iris estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj. Ĝi estas malgranda sturno ege rimarkinda kaj belega kun metalecverdecaj krono, supra korpo, flugiloj kaj vosto. La orelkovriloj kaj subaj partoj estas metalecpurpuraj. De la verda brilo devenas la nomo de la specio ankaŭ en la latina scienca nomo kie iris signifas “irizeco”. Ambaŭ seksoj estas similaj. Ties lokigo en monotipa genro Coccycolius estas prodisputata; kelkaj unuigas ĝin kun multaj aliaj brilsturnoj en la genro Lamprotornis.
La Smeralda brilsturno estas unu el la plej malgrandaj specioj inter sturnoj kaj estas distribuata en Okcidenta Afriko. Ili loĝas en malaltaj teroj kaj savano de Eburbordo, Gvineo kaj Sieraleono.
La Smeralda brilsturno manĝas figojn, berojn de harungo kaj aliajn fruktojn, semojn, formikojn kaj malgrandajn insektojn kiaj formikoj. La tasforma nesto estas konstruata en arbokavaĵo.
Ĝi estis klasita kiel "nesufiĉa informo" fare de la IUCN. Tio signifas ke ĝi plej verŝajne ne estas klare minacata pro formorto, sed ties statuso en naturo bezonas studadon. Ĉe la Smeralda brilsturno ŝajne la specio estas for de danĝero, sed ankaŭ okazas ke konsiderinda kaj eble neeltenebla nombro de birdoj estas kaptata por la kaĝobirda komerco (BirdLife International 2004). Tiu statuso de "nesufiĉa informo" validis el 2000 (BirdLife International 2007), kiel indiko de la longa periodo de milita kaj politika nestabileco en Sieraleono kaj Eburbordo kiu malhelpas bezonatan kampostudadon.
27396 Shuji
27396 Shuji estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,197452 (kaklulata por la epoko de la  TDB), ĝi orbitas ĉ. 381 000 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana-usona elektronika inĝeniero Shuji Nakamura (japane: 中村修二, Nakamura Shūji) naskiĝinta en gubernio Ehime. Li estas bone konata kiel inventisto de la blua LED kaj de la violkolora-blua lasero, kaj pro siaj laboro pri la galiuma nitrido (GaN). Nakamura servis kiel profesoro ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Santa Barbara de 1999.
Pompejo (apartigilo)
La vorto Pompejo povas havi diversaj signifojn. Elektu el la jenaj:
Murgul
Murgul estas urbo en provinco Artvin en Turkio.
Mäntsälä
Mäntsälä estas komunumo en Finnlando en Uusimaa. La areo de la komunumo estas, el kio	 estas tero kaj akvo. 97 procentoj el la loĝantoj estas finnlingvaj.
Poŝtstampo
EdE-P
Dum la UK-j la poŝtoj de la koncernaj landoj lokigas en la Kongresejoj poŝt-oficejon, en kiu la poŝtaĵoj, elirantaj (el tiu oficejo) estas stampataj per speciala stampilo kun teksto dediĉita al la Kongreso.
E. WIESENFELD.
(155332) 2006 BA157
(155332) 2006 BA157 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
La rondine
La rondine (La hirundo) estas opero en tri aktoj de Giacomo Puccini por Itallingva libreto de Giuseppe Adami, bazita sur libreto de Alfred Maria Willner kaj Heinz Reichert.
Puccini kompletigis la muzikon de La rondine, por libreto de Giuseppe Adami, en 1916 post du jaroj de laboro, kaj ĝi estis premierita en la Granda Teatro de Montekarlo la 27an de marto 1917. La opero estis dekomence mendita por la Carltheater de Vieno; Tamen, la eksplodo de la Unua Mondmilito malhelpis la premieron tie. Plie, la firmao Ricordi estis malakceptinte la muzikon de la opero - la filo de Giulio Ricordi nome Tito estis tiam zorge kaj priskribis la operon kiel "malbona Lehár". Ĝi estis tenita de ties rivalo, Lorenzo Sonzogno, kiu aranĝis la unuan ludon en neutrala Monako. Ĝi estas la malplej konata el la maturaj operoj de Puccini, kaj la komponisto plulaboris reviziante ĝin ĝis sia morto.
La rondine estis dekomence planita kiel opereto, sed Puccini nuligis parolan dialogon, metante la verkon pli proksime de la formo de opero. Moderna revizianto priskribis La rondine kiel "kontinua fabriko de kantecaj valsaj muzikoj, kaptilaj pop-stilaj melodioj, kaj nostalgia ammuziko," dum karakterigis la intrigon kiel reciklado de roluloj kaj okazaĵoj el verkoj kiaj 'La traviata' kaj 'Die Fledermaus'.
Intrigo
Ĉe Magda, la poeto Prunier esprimas siajn teoriojn pri amo. Estas festeto kun amikinoj. Prunier verkas unuan verson kaj Magda duan pri historio de Doretta. Partoprenas ankaŭ servistino Lisette, kiu enkondukas vizitanton Ruggero. Prunier kiu scias kiromancion profetas por Magda hirundan historion: ŝi elmigros al amo. En akto 2a maskita Magda renkontas kun Ruggero en pariza trinkejo. Lisette kaj Prunier formas alian paron. En akto 3a Magda kaj Ruggero estis kunvivintaj dum kelkaj monatoj, kaj ŝi planas geedziĝi, sed ŝi scias ke ŝia fia pasinteco malhelpus tion. Lisette kaj Prunier havas malfacilaĵojn. Kiam Ruggero anoncas ke lia patrino akceptus Magda kondiĉe ke ŝi estas tiom akceptebla kiel diras li, Magda komprenas ke ŝi ne povos edziniĝi al li, rezignas kaj revenas kun sia malnova protektanto, Rimbaldo.
Referencoj
Notoj
27397 D'Souza
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alicia Danielle D´Souza, finalistino de la Broadcom MASTERS 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la C.M. Rice Middle School de Plano (Teksaso).
Dante Alighieri
Durante ALIGHIERI ( aŭ [du'rante aliˈɟjɛːri]; konita simple Dante; esperantigite Danto ALIGIERIO) (naskiĝis ĉirkaŭ la 29-a de majo 1265 en Florenco, mortis la 14-an de septembro 1321 en Raveno) estis itala poeto, taksata la fondinto de itallingva poezio kaj grava figuro de la finaj jardekoj de la Mezepoko kaj antaŭulo de la venonta Renesanco. Lia La Divina Commedia (La Dia Komedio), originale nomata simple Commedia ("Komedio") kaj nur poste nomita Divina ("Dia") fare de Boccaccio, estas sendiskute taksata la ĉefa literatura verko komponita en la itala lingvo kaj majstroverko de la tutmonda literaturo.
Fine de la Mezepoko en Eŭropo, la plimulto de la poeziaĵoj estis verkita en Latino, kaj tial alirebla nur de kleraj aŭskultantaroj. En De vulgari eloquentia (Pri nacilingva elokvento), tamen, Dante defendis la uzadon de la gepatra lingvo en literaturo. Li mem eĉ verkis en la toskana dialekto la poemaron La nova vivo (1295) kaj la jam menciitan Dia Komedio; Tiu elekto, kvankam tre neortodoksa, markis tre gravan precedenton kiun poste la italaj verkistoj kiaj Petrarko kaj Boccaccio sekvos. Rezulte, Dante ludis ŝlosilan rolon por establi la nacian lingvon de Italio. La graveco de Dante etendiĝis ankaŭ ekster sia hejmlando; liaj priskriboj de Infero, Purgatorio, kaj Ĉielo (Paradizo) inspiris multajn verkojn de la Eŭropa arto ekzemple de John Milton, Geoffrey Chaucer kaj Alfred Tennyson. Krome, la unua uzado de ripeta tri-versa rima skemo (ABABCBCDC ktp.) estas atribuita al li.
En Italio li estas nomata il Sommo Poeta ("la suprema poeto") kaj il Poeta ("La Poeto"). Li, Petrarko, kaj Boccaccio estas ankaŭ nomataj "la tri fontoj" kaj "la tri kronoj". Dante estas nomata ankaŭ "la patro de la itala lingvo". .
Komenca vivo
Dante Alighieri, ofte nomata simple Dante, naskiĝis en familio nobela, sed malriĉa, en Florenco, nuntempa Italio. Li estis baptita la per la nomo Durante di Alighiero degli Alighieri; lia filo Jacopo Alighieri atestas, ke la nomon Durante oni aliformis al Dante. Lia preciza naskiĝdato ne estas konata, sed oni kutimas fiksi ĝin inter la kaj la. La jaron oni konjektas precipe pro la bapto-dato (paska sabato, kiam oni baptis la bebojn de la antaŭa jaro) kaj pro lia verso "je mezo de la voj' de vivo nia", la unua de la Infero, verkita en jaro 1300 (tiam oni atribuis al la homa vivo 70-jaran daŭron, laŭ Psalmo 89). Pri la tago, en verso en la Paradizo asertas, ke li naskiĝis sub la signo de la Ĝemeloj kaj en jaro 1265, la suno estis en Ĝemeloj proksimume inter la 11-a de majo kaj la 11-a de junio (Julia kalendaro). Pliaj detaloj permesas plu malgrandigi la intervalon.
Dante pretendis, ke lia familio devenas el la antikvaj romianoj (Infero, XV, 76), sed la plej frua parenco kiun li povis mencii per sia familia nomo estis la krucmilitinto Cacciaguida degli Elisei (Paradiso, XV, 135), naskiĝinta ne antaŭ jaro 1100. La patro de Dante, nome Alaghiero aŭ Alighiero di Bellincione, apartenis al la partio de la Blankaj Gelfoj, sed ne suferis reprezaliojn post la venko de la Gibelinoj en la Batalo de Montaperti en la mezo de la 13-a jarcento. Tio sugestas, ke lin protektis prestiĝo kaj statuso, aŭ simple politika neengaĝo.
Edukado kaj poezio
Ne multo estas konata pri la edukado de Dante; li supozeble studis hejme aŭ en religia lernejo ligita al preĝejo aŭ monaĥejo en Florenco. En la Dia Komedio (Inf XV, 82) li memorigas danke sian instruiston Brunetto Latini. Oni scias, ke li studis toskanlingvan poezion kaj ke li admiris la komponaĵojn de la Bolonja poeto Guido Guinizelli, kiun en Purgatorio li nomis kiel sian "patron" ("la patro kaj de mi kaj de aliaj pli lertaj ol mi, kiuj plej belajn amorimojn verkis" - Purg XXVI. 99). Kiam la Sicilia skolo (Scuola poetica siciliana), nome grupo de poetoj el Sicilio, iĝis konata en Toskanio, liaj interesoj kondukis lin al la malkovro de la provenca poezio de la trobadoroj, kiel Arnaut Daniel, kaj de la latinlingvaj verkistoj de la klasika antikveco, inter kiuj Cicerono, Ovidio kaj ĉefe Virgilio.
En 1274, kiam li estis nur naŭjara, Dante unuafoje vidis dum meso Beatrice Portinari (1266–1290), nome filinon de Folco Portinari, kaj enamiĝis al ŝi, eĉ ne parolinte al ŝi. Ŝi forte inspiris liajn verkojn. En 1285 Dante edziĝis al Gemma Donati kies fianĉo li estis, laŭ tiama kutimo, jam kiel 12-jarulo. La familio Donati estis inter la plej gravaj de Florenco kaj poste iĝis centro, ĉirkaŭ kiu kolektiĝis la Nigraj Gelfoj.
Post tiu unua, hazarda renkonto, li vidis Beatrice plurfoje kiam li estis eble 18-jara, sed probable nur interŝangante salutojn surstrate, kaj li neniam konis ŝin bone. Fakte tio estis klara ekzemplo de la tiel nomita korteza amo, nome sento evoluinta en franca kaj provenca poezioj de antaŭaj jarcentoj. Dante spertis tian amon simile al aliaj poetoj, sed lia esprimo restis unika. Danke al tia amo Dante lasis sian spuron per nova skolo, kiun li mem baptis dolce stil novo (dolĉa stilo nova),, kaj li kun la ceteraj samskolanoj esploradis neniam antaŭe emfazitajn aspektojn de amo. Tia estis lia amo al Beatrice (simila estos, kelkajn jardekojn poste, la amo de Petrarko al Laura). En multaj el liaj poemoj, ŝi estas priskribita kiel duon-dia, rigardanta lin konstante kaj donanta spiritan instruadon, foje akre, kaj esta ŝi kiu farigas al li la vojaĝon de la Dia Komedio: "Mi, Beatriĉe, iri vin instigas; /al mia loko la sopir' min trenas /la amo movis min kaj paroligas" (Infero, II, 70),
Beatrice mortis en 1290, Dante tiam serĉis rifuĝon en Latinlingva literaturo. Lia verko Convivio (Bankedo) komprenigas, ke li legis la De consolatione philosophiae (Konsolo de la filozofio) de Boecio kaj la De Amicitia (Pri amikeco) de Cicerono. Li poste dediĉis sin al la filozofiaj studoj de religiaj lernejoj kiel tiu de Dominikanoj en Santa Maria Novella. Li partoprenis en la disputoj kiuj estis inter la du ĉefaj Ordenoj almozantaj (Franciskanoj kaj Dominikanoj) publike aŭ nerekte agantaj en Florenco, kie la unuaj klarigis la doktrinojn de mistikuloj kaj de Sankta Bonaventuro, kaj la duaj prezentis la teoriojn de Sankta Tomaso de Akvino.
Kiam li estis 18-jara, Dante renkontiĝis kun Guido Cavalcanti, Lapo Gianni, Cino da Pistoia (kune ili iĝis la plej konataj poetoj de la dolĉa stilo nova) kaj frekventis la lernejon de Brunetto Latini, kiu poste ricevis specialan mencion en la Dia Komedio (Infero, XV, 28) : "Revenas angorige la memoro /de via patra bildo, bona kara /kiam vi min instruis hor' post horo /kiel sin eternigas viv' homara". Spuroj de tiuj kontaktoj estas inkluditaj en la Vita Nuova (Vivo nova") kaj en la "Dia Komedio"
Politiko kaj Florenco
En la 13-a jarcento Italio estis dividita inter du interbatalantaj partioj: la Gelfoj, kiuj subtenis la papon, kaj la Gibelilinoj, subtenantaj la imperiestron de la Sankta Romia Imperio. Florenco estis urbo gelfa; en jaro 1289 Dante militis kun la gelfa kavalerio ĉe la Batalo de Campaldino (11-a de junio), apogante la florencajn Gelfojn kontraŭ la Gibelinoj de Areco. Tiu venko alportis reformon de la florenca konstitucio: rajtis partopreni en la politika vivo nur la membroj de la multaj komercaj aŭ metiaj gildoj de la urbo. Dante do eniris la Gildon de Kuracistoj kaj Apotekistoj. Tiu Gildo estis la plej taŭga, ĉar tiam la libroj vendiĝis en la apotekoj. En la postaj jaroj, lia nomo estis foje registrita kiel parolinto aŭ voĉdoninto en la diversaj konsilioj de la respubliko. La plimulto el la aktoj de tiuj kunsidoj en la jaroj 1298–1300 perdiĝis, do la agado de Dante en tiuj konsilioj estas necerta.
En 1294 Dante estis en la eskorto de Karolo Martelo de Anĵuo (nepo de Karolo la 1-a, reĝo de Napolo) dum li estis en Florenco.
En 1296, Dante partoprenis pli aktive en politiko: li estis ano de la Popola Konsilio de novembro 1295 ĝis aprilo 1296, li estis en la teamo Savi ("Saĝuloj"), kiu en decembro 1296 reformis la regulojn por la elektado de la priori (magistratanoj), la unuarangaj reprezentantoj de ĉiu gildo; de majo ĝis septembro 1296 li estis ano de la "Konsilio de la Cent". Li foje rolis kiel ambasadoro, ekzemple en majo 1300 en San Gimignano. Tiujare li estis magistratano de la 15-a de junio al la 15-a de aŭgusto.
Venkinte la Gibelinojn, la Florencaj Gelfoj dividiĝis en du frakciojn, kiuj nomiĝis Blankaj Gelfoj — estrataj de Vieri dei Cerchi — kaj Nigraj Gelfoj, estrataj de Corso Donati. Kvankam la disiĝo okazis komence pro interfamiliaj akordoj aŭ malakordoj, poste aperis ideologiaj diferencoj surbaze de malsamaj vidpunktoj pri la papa rolo en la Florencaj aferoj: la Nigraj Gelfoj tute subtenis la Papon, la Blankaj Gelfoj deziris ke la papo ne tro enmiksiĝu. Dante, malgraŭ sia boparenceco kun familio Donati, estis Blanka. La Blankaj Gelfoj ekregis la urbon kiel unuaj kaj elpelis la Nigrajn Gelfojn. Responde, la papo Bonifaco la 8-a planis militan okupadon de Florenco. En 1301, en Florenco oni esperis ke Karlo de Valois, frato de la reĝo Filipo la 4-a de Francio, vizitos Florencon, ĉar la Papo nomumis lin paciganto por Toskanio. Sed la urba magistrato estis malbone traktinta la papajn ambasadorojn kelkajn semajnojn antaŭe, do oni timis ke Karlo ricevis novajn instrukciojn, kaj tial Florenco sendis delegitaron al Romo por certiĝi pri la intencoj de la papo. Dante estis unu el la delegitoj.
Ekzilo
La papo Bonifaco la 8-a postulis, ke nur Dante restu en Romo, kaj resendis al Florenco la ceterajn delegitojn. Samtempe la 1an de Novembro 1301 Karlo de Valois eniris Florencon kun la Nigraj Gelfoj, kiuj en la postaj ses tagoj detruis multon de la urbo, mortigis multajn el siaj malamikoj kaj instalis novan registaron: urbestro iĝis Cante de' Gabrielli. En marto 1302 Dante estis kondamnita al 2-jara ekzilo kaj al pago de forta monpuno. La akuzo estis korupto kaj financa krimo en la tempo (du monatoj en jaro 1300) dum kiu li oficis kiel urba magistratano. .
Li ne pagis la monpunon, parte ĉar li opiniis, ke li ne estas kulpa, kaj parte ĉar ĉiuj liaj havaĵoj en Florenco estis rekviciitaj. Kiam li estis kondamnita, li estis ankoraŭ en Romo pro la postulo de la papo. Do li estis taksita "forfuĝinto" kaj kondamnita al porviva ekzilo: se li estus reveninta al Florenco ne paginte la monpunon, li povus esti bruligita sur ŝtiparo. Sed la afero ne finiĝis tiel.
En 1310, la Sankta Romia Imperiestro Henriko la 7-a de Luksemburgo eniris Italion kun armeo el 5000 soldatoj. Dante vidis en li novan Karolon la Grandan, kiu povus restaŭri la antikvan rolon de la Sankta Romia Imperio. En marto 1311 Dante sendis al li mallongan verkon, Immensa Dei Dilectione, kio estas afero interesa, atestanta lian loĝlokon ĉe la fontoj de Arno, en Toskanio. Dante sendis ankaŭ pluajn leterojn al la imperiestro kaj al aliaj italaj regantoj, postulantajn, ke ili liberigu Florencon de la Nigraj Gelfoj.
Li klarigis siajn ĝeneralajn politikajn ideojn per traktato De Monarchia ("Pri Monarkio") proponante universalan monarkion sub Henriko la 7a. Kaj la komenco aspektis esperiga. En 1312 Henriko la 7-a atakis Florencon kaj venkis la Nigrajn Gelfojn. Ne ekzistas pruvoj ke Dante aliĝis al tiu venko; eblas, ke li ne volis militi kontraŭ sia urbo; eblas, ke la aliaj Blankaj Gelfoj ne volis lin kiel sampartianon.
Henriko tamen mortis (pro febro) en 1313, kaj Dante ĉesis esperi revenon al sia urbo. Fakte, Baldo d'Aguglione permesis la revenon de multaj Blankaj Gelfoj ekzilitaj; li ne inkludis la poeton en tiun grupon, ĉar Dante, en siaj mesaĝoj al Henriko kaj aliaj regantoj, postulis militon kontraŭ Florenco.
Kiam li estis ekzilita kaj sen rimedoj por sin vivteni, Dante loĝis en Verono kiel gasto de Bartolomeo la 1-a della Scala, poste li translokiĝis al Sarzana en Ligurio. Poste supozeble li loĝis en Lucca kun virino nomita Gentucca, kiu igis ian restadon komforta (kaj estis poste danke menciita en Purgatorio, XXIV, 37). En Italio, li korespondis kun la Dominikana teologo Nicholas Brunacci, studento de Tomaso de Akvino en Romo kaj poste en Parizo (do ekzistis iu kontakto kun Parizo, sed nerekta), kaj de Alberto la Granda ĉe la studium de Kolonjo. Brunacci iĝis lektoro ĉe la studium Santa Sabina, antaŭanto de la papa universitato Pontificia Universitas Studiorum a Sancto Thoma Aquinate, kaj poste servis en la papa kurio. .
Poste Dante ree iris al Verono, kie li estis gasto de Cangrande della Scala, kaj probable tie vivis iagrade prospere; poste li dankis unu el siaj gastigintoj en la Komedio (Par XVII, 71: tie estas indikita la blazono, do oni ne scias, kiun el la du gastigintoj, ambaŭ senjoroj de Verono apartenantaj al la sama familio, li aludis).
Dum sia ekzilo, Dante dediĉis sian atenton al la Komedio (pri la datoj ekzistas kelkaj pruvoj, vidu ĉisube). La verko multe kreskis kompare kun tio, kio estis verkita en Florenco. Intertempe liaj politikaj ambicioj, kiuj estis lia ĉefa zorgo antaŭ la ekziligo, ne realiĝis. Revenis al lia memoro la imago de Beatrice, la amatino de "Vivo nova", kaj li kolektis tiujn junulajn poeziaĵojn, ligante ilin per proza komento.
La unua pruvo estas noto de Francesco da Barberino en liaj Lecionoj pri Amo, verkita probable en 1314 aŭ 1315. Parolante pri Virgilio, Francesco raportas, ke Dante sekvis la romian klasikulon en poemo nomita "Komedio" kaj ke la scenejo de tiu poemo (aŭ parto de ĝi) estas la infero. Do oni povas dedukti, ke li mem vidis aŭ eĉ legis la Inferon. Kelkaj bildoj de pli frua verko de Francesco verkitaj antaŭ 1308 aspektas ankaŭ inspiritaj de la Infero. Pri la Infero ni havas alian sendependan pruvon: kelkaj versoj estas rekoneblaj en marĝenoj de dokumentoj faritaj en Bolonjo en 1317. Ni ne scias, ĉu la tri partoj de la poemo estis publikigitaj kune aŭ, pli verŝajne, kelkaj kantoj pogrupe. Nun estas akceptita la supozo, ke la Paradizo estis publikigita post la morto de Danto.
Finiĝinte la Paradizon, en 1318 li akceptis la inviton al Raveno de ties senjoro Guido Novello da Polenta, kiu sendis lin por diplomata misio al Venecio.
Villar del Rey
Villar del Rey estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Dante Alighieri
Morto
Li estis entombigita en Raveno en la preĝejo San Pier Maggiore (poste nomita San Francesco), kie lia tombo (starigita de Bernardo Bembo, pretoro de Venecio en 1483) ankoraŭ ekzistas, kvankam ĝi ne ĉiam enhavis liajn restaĵojn, pri kiuj ekestis kvereloj. Sur malgranda altaro troviĝas epigramo en latinaj versoj de Bernardo Canaccio (el 1366):
Citronelila acetato
Citronelila acetato aŭ C12H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj citronelolo. Citronelila acetato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila acetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila acetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Dante Alighieri
Heredo
La unua formala biografio de Dante estis la Vita di Dante ("Vivo de Danto", konata ankaŭ kiel Trattatello in laude di Dante, "Eseeto por laŭdo al Dante"), verkita inter 1357 kaj 1361 de Giovanni Boccaccio; tamen kelkaj asertoj kaj epizodoj de tiu verko estas nun taksitaj nefidindaj. Pli frua rakonto de la vivo kaj verkoj de Dante estis inkludita en la Nuova Cronica ("Nova kroniko") de la Florenca kronikisto Giovanni Villani, eldonita mallonge post lia morto en 1348.
Villar del Rey
Situo
Villar del Rey estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Badajoz, je altitudo de 241 m; je 33 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 98,9 km².
Dante Alighieri
Heredo
Florenco finfine bedaŭris la ekzilon de Dante, kaj la urbo plurfoje pledis por revenigo de liaj restaĵoj. Sed la gardantoj de la korpo en Raveno obstine rifuzis, ili eĉ konstruis falsan muron en la fono de la preĝejo, kie liaj ostoj estis konservataj, fosis kavaĵon en tiu muro kaj kaŝis la ostojn en ĝin. Ne povinte reakiri la kadavron, Florenco konstruigis cenotafon en la Baziliko Santa Croce, kvankam malplena, ĉar lia korpo restis en Raveno, for de la urbo kiun li amis. Antaŭ la fronto estas marmora tabulo kun la skribaĵo "Honoron al l' alteco de l' poeto". La baziliko de Santa Croce (Sankta Kruco) estis elektita, ĉar en ĝi jam estis la tomboj de elstaraj italoj, inter kiuj Michelangelo.
La 30an de aprilo, 1921, honore de la 600a datreveno de la morto de Dante, papo Benedikto la 15-a promulgis la enciklikon In praeclara summorum, nomante lin unu "el multaj celebrataj geniuloj pro kiuj la kredo povas fieri".
En 2007, oni entreprenis rekonstruon de la vizaĝo de Dante per kunlabora projekto. Artistoj el la Pisa Universitato kaj inĝenieroj de la Universitato de Bolonjo ĉe Forlì konstruis la modelon, portretante la trajtojn de Dante iom diference ol tiuj kiuj ĝis tiam estis supozata.
Villar del Rey
Priskribo de la teritorio
En la teritorio troviĝas la Akvorezervujo de Peña del Águila (Agloroko), kiu provizias akvon al Badajoz. Ankaŭ la Kastelo de Azagala gravas en tiu teritorio. Estas ankaŭ ŝtonminejoj de Ardezo kaj Granito.
La municipa teritorio norde kun Alburquerque ĉe Azagala, okcidente same ĉe la rivero Albarragena aŭ Zapatón, oriente kaj sude kun la municipa teritorio de Badajoz.
Dante Alighieri
Heredo
Okazis celebro por la 750a jariĝo de lia nasko, en 2015. .
Villar del Rey
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Ŝtonminejoj.