cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BEJO-Ataŝeo
Historio
Ana Ribeiro, Sarah Monteiro kaj Danilo Bastos estis nomumitaj en 2015 (Rio de Janeiro) por organizi la 4-an konkurson. Kaj en januaro 2016 (Manaus) la konkursanoj devis en siaj prelegoj respondi al la jena demando: "Ĉu la grandeco de Brazilo estas baro al kresko de la esperanta movado?". Partoprenis Querino Neto, Marcionilo Vasconcelos, Maycon Fernandes, Raul Cândido, la venkinto Lucas Barbosa, krome kandidatiĝis ankaŭ Eduardo Paiva kaj Vinicius Pereira, sed ili ne partoprenis en la Brazila Kongreso.
Urbano la 8-a
Urbano la 8-a, naske Maffeo Barberini (Florenco 1568 - Romo 1644), estis la 236-a papo de la Katolika Eklezio ek de 1623 ĝis sia morto.
Premiso
Post la morto de papo Gregorio la 15-a (laŭmonde Aleksandro Ludovisi), la kardinala kolegio, daŭrigante la agadon de la forpasinta papo, provis kunteni la entrudiĝojn de la katolikaj ŝtatoj dum la elektado de la papo: Hispanio, Francio kaj Aŭstrio, kiuj okaze de ĉiu papelektado efektivigis fonofaran premon helpe de la respektivaj kardinaloj voĉdonantaj en konklavo. Kontraŭ tiuj premoj, Gregorio la 15-a jam publikigis en 1621 buleojn Aeterni Patris kaj Decet Romanorum Pontificum, en kiuj estis asertataj: la neceso de la klaŭzuro dum la konklavo; la elektado validas nur se pravigita per dutriona plimulto de la kardinala partoprenantaro. En la ordonaj dokumentoj estas ankaŭ ampleksa serio da formalaj agadoj por ke estu respektataj la cititaj normoj.
7985 Nedelcu
7985 Nedelcu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Urbano la 8-a
Konklavo de 1623
Sed la atendoj revenigi la papelekton ene de la ekleziaj medioj kaj aferoj forvaporiĝis pro la interdiskutoj de frakcioj francpartia kaj hispanpartia. Fakte en la konklavo de 1623 la du frakcioj, puŝitaj de la respektivaj registaroj kaj kondiĉitaj de la eventoj de la Tridekjara milito (1628-1648), agadis nome de la granda religia konflikto kiu estis kaŭzanta veran dekumadon de popoloj kaj urboj. Malgraŭ la buleoj de la forpasinta papo, la lukto daŭris longatempe en la roma varma somero kaj dum ekkomencanta kolera epidemio kiuj eble puŝis al la konkludo: la Sankta voĉdonanta Kolegio konverĝigis, la 6-an de aŭgusto 1623, la voĉojn sur kardinalon Maffeo Barberini el Florenco, 55jaraĝan, kiu antaŭe jam sin montris iom neŭtrala inter la interdiskutantoj.
7985 Nedelcu
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rumana astronomo Dan Alin Nedelcu, de la Astronomia Instituto de la Rumana Akademio. Lia Ph. D. en 2010 ĉe la Observatorio de Parizo temis pri astrometriaj teknikoj de alta precizeco por malkovri la malgrandajn ne-gravitajn fortojn, kiel la efikon Yarkovsky.
Gobelinus Person
Gobelinus Persona (1358-1421) estis germana historiisto, kronikisto, erudiciulo, kanoniko, juristo kaj monaĥa reformisto.
Biografio
Gobelinus Person venis aŭ el Distrikto Paderborn aŭ el proksima regiono, kaj ricevis sian unuan instruadon en tiu urbo. Ankoraŭ juna, li iris al Italio, kie li studis teologion kaj kanonan juron, iĝante kleriko de la papa kortego, kaj pli malfrue oficialulo de la papa fisko.
Ĉi tio okazis en 1384, sub la regado de Urbano la 6-a, kiu ordenis lin pastro en la 21-a de aprilo, 1386. Ĉi tiu pozicio ĉesis esti plaĉa post kiam la Okcidenta Skismo perturbis la romian kortegon. Li eksiĝis, estis ordenita pastro en Ankono en 1386, kaj revenis al sia naskiĝlando.
La papa influo certigis al li la beneficojn de la "Preĝejo de la Sanktega Triunuo" kaj pli malfrue de la pastrejo Sankta Pankracio en Paderborn. Li nun frekventis la Universitato de Erfurto, kiun li eniris dum la mandato de ĝia unua rektoro (1392–1394), en la 8-a de februaro 1392. El tio oni deduktas, ke Gobelinus ankoraŭ daŭrigis siajn sciencajn studojn.
Wilhelm von Berg (1382-1428), kiu estis nomumita Episkopo de Paderborn (1400-1415), elektis Gobelinus kiel sia kortega kapelano kaj instigis lin eniri sian servon. Ĉi-lasta utilis sian pozicion por labori profite de la plibonigo de la religia vivo kaj precipe por la restarigado de la disciplino en la klostroj, kiuj estis deviintaj al la kutima malrespekto de iliaj reguloj.
La virina monaĥejo de "Böddeken"", apud Paderborn, kie nur unu abatino restis, estis ŝanĝita al monaĥejo por viroj kaj transdonita al la aŭgustenanoj. Ne kontenta pri tio, li entreprenis, malgraŭ grandaj malfacilaĵoj, reformi la benediktanan "Abatejon de Abdinghof", en Paderborn.
La episkopo nomumis lin dekano de la kolegiata preĝejo de Bielefeld. La ĉefepiskopo de Kolonjo, Dietrich von Mörs (1385-1463), kiu en 1415 ricevis la Seĝon de Paderborn, donis al la rektoro aŭtoritaton por reformado de la religia vivo, ne nur en la monaĥejo de Bielefeld, sed ankaŭ en aliaj institucioj, misio cetere plenumita de Gobelinus.
Pro avancita aĝo kaj malsano, li eksiĝis en 1418 kaj translokiĝis reen al la monaĥejo de Böddeken. Li ne surmetis la kutimon de monaĥo, sed pasigis la ceterajn jarojn de sia vivo en la soluleco de la monaĥa vivo.
Urbano la 8-a
Biografio
Maffeo Barberini estis la kvina filo de riĉa florenca komercisto kaj edukita kaj instruita en Romo ĉe la onklo kiu lin vizitigis la faman Roman Kolegion mastratan de Jezuitoj. Li maĝistriĝis, en Pizo pri jurisprudenco, tuj post enoficiĝis kiel advokato en la administracio de la Papa Ŝtato; li ricevis la taskon nuncie reprezenti la papon en Parizo, estis levita al la episkopa regado de la diocezo de Barletta (Apulio- Italio) kaj poste ĉefepiskope al la diocezo de Spoleto (Umbrio –Italio), estis levita al la posteno de kardinalo, je la aĝo de 38jara, sur kies kapon la kardinala bireto estis metita tute rekte de la franca reĝo Henriko la 4-a.
Papado de Urbano la 8-a
Tiu ĉi papado komenciĝis kiam la Tridekjara milito estis plene disvolviĝanta: la militaj operacoj jam kvin jarojn antaŭe komenciĝis, kaj tiam konkludiĝis la periodo tieldirita “bohema-palatina” kun la malvenko de protestantoj kaj la venko de imperia armeo; kaj estis komenciĝanta tiu “dana” dum kiu la aliancoj ŝanĝiĝis kiam Francio de la potenca kardinalo Richelieu, kvankam katoliko, decidis ne plu apogi la katolikegan habsburgan imperion por eviti ke tiu ĉi fariĝus tro potenca, kaj tial alianciĝis kun Anglio, Nederlando kaj Danio. Tio ĉio ekfavoris la venkon de la luteranoj kun la perspektivo de la fino de la provo rekrei eŭropan unuecon sub katolika mantelo. Urbano la 8-a, opiniinte ke la armeoj ankoraŭ militus pro religiaj motivoj, partianiĝis kun Francio kontraŭ la Imperio. Tiu partianiĝo, politika kaj strategia, perdigis al la papo la prestiĝon de sendependo kaj do la ebleco agadi kiel arbitracianto en la internaciaj kontrastoj. Li eble ne komprenis, ke lia elekto portus lin agadi kiel ŝtatestro en senpotenca ŝtato anstataŭ kiel religia paciganto. Plurfoje li troviĝis en kontrasto kun la imperiestro habsburga Ferdinando la 2-a, kaj kun Gustavo Adolfo la 2-a, reĝo de Svedio, tiam akordiĝema kun la papo.
En aferoj religiaj li frontis la obstaklon de la Jansenismo kaj malpermesis ĉiun diskutadojn pri la temoj graco kaj libera volo pro la akrecoj de la akuzoj de unuj kontraŭ la aliaj, kaj sugestis sekvi la doktrinon de la Trenta Koncilio. Rilate Jansenismon, tamen, neniam li dekretis kondamnojn. Li ankaŭ alvokis kaj ordonis, per la buleo Coelestis Hierusalem Cives, ke la kanonizado de Sanktuloj estu farata ne plu en la diocezoj sed nur en Romo, kaj tiucele li kreigis rigidan juran proceduron.
Ankaŭ Urbano 8-a enkalkuleblas inter la papaj nepotistaj, kavankam eĉ je lia defendo povus elstariĝi la neceso havigi ĉirkaŭ si fidelajn protektantojn. Li riĉigis siajn geparencojn per abundaj donacoj kiuj tamen estis parte kompensitaj per servoj, kaj ilin elstarigis al ekleziaj gravaj postenoj, kaj multe elspezis por realigi konstruaĵojn kaj urbajn plibonigaĵojn. Por tion fari, li "sensangigis" la ekonomiajn aktivaĵojn per pezaj impostoj, tiom pezaj ke kiam li mortis la popolo festis laŭstrate. Pri festoj, da tiaj li lanĉis multajn por kontentigi la popolon malkontentan. Li estis ankaŭ, se kredi al la nombraj Paskviloj, suspektita je ne seriozaj moroj.
Dum sia papado, li kunvokis ok konklavojn kaj kanonize sanktoproklamis plurajn virtajn kristanojn ne demulte forpasintajn, kaj beatigis Maria Magdalena de la familio Pazzi.
Urbano la 8-a poeto
Ekde sia junaĝo li dilektiĝis komponi versaĵojn latinlingve kaj vulgarlingve. Ankaŭ en la papa sojlo li daŭrigis versi, tiom veras ke li publikigis, subskribite de Maphei cardinalis Barberini, kolekton de sia poemoj. Samtempe li ŝatis sin ĉirkaŭi per poetoj kaj verkistoj italaj kaj fremdaj, kun kiuj kunlaboris por la refaro de la himnoj de la Roma Breviero. Kun diversaj el ili li kutimis pasigi la somerajn monatojn en Castel Gandolfo, kiun ĝuste en tiu tempo li akiris por fari el ĝi la someran loĝejon de la papoj kaj kien poste oni loĝigis la vatikanan Astronomian Observatorion kun rilataj biblioteko kaj altlernejo.
La baroka Romo
Urbano la 8-a konstruigis, interalie, la fontanon de la Tritono en la placo Barberini, la bibliotekon Barberini, kiun li honoris per nombraj kaj tre preciozaj varispecaj manuskriptoj. Se mencii ankaŭ la militajn fortikaĵojn, li transformis la havenon de Civitavecchia en veran kaj realan militan havenon, plipotencigis (per kanonoj kies bronzaĵoj devenis el la Panteono) Kastenfrankon kiu ekfunkciis kiel fortreso.
Samtempe mecenate li invitis al Romo artistojn kiel Johanon Kapsberger, muzikiston kaj virtuozan ludanton de tiorba, kaj pentristojn kiel lorenan Claude Lorrain kaj francan Nicolas Poussin.
Afero Galileo kaj Urbano la 8-a
La fama inkvizicia proceso kontraŭ la teorioj de Galileo okazis dum la papado de Urbano la 8-a. La du historiaj protagonistoj amikiĝis ek de la tempo en kiu la estonta papo frekventis la Pizan altan lernejon; kaj, laŭ iuj historiistoj, la studento, kaj poste kardinalo, simpatiis al la sciencaj ideoj de Galilejo. Kial tiu papo ne malhelpis la proceson kaj la kondamnan sentencon? La diversaj hipotezoj allasas dubojn: eble kolerigis la papon, kiu eble jam ekdistanciĝis el tiuj ideoj, la figuro de la tria diskutanto –Simplicio – kiu en la verko Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo ludas naivece, kaj foje stulte, kaj kiun oni kredis aludantan al la papo mem. Tial li havis la historian kulpon akcepti la kondamnon kontraŭ la patro de la moderna scienco lasante al la mondo impreson, ke la katolika eklezio timas la sciencon: tiel ke organizo kiu kreis ĉiujn universitatojn de Okcidento povis esti suspektata batali kontraŭ la sciencoj.
Ne etan, sed nekonsolan, venkon la papo-Simplicio povus ricevi – sed la morto malhelpis ke li tion scios – el la fakto ke la duboj de Simplicio pro kiuj estis kritikitaj kaj rifuzitaj la nepruvantaj pruvoj per kiuj Galilejo subtenis sian ĝustan pozicion, fine trovis komunan aprobon. Simplicio rajtis ĉar, nur post preskaŭ du jarcentoj, sciencistoj aranĝis la pruvantajn pruvojn pri la movoj de la tero ronde de la suno. Oni ne certas ĉu la duboj de Simplicio estis vere la duboj de la papo.
Bibliografio
Hubert Jedin, historiisto
Prigglitz
Prigglitz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Flagokonflikto inter Usono kaj Panamo 1964
La plej grava okazaĵo de la Panama historio dum la dudeka jarcento estis la eventoj de la 9-a de januaro de jaro 1964.
Tiel, Panamo sendependiĝis de Kolombio je la 3-a de novembro de 1903, kaj du semajnojn poste Panamo paktis traktaton kun Usono, nomata Hay-Bunau Varilla, per kiu Panamo cedis al Usono grandan parton de sia teritorio por konstrui la kanalon. Tiu parto de la lando nomiĝis Kanala Zono; kaj al ĝiajn usonajn loĝantojn, oni kutime nomis zonaanoj (angle: zonians). La traktaton negociis, por la panama flanko, ne panamano sed franco, nomata Bunau Varilla, kiu vendiĝis al la Usonaj interesoj. La traktato tuje montriĝis damaĝa al Panamo, sed kvankam la panama popolo kontraŭstaris ĝin ekde la komenco, Usono rifuzis negocii novan traktaton kun Panamo.
Post tempo, la usonanoj loĝantaj en la Kanala Zono forgesis, ke ili estis gastoj kaj ne mastroj en Panamo: ili komencis sinregardi kiel etan kolonion. Policon kaj armean ĉeeston havis Usono en Panamo, kaj armilojn, kiuj ludos funebran rolon en la estonta evento.
Sesdek jaroj pasis kaj la tempo venis, kiam la panamanoj ne plu volis vidi la suverenecon de sia lando tiel reduktitan. Panamo petis al Usono tion, ke almenaŭ la panaman flagon flirtus apud la usonan flagon ene de la Kanala Zono. En la jaro 1960, post strataj konfliktoj en Panamo, la usona prezidanto Eisenhower ordonis, ke la panama flago flirtu apud la usona flago antaŭ konstruaĵo en la Kanala Zono. Poste, en 1962, la usona prezidento John F. Kennedy kaj la panama prezidento Roberto F. Chiari subskribis akordon, per kiu la panama flago estos hisata, apud la usona flago, ĉe ne nur unu sed dek kvin lokoj en la Kanala Zono (inkluzive de usonaj gimnazioj) ekde januaro 1964.
Multaj zonaanoj (tio estas, usonanoj kiuj loĝis en la Kanala Zono), ĉefe usonaj gimnazianoj pelitaj de siaj gepatroj, forte kontraŭstaris la akordon subskribitan de Kennedy. Tial, por eviti konfliktojn, la estraro de la Kanala Zono ordonis, ke neniu flago flirtos antaŭ gimnazioj. Ribeleme, usonaj gimnazianoj eĉ faligis flag-stangojn en la Kanala Zono por ke la panamanoj ne havu kie hisi la panaman flagon.
Sed je la 7a kaj 8a de januaro usonaj studentoj de la Balboa Gimnazio (Balboa High School) hisis la usonan flagon. Tiu ago de la usonaj gimnazianoj kontraŭvenis la ordonon de la estraro de la Kanala Zono, ke neniu flago flirtu antaŭ gimnazioj, kaj ankaŭ la akordon inter Usono kaj Panamo, ke la panama flago flirtu ĉiam apud la usona flago ene de la Kanala Zono.
Tiel alvenis la 9a de januaro 1964, tago plena de panama heroeco kaj usona imperieca orgojlo kaj perforto kontraŭ sendefenda popolo. Tiun tagon, por plenumi la akordon inter Chiari kaj Kennedy, ducent panamaj gimnazianoj de la Nacia Instituto pacmaniere direktis sin al la usona gimnazio en la Kanala Zono kie la usona flago flirtis, kun la celo hisi la panaman flagon apude. Tio estis ilia laŭleĝa rajto, laŭ la akordo de 1962. La flago, kiun la panamaj gimnazianoj kunportis ne estis iu ajna flago: estis specifa flago kun historia signifo, kiu partoprenis jam, tri fojojn pasintece, naciecajn eventojn de historia efiko. Tiu flago ripozis tiam en ilia gimnazio (la Nacia Instituto), kaj ankoraŭ estas gardita kiel kvarfoje trezoro de la patrolando.
La usona polico de la Kanala Zono permesis nur al ses studentoj eniri por hisi la flagon antaŭ la usona gimnazio, sed usonaj studentoj kaj gepatroj kontraŭagis malamike kaj agresis la panamajn gimnazianojn. Centoj da usonanoj ĉirkaŭis la ses junajn panamanojn, mokante kaj puŝante ilin, kaj ne permesante al ili hisi la panaman flagon apud la usona. Usona policano eĉ audacis frapi la panaman flagon per sia batilo, kaj panama gimnaziano frapis lin: la panama flago rompiĝis en la konfuzaĵo.
Persekutitaj de la usonaj policanoj kaj polic-hundoj, la panamaj gimnazianoj trudite retroiris al Panamurbo, kie aliaj civitanoj aliĝis al ili por defendi la rajtojn de la Respubliko. Amaso panamana intencis eniri la Kanalan Zonon, sed estis brutale subpremita de la usonaj polico kaj soldataro. La kanala polico pafadis al la panamanoj, kiuj respondis ĵetante ŝtonojn kaj Molotov-koktelojn, kaj poste la usona armeo respondis kun tankoj. Kelkaj zonaanoj, tio estas, usonaj civitanoj loĝantaj en la Kanala Zono, kaŝpafadis el iliaj hejmoj al la panamanoj. Malkuraĝe, la panama polico ne intervenis por defendi la patrolandon. Dudek unu (iuj diras 22) panamanoj estis mortigitaj, kaj 465 estis vunditaj. La unua murdito estis Ascanio Arosemena, kiu estis pafita kiam li helpis panamajn vunditojn moviĝi for de la stratoj. Tri tagojn daŭris la konflikto. Ankaŭ ses usonanoj mortis.
Kiel protesto antaŭ ĉi tiu nepravigebla agreso, la panama prezidento Roberto Ĉiari rompis ĉiujn oficialajn rilatojn kun Usono, fiera ago neniam antaŭe farita. La Organizo de Amerikaj Nacioj, malkuraĝe kiel kutime, decidis malagnoski la usonan agreson al Panamo.
Oficialaj rilatoj rekomencis nur post tri monatoj, per la subskribo de nova akordo, en kiu Usono promesis negocii kun Panamo, sen antaŭkondiĉoj kaj sen limoj, la eliminado de la kaŭzoj de la konflikto. La nova akordo estis la frukto de la majstreca laboro de la panama diplomato Miguel J. Moreno, kiu efektive malfermis diplomatan pordon por ŝanĝi la kondiĉojn de la damaĝa traktato subskribita de Bunau Varilla en la jaro 1903.
La naŭa de januaro estas, ekde 1964, tago de nacia funebro, kiam la panama popolo solenas la junajn martirojn, kiuj sindoneme defendis la nacian suverenecon dum tiuj heroaj tagoj. Per ties ago, Panamo ricevis mondan apogon por sia lukto kaj rekuperis ne nur la perditan parton de sia teritorio, sed ankaŭ sian nacian dignon.
Hiperligilo
Hiperligilo, retligilo aŭ simple ligilo (malofte: ligo) estas referenco al alia dokumento ene de hiperteksto, per kiu oni povas sekvi facile tra hipertekstsistemo.
La koncepto de hiperligilo funkcias kiel aldona fontindiko aŭ piednoto en la tradicia literaturo. Oni parolas pri ligita dokumento, se tiu entenas almenaŭ unu ligilon al alia dokumento.
Neuried (Badeno)
Neuried estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
VHS
Video Home System (Vidbenda Hejma Sistemo), pli konata kiel akronimo VHS, estas normo por magneta bendo ellaborita de JVC en 1976.
VHS proprigis al si sidolokon de normo por hejmaj registrado kaj vidadon 1980-aj kaj 1990-aj, post konkurso kontraŭ Betamax de Sony, kiu estas ellaborita pli frue ol VHS unujaron.
Konkuro inter VHS kaj Betamax estas fama kiel formata milito.
Teknikaj Detaloj
VHS-kasedo enhavas magnetan bendon de 1/2 colo (12.7 mm), kiu pasas tra diversaj registro- kaj lud-pintoj en vidbendilo. La rapideco de bendo estas 33.35 mm/s por NTSC, 23.39 mm/s por PAL (SP).
Tiko (ŝtofo)
Tiko estas fortika teksaĵo, farita el kotono aŭ lino.
Priskribo
Tiko estas ordinare farita el fortikaj plantaj fibroj kiel kotono aŭ lino. Ĝi estas tre dense kaj strikte teksita — la spacoj inter la fibroj estas mallarĝega. La strukturo estas fortika kaj rezistas ŝiron kaj eluziĝon.
Tiko ofte havas striajn kolorojn en malhelaj koloroj kiel bruno, grizo, aŭ bluo, super blanka aŭ nekolorigita fono; tamen, oni ankaŭ trovas blankan aŭ simple nekolorigitan tikon.
Uzoj
Tiko estas tradicie uzata por ĉirkaŭkovri matracon kaj kusenon. La fortikeco kaj denseco de tiko malhelpas eliĝon de la plumojn en la matraco aŭ kuseno. Hodiaŭ, tiko estas ankaŭ uzata por stebaĵoj, aliaj litaĵoj,, kurtenoj, tablotukoj, ktp.
Etimologio
La Esperanta vorto tiko devenas de la samsignifaj angla tick(ing) kaj nederlanda tĳk, kiuj devenas tra la latina thēca “kovrilo, koverto” de la greka θήκη “ujo, kesto, skatolo”.
Ponto de la suspiroj
Ponto de la suspiroj (Ponte dei Sospiri) estas fama ponto de Venecio, kiu interligas la Doĝo-palacon (Palazzo Ducale) kaj la prizonon (Prigione). Al la ponto kondukas la vojo tra la halo Magistrato alle Leggi de la palaco. La ponto mem arkas super la kanalo Rio di Palazzo, longante 8 metrojn. Ĝin konstruis la majstro Antonio Contino en 1600, el istria ŝtono.
Oni povas bone vidi ĝin de la ponteto Ponte della Paglia.
La nomo de la ponto venas de Lord Byron kaj disvastiĝis inter la publiko, ĉar onidire oni povas aŭdi suspirojn de homoj, kiuj trairis ĝin de la juĝistaro al la prizono. La teruraj historioj – ligitaj al la ponto – estas dankeblaj al la poeto kaj al aliaj romantikaj verkistoj, interalie al Victor Hugo.
La juĝado de Venecio estis do pli homa ol aliloke en la epoko. Oni ĉesigis la turmentojn unuafoje en la Mondo, en Venecio en 1660.
Laŭ ekzemplo de la fama ponto, ankaŭ aliaj pontoj ricevis la saman nomon, tiel :
Los Teques
Los Teques estas ĉefurbo de subŝtato Miranda, urbego kaj diocezo en norda Venezuelo. Ĝi apartenas al urbaro de Karakaso.
Reforma
Reforma estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Reforma. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07074.
Los Teques
Bazaj informoj
---
Reforma
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 34896 loĝantojn. El tiuj estis 17252 viroj kaj 17644 virinoj. La komunumo havas surfacon de 400 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 21630 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 18986, do 88 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 2628 personoj respektive 12 % estis analfabetoj. 34809 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 337 personoj respektive 0,97 % estis indiĝenoj.
Los Teques
Historio
Los Teques estis fondita en 1777, pli frue indiĝenoj vivis en tiu loko. Ili fervore rezistis kontraŭ hispanaj oroserĉantoj. La urbo poste iĝis feriejo de Karakaso. Los Teques estis nomita ĉefurbo de Miranda en 1927. Nun ĝi estas dormourbo de Karakaso.
Reforma
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Los Teques
Ekonomio
Los Teques estas dormourbo de Karakaso, tamen ekde la 1970-aj jaroj la industriiĝo komenciĝis. Oni produktas meblojn, vitrojn, krome oni okupiĝas pri komerco kaj turismo.
Klimato
En Los Teques la averaĝa jara temperaturo varias inter 18-26 °C. La seka sezono daŭras inter decembro kaj marto kun 10-23 °C. La alia estas la pluvsezono. La komenco de ĉi tiu sezono estas markita de altaj temperaturoj ĝis 29 °C kun malsekaj noktoj kaj malstabila vetero.
Trafiko
El Los Teques la plej grava ĉefvojo kuras al Karakaso, ekde 2006 ankaŭ metroo trafikas.
Foliplato
Foliplato (ankaŭ limbo aŭ folilameno, science Lamina) estas la plata parto de folio, sepalo aŭ petalo. Ĝi distingiĝas de petiolo aŭ ungolo. La foliplato enhavas folian nervaron, kiu transportas la akvon kaj nutrajn substancojn. Laŭ la formo de la foliplato oni distingas simplajn kaj kunmetitajn foliojn.
Vinzel
Vinzel estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 342 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Vinzel situas sur la suda flanko de la monteta ĉeno inter la Ĵurasa Montaro en nordo kaj la Lago Lemano en sudo, proksimume 8 kilometrojn nordoriente de la distriktĉefloko Nyon kaj 15 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vinzel kaj la vilaĝeto La Tuilière en sudo de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,09 km², de kiuj 19,3% estas kovritaj de arbaro, 67,0% servas por agrikulturo kaj 12,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vinzel limas en nordo al Burtigny, en oriento al Bursins, kaj en sudo kaj okcidento al Luins.
Trafiko
Tra Vinzel pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124 de Aubonne al Nyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas tra la suda pinto de la komunumo, troviĝas tri kilometrojn sudokcidente apud Gland. Pere de poŝtaŭtolinio de Rolle al Gland la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vinzel datiĝas el la jaro 1145 kiel Vyncgel kaj Vynciel. Dum mezepoko la vilaĝo estis dividita inter diversaj feŭdoj kaj apartenis al la Senjorujo Rolle. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la berna Voktejo Morges. Post la Helveta Revolucio la komunumo estis atribuita al la Distrikto Rolle kaj surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la grandigita Distrikto Nyon.
19707 Tokunai
19707 Tokunai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana esplorvojaĝisto Tokunai Mogami (japane: 最上徳内, (~1955–1836). Li esploris la nordon de Japanio kaj lernis astronomio, termezuron kaj navigadon de Honda Toshiaki (本多利明), instruito je la nederlanda kulturo. Li partoprenis al la disvolvo de Hokajdo, la Kurilaj insuloj kaj Saĥaleno.
Lernejo Manoel Lobo
La lernejo Manoel Lobo (oficiale Escola Estadual Doutor José Manoel Lobo en la ) estas publika lernejo en la brazila urbo Votuporango, rolanta kiel mezlernejo kaj en parto de la elementa lernado.
Fondita la 23-an de majo 1948 kun la nomo de Colégio Estadual kaj Escola Normal "D-ro José Manoel Lobo", la lernejo ekfunkciis kie hodiaŭ estas la sidejo de UNIFEV en la centro de la urbo.
La lernejo Manoel Lobo estas parto de la eduka reto de la subŝtato San-Paŭlo kaj nuntempe okupas la areon de dombloko, limigita de la stratoj Amazono, Tibaĵio, San-Paŭlo kaj Espirito-Santo.
George Abela
George ABELA, malte Ġorġ Abela (naskiĝis la 22-an de aprilo 1948 en Qormi) estas malta politikisto. Post studo de artoj kaj de juro, li komence laboris kiel advokato kaj notario. Inter la jaroj 1982 kaj 1992 li estis la prezidanto de la Malta Futbala Asocio (angle Malta Football Association, malte Assoċjazzjoni tal-Futbol ta' Malta), kaj inter aprilo 2009 ĝis aprilo 2014 funkciis kiel la ŝtata prezidanto de Malto. Origine membro de la socialdemokratia Laborista Partio de Malto (malte Partit Laburista, PL), li forlasis la partion prepare al la prezidanta baloto de 2009, ĉar ŝtata prezidanto de Malto estu senpartiulo. Kiel posteulo, la 1-an de marto 2014 nomumiĝis kaj ekde la 4-a de aprilo de tiu jaro funkcias la politikistino Marie Louise Coleiro Preca.
Mikola Ĥvilovij
Mikola Ĥvilovij (ukraine: Микола Хвильовий) - pseŭdonimo de Mikola Fitilov (1893-1933) - ukraina verkisto, publicisto, polemisto, unu el fondintoj de postrevolucia ukraina prozo, membro de multaj tiutempaj literaturaj organizaĵoj. Verkis romanojn, poezion, publistikon (Ukrainio aŭ Etrusio?). Iniciatinto kaj protagonisto de "literatura diskuto" en Ukrainio dum 20-aj jaroj de XX jc. Propagandis inter kolegoj eŭropecajn tradiciojn de verkado per alvoko For de Moskvo!
Liajn rakontojn esperantigis Olga Kerzjuk:
Corail (Haitio)
Corail [koraj'], aŭ Koray en la kreola estas urbo kaj komunumo en la sudo de Haitio, en departemento Grand'Anse, sur duoninsulo Tiburon. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma arondismento.
Laŭ takso de 2009 la urbo havas 17.793 loĝantojn. La censo de 2003 rezultigis ankoraŭ 22.021.
Corail situas ĉe la marbordo de la golfo de Gonavo. Ĝin trapasas vojo 218. Kvankam la urbo situas ĉemare kaj posedas havenon, la regiono estas tiom monteca, ke unu kilometron for de la maro la nivelo jam atingas 200 metrojn. La alton de la komunumo oni indikas kiel de 155 metroj super marnivelo.
5540 Smirnova
5540 Smirnova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Ĉar ĝi estis la centa asteroido, kiun Tamara Smirnova malkovris, ĝi estis nomita en ŝia honoro sur propono de la Instituto pri Teoria Astronomio de Leningrado.
Ilona Béres
Ilona Béres naskiĝis la 1942, Budapeŝto.
Biografio
Ilona Béres frekventis aktoran ĉeflernejojn en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en 1964 en Teatro Csokonai (Debrecen). Poste ŝi aliĝis laŭvice al Teatro Madách, Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj ankaŭ al aliaj teatroj. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2000, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
6815 Mutchler
6815 Mutchler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Max J. Mutchler de la Space Telescope Science Institute en Baltimore (Marilando). En junio 2005, li estis la unua, kiu malkovris la duan kaj trian satelitojn de Plutono per la kosmoteleskopo Hubble.
Czesław Miłosz
Czesław Miłosz [ ĉe sŭaf mi ŭoŝ] (naskiĝis la 30-an de junio 1911 en Šeteniai en Litovio, mortis la 14-an de aŭgusto 2004) estis pola poeto, Nobel-premiita en 1980, reprezentanto de la poezio de savo. Li ricevis la titolon Justulo inter la popoloj.
Vivo
Miłosz naskiĝis en tiu parto de Rusia Imperio, kiu nun apartenas al Litovio. Antaŭ okupado de la lando, poloj kaj litovoj estis anoj de la unueca lando — la Respubliko de Ambaŭ Nacioj (1569-1795). Miłosz tamen naskiĝinte en etne tre bunta socio de Litovio estis edukita en la spirito de toleremo. Li poste opinis, ke la idealo de Pollando estas certe tiu malnova pola jagelona diverseco de socio kaj plena toleremo. La familio de Miłosz estis de la blazono Lubicz. Dum infaneco li estis tamen atestanto de la Revolucio de 1917 en Rusio. Jaron poste li vidis kun feliĉo la sendependiĝon de Pollando.
Miłosz studis en la universitato de Stefano Bathory en Vilno unue la polan filologion kaj poste juron. Li debutis kiel literaturisto en la studanta gazeto Alma Mater Vilnensis. Li estis adepto de la poeta grupo Żagary kaj li kunfondis la gazeton kun tiu titolo. Li laboris en Vilna radio, tamen oni lin maldungis de tie akuzinte, ke li apogis la strebon de Litovio aligi Vilnon al sia ŝtato.
En la komenco de la Dua mondmilito li foriris al la sudo de Pollando. Kiam atakis Pollandon la Soveta armeo (17-an de septembro 1939) Miłosz estis en Rumanio. Sovetianoj prenis Vilnon kaj redonis ĝin al Litovio. Miłosz tial revenis al Vilno. 14-an de junio Sovetunio atakis Litovion, kaj poeto foriris al Varsovio nun okupita per nazia Germanio. Post falo de la Ribelo de Varsovio li foriris al Krakovo, kie li vivis ĝis la jaro 1945.
Post la mondmilito Miłosz konsentis kun nova reĝimo kaj fariĝis ano de komunista partio. Li iĝis diplomato, kaj oni sendis lin al Usono kaj Francio. En la jaro 1951 li neatendite foriris de la ambasado en Parizo, en kiu li laboris. Li eskapis al Usono kaj de tie li komencis redakti kontraŭ-komunisman revuon de Jerzy Giedroyc — Kultura. Oni opinias, ke Giedroyc konvinkis Miłosz por tiu foriro tamen pove li vere antaŭe malakordis kun komunista reĝimo en Pollando. En Usono li prelegis en universitatoj en Berkeley kaj en Harvardo. En Pollando de komunistoj la reĝimo nomis lin perfidulo kaj la Asocio de Polaj Literaturistoj kondamnis lin (inter la kondamnintoj — Konstanty Ildefons Gałczyński, Jarosław Iwaszkiewicz, Antoni Słonimski kaj Marian Brandys). Dum la tuta daŭro de komunismo en Pollando cenzuro forte punadis legadon aŭ havadon de verkaĵoj de Miłosz.
En 1980 jaro Giedroyc proponis Miłosz al la Nobel-premio de literaturo. Miłosz ĝin ricevis. La situacio de lia kritiko en komunista Pollando kaj emigracia tre ŝanĝiĝis. Miłosz estiĝis la poeto de opozicio. La malpermesitaj verkoj de li estis kontrabanditaj al Pollando. En 1970 en Gdansko estis en decembro la ribelio de laboristoj kontraŭ komunisma reĝimo. En 1980 jaro ĝuste fragmenton de poemo de Miłosz oni citis sur la monumento de la debembro 1970. Post la falo de komunismo en Pollando kaj rekreado de demokratio en tiu lando, Miłosz venis al Krakovo. Li ekpartoprenis en Asocio de Polaj Verkistoj (li ricevis la legitimacion de la numero 1). Li komencis skribi al Tygodnik Powszechny kaj li ricevis literaturan Nike-premion. Li estas aŭtoro de multaj tradukaĵoj el la angla, hebrea kaj aliaj lingvoj. En 1994 li ricevis Ordenon de la Blanka Aglo (Order Orła Białego). Li mortis en Krakovo en 2004 jaro. Oni entombigis lin en la Kripto de Merituloj en Skałka (kie estis entombigitaj ankaŭ Jan Długosz, Stanisław Wyspiański, Jacek Malczewski, Karol Szymanowski kaj aliaj).
Poezio kaj aliaj verkoj
Miłosz estas unu el reprezentantoj de la poezio de savo (krom li grava estas Józef Czechowicz). Li kreis poezion de sugestia metaforo. Dum la mondmilito li estis katastrofisto. Li komencis skribi poste kun tre grava agordo de historio tamen ne pri agoj mem sed sugestante. La poezio de Miłosz estis ĉiam filozofema kaj li kreis novan formon de la poema traktato (ekzemple Traktat poetycki- la kontinuanto de li hodiaŭ estas sendube Wiesław Myśliwski). En la Traktat poetycki (Poetika traktato) li priskribas la komencon de la pola maniero de literaturo. Li opinias ke la komenco ne estis tre longigita historie la ora epoko (tempo de Sigismondo la Maljuna kaj lia filo) sed la Juna Pollando- tam nasz początek (tie estas nia komenco). Miłosz kreis ankaŭ gravajn eseojn- ekzemple Rodzinna Eŭropa (Familia Eŭropo), Zniewolony Umysł (Menso malliberigita). Lia plej granda romano estas Dolina Issy (Valo de Isa). Unu el la lastaj verkoj de Miłosz estas premiita per Nike-premio libro- Piesek przydrożny (Hundeto apudvoja)- kiun laŭ formo oni ne povas difini. Oni parolas pri ĝi ke Hundeto apudvoja havas formon nek de romano nek de eseo sed de Hundeto apudvoja. Tiu libro estas kunigo, aro de etudoj, eseoj kompilitaj kiel poemo, romano aŭ traktato. La plej grava substanco de ĝi estas simple teksto.
Thusis
Thusis (rumanĉe Tusaun) estas komunumo kaj ĉefloko de la samnoma komunumaro en la distrikto Hinterrhein, Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2592 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Czesław Miłosz
Poezio kaj aliaj verkoj
En la fino de sia vivo li fariĝis la poeto klasika tre similigante polajn profetojn (Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, Cyprian Norwid). Iosif Brodskij, Seamus Heaney kaj aliaj gravaj poetoj multfoje parolis, ke Miłosz estas la plej granda poeto de la 20-a jarcento. La eterna Miłosz kiel skribis Heaney estis laŭ li la plej grava simbolo de la nuntempa epoko ĉar la historio iradis samtempe kun la vivo de Miłosz kiun la poeto genie esprimis.
Thusis
Geografio
La komunumo situas ĉe la norda enirejo de la ravino Via-Mala. Okcidente la komunumo limas al la monto Heinzenberg kaj en oriento al la Malantaŭa Rejno kaj al Domleschg. Sur la komunuma teritorio la rivereto Nolla alfluas al Malantaŭa Rejno. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Thusis mem la setlejoj Übernolla sude de la rivereto Nolla kaj Componja en nordo de la komunumo, oriente de la kantona ĉefvojo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Thusis limas en nordo al Cazis, en nordoriento al Fürstenau, en oriento al Sils en Domleschg, en sudo al Rongellen, en sudsudokcidento al Lohn, en sudokcidento al Urmein, kaj en okcidento al Masein.
Lingvoj
Thusis jam ek de malfrua mezepoko estas ĉefe alemanlingva komunumo. Oni parolas en Thusis apartan alemanan dialekton, la tiel nomitan Thusnertüütsch. La sutselva romanĉa lingvo en Thusis jam en la 16-a estis forpushita de la germana respektive alemana, dum na najbaraj komunumoj estis germanigitaj parte nur en la 19-a jarcento. Okaze de la lasta popolnombrado en la jaro 2000 la elcentaĵo de romanĉlingvanoj en Thusis estis nur ankoraŭ 3,94%, eĉ malpli ol tiu de la itallingvanoj kun 4,75%. Ankoraŭ en la jaro 1980 la proporcio de la romanĉlingvanoj estis 9,43%.
Trafiko
Thusis estas ligita per du aliroj al la svisa aŭtovojo A13, kaj ĝi situas ĉe la Albulalinio de la Retia Fervojo, kiu estis akceptitaj la 7-an de julio 2008 en la listo de la Monda Heredaĵo de UNESKO.
Historio
La unua dokumenta mencio de la vilaĝo datiĝas el la jaro 1156 kiel Tosana. Post forbruliĝo en la jaro 1845 la komunumo estis grandparte novkonstruita.
Pontiano
Papo Pontiano (latine Pontianus, la pontano; † 235) estis de 230 ĝis 235 papo (episkopo de Romo).
Dum lia papeco la skismo de Hipolito finiĝis. Pontiano kaj aliaj ekleziaj gvidantoj, inter ili ankaŭ la kontraŭpapo Hipolito, de la imperiestro Maximinus Thrax estis ekzilitaj al Sardinio kaj tie malliberigitaj en minejo.
Pro tiu puno Pontio abdikis. La dato de lia abdiko estas la plej frua ekzakte dokumentita dato de la historio de la papoj. Ankoraŭ en la sama jaro Pontianao mortis kaŭze de la kruela traktado, kiun li suferis en la minejoj de Sardinio. Liajn restaĵojn papo Fabiano transportigis al Romo kaj entombigis en la Kaliksto-katakombo. Pontiano estas honorata kiel unua martira papo kaj sanktulo. Lia memortago estas la 13-a de aŭgusto (dato de lia entombigo en la Kaliksto-katakombo).
Les Geneveys
Les Geneveys estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Melle (Deux-Sèvres)
Melle estas urbo en Deux-Sèvres, Francio. Ĝi estis kreita la, per la kunfandiĝo de la komunumoj Melle, Mazières-sur-Béronne, Paizay-le-Tort, Saint-Léger-de-la-Martinière kaj Saint-Martin-lès-Melle. Ĝi apartenas al la regiono Nova Akvitanio.
NGC 3066
NGC 3066 (aliaj indikoj — UGC 5379, IRAS09578+7222, MCG 12-10-15, KUG 0957+723, MK 133, Z 0957.9+7222, ZWG 333.11, PGC 29059) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Beaune-Sud
La kantono Beaune-Sud (france canton Beaune-Sud) estis franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estis unu el la 10 kantonoj de la arondismento Beaune. Ĝia ĉefurbo estis Beaune. La tuta kantono partoprenis en la komunumaro : "Communauté d'agglomération Beaune-Chagny-Nolay".
Komunumoj
Apartenis al la kantono Beaune-Sud la jenaj 17 francaj komunumoj :
(1) frakcio de komunumo.
Bernolákovo
Bernolákovo, hungare Cseklész [ĉeklEs], germane Landschütz [landŝuc] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec. Ĝis 1948 la oficiala slovaka nomo estis Čeklís.
Situo
Bernolákovo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Bratislavo-Senec, aŭtoŝoseo en la sama direkto preteriras. La ĉefurbo troviĝas 14 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj bronzepoko. En 1986 oni malkovris tombon de hungaro el komenco de 10-a jarcento. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1209. Fine de la 13-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis. En 1523 la komunumo ekhavis la rangon kampurbo. Stefano Bocskay en 1605 okupis la fortikaĵon, kiu poste detruiĝis. En 1828 estis en la urbeto 268 domoj kun 1803 loĝantoj. En 1910 loĝis en Cseklész 2103 homoj, (1663 hungaroj, 370 slovakoj, 59 germanoj, 3 kroatoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Pozsony, poste al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. En 1938 la vilaĝo rehungariĝis laŭ la unua Arbitracio de Vieno, sed poste Hungario kaj Slovakio interkonsente faris ŝanĝon kaj Čeklís apartenis al Slovakio ĝis 1945. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Bernolákovo 4627 homoj, (4415 slovakoj, 36 hungaroj, 30 ĉeĥoj, 14 ukrainoj, 10 bulgaroj, 5 germanoj kaj aliaj).
Ellen DeGeneres
Ellen Lee DeGeneres  (naskiĝis la 26-an de januaro 1958) estas usona komikulo, televidestro, aktorino, verkisto, kaj produktanto. Ŝi ĉefrolis en la populara sitkomo Ellen de 1994 ĝis 1998 kaj gastigis sian konferencan televidan intervjuon, The Ellen DeGeneres Show, ekde 2003.
Ŝia staranta kariero komenciĝis en la fruaj 1980-aj jaroj, kaj inkludis aperon de 1986 en The Tonight Show Starring Johnny Carson. Kiel filmaktorino, DeGeneres ĉefrolis ĉe Mr. Wrong (1996), EDtv (1999), kaj The Love Letter (1999), kaj donis la voĉon de Dory en la Pixar-filmoj Finding Nemo (2003) kaj Finding Dory (2016).
Ŝi ĉefrolis en du televidaj komikaj serioj, Ellen de 1994 ĝis 1998, kaj The Ellen Show de 2001 ĝis 2002. Dum la kvara sezono de Ellen en 1997, ŝi aperis kiel lesba en apero en The Oprah Winfrey Show. En 2008 ŝi geedziĝis kun sia amatino Portia de Rossi.
Aporé
Aporé estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.811 loĝantojn en 2010.
Ferenc Halmi
Ferenc Halmi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Halmi Ferenc estis hungara aktoro, tradukisto, framasono,. Lia origina familia nomo estis Starill, lia edzino estis Kornélia Mindszenty. Ferenc Halmi naskiĝis la  en Mezőberény, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Halmi lernisis en Szarvas kaj Buda. En 1863 li orfiĝis, poste li estis edukita en Arad (urbo). Li aĝis 15, kiam li aliĝis al la loka trupo, poste li havis rolojn en pluraj urboj kaj pluraj trupoj. Ekde 1873 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Post jaroj li malsaniĝis, eĉ en Italio li ne povis resaniĝi. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Michael Caine
Michael CAINE, origine: Maurice Joseph MICKLEWHITE naskiĝis estas brita aktoro.
Li naskiĝis en Londono kaj pasigis sian junaĝon en malriĉeco. Dezirante eskapi la malriĉecon kaj fariĝi fama, li frue decidis fariĝi aktoro.
Post labori kiel figuranto kaj en aro da malgrandaj roloj en teatro kaj kino, li meze de la 1960-aj jaroj famiĝis per filmoj kiel ekz. Zulu (1964), The Ipcress File (1965) kaj Alfie (1966). Por financi sian lukseman vivostilon, li daŭre aperis ankaŭ en malpli bonkvalitaj filmoj, sed per postulaj roloj li sukcesis konfirmi sian multfacetan talenton.
Ses-foje li estis nomumita por la Oskaro kaj dufoje li gajnis tiun ĉi premion: pro Hannah and Her Sisters (1987) kaj The Cider House Rules (2000).
Tradukita literaturo
Literatura traduko transigas al alia lingvo beletraĵojn, eseojn, kritikojn, ofte ankaŭ filozofiajn kaj religiajn tekstojn. Literatura teksto distingiĝas per originala aŭtora stilo kaj forta estetika kvalito, kiu klopodas efiki je fantazio kaj emocioj. La tradukisto devas peri ne nur ideojn kaj priskribojn, sed ankaŭ la menciitajn originalecon kaj estetikon.
Albarreal de Tajo
Albarreal de Tajo estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Tradukita literaturo
Traduko de literaturo (romanoj, noveloj, teatro, poezio, ktp.) estas ofte konsiderata kiel literatura celo kaj verko en si mem.
Albarreal de Tajo
Toponimio
La termino "alba" povus deveni el la terminoj de keltoj "albiga" kaj "albiganus". Antikve nomiĝis "Albala", termino kiu en araba signifas "la kloako". En la 11a jarcento nomiĝis Albalat, kiu en araba signifas "la vojo" kaj en la 16a, Albarreal aŭ Alcalá del Río. Poste, kiam oni donis la titolon de vilaĝo en la 17a jarcento, eknomiĝis Alba Real, kiu estis la titolo de ties novaj posedantoj, la grafoj de Alba Real.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Albarreanos. La censita populacio en 2011 estis de 2.033 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Tradukita literaturo
Ekde la komenco de la socia kaj kultura vivo de Esperanto jam oni ektradukis gravajn kaj konatajn verkojn de la universala literaturo, precize por pruvi, ke Esperanto taŭgas por anstataŭgi ĉiun ajn lingvon.
Albarreal de Tajo
Situo
Albarreal de Tajo estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 452 m; je 21 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 42 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Geografio
La municipo situantas en la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Gerindote, Rielves, Toledo, Polán kaj Burujón, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En 1095 Alfonso la 6-a donacas la vilaĝon al la Monaĥejo de Sankta Servando de Toledo.
Negoco
Profitcela organizaĵo aŭ simple Negoco estas komerca entrepreno, bazo en kapitalismaj ekonomioj, en kiu la plejparto estas privata posedo kaj administrata por gajni profiton kaj konsekvence pliigi la riĉecon de siaj posedantoj. Komercoj ankaŭ povas esti neprofitocelaj aŭ ŝtate poseditaj. Komerco posedita de multoblaj individuoj povas esti plu-gvidata al kiel kompanio aŭ firmao, kvankam tiuj terminoj bezonas pli precizajn signifojn.
La vorto "komerco" rilatas al la stato de individuo aŭ socio ĝenerale, kiu faras laboron komerce realigeblan kaj profitan. La termino "komerco" en la senco de profitcela organizaĵo, havas ampleksan uzadon formante diverstipe de kunmetitaj vortoj: agrokomerco, muziko-komerco, ktp. La plej larĝa signifo estas rilata al ĉiuj aktivecoj de la komunumo de provizantoj de varoj, bonaĵoj aŭ servoj. Tamen, la ĝusta difino de profitcela komerco ankoraŭ estas fonto de debato pro la komplekseco de la signifoj.
Bazaj formoj de proprietoj
Kvankam formoj de komerca proprieto varias laŭ ties jurisdikcio, la plej oftaj formoj estas:
Aktuale ekzistas milionoj da profitcelaj organizaĵoj kiuj ekzistas en la mondo hodiaŭ.
(11110) 1995 VT1
(11110) 1995 VT1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi).
Elemér Szádeczky-Kardoss
Biografio
Elemér Szádeczky-Kardoss havigis sian diplomon en Universitato de Budapeŝto (1926). Li komencis sian karieron kiel asistanto en la Universitato de Ŝoprono, en 1936. Li iĝis universitata profesoro, poste en 1948 dekano. Intertempe li iĝis privatprofesoro de budapeŝta universitato (1931). Li estis la unua rektoro de Pezindustria Teknika Universitato de Miskolc (1948-50), poste profesoro pri mineralogio-petrologia de Eötvös Loránd Tudományegyetem, (ELTE), kie en 1955 li organizis la Geokemian Esplorlaboratorion de MTA, kaj kiel ties direktoro li pensiuliĝis. Li organizis la Sekcion pri Geologiaj kaj Minejaj Sciencoj de MTA (1965), kies li estis sekretario kaj ĝis 1976 ĝia prezidanto. Li redaktis longtempe la revuon Acta Geologica. La nombro de liaj monografioj kaj studoj superas 200. Li estis landkunvena deputito. Li estis distingita de memormedalo Szabó József de la Hungarlanda Geologia Asocio. Li estis ano de korespondanta akademio de Aŭstrio, honora doktoro de ELTE (1981), posedanto de memormedalo Leopold von Buch (1983).
Viena Zono
La Viena Zono (neoficiala nomo, germanlingve same neoficiale Gürtel, kiel en la vestaĵo) estas grava strato en Vieno duon-ĉirkaŭiranta la internajn distriktojn kaj preskaŭ ĉie konsistiganta distriktolimon. Ĝi estas preskaŭ, sed ne plene, kongrua kun la ĉefstrato kun la nombro B221, kaj unu el la plej veturataj stratoj de Vieno.
Historio
Kie troviĝas hodiaŭ la Viena Zono, estis konstruita en 1704 la Linia Remparo (Linienwall), remparo inter la tiamaj Vorstädte (antaŭurboj, la hodiaŭaj internaj distriktoj) kaj Vororte (antaŭlokoj, la hodiaŭaj eksteraj distriktoj). De 1829 ĝi rolis ĉefe kiel dogana limo.
En 1858, Francisko Jozefo la 1-a ordonis ellabori planojn por strato tuj ekstere de la Linia Remparo, kiu estis konstruita en la sekvaj jardekoj. De 1874 (sed plejparte nur en 1892) diversaj Vororte estis enurbigitaj kaj do la Linia Remparo ne plu gravis kiel dogana limo, oni do komencis en 1894 forigi la Linian Remparon. Sekve ankaŭ plilarĝiĝis la Viena Zono kaj de 1895 estis konstruita sur la okcidenta Zono la "Zona Urbfervojo" (Gürtelstadtbahn), kiu unuafoje trafikis en 1898.
En 1873 sur la unua segmento estis malfermita ĉevala tramo, kaj en la sekvaj jardekoj ektrafikis ankaŭ sur la aliaj segmentoj ankaŭ vaporaj kaj elektraj tramoj.
De 1923 ĝis 1925 estis elektrigita la urbfervojo, kaj en 1925 sur ĝi ektrafikis elektraj tramecaj vagonoj. Tamen restis tramo operacianta ankaŭ sur la segmentoj nun kurantaj paralele al la urbfervojo - la paralela linio "8" sur la okcidenta Zono estis fermita nur en 1989, kiam la urbfervojo fariĝis parto de la metroo de Vieno kiel linio U6.
Post la Dua Mondmilito plimultiĝis la aŭta trafiko sur la Zono kaj eĉ estis planoj fari el ĝi aŭtovojon, kiuj tamen ne estis efektivigitaj.