cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batia
Batia edziniĝis al Dardano, kiu estis filo de la plej alta dio Zeŭso kaj Elektra. Dardano fariĝis prapatro de la nacio dardanoj, fondis la urbon kaj la landon, kiuj nomiĝis laŭ li. El ilia familiaro devenis ĉiuj regantoj de Trojo. La lasta el ili estis la reĝo Priamo, kiu estis atestanto de konkero kaj detruo de la urbo fare de greka militistaro. Dardanojn kaj fuĝantojn de Trojo forkondukis Eneo malproksimen en okcidenton. Ili lokiĝis en Italio, kaj fondis tie la novan urbon, kiu estis antaŭanto de Romo.
San Juan Guelavía
Geografio
San Juan Guelavía apartenas al la distrikto ´Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2940 loĝantojn. El tiuj estis 1405 viroj kaj 1535 virinoj. La komunumo havas surfacon de 17.86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Pezou (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Batia
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
San Juan Guelavía
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Regna Prezidanto
Regna Prezidanto en 1919–1945 estis la esprimo por la ŝtata ĉefo de Germana Regno de la Vajmara Respubliko en 1918–1933 federacia demokratia respubliko sub elektita prezidanto, neoficiale ankaŭ konata kiel "Vajmara Respubliko" (Weimarer Republik); kaj de la Nazia Germanio en 1933–1945 centrisma diktaturo sub la diktatoro Adolf Hitler; neoficiale ankaŭ nomata Nazia Germanio la "Tria Regno" (Drittes Reich). Laŭ la Vajmara Konstitucio la prezidento estis elektita de la popolo por sep jaroj. Li rajtis okazigi novbalotojn por la parlemento, instalis la registaron kaj en krizostato dekreti. Sed la parlamento Reichtag havis la rajton ekzemple malelekti la registaron kaj ankaŭ cetere nuligi prezidentajn decidojn. Ĉar la parlamento suferis ofte pro manko de stabila plimulto por subteni registaron, la prezidento fariĝis pli forta ol la konstituci-farintoj intencis. Ekde 1930 la registaro regis ĉefe per prezidentaj dekretoj, tolerata ĝis 1932 de la socialdemokratoj.
La unua Regna Prezidento estis Friedrich Ebert, en 1919 ankoraŭ elektita de la Nacia Asembleo (kun plilongigo). Kelkajn monatojn antaŭ la fino de la tiel kreita periodo, Ebert mortis komence de 1925. Elektiĝis jen en la popola baloto la senpartia pensiita generalo Paul von Hindenburg, kiu principe ne simpatiis kun la respubliko, sed intencis respekti la konstitucion. Li estis reelektita en 1932.
Paul Wild
Temas pri svisa la astronomo Paul Wild. Koncern'al aliaj homoj kun sama nomo, vidu la paĝon Wild.
Regna Prezidanto
Ĉar Hindenburg en 1933 timis rompi la konstitucion dissolvante la parlamenton (dominatan de ekstremistoj) por iom longa tempo, li decidis instali koalician registaron de nacisocialistoj kaj (ĉefe senpartiaj) konservativuloj. Malgraŭ ĉies supozo, regna kanceliero Adolf Hitler montriĝis la fortulo en la registaro kaj neniigis la germanan demokration. Kiam Hindenburg mortis en aŭgusto 1934, Hitler deklaris la oficon de la prezidento transirintan al sia propra, la kanceliereco, anstataŭ lasi elekti novan prezidenton.
Paul Wild
. Post lernado en Zuriko, li laboris ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio en Pasadena (Usono). Sub la gvidado de Fritz Zwicky, li serĉis supernovaojn kaj galaksiojn de 1951 ĝis 1955.
Li estis direktoro de la instituto de astronomio de la Universitato de Berno de 1980 ĝis 1991 kaj faris observadojn elde la Observatorio Zimmerwald, apud Berno.
Regna Prezidanto
En Federacia Respubliko Germanio, la Federacia Prezidento havas malpli da rajtoj ol havis la Regna Prezidento.
Paul Wild
Li malkovris plurajn kometojn inter kiuj la 63P/Wild, 81P/Wild, 86P/Wild et 116P/Wild. La kometo 81/P Wild iĝis fama kiam la usona kosmosondilo Stardust, en 2006, revenigis sur Teron iom da polvo deprenita el ĝia vosto.
Paul Wild malkovris aŭ kunmalkovris ankaŭ plurajn supernovaojn ; la unua estis SN 1954A, la lasta SN 1994M. Li malkovris ankaŭ 94 asteroidojn notinde la 3552 Don Quixote.
La asteroido 1941 Wild estis nomita en lia honoro
Taksonomia rango
Taksonomia rango estas rango de taksono en biologia klasado.
Life (magazino)
Life - angle: "vivo" - estis la nomo de du konataj anglalingvaj magazinoj el Usono.
Taksonomia rango
Zoologiaj taksonaj rangoj
Regno - Subregno - Filumo - Subfilumo - Klaso - Subklaso - Superordo - Ordo - Subordo - Superfamilio - Familio - Subfamilio - Genro - Specio - Subspecio - Individuo
Life (magazino)
Unua eldono: 1883 ĝis 1930-aj jaroj
La unua Life Magazine fondiĝis en 1883 fare de John Ames Mitchell kaj eldoniĝis ĉiusemajne de la firmao Life Publishing Company el Manhatano, Novjorko. Ĝi konatis pro amuzaj bildstrioj, titolpaĝaj bildoj de malmulte vestitaj knabinoj, humuraj komentoj kaj detalaj recenzoj de teatraĵoj kaj kinfilmoj.
Taksonomia rango
Botanikaj taksonaj rangoj
Regno - Subregno - Filumo aŭ Divizio - Subdivizio  - Klaso - Subklaso - Ordo - Subordo - Familio - Subfamilio - Tribo - Subtribo - Genro - Subgenro - Sekcio - Subsekcio - Specio - Subspecio - Vario - Subvario - Formo - Subformo
Life (magazino)
Dua eldono: 1936 ĝis 2000
La pli konata Life Magazine estis magazino pri fotoĵurnalismo, kiun en 1936 Novjorke fondis Henry Luce, post kiam aĉetis la rajton pluuzi la magazinan nomon. Karakteriza elemento de la nova magazino estis - tiutempe novstilaj - grandformataj fotaj raportoj de pluraj magazinaj paĝoj. Inter la elstaraj fotistoj kiuj laboris por la magazino estas ekzemple Margaret Bourke-White, Horace Bristol, Alfred Eisenstaedt, Andreas Feininger (1943–1962), Philippe Halsman, Carl Mydans, W. Eugene Smith kaj Tony Vaccaro.
Tiu fotoĵurnalisma magazino ĝis la jaro 1972 eldoniĝis ĉiusemajne, nur neregule aperis inter la jaroj 1972 kaj 1978, kaj ekde oktobr o1978 aperis ĉiumonate. Semajna eldono Life in Time of War ("vivo en epoko de milito") dum unu monato aperis dum la Golfa Milito.
En 2000 la regulaj aperoj ĉesis, kaj en 2004 ankoraŭ publikiĝis ses specialaj eldonoj. La malfondiĝo de la magazino respegulas la signifoperdon de magazina fotoĵurnalismo kompare al la aktuala televida raportado, kaj ankaŭ kompare al novaj informaj kanaloj interretaj.
2008
Per kunlaboro kun la retejo Google ankaŭ post la malfondiĝo de la magazino rete daŭre atingeblas dek milonoj da magazinaj fotoj. La firmao Google por tio kreis propran portalon.
The Chieftains
The Chieftains estas tradicia Irlanda bando formita en Dublino en 1963, fare de Paddy Moloney, Sean Potts kaj Michael Tubridy. La bando havis siajn unuajn provludojn ĉe Moloney, kun Tubridy, Martin Fay kaj David Fallon. Ties sonstilo, kiu estas preskaŭ tute instrumenta kaj konstruita ĉirkaŭ uileaj sakŝalmoj, kongruis kun la tradicia Irlanda muziko kaj ili estas konsiderataj kiel grava helpo al la popularigo de la Irlanda muzikr tra la tuta mondo.
Paddy Moloney devenis el Ceoltóirí Chualann, nome grupo de muzikistoj kiuj specialiĝis en instrumentoj, kaj deziris formi novan bandon. La grupo restis duon-profesiaj nur ĝis la 1970-aj jaroj kaj de tiam ili atingis grandan sukceson kaj en Irlando kaj en Unuiĝinta Reĝlando. En 1973, ili populareco ekdisvastiĝis ankaŭ al Usono, kiam iliaj antaŭaj albumoj estis publikigitaj tie fare de Island Records. Ili ricevis pliajn bonajn kritikojn kiam ili laboris por la sonregistraĵo por la filmo Barry Lyndon de Stanley Kubrick de 1975 kiu ricevis Oskar-premion, kio markis transiron al la ĉefaj grupoj en Usono.
La grupo plue publikigis sukcesajn diskojn laŭlonge de la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, kaj ilia laboro kun Van Morrison en 1988 rezultis en la kritike akceptita albumo Irish Heartbeat (irlanda korbato). Ili plue kunlaboris kun multaj aliaj bone konataj muzikistoj kaj kantistoj; inter kiuj Luciano Pavarotti, Rolling Stones, Madonna, Sinéad O'Connor kaj Roger Daltrey. La bando ricevis ses premiojn Grammy dum sia kariero kaj la Premion por Vivodaŭra Atingaro el la prestiĝaj premioj de BBC Radio 2 Folk Awards en 2002. Kelkaj muzikfakuloj asertis, ke The Chieftains portis la tradician Irlandan muzikon al tutmonda publikaro, tiel multe ke la Irlanda registaro havigis al ili la honoran titolon de 'Irlandaj Muzikaj Ambasadoroj' en 1989. En 2012, ili celebris sian 50an jariĝon per la publikigo de sia plej ĵusa disko Voice of Ages.
Sabenoj
Sabenoj, kun etruskoj, latinoj, ekvoj, liguroj, samnitoj, sabelioj kaj ernikoj, inter aliaj, estis antikvaj popoloj kiuj loĝis en Italio antaŭ Romio. Ilia origino ne estas facile determinebla certece, sed oni supozas, ke ili estis en Latio el la prahistorio kaj post la starigo de la Roma Respubliko, asimiliĝis al ties kulturo kaj iĝis romiaj civitanoj. Oni ligis ilin al la legendo kiu konektas la trojan militon kun la fondo de Romo.
La sabenoj dediĉis sin al brutobredado sur montetoj proksimaj al Romo en Latio, okcidente de la Apeninoj, okupante la orientan bordon de la rivero Nera kaj ambaŭflanke de la Velino (Velinus), ĝis Tibero kaj Aniene (Annio) sude.
Aktuale la regiono kiu estis loĝata de la sabenoj estas nomata Sabenio (Sabinia). En la romia epoko la klasikaj verkistoj citis ĝin kiel “tero de sabenoj” (Sabinorum ager, aŭ Sabinus ager), dum al nomo Sabinia aŭ Sabina estis havigita de la grekkoj (Σαβινη).
Alexandre Lopes
Alexandre Lopes (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1995 ĝis 1996 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Fibonaĉi-nombro
en kiu la du unuaj elementoq estas aŭ 1 kaj 1, aŭ 0 kaj 1. Ili estis nomitaj honore de la itala matematikisto Leonardo Pisano, konata kiel Fibonaĉi. Pli formale tiun ĉi sinsekvon oni difinas per rikura formulo:
aŭ
Oni povas ĝeneraligi fibonaĉi-nombroj por negativaj n. Por trovi elementojn ĉe negativaj n oni uzu la renversitan formulon :
Oni povas facile rimarki ke.
Historio
La sinsekvo estis konata ĉe barataj matematikistoj multe pli antaŭe ol la tempo de Fibonaĉi.
La nomon “fibonaĉi-nombroj” unuafoje uzis en 19-a jarcento la franca matematikisto Édouard Lucas.
Rekta (ne rikura) formulo
Ekzistas formulo por kalkuli nur la n-an Fibonaĉi-nombron ne kalkulante ĉiujn antaŭajn. Oni konas ĝin kiel la formulo de Binet, kvankam ĝin pli frue konas Abraham de Moivre:
Ligo kun la triangulo de Pascal
La fibonaĉi-nombroj aperas en la triangulo de Pascal kiel sumoj de ĝiaj elementoj laŭ strekoj, indikitaj sur la bildo dekstre. La sumojn oni povas esprimi tiel:
Ligo kun la Ora proporcio
Laŭ la formulo de Binet:
\varphi estas la ora proporcio; \varphi kaj estas solvoj de la kvadrata ekvacio x^2-x-1=0.
Rondiga kalkulado
Ĉar por ĉiu n>0, do  estas la plej proksima entjero por F_n:
aŭ, uzante la plankan funkcion:
Sciante, ke F estas fibonaĉi-nombro oni povas trovi ĝian numeron:
Limeso de kvociento de fibonaĉi-nombroj
Johano Keplero trovis, ke ekzistas limeso de kvociento de (n+1)-a fibonaĉi-nombro per la n-a, kaj tiu limeso estas \varphi.
Eblas ĝeneraligi tiun ĉi formulon:
Potencoj de la ora proporcio
Estas vera la sekva egalaĵo:
Uzante ĝin kiel la bazon por indukto oni povas pruvi, ke
Identaĵoj
1)..
Same per indukto oni povas facile pruvi la tri sekvajn identaĵojn:
2). ;
3). ;
4)..
La lastan identaĵon oni povas ilustri, tranĉante la ortangulon kun lateroj je F_n kaj F_{n+1} en kvadratojn kun lateroj je (vidu la bildon dekstre).
La identaĵoj de Cassini kaj de Catalan
5.)
Ĝia ĝeneraligo estas identaĵo de Catalan:
6.)
Aliaj
7).
8).
9).
10).
11).
Pli ĝenerala:
12).
13).
Se oni kalkulos la determinantojn do oni ricevos la identaĵon de Cassini.
14).
Ĝeneraligoj
Ekzistas multaj ĝeneraligoj de fibonaĉi-nombroj:
Três Marias
(prononco: tresmarias, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Três Marias. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Sankta Georgo (Grenado)
Sankta Georgo, oficiale St. George’s estas ĉefurbo kaj havenurbo de Grenado.
Situo
Sankta Georgo situas inter marbordo kaj montetoj.
Historio
Francoj fondis la urbon en 1650. En 1771 granda incendio okazis. Ekde 1885 la urbo iĝis ĉefurbo dum regado de angloj. En 1974 Sankta Georgo iĝis ĉefurbo de ĵus sendependa lando. En 2004 ventego okazis.
Le Houlme
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Houlmois.
Verda neomikso
La Verda neomikso (Neomixis viridis) estas specio de malgranda birdo de la familio de Cistikoledoj kaj genro de Neomiksoj, kiu enhavas nur aliajn du speciojn de Madagaskaro. Tiu ĉi specio estas endemia de Madagaskaro.
Sultana paruo
Ĝi estas la ununura membro de la monotipa genro Melanochlora, kiu estas ege diferenca el la aliaj paruedoj kun la plej proksima parenco ĉe la ankaŭ montipa Sylviparus (Gill et al., 2005). Tamen tiuj du birdoj estas tiom distingaj, laŭ la analizoj de DNA, ke ili povus eĉ ne aparteni certe al la Paruedoj se la Saknesta paruo ne estas lokata ankaŭ tie.
Kastelo Vippach
Kastelo Vippach (Schloß Vippach) en Schloßvippach, Germanujo, estis belega komplekso detruita fare de barbaraj komunistoj en la jaro 1948 surbaze de la fifama SMAD-ordono nr. 209.
Historio
Vippach kaj la medio apartenis en la floranta mezepoko al la frankonia govio Ostergau. La unua burgo verŝajne konstruitis ĉ. la jaro 1050. Ekde 1095 mencioj estis pri nobeloj surlokaj. En 1295 ekzistis certa Hermann von Vippach. La senjoroj de Vippach portas blazone ŝaktabulforman, blankan/ruĝan kubofrison. Ties akvokastelo detruitis en 1345 dum al Turingia grafara milito kontraŭ la dinastio Wettin. En 1347 la senjoroj de Vippach devis rezigni pri ilia memstareco iĝonte feŭduloj de la turingiaj landgrafoj. Pro financaj kialoj vendis Otto von Vippach en 1387 la burgon kaj trionon de la vilaĝo al la urbo Erfurto. Li mem fariĝis urba kasteladministranto supera, ĝis kiam li transloĝiĝis en 1389 al la najbara posedaĵo Markvippach en novan kastelon. La sekvinta kastelkomandanto estis Siegfried von Kesselborn, post kiu venis serio da alia nobelaj kastelestroj.
La erfurtanoj volis sekurigi per la Vippach-burgo la teritorian posedaĵon en la direkto de nordoriento kaj fortikigis ĝin; finfine ĝi estis unu el la plej stabilaj akvoburgoj en la regiono. Temis pri mure ĉirkaŭita, malregule kvarangula komplekso kun turoj angulaj kaj belfrido el la 14-a jarcento. Meze en la korto konstruitis en 1404 la kamerego, loĝturo kiu estu en kazo de defendoneceso estu la lasta rifuĝejo. La aspekto de la fortimpresa burgo tiomis, ke Vippach ricevis la kromnomon Leona Vippach. En 1483 administrantoj (Amtmänner) anstataŭigis la komandantojn. Ĉ. la jaro 1500 la administrejo starigitis kiel pordegejo laŭ stilo de renesanco, poste bierfarejo kaj bierfar-puto. En 1590 ĉiuj ejoj ricevis tegmentojn brikajn. Je la komenco de la 17-a jarcento estiĝis, post redukto de la remparoj, bienegon kun kvazaŭ nova kastelo.
En 1622, dum la Tridekjara milito duko Friedrich de Altenburg invadis la regionon de Erfurto kaj faris siajn ĉefkomandejon en la Vippach-kastelo, dume la dungosoldataro rajtis marodi en la erfurtaj vilaĝoj. Post retiriĝo lia en 1623 restis kastelo dezertigita. Sekvis starto de pestepidemio kja en la 1630-aj kaj 1640-aj jaroj aliaj sturmaj preniĝoj de variaj trupoj. En 1646 la tuto similis al ruino. En 1647 sveda regimento de la sveda generalo Carl Gustaf Wrangel perforte pagigis la lokulojn kaj elrabis la tuton. En 1664 Vippach iĝis majenca. La ovacio de la la vilaĝanoj por la novaj suverenoj okazis en la kastelokorto.
En 1700 oni forigis la kvar angulajn turojn konstruonte novajn administrejojn por la administradujo Amt Vippach kaj pliintensigis la bienumadon. En 1701 la majenca ĉefepiskopo ludonis tion herede al 30 subuloj. Tiu ĉi komunumo ekzistis ĝis 1862. En 1815 Amt Vippach iĝis parto de la Grandduklando Saksio-Vajmaro-Eisenach. Sekve la kastelo ricevis la staton kiu ĝi rajtis havi ĝis la brutala malkonstruo dum la komunisma diktaturo en 1948. En 1828 malkonstruitis la kamerego. Post kiam la financadministrantoj foriris al Großrudestedt la kastelo privatigitis kaj venis en la manojn de la familio Collenbusch kiu florigis ĝin ekonomie. Ili eksproprietigitis kaj forpelitis en 1945. Ĝis 1948 la kastelo servis kiel loĝejo por forpelitaj eostgermanoj, ne tute cent.
Malkonstruo kaj posta uzo
La malkonstruordono de funkcianta kaj firme konstruita kastelo ankaŭ propagande reklamitis kiel materialliverado por novalvenintaj kamparanoj. Komenciĝo malkonstrua estis en la 15-a de majo kaj ĉiuj enloĝantoj devis partopreni. Fine eksplodigitis la belfrido. La libroj de la biblioteko parte forĵetitis, parte metitis je la kolekto de uzita papero. Poste la teritorio servis kiel rubuja zono. Post 2000, en kadro de rekompencoj por la konstruo de aŭtoŝoseo (A 71), forigitis 5000 kubikmetroj da ŝlimo, refarigitis la foso, renovigigis la kastelponto kaj savigitis la restojn de la kastelmuro. Planatas krome planto de arboj sur la kastela herbejo.
Sultana paruo
Aspekto
Temas pri specio 20 al 21 cm longa kaj 34-49 g peza. La masklo havas ĉe frunto kaj krono brilflavajn kreston kaj la tutan suban plumaron, dum estas tre nigraj la flankoj de la kapo kaj kolo, mentono, gorĝo kaj brusto iom nuance al verda; la bordoj de la plumoj de la supra plumaro montras foje metalan brilon, kaj la eksteraj vostoplumoj pintas je blanko; la malsupra plumaro el brusto suben tre flava kaj la kruroj punktitaj je blanko.
La ino havas flavajn partojn ne tiom kolorajn; la supra plumaro kaj flankoj de kapo estas malhelverdecbrunaj; mentono kaj gorĝo brile malhelolivverdecaj; flugiloj kaj vosto senbrile nigraj; la plumoj de la supra plumaro pintas je metala verdo.
Junuloj similas al inoj, sed plej junaj ne havas brilajn pintojn de la plumaro de la supraj partoj kaj la plej grandaj flugilkovriloj pintas je blanko.
La beko estas nigra kun kornokolora pinto; la buŝo malhelkarneca; la palpebroj plumbecaj; la irisoj malhelbrunaj; la gamboj plumbecaj; la krifoj malhelkornecaj.
Kutimoj
La nesto estas arbotruo kie oni amasetas muskon kaj folinervojn kovritajn de haroj kaj aliaj fibroj. La ino demetas 5 al 7 blankajn ovojn, pli malpli makulitajn de ruĝecbruna aŭ griza. Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ semojn kaj fruktojn, en meza kaj supra branĉaro sole aŭ en etaj grupoj; foje en miksitaj manĝantaroj. Ili alvokas laŭte per mallongaj ripetaj fajfaj notoj kiuj varias multe, sed ĉiam havas paruecan kvaliton.
Ili akrobatas se ne tiom kiom ĉe la aliaj paruedoj.
Disvastiĝo
Oni agnoskas kvar subspeciojn, el kiuj la nomiga sultanea (Hodgson, 1837) troviĝas el Centra Nepalo al orienta Himalajo etende al Birmo, norda Tajlando kaj Suda Ĉinio. La raso flavocristata (Lafresnaye, 1837) troviĝas pli sude en Tajlando, Malaja Duoninsulo kaj Hainan. Raso seorsa troviĝas en Laoso kaj partoj de sudorienta Ĉinio (Guanĝi, Fujian). Raso gayeti Delacour & Jabouille, 1925 kiu havas nigran kreston kaj ĉe maskloj kaj ĉe inoj troviĝas en Laoso kaj Vjetnamo. Ili estas loĝantaj birdoj. En la okcidenta parto de la teritorio (Nepalo kaj Himalajo) la specio malpliiĝis pro senarbarigo, dum en la orienta parto (nome Birmo, Tajlando kaj Vjetnamo) iom stabiliĝis.
Ĵazpremio
Ĵazpremio estas distingo por eksterkutimaj atingoj sur la kampo de ĵazo aŭ subtena premio por la evoluo de pli junaj ĵazmuzikistoj.
Lulilo de Civilizacio
Lulilo de Civilizacio estas termino referencante al lokoj kie, laŭ la nuna arkeologia informo, civilizacio ŝajne estis aperinta. Nuna pensaro estas ke ne estis ununura "lulilo", sed male kelkaj civilizacioj disvolviĝis sendepende, el kiuj estus la unuaj la Proksimorienta Neolitiko, Mezopotamio kaj Egipto. Aliaj civilizacioj aperis en Azio inter kulturoj situantaj apud grandaj rivervaloj, ĉefe la Indus-rivero en la Hindia Subkontinento kaj la Flava Rivero en Ĉinio. La etendo laŭ kiu estis grava influo inter la komencaj civilizoj de la Fekunda Duonluno kaj tiuj de Orienta Azio estas pridisputata. Tamen fakuloj akceptas ke civilizacioj de Norte Chico [ĈIko] en nuntempa Peruo kaj tiuj de Mezameriko aperis sendepende el tiuj de Eŭrazio.
Ĵazpremio
Superrigardo
Je Grammy Award ekzistas sekcio por ĵazo. Ankaŭ la germana muzikpremio Echo havis ĝis 2009 sekcion por ĵazo, kiu ekde 2010 estas disdonata kiel memstara ECHO Jazz. Plej avidataj estas en ĵazo la recenzistaj kaj legantaraj enketoj de la revuo Down Beat, kiuj ankaŭ estas fakigitaj laŭ instrumentoj.
Lulilo de Civilizacio
Fakuloj difinis civilizacion uzante variajn kriteriojn kiaj la uzado de skribado, ekzisto de urboj, klas-bazita socio, agrikulturo, animalbredado, publikaj konstruaĵoj, metalurgio, kaj monumenta arkitekturo. La termino lulilo de civilizacio estis ofte aplikita al vario de kulturoj kaj areoj, partikulare de Proksimorienta Ĥalkolitiko (Ubaida periodo) kaj Fekunda Duonluno, antikva Suda Azio kaj Antikva Ĉinio (nome antaŭaĵo de orientazia civilizacio). Ĝi estis ankaŭ aplikita al antikva Anatolio, al Levantenio kaj Irano, kaj uzita por referenci al kulturaj antaŭuloj — kiaj Antikva Grekio kiel antaŭaĵo de Okcidenta Civilizacio — eĉ kiam tiaj lokoj ne estas komprenataj kiel sendependa disvolvigo de civilizacio, same kiel ene de nacia retoriko.
Ĵazpremio
Superrigardo
La internacia Premio Jazzpar, ĝis 2004 ĉiujare disdonata en Danujo, estis per sia premiosumo de 200.000 danaj kronoj, la multaj koncertoj kaj la inkluzivitaj sondiskoproduktadoj la plej grava ĵazpremio. La plej alta oficiala distingo en la Usono estas la premio de la fondaĵo NEA.
Kelkaj gravaj eŭropaj ĵazpremioj nomiĝas laŭ famuloj el la ĵazmuziko – ekz. en Aŭstrujo laŭ Hans Koller, en Germanujo laŭ Albert Mangelsdorff, en Nederlando laŭ Boy Edgar kaj Charlie Parker, en Francujo la premioj de la Ĵazakademio nomiĝas laŭ Django Reinhardt kaj Martial Solal same kiel laŭ Bobby Jaspar kaj Boris Vian. La premio Django d’Or ankaŭ nomita laŭ Django Reinhardt ekzistas intertempe por Francujo, Belgujo, Danujo, Italujo kaj Svedujo.
Verda neomikso
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Tiu specio estas grizbruneca supre kaj blankeca sube kaj montras helan superokulan strion. La latina scienca nomo de la specio viridis signifas “verda” pro pli markata olivverdeca nuanco ol aliaj specioj de la sama genro.
Amonia propionato
Amonia propionato aŭ C3H9NO2 estas kemia organika kombinaĵo, blankaj kristaloj rezultantaj per interagado de la propionata acido kaj amonia hidroksido. Ĝi estas tute solvebla en akvo, acetata acido kaj etanolo. Amonia propionato uzatas kiel nutrokonservanto kaj estas alte higroskopa. Ĝi estas koroda al metaloj, kaŭzas iriton al haŭto, okuloj kaj spirsistemo. Per malkomponado ĝi eligas toksajn kaj iritajn gasojn.
Salvadoro de Bahio
Unu el la plej turismaj urboj de Brazilo, Salvadoro, kun sia natura belaĵo, riĉa kulturo, gastemaj kaj ĝoja popolo, ricevas tutjare kaj ĉiujare turistojn el la tuta mondo. La urba aglomeraĵo taksis 3,574 milionojn da loĝantojn (2010).
Vidindaĵoj
1 - Preĝejo de Nia Sinjoro de la Bona-fino (Igreja de Nosso Senhor do Bomfim), sur la t.n. "Sankta Monteto" (Colina Sagrada) – Ĉiujare, je la dua ĵaŭdo de januaro, amaso da bahianoj pilgrimetas el la Preĝejo de Nia Sinjorino de l' Koncipo Ĉe-plaĝo (Igreja de Nossa Senhora da Conceição da Praia), apud la Lifto (2), ĝis Bonfim, en samtempe katolika kaj afro-religia manifestacio. Tie alvenantaj, la bahianinoj, vestantaj tradiciajn vestojn, lavbalaas la preĝejan ŝtuparon per parfumita akvo, dum aŭdeblas famkonata himno de Nia Sinjoro de l' Bona-fino: “Glória a ti, neste dia de glória...” (Gloro al vi, en ĉi tiu tago glora...). Tiu himno aludas la 2an de julio de 1823, kiam la tuta bahianaro forpelis la portugalojn k finfine sukcesis sian sendepencigon (“Nossos pais conduziste à vitória / Pelos mares e campos baianos” = Niajn gepatrojn Vi kondukis al venko / tra la bahiaj maroj k kampoj). Tiu festo/pilgrimado nomiĝas 'Lavagem do Bonfim' (Lavado de l' Bonfim).
2 - Lifto de Lacerda (Elevatoro Lacerda) - Salvador de Bahio troviĝas en brazila reliefklimata regiono nomata 'Maro da Montoj' (Mares de Morro). Tiu nomo estas memklariga, kaj per ĝi oni komprenas, ke la urbo estas entute malebena. Fakte, ebenaĵoj en ĝi nur troveblas en la altaĵoj de la montoj, aŭ en la multaj valoj kiujn ĝi posedas. Ĝuste la politika centro (kie estas i.a. la urbdomo), staras en unu el tiuj altaĵoj, dum la financa pracentro (kvartalo nomata “Comércio” - Komercejo) en ĝia malsupro. Por solvi la problemon de interna translokiĝo, en la lastaj jardekoj de la 19-a jarcento, Antônio de Lacerda, tiutempe fama bahia inĝeniero el tradicia familio, planis kaj konstruis la lifton, kiu gajnis la nomon Lifto apud la Koncipo ('Elevador da Conceição'), ĉar ĝi ligas la kvartalon Conceição, kiu havas tiun nomon pro la jam menciita preĝejo), al la Praça Municipal. Poste, dum la tria jardeko de 20-a jarcento, oni ĝin reformis, aldonis la elstarantan parton k ĝin rebaptis, donante la formon kaj la nomon per kiu ĝi estas konata ĝis nun: Lifto de Lacerda.
4 - Fortikaĵo São Marcelo - Fortikaĵo konstruita sur sabla marmonteto. En ĝi restis arestita la fama gaŭĉa sendependencigisto Bento Gonçalves 1836-37.
5 - Stadiono Fonte Nova Futbala stadiono fama pro ofta popolamaso, malgraŭ la malbonfarto de la bahiaj teamoj... Tiu nomo estas popoleca nomo, k devenas de la kvartalo kie ĝi troviĝas: 'Fonte Nova' (Nova Fonto). Ĝia vera nomo estas 'Estádio Octávio Mangabeira' (Octávio Mangabeira estis provincestro de Bahio).
6 - Digo Tororó (Dique do Tororó) - Natura digo, fama pro ĝia verda akvo kaj pro ĝia beleco. Bedaŭrinde ĝi estis tre poluita dum multaj jaroj kaj malgrandigita je preskaŭ kvarono el ĝia pragrando.
7 - Lumturo Barra (Farol da Barra) - Lumturo kaj marista kazerno, konstruita je la unua jarcento de la koloni-epoko por indiki la tieajn mardanĝerojn (sablaj marmontoj, rifoj, ktp), krom protekti la eksan havenon (Haveno ĉe Golfmalfermo = Porto da Barra) de nederlandaj, anglaj kaj francaj invadoj. Verdire, ĝi protektis nenion: la nederlandanoj invadis la urbon kaj ĝin loĝis dum 1624-25. Hodiaŭ tie funkcias marista muzeo.
8 - Statuo de Kristo ĉe Barra (Estátua do Cristo da Barra) - Statuo sur marborda monteto. Loko preferata de geamantoj por amindumado, ĉefe dum la vesperiĝo, pro ĝia kokosarbaro kiu, pluse de la marpanoramo, donas al ĝi tre agrablan k bukolikan etoson.
9 - Kunveneja Centro (Centro de Convenções) - Loko kie okazas kongresoj, festivaloj, kulturaj foiroj, kunvenoj, renkontiĝoj, ktp...
10 - Lumturo Itapuã (Farol de Itapoã) - Lumturo en Plaĝo Itapuã (Praia de Itapuã), multe menciita en kanzonoj de famaj brazilaj kantistoj (Dorival Caymmi, Vinicius de Moraes, Toquinho). Unu el ĝia allogaĵoj estas la kokosarbaro. Kiu en brazilo ne konas ĉi tiun plaĝecan kanton, preskaŭ himno: 'Passar uma tarde em Itapuã / ao sol que arde em Itapuã...' (Vesperumi en Itapuã / je ardanta suno en Itapuã...).
11 - Lageto Abaeté (Lagoa do Abaeté) - Ankaŭ fama pro ĝia natura beleco, jam konsiderita netuŝebla natura posedaĵo de la urbo. Tiu lago, ĉirkaŭata de sablaj montetoj, havas malhelan akvon, kio kaŭzis multajn legendojn. Ĉi tiu akva malhelaĵo inspiris kantiston Dorival Caymmi komponi muzikon 'A Lenda do Abaeté' (La Legendo de Abaeté): 'No Abaeté tem uma lagoa escura / arrodeada de areia branca, ôoo' (En Abaeteo estas malhela lageto / ĉirkaŭata de blanka sablaro, hoo).
Esperanto en Salvador
Esperanto-movado en Salvador estas longa kaj riĉa ekde 1910 ĝis nun. La Bahia Esperanto-grupo, fondita la 7-an de novembro 1910 en Salvador de Bahio, estis la plej aĝa Esperanto-grupo de la subŝtato Bahio de Brazilo. La starigo de la grupo estis registrita en la gazeto "Brazila Esperantisto". Fondaj membroj estis interalie Carlos kaj Deraldo Costa, José Carlos Farias, Sinésio Gotschalk, Francisco da Conceição Meneses, Gildásio de Oliveira, Jaime Martins de Souza kaj Magnus Söndhal.
9756 Ezaki
9756 Ezaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yusuke Ezaki, observanto en astrometrio per CCD en Tojonaka (gubernio Osaka) kaj direktoro de la Sekcio Kometo de la Orienta Astronomia Asocio. Li ankaŭ estas montgrimpisto.
Soca
Soca (soka) (hungare:Karátsonyiliget) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1065 loĝantojn (serboj, rumanoj); en 1992 535 (ukrainoj, serboj, rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1333. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al Banloc.
NGC 1879
NGC 1879 (aliaj indikoj — ESO 423-6, IRAS05178-3211, MCG -5-13-16, DDO 232, UGCA 110, AM 0517-321, PGC 17113) estas galaksio en konstelacio Kolombo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Apricale
Apricale estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kaj kiel komunuma festotago fiksiĝis la 8-a de septembro.
Lonsheim
Lonsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Apricale
Najbaraj komunumoj estas Bajardo, Castelvittorio, Dolceacqua, Isolabona, Perinaldo, Pigna, Rocchetta Nervina kaj Sanremo.
Nacia Botanika Ĝardeno de Israelo
Nacia Botanika Ĝardeno de Israelo (The Botanical Garden for the Native Plants of Israel in memory of Montague Lamport, הגן הבוטני לצמחי ארץ ישראל ע"ש מונטג'יו למפורט) estas botanika ĝardeno lokita en Monto Scopus en Jerusalemo. La ĝardeno estas dediĉita al la plantoj de Israelo. La botanika ĝardeno estis malfermita en 1931. Profesoro Otto Warburg kaj Dro. Aleksandro Eig estis la fondintoj de la botanika fako de la Hebrea Universitato de Jerusalemo. Post Monto Scopus estis izolita de Israelo en 1948, oni decidis krei novan botanikan ĝardenon en okcidenta Jerusalemo, en Givat Ram, kiu estis estis malfermita en 1954. La Nacia Botanika Ĝardeno de Israelo estas ankaŭ arkeologia parko kiu havas kavernon en kiu estas multaj judaj tomboj el la periodo de la Dua Templo. En la suda parto de la ĝardeno estas fama juda sepulta kaverno nomata "Kaverno de Nicanor". La kaverno enhavas ankaŭ tombojn de du cionismaj aktivuloj: nome Leono Pinsker kaj Menachem Ussishkin.
Arkadij Vajner
Arkadij Aleksandroviĉ VAJNER ( Аркадий Александрович Вайнер) naskiĝis la en Moskvo; mortis la  samurbe. Li estis fame konata rusia verkisto kaj dramisto.
Li naskiĝis en malriĉa hebrea familio. Infanaĝe li loĝis en la distrikto de Moskvo nomata Marjina Roŝĉa, kiun li bone konis kaj poste menciis ĝin kelkfoje en siaj verkoj.
Arkadij Vajner finis moskvan mezlernejon kun ora medalo, kaj poste - juran fakultaton de Moskva Ŝtata Universitato. Li laboris en ofico de estro de enketa fako de Moskva kriminala esplorservo, en 1967 li ekokupiĝis pri literatura laboro. Kune kun la frato Georgij Vajner li verkis multajn detektivaĵojn, enhavo por kiuj estis plejparte prenita el lia propra kriminalista praktiko. En 40 landoj oni eldonis pli ol 300 milionojn de ties libroj.
Vastan konatecon alportis al ili la romano "Erao de karitato", laŭ kiu reĝisoro Sergej Govoruĥin faris la pasiigan filmon "La rendevuejon ne eblas ŝanĝi". Ĝi estis reala sukceso de la soveta kinematografio. La ĉefrolulo (kapitano Gleb Ĵeglov) estis fama soveta aktoro Vladimir Visockij.
Multe furoras ĝis nun iliaj libroj:
Arkadij Vajner estas sepultita en Vostrjakovo tombejo en Moskvo.
Andor Pigler
Andor PIGLER, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pigler Andor estis hungara arthistoriisto kaj muzeologo.
Andor Pigler naskiĝis la 1899 en Budapeŝto. Li mortis la 1992 en Budapeŝto.
Biografio
Andor Pigler frekventis universitaton en Budapeŝto. Ekde 1922 li laboris en Arthistoria Muzeo, kie li estis ĉefdirektoro inter 1956-1964. Li okupoĝis precipe pri la baroka pentrado. Li ricevis premion Kossuth en 1955, en 1990 kaj 1991 ankaŭ aliajn 2 premiojn.
Hernansancho
Hernansancho [ernanSANĉo] estas municipo en la nordo-centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco. La nomo Hernansancho aludas al iama loĝanto Hernán Sancho.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 156 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 29 km de Avilo, provinca ĉefurbo, kaj 117 km de Madrido, ŝtata ĉefurbo.
Ĝi limas kun San Pascual, Villanueva de Gómez, El Oso, Vega de Santa María, Gotarrendura kaj Peñalba de Ávila.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
1559 Kustaanheimo
1559 Kustaanheimo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan astronomon Paul Kustaanheimo.
Klara Luĉko
Klara Stepanovna LUĈKO estis fama aktorino de Sovetunio kaj Rusio, kies rimarkindaj roloj en la landa kinematografio estas neforgeseblaj.
Ŝi naskiĝis la 1-an de julio 1925 en ukrainia vilaĝo Ĉutovo, Poltava provinco. Ŝia patro Stepan Grigorjeviĉ originis el proksima vilaĝo Luĉki, kio donis la familian nomon. Li kaj lia edzino Anna Ivanovna (patrino de Klara) estis ordinaraj gekomparanoj. Ili nomis ties filinon Klara omaĝe al la fama germana politikistino Clara Zetkin.
Samkiel multaj ceteraj knabinoj Klara tre ŝatis la kinoarton kaj revis iĝi aktorino. Tamen post komenco de la Granda patriota milito en 1941 la familio estis devigita evakuiĝi al Ĝambul urbo, Kazaĥio. Tie li sukcese finis mezlernejon kaj provis realigi sian revon. Por tio ŝi venis Almaton ĉefurbon de la respubliko, kie tiam funkciis Instituto de kinematografio. Ŝi bonege trapasis ĉiujn ekzamenojn kaj venis prestiĝan studion gviditan de geedzoj Sergej Gerasimov kaj Tamara Makarova.
Post reveno de la Instituto al Moskvo Klara sekcese finis ĝian aktoran fakultaton en 1947 kaj jam en 1948 debutis en filmo La Juna Gvardio, kiun reĝisoris ŝia profesoro Sergej Gerasimov. Ankoraŭ kiel studentino ŝi ludis en la instituta spektaklo ĉefan rolon de Uljana Gromova, sed en la filmo Gerasimov invitis ŝin por malpli grava rolo de ukrainino Maria, ĉar ŝi flue parolis ukraine. Poste ŝi ludis aliajn kameojn en du filmoj. Ĉi-kinopraktiko multe seniluziigis la junan aktorinon kaj ŝi eĉ tiam volis ŝanĝi sian profesion.
Tamen hazarde ŝin rimarkis reĝisoro Ivan Pirjev, kiu intencis fari filmon La kozakoj de Kubanjo (1949). Li proponis al ŝi la ĉefan rolon de Daŝa Ŝelest, kiu estis sukcese realigita. La filmo multe furoris en la postmilita Sovetunio kaj eksterlande, ĉar ĝi prezentis feliĉan vivon de la ordinaraj civitanoj kaj esperigis la spektantojn. La filmo iĝis la kulmino de ŝia kinobiografio, ĉar ŝian nomon oni ekkonis preskaŭ ĉie. Produktado de ĉi-fimo realigis ankaŭ gravan ŝanĝon en ŝia persona biografio, ĉar tiam Klara edziniĝis al sia partnero Sergej Lukjanov. En 1957 naskiĝis ties filino Oksana. En 1951 la aktorino estis rekompencita per la prestiĝa Stalin-premio.
Poste ŝi rolis en kelkaj dekoj de filmoj, kiuj ĉiam havis grandan sukceson. Apartan lokon okupas la multeparta filmo Cigano, en kiu ŝi ludis ordinaran rusan virinon Klavdia (1979). Post ĝia aperigo ŝia populareco atingis neimageblan altecon ene de la lando, precipe inter virinoj, kiuj eĉ ofte nomis la aktorinon kiel ĉefrolulino de la filmo - Klavdia anstataŭ nekutima nomo Klara.
Klara Luĉko ricevis multajn ŝtatajn premiojn kaj ordenon "Pro meritoj por la Patrio" de la kvara grado. En 2000 aperis ŝia aŭtobiografio "Ĉu mi kulpas..?", kiu tuj iĝis ĉiea raraĵo. Iom pli frue oni eldonis ŝian memuaran libron "Mi estas feliĉulino!". Dum sufiĉe longa vivo (ĉ. 80 jarojn) ŝi plenumis aktivan socian agadon, partoprenis en multaj kulturaj akcioj kaj kinofestivaloj, pro kio en 2000 en Kembriĝo (Masaĉuseco), Usono ŝi estis elektita kiel "la virino de la 2-a jarmilo"!
Klara Luĉko forpasis sabaton la 26-an de marto de 2005. Ŝi estas sepultita en la moskva Novodeviĉje tombejo.
Sri Rangam
Sri Rangam estas ĉerivera insulo en la urbo Tiruĉi en la barata subŝtato Tamil Nadu, sude de Barato. Ĝi estas formita de la rivero Kavero kaj Kolidamo (alfluanto de Kavero, kiu iras norde de la insulo). La insulo havas 31 km longe kaj 2,4 km larĝe. La citadelo Sri Rangam, elstara pilgrimloko hinduisma, troviĝas en la centro de la insulo.
La plejparto de la insulo iĝas parto de la zono de Srirangam en la Municipa Korporacio Tiruĉirapali kaj inkluzivas la ĉeurbojn Sri Rangam, Tiruvanaikaval, Srinivasa Nagar kaj Gita Puram.
Turo de la ventoj
Turo de la ventoj estas i.a. la nomo de:
John Fogg Twombly
John Fogg TWOMBLY [tŭombli] (naskiĝis la en Ŝanhajo, Ĉinujo; mortis en junio 1959) estis usona esperantisto kaj juristo, fondinto kaj prezidanto de Esperanto-Grupo en Bostono (1905, la unua grupo en Usono). Li kunfondis Amerikan Esperanto-Asocion en 1905 kaj estis ĝia sekretario ĝis 1908. En 1907 kaj 1908 li redaktis Amerikan Esperantistan Revuon. Tiutempe li loĝis en Brookline, Masaĉuseco. Iam en la 1910-aj jaroj li forlasis la Esperanto-movadon. En 1925 li loĝis en New Rochelle, Novjorkio.
Franklin Pierce
Franklin PIERCE [frank'lin pirs], la dek-kvara prezidento de Usono, naskiĝis la 23-an de novembro 1804, en Hillsborough, Nov-Hampŝiro. Li mortis 64-jaraĝa, la 8-an de oktobro 1869, en Concord, Nov-Hampŝiro, pro hidroposo aŭ (edemo) kaj pro stomakaj problemoj.
Pierce penis malfortikigi la tensiojn inter la Nordo kaj la Sudo pri sklaveco. Li estis bonaspekta, sed suferis de alkoholismo kaj de depresio. Lia edzino estis Jane Means Appleton. Pierce estis episkopano.
Dum lia administrado (1853-1859) okazis:
Bejcgyertyános
Bejcgyertyános (bejcdjertjanoŝ) estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. Gyertyános estas hungare: karpenoarbaro.
Situo
Bejcgyertyános situas laŭ flankovojo, Rába fluas ne tro for. Sárvár troviĝas 14, Vasvár 18, Celldömölk 25, Szombathely 29 km-ojn.
Historio
Bejcgyertyános iam konsistis el du memstaraj vilaĝoj Bejc kaj Hegyhátgyertyános.
En Bejcgyertyános migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
En 1862 konstruiĝis romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Virga Maria). Ĉirkaŭ la vilaĝo troviĝas arbaroj kaj vinberejoj.
Famuloj
En Bejcgyertyános naskiĝis inĝeniero pri arbaroj Rezső Solymos.
Pál Engel
Pál Engel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Engel Pál estis hungara historiisto, bibliotekisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995). Li estis unu el la plej gravaj esploristoj de la mezepoka (precipe 14-a kaj 15-a jarcentoj) Hungarujo.
Pál Engel  naskiĝis la  1938 en Budapeŝto. Li mortis la 2001 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Engel studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös en Budapeŝto inter 1956-1961, poste li eklaboris en ties biblioteko. En 1982 li ekhavis postenon en Tutlanda Biblioteko Széchényi, post 6 jaroj en historia filio de MTA. En 1992 li ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged.
Wilhelm Gottlieb Tilesius von Tilenau
Wilhelm Gottlieb TILESIUS VON TILENAU (naskiĝinta la en Mühlhausen, mortinta la  samloke) estis naturhistoria scienculo kaj kuracisto, desegnisto kaj kuprogravuristo. Estis li imperiestra kortegkonsilisto en Sankt-Peterburgo, kavaliro de la Ordeno de Sankta Vladimiro kaj ano de la Honora legio.
Vivo
Tilesius studis ekde 1709 natursciencojn kaj medicinon ĉe la Universitato de Lepsiko instruate paralele fare de Adam Friedrich Oeser ĉe la Artakademio je Pleißenburg (Lepsiko). Li magistriĝis en 1795, doktoriĝis en 1797 pri filozoio kaj pri medicino en la 1801-a jaro. Akompanis li en 1795/96 la grafon kaj naturhistorifakulon Johann Centurius von Hoffmannsegg ŝipe Portugalion. Tie li ĉefe okupiĝis pri marbestoj. La rezultojn li publikigis en multaj eseoj kiuj pli malfrue servis kiel referencon pri partopreno en tiu ĉi monda periplo. Post vanaj kandidatiĝoj en Lepsiko li vokitis en 1803 Moskvon.
Tilesius ĉeestis en la rolo de kuracisto, mara zoologo kaj dokumentaddesegnisto sur la fregato Nadeĵda la unuan periplon inter 1803 kaj 1806 sub la gvidado de Adam Johann von Krusenstern. Lia bildvolumo pri la ekspedicio aperis en 1814.
Iĝis li en 1802 membro ĉe Akademie gemeinnütziger Wissenschaften de Erfurto kaj en 1808 koresponda membro ĉe Bavaria akademio de sciencoj. Koresponde li krome ekmembris en la 25.6.1812 ĉe Prusa Akademio de Sciencoj. En 1820 Tilesius li ekmembriĝis ĉe Leopoldina. En 1809 li iĝis eksterorda kaj en 1817 orda membro de la Rusia Akademio de Sciencoj.
Lia postlasitaĵaro estante en al manoj de la lepsika altlernejo publike alireblas.
Alexandre Torres
Alexandre Torres (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1992 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Internacia Flughaveno Istanbulo-Atatürk
La Internacia Flughaveno Istanbulo-Atatürk (Atatürk Uluslararası Havalimanı) estas ĉe Istanbulo la plej granda flughaveno de Turkio kaj laŭ pasaĝeroj la kvina plej granda en Eŭropo. En 2015 ĝin uzis pli ol 60 milionoj da pasaĝeroj.
La flughaveno situas en la eŭropa parto de Turkio, ĝi estis malfermita en 1924 kun la nomo Yeşilköy International Airport, laŭ la apuda setlejo Yeşilköy. En 1980 ĝi ricevis la nomon de la unua prezidento de la Turka Respubliko, Mustafa Kemal Atatürk.
La flughaveno konsistas el kvar stacioj, kiuj jene dividas la transportadon:
La flughaveno estas atingebla per la metroa linio M1A. Ĝi estas je la limo de sia kapacito, en junio 2014 oni komencis konstrui novan flughavenon 60 km norde de Istanbulo, kiu havu kapaciton de 150 milionoj da jaraj pasaĝeroj.
Distrikto Lüneburg
La distrikto Lüneburg (germane Landkreis Lüneburg) situas en la pleja nordoriento de la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio - iom sudoriente de Hamburgo, borde de la rivero Elbo. Administra centro estas la samnoma urbo Lüneburg. La distrikto havas areon de 1 323 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Ĝemelaj urboj, distriktoj kaj komunumoj
La distrikto Wągrowiec kaj ĝiaj respektivaj komunumoj subskribis partnerecan kontrakton kun la distrikto Lüneburg. La distriktoj interŝanĝas siajn spertojn pri la municipa nivelo kaj kunlaboras en la sferoj kultura, sporta, turista kaj socia.
Enorme alta tavolpremo
Enorme alta tavolpremo (EAT) estas la tavola fluopremo, kiu superas la kondiĉan hidrostatikan premon (premon de la dolĉakva kolono kies alteco egalas al profundeco de la tavolo en mezurpunkto) je pli ol 5%. En sedimentbasenoj de Rusio koeficiento de enormeco de la geofluaj premoj (rilatumo de tavolpremo al la kondiĉa hidrostatika premo) atingas 1,90-2,10.
Pezou
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Enorme alta tavolpremo
Supozeblaj kialoj estas densiĝo de rokaĵoj kaŭzita de premado de la supre kuŝantaj tavolaroj kaj de altiĝo de tavoltemperaturoj. Tio kaŭzas kreskon de fluaĵvolumeno en kolektujaj horizontoj pro alfluo de akvo, estiĝo de gasoj kaj nafto el argiloj kaj karbonoj, kaj dum formiĝo de la organikaj moveblaj kombinaĵoj en la kolektujoj. Samtempe malkreskas la pora spaco kaj penetrebleco en grejsoj kaj aleŭrolitoj, kion kaŭzas epigenetika mineraloformiĝo ĉe altiĝintaj rokaĵpremoj kaj geotemperaturoj. Rokaĵpremo estas la ĉefa kialo je relative malaltaj profundoj (ĝis 3-4 km) kaj temperaturoj ĝis 90 °C. En pli profundaj lokoj kaj ĉe pli altaj temperaturoj la ĉefan rolon ludas geotemperatura faktoro.
Pezou
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pezoviens.
Enorme alta tavolpremo
EAT daŭras ĉefe pro tio, ke geofluaĵoj ne povas filtriĝi vertikale tra fortaj tavoloj de nesufiĉe densiĝintaj argiloj aŭ saloj ĝis horizontoj kun hidrostatiko-tavola premo kaj neebleco de flankdirekta translokiĝo de la geofluaĵoj je grandaj distancoj laŭ malmulte penetreblaj kolektujoj al malŝarĝaj zonoj.
EAT estas indikilo de kondiĉoj malfavoraj al formiĝo kaj konserviĝo de grandaj hidrokarbonaj amasiĝoj (speciale tiuj de natura gaso), ĉar ili spegulas izolitecon kaj fluodinamikan stagnadon de la naturaj rezervujoj kaj enorman staton de la temperaturaj kaj profundecaj kondiĉoj.
Looft
Looft estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
San Juan Guichicovi
San Juan Guichicovi estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Guichicovi. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 198.
Geografio
San Juan Guichicovi apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27646 loĝantojn. El tiuj estis 12967 viroj kaj 14679 virinoj. La komunumo havas surfacon de 563.91 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 20114 indiĝenoj. El tiuj 17398 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 17398 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Anatolij Trofimov
Anatolij TROFIMOV gvidis moskvan FSS-n ĝis jaro 1996 kaj estis demisiita laŭ dekreto de prezidento de Rusio Boris Jelcin.
Lastatempe Trofimov okupigs oficon de vicĉefo de komerca organizo.
Atenco al la kolonelgeneralo en demisio kaj lia edzino okazis dimanĉe je la 10-a de aprilo 2005 je 19:25 apud domo numero 11 en strato Klazminskaja en Moskvo. Viro en masko alkuris al la geedzoj kaj kelkfoje pafis en ilin.
Ricevinte ne malpli, ol tri pafvundojn, Trofimov mortis surloke. Lia edzino estas hospitaligita kun peza pafvundo de la kapo.