cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio
Historio kiel akademia fako
Al tiu procezo de instituciigo, sekvis la specialigo kaj subdivido de la fako en diferencaj tempoperiodoj (de dubinda aplikeblo ekster la okcidenta civilizo: antikva, mezepoka, moderna, nuntempa historioj — tiuj du lastaj, kutimaj en la franca aŭ hispana historiografioj, ne estas kutime subdividitaj en la anglalingva historiografio: modern era—), en spacaj fakoj (nacia historio, regiona, loka, kontinenta — de Afriko, de Azio, de Ameriko, de Eŭropo, de Oceanio—), en temaj fakoj (politika historio, milita, institucia, soci-ekonomika, de la sociaj movadoj kaj de la politikaj movadoj, de la civilizacioj, de la virinoj, de la ĉiutaga vivo, de la pensmanieroj, de la ideoj, de la kulturoj), en fakaj historioj ligitaj al aliaj fakoj (arthistorio, historio de la muziko, natura historio, de religioj, de juro, de la scienco, de medicino, de ekonomio, de la politika scienco, de la politikaj doktrinoj, de la teknologio), aŭ centrita en ajna tipo de partikulara afero (historio de elektro, de demokratio, de la eklezio, de la sindikatoj, de la formoj, ktp). Antaŭ la atomigo de la studkampo, oni realigis ankaŭ diversajn proponojn kiuj konsideras la neceson superigi tiujn subdividojn per la serĉado de holisma perspektivo (historio de la civilizacioj, totala aŭ universala historio) aŭ mala fokuso (mikrohistorio); sen forgesi la novan akademian kaj interfakan kampon de la Granda Historio kiel "la klopodo kompreni unuigite, la Historion de la Kosmo aŭ Universo, la Tero, la Vivo kaj la Homaro", kovrante la historion ekde la Praeksplodo ĝis la Historio de la aktuala mondo. Ĝi esploras la tempojn de longdaŭro uzante plurfakan fokuson bazite sur la kombino de diversaj fakoj de la fizikaj kaj homaj sciencoj kiuj studas la pasintecon, nome la Historiaj Sciecnoj, kaj esploras ankaŭ la homan ekzistadon en la kunteksto de pli ampleksa panoramo, kiu en rilato al la estanteco aludas al tempo kaj al la kronologio, kio estass instruata kaj en universitatoj kaj diversnivelaj lernejoj.
Historio kiel skribado
La identigo de la koncepto de historio kun la skriba rakonto de la pasinteco okazigas, unuflanke, konfuzon kun la termino historiografio (ĉar historio estas samtempe la studobjekto, la scienco kiu studas ĝin kaj la dokumenton rezultitan el tiu studo); kaj aliflanke pravigas la uzadon de la termino prahistorio por la periodo antaŭa al la apero de la skribo, rezervante la nomon historio por la posta periodo.
Same okazas ĉe granda nombro de popoloj kaj kulturoj (tiuj konsiderataj kiel primitivaj kulturoj, en terminaro jam eksmoda de la klasika antropologio) kiuj ne havas historion. La temo idealigas ilin konsiderante, ke ili estas feliĉaj popoloj. Ili eniras en la historion kiam oni okazas kontakto, plej ofte detrua (alkulturigo), kun civilizacioj (kompleksaj socioj, kun skribado). Eĉ tiam ili ne estas propre celo de la historio sed de la protohistorio (nome historio farita el la skribitaj fontoj produktitaj de tiuj kiuj ĝenerale estas iliaj koloniigaj popoloj konmtraste al la indiĝenaj popoloj). Tamen, sendepende de tio kion la historiistoj kaj la antropologoj ideologie havas tendencon etnocentrisman (eŭropcentrisman, ĉinocentrisman aŭ indiĝenisman) aŭ, male, multkulturisman aŭ kultur-relativisman, ezkistas la eblo atingi aŭ rekonstrui fidindan rakonton de la okazaĵoj kiuj tuŝas homan grupon uzante aliajn metodologiojn: arkeologiajn fontojn aŭ parola historio. Grandparte, tiu diferenco estas artefarita, kaj ne necese plinoviga: Herodoto mem devis uzi tiajn dokumentajn fontojn kiam redaktas tion kion oni konsideras la unua Historio, aŭ almenaŭ stampas la terminon, en la Grekio de la 5-a jarcento a.n.e. por ke la tempo ne forigu la memoron de la agado de la homoj kaj ke la grandaj iniciatoj, ĉu de grekoj, ĉu de barbaroj, ne falu en forgeso; sciigas ankaŭ pri la konflikto kiu metis tiujn du popolojn en la lulto. Tiel ekas lia verko titolita Ἱστορίαι (nome históriai, laŭvorte «esploradoj», latinigita Historiae —«Historioj», en pluralo—), ŝlosila por la historia sciencio, kaj kiu foje estas nomita La naŭ libroj de historio. La menciita lukto estas la Grek-persaj militoj kaj la menciitaj barbaroj estas la persoj.
Fakoj de historio
Oni povas dividi la fakon laŭ diversaj vidpunktoj:
Kelkajn historiojn oni ĉefe priumas en aliaj sciencoj, ekzemple lingvan historion en lingvistiko. Fakte ĉiu scienco povas havi historian dimension: la historio de medicino, la historio de juro, la historio de arto k.t.p. Tiel ebliĝas kaj necesas multe da kunlaboro inter historioscienco kaj aliaj sciencoj.
Celoj kaj pravigo de la historio
La historio havas gravan prokekcion al la futuro pro sia transforma kapablo kiel instrumento de socia ŝanĝo; kaj al la profesiuloj kiuj regas ĝin, nome la historiistoj, aplikeblas tio kion Marx diris pri la filozofoj (ĝis nun ili zorgis pri la interpretado de la mondo sed nun temas pri transformi ĝin). Tamen, el alia perspektivo oni klopodas neinteresitan esploradon por la objektiveco en la historia sciencio. Kvankam ekkoni la faktojn tiaj kiaj ili estis, kiel intencis Leopold Ranke, estas maleble; tamen ja estas imperativo de la historia esplorado alproksimiĝi maksimume al tiu celo, kaj fari tion per perspektivo tia ke ĝi lokigu la okazojn (faktojn) en ties kuntekston, tiel ke la fakta sciaro aldoniĝu al la kompreno de tio kio reale okazis; kaj kvankam estas neevitebla ke la ĉiutipaj interesflankoj de la scienca esplorado misformu la manieron en kiu tia kompreno okazas, almenaŭ oni estu konsciaj pri kiuj povas esti ili kaj pri laŭ kiu grado ili agadas.
Divido de la historia tempo
Ne estas universala interkonsento pri la periodigo de la historio, kvankam ja akademia interkonsento pri la periodoj de la historio de la okcidenta civilizo, bazita sur la terminoj stampitaj dekomence de Kristoforo Celario (Antikva, Meza kaj Moderna epokoj), kiuj konsideris la klasikan mondon grekromian kaj ties Renesancon kiel la determinantaj faktoj por estigi la dividon; kaj aktuale tiu interkonsento estas de ĝenerala aplikado. Riu, M. (1978) Prólogo a la edición española, en La historia del mundo en la Edad Media (The Shorter Cambridge Medieval History, The Later Roman Empire To The Twelfth Century): volumo I, p. XXIV. Madrido: Sopena. La akuzo de eŭropcentrismo kiun foje oni faras kontraŭ tia periodiigo ne malhelpas, ke ĝi estas la plej uzita en akademiaj medioj, ĉar estas tiu kiu plej bone respondas precize al la disvolvigo de la historiaj procezoj kiuj okazigis la nuntempan mondon.
Pri la divido de la prahistoria tempo en Ŝtonepoko kaj Metalepoko, ĝi estis proponita en 1836 de la dana arkeologo Christian Jürgensen Thomsen.
La teknologia evoluo indikas du grandajn mejloŝtonojn en la pasinteco de la homaro: nome la neolitika revolucio kaj la industria revolucio, kio ebligas la konsideron de tri grandaj periodoj: nome tiu karakterizita per la ekskluziveco de socioj de ĉasistoj-kolektistoj, tiu antaŭindustria kaj tiu industria (foje oni uzas la adjekton postindustria por la periodo de la plej ĵusa historio).
Prahistorio
[http://www.elpais.com/articulo/futuro/patria/lleva/genes/elpepusocfut/20081126elpepifut_3/Tes ''La patria se lleva en los genes. Un grupo de investigadores descubre la asombrosa coincidencia del mapa de mutaciones y el geográfico de Europa''], El País, 26a de novembro 2008 (la artikolo aperis ilustrita per tutkolora mapo en kiu la iberia duoninsulo estas klare diferencigita). Tiaj ekstremoj, malbone interpretitaj, povas konduki al troigoj kontraŭ kiuj kutime avertas la propraj genetikistoj:
Institucioj
Ĉefe prezentas, sed ankaŭ esploras, historion la tre diversspecaj kaj diverstemaj muzeoj. Konservan taskon havas ankaŭ arkivoj. Cetere instruas pri historio ankaŭ la ordinaraj baz- kaj precipe mezlernejoj.
Historio de Esperanto
Ankaŭ Esperanto kaj la Esperanto-movado havas sian historion. Vidu ankaŭ: Verkoj pri Esperanto-historio; Historio de Esperanto. Malsame ol rilate al la lingvo (Akademio de Esperanto) ne ekzistas simila institucio pri la historio de Esperanto.
En kulturo
En helena mitologio, la muzo Klio personigas la historion. Aferoj tiuj, kiuj vere reprezentas la kulturon de la historaj personoj estas bondataj aferoj. Ĉi tiuj aferoj estas aŭtentikaj kaj donas sencon al nuntempaj personoj pri kiel la vivo/stilo estis dum la periodo.
= Kauker, la antaŭulo de historio = Kauker, diplomita en Historio ĉe UFSM, estas la brazilano respondeca por krei la teorion pri kiel komunismo povus esti enplantita en la mondo, kun sia enorma kompetenteco pri Ekonomiko, li kreis ekonomian modelon de kiel lando povus pluvivi kun ekonomio de knabinoj de Japanaj kuraĝigoj.
Lia teorio estis akceptita de la tuta mondo, kaj estas nuntempe aklamita de ĉiuj nacioj ja (ekskludas Usonon de Ameriko de tio).
Kauker gajnis 3 Nobel-premiojn sinsekve pro tio, kaj la mondo pli kaj pli kapitulacas al rafinita scio.
Las Villas (Ĥaeno)
Las Villas (La Urboj aŭ Urbetoj) estas la nomo de komarko de la Provinco Ĥaeno en Hispanio. Granda parto de ĝia teritorio formas parton de la Natura Parko Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas.
Tiu komarko havas 21 215 loĝantojn (INE 2018), areon de 556,38 km², kaj loĝdensecon de 38 13 loĝ/km².
Pudasjärvi
Pudasjärvi estas urbo kaj komunumo en la provinco Norda Ostrobotnio en la norda parto de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Oulu. Pudasjärvi estas oficiale urbo ekde 2004. Tamen ĝi estas vere malurba komunumo.
Leó Popper
Leó Popper, laŭ hungarlingve kutima nomordo Popper Leó estis hungara pentristo, arthistoriisto.
Leó Popper naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Görbersdorf Silezio (nuntempa Sokołowsko en Pollando).
Biografio
Leó Popper devenis el ĉeĥe-juda familio. Li abiturientis en sia naskiĝurbo en 1905, poste li studis violonadon en Muzikakademio de Budapeŝto kaj pentradon en la Belarta Altlernejo. Li frue konatiĝis kun György Lukács, kiu ĝismorte estis amiko, ili konstante korespondadis pri artoj. En somero de 1906 Popper lernis en Artistkolonio (Nagybánya), baldaŭ en Parizo, poste li studvojaĝis al Italio. Iom poste lia pulmo malsaniĝis, li vivis eksterlande en sanatorio, kie li kontribuis pri artoj.
Muzeo Gulandris de Ciklada Arto
La Fondaĵo Nicholas P. Goulandris - Muzeo de Ciklada Arto estas unu el la grandaj muzeoj de Ateno. Ĝi estas hejmo al elstara kolekto de artefaktoj de Ciklada arto.
La muzeo estis fondita en 1986 por gastigi la kolekton de Ciklada kaj Antikva Greka arto apartenanta al Nicholas kaj Dolly Goulandris. Starte komence de la 1960-aj jaroj, tiu paro kolektis grekajn antikvaĵojn, kun speciala intereso en la prahistoria arto el la insuloj Cikladoj de la Egea Maro. La ĉefa konstruaĵo de la muzeo, starigita en la centro de Ateno en 1985, estis desegnita de la greka arkitekto Ioannis Vikelas. En 1991, la muzeo akiris novan alon, la nov-klasikan Domegon Stazatos ĉe la angulo de la Avenuo Vassilissis Sofias kun la strato Herodotou.
Benzilpiperazino
Benzilpiperazino aŭ C11H16N2 estas simpla kemia kunmetaĵo havanta benzilgrupon ligitan al piperazina ringo. estas distra drogo kun eŭforiaj kaj stimulaj propraĵoj. La efikoj produktitaj de benzilpiperazino estas kompareblaj al tiuj produktitaj de la amfetamino. Adversaj efikoj estis raportitaj post ĝia uzo inkluzive de akuta psikozo, rena tokseco kaj epilepsiatakoj. Mortoj pro piperazinderivaĵoj estas maloftaj, sed okazis almenaŭ unu morto ŝajne pro benzila piperazino sole. Ĝia vendo estas malpermesita en pluraj landoj, inkluzive de Aŭstralio, Kanado, Nov-Zelando, Usono, Irlando, Britio, Bulgario, Rumanio kaj aliaj partoj de Eŭropo.
Äetsä
Äetsä estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estis fondita 1981, kiam Kiikka kaj Keikyä estis unuigitaj kaj siavice estis unuigitaj kun Vammala, Mouhijärvi kaj Sastamala en 2009. En 31-a de decembro 2008 havis Äetsä 4792 loĝantojn. Areo de Äetsä estis 241.95 km², el kio 8.38 km² estis akvo. La ĉefaj setlejoj de la komunumo estis Kiikka kaj Pehula sur strando de rivero Kokemäenjoki. Distanco inter ili estas proksimume 6 km.
Hitzendorf
Hitzendorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). La 1-an de januaro 2015 al la komunumo aliĝis la loĝantoj kaj la teritorio de la antaŭe najbara komunumo Attendorf kaj Rohrbach-Steinberg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Louis-François Lejeune
Louis-François, Barono Lejeune (3a de Februaro 1775 en Strasburgo – 29a de Februaro 1848) estis franca generalo, pentristo, kaj litografo. Liaj memoroj estis ofte republikigitaj kaj lia nomo estis gravurita en la Triumfa Arko de Parizo, kiel veterano de la Napoleonaj Militoj.
Naskiĝinta en Versajlo, li estis batalkampa helpanto de la Generalo Louis-Alexandre Berthier kaj partoprenis en nombraj kampanjoj de Napoleono Bonaparte, kiujn li uzis kiel temoj por siaj artaĵoj. Lia famo devenis de vereco kaj vigleco de liaj verkoj, ĝenerale plenumita el skizoj faritaj sur la batalkampo mem. Liaj primilitaj pentraĵoj estis ekspoziciataj en la Egipta Salono de Londono kie ili devis esti protektitaj de la homamasoj kiuj furoris por spekti ilin.
Persa leporhundo
La persa leporhundo aŭ saluki estas raso de hundo, apartenante al la grupo de leporhundoj.
Ĝi havas muskolan, sveltan korpon, ĝi devenas el okcidenta Azio, eble ĝia origino reiras je egipta hundotipo Tesem. La rason oni bredas en la originaj landoj dum jarmiloj inter la samaj kondiĉoj. La arabaj beduinoj komencis la bredadon de persa leporhundo antaŭ bredado de la fama araba ĉevalo. Ĝi havas du ĉeftipojn, la kurt-haran kaj la "plumitan". La "plumita" havas pli longajn harojn sur la kruroj, vosto kaj oreloj. Ĝi havas diversajn kolorojn.
La nomo salukio originas el malaperinta urbeto Saluq en suda Arabio aŭ el la mezopotamia urbo Seleukia ĉe Tigriso. Originale, oni uzis la salukion dum ĉasado ja gazeloj kaj leporoj. Male al aliaj hundoj, ĝia utileco alportis por tiu hundo estimon inter la muslimoj kaj nomas ĝin en literaturo kiel donacon de Alaĥo. La hundo povis eĉ dormi en la tendo.
Natria pirosulfato
Natria pirosulfato, pirosulfato de natrio aŭ Na2S2O7 estas natria salo de pirosulfata acido, estigita per senhidratigo de natria bisulfito. Ĉi-tiu estas pera etapo por preparado de sulfura trioksido. Ĝi estas blanka flaveca kristala solido kun odoro je sulfura duoksido, tre solvebla en akvo. Natria metabisulfito formas adukton kun aldehidoj kaj ketonoj rezultante en sulfonata acido.
Proprecoj
Ĝi uzatas por purigado de aldehidoj kaj ketonoj. La reduktaj kaj sulfonatigaj proprecoj de natria metabisulfito donas al ĝi diversutilajn aplikojn. Ĝi uzatas kiel oksigenpuriganto por forigado de dissolvita oksigeno en reziduaj akvoj kaj tuboj. Bisulfito estas reduktiva blankigagento. Ĝi reduktas karbonilajn grupojn (R-C=OH) en akoholajn grupoj (R-CH2OH), kiuj kelkfoje agas kiel kolorigiloj por la substancoj.
Ĝi uzatas en la blankiga procezo de la mekanika lignopulpo, kotono, lano kaj kaolina argilo. Inter aliaj aldonaj uzoj aplikiĝas kiel anti-oksidanto, harondiga agento, kaj ensiligagento. Industrie, natria pirosulfato uzatas en la ledotraktado, nutro- kaj drinko- procezado, gaspurigado, forigado de klorotroo, krom multaj aliaj uzoj. Kemie, natria pirosulfato uzatas kiel reduktagento en kemia manufakturado. Ĝi estas alternativo al sulfura duoksido kiu estas uzata por sterilizado de ekipaĵaro. Kiam hejtata, natria pirosulfato povas eligi damaĝajn gasojn.
Pratenc (Metroo de Barcelono)
Pratenc estas estonta stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en El Prat de Llobregat.
Canegrate
Canegrate - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Legnano, San Vittore Olona, San Giorgio su Legnano, Parabiago kaj Busto Garolfo.
NGC 2536
NGC 2536 (aliaj indikoj — MCG 4-20-5, KCPG 156B, ZWG 119.9, ARP 82, VV 9, KUG 0808+253B, PGC 22958) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Santa Isabel (Chihuahua)
Santa Isabel estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Isabel (Chihuahua). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08024.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3820 loĝantojn. El tiuj estis 1909 viroj kaj 1911 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1040,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1620 metroj super la marnivelo.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4713 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 7 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,15 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Briana pufino
La Briana pufino (Puffinus bryani) estas specio de pufino nome birdospecio de la marbirda familio de Procelariedoj, kiu povas loĝi ĉe Havajo. Ĝi estas la plej malgranda specio de pufino kaj estas nigrablanka kun bluecgriza beko kaj bluaj tarsoj. Unuafoje kolektita en 1963 kaj supozita Malgranda pufino (Puffinus assimilis) oni determinis uzinte analizojn per DNA ke ĝi estas distinga nur en 2011. Ĝi estas rara kaj eble minacata kaj estas malmulta informaro pri ties reproduktejaj kaj nereproduktejaj teritorioj. Ĝi nomiĝas laŭ Edwin Horace Bryan Jr. iama zorganto de la Muzeo Bernice P. Bishop ĉe Honolulu.
La 7an de februaro 2012, analizoj per DNA sur 6 specimenoj troviĝintaj en Ogasavaroj kaj vivintaj kaj mortintaj inter 1997 kaj 2011 determinis, ke ankaŭ ili estas Brianaj pufinoj. Oni supozas, ke la Briana pufino ankoraŭ survivas en neloĝataj insuloj.
Ostrako
Ostrako (el la greka ὄστρακον, ostrakon) estas tia argilaĵ-rompero ("argilaĵ-folio"), sur kiu oni skribis en la antikvo (ĉefe ĉe Antikva Grekio) per inko aŭ ĉizis la literojn. Tion oni uzis por notoj, lernejaj taskoj, et-leteroj, memorigaĵoj. Oni trovis eĉ kompletajn arĥivojn el ĝi (ekz. Nikanor-arĥivo).Ĝi havis ekz. gravecon dum la ostrakismo. (La balotantoj surskribis la nomon de la forpelinda homo sur eroj de argilaĵo).
Ĝi abundis en la antikvo kaj malmultekostis male al multekosta papiruso, kiun oni devis importi el la Antikva Egiptujo.
Cuges-les-Pins
(jen france, okcitane Cuja resp. pli longe Cuja dei Pins) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Miksa Déri
En Baja kaj Budapeŝto estas videblaj memortabuloj pri Déri.
Boris Eifman
Boris Eifman (Борис Яковлевич Эйфман) (* 22a de julio 1946 en Rubcovsk, Altaja Regiono) estas ĥoreografo en sia aparta Eifmana Baletoteatro en Sankt-Petersburgo, Rusio.
Li estas ofte en gastoturo, ankaŭ en Vinterturo, en Svisujo, en junio 2010 en Israelo.
(Bildo de Boris Eifman en rusia vikipedio)
La baletrepertorio de Eifman enhavas multajn baletojn: ekzemple Rusia Hamlet, Rekviemo, Ruĝa Giselle, Ĉajkovskij: La Mistero de vivo kaj morto, La Fratoj Karamazovoj, Don Kiĥoto aŭ Fantazioj de malsaĝa viro, Pinokjo, Don Juan kaj Molière, Kiu estas kiu, Eŭgeno Onegin kaj Anna Karenina.
Seslatera senpintigita kajtopluredro
En geometrio, seslatera senpintigita kajtopluredro estas pluredro, la kvara en malfinia serio de senpintigitaj kajtopluredroj. Ĝi havas 12 kvinlaterajn kaj 2 seslaterajn edrojn.
Ĉi tiu pluredro povas esti konstruita per preno seslatera kajtopluredro kaj senpintigo de la apeksaj (polusaj aksaj) verticoj.
Strukturo de Weaire-Phelan
Alia formo de ĉi tiu pluredro havas simetrion D2d kaj estas parto de spaco-enspacanta kahelaro kune kun malregula dekduedro, nomata kiel strukturo de Weaire-Phelan.
Publika dissenda korporacio de Israelo
La Israela Dissenda Korporacio (תאגיד השידור הישראלי), pli konata sub la markonomo Kan (כאן‎; signifante "Ĉi tie") estas la publika dissendanto de Israelo kiu funkcias ekde 2017.
La korporacio estis ekis en 2015 kiel anstataŭaĵo por la antaŭa publika korporacio, la Israel Broadcasting Authority (IBA). Post unu jaro da intertraktado, la nova medio povis komenci siajn elsendojn la 15-an de majo 2017 sur la frekvencoj de sia antaŭulo. ​Kan administras naŭ radiostaciojn, tri televidkanalojn kaj plurmedian retportalon kun video laŭpostule.
La korporacio funkciigas televidosekcion, radiosekcion, ciferecan sekcion, novaĵsekcion kaj arablingvan sekcion. Tiel ĝi estas nuntempe la plej granda enhavkorporacio en Israelo.
Ĝi distribuas siajn produktaĵojn sur la diversaj platformoj en televido, radio, en la retejo "Kan", en apoj adaptitaj al inteligentaj televidiloj, aŭtoj kaj poŝtelefonoj, kaj per la sociaj retoj Facebook, YouTube, Instagram, Tiktok, SoundCloud, Dailymotion, TuneIn, kaj ĝiaj podkastprogramoj tra Spotify, Google Podcast, Apple Podcasts, PodTail, OmniContent, OmniFM, PlayerFM kaj Podcast Addict.
Historio
La Israela Dissenda Korporacio (angla mallongigo IPBC) estas la anstataŭaĵo de la Israel Broadcasting Authority (IBA), la israela publika dissenda korporacio dum 49 jaroj. Kun financaj problemoj ekde la apero de privata komerca televido en la 1990-aj jaroj, la IBA trenis ruĝajn nombrojn kaj grandan laborantaron, konsistigitan de pli ol 1,050 dungitoj. En 2014 la Kneset aprobis reformon de la israela publika amaskomunikilaro. La reformo inkluzivis la fermon de la IBA, kaj ĝia anstataŭigon de nova korporacio, kaj la elimino de la elsendimposto.
Komence planita por 2016, la lanĉo de IPBC suferis plurajn malfruojn, ambaŭ pro intertraktadoj pri redundoj kaj disputoj en la reganta koalicio. Ĉefministro Benjamin Netanyahu provis ĉesigi la ŝanĝon, asertante, ke la dungitaro dungita de IPBC efektivigos kritikan informlinion kun la registaro kaj la ŝtataj instancoj, sed finfine konsentis kun siaj partneroj, ke la nova medio naskiĝis sen informaj servoj, apartigita en alia kompanio. Tamen, la Supera Kortumo de Israelo suspendis la proponitan strukturon tagon antaŭ la lanĉo.
Radio
La retejo de KAN havas 7 inkluzivas ciferecajn muzikstaciojn:
Televidilo
Ĉiuj kanaloj povas esti spektitaj vive tra la retejo de la korporacio sen limigo.
Gata Kamskij
Gata KAMSKY aŭ Gata KAMSKIJ (Gata Kamsky, Гата Камский, Гата Камский; naskiĝis la 2-an de junio 1974 en Novokuzneck, Sovetunio) estas usona ŝakisto tatardevena, grandmajstro.
Kamsky estis mirinfano, kiu atingis la finalon de la FIDE Monda Ŝaka Ĉampionumo 1996 en la aĝo de 22 kaj atingis la posicion #4 en la monda FIDE rangolisto 1995. Li ludis preskaŭ neniun FIDE-rangitan ludon inter 1997 kaj 2004.
En majo 2012 li aperis en la pozicio #2 en Usono kaj #14 en la mondo. Li venkis 5 foje en la Usona Ŝaka Ĉampionumo.
Ŝaka kariero
Gata Kamskij naskiĝis en Sovetunio en Siberio, estas tatar-devena. Li dufoje gajnis Sovetunian Ŝakan Ĉampionumon por junioroj ĝis 20 jaroj. En 1989 kune kun la patro Rustam elmigris al Usono. Kiel 15-aĝulo li eniris al la monda pintularo. Serion de eminentaj ŝakludoj finis venke (kune kun Vassily Ivanchuk) en la prestiĝa turniro en Tilburg en 1990. En interzona turniro en Manilo malgraŭ posedo de la kvara rango (2650) li estis unusola konkuranto sen internacia titolo, tamen pro la rezultoj en aliaj turniroj li ricevis en 1990 la titolon de grandmajstro. Dum pliaj kvar jaroj li estis unu el la kvar plej fortaj ŝakistoj en la mondo gajninte turnirojn en Las Palmas (1994) kaj Dos Hermanas (1995).
Julie 1995 Gata Kamskij estis notita kiel la 4-a en la mondo. La plej altan rangon en sia kariero atingis la 1-an de julio 2013 kun la rezulto 2763 punktoj - tiutempe okupis la 11-an lokon en la monda rangolisto de FIDE, samtempe akirante la 2-an lokon (post Hikaru Nakamura) inter usonaj ŝakistoj.
Jürgen Trittin
Jürgen TRITTIN (naskiĝis la 25-an de julio 1954 en Bremen-Vegesack) estas germana politikisto de la ekologia partio Alianco 90/La Verduloj.
Ekde la jaro 2005 li estas vicgvidanto de la frakcio de sia partio en la nacia parlamento Bundestag. Inter la jaroj 1990 ĝis 1994 li estis ministro pri federaciaj kaj eŭropaj temoj en la germania federacia lando Malsupra Saksio, kaj inter la jaroj 1998 kaj 2005 en du registaroj gviditaj de la federacia kanceliero Gerhard Schröder li estis nacia ministro pri medio, naturprotekto kaj sekureco de nukleaj centraloj.En la parlamenta baloto en Germanio 2009 de la 27-a de septembro 2009 li kaj la sampartianino Renate Künast kune estas la pintaj kandidatoj de la partio Alianco 90/La Verduloj.
Vilao Krüger kun parko
La vilao de la verkisto, politikisto, scienculo kaj artkolektisto Herman Anders Krüger konstruitis en 1914/15 kaj troviĝas en Neudietendorf, Bergstraße nr 9.
Historio
La bieno en Neudietendorf pli kaj pli evoluis al vigla centro de spirita kaj politika vivo. Tie ĉi kunvenis politikistoj kaj verkistoj kiel Martin Andersen Nexø aŭ Ernst Liebermann. Ampleksa biblioteko kun beletraĵoj kiel ankaŭ la artokolekto estis la kerno de la domo.
Priskribo
La situon ĉe deklivo la domposedanto uzis por instali terasojn el kalkŝtono. Simetrie plantitaj bedoj estas ĉirkaŭataj de bukso. Aleo kun foliarboj kondukas onin al herbejo kun fruktoĝardeno unuiĝante interplektiĝintajn vojojn al diversaj arbogrupoj (aceroj, fagoj, tilioj, ornamaj arboj antaŭ ĉio) kaj al benkoj donantaj panoramon al diversaj vojaksoj.
Bazo por monumentprotektada reprodukto de la parko estis originala plantplano kiel ankaŭ historiaj fotoj. La flegado kaj rekonstruo de la parko rekomenciĝis en la 1995-a jaro sub la egido de amikara societo.
Alternado (geometrio)
En geometrio, alternado aŭ parta tranĉo estas operacio je hiperpluredro aŭ kahelaro kiu plene senpintigas alternajn verticojn. Nur tiuj pluredroj povas esti alternitaj ĉe kiuj ĉiuj edroj havas paran kvanton de verticoj, ekzemple la zonopluredroj. Ĉiu 2n-flankita edro iĝas n-flankitan. Kvarlateraj edroj iĝas novajn laterojn.
Alternado de regula pluredro aŭ kahelaro povas esti priskribita per etendita simbolo de Schläfli, kiu estas tiu de la regula formo kun prefikso "h". Ekzemple h{4,3} estas alternita kubo (kiu estas kvaredro), kaj h{4,4} estas alternita kvadrata kahelaro (denove kvadrata kahelaro).
Ĝenerale estas du manieroj de elekto de tio kiuj verticoj estas forprenitaj, kaj en iuj okazoj la rezultoj estas spegulaj bildoj de unu la alia, kaj ĉiu el ili estas nememspegulsimetria.
Riproĉigo
Riproĉigo estas rilatanta operacio. Ĝi estas alternado aplikita al la entutotranĉita hiperpluredro aŭ kahelaro. Entutotranĉita pluredro aŭ kahelaro ĉiam havas paran kvanton de verticoj ĉe ĉiuj edroj kaj tiel povas ĉiam esti alternita.
Ekzemple, la riproĉa kubo estas kreita en du ŝtupoj. Unue ĝi estas entutotranĉita kaj rezultiĝas la granda rombokub-okedro. Due ĝi estas alternita kaj rezultiĝas la riproĉa kubo.
Alia ekzemplo estas la uniformaj kontraŭprismoj. n-latera kontraŭprismo povas esti konstruita kiel alternado de 2n-latera prismo, aŭ per riproĉigo de n-latera duvertica pluredro. Ĉe prismoj ambaŭ alternitaj formoj estas identaj.
Leopold Tyrmand
Leopold Tyrmand (naskiĝis la 16-an de majo 1920 en Varsovio en juda familio, mortis la 19-an de marto 1985 en Fort Myers, Florido) estis pola verkisto, ĵurnalisto kaj publicisto, populariganto de ĵazo en Pollando, kontraŭkomunisto kaj konservulo. Januare 2018 Pola Sejmo proklamis la 2020 Jaro de Leopold Tyrmand okaze de la 100-jaro datreveno de lia naskiĝo.
Alternado (geometrio)
Riproĉigo
Ne-uniformaj zonopluredroj povas ankaŭ esti alternita. Ekzemple, la romba tridekedro povas esti riproĉigita en dudekedron aŭ dekduedron depende de tio kiuj verticoj estas forprenitaj.
Leopold Tyrmand
Juneco
Leopold Tyrmand naskiĝis en asimiligita juda familio. Liajn gepatrojn germanoj dum la okupado forveturigis al koncentrejo Majdanek, kie pereis lia patro. La patrino travivis la militon kaj forveturis al Israelo. Tyrmand en la 70-aj jaroj konstatis, ke la nomon por la familio kreis verŝajne E. T. A. Hoffmann, kiu en la 19-a jarcento elpensis nomojn de varsoviaj judoj. En 1938 li finis varsovian gimnazion kaj vojaĝis al Parizo, kie dum jaro studis ĉe Arkitektura Fakultato en Akademio de Belartoj. Tie li la unuan fojon ekkoniĝis kun la okcidenteŭropa kulturo kaj usona ĵaza muziko. Ambaŭ fascinoj firme spuris lian kreadon.
Dua mondmilito
Post eksplodo de la milito Tyrmand restis en Varsovio, sed post kelkaj semajnoj iris al Vilno, kie li rapide gajnis popularecon inter la tieaj rifuĝintoj. Tie ekkoniĝis kun ĵazo. Junie 1940 la urbon okupis Ruĝa Armeo. Tyrmand komencis unujaran kunlaboron kun komunista gazeto. Aŭtune 1940 ligis kontakton kun konspira sendependiga grupo. Aprile 1941 kun du kolegoj estis arestita de sovetia NKVD. Maje la triopo estis kondamnita al ok jaroj de mallibero pro aparteno al kontraŭsovetia organizaĵo. La 22-an de junio 1941 post atako de Germanio kontraŭ urbo Vilno li kun unu kolego sukcesis eskapi de frakasita per bomboj fervoja transporto kaj reveni al la urbo. Por eviti identigon kiel judo Tyrmand ricevis dokumentojn kun nomo de franca civitano kaj propravole anoncis sin por labori en Nazia Germanio, volante atingi Francion. Tie li laboris interalie kiel tradukisto, kelnero, fervoja laboristo kaj maristo. En tiu lasta rolo li provis trairi en 1944 al neŭtrala Svedio. De la germana ŝipo li fuĝis en norvega haveno Stavanger, estis tamen kaptita kaj kondukita al nazia koncentrejo en Norvegio - la koncentrejo Grini, proksime al Oslo. Tie li ĝisvivis finon de la Dua Mondmilito.
Elmigrado
En 1965 Tyrmand vojaĝis tra Eŭropo kaj Israelo (tie renkontiĝis kun la patrino). Komence de 1966 li vizitis Usonon. Unue li profitis stipendion de la Usona Departemento de Ŝtato atribuita al li kiel "signifa opinikrea figuro". Post kelkaj monatoj li decidis setliĝi. Komence publikigis en pariza Kultura, kaj rapide iĝis konata sur usona publicista scenejo. En la jaroj 1967-71 li kunlaboris kun la fama semajnrevuo The New Yorker, ankaŭ eldonis kolekton de eseoj: Dziennik amerykański (Usona taglibro) kaj Zapiski dyletanta (Notoj de diletanto). Dum la epoko de kontraŭkulturo kaj junulara ribelo Tyrmand montriĝis adepto de konservativaj valoroj, akre kontraŭstarante al maldekstrulaj tendencoj. Moto de lia verkado de tiu ĉi periodo estis la frazo: "Mi alvenis al Ameriko por defendi min mem kontraŭ ĝi mem". Li lekciis en State University of New York kaj Universitato Kolumbio.
En 1971 The New Yorker, kaj poste aliaj eldonejoj forĵetis lian pamfleton kontraŭ komunismo, poste eldonita kiel Civilizo de komunismo. Li ankaŭ konfliktiĝis kun Jerzy Giedroyc kaj ĉesis verki por lia Kultura. Tyrmand, konsiderante sin persekutata de "liberala kulturo", ligis kunlaboron kun konservativaj medioj. Li trafis al fondita de John A. Howard The Rockford Institute. En 1976 ili komencis eldoni monatrevuon Chronicles of Culture, kiu ĝis nun estas unu el la pli gravaj voĉoj de la usona konservatismo, ĝuste ĝia versio nomata paleokonservatismo. Li eldonis ankaŭ neregulan periodaĵon The Rockford Papers. En la 70-aj jaroj li denove redaktis Taglibron 1954 eldonante ĝin en 1980. La libro famiĝis inter elmigrantaro kaj en Pollando, kie ĝi cirkulis samizdate ĝis la unua oficiala apero en 1989 (ankoraŭ kun intervenoj de cenzuro).
Liaj opinioj en la 70-aj jaroj pliakriĝis. Li kritikis ĉefajn usonajn amaskomunikilojn kaj Holivudon, indikante detruon de la etoso de tradiciaj valoroj, kaj eĉ "pogromon kaj kulturan holokaŭston". En Pollando akuzata pri pornografio, en Usono riproĉis senmoraligon al Playboy.
Alternado (geometrio)
Riproĉigo de platonaj solidoj
La pluredroj estas donitaj kun iliaj figuroj de Coxeter-Dynkin. Ĉe la entutotranĉitaj formoj la ĉiuj speguloj estas aktivaj, do ĉiuj verticoj de la grafeo estas ringitaj. La alternado estas montrita per verticoj de la grafeo kiel ringoj kun truoj.
Leopold Tyrmand
Filmografio
Kiel aktoro:
Kiel scenariisto:
Alternado (geometrio)
Alternaj tranĉoj
Alterne edrotranĉita kuba kahelaro estas farita per alterna edrotranĉo. La operacio estas malproksime simila al operacioj de alternado kaj edrotranĉo.
Alterne edroverticotranĉita kuba kahelaro estas farita per alterna edroverticotranĉo. La operacio estas malproksime simila al operacioj de alternado kaj edroverticotranĉo.
Pli altaj dimensioj
La alternado povas esti aplikita al pli alte dimensiaj hiperpluredroj kaj kahelaroj, tamen ĝenerale plejparto de formoj ne povas esti misformigitaj por ke esti uniformaj. La malplenaĵoj kreitaj per la forigo de verticoj ĝenerale ne povas esti plenigita per uniformaj facetoj.
Hans Sachs
Hans SACHS [hans saks] (* la 5-an de novembro 1494 en Nürnberg, † la 19-an de januaro 1576 samloke) estis ŝufaristo, majstrokantisto kaj poeto.
La komponisto Richard Wagner faris el lia personeco unu el la ĉefaj protagonistoj de la opero Die Meistersinger von Nürnberg.
Vivo
Sachs frekventis ekde 1501 en sia patra urbo latinajn lernejojn vidante sian netaŭgecon por lernejĉeestado. El siaj lernejaj jaroj li nur konservis la interesegon pri skribitaĵoj kaj poeziaĵoj de la klasika antikveco kiel ankaŭ pri la intencoj de la humanistoj. En printempo 1509 li iĝis lernoknabo ĉe la teksisto Leonhard Nunnenbeck kiu paralele lernigis al li la arton pri majstrokantado. Post fino de du trejniĝaj jaroj Sachs komencis laborvojaĝi dum kvin jaroj tra Regensburg, Passau, Wels, Salzburg, Würzburg, Frankfurto ĉe Majno, Kolonjo, Aachen. Post reveno hejmen en 1516 li ne plu foriris disde Nurenbergo. En 1517 Sachs deklaritis majstro kaj nuptis en la 1.9.1519, la tagon de Sankta Egidio, la knabinon Kunigunde Kreuzer el Wendelstein.
La ĝis tiam naiva orientiĝo de la poemoj post Reformacio pli kaj pli akriĝis. Ĉar li jam en 1521 posedis verkojn de Marteno Lutero kaj en 1523 Sachs entuziasme laŭdis la reformanton per la poemo Die wittenbergisch Nachtigall. En 1524 li publikigis kvar prozajn dialogojn admirindajn kie li montriĝis raciema ano de la nova kredo lutera. En 1527 li havis problemojn pro rima kaj bilda prilaboro de la profetaĵoj de Joakimo el Fiore kiun Sachs eldonis kune kun Osiandro. Tie temis pri antaŭdiro pri la kolapso de papa regado. Kvankam la urbaj konsilantoj oficiale avertis lin li senhezite daŭrigis. Baldaŭ poste la urbo mem deklaris la akcepton de la luteranaĵoj - kaj sekve ankaŭ la porluteranaĵoj de Sachs pli kaj pli populariĝis.
Lia fekundeco poezia akompanis lian vivoĝojon. Krom el la impresoj gajnitaj dum la laborvojaĝjaroj kaj en bonstara Nurenbergo mem li ĉerpis ankaŭ el sia legemo ĝenerala. Li legis i.a. la Biblion, teologiajn traktatojn, tradukojn de romiaj kaj malnovgrekaj verkoj, novelojn italajn (precipe la verkon Dekamerono), kronikojn, vojaĝrakontojn. Sachs sukcesis kunmeti la impresojn kaj krei belon novan. En 1560 mortis la unua edzino; jam unu kaj duonan jaron poste li nuptis la 27 jaraĝan vidvinon Barbara Harscher kies belecon li ankaŭ poezie prezentis.
Graveco
Malmultajn jardekojn malantaŭ la morto de Sachs komenciĝis la t.n. scienca epoko de germanlingva poeziado kiu malpli ŝatis la stilon de Sachs. La tuto iĝis eĉ tre malhonorita pro la laudira neklereco de ilia kreinto, de nura ŝufaristo. Nur je la fino de la 18-a jarcento en la periodo de Sturm und Drang kaj sub la influo de la goeta poemo Hans Sachsens poetische Sendung (1776) iĝis renesanco kaj rekompreno de la verkoj de Sachs. Memkompreneble li tiam de tempo al tempo eĉ troigite laŭditis de kelkaj.
En lia naskiĝurbo starigitis monumento por li kaj la 400-a datreveno naskiĝtaga (1894) festitis en tuta Germanujo. Lia naiva freŝeco, la bona humuro, la konfidindeco, la burleskeco ankaŭ plaĉis kaj plaĉis ĉiam, dume lia tragediista flanko ofte ne komprenatas.
Li inventis novan melodian stilon, i.a. la arĝentan melodion. Liaj majstraj kantoj ĉiam modelis. Li gravis ankaŭ pro siaj prelegpoemoj kun speciala rimformo. Sachs ofte traktis la saman aferon diversĝenre. Ofte li simple versigis ĵus legitajn aferojn. Nurenbergon la belan urbon li laŭdis per la verketo Lobspruch (1530).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 17. Leipzig 1909, p. 365-367 kio relegeblas interrete tie ĉi.
Hejma perforto
Hejma perforto, hejma violento, familia violento aŭ familiperforto, estas modelo de konduto kiu implikas perforton aŭ alian fitraktadon de unu persono kontraŭ alia en hejma kunteksto, kiel ekzemple en geedziĝo aŭ kunvivado. Ĝi povas esti nomita intimpartnera perforto kiam transigita fare de edzo aŭ partnero en intima rilato kontraŭ la alia geedzo aŭ partnero, kaj povas okazi en aliseksemaj aŭ sam-seksemaj rilatoj, aŭ inter iamaj geedzoj aŭ partneroj. Hejma perforto ankaŭ povas impliki perforton kontraŭ infanoj, gepatroj, aŭ maljunuloj, kaj escepte povas esti farita por mem-defendo. Ĝi prenas kelkajn formojn, inkluzive de fizika, parola, emocia, ekonomia, religia, genera, kaj seksa misuzo, kiu povas intervali de subtilaj, trudaj formoj ĝis edzeca seksperforto kaj ĝis perforta fizika fitraktado kiel ekzemple sufokado, batado, ina genitala kripligo kaj acidĵetado kiu rezultas ofte en deformado aŭ morto. Hejmaj murdoj inkludas ŝtonumon, bruligon de novedzino, honormurdojn, kaj dommortigojn.
Tutmonde, la viktimoj de hejma perforto estas ĉefe virinoj, kaj virinoj plej ofte travivas pli severajn formojn de perforto. En kelkaj landoj, hejma perforto ofte estas vidita kiel pravigita, precipe en kazoj de fakta aŭ ŝajna malfideleco sur la parto de la virino, kaj estas laŭleĝe permesita. Esplorado establis ke tie ekzistas rekta kaj signifa korelacio inter la nivelo en la lando de seksegaleco kaj proporcioj de hejma perforto. Foje viroj povas uzi intimpartneran violenton kiel memdefendo. Hejma perforto estas inter la plej subraportitaj krimoj tutmonde kaj por viroj kaj por virinoj. Pro sociaj antaŭjuĝoj koncerne masklan ĉikanadon, viroj renkontas pliigitan verŝajnecon esti preteratentitaj fare de sanlaboristoj.
Hejma perforto okazas kiam la misuzanto kredas ke fitraktado estas rajto, akceptebla, pravigita, aŭ supozeble ne raportita. Ĝi povas produkti intergeneraciajn ciklojn de fitraktado en infanoj kaj aliaj familianoj, kiuj povas senti ke tia perforto estas akceptebla aŭ tolerita. Tre malmultaj homoj rekonas sin kiel misuzantoj aŭ viktimoj ĉar ili povas konsideri siajn travivaĵojn familiaj konfliktoj kiuj forlasis kontrolon. Konscio, percepto, difino kaj dokumentado de hejma perforto devias vaste de lando al lando. Hejma perforto ofte okazas en la kunteksto de devigita geedzeco aŭ infana geedzeco.
En maltrankvilaj rilatoj, povas ekzisti ciklo de fitraktado dum kiu streĉitecoj pliiĝas kaj perfortago estas farita, sekvita antaŭ periodo de repaciĝo kaj trankvilo. Viktimoj de hejma perforto povas esti kaptitaj en hejmaj furiozaj situacioj tra izoliteco, troa potenco kaj kontrolo, kultura akcepto, manko de financaj resursoj, timo, honto, aŭ por protekti infanojn. Kiel rezulto de fitraktado, viktimoj povas travivi fizikajn handikapojn, disregulitan agreson, konstantajn sanproblemojn, mensmalsanon, limigitan financadon, kaj malbonan kapablon krei sanajn rilatojn. Viktimoj povas travivi severajn psikologiajn malsanojn, kiel ekzemple posttraŭmata streĉa perturbo. Infanoj kiuj vivas en domanaro kun perforto ofte montras psikologiajn problemojn de frua aĝo, kiel ekzemple evitado, hiperatentemo ĝis minacoj, kaj disregulita agreso kiuj povas kontribui al substitua traŭmatigo.
Tronchoy (Yonne)
Tronchoy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 157 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Tronchoy etendiĝas sur 6.59 km², kaj havis 157 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 24 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Tribut, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Tronchoy apartenas al la kantono de Flogny-la-Chapelle, kies ĉefurbo estas Flogny-la-Chapelle. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Písečná (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
Koloniigon de le regiono apud supra Divoká Orlice organizis sinjoroj "el Zebín", kiuj en sia blazono havis trumpeton. Sed jam antaŭ ili en la regionon venis ciriakoj kaj fondis sian monaĥejon en Klášterec nad Orlicí. Interesoj de ambaŭ koloniistoj kontraŭstaris kaj la kverelon devis decidi episkopo Tobiáš el Bechyně, kiu al nekonata sinjoro malpermesis iam en la jaroj 1279 - 1290 konstrui burgon sur teritorio apartenanta al la monaĥejo. Estas opinio, ke temis pri burgo Vejrov en Nekoř kaj pri iu sinjoro el familiaro de Zebín. Tiu sinjoro poste kun siaj aktivaĵoj retiriĝis sur maldekstran flankon de Divoká Orlice kaj konstruigis novan burgon sur monteto super Písečná kaj tiu onidire akceptis en germana formo nomon de la vilaĝo Písečná, do Sandbach, kiu baldaŭ transformiĝis en ĉeĥan varion Žampach.
Alia teorio pri tiuj eventoj estas, ke la nekonata sinjoro konstruigis burgon Geiersberk (Kyšperk), ĉar Geiersberg en germanaj dialektoj signifas Gufburgon (malnovceĥe Vejrov). Žampach laŭ tiu ĉi teorio ekestis sendepende de tiuj eventoj, verŝajne pli frue ol la vilaĝo Písečná. Sed pri rilatoj de nomoj Sandbach - Písečná - Žampach tamen ne estas duboj.
En la unua kvarono de 14-a jarcento sinjoroj el Žampach pli ol pri disvolvo de la sinjorejo zorgis pri rabado en vasta ĉirkaŭaĵo de la burgo. Konata en tiu agado estis ĉefe Petr el Žampach.
En la jaro 1324 donis reĝo Jan Lucemburský la burgon kiel garantiaĵon al Jindřich pli juna el Lipá, la plej alta arkmarŝalo de Ĉeĥa reĝolando. Dum lia regado disvolviĝadis tuta regiono kaj ekestadis novaj vilaĝoj. Li zorgis ankaŭ pri spirita savo de siaj subuloj kaj konstruigis en Písečná preĝejon. Iam post la jaro 1346 akiris la burgon kiel garantiaĵon Jan Pancíř el Smojno. Li apartenis al eta nobelularo kaj devis iel enspezadi. Li provis soldatservadon ĉe Karolo la 4-a, kie famiĝis per sia braveco. Sed pli poste, kiel posedanto de la burgo Žampach li fariĝis timiga rabisto. Tion ne povis akcepti Karolo la 4-a. En la jaro 1356 li kun sia militistaro konkeris Žampach, sinjoron Jan Pancíř el Smojno kaptis kaj pendigis lin. Post ekzekuto la reĝo donacis burgon al Čeněk el Potštejn.
Fine de la 14-a jarcento suferigis la regionon pesto. Mortis ĉirkaŭ 15% da loĝantoj, multaj bienoj restis forlasitaj kaj ekonomia situacio estis malbona. Sekvis husanaj militoj kaj la regiono nebone prosperis ankaŭ fine de la 15-a jarcento. En la jaro 1513 devis Jan el Žampach pro ŝuldoj la burgon garantiigi. La ŝuldon pagis nur lia filo Zdeněk en la jaro 1539, kiam estis Žampach jam tre dezertiĝinta. En la jaro 1574 aĉetis la sinjorejon Adam Bukovský el Hustířany. La burgon forlasis kaj konstruigis sub ĝi novan fortikaĵeton. Post lia morto la posedantoj ŝanĝiĝis relative rapide, ĝis en la jaro 1633 akiris ĝin jezuitoj, kiuj administris ĝin ĝis nuligo de la ordeno en la jaro 1773 de imperiestro Jozefo la 2-a.
Dum la tridekjara milito Písečná ege suferis. En la jaro 1630 okazis en la regiono granda pesto. En la sekvanta jaro venis al Žampach imperiestraj soldatoj kaj forŝtelis ĉiujn valoraĵojn: perlojn, arĝentaĵojn, oraĵojn, vestojn, preĝejajn robojn, manĝaĵojn, ĉevalinojn, ĉevalidojn ktp. En la jaro 1639 venis al Žampach svedoj kaj la superularo devis pagi elaĉetmonon 406 guldenojn. En la jaro 1648 venis denove imperiestra militistaro kaj elrabis la vilaĝojn eĉ dufoje. Post la milito restis en Písečná nur 109 loĝantojn.
Post nuligo de jezuita ordeno posedantoj de la sinjorejo denove rapide ŝanĝiĝis. En la jaro 1848 estis feŭdaj devoj de subuloj nuligitaj, sed ili devis el feŭdaj rilatoj elligiĝi, do pagi sumojn egalajn al dekdujara profito. Per rompo de feŭdaj rilatoj rompiĝis ankaŭ rilatoj de Písečná al Žampach kaj graviĝis rilatoj al urbo Žamberk. Temis ne nur pri administraj rilatoj, sed ankaŭ rilatoj ekonomiaj, ĉar en tiea industrio multaj homoj el Písečná trovadis laboron por sia vivtenado.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Katarino estas rememorata jam en tempoj de imperiestro Karolo la 4-a. Kiel jam dirite fondis ĝin Jindřich pli juna el Lipá. El masonita kirko konserviĝis gotika presbiterejo. Verŝajne en la jaro 1716 estis al ĝi alkonstruita nova navo kaj en la jaro 1782 ankoraŭ okcidenta fronto kun turo. Longa presbiterejo estis dividita per apartiga muro kaj en orienta parto aranĝita sakristio kaj en la dua etaĝo kamero. La antaŭa presbiterejo estis volbita barele kun segmentoj, sur maldekstra flanko estas negranda gotika sankta ŝranko. Oblonga navo estas volbita per kvin kampoj de barela volbo en zonoj.
La ĉefaltaro estas rokoka proksimume el la jaro 1760, statuoj estis skulptiste rekreitaj en la jaro 1878 kaj en la sama jaro estis enmetita nova bildo de Sankta Katarino de J. Umlauf. La predikejo, origine el la sama jaro kiel la ĉefaltaro estis nove aranĝita en la jaro 1870. Flankaj altaroj estis anstataŭigitaj per modernaj statuoj. Bildoj el ili, de J. Umlauf, estas deponitaj en paroĥestrejo. Ŝtona baptujo estas baroka el la duono de 18-a jarcento. Ekstere sur muroj de la presbiterejo estas figuraj tomboŝtonoj el la fino de 16-a jarcento kaj tri surskribaj tomboŝtonoj el la dua duono de 18-a jarcento.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo estas baroka el la jaro 1726, simpla, oblonga, duetaĝa. Interne estas portreto de kavaliro Burián Bukovský el Hustířany el la dua duono de 16-a jarcento, fera glavo kaj peco de maŝkiraso.
Cornillon
Cornillon povas interalie rilati al
Š
Šš (s kun hačeko) estas litero de latina alfabeto, uzata en slavaj, baltaj kaj kelkaj aliaj lingvoj. Ĝi signifas la sonon ŝ (laŭ IPA [ʃ]).
Deveno de litero
Šš devenas de litero Ss de klasika latina alfabeto kaj estas kreita per aldono de supersigno (ˇ) (haĉeko). Same, kiel literoj Čč, Žž kaj Řř, Šš estis enkondukita de ĉeĥa reformisto Jan Hus en sia verko De Ortographia Bohemica (1412). Unue la litero havis punkton (•) anstataŭ haĉekon. Ĉar punktetoj super la literoj Cc, Ss, Zz estis malbone videblaj, en mezo de 15-a jarcento supersigno punkto estis substituita per haĉeko.
Historio de disvastiĝo
Ekde 19-a jarcento ĉeĥaj literoj kun haĉekoj komencis esti uzataj en kodifitaj alfabetoj de diversaj naciaj "malgrandaj" lingvoj, kiuj pli frue ne havis siajn proprajn alfabetojn kaj uzis diversajn skribsistemojn bazitaj je latinaj alfabetoj de "pli grandaj lingvoj" (la germana, la hungara ktp.), kio ofte estis konektita kun tiutempa politika situacio en Eŭropo.