cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krispakresta garolo
Aspekto
La voĉo estas laŭta, grej, graa, grej-grej-grej, foje ripetita 8-10 fojojn. Ili sonas simile al korvoj.
Disvastiĝo
Krispakrestaj garoloj estas indiĝenaj de Sudameriko, pli precize de la ekoregionoj nomitaj Cerado de centra kaj suda kaj Kaatingo de nordorienta Brazilo. Sudoriente de la Amazona Baseno, tiu neotropisa specio loĝas en la regionoj apudaj al la nordokcidenta Cerado. Okcidente ili loĝas ĉe la rivero Guapore en Brazilo kaj Bolivio. En sudorienta Amazono, la nordenaj riveroj kiuj limas la teritorion estas la Tapajozo okcidente, la Ŝinguo oriente kaj la sistemo de la Aragvajo kaj Tocantins. La teritorio pluas orienten kaj suden tra la Cerado. La teritorio de la riversistemsoj estas nur la alta parto de la basenoj. Ili troviĝas ankaŭ en plej norda Paragvajo. Kune ili estas limigita de la etendo de la habitato, sed kie ĝi disponeblas, ili ne estas raraj. Ekzemple, ili estas la plej komune vidata korvedo en la Nacia Parko Serra do Cipó.
Tiu garolo ne estas konsiderata minacata specio de la IUCN, kaj fakte ili estas nune etendigantaj sian teritorion. Tamen la teritoria amplekso estas nur provizora kaj la populacioj povus ankoraŭ malaperi el iamaj teritorioj.
Kutimoj
Ili vivas en grupoj de 6 al 12 individuoj, moviĝantaj tra manĝolokoj dumtage. Ili eliras el lokoj por eviti predantoj. Tiu birdo estas ĉiomanĝanta, kiu manĝas preskaŭ ĉion, inklude ovojn kaj idojn de aliaj birdoj, insektojn, artropodojn kaj etajn vertebrulojn kiel gekojn. Ili ŝatas ankaŭ nuksojn de palmo kaj plaĉas al ili ĉefe semoj de la indiĝena Inga laurina kaj la fruktoj de la enmetita Umbrelarbo (Schefflera actinophylla). Oni observis la Krispokrestajn garolojn ankaŭ frumatene manĝantajn en arbo Kariokaro (Caryocar brasiliense) kie ili manĝis nektaron kaj eble senvertebrulojn kiuj vizitas la ĉefe noktajn florojn de tiu planto.
Ross-Dependejo
Ross Dependejo aŭ Ross Dependaĵo (Ross Dependency) estas regiono de Antarkto difinita de sektoro originanta en la Suda Poluso, pasante laŭlonge de longitudoj 160° oriente al 150° okcidente, kaj fine ĉe latitudo 60° suda. Ĝi estas postulita de Novzelando. Ĉar la Antarkta Traktato ekvalidiĝis en 1961, kies Artikolo IV asertas: "Neniu ago aŭ aktiveco okazanta dum ĉi Traktato validos konstitutos bazon por aserti, subteni aŭ malakcepti postulon al teritoria suvereneco en Antarkto aŭ krej ajnan rajton de suvereneco en Antarkto," plej landoj ne agnoskas teritorian postulon en Antarkto.
Tiu Dependejo prenis sian nomon el Sir James Clark Ross, kiu malkovris la Ross Maron, kaj inkludas partojn de Viktoria Lando, kaj plej el la Ross Glacitavolo. Ankaŭ la Insulo Ross, la Balleny-insuloj kaj la malgranda Insulo Scott formas parton de la Dependejo, same kiel la glaci-kovrita insulo Roosevelt.
(16329) 3255 T-2
(16329) 3255 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Gabriele Münter
Gabriele MÜNTER (naskiĝinta en la 19-a de februaro 1877 en Berlino, mortinta en la 19-a de majo 1962 en Murnau) estis germana pentristino.
Vivo
Ŝia edukado estis sub la influo de pionira spirito kaj liberecvolemo de riĉaj german-usonaj gepatroj kiuj ege subtenis ŝian pentran ŝatokupon. Post la frua morto de ili, privata desegnotrejnado en Düsseldorf kaj dujara restado en Usono ŝi transloĝigis en 1901 Munkenon.
Ĉar virinoj tiutempe apenaŭ estis akceptitaj ĉe artaj akademioj, Münter aliĝis al la "Phalanx"-lernejo de Vasilij Kandinskij, kiu ne nur fariĝis ŝia instruisto sed ankaŭ ŝia amanto. "Dependas multe de vi. Vi ne povas ĉion sed nur per vi mi povas akiri vere grandon": tiuj vortoj li skribis al ŝi en oktobro 1905, kiam li ankoraŭ havis alian edzinon sed estis jam promesinta nupton al Münter.
De 1915-20 Münter vivis en Skandinavio por esti pli proksima de Kandinsky, kiu antaŭ la militeksplodo transloĝiĝis Ruslandon. En 1917 li senkomente forlasis ŝian biografion. Pri lia dua geedziĝo en 1917 Münter lernis nur jarojn poste. Tion ŝi priskribis jene: "Ĉe mi senteblas surŝutita sablo, cindro, kvazaŭ estu kuŝiĝinta ties dika tavolo sur mian vivon kaj miajn sentojn. Nepre venu iu por forgrati kaj ŝovele forpreni la tuton."
Ekde 1929 ŝi vivis kun la arthistoriisto Johannes Eichner. Dum la nazia tempo ŝi ne rajtis elmontradi. La iama avangardanino kaj pionirino de moderna arto ne antaŭ 1949 - kiel 72-jaraĝulino - povas denove prezenti sian verkaron al la publiko, okaze de la memorigekspozicio "Der Blaue Reiter in München". Per sekvintaj ekspozicioj ŝi sukcesis finfine eltreti el la ombro de la kunlaboro kun Kandinsky. Ankoraŭ en 1926 ŝi seniluziiĝinte estis konstatinta: "Ĉe multaj mi nur estis aldonaĵo superflua de Kandinsky. Ke virino ja povas havi aŭtentikan talenton kaj povas esti kreiva homo, ofte forgesatas."
Luca Matranga
Luca MATRANGA (en albana lingvo Lekë Matrënga, 1567 en Piana degli Albanesi en Sicilio; 1619) estis katolika pastro el albana origino. Publikigante mallongan katekismon en la albana lingvo en 1592 Matrënga iĝis fama en la albanaj literaturo, lingvo kaj historio, ĉar lia laboro estas la unua verko en la Toska dialekto.
Luca Matranga ĉeestis inter 1582 kaj 1587 la Grekan Kolegion en Romo, tiutempe la plej katolikaj pastroj iris al la bizanca rito por ilia edukado. En 1591 estis ordenita pastro. Dek jarojn poste li estis okupata kiel pastro en Piana degli Albanesi. Li mortis kiel pastro en sia hejmurbo.
Carlos Porto Carreiro
Carlos Porto CARREIRO /'kaRlŭz 'poRtŭ ka'Rejrŭ/, (1865–1932) estis brazila poeto, gimnaziestro en Recifo, kaj tradukisto. Li apogis Esperanton en frua 20-a jarcento. Lia filo Luiz da Costa Porto Carreiro Neto fariĝis grava esperantisto kaj Akademiano.
Gorinchem
[[Media:Nl-Gorinchem.ogg|Gorinchem]] plejofte prononcata kaj kelkfoje ankaŭ skribata kiel Gorcum aŭ Gorkum [ĤOrkem], urbo (kun urborajtoj) kaj municipo en la nederlanda provinco Sud-Holando. Sur areo de 22,01 km² (de kiu 3,23 km² estas akvo) loĝis 34 266 homoj je la 1-a de julio 2006. Dalem ankaŭ apartenas al la municipo Gorinchem. En la centro de Gorinchem situas la bone konservita fortikaĵourbo.
Situo
Gorinchem situas ĉe la rivero Boven Merwede je la transa flanko de Woudrichem.
Sulfata akvo
Arkitekturo - Betono - Akvo - Agresiva akvo
Almáskeresztúr
Almáskeresztúr [almAŝkerestUr] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Almáskeresztúr situas en valo de rojo, fine de longa sakovojo.
(18807) 1999 JL85
(18807) 1999 JL85 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Almáskeresztúr
Historio
En Almáskeresztúr migra poŝto servas.
Komunumoj pri almás (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin en Bălan (Sălaj)!
Akvocervo
La akvocervo (Cervus unicolor) el la ordo de parhufuloj kaj familio de cervedoj estas trovebla en Junano, Siĉuano, Hunano, Gŭangŝjio, Gŭangdongo, kaj Tajvano de Ĉinio, kaj ankaŭ en Hindio, Srilanko, Hindoĉina Duoninsulo, Indonezio kaj Filipinoj.
Vivejo kaj kutimaro
Tiu orientalisa cervo vivas en arbaroj kaj herbejoj kun dissemitaj arboj. Ĝi ne havas fiksan loĝejon, malofte iras al loko malproksime de akvofonto. Kvankam ĝi estas foje videbla en frumateno aŭ vespera krepusko, ĝi tamen aktivadas, manĝas kaj trinkas ĉefe nokte. Ĝi tage ripozas en arbaro aŭ ŝirmejo. Ĝi manĝas ĉefe herbojn, precipe junajn herbojn proksime al akvofonto, kaj ankaŭ arbofoliojn, ĝermojn kaj sovaĝajn fruktojn. Iafoje ĝi manĝas plantidojn de rizo kaj batato. La akvocervo ŝatas vadi en ŝlimo tutjare, precipe antaŭ kaj dum la pariĝa tempo. Eĉ en frosta vintro, ĝi ankoraŭ ofte kuŝas en malprofunda akvo. Ĝi estas saĝa kaj singardema, havas akran flaradon kaj kuras rapide. Krom homoj, ankaŭ tigroj, leopardoj kaj ŝkaloj estas ĝiaj naturaj malamikoj. Antaŭ pariĝo la vircevo okupas spacon kaj per blekado allogas al si 6-8 cervinojn. Al la aliaj vircervoj estas malpermesite eniri tiun spacon. La vircervo vivas kune kun cervinoj nur en la pariĝa tempo. Post la pariĝa tempo, la vircervo forlasas la cervinojn kj denove komencas vivi sola. Kaj la cervinoj vivas kune kun siaj idoj.
Karesmo
Karesmo estas fasto de la kristana jaro, komencante post karnavalo ĉe la Merkredo de la cindroj kaj finante ĉe Pasko. Ĝi do daŭras la kvardek tagojn antaŭ Pasko, nenombrante la dimanĉojn (ĉar ĉiu dimanĉo estas festo de la reviviĝo de Kristo, kaj do ne povas esti fastotago). La dimanĉoj de Karesmo do ne estas nombrigataj kiel tagoj de la kvardektaga fasto, ili tamen estas tagoj en la sezono de Karesmo.
Ĝi memorigas pri samtempa fastado de Jesuo en dezerto antaŭ ekprediki.
Iuj kristanoj kredas ke tiu sezono preparas la Kristanojn por la Pasko, per la fasto kaj la preĝo, por ke ĉiuj povu festi Paskon en bona rilato kun Dio. Sed aliaj kristanoj kredas la jenan biblian skribaĵon, kiu implikas ke per la Pasko mem (t.e. la morto kaj reviviĝo de Kristo), kaj ne per fastado/preĝado, oni povas havi bonan rilaton kun Dio:
"'ni, estante malamikoj, estas repacigitaj kun Dio per la morto de Lia Filo' (de Romanoj 5)"
La liturgia koloro por Karesmo estas la purpuro.
En kristanaj landoj, la vorto "karesmo" estas foje ankaŭ uzata de la islamanoj por signi sian fastomonaton Ramadano.
Karesmo en Panamo
La plimulto de la panama popolo estas katolika. Post la karnavalo, la katolika eklezio festas karesmon, kiu estas kvardek-taga periodo de spirita preparo por la Sankta Semajno. En Panamo, karesmo estas bona tempo por vendistoj de fiŝoj kaj aliaj mar-viandoj, ĉar ĉiu vendrede, laŭ tutmonda katolika tradicio, multaj preferas ne manĝi bovan viandon, kiu kutime estas la plej ofte manĝata viando en Panamo. (La oficiala malpermeso eklezia nuliĝis antaŭlonge.)
La Katolika Eklezio petas al la kredantoj, ke ili faru personan oferon je ĉiu vendredo dum la karesmo. La nuntempa Eklezio ofte klarigas, ke tiu ofero ne nepre devas esti la manĝado de fiŝo (kiu certe estas bon-gusta kaj sana viando) aŭ eĉ la ne-manĝado de bova viando: la ofero povas esti alia afero laŭ ĉiu persono.
Sed la tradicio plu daŭras kaj la vendreda manĝado de bova viando dum karesmo plu estas anstataŭata de la manĝado de fiŝo.
Nacia Parko Liuva Ebenaĵo
La Nacia Parko Liuva Ebenaĵo situas en la Okcidenta Provinco en Zambio, okcidente de la inundebenaĵo Baroco ĉe la rivero Zambezi proksime al la landlimo kun Angolo.
Historio
Ĝi estis deklarita ĉasrezervejo de Barocolando fare de la reĝo Levanika, en la 19-a jarcento, kaj iĝis nacia parko en 1972.
Loko kaj aliro
La parko havas nek ŝoseon nek servojn, kaj situantas en unu el la plej foraj kaj malplej loĝataj areoj de la lando. Plej proksima setlejo estas la malgranda urbo Kalabo, je ĉirkaŭ 40 km sude, kiu normale povas esti atingita nur el la provinca ĉefurbo Mongu danke al padoj kaj ponta pramo super la Zambezi. Vizitantoj bezonas ĉiuterenan veturilon, kaj esti komplete memsufiĉaj. Estas kampadejo en Kalabo, sed ne estas gastejoj aŭ aliaj servoj en la parko. Kiel sekvo de ĉio tio ĝi estas rare vizitata; laŭ la gvidilo Bradt por Zambio, ĝi ricevis nur 50 vizitantojn en 2000 kaj 121 en 2002.
Ascao (metroo de Madrido)
Ascao estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la samnoma strato, en kvartalo Pueblo Nuevo, distrikto Ciudad Lineal.
Nacia Parko Liuva Ebenaĵo
Naturo
Ĉefaj predantoj troviĝantaj tie estas hienoj kaj leonoj, unu el kiuj estas la fama leonino konata kiel Lady Liuwa (Sinjorino Liuva). Post filmo fare de National Geographic pri ŝi, homoj el tuta mondo sekvis ŝian konduton por formi novan idaron, kaj eĉ oni formis fejsbukan komunumon.
29568 Gobbi-Belcredi
29568 Gobbi-Belcredi estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Gerolamo Gobbi-Belcredi (1820–1899), kiu estis studento ĉe la observatorio de Modeno dum 1841 - 1848. Li observis kometojn kaj asteroidojn kaj kalkulis ties orbitojn. Li fariĝis profesoro pri fiziko ĉe la Universitato de Ĝenovo kaj de Parmo kaj pli malfrue profesoro pri geodezio ĉe la Universitato de Pavio
Erich Heckel
Erich HECKEL (naskiĝinta la en Döbeln, mortinta la  en Radolfzell am Bodensee) estis germana pentristo kaj grafikisto, kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de la germana Ekspresionismo. Li anis ĉe Berlina secesio.
Vivo kaj agado
Heckel studis en Dresdeno arkitekturon. Tiel li ankaŭ fondis en 1905 kune kun Ernst Ludwig Kirchner, Fritz Bleyl kaj Karl Schmidt-Rottluff la grupon Die Brücke. Kiel Vincent van Gogh kaj aliaj faŭvistoj - kiuj al Heckel estis modeldonaj - li pentris la verkojn per helaj kaj puraj koloroj. Liaj motivoj estis preferite nudulojn, portretojn kaj pejzaĝojn. Temo ĉiam revenante estis la mondo de la cirko.
En 1911 li transloĝiĝis al Berlino, kie la pentromaniero lia iĝis pli geometria, la kompozicia arto pli malronda kaj severa - kaj la koloraro pli malhela. Post malfondo de Die Brücke (1913) liaj verkoj perdis dramecon. De 1915 ĝis 1918 li soldatis en Flandrujo.
Post la Unua mondmilito li revenis al Berlino kaj vojaĝis la sekvintajn jarojn tra Germanio, Italio kaj Franclando. De la nazioj li estis ege malŝatita; tial li vivis ekde 1944 ĉe la Konstanca lago, najbare al Otto Dix en Gaifenhofen-Hemmenhofen. Inter 1949 kaj 1955 li profesoris ĉe la Artoakademio de Karlsruhe.
Krom pentraĵoj li postlasis multon da ligna gravuraĵoj, litrografioj kaj akvafortojn.
Komunumoj de Oise
Jen listo de la 693 komunumoj de la franca departemento Oise, laŭalfabete. (CAB) Kunurba komunumo de Beauvais, kreita en 2004.
John Wesley Hyatt
John Wesley Hyatt (1837-1920) usona presisto, industriisto, elpensisto kaj kemiisto konata pro la simpligo en la procezo pri produktado je la celuloido, la unua industrie artefarita plasto, iu miksaĵo de piroksilino, kamforo, alkoholo, celuloza nitrato, paperpulpo kaj lignero. Dum enketo pri serĉo de anstataŭaĵo de eburo por produktado de bilardbaloj, li plenumis eksperimentojn kiuj rezultis en la fabrikado de la celuloido. En 1914, li estis premiita per la Medalo Perkin, donita al usonloĝanta kemiisto pro "ennovaĵoj en aplikata kemio, rezulte de ekstreme forta komerca disvolvigo".
Vivo
Li estis filo de John Wesley Hyatt (1794-1871) kaj komencis labori kiel presisto kiam li estis nur 16-jara. Pli malfrue, li iĝis inventisto kaj ricevis plurajn centojn da patentoj. Helpata de sia frato Jesaja, li eksperimentis la parkezinon, iu malmoligita formo de nitrocelulozo, dum esplorado por anstataŭajo de eburo por produktado de la bilardbaloj.
La parkezino estis inventita de la angla metalurgiisto kaj kemiisto Alexander Parkes (1813-1890), en 1862, kaj estas konsiderata la unua vera plasto, kvankam ĝi ne estis bonsukcesa kiel komerca kaj industria produkto. Likva nitrocelulozo aŭ kolodio estis uzata en fotografio kaj kreita ĉirkaŭ 1851 de alia angla inventisto nomata Frederick Scott Archer (1813-1857). Ĝi ankaŭ estis vaste uzata kiel rapidseka tavolo por protektado de la fingropintoj de la presistoj.
La rezulto estis la komerce disponebla rimedo por produktado de solida, stabila nitrocelulozo, kiun li patentigis en Usono, en 1869, kiel celuloido. En 1870, Hyatt kreis la "Albany Dental Plate Company" por produkti interalie bilardbalojn, falsdentarojn kaj pianklavarojn. La "Kompanio pri fabrikado de Celuloido" de Hyatt, establiĝis en Albany, Nov-Jorkio, en 1872, kaj translokiĝis al Newark (Nov-Ĵerzejo), en la sekvanta jaro.
Paralele, iu tria angla inventisto, Daniel Spill (1832-1887) sendepende disvolvis la saman produkton kiu estis patentigita kiel "ksilonito". Pli malfrue Spill persekutis Hyatt-on en serio da altkostaj procezkazoj inter 1877 kaj 1884. La eventuala decido estis ke la vera inventisto de la celuloido estis Alexander Parkes, sed ĉiuj aliaj povus daŭre produkti ilin, inklude de Hyatt.
Li ankaŭ inventis la filtrilon de Hyatt, iu rimedo por kemie purigi la kurantan akvon, ian sukerkan-muelilon tre superan al la antaŭaj uzitaj kaj kudro-maŝinon por produktado de maŝin-rimenoj. La celuloido estas pli konata pro ĝia uzo kiel maldikaj film-tavoloj uzataj en fotografioj kaj kinematiko, kvankam la bruligebleco de la celuloido kondukis al ĝia anstataŭado je aliaj plastoj ĵus malkovritaj por ĉi tiu kaj aliaj aplikoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Nitrocellulose-2D-skeletal.png| Nitrocelulozo Camphor_structure.png| Kamforo Cellulose_acetate.svg| Celuloza acetato Pikrins%C3%A4ure.svg| Pikrata acido Trinitrotoluene.svg| TNT </Gallery>
Malsaturita akvo
Akvo povas esti malsaturita artefarite per akvomoligilo.
Mulanje
Mulanje estas urbo en sudo de Malavio. Ĝi situas en landlimo de Mozambiko, proksime de la Montaro Mulanje. En 2008, Mulanje havis 20 870 loĝantojn.
Franc-kreolaj lingvoj
Franc-kreola lingvo, Franca kreolo, aŭ Franc-bazita kreola lingvo, estas kreola lingvo (kontakta lingvo kun indiĝenaj parolantoj) por kio la franca lingvo estas la liveranto de vortotrezoro. Plej ofte tiu vortotrezoristo ne estas la moderna franca sed anstataŭe la kojneo de la franca de la 17-a jarcento el Parizo, el la francatlantikaj havenoj kaj el la tiam novaj francaj kolonioj. Franc-kreolaj lingvoj estas parolataj indiĝene de milionoj da personoj tutmonde, ĉefe en Ameriko kaj en la insularoj tra la Hindia Oceano. Estas ankaŭ francaj piĝinaj lingvoj, nome kontaktaj lingvoj kiuj ne havas indiĝenajn parolantojn.
Tiuj kontaktaj lingvoj ne estu konfuzataj kun la nuntempaj (ne-kreolaj) franc-lingvaj variantoj parolataj transmare en, por ekzemplo, Kanado (ĉefe en Kebekio kaj en Marprovincoj), en kanadpreriaj provincoj, Luiziano, norda Nov-Anglio (Majno, Nov-Hampŝiro, kaj Vermonto). La Haitia kreola lingvo estas la plej amplekse parolata kreolo influita de la franca lingvo.
David Burljuk
David Davidoviĉ Burljuk (Давид Давидович Бурлюк) (naskiĝis en Riabuŝkij (ĉe Lebedin, Ukrainio) en Ĥarkova Gubernio de la Rusa Imperio, mortis  en Novjorko) estis ruslingva poeto, artisto, publicisto kaj libroilustristo asociita kun futurisma kaj nov-primitivisma movadoj. Burljuk ofte estas rigardata kiel "la patro de rusa Futurismo".
Upupedoj
La Upupo (Upupa epops) apartenas al la sama ordo koracioformaj birdoj de multkoloraj brilaj birdoj kiel abelmanĝuloj, alcionoj kaj koracioj spite ke ĝi ne montras tiom brilajn kolorojn. Estas la ununura specio de siaj genro kaj familio. En la taksonomio de Sibley aperas tiu ĉi specio kiel ununura specio eĉ de ordo nome Upupoformaj diferenca de Koracioformaj.
Aspekto
La tuta birdo estas roz-brunkolora, sed ĝi havas en la flugiloj kaj vosto klare diferencigitajn larĝajn nigrajn kaj blankajn striojn. Krome la krestaj plumoj finiĝas en nigraj pintoj. Danke al tiuj nigraj kaj blankaj partoj ĝi estas tute nekonfuzebla kaj dumfluge kaj surgrunde. La beko estas longa, mallarĝa kaj iom kurba por eniri insektajn truojn. Ĝia longo estas pli-malpli kiel la parencaj koracio aŭ abelmanĝulo, tio estas iom malpli ol 30 cm, precize de 25 al 29 cm kun enverguro de 44 al 48 cm.
Vivmaniero
La vivmedio de la upupo estas terkulturita kamparo, malfermaj arbaroj, arbededoj, herbejoj ktp. Por vintro ĝi serĉas pli malfermajn zonojn. Por nestoj ĝi uzas truojn en malnovaj arboj, rokaj muregoj ktp.
Moroj
Ili flugas laŭonde iome suprenirante per malfortaj flugilfrapoj, iome malsuprenirante kaj denove suprenirante. Ili marŝas piedirante per unu piedo post la alia sensalte. Tiel ili estas ofte surgrunde, serĉante manĝaĵon (insektoj, vermoj, lumbrikoj, larvoj ktp.); tiu ĉi specio estas la natura predanto de la Pina procesio-papilio. Dum tiu atendado la voĉo de la upupo konsistas el tri rapidaj silaboj hu-hu-hú post kio ĝi silentas ĝis nova hu-hu-hú. Tiu voĉo pli-malpli estas la deveno de la nomo kaj en Esperanto kaj en aliaj lingvoj. Se oni surprizas ĝin dum tiu trankvileco, la upupo nervoziĝas kaj timigita starigas sian kreston. Tiel ĝia aspekto tute ŝanĝiĝas kaj ŝajnas multe pli impona, granda kaj danĝera kvazaŭ la kresto estus armilo.
Alia defendosistemo konsistas el lanĉo de fekaĵo el la nesto. Tiel ĝi akiris famon je malpuraj kaj vere malpuraj estas la nestoj kiel tiuj de aliaj birdoj de la sama ordo. Krome lastatempe oni malkovris ke la upupaj ovoj iom malglatas tiele ke ili povas reteni sekreciojn kiuj kolorŝanĝas ilin el helbluaj al brunecaj. Tiu sekrecio estas kontraŭmikroba kaj evitas infekton, nome pligrandigas la sukceson de eloviĝo.
Ili ne oftas pogrupe, ĉiukaze pofamilie ĝis kiam la idoj ekmaturiĝas. Grandaj grupoj tute maloftas, kvankam temas pri migranta birdo.
Aliaj specioj
Krom tiu preskaŭ tutmonde (Malnova Mondo) disvastigita upupo, post la malapero de la Giganta upupo (U. anaios) kiuj vivis en la insulo Sankta Heleno estas alia simila specio de la sama genro nome Malagasa upupo (U. marginata) kio pruvas la influon kiun insuloj aŭ apartigitaj areoj havas super apartigo de specioj.
Glauchau
Glauchau estas urba komunumo en la federacia lando Saksio de Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi estis la administra centro de la distrikto Chemnitzer Land; ekde la 1-a de aŭgusto 2008 tiu distrikto kun najbaraj distrikto kaj eksterdistrikta urbo kunfandiĝis al nova distrikto Zwickau, kaj la urbo estas parto de tiu nova distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Karbonata akvo
Karbonata akvo - gasakvo kun pliigita koncentriteco de agresiva karbona dioksido (CO2). Se ĝi estas sub premo nomiĝas sodakvo. Ĝi, estante malstabila, facile disiĝas en akvo kaj karbona dioksido (CO2), kiu aperas en formo de bobeloj kiam la trinkaĵo despresuriĝas. Kiam ĝi havas pli altan mineralan enhavon, ĉar ĝi venas de degelo ĝi nomiĝas mineraligita gasa akvo; se la mineraloj estas akiritaj artefarite ĝi nomiĝas artefarita gasa akvo.
Sodakvo estas centra ingredienco en multaj refreŝigaĵoj, Ekz. Kolao.
Tanzania Esperanto-Asocio
Ne konfuzu kun Esperanto-Asocio de Tanzanio (EATA)
La Tanzania Esperanto-Asocio (TEA) estas la landa Esperanto-asocio en la orientafrika ŝtato Tanzanio. La asocio fondiĝis en 1992 kaj havas sian sidejon en la iama ĉefurbo Daresalamo. Nuna kunordiganto de la asocio laŭ la stato de aprilo 2010 estas Matabaro Minani. Unua asocia prezidanto post la fondiĝo inter la jaroj 1992 kaj 1996 estis Mramba Simba.
Tonciu
Tonciu estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Pogwisch-domo
Pogwisch-domo (germane: Pogwischhaus) estas iama viteja domo el la frua 17-a jarcento en Vajmaro, Germanujo. Ĝi najbaras al la fama Goeta ĝardendomo kaj al Haus am Horn. Temas pri unu el maloftaj ĝis hodiaŭ konserviĝintaj vinberĝardenejoj en Vajmaro. Vinkultivado ĉesis fakte jam en 1650.
Situo
Pogwisch-domo situas en la orienta parto de Ilm-parko ĉe Am Horn 4a, sude de la Goeta ĝardendomo. Ĝi alikonstruitis de Johann Christoph Schmidt, ministro pri financoj en Saksio-Vajmaro-Eisenach post akiro en 1772. Laŭ informoj de W. Daniel Wilson li loĝis tie kiel fraŭlo kune kun la kortega kuracisto Heinrich Friedrich Abt. En 1806 aĉetis la tuton grafino Eleonore Maximiliane Ottilie Henckel von Donnersmarck, kiu servis ekde 1804 kiel supera kortegdamo ĉe ŝia granddukina moŝto Maria Pavlovna Romanova kaj estis la avino de Ottilie von Pogwisch. Ŝi uzis la domon dumsomere kun la filino Henriette kaj la nepino.
Priskribo
La konstruaĵo havas kvazaŭ kvadratan horizontalan projekciaĵon kun pucita trabfakaĵo kuŝanta sur masiva ŝtona soklo. Ĝi havas angulajn kvadraĵojn kaj du respektive tri fenestrokovrilojn ĉevande. Disde oriento la konstruaĵo atingeblas de grimpintoj tra alta naturŝtonŝtuparo kies aspekto ankoraŭ pli fortimpresigatas per multangula enirejantaŭkonstruaĵo kun arkadoj kaj parapeto. La tegmento estas ebena groptegmento.
Sian historian gravecon la domo havis pro la posedanto August von Goethe, kiu edzinigis Ottilie von Goethe, fraŭline von Pogwisch. Por la bofilino de Johann Wolfgang von Goethe la domo fine nomiĝis. La filo de August kaj Ottilie, Walther Wolfgang von Goethe, la lasta praido goeta, ankaŭ loĝanto tiea estis inter 1848 kaj 1869 (li nomis la domon Villetta). Li kvazaŭ retiriĝis tien ĉi vidante ke li malsukcesis vere profiti de fama nomo sia kaj renome egaligi la malidojn. Inter 1927 kaj 1936 ene estis Sofio, eksa princino de Albanio, kiu enstalis tie sian privatan muzejon. Ŝia posteulanto estis, de 1936 ĝis 1942, Anton Kippenberg, posedanto de Insel-eldonejo.
Restaŭradoj ekis en 2003. Nuntempe la komplekso servas kiel gastigejo por Klassik Stiftung Weimar, kiu estis akirinta la domon jam en la jaro 1991-a. En estas originala meblaro.
Buŝaĵo
La buŝaĵo estas parto de blovinstrumento kiun oni metas en aŭ kontraŭ la buŝon por konduki la spiradon en la muzikilon.
En unuanĉaj muzikiloj, ekz, klarnetoj kaj saksofonoj, la bazo de la anĉo fiksiĝas al la buŝaĵo, kun la fino libera apud la buŝaĵopinto. La ludisto metas la buŝaĵon en la buŝon kaj blovas en fendeton formatan inter la anĉo kaj la buŝaĵopinto, devigante la anĉon oscili. Ĉi tio faras la aerkolumnon en la muzikilo oscili kaj produktas la sonon.
Ludistoj de flutoj fajfilaj, ekz. bekflutoj kaj stanfajfiloj, ankaŭ metas la buŝaĵon en la buŝon. Ĉi tiuj muzikiloj havas buŝaĵon kun mallarĝa konduktubo, nomata "ventjojo", kiu direktas la spiradon de la ludisto kontraŭ malmola rando, farigante ĝin oscili. Poste la oscilanta aerkolumno eniris la boraĵon de la fluto kaj produktas la noton.
Per latunaj muzilikoj, ekz. trumpetoj kaj trombonoj, la ludisto metas la buŝaĵon kontraŭ la streĉataj lipoj kaj produktas oscilantan aerkolumnon per blovi tra la lipoj. La oscilanta aerkolumno eniris la buŝaĵon, kiu funkcias kiel resonatoro kaj kondukas la aerkolumnon en la muzikilon, tiel sonante la noton.
Boldogasszonyfa
Boldogasszonyfa [boldogasonjfa], germane Bodigaß, kroate Gospojinci estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Boldogasszonyfa situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Szigetvár-Kaposvár.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1344 laŭ tiama hungara ortografio "Bodugazonfaua". En 1746 unue germanoj, poste hungaroj kaj slavoj. En 2001 vivis en Boldogasszonyfa krom la hungaroj 6 % ciganoj kaj 3 % germanoj.
En Boldogasszonyfa migra poŝto servas.
7624 Gluck
7624 Gluck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto Christoph Willibald von Gluck (1714–1787). Lerninte en Prago kaj Milano li vojaĝis al Londono por renkonti Händel. Li ankaŭ laboris kun la vojaĝantaj operaj kompanioj de Pietro Mingotti kaj Giovani Locatelli. En 1752, Gluck iĝis dirigento en Saksio-Hildburghausen kaj en Vieno. Li komponis 17 simfoniojn kaj 107 operojn.
St. Catharines
Sankta Katarino (angle: St. Catharines) estas urbo en sud-centra Ontario (Kanado). Ĝi estas la administra centro de la Niagara regiono.
La Kanalo Welland, kiu enfluas la Ontarian Lagon ĉe Sankta Katarino, dividas ĉi-urbon de la terenoj de sia orienta najbaro, Niagara-on-the-Lake (la vilaĝo mem estas pli oriente, ĉe la Rivero Niagaro).
La Universitato Brock situas en la suda parto de Sankta Katarino, proksima al la limo kun la urbo Welland. En la norda parto de la urbo estas branĉo de la Niagara Kolegio.
Pál Zolnay
Pál ZOLNAY [zolnai], hungare Zolnay Pál, Esperante Paŭlo Zolnay estis hungara reĝisoro. Lia fratino estis Zsuzsa Zolnay.
Olavo Bilac
Olavo BRÁS MARTINS dos GUIMARÃES BILAC ( — ) estis brazila parnasanista poeto, naive naciisma, alinomata "Princo de Brazilaj Poetoj". Verkis la brazilan Himnon al la Flago, unu el la kvar oficialaj himnoj de Brazilo. Li apogis Esperanton en la frua 20-a jarcento, kvankam li mem ne lernis Esperanton. En la 25-a de aŭgusto 1901 Bilac, en la ĵurnalo “Gazeta de Notícias” skribas la jenon: (...) eĉ ĉi tie ni jam havas multajn esperantistojn inter kiuj menciindas unue Caetano Coutinho, de Sete Lagoas, kiu estas fervora propagandisto de la lingvo internacia. Jam en la 3-a numero de Brazila Revuo Esperantista en junio 1907 aperis tradukon de la soneto "Aŭdi Stelojn", tradukita de Daltro Santos:
Dekýš
Dekýš (hungare Gyökös [djokoŝ] (foje Gyekés [djekEŝ]), germane Teckisch) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Olavo Bilac
"Nu (vi parolas), aŭdi stelojn! Certe La saĝon perdis vi!" mi diros tamen,
Dekýš
Situo
Dekýš situas en kaldrono inter montoj, fine de mallonga sakovojo. Banská Štiavnica troviĝas je 10 km.
Olavo Bilac
Ke por aŭdi la stelojn mi vekiĝas,
Dekýš
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1270 en formo "Gukes". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 381 vilaĝanoj en 63 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gyökös 535 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Bátovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dekýš 250 homoj, (239 slovakoj).
Pál Zolnay
Pál Zolnay naskiĝis la 1928 en Budapeŝto - mortis la  1995 en Budapeŝto.
Olavo Bilac
Kaj mi malfermas la fenestron pale...
Pál Zolnay
Biografio
Pál Zolnay frekventis aktoran ĉeflernejon inter 1953-1957, poste li aliĝis al stabo pri filmoj. En 1959 li debutis en reĝisorado, baldaŭe li ofte faris diversajn spektaklojn por Hungara Televizio. Li estis ankaŭ aktoro. Li ricevis premiojn en 1969 kaj 1985.
Olavo Bilac
Kaj mi babilas, dum la Lakta vojo,
Ondříkovice
Ondříkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Frýdštejn en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Frýdštejn. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Olavo Bilac
Kiel mantelo malfermita supre,
Ondříkovice
Ondříkovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,49 km². En la katastra teritorio Ondříkovice situas ankaŭ Borek, Horky kaj Slapy.
Olavo Bilac
Briletas. Kaj la suno alveninte,
Ilin mi serĉas tra l' ĉiel' ankoraŭ.
Vi diros nun: "Mia freneza frato!
Kion kun ili vi parolas nokte?
Kion iliaj frazoj al vi diras?"
Kaj mi diros: "Por ilin aŭdi, amu!
Ĉar povas havi nur l' amant' orelojn
Kapablaj aŭdi kaj kompreni stelojn.
33607 Archanamurali
33607 Archanamurali estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Archana Bhagyalakshmi Murali, kiu gajnis en 2016 la duan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri komputila biologio kaj biokomputiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Breck School de Golden Valley (Minesoto, Usono).
Pi Pobidoj
La Pi Pobidoj estas malforta meteorfluo kiu aktivas de la 15-a ĝis la 28-a de aprilo, kun maksimumo atingita je la 14-a tago de ĉi tiu monato. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Pobo, en regiono kiu proksimas la stelon Pi Pobo. Je la tago de la maksimumo povas fali kelkaj meteoroj ĉiuhore. La meteoroj devenas de la kometo 26P/Grigg–Skjellerup.
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikoloj Pi Puppids en la anglalingva vikipedio kaj Pi-Puppiden en la germanlingva vikipedio.
Supera Kortumo de Usono
La Supera Kortumo de Usono (Supreme Court of the United States), lokita en Vaŝingtono, estas la plej alta juĝa kaj jura instanco de Usono, la kapo de la usona justica branĉo kaj la plej alta tribunalo de la nacio. Ĝi konsistas el ĉefjuĝisto kaj ok asociitaj juĝistoj, kiujn nomumas la prezidanto kun la konsento de la plimulto de la Senato. Juĝistoj servas principe dumvive. Ĝi estas ĉefe konstitucia tribunalo, tio estas, ĝi kontrolas, ĉu leĝoj kaj verdiktoj kongruas al la konstitucio, kaj ĝi havas la lastan juĝistan aŭtoritaton ene de Usono por interpreti kaj decidi demandojn de federacia juro. Krom la justica branĉo, kiun la Supera Kortumo kapumas, la ceteraj branĉoj de usona registaro estas la ekzekutiva branĉo kaj la leĝofara branĉo.
Historio
La plej frua Supera Kortumo mankis prestiĝon kaj aŭdis malmultajn kazojn. Ĉi tiu ŝanĝiĝis kiam Ĉefjuĝisto John Marshall establis la kortumon kiel arbitracianto de la konstitucio kaj donis gravajn deklarojn sur la interrilato inter la statoj kaj federacia registaro. Hodiaŭ la Supera Kortumo estas la plej grava tribunalo de la lando, kaj decidas kazojn nacie gravajn, helpante difini la rolon de la konstitucio.
Konstruaĵo
La Supera Kortumo originale ne havis propran konstruaĵon. Dum iom da tempo, ĝi kunvenis en Independence Hall en Filadelfio. Post kiam la federacia registaro transloĝiĝis al Vaŝingtono en 1801, ĝi kunvenis en la Usona Kapitolo. Ĝi restis tie ĝis 1935, kiam ĝi moviĝis en sia fina hejmo, la Konstruaĵo de la Supera Kortumo, kiu estas Usona Nacia Historia Rekonilo en Vaŝingtono.
Membroj
William Taft estis la sola ĉefjuĝisto kiu ankaŭ estis prezidanto. La nuna ĉefjuĝisto estas John Roberts. Aktuale, du asociitajn juĝistojn nomumis Prezidanto Obama kaj tri nomumis Prezidanto Trump.
Krudfero
Krudfero aŭ kruda fero estas produkto de altforna procezo.
Distrikto Ilm
La distrikto Ilm situas en la centro de la germana federacia lando Turingio, sude de la landa ĉefurbo Erfurt. Ĝia administra sidejo estas la urbo Arnstadt. La distrikto nomiĝas laŭ la rivero Ilm, kiu trafluas ĝin. La sudon de la distrikto pejzaĝe dominas la Turingia Arbaro. La distrikto kovras areon de 843 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Krudfero
Proprecoj
La kruda fero havas grandan entenon da karbo (ĉ. 4-5 %), ĝis 3 % da silicio kaj ĝis 6 % da mangano, malgranda kvanto el sulfuro kaj fosforo. Tiel ĝi estas tre rompema kaj ne forĝeble, nek lutebla.
Distrikto Ilm
Najbaras la eksterdistrikta urbo Erfurt norde, la distriktoj Weimarer Land nordoriente, Saalfeld-Rudolstadt oriente, Hildburghausen plus la eksterdistrikta urbo Suhl sude, la distriktoj Schmalkalden-Meiningen kaj Gotha okcidente.
Krudfero
Proprecoj
La gisfero povas havi grizan aŭ blankan romp-surfacon. Se tromultas la silicio en ĝi, estiĝas griza gisfero, kiu montras grizan romp-surfacon. Se tromultas la mangano, ligiĝas dum malvarmiĝo la karbono kun la fero al ferkarbido. Ĝi montras blankan romp-surfacon.
Distrikto Ilm
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Krudfero
Prilaboro
Griza gisfero devas direkte prilaborita al pretvaro, ĉar ĝi post la malvarmiĝo montriĝas tro rompema kaj tiel nekonvena por plua prilaboro.
La blanka kruda fero estas plulaborita en konvertoproceso al ŝtalo, dum kiu oni forigas parte au tute per diversaj metodoj la superfluajn karbonon kaj aliajn materialojn.
Distrikto Ilm
Administra divido
Komunumaroj
* administra centro de la komunumaro
Geografio
La Schorte-valo (germane: Schortetal) nombriĝas inter la plej belaj valoj de Turingio.
Vincenzo Navarro
Vincenzo NAVARRO (Ribero, la 22-an de junio 1800 - Sambuca di Sicilia, la 5-an de aŭgusto de 1867) estis itala poeto kaj eminenta sicilia eminentulo.
Kuracisto kaj kuraĝa verkisto, li naskiĝis en la sino de bonhava familio de la epoko. Pro sia delikata sanstato, li pasigis sian infanaĝon, devigita resti en diversaj vilaĝoj apud Ribera, kiel Sciacca, Caltabellotta kaj Burgio. En la aĝo de 16 li moviĝis al Girgenti (nun Agriĝento), kie li sekvis siajn studojn en la Seminario. Li komencis studi juron ĉe la Universitato de Palermo, sed sub premo de sia patro, li plu studadis medicinon kaj diplomiĝis en 1823.
Ankoraŭ ne dudek jarojn aĝa li publikigis du volumojn da poemoj, kie ĉiuj liaj sentoj kaj lia granda deziro komuniki brilis. El tre patriotaj idealoj kaj de bona kaj sentema animo, li estis tre estimata en kaj ĉirkaŭ Ribera, kaj samtempe estis estimata pro sia medicina trejnado, kiu permesis al li akiri resanigojn konsideritajn mirindajn kaj miraklajn. Sed mankis homoj, kiuj montris sin malamikaj kun malrespekta kalumnio, sed ili ĉiam sciis kiel reagi per nekutima ĝentileco kaj kun tiel noblaj manieroj, kiuj baldaŭ silentigis ilin. Li ankaŭ havis seniluziiĝojn kaj amarecon, kiu ofte kondukis lin for de Ribera.
La Granda Ludo
"La Granda Ludo" estas termino uzita de historiistoj por priskribi politikan kaj diplomatan kontraŭstarojn kiuj ekzistis dum plej el la 19a jarcento inter Britio kaj Rusio ĉe Afganio kaj najbaraj teritorioj en Centra kaj Suda Azio. Rusio timis pri la britaj komercaj kaj militaj vojoj internen en Centran Azion, kaj Britio timis ke Rusio aldonu "la juvelon en la kronon", nome Hindio, al la ampleksega imperio kiun Rusio estis konstruinta en Azio. Tio rezultis en atmosfero de malfido kaj konstanta minaco de milito inter la du imperioj.
La Granda Ludo ekis la 12an de Januaro 1830 kiam Lord Ellenborough, nome Prezidento de la Stabanaro de Hindio taskis Lord William Bentinck, Ĝenerala Guberniestro, establi novan komercvojon al la Buĥara emirlando. Britio klopodis akiri kontrolon super la Emirlando Afganio kaj fari ĝin protektorato, kaj uzi Turkion, Persion, la Ĥanlandon de Ĥiva kaj la Emirlandon de Buĥaro kiel bufroŝtatoj inter ambaŭ imperioj. Tio protektus Hindion kaj ankaŭ la britajn marajn komercvojojn haltigante Rusion akirante havenon en la Persa Golfo aŭ la Hinda Oceano. Rusio proponis Afganion kiel la neŭtrala zono. La rezulto estis la malsukcesa Unua Angl-Afgana Milito de 1838, la Unua Angla-Sika Milito de 1843, la Dua Angla-Sika Milito de 1848, la Dua Angl-Afgana Milito de 1878, kaj la aligo de Ĥivo, Buĥaro kaj Koklando fare de Rusio.
Historiistoj konsideras ke la Granda Ludo finis la 10an de Septembro 1895 per la subskribo de protokoloj pri limoj ĉe Pamiro, kiam la limo inter Afganio kaj la Rusa Imperio estis difinita. La novelo de 1901 nome Kim de Rudyard Kipling, faris la terminon populara kaj enmetis novajn nuancojn pri la granda povorivaleco. Ĝi iĝis eĉ pli populara post 1979.
Stacio Demachiyanagi
Stacio Demachiyanagi (japane: 出町柳駅 [Demaĉijanagi-eki], angle: Demachiyanagi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sakyō, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ōtō kaj 1 linion de Elektra Fervojo Eizan: Linio Eizan (ĉefa).
Francos Rodríguez (metroo de Madrido)
Francos Rodríguez estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la kunfluo de Avenuo Pablo Iglesias kaj la strato, kiu donis al ĝi sian nomon, inter la distriktoj Moncloa-Aravaca kaj Tetuán.
La stacio estis malfermita la.
János Csiky (komponisto)
CSIKY János (ĉiki) estis hungara komponisto kaj muziksciencisto naskita en Koloĵvaro la 3-an de oktobro 1873 kaj mortinta en Újpest la 28-an de junio 1917.
Biografio
János Csiky estis lernanto de Ödön Farkas kaj János Koessler. Inter 1904-11 li estis muzikkritikisto de la Budapesti Hírlap. Li estis kantinstruisto ekde 1908 de la Nemzeti Zenede (Nacia Muzikinstruejo), ekde 1911 de la aktorekademio. Li priokupiĝis ankaŭ pri la plej malnovaj notaĵoj de la hungara popolmuziko. Liaj verkoj aperis en Ethnographia, Magyar Könyvszemle, Magyar Közélet kaj en la Zeneközlöny.
Pirajuí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Târnăveni
Historio
En 1332 estis menciita kiel ekleziejo en la formo Tysheu Sent Martun. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Kis-Küküllő (reĝa departemento). En ĝia unitaria preĝejo troviĝas pentrita ligna baldakeno farita en 1769 verŝajne de Sámuel Kövendi. Ĝi havas 98 kasonojn kun okulfrape multe da figuroj.
Komunumoj de Sankta Marteno en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsószentmárton
Pozoamargo
Pozoamargo (amara puto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas pozoamargueño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 345 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,61 loĝ/km².
Situo
Pozoamargo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 752 m; je 104 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 52.2 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°22′3″N 2°11′47″O.
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Pozoamargo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Pozoamargo kie oni falis al la nunaj 345.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Rivero Kafue
Mezuro
La Encyclopædia Britannica informas pri la fluo de la rivero Kafue kiel de 960 km longa, tamen, ĉar ĝi sekvas komplikajn meandrojn, ŝipveturado povas esti de ĉirkaŭ 2000 km.
La rivero kolektas akvon el baseno de 155,000 km² kaj havas ĉefan fluindicon de 320 m³/s ĉe ĝia suba duono, kun altaj sezonaj varioj. Ĝi elfluas 10 km³ jare en la rivero Zambezi.
9329 Nikolaimedtner
9329 Nikolaimedtner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa komponisto kaj pianisto Nikolaj Karloviĉ Medtner (cirile Николай Карлович Метнер, 1880–1951). Li verkis 3 konĉertojn, 14 sonatojn por piano kaj multenombrajn ciklojn kaj kantaĵojn por piano. Li estas aŭtoro de "La Muzo kaj la Modo".
Falkenberg (Wische)
Falkenberg ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al tiutage kreita nova komunumo Altmärkische Wische. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la komunumo havis 265 loĝantojn.
Fasto
Fasto: Estas la ago tute aŭ grandparte siavole rezigni pri manĝado dum certa periodo. Ordinare oni nomas faston kiam estas propravole, sed oni ja kelkfoje diras ke "fastas" nur kiam estas hazarde aŭ devigite nemanĝi. Ene de ĉi periodo la manĝado estas tre zorga, aŭ nula. Fastoj estas praktikataj pro pluraj kialoj. Unu el la plej kutimaj estas la religia aŭ rita kialo, kiam oni fastas pro observado de religia praktiko. Alia kialo estas protestado, la tiel nomata fastostriko, kiam oni ne manĝas ĝis kiam la celo estas atingita, kaj premas la respondeculojn donante al ili respondecon pro ebla promalsata morto. Unu el la plej famaj, kaj kiu famigis ĝin, praktikantoj de tiaj strikoj estas la barata pacisto Gandhi. Kaj alia ofta kialo estas fasto pro sano, do la fasto povas servi por purigi la organismon. Aŭ ankoraŭ fasto pro kuracaj kialoj, certaj terapioj por esti efikaj aŭ pli efikaj postulas certajn periodojn de fastado, preskaŭ ĉiaj kirurgioj postulas iomgradan faston.
Okcidentaj eklezioj
Riĉaj monaĥoj, kiuj ne kondutis laŭ la postuloj de sia stato, fajndiskutis ĉu ĉokolado rompis la faston aŭ estis nur trinkaĵo.
Orientaj eklezioj
En eklezioj de bizanca rito la ĉefa fasto antaŭ Pasko estas konata kiel la granda fasto. Ĝi komencas lunde post la fromaĝfasta dimanĉo. Orientaj eklezioj havas ankaŭ aliajn fastajn periodojn dum jaro - ekzemple ekzistas fasto antaŭ Kristnasko, fasto antaŭ festotago de Petro kaj Paŭlo kaj fasto antaŭ festotago de ekdormo de Dinaskintino.
Judismo
Judismo havas ankaŭ plurajn fastojn, inter kiuj plej gravaj estas Jom Kippur kaj Tiŝ'a be'av.
Islamo
Dum la tuta monato ramadano, islamanoj sin detenas el trinki, manĝi, fumi kaj seksumi dum tago, kaj festas dum eknokto.
Budaismo
Budao, antaŭ ol atingi enlumiĝon, fastadis laŭ la moro de hinduaj piuloj. Rompinte la faston, li deklaris la mezan vojon inter ekstrema asketa malkomforto kaj mondumo.
Ĝajnismo
La plej fortaj fastoj en la mondo estas tiuj de Ĝajnismo, en kiu la plej altaj sanktuloj povas fasti ĝis la morto.
Bahaa Kredo
La Fasto estas unu el la centraj ritoj religiaj de la bahaanoj.
Por la bahaanoj la fasto ĉefe estas tempo de meditado kaj preĝado, de spirita revigliĝo, dum kiu ili klopodas strebi al la necesaj reordigoj en sia persona vivo, al la renoviĝo kaj al la revigliĝo de la spiritaj fortoj, kiujn ĉiuj posedas. Ĝia signifo kaj celo estas baze spirita kaj nevolaj lezoj de la fastoreguloj ne nuligas la faston. 'Abdu'l-Bahá diris : "Fasto estas simbolo. Fasto signifas abstinadon de voluptaj deziroj. Korpa fasto estas simbolo de tiu abstinado, kaj estas memorigilo. Tio estas, kiel homo sin detenas de korpaj apetitoj, li devas ankaŭ deteni sin de mem-apetitoj kaj mem-deziroj. Sed nura sindeteno de manĝo havas nenian influon je la spirito. Ĝi estas nur simbolo, nur memorigilo. Alie ĝi havas nenian valoron. Tiucela fasto ne signifas kompletan abstinadon de manĝo. La regulo de la vivo koncerne manĝon estas : manĝu nek tro multe nek tro malmulte. Modereco estas necesa. En Hindujo estas sekto kies anoj praktikas ekstreman abstinadon, kaj iom post iom malpliigas sian nutraĵon ĝis fine ili preskaŭ nenion manĝas. Sed ilia intelekto suferas. Homo ne estas kapabla servi al Dio per la cerbo aŭ korpo se li estas malfortigita pro manko de nutraĵo. Li ne povas vidi klare." ("Baha'u'llah kaj la nova epoko", citita de f-no E. S. Stevens en Fortnightly Review, junio 1911 )
La formalaj reguloj de la bahaa fasto estas la jenaj:
La fasta periodo daŭras 19 tagojn kaj koincidas kun la lasta monato titolita 'Alá' ( علاء = Alteco) de la bahaa jaro, kiu okazas ĉiujare de la 2-a de marto ĝis la 20-a de marto. Dum la fastado bahaanoj nek trinkas nek manĝas nek fumas de la sunleviĝo ĝis la sunsubiro.
Antaŭ tiu fasta periodo okazas festo-tagoj titolitaj Ayyám-i-Há' (ايام الهاء) kaj post ĝi okazas la novjara festo Naw-Rúz (Nova tago) la 21-an de marto. Ĉar la monato de fasto finiĝas je la marta ekvinokso, la fasto okazas ĉiam en la sama sezono, nome, printempe en la norda hemisfero kaj aŭtune en la suda ; do ne dum ekstrema varmego de somero aŭ dum ekstrema malvarmo de vintro, kiam ĝi povus kaŭzi malfacilaĵojn. Je tiu sezono, la tempodaŭro inter sunleviĝo kaj sunsubiro estas pli malpli egala en ĉiuj loĝataj partoj de la terglobo, nome de la 6-a ĝis la 18-a horoj (en ekstremaj, t.e. polusaj regionoj permesatas determini la tempojn per horloĝo).
Efiko pri la sano
Ĉe intervala fastado oni lasas al la korpo laŭeble longajn paŭzojn inter la manĝoj, proksimume 16 horojn inter vespermanĝo kaj matenmanĝo. Tio povas efiki kontraŭ kronikaj inflamaj malsanoj.
Preni dum diurno nur malmultajn manĝojn kaj intertempe sufiĉe longaj fastaj intervaloj: Pli kaj pli da studaĵoj indikas ke la tiel nomata intervala fastado pozitive efikas al la sano. Laŭ tio ĝi ne nur helpas por perdi pezon, sed ĝi ankaŭ plilongigas la vivon kaj precipe protektas kontraŭ malsanoj de metabolo.