cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luterana preĝejo (Szolnok)
Historio
Pri luteranoj en Szolnok mankas informoj ĝis la 19-a jarcento. Laŭ popolnombrado en 1869 vivis en la urbo nur 51 luteranoj. Depost Traktato de Trianon alvenis pli ol 300 da rifuĝintaj luteranoj. La unua meso okazis en lernejo en 1923, poste en la Kalvinana preĝejo (Szolnok) aŭ denove en lernejo. En 1927 la luteranoj ricevis urban liberan areon kaj ili kolektis monojn por la memstara preĝejo, kiu estis preta en 1932. En 2001 la konstruaĵo estis plene renovigita. Ĝis 2005 la turo ne havis sonorilojn, sed en tiu jaro ĝi ekfunkciis. Mankas ankaŭ orgeno, kiun harmoniumo anstataŭas.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed la enirejo havas rektan kontakton kun la trotuaro. La fasado estas malsimetria, ĉar la cilindra turo maldekstre rompas tion. Super la enirejo estas Lutera rozo. Interne la predikejo, altaro kaj baptovazo estis farita el blanka marmoro.
Osterhorn
Osterhorn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hörnerkirchen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Barmstedt, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
8862 Takayukiota
8862 Takayukiota estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Takayuki Ota.
1753 Mieke
1753 Mieke estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde  Johanesburgo (Sud-Afriko).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Mieke", en homaĝo al la edzino de la nederlanda astronomo Jan Oort.
Kisdombegyház
Kisdombegyház (kiŝdombedjhAz) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Mezőkovácsháza. La loknomo signifas: malgranda-holmo-eklezio.
Situo
Kisdombegyház situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Poste farmoj formiĝis. En 1819 oni fondis 3 vilaĝojn apude: Dombegyház, Magyardombegyház kaj Kisdombegyház. Ili iĝis sendependaj depost 1990. La loĝantaro okupiĝas pri terkultivo kaj bestbredado.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto, preĝejo, sportejo, kuracejo.
Sándor Bálint
BÁLINT Sándor ba:lint estis hungara biologoj, ampelogo naskita en Koloĵvaro la 8-an de januaro 1860 kaj mortinta en Budapeŝto la 29-an de aŭgusto 1922.
Kariero
Bálint Sándor studis en la Universitato de Koloĵvaro. De 1887 li estis asistanto de katedro pri anatomio de besto kaj komparo. De 1890 li estis helpkonservisto de la bestarejo Erdélyi Múzeum, poste 1901 li estis gvidinto de biologisekcio de la Eskperimenta Stacio de Hungara Reĝa Centro pri Viberkulturo kaj de la Instituto pri Ampelologio Intézet en Bp..
8081 Leopardi
8081 Leopardi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala poeto kaj verkisto Giacomo Leopardi (1798–1837), fama por lia kolekto da poemoj I canti kaj la kolekto da prozaĵoj Operette Morali. Je la aĝo de nun 15 jaroj, li verkis erudician historion de astronomio, ĵus represita en Italio.
Kismajo
Kismajo aŭ Kismaayo (en somala Kismaayo, en araba كيسمايو, translitere Kīsmāyū) estas havena urbo en la regiono Jubbada Hoose de Somalio kaj la tria plej granda urbo de lalando (post Mogadiŝo kaj Hargejso. Ĝi situas tre sude je 528 km sudokcidente de Mogadiŝo, ĉe la buŝenfluo de la rivero Juba, kie ĝi enfluas en la Hinda Oceano kaj proksime de la landlimo kun Kenjo (je ĉirkaŭ 150 km). En 2008 la populacio estis kalkulita ĉirkaŭ 70,000. Tamen en 1993, la populacio estis ĉirkaŭkalkulita je 170,000, . En 2002 estis 201,000. Malfacilo kalkuli pli precize la loĝantaron dependas de la nomadismo de granda parto de la populacio kaj de la ege ŝanĝanta situacio dum la Enlanda Somalia Milito.
Historio
La urbo kaj la ĉirkaŭa regiono estis regita de zanzibaraj sultanoj en 1835. El 1875 al 1876, Kismajo estis okupita de Otomana Egiptio sub Isma'il Paŝa. Estis parto de Jubalando, kiu apartenis al la Brita Imperio, el julio de 1895, kiel parto de la East Africa Company. Julie de 1924 ĝi estis transdonita al Italio kiel parto de la kolonio de Jubalando (Oltre Giuba). En 1926, la areo estis enmetita en la kolonio de Italia Somalio, kaj iĝis ĉefurbo de la Juba provinco.
Dum la Somalia Enlanda Milito post la falo de Siad Barre Kismajo estis centro de multaj operacoj. En 1993 la Generalo Hersi Morgan sukcesis preni la povon spite la klopodojn de la internaciaj armeoj kiuj intervenis en la regiono. En 1998 li deklaris la sendependon de la regiono kiel Juba.
Tamen dum la unuaj jaroj de la 21a jarcento la luktoj ĉirkaŭ la urbo daŭris kaj en septembro de 2006 la urbon konkeris la Islamaj Kortumoj. Kiam armeo de Etiopio eniris en la landon por helpi la Federan Registaron, la IK forlasis Mogadiŝon kaj enfortigis en Kismajo, sed la etiopia armeo sekvis ĝis Kismajo kaj la IK forfuĝis al Kenjo, dum la urbon prenis la Transira Federa Registaro. Tamen poste la IK revenis al la regiono. Dum tiom da konfliktoj ne nur oni detruis gravajn lokojn de la urbo kaj la ekonomion de la regiono, sed ankaŭ okazis grandaj translokigojn de loĝantaro.
Klimato
En la temperaturo varias inter 23 kaj 32 'C. Jare pluvas po 230 mm. Mezurebla pluvo pluvas inter majo-junio pro la fora musono.
Przemysław Czarnek
Przemysław Czarnek (naskiĝis la 11-an de junio 1977 en Koło) – pola juristo kaj konservisma polikitiksto, altlerneja instruisto.
Doktoro habilita de jurisprudenco, lekciisto de Katolika Universitato de Lublin "Johano Paŭlo la 2-a". Estro de Lublina provinco (2015–2019), delegito al Sejmo de la 9-a kadenco (de 2019), ministro pri edukado kaj scienco en la dua registaro de Mateusz Morawiecki (de 2020).
Vivo
Infanaĝon pasigis en Goszczanów (distrikto Sieradz). Lia patrino estis flegistino, la patro ŝoforo. En la aĝo de 15 jaroj ekloĝis en Lublin, kie finis liceon je la nomo al Jan Zamoyski, kaj en 2001 juron en la Fakultato de Juro, Kanona juro kaj Administrado ĉe KUL. Samloke doktoriĝis.
En 2006 akiris gradon de doktoro pri jurisprudenco surbaze de la disertaĵo titolita Principoj de la jura ŝtato de socia justico en la reĝima praktiko de la Tria Pola Respubliko. Ankaŭ ĉi tie habilitiĝis en 2015 baze de la sciencaj atingoj kaj la disertaĵo ''Ekonomia libereco. Unua apogilo de la socia merkata ekonomio''.
Li specialiĝas pri konstitucia juro.
Przemysław Czarnek
Nutraĵ-konservado
Konservado (latine conservare, „rezervi, konservi“) estas procezo por longtempe konservi aĵojn, precipe organikajn materialojn (tipe nutraĵojn kaj ĝuaĵojn), kun aldono de konservigaĵoj aŭ konvena procezo.
La konservado malhelpas aŭ malfruigas - fizike aŭ kemie - la disfalajn procezojn, kaŭzantajn de oksidado, enzimaj reakcioj, mikroorganismoj kiel ŝim- kaj gistofungoj aŭ putrigaj bakterioj.
Manĝaĵoj
Plej gravas la konservado de manĝaĵoj. Oni uzas diversajn metodojn kiel sekigo, fumaĵado kaj salado, sukerado same kiel metado en konservajn likvaĵojn kiel alkoholo aŭ vinagro, acidigo per laktoacida fermentado. Plua metodo estas la kontrolita bakteria traktado, kiel senarea rezervado kun aldona sterilizado (konfitado). Pli novaj konservadaj metodoj estas la frostigo, grandprema senĝermigo (pasteŭrizado, sterilizado per granda premo de 1000 ĝis 10000 baroj, ĉe nutraĵoj kun pH-valoro < 4,5) kaj la enradiado. Ekde la 19-a jarcento oni povas fizike protekti la nutraĵon en konserva skatolo.
Nenutraĵoj
Ĉe tiuj aĵoj, kiuj ne estas home konsumeblaj, oni uzas metodojn kiel sorbigon de ia plasto ĉe ligno, sabloŝtono. La konservado de biologiaj histoj per plastoj estas la plastinacio. En la preparacio, oni povas uzi glukozon, glicerinon, timolon, fenolon kaj diversajn sekigajn metodojn. La konservado de kadavroj estas konata kiel mumiigo. La malnovajn aŭtomobilojn, veturilojn oni ofte konservas per vakso.
Tomoyoshi Ono
Tomoyoshi Ono (小野 智吉, n. ) estas japana futbalisto.
Sant'Angelo del Pesco
Sant'Angelo del Pesco estas komunumo de Italio.
Tomoyoshi Ono
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare kaj Yokohama FC.
Lewis Thompson Preston
Lewis Thompson PRESTON (5a de Aŭgusto, 1926 – 4a de Majo, 1995) estuis usona bankisto. Li estis Prezidanto de la Monda Banko el Septembro 1991 ĝis sia morto en Majo 1995.
Li gradiĝis en la Harvarda Universitato per gradigo en historio en 1951, kaj estis iam kapitano de la hokea teamo de Harvard.
Preston laboris por J.P. Morgan & Co. kaj ties filio Morgan Guaranty Trust Company dum kvardek jaroj. Lia unua grava kontribuo al la kompanio okazis meze de la 1960-aj jatoj kiam li konvinkis la kompanion uzi komercon en la ĵis formita merkato de la eŭrodolaro kiel fonto de mondispono; tiu movo ege plibonigis la prosperecon de la kompanio. En 1968 li estis nomumita vicprezidanto zorge de la internacia banko, kaj estante li en tiu posteno ĉirkaŭ duono de la enspezoj de la kompanio venis el la internacia bankosektoro en la 1970-aj jaroj. Post ok jaroj en tiu posteno li iĝis vicprezidanto de la stabanaro de direktoroj en 1976, kaj poste prezidanto de la stabanaro en 1978.
Dharmaguptaka
Dharmaguptaka (Sanskrito; 法藏部, pinjine Fǎzàng bù) estas unu el la dek ok aŭ dudek skoloj de antikva budhismo, depende de la fonto. Onidire, ili originis el alia sekto, Mahīśāsaka. Dharmaguptaka havis gravan rolon en antikva Centra Azia kaj Ĉina Budhismo, kaj ilia Prātimokṣa (regularo por bikŝuoj kaj bikŝuinoj) ankoraŭ estas uzataj en Orientaj Aziaj landoj ĝis hodiaŭ, inkluzive en Ĉinio, Vjetnamio, Koreio, kaj Japanio. Ili estas unu el la tri travivantaj Vinajaj tradicioj, kune kun tiuj de Teravado kaj Mūlasarvāstivāda.
Etimologio
Guptaka (गुप्तक) signifas konservanto, gardanto kaj dharma estas darmo, leĝo, justeco, moralo, ĉefe la leĝo de la norda budhismo.
Belfaux-Village (stacidomo)
Belfaux-Village estas fervoja stacidomo en Belfaux, Svislando.
István Matuz
István MATUZ [iŝtvAn],laŭ hungarlingve kutima nomordo Matuz István estas hungara flutisto kaj profesoro. Lia muzikilo estas transversa fluto.
Biografio
István Matuz frekventis muzikajn lernejojn en Nagykőrös kaj Szeged, poste Muzikartan Altlernejon inter 1966-1970. Poste li ekinstruis en Debrecen, li muzikadis en Liège, baldaŭe li plulernis en Parizo kaj li instruis ekzemple en Parizo, Bruselo, Liège, Gent, Amsterdamo, São Paulo, Madrido, Munkeno, Londono, Helsinko, lastfoje en Aveiro. Li atingis la unuajn lokojn en konkursoj de Bruselo kaj La Rochelle. Li partoprenis en koncertojn en tuta Eŭropo, en Usono kaj Japanio. Li komponis malgrandajn muzikaĵojn por transversa fluto sed ekzemple Miklós Kocsár kaj László Sáry komponis por li muzikaĵojn. Li ricevis premion Kossuth en 2010, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Batalo de Seelower Höhen
La Batalo de Seelower Höhen (en germana: Schlacht um die Seelower Höhen, en rusa: Зееловско-Берлинская операция) estis parto de la Seelow-Berlina Ofensiva Operaco (16a de aprilo-2a de majo 1945). Ĝi estis unu el la lastaj atakoj kontraŭ tranĉeaj defendolokoj en la Dua Mondmilito. Ĝi okazis laŭlonge de tri tagoj, el 16a al 19a de aprilo 1945. Ĉirkaŭ unu miliono da sovetaj soldatoj da la 1a Belorusa Fronto (inklude 78 556 soldatojn de la Pola 1a Armeo), komanditaj de marŝalo Georgij Ĵukov, atakis la pozicion konata kiel "Pordegoj de Berlino". Ili estis opozicitaj de ĉirkaŭ 110 000 soldatoj de la germana 9a Armeo, komanditaj de la generalo Theodor Busse, kiel parto de la Armegrupo Vistula.
La rezulto estis la ĉirkaŭo de la Germana 9a Armeo kaj la Batalo de Halbe.
Golfo de Gdansko
La marbordo rande de la golfo ekde la jaro 1945 apartenas al Pollando kaj, oriente, al Rusio (provinco Kaliningrado). Signifaj urboj ĉe la golfo estas Gdansko, Gdynia, Puck kaj Sopot en Pollando kaj Baltijsk en Rusio. En la golfon fluas rivero Vistulo; la riveroj Nogat kaj Pregolja enfluas ne rekte, sed tra longa laguno. La nord-okcidenta parto de la golfo estas apartigita disde la cetera Balta Maro de la duoninsulo Hel.
Geografia Instituto de Vajmaro
La Geografia Instituto (germane: Geographisches Institut) en Vajmaro, Germanujo, estis grava germana eldonejo por kartoj kaj globusoj.
Historio
Ĝi fonditis en al 1.4.1804 fare de Friedrich Justin Bertuch estante filia eldonejo de ties ampleksa entreprenaro (Landes-Industrie-Comptoir) por anataŭenpuŝado de ekonomio kaj socio en Saksio-Vajmaro. Tie ĉi laboris kuprogravuristoj kaj kartografoj (ekz. la konata Franz Ludwig Güssefeld) kiuj fabrikis atlasojn, ĝeneralajn kaj specialajn mapojn de ĉiuj kontinentoj kaj multaj landoj, manajn kaj kunfaldeblajn vojaĝajn kartojn, lunkartojn kiel ankaŭ terajn respektive ĉielajn globusojn. Krome tiu ĉi instituto publikigis fakgazetojn kaj jarlibrojn geografiajn-statistikajn. Gravegis tiukuntekste la ekde 1798 jam ĉe Landes-Industrie-Comptoir eldonita unua scienca geografia gazeto "Allgemeine Geographische Ephemeriden".
La eldonon sciencan prizorgis i.a. Franz Xaver von Zach, Adam Christian Gaspari, Heinrich Kiepert, Karl kaj Adolf Gräf, Carl Ferdinand Weiland, Julius Kettler, Carl Riemer kaj Karl Christian Bruhns.
Post la morto de Bertuch la instituton transprenis en 1822 Friedrich von Froriep kaj en 1845 ties filo Robert Froriep; finfine en 1855 Ludwig Denicke el Lüneburg, en 1858 Voigt & Günther, poste F. Arnd (ĝis 1883), pli malfrue inter 1890 kaj 1893 Julius Kettler, en 1903 Max Wedekind: sub Wedekind la instituto malaperis en la jaro 1905-a.
Manabu Komatsubara
Manabu Komatsubara (小松原 学, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare kaj Ventforet Kofu.
Nentershausen (Westerwald)
Nentershausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sant'Elena Sannita
Sant'Elena Sannita estas komunumo de Italio.
Magyardombegyház
Magyardombegyház [madjardombedjhAz] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza. La loknomo signifas: hungara-holmo-eklezio.
Bazaj informoj
46.38°N, 21.07°W
Situo
Magyardombegyház situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. La rumana landlimo estas proksime.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Poste farmoj formiĝis. Komence de la 19-a jarcento oni fondis 3 vilaĝojn apude: Dombegyház, Magyardombegyház kaj Kisdombegyház. En 1944 la judoj estis deportitaj. La komunumoj iĝis sendependaj depost 1990. La loĝantaro okupiĝas pri terkultivo kaj bestbredado.
En Magyardombegyház migra poŝto servas.
Provincoj de Sud-Afriko
Sud-Afriko estas dividiĝas en 9 provincojn (numero korespondas al numero sur la mapo, ĉefurbo estas enkrampe). En decembro 2005 la 12-a amendo de la konstitucio variadis la landlimojn de sep el la provincoj.
Statistikoj
Laŭ la censo de 2011 la loĝantaroj kaj landareoj de la provincoj estis:
Abismo Macoĥa
Macoĥa (Macocha) estas abismo en Ĉeĥio, kies profundeco estas 187 m. Ĝi situas en norda parto de Moravia karsto, proksimume 6 km de urbo Blansko.
Macocha estas mondfama abismo, la plej karakteriza karsta aperaĵo en Ĉeĥio kaj simbolo de la ĉeĥa karsto. Ĝi estiĝis en tavolgrupo de kalkŝtonoj de devono de moravia-silezia paleozoiko. Ĝi estas abismo de tipo „luma truo“, ĝia ajuto malfermiĝas en grandegajn dimensiojn 174×76 m kaj en la tuta grandegeco ĝi vertikale falas profunden. Sub grandega, 45 m alta deglitaĵkonuso sur ĝia fundo situas du lagoj. En Supra lago (profundeco 11 m) aperas akvo de subtera rivero Punkva, alfluanta tra Abismoj de Červík el sifonoj de Nova Amatora abismo. Ĝi transfluas ĝis Suba lago, tra kiu ĝi trafalas, por ke ĝi provizu akvovojon kun navigado tra abismoj de Punkva ĝis elfluejo de Punkva al Dezerta fluilo. La profundeco de la abismo al surfaco de Suba lageto estas indikata 138,7 m kaj la profundeco de la lageto estis ĝis nun indikata 30 m. Sed en januaro de 2000 speleoskafandristoj de Ĉeĥa speleologia kompanio enpenetris en la lageto ĝis profundaĵo 48 m. La suma ĝis nun verkontrolita profundeco de la abismo estas do preskaŭ 187 m. En muroj de la abismo estas registrita 51 malpli grandaj abismoj. El la fundo de Macocha estas sub grandega volbo enirejoj ĝis abismoj de Punkva – ĝis seka parto kaj ankaŭ al haveno de akvonavigado. La abismo estiĝis verŝajne en pleistoceno pro ruinigo de plafonoj de grandaj spacoj super subtera rivereto en lokoj, kie la karsta masivo estis difektita per tektonaj rompoj kaj fendaĵoj.
La abismo de antaŭ longe interesigis esplorintojn kaj simplajn scivolemulojn kaj ĝi estis objekto de pluraj kvereloj, superstiĉoj kaj famoj eĉ celo de multnombraj sinmortigintoj. La nomo de Macocha estas ankaŭ deduktita de famo pri malbona bopatrino, kiu volis subenĵeti en ĝin bofileton. Sed tiu mirakle savis sin en branĉoj de arbustoj kaj pli poste, kiam la malbona intenco montriĝis, sur la fundo de la abismo finis la bopatrino mem. („Bopatrino“ oni diras ĉeĥe „macecha“ kaj en dialekto de ties regiono „macocha“: prononcu „maceĥa“ – „macoĥa“.) Ankoraŭ komence de la 18-a jarcento estis aventuro en konvena loko nur alproksimiĝi al la abismo kaj rigardi en ĝin. La unuan historie verkontrolitan malsupreniron ĝis la fundo okazigis en la jaro 1723 minorito Lazarus Schopper el urbo Brno. Sed estas ankaŭ notite, ke je unu tago antaŭe antaŭ tiu ĉi publika evento Schopper malsuprenigis en la abismon „por provi“ kamparanon. Johan Anton Nagel, la imperiestra kortega fizikisto kaj matematikisto, dum sia esplorvojaĝo tra Moravia karsto en la jaro 1748 ankaŭ vizitis la aluton de Macocha kaj por ties esploro li descendigis ĝis la fundo dungitajn ministojn. Laŭ tempo de falo de ŝtono li destinis tiam ĝian profundecon al 180 klaftoj, do al 340,2 m. La tria vizitinto de la fundo de la abismo estis en la jaro 1776 posedanto de la teritorio mem. K. J. Rudzinsky okazigis la unuan sciencesploron de la abismo kaj li konsistigis en la jaro 1784 la unuan mapon. La 19-a jarcento estis periodo de ekskursoj ĝis Macocha kaj serĉado de vojoj ĝis la abismoj de Punkva.
Karel Absolon lasis en la jaro 1913 ekde la suba ponteto ĝis la abismo instali egan pilŝtalŝtupetaron por pli komforta descendado de laboristoj. Unuanfojon hompiedo trairis el Dezerta fluilo ĝis la fundo de Macocha en la jaro 1914. Ankaŭ la fama franca speleologo E. A. Martel, alvojaĝinta kun la edzino por ekvidi la grandan malkovron, entreprenis tiun ĉi vojon la saman jaron. Pli malfrue la fundo de la abismo estis ankoraŭ kunigita per trafosado al la akvovojo kaj en la jaro 1975, per tranaĝado de 420 m longa akva sifono, kunigita kun Nova Amatora abismo. Sed la plej profunda loko de la abismo sub akva surfaco ankoraŭ ne estis atingita, do la indiko el la jaro 2000 certe ne estas definitiva.
En la abismon eblas rigardi el du pontetoj. Ekde la jaro 1914 estas la fundo de Macocha alirebla ankaŭ por vizitontoj de la kavernoj ĉe Punkva. Ĉe la supra ponteto estas restoracio kaj ankaŭ loĝigejo kaj pluaj servoj.
Universidade Federal do Recôncavo da Bahia
Federacia Universitato de Recôncavo da Bahia (en la portugala Universidade Federal do Recôncavo da Bahia, mallongige UFRB) estas publika brazila universitato, kun sidejo en Cruz das Almas, subŝtato Bahio. Studentoj eniras en la universitato per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en la brazila mezlerneja sistemo.
Komáří vrch (Orlica montaro)
Komáří vrch (en traduko Kula monto, germane Mückenberg) estas monto en Ĉeĥio, en montaro Orlica montaro.
Situo
Komáří vrch troviĝas en sudorienta finigo de Kunštátský hřbet - geomorfologia subdistrikto de Orlica montaro - proksimume 7,5 km norde de Rokytnice v Orlických horách. Temas pri dumonto. La ĉefa nivellinio estas lokigita sudoriente, same alta nordokcidenta estas en distanco proksimume 300 metroj. Suud la sudorienta deklivo troviĝas montoselo Mezivrší, kiu apartigas Kunštátský hřbet de Anenský hřbet. Precipe la nordorientaj kaj sudokcidentaj deklivoj montras grandan superiĝon kaj abruptecon.
Akvaro
Komáří vrch falas en akvejon de rivero Divoká Orlice, kiu trafluas sub ties nordorienta deklivo. Rojoj fontantaj en la sudokcidenta deklivo estas alfluantoj de rivero Říčka respektive Zdobnice, kiu ankaŭ kunfluiĝas kun Divoké Orlice.
Vegetaĵaro
La montodorsan parton de Komáří vrch kovras devena montara faga arbaro, kiu estas protektata enkadre de samnomata naturrezervejo. La malpli altajn partojn kovras mastrumaj piceaj arbaroj. La montopinto apartenas en regiono de PPR Orlica montaro.
Komunikiloj
Tra la montoselo Mezivrší kondukas vintre neretenigata ŝosea komunikilo el Říčky ĝis Orlické Záhoří. Proksime de la montopinto kondukas en la orienta deklivo ruĝe markita Vojo de Jirásek, tra la okcidenta direkto poste biciklista vojo 4071. La deklivoj de la monto estas multaj retoj de skikuristaj vojoj.
Konstruaĵoj
Tra la nordorienta deklivo de la monto estis antaŭ la dua mondmilito konstruita linio de fortikaĵoj kontraŭ nazia Germanio. Troviĝas ĉi tie objektoj de malpezaj kaj pezaj fortikaĵoj, precipe infanteriaj fuortoj R-S 90/I kaj R-S 90/II. Sur la montopinto de Komáří vrch mem estis konstruita artileria gvatturo R-S 91.
Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno (teksto)
Atentu!
Temas pri historia teksto el la plumo de la fondinto Hugo Steiner. "Internacia Esperanto-Muzeo en Wien/Vieno" neniam estis la oficiala nomo de la koncerna sekcio de la Aŭstria Nacia Biblioteko, sed la nomo de la asocio Internacia Esperanto-Muzeo en Wien, kiun fondis Hugo Steiner en 1927. Por aktualaj informoj, legu la paĝon Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj.
Internacia Esperanto-Muzeo en Wien (IEMW)
En 1927 Leono Zamenhof proponis en Heroldo de Esperanto kreon de Internacia Esperanto-Muzeo okaze de la jubileo 1937. Pripensante, ke la plej bona loko, laŭ sia situo en meza Eŭropo, povos esti Wien, kies eminentuloj ĉiam estis favorantoj de Esperanto, Hugo Steiner arigis ĉirkaŭ si kelkajn Esperantistojn por fondo de asocio IEMW, kies prezidanto kaj funkciulo fariĝis li mem. Baldaŭ troviĝis eminentuloj, kiuj per sia nomo antaŭenpuŝis la aferon. Kiel unua, kanceliero Johann Schober, tiam policprezidanto en Wien, kaj kiel dua, kanceliero Ignaz Seipel eniris la Internacian Honoran Komitaton; sekvis ilin aliaj gravaj personoj. Sekve de ordono kanceliera estis ricevata granda subtera ejo en iama ministeria palaco en I. Liebiggasse 5. Sed pro neuzebleco de la ejo post irado de unu instanco al la alia IEMW fine ricevis du ejetojn en la palaco Annagasse 4. En apr. 1928 H. Steiner kun sia helpanto Gustav Weber eklaboris. Diversaj oficialaj instancoj pruntedonis kelkajn plej necesajn meblojn kaj la unua donaco (500 ŝ. de s-ro Falnbigl) permesis aĉeti la nepre necesajn laborilojn.
Havinte la ideon, ke la altranga instituto: la Nacia Biblioteko (iama kortega), estus la plej inda por la Muzeo, H. Steiner post streĉa agado gajnis por tiu plano la ĝen. direktoron de la N. B., univ. prof. J. Blick. Poste Steiner veturis al la UK en Antwerpen 1928, kie en kunsido de KR oni decidis, ke la tuta afero estas "privata" afero de s-ro Steiner. Sed la anoj de la 1-a laborkunsido multe aplaŭdis la raporton de Steiner kaj akceptis ankaŭ la inviton por ĉeesti en 1929 dum Antaŭkongreso la malfermon de IEMW.
La unua kolekto estis la biblioteko de Unua E-Unuiĝo en Wien (pli ol 700 libroj) donacita al IEMW laŭ propono de E. Sós; sekvis tiu de F. J. Schade kun pli ol 600 libroj kaj diversaj sendaĵetoj. Inter la unuaj donacintoj estis generalo Rambousek (Č. Budějovice).
La festaj aranĝoj por la malfermo (okaze de Antaŭkongreso) komenciĝis 30 jul. 1929 en ĉeesto de pli ol 700 alilandaj E-istoj. Akcepto de pli ol 60 delegitoj okazis ĉe la federacia prezidanto Miklas (kiu jam 15 jan. fariĝis protektanto de la Muzeo) en la dancsalonego de la prezidantejo. Je la 10-a horo eniris la prezidanto, lin sekvis la kanceliero Ernst Streeruwitz k. a. La prez. donis unue la manon al reg. kons. Steiner kaj diris al li, ke li estas distingita per la titolo "registara konsilisto". Poste la prezidanto kaj kanceliero diris kelkajn vortojn al ĉiu unuopa E-isto: La aliaj samideanoj atendis antaŭ la prezidantejo kaj ĉiuj kune iris nun al la magistrata domo, kie urba konsilisto Qutrin Kokrda salutis la kongresanojn. Fine okazis en la pompsalonego de N. B. malfermo de la Muzeo. Pli ol 150 honorgastoj ĉeestis, inter ili la prez. Miklas, kanceliero, ministroj, episkopoj, ambasadoroj, ktp. Unue parolis ĝen. dir. Blick, due sekvis la festparolado de Steiner. Poste prez. Miklas parolis en germana lingvo kaj finis per la jena frazo en E: "Dirante al niaj karaj gastoj koran bonvenon en Aŭstrio, mi deklaras la Int. E-Muzeon malfermita." Sekvis longdaŭra aplaŭdo, ĉar la unuan fojon regnestro uzis oficiale E-n. Oni transdonis diversajn donacojn al IEMW; i. a. Lidja Zamenhof kajeron, manskribitan de Z el 1881 kun tradukprovo de "Rabistoj" de Schiller ktp. Sekvis alparoloj de reprezentantoj el 35 landoj. Ekspozicio en la pompa salonego montris dum 2 monatoj al multnombraj vizitantoj en 50 kestoj, sub vitro, parton de la havaĵo de la Muzeo.
En okt. 1929 IEMW ricevis la oficejon en parto de N. B. Augustinerstrasse 7. La 1 jul. 1930 IEMW translokiĝis en la novan hejmon: en Neue Burg sur "Heldenplatz" (Nova imperiestra kastelo). La salonego estis finkonstruita por IEMW kaj la kostojn (ĉ. 9000 sv.fr.) pagis la ŝtato, kiu zorgas ankaŭ pri hejtado, lumigado kaj purigado; la bindadon de la horoj pagas N. B.
La 8 jul. 1931 alvenis kiel heredaĵo post Cart ties tuta libraro, entute pli ol 1500 libroj (gazetjarkolektoj en 3 kestoj jam alsenditaj en jun. 1930). Nuntempe la stato de la Muzeo estas proks. 6000 libroj kaj broŝuroj, pli ol 1000 gazetjarkolektoj, miloj da cirkuleroj, fotoj, ktp. Inter la libroj estas valoraj, sed mankas ankoraŭ multaj. Proks. 50 nacioj jam estas reprezentataj en la membraro de IEMW La Muzeo estas vizitebla labortage inter 9-12 kaj 1.5-18, sabate 9-12, kaj la unuan dimanĉon de la monato 9-12 h. Eniro senpaga. H. STEINER.
Arkivo de UEA
Fine de 2021 estas subskribita kontrakton kiu ebligas al Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno ricevi donace, nome de la aŭstra ŝtato, la historian arkivon de Universala Esperanto-Asocio, por la periodo 1908-2000. La postaj periodoj estos liverataj de jarkvino al jarkvino. Laŭ la kontrakto, la arkivo restos disponebla por biblioteka uzo, do por konsulto, esploro kaj scienca analizo.
Vidu ankaŭ
Heredaĵo
31414 Rotarysusa
31414 Rotarysusa estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la klubo Rotario de Susa kaj Valo de Susa (Italio), organizo konata pro ĝia humanitara laboro kaj sindediĉo al la scienca esploro, kiu ankaŭ subtenis astronomion per la entuziasma engaĝiĝo de multenombraj membroj.
Douglas DC-3
La Douglas DC-3 estis pasaĝeraviadilo kaj transportaviadilo de Douglas. La DC-3 estas la unua sukcesa komerca aviadilo en la mondo. La milita varianto, Douglas C-47 Skytrain estis uzataj dum la Dua Mondmilito kun eta modifo al armeaj celoj. La unua DC-3 el 1936 estis dumotora monoplano kun sube staranta flugilo. DC-3 povis transporti 21-28 pasaĝerojn kaj ĉ. 2700 kg da ŝarĝo.
En la 1940-aj jaroj, en Usono ĉiuj 300 pasaĝeraviadiloj – escepte de 25 ekzempleroj – estis DC-3. La militajn variantojn karakterizis simplecon kaj bona eluzeblecon. Oni uzis ĝin por transporto de pasaĝeroj (28), tutarmilizitaj paraŝutistoj (28) kaj vunditoj (18 kuŝlitoj kaj 3 flegistoj), armeaj ŝarĝoj (ekz. du malpezaj ŝarĝaŭtoj) kaj aliaj ŝarĝoj malpli pezaj ol 3 tunoj, kiuj povis trairi la aviadilan ŝarĝejan pordon.
La DC-3 gvidiĝas de du pilotoj kaj unu helpisto. Ĉe la militara versio, oni uzis pli grandajn pelilojn kaj uzis trimembran skipon. La rul-ekipaĵo de DC-3 estis entirebla. La direktebla vostrado estis ne-entirebla.
Barber Conable
Barber Benjamin CONABLE Jr. (2a de Novembro, 1922 – 30a de Novembro, 2003) estis usona kongresano el Novjorko kaj iama Prezidanto de la Grupo de la Monda Banko.
Pratimokŝo
Prātimokṣa estas listo de reguloj (parto de la enhavo de la vinajoj) pri la konduto de bikŝuoj kaj bikŝuinoj. Prāti signifas al kaj mokṣa signifas liberiĝo el cikla ekzisto sansaro.
Fariĝis tradicio reciti tiun ĉi regularon po fojon ĉiujn du semajnojn ĉe kunsido de la samgo dum kiu konfeso tradicie okazus. Multaj reguloj de Prātimokṣa ankoraŭ travivas, inkluzive tiuj, kiuj estas parto de la enhavo de la vinajoj de Teravado, Mahāsāṃghika, Mahīśāsaka, Dharmaguptaka, Sarvāstivāda kaj Mūlasarvāstivāda.
Bendo-pasa filtrilo
Bendo-pasa filtrilo estas filtrilo kiu trapasigas frekvencoj en certa limigo kaj malamplifas frekvencojn ekster ĉi tiu. Ĉi tiuj filtriloj povas ankaŭ esti faritaj per kombinado de malalta-pasa filtrilo kun alta-pasa filtrilo.
Ekzemplo de analoga elektronika bendo-pasa filtrilo estas RLC-cirkvito (rezistilo-induktilo-kondensatora cirkvito) de certa speco.
La vorto "bendo-pasa" estas adjektivo kiu priskribas specon de filtrilo aŭ filtrada procezo; ĝi estas malsama de pasanta bendo, kiu estas al la reala porcio de influita spektro.
Ideala bendo-pasa filtrilo devas havi plene platan pasantan bendon kaj devas plene malamplifi ĉiuj frekvencoj ekster la pasanta bendo. Aldone, la trairo ce la randoj de la pasanta bendo devas esti momenta en frekvenco. En praktiko, neniu bendo-pasa filtrilo estas ideala. La filtrilo ne malamplifas ĉiujn frekvencojn ekster la deziris frekvenca limigo plene; anstataŭe estas regiono apude ekstere de la intencita pasanta bendo kie frekvencoj estas malamplifitaj, sed ne tiel multe. Ĉi tio estas sciata kiel la deklivo de filtrila karakterizo, kaj ĝi estas kutime esprimita en dB de malamplifo por okto aŭ dekobla ŝanĝo de frekvenco. Ĝenerale, la dizajno de filtrilo strebas fari la deklivon tiel mallarĝan kiel eblas, tial permesante al la filtrilo funkcii tiel proksime kiel eblas al ĝia intencita dizajno. Ofte, ĉi tio estas atingata je la elspezo de ondetoj en amplitudo-frekvenca karakterizo en pasanta bendo (filtrilo de Ĉebiŝev) aŭ haltata bendo (elipsa filtrilo).
La bendlarĝo de la filtrilo estas simple la diferenco inter la supra kaj suba fortranĉaj frekvencoj. La forma faktoro estas la rilatumo de bendlarĝoj mezuritaj uzante du malsamajn malamplifajn valoroj por difini la fortranĉajn frekvencojn. Ekzemple, forma faktoro de 2:1 je 60 / 3 dB signifas ke la bendlarĝo mezurita inter frekvencoj de 60 dB malamplifo estas duoble pli granda ol tiu mezurita inter frekvencoj de 3 dB malamplifo.
Ekster elektroniko, unu ekzemplo de la uzo de bendo-pasa filtriloj estas en la atmosferaj sciencoj. Estas komune apliki bendo-pasan filtrilon al veterosciencaj datumoj kun tiaj fortranĉaj frekvencoj, kiuj respektivas al periodoj, ekzemple, 3 kaj 10 diurnoj, por ke nur ciklonoj restu kiel fluktuoj en la datumoj.
Joakim Kalinka
Joakim KALINKA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kalinka Joakim estis hungaria slovaka luterana pastro, superintendanto. Liaj personaj nomvariantoj estis Joachim kaj Joákim.
Joakim Kalinka naskiĝis ĉirkaŭ 1602 en Rozemberga (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Ružomberok en Slovakio), li mortis la en Zittau (Saksio).
Biografio
Joakim Kalinka naskiĝis en luterana slovaka familio kaj li ricevis edukojn en pluraj lernejoj de Supra Hungarujo. Post siaj studoj li nelonge estis kantoro, poste li hejmenvenis kaj estis lernejestro kaj diakono. Ekde 1637 li estis pastoro tri jardekojn en Illava. En tiu periodo en 1646 li estis elektita superintendanto. Li laboris tre fervore, tial la katolika eklezio ekde 1671 ne toleris liajn agojn. Post 2 jaroj li devis vivi ekzile en Saksio aŭ Prusio. Li havis edzinon.
Jeanne Flourens
Jeanne FLOURENS, ankaŭ konata kiel Roksano (naskiĝis la en Vias, apud Montpellier, mortis la  en Marsejlo) estis franca esperantistino kaj komercistino.
Flourens esperantistiĝis en 1903, kaj ne ĉesis propagandi ĝis la morto. Ŝi fondis grupon en Beziers, gvidis kursojn, varbis la estrojn de la lokaj gazetoj, en kiujn ŝi enpresigis regulajn artikolojn por Esperanto. En 1922 ŝi translokiĝis al Marseille, kie ŝi daŭrigis la laboron kaj direktis Esperanto-Hejmon. Sed precipe kiel verkistino ŝi estas konata; ŝi skribis sennombrajn propagandajn artikolojn, kaj ankaŭ multajn aliajn ĉiuspecajn en E-aj gazetoj, inkluzive Tra La Mondo kaj L' Espérantiste. Ŝiaj artikoloj temas precipe pri literaturaĵoj, tradukoj kaj la modo.
Flourens estis membro de la Lingva Komitato de 1910.
Verkoj
Flourens verkis kaj publikigis aparte:
Steins;Gate
La Steins;Gate (シュタインズ・ゲート; [ŝutainzu gēto]) estas komputilludo, vida novelo kreita kaj publikigita de 5pb. (nun MAGES).
Rakonto
Ĉefrolulo, studento Okabe Rintarō (岡部倫太郎) mastrumas elpenso-rondon "Laboratorio pri Futuraj Iletoj" (未来ガジェット研究所) kiu sidas en Akihabara kaj havas nur 3 membrojn. La membroj ĉiam ripetas elpensi netaŭgajn ilojn.
Ili hazarde elpensas mikroondan fornelon kiu povas sendi retleteron al iu kiu estas en pasinteco; tio signifas ke ĝi estas tempomaŝino.
Ludosistemo
La ludo estas aventuroludo kaj multbranĉaj rakontoj.
Ludantoj elektas branĉon per manipulo de poŝtelefono (en ludo): ekz. sendi leteron aŭ ne sendi. La sistemo estis nomata Phone Trigger.
Statistiklaboratorio
La Programaro Statistiklaboratorio (: Statistiklabor; : Statistical Lab) estas esploriva kaj dialog-bazita ilaro por statistikaj analizoj kaj bildigo de datenoj. Ĝiaj dialoglingvoj estas la germana kaj la angla.
La programaro subtenas la instruadon de la statistiko precipe en la ekonomiko kaj la sociaj sciencoj, sed ankaŭ en la natursciencoj kaj la medicino. La baza programaro estas projektita tiamaniere, ke ĝin povu senprobleme uzi ankaŭ ne-profesiuloj. Tamen oni povas facile pligrandigi ĝian funkciaron per programoj en la programaro R kaj tiel solvi statistikajn problemojn de ajna komplekseco.
La statistiklaboratorio estas verkita kaj daŭre flegata de la centro por ciferecaj sistemoj (de: Center für Digitale Systeme) de la Freie Universität Berlin. Ekde la 27-a de septembro 2006 la versio 3.5 estas havebla kiel libera programaro sub la kopirajta permesilo GPL - inkluzive la fontkodon.
Élie Vinet
Élie VINET (1509-1587) estis franca humanisto, filologo, historiisto, tradukisto, antikvaĵisto, helenisto, erudiciulo kaj arkeologo, respondeca pri eldonado de ĉirkaŭ 50 libroj. Li estis direktoro de la fama "Kolegio de Gieno" en Bordozo kaj unu el la fondintoj de la Universitato de Koimbro, en Portugalio. Li lasis sennombrajn eldonojn kaj komentojn de aŭtoroj kaj grekaj kaj latinaj kaj plenumis faman eldonon pri la verkoj de la latina poeto Aŭsonio, kiun li publikigis en 1551. Vinet estis filo de Jehan Vinet kaj Colette Catte. Vinet estis profesoro en la Kolegio pri Artoj, en Koimbro inter 1547 kaj 1549. Li estis ankaŭ amiko de Pedro Nuñes kaj helpis krei kelkajn kontribuaĵojn de la portugala matematikisto en Eŭropo, enkondukante lin en sia nova eldono de la "Sphaera".
Biografio
Vinet komencis siajn studojn ĉe Barbezieux-Saint-Hilaire, en lernejo administrata de Simon Pererius, kiu instruis al li la bazajn elementojn de la latina lingvo. Post la morto de lia patro Jehan Vinet, lia patrino sendis lin al Angulemo por daŭrigi siajn studojn.
Poste li iris al Poitiers, kie li akiris la diplomon je Magistro pri artoj. En la kortego de Konjako li vizitadis Luiza-n de Savojo (1476-1532) kaj Margareta-n de Angulemo (1492-1549). Poste li iris al Parizo por studi antikvan grekan kaj matematikon ĉe la Kolegio de Santa Barbara.
En 1539 li ankoraŭ estis tie, kiam la portugala humanisto André de Gouveia, rektoro de la Kolegio de Gieno, en Bordozo kaj antikva Kolegio de Santa Barbara, invitis lin veni kiel instruisto al Bordozo. Tri jaroj poste, en 1542, Vinet sentis sin laca kaj retiriĝis al Santonge, Hispanio. Ĝuste dum ĉi tiu retiriĝo li komencis studi iujn klasikajn aŭtorojn kaj publikigi siajn verkojn kaj latine kaj france.
Reen al Bordozo en januaro 1550, Vinet reprenis sian katedron pri matematiko ĉe la Kolegio de Gieno kaj inter 1552 kaj 1556 li publikigis serion de libroj por la uzo de siaj klasoj. En 1556 mortis la direktoro de la Kolegio de Gieno, Jean Gélida (1489-1556), kiu estis anstataŭinta André de Gouveia en 1547.
La ĵurioj de la Parlamento de Bordozo nomumis lin direktoro. Tamen la reĝo Henriko la 2-a de Francio (1519-1533) ignoris lin kaj nomumis alian: Nicolas Hérigaray. Tre frustrita de ĉi tiu kialo, Vinet forlasis la lernejon kaj pasigis ses jarojn en Saintonge kaj Angoumois dediĉita al preparado de eldonoj de klasikaj aŭtoroj kaj al prenado de notoj pri la historio de Saintonge, Angouleme kaj Bordeaux, kiu estos uzata por liaj estontaj studoj.
Nicolas Hérigaray eksiĝis en 1562 kaj la ĵurioj nomumis Vinet-on kiel direktoron de la Kolegio de Gieno. Li estis komisiita administri ĝin, sed li ankaŭ donis kursojn, renovigis la pedagogion, instruis metodojn por "bone edukitaj estroj" kaj starigis pli humanan disciplinon. Krome li daŭre publikigis eldonojn de latinaj klasikaĵoj. En 1570, Vinet eksiĝis sin el siaj administraj devoj por dediĉi sin al sia eldono de Aŭsonio, kies fina versio estus publikigita en 1580.
Partoprena Instituto por Evoluaj Alternativoj
La organizaĵo Partoprena Instituto por Evoluaj Alternativoj - angle Participatory Institute for Development Alternatives - estis evolua, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Srilanko. En 1982 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
La aliro de la organizaĵo al evoluo kreskis el pionira laboro meze de la 1970-aj jaroj de sud-aziaj universitatanoj kiuj priesploris azian malriĉecon kaj la fiaskon de pasintaj evoluaj klopodoj. Ili provis difini konceptan kadron por alternativa modelo por evoluo en Azio.
La vizio de la organizaĵo por evoluo estis procezo de tutisma homa plibonigo administrita fare de la homoj koncernitaj en siaj propraj komunumoj. Tiel, la projekto montris, ke la socia kaj materia pozicio de kaj la kamparaj kaj urbaj malriĉuloj, kiuj preskaŭ ĉiam estas marĝenigitaj de konvenciaj evoluaj klopodoj, povas esti konsiderinde plibonigita plejparte per siaj propraj klopodoj se ili ricevas la necesan helpon kaj instigon. Tiu scio teorie klaras al ĉiu evoluhelpanto - sed la projekto intense engaĝiĝis pri praktika vivigo de la teorio, dum pli ol jardeko.
Vasil Stus
Vasil STUS (Стус Василь; naskiĝinta la 6-an de januaro 1938 en Raĥnivka (Vinica provinco) — mortinta la 4-an de septembro 1985 en malliberejo ВС-389/36-1, Permja regiono, Sovetunio) estis ukraina poeto, kritikisto kaj publicisto.
Sant'Elia a Pianisi
Sant'Elia a Pianisi estas komunumo de Italio.
Vasil Stus
Vivo
"Ni batalis por demokratiigo", skribis V. Stus en la letero al la Prezidio de la Supera Konsilio de USSR la, "kaj tion oni konsideris pruvo de kalumniado de la sovetia reĝimo; mia amo al la propra popolo, maltrankviliĝo pri la kriza situacio de ukraina kulturo estis kvalifikitaj kiel naciismo; mian malaprobon de la praktiko, sur kies grundo elkreskis stalinismo, Berija-reĝimo kaj simila fenomenoj, oni agnoskis kiel ĉefe malican kalumnion. Miajn poemojn, literatur-kritikajn artikolojn, oficiajn petskribojn al C[entrala]K[omitato] de KP de Ukrainio, Asocio de Verkistoj kaj aliaj oficiaj organoj oni akceptis kiel pruvon de propagando kaj agitado."
Literatura heredaĵo
Palimpsestoj estas la pinto de la Stus-heredaĵo. Sub tiu titolo (en antikva epoko oni nomis 'palimpsestoj' pergamenojn, sur kiuj estis forviŝita la antaŭa teksto kaj skribita la nova) estis kunigita ĉio, verkita de la poeto en malliberejo, kun fragmenta enigo de pli fruaj poeziaĵoj, kiuj estis por li aparte karaj. La poemoj de la lastaj vivojaroj eniris la kolekton La birdo de la koro. Kajero "Birdo de l'animo", kiu enhavis ĉirkaŭ 300 liajn lastajn poemojn kaj saman kvanton de tradukoj, estis detruita de KGB.
En 1985 Vasil Stus estis nomumita por la Premio Nobel de Literaturo, sed pro lia neatendita morto oni ne konsideris lin.
Preĝejo Sankta Stefano Harding (Apátistvánfalva)
Kristana preĝejo de Sankta Stefano Harding, slovene ’’Cerkev Svetega Štefana Hardinga,’’ hungare ’’Harding Szent István-templom’’ estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Apátistvánfalva.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 16-an de julio, aŭ en la sekva dimanĉo ekde 1683.
Ofensivo de Meuse-Argonne
La Ofensivo Meuse-Argonne estis unu el la plej grandaj bataloj en la unua mondmilito, la plej granda sieĝo de la usona eskpedicia armeo. La ofensivo daŭris de la 26-a de septembro kaj finiĝis la 11-an de novembro 1918 kun armistico, proksime al Verdun.
La batalantoj
Sur unu flanko staris la usonaj fortoj el 10 divizioj de la usona unua armeo. Ilin gvidis ĝis la 16-a de oktobro la generalo Pershing, poste lt. generalo Hunter Liggett. La loĝistikon planis kaj koordinis kolonelo George Marshall.
La germanaj fortoj konsistis el ĉ. 40 divizioj, sub gvido de generalo Georg von der Marwitz.
Celo
Usona celo estis la konkero de la fervoja punkto ĉe Sedan, tra kiu alvenis la provizo de la germanaj fortoj.
Perdoj
La usonaj fortoj perdis 26.277 soldatoj kaj vundiĝis 95.786, la germana perdo estis 90-100.000 soldatoj.
Dombiratos
Situo
Dombiratos situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Mezőkovácsháza troviĝas je 20, Békéscsaba je 43, Orosháza je 48, Budapeŝto je 228 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1418 en formo Belsőiratos. La turkoj faris senhoma la vilaĝon post la mezepoko. Poste nur farmoj formiĝis. En 1906 romkatolika preĝejo konstruiĝis. La loĝantaro okupiĝas pri terkultivo kaj bestbredado.
Vilaĝservoj estas poŝto, preĝejo, sportejo, kulturdomo.
Gyula Tolmár
Gyula TOLMÁR [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tolmár Gyula estis hungara astronomo.
Gyula Tolmár naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Tolmár krom la lernado li laboris en observatorio de Budapeŝto ekde 1934, li fotadis la asteroidojn. Li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li estis asistanto en la astronomia instituto en 1939, en la sekva jaro jam en la universitato. En 1945 li estis civilo (malsoldato), tamen la Ruĝa Armeo kaptis lin, kiel militkaptito. Hejmenveninta lia statuso jam ĉesis, li trovis laboron en la ŝtata geologia instituto, do li ne plu okupiĝis pri la astronomio.
10041 Parkinson
10041 Parkinson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron Bradford Parkinson, estron de la teamo kiu disvolvis la Tutmondan Loktrovan Sistemon per revoluciaj teknikoj de spurado. La TLS aliformis la navigadon, la amuzojn, la forton de la leĝoj kaj ĉiuj sciencojn, kiuj postulas precizan konon de la pozicio.
Tajlado
Tajlo aŭ tajlado estas ago doni difinitan formon al materialo, eltranĉante el ĝi pecetojn aŭ eretojn, kaj tondi el ŝtofo la pecojn destinitajn fariĝi vesto, laŭ ŝablonoj aŭ laŭ la faritaj mezuroj.
Laŭ Francisko Azorín tajli estas formi ion disigante pecetojn per tranĉanta, hakanta, ĉizanta ilo. Li indikas etimologion el la latina taliare (detranĉi). Kaj li aldonas la terminon tajlisto, por homo kiu profesie tajlas.
Migra ŝtonego
Migra ŝtonoj estas ŝtonoj kiuj estas transportitaj per akvo aŭ glaĉero super longa distanco. Migraj ŝtonoj povas esti ege grandaj (ŝtonegoj ĝis dimensioj de pluraj metroj) aŭ ŝtonetoj kiuj atingas dimensiojn de decimetoj kaj kiuj estas nuntempe uzataj por ornami ili per tekstoj kaj koloroj ( => Migraj ŝtonetoj kun tekst-arto)
Migra ŝtonego, migra bloko aŭ eratika ŝtonego estas bloko de roko, kiu estis en glaciepoko transportita per glaĉero al longa distanco, kie ĝi estis post degelo de la glaĉero sidigita en geologie tute malsama medio. Tiu ĉi teorio aperis nur en la 19-a jarcento, ĝis tiu tempo ilia apero estis klarigata pro tutmonda diluvo, vulkana agado aŭ farado de diabletoj, ciklopoj kaj pluaj mitaj kreituloj.
La markigo devenas el la latina erare signifanta erarvagi.
La grandeco de la migraj blokoj atingas vice decimetrajn ĝis metrajn dimensiojn, la maso mezproksime de kelke da tunoj. La plej granda eratika ŝtonego, nomata Ŝtono de Triglav, estas konata el vilaĝo Tychy (nuna Pollando, ĝis 1922 germane Tichau). Ties perimetro estas 44 metroj, alteco preskaŭ 8 metroj kaj ties maso estas taksata je 1500 - 2000 tunoj.
8155 Battaglini
8155 Battaglini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
52344 Yehudimenuhin
52344 Yehudimenuhin estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la usondevena violonisto kaj dirigento Yehudi Menuhin (1916 – 1999), rigardita kiel unu el plej grandaj violonistoj de la 20-a jarcento. Inter 1934 kaj 1936, li faris la unuan integran registadon de la sonatoj kaj partitoj por violono sola de Johann Sebastian Bach.
Ĉeflanda Francio
La ĉeflanda Francio aŭ la "Eŭropa Francio" (France métropolitaine), estas la tuto de la eŭropaj teritorioj de Francio. Ĝi konsistas el sia kontinenta teritorio kaj siaj proksimaj insuloj en Atlantiko, Manika Markolo kaj Mediteraneo, kiel Korsiko. Tiel, la ĉeflanda Francio distingiĝas de la transmara Francio, tio estas la partoj de la Franca Respubliko situantaj ekster Eŭropo.
Geografio
La ĉeflanda Francio etendiĝas sur (tuta sumo de la katastraj surfacoj) aŭ  (geodezia surfaco laŭ la Nacia Geografia Instituto de Francio (IGN)), tio estas 80 % de la tuta teritorio de la Respubliko. Komence de 2011, ĝia loĝantaro estis, t.e. 95,9 % de la tuto. En la, la ĉfelanda teritorio enhavis el la , t.e. 99,42 %.
En eŭropa kaj internacia juro, la termino « Eŭropa teritorio de Francio », estas aparte uzata por montri al la teritorio de Francio en la ŝengena areo.
46°N, 2°W
Kodo
Dum periodo, estis landokodo por la ĉeflanda Francio : (<tt>FX</tt>) en la internacia normo ISO 3166, sed tiu kodo estis forigita ĉar tiu areo ne estas lando kaj estas parto de Francio kies kodo estas <tt>FR</tt>.
133161 Ruttkai
133161 Ruttkai estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungaraj geastronomoj Sipőcz Brigitta kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.