cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlkoš (distrikto Hodonín)
En 2000 estis fondita civitana societo Krušpánek, kiu prepara ekologiajn, kulturajn kaj sportajn aranĝojn, klopodas pri konservo de folkloraj tradicioj, kunlaboras kun kinologia societo kaj sporta societo Sokolo, prizorgas interretan centron por la publiko.
En la vilaĝo havas sidejon konstrufirmao MONDY HOME, komerca firmao pri ilaro METALPROJEKT, komerca firmao pri metalurgio PRODEX, banejaj varoj AQUASTORE, meblovendejo AHORN.
En la vilaĝo okazas tradicia folklora kermeso kun „ŝtelado de viranaso“ (kiu sukcesas ĝin ŝteli, tiu estas gastigita senpage dum la kermeso).
Kikerbulo
En la okcidento kikerbuloj nuntempe ankaŭ estas vendataj en vendejoj de turnkebabo kiel speco de rapidmanĝaĵo. Plejofte ĝi estas vendata en bulko (pitabulko aŭ flanpano, kun salato kaj saŭco) aŭ kiel pladomanĝo (plejofte kun saŭco, salato kaj terpomfingroj). La saŭcoj kiuj estas surtabligataj kun kikerbuloj estas humuso, cepo-saŭco, jogurto-saŭco, ajlo-saŭco aŭ iu pikanta saŭco.
Vlkoš (distrikto Hodonín)
Transporto
Tra la municipo ekde la jaro 1884 kondukas fervojlinio n-ro 340, nomata Vlara fervojo.
Kikerbulo
En la Mezoriento falafloj ankaŭ estas farataj el sekigitaj faboj, eventuale kun manpleno da kikeroj enmiksita.
Samuel Klingenstierna
Samuel Klingenstierna (1698-1765) (* Linköping, en la 18-a de aŭgusto 1698 - Upsalo, en la 26-a de oktobro 1765) estis sveda matematikisto kaj fizikisto, kiu estis la unua kiu montris la malprecizecojn en la ideoj de Isaac Newton pri la lumrefrakteco. Liaj skriboj instigis la anglan optikiston John Dollond (1707-1761) al similaj esploroj kondukante lin al la unuaj akromataj lensoj.
Manifesto de Raŭmo
La Manifesto de Raŭmo aŭ Raŭma manifesto estis verkita de unu el tri laborgrupoj pri la kongresa temo "Esperanto en la 80aj jaroj" de la 36-a IJK en Raŭmo, Finnlando. Ĉefe redaktis ĝin Giorgio Silfer kaj Jouko Lindstedt. La teksto ne estis prezentita al la du aliaj laborgrupoj nek al la plenkunsido, sed rekte prezentita al la kongresanoj. Ĝis la fino de la jaro 1980 subskribis ĝin proksimume cent homoj (listo kun nomoj). Malgraŭ la iom nekutima estiĝo (kaj kelkfoje iom nekutima lingvaĵo, ĝi grandparte esprimas la opinion de la diskutintaj gejunuloj.
Krom la Manifesto estiĝis en Raŭmo ankaŭ dua teksto: Esperanto en la 80-aj jaroj kun tri partoj "Celoj kaj konstatoj", "Metodoj kaj rekomendoj" kaj "Informado ekstera"; Ziko Sikosek mencias kaj komentas ambaŭ tekstojn el Raŭmo en sia libro Esperanto sen Mitoj.
Estas rimarkinde, ke la revuo Esperanto bezonis ĉirkaŭ dek jarojn, ĝis kiam ĝi publikigis la tekston de la Manifesto. Antaŭe kaj poste okazis diskutoj en diversaj gazetoj. Eble la plej malbone komprenata parto de la Manifesto estas la paragrafo "Niaj celoj" kun la frazo "Ni celas disvastigi Esperanton por pli kaj pli, iom post iom realigi ĝiajn pozitivajn valorojn …" (sekvas kvar valoroj). Kontraste en diskutoj oni ofte erare asertis, ke anoj de la Manifesto ne volus disvastigi Esperanton, sed nur ĝui la lingvon. Kiel kvazaŭ antitezo al la tradicia konceptaro de Esperanto, la aŭtoroj celis atentigi la esperanto-parolantojn pri la komunuma aspekto de Esperanto, kaj ne sole pri la disvastigo de Esperanto.
Ĉefaj asertoj
La Manifesto de Raŭmo enhavas mallonge la sekvantajn asertojn:
Literaturo
(eo) Walter Zelazny, Nedeŝirebla unueco de kontraŭdiraj ideoj, Literatura Foiro, n-ro 308, decembro 2020, paĝoj 337-340
Nokia (urbo)
Vidu ankaŭ Nokia (kompanio)
Nokia estas urbo kaj komunumo en Finnlando, en distrikto Pirkanmaa - ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al lagubernio Okcidenta Finnlando. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El la areo 348 km² estas lagoj kaj riveroj konsistigas 59 km2.
La komunumo estas fondita en 1922, kiam la komunumo Pirkkala estis dividita al du partoj, suda kaj norda. La norda parto, en 1938, ekuzis la nomon Nokia samtempe kiam ĝi fariĝis kampurbo kaj la suda proprigis al si la antaŭan nomon Pirkkala. En la 1970-aj jaroj la kamparaj komunumoj Tottijärvi kaj Suoniemi estis ligitaj al Nokia, kaj ĝia terspaco kreskis multe. Urban statuson la komunumo akiris en 1977. Vojoj kaj fervojo ligas la urbon al la najbara granda urbo Tampere.
Nokia estas industria loko. La vorto Nokia estas nuntempe pli bone konata kiel nomo de la granda telekomunika kompanio Nokia, kiu havas parton de siaj historiaj radikoj en la urbo. La plej granda labordonanto en la urbo estas pneŭmatiko-produkta firmao, kiu siatempe estis parto de la multbranĉa Nokia kaj uzis ties varmarkon, sed nun estas aparta kompanio kaj uzas, ekde 1995, la nomon kaj varmarkon Nokian. Post ĝi, la plej grandaj industriaj entreprenoj estas Sisu Diesel (motoroj, pumpiloj, intertransmisiiloj) kaj la molpapera fabriko, kiu iam apartenis al la Nokia-kompanio, sed nun estas posedata de Georgia-Pacific Nordic. La industriigon de la urbo grave helpis la torenta rivero Nokia, kiu provizis la unuajn fabrikojn per abunda energio pro 20-metra diferenco en la akvoniveloj. En la rivero plu funkcias elektrejo, kies maksimuma povumo estas 67 megavatoj.
La nomo Nokia
La vorto Nokia verŝajne venas el prafinna vorto nois (vortradiko noki-), kiu signifas nigran mustelon, pli precize marteson aŭ eble zibelon. Ankaŭ la blazono de la urbo, kun nigra marteso kuranta ĉe la rivero Nokia, estas bazita sur tiu interpreto pri graveco de felokomerco en la historio de Nokia.
Santa Clara d'Oeste
Santa Clara d'Oeste estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.084 loĝantojn en 2010.
Santa Bárbara d'Oeste
(oficiale Município de) estas estas municipo kaj urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi estas parto de urbaro de Campinas, situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la samnoma mikroregiono Campinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
Santa Bárbara d’Oeste situas en sudorienta parto de la lando inter Campinas-Piracicaba apud Americana. La najbaraj municipoj estas Limeira, Sumaré, Monte Mor, Capivari, Nova Odessa, Americana, Rio das Pedras kaj Piracicaba. Campinas troviĝas 38, San-Paŭlo (urbo) 119, Guarulhos 120, Curitiba 350, Nova Iguaçu 407, Rio-de-Ĵanejro 429, Belo Horizonte 479, Goiânia 704, Braziljo 777, Campo Grande 787, Porto Alegre 894, Salvador de Bahio 1437, Maceió 1916, Teresina 2026, Recife 2112, São Luís 2276, Natalo (Brazilo) 2297, Belém 2372, Manaus 2572 km.
Historio
Ĝis proksimume 1810 tiu ĉi areo estis natura arbaro. Tiun jaron vojo estis konstruita inter Piracicaba kaj Campinas. Santa Bárbara d’Oeste estis fondita en 1818 (la unua brazila grandurbo fondita fare de virino), samtempe eklezio estis konstruita, la vilaĝo estis nomita je honoro de Santa Barbara. En 1869 la municipo estis oficiale kreita, disigante de Piracicaba. La loĝantoj okupiĝis precipe pri sukerindustrio. En la 1920-aj jaroj pluraj aliaj industriaj branĉoj aperis.
Ekonomio
Santa Bárbara d’Oeste estas naskiĝloko de la aŭtoindustrio en Brazilo.
Klimato
Santa Bárbara d’Oeste situas en subtropika klimato. Jare pluvas averaĝe 1466 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter oktobro kaj marto pli ofte, ol en la ceteraj monatoj. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sophie Marie Aline Menu de Ménil
Sophie Marie Aline MENU DE MÉNIL [fraŭlina familinomo: Grandsart] (naskiĝis la 10-an de decembro 1870 en Strasburgo, mortis la 22-an de julio 1925 en Parizo) estis franca esperantistino kaj baronino.
Ŝi sin dediĉis varme al sociaj agadoj kaj helpis al sia edzo Félicien en liaj Esperantaj laboroj kaj propagando. Al Félicien ŝi edziniĝis en Château-Thierry la 19-an de aprilo 1892.
Bellefond (Côte-d'Or)
Bellefond estas francia komunumo, kiu situas en Francio, regiono Burgonjo-Franĉkonteo, departemento Côte-d'Or.
Geografio
Bellefond etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
Kokardo
Kokardo laŭ PIV estas
Ĝenerale kokardoj - laŭ la unua difino de la vorto - do estas "cirkla flago" aŭ "cirkla blazono", kaj reprezentas nacian ŝtaton, armeon aŭ specifan grupon organizitan.
En Francio, la kokardoj ludis grandan rolon dum la Franca revolucio de 1789: Komence la diversaj revoluciulaj grupoj havis diversajn kokardojn, sed rapide plejpopulariĝis la kokardo trikolora, kiu estas bildigita dekstre. Ĝin adoptis ankaŭ la franca reĝo Ludoviko la 16-a. Rapide la kokardo trikolora iĝis simbolo de franca patriotismo. Porti ĝin iĝis deviga la 8-an de julio 1792 por la viroj, la 21-an de septembro 1793 por la virinoj. Malobeo al tiu regulo sekvigis ok-tagan restadon en malliberejo. Kiel signo de kontraŭeco, la kontraŭ-revoluciuloj portis, aparte en la regionoj Bretonio kaj Vendeo, kokardon blankan - en la koloro de la franca reĝo. Post la mortigo de la diktatoriĝinta revoluciulo Robespierre, la ne-porto de la trikolora kokardo ne plu estis punata, kvankam teorie la porto daŭre restis deviga almenaŭ ĝis la jaro 1796.
La vorto kokardo - respektive la franclingva ekvivalento "cocarde" - de tiam estis ofte uzata de naciistoj aŭ respublikistoj francaj. La naciista verkisto Maurice Barrès ekzemple gvide redaktis ĵurnalon kun la titolo "La Cocarde". Verkistojn kaj kanzonistojn, kiuj fine de la 19-a jarcento havis aparte naciisman elanon, oni nomis "cocardiers", do "kokarduloj".
Ekde la komenco de la 20-a jarcento, la kokardoj estas esence uzataj por indiki la naciecon de armeaj aviadiloj: Malmultaj el tiuj "kokardoj" ne plu havas cirklan formon (ekzemple tiu de Estonio estas triangulo kaj tiu de Germanio estas speco de kruco), sed la granda plejmulto jes ja daŭre havas klasikan cirklan kokardoformon).
Minglanilla
Minglanilla estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Turisma allogaĵo estas la ravinoj ĉe la rivero Cabriel.
Haverlah
Haverlah estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wolfenbüttel de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Minglanilla
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Minglanillero. La censita loĝantaro en 2013 estis de 2413 loĝantoj kaj la denseco estas de 22,01 loĝ/km².
Situo
Minglanilla estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la plej sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 827 m; je 87 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj pli proksime, je 4 km el Albacete. La areo de ties teritorio estas de 109.64 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°32′5″N 1°35′40″O.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Minglanilla, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Minglanilla kie oni falis al la nunaj 2413, nome rekuperinta loĝantaro.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Kuriozaĵo
En La arbo de la sciado de Pío Baroja aperas roluloj kiuj nomiĝas "las Minglanillas".
En Filipinoj estas samnoma urbo kun pli ol cent mil loĝantoj, dum la origina Minglanilla havas pli ol du mil.
István Schrodt
István Schrodt [ŝrot], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schrodt Istvan estis hungara inĝeniero, profesoro.
Biografio
István Schrodt frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1909. Post 2 jaroj li ekinstruis en altlernejo. Li doktoriĝis en 1912 pri teknologio, en 1917 pri filozofio. En 1935 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Depost la 2-a mondmilito li okupiĝis pri varmoteknologio, sunenergio, senflama brulado. Li havis patenton pri profitado de energio de karbonata acido. Li kandidatiĝis en 1952, li ricevis premion en 1919.
Béla Radnai (skulptisto)
Béla Radnai, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo Radnai Béla József estis hungara skulptisto, karikaturisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Rausch [raŭŝ] ĝis 1899. Béla Radnai naskiĝis la en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Radnai studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo, poste en Reĝa Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Antal Loránfi, Alajos Stróbl, Bertalan Székely kaj Károly Lotz. Inter 1895 kaj 1903 li lernis kaj kreis apud János Fadrusz. Tiutempe li ofte desegnadis karikaturojn, sed estis pli gravaj liaj statuoj, monumentoj, ornamskulptaĵoj. Li instruis en la menciita Belarta Altlernejo. Depost Traktato de Trianon kelkaj liaj skulptaĵoj estis detruitaj. Li edziĝis dufoje.
Тоrk Аngеgh
Tork Angegh estis antikva armena vira diaĵo de la forto, kuraĝo, la produktado kaj la artoj, ankaŭ nomita Torq kaj Durk/Turk. Li estis konsiderita unu el la pranepoj de Hajko kaj laŭdire reprezentita kiel nesimpatia virfiguro. Li estas menciita de la 4-a-jarcenta armena historiisto Moseo de Ĥoreno kaj konsiderita unu el la signifaj diaĵoj de la armena diaro influita de la irana kaj helena religioj kaj mitologioj. Analogeco estas ofte farita kun la mezorienta dio Nergalo, ankaŭ reprezentita kiel nesimpatia masklo.
La mito
Tork Angegh estis paŝtisto, sed ne ordinara, li estis heroa. Kiam leonoj kaj tigroj vidis lin, ili alproksimiĝis al li pensante, ke li ankaŭ estas besto kaj ilia potenca reĝo. En iu printempo Tork estis malĝoja, kaj li ne povis forigi sian malĝojon. Li scivolis tagojn kaj noktojn rigardante la sunon per siaj malĝojaj okuloj.
Tork Angegh uzis nek glavon nek sagojn, li vekis teruron ĉe siaj malamikoj nur per sia aspekto. Sed se ili superus sian ŝokon, tiam li uzus siajn fortojn. Iam invadintoj venis al la bordo de ponta maro per ŝipoj kaj atakis la armenajn setlejojn. Tork ricevis novaĵojn pri granda detruo kaj iris kontraŭ la malamikojn. De malproksime, ili vidis lian timigan altecon kaj furiozan potencon, kaj kuris reen al siaj ŝipoj. Tork alvenis al la bordo, kiam la ŝiparo de la malamiko jam estis sufiĉe malproksima. Kolerega, li tranĉis rokojn en la grandeco de montetoj kaj ĵetis ilin al la malamiko: kiam la rokoj trafis la maron, potencaj ondegoj leviĝis kaj sinkigis la ŝipojn de la malamikoj.
La origino
Oni ĝenerale supozas, ke Tork Angegh estas kombinaĵo de du diaĵoj, kiuj lasis spurojn de si mem en lia nomo: Tarku, la antikva anatolia diaĵo de fekundeco, kaj Angegh, pagana dio, kiu estis honorata ĉefe en la provinco Angegh, en sudokcidenta Armenio. Historiisto Moseo de Ĥoreno ankaŭ deklaras ke li estis princo de tiu provinco, tial la referencoj en armena historio al Angegha tun (la Domo de Angegh). Laŭ ĉi tiu vidpunkto, la nomo Tork Angegh signifas Tork de Angegh anstataŭ Tork la Malbela. Estas ankaŭ interese rimarki, ke en la antikva armena traduko de la Biblio, la nomo de la babilona dio Nargal (4 Reĝoj 17: 30) estas tradukita kiel Angegh.
Baracoa
Baracoa estas urbo de la provinco Guantánamo en la oriento de Kubo. Ĝi estis la unua urbo fondita en Kubo, nome la. Ĝia unua (katolika) nomo estis Nuestra Señora de la Asunción de Baracoa (Nia Sinjorino de la Asuncio de Barakoo). Ĝi konservas sian kolonian karakteron ĉar dum pli ol kvar jarcentoj ĝi estis preskaŭ neatingebla pro la montĉenaro. En kelkaj vilaĝetoj de la ĉirkauaĵoj de Baracoa loĝas la lastaj survivantoj de la kubaj aborigenoj (ĉefe tainoj). Proksime estas la plej abundakva rivero de Kubo, nome Toa.
Kleingœft
(jen france, origine germane kaj alemane Kleingöft) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Selangoro
Selangoro (Selangor, plenforme Selangor Darul Ehsan) estas unu el la 13 subŝtatoj, kiuj konsistigas Malajzion. Ĝi situas ĉe la okcidenta marbordo de Duoninsula Malajzio kaj bordas kun Perako norde, Pahango oriente, Negeri-Sembilano sude kaj la Malaka Markolo oriente. Ĝi ĉirkaŭas la federajn teritoriojn de Kuala-Lumpuro kaj Putraĝajo, ambaŭ el kiuj estis iam sub suvereneco de Selangoro.
Geografio
La ŝtata ĉefurbo estas Shah Alam, la ĉefa urbo en Selangoro, kaj la reĝa ĉefurbo estas Klang. Alia grava urba centro estas Petaling Jaya kiu ricevis urban statuson en junio de 2006. Selangor estas unu el nur du malajziaj ŝtatoj kun pli da unu urbo; nome la alia estas Saravako. Selangoro havas la plej grandan urbon en Malajzio kaj kreskas rapide pro modernigo de la Klanga Valo.
Ekonomio
Selangoro estas la plej riĉa ŝtato en Malaizio laŭ laŭpersona Malneta enlanda produkto (MEP). Tiu ŝtato estas ankaŭ la plej disvolvigita en Malajzio kun bonaj infrastrukturoj kiaj aŭtoŝoseoj kaj transportoj. La ŝtato havas ankaŭ la plej grandan loĝantaron de Malajzio, kun alta standardo de vivnivelo kaj la malriĉeco en tiu ĉi ŝtato estas tiu kun plej malalta indico en la lando.
Religio
Laŭ la censo de 2010, la loĝantaro de la sultanejo Selangor estas por 57.9% islama, 24.4% budhana, 11.6% hindua, 3.8% kristana/katolika, 1% de nekonata kredo, 0.5% aliĝintoj al taoismo aŭ ĉina religio, 0.4% sekvantoj de aliaj religioj kaj 0.4% nereligiaj.
Oranje-Nassau
La dinastio Oranje-Nassau estas la nomo de la reganta reĝa familio de Nederlando.
Etimologio
Origine la nederlanda nomo Oranje aŭ germane Oranien venas de la burgonja graflando Orange, pli poste princlando Orange, kun ĉefurbo Orange (esperantlingve Oranĝo ; nomata en la antikva tempo Arausio) en la ebenaĵo de la rivero Rodano en nuntempa Francujo – en Esperantujo tiu dinastio nomeblas Oranĝo (aŭ eble Oranĵo).
Historio
La dukoj de Nassau devenas el regiono de centra Germanio nuntempe apartenanta al la germania federacia lando Hesio. Ekde la jaro 1420 la dinastio Nassau respektive ties ano grafo Engelbrecht la 1-a de Nassau-Dillenburg havis vastajn posedaĵojn en la nuna Nederlando, kaj iĝis regantoj de Nederlando reprezente de la hispanaj reĝoj, al kies imperio apartenis la nederlandaj teritorioj. Ekde la jaro 1530 la dinastio Nassau ankaŭ transprenis la titolon de princoj de Oranĝo. Inter 1568 kaj 1584 la posteulo Vilhelmo de Nassau-Dillenburg, grafo de Oranĝo, kuniniciatis kaj gvidis la batalon de nederlandanoj kontraŭ la hispanaj okupantoj, nomata “okdekjara milito„ (1568 ĝis 1648 – la lastaj tridek el tiuj jaroj konsidereblas parto de la eŭropa tridekjara milito).
Nuntempe
Post lia heredo kaj la dinastio Oranje-Nassau kaj la dinastio Hohencolernoj-Prusio havas la titolon princo de Oranĝo. En la dinastio Oranje-Nassau la titolo princo de Oranĝo intertempe tradicie estas titolo de la nederlanda tronheredonto.
Ne nur en la nederlanda aŭ en Esperanto la dinastia nomo sone similas al tiu de oranĝa koloro – tial tiu koloro, kaj ne tiuj de la nacia flago, iĝis la tradicia koloro de nederlandanoj aparte fieremaj pri sia lando, ekzemple nuntempe membroj aŭ subtenantoj de la nederlanda teamo de sportistoj en Olimpikoj aŭ aliaj internaciaj ĉampionadoj.
Chozas de Abajo
Chozas de Abajo [ĈOzas deaBAĥo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. Chozas de Abajo estas komprenebla etimologie kiel Kabanoj de Malsupro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Antimio de Arriba, Ardoncino, Banuncias, Cembranos, Chozas de Abajo, Chozas de Arriba, Méizara, Mozóndiga kaj Villar de Mazarife, okupas totalan areon de 100,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 596 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed el la 1980-aj jaroj ĝi rekuperis almenaŭ 300 loĝantoj pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj ekfunkciigo kiel ties dormurbo. Ĝi distas 17 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj, pri kio aperas grapolo kaj tritikospiko en la supra dekstra kvarono de la blazono) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado rilata ĉefe al la Jakoba Vojo, pri kio aperas du simboloj en la maldekstra duono de la blazono) sed ĉefe servoj, konstruado kaj funkciigo kiel dormurbo.
4437 Yaroshenko
4437 Yaroshenko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa pentristo Nikolaj Aleksandroviĉ Jaroŝenko (cirile : Николай Александрович Ярошенко, 1846 – 1898), unu el la iniciatintoj de la arta movado Peredviĵniki (Передвижники : "piedirantoj").
Moriĉa iktero
Tiu laŭ ekologio distinga birdo estis iam traktata kiel specio Icterus chrysocephalus. Ĝi estis eventuale ankaŭ enmetita en la klado de la Flavaŝultra iktero (I. cayanensis). Tiele ekzemple la AOU ekde 2005 enmetis la Moriĉan ikteron en I. cayanensis. La strukturo kiel subspecio de I. cayanensis estas ankoraŭ ege konfuza.
Temas pri svelta birdo, 22 cm longa kaj pezas 42 g, kun longa vosto kaj fajna kurveca beko. Ĝi havas ĉefe nigran plumaron, escepte briflavajn kronon, pugon, femurojn kaj ĉefe ŝultromakulojn. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas malhelbrunaj pli ol nigraj, kun pli senkoloraj ŝultromakuloj.
La kanto de la Moriĉa iktero estas ĉirpanta fajfa heaaa-ŭiiuuu-heaaa. Tiu estas ofte facile vidata specio ĉe sia preferata arbo, kaj kutime estas sola  aŭ en paro.
La Moriĉa iktero reproduktiĝas el orienta Kolombio, sudorienta Venezuelo, Trinidado kaj Gujanoj, kaj suden al orienta Ekvadoro, Paragvajo kaj norda Brazilo, norde de Amazono. La trinidada populacio povus esti komencinta el ĵusa koloniigo aŭ eskapoj. Ĝi estas plej komuna el marnivelo ĝis 500 m smn, sed ĝi povas atingi ĝis 1,000 m en la orienta deklivaro de Andoj, kiu markas la okcidentan bordon de ties teritorio.
La Moriĉa iktero estas birdo ege asocia kun la Moriĉa palmo (Mauritia flexuosa), kaj ĝi troviĝas en arbaroj, arbarbordoj, marĉoj aŭ savano kie estas tiu arbo. Tiu birdo manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ suĉas nektaron kaj manĝas iom da frukto. Ties nesto estas longa pendanta kesteto de herboj kaj alia plantofibroj, pendita el fino de branĉo de Moriĉa palmo. La kutima ovaro estas de du malhelpunktataj palbluecaj aŭ blankecaj ovoj.
Ĝi iom suferas kaptadon por komerco de kaĝobirdoj, sed povas elteni grandan ĝenadon en sia habitato se restas iom de Moriĉaj palmoj.
Siberia lagopo
La Siberia lagopo aŭ Falcipeniso (Falcipennis falcipennis aŭ Dendragapus falcipennis) estas mezgranda birdo de la ordo kokoformaj kiu vivas en nordorienta Azio, nome en Siberio, de kie devenas la komuna nomo. Ĝi estas tre simila al la Kanada lagopo de Nordameriko, al kiu ĝi estas tre proksime rilata.
Disvastiĝo
La Siberia lagopo ĉefe loĝas en arbaroj de piceo, abio, lariko kaj pino. Ties teritorio estas pleja sudorienta Rusio en Siberio, kaj malgranda populacio iam loĝis en neloĝata malproksima nordorienta Ĉinio, kie ili estas probable formortintaj. Temas pri teritorio en la malgranda Ŝingan-montaro kaj malsupra baseno de la rivero Hejlongĝjango de nordorienta Ĉinio. Ĉefe ili vivas en la regiono inter la supra baseno de la rivero Leno kaj la rivero Usuli kaj Saĥaleno.
Aspekto
Ĝiaj flugplumoj aspektas falĉile.
La plumoj de la birdino tre similas al tiuj de la virbirdo, sed estas multe pli malhela kaj bruneca.
Por la reprodukta sezono la masklo faras memmontradajn ceremoniojn kiuj montras la ĉefajn karakterojn. Temas pri nigreca birdo kiu havas la subajn partojn tre markatajn per blankaj makuloj disponitaj horizontale el suba brusto suben. En dorso estas pli malgrandaj kaj pli malabundaj blankaj markoj. La vosto estas malhelbruna al nigreca kun rimarkindaj blankaj plumopintoj. La brusto kaj la kapo estas nigraj, sed en la kapo videblas tre markata ruĝa superokula marko kaj blanka traokula strio.
Kutimaro
La Siberia lagopo falcipenisoj vivas en abiaroj, picearoj kaj falfoliaj pinaroj, kie kreskas ankaŭ rubusoj, riboj kaj aliaj berodonaj arbedoj kaj herboj, aŭ en montaj arbaroj inter kampoj kaj herbejoj.
Ili vivas unuope, manĝas ĉefe vegetaĵojn inkl. de ŝosoj, burĝonoj, semoj, beroj k.a.
La nesto estas konstruita surgrunde per pajloj, bastonetoj kaj tigetoj. La ino demetas ĉirkaŭ 6 vojn kremokolorajn iom punktecajn.
Konservostatuso
La Siberia lagopo estas klasata kiel Tutmonde Minacata fare de Birdlife International pro habitatoperdo kaŭzata de pliiĝanta espluatado de arbaroj kaj pro arbarincendioj. Konservoklopodoj gravas por malpliigi la riskon de tiu palearktisa specio.
Vereeniging
Apuda akvocentralo kun granda akvobaraĵo provizas la provincon per elektro. Krome gravas minado de karbo kaj fandado de fera erco.
Dum la brita-bura milito (1899–1902) britoj instalis koncentrejon ĉe la urbo. Je la 31-a de majo 1902 estis (en Pretorio) subskribita la Traktato de Vereeniging, kiu finis la militon.
Rhêmes-Saint-Georges
Rhêmes-Saint-Georges estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, Introd, Rhêmes-Notre-Dame, Valgrisenche kaj Valsavarenche.
Vereeniging
Je la en Sharpeville, nigrula kvartalo de Vereeniging, okazis masakro, kiam polico pafis al manifestaciantoj, kiuj ĉirkaŭis la policejon. Mortis dekoj da homoj (oni mencias 67, 69 aŭ 79). UNO deklaris la daton memortago pri la lukto kontraŭ rasa apartigo.
En 1984 en Sharpeville estis linĉita nigrula konsiliano. Tio kaŭzis internaciajn protestojn kaj eĉ sankciojn kontraŭ la sud-afrika registaro.
Rhêmes-Saint-Georges
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Klitora prepucio
La klitora prepucio (preputium clitoridis) estas haŭtfaldo kiu kovras kaj protektas la pinton de la klitoro. Ĝi estas homologa kun la penisa prepucio de viraj seksorganoj. La prepucio ne nur gravas pro protektado, sed ankaŭ pro plezuro, ĉar ĝi ja estas erogena histo.
Gustaf Fröding
Gustaf FRÖDING (1860–1911) (* Palaco Alster, proksime de Karlstad, la 22-an de aŭgusto 1860 - Stokholmo, la 8-an de februaro 1911) estis sveda poeto kaj verkisto, studis en la Universitato de Upsalo kaj laboris kiel ĵurnalisto en Karlstad. Li ankaŭ verkis kelkajn poemojn en la dialekto de Värmland. En siaj lastaj tagoj li interniĝis en pluraj psikiatriaj institucioj kaj hospitaloj por kuraciĝi el siaj mensmalsano kaj alkoholismo.
Alice Nahon
Alice NAHON (naskiĝis la en Antverpeno, mortis la  samurbe) estis flandra poetino. En Flandrio ŝi plej probable estas ĉefe konata pro la versikloj el sia Avondliedeke (Vesperkanteto): (En traduko: Ho estas bone l' propran koron Esplori antaŭ l' dormo, pri -, Ĉu de tagiĝo ĝis vespero, Neniun koron vundis mi. )
Ŝia patro estis nederlandano francdevena. Ŝia patrino, Julia Gijsemans, venis el Putte (apud Meĥleno). Ŝi estis la tria el familio de dek unu infanoj. Ekde sia dek-oka vivojaro ŝi laboris kiel flegistino en la mansanulejo Stuivenberg en Antverpeno. Ŝi suferis pro kronika bronkito kaj deprimiĝo kaj pasigis multajn jarojn en pluraj flegejoj. Tamen ŝi sukcesis verki en tiu periodo du poemarojn, Vondelingskens (Trovitetoj, 1920) kaj Op zachte vooizekens (Etmelodie, 1921). Post restadoj en Italio kaj en Francio ŝi eklaboris en 1927 en la urba biblioteko de Meĥleno. Per la poemaro Schaduw (Ombro, 1928) ŝi provis forigi de si la renomon verki nur dolĉajn poemojn, kritiko, kiun ŝi i.a. ricevis de poeto Paul Van Ostaijen. La poemaro Maart-April (Marto-aprilo) aperis postmorte en 1936.
Deko el ŝiaj poemoj estis tradukita en Esperanton de Hector Vermuyten. Laŭ Remy van Eynde, kiu persone konis Jan Nahon, la fraton de Alice, ŝi multe simpatiis al Esperanto.
Noël Corbu
Noël CORBU (n. 27-a de aprilo 1912 - m. 20-an de majo 1968) estis estro de hotelo kaj restoracio La Tour en la vilaĝo Rennes-le-Château en Suda Francio.
Noël Corbu estis en la sukera industrio, sed li sopiris iĝi aŭtoro. Sola konata verko estas krimromano el la jaro 1943.
Dum la fino de la Dua Mondmilito li serĉis sekuran lokon por si kaj sia familio. Hazarde ili trovis la vilaĝon Rennes-le-Château, kie Marie Dénarnaud gardis la restaĵojn el la havaĵo de Bérenger Saunière.
En la jaro 1946 Noël Corbu transprenis la eksan posedaĵon de la pastro Bérenger Saunière konsistante el la Villa Bethania kaj la Tour Magdala, ambaŭ konstruitaj de la eksa pastro de Rennes-le-Château inter 1900 kaj 1902.
Li interkonsentis kun Marie Dénarnaud, la longjara dommastrino de la pastro, ke li ricevos ĉion kontraŭ dumviva loĝrajto. Ŝi loĝis ekde la morto de Bérenger Saunière (22-a de januaro 1917) en la malnova kaj mizera pastra domo. La pli luksa kaj moderna Villa Bethania ne estis uzata.
Dum Pasko 1955 Noël Corbu malfermis hotelon en Villa Bethania. La restoracio troviĝis en la teraso, kiu ligas Tour Magdalan kun la vitra turo. En la substrukturo estis cisterno por akvigi la ĝardenon.
Poste la loka taggazeto La Dépêche du Midi aperigis tri sinsekvajn raportojn la 12-an, 13-an kaj 14-an de januaro 1956, laŭ kiuj Noël Corbu kaj lia frato Charles opiniis, ke Bérenger Saunière malkovris la trezoron de Blanka de Kastilio la edzino de Ludoviko la 8-a kaj de Ludoviko la 9-a.
Laŭ Noël Corbu la pastro Bérenger Saunière trovis en la jaro 1892 dum riparaj laboroj en la preĝejo pergamenojn en lingvo miksita el la latina kaj la franca. Pri la ĉirkonstancoj de la malkovro, la nombro kaj la enhavo de la pergamenoj ekzistas diversaj versioj. La orginalaj dokumentoj ne plu ekzistas, se ili iam ekzistis.".
Corbu aplikis plej modernajn metodojn. En sia restoracio li prezentis la rakonton per sonbenda aparato, kiu estis en tiu tempo relative nova tekniko por privatuloj. Plej verŝajne la ĵurnalisto kaj aŭtoro Gérard de Sède kun sia edzino Sophie ne vizitis la lokon dum la periodo de Corbu. Li interesiĝis pri la afero, ĉar li mem estis verkinta libron pri la trezoro en la nordfranca urbo Gisors kaj poste traktis la temon Rennes-le-Château en diversaj libroj.
En tiu tempo estis deponitaj registritaj diversaj dokumentoj ĉe la Nacia Biblioteko de Francio, kiuj rilatis al la okazaĵoj en Rennes-le-Château kaj estas konataj sub la titolo Dossiers secrets. Temis pri fotokopioj, interalie de la pergamenoj, kiujn Bérenger Saunière trovis en la preĝejo kaj fona materialo.
La franca televido elsendis en la jaro 1961 dokumentadon, en kiu Noël Corbu persone transprenis la rolon de Bérenger Saunière
Corbu vendis la bienon en la jaro 1964 aŭ 1965 al Henri Buthion kaj forlasis la regionon. Li mortis per trafikakcidento en la norda Francio apud Prouilhe la 20-an de majo 1968.
Claire, la filino de Corbu poste edziniĝis al Antoine Captier, la nepo de la persono kun la sama nomo, kiu laŭdire malkovris la pergamenojn. Ili komune verkis libron. En Majo 1989 ili malfermis muzeon en Rennes-le-Château.
Astghik
En la plej frua prahistoria periodo Asdghig, Astghik, aŭ Astlik (armene: Աստղիկ ) estis kultita kiel la armena pagana diino de la fekundeco kaj amo, poste la tegmenta luko estis konsiderita ŝia personigo, kaj ŝi estis la edzino aŭ amanto de Vahagn. En pli posta pagana periodo ŝi iĝis la diino de amo, de virga beleco, kaj de la akvofontoj.
La festivalo Vardavaro estis dediĉita al Astghik kiu estis festita en meza julio, transformita en kristana festivalo de la Transformo de Kristo, kaj estas daŭre festita de la armenoj. Kiel en la pagana tempo en la tago de tiu festo homoj liberigas kolombojn kaj ĵetas akvon unu sur la alian kun deziroj de sano kaj bonŝanco.
Kun Aramazdo, la patro de ĉiuj dioj, la kreinto de la ĉielo kaj la tero (la suno estas lia personigo), kaj Anahit kiu estis kultita kiel Granda Sinjorino kaj Dieca Patrino (la luno estis ŝia personigo), formas astralan triunuon en la panteono de armenaj paganaj dioj. En la periodo de la helenisma influo Astghik iĝis simila al la greka Afrodito kaj la mesopotamia Iŝtar.
Ŝia nomo estas la etigo de la armena աստղ astġ, "stelo", kiu tra la prahindeŭropa ÷ h₂stḗr estas parenca de la sanskrita stṛ, avesta star, pahlava star, persa sitara, paŝtoa storai, latina kaj itala stela kaj astro. Oni ne kredas ke la nomo rilatas al la emida Iŝtar.
Ŝia ĉefa kultloko estis en Aŝtiŝat (Taron), situanta norde de Kaĉo, kie ŝia kamero estis dediĉita al Vahagn, la personigo de sun-dio, ŝia amanto aŭ edzo laŭ popularaj rakontoj, nomia "vahagna ĉambro".
La temploj kaj didomoj de Astghik situiĝis en aliaj urboj kaj vilaĝoj, kiel ekzemple la monto de Palaty (sudokcidente de lago Van), en Artamet (12 km de Van), kaj tiel plu.
La skandinava ekvivalento de tiu nomo estas Astrid.
Komunumoj de Kantono Ĝenevo
En Kantono Ĝenevo en februaro 2009 ekzistis 45 politikaj komunumoj.
Aŭtonomieco
La aŭtonomieco de la ĝenevaj komunumoj estas malpli granda ol en Alemanio, tamen ĝenerale validas la svisa principo de subsidiareco kaj ke la komunumo estas la unua administra unuo en la ŝtato.
Distriktoj
Distriktojn Kantono Ĝenevo ne konas. Por statistikaj kialoj la tuta kantono estas konsiderata kiel unu distrikto sub la kodo numero 2500.
Listo de la Ĝenevaj komunumoj
<br style="clear:both;" />
Prepucio
Prepucio povas esti:
Wiesenbach
Wiesenbach havas diversajn signifojn:
14790 Beletskij
14790 Beletskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
La Princino de Klevo
La Princino de Klevo (La Princesse de Clèves) estas historia romano de Marie-Madeleine de La Fayette (aŭ Madame de La Fayette). Ŝi publikigis ĝin anonime en 1678 je Parizo. Kiel verkinton oni suspektis komence kaj Franciskon de la Rochefoucauld, intima amiko de la aŭtorino, kiu energie malkonfesis aŭtorecon, kaj ankaŭ Johanon de Segrais, konatan literaturiston kaj pretertempan sekretarion de la aŭtorino.
14790 Beletskij
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vladimir Vasiljeviĉ Beletskij, koresponda ano de la Rusia Akademio de Sciencoj kaj profesoro de Moskva Ŝtata Universitato, elstara fakulo pri ĉiela mekaniko kaj teorio de la kosmoflugo. Li disvolvis ne-linearan teorion pri la rotacio kaj la orientiĝo de naturaj ĉialaj korpoj kaj.
La Princino de Klevo
Marie-Madeleine Pioche de la Vergne, devenanta el malpli altranga nobelaro kaj per geedzeco plirangiĝinta al Grafino de La Fayette, oftumis kiel akompantano kaj fidelulo de Henrieta Ana Stuart, edzino de la pli juna frato de Reĝo Ludoviko la 14-a de Francujo, la duko Filipo de Orleano, ĉe la reĝa kortego. Ŝi estis intime amika kun la ankaŭ verkanta, jansenisme stampita duko de La Rochefoucauld kaj de Madame de Sévigné,fama kiel leteraŭtorino. Per sia frue mortinta patro ŝi jam junaĝe estis akirinta aliron al afektitaj literaturaj salonoj siatempaj.
Ulisse Munari
Li estas profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Padovo kaj laboras en la Observatorio de Asiago.
La Princino de Klevo
Resumo
Kvar partoj komponas La Princino de Klevo.
Ulisse Munari
Li estas ano de la teamo "RAdial Velocity Experiment" (RAVE), programo de esploro celanta mezuri la kaj la metalecon de unu miliono da steloj per la UK Schmidt-Teleskopo de 1,2 metroj de la Observatorio de Siding Spring en Aŭstralio.
Ulisse Munari ankaŭ estas kun-estro de la laborgrupo kiu malvolvas kaj plibonigas la spektrometron de la satelito Gaia.
Géza Réz
Géza RÉZ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Réz Géza estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia origina familia nomo estis Richter ĝis 1901. Lia filino estis Lola Réz Kosáryné, lia nepo estis Domokos Kosáry.
Ulisse Munari
Li kunmalkovris, laŭ la Minor Planet Center, 50 asteroidojn en kunlaboro kun Maura Tombelli kaj Flavio Castellani.
Géza Réz
Géza Réz naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Réz frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis minadon en Akademio de Selmec inter 1882-1886. Post siaj studoj li laboris en Nagybánya, poste en aliaj banejoj. En la studjaro 1890 li estis asistanto en la akademio, sed poste li denove havis postenon en minejo, inter 1902-1904 en la financa ministerio. Tiutempe li okupiĝis ekzemple serĉado de naftoj. En 1904 li denove ekinstruis en la ĵus levita altlernejo (pli frue akademio). En 1905 li vizitis similajn altlernejojn en Usono, post 2 jaroj en Eŭropo. En 1907 li estis nomumita dekano, samtempe li profesoriĝis. En la jaroj 1918 kaj 1919 li estis la lasta rektoro de la altlernejo, poste li sekvis la translokigitan altlernejon al Sopron. En 1927 li pensiuliĝis.
Ulisse Munari
La asteroido 7599 Munari estis nomita en lia honoro.
5450 Sokrato
5450 Sokrato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin en septembro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). La asteroido estis malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten, kiuj, dum la sekvantaj jaroj, ekzamenis la fotografiajn platojn en la observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la antikva greka filozofo Sokrato (malnovgreke : Σωκράτης, -469 – -399).
Koritnjani
Koritnjani, ukraine Коритняни, hungare Kereknye [kereknye] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Koritnjani situas sur ebenaĵo. Uĵhorodo troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1387. En la 18-a jarcento rutenoj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon Kereknye apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Koritnjani apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1940 vivis tie 840 homoj (430 hungaroj), en 2001 1596 homoj (ukrainoj 94 %, hungaroj 4 %).
Himalaja gipo
La Himalaja gipo aŭ Himalaja vulturo (Gyps himalayensis) estas granda taga rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdojn kiel milvoj, agloj, cirkuoj kaj akcipitroj, el kiuj gipoj estas sufiĉe malsimilaj, sed ne tiom disde aliaj similaj rabobirdoj, nome malnovmondaj vulturoj. Ĝi estas proksime rilata al la eŭropa Gipo, G. fulvus.
Plenkreskulo estas 103 – 150 cm longa, havas enverguron de 260 – 310 cm kaj pezon de 8 – 12 kg. Laŭ pezo kaj enverguro tiu specio preskaŭ samas al la Monaĥvulturo laŭ grando kiel plej granda malnovmonda vulturo. Danke parte al sia longa kolo, la Himalaja gipo estas plej longa vulturo, kvankam la specio estas dua post la longvosta Sekretaribirdo laŭ totala longo inter rabobirdoj.
Ili reproduktiĝas en rokaj montoj de Himalajo kaj Tibeto; la ino demetas ununuran ovon. La birdoj povas formi izolajn koloniojn. La populacio estas ĉefe de loĝantaj birdoj.
Kiel ĉe aliaj vulturoj, ankaŭ tiu ĉi estas kadavromanĝanto, kiu manĝas ĉefe el kadavraĵoj de mortintaj animaloj, kiujn ili trovas per ŝvebado super malfermaj areoj kaj montoj. Tiuj birdoj ofte moviĝas laŭ aroj.
La Himalaja gipo estas tipa vulturo, kun senpluma blanka kapo, tre larĝaj flugiloj kaj mallongaj vostoplumoj. Ĝi estas eĉ pli granda ol la Eŭropa grifo. Ĝi havas blankecan kolumon kaj flavan bekon. La blankecaj korpo kaj flugilkovriloj kontrastas kun la malhelaj flugoplumoj.
Tiu vulturo gruntas kaj fajfas ĉe ripozejoj aŭ dum manĝo ĉe kadavraĵo.
Seebach (Rejno)
La rojo Seebach estas maldekstra alfluanto de la Rejno en Rheinhessen germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Ĝi fontas kiel arteza fonto en Westhofen, trafluas Osthofen kaj enbuŝiĝas post 9 km norde de Rheindürkheim, norda antaŭurbo de Worms, en la Rejno. En Westhofen enfluas la Altbach, kiu fontas apud Ober-Flörsheim kaj trafluas Gundersheim kaj iama baraĵlago, en la rivereton Seebach.
Lajos Feld
Lajos FELD [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Feld Lajos, slovake ’’’Ľudovít Feld’’’ estis hungara pentristo, grafikisto.
Biografio
Lajos Feld devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, dume kaj poste li lernis desegnadon. Inter 1925–1933 li plulernis en altlernejo en Budapeŝto ĉefe de Gyula Rudnay. Rkde 1933 li ofte ekspoziciis. En 1935 éi estabéis privatan lernejon por pentristoj. En 1944 li estis deportita al Aŭŝvico, kie li laboris kiel grafikisto. Post la 2-a mondmilito li pentradis en sia naskiĝurbo.
Charles Méray
Charles MÉRAY (mere), (nask. en la 12-a de Novembro 1835 en Chalon-sur-Saône, mortis en la 2-a de Februaro 1911 en Diĵono) estis franca fama matematikisto kaj esperantisto.
Méray instruis pri matematiko en la Fakultato en Lyon (1866) kaj en Dijon (1867). Li estas aŭtoro de tute originala traktato pri infinitezimala analizo, elpensinto de nova metodo por instruado de geometrio.
Li hazarde eksciis pri Esperanto ĉe parolado farita en 1900 de lia kolego Charles Lambert. Lia akra kaj penetrema spirito estis tuj frapita de la genia kreaĵo de L. L. Zamenhof. Arde li sin ĵetis en la bataladon multigante paroladojn, gazetajn artikolojn, leterojn, personajn klopodojn por diskonigi Esperanton en ĉiuj sciencaj rondoj: tiel li gajnis fervorajn adeptojn ne nur en la Diĵona Universitato, sed en la Scienca Akademio, en la Pariza Universitato kaj la Parizaj liceoj. Li varbis generalon Sebert, kiu jam antaŭe aprobis la ideon, Carlo Bourlet, Charles Laisant, Paul Appell, d-ron Bouchard, dekanon Recoura, rektoron Émile Boirac, prof. Lepine, ktp. Resume li estis la granda propagandisto inter la scienculoj. En Diĵon mem li akiris la aliĝon de la Universitato, urbestraro, ktp. En 1901 li fondis kaj prezidis la Diĵonan grupon. Samjare, kun Sebert, li prezentis Esperanton al la Scienca Akademio. Li daŭrigis sian Esperanto-agadon ĝis la fino.
En 1905 Méray fariĝis membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK) kaj restis LK-ano ĝis 1910. Li verkis kelkajn propagandajn broŝurojn.
Duoninsulo Ŝandongo
La Duoninsulo Ŝandongo (山東半島) konata ankaŭ kiel Jiāodōng Duoninsulo  (胶东半岛; 膠東半島) estas duoninsulo en la provinco Ŝandongo de nordorienta Ĉinujo. Ĝi markas la sudan limon de la Bohaj-maro.
Urboj de tiu duoninsulo estas Cindao, Jantaj kaj Veihai.
La loka dialekto de la Mandarena, nome Jiao-Liao, estas parolata ankaŭ en la duoninsulo Liaodongo norde tra la Bohaj-maro.
La Duoninsulo Ŝandongo formis parton el la Kjaŭcĉua cedo al Germanujo el 1898 al 1914. Dum la Unua Mondmilito, Japanio konkeris la urbon de Cindao (iam tenita de Germanujo) en la duoninsulo en novembro 1914; Japanujo estis deklarinta militon al Germanio (Aŭgusto 1914) laŭ terminoj de la Angli-Japania Alianco de 1902.
Post la Unua Mondmilito, oni atendis, ke Ŝandongo revenus al Ĉinujo, sed anstataŭ ĝi estis atribuita al Japanujo la 30an de aprilo 1919 post oni sciis, ke la Ĉina Ĉefministro Duan Kirui estis subskribinta cedon de Ŝandongo al Japanio kiel repago de ŝuldo.
La Duoninsulo Ŝandongo estas konsiderata unu el la 13 plej kreskaj urbareoj en Ĉinio kun ege enorma demografia kaj ekonomia disvolviĝoj.
Nevill Francis Mott
Nevill Francis MOTT naskiĝis en Leeds, Anglio 1905 kaj mortis en Milton Keynes 1996. Li estis brita fizikisto kiu ricevis la Nobel-premion en fiziko en 1977 kune kun Philip Warren Anderson kaj John Hasbrouck van Vleck.
(65433) 2002 TX238
(65433) 2002 TX238 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,19389 AU, tie estas 29,006 milionoj da km.
55838 Hagongda
55838 Hagongda estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la instituto de teknologio de Harbino (ĉine : 哈尔滨工业大学, Hāěrbīn Gōngyè Dàxué, aŭ Hagongda) fondita en 1920, ŝlosila nacia universitato en Ĉinio prestiĝa en kosmonaŭtiko kaj aliaj kampoj de alta teknologio. Tiu plurfaka bonegeco permesis, ke ĝi alportu signifan kontribuon al la ĉinaj kosmesploraj programoj.
Worcester (Masaĉuseco)
Worcester estas urbo en Masaĉuseco, Usono kaj ĉefurbo de Kantono Worcester. En 2010, Worcester havis loĝantoj kaj estis la due pli granda urbo en Masaĉuseco kaj Nov-Anglio, post Bostono.
Luciana Giussani
Luciana GIUSSANI (Milano, Italio, – ) estis itala verkistino de bildrakontoj kaj eldonantino.
Biografio
Luciana Giussani (luĉAna ĝussAni), kune kun la fratino Angela Giussani, kreis la faman komiksrolulon Diabolik - la unua krima itala poŝa komikso - al kiu ŝi dediĉis sian tutan profesian vivon.
Ŝi naskiĝis en Milano la. En 1963, post diplomiĝo en germanlingva lernejo, ŝi komencis labori kun la fratino Angela en la eldonejo Astorina.
Ili kune skribis rakontojn de Diabolik, ĝis la morto de Angela en 1987. Post tiam, Luciana daŭre okupiĝis pri la eldonejo, kiun ŝi lasis en 1999 (jam en 1992 ŝi estis ĉesinta verkadon de rakontoj por la "Krima Reĝo"), du jarojn antaŭ ŝia morto.
Seo (programlingva)
En programlingvoj, la seo, aŭ se-ordono  estas malsimpla ordono ebliganta dum la rultempo kondiĉi plenumon de unu aŭ pluraj ordonoj (nomataj branĉo, alternativo) per valoro de bulea esprimo (per kondiĉo).
Unubranĉa seo
En la Paskala pseŭdokodo tia seo havas la formon se bulea_esprimo tiam ordono; Unue estas komputata la bulea_esprimo; se ĝi veras, la ordono estas plenumata; alie la stirfluo ĝin preterpasas.
En la malaltnivelaj lingvoj la sola formo de seo estas la unubranĉa, kaj ĝia komponanta ordono estas salta ordono.
Dubranĉa seo
En la Paskala pseŭdokodo: se bulea_esprimo tiam ordono1 alie ordono2;
Unue estas komputata la bulea_esprimo; se ĝi veras, la ordono1 estas plenumata; alie la stirfluo ĝin preterpasas kaj la ordono2 estas plenumata. En ambaŭ okazoj, post la plenumo de la elektita branĉo la stirfluo transiras al la ordono kiu sekvas la seon.
Laŭbezone oni povas aranĝi kaskadon da seoj:
se kondiĉo1 tiam ordono1 alie se kondiĉo2 tiam ordono2 ...          alie se kondiĉon tiam ordonon              alie ordonon+1;
Plurkondiĉaj seoj
se kondiĉo1 tiam ordono11; ordono12; ... alie se kondiĉo2 tiam ordono21; ordono22; ...   ...  alie se kondiĉon tiam ordonon1; ordonon2; ...   alie ordono(n+1)1; ordono(n+1)2; ...   fino
En ĉi tia formo ĉiuj linioj, krom la unua kaj la lasta, povas foresti. La minimuma (unubranĉa) formo estas do
se kondiĉo tiam ordono1; ordono2; ... fino
Greding
Greding estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Roth kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.