cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
13396 Midavaine
13396 Midavaine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca amatora astronomo Laurent Bernasconi elde Saint-Michel-sur-Meurthe en Vosges (Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca amatora astronomo Thierry Midavaine, vic-prezidento de la Association Française d´Astronomie. Sindonema observanto, li estas ankaŭ talenta opto-elektronika inĝeniero. Dum multenombraj jaroj li helpis amatorajn astronomojn por plibonigi iliajn observadojn per bild-intensigilaj tuboj.
Serrastretta
Serrastretta estas komunumo de Italio.
Avokada kaĉo
Avokada kaĉo aŭ gvakamolo estas nordamerika manĝaĵo tradicie farita el maturaj avokadoj. Kun avokadoj estas miksitaj ordinare limea suko kaj salo. Aliaj versioj havas ankaŭ koriandron, tomatojn, kuminon, ajlon, kaj aliajn spicojn. Manĝantoj tipe manĝas avokadkaĉon sur maizoĉipsoj.
Historio
Post hispanaj konkerantoj renkontis aztekojn en nuna Meksiko en la 16a jarcento, ili enkondukis avokadan kaĉon en Eŭropon, kie ĝi populariĝis.
En la navatla lingvo, parolita en Prameksiko, oni nomis ĉi tiun manĝaĵon āhuacamolli, de āhuacatl (="avokado") kaj molli (="saŭco"). Internacie, la hispana vorto guacamole (pr. gŭakamOle) estas sufiĉe vaste uzata pli malpli senŝanĝe, kiel evidentigas la diverslingvaj vikipedioj.
En Usono, la 16-a de septembro estas agnoskita kiel "Tutlanda Tago de Avokadkaĉo." La sama tago estas la nacia sendependectago de Meksiko. Komitato nomata The Hass Avocado Board deklaras ke la 14-a de novembro estas "Tutlanda Tago de Pika Avokadkaĉo."
Kuorevesi
Kuorevesi estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi estis ligita al Jämsä en 2001. Kuorevesi havis 2,750 loĝantojn en fino de la jaro 2000. Ĝia terareo estis. Administra centro de la komunumo Kuorevesi estis Halli. Antaŭe la centro estis vilaĝe Suinula. Komunumo Kuorevesi apartenis en provinco Pirkanmaa. El Halli al Jyväskylä estas proksimume 95 km kaj al Tampere proksimume 105 km.
Szamocin
Szamocin estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Szamocin en distrikto Chodzieski.
Ignaz Seipel
Prelato Ignaz SEIPEL [zajpl] (naskiĝis la en Vieno; mortis la  en Pernitz) estis atendinda aŭstria politikisto.
Ĉanto
Ĉanto (el franca chanter, el latina cantare) estas formo de kantado uzata por psalmoj kaj kantikoj: kiaj ekzemple gregoria ĉanto, armena ĉanto, anglikana ĉanto ktp. Ĝi estas la ritma parolado aŭ kantado de vortoj aŭ sonoj, ofte ĉefe je unu aŭ du ĉefaj tonaltoj nomataj psalmtonoj. Ĉantoj povas gami el simpla melodio enhavanta limigitan serion de muziknotoj al tre kompleksaj muzikaj strukturoj, often enhavantaj grandan kvanton de ripetado da muzikaj subfrazoj, kiaj ĉe Grandaj Responsorioj kaj Ofertorioj de Gregoria ĉanto. Ĉanto povas esti konsiderata parolo, muziko aŭ altigita aŭ stiligita formo de parolado. En la fina Mezepoko kelkaj religiaj ĉantoj evoluis ĝis kanto (formante unu el la radikoj de pli malfrua Okcidenta Muziko).
Ignaz Seipel
Pastraj kaj unuaj politikaj agadoj
Oni konsekris lin katolika pastro en 1899. Antaŭ la proklamo de respubliko en aŭtuno de 1918 li instruis moralfilozofion en la Salcburga kaj Viena Universitatoj. Post kolapso de la Aŭstra-Hungara monarĥio, li neebligis – kiel unu gvidanto de la Kristansociala Partio – dividon de la partio en monarkisman kaj respublikanan grupojn.
Politikista agado sur la granda scenejo
Li fariĝis kanceliero, do registarestro dufoje (1922-24, 1926-29), aktivulo en la katolika studenta movado "Österreichischer Cartellverband" kaj esperantisto. Li uzis volenevole la duonmilitaran Heimwehr-on en batalo kontraŭ la aŭstria socialdemokratio, kio ankaŭ kondukis al fortiĝo de la tiel nomata aŭstria faŝismo ("Austrofaschismus"). Sed oni ne forgesu ke antaŭe liaj fervoraj koaliciofertoj al la socialdemokratanoj refuziĝis fare de ili!
Li formis en majo 1922 kun partopreno de la Grandgermana Partio koalician registaron. Li akiris prunton de Ligo de Nacioj en sumo de 100 milionoj da usonaj dolaroj por la financaj kaj administraj reformoj sub aŭspicio de tiu organizo. Pro tio oni rezignis kiel anstataŭiĝo pri la unuiĝo de la aŭstria ŝtato, konsiderita de multaj homoj tro malforta, kun Germanio.
Kvankam li konsiderinde malkreskigis la inflacion, la regionaj registaroj kaj lia propra partio traktis liajn klopodojn malamike, la konservativuloj kontraŭis intervenon de la aliancaj potencoj en la internajn aferojn de Aŭstrio. Post kiam oni provis murdi lin (atenco la 1an de junio 1924), li demisiis en novembro.
Dum sia dua ofica periodo, li povis akiri parlamentan plimulton. Li uzis la duonmilitaran Heimwehr kontraŭ la aŭstraj socialistoj (1927) kaj tio antaŭprojekciis la eventojn de 1934, kiam Engelbert Dollfuß, cetere unu el la plej gravaj politikaj kontraŭuloj de Hitler, tragike detruis la malfortan aŭstrian demokration kaj enkondukis diktatorecan sistemon. Seipel – fine de lia vivo – apogis la aŭtoritatan politikan sistemon kaj estis porparolanto de korporativa ŝtato kaj forta prezidanta sistemo. Li laboris ekde septembro ĝis novembro de 1930 kiel eksterafera ministro, poste retiriĝis pro malsano.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe NDB.
Kampara komunumo de Kajaani
Kampara komunumo de Kajaani estis komunumo de Finnlando en Kainuu. Ĝi situis ĉirkau Kajaani sur strandoj de Oulujärvi. Partoj de Paltamo estis ligita al Kampara komunumo de Kajaani 1954. Kampara komunumo de Kajaani estis ligita al Kajaani 1977. Fine de jaro 1976 Kampara komunumo de Kajaani havis 10 791 loĝantojn. Terareo de la komunumo estis 1020,0 km².
Kleve (distrikto Steinburg)
Kleve estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Esperanto-flago
La Esperanto-flago, Standardo Esperantista aŭ Verda Flago estas unu el la simboloj de la Esperanto-movado. Inter la plej universale rekonitaj simboloj, la flago reprezentas popolon kaj la tutan valoron, kiun tiuj homoj esprimas, eĉ se ili ne havas propran ŝtaton.
Ĝi konsistas el verda tuko, havanta en la supra maldekstra angulo blankan kvadraton kun verda stelo; komence, en la stelo estis la litero E. Ĝia verdo simbolas la esperon, la blanko la pacon kaj neŭtralecon, kaj la kvinpinta stelo (nomata "verda stelo") la kvin (laŭ tradicia kalkulo) kontinentojn.
Historio
Ĝi estis origine (kun iom aliaj proporcioj) la flago de la Esperanto-klubo en Bulonjo-ĉe-Maro (Francio), laŭ dezajno de la grupanoj Michaux, Sergeant kaj Duchochois. Kelkan tempon antaŭ la kongreso, la tri esperantistoj vizitis la komerciston Gras, en Faidherbe strato 14. Duchochois tiam petis kreton, kaj sur la vendotablon li desegnis kvarangulon. Poste oni sin demandis, kio estas farota. Duchochois volis verdan standardon kun trikolora strio, Sergeant sugestis ke estus pli bone ne naciigi la standardon kaj Michaux insistis, ke ĝi enhavu stelon. Sergeant ankaŭ rememorigis, ke prefekta dekreto en la departemento postulas, ke societaj standardoj portu distingan signon, do laŭ li estas necese skribi literon E meze de la stelo.
La standardo estis tuj mendita ĉe la vendejo: ĝi estis longa unu metron kaj duonon kaj larĝa unu metron; la blanka kvadrato estis kvindek-centimetra. Kelkajn tagojn poste, dum la unuaj tagoj de aŭgusto, jam flirtis la Standardo en la urbaj stratoj, sur multaj domoj, ĉe la fasado de la teatro, kaj de la Granda Kafejo, kie ekestis la kongresa akceptejo por la unua Universala Kongreso de Esperanto (1905). La, tagordero de la kongreso ĝuste estis la standardo. Ostrowski estis la oratoro, kiu prenis ĉe la balustrado de la teatro unu el la standardoj kaj diris: “Ni ne ŝercu; la standardo kiu nin kondukos al la venko, kiu nin gvidos estonte kaj flirtos en ĉiuj landoj de la mondo, jam ĝi estas”. La kongreso unuvoĉe akceptis tiun proponon. Zamenhof subskribis du el la unuaj standardoj; unu estis donacita al Michaux, la alia al Sergeant, kiu konservis la standardon dum 23 jaroj, kaj poste donacis ĝin al la E-Muzeo en Wien.
La Esperanta Civito, fondita en 2001 kiel subjekto de internacia juro, adoptis la flagon kiel oficialan.
La flagoproporcio estas 2:3 (du unuoj alte je tri unuoj longe). Tiu rilato 3:2=1,5 estas proksima al la valoro 1,618 de la ora proporcio.
Kelkaj esperantistoj kontraŭas ĝian uzon, ĉar al eksteruloj ĝi povus aspekti sekteca aŭ naciisma. Tial ili preferas uzi simbolojn pli modernajn, kia estas la tiel nomata jubilea simbolo, unue pensita kiel simbolo por la centjara jubileo de Esperanto en 1987. Fakte la jubilea simbolo estas uzata precipe kiel simbolo de la nuna UEA; ĝi estas la oficiala simbolo de Flandra Esperanto-Ligo kaj estas ofte uzata en la junulara Esperanto-movado.
Latinamerikaj blankuloj
Latinamerikaj blankuloj estas la popolo de Latinameriko kiu estas konsiderataj "blankuloj", tipe kiel devenaj el Eŭropo, aŭ foje el Levantenio.
Esperanto-flago
Verdeco de la flago
Poste, la oficiala emblemo de TEJO akceptita de ĝia estraro en 2009 uzas kiel ĉefan la koloron. La fama Esperanto-flago aperigita al milionoj da uzantoj de Google en 2009 havas bazkoloron proksimume.
Rolando Toro Araneda
Rolando TORO ARANEDA (naskiĝis en 1924, mortis en 2010) estis ĉilia antropologo, psikologo kaj poeto kiu kreis biodancon (t.e "danco de la vivo", teoria kaj praktika sistemo kiu celas la liberan esprimon de emocioj, identeco kaj integriĝo inter la partoprenantoj, pere de specifaj ekzercoj de dancado, voĉesprimo, kontakto kaj gestumado k.s.). Multajn jarojn li prezidis la Internacian Fondaĵon pri Biodanco.
Latinamerikaj blankuloj
Latinamerikaj landoj havis ofte rasmiksiĝon, ĉar eĉ malgrandaj kvantoj de eŭropanaj descendantoj povus akiri gravan progresan influon en la sociaj ŝanĝoj.
Rolando Toro Araneda
Okaze de milita diktatoreco de Augusto Pinochet, li iris al Argentino ne pro persekutado sed, kiel li frazis "mi ne vidis kialon resti en lando kiu estas diktaturo". Poste, li vivis en Brazilo kiaj ankaŭ en Eŭropo. Ekde 1998 li denove loĝis en Ĉilio.
Latinamerikaj blankuloj
Tra tuta Latinameriko blankaj popoloj identiĝas kun heredaĵo el eŭropaj setlantoj kiuj alvenis en Amerikopn dum la kolonia kaj postsendependa periodoj. Multaj el la komencaj setlantoj estis Hispanoj kaj Portugaloj, kaj post la sendependeco, Italoj elstaris laŭnombre inter milionoj de enmigrantoj. Rimarkinda granda enmigrado okazis ankaŭ de Germanoj, Poloj, Irlandanoj, Britoj, Francoj, Rusoj, Belgoj, Nederlandanoj, Skandinavianoj, Ukrainianoj, Hungaroj, Kroatoj, Armenoj, Svisoj, Grekoj kaj aliaj eŭropanoj. Ĉe almenaŭ kelkaj landoj (ĉefe en Argentino kaj Brazilo), la loĝantaro de blankuloj inkludis ankaŭ Mezorientanojn aŭ Sudokcidentazianojn. Tiaj personoj el mezorienta deveno estas ĉefe el deveno de libanaj kristanoj, palestinanoj, kaj de Sirio, sed estas ankaŭ Judoj kaj aliaj.
Esperanto-flago
Verdeco de la flago
La Esperanta Civito (kiu "oficialigis" por si en diversa grado de adapto plurajn komune uzatajn Esperanto-simbolojn) uzas en sia blazono en sia retejo la koloron.
Latinamerikaj blankuloj
Komponante ĉirkaŭ 33% aŭ 36% el la loĝantaro ĉe 2010 depende el kelkaj fontoj, Latinamerikaj blankuloj konstituas la plej grandan rasan aŭ etnan grupon en la regiono. Tamen, blankulo estas memidentigo de multaj latinamerikanoj en kelkaj naciaj censoj. Laŭ studo fare de konsultantaro Cohesión Social en Latinoamérica, ekzemplo de 10,000 personoj el sep diverdaj landoj de la regiono, 34% el tiuj intervjuitaj identiĝis kiel "blankuloj".
Esperanto-flago
Verdeco de la flago
La moderna aldonaĵo al la flago, la Jubilea simbolo, oficiale uzas (Pantone 389) kaj en versio nomata en la koncerna vikipedia artikolo "baza" ĝi uzas la koloron.
Latinamerikaj blankuloj
Loĝantaroj
Laŭ terminoj absolutaj, la plej granda loĝantaro de blankuloj en Latinameriko troviĝas en Brazilo, kun 95.3 milionoj de blankulopj el 191.9 milionoj totale de brazilanoj, aŭ 49.7% el la totala loĝantaro. Argentino, Kolombio, Ĉilio, Meksiko kaj Venezuelo enhavas la plej grandajn nombrojn de blankuloj en Latinameriko. Laŭ terminoj de procento el totala loĝantaro, Argentino kaj Urugvajo havas la plej grandajn loĝantarojn de blankuloj, kun ĉirkaŭ 90% el ties respektivaj loĝantaroj de blankuloj. Depende el la difino de "Latinameriko", la plej malgranda loĝantaro de blankuloj estas ĉu en Honduro, kun nur 1% de blankuloj, proksimume 75,000 personoj, aŭ en Haitio. Gvatemala censo grupigas kaj blankulojn kaj mestizojn (mikse de blankaj kaj indianaj prauloj) en unika kategorio, kaj tiele la preciza procento de blankaj gvatemalanoj estas nedeterminita.
Esperanto-flago
Verdeco de la flago
La centjariĝa simbolo oficiale akceptita de UEA uzas en sia kvinkoloraro la verdan kaj en sia tutverda varianto la verdan.
Protokolo
En la esperantlingva gazeto pri flagoj nome VENTO aperis artikolo pri la protokolo postulita por la ĝusta uzado de tiu flago en eventoj.
(19215) 1993 FS29
(19215) 1993 FS29 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Curaçá
Curaçá estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 32.168 loĝantojn en 2010.
(9600) 1991 UB3
(9600) 1991 UB3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Sinagogo de Tarcal
La Sinagogo de Tarcal estas historia monumento, nuntempa laŭokaza bildekspoziciejo.
Historio
Oni supozas, ke la sinagogo estis konstruita inter 1790 kaj 1810. En fino de la 2-a mondmilito la judoj deportiĝis al Aŭŝvico, la konstruaĵo estis forlasita, tial ĝi ruiniĝis. Lastmomente antaŭ la kaduka stato finna negocisto aĉetis la domaĉon, poste renovigis ĝin. En la etaĝo loĝejo funkcias, en la teretaĝo laŭokazaj bildekspoziciejoj estas videblaj.
Konstruaĵo
La unuetaĝa baroka sinagogo estas pli simpla, ol la proksima Sinagogo de Mád. Ĝi situas sur montetodeklivo sola en korto kaj ĝi formas brikon. En la fasado kovrita ŝtuparejo reliefas, kiun iam la virinoj uzis. En la flanka parto troviĝas la ĉefenirejo, kiun la viroj uzis. Super la enirejo estas videbla tabulo pri la historia monumento. Interne origine estis nur sola ĉambro, la lumo venis tra 2 pli grandaj fenestroj. La galerio por virinoj sur la etaĝo same estas 2 fenestroj, tamen pli malgrandaj.
4554 Fanynka
4554 Fanynka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Františka ("Fanynka") Burianová (1911–1980), asociita kun la malkovrinto je la malfacilaj tempoj de la komenco de la dua mondmilito.
Alajos Degré
Alajos DEGRÉ, hungare DEGRÉ Alajos estis hungara verkisto, advokato, politikisto naskita en Lippa la 6-an de januaro 1819 kaj mortinta en Budapest la 1-an de novembro 1896. Lia filo estis Miklós Degré.
Biografio
La patro de Alajos Degré estis francdevena kirurgo. Li pristudis juron en 1838–1840 en Nagyvárad. Li faris advokatan ekzamenon en 1843. Li laboris en Vieno, poste en Pest. En 1846 li iĝis ano de Societo de Dekopo. En 1848 li estis la protokolisto Közcsendi Bizottmány de Pest, poste sekretario de interna ministerio. Li iĝis patrujdefenda soldato. Post la senarmigo ĉe Világos li rifuĝis. Je la famo pri amnestio li prezentiĝis, kaj oni internis lin al Arad. Ekde 1867 li iĝis membro de la Societo Kisfaludy. Inter 1870–75 kaj inter 1878–1881 li estis landkunvena deputito. Inter 1883–1885 li redaktis la gazeton Ország Világ.
NGC 818
NGC 818 (aliaj indikoj — PGC 8185, UGC 1633, MCG 6-5-86, ZWG 522.116, IRAS02057+3832) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lumporta etero
La lumporta etero estas hipoteza elasta substanco, penetranta ĉiujn korpojn, per kiu propagiĝas la lumo sammaniere kiel la sonaj ondoj propagiĝas per vibroj de aero. Etero estus ankaŭ la peranto de fizikaj efektoj kiel la gravito aŭ la elektromagnetaj fortoj.
Etero estas malnova fizika nocio. René Descartes provis klarigi la astrajn movojn kiel kirloj da etero; kaj Isaac Newton, nekontenta de la ideo pri forto trairanta vakuon, koncedis pri «subtila spirito kiu penetras la solidajn korpojn», per kiuj la korpoj altiras unuj la aliajn.
En 1678, Christiaan Huygens proponas ondan teorion pri lumo; kiel aliaj fizikistoj, li supozis ke la lumo propagiĝis tra fluaĵo, kiu plenigus la tutan universon, ĉar la lumon de steloj ni ricevas.
La eksperimentoj de Thomas Young kaj Augustin Fresnel pruvis la ondan econ de la lumo kaj igis la eteron nepra kiel portanto de vibroj, ĉar oni tiam ne imagis, ke la vakuon oni povas travibri. William Thomson proponis, ke etero ankaŭ propagus la elektrajn kaj magnetajn fortojn.
Sed la etera fluidaĵo havas strangajn ecojn. Ĉar la lumo estas transversa ondo, etero estu solida kaj samptempe estu infinite flua (viskozeco nula) ĉar ĝi ne bremsas la planedajn movojn.
Laŭ Fresnel, la etero estas ĉie senmova en la spaco, do la Tero kaj planedoj moviĝas rilate al ĝi: oni povus mezuri eteran venton. Laŭ George Gabriel Stokes, la etero estas senmova laŭ la materio, do ĝi estus kuntrenata de Tero.
La eksperimentoj de François Arago, en 1810 pri la "etera vento" kaj ĉefe la eksperimento de Michelson-Morley en 1887 fine pruvis, ke la lumrapido ne varias laŭ la tera pozicio, kio instigis Ernst Mach forlasi la nocion pri etero.
La negativa rezulto de la eksperimento de Michelson kaj Morley kaj aliaj, kiel la eksperimento de Trouton-Noble, neprigis novajn teoriojn kiel la specialan teorion de relativeco, kiu ne bezonas eteron.
Aitolahti
Aitolahti estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estis ligita al Tampereo en 1966. En fino de jaro 1965 ĝi havis 2,117 loĝantojn kaj la terareo estis.
Benzila palmitato
Benzila palmitato aŭ C23H38O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la palmitata acido kaj benzila alkoholo. Benzila palmitato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila palmitato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila palmitato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Rhododendron hirsutum
Rhododendron hirsutum, nome hara alpa rozo estas unu el la specioj de Rhododendron indiĝena de la montoj de Eŭropo. Ĝi vivas en la Orientaj Alpoj, kaj estis enmetita en partoj de Karpatoj. Ĝi kreskiĝas sur grundoj riĉaj je karbonato, dum ties proksima parenco R. ferrugineum kreskas sur acidaj grundoj; kie ambaŭ kunestas, ili ofte produktas hibridojn Rhododendron × intermedium.
Glagolico
Glagolico (slavone «глаголица», laŭvorte «parolaĵo», de «глаголъ», «parolo») estas la pli antikva el la du ĉefaj alfabetoj slavonaj (la alia estas Kirilico) — fakte, la plej antikva el la konataj alfabetoj por lingvoj slavaj.
La du alfabetoj tre proksimas interne, laŭ siaj strukturo, ordo kaj la nomoj de la literoj; sed ili tute malsimilas ekstere, laŭ la aspekto kaj dizajno grafika. Fakte ili havas nur unu komunan signobildon: ш (t.e. ŝ). La distinga principo estas la rilato al la greka alfabeto: Kirilico estas, maldetale, la mezgreka alfabeto kompletigita por la bezonoj de la slava fonetiko; dum Glagolico ŝajnas intence eviti ion ajn similan al la alfabeto greka — aŭ latina.
Dum kelka tempo la du alfabetoj kunekzistis paralele en la tuta Slavujo; glagolicajn grafitiojn oni trovis eĉ en Kievo kaj Novgorodo.
La deveno
Nun regas la opinio ke sankta Cirilo elpensis Glagolicon, kiu poste iel proksimiĝis al la greka alfabeto, kaj tiel estiĝis Kirilico kaj la nunaj alfabetoj Cirilaj.
La rezonado estas proksimume tia:
Ĉio ĉi ŝajnas logika kaj solida. La fontoj parolas pri sankta Cirilo kiel pri la inventinto. La lingvaĵo de la manuskriptoj glagolicaj estas pli arkaika ol tiu de la samtempaj skribaĵoj Kirilicaj; oni trovas tekstojn Kirilicajn skribitajn sur forviŝita teksto glagolica, neniam inverse. Kaj nur la kroatoj retenis Glagolicon por kultaj tekstoj.
Ĉu ne estas tamen iom stranga ke, fidele konservinte Glagolicon, la kroatoj tamen persiste, almenaŭ ekde la 12ª kaj ĝis la 18ª jc, atribuis ĝin ne al sankta Cirilo, sed al sankta Hieronimo? (Oni iam do nomis ĝin Hieronima alfabeto.)
Unue, nenio en la karaktero kaj biografio de Konstanteno-Cirilo lasas suspekti kontraŭgrekan (aŭ kontraŭlatinan) tendencon. Tute male, La vivo de Konstanteno (ĉap. 4ª) rakontas pri liaj sukcesoj en la greka filologio.
Kaj due, la arta stilo de Glagolico ŝajnas aparteni al tute alia, pli frua epoko (fakte, pli proksima al la epoko de Hieronimo el Stridono).
La malsimilo inter la literoj grekaj kaj glagolicaj estas okulfrapa, sed la reganta skolo devenigas Glagolicon el la alfabeto greka.
Pli ol la skribon grekan, la dizajno de Glagolico similas la etiopan, aŭ la eklezian kartvelan.
Endas tuj klarigi ke temas nur pri la grafikaj elementoj, neniel pri ilia fonetika valoro. Ekz-e pluraj similaj alfabetoj havas krucforman literon, kiel la kopta Ϯ ; sed en Glagolico ĝi signas la vokalon [a], dum en la eklezia kartvela, la konsonanton [k’].
Klare, la sortimento da simplaj grafikaj elementoj estas negranda kaj tial koincidoj en ilia kombinado estas tre probablaj. Tamen kelkaj elektoj evidente estas ideologie motivitaj: en la kartvela alfabeto eklezia la krucforma litero kan estas la unua de la vorto Kriste (Kristo); en Glagolico krucforma litero malfermas la alfabeton.
Burgundoj
La burgundoj estis orientĝermana tribo kiu probable elmigris de la kontinenta parto de Skandinavio al la insulo Bornholm, kies malnova nomo en la norena lingvo daŭre estis Burgundarholmr (la insulo de la burgundoj), kaj de tie al norda kaj poste okcidenta Mezeŭropo, de la regiono ĉe la riveroj Odro kaj Vistulo ĝis fine al sudorienta Gaŭlio kaj okcidenta Ĝermanio. Ilia lingvo, la burgunda lingvo, kiu formortis dum la 5-a jarcento, apartenas al la orientĝermana lingvaro.
Glagolico
La deveno
Ankaŭ aliaj figuroj havas simbolan valoron: cirklo (la eterno; kp la Zamenhofan Eternulo), triangulo (la Triunuo). Simetriaj kombinoj de tiaj figuroj formas gravajn mallongigojn, ekz-e I~C (tradicia mallongigo por Ἰησῦς, t.e. Jesuo) iĝas ⰋⰔ. Aŭ ekz-e (Apokalipso 1:8)
Partio Nacia Liberiĝo
La Partio Nacia Liberiĝo (Partido Liberación Nacional aŭ PLN) estas kostarika politika partio situanta inter la centro kaj centrodekstro  de la politika spektro. Ĝi estas unu el la du partioj tradiciaj de la lando kaj la plej malnova de la nunaj politikaj partioj leĝe registritaj ĉe la Supera Tribunalo de Balotadoj. Ĝi estas la plej granda opozicia forto kaj entute la plej granda frakcio en la Leĝofara Asembleo de Kostariko.
Burgundoj
En la antikva norena sagao Þorsteins saga Víkingssonar ("sagao pri Thorstein, filo de Viking"), la insulo ludas rolon. La anglosaksa traduko de la sagao, kiun posedis la angla reĝo Alfredo la Granda, uzas la nomon Burgenda land. La sveda poeto kaj frua mitologo Viktor Rydberg (1828–1895) asertis ke laŭ la frumezepoka teksto Vita Sigismundi pri la vivo de la legenda burgunda reĝo Sigismundo dum la 6-a jarcento, ke la burgundoj en Gaŭlio "tenis rakontajn tradiciojn pri sia skandinavia origino".
Glagolico
La deveno
(«Mi estas alfo kaj omego» per sia grafika formo sugestas «Mi estas Kruco kaj Eterno».)
Tre probablas, ke tiaj simbolaj konsideroj, similaj al la ideoj de aŭtoroj de aprioraj lingvoprojektoj, influis la kreinton de Glagolico. Tamen ne ĉiujn literojn tio koncernas, kaj krome, tio neniel klarigas lian evidentan decidon eviti ĉion ajn similan al la alfabetoj greka aŭ latina (kankam ja enlasante la nepaganajn literojn hebreajn ש por ŝ kaj צ por c).
Partio Nacia Liberiĝo
Fondite la 12-an de oktobro de 1951, ĝi devenas de la unuiĝo de la Partio Socialdemokrata kaj la Movado de Nacia Liberiĝo, post kiam enlanda milito ekestis inter du aliancoj, tiu de la calderonistas (socialkristanoj) kaj komunistoj, kaj tiu de la opoziciuloj, kiu inkluzivis sekciojn de la nacia oligarkio, kafistojn, intelektulojn, kaj socialdemokratojn, inter kiuj troviĝis José María Figueres Ferrer, de la Partio Demokrata Agado, kiu ĉefis la Movadon de Nacia Liberiĝo kaj gvidis ĝin al venko. Poste, la partio lokis sin kiel unu el la du reprezentantoj de la dupartiismo en la lando, alternante je regado kun la Partio Socialkristana Unueco, ĝis ties rompo en la unua jardeko de la 21-a jarcento, kiam aliaj partioj komencis pli roli en kostarika politiko.
Glagolico
La deveno
Tia tendenco ja ekzistis en la frua kristanisma epoko, kiam estiĝis la skriboj stile similaj al Glagolico kaj kiam ĉio klasika estis perceptata kiel paganaĵo. Tamen post Justiniano la 1-a la klasika paganismo ne plu estis atentinda rivalo, ĝian lokon okupis la herezoj; anstataŭe, kontraŭklasika malamo estas atestita, ekz-e, inter la egiptaj, siriaj, armenaj monofizitoj.
Partio Nacia Liberiĝo
Post la fondo de la partio, 7 liberiĝistoj, elektitaj en 9 balotadoj, prezidis Kostarikon, plej laste Laura Chinchilla Miranda, kiu elektiĝis 46-a prezidanto per la balotado de 2010, iĝante la unua kostarikanino elektita al tiu ofico post la permeso al ina voĉdonado en 1949. En la prezidanta balotado de 2018, la PLN, kandidatiginte Antonio Álvarez Desanti, havis la trian lokon laŭ nombro de balotoj, por unua fojo en sia historio ne atingante unu el la unuaj du lokoj kaj ekskludiĝante de la dua balota vico.
La politika idearo de la PLN nomiĝas liberiĝismo (hispane liberacionismo). Ĝi membras en la Socialista Internacio kaj la Permanenta Konferenco de Politikaj Partioj de Latinameriko. Ĝi disponas junularan organizon, la Liberiĝistan Junularon, kaj studentan, la Universitatan Liberiĝistan Movadon.
Glagolico
La deveno
Neniu riproĉis tian herezon al la tesalonikaj fratoj. Tamen konserviĝis teksto (La tesalonika legendo, Слово Кырила Философа како увѣри Бѹлгарє, resumo en la studaĵo de Pokrovskij ) pri misiista agado de iu Cirilo la Filozofo el Kapadokio, inventinta apartan skribon por la slavoj.
Kompreneble ĝia herezula deveno ne estus bonvena en la postaj jarcentoj; kaj ĉar la tradicio firme ligis Konstantenon-Cirilon al Kirilico, la kroatoj trovis pli respektindan aŭtoron en la persono de sia samlandano Eŭzebio Hieronimo Sofronio el la dalmata urbo Stridono.
Kritiko
En Ohrid, la regiono Kotmiĉovica, okcidenta Makedonio, Sankta Klemento - fama disĉiplo de la fratoj Cirilo kaj Metodio - fondis la unuan Bulgaran universitaton, sed ankaŭ simpligis sukcese la skriban formon de la alfabeto kreita de Cirilo kaj Metodio. Ĝi havis komplikan skriban formon kaj en la bulgara lingvoscienco estas nomata Glagolica. Tiamaniere Klemento kreis la simplajn skriboformojn de la bulgara alfabeto. Honore al la fratoj el Saloniko la nova alfabeto estas nomita Kirilica.
Granda ekvizeto
Granda ekvizeto (latine Equisetum telmateia) estas specio el la familio ekvizetacoj.
Priskribo
Estas facile distingi ĝin de aliaj ekvizetoj pro ĝia alteco, kiu povas atingi 2 metrojn. Tiu planto prezentas 2 tipojn: nome fekundaj tigoj kaj nefekundaj tigoj. Ĉe la du tipoj, la folioj estas reduktitaj al du simplaj kolumnoj situantaj ĉe la nodoj de la tigoj kaj branĉetoj, kiel mallonga denta ingo. Ĉe tiu specio, tia ingo havas inter 20 kaj 30 malhelkolorajn dentojn.
Vegetativa aparato
Nefekundaj tigoj estas densaj, helverdaj kaj kavaj en la centro. Ili prezentas inter 20 kaj 40 fajnajn laǔlongajn ripojn ĉe la surfaco. Ili portas verticilojn de branĉetoj je la nivelo de siaj nodoj, kiuj memformiĝas sub foliaj kolkrispaĵoj.
Reprodukta aparato
La fekundaj tigoj neniam estas disbranĉigitaj kaj do ili neniam prezentas branĉetojn. Ili portas grandan pintan spikon, longforman, kiu konsistas el sporangioforoj disponitaj inter verticiloj aǔ pedunkloj; ili produktas verdajn sporojn.
Disvastiĝo kaj loĝloko
Tiu planto troviĝas en arbetaĵoj, humidaj densejoj aǔ herbejoj, en vojfosaĵoj, ĉe fontojrandoj, kaj apud ombraĵaj riveretoj, kaj ankaŭ, pli anekdote, sur ŝtupoj ĉe kalkŝtonaj marbordaj klifoj. Interalie ĝi kuŝas en kelkaj tipoj de grandherbejo en diversaj situacioj, ĉe argilaj grundoj aǔ ŝlimaj aǔ pli certe alkalaj, humidaj, sufiĉe riĉaj pri nutraĵoj aû kalkaĵoj, kune kun hirta epilobio, komuna kano, heĝa konvolvulo, kanaba eǔpatorio, granda urtiko, herbejreĝino kaj la aliaj tipaj grandherbejaj plantoj.
Ĝi kreskas en mezvarmaj regionoj de la malnova mondo.
Uzefikoj
Ĝia uzado povas provoki digestajn malordojn, neǔrologiajn kaj muskolajn malnormalaĵojn al brutaro, ĉefe al la ĉevaloj, pro ĉeesto de tiaminazo kiu inhibicias la produkton de vitamino B1.
Serrata
Serrata estas komunumo de Italio.
Szczuczyn (Podlaĥia provinco)
Szczuczyn estas urbo en Podlasio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Grajewo.
Masahiro Fukuda
Masahiro Fukuda (japane 福田 正博, n. 27-an de decembro 1966) estas japana futbalisto. Li de 1990 ĝis 1995 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 45 matĉoj.
Timothy Leary
Timothy Francis LEARY estis usona verkisto, psikologo, kaj proparolisto de la esplorado kaj uzado de psikedelaj drogoj, kiel LSD. Li estis kontraŭkultura famulo en la 1960-oj kaj popularigis la frazon sian: «Turn on, tune in, drop out».
Biografio
Timothy Leary naskiĝis la 22-an de oktobro 1920 en Springfield, Masaĉuseco kiel ununura filo de irlandevena familio. Dum sia junaĝo, li studas en la Universitato de la Sankta Kruco en Worcester sed malbone toleras la regularo de tiu jezuita lernejo. Li poste ekstudas en la milita akademio de West Point pro la instigo de sia patrino sed fariĝas maldungita dek-ok monatoj poste ĉar li sekrete alportis alkoholaĵon en la trejnejo. Li poste havigos al si licencion pri psikologio en la universitato de alabamo en 1943, magistron pri la sama fako en 1946 kaj fariĝis Doktoro de Filozofio en 1950 en Universitato de Berkeley en Kalifornio. De 1969 al 1963, li prelegos en la prestiĝa universitato Harvard. En la libroj kiujn li verkos pluraj jardekoj poste, li aludos malestime tiujn jarojn:
Dum siaj ferioj en Meksiko, li konsumas magiajn fungojn kiel psilocibo, kaj tiu sperto tute ŝanĝos sian vivon. Depost sia reveno al Harvard, kune kun siaj studentoj kaj sia amiko Richard Alpert (poste konita kiel Ram Dass), Timothy Leary ekfaros sciencistaj studoj pri psilocibino kaj ankaŭ LSD.
Rezulte de siaj studoj, li certigas ke LSD (el la germana Lyserg Säure Diäthylamid, t.e. Lizerga Acida Dietilamido), en taŭga dozo, plejbone laŭ la konsiloj de kompetentulo, povas fundamente ŝanĝi kaj plibonigi la homan sintenon. Post siaj konsumoj, li garantias ne sperti murdemon, memmortigemon, psikozemon aŭ psikedelan krizon. Liaj studoj celis trovi kuracilon kontraŭ alkoholismo kaj resanigi la krimulojn. Pluraj partoprenantoj de lia serĉado deklaris sperti profundajn mistikajn kaj spiritajn spertojn kiu markis turnopunkton en liaj vivoj.
Leary kaj Alpert estas ĉasita de Harvard en 1963, ĉar kelkaj gepatroj mendis plendon kiam ili lernis ke siaj infanoj konsumis halucinogenojn dumkurse. La du kunuloj daŭre studis en privata kastelo en Novjorkio. Timothy klarigos poste:
La oftaj vizitoj de la FBI igas la fermon de la kastelo kaj oni submetas Timothy Lear al kondamno. Enirante la malliberejon, Leary submetiĝas al pluraj testoj. Kiel li estas la aŭtoro de tiaj testoj, li scias kion respondi kaj tiel eblas regule viziti la bibliotekon de la malliberejo. Dum tiuj mallineraj jaroj, Leary difinas ok konscistatojn en la homa cerbo. Laŭ lia teorio, la norma homo sukcesas atingi nur kvar el tiuj statoj sed ne atingas la ceteraj kvar, kiuj inicus novan konscian potencon kiu ebligos revolucian socian kaj sciencan progreson. Oni povas atingi tiujn statojn nure per meditado kaj aliaj spiritaj rimedoj. Sed laŭ li, drogoj kaj aparte psikedelaj drogoj grande faciligus tiun procedon, forigante la kutimajn kondutajn inhibiciojn.
Kaŝvojaĝoj
Ĝuante komfortan liberecon en la ĝardenoj de la malliberejo, Leary eltrovis peron por eskapi en septembro 1970, sen forgesi lasi spiteman papermesaĝon al siaj provosoj en kiu li emfazas la senperfortan manieron de sia eskapo. Helpe de la ekstremmaldekstra politika organizaĵo Weather Underground Organization, li kaŝvojaĝis al Alĝero kun sia edzino Rosemary Woodruff Leary. Li intencis rifuĝi kun la revoluciulo Eldridge Cleaver sed la plano finfine ne ĝisiris ĉar, laŭ Leary, la membro de la movado Black Panther provis uzi la paron kiel garantiulojn.
Teisko
Teisko estas eksa komunumo de Finnlando norde el centro de Tampereo en provinco Pirkanmaa. Komunumo Teisko estis ligita al Tampereo en 1972. En 1971 Teisko havis 2,816 loĝantojn kaj ĝia terareo estis.
Timothy Leary
Kaŝvojaĝoj
Denove, Leary sukcesas forvojaĝi alilanden. Li alvenas al Svisio kun sia edzino kiun li baldaŭ forlasos. Tiam, li loĝis kun la armilŝakristo Michel Hauchard, kiu klamis esti sia devigo kiel ĝentlemano ŝirmi filozofoj. Dume, la registaro de Richard Nixon, kiu publike nomis lin "la plej danĝera usondevena homo" ade trudinfluis Svision por ekstradicii aŭ almenaŭ malliberigi Leary. La svisian registaron efektive malliberigis Leary, sed reliberigis lin nur post unu monato.
En 1972, leary komencis rendevui la france naskita socialista Joanna Harcourt-Smith kaj ili geedziĝos nur du semajnojn post ilia unua vidalvidado en okulta ceremonio. Ili kune vojaĝis en 1973 en Vieno, Bejruto por finfine atingi Kabulon. Ili kredis sin sekura, ĉar Afganio ne havas ekstradician konsenton kun Usono, sed tiu leĝo ne aplikiĝas al internaciaj aviadiloj. Timothy Leary ankoraŭ ne ektretis Afganion ke li jam estis arestita de Usona kontraŭdroga agento.
Reveno usonen
Revene al Usono kaj post peti azilon Al Britio kiun ŝia moŝto la reĝino de Britio malakceptis, Timothy Leary subiĝis al proceso. La juĝisto deklaris ke "Se lin oni ebligas libere vojaĝi, li publike parolos kaj disvastiĝos liaj ideoj" kaj sendis lin al la malliberejo de Folsom en Kalifornio kie li iam renkontos Charles Manson.
Veturilaro de la Moskva metroo
En la Metroo de Moskvo ekzistas granda veturilaro. Plej ofte tiuj veturiloj estas elektrolokomotivoj, sed ankaŭ estas servtrajnoj kaj vagonoj, lokomotivetoj, motorvagonoj, kaj alia speciala voja tekniko. En la metroo estas uzata tielsama trako, kiel je kutimaj rusiaj fervojoj de 1520 mm.
Por nutri elektrolokomotivojn estas uzata tri kontakta relo. Tipa tunelo estas unuvoja. Ekspluatanta rapideco de pasaĝeraj trajnoj estas 46 -- 72 km/h.
Elektromovitaj veturiloj
Plejmulto da la metroaj veturiloj estas elektromovataj nutrantaj per la kontakta relo. La grandan parton el ili oni uzas por transporti pasaĝerojn. La apartaj vagonoj reekipitaj por servaj celoj iras kiel parto de servaj trajnoj. En la metroo oni numerigas nur la vagonojn.
Ĉiuj veturiloj de la metroo, escepte trofeaj germanaj de la tipo V, estas produktita en du entreprenoj la Mitiŝĉa maŝinkonstrua uzino kaj la Leningrada vagonkonstrua uzino.
En la metroo estas uzataj vagonoj de kvin generacioj, kaj nun oni aktive plinovigas la veturilaron, forigas la plej malnovajn, ĝenerale riparas pli novajn kaj aĉetas novajn. La komuna kvanto de la vagonoj estas ĉirkaŭ 6000.
Vagonoj de la tipo A
La trajnoj konsistis el la sekcioj. Komence ilin farbis dukolore flavgrize supre kaj brune malsupre. Post la dua mondmilito ĉiuj vagonoj estis refarbitaj griz-verde supre kaj malhel-blue malsupre. La pasaĝerejo enhavis 52 sidlokojn.
La vagonoj estis ekspluatitaj kiel pasaĝeraj de la 1935 ĝis la 1975 jaro.
Vagonoj de la tipoj V (V1, V2, V3 kaj V4)
Vagonoj V-2a kaj V-3a estis ekspluatitaj kiel motoraj, sed V-1a kiel remorkaj. Poste parto de V-1-tipaj en Moskvo estis refarita en motoraj kaj renomita al V-4. La pasaĝerejo de ĉiu V-tipa vagono (se ili havis stirejon) havis 44 sidlokojn. Se ili ne havis stirejon, tiam ili havis 52 sidlokojn. Formi trajnon eblis el diverstipaj vagonoj sed komune V-2 kaj V-3 funkcii ne povis.
V-1-tipaj vagonoj estis ekspluatitaj kiel pasaĝeraj de la 1947 ĝis la 1968 jaro, la V-2a de la 1947 ĝis la 1965 jaro, la V-3a de la 1947 ĝis la 1958 jaro. Funkciado de multaj tiaj vagonoj malbonis pro malesto de rezervaj pecoj.
Vagonoj de la tipo G (81-701)
La vagonoj estis produktataj en Mitiŝĉa uzino de la 1939 ĝis la 1940 jaro, kaj de 1947 ĝis 1955 jaro. El ili en Moskvo estis liveritaj 385 vagonoj. Komence de la tipo ĉiu vagono estis motora kun stirejo. La vagonoj, se kompari kun la tipoj A kaj B, havis pli malpezan kaj aliforman karoserion, sed ankaŭ havis 52 sidlokojn. Oni farbis ilin dukolore: helblue aŭ grizverda malsupre kaj malhelblue supre.
La vagonoj estis ekspluatitaj kiel pasaĝeraj de la 1941 ĝis la 1983 jaro.
Vagonoj de la tipo D (81-702)
Ilin produktis la Mitiŝĉa uzino de la 1949 ĝis la 1963 jaro. Unua eksperimenta sesvagona trajno produktita en la 1949 jaro havis la tipon "M-5", sed post plibonigo kaj reekipigo estis renomita al la "UM-5". Tute al Moskvo oni liveris 489 tiajn vagonojn. 6 havis la tipon "M5" kaj 483 la tipon "D".
Ekstere la vagonoj similis al la G-tipaj, sed havis malpli pezan karoserion. Ankaŭ oni relokigis la seĝojn, pro tio ili plivastiĝis, sed plimalmultis (44 anstaŭ 52). Farbis ilin tiel same kiel la G-tipaj.
Oni ekspluatis ilin kiel pasaĝeraj de la 1955 ĝis la 1995 jaro. Post malregistrado el la pasaĝera veturilaro ili estis uzataj kiel servaj.
Vagonoj de la tipoj Je(81-703)
La Mitiŝĉa uzino produktis ilin de la 1959 ĝis la 1969 jaro, en moskvon oni liveris preskaŭ 600 vagonojn.
Molde
Molde ricevis ankaŭ la nomon "urbo de la rozoj" pro siaj miraklaj ĝardenoj. En la urbo okazas ĉiusomere la Ĵazfestivalo de Molde. La norvega aŭtovojo 64, nomata Atlanterhavsveien ligas ĝin al la urbo Kristiansund.
Veturilaro de la Moskva metroo
Vagonoj de la tipoj Je-508/Jem-509(81-508/509)
Ilin produktis la Leningrada vagonkonstrua uzino nome de I. J. Jegorov de la 1970 ĝis la 1973 jaro. Tute por Moskvo la uzino produktis 171 vagonoj Jem-508 kaj Jem-509.
La tipo estas modifikacio de la Jem-tipaj vagonoj, kiuj baziĝis je Je-tipaj vagonaj, sed havis plilongitan karoserion kun tia lokiĝo de pordoj kaj de fenestroj, kia havis D-tipaj vagonoj. Tio estis farite por interkonveneco kun stacioj de Peterburga metroo. La pasaĝerejo havis 42 sidlokojn. Jem-509 tipaj diferencis ĝis jem-tipaj-508 tipaj per radiostacio en stirejo kaj uzado kiel ĉefaj. La vagonoj povis esti uzataj kune kun je-tipaj kaj jeĵ-tipaj en unu vagonaro.
La vagonoj estis ekspluatadaj kiel pasaĝeraj de la 1970 ĝis la 2010 jaro.
Vagonoj de la tipoj Jeĵ/Jeĵ1(81-707/708)
La vagonoj estis produktataj fare de la Mitiŝĉa maŝinkonstrua uzino de la 1970 ĝis la 1973 jaro. En moskvon oni liveris 315 tiajn vagonojn. La vagonoj havis karaserion kiel Je-tipaj vagonoj sed estis pli bone ekipitaj. La kvanto de sidlokoj estis 42, tielsama kiel havis Je-tipa vagono. La vagonaroj povis esti formitaj kiel nur el Jeĵ-vagonoj, tiel kune kun Je aŭ Jem-tipaj vagonoj.
La vagonoj estis ekspluatitaj kiel pasaĝeraj ĝis la 1970 ĝis 2010 jaro.
Vagonoj de la tipoj Jeĵ3, Jeĵ6 kaj Jem-508T(81-710, 81-712 и 81-508Т)
La vagonoj Jeĵ3aj kaj Jeĵaj estis produktitaj fare de la Mitiŝĉa maŝinkonstrua uzino, Jem-508Ta fare de la Leningrada uzino de la 1973 ĝis la 1979 jaro. En Moskvo oni liveris 208 vagonojn Jeĵ3, 6 vagonojn Jeĵ6 kaj 410 vagonojn Jem-508T. Poste en la 1986 jaro oni liveris ankoraŭ 4 vagonojn Jeĵ6 por specialaj vagonaroj.
Estis ekspluatitaj kiel pasaĝeraj ĝis la 1973 ĝis la 2020 jaro.
Riacho dos Machados
(prononco Hiaŝodosmaŝados, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Janaúba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la 30-an de decembro 1962.
121327 Andreweaker
Nomo
Ĝia nomo honoras Andrew C. Eaker, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA kiel Horaristo de Projekto. Antaŭa misioj inkludis LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter) kaj GLAST (Gamma-ray Large Area Space Telescope).
Julbernardio
La julbernardio (Julbernardia) estas afrotropisa genro el la familio de Fabacoj. Estas ok specioj kiuj troviĝas en tropika Afriko. La julbernardio estas grava konsistigaĵo de la mjombaroj, kune kun mjombo kaj isoberlinio.
Iuj specioj el la genro antaŭe estis metitaj en la genro Isoberlinia. Temas pri mezgrandaj arboj. La genro inter aliaj enhavas jenajn speciojn :
Velušovce
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 en formo "Welys". En 1828 vivis tie 263 homoj en 34 domoj. En 1910 loĝis en Velős 381 homoj, (377 slovakoj, 3 germanoj, unusola hungaro). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Velušovce 505 homoj, (escepte 3 ĉiuj slovakoj).
Lev Ivanov
Lev Ivanoviĉ IVANOV (ruse Лев Иванович Иванов; naskiĝis la 2-an de marto 1834 en Moskvo; mortis la 24-an de decembro 1901 en Sankt-Peterburgo) estis rusa dancisto, profesoro, koreografo kaj baletestro. Ivanov en la Mariinskij teatro en Sankt-Peterburgo estis la helpisto de la baletestro Marius Petipa.
Lier (Norvegio)
Lier estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Al la komunuma teritorio apartenas parto de la lago Tyrifjorden.
Inning am Ammersee
Inning am Ammersee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Starnberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la lago Ammersee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 819
NGC 819 (aliaj indikoj — PGC 8174, UGC 1632, ZWG 504.17, KUG 0205+289, IRAS02056+2859) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sersale
Sersale estas komunumo de Italio.
6508 Rolčík
6508 Rolčík estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa optikisto Viktor Rolčík (1884–1954), fabrikanto de teleskopoj. En 1937, li fabrikis la teleskopon kun spegulo de 0,31 m de la Observatorio Kleť.
Claude Zidi
Claude ZIDI (naskiĝis la en Parizo) estas franca reĝisoro kaj scenaristo.
Biografio
Naskiĝinta de gepatroj devenantaj de Alĝerio, Claude Zidi sekvis kurson de Ĉef-operatoro en École Louis-Lumière de Parizo, de 1953 ĝis 1955. Post mallonga kariero kiel foto-direktoro, la unuaj sukcesoj de Claude Zidi estas komikaj soldataj filmoj stelumante les Charlots: les Bidasses en folie en 1971, Les Bidasses s'en vont en guerre en 1974. Li roligis Coluche kaj Louis de Funès en 1976 en L'Aile ou la Cuisse, Louis de Funès kaj Annie Girardot en 1978 en La Zizanie kaj Coluche en 1981 en Inspecteur la Bavure. Li ricevis du César-ojn de kino por Les Ripoux en 1984 kaj poste reĝisoris Ripoux contre ripoux (1990), La Totale ! (1991), Profil bas (1993), Arlette (1997) kaj Astérix et Obélix contre César en 1999.
Li restas hodiaŭ unu el la francaj reĝisoroj kiuj ekhavis plej multajn sukcesojn per multaj filmoj, inter reĝisoroj kiel: Gérard Oury, Jean Girault, Georges Lautner kaj Claude Lelouch.
John Beveridge
John	BEVERIDGE [BEveriĝ] (naskita la en Ayr, Suda Erŝiro; mortinta la  ) estis skota esperantisto kaj pastro. Esperantistiĝis en 1907. Unua prezidanto de la Skota Esperanto-Federacio. Unu el la tradukintoj de la Nova Testamento. Artikoloj en multe da Esperanto-gazetoj.
Biografio
John Beveridge naskiĝis en Ayr, la filo de solicitoro. Li estis edukita ĉe Akademio Ayr kaj Universitato de Glasgovo, kie li diplomiĝis antaŭ sia edukado ĉe Nova Kolegio en Edinburgo. Li estis ordinita kiel presbiteriano kaj predikis plurloke ĝis pensiiĝo en 1926. Li edziĝis al Alice Alexandra Henderson el Sidnejo, Aŭstralio. Liaj ĉefaj ŝatokupoj estis Esperanto kaj abelbredado.
Beveridge laboris por la Esperanto traduko de la Biblio, kaj tiuteme korespondis kun William Main Page, John Cyprian Rust, kaj L.L. Zamenhof. Li ankaŭ predikis Esperante ĉe servo en abatejo Dunfermline en 1937.
Vladimirskaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Vladimirskaja (Владимирская) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Kirovsko-Viborgskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Vardotfalău
Vardotfalău vardotfalo (hungare: Várdotfalva) estis vilaĝo en Rumanio nordoriente de Miercurea Ciuc.
Alexandre Yersin
Alexandre Yersin estis franca-svisa bakteriologiisto. Li naskiĝis en Morges (Svisio) en la 22an de septembro 1863 kaj mortis en Nha Trang (Vjetnamio) en la 28an de februaro 1943. Li malkovris la bacilon de la pesto (Yersinia pestis).
Vardotfalău
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 949 loĝantojn (hungaroj).
Alexandre Yersin
Li studis en Lausanne kaj Marburg, kaj entris en la instituto Pasteur kie li malkovras la diftera toxino kun Émile Rufa en 1886.
Vardotfalău
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1333. Ĝia franciskana monakejo estis fondita en 1441 de Johano Hunyadi. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Csík). En 1941 ĝi unuiĝis kun Cioboteni sub nomo de Ĉikŝomjo.
17009 Jasonping
Nomo
Ĝia nomo honoras Jason Ping, plej bonan en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri komputada biologio kaj biokomputiko. Li estis lernanto ĉe la Bergen County Academies de Hackensack (Nov-Ĵerzejo, Usono).
Halo de sendependenco (Israelo)
La Independence Hall de Izrael estas konstruaĵo en Tel Aviv en Israelo. Estas kie la ceremonio de sendependeco de la ŝtato de Israelo estis okazigita vendrede, la 14an de majo 1948. La konstruaĵo estis reestigita por montri kiel ĝi estis en la tago de la anonco.