cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Incidento sur ponto de Marko Polo
Fono de la konflikto
Japanoj aneksis en 1931 Manĉurion kaj transformis ĝin en ŝajnan sendependan ŝtaton Manĉukuo kun Pu Ji, la lasta imperiestro de la dinastio Qing kiel reganto. Tio estis marioneta ŝtato en la manoj de japanoj, agnoskata nek de Kuomintango nek de la monda publika opinio.
Nestares
Historio
Dum la Moderna Epoko, Nestares prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Incidento sur ponto de Marko Polo
Fono de la konflikto
Fine de 1932 parto de la japana imperia armeo eniris al provinco Rehe. La 29-a Korpuso de Revolucia Armeo komandata de generalo Song Zheyuan provis refuti la atakon dum la defendo laŭlonge de la Granda Ĉina Muro. La provinco finfine trairis al la japanaj manoj kaj tiel areoj okcidente de Pekino (tiutempe nomata Beiping) troviĝis en la japana influ-zono.
Nestares
Aktualo
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, du ermitejoj, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Caetité
Caetité estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 47.515 loĝantojn en 2010.
Ĉi tie estas la nura minejo de uranio de la Latin-Ameriko.
Incidento sur ponto de Marko Polo
Fono de la konflikto
En 1933 la provinco Rehe (nomata ankaŭ Jehol) estis alligita al Manĉukuo sub preteksto sekurigi landlimojn de la ŝtato de imperiestro Pu Ji. Dum kelkaj sekvaj jaroj la samo okazis kun la teritorioj norde de Pekino. He Yingqin (何應欽) i Yoshijirō Umezu (梅津美治郎) subskribis la 9-an de junio 1935 interkonsenton, konatan kiel Pakto He-Umezu, laŭ kiu oni leĝigis la japanan okupadon de Hebejo kaj Ĥaharo. Ankoraŭ samjare japanoj kreis laŭvican kontraŭkomunistan marionetan ŝtaton Orienta Hebejo kun registaro nomata Aŭtonoma Konsilio de Orienta Hebejo (冀東防共自治政府). Rezule ĝis 1937 japanoj kontrolis ĉiujn teritoriojn ĉirkaŭ Pekino.
Fécamp
Fécamp estas franca komunumo lokita en la departemento Seine-Maritime kaj en la regiono Normandio, ĉe la bordoj de la Manika Markolo, 40 kilometrojn norde de Le Havre. Ĝi havas proksimume 21 000 loĝantojn.
La urbo estas sufiĉe grava fiŝadhaveno de Normandio.
Geografio
Fécamp troviĝas ene de la valeto de la rivero Valmont, kore de la historia regiono "Pays de Caux".
Ekonomio
Fécamp estas fama pro siaj salitaj haringoj depost la 10-a jarcento, kaj pro siaj fumitaj haringoj depost la 13-a jarcento. La fiŝado de moruoj cetere disvolviĝis ekde la 16-a jarcento, pro initiato de la ŝipfaristo Nicolas Selles.
Meza Paleolitiko
La Meza Paleolitiko estas la dua de la periodoj en kiuj estas dividita la Paleolitiko, nome la eka etapo de la Ŝtonepoko. Ĝi estas karakterizata de la hegemonio de ŝtonlabora tradicio nomita musteria, kiu uzas la teknikon de ŝtontajlado nomita metodo Levallois aŭ teknika sistemo 3a, ​ kiu konsistas en la akiro de unu aŭ variaj eltranĉaĵoj laŭ antaŭdifinita maniero, pere de partikulara preparo de la kerno. Ĝi estas multe pli malloga periodo ol tiu antaŭa (nome la Frua Paleolitiko) kaj ĝi enhavas proksimume inter la jaroj 150 0002​-127 000 antaŭ la nuno (AP) kaj 40 000-30 000 AP.
La Meza Paleolitiko koincidas kun la plej parto de la malfrua Plejstoceno aŭ Tarantia, ĝis pli malpli la duono de la lasta glaciepoko, nome de Würm-Wisconsin. Ĝi estas ankaŭ la epoko de la Homo neanderthalensis, kiu el Eŭropo etendiĝis tra Okcidenta Azio kaj granda parto de Centra Azio.
58221 Bostono
58221 Bostono estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Bostono, fondita en 1630 de puritanismaj setlejanoj el Anglio, ĉefurbo kaj plej granda urbo de la usonaj ŝtatoj Masaĉuseco. Pluraj el plej famaj universitatoj de Usono inklude Harvard kaj la Masaĉuseca Instituto de Teknologio troviĝas en la areo de Bostono.
Liberŝtato
Freistaat (= Liberŝtato aŭ libera ŝtato; angle: free-state, ĉeĥe: svobodný stát, france: état libre, hispane: estado libre, svede: fristaten) estas la en la 19-a jarcento kreita germana nomo por ŝtato kiun ne regas monarĥo, do fakte sinonimo por respubliko.
Uzo en Germanio
Dum la Vajmara Respubliko ĝi estis la oficiala kromnomo (alternative al ĝi: Volksstaat, laŭvorte: popolŝtato) de la plejmulto de la landoj, kiel:
Post la Dua Mondmilito la sekvaj federaciaj landoj portas tiun titolon:
Uzo aliloke
La termino ankaŭ en aliaj landoj kaj dum aliaj historiaj epokoj plurfoje estis uzita, ekzemple:
Alliance Française
Alliance Française ​[aljɑ̃s fʁɑ̃sɛz] estas organizaĵo kiu antaŭenigas la francan lingvon kaj francan kulturon en la mondo. Ĝia ĉefsidejo estas en Parizo. Ĝia ĉefa misio estas instrui la francan kiel duan lingvon.
Historio
Alliance Française estis kreita la en Parizo fare de grupo de famuloj, inkluzive de sciencisto Louis Pasteur, diplomato Ferdinand de Lesseps, verkistoj Julio Verne kaj Ernest Renan kaj eldonisto Armand Colin.
Organizado
La oficejoj de Alliance Française ekster Parizo estas ĝenerale administrataj laŭ franĉizo. Ĉiu havas komitaton kaj direktoron aŭ prezidanton. La marko Alliance Française apartenas al la ĉefsidejo en Parizo. En pluraj landoj Alliance Française de Parizo estas reprezentata de ĝenerala delegito (Délégué Général).
La, Alliance Française ricevis la premion "Premio Príncipe de Asturias de Comunicación y Humanidades" por tiu jaro. Ĝi kunhavis la premion kun Instituto Cervantes, Società Dante Alighieri, British Council, Instituto Camões kaj Goethe-Institut.
Loko
Ĝi havas sian sidejon en la urbo Parizo, en la tiel nomata "Alliance Française de Paris", kiu ankaŭ havas oficejojn en 136 aliaj landoj.
Du mil Novaj Vortoj
Du mil Novaj Vortoj, ĉerpitaj el la verkaro de d-ro L. Zamenhof, netroveblaj en la Universala Vortaro kun tradukoj en franca, angla, germana, hispana, itala, rusa kaj pola Iingvoj. Kun referencoj montrantaj la lokon, kie ĉiu vorto troviĝas. Kompilis Boulet. 1908, XV kaj 72 p. 2a rev. eld. Paris: Hachette, 1909. xv, 75, [2] p.
NGC 2387
NGC 2387 (aliaj indikoj — ZWG 177.23, PGC 21105) estas galaksio en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Templo de Naŝvilo
La Templo de Naŝvilo, Tenesio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 84 konstruita de la Eklezio kaj la dua en la ŝtato de Tenesio. Lokita je malpli ol 10 km al la sudokcidento de la urbo de Naŝvilo, la templo el blanka marmoro konsistas el sola pinto kaj ĝardenoj kiuj en la printempo estas ornamitaj kun miloj da floroj kiuj, kontraste kun la interno de la templo, estas malfermitaj al la publiko. Nur la templo kaj centro de "stako" estas en la tereno de la templo.
Abatejo Gilling
Abatejo Gilling estis anglosaksa abatejo en North Yorkshire.
La abatejo estis fondata de Eanflaed, edzino de Oswiu, reĝo de Northumbria. Ŝi persvadis sian edzon doni la bienon por la abatejo ĉe la loko kie, en 651 aŭ 652, li mortigis Oswin, reĝon de Deira, de kiu ŝi estis kuzo. La unua abato estis Trumere, kiu estis parenco de Oswin. Tiel oni evitis revenĝon. La abatejo antaŭenigis la adoradon de Oswin kiel sanktulo.
La dua abato estis Cynefrith, kiu poste iris al Irlando. Alia abato estis Trumbert, kiu de 681 al 685 estis episkopo de Hexham, kaj kiu instruis la historiiston Bede.
Ĉirkaŭ 669 la abatejo ege suferis pro pesto, kaj multaj monaĥoj mortis. El tiuj kiuj postvivis, Ceolfrith iris al la abatejo de Ripon pro peto de Sankta Wilfrid antaŭ ol iĝi abato de Wearmouth.
Edward Jenner
Edward JENNER [EDŭa(r)d ĜEne(r)] (la 17-an de majo de 1749 en Berkeley, Gloucestershire — la 26-an de januaro en 1823 samloke) estis brita provinca kuracisto en Berkeley kaj konatas kiel malkovrinto de vakcinado. Li malkovris en 1796, ke la homo estas protektita al variolo, se ĝi estas infektita per bova variolo- aŭ viruso Vaccinia. Jenner nomis la proceson vakcinado, kiu signifas hodiaŭ inokulon de malfortaj malsanigaĵoj en la homan korpon.
Vivo
Li naskiĝis la 17-an de majo 1749 en familio de pastro en urbeto Berkeley [barkli] en okcidenta Anglio. Li fariĝis orfo en sia kvina vivojaro kaj estis prizorgata de la frato. En la oka jaro de sia vivo li malsaniĝis pro variolo. Li studis la medicinon kaj estis forte influata de la kirurgo, anatomo kaj biologo John Hunter, kiu interesiĝis pri multaj temoj en la sciencoj. Inter la fruaj sciencaj verkoj de Jenner troviĝas studo pri la konduto de kukolidoj en fremdaj nestoj. En 1778 Jenner esploris pri kormalsanoj kaj eltrovis la misformadon de la koraj arterioj ĉe stenokardio. Jam de sia junaĝo, Jenner montriĝis sciema kaj neordinara scienca esploristo.
Ekde 1790 Jenner komencis studi malsanon de melkistinoj, kiuj infektiĝis de bovina variolo, kiam dum melkado ili dispremis variolajn pustulojn ĉe la mamoj de infektitaj bovinoj. Tiu malsano konsistis el la disvolviĝo kaj rapida resaniĝo de vezikoj sur la fingroj. Tiuj, kiuj tiel infektiĝis, poste ne malsaniĝis pro la vera homa variolo. Post skrupulaj enketoj pri tiu fakto, Jenner, la 14-an de majo 1796, antaŭ grupo de amikoj kaj medicina komisiono infektis ok-jaran knabon per bovina variolo, uzante la enhavon de pustulo sur la mano de melkistino kaj enigante tiun materialon en supraĵan tranĉon ĉe la haŭto de la knaba mano. La 1-an de julio, Jenner inokulis la knabon per la enhavo de variola pustulo, sed la knabo ne malsaniĝis, nek tiam nek post ripeta provo infekti lin kvin monatojn poste. Post pliaj similrezultaj eksperimentoj, Jenner volis publikigi siajn konkludojn. En 1796 la Reĝa Societo (prestiĝa scienca organizaĵo) tamen malakceptis artikolon de Jenner pri tiu temo, kaj tial li mem eldonis malgrandan libron pri la afero en 1798, nomante sian metodon vakcinado.
Influo
Malgraŭ komencaj obstakloj, la metodo rapide akceptiĝis. En 1805 Napoleono ordonis la vakcinadon de la tuta franca armeo, kaj en 1807 aperis en Germanio la unua leĝo pri deviga vakcinado. La unua infano vakcinita en la Rusia imperio, Anton Petrov, estis baptita en Peterburgo duan fojon kaj ricevis la nomon Vakcinov. La fama Louis Pasteur, 85 jarojn post la unua eksperimento de Jenner, proponis la nomon „vakcino" por ĉiuj analogaj preparajoj kontraŭ aliaj infektaj malsanoj. „Ni esperas', li skribis, „ke la scienco konservos tiun nomon honore al la meritoj kaj la grandegaj bonfaroj, kiujn efektivigis al la homaro unu el la plej rimarkindaj homoj de Anglio — Jenner. Kia plezuro por mi honori tiun senmortan nomon!"
Jam en 1801 Jenner antaŭvidis la eblon likvidi variolon sur la tuta tero. En 1958 delegacio de Sovetunio proponis programon por tia likvido al la Monda Organizaĵo pri Sano. La ofensivo komenciĝis en 1967, kiam endemiaj fokusoj de variolo ekzistis en 30 landoj kaj tutmonde ekestis jare 10-15 milionoj da okazoj de la malsano. La strategio necesigis la vakcinadon de minimume 80-90% de la loĝantaro, ĝustatempan diagnozon kaj izoladon de ĉiu malsanulo kaj nepran vakcinadon de ĉiu familiano de la malsanuloj. Pro tio necesis aldone ĉiujare 150 milionoj da dozoj de la vakcino, kiujn senpage donacis 20 landoj, kaj la sindona laboro de specialistoj kaj volontuloj. La lasta okazo de endemia variolo en la mondo estis registrita en oktobro 1977, en Somalio, kaj en aŭgusto 1978, en Anglio, okazis du pliaj okazoj pro infekto en laboratorio. Post zorga observado tra la tuta mondo, en majo 1980 la Monda Organizaĵo pri Sano deklaris, ke variolo estas plene likvidita.
La sukceso de la kontraŭ-variola kampanjo rezultigis plian programon de vakcinado kontraŭ ses malsanoj: tuberkulozo, difterio, kokluŝo, morbilo, poliomjelito kaj tetanoso.
Kornvala muziko
Kornvalo estas Britia regiono hodiaŭ tre angligita, sed ĝiaj originaj Keltaj tradicioj denove ekfloris en la 20-a jarcento, kaj pro la loka revivigado de la Kornvala lingvo kaj pro la ĝenerala "reradikiĝo" (roots revival) ene de la tutmonda muziko.
Tibor Lőw
Tibor Lőw [lOv], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lőw Tibor estis hungara juĝisto. Lia patro estis Tóbiás Lőw, lia avo estis Lipót Lőw.
Kornvala muziko
La Kornvala dancomuziko aparte famas pro la "kusena danco" de la 19-a jarcento. Ĝi kreiĝis surbaze de malnova melodio uzita dum dancado je la Franca kortumo.
Tibor Lőw
Tibor Lőw naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Kornvala muziko
Antaŭe oftis Kornvalaj muzikfestivaloj troyl, kiuj similas al la parencaj fest-noz Bretonaj.
Tibor Lőw
Biografio
Tibor Lőw devenis el juda familio. Li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Lepsiko. Inter 1899 kaj 1940 li estis juĝisto, poste li retiriĝis pro la kontraŭjudaj leĝoj. Lia laboro fokusiĝis al la komercaj konfliktoj. Li partoprenis ankaŭ en redaktoj de juraj revuoj. Li edziĝis en 1919, lia edzino naskis 2 filinojn.
Le Plessis-Belleville
Le Plessis-Belleville estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Kornvala muziko
Kantistoj kantintaj Kornvalalingve inkluzivas Richard Gendall kaj Brenda Wootton. Inter Kornvalaj bandoj tute aŭ parte uzintaj sian antikvan lingvon, troviĝas Anao Atao kaj Dalla (ambaŭ keltastilaj), Skwardya (roko), Krena (roko kaj punko), Sowena (ĵazo), Covath (popola muziko revivigita), kaj Bolingey Troyl Band (dancomuziko).
Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto
Tutmonda Kolokvo pri Instruado de Esperanto respektive Tutmonda Konferenco pri Instruado de Esperanto estas konferenco, al kiu invitas registaro aŭ edukdepartemento de suverena ŝtato por mondskale studi la situacion de la instruado de Esperanto.
Vidu ankaŭ
Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj
Eksteraj ligiloj
Novaĵteksto de ILEI pri la 3a Kolokvo (pdf).
Charmoille (Haute-Saône)
Charmoille estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Konciza Rusa-Esperanta Vortaro
Краткій Русско-Эсперантскій словарь (esperante: Konciza Rusa-Esperanta vortaro)
Monaĥejo de Klosterneuburg
Abatejo Klostronovburgo (germane Stift Klosterneuburg) estas abatejo de la regulaj kanonikoj, aŭgustenanoj (germane Aŭgustiner-Chorherren) en la komunumo Klostronovburgo, Urbo de la Interpopola Kompreniĝo, en Malsupra Aŭstrio. Kanoniko tie estis ankaŭ la kontraŭfaŝisto Roman Karl Scholz.
Historio
Ĝian fondon la legendo interligas kun la retrovo de la vualo de markizino Agnes, forportita de la vento, estas konsekrata dum 1136. Ĝi estas origine romantikisma, krucforma baziliko, kies interno dum la tempo de la baroko estis belege ornamata. Forte impresas la marmora ĉefaltaro de M. Steindl (1723) kaj la granda festorgeno, konstruita de orgenprodukisto Freund (Passau) el la jaro 1642, per kiu, okaze de siaj vizitoj en Klostronovburgo, ludis ofte Anton Bruckner. En la klostra konstruparto (ĝi originas el la 12a ĝis la 14a jarcentoj) oni trovas la tiaman kunvenejon de la kanonikoj (germane Kapitelsaal), nun nomata "Kripto", en kiu estas starigita eminenta artverkaĵo el emajltabuletoj, kreita de Nikolao de Verdun dum 1181 kaj transformita dum la 14a jarcento al la "Verduna Altaro". Imperiestro Karlo la 6a deziris konstruigi pompan konstruaĵon rezidejan kaj monaĥejan, laŭ la ekzemplo de Eskorialo ĉe Madrid, sur la loko de la konstruaĵ-komplekso, kiu estighis dum la paso de la jarcentoj kaj kiu estas konservita parte kiel la t.n. Malnov-Abatejo (germane Altstift) en "Leopoldi- kaj Kuchel-Kordo". Tiu ĉi novkonstruo de la Abatejo estas komencata en la jaro 1730, sed ne tute finata. Dum la 19a jarcento la nefinita parto ricevis sian lastan konstruaĵon en formo de la portalo laŭ la planoj de Kornhäusel [KORNhojsel]. La Novabatejo (germane Neustift), kun ambaŭ imponaj barokaj kupoloj, ornamitaj per la Germana Imperiestra Krono kaj la Aŭstria Duka Ĉapelo, kune kun la turoj de la Abateja Preĝejo, alikonstruitaj fine de la 19a jarcento, donas al la urbo ĝian impresan silueton.
Apartaĵoj
Por multaj vizitantoj estas speciala allogaĵo la Novabatejo kun sia grandioza ĉefstuparo, kun bibliotekoj - la Abateja Biblioteko de Klostronovburgo ankoraŭ nuntempe estas centro de scienca laborado -, kun la pompa marmorsalonego kaj najbaraj belegaj Imperiestraj Ĉambroj kaj kun super ili situantaj Dukaj Ĉambroj, en kiuj estas prezentataj la multaj art- kaj kulturhistorie gravaj kolektaĵoj de la Abatejo, inter kiuj la Verduna Retablo.
De la multaj abatejaj konstruaĵoj, alikonstruitaj dum la paso de la tempo, estas ankoraŭ konservitaj la malnova Abateja Ĉarpentejo kaj la Abateja Bindejo; en la lasta menciita oni trovas la faman "Milsitelan Barelon", super kiun ĉiujare je la 15a de novembro oni aranĝas la tradician "Barelglitadon". Okaze de tiu ĉi nomfesta tago de Sankta Leopoldo (Leopoldo la 3-a) al la Abatejo venas ne nur la loĝantoj de Klostronovburgo, sed ankaŭ multaj gastoj el la Federacia Lando Malsupra Aŭstrio, kies landa patrono estas la sankta markizo (margrafo), kaj multaj Vienanoj kaj turistoj.
Urap
Urap (kelkfoje literumata kiel urab aŭ en plurala formo urap-urap) estas salatomanĝaĵo el vaporkuiritaj legomoj miksita kun spicigita raspita kokosonukso kiel kovraĵo. Kutime ĝi troviĝas en la Indonezia kuirarto, pli precize Java kuirarto. Urap povas esti manĝata kiel salato por vegetaraj manĝaĵoj aŭ kiel krommanĝaĵo. Urap kutime troviĝas kiel nemalhavebla krommanĝaĵo de la java tumpeng kaj ankaŭ kiel parto de nasi kuning. En balia kuirarto ĝi nomiĝas Urab sayur.
Ingrediencoj
La legomoj kutime uzataj en urap estas spinaco, akvospinaco, junaj folioj de kasavo, folioj de papajo, ĉiniaj fazeoloj, mungidoj kaj brasiko. por akiri riĉan guston la plejmulto de la receptoj insistas por uzi freŝe raspitan malnovan pulpon de kokosnuko aŭ serundeng, anstataŭ de restaĵo. La raspita kokospulpo estas spicigita per muelita ŝaloto, ajlo, ruĝaj kapsiketoj, tamarindosuko, galango, salo kaj kokosa sukero.
Plagioklazo
En mineralogio, plagioklazo aŭ albita-anortita serio estas serio de feldspataj mineraloj.
Priskribo
Plagioklazo estas kontinuaĵo de mineralaj specioj. La finoj de la spektro estas albito (NaAlSi3O8) kaj anortito (CaAlSi2O8). En la mezo de la spektro, natriaj kaj kalciaj atomoj povas anstataŭiĝi inter si.
Historio kaj etimologio
La termino plagioklazo devenas de la helenaj πλάγιος plágios “oblikva” kaj κλᾰ́σῐς klásis “rompo”, pro la du klivanguloj de tiuj mineraloj.
József Benedek (skulptisto)
BENEDEK József estas hungara skulptisto. Li naskiĝis en Târgu Mureş, (Rumanio) la 10-an de decembro 1946.
Kariero
József Benedek studis inter 1966 kaj 1972 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto. Ĝis 1975 li instruis en liceo de Caraș-Severin; inter 1975-83 li estis dekoraĵskulptisto de germana teatro de Temeŝvaro; ĝis 1986 teknikdesegnisto, poste desegninstruisto en sia naskiĝurbo. De 1992 li vivas en Hungario kaj li estas instruisto en Teknika Altlernejo Ybl kaj en Fakmezlernejo Frigyes Pogány de Budapeŝto.
Observatorio Vainu Bappu
Historio
La origino de la observatorio devenas de privata observatorio, kiun William Petrie (1784– 1816) establis en 1789 proksime de Madras, konata kiel Observatorio de Madraso. Poste, tiu observatorio estis tranlokita en Kodaikanal (Tamilnado) kaj iĝis la Observatorio de Kodaikanal ekde 1899.
Tamen, en Kodaikanal malmulte da noktoj taǔgis por observoj kaj la astronomoj serĉis novan situejon post la sendependiĝo de Barato. M. K. Vainu Bappu, kiu sukcedi kiel direktoro de la Observatorio de Kodaikanal en 1960 trovis taŭgan lokon en malgrandan vilaĝon nomita Kavalur en la montetoj Ĝavadi (tamile : சவ்வாது மலை) por tiu, kiu iĝos konata kiel Observatorio de Kavalur.
La observoj komencis en 1968 per teleskopo de 38 cm konstuita en la korto de la Observatorio de Kodaikanal.
Situo
La observatorio situiĝas en la montetoj Ĝavadi ĉ. 9,3 km oriente de Alangayam (11 km per la ŝoseo), en tereno de 40 hektaro kie kreskas plantoj de tropikaj regionoj kaj vivas sovaĝaj bestoj kiel cervoj, serpentoj, skorpioj kaj pluraj specioj de birdoj. La loko estis elektita sufiĉe malproksima de la prilumitaj urboj kaj industriaj areoj, kaj proksime de la ekvatoro por observi ambaŭ ĉielojn de la norda kaj suda duongloboj. Pro sia longituda pozicio, ĝi estas la ununura granda astronomia instalaĵo inter Sud-Afriko kaj Aŭstralio por observi la sudajn ĉielajn objektojn.
Instrumentaro
La unua teleskopo estis instrumento de 38 cm (15 coloj per kiu la observoj komencis en 1968. La teleskopo de 75 cm (30 coloj) estis tute planita kaj konstruita en la atelieroj de la Barata Instituto de Astrofiziko. En 1972, teleskopo de 1 m (40 coloj) de Carl Zeiss Jena estis tie instalita.
La observatorio ankaŭ havas Interferometron de Fabry-Perot.
La Teleskopo Vainu Bappu de 2,3 metroj
La fina verko de Vainu Bappu estis teleskopo de 2,3 metroj (93 coloj), la plej granda en Azio, planita kaj konstruita en Barato. Mortiĝinta en 1982, Bappu ne vidis la plenumadon de sia iniciato.
En digna omaĝo, la tiama ĉefministro Rajiv Gandhi, dum kunveno tenita en Kavalur la nomis la observatorion "Observatorio Vainu Bappu" kaj la teleskopon de 2,3 metroj "Teleskopo  Vainu Bappu".
Observoj de la profunda ĉielo estis faritaj per tiu instrumento, uzante la diversajn fokusajn ebenojn. La ekvatoriala muntaĵo tre taŭgas por la malaltaj latitudoj kaj permesas facilan observon proksime de la norda ĉiela poluso.
Malkovroj
La teleskopo de 1 m estas asociata al du unikaj malkovroj en la sunsistemo. En 1972 estis malkovrita atmosferon ĉirkaŭ la jupitera satelito Ganimedo kaj en 1997, observo de io kredita esti nova satelito de Urano sed praviĝis esti la ringoj de Urano.
En 1984 la Observatorio de Kavalur raportis la malkovron de maldika ekstera ringon de Saturno
La, per la Schmidt-teleskopo de 45 cm, estis malkovrita asteroido kiu estis nomita 4130 Ramanujan en memoro de la genia barata matematikisto Srinivasa Aiyangar Ramanujan. Tio estis la unua asteroida malkovro elde Barato en la 20-a jarcento.
Gadedoj
Gadedoj (Gadidae) estas familio de marfiŝoj, el la ordo de gadoformaj.
Al la gadedoj apartenas la genroj kaj specioj
Beechey-insulo
Beechey Island estas  insulo  situanta en la  Kanada arkta insularo  de  Nunavuto, Kanado, en  Wellington-kanalo. Ĝi estas apartigita de la sudokcidenta angulo de Devon-insulo disde Barrow-marvojo.
Vectron de Siemens
Vectron estas plursistema lokomotivo de firmao de Siemens Mobility. Ĝi estis prezentita la unuan fojon dum fervoja foiro InnoTrans je la 21-a de septembro 2010 en Berlino, kie estis samtempe prezentita ankaŭ dizel-elektra versio de tiu ĉi lokomotivo. Maksimuma povumo estas 6400 kW, tensiga sistemo estas: 15 kV 16,67 Hz; 25 kV 50 Hz; 3 kV kk, 1,5 kV kk.
Beechey-insulo
La insulon malkovris en 1819 kapitano William Edward Parry kaj estis nomumita laŭ Frederick William Beechey (1796-1856), kiu tiam agadis kiel leŭtenanto de Parry.
Ĝi estas la loko de pluraj tre signifaj okazaĵoj en la historio de Arkto-esplorado. En 1845, la brita esploristo Siro John Franklin, komandante la novan serĉon por la Nordokcidenta pasejo surŝipe de HMS Erebus kaj Terro, elektis la protektitan havenon de Beechey Island por lia unua travintrumado. La ejo ne estis malkovrita ĝis 1851 kiam britaj kaj usonaj serĉoŝipoj ankris proksime. Ili trovis grandan ŝtonpiramideton, kune kun la tomboj de tri el la veturteamo de Franklin - serĝento John Torrington, Royal Marine Private William Braine kaj ĉefkaporalo John Hartnell - sed neniu skribaĵo aŭ indiko, kien volis ŝipi Franklin en la venonta sezono. Ekzistas monumentoj al Franklin kaj aliaj polusaj esploristoj kaj maristoj sur la insulo, inkluzive de Joseph René Bellot.
20a jarcento
En 1903, donante respekton al Franklin, norvega esploristo Roald Amundsen haltis ĉe la insulo ĉe la komenco de lia sukcesa vojaĝo en serĉo por la Nordokcidenta pasejo.
En la 1980-aj jaroj, Kanada krimmedicina antropologo Dr. Owen Beattie ekzamenis la tri korpojn, trovante ilin (ekstere) rimarkinde bone konservitaj. Nekropsioj determinis pulman malsanon kaj plumbotoksiĝon, kio estis inter la verŝajnaj mortokaŭzoj; la plumbo ŝajnis veni de la miloj de lutitaj ladskatoloj de la provizo.
Beechey-insulo estis deklarita "teritorio kun historia signifo" de la registaro de la Nordokcidentaj Teritorioj en 1979. Ekde 1999, ĝi estis parto de la nove kreita Kanada teritorio de Nunavuto.
En fikcio
En fikcio, la esploristoj en la romano de Jules Verne Voyages et aventures de capitaine Hatteras vizitas la Beechey -insulon. Krome, romano de Clive Cussler ' el 2008, la Arctic Drift, havis rolulojn kiuj vizitus tiun insulon en la serĉado de la ŝipoj de Franklin.
28543 Solis-Gozar
28543 Solis-Gozar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Angel Francisco Solis Gozar , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri planta scienco. Li lernis ĉe la Eduka Institucio Divina Pastora en Oxapampa, Pasco, Peruo.
La Internacia lingvo Esperanto
La Internacia lingvo Esperanto (Международный язык "ЭСПЕРАНТО") estas historia ruslingva lernolibro pri Esperanto de 1904.
La libro estas reeldono de La Unua Libro kun modernaj aldonoj de la jaro 1904. Ĝi produktiĝis en la presejo de Типография Якова Кельтера (Tipografija Jakova Keltera) en Varsovio, kie ankaŭ produktiĝis la ruslingva eldono de la La Unua Libro, kvankam en 1887 la eldonejo ankoraŭ havis la nomon de la patro de Jakobo Kelter, nome Ĥajim Kelter. Ekzemplero de la libro situas interalie en la privata biblioteko de P. Fiŝo.
La tuta titolo, kun subtitolo, estas La Internacia lingvo “ESPERANTO” kun antaŭparolo kaj du vortaroj kaj kun aldona broŝuro “Mallongaj informoj“ (Международный язык "ЭСПЕРАНТО" с предисловием и двумя словарями и с приложением брошюры "Краткие сведения").
La instruilo konsistas el jenaj partoj:
Georg Büchner
Georg BÜCHNER (esperantigite Georgo Buĥno; naskiĝis la 17-an de oktobro 1813, mortis la 19-an de februaro 1837) estis germana dramisto.
Vivo
Büchner en Strasburgo kaj Giessen studis medicinon, natursciencon, historion kaj filozofion. Tre malkontenta pri la politika situacio en sia patrujo Hesio li fondis en 1834 la asocion pri Homaj Rajtoj "Gesellschaft für Menschenrechte" kaj disvastigis siajn ideojn en la flugfolio "Der hessische Landbote". Pro sia revolucia mesaĝo, Büchner en 1835 devis fuĝi al Strasburgo. En 1836 li fariĝis docento pri medicino en Zuriko, sed jam unu jaron poste li mortis de tifo.
Memore al Georg Büchner en Germanio ĉiujare disdonatas la literaturpremio Georg-Büchner-Preis.
Artúr Pénzes P.
PÉNZES P. Artúr estis hungara poeto, verkisto naskita en Borosjenő la 1-an de oktobro 1899 kaj mortinta ?.
Kariero
Pénzes P. Artúr de 1924 li estis interna kunlaboranto de la Aradi Közlöny. Li translokiĝis Hungarion en la 1930-aj jaroj.
Solvanto
La solvanto aŭ solvilo estas substanco kiu solvas alian kemie  malsaman likvan, solidan aŭ gasan substancon formante solvaĵon. Kutime la solvanto estas la komponanto ĉeestante en la solvaĵo en pli granda kvanto. La solvantoj estas kutime likvaj sed ankaŭ povas esti  solidaj aŭ gasaj. Ekzemple en la reservujo de hidrogeno por veturiloj funkciantaj per fuelpilo, la gasa hidrogeno estas solvita en solida kristala materialo (MOF).
La kvanto da substanco kiu povas esti solvita en specifa volumo de solvanto varias kun la temperaturo.
La solvantoj estas parto de multnombraj aplikoj: gluoj, komponantoj de la farboj kaj lakoj (ekz., toluene, terebintoleo, acetono ), farmaciaj produktoj, parfumoj (etanolo) ktp. Solvantoj estas uzataj ankaŭ por la produktado de sintezaj materialoj.
La molekuloj de la solvanto interagas kun tiuj de la solvenda substanco kaj ĉirkaŭas ilin. Polaraj substancoj estas solvitaj de polaraj solvantoj  ĉar estiĝas  elektrostatikaj interagoj inter la dupolusoj. La solvantoj ne-polaraj solvas la substancojn ne-polarajn pro la interagoj inter la dupolusoj induktitaj.
Akvo estas solvanto por polaraj molekuloj kaj la plej ofta solvanto uzata de vivantaj substancoj. Ĉiuj jonoj kaj proteinoj en la ĉeloj estas solvitaj en akvo ene de la ĉelo.
Klasifiko de solvantoj
Solvantoj povas esti larĝe klasifikitaj en du kategorioj: polaraj kaj ne-polaraj. Ĝenerale, la dielektrika konstanto de la solvanto provizas aspran mezuron de la polareco. La forta polareco de akvo estas indikita de ĝia alta dielektrika konstanto de 88 (ĉe 0 °C). Solvantoj kun dielektrika konstanto de malpli ol 15 estas ĝenerale konsideritaj esti nepolaraj. La dielektrika konstanto mezuras la emon de la solvanto parte nuligi la kampan forton de la elektra kampo de la jono mergita en ĝi. Ĉi tiu redukto estas tiam komparata al la kampa forto de la sama jono en vakuo. Ĝenerale, la dielektrika konstanto de solvanto estas akceptebla prognozilo de la kapableco de la solvanto solvi oftajn ionajn konstruaĵarojn, kiel saloj.
Aliigo (muziko)
Aliigo signifas en harmoniscienco la kromata ŝanĝo de tonoj ene de akordo. Akorderoj ŝanĝiĝas kaj per tio la sono kaj eble la funkcio de la respektiva tono. Oni povas kromate aliigi tonon supren aŭ malsupren kaj faras tion, por plikolorigi kaj varioplenigi la harmonian sinsekvon. Per la ŝanĝo de al akordfunkcio kaj eblaj plursencecoj ili aparte taŭgas por moduladoj, ĉar la aliigitaj tonoj ofte estas sentataj kiel novaj strebotonoj de alia tonalo.
Solvanto
Solvantoj polaraj protikaj
Se la molekuloj enhavas funkcian grupon, el kiu povas esti disigataj atomoj de hidrogeno, la solvanto nomiĝas protika. La plej grava solvanto protika estas akvo kiu disocias en unu protono kaj unu hidroksid-iono. Aliaj protikaj solvantoj estas alkoholoj kaj karboksilataj acidoj. Ekzemploj de solvantoj polaraj protikaj estas etanolo (CH3-CH2-OH) kaj acetata acido (CH3-C(=O)OH).
Aliigo (muziko)
Aliigitaj tonoj okulfrapas en la notacio per respektivaj aliigiloj (eventuale ankaŭ per bekvadrato) Ĉi tiuj tamen ne estas klaraj rekoniloj, ĉar tio validas ekzemple ankaŭ por interdominanto.
Solvanto
Solvantoj polaraj ne-protikaj
Estas solvantoj polaraj kiuj ne enhavas kombinaĵon O-H aŭ N-H. Ĉi tiu tipo de solvanto ne donas nek akceptas protonojn. La acetono (CH3-C(=O)-CH3), la acetonitrilo, la dimetilformamido aŭ la THF (Tetrahidrofurano) estas solvantoj polaraj ne-protikaj.
Komárovské Chaloupky
Komárovské Chaloupky estas baza sidej-unuo kaj samtempe parto de urba parto Komárov en Ĉeĥio. Ĝi situas sudoriente de la distrikta statura urbo Opava, kiu ne apartenas al mem-administra urba parto Komárov, sed ĝi estas alligita al najbara mem-administra urba parto Podvihov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 97 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Solvanto
Solvantoj ne-polaraj
Ĝenerale estas substancoj de organika tipo, en kies molekuloj la distribuo de la elektronika nubo estas simetria; sekve, ĉi tiuj substancoj ne havas negativan kaj pozitivan poluson en siaj molekuloj. Ĉiu dependas de la geometrio de la molekuloj. Se la dupolusaj momantoj individuaj de liaj ligoj estas kompensitaj, la molekulo estas, entute, ne-polara. Iuj solvantoj de ĉi tiu tipo estas: duetila etero, benzeno, tolueno, ksilolo, ketono, heksano, cikloheksano, tetrakloruro de karbono.
Komárovské Chaloupky
Komárovské Chaloupky situas en katastra teritorio Komárov u Opavy kun areo 7,69 km², kiu estas teritorie identa kun parto de municipo Komárov.
Aliigo (muziko)
Aliigo malsupren
Aliigo malsupren signifas la ŝovadon de tono ene de harmonio duontonon malsupren.
En la simbolo la ŝanĝita tono estas markita per >, ekz. C>5 - kvinto (5) super C estas aliigita malsupren. C-E-G → C-E-G♭.
Tiu ĉi signo tamen ne diras ion pri la speco de la eventuala aliigilo aŭ eble, ke temas pri diminuita kvinto; nur ke la origina, (gam-apartena) tono estis diminuata. En la notacio tion depende de la kunteksto (tonalo, antaŭsignoj) povas indiki kaj aliigilo (♭) kaj ankaŭ bekvadrato (♮). Ekzemple el C fariĝas C♭, el G♭ G♭♭ - sed el C♯ (resp. C ♯) C.
Radkov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Radkov (Radkow) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. En ĉi tie vivis. En la vilaĝo troviĝas kapelo de sankta Anna kaj sankta Floriano. Al Radkov apartenas loka parto - Radkovičky.
Aliigo (muziko)
Aliigo supren
Aliigo supren signifas la ŝovado de tono duontonon supren.
Radkov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1368.
Chiheru de Jos
Chiheru de Jos [kiheru de ĵos] (hungare: Alsóköhér, prononcu "alŝokoher") estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Reghin. En 1910 ĝi havis 802 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1956 929 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Chiheru de Sus, Urusiu de Jos kaj Urusiu de Sus.
Aliigo (muziko)
Aliigo supren
La signo uzata por tio estas <, do ekz. C5< - C-E-G → C-E-G♯. Jen ankaŭ ne rekte dedukteblas aliigilo.
Disaliigo / tonfendado
Disaliigo signifas samtempan aliigon supren kaj malsupren de tono. Tio principe nur eblas, se la respektiva tono duoble ekzistas en la akordo.
En la respektiva simbolo la du aliigoj estas aparte indikataj, ekz. C5>5< - g♭-c-e-g♯
Aliigo de akorderoj
Krom gam-apartenaj tonoj en akordoj povas aperi kromate ŝanĝitaj tonoj, do aliigoj. Ĉiam temas pri disonancoj, kiuj strebas al transiro en celtonon duontonon pli altan. Tono kun antaŭmetita dieso strebas supren, tono kun bemolo malsupren. Mova energio kaj koloro en aliigitaj akordoj estas treege intensaj. La plej multaj aliigitaj akordoj estas dominantoj. En la 19-a jarcento la aliigoj farigis pli komplikaj kaj la akordoj plursencaj.
Principe ĉiu akordero estas aliigebla inkluzive karakterizaj aldonaj tonoj. Ofte estas demando de interkonsento aŭ depende de la stilo, ĉu oni diras aliigo aŭ ne. Depende de la fonto eĉ pro la klasika harmoniscienco troveblas nepre malsamaj vidpunktoj. Jena rilatas kun la harmoniscienco de Jürgen Ulrich:
Laŭ klasika doktrino nur maĵoraj akordoj estas aliigeblaj. Minoraj akordoj estas per si mem pli sonriĉa, sed harmonie malpli unusencaj, tiel ke per tia ŝanĝo perdiĝus ties harmonia funkcio.
Baza tono kaj trito
Aliigo celas kolorigi harmonie la akordon. Ĝi ŝanĝas la akordon, sed konservas ĝin kaj ĝian funkcion. Pro tio baza tono kaj trito ne estas altiigeblaj.
Per aliigo de la baza tono la tuta akordstrukturo perdiĝus – ĉar akordo strukturiĝas kiel tritotavoligo sur ĝia baza tono, kaj per tio ekestus akordo sur tute alia tono, kiu do estus tute alia akordo. Ankaŭ trito ne taŭgas – jen ŝanĝus aŭ la modalo maĵoro↔minoro, aŭ la tonoj ŝajnus esti pro la aŭdkutimo fremdnoto (ekz. C-maĵoro C-E-G: ↓ C-E♭-G = c-minoro, ↑ C-F-G = kvarta fremdnoto je C-maĵora akordo).
Kvinto
La kvinto estas la plej ofte aliigita tono. Ĝi estas aliigebla supren kaj malsupren. Akordo un supren aliigita kvinto ĉiam efikas dominanta. Ĉiu ne-dominanta akordo do fariĝas interdominanto. Kutime kvinto aperas en la supra voĉo.
La malsupren aliigita kvinto kutime estas en malsupra voĉo kaj aperas do en akordotipoj, je kiu la kvinto lokas en la baso kaj kiuj havas dominantan aŭ duoble dominantan funkcion. (Ekzemplo: aŭgmentita tritkvarta akordo)
Septo
Aliigoj de la septo okazas relative malofte kaj servas plejparte al tio, starigi kromatajn ligojn kun aliaj ŝtreĉosonoj. Ofte je aliigo de septo ekestas akordoj, kiuj je enharmonioj estas identaj kun konataj akordoj, tamen havas alian funkcion kaj do postulas alian dissolviĝon. La aliigita akordo en la apuda notekzemplo ekestas formale el dominanta septakordo sur B per aliigo malsupren de a al a♭ kaj estas ĉi-ekzemple envolvita dominantfunkcie en C-maĵoran medion. (La kvintparaleloj alikaze rigardataj kiel malkonvenaj ĉi tie estas neeviteblaj kaj tolereblaj.) La dominanta funkcio tamen estas ege vualita, kaj por klarigi ĝin, oni devus dedukti ĉi tiun akordon de la septakordo de la sepa ŝtupo en C-maĵoro, kiun ja la funkcia teorio komprenigas kiel "sen-bazotonan" dominanta naŭto-akordo. En ĉi tiu akordo nur la b restas domaĝita, d kaj f estas aliigitaj supren, a malsupren.
Subdominanta sesto
La napola sestakordo ekestas per aliigo malsupren de la ega sesto de la sestakordo de la minora subdominanto (subdominanto kun sesto anstataŭ kvinto).
Konsideroj
La uzado de la maĵora dominanto en minoro ne validas kiel aliigo, kvankam finfine ja la eta trito estas altigita duontonon por fariĝi strebotono. Tio klarigeblas per tio, ke oni konsideras ĉi tiun altigitan sepan ŝtupon kiel apartena al la tonprovizo de minoro. Jen oni ankaŭ diras ne vera aliigo.
Por la formado de interdominantoj je gam-apartenaj minoraj akordoj tamen ankaŭ la trito estas supren aliigenda. La tiamaniere ekestinta tono estas gamfremda kaj per tio vera aliigo. Interdominantoj tamen estas tiel kutimaj, ke oni supozeble pro ĉi tiu kaŭzo ne konsideras ilin aliigoj.
En la diversaj stiloj ĉefe de pli nova muziko aliigo de unuopaj akorderoj aŭ gameroj estas nepre kutimaj – kaj ankaŭ la nomado kiel tiaj (eĉ nomdonaj, ekz. aliigita gamo). Ekzemple ekzistas en ĵazo la supren aliigita septo („maĵora 7-to“) je minorakordoj same kiel je bluso la malsupren aliigita trito.
Elm GL
Elm estis ĝis la 31-a de decembro 2010 komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 698 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Elm estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Geografio
Elm situas en la supra parto de la valo de la rivero Sernf, alfluanto de Linth. La iama komunumo estas ĉirkaŭata de montoj de la Glarusaj Alpoj kiel Piz Sardona, Hausstock, Vorab kaj Kärpf. Ĉi lasta estas konata pro la tiel nomita Truo de Martino, tra kiu dufoje en la jaro en aŭtuno kaj en printepo brilas la suno al la preĝejo en la vilaĝo. En la sudo de Elm situas la Vorab-Glaĉero.
Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
Antaŭ la komunuma reformo la komunumo Elm limis al en nordo al Matt, en nordoriento al Mels (SG), en oriento al Pfäfers (SG), en orientsudoriento al Flims (GR), en sudoriento al Laax (GR), en sudsudoriento al Ruschein (GR), en sudo al Siat (GR) kaj Pigniu (GR), en sudsudokcidento al Andiast (GR), en sudokcidento al Linthal, en okcidento al Betschwanden, en okcidentnorokcidento al Luchsingen, kaj en nordnordokcidento al Schwanden.
Trafiko
Ĝis en la jaro 1969 inter Schwanden kaj Elm ekzistis la tiel nomita Sernfvalo-Fervojo, kiu tiam estis anstataŭigita per aŭtobuslinio. Kabinotelfero kondukas de Elm al Ämpächli.
Ekonomio
Tradicie Elm estis agrikultura vilaĝo, kiu vivis de la alpopaŝtado. La ĉefa elspezofonto de Elm nuntempe estas la turismo. Elm estas konata skiregiono kaj la hejma komunumo de la konata skiĉampionino Vreni Schneider, kiu gajnis en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj trifoje oran medalon dum Vintraj Olimpikoj kaj krome tri mondĉampionajn titoloj en slalomego kaj slalomo. Ŝi hodiaŭ en Elm gvidas ski- kaj neĝtabulolernejon.
Elm estas ankaŭ konata pro sia mineralakvo kaj precipe pro la limonado Elmercitro.
Elbruso
La monto Elbruso (Эльбрус, Минги тау) estas kun 5642 metroj super la marnivelo la plej alta monto de Rusio. Ĝi apartenas al la norda Kaŭkazo kaj situas 11 km de la landlimo kun Kartvelio. Depende kiel oni difinas la internan limon de Eŭrazio, Elbruso apartenas aŭ al Eŭropo kaj estas do ĝia plej alta pinto (kaj ne la Blanka Monto) aŭ al Azio. La monto estas nuntempe malaktiva vulkano kun multaj glaĉeroj.
Elm GL
Historio
La unua dokumenta mencio de Elm datiĝas el la jaro 1344 kiel Elme.
Elbruso
Unuaj grimpoj
La supro de la malsupra pinto de Elbruso estis atingita por la unua fojo je la 10-a de julio 1829 (julia kalendaro) fare de Killar Kashirov, karaĉaja gvidisto por scienca ekspedicio de la Rusa Imperia Armeo, estrita de la generalo Emmanuel.
Elm GL
Historio
La 11-an de septembro 1881 en Elm okazis terura katastrofo kiam giganta montofalo mortigis 114 homojn kaj detruis 83 domojn.
NGC 2388
NGC 2388 (aliaj indikoj — UGC 3870, MCG 6-17-10, ZWG 177.22, IRAS07256+3355, PGC 21099) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elbruso
Unuaj grimpoj
La unuan grimpon de la okcidenta supro (ĉirkaŭ 40 m pli alta ol la antaŭa) sukcesis, la 28-an de julio 1874, brita ŝnurkamaradaro gvidita de Florence Crauford Grove konsistanta el Frederick Gardiner, Frederick Gardner, Horace Walker kaj la svisa Peter Knubel.
Elm GL
Historio
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Monda naturheredaĵo
Elm apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
San Pedro Ocopetatillo
San Pedro Ocopetatillo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Ocopetatillo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 322.
Geografio
San Pedro Ocopetatillo apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute komunumoj. Ĝi situas en la regiono Cañada, kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 897 loĝantojn. El tiuj estis 427 viroj kaj 470 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11,48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1720 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 758 indiĝenoj. El tiuj 652 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 652 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Makovica
Makovica povas esti:
19504 Vladalekseev
19504 Vladalekseev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Urusiu de Jos
Urusiu de Jos [urusju de ĵos] (hungare: Alsóoroszi alŝoorosi) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 622 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1956 682 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). En 1941 oni unuigis kun Urusiu de Sus sub la nomo Urusiu de Mureş (Marosoroszi), sed post 1945 ĝi fariĝis denove memstara. Administre ĝi apartenas al Chiheru de Jos.
19504 Vladalekseev
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa fizikisto Vladimir Aleksejeviĉ Aleksejev (cirile: Владимир Алексеевич Алексеев, 1935–2013) de la Troicka Instituto de Moskvo. Li serĉis ĉe la situejo de la evento de Tungusko erojn de la alfrapinta korpo. Li faris mezurojn per radaro ĝis profundo de 80 metroj.
Kavaliro de Madaro
La Kavaliro de Madaro aŭ Rajdanto de Madaro (мадарски конник, Madarski konnik) estas frumezepoka granda surroka ĉizita bildo troviĝanta en la Madara altebenaĵo oriente de Ŝumeno en nordorienta Bulgario, proksime de la vilaĝo Madaro. La monumenton oni datas el proksimume la jaro 710 p.K. kaj estis enlistigita kiel Monda heredaĵo de Unesko ekde 1979.
La ĉizaĵo prezentas majestan rajdanton 23 metrojn super grundnivelo en preskaŭ vertikalaj 100 metroj en alta klifo. La rajdanto puŝas lancon en leonon kuŝanta ĉe la ĉevalpiedoj. Aglo flugas antaŭ la rajdanto kaj hundo kuras post li. La sceno simbole prezentas armean venkon. La monumento estis kreita dum la regado de la praa bulgaro, la ĥano Tervelo, kaj estas verŝajne portreto de la ĥano mem. Aliaj teorioj ligas ĝin kun la antikvaj trakoj, asertante ke ĝi portretas trakian dion.
Natria lignosulfonato
Natria lignosulfato aŭ lignosulfato de natrio estas komerce disponebla kiel bruna senforma pulvoro, senodora kaj ne higroskopa. Ĝi estigas koloidajn solvaĵojn aŭ dispersojn kun akvo, sed ne estas solvebla en organikaj solvantoj. Lignosulfatoj estas biopolimeroj, ili estas saloj de lignosulfonata acido kiu formiĝis dum la sulfita metodo de lignopulpo.
Proprecoj
La lignosulfatoj estas varikomponaj pro tio ke la lignoj estas malsamaj, la volumo de la lignina degradado povas esti malsama kaj malsamaj nombroj da sulfonataj grupoj povas esti aldonitaj. La lignino estas polimero kun diversaj longo kaj komponado, kaj unu fundamenta strukturo estas la hidroksofenila propano. Ĝi enhavas multajn fenolajn ringojn kaj metoksajn grupojn. La distribuado de grupoj polaraj kaj nepolaraj, inkluzivante la hidroksilan kaj sulfonata-acidan grupon dum degradado, decidas la proprecojn de iu aparta lignosulfato.
Uzoj
Natria lignosulfato uzatas en nutro-industrio kiel senŝaŭmiga agento por produktado de papero, gluaĵoj kaj listeroj uzataj en manĝo-procezoj. Ĝi posedas anti-mikrobajn kaj konservativajn proprecojn, kaj uzatas kiel ingredienco en besto-manĝaĵoj. Ĝi same uzatas en konstruado, ceramiko, minerala pulvoro, kemia industrio, tekstila (leda) industrio, metalurgia industrio, petrola industrio, materialoj por fajro-malakceliloj, kaŭĉuka vulkanizado kaj organika polimerigo.
Linum leonii
Linum leonii estas centra eŭropa specio de Lino. Ĝi estas hemikriptofita. Ĝi altas de 5 ĝis 15 cm.
Mojš
Mojš (hungare Majosfalva [majoŝfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mojš situas laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Vrútky-Žilina. La lasta urbo troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1419 en hungara formo "Vasarfalva" (=bazaro-vilaĝo). En 1598 oni komputis tie 8 domojn, en 1720 9 familioj pagis impostojn. En 1784 189 vilaĝanoj (33 familioj) loĝis en 26 domoj, en 1828 267 vilaĝanoj loĝis en 26 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Moys, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Majosfalva 305 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Žilina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mojš 474 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Zsigmond Ritoók (filologo)
Zsigmond Ritoók [ĵigmond ritOk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ritoók Zsigmond estas hungara filologo, esteto, profesoro, instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993), membro de Academia Europaea. Lia avo estis Zsigmond Ritoók (kuracisto).
Zsigmond Ritoók naskiĝis la  1929 en Budapeŝto.