cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oene Hoekstra
Kiel estro de loka klubo, estrarano kaj prezidanto de Nederlanda Grupo de Geinstruistoj pri Esperanto (NGGE), estrarano de Nederlanda E-Asocio, administranto de korespondaj kursoj kaj multfoja kursgvidanto, li elstare kaj praktike kontribuis al la nederlanda E-movado. Liaj kursoj ĉe la Universitato de Nimego provizis E-organizaĵojn per dekoj da aliĝintoj kaj per postaj aktivuloj.
Anton Kuh
Anton KUH (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Novjorko) estis aŭstra ĵurnalisto, eseisto, rakontisto kaj oratoro. Li ankaŭ nombriĝis inter la kreivuloj de literaturo kafeja.
Brenera fervojo
Historio
La dizajno de tiu sekcio estis aprobita la 10an de julio 1853 de la inĝeniero Alois Negrelli, dungito de la Südbahn, konata pro konstruado de aliaj alpaj linioj kaj por evoluigado de projekto por la Suez-kanalo.
Oene Hoekstra
En julio de 1973, li, kun siaj edzino kaj filo, vizitis Kolombion. Li helpis informi la publikon pri Esperanto-movado, kaj pri la lingvaj problemoj en la Eŭropa Komunumo, per prelego en la Universitato Pontifika Bolivarana de la urbo Medellín. Pri la okazintaĵo aperis raporto en la plej legata loka ĵurnalo.
Brenera fervojo
Historio
Post la perdo de Veneto en la tria itala milito de sendependeco kaj la sekva forŝovo de la limo inter Italio kaj Aŭstrio al Borghetto sur la nuna limo inter la Trentino kaj la Verono, kiuj okazis en oktobro 1866, la sekcio de Bolzano-Bozen ĝis Innsbruck ankoraŭ ne estis kompleta, sed jam sub konstruo. Ĝi estis malfermita la 24an de aŭgusto 1867. Pro konstrui la sekcionde Innsbruck ĝis Bolzano-Bozen, longa 127 km, necesis nur tri jarojn. La ĉefdizajnisto estis la inĝeniero, Karl von Etzel, kiu mortis en 1864 kaj tial ne vidis la kompletigon de sia laboro. Post la Semmering-fervojo ĝi estis la dua montfervojo konstruita en Aŭstrio. Estis ankaŭ la unua linio kiu transiris la Alpojn.
Anton Kuh
Vivo
Anton Kuh originas el familio kun verkista talento. Lia patro Emil Kuh ĉefredaktistis ĉe "Neues Wiener Tagblatt" kaj la avo David Kuh estis ĵurnalisto en Prago. Edziĝis la patro al Auguste Perlsee kun kiu li havis, krom Anton, du aliajn filojn kaj tri filinojn inter ili Marianne Kuh. Ŝi estis la edzino de la psikanalizisto kaj anarkisto Otto Gross. Sub la propra nomo kaj la pseŭdonimo "Yorick" Anton Kuh publikigis i.a. satirojn kaj multajn prozaĵojn mallongajn, kie li traktis tiutempajn temojn el vidpunktoj de pacismo kaj demokratio kritike, sprite, klare. Tre frue li ekkonis la valoregon de Franz Kafka kaj profetie avertis la homojn antaŭ la danĝerojn de disvastiĝanta nacisocialismo. Konata estis Kuh ankaŭ kiel perfekta laŭtlegisto. Pro tio Kurt Tucholsky nomis Kuh ne "Schriftsteller" (skribaĵfaranto) sed "Sprechsteller" (laŭtlegotaĵfaranto). Ankaŭ lia biografiverkinto Walter Schübler antaŭ ĉio laŭdis la improvizitajn paroladojn de Kuh kiel "verkaron por ĉiam perditan". Kuh laboris ĵurnaliste ĉe la gazetoj "Prager Tagblatt", "Schaubühne", "Tage-Buch", "Weltbühne".
Oene Hoekstra
En 1977 li kunordigis Lernejan Semajnon en Belgio por 166 diversnaciaj infanoj. En 1982 li eklaboris kun prof. Van Els kaj d-ro Knibbeler pri nova metodo de efika fremdlingvo-lernado (La esplor-kreiva vojo, 1996), kiun li prezentis diverslande. En 1987, centjariĝo de Esperanto, li iniciatis kaj lanĉis kampanjon "Esperanto-100", kaj en 1988 li organizis Turisman E-Kongreson en Alkmaar.
Brenera fervojo
Historio
La linio sude de Borghetto iĝis parto de la itala Società per le strade ferrate dell'Alta Italia (Societo de fervojoj de supra Italio, SFAI) en 1866 kaj en la reorganizado (1885) ĝi estis absorbita per la Società per Le Strade Ferrate Meridionali. La linio iĝis parto de Ferrovie dello Stato post ties establado en 1905.
Anton Kuh
Vivo
Unu el la plej famaj tiaj paroladoj farite en la 25.10.1925 en la Viena koncertdomo (Wiener Konzerthaus) stenografie konserviĝis, kies titolo estis Der Affe Zarathustras, polemiko kontraŭ Karl Kraus. Tie Kuh atakis nen nur la aktoran koketecon kaj spektantarmalŝato de Kraus sed ankaŭ ties elitajn adeptojn. En 1928 Kuh translokiĝis al Berlino; fare de la nazioj li fifamigitis esti kulturbolŝevisto kaj forpelitis en 1933. Post Anschluss en 1938 lia fuĝo kontinuiĝis al Usono kie li mortis pro koratako.
Oene Hoekstra
En siaj lastaj jaroj li estis ekstera kunlaboranto de la Eldona Fako de UEA: i.a. li kompostis la kompletan Pajleroj kaj stoploj de William Auld.
Hoekstra estis longtempe delegito kaj memhro de Societo Zamenhof, regula mecenato de TEJO kaj de diversaj fondaĵoj de UEA. Ankaŭ ILEI kaj NGGE omaĝis al Hoekstra per honora membreco.
Brenera fervojo
Historio
En preparo por tiu nova linio, en 1994 estis kompletigita la pretervojo de Innsbruck, por plibonigi aliron al la sekcio en malalta Inn-valo kiu kondukas al Munkeno en Germanio. La pretervojo konsistas el 12.75-kilometra tunelo (la plej longa Aŭstrio ), kiuj forigis la plejparton de la vartrajnoj de Innsbruck. En Italio pluraj novaj sekcioj estis konstruitaj, forigante sekciojn de linio kun pluraj mallongaj tuneloj kun malgrandaj sekcoj. Tiuj inkludas la 13.159 m-longan Sciliar-tunelon malfermitan en 1994, la 7.267 m-longa Pflersch-tunelo malfermita en 1999 kaj la 3,939 m-longa Cardano-tunelo malfermita en 1998.
Daiki Nishioka
Daiki Nishioka (西岡 大輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Tochigi SC kaj Ehime FC.
Brenera fervojo
Historio
Aktuale estas konstruata tunelo sub la montpasjo Brenero kiu ligas Fortezza en Italio al Innsbruck en Aŭstrio.
Estonteco
Kondukante akran pliiĝon en frajto tra la Montpasejo Brenero (plejparte sur vojo), la fervojo estas nuntempe konsiderita havi nesufiĉan kapaciton. Krome, ĝia krutaj karakteroj, mallozaj radiuskurboj kaj la bezono ŝanĝi la motorojn ĉe Brenero pro du malsamaj elektraj sistemoj uzitaj en Aŭstrio kaj Italio malpliigas la mezan vojaĝadrapidecon. Pro tio, la konsruado de nova linio estas planita de Verono ĝis Munkeno tra Innsbruck. La koro de tiu projekto estas tunelo longa je 55 kilometroj inter Franzensfeste kaj Innsbruck, konata kiel la Brenero bazo-tunelo. Ĝia konstruado komencis en 2002 kaj oni kalkulas, ke ĝi estos kompletita en 2025, kvankam ĝia financiado ankoraŭ ne estas certa.
Itinero
La maksimuma kliniteco en la trako estas 31 per milo. La minimuma kurbradiuso estas 264 metroj. La plej alta punkto de la trako estas montpasejo Brenero stacio je 1,371 m, kio ankaŭ estas la plej alta punkto atingita sur la normalŝpuraj retoj de la aŭstria fervojo Österreichische Bundesbahnen (ÖBB) kaj la itala fervojo Ferrovie dello Stato (FS) retoj.
Por superi la krutan grimpadon (796 m inter Innsbruck kaj Brenner) du helikformaj tuneloj estis konstruitaj, uzante la flankojn de la valo St. Jodok sur la aŭstra flanko kaj la flankojn de la Pflerscher-Tal (Pflersch Valo) sur la itala flanko.
Anton Kuh
Vivo
Lia graveco malkovritis dum la 1960-aj jaroj. En 2002 nomitis en la tria viena urbodistrikto strateto laŭ li Anton-Kuh-Weg. En 2016 aperis prizorgite de la literaturscienculo Walter Schübler eldono kompleta de la verkaro en sep volumoj.
Murlo
Murlo estas komunumo de Italio.
Artur Rudenko
Artur Rudenko (Артур Руденко) estas popmuzika kantisto, kantanta en la rusa lingvo. Li naskiĝis en la urbeto Lozovaja (Лозовая) de la ĥarkiva provinco en Ukrainio, kaj nun loĝas en Moskvo.
Biografio
Lia patrino estis siberia rusino, lia patro devenanta de Ukrainio. La gepatroj ne estis muzikistoj, sed dekomence tre subtenis la muzikan talenton de sia filo. Arturo estis kantanta de frua infanaĝo, kaj en aĝo de 4 jaroj registriĝis unua kanto de li. De la unua klaso li estis en muziklernejo, sed pro forta inklino je sporto pasigis sian tutan liberan tempon praktikante futbalon kaj atletikon, strebante iĝi profesia sportisto. Vundiĝo de genuo tamen bremsis la sportadon, li kantis en la lerneja koruso, lernis ludi gitaron, dancis kaj publike soloe prezentis popolajn kantojn. En la mezlernejo li iĝis soloa kantisto en lerneja popmuzikgrupo. La grupo prezentiĝis en urbaj eventoj kaj en nuptofestoj, kaj en aĝo de 15 jaroj li per la muzikado gajnis unuan monon. En la 11-a lerneja jaro li unuafoje kiel soloa kantisto partoprenis en la urbo kantokonkurso kaj gajnis la unuan lokon. Sekve komenciĝis partoprenoj en diversaj konkursoj ekster la urbo, el kiuj li interalie gajnis la regionan kantokonkurson "Ora aŭtuno ", la konkurson "Junaj Steloj de Jarkov", kaj en 1994 fariĝis la venkinto estas internacia konkurso de junaj muzikistoj en la urbeto Evpatorija (Евпатория).
Post la armea servo, li translokiĝis al Ĥarkivo kaj enskribiĝis en la loka muzika altlernejo en fako "korusa direktado". La studentoj krom la studado perlaboris monon per muzikado vintre en la urbo kaj somere en la feriejaj urboj de Krimeo, interalie en Jalto. Post la studo li iĝis profesia kantisto en Moskvo,
La kantisto jam vivis pluraj jaroj laborante en Moskvo, sed lia sukceso estis modera. Laborante kiel kantisto en restoracioj, Arturo senĉese serĉis okazojn esprimiĝi je pli granda publiko. Ripete li sendis registraĵojn al produktantoj kaj iun tagon, la ĵurio de la kompanio «Союз Продакшн» (produktejo "Unio") tiom raviĝi de li, ke la kompania produktisto venis por aŭskulti Arturon en la restoracio kaj ofertis kontrakton. La unua moskva radio-stacio, kiu diskonigis liajn kantojn, estis la radiostacio «Шансон» ("kanzono"), kaj estis en la koncerto «Шансон года» ("kanzona jaro") en la Kremlo ke unuafoje li havis tutlandan renomon.
Arto de Oceanio
La Arto de Oceanio estas markita de la multeco de insulaj teritorioj kiuj bordas la Pacifikan Oceanon, elstare la insuloj de Aŭstralio kaj Novzelando, kaj tri ĉefaj areoj de insuloj kaj insularoj: Polinezio, Melanezio kaj Mikronezio.
Diversaj kulturoj
La unua kulturo disvolvigita en la zono estis la Lapita kulturo (1.500-500 a.K.), kiu karakterizas pro sia ceramiko ornamita pere de motivoj dentecaj faritaj per kombiloj aŭ pikiloj, same kiel pro objektoj el obsidiano kaj konkoj. En Aŭstralio elstaras la rokpentraĵoj, kiuj estas ege skemecaj, alvenante ĝi la geometria simpligo. Poste okazis la etendo al la pacifika periferio kaj oni produktis grandan kulturan diversecon. La majoritato de artaj montroj estis de rita karaktero, rilataj kun dancoj kaj ceremonioj de religia tipo: en Mikronezio oni produktis prilaboritajn arkitekturajn kompleksojn kun skulptaĵoj el ŝtono kaj megalitoj; en Guamo kaj la Marianaj Insuloj elstaras la domoj konstruitaj sur kolonoj el ŝtono (latte); en Havajo oni konstruis grandajn templojn (heiau), kun skulptaĵoj el ligno de ĝis tri metroj kiuj reprezentis diojn; en Novzelando, la maorioj disvolvigis tipon de lignoĉizado kun figuroj de politikaj kaj religiaj estroj; en Paskinsulo oni konstruis la famajn unuŝtonajn kapojn (Moai) inter la jaroj 900 kaj 1600; en Melanezio elstaras la grandaj kunsidejoj aŭ «domoj de la spiritoj», dediĉitaj al ceremonioj rilataj kun la kulto al la prauloj; la maskoj estis karakteraj de Nov-Gvineo (mai), Nova Irlando (malanggan) kaj Nov-Kaledonio (apuema); la Asmatoj de Irian Jaya (Okcidenta Nov-Gvineo) konstruis memorfostojn (bisj) de 5 al 10 metroj altajn, ĉizitaj kun figuroj antropomorfaj; en la insuloj Salomonoj oni produktis statuojn el ligno (indalo) de figuroj ĉu homaj ĉu bestaj, kun inkrustaĵoj el konkoj.
(18310) 1981 EJ16
(18310) 1981 EJ16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Břežany (distrikto Znojmo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1222.
Alelo
Alelo estas unu el nombraj alternativaj formoj de sama geno aŭ sama genetika lokuso (ĝenerale grupo de genoj). Ĝi estas la alternativa formo de geno por karaktero produktanta malsamajn efikojn. Foje malsamaj aleloj povas rezultigi malsamajn observeblajn fenotipajn trajtojn, kiel ekzemple malsama pigmentaĵo. Tamen, multaj genetikaj varioj rezultas en malgranda aŭ neniu observebla vario.
La plej multaj multĉelaj organismoj havas du arojn de kromosomoj, t.e., ili estas diploidaj. Tiuj kromosomoj estas referitaj kiel homologaj kromosomoj. Diploidaj organismoj havas unu kopion de ĉiu geno (kaj tial unu alelo) sur ĉiu kromosomo. Se ambaŭ aleloj estas la samaj, ili kaj la organismo estas homozigotaj, kaj la organismoj estas homozigotoj. Se la aleloj estas malsamaj, ili kaj la organismo estas heterozigotaj kaj la organismoj estas heterozigotoj.
Populacio aŭ specio de organismoj tipe inkludas multoblajn alelojn ĉe ĉiu lokuso inter diversaj individuoj. Alela vario ĉe lokuso estas mezurebla kiam la nombro da aleloj (polimorfismo) prezentiĝas, aŭ la proporcio de heterozigotoj en la populacio.
Muzeo Kastelo Creuzburg
La Muzeo Kastelo Creuzburg (Museum auf der Creuzburg) Creuzburg, Germanujo, Michael-Praetorius-Platz nr 2. Grava restaŭriginto ĝia estis la entreprenisto Georg Kossenhaschen.
Priskribo de la konstruaĵo
Post fino de la plej gravaj laboroj rekonstruaj kaj restaŭradoj de sur la Kastelo Creuzburg en 1992 eblis malfermi muzeon.
La urbo Creuzburg ricevis la urbajn rajtojn en 1213, sed ĝi estas ankoraŭ multe pli aĝa. Laŭtradicie jam Sankta Bonifaco misiistis tie ĉi en la jaro 724 kaj starigis krucon sur la burgomonteto.
Okaze de la naskiĝo de Hermann la 2-a (1225, filo de Sankta Elizabeto) konstruitis la ponto sur la rivero Werra, kiu estas nuntempe la plej maljuna ponto de sia speco en tuta Germanio, norde de la rivero Main. Dummezepoke ĝi estas gravega trafiknodo komerca inter Turingio kaj Hesio. La Benediktanoj ankaŭ ĉeestis, ĉe kiuj gastis gravuloj (ekz. imperiestro Henriko la 4-a; Henriko la 5-a dum la geeziĝfesto ktp.)
Post la formorto de la dinastio de la Ludwingoj (1247) kaj la malunuigho de Turingio la graveco de la burgo perdiĝis.
Kolektoj
En la turodomo montratas dokumentoj el pli ol 800 jaroj da historioj urba kaj burga kiel ankaŭ elfositaĵoj el la prahistorio kaj la mezepoko. La elizabetaj ĉambro honoras Sanktan Elizabeton, kiu tre ŝatis restadi tie ĉi kaj laŭdire preferis tiun ĉi burgon al la fama Wartburg. Ŝi naskis la filon Hermann tie ĉi en 1225. Ĝi estas la ununura salono konserviĝinta el la epoko de romaniko.
En la iama oficejo estas ankoraŭ aliaj salonoj kiuj pretas por la gastigado de ĉiam novaj nedaŭraj ekspozicioj; krome regionhistoria sekcio kun ĉ. 700 objektoj el la ĉiutaga vivo alproksimigas al oni la vivokondiĉojn el la 19-a kaj la 20-a jarcentoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 38
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
NGC 6069
NGC 6069 (aliaj indikoj — MCG 7-33-43, ZWG 223.42, PGC 57237) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Okcidenta Xia
Xi-Xia regno t.e. Okcidenta Xia (ĉine: 西夏, pinyin: Xi Xia), estis imperio de 1032 ĝis 1227 fondita de Tangutoj, gento parenca je la tibetanoj kaj birmanoj, post kiam ili venkis Ujgurojn kaj kaptis povon sur la komercaj vojoj de Ĉinio al Centra Azio.
Ili kreis skribon ideografian, similaspektan je tiu de la ĉinoj, sed malsama, kiun la arĥeologoj kaj lingvistikoj tre penis por ellegi kaj deĉifri, ĉar post esti finvenkita de Ĝingis-Ĥano en 1227, ili estis preskaŭ detruitaj, kaj ties kulturo pereis. Ili estis forte ĉinigitaj, sed tamen restis malsamaj, kaj la fondinta registo Li Juanhao draste zorgis por doni al siaj regatoj fortan apartecon kaj unuigecon, eĉ en la vestado kaj korpa aspekto (ekzemple li ordonis, ke ĉiuj viroj devus elrazi la harojn, sub minaco de mortpuno!).
Inter la 24 historiaj libroj, kiuj preskaŭ enhavas la tutan historion de Ĉinio, ne troviĝas eĉ unu por la Okcidenta Xia-regno ekzistanta 200 jarojn. Eble tio ne estas kulpo de historiistoj. Antaŭ ol ili kolektis historiajn materialojn pri la regno, ĝi pereis en militoj kaj malaperis ankaŭ la regnanoj - dangŝjang-oj.
La Okcidenta Xia-regno postlasis multajn enigmojn al la postaj esploristoj, kiuj tamen ne forlasis serĉadon de ĝi malgraŭ ĝia blanko en historiaj materialoj. Danke al la ruinoj de konstruaĵoj, la elterigitaj fragmentoj kaj la progresanta esplorado, iom post iom klariĝis Ia aspekto de la regno kaj plimultiĝis rakontoj pri ĝi.
Antaŭ la fondiĝo de la Okcidenta Xia-regno, kiel ĝia ĉefa konsisto la dangŝjang-oj jam longe vivis en la okcidenta parto de Ĉinio. Ili ŝatis migradon kaj ĝenerale loĝis en loko kun akvo kaj herboj. Pro najbareco Dangŝjang-nacio estis profunde influata de la kulturo de Tubo (antikva Tibeto), precipe de budhismo. En la 7-a jarcento, por eviti aneksadon de aliaj nacioj, la Dangŝjang-nacio transloĝiĝis orienten al la nunaj Ninĝia kaj Shaanxi, kun permeso de la imperiestro de la centra ebenaĵo. La imperiestro honore donis la familian nomon Li al la prapatroj de Li Yuanhao. En 1038 Li Yuanhao fondis la Okcidentan Xia-regnon, kiu daŭris dum la regoperiodo de la dinastio Song (960-1279).
La ambicia Li Yuanhao konis budhismajn sutrojn kaj sciis la lingvojn hanan kaj tuban, lertis en pentrado kaj havis kreivecon. Bone edukita, li ŝatis de infaneco literaturon kaj arton. Kiel lingva geniulo li kreis la lingvon de Okcidenta Xia. Ĝiaj ideogramoj estis similaj al la han-aj pro influo de tiuj de la dinastioj Tang kaj Song. Hodiaŭ, kiam oni foliumas klasikaĵojn el ideogramoj de Okcidenta Xia, oni diras: "Je la unua vido ĉiuj ideogramoj estas konataj, tamen fakte neniu estas konata." Per la de li elpensitaj 6 000 ideogramoj Li Yuanhao postlasis malfacilaĵojn al la postaj fakuloj. Tio estos pritraktata sube.
Li Yuanhao fondis la regnon intencante, ke ĝi disvolviĝu kaj neniam pereu. Por ke lia popolo karakteriziĝu per forta nacieco, li donis dekretojn "forrazi la harojn" kaj "ŝanĝi vestojn de Han-nacio". Li unue forrazis al si mem la harojn kaj ordonis al ĉiuj popolanoj tion fari - tiuj, kiuj ne faros tion ene de tri tagoj post ricevo de la dekretoj, estos mortigitaj. Sub lia devigo la dekretoj estis obeataj en la tuta regno. Finfine ĉiuj viroj estis senharaj kun orel-ringoj kaj virinoj kun alta hartubero kaj harpingloj. Krome Li Yuanhao ordonis ŝanĝi la han-an portadon de "ruĝa vesto kaj nigra ĉapo" al sianacia portado de "blanka ĉemizo kun strikta veŝto ekstere, felta ĉapo kun ruĝaj subŝtofo kaj franĝo". Li same severe fiksis la vestojn de ŝtatoficistoj kaj de ordinaraj popolanoj. La reformo de Li Yuanhao pri vestoj metis fundamenton por la posta vesta kulturo de la regno.
Li Yuanhao konsciis, ke vestoj nur en formo unuigis la dangŝjang-ojn; por kunligi ilin en spirito li bezonis ion alian krom budhismo. Jen kial li kreis la ideogramojn de Okcidenta Xia.
En 1804 en Liangzhou (nun Wuwei) de Gansu, erudiciulo de la dinastio Qing trovis steleon kun ideogramoj de Okcidenta Xia. Tio tamen ne altiris sufiĉe da atento. Cent jarojn poste, en pagodo-tombo en Heicheng, Interna Mongolio, oni elterigis pli ol 8 000 dokumentojn de la Okcidenta Xia-regno, kiuj inkluzivas konfuceanismajn kaj budhismajn klasikaĵojn, vortarojn, literaturaĵojn, leĝajn dokumentojn, medicinajn librojn, almanakojn, diagramojn kaj sorĉaĵojn. La elteriĝo vekis grandan surpriziĝon.
Tamen deĉifri la ideogramojn estis kaprompe. Surbaze de vortaro farita de regnanoj de Okcidenta Xia, fonetika transskribo de antikva hinda kaj tibeta lingvoj pri la lingvo de Okcidenta Xia, la esploristoj strukturis voĉan sistemon de la nomitaj ideogramoj; post multjara esplorado oni klare konis la gramatikon kaj etimologion de la lingvo de Okcidenta Xia. La klasikaĵo kun tibet-lingva fonetika transskribo temas ĉefe pri budhismo, ĉar la dek generacioj da regnestroj adoris budhismon, precipe la tibetan budhismon. La klasikaĵo montras, ke la Okcidenta Xia-regno intime rilatis al Tubo kaj estis influata politike kaj ekonomie de la dinastio Song. Ekz., krom ĝiaj propraj moneroj, en la regno cirkulis ankaŭ moneroj de la dinastio Song.
Harriet Andersson
Harriet ANDERSSON (14a de Februaro 1932) estas sveda aktorino, plej bone konata ekster Svedio ĉar estis parto de la ofta geaktoraro de la reĝisoro Ingmar Bergman. Ŝi ofte ludis rolulojn de impulsivaj personoj de laborista klaso kaj tuj havigis al si reputacion en kinarto pro sia juneco, malvanta, kaj malferma sensemo. Ŝi rifuzas la uzadon de ŝminkado.
Okcidenta Xia
Grava malkovro
La ĉina tipografio atingis la kulminon de sia disvolviĝo en la dinastio Song. Influate de tio, la Okcidenta Xia-regno grandnombre presis konfuceanismajn kaj budhismajn klasikaĵojn en sia lingvo kaj la han-a lingvo. Inter la en Rusio konservataj klasikaĵoj en la lingvo de Okcidenta Xia troviĝis kvar specoj de tipografiaj budhismaj sutroj. Ĝis nun ankoraŭ ne troviĝis han-lingva sutro farita en Song- kaj Yuan-dinastioj Song kaj Yuan, tiuokaze ili fariĝis pli raraj. En 1991 oni trovis 9 volumojn de budhismaj sutroj en la lingvo de Okcidenta Xia en Helan-gu bernio de Ninĝia. Ĉinaj fakuloj konstatis, ke ili estas lignaj tipoj faritaj en Ia posta periodo de Ia Okcidenta Xia-regno. Ili ne nur estas la plej antikvaj lignaj tipoj konservataj en la mondo, sed ankaŭ atestas, ke jam en la dinastio Song oni inventis kaj ekuzis lignajn tipojn.
Eterna ripozejo de regnestroj
La koncizan naskiĝjaron de ligna tipografio ne povis diri al ni Li Yuanhao kaj haj posteuloj. Ili, la 9 generacioj da regnestroj de Okcidenta Xia, kuŝas en la maŭzoleoj ĝis nun ankoraŭ imponaj.
Tiuj maŭzoleoj, en formo de piramido, situas ĉe la piedo de Helan-montaro en la okcidenta antaŭurbo de Yinchuan, ĉefurbo de la Ninĝia-a Huj-nacia Aŭtonoma Regiono. Oni trovis ilin komence de la 70-aj jaroj. En dezerto kun areo de 50 kvadrataj kilometroj situas 9 maŭzoleoj de regnestroj kaj 200 tomboj de altranguloj. Kiel restaĵo de la regno la tombaro estas bone konservata.
Ĉiu maŭzoleo, rigardanta al sudo, estas kompleta konstruaĵaro. Ĝi, ĉirkaŭita de muroj, konsistas el du partoj ekstera kaj interna. Ĉe ĉiu angulo estas turo; en la antaŭa parto estas du simetriaj terasoj kaj tri kioskoj, en kiuj staras steleoj kun ideogramoj de Okcidenta Xia kaj hanoj, kiuj prikantas la regnestrojn. Antaŭ la centro de la interna parto estas templo por oferado, malantaŭ ĝi estas kvin- aŭ sep-etaĝa stupao.
Südergellersen
Südergellersen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Südergellersen apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
(117395) 2004 YL35
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 21-an de decembro 2004 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Kari Sylwan
Kari SYLWAN (15a de Oktobro 1940) estas sveda aktorino, dancistino, baletinstruistino, kaj koreografo.
Sylwan startis kiel dancistino en 1956 ĉe la Reĝa Sveda Baleto kaj ĉe la Baleto Cullberg. En ambaŭ kompanioj ŝi dancis protagonistajn rolojn, por ekzemplo la titolajn rolojn en La Sinjorino el la maro de Birgit Cullberg, bazita sur la verko de Ibsen, kaj ŝian adaptaĵon de Fröken Julie de Strindberg. Sylwan poste aktorinis en la filmoj de Ingmar Bergman nome Flustroj kaj krioj (1972) kaj Ansikte mot ansikte (1976). Kun la dancistino Karin Thulin, Sylwan kreis la du-personan kompanion Kari och Karin ("Kari kaj Karin"), kiu turneis en Svedio kaj ankaŭ aperis en televido.
Bakĥantinoj
Bakĥantinoj - (helene Μαινάδες, latine Bacchae) estis en la helena mitologio akompanantinoj de la dio de vino Dionizo aŭ Bakĥo.
Ili estis ankaŭ nomataj menadoj („frenezaj“ aŭ „deliraj“, thijadoj aŭ Basaridoj). Ili okazigadis sovaĝajn dancojn nomataj niktelioj (la dio Dionizo estis iam nomata Niktelio). Iam ili faladis en staton proksiman al frenezo en kiu ili kapablis ĉion. En longaj togoj aŭ en bestaj feloj dediĉis sin en ekstaza delirado al sovaĝaj hastmovoj. Kompanianoj de ili estis Silenoj, Centaŭroj, Pajnoj, Satirusoj, nimfoj kaj eĉ ankaŭ Muzoj. Ĉe tio sonis laŭte sovaĝa muziko. Signo de Bakĥantinoj estis tirso, bastono ĉirkaŭvolvita per hedero aŭ vito, en la manoj ili havis serpentojn kaj ponardojn. Ili ĵetis sin al oferataj bestoj, disŝiradis ilin je pecoj kaj manĝis la karnon kruda.
Aliro de viroj al la festoj estis malpermesita, alie minacis al ili eĉ morto.
Kiam foje Dionizo venis kun sia akompanaro en Trakion, trakia reĝo Likurgo la procesion dispelis, kelkajn Bakĥantinojn trudkaptis, iujn eĉ mortigis. Dionizo mem devis savi sin per fuĝo kaj salto en maron. Dionizo Likurgon kruele punis, sendis al li frenezecon, en kiu la reĝo mortigis sian propran filon kaj lian kadavron eĉ kripligis. Plie li forhakis siajn krurojn opiniante, ke li neniigas viton. Poste la reĝolandon ruinigis pesto kaj komencis longa rikoltmanko. Laŭ la orakolo devis Linkurgo morti. Sovaĝiĝita popolo venigis la reĝon sur monton Pangaiono kaj tie disŝirigis lin per ĉevaloj.
La teba reĝo Penteo malpermesis adori la dion de vino. Foje li eĉ Dionizon kun lia akompanaro trudkaptis. Bakĥantinoj diskuriĝis kaj en bakĥantina frenezeco disŝiradis unue brutaron, poste ili turniĝis kontraŭ Penteo mem kaj diskarnigis eĉ lin. Sovaĝajn virinojn gvidis Pentea patrino Agaŭo, kiu propramane falpuŝis de sia filo la kapon.
Bakĥantinoj estis virinoj mitaj, sed ankaŭ realaj. Ili ambaŭ faris dum bakĥanalioj tumultojn. Jam en la antikva Romio devis kontraŭ ili interveni la ŝtata potenco. Cetere la esprimo „bakĥanalio“ konserviĝis ĝis hodiaŭ por priskribi sovaĝajn drinkadojn kaj senbridajn amuzojn.
Arta prezentado
Belartaj bildigoj de bakĥantinoj estas tre multaj, plej multe konataj estas
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
Thurland
La loĝloko Thurland ĝis la fino de 2009 estis memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2010 la komunumo iĝis parto de nove kreita urbo Raguhn-Jeßnitz; fine de la nova urbo havis  loĝantojn.
Plasmodo
Plasmodo estas maso el migranta ĉelplasmo, senforma, sensepta, multanuklea, precipe ĉe miksomikotoj sed ankaŭ ĉe iuj algoj.
Internationale Heinrich-Schütz-Gesellschaft
La Internationale Heinrich-Schütz-Gesellschaft (eo: Internacia Heinrich-Schütz-Societo) estas asocio kun sidejo en Kassel, kiu science, eldone kaj praktike prizorgas la muzikan heredaĵon de komponisto Heinrich Schütz ekde 1930.
Historio
En 1930 muziksciencisto Hans Joachim Moser, Fritz Schmidt, Karl Vötterle kaj aliaj fondis la societon en Kassel, la unua laborloko de la komponisto. Post 1954 ekestis multaj aliaj sekcioj en landoj en kaj ekster Eŭropo.
Al la membraro de la Schütz-Societo apartenas muzikamatoroj, amatoraj muzikistoj samkiel profesiuloj, sed ankaŭ muzikesploristoj, teologoj kaj publikigistoj same kiel muziksciencaj kaj ekleziaj institutoj, bibliotekoj, oficejoj kaj firmaoj. Ĉiuj prizorgas la verkaron de Heinrich Schütz.
La Internacia Heinrich-Schütz-Societo regule okazigas Heinrich-Schütz-Tagojn aŭ pli grandajn kun ŝanĝiĝantaj temoj. Tiaj renkontiĝoj ne nur servas al la intensa praktika flegado kaj scienca trapenetro de la muziko de Schütz, sed ankaŭ donas al la membroj la eblecon, interŝanĝi ideojn aŭ ekpreni novajn kontaktojn.
Publikaĵoj
Laŭ komisio de la Internationalen Heinrich-Schütz-Gesellschaft aperas jenaj publikaĵoj (ĉiuj en Bärenreiter-Verlag, Kassel):
Fonto
Hejmpaĝaro de la Internationale Heinrich Schütz-Gesellschaft
Internacia Komitato por Etnaj Liberecoj
La Internacia Komitato por Etnaj Liberecoj (IKEL) estis fondita en 1978 en Barcelono. Ĝi estas faka asocio pri etnismo kunlaboranta kun la Universala Esperanto-Asocio. Ĝi eldonas la revuon Etnismo.
Libera komerco
Libera komerco (aŭ ankaŭ libera interŝanĝado) estas politiko en internaciaj merkatoj en kiuj registaroj ne limigas importadon aŭ eksportadon. Libera komerco estas ekzempligita fare de la Eŭropa Unio / Eŭropa Ekonomia Areo kaj la NAFTA, kiuj establis malfermajn merkatojn. La plej multaj landoj hodiaŭ estas membroj de la Monda Organizaĵo pri Komerco (WTO) por plurflankaj komercaj interkonsentoj. Tamen, la plej multaj registaroj daŭre trudas kelkajn protektismajn politikojn kiuj klopodas apogi lokan dungadon, kiel ekzemple aplikado de komercaj impostoj al importado aŭ subvencioj al eksportaĵoj. Registaroj ankaŭ povas limigi liberan komercon por limigi eksportadojn de naturaj resursoj. Aliaj barieroj kiuj povas malhelpi komercon inkludas importajn kvotojn, taksajn impostojn, kaj ne-komercajn impostajn barierojn, kiel ekzemple reguliga leĝaro.
Internacia Komitato por Etnaj Liberecoj
Motivo
La programeca bazo de IKEL estas la Deklaracio por etnista humanismo, aprobita en kunveno okazinta dum la berlina UK en 1999.
Estraro
En 2016, la nuntempa estraro estas :
Ante Tomić
Ante Tomić (n. ) estas kroata futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj Ehime FC.
Osmundaloj
La osmundaloj (Osmundales) estas planta ordo el pteridofitoj. Tiu ordo entenas 1 familion (osmundacoj) kaj ĉirkaŭ 20 speciojn. Ĝia tipa genro estas osmundo.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (3 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
* genro akceptita en TPL sed ne en WFO, kiu tamen akceptas ĝian specion.
(18311) 1981 EV16
(18311) 1981 EV16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Bananal
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Bananal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Claudia Fontaine
Claudia Fontaine (naskiĝinta, mortinta la estis angla kantistino, ĉefe konata pro sia kunlaboro kun multaj artistoj, inter aliaj Pink Floyd, Robbie Williams, Joe Cocker.
7418 Akasegawa
7418 Akasegawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana verkisto Genpei Akasegawa (japane : 赤瀬川 原平, Akasegawa Genpei), realnome Katsuhiko Akasegawa (japane : 赤瀬川 克彦, Akasegawa Katsuhiko) ankaŭ interesita pri astronomio. Lia laboro kontribuas al la disvastigo de la amatora astronomio.
Los Montesinos
Los Montesinos estas hispana municipo apartenanta al Valencia Komunumo kaj lokanta en sudo de provinco Alikanto. Ĝi surspacas surfacon de 15,05 km 2 kaj havis loĝantaron de 5061 en 2020.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Algorfa, Almoradí, Rojales, San Miguel de Salinas kaj Torrevieja.
NGC 6070
NGC 6070 (aliaj indikoj — UGC 10230, MCG 0-41-4, ZWG 23.17, IRAS16074+0050, PGC 57345) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Postmoderna arto
Aktuale estas granda polemiko pri la demando ĉu vere la moderna projekto estas superita aŭ ne; certe estas malmulta historia perspektivo por povi establi rompon disde la antaŭa periodo kaj por komenci novan epokon; nur tempa malproksimiĝo kaj pli profunda analizo povos establi ĝin.
Aperinta kaj en Eŭropo kaj en Usono el mezo de la 1970-aj jaroj, ĝi enkadrigas diversajn movadojn kiaj estas la transavangardo itala, la novekspresionismo germana, la novmanierismo, la novminimalismo, la novkonceptismo kaj la ŝajnigismo, inter aliaj.
Postmoderna arto estas fakte aro de artaj movadoj kiuj serĉas kontraŭditi kelkajn aspektojn de modernismo kaj kiu aperis aŭ disvolviĝis je ties sekvo. Ĝenerale, movadoj kiaj intermedia, instalaĵoj, koncepta arto kaj plurmedio, ĉefe inkludante videon estas priskribitaj kiel postmodernaj.
Bibliografio
(angla) (hispana)
Kota Sameshima
Kota Sameshima (鮫島 晃太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Gainare Tottori, AC Nagano Parceiro kaj Fujieda MYFC.
Listo de famuloj mortintaj en Budapeŝto (A-F)
Jen listo de famaj hungaroj, kiuj mortis en Budapeŝto laŭ alfabeto inter A-F.
La ceteraj famuloj troviĝas en apartaj paĝoj:
(Pri la ceteraj famuloj vidu ankaŭ la artikolojn pri distriktoj de Budapeŝto kaj pri Pest (urbo) kaj Budao (urbo)):
NGC 6070A
NGC 6070A (aliaj indikoj — ZWG 23.18, PGC 57350) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Vrbka (apartigilo)
Nomo Vrbka havas plurajn signifojn:
Bob Marley and the Wailers
Bob Marley and the Wailers estis bando el Jamajko de regeo estrita de Bob Marley. Ĝi disvolviĝis el pli frua voĉa grupo de skao, nome the Wailers, kreita de Marley kun Peter Tosh kaj Bunny Wailer en 1963. Ĉirkaŭ la fino de 1963 kantistoj Junior Braithwaite, Beverley Kelso, kaj Cherry Smith estis aliĝintaj. Ĉirkaŭ la komenco de la 1970-aj jaroj, Marley kaj Bunny Wailer estis lernintaj ludi kelkajn instrumentojn kaj fratoj Aston "Family Man" Barrett (baso) kaj Carlton Barrett (drumoj), estis aliĝintaj al la bando. Post Bunny Wailer kaj Peter Tosh lasis la bandon en 1974, Marley ekturneis kun novaj bandanoj. Lia nova apogbando estis formita de la fratoj Barrett, Junior Marvin kaj Al Anderson je la ĉefa gitaro, Tyrone Downie kaj Earl "Wya" Lindo je la klavaroj, kaj Alvin "Seeco" Patterson je perkutado. La bando "I Threes", konsistanta el Judy Mowatt, Marcia Griffiths, kaj la edzino de Marley, nome Rita, havigis la apogajn voĉojn.
Pat Metheny
Vivo kaj verkado
Metheny komencis lerni trumpetludon jam en la aĝo de ok jaroj. Nur en la aĝo de dek li transiris al gitaro. Kiam li aĝis 14 jarojn, li gajnis gitaristan konkurson fonditan de ĵazrevuo Downbeat kaj povis post tio partopreni kurson kun instruistoj kiel Marian McPartland. Li deduktas siajn tiamajn sukcesojn je tio, ke li kopiis la ludon de sia modelulo Wes Montgomery. En la aĝo de 15 jaroj li muzikis jam kun la ĵazgranduloj de Kansasurbo. Dekok-jare li fariĝis instruisto de gitarludo ĉe la Universitato de Miamo, jaron poste ĉe Konservatorio Berklee en Bostono. Li estas geedziĝinta kun fotistino kaj galeriistino Latifa Metheny, kun kiu li havas du filojn.
Dumpase de sia kariero Metheny ludis kun multaj ĵazmuzikistoj kiel Gary Burton, Jaco Pastorius, Herbie Hancock, Michael Brecker, Jack DeJohnette, Dave Holland, Ornette Coleman, Charlie Haden, John Scofield, Eberhard Weber kaj multaj aliaj, sed ankaŭ kun popularmuzikaj muzikistoj kiel Joni Mitchell, Bruce Hornsby samkiel David Bowie ("This is not America" el la filmo "The Falcon and the Snowman"). Metheny aparte estimas brazilajn muzikistojn, kaj kunverkis ankaŭ sonregistraĵojn de Celia Vaz, Leila Pinheiro, Tulio Mourao, Toninho Horta, Ricardo Silveira kaj Milton Nascimento. Krom tio li decide influis resp. antaŭenigis la karieron de kelkaj ĵazmuzikistinoj. Li kunlaboris ekzemple kun Silje Nergaard, Achinoam Nini kaj Anna Maria Jopek.
La bando Pat Metheny Group
Ekde 1976 ekzistas la bando Pat Metheny Group, kiun fondis Metheny kune kun Lyle Mays (muzikila klavaro). La bando koncertis je variaj personarojn. Ekde 1981 Steve Rodby estas kiel basisto kaj kunproduktisto krom Lyle Mays kaj Pat Metheny konstanta membro de la bando.
La komponaĵoj kaj improvizaĵo de Pat Metheny estas treege melodiaj. Tamen ne estas facile kategoriigi ĝin. Liaj sonregistraĵoj kaj projektoj prezentas larĝan stilpaletron, ekde la filmmuzikoj kaj la dense tra-aranĝitaj sonregistraĵoj de la Pat Metheny Group, trans registraĵoj de klasikaj triope muzikataj ĵazaj normkantoj ĝis treege eksperimentemaj sonregistraĵoj kaj libera ĵazo (ekz. sur la albumo Song X el 1985 kune kun Ornette Coleman kaj ĉefe sur la albumo Sign of 4 el 2002 kun Derek Bailey).
Eldiroj pri aliaj muzikistoj
En la jaro 2000 Pat Metheny kritikis dum intervjuo de la pola televido kaj en interretforumaj kontribuaĵoj la ludon de saksofonisto Kenny G kaj atakis tiun. Metheny riproĉis ĉefe, ke Kenny G uzas sonregistraĵon de la mortinta trumpetisto Louis Armstrong kun What a Wonderful World kiel subtavolo por sia propra muziko.
Muzikistaro de la Pat Metheny Group ekde 2005
Kiel gastmuzikistoj aŭdeblas sur la albumo Richard Bona (perkutado, kantado), kiu ne plu kunvojaĝas, same kiel Dave Samuels (perkutado).
Januaron de 2005 aperis la nova albumo de la Pat Metheny Group nome The Way Up, suito de Metheny kaj Lyle Mays, en kiu la nova instrumentistaro estas unuafoje aŭdebla:
Diessbach ĉe Büren
Diessbach ĉe Büren estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Büren kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 891 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Diessbach ĉe Büren situas 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bielo en la Berna Lagolando. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Diessbach, la setlejoj Angel, Eichi, Hübeli, Schwerzi kaj Wart.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,31 km², de kiuj 32,2% estas kovritaj de arbaro, 59,6% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Trafiko
En nordokcidento tra la komunuma teritorio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Lyss al Soloturno. La setlejo Angel situas ĉe la kantona ĉefvojo. La vilaĝon Diessbach pasas la vojo n-ro 1310 de Büetigen al Schnottwil. Per la buslinio de Lyss al Schnottwil la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Diessbach datiĝas el la jaro 1244 kiel Diespah. Kiel parto de la Senjorujo Strassberg Diessbach ĉe Büren en la jaro 1393 fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno kaj estis atribuita al ties Voktejo Büren.
Süderhackstedt
Süderhackstedt (dane: Sønder Haksted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eggebek, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ĉina kulturo
Ĉina kulturo estas unu el plej malnovaj kulturoj de la mondo. La areo, en kiu tiu kulturo estas hegemonia, kovras grandan geografian regionon en orienta Azio kun kutimoj kaj tradicioj ege variaj inter provincoj, grandurboj kaj eĉ simplaj urboj. Gravaj komponaĵoj de Ĉina kulturo estas literaturo, muziko, vidigaj artoj, luktoarto, kuirarto, religio, ktp.
Schütz-Jahrbuch
La Schütz-Jahrbuch (Schütz-Jarlibro) estas traktaĵaro aperanta ĉiujare ekde 1979 kun muziksciencaj traktaĵoj pro la muziko kaj la muzikkulturo en la 17-a jarcento, prefere en la medio de la baroka komponisto Heinrich Schütz.
Enhavo
Pezocentron de la jarlibro forma raportoj kaj prelegoj de la Heinrich-Schütz-Tagoj kaj de la Internaciaj Heinrich-Schütz-Festivaloj, krom tio estas publikigitaj liberaj kontribuaĵoj, kaj en neregulaj tempospacoj biografioj pri Schütz. La temoj de la kontribuaĵoj ampleksas la tutan gamon de baroka muziko: problemojn de la biografiado, de la ĝenrohistorio, de la analizo same kiel de la koncertado kaj multan plu.
(18312) 1981 EC19
(18312) 1981 EC19 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
(7419) 1991 PN13
(7419) 1991 PN13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Orbetello
Orbetello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Grosseto. Najbaraj komunumoj estas Capalbio, Magliano in Toscana, Manciano kaj Monte Argentario. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Aref al-Dajani
Aref Baŝa al-Dajani (en araba: عارف الدجاني‎) (1856 – 14a de Aprilo, 1930) estis araba palestina politikisto kiu servis kiel urbestro de Jerusalemo en 1917–1918.
En 1918, post servi unu jaron kiel urbestro de Jerusalemo, al-Dajani aliĝis al la Administracia Komitato de la Islam-Kristana Asocio (IKA) kaj poste iĝis prezidanto de Jerusalemo kaj poste regiona de la organizaĵo. La Jerusalema Kongreso kunsidis el la 27a de Januaro ĝis la 10 de Februaro, 1919, sub estreco de Aref al-Dajani kaj Izzat Darŭazah. La rezolucio atingita en tiu forumo estis kablosendita al la Pariza Packonferenco je konto de la Araboj de Palestino, postulante nuligon de la nomita Balfura Deklaracio kaj la inkludon de Palestino kiel "integra parto de... la sendependa araba registaro de Sirio ene de Araba Unio, libera de ajna eksterkanda influo aŭ protekto."
Kiel proparolanto de la Jerusalema Kongreso, al-Dajani malakceptis la politikajn proponojn de la Cionismo kaj konsentis akcepti la helpo de Britio kondiĉe, ke tio ne malhelpu la araban suverenecon en Palestino. Li komprenis kaj deziris Palestinon kiel parto de sendependa siria ŝtato regata de Faisal de la Haŝemida familio.
Domo de Boruĝerdioj
La Domo de Boruĝerdioj estas historia doma muzeo en Kaŝano, Irano. Ĝi estis konstruita en 1857 fare de arkitekto ostad (majstro) Ali Marjam por la bofilino de la familio Boruĝerdi, riĉa komercisto. La bofilino venis de la bonhava familio Tabatabai familio, por kiu la arkitekto konstruis la apudan Domon de familio Tabatabai plurajn jarojn antaŭe.
Strukturo
La Domo de Boruĝerdioj konsistas el la biruni ("ekstero", la publika areo) kaj andaruni ("interno", la privataj kvaronoj), kiuj estas inter la ĉefaj trajtoj de tradicia loĝdoma arkitekturo de Irano, kune kun korto kun fontanohava baseno kaj du-etaĝa ejvan (balkono). La ĉefa halo estas ĉapelita de ĥiŝĥan, kio estas tipo de centra kupolo. Tri 40-metrojn altaj ventkaptiloj, du super la ĉefa halo kaj unu super la enireja areo, estas ankaŭ starigitaj sur la domo. La domo estas ornamita per stukado, vitraloj kaj spegulaĵoj kaj inkludas ankaŭ freskojn faritajn de eminenta pentristo Kamal-ol-Molk.
Referencoj
<references group="" responsive="">
Kojo
Koio (helene Κοῖος, latine Coeus - komprenema) estis laŭ la pelasga mito pri kreado de la mondo filo de Eŭrinomo kaj Ofiono, Titano, al kiu estis kune kun Titanino Mnemozino disponigita planedo Merkuro.
Laŭ Olimpia mito pri kreado de la mondo estis Koio unu el originaj Titanoj, filo de Urano kaj diino de la Tero Gaja. Supoze li estis Titano „de prudento“.
Gaia fariĝis edzino de Urano, kiam li ekposedis mondon kaj kune naskigis dekdu posteulojn, Titanojn nomataj Okeano, Koio, Krio, Hiperiono, Japeto kaj Krono kaj Titaninojn nomataj Tejo, Reo, Mnemozino, Foiba, Temiso kaj Tetiso.
Kun sia edzino kaj fratino Foiba Koio havis filinon Leto, kiu naskis al la plej alta dio Zeŭso ĝemelojn Apolonon kaj Artemison. Apolono fariĝis dio de la suno kaj lumo, Artemiso diino de ĉaso.
Koio partoprenis titanan ribelon kontraŭ Zeŭso kaj post Zeŭsa venko estis ĵetita en eternan mallumon de Tartaro.
Afrikanso
Afrikanso aŭ afrikansa lingvo (aŭ Afrikaans en la afrikansa aŭ la angla lingvoj) estas okcidentĝermana lingvo parolata precipe en suda Afriko. Ĝi evoluis kaj fine solidiĝis precipe el nederlandaj dialektoj de la deksepa jarcento, cetere influita de, inter aliaj, la germana, la franca kaj, specife lastatempe, la angla. Proksimume 5% de la afrikansa vortprovizo kiu ne estas de nederlanda origino, venas de kontaktlingvoj en Afriko.
Disvastiĝo
Ĝin parolas kiel hejmlingvon pli ol duona parto el la eŭropdevena kaj miksdevena partoj de la loĝantaro de la okcidenta duono de la respubliko Sud-Afriko, precipe en kaj ĉirkaŭ la urboj Kaburbo, George kaj Port Elizabeth kaj de la centra regiono, precipe en kaj ĉirkaŭ la urboj Pretorio kaj Bloemfontein, nome Afrikaneroj. Same en la suda duono de Namibio. En Sud-Afriko tio estas entute ĉirkaŭ 7 milionoj da personoj el loĝantaro de ĉirkaŭ 52 milionoj. Kelkaj dekmiloj da Cvanoj kaj Kojsanoj ankaŭ estas afrikansparolantoj. Inter dek kaj dudek milionoj da alilingvaj Sud-Afrikanoj kaj Namibianoj parolas Afrikanson kiel duan aŭ trian lingvon.
En Sud-Afriko ĝi estas unu el la dek unu oficialaj lingvoj, la tria plej parolata, post la zulua kaj la kosa. En Namibio ĝi ne estas oficiala lingvo, tamen ĝi tie funkcias kiel interlingvo, krom la angla kaj la germana.
Ekzistas ankaŭ signifa komunumo de afrikansparolantoj en Britio, precipe en Londono (ĉirkaŭ la jaro 2000 eĉ proksimume 100 000 personoj, nun malpli). Malpli grandaj komunumoj ekzistas en Bocvano, Svazilando, Zimbabvo kaj Zambio, kaj transmare en Auckland, Perth, Toronto kaj Vankuvero. En Nov-Zelando loĝas pli ol 25 000 afrikansparolantoj. En Argentino (apud Comodoro Rivadavia) loĝas malgranda grupo devenanta de transloĝintoj de post la Sudafrika Milito (ankaŭ 'Dua Milito de Libereco' aŭ 'Brita-bura milito') en 1900. Malgrandaj komunumoj troviĝas en Nederlando, Belgio, la Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj kaj Suda Koreio.
Historio
Kvankam Afrikanso nun estas memstara lingvo, ĝi devenas de la nederlanda lingvo. Plej specife ĝi aspektas kiel la dialektoj de Holando kaj malmulte kiel la sudnederlandaj dialektoj. Dum la 17-a kaj la 18-a jarcentoj alvenis religiaj protestantoj al la nederlanda haveno apud la Kabo de Bona Espero el Eŭropo (precipe de Nederlando, Flandrio, Germanio kaj Francio) kaj iliaj, precipe islamaj, sklavoj el Barato, Malajzio kaj Madagaskaro. Ili estas la pragepatroj de la hodiaŭaj afrikanslingvanoj, kiuj ankaŭ miksiĝis kun la lokaj Kojoj. Jam dum la 18-a jarcento formiĝis inter tiuj grupoj lingvo apartaspekta de la lingvo parolata en Eŭropo, kun sia propra prononco kaj gramatiko. Rezulte de la kutima kaj ankaŭ devigita apartloĝado de la Eŭropdevena kaj la aliaj grupoj tamen formiĝis iom malsama prononcado ĉe la diversaj grupoj, precipe en Kaburbo kaj laŭ la rivero Oranĝo (afrikanse Gariep aŭ Oranje). Dum la 19-a jarcento, post la koloniiĝado fare de Britio, multaj afrikanslingvanoj transloĝadis de la okcidento de la lando al la orientaj kaj centraj regionoj, kie oni renkontis, ofte perforte, nigrajn naciojn bantuparolantajn kiel la kosoj, zuluoj, sotoj, kaj cvanoj.