cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Dieupart
Vivo
En 1704 li komponis en London la muzikon por la teatraĵo „Britain’s Happiness“ de Peter Motteux, kiu estis prezentata en „Drury Lane Theater“. Dum unu jaro li komponis kune kun Thomas Clayton (1673-1725/30) kaj Nicola Francesco Haym italan operon, je kies prezentado kunlaboris ankaŭ Johann Christoph Pepusch, devena de Berlino, same kiel la flutisto kaj hobojisto Jean-Baptiste Loeillet de Gant. Sekvis pluraj operprezentadoj de la italaj komponistoj Giovanni Battista Bononcini kaj Alessandro Scarlatti. En 1711 la „Drury Lane Theater“ bankrotis, ne laste pro la sukcesoj, kiujn havis la opero "Rinaldo" de Georg Friedrich Händel. En la jaroj 1711 kaj 1712 Dieupart organizis koncertojn, kiuj havis ian sukceson, li ludis violonon en la orkestro de Händel kaj perlaboris ĉefe per la instruado de klavarinstrumenta ludado, kiu havigis al li dumtempe aliron al la influhavaj familioj de la lando.
En la lastaj vivojaroj li estis malsana kaj malriĉiĝinta. La muzikhistoriisto John Hawkins raportis, ke Dieupart ludis en bierejoj lerte kaj elegante violonsoloojn de Arcangelo Corelli. Ekde 1740 perdiĝis ĉia postsigno de li.
Izidor Marosi
Izidor Marosi [maroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Marosi Izidor István estis hungara katolika pastro, episkopo.
Izidor Marosi naskiĝis la en Újkécske, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Izidor Marosi frekventis bazlernejon en Jászkarajenő, poste gimnaziojn en Szolnok kaj Vác. Li studis teologiojn en Pontifika Gregoria Universitato (1936) kaj en Vác (1937-1941). Li pastriĝis en Vác en 1941, poste li instruis en Lajosmizse kaj Kunszentmiklós, pli poste li estis hospitala pastro en Debrecen en 1943. Li estis preĝeja pastro en Kincseshomok (tiam en Hungario), poste armea pastro (1944), pli poste li denove instruis en Szentes kaj Hódmezővásárhely, fine preĝeja pastro en Szentlőrinckáta (1948-1956), Izsák (1956-1977), Kunkatedralo Ĉieliro (Kecskemét) (1977-1987). Li estis levita titulara episkopo kaj vicepiskopo de Vác en 1979, episkopo de Vác en 1987. Li pensiuliĝis en 1992. Li estis entombigita en Katedralo de Ĉieliro de Maria (Vác).
Kampanjo de Nov-Gvineo
La Kampanjo de Nov-Gvineo de la Pacifika Milito daŭris el Januaro 1942 ĝis la fino de la milito en Aŭgusto 1945. Dum la dekomenca fazo komence de 1942, la Imperio de Japanio invadis la aŭstrali-administraciitajn teritoriojn de la Teritorio de Nov-Gvineo (23a de Januaro) kaj de Papuo (8a de Marto) kaj superregis okcidentan Nov-Gvineon (dekomence 29a/30a de Marto), kio iam estis parto de Nederlanda Hindio. Dum la dua fazo, daŭre el la fino de 1942 ĝis la kapitulaco de Japanio, la Aliancanoj — konsistantaj ĉefe el fortoj de Aŭstralio kaj de Usono — forigis la japanojn unue el Papuo, poste el la Teritorio (Mandate) kaj fine el la nederlanda kolonio.
La kampanjo rezultis en akra malvenko kaj tre fortaj perdoj por la Japana Imperio. Kiel en plej kampanjoj de la Pacifika Milio, malsanoj kaj malsatego perdigis pli da japanaj vivoj ol la militagado de malamikoj. Plej el la japanaj trupoj nenian eĉ kontaktiĝis kun aliancanaj fortoj, kaj anstataŭe simple estis izoligitaj kaj subpremitaj al efektiva blokado fare de la Usona Ŝiparmeo. La soldataroj estis efektive sieĝataj kaj ricevis nek manĝon nek kuracilojn, kaj rezulte, kelkaj kalkulas, ke 97% el la japanaj mortoj en tiu kampanjo estis okazigitaj de nebatalaj kaŭzoj.
Laŭ John Laffin, la kampanjo "estis eble la plej arda batalo luktita de ajnaj aliancanaj trupoj dum la Dua Mondmilito".
Pokalo de Nestor
La termino Pokalo de Nestor aŭ 'Nestor-pokalo' povas signifi:
La Pokalo de Nestor en la Iliado
La Iliado de Homero priskribas grandiozan oran pokalon (depas), kiu apartenas al Nestor, la reĝo de Pilos:
La "Pokalo de Nestor" el Mikeno
En 1876, Heinrich Schliemann elfosis Gravan Rondon A ĉe Mikeno, kaj en pluraj ŝaktotomboj li trovis riĉajn deponaĵojn de gravaj objektoj, inkludante multajn orajn objektojn. La Ŝakto Grava 4 apartenis al la plej riĉaj trovaĵoj, kaj inter tiuj Schliemann trovis oran pokalon, kiun li identigis kiel la "Pokalo de Nestor" kiel priskribita en la Iliado. Schliemann kredis ke la ŝaktotomboj estas dateblaj al la epoko de la Troja milito, kaj identigis Ŝakton Grava 5, kiel tombon de Agamemnono. Tamen, la identigo de ŝaktotomboj fare de Schliemann al herooj de Homero ne estis akceptita de multaj arkeologoj siatempe. La ŝaktotomboj estas konvencie datita al ĉ. 1600-1500 a.K., ĉ. tri jarcentojn antaŭ la dato de la troja milito (se la milito estas konsiderata kiel historia evento). Tiel la "Pokalo de Nestor" el Mikeno estus entombigitaj centojn da jaroj antaŭ Nestor, kiu supozeble uzis ĝin ĉe Trojo.
La pokalo trovita ĉe Mikeno diferencas de la Homera priskribo en pluraj aspektoj, aparte de tio, ke ĝi estas multe pli malgranda. La pokalo de Mikeno havas du tenilojn, dum la Homera pokalo havas kvar. Homera taso havas du kolombojn po tenilo, sed la taso trovita en trunko tombo havas solan birdon por ĉiu tenilo, kaj anstataŭ kolomboj trovita sur la Homera pokalo, la birdoj sur la Mikena taso estas falkoj. Ĉi tiu pokalo estas nun en la Nacia Arkeologia Muzeo de Ateno, Grekio.
La "Pokalo de Nestor" el Pithekoussai
La taso portas tri-linian surskribaĵon, kiu estis gravurita sur lia flanko en posta tempo, kaj tio estis poste uzata kiel entombiga donaco por juna knabo. La surskribo estas nun fama kiel unu el la plej malnovaj konataj ekzemploj de skribo en la greka alfabeto, samtempa kun la t.n. Dipilon-surskribo de Ateno. Ambaŭ surskriboj datiĝas je ĉ. 740-720 a.K. kaj estas ligitaj al la frua skribo sur la insulo de Eubea.
La teksto de la surskribo
La surskribo estas fragmenta, kiel iuj fragmentoj de la kaliko estas perditaj. Ĝi estas skribita en la frua Eubea formo de la ocidenta greka alfabeto, skribita de dekstre al maldekstre en tri apartaj linioj. La teksto jen
Tiu estas kutime transskribitaj (en posta klasika ortografio, kun la mankantaj partoj en krampoj) kiel:
La dua kaj tria linioj formas heksametran verson, kvankam la skansiono de la dua linio estas iomete neregula. Modernaj scienculoj interkonsentas, ke la teksto estas intencita kiel komika kontrasto inter la riĉeco de la legenda Pokalo de Nestor kaj la simpleco de la argila trinkujo.
Valdefuentes (Cáceres)
Valdefuentes (Valo de fontoj, kiuj aperas dekstre en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Valdefuenteños. La censita populacio en 2009 estis de 1.415 loĝantoj.
Situo
Valdefuentes estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 484 m; je 32 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 90 km de Mérida, la regiona ĉefurbo kaj je 288 de Madrido. La areo de ties teritorio estas de 27,14 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La origino de tiu municipo estas en la Bronzepoko kaj en ties ĉirkaŭaĵoj estis intensa romia koloniigo kiel atestas la restaĵoj de tomboŝtonoj trovitaj en la lokoj de Valdelagrulla, Palacios, Majanos kaj Majales.
Fine de la Mezepoko ĝi estis nura domaro ĉirkaŭ la kvartalo de Gurumeña, probable antikva domaro araba. Ĉirkaŭ tiu kerno kreskis la vilaĝo, kie oni konstruis poste la preĝejon de Nuestra Señora de Bienvenida. La loko de Valdefuentes apartenis al la Ordeno de Santiago, kies kruco aperas maldekstre en la aktuala blazono kaj de kiu sendependiĝis, per papa permeso, kaj aliĝis al la reĝaj posedaĵoj.
Filipo la 2-a de Hispanio vendis ĝin en 1558 al Álvaro de Sande, kie meritis tion en la defendo de la lokoj Ĝerbo kaj Malto. La unua senjoro de Valdefuentes konstruigis palaceton de stilo renesanca, desegnita de Pedro Fernández de Trujillo, kaj pilorion kiel indikilo de jurisdikcia povo.
Dum la milito de sukcedo, Valdefuentes, kiel la tuta komarko de Montánchez, apogis la partion de Filipo de Burbono.
Arto
Aktuale ĝi iĝis preĝejo. Tiu prezentas ununuran navon dueran, kun navokruciĝo kaj rekta antaŭaltaro recto, kun volboj prilaboritaj el brikoj. Super la centra zono de la navokrucejo situas duonsfera kupolo sur pendentivoj, sistemo uzita ankaŭ por kovri la sakristion, ĉe la orienta pinto de la antaŭ altaro. El la ekstero elstaras la sonorilmuro, kun du arkoj finaj per frontono, kaj la fasado el ŝtonoj, kun arko inter pilieroj kiuj subtenas ornamaĵon de triglifoj kaj metopoj.
La komplekso kompletiĝas per centra niĉo kun la figuro de la titularo kaj la blazonoj de la subtenantoj. La templo posedas retablon de la 18a jarcento kun lignaj skulptaĵoj mutkoloraj samjarcentaj. La klostro (ĵus restaŭrita), kun arkoj en la portikaro de la teretaĝo kaj ĉe la vakuoj de la supra, kaj eĝovolboj.
Distrikto Zalaegerszeg
La Distrikto Zalaegerszeg [zalaegerseg] (hungare  Zalaegerszegi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala. Ĝi situas sur montetaro en la meza kaj norda partoj de la departemento (en la okcidenta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Zalaegerszeg, kiu estas ankaŭ departementa urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj, la ceteraj 81 komunumoj estas vilaĝoj. Em tiu distrikto troviĝas la plej multaj vilaĝoj.
Forgaria nel Friuli
- prononco, jen itale, friule Forgjarie - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Laŭrenco de Romo en Forgaria, Maria Magdalena en Flagogna, Ĝuliana en Cornino kaj Roĥo en San Rocco, kies memortagoj sekve estas la komunumaj festotagoj. Najbaras la komunumoj Majano, Osoppo, Pinzano al Tagliamento (PN), Ragogna, San Daniele del Friuli, Trasaghis kaj Vito d'Asio (PN).
Placo Szabadság (Budapeŝto)
Placo Szabadság ("sabadŝAg" signifas liberecon) estas granda placo en Budapeŝto.
Historio
Tiu ĉi tereno situis ekster de la urbomuro de Pest (urbo). Inter 1786 kaj 1789 laŭ ordono de Habsburgoj József Hild konstruis grandan kazernon, kiun la germanoj nomis Neugebäude (=Nova konstruaĵo). En la 1790-aj jaroj en la kazerno estis militkaptitejo de francoj, poste ĝi estis denove kazerno, fine militakademio. En 1846 apud la kazerno edzino de István Széchenyi plantis platanon (ankaŭ nun videblan), poste oni ankaŭ aliaj, fine aleo kreiĝis. Post falo de Hungara revolucio de 1848 apud la kazerno La Habsburgoj mortpafis Lajos Batthyány. La kazerno iĝis simbolo de la Habsburga subpremo.
En 1897 la kazerno estis malkonstruita, la hungaroj tiel decidis, ke en tiu malbonmemora kazerno neniu konstruu alian domegon, tial estiĝis granda placo kun parko. En la 20-a jarcento (eĉ ankaŭ poste) oni metis diversajn skulptaĵojn, kiuj ofte ŝokis homojn.
Konstruaĵoj
Laŭ la placo la plej gravaj konstruaĵoj estas
Bělá (distrikto Opava)
Historio
La unua mencio pri ĝia ekzistado estas el la jaro 1349. La vilaĝo estis en la 14-a kaj la 15-a jarcentoj en posedaĵo de reganta familio. Bělá estis la 1-an de januaro 1979 kunigita kun vilaĝo Chuchelná kaj hodiaŭ ĝi estas denove memstara vilaĝo.
Memorindaĵoj
Preĝejo de sankta Johano Baptisto – konstruaĵo estis finita en la jaro 1933.
Arbargardistejo – malnova arbargardistejo kun sep bazŝtonoj de devenaj posedintoj Rothschildidoj el la jaro 1856.
Jens Lehmann
Jens Lehmann estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Essen, do momente estas -jara. La sportisto partoprenis kiel golulo en la Futbala Mondpokalo 2006 kaj ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kun la germana nacia teamo.
Santana dos Garrotes
Santana dos Garrotes estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 7.266 loĝantojn en 2010.
Hämelhausen
Hämelhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Maisons-du-Bois-Lièvremont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
2297 Dagestano
2297 Dagestano estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la tiama aŭtonoma sovetia respubliko de Dagestano, nun respubliko de Dagestano.
(162039) 1996 JG
(162039) 1996 JG estas tre malgranda marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:9 kun Marso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso kun danĝere malgranda orbita klineco.
• Ĝia marsa MOID estas 0,04064 astronomia unuo (6,080 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,01239 astronomia unuo (1,854 miliono da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,00281 astronomia unuo (0,4204 miliono da km).
• La ĝi pasis al 0,05332 astronomia unuo (7,977 milionoj da km) de Marso,
• la ĝi pasos al 0,04072 astronomia unuo (6,092 miliono da kilometroj) de la ruĝa planedo.
• La ĝi pasis al 0,01963 astronomia unuo (2,937 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,02400 astronomia unuo (3,590 milionoj da km) de nia planedo.
• La ĝi pasis al 0,02083 astronomia unuo (3,116 milionoj da km) de Venuso,
• la ĝi pasas al 0,02613 astronomia unuo (3,909 milionoj da km) de Venuso,
• la ĝi pasos al 0,02931 astronomia unuo (4,385 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.
Alhambra (Erfurto)
Alhambra estas iama kinejo en Erfurto, Germanio, kiu funkciis inter 1924 kaj 1997.
Historio
En junio 1922 la entreprenisto Karl Liebrich kaj lia arkitekto Max Bischoff, kiu mallonge antaŭe planis la Alhambra-filmteatron ĉe Kurfürstendamm en Berlino en malnova konstruaĵo, petis ĉe la magistrato ekigi konstruon de nova kinejo en Erfurto. Ĝi estu en malplena loko en Johannes-strato nr 164 kaj superu danke al ne tute 1200 sidlokoj ĉiujn aliajn filmteatrejojn ĉi-urbe. Post kromaj planoj fare de Karl Zöll la kinejo finitis en la jaro 1924-a kaj nomitis Alhambra. Laŭ tiutempaj gazetaropinioj temis pri la plej granda kaj nobla kinejo de tuta Turingio. En 1931 transprenis la kinejon la kompanio "Thüringer Lichtspiele GmbH"; gvidanto tiama estis Valentin Widera el Jena. Inter 1937 kaj 1941 direktoris Gustav Schneider.
En 1991 la nova gvida kompanio estis Filmtheater Betriebs GmbH Erfurt kiu gvidis ankaŭ la kinejon ĉe Anger 57. Dividitis tiam la kinejo en du projekcisalonojn je 420 respektive 35 sidlokoj. La malgranda salono nomitis Intimkinejo Love in. La tutan firmaon transprenis en 1992 Cinestar (Kieft & Kieft) de Lübeck. Kinejfunkcio restis ĝis 1997 kiam la konstruaĵo venditis al privatulo kiu malkonstruigis la konstruaĵon (krom la fasado). Post la fasado oni starigis modernan buroejon kie estas i.a. administrada filio de la sanasekurkompanio Barmer GEK.
Bukovec (distrikto Frýdek-Místek)
Bukovec estas malnovepoka montara vilaĝo kun popola ligna arkitekturo el la 2-a duono de la 18-a jarcento, la plej orienta vilaĝo en Ĉeĥio (Bukovec "konkursas" kun vilaĝo Hrčava pri tiu ĉi "unueco"), situanta en Silezio, en distrikto Frýdek-Místek, kie renkontiĝas ŝtatlimoj de Ĉeĥio, Pollando kaj Slovakio. Vivas ĉi tie.
Historio
Bukoves estis fondita fare de teŝina princo Kazimír. Tiu tiam donacis al Petro, nomata Gros, kaj al liaj idoj proksimume 147 ha da arbaro. La loka privilegio fariĝis valida la 31-an de majo de 1353. La vilaĝeto dekomence estis servonta kiel ekonomia fonejo por tiama gardistejo. Ĝia tasko estis gardi la sudorientan teritorion de la Teŝina princlando.
Al Gros estis donita rajto konstrui sur Olše muelejon, malfermi gastigejon kaj buĉejon kaj ankaŭ praktiki forĝistan metion. Nombro de unuaj loĝantoj de la vilaĝeto, kiuj okupiĝis per forhakado de fagaj arbaroj (ĉeĥe fago estas buk - de tie sonas la nomo de la vilaĝo), ne estas konata. Sed je 200 jaroj pli poste la vilaĝo akiris karakteron de kamparana-paŝtisteja vilaĝo. Vilaĝlibro el la jaro 1577 notas, ke tiutempe vivis en la vilaĝo 14 familioj vivtenantaj sin ĉefe per prilaborado de grundo kaj bredado de brutaro. Estis inter ili ankaŭ la unuaj valaĥiaj vilaĝanoj (nomadaj altmontaraj paŝtistoj), kiuj alportis ŝafbredadon en Beskidoj. Iliaj tradicioj havis influon je kultura evoluo ne nur en Bukovec, sed en la tuta Teŝina Silezio. jam en la jaro 1531 ĉi tie tial aperas familia nomo Walach (legu Valaĥ). Paŝtistoj el Bukoves fondis novajn paŝtejojn sur Gírová kaj eĉ en Kysuce, sed de kie ili estis forpuŝataj de slovakaj paŝtistoj.
Sur proksima nearbarizita monteto super la vilaĝo estas ĝis hodiaŭ videblaj spuroj je defendremparoj, kiuj estis konstruitaj dum la tridekjara milito. Oni diras al ili Svedaj aŭ Bukovecaj ŝancoj. Tra ĉi tie ankaŭ kondukis imperiestra vojo el Živec ĝis Jablunkov.
Vivo en la vilaĝo
Nombro de loĝantoj en Bukovec kreskis nur tre malrapide. En 1647 ĉi tie estis registritaj apenaŭ 20 loĝantoj. Rilate al tio, ke la devenaj vilaĝanoj fondis tre multnombrajn familiojn, la nombro de loĝantoj surkreskis balaŭ al 100. Plej ofte ili loĝis en simplaj lignodomoj kun antaŭĉambro kaj esceptokaze kun apuda malgranda ĉambreto, sole loĝejoj de riĉaj bienuloj estis ambaŭflanka. En ĉiu flanko estis ĉambro kun ĉambreto, apartigita per antaŭĉambro. Oni diris al tiuj ĉi lignodomoj dymne aŭ kurne tial, ke fumo ne estis forkondukata el kameno tra kamentubo. (Fumo estas ĉeĥe dým, kouř - per ilia dialekto dym aŭ kur, do dymne, kurne signifas domoj, kie fumiĝas, fumigitaj domoj.) La fumo estis forkondukata tra aperturo en pordo ĝis la antaŭĉambro, de tie sur tegmenton kaj tra fenestreto eksteren. Por tiamaj lignodomoj el Bukovec estis karakterizaj etaj fenestretoj, grandegaj tabloj, benkoj kun apogiloj, kie oni ankaŭ dormis, du pli mallongaj benkoj sen apogiloj, lito por mastro kaj lignotabulaj litoj por pli aĝaj infanoj. Pli komforta ekipaĵaro de la lignodomoj komencis aperi nur en la 2-a duono de la 19-a jarcento en konekso kun komencantaj foriroj de lokaj loĝantoj je laboro. Tiel ili akiris kontakton kun urba kulturo. Tiam jam apartenis inter ekipaĵoj de la lignodomoj ankaŭ pentrita kestego, kiu okupis en la ĉambro honoran lokon servante ĉefe por metado de vestoj.
Grandan influon por la evoluo de la vilaĝo havis ankaŭ ekde la 18-a jarcento komerco kun salo. Tiam oni alveturigis la salon el pola Wieliczka. Bukovec do situis sur sala pado kondukanta el Jablunkov tra Písek, Bukovec, Istebna, Koňákov, Kamešnice kaj Živec ĝis Bílsko, Zátor, Oświęcim, Krakovo kaj Wieliczka.
Bukovecanoj plu vivtenis sin per agrikulturo, transporto de ligno kaj forĝista metio. En la vilaĝo estis ankaŭ du muelejoj. Pli poste ili estis okupitaj en minejoj, ferfabrikoj ks. Dum intermilita periodo kaj ankaŭ post la dua mondmilito, simile kiel en aliaj ĉelimaj regionoj, ĉi tie floris kun sukceso kontrabandado.
Kontrabando
El Pollando estis kontrabandita precipe alkoholo, ĉevaloj, brutaro, littolaĵo, pli poste radioakceptiloj ks. El Silezio oni kontrabandis ĉefe vitran biĵuterion, pluŝon kaj pluaj. Multaj domoj sur ambaŭ flankoj de limo estis konstruita por mono akirita pro kontrabandado.
Lernejoj
La unua instruisto en Bukovec estis forĝisto, kiu instruis infanojn en sia forĝistejo. La unua lernejo estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1792. La infanoj lernis skribi per forĝitaj najloj sur ŝtonoj. En la paso de la tempo la instruado pli unuiĝis. Ili kreis unu klasĉambron, kiun vizitis proksimume 70 infanoj. En 1855 princo Albrech el Těšín lasis konstrui novan lernejon, kiu servis al pola lernejo. Nur en 1991 - 1992 la pola minoritato konstruis novan lernejon, kiu estis oficiale malfermita la 30-an de aŭgusto de 1992.
En 1924 en Bukoves estis malfermita ankaŭ ĉeĥa lernejo. De komence ĝi estis ligna kaj vizitis ĝin preskaŭ 16 infanoj. En 1937 estiĝis nova konstruaĵo de la lernejo, ĉifoje jam el brikoj.
Post la jaro 1945
La aspekto de Bukovec komencis ŝanĝiĝi post la jaro 1945, kiam tiam kreis la vilaĝon proksimume 200 lignaj konstruaĵoj, kiuj restis iom post iom anstataŭigataj per novaj betonaj konstruaĵoj kun konvencioj de moderna civilizo. En 1948 estis en Bukovec alkondukita elektro.
Bukovec kiel memstara vilaĝo apartenis ĝis la jaro 1949 en tiaman distrikton Český Těšín kaj nur en la jaro 1960 ĝi estis alivicigita en tiam novan distrikton Frýdek-Místek. En 1975 ĝi fariĝis parto de Jablunkov. Ĝi denove memstariĝis en 1990.
Interesaĵoj
Sub monto Gírova troviĝas la t.n. Muelejoj de diablo - grupo da rokoj kun hodiaŭ jam surŝutita kaverno, servinta kiel kaŝejo de rabistoj (ebleco de montogrimpado).
En la vilaĝo eblas loĝi en Turisma kabano Gírová kaj Turisma kabano Baník.
Popido
Popido (la "Popola Idiomo") estas variaĵo de Esperanto kreita de Manuel Halvelik (vera nomo, Kamiel Vanhulle), kun kromnomo Manuel Popido, kiu kreis ankaŭ Arcaicam Esperantom kaj Gavaro (do entute, tri "sociolektoj"). Halvelik ne vere volis krei novan internacian lingvon, sed provis doni al Esperanto la "esprimeblecon de iu dialekto", t.e. malpli prestiĝa variaĵo de la lingvo, kvazaŭ ĝi estus parolata de krudulo aŭ malklerulo.
La aŭtoro decidis ne tro tuŝi la vortaron kaj la gramatikon. Tial plejparto el la ŝanĝoj rilatas al finaĵoj, vortetoj kaj tabelvortoj.
2-regulo
Substantivoj perdas la finaĵon "o" sen apostrofado. Por belsoneco kiam estas vorto-fina konsonanto-sinsekvo malfacile prononcebla, oni povas aldoni "ê" ("patro" fariĝas patrê aŭ patêr). Por formado de la multenombro oni aldonas "s". Akuzativo "n" ekzistas sed estas ne deviga ĉar la vortordo estas SVO (subjekto - verbo - objekto). Kiam vorto estas plurala kaj akuzativa, la akuzativa "n" antaŭeniras la pluralon (los ĉevalêns).
3-a regulo
Adjektivoj finiĝas per "a" (senŝanĝe). Multenombron kaj akuzativon oni formas kiel por substantivoj.
4-a regulo
Senŝanĝe krom unu, dek, cent, mil kaj miliono kiuj fariĝas respektive won, diks, ĉend, milje, miljun. Estas ne klare ĉu "miljun" estas nedeklinaciebla numeralo aŭ ĉu ĝi povas ricevi pluralon kaj/aŭ akuzativon.
5-a regulo
Pronomoj restas senŝanĝe krom "ili", kiu fariĝas zi (verŝajne el la angla "they" aŭ la germana "sie"). La duapersona singulara pronomo estas ĉiam ci; vi estas uzata sole plurale. La posesivaj adjektivoj estas jenaj: ma, ca, la, ŝa, ĝa, ona, na, va, za, sa.
6-a regulo
La verbaj finaĵoj estas aj, at, it, ot, ut, u (anstataŭ respektive "i", "as", "is", "os", "us", "u"). La participaj finaĵoj fariĝas and, ind, ond, ad, id, od.
Stacio Kusatsu
Stacio Kusatsu (japane: 草津駅 [kusacu-eki]) estas komuna nomo de du fervojaj stacioj en Japanio:
Popido
11-a regulo
Kunmetitajn vortojn oni formas kiel kutime jen sen kunliga vokalo, jen per streketo, jen per kunliga vokalo "ê".
Aliaj vortaj ŝanĝoj
Krom la ĉi-supre menciitaj ŝanĝoj, la jenaj vortoj ŝanĝiĝas:
''' Ĉiu alia vorto el PIV estas senŝanga, krom la nemalhaveblaj ortografiaj ŝanĝoj. '''
Ceteraĵoj
En la libro pri Popido, estas kelkaj eraroj fare de la aŭtoro mem pri sia propra lingvo.
Li ankaŭ proponis Normlingva Esperanto, kio rilatus al la neceso realproprigi al Esperanto la literojn kiuj al ĝi "mankas" (y, w, x, q), celante plibone reprezenti la terminologion sciencan de deveno greko-latina. Per tiuj projektoj, li provis disigi la ĉiutagan Esperanton (Popidon) de la scienca Esperanto.
Krilatskoje (stacio de Moskva metroo)
Krilatskoje (Крылатское) estas stacio de la Metroo de Moskvo okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Limpach
Limpach estas la nomo de la sekvantaj lokoj kaj geografiaj objektoj:
Edikto de Tesaloniko
La Edikto de Tesaloniko, konata ankaŭ kiel Cunctos populos (komencaj vortoj de la dekreto, estis elmetita la 27-an de februaro 380 de la imperiestroj Graciano, Teodozio la 1-a kaj Valentiniano la 2-a (Tiu lasta tiuepoke estas novjare aĝanta).La dekreto deklaras la nicean simbolon oficiala religio de la Romia Imperio, malpermesas unue arianismon kaj due ankaŭ la paganismon. Por bremsi herezon oni perleĝe postulis ke kristanoj konfesu la fidon laŭ la dekretoj de la Unua koncilio de Niceo.
La dekreta teksto estis preparita de la kancelaria ofico de Teodozio la 1-a kaj sekve estis inkluzivita en la Teodozia kodo iniciate de Teodozio la 2-a.
Esperanta:
Latina:
Cunctos populos, quos clementiae nostrae regit temperamentum, in tali volumus religione versari, quam divinum Petrum apostolum tradidisse Romanis religio usque ad nunc ab ipso insinuata declarat quamque pontificem Damasum sequi claret et Petrum Alexandriae episcopum virum apostolicae sanctitatis, hoc est, ut secundum apostolicam disciplinam evangelicamque doctrinam patris et filii et spiritus sancti unam deitatem sub pari maiestate et sub pia trinitate credamus. Hanc legem sequentes Christianorum catholicorum nomen iubemus amplecti, reliquos vero dementes vesanosque iudicantes haeretici dogmatis infamiam sustinere ‘nec conciliabula eorum ecclesiarum nomen accipere’, divina primum vindicta, post etiam motus nostri, quem ex caelesti arbitro sumpserimus, ultione plectendos.
La edikto, kvankam proklamanta Kristanismon ŝtata religio de la Romia Imperio, ne establis iun ajn specifan direktivon. Neceesis atendi la tieldiritajn teodoziajn dekretojn (kaj iujn de la postaj imperiestroj), promulgitajn de la sama Teodozio la 1-a, kiuj inter la jaroj 391-392 normigis la praktikan aktualigon de la Edikto de Tesaliniko.
Efikoj de la Edikto
En 391-392, novaj dekretoj ("Teodoziaj dekretoj") pliakrigi la malpermesojn kontraŭ la paganaj kultoj. Tiuj dekretoj estis difinitaj de kelkaj Persekuto kontraŭ paganismo. Estis detruitaj multaj temploj kaj estis konsentitaj, aŭ alamenaŭ provokitaj, perfortajn agojn kontrak kultiraj centrojn de paganismo: unu el plej tragikaj estis la detruo, en 392 ĉirkaŭ, de la Serapeo de Aleksandrio, detruita aŭ vandaligita, en 391, dum la luktoj inter kristanoj kaj paganoj. La lukto provokita de la dekretoj teodoziaj kuntrenis ke diversaj orientajn episkopoj agis kaj reagis por akiri poziciojn favorajn al kristanoj kiuj celis trnasformi al kristanaj preĝejoj la paganajn templojn. En 416 edikto de imperiestro de la orienta Romia imperio Teodozio la 2-a establis ke nur kristanoj povis ofici kiel juĝistoj, okupi publikajn ŝarĝojn kaj rekrutiĝi en la armeo. Ĉiuj nekristanaj juĝistoj, publikaj oficistoj kaj oficiroj de la armeo estus devigitaj demisii. En 423 Teodozio la 2-a perleĝe deklaris ke ĉiuj paganaj religioj nenio alia estis ol "kulto al la diablo" kaj pro tio ordonis por ĉiuj ilin praktikantoj punojn kiel karceron kaj torturon.
Sinsekve, imperiestro Valentiniano la 3-a promulgis la 7-an de julio 445 edikton kiu kontribuis konfirmi la aŭtoritaton de la episkopa seĝo de Romo por la tuta Okcidento. Tiu edikto, kiu ne validis por la orienta parto de la Imperio, plene rekonis la jurisdician superecon de la Roma Eklezio por ke «Nenio estu farita kontraŭ aŭ senkonsente de la Roma Eklezio».
Sciaridae
Sciaridae estas familio de dipteroj el la superfamilio Sciaroidea. Ili havas sveltajn, malhele kolorajn korpojn kaj malhelajn flugilojn, el tio originas ilia nomo laŭ la greklingva σκιαρός skiaros ‚malhela‘. La inoj de pluraj specioj estas senflugilaj.
Priskribo
La plenkreskuloj longas de 1 ĝis 7 mm. Karakterizaj estas iliaj flugiloj, vidu la skizon de la vejnoj de ći-lastaj sube:
La larvoj ne havas piedojn kaj havas veran kapon.
Sistematiko
La familio enhavas la genrojn :
Natria buterato
Natria buterato aŭ butanato de natrio, estas natria kombinaĵo el buterata acido. Ĝi uzatas en laboratorio kiel agento pri modifigo de la kromatina strukturo, plibonigas la efikecon de la transfekcio kaj la ĉelan vivon.
Ĝi plenumas plurajn efektojn en la kulturo de mamĉeloj inkluzive de inhibado de dismultiĝo, induktado de diferencigo kaj induktiva aŭ reprimiva efekto de genetika esprimo. Pro tio, ĝi uzatas en laboratorio por plenumado de unu el tiuj efektoj.
Natria buterato uzatas en medicino kiel nutraĵo por la intestaj ĉeloj, kiu akceligas la regeneradon de la intesta mukozo kaj inhibas la kreskon da la kancerĉeloj. Specife, buterata traktado de la ĉeloj rezultas en hiperacetiligo de histono, kaj la buterato siavice inhibas la aktivecon de la histona malacetilazo.
Buterato elmontriĝis esenca vehiklo por determinado de la rolo de la histona acetiligo en kromatina strukturo kaj funkcio. Oni kredas ke la inhibado de la aktiveco pri la histona malacetilazo kompromitas nur 2% de la genoj de la mamuloj. Studoj elmontras ke la butanato de natrio estas potence utila en la traktado de spina muskola atrofio.
Internacia Parko la Amistad
La Internacia Parko La Amistad (Parque Internacional La Amistad, signife Amikeco), antaŭe konata kiel Nacia Parko La Amistad, estas paca parko en Latin-Ameriko kun areo de 5.678,45 kvadrataj kilometroj, kontrolita de la landoj Kostariko (la protektitaj areoj nome La Amistad Karibia kaj La Amistad Pacifika) kaj Panamo. Ĉi tio, laŭ la rekomendo de Unesko, kiu inkludis ĝin en la liston de monda heredaĵo de Unesko.
La areo estas loĝata de tri indiĝenaj triboj.
Aguiar (Paraibo)
Aguiar estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.530 loĝantojn en 2010.
Stacio Inokuchi (Hiroŝima)
Stacio Inokuchi (japane: 井口駅 [Inokuĉi-eki], angle: Inokuchi Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
Listo de urbetoj en Vaŝingtonio
Jen listo de laŭleĝaj urbetoj en Vaŝingtonio. Laŭ Vaŝingtonia leĝo, "urbeto" estas difinita kiel municipo kun malpli ol 1500 loĝantoj tiam, kiam reorganiziĝis la municipa juro. Laŭ la nuna regularo, 1500 estas la minimuma nombro de loĝantoj por municipiĝi.
NGC 282
NGC 282 (aliaj indikoj — PGC 3090, MCG 5-3-15, ZWG 501.30) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Kloridoideoj
La Kloridoideoj (Chloridoideae) estas subfamilio de plantoj nome poacoj (Poacae) kun la sekvantaj triboj : Pappophoreae, Orcuttieae, Cynodonteae, Eragrostideae, Leptureae.
Priskribo
Chloridoideae devenas ĉefe de subtropikaj aŭ tropipikaj zonoj. La plejoftaj specioj estas C4-plantoj de PCK aŭ NADME-Tipo. Nur Eragrostis walteri kaj Merxmuellera rangei estas C3-Plantoj sed Eragrostis walteri estus fakte Arundinoideae. Ordinare la ekstera glumo estas kun unu aŭ tri nervuroj. La floroj grupiĝas ofte en paniklo kun spikaj branĉoj.
Parazitoj
Distichlis kaj Spartina estas gastigantaj de Claviceps purpurea ekologika grupo G3.
Kisko
Kisko aŭ Kiska (Qisxa, Кыска, trad. kateto) estas insulo en la Rat-Insuloj, nome grupo de Aleutaj Insuloj de Alasko. Ĝi estas ĉirkaŭ 22 mejlojn (35 km) longa kaj varias larĝe el 1.5 al 6 mejloj (2.4 al 9.7 km). Ĝi estas parto de la Natura Areo de Aleutaj Insuloj kaj tiele necesas specialaj permesoj por viziti ĝin. La insulo ne havas permanentan loĝantaron.
10664 Femio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Femio, aedo en la kortego de Odiseo. Laŭ la Odiseado, li estis trudata kanti por la svatiĝantoj pri Penelopo. Kiam Odiseo, reveninte hejmen, amasbuĉis ĉiujn la svatiĝantojn, li indulgis lin pro ilia amikeco kaj ĉar poeto estas sankta.
Marcell Jansen
Marcell Jansen (naskiĝis la 4-an de novembro de 1985 en Mönchengladbach) estas germana futbalisto. Laŭ la stato de 2008 li estas profesia futbalisto de la klubo "FC Bayern München". Li interalie estis membro de la germana nacia teamo de futbalo dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2006, la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010.
Mao Zifu
MAO Zifu (ĉine 毛自赋; naskiĝinta en 1963) estas ĉina esperantisto kaj Esperanto-verkisto, unu el la plej gravaj nuntempaj poetoj en Esperanto.
En julio 1984 li diplomitiĝis en la fakultato pri matematiko de la Hunan'a Normala Universitato (1980-84). Septembre de la sama jaro li ekinstruis matematikon kaj komputikon en la Changde'a Informoprojekta Lernejo. En 1985, dudek-du-jara, li paraliziĝis pro trafik-akcidento. De tiam li instruas matematikon, komputikon kaj bazan anglan lingvon al lernejanoj por vivoteno kaj tempopasigo, kaj uzante Esperanton, kiun li eklernis en 1986. Li estas multjara kunlaboranto de la magazino Monato. Pluraj kolegoj kaj recenzantoj tre alte taksas la valoron de la poemoj de Mao. Ili impresas per granda vario de formoj kaj temoj. Troveblas eŭropidaj trokeoj, hajkecaj versoj laŭ japana inspiro, rimoj kaj liberaj versoj. Inter la temaj impulsoj mankas nek grekaj mitoj nek la hindua filozofio.(Komparu kun Marc van Oostendorp: "Mao Zifu" en La Ondo de Esperanto 2012/12, p. 16).
Forni Avoltri
For Davôtri (jen friule, For Davuatri en la loka varianto; Forni Avoltri laŭ la itala traduko de la loknomo) estas itala komunumo en la regiono Friulo-Venecio Julia, en la plej norda parto de la historia geografia regiono Karnio (Cjargne / Carnia) kie ankaŭ troviĝas la lago Bordàlie, unu el la plej belaj lagoj en tiu regiono. Ĝi situas en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''
Mao Zifu
Maje de 1997 li posedis sian propran komputilon, sekve sin dediĉas ĉefe al desegnado de retpaĝoj privataj aŭ komercaj kaj traktado de bildoj movaj aŭ senmovaj.
Forni Avoltri
For Davôtri situas je 130 km nordokcidente de Triesto kaj 70 km nordokcidente de Udine, ĉe la limo kun Aŭstrio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de 80,7 km².
Mao Zifu
Por li, Esperanto restas pan' spirita.
En la UK 2013 en Rejkjaviko li pro sia kontribuo al la originala Esperanto-poezio estis honorata per la Diplomo pri Elstara Arta Agado de UEA.
Forni Avoltri
For Davôtri limas kun la sekvaj komunumoj: Lesachtal (Aŭstrio), Paluce, Prât, Rigulât, Sa Stefi kaj Plodn / Sappada.
Mao Zifu
Ekde 2022 li estas membro de la Akademio de Esperanto.
Forni Avoltri
For Davôtri, kiel ĉiuj 28 municipoj de Cjargne, plenumas la kondiĉojn de la objektivo 2 de la Eŭropa Unio por kiu koncedoj estas disponigitaj por malfavorataj areoj.
Mao Zifu
Premioj
Jenajn premiojn li gajnis:
Forni Avoltri
Turismo
La ekonomio de For Davôtri baziĝas sur vintra kaj somera turismo. La municipo havas naŭ hotelojn, unu kampadejon, du kamparajn turismajn bienojn kaj tri alpajn ŝirmejojn. En la gastronomia areo, tri restoracioj estas disponeblaj.
Mao Zifu
Tradukoj
La Espera Vojo Verkita de Chen Haosu (2009, eld Ĉina Fremdlingva Eldonejo)
Forni Avoltri
Esperanto
En la vilaĝo Plans di Luce / Piani di Luzza okazis de la 13-a ĝis la 19-a de aprilo 2022 la Internacia Junulara Festivalo - ĝi estis la unua kiu denove povis okazi post du jaroj de deviga paŭzado sekve de ŝtataj limigoj pro la kronvirusa malsano.
Mao Zifu
Aliaj
Kontribuis al BA1, BA2...
Forni Avoltri
Sporto
La loko estas unu el la centroj de itala biatlono.
Hohenfelden
Hohenfelden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Grammetal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Isseroda.
En la komunuma teritorio troviĝas subĉiela etnologia muzeo.
Akvokolekta areo
Akvokolekta areo aŭ Baseno estas tiu surtera kaj subtera areo, de kiu povas flui akvo al riverego, laŭ natura plurbranĉeca aranĝo de riveroj, gîs elfluejo aŭ senelflua baseno. Ĉiun akvokolektan areon limas akvodividilo, ekzemple montaroj, de kies ambaŭ flankoj fluas la akvoj en malaj direktoj kun sendimentoj kaj poluaĵoj. Tiamaniere kaj kontinentoj kaj landoj tre ofte estas dividitaj laŭ basenoj kaj ties akvoj fluas en diversaj direktoj.
Sonja Lang
Sonja LANG (naskiĝis la 1-an de novembro 1978 en Nov-Brunsviko) estas profesia tradukisto (la angla, la franca kaj Esperanto) kiu loĝas en Toronto, Ontario, Kanado. Ŝi inventis la planlingvon Tokipono, kiu estas lingvo simpla.
Akvokolekta areo
Konoj pri tiuj basenoj estas fundamentaj por esploroj pri akvoscienco (hidrologio), naturaj danĝeroj kaj disponeblaj akvoprovizaĵoj.
Historio de Salvadoro
Salvadoro estas lando en Centra Ameriko. Ĝia historio estas plena je konfliktoj kaj socia malstabileco, sed kun lastatempa firmiĝo de demokratia remiĝo kaj pli granda respekto de homaj rajtoj.
Antaŭkolumba epoko
Dum la antaŭkolumba epoko la nuna salvadora teritorio estis loĝata de diversaj indiĝenaj etnoj, inter tiuj elstaris la pipiloj, nahuatdevena etno kiu okupis la okcidentan kaj centran regionon de la lando kaj la lenkoj kiuj loĝis en la orienta regiono. Sed la plej ampleksa regado ĝis la hispana konkero apartenis al la Reĝlando Kuzkatlano.
Tazumal estas arĥeologia ejo konstruita de la majaa civilizacio situanta en Chalchuapa. La ejo situas en la centro de la departemento Santa Ana 60 kilometrojn de la ĉefurbo San-Salvadoro. La areo situas ene de la arĥeologia areo de Chalchuapa, kiu etendiĝas sur proksimume 10 km² kaj kie troviĝas aliaj lokoj kiaj Pampe, Casa Blanca, Trapiche kaj Las Victorias. La areo de Chalchuapa subiris la kulturajn influojn de Copán kaj de la centroj de centra Meksiko, Teotiŭakano kaj la Toltekoj. La ejo de Tazumal posedas kelkajn ruinojn, sidejo de majaaj loĝlokoj inter la jaroj 100 kaj 1200, kaj kompleksan serion da sistemoj de drenado por akvo, kelkajn tombojn, piramidojn, palacojn kaj entombigitajn ritajn objektojn.
Konkero, Kolonio kaj Sendependiĝo
La hispanaj konkerantoj, gvidataj de Pedro de Alvarado, kune kun la fratoj Gonzalo kaj Jesús, transiris la riveron Paz inter la jaroj 1524-1525. Ili venis de la regiono kie nuntempe troviĝas la respubliko Gvatemalo post partoprenado en la konkerado de Meksikio. Dum la kolonia epoko, Salvadoro estis parto de la Ĝenerala Kapitaneco de Gvatemalo, ankaŭ konata kiel Gvatemala Reĝlando. La salvadora teritorio estis dividita en la Plejgrandaj Urbestraĵoj de Sankta Salvadoro kaj Sonsonato. En Sendependentisma Movado de 1811 kaj Sendependentista Movado 1814 realiĝis gravaj ribeliĝoj kontraŭ la hispana regado kiuj esprimis la sendependentisman deziron de la kreoloj. Finfine, la centramerikaj nacioj atingis la sendependiĝon disde Hispanio, la 15-an de septembro 1821.
Epoko de la Centramerika Federacio
Dum la periodo kiu sekvis la sendependiĝon, Salvadoro kaj la ceteraj centramerikaj landoj intencis konservi la unuiĝon hereditan de la kolonio kaj por tiu celo estis fondata la Centramerika Federacia Respubliko, aŭ Unuiĝintaj Provincoj de Centrameriko, en 1923
Bursa
Bursa, greke Προύσσα estas milionurbo kaj ĉefurbo de la samnoma provinco Bursa en Turkio. Ĝi estas la kvara plej granda urbo de la lando, kaj famas pri skiejoj kaj maŭzoleoj.
Historio de Salvadoro
Epoko de la Centramerika Federacio
En 1825 estas elektita kiel unua prezidanto de la Federacia Respubliko la salvadorano Manuel José Arce, apogita de la liberaluloj, sed por regi li serĉis la apogon de la konservativuloj, kiuj estis plimulto en la Federacia Kongreso. En 1826 komenciĝas civila milito en Centrameriko, daŭranta ĝis 1829. La liberaluloj uniĝis ĉirkaŭ la hondurano Francisco Morazán, kiu sukcesis venki la federaciajn trupojn kaj elpeli prezidanton Arce; li estis elektita nova prezidento de la Federacio en 1830.
Morazán translokigis la ĉefurbon de la Federacio al San-Salvadoro, en 1834, kiel maniero kontroli la sendependistajn tendencojn en Salvadoro kaj Gvatemalo. En 1837 Rafael Carrera, apogita de klerikaro laj la konservativuloj de Gvatemalo, ribelis el Quetzaltenango kontrax la Federacion. Carrera venkis kontraŭ Morazán, kiu forfuĝis al Kostariko. En Salvadoro fondiĝis nova konservativa registaro prezidita de Juan Nepomuceno Lindo.
Bursa
Ekonomio
Bursa estas centro de la turka aŭtoproduktado. Pli frue estis grava la agrikulturo kaj baze de tio nun estas nutraĵindustrio. Ankaŭ la turismo gravas.
Historio de Salvadoro
Sendependiĝo de Salvadoro
En februaro de 1841, la Konstitucianta Asambleo aprobis dekreton por disigi Salvadoron disde la Centroamerika Federacio, kaj deklaris la landon Ŝtato sendependa kaj suverena.
Dum tri jardekoj post la sendependiĝo Salvadoro vivis periodon de granda malstabileco, pro la rivaleco inter liberaluloj kaj konservativuloj, kaj la konfliktoj kun la najbaraj landoj. En 1851 Salvadoro suferas sian plej grandan militan malvenkon pekde sia sendependeco, la Batalo de la Arada.
La liberaluloj apogis la agnoskon de la individuaj liberecoj, la disigon de la Ŝtato kaj la Eklezio, kaj la unuiĝon centramerikan, dum la konservativuloj favoris la konservon de malnovaj institucioj, la influon de la Eklezio kaj la apartigon de la malsamaj jam kreitaj landoj. Ambaŭ partioj organiziĝis ĉirkaŭ gravuloj, nomataj kaŭdiloj, kaj do tiu periodo estas konata kiel reĝimo de kaŭdilismo, kiu daŭris ĝis 1871.
Dum tiu periodo, la kultivado de indigo kaj estis enkondukata la kafoplantadon.
Inter 1871 kaj 1931 sukcediĝis la liberalaj registaroj kiuj favorigis la interesojn de la naskiĝanta elito rilatiĝanta al la kafplantado. En 1882, la prezidanto Rafael Zaldívar dekretis la nuligadon de la komunumajn terposedaĵojn kiuj estis venditaj al privatuloj, kio abrupte ŝanĝis la tendencojn de la terakirado.
Epoko de la militista aŭtoritarismo
En 1929, la landa ekonomio eniris en krizon, kiel konsekvencocomo de la malaltiĝo de la kafprezo en la internacia merkato. En 1931, la Generalo Maximiliano Hernández Martínez, atingis la regadon de la lando post ŝtatpuĉo kontraŭ la demokratie elektata prezidanto Arturo Araujo. Martínez, establis aŭtoritaran kaj ekstreme konservativan registaron kaj subpremis, pere de la armeo, ribeliĝon en 1932 de kamparanoj kaj indiĝenoj en la okcidento de la lando, kiu rezultigis la morton de miloj da personoj. La nombro de mortaj viktimoj dum tiuj ĉi okazintaĵoj, ankoraŭ estas debatataj. La kvanto de mortintoj diverĝas laŭ la aŭtoroj, kaj ili iras de 7.000 ĝis 30.000 personoj. La historiistoj ankoraŭ debatas pri la influo de la membroj de la Salvadora Komunisma Partio en la ribeliĝo kaj de la komunisma gvidanto Farabundo Martí. La generalo Martínez estis forpelita pro ĝenerala striko en 1944, nomata "La huelga de los Brazos Caídos" (Striko de la Falitaj Brakoj). Sed lia regado markis la komencon de sinsekvaj aŭtoritataj militistaj registaroj, kiuj finiĝis en 1979 per ŝtatpuĉo al la generalo Carlos Humberto Romero, kaj la instaŭrado de la Revolucia Registara Konsilio de Salvadoro. En 1982, estis elektata Konstitucia Asembleo, kiun la Konsilio liveris la povon, poste en 1984 estis celebrataj la unuaj prezidentaj elektadoj el la demokratia epoko.
Intercivitana Milito
La profunda ekonomia krizo kiun travivis la lando ekde la 70-aj jaroj, provokis la malkontenton de la loĝantaro, kiu decidis milite ribeliĝi kontraŭ la registaro. Kelkaj faktoroj kiuj kontribuis al la nova milito estis: la internacia malaltiĝo de la kafprezo, la konstantaj elekto-fraŭdoj kaj la malkontento de la loĝantaro pro la regadmetodoj de la militistoj.Inter kelkaj okazintaĵoj kiuj 'bruligis' la animojn dum la konflikto elstaras la murdado al la arkiepiskopo de San-Salvadoro, Óscar Arnulfo Romero en 1980 kaj al aliaj pastroj kiel la jezuito kaj profesoro Ignacio Ellacuría en 1989.
La perforta etoso kiun travivis la lando dum la antaŭa jardeko enorme kontribuis al la intercivitana milito kiu daŭris 12 jarojn (1980-1992), ĝi estis konflikto kiu estis militiste difinita kiel malalta intensa milito, aŭ populara milito longigata, en tiu konflikto mortis kaj malaperis pli ol 75.000 personoj.
Saint-Julien-du-Sault
Saint-Julien-du-Sault estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 2347 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Historio de Salvadoro
Intercivitana Milito
La akra etoso de tiu konflikto finiĝis en 1992 kiam la batalantoj de la Fronto Farabundo Martí por la Nacia Liberado (FMLN) formata de kvin maldekstraj grupoj, kaj la dekstra registaro de la tiama prezidanto Alfredo Cristiani, de 'Alianza Republicana Nacionalista' (ARENA), subskribis la "Pacajn Interkonsentojn de Ĉapultepeko" la 16-a de januaro 1992 en Ĉapultepeko, Meksiko, kiuj sekurigis militistajn kaj politikajn reformojn, sed ne profundigis la sociajn aspektojn.
Saint-Julien-du-Sault
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (0,46 %) kaj eŭropaj balotoj 2014, [Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis ankaŭ 3 voĉdonojn (0,44 %).
Historio de Salvadoro
Postmilita Epoko
San-Salvadoro, la ĉefurbo, estas konata pro la multnombraj tertremoj kiuj okazas. En 1986 7,5-grada tertremo kaj nur 10 sekundojn da daŭro, detruis grandan parton de la urbo.
Saint-Julien-du-Sault
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Guy Bourras, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Historio de Salvadoro
Postmilita Epoko
La lastaj prezidentaj elektadoj, celebrataj la 15-an de marto 2009, spertis la venkon de la ĵurnalisto Mauricio Funes el la partio FMLN, kiu prenos la postenon la 1-an de junio. Ĝi estos la unua fojo en multaj jardekoj kiam maldekstrisma politikisto akiros la prezidantecon de la lando, en tre malfacilaj ekonomiaj kondiĉoj. Fakte, la ĉefa enspezo de la lando estas la sendo de mono fare de la elmigrintoj, ĉefe el Usono.
Ankaŭ el Usono devenas unu el la ĉefaj sociaj problemoj de la lando, la fortikigo de la fenomeno de la "mara", aŭ grupo de asociitaj deliktuloj. La problemo de perforto asociita al tiu fenomeno estas unu el la defioj alfrontendaj de la nova registaro.
Saint-Julien-du-Sault
Geografio
Oni trovas en la komunumo multe kretaceajn fosiliojn, ekzemple Micraster.
Administrado
Saint-Julien-du-Sault estas la ĉefurbo de la kantono de Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.