cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greka genocido
Origino de la greka malplimulto
Tiel, kiam la tjurkaj popoloj komencis sian malfruan mezepokan konkeron de Malgranda Azio, bizancaj grekaj civitanoj estis la plej granda grupo de loĝantoj tie. Eĉ post la tjurkaj konkeroj de la interno, la monta nigromara marbordo de Malgranda Azio restis la koro de popolriĉa greka kristana ŝtato, la Trebizonda Imperio, ĝis sia fina konkero fare de la otomanaj turkoj en 1461, unu jaron post la falo antaŭ la otomanoj de la eŭropa regiono nun nomata Grekio. Dum la sekvaj kvar jarcentoj la grekaj denaskuloj de Malgranda Azio iom post iom fariĝis malplimulto en ĉi tiuj teritorioj, ĉar membroj de ilia komunumo suferis ofte perfortan turkigadon, konvertante sin al Islamo por eskapi de penigaj impostaj devoj kaj laŭleĝaj limigoj truditaj al religiaj malplimultoj, aŭ simple por asimiliĝi al la nun reganta turka kulturo.
Postbalkanaj militoj
Komence de printempo 1913, la otomanoj efektivigis programon de elpeloj kaj perfortaj migradoj, celante grekojn de la egea regiono kaj orienta Trakio, kies ĉeesto en ĉi tiuj areoj estis konsiderata minaco por nacia sekureco. La otomana registaro adoptis "dutrakan mekanismon" permesante al ĝi nei respondecon kaj antaŭan scion pri ĉi tiu kampanjo de timigado, malplenigante kristanajn vilaĝojn. La implikiĝo en certaj kazoj de lokaj armeaj kaj civilaj funkciuloj en planado kaj efektivigado de kontraŭ-greka perforto kaj tumultrabado igis ambasadorojn de Grekio kaj la Grandaj Potencoj kaj la Patriarkejo trakti plendojn al la Sublima Pordo. Proteste kontraŭ la registara senmoveco antaŭ ĉi tiuj atakoj kaj kontraŭ la tiel nomata "islama bojkoto" de grekaj produktoj komencita en 1913, la Patriarkejo fermis grekajn preĝejojn kaj lernejojn en junio 1914. Respondante al internaciaj kaj enlanda premoj, Talat Paŝao gvidis viziton en Trakio en aprilo 1914 kaj poste en la Egeo por esplori raportojn kaj provi mildigi duflankan streĉon kun Grekio. Asertante, ke li havas neniun implikiĝon aŭ scion pri ĉi tiuj eventoj, Talat renkontiĝis kun Kuşçubaşı Eşref, estro de la "puriga" operaco en la egea marbordo, dum sia turneo kaj konsilis lin esti singarda kaj "nevidebla".
Unu el la plej malbonaj atakoj de ĉi tiu kampanja atako okazis en Foceo, nokte la 12-an de junio 1914, urbo en okcidenta Anatolio apud Smirno, kie turkaj neregulaj trupoj detruis la urbon, mortigante 50  aŭ 100  civilulojn kaj igis ĝian loĝantaron fuĝi al Grekio. Franca vidatestanto Charles Manciet deklaris ke la abomenaĵoj kiujn li travivis en Foceo estis de organizita naturo kiu planis ĉirkaŭiri kristanajn kamparanajn loĝantarojn de la regiono. En alia atako kontraŭ Serenkieuy, en la distrikto Menemen, la vilaĝanoj formis armitajn rezistajn grupojn, sed nur kelkaj sukcesis postvivi superante la nombron de la atakaj islamaj neregulaj bandoj. Dum la somero de la sama jaro la Speciala Organizo (Teşkilat-ı Mahsusa), helpita de registaraj kaj armeaj oficialuloj, konskribis grekajn militistojn de Trakio kaj okcidenta Anatolio en Laboristajn Batalionojn, en kiuj mortis centmiloj. Ĉi tiuj soldatoj, senditaj centojn da kilometroj en la internon de Anatolio, estis dungitaj pri vojfarado, konstruado, elfosado de tuneloj kaj aliaj kampaj laboroj; sed iliaj nombroj estis tre reduktitaj per senhavigoj kaj mistraktado kaj per rekta masakro fare de iliaj otomanaj gardistoj.
Placerado
La placeranto per speciala pelvo elprenas orhavan sablon, malrapide movas ĝin en fluanta akvo tiel, ke la akvo forportu la malpezajn sablerojn kaj sur la pelvofundo restu pezaj grajnetoj de oro.
Greka genocido
Unua Mondmilito
Post novembro 1914 otomana politiko al la greka loĝantaro ŝanĝiĝis; ŝtata politiko estis limigita al la forta migrado al la anatolia landinterno de grekoj loĝantaj en marbordaj regionoj, precipe la regiono de la Nigra Maro, proksime al la turka-rusa fronto. Ĉi tiu ŝanĝo de politiko ŝuldiĝis al germana postulo ĉesi la persekutadon de otomanaj grekoj, post kiam Eleftherios Venizelos igis ĉi tion kondiĉo de neŭtraleco de Grekio parolinte al la germana ambasadoro en Ateno. Venizelos ankaŭ minacis entrepreni similan kampanjon kontraŭ islamanoj, kiuj loĝis en Grekio, se la otomana politiko ne ŝanĝiĝus. Dum la otomana registaro provis efektivigi ĉi tiun ŝanĝon en politiko, ĝi malsukcesis kaj atakoj, eĉ murdoj, daŭre okazis senpunaj de lokaj oficialuloj en la provincoj, malgraŭ ripetaj instrukcioj per kabloj senditaj de la centra administracio. Arbitra perforto kaj ĉantaĝo de mono intensiĝis poste, disponigante municion por la venezelistoj argumentante ke Grekio devus aliĝi al la interkonsento.
En julio 1915 la grekaj respondeculo pri eksteraj aferoj asertis, ke la deportadoj "ne povas esti alia afero krom neniiga milito kontraŭ la greka nacio en Turkio kaj kiel rimedoj de tio ili efektivigis devigitajn konvertiĝojn al Islamo, en evidenta celo, ke se post la fino de la milito denove estos demando pri eŭropa interveno por protekto de la kristanoj, restos kiel eble plej malmultaj el ili". Laŭ George W. Rendel de la brita Ministerio pri Eksteraj Rilatoj, antaŭ 1918 "pli ol 500,000 grekoj estis deportitaj de kiuj relative malmultaj pluvivis". En siaj memuaroj, la usona ambasadoro en la Otomana Imperio inter 1913 kaj 1916 skribis "Ĉie la grekoj kolektiĝis grupe kaj, sub la tiel nomata protekto de turkaj ĝendarmoj, ili estis transportitaj, la plej granda parto piede, en la internon. Nur kiom multaj estis disigitaj tiamaniere ne estas certe konataj, la taksoj varias ie ajn inter 200,000 ĝis 1,000,000".
Placerado
La loko, kie troviĝas orhava sablo, estas nomata placero.
Greka genocido
Unua Mondmilito
Malgraŭ la ŝanĝo de politiko, la praktiko evakui grekajn setlejojn kaj translokigi la loĝantojn estis daŭrigita, kvankam je limigita skalo. Translokigado celis specifajn regionojn, kiuj estis konsiderataj armee vundeblaj, ne la tutan grekan loĝantaron. Kiel raporto de la Patriarkejo de 1919, la evakuado de multaj vilaĝoj estis akompanata de rabado kaj murdoj, dum multaj mortis ĉar ili ne havis tempon preni la necesajn provizojn aŭ translokiĝi al neloĝeblaj lokoj. Ŝtatpolitiko direkte al otomanaj grekoj denove ŝanĝiĝis en la aŭtuno de 1916. Kun interkonsentaj trupoj kiuj okupis Lesbon, Ĥion kaj Samoson ekde printempo, la rusoj avancis en Anatolio kaj Grekio atendis eniri la militon helpante al la aliancanoj, preparoj estis faritaj por la deportado de grekoj loĝantaj en la limregionoj. En januaro 1917 Talat Paŝao sendis kablon por la deportado de grekoj de la distrikto Samsun "tridek ĝis kvindek kilometrojn enlanden" prizorgante "neniujn atakojn kontraŭ ajnaj personoj aŭ posedaĵoj". Tamen la plenumo de registaraj dekretoj, kiuj prenis sisteman formon ekde decembro 1916, kiam Behaeddin Ŝakir venis al la regiono, ne estis kondukita kiel ordonite: viroj estis prenitaj kaj senditaj al laboristaj batalionoj, virinoj kaj infanoj estis atakitaj, vilaĝoj estis prirabitaj de islamaj najbaroj. Tial, en marto 1917 la loĝantaro de Ayvalik, urbo de ĉ. 30.000 loĝantoj sur la egea marbordo estis perforte deportita al la interno de Anatolio laŭ ordono de la germana generalo Liman von Sanders. La operaco inkluzivis mortajn marŝojn, rabadon, torturon kaj masakron kontraŭ la civila loĝantaro. Germanos Karavangelis, la episkopo de Samsun, raportis al la Patriarkejo, ke tridek milo estis deportita al la Ankara regiono kaj la konvojoj de la deportitoj estis atakitaj, kun multaj mortigitoj. Talat Paŝao ordonis la rabadon kaj detruon de grekaj vilaĝoj fare de banditoj. Poste en 1917 instrukcioj estis senditaj por rajtigi armeajn oficialulojn kun la regado de la operaco kaj plilarĝigi ĝian amplekson, nun inkluzive al personoj de grandaj urboj en la marborda regiono. Tamen, en iuj areoj grekaj loĝantaroj restis ne tuŝataj. Grekaj forportitoj estis senditaj por loĝi en grekaj vilaĝoj en la internaj provincoj aŭ, en kelkaj kazoj, vilaĝoj kie la armenoj vivis antaŭ esti deportitaj. Grekaj vilaĝoj evakuitaj dum la milito pro armeaj zorgoj tiam estis transloĝigitaj kun islamaj enmigrintoj kaj rifuĝintoj. Laŭ kabloj senditaj al la provincoj dum ĉi tiu tempo, forlasitaj moveblaj kaj nemoveblaj grekaj posedaĵoj ne estis likvidotaj, kiel tiuj de la armenoj, sed "konservataj".
Placerado
Pri la placerantoj estis verkitaj multaj aventuraj romanoj (ekzemple de Jack London), precipe pri la tiel nomataj orimpetegoj (ankaŭ orfebregoj, kuregoj al oro, deliroj pro oro), kiam disvastiĝis famoj pri riĉeĝaj placeroj en Alasko kaj miloj da aventuristoj tien migris por riĉiĝi, sed plej ofte ili tie mortis aŭ revenis kun grandaj lezoj kaj sanproblemoj.
Eksteraj ligiloj
La ĉeĥa urbo Písek (Sablo) ricevis sian nomon pro orhava sablo placerita el la rivero Otava
Greka genocido
Unua Mondmilito
La 14-an de januaro 1917 Cossva Anckarsvärd, sveda ambasadoro en Konstantinopolo, sendis informon pri la decido deporti la otomanajn grekojn:
''Kio ĉefe aperas kiel nenecesa krueleco estas, ke la deportado ne limiĝas nur al la viroj, sed estas etendita same al virinoj kaj infanoj. Ĉi tio estas supozeble farita por multe pli facile povi konfiski la posedaĵojn de la deportitoj.''
Laŭ Rendel, kruelaĵoj kiel deportadoj kun mortaj marŝoj, malsato en laborpunejoj ktp. estis nomataj "blankaj masakroj". Otomana oficialulo Rafet Bejo estis aktiva en la genocido de la grekoj kaj en novembro 1916, aŭstra konsulo en Samsun, Kwiatkowski, raportis ke li diris al li "Ni devas meti finon al la grekoj kiel ni faris kun la la armenoj ... hodiaŭ mi sendis taĉmentojn al la interno por mortigi ĉiun grekon vidatan". Pontaj grekoj respondis formante ribelajn grupojn, kiuj portis armilojn savitajn de la batalkampoj de la militkampanjo en Kaŭkazio de la Unua Mondmilito aŭ rekte provizitaj de la rusa armeo. En 1920, la ribelantoj atingis sian pinton koncerne laborforton nombrantan 18,000 virojn. La 15-an de novembro 1917, Ozakom-delegitoj konsentis krei unuecan armeon kunmetitan de etne homogenaj unuoj, al grekoj estis asignita divizio konsistanta el tri regimentoj. La Greka Kaŭkaza Divizio estis tiel formita el etnaj grekoj servantaj en rusaj unuoj postenigitaj en Kaŭkazo kaj rekrutoj de inter la loka loĝantaro inkluzive de iamaj ribeliĝintoj. La divizio partoprenis multajn engaĝiĝojn kontraŭ la otomana armeo same kiel islamaj kaj armenaj neregulaj trupoj, protektante la retiriĝon de grekaj rifuĝintoj en la rusa regata Kaŭkazio, antaŭ esti dissolvita en la sekvo de la Traktato de Poti.
Greka-Turka Milito
En raporto de oktobro 1920, brita oficiro priskribas la sekvon de la masakroj en Iznik en nordokcidenta Anatolio, en kiu li taksis, ke almenaŭ 100 kripligitaj korpoj de viroj, virinoj kaj infanoj ĉeestis en kaj ĉirkaŭ granda kaverno ĉirkaŭ 300 jardojn ekster la urbomuroj.
La sistema masakro kaj deportado de grekoj en Malgranda Azio, programo ekvalidinta en 1914, estis antaŭulo de la abomenaĵoj faritaj de la grekaj kaj turkaj armeoj dum la Greka-Turka Milito, konflikto kiu sekvis la grekan surteriĝon ĉe Smirno en majo 1919 kaj daŭris ĝis la repreno de Smirno fare de la turkoj kaj la Incendio de Smirno en septembro 1922. Rudolph Rummel taksis la mortnombron pro la incendio je 100.000 grekoj kaj armenoj, kiuj pereis en la fajro kaj akompanantaj masakroj. Laŭ Norman M. Naimark "pli realismaj taksoj varias inter 10.000 kaj 15.000" por la viktimoj de la incendio de Smirno. Proksimume 150,000 ĝis 200,000 grekoj estis forpelitaj post la fajro, dum ĉirkaŭ 30,000 laborkapablaj grekaj kaj armenaj viroj estis deportitaj al la interno de Malgranda Azio, la plej multaj el kiuj estis ekzekutitaj survoje aŭ mortitaj sub brutalaj kondiĉoj. George W. Rendel de la Brita Ministerio pri Eksteraj Rilatoj notis la masakrojn kaj deportadojn de grekoj dum la greka-turka milito. Laŭ taksoj de Rudolph Rummel, inter 213.000 kaj 368.000 anatoliaj grekoj estis mortigitaj inter 1919 kaj 1922. Estis ankaŭ masakroj de turkoj efektivigitaj de la helenaj trupoj dum la okupado de okcidenta Anatolio de majo 1919 ĝis septembro 1922.
Por la masakroj okazintaj dum la Greka-Turka Milito de 1919–1922, brita historiisto Arnold J. Toynbee skribis, ke ĝuste la grekaj surteriĝoj kreis la Turkan Nacian Movadon gvidatan de Mustafa Kemal: "La pontaj grekoj kaj la turkoj de la grekaj loĝataj teritorioj estis iugrade viktimoj de la originalaj miskalkuloj de sinjoro Venizelos kaj de Lloyd George en Parizo".
Viktimoj
Por la tuta periodo inter 1914 kaj 1922 kaj por la tuta Anatolio, ekzistas akademiaj taksoj pri mortnombro de 289,000 ĝis 750,000. La cifero de 750.000 estas sugestita de politikisto Adam Jones. Akademiulo Rudolph Rummel kompilis diversajn figurojn de pluraj studoj por taksi pli malaltajn kaj pli altajn limojn por la mortnombro inter 1914 kaj 1923. Li taksas ke 384,000 grekoj estis ekstermitaj ekde 1914 ĝis 1918, kaj 264,000 de 1920 ĝis 1922. La totalo atinganta 648.000. Historiisto Constantine G Hatzidimitriou skribas ke "perdo de vivo inter anatoliaj grekoj dum la periodo de la unua mondmilito kaj ĝia sekvo estis ĉirkaŭ 735,370".
Kelkaj nuntempaj fontoj postulis malsamajn mortnombrojn. La greka registaro kolektis kune kun la Patriarkejo por aserti, ke entute unu miliono da homoj estis buĉitaj. Teamo de usonaj esploristoj trovis en la frua postmilita periodo, ke la tuta nombro de grekoj mortigitaj povas alproksimiĝi al 900.000 homoj. Edward Hale Bierstadt, skribante en 1924, diris, ke "Laŭ oficiala atesto, la turkoj ekde 1914 buĉis per malvarma sango 1 500 000 armenojn, kaj 500 000 grekojn, virinojn kaj infanojn, sen la plej eta provoko". La 4-an de novembro 1918, Emanuel Efendi, otomana deputito de Aydin, kritikis la etnan purigadon de la antaŭa registaro kaj raportis, ke 550.000 grekoj estis mortigitaj en la marbordaj regionoj de Anatolio (inkluzive de la marbordo de Nigra Maro) kaj Egeaj Insuloj dum la deportadoj.
Laŭ diversaj fontoj la greka mortnombro en la regiono Ponto de Anatolio varias de 300 000 ĝis 360 000. Merrill D. Peterson citas la mortnombron de 360,000 por la grekoj de Ponto. Laŭ George K. Valavanis, "La perdo de homa vivo inter la pontaj grekoj, ekde la Granda Milito (Unua mondmilito) ĝis marto 1924, povas esti taksita je 353,000, kiel rezulto de murdoj, pendumoj, kaj de puno, malsano kaj aliaj malfacilaĵoj". Valavanis derivis ĉi tiun ciferon de la registraĵo de la Centra Ponta Konsilio en Ateno (1922) surbaze de la Nigra Libro de la Ekumena Patriarkejo, al kiu li aldonas "50.000 novajn martirojn", kiuj "estis enmetitaj en la registron antaŭ printempo 1924".
Sekvo
Artikolo 142 de la Traktato de Sèvres de 1920, preparita post la Unua mondmilito, nomis la turkan reĝimon "terorista" kaj enhavis provizaĵojn "por ripari laŭeble la ofendojn kaŭzitajn al individuoj en la paso de la masakroj faritaj en Turkio dum la milito". La Traktato de Sèvres neniam estis ratifita fare de la turka registaro kaj finfine estis anstataŭigita per la Traktato de Laŭzano. Tiu traktato estis akompanata de "Deklaro de Amnestio", sen enhavi ajnan dispozicion pri puno de militkrimoj,.
En 1955, la pogromo de Istanbulo okazigis la fuĝadon de la pilmulto el la grekoj kiuj loĝis en Istanbulo. Historiisto Alfred-Maurice de Zayas identigas la pogromon kiel krimon kontraŭ la homaro kaj li asertas, ke la fuĝo kaj migrado de grekoj respondas poste al la "intenco detrui tute aŭ parte" kriteriojn de la Konvencio pri Genocidoj. .
Terminologio
La vorto genocido estis kreita komence de la 1940-aj jaroj, epoko de la holokaŭsto, de Raphael Lemkin, pola advokato de juda deveno. En liaj verkoj pri genocido oni scias, ke Lemkin detaligis la sorton de grekoj en Turkio. En aŭgusto 1946 New York Times raportis:"Genocido ne estas nova fenomeno, nek estis tute ignorita en la pasinteco. ... La masakroj de grekoj kaj armenoj faritaj de la turkoj instigis diplomatian agon sen puno. Se profesoro Lemkin havas sian manieron, genocido estos establita kiel internacia krimo ..."La Konvencio pri Antaŭzorgo kaj Puno de la Genocida Krimo (CPPCG) de 1948 estis adoptita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj en decembro 1948 kaj ekvalidis en januaro 1951. Ĝi difinas genocidon laŭleĝe. Antaŭ kreo de la vorto "genocido", la detruo de la otomanaj grekoj estis konata de grekoj kiel "la Masakro" (en la greka: η Σφαγή), "la Granda Katastrofo" (η Μεγάλη Καταστροφή), aŭ "la Granda Tragedio" (η Μεγάλη Τραγωδία).
Akademia diskuto
En decembro 2007 la Internacia Asocio de Akademiuloj pri Genocidoj aprobis rezolucion asertante, ke la kampanjo 1914–1923 kontraŭ otomanaj grekoj konsistigis genocidon. Uzante la esprimon "Greka genocido", la rezolucio asertis, ke apud la asirianoj, otomanaj grekoj estis submetitaj al genocido "kvalite simila" al la otomana genocido de la armenoj. La prezidanto de la Internacia Asocio de Akademiuloj pri Genocidoj Gregory Stanton instigis la turkan registaron finfine agnoski la tri genocidojn: "La historio de ĉi tiuj genocidoj estas klara, kaj ne plu estas ekskuzo por la nuna turka registaro, kiu mem ne faris la krimojn, nei la faktojn". Redaktita de kanada klerulo Adam Jones, la rezolucio estis adoptita la 1-an de decembro 2007 kun la subteno de 83% de ĉiuj voĉdonantaj IAGS-membroj.
Pluraj akademiuloj esplorantaj la Armenan genocidon, kiel ekzemple Peter Balakian, Taner Akçam, Richard Hovannisian kaj Robert Melson, tamen deklaris ke la afero devis esti plue esplorita antaŭ ol rezolucio estus trapasigita". Manus Midlarsky notas dismeton inter deklaroj de genocida intenco kontraŭ la grekoj fare de otomanaj oficialuloj kaj iliaj agoj, montrante la retenadon de masakroj en elektitaj "sentemaj" lokoj kaj la multnombraj grekaj postvivantoj fine de la milito . Pro kulturaj kaj politikaj ligoj de la otomanaj grekoj kun eŭropaj potencoj, Argumentas Midlarsky, genocido "ne estis farebla eblo por la otomanoj en ilia kazo" . Taner Akçam rilatas al nuntempaj raportoj notantaj la diferencon en registara traktado de otomanaj grekoj kaj la armenoj dum la Unua mondmilito kaj konkludas ke "malgraŭ la ĉiam pli severaj milittempaj politikoj, aparte por la periodo inter malfrua 1916 kaj la unuaj monatoj de 1917, la traktado de la registaro de la grekoj, kvankam kompareblaj iusence al la rimedoj kontraŭ la armenaj, malsamis laŭ amplekso, intenco kaj instigo".
Aliaj fakuloj pri genocidoj, kiel Dominik J. Schaller kaj Jürgen Zimmerer, tamen deklaris, ke la "genocida kvalito de la murdaj kampanjoj kontraŭ grekoj" estas "evidenta". Niall Ferguson faris komparon inter sporadaj masakroj de pontaj grekaj komunumoj post 1922 kaj la sorto de la armenoj.
Seminarioj kaj kursoj en pluraj okcidentaj universitatoj ekzamenas la eventojn. Ĉi tiuj inkluzivas la Universitaton de Miĉigano, Dearborn kaj la Universitato de Novsudkimrio  kiu havas diligentan esploran centron. La eventoj ankaŭ estas dokumentitaj en akademiaj ĵurnaloj kiel Genocide Studies International.
Politika
Post iniciato de parlamentanoj de la tiel nomata "patriota" branĉo de la parlamenta grupo de la reganta PASOK-partio kaj samideanaj parlamentanoj de konservativa Nova Demokratio, la Greka Parlamento aprobis du leĝojn pri la sorto de la otomanaj grekoj; la unua en 1994 kaj la dua en 1998. La dekretoj estis publikigitaj en la Greka Registara Gazeto la 8-an de marto 1994 kaj la 13-an de oktobro 1998 respektive. La dekreto de 1994 asertis la genocidon en la regiono Ponto en Malgranda Azio kaj nomumis la 19an de majo (la tago, kiam Mustafa Kemal atingis Samsun en 1919) tago de memorfesto, (nomata Memortago de la Genocido de Pontaj Grekoj) dum la dekreto de 1998 asertis la genocidon de grekoj en Malgranda Azio kiel tuto kaj nomumis la 14-an de septembro memortagon. Ĉi tiuj leĝoj estis subskribitaj de la Prezidento de Grekio sed ne tuj ratifitaj post politikaj intervenoj. Post kiam maldekstrema gazeto I Avgi iniciatis kampanjon kontraŭ la apliko de ĉi tiu leĝo, la temo fariĝis temo de politika debato. La prezidanto de la maldekstra ekologia partio Synaspismos Nikos Konstantopoulos kaj historiisto Angelos Elefantis, konataj pro liaj libroj pri la historio de greka komunismo, estis du el la ĉefaj figuroj de la politika maldekstro, kiuj esprimis sian opozicion al la dekreto. Tamen la ne parlamenta maldekstrema naciisma intelektulo kaj aŭtoro George Karabelias amare kritikis Elefantis kaj aliajn opoziciantojn al la agnosko de genocido kaj nomis ilin "reviziismaj historiistoj", akuzante la grekan ĉefan maldekstron je "misformita ideologia evoluo". Li diris, ke por la greka maldekstro la 19-a de majo estas "tago de amnezio". Responde al la leĝo de 1998, la turka registaro publikigis deklaron, kiu asertis, ke priskribi la eventojn kiel genocidon estis "sen iu historia bazo". "Ni kondamnas kaj protestas kontraŭ ĉi tiu rezolucio" diris deklaro de Turka Ministerio pri Ekstero. "Per ĉi tiu rezolucio la Grekia Parlamento, kiu fakte devas pardonpeti al la turka popolo pro la grandskala detruo kaj masakroj faritaj de Grekio en Anatolio, ne nur subtenas la tradician grekan politikon distordi historion, sed ĝi ankaŭ montras, ke la ekspansiisma greka pensmaniero ankoraŭ vivas", aldonis la deklaro.
La 11-an de marto 2010, sveda Riksdag pasis decidproponon rekonante "kiel ago de genocido la mortigon de armenoj, asirianoj kaj pontaj grekoj en 1915".
La 14-an de majo 2013, la registaro de Novsudkimrio submetis genocidan agnoskoproponon de Fred Nile de la Kristandemokrata Partio, kiu poste estis aprobita igante ĝin la kvara politika unuo agnoskanta la genocidon.
En marto 2015, la Nacia Asembleo de Armenio unuanime adoptis rezolucion per kiu ĝi agnoskis kaj la grekan kaj la asirian genocidojn.
En aprilo 2015, la Ĝeneralaj Ŝtatoj de Nederlando kaj la Aŭstra Parlamento aprobis rezoluciojn agnoskante la grekan kaj asirian genocidojn.
Kialoj de limigita rekono
La Unuiĝintaj Nacioj, la Eŭropa Parlamento kaj la Konsilio de Eŭropo ne faris rilatajn deklarojn. Laŭ Constantine Fotiadis, profesoro pri novgreka historio ĉe la Aristotela Universitato de Tesaloniko, kelkaj el la kialoj de la manko de pli vasta rekono kaj prokrasto serĉi agnoskon de ĉi tiuj eventoj estas jenaj:
En sia libro Kun intenco detrui: pripensoj pri genocido, Colin Tatz argumentas, ke Turkio neas la genocidon por ne endanĝerigi "sian naŭdek kvinjaran sonĝon fariĝi la signo de demokratio en la Proksima Oriento".
Schwanheide
Schwanheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Boizenburg-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2815 Soma
2815 Soma estas malgranda, treege hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la 15-an de septembro 1982 de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:10 kun la Tero.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Kubo de Soma, tridimensia kahelara enigmo eltrovita de la dana fizikisto Piet Hein.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de J. Pollock, P. Pravec, P. Kušnirák, K. Hornoch, V. G. Chiorny, Š. Gajdoš, D. E. Reichart, K. Ivarsen, J. Haislip kaj A. LaCluyze per observoj de  elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 1,74 ± 0,14 km, orbitan de ĉirkaŭ 13 km kaj orbitan periodon de 17,916 ± 0,002 horoj (0,7465 ± 0,00008 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
NGC 4727
NGC 4727 (aliaj indikoj — NGC 4740, MCG -2-33-23, IRAS12483-1403, PGC 43499) estas galaksio en konstelacio Korvo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4727, NGC 4740.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hoodia gordonii
Hoodia gordonii estas plantospecio el genro Hoodia en familio apocinacoj. Hoodia krekas en la duondezertoj de suda Afriko, precipe sur sabla grundo, kelkfoje sur roko. La ĉefe kreska areo estas la Namibia Kalahari-dezerto. Tie ĝi vivas ĝis 40 jarojn, travivas eĉ unu jaron sen pluvo.
Hoodia gordonii aspektas kiel kakto, sed ne apartenas al la kaktacoj, kvankam ĝi estas same sukulenta planto. Ĝi atingas alton de 60 cm kaj forte disbranĉiĝas. La branĉetoj estas cilindro- kaj/aŭ kukumoformaj kaj kun tuboformaj pikiloj. La floroj estas telerformaj, plej ofte salmokoloraj, grandaj 5–11 cm. La kapsulaj fruktoj havas longon ĝis 250 mm.
La floro eligas odoron de putriĝanta karno, tiel altiras muŝojn, kiu polenas ĝin dum demeto de ovoj.
Oni uzas ĝin pro ties malsat-kvietiga efiko por produkto de medikamentoj. La plantaj efikaĵoj trompas la cerbon per granda sangosukera nivelo.
La plantogenro Hoodia estas ekde 2004 sub internacia plantoprotekta interkonsento. Tiel partoj aŭ tuta planto de la genro estas komercebla, se oni kundonas dokumenton pri ties origino.
San Javier (Urugvajo)
San Javier estas urba municipo de Urugvajo. Ĝi apartenas al la departemento Río Negro en la okcidento de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
Divinópolis (mikroregiono)
La mikroregiono Divinópolis (esperante: Divinopoljs, kiu signifas Dia urbo) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 11 municipojn.
István Daniel
DANIEL István (daniel), barono, estis hungara politikisto, verkisto naskita en Vargyas la ?-an decembro 1684 kaj mortinta en Szászvesszős la 24-an de marto 1774.
Kariero
Barono Daniel finis en reformita kolegio de Koloĵvaro en 1701, poste li eniĝis la kortegon de transsilvania kanceliero grafo Miklós Bethlen. Dum la liberecbatalo gvidite de Francisko Rákóczi la 2-a komence li staris flanke de la imperiestro, poste en 1704 kune kun sia frato pli aĝa Péter Daniel li aliĝis al la reganto. En 1705 li iĝis kapitano de generalo Simon Forgách, en 1706 helpoficiro, kapitano de Lőrinc Pekry. En la printempo de 1711 li partoprenis en la laboro por la pactraktato de Satmaro. Dum la regado de Karlo la 3-a kaj Maria Tereza li partoprenis kiel reĝa invitito en la landkunveno de Transilvanio. En 1737 li ricevis rangon de barono. Ekde 1745 ĝis sia morto li estis ĉefjuĝisto Udvarhelyszék. Li havis gravan rolon en la eklezia vivo kaj apogis la kolegiojn de Nagyenyed kaj Székelyudvarhely.
Kontraŭmagia kvadrato
Kontraŭmagia kvadrato de ordo n estas ordigo de entjeroj inter 1 kaj n2 en kvadrato, tia ke sumoj laŭ la n linioj, la n kolumnoj kaj la du diagonaloj formas vicon de 2n+2 najbaraj entjeroj. La plej malgrandaj kontraŭmagiaj kvadratoj estas de ordo 4.
En ĉiu de ĉi tiuj du kontraŭmagiaj kvadratoj de ordo 4, la linioj, kolumnoj kaj diagonaloj sumiĝas al 10 malsamaj entjeroj inter 29 kaj 38.
Ilia kontrasto estas magiaj kvadratoj kie ĉiuj sumoj estas la samaj.
Felikso la 5-a (kontraŭpapo)
Felikso la 5-a (, Chambéry —, Ĝenevo) - origine Amadeo la 8-a de Savojo, „la Pacema“, („il Pacifico“) – estis de 1439 ĝis 1449 la lasta katolika kontraŭpapo.
Vivo
Amadeo estis filo de grafo Amadeo la 7-a de Savojo („la ruĝa grafo“) kaj ties edzino Bona, filino de duko Johano de Berry. En 1391 li sekvis sian patron kiel grafo de Savojo.
En 1416 li estis nomumita duko de Savojo far imperiestro Sigismondo kaj de 1418 li ankaŭ estis princo de Piemonto.
En 1434 li transdonis la politikan laboron al sia filo kaj retiriĝis en monaĥejon ĉe la lago de Ĝenevo, kie li fondis la kavaliran Maŭrican ordenon.
En 1439, dum la Koncilio de Bazelo li estis elektita kiel kontraŭpapo (kontraŭ papo Eŭgeno la 4-a) la 5-an de novembro. Li rezidis en Ĝenevo, Laŭzano kaj Bazelo. Li estis agnoskita nur en Aragono, Hungario, Bavario kaj Svisio. Finfine li rezignis - dolĉigita de pluraj privilegioj. Sed li restis kardinalo ĝis sia morto 1451. Li estas klasigita kiel la lasta kontraŭpapo en historio.
Provinco Rajma
La provinco Rajma respektive Raima (محافظة ريمة, latinliterigo Muḥāfaẓat Raima - laŭ sistemo DMG - respektive Muhafazat Rajma, ankaŭ foje angle latinliterigata Rayma aŭ Raymah respektive turke Rayima) estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la okcidento de la lando, pli-mal-pli 200 kilometrojn okcidente de la nacia ĉefurbo Sanao.
Laŭ la stato de la censo de 2004 la provinco havis loĝantojn. La areo estas kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso rezulte po  loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. La provincanoj rezulte konsistigas proksimume 3 procentaĵojn de ĉiuj jemenanoj. Administra centro de la province estas la samnoma urbo Rajma (au Raima).
Bithynia et Pontus
Bithynia et Pontus estis provinco de la Romia Imperio, kiu instaliĝis dum la jaro 64 antaŭ Kristo.
La provinco ampleksis la nordokcidentan, azian parton de la hodiaŭa ŝtato Turkio, tuj sude de la Nigra Maro. La Bosporo kaj la Marmora Maro, kiuj ankoraŭ hodiaŭ dividas la eŭropan parton de Turkio okcidente kaj al azian parton oriente, tiam dividis la provincon oriente de la najbara romia provinco Thracia okcidente. Sude la limoj de la provinco plurfoje iom ŝanĝiĝis: de okcidento al oriento en la sudo najbaris la pralandoj kaj romiaj provincoj Asia, Galatia kaj Cappadocia.
Dum la provinca reorganizo de la romia imperio fare de la romia imperiestro Diokleciano la provinco dum la jaro 295 dividiĝis al novaj, pli etaj provincoj Bithynia, Paphlagonia kaj Diospontus (en tiu ordo de okcidento al oriento sude de la nigra maro). Ekde la jaro 395 la teritorio apartenis al la Bizanca Imperio, kiu komprenis sin en la tradicio de Romio. La ĉefurbo de la Bizanca Imperio, Konstantinopolo, troviĝis en Bithynia.
Regió de Bitínia
Grava Birda Areo Dunn-Rokejo kaj Lago King
La Grava Birda Areo Dunn-Rokejo kaj Lago King (Dunn Rock and Lake King Important Bird Area estas neregulforma areo de 759 km2 sudoriente de la tritikarea regiono de Okcidenta Aŭstralio. Ĝi kuŝas je ĉirkaŭ 380 km sudoriente de Perto kaj je 250 km nordoriente de Albany.
Birdoj
Tiu GBA enhavas kernan habitaton por la Ocela nestamasulo kaj eltenas gravan populacion de tiu rara specio. Aliaj birdoj por kiuj la GBA estas grava loko estas la Larĝbeka nigra kakatuo, Purpurkronulo, Flavvanga platicerko, Regenta papago, Blubrusta maluro, Purpurbuŝa likenostomo kaj aliaj.
Yasuhiro Kamata
Yasuhiro Kamata (鎌田 安啓, n. ) estas japana futbalisto.
Kyle Larson
Kyle Miyata Larson (naskita en Sakramento, Kalifornio, la 31-an de julio 1992) estas usona profesia konkurenca kuristo kun kariero en la NASCAR Cup Series.
Larson aliĝis al la teamo Chip Ganassi Racing de la sezono 2014 ĝis la komenco de la sezono 2020 per aŭto numero 42. En ĉi tiu teamo, li gajnis naŭ kurvenkojn. Li estis suspendita fare de NASCAR-oficialuloj kaj tiam maldungita de la Ganassi-teamo en aprilo 2020 pro okazaĵo de rasismaj rimarkoj en virtuala konkurenckurado.
NASCAR restarigis la statuson de Larson en oktobro 2020. Komencante la sezonon 2021, li kuregis en la teamo de Hendrick Motorsports per la aŭto numero 5.
Ébréon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Margit Klára Szabó
Margit Klára SZABÓ [sabo:] estis rumania hungara instruistino pri muziko, lernolibroverkistino. Ŝi naskiĝis en Székelyudvarhely la 10-an de marto 1915 kaj mortis en Kluĵo la 13-an de oktobro 2002.
Biografio
Margit Klára Szabó estis de 1933 instruistino, poste en 1944 ŝi akiris diplomon de muzikinstruistino en Konservatorio de Koloĵvaro kaj de 1946 ŝi instruis en Muzikliceo de Kluĵo.
Kvazaŭperfekta nombro
En matematiko, kvazaŭperfekta nombro estas entjero n tia ke la sumo de ĉiuj divizoroj de n (la dividanta funkcio σ(n)) estas egala al 2n+1. Kvazaŭperfektaj nombroj estas abundaj nombroj.
Neniu kvazaŭperfekta nombro estas trovita ĝis nun, sed se kvazaŭperfekta nombro ekzistas, ĝi devas esti nepara kvadrata nombro pli granda ol 1038 kaj havi almenaŭ sep diversajn primajn faktorojn.
Paracho
Paracho estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Paracho de Verduzco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 065.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 31888 loĝantojn. El tiuj estas 14928 viroj kaj 16960 virinoj. La komunumo havas surfacon de 278.05 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 26978 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 10372 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 38.45 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16065a.htm
Cazalla de la Sierra
Cazalla de la Sierra estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 352 km2 kie loĝas 5095 geloĝantoj, do loĝdenso estas 14.5 loĝ./km2. Cazalla de la Sierra situas je 89 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 5095 geloĝantoj de la municipo Cazalla de la Sierra estas 2566 inoj kaj 2529 viroj. En la 352-kvadratkilometra teritorio estas 5 setlejoj, kie loĝas 4934 geloĝantoj, kaj aliaj 161 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 36, 22 inoj kaj 14 viroj, kaj mortis 70, 37 inoj kaj 33 viroj. Tiel la natura kresko estis -34 (-0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 2073 homoj (40.7%).
Preĝejo Sankta Pankracio (Prago)
La Kirko Sankta Pankracio (ĉehe: Kostel svatého Pankráce) en la samnoma urboparto de Prago 4, origine gotika, rekonstruita en frua baroka stilo konstruaĵo kun la sonorilturo. Ĝi estas unu el la plej malnovaj kulturaj monumentoj en suda Prago, Ĉeĥio.
Loko
La kirko de Sankta Pankracio situas en la parko inter la stratoj Na Pankráci, Sinkulova kaj Na Klikovce. Laŭ la patrono de la eklezio, romia martiro Sankta Pankracio (Pankrác, origine latine Pancratius, ĉeĥe Všebor). De la nomo de la kirko estas derivita la nomo la ĉirkaŭa kvartalo de Prago 4 - Pankrác.
Historio
En la loko de hodiaŭa preĝejo (tiam en vilaĝo nomita Krušina) estis en la 11-a jarcento tombejo, kie iam staris romanika rotondo. Ĝi estis poste rekonstruita al gotika preĝejo. Estis, tamen, dum la husanaj militoj, en 1420 difektita en rilato kun la Batalo sur Vyšehrad (proksima parto de Prago).
Pliajn damaĝojn suferis la kirko dum la Tridekjara Milito en 1648, kiam ĝi estis difektita per imperia kaj sveda interpafadoj dum la sveda sieĝo de Prago. Tiu periodo ankaŭ kanonkugloj, kiuj estas ankoraŭ videblaj en la muro de la kirko. Du jarojn poste, en 1650, la kirkon rekonstruis jezuitoj de Michle (alia parto de Prago). En 1757, aliflanke, la kirko estis denove prirabita de la prusa armeo. Kiam la jezuita ordeno en 1773 malpermesitis, la kirko estis malkonsekrita en 1818 kaj uzita kiel pulvovendejo. Ĉe la turno de la 18-a kaj 19-a jarcentoj, aliflanke, ĝi estis fare de la eklezio re-konsekrita kaj asignita sub la administrado de Nusle-preĝejo de Sankta Venceslao (Nusle estas proksima parto de Prago).
La arkeologiaj esploroj en 1968-1970 kiuj okazis sub la preĝejo, malkovris la fundamentan muron de la romanika rotondo el la malfrua 12-a jarcento.
Hodiaŭ, la kirko de Sankta Pankracio apartenas al Nusle-paroko de la Romkatolika Eklezio.
Sonorilejo
Apud la kirko staras kvarlatera etaĝa baroka sonorilturo, ĝi estas 19 kaj duono metrojn alta. Al ĝia norda muro estis metita en la konstruon nigra ŝtona slabo kun mistera surskribo. La turo havas duoncirklajn paf-fenestrojn, kun la tegmento kun lanterno kaj finialo.
En la sonorilturo estas pendigita unu el la plej malnovaj sonoriloj en Bohemio de Prago, kiun faris Bartolomeo sonorilfaristo de Prago en 1505. La sonorilo kies diametro estas 1,20 m, alteco 86 cm kaj pezo de 350 kg, estas ornamita kun reliefo de Sankta Jakobo la malgranda kun libro. Tamen la sonorilo en la turon estis donita en la jaro 1700.
Dum la konstruo de la C-linio de la Praga metroo, kiu kuras rekte sub la sonorilejo, estis necese solidigi ĝiajn fundamentojn.
En 2003, necesis malmunti kaj ripari la ĉarniron de la sonorilo. Tiam la sonorilo estis denove pendigita kaj ekde tiam ĝia sonorado estas kontrolita fare de komputilo.
Distrikto Mürzzuschlag
La Distrikto MÜRZZUSCHLAG (germane: Bezirk Mürzzuschlag) estis admnistra unuo de Aŭstrio, kiu troviĝis en la nordorienta parto de la federacia lando Stirio. Distrikta ĉefurbo estis la samnoma loĝloko Mürzzuschlag, distrikta areo estis 848,47 km², kaj komence de la jaro 2012 sur la areo vivis 39 956 loĝantoj. Kadre de administra unuo, la 1-an de januaro 2013 ĝi kuniĝis kun la najbara distrikto Bruck an der Mur al nova distrikto Bruck an der Mur-Mürzzuschlag.
Komunumoj
Komunumoj en la distrikto Mürzzuschlag estis:
János Barta
János Barta [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Barta János estis hungara literaturhistoriisto, profesoro, instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
János Barta naskiĝis la  1901 en Szentes. Li mortis la 1988 en Debrecen.
Fernow
Fernow estas la familia nomo de jenaj personoj.
János Barta
Biografio
János Barta frekventis universitaton en Budapeŝto. Li ekinstruis en 1923, ekde 1950 jam en la universitato. En la sekva jaro li translokiĝis al Debrecen por instrui en la universitato. Li ricevis 3 premiojn inter 1935-1978.
Teatro de la Kapitolo
La Teatro de la Kapitolo nuntempe ofertas, danke al ĝiaj pli ol 260 personoj, ĥoro kaj la Nacia orkestro de la Kapitol, baletojn, koncertojn, operetojn ktp. Ĝi ankaŭ okazigas internacian kantokonkurson.
Kipraj eŭro-moneroj
La 16-an de majo 2007 la Eŭropa Komisiono en Bruselo kaj la Eŭropa Centra Banko en Frankfurto-ĉe-Majno publikiĝis, ke la eŭro ekde la 1-a de januaro 2008 rajtas esti la ŝtata valuto de Kipro. La decidon la 21-an de junio konfirmis la ŝtataj kaj registaraj gvidantoj de la Eŭropa Unio.
La 14-an de oktobro 2007 finiĝis nacia konkurso pri la dezajno de la kipraj eŭro-moneroj. La konkursaj kondiĉoj jam difinis la estontajn motivojn:
Plouégat-Moysan
(jen france, bretone Plegad-Moezan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plou cetere aludas al la bretona vorto por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Trièves
Trièves (Trievo) estas alpa valo kaj situas en sud-orienta Francio, oriente de la montomasivo Vercors, sude de la urbego Grenoble (Grenoblo), je altitudo inter 600 kaj 1400 metroj super la marnivelo.
Priskribo
Ĝiaj naturaj limoj estas : okcidente Vercors, oriente la montomasivo Dévoluy, sude la pasejo Col de la Croix-Haute, norde la rivero Drac kaj la baraĵa lago Monteynard-Avignonet. La valon trapasas la vojego RN 75 kaj la fervojo Grenoble-Gap. Ĝi havas 8.000 loĝantojn. Ĝi posedas gravan naturan heredaĵon, daŭre ne detruitan de moderna vivmaniero.
Trièves ĝuas montaran klimaton, sed iom varmigatan kaj sekigatan de mediteranea influo. Pro tio, pro la altitudo kaj pro la maldensa loĝantaro, ĝi ĝuas belegan naturon kaj enhavas riĉajn plantaron kaj bestaron. Kaj alpinaj, kaj mediteraneaj plantoj kreskas nur malgrandan distancon unu de la alia. Lastatempe, lupoj kaj vulturoj vizitis ĝin.
Agrikulturo (kultivado de cerealoj kaj bredado de bovoj kaj ŝafoj) estas la plej grava ekonomia afero. Kvankam preskaŭ ĉiuj montaraj teritorioj malpleniĝis dum la lastaj jardekoj, Trièves estas sufiĉe fekunda por ĝui relative prosperan agrikulturon. La regiono estas tial mozaiko de kampoj kaj de sovaĝaj lokoj, ne detruitaj de grandskalaj konstruaĵoj.
La valo havas historion de religiaj militoj kaj daŭre estas influata de sia protestanta kulturo. Dum la 15a jarcento, ĝi estis ŝirmejo por la persekutataj protestantoj : pli ol duono de la loĝantaro estis protestanta. Post la gravaj persekutoj de la 17a jarcento, nur kelkaj vilaĝoj ankoraŭ havas gravan protestantan maplimulton kaj protestantan preĝejon.
János Asbóth (agronomo)
János Asbóth [jAnoŝ aŝbOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Asbóth János estis hungara agronomo, sciencisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis nemescsói [nemeŝĉOi], liaj filoj estis Lajos Asbóth kaj Sándor Asbóth.
Trièves
Priskribo
Nun Trièves provas disvolviĝi pere de ekologiaj projektoj : ekoturismo, bioagrikulturo, ekoentreprenoj, ekzemple la ekocentro kaj eldonejo Terre Vivante (Tero Viva). La regiono estas konsiderata kiel "laborejo de ekologio".
János Asbóth (agronomo)
János Asbóth naskiĝis la en Nemescsó (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Zombor (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Sombor en Serbio).
Biografio
János Asbóth maturiĝis en Sopron, poste li akiris diplomon en Universitato de Göttingen en 1791. Post la hejmenveno li estis instruisto en pluraj urboj de Supra Hungarujo. Tiutempe libertempe li esploris science regionon de Altaj Tatroj laŭ mineralogia, entomologia kaj botanika vidpunktoj. Li estis pioniro de entomologio en Hungario. Ekde 1801 li estis rektoro de Georgikon, ekde 1806 ankaŭ zorganto de bienoj de György Festetics (agronomo). Baldaŭ li havis ŝtatajn postenojn. Li kontribuis latine kaj germane. Lia edzino naskis 2 filojn.
Hélène de Montgeroult
Hélène de Nervo de MONTGEROULT (la 2-an de marto 1764, en Liono – la 20-an de majo 1836, en Florenco) estis franca pianisto kaj komponisto.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Lyon en nobela familio. Dum sia junaĝo ŝi havis bonan muzikan edukadon, ŝi komencis sian edukadon kaj karieron en Parizo kun Nicolas-Joseph Hüllmandel, Muzio Clementi kaj eble kun Jan Ladislav Dussek.
Kiam ŝi estis 20 jaraĝa ŝi geedziĝis kun André-Marie Gaultier, markizo de Montgeroult, 28 jarojn pli aĝa ol ŝi. Ŝi regule partoprenis muzikajn renkontiĝojn, kie ŝi prezentis muzikon kune al amatoroj kaj internacie famaj profesiaj muzikistoj, francaj kaj eksterlandaj. Laŭ ofte citita raporto, la koncertestro Giovanni Battista Viotti kaj Héléne Montgeroult prezentis rimarkindajn violon- kaj pian-improvizaĵojn en tiaj semajnaj muzikaj sesioj. Tiel, per la influa reto de la muzika kaj socia elito, ŝiaj esceptaj kapabloj iĝis vaste konataj.
Ŝi estis en danĝero de morto, nur ŝi estis savita danke al la fondinto de la Nacia Instituto de Muziko (Institut National de Musique), Bernard Sarette. Li konvinkis la Revolucian Tribunalon ke ŝi estis nemalhavebla al la lernejo kiel unu el la plej bonaj pianistoj en Francio, kaj li insistis ke ŝiaj instruado kaj spektaklo-kapablo estis esencaj al la Nacia Instituto. Klaviceno estis enkondukita en la juĝan proceson farita de la Komitato de publika sekureco, kaj Héléne Montgeroult ludis “La Marseillaise” en tia spirito ke "ĉiuj ĉeestantoj impulseme interligiĝis en kantado, gvidita de la prezidanta juĝisto." Tiel ŝi gajnis sian liberecon.
Post sia liberigo ŝi fuĝis al Germanio, revenante du jarojn poste por esti unu el la plej altrangaj profesoroj ĉe la Nacia Instituto de Muziko, la unua virin-profesoro nomumita tie. La neado de sia nobela statuso estis kio permesis al ŝi publikigi siajn komponaĵojn kaj okupiĝi pri sia instrua kariero.
La Instituto, kies celo estis porti la muziklernadon en Francio al la plej alta nivelo, malfermis tri klasojn pri pianoforte, donante pli da lokoj al instrumento kiu dum klasikismo venis akirante pli da populareco. Héléne Montgeroult, interesita pri muzika pedagogio, okupiĝis pri la lecionoj kaj la verkado de sia pianinstrukcia metodo.
Ŝi ankaŭ instruis private kaj komponis; ŝi publikigis inter 1795 kaj 1811 plurajn volumojn da ‘Sonatoj por fortepiano’ (kelkaj kun violona akompano), ‘Pecon por fortepiano’, ‘Fantaziojn’, kaj ‘Ses Nokturnojn’ por solvoĉo kun fortepian-akompano.
Ekde sia 24 jaraĝo ŝi komencis labori pri sia famkonata pianmetodo, la trivoluma “Kompleta Kurso por Instruado de la Fortepiano, progresante de la unuaj elementoj al la Plej Grandaj Malfacilaĵoj” (Cours complet pour l'enseignement du forte piano, progrese gvidante des premiers éléments aux plus Grandes Difficultés). Ĝi estis registrita en 1814 kaj publikigita en Francio kaj en Germanio. Ĉi tie ŝi temigis fingrumadojn, manpoziciojn, kaj aliajn teknikojn. Ŝi verkis 972 ekzercojn por la volumo 1, kaj por la volumoj 2 kaj 3, 114 studojn kaj diversajn aliajn pecojn por ilustri siajn komentojn pri piantekniko, muzikstilo kaj bongusto. Tiuj ĉi pecoj ne estas simple pedagogiaj pecoj, sed ili eniris la koncertrepertuaron.
La verkoj de la eminenta pianisto, komponisto kaj instruisto Hélène de Montgeroult reprezentas gravan kontribuon al la riĉa franca pianrepertuaro de la malfruaj klasikaj kaj fruaj romantikaj periodoj. Ŝi influis la evoluon de la esprimplena cantabile stilo de la 19-a jarcento, ne nur kiel interpretisto kaj komponisto, sed ankaŭ kiel la verkinto de la famkonata pianmetodo.
Lesparre (stacidomo)
Lesparre, plennome Lesparre-Médoc, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lesparre-Médoc, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ministerio pri transmaroj (Francio)
Multfoje ĝi estis ligita al aliaj ministerioj, plej ofte al tiu pri enlandaj aferoj. Por ekzemplo, de la ĝis la, ĝi nomiĝis ministerio pri enlandaj aferoj, transmaro kaj teritoriaj kolektivumoj.
Lesparre (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ravezies - Pointe-de-Grave (584000).
Ministerio pri transmaroj (Francio)
La 16-an de majo 2012, la ministerio pri transmaroj refariĝis memstara kun la nomumo de Victorin Lurel, en la du registaroj de Jean-Marc Ayrault.
La 2-an de aprilo 2014, George Pau-Langevin estis nomumita ministro pri transmaroj en la registaro de Manuel Valls.
La oficiala nomo de la ministerio estas ministère des Outre-mer.
Historio
Richelieu organizis la unuan formon de centra administracio por la tiamaj francaj kolonioj, kio naskis en 1710 la « oficejon pri kolonioj » ligita al la sibministerio pri ŝiparo.
La ministerio pri kolonioj plene kaj aŭtonome aperis ekde 1894.
Post la liberiĝo fine de la dua mondmilito, la provizora registaro de la Franca Respubliko deziris ŝanĝi la nomon por eviti la nocion de superado de la metropola Francio, kiun sugestas la termino « kolonio » : la dekreto de la ŝanĝis la nomon al ministerio pri transmara Francio. Marius Moutet estis la unua ministro kun tiu nova titolo.
En 1959, la ministerio nomiĝis ministerio pri Saharo kaj transmaraj teritorioj.
Organizado
De la, la ĝenerala direkcio pri transmaroj konsistas el tri subdirekcioj :
Place de la Logistique (Tramtransporto en Parizo)
Place de la Logistique (Placo de Loĝistiko) estas haltejo de Tramvojo T7 situanta en komunumo Rungis.
Wolker
Wolker estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
1085 Amarilido
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la floro Amarilido (el la familio de la Amarilidacoj).