cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varga
Varga estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd. La loknomo signifas hungare: ŝuisto (arkaike).
Piranŝahr
La loĝantoj de Piranŝahr je granda parto estas kurdoj kaj parolas kurdan lingvon.
Varga
Situo
Varga situas sur deklivoj, laŭ traira vojo. Sásd troviĝas 7, Pécs 32, Budapeŝto 188 kilometrojn.
33522 Chizumimaeta
33522 Chizumimaeta estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Chizumi Maeta, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto en teamo pri energio. Ŝi estis lernantino ĉe la Nacia Kolegio de Teknologio de Jonago (gubernio Tottori, Japanio).
Piranŝahr
Piranŝahr estas unu el la iranaj plej malnovaj urboj kaj ĝiaj fundamentoj datiĝas reen al la antaŭ-islama epoko de Irano kaj la apero de la reĝlando de Medio.
Varga
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1542 laŭ tiama ortografio "Warga". En Varga migra poŝto servas.
Nomportantoj
Varga estas tre ofta familia nomo en Hungario. En telefonlibro de Budapeŝto ili listiĝas en 8 paĝoj inkluzive la arkaikan formon Vargha.
Mira (Cuenca)
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Ĉefaj kultivoj estas vitaroj, migdalarboj, fruktarboj kaj olivarboj. Oni kultivas ankaŭ cerealojn kiel tritiko kaj hordeo, kaj estas abundaj hortoj ĉe la riveroj. Estas du kooperativoj kiuj helpas komercigi la produktojn ekzemple de olivoleo. Estas ankaŭ forsta sektoro, bredejoj de kunikloj, de kokoj, de porkoj, same kiel tre diversaj servoj kaj vendejoj ene de la urbeto.
Nikolaj Gogol
Li devenis el malriĉa ukraina nobela familio. Lia patro Vasil Hohol (1777-1825) verkis ukrainlingve teatrajn skeĉojn kaj poemojn. Gogol travivis sian infanaĝon en nobela bieno Vasilievka, gimanziojn li vizitadis en Poltavo kaj Niĵino. En 1828 li transloĝiĝis al Peterburgo. Post nesukcesaj literaturaj komencoj li vojaĝis tra Germanio, post la reveno li vane klopodis fariĝi aktoro, sed li sukcesis kiel ŝtata oficisto. Kiam li fariĝis fama verkisto, li instruis en knabina patriotisma instituto kaj kiel helpa profesoro de historio en Peterburga universistato. En 1831 li konatiĝis kun Puŝkin.
Mira (Cuenca)
Ekonomio
Estas vizitndaj preĝejo, ermitejo, religiigita kaverno kaj naturaj pejzaĝoj de ravinoj, diglago, arkeologiaj kuŝejoj
Nikolaj Gogol
Lia komedio La Revizoro estis inter la unuaj libroj tradukitaj de Zamenhof en Esperanton.
En 2009 okaze de la ducentjariĝo de lia nasko, okazis polemiko kaj en Rusio kaj en Ukrainio, ĉar ĉefe naciismaj sektoroj profitis, ke Gogol devenis el ukraina origino kaj verkis en la rusa por respektive defendi lian rusecon aŭ lian ukrainecon. Dmitrij Cibulevskij pri tio skribis en Monato: Sendube Gogol reprezentas kaj la rusan, kaj la ukrainan literaturojn. Lia genio sufiĉis por en ambaŭ okazoj fariĝi vere elstara kaj neimitebla.
Guayas
Guayas povas esti:
Vajmara Respubliko
Denova krizo ekde 1930
La Fera Fronto estis paramilitisma organizo en la Vajmara Respubliko, kiu konsistis el socialdemokratoj, laborsindikatanoj kaj liberaluloj. Ties ĉefa celo estis defendi liberalan demokration kontraŭ totalismaj ideologioj el la ekstremaj dekstro kaj maldekstro, kaj ĝi ĉefe oponis la Nazian Partion kaj ties Sturmabteilung, kaj la Komunistan Partion de Germanio kun ties Antifaschistische Aktion.
Hitler kaj la falo de la respubliko
Jam ekde 1930 ekzistis planoj, de Schleicher kaj ankaŭ Brüning, lasi la nacisocialistojn partopreni en la registaro. Ili volis uzi la anaron, kiun Hitler subite akiris, por siaj propraj celoj plidekstrigi la politikan sistemon. Sed Hitler volis partopreni registaron kun Zentrum, DNVP kaj aliaj burĝaj partioj nur se li mem fariĝos ĉefministro. Tion la aliaj politikistoj, kaj ankaŭ Hindenburg, ne akceptis. Tiuj planoj tamen estas klarigo por tio ke Brüning kaj liaj posteuloj ne konsekvence batalis kontraŭ la nacisocialistoj.
Papen elpensis kiel li tamen ankoraŭ povos krei koalicion kun la nacisocialistoj kaj tiumaniere reakiri altan politikan oficon. Li volis akcepti Hitler kiel ĉefministron, sub la kondiĉo ke li mem samtempe fariĝos vicĉefministro. Li kredis ke povos kontroli Hitler havante la konfidon de Hindenburg. En la kabineto de Hitler, kiu ekoficis la 30an de januaro 1933, sidis krom Hitler nur du nacisocialistoj. Kiel vera ĉefo de la kabineto multaj taksis la tre dekstran DNVP-partiprezidanton Alfred Hugenberg. Multaj kredis ke Hitler, kiel helpanto de la konservativuloj, eltenos nur kelkajn monatojn.
Jam en februaro Hitler lasis per dekretoj de Hindenburg abolicii gravajn civitanajn rajtojn (inter alie post la incendio de la parlamento). Lia plej granda paŝo al diktatoreco estis la rajtiga leĝo de 23a de marto: Per manipulado kaj minaco kun perforto li ricevis du-trionan parlamentan plimulton por tiu leĝo. Ĝi rajtigis al la tiam aktuala registaro mem decidi pri leĝoj. En tiu tempo kontraŭuloj de la nacisocialistoj estis jam persekutataj. En junio/julio ĉiuj partioj, krom la nacisocialista, estis malpermesitaj. Certa plenumo de la «preno de la potenco» estis dekreto de aŭgusto 1934: Post la morto de Hindenburg Hitler transprenis la povojn de la Regna Prezidanto, anstataŭ lasi elekti novan.
Postrigardo
La dek kvar jaroj de la Vajmara Respubliko staras inter la duondemokratia imperio antaŭ 1919 kaj la nacisocialista regado de 1933-1945. Oni do ofte konsideras ilin aŭ apendico de la unua aŭ simpla antaŭa historio de la lasta. La historiografio estas ŝarĝata de la demando kiel la diktatoreco de Hitler fariĝis ebla, kaj la politiko post 1945 provis malebligi novan diktaturon.
En la dua mondmilito kaj jam pli frue fariĝis kutimo en la okcidento vidi la germanan historion kiel rektan linion de Luther pere de Bismarck al Hitler. Tiuj «krudaj provoj» klarigi la germanan historion malsukcesis, klarigas historiistino Marie-Luise Recker. En la lasta tempo oni ofte taksas la Vajmaran Respublikon pli pozitiva ol en la 1950-aj aŭ 1970-aj jaroj. Bernd Braun rilate al ekspozicio pri la kancelieroj atentigis pri iliaj grandaj meritoj dum malfacilaj tempoj.
La Vajmara Respubliko devis batali kontraŭ multe da ankoraŭ ne solvitaj problemoj el la imperia epoko. Oni disputis pri la senreligiigo de la lernejoj, pri la estonta formo de Prusio kaj la ekonomia-politika situacio en la oriento de Germanio. Tamen la regnaj registaroj povis ankoraŭ multan realigi. La regna financa reformo faris la regnon finance sendependa de la regionaj ŝtatoj, la regna fervoja reformo unuecigis kaj ŝtatigis la fervojon, kaj en 1927 estis enkondukita asekuro pri senlaboreco. Preskaŭ ĉiuj diskriminaciaj reguloj de la Traktato de Versajlo estis forigitaj jam antaŭ 1933, fine de 1932 Francio kaj Britio deklaris eĉ ke Germanio estu principe samrajta en militaj aferoj.
En Federacia Respubliko Germanio (ekde 1949) la memoro pri la Vajmara Respubliko estis uzata por pravigi politikajn strukturojn. Ekzemple la rolo de la Federacia Prezidanto estis limigita ĉar laŭaserte la Regna Prezidanto havis tro multe da potenco. Referendumoj ne okazas ĉar dekstraj kaj maldekstraj ekstremistoj misuzis tiun instrumenton por ilia propagando. Je la alia flanko oni severe punas ofendon de la kapo de la ŝtato, rememorante kiel malfacilis al Ebert defendi sin kontraŭ dekstre ekstremista propagando. Rerigardante al la fino de la Vajmara Respubliko, la Federacia Respubliko konsideras sin wehrhafte Demokratie, demokratio kiu scias defendi sin.
Kulturo kaj arto
La riĉa kultura vivo el la imperio daŭriĝis en la respubliko. Novaj estis interalie ideologiaj influoj kaj ankaŭ teknikaj ebloj. Filmoj fariĝis pli longaj ekde ĉirkaŭ 1918 kaj ricevis ekde 1927 ankaŭ sonon. Unu el la plej konataj kaj ankoraŭ ŝatataj sonfilmoj el la Vajmara Respubliko estis la muzikaĵo Die Drei von der Tankstelle (La trio de la benzinejo, 1930), interalie kun Willy Fritsch kaj Heinz Rühmann kiuj estis grandaj steluloj en la Hitler-epoko kaj en la Federacia Respubliko. Aliaj aktoroj kiel Peter Lorre devis fuĝi post 1933.
Unu el la plej multekostaj filmoj en tiu epoko estis la scienc-fikcia Metropolis (1927) de Fritz Lang, la faranto de M - eine Stadt sucht ihren Mörder (M - urbo serĉas sian murdiston, 1930). Filmkonantoj rememoras eksperimentaĵojn kiel Das Cabinett des Dr. Caligari (La kabineto de d-ro Caligari, 1920) aŭ la klasikan hororfilmon Nosferatu (1922). Nova estis cetere la radio, en Germanio unuafoje dissendita el Königs Wusterhausen el Berlino la 22-an de decembro 1920.
Gerhart Hauptmann estis dum la Vajmara Respubliko la plej respektata aŭtoro, kvankam liaj plej gravaj verkoj estis jam historio. Konataj kaj ankoraŭ legataj aŭtoroj estas la fratoj Thomas Mann kaj Heinrich Mann, inter la aŭtoroj de infanlibroj menciindas Erich Kästner (Emil und die Detektive) kaj Waldemar Bonsels (Die Biene Maja). Multaj aŭtoroj estis allogataj de la komunista partio, kiel Bertolt Brecht, Lion Feuchtwanger kaj Kurt Tucholsky. Dekstra aŭtoro (kvankam ne nacisocialisto) estis ekzemple Ernst Jünger kun siaj rememoroj pri la milito.
Regantoj
La Regna Prezidanto estis la ĉefo de la ŝtato, la kanceliero ĉefo de la registaro. Regna Prezidanto Ebert estis ankoraŭ elektita pere de Nacia Asembleo en 1919 kaj en 1922 per la parlamento por mallongaj daŭroj. La unua vera laŭkonstitucia elektiĝo okazis en 1925, kun la venko de Hindenburg. Dum Ebert ankoraŭ estas multe aprezata (ne nur ĉe socialdemokratoj), Hindenburg estas konsiderata tiu kiu komence difamigis la respublikon kaj fine faris Hitler kanceliero kaj nenion faris kontraŭ ties diktatoreco.
El la dek du kancelieroj inter la Konsilio de Popolkomisiitoj de Ebert kaj la ekregado de Hitler, la plej konata nuntempe estas Gustav Stresemann (1923). Tamen plej longe regis lia posteulo Wilhelm Marx.
Politikaj partioj
En Germanio politikaj partioj ekzistas ekde la 1860-aj jaroj, kun certaj antaŭaj organizaĵoj. En la Vajmara Respubliko ili, pere de la parlamento, ne nur estis parto de la leĝdona potenco, sed decidis ankaŭ pri la kunmetado de registaroj.
La grandaj partioj Zentrum, socialdemokratoj (SPD) kaj du liberalaj partioj el la imperio pluekzistis, parte sub aliaj nomoj (la maldekstraj liberaluloj de FVP fariĝis DDP, la dekstraj liberaluloj de la Naciliberala Partio fariĝis DVP). La du konservativaj partioj kuniĝis en la Germannacia Popolpartio. Ĝi ne akceptis la rolon esti modera, granda dekstra partio sed batalis kontraŭ la respubliko, precipe sub ĝia prezidanto Alfred Hugenberg (ekde 1928). Moderaj konservativuloj forlasis la partion sed ne povis akiri menciindan sekvantaron.
SPD perdis multe da membroj kaj balotantoj al la radikala USPD el 1917, precipe dum la balotoj de 1920. USPD disfalis jam en 1922 en du grupojn, laŭ la demando ĉu la partio akceptu la perfortan evoluon en Sovetrusio. La moderuloj reiris al SPD, la radikaluloj al la komunista partio el 1919, kiu nur per tio fariĝis vere amasa partio.
Interesaĵoj
En la respubliko forte disvolviĝis kontraŭpolismo, ekde lernejaj lernolibroj ĝis kontraŭbatalantaj sin politikaj partioj, kies unusola komuna trajto iĝis malamo al politike reaperinta Pollando, post 123 jaroj de malekzisto. Edukiĝis generacio por kiu ties ekzisto estis malhonoro por la germano. Tio klarigas postajn senekzemplajn reprezaliojn de poloj dum la germana okupado de Pollando. Pli frue dum la unua mondmilito germanoj simpatie rilatis al poloj.
Sauda Arabio en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1972 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. En vintraj olimpikoj nur unufoje, en 2022, estis unusola Saudarabia partoprenanto. En 2010 Sauda Arabio estis unu el tri lastaj landoj, kun Brunejo kaj Kataro, kiuj ĝis tiam neniam sendis virinajn sportistojn. Post forta premo de la Internacia Olimpika Komitato en 2012 fine la kuristino Sarah Attar (arabe سارة عطار), filine de usona patrino kaj de sauda patro, en la 80-metra kuro, ankaŭ en 2016 en maratono, kaj la ĵudistino Viĝdan Ŝahrakani (arabe وجدان شهرخاني, latinliterigo laŭ DIN 31635 Wiǧdān ʿAlī Sirāǧ ad-Dīn Šahraḫānī aŭ angle Wojdan/Wijdan Shaherkani) rajtis partopreni la olimpikon de Londono.
Sarah Attar, kiu vivis sian tutan vivon en Usono, estis atendita de Saud-Arabio porti sportajn vestaĵojn kiuj observas la islaman leĝaron de la Ŝario. Fotoj de ŝi en ŝia tipa vestaĵo, portante senmanikan ĉemizon, pantaloneton, kaj kun ŝia hararo ne kovrita per kaptuko, estis forigitaj de la interreto, inkluzive de sporta retejo de ŝia universitato. Ŝi kaj ŝia patrino kunmetis kap-kaj-kolkovraĵon por ŝi por la konkuroj, kune kun longaj manikoj kaj longaj pantalonoj. Attar vivas kaj trejnas en Usono, kutime sen porti hijabon aŭ abajon kovrantan ŝin.
La Saud-arabia akademiulo Ali Al-Ahmed, kiu publikigis studojn pri virinaj sportoj en Saud-Arabio, notis: "La ĉeesto de inaj atletoj [en la Olimpikoj de 2012] plimalbonigis aferojn, ĉar ĝi permesis al Saud-Arabio eviti kritikon." Tamen, konservativaj saudi-arabiaj religiemaj klerikoj forte kontraŭbatalis kaj eligis verdiktojn kontraŭ saudi-arabiaj virinoj partoprenantaj sporton kun spektantoj, asertante ke tio povas konduki al korupta moralo, perdo de virgeco, kaj lesbeco.
Dum la Parado de Nacioj de la malferma ceremonio de 2012, Attar kaj Shaherkani, la nuraj du inoj en la saud-arabia delegacio, estis devigitaj marŝi malantaŭ siaj viraj samteamanoj, malsame al virinoj en delegacioj de aliaj islamaj landoj. Attar konkuris en la 800 metroj de la virinoj, sen esti renkontinta la kvalifikan tempon. Ŝi laste finis, pli ol duonan minuton pli malrapide ol sia plej proksima konkuranto, kiu transiris la cellinion 150 metrojn antaŭ ŝi. Malgraŭ tio, centoj da spektantoj staris kaj aplaŭdis ŝin dum ŝi transiris la cellinion. Ŝia partopreno en la Olimpikoj estis menciita fare de nur unu saud-arabia ĵurnalo, kaj internacie oni kritikis tion. En 2016 kun Sarah Attar invitiĝis al la saudarabia teamo la skermistino Lubna Al-Omair kaj la ĵudistino Joud Fahmy, kaj en 2020 invitiĝis la kuristino Yasmeen Al-Dabbagh kaj la ĵudistino Tahani Alqahtani.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte kvar medalojn: Temas pri  du arĝentaj kaj  du bronzaj medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 120-an rangon.
Kunordigas la teamon la Sauda Arabia Olimpika Komitato.
Lotaro
Lotaro estis nomo de pluraj mezepokaj gravuloj, inter kiuj:
Burguillos del Cerro
Burguillos del Cerro [burgIjos del zErro] en Esperanto "etaj burĝoj de la monteto" estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas burguillanos. La censita populacio en 2008 estis de 3.278 loĝantoj.
Hermann Emil Fischer
Hermann Emil FISCHER estis eminenta germana organika kemiisto, kiu faris brilajn kontribuaĵojn al la kemio pri naturproduktoj. Li estis ekzempla kemiisto kaj bonega modelo al ĉiuj generacioj de kemiistoj. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj malkovrintoj de la biokemio. Liaj plej gravaj esploroj rilatas al molekulaj strukturoj de sennombraj biokemiaj molekuloj, speciale la sukeroj.
Burguillos del Cerro
Situo kaj gravo
Burguillos del Cerro estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 419 m; je 94 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 187,5 km².
Hermann Emil Fischer
Li estis la unua kiu unue klarigis la strukturojn de pluraj sukeroj kaj enzimoj samkiel plurajn aliajn naturproduktojn, inklude de la glukozo, kafeino kaj ureata acido, kaj kiu elmontris la mekanismojn pri ilia formado. Li sintezis sennombrajn aminoacidojn kaj kreis el ili la malgrandajn ĉenojn kiel antaŭaĵojn al proteina formado. Li difinis la mekanismojn pri aperturo kaj fermado por klarigi kiel la enzimoj povas katalizi certajn reagojn, sed ne aliajn.
Burguillos del Cerro
Historio
La vilaĝo estis grava setlejo de la templanoj dum la 13a jarcento kiam ili havis sian propran kastelon.
Hermann Emil Fischer
En 1902 li ricevis la Nobel-Premion pri kemio kiel agnosko pro liaj konkeroj pri la sukeraj kaj purinaj sintezoj. Li estis la unua organika kemiisto kiu ricevis tian honoron. Li difinis la kemiajn bazojn por la biokemio per siaj esploroj pri la sukeroj, enzimoj, purinoj kaj proteinoj, tiele starigante intiman rilaton inter la kemio kaj la biologio. Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1890.
Vivo
Emil Fischer estis filo de Laurenz Fischer kaj Julie Poensen. Li estis la sola virfilo el kvin infanoj de la juna paro. Fischer vizitadis la Gimnazion en Bonno. Li estis elstara lernanto kaj gradiĝis kiel la unua de sia klaso. Kvankam lia patro deziris ke li akompanu lin en la negoco-lando, Emil montris interesojn pri sciencaj temoj.
Per sia obstino, Emil konvinkis lian patron pri sia inklino por la sciencoj, kaj fine, lia patro konsentis je lia serĉado pri universitata edukado. Ĉi-tio estis turnopunkto en la vivo de Emil kaj starigis la fundamenton por liaj estontaj sciencaj atingoj. Emil deziris iĝi matematikisto aŭ fizikisto, sed lia patro konsideris ĉi-profesiojn sen ekonomia potencialo kaj anstataŭe persvadis sian filon studi kemion.
En 1871, Fischer komencis siajn studojn pri kemio en la Universitato de Bonno, kie li iĝis lernanto de August Kekulé (1829-1896) kaj Rudolf Clausius (1822-1888). En 1872, li translokiĝis al Strasburgo (kune kun sia kuzo Otto Fischer (1852-1932), kie li studis kemion gvidate de Adolf von Baeyer (1835-1917), kiu antaŭnelonge estis nomumita direktoro de la kemia instituto.
En 1874, li ricevis sian doktorecon en la Universitato de Strasburgo pro siaj esploroj pri la karbogudraj tinkturoj, kies laboroj li plenumis dum laborado kun Adolf von Baeyer. Cetere, iom poste Adolf von Baeyer elektis Fischer-on por iĝi privata asistanto en siaj laboratorioj por eksperimentoj.
Salt Lake Assembly Hall
La Salt Lake Assembly Hall estas unu el la konstruaĵoj poseditaj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj sur la sudokcidento angulo de Placo de la Templo en Sallagurbo, Utaho.
Hermann Emil Fischer
Vivo
En 1875, li akompanis Adolf von Baeyer al Munkeno, kie li kvalitiĝis kiel Privata Docento en 1878, kaj aliĝis al la universitato kiel Asista Profesoro, en 1879. En 1882, li estis promociita kiel profesoro pri kemio en Erlangen, kaj en 1885, li iĝis profesoro pri kemio en Wurzburg. En 1892, li sukcedis al August von Hofmann kiel direktoro de la Kemia Instituto de Berlino, kie li restis ĝis la fino de sia kariero.
26502 Traviscole
26502 Traviscole estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eppelborn
Eppelborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neunkirchen de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paraguaçu Paulista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la samonoma mikroregiono Assis. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Iașu
Iaşu (hungare: Jásfalva ) estas vilaĝo en Rumanio sude de Odorheiu Secuiesc. En 1910 ĝi havis 108 kaj en 1992 53 loĝantojn (85 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye). Administre ĝi apartenas al Ulieş.
Sotorribas
Sotorribas estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas formata de la domaroj Collados, Pajares, Ribagorda, Ribatajada, Ribatajadilla, Sotos, Torrecilla kaj Villaseca. La urbodomo troviĝas en Sotos, nome la plej loĝata domaro. En 2006, Ribatajada konstituiĝis kiel submunicipo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 791 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,3 loĝ/km².
Situo
Sotorribas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 991 m super marnivelo; je 17 al 36 km depende de la domaro el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 149,33 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°11′40″N 2°09′46″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 791, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Sotorribas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Sotorribas kie oni falis al la nunaj 791.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Katka Pretschnerová
Katka Pretschnerová [preĉnerova], (naskiĝis la  - mortis 2002) – instruistino, verkistino. Esperanton ŝi lernis kun sia edzo laŭ la radiokurso de Radio Bratislava; membrino de BEKO, gvidis E-kursojn; estis literature aktiva, plurfoje atingis bonajn rezultojn en belartaj konkursojn de SEA, ekzemple dum la 7-a kongreso de AE SSR (1977) en kategorio originala prozo (la 2-an premion je verkoj Sinjoro Vagul kaj Okazintaĵoj de Sidonka); korespondis kaj en Slovakio propagandis latvan poetinon Elvira Lippe (1905 – 1989); profesie estis instruistino, kiu instruis ankaŭ Esperanton en pensiulaj kluboj.
Kantono Montgomery (Norda Karolino)
La kantono Montgomery - angle Montgomery county - estas kantono de Usono en la subŝtato Norda Karolino. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
La Poterie (stacidomo)
La Poterie (Ar Boderezh) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rennes, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Châteaubriant - Rennes (466000).
Centro de Konferencoj
La Centro de Konferencoj estas la ĉefa loko de mondaj kaj ĝeneralaj konferencoj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, situanta en la urbo de Sallagurbo, ĉefurbo de Utaho, Usono. La konstruaĵo kompletiĝis komence de 2000, en tempo por la unua ĝenerala konferenco de la Eklezio de la 21a jarcento, en aprilo de tiu jaro. La Centro de Konferencoj havas kapablon por 21,000 personoj.
Palmares Paulista
Palmares Paulista estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 10.938 enloĝantojn en 2010.
Anjo Amika
Anjo Amika estas la artistnomo de Anna Bartek, kantistino el Hungario. Ŝia repertuaro ampleksas modernajn, klasikajn kaj ekleziajn kantojn. Ŝiaj diskoj estas eldonitaj de Kooperativo de Literatura Foiro, el Svislando.
Bela Revo
Eldonita en 2002:
Tscheppach
Tscheppach estas iama komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Buchegg en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 198 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La iama komunumo Tscheppach situas en la Svisa Mezlando sur la norda flanko de la montoĉeno Bucheggberg, proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Tscheppach kaj la setlejoj Wallsiberg kaj Bitzihof. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,86 km², de kiuj 34% estas kovritaj de arbaro, 59% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Tscheppach limis en nordo al Leuzigen (BE), en nordoriento al Lüterkofen-Ichertswil, en sudokcidento al Brügglen, en sudo al Mühledorf, en sudokcidento al Hessigkofen, kaj en nordokcidento al Bibern.
Trafiko
Tscheppach situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Lohn-Ammannsegg al Schnottwil. Per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Tscheppach datiĝas el la jaro 1334 kiel Scheppach. Dum mezepoko Tscheppach apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la kampargrafejo Etburgonjo kaj fariĝis en la jaro 1391 havaĵo de la urbo Soloturno. Ĝis 1798 la malalta jurisdikcio apartenis al la soloturna tribunalo de Aetingen, dum la supera jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Tscheppach apatenis al la helveta distrikto Biberis. Ek de 1803 Tscheppach estas politika komunumo de la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno.
Opština Demir Kapija
Opština Demir Kapija estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En 2002 vivis 4.545 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la urbo Demir Kapija.
Loko, priskribo
Opština kun areo de 311,06 km² situas en la centra parto de la ŝtato en Vardar regiono.
La rivero Vardar fluas ĉirkaŭ la centro de la teritorio en direkto de nordokcidento al sudoriento. La rivero Bošava fluas al ĝi de dekstre sub la urbo Demir Kapija. La alteco estas ĉirkaŭ 100 - 1150 m.
Opština konsistas el la urbo Demir Kapija kaj aliaj 14 vilaĝoj:
Barovo, Besvica, Bistrenci, Dračevica, Dren, Iberlija, Klisura, Košarka, Koprišnica, Korešnica, Prždevo, Strmaševo, Čelevec, Čiflik.
Opština Negotino en la nordokcidento, Opština Konče kaj Opština Valandovo en la oriento,Opština Gevgelija en la sudo kaj Opština Kavadarci en la sudokcidento.
Referencoj
Statistikoj:
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Heilles - Mouchy (stacidomo)
Heilles - Mouchy estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Heilles, apud Mouchy-le-Châtel, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Beauvais (316000).
Solidago
La solidago estas flave floranta plantogenro el la familio asteracoj.
Sistematiko
Al la genro solidago apartenas, laŭ hodiaŭa kono, proksimume 100 specioj :
AVUS
AVUS estis historia kurejo por konkursoj de Formulo 1 en Germanio. Nun ĝi estas parto de la urba germana aŭtovojo A115 en Berlino, kvankam tribunoj kaj arbitraciaj turoj daŭre videblas flanke de la aŭtovojo. Rekte najbaras la Internacia Kongresa Centro Berlino kaj la internacia foirejo kaj ekspoziciejo de Berlino kun karakteriza televida turo laŭ konstrustilo iom simila al la pariza Eiffel-turo, sed malgraŭ tiu koncentriĝo de eventejoj - ankaŭ la olimpika parko de la Somera Olimpiko 1936 kaj granda amfiteatra rokkoncertejo ne malproksimas, la teritorio situas rande de la dense konstruita urbokerno: okcidente kaj sude etendiĝas vastaj arbaroj, antaŭ ol en ioma distanco sekvas pliaj urbokvartaloj.
Longeco: 8 300 km
Kurbiĝoj: 4
Zondenta baleno
La Zondenta baleno aŭ Zondenta mezoplodo (Mesoplodon layardii), konata ankaŭ kiel Bekobaleno de Layard aŭ Longdenta bekobaleno, estas granda mezoplodo kun kelkaj el la plej strangaj dentoj inter mamuloj. Komuna kaj sciencz nomo aludas honore al Edgar Leopold Layard, kuratoro de la Sudafrika Muzeo, kiu preparis desegnojn de kranio kaj sendis ilin al la Brita taksonomiisto John Edward Gray, kiu priskribis la specion en 1865.
Priskribo
La ordinara korpoformo de la Zondenta baleno estas la tipa de mezoplodon, escepte pro la granda grando. Masklaj specimenoj havas grandajn kaj pekuliarajn dentojn eĉ kompare al la cetero de la geneo; tiuj dentoj elstaras el la malsupra makzelo kaj kreskas supren kaj reen je 45-grada angulo por ĉirkaŭi la supran makzelon kaj tre proksime al ĝi. Tiuj dentoj povas foje kreski ĝis superi 30 cm de longo. La dentoj havas dorse projekciajn dentetojn, kaj estas ŝajne uzataj por luktado. Foje oni trovas ciripedojn en la dentoj. La melono estas iome bulba, kaj miksiĝas en la beko tuj antaŭ la zondentoj. Ankaŭ la beko mem estas tre longa, kun relative rekta buŝlinio. Ankaŭ la koloro de tiu specio estas tre malofta inter mezoplodoj, ĉar ĝi estas tre nigra; plej el la korpo estas nigra escepte ĉe blankaj areoj en la antaŭo de la beko, la gorĝo, malantaŭ la kapo en formo iel simila al kabo, kaj ĉe la generaj organoj. Junuloj ne havas tiun koloron kaj estas tipe kontraŭlumaj, malhelaj supe kaj helaj sube. Foje oni povas trovi cikatrojn kaj mordovundojn fare de ŝarkoj. Maslkoj povas atingi ĉirkaŭ 5.9 metrojn, dum inoj atingas 6.2 metrojn kaj plej verŝajne pezas ĉirkaŭ 1,000–1,300 kilogramojn, kio indikas, ke ili estas probable la plej granda specio en la genro. Ĵusnaskitaj idoj povas esti de ĝis 2.8 metrojn longe.
Populacio kaj distribuo
La Zondenta baleno estas distribuata en malvarmaj akvoj de la Suda Hemisfero inter 30°S kaj la Antarkta Konverĝareo. Ĝi povas esti sude de la 38°S la tutan jaron kaj moviĝas norde de 38°S laŭsezone. Je 1991, estis ĉirkaŭ 140 registroj (preskaŭ ĉiuj de surstrandiĝoj) de tiu specio el Novzelando (50, inklude unu vidaĵo), Aŭstralio (ĉirkaŭ 40), suda Afriko (ĉirkaŭ 40), suda Argentino kaj Fuegio (10), suda Ĉilio (4), Falklandoj (3), kaj Urugvajo (1). Surstrandiĝoj estis registritaj ankaŭ el la Insulo Herdo, la Kergelenoj, kaj Brazilo. Pli ĵuse estis vidita individuo sursurface inter la Sudaj Orkadoj kaj Sud-Georgio.
Cabeza la Vaca
Cabeza la Vaca [kaBEza laBAka] en Esperanto "bovinkapo" estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas Cabezalavaqueños. La censita populacio en 2008 estis de 1.499 loĝantoj.
Infera Vortaro
Infera Vortaro (Dictionnaire Infernal) estas verko pri demonologio organizita laŭ inferaj hierarkioj. Ĝi estis kompilita de Jacques Auguste Simon Collin de Plancy kaj unuafoje publikigita en 1818 en Parizo.
Cabeza la Vaca
Situo
Cabeza la Vaca estas situa en la sudokcidentaj partoj de Ekstremaduro kaj de la provinco de Badajoz, je altitudo de 759 m; je 122 km de Badajoz, provinca ĉefurbo sed nur je 110 km de Sevilo, la regiona ĉefurbo de Andaluzio. La surfaco de ties teritorio estas de 64 km².
Infera Vortaro
Ekde 15-a jarcento la atento de la demonologoj, koncentriĝinta dekomence nur sur la studo de la povoj de la diablo, transiĝis sur la specifajn aktivecojn de la demonoj. La fontoj sur kiuj fondiĝis tiuj piaj esploristoj estis esence konstituitaj de la popolaj krederoj kaj interpretoj de teologoj kaj anakoretoj kaj precipe de poetaj fantazioj.
Cabeza la Vaca
Situo
La vilaĝo situas en la montaro de Tentudía ĉirkaŭita de anzinoj, olivarboj kaj kaŝtanarboj.
Legendoj pri SEJM
"Legendoj pri SEJM" estas libro, kiu priskribas ofte absurdajn, sed verajn okazaĵojn el la historio de junulara E-movado en Sovetio. La aŭtoro estas unu el fondintoj de SEJM kaj rakontas nur pri eventoj, kiuj partoprenis mem. La unua eldono de Legendoj pri SEJM puŝis multajn pluesplorojn pri evoluo de Esperanto-movado en Sovetunio.
Cabeza la Vaca
Situo
La vivo kaj arkitekturo estas miksita de tradicioj el Ekstremaduro kaj el Andaluzio, la tute najbara regiono.
Eksteraj ligiloj
Cabeza la Vaca
29432 Williamscott
29432 Williamscott estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Infera Vortaro
Ĝuste el tiu verko de Weyer enspiros sugestojn Collin de Plancy por sia Dictionnaire Infernal.
29432 Williamscott
Nomo
Ĝia nomo honoras William Scott, mentoron de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Phillips Academy de Andover (Masaĉuseco, Usono).
Infera Vortaro
La verko Infera Vortaro prezentas strangan repertuaron, riĉan je epizodoj duonhistoriajn duonlegendajn. Ofte temas pri priskriboj kiuj randiras komikaĵojn, kiuj tamen ofertas grandan antropologian valoron ĉar montras kiamaniere la homa civilizo konceptis nevideblajn kreaĵojn kaj regnojn ĉerpante, laŭlonge de jarcentoj, el mitologio, Sabatorgio kaj magiaj ritoj, bizaraj kredoj kaj apotropaismaj imagoj aŭ el la simpla imagopovo.
Historio de la verko
En la sinsekvo de la eldonoj – ekde la unua (Parizo, 1818) al la sesa de Plon, 1863) – la libro suferis nombrajn modifojn kaj rilate la religian kaj filozofian sentojn de la aŭtoro, dekomence subtenanto de klerismaj tezoj, poste fervora katoliko. Eble la eldono plej fama estas tiu de 1863, en kiu estis inkluzivitaj ilustraĵoj eltiritaj el pridemonaj portretoj de Louis Breton kaj el la “Les diables de litographie”, kolekto de tabuloj de ŝerca demonologio de Eugène-Modeste-Edmond Poidevin.
Kune kun la priskriboj pri la diabloj, la aŭtoro aldonas siajn konsiderojn pri la kredveroj rilate la turmentojn de la Infero. “Nei ke postmorte okazos turmentoj aŭ rekompencoj egalas nei la ekziston de Dio: de kiam Dio ekzistas ĉiam estis tiel. Sed nur Dio konas la punojn truditajn al la kulpuloj, aŭ la lokon kiu ilin entenas. Ĉiuj katalogadoj aranĝitaj ĝis nun estas fruktoj de pli malpli granda senorda imagopovo. La teologoj devas permesi ke poetoj “pentru” la inferon kaj ne mem teruri la homojn per hororaj priskriboj kaj per harhirtigaj libroj. ”
Aliaj projektoj
KOMUNA entenas bildojn pri diversaj demonoj:
1241 Dysona
1241 Dysona estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Harry Edwin Wood, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Ĝia estis nomita en memoro de la brita astronomo Frank Watson Dyson. (1868–1939)
154493 Portisch
154493 Portisch estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hungara ŝaka grandmajstro Lajos Portisch, kiu ludis en dudek ŝakolimpikoj kaj gajnis unu oran, tri arĝentajn kaj du kun la Hungara nacia teamo. Li estis naŭ-foje nacia ĉampiono kaj Sportisto de la nacio en 2004
Ehrenburg (Brodenbach)
La Ehrenburg estas la ruino de spronburgo sur alteco de 230 m s.m.proksime de Brodenbach en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estis konstruita sur roksprono en la valo de la Ehrbach (Hunsrück), flankvalo de la Mozelo. Iam ĝi estis la centro de malgranda regna senjorlando kun posedaĵoj inter la malsupra Mozela valo kaj la meza Rejno. Hodiaŭ ĝi estas kulturmonumento.
Klokočov (distrikto Michalovce)
Klokočov, hungare Hajagos estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Klokocsó.
Situo
Klokočov situas laŭ norda bordo de akvorezervujo Zemplínska šírava, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 12 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1358. En 1910 loĝis en Hajagos 648 da homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Hajagos apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Klokočov 392 da homoj, (388 slovakoj, 2 ĉeĥoj, 1 ruteno).
Moŝavao
La moŝavao (hebree Moŝava, plurale Moŝavot) estas unu el la tri ĉefaj tipoj de agrikulturaj kooperativoj kaj organizaj formoj de setlado en Israelo - la plej malnova el la tri sistemoj. Ekzistas malpli ol 100 moŝavaoj kaj multaj el ili intertempe iĝis urboj. La pli konataj kaj pli oftaj aliaj du tipoj de agrikulturaj kooperativoj kaj organizaj formoj de setlado en Israelo estas moŝavoj (atentu: ne miksu la du similajn vortojn) kaj kibucoj.
La moŝavo do estas la plej aĝa juda formo de agrikultura kuna produktado en la hodiaŭa Israelo. La moŝavaj vilaĝoj kreiĝis dum la unua fazo de la cionisma enmigro de judoj en Palestinon, antaŭ la Unua Mondmilito, kaj sekvis la modelon de tipaj vilaĝoj en Mezeŭropo. La farmistoj en moŝavaoj laboras - kontraste al tiuj en moŝavoj kaj kibucoj - individue kaj persone posedas siajn bienojn.
El multaj eksaj moŝavaoj dum la paso de la jardekoj ekestis israelaj urboj. Eksaj Moŝavot ekzemple estas:
Carly Fiorina
Carly FIORINA (nun oficiale Cara Carleton Fiorina, antaŭnupte Cara Carleton Sneed; naskita la ) estas usona politikisto kaj teknologia komercisto. Ŝi laboris dum multaj jaroj ĉe la telekomunika firmaego AT&T kaj finiĝis tie kiel vicprezidanto kaj alta funkciulo en la apartigita eksfilio Lucent. Poste, de 1999 ĝis 2005, ŝi estris la komputilan firmaon Hewlett-Packard (HP), fariĝante unu el la malmultaj supranivelaj virinoj en usona komerco kaj en la teknologia industriaro. Oni diris ke ŝi "rompis la vitra plafonon" kaj poste, kiam la direktoraro de HP maldungis ŝin, ke ŝi ricevis elstaran "oran paraŝuton". Post la eksiĝo el HP, ŝi aktiviĝis en politiko (kiel komentisto kaj, poste, senata kaj prezidenta kandidato) kaj en filantropio (lanĉante la organizaĵon "One Woman Initiative" en 2008, kiu donacis centmilojn da dolaroj al malriĉulinoj ĉefe en islamaj landoj, kunlabore kun kaj usonaj registaraj instancoj kiel USAID kaj la kristana donacfonduso Opportunity International) kaj estrante la filantropian organizaĵon Good360. Je la ŝi anoncis sian kandidatiĝon por la respublikana nomumo por la prezidenta baloto en 2016. Post malsukcesoj en Iovao kaj Novhampŝiro, ŝi malaktivigis sian kampanjon la.
Perth
Perth estas nomo de pluraj urboj, inter kiuj:
Iosășel
Iosăşel [josəŝel] (hungare: Jószáshely) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad. En 1910 ĝi havis 633 loĝantojn (rumanoj, hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1574. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye). Administre ĝi apartenas al Gurahonţ.
Craig Huxley
Craig HUXLEY (naskita Craig Hundley; la 22-an de novembro 1954) estas premiita usona televida kaj dokumentfilma produktoro, kaj muzikisto. Li komencis sian karieron kiel infana aktoro en la 1960-aj jaroj.
Kiel infano li aperis en televidserioj kiel Star Trek, Bewitched kaj The Beverly Hillbillies.
Kiam li estis 14-jaraĝa li kreis la ĵazbandon The Craig Hundley Trio kaj komencis sian muzikan karieron. Li muzikigis filmojn kiel The Color Purple, ET kaj Dead Poets Society. Poste li laboris kun Stevie Wonder kaj Earth, Wind & Fire. En 1984 li fondis la kompanion The Enterprise Interactive ĉe kiu li daŭre produktis kaj kreis ene de sia propra studio, dum dek jaroj komponante muzikon por 17 epizodoj de Knots Landing, kun Jerry Immel.
Cedrato
Cedrato (Citrus medica) estas specio de citruso. Estas la frukto de cedratarbo, arbo el plantfamilio rutacoj.
Cedrato estas frukto ovala kaj veruka, de formo kiel citrono, sed pli multe pli granda kaj pesanta de 0,5 kg ĝis 2 kg. Sed la plej grandaj cedratoj trafas 25 cm kaj 4 kg. Ĝia verda aŭ flava pulpo gustas acide kaj malplenas sukon, sed ĝi odoras ĉarmege.
Tro amara, la cedrato malofte estas uzata freŝa : nur kiel aldonmanĝaĵo al viandoj aŭ salatojn. Ĉefe ĝi estas vendata konfitata kaj uzata en kukaĵo, en frandaĵo aŭ por dekoracio. Ekzemple, la ŝelojn uzas la kukindustrio. Kun ĝi oni ankaŭ produktas marmeladojn kaj likvorojn. Unu el tiuj alkoholaĵoj koloras verda kaj enhavas proksimume 30 % da alkoholo.
Arbo
La cedratujo estas specio de citruso, arbeto aŭ trunkarbusto kun grandaj, 7–8 cm diametraj, plejofte longformaj fruktoj (cedratoj), kies dika, maleben-supraĵa ŝelo estas uzata kandie aŭ konfitite por sukeraĵoj kaj kukoj; origina el Hindio, kultivata en la varmaj partoj de la mediteraneaj regionoj. La cedratarbo estas specio proksima je citronarbo. Devena el Sudorienta Azio, pli precize el Barato, la cedrato estis la unua citruso ke dissendis al tutaj regionoj de Azia, kaj poste de Eŭropo ekde la 3-a jarcento a.K..
La vario etrogo de cedrato estas unu el kvar elementoj de lulav, la foliara bukedo uzata dum la juda festo Sukoto (kun daktilpalmojn, mirto kaj saliko). Ĝi eblas ankaŭ esti la frukto malpermesata de Ĝardeno Edeno : ĝin nomis "Pomo de Medujo" Aleksandro la Granda, tiu kiu enigis ĝin en Mezoriento.
Cedrato estas kultivata intensive en Korsiko kaj en Maroko. Cedratoj kreskas ankaŭ en Italio, ekz-e en ĉirkaŭaĵo de somerrestadejo Santa Maria del Cedro. Ĝi kreskas en terasaj fruktarbejoj, ĝin protektas kontraŭ ventaj heĝoj por eviti ke fruktojn malbonigas branĉdornoj. Fruktoj estas rikoltataj inter septembro kaj novembro.
Budha mano
Estas specio nomata "budha mano" aŭ "cedratujo". Tio ne estas por manĝi, sed por rigardi.
16259 Housinger
16259 Housinger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sharon Housinger, mentorino en 2002 de unu finalisto de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Laboratory School de la Universitato de Ĉikago (Ĉikago, Ilinojso, Usono).
Mouchy-le-Châtel
Mouchy-le-Châtel estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mouchyssois.
(18719) 1998 HH138
(18719) 1998 HH138 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gehrden (Saksio-Anhalto)
Gehrden ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Zerbst (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 216 loĝantojn.
Heilles
Heilles estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Heillois.
26503 Avicramer
26503 Avicramer estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Avilash Kalpathy Cramer, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri media mastrumado. Li estis lernanto ĉe la  West Linn High School en West Linn (Oregono, Usono).
Karel Ledeganck
Karel LEDEGANCK (naskita la en Eeklo; mortinta la  en Gento) estis flandra poeto.
Calera de León
Calera de León [kaLEra de LeON] en Esperanto "Kalkoŝtonminejo de Leono" estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas calereños. La censita populacio en 2008 estis de 1.070 loĝantoj.
Situo
Calera de León estas situa en la sudokcidentaj partoj de Ekstremaduro kaj de la provinco de Badajoz, je altitudo de 710 m; je 126 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 69,2 km² el montara teritorio.
Enhavo
La ĉirkaŭaĵo estas la montaro de Tentudía kie troviĝas restaŭrita fama monaĥejo de templanoj de la 13a jarcento proksime de la vilaĝo sed sur pinto de monto Tentudía (la plej alta de la provinco de Badajoz kun 1,104 m) el kie rigardeblas enorman pejzaĝon. Krome en la vilaĝo mem estas ruinoj de renesanca palaco.
Krásnovce
Bazaj informoj
Krásnovce, hungare Karaszna estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Krásznóc.
Situo
Krásnovce situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Michalovce-Sečovce preteriras, laŭ fervojo Trebišov-Michalovce. La lasta troviĝas 4 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1403 en formo "Crasna". En 1566 armeo de la Habsburgoj parte bruldetruis la vilaĝon. En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo ĥolero. Fine de la 19-a jarcento multe migris al Ameriko. En 1910 loĝis en Karaszna 513 da homoj, (459 slovakoj, 44 germanoj, 9 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Karaszna apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Krásnovce 583 da homoj, (574 slovakoj, po 2 hungaroj, ĉeĥoj, rutenoj kaj ukrainoj).
Krestobeka anio
La Krestobeka anio (Crotophaga ani) estas granda birdo de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la kukolojn, la vojkurulojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi estas unu el la tri anioj, membroj de la genro Crotophaga. Ĝi estas reproduktanta specio el suda Florido, la Karibio, Kostariko, Trinidado kaj Tobago, suden tra tropika Sudameriko kaj okcidenta Ekvadoro kaj Brazilo al norda Argentino krom la Bahamoj.
La nesto, konstruita komunume de kelkaj paroj, estas profunda kupolo kovrita de folioj kaj lokita kutime 2–6 m alte en arbo. Nombro de inoj demetas siajn kalkajn bluajn ovojn en la nesto kaj poste ili kunzorgas la kovadon kaj la manĝigadon. Ĉiu ino kapablas demeti ĝis 7 ovojn kaj oni trovis nestojn enhavantajn ĝis 29 ovojn, sed estas rare ke eloviĝus pli ol 10. Kovado daŭras 13-15 tagojn, kun aliaj 10 tagoj por elnestiĝo. Povas okazi ĝis tri ovodemetadoj en unu sezono, kun la junuloj de la fruaj ovodemetadoj helpantaj manĝigi la pli ĵusajn idojn.
La Krestobeka anio estas ĉirkaŭ 33 cm longa kaj peza 95 g. Plenkreskulo estas ĉefe nigra, kun longa vosto, tre kresta nigra beko kaj bruna irizo. Ambaŭ seksoj estas similaj. Ties flugo estas malforta kaj malcerta, sed ili bone kuras, kaj kutime manĝas surgrunde.
La Krestobeka anio estas tre gregema specio, ĉiam trovata en bruemaj grupoj. La alvokoj inkludas veajn uu-liik. Ĝi manĝas termitojn, grandajn insektojn kaj eĉ lacertojn kaj ranojn. Ili povas ŝajne eventuale forpreni iksodojn aŭ aliajn parazitojn el paŝtiĝantaj animaloj. Ili plej ofte manĝas laŭ grupo de individuoj disigitaj ĉiun 2an aŭ 3an metron por kapti pli facile saltontajn insektojn.
Tiu ĉi anio troviĝas en malferma kaj duonmalferma arbaro kaj terkultivejoj. Tiu komuna kaj facile videbla specio ege profitis malarbarigon. Ili emas grupe sunbani aŭ polvobani. Ili kutime estas en malferma paŝtejo aŭ eĉ ĝardenoj. Lastatempe ekkutimis esti eĉ ĉe aŭtoŝoseoj. Ties forta odoro povas allogi vespertojn kaj karnovorajn bestojn.
La Krestobeka anio estas nomita "El pijul" [elpiHUL] en la venezuela legendaro. Ĝi estas menciita en la populara venezuela kanto "Son Jarocho" [haROĉo]. En Brazilo oni diras, ke ties viando povas kuraci el seksaj malsanoj. En Surinamo oni diras, ke kiu manĝas ties viandon senscie povas kuraciĝi el astmo.
Ernő Foerk
FOERK Ernő estis hungara arkitekto naskita en Temeŝvaro la 3-an de februaro 1868 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de januaro 1934.
Zsolt Baronits
Zsolt Baronits [ĵolt baroniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baronits Zsolt estis hungara ŝlagromuzikisto (saksofonisto, orkestrestro, tekstopoeto). Lia edzino estis Anikó Ungár (iluziisto).
Zsolt Baronits naskiĝis la en Tata (Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.