cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siouxsie Sioux
Junaĝo
Adoleske, ŝi estis memdeklare solulinon. Dek-ok-jaraĝe, ŝi transloĝiĝas al Centra Londono kaj komencas admiri la muzikon de David Bowie, Lou Reed, Marc Bolan aŭ Iggy Pop kaj frekventi la lokajn samseksemajn noktoklubojn. Dum tiu eliradoj, ŝi amikiĝas kun Steven Bailey, samaĝa junulo kiu fidelas la samajn klubojn. Ŝi fariĝas rimarkita en la londona punka medio por sia ekstravaganta eksteraĵo, kiu inspiriĝis interalie de fetiĉismo, katenado, glamo kaj koruptita ĉarmo.
Devenante de la sama municipo Bromley, la Sex Pistols ekfuroris en la brita ĉefurbo dum la meza 1970-oj. Ĵurnalisto Caroline Coon kreis la esprimon «Bromley Contingent» por arigi la furiozajn ŝatantojn de la Sex Pistols dum tiuj jaroj, ĉar plejparto el ili devenis de Bromley. Konsciiĝante ke io grava estas okazanta, Susan kaj Steven tiam dorlotas ideon formi ilian propran muzikan grupon.
La, ili finfine havas oportunon muziki koncerte okaze de la festivalo 100 Punk en Londono. Susan kaj Steven elektas la nomon Suzie and The Banshees (Suzanna kaj la banŝioj) kaj la du kunuloj prezentiĝas scene kun Marco Pirroni gitare kaj Sid Vicious drume. Tiu grupo tamen disiĝas tuj post la fino de koncerto. Sammonate, la Bromley Contingent sekvas na Sex Pistols en Francio por ilia turneo. Okaze de iu koncerto, Susan estas pugnofrapita de iu en la publiko pro ŝia ĝenerala aspekto: ŝi surhavis senĉapan mamzonon, vinilajn nigrajn ŝtrumpojn kaj nigran brakbendon signita de nazia svastiko. Tamen, tiu eksteraĵo nur celis ŝoki burĝojn kaj neniel simbolis politikan emon. Cetere, ŝi poste verkis Mittageisen omaĝe al la kontraŭnazisma artisto Helmut Herzfeld kaj la disketon Israel (=Israelo).
La posta jaro, Susan kaj Steven dungas novajn muzikistojn kaj ili kune vizitas ĉiujn scenojn de la lando. Ili baldaŭ akiras sufiĉan famon por ke John Peel invitas ilin al sia fama Peel Session (Sesio de Peel).
Siouxsie and the Banshees
Fine de 1976, Susan Ballion fondis Siouxsie and the Banshees kun Steven Severin kiel basgitaristo. Ili devis atendi ĝis 1978 por ke diskkompanio akceptu kontrakti ilin, nome Polydor Records. Tuje aperas la unua albumo The Scream. Nick Kent skribos en New Musical Express ke «La grupo sonas kiel unika hibrido inter The Velvet Underground miksita kun la inĝenieco de la albumo Tago Mago far Can»; fine de la artikolo, li aldonas frazon: «Certe; la tradiciajn tri ilojn (gitaro, basgitaro, drumo) oni neniam uzis kun tia neortodoksa maniero kaj tia mirinda rezulto »
En 1980, la grupo akceptas du novajn anojn, gitaristo John McGeoch kaj drumisto Budgie kiuj ŝanĝos la grupan muzikon. La venonta albumo, Kaleidoskope, entenas pli melodiajn kaj popajn pecojn. Du jaroj poste, la londona gazetaro laŭdegas la aperon de A Kiss in the Dreamhouse, unua vera albumo de nova ondo parte surdiskigita kun korda aranĝo.
Robert Smith, de The Cure, fariĝas la oficiala gitaristo de Siouxsie and the Banshees de 1982 ĝis 1984. Ili registras kune la koncertan dvd-on Nocturne filmita en Londono dum septembro 1983 kaj la studian albumon Hyaena en junio 1984. Robert Smith restos daŭra admiranto de la grupa sono.
Post registri 11 studiajn albumojn, 3 koncertajn albumojn kaj 30 disketojn, la grupo malfondiĝas en 1996.
Kratago
Plej disvastiĝinta specio en Mezeŭropo estas la unustilusa kratago (C. monogyna). Ĝiaj folioj estas tranĉitaj, la ŝajnfrukto estas ruĝa.
La folio de dustilusa (tana) kratago (C. laevigata) estas mallonge loba, la ŝajnfrukto estas same ruĝa. Ĝi kreskas ĉefe en la montaraj aŭ montetaj regionoj, sed estas populara ornamplanto.
Ambaŭ menciitaj specioj havas florojn kun neagrabla heringa odoro.
Kuracplanto
La unu- du kaj kvinstigmaj kratagoj enhavas efikaĵojn, kiuj plibonigas la korfunkcion, sed ili havas senspasmigajn kaj kvietigajn efikojn. La efikaĵoj troviĝas en la folioj, fruktoj, floroj de la planto: flavonoidoj, aminoj, triterpen-derivaĵoj, kolino, acetilkolino, purin-derivaĵoj, amigdalino, pektinoj, antocianidoj, kaj proantocianidoj. La du lastaj grupoj havas P-vitamin-similan efikon: malpliigas la traireblecon kaj rompiĝemon de la kapilaroj, krom tio ili protektas la C-vitaminon pro la oksidiĝo, tiel kreskigas ties kvanon en la ĉelo.
La efikaĵoj malpliigas (nerekte) la altan sangopremon kaj la kolesterinan nivelon de la sango.
Propilamino estas kemiaĵo kiu ĉeestas en la floroj de kratago.
Kastl (Supra Bavario)
Kastl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altötting de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Yenişarbademli
Yenişarbademli estas urbo kaj distrikto en provinco Isparta en Turkio (la distrikto Yenişarbademli nur konsistas el la centra urbo kaj aldone unu vilaĝo, nomata Gölkonak).
Yenişarbademli situas kvin kilometrojn okcidente de la lago Beyşehir. La restaĵoj de palaco Kubadabad el la 13-a jarcento, starigita en la epoko de la ruma sultanlando ĉe la laga bordo situas proksime de la urbo, kvankam ili administre apartenas al la najbara urbo Beyşehir.
3713 Pieters
3713 Pieters estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Werner Anttila
Erland Werner Anttila (antaŭa familia nomo Andelin; naskiĝis la 14-an de Junio 1869 en Hausjärvi, mortis la 13-an de Marto 1954 en Helsinki) estis Finna instruisto de la Rusa kaj Germana lingvoj, tradukisto kaj oficisto en libroeldonejo. Li verkis Finnajn lernolibrojn kaj vortarojn de Esperanto kaj abunde tradukis el aliaj lingvoj en la Finnan.
Verkado
En lia laboro por la internacia lingvo elstaras okupiĝo pri lernomaterialo. Lia lernolibro aperis en 1906. Pri tio, ĉu Anttila faris jam la unuan lernolibron de Esperanto por Finnoj adaptante Germanan lernolibreton de Johannes Joseph Süssmuth, estas diversaj informoj: la datumbanko Fennica de la Nacia Biblioteko indikas, ke ĝin faris Hanna Kuosmanen, sed la katalogo de Esperanto-literaturo en Finnlando, aperinta en la revuo Bibliophilos, numero 2/1959, donas la nomon Werner Anttila, en parentezoj. Ĝi aperis en 1905.
La vortaroj Finna-Esperanta kaj Esperanta-Finna de Anttila aperis en pluraj eldonoj ekde 1905 ĝis 1923. En la jaroj 1912–1914 li estis ankaŭ redakciano de Finna Esperantisto, la organo de Esperanto-Asocio de Finnlando.
Laborante en Finna libroeldonejo, li redaktis plurajn praktikajn gvidlibrojn en diversaj fakoj.
Tradukado
Anttila mem verkis unu teatraĵon kaj abunde tradukis en la Finnan el aliaj lingvoj. Aperis preskau 100 libroj tradukitaj de li, interalie el Karl May, Jules Verne, Charles Dickens, H. G. Wells, Bjørnstjerne Bjørnson, Ezopo kaj Edgar Rice Burroughs.
Augustin Pung
Augustin PUNG (naskita la en Valga; mortinta en 1972) estis estona esperantisto, ĥorestro kaj gimnazia muzikinstruktisto. Li estis konata aktivulo pri muziko kaj kantado en la regiono Vilandimaa. De 1918 li estis esperantisto. Li fondis kaj prezidis fervojistan Esperanto-grupon en Tallinn kaj Esperanto-societon en Viljandi. Li gvidis kursojn kaj verkis artikolojn.
Petro la Honorinda
Petro la Honorinda (Aŭvernjo, 1092 – Klunizo 1156) sekulare Pierre de Montboissier, estis monaĥo kaj abato de la benediktana abatejo de Klunizo kaj estas honorata kiel sanktulo en la Katolika Eklezio.
Biografio
Regula vojaĝanto, li disvolvis gravan diplomatian rolon aparte por la elekto al papeco, en 1130, de Inocento la 2-a, kiun li rekonis kontraŭ la kontraŭpapo Anakleto la 2-a. Post restado en Hispanio, Petro tradukigis al la latina la Koranon; esploris la aspektojn neevangeliajn de la islamaj kaj judaj doktrinoj. Kaj el siaj epistoloj li montras preferi diskutojn kun teologoj de aliaj religioj anstataŭ turniĝi al Krucmilitoj.
Konsiderite la lasta de la grandaj abatoj de Klunizo, li sukcesis posteuli en 1122 al Pontio de Melguei, skisma abato eloficigita de papo Kalisto la 2-a, kaj publike batalis la doktrinojn de Petro de Bruys per sia Epistola adversus petrobrusianos (epistolo kontraŭ la petrobrusianoj). Li reformis la abatejon de Klunizo, premata pro financaj malfacilaĵoj. La reformo mastra dominado estas por li fakte nepra por provizi homindan vivon al la monaĥoj: tia estas la celo de la Dispositio rei familiaris. Ankaŭ la inventaroj indikitaj en la Constitutio expense cluniaci, valida fonto por la historiistoj, atestas pri enspezoj, verdiktoj, agraraj teknikoj utiligitaj: rimarkinda, en tiu verko, estis la esenca parto disvolviĝinta de la episkopo de Winchester, Henriko de Blois.
Petro la Honorinda plenumis decidan rolon ankaŭ, en la konflikto inter Petro Abelardo kaj Bernardo de Clairvaux rilate la ekskomuniko sankciita kontraŭ la unu flanke de la koncilio de Sens, kunvokita instige de Bernardo por kondamnigi la abelardan teologion, precipe koncerne la pritriunuan doktrinon, gastigante Abelardon, kiu estis vojaĝanta al Romo por apelacii al la papo Inocento la 2-a, en la abatejo de Klunizo.
Sekve, per la propeto de Petro la Honorinda, Bernardo kaj Abelardo repaciĝis kaj la ekskomuniko estis prokraste interrompita. Tiel Petro gastcele sendis repacigitan kaj maljuniĝintan Abelardon al la priorejo de la Klunizo, Chalon-sur-Saône kie tiu ĉi pasigis la lastajn vivjarojn.
Estis Petro mem la akompananto de la korpo de Abelardo al renkonto kun Heloiza, kiu ĝin konservis en sia Abatejo de la Parakleto apud Troyes.
Pri la okcidenta traduko de la Korano
Petro la Honorinda estis ankaŭ aŭtoro de la Libro pri la Mirindaĵoj kaj de riĉa epistolaro, aparte grava por la rezonado pri amikeco.
Vendredo (fikciulo)
Vendredo estas fikcia karibano, savita de Robinson Crusoe de malamikoj. Li iĝas servisto de Crusoe, kiu nomas lin laŭ la semajna tago de lia saviĝo kaj instruas al li la anglan lingvon. Li helpas al Crusoe organizi la vivon sur la insulo, kie rompiĝis ties ŝipo, kaj plani foriron.
Kiam Crusoe sukcesas reiri al Eŭropo, Vendredo akompanas lin al Anglio kaj Portugalio. En plia novelo, "The Further Adventures of Robinson Crusoe" (la postaj aventuroj de Robinson Crusoe), Vendredo estas mortigita en mara batalo.
Defoe priskribas Vendredon kiel sendube lojalan kaj fidindan serviston aŭ amikon. Interesa detalo estas, ke Crusoe neniam donas al Vendredo kristanan nomon, kvankam li multloke en la romano de Daniel Defoe emfazas sian kristanecon.
William Takaku ludis lian rolon en la filmo Robinsono Kruso (1997).
Henriette von Meerheimb
Henriette von MEERHEIMB, fraŭlina kaj aŭtora nomo de Margarethe Henriette Marie Gräfin von Bünau (naskiĝinta la en Ramin-Schmagerow, mortinta la  en Vajmaro) estis germana verkistino.
Vivo
Henriette von Meerheimb originas el la meklenburga dinastio de von Meerheimb estante la tria el kvaro da filinoj de Ferdinand von Meerheimb kaj Brunhilde von Ramin el la domo Schmagerow. Unue ŝi edzinis (ekde 1881) por Max Freiherr Treusch von Buttlar-Brandenfels, de kiu ŝi divorcis baldaŭ. En la 17.3.1890 ŝi nuptis en Berlino la majoron Rudolf von Bünau (* 1852), posta komandanto ĉe Bückeburg kaj praido de la historiisto Heinrich von Bünau.
Henriette verkis antaŭ ĉio romanojn historiajn sed ankaŭ novelojn kaj rakontojn. En 1914 ŝi publikigis leterojn de la patro sub la titolo Briefe eines preußischen Offiziers aus dem Jahre 1848.
Luiz Felipe Scolari
Luis Felipe Scolari (naskiĝis la en Passo Fundo, Suda Rio-Grando) estas brazila eksfutbalisto kaj trejnisto. En Brazilo oni nomas lin "Felipão" (Granda Felipe), laŭ la brazila moro nomi futbalistojn per kromnomoj. Li interalie estis trejnisto de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio, kaj pri la brazila nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2014 en la hejmlando Brazilo.
Zaynktooks
Zaynktooks estas arta lingvo kreita por fikcia mondo. Ĝi havas propran skribsistemon, ne multe fantazia, prononco estas tre influita de la angla.
Eksteraj ligiloj
http://ognarts.tripod.com/Spence/Zaynktooks/page.html
Sankta Petro (Antiguo kaj Barbudo)
Sankta Peter estas civila paroko de Antigvo kaj Barbudo, troviĝita sur nordorienta Antigva insulo. En 2011 ĝi havis loĝantaron de.
Loĝataj lokoj
La paroko enhavas la urbon de Parham. Aliaj loĝataj lokoj inkluzivas:
Kaŭna Esperanto-Societo
La Kaŭna Esperanto-Societo, komence nomata Kovna Esperantista Societo, en la litova urbo Kaŭno tiam apartenanta al la Rusia Imperio, fondiĝis en 1909 kaj estis inter la tutmonde unuaj lokaj Esperanto-kluboj. Inter la fondomembroj kaj unuaj estraranoj estis Adomas Jakštas, reala nomo Aleksandras Dambrauskas, en 1887 la unua persono en Litovio (ekster la familio Zamenhof), kiu ellernis Esperanton, kaj la ruso Aleksandr Miĥajloviĉ Nedoŝivin en 1910 vivanta en Kaŭno. Sekvajare al la grupaj aktivuloj aldoniĝis interalie Juozas Mačernis, elstara litova ĵurnalisto kiu en la 1920-aj jaroj abunde favore verkis pri Esperanto, estis redaktoro de la revuo Litova Stelo, en 1922 eldonis litovan-esperantlingvan vortareton kaj litovlingvan informan libron pri la internacia lingvo.
Pli detale pri la societa historio
En 2006 la litova eldonejo "Versus Aureus" en Vilno aperigis sciencan akademian esplorlibron de Nijolė Lietuvninkaitė, d-rino de Kaŭna teknologia universitato kaj Vilna universitato, je la titolo Kauno senoji knyga: raiška ir plėtotė 1843-1918 metais ("La malnova libro de Kaŭno: esprimiĝo kaj evoluo inter la jaroj 1843 kaj 1918").
En eĉ sep lokoj de la 312-paĝa libro sufiĉe vaste priskribiĝas la agado de la Esperanto-societo, de la societa biblioteko, de komerco per libroj en Esperanto kaj la societa deponejo de Esperanto-libroj. Sur la paĝo 89 la societo estas prezentata kiel modela el ĉiuj en Kaŭno tiutempe funkciintaj societoj, kiuj okupiĝis pri libro-komercado.
Sur paĝo 160 estis detale priskribita la agado de Kovna Esperanto-Societo. Legeblas, ke la societo multe elstaris en la urbo kaj tre vivigis la urban kulturan vivon. Jam en la fonda jaro 1909 estis 134 membroj de la societo. Pri ĝia agado konstante informadis la ruslingva ĉiutaga gazeto "Severo-Zapadnij telegraf", kies eldonanto kaj redaktoro Julij Bljumentalj mem aktivis en la societo. Inter la membroj estis Aleksandras Dambrauskas, I. Gidoni, Povilas Januševičius, A. Dauska kaj multaj aliaj tiutempaj famuloj.
Biblioteko de Esperanto-Societo funkciis ĉe librovendejo de Kazimierz Rutzki kaj servadis legantojn ĉiutage ekde 6-a horo matene ĝis la 9-a horo vespere. Ĝis 1911 la tre zorge ordigita societa biblioteko akumulis 700 librotitolojn. Jam post jaro ĝi kreskis ĝis 1000 titoloj da libroj kaj 40 titoloj da periodaĵoj. Esperantisto Georgo Davidov el Rusio sendis al la biblioteko 287 esperantlingvajn librotitolojn. En 1912 la biblioteko pruntedonis al la legantoj 231 librotitolon. Dum la sama jaro elspezoj por funkciado de biblioteko estis 260 rubloj kaj 98 kopekoj.
La societo havis propran librodeponejon. Jam en la jaro 1910 la societo havis 430 rublan profiton el librokomerco (tre granda sumo tiutempe), en 1912 ĝi proponis 11 titolojn de Esperanto-libroj. La organizaĵo disvastigis periodaĵon "Kovno-Esperanto" - por societaj membroj senpage, por aliaj abone: en 1911 el 300-ekzemplera eldonkvanto de tiu periodaĵo 200 ekzempleroj estis disdonitaj senpage kaj 100 estis abonitaj de loĝantoj de Kaŭno kontraŭ jara abono de unu rublo. Pri ĝi interesiĝis ankaŭ eksterlandaj esperantistoj.
Momoiro Clover Z
Momoiro Clover Z (ももいろクローバーZ) estas japana muzika grupo, kiu estiĝis en la jaro 2008.
Antaŭaj membroj
Aliaj
Unuopaĵoj
* en 2016
Albumoj
* «Ikuze! Kaitō Shōjo ~Special Edition~» en 2013
Eksteraj ligiloj
.
Nora Bayes
Nora BAYES (naskiĝis en 1880 en Joliet, Ilinojo, mortis la 19-an de junio, 1928) estis populara usona amuzigistino de la frua 20-a jarcento.
BAYES naskiĝis kiel Leonora GOLDBERG. Ŝi ludis profesie en vodevilo en Ĉikago ekde la aĝo de 18. Ŝi rondvojaĝis el San-Francisko, Kalifornio, al Nov-Jorko, kaj baldaŭ fariĝis stelulino ambaŭ en la vodevila rondo kaj Brodvejo. Ŝi estis populara kantistino, komediistino kaj aktorino.
En 1908 ŝi geedziĝis kun kantisto/kantverkisto Jack Norworth. La duopo rondvojaĝis kune, kaj estis supozata kiel kunlaborantoj por nombro da kantoj, inkluzive ilia grandega modkanto Shine On, Harvest Moon (Brilu, rikolta luno), kiun la duopo unue prezentis en la Follies de 1908 de Florenz Ziegfeld. Bayes kaj Norworth divorcis en 1913.
Bayes faris multajn gramofondiskojn, iuj kun Norworth kaj multaj sole, por Victor Records kaj Columbia Records.
Nora Bayes malsaniĝis pro kancero kaj mortis dum kirurgia operacio. Ŝi estis entombigita en la Bronkso, Nov-Jorko.
Juraj Mautner
Kroata esperantisto
Juraj MAUTNER (naskiĝis 1948 - mortis tragike la 4-an de majo 1977 en Zagreb, Kroatio) estis inĝeniero, unu el la plej elstaraj aktoroj de la konata Drama Sekcio de la Zagreba Studenta Esperanto-Klubo.
San Vito al Tagliamento
San Vito al Tagliamento estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Esperanto en San Vito al Tagliamento
Giacomo Bianchini, frua itala esperantisto ekde la jaro 1904, membro de la Lingva Komitato kaj de la Akademio de Esperanto, en 1875 naskiĝis en la komunumoparto Carbona. Li pasigis sian tutan vivon en la regiono Friulo, sed jam kiel infano estis lernejano kaj poste seminariano en Galleriano, parto de la komunumo Lestizza, kaj en Portogruaro, poste kiel pastro kaj esperantisto vivis kaj laboris en diversaj urboj regionaj kaj nur fojfoje vizitis la familion en San Vito al Tagliamento.
Antonio Paolet (1880-1960) en 1913 fondis sian eldonejon en la urbo. Per siaj multaj Esperanto-eldonaĵoj ĝi forte influis la Esperanto-Movadon en Italio.
Eufrosina Ionescu
Eufrosina IONESCU (naskiĝis 1910 - mortis la 4-an de marto 1977 en Bukareŝto) estis rumana filologino, esperantistiĝinta en la 50-aj jaroj de la 20-a jarcento kaj aktive laboranta por la movado en la rumana ĉefurbo.
Ŝi kune kun sia edzo fariĝis viktimo de terura tertremo, kiu trafis Rumanion.
Supernutraĵo
Difino
La Eŭropa Informcentro por Nutraĵo difinas nutraĵon, precipe fruktoj kaj legomoj, kiuj baze de ilia nutraĵovaloro havas pli altan sanigan utilon ol aliaj nutraĵoj kiel "supernutraĵo".
Nutraĵoj kun speciale alta porsana utilo
Mirteloj kaj bluaj beroj ekzemple havas la ecojn de supernutraĵo. Ili estas riĉaj je antocianinoj kaj antioksidantoj kaj havas la famon, ke ili bremsas aŭ eĉ haltigas la kreskon de kanceraj ĉeloj en la dika intesto. Krome mirtelo kontraŭas la aĝrilatan  amnezion.
Ankaŭ la beroj de Euterpe oleracea estas nomataj supernutraĵo. La fruktkarno de tiu frukto entenas antioksidajn efikantajn substancojn.
Kakao malaltigu pro la alta enhavkvanto de flavonoidoj la sangopremon kaj reduktu la riskon de koraj malsanoj. Necesas tamen konsumi treege altan kvanton de kakao.
Socia-Pedagogia Instituto de Moskvo
Ekde ĝia malfermo, la gvidanto estas Dmitrij Aleksejeviĉ Melnikov.
Strukturo
La eduka institucio preparas por jenaj fakoj: instruado, psikologio, logopedio, speciala eduko por programoj de antaŭ- kaj postdiploma kurso.
La Instituto havas pli ol 30 studajn programojn. Estas 11 sciencaj lernejoj en ĝi.
Internacia kunlaborado
La eduka institucio laŭ propra aserto havas interkonsentojn de kunlaborado kun pli ol 20 universitatoj en Belorusio, Bulgario, Hungario, Bosnio kaj Hercegovino, Nord-Makedonio kaj Serbio.
Kladoptozo
Kladoptozo (el greka klados - branĉo, ptosis - falo) estas la regula forfalo de branĉoj en plantoj kaj ĉefe en arboj. Ĝi estas similaĵoj por branĉoj de la pli konata procezo de regula folia forfalo fare de deciduaj arboj. Kiel ĉe folifalo, formiĝas tavolo de abscisio, kaj tiele la branĉo forfalas senprobleme.
Letná (Děčín)
Letná situas en katastra teritorio Podmokly kun areo 6,88 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720.
Brasilândia de Minas
(prononco Brazilandja de Minas, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Paracatu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
Oficiala
Amaporã
Amaporã estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.444 loĝantojn en 2010.
Yeşilyurt
Yeşilyurt estas urbo en provinco Muğla en Turkio. Ĝi apartenas al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Ošupis
Ošupis, nomata ankaŭ Vanagupė (nomo de la supra parto de la fluo ĝis kunfluejo kun dekstra sennoma enfluanto), estas rivereto en la okcidenta parto de Litovio, situanta en la urba distrikto Palanga en distrikto Klaipėda. Temas pri unu el malmultaj mallongaj rektaj enfluantoj de la Balta maro. La rivereto ne estas navigebla.
Daŭro de fluo
Ĝi fontas ĉe la norda rando de la urbo Palanga, en la kvartalo Kontininkai. Komence ĝi fluas en norda direkto, sed poste apud la vilaĝo Užkanavė turniĝas okcidenten kaj 0,44 km post kunfluo kun la rivereto Kaniavosis ĝi enfluas en la Baltan maron sur tereno de la vilaĝo Užkanavė. La rivereto trafluas tre platan, preskaŭ ebenan, marĉan apudriveran herbejon, kies larĝo tre varias ekde dekoj da metroj ĝis pli ol 1 km kaj kiu aliĝas al la ankoraŭ pli larĝa plata valo de Kaniavosis.
Turismo
Vilaĝo Užkanavė, kiu limas plejparton de la maldekstra bordo de la rivereto, estas tre influata per turismo kaj provizado de plej diversaj loĝigaj servoj. Ĉe la enfluejo de la rivereto troviĝas ripozejo n-ro 6 de la biciklovojo Kuršių kelias ("Kur-a vojo"),, kie eblas ĉe la plaĝo sin bani. La itinero tie ligiĝas al la ĉemara laŭborda biciklovojo Šventoji–Palanga.
Flaŭro kaj faŭno
La bordoj kaj la fluejo mem suferis ĝis la komenciĝo de meliolarcia laboro fino de la jaro 2011 pro longtempe trokreskanta superflua vegetaĵaro, precipe kano kaj tifao, kio rezultigis troaltan kotŝtopiĝon kaj sekve malpliboniĝon de la ekologia stato kaj utiligeblo de la fluo por feriaj celoj. La problemon komencis solvi la municipa oficejo de Palango en la kazo de Ošupisu, Rąžė kaj Žiogupis kun helpo de subvencio de la fondusoj de Eŭropa unio. Ĉar la financado ne estas sufiĉa, oni ekde la jaro 2011 (kun la plej granda parto de la laboro plenumita en la vintro inter 2011 kaj 2012) poetapa/ripetata purigado kaj cetera sanigado preskaŭ nur ĉe Ošupis. Komence de la jaro 2014 mankis jam nur neglektebla parto de la fruo. Alto de la subvencio estis 326 226 lidoj.
En la rivereto tre abundas la molusko latine nomata Unio. En la ĉirkaŭaĵo nestas diversaj specoj de akva birdaro, precipe cignoj kaj platbeka anaso, kaj temas pri loko grava por migrantaj kaj travintrumantaj birdoj.
La Chaux-des-Breuleux (stacidomo)
La Chaux-des-Breuleux estas fervoja stacidomo en La Chaux-des-Breuleux, Svislando.
4544 Ksantoso
4544 Ksantoso estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la usonaj astronomoj Henry E. Holt kaj Norman G. Thomas elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita per unu atributo de Apolono : en la greka Ksantos, (Ξανθός), signifas "blonda". (Oni ne konfuzu ĝin kun 411 Ksanto).
Ĝia orbito preskaŭ tanĝas tiun de Venuso: ĝi povas proksimiĝi al 0,05943 AU (8,890 milionoj da km) de tiu planedo. Per ĝia sufiĉa orbita klineco, ĝi malpli proksimiĝas de Tero:
Sankta Filipo (Antiguo kaj Barbudo)
Sankta Filipo estas civila paroko de Antigvo kaj Barbudo, sur nordorienta Antigvo. En 2011 ĝi havis loĝantaron de. Tiu fakto faras ĝin la malpli loĝata paroko de Antigvo kaj Barbudo.
Loĝataj lokoj
La paroko enhavas la urbon de Freetown. Aliaj loĝataj lokoj inkluzivas:
Patrick M. Motl
Patrick M. MOTL estas usona astronomo.
Li ricevis sian Ph. D pri fiziko de la Luiziana Universitato en 2001. Li iris poste en la Universitaton de Misurio kaj en la Universitaton de Kolorado.
Laŭ Minor Planet Center li kun-malkovris 9 asteroidojn en 1998 kaj 1999, en kunlaboro kun Walter R. Cooney, Jr..
Szilárd Sződy
Szilárd Sződy [silArd sOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sződy Szilárd estis hungara skulptisto, medalisto, bazlerneja kaj altlerneja instruisto. Szilárd Sződy naskiĝis la en Nagykáta, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Szilárd Sződy studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo inter 1894-1898. Post la diplomo li studvojaĝis al Romo, Florenco, Padovo kaj Venecio, kie li pentradis akvarelojn. Hejmenveninta li ekspoziciis kaj instruis en Budapeŝto. En 1914 li batalis en Przemyśl, en la sekva jaro ankaŭ li estis militkaptito en Siberio. Kiel ĉefleŭtenanto li povis pentradi, krei medalojn. Inter 1921 kaj 1928 li instruis en pedagogia altlernejo en Budapeŝto, inter 1927-1938 li estis pedagogia inspektoro. Li kreis statuojn, monumentojn, tombomonumentojn, reliefojn, medalojn.
Mátételke
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Baja-Szeged preteriras. Bácsalmás troviĝas 9, Baja 28 km-ojn for.
Historio
Ŝajnas, post la tataroj figuro Máté (=Mateo) havis tie setlejon kun preĝejo, kiu nomiĝis ''Mátyusegyháza (mAtjuŝedjhAza). La turkoj faris senhoma la regionon. La unua mencio devenis el 1651. La kampoposedantoj ofte ŝanĝiĝis. En 1686 apudmaraj kroatoj (dalmatoj) alvenis. En 1877 lernejo, en 1928 uzino pri alkoholo ekfunkciis.
James G. Pyke
EdE-P
Aŭstralia esperantisto
James G. PYKE (pajk) (plumnomo - Ezoko), aŭstraliano. Nask. en 1879, malaperis de sur la ŝipo „Balranald“ en la Mediteraneo, 15 okt. 1930. Ŝatata kaj tre konata pioniro en A.: fervora kaj energia. Verkis „La Amigilo“ kaj aliajn dramojn. Estis prez. de Melburna EK. Vizitis la UK en Praha, Danzig kaj Oxford. Bofrato de Lilian M. Pyke.
Kanbufo
La Kanbufo (Rhinella marina), estas granda, surterema bufospecio kiu estas indiĝena de Centra Ameriko kaj Sudameriko, sed estis ankaŭ enmetitaj en kelkaj insuloj de Oceanio kaj de Karibio same kiel ĉe norda Aŭstralio. Ĝi estas membro de la genro Rhinella sed estis iam en la genro Bufo, kiu inkludas multajn diversajn verajn bufo-speciojn troviĝantajn tra Centra Ameriko kaj Sudameriko. La Kanbufo estas fekundega reproduktulo; inoj demetas ununuran frajon kun miloj da ovoj. Ties reprodukta sukceso estas parte pro ties oportunema manĝo: ĝi havas dieton, malkutime inter ranoj, kaj de mortinta kaj de viva materialo. Plenkreska averaĝo estas de 10–15 cm de longo; la plej granda registrita specimeno pezas 2.65 kg kun longo de 38 cm el muzelo al kloako.
Abraham Ber Gottlober
Abraham Ber GOTTLOBER (jide kaj hebree: אברהם בר גוטלובר, ankaŭ Avram, Baer respektive Bär, kaj Gotlober, pseŭdonimoj Mahalalel kaj ABaG; naskiĝis la 20-an de decembro 1810 en Starokostjantiniv, gubernio Volinio de la Rusia Imperio, kiel filo de la juda kantoro Ĥajm Hakohen; mortis la 12-an de aprilo 1899 en Białystok) estis hebrea kaj jida verkisto de poemoj kaj satiroj, ĵurnalisto, klerigisto, tradukisto kaj juda klerulo.
Vivo
Post la studado de Tanaĥo kaj Talmudo li frue edziĝis, sed ĉar li ne sukcesis subpremi sian intereson pri ekster-judismaj studoj, li devis apartiĝi de sia strikte kaj ortodokse judisma edzino. Por eviti la devigan soldatiĝon en la armeo de la carisma Rusia Imperio, li fuĝis al Galicio, kie li aliĝis al grupiĝoj de la movado Haskala, interalie konatiĝis kun Josef Perl kaj daŭrigis siajn studojn. Li stude sukcesis iĝi rabeno, ekde la jaro 1851 dum plurajn jarojn instruis la hebrean lingvon en diversaj religiaj lernejoj kaj elektis malkomfortan migran vivon sen konstanta loĝloko.
Ekde la jaro 1866 li estis docento pri talmudaj studoj en la rabena lernejo de Ĵitomir, ĝis la lernejo devis fermiĝi en 1873. Sekve li ekloĝis en Dubno kaj plentempe laboris kiel verkisto. En 1876 li fondis kaj dek jarojn neregule eldonis la hebrean ĵurnalon הבוקר או, Haboker Or ("la matenlumo"), en kiu li argumentis por klerisma judismo laŭ la ideloj de Moses Mendelssohn kaj aparte argumentis kontraŭ la en Vieno publikigita monata ĵurnalo השחר, Haŝaĥar, kiu estis naciece juda kaj cionisma, sed religie forte tradiciema, kontraŭ-integrema kaj kontraŭ-klerisma. Li propagandis kontraŭ la ĥasidisma influo en la judaj komunumoj, kontraŭ la malnova lerneja sistemo de Ĥederoj kaj anstataŭe por kulture judeca, do lingve hebrea kaj jida, sed religie neligita, lerneja sistemo, kian provis establigi Max Lilienthal en konsento kun la rusia imperia registaro – jam en siaj instruistaj jaroj A. B. Gottlober instruis laŭ la metodoj de Max Lilienthal, kaj inter liaj lernantoj estis ekzemple Abraham Goldfaden, la posta fondinto de profesieca juda teatro, kaj Mendele Mojĥer Sforim, kiu iĝis elstara jida kaj hebrea verkisto kaj kiun poste Ŝalom Alejĥem nomis "la avo de ni ĉiuj".
A. B. Gottlober engaĝiĝis por religia reformo kaj interestiĝis por filozofio. Aparte li inklinis je studado de karaimoj kaj de karaima judismo. En Odeso kaj aliaj urboj li vizitis karaimajn komunumojn, studis ties kutimojn kaj pensarojn, manuskriptojn, ritojn ktp. – la rezulton de tiuj studoj li en 1865 publikigis en Vilno en granda hebrea verkaĵo de la titolo Bikkoreth le toldoth hakraim ("esploroj pri la historio de la karaimoj").
Siajn lastajn vivjarojn li pasigis, blindiĝinta kaj plene retiriĝinta el la socia vivo, en Białystok.
Li ankaŭ verkis grandan nombron de jidaj popolaj kantoj, kiuj publikiĝis en multaj gazetoj kaj plej diversaj antologioj – ĝis la pereo de la socia vivo de orienteŭropa judismo en la naziisma genocido nomata holokaŭsto la kantoj popularis kaj ofte kantiĝis.
Lilian M. Pyke
EdE-P
Lilian M. PYKE, aŭstralianino, verkisto. Mortis en 1927. Estis fervora amiko de Esperanto. En sia ĝardeno en Melbourne ofte kunvenis lokaj Esperantistoj. Ŝi multe propagandis Esperanton per artikoloj kaj en ŝia romano „Anstataŭa Edzino“ (tradukita en E) donis al Esperanto gravan rolon.
Cornelis Pot
Cornelis POT (naskiĝis 1885 - mortis la 21-an de aprilo 1977 en Slikkerveer, Nederlando) estis inventinto de facila muzikskribo por piano kaj orgeno, kiun li titolis per Esperanta nomo Klavarskribo (1931).
Legate en vertikala direkto, ĝi donas tujan superrigardon pri la tuŝotaj klavoj. Eldonejo, kiu aperigis kurson (en Esperanto kaj la nederlanda) trovas ankaŭ nun grandan debiton por la muzikaĵoj transskribitaj per „klavarskribo“.
Pot estis dum pluraj jaroj membro-subtenanto (kaj plurfoja donacinto) de UEA, kies dumviva membro li fariĝis en 1958.
Lille-Saint-Sauveur (stacidomo)
Lille-Saint-Sauveur estas franca varstacidomo sur linio Raccordement de St-Sauveur, situanta en Lillo, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Raccordement de St-Sauveur (277100).
12042 Laques
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Pierre Laques, kiu komencis sian karieron ĉe la privata observatorio de la Kastelo de Abbadie, proksime de Hendaye. Li iris al la observatorio de la Pic du Midi de Bigorre, kie la teleskopo de 1 m. estis jus konstruita. Li estas unu el la malkovrintoj de la saturna luno Heleno.
Canteleu
Canteleu estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cantiliens.
Vayres (Haute-Vienne)
Vayres - jen france, prononco [], okcitane Vairas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Qalawun
Saif ad-Dīn Qalawun aṣ-Ṣāliḥī (ankaŭ Qalāʾūn aŭ Kalavun, arabe: قلاوون الصالحي‎), naskiĝis ĉ. 1222 - mortis en Kajro, la 10-an de novembro 1290) estis la sepa mamluka sultano de Egiptujo. Li estis el la bahria dinastio kaj regis en Egiptujo de 1279 ĝis 1290.
Miĥail Fjodoroviĉ Romanov
Miĥail Fjodoroviĉ Romanov (ruse Михаил Фёдорович Романов) estis caro de Rusio dum 1613 - 1645. Li naskiĝis la 12-an de julio 1596 kaj mortis la 13-an de julio 1645. En kronikoj oni mencias lin ankaŭ kiel Miĥaelo la 1-a, la unua caro el la ruslanda dinastio Romanovoj.
Origino
Lia patro Fjodor Romanov (kiel monaĥo kaj patriarko de Rusio li alinomiĝis Filareto) en 1619 estis liberigita el la pola kapto, revenis la landon kaj komencis reale regi Rusion.
Lia patrino nomiĝis Marta. Inter ceteraj liaj prauloj estis Anastasia Romanova, la unua edzino de caro Ivano la Terura.
La Granda Malordo (1598-1613) en Rusio
Rusio tiam spertis multajn negativajn eventojn, kiujn okazigis ĉefe la pola influo kaj eĉ okupado de la lando. Tiam estis profunda ekonomia, spirita, socia kaj dinastia krizo aperinta post morto de la lasta rusia caro Fjodor la 1-a Ivanoviĉ el la dinastio de Ivano la 1-a, "Johano la Monsako", en 1598.
Ekde 1611 en Rusio pliiĝis patriotaj deziroj, plioftiĝis apelacioj ĉesigi malpacon, restarigi unuecon de la nacio. Ĉefaj iniciatintoj de tiu movado estis patriarko Hermogeno kaj princo Trubeckoj.
Surtronigo
La 16-an de februaro 1613 en Tutlanda konsilio Miĥaelo Romanov, tiam nur 16-jara, estis elektita kiel caro de Rusio. La 11-an de julio samjare li estis kronita en la katedralo Uspenskij de moskva Kremlo.
Ivano Susanin - savinto de la caro
Vintre de 1613 pola reĝo Sigismundo la 3-a (pole Zygmunt III Waza) provis reataki Rusion kaj rekapti Moskvon. Caro Miĥaelo tiam troviĝis en vilaĝo Domnino, Kostroma provinco. Por atingi la vilaĝon en malfavoraj, vintraj kondiĉoj, la pola milittrupo prenis lokan ĉiĉeronon, maljunulon Ivano Susanin. Tiu ne volis malkovri situon de la cara rezidejo kaj direktis la konkerintojn en netraireblan arbaron. Li reale savis la junan caron, sed turmente pereis tie. Lia nomo restis poreterne en sino de la rusa popolo.
Lia familio
Pasis 11 jaroj post surtroniĝo de la caro, kiu estis jam matura viro, kies aĝo kaj posteno bezonis edziĝon por generi heredintojn.
La unua edzino de la caro nomiĝis Maria Vladimirovna Dolgorukova, filino de princo Vladimiro Dolgorukov. Ŝin la caro kaj lia patrino Marta elektis el ceteraj fraŭlinoj. Septembre de 1624 la geedziĝo okazis, sed januare de 1625 la novedzino mortis dum nasko. La bebo ankaŭ mortis.
Lia dua edzino estis Eŭdokia Lukjanovna Streŝneva origininta el neriĉa nobela klano. Ili geedziĝis la 5-an de februaro 1626 laŭ beno de patriarko Filareto, lia patro. Poste ŝi sukcese naskis sep filinojn kaj tri filojn, inkluzive Aleksion, la estontan caron de Rusio.
Ĉefa resumo de lia reĝado
Reĝado de Miĥaelo Fjodoroviĉ, la unua caro el la dinastio Romanovoj daŭris 31 jarojn. Ĉefa resumo de lia reĝado estis unuigo de Rusio sub gvido de unu monarko kaj ordigo de enlanda vivo. Ankaŭ necesas rimarkigi jenajn eventojn okazintajn tiam:
Morto
Miĥaelo la 1-a mortis la 13-an de julio 1645 pro hidropso, kiam li estis 49 jara. Lin oni entombigis en Arĥangelskij katedralo de moskva Kremlo.
Yumurtalık
Yumurtalık estas urbo en provinco Adana en Turkio.
Miguel Itzigsohn
Miguel ITZIGSOHN estis argentina astronomo de la 20-a jarcento.
Li estis departementa direktoro de la Observatorio de La Plata de 1955 al 1972 kaj fakulo pri astrometrio kaj ĉiela mekaniko.
Li malkovris 15 asteroidojn kaj studis plurajn kometojn. Lia unua asteroido malkovrita, Evito estis dediĉita al Eva Perón, kvar aliaj (Abanderada, Martir, Descamisada, Fanatica) estis nomitaj per diversaj epitetoj de Eva Perón.
La asteroido 1596 Itzigsohn ricevis lian nomon en lia honoro.
Les Breuleux (stacidomo)
Les Breuleux estas fervoja stacidomo en Les Breuleux, Svislando.
Al-Mansur Ali
Al-Mansur Nur ad-Din Ali (المنصور نور الدين علي, al-Manṣūr Nūr ad-Dīn ʿAlī, naskiĝis ĉ. 1242 en Kairo) estis la dua mamluka sultano de Egiptujo, de la bahria dinastio. Li regis de 1257 ĝis 1259 post la murdo al lia patro Ajbak dum tumulta periodo spertante la mongolan invadon en la islama mondo.
Ângulo
Ângulo estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.861 loĝantojn en 2010.
Leĝoj pri balotado (Britio)
Antaŭ 1832, la britan parlamenton ĝenis multaj elektaj problemoj. Ekzemple, malmulte da homoj havis balotrajton, kaj balotrajt-posedantoj ne estis ebene troveblaj en la elektodistriktoj. Kelkaj havis plurbalotrajtojn. Ankaŭ vendo de voĉdonoj kaj aliaj koruptadoj ofte okazis.
Representation of the People Act 1832
Aliaj similaj leĝoj reformis balotsistemojn de Skotlando kaj Irlando - la Scottish Reform Act (Skotlanda leĝo pri (parlamenta) reformo) kaj Irish Reform Act (Irlanda leĝo pri (parlamenta) reformo).
Representation of the People Act 1867
La Representation of the People Act 1867 (Leĝo pri popola reprezentado, 1867), foje konata kiel la Second Reform Act (Dua leĝo pri (parlamenta) reformo) leĝiĝis en 1867 kaj ampleksis balotrajton al ĉiuj viroj kiuj pagis lokajn dommastrumajn impostojn. Efektive, ĝi ampleksis balotrajton al laboristaro. Ĝi ankaŭ plu reformis elektodistriktojn.
Denove, ĉi tiu leĝo efikis nur en Anglio kaj Kimrio. Aliaj similaj leĝoj reformis balotrajton en Skotlando kaj Irlando.
Representation of the People Act 1884
La Representation of the People Act 1884 (Leĝo pri popola reprezentado, 1884), foje konata kiel Third Reform Act (Tria leĝo pri (parlamenta) reformo) leĝiĝis en 1884. Ĝi ampleksis balotrajton al ĉiuj viroj kiu posedis aŭ luis landon aŭ domon kiu valoras po almenaŭ dek pundoj por jaro.
Representation of the People Act 1918
La Representation of the People Act 1918 (Leĝo pri popola reprezentado, 1918), foje konata kiel Fourth Reform Act (Kvara leĝo pri (parlamenta) reformo) leĝiĝis en 1918 post la unua mondmilito. Ĝi ampleksis balotrajton por viroj por agnoski ilian deĵoron en la milito. Ĝi ankaŭ ampleksis balotrajton al kelkaj virinoj, eble pro la sama motivo, sed eble por aliaj politikaj tialoj.
Pro ĉi tiu leĝo, povis voĉdoni plenaĝaj (t.e. pli ol 21-jaraĝaj) viroj, kaj virinoj kiu aĝis pli ol 30 jaroj. Tamen, oni devis aperi, aŭ onia edzo devis aperi, en la registro de loka registaro. Oni aperis en tiu registro se oni pagis lokajn dommastrumajn impostojn.
7 % da homoj ankoraŭ povis baloti plurfoje, ekzemple se ili havis universitatan balotrajton.
Representation of the People (Equal Franchise) Act 1928
La Representation of the People (Equal Franchise) Act 1928 (Leĝo pri popola reprezentado (egala balotrajto), 1928) - foje konata kiel Fifth Reform Act (Kvina leĝo pri (parlamenta) reformo) - leĝiĝis la 2-a julio 1928 kaj ampleksis balotrajton al virinoj egala kun viroj. Tio estas, balotrajton gajnis ĉiuj plenaĝaj (pli ol 21 jarojn) virinoj kiu pagis, aŭ kies edzo pagis, dommastrumajn impostojn.
Representation of the People Act 1948
La Representation of the People Act 1948 (Leĝo pri popola reprezentado, 1948), leĝiĝis la 30-a julio 1948 kaj finigis plurbalotrajtojn. Ĝi ankaŭ ampleksis balotrajton al ĉiuj plenaĝaj (pli ol 21 jarojn) loĝantoj, kaj multe reformis elektodistriktojn. Ĝi ankaŭ komencis regulojn pri kampanjadaj elspezoj kaj taktikoj.
Representation of the People Act 1983
La Representation of the People Act 1983 (Leĝo pri popola reprezentado, 1983), leĝiĝis en 1983 kaj reformis regulojn pri kampanjadaj elspezoj kaj taktikoj. Ĝi malampleksis balotrajton el kondamnitaj homoj dum ili estas malliberigitaj.
3714 Kenrussell
3714 Kenrussell estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la aŭstralia astronomo Kenneth S. Russell.
Caudebec-lès-Elbeuf
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Caudebecais.
Anarkia punko
Anarkia punko (aŭ anarkiisma punko) estas punkroko, kiu disvastigas anarkiismon. La termino "anarkia punko" foje estas aplikata ekskluzive al bandoj, kiuj estis parto de la originala anarki-punkisma movado en Britio fine de la 1970-aj jaroj kaj fruaj 1980-aj. Kelkaj uzas la esprimon pli larĝe por ajna punkmuziko kun anarkiisma kantovortuma enhavo, kiu eble aperas en krusto-punk, hardkora punko, folklorpunko, kaj aliaj stiloj.
Stacio Yū
Stacio Yū (japane: 由宇駅 [Juu-eki], angle: Yū Station) estas fervoja stacio en Iŭakuni, Gubernio Jamaguĉi, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
McMillan
McMillan (ankaŭ skribita Macmillan aŭ MacMillan) estas skotdevena familinomo. Portas ĝin, interaliaj :
Drahana montetaro
Drahana montetaro (Drahanská vrchovina) estas geomorfologia tutaĵo situanta proksimume meze de Moravio, konsisto de Brna montetaro. Okcidente ĝi najbaras kun Boskovica sulko kaj Bobrava montetaro, sude kun Dija-svratka valego kaj Vyškova pordego, oriente kun Supramoravia valego kaj norde kun Zábřeha montetaro. Ĝi estas nomita laŭ kampurbo Drahany en ĉirkaŭaĵo de Prostějov, kiu estas plej alte situanta municipo de ĝia orienta parto. Ĝi trafas per sia sudokcidenta rando al teritorio de urbo Brno, al kiu ĝi kreas la nordan kaj la nordorientan fonon, signifaj historie kiel fonto de ligno, fero, ŝtono kaj pli poste precipe por refreŝigado.
La Robla
La Robla [laRObla] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco.
Toponimio, etimologio kaj simboloj
La Robla estus komprenebla kiel La Kverko, sed fakte etimologie temas pri loka vorto kun signifo pri komerctrakta ceremonio kiu konsistas en manpremo. Tio videblas en la supra maldekstra kvarono de la blazono, dum en la supra dekstra kaj malsupra maldekstra videblas respektive agrikulturaj simboloj de spiko kaj grapolo kaj en la malsupra dekstra kverko kiel simbolo de brutobredado kaj eble ankaŭ de loko por la komerctrakta manpremo plej verŝajne ĉe kverko. Paradokse, ĉar nuntempe la urbo estas ĉefe industria.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alcedo de Alba, Brugos de Fenar, Candanedo de Fenar, Llanos de Alba, Olleros de Alba, Puente de Alba, Rabanal de Fenar, La Robla, Solana de Fenar kaj Sorribos de Alba, okupas totalan areon de 85,22 km² ĉe la rivero Bernesga. Limas norde kun La Pola de Gordón, oriente kun Matallana de Torío, sude kun Cuadros kaj okcidente kun Carrocera.
Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 714 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 750 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 26 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado pro kio gravis la Kastelo de Alba ĉe nuntempa Llanos de Alba, en la municipo La Robla. La areo apartenis al la Regno Leono. Fine de la 19-a jarcento estis konstruita la Fervojo de La Robla, kio helpis la instaladon de termoelektra centralo nutrita el karbo, kiu funkciis el 1971 ĝis 2020.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) sed ĉefe gravas industrio, rilata al karbo, cemento, ktp.
Frans Winkel
Franciscus (Frans) WINKEL (Schiebroek, 1-a de novembro 1926 - 3-a de januaro 2016) estis nederlanda politikisto de la katolika politika partio KVP kaj poste de la kristan-demokrata CDA.
Li naskiĝis kiel filo de la komercisto P.M. Winkel (1898-1958) kaj diplomiĝis en juro. Li laboris unue ĉe la urba sekretariejo de Roterdamo kaj poste ĉe pluraj ministerioj en Hago antaŭ ol iĝi jura konsilisto ĉe la nederlanda Produkta Estraro por Brutaro kaj Viando. En februaro 1967, Winkel estis nomumita urbestro de Nootdorp kaj en marto 1980 urbestro de Noordwijkerhout. Li retiriĝis en decembro 1991. Dum longa tempo Winkel aktivis en la Nederlanda Katolika Esperantista Ligo "Espero Katolika"; ĝis 2015 li estis prezidanto de tiu ĉi asocio, kiu post tiu dato ne plu ekzistas.
Ebbsfleet United Football Club
Ebbsfleet United (oficiale: Ebbsfleet United Football Club) – ankaŭ konata kiel The Fleet – estas angla futbala unuiĝo el Northfleet, kiu estis fondita en 1946 kaj nuntempe ludas en la kvina klaso Conference National.
Frans Winkel
La strato Burgemeester Winkellaan en Nootdorp nomiĝas laŭ li kaj li estis Kavaliro en la Ordeno de Oranje-Nassau.
Ebbsfleet United Football Club
Ĝis majo de 2007, la unuiĝo havis la nomon Gravesend & Northfleet FC, kiu estiĝis el fuzio de la unuiĝoj Gravesend United FC kaj Northfleet United FC. Ĝi ŝanĝis sian nomon, post kiam la Eurostar Group kiel sponsoro ekapogis la klubon. La nova nomo venas de la Stacidomo Ebbsfleet International, ĉe kiu haltas ekde la 19-a de novembro 2007 la grandrapidaj trajnoj Eurostar.
Frans Winkel
Li forpasis en 2016.
Ebbsfleet United Football Club
Gravaĵoj
La unuiĝo estis konata trans-regione, post kiam aĉetis ĝin en novembro de 2007 la futbala fanpaĝo „myfootballclub.co.uk“, ĉe kiu ĉiu enpaganto de 35 pundoj (ĉ. 50 Eŭroj) ricevis voĉdonrajton pri ĉiu grava evento de la klubo. Ĉ. 30.000 uzantoj de la retpaĝo pagis la sumon.
Rinĉen Yöngsiyebu Bjambyn
Junŝoobu Bjambijn Rinĉen (naskiĝis 1905 - mortis aprile 1977 en Ulan-Batoro, Mongolio) estis fama mongola lingvisto, membro de pluraj sciencaj akademioj, unu el la plej grandaj aŭtoritatoj pri la finn-ugraj lingvoj.
Prof. Rinĉen lernis la Internacian Lingvon en 1927, gvidis Esperanto-kursojn en 1933, verkis la unuajn Esperanto-mongolan vortaron en 1964 kaj lernolibron, kiu havis du eldonojn - 1964 kaj 1966.
Li estis tradukanto el la rusa, franca, germana, pola, ĉeĥa kaj Esperanto. Liaj tradukoj de kelkaj fabeloj de Hans Christian Andersen, el Esperanto en la mongolan, havis du eldonojn. Li estis konsiderata kiel la plej vaste konata mongolo de la nuna tempo.
Li verkis historian trilogion La suno leviĝas kaj romanon el la mongola prahistorio Zaan Zaluudaj.
Propaganda piedvojaĝo
Propaganda Piedvojaĝo al la oka Int. E-ista Kongreso (de Paris ĝis Kraków). Originale verkita de Vasilij Devjatnin. 1912, 94 p.
Kompleta titolo
V.N. Devjatnin (L.K.) Propaganda piedvojaĝo al la Oka Internacia Esperantista Kongreso (11 - 18 de Augusto 1912. Munĥeno 1912 dorse: Presejo de E. Janich, München, Gabelsbergerstrasse 70.
En modesta broŝuro, kiu estis presita en Munkeno en la jaro 1912 Devjatnin priskribas sian migradon de preskaŭ 2 mil kilometroj kun la turka samideano Romano. De aŭgusto 1911 ĝis julio 1912 Devjatnin loĝis en Parizo, kie li fondis la grupon Zamenhofa Artista Adeptaro, kiu interalie preparis teatrajn prezentaĵojn kaj koncertojn.