cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Specoj de betono
Freŝa betono (kompaktigita betonmiksaĵo en ŝeligita konstrukto aŭ en muldilo antaŭ kaj dum la stadio de solidiĝo), etgrajna betono (farita nur el fajna ŝtonaro; ĝi estas uzata por subtilaj konstruktoj kaj por la konstruktoj kun tre densa armaturo), malfajngrajna/grobgrajna betono (farita grandparte el malfajna ŝtonaro), ciklopa betono (kutime nearmita, kun relative grandaj ŝtonoj dum betonado metataj en la betonmiksaĵon), magra betono (malmulte dotita per cemento, karakteriza per malalta meĥanika firmeco; ĝia para antonimo estas grasa betono), por[hav]a betono (ĉiu malpeza betono, makropora kaj mikropora, farita el etgrajna kalka, kalkcementa aŭ cementa mortero, malpezigita per gasprodukta aŭ ŝaŭmiga substanco, aŭ per forvaporigo de superflua miksakvo; fabrikata ĝi estas ankaŭ en aŭtoklavo), porobetono (fabrikita el etgrajna kalka, kalkcementa aŭ cementa mortero sub efiko de gasprodukta substanco en aŭtoklavo, ĝia ĉefa propreco estas poreco, volumena maso kutime nur 350-600 kg/m3), simpla betono (sen armaturo aŭ nur kun helpa armaturo, pri kiu oni supozas, ke ĝi ne partoprenas peradon de internaj fortoj), armita betono (kun armaturo, al kiu oni atribuis statikan funkcion), ŝtalbetono (armita betono, kiu ne estas antaŭstreĉita, pri ties armaturo oni supozas, ke ĝi partoprenas la transigadon de internaj fortoj en konstruelemento), antaŭstreĉita betono (armita, kiun oni intence ŝarĝas per prema forto aktivigita pere de armaturo streĉita antaŭ la ekfunkcio de la konstrua betonelemento), antaŭ hardiĝo antaŭstreĉita betono (kies armaturo estis antaŭstreĉita tuj komence dum fabrikado de la betona elemento), post hardiĝo antaŭstreĉita betono (kiu estis antaŭstreĉita kiel hardiĝinta betono, helpe de kabloj tiritaj tra kanaletoj en la betono kaj fine streĉitaj kaj ankritaj) ŝtalfibra betono (en kiun estas enmiksitaj subtilaj tranĉaĵoj de drato - longeco sub 10 cm -, orientitaj libere ĉiudirekte; ilia tasko estas altigi kuntenemon de betono, precipe ĝian rezistecon al tira streĉo).
Verŝita betono (kiu en la stadio de prilaboro de betonmiksaĵo prezentas fluan konsistencon, la celon de enmeto ĝi atingas memflue tra tuboj aŭ trogoj), plastigita betono (el miksaĵo kun plastiga ingredienco, kiu efikas al fluigo kaj tiel al pli facila prilaboro de la betonmiksaĵo), batita betono (el miksaĵo kompaktigita laŭ tavoloj per mana aŭ maŝina, ĉu pneŭmata, ĉu elektra, batilo), premita betono (el miksaĵo kompaktigita en muldilo per premmaŝino, kutime hidraŭla), rulpremita betono (de plata konstruelemento fabrikita el miksaĵo kompaktigita per sistemo de ruliloj efikantaj per alta premo), vibrigita betono (el miksaĵo kompaktigita per vibratoro), centrifugita betono (el miksaĵo kompaktigita helpe de centrifuga forto, per ĵetado de la miksaĵo al vando de rotacianta formo, aŭ en horizontalan muldilon pere de speciala rotacia ĵetmaŝino), ŝprucigita betono (kiu estiĝas per ŝprucigado de etgrajna betonmiksaĵo al surfacoj de konstruktoj helpe de premaero; ĉe la seka teĥnologio la miksakvo, cemento, ŝtonaro kaj aero miksiĝas nur en la ajuto de ŝprucpistolo), vaku[iz]ita betono (el kiu tuj post ĝia enmeto kaj kompaktigo estas pere de vakuo elsuĉita superflua parto de la miksakvo), varmizita betono (kies komencaj meĥanikaj firmecoj kreskis per mallongedaŭra altigo de temperaturo de freŝa kaj hardiĝanta betono sub la efiko de varmofonto - varmaj vaporo, aero, kurento, infraradiatoroj), vaporizita betono (komence traktita per varma vaporo por kreskigi ties komencan meĥanikan firmecon), subakva betono (resp. betonmiksaĵo por subakva betonado, kiu estas metata en akvon per tia teĥniko, kiu evitas disigon de la miksaĵo en la akvo; la transporto de la miksaĵo sub akvonivelon okazas plej ofte helpe de pumpilo kaj tubaro) kaj aŭtoklavbetono (kies maturiĝo estis rapidigita per altigo de premo kaj temperaturo de vaporo en aŭtoklavo, ekz. porobetono).
Betonoj laŭ fizike funkciaj proprecoj (6-a kriterio):
Aerumita betono (modifita helpe de aeruma ingredienco, kiu kreas multe da egalgrade disigitaj mikroporoj de grandeco 10 - 300 mikrometroj), varmizola betono (de alta varmorezistanco atingata per malpezigo de betono, per egalgrade disetenditaj poroj), fajrorezista betono (kiu longedaŭre rezistas al temperaturoj ĝis 1580 ºC kaj samtempe grandparte konservas siajn meĥanikajn proprecojn), radiadŝirma betono (kiu amortizas biologie damaĝan radiadon, ekz. la Rentgenradiadon, gamaradiadon, neŭtronan radiadon), akvohermeta betono (kiu rezistas al trapenetro de premakvo), hidrofobia betono (farita el hidrofobia cemento aŭ helpe de hidrofobia ingredienco).
Betonoj laŭ adhera indico de celo en la nomo (7-a kriterio):
Porta betono (simpla nearmita kaj armita betono de portantaj elementoj kaj konstruktoj, plenumanta la postulojn de statika kalkulo), sterna betono (kiu prezentas horizontalan ne tro dikan tavolon kiel subaĵon por sekvanta konstruparto - tavolo de planko, plata tegmento - aŭ ĝi sterniĝas surgrunde sub hidroizola tegaĵo), faca betono (kiu aperas surface de konstruo, kutime dekore traktita nur helpe de speciala reliefiga ŝelaĵo - mato), hidroteĥnika betono (de akvomastrumaj konstruoj, konstante aŭ periode en kontakto kun akvo kaj rezista al ties efikado), ŝosea betono (rezista al frosto, saloj, dinamikaj efikoj kaj abrazio, elstara per alta fleksa-tira firmeco, malalta termika dilato; taŭga por betonaj ŝoseoj).
Betonoj nevicigitaj laŭ kriterioj 1-7:
Monolita betono (de konstruelemento aŭ konstruparto elfarita en ĝia definitiva loko kaj pozicio el betonmiksaĵo kiel el "unu ŝtono"), prefabrikita betono (de konstruelemento fabrikita ekster ties definitiva loko kaj pozicio, kutime industrimaniere), transportbetono (betonmiksaĵo konsistigita kaj miksita ekster konstruejo, kien ĝi estas transportata sub garantio de kvalito de la miksaĵo, sen negativaj influoj pro transporto) kaj asbestocemento / fibrocemento (konstrumaterialo fabrikata el portlanda cemento, el asbesto, nuntempe ekz. el celulozaj fibroj kiel volumenaĵo, el akvo kaj ev. ingrediencoj; celo de la produktoj estas precipe tegmentokovrado, tuba senprema kondukado).
Vidu ankaŭ
Beton
Véronnes
Véronnes estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Véronnes kaj la vilaĝeton Véronnes-les-Petites.
Historio kaj vidindaĵoj
En 1972 Véronnes-les-Petites estis kunigita kun Véronnnes-les-Grandes por formi Véronnes.
Pays de Belvès
(jen france, okcitane País de Belvés) estas nova komunumo de Francio, kreita komence de la jaro 2016. Ĝi situas en la departemento Dordogne (jen france, okcitane Dordonha), en la administra regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria), kaj historie apartenas al la landoparto Perigordo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarlat-la-Canéda (france arrondissement de Sarlat-la-Canéda, okcitane Arrondiment de Sarlat e La Canedat) kaj al la kantono .
Véronnes
Historio kaj vidindaĵoj
Estas du preĝejojn. La preĝejo sankta Maŭrico de Véronnes-les-Petites datiĝas el la 13-a jarcento. La preĝejo sankta Hilaire de Véronnes-les-Grandes datiĝas ankaŭ el la 13-a jarcento.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (0,73 %).
Považská Bystrica
Považská Bystrica, hungare Vágbeszterce [vAgbesterce], germane Waagbistritz estas industria urbo en Slovakio. Ĝi situas en la valo de la rivero Váh. Najbaraj urboj estas Púchov kaj Žilina.
Historio
Burgo estis konstruita en la 13-a jarcento. Grandbienulo Mateo Csák (ĉAk) akiris ĝin, sed lia potenco finiĝis kaj la fortikaĵo denove apartenis al la reĝo. Baldaŭe havis ĝin historiaj familioj Podmaniczky (podmanicki) kaj Balassa (balaŝa). Aŭstroj eksplodigis la fortikaĵon en 1689, dume sube familio Balassa konstruis burgon en 1631, kiu ankaŭ nun estas videbla.
Fine de la 19-a jarcento konstruiĝis granda rondirado de fervojo, kiu ligis urbojn Budapeŝto-Miskolc-Košice-Poprad-Liptovský Mikuláš-Martin-Žilina-Považská Bystrica-Trnava-Bratislava-Vác-Budapeŝto. En 1910 loĝis tie 2746 da loĝantoj (2189 slovakoj, 331 hungaroj kaj 201 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo estis distriktejo en Trencsén (reĝa departemento).
Michael Parler
Michael Parler estis ŝtontajlisto de la gotiko el la familio Parler. Li estis filo de Heinrich Parler la pli maljuna kaj frato de Peter Parler kaj Johann Parler la pli maljuna. Pri Michael Parler nur malmulte estas konata. Verŝajne li iris kune kun sia frato al Bohemujo, lia restado en Goldenkron estas dokumentita por la jaro 1359. Pli malfrue li restadis en Prago, kie li estas dokumentita ĝis 1383. Pri liaj verkoj kiel ŝtontajlisto neniu detala estas konata, nek oni konas majstromarkon de li.
Michael Parler ne estas intermiksenda kun la samnoma nevo de Peter Parler, kiu 1383 verkis pri la katedralo de Strasburgo, nek kun Michael Parler el la familia branĉo el Ulm, kiu estas menciita lige kun la konstruo de la katedralo de Ulm.
Wendelin Weißheimer
Wendelin Weißheimer (naskiĝinta la 26-an de februaro 1838 en Osthofen; mortinta la 10-an de junio 1910 en Nurenbergo) estis germana komponisto, kapelmajstro kaj primuzika verkisto.
Vivo
La 17-an de aŭgusto 1858 Wendelin Weißheimer eklaboris, ĵus 20 jarojn aĝe, kiel kapelmajstro en Majenco kaj rilatis interalie en la gastama domo de la muzikeldonisto Franz Schott. Post prezentado de Faust-Ouvertüre de Wagner Weißheimer konatiĝis kun sia samregionano, poetokomponisto Peter Cornelius, kun kiu li estis ligita en dumviva amikeco.
Aŭtunon de 1861 Weißheimer denove laboris en Majenco, ĉifoje kiel muzikdirektoro ĉe la urboteatro. Komencis nun la plej interesa fazo de lia vivo, kiu distingiĝas per la amikeco kun Richard Wagner. Weißheimer subtenis Vagneron je la realigo de liaj projektoj.
Verkaro
Wendelin Weißheimer postlasis 106 verkojn, inter ili pluraj lidaj kaj ĥormuzikaj cikloj. Kvankam li provus iri kompozicie propran vojon, li tamen ne povis elpaŝi el la ombroj de sia granda instruisto Franz Liszt kaj de Richard Wagner, kiun li treege admiris.
Liaj operoj, kantatoj kaj ankaŭ instuumenta muziko tion substrekas. Krom unu arĉkvarteto kaj "deviga violonvoco" por la bontemperita klavarinstrumento de Johann Sebastian Bach li prefere komponis programmuzikon. La pianopecoj "Reminiszene di Gioventu" kaj "Am Grabe Beethovens" de Weißheimer ekestis el la spirito de la novgermana skolo same kiel lia simfonio pri "Ritter Toggenburg" de Friedrich Schiller.
La literatura gusto de Weißheimer sin montras en la tekstoj muzikigitaj de li. Estas tekstoj de mezepokaj amkantistoj, Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller, Theodor Körner, Heinrich Heine kaj de aliaj, kiujn li verkis en lidojn kaj kantatojn. Unuopajn verkojn li klopodis arigi al cikloj. Post la disiĝo de Wagner Weißheimer sin turnis pli kaj pli al la laboristomovado kaj grave influis la kulturajn strebojn de la Socialdemokratia Partio per siaj komponaĵoj por virĥoro.
Mravenečník (Hrubý Jeseník)
Mravenečník (1343 m), (esperante: Formikomanĝulo, germane: Ameisehübel aŭ Brünnlberg) estas monto en praděda parto de montaro Hrubý Jeseník. Oriente troviĝas montopinto de Dlouhé stráně (1353 m.s.m.) kun supra rezervujo pumprezerva akvoenergia centralo.
Alveno
Al la monto kondukas neniaj turismaj vojoj, sed ĝi estas libere alirebla el ŝoseo kondukanta el Loučná nad Desnou al supra rezervujo de pumprezerva akvoenergia centralo sur Dlouhé stráně, de tie sur la montopinto.
Liviu Rebreanu (Năsăud)
Liviu Rebreanu (Năsăud) [liviŭ rebrjanu] (hungare: Priszlop prislop) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Năsăud. Administre ĝi apartenas al Năsăud.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 565 loĝantojn (rumanoj, ciganoj); en 1992 795 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1392. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód). Oni donis al ĝi la nomon de la rumana verkisto Liviu Rebreanu en 1958. Antaŭ tiam, ĝi nomiĝis Prislop.
Arumacoj
La arumacoj (Araceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo alismaloj (Alismatales). Ĝi enhavas preskaŭ 120 genrojn kaj ĉirkaŭ 3360 speciojn,.
La familio nomiĝas laŭ sia tipa genro arumo (Arum), kies nekutima esperantigo estis kreita por ne konflikti kun la radiko "ar/o".
La arumacoj estas unukotiledonaj, moltigaj plurjaraj plantoj. Ilin karakterizas densa bastonforma floraro (spadiko), kiu interne havas karnecan tigon. Ĉe aŭ ĉirkaŭ la spadiko ofte estas unu modifita folio (ŝirmfolio, brakteo; ĉe arumacoj nomata ankaŭ spato), kiu povas esti brilkolora kaj tiel laŭ sia funkcio simili al petalo. La familio havas ĉ. 100 genrojn kaj 3700 speciojn, plej multe en la tropikaj regionoj de Ameriko. Pluraj specioj estas ornamaj plantoj, ekz. anturioj (Anthurium) kaj difenbakioj (Diffenbachia). Unu specio (taro, Colocasia esculenta) donas manĝeblajn tuberojn kaj estas vaste kulturata en tropikaj landoj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (2 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kelkaj gravaj genroj:
Oftaj ĉambroplantoj estas specioj de difenbakio (Dieffenbachia). Post la jaro 1990 populariĝis zamiokulko (Zamioculcas zamiifolia).
Taro (alinome manĝebla kolokazio, Colocasia esculenta aŭ C. antiquorum) estas moltiga, tubera legomplanto. Ties rizomo manĝeblas kuirite kaj estas muelebla al faruno.
La rizomoj kaj ŝosoj de unu specio de ksantosomo Xanthosoma sagittifolium  manĝeblas kuiritaj.
vidu alian familion de la araloj: lemnacoj (genro: lemno)
Hăghig
Hăghig [hagig] (hungare: Hídvég [hidveg], malanova nomo Olthídvég, germane: Fürstenberg) estas komunumo en Rumanio norde de Braŝovo. Administre apartenas al ĝi Iarăşi (Nyáraspatak).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1333 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Háromszék.
Junano
Junano (云南) estas provinco, kiu situas ĉe la sudokcidenta landlimo de Ĉinio. La norda tropiko trapasas ĝian sudon. Kun totala areo de 394 mil kvadrataj kilometroj, ĝi konsistigas de la areo de Ĉinio.
Naturaj riĉfontoj
Kun abundo da naturaj riĉfontoj, Junano estas rigardata kiel regno de vegetaĵoj, bestoj (ekzemple la besteto arbosoriko, laŭ aspekto iom simila al sciuro), neferaj metaloj kaj droĝerboj.
Vegetaĵoj
Biogeografie Junano troviĝas precipe en la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono. Ĝi enhavas la ekoregionon: la nord-hindoĉinaj subtropikaj arbaroj.
Minaĵoj
En Junano oni trovis 150 specojn de minaĵoj, kiuj konsistigas 93% de tiuj de la tuta lando. Inter ili la rezervokvanto de zinko, plumbo, stano, kadmio, indio, talio kaj blua asbesto okupas la unuan lokon de la lando.
Akvo
Junano estas abunda je pluvo. Tie estas multaj riveroj kaj lagoj. Ĝia jara akva fluo-kvanto estas 200 miliardoj da kubaj metroj kaj la po-kapa akvo-kvanto estas 4-obla, kiom tiu de la tutlanda popolo. La abundo da akvo donis al Junano riĉan hidroenergian povon. La Ruĝa rivero (ĉine 紅河 / 红河, pinjine Hóng Hé; vjetname Sông Hồng aŭ Hồng Hà; ĉine foje ankaŭ nomata 元江, pinjine Yuán Jiāng) fontas en la provinco Junano kaj post vojo de 1149 kilometroj tra Ĉinio (639 km) kaj Vjetnamio (510 km) enfluas la Vjetnaman golfon de la Sudĉina Maro.
Turismo
Junano havas multe da belaj turismaj lokoj. Tie la klimato estas agrabla, pejzaĝoj belaj, popolaj moroj allogaj.
Ekstera komerco
Junano havas komercan rilaton kun 70 landoj kaj regionoj de Azio, Eŭropo, Ameriko kaj Oceanio. Ĝi eksportas ĉefe tabakon, maŝinojn kaj elektrajn instalaĵojn, kemi-industriajn, neferajn, agrokulturajn kaj flankokupajn produktaĵojn. En 1998 la totala importa kaj eksporta valoro estis 1.652 miliardoj da usonaj dolaroj.
Fremda investo
En 1998 fremdaj entreprenistoj investis en Junano sume 146 milionojn da usonaj dolaroj kaj tiam funkcias 1575 entreprenoj investitaj de alilandanoj.
Fervojoj
La Nanning–Kunming-a Fervojo, 886 km longa, ligas Junanon kun Guanĝi kaj Guizhou, kaj kondukas al la maro. Sole en Junano ĝi longis 306 km. Ĝi, elektrizita, estas unuaklasa trunka vojo de la lando. Tie funkcias ankaŭ la provincaj fervojoj: La Guangtong-Dali-a kaj Kunming–Yŭi-a Fervojoj.
Ŝoseoj
La duaklasaj kaj pli bonaj ŝoseoj longas entute 958 km kaj la tria-klasaj 7571 km, la kvara-klasaj 52248 km.
Akvo-vojoj
En 1995 oni elspezis 171 milionojn da juanoj por navigacia konstruado ĉe riveroj de la tuta provinco kaj preparis 807 km da novaj navigo-vojoj por barĝoj, konstruis 2 dokojn por ankri ŝipojn kun jara en- kaj elŝipiga povo de 300 mil-400 mil tunoj kaj 4 dokojn kun tiu de 100 mil tunoj. Nun sur la akvo-vojoj oni povas transporti ĉiujare 2 milionojn da tunoj da varoj kaj 2 milionojn da homoj.
Aviado
Tie funkcias 19 enlandaj aero-linioj: de Kunmingo al Pekino, Ŝanhajo, Kantono kaj Hongkongo. Krome interne de la provinco estas ankoraŭ tri aero-linioj: t.e. de Kunmingo al Jinĝong, Mangŝi kaj Simao. Tie estas ankaŭ 3 internaciaj aero-linioj, t.e. de Kunmingo al Bankoko, Ranguno kaj Vjentiano.
La flughaveno Wujiaba en Kunmingo estas unuaklasa aerodromo kaj en Xiŝuangbanna, Mangŝi kaj Simao estas duaklasa aerodromo.
Orienta vespobuteo
La Orienta vespobuteo aŭ Kresta vespobuteo, Pernis ptilorhynchus, estas rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiaj la milvoj, la agloj kaj la cirkuoj.
Aspekto
Spite sian nomon, tiu specio ne estas rilata al la buteoj de la genro Buteo kaj estas taksonomie pli proksima al la milvoj. Ili ŝajnas longkolaj kun malgranda kapo (simila al tiu de kolombo), kaj ŝvebas per ebenaj flugiloj. La kapo ne havas la markatan supraokulan bordon kio havigas nerabobirdan vizaĝan aspekton. Ĝi havas longan voston kaj mallongan kreston. Ĝi estas bruna supre, sed ne tiom malhela kiom la Vespobuteo, kaj pli pala sube. Estas malhela gorĝostrio. Malkutime ĉe granda rabobirdo, ambaŭ seksoj povas esti distingataj. La masklo havas bluecgrizan kapon, dum la kapo de la ino estas bruna. Ŝi estas iom pli granda kaj malhela ol la masklo. La masklo havas nigran voston kun blanka bendo, dum la ino similas al la ino de la Vespobuteo. Tema pri klara kazo de seksa duformismo.
Kutimoj
Ili reproduktiĝas en Azio el centra Siberio orienten al Japanio. Ĝi estas somera migranto en Siberion, kiu vintras en tropika sudorienta Azio. Aliloke ĝi estas pli malpli specio de loĝantaj birdoj. Ĝi estas specialista manĝanto, kiu vivtenas sin ĉefe el larvoj kaj nestoj de vespoj, kvankam ĝi kaptas ankaŭ aliajn malgrandajn insektojn kiaj cikadoj.
La Orienta vespobuteo reproduktiĝas en arbaroj, kaj estas malfacile videbla escepte en printempo, kiam la pariĝada memmontrado inkludas flugilfrapadon. La ceremonia memmontrado per ruliĝo dumfluge kaj per flugetado pinte de ascendo estas karaktera de la genro Pernis.
Ĝi estas pli granda kaj pli longflugila ol sia okcidenta samgenrano nome Vespobuteo, Pernis apivorus.
Kamuflimitado
Oni sugestis, ke la simileco en plumaro inter junuloj de Orienta vespobuteo kaj la agloj membroj de la genro Spizaetus estas kialigita de serĉado de parta protektado kontraŭ predado fare de pli grandaj rabobirdoj. La agloj havas pli fortajn bekojn kaj kalkanumojn, kaj ŝajne estas malpli vundeblaj ol la specioj de la genro Pernis.
Simila kamuflimito estas montrata de junuloj de la Eŭropa vespobuteo, kiu similas al la Komuna buteo. Kvankam la Akcipitro kapablas mortigi ambaŭ speciojn, ĝi ŝajne evitas ataki la pli bone protektatajn speciojn de la genro Buteo.
Cleethorpes
En la 19-a jarcento ĝi estis fiŝista vilaĝo sed post la konstruado de la fervojo inter mezlandaj industriaj urboj kiel Ŝefildo (angle: Sheffield) kaj la marbordo ĝi rapide kreskis. Dum jaroj ĝi restas populara feriejo por familioj el la industriaj centroj.
Nuntempe troviĝas kelkaj grandaj vilaĝoj de domveturiloj kaj kabanoj.
Inter la allogaĵoj por turistoj estas la promena ĝeto, la granda amuzejo: Pleasure Island, sablaj strandoj, miniatura fervojo laulonge de la strando, golfejo ktp.
Se oni rigardas al la rivero oni povas vidi multe da ŝipoj survoje al la havenoj de Grimsby, Hull, Immingham kaj Goole.
Ankaŭ en la estuaro oni povas vidi du grandajn fortikaĵojn. Oni konstruis ilin en 1914 por proteki la enirejon de la rivero. Ili staras 18 metrojn super la akvo kaj havas diametrojn de 25 metroj. Estis lokoj por 200 soldatoj. Oni bezonis tri jarojn por konstrui ilin kaj la milito finiĝis preskau samtempe kiel la konstruado do oni ne pafis eĉ unu pafilon!
Dum la dua mondmilito ili restis kiel rimedoj de fortimigo kaj ili estis regule atakitaj de malamikaj flugmaŝinoj.
La grenviĉa meridiano trapasas la urbon kaj indikilo montras kelkajn distancojn en mejloj. Norda Poluso- 2517 miles (4050 kilometroj), Suda Poluso - 9919 miles (19562 kilometroj), Nov-Jorko - 3481 miles (5602 kilometroj), Londono - 143 miles (230 kilometroj), Sidnejo - 10483 miles (16870 kilometroj), Moskvo - 1495 miles (2406 kilometroj).
Epimelidoj
Laŭ la helena mitologio, la Epimelidoj aŭ Epimelidinoj (el la greka, protektanta de pomarboj aŭ ŝafoj) estis nimfoj, kiuj zorgis pri la pomarboj. Tamen, la greka vorto pom-arbo (μηλον) antikve ankaŭ signifis ŝafon, do la rakontoj priskribas la epimelidojn kiel zorgantinoj de tiuj bestoj. Ili loĝis en montaraj herbejoj, kie ili protektis kaj bredis la perditajn ŝafojn kaj kaprinojn, kaj sanigis tiujn, kiuj bezonis ĝin. Per ilia lano la epimelidoj teksis la vestaĵojn kiujn ili kutime portis.
Ili estis blank-hararaj, kiel la floroj de la pomarboj kaj la sentenkturita lano. Kune kun iliaj fratinoj, la perimelidoj, la epimelidoj aliĝis al akompanantaro de la kampara dio Pajno, kiu estis ankaŭ patro de multaj el ili. Fakte, genealogie la epimelidoj ne estis klare difinita grupo inter la nimfoj. Inter ili oni kalkulis oceanidinoj, oreadinoj, filinoj de Helioso, de Pajno aŭ de kampara Hermeso. Eĉ nereidinoj, kiel Galateo aŭ Psamato, agis en la rakontoj kiel epimelidoj. Krome, ankaŭ la nimfoj kiu loĝis ĉe la rivero Sperkio ricevis tiun nomon.
Laŭ Nono, kelkaj el la epimelidoj, kune kun aliaj nimfoj, aliĝis al la ekspedicio de la dio Dionizo, kontraŭ Barato. Tie ili portis tirsojn, kiujn ankaŭ la frenezaj lidianinoj uzis sentime en tiu milito.
En Apulio, kelkaj junaj ŝafistoj defiis la epimelidojn danci pli bone ol ili, ignorante ilian dian devenon. Post venki, la nimfoj batis la junulojn kaj transformiĝis ilin en arbojn, kiel puno pro ilia stulteco. De tiam oni diras ke el tiu magia arbaro aŭdeblas ankoraŭ la krioj de la ŝafistoj. Simila rakonto verkis Ovidio, sed ĉi foje pri stulta ŝafisto kiu mokis la epimelidojn imitante ilian dancadon. Ankaŭ li estis transformita en arbon, pli precize en sovaĝan olivarbon, kies frukto estas tiel amara kiel la eldiraĵoj de la ŝafisto.
Listo de epimelidoj
Multnombraj epimelidoj, aŭ nimfoj kiuj agis tiel, aperis en mitaj rakontoj, inter ili elstaris la jenaj:
Odo de Canterbury
Odo aŭ Oda (mortis la 2-an de junio 958), foje kromnomata la bona aŭ la severa, estis ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio, nomumita sanktulo de la katolika Eklezio.
Biografio
Liaj gepatroj estis danoj kiuj translokiĝis al Anglio, verŝajne en 865, kaj li naskiĝis eble en East Anglia. Kiam li ankoraŭ infanis, li eniris la domanaron de anglosaksa nobelo, Aethelhelm. Lia nevo Oswald de Worcester iĝis episkopo de Jorko.
Laŭdire li akompanis nobelon kiu pilgrimis al Romo, kaj kuracis tiun de malsano. Eble dum iom da tempo li batalis sub la anglosaksa reĝo Eduardo la pli aĝa, kaj eniris la monaĥan vivon ĉe Abatejon Fleury en Francio.
Inter 909 kaj 927 li iĝis episkopo de Ramsbury, Wiltshire. Ŝajnas ke li daŭre servis kiel soldato: verŝajne en 937 li estis en la armeo de Adelstano kiu venkis la skotojn en la Batalo de Brunanburh, kaj laŭ kroniko de Abatejo Ramsey donis glavon al Adelstano post kiam ties glavo elglitis de lia mano (kvankam la kronikisto diras ke tio estas laŭdiraĵo, ne certa fakto).
Oda estis lerta diplomato. En 936 li faris diplomatan mision por Adelstano en Francio, kie li aranĝis ke Ludoviko la 4-a iĝos reĝo de Francio (kiam Ludoviko havis tri jarojn, li kaj lia patrino fuĝis de Francio al Anglio). En 943 Oda aranĝis pacakordon inter Edmundo la 1-a (Anglio) kaj Olaf la 1-a, reĝo de Dublino kaj Jorko.
En 941 Oda iĝis ĉefepiskopo de Canterbury. Li konsilis Edmundon la 1-an pri leĝoj. Li faris regulojn por reformi la anglan eklezion, kaj subtenis la ekleziajn reformojn de Sankta Dunstan. Li akiris por la katedralo de Canterbury relikvojn de Sankta Wilfrid kaj Sankta Ouen.
Li estis venerata kiel sanktulo, kaj lia fest-tago estas la 4-an de julio.
Usonaj indianoj
Usonaj indianoj (ankaŭ konataj kiel Indianoj, Usonaj indiĝenoj, aŭ Indiĝenaj, aŭ Aborigenaj popoloj) estas la indiĝenaj popoloj loĝantaj en la regiono nun en la ŝtato Usono de pratempoj ĝis nun. En Kanado oni konas ilin kiel la Unuajn Naciojn (vidu la koncernan artikolon). Ĉi tiu termino kovras multajn diversajn tribojn, ŝtatojn, kaj etnojn, multaj el ili ankoraŭ ekzistantaj kiel politikaj unuoj.
En la Usonaj ŝtatoj kaj iuj el la priloĝataj insularoj kiuj ne estas parto de la usona ĉeftero loĝas iuj indiĝenaj grupoj kiujn oni ne konsideras usonaj indianoj. Inter ĉi tiuj aliaj indiĝenaj popoloj en Usono estas la inuitoj, la jupikoj, kaj la aleutoj de Alasko, la indiĝenaj havajanoj (ankaŭ konataj kiel Kanaka Māoli kaj Kanaka 'Oiwi) de Havajo kaj aliaj popoloj de la Usonaj Pacifikaj Insuloj, kiel la Ĉamoroj.
Unuaj kontaktoj
La Eŭropa koloniigo de Ameriko grave malpligrandigis la loĝantaron kaj kulturon de la usonaj indiĝenoj. De la 15-a ĝis 19-a jarcentoj ilin ruinigis translokigo, malsanoj, militado kun la eŭropanoj, kaj sklavigo.
Eksteraj ligiloj
Ĝeneralaj informoj kaj historio
Informoj pri triboj, regionoj kaj rezervejoj
Organizoj
Kulturo Lingvo
Arto
Okcidenta filozofio
Okcidenta filozofio estas la filozofia pensaro kaj verkaro de la okcidenta mondo. Historie, la esprimo estis inventita por nomi la filozofian pensadon de la okcidenta civilizo komenciĝinta kun la greka filozofio en antikva Grekio kaj poste kovrinta grandan areon de la terglobo. La vorto filozofio mem originis en antikva Grekio: filosofia (φιλοσοφία) laŭvorte signifas "la amo al saĝeco" (φιλειν [ filejn] "ami" kaj σοφία [sofia] "saĝeco").
Originoj
La amplekso de filozofio en la malnova kompreno, kaj en la verkoj de (almenaŭ kelkaj el) la malnovaj filozofoj, estis ĉiuj intelektaj klopodoj. Tio inkluzivas la problemojn de filozofio kiel ili hodiaŭ estas komprenataj, sed ankaŭ multajn aliajn disciplinojn, kiel ekzemple puran matematikon kaj natursciencojn kiel, ekzemple, fizikon, astronomion kaj biologion. (Ekzemple, Aristotelo skribis pri ĉiuj tiuj temoj). La esprimo "Okcidenta filozofio" estas foje nehelpa kaj neklara, ĉar la difino implicas vastan gamon da apartaj tradicioj, politikaj grupoj, religiaj grupoj kaj individuaj aŭtoroj el plurmiljara periodo.
Subfakoj de Okcidenta Filozofio
Okcidentajn filozofojn oni ofte dividas je kelkaj gravaj branĉoj, aŭ skoloj, surbaze aŭ de la demandoj tipe traktitaj fare de homoj laborantaj en malsamaj partoj de la kampo, aŭ de la nocioj de ideologiaj subtendencoj. En la praa mondo, la plej influa estis la dividado de filozofio fare de la stoikuloj je Logiko, Etiko, kaj Fiziko (elpensita kiel la studo de la naturo de la mondo, inkluzive de kaj naturscienco kaj metafiziko). En la nuntempa filozofio, la kampon oni pli ofte dividas je metafiziko, sciteorio, etiko kaj estetiko (ĉi-lastaj du kune konsistigas aksiologion). Logiko estas foje inkluzivigata kiel ĉefbranĉo de filozofio, foje kiel aparta scienco, pri kiu filozofoj hazarde okupiĝas, kaj foje ĝuste kiel karakterize filozofia metodo valida por ĉiuj branĉoj de filozofio.
Douglas Engelbart
Douglas C. ENGELBART (Portland (Oregon), naskiĝis, mortis ) estas la inventinto de la komputila muso (1963).
Engelbart finstudis en 1948 elektroteknikon ĉe la usona Universitato de la Ŝtato Oregon. En 1952 li bakalaŭriĝis ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley kaj en 1955 li tie ekhavis la titolon Doktoro de filozofio (Ph.D).
Post kiam li vane provis utiligi sian konon pri memorilosistemoj per propra firmao, li eklaboris ĉe la Stanford Research Institute, kie li fondis la Augmentation Research Center. La 17-an de novembro 1970 li akiris usonan patenton kun la numero 3.541.541 por ligna skatoleto kun du metalaj radetoj, kiun oni priskribis kiel X-Y-pozici-indikilo por ekrana sistemo" ("X-Y Position Indicator for a Display System"). La aparaton oni nomis en laboratorio kaj bug (cimo) kaj mouse (muso); la lasta nomo populariĝis.
Engelbart estis ne nur la inventinto de la komputila muso, sed ankaŭ motoro malantaŭ hiperteksto; programaro por komputilaj retoj; telekonferenco; kaj la grafika uzantinterfaco kun fenestroj - kiel ĝi unuafoje estis komerce aplikita de la firmao Apple, kaj poste de Microsoft.
Engelbart mem nenion gajnis per siaj inventoj. Por li temis nur pri malgravaĵoj kadre de multe pli granda projekto: helpi la homaron solvi ĉiam pli komplikajn problemojn.
Li ricevis plurajn premiojn, inter ili la Lemelson-MIT Prize kaj la Premion Turing (ambaŭ en 1997); de eks-prezidento Bill Clinton la National Medal of Technology (2000.)
Eleonora (Bretonio)
Eleonora de Bretonio aŭ Alienora de Bretonio aŭ Alienora Plantaĝeneto, kromnomata « la Brette (la bretona)», naskiĝinta en 1185 (aŭ 1184 ), estis la filino de Gotfredo la Dua Plantaĝeneto kaj de Konstanca. Ŝia onklo Johano la Sentera, poste ŝia kuzo Henriko la 3-a tenis ŝin kaptita ĝis ŝia morto, en 1241.
Biografio
La patro de Eleonora estis la kvara filo de Henriko la 2-a de Anglio. Li venis post Rikardo la Leonkora kaj antaŭ Johano, en la hereda ordo por la tuta plantaĝeneta imperio (Anĝevio, Mansio, Turanĝio, Normandio, Potevio, Akvitanio, Anglio). Eleonora estis nur unu- aŭ du-jara kiam ŝia patro mortis, en la 19-a de Aŭgusto 1186, tiel fariĝanta la heredantino de Rikardo laŭ la anĝevia kutimo. Per sia patrino, ŝi estis heredanto de Bretonio kaj de la graflando de Richemont (norde de Anglio). Ŝi estis antaŭita en ĉiuj siaj rajtoj de sia frato Arturo, dum li vivis. Pri la heredo de la plantaĝenetoj, la rajtoj de la du infanoj de Gotfredo superis do tiujn de ilia onklo Johano. Tio estos la kaŭzo de ilia malfeliĉo.
Arturo, la frato de Eleonora, naskiĝis en la nokto inter la 29-a kaj la 30-a de Aprilo 1187, ok monatojn post la morto de sia patro.
En 1192, la knabineto foriris al Aŭstrio, lia onklo Rikardo la Leonkora, kaptita, estis devigita fianĉinigi al la filo de la duko Leopoldo. Je la morto de la duko en la 31-a de Decembro 1194, Eleonora revenis en Bretonion. Edziniĝo estis konsiderita al Ludoviko, filo de Filipo Aŭgusto. Sed la projekto ne konkretiĝis.
Sub Johano la Sentera
Eleonora estis forrabita de sia onklo Johano. Oni ne scias je kiu dato, kie kaj en kiuj cirkonstancoj. Johano sin proklamis sia kuratoro. Ŝi restis kaptita dum sia tuta vivo.
Rikardo la Leonkora mortis en 1199. La dukino Konstanca mortis en 1201.
Arturo, kaptito de Johano, estis verŝajne mortigita, laŭ ordono de sia onklo, en Aprilo 1203. Sed oni eksciis pri lia morto nur kvin jarojn poste.
Printempe de 1204, Filipo Aŭgusto postulis la liberigon de Eleonora.
En 1208, la bretonaj episkopoj same faris. La morto de Arturo estis konata nur en 1208. La malliberulino defendis siajn rajtojn pri Bretonio kaj la graflando de Richemont sed ŝi estis devigita indiki, ke ŝi konfidis la povon al Johano.
En 1214, Eleonora estis tenata kaptita en Francio dum la malbona kampanjo de Johano, de Februaro ĝis Julio, kiu finiĝis per malvenko en la batalo de la Roche-aux-Moines), kaj revenis al Anglio.
Legendo
La Chronique de Lanercost asertas ke, iom antaŭ la morto de Eleonora, Henriko la 3-a, rimorse aŭ zorgante pri la legitimeco de sia idarpovo, donis sian kronon al la malliberulino. Ŝi estus konservita ĝin nur dum tri tagoj, kaj estus doninta ĝin al la tute juna princo Eduardo (la estonta Eduardo la 1-a, naskiĝinta du jarojn antaŭ la morto de Eleonora).
Gvanŝio
Gvanŝio aŭ Gŭangŝjio (ĉina lingvo: 广西, pinjine: Guǎngxī; mallongigo: GX) estas aŭtonoma regiono en Ĉinio, kiu situas en sudo de la ĉina ĉeftero kaj sudokcidento de ĝia ĉemara regiono. Ĝi areas entute 236 700 kvadratajn kilometrojn, kiuj konsistigas 2,5% de la ĉina teritorio. Ĝia areo estas la 9-a inter la ĉinaj provinc-nivelaj regionoj.
Akva riĉfonto
En Gŭangŝjio estas multe da riveroj. Laŭ statistiko tie la akvokvanto fluanta sur la tero estas 188 miliardoj da kubaj metroj, kiuj konsistigas 6,9% de tiu de Ĉinio, per kiu ĝi okupas la kvaran lokon de la lando.
La riveroj en Gŭangŝjio apartenas al la basenoj de la Perlo-rivero, Yangzi-rivero kaj sendependaj riveroj. La Perlo-rivera sistemo estas la plej grava en Gŭangŝjio, kies baseno konsistigas 85,5% de la areo de la regiono.
En Gŭangŝjio la akva riĉfonto estas abunda. Laŭ rezonado la tiea akvoenergio estas 21,33 milionoj da kW, el kiuj 17,51 milionoj estas ekspluateblaj. Ĝis 1999 en Gŭangŝjio la hidroelektra generatorara kapacito estis 6,1056 milionoj da kW kaj la jara elektroprodukto estis 24,73 miliardoj da kWh.
Minaĵoj
Gŭangŝjio estas abunda je mineralaj riĉfontoj, el kiuj estas tre famaj la neferaj minaĵoj, kaj per tio ĝi estas nomata "regiono de neferaj metaloj". Ĝi estas unu el la 10 gravaj lokoj de neferaj metaloj de Ĉinio. Oni jam konstatis la rezervokvantojn de 96 specoj de minaĵoj, kiuj troviĝas en 1067 lokoj. La rezervokvanto de 53 minaĵoj estas inter la unuaj 10 lokoj de nia lando. La rezervokvanto de mangano, stano, arseno kaj aliaj 11 minaĵoj okupas la unuan lokon de la lando. La rezervokvanto de mangano kaj stano konsistigas trionon de tiu de la lando. La rezervokvanto de vanado, tungsteno, antimono, arĝento, aluminio, talko, barito kaj aliaj 18 specoj de minaĵoj okupas la 2-a - 6-an lokon de tiu de nia lando.
Turismo
Gŭangŝjio estas grava loko de turismo. Tie estas majestaj arbaroj de montopintoj, ĉarmaj karstaj kavernoj, klaraj riveroj kaj lagoj, animskuaj akvofaloj, sanigaj fontoj malvarmaj, varmaj kaj mezvarmaj, belaj ĉemaraj pejzaĝoj, senlimaj ĉemaraj arbaraj parkoj, multaj specoj de animaloj kaj vegetaloj, historiaj objektoj, diversnaciaj moroj, religiaj temploj kaj belaj pejzaĝoj en la hejmo de ĉinaj elmigrintoj.
Gŭangŝjio havas 3 ŝtatnivelajn turismajn lokojn, 6 ŝtatnivelajn rezervejojn kaj 30 vidindajn lokojn de la regiona nivelo.
Maraj riĉfontoj
Gŭangŝjio rigardas al Bakbo-Golfo en la sudo. Ĝia senlima maro estas tre utila al maraj fiŝado, kemio, energio kaj turismo.
Subtropikaj sovaĝaj bestoj kaj plantoj
Gŭangŝjio estas abunda je sovaĝaj bestoj: Tie oni jam trovis 929 specojn de sovaĝaj vertebruloj, kiuj konsistigas 43.3% de tiu de Ĉinio. Tie estas blankkapa presbito kaj aliaj 25 specioj da unuaklasaj bestoj protektataj de la ŝtato, kiuj konsistigas 26.8% de la protektataj specoj de la lando; makako kaj aliaj 123 specoj de duaklasaj protektataj bestoj, kiuj konsistigas 51% de tiuj de la lando. La blankkapaj presbitoj, orkapaj kaj fajrovostaj ortotomoj (Orthotomus), kaj aliaj 15 specoj de specialaj sovaĝaj bestoj vivas ekskluzive en Gŭangŝjio. Alia ekzemplo de besto nur vivanta en la orienta parto de Gŭangŝjio kaj de la najbaraj provincoj Junano kaj Hajnano estas la arbosoriko, laŭ aspekto iom simila al sciuro.
Ankaŭ specoj de la tieaj sovaĝaj plantoj estas inter la unuaj lokoj de la lando. Tie jam malkovriĝis 8354 specoj de sovaĝaj plantoj, kiuj okupas la trian lokon de la lando. Tie kreskas ankaŭ 122 specoj de plantoj pereontaj kaj protektataj de la ŝtato, kiuj konsistigas 31.6% de tiuj de la tuta lando kaj okupas la duan lokon de Ĉinio.
Fruktoj
En Ĉinio estas 58 familioj kun 670 specoj de fruktarboj, el kiuj 110 specioj sub 43 familioj kreskas en Gŭangŝjio, kaj la tropikaj kaj subtropikaj fruktoj konsistigas 80%. Gŭangŝjio estas unu el la ĉefaj produktejoj de tropikaj kaj subtropikaj fruktoj en Ĉinio. La produktokvanto de pampelmuso de Shatian okupas la unuan lokon de Ĉinio, tiu de banano kaj ananaso okupas la duan lokon de la lando, kaj tiu de oranĝo, liĉio kaj longano -- la trian lokon respektive.
Arbaroj
En 1999 en Gŭangŝjio kreskas 10.606 milionoj da hektaroj da arbaroj, kiuj kovras 39.26% de la areo de la tuta regiono. Tie kreskas pli ol 8 mil specoj de arboj, kiuj okupas la trian lokon de Ĉinio.
Medio
En 1999 la mediprotektado rikoltis grandan sukceson en la Gŭangŝjia Ghuhang-nacia Aŭtonoma Regiono. La 12 poluaĵoj ellasitaj de industriaj entreprenoj estas bremsitaj sub la normo de la ŝtato. La media kvalito de Nanning, Guilin kaj Beihai jam atingis la ŝtatan normon. La aera kvalito de gravaj urboj atingis la 2-an gradon aŭ eĉ pli bonan kaj la akvo de 80% de la riveroj estas klara aŭ kompare klara.
Ĝenerale
En 1998 ĝia enlanda totala produktovaloro estis 190.34 miliardoj da juanoj, kiuj estas 5.91-obla, kiom tiu en 1978. La averaĝa jara kresko estis 9.3%. En 1991 - 1995 la ekonomio disvolviĝis rapide, tiam la jara enlanda totala produktovaloro kreskis je 15.1%, kiu estis evidente alta ol la meznombra kresko de la lando siatempe.
Ekstera komerco
En 1998 la import- kaj eksporta valoro estis 2.984 miliardoj da usonaj dolaroj, el kiuj 2.418 miliardoj estis eksportaj kaj per tio ĝi kreis rekordon en la historio. En 1999 la totala import- kaj eksporta valoro estis 1.753 miliardoj da usonaj dolaroj.
Fremda investo
Gŭangŝjio altiris al si investantojn el 100 landoj kaj regionoj ĝis la fino de 1998, kiam la gŭangŝia registaro aprobis 8802 projektojn, investitajn de eksterlandanoj kaj oni fakte uzis 8.003 miliardojn da usonaj dolaroj. En 1999 la loka registaro sankciis 223 projektojn kaj oni fakte uzis 921 milionojn da usonaj dolaroj.
Alilandaj registaroj kaj popolaj organizoj donis al Gŭangŝjio pli kaj pli da helpo. La helpitaj projektoj estas ĉefe en Hechi, Baise kaj Liuzhou koncerne sintezan agrikulturan ekspluaton, sanprotektadon de virinoj kaj infanoj, trinkakvon, edukon en element- kaj mezlernejoj kaj filantropion por handikapitoj.
Ĉefaj industrioj
hidroelektra, sukerfara, nefera, konstrumateriala kaj maŝinfabrika kun aŭtofarado kiel la ĉefa.
Telekomuniko
Telefonoj: En 1993 Gŭangŝjio realigis telefonian programregadon en ĉiuj gubernioj kaj urboj.
Fervojoj
3120 km. (fine de 1999)
Ŝoseoj
En Gŭangŝjio la ŝoseoj aspektas kiel araneaĵo, kiu etendiĝas al ĉiuj lokoj. Fine de 1999 la ŝoseoj longis 51378 km. Tie ĉiuj urboj estas ligitaj per 2-aklasaj kaj plibonaj ŝoseoj, dum la guberniaj urboj -- per asfaltitaj vojoj kaj distriktoj -- per ordinaraj ŝoseoj.
Akvovojoj
Gŭangŝjio estas la unika ĉemara nacimalplimulta aŭtonoma regiono de Ĉinio. Ĝia ĉeftera marbordo longis 1595 km kaj la insula marbordo 605 km. Gŭangŝjio havas 21 havenojn kun 18 dokoj taŭgaj por ankriĝo de pli-ol-10-mil-tonelaj ŝipoj. La jara en- kaj el-ŝipiga kvanto de Fangĉenggang, Beihai kaj Qinzhou estas 12,56 milionoj da tunoj.
Aviado
En 1998 funkciis en Gŭangŝjio 5 flughavenoj, 109 aerlinioj el 44800 km entreprenataj de 23 aviadaj kompanioj.
Projektoj bezonantaj fremdan investon
Fundamentaj instalaĵoj, bazaj industrioj, industrioj kun alta teknologio, bazoj por eksportaĵoj, sinteza ekspluato de agrikulturaj produktaĵoj kaj teknologia reformado de ŝtataj entreprenoj.
Avon Wheatbelt
Avona Tritiko-Zono (angle : Avon Wheatbelt) estas aŭstralia IBRA-ekoregiono en Okcidenta Aŭstralio   kaj parto de la pli vasta WWF-ekoregiono "sudokcident-aŭstralia savano"
(9443) 1997 HR9
(9443) 1997 HR9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono) en la kadro de la projekto "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research).
Listo de la municipoj de provinco La Palmoj
Municipoj (komunumoj) de la provinco Las Palmas (Hispanio):
Provincia di Las Palmas
Karl Dedecius
Karl DEDECIUS (naskiĝis la 20-an de majo 1921 en Lodzo, mortis la 26-an de februaro 2016 en Frankfurto ĉe Majno) – germana tradukisto kaj populariganto de la pola literaturo kaj la ruslingva literaturo. Li ankaŭ okupiĝis pri eseo-kreado kaj teorio de tradukado, publikigis en gazetaro kaj lekciis en altlernejoj.
Vivo
En 1980 fondis kaj estis unua direktoro (ĝis 1999) de "Deutsches Polen-Institut" (Germana Instituto de Pola Kulturo) en Darmstadt, kiu okupiĝas pri popularigo de la pola kreado en Germanio kaj kontaktoj inter ambaŭ nacioj. Li eldonis kelkdekon da antologioj kaj volumoj de individuaj verkistoj. Estas eldonisto de la 50-voluma serio Polnische Bibliothek (Pola Biblioteko) ampleksanta la polan literaturon de mezepoko ĝis la nuntempo. Sume tradukis pli ol 300 poetoj kaj prozistoj, en tio Mickiewicz, Miłosz, Szymborska, Rózewicz, Lec, Herbert, Wojtyła. Kiel lia vivoverko estas konsiderata la 7-voluma ''Panorama der polnischen Literatur des 20. Jahrhunderts'' (Panoramo de la pola literaturo de la 20-a jarcento).
Aromonesto
Aromonesto estas polipropena vazo, kiu utilas por finkuiri parte kuiritan manĝaĵon. Ekzemple kaĉo, kiu estas parte kuirita kaj varmega, finkuiriĝas pro sia propra varmego. Tio ankaŭ utilas por konservi la manĝaĵon aroma kaj varma. En Finnlando estis aromonesto reklamata en TV en 1990-aj jaroj.
Karl Dedecius
Vivo
De 2003 la polaj tradukistoj de la germana literaturo kaj la germanaj tradukistoj de la pola, ricevas premion je la nomo al Karl Dedecius. Laŭreatoj estas elektataj de la pola-germana ĵurio sub patroneco de Karl Dedecius.
Verkoj
Krom tradukado de fremdaj verkoj Karl Dedecius estas ankaŭ aŭtoro de libroj pri la polaj-germanaj rilatoj, literaturscienco kaj tradukteorio. En la pola lingvo aperis:
Brădet
Brădet estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Felinenoj
Felinenoj - latine felinae - estas subfamilio de la biologia familio de felisedoj.
Shádda
La shádda aŭ tašdīd (شدّة, «enfazo»; ّ ) aŭ pli simple ŝadda aŭ taŝdid estas helpografemo de la araba alfabeto kiu indikas la duobligon aŭ longan kvanton de la konsonanto pri kiu ĝi estas.
Venlo
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Shádda
Ĝi estas unu el la diakritaj signoj (harakat) kiu estis uzata de la araba alfabeto, markante longan aŭ duoblan konsonanton. Funkcie, ĝi estas ekvivalento al la duobligita skribaĵo de la konsonantoj same kiel estas uzata en granda kvanto de eŭropaj lingvoj, kaj tiele ĝi transliteratumas. Ekz.: رُمَّان, rummān, «granato»; كُتَّاب, kuttāb, «verkistoj».
Dovro (Anglio)
Dovro (angle: , pron. /ˈdəʊvə/) estas urbo en la angla provinco Kent kun grava haveno, la plej proksima angla loko al Francio kaj kontinenta Eŭropo – 34 kilometroj. Grandaj pramŝipoj kaj aerglitaj boatoj portas pasaĝerojn, aŭtojn, ŝarĝveturilojn ktp. al Kalezo kaj Bulonjo-ĉe-Maro.
Ĝi estas fama pro sia blanka klifaro, kiu konsistas el kretŝtono. La klifoj donis al Anglio la kromnomon Albion kiu signifas Blanka. La klifaro estas forta, emocia simbolo por maristoj kaj aliaj vojaĝantoj survoje hejmen. Vera LYNN, angla kantistino kaj la kanto nomata “La Blankaj Klifoj de Dovro” famiĝis dum la dua mondmilito.
La urbo mem estas agrabla kaj vizitinda kun kastelo kaj interesa historia centro kun multaj restaĵoj de la Romia periodo.
Ĝi estis la loko (kune kun Calais) de la unua iom grava internacia E-a kunveno. En Aprilo 2019, okaze de la centa Brita Kongreso de Esperanto, la Esperanto-Asocio de Britio kaj Espéranto-France kunfandis siajn naciajn kongresojn en pli grandan 'Kunkongreson', okazintan en konferencejo The Ark. Por sekvi en la spuroj de la pioniroj, okazis unutaga ekskurso al Kalezo. Aliaj kongresanoj ekskursis al la Kastelo kaj al la Blankaj Klifoj.
Monda Konserveja Observa Centro
La Monda Konserveja Observa Centro ( angla mallongigo  :  UNEP-WCMC ) estas agentejo de la Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj (angla mallongigo : UNEP ), starigita en Kembriĝo en Britujo. UNEP-WCMC estas parto de la koncerna mediprogramo ekde 2000, kaj ĝi prirespondas de biodiverseca taksado kaj de subtenado al politika disvolviĝo kaj plenumado. La Monda Konserveja Observa Centro antaŭe estis sendependa organizaĵo kune kondukita de IUCN, UNEP kaj Monda Natur-Fonduso, starigita en 1988. Ankoraŭ pli antaŭe, la Centro estis parto de la Sekretariejo de IUCN.
La aktivecoj de UNEP-WCMC inkluzivas taksadon de biodiverseco, subtenadon de internaciaj konvencioj kiel la Biodiverseca Konvencio ( angla mallongigo CBD) kaj la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio ( angla mallongigo : CITES ),  registradon kaj mastrumadon de spacaj kaj nespacaj datumoj pri specioj kaj habitatoj.
Agadoj
UNEP-WCMC estas komisiita per la liverado de mondaj indikatoroj pri la skalo de perdoj de biodiverseco kadre la atingendaj celoj por la Biodiverseca Konvencio. Ĝi ankaŭ mastrumas la Mondan Datumbazon pri Protektitaj Areoj kunlabore kun la Internacia Unio por la Konservo de Naturo ( angla mallongigo : IUCN ). Serio de mondaj atlasoj pri biodiversecaj temoj estas publikigitaj fare de UNEP-WCMC kaj eldonitaj de University of California Press.
Le Bugue (stacidomo)
Le Bugue estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Le Bugue, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Geertruidenberg
Geertruidenberg (per malnova literumado: Gertuydemberg) estas municipo en Nederlando kun 21 566 loĝantoj (je la 1-a de aprilo 2016) en la provinco Noord-Brabant.
La nomo venas de la latina Mons Sanctae Gertrudis, kiel la urbo nomiĝis en 1220 honore al Sankta-Gertrudis de Nivelles, kiu fondus monaĥejon sur monteto de la komunuma teritorio.
Geertruidenberg situas inter la elfluejo de la rivero Donge kiu elfluas en la Bergse Maas.
Preĝdomo
La preĝdomo estas konstruaĵo kun religia funkcio, en kiu okazas la diservoj kaj aliaj eventoj de eklezia komunumo. La altaro mankas kaj ne okazas tie baptadoj aŭ geedziĝoj, male ofte okazas instruadoj aŭ babiladoj pri Biblio. Ankaŭ sinagogoj aŭ moskeoj estas referencitaj kiel domoj de preĝo. En multaj okazoj, preĝdomoj estis origine konstruitaj kiel provizora solvo aŭ aĉetitaj domoj, poste transformitaj. Arkitekture ili ofte devias de preĝejoj pro la foresto de turo, kampanilo, ornamaĵoj. De ekstere ili estas rekoneblaj kiel kunvenaj konstruaĵoj aŭ prezentiĝas kiel pli granda loĝkonstruaĵo.
Kristanaj preĝdomoj
Diversaj kristanaj eklezioj kaj sektoj nomas siajn preĝejojn preĝdomoj. En Habsburga Imperio la protestantaj preĝejoj estis nur preĝdomoj pro la kontraŭreformacio. Baldaŭ Jozefo la 2-a deklaris "tolereman patenton", la protestantoj povis konstrui masonitajn preĝejojn, sed kun kondiĉo ekter la placoj, sen turo kaj sonoriloj. En la sama erao migrantoj alvenis amase, ofte luteranaj germanoj, kiuj tuj konstruis preĝdomojn. Same germanaj migrintoj venis al Rusa Imperio, ili konstruis preĝdomon en siaj vilaĝoj, ja tie ekzistis nur ortodoksaj preĝejoj. La dimanĉaj diservoj okazis en la preĝdomo, en la ceteraj tagoj ĝi estis lernejo. Apude oni konstruis sonoriloturojn.
Preĝdomoj ankaŭ nuntempe funkcias. La kialoj estas: