cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azerbajĝana Demokratia Respubliko
Establado
En marto 1918, etna kaj religia streĉiteco kreskis kaj la Armena-Azera-konflikto en Bakuo komenciĝis. Musavato kaj Ittihad-partioj estis akuzitaj je Tut-Tjurkismo fare de Bolŝevikoj kaj iliaj aliancanoj. Armena kaj islama milicoj okupiĝis pri armita alfrontiĝo, kun la formale neŭtralaj bolŝevikoj implice subtenas la armenan flankon. La tuta la ne-azera-politikaj grupoj de la urbo interligis la bolŝevikojn kontraŭ la islamanoj: bolŝevikoj, Dashnakoj, Sociaj Revoluciuloj, Menshevikoj kaj eĉ la kontraŭ-bolŝeviko kiujn Kadets trovis al six por la unua fojo sur la sama flanko de la barikado ĉar ili ĉio batalis "por la rusa celo". Egaligante la Azeris kun la Otomana Turks, la Dashnaks lanĉis masakron sur la Azeroj de la urbo en venĝo por la Armena genocido en la Otomana Imperio. Kiel rezulto, inter 3,000 kaj 12,000 islamanoj estis mortigita en kio estas konata kiel la Marto-Tagoj. Islamanoj estis forpelitaj de Bakuo, aŭ iĝis subteraj. En la sama tempo la Baku-kolektivo estis implikita en peza batalado kun la progresa Otomana Kaŭkaza Armeo de Islamo en kaj ĉirkaŭ Ganĝa. Gravaj bataloj okazis en Yevlakh kaj Agdash, kie la turkoj sendis kaj venkis Dashnak kaj La rusajn fortojn. [ citaĵo bezonata ]
La bolŝeviko-klarigo de la okazaĵoj de marto 1918 en Bakuo estas prezentita fare de Victor Serge en Year One Of the Russian Revolution (Jaro Unu el la Rusia revolucio de 1917): "La Soveto ĉe Baku, gvidita fare de Ŝaŭmjan, dume igis sin la reganto de la areo, diskrete sed nemiskoneble. Sekvante la Islaman leviĝon de 18-an de marto, ĝi devis prezenti diktaturon. Tiu leviĝo, instigita per la Musavato, metis la tataran kaj Turkan populacion, gviditan per ilia reakcia burĝaro, kontraŭ la soveto, kiu harmoniis de rusoj kun subteno de la la armenaj. La vetkuroj komencis buĉi unu la alian en la strato. La plej multaj el la Turkaj haveno-laboristoj (la ambal) aŭ restis neŭtralaj aŭ apogis la Ruĝecojn. En La konkurso estis venkita fare de la Soviets."
La 26-an de majo 1918, post kiam la Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko falis kaj ĝiaj korpoj estis dissolvitaj, la Azerbajĝana frakcio de ĝi estis renomita la Azerbajĝana Nacia Konsilio. Azerbaijani Nacia Konsilio tuj ekprenis parlamentajn funkciojn kaj deklaris la fundamenton de la "Azerbajĝana Demokratia Respubliko" la 28-an de majo 1918. La Konsilio estis kontraŭbatalita per ultranaciistoj kiuj akuzis ĝin esti tro maldekstrema. La Konsilio estis aboliciita post la malfermo de la Parlamento la 7-an de decembro 1918.
Gémonval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Banka
Banka havas kelkajn signifojn:
Félix Éboué
Félix Adolphe ÉBOUÉ (naskiĝis la 26-an de decembro 1884, mortis la 17-an de marto 1944) estis franca nigrulo (naskiĝinta en Franca Gujano) kolonia administranto kaj politikestro de Libera Francio. Li estis la unua franca nigrulo alpostenigita altrange en la francaj kolonioj, nome kiel Guberniestro de Gvadelupo en 1936.
Kiel Guberniestro de Ĉado dum plejparto de la Dua Mondmilito, li helpis konstrui eltenon por la armeo de Libera Francio en 1940, kio kondukos al forta balota subteno por la grupo de Charles de Gaulle post la milito. Li helpis edukitajn afrikanojn kaj lokigis multajn en la kolonia administrado, same kiel la eltenon de la konservado de la afrika kulturo. En 1944 li estis la unua nigrulo kies cindroj rajtis esti lokigitaj ĉe la Panteono de Parizo post sia morto.
NGC 408
NGC 408 estas stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eksteraj ligiloj
Liste der NGC-Objekte von 1 bis 500
Ĉeĥov-muzeo en Jalto
Ĉeĥov-muzeo en Jalto (alinome "Blanka vilao") troviĝas en la domo, en kiu la granda rusa verkisto Anton Ĉeĥov loĝis ekde septembro 1899. Inter ceteraj Ĉeĥov-muzeoj ĝi estas la plej riĉa je diversaj eksponaĵoj. Antaŭ la konstruo de la domo Ĉeĥov jam kelkfoje estis kuracata en Jalto kontraŭ ftizo. En ĝi li loĝis la lastajn jarojn de sia vivo kun interrompoj ĝis morto en 1904. Ĉi tie aperis kelkaj liaj ĉefverkoj: Post morto de la verkisto la muzeon fondis (kaj dum multaj jaroj prizorgis) lia fratino Maria Pavlovna Ĉeĥova.
Nun la domo troviĝas ene de la urbo laŭ la adreso:Ukrainio, Krimeo, Jalto "Kirov-strato, 112" kaj facile atingeblas piedire aŭ per urbaj transportiloj. La muzeo estas unu el la plej ofte vizitataj historiaj vidindaĵoj de Jalto.
Livina (apartigilo)
Livina povas esti:
Campina Grande do Sul
Campina Grande do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 38.756 loĝantojn en 2010.
Kapitulaco de Germanio de majo 1945
La protokolo de germana kapitulaco finigis la militagojn de la Dua Mondmilito en Eŭropo. La teksto estis subskribita la 8an de majo 1945 en Karlshorst, Berlino, fare de reprezentantoj de la tri armitaj fortoj de la Oberkommando de la Wehrmacht (OKW), kaj de la flanko de la Aliancanoj ties altaj supremaj estroj sovetia, usona kaj franca, kiel observantoj de la subskribo. La antaŭa tago oni subskribis alian similan dokumenton en Reims (vidu la supran foton).
David Chipperfield
David Chipperfield (Londono, la 18-an de decembro 1953) estas brita arĥitekto. En 2023 li ricevis la Pritzker-premion.
Lia verkaro estas plej ofte komprenata ene de la tendenco konata kiel minimumismo.
Toyota
Toyota-Aŭtomobila Akcia Kompanio (トヨタ自動車株式会社 ; Toyota Motor Corporation, ) estas japana aŭtomobilmarko; ĝia ĉefsidejo estas en la urbo Tojota en gubernio Ajĉi, proksime de Nagojo.
Ĝia profito estas la dua plejalta sekvante de General Motors en la mondo.
La produktadsistemo de Toyota estas rigardata kiel la plej produktiva en la mondo.
Resumo
La vendkvanto de Toyota estas la dua plejmulta en la mondo. La prezidanto estas Watanabe Katsuaki.
Historio
Komence la nomo de la proprietula familio estis Toyoda. Sed, ĉar la prononco en kelkaj lingvoj estis malfacila, la nomo estis ŝanĝita al Toyota. La urbo, kie estas la ĉefsidejo, ankaŭ estis renomita en Toyota-urbo (豊田市).
Tekniko
Ono Taiichi inventis produktadsistemon t.n. Toyota-Produktadsistemo.
Sir John Aird
Sir John AIRD, 1a Barono (3a de Decembro 1833 – 6a de Januaro 1911) estis elstara angla kontraktanto de civila inĝenierado de la fino de la 19a kaj komenco de la 20a jarcentoj. Li estis ankaŭ parlamentano de la Konservisma Partio el Paddington North el 1887 al 1906, estis la unua urbestro de Paddington en 1900, kaj iĝis entuziasma kolektanto de brita arto.
John Aird & Co. estis iam grava brita entrepreno de civila inĝenierado kun sidejo en Londono, fondita en 1848 de John Aird kun la celo kunigi kompaniojn de gaso kaj akvo en Londono.
Louis Bonaparte
Louis Bonaparte (2-a de septembro 1778 - 25-a de julio 1846) estis frato de Napoléon Bonaparte, kaj patro de Louis Napoléon Bonaparte.
Li estis reĝo de reĝlando Holando de 1806 ĝis 1810.
Vivo
Ludoviko Napoleono Bonaparte (en franca Louis Napoléon Bonaparte) aŭ Ludoviko la 1-a de Nederlando (Lodewijk Napoleon en nederlanda), franca princo, reĝo de Nederlando, grafo de Saint-Leu (2a de septembro de 1778 - 25a de julio de 1846) estis unu el la gefratoj de la imperiestro Napoleono la 1-a de Francio, kaj filo de Carlo Buonaparte kaj María Letizia Ramolino, same kiel liaj gefratoj.
Louis naskiĝis kiel Luigi Buonaparte en Ajaccio, Korsiko la 2a de septembro de 1778. Li estis la plej juna frato de Jozefo Bonaparte, Napoleono la 1-a, Luciano Bonaparte kaj Elisa Bonaparte, kaj la plej aĝa frato de Paŭlino Bonaparte, Karolina Bonaparte kaj Jeronimo Bonaparte. Ok gefratoj entute.
Komence de sia kariero li estis en la armeo kaj servis al Napoleono en Egipto. Danke al Napoleono, li estis generalo je siaj 25 jaroj, Kvankam li mem sentis, ke li iras tro rapide.
Reĝo de Nederlando
Napoleono nomumis lin reĝo de Nederlando la 5-an de junio de 1806. Ne estis dekomence malmulte da kontraŭstaro, ĉar la laŭnoma Batava Respubliko vere estis regata de princo Vilhelmo la 5-a de Orange, kiu regis despote. Multaj volis pli da trankvileco sub la regado de forta homo (ĉe la napoleona imperio) kaj krome Nederlando restis sendependa antaŭ Francio.
Kvankam lia frato volis, ke li estu nur iome pli ol simpla guberniestro, Louis volis esti reĝo serioze, kaj nomigis sin mem Reĝo Lodewijk la 1-a (adoptante la nederlandan formon por sia nomo), klopodante lerni la nederlandan kaj barakte klopodis esti registo de Nederlando responsa kaj sendependa. Supozeble, kiam li alvenis unuafoje al Nederlando, li diris al la popolo ke li estas la Konijn van 'Olland ("kuniklo de 'Olland (Holando)"), anstataŭ Koning van Holland ("Reĝo de Holando"), ĉar lia scipovo de la nederlanda ne estis perfekta. Tamen, tio pruvis, ke li klopodas paroli la lingvon kaj oni respektis lin.
Du grandaj tragedioj okazis dum lia reĝado: la eksplodo de ŝipo plena je pulvo en la centro de la urbo de Leiden en 1807, kio kaŭzis multajn mortintojn kaj detruojn, kaj terura inundo en 1809. Ambaŭkaze, Louis persone kaj efike superrigardis la lokajn helpajn klopodojn, kio nomigis lin Ludoviko la Bonulo. Same antaŭ epidemio.
Seinäjoki
Seinäjoki estas urbo kaj komunumo en la provinco Suda Ostrobotnio de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. La urbo kreskis en kroziĝo de fervojoj. Seinäjoki fariĝis urbo en la jaro 1960. Nuntempe ĝi havas preskaŭ 60 000 loĝantojn. Ĝi estis kampurbo el la jaro 1931 al la jaro 1960 kaj estas urbo ekde la jaro 1960. En 1959 al Seinäjoki estis ligita la antaŭe ĉirkaŭa Kampara komunumo de Seinäjoki, en la jaro 2005 la komunumo Peräseinäjoki kaj en la jaro 2009 la komunumoj Nurmo kaj Ylistaro. Ĉiujare en la urbo okazas la rokfestivalo Provinssirock (Provinca roko) kaj Tangofestivalo.
Louis Bonaparte
La rega agado
La politiko de Louis klopodis disvolvigi la centrismon propran en Francio jam de antaŭ la revolucio. Nederlando estis ĝis tiam sufiĉe dispecigita kaj la loĝantaro ne engaĝiĝis en komunaj decidoj ĉe ĉefurbo Hago. Louis dividis la landon en dek provincoj, sub po unu guberniestro (landdrost) kiuj kiel la francaj prefektoj, regis la lokan politikon. Eĉ la urbestroj de la grandaj urboj estis elektitaj de la reĝo.
Louis same egaligis la jurajn konsiderojn, kiuj ĝis tiam ne estis komunigitaj. La reĝo pro tio adoptis la civilan kodon de Francio kaj mendis nacian kodon de kriminala juro kiu estis finita en 1808. La liberala idearo de Louis eniris en la nova kodo kun la abolo de la torturo kaj de punlaboro kaj, kvankam la mortopuno pluekzistis, la reĝo povis pardoni.
Seinäjoki
Vintraj Tagoj de Esperanto-Asocio de Finnlando okazis en Seinäjoki en 1997 kaj en 2020.
Louis Bonaparte
La rega agado
La religiaj minoritatoj ricevis rajtojn. Teorie la batava revolucio donis civilan egalecon al judoj kaj al katolikoj, sed praktike tio ne okazis ĝis 1808. La judoj rapide profitis tiun eglaecon por eniri en la administradon, sed la katolikoj restis iome marĝene. Laŭ ordono reĝa, la protestantoj redonis kelkajn preĝejojn al la katolikoj, kiel la katedralo Saint-Jean en Bois-le-Duc.
Louis multe interesiĝis pri la kulturo kaj la sciencoj. Li fondis diversajn institutojn kiuj ekzistas ankoraŭ sammaniere, kiel la Reĝa Instituto de Sciencoj, la Reĝa Biblioteko kaj la Reĝa Muzeo. Li protektis artistojn kaj ordonis organizi ekspoziciojn.
La fino
Lia reĝado en Nederlando estis mallonga tamen, pro du ĉefaj kialoj, krom la kritikoj kiujn kaŭzis lia emo por translokiĝi el palaco al alia, elspezigante multege da mono. La unua kialo estis ke Napoleono klopodis malplialtigi la valoron de la francajn pruntedonojn el nederlandaj investistoj je du trionoj, kio okazigis ekonomian frapon. La dua kialo estis preteksto por la postulo de abdiko farita de Napoleono. Ĉar Napoleono preparis armeon kontraŭ Rusio, li serĉis trupojn de ĉiuj teritorioj sub sia kontrolo, kaj de la apudaj landoj aliancaj. Tio inkludis la trupojn de Nederlando. Louis, alfrontis la peton de sia frato, kaj neis draste. Napoleono tiam akuzis na Louis meti la nederlandajn interesojn super tiuj de Francioj kaj post ruza invado de Nederlando el la sudo li devigis tiun abdiki la 1an de julio 1810, kion faris favore sian filon kaj ekziliis al Vieno.
Dum la reĝado de Napoleono la 1-a, Louis Bonaparte estis nomita Grafo de Saint-Leu. En 1808 li estis nomumita ankaŭ konestablo de Francio, titolo strikte honora.
Post la morto de sia pli aĝa frato Jozefo en 1844, Louis estis vidata de la bonapartistoj kiel la legitima Imperiestro de la francoj, spite lia malmulta klopodo tiudirekte. (Lia filo kaj heredonto, la futura Napoleono la 3-a, aliflanke, estis tiam malliberigita en Francio pro klopodi bonapartistan puĉon).
Krom ties politika agado, li dediĉis sin al la scienco, verkado kaj kulturo. Li verkis poliitkajn memorojn, eseojn, poemojn kaj romanon, kiu ŝajnas kiel sia propra historio.
Geedziĝo kaj filoj
La geedziĝo estis deviga kaj senama. Ĝenerale, la Bonapartoj, escepte Napoleono, malŝategis la familion Beauharnais. Louis eĉ dubis pri la legitimeco de siaj filoj.
Louis Napoleón Bonaparte kaj Hortensio de Beauharnais havis tri filojn:
Louis estis patro ankaŭ de nelegitima filo, François de Castelvecchio (26a de aprilo de 1826 - 29a de majo de 1869). Li naskiĝis en Romo kaj mortis en Rennes.
Kontakto (revuo)
Kontakto estas dumonata, ĉefe porjunulara revuo pri landoj, popoloj, kulturoj, socio kaj politiko. Ĝi estas revuo de TEJO (sed posedata kaj eldonata de UEA), legata en ĉirkaŭ 90 landoj. Kontakto estis fondita en 1963, kaj ĝia unua redaktoro estis Humphrey R. Tonkin. Ekde 2010 la redaktoro de Kontakto estas Rogener Pavinski.
Kontakto estas aparte celata por instruistoj kaj komencantoj: parto de la artikoloj aperas en la lingvaĵoj "facila" kaj "tre facila" – kun limigita kvanto de radikoj. Individuaj membroj kaj patronoj de TEJO ricevas Kontakto aŭtomate, sed eblas ankaŭ aboni. Blinduloj povas ricevi voĉlegitan kasedan eldonon senpage. Post la eldono de papera numero, pere de la reta Jarlibro de UEA en la reto ekhaveblas ankaŭ la reta versio de la revuo por TEJO-membroj kaj ĉiuj Kontakto-abonantoj: (bv. enmeti vian salutvorton kaj pasvorton, kaj tiam ĉe la dekstra flanko elektu TEKO-n).
Temaro de la revuo
Ĝenerale la revuo traktas plej diversajn temojn, rilatajn al la socia vivo en la plej larĝa senco de tiuj vortoj: politiko, historio, hobioj, vojaĝoj, ktp. Kutime ĉiu numero de Kontakto havas sian apartan temon aŭ emfazon, sed en ĉiu numero aperas ankaŭ alitemaj materialoj. Regule aperas recenzoj pri la libroj kaj diskoj. Oni notu tamen, ke Kontakto ne estas primovada revuo, tial la raportoj pri diversaj E-aranĝoj kaj similaj aferoj kutime ne estas publikigataj (nur se tiaj kontribuoj havas interesan aliteman enhav-parton). Tamen oni ofte publikigas diversajn materialojn, rilatajn al E-kulturo (ekz., E-literaturo, denaskismo ktp).
Post la decido de la TEJO-estraro nuligi la revuon TEJO Tutmonde oni decidis (kadre de reformo de Kontakto) ekde la jaro 2011 aperigi en Kontakto movadan rubrikon "Kontakto-Movade".
Kunlaborado
Aŭtoroj kaj kunlaborantoj de Kontakto venas el la tuta mondo, kaj oni ĉiam estas bonvenaj kontribui sian (prefere originalan) artikolon al la revuo. La aŭtoroj ricevas senpagan ekzempleron de la revuo.
Kontakto por blinduloj
Blinduloj kaj malfortvidantoj povas ricevi voĉlegitan eldonon senpage. Necesas sendi du 60-minutajn kasedojn al Elise Lauwen, Fort Alexanderstraat 16, NL-5241 XG Rosmalen, Nederlando.
Historio
La unua Kontakto aperis en 1963, sed la ideo krei “liberan forumon” kaj “aŭtentikan revuon pri interesaj temoj por junaj esperantistoj” naskiĝis en 1962. Sociologio kaj humuro estis la preferataj kampoj de Humphrey R. Tonkin, la unua Kontakto-redaktoro. Stefan Maul (Germanio) transprenis Kontakto en 1966 (post 14 jaroj, en 1980, li kreis la revuon Monato).
En 1968 la redaktorecon transprenis Roman Dobrzyński (Pollando). Roman preferis kulturajn temojn (literaturo, fotografio, historio, arto).
De 1970 ĝis 1974 Kontakto estis redaktata de Ulrich Lins (Germanio), Simo Milojević (Jugoslavio/ Nederlando) kaj Hans Zeilinger (Germanio). Ĉi-lastan en 1973 anstataŭis Wim Jansen (Nederlando).
En 1976 Kontakto translokiĝis al Finnlando. La redaktadon transprenis italo Giorgio Silfer (tiutempe li redaktis ankaŭ la revuon Literatura Foiro) kaj finno Jouko Lindstedt.
De 1978 la redaktoran torĉon prenis nov-zelandano Stefan MacGill, kaj la redakcio translokiĝis al la Centra Oficejo de UEA. Stefan ne restis sola: Giulio Cappa (Italio) akompanis lin ĝis la fino de 1979, ekde kiam alia italo, Dario Besseghini, kunredaktis Kontakto. Stefan ĉesis esti ĉef-redaktoro en 1980, sed li restis malantaŭ la kulisoj kiel teknika redaktoro ĝis 1986. Tiam al Dario aliĝis Karl Pov (aŭ Charles Power).
Ekde januaro 1983 Kontakto aparas sesfoje jare anstataŭ kvar.
Komence de la 1980aj jaroj Kontakto perdis sian socipolitikan engaĝiĝon. Apero de Monato kiel politika magazino kaj malgranda abonantaro devigis Kontakto redifini sian rolon kaj ekkonsideri komencantojn. Ankaŭ movadaj artikoloj estis ekster Kontakto – ili trovis sian lokon en la naskiĝinta en 1983 TEJO Tutmonde. Ekde tiam granda parto de la artikoloj aperas en facila lingvaĵo. Facilan parton ekredaktis Anna Brennan. Anna kreis la "facilan liston" de la plej oftaj radikoj, uzataj por la artikoloj en "facila" kaj "tre facila" lingvaĵo. Ekde 1983 Anna estis akompanata de Leif Nordenstorm (Svedio), kiu ekde 1986 fariĝis la sola redaktoro. Leif foriris en 1989.
La jaron 1990 inaŭguris la numero redaktita en la CO de Francisco Javier Moleón. La dua numero 1990 estis jam redaktita de István Ertl (Hungario). En 1992 li estis elektita kiel redaktoro de revuo Esperanto. Ekde tiam Kontakto eniras la novan eraon, kun nova redaktoro – Francisco Veuthey, nova stilo, nova logsimbolo kaj novaj ideoj. La nombro de abonantoj multe kreskis kaj atingis en la lasta jaro de Veuthey historian rekordon de 2050. Sabira Ståhlberg akurate kaj diligente laboris por Kontakto kvar jarojn – de 1998 ĝis 2001.
Ekde 2002 Kontakto estis redaktata de Ĵenja Amis (ĝis 2005 - Zvereva) kun helpo de Joel Amis. La ĉef-korektisto ekde la numero 197 (2003:4) estis Paŭlo Moĵajev. Estis li, kiu transprenis la redaktoradon ekde somero 2007. Ekde aŭtuno 2010 la ĉefredaktoro estas Rogener Pavinski.
En 2021 TEJO faris alvokon por nova redaktoro de la revuo Kontakto, ĉar post dek jaroj la redaktoro Rogener Pavinski mem decidis fini sian longan deĵoradon en la posteno. De la alvoko venis tri kandidatiĝoj, de tri sufiĉe interesaj kandidatoj, kaj post tri intervjuoj kaj diskutado la Estraro de TEJO decidis akcepti Paweł Fischer-Kotowski kiel la novan redaktoron de Kontakto.
Kontakto organizas Muzikan Konkurson. Unuafoje en 2014, duafoje en 2015.
Enhavo je Markanumero
En 2020, la 300-a numero estis eldonita. Jen kion la redaktoro skribis en sia enkonduto al la 300-a numero:
”Alveninte al tiu ronda kaj bela kaj esprimpova cifero ’300’, mi petas permeson starigi paralelan komparon kun la historio de la 300 spartanaj soldatoj kiuj brave batalis kontraŭ la invado fare de la persa imperio en la jaro 480 a.K.. Imagu ĉiujn numerojn de nia revuo kvazaŭ simbolajn soldatojn de batalantaro, kiuj defendas - ne sian patrujon, kiel la spartanoj - sed la Esperantan idealon, kiu ekde sia naskiĝo kaj ĝis nun estas mortminacata.“
La strukturo kaj enhavo de la revuo je ĝia 300-a numero estas jene:
Ĝi komenciĝas per artikolo ”Enkonduko al Kulturo“, de la usonano Hanso Becklin. Sekvas (de Cyril Vergnaud) ”La telefono de la vento“, pri japano kiu starigis en ĝardeno telefonbudon, kie homoj povas imagi interparolon kun kara mortinto. Poste, oni legas de Xavi Alcaide viglan recenzon pri la filmo ”La nekredebla historio de la Insulo de la Rozoj“. Kompletigas la tuton la brazilano Raoni Sousa (pri Esperanto-instruado), Hori Jasuo (“Pandemio kaj virinoj en Japanio”) kaj Michael Vrazitulis (pri Esperantismo). Kompletiĝas la afero la ĉiam bonhumorajn konstantajn rubrikojn “La Blaga Blogo”, de Viktoro Solé kaj “Tiel la mondo... ŝrumpas” de István Ertl.
Veselé
Veselé signifas en slovaka kaj ĉeĥa lingvo ĝoja kaj ĉi nomon havas pluraj lokoj:
vilaĝo en distrikto Piešťany vidu Veselé (distrikto Piešťany),
mallonga nomo de vilaĝo Oravské Veselé en distrikto Námestovo.
Amerika lingvo
Amerika lingvo, Americai Speak aŭ Amxrikai spek ("paroli usonece") estas interlingva projekto de usona teatra recenzistino Ruby Olive Foulk en 1937 estas simpligo de Usona angla lingvo, kun fonetika prononco kaj simpligita gramatiko. En 1940, la aŭtoro kreis projekton U.S., kiu estas reformo de Amerika lingvo.
Prononco
Ĝi uzas 28-literan alfabeton derivitan de la latina alfabeto sed la literoj C, Q, kaj X ŝanĝiĝis por indiki vokalojn, estas kreitaj du kromaj vokaloj, kaj estas adoptitaj minusklaj literoj kiuj ne estas malsamaj al majusklaj escepte laŭ grandeco (tio donis al ili Kirilan aspekton).
Ĉiuj sonoj korespondas al unu litero. Ĉiuj literoj havas nur unu sonon. La "angla" litero "c" ne estas bezona, ĉar oni ŝanĝas ĝin per "k" aŭ "s"; do Foulk uzas la "c" por indiki mallonga "a". La litero "q" oni uzas por mallonga "/u/". La "angla" "x" estas anstataŭigita per "ks", do, ĝi uzas "x" por mallonga "/e/". Longa "a" kaj longa "i" estas kunmetitaj sonoj. Ĝi uzas du formojn de "a". Majuskla "A" estas sono por mezlonga "a". Ronda "a" reprezentas la centra "a" (/ə/). Ĝi uzas "o" por longa /u:/ kaj "i" por mallonga /i/.
Morfologio
Pluraloj de substantivoj kaj pronomoj estas regulaj (eks.: man, mans), komparativo de adjektivoj kaj adverboj estas regulaj (eks.: good, gooder, goodest), adjektivoj estas formitaj de substantivoj kun finaĵo -i (eks.: sun, suni; America, Americai) kaj verboj estas regulaj.
En kelkaj kazoj ŝi uzis verban formon por duobla funkcio de verbo kaj nomo, kiel la angla "love".
Bartolomeu de Gusmão
Bartolomeu Lourenço de GUSMÃO, "La Fluganta Pastro" estis portugala pastro kaj inventisto, naskiĝinta en Santos, en la tiama portugalia kolonio Brazilo. Li kreis la unuan flugbalonon. Li estis unu el pioniroj de monda aeronaŭtiko.
Bartolomeu estis filo de "granda-kirugiisto" Francisco Lourenço kaj de Maria Álvares, kaj naskiĝis en Santos en decembro 1685. Ankoraŭ estante infano, li studis en jezuita seminario de Belém da Cachoeira, Bahio, kie li iĝis novico, kune lia frato Alexandre de Gusmão. En Salvador (Brazilo), li konstruis akvopumpilon por provizo de pastra lernejo per akvo de rivero Paraguaçu, tio estis lia unua invento. En 1707 inventis aŭtomatan pumpilon por eliri akvon de ŝipoj.
En 1708 komencis labori je aerostatoj (flug-aparatoj malpli pezaj ol aero), kaj petis al Johano la 5-a (Portugalio) la patento pri la projekto, kiun li ricevis en la 19-a de aprilo 1709. La reĝo ankaŭ donis al pastro monon por konstrui la "ilon por marŝi tra la aero". En 5-a de aŭgusto 1709 la pastro prezentis al portugala kortego la unua version de lia "Passarola" (Birdaĵo), varm-aer-balono. La areostato ekbrulis sen eliris la plankon, sed kelkaj tagoj post, la balono ekflugis je 4 metroj alte. Laŭ Salvador Antônio Ferreira, kiu atestis la fakton, la aerostato estis malgranda balono el maldika papero, plenumita per varma aero. La sevistoj detruis la modelon por ke ĝi ne ekbruligu la kortenojn. La futura papo Inocento la 13-a, tiam kardinalo de Lisbono ankaŭ atestis la flugon de la dua modelo.
En tria provo, la "Passarola", flugis antaŭ la reĝo kaj la reĝino en la 8-a de aŭgusto 1709, de tiam Bartolomeu de Gusmão estis kromnomata "la Fluganta Pastro".
Certe la pastro konstruis la modelon, sed ne flugis en ĝi. La unua aervojaĝo faris francoj Jacques Montgolfier kaj Joseph Montgolfier em 1783.
São Roque de Minas
(prononco: saunhoki deminas, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo, fondita en 1758. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Piumhi. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Sacramento, Tapira, Bambuí, Piumhi, Delfinópolis kaj Vargem Bonita.
Bartolomeu de Gusmão
Reen al Portugalio, la Inkvizicio akuzis lin de simpatizi al judoj, kaj devis ekziligi. Dum lia fuĝo, li malsaniĝis en urbo Toledo kaj tie mortis en la 13-a de januaro de 1724.
São Roque de Minas
Eksteraj ligiloj
<!- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Orbita periodo
La orbita periodo estas la tempo kiun planedo aŭ satelito (aŭ alia objekto) bezonas por fari kompletan orbiton.
Saint-Ambroix (Gard)
Saint-Ambroix estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Orbita periodo
Kiam temas pri objektoj orbitantaj la Sunon ekzistas du malsamajn orbitajn periodojn:
Saint-Ambroix (Gard)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Ambroisiens.
Orbita periodo
Rilato inter la sidera periodo kaj la sinodika periodo
Konsiderante la sekvajn simbolojn:
Kaze de interna planedo, tio estas, planedo kies orbita periodo estas pli malgranda ol la orbita periodo de la Tero.
Post algebra manipulado, ni havas
Por ekstera planedo, la kalkulo estas simila:
Kadarkút
Kadarkút [kadarkUt] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Kút signifas en la loknomo: puto.
Situo
Kadarkút situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero. La komunumo troviĝas inter malgrandaj vilaĝoj. Kaposvár kaj Nagyatád troviĝas po 25, Szigetvár 28, Pécs 62, Fonyód (ankaŭ Balatono) 65, Budapeŝto 205 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1137. La komunumo iĝis grandvilaĝo en 1977, urbo en 2005. La klasikisma katolika preĝejo en 1830, la kalvinana en 1910 konstruiĝis. Nova kulturdomo ekfunkciis en 1963.
Famuloj
En Kadarkút naskiĝis:
Francis Kéré
Francis KÉRÉ (n. la 10-an de aprilo 1965) estas burkina arĥitekto. En 2022 li ricevis la Pritzker-premion. Li ricevis ŝtatanecon de Germanio, kaj loĝas en Berlino. Li specialiĝis en desegnado de lernejoj.
Homberg (apud Lauterecken)
Homberg - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Meza Finnlando
Meza Finnlando (Keski-Suomi) estas provinco de Finnlando. De 1997 ĝis 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando, kaj antaŭe havis la statuson de propra gubernio. Ĝia ĉefurbo estas Jyväskylä. Ekde 2009, kiam areo de Jyväskylä vere multe kreskis, pli ol duono de loĝantoj de Meza Finnlando loĝas en Jyväskylä. La provinco ne situas meze de Finnlando sed meze de la suda duono de Finnlando. La teritorio de Meza Finnlando estas kvadratkilometroj, el kio  estas akvo. Meza Finnlando havas loĝantojn ( el loĝantoj de Finnlando). En parlamentelekto de Finnlando Meza Finnlando havas propran elektodistrikton.
La dialektoj en Meza Finnlando apartenas al la plej okcidenta formo de savoniaj dialektoj.
La blazono de Meza Finnlando enhavas urogalon, kiu estas la regiona birdo de Meza Finnlando.
Naturo
Arbaroj kovras 80 % el la areo.
Historio
Signoj pri primitiva terkultivado troviĝis de ŝtonepoko. Tamen la loĝantaro estis malgranda kaj vivtenis sin plejparte per ĉasado. Meza Finnlando estis ankaŭ ĉasregiono de pli sudaj loĝantoj. La suda parto ricevis siajn loĝantoj el Tavastio, sed al norda parto venis plejparte savo-anoj el sud-oriento.
En 1580 en Meza Finnlando loĝis nur 4 000 loĝantoj kaj la unuaj pli ekzaktaj nombroj estas de ĉ. 1750 kiam en Meza Finnlando loĝis 15 000 loĝantoj. Vojoj estis malmultaj kaj ĉefe la loĝantoj uzis grandajn lagojn por pli longaj vojaĝoj.
La unua urbo en la regiono, Jyväskylä, estis fondita en 1837.
La industrio komencis evolui fine de 19-a jarcento kaj tiam aperis ligno- kaj paperaj uzinoj ĉe riveroj kaj lagoj.
Antaŭ 1960 la teritorio de Meza Finnlando apartenis al kvar gubernioj. Plejparto apartenis al okcidenta gubernio de Vaasa, la suda parto al gubernio Tavastio, orienta parto al gubernio de Kuopio kaj sudorienta parto al gubernio de Mikkeli. En 1960–1997 estas fondita propra gubernio, kies limo estis preskaŭ same ol la limo de Meza Finnlando. Nuna areo de Meza Finnlando estas malgrande pli granda ol areo de eksa Gubernio de Meza Finnlando. En 1997–2010 Meza Finnlando apartenis al gubernio de Okcidenta Finnlando. En la komenco de 2010 oni retiris ĉiuj gubernioj de Finnlando.
Areo de la provinco malmulte kreskis en komenco de jaro 2001, kiam Kuorevesi estis ligita al Jämsä kaj en komenco de jaro 2007, kiam parto de Längelmäki estis ligita al Jämsä sed malkreskis en komenco de jaro 2021, kiam Kuhmoinen estis movita al gubernio Pirkanmaa.
Industrio
La ĉefaj industrioj de Meza Finnlando estas papera kaj metala industrioj. Gravaj industriaj centroj estas apud Jyväskylä, la urboj Äänekoski kaj Suolahti en norda parto kaj Jämsä kaj Jämsänkoski en la sudo.
En industrio laboras 21 % el laboristoj.
Agrikulturo
Kampoj kovras nur 5,7 % el la ter-areo. La ĉefaj agrikulturaj regionoj estas en la sudo ĉirkaŭ Jämsä kaj en meza-norda parto en regiono de Laukaa kaj Saarijärvi. En primara produktado laboras 7 % el la laboristoj.
Politiko
La plej grandaj politikaj partioj de Meza Finnlando estas Socialdemokrata Partio kaj Centra Partio. El 10 membroj de Finnlanda parlamento elektitaj el Meza Finnlando en 2003, 4 apartenas al Centra Partio kaj 3 estas social-demokratoj, po unu estas el Nacia koalicio, Maldekstra Ligo, kaj Kristandemokratoj.
Burien (Vaŝingtonio)
Burien estas urbo en Kantono King, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas rapide kreskanta suda antaŭurbo de Seatlo, situanta apud la seatla flughaveno Sea-Tac.
Meza Finnlando
Politiko
Maldekstraj partioj havis kutime fortan pozicion en Meza Finnlando pro industrio, sed ankaŭ pro malriĉaj kamparanoj. Centra partio ricevas subtenon el kamparo.
Burien (Vaŝingtonio)
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Kleinpetersdorf
Kleinpetersdorf, hungare Kisszentmihály aŭ Kis-Németszentmihály, kroate Mali Petarštof estas iama memstara komunumo, nun parto de Grospetersdorf en Aŭstrio, en federacia lando Burgenland, en distrikto de Oberwart.
Situo
Kleinpetersdorf situas 14 km-ojn de Oberwart.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1574, kiel kroata vilaĝo. En 1910 la vilaĝo havis 319 loĝantojn, precipe (aŭstrojn. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Vas, al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, dume inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 la vilaĝo aliĝis al Großpetersdorf.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
Michèle Mercier
Michèle Mercier kiel Angeliko kaj Robert Hossein kiel Jeoffrey de Peyrac estas dankemaj por sia gloro antaŭ ĉio al kvinparta filma ciklo pri bela markizino. En la filmo ili amis sin, fakte ili ĝis hodiaŭ malamas unu la alian.
Michèle Mercier vivas ĝis hodiaŭ sola, forlasita, malfeliĉa kaj neamata. La virino, al kiu en la sesdekaj jaroj de la lasta jarcento kliniĝis laŭvorte la tuta mondo, travivis la vivon, en kiu ŝi propre eĉ ne ekkonis amon. Ŝi estis kvarfoje edziniĝinta, sed eĉ ne unu geedzeco alportis al ŝi tion, pri kio ŝi sopiris - feliĉon. Ĉiu el ŝia edzoj mortis aŭ freneziĝis. La unua, Wiliam, estis nesukcesa reĝisoro kaj li ne toleris sian falon kaj ŝian gloron. Alan Reno estis la dua viro apud ŝia flanko. Sed la esperplena politikisto ekkompreni la belan aktorino sopiranta pri la vivo, kiun ŝi travivis en filmo. Ŝi sentis sin kiel Angeliko kaj tian vivon ŝi volis ankaŭ vivi. Oni eksedzigis ilian geedzecon. Michele travivis kelke da romanetojn kun aliaj viroj, sed ŝi edziniĝis nur al entreprenisto Adrien. Sed tiu mallongtempe post la geedziĝo mortis je tumoro en la cerbo. Ŝi restis sola kaj forlasita. Ankoraŭ unufoje ŝi enrigardis en la okulojn de juna italo. Sed tiu ankaŭ baldaŭ forlasis ŝin.
Kvankam ŝi kelkfoje provis ekflami kandelon de sia gloro en pluraj filmoj, nepluraj reĝisoroj permesis al si enroligi ŝin. Ombro de Angeliko pendis super ŝi senĉese. Ŝi provis produkti propran kosmetikaĵon, sed nur kun alternaj sukcesoj. Ŝi rolis en teatroj, sed neniam plu ŝi akiris gloron kaj agnoskon. Hodiaŭ ŝi nur malĝoje rememoras belajn tempojn, sed ankaŭ malfavoron de la sorto, kiu tre kruele ekludis kun ŝi. Ŝi vivas forlasita en sia hejmo pendplenigita de portretoj el la filmo pri Angeliko. "Mia ĉiutaga preĝo estas ploro. La ploro super vanigitaj jaroj, kiuj estas senrevene for."
Kartvela Demokratia Respubliko
La Kartvela Demokratia Respubliko (საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა), estis la unua moderna kartvela ŝtato kiu ekzistis inter 1918 kaj 1921. La Kartvela Demokratia Respubliko estis fondata post la kolapso de la Rusa Imperio, post la Rusa Revolucio en 1917. La landlimoj laŭ ĝis konstitucio estis Kubana Popola Respubliko kaj la Nord-Kaŭkaza Montara Respubliko norde, la Otomana Imperio kaj la Armena Demokratia Respubliko sude, kaj la Azerbajĝana Demokratia Respubliko sudoriente. Ĝi havis areon de 107.600 km (kompare, la nuna Kartvelio havas 69.700 km), kaj 2.5 milionojn da loĝantoj.
La ĉefurbo estis Tbiliso, kaj la oficiala ŝtata lingvo estis la kartvela. Ĝi proklamiĝis la 26-a de majo 1918, per la disiĝo de la Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko, kaj ĝi estis regata de la socialdemokrataj menŝevikoj. La prezidanto de la kartvela registaro estis Noe Ĵordania. Pro konfrontadoj al internaj kaj eksteraj problemoj, la juna ŝtato estis nekapabla rezisti la invadon de la Ruĝa Armeo, kiu okazigis la malaperon de la respubliko inter februaro kaj marto 1921. Post tio ĝi estis aneksata al Sovetunio.
Câmpu Cetății
Câmpu Cetății [kımpu ĉetəcij] (hungare: Vármező (Nyárádremete) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Eremitu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi ne havis loĝantojn, en 1992 470 (hungaroj).
Natria dutiofosfato
O,s,s-Trinatria dutiofosfato, dutiofosfato de natrio aŭ Na3PO2S2 estas oksosalo de natrio, fosforo kaj sulfuro, senkolora kristala substanco uzata kiel flosagento por ekstraktado de molibdeno el molibdenita erco, kie ĝi estas konata kiel reakcianto de Nokes, omaĝe al la kemiisto Charles Nokes, en la 1940 jardeko.
Ĉi-salo ĝenerale estiĝas pere de reakcio inter la fosfora kvinsulfido kaj natria hidroksido, ofte uzante nepurajn reakciantojn por krei miksaĵon de la dezirata salo kaj kunrilataj tiofosfatoj krom la oksiditaj specioj. La molibdenitaj partikloj, kiuj ordinare estas hidrofobaj, fariĝas hidrofilaj en la ĉeesto de ĉi-salo. Entute, la reakcianto de Nokes aktivas kiel deprimanto, pro tio ke ĝi subpremas la flostendencon de la solidoj.
Durbe
Historio
Durbe unue estis menciita en skribaĵoj dum la Livonia periodo en 1230.
Ĝis la 13-a jarcento, la kasteldistrikto Durbe apartenis al la Kuronia ŝtato Piemare. La 13-an de julio 1260, ĉi tie okazis la batalo de Durbe inter la kombinitaj fortoj de la Livonia kaj Teŭtona ordeno, kaj la ĵemajtojn. Kuronoj de ordena armeo transiris al la ĵemajta flanko. En la batalo, la ordeno estis venkita.
En 1263, laŭ ordono de la Livonia Ordena majstro Burchard von Hornhusen, kastelo estis konstruita ĉi tie. ŝtona kastelo Durbe estis konstruita ĉirkaŭ 1380.
Komence de la 15-a jarcento, komencis formiĝi urbo (Kronflecken Durben) ĉirkaŭ la kastelo de la Ordeno, kaj malgranda preĝejo estis konstruita en la mezo de la jarcento. Poste, en 1651, ŝtona preĝejo estis konsekrita. Durbe kastelo estis detruita dum la Granda Nordia Milito. Ekde tiam, la evoluo de la urbeto estis sensignifa.
En 1893 Durbe akiris urborajtojn. Dum la sovetia epoko, ekzistis provo igi Durbe loka centro.
Pomarbo estas desegnita en la blazono de Durbe, ĉar komence de la 20-a jarcento estis ĉi tie grandaj pomarbaroj.
Geografio
La urbo situas en la Okcidenta Kuronia altebenaĵo. La centro de Durbe situas 1 km sude de lago Durbes.
Averaĝa temperaturo estas -4°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 800-850 mm jare.
Transporto
La ĉefa aŭtovojo de urbo estas A9 (Rigo-Liepāja), lokaj vojoj estas V1202 (Durbe-Aistere), V1230 (Durbe-Līguti), V1204 (Durbe-Kugras) kaj V1206 (Durbe-Priekule).
Franca Ĉado
Ĉado estis parto de la Franca kolonia imperio el 1900 al 1960. Kolonia regado sub Francio startis en 1900 kiam oni starigis la Militan Teritorion Ĉado. El 1905, Ĉado estis ligita al federacio de francaj koloniaj posedoj en Centra Afriko, konata el 1910 laŭ la nomo de Franca Ekvatora Afriko. Ĉad pasis en 1920 al franca civila administrado, sed suferis el kronika neglekto.
Ĉado distingiĝis en 1940 ĉar estis sub guberneco de Félix Éboué, la unua franca kolonio kiu flankiĝis kun la Libera Francio. Post la Dua Mondmilito, la francoj permesis limigitan kvanton de reprezenteco de la afrika loĝantaro, malfermante la vojon al kontraŭstaro ĉe politika medio inter la progresema kaj sudbazita Ĉadia Progresema Partio (PPT) kaj la Islama konservativa Ĉadia Demokratia Unio (UDT). Finfine estis la PPT kiu venkis kaj alportis la landon al la sendependeco en 1960 sub estreco de François Tombalbaye.
NGC 409
NGC 409 (aliaj indikoj — PGC 4132, ESO 352-12, MCG -6-3-23) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Palomeque
Palomeque [palomEke] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Palomeque" povus deveni el paloma (kolombo) kiu siavice devenas el vulgara latina PALVMBA el klasika latino PALVMBES, 'palumbo'. La ekzisto de komenca formo «Palombec», validus tiun hipotezon. Kvankam malpli probabla, oni ne nuligu la eblon ke en Palomeque estus antaŭromia radiko pal-/pala, 'dekliveto' aŭ 'dekliva kaj klina herbejo', kiel ĉe multaj toponimoj devenaj el paloma.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Palomecanos. La censita populacio en 2010 estis de 922 loĝantoj kaj la denseco estas de 41,91 loĝ/km². Dum la lasta jardeko de la 20a jarcento kaj la uuna de la 21a jarcento la populacio duobliĝis.
Situo
Palomeque estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 610 m; je 39 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 22 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°7′10″ N 3°57′40″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en alta ebenaĵo, ĉirkaŭata de ravinoj. Ĝi apartenas al la komarko de La Sagra kaj limas kun la municipaj teritorioj de El Viso de San Juan okcidente kaj norde, Cedillo del Condado oriente, Lominchar sude kaj Chozas de Canales okcidente, ĉiuj el la provinco de Toledo.
Tra ties teritorio fluas de sudoriento nordokcidenten la rojo Chorreras, alfluanto de la rivero Gvadaramo, kiu formas limon kun El Viso de San Juan kaj Chozas de Canales.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, vino, oleo) kaj brutobredado (ŝafoj, bovoj) tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto. Aktuale la hegemonia estas la sektoro de servoj kun 38,2 % de la totalo de entreprenoj funkciantaj en la municipo, sekve de la konstruado kaj la industrio kun po 26,5 % kaj fine la agrikulturo kun 8,8 %.
Historio
La unuaj setlantoj de Palomeque estis mozaraboj, kiuj danke al la hidrografio de la rojo Chorrera, definitive setlis. Komence de la 12a jarcento la Ordeno de Sankta Johano setlis en la iberia okcidento. En 1144 Alfonso la 7-a donis al la Ordeno de Sankta Johano la strategian kastelon de Olmos, kun ties ĉiuj teritorioj kiuj inkludis la domarojn de Carranque, Palomeque kaj El Viso de San Juan, kaj aliajn nune senhomajn lokojn.
En 1173 la grafo Ponce de Minerva, kiu ĝis tiam estis estinta servisto de la reĝoj Alfonso la 6-a, 7-a kaj 8-a, havis posedaĵojn ĉe la herbejo de Palomeque, en la loko nome Los Palomares (la kolumbejoj). En dokumentoj mozaraboj de 1181 oni mencias la domaron de Yuncos kiu ĉiam aperas rilate al antaŭa loko, Palomeque aŭ Palomequejo. Aperas la unuan fojon kiel «Palombec» en dokumento de 1173 kie la grafo Ponce de Minerva donas la duonon de Azaña al aro de loĝantoj, sed plutenante tamen, aliajn posedaĵojn, inter kiuj troviĝas la herebejo de Palomeque.
Oni fondis la vilaĝon de Palomeque, iom post 1476. Ĝi apartenis ĝis la 15a jarcento al la jurisdikcio de "El Viso" kaj tiele aperas en la priskriboj menditaj de Filipo la 2-a de 1568.kiuj parolas pri la loko de Palomeque, kiu estas jurisdikcio de Viso, apartenanta al Olmos, de la Ordeno de Sankta Johano kaj posedata de Hernando de Alarcón kiel superulo. La atestantoj kiuj intervenas en la priskribo pensas, ke oni igis ĝin vilaĝo en la 15a jarcento, kvakam tiam ĝi estus nur domaro.
Dum jarcentoj ĝi apartenis al jurisdikcio de El Viso, de la Ordeno de Sankta Johano: fakte El Viso, Palomeque kaj Carranque, apartenantaj al la antikva ento Olmos. En 1736 Palomeque, domaro de El Viso, klopodis sendependiĝon, sed malsukcese. Laŭ informo de la Censo de Aranda de 1768, Palomeque havis ĉirkaŭ 280 loĝantojn. Meze de la 19a jarcento ĝi havis 56 domojn.
Atako en la redaktejo de Charlie Hebdo
Atako en la redaktejo de Charlie Hebdo okazis la en Parizo, kiam du maskitaj homoj eniris la redaktejon de tiu franca gazeto kaj ekpafis per sturmofusiloj. Mortis almenaŭ 12 personoj, inkluzive de la desegnistoj Charb, Cabu, Tignous, Georges Wolinski, Honoré kaj la ekonomikisto Bernard Maris.
La ago alvokis solidarecon kun la viktimoj en la tuta lando kaj eksterlande. Oni organizis protestajn koncentrojn en diversaj urboj kaj desegnistoj omaĝis tiujn, kiuj mortis pro defendo de esprimlibereco.
Viktimoj
Dekdu personoj mortis dum la atako; dekunu en la interno de la sidejo de la gazeto kaj unu policano ekstere. La karikaturistoj «Cabu», «Charb», «Honoré», «Tignous» kaj Georges Wolinski estis murditaj dum la atenco, tiel kiel la ekonomikisto Bernard Maris, Elsa Cayat, psikanalizistino kaj kronikistino, Michel Renaud, fondinto de la festivalo Rendez-vous du carnet de Voyage, kaj purigisto de Sodexo.
Murdistoj
La du murdistoj estis la du fratoj Chérif kaj Saïd Kouachi. Ili estis salafistoj, membroj de Al-Kaida en Jemeno. Post sia atako, la 9an de januaro 2015, ili rifuĝis kun armiloj en presejo de Dammartin-en-Goële, post kiam ili rifuzis diskuti kun aŭtoritatoj, ĝendarmoj mortigis ilin.
Nord-Kaŭkaza Montara Respubliko
La Nord-Kaŭkaza Montara Respubliko, aŭ Respubliko de la Montaranoj - ŝtato fondita marte 1917 fare de Membroj de Naci-Liberiga Movado de Popoloj de Norda Kaŭkazio.
La Respubliko kreiĝis en orientaj teritorioj de Norda Kaŭkazio ampleksanta proksimume la nunajn respublikojn de Rusio: Ĉeĉenio, Inguŝio, Nord-Osetio kaj Dagestano kun parto de Abĥazio. Ĝi havis areon de 400 000 km² kaj ĉ. 11 milionon da loĝantoj. La 5-an de aŭgusto 1917 estis akceptita konstitucio kaj la 11-an de majo 1918 oficiale proklamita sendependeco de bolŝevisma Rusio. La ĉefurbo estis Vladikavkaz, poste Nazran kaj finfine Temir-Ĥan-Ĉurao (hodiaŭ Bujnaksko).
Gvidantoj de Montarana Respubliko
En majo 1919 la respublikon okupis taĉmentoj de Blanka Gvardio sub komando de Anton Denikin. Januare 1920 la respubliko ektroviĝis sub kontrolo de Ruĝa Armeo. Junie 1920 estis enkorpigita al Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko.
La 20-an de januaro 1921 sur parto de antaŭa respubliko kreiĝis Montara Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, kaj el la resto oni apartigis Dagestanan ASRR.
Louvres (stacidomo)
Louvres estas franca stacidomo sur linio D de RER, situanta en Louvres, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Ĝardenangeliko
La ĝardenangeliko (latine: Angelica archangelica), aŭ oficina angeliko (latine: angelica officinalis), botanike apartenas al la Apiacoj (Apiaceae).
Tiu aroma planto estis uzata kiel spico kaj kuracilo ekde la 10-a jarcento. En kuirarto, oni uzas la foliojn, tigojn, semojn kaj la radikon de la planto. La folioj kaj la tigoj fajnigas ĉefe salatojn, saŭcojn, supojn kaj dolĉaĵojn. La tigoj estas ankaŭ ofte kandizitaj por uzo en kukaĵoj. La sekigitaj semoj kaj la radiko estas uzataj por produkti likvorojn.
Verda domo de Arizono
La Verda domo de Arizono (aŭ Verda domo de A) estas Esperanto-domo en Tempe, ĝuste apud Fenikso, en Usono.
Provinco Lagman
Lagman (ankaŭ latinliterigita Laghman, paŝtoe/perse لغمان) estas unu el la 34 provincoj en Afganio. Sur areo de preskaŭ 3843 km² vivas proksimume 441 000 loĝantoj. La provinca ĉefurbo estas Mihtarlam (ankaŭ latinliterigata Mehtarlam, Mehtar Lam, Mehterlam respektive Mihterlam). 75 procentaĵo de la provinca loĝantaro estas paŝtooj, pliaj 20 % paŝajoj kaj 5 % apartenas al aliaj etnoj. La tie parolataj lingvoj apartenas al la hindirana lingvaro. Aparte temas pri la paŝtoa kaj paŝaja lingvoj kaj pri Dari, variaĵo de la persa.
Universal
Universal estas nomo de kelkaj internaciaj planlingvoj:
Vidu ankaŭ
Universala lingvo
Meĵdunarodnaja (metrostacio de Moskvo)
Meĵdunarodnaja (Международная, "Internacia") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas fina stacio de Filovskaja linio kaj situas najbare de la stacio .
RegioSwinger
RegioSwinger estas dizelolea trajnkompleto produktita de kompanio Bombardier Transportation uzata en Germanio kaj Kroatio ĉefe en regiona transporto je linioj, kiuj ebligas uzi aktivan klinigon de veturilŝranko. Origine RegioSwinger estis mendita de Deutsche Bahn, kiu volis 200 pecojn. Sed lastaj ok pecoj de serio VT 612 (oficiala nomo de RegioSwinger) estis poste en julio 2003 menditaj de Kroataj fervojoj kiel serio 7123 HĴ kun nomo InterCity Nagibni.
Kellenhusen
Kellenhusen [kelenhuzen] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Orienta Holstinio de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Marguerite de Rochechouart
Marguerite de Rochechouart de Montpipeau (naskiĝis en 1665, mortis en Parizo) estis franca erudita religiulino.
Marguerite de Rochechouart de Montpipeau estis ankaŭ prioro de Abatejo Fontevraud ĝis sia nomumiĝo en Montmartre.
Libertalia
Libertalia aŭ “Respubliko de Libertalia” estas la nomo de supozebla kolonio en la nordo de Madagaskaro, fondita de la pirato Misson fine de la 17a jarcento.
Thierry Barentz
Thierry Barentz (1551 - 1593) estis nederlanda pentristo disĉiplo de Ticiano.