cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerveruela
Historio
Ekde 1920 la loĝloko ekperdis loĝantaron kiu elmigris al proksimaj lokoj kiel Mainar, Paniza kaj Cariñena, dum el la 1950-aj jaroj startis rura elmigrado en Cerveruela, enmigrante ĉefe al Zaragozo. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cerveruela kie oni malaltiĝis el 443 loĝantoj en 1900 ĝis nur 4 loĝantoj en 1991 rande de la senhomeco, poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 37 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la trinava baroka preĝejo kaj krucmonumento. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Huerva; apartan mencion meritas singulara arbo blanka saliko "sabimbre" 14 m alta, kun kanopea diametro de 8 m kaj perimetro en la trunkobazo de 860 cm, kaj de 935 cm je 1,30 m de alteco.
Carl Friedrich Ernst Frommann
Carl Friedrich Ernst FROMMANN (14a de septembro 1765, Züllichau - 12a de junio 1837, Jena) estis germana librovendisto kaj eldonisto en Jena, aktiva en la cirkloj de la Vajmara klasikismo kaj amiko kaj patrono de (inter aliaj) Goethe, Minna Herzlieb kaj Louise Seidler.
En la jaro 1798 li estis translokiginta la tutan eldonejon de Züllichau al Jena kaj lian domon regule frekventis Johann Wolfgang von Goethe kaj aliaj elstaruloj vajmaraj. Fakte en tiu etoso agadis gravaj figuroj kiel Friedrich Schiller, Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Schelling, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, la fratoj Alexander kaj Wilhelm von Humboldt, la fratoj August Wilhelm kaj Friedrich Schlegel, Johann Ludwig Tieck, Clemens Brentano, Johann Heinrich Voß, Friedrich Immanuel Niethammer, Zacharias Werner, Jean Paul, Ernst Moritz Arndt, August Friedrich Karl Ziegesar (1746–1813) kaj plej elstare Johann Wolfgang von Goethe.
Lia filo Friedrich Johannes Frommann (1797-1886) estis germana eldonisto, verkisto kaj politikisto. Minna Herzlieb (1789–1865) estis lia adoptita filino kaj amata de Goethe.
Minna Herzlieb
Christiane Friederike Wilhelmine "Minna (Minchen)" HERZLIEB (22a de majo, 1789 – 10a de julio, 1865) estis germana adoptita filino de la librovendisto Karl Ernst Friedrich Frommann (1765–1839) kaj amatino de la verkisto Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832).
Vivo
Ŝia patro estis altranga funkciulo en ŝia naskoloko Züllichau, Malsupra Silezio. Orfa en infanaĝo, ŝi estis adoptita en la hejmo de la eldonisto Karl Ernst Friedrich Frommann en Jena. En 1807 ŝi venis al Weimar, kie ŝi renkontiĝis kun la 58-jarulo Goethe, kiu prezentis al ŝi kelkajn sonetojn. Li ankaŭ faris ŝin unu el la modeloj por "Ottilie" en sia "Die Wahlverwandtschaften". Sekvo de liaj enaj spertoj en tiu epoko estis tiu lia lasta romano Die Wahlverwandtschaften (La afinecoj) (1809). Aparta eco de Goethe en tiu verko estas la miksaĵo de poezio kaj naturesplorado: en la tiama kemio oni uzis la terminon afineco de elementoj.
En 1821 ŝi edziniĝis al la profesoro Karl Wilhelm Walch sed tio ne estis sukcesa amafero kaj eble tio kontribuis al ŝia mensa malfortigo kaj morto en mensmalsanulejo en Görlitz en 1865.
Jacob Hendrik Hoeufft
Vivo
Devenante el nobela familio kun soldataj tradicioj el Nord-Brabanto li studis jursciencojn ĉe la Universitato de Lejdeno. Lia disertaĵo latinlingva titoliĝis De imperio eminente. Sekve li iĝis advokato en Hago (1777-1780) antaŭ veno al Dordrecht kie li iĝis ano de la municipa registaro. En la 1793-a jaro li definitive ekloĝis en Breda kie li kvazaŭ nur dediĉis sin al la studo de la literaturoj latina kaj helena verkante mem latinlingve.
Entuziasmo pri klasika antikveco naskiĝis ĉe li jam dum junulaj jaroj. Krome Hoeufft ankaŭ nederlande prozaĵojn kaj poeziaĵojn verkis. Em 1816 li publikigis en Breda nederlandan version de poemoj de Anakreono.
Honoroj
Oni membrigis lin ĉe Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj kaj li ricevis la meritordenon Orde van de Nederlandse Leeuw.
Internacia Federacio de Transportistoj
La Internacia Federacio de Transportistoj aŭ Internacia Federacio de Transportolaboristoj. en angla International Transport Workers' Federation (IFT) estas demokratia tutmonda federacio de sindikatoj de transportolaboristoj, fondita en 1896. En 2017 la IFT havis 677 membr-organizojn en 149 landoj, reprezentanta kombinitan membraron de 19.7 milionoj da transportolaboristoj en ĉiuj industriaj transportosektoroj: civila aviado, stivistoj, interna navigado, maristoj, ŝosetransporto, fervojo, fiŝkaptado, urba transporto kaj turismo. La IFT reprezentas la interesojn de la sindikatoj de transportolaboristoj kiu faras decidojn pri laborlokoj, dungokondiĉoj aŭ sekureco en la transportindustrio.
Vendiĉani (stacidomo)
Vendiĉani (Вендичани) estas fervoja stacio en Vendiĉani (Vinica provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
TUSSAM
La entrepreno Tussam (TUSSAM, Transportes Urbanos de Sevilla, Sociedad Anónima Municipal) estas Municipa Anonima Societo, kreita la 10-an de novembro 1975, kiu zorgas pri la kolektiva enurba transporto en la urbo Sevilo, Andaluzio, Hispanio, kaj kalkulas je novaj instalaĵoj sur surfaco de, dotitaj de da oficejoj,  de metiejoj kaj  por parkado de la busaro.
Tussam ofertas siajn servojn pere de reto el 38 linioj rekte ekspluatitaj kaj 4 pli transdonitaj. Ĝi transportas ĉiujare 83,902,242 pasaĝerojn kaj ĉiutage realigas 8 000 vojaĝojn.
La entrepreno en 2006 havis 1448 laboristojn. La bus-reto konsistis el 400 busoj. El ili 87 uzas tergason, 60 funkcias per biodizeloleo kaj du elektraj etbusoj.
La 28-an de oktobro 2007 estis inaŭgurita la unua linio de la tramo de Sevilo, kiu estas ekspluatita de la entrepreno de enurbaj transportoj Tussam sub la nomo Metrocentro. Nuntempe la tramo trairas la distancon inter la stacio San Bernardo kaj la stacio Plaza Nueva, pasante tra la strato Enramadilla, la avenuo Karlo la 5-a, San Fernando, kaj la avenuo de la Konstitucio, entute itinero de 2,2 km ligante la metrostaciojn San Bernardo kaj Puerta Jerez, en kiu ankaŭ eblas uzi la transport-karton de la konsorcio de metropola areo.
40-a jarcento a.K.
La 40-a jarcento antaŭ nia erao, ankaŭ nomata antaŭ Kristo (a.K.), komenciĝis la 1-an de januaro 4000 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3901 antaŭ nia erao.
Eventoj
La listo de eventoj en la jarcento kompreneble ne kompletas, sed nur celas doni unuan impreson pri la tiutempa disvolviĝo de la homa kulturo.
Sveti Vlas
Sveti Vlas (konata ankaŭ kiel Sankta Blazio; en bulgara: Свети Влас; en greka: Άγιος Βλάσιος), estas urbo kaj turismejo sur la marbordo de la Nigra maro en la municipo Nesebar, nordoriento de la Provinco Burgas, Bulgario. En Julio 2007 ties loĝantaro estis de 3 869 personoj; somere tio pliiĝas.
Ĝis 1920 la loĝantaro de Sveti Vlas estis hegemonie de grekoj. Post 1920 kiel rezulto de interŝanĝo de loĝantaro inter Grekio kaj Bulgario post la Unua Mondmilito plej el la lokaj grekoj elmigris al Okcidenta Trakio (cedita al Grekio en 1920) kaj trovis novan hejmon en la vilaĝo Strymi (ĝis 1920 Chadarli), municipo Sapes. Malpli ol 10 grekaj familioj restis en Sveti Vlas. Post 1912 kaj speciale post 1920 dekoj da bulgaraj familioj elmigris el Grekio, ĉefe el Greka Makedonio kaj establis sin en Sveti Vlas. Tiu setlejo iĝis klimata marripozejo en 1963 kaj urbo la 2an de Februaro 2006. Sveti Vlas estas la nura loko sur la bulgara marbordo de la Nigra maro kies strandoj frontas rekte al sudo.
Vendiĉani
Vendiĉani (Вендичани) estas urbotipa loĝloko en Vinica provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Şile
Şile estas urbo kaj distrikto en Istanbulo, Turkio. Laŭ la censo de 2007, la loĝantaro de la distrikto estis de 25 169 personoj, el kiuj 9 831 loĝis en la urbo Şile, 2 096 en la apuda urbo Ağva (Yeşilçay) kaj 13 242 en la ĉirkaŭaj vilaĝoj. Tamen, inter Junio kaj Septembro, la loĝantaro rapide pliiĝas pro multaj loĝantoj de Istanbulo kiuj havas somerdomojn en Şile.
La distrikto de Şile estas parto de la provinco (il) Istanbulo, kaj la municipo Şile estas parto de la metropola registaro (büyükşehir belediyesi) de Istanbulo. Borde al Şile estas la provinco Kocaeli (distriktoj Gebze, Körfez, Derince, Kandıra) oriente kaj sude, kaj la Istanbulaj distriktoj Pendik sude, Çekmeköy sudokcidente, kaj Beykoz okcidente. La limoj de Şile estis ampleksigitaj per la aldono de la vilaĝo Esenceli el la distrikto Beykoz en 1987. Şile konsistas el subdistriktoj Şile, Yeşilvadi kaj Teke, kaj 58 vilaĝoj. La urbestro estas Can Tabakoğlu (AKP). Ankaŭ populara ripozejo Ağva estas parto de Şile.
Košařiska
Košařiska (Koszarzyska, Kosarzisk) estas municipo en Ĉeĥio situanta sur rojo Kopytná en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Grandan parton de loĝantoj (preskaŭ 40 %) kreas pola minoritato.
En distanco 9 km norde situas urbo Třinec, 17 km norde urbo Český Těšín, 23 km okcidente urbo Frýdlant nad Ostravicí kaj 26 km okcidente urbo Frýdek-Místek.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1643.
39-a jarcento a.K.
La 39-a jarcento antaŭ nia erao, ankaŭ nomata antaŭ Kristo (a.K.), komenciĝis la 1-an de januaro 3900 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3801 antaŭ nia erao.
Benešov nad Černou
Benešov nad Černou (ĝis la jaro 1948 Německý Benešov, Deutsch Beneschau) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Český Krumlov, en Sudbohemia regiono situanta en dislimejo de Novohrada kaj Kokina montaro sur rivereto Černá (alfluanto de Malše). Vivas ĉi tie. Ĝi estas en distanco 29 km de Český Krumlov. La plej proksimaj urboj estas: Kaplice (11 km okcidente), Trhové Sviny (13 km norde) kaj Nové Hrady (15 km oriente).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1332.
(163001) 2001 SE170
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:5 kun Venuso.
Germanio en la Somera Olimpiko 1984
La sportistoj de Germanio devintus partopreni en la Somera Olimpiko 1984 kadre de du teamoj. Sed pro politika bojkoto nur unu el ili fine rajtis partopreni:
(163001) 2001 SE170
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero, ĝia mezgranda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la Tero, sed ĝia suprenira nodo estas iom proksima de la marsa orbito.
• Ĝia marsa MOID estas 0,08446 astronomia unuo (12,635 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,26302 astronomia unuo (39,347 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,09227 astronomia unuo (13,803 milionoj da km) de Marso,
• la ĝi pasos al 0,09635 astronomia unuo (14,414 miliono da kilometroj) de la ruĝa planedo.
• La ĝi pasis al 0,27255 astronomia unuo (40,773 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,28565 astronomia unuo (42,733 milionoj da km) de nia planedo.
Germanio en la Somera Olimpiko 1980
La sportistoj de Germanio devintus partopreni en la Somera Olimpiko 1980 kadre de du teamoj. Sed pro politika bojkoto nur unu el ili fine rajtis partopreni:
37-a jarcento a.K.
Eventoj
La listo de eventoj en la jarcento kompreneble ne kompletas, sed nur celas doni unuan impreson pri la tiutempa disvolviĝo de la homa kulturo.
38-a jarcento a.K.
La 38-a jarcento antaŭ nia erao, ankaŭ nomata antaŭ Kristo (a.K.), komenciĝis la 1-an de januaro 3800 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3701 antaŭ nia erao.
Stadiono Khalifa International
La Stadiono Khalifa International (ملعب خليفة الدولي) estas plursporta stadiono situanta en Kataro. Kun kapacito de, ĝi estas unu el la plej grandaj stadionoj en kataro. Ĝi estas la ĉefa stadiono de la futbalteamo de Kataro kaj formas parton de Aspire Zone.
Ĝi estis dezajnita fare de la franca arĥitekto Roger Taillibert.
La stadiono gastigis la finalon de la Azia Pokalo 2011, la Atletikan Mondan Ĉampionecon 2019 kaj gastigos la matĉojn de Futbala Mondpokalo 2022.
Tiu stadiono estis kreita en 1976 kaj renovigita en 2005, ĵus antaŭ la Aziaj Ludoj en 2006.
Orienta Germanio en la Somera Olimpiko 1988
Sekve de la reunuiĝo de Germanio, en la sekva olimpiko jam denove nur unu komuna germana teamo partoprenos.
Jen iuj ekzemploj el la sume 37 ormedalintoj:
Julio Valdeón Baruque
Julio VALDEÓN Baruque (Olmedo, Valadolido; 21a de julio 1936 – Valadolido, 21a de junio 2009) estis hispana historiisto specializita en la Mezepoko kaj en la Reĝlando Kastilio.
Monotiofosfata acido
Monotiofosfata acido aŭ tiofosfata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el traktado de la sulfata acido kaj baria duhidrogena tiofosfato. Ĝi estas blanka solidaĵo, tre solvebla en akvo. Monotiofosfata acido posedas 3 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon, 1 sulfuratomon, kaj 3 oksigenatomojn. Monotiofosfatoj rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
Julio Valdeón Baruque
Kariero
Li studis en la Universitato de Valadolido, kie gradiĝis en Historio en 1958, kaj poste iĝis doktoro. Inter 1967 kaj 1971 li estis helpoprofesoro pri Mezepoka Historio de la Komplutensa Universitato de Madrido. ​ li iĝis prie profesoro inter 1971 kaj 1973 en la Universitato de Sevilo. Ekde 1973 li estis profesoro de Mezepoka Historio de la Universitato de Valadolido. Inter 1981 kaj 1984 li estis dekano de la Fakultato de Filozofio kaj Beletroj de tiu universitato kaj poste estis direktoro de ĝia Departemento de Mezepoka Historio.
Shorinji kempo
Shorinji kempo (少林寺拳法) estas japana senarmila batalarto kreita en la jaro 1947 per Dōshin Sō. Shorinji kempo estas japana moderna formo de Ŝaolino, el Ĉinio.
Shorinji kempo estas Budō, kiu uzas teknikoj proksime el Karateo, Ĵuĵicuo, Aikido kaj Kungfuo.
Shorinji kempo estas sistemo pri globala eduko, kio serĉas plibonigi la konditiojn de la vivon en socion, kaj transdoni la filozofiajn principojn tiel altruismo, justeco kaj kuraĝo.
Cevico de la Torre
Cevico de la Torre [zeBIko delaTOre] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Cevico de la Torre estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo de la Turo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 50,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 479 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 700 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 26 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Hontoria de Cerrato, Valle de Cerrato, Vertavillo, Alba de Cerrato, Población de Cerrato, Cubillas de Cerrato kaj kun la Provinco Valadolido kaj Dueñas. redaktata
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Fine de la 9-a jarcento la kristanoj fortikigis kaj reloĝigis la lokon kiu tiel iĝis poste area ĉefurbo nome "Cabeza de Alfoz". Ŝajne la mezepoka turo (de la nomo kaj de la restaĵoj) estis sur la monteto kie nun estas la preĝejo de Sankta Marteno. Plej verŝajne por la konstruado de tiu preĝejo, oni reuzis ŝtonojn el la turo aŭ gvatoturo.
Plej frua mencio estas de 1059. En 1119, la reĝino Doña Urraca de Kastilio donacis Cevico de la Torre al sia fratino doña Estefanía Armengol, nevino de la grafo Pedro Ansúrez. En la 12-a jarcento estis konstruita la palaco kiu poste apartenis laŭlonge de la jarcentoj al diversaj nobeloj inter kiuj la Duko de Arcos kaj la Grafo de Oñate. Tiu palaco havis kvar turetojn, barbakanon kaj muregon; nun restas el tio malmultaj restaĵoj. La Ermitejo de Nuestra Señora de Palacios apartenis al la Templanoj.​
En la 13-a jarcento estis konstruita la Monaĥejo de Aguachal; en 1255, la reĝo Alfonso la 10-a donis al doña Mayor Arias, vidvino de Garci Fernández, la senjorlandon de Cevico de la Torre, escepte la jura suvereneco kaj imposto nomita “moneda” (monero); krome, tiu monarko ordonis detrui la "turon" kaj malpermesis konstruadon de kastelo aŭ turo, sen lia rajtigo.​
Rožmitál na Šumavě
Rožmitál na Šumavě (Rosenthal im Böhmerwald) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Český Krumlov. Vivas ĉi tie.
Cevico de la Torre
Historio
En 1474, estis judoj en Cevico de la Torre; la distribuado de impostoj fare de Rabbi Jacob Aben-Núñez, rilatis al la judaroj de Cevico de la Torre, Castrillo de Onielo kaj Pinilla.
Rožmitál na Šumavě
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1259.
Cevico de la Torre
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj, blazondomoj, la ermitejoj, vinkeloj ktp.
Stadiono Al Thumama
La Stadiono Al Thumama (استاد الثمامة) estas futbala stadiono situanta en disktrikto Al Thumama en Doho en Kataro.
Historio
Konstruita por gastigi matĉojn de la Futbala Mondpokalo 2022 organizata en Kataro, la stadiono kun kapacito de sidlokoj estis inaŭgurita la  por la finalo de la Emira pokalo.
Ĝi poste gastigas matĉojn de la Araba Pokalo 2021.
Cosas que dejé en La Habana
Cosas que dejé en La Habana (Aferoj kiujn mi lasis en Havano) estas hispana komedia filmo de 1998 reĝisorita de Manuel Gutiérrez Aragón.
Intrigo
Tri belaj kubaj fratinoj alvenis en Madridon por klopodoj al vivtenado. Ilia onklino Maria akceptas ilin, sed ĉar ili ne havas laborpermesilon ekspluatas ilin en sia malgranda ateliero. Azucena, amikino de María, helpis ilin adaptiĝi en la hispana socio. Sed ĉio komplikiĝis kiam aperas Igor, kuba fripono kiu eltenas seksrilatojn kun Nena, la plej juna el la tri fratinoj, kaj ankaŭ kun Azucena.
Kotjuĵani (stacidomo)
Kotjuĵani (Котюжани) estas fervoja stacio en (Vinica provinco), vilaĝo en Ukrainio.
Meritordeno de la bavara krono
La Meritordeno de la bavara krono (Verdienstorden der Bayerischen Krone) estis meritordeno de la Reĝlando Bavario establita de la reĝo Maksimiliano la 1-a la 19an de marto 1808. La moto de la ordeno estis Virtus et Honos (‘Kuraĝo kaj honoro'). La ordeno estis atribuita en variaj gradoj: Granda Komandoro, Granda Kruco, Komandoro, Kavaliro kaj medaloj el oro kaj arĝento.
94228 Leesuikwan
94228 Leesuikwan estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lee Sui Kwan, iama vicprezidanto de la Astronomia Societo de Honkongo. Li faras daŭrajn strebojn por la popularigo de astronomio kaj la eduko de la granda publiko en Honkongo, li donis plurajn centojn da prelegoj al junuloj por stimuli ties intereson pri astronomio.
Stadiono 974
La Stadiono 974 (استاد ٩٧٤), antaŭe konita kiel Stadiono Ras Abu Aboud (استاد راس أبو عبود) estas futbala stadiono situanta en Doho en Kataro.
La malmuntebla stadiono prenas sian nomon el la nombro da konteneroj konsistigantaj ĝin; ankaŭ temas pri la telefona landokodo de Kataro. Konstruita por la Futbala Mondpokalo 2022, ĝi estis inaŭgurita la dum la Araba Pokalo 2021.
Comunidad de Calatayud
La Comunidad de Calatayud [komuNIdad dekalataĜUD], estas komarko de komunumo Aragono, en Hispanio, en la sudokcidenta pinto de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas en la Ebra baseno kaj ĝia ĉefurbo estas Calatayud.
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 67 municipojn:
Geografio
Kun 67 municipoj, ĝi estas la komarko de Aragono kiu havas pli da municipoj kaj havas loĝantaron similan al la komarko Comunidad de Teruel, kio havigas al la ĉefurbo grandan influsferon, ĉefe en la komarkoj de Aranda kaj Daroca kaj al la komarko grandan gravon ene de Aragono. Ĝi limas norde kun Aranda kaj Valdejalón, oriente kun Campo de Cariñena kaj Campo de Daroca, sude kun la komarko Senjorlando de Molina-Alto Tajo (provinco Gvadalaĥaro) kaj okcidente kun la komarko Tierra de Medinaceli (provinco Sorio).
Historio
Tiu komarko estas heredanto de la iama domarkomunumo Comunidad de Aldeas de Calatayud kreita de Alfonso la 1-a post la konkero de la zono el la islamanoj. La komunumoj havis juran aŭtonomecon cele al organizado ekonomia kaj milita, ĉar tiuj ĝenerale formiĝis en landlimaj terenoj. Historie la komarko estis pli granda, ĉar inkludis municipojn kiuj aktuale estas de aliaj provincoj Sorio kaj Gvadalaĥaro.
Ĝi povas esti konsiderata komarko hereda de la provizora Provinco de Calatayud kreita en la 19-a jarcento kiu inkludis la aktualajn komarkojn de Aranda, Daroca kaj grandan parton de Valdejalón kaj Jiloca.
En 2001 oni kreis oficiale la komarkon Comunidad de Calatayud. Ĉefaj altiraĵoj estas arkeologiaj kuŝejoj, preĝejoj ĉefe mudeĥaraj, kasteloj kaj banlokoj.
Obuĥiv (Vinica provinco)
Obuĥiv (Обухів) estas vilaĝo en Vinica provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2001.
Izopropanosulfonila klorido
Izopropanosulfonila klorido estas organosulfura kombinaĵo kun formulo C3H7SO2Cl. Ĝi estas senkolora likvaĵo kiu dissolviĝas en organikaj solvantoj, sed reakcias kun aminoj kaj alkalaĵoj. Ĝi estas ĉefe uzata en la preparado de sulfonamidoj kaj sulfonataj esteroj per reakcioj kun aminoj kaj alkoholoj. Ĝi estas preparata per klorigo de la izopropano-sulfonata acido aŭ ĝiaj saloj per traktado kun fosforila klorido.
Nase Lino
Nase Lino Sumpinanch Tiriats (Naskiĝis en Huasaga, la 14-an de februaro 2000) estas ekvadoria filmproduktanto kaj verkisto de la etneco Achuar, konata pro reĝisorado de dokumentfilmoj, kiuj esploras la kulturon kaj tradiciojn de indiĝenaj popoloj kaj naciecoj.
György Czigány
György Czigány [djordj cigAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czigány György estis hungara ĵurnalisto, redaktoro, prezentisto. Lia konata filo estis Zoltán Czigány. György Czigány naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
György Czigány maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1949, dum li frekventis ankaŭ konservatorion. Li akiris pianistan-pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1956. Lia ĉefinstruisto estis Pál Kadosa. Inter 1956-1976 li estis redaktoro en Hungara Radio, en la lastaj jaroj li estris la muzikan branĉon. Tiutempe li orgenis en Preĝejo Maria de la Neĝo (Budapeŝto). Inter 1976-1996 li havis muzikan postenon en Hungara Televizio. Li konstante publikigis poemojn, intervjuojn, eseojn. Li ricevis premiojn inter 1970- 2017. Li edziĝis en 1960, vidviĝis en 2008, lia edzino naskis 3 gefilojn en 1961, 1965 kaj 1970.
Preĝejo Stefano la 1-a (Hajdúböszörmény)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed la fasado tuŝas la trotuaron. La fasado estas simetria, la enirejo situas meze, la plej supre la turo altiĝas. La absido estas rektangula.
Kermeso okazas en 20-an de aŭgusto.
Ulrike von Levetzow
Theodore Ulrike Sophie von LEVETZOW, konata kiel Baronino Ulrike von Levetzow (4a de februaro 1804 – 13a de novembro 1899) estis amikino kaj la lasta amo de Johann Wolfgang von Goethe.
Petr Petroviĉ Trojanskij
Petr Petroviĉ Smirnov-Trojanskij (Orenburgo, januaro 1894 – 1950 ) estis rusa inĝeniero kaj investisto.
Ulrike von Levetzow
Ŝi naskiĝis en Löbnitz (nune parto de Groitzsch) en Saksio, filino de la ĉambelano de la duko de Meklenburgo-Schwerin kaj poste de Hofmarschall Joachim Otto Ulrich von Levetzow kaj de lia edzino Amalie. La dekses-jaraĝa junulino unuafoje renkontiĝis kun Goethe en 1821 en Marienbad kaj denove en Carlsbad en 1822 kaj 1823. La poeto, tiam 72-jaraĝa, estis tiom forportita de ŝiaj ingenio kaj belo ke li planis edziĝi al ŝi kaj petis al la Grandduko Karlo Aŭgusto, ke li petu ŝian manon je lia konto. Malakceptita, li iris al Turingio el kie li faris al ŝi la poemojn kiujn li poste nomos Trilogie der Leidenschaft. Tiuj poemoj inkludas la faman "Elegion de Marienbad".
Petr Petroviĉ Trojanskij
Li estis unu el la pioniroj de meĥanika tradukado. Li studis ĉe la Universitato de Sankt-Peterburgo, sed siaj studoj baldaŭ estis interrompitaj de la unua mondmilito. Post la rusa revolucio de 1917 li eniris la Instituton de Ruĝaj Instruistoj (Institut krasnoj professorij), fondita de Lenin kun la celo trejni kvalifikitan dungitaron por instrui apartajn ekonomiajn, filozofiajn kaj historiajn sektorojn. Kelkajn jarojn poste li kontribuis al la kompilaĵo de la Granda Sovetia Enciklopedio. Lia plej revolucia projekto estis tiu de la unua maŝino por aŭtomata tradukado, kiun li priskribis kiel "maŝino por elekti kaj skribi vortojn en traduko de unu lingvo en unu aŭ plurajn aliajn lingvojn". Ĝi estis patentita en Moskvo en 1933 sub la titolo de "nova tipografia kunmeta metodo", sed neniam konstruita. Simila projekto estis patentita en Parizo de G. B. Artsouni, armeno france naturaligita, kiu studis kune kun Trojanskij en Petrograd-Leningrad. En la fino de la 1950-aj jaroj, la intereso de Rusio pri maŝina tradukado donis al Trojanskij momenton faman kaj en 1959 la Akademio de Sciencoj de Sovetunio eldonis ĉiujn siajn artikolojn por laboro de Dimitrij Panov kaj Izabella Bel'skaja. Yehoshua Bar-Hillel raportis al li kiel la "Charles Babbage de meĥanika tradukado"
Brenzikofen (stacidomo)
Brenzikofen estas fervoja stacidomo en Brenzikofen, Svislando.
Petr Petroviĉ Trojanskij
Maŝino de Trojanskij
Scienca lingvistiko serĉis ŝlosilon por formaligi, kodigi naturajn lingvojn, por kompreni, preter surfacaj diferencoj, kiel funkcias la meĥanismoj de produktado de homa lingvo. Ekde la 17-a jarcento Descartes kaj Leibniz streĉiĝis por ligi la leksikon al nombraj kodoj kapablaj aŭtomate asocii signifon kun la respondaj vortoj de diversaj lingvoj. La supozo de Trojanskij estis, vere pionire, ke lingvoj estas kunigitaj de komuna logika strukturo, kion Chomsky nomus "universala gramatiko" poste. La logika lingvo por esprimi ĉi tiun strukturon funkcius kiel intera kodo inter unu natura lingvo kaj la alia: Sur ĉi tiu unueco mi elpensis solan formon, por tiel diri, de logika analizo, kiu konsistigas trairejan tekston en la tradukprocezo. La logika formo kontraŭis la koncepton de nacia-gramatika formo aŭ la apartan aspekton, kiun la logika formo supozas en difinita natura lingvo. La tradukprocezo devis uzi du unulingvajn homajn kunlaborantojn, sed tiamaniere estus eble traduki ajnan tekston en iun ekzistantan lingvon per simplaj parolantoj kaj ne kun dulingvaj tradukistoj.
La procedo devus estis la jena: en la unua fazo la nacia-gramatika teksto (A) estis transformita de la unua kunlaboranto en logikan formon (A'); en la dua fazo, la maŝino transformis A' en la logikan formon de la dua lingvo (B') per la uzo de Esperanto kaj glosaro inkluzive de sinonimoj, homonimoj kaj idiomatismoj; en la tria fazo la dua monolingva kunlaboranto transformis la tekston B 'al la responda naturlingva teksto (B). La kapabloj bezonataj de la du homoj estus limigitaj al logika analizo.
La projekto malsukcesis i.a. pro la antaŭtempa morto de la aŭtoro, kaj estis forgesita post la kolapso de la tiel nomata meĥanika revo por esti retaksita nur en postaj ĵusaj tempoj. Kvankam la maŝino de Trojanskij neniam estis finita, la rolo de la inventisto estis grava por postaj studoj en la kampo de maŝina tradukado. Sen ia lingva preparo li estis senkonscia pioniro de transformaj teorioj.
Perikardiito
La perikardiito estas nekontaĝa malsano okazigita pro ŝveliĝo de la perikardio, nome la tavolo kiu kovras la koron.
Infekta deveno
La perikardiito estas kormalsano kiu kutime estas okazigita pro virusaj infektoj, ĉu gravaj ĉu malgravaj, ĝenerale produktitaj de eĥoviruso aŭ Coxsackie-viruso (laŭ studoj de mezo de la 20a jarcento). Infekto en la spirtuboj, por ekzemplo, pro normala kataro, povas esti la tialo de perikardiito. Ankaŭ la bakteriaj infektoj povas rezulti en bakteria perikardiito, kvankam tio maloftas. Simile, kelkaj tipoj de mikozaj infektoj kapablas okazigi kvankam rare perikardiiton; inter la plej oftaj en imunokompetenta malsanulo estas la histoplasmozo, dum ĉe pacentoj kun imunokompromito, la agentoj estas pli diversaj, inter kiuj Candida, Aspergillus kaj Coccidioides.
Aliaj devenoj
Aliflanke, la perikardiito povas esti asoci kun sistemaj malsnoj kiel kancero, uremio, leŭkemio, memimunaj malsanoj, tuberkulozo, reŭmatisma febro, hipotiroidismo kaj kor-operacioj. La korpatologioj kiuj povas okazigi perikardiitojn estas inter aliaj: korinfarkto kaj miokardiito. Ankaŭ la simptomaro de forta anksio kaj la atakoj de paniko povas okazigi mis- aŭ malordoj en la funkciado de la muskoloj kaj organoj de la koro kio povas siavice okazigi la aperon de la menciita malsano.
Guantanamera (filmo)
Guantanamera (Guantanamanino) estas filmo kunproduktorita kub-hispan-germane de 1995 kunreĝisorita de Tomás Gutiérrez Alea kaj Juan Carlos Tabío.
Intrigo
Yoyita, reveni 67-jaraĝa al Guantánamo por viziti sian nevinon Gina kaj renkontiĝi kun Cándido, iama junecamanto. La subita morto de Yoyita rezultas en vojaĵo de Cándido, Gina kaj ŝia edzo Adolfo, ŝtata funkciulo, por transporti la korpon de Yoyita laŭ nova ŝtata plano redukti kostojn en transporto de kadavroj. Dum la vojaĝo okazas multaj komediaj situacioj kaj malfacilaĵoj komplikigas la sukceson de la entrepreno. La ekspedicionanoj renkontiĝas kun Mariano kaj Ramón, du amikoj kamionistoj kun kiuj ili kunvivas dum haltoj. Mariano estas iama studento de Gina kiu estis enamiĝinta je ŝi. La veturado ebligas kritikon de la problemoj de Kubo.
Oey-Diemtigen (stacidomo)
Oey-Diemtigen estas fervoja stacidomo en Diemtigen, Svislando.
Burgholz (stacidomo)
Burgholz estas fervoja stacidomo en Diemtigen, Svislando.
Cimballa
Geografio
Cimballa estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Monterde. La municipa teritorio limas (el nordo laŭhorloĝe) kun Monterde, Abanto, Aldehuela de Liestos, Tortuera, Fuentelsaz, Milmarcos kaj Campillo de Aragón.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj. En 1142 Cimballa aperis en la Foruo de Daroca.
En 1855 la tiam karlisma komandanto Marco de Bello pasis tra Cimballa.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cimballa kie oni malaltiĝis el 568 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 93 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun romanika pordego, fosiliaj kuŝejoj, ruinaj restaĵoj de la kastelo ktp. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Piedra.
Stranger in a Strange Land (romano)
Fremdulo en fremda lando (angle: Stranger in a Strange Land) estas sciencfikcia romano de Robert A. Heinlein publikigita en 1961. La romano atingis grandan sukceson kaj eĉ gajnis la Premion Hugo.
Intrigo
La ĉefrolulo Smith (referencita poste plejparte simple kiel Mike) estas la filo de du geniaj Kosmonaŭtoj, naskita dum malsukcesa misio al Marso. La kosmoveturilo kraŝis sur Marso kaj el la skipo de la misio la bebo Smith estis la sola pluvivanto. Li restis tie kaj estis kreskigita fare de lokaj marsanoj ĝis plenkreskeco. Je lia reveno al la Tero estas komprenita ke dank'al kompleksa jura situacio, ĉio el Marso estas posedata fare de li. Tial li estas arestita kaj limigita fare de la teraj aŭtoritatoj, sub la preteksto kaj ŝajnigo ke ili volas helpi lin. Ĉi-momente lia kondiĉo estas malbona - li ankoraŭ ne plene adaptiĝis al la kondiĉoj de la tero, kaj ankoraŭ ne komprenas la anglan sufiĉe bone por komuniki kun la cirkaŭanta homa medio.
Flegistino Gillian Boardman, kiu laboras en la malsanulejo kie la administracio kaŝas lin, amikigas Smith, komence pro scivolemo kaj poste pro deziro helpi lin. Ŝi sekrete instigas lin komuniki kun ŝi per simplaj kaj mallongaj konversacioj kaj kun ŝia helpo li ekigas la lernadon de la angla. La du fariĝas sekretaj amikoj kaj post komuna trinko de akvo kun ŝi, li konsideras ŝin kiel "akvofratino" - marsa esprimo kiu priskribas tre proksiman rilaton inter estaĵoj. Poste li okazigos la akvotrinkceremonion kun ĉiuj siaj amikoj. Instigita fare de Ben Caxton, ŝia ĵurnalisma amiko, Boardman kontrabandas Smith el la hospitalo kaj eskapas kun li for de la aŭtoritatoj.
Boardman kaj Smith alvenas kune en la vastan hejmon de Jubal Harshaw, fama verkisto konata pro lia opozicio al la aŭtoritatoj. En la hejmo de Jubal Smith li adaptiĝas al la kondiĉoj de la tero, aŭdas pri homa kulturo kaj aŭdas pri konceptoj kiuj estis nekonataj al li, kiel ekzemple la koncepto de Dio. Li aŭdas televidan predikon de la "Fosteristoj", fluo en kristanismo kiu kredas je la profeto Foster. Iom post iom lia sanstato pliboniĝas kaj estas malkaŝita, ke li havas kapablojn elfari supernaturajn agojn, kiel ekzemple telekinezo kaj malaperigo de objektoj.
Elirante al la mondo ekstera kiel homo readaptiĝita al la Tero, la karisma Smith kolektas ĉirkaŭ si grupon de kredantoj kaj fondas la "Preĝejon de Ĉiuj Mondoj" - religion (kvankam ĝia referenco al religio estas problema) forte influita de lia patruja kulturo de Marso. La eklezio estas ekstreme liberala, ekzemple ĝiaj membroj vivas kune en loko konata kiel la "nesto" kaj tie ili vivas vivon de seksa diboĉo, nudismo, kaj eksterordinara malfermiteco unu al la alia.
Dume, ju pli la eklezio sukcesas atingi pli da kredantoj kaj praktikantoj des pli ĝi gajnas multe da malamikeco de la ĝenerala publiko, kiu rifuzas akcepti ĝin. La "nesto" estas bruligita kaj eklezianoj kaŝas en hotelo posedata de Smith. Koleregaj homamasoj ĉirkaŭas la hotelon kaj minacas ekstermi Smith. Direkte al la fino de la romano Smith havas profundan konversacion kun Jubal per kiu li detalas sian doktrinon. Smith eliras por alparoli al la homamaso, sed tiam li estas mortigita per linĉado. Liaj amikoj rite manĝas lian korpon. Ĉe la fino de la romano Smith supreniras al la ĉielo, atingas la paradizon kaj renkontas la anĝelan Foster.
Pri la nomo de la romano
La nomo de la romano estas prenita de verso en la Biblia libro de Eliro. Laŭ la rakonto Moseo fuĝis el Egipto al Midjano por eviti la angoron de la Faraono post mortigo de egiptano ĉar li batis hebreon kiu estis kiel unu el siaj fratoj. En la lando Midjano li edziĝas al Cipora, kiu naskas al li filon kaj nomas lin Gerŝom, nomo de fremdulo.
En la Traduko Reĝo James de la Biblio en la anglan, kiu estas la komuna traduko, la verso estas tradukita "Kaj ŝi naskis al li filon, kaj ŝi donis al li la nomon Gerŝom: ĉar li diris: Mi estis fremdulo en fremda lando".
Grok
La vorto "grok", kreita en la romano, eniris la anglan lingvon. En la marsa artefarita lingvo fare de Heinlein, "grok" laŭlitere signifas "trinki" kaj figure signifas "kompreni", "ami", kaj "esti en uniĝo kune". La vorto rapide iĝis ofta lingvaĵo inter sciencfikciaj ŝatantoj, hipioj, kaj pli poste ĉe komputilprogramistoj kaj retpiratoj, kaj poste eniris en la Oksforda Angla Vortaro.
Burgistein (stacidomo)
Burgistein (antaŭe nomita Burgistein-Wattenwil) estas fervoja stacidomo en Burgistein, Svislando.
Monterde
Monterde [monTERde] estas municipo de Hispanio, en la suda pinto de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Plej verŝajne la loknomo Monterde estus adaptaĵo de monte verde (verda monto) kaj fakte tio aperas simbole en la municipa blazono.
Geografio
Monterde estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Nuévalos kaj norde de Cimballa. La municipa teritorio limas ankaŭ kun Abanto (oriente) kaj Campillo de Aragón (okcidente). En la municipa teritorio estas la loĝloko Llumes.
La loĝloko Monterde mem estas je 112 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 790 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Piedra, proksime de la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas inter Abanto sudoriente kaj Nuévalos nordokcidente.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Monterde kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 135 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj ruinaj restaĵoj de la kastelo ktp. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Piedra.
Verĥnij Tokmak-1 (stacidomo)
Verĥnij Tokmak-1 (Верхній Токмак I) estas fervoja stacio en Verĥnij Tokmak Perŝij (Zaporiĵa provinco), loĝloketo en Ukrainio.
Ĉatarpur
Ĉatarpur, laŭ (छतरपुर) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Ĉatarpur havis populacion de en 2011 kun legopovo de 69%, pli alte, ol la landaveraĝo.
Geografio
Ĉatarpur situas proksime al Utar-Pradeŝo sur piedoj de Vindja Montaro 305 metrojn super la marnivelo en la norda parto de la subŝtato. Banda troviĝas 98, Ĝansi 118 (fervoje 125, voje 133), Damoh 122, Lalitpur (Barato) 123, Satna 132, Sagar 147, Katni 157, Reva 179, Gvalior 201 (voje 233), Prajagraĝo 233 (voje 300), subŝtata ĉefurbo Bopalo 287 (voje 330), Indaur 451, tutlanda ĉefurbo Delhio 475, Mumbajo 961, Kolkato 932 kilometrojn (aere).
Historio
Ĉatarpur estis fondita en 1785. Inter 1806-1947 brita kontrolo okazis.
Ekonomio
Loĝantoj de Ĉatarpur okupiĝas ĉefe pri agrikulturo, iomete pri privata komercado, la industrio mankas.
Lingvoj
En Ĉatarpur la oficiala lingvo estas la hindia kaj ties dialekta lingvo la bundela lingvo.
Religioj
En Ĉatarpur plejparto de la populacio estas hinduoj (80%), islamanoj (17,5%) ĝajnistoj (1,5%), aliaj malpli, ol 1%.
Eduko
En Ĉatarpur universitato funkcias. Oni studas artojn, sciencojn, komercon, pedagogion kaj juron.
Klimato
En Ĉatarpur jare pluvas ĉ 780 mm. Inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas. La temperaturo varias inter 17-32 °C.
En Ĉatarpur jare pluvas ĉirkaŭ 120 mm, plej ofte dum la musonoj.
Trafiko
Ĉatarpur havas trairan fervojan linion. 4 signifaj vojoj kaj du flankovojoj kuras al la urbego.
Verĥnij Tokmak-2 (stacidomo)
Verĥnij Tokmak-2 (Верхній Токмак II) estas fervoja stacio en Verĥnij Tokmak Druhij (Zaporiĵa provinco), loĝloketo en Ukrainio.
Peter Simonischek
Peter Maria SIMONISCHEK (naskiĝinta la en Graz, mortinta la  en Vieno ) estis aŭstra aktoro. Ekde 1999 li anis ĉe la ensemblo de Burgteatrejo kies honora membro li deklariĝis en 2019.
Inter 2002 kaj 2009 li havis la rolon de Jedermann ĉe la Festivalo de Salcburgo. Internacie li konatiĝis en 2016 per la ĉefa rolo en la filmo Toni Erdmann.
Vivo
Estante filo de dentisto li pasigis la junulajn jarojn en Markt Hartmannsdorf antaŭ frekvento de la benediktina gimnazio de Sankt Paul im Lavanttal. Jam lerneje li ofte aktoris. La volegon patran studi medicinon li ne tuj plenumis kaj ekigis studon pri arkitekturo en Graz; finfine li startigis paralele trejniĝon dentkurac-teknikan. Ĉi lastan aferon li neniam finis.
La aktorumada intereso kreskegis dum la studenta tempo; pro tio li kaŝe treniĝis ĉe la teatro-akademio. Post fino de la studoj li laboris en Sankt-Galo, Bern, Darmstadt kaj Düsseldorf. Inter 1979 kaj 1999 li laboris en Berlino. Ekde 1999 li estis en Vieno.
Jam en 1982 estis lia unua rolo en Salcburgo. En 1995 li videblis en la germanlingva premiero de la satiro Kunst de Yasmina Reza. Li mondfama iĝis per la filmo Toni Erdmann de Maren Ade de 2016 kie li ludis maljuniĝantan muzikinstruiston vizitantan la enuiĝantan filinon, manaĝerinon en Bukareŝto. Al ŝi li prezentas alternativan vivostilon. Por tio oni aljuĝis al li la Eŭropan Filmpremion; li estis la unua aŭstro kiu honoriĝis per tiu ĉi premio.
Privataĵoj
El divorcita geedezo kun la aktorino Charlotte Schwab estiĝis filo nome Max Simonischek, kiu ankaŭ aktoras. Ekde aŭgusto 1989 estis lia edzino la aktorino Brigitte Karner: kun ŝi li havis du muzike talentitajn filojn. Lia frato Reinhard Simonischek estas reĝisoro kaj aktoro.
Peter Simonischek forpasis post mallonga malsano.
Pont-de-Flandre (stacidomo)
Pont-de-Flandre estis franca stacidomo de Fervojo Petite Ceinture, situinta en la 19-a arondismento de Parizo, 1 Avenuo Corentin-Cariou, en regiono Francilio. La stacidomo estas rehabilitota, kun projekto de ĵaz-klubo kaj kafejo-restoracio.
Corcelles BE (stacidomo)
Corcelles BE estas fervoja stacidomo en Corcelles, Svislando.
Diogo Homem
Diogo HOMEM (1521–1576) estis portugala kartografo, filo de Lopo Homem kaj membro de familio de kartografoj.
Pro krimo de murdo okazinta en portugala setlejo en Maroko, en kiu li estis komplotinta, li estis devigita ekziliĝi el Portugalio, unue en Anglion, kaj poste en Venecion. Estis tie kie li produktis nombrajn manuskriptajn atlasojn kaj mapojn, multaj el ili pri Mediteraneo.
La verkoj de Diogo Homem estas de esceptaj grafika kvalito kaj beleco, kaj estas konservitaj en Italio, Aŭstrio, Britio, Francio, Usono kaj Portugalio.
Fresa y chocolate
Fresa y chocolate (Frago kaj ĉokolado) ​ estas filmo kunproduktorita kub-hispan-meksike de 1993 kunreĝisorita de Tomás Gutiérrez Alea kaj Juan Carlos Tabío. ​ "Fresa y chocolate" estas drama filmo kaj unu de la unuaj ekzemploj de temaro GLAT en kino de hispanamerikaj landoj. La geaktoraron estras Jorge Perugorría, Vladimir Cruz kaj Mirtha Ibarra. La scenaro estas bazita sur la rakonto de Senel Paz nome El lobo, el bosque y el hombre nuevo (La lupo, la arbaro kaj la nova homo), kaj la verkisto mem faris la adapton de la rakonto al scenaro.
Ĝi estas la unua filmo reprezentanta Kubon kiu atingis nomumon, nome en la kategorio de Plej Bona Eksterlanda Filmo, en la Oskar-premioj de 1994. Ĝi estis prezentita en nombraj internaciaj kinfestivaloj, kiel tiuj de Berlino kaj Ĉikago, kaj akiris la Goja-premion al la plej bona eksterlanda filmo hispanlingva en la ceremonio de 21a de januaro 1995.
Intrigo
En Havano fine de la 1970-aj jaroj okazas historio de amikeco inter du tre diferencaj junuloj: nome David kaj Diego. David (Vladimir Cruz) estas naiva studento de Politikaj Sciecnoj en La Universitato de Havano, konvinkita komunisto kiuj loĝas en studenta rezidejo. Lian grupon kontrolas Miguel (Francisco Gattorno) membro de la Kuba Komunisma Partio.
Diego (Jorge Perugorría) estas juna klera artisto, samseksema, individuisma kaj skeptikisma, konas hazarde David kaj estas altirita de la studento. Cele al klopodo por seksumado, invitas David hejmen kun la ekskuzo pruntedoni librojn, sed David dekomence malakceptas; poste li sentas fascinon por la libereca vivo de la artisto. Tial ili amikiĝis sincere spite diferencojn kaj ideologiajn kaj personajn, dum Diego devojiĝas el iama seksa altirado. David dum seksrilatis kun Nancy (Mirtha Ibarra), prostituino. La komunisto Miguel ĉikanis Diego, uzante la ekskuzon ke David estas samseksema kaj tial kontraŭrevolucia. Diego decidas formigri el Kurbo.
Gitta Günther
Gitta-Maria GÜNTHER (naskiĝinta en 1936 en Szczecin) estas germana arkivistino, faklibroverkistino kaj eldonistino aparte pri al historio de la urbo Vajmaro kaj de la koncentrejo Buchenwald.
Vivo
Günther laboris inter 1959 kaj 2001 kiel urba arkivistino en la Urba arkivo de Vajmaro. Tiam ŝi eldonis - kune kun Lothar Wallraf kaj laŭ komisio de la urba konsilantaro i.a. la verkon Geschichte der Stadt Weimar.
En 1997 ŝi estis eldonistino de la ĉe Böhlau en dua eldono aperinta fakleksikono ''Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte''.
Gitta Günther estis scienca membrino de la societo Historische Kommission für Thüringen e.V.
Därstetten (stacidomo)
Därstetten estas fervoja stacidomo en Därstetten, Svislando.
Verĥnij Tokmak Perŝij
Verĥnij Tokmak Perŝij (Верхній Токмак Перший) estas loĝloketo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2001.
Al Reem biosfera rezervejo
Al Reem biosfera rezervejo (محمية الريم للمحيط الحيوي) estas loĝata areo de hektaroj en nordokcidenta Kataro, kiu inkludas duonaridajn dezertpejzaĝojn kiuj estas hejmo de gazeloj kaj arabiaj oriksoj, inter alia faŭno. Ĝi estas unu el 24 biosferaj rezervejoj de Unesko en Mezoriento (Monda Reto de Biosferaj Rezervejoj en la Arabaj Ŝtatoj). Ĝi estis establita en 2005 kaj respondecas pri ĉirkaŭ 10% de la landa areo de Kataro. Ĝi estis agnoskita de Unesko en 2007.
La rezervejo situas 65 kilometrojn nordokcidente de Doho. Pro ĝia densa vegetaĵaro, tiu rezervejo estas de granda graveco por la homoj de Kataro.
Därligen (stacidomo)
Därligen estas fervoja stacidomo en Därligen, Svislando.
(94266) 2001 DO
(94266) 2001 DO estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Ondřejov, distrikto Prago-oriento, Ĉeĥa Respubliko).
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Verĥnij Tokmak Druhij
Verĥnij Tokmak Druhij (Верхній Токмак Другий) estas loĝloketo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2001.
Eifeld (stacidomo)
Eifeld estas fervoja stacidomo en Wimmis, Svislando.
Jerónimo Córdoba Roldán
Jerónimo CÓRDOBA Roldán, nomita ankaŭ Jerónimo de Córdoba (Villacañas (Toledo), 4a de junio 1863 – Sevilo, 11a de januaro 1933) estis pastro de Piaristoj (SChP), humanisto, esperantisto, poeto en latino kaj religia oratoro.
Biografio
Li studis en Colegio Escolapio San Ildefonso, de Alcalá de Henares, en 1879. Dume li studis profunde latinon kaj lingve kaj literature, kaj ekpastriĝis en lernejo de Getafe en 1881. Tuj li studis en la Monaĥejo Sankta Marko Leono, por iĝis plene pastro kaj profesoro, dum plue studis latinon.
Li pastriĝis la 3an de julio 1887. Poste li estis sendita al Colegio Calasancio Hispalense de Sevilo. Tie li estis instruisto de bazlernejo kaj poste de la franca kaj de latino, kion li plue studis, kreis, tradukis ktp. Tiukadre en Colegio Calasancio Hispalense vivis 45 jarojn ĝis sia morto.
Li estis prezidanto de la Sevila Esperanto-Asocio. En Sevilo oni dediĉis omaĝe al li straton, fakte nuna placo Padre Jerónimo de Córdoba inter strato Escuelas Pías kaj strato Jáuregui.