cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provinco Antalya
Antalya estas provinco de Turkio. Ĝi apartenas al la Mediteranea regiono de la lando, kaj la vasta bordo de la Mediteranea Maro kun multaj ŝablaj plaĝoj estas turisma centro de la lando. La provinca ĉefurbo estas la samnoma Antalya.
Breuillet-Village (stacidomo)
Breuillet-Village estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C4) de RER, situanta en komunumo, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Charles Townshend
Charles TOWNSHEND, 2a Vicgrafo Townshend [ˈtaʊnzənd], OĜ, RSL (18a de aprilo 1674 – 21a de junio 1738), estis angla nobelo, agrikulturisto, kaj politikisto de Whig.
Kiel politikisto li servis dum unu jardeko kiel Sekretario de Ŝtato, direktante la eksterlandajn aferojn de Britio. Kiel agrikulturisto estis ofte konata kiel Turnip Townshend (turnip = rapo) pro sia forta intereso en farmado de rapoj kaj sia rolo en la Brita agrikultura revolucio. Fakte li estis kiu enkondukis la kultivciklon kvarkampan aŭ kvarplantajn kaj la kultivadon de rapoj.
Vasco Cecchini
Vasco CECCHINI (naskiĝis en 1932) estas itala amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 2 asteroidojn inter 1998 kaj 2000 kun Andrea Boattini kaj Luciano Tesi.
La asteroido 13798 Cecchini estis nomita en lia honoro.
Viktor Robot
La internacia festivalpremiero de la filmo okazis la dum la nacia konkurso de la 11-a Odesa internacia filmfestivalo. La ukraina filmpremiero de la filmo okazis la ; la distribuanto estas Arthouse Traffic.
Temo
La artefarita Fera Stelo ĉesis brili pro iu nekonata kialo, kaj knabino nomita Viktorija kaj ŝiaj gepatroj alvenas sur stelŝipo por ripari ĝin. Serĉante la kreinton de la Fera Stelo, Viktorija renkontas roboton kiu iĝas ŝia amiko kaj ricevas la nomon Viktor.
Rolantoj
Voĉoj de la protagonistoj:
La kantojn prezentis «Dakh Daughters», Marjana Holovko, Anton Slepakov («Vagonovoĵatie»), Marko Halaneviĉ. La aŭtoro de la kantoteksto estas Marisja Nikitjuk, la komponisto estas Anton Bajbakov.
Ĝibutio (urbo)
Ĝibuto, en loka lingvo Jabuuti, arabe جيبوتي estas la ĉefurbo, la plej granda urbo kaj havenurbo de Ĝibutio, ĝi estas la unusola metropolo.
Situo
Ĝibuto troviĝas laŭ marbordo inter Ruĝa Maro kaj Adena Golfo.
Historio
Ĝibuto estis fondita en 1888 fare de francoj. Ĝis la jaro 1892 la urbo apartenis al franca Somalilando. Ĝi estis oficiala marhaveno eĉ por Etiopio en jaroj 1897-1949. Post sendependiĝo la urbo restis ĉefurbo, eĉ la nova sendependa lando baldaŭe prenis la nomon de la ĉefurbo. En 2004 neatendita inundo okazis.
Ekonomio
Ekonomio de la urbo baziĝas sur naftoreciklado, fervojkonstruado kaj sur eksporto de kafo, salo kaj feloj. Menciindas la gravaj haveno, internacia flughaveno kaj stacidomo (la trajno venas el Adis-Abebo ekde 1917), kie alvenas kaj foriras varoj. La haveno funkcias ankaŭ, kiel fiŝista haveno.
Klimato
Ĝibuto apartenas al la arida klimato. Jare pluvas po 131 mm. Averaĝe en julio estas la temperaturo 41 °C, en januaro 29 °C.
Buster Keaton
Buster KEATON, realnome: Joseph Francis KEATON (naskiĝis la 4-an de oktobro 1895, mortis la 1-an de februaro 1966) estis usona aktoro, reĝisoro, scenaristo kaj produktoro.
Buster Keaton naskiĝis en Piqua, Kansaso. La sinprezenton antaŭ publiko li lernis ege frue: jam kiel 3-jarulo li kune kun siaj gepatroj agadis sur la scenejo de varieteo. En la jaro 1917 li forlasis sian familion por komenci kinokarieron. Laborante kun la komikisto Roscoe “Fatty” Arbuckle li en aro da mallongaj mutfilmoj povis montri sian grandan komikan kaj akrobatan talenton. Lia roloskemo estis ĉiam la sama: kvankam konfrontita al sinsekvo da tumultaj situacioj, li neniam ŝanĝis sian vizaĝesprimon, kaj baldaŭ pro tio ricevis la kromnomon "Stone Face" (“Ŝtona Vizaĝo”).
En 1920 Keaton fondis sian propran filmfirmaon kaj elprovis sin ankaŭ en longaj filmoj. La filmoj produktitaj dum tiu ĉi tempo atingis kvaliton kompareblan al tiuj de Charlie Chaplin.
En la jaro 1928 la firmao de Keaton estis aĉetita de MGM. Keaton tie daŭrigis sian laboron, sed la novaj kondiĉoj limigis liajn esprimrimedojn; krome la transiro al la sontekniko kaŭzis al li problemojn. Post kelkaj personaj krizoj li finfine preskaŭ plene forlasis la aktoradon kaj dediĉis sin ĉefe al la verkado de scenaroj.
En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj li povis sperti reviviĝon de siaj malnovaj mutfilmoj, kiuj subite reaperis en la televido kaj en kinejoj. En la jaro 1960 li publikigis siajn memoraĵojn. Buster Keaton mortis en Hollywood, Kalifornio.
Insularo Los Roques
Insularo Los Roques [ROkes] estas insularo kaj federacia dependaĵo de Venezuelo konsistanta el proksimume 350 insuloj, sablinsuloj kaj insuletoj en totala areo de 40.61 kvadrataj kilometroj. Tiu arkipelago estas 128 kilometrojn norde de la havenurbo La Guaira, sur la marbordo de la Kariba Maro.
La beleco de la naturaj puraj koralrifoj altiras multajn riĉajn vizitantojn, speciale el Eŭropo, kelkaj el kiuj venas en siaj propraj jaĥtoj kaj ankras en la internaj, protektitaj neprofundaj akvoj. Disvolvigo kaj turismo estas kontrolita.
Pro la ampleksa vario de marbirdoj kaj riĉa akvovivularo, la registaro de Venezuelo deklaris Los Roques kiel nacia parko en 1972.
Petro la 1-a (Bretonio)
Petro la 1-a aŭ Petro de Dreux dirata Mauclerc (naskiĝis en 1191, mortis la ), filo de Roberto la 2-a, grafo de Dreux kaj de Jolanda de Coucy, estis duko de Bretonio de 1213 ĝis 1221, poste regento por sia filo de 1221 ĝis 1237, grafo de Richmond de 1219 ĝis 1235, kaj senjoro de Machecoul antaŭ 1250.
Biografio
Unue destinita al kariero en la klerikaro, li rezignis kaj de tie venus lia kromnomo de Mauclerc ("malbona kleriko"). Memore de tiu eklezia epizodo, li modifis la patran blazonon per kvartalo da ermenoj, tiam rezervita al la klerikaro. Post la mortigo de Arturo la 1-a de Bretonio, la reĝo Filipo Aŭgusto edzigis lin al la heredantino de Bretonio, Alix de Bretonio, filino de Konstanca kaj de ties dua edzo Vito de Thouars, por proksimigi la duklandon de Bretonio al la reĝlando de Francio.
Petro Mauclerc subtenis Filipon Aŭguston en ties milito kontraŭ Anglio, kaj batalis kun la filo de la reĝo en la batalo de la Roche-aux-Moines en 1214 kontraŭ Johano la Sentera. Li partoprenis poste en 1219 en la konkero de Marmande kaj en la sieĝo de Toulouse en la albigensa krucmilito. Reveninte en Bretonion, li subpremis ribelon de bretonaj nobeloj, kaj helpis Ludovikon la Okan la Leonan en ties konflikto kontraŭ Henriko la Tria de Anglio (sieĝoj de Niort kaj de La Rochelle en 1224). Li ankaŭ akompanis lin, kiam li engaĝiĝis en la albigensa krucmilito, sed, post lia morto, li partoprenis, kun plej multaj granduloj de la reĝlando, en kvar ribeloj kontraŭ la regentino Blanka de Kastilio, inter 1227 kaj 1234.
Post la morto de Alix (1221), li fariĝis regento de la duklando, nome de sia filo Johano la 1-a de Bretonio, kiu fariĝis plenaĝa nur en 1237. Petro Mauclerc tiam nomigis sin Petro de Braine kaj foriris batali kun la krucmilito de 1239 en la Sanktan Teron en 1240. Reveninta en Francion, li akiris kelkajn marajn sukcesojn kontraŭ la angloj en 1242 kaj en 1243.
En 1249, li partoprenis en la egipta krucmilito de Sankta Ludoviko, sed mortis post reveno. Li estis entombigita en la familia tombejo de la abateja preĝejo de Saint-Yved de Braine.
Lia kromnomo de Mauclerc povas veni ankaŭ de lia konstanta konflikta rilato kun la alta klerikaro ĝenerale kaj aparte kun la episkopo de Nantes. Tiu lasta ne volis vendi al li terbienojn, kiuj apartenis al la klerikaro kaj kiuj situis sur la nova linio de la ĉirkaŭmuro de la urbo. Lia kromnomo estas atestita ekde la mezo de la 13-a jarcento kaj aperis en la edikto de Conflans (1341).
Edziĝo kaj idaro
Li edziĝis al Alix de Thouars, dukino de Bretonio (1201-1221), kaj ili havis tri gefilojn :
Li havis ankaŭ alian filon, aŭ de sia dua edzino Margareta de Montaigu, damo de La Garnache kaj de Commequiers poste de Machecoul (1188/90 - post 1241), aŭ pli verŝajne de nekonatino nomata Nikola (???? - ) (simpla amorantino aŭ edzino kies origino ne estas konata) :
6485 Wendeesther
6485 Wendeesther estas malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, kun la kanada astronomo David H. Levy, elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Wendee Esther Wallach, instruistinon pri sporta eduko, je la okazo de ŝia fianĉiniĝo kun David Levy.
Robert Goulet
Robert Gérard GOULET (26a de Novembro, 1933 – 30a de Oktobro, 2007) estis usona kantisto kaj aktoro de franc-kanada deveno. Goulet naskiĝis kaj edukiĝis en Lawrence, Masaĉuseco, ĝis 13-jaraĝa, kaj poste pasigis siajn edukajn jarojn en Kanado. Elektita kiel Sir Lancelot kaj kreinta la rolon en la muzikalo de 1960 en Broadvejo nome Camelot kun la broadvejaj steluloj Richard Burton kaj Julie Andrews, li atingis tujan agnoskon per sia aktorado kaj ludado de la kanto "If Ever I Would Leave You", kiu iĝis lia persona markokanto. Lia debuto en Camelot markis la komencon de kariero en teatro, kino, kaj muzikregistrado. Li ricevis premion Grammy, kaj lia kariero daŭris preskaŭ ses jardekojn. Li stelulis en 1966 en televida versio de la muzikalo Brigadoon, nome produktaĵo kiu ricevis kvin premiojn Emmy. En 1968, li ricevis la premion Tony al la Plej Bonkvalita Aktoro en Muzikalo pro The Happy Time, nome muzikalo pri franc-kanada familio en Otavo.
Totale li publikigis 91 diskojn, partoprenis en 15 filmoj, en diversaj epizodoj de 59 televidserioj, ludis en 34 teatraĵoj aŭ diversaj sezonoj kaj muntaĵoj de teatraĵoj ktp.
Helada periodo
Helada estas moderna arĥeologia termino por identigi sinsekvon de periodoj karakterizantaj la kulturon de la kontinenta antikva Grekio dum la bronzepoko.
La esprimo Helada periodo ((aŭ Helada kulturo, aŭ Helada civilizo) estas kutime uzita en arkeologio kaj art-historio. Ĝi estis intencita por kompletigi du paralelajn terminojn, la "Cikladan kulturon", en referenco al la Egea bronzepoko kaj la "Minoan ", en referenco al la civilizo de Kreto.
La skemo validas ĉefe por ceramiko kaj estas parenca datada sistemo. La ceramikaĵo de iu ajn ejo kutime estas akordigebla al "Frua", "Meza" kaj "Malfrua" helada kulturo, surbaze de stilo kaj tekniko.
Helada socio kaj kulturo havas precedencojn en la Neolitika periodo en Grekio kun multaj novigoj evoluigitaj dum la dua kaj tria fazoj de la Frua Helada periodo (2650-2050 / 2000 aK), kiel bronza metalurgio, monumenta arkitekturo kaj fortikaĵoj, hierarkia socia organizo kaj viglaj kontaktoj kun aliaj areoj de la Egea Maro. Ĉi tiuj novigoj pli ŝanĝiĝis dum la Meza Helada periodo (2000 / 1900-1650 aK), markita per la disvastiĝo de Miniaj komercaĵoj kaj la Malfrua Helada periodo (1650-1050 aK), kiu estis la tempo, kiam mikena Grekio floradis.
Etimologio
La tri esprimoj "Helada", "Ciklada", kaj "Minoa" referencas al loko de la origino. Tiel oni povas trovi "Mezajn Minoajn" objektojn en la Cikladaj, sed ili ne estas laŭ tiu enlistigo Mez-Cikladaj. La skemo emas esti malpli aplikebla en areoj sur la periferio de la Egeo, kiel ekzemple al Levantenio. Ceramikaĵoj povus imiti Heladan aŭ Minoan kulturajn modelojn kaj tamen esti loke fabrikitaj.
Setlejoj de la Helada periodo
Ĉi tiuj estas la ĉirkaŭkalkulata loĝantara nombro de vilaĝetoj, vilaĝoj kaj urboj de la Helada periodo tra tempo. Notu ke estas pluraj problemoj taksante grandecon de individuaj kolonioj kaj la plej altaj taksoj por donitaj loĝlokoj, en donita periodo, eble plurajn fojojn la plej malaltaj.
Frua Helada (FH)
La Frua Helada periodo (aŭ FH) de bronzepoko de Grekio estas ĝenerale karakterizita de la neolitika agrikultura loĝantaro importinta bronzon kaj kupron, kaj ankaŭ uzinta rudimentajn bronz-prilaborajn teknikojn unue evoluintaj en Anatolio, kun kiu ili havis kulturajn kontaktojn. La FH periodo respondas al tempo por la Malnova imperio de Egiptio. Gravaj FH ejoj estas aritaj ĉe la Egea marbordo de la kontinento en Beotio kaj Argolido (Manika, Lerno, Pefkakia, Tebo, Tirinto) aŭ marbordaj insuloj kiel ekzemple Egino (Kolonna) kaj Eŭbeo (Lefkandi) kaj estas markitaj de ceramiko montranta influojn de okcidenta Anatolio kaj la enkonduko de la rapid-rotacia versio de la potista rado. La granda "longdomo" nomita  megarono  estas enkondukita en FH II. La infiltrado de la anatoliaj kulturaj modeloj ("Lefkandi I") ne estis akompanata per ĝenerala setleja detruo.
Frua Helada I (FHI)
La Frua Helada I periodo (aŭ FHI), ankaŭ konata kiel "Eutresis-kulturo", estas karakterizita per ĉeesto de ne-engoba kaj polurita aŭ ruĝa-engoba kaj polurita ceramikaĵo ĉe Korakou kaj aliaj setlejoj (metalaj objektoj, tamen, estis ekstreme maloftaj dum tiu periodo). En terminoj de ceramiko kaj setlejaj situoj, ekzistas konsiderinda kontinueco inter la FHI periodo kaj la antaŭa fina neolitika periodo (aŭ FN); ŝanĝoj en setleja lokigo dum la FHI periodo estas atribuitaj al ŝanĝoj en ekonomiaj praktikoj.
Frua Helada II (FHII)
La transiro de Frua Helada I al la Frua Helada II periodo (aŭ FHII) okazis rapide kaj sen-interrompe, kiam multaj socikulturaj novigoj estis evoluigitaj kiel metalurgio (ekzemple bronz-prilaboro), hierarkia socia organizo kaj monumenta arkitekturo kaj fortikaĵoj. Ŝanĝoj en setlejo dum la FHII periodo estis akompanitaj per ŝanĝoj en agrikulturaj praktikoj (t.e. okso-tirita plugilo).
Frua Helada III (FHIII)
La Frua Helada II periodo finiĝis ĉe Lerno kun detruo de la Domo de la tegoloj. La okazo de detruo de FHII ejoj estis unue atribuitaj al invado de grekoj kaj/aŭ hindeŭropaj dum la Frua Helada III periodo (aŭ FHIII); tamen, ĉi tiu estas ne pli longa subtenita pro manko de unuformeco en la detruo de FHII ejoj kaj ĉeesto de FHII-FHIII/MH kontinueco en setlejoj kiaj Lithares, Flio, Manika, ktp. Plue, la ĉeesto de "novaj" kulturaj elementoj kiel rondfinaj domoj, ŝafto-truaj martel-hakiloj, ritaj tumuloj, kaj intermuraj entombigoj antaŭas la EHIII periodon en Grekio kaj estas fakte atribuitaj al indiĝenaj disvolviĝoj kaj ankaŭ kontinuaj kontaktoj dum la FHII-MH periodo inter kontinenta Grekio kaj diversaj areoj, kiel ekzemple okcidenta Malgranda Azio, la Cikladoj, Albanio kaj Dalmatio. Ŝanĝoj en klimato ankaŭ ŝajnas esti kontribuaj faktoroj al la signifa kultura transformiĝo, kio okazis en Grekio inter la FHII periodo kaj la FHIII periodo (ĉ. 2200 aK ).
Meza Helada (MH)
En Grekio, la Meza Helada periodo (aŭ MH) estis periodo de kultura malprogreso, kiu unuafoje montriĝis en la antaŭaj FHIII periodo. La MH periodo estas karakterizita per la larĝ-skala apero de Miniaj varoj, kiuj povas esti rekte rilataj al la popolo, kiun antikvaj grekaj historiistoj nomis minioj; grupo de unukolora polurita ceramiko de Mezaj Heladaj ejoj estis tradicie nomita "Minia" varo fare de malkovrinto de Trojo, Heinrich Schliemann.
Griza Minia varo estis unuafoje identigita, kiel ceramikaĵo enkondukita fare de meza bronzepoka migrado. La teorio, tamen, estas malaktuala, ĉar elfosadoj ĉe Lerna en 1950 malkaŝis la evoluon de ceramikaj stiloj, montrintaj kontinuecon (t.e. la fajne griza polurita ceramiko de la FHIII de la Tirinta kulturo estis la rekta praulo de Minia varo). Ĝenerale, pentritaj ceramikaj ornamaĵoj estas rekt-liniaj kaj abstraktaj ĝis Meza Helada III, kiam Cikladaj kaj Minoaj influoj inspiris diversajn kurboliniajn kaj eĉ reprezentajn motivojn.
La Meza Helada periodo respondas al epoko de Meza imperio de Egiptio. Setlejoj proksimiĝis unu al la alia kaj tendencis esti lokigitaj sur montaj pintoj. Mezheladaj setlejoj estis laŭlonge de la Peloponezo kaj centra Grekio (inkluzive de ejoj en interno de Etolio kiel Thermon) same longe norde kiel en la rivervalo de Sperĥeios. Malthi en Messenia kaj Lerna V estas la solaj mezheladaj ejoj, kiuj estis funde elfositaj.
Malfrua Helada (MFH)
La Malfrua Helada periodo (aŭ MFH) estas la tempo, kiam mikena Grekio prosperis, sub novaj influoj de Minoa Kreto kaj la Cikladoj. Tiuj, kiuj faris MFH ceramikon foje enskribis sian laboron kun silaba linia skribo B, kiu estis deĉifrita kiel greka. MFH estas dividita je MFHI, MFHII kaj MFHIII; el kiuj MFHI kaj MFHII koincidas al Malfrua Minoa kaj MFHIII atingas ĝin. Plue LHIII estas subdividita en LHIIIA, LHIIIB kaj LHIIIC. La tablo malsupre donas la proksimumajn datojn de la malfru-heladaj fazoj (MFH) sur la kontinenta Grekio.
Malfrua Helada I (MFHI)
La materiala kulturo konata kiel "Peloponezia MFHI" ne estis trovita ĉe Thera, sed ekzistis en malfrua MFHI de Mesenio kaj tiel verŝajne komenciĝis post la erupcio. Tion karakterizis la "larĝaj funelsimilaj Keftiu-tasoj de tipo III"; "malgrandaj fermitaj formoj kiel malaltaj kruĉoj ornamitaj per paralelaj arkoj aŭ simpligitaj spiraloj"; "malhela-sur-luma bril-pentritaj motivoj", kiuj "inkludas malgrandajn aranĝitajn tipojn de simplaj ligitaj spiraloj kiel variojn de hoko-spiralo aŭ ondo-spiralo (kun aŭ sen malgrandaj punktoj en la kampo), formojn de la paralelaj arkoj kaj de duobla hakilo kaj akcesorajn vicojn de malgrandaj punktoj kaj ununurajn aŭ duoblajn ondecajn liniojn"; ankaŭ, la "ondetan ŝablonon" sur "Keftiu"-tasoj. Tiuj lokaj novigoj daŭris en la MFHIIA stiloj tra la kontinento.
Malfrua Helada II (MFHII)
La priskribo de la MFHIIA estas bazita ĉefe je materialo de Orienta Strateto de Korakou. Hejmaj kaj palacaj formoj distingiĝas. Ekzistas fortaj ligoj inter MFHIIA kaj MFMIB. MFHIIB komenciĝis antaŭ fino de MFMIB kaj montras malpliiĝon de Kreta influo. Klare MFHIIB aroj estas raraj kaj originas el Tirinto, Asine kaj Korakou. C-14 datoj de Cungiza indikas, ke MFHII estas datita al inter 1600/1550 kaj 1435/1405 aK, al komenco, kiu estas ĉ. 100 jarojn pli frua ol la datado de asignita ceramiko, sed la fino preskaŭ respondas al la ceramika fazo. En Egiptio, ambaŭ periodoj de MFHII korespondas kun la komenco de ties "imperia" periodo, de Hatŝepsut al Tutmoso la 3-a (r. 1479-1425 aK).
Malfrua Helada III (MFHIII)
MFHIII kaj MFMII estas samtempaj. Al MFMIIIB, ne-helada varo de la Egeo ĉesas esti homogena; MFMIIIB diferencas de la Helada, ĝi devus esti konsiderita "sub-Minoa" varianto de MFHIIIB.
La uniforma kaj vaste disvastiĝinta MFHIIIA:1 ceramiko estis difinita de la materialo de la Dekliva Domo en Mikeno, la palaco en Tebo (nun datita al MFHIIIA:2 aŭ MFHIIIB fare de plimulto de la esploristoj) kaj Triada ĉe Rodiso. Ekzistas materialo de Asine, Ateno, Sparto (Menelaion), Niĥorio kaj la 'Atreus Bothros', rub-kovrita sub la alpasejo (koridoro) de Trezoro de Atreo en Mikeno. C-14 datoj de Cungiza indikas, MFHIIIA:1 devus esti pli proksima al 1435/1406 ĝis 1390/1370 aK., iomete pli frue ol la ceramika fazo, sed malpli ol 50 jarojn. Varoj de MFHIIIA:1 estis trovitaj en Maşat Höyük en hitita Anatolio.
La MFHIIIA:2 ceramiko markas mikenan ekspansion kovrante plimulton de la Orienta Mediteraneo. Tie estas multaj novaj formoj. La motivoj de la pentrita ceramiko daŭras de MFHIIIA:1 sed montras multan normigadon. En Egiptio, la arĥeologiejo de Amarna enhavas varojn de MFHIIIA:1 dum regado de Amenhotep la 3-a kaj varojn de MFHIIIA:2 dum regado de lia filo Akhenaton; ĝi ankaŭ havas plej simplan komencon de MFHIIIB. Varoj de MFHIIIA:2 estas en la Ŝipo de Uluburun, kiu sinkis en la 14-a jarcento aK. Denove, Cungiza-datoj estas pli fruaj, 1390/1370 ĝis 1360/1325 aK; sed varoj de MFHIIIA:2 ekzistas en la brul-tavolo de Mileto, kies brulado okazis verŝajne pli frue dum la regado de Mursili la 2-a kaj sekve kelkajn jarojn antaŭ eklipso de Mursili en 1312 aK. La transira periodo inter IIIA kaj IIIB komenciĝas post 1320 aK, sed ne longe post tiu dato (Cemal Pulak pensas antaŭ 1295 aK). La difino de MFHIIIB fare de Furumark estis bazita je entombigaj trovitaĵoj kaj setlejaj materialoj de Zygouries. Ĝi estis dividita je du sub-fazoj fare de Elizabeth B. French, bazita je trovitaĵoj de Mikeno kaj Okcidenta muro ĉe Tirinto. La aroj de LHIIIB:2 estas malabundaj, kiel pentrita ceramiko estas malofta en tomboj kaj multaj setlejoj de ĉi tiu periodo ĉesis per detruo, postlasante nur kelkajn kompletajn potojn.
Ceramiko de MFHIIIB estas asociita en la kontinentaj grekujaj palacoj kun arĥivoj de la linea skribo B. (Linea skribo B estis en uzo en Kreto ekde Malfrua Minoa II.) La proponita limo de Pulak al MFHIIIA/B farus MFHIIIB samtempa en Anatolio kun la refortiĝintaj hititoj sekvante eklipson de Mursili; kun Egiptujo de la 19-a dinastio, ankaŭ konata kiel la Ramsesidoj; kaj en norda Mezopotamio kun fortiĝo de Asirio super Mitanio. La fino de MFHIIIB estas rilata al detruo de Ugarito, kies ruinoj enhavas lastajn de tiu ceramiko. La Cungiza-dato je fino de MFHIIIB estas 1200/1190 aK. La komenco de MFHIIIC tiel nun estas kutime metita je regado de reĝino Tausert. La MFHIIIC estis dividita je MFHIIIC:1 kaj MFHIIIC:2 fare de Furumark, bazita je materialoj de tomboj en Mikeno, Asine Kefalonio kaj Rodiso. En la 1960-aj jaroj, la elfosadoj de la citadelo en Mikeno kaj Lefkandi en Eŭbeo donis aranĝitan materialon malkaŝante signifajn regionajn variojn en MFHIIIC, precipe en la postaj fazoj. Ceramiko de Malfrua MFHIIIC estis trovita en Trojo VIIa kaj kelkaj pecoj en Tarso. Ĝi estis farita loke en la filiŝtaj setlejoj de Aŝdod, de Aŝkelon, Ekron Gat kaj Gazao.
Fortikaĵaj setlejoj
Dum la Helada periodo, okazis nombro de gravaj progresoj, inkluzive de fortikigitaj urbaj setlejoj kun monumentaj konstruaĵoj, kiel ekzemple koridoraj domoj, kio eble pruvas ekziston de kompleksaj socioj organizitaj de elito aŭ almenaŭ atingon de kunlabora, pra-urba ŝtata formo. Unu el tiuj setlejoj estis Manika, lokita en Eŭbeo, datita al la Frua Helada periodo II (2800-2200 aK). La setlejo kovris areon de 70-80 hektaroj, estis loĝita de 6.000-15.000 homoj, kaj estis unu el la plej grandaj loĝlokoj de la bronzepoko en Grekujo.
Alia setlejo estis Lerno (Grekujo) en regiono Argolando, kiu estis verŝajne la plej grava kaj riĉa el la fruheladaj lokoj. La setlejo havas la monumentan konstruaĵon konatan kiel Domo de la tegoloj, kiu estis koridora domo, grava pro kelkaj arĥitekturaj trajtoj, kiuj estis avangardaj siatempe, kiel ties tegmento kovrita de bakitaj tegoloj, kio donis al la konstruaĵo sian nomon. La strukturo datas al la Frua Helada II periodo (2500-2300 aK) kaj estas foje interpretita kiel loĝejo de elita membro de la komunumo, pra-palaco aŭ administra centro. Alternative, ĝi ankaŭ estis konsiderita kiel komunuma strukturo aŭ komuna posedaĵo de la urbanoj. La vera funkcio de la konstruaĵo restas nekonata pro manko de malgrandaj trovitaĵoj, kiuj indikas specifan uzon de la konstruaĵo. La domo havis ŝtuparon kondukinta al la supra etaĝo kaj estis protektita de tegola tegmento. Derompaĵoj trovitaj ĉe la ejo enhavis milojn da terakotaj tegoloj falintaj disde la tegmento. Kvankam tiuj tegoloj estis ankaŭ trovitaj en la Frua Helada setlejo de Akovitika, kaj poste en la mikenaj urboj de Gla kaj Midea (Grekujo), la tegoloj nur iĝis oftaj en la greka arkitekturo en la 7-a jarcento aK. La muroj de la Domo de la tegoloj estis konstruitaj kun sun-sekigitaj brikoj sur ŝtona soklo.
Aliaj fortikigitaj setlejoj inkluzivas Tirinton, kiu kovris areon de 5,9 hektaroj loĝiginte 1.180-1.770 homojn kaj havis grandan tegolan etaĝan "rondan domon" kun diametro de 28 m sur la supra citadelo. Ĝi eble servis kiel palaco aŭ templo aŭ eble estis komunuma grenejo. Aliaj lokoj inkludas Ayia Irini, kiu kovris areon de 1 hektaro kaj havis loĝantaron de eble ĝis 1.250, Eutresis kovrante 8 hektarojn kun ĉirkaŭkalkulita loĝantaro de 1.600-2.400, Tebo kovrante 20 hektarojn kun loĝantaro de 4.000-6.000, Lefkandi (nekonata en grandeco kaj loĝantaro), kaj Kolonna (aŭ Egina), dense loĝata setlejo kun imponaj fortikaĵoj, monumentaj konstruaĵoj el ŝtono kaj altnivela urbeta planado.
Loĝantaro
Mult-variata analizo de kranioformaj datumoj, derivitaj de Helada skeleta materialo indikas fortan morfologian unuecon en la bronzepoka ostologia registro, malpruvante la enfluon de fremdaj loĝantaroj inter la Frua Helada kaj Meza Helada periodoj; fine, la bronzepokaj loĝantoj de kontinenta Grekio (inkluzive de la miken-anojn) reprezentas ununuran kaj homogenan loĝantaron de Mediteranea deveno.
Provinco Balıkesir
Balıkesir estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la Marmora regiono de la lando. La provinca ĉefurbo same nomiĝas Balıkesir.
(30020) 2000 DZ5
(30020) 2000 DZ5 estas malgranda malhela, troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
István Csorba
CSORBA István [ĉorba] estas rumanuja hungara agrikultura fakulo naskita la 24-an de februaro 1925 en Sic.
Kamerego de Arnstadt
Historio
La domo ne forbrulis dum la granda incendio de 1581 kaj lignaj traboj estis el 1308; tamen la domo esta ankoraŭ pli malnova: ĉar dum fajrospuroj troviĝas survande, la traboj ne havas tiajn!
La konstruaĵo estis longtempe kvazaŭ tute enkorpigita en la gantfabrikon Liebmann & Kiesewetter kaj la suda senfenestra flanko nur la lastpasintajn jarojn (ekde 2002) liberigitis de alkonstruita vando. En la ŝtona ejo stokitis ĝis post la Turniĝo felojn. Ĉiam liberaj estis la nuna enirejo (eosta flanko) kaj apudaj fenestroj (el la fino de la 19-a jc).
La iama enirejo estis okcidente, hodiaŭ surmasonita pintarka pordo 1,90 metrojn alta. Ĉe la norda flanko konserviĝis ĝemelfenestro surmasonita kun pintarko kaj restoj de dua ĝemelfenestro kun spuroj de pligrandiĝo ĝis pordograndeco. Ĉe la okcidenta parto troviĝas krome la hodiaŭa ŝtuparo.
La salono en la supra etaĝo havas krom du simplajn, kvazaŭ rektangulajn fenestrojn ĉe la orienta parto ankaŭ du egalajn fenestroj norden. La tuta ejo estas sen iu spuro de hejtilo, do la konstruaĵo servis verŝajne pli al stokado ol al loĝado.
Alia kamerego, alikonstruita, estas la t.n. Stein-domo (Ledermarktgasse nr 2).
Mărtinești (Odoreu)
Mărtinești (hungare: Kakszentmárton) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 551 loĝantojn (hungaroj); en 1992 208 (rumanoj, 58 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1213. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Szatmár. En 1932 ĝi unuiĝis kun Cucu. Administre ĝi apartenas al Odoreu.
Kamerego de Arnstadt
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): ''Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 310
Mărtinești (Odoreu)
Komunumoj pri Sankta Marteno en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu ĉe: Alsószentmárton
Montara kuono
La Montara kuono, Cuon alpinus, nomta ankaŭ Azia natura hundo aŭ Hindia natura hundo, estas specio de kanisedo indiĝena de Suda kaj Sudorienta Azio. Ĝi estas la nura vivanta membro de la genro Cuon, kiu diferencas el Canis pro sia limigita nombro de molaroj kaj pli granda nombro de mampintoj. La kuonoj estas klasitaj kiel endanĝeritaj fare de IUCN, pro pliiĝanta habitatoperdo, malpliiĝo de predbazo, konkurenco kun aliaj predantoj, persekutado kaj eble malsanoj devenaj kaj el hejmaj kaj el sovaĝiĝintaj hundoj.
La kuono esta tre sociema animalo, kiu loĝas en grandaj klanoj kiu eventuale disiĝas al malgrandaj hundaroj por ĉasadi. Ili ĉefe predas mezgrandajn hufulojn. Malkiel plej sociemaj kanisedoj (sed similaj al Makul-likaonoj), kuonoj lasas siajn idojn unue manĝi post la ĉasmortigo. Kvankam ili timas el homoj, kuonaroj estas sufiĉe kuraĝaj por ataki grandajn danĝerajn animalojn kiaj aproj, bubaloj, kaj eĉ tigrojn.
Kombinaĵo de 4 okedroj
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj permutoj de
Ĉionodokso
Ĉionodokso  (Chionodoxa), estas plantogenro ene de la subfamilio Scilloideae. La genra nomo Chionodoxa konsistas el la grekaj vortoj chion por neĝo kaj doxa (δόξα) por opinio, aspekto honoro, brilo, fiereco; la direkta traduko estas „neĝbrilo“ kaj „neĝfiero“. La hejmregiono de tiuj specioj estas la mediteranea regiono kaj Malgrandazio.
Priskribo
Chionodoxa-specioj estas plurjaraj herbaj plantoj.Tiuj geofitoj formas malgrandajn, ov- ĝis globformaj bulboj kun bruna kovraĵo („tunko“) kiel rezervorgano. Po bulbo ofte la planto nur havas du bazajn foliojn; ili estas simplaj kaj paralelnervuraj.
Sur la foliartigo staras en terminala grapola foliaro kun pluraj folioj havante po nur unu brakteo por floro. La duseksaj floroj estas trinombraj. La ses egalaj involukraj folioj estas nur kunkreskintaj base al tubo. La libera parto de la involukraj folioj staras dice kaj rekurvataj. La floroj estas blankaj aŭ bluaj kun ofte blanka gorĝo. Ekzistas du cirkloj kun po tri stamenoj. La diverse larĝaj kaj grandaj filamentoj formas centran konuson ĉirkaŭ ovario kaj pistilo. La tri karpeloj estas kunkreskintaj al epigeaj ovarioj. Ekzistas nektarioj.
La trilobaj kaj trikameraj kapsulfruktoj enhavas 3 ĝis 18 nigrajn, pli aŭ malpli globformajn, senflugilajn semojn kun elajosomoj.
Sistematiko
La genro apartenas al la tribo Hyacintheae ene de la subfamilio de la Scilloideae.
Ĉe kelkaj aŭtoroj la specioj apartenas al la genro Scilo L. sinonimo por Chionodoxa BOISS. estas: Scilla sekcio Nigriscilla serio Chionodoxa (BOISS.) SPETA.
Ekzistas ses ĝis ok Chionodoxa-specioj :
Naturhibrido estas Chionodoxa siehei × Chionodoxa luciliae.
Se Chionodoxa etas metita al Scilla, ĝi nomiĝus: Scilla × allenii (J. ALLEN EX G.NICHOLSON) SPETA.
Ekzistas multaj hibridoj, kiuj estas uzataj kiel ornamplantoj. Ili ofte kreskas sovaĝe kaj estas rigardataj kiel invada planto.
Heßles
Heßles estas antaŭe sendependa administra komunumo en Germanio, kiu ekde la 1-a de decembro 2008 estas parto de la komunumo Fambach. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. En 2006 la komunumo havis 378 loĝantojn.
Dourges
Dourges estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Dourgeois.
Itaocara
Itaocara estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 22.902 loĝantojn en 2010.
Arondismentoj de Finistère
La kvar nunaj arondismentoj de Finistère estas :
Enspiro
Enspiro (ankaŭ konata kiel inspiro) estas la fluo de aero en organismon. Ĝi estas vivprocezo por ĉiu homa vivo. En homoj ĝi estas la movado de aero de la ekstera medio, tra la aervojoj, kaj en la alveolojn.
Enspiro komenciĝas kun la kuntiriĝo de la muskoloj alkroĉitaj al la torako; tio kaŭzas vastiĝon en la torakkavaĵo. Tiam okazas la komenco de kuntiriĝo de la diafragmo, kiu rezultigas vastiĝon de la intrapleŭra spaco kaj pliiĝo en negativa premo laŭ la Leĝo de Boyle. Tiu negativa premo generas aerfluon pro la premdiferenco inter la atmosfero kaj alveoloj. Aero eniras, pumpante la pulmon tra aŭ la nazo aŭ la buŝo en la faringon (gorĝo) kaj trakeon antaŭ enirado en la alveoloj.
Aliaj muskoloj kiuj povas esti implikitaj en enspiro inkludas:
Arondismentoj de Finistère
La respondaj subprefektejoj estas : Quimper, Brest, Châteaulin, Morlaix.
Cerignale
Cerignale estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Emilio-Romanjo kaj la provinco Piaĉenco.
Vísnabók Guðbrands
Vísnabók Guðbrands (Libro de versoj) eldonita de Guðbrandur Þorláksson episkopo en Hólar en Hjaltadalur fakte estas la unua poemkolekto presita en la islanda lingvo. Oni povas diri ke tiu libro estas antologio de kristanecaj poemoj dum du jarcentoj (la 15a kaj la 16a) kvankam la periodo post la reformacio (1550) kompreneble estas la plej ampleksa. Estas nomitaj dek poetoj kiuj verkis poemojn kaj psalmojn kiuj aperis en la libro. Plej multaj estas verkitaj de la pastro, Einar Sigurðsson en Eydalir. En Vísnabók ankaŭ estas kelkaj poemoj el la katolikisma periodo, i.a. la fama sanktpoemo Lilja iom ŝanĝita laŭ la lutera doktrino.
Guaĉaro
La Gvaĉaro, Guaĉaro aŭ Oleobirdo (Steatornis caripensis), estas svelta, longflugila birdo parenca de kaprimulgoj kaj kutime lokita kun tiuj en la ordo Kaprimulgoformaj. Ĝi estas sufiĉe distinga de aliaj birdoj por esti lokita sole en propra familio (Steatornedoj) kaj subordo (Steatornithes); pli ĵusa priserĉado indikas, ke ĝi estu konsiderata eĉ distinga ordo (kiu ankoraŭ ne havus validan taksonomian nomon).
Distribuado
Ĝi troviĝas en nordaj areoj de Sudameriko el Gujano kaj la insulo Trinidado al Venezuelo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj Bolivio en arbaroj kun kavoj, kie ili estas koloniaj. Ĝi estas laŭsezona migranta, moviĝante el la reproduktejaj kavoj serĉe de fruktarboj. Ĝi ĉeestis kiel rara vaganto en Kostariko, Panamo kaj Arubo.
Kutimaro
Tiu nokta specio estas, unike, speciala manĝanto de frukto de oleopalmo kaj tropikaj laŭroj kaj la ununura nokta birdo kiu ne manĝas animalajn predojn. Ĉiuj aliaj kaprimulgoj kaj ties parencoj estas insektovoruloj. Ili disŝiras la fruktojn per sia hokega beko.
Aspekto
La piedoj de la Gvaĉaro estas malgrandaj kaj preskaŭ malutilaj (ĉefe kompare ekzemple kun tiuj de strigoj), escepte por pendi de vertikalaj surfacoj. Tamen, ĝi estas kapabla de flugo malrapide ŝveba kaj turniĝanta, kiu permesas ilin flugi tra mallarĝegaj areoj de tiuj kavoj, preni fruktojn dumfluge senhalte kaj kunporti sufiĉe da manĝaĵo al la idoj. Ŝajne ili lokigas la plej maturajn fruktojn danke al flarsento. Granda parto de ties kutimaro similas al tiu de vespertoj.
Temas pri granda birdo 40–49 cm longa, kun enverguro de 91 ĝis 100 cm kaj pezo de 350-485 g. La kapo estas malgranda (kompare kun la korpo), rondoforma kaj en ĝi kontrastas grandaj (kompare kun la kapo) kaj nigraj okuloj. Ĝi havas ebenan en suba makzelo, povan hokegoforman en supra makzelo bekon ĉirkaŭitan de tre kaŝtankoloraj bridaj harplumoj ĝis 5 cm longaj. Ĝi estas ĉefe ruĝecbruna kun blankaj punktoj en kolumo, nuko kaj flugiloj. Rimarkinda estas la preciza linio de ili el ŝultro al centra dorso. Subaj partoj estas cinamokoloraj punktitaj je blanko. La vosto kaj flugiloj havas la duan duonon pli malhelbrunajn kun blankaj punktostrioj.
Reproduktado
Dum la tago tiuj gregemaj birdoj restas en la kavaj kornizoj. La nesto estas amaso de malpuraĵoj, kutime super akvo -ĉu de fluo ĉu de maro- (eĉ ĝis 770 m ene de la kavo, eble por eviti tradician hompredadon), kie la ino demetas 2-4 brilblankajn ovojn kiuj tuje iĝos makulitaj je bruno. Tiuj estas rondoformaj, sed kun distinga pinta kaj pli malgranda fino kaj mezaveraĝe 41.2 x 33.2 mm. Ambaŭ gepatroj kovas kaj zorgas la idojn. Oni ne konas multe pri la reprodukta konduto de tiu specio, ĉar malhelo kaŝas ilin, krom la fakto, ke la eniro en la kavoj estas danĝera por homoj pro infekto de blatoj, atako de skorpioj, malsanoj pro malpuraĵoj, ktp.
La idoj iĝas tre dikaj antaŭ elnestiĝo, pezante duonon pli ol plenkreskulo, ĉar tiuj manĝas ĉiutage kvaron de sia pezo. Ili estis iam kolektitaj kaj uzitaj por produkti oleo, de kie devenas la nomo "oleobirdo".
Ekolokigo
Kvankam la Gvaĉaro manĝas per rigardo, ĝi estas unu el la malmultaj birdoj, kaj la ununura nokta birdo, konata pro flugi laŭ eĥolokigo en sufiĉe malaltaj lumokondiĉoj, uzante serion de akraj aŭdeblaj klakoj tiucele. Ĝi produktas ankaŭ varion de akraj krioj en siaj kavernoj. Eniri en kaverno kun lumo precize provokas tiujn raŭkajn alvokojn; ili povas esti aŭdataj ankaŭ kiam la birdoj preparas por eliri amase el la kaverno krepuske.
Homkonata
La oleobirdo estas nomita "guaĉaro" aŭ "tajo" en hispana, ambaŭ termoj estas de indiĝena origino. En Trinidado ĝi estis foje nomitaj "diablotin" (france por "diableto"), supozeble pro la laŭtaj krioj, ŝajne similaj al tiuj de torturitaj homoj.
La Nacia parko Cueva del Guácharo (Kaverno de guaĉaroj), en la montara distrikto Caripe [kaRIpe] de norda Monagas, Venezuelo, estas kie Alexander von Humboldt unuafoje pristudis la specion. La vorto caripensis de la scienca dunoma nomo signifas "el Caripe", kaj Steatornis signifas "dika birdo", reference al la dikeco de la idoj.
La Kaverno Guácharo estis la unua nacia monumento de Venezuelo kaj estas la kerna ero de la nacia parko; laŭ proksimumaj kalkuloj tie loĝas ĉirkaŭ 15,000 aŭ pli da birdoj. Ankaŭ Kolombio havas nacian parkon nomitan laŭ sia "Cueva de los Guácharos", ĉe la suda bordo kun Ekvadoro. Tiu specio estis vidata en multaj aliaj lokoj laŭ la Andoj, inkludante ĉe la Cueva de los Tayos de Ekvadoro kaj en Brazilo: oni scias, ke ili loĝas tiom sude kiom ĝis la Nacia Parko Carrasco en Bolivio. La Kavo Dunstan, ĉe la Asa Wright Nature Centre en Trinidado, estas hejmo de ĉirkaŭ 200 nestoparoj de gvaĉaroj. Post tradicia hompredado, lastatempe la specio estas protektita en ĉiu lando kaj nur en malprosimaj regionoj povas okazi ankoraŭ iom da predado, ne tro danĝera por la specio. En Venezuelo ono observis kelkan abandonon de kavoj, sed tio estas konsekvenco de malarbarigo. La specio estas profitiga por la naturo, ĉar ili disigas ĉue la semojn de la englutitaj fruktoj, ĝis 21 tunoj ĉiumonate en la plej loĝata kavo. Sed la homo povas endanĝerigi la specion pro senarbarigo.
Felix
Felix estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Poniente Almeriense. La areo de la municipo estas 81 km2 kie loĝas 626 geloĝantoj, do loĝdenso estas 7.7 loĝ./km2. Felix situas je 26 km de la provinca ĉefurbo Almería kaj je altitudo de 815 msm.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 626 geloĝantoj de la municipo Felix estas 299 inoj kaj 327 viroj. En la 81-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 602 geloĝantoj, kaj aliaj 24 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 3, 0 inoj kaj 3 viroj, kaj mortis 10, 2 inoj kaj 8 viroj. Tiel la natura kresko estis -7 (-1.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 224 homoj (35.8%).
Ekonomio
Tradicie estis bazata sur la minado de plumbo, kaj estis iam kvin fabrikoj de fandado de plumbo kaj kultivoj de olivarboj, migdalarboj kaj vitoj, kvankam aktuale tiu tipo de agrikulturo estas por konsumo hejma.
Estas kastelo kaj belaj pejzaĝoj, konvenaj por rura turismo.
L'homme armé
L'homme armé (franca: La viro armita) estas profana kanto. La kanto havas elstaran lokon en la muzikhistorio, ĉar ĝia melodio konata sub la nomo 'kanto firma' (latina : cantus firmus) estis ofte uzata de komponistoj el la renesanco por la komponado de la ordinariumo en la latinglingva kristana meso, La melodio probable servis tiun celon pli ofte ol iu alia profana kanto : entute restis konservitaj ĉirkaŭ 40 komponaĵoj de la sama melodio.
Komponistoj
Rilataj komponistoj en pli fruaj tempoj estis Josquin des Prez, Guillaume Dufay, Matthaeus Pipelare, Pierre de La Rue, Cristóbal de Morales, Guillaume Faugues, Johannes Regis, Johannes Ockeghem kaj Giovanni Pierluigi da Palestrina.
Dum la lastaj tempoj menciindas Peter Maxwell Davies
1999 : vidu sube (meso por paco)
2003 : Christopher Marshal l verkis L'homme armé: Variations for Wind Ensemble.
2009 : la folko-kantgrupo Mawkin:Causley faris nuntempan adapton de la kanto sur la albumo The Awkward Recruit (Navigator Records).
2014 : Christophe Looten komponas je peto de Radio France la Missa super "l'Homme désarmé", por la paco en la mondo,
Meso por Paco
La kimra komponisto Karl Jenkins daŭrigis 600-jaran tradicion kun lia The Armed Man: A Mass for Peace (meso por paco), verkita en 1999 sur peto de komisiono de la Royal Armouries por festi ilian jarmilan datrevenon. Meso por Paco celis rememori la viktimojn de la milito en Kosovo. Ĝi konsistas el 14 ĉapitroj. Ĝi estas odo al paco kaj esprimas la pligrandiĝon de la timo, de la konstruo de konflikto kaj de la ekespero por la estonteco. Meso por Paco atingas universalecon ĉar ĝi enhavas selekton de tekstoj malsamperiodaj, el diversaj landoj kaj religioj : tekstoj de originoj islama (preĝada alvoko), biblia (psalmoj) kaj kristana (la ordinarumo de la meso), samkiel tekstoj de Rudyard Kipling, Alfred Lord Tennyson aŭ de postvivanto de Hiroŝimo. La verko reprezentas la valorojn de humanismo. La temo aperas en la unua movado.
Kritiko
La origino de la kanto estas pridisputata. Kelkaj argumentis ke la armita viro en la teksto estas aludo al la ĉefanĝelo Miĥaelo, kiel ekzemple la komponisto John Regis ĝin komprenis. Aliaj sugestis ke L'homme armé estis la nomo de gastejo aŭ ke ĝi rilatas al la krucmilito kontraŭ la turkoj dum la otomana imperio. La kanto estas aparte asociita kun la Ordeno de la Ora Ŝaffelo.
Eksteraj ligiloj
Youtube, serĉu : L'homme armé.
Commons : Bildaro, videoj kaj sonmaterialoj.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas tute aŭ parte bazita sur materialo el alia lingvoversio de Wikipedio (sveda, nederlanda, angla kaj franca vikipediaj versioj) (konsultita 2-an oktobro 2016)
Mostje (Lendava)
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.
(27089) 1998 UE15
(27089) 1998 UE15 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Silvio Berlusconi
Silvio BERLUSCONI (naskiĝis la 29-an de septembro 1936 en Milano, mortis la 12-an de junio 2023 samloke) estis itala miliardulo, entreprenisto kaj politikisto. Li estis kvarfoje ĉefministro de Italio inter 1994 kaj 2011. Li estis posedanto de pluraj italaj amaskomunikiloj. Li fondis la italan partion Forza Italia kaj estis ĝia estro; laŭ lia propono estis fondita nova centra-dekstra partio Popolo della Libertà en 2009, kies unua estro li estis.
Berlusconi famiĝis origine kiel industriisto en pluraj fakoj. Li estas nuntempe la plej riĉa homo en Italio. Nur en la komenco de la 1990-aj jaroj li eniris politikan karieron, fondante la centran-dekstran partion Forza Italia. Li prezentis sin kiel homon ne tuŝitan de la multaj skandaloj pri korupteco, kiuj afektis la kredindecon de la itala politikistaro en la antaŭaj jaroj. Li estis elektita kiel ĉef-ministro en 1994, sed la registara koalicio disfalis antaŭ la fino de lia oficperiodo kaj li devis rezigni. La disfalon kaŭzis la eliro de la norditala sendependisma partio Norda Ligo, estrita de Umberto Bossi, el la registara koalicio. En 2001 li estis elektita denove kiel ĉefministro, kaj plenumis tiun rolon ĝis la malgraŭ tio, ke li estis plurfoje akuzita kaj procesita pro korupteco. Anstataŭigite de Romano Prodi kiel ĉefministro, li kontestis la balotajn rezultojn.
La, Silvio Berlusconi oficiale iĝis estro de La Popolo de la Libereco, centrdekstra partia federacio. Li lastfoje demisiis la, pro la graviĝanta financa kaj ekonomia krizo en Italio.
Percepto en la itala socio
Berlusconi estas tre diskutata personeco en Italio kaj en la mondo. Kvankam li estas ege malŝatata de iuj sekcioj de la loĝantaro, kiu konsideras lin megalomanian industriiston kiu ne estas profesia politikisto kaj pensas nur pri la defendado de siaj personaj interesoj, li estas tre populara inter alia parto de la elektantoj en Italio. Kritikantoj demandas sin mem, kiel la plej riĉa homo en Italio kaj la posedanto de tri el la plej popularaj televid-kanaloj povas samtempe esti ĉefministro, sen ke estu konflikto da interesoj.
Subtenantoj opinias ke li estas nova politikisto kiu venis el la mondo de laboro kie li havis multe da sukceso kaj ke lia regado estas tre bona por Italio en la kampo de la ekonomio, en la renovigo de la publika administrado, ktp. Laŭ kritikantoj, internacie, Berlusconi altiris multe pli da kritikoj ol pozitivaj komentoj. Tio parte estas rezulto de kelkaj maltaŭgaj aŭ embarasaj ŝercoj aŭ komentoj kiujn li faris en internaciaj kuntekstoj. Unu tre konata okazo estis en 2003, kiam Berlusconi transprenis la rotaciantan prezidantecon de la Eŭropa konsilio de ministroj. Kiam la germana socialisma parlamentano Martin Schulz akre kritikis Berlusconi dum parolado en la Eŭropa parlamento, la itala ĉef-ministro respondis dirante ke li konis reĝisoron farantan filmon en Italio pri la Germana holokaŭsto, kaj ke Schultz "estus perfekta en la rolo de kapoo" (en naziaj koncentrejoj, la kapoo, itale capò, estis malliberulo, kiu havis la taskon gardi la aliajn malliberulojn). La komento, kiu estis sennecese ofenda kaj aparte provoka ĉar ĝi estis direktita al Germana parlamentano, provokis diplomatan krizon inter Italio kaj Germanio. Ĉiam liaj kritikantoj, ankaŭ ene de Italio, Berlusconi ofte faris maltaŭgajn aŭ vulgarajn komentojn publike. Antaŭ la ĝeneralaj balotoj en 2006, li uzis la fi-vorton "coglioni" (malĝentila vorto kiu signifas stultulojn) por indiki la italojn kiuj voĉdonas kontraŭ li. En 2008, li diris publike ke la virinaj politikistoj de la dekstro estas pli belaj ol la maldekstraj.
Laŭ liaj subtenantoj li estas la patro de la dua respubliko en Italio kiu estas pli demokratia, en kiu popolo povas elekti la ĉefministron. Liaj subtenantoj ankaŭ opinias ke li luktas por la ŝanĝo de la lando kontraŭ la partioj kiuj volas la intervenon de la Ŝtato en la publika vivo kaj malhelpas la renovigon.
Oni plurfoje procesis kontraŭ Silvio Berlusconi pro malsamaj krimoj, kiuj inkluzivis koruptadon de imposto-inspektistoj kaj juĝistoj kaj falsan ateston, sed tamen li ĉiam estis absolvita aŭ ne kondamita ĉar pasis tro da tempo de kiam okazis la krimo. La itala miliardulo ankaŭ estis parto de la fama kontraŭleĝa framasona loĝio P2, kiu en la okdekaj jaroj kolektis multajn famajn personojn sed, pro tio, nenia akuzo kontraŭ li estis proponita.
Laŭ Berlusconi, en Italio iuj juĝistoj estas politikaj malamikoj de li, kaj agas kontraŭ li pro politikaj kialoj. Berlusconi ofte rimarkigis, ke nur post kiam li komencis sian politikan vivon komenciĝis la juĝoj.
Laŭ siaj kritikantoj li estas danĝero por demokratio.
Dum sia politika vivo, li gajnis kaj malgajnis plurajn elektadojn.
Trizay
Trizay [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,342 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Trizay situas en la centro de Charente-Maritime, sudoriente de Rochefort.
Nacia parko Pireneoj
La Nacia Parko Pireneoj kuŝas en la samnoma montoĉeno, ĉe la landlimo kun Hispanio en la francaj departementoj Hautes-Pyrénées kaj Pyrénées-Atlantiques. Ĝi estis kreita la 23an de marto 1967. Ĝia centra zono okupas 45705-hektaran areon kaj la ĉirkaŭa kovras 206352 hektarojn. Ĝi apudas la Hispanan Parkon Ordesa y Monte Perdido.
La geologio de la Pireneoj estas kompleksa kaj la pejzaĝoj ege diversaj.
La vegetaĵaron karakterizas la laŭaltecaj vegetalaraj etaĝoj: