cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Paul
Vagoj tra diversaj urboj
En oktobro 1797 Richter iris Lepsikon, kie li bone akceptitis (inverse al dum lia studenta tempo). Nova reiro Vajmaron faritis pro invito de la dukino Anna Amalia mem. Post mallonga restado en Hildburghausen en printempo 1799, kie li nomumitis duka legato, li iris al Berlino kun la intenco daŭre setli tie. Samloke li edziĝis en majo 1801 al la filino de la tribunalisto Meyer; tamen lia peto pri pensio reĝa ne akceptitis. Tiam naskiĝis i.a. la verkoj: »Palingenesien« (Gera 1798); »Jean Pauls Briefe und bevorstehender Lebenslauf« (1799; inter la tie ĉi kolektitaj aferoj menciindas: »Der doppelte Schwur der Besserung« kaj »Neujahrsnacht eines Unglücklichen«) kaj »Clavis Fichtiana« (Erfurt 1800), satiro pri la idealismo de Johann Gottlieb Fichte; ĝin li dediĉis al F. H. Jacobi, kiu estis por Richter la plej grava vivanta filozofo. En Berlino Richter tamen ne sentis sin bona; ne mallonge post la geedziĝo li iris al Meiningen, kie li ekhavis bonegajn rilatojn al lia duka moŝto Georgo kaj finskribis »Titan« (Berlin 1800–03). Sed jam en majo 1803 li forlasis Meiningen kaj, post mallonga restado en Coburg, iris al Bayreuth, kie li estis restonta ĝis la morto.
Agado disde Bayreuth
La sekvanta verko de la retiriĝinta aŭtoro estis filozofia: »Vorschule der Ästhetik« (Hamburg 1805), libro pleno de spritaĵoj kaj altvalora koncerne la teoriojn pri komiko. Poste venis la verkado de »Flegeljahre« (Tübingen 1804–05). Ankaŭ en tiu ĉi romano, kiu nombriĝas inter la plej geniaj kreitaĵoj de Richter kaj ege ŝatatis ankaŭ de li mem, li surscenigis la propran duoblan naturon pere de la ĝemeloj Walt kaj Vult. En la verko »Levana, oder Erziehungslehre« (Brauschweig 1807) revenu pli teorie pritraktotaj la teorioj de »Unsichtbaren Loge«, de »Titan« kaj de »Flegeljahren« sub romana mantelo. Dum la franca okupado Richter skribis je la plezuro de li kaj de la gelegantoj: »Des Feldpredigers Schmälzle Reise nach Flätz« (Tübingen 1809) kaj »Doktor Katzenbergers Badereise« (Heidelberg 1809), du historiojn de majstra komiko. Sed ankaŭ en pli seriozaj skribitaĵoj li volis kuraĝigi la nacion, ekz. per »Friedenspredigt in Deutschland« (Heidelberg 1808) kaj per »Dämmerungen für Deutschland« (Tübingen 1809). La laste menciita verko presitis dum Davout okupadis la landon de Bayreuth, kio atestis bone la memkonfidon kaj bravulecon de Richter: li publikigis ĝin malgraŭ tuj antaŭe koncedita pensio fare de la de Franclando tute dependanta episkopo kaj princo Karl Theodor von Dalberg. Kiam la Grandduklando Frankofurto ĉesis en 1813 la richter-a pensiono ekpagitis de la reĝo de Bavario (ekde 1815).
El la pli postaj vivojaroj de Richter menciindas kiel gravaj verkoj la jenaj: »Das Leben Fibels« (Nürnberg 1811), »Der Komet, oder Nikolaus Marggraf« (Berlin 1820–22), la du lastaj komikaĵoj; krome la verko »Selina, oder: Über die Unsterblichkeit der Seele« (Stuttgart 1827) kaj finfine la fragmento membiografia: »Wahrheit aus Jean Pauls Leben« (Vroclavo 1826). Obskurigis la vivon de Richter la morto de la ununura filo en 1821 estanta studento en Hejdelbergo. Ekde tiam Richter ekmalsanis kaj preskaŭ blindiĝis. En 1841 starigitis monumento por li en Bayreuth.
Graveco
La pozicio de Richter ene de la klasika germanlingva literaturo ne facile priskribatas. Sendube li veneris la humanismon kiel aliaj samtempuloj. Sed kontraŭe al Lessing, Goethe aŭ Schiller li orientiĝis alie. La angloj, antaŭ ĉiuj Jonathan Swift kaj Sterne, la francoj Voltaire kaj Jean-Jacques Rousseau, la orientprusoj Hamann, Hippel kaj Herder ade influis lin. El talento kaj karaktero kaj maltedaj dumvivaj sortobatoj disvolviĝis interesa miksaĵo enhava. Richter kiel aliaj klasikuloj konvikita estis pri la eblo de la homaro je evoluo. Sed li ne konis grandan verkistan evoluon.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 16. Leipzig 1908, p. 904-906, kio legeblas tie ĉi interrete.
Naturparko Dunoj de Liencres
La Naturparko Dunoj de Liencres estas naturrezervejo apud vilaĝo Liencres, en Kantabrio (norda Hispanio), kreita en 1986.
La parko estas en la enfluejo de la rivero Pas (estuaro de Mogro), ĉe la Kantabra Maro, en la municipo Piélagos. Ties areo estas 195 hektaroj kaj ĝi du strandojn (Valdearenas kaj Canallave) kaj aliajn malgrandajn sablejojn. Krome, en ĝi estas aro de pinastroj kaj dunoj (unu el la plej vastaj en la nordo de Hispanio).
66667 Kambič
Nomo
Ĝia nomo honoras la slovenan fizikiston kaj popularigiston Bojan Kambič, fondinton kaj eldoniston de la unua slovenia priastronomia revuo Spika, regule eldonita de 1993. Spika grave influis la slovenan astronomian komunumo, antaǔpuŝis diversajn astronomiajn agadojn kaj tute ŝanĝis la vizaĝon de la astronomio en Slovenio.
Naturparko Dunoj de Liencres
En 1973 oni ekplantis pinojn en 140 hektaroj el la 195 hektaroj de la parko. Oni plantis pinastrojn, piniojn kaj kaliforniajn pinojn. La arboj havas du funkciojn: ili fiksas la dunan terenon kaj utilas kiel distrejo por vizitantoj. En la arbaro ekkreskis orkidacoj kaj diversitaj herboj. Oni povas tramarŝi la arbaron per diversaj vojoj.
Cistierna
Cistierna [zisTJERna] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montaña de Riaño, en la nordoriento de la provinco. Cistierna estas komprenebla etimologie kiel Akvujo, kaj tial aperas simbola bildo en la blazono sur blua fono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cistierna, Fuentes de Peñacorada, Modino, Ocejo de la Peña, Pesquera, Quintana de la Peña, Santa Olaja de la Varga, Santibáñez de Rueda, Sorriba, Valmartino kaj Vidanes, okupas totalan areon de 97,61 km², trafluata de la rivero Esla, kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 038 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 3 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 63 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas norde kun Crémenes, sude kun Gradefes kaj Cubillas de Rueda, oriente kun Cebanico, Prado de la Guzpeña kaj Valderrueda kaj okcidente kun Ercina kaj Sabero.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromiaj popoloj; poste romianoj konstruis apude ŝoseon por transporti kupron el apudaj lokoj, sed traktitaj en Cistierna. En Mezepoko okazis reloĝado iel helpita de monaĥejoj, kiel Sankta Vilhelmo de Penjakorada. La areo apartenis al la Regno Leono. El la komenco de la 19-a jarcento, Cistierna iĝis la municipa ĉefloko anstataŭ Modino. Fine de la 19-a jarcento startis karbominado en paudaj areoj kaj oni konstruis fervojan stacion en Cistierna, kio helpis la disvolvigon de la loko; tio pluis ĝis 1991 kiam karbominado ĉesis kaj Cistierna dekadencis.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj poste minado kaj fervojo. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Cistierna estas ĝemeligita kun Thiviers, Francio, kaj Pinto, Regiono Madrido.
Bócsa
Bócsa (bOĉa) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskőrös.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Baja-Kecskemét. La lasta troviĝas 25, Soltvadkert 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1436 en formo Bócsaszállás (=tranoktejo Bócsa). La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En la 18-a jarcento farmoj forrmiĝis, poste 2 farmocentroj Kis-Bócsa kaj Nagybócsa (=granda kaj malgranda Bócsa). Prauloj de Nicolas Sarkozy uzis la nobelan antaŭnomon "de Nagybócsa". En 1872 Tázlár refondiĝis kun ankaŭ tieaj kampoj. La memstara Bócsa formiĝis en 1906.
Judenrat
Judenrat (germane: Juda konsilio, aŭ Juda Konsilio de Pliaĝuloj) – formo de regado fare de judaj gvidantoj super la judaj grupiĝoj (postaj getoj) enkondukita de germanaj okupaciaj regopovoj en 1939.
Organizaĵo
Ordonon fondi Judenratojn donis ĉefo de RSHA (unu el unuoj de SS) Reinhard Heydrich la 21-an de septembro 1939. Li rekomendis kreon de "Konsilioj de Pliaĝuloj", kiuj devis konsisti el influaj personoj de loka socio, kio estus garantio de efikece plenumataj ordonoj kaj samteme kondukis al kompromitado de ĉi tiuj personoj en okuloj de tiu juda socio.
La 18-an de novembro 1939 Hans Frank plenumanta regopovon en Ĝenerala Gubernio disponis pri la reĝimo kaj funkcio de la konsilio. En pli malgrandaj lokoj Judenrat konsistis el 12 membroj, en urboj kun pli ol 10 mil loĝantoj devis nombri 24 aŭ pli da personoj.
Estradon super Judenrat plenumis germanaj administraciaj regopovoj kaj esencajn decidojn pri la vivo en getoj entreprenis ekskluzive la germanoj, kompetentoj de Judenratoj limiĝis nur al plenumado de ordonoj de la okupanto kaj administraj taskoj (provizo de nutraĵo, registrado de loĝantaro, sanservo, entombigoj). Krome Judenratoj estis devigitaj liveri laboristojn, organizi forsendon de homoj al laborkoncentrejoj, kolekto kaj transdono de kontribucio. En posta periodo estis devigataj al kunlaboro pri deporto al ekstermejoj. Kadre de devigita kunlaboro kun la germanaj regopovoj, Judenratoj plurkaze kolektis kaj transdonis informojn pri restadlokoj de malmobilizigitaj soldatoj kaj aliaj serĉataj de germanoj intelektuloj: instruistoj, scienca personaro de altlernejoj, estintaj policanoj kaj aliaj. Al Judenratoj parte subiĝis policaj unuoj ene de la geto, tamen sen rajto posedi kaj uzi armilojn; oni utiligis ilin al havaĵrepreno, homforkaptoj, konvojo de setliĝantoj kaj dum deportadoj.
Plimulto de Judenratoj provis zigzagiri inter postuloj de germanoj kaj defendo de judoj, pensante ke tiamaniere ili sukcesos savi eĉ etan parton de la loĝantaro. Germanoj tamen utiligis ilin al siaj propraj celoj. Al pluraj membroj de Judenratoj, ekzemple al Ĥaim Rumkovski, oni riproĉis kunlaborismon kun la nazioj.
Partopreno de Judenratoj en holokaŭsto de judoj
Unu el la plej famaj judaj pensuloj de la 20-a jarcento Hannah Arendt en 1963 elpŝis en la libro Eichmann w Jerozolimie kun drama akuzo kontraŭ Judenratoj. Ŝi asertis, ke sen ilia partopreno en registrado de judoj, koncentrigo en getoj, kaj poste aktiva helpo direkte al ekstermejoj pereus multe malpli da judoj, ĉar germanoj havus pli da embaraso kun ilia listigo kaj serĉado. En okupata Eŭropo hitleranoj rekomendis al judaj funkciuloj preparon de nomlistoj kune kun informoj pri ilia havaĵo. Ili ankaŭ certigis helpon de la juda polico en kaptado kaj envagonigo de judoj al trajnoj transportantaj ilin al ekstermigaj koncentrejoj.
La plej fama kronikisto de la Varsovia geto Emanuel Ringelblum tiel skribis pri la juda polico:
(...) ''Judenrat pritraktis kun tiuj murdistoj, ke dum tri horoj kapablos liveri por ili postulatan nombron de 300 personoj. Judoj mem devis kapti kaj fordoni la fratojn kaj fratinojn en manojn de la ekzekutistoj, kiuj staris sur placo de farmobieno, apud nia loĝejo, kaj la venigitajn akceptis per bastonoj kaj vipoj, kaj poste forveturigis al buĉado al ekstermejo Bełżec (...) Judenratanoj kaj Ordnungsdienst, helpe de ukraina polico kaj kelkaj germanoj, al kiuj oni ankoraŭ pagis, por ke rapide laboru, kuris tra stratoj, kiel rabiaj hundoj aŭ furiozuloj, kaj la ŝvito defluis de ili akvoŝpruce (...). Terura estis la vidaĵo, kiel judo judon kondukis al la morto'' (...).
En sia libro Arendt skribis: ''Por judo la rolo, kiun la judaj gvidantoj ludis en neniigo de la propra nacio, estas sendube la plej nigra ĉapitro de la tuta morna historio. [...] En kunlaborismo [kun germanoj] ne estis diferenco inter ekzakte asimiligitaj judaj societoj el Mezeŭropo kaj Okcidenta Eŭropo kaj parolantaj jide amasoj de la Oriento. En Amsterdamo, kiel en Varsovio, en Berlino, kaj en Budapeŝto, respektofidaj judaj oficistoj preparis listojn de loĝantoj kun ilia havaĵo''...
Głuszyca
Głuszyca (ĝis 1945 germane Wüstegiersdorf) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Głuszyca en distrikto Wałbrzych (germane Waldenburg). Fine de en la urbo vivis.
Lars Jonsson
Lars JONSSON (naskiĝinta 22-a de oktobro 1952 en Stokholmo) estas sveda ornitologo kaj birdopentristo.
Jonsson esploras kaj pentras birdojn ekde infanaĝo. Krom en Svedio li aranĝis ekspoziciojn en Usono kaj UR. Li verkis k.a. kvinpartan libroserion Fåglar i naturen (birdoj en la naturo).
Stacio Izumi-Sunagawa
Stacio Izumi-Sunagawa (japane: 和泉砂川駅 [Izumi-Sunagaŭa-eki], angle: Izumi-Sunagawa Station) estas fervoja stacio en Sennan, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Sándor Török (verkisto)
TÖRÖK Sándor (pro. toeroek) estis hungara verkisto, tradukisto, antropozofo naskita en Homoróddaróc la 25-an de februaro 1904 kaj mortinta en Budapest la 30-an de aprilo 1985.
Biografio
Török studis en Braŝovo kaj Fogaras, sed li forlasis la studojn kaj li fariĝis korplaboristo. Mallongtempe li estis ĥoristo kaj aktoro en Kolozsvár. Ekde 1923 li estis kunlaboranto de Ellenzék, ekde 1924 de Újság, ekde 1925 de Temesvári Hírlap, ekde 1929 respondecredaktoro de Szegedi Napló, ekde 1931 en Budapeŝto de Magyarság, respektive de Újság. En 1938 oni elektis lin membro de Societo Petőfi. Ekde 1944 li estis vicprezidanto de Fedaracio de Hungarujaj Kristanaj Judoj kaj en Judkonsilantaro la reprezentanto de konvertitoj. Inter 1945-1948 li redaktis en Hungara Radio la serion Festaj leteroj, en kiu li ekparoligis la elstarajn sciencistojn kaj kaj artistojn de la mondo. Ekde 1951 li estis redaktoro de lernolibroeldonejo kaj inter 1959-1966 respondec- poste ĉefredaktoro de revuo Család és Iskola.
Vadsø
' - jen norvege, prononco lay sistemo IFA (, ; en la norda samea Čáhcesuolu kaj kvene Vesisaari - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2019 situis en malnova departemento (norvege fylke'') Finnmark kaj ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas '.
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 788 kilometroj.
The Lost World: Jurassic Park
The Lost World: Jurassic Park estas usona, sciencfikcia, aventura filmo reĝisorita de Steven Spielberg, aperinta en 1993.
Chantonnay
Chantonnay estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chantonnaisiens.
Gabrielo Robin
Gabriel ROBIN (esperantigita Gabrielo Robin), naskiĝis la 24-an de marto 1869 en Alexandria, mortis la 26-an de decembro 1911, estis doktoriĝinta rumana bakteriologo kaj fondinto de Rumana Esperanto-Societo (RES) en 1907.
Robin estis esperantisto de 1905. Li verkis plurajn lernolibrojn kaj gramatikojn, flugfoliojn, diversajn artikolojn. Li ankaŭ tradukis en la rumanan instrumaterialojn el la franca. Fondinto kaj subtenanto de la eldonejo „Editura Esperanto“ (1907) kaj post unu jaro de la gazeto Rumana Esperantisto. Ĉeforganizinto de la unua rumana Esperanto-kongreso en 1909. Kun multaj aliaj RES-anoj li partoprenis en 1910 la 4-an bulgaran E-kongreson en Sofio kaj la fondon de la dunacia organo Danubo. Li lernis la brajlan abocon kaj instruis Esperanton al blinduloj. Post la Antverpena Universala Kongreso (UK) en 1911 li faris planon „Kiel verdigi Rumanion en unu jaro“, sed lia tro frua morto ĉesigis liajn laborojn.
NGC 467
NGC 467 (aliaj indikoj — PGC 4736, UGC 848, MCG 0-4-79, ZWG 385.65) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
William Sol Benson
William Sol BENSON (naskita en en Kievo, en tiama Rusio; mortis la  en la Kantono Essex, Nov-Ĵerzejo, Usono) estis usona esperantisto.
Biografio
Benson interesiĝis pri lingvoj kiel infano en Rusio. De tie li migris al Usono kiel 12-jarulo en 1889.
Li poste edukiĝis al osteopato kaj komencis labori tiufake en 1918 kaj iam poste laboris kiel kuracisto en Newark, Nov-Ĵerzejo.
Benson estis membro de Amerika Esperanto-Akademio en la 1940-aj jaroj.
Giovanni Papini
Giovanni Papini (9a de januaro 1881 - 8a de julio 1956) estis itala ĵurnalisto, eseisto, literatura kritikisto, poeto, kaj romanisto.
Biografio
Li edukiĝis en kontraŭreligia etoso patra. Dekomence li havis la neeblan planon verki enciklopedion kien ĉiuj kulturoj estu resumitaj.
Li studis en la Instituto di Studi Superiori (1900–2), kaj instruis unu jaron en angl-itala lernejo kaj poste estis bibliotekisto ĉe la Muzeo de Antropologio el 1902 al 1904. La literatura vivo allogis Papini, kiu en 1903 fondis la gazeton Il Leonardo, al kiu li kontribuis per artiklojn verkitajn sub la pseŭdonimo "Gian Falco." Liaj kunlaborantoj estis Giuseppe Prezzolini, Borgese, Vailati, Costetti kaj Calderoni. Pere de la Leonardo Papini kaj liaj kontribuantoj enkondukis en Italion gravajn pensulojn kiaj Kierkegaard, Peirce, Nietzsche, Santayana kaj Poincaré. Li poste aliris la stabanaron de Il Regno, nome naciisma publikaĵo redaktorita de Enrico Corradini, kiu formis la Associazione Nazionalistica Italiana, por subteni la koloniisman etendismon de sia lando.
Papini renkontiĝis kun William James kaj Henri Bergson, kiuj ege influis siajn komencajn verkojn. Li ekpublikigis rakontojn kaj eseojn: en 1906, Il Tragico Quotidiano ("La tragika ĉiutagaĵo"), en 1907 Il Pilota Cieco ("La blinda piloto") kaj Il Crepuscolo dei Filosofi ("La krepusko de la filozofoj"). Tiu lasta konstituis polemikon kun stablitaj kaj diversaj intelektuloj, kiaj Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Auguste Comte, Herbert Spencer, Arthur Schopenhauer, kaj Friedrich Nietzsche. Papini deklaris la morton de la filozofoj kaj la detruon de la pensaro mem. Li iome flirtis kun Futurismo kaj aliaj violentaj kaj liberecaj formoj de Modernismo (Papini estas rolulo en kelkaj poemoj de la periodo verkitaj de Mina Loy).
São Tiago
São Tiago (prononco: saŭnĉiago, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono São João del-Rei. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Resende Costa, Ritápolis, Conceição da Barra de Minas, Nazareno, Bom Sucesso kaj Oliveira.
Le Poiré-sur-Vie
Le Poiré-sur-Vie estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Genôts.
Gunilla Wolde
Gunilla WOLDE (naskiĝis 15-a de julio 1939 en Gotenburgo, mortis 15-a de aprilo 2015 en Kalmar) estis sveda porinfana verkisto kaj pentristo. Ŝiaj plej konataj verkoj estas libroserio pri knabo nome Totte kaj libroserio pri knabino nome Emma. Oni povas bone laŭte legi librojn pri Totte jam al 1–2-jaraj infanoj. Ili estas popularaj krom en Svedio ankaŭ en Finnlando.
Giambattista Marino
Giambattista MARINO (literumita ankaŭ Giovan Battista Marini, 18-a de Oktobro 1569, Napolo - 26-a de Marto 1625, Napolo) estis itala poeto, fondinto de la stilo nomita Marinismo, poste secentismo, karakterizita per ekstravaganca kaj troa uzado de konceptoj-, kiu hegemoniis en la itala poezio de la 17-a jarcento. Lia nocio pri poezio, bazita sur la troigo de la manierisma artefaritaĵaro, estas plenplena je antitezoj kaj je ampleksa gamo de vortoludoj, abunda je priskriboj kaj je sensisma muzikeco. Li atingis grandan sukceson siatempe, kompareble al tiu kiun atingis Petrarko antaŭ li.
Li studis por esti advokato, sed Marino elektis ne plenumi tiun profesion kaj anstataŭe ege sukcesis per la poezio kiun li sukcesis publikigi spite la cenzuron. Lia plej grava verko, nome laboro de pli ol 20 jaroj, estas L'Adone (1623), longa poemo (pli ol 40 000 versoj) kiu rakontas, kun multaj devojiĝoj, la historio de la amo inter Venuso kaj Adoniso. Lia verkaro, laŭdita tra tuta Eŭropo, superis tiujn de liaj imitantoj, kiuj tiom troigis liajn komplikajn vortoludojn kaj prilaboritan altatonecon kaj metaforojn ke "marinismo" iĝis pejorativa termino.
Halinów
Halinów estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Miński.
Tokyo Verdy
Nippon TV Beleza
Al la klubo proksime ligita estas la virina futbalklubo Nippon TV Beleza (japane 日テレ・ベレーザ, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Nittere Bereza, en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj havinta diversajn variaĵojn de la nomoj Yomiuri Beleza respektive Yomiuri-Seiyu Beleza), kies unua teamo sukcese kunlaboras en naciaj ĉampionadoj kaj en la 1-a Japana Ligo de virina futbalo, nomata ligo Nadeŝiko (なでしこリーグ, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Nadeshiko Rīgu), kiun la klubo gvide kunfondis en 1989. La nomo "beleza" havas la signifon de beleco en la portugala, kaj Nippon TV, "japana televido", estas la precipa sponsoro.
Bart De Wever
Bart De Wever (naskiĝis la 21-an de decembro 1970 en Mortsel) estas politikisto flandra de la partio Nieuw-Vlaamse Alliantie. Li estas prezidanto de la partio ekde oktobro 2004 ĝis nun.
Li gvidis la partion al la venko de la elekto de 2010.
Ekde 2013 li estas la urbestro de Antverpeno. Inter 2007 kaj 2009, kaj ekde 2013 li estas membro de la Ĉambro de Reprezentantoj.
Junularo
Bart Albert Liliane De Wever naskiĝis la 21-an de decembro 1970 en Mortsel, en la antaŭurboj de Antverpeno. Lia patro estis fervojisto, lia patrino estis komerco. Li kreskis en medio ligita al Flandra Movado.
Li recivis historio licencio de la KU Leuven.
Politika devontigo
Kun la eksplodo de la Volksunie en 2001, Bart De Wever creas la Nov-Flandra Alianco kun Geert Bourgeois.
Ruĝkapa avoceto
La Ruĝkapa avoceto aŭ Aŭstralia avoceto (Recurvirostra novaehollandiae) estas granda vadbirdo de la familio de Rekurbrostruledoj, kiu enhavas avocetojn kaj himantopojn.
Aspekto
Tiu avoceto havas longajn, maldikajn, blugrizajn krurojn. Ties plumaro estas nigroblanka ĉedorse -sed la tri nigraj strioj kiujn havas ankaŭ la eŭrazia Avoceto estas malsimilaj en tiu Aŭstralia avoceto: larĝa estas nur la flugilpinta strio kaj ĉedorse havas nur unu mallarĝan strion- kaj blanka ĉeventre. La ĉefa trajto de tiu avoceto kiu diferencigas ĝin klare de la aliaj avocetoj estas ke la kapo kaj kolo estas brunecruĝaj kaj la nigra okulo aperas ene de blanka ringo. La longa kaj maldika beko estas suprenturnita ĉepinte; ĉe la inoj plie, ĉe la masklo estas pli longa kaj rekta. Dumfluge videblas krom blanko nigraj flugilpintoj kaj diagonalaj strioj. La plenkreskula alteco estas 43 cm mezaveraĝe (inter 40 kaj 45 cm) kaj havas enverguron de 72 cm; ili pezas ĉirkaŭ 310 gr.
Disvastiĝo
La teritorio de tiu specio estas Aŭstralio, escepte norde de la norda teritorio kaj en centrokcidenta dezerto. Ili reproduktiĝas ĉefe sudokcidente. Ili loĝas ĉe lagoj, kie videblas naĝantaj aŭ vadantaj en neprofundaj akvoj aŭ kotaj ebenaĵoj.
Kutimoj
Ili manĝas akvajn insektojn, krustulojn kaj semojn. Ili manĝoplukas per balancigo de beko por suprenigi predojn al surfaco.
Listo de urboj de Katalunio
Jenas listo de urboj en Katalunio kun plej da 20.000 loĝantoj. La datumoj rilatas al decembro 2012.
János Pintz
János Pintz [jAnos pinc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pintz János estas hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010), membro de Academia Europaea.
János Pintz naskiĝis la  1950 en Budapeŝto.
Brestovany
Brestovany, hungare Bresztovány [brestovAnj] estas unuigita vilaĝo en Slovakio.
Situo
Brestovany situas laŭ traira flankovojo (aŭtovojo Bratislavo-Nové Mesto nad Váhom preteriras), laŭ fervojo Leopoldov-Trnava. La lasta urbo troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri vilaĝo Felsőszil en 1113 en latina formo "villa Bristem", pri proksima vilaĝo Alsószil en formo "Sila". Pro la tatara invado en 1241 ambaŭ detruiĝis. En 1533 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1811 incendio okazis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Brestovany 1961 homoj, (1945 slovakoj).
Ĥamso
La ĥamsa kutime aperas en simetria strukturo, en kiu la dikfingro kaj montrofingro estas identaj kaj paralelaj unu al la alia, kvankam ekzistas ankaŭ hamsa kun formo en pli anatomie precizaj formoj. Hamsa ofte asimilas aliajn simbolojn kontraŭ la malica okulo, kiel okulo, fiŝoj, steloj de David, kaj la nomo de Alaho (الله). La kolora lazuro, kiu ankaŭ estas konsiderata kiel ŝildo kontraŭ la malica okulo, estas ofta koloro por hamsa.
La ĥamso estas same simbolo por daŭremeco, kuraĝo, parte lojaleco kaj pento. Ĝi estas ofte portata kiel talismano en formo de mano, ofte kun okulo meze de la mansupro. Ĝi memorigas en la islama tradicio al filino de la profeto Moĥamedo, je Fatima bint Muhamad.
La alternativa juda nomo estas Mano de Mirjamo kiel memoro je Mirjamo, la pli aĝa fratino de Moseo kaj Aaron.
Simboliko
Laŭ la islama tradicio, la kvin fingroj simbolas (ĉe la ŝiitoj) Mohammed, Ali, Fatima, Hassan kaj Hossein, dum ĉe la sunitoj la kvin kolonojn de la islamo kaj ce la judoj la kvin librojn de la Torao.
La ĥamso devas protekti kontraŭ la malbonaj rigardoj kaj tiel ĝi formas levitan manon, same kiel la haltŝildo.
NGC 468
NGC 468 (aliaj indikoj — IC 92, PGC 4780, MCG 5-4-20, ZWG 502.29) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Medium (retejo)
Medium estas reta eldonplatformo evoluigita de la Tvitero-kunfondinto Evan Williams kaj lanĉita en Aŭgusto 2012. Medium estas laŭleĝe posedata de A Medium Corporation. La platformo estas ekzemplo de evoluinta socia ĵurnalismo havanta hibridan kolektaĵon de publikigaĵoj kaj blogoj de amatoroj kaj profesiuloj. Medium ordinare estas rigardata kiel gastigilo de blogoj.
Williams evoluigis Medium kiel manieron publikigi skribaĵojn kaj dokumentojn pli longajn, ol la Tviteran 140-signomaksimumon. Medium finfine kreskis al aparta platformo sendependa de la varomarko de Tvitero.
Medium havas ankaŭ siajn proprajn publikigaĵojn inkluzive de la reta muzikrevuo Cuepoint, eldonata de Jonathan Shecter, NewCo Shift, gvidata de la entreprenisto, aŭtoro kaj ĵurnalisto John Battelle, kaj la teknika publikigaĵo Backchannel, eldonata de Steven Levy.
Izbica Kujawska
Izbica Kujawska estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Izbica Kujawska en distrikto Włocławski.
Gifhorn
Gifhorn estas urbo en la germana federacia lando Malsupra Saksio. Ĝi situas en la samnoma distrikto Gifhorn kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn. Gifhorn situas borde de la rivero Aller.
Stacio Kii
Stacio Kii (japane: 紀伊駅 [Kii-eki], angle: Kii Station) estas fervoja stacio en Ŭakajama, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Bůhzdař
Bůhzdař estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zájezd troviĝanta en distrikto Kladno. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Bůhzdař situas en katastra teritorio Zájezd u Buštěhradu kun areo 2,11 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1602.
Linden BE
Geografio
Linden situas ĉe la suda flanko de la montoĉeno Kurzenberg ĉe la transiro de la Svisa Mezlando al la Svisaj Antaŭalpoj, proksimume 20 kilometrojn orientsudoriente de la federacia urbo Berno sur la akvodislimo inter la valoj de Aro, al kiu fluas okcidenten la rivereto Diessbach, kaj Emme, al kiu orienten fluas la rivereto Jassbach. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Linden (en la centro, kie situas la preĝejo, lernejo kaj komunuma administracio), Schönthal (en nordnordokcidento sur alteco de 975 m s.m., ĝis 1887 memstara komunumo), Barschwand (en nordokcidento sur alteco de 957 m s.m., ĝis 1887 memstara komunumo), Moosbel (en nordo sur alteco de 927 m s.m.), Chrüzi (en nordnordoriento sur alteco de 955 m s.m.), Otterbach (sur alteco de 967 m s.m., ĝis 1945 memstara komunumo), Grindenbühl (sur alteco de 905 m s.m. en la centro ĉe la vojo inter Linden kaj Jassbach), Jassbach (sur alteco de 906 m s.m., la centro de la iama komunumo Innerbirrmoos, en kies sudo situas la kazerno). Krome al la komunumo apartenas multnombraj biengrupoj kaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,23 km², de kiuj 32,8% estas kovritaj de arbaro, 60,5% servas por agrikulturo (kaj la armilplaco) kaj 6,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Linden limas en nordo al Oberhünigen, en nordnordoriento al Bowil, en okcidento al Röthenbach en Emme-Valo, en sudo al Heimenschwand, en okcidento al Oberdiessbach, en nordokcidento al Freimettigen, kaj en nordnordokcidento al Niederhünigen.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona vojo 229.3 de Röthenbach en Emme-Valo al Oberdiessbach. De Jassbach la kantona vojo 229.5 kondukas suden tra Heimenschwand al la direkto de Steffisburg. Per poŝtaŭtolinioj al Heimenschwand kaj Oberdiessbach al komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Kuracbanejo (hodiaŭ kazerno)
Sur la teritorio de la komunumo situas la kuracfonto Schlegwegbad, kies akvo dum jarcentoj estis ekspluatita por kuracbanejo. La unua mencio de la kuracfonto datiĝas el la jaro 1538. En la jaro 1910 estis malfermita kurachotelo kun 120 litoj, sed la Unua Mondmilito haltigis la evoluon. En la 1960-aj jaroj la banejo estis definitive fermita. Ek de 1971 sur la teritorio de la iama kuracbanejo situas la kazerno de la komunkikadaj trupoj, kiu estas la ĉefa labordonanto de la hodiaŭa komunumo.
Tergaso kaj naftoborado
En la 1960-aj jaroj oni komencis sur la teritorio de la komunumo serĉadon de tergaso kaj nafto. La 16-an de decembro 1972 oni alboris en profundeco de 5446 m (tiama sivsa borrekordo) tergaskavernon. Ĝis hodiaŭ oni ne ekspluatis tiujn gas- kaj naftorezervojn komerce.
Historio
La unua dokumenta mencio de Linden datiĝas el la jaro 1354 kiel ze Linden. La komunumo Linden estis kreita en la jaro 1946 per la kuniĝo de la malnovaj komunumoj Innerbirrmoos (kun la centro Jassbach), Otterbach kaj Ausserbirrmoos (kun al centro Linden). Al Ausserbirrmoos siavice kuniĝis jam en la jaro 1887 la malnovaj komunumoj Barschwand kaj Schönthal. Ausserbirrmoos apartenis dum mezepoko ĝis la Helveta Revolucio al la Senjorujo Diessbach. Innerbirrmoos ek de 1399 apartenis al la berna voktejo Röthenbach kaj ek de 1529 ĝis la Helveta Revolucio al la Voktejo Signau. Otterbach estis la unuan fojon menciita en la jaro 1236 kiel Ottirbach. Same kiel Innerbirrmoos ĝi ek de 1399 apartenis al la berna voktejo Röthenbach kaj ek de 1529 ĝis la Helveta Revolucio al la Voktejo Signau. La kvin tiamaj komunumoj apartenis dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 al la distrikto Steffisburg post la fino de la Helveta Revolucio en la jaro 1803 estis atribuitaj al la distrikto Konolfingen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Regiono Mtwara
Regiono Mtwara (Mkoa wa Mtwara) estas unu el la regionoj de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo same nomiĝas Mtwara.
Laŭ censo de 2002 la regiono havis loĝantojn. Ĝia areo estas.
La regiono situas en la sudo de la lando. Ĝiaj limoj estas al: Kiel sola el la kontinentaj regionoj de Tanzanio ĝi limas al nur du aliaj regionoj (la urba regiono Dar es Salaam limas nur al unu).
La regiono estas administre dividita en jenajn kvin distriktojn:
Jakabszállás
Jakabszállás (jakabsAlAŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kecskemét. La nomo signifas: tranoktejo Jakobo.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Baja-Kecskemét, laŭ etfervojo Kecskemét-Kiskunmajsa. Apud la vilaĝo privata aerodromo funkcias depost 1994. Kecskemét troviĝas 17 km-ojn for.
Historio
Antaŭ la turkoj hungaroj vivis tie. La turkoj faris senhoma la regionon. Poste la paŝtejoj apartenis al Szabadszállás. En 1895 komenciĝis agrokulturado, farmoj forrmiĝis. La memstara vilaĝo formiĝis en 1924. La etfervojo atingis la vilaĝon ekde 1928.
Famuloj
En Jakabszállás naskiĝis ekonomikisto Tibor Palánkai.
Historio de la Esperanto-movado en Belgio
La tutunua esperantisto en Belgio estis Armand Dethier, sed la unua instigo al la organizita Esperanto-movado en Belgio komencis kun Charles Lemaire. La postaj multnombraj agadoj, interalie prelegoj en diversaj universitatoj, kondukis en 1905 al la fondo de Belga Ligo Esperantista. Pro lingvoreformema spirito en la movado naskiĝis skismo en tiu Ligo. En 1926 fondiĝis la Belga Esperanto-Instituto. Danke al la klopodoj de Paul Otlet kaj senatano H. Lafontaine, direktoroj kaj kreintoj de la Monda Palaco (poste Mundaneum) en ĝi estis restarigita la Esperanto-fako en la sama jaro (1926). En 1929 aperis la periodaĵo Flandra Esperantisto iniciate de flandrema esperantista grupo. Ĉiuj Esperanto-kongresoj en Belgio inter 1909 kaj 1933 ĝuis la oficialan apogon de la lokaj aŭtoritatoj kaj la Universalaj Kongresoj (UK-oj) staris sub la protektado de la belga reĝo. La Dua Mondmilito haltigis la movadon kiel en multaj aliaj landoj. Poste reprenis la aktivecoj ĝis hodiaŭ.
Unuaj paŝoj
La unua belga Esperantisto estis Armand Dethier, direktoro de L'Annonce Timbrologique, revuo en kiu li en junio kaj septembro 1893, publikigis artikolojn pri Esperanto. La unua artikolo estis verkita de Louis de Beaufront, la dua de li mem.
En la fino de 1897 leŭtenanto (poste kapitano) Charles Lemaire, la konata esplorvojaĝanto en Kongolando, konatiĝis kun la ideo de lingvo internacia kaj kun Esperanto, kaj ambaŭ trafis tiel forte lian spiriton, ke li tuj decidis ilin ekpropagandi en Belgujo, kie tamen ekzistis jam kelkaj izolitaj sed neagemaj Esperantistoj, kiel li tion poste diris en la de li fondita gazeto - lia propraĵo - La Belga Sonorilo.
Li publikigis serion de ok artikoloj pri la demando en la tiama belga gazeto ĉiutaga Le Petit Bleu. Tiuj artikoloj estas kunigitaj en broŝuro en 1898, kiu ne estis vendata, sed senpage disdonata de Multlingvaj Rondoj aŭ scienculaj Societoj. La Poliglota Rondo de Bruselo estis ĝia deponejo. La eldonon ebligis diversaj riĉaj scienculoj belgaj, inter kiuj estas citeblaj Somsée, Solvay, Lambert, k. c.
Samtempe Charles Lemaire, honora membro de l' Poliglota Klubo de Bruselo, donis en ĝi du proprajn paroladojn (decembre 1897 kaj januare 1898). Ili estis sekvataj de unua kurso pri Esperanto donita en tiu klubo de P. Blanjean, ĵaŭdon, kun 80 partoprenantoj. Baldaŭ alia kurso estis organizata en Gilly apud Charleroi, de Roelandt, kie en marto 1898 fondiĝis la unua belga Esperanto-grupo.
Post kelka tempo Lemaire devis reforiri por esplora vojaĝo en Afriko, kaj post la reveno, li konstatis, ke ekzistas kelkaj Esperanto-grupoj en diversaj lokoj, kies membroj ja tre akurate kunvenas, sed kiuj estas tute neagemaj je propra vidpunkto. Li do rekomencis la batalon kaj faris paroladojn en diversaj urboj - nome en Gento, en la Universitato. Novaj kursoj estis organizataj, inter aliaj en la societo; "Vastigado de la Lernejo por Instruistoj" kaj en la "Antverpena sekcio de la Federacio de la lernantaj de l' Belgaj Ateneoj". Tiu lasta kurso okazis en la ejo de l'Reĝa Ateneo de Antverpeno, kaj por ĝin sekvi la lernantoj devis sin turni al Skabeno Desguin. Gvidanto de l' kurso estis Lucien Blanjean (oktobro 1902). Aliparte, leŭtenanto Leopold Jamin, frato de arĥitekturisto Joseph Jamin, el Bruselo, ekdonis kurson en la Antverpena "Taverne Royale".
Baldaŭ aliaj paroladistoj ekpropagandis la lingvon en diversaj lokoj: en Bruĝo, Antoon Jozef Witteryck, presisto, kiu eldonis tiutempe ĉiusemajnan ilustritan revuon flandralingvan "De Lusthof" kun rubriko Esperantlingva; en Loveno, de Mattelaer, tiutempe studento en la tiea Universitato; en Antverpeno, de ĥemia doktoro Raymond Van Melckebeke, nome en la "Centra Societo de l' Belgaj ĥemiistoj" k. c.
Aliparte multaj el la ĉefaj gazetoj belgaj kaj aliaj malpli gravaj revuetoj kaj revuoj, tiom el la Flandra kiom el la Valona parto de l' lando, ekparolis pri la lingvo, kaj poste enhavis ofte artikolojn ĉu favorajn ĉu kontraŭbatalajn pri la demando. Ni citu: Le Matin, La Metropole, Het Handelsblad (Antverpeno), Le Courrier de l' Orueau, Zuid - en - Noord Nederlandsch Tooneel; Le Journal de Courtrai; De Limburger; Klim op (Loveno); La Meuse, Le Journal de Liège (Lieĝo); Le Soir, Le XX-e Siecle, Le Patriote, La Chronique L' Indépendance Belge (Bruselo); Le Bien Public, La Flandre Libérale (Gento), k. c.
Tiu agado multe vastigis la ideon kaj pligrandigis la nombron de la adeptoj de la lingvo internacia. Kursoj ekdoniĝis; naŭ sciencaj asocioj nomis delegitojn en la "Delegitaro".
En septembro 1902 Lemaire fondis sian monatan gazeton La Belga Sonorilo, kies ĉefredaktisto estis Joseph Jamin, cenzuristoj P. kaj Lucien Blanjean, administranto Maurice Seynaeve (tiam studento en la Genta Universitato), presisto Antoon Jozef Witteryck, Delplace; kunlaboris Caston Chotiau, L. Cogen, L. Jamin, k. c. La apero de tiu revuo okazigis la kreon de Esperantistaj Grupoj en diversaj urboj kaj aliaj komunumoj: La Antverpena Grupo Esperantista estis fondita en marto 1903 kun 50 membroj. Sekvis: la Esperantista Katolik-Universitata Grupo (fonda kunveno 17 marto en la Ĉambrego de l' Universitato mem) kun pli ol 50 membroj (fondinto: Mattelaer); la Studenta Grupo en Gento (majo 1903; fondintoj: M. Seynaeve kaj Cauterman) - La Esperanta Sekcio de l' Poliglota Klubo de Bruselo; la Lovena Grupo (7 majo, fondintoj: Eug. Mathys, filo, Advokato Van Dieren kaj Paul Blaise): la Bruĝa Grupo (fondinto: Antoon Jozef Witteryck); la Esperanta sekcio de la Popola Universitato en Saint-Gilles (Bruselo); la Grupo en Lieĝo (fondinto: Oudenne) la Grupo en Gilly (fondinto: Roelandt); la Grupoj en Meĥleno, Duffel, Huy, Verviers, Andenne; poste, en 1907, la Brusela "La Pioniro"; k. c.
Multe favoris la informitecon pri Esperanto la kvar paroladoj faritaj de profesoro Lambert (de la Universitato de Dijon, Francujo) en la kvar belgaj universitatoj de Gento, Loveno, Bruselo kaj Lieĝo, en novembro 1903, laŭ iniciato de Maurice Seynave. Citindaj faktoj el la tiama propagando estas la grava partopreno de Esperanto en la Ekspozicio geografia organizita de la Reĝa Societo de Geografio en Antverpeno dum la somero 1902 kaj en la ekspozicio de fotografaĵoj organizita ankaŭ en Antverpeno, de la "Societo por fotografaj kaj sciencaj lernadoj", dum aŭgusto 1903.
Tiuj multnombraj klopodoj kondukis, en 1905, al la fondo de Belga Ligo Esperantista (BLE), 30 julio. Jen en kiaj cirkonstancoj, laŭ la raporto de Seynaeve en La Belga Sonorilo de septembro 1905:
"Ĉirkaŭe je la lastaj tagoj de majo 1905, presita letero, subskribita de Sroj L. Blanjean J. Coox, E. de Troyer, J. Jamin, E Matys, Dro Seynaeve, kaj D-ro Raymond Van Melckebeke, estis sendata al ĉiuj plej konataj belgaj E-istoj kaj petis ilin bonvoli kunveni por kune decidi pri la rimedoj plibonigi la propagandadon de E en Belgujo. Tiu kunveno okazis la 25 de junio, ĉe la sidejo de la Antverpena Grupo E-ista, en Antverpeno ... Dum tiu kunveno oni precipe decidis unuvoĉe fondi Ligon de la Belgaj E-istoj kaj oni komisiis Srojn Coox, Seynaeve kaj Van Melckebeke por la elverko de projekto de regularo.
"La 30 de julio, dua kunveno okazis en Antverpeno. Ĉeestis en ĝi f-inoj Greiner, Daenen, Lecointe, s-roj Blanjean, J.Jamin, Vandersleyen, Verbanek (Bruselo)- Brahm, Champy, De Cae, de Roy, Dro Gunsburg, L. Jamin, Van de Kerckhove, Amatus van der Biest-Andelhof, Dro R. Van Melekebeke (Antverpeno); L. Cogen (Gento), Coox (Duffel), Mathys (Loveno), Dro M. Seynaeve (Kortrejko), Sloutsky (Lieĝo). Senkulpigis sin pri sia foresto E. De Troyer (Lieĝo), D-ro Goffin (Ostendo), Mourton (Bruselo), Dro W. Van der Biest (Antverpeno, Van Oevelen (Zoersel), Antoon Jozef Witteryck (Bruĝo). Dum la kunveno, oni ricevis entuziasman telegramon de E. d'Artois (Bruselo). Sub la prezido de Amatus van der Biest-Andelhof, la kunvenintoj longe diskutis kaj fine akceptis la regularon. Oni ankaŭ decidis, ke la unua jaro de la Ligo daŭros de tiu tago ĝis la 1-a de sept. 1905 kaj ke tiu kunveno povos anstataŭi la ĝeneralan ordinaran kunvenon se la Komitato tion opinias utila. Laŭ la ĵus akceptita regularo, oni devis tiam elekti la ses komitatanojn, ĉiujare elektotajn de la ĝenerala kunveno. Post propono de D-ro Maurice Seyneave, oni aklamis komandanton Lemaire kiel membron de la komitato; post voĉdonado, la prez. proklamis kiel aliajn komitatanojn f-inon E. Lecointe, L. Blanjean, J. Jamin, Dron Seynaeve kaj D-ron Van Melckebeke."
Tiu komitato tuj eklaboris serioze kaj dum komitata kunsido okazinta 1-a unuan de okt. 1905 en la loĝejo de komandanto Lemaire, en Bruselo, estis elektata la jena direktanta komitato: prez. komandanto Lemaire; ĝen. sekr. d-ro Seynaeve; aden. sekr. Coox; membroj f-ino Lecointe, L. Blanjean J. Jamin; d-ro Van Melckebeke, al kiuj estonte estis aldonataj L. Jamin, Amatus van der Biest-Andelhof (kiu poste fariĝis vic-prez.)
En 1905 la interna formo kaj divido de Belga Sonorilo estis tre taŭge ŝangata kaj plilarĝigata; ĝi publikigis de tiam ne nur prop. kaj movadajn artikolojn, sed ĉiuspecajn alitemajn komunikaĵojn; Seynaeve fariĝis ĝia ĝenerala direktoro. Oni ankaŭ starigis la kondiĉojn por la akiro de la "Atesto pri Kapableco", k. c.
Granda nombro de Delegitoj por la "Delegitaro" estis akirita inter la societoj belgaj (sciencaj, komercaj k. a.) kaj grava petskribo estis organizata inter la univ. profesoroj favore je la alpreno de Lingvo Int., petskribo sendota al la sciencaj akademioj de l' mondo: pli ol cent profesoraj subskriboj estis kunigitaj.
La skismo
Tamen la reformemo ekfaris jam sian malbonan disigan agadon en Belgujo kiel alilande kaj Charles Lemaire iom post iom entreprenis en sia Belga Sonorilo lingvostudojn (titolitajn Al la internacia helpa lingvo), certe tre interesajn, sed danĝerajn por la lingva unueco, ĉar ili igis lin pli kaj pli forlasi la Esperantan formon por alpreni tiun de Ido: de 1908 ĝis 1914, kiam pro la komenciĝo de la mondmilito Belga Sonorilo ĉesis definitive aperi. La gazeto fariĝis tute Idista, kaj ĉiuj ĉi-supre cititaj pioniroj de la movado en Belgujo, (esceptante Amatus van der Biest-Andelhof kaj lian filon d-ron Willem van der Biest, Witteryck, Mattelaer, Paul Blaise, Léon Champy, Roelandt, d-ron Goffin, d-ron Raymond Van Melckebeke, L. Cogen kaj kelkajn aliajn) sekvis Lemaire, kiu propramove forlasis BLE (ĝenerala kunveno de la 20-a de sept. 1908). Multaj honoraj komitatanoj ankaŭ eksiĝis, aliaj restis, sed mortis en la sekvantaj jaroj.
Tiu lingvoreformema spirito naskis skismon en la Ligo kaj en nov.-dec. 1908 la fundamentfidelaj Esperantistoj belgaj fondis la monatan gazeton nun ankoraŭ ekzistantan Belga Esperantisto. En sia kunsido de la 25-a de oktobro 1908 tiuj samaj "Fundamentuloj" elektis la jenan novan estraron de BLE: prezidanto Amatus Van der Biest-Andelhof; vicprezezidanto A. J. Witteryck kaj abato Richardson; sekretario Leon Champy; kasisto Oscar Van Schoor. Post la morto de Van der Biest (22-an de januaro 1912) Witteryck fariĝis prezidanto.
En 1924 fariĝis prezidanto Frans Schoofs kaj restis ĝis la morto en 1934. Witteryck fariĝis honora prezidanto. La komitato de BLE en 1934 aspektas jene: vicprezidanto L. Cogen kaj P. Kempeneers; sekretario Henri Petiau; kasisto Maurice Jaumotte; administra sekretario Karel Poupeye kaj R. Dechesne. Jaumotte estis ankaŭ redaktoro de Belga Esperantisto. Konstantaj komitatanoj: Babilon, Champy, Maria Elworthy-Posenaer, d-ro W. Van der Biest kaj Oscar Van Schoor. Inter la plej malnovaj aŭ plej laboremaj komitatanoj estas plie: s-roj Morris De Ketelaere, Faes, kaj Hector Boffejon, s-inoj Thooris, Obozinski, Baiwir, Fr. Van Genechten, Jos Leflot kaj L. Bract.
Honora prezidanto de Belga Ligo-Esperantisto iĝis la reĝo Leopoldo III, kiu akceptis tiun titolon post la morto de generalo Graio Leman.
La Ligo kalkulis dudekon da grupoj tre agemaj el kiuj La Verda Stelo (Antverpeno) kaj la "Bruĝa Grupo" akiris la oficialan titolon "Reĝa Societo" (almenaŭ 25 jara ekzistado).
Belga Esperanto-Instituto
Belga Esperanto-Instituto (BEI) estis koopera societo fondita en Antverpeno por la eldono, presado kaj vendado de Esperanto-verkoj la 1-an de marto 1926. En 1934 ĝia kapitalo atingas 160.000 belgajn frankojn (ĉ. 23.000 svisaj frankoj) kaj eldonis multajn gramatikojn, propagandilojn, krome Belgan Antologion kaj Rimvortaron de Jaumotte. La unua administrantaro konsistis el s-roj Schoofs, Jaumotte, De Coster, De Ketelaere, Vermandere, Oscar Van Schoor, Van der Veken, De Hondt, Hector Vermuyten kaj f-inoj De Buyser kaj Morrens. Post la morto de Frans Schoofs (kiu estis la animo de BEI) faris la administron s-roj Hector Boffejon, de Hondt kaj Vanderveken.
UEA en Belgio. Ekzistis en 1934 Belga Teritorio kun Frans Schoofs kiel ĉefdelegito kaj multaj delegitoj en aro da urboj kaj aliaj komunumoj. La membronombro estis proks. 300. Post la morto de Schoofs gvidis la UEA-aferojn De Keteleaere.
Du eksterlandaj laboristaj asocioj havis en Belgio apartan sekcion. La franca Fédération Espérantiste Ouvrière (FEO - Laborista Esperantista Federacio) agadis en la valona parto de la lando, la nederlanda Federacio de Laboristaj Esperantistoj (FLE) en la flandra parto. Funkciis ankaŭ kelkaj fakaj Esperanto-societoj, ekzemple en la jaroj post la unua mondmilito la maristoj havis apartan Esperanto-grupon en Antverpeno, al kiu apartenis Esperantistoj el multaj nacioj; la gvidanto estis la hungaro J. Poresin. Ankaŭ en aliaj urboj laboris kelkaj elmigrintoj.
Monda Palaco en Bruselo
Danke al la klopodoj de Paul Otlet kaj senatano H. Lafontaine, direktoroj kaj kreintoj de la Monda Palaco (poste Mundaneum), oni inaŭguris la restarigitan Esperanto-Fakon en 1926 en kies ĉambro estis elmontritaj aro da dokumentoj: libroj, gazetoj, propagandiloj ktp. Post la unua mondmilito la du direktoroj organizis dum diversaj jaroj intersekve "Universitatajn internaciajn Semajno-duojn" en kiuj la "Profesoroj" rajtis uzi ĉiujn lingvojn laŭ sia bontrovo: Esperanto tie estis ankaŭ akceptIta kaj diversajn fojojn Esperantistoj-profesoroj donis tie paroladojn pri diversaj sciencaj objektoj.