cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oust (rivero)
Histoire et patrimoine
Plus au sud, sur la partie déjà canalisée de la rivière, villes et villages évoquent, par leur patrimoine plus ou moins préservé, les heures de la Bretagne médiévale et de la puissante maison de Rohan qui marqua de son empreinte la vallée de l'Oust moyen. Le bourg de Rohan, déjà siège d'un camp romain au Bas-Empire, possède un ancien château, aujourd'hui ruiné, édifié, sur les bords du cours d'eau, au début du, par Alain Ier, vicomte de Porhoët et fondateur de la famille de Rohan. Peu de kilomètres en aval, la rivière est bordée par les bâtiments de l'abbaye cistercienne de Timadeuc fondée en 1847 par des moines de l'abbaye de la Trappe en Normandie. À proximité de l'abbaye, sur le bras dit de Timadeuc, il est possible de découvrir un ancien moulin, rare vestige de l'ancienne activité meunière de la rivière. Déjà peu nombreŭ sur le cours de l'Oust, les moulins n'ont pas survécu à la canalisation du cours d'eau et les témoignages de leur présence sont rares. La ville de Josselin offre le plus riche témoignage historique et architectural de la vallée de l'Oust. Cité médiévale, fief de la famille du Porhoët, puis de Rohan, elle possède de nombreuses anciennes maisons à colombages du, et  le long de ses rues étroites, la basilique Notre-Dame-du-Roncier, édifiée à partir du  mais très largement modifiée depuis, et surtout son édifice majeur : le château des Rohan. Ce dernier, démoli et reconstruit à plusieurs reprises, illustre les vicissitudes des époques qu'il traversa. La façade extérieure de l'édifice, qui domine l'Oust, témoigne de la puissante forteresse construite par Olivier de Clisson à partir de 1370, après qu'un premier château eut été détruit par Henri II Plantagenêt en 1168. Avec ses neuf tours, dont quatre subsistent aujourd'hui, et son donjon qui dominait la rivière de 280 pieds (soit plus de 90 mètres ), il représentait un redoutable ouvrage de défense que fit partiellement démanteler le duc François II de Bretagne en 1488. La façade intérieure, datant de la reconstruction du château par Jean II de Rohan entre 1495 et 1506, offre une façade Renaissance en granit ciselé qui contraste avec l'aspect sévère de l'époque médiévale.
À égale distance entre Josselin et Ploërmel, dans la vallée de l'Oust, en un lieu appelé « le chêne de Mi-Voie », se déroula, en 1351, un des épisodes les plus célèbres de la Guerre de Succession de Bretagne, le combat des Trente. En continuant à descendre le cours canalisé de la rivière, on rencontre la ville de Malestroit, surnommée la « perle de l'Oust », vieille cité médiévale, fondée au, siège d'un ancien prieuré bénédictin construit au , enrichie par le commerce fluvial, maintes fois ruinée et haut lieu de la Chouannerie de la période révolutionnaire jusqu'aŭ Cent-Jours. De ce passé tumultueŭ, la ville garde quelques logis de riches marchands construits du au  et l'église Saint-Gilles édifiée au  et rebâtie en partie au.
La basse vallée de la rivière est surtout connue pour ses sites naturels, mais l'histoire n'est pas absente des rives du cours d'eau. À la confluence de l'Oust et de l'Aff, en 845, la cavalerie bretonne de Nominoë vainquit, lors de la bataille de Ballon, les troupes franques de Charles le Chauve en les attirant dans les zones marécageuses proches du lieu de rencontre des deux cours d'eau. L'Oust termine sa course dans la Vilaine à Redon dont la devise « Kêr Vihan, Brud Vras » (Petite ville, grand renom) résume l'histoire. Presqu'île entourée de marais, carrefour hydrologique et pont à la fois, le site de Redon attira dès le des moines qui fondèrent, en 832, sous la conduite de Saint Conwoïon, une première communauté religieuse amenée à devenir l'abbaye bénédictine Saint-Sauveur (aujourd'hui l'église paroissiale Saint-Sauveur ). Cette dernière fut, grâce à ces relations étroites avec le Saint-Siège et aŭ privilèges accordés par les ducs de Bretagne, la principale abbaye bretonne du Moyen Âge, fondant de nombreŭ établissements dans tout le Massif armoricain. Redon vécut longtemps au rythme de son abbaye et d'un commerce fluvial et maritime actif, surtout à partir du lorsque la canalisation de la Vilaine jusqu'à Rennes fit de la ville le port maritime de la capitale bretonne jusqu'au  durant laquelle la présence de la Compagnie française des Indes orientales et de chantiers navals renforcèrent encore son rôle. Le vit péricliter l'activité maritime, mais le développement du réseau des canaŭ bretons et l'apparition des chemins de fer confirma le rôle de carrefour de la porte de la vallée de l'Oust.
Le canal de Nantes à Brest
La vallée de l'Oust est empruntée par le canal de Nantes à Brest du confluent jusqu'au-delà de Rohan ; le canal l'abandonne à Gueltas pour rejoindre Pontivy et le Blavet au prix de nombreuses écluses. La construction de ce canal fut envisagée, dès 1754, par le comte François Joseph de Kersauson pour favoriser le développement manufacturier de la région, mais faute de crédits le projet fut abandonné. L'idée de réaliser cette liaison fut relancée, sous le Consulat, en 1803, les autorités poursuivant alors un objectif plus stratégique qu'économique : relier les arsenaŭ de Brest et Lorient avec Nantes et Saint-Malo en toute sécurité alors que la marine anglaise possédait la maîtrise de la mer et constituait un danger permanent pour la circulation maritime au large des côtes de Bretagne. La construction ne commença qu'en 1811 et les travaŭ ne furent achevés, après bien des interruptions, qu'en 1836 par la Compagnie des Quatre Canaŭ, créée en 1821 par MM. Hagerman, Odier, André et Cottier, et dernière concessionnaire de la voie d'eau (le canal ne fut officiellement inauguré qu'en 1858 par Napoléon III).
La particularité de cette voie d'eau, longue de plus de 360 kilomètres, était d'utiliser sur près de 80 % de son parcours des fleuves et rivières aménagés pour la navigation ; au total, huit cours d'eau appartenant à quatre bassins fluviaŭ, liés par de courts tronçons artificiels. Ainsi l'Oust, plus ou moins au centre de cette artère, est navigable sur 84 kilomètres (soit plus de 60 % de son cours). Du milieu du aŭ années 1920, le trafic fut actif (surtout durant la Belle Époque de 1890 à 1914) ; l'Oust voyait ainsi passer de nombreuses embarcations (gabarres, péniches, chalands) transportant productions agricoles, engrais, ardoises, sable, chaŭ, charbon ... La concurrence du chemin de fer et de la route, la mise en service en 1930 du barrage de Guerlédan qui coupa le canal en deŭ, le faible gabarit de la voie d'eau (les dimensions des navires pouvant naviguer sur la voie d'eau - 25,7 m sur 4,70 m et un mouillage de 1,60 m - sont bien inférieures à celles du gabarit Freycinet - 38,5 m sur 5,20 m et un mouillage de 2,20 m) entraînèrent le déclin inéluctable du trafic avant la Seconde Guerre mondiale. Après des années difficiles, l'Oust connaît un renouveau de son trafic, mais aŭ lourdes embarcations chargées de marchandises se sont substitués les bateaŭ de tourisme.
Le barrage de Bosméléac et la rigole d'Hilvern
Le barrage de Bosméléac fut construit entre 1830 et 1842 dans la haute vallée de l'Oust et était destiné à alimenter le canal de Nantes à Brest, plus exactement le bief de partage entre l'Oust et le Blavet lors des basses eaŭ estivales et à réguler le cours de la rivière. D'une superficie de 72 hectares, la retenue, sise sur le territoire des communes du Bodéo, d'Allineuc, de Merléac et de Saint-Martin-des-Prés, offre un plan d'eau sinueŭ long de quatre kilomètres aujourd'hui utilisé pour la pêche et les loisirs nautiques
De ce plan d'eau sort la rigole d'Hilvern, bief de dérivation parallèle à l'Oust, destinée à amener l'eau jusqu'au canal. Suivant les courbes de niveau, sur un relief séparant les bassins de Rohan et de Pontivy, la rigole part d'Allineŭ, à 128 mètres d'altitude, et, au terme d'un parcours de 64 kilomètres, rejoint la voie d'eau à Hilvern sur le territoire de la commune de Saint-Gonnery à 108 mètres (soit une vingtaine de mètres de dénivellation et une pente régulière de 0,3 mm par mètre). La rigole, creusée en section trapézoîdale de 1,20 mètre au fond et 4,20 mètres au sommet, fut construite entre 1835 et 1838, dans des conditions déplorables par une main d'œuvre nombreuse (environ 400 personnes travaillaient en permanence sur le chantier) mais misérable et sujette aŭ maladies. Si les calculs de tracé par les ingénieurs ne prêtèrent lieu à aucune critique, il n'en fut pas de même pour l'étanchéité de l'ouvrage car lorsque l'eau circula pour la première fois dans la rigole, elle déferla dans la vallée et inonda les champs. Il fallut entreprendre des travaŭ de consolidation de 1838 à 1844, puis engager de nombreŭ cantonniers pour effectuer les régulières opérations de colmatage, mais également de surveillance pour éviter le détournement de l'eau par les riverains. Aujourd'hui entretenue grâce à une association de sauvegarde, avec son chemin de halage et les arbres la bordant, la rigole d'Hilvern, qui couvre une superficie de 140 hectares, constitue un agréable lieu de promenade. En revanche, son faible débit et son entretien délicat lui ont fait perdre sa fonction hydraulique, elle a été remplacée, en 1990, par une station de pompage sur le Blavet qui débouche à l'extrémité ouest du bief.
Environnement
L'Oust est classé comme cours d'eau de deŭième catégorie piscicole géré par plusieurs Associations Agréées pour la Pêche et la Protection des Milieux Aquatiques (AAPPMA) comme l'Hameçon josselinais ou le Mortier de Glénac. Même si la rivière est canalisée sur une majeure partie de son cours, de nombreuses espèces de poissons s'y retrouvent : poissons blancs comme le gardon, l'ablette, la brème et la carpe, poissons carnassiers tels que le brochet, le sandre et la perche. Grâce à l'action des AAPPMA, des frayères à brochets ont été réhabilitées sur certains biefs. Des espèces migratrices sont aussi présentes dans les eaŭ de l'Oust et de quelques uns de ses affluents comme l'Arz, il est ainsi possible de trouver des saumons, des aloses, des truites de mer, des lamproies marines et des anguilles. Certaines AAPPMA aménagent des buses pour faciliter la montaison des espèces migratrices jusque très loin en amont ou dans les affluents afin de concilier la présence de barrages et le passage des poissons. Parmi les espèces semi-aquatiques, la loutre d'Europe a fait son retour sur le cours de la rivière. Après avoir été décimée, pour sa fourrure, par la chasse et le piégeage, la loutre est un animal protégé depuis 1972 et connaît une rapide extension dans le bassin de l'Oust. Une vingtaine d'individus ont été recensés le long de la rivière, cela peut paraître peu mais il s'agit là d'un mammifère de grande taille, doublé d'un super prédateur impliquant des densités faibles (les domaines individuels varient de 10 à 25 kilomètres de cours d'eau pour une femelle reproductrice, jusqu'à 40 kilomètres pour un mâle adulte). Le ragondin connaît une rapide expansion en tant qu'espèce invasive et contribue à la fragilisation des berges. L'avifaune est surtout concentrée dans les zones de marais à proximité de l'exutoire. Il est possible entre autres d'y observer des hérons cendrés, des martin-pêcheurs et plusieurs espèces de canards. C'est d'ailleurs dans cette seule partie du cours que l'Oust bénéficie d'espaces naturels remarquables, à savoir une « zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique » (ZNIEFF) et surtout la zone des marais de Redon, inscrite comme site Natura 2000 mais qui déborde très largement sur le bassin propre de la Vilaine. Dans la vallée peuvent être observés la mésange bleue, le merle noir, la sittelle torchepot, le pic épeiche, le pinson des arbres, la fauvette pitchou ou encore la buse variable.
Le long des rives de l'Oust se retrouvent de nombreuses espèces d'arbres et arbustes plus ou moins communes au milieu océanique : hêtre, châtaignier, chêne pédonculé, noisetier, érable champêtre, aulne glutineŭ, sureau noir, saule roux, pin maritime. De nombreuses fleurs poussent dans la vallée ; parmi les plus répandues ou les plus remarquables, peuvent s'observer la jacinthe des bois, le géranium Herbe à Robert, l'iris des marais, la renoncule rampante, l'ajonc d'Europe, la bruyère cendrée, mais également différents lichens, mousses ou fougères dont la scolopendre officinale et le polypode commun. Certaines espèces végétales ont été introduites dans ce milieu et ont pu coloniser une partie du cours de la rivière au détriment des espèces locales ; il en va ainsi de la renouée du Japon, du myriophylle du Brésil, de l'élodée dense. Ce sont toutefois des jussies (Ludwigia grandiflora) qui posent le plus de problèmes. Ces espèces de plantes amphibies fixées par un rhizome, originaires d'Amérique du Sud, se développent rapidement (elles peuvent doubler leur masse tous les 15 à 70 jours) sous forme d'herbiers denses quasiment impénétrables, immergés ou émergés. Elles envahissent les plans d'eau et les cours d'eau peu profonds, provoquant l'eutrophisation, la disparition de la flore locale et des poissons. Face à ces phénomènes, les collectivités mettent en place des opérations d'arrachage avec des moyens manuels ou mécaniques, voire des traitements chimiques. -->
Húsavík
Húsavík estas komunumo de Islando. Laŭ Landnáma unu de la antaŭenmigradaj vikingoj kiuj vizitis Islandon, la svedo Garðar Svavarsson dumvintris en Húsavík. Laŭ Landnáma, tiu dumvintrado donis la nomon al la loko, sed ĝi signifas simple Dom-fjordeto. Ĝis 2002 la urbeto Húsavík estis memstara komunumo, sed tiam ĝi kuniĝis kun la proksima kamparo. Ĝi estas la plej granda loko kaj la administra centro de Norðurþing.
En Húsavík troviĝas interalie penismuzeo. Balenpritraktado estas intertempe grava okopaĵo en Húsavík, t.e. turistoj estas venigantaj perboate al lokoj kie abundas balenoj.
Trofarello
Trofarello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Pecetto Torinese, Moncalieri, Cambiano kaj Santena.
2185
2185 estos normala jaro komenciĝanta sabate (vidu ĉi tie kalendaron).
Parlamentano
Parlamentano (aŭ deputito) estas homo elektita de la popolo por reprezenti ilin en parlamento.
Parlamentanoj de Eŭropa Parlamento ofte estas nomigitaj eŭropparlamentanoj. Ofte post iliaj familiaj nomoj oni skribas mallongigon MEP, kio signifas Membro de Eŭropa Parlamento.
Dániel Bolgár
Naskiĝtago de la informkesto estas nepruvita!
Podbanské
Podbanské, hungare Podbanszkó [podbanskO] estas feriejo, parto de Vysoké Tatry.
Dániel Bolgár
Dániel Bolgár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bolgár Dániel estas la unua hungara marimbisto kun diplomo, instruisto.
Podbanské
Situo
Podbanské etendiĝas en Altaj Tatroj sub monto Kriváň laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. La supermara alteco estas 940 m. Liptovský Mikuláš troviĝas 25, Štrbské Pleso 16 km.
Dániel Bolgár
Dániel Bolgár naskiĝis en 1982 en Budapeŝto.
Biografio
Dániel Bolgár aĝis 9, kiam li komencis studi frapinstrumentojn en Nov-Ĵerzejo. Iom poste li daŭris la studojn en muziklernejo de Budapeŝto, pli poste en la Muzikakademio de Vieno (2007-2013) kaj en simila lernejo de Antverpeno. Li finis siajn studojn en Londono, kie li akiris diplomon en 2012. Dum siaj studentaj jaroj Bolgár partoprenis multajn festivalojn kaj konkursojn kun 1-a premio. Li recitalas en koncertoj kiel solisto kaj ĉambromuzikisto. Li estas hejme ĉefe en klasika muziko, tamen ofte en ĵazo kaj mondmuziko. Li akiris plian diplomon pri politikoscienco en Budapeŝto. Li instruas frapinstrumentojn en muziklernejo en Budapeŝto.
Breviero
Brevier-Legaĵo estas teksto por la Liturgio de la Horoj.
Tiu ĉi artikolo, post kelkaj klarigoj, entenas kompletan liston de la tiel nomataj «duaj legaĵoj» el la romkatolika breviero laŭ ilia sinsekvo dum la liturgia kaj kalendara jaro. La tekstojn mem oni trovas, sekvante la ligilojn, en Vikifontaro.
Pro troa amplekso (pli ol 32 kb) tiu ĉi artikolo konsistas el 5 partoj:
Alanís
Alanís estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 280 km2 kie loĝas 1887 geloĝantoj, do loĝdenso estas 6.7 loĝ./km2.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro SIMA 2007 la 1887 geloĝantoj de la municipo Alanís estas 945 inoj kaj 942 viroj. En la 280-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 1883 geloĝantoj, kaj aliaj 4 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 20, 9 inoj kaj 11 viroj, kaj mortis 22, 12 inoj kaj 10 viroj. Tiel la natura kresko estis -2 (-0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 787 homoj (41.7%).
20477 Anastroda
20477 Anastroda estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anastasia Nast Roda, finalistino en 2004 de la scienca konkurso de mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), pro ŝia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Leo the Great School de Lancaster (Pensilvanio, Usono).
El Dorado (filmo)
El Dorado estas hispana filmo de 1988, reĝisorita de Carlos Saura.
Enhavo
Grupo de 300 hispanoj, kun dekoj de sklavoj kaj indianoj, estritaj de la guberniestro Pedro de Ursúa (Lambert Wilson), eliras al ekspedicio descendante laŭ la rivero Marañón serĉe de la legenda lando El Dorado. Tra la senhoma ĝangalo ili trovas ĉiajn danĝerojn. Inter la hispanoj estas Lope de Aguirre (Omero Antonutti), militema, ambicia kaj malpia soldato kiu veturas akompanata de sia mestiza filino, Elvira (Inés Sastre).
Ursúa ne estas populara inter la truparo; lia personeco kaj la atento kiun li dediĉas al sia mestiza amantino, Inés (Gabriela Roel), faras ke multaj ekspedicianoj kontraŭas lin. Dum tiu, ĝi iĝas pli kaj pli malfacila, kelkaj homoj proponas reveni al Peruo, sed Ursúa malakceptis. Tuj poste, Ursúa diras al sia amiko Fernando de Guzmán (Eusebio Poncela) kiu estas grave malsana, kaj kiu trovos El Dorado.
Ilona Fehérvári
FEHÉRVÁRI Ilona [fehe:rva:ri] estas rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Aninoasa (Covasna) la 13-an de julio 1953.
Porte Dorée (pariza metrostacio)
Porte Dorée [pɔʁt dɔʁe] estas stacio de la 8-a linio de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 12-a arondismento de Parizo.
El Dorado (filmo)
Enhavo
Descendante tra la rivero Orinoko, Aguirre estas konvinkita fare de la antikva amantino de Ursúa, Inés, ke Guzmán kaj liaj kunlaborantoj konspiras kontraŭ li. Post alveni al vilaĝo, Aguirre murdas la kunlaborantojn de Guzmán kaj poste ankaŭ lin mem. Ankaŭ Inés estos murdita tuj poste pro ordono de Aguirre. Aguirre memproklamas sin poste princo de Peruo, Firma Tero kaj Ĉilio, sendante krome leteron al la reĝo Filipo la 2-a insulte; en la proklamo li deklaras la nuligon de la sklaveco kaj la egalecan kondiĉon de ĉiuj homoj en sia «regno».
Ilona Fehérvári
Biografio
Ilona Fehérvári akiris diplomon en Arta Ĉeflernejo de Kluĵo en 1976. Ŝi instruis desegnon en pluraj urboj kaj ŝi partoprenis en grupaj ekspozicioj.
Porte Dorée (pariza metrostacio)
Pri la stacio
La nomo de la stacio devenas de la malnova pordo Daumesnil de la parizaj fortikaĵoj. Brunigita skulptaĵo bildigante virinon, kun la sigelo de la artisto Rudier, videblas en la kvartalo.
Historio
La stacio malfermiĝis en 1931.
El Dorado (filmo)
Enhavo
plue laŭ la descendo tra la Orinoko, Aguirre ekmalsanas kaj eksuferas delirojn. En unu el ili li observas kiel li murdas sian filinon Elvira, kio iĝos antaŭdira sonĝo.
Komento
Li estis la hispana filmo kun plej granda buĝeto ĝis tiam, nome de 1.000 milionoj de pesetoj (ĉ. 6 milionoj de eŭroj). Li estis filmita en Kostariko.
Tronzano Vercellese
Tronzano Vercellese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Alice Castello, Bianzè, Borgo d'Ale, Crova, Ronsecco, San Germano Vercellese kaj Santhià.
Ploéven
(jen france, bretone Ploeven) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Valea Mare (Fârliug)
Valea Mare (Fârliug) [valja mare] (hungare:Pogányosvölgy) estas vilaĝo en Rumanio norde de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 676 loĝantojn (rumanoj); en 1992 161 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1323. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Fârliug.
2191
2191 estos normala jaro komenciĝanta sabate (vidu ĉi tie kalendaron).
Rimbach (Malsupra Bavario)
Rimbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottal-Inn kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paris-Gobelins (stacidomo)
Stacidomo
La stacidomo Paris-Gobelins situis ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Petite Ceinture.
Rolf Hoppe
Rolf Hoppe (n. 6-an de decembro 1930 en Ellrich, Harco) estas germana aktoro.
Paris-Gobelins (stacidomo)
Historio
La stacidomo estis malfermita la kaj fermita en 1993.
Piperidina trifluoroacetato
Piperidina trifluoroacetato aŭ C7H10NO2F3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trifluoroacetata acido kun piperidino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Piperidina trifluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la trifluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Bolungarvík
Bolungarvík estas komunumo de Islando. La okupado plejparte rilatas al fiŝkaptado, ĉar la komunumo tre proksimas al fiŝriĉaj marlokoj. Ĝi situas de Ísafjörður (laŭ aŭtovojo).
Juillé
Juillé estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Vidu ankaŭ: (iam kiam ekzistos paĝo)
Izobutila jodoacetato
Izobutila jodoacetato aŭ C6H11IO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la jodoacetata acido kaj izobutanolo en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas senkolora aŭ flava likvaĵo kun akra odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun duetila etero, etanolo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izobutila jodoacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Izobutila jodoacetato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo. Kiel reakciaĵo, izopropila jodoacetato estas alkiligagento kaj uzata en kemiaj sintezoj.
Kohei Tanaka
Kohei Tanaka (田中 康平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Montedio Yamagata, Vegalta Sendai, FC Ryukyu kaj Tokachi FC.
31925 Krutovskiy
31925 Krutovskiy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 4624
NGC 4624 (aliaj indikoj — NGC 4664, NGC 4665, UGC 7924, MCG 1-33-5, ZWG 43.18, PGC 42970) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4624, NGC 4664, NGC 4665.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
2094
2094 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
.de
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon De''.
.de estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Germanio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Alberto Breccia
Alberto BRECCIA [BREĉja] (Montevideo, 15-a de aprilo de 1919 - Bonaero, 10-a de novembro de 1993) estis urugvaja bildliteraturisto, kiu faris sian karieron en Argentino. Liaj plej gravaj verkoj estas Sherlock Time, Ernie Pike, Mort Cinder, Vida del Che Guevara kaj readaptaĵo de El Eternauta, ĉiuj kun scenaroj de Hector Germán Oesterheld, same kiel Perramus kun scenaro de Juan Sasturain. Oni konsideras lin unu el la plej gravaj reprezentantoj de la bildliteraturo en Argentino kaj unu el la ĉefaj ikonoj de la tutmonda bildliteraturo.
Li kunlaboris en la komenco de la kariero de sia filo la same bildliteraturisto Enrique Breccia.
Laufenburg AG
Laufenburg (Argovio) estas historia urbo, komunumo kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2080 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008, kune kun Sulz kiu tiam ankoraŭ estis sendependa komunumo estis 3212 loĝantoj.
Geografio
La urbeto Laufenburg situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno, je kies alia bordo troviĝas la samnoma germana urbo Laufenburg (Badeno), kun kiu ĝi iam en mezepoko estis unuigita.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Laufenburg limas en nordo al la samnoma germana urbo Laufenburg (Badeno), en oriento al Sulz kaj en sudo al Kaisten.
Trafiko
La urbo Laufenburg situas ĉe la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Eglisau. La liniparto inter Laufenburg kaj Koblenz tamen ek de 1994 estas uzata nur por vartrafiko. Laufenburg estas finhaltejo de la regiona trajnlino S1 al Bazelo. La plej proksima aliro al la nacia aŭtoŝoseo CH-A3 troviĝas en distanco de 7 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Laufenburg datiĝas el la jaro 1207 kiel Loufenberc. En tiu dokumento la rajtoj de la Monaĥejo en Laufenburg estis protektitaj kaj la kasteloj, kiuj situis ambaŭflanke de la Rejno estis transdonita al la regvokto de Grafo Rudolfo la 2-a de Habsburgo, kiu tiel povis larĝigi la lokon al urbo. Kiel parto de Aŭstrio Laufenburg fariĝis ripete en la centro de kvereloj kaj militoj. Dum la skismo de la Koncilio de Konstanco la eksigita papo Johano la 23-a fuĝis al Laufenburg kaj nuligis sian abdikon. Tio kondukis al la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo. Laufenburg pro tio farĝis habsburga elirpunkto kaj bastiono por militiroj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, kial Berno, Bazelo kaj Soloturno dum la Malnova Zurika Milito en la jaro 1442 sieĝis la urbeton. Dum la 30-jara milito Laufenburg dum 13 jaroj estis okupita. En la jaro 1792 la urbo estis konkerita de la franca revoluciarmeo. En 1797 la urbeto estis dividita, dum la parto norde de la Rejno fariĝis germana, la sudrejna parto kun la Frickvalo fariĝis parto de Francio. Per de la paco de Lunéville de 1801 la divido de la urbo kaj la transdono de la Frickvalo al Francio estis definitive konfirmita. La Frickvalo en la jaro 1802 estis fariĝis parto de la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 estis integrita al la nove fondita Kantono Argovio. La komplika divido de la komunuma havaĵo daŭris ankoraŭ ĝis la jaro 1829.
Ek de la 1-a de januaro 2010 al la urbo Laufenburg ankaŭ apartenas la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Sulz.
János Körner
János Körner [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Körner János estas hungara matematikisto, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2010).
János Körner naskiĝis en Hungario.
Biografio
János Körner frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1970. Li laboris ĝis 1992 en matematika instituto de MTA. Interrompante la laboron li profitis la eblecon labori en Usono inter 1981-1983 kaj ankaŭ en Parizo inter 1987-1988. Ekde 1993 li instruas komputilajn sciencojn en universitato de Romo. Li okupiĝas precipe pri kombinatoriko kaj aroteorio.
Moorbad Harbach
Moorbad Harbach (do marĉa banloko "Harbach") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gmünd. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Usseglio
Usseglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Balme, Bessans (FR-73}}, [[departemento Savojo), Bruzolo, Bussoleno, Chianocco, Condove, Lemie, Mompantero kaj Novalesa.
Plogastel-Saint-Germain
(jen france, bretone Plogastell-Sant-Jermen) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Albaida del Aljarafe
Albaida del Aljarafe estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 11 km2 kie loĝas 2586 geloĝantoj, do loĝdenso estas 235.1 loĝ./km2.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro SIMA 2007 la 2586 geloĝantoj de la municipo Albaida del Aljarafe estas 1258 inoj kaj 1328 viroj. En la 11-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 2584 geloĝantoj, kaj aliaj 2 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 51, 26 inoj kaj 25 viroj, kaj mortis 15, 7 inoj kaj 8 viroj. Tiel la natura kresko estis 36 (1.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 825 homoj (31.9%).
(7234) 1986 QV3
(7234) 1986 QV3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Tineola bisselliella
Tineola bisselliella, ankaŭ nomata vesto-tineo, estas specio de noktopapilio el la familio Tineedoj, la veraj tineoj.
Karkterizoj
La enverguro de la flugiloj estas 10 ĝis 15 milimetroj. La papilio havas helbrunan koloron. La raŭpo estas blankeca, kun bruna kapo kaj 7–9 mm longa.
Vivmaniero
De nature la raŭpo de la Tineola bisselliella vivas en malnovaj birdonestoj kaj kavaĵoj de mamuloj, aŭ vesponestoj. La raŭpoj vivas ankaŭ endome kaj manĝas diversajn sortojn da organikaj materialoj kiel lano, haroj, pelto, ledo, kaj plumoj, silko, sed ankaŭ kotono kaj linaĵo. La ino demetas 50-90 ovojn, plejofte sur la loko kie ŝi mem eloviĝis.
Disvastiĝo kaj habitato
La Tineola bisselliella en Nederlando kaj Belgio ne troviĝas en la libera naturo, sed nur vivas endome. Origine la specio venas el pli varmaj regionoj kaj ĉirkaŭ la 18-a jarcento venis ĉi-tien. La specio pro diversaj kaŭzoj pli kaj pli reduktiĝas en Okcidenta Eŭropo.
Buffon
.
Buffon estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵo
La granda forĝejo estis fondita en 1768 de Georges-Louis Leclerc de Buffon.
Enrique Breccia
Enrique BRECCIA [BREĉja] (Bonaero, 26-a de oktobro de 1945) estas argentina bildisto kaj bildliteraturisto, filo de Alberto Breccia, kun kiu li kunlaboris ĉefe komence de sia kariero. Li estas agnoslita tutmonde en la etoso de la bildliteraturo pro verkoj kiaj Alvar Mayor, El Sueñero kaj pli ĵuse pro ilustraĵoj por la grafika romano Lovecraft publikigita de DC Comics.
Profesie, li komencis sian karieron fine de la 1960-aj jaroj ilustrante argentinajn romanojn por la eldonejo Difusión.
En 1972 li ekkunlaboris per ilustraĵoj por la gazeto Billiken kaj por la libroj de la kolekto Billiken. En tiu epoko li ankaŭ laboris por la itala gazeto Linus. Jam per propraj scenaroj li realigis verkojn de milita temaro.
Li faris la unuan parton de trilogio pri Lope de Aguirre kun scenaro de Felipe Hernández Cava, kiun poste finfinigos Federico del Barrio kaj Ricardo Castells.
6289 Lanusei
6289 Lanusei estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Walter Ferreri kaj Vincenzo Zappalà elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala urbo Lanusei en Sardio, kie troviĝas la Observatorio F. Caliumi, kaj kie asocio de amatoraj astronomoj aktive popularigas la astronomion.
Takuya Yokoyama
Takuya Yokoyama (横山 拓也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Montedio Yamagata, Ehime FC kaj Fujieda MYFC.
Granč-Petrovce
Granč-Petrovce, hungare Garancspetróc [garanĉpetrOc], germane Grantsch-Petrowitz [granĉ-petrovic] estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
La ŝtonumado de Sankta Stefano
La ŝtonumado de Sankta Stefano estas la unua subskribita pentraĵo de la nederlanda artisto Rembrandt, farita en 1625 estante 19-jaraĝa, unu el liaj plej fruaj verkoj nome olepentraĵo sur ligno kaj nun ekspoziciita en la Musée des Beaux-Arts de Lyon.
Granč-Petrovce
Situo
Granč-Petrovce situas laŭ flankovojoj. Spišské Podhradie troviĝas je 4 km.
Zsigmond Szentpétery (geologo)
Zsigmond Szentpétery [ĵigmond sentpEteri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentpétery Zsigmond estis hungara geologo, mineralogo, profesoro, membro (korespondanta en 1929, ordinara en 1946) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis királyhelmeczi.
La ŝtonumado de Sankta Stefano
Tiu verko estas inspirita de la martirigo de Sankta Stefano kiu estas rakontita en Agoj 7. Tiu pentraĵo estis influita de la arto de Caravaggio kaj Adam Elsheimer. Ĝi reprezentas la momenton en kiu Stefano estis ŝtonumita ekster la urbo fare de siaj multaj tormentantoj (ĉirkaŭ du dek roluloj), kaj li krias siajn lastajn vortojn al Kristo dum la lumo ĉirkaŭ li montras, ke la ĉieloj malfermiĝas.
La pentraĵo estas dividita en du diferencaj zonoj apartigitaj per diagonalo kreanta efikon de chiaroscuro: maldekstre, viro ĉevalrajda estas en umbro, kaj dekstre, Stefano kaj liaj persekutantoj estas en la lumo. Saŭlo de Tarso estas videbla side fone tenate la mantelojn de la ŝtonumantoj. Estas kelkaj malkongruoj en la pentraĵo. La rolulo malantaŭ Stefano ŝajnas memportreto farita en pli ampleksa kompono, kiel la hispana pentristo Diego Velázquez en Las Meninas. John Durham sugestas, ke Rembrandt "prezentas sin mem kun alarmita mieno, partoprenanto kiu povus havi duajn pensojn pri tio kio okazas."
Oni asertis ankaŭ, ke la pentraĵo montras ĝis sep diferencajn variaĵojn de memportretoj de Rembrandt.
Zsigmond Szentpétery (geologo)
Zsigmond Szentpétery naskiĝis la  1880 en Nagykőrös. Li mortis la 1952 en Budapeŝto.
Biografio
Zsigmond Szentpétery frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, universitatojn en Munkeno kaj Kolozsvár inter 1898–1902, poste li estis vicprofesoro, helpanto de Gyula Szádeczky-Kardoss en Kolozsvár. Li doktoriĝis en 1904. Dum du jardekoj li estis direktoro de Erdélyi Nemzeti Múzeum. En 1921 li translokiĝis al Szeged por instrui (kiel katedrestro kaj dekano) en la universitato, post 2 jaroj li iĝis jam ordinara profesoro. Li sekvis la universitaton al Kolozsvár dum la rehungariĝo inter 1940-1944, kie li estis rektoro, poste li laboris ĝismorte en la Hungara Nacia Muzeo. Li okupiĝis precipe pri. Li ricevis premiojn en 195.
Jacob Spon
Jakobo SPON (naskiĝis en 1647 en Liono; mortis la 25-an de decembro 1685 en Vevey, kantono Vaud) estis kuracisto, arkeologo kaj erudito. Jakobo Spon estis protestanto. Lia konfesio profunde influis lian personecon kaj estis unu el la kaŭzoj de lia morto.
Registara bunkro (Germanio)
La tielnomata registara bunkro ĉe Ahrweiler estas 17,3 km longa bunkro ĉ. 25 km sude de Bonn, en valo de Ahr inter Ahrweiler kaj Dernau, nemalproksime al la iama ŝtata vinberejo Marienthal.
La bunkro estis konstruita en tuta sekreto de la 1960-aj jaroj ĝis 1972 en fervoja tunelo, konstruita en komence de la 20-a jarcento. La bunkro estis destinita por civilaj instancoj, precipe por tiuj de la federacia ĉefurbo, de Bonn. Ĝi povis servi por 30 tagoj por 3.000 homoj.
La enirejon kovris 25-tunaj ŝoveblaj ŝtal-betonaj. Oni establis 897 buro- kaj 936 dormoĉabrojn. La komplekso havis 25.000 pordojn. La NATO tejnis en la komplekso ĉiun duan jaron de 1966 ĝis 1989. Fine de la 1990-aj ajroj, oni komencis malplenigi la ĉambrojn kaj fermi la bunkron. La laboroj finiĝis en 2006 kaj postrestis nur eta parto de la bunkro.
Hodiaŭ, oni establis muzeon en la eta, 203 metrojn longa parto de la bunkro.
Couture
Couture povas aludi al
Granč-Petrovce
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri vilaĝo Petróc en 1292 en formo "Petrouichsygra", pri vilaĝo Garancs en 1344 en formo "Granch". En 1787 loĝis en Garancs 72 vilaĝanoj en 10 domoj, tiam en Petróc 173 vilaĝanoj en 21 domoj. En 1828 loĝis en Garancs 117 vilaĝanoj en 15 domoj, tiam en Petróc 118 vilaĝanoj en 15 domoj. Baldaŭe la vilaĝoj unuiĝis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Garancspetróc 204 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Granč-Petrovce 590 homoj, (585 slovakoj).
Famuloj
En la iama Garancspetróc naskiĝis hungara oficiro, kreinto de la hungara flugmaŝina floto István Petróczy
Couture
Personoj:
Geografiaj objektoj en Francio:
Diversaĵoj:
.dj
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Dj''.
.dj estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Ĝibutio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
2106
2106 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
2100
2100 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron). Ĝi estas la lasta jaro de la 21-a jarcento.
117 Lomia
117 Lomia estas granda kaj malhela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estas malkovrita de la franca astronomo Alphonse Louis Nicolas Borrelly, la 12-an de septembro 1871 elde la observatorio de Marsejlo (Francio).
La deveno de ĝia nomo Lomia estas nekonata. Eble estis "Lamia" malbone ortografiita. (Cetere la asteroido 248 Lamio ricevos tian nomon en 1885.)
Domo de la gildoj (Erfurt)
La Domo de la gildoj (germane: Gildehaus aŭ Haus zum Stötzel) estas unu el la belaj konstruaĵoj de sur la Fiŝbazar-placo en la urbocentro de Erfurto (Fischmarkt nr. 14-16), tuj apudante la 300 jarojn pli malnovan domon Zum Breiten Herd.
Historio
En 1892/93 estis konstruita laŭ novrenesanca stilo la post la ekposedo far la Ĉambroj de la metioj nomita Domo de la Gildoj. La planojn faris la arkitekto Carl Frühling. Madono sur lunarko tenas Jesuon: memorigo al la jaroj, kiam pro testamento la jezuitoj ekhavis la domon. Ekde 1609 ĝin posedis la protestanta familio Dutzenrodt.
Fasado
Merkuro simboligas la komercon, virina alegorio la artmetion. Sur reliefoj de Adalbert Deutschmann estas prezentitaj alegorie la kvar virtoj laŭ Platono: justeco, prudenteco, braveco kaj modesteco.
En la proksimeco
Proksime estas bronza kopio de la urbokerno kun informoj ankaŭ en brajla skribo. Malantaŭ ĝi staras giganta blanka pantranĉo: Bernd das Brot, ŝatata figuro de la porinfana televidkanalo KiKA, kies sidejo estas en la ĉefurbo turingia.
(24883) 1996 VG9
(24883) 1996 VG9 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Vaglio Serra
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Pankracio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
NGC 4666
NGC 4666 (aliaj indikoj — UGC 7926, MCG 0-33-8, ZWG 15.15, PGC 42975) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alpharetta (Georgio)
Alpharetta estas urbo en Kantono Fulton, Georgio. Laŭ 2008 takso, loĝas ĉirkaŭ kvindek mil homoj en la urbo.
Geografio
La geografiaj koordinatoj de Alpharetta estas.
Laŭ la Usona Nombrada Ministerio, la urbo havas tutecan areon de 55,4 km². De tio 55,3 km² estas sekaĵo; 0,05% estas akvo.
Demografio
Estas 13 911 hejmanaroj, de kiuj 36,2% havas geknabojn malpli aĝaj ol 18 en la domo; 54,1% estas geedziĝintaj kaj loĝas kune; 7,3% havas loĝantinon sen edzo; kaj 35,9% estas nefamiliaj. De ĉiuj hejmanaroj 27,7% konsistas de individuoj; en 4,2% loĝas ulo, kiu loĝas sole kaj aĝas je 65 aŭ pli. La averia grandeco de hejmanaroj estas 2,50, kaj la meza grandeco de familioj estas 3,13.
La nombro de loĝantoj kaj iliaj aĝoj estas jen: 27,0% aĝas je malpli ol 18; 7,2% de 18 ĝis 24; 40,5% de 25 ĝis 44; 19,4% de 45 ĝis 64; kaj 5,8% 65 aŭ pli. La averia aĝo estas 33 jaroj. De la loĝantaro 50,4% estas inaj; de tiuj, kiuj aĝas je pli ol 18 jaroj, 51,3% estas inaj.
La averia enspezo de hejmanaroj en la urbo estas $71 207, kaj la averia enspezo por familio estas $92 718. Viroj havas averian enspezon de $62 275, kaj virinoj $37 935. La enspezo por individuo (“per capita”) en la urbo estas $39 432. Konsideriĝas 5,2% de la populo kaj 2,9% de familioj kiel malriĉaj (“sub la malriĉeca lineo”). De la tuteca populo 5,4% de tiuj, kiuj estas malpli aĝaj ol 18 jaroj, kaj 7,8% de tiuj, kiuj aĝas 65 jaroj aŭ plu, estas sub la malriĉeca lineo.
Porte de Charenton (pariza metrostacio)
Porte de Charenton [pɔʁt də ʃaʁɑ̃tɔ̃] estas stacio de la 8-a linio de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 12-a arondismento de Parizo.
Instituto Cervantes
La Instituto Cervantes estas kultura publika institucio kreita la 11-an de majo 1990 de la hispana registaro sub regado de la tiama ĉefministro Felipe González. Ĝi dependas de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de Hispanio.
Porte de Charenton (pariza metrostacio)
Pri la stacio
La malnova pordo de Charenton de la parizaj fortikaĵoj kontrolis la 5-an imperian vojon, kiu direktis interalie al Ĝenevo.
Shota Arai
Shota Arai (新井 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Instituto Cervantes
La celo de la instituto estas la diskonigado, disvastigado kaj instruado de la hispana lingvo kaj de la hispanlingva kulturo kaj de Hispanio kaj la hispanlingva Latinameriko. La instituto prenas sian nomon de la hispana verkisto Miguel de Cervantes.
Piégros-la-Clastre
Piégros-la-Clastre estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 850 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.
Geografio
Piégros-la-Clastre etendiĝas sur 24.76 km², kaj havis 850 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Historio
La komunumo akiris sian nunan nomon en 1872, post la kuniĝo de la du vilaĝoj Piégros (Podium Grossum en 1332), kie situas la kastelo, kaj La Clastre pli malsupre, proksime al la ĉefa vojo kaj al la rivero Drôme, kie malnovtempe vivis monaĥoj.
Shota Arai
Li futbalis ĉe Urawa Reds kaj Ehime FC.
Instituto Cervantes
Ĝiaj du ĉefaj sidejoj troviĝas en la Madrida Regiono: la ĉefa sidejo estas en la strato Alkalao, 49, de Madrido kaj la dua sidejo, uzata kiel eduka trejnejo por instruistoj, troviĝas en la Kolegio de la Reĝo, en la strato Libreros, 23, de Alcalá de Henares, naskiĝloko de Cervantes.
Piégros-la-Clastre
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Eric Chareyre, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Piégros-la-Clastre apartenas al la kantono Crest-Sud, kies ĉefurbo estas Crest. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
Porte de Charenton (pariza metrostacio)
Historio
La stacio malfermiĝis en 1931.
Instituto Cervantes
Cifereca televido
La 12-a de februaro 2008 la Instituto Cervantes fariĝis la unua eŭropa lingva instituto kiu havis sian propran televidkanalon: CervantesTV.es. 24-hora reta televidkanalo kiu konsistas el promociado kaj informado pri la hispana lingvo, kun kulturaj bultenoj kaj intervjuoj, rondaj tabloj, muziko, raportoj, kaj dokumentfilmoj plus kurso de la hispana kiu komenciĝis en septembro 2009. Post tiu ĉi iniciato, baldaŭ aperos interetaj radielsendoj.
Centroj tra la mondo
La Instituto Cervantes ankoraŭ ne havas centron en Okcidenta Saharo, sola arablingva teritorio kies dua lingvo estas la hispana. Nuntempe estas studata projekto por la kreado de la centro en Ajuno.
La Instituto Cervantes ankaŭ planas la baldaŭan aperon de novaj centroj en Vieno, Oslo, Seulo, Abiĝano, Dakaro, Najrobio, Sankt-Peterburgo kaj Ŝanhajo. Por iom pli malproksima estonteco en Davao, Cebuo, Zamboango kaj Puerto Princesa en Filipinoj; Portlando (Oregono), Fenikso (Arizono), Denvero, Los-Anĝeleso, San-Francisko kaj Hustono en Usono; Vankuvero, Edmontono, Vinipego, Toronto kaj Kebekio, en Kanado; Naso, Kingstono, Portoprinco kaj Portospeno en Karibio; Luena, Jaundo, Librevilo, Brazavilo, Kinŝaso kaj Kapurbo en Afriko; Kopenhago, Vilno, Rigo, Talino, Kaliningrado, Minsko, Helsinko kaj Kievo en Eŭropo; kaj, Aŭklando, Velingtono, Adelajdo, Brisbano, Melburno kaj Perth en Oceanio.
Historia geografio
La historia geografio estas la studo de la homa geografio de la pasinto. La historia geografio studas ampleksan varion de aferoj kiel antikvaj mapoj, vojaĝlibroj, statistikaj ciferoj, periodaj publikaĵoj ktp. Tamen ne estas ĝenerala interkonsento ĉu estas aŭ ne estas historia scienco, kaj por ekzemplo Orella Unzúe malakceptas tion.
La historia geografio uzas historiajn fontojn kiel klopodo determini kiel la kulturaj karakteroj de variaj socioj tra la tuta planedo aperis kaj disvolviĝis, subkomprenante ties interagadon kun ties medio de la loko kaj de la ĉirkaŭoj.
Inter la plej gravaj teoriuloj de la historia geografio menciindas Lucien Febvre, Fernand Braudel, Carl O. Sauer, Georges Duby kaj D.J. Gregory.
Adolf Ficker
Vivo
Ficker deĵoris inter 1840–53 kiel instruisto ĉe liceo en Ljubljano, ĉe la Altlernejo de Olomouc kaj ĉe gimnazio en Ĉernivco. En 1853 li iĝis ministeria sekretario ĉe la Centro pri administra statistiko en Vieno. En 1864 li fariĝis ties estro. En 1870 Ficker iĝis respondeculo pri gimnazioj kaj nehumanismaj gimnazioj ene de la Ministerio pri edukado en Vieno kaj en 1873 prezidanto de la Statistka centrala komisiono.
Verkoj
Inter liaj sciencaj skribaĵoj menciindas jenaj: En 1875 li fondis la gazeton »Statistische Monatsschrift«, kiun poste eldonis la viena "K.k. statistische Zentralkommission".
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 6. Leipzig 1906, p. 546, kio interrete legeblas tie ĉi
.dk
.dk estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Danio. Eblas uzi literojn æ, ø, å, ö, ä, ü, é en la registrataj nomoj.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Zurika havengruo
La Zurika havengruo estis starigita en aprilo 2014 en la centro de la malnovaurbo de Zuriko apud la konsilia domo ĉe la bordo de la rivero Limato. La arta projekto jam jarojn antaŭ sia realiĝo kreis grandajn publikajn disputojn.