cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
33810 Tangirala
Nomo
Ĝia nomo honoras Pujita Srilalitha Tangirala, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2017; konkurso pri matematiko kaj sciencoj por gestudentoj de meza lernejo; pro ŝia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Challenger School - Strawberry Park, San Jose (Kalifornio).
Bikovo (Subotica)
Bazaj informoj
Bikovo, ankaŭ kroate, serbe Биково, hungare Békova, germane Békovinenstadt estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Subotica.
Situo
Bikovo situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Subotica-Senta preteriras.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.
22446 Philwhitney
22446 Philwhitney estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Phil Whitney, kiu longtempe subtenis la astronomion en Havajo kaj organizis eventojn por la " Amikoj de la Instituto de Astronomio " de la Universitato de Havajo.
Nanumbaoj
La nanumbaoj (ankaŭ nomataj: Nunuma aŭ Nanuni) estas etno en Ganao kun prokismume 52.000 anoj. La nanumbaa lingvo estas dialekto de la dagombaa lingvo. Laŭ la nanumbaoj oni en la Norda Regiono nomis la distriktojn Nanumba-Nord-Distrikto kaj Nanumba-Sud-Distrikto. La nanumbaoj vivas inter la riveroj Blanka Voltao kaj Otio norde de la lago Voltao.
La nanumbaoj ĝis la nuna tempo vivas en parte sanga konflikto kun la etno de la konkombaoj. Tiu konflikto interalie koncernas kverelon pri la distribuado de la lando. Partoprenantoj en tiu konflikto estas ankaŭ la gonĝaoj kaj la dagombaoj.
Rudolph Valentino
Rudolph VALENTINO [rudolf valentino], realnome: Rodolfo Alfonso Raffaello Piero Filiberto Guglielmi di Valentina d'Antoguolla (naskiĝis la 6-an de majo 1895, mortis la 23-an de aŭgusto 1926) estis italdevena usona aktoro kun franca patrino.
Naskiĝinte en Castellaneta (Italio), li en la jaro 1913 elmigris al Usono, kie li unue vivtenis sin kiel kelnero, figuranto kaj dancisto. En 1917 li ricevis sian unuan malgrandan rolon en filmo. Famon li gajnis per sia rolo en la filmo The Four Horsemen of the Apocalypse (la kvar apokalipsaj rajdantoj) en 1921. Baldaŭ li fariĝis mondkonata sekssimbolo, kaj lia frua morto – en 1926 en Novjorko – kaŭzis veran histerion inter liaj faninoj. Oni taksis, ke lian entombigon ĉeestis 100.000 homoj.
Valentino dufoje edziĝis, en 1919 al la aktorino Jean Acker kaj, du semajnojn post eksedziĝo, en 1923 al Natacha Rambova, dancistino. Ankaŭ de ŝi li eksedziĝis duonan jaron antaŭ sia morto. La edzeco kun Acker, kiu estis lesbanino, kredeble estis pure formala; tamen Valentino devis pro bigamio pasigi tri tagojn en malliberejo, ĉar la leĝaro de Kalifornio preskribis, ke inter eksedziĝo kaj reedziĝo devas pasi unu jaro.
Wacław Niżyński
Wacław NIŻYŃSKI (Вацлав Фомич Нижинский; Vaclav Fomiĉ Niĵinskij) (naskiĝis la 12-an de marto - la 28-an de februaro laŭ julia kalendaro - 1889 en Kievo, mortis la 8-an de aprilo 1950 en Londono) estis pola-rusa dancisto kaj koreografo, unu el la plej eminentaj dancistoj de la baleto de la 20-a jarcento. En internacia bibliografio estas konata ĉefe laŭ franclingva formo Vaslav Nijinsky.
Infaneco kaj juneco
Wacław Niżyński naskiĝis en la familio de polaj dancistoj de migra teatro. La gepatroj - Tomasz Niżyński kaj Eleonora Bereda finis Varsovian Baletan Lernejon, kaj kiel junuloj ludis en Varsovia Opero. Laŭ leteroj li konsideris sin polo malgraŭ averaĝa konateco de la pola lingvo.
Tomasz Niżyński sufiĉe frue forlasis sian familion. Por certigi al infanoj pli bonajn kondiĉojn de edukado Eleonora Niżyńska decidis translokiĝi al Sankt-Peterburgo. Tie en 1900 Wacław enskribiĝis al la Teatra Imperiestra Lernejo, kie lernis ĉe Legat, Obuĥov kaj Cecchetti.
Li debutis sur la scenejo de Mariinskij-Teatro kiel 18-jarulo en Don Giovanni de Mozarto. Partneris al Matylda Krzesińska, Olga Preobrajska, Anna Pavlova kaj Tamara Karsavina. Tiuperiode grandan apogon en profesia kariero kaj financan helpon donis al la patrino ŝia amato, princo Paŭlo Lvov. Samtempe Vaclavo unuafoje komencis ludi en la baleto kun sia fratino Bronisława, kiu iĝis por li tre proksima persono kaj akompanis lin dum la tuta vivo.
La geedziĝo
Wacław Niżyński en 1913 edziĝis al hungara Romola Pulszky dum turneo en Bonaero sen permeso de la baletestro. Reveninta al Eŭropo li estis forigita el la trupo. Niżyński freneziĝis, la edzino flegis lin en Budapeŝto. Tiutempe la edzino naskis 2 filinojn.
Český Jiřetín
Historio
Český Jiřetín estiĝis kiel lignohakista domaro en la dua duono de la 16-a jarcento (en kelkaj fontoj estas indikata jaro 1592, sed kiu estas lastatempe de esploristoj senĉese pli dubigata).
La loĝantaro estis tradicie de la germana nacieco, tial post la dua mondmilito estis ellandigita kaj la nombro de loĝantoj tre malaltiĝis. Oni neniam sukcesis tiun ĉi malaltiĝon egaligi, do hodiaŭ Český Jiřetín havas eĉ ne 100 loĝantojn kaj multe da domoj servas por individua refreŝigado.
Masaru Mukai
Masaru MUKAI (japane : 向井優, Mukai Masaru), naskiginta en 1949, estas japana astronomo.
Li kunmalkovris 13 asteroidojn , ĉiujn kun Masanori Takeishi.
84100 Farnocchia
84100 Farnocchia estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala matematikisto Davide Farnocchia kiu ganjnis sian Ph.D en ĉiela mekaniko ĉe la Universitato de Pizo. Lia ĉefaj kampoj de esplorado estas en la disvolvo de novigantaj metodoj de orbita determino por malgrandaj planedoj kaj kosmoruboj kaj la plenumado de novaj kaj plibonigitaj dinamikaj modeloj por la sunsistemo.
Sertao
Naturo
En la centro kaj sudo de la lando ĝi estas surkreskata de arbosavano, La nordoriento estas arbedosavano intermiksita per foliarbo. La regionon karakterizas malmultegaj pluvoj, ofte okazas trosekecoj, la seka sezono sumiĝas je dek ĝis dek unu monatojn. La jaraj pluvoj atingas malpli ol 300 milimetrojn kaj atingas sian minimumon en Petrolina ĉe la rivero San-Francisko je 213 milimetroj. Nur al malmultaj bestoj kiel ekzemple formikomanĝuloj aŭ dazipoj sufiĉas la ĉi-regionaj vivkondiĉoj. En direkto al la Atlantiko troviĝas inter la Sertão kaj la arbarzono (atlantikaj arbaroj) kiel transira regiono la agreste, en la okcidento la transira regiono inter seka regiono kaj la pluvarbaroj de Amazonio meio norte.
Kulturo
Malintensa bovobredo kaj grandbienoj superregas, je kio pro la sekaj grundoj po bovo bezonas 10 hektarojn por nutriĝo. De marto/aprilo ĝis novembro/decembro gregomigroj en la pli malsekajn montajn kaj montetajn regionojn estas kutimaj. Terkulturado nur dise eblas. Kelkaj fontoregionoj kaj akvokolektaj valaj regionoj formas relative fruktodonajn insulojn, la tiel nomatajn brejos [marĉoj], en kiuj koncentriĝas la etbienula loĝantaro kaj kiuj en la nordoriento konsistigas proksimume 18.000 kvadratajn kilometrojn. Proksimume 500.000 hektaroj estas akvumataj, proksimume 2,5 milionoj da hektaroj estus akvumeblaj.
La terposedan kaj socian strukturon karakterizas precipe en la nordoriento ekstremaj kontrastoj. Parte oni povas diri feŭdaj strukturoj aŭ eĉ sklaveco.
Kun la Sertão oni precipe asocias nordorientan Brazilon. Ĝi estigis varian popolarton, kiu povis transdaŭri en la regiono, longan tempon ne ĝenate de modernigoj. Al la plej elstaraj brazilaj romanoj apartenas Os Sertões (1902) de Euclides da Cunha, kiu rakontas la okazintaĵojn ĉirkaŭ la neniigo de la loĝloko Canudos, la milito de Canudos, kaj Grande Sertão: Veredas de João Guimarães Rosa (1956). La Música sertaneja (brazila kontreo) estas kulturprodukto de la Sertão en suda Brazilo.
La Kangasanoj
Kangasanoj estis membroj de vagantaj rabobandoj en la sertao. Plej eminenta kaj fama estro estis Virgulino Ferreira da Silva, nomata Lampião (lampo, lanterno) dum la 20-aj kaj 30-aj jaroj de la 20-a jarcento. Lia persono kaj bando estis gloraltigataj dumpase de la jardekoj. Ekestis komparoj kun Robin Hood, kiuj tamen ne estis akordigeblaj kun la realeco.
La historio de la Kangasanoj estis transigata en la kinofilmon "O Cangaceiro". Famiĝis ankaŭ la „himno“ de la Kangasanoj, "Mulher Rendeira", ankoraŭ nuntempe kantata en la sertao.
Aĝib
Aĝib (aŭ Aneĝib) estis la sesa faraono de la unua egipta dinastio, regante de ĉ. 2867-2861 a. K. aŭ ĉ. 2910 a. K.
En la Reĝa listo de Torino li estas nomata Mergeregpen kaj regas 74 jarojn. Li aperas kiel Merbiap en la Reĝa listo de Abidozo kaj estas la unua reĝo registrita en la Reĝa listo de Sakkara kiel Merbiapen. Aĝib estas lia nomo de Horuso.
Preskaŭ ĉiuj egiptologoj malakceptas tiujn ciferojn favore al pli mallonga regado, pro la malmultaj informoj pri tiu ĉi faraono en la registraĵoj. Toby Wilkinson, en la rekonstruado de la ŝtono de Palermo (preskaŭ liatempa), donas al li 10 jarojn.
Manetono komentis ke li estis filo de la antaŭa faraono, Den. Unu el liaj edzinoj estis Batirites (Betrest), la patrino de la sekva faraono: Semerĥet, kiu estas ĝenerale konsiderata uzurpanto.
Den, lia antaŭulo, ĝuis longan regperiodon, de pli ol tridek jaroj, pro kio Aĝib estis sufiĉe plenaĝa kiam li entroniĝis. Tiutempaj dokumentoj sugestas ke li regis en Egiptio en nestabila politika epoko kaj dinastiaj konfliktoj inter la Suba kaj Supra Egiptio. Oni kredas ke Aĝib naskiĝis en la Supra Egiptio, pli specife en la urbo Abidozo.
La ŝtono de Palermo lin mencias kiel realiganto de militista ekspedicio kontraŭ la nomadoj kaj ke li fondis plurajn urbojn. Ofte, lia sereĥo estas forviŝata en kelkaj skribaĵoj de la epoko, afero atribuita al lia sukcedinto Semerĥet, kio indikas ke tiu epoko estis politike nestabila.
Norda Markio
Norda Markio (germane: Nordmark) estis iama germana landlimregiono. Ĝi apartenis inter 965-1134 al la Duklando Saksio.
Historio
En 1134 ĝi donacitis al Alberto la Urso (Brandenburg); ekde tiam ĝi nomiĝis Altmark.
Temas pri la lulilo de Margraflando Brandenburgio. Sed la nomo Altmark ankaŭ poste uzitis. En 1900 Altmark, parto de Kurmark, havis 228.695 enloĝantojn sur 4521 kvadratkilometroj, apartenante al la registara distrikto Magdeburg, el kiu ĝi anhavas la subdistriktojn Stendal, Gardelegen, Salzwedel kaj Osterburg. Ĉefurbo de Altmark estis Stendal.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 1. Leipzig 1905, p. 392-393, kio legeblas tie ĉi interrete.
Schaeffersheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Firmo
Firmo povas signifi ankaŭ entreprenon, kompanion (→ firmao), aŭ firmecon de io.
88-a SAT-Kongreso 2015
La 88-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Nitra, Slovakio, inter la 8-a kaj la 15-a de aŭgusto 2015. Ankaŭ la 77-a Kongreso de SAT jam okazis en Slovakio, nome en 2004 en Bratislavo. Aliĝis 64 personoj.
Firmo
Firmo estas municipo de la provinco Kosenco en Italio.
88-a SAT-Kongreso 2015
Por la 88-a SAT-Kongreso kuniĝis organizantoj de SAT, SKEF, kaj Edukado@Interreto. Surloka ĉefa organizanto estis Peter Baláž.
Firmo
Ĝi estas centro de la albanaj etnaj komunumoj de Kalabrio, kiu subtenas lingvon, religian riton, kulturon kaj ancestrajn kutimojn. Naskitoj de la ekzilitoj de la albanaj landoj, kiuj devis forlasi la 15-a jarcenton pro turka persekutado, ankoraŭ hodiaŭ konscias aparteni al homoj kun preciza identeco. Kulturaj modeloj estas fidelaj al ĝi, kiuj ankoraŭ reflektas la valorojn de la aktuala arbëresh, kiel la mikpritia (gastemo), la ndera (honoro), la besa (fideleco) kaj la vellamja (frateco).
88-a SAT-Kongreso 2015
Listo de organizantoj
La 88n SAT-kongreson organizis:
(19194) 1992 DG7
(19194) 1992 DG7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
88-a SAT-Kongreso 2015
Ĝenerala programo
Kiel kutime ĉe SAT-kongresoj okazis ĝeneralaj kunsidoj de la asocio (malfermaj al ĉiuj kongresanoj), klerigaj prelegoj, sociaj forumoj pri aktualaj temoj, libroservo, distraj programeroj inter kiuj interkona, nacia kaj internacia vesperoj. Oni prezentis librojn ĵus eldonitajn, oni rigardis filmojn (Civitano 4, pri spionado fare de usonaj spionservoj, kaj Ni ne plu vivu kiel sklavoj pri situacio en Grekio) kaj oni festumis. Vespere okazis kulturaj programoj kaj oni organizis tri ekskursojn (vidu sube).
Okazis programeroj pri Vikipedio, Sennaciulo, Usono, Argentino, Grekio, Mezoriento, Orienta Azio, robotoj, E@I, fungoj, ŝovinismo, ktp.
Kultura programo
Dum tiu SAT-kongreso ludis kaj amuzis la kongresanaron la jenaj artistoj:
Ekskursoj
La unua duontaga ekskurso okazis piede kaj trajnete tra la urbo kaj kastelo de Nitra la 9-an de aŭgusto. Nitra estas la plej malnova urbo de Slovakio, kiun kronikoj mencias jam en la 9-a jarcento. La unua skriba mencio devenas el 880, kiam Nitra estis episkopejo de Grandmoravia Regno. Nitra estas urbo de eksterordinara historia graveco. Komencoj de ĝia prisetlado estas en pratempo, kiel tion pruvas la arkeologiaj trovitaĵoj sur la urbo-tereno. Jam antaŭ 30 mil jaroj ĝi estis dense loĝigita areo. Areo de la nuna Nitra estis grava loko de Keltoj (jam kelkajn jarcentojn antaŭ Kristo), pli poste de Ĝermanoj kaj fine Slavoj. Ĝi estis sidejo de unuaj konataj regantoj de la nuntempa regiono de Slovakio – germanaj triboj "Kvadoj" (ĉ. j. 396 p.K.) kaj ekde la 8-a jarcento ĝis 1108 sidejo de la Nitra-princlando. La plej fama historia memoraĵo kaj dominanto de la urbo estas kastelo el la 11-a jarcento, en la 15-a jarcento rekonstruita kaj ankoraŭ ŝanĝata en la epoko de baroko. La kastelo estis konstruita sur la loko de la slava setlejo de la 9-a jarcento. Ĝi estas nacia kultura heredaĵo. Hodiaŭ ĝi estas sidejo de la arkeologia departemento de SAV (Slovaka Akademio de Sciencoj) kaj de episkopo. Viziteblaj estas nur la katedralo kaj la dioceza muzeo.
La tuttaga ekskurso okazis la 11-an de Aŭgusto al urbo Banská Štiavnica, kiu estas historia urbo en meza Slovakio, kun tre multkultura pasinteco. Ĝi estas konata per minado de metaloj (ĉefe de arĝento), per gravaj minejaj juro, administracio kaj akademia tradicio. Oni spertis malsupreniron en subteran minejon ĉe Subĉiela Minmuzeo, kun ĉiu ekskursanto ekipita per kasko, lampo kaj mantelo. Krom tagmanĝo en pensiono oni trarigardis la Malnovan Kastelon, vizitis mineralogian ekspozicion, vendejojn kaj slovakiajn belartaĵojn. La urbo mem estas enskribita en la Unesko-listo de kulturaj heredaĵoj.
La dua duontaga ekskurso okazis la 13-an de aŭgusto al urbo Topoľčianky kun multaj vidindaĵoj. La unua skrib-notita mencio pri la setlejo estas el la jaro 1293. Tamen jam en la 6-a kaj 7-a jarcento ĉi tie loĝis slavoj. La ekskurso vizitis vin-produktejon Topoľčianky kiu produktas 5 milionojn da litroj de vino jare, kaj per tio ĝi estas unu el la plej grandaj vinfarantoj en Slovakio. Alia vizitindaĵo estis burgo el la 15-a jarcento: ekde la jaro 1890 la posedaĵon aĉetis Habsburga familio, kiu posedis ĝin ĝis la disfalo de la monarkio. Jozefo Aŭgusto Habsburga tre ekŝatis la lokon, riĉigis la ekipaĵon de la burgo, grandigis la parkon, fondis la ĉevalejon kaj ĉeval-bredejon kaj la ĉasistan kastelon. Post la disfalo de monarkio la kastelon aĉetis registaro de Ĉeĥoslovakio kaj ĝi iĝis somera sidejo de prezidentoj de ČSR. Regule ĉi tie estadis ĉefe prezidento Tomáš Garrigue Masaryk. La kastelo estas nacia kultura heredaĵo.
Atsuko Tsurumi
TSURUMI Atsuko (japane 鶴見厚子; naskiĝis en 1951 en Tokio, Japanio) estas superrealisma-impresionisma artistino. Ŝi diplomitiĝis de la Arta Universitato Tama en 1975. Ŝia favorata artisto (laŭ sia retpaĝo) estas Inoue Naohisa.
Mieszkowice
Mieszkowice (kaŝube: Berwôłd, dum historio estis diversaj nomoj: 1295 Berenvalde, 1298 Berwalde, 1317 Berenwolde, 1319 Bernwald, 1325 Bernwolde, 1338 Bernwalde, 1348 Bernwoldt, 1350 Berenwaldt, 1371 Berinwalde, 1625 Bernwalde, 1630 Berwalde, Berwalt, Bärwalde, germane: Bärwalde in der Neumark) estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Mieszkowice en distrikto Gryfiński.
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Mieszkowice en antikveco
La setlado en la ĉirkaŭaĵo de Mieszkowice komencis en la ŝtonepoko t.e. en la neolitiko (3000-1700 da jaroj a.K.) (vidu la apudan mapon), tion pruvas trovitaj pluraj ŝtonaj toporoj, tamen oni ne trovis ĝis nun la tombejojn de tiu epoko. El la bronza epoko spuroj (postsignoj) de la bruligejoj kaj plataj tomboj bruloferaj en la valo de la rivero Odro. Na początku XX wieku w północnej części miasta, między Kurzycą a torami kolejowymi, znaleziono zestaw ozdób kobiecych z około 1500 roku p.n.e., później również odkryto groby o średnicy 1 metra z obramowaniami kamiennymi. W jednym z nich znajdowała się czaszka kobieca z około 1600-1400 roku p.n.e. oraz przedmioty krzemienne do połowu ryb. Rozkwit kultury materialnej na całym Pomorzu trwał do około 400 roku p.n.e. El la 8a-7a jc a.K. devenas la du konstantaj setlejoj, unu inter Kurzyca kaj la fervojo, kaj la dua inter la muroj kaj la lago. Ili ambaŭ plenumis la komercajn rolojn (funkciojn), kaj ilia loĝantaro okupiĝis ĉefe pri agrikulturo kaj bredado, malpliofte pri fiŝado (fiŝkaptado) kaj ĉasado.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Mieszkowice en la Mezepoko
Dum la frua Mezepoko la tero en la forko (delto) de la rivero Odro kaj la malsupra rivero Warta vivis la aparta gento, probable iom ligita kun la lubuŝa gento. Na północy od osadnictwa grupy cedyńskiej oddzielały ją puszcze mosińska i Smolnicka. La unua fazo de la konkerado de la regionoj ĉe la rivero Odro dum la jaroj 960-972 de unua pola duko Mjeŝko la 1-a, unue li konkeris la regionon de la posta kastelo de Cedynia kaj Kostrzyn ĉe Odro, sed en la jaro 1005 Pollando perdis Pomerion, do ankaŭ regadon super la tereno de la nuna urbo Mieszkowice. Komence de la 13a jc la terenok apartnis al la Duklando Pomerio, kiujn tamen konkeris la duko de Grandpolio Vladislao la 3-a Laskonogi, kaj poste posedis tion lia nepo Vladislao Odonic. W połowie XIII wieku ziemia mieszkowicka została zajęta przez margrabiów brandenburskich, którzy rozpoczęli wkrótce intensywną akcję kolonizacyjną, sprowadzając osadników niemieckich na tereny zamieszkane w większości przez ludność słowiańską. Nadanie praw miejskich dokonało się pod koniec XIII wieku. Jednak nie jest znana dokładna data. Miasto zostało wytyczone na planie zbliżonym do prostokąta. Przez Mieszkowice biegł ważny szlak handlowy z Frankfurtu nad Odrą przez Kostrzyn i Chojnę w kierunku Szczecina. La urbo iom fali ekonomie post la granda brulego kiu okazis en la jaro 1348 roku, sed post kelkjara krizo iom post iom ekkreskis la ekonomia disvolvo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Mieszkowice de la 16a jc ĝis la 19a jc
La periodo de la plej granda prospero okazis fine de la 15a jc kaj komence de la 16a jc. Kolejne lata przyniosły osłabienie pozycji w następstwie niekorzystnych zarządzeń administracyjnych (nakładanie na mieszczan świadczeń pieniężnych) i klęsk żywiołowych (pożary w latach 1540 i 1558). La plej malbona periodo estis la Tridekjara milito (1618-1648). La urbo estis detruita kaj iom post iom malaperadis la loĝantoj (en la jaro 1628 restis nur 40 da loĝantoj). Proces depopulacji został zahamowany dopiero po 1680 roku, a poprawę stanu gospodarczego przynosiły rządy króla Frederiko Vilhelmo (Brandenburgio) Fryderyka Wilhelma I (1713-1740). W XIX wieku miasto dalej się rozwijało. W 1876 roku poza miastem wybudowano dworzec kolejowy, w związku z otworzeniem linii Szczecin-Kostrzyn. Miasto zaczęło wychodzić poza średniowieczne granice. W latach 1870 i 1872 rozebrano obie bramy w murach obronnych. Oni establigis novajn lernejojn kaj oni kmomencis eldonadi la lokan gazeton.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
NGC 607
NGC 607 estas duopa stelo en konstelacio Baleno.
Mieszkowice
Historio de Mieszkowice dum la 20a jc
Ĉirkaŭ la jaro 1900 oni establigis la brikfabrikon kaj laktejon, en la jaro 1905 oni ekkomencis la kostruon de la urba kanalaro kaj la gasprovizadon en la urbo. Ożywienie gospodarcze nastąpiło po 1932 roku, gdy władze niemieckie przeznaczyły poważne kwoty na pomoc dla podupadających prowincji wschodnich III Rzeszy. Od 1939 roku w mieście stacjonowały wojska niemieckie. W czasie II wojny światowej w okolicy miasta znajdowali się robotnicy przymusowi, wśród których najwięcej było Polaków. Mieszkowice zostały zdobyte przez oddziały radzieckie 4 lutego 1945 roku. W wyniku działań wojennych zniszczenia wyniosły około 30% zabudowy miasta. Od 30 kwietnia 1945 roku miasto było administrowane przez Polaków. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). La postmilita disvolvo de la urbo estis ligita ĉefe kun agrikulturo, kaj iome kun la indistrio kaj metio.
NGC 607
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mieszkowice
Historio de Mieszkowice dum la 20a jc
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio
i struktury osadnicze, Poznano: Instytut Historii UAM, 2006.
František Buhr
František BUHR (naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1896 en Prago - mortis la 23-an de decembro 1966 en Prago) estis ĉeĥa esperantisto (ekde 1922), kalkula oficisto.
En 1923 estis en. Prago fondita la unua loka unuiĝo de katolikaj esperantistoj, en 1929 la tutŝtata Ligo de Katoli­kaj Esperantistoj en Čeĥoslovakio kun celo propagandi in­ter katolikoj kaj subteni la movadon por reunuiĝo de la kristanaj eklezioj. En 1932 ĝi havis 190 membrojn. Prezi­danto estis la helpepiskopo en Prago d-ro Antonín Eltsch­kner, la ĉefa gvidanto František Buhr.
En 1929 F. Buhr eldonis kajeron ''Kantareto“ kompilitan de Jan Filip. En 1948 aperis pliigita reeldono. En 1930 F. Buhr eldonis ankaŭ ĉeĥlingvan poemaron de Jan Filip „Pomněnky“ (Neforgesuminoj), kiun J. Filip verkis sub pseŭdonomo Václav Vlček.
Inter 1926-1948 li eldonis ok kajerojn de Turmonda Interŝanĝa Adresaro (la 1-a n-ro aperis 1926-10-15, la 8-a, la lasta, en aprilo 1948.)
En 1947 li gvidis korespondajn kursojn laŭ ciklostilitaj tekstoj de J. kaj K. Filip.
Thorey-sur-Ouche
Thorey-sur-Ouche estas franca komunumo lokita en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Thorey-sur-Ouche, vilaĝeton Buisson kaj frakcion de la vilaĝeto Pont-d'Ouche (la aliaj frakcioj apartenas al Aubaine kaj iomete al Colombier, Crugey kaj Veuvey-sur-Ouche).
Tie estas stacidomo kaj oni povas iri trajne ĝis Bligny-sur-Ouche aŭ ĝis Pont-d'Ouche. La aŭtovojo A6 trairas la riveron Ouche sur viadukto ĉe Pont-d'Ouche.
La kanalo de Burgonjo limas la komunumon ĉe Pont-d'Ouche.
Historio
La unua dokumenta mencio de Thorey datiĝas el la jaro 935 kiel Toriacus.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (2,63 %) en 2014.
Baisieux
- prononco laŭ sistemo IFA - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas basiliens respektive basiliennes.
Kirkel
Kirkel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saarpfalz de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tobias Furneaux
Kapitano Tobias Furneaux (21a de aŭgusto 1735 – 18a de septembro 1781) estis angla navigisto kaj oficiro de la Reĝa mararmeo, kiu akompanis James Cook dum lia dua veturado por esplorado. Li separiĝis dufoje el Cook, per kio li kompletigis la informaron akiritan. Li estis la unua marestro kiu ĉirkaŭnavigadis la mondon en ambaŭ direktoj. Poste li komandis britan ŝipon dum la Usona Milito de Sendependeco.
Hillary Clinton
Hillary Rodham CLINTON (naskiĝis kiel Hillary Diane RODHAM la ) estis la Ministro pri Eksteraj Rilatoj de Usono ĝis la fino de februaro 2013, anstataŭis ŝin pro ŝia malsano la nova Ministro pri Eksteraj Rilatoj John Kerry, kaj antaŭ tio, ŝi estis usona senatano de Novjorkio. Ŝi estas edzino de Bill Clinton, la 42-a Prezidento de Usono, kaj estis "unua damo" de Usono ekde 1993 ĝis 2001. Antaŭe, ŝi estis juristino. Ŝi estas membro de la Usona Demokrata Partio.
Malsame ol la tradicia rolo de la unua damo, Hillary Clinton rekte influis politikon dum la prezidenteco de sia edzo.
En 2000, Hillary Clinton elektiĝis al la Usona Senato, iĝis la sola Unua Damo, kiu iam aspiris politikan oficon, kaj la unua virino, kiu reprezentis Novjorkion.
Je la 20-a de januaro 2007, ŝi anoncis sian kandidatiĝon por la prezidenta balotado en Usono en la jaro 2008, sed malvenkis en la partia nomuma procezo. Barack Obama venkis kaj tion kaj la baloton mem.
La prezidentaj balotoj 2016
Je la ŝi anoncis sian kandidatiĝon por la demokrata nomumo por la balotado en 2016. En la Prezidentaj Balotoj la 8-an de novembro 2016 ŝi malvenkis per rezulto 218 ĝis 276 elektist-voĉoj kun la kontrkadidato de Respublikana Partio Donald Trump.
Privata vivo
Ŝi apartenas al la Unuiĝinta Metodisma Eklezio. Ŝi havas du pi junajn fratojn – Hugh kaj Tony. Ŝia patro Hugh E. Rodham mortis 82-jaraĝa pro apopleksio en 1993. La patrino Dorothy Howell Rodham mortis 92-jaraĝa en 2011.
Ŝi estis edzino de prezidento de Usono Bill Clinton, dum la jaroj 1993–2001. Ŝi havas filinon Chelsea (ŝi naskiĝis la 27-an de februaro 1980). La divorcon kuninfluis amaskomunikilaj informoj pri rilatoj de la iama prezidento de Usono Bill Clinton al Monica Lewinsky kiu laboris meze de la 1990-aj jaroj kiel staĝulino en la Blanka Domo, Pentagono en Vaŝingtono kaj en la jaro 1998 okazis informo pri midzado de ŝi al la tiama prezidento de Usono.
Hilary Clinton loĝas en Chappaqua (Novjorkio).
Karlo Frederiko (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Karlo Frederiko (Carl Friedrich; naskiĝis la en Vajmaro, mortis samloke la ) estis grandduko de Saksio-Vajmaro-Eisenach.
Burgo Drachenfels (Vasgovio)
La ruino de la burgo Drachenfels estas la resto de rokburgo proksime al la vilaĝo Busenberg en la germana parto de la Vasgonio, la suda parto de la Palatinata Arbaro. Busendorf estas vilaĝo en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Karlo Frederiko (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Vivo
Karlo Frederiko estis la plej maljuna filo de la duko kaj posta grandduko Karlo Aŭgusto el ties geedzeco kun Luizo (Hessen-Darmstadt) filino de la landgrafo Ludoviko la 9-a (Hessen-Darmstadt). Li konsideritis la favorita infano de la patrino, dum la patro preferis la pli junan fraton Karlo Bernardo. Post fino de eduko, por kiu responsis ankaŭ Johann Gottfried Herder, la princo ekvojaĝis je sia Grand Tour al Franclando kaj Ruslando.
En la 3.8.1804 li nuptis en Sankt-Peterburgo la granddukino Maria Pavlovna Romanova, filino de la rusa caro Paŭlo la 1-a. Por la alveno de la feliĉa paro en Vajmaro verkis Friedrich Schiller la darampoemonl Die Huldigung der Künste. Sian heredprinctempon pasigis Karlo Frederiko parte en Vajmaro, parte en Sankt-Peterburgo. En la 14.6.1808 li dekoritis fare de la prusa reĝo per la Ordeno de la nigra aglo. Post la morto patra li ekregantis en la 4.6.1828.
Graveco
Vide al la administrado li daŭrigis la principojn politikajn de la patro malpligrandigante la kortegon. Sub la influo de la edzino iĝis ekde 1821 la unuaj ŝparkasoj en la duklando kaj multaj karitataj organizaĵoj. Karlo Frederiko apogis la evoluon de agrikulturo, komerco kaj metioj membrigante la ŝtaton en 1834 al la Germana Doganunio. Kun la liaj turingiaj duklandoj kaj kun Prusio li faris kontrakton pri la konstruo de la fervojlinio inter Halle (Saale) kaj Eisenach. Danke al li elektitis linio tuŝanta Vajmaron. En la 6.4.1842 nomumis lin la reĝo prusa generalmajoro.
Post la Revolucio de 1848 ankoraŭ pli liberaliĝis la konstitucio de 1816. Dum la martaj tagoj de 1848 iĝis sur la kastelkorto kelkaj tumultoj kie postulitis la nomumo de liberalaj ministroj. Ernst Christian August von Gersdorff devis demisii; la sekvinta kabineto akceptis multajn leĝojn kiu eĉ restriktis la rajtojn de lia duka moŝto.
Karlo Frederiko tute restis en la ombro de la patro. Estante pli ŝparema ol la malido, li ne havis senton por aktualaj necesoj. La iniciatoj por kultura novigaro kvazaŭ ĉiam venis de la ege talenta edzino lia. Politike la registaro serĉis initman konkordon kun la prusoj. Du princinoj edziniĝis de princoj el la dinastio de la Hohencolernoj kaj oficiroj turingiaj trejniĝis ofte ĉe prusaj akademioj.
Lia ĉerko troviĝas en la Princa kripto de Weimar.
Idoj
Jen la infanoj de Karlo Frederiko kaj Maria Pavlovna:
Fiumara
Fiumara estas komunumo de Italio.
Distrikto Osterode
La distrikto Osterode (germane Landkreis Osterode am Harz) ĝis oktobro 2016 estis administra unuo en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio, rande de la mezmontaro Harco. Administra centro estis la samnoma urbo Osterode. Laŭ loĝantoj la dua plej granda urbo de la regiono estis la urbo Herzberg, sidejo de la Esperanto-institucio Interkultura Centro Herzberg. La 1-an de novembro 2016 ĝi unuiĝis kun la najbara distrikto Göttingen.
Bagnols-sur-Cèze (stacidomo)
Bagnols-sur-Cèze estas franca stacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Bagnols-sur-Cèze, en departemento Gard, regiono.
Distrikto Osterode
La distrikto havis areon de 635 km², kaj fine de 2015 ĝi havis 73 885 loĝantojn.
Bagnols-sur-Cèze (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Oklahoma Ŝtata Universitato
La nomo Oklahoma Ŝtata Universitato (Oklahoma State University) povas aludi al ses ŝtataj universitatoj en la usona subŝtato Oklahomo, kiuj kunligiĝas en universitata reto. La reto inkluzivas la jenajn universitatojn:
Medicinaj altlernejoj:
La Oklahoma Ŝtata Universitato - Stillwater estas la dua plej granda universitato en la usona subŝtato Oklahomo post la universitato de Oklahomo, kiu ne apartenas al la reto de Oklahomaj Ŝtataj Universitatoj kaj ne miksindas kun ĝi.
Sâncraiu (Cluj)
Sâncraiu [sınkraju] Cluj (hungare: Kalotaszentkirály) estas komunumo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. Administre al ĝi apartenas Horlacea, Domoşu, Alunişu, Brăişoru, Zam. Ĝi situas ĉirkaŭ 6 km. sude de Huedin.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 046 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 295 (rumanoj, 85% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1337 kiel ekleziejo. En 1461 jam loĝis en la komunumo ankaŭ rumanoj. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, departemento Kolozs.
Komunumoj pri Stefano la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Ili manifestis kunlaboradon en 1997 en Szentkirályszabadja.
15406 Bleibtreu
15406 Bleibtreu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la antropologo Hermann Karl Bleibtreu, profesoro pri antropologio en la Universitato de Arizono.
Zemiansky Vrbovok
Zemiansky Vrbovok, hungare Nemesvarbók [nemeŝvarbOk] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Zemiansky Vrbovok situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 10 km-oj.
Historio
Arkeologoj trovis tie kaŝitajn trezorojn el Bizanco el la 7-a jarcento. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1285 en formo "Worbuch Noua". En 1828 loĝis tie 271 vilaĝanoj en 45 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis , poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nemesvarbók 260 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Zemiansky Vrbovok 117 homoj, (ĉiuj slovakoj).
NGC 608
NGC 608 (aliaj indikoj — PGC 5913, UGC 1135, MCG 5-4-73, ZWG 502.117, KCPG 38A) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hünstetten
Hünstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rheingau-Taunus de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ip (Sălaj)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1526 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1688 (rumanoj, 64 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 3.946 loĝantoj de la komunumo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
La slovaka loĝantaro vivis precipe en Zăuan-Băi, kie ĝi konsistigis preskaŭ 90 %.
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1208. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye).
Orešany
Orešany, hungare Tótdiós [tOtdiOŝ] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Orešany situas laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 26, Piešťany 12 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1330 en formo "Gyos". En 1598 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 248 homoj en 48 domoj, en 1828 280 homoj en 40 domoj. En 1910 loĝis en Tótdiós 336 homoj, (312 slovakoj, 16 germanoj, 8 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Orešany 318 homoj, (315 slovakoj, 2 ĉeĥoj, unusola hungaro).
Gornji Tavankut
Bazaj informoj
Gornji Tavankut, ankaŭ kroate, serbe Горњи Таванкут, hungare Felső-Tavankút, estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Subotica. Gornji kaj felső signifas: supra.
Situo
Gornji Tavankut situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Subotica-Sombor.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.
Demografio
En 2002 loĝis en Gornji Tavankut 1381 da homoj
Cosniciu de Jos
Cosniciu de Jos (kosniĉu de ĵos) (hungare:Alsókaznacs) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 583 loĝantojn (rumanoj); en 1992 794 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1213. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Ip (Sălaj).
12106 Menghuan
12106 Menghuan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "Lincoln Near-Earth Asteroid Research" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Meng Huan, finalisto de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri scienco de la Tero kaj kosmo. Li estas lernanto ĉe la Altlernejo n° 80 de Pekino en Ĉinio.
San Bartolo Coyotepec
Geografio
San Bartolo Coyotepec apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8015 loĝantojn. El tiuj estis 3864 viroj kaj 4151 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45.9 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 237 indiĝenoj. El tiuj 203 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 203 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Zsigmond Szécsi
Zsigmond Szécsi [ĵigmond sEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szécsi Zsigmond estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia origina familia nomo estis Nickel ĝis 1881.
Zsigmond Szécsi naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Rónic (nuntempa Hronec en Slovakio). Li mortis la en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
Zsigmond Szécsi frekventis germanan gimnazion en Besztercebánya, poste li akiris diplomon en akademio de Selmecbánya en 1862. Post siaj studoj li instruis en la sama loko. Depost 1867 li multe strebis por la hungarlingva vortotrezoro pri arbarkulturo. Li estis nomumita eksterordinara profesoro en 1871, ordinara profesoro post sep jaroj. Inter 1887 kaj 1895 li estis katedrestro. En 1893 li ricevis la titolon ĉefkonsilisto pri arbaroj.
Uckange (stacidomo)
Uckange estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Uckange, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Metz-Ville - Zoufftgen (180000).
Fiumefreddo Bruzio
Fiumefreddo Bruzio estas komunumo de Italio.
Rousínov (Horní Jelení)
Rousínov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Horní Jelení, troviĝanta en distrikto Pardubice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km oriente de Horní Jelení. Estas ĉi tie registritaj 8 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Villanueva de las Cruces
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas cruceños. La censita populacio en 2009 estis 415 loĝantoj kaj la denseco estas 3,4 loĝ/km².
Rousínov (Horní Jelení)
Rousínov situas en katastra teritorio Dolní Jelení kun areo 14,86 km².
Villanueva de las Cruces
Situo
Villanueva de las Cruces estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Andévalo en la centra parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 122 m; je 62 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 12,1 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 37' N, 7º 01' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj), sed dumtempe gravis la minado en Tharsis.
Historio
La origino estis romia setlejo.
Villanueva fondiĝis en 1587 danke al ekzisto de gastejo ĉe vojo de Sevilo al Portugalio. La domaro kreskis ĝis kiam en la 18a jarcento jam estis 40 domoj kaj la gastejo, kie la lokanoj kunvenis kaj komercis kun la veturantoj.
Meze de la 19a jarcento la populacio organiziĝis kaj ege kreskis, por kio necesis la konstruo de novaj loĝejoj, kio eble estas tialo de la "nova" de Villanueva.
Pri la kromnomo de las Cruces, populara etimologio memoras kiam analfabetaj kamparanoj ne povis subskribi dokumentojn per propra nomo kaj faris nur krucojn. Tamen en la blazono videblas veraj kristanaj krucoj.
Heusden
Heusden estas municipo kaj urbo en suda Nederlando nome en provinco Nord-Brabanto. Ĝi estas situanta inter la urboj Waalwijk kaj 's-Hertogenbosch.
Informo
La loĝantarcentroj estas Doeveren, Drunen, Elshout, Giersbergen, Haarsteeg, Hedikhuizen, Heesbeen, Herpt, Heusden, Nieuwkuijk, Oudheusden kaj Vlijmen. La municipo estis formita en 1997 kun la fuzio inter municipoj Heusden, Drunen, kaj Vlijmen.
Heusden
Heusden estis municipo en ĝi mem, asimilante municipojn Herpt, Heesbeen, Hedikhuizen, Doeveren, kaj Oudheusden. En 1997 Heusden estis integrigita kune kun la municipoj de Vlijmen kaj Drunen por formi novan municipon, por kiu nomo Heusden estis elektita.
Fortikaĵoj kaj restarigo
Dum la unuaj jaroj de la Okdekjara Milito (1568-1648), Heusden estis okupita fare de la hispanoj. En 1577, aliflanke, sekvante la Pacigo de Gento, homoj de Heusden elektis alianciĝi kun Vilhelmo, Princo de Orange. Vilhelmo decidis plifirmigi la strategian pozicion de la urbo proksime de la rivero Mozon, kaj konstruigis fortikaĵoverkojn. Laboro komenciĝis en 1579 per la fosado de ĉirkaŭfosaĵoj kaj la konstruado de bastionoj, muroj, kaj ravelenoj. Kaj ĉio estis kompletigita en 1597.
De komenco de la 19-a jarcento, la defendaj instalaĵoj estis falintaj en kadukiĝo kaj malmuntiĝis. En 1968, aliflanke, ampleksaj riparlaboroj komenciĝis, kaj fortikaĵoj estis singarde rekonstruitaj, surbaze de kaj inspirita per mapo de 1649 de la grandurbo de Heusden farite de Johannes Blaeu, filo de la fama nederlanda kartografo Willem Blaeu. En 1980, grandurbo Heusden ricevis la eŭropan Urbes Nostrae restarigopremion. Heusden nun allogas pli ol 350 mil turistojn ĉiun jaron kiuj vizitas la historian urbocentron kaj ĉirkaŭpaŝas la murojn.
Amasmortigo de la urbodomo de Heusden - forgesita nazia militkrimo
Direkte al la fino de la Dua Mondmilito, en oktobro 1944, la grandurboj Tilburg kaj 's-Hertogenbosch estis liberigitaj fare de la aliancitaj fortoj. La ponto trans la rivero Mozo de Heusden, tiam daŭre okupita fare de la germanoj, iĝis strategia objekto. La keloj de la malnova urbodomo, konstruita en 1588, estis ŝirmejo por civiluloj dum artileripafado. La germanaj Wehrmacht uzis la konstruaĵon kiel komunikada centro kaj hospitalo.
Kelkajn semajnojn post la Operaco Merkata Ĝardeno, la aliancitoj komencis la Operacon Fazanto la 20an de oktobro 1944. La unua kanada armeo (avancanta de Belgujo) kaj la dua brita armeo (avancanta de la oriento) batalis por liberigi centran kaj okcidentan Nordan Brabanton. Sabate la 4an de novembro, sub peza artileripafado, du skotaj Highlander regimentoj avancis, kaj 170 civiluloj serĉis ŝirmon en la la keloj de urbodomo. Frumatene de la 5a de novembro, tri germanaj armeinĝenieroj krevigis la eksplodaĵojn kiujn ili pli frue lokis. La 40-metra turo kolapsis, mortigante 134 homojn. Nur horojn poste, la 5-a bataliono de la Queen's Own Cameron Highlanders de la 51a Highland Division liberigis Heusden.
Nova urbodomo estis konstruita en 1956. Dizajnita kaj finkonstruita en la stilo tiu de Bossche Lernejo, ĝi havas multe malpli grandiozecon ol ĝia malfru-gotika antaŭulo. Memortabulo en la antaŭkorto daŭre memoras la vivojn kiuj estis perditaj en la nokto de 4a al 5a de novembro de 1944.
Pro la fuzio de municipoj de tiu de Heusden, Drunen kaj Vlijmen en 1997, la urbodomo perdis ĝian originan funkcion. Ekde 2005, la konstruaĵo iĝis vizitantocentro.
(19195) 1992 DM7
(19195) 1992 DM7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Valverde del Camino
Valverde del Camino [balbErde del kamIno] (Verda Valo de la Vojo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Valverdeños. La censita populacio en 2009 estis loĝantoj kaj la denseco estas 58,44 loĝ./km².
Situo
Valverde del Camino estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la plej orienta pinto de la komarko aŭ distrikto Andévalo en la centra parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 260 m, ĉe la valoj de la riveroj Tinto kaj Odiel. La areo de ties teritorio estas de 218.7 km².
Ekonomio
Historie agrikulturo sen irigacio (cerealoj, olivoarboj kaj legomoj) kaj brutobredado. Iom tradicie industrio de ŝufarado (industrio de ledo) kaj meblofarado. Lastatempe moderna industria zono "El Monete" permesis plikomfortigi la vilaĝan kernon kaj faciligi transportojn.
Historio
La setlejo okupas interpasejon inter montaroj kaj valoj. Tie iam estis gastejo nome Facanías, ĉu araba ĉu juda. En 1369, en la fondakto de la graflando de Niebla, aperas la loko de Facanías. Fine de la 15a jarcento Facanías iĝas Valverde del Camino, alude al la romia ŝoseo (Camino) apuda.
Fine de la 15a jarcento kaj pro terodisdono la populacio pliiĝis ĝis 100 vecinos aŭ familioj en 1503. En 1591 estis jam 291. La kresko de la populacio kreis la unuajn stratojn malregulajn kaj laŭ la formo de la montetoj kiuj protektis la gastejon: Martín Sánchez, Gabatón del Orín (nune Las Cruces), Luis Fernández (nune Barrio Viejo) kaj Santa Ana.
Komence de la 18a jarcento la domaro de Valverde del Camino pludependis de la vilaĝo de Niebla, kaj politike kaj jure kaj ekonomie. En 1732 la domaro sendependiĝis de Niebla kaj akiris la titolon de vilaĝo el la reĝo Filipo la 5-a, kun aprobo de Niebla kaj de la senjoro de la Graflando, la Duko de Medina Sidonia.
Dum la 19-a jarcento Valverde del Camino ĝuis fruktodonajn jarojn. Tiam multaj eksterlandanoj, ĉefe britoj, venis en la urbon altiritaj de la kompanioj kiuj ekspluatis la minresursojn dum la 19-a jarcento. Dum tiuj jaroj la brita kompanio starigis konstruaĵojn tipe britaj, kiel la stacidomo, la centraj oficejoj de la brita kompanio. Krom la minejoj, la ellaborado de botoj per alt-kvalita ledaro estis la ĉefa industrio en Valverde del Camino kaj ankoraŭ nuntempe la urbo estas konata en la tuta Hispanio kaj eĉ eksterlande pro tiu ekonomia sektoro.
Ĝi estas ĝemelita kun Ochtrup (Germanio).
Laudun-l'Ardoise (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Muelejvalo ajzenberga
Muelejvalo ajzenberga (Eisenberger Mühltal) estas valo formita per la rojo Rauda en la Lignolando Turingia en Germanio.