cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villanueva de Argaño
Geografio
Ĝi distas 23 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
Tra la municipa teritorio pasas la romia ŝoseo XXXIV aŭ Ab Asturica Burdigalam (Astorga-Bordozo), dum la Mezepoko nomit Via Aquitania, reference al la vojo de pilgrimantoj kiuj venis el Francio tra la regiono Akvitanio, origino de la Jakoba Vojo de Francio, nun rekuperata.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La teritorio apartenis al la familio Manrique jam en 1362, kaj la aparteno al la familio estis konfirmita en 1416 kun Isar kiel parto de mongarantio proponita por la Monaĥejo de Villamediana fare de Garci Fernández Manrique.
Villanueva de Argaño formis parton de la komunumaro Valle y Cuadrilla de Santibáñez en la partido de Castrojeriz en la kategorio de reĝaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Csaba Báthori
[ĉaba bAtori], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Báthori Csaba estas hungara-aŭstra juristo, poeto, tradukisto. Lia pseŭdonimo estis Daniel Muth.
Villanueva de Argaño
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Csaba Báthori
naskiĝis la en Mohács.
Biografio
maturiĝis en piarista gimnazio en Budapeŝto en 1975, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1981. Jam dum la studentaj jaroj liaj poemoj kaj kritikoj aperis en revuoj. Post la diplomo li disidis al Aŭstrio, kie li verkis kaj tradukis ankaŭ al hungariaj revuoj. En 1987 li akiris plian juran diplomon en de:Universität Linz, poste ĝis 1996 li estis juristo en Vieno. En 1996 li hejmenvenis kaj estis liberprofesiulo en Budapeŝto. Li ricevis kelkajn nehungarajn stipendiojn inter 1998-2006, hungarajn kaj eksterlandajn premiojn inter 1995-2021.
Villanueva de Argaño
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
József Csák
József Csák [jOĵef ĉAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csák József estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto, pentristo, operkantisto (tenoro). Lia origina familia nomo estis Szincsák [sinĉAk] ĝis 1985, kiu foje aperis erare kiel Szimcsák.
József Szincsák naskiĝis la en Kisvárda.
Berlina secesio
Berlina secesio (germane: Berliner Secession) estis asocio porartista fondita en 1898 en Berlino, Germanujo, por reagi al la konservema grupo unuiĝinta ĉe Asocio porartista de Berlino (VBK).
Fondiĝo
La komenco de la trupo artista respureblas ĝis februaro 1892 kiam dek unu aristoj (inter kiuj Max Klinger, Walter Leistikow, Max Liebermann kaj Franz Skarbina) formis la klubon Gruppe XI por oponadi kontraŭ la akademiismo de Verein Berliner Künstler (VBK) kaj ties ĉiujara salonego. Inverse ili organizis printempe elmontradon titolitan Die Elf. Tiaj malakordoj pliintensiĝis kiam novembre videblis Berline verkoj de Edvard Munch provokante skandalon: la Elf-grupanoj tamen defendis la skandinavianon. Plie ili prezentis la verkojn de Freie Vereinigung der XXIV, unio de 25 disidentaj artistoj munkenaj.
En novembro 1893 organiziĝis nova libera salonego ĉe la rando de la agadoj de VBK, nome Freie Berliner Kunstausstellung, kun verkoj de la Elf-anoj pluse de Adolf Brütt, Max Kruse, Reinhold Lepsius, Lesser Ury kaj aliaj.
En 1898, la ĵurio de la oficiala salonego berlina rifuzis pejzaĝbildon de Walter Leistikow, elstarulo de la Elf-grupo. Reage ne malpli ol 65 junaj artistoj tuj pretis forlasi VBK-on kaj kreis tiel vole nevole la (nun ne plu neglekteblan) kernon de la posta Berlina secesio.
Max Liebermann estis ties unua prezidanto asociiĝonte baldaŭ al Paul Cassirer kaj sia kuzo Bruno Cassirer. En 1899 la aŭtoritatoj fermis ilian salonegon kaj la intertempe sufiĉe granda grupo decidis konstrui proprajn atelierojn/ekspoziciejojn ĉe Kantstraße 12 en Charlottenburg kiuj planis la arĥitekto Hans Grisebach. Inaŭguro solena fariĝis en la 19-a de majo kun prezentado de 330 pentraĵoj kaj gravuraĵoj kaj 50 skulptaĵoj. De la 187 verkodonintoj estis 46 berlinanoj kaj 57 munkenanoj. Venis spekti ĉ. du miloj da artemuloj. En 1900 oni jam akceptis verkoj de fremduloj, inter kiuj troviĝis Camille Pissarro, Auguste Renoir, Giovanni Segantini kaj Whistler. Malplimulto de naciemaj anoj proteste rompis la kontaktojn pro tio. En 1902 aĵoj de Vasilij Kandinskij, Édouard Manet, Claude Monet kaj Munch furoris pro unua publika montrado.
En 1901 Bruno Cassirer deklaris la foriron el la sino secesia por povi dediĉi sin plene al sia eldonejo. Sevke Paul Cassirer ekdirektoris kaj engaĝiĝis por pluraj secesianoj ekz. Ernst Barlach kaj August Kraus kaj por favora akcepto de la francaj impresionismo kaj post-impresionismo. Thomas Theodor Heine tiam kreis faman ekspoziciafiŝon kiu uzitis dum pluraj jaroj.
Konfliktoj kaj dissplitiĝoj
En 1904 la secesianoj ne akceptitis en la germana pavilono por la internacia ekspozicio en Sankta Luiso. En la jaro 1905-a inaŭguritis nova konstruaĵo ĉe Kurfürstendamm 208. Ĵurianoj tiam estis Heinrich Reifferscheid, Philipp Franck, Leo von König, Lovis Corinth kaj Ernst Oppler. La saman jaron nomumitis honora membro la verkisto Gerhart Hauptmann.
Ĉ. en 1909 la nombro de la membroj estis de 97 uloj. La konservativistoj daŭre kritikis la berlinan impresionismon dekadencfaktoro kaj ĝenerala minacado por la germana arto. El artista vidpunkto Berlina secesio mem estis tre tolerema ankaŭ antaŭ malsamaj pozicioj ekz. kiam la kritikisto Paul Baum deklaris sin malfermita je punktismo inspirita de la franca post-impresionismo. Tamen la konflikto ne plu eviteblis kaj kelkaj imputis Bruno kaj Paul Cassirer pri sinteno tro komercorientata. Repuŝo de ekspresionimo manifestiĝis kiam la ĵurianoj malakceptis verkojn de 27 artistoj suspektaj je ekspresionismaj tendencoj. Jam en 1910 la tiel humiligitaj artistoj Max Beckmann, Georg Tappert, Heinrich Richter-Berlin, Otto Mueller kaj Max Pechstein - kune kun anoj de Die Brücke, kreis "Neue Secesion". Maje ili organizis ofendite la ekspozicion Zurückgewiesene der Secession Berlin 1910. Antaŭdemisie prezidanto Max Libermann forpelis ankoraŭ Emil Nolde. Bedaŭrinde lia posteulo Lovis Corinth malkapablis plenumi siajn estrajn devigojn pro malsano.
Tiel en 1913, kiam Paul Cassirer reiĝis prezidanto, la internaj kvereloj reekis kaj ĉ. 40 artistoj adiaŭis por formi "Freie Secession", kiu ekzistis ĝis 1924. Poste Lovis Corinth rekomandantis ĝis 1925.
En 1915 la elektriza societo AEG ofertis al Berliner Secession novajn lokojn kontraŭ la devo ke la artistoj donu po unu verkon al la societestro Heinrich Hirschberg.
Fino de Berlina secesio
La engrupa lamiĝo kiu senteblis jam antaŭ 1914 pli akriĝis post 1920. Post la potencakiro de la nazioj en februaro 1933 la spirito secesia tute sufokigotis. Kelkaj secesianoj eĉ pretis kunlabori kun la novaj regantoj. Aprile 1933 Eugene Spiro demisiis de la ekzekuta buroo. NSDAP konsideris en 1934 necesa la malfondon de Berliner Secession, ankaŭ pro la esto de judoj kaj komunistoj inter la grupanoj. Tamen la Secesio daŭre aktivis ankoraŭ dum du jaroj.
Membroj
Jen liston nekompletan de eksaj membroj:
Hipokero
Hipokero, latine Hypochaeris aŭ Hypochoeris, estas genro de plantoj en la familio Asteracoj (Kompozitoj) kaj subfamilio Cikorioideoj. Ĝi entenas proksimume 60 speciojn, el Sudameriko, Eŭrazio kaj Nordafriko. Temas pri herboj plurjaraj, kun folioj ĉefe en baza rozeto kaj kapituloj el ĝenerale flavaj langetfloroj, inter kiuj troviĝas brakteetoj. La frukto havas papuson kun plumaj haroj. Tiuj plantoj ofte similas leontodojn.
Marianna Auenbrugger
Marianna AUENBRUGGER (naskiĝis la 19-an de julio 1759 – mortis la 25-an de aŭgusto 1782) estis virtuoza aŭstra pianisto kaj komponistino, aktiva en la lasta parto de la 18-a jarcento. La vivo kaj kariero de Marianna estis tro mallongaj, sed malgraŭ tio, ŝi estis tre admirata kaj laŭdata de tiuj, kiuj konis ŝin kaj ŝian arton.
La Knaboj de Paŭlo-strato
La Knaboj de Paŭlo-strato (A Pál utcai fiuk) estas porjunula romano verkita de la hungara aŭtoro Ferenc Molnár. La romano unue estis publikigita en 1906.
Marianna Auenbrugger
Vivo
Ŝia infanaĝo tute ne estis facila, ŝi estis malforta kaj kun malbona sano, eĉ verŝajne ankaŭ ŝi estis handikapita. Tamen la junulino dediĉis sin al siaj studoj ekde la momento en kiu ŝia patro decidis, ke liaj filinoj, Marianna kaj ŝia fratino Katharina, ĝuu ampleksan kaj muzike riĉan edukadon. Ili lernis la latinan, la grekan kaj ricevis muziklecionojn sub la gvido de gravaj instruistoj.
La Knaboj de Paŭlo-strato
La romano estas klasika verko de infana kaj junulara literaturo, ŝatata en la tuta mondo pro la kredebla kaj kortuŝa maniero, en kiu estas priskribata la ĉiutaga vivo de la infanoj kaj la temoj de junularaj teamoj - kaj konfliktoj kaj solidareco - estas traktataj. Tio estas la plej fama romano de Molnár, kaj unu el la plej konataj hungarlingvaj romanoj en la mondo.
Marianna Auenbrugger
Vivo
Marianna estis studento sub la fama komponisto Antonio Salieri, por kies opero ‘La kamentubisto’ (Der Rauchfangkehrer) la patro skribis libreton (1781), kaj Joseph Haydn, ankaŭ amiko de Leopold Auenbrugger. Ambaŭ muzikistoj estis oftaj ĉeestantoj en la regulaj muzikaj vesperoj, kiujn la kuracisto okazigis en sia hejmo. Sendube la fratinoj prezentiĝis kiel pianistinoj en tiuj okazaĵoj vekante la admiron de la ĉeestantoj.
La Knaboj de Paŭlo-strato
Intrigo
Budapeŝto 1889, ĉe la angulo de la strato Paŭlo kaj la strato Maria troviĝas nekonstruita tereno, kiu nuntempe estas uzata por konservi konstrumaterialojn, malofta afero en plenplena urbego de Budapeŝto. Grupo de knaboj, inter ili Boka la honora gvidanto, Ĉonakoŝ (Csónakos), Barabáŝ, Kolnaj, Ĉele, Gereb, Kende, Vajs, kaj la plej juna kaj malgranda el ili ĉiuj, Nemeĉek, transformigas tiun ĉi terenon kiel lokon por ludado kaj renkontiĝoj, kaj nomas ĝin "La Grundo". Inter la knaboj de la Grundo ekzistas gravega hierarkio determinita de armeaj rangoj, Nemeĉek estas la ununura senrangulo kaj li devas obei ĉiujn aliajn knabojn kiuj tenas pli altajn rangojn ol li, sed en la romano notiĝas ke "Nemeĉek, siaflanke, feliĉe obeis ĉiujn."
Marianna Auenbrugger
Vivo
La fratinoj Auenbrugger estis alte taksataj de Joseph Haydn kiel pianistinoj. Li dediĉis sian ciklon de ses Sonatoj per il clavicembalo, aŭ forte piano, al ambaŭ (Hob XVI :35-39 kaj 20). Li skribis al la eldonejo Artaria la 20-an de marto 1780: "La aprobo de la junulinoj von Auenbrugger ... estas la plej grava afero por mi, ĉar ilia scio kaj ilia aŭtenta kompreno de muziko estas egalaj al tiuj de la plej grandaj majstroj…. ili “meritas esti vokitaj de gazetoj tra Eŭropo".
La Knaboj de Paŭlo-strato
Intrigo
Alia teamo avidas ĉi tiun terenon - la "ruĝaj ĉemizoj" teamo sub la komando de Franĉjo Ac (Áts). Ilia ĉefsidejo situas sur la insulo en la botanika ĝardeno. La teamo de la botanika ĝardeno inkluzivas la Pastor-fratojn, knabon nomitan Sebenics kiu notiĝas kiel stulta kaj laŭta knabo, kaj Wendauer, malgranda kaj facilmova knabo.
Marianna Auenbrugger
Vivo
La komponisto Antonio Salieri estis profunda admiranto de la inteligenteco de Marianna kiel komponistino kaj muzikistino, kaj verŝajne li antaŭvidis brilan estonton por ŝi. Bedaŭrinde, ŝia malforta sano ne donis ŝancon prosperi, ĉar ŝia tro frua morto okazis en la aĝo de 23, viktimo de tuberkulozo.
La Knaboj de Paŭlo-strato
Intrigo
La fratoj Pastor estas priskribitaj kiel belaj, fortaj kaj perfortaj knaboj. Kiam Nemeĉek ludas rulglobetojn en la korto de la muzeo (referita en la romano kiel „muzio”), la pastro-fratoj alvenas kaj anoncas "Einstand" - germanan terminon kiu, laŭ la romano, signifas "ke la rulglobetoj estis deklaritaj militrabaĵo, kaj kiu ajn rezistas, tiu estos traktita perforte." Tiu sceno estas prezentita ĉe la monumento en Paŭlo strato. Kiam la tiel nomata luktisto por justeco Boka aŭdas pri la okazaĵo, li decidas ke dum la nokto li, Ĉonakoŝ kaj Nemeĉek enpenetros en la botanikan ĝardenon, lasos signon por la knaboj de la ruĝaj ĉemizoj en ilia fortikaĵo kaj montros al ili ke la knaboj de Paŭlo strato ja estas pli kuraĝaj ol ili. Post kiam la tri knaboj eniras la botanikan ĝardenon ili malkovras Gereb kiu sidas kun la malamika teamo kaj perfidas la knabojn de Paŭlo strato. Dum la postkuro fare de la botanikĝardena teamo post la tri knaboj de Paŭlo strato, Nemeĉek estis devigita eniri la lagon kaj poste la fiŝlageton en la botanika ĝardeno kaj rezulte li malvarmumas.
La knaboj de Paŭlo strato formas unuiĝon nomitan la mastiko klubo. Ili tre serioze traktas la klubon, kies tasko estas kolekti vitromastikon el fenestroj. Se Sinjoro Profesoro Rac ekscius pri la klubo, tiam li malpermesos ĝin.
Post bone planita batalo en kiu la knaboj de la Grundo montris nekredeble sofistikan strategion, la malsana Nemeĉek eliras el sia domo kaj alvenas ĝustatempe por subigi Franĉjo Ac kaj efike fini la batalon. Post tio, la kondiĉo de Nemeĉek rapide plimalboniĝas kaj atingas pulminflamon, kaj finfine li mortas, post kortuŝa sceno kiu estas priskribita en la plej sentimentalo kaj sentemo en la romano.
Boka alvenas ĉe la Grundo post la batalo, kaj vidas la ilojn de inĝeniero aranĝitaj en la kabano ĉe la Grundo. El la vortoj de la slovaka gardisto Jano, li komprenas, ke loĝkonstruaĵo baldaŭ estos konstruita sur la Grundo, kaj ke fakte Nemacek mortis vane.
Interpreto
La romano legeblas kiel satiro pri naciismo en Eŭropo tiutempe (Fin de siècle), kaj eĉ kiel profetaĵo pri la Unua Mondmilito, kiu eksplodis nur kelkajn jarojn post la publikigo de la romano. Malgraŭ la porpaca mesaĝo transdonita, la romano ne implikas politikon.
Literatura signifo kaj kritiko
Tre populara en Hungario, ĝi estas konsiderita kiel klasikaĵo kaj ĝi estas ankaŭ unu el la plej famaj hungaraj romanoj ekster la lando. Ĝi estis tradukita en multaj lingvoj kaj sekve en pluraj landoj ĝi estas deviga aŭ rekomenda legado en lernejoj.
Erich Kästner adaptis la temon de du rivalaj grupoj de knaboj faranta "militon" unu kontraŭ la alia uzante ĉiujn teminoj de militarismo kaj naciismo en La Flugada Klasĉambro, eldonita tuj antaŭ la Nazian Partion gajnis balotadojn en Germanio. Kästner estis, tamen, malpli severa kun la rolulo simila al Nemecsek, kiu en la versio de Kästner suferas ne pli ol rompita kruro.
Adaptiĝoj
En 1934, filmo bazita sur la romano estis publikigita, nomita No Greater Glory. En tiu adaptaĵo, la politika satiro estas forigita, kaj la filmo simple priskribas la intrigon kiel kortuŝan rakonton de dediĉo kaj ofero.
La plej konata filmadaptigo de la romano, hungar-usona kunprodukto, estis publikigita en 1969.
En 1955, Józef Hen publikigis romanon por junularoj nomita Bitwę o Kozi Dwór (La batalo de la kapra domego) kiu estis parte bazita sur tiu ĉi romano.
Vidu ankaŭ
Aliaj eŭropaj romanoj kiuj prezentas "militon" inter rivalaj grupoj de knaboj
Eksteraj ligiloj
</Br>
Errenteria
Errenteria (Errenteria, Rentería) estas municipo de Provinco Gipusko en la Eŭska Aŭtonoma Komunumo en Hispanio, situanta de Donostio kaj  de la franca landlimo.
La municipa teritorio havas areon de, limigita norde de Lezo, okcidente de Hernani, Astigarraga kaj la kvartalo Donostiar de Altza, sude kaj sudoriente kun la navaraj urboj de Arano kaj Goizueta respektive, oriente kun Oiartzun kaj nordokcidente kun la Golfo de Pasaia. Ĝi apartenas al Kantono Donostialdea.
La komunumo formas parton de la eŭska translima aglomeraĵo Bajono - Donostio.
Kvartaloj
Errenteria havas plurajn kvartalojn. Escepte de la centro kaj la malnova urbo, la plej multaj el la kvartaloj situas supre, apartigitaj per grandaj deklivoj de la centro. Errenteria havas ankaŭ montajn aŭ kamparajn kvartalojn: Zamalbide, ekzemple.
Ĝemelaj urboj
Errenteria estas ĝemelita kun:
Promenejo de la Croisette
La Promenejo de la Croisette (Promenade de la Croisette, [pʁɔm(ə)nad də la kʁwazɛt]), aŭ Bulvardo de la Croisette, estas elstara vojo en Cannes, Francio. Ĝi etendiĝas laŭ la bordo de Mediteraneo kaj estas ĉirkaŭ longa. La Croisette estas konata pro la Palais des Festivals et des Congrès, kie okazas la Festivalo de Cannes. Multaj luksaj butikoj, restoracioj kaj hoteloj (kiel Carlton, Majestic, JW Marriott Cannes kaj Martinez) viciĝas laŭ la vojo. Ĝi iras laŭlonge de la marbordo de Cannes.
La Croisette estas listigita kiel kultura heredaĵo de Francio.
Marianna Auenbrugger
Vivo
Salieri je sia propra elspezo publikigis unu el ŝiaj klavarsonatoj, kune kun sia propra funebra odo ‘Ode De si piacevoli’, speciale komponita kaj dediĉita al la memoro de Marianna Auenbrugger.
Ĉi tiu ‘Sonato per il clavicembalo’ en Mi bemolo, estas la nura presita komponaĵo de Marianna. En ĝia apendico Salieri nomis sin mem "amiko kaj admiranto de ŝiaj raraj talentoj" ("amico & Ammiratore delle di Lei rare Virtudi")
La sonato estis unuafoje publikigita en 1781, kaj kopio de la originala eldono estas en la Biblioteko de la Kongreso de Aŭstrio. Ĝi estas la nura konata verko de Marianna Auenbrugger kiu estas konservita.
Flughaveno Cannes - Mandelieu
Flughaveno Cannes - Mandelieu (Aéroport de Cannes - Mandelieu) (IATA: CEQ, ICAO: LFMD) estas flughaveno situanta en departemento Alpes-Maritimes en regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Ĝi situas okcidente de Cannes, apud Mandelieu-la-Napoule.
József Diescher
József Diescher [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Diescher József estis hungara arkitekto, masonisto. Liaj fratoj estis János Diescher kaj Sámuel Diescher, ili apartenis al la germana minoritato de la lando.
József Diescher naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Diescher iĝis masonisto en sia naskiĝurbo, poste li frekventis desegnan lernejon dimanĉe 5 jarojn. Ekde 1828 li faris la necesan eksterlandan migrantan vojon. Li laboris laŭvice en Vieno kaj Munkeno. Li ankaŭ studis en Berlino (Bauakademie) kaj Munkeno (Polytenchnikum kaj akademio) kaj studvojaĝis al pluraj germanaj kaj italaj urboj. En 1839 li ricevis membrecon en la arkitektura gildo en sia naskiĝurbo. Li ne nur faris arkitekturajn planojn, sed li gvidis konstruadojn laŭ alies planoj. Li ricevis reĝan medalon. Li havis edzinon, kiu naskis 8 gefilojn.
Villaquirán de la Puebla
Villaquirán de la Puebla [biljakiRAN delaPŬEbla] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudo de la komarko Odra-Pisuerga.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 el 1991.
Laura Huhtasaari
Laura HUHTASAARI (naskiĝinta 30-a de marto 1979 en Vilppula) estas finna politikisto de la partio Veraj finnoj. Ŝi estas membro de la Eŭropa Parlamento ekde 2019. Ŝi estas kristano, konservatisto kaj naciisto. En 2015–2019 Huhtasaari estis membro de finna parlamento. En 2018 ŝi estis prezidantkandidato. En la prezidantelekto ŝi ricevis 6,9 % de la voĉoj.
Ŝi volas rekrei en Finnlando duonprezidantan sistemon, kiun Finnlando havis en 1919–2000. Ŝi esperas, ke Finnlando estos distingita el EU. Ŝi malapogas samseksajn edzecon kaj edzinecon. Huhtasaari malapogas devigan instruon de la sveda lingvo en finnlingvaj elementaj lernejoj en Finnlando. Huhtasaari loĝas en Bruselo. Ŝia edzo estas kuracisto. Ili havas du filinojn.
Villaquirán de la Puebla
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Villaquirán de la Puebla formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Yamasita Tosihiro
La numeroj de Unesko Kuriero estas legeblaj kaj aŭdeblaj por blinduloj kaj komencantoj de Esperanto en la retpaĝo de esperas!.
Villaquirán de los Infantes
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 151 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 70 el 1991.
Ĝi distas 34 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, ĉe la Aŭtovojo de Kastilio el Burgoso al Palencio, kaj limas kun Los Balbases, Villaldemiro, Villazopeque kaj Pampliega.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo. Estas ventogeneratoroj.
Masenergia ekvivalento
En fiziko, masenergia ekvivalento estas la rilato inter maso kaj energio en la ripoza kadro de sistemo, kie la du valoroj diferencas nur per konstanto kaj la mezurunuoj. La principon priskribis la fama formulo de la fizikisto Albert Einstein: E = mc^2. La formulo difinas la energion E de partiklo en ĝia ripoza kadro kiel la produto de maso (m) kun la kvadratita lumrapido (c^2). La principo estas fundamenta por multaj kampoj de fiziko, inkluzive de nuklea kaj partikla fiziko.
Priskribo
La masenergia ekvivalento asertas, ke ĉiuj objektoj kun maso havas korespondan internan energion, eĉ kiam ili senmovas. En la ripoza kadro de objekto, kie laŭ difino ĝi estas senmova kaj do ne havas movokvanton, la maso kaj energio ekvivalentas kaj diferencas nur per konstanto, la kvadratita lumrapido (c^2).
Villazopeque
Villazopeque [biljazoPEke] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudo de la komarko Odra-Pisuerga.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,735 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 50 el 1991.
Ĝi distas 35 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la rivero Arlanzón (suda limo). Ĝi limas kun Los Balbases, Villaquirán de los Infantes, Pampliega, Palazuelos de Muñó, Barrio de Muñó kaj Belbimbre.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Villazopeque formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Johano, kies turo estis plialtigita en la 19-a jarcento por la servo telegrafa.
4-Oktanono
4-Oktanono aŭ butila propila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el oksidigado de la 4-Oktanolo. Ĝi estas senkolora, brulema likvaĵo, malmulte solvebla en akvo. 4-Oktanono posedas 8 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 4-Oktanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Chyše
Chyše (Chiesch) estas urbo de Ĉeĥio en distrikto Karlovy Vary en Regiono Karlovy Vary (la plej orienta municipo de la regiono). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1169. La 22-a de junio 2007 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Un hombre llamado Flor de Otoño
Un hombre llamado Flor de Otoño (Viro nomita Aŭtunfloro) estas hispana filmo premierita en la 25a de septembro 1978, reĝisorita de Pedro Olea kaj ĉefrolulita de José Sacristán. La scenaro estas bazita sur teatraĵo Flor de Otoño, de José María Rodríguez Méndez.
Ĝi estas unu de la unuaj filmoj se temas pri frontado al la samseksemo en Hispanio ankoraŭ en la epoko de la nomita Hispana Transiro al demokratio, kaj prezentante la ĉefrolulon de samseksemulo ne laŭ la ĝistiama kutima bildo de banalulo, frenezulo aŭ klaŭneca nenormalulo. Ĝi rakontas klopodojn por murdo kontraŭ la diktatoro Miguel Primo de Rivera, dum vizito al Barcelono en la 1920-aj jaroj, fare de grupo de anarkiistoj estrita de laborisma advokato transvestista. En la dekomenca reklamafiŝo de la filmo oni asertis, ke temas pri historio bazita sur realaj okazaĵoj kun ŝanĝo de kelkaj roluloj.
Intrigo
Lluís Serracant (José Sacristán) vivas duoblan vivon. Dumtage li estas advokato, membro de influa familio de la kataluna burĝaro kiu loĝas kun sia maljuna patrino, dum nokte li kantas transformisme en kabaredo laŭ arta nomo Aŭtunfloro. Tiukadre, li havas anarkiistan koramikon kun kiu kunhavas idearon kaj la liton. Lluís planas kun li kaj alia amiko atencon kontraŭ trajno en kiu venos la diktatoro Primo de Rivera. Fakte la plano estis kliento kaj samideano nun enkarcerigita. Ili ŝtelas eksplodaĵojn kaj atendas la oportunan momenton por eksplodigi ponton dum la trajnpasado.
Dume, oni murdas kantiston de la kabaredo, kaj Armengol, la partnero de la mortinto, kredas, ke la murdisto estis Lluís ĉar ili kverelis la antaŭan tagon kaj la mortonto minacis lin, pro kio li bategas Lluis kaj lasas lin ĉe la pordo de lia hejmo, por ke la patrino de Lluís vidu, ke li estas kaj samseksema kaj transformisto. Lluís, revenĝe, organizas ŝtelon de apoteko por kulpigi Armengol. Kiam tiun kaptas la polico, li denuncas la anarkiistajn agojn de Serracant, kio rezultas en polica persekutado kaj malsukceso de la planoj.
Historio
Post cenzuraj jardekoj, en tiu jaro premieris en Hispanio, krom tiu ĉi, aliaj du filmoj kun samseksema temaro. Kelkajn monatojn antaŭe oni premieris la dokumentan filmon Ocaña, un retrato intermitente, kaj unu monaton poste oni premieris El diputado, en kiu denove José Sacristán ludis la rolon de alia serioza samseksemulo.
En la filmo kunlaboris en duarangaj roletoj famuloj de la tiamaj madrida kaj barcelona samseksemaj etosoj, inter kiuj la transformisto Paco España kaj la estonta kinreĝisoro Pedro Almodóvar.
Pro sia ludado en Un hombre llamado Flor de Otoño José Sacristán ricevis la premion al plej bona aktoro de la Donostia Kinfestivalo de 1978 ​ kaj la premion San Jordi al plej bona enlanda aktoro de 1979. ​
Statuo de sankta Patriko (Karviná)
Statuo de sankta Patriko en Karviná situas ĉe la preĝejo de Laŭdego de la Sankta Kruco en Fryštát. Kun la statuo de sankta Patriko en Dolní Lutyně tiuj estas nuraj du statuoj de sankta Patriko en la Ĉeĥa respubliko kaj Silezio.
Historio
La statuo estis fondita en la jaro 1749 pro la pieco de Niklas Taaffe, grafo de Carlingfort, kiu venis al Silezio en 1740 pro la persekutado de katolikoj en Irlando. Niklas Taaffe fariĝis posedanto de la bieno Fryštát.
Claudia Roden
Claudia RODEN (hebree:קלאודיה רודן, angle: Claudia Roden, naskita kiel Douek, naskiĝis en 1936 en Kairo, Egiptio) estas internacia kultura antropologo, historiisto kaj esploristo pri mezorienta kaj juda kuirartoj, vivanta en Britio, sed konsideras sin franca, kvankam naskita en Egiptio el gepatroj de mizraĥaj kaj sefardaj judoj. Kiel verkisto ŝi verkis ĉefe librojn pri hispana, itala, juda sed ŝi ĉefe estas pioniro pri mezorienta kuirarto en tempo kiam la mezorienta kuirarto ankoraŭ estis tute ne konata. La mezorienta kuirarto estas sana kuirarto kun multaj legomoj kaj oliv-oleo.
La tempo-maŝino
Intrigo
La heroo de la romano estas ekscentra sciencisto kaj inventinto vivanta en Londono ĉe la fino de la 19-a jarcento kaj kiu estas referita fare de la rakontanto simple kiel "la tempovojaĝanto" (la reala nomo de la heroo ne estas menciita ĉie en la romano). Dum semajna vespermanĝo kiun la heroo tenas kun siaj plej proksimaj amikoj, li rakontas al ili ke li trovis manieron vojaĝi tra tempo. La heroo prezentas al siaj skeptikaj amikoj komencan prototipon de la tempomaŝino kiun li konstruis sed neniu kredas lin.
Claudia Roden
Ŝi komencis kolekti receptojn pro deziro konservi perditan heredaĵon, kaj daŭre skribis pri manĝaĵo kun speciala intereso en la historia, socia kaj kultura fono de kuirado, ĉar manĝajoj kreas toleremon por aliaj kulturoj.
La tempo-maŝino
Intrigo
Semajnon poste, la heroo alvenas malfrue al la semajna vespermanĝo, sufiĉe elĉerpita, kaj li rakontas al siaj amikoj kiel intertempe li sukcesis vojaĝi tra la tempo uzante la tempomaŝinon, kiun li konstruis: la heroo diras tion por ekscii, kio estas la estonteco de la homaro, li unue vojaĝis uzante la maŝinon al la jaro 802,701. Dum la tempovojaĝado, la heroo rimarkis en akcelita maniero ĉiujn ŝanĝojn en sia medio. Kiam li alvenis en la jaro 802.701 li komence renkontis vetkuron de malaltstaturaj, feliĉaj, senzorgaj, simplaj, pacaj, hedonismaj, kaj fizike malfortaj homoj nomitaj "Eloi".
Claudia Roden
Inter ŝiaj plej konata libroj troviĝas:
La tempo-maŝino
Intrigo
Pli poste, la heroo malkovris ke la Eloi-raso vivas en granda timo de kanibalaj simi-similaj estaĵoj nomitaj "Morlokoj". Dum la tago la Morlokoj vivas subtere, kaj ili eliras al la surfaco nur dum la noktoj por kapti homojn de la Eloi-raso kiujn ili kutime manĝas.
Claudia Roden
Biografio
Claudia Roden naskiĝis en 1936 en Kairo, Egiptio en siria-juda familio. Claudia sekvis siajn fratojn kiuj studis en Parizo. Fininte siajn studojn en Parizo, ŝi transloĝiĝis en 1954 al Londono por studi arton ĉe la Central Saint Martins College of Art and Design. Post la Sueza krizo de 1956, kiam Naser ordonis la judojn forlasi Egiption, ŝiaj gepatroj sekvis ŝin al Londono.
La tempo-maŝino
Intrigo
Baldaŭ post lia alveno, li savas Weena, junan estulon de la Eloi-raso kiu preskaŭ dronis en la rivero. La dankema Weena insistas akompani lin. La heroo enamiĝas al Weena kaj komencas pensi pri kiel li kunportos ŝin al la 19-a jarcento, sed poste la Morlokoj atakas ilin kaj Weena estas mortigita dum la heroo sukcesas eskapi.
Claudia Roden
Biografio
Samjare (1956) Claudia komencis kolekti receptojn de judaj rifuĝintoj survoje al gastlando. Por konservi la kulturon, kiun ŝi postlasis, ŝi komencis studi kuiradon. Ŝi verkis multajn librojn pri mezorienta kaj juda kuirarto. Ŝiaj verkoj priskribas la historion de la manĝaĵo, kiel ekzemple kiel malsamaj manĝaĵoj estis kreitaj kaj pluevoluis dum postaj generacioj aldone al receptoj por prepari ilin.
La tempo-maŝino
Intrigo
La heroo finfine sukcesas lokalizi la tempomaŝinon kaj vojaĝas 30 milionojn da jaroj en la estontecon kaj malkovras ke nur raso de ruĝetaj krab-similaj estaĵoj vivas sur la Tero. Li tiam daŭrigas fari plurajn mallongajn saltojn en tempo, rimarkante ke la enorbita periodo de la Tero iĝas pli kaj pli mallonga dum la Suno iĝas pli kaj pli granda, kaj ankaŭ pli kaj pli ruĝa kaj pli malhela, dum la homa raso kaj ĉiuj vivaĵoj sur la Tero estas formortintaj.
Claudia Roden
Biografio
Ŝi funkciis kiel gastiganto de kuirarta programo de la BBC (Claudia Roden’s Mediterranean Cookery) kaj estis kuirarta ĵurnalistino por The Daily Telegraph kaj The Sunday Times.
Roden estas unu el la subtenantoj de la brita karitato The Food Chain por la lukto kontraŭ aidoso.
La tempo-maŝino
Intrigo
La ŝokita heroo decidas reveni al la 19-a jarcento, al sia propra tempo. La heroo rakontas al siaj amikoj pri siaj aventuroj sed memkompreneble neniu kredas lin. La venontan tagon, la heroo decidas iri sur alian vojaĝon tra la tempo. Ĉi-foje li kunportas fotilon kaj dorsosakon. Kvankam la heroo promesas, ke li revenos post duonhoro, ĉi-foje li definitive estas for.
Claudia Roden
Honoroj
Ŝi ricevis plurajn premiojn interalie ses premiojn Glenfiddich kaj eksterlandajn premiojn kiel la premion Orio Vergani kaj la premion Maria Luigia (Italio), la premion Versailles (Francio) kaj en 1999 la premion Princo Claus de la Fonduso Prins Claus, internacia kultura organizaĵo kun sidejo en Amsterdamo (Nederlando).
Villegas (Burgos)
Villegas [biLJEgas] estas mezepoka loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Villegas estas etimologie komprenebla kiel Urbeto aŭ Vilao de Egas, alude al iama reloĝanto (vidu suben en Historio).
La tempo-maŝino
Adaptaĵoj
Tra la jaroj, pluraj filmadaptiĝoj estis produktitaj, kaj por kinejo kaj televido, kiuj estis loze bazitaj sur la intrigo de la origina romano sed kun multaj aldonoj, dum esencaj partoj estis preterlasitaj.
Claudia Roden
Honoroj
En 1997 ŝi ricevis la premiojn de la Fondumo James Beard (ankaŭ listigita en ĝia Cookbook Hall of Fame) kaj la National Jewish Book Award por la libro The Book of Jewish Food.
Villegas (Burgos)
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,593 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 90 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 65 el 1986.
La tempo-maŝino
Eksteraj ligiloj
</Br>
Claudia Roden
Verkaro
En 1968 ŝi publikigis sian unuan libron, A Book of Middle Eastern Food (Libro de mezorienta manĝaĵo). Por la libro The Book of Jewish Food (La libro pri juda manĝaĵo) al kiu ŝi laboris dum 16 jaroj.
Villegas (Burgos)
Geografio
Ĝi distas 40 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, estas ĉe la rivero Brullés kaj enhavas la loĝlokon Villegas kkaj ĝian kvartalon Villamorón. Ĝi estas inter Villadiego norde kaj Sasamón sude.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La tiam graflando Kastilio konkeris la valon Mena en la jaro 850. La grafo Rodrigo konkeri Amaya en 860, kaj reloĝigis la teritorion al la rivero Brullés ĉirkaŭ 880. Ĉefa nordaj transmontanoj estis kiuj tie setliĝis. Tiukadre la grafo Diego Rodríguez Porcelos ricevis du familiestrojn el orienta Asturio, nome Egas kaj Mauronta, kaj atribuis la orientan bordon de la rivero Brullés al Egas (kie estos Villegas) kaj la okcidentan bordon al Mauronta (kie estos Villamorón). Villegas unuiĝis al Villamorón ĉirkaŭ 1580 kaj iĝis unusola loĝloko kun du kvartaloj, apartenanta al senjorlando ĝis ĝi iĝis reĝlanda loko en 1752.
Villegas formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj de Sankta Eŭgenia en Villegas kaj de Santiago Apostolo en Villamorón.
Esperanto-Societo de Uppsala
La Esperanto-Societo de Uppsala estas la loka Esperanto-klubo de la urbo Upsalo, Svedujo. Ĝi aktivas de 1927 ĝis la nuntempo.
Historio
La Esperanto-movado ekradikis frue en Upsalo per la Klubo Esperantista en Upsala (1891-1909), kiu tamen transiris al Ido dum la Ido-skismo. Sekvis epoko de malmulta organizata agado. La revekiĝon stimulis prelego de Valdemar Langlet, eksprezidanto de Klubo Esperantista en Upsala, en februaro de 1927. La nova grupo renkontiĝis neformale en la fotografejo de Emil Lison Finn dum la sekva jaro, formale fondiĝis kaj akceptis regularon la 26-an de aprilo de 1928 en la Slottskällan, aliĝis al Sveda Esperanto-Federacio en januaro de 1930, kaj elektis deligiton de UEA ekde 1933. En la periodo 1928-1980, la membraro ĉiam estis inter 20 kaj 80. Ĝi uzis diversajn kunvenejojn, interalie la domo de la Naciaj Templanoj (1939-1955 kaj alterne kun la ABF-domo 1970-1972). En 1972 ĝi akiris propran kelan ejon laŭ iniciato de la tiama prezidanto, Ingvar Hansander. La klubo financis sin per membrokotizoj kaj ekde 1954 ankaŭ per loterioj.
Dum kelkaj jaroj antaŭ 1977 laboris aparta Studenta Esperantoklubo de Uppsala.
Agado
La statuto de la societo postulis almenaŭ unu kunsidon en ĉiu monato. Dum kelkaj periodoj ili fakte okazis ĉiun duan semajnon, sed nuntempe ili okazas po dek fojoj jare. Krome, la klubo faras someran ekskurson ĉiujare. Kutime okazas unue prelegeto kaj poste libera babilado. Tradicie ankaŭ okazis "amuza programo", kiel muzika, deklama, aŭ magia prezento. En la klubo estas luditaj multaj teatraĵoj, kaj ĝi havis specialan teatran rondon fonditan en 1933 de Gösta Lundin. Ĝi havas Esperanto-bibliotekon kaj kluban arĥivon en la klubejo.
Bibliografio
Söderberg, Karl. 1981. La Esperanto-movado en Uppsala. Esperanto-Societo de Uppsala.
Statuo de sankta Patriko (Dolní Lutyně)
Statuo de sankta Patriko en Dolní Lutyně situas ĉe la preĝejo de sankta Johano Baptisto. Kun la statuo de sankta Patriko en Karviná tiuj estas nuraj du statuoj de sankta Patriko en la Ĉeĥa respubliko kaj Silezio.
Historio
La statuo estis fondita en la jaro 1749 pro la pieco de Niklas Taaffe, grafo de Carlingfort, kiu venis al Silezio en 1740 pro la persekutado de katolikoj en Irlando. Niklas Taaffe fariĝis posedanto de la bieno Dolní Lutyně.
Col-de-Soud (stacidomo)
Col-de-Soud estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Ferenc Konrád
Ferenc Konrád, laŭ hungarlingve kutima nomordo Konrád Ferenc estis hungara akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, arbitraciisto, dentisto. Lia nomo en la sporta vivo estis Konrád III. (komprenu: Konrád la 3-a), lia frato estis János Konrád (Konrád II.).
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1963. Li akiris medicinan diplomon en Universitato Semmelweis en 1971, poste li estis dentisto en la universitata kliniko ĝis la emeritiĝo en 2005. Li edziĝis en 1985.
Sporta kariero
inter 1956-1982 estis akvopilkisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono okfoje inter 1966-1978, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1963-1978 178-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968, Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun ora, arĝenta kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua en 1973. En universiado li estis ĉampiono en 1965. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1982. Iomete pli frue li estis trejnisto 2 jarojn, ekde 1984 li estis arbitraciisto.
Villasandino
Villasandino [biljasanDIno] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Villasandino estas etimologie komprenebla kiel Urbeto de Sendino, alude al reloĝanto Dorotti Sendino.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 43,714 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 176 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 el 1986.
Ĝi distas 40 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la bordo de la rivero Odra kaj ĉe la nacia ŝoseo N-120.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Villasandino estis fondita fine de la 9-a jarcento fare de la reloĝanto Dorotti Sendino. Ĝi poste pligraviĝis kaj iĝis unu de la brakoj de la Jakoba Vojo kiu iris laŭ la iama romia ŝoseo Via Aquitania, nuntempe rekuperata.
Ĝi estis naskoloko de la mezepoka poeto Alfonso Álvarez de Villasandino, kies versoj estis konservataj en la Kanzonaro de Baena.
Internacia flughaveno Krivij Rih
La Internacia flughaveno Krivij Rih aŭ Internacia flughaveno Lozuvatka (Міжнародний аеропорт «Кривий Ріг», Міжнародний аеропорт «Лозуватка») (IATA: KWG, ICAO: UKDR) estas flughaveno proksime de Krivij Rih, Ukrainio. Ĝi situas okcidente de la vilaĝo Lozuvatka, kaj  nordokcidente de la urbo Krivij Rih.
Skály (distrikto Strakonice)
Skály estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 11 km sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1334.
Ğ1
Ğ1 (prononcita kiel "Ĝuno" en Esperanto) estas samtavol-komunikada ĉifrovaluto, bazita je la programaro Duniter.
Ĝia sistemo de mona kreado ne estas same kiel tiuj de aliaj ĉifrovalutoj. , Ĝi sekvas principon de spaca kaj tempa simetrio de mona kreado inter homoj. Tial, ĉiu homo rajtas ekhavi membro-statuton enirante la fidan reton, kaj tiel partopreni en la mona kreado kaj ĉiutage ricevi la saman parton kiel la aliaj membroj. Pro tio Ğ1 estas mono de Universala Dividendo (UD). ,, ,
Mona kreado
Pro ĝia sistemo de mona kreado, Ğ1, ne same kiel aliaj ĉifrovalutoj, estas libera mono kiel priskribite de la Teorio Relativa pri Mono.
La Teorio Relativa pri Mono inspiriĝas je libera programaro, ĝi do antaŭtenas kiel fondamentajn regulojn la 4 ekonomiajn liberecojn kiujn difinas la Free Software Fundation.
Tiuj 4 liberecoj induktas ke mono ne devas esti centreme kreita, nek far bankistoj nek far potencaj kalkuliloj. Laŭ tiu teorio, mono devas esti kreita egale laŭ ekonomia spaco kaj tempo, far ĉiu uzanto. Tio estas, ke ĉiu homa membro de la libera mono devas krei la saman porcion de mono kie ajn tiu estas, kaj je ajna momento.
Tiu porcio de mono devas valori koeficienton de la mona stoko, dividita per la nombro de membroj: c × (M/N). La teorio montras, ke alta koeficiento favoras novulojn dum malalta koeficiento favoras la plej malnovajn membrojn. Valoro ĉirkaŭ 10% ŝajnas akceptinda.
Tiu daŭra mona kreado (sen videbla detruado) aŭtomate induktas daŭran pliiĝon de la mona stoko. Iam ajn ĉiu kreas la saman porcion de mono, do tiu porcio proporcie pliiĝas. Tio provokas eksponencialecan pliiĝon de la kvanto da mono.
Laŭ la principo de relativeco ne gravas la kvanto da mono, gravas la parto de mona stoko kiun ĉiu posedas. Tial, dum interŝanĝoj da libera mono, la mezurunuo ne estas kvanto da Ğ1. Oni anstataŭe uzas la nombron de porcioj, kiujn ĉiu posedas. Kiam oni kalkulas per nombro de porcioj, ne estas pliiĝo de mona stoko sed nur egala disdonado de tiu stoko.
Universala Dividendo (UD)
Tiel daŭra kreado de mono far ĉies membroj iĝas universala dividendo. Tiun dividendon oni povas taksi kiel bazan enspezon, sed ĝin oni ne povas taksi kiel enspezon de sufiĉeco (pro subjektiveco de sufiĉeco).
Po 1 UD tage kaj persone, tio estas konstanto. Tiu konstanto utilas kiel mezurunuo por prezoj kiuj ne ŝanĝiĝas laŭ mona stoko. Se Ğ1 aspektas inflacieme laŭ kvanto, ĝi ne estas tia laŭ relativeco (kiam oni kalkulas per UD).
Pro tiu daŭra pliiĝo de la mona stoko, ĉiuj kontoj iom post iom konverĝas ĝis la meznombro de la mona stoko dividita per la nombro de membroj. Kiam la aktiveco estas neŭtrala (elspezoj egalas al enspezoj), tiun meznombron oni atingas post 40 jaroj.
Praktika funkciado
Praktike, uzo de Ğ1 similas al funkciado de Loka Interŝanĝa Sistemo (LIS), sen lokaj limoj. Same kiel en LIS, ligoj kaj renkontiĝoj inter membroj estas favoritaj.
Ne estas kotizoj por aliĝi, ĉiu povas krei konton el la kliento.
Fida reto
Ğ1 malsamilas al aliaj ĉifrovalutoj pro ĝia fida reto, integrigita en la blokĉeno.
Por iĝi kunkreanto de mono, membron devas certigi almenaŭ 5 aliaj membroj.
Tiu fida reto celas identigi siajn uzantojn laŭ tute sencentrema maniero, por limigi monfalsado per uzado de pluraj kontoj.
Pluarj kondiĉoj en la reto malebligas fraŭdon, interalie Sybil-atako.
John Kilaka
John KILAKA (naskiĝis la 4-an de novembro 1966 en Sumbawanga) estas tanzania verkisto kaj ilustristo, konata kiel kreinto de bildlibroj por infanoj.
Ğ1
Fida reto
Tiuj kondiĉoj estas:
John Kilaka
Kiam Kilaka estis juna, li ĉiam pentris kaj baldaŭ rimarkis, ke li bezonas iri al Daresalamo por ricevi edukon. Tie li konatiĝis kun tingatinga pentrarto kaj hodiaŭ li estas ĉefa figuro en la tingatinga movado. Li debutis kiel libroilustristo kun «Fresh Fish». Ĝi estis granda internacia sukceso, same kiel «True Friends», kiuj ricevis premion ĉe la Bolonia Libro-Foiro 2004. Ankaŭ en 2004 Kilaka ricevis la Arĝentan Stelon Peter Pan pro «Fresh Fish». Unu el liaj plej novaj libroj, «The Amazing Tree» (2009), estis tradukita al multaj lingvoj. Ĉi tiu libro ankaŭ ricevis la Arĝentan Stelon en 2011. Ĉiuj tri libroj estas fabloj, kiuj laŭdas amikecon. La verkoj de Kilaka baziĝas sur popularaj tradicioj kaj rakontoj.
Ğ1
Mona licenco Ğ1
Dum la kreado de konto en la fida reto Ğ1, la klientoj petas al ĉiu novulo devontigi sin al respekto de la mona licenco Ğ1. ,
Tiu mona licenco enhavas sekvindajn regulojn kaj konsilojn kiuj certigas al la komunumo, ke unu fizika persono ne povu havi plurajn kontojn por krei monon. Tio cele al malebligimonfalsadon.
La licenco ankaŭ klarigas funkciadon de mona kreado de Ğ1.
Historio
Ğ1 ekis en Francio la 8an marto 2017 kun 59 iniciaj membroj.
Trajtoj
Ĉifromono, kaj pli specife mono bazita je la Teorio Relativa pri Mono, distinginĝas per la trajtoj kiuj difinas la kreskan kurzon de la mona stoko kaj la manieron per kiu iu membriĝas en la fida reto.
Kritikoj
Estas kontraŭ Ğ1 kritikoj pri la teoriaj bazoj de Teorio Relativa pri Mono kaj pri la realigo de tiu libera mono.
Referencoj
<references responsive="1" group="">
Kariokaracoj
La kariokaracoj (Caryocaraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 26 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kariokaro.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (25 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ede Dvorák
Ede Dvorák laŭ hungarlingve kutima nomordo Dvorák Ede estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Dvořák, sed la hungara abozo ne havas literon ř, tial la nomformoj estis Dvorzsák, Dvorák, Dworák. Lia ĝemelparo estis Hubert Dvorák.
Ede Dvorák naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝdato estas erara en 1867) en Oravicabánya (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Oravița en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Albillos
Albillos [alBIljos] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 221 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 14 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga apud Palacios fronte de la vilaĝo Lantadilla kiu apartenas al Palencio.
Fetorbombo
Fetorbombo estas aparato desegnita krei malagrablan odoron. Ili varias en efikeco de simplaj petolaĵoj al militista grado aŭ kemiajn agentojn por kontroli kaj disigi tumultojn.
Albillos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.