cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herrmann Julius Meyer
Vivo
Imitante la patron sed respektante ĉiujn kopirajtajn leĝojn li fondis en 1861 kaj 1864 novajn seriojn pri klasikuloj. Tion Meyer ankoraŭ intensigis post la abolicio de la t.n. klasikula privilegio (kopirajto por verkoj de verkistoj mortintaj antaŭ la 9.11.1837) kaj fondis la serion Bibliothek der deutschen Nationalliteratur, kiun prizorgis Heinrich Kurz. Ekde 1862 aperis la serio Meyers Reisebücher, je la komenco zorge de la verkisto H. A. von Berlepsch, kiu ekzistis ĝis la 1930-aj jaroj. Ekde 1863 aperis je ties instigo la Thierleben de Alfred Edmund Brehm en la eldonejo Meyer kiu finfaritis en 1869 kaj eldonitis daŭre en formo refarita kaj pligrandigita. Tre fruktodona estis la kontakto de Meyer kun Konrad Duden, kies ortografia leksikono aperis ekde 1880 ĉe Meyer. Ĉefa apogilo estis la enciklopedio Meyers Konversations-Lexikon, de kiu li faris po 15-volumajn eldonojn trifoje kun pluraj suplementoj (1857-60, 1861-67, 1874-78). Por doni al la entrepreno bazon pri larĝan koncerne personaron, teknikon kaj vendadon Meyer transloĝiĝis kun la entrepreno en 1874 de Hildburghausen al Lepsiko. En 1884 li retiriĝis de la aktiva estrado.
Meyer sciis korekte taksi la kleriĝvolon kaj informiĝdeziron de la samtempuloj kaj realigis siajn planojn ĉiam en la kadro de la donitaj financaj kaj teknikaj eblecoj. Al tio apartenis ankaŭ la pluevoluigo de la kolportadosistemo kaj la kreado de novaj vendosistemoj per vojaĝantaj agentoj. Meyer edziĝis al Caroline Antonie (+1919), filino de la eldonisto Johann Valentin Meidinger, en 1857. Li estis patro de la geografo Hans Meyer kiu estis la unua eŭropano kiu alvenis al la montopinto de Kilimanĝaro.
Karitata fondaĵo apartamenta
Kun startkapitalo de 2 milionoj da oraj markoj Meyer fondis en 1888 la Societon por la konstruo de malkaraj loĝejoj en Lepsiko. Tiu fondaĵo, kies kapitalo kontinue pligrandiĝis per interezoj kaj novaj aldonaĵoj, starigis ĝis 1928 ne malpli ol 261 domojn kun 2457 loĝejoj. Ĝi ekzistas ĝis nun.
Transdono entreprenada
La filoj de Meyer, Hans, Arndt kaj ekde 1903 ankaŭ Herrmann, daŭrigis la entreprenan laborojn. En 1902 la Bibliografia Instituto ankaŭ kunlaboris kun la eldonejo Prosvestsĥenije en Sankt Peterburgo, kiu precipe eldonis leksikonojn.. En 1905 fonditis la firmao Kultura por la vendado, en 1908 la eldonejo Dejatel. Tiuj firmaoj konfiskitis en 1914, kiam la Unua mondmilito eksplodis, kiel posedaĵoj de la malamiko. En 1915 la eldonejo iĝis akcia kompanio. En 1946 faritis ŝanĝo de la milite suferinta entrepreno en popolproprietan entreprenon. Sed la akciuloj translokis en 1953 la sidejon de Lepsiko al Mannheim. En la jaro 1991-a la du firmaoj (unu en FRG kaj la alia en GDR) reunuiĝis. En 1984 jam estis kunfandiĝo kun la eldonejo Brockhaus.
Hiroyuki Omata
Hiroyuki Omata (尾亦 弘友希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Omiya Ardija, Shonan Bellmare, Cerezo Osaka kaj Avispa Fukuoka.
Edward Kasner
Edward KASNER (naskiĝis la 2-an de aprilo 1878, mortis la 7-an de januaro 1955) – usona matematikisto. Kasner estis la unua judo enpostenigita en scienca fakultato de Universitato Kolumbio de 1899.
Edward Kasner studis en Cassius Jackson Keyser. Ankaŭ estis hejma instruisto de matematiko en la Universitato Kolumbio, kie ĉefe okupiĝis pri Diferenciala geometrio.
Googol
En 1938, naŭjara Milton Sirotta, nevo de Edward Kasner, demandita de sia onklo pri nomo de la ege granda nombro, respondis al li googol (kreante per tio la nomon por nombro 10¹⁰⁰). Kasner kiel la unua anoncis la nocion en sia libro "Matematiko kaj imago" (1940). De tiu nomo devenas la nomo de la firmao Google.
Klemento la 5-a
Klemento la 5-a (civile Bertrand de Got; naskiĝis inter 1250 kaj 1265 en Villandraut, Francujo; mortis la 20-an de aprilo 1314 en Roquemaure, Francujo) estis de la 5-a de junio 1305 ĝis la 20-a de aprilo 1314 papo de la romkatolika eklezio. Li translokigis la papan rezidencon en 1309 al Avignon en Francujo.
Neniigo de la templanoj
Aŭguste 1307 fiaskis provo de la papo unuiĝi la ordenojn de Malto kaj de la Templo. Vendredon la 13-an de oktobro 1307 la franca reĝo Filipo la 4-a arestigis ĉiujn templanojn en Francujo. Tion jam planis la reĝo en septembro 1307. En la proceso kontraŭ la templanoj Filipo la 4-a uzis la inkvizicion por akuzi la ordenon pri herezo kaj blasfemo. Konfesioj estis obtenitaj kutime per torturo.
La koncilio de Vieno konvokita de Klemento la 5-a kaj malfermita de li mem la 16-an de oktobro 1311 decidis, ke ne ekzistis pruvo pri la akuzoj. Ne respektante la opinion de la koncilio, Klemento la 5-a neniigis la ordenon de la Templo la 22-an de marto 1312 per la papa buleo Vox in excelso, argumentinte ke jam pro la misfamo de la ordeno, tio necesis por malhelpi damaĝon al la tuta eklezio. Poste per la buleo Ad providam li transdonis la havaĵojn de la ordeno al la ordeno de Malto. La lasta grandmajstro de la templanoj, Jacques de Molay, ŝajne malbenis la papon kaj la reĝon la 19-an de marto 1314 sur la ŝtiparo. Tial iuj nomis Klementon ankaŭ la malbenitan papon.
Ĥanpur
Geografio
Ĥanpur situas sur ebenaĵo en la orienta parto de la lando. Bahavalpur troviĝas 129, Sukur (Pakistano) 206, Fajsalabado 388, Lahoro 481, Karaĉio 556, Rawalpindi 596, Peŝavaro 602, Islamabado 609 kilometrojn (aere).
Historio
Ĥanpur estis fondita en 1806?.‎ En 1973 granda inundo kaŭzis detruojn.
Ekonomio
En Ĥanpur la loĝantaro aktive okupiĝas pri agrikulturo, sukerkanoj, kotonoj mangoj estas kreskigitaj proksime de la urbo. Iam tekstila uzino funkciis en la urbo, nun nur sukerproduktejo.
Loĝantaro
La loĝantaro de la urbo kreskis preskaŭ kvaroble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 2,3%, simila al la nacia mezumo.
Trafiko
Ĥanpur situas laŭ la arteria fervojo Karaĉio-Peŝavaro konstruita en la 1880-aj jaroj.
Klimato
Ĥanpur situas en arida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj mildaj vintroj. La averaĝa temperaturo estas 25,1 °C. En majo kaj junio estas pli ol 40 °C. Inter decembro-februaro malofte frostas. La jara precipitaĵo estas 97 mm. En ĉiu monatoj pluvas nur simbole, escepte inter julio kaj aŭgusto, tiam estas musono.
Stafeto (sporto)
Ekzemplo estas la sporta fako ebenkura stafeto 4 po 100, fako de atletiko oficiala ekzemple en la Someraj Olimpikoj, en kiu ĉiu teamano el kvarhomaj teamoj kuras po 100 metrojn. Plia populara fako en atletiko estas la stafeto 4 po 400 (do kvar kuristoj, po 400 metroj). Tiu stafeto ofte estas la fina fako de atletika konkurso kaj la publiko tiam kutime sekvas ĝin kun aparta entuziasmo kaj aplaŭdo.
Ekideno aŭ ekiden (en japana 駅伝?) estas termino reference al longdistanca stafeta kurkonkurenco, tipe surŝosea.
Gusztáv Fáber
Gusztáv Fáber [gustAv], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fáber Gusztáv estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia familia nomvarianto estis Faber.
Gusztáv Fáber naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Fáber akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1927, poste tuj li havis postenon en signifa fabriko. Li projektis pontojn kaj similajn strukturojn. En 1939 li estis nomumita ĉefinĝeniero. Inter 1940 kaj 1944 li gvidis konstruadojn en Norda Transilvanio, kiu tiam apartenis al Hungario. Lia ĉefa projekto estis dissenda anteno de Hungara Radio. Depost la 2-a mondmilito li partoprenis en rekonstruadoj de bombarditaj pontoj. En 1951 li establis novan katedron en la menciita universitato, poste li estis katedrestro ekde 1953 ĝis la pensiuliĝo en 1969. En la studjaro 1960 li estis vicdekano.
Pál Balogh
Pál BALOGH [balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balogh Pál estis hungara kuracisto, lingvisto, grotesploristo, membro de Hungara Scienca Akademio (1835). Lia frato estis Sámuel Balogh, liaj filoj estis Tihamér Balogh kaj Zoltán Balogh (poeto), lia nepo estis Loránd Almási Balogh. Dum verkado li uzis la pseŭdonimon "Kákay Aranka". Pál Balogh naskiĝis la  1794 en Nagybarca. Li mortis la 1867 en Pest (urbo).
Biografio
Pál Balogh frekventis mezlernejon en Rimaszombat, altlernejojn en Sárospatak kaj Késmárk, universitaton en Reĝa Universitato de Pest. En 1825 li studvojaĝis al Germanio, en 1856 al Parizo, Londono, Bruselo. Tie li spertiĝis pri homeopatio. En 1865 li fondis kuracistan societon pri homeopatio, eĉ li estis elektita prezidanto. Lian imponan bibliotekon la hungara ŝtato aĉetis por la universitata biblioteko.
Gáspár Fábián
Gáspár Fábián [gAŝpAr fAbiAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fábián Gáspár estis hungara inĝeniero, arkitekto. Lia pseŭdonimoj estis Dór aŭ F. Gáspár Fábián naskiĝis la  en Székesfehérvár. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gáspár Fábián frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1918. Dum la studentaj jaroj li estis en Italio en 1910, krome li batalis en la 1-a mondmilito. Li doktoriĝis en 1920. Li projektis pli ol 40 katolikajn kirkojn, krome lernejojn kaj hospitalojn.
Nucet
Nucet estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Cicio Mar
Cicio MAR, (ĉine: 叶君健, pinjine: Ye Junjian) aŭ naskiĝis en 1914 en Hong'an (Hubei) kaj mortis en la 5-an de januaro 1999) estis verkisto, tradukisto, erudito, ĉefredaktoro, deputito, socia aganto. Li estis pioniro de la Ĉina Esperanto-movado, komitatano inter 1980-1992 de UEA, ano de la ĉina parlamento, vicprezidanto de Ĉina Tradukista Asocio, konsiliano de Ĉina Verkista Asocio.
Cicio Mar havas tri nomojn ofte uzataj. En Ĉinio li estas famkonata per la nomo Ye Junjian, kelkfoje Yeh Chun-chan, en okcidento per Chun-chan Yeh, kaj en esperanto pli konata per Cicio Mar, kies ĉinigo en ideogramoj legiĝas homofone kiel Mar, la mirinda talentulo el Hubei. Tiuj tri nomoj ĝuste respegulis la tri sferojn de lia agado: ĉinlingva, fremdlingva kaj esperanta.
Cicio Mar travivis enkarcerigon kaj persekutojn fare de japanoj dum la Dua Mondmilito kaj estis forpelita kaj devigita forlasi Japanion en tempolimo de 48 horoj dum li estis senmona. En 1948 li estis invitita ĉeesti mondan kongreson de intelektuloj en Pollando.
Esperantisto kaj poligloto
Liceano 17-jara, aŭdinte pri Esperanto li tuj komencis memlerni pere de koresponda lernejo en 1931, li ekverkis originale ekde 1933. Verkis ankaŭ ĉine kaj angle, kaj scipovis 13 lingvojn inter alie Esperanton, la francan, hispanan, italan, germanan, danan kaj svedan lingvojn. Ekde 1953 li redaktis la revuon "Ĉina Literaturo" en la angla kaj franca. Lia ĉefa Esperantlingva verko estas la novelaro Forgesitaj homoj, verkita en 1935 kaj unuafoje eldonita en 1937, reeldonita en Ĉongĉingo, en 1985. Li partoprenis plurajn Universalajn Kongresojn: 34-a UK 1949, 63-a UK 1978, 64-a UK 1979, 65-a UK 1980, 70-a UK 1985, 71-a UK 1986, 72-a UK 1987, foje kiel reprezentanto de Ĉinio. Kiam UK okazis unuafoje en Ĉino en 1986, Cicio Mar funkciis kiel rektoro de la kongresa universitato.
Cicio Mar sinsekve laboris en la komisiono por internacia kultura interfluo, funkciis kiel ĉefredaktoro de la revuo "ĉina literaturo", ĉina tradukisto, vic-prezidanto de la Asocio de ĉinaj tradukistoj, komitatano de la ĉina federacio de literatura kaj arta rondoj, konsilanto kaj membro de la sekretariato de la Ĉina Verkista Asocio, vicprezidanto de la ĉina sekcio de la internacia verkista asocio PEN, profesoro de literaturo de fudan, centra (nun nankina) kaj furen universitatoj en Ĉinio. Li multe prelegis en universitatoj en Norvegio, Danlando, Britio, Usono. En esperanta rondo Cicio Mar estis vic-prezidanto de Ĉina Esperanto-Ligo (ĈEL) kaj Ĉina Asocio de Amikoj de Esperanto, honora prezidanto de ĈEL, konsilanto de EPĈ, kaj komitatano de UEA ekde 1980.
Verkado
Verkoj de Cicio Mar en la ĉina lingvo estas jenaj : (resume en 5 milionoj da ideogramoj)
Cicio Mar ĉinigis multajn verkojn el fremdaj literaturoj (Eskilo, Prosper Mérimée, Maurice Maeterlinck, Henrik Ibsen, Federico Garcia Lorca, Hans Christian Andersen, Federico García Lorca, Lev Tolstoj k.a. ) resume en 3 milionoj da ideogramoj, el kiuj la plej fama estas fabeloj de Andersen (kompleta kolekto, 1,6 milionoj da ideogramoj) pro kio en 1988 li estis honorita de la dana reĝino per medalo "dana nacia standardo".
Cicio Mar scipovis originale verki en fremdaj (angla, germana...) lingvoj. Por propagandi rezistmiliton far ĉina popolo, li vivis en Eŭropo 4 jarojn. Post la venko de la Dua Mondmilito, Cicio Mar studis eŭropan literaturon en Anglio kaj verkis en la angla tri romanojn Montara vilaĝo kaj Ili flugas al sudo. Li ankaŭ angligis verkojn de Maŭ Dun kaj de multaj aliaj ĉinaj verkistoj publikigitaj fremdlande. Kiam Ĉinio eldonis la anglan version de poemoj de Maŭ Zedong, Cicio Mar fariĝis unu el la ĉefaj tradukintoj same kiel Qian Zhongshu.
Lia angle verkita romano Montara vilaĝo (The Mountain Village), la unua romano verkita de Ĉino en la angla pri Ĉinio, estis honorita de la angla biblioteka asocio (“Book Society”) kiel la plej bona verko por la monato Julio 1974, kaj poste tradukita en pli ol 20 lingvojn. Ĝi aperis en 1984 en Esperanto-versio de William Auld en la Serio Oriento-Okcidento (n° 21).
El liaj novaj verkaĵoj la trilogio "La Tero" elstaras kiel unu tre ampleksa pentraĵo de la historia periodo inter la disfalo de la malnova monarkio kaj la eksplodo de la Revolucio de Nova Demokratio en 1919.
Al-Zamaĥŝario
Abū l-Qāsim Mahmūd ibn ʿUmar al-Zamaĥŝarī (ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻘﺎﺳﻢ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ الزمخشري)  ekzegezisto pri la Korano, teologo, filologo, filozofo, gramatikisto, primoralstudemulo, mezepoka muzulmana erudiciulo persidevena, aŭtoro de la teologia doktrino Mu'tazilito, vivinta plejparton de sia vivo en Buĥaro, Samarkando kaj Bagdado antaŭ ol definitive transloĝiĝi al Ĥorezmo. Li estis renoma komentisto pri la Korano forte influita en sia laboro de la mutazilismo. Naskiĝinta en la vilaĝo Zamaĥŝar, dum multaj jaroj li vivis en Mekko tiom ke li ricevis la alnomon Jār Allāh (najbaro de Dio).
Observatorio Monte Viseggi
La Observatorio Monte Viseggi (itale : Osservatorio astronomico Monte Viseggi) estis astronomia observatorio sur la Monto Viseggi, en la komunumo La Spezia (Italio). Ĝia MPC-kodo estas 126.
La observatorio estis konstruita en 1984 fare de la Associazione astrofili spezzini, uzante la strukturon de eksa aerdefenda pozicio datiĝinta de la dua mondmilito je supermara alteco de 347 m. Ĝia instrumento estis teleskopo "Ritchey-Cretien" de diametro 40 cm.
Observatorio Monte Viseggi fermiĝis la.
Laŭ Minor Planet Center, 5 asteroidoj estis malkovritaj elde tie.
Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano
Pri la komunumo
Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano (germane Wildhaus-Alt St. Johann) estas komunumo en la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 2671 loĝantojn je la 1-a de januaro 2010.
Geografio
La komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano situas en la Supra Togenburgo, kiel nomiĝas la valo de la rivero Turo, kies fontoj situas sur la komunuma teritorio. La sudan limon de la komunumo formas la montoĉeno de la Churfirsten, la nordan la Alpstein-Masivo kun Säntis. Okcidente la komunuma teritorio etendiĝas ĝis la kulmino de la montpasejo Wildhaus. Al la komunumo apartenas la tri vilaĝoj Wildhaus, Malnov-Sankt-Johano, Starchenbach kaj Unterwasser.
La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 2502 m s.m. sur la kulmino de Säntis, la plej malalta punkto ĉe la bordo de la rivero Turo sur alteco de 860 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano limas en nordokicdento al Nesslau-Krummenau, en nordo al Hundwil (AR), en sudoriento al Schwende (AI), en okcidento al Rüte (AI), en sudoriento al Sennwald, sudsudoriento al Grabs, en sudo al Valenurbo, en sudsudokcidento al Quarten, en sudokcidento al Amden, kaj en okcidento al Stein.
Trafiko
Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano situas ĉe la pasejvojo de Wattwil tra Wildhaus-Pasejo al Buchs.
Historio
La komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano estis fondita la 1-an de januaro 2010 per kunfandiĝo de la ĝis tiamaj aŭtonomaj komunumoj Wildhaus kaj Malnov-Sankt-Johano.
Baraona
Baraona aŭ Barahona [baraOna] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Almazán en la sudcentro de la provinco, atribuita ankaŭ al pli sudorienta komarko Tierra de Medinaceli. Kurioze ambaŭ literumado (kun neprononca ho aŭ sen) estas uzataj eĉ oficiale, dum ĉe samnomaj loĝlokoj, nome urbo kaj provinco Barahona (Dominga Respubliko), same kiel ĉe Barahona del Fresno (Provinco Segovio) la nomo estas uzata ĉiam kun "h".
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 116,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 127 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 575 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 63 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi enhavas la loĝlokojn Barahona, Jodra de Cardos, Pinilla del Olmo kaj Romanillos de Medinaceli.
En la municipa teritorio inkludite en la Reto Natura 2000 estas la jenaj lokoj:
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Pinilla del Olmo kaj Romanillos de Medinaceli. Poste ĝi aligis​ Jodra de Cardos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, gvatoturoj kaj popola arkitekturo.
Les Éduts
Les Éduts [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 67 loĝantojn en la jaro 2012.
Preĝejo Sankta Jozefo (Mátyásföld)
Historio
En la 19-a jarcento la katolikoj de Mátyásföld apartenis al Csömör, depost 1926 al Cinkota. La kirko mem estis konstruita en la jaroj 1904 kaj 1905. Fervora katoliko József Paulheim estis motoro de la plena konstruado, pri li oni metis memortabulon en la preĝejo en 1921. La orgono alvenis en 1909, ĝi estis pligrandigita en 1991. Interne en 1931, 1965, 2004 okazis pentradoj. Komence oni pentris sekpentraĵojn, poste freskojn (en 1965). En 1982 kapeleto estis konstruita ĉe la sakristio. En la 1990-aj jaroj nova paroĥa domo kun aliaj ĉambroj estis konstruitaj.
Konstruaĵo
Meze de la fasado estas la ĉefenirejo, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. Interne la ĉefaltaro havas 3 niĉojn, ene estas Sankta Jozefo kun Jesuo, Elizabeto de Hungario kaj Stefano la 1-a (Hungario).
Kermeso okazas en la 1-an de majo.
29132 Bradpitt
29132 Bradpitt estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan filmaktoron William Bradley Pitt, kiu ricevis la Premion Oran Globon kaj multenombrajn aliaj premiojn pro sia aktora talento. Plej bone konata pro sia rolo kiel Aĥilo en la filmo "Trojo" de 2004, li estas malavara subtenanto por pluraj humanitaraj organizoj.
Arboussols
Arboussols (Arboçols) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Arboussolois.
NGC 4414
NGC 4414 (aliaj indikoj — UGC 7539, MCG 5-29-85, ZWG 158.108, ARAK 365, KUG 1223+315, PGC 40692) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marcelo Mattos
Li futbalis ĉe FC Tokyo kaj Oita Trinita. Aliaj teamoj liaj estis Mirassol, São Caetano, Corinthians kaj Botafogo de Brazilo kaj Panathinaikos de Grekio.
Ekvadora Sukro (valuto)
La Sukro  (S/.) (ISO 4217: ECS) estis valuto de Ekvadoro. La 9-an de januaro 2000 ĝi estis anstataŭata de la usona dolaro, dum la prezidenteco de Jamil Mahuad (36-a prezidento de la Respubliko Ekvadoro) je ŝanĝovaloro de 25.000 sukroj por dolaro. La sukro estis subdivita en 100 centavoj. La nomo rilatas al venezuela militisto kaj politikisto Antonio José de Sucre. Ĝi estis kreita la, kaj estis valida dum 116 jaroj.
Roka sito
Roka sito (science Sitta neumayer) estas malgranda birdo el la familio de la sitedoj.
Priskribo
Roka sito estas simila al eŭropa sito sed ĝi havas kelkajn diferencojn. Jen estas: Precipe kolo kaj brusto de roka sito estas tute pli hela; manko de blanka makulo sub vosto; pli hela subo ol eŭropa; kantas malsame; ĝia vivloko estas konekta kun rokoj kaj ŝtonoj ĉefe en montaraj regionoj kaj kutime ne surgrimpas arbotrunkojn aŭ branĉarojn.
Disvastiĝo
Ĝi estas nemigranta, krom post elnesta disiĝo de idoj. Dum nestado ĝi troviĝas sur rokaj muroj, ruinoj, ŝtonaj krutaj deklivoj kaj lokoj de terŝoviĝoj. Vintre iuj povas malsuprenflugi de altaj altitudoj malalten kaj ili vizitas ankaŭ fruktoĝardenojn. Ĝi nutras sin en rokaj regionoj de Serbio, tra Grekio kaj Turkio ĝis Irano. Simila specio Sitta tephronota estas separata specio kiu loĝas fore en sud-centra Azio.
Nutrado
Somere ĝi nutras sin el insektoj kaj araneoj, kiujn ili serĉas kaj kaptas en rokaj fendoj aŭ inter kreskaĵoj sur rokoj. Aŭtune kaj vintre anstataŭe ĝi manĝas semojn kaj fruktojn aŭ limakojn. Ĝi serĉas nutraĵon supraĵe aŭ enmetas pligrandajn aĵojn en fendojn kaj disbatas ilin per forta beko. Ĝi povas flugkapti.
Vivmaniero
Viro komencas kanti marte, kanto estas forta kaj orelfrapa. Fine de marto aŭ komence de aprilo paro komencas konstrui neston, daŭrante ĉirkaŭ 10 tagojn. Se ĝi havas rok-kavon, konstruas enirejon kie lasas malgrandan enflugtruon. Sur plataj kaj glataj rokmuroj ĝi konstruas neston el argilo kaj salivo. Ĉi materialo dumtempe malmoliĝas kaj firmiĝas, ke rezistas al hommano sed ankaŭ al tranĉilo. Ĝi eltenas dum tutaj jardekoj. Sur iuj lokoj oni povas trovi pli da nestoj ol dum pli fora estinteco. En maloftaj okazoj simile paro konstruas neston sur arbo. Nesta eno estas malmoligita per musko, haroj kaj precipe plumoj. Tutan memstarecon geidoj akiras post kelkaj tagoj post elnestiĝo. Ĝi nestumas unu foje jare kaj demetas de 6 ĝis 10 ovoj.
Aspekto
Roka sito estas eta birdo (pezanta ĉirkaŭ 25-35 g, longa 13,5 cm) iomete malpligranda ol eŭropa sito sed iomete beko kaj gamboj estas iomete pli longaj ĉe komparado kun ĝiaj proksimaj parencoj. Subspecio Sitta n. neumayer de sudorienta Eŭropo estas malhelgriza supre, kun longa forta okulstrieto, blanka gorĝo kaj subo. Ambaŭ seksoj estas simila, kaj junaj birdoj estas heleta versio de gematuraj. Du aliaj subspecioj en okcidento de Azio estas similaj, sed malpli diferencigitaj. S.n.tchitcherini de okcidenta Irano estas helgriza kaj havas plimalfortan okulstrieton. S.n.plumbea de suda Irano rememoras subspecion S.n.tchitcherini sed havas grizan subon.
Voĉo
Ĝia kanto iomete rememorigas kanton de eŭropa sito sed estas pli trileca. Logado ĉvit, tvit sed laŭte.
Rußbach (Malsupra Aŭstrio)
Rußbach - prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Korneuburg. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Moita
Moita estas urbeto (portugale vila) kaj municipo (município) de Portugalio, en la distrikto de Setúbal kaj la regiono de Lisbono.
Geografio
La najbaraj municipoj estas:
Subdivido
La municipo Moita grupigas 6 paroĥojn (portule: freguesias) :
Kulturo
La mardo post la dua dimanĉo de septembro estas la feritago de la urbo.
Rivalba
Rivalba estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Castagneto Po, San Raffaele Cimena, Gassino Torinese, Casalborgone, Sciolze kaj Cinzano.
Schönau am Königssee
Schönau am Königssee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Berchtesgadener Land kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La nomo indikas, ke la komunumo situas borde de la lago Königssee, rande de la Alpoj. Sur granda parto de la komunuma teritorio etendiĝas la Nacia Parko Berchtesgaden.
Rußbach
La nomo Rußbach povas aludi al
Kore ĝi ankaŭ signas plurajn riveretojn en suda Germanio kaj Aŭstrio.
Rivalta Bormida
Rivalta Bormida estas komunumo de Italio.
Nucet (Roșia)
Nucet [nuĉet] (hungare: Szentjánoshegy, germane: Johannisberg) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 764 loĝantojn (rumanoj); en 1992 134 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1387. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Roșia.
La Tour-Maubourg (pariza metrostacio)
La Tour-Maubourg [la tuʁ mobuʁ] estas stacio de la linio 8 de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 7-a arondismento de la franca ĉefurbo.
Pri la stacio
La nomo de la stacio estas omaĝo al la markizo Marie Victor Nicolas de Fay de La Tour-Maubourg (1768-1850), elmigrulo dum la franca revolucio, generalo dum la Unua Imperio kaj ministro pri milito dum la Burbona Resurtronigo. Li cetere estis la guberniestro de la hotelo de la Invalidoj ekde 1821 ĝis 1830.
Historio
La stacio malfermiĝis en 1913.
Brezno (Tearce)
Brezno estas unu el la 13 vilaĝoj, kiuj konsistigas la Opština Tearce. En 2002 loĝis ĉi tie 8 loĝantoj.
Loko, priskrobo
Ĝi situas sur la orientaj deklivoj de la montoj Shar Planina. La alteco estas ĉirkaŭ 800 m ĝis 2450 m. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 13,8 km². Vojo kun loka signifo estas alportita al la vilaĝo. La loĝantaro konsistas el ortodoksaj etnaj makedonoj. Estas du preĝejoj en la vilaĝo - la preĝejo "Sankta Bogorodica" kaj la mona monasteryeja preĝejo "Sankta Elija".
Referenco
Statistikoj: https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Montmorency (Val-d'Oise)
Montmorency [mɔ̃.mɔ.ʁɑ̃.ˈsi] estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montmorencéens.
Hungara nacia teamo de futbalo
La vira hungara nacia teamo de futbalo estas la pinta futbalista teamo de la Hungara Futbala Asocio (hungare Magyar Labdarúgó Szövetség). La teamo dufoje atingis la finalon de la Futbala Mondpokalo: Dum la jaro 1938 ĝi fine per rezulto 2:4 perdis kontraŭ la itala nacia teamo de futbalo, kaj dum la jaro 1954 en Berno (Svislando) per rezulto 2:3 kontraŭ la germana teamo. Dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 1954 la hungara teamo ĝenerale konsideriĝis forta favorito kaj la senkonkurence plej forta teamo: Dum antaŭa matĉo Hungario-Germanio de la sama turniro la hungara teamo venkis la germanajn futbalistojn klare per rezulto 8:3, tial ke apenaŭ iu spektanto donis ŝancon al la germanoj kaj la fina rezulto de la finalo do estis granda surprizo – en Germanio, kie kiel ĉie en Eŭropo ankoraŭ multaj homoj suferis pro la sekvoj de la Dua Mondmilito kaj aparte multaj infanoj despli reveme observis la matĉojn de la futbalaj steluloj, la surpriza finala rezulto ricevis la eŭforian nomon "miraklo de Berno" (germane "das Wunder von Bern"). Kvar jardekojn poste kreiĝis kineja filmo pri la temo, kiu ĝuste ricevis tiun, germanlingvan, titolon.
Historio
La hungaroj estis la unua ne-brita nacia teamo de futbalo, kiu venkis la anglan teamon en brita stadiono – en la "hejmlando" de futbalo. Tiu matĉo okazis la 25-an de novembro 1953 en la Wembley-stadiono de Londono kun surprize klara rezulto de 6:3. Sekvajare, dum 1954, la angla teamo duafoje venkiĝis de la hungaroj – per rezulto 7:1 en Budapeŝto. Tiu rezulto ĝis la nuntempo estas la plej alta malvenko de la angla teamo.
De la 14-a de majo 1950 ĝis la 4-a de julio 1954 la hungara nacia teamo en 31 internaciaj matĉoj restis sen malvenko, ĝis venis la finalo de la Futbala Mondpokalo 1954, kiun venkis la malfavorita germana teamo. La rekordo de tiom longa nevenkeco de futbala nacia teamo restis neatingita de iu alia nacia teamo ĝis la 1990-aj jaroj, kiam la argentinanoj inter 1991 kaj 1993 ankaŭ sukcesis pri serio de 31 internaciaj matĉoj sen malvenko. La hungara teamo de tiuj jaroj eniris la hungaran futbalan historion sub la nomo Orteamo (Aranycsapat).
Metamaterialo
Metamaterialo estas sintezita strukturo, kies elektromagnetaj proprecoj povas esti priskribitaj per elektra konstanto \epsilon_r kaj permeableco \mu_r, kiam tiuj ambaŭ parametroj montras valorojn, kiuj ne aperas en la naturo. Tio estas ĉefe veraj, negativaj refraktaj indicoj, kiuj estas interesaj ĉefe pro tio, ke tiaj materialoj la lumon ne absorbas kaj promesas novajn uzterenojn.
Hungara nacia teamo de futbalo
Historio
La hungara teamo venkis la oran medalon en la futbalaj konkursoj de la Someraj Olimpikoj 1952, 1964 kaj 1968. Ekde la 1970-aj jaroj la hungara teamo estas malpli timata kontraŭulo, kiu post la Futbala Mondpokalo 1986 ne plu atingis la finan parton de mondpokala turniro, kaj ekde la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1972 ankaŭ ne plu la finan parton de eŭropa ĉampionado. Ekzemple la teamo dum 2006 dum la kvalifikiga fazo de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 per la rezulto 1:2 malvenkis kontraŭ la teamo de Malto.
La 22-an de aŭgusto 2007 la teamo tamen surprize venkis la mondan ĉampionon Italion per rezulto 3:1 en amika matĉo en la Ferenc-Puskas-stadiono de Budapeŝto.
NGC 4415
NGC 4415 (aliaj indikoj — UGC 7540, MCG 2-32-52, ZWG 70.78, VCC 929, PGC 40727) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4118 Sveta
4118 Sveta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan personan nomon "Sveta", mallongigo de "Svetlana", en honoro de la soveta kosmonaŭtino Svetlana Evgenjevna Savickaja (cirile: Светлана Евгеньевна Савицкая) kiu kosmoflugis en 1982 kaj 1984.
Masayuki Yanagisawa
Masayuki Yanagisawa (柳沢 将之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Cerezo Osaka, Sagan Tosu kaj Yokohama FC.
(11358) 1997 YY5
(11358) 1997 YY5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Itjtavi
Itjtavi (i-ŝ-Taŭ-wee); plena egipta nomo: Amenemhat-itj-tavi - "Amenemhat - la Konfiskanto de la Du Teroj", estas la ankoraŭ neidentigita loko de la reĝa grandurbo fondita fare de Egipta reĝo Amenemhet la 1-a, la unua faraono de la 12a dinastio, dum jaro 20 el lia regado, kiu regis de 1991 a.K. ĝis 1962 a.K..
Ĝi situas en la regiono Fajumo, kaj ĝiaj tombejoj situis ĉe Liŝt, el-Lahun kaj Dahŝuro. La loko de Itjtavi eble estis elektita pro sia proksimeco al la fonto de aziaj trudeniroj en Egiption por helpi malhelpi pliajn atakojn.
Al-Udo
Al-Udo aŭ simple udo (arabeعود ʿūd; somalie Kaban; perse: بربط barbat; turke ud aŭ ut; helene ούτι; armene ուդ, azerbajĝane: ud; hebree: עוד ud), foje ankaŭ nomata 'araba liuto', estas kordinstrumento kiu estas ĉefe ludata en araba muziko tradicia kaj muziko de Orient-Afriko. La dorsflanko de ĝia korpo fariĝas el daŭboj kaj similas pelvon, farante kameron resonancan kaj aldonante tonkoloron. Kutime, sed ne ĉiam, la al-udo havas 11 kordojn kaj la kolo ne havas fretojn. Oni ludas la kordojn per plektro, kiu povas fariĝi el plumo agla, karapaco testuda aŭ plasto. Ekzistas multaj agordsistemoj por la al-udo.
Araba udo
La araba udo normale havas dekunu kordojn en ses kordoĥoroj. Ĉiu kordoĥoro estas duobla, krom la La plej basa. En Egipto, ili ankaŭ ludas arabajn udojn, sed ĉi tie ĝi nur havas dek kordojn en kvin tutduobla kordoĥoroj. La mezuro normale estas proksime 60 cm.
Turka udo
La turka udo estas iomete pli malgranda ol la araba udo. Ĝi ĉiam havas dekunu kordojn en ses kordoĥoroj. Ĉiuj kordoĥoroj estas duoblaj, krom la plej basa. La mezuro normale estas proksimume 58,5 cm.
Barbato aŭ Irana udo
En Irano, la udo estas uzata kun la nomo 'barbat(o)'. Barbatoj havas naŭ aŭ dekunu kordojn en kvin aŭ ses kordoĥoroj. Ĉiuj kordoĥoroj estas duoblaj, krom la La plej basa.
Nordafrikaj udoj
En Norda afriko (pleparte Maroko kaj Alĝerio) ekzistas du specoj de udo. Unue ekzistas la normala araba udo kun la nomo 'ud-ŝarki' (signifas orienta udo) kaj due la 'ud-arbi'. La ud-arbi havas nur ok kordojn en kvar kordoĥoroj, pli malgranda korpo kaj plej longa kolo. Ankaŭ ekzistas simiila muzikilo en norda afriko kun la nomo 'kŭitra' aŭ pli esperante 'kvitra', ankaŭ kun ok kordoj en kvar kordoĥoroj. Ĝi havas malsamna formon de sonbuŝo kaj pli malgranda korpo.
Veit Stoß
Veit Stoß aŭ Stoss (naskiĝinta proksimume 1447 en Horb am Neckar; mortinta en 1533 je Nurenbergo) estis ligno-skulptisto de la malfrua gotiko. Li aktivis precipe en Krakovo kaj Nurenbergo.
Vivo kaj verkaro
Veit Stoß verkis kiel ligna kaj ŝtona skulptisto, pentristo kaj kuprogravuristo, precipe en Krakovo (1477–96) kaj Nurenbergo (ekde 1496 ĝis sia morto en 1533), je kio li pretertempe devis fuĝi el Nurenbergo pro kondamniĝo. En 1502 krakova dokumento menciis la devenon "Vitti sculptoris de Horb"; do li verŝajne devenas de Horb am Neckar. Laŭ la nurenberga historiisto Johann Neudörfer (1547) Stoß mortis en 1533 je la aĝo de 95 jaroj, sed tio estas same malmulte kredinda kiel la naskiĝjaro 1447 el alia fonto; verŝajnas nur, ke li naskiĝis inter 1445 kaj 1450. Kie li ricevis sian edukadon, estas nekonata. Lia verkaro montras influojn de la supra Rejno (Niclaus Gerhaert), krome sudgermanajn (Ulm) kaj ankaŭ nederlandajn influojn. Unuafoje en 1477 li estas dokumentita en la fontoj, kiam li iris al Krakovo, kreonte sian unuan ĉefverkon, la altaltaran retablon de la tiea Maria-Preĝejo (ĝis 1489) kaj aliajn verkojn, i.a. la tombon de la pola reĝo Kazimiro la 4-a en la katedralo de Krakovo (1492). Riĉiĝinte Veit Stoß revenis en 1496 al Nurenbergo, kie li verkis ŝtonajn kaj lignajn skulptaĵojn, komence la reliefon de la memorfondaĵo de Volckamer, kun surmetita nomo kaj majstrosigno (1499). Ekde 1503 li estis enplektita en longedaŭra juĝproceso pro dokumentofalsado; decembron de 1503 oni punis lin traborante ambaŭ vangojn per arda fero, li ne rajtis forlasi la urbon sen permeso de la urbestraro. Li fuĝis tamen en 1504 al Münnerstadt (kie li pentris siajn ununurajn konatajn tabulpentraĵojn), revenis tamen en 1505 libervole al Nurenbergo, kie li denove estis arestata. Indulgan leteron de imperiestro Maksimiliano la 1-a skribita en 1506 la konsilantaro de urbo Nurenbergo ne konsideris. Por la konsilantaro li validis kiel "maltrankvila, terura burĝo". Tamen ĝi permesis al li pli malfrue (en 1514), starigi en Nurenbergo gisejon, por krei figurojn por la tombo de la imperiestro, kiu nun staras en la kortega preĝejo je Innsbruck. Ankaŭ la nurenbergaj patricioj plue mendis verkojn de li, elstarante el ili la "Anĝela Saluto" en la Preĝejo Sankta Lorenco (1517/18). Lia filo Andreas, kiu oficis en la karmelana monaĥejo je Nurenbergo kiel prioro, komisiis sian patro krei lian lastan verkon, la altaltaran retablon de la karmelana preĝejo, kiu konscie restu sen kolora kadrigo (1520–23). Veit Stoß mortis en 1533 bonhava kaj estis entombigata sur la Tombejo Sankta Johano en Nurenbergo.
Al-Udo
Zena udo
La zena (zene) udo estas pli malgranda speco de udo por ludistoj kun pli malgrandaj manoj. 'Zene' signifas 'ina'. Ĝi normale havas mezuro inter 54–57 cm.
Iraka aŭ Baŝira udo
La iraka udo havas malfikstitan ponton (malsama ol normala fiksita ponto de udoj) kaj senplibeligitaj sonbuŝoj. Oni ankaŭ uzas la nomon Baŝira udo, el la fama udisto Munir Baŝir, kiu ludas ĉi tiun specon de udo.
Nuntempaj ludistoj
Munir Baŝir (Irako)
Cikloheksila dufluoroacetato
Cikloheksila dufluoroacetato aŭ C8H12F2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun cikloheksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheksila dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
La Bastide (Pyrénées-Orientales)
La Bastide (La Bastida) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bastidois.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Fehérgyarmat)
Historio
La unua mencio pri kirko de Fehérgyarmat okazis en 1334. En la 1550-aj jaroj la kalvinanoj akiris la preĝejon, en [[1673 la katolikoj reakiris, post 50 jaroj denove perdis ĝin. En 1740 la katolikoj konstruis malgrandan kapelon, sed post 9 jaroj ĝi cindriĝis. En 1750 Fehérgyarmat estis levita al paroĥo. La pastro aranĝis mesojn en loĝejo, sed ankaŭ tio cindriĝis en 1765. La katolikoj denove konstruis preĝejeton en 1771, La hodiaŭa romkatolika kirko konstruiĝis en la 1810-aj jaroj. La nova preĝejo travivis incendiojn en 1872, 1895, 1900, 1908, lastfoje en 1911. Ankaŭ en 1908 sismo okazis. La plej granda renoviĝo okazis ĉirkaŭ 1900. Intertempe la orgeno alvenis en 1899. La lasta renoviĝo okazis en 2008.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola, sed apude situas krucifikso kaj skulptaĵo pri Johano Nepomuko (1810). La turo altiĝas en mezo de la fasado. La absido estas rektangula kaj iomete pli mallarĝa, ol la navo. La ĉefaltaro estis farita en 1816, ties bildo prezentas 2 apostolojn Sanktan Petron kaj Sanktan Paŭlon. La internaj skulptaĵoj estas Sankta Antonio, Sankta Maria, Koro de Jesuo, Johano Nepomuko.
Kermeso okazas en la 29-an de junio.
Stacio Kamikoma
Stacio Kamikoma (japane: 上狛駅 [Kamikoma-eki], angle: Kamikoma Station) estas fervoja stacio en Kizugaŭa, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
Rendswühren
Rendswühren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bokhorst-Wankendorf, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Wankendorf.
Kitab al-Miraĝ
Oni kredas ke Kitab al-Miraĝ estis skribita de Abu'l-Qasim (n. 376 - m. 465 post la Heĝiro). En la dua duono de la 13-a jarcento, la libro estis tradukita en la latinan (kiel Liber Scale Machometi) kaj hispanan, kaj baldaŭ poste (en 1264) en malnovfrancan lingvon. Ĝiaj islamaj bildigoj pri la Infero estas, laŭ kelkaj akademiuloj, grava influo sur la verko de Danto, la La Dia Komedio.
József Demeter
József DEMETER rumania hungara ĵurnalisto, verkisto, poeto. Li naskiĝis en Dileu Nou la 9-an de aprilo 1947.
Kariero
József Demeter studis en Sânpaul, Iernut, Gheorgheni, Piatra Neamţ, Târgu Mureș kaj en Bukareŝto. Li estis instruisto pri popolkanto kaj popoldanco. De 1990 li vivas en Ballószög (Hungarujo).
Niederhollabrunn
Niederhollabrunn estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Korneuburg. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Butanalo
Butanalo aŭ buteraldehido, C4H8O, estas kemia kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la aldehidoj kaj izomero de la butanono. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun penetranta odoro, uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Butanalo estas solvebla en akvo, etanolo, duetila etero, acetono kaj kloroformo. Kiam ekspoziciita en aero ĝi oksidiĝas al buterata acido. Sub temperaturo superas al 230 °C, butanalo spontanee ekbrulas kun formado je eksplodemaj miksaĵoj.
Kantono Nyons
La kantono Nyons (france canton de Nyons) estis franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj, kiu ekde 2016 estas parto de nova regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝis administra reformo de marto 2015 ĝi estis unu el la 11 kantonoj de la arondismento Nyons - tiam ĝi anstataŭigis per nova kantono Nyons et Baronnies, unu el nun ses arondismentaj kantonoj. Ĝia ĉefurbo estas Nyons.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Nyons la jenaj 18 francaj komunumoj :
Sąjūdis
La Reforma Movado de Litovio - litove Lietuvos Persitvarkymo Sąjūdis aŭ kutime simple mallonge Sąjūdis (do "la movado") estis politika organizo kiu gvidis la lukton pri ŝtata resendependiĝo de Litovio fine de la 1980-aj kaj komence de la 1990-aj jaroj. La organizo establiĝis la 3-an de junio 1988 kaj estis gvidita de Vytautas Landsbergis.
Historia fono
Meze de la 1980-aj jaroj, la Komunisma Partio de Litovio hezitis bonvenigi la konceptojn de la sovetunia politika gvidanto Miĥailo Gorbaĉovo pri perestrojko kaj glasnosto. Post la morto de Petras Griškevičius, unua sekretario de la Komunisma Partio de Litovio, dum 1987 senhezite sekvis plia rigida komunisto, Ringaudas Songaila. Tamen, kuraĝigite per la retoriko de Miĥailo Gorbaĉovo, notante la fortiĝon de la opozicia organizo Solidareco en Pollando kaj kuraĝigite per la katolika papo kaj la registaro de Usono, baltiaj sendependismaj aktivuloj komencis organizi publikajn demonstraciojn en Rigo, Talino kaj Vilno.
La kreado de Sąjūdis
En renkontiĝo ĉe la Litovia Akademio de Sciencoj la 3-an de junio 1988 komunistaj kaj nekomunistaj intelektuloj kreis "iniciatan grupon Sąjūdis" (litove Sąjūdžio iniciatyvinė grupė) por organizi movadon subtenan al glasnosto, demokratiigo kaj perestrojko en Litovio. La grupo konsistis el 35 membroj, plejparte artistoj. El ili, 17 estis ankaŭ membroj de la komunisma partio. Celo de la grupo estis starigi la "Reforman Movadon de Litovio", kiu konatiĝis sub la mallonga nomo Sąjūdis.
La 24-an de junio 1988 okazis la unua amasa kunveno de Sąjūdis. Tie la delegitoj de la 19-a tutunia konferenco de la Komunista Partio de Sovetunio estis instruitaj pri la celoj de Sąjūdis. Proksimume 100.000 homoj en la parko Vingis de Vilno salutis la delegitojn kiam ili revenis dum julio. Sekva amasa evento okazis la 23-an de aŭgusto 1988 kiam 250.000 homoj kunvenis por protesti kontraŭ la Ribbentrop-Molotov-pakto kaj ĝia sekreta protokolo de antaŭ 50 jaroj, kaj pri la silentigo kaj mensoga aserto pri malekzisto de tiu pakto inter Sovetunio kaj Nazia Germanio fare de la ŝtataj aŭtoritatoj de Sovetunio dum 50 jaroj.
La 19-an de junio, unua eldono de la ŝtate nepermesata gazeto Sąjūdžio žinios ("movadaj novaĵoj") estis publikigita, kaj ekde septembro Sąjūdis publikigis ŝtate permesitan gazeton kun la titolo "Atgimimas" ("renaskiĝo"). Entute proksimume 150 gazetoj subtenaj al Sąjūdis estis publikigitaj dum tiu kaj la sekvaj jaroj.
Dum oktobro 1988 Sąjūdis organizis sian oficialan fondan konferencon en Vilno. Elektiĝis 35-persona gvida konsilio. Plej multaj el la konsilianoj estis membroj de la origina iniciata grupo. Vytautas Landsbergis, profesoro pri muziko kaj nemembro de la komunisma partio, iĝis la konsilia prezidanto.
Aktivecoj de Sąjūdis
La movado subtenis la politikon de Miĥailo Gorbaĉovo, sed samtempe subtenis litovajn naciajn temojn kiel ekzemple la reoficialigo de la litova lingvo kiel oficiala ŝtata lingvo de Litovio. La postuloj inkluzivis la publikigon de kritikaj kaj enhave veraj raportoj pri la epoko de Stalinismo, protekton de la medio, la haltigon de konstruado de tria nuklea reaktoro en la nuklea centralo Ignalina kaj la publikigon de la sekretaj protokoloj pri la Nazia-Sovetia pakto de reciproka ne-agreso, subskribita dum 1939.
Sąjūdis uzis amasajn kunvenojn por antaŭenigi siajn celojn. Unue, la Komunisma Partio malagnoskis tiujn kunvenojn, sed dum somero 1988 la partopreno en ili iĝis politike ne plu evitebla. La amasan kunvenon de la 24-a de junio 1988 partoprenis Algirdas Brazauskas, tiutempe sekretario de la Komunisma Partio pri industriaj aferoj. Dum oktobro 1988, Brazauskas estis nomumita unua sekretario de la Komunisma Partio por anstataŭigi Songaila. La komunistaj gvidantoj unue minacis disbatis la movadon Sąjūdis, sed ne kuraĝis kiam ili konsciiĝis pri la amasa partopreno de evidenta popola plimulto en la protestoj. En la litoviaj elektoj de la Kongreso de Popolaj Deputitoj, la dum 1988 nove kreita supera parlamento de Sovetunio, la kandidatoj de Sąjūdis gajnis la plejmulton da voĉoj en 36 el la 40 balotaj distriktoj de Litovio en kiuj ili kandidatiĝis, kaj sekve en Moskvo la Litova Soveta Socialista Respubliko reprezentiĝis grandparte per deputitoj tre kritikaj pri Sovetunio.
Dum februaro 1989, Sąjūdis publike deklaris ke Litovio estis perforte invadita kaj aneksita fare de Sovetunio kaj la fina celo de la movado estas atingi la nacian resendependiĝon. La suvereneco de Litovio estis proklamita - komence sen ajna internacia rekono - dum majo 1989, kaj la enkorpigo de Litovio en Sovetunion estis deklarita kontraŭleĝa.
La 23-an de aŭgusto 1989, la 50-jara datreveno de la subskribo de la Ribbentrop-Molotov-pakto inter la tiamaj diktaturoj Nazia Germanio kaj Sovetunio, 600-kilometra ĉeno el du milionoj da homoj konektis la urbojn Talino, Rigo kaj Vilno kaj fokusigis la atenton de la mondaj amaskomunikiloj pri la aspiroj de la enloĝantoj de Baltio. Tiu-ĉi demonstratio kaj la kunordigitaj streboj de la tri nacioj konatiĝis sub la nomo Baltia Vojo, kaj imprese videbligis la komunajn strebojn de la litovoj, latvoj kaj estonoj en senperforta "kantanta revolucio" akiri liberecon kaj ŝtatan sendependecon.
Dum decembro, la Komunisma Partio de Litovio malaliĝis el la Komunisma Partio de Sovetunio (KPSU) kaj konsentis ne plu havi la monopolon pri ŝtata potenco. Dum februaro 1990, reprezentantoj de Sąjūdis gajnis absolutan plimultojn en la Supera Konsilio de Litova SSR. Vytautas Landsbergis elektiĝis prezidanto de la Supera Konsilio. Tio preparis la ŝtatan deklariĝon pri sendependeco la 11-an de marto 1990.
Post la ŝtata sendependiĝo
Nuntempe, Sąjūdis daŭre aktivas en Litovio, sed neniel plu havas la renversigan influon de la jaroj 1988 ĝis 1990. La populareco de Sąjūdis malpliiĝis kiam maleblis teni unuecon inter homoj kun tre malsamaj politikaj kredoj kaj la movado ne venkis la ekonomian krizon, kiun sekvigis la rusia ekonomia bojkotado de la baltiaj ŝtatoj kaj la tre rapida ekonomia restrukturigo. La Demokratia Labora Partio de Litovio, la reformita antaŭa Komunisma Partio de Litovio, klare venkis en la balotoj por la nacia parlamento Seimas dum februaro 1992.
En la esperanta vikipedio ĝis nun estas artikoloj pri la sekvaj 2 el la entute 35 kunfondintoj de Sąjūdis:
Umbaltörl
La Umbaltörl (Törl: supragermana diminutivo de "pordego"; plurale Umbaltörls) estas la nomo de du surireblaj, parte glaĉerigitaj montpasejoj inter Sud-Tirolo (Italio) kaj orienta Tirolo (orienta eksklavo de la aŭstra subŝtato Tirolo) en la montaro Hohe Tauern, konektantaj la komunumojn de Prettau (valo Ahrntal) kun Prägraten (valo Umbaltal).
La Vorderes Umbaltörl situas je 2.925 metroj super marnivelo, meze de la ŝrumpintaj glaĉeroj Virglkees kaj Wetlizkees, inter la krestoj de la montoj Ahrner Kopf kaj Virgl Kopf.
La Hinteres Umbaltörl situas je 2.844 metroj, 2 km norde de la ĉi-supra, antaŭsituanta al la Althauskees-glaĉero, nordflanke de la Ahrner Kopf. Ĝi estas grava transpasejo de montgrimpantoj por atingi la turisme gravan monton Dreiherren-Spitze (3.499 m).
La montpasejoj estis unuafoje dekovritaj fare de paŝtistoj el Prettau jam en 1774. La unuaj turismaj ascendoj okazis en 1871 kaj 1867 resp. Ambaŭ necesigas facilan grimpadon (UIAA I/I+). Ili utilis iam por kontrabando kaj paŝtado, nun ili havas nur gravecon por montgrimpantoj.