cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalgario
Demografio
Dum la kvin jaroj inter 1996 kaj 2001 la loĝantaro de Kalgario kreskis je 15,8% - en Alberto la loĝantaro kreskis je 15,8%. Se temas pri la denseco de loĝado, en Kalgario loĝas meze 1.252,3 homoj sur unu kvadratkilometro (en Alberto, estas meze nur 4,6 homoj por ĉiu km2).
Censo farita de la urbo en 2005 montris loĝantaron de iom pli ol 956,000.
Chminianske Jakubovany
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1334 laŭ tiama hungara ortografio "Jacabuagasa". En 1427 30 familioj pagis impostojn. En 1828 535 vilaĝanoj loĝis en 70 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jakabvágása 623 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Kisszeben, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Chminianske Jakubovany 1427 homoj, (1399 slovakoj).
Kalgario
Videblaj minoritatoj
Plimulto de la kalgarianoj, 79% de la loĝantaro (688.465 homoj) estas blankuloj, ĉefe eŭrop-devenaj, dum 2,3% de la loĝantaro (19.765 homoj) estas indiĝenoj. Krom tio, en Kalgario loĝas iom granda nombro de homoj apartenantaj al la videblaj minoritatoj, inter ili:
Registaro kaj politiko
Kun la grandeco de la Kalgaria loĝantaro ankaŭ la diverseco de la politiko tamen kreskas. Unu kreskanta alternativula movado estis aktiva dum la Monda Petrola Kongreso de 2000 kaj la protestoj okazis de la G8-a kunsido en 2002. Responde al la usona invado de Irako en 2003 kunvenis inter 5.000 kaj 10.000 homoj de suda Alberto kaj aliloke antaŭ la oficejo de la usona konsulejo en Kalgario. La urbo havas branĉojn de diversaj aktivistaj organizoj. Maldekstremaj provincaj kaj federaciaj liberaluloj emas distancigi sin de la aktivista movado kiu ankaŭ ricevas subtenon de la politika maldekstro. La Verda Partio de Kanado ankaŭ gajnas subtenon en Kalgario, kion atestas la rezultoj de Kanada federacia elekto de 2004, kiam ili gajnis 7,5% de la voĉoj en Kalgario kaj eĉ 11,3% en la elektodistrikto Calgary North Centre.
Alt-lernejoj
Kalgario gastigas kvin gravajn publikajn alternejojn. La Universitato de Kalgario estas la plej granda diplomiga institucio de Kalgario kun 30.000 studentoj nun enskribitaj. Kolegio Mount Royal estas la due plej grandaj altlernejo de Kalgario kun 13.000 studentoj, kaj ĝi donas diplomojn en pluraj studobjektoj. La ĉefa kampuso de Kolegio de la Valo de l'Bow, kiu provizas trejnadon en komerco, teĥnologio kaj la liberaj artoj por 10.000 studentojn, situas en la Kalgaria urbocentro (ĉi tiu kolegio havas tri kampusojn en Kalgario kaj plurajn aliajn en la ĉirkaŭa regiono). La Sudalberta Instituto de Teĥnologio (SAIT) provizas teknikan edukadon kaj dividas terenon kun la Alberta Kolegio de Arto kaj Desegnado (AKAD) en nord-okcidenta Kalgario. Aldone, la Universitato de Lethbridge havas satelitan kampuson en Kalgario.
Regiona
Kalgario estas grava kanada centro de transporto kaj centra transigejo por vartransportado en kaj el nord-okcidenta Nordameriko. La urbo ankaŭ situas ĉe kruciĝo de la ŝoseo-sistemo "Canamex" kaj la Trans-Kanada Ŝoseo (Ŝoseo 1 en Alberto). La Internacia Flughaveno Kalgario servas kaj la urbon kaj la internacian flug-trafikon de Alberto kaj Saskaĉevano, registrinte 10.200.000 pasaĝerajn movojn dum 2005. En decembro de tiu jaro ĝi estis la kvare plej uzata flughaveno de Kanado, post Internacia Flughaveno Toronto Pearson, la Internacia Flughaveno Vankuvero kaj Internacia Flughaveno Pierre Elliott Trudeau de Montrealo. Ĝi ankaŭ estas unu el la plej uzataj flughavenoj de Kanado por transportado de varoj.
Kalgario estas aliflanke la plej granda kanada urbo sen interurba fervoja transporto por pasaĝeroj, ĉar la federacia registaro ĉesigis la servojn de VIA Rail al Kalgario en la malfruaj 1980-aj kaj fruaj 1990-aj jaroj.
La dua flughaveno de Kalgario, Flughaveno Kalgario-Springbank, kiu troviĝas en la okcidenta antaŭurbo Springbank, prizorgos la plejmultajn flugojn de privataj aviadiloj kaj agas kiel rezerva flughaveno por la ĉefa flughaveno.
Urba
La amas-transportan sistemon de Kalgario funkciigas la publikan entreprenon Calgary Transit. Ŝosilo al la sistemo estas la metroo de speco "malpez-fervoja transport-sistemo" (angle: light rail transit (LRT)) nomata C-Trajno, kiun konsistigas 42,1 km de fervojoj konektantaj 36 staciojn: ĝi estis unu el la unuaj de ĉi tiaj sistemoj en Nordameriko. Ĝis lastatempe, Kalgario kaj Edmontono estis la solaj du nordamerikaj urboj kun loĝantaro de malpli ol miliono da loĝantoj funkciantaj rapidajn amas-transportajn sistemojn. La C-trajna linio Whitehorn-Urbocentro servas la urbocentron kaj la nordorienton, dum la linio Dalhousie-Somerset iras de la nordokcidento al la sudo tra la urbocentro. Veturado inter stacioj laŭ la 7-a Avenuo en la urbocentro estas tute senpaga. Unikaĵo de la C-trajna sistemo estas tio, ke ĝia elektro generiĝas tute per vento kaj estas do plene sentoksa. Calgary Transit ankaŭ havas efikan sistemon de busoj, kun kursoj etendantaj tra la tuta urbo. Ĝi gajnas plurajn prestiĝajn premiojn pro sia efikeco kaj media respondeco. Ĝi konsistas je pli ol 160 busaj vojlinioj kaj tri C-trajnaj linioj (du kursoj), kiuj kune etendiĝas je 4.500 km.
Kalgario havas densan reton de stratoj kaj ŝoseoj. Granda parto de la sistemo estas ordigita kiel krado, en la avenuoj (avenues) havas orient-okcidentan orientiĝon kaj stratoj (streets) havas nord-sudan orientiĝon. Stratoj en la loĝkvartaloj kaj la ŝoseoj tamen kutime ne konformas al la krado.
Kiel alternativon al la pli ol 260 km da dediĉitaj biciklejoj sur stratoj, la urbo havas grandan interkonektitan reton de 635 km da pavimumitaj vojetoj por biciklistoj kaj piedirantoj.
Famuloj
En Kalgario mortis Zoltán Székely (violonisto).
Esperanto-movado
Dum lastaj jaroj agado de la kalgaria Esperanto-movado fokusiĝis ĉefe je la Kalgaria Esperanto-Centro, kiun funkciigas la entrepreno Esperanto Antaŭen, sed agado velkis dum la vintro de 2006-2007, kaj en junio 2007 oni fondis novan societon, kiu nomiĝas Kalgaria Esperanto-Rondo. En 2005 oni okazigis la 26-an NOREK-on en Kalgario.
Niederwil
Niederwil estas geografia nomo de diversaj lokoj:
Bodó
Bodó estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 2.592 loĝantojn.
Angers
Angers (franca prononco [ɑ̃ʒe]; esperante Anĝero aŭ Anĝevo) estas franca komunumo kaj la prefektejo de la departemento Maine-et-Loire, en la administrativa regiono Luarlandoj.
Ĉefurbo de la eksa provinco Anĵuo, ĝi estas la centro de la urbara komunumo Angers Loire Métropole kun 270000 loĝantoj. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Angevins (Anĝevanoj), antaŭlonge Andegaves (Andegavoj).
Geografio
Angers estis la ĉefurbo de la provinco Anĵuo. La urbaro elrandiĝas sur la areo de la luarvalo, kiu estas registrita en la monda heredaĵo de UNESKO.
La urbo situas ĉe la rivero Maine, kelkajn kilometrojn for de la riverego Luaro (Bouchemaine, [buŝmen]). Ĉe la urbo kuŝas artefarita lago nomita Lac de Maine. Estis rivera haveno tre aktiva. Angers estas trafiknodo inter Parizo, Vendeo kaj Suda Bretonio.
Estas multaj religiaj ordenoj kun misiistoj senditaj tra la mondo.
Ĝi konstruas al si modernan identecon per starigado de nova urboprojekto, adaptata al la moderna vivo, post 19-a jarcento relative burĝa kaj kun kampara kulturo. Ekonomiaj malfacilaĵoj rilate la elektronikaj industrioj estas nun superfortitaj.
Vidu ankaŭ la artikolon pri la kvartalo : Belle-Beille.
Transportoj
La flughaveno de Angers-Marcé situas 20 kilometrojn nordoriente de Angers kaj 70 kilometrojn sudokcidente de Le Mans. Ĝi estas tre facile atingebla pro ĝia proksimeco al la A11 aŭtovojo.
estas la ĉefa stacidomo. Atingeblas multaj urboj per oftaj rektaj rapidegaj TGV-trajnoj (Parizo, ktp.)
Tramo
Prahistorio
La plej malnova spuro de homara okupado datiĝas de 400000 jaroj antaŭ J.K. La vestiĝoj fariĝas pli abundaj dum la neolitika epoko (multnombraj hakiloj el polurita ŝtono). La Anĝeva situo estis okupata ekde tiu epoko, ĉar "cairn" (kolektiva tombo sub ŝtonamaso) estis malkovrita en la loko de la nuna kastelo.
Belega bronzepoka spado estis malkovrita en la rivero Maine. Ĉirkaŭ 70 jaroj antaŭ J.K., la Namnetoj, gaŭla popolo, okupas la regionon inter Nantes kaj Angers. En la 5-a jarcento a.K., la kelta popolo de la Andoj setlas en la regiono, ĉefe norde de la Luaro, kaj donas al ĝi sian nomon.
Antikveco
Laŭ la fosesploroj faritaj en la kastelo, la situo de Angers estis opidumo relative dense okupata ĉe la fino de la ferepoko. La skribaĵoj, siaflanke, mencias nenion pri la ĉefurbo de la Andoj. La nomo Juliomagus (la bazaro de Julio Cezaro), probable malnova, estas atestita nur en la 3-a jarcento. Komence ĉefe metiistoj tie loĝis, kaj poste la urbo fariĝis pli restadeja.
Niaj konoj pri la gaŭla-romia urbo estas diversaj: kelkaj areoj estis zorge fosesploritaj (placo de Respubliko, ENSAM, ktp.) kaj ebligis la malkovron de romianaj varmobanejoj kaj ĉirkaŭurbaj "domoj", sed la nearistokrataj loĝejoj (ĝenerale konstruitaj per nelongdaŭraj materialoj) estas malpli konataj. Male, la gaŭla-romiana voja reto estas konsiderata kiel bone konata: la kvarangula aranĝo estas tute evidenta.
Pacmuzeo Hiroŝimo
La pacmuzeo Hiroŝimo (平和記念資料館, heiwa kinen shiryōkan, pac- kaj memorig-fondiĝejo) estis konstruita post faligo de la detruega atombombo sur Hiroŝimon kiel muzeo kaj memorigejo en la pacparko Hiroŝimo en 1955. La muzeo estas membro de la Internacia Reto de Muzeoj por Paco
Angers
Antikveco
Tiuj vestiĝoj, rilate al la gaŭla-romia periodo, estas ankoraŭ videblaj. La urbo heredis sian nomon de la gaŭla popola nomo: Andecavis. Kristianismo aperas en la 4a jarcento. Ekde la jaroj 850, la regiono suferas malsekurecon; pro tio, loka grafo ekokupas la opidumon, kie poste konstruiĝos la nuna kastelo (aŭ burgo). Ĉirkaŭ 929, Foulque le Roux (Fulk la Rufa) fondas la unuan anĵuan graf-dinastion, kiu iom post iom, restarigas lokan kvieton. Tiam, la historio de Angers konfuziĝas kun tiu de Anĵuo.
Nuna epoko
En septembro 1939, Angers akceptas la polan registaron, kiu forlasis Pollandon, invaditan de la germana armeo. En 1942, La "Gestapo" starigas sian regionan centron en la urbo. Rezistado kaj subpremo samrange okazas. La 27an de marto 1949, la generalo De Monsabert ordenas la urbon per la palma militokruco..
Demografio
Fonto: Des villages de Cassini aŭ communes d’aujourd’hui kaj INSEE
Angers enhavas sufiĉe grandan urbocentron. La komunumo de Angers estas relative vasta kaj tre loĝata kun preskaŭ 153,000 loĝantoj. La konstruita urba teritorio enhavas 283,000 loĝantojn kaj la tuta urba teritorio 333,000 loĝantojn.
Supera edukado
La Universitato de Angers estas publika universitato kun kampusoj en Angers, Cholet kaj Saumur. Ĝi formas parton de la Angers-Le Mans Universitata Komunumo. La Universitato estis aprezita la plej bonan universitaton en Francio en 2015 por sukcesaj indicoj.
Ĉiujare, la urbo akceptas pli ol 30000 gestudentojn en 5 universitataj areoj kaj en superaj lernejoj.
La urbo estas hejmo de la ĉefa kampuso de la École supérieure des sciences commerciales d'Angers.
Spektakloj
En Angers troviĝas la CNCD (la fama nacia lernejo pri nuntempa dancarto) kaj pluraj naciaj kaj lokaj trupoj: Opero, ONPL (Nacia Orkestro de la Luarlandoj), teatra kaj stratarta trupo, kvartalaj teatraj trupoj. La urbo partoprenas en la organizado de vivantaj spektakloj: Les Accroche-Cœurs, la teatra Festivalo de Anĵuo (Festival d'Anjou).
La ĉefaj spektaklejoj :
Du festivaloj estas dediĉitaj al kino :
Lokoj de historio kaj de kulturo
La urbo daŭre posedas multnombrajn konstruaĵojn kaj kvartalojn kiuj datiĝas de pluraj jarcentoj. La Muzeoj situas en tiaj plejtaŭgaj lokoj.
La Muzeo de Jean Lurçat kaj la muzeo de la nuntempaj murtapiŝoj situas sub la volboj de la eksa mezepoka kuracejo Sankta Johano. Tie, staras la ekspozicio de la Kanto de la Mondo, majstro-verko de Jean Lurçat: 10 tapiŝegoj 8 metrojn longaj kaj 4 metrojn altaj.
La kastelo de Angers, konstruigita de Sankta Ludoviko ĉirkaŭ 1230 estas burgo kun 17 turoj kiuj superstaras la riveron Maine. Ĝi entenas la Tapiŝaron de la Apokalipso, menditan de Ludoviko la 1-a (Anĵuo) al Jean de Bruges kaj Nicolas Bataille, fine de la XIVa jc.
Kastelo de la Reĝo Renato
Tiu XIIIa jc burgo (mezepoka fortikigita kastelo) superstaras la riveron Maine. Ĝi kongruas kun la ĝenerala fortikigado de la urbo. La masivaj ĉirkaŭremparoj, flankitaj de 17 imponaj turoj estis konstruitaj de 1230 ĝis 1240, laŭ la decido de Sta-Ludoviko. La perimetro mezuras preskaŭ unu kilometron. Ene de tiu fortikaĵo staras XVa jc konstruaĵoj kiel la kapelo Ste-Geneviève [Ĵenevjev'] kaj la Kasteleto (le Chatelet).
La Reĝo Renato naskiĝis en la kastelo, poste li vivis ofte en la kastelo, kion li plibonigis.
La kastelo nun ŝirmas la "Tapiŝegaron de la Apokalipso" (Tapisserie de l'Apocalypse), kiu estas teksita verko, origine longa je 140 m (XIV jc), mendita de Ludoviko la 1a de Anĵuo. Ĝi figuras la profetaĵon de S-ta Johano.
Logis Barrault [Loĵi Baro]
Tiu arkitektura konstruaĵaro, kies kelkaj partoj datiĝas de la XVa jc estis freŝdate tute renovigita. Ĝi entenas la "Musée des Beaŭ Arts" (Muzeo de Belartoj), kie montriĝas pentraĵoj. La Muzeo estas fama ĉefe pro sia stoko de la XVIIIa jc, kiu kunigas verkojn de Greuze, Van Loo, Watteau, Fragonard, Chardin ktp. Cetere ĝi proponas portempajn ekspoziciojn de nunaj artistoj mondfamaj. Post 5 jaroj da prilaboroj, tiu muzeo malfermiĝais en 2004.
Logis Pincé [Loĵi Pinse]
Ĝi estas rimarkinda renesanca konstruaĵo, meze de la urbo-centro. Tie troviĝas kolekto de egiptiaj, grekaj, romiaj, etruskaj antikvaĵoj kaj japanaj kaj ĉinaj artaĵoj.
Katedralo Sankta-Maurico
Konstruita dum la XIIa kaj la XIIIa jarcentoj, sur la loko de preĝejo detruita en 1032 de brulego, oni pli spe­ciale rimarkas en ĝi la navon, kies larĝeco estas escepta tre belajn vi­tralojn de la sama epoko, kiel la konstruaĵo, kaj murtapiŝojn de Aubusson kaj Beauvais, interalie.
Ĉe la portalo estas ok statuoj kaj la 24 maljunuloj de Apokalipso; ĉe la timpano : benanta Kristo. Inter la turpintoj de la katedralo, kiuj kul­minas ĝis 75 m., kupolforma turo portas ĉe sia pinto, la anĵuan krucon kun du krucobrakoj (ku­time nomata kruco de Loreno).
La katedrala trezoro entenas ravajn orartaĵojn.
Muzeo Jean Lurçat [Ĵan Lursa]
En la malnova hospitalo Sankta-Johano (XIIa jc), montriĝas la Kanto de la Mondo (Le Chant du Monde). Tiu dek-tapiŝa aro estis desegnita de la nuntempa artisto Jean Lurçat (1892-1966). Li esprimas sian vidmanieron pri la mondo post la atoma bombo de Hiroŝimo.
Kolegia preĝejo Sankta Marteno
La kolegia preĝejo resumas dekkvin jarcentojn da religia arkitekturo. Kelkaj masonaĵoj kaj sarkofagoj el merovaj preĝejoj staras preter navo, kiu datiĝas de Foulque Nerra (987-1040), kupolo aldonita al la transepta kruciĝejo de la XIa jarcento, ĥorejo en la anĝeva gotika stilo,
Rudňany
Rudňany, hungare Ötösbánya [otoŝbAnja], germane Kotterbach estas granda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Angers
Esperanto en Anĝevo
En 1904 naskiĝas la unua esperanto-grupo en Anĝevo. En 2016 la departementskala asocio "Espéranto-Angers" organizas tri kursojn en la urbo kaj havas kvardekon da membroj.
Rudňany
Geografio
Rudňany situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Ĝis la minejo industria fervojo konstruiĝis. Spišská Nová Ves troviĝas je 12 km-oj.
Heerde
Heerde estas loĝloko kaj municipo en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 1,42 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ceteraj vilaĝoj
Hoorn, Veessen, Vorchten kaj Wapenveld.
Pierre Daumesnil
Pierre Daumesnil (naskiĝis en Périgueux, mortis  en Vincennes) estis franca soldato en la armeoj de Napoleono dum la Unua Imperio kaj la Resurtronigo, fine altiĝante al la rango de Brigada generalo. Li partoprenis en la Batalo de Wagram, dum kiu li perdis kruron, kiu estis anstataŭita de protezo el ligno; de tie venas lia kromnomo jambe de bois ("kruro el ligno"), kaj li estis asignita al la defendo de la Kastelo de Vincennes en 1812. Vincennes estis tiam arsenalo entenanta novajn fusilojn, pli ol 100 pafilegoj kaj plurajn tunojn da pulvo, kugloj, kanon-globoj... Allogaĵo por la Sesa koalicio marŝanta al Parizo en 1814 en la sekvo de la Batalo de Popoloj. Tamen Daumesnil alfrontis la aliancanojn kaj replikis per la fama diraĵo "Mi redonos Vincennes kiam oni redonos al mi mian kruron" (Je rendrai Vincennes quand on me rendra ma jambe). Kun nur 300 homoj sub sia komando, li eltenis kontraŭ la Koalicio ĝis la reĝo Ludoviko la 18-a ordonis forlasi la fortreson.
Oberlichtenau
Oberlichtenau ekde la 1-a de januaro 2009 estas parto de la komunumo Pulsnitz en Germanio - antaŭe temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro 2008 la komunumo havis loĝantojn.
28581 Dyerlytle
28581 Dyerlytle estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Dyer Lytle, ĉe la Observatorio Lowell, kerna por bonteni la programarojn uzitajn de ĉiuj observantoj per la Lowell Discovery Telescope de 4,3 m. Li antaù estis Programara Inĝeniero por la instrumentoj en de la kosmoveturilo Cassini de la NASA kaj estis Scienca Programisto por la grupo ARAF de NOAO.
Konstanta revelacio
La konstanta revelacio estas la teologia koncepto laŭ kiu Dio konstante revelacias instruojn kaj ordonojn al la homaro. Ĉe la sino de Kristanismo, ĉi koncepto estas precipe trovata en la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj (mormonoj) kaj la Kvakeroj. Ekster kristanismo, ĝi troviĝas en kelkaj instruoj de taoismo kaj Bahaismo por kiu la revelacio estas progresiva.
1015
En la jaro 1015 post Kristo okazis, interalie:
Alcampell
Alcampell ("El Campell") (kun signifo de Kampeto) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordocentro de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Edoson Silva Martins
Edoson Silva Martins (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Alcampell
Alcampell estas parto de la nomita "Aragona Strio", ĉar ĝi estas teritorio de katalunparolantoj de Aragono.
Edoson Silva Martins
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Alcampell
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordocentro de la komarko La Litera. La municipa teritorio limas kun Peralta de Calasanz (Alcaná, Cuatrocorz) kaj Baélls norde, kun Nachá, Castillonroy, Albelda kaj Almenar oriente, kun Tamarite de Litera kaj Almacellas sude, kun Altorricón sudoriente kaj kun San Esteban de Litera okcidente (ĉe la enklavoj Pelegriñón kaj Rocafort). La municipa teritorio enhavas ankaŭ la eksklavon Pelegriñón, inter Rocafort kaj San Esteban de Litera.
La loĝloko Alcampell mem kiel sidejo de la municipo (499 msm) estas je 98 km sudoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-1240 kun Tamarite de Litera sude, kaj kun la nacia ŝoseo N-230 kiu kondukas al Castillonroy sude kaj al Baélls norde.
Historio
Estis proksime setlejoj de iberoj, sed la nuna loĝloko devenas de la defendosistemo kiun la araboj disvolvigis en la zono. La grafo de Urgell nome Ermengol la 4-a konkeris ĝin inter la jaroj 1090 kaj 1091. Tiam Tamarite ankoraŭ estis de islama regno, tial Campell estis limo ĝis 1143; poste ĝi estis limo inter Katalunio kaj Aragono.
Fine de 1785 oni petis sendependecon de Tamarite, kion la reĝo Ferdinando la 7-a havigis en 1831. Tio rezultis en konfliktoj kontraŭ Tamarite pro teritoriaj limigoj kaj en demografia kresko ĝis supero de 2 000 loĝantoj en la 20-a jarcento. La rura elmigrado ekde fino de la 1930-aj kaj komenco de la 1940-aj jaroj rezultis en malpliigo de la loĝantaro ĝis 900 loĝantoj.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Dume oni starigis kolektivecon en la urbo ĉefe fare de la anarkiismaj trupoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Alcampell kie oni malaltiĝis el 1 941 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 623 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktarboj, cerealoj), ĉasado kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj kaproj) al malfermo al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas jenaj:
Penza
Penza (Пенза, transliterumo en Esperanto: Penzo) estas la plej granda urbo en la Penza provinco (oblast, ruse: Пензенская область) kaj ĝia administra centro. Ĝi situas ĉe la rivero Sura (Сура) kiu enfluas dedekstre en riveron Volgo (ru: Волга)), je ĉ. 709 km (laŭvoje) sudoriente de Moskvo. Penza fondiĝis en 1663 kiel ĉelima setlejo de Rusio. Dum la sovetia periodo, la urbo estis regiona industria centro. La klimato en Penza povas esti tre fluktuema de +40° C al - 40°C.
Penza havis 522,823 loĝantojn en 2002.
Historio
Penza estis fondita en 1663 kiel landlimo sur la tiama sudorienta limo de Rusio. La urbo portas la nomon de la rivero, sur kiu ĝi estis origine konstruita. Ĉar Penza estis landlima urbo, la fruaj domoj ĉefe estis el ligno kaj konstruiĝis sen centra plano. La unuaj ŝtonaj domoj nur leviĝis komence de la 19-a jarcento.
Edukado
Penza estas regiona edukadocentro. Krom 77 publikaj lernejoj, ekzistas ses universitatoj, inkluzive de teknika kaj agrikultura universitato, kaj pluraj altlernejoj, inkluzive de ekonomia kolegio kaj trejna instituto por artileriaj inĝenieroj.
Infrastrukturo
Loka publika transporto inkluzivas aŭtobusoj, trolebusoj kaj marshrutkas (speco de taksioj).
La urbo estas grava nodo de fervojaj linioj kaj havas propran stacidomon.
Civila flughaveno (Penza-Ternovka) situas sude de la urbocentro. Penza estas kunligita ĉiutage kun la moskvaj flughavenoj de Domodedovo kaj Vnukovo. La flugoj estas operaciitaj de la rusaj kompanioj Ak Bars Aero, RusLine, Volga-Aviaexpress.
Kulturo
La urbo havas tri teatrojn kaj kvar muzeojn inter alie:
Muzeo Constantin Savitski kaj la muzeo kun nur unu pentraĵo, fondita en 1983, kiu estas la sola tia muzeo en la mondo. La aŭtoro de la ideo estis Georg Myasnikov (1926-1996).
La planetario (vidu apudan foton)
Esperanto en Penza
Okazos Esperanto-renkontiĝo en Penza de la 1-a ĝis la 5a de majo 2020 en la kadro de serio de Esperanto-renkontiĝo sub la nomo "Tempoj kaj urboj” dediĉita ĉefe al gravaj eventoj, okazintaj en la vizitata urbo ekde la mezo de la 19a jarcento . Lidia Petrovina Troitskaia (1923-1989) estis esperantistino kiu loĝisen Lunino, en la regiono de Penza . Kelkaj esperantistoj el Penza grupiĝis kaj eldonas la blogon 'Blua Hondo'
Kemia armilara centro
Ekde la dua mondmilito, la urbo funkciis kiel centro por la kemia armilara industrio.
Iom ekster Penza troviĝis la kemia armila fabriko Leonidovka kie estis stokitaj preskaŭ 7000 tunoj da nerva gasoĝis la jaro 2015. El la periodo de Sovetunio estis stokita 40 mil tunoj da kemia armilaro en 7 lokoj en diversaj regionoj. La fabriko por forigo de nuklea arsenalo kiu situis proksime al Leonidovka en la Penza Oblasto, devis detrui ĉirkaŭ 17% de la deklaritaj kemiaj armiloj de Rusio.
Post la interrompo de Sovetunio, militisotj forigis tunojn da kemiaj armiloj kiuj restintus forgesitaj. Ili reprezentas ekologian minacon, ĉar neniu scius kie ili troviĝas aŭ kiom da mortigaj venenoj jam likiĝas en la aeron, akvon kaj grundon. En 1993 ekzameno pri la grunda kvalito montris ke la kvanto da arseno kaj duoksino multe superis la permesitajn valorojn. En 2001 oni komencis resanigi la grundojn, monhelpita de Usono kaj kelkaj eŭropaj landoj Tamen la resaniga projekto de Leonidovka estintus preta en 2017.
3293 Rontaylor
En septembro kaj oktobro 1960, Tom Gehrels eksponis 130 fotografiajn platojn per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio). Tiuj platoj, senditaj en Leiden (Nederlandon), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Vârfurile
Vârfurile [vırfurile] (Halmágycsúcs) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Sebiş. En 1910 ĝi havis 1 221 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 950 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1390. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye). Administre apartenas al ĝi Groşi, Lazuri.
Himno (romaneto)
Himno (Anthem) estas romaneto de Ayn Rand. Ĝi estis verkita en 1937 kaj unuafoje eldonita en 1938 en Anglio. Ties historio okazas je iu nespecifigita futura dato kiam homaro estis enirinta en alia Malluma Epoko tiam karakterizita de senraciismo, kolektivismo, kaj socialistaj pensaro kaj neniu koncepto de individua libereco. Teknologia progreso estas nune zorge planita (kiam oni permesas ties okazon) kaj ne estas elektro.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Bélapátfalva)
La Cisterciana monaĥeja preĝejo Ĉieliro de Maria estas religia historia monumento en urbo Bélapátfalva (Hungario).
BFA
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Bélapátfalva)
Historio
La romanika kirko konstruiĝis en 1232, sed la abatejo jam pli frue. Baldaŭe oni trakonstruis ĝin kun gotikaj elementoj. Dum dominado de turkoj la abatejo estis senhoma, tial ĝi edukiĝis. En la 18-a jarcento oni alkonstruis barokan sakristion al la preĝejo kaj inter 1732-1745 ankaŭ la ceteraj partoj estis renovigitaj. Ankaŭ en la 20-a jarcento renovigoj okazis.
Himno (romaneto)
Rand origine koncipis la rakonton kiel teatraĵon, tiam decidis verki por revua eldono. Laŭ la sugesto de ŝia agento, ŝi prezentis ĝin al libroeldonistoj. Cassell en Anglujo unue estis eldonita. Ĝi estis eldonita en Usono nur post kiam ŝia dua romano, The Fountainhead, fariĝis plej vendita. Rand recenzis la tekston por la usona eldono, kiu estis publikigita en 1946.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Bélapátfalva)
Konstruaĵo
La preĝejo havas 3 navojn, kiu formas krucon kaj ne havas turon. Interne serio de pilieroj disigas la navojn. La internaj mebloj estas barokaj, ĉar la originaj mebloj perdiĝis. Estas ĉefaltaro kaj 2 flankaltaroj. La plej menciinda estas flanka altaro dediĉita al Emeriko de Hungario de 1748. La preĝejo estas Monumento historia kaj estas longe pilgrimloko. Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
Listo de reformoj de angla lingvo
Dum jaroj homoj volis reformi anglan lingvon. Ĉi tie estas proponitaj reformoj de ĝi.
1016
En la jaro 1016 post Kristo okazis, interalie:
Brazila Ekspedicia Forto
La Brazila Ekspedicia Forto aŭ FEB (en portugala: Força Expedicionária Brasileira; FEB) konsistis el ĉirkaŭ 25 700 homoj aranĝitaj de la brazilaj armeo kaj aerforto por lukti kun la trupoj de la Aliancanoj en la Mediteranea Batalfronto de la Dua Mondmilito. Tiu aer–tera forto konsistis el (inklude anstataŭojn): kompleta Infanteria Divizio, skadro de komunika flugo, kaj eskadro de ĉasaviadiloj.
Ili luktis en Italio el septembro 1944 al majo 1945, dum la Brazila Mararmeo same kiel la Aerforto agadis ankaŭ en la Batalo de Atlantiko el la mezo de 1942 ĝis la fino de la milito. Dum preskaŭ ok monatoj de kampanjo, batale al la Gota Linio kaj en la fina ofensivo de 1945, la FEB kaptis 20 573 prizonuloj de la Akso, konsistantaj el du generaloj, 892 oficiroj, kaj 19 679 de aliaj rangoj. Brazilo estis la sola sendependa ŝtato de Sudameriko kiu sendis surterajn trupojn por lukti transmare, kaj perdis 948 homojn mortigitajn en militagado dum la Dua Mondmilito.
Glacifrida dometo (Vajmaro)
En la parko de Kastelo Belvedere en Vajmaro, Germanujo, apud la strato kondukanta suden al Possendorf kaj Vollersroda, troviĝas la ĉ. en la jaro 1863-a konstruita glacimagazeneto kun ŝtona benko kaj florkorbo (germane: Eishaus). La korbo estas kontraŭe al la ŝtona benko al kiu mankas apogilo - sed ĉeestas volutoj ĉe la sid-ero. La piedoj dekoraciitis per triglifoj. Ambaŭ estas el grejso. La tuto kreitis dum la regado de grandduko Karlo Aleksandro por kiu ĝi estis kvazaŭ fridujo. Poste ne plu faritis gravaj ŝanĝoj en la Belvedere-parko.
La magazeno havas la formon de eta kapelo. Sur la selotegmento estas ŝajnkampanila aldonitaĵo. Interne estas ilaro servinta al glacielhakado, nome segilo kaj tenilo. Malsupren estas la porglacia foso en cilindra formo kiu estas plurajn metrojn profunda kaj plurtavole masonita. Inter la tavoloj estas aeraj spacoj por izoli la frigidon. La ĉirkaŭantaj arboj zorgis pri ombro kaj protektis la dometon kontraŭ rekta suna alradiiĝo. Ĉeestis ankaŭ propra kluzosistemo. La divido de la glaciaj aĵoj estis dura laboro kion atestas la videblaj ilegoj. De la glacidometo ankaŭ konserviĝis plano. Proksime de ĝi troviĝas la ĉ. 1780 farita Schirmteich-lageto kiu ankaŭ servis por glaci-gajno post 1860.
La dometo kune kun ŝtona benko kaj florkorbo staras sur la listo de la monumentprotektotaj kulturaĵoj de Vajmaro.
Slavošovce
Bazaj informoj
Slavošovce, hungare Nagyszabos (nadjsaboŝ), germane Großslawdorf estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava. Ĝis 1927 la oficiala slovaka nomo estis Slabošká Velká aŭ Veľká Slaboška, la hungara nomo ĝis 1902 estis Nagyszlabos.
Situo
Slavošovce situas en valo de rojo, laŭ fervojo Magnezitovce-Plešivec. Rožňava troviĝas 29 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1313 en formo "Szederjes". Ekde 1396 ferofandejoj, ekde la 18-a jarcento paperofarejoj ekfunkciis. Inter 1596-1686 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1710 pro pesto 126 da homoj mortis, en 1765 incendio okazis. En 1828 oni komputis tie 102 domojn kaj 797 homojn. En 1910 loĝis en Nagyszabos 925 da homoj, (602 slovakoj, 217 hungaroj, 39 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Slavošovce 1840 da homoj, (1645 slovakoj, 147 ciganoj, 25 hungaroj, 10 ĉeĥoj, 3 germanoj kaj aliaj).
Vilhelmo de Volpiano
Vilhelmo de Volpiano (Guglielmo da Volpiano) (naskiĝis ĉirkaŭ 960, verŝajne apud Torino, mortis en 1031 en Fécamp) estis religiulo kaj reformisto liturgia el Piemonto.
Post multaj vojaĝoj tra Italio kaj restado en Venecio, Vilhelmo restis longtempe en Burgonjo, kie li iĝis en 990 abato de Saint-Bénigne en Dijon. Li ankaŭ restadis en Cluny.
Novapostola eklezio
La Novapostola Eklezio estas kristana eklezio, kiu formiĝis je la fino de la 19-a jarcento en Hamburgo. Ĝermo estis la Ĝenerala Kristana Apostola Misio en Hamburgo, eklezio sendependiĝinta en 1863 disde la Katolik-Apostolaj Komunumoj, el kiu ekestis pluaj apostolaj eklezioj, kiuj pli malfrue formiĝis al la Novapostola Eklezio. La Novapostola Eklezio rigardas restarigita la ankoraŭ ekzistan apostolan oficon en sia eklezio. Al ĝia plej gravaj konceptoj apartenas la reveno de Jesuo Kristo en proksima estonteco.
Vilhelmo de Volpiano
En 1001, Vilhelmo iris al Normandio, vokite de la juna duko Rikardo la 2-a por renovigi inter aliaj la abatejon de Fécamp, loĝejo kaj tombejo dukaj.
Kiel reformisto li agis pri pli ol 80 monaĥejoj, ĉefe en Normandio (Fécamp, Jumièges, Troarn). Kio poste influis la monaĥejojn anglajn kaj danajn (ekzemple Winchcombe kaj Gloucester).
Li kunportis samtempe arkitekturajn ideojn de la norda Italio.
(86194) 1999 SD2
(86194) 1999 SD2 estas marsrenkonta asteroido, ankaŭ rigardita kiel hungaria asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia iom discentra orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,265085 astronomia unuo, tie estas 39,656 milionoj da km.
Ronald Lötzsch
Prof-o d-ro Ronald LÖTZSCH (naskiĝis la 1-an de oktobro 1931 - mortis la ) estis germana lingvisto kaj esperantisto. Li estis edzo de d-rino Gesine Lötzsch kaj patro de du infanoj.
Ronald Lötzsch estis kunlaboranto de Akademio de Sciencoj de GDR (ĝis ties malfondo en 1991). De 1993 ĝis 1995 li estris la katedron pri sorabistiko en la Universitato de Lepsiko kaj estis la direktoro de la instituto pri sorabistiko tie
Ronald Lötzsch science publikigis pri slavaj, jida, germana lingvoj kaj Esperanto, ankaŭ pri kontaktlingvistiko, leksikografio, leksikologio, interlingvistiko, lingvopolitiko, politiko pri minoritatoj, historio de la lingvistiko kaj germana ortografio. Krome li (kun)verkis vortarojn.
Li engaĝiĝis en la Esperanto-Asocio de GDR kaj post ties unuiĝo kun Germana Esperanto-Asocio ekde la jaro 1991 estis ties vicprezidanto. Li estas membro de Gesellschaft für Interlinguistik (GIL).
Inter la jaroj 1962 kaj 1990 li estis sekreta kunlaboranto de la Ministerium für Staatssicherheit, sekureca servo de GDR.
4770 Lane
4770 Lane estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi esti nomita en honoro de la usona fizikisto kaj planedologo Arthur Lonne Lane, mastrumanto de la sekcio pri geologio kaj planedoscienco de la Jet Propulsion Laboratory.
Kapelo Sankta Anna (Szentendre)
La kapelo Sankta Anna estas katolika monumento historia en Hungario, en urbo Szentendre, en la subĉiela muzeo.
Historio
La kapelo estis konstruita ĉe la vilaĝfino de Mosonszentjános (nuntempe urboparto de Jánossomorja). Ĝi estis vota kapelo por prevento de diversaj katastrofoj kaj plagoj. En 1806 la komunumo petis la episkopon en Győr por ĝia rekonstruo, ja ĝi probable estis ligna kapelo en malbona stato. La kapelo estis trakonstruita al brika strukturo en la fruaj 1830-aj jaroj (laŭ alia informo en 1842), samtempe kiel denova vota kapelo pro la ĥolera epidemio. La orgeno estis farita en 1844. La kapelo estis pligrandigita en 1858 kaj nova turo estis konstruita. En 1864 oni pentris la murojn interne, en 1871 ekstera parto estis renovigita. Kompletaj renovigaj laboroj okazis en 1928. Depost la 2-a mondmilito la kapelo denove estis en malbona stato, sed en 1982 la kapelo estis transmetita al subĉiela muzeo de Szentendre. La kapelo ne nur estas vizitebla, sed ankaŭ funkcikapabla laŭ pretendoj. Dum kermeso vizitantoj venas ankaŭ el Mosonszentjános.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, plej supre la malalta turo etendiĝas. La navo finiĝas en absido. La altara bildo prezentas Sanktan Anna-n.
Hispana Aerarmeo
La Hispana Aerarmeo ( Ejército del Aire) estas aerarmeo de la Armeo de Hispanio.
Laŭ la 8-a Artikolo de la Hispana Konstitucio respondecas pri la garantio de la suvereneco kaj sendependo de Hispanio, la konstitucia ordo, la defendo de la teritoria integreco zorge ĉefe al la flugospaco kaj la pluhavo de la internacia sekureco, en operacoj de paco kaj humaneca helpo.
Historio
La Hispana Aerarmeo naskiĝis en 1910. En 1913 kaj en 1914 jam agadis en Maroko, kie la unuaj aviadiloj plenumis eĉ bombardadojn. En 1925 ankaŭ en Maroko aviadiloj partoprenis en la elŝipiĝo de Alhucemo. Dum la Hispana Enlanda Milito la Hispana Aerarmeo disiĝis inter la du flankoj. Kvankam dekomence plej granda parto de la oficiroj restis fidelaj al la registaro de la Dua Hispana Respubliko, tamen la armeo de Francisco Franco plifortiĝis danke al helpo de la faŝismaj ŝtatoj de Adolf Hitler kaj Benito Mussolini kun militaviadiloj kiel BF 109 kaj He 111. La kreado de nova Hispana Aerarmeo en la 1940-aj jaroj estis konektita kun Nazia Germanio kaj ĝia helpo al reĝimo.
La moderna strukturo de la Hispana aerarmeo estas ligata al la kunlaboro kun aliaj aerarmeoj de NATO.
Semily
Semily (Semil) estas urbo en Ĉeĥio situanta en nordoriento de Bohemio kaj en sudoriento de Regiono Liberec en distrikto Semily. La urbo etendiĝas en profunda valo ĉe kunfluejo de riveroj Jizera kun Oleška en norda limo de Bohemia paradizo. Semily havas. Ĝi situas en distanco ĉirkaŭ 50 km de Liberec kaj proksimume 100 km de Prago.
Historio
La unua skribmencio pri Semily, resp. pri paroĥa preĝejo, estas el la jaro 1352, kaj estas do supozeble, ke la municipo mem ekzistis jam pli antaŭe.
V for Vendetta (filmo)
Intrigo
En la jaro 2038, post nuklea milito, en Britujo regas faŝisma registaro, kies estro personiĝas en Adam Sutler. Li potenciĝis okaze de la terura ondo 14 jarojn antaŭe, kiam ekplagis ekstreme forta viruso, kiu mortigis almenaŭ 100 000 homojn. Pro la amasa timo, kiun kaŭzis la viruso, Adam Sutler silentigis ciujn siajn oponantojn kaj estis demokratie elektita per granda elcento. Li poste dekretis kompletan "Militon kontraŭ Teroro" kaj fulmrapide eltrovis efikan kontraŭviruson, kiu definitive firmigis lian diktatoran statuson, kaj memproklamiĝis Granda Kanceliero. Li iniciatas noktan elirmalpermeson, sisteme persekutas ĉiajn personojn, kies vivmaniero ne kongruas kun lia nova idearo, inkluzive de samseksemuloj kaj eksterlandanoj, kaj kreas milicojn, kies tasko estas konservi ordon. Nome de popola sekureco, Sutler ankaŭ starigis intensan spionan kaj prigardan politikon por antaŭeviti ĉian tumulton, kio donas al li tutan regon super sia popolo.
Evey Hammond, junulino, laboras en la studioj BTN, ĉefa TV-kanalo kiu cetere estas granda propagandilo de la partio. Elirante sian hejmon en maltaŭga tempo por iri al sia laborejo, Evey surpriziĝas pro alarmo kiu markas la komencon de la kutima vespera elirmalpermeso. Rapidigante siajn paŝojn, ŝi estas arestita de policistoj kiuj admonas ŝin kaj provas korekti ŝin seksperforte.
Jen el nenie aperas mistera maskita kaj nigravestita ulo kiu savas ŝin kaj sin prezentas al ŝi sub la nomo de « V » :
Citaĵoj
V prezentante al Evey: « Jen! Unuavide mi estas vulgara vaŭdevila veterano, kiun la malvirta vivo varbis por vobli vole-nevole inter viktiman kaj viktimigan rolon. Tiu vaksa vizaĝo estas ne nura vantcela verko, sed vera vestiĝo de la popola voĉo, nun, ve! Vakita kaj venkita. Kvankam mi delonge kovis mian venĝon vidalvide tiun vrakon, nun vigliĝis mia volonto por venki tiun venenan, virulentan kaj verman vikarion kiu elvergadas kaj vundas nin per malveroj kaj vomitindaj vojoj. Venĝadon verdiktas mi. Violenta venĝiro disvolviĝanta kvazaŭ votoferon, kaj ne vane, por ke vekiĝu la veran kaj virtan valorojn kaj forvelku tiun vojeraritan virjon kiu viŝas kaj vringas niajn volojn por pli velura kaj rava vetero. Tiu varma vervo min verŝajne vualas svagan vortovantecon sub vibra versaro. Mi ĉesu do tiun paroladon por finfine diri la direndon: mi tre feliĉas vin renkonti. Mi nomiĝas V kaj V estas mi. »
Referencoj
Alan Moore, kiu verkis la originalan bildromanon, tute neglektis la filmon, same kiel aliajn adaptojn de siaj filmoj (The League of Extraordinary Gentlemen, Constantine, From Hell, ...).
Alfilmiĝo kaj komentoj
En la fruaj 90aj jaroj la fratoj Wachowski ekpripensis kine adapti V for Vendetta, la angla komikso kiu ekaperis en 1981. Priskribante orvelan unupartian socion, la scenaristo Alan Moore kaj la desegnisto David Lloyd stampe influis la tiutempajn otakuojn enscenigante la netrafeblan V, kiu estas multflanka ĉefpersono kaj monstra kaj viktima kiu sin ŝirmas per ridemada vaksmasko. Per tiu verko, la sukcesa aŭtoro ankaŭ transdonas sian vidpunkton pri la aĥila kalkano de ĉia subpremanta socio, eksplicite celante la novliberalan hidron de Margaret Thatcher, tiam regante Brition. Pro ĉiuj tiaj politikaj kontestindaĵoj, al la scenaro Holivudo ne sponte esprimis bondezirojn. "Tro politika", "dubmoralaj roloj", "kompleksaj implicoj" estis la kutimaj respondoj al du fratoj kiuj jam suferis malbonajn flustrojn en la ĉefflua usona kinmerkato. Andy kaj Larry Wachowski falas volonte en kontraŭakademian kaj minoritan esprimaĵon (ili sin deklaras kiel ambaŭseksemaj, ŝatas SM, usonajn komiksojn, helenan filozofion, gnostikismon, kaj nepozeman militantismon). Sed post dek ses jaroj, la cirkonstancoj draste ŝanĝiĝis: unue eĉ se kritikistoj kaj holivudaj premgrupoj daŭre abomenas la du fratojn, amasoj da spektantoj kiuj avide spursekvis la aventurojn de la blanka kuniklo firmigis ilian sintenon kaj ebligas pli ampleksajn kreorimedojn por ili. Due, la homara situacio evoluis kaj publiko fariĝis sendube pli atentema kaj sentema pri terorismaj kaj krizostataj demandoj. Des pli ke la fratoj Wachowski ne hezitis "aktualigi" la datumojn en la filmfarado ĝis vera riskopreno (manifestacioj kontraŭ George W. Bush aŭ TV-elsendaĵo pri birda gripo por bildigi la ŝtata tima propagando estas videblaj). Eĉ se la filmo, kiun reĝisoris James McTeigue dua reĝisoro en The Matrix kaj Star Wars, ja apartenas al la superheroa ondo kiu nun furoras en Holivudo, ĝi tute ne respektas la samajn etikajn ŝablonojn: oni montras la pravecon de terorisma ago, la emancipigan kvaliton de torturo, oni klamas la poezian belecon de la korano, kaj la kutima ama rakonto kun la deva kiso antaŭ sunsubiro estas rolata de du lesbaninoj.
BFB
La vorto havas plurajn signifojn:
Rusia revolucio de 1905
La rusia revolucio de 1905 estis malsukcesa provo de socialistoj kaj liberaluloj faligi la regadon de la rusa caro Nikolao la 2-a. La revolucio disvastiĝis ĉie en 1905, sed estis poste subpremita. La du rektaj rezultoj de la revolucio estis: la publikigo de oktobra proklamo de la caro donanta kelkajn rajtojn al la loĝantaro, kaj la starigo de la Dumao - la rusa parlamento - en kiu estis plimulto por la proponantoj de modernigo.
Ĝi ankaŭ signifas sekvencon de revoluciaj rumoraj en la cara Rusia Imperio de 1905 ĝis 1907, okazitaj per la rusa-japana milito kaj la petersburga sanga dimanĉo (1905).
Vernay
Vernay estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Gesangbuch der Neuapostolischen Kirche
La Kantaro de la Novapostola Eklezio estas ekde la paska diservo de 2005 en la Novapostola Eklezio la oficiala kantaro por la germanlingvaj landoj kaj regionoj. Ĝi anstataŭis la Novapostolan Kantaron el 1925.
Tanaro
Tanaro (Tanaro, ) estas itala rivero, alfluanto de Pado. Ĝia longo (276 km) estas preskaŭ la sama de Oglio (280 km) kaj iom pli granda ol Ticino (248 km).
Nomo
La nomo estas verŝajne de ligura deveno (tan = "klifo" + ar = "rivero"), aŭ de kelta deveno, de vorto signifanta "tondro" aŭ "ŝtormo" (dio Taranis, malnova irlanda vorto torann = "ŝtormo"). La etimologio de la rivero Tarn en Sudfrancio estas verŝajne la sama.
Radikala kritiko
Radikala kritiko estas branĉo de la filologio, kiu puŝas al la ekstremaj konsekvencoj la aplikadon de la metodo historia-kritika kaj esploras la originon kaj la fontojn de la koncernata teksto: la rezulto estas, praktike, la formiĝo natura, do ekskludanta la dian intervenon, de la Biblio. La radikaka kritiko aplikiĝas al ĉiuj “fontotekstoj” de ĉiu ajn ĝenroj kaj epoko kaj kvalito (Ekzemple, Iliado, Odiseo, Biblio, Daŭdeĝingo atribuata al Laozio, Korano kaj Qumran ktp, sed fakte ĝi naskiĝis kaj pliiĝis ĉirkaŭ la Biblio. En Okcidento tiu speco de kritiko spertis iom rimarkindan gravecon pro ĝiaj teologiaj-politikaj konsekvencoj reflektiĝintaj sur la okcidenta kristanismo kaj okcidenta rilato inter kulturo kaj religio.
Tiu metodo imitas la metodon tieldirita “historia-kritika” kiu jam portis bonajn fruktojn, sed la vorto “radikala” ĝuste pensigas ke tiu metodo puŝas ĝis al la ekstremaj konsekvencoj. Foje la du “metodoj koncepte translimas unu sur la alian”.
La radikala kritiko koncentriĝas aparte sur la fontoj kiuj influis al la naskiĝo de la dokumento kaj celas malkovri la aŭtoron, la datojn kaj la lokon de la kompilado de la koncernata teksto. Ĝi interesiĝas ankaŭ pri la eksteraj fontoj de la dokumento. Foje oni oponas la radikalan kritikon al priteksta kritiko, kiu, male, limiĝas establi la originan version de la teksto aŭ la diversajn interpretajn tekstojn utilajn por la alproksimigo al la originalo.
Radikala kritiko de la originaj fontoj de la Biblio
Dekomence, la radikala kritiko estis celo de solitara grupo de germanaj priblibliaj esploristoj ligitaj precipe al la universitato de Tübingen, celantaj, sed ne ĉiam, al pruvado ke la Biblio kreiĝis same kiel kreiĝis la mitoj. Pioniroj estas la jenaj:
Se la konkludoj de esploristoj kaj teologoj utilis por senmitigi aspektojn de skribaj tekstoj, foje tiuj aperis (vidu konkludojn de Rudolf Bultmann kaj super ĉio tiujn de koincidigantoj de la bibliaj “supernaturaĵoj” kun mitoj sen historia fundamento) minacoj por la kredo mem: kristanoj, ne nur “tradiciistaj”, kaj kredantaj hebreoj, engaĝiĝintaj savi la historiajn fundamentojn de Izraelo, ekmalfidis la radikalan kritikon, sed samtempe pretigis ekipon de samfakaj esploristoj por ekkontroli.
Kondamnoj por la deduktaĵoj de la radikala kritiko
Ĉe katolikoj, papo Leono la 13-a kondamnis la erarojn de la raciismo kaj de la radikala kritiko per la encikliko Providentissimus Deus de 1893. Papo Pio la 10-a siavice forigis el la eklezio eĉ la spurojn de la radikala kritiko per la apostola konstitucio Lamentabili sane exitu (Kun aĉegaj fruktoj)
Eĉ inter protestantoj kaj judoj okazis kondamnoj ĉar la radikala kritiko estis taksata hereza dum la Biblio pro ilia radikalismo perdis la karakterizon de Dia Vorto komunikita pere de patriarkoj, profetoj kaj apostoloj.
Radikala kritiko aplikita al la Sanktaj tekstoj de Korano
Ĉi-kaze dekomence oni substrekos la ambiguecon de la termino kritiko kiu povas signifis:
Ĉi-tie de kritiko al Islamo interesas nur filozofiaj, historiaj kaj teologiaj aspektoj. Tiu laboro de radikala kritiko estas apenaŭ komencita kaj oni konstatia ke la Korano havas ankaŭ redaktaĵon kiu antaŭas la nunan, kvankam oni iam provis malaperigi la malsamajn. Lernejo de ŝemida retoriko ĉe la universitato de Loveno engaĝiĝas kompari la strukturon de la rakonto de la Biblio kun tiu de Korano.
Zürich HB (stacidomo)
Enkonduko
La Ĉefstacidomo Zuriko (oficiale: Zürich HB) estas la plej granda fervoja stacidomo de Svislando kaj post Frankfurto ĉe Majno la dua plej granda de Eŭropo. Ĝi estas unu el la ĉefaj trafiknodoj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj. La ĉefstacidomon de Zuriko ĉiu-tage utiligas 340'000 pasaĝeroj. La stacidomo havas 16 relojn por la nacia kaj internacia malproksimtrafiko kaj 10 relojn (6 en du subteraj stacidomoj) por la regiona trafiko de la Zurika Trafik-Unio. Nuntempe estas konstruata nova subtera stacidomo je la orienta flanko sub Löwenstrasse por povi akcepti ankaŭ estonte la kreskantan regionan trafikon.
Granda vendejcentro
En la ĉefstacidomo troviĝas subtere grandega vendejcentro kun cento da diversaj vendejoj, supermerkatoj kaj butikoj, kiuj estas malfermitaj ĉiu-tage inkluzive sabate kaj dimanĉe de fruamatene ĝis la 21-a horo vespere. La Ĉefstacidomo Zuriko do estas krom la kora trafikcentro de la Zurika Trafik-Unio ankaŭ unu el la plej grandaj aĉetejo de Zuriko.