cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eragon
Ĝenro kaj stilo
La mondo de Eragon havas signifajn paralelojn kun multaj verkoj konataj. El „La Mastro de l' Ringoj“ estas kelkaj elementoj frapante similaj, ekz-e la figuro Gandalf memorigas pri la mistera hirto-brova maljunulo kiu ŝatas blovi fumringojn, kiu nomiĝas Brom tie ĉi, aŭ ankaŭ kelkaj nomoj de urboj kaj la koncepto de artefarita lingvo, kiu estas elvolvita eksprese por la libro.
Sed la stilo de l' aŭtoro diferencas eksplicite de tiu de J.R.R. Tolkien. „Eragon“ estas skribita en malpli plenmatura stilo ol „La Mastro de l' Ringoj“, pri kio kulpas eventuale la juna aĝo de la aŭtoro – li komencis skribi la libron havante 15 jarojn.
En la romano estas rekoneblaj ankaŭ elementoj el la fantastromano „La drakrajdantoj de Pern“ de Anne McCaffrey kaj el „Dinotopia“ de James Gurney. La ideo pri ideala lingvo, en kiu maleblas mensogi kaj en kiu ĉio havas "veran nomon", ankaŭ ekzistas en la verkoj „Ter-Maro“ de Ursula K. Le Guin.
Libro 1. Eragon
La 15-jara protagonisto Eragon loĝas ĉe la rando de la vilaĝeto Carvahall kun sia onklo Garrow kaj sia kuzo Roran. Carvahall troviĝas en la reĝlando Alagaësia, kie loĝas homoj, gnomoj, elfoj kaj vivaĵoj aliaj. La reĝo Galbatorix estas drakrajdanto, kiu estas eksterminta ĉiujn aliajn kiam li akiris la potencon.
Eragon renkontas ŝtonon intense bluan dum la ĉaso. Fakte la ŝtono estas ovo kaj drako malgranda eloviĝas el ĝi. Eragon nomas ĝin Saphira. (Ĉar la drako estas ino.)
Kiel nova drakrajdanto Eragon nun estas minaco al la imperio de l' reĝo. Galbatorix dissendas la Ra'zac-ojn al Carvahall. La Ra'zac-oj murdas Garrow-on kaj detruas lian bienon. Eragon fuĝas kune kun Brom por protekti la vilaĝon kontraŭ pliaj agresoj. Cetere Eragon volas venĝi sian onklon. Vojaĝe Brom instruas al la knabo glavbatalon kaj magion. Ankaŭ li donadas Zar`roc al Eragon, kiu estas antikva glavo kun klingo sangruĝa.
Ambaŭ ĝi verkas trovi la embuskon de l' Ra'zac, sed ili kapata al la Ra'zac. Murtagh, filo de l' Morzan, ribela drakrajdanto, liberas ili. Brom mortas batale, tamen nelonge antaŭ li diras Eragon te li estas estinta drakrajdanto kaj batale li estas murdinta Morzan.
Eragon, Murtag kaj Saphira alvenas la Varden(ojn). La Varden estas oponistoj kontraŭ Galbatroix kaj lin imperion. La centro de l' Varden estas Farthen Dûr, la ĉefurbo de l' gnomoj. Farthen Dûr agacata al la Urgal(oj), monstroj barbara, tiuj estas komandate de l' ombro Durzan. Dum batale Durzan aperas pro barakti kontraŭ Eragon. Kun Saphira li aŭtoras murdi Durza, sed li vundata.
Libro 2. Eldest
Embrie kelkaj Urgaloj atakas denove Farthen Dûr. La gvidanto de l' Varden murdata kaj Murtagh delokata. Kune gnomon Orik, elfon Arya kaj Saphira Eragon iras al l' elfmetropolon Ellesméra, ke instruado ol drakrajdanton kompletigi. Li instruadata de la Oromis, drakrajdanton, kiu estas eskapita Galbatorix. Dum sangĵurfeston, solenaĵo de l' elfoj, korpo de l' Eragon resanigata al la drako de l' Oromis. De nun Eragon havas kapablecojn tiujn samajn kiel la elfoj.
Dume Eragon enestas al l' Ellesméra, Ra'zac kaj soldatoj sieĝas Carvahall. Roran, kuzo de l' Eragon, provas defendi la vilaĝon kun la loĝantojn. Sed ili devas fuĝi ŝipe. Ili ekscias de l' aventuroj al l' Eragon kaj decidas aligi Varden(ojn).
Kiam Eragon sciiĝas te Vardenoj preparas sur la militon, li ekiras prompte kun Saphira kaj Orik. La armeo de l' imperio estas en la plejmulto, sed la Varden povas kun helpo de l' gnomoj evenki. Tamen ĝi aperas drako sangruĝa, kiu batalmortas Hrothgar, la reĝon de l' gnomoj. Saphira kaj sin rajdanto rekoni malamike Murtagh, kiu forkaptita de la Urgaloj apud batalo pri Farthen Dûr. Sed Murtagh jam ne estas la sama, ĉar li devas deĵori Galbatorix ĵure sorĉa. Murtagh malkaŝas Eragon, te li estas same la filo de la Mozran kaj do frato pli juna ol de l' Murtagh. Kvankam Murtagh povus venki Eragon, li lasi iri lin.
Kritiko
Estas debatite multe ĉu Paolini estas plagiatinta Tolkien. Indicoj por tio estas:
Simileco de nomoj kaj de la lingvo
Ekzemple:
Libro de Mosia
La libro de Mosia estas libro de la Libro de Mormono, publikigita de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj alaij mormonaj konfesioj. La titolo temas pri Mosia la 2-a, unu el la nefidaj reĝoj de la urbo Zarahemla. Laŭ la kronologio de Libro de Mormono, la Libro de Mosia kovras la tempoperiodon de la jaroj 130 ĝis 91 a.K.
NGC 2406
NGC 2406 (aliaj indikoj — MCG 3-19-21, ZWG 86.41, ZWG 87.2, NPM1G +18.0161, PGC 21218) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tombejo de la Defendintoj de Lvovo
Tombejo de la Defendintoj de Lvovo (populara nomo: Tombejo de Lvovaj Agletoj) – aŭtonomeca parto de Liĉakiva tombejo en Lvovo. Ĝi okupas apartan lokon - montajn deklivojn sud-oriente de la mezurbo. En ĝi troviĝas tomboj de partoprenantoj de la defendo de Lvovo kaj Orienta Malgrandpolio, mortfalintaj en la jaroj 1918–1920 aŭ mortintaj pli poste.
Ofte oni nomas ĝin Tombejo de Agletoj, ĉar inter enterigitaj tie preskaŭ 3 000 soldatoj, plimulton konsistigas Lvovaj Agletoj, alinome junularo de mezlernejoj kaj altlernejoj kune kun intelektularo. Nomata de poloj sankta loko (Campo Santo).
Postmilita periodo
Detruado
Post anekso de Lvovo de la Ruĝa Armeo la tombejo estis regule rabita kaj detruata, oni frakasis monumentojn al usonaj kaj francaj soldatoj, kiuj batalis kune kun poloj. En katakomboj, super kiuj oni konstruis etaĝon, estis lokigitaj garaĝoj kaj ŝtonlaborejo. Parton de la tombejo surkovris vojo. Fina detruo okazis en la 70-aj jaroj. La 25-an de aŭgusto 1971, laŭ ordono de Leonid Breĵnev, helpe de tankoj kaj konstrumaŝinoj oni neniigis kolonaron, eĉ oni provis frakasi grandajn pilonojn de la Triumfa Arko, kiuj tamen rezistis kontraŭ tiuj ĉi provoj. Oni pripafis surskribojn sur la pilonoj, niveligis kun la tero duonronde aranĝitaj tomboj sur la terasoj. Ŝtonajn leonojn, kiuj staris antaŭ la Triumfa Arko, estis forveturigitaj urboranden. Tiel ĉesis ekzisti la plej fama nekropolo de la Dua Pola Respubliko.
Renovigo
La situacio ŝanĝiĝis en 1989 danke al laboristoj de la pola firmao Energopol, konstruanta nuklean centralon en la urbo Ĥmelnicko, kiuj dum sia libera tempo komencis ordigi la terenon de detruiĝinta tombejo. La laboroj estis entreprenitaj laŭ iniciato de inĝeniero Józef Bobrowski. La laboristoj de Energopol duonleĝe sekurigis kaj parte renovigis la Tombejon de la Defendintoj de Lvovo.
33918 Janiscoville
33918 Janiscoville estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Janice Scoville, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2017, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj en mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Lovinggood Middle School de Powder Springs (Georgio).
Gläserzell
Gläserzell (Glasaricella) ekde la jaro 1972 estas parto de la urbo Fulda en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fulda de la federacia lando Hesio, kaj la samnoma rivero Fulda trafluas ĝin. La 31-an de decembro 2008 la komunumo havis 1200 loĝantojn.
Katalin Kovács
KOVÁCS Katalin [kova'ĉ katalin] estas naskiĝa nomo de Kati Kovács, kantistino; Kata Dobó aktorino. (Similsona estas Katalin Kováts)
Kovács Katalin (Budapest 29-an de februaro, 1976) estas konata kaj sukcesa kajakistino, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono en Hungario.
Ŝi komencis kajakumi en Budapest Spartacus, sub gvido de trejnistino „Schmidtné Palovics Angyal”. Poste ŝi trejnis sin en MTK sub gvido de Katalin Rozsnyói.
Ŝi partoprenis en la Olimpiko de Atlanta kiel rezervulo, sed en 2000, en la Olimpiko de Sydney kiel plenrajta konkursanto. Tiam ŝi venkis en la kajaka kvaropo, poste kun Szilvia Szabó en duopo arĝentajn medalojn.
Post la olimpikaj sukcesoj, ŝi komencis konkursi en unuopo kaj en 2002 venkis en ĉiu konkurso, kiujn ŝi partoprenis. Ŝi estas 12-obla monda ĉampiono, 7-obla Eŭropa ĉampiono. En 2002 ŝi iĝis la kajakisto de la jaro laŭ balotoj de la sportaj ĵurnalistoj. En 2003 ŝi estis kunigita mondpokala venkisto.
Kantono Lincoln (Vaŝingtonio)
Kantono Lincoln [lInken] (angle: Lincoln County) estas administra unuo en la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝia administra sidejo situas en la plej granda urbo de la kantono, Davenport.
Katalin Kovács
Ŝia fianĉo estas Ervin Hoffmann, kanua konkursisto.
Kantono Lincoln (Vaŝingtonio)
Historio
La kantono kreiĝis la el parto de Kantono Whitman; oni nomis ĝin laŭ la usona prezidento Abraham Lincoln.
Petříkov (Ostružná)
Petříkov (Peterswald) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Ostružná. Ĝi troviĝas en montaro Riĥleba montaro. Petříkov situas en valo de rivereto Branná, en supermara alteco 740–950 metroj. Tio estadis signifa vintra centro. Vivas ĉi tie.
Historio
Domaron Petříkov fondis en sia senjorujo de Kolštejn en la jaro 1617 Hanuš Petřvaldský z Petřvaldu. Konsisto de tiu ĉi senjorujo Petříkov restis eĉ post tio, kiam estis al Hanuš Petřvaldský pro sekvoj de lia partopreno en ĉeĥa nobelara ribelo konfiskita kaj donita al ĉeĥa victenanto Karolo el Liĥtenŝtejno, en kies dinastio ĝi poste restis ĝis fino de superulara administrado en la jaro 1850. Ekde komenco de la municipa establo (1850) Petříkov estas domaro de Ostružná, nur en la jaroj 1975-1990 ĝi estis, same kiel Ostružná mem, parto de municipo Branná. Lernejo ĉi tie estis fondita en la jaro 1854 (la konstruaĵo mem estis konstruita en la jaro 1911, ĝi pereis en la jaro 1945). Dum unua respubliko ĉi tie funkciis eĉ ĉeĥa minoritata lernejo. Antaŭ la unua mondmilito oni ĉi tie minis piriton kaj grafiton. Minado de la pirito post la unua mondmilito pereis, grafito estis minata plu eĉ dum intermilita periodo.
Post la dua mondmilito kaj ellandigo de la deven aj loĝnatoj la domaro estis alloĝigita nur el unu triono kaj nombro de loĝantoj poste plu sinkis. Anstataŭ 45 domoj en la jaro 1930 estis da ili loĝigitaj en la jaro 1991 nur 5 daŭre loĝigitaj. Sed la domaro evoluis kaj evoluas kiel sezona (vintra) turisma centro kun vico da deglitejoj kaj somera bobada glitejo.
Loĝantaro
En Petříkov estas registritaj 71 adresoj : 9 daŭre loĝigitaj domoj kaj 62 dumtempa aŭ refreŝigeja objekto. Nombro de domoj laŭ datumbazo de ministerio por enlandaj aferoj al la 12-a de januaro 2010. Dum popolnombrado el la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 8 domoj, ĉiuj daŭre loĝigitaj.
Violette Nozière (filmo)
Violette Nozière estas franca filmo de Claude Chabrol aperinta en 1978.
Temo
La filmo estas inspirita de reala okazintaĵo en 1933 kaj 1934 koncerne junulinon Violette Nozière, akuzitan pro mortigo de sia patro. Dum la 1930-aj jaroj, Violette Nozière estas adoleskantino kiu sekrete prostituas sin; ŝiaj gepatroj, ĉe kiuj ŝi vivas, nenion rimarkas, nek ŝia patro Baptiste Nozière, nek ŝia patrino Germaine Nozière. Ribelante kontraŭ ili pro ilia etburĝa karaktero, ŝi enamiĝas al juna senmonulo, kiun ŝi praktike vivtenas dank'al etaj ŝteloj ĉe siaj gepatroj kaj enspezoj eltiritaj el prostituado.
Dume, ŝiaj gepatroj estas informitaj de la kuracisto de Violette, ke ŝi suferas sifilison. Violette sukcesas pli-malpli konvinki sian patrinon, kvankam suspekteman, kaj sian patron, pli indulgeman, ke iamaniere ŝi heredis la malsanon de ili. Dank'al tiu preteksto, ŝi sukcesas sorbigi al ili kuracilon, kiu riveliĝos venenaĵo. Ŝia patro mortas sed la patrino pluvivas, kaj Violette estas arestita kaj akuzita pro murdo. Por defendi sin, ŝi deklaras, ke ŝia patro sekse atencis ŝin; per abrupta uzo de revenoj en la pasinton, Chabrol konfuzas la spektantojn, kiuj ne plu scias ĉu temas pri mensogo de Violette aŭ pri duon-vero. Konvinkita pro murdo, ŝi estas kondamnita al gilotino, tamen ekstera voĉo sciigas nin, ke iom post iom ŝia puno estos ŝanĝita kaj reduktita ĝis finfine ŝi estos liberigita, ŝi edziniĝos kaj naskos kvin infanojn.
Trhavice
Trhavice (antaŭe Vytrhlice; Reisendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Norberčany. Ĝi troviĝas 2 km sude de Norberčany. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj.
Trhavice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,62 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1581.
En la jaro 1947 estis ĉiuj loĝantoj de germana nacieco ellandigitaj.
Brazila Nova Kino
La Brazila Nova Kino (portugale Cinema Novo) estas ĝenro kaj movado de filmoj konataj pro ĝia emfazo sur socia egaleco kaj intelektismo, kiu kreskis en Brazilo dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. La Cinema Novo formiĝis kiel respondo al klaso kaj rasa tumulto kaj en Brazilo kaj en Usono. Influita de la itala novrealismo kaj la franca nova ondo, filmoj produktitaj sub la ideologio de Cinema Novo kontraŭis tradician brazilan kinon, kiu konsistis ĉefe el muzikaloj, komedioj kaj holivudstilaj epopeoj. Glauber Rocha estas vaste rigardita kiel la plej influa produktoro de Cinema Novo. Hodiaŭ la movado ofte dividiĝas en tri sinsekvajn fazojn, kiuj diferencas laŭ tono, stilo kaj enhavo.
Amana
Amana aŭ Abana estas nomo de l' rivero, en bibliaj tempoj, kiu pasis tra Damasko, en tiama Libano, identifikata hodiaŭ kiel la Nahr Barada, kiu naskiĝas en la montoj de l' Antaŭ-Libano, nordokcidente de Damasko (2 Reĝoj 5:12.)
Ĝi estas unu el du riveroj de Damasco kiujn aludas Naaman, estro de l' siria armeo, kiam malatentis la ordonojn de Eliseo por baniĝi en akvoj de l' Jordan pro resaniĝi de l' lepro.
Dum multa tempo, ĝi donas akvon al cisternoj, fontoj kaj banejoj de Damasko, pro tiu en la antikvo oni nomis ĝin "ora rivero" (Fluvio Auree, Chrysorrhoas). En tio bazigis la alta opinio de Naaman pri tiu rivero.
En la bordo de l' Masora Biblio kaj en la Peshitta siria versio oni uzas "Amana" anstataŭ "Abana" en 2 Reĝoj 5:12, kaj Zamenhof uzis la Masora Biblio por enesperantigo de Malnova testamento.
Gyula Szőkefalvi-Nagy
SZŐKEFALVI-NAGY Gyula (seo:kefalvi-nadj) estis hungara matematikisto, universitata profesoro, ano de MTA naskita en Erzsébetváros la 11-an de aprilo 1887 kaj mortinta en Szeged la 14-an de oktobro 1953. Li estis patro de matematikisto Béla Szőkefalvi-Nagy kaj de kemiisto Zoltán Szőkefalvi-Nagy.
Biografio
La universitaton Szőkefalvi-Nagy finis en Kolozsvár, kie li estis studento de Gyula Farkas, Lipót Fejér, Lajos Schlesinger kaj Gyula Vályi. Li gajnis plurajn konkursojn. Li doktoriĝis en 1909. Ĝis 1911 li instruis en Privigye kaj Csíkszereda. En 1911–12 li studis kiel ŝtata stipendiulo en Göttingen, pli poste li estis instruisto, lernejestro, profesoro en Koloĵvaro. En 1926 li ricevis premion Gyula Kőnig. Ekde 1929 instruis en Szeged, ekde 1940 en Koloĵvaro, ekde 1945 denove en Szeged. Lin interesis precipe la algebro kaj geometrio, respektive la limareoj de du sciencbranĉoj.
Raves - Ban-de-Laveline (stacidomo)
Raves - Ban-de-Laveline estas ne priservata franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Raves, apud Ban-de-Laveline, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
766 Moguntia
766 Moguntia estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Itamogi
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1872.
Slovaka luterana preĝejo (Budapeŝto)
La slovaka luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Józsefváros.
Historio
La slovakoj kune kun la germanoj kaj hungaroj uzis la centran luteranan preĝejon en la frua 19-a jarcento. Iom poste ties kapacito ne sufiĉis, tial la slovakoj petis permeson por aparta kirko en 1838. Ili ricevis konvenan areon en periferio de Pest (urbo) kaj unue oni konstruis 2 simetriajn novromanikajn teretaĝajn domojn por pastroloĝejo kaj lernejo en 1854. La impona kirko mem estis konstruita inter la du domoj inter 1856-1863. La internaj akcesoraĵoj, mebloj pretiĝis en 1867. Pro la konstruadoj la slovaka eklezio ŝuldiĝis, tial oni konstruis pavilonojn ĉirkaŭ la konstruaĵojn, ties luaj monoj nur iomete helpis. En la jaroj 1893 kaj 1894 oni konstruis antaŭ la kirkon imponan novromanikan domegon trietaĝan, kies vendejoj kaj loĝejoj helpis plu. Tiu domego havas la nomon Luther-domo. Iom poste same estis konstruitaj domoj, kiuj formis jam U-majusklon, fine jam la domoj ĉirkaŭis la kirkon kvadrate. En 1920 naskiĝis Ĉeĥoslovakio, multe da slovakoj iris al la nova lando. Dum la 2-a mondmilito bombo trafis la preĝejon, sed ĝi estis renovigita en 1950. En tiu periodo denove slovakoj translokiĝis al Ĉeĥoslovakio, restis tre malmultaj slovakoj. En 1965 la eklezio vendis ĝin al la hungara ŝtato. La slovakoj instalis preĝoĉambron en la apuda domo, kie oni portis la orgenon kaj similajn aĵojn. En la malplena kirko interne oni konstruis 2 etaĝojn, ekstere lifton, poste uzis ĝin ministerioj, depost la socialismo kazino, baldaŭ ekzercejo de sportemuloj. En nekonata jaro ankaŭ la ŝtato vendis la konstruaĵon al privato.
Preĝoĉambro
La slovaka preĝoĉambro daŭre funkcias kun kapacito de 50 sidlokoj kaj 10 starlokoj. Apude funkcias kontoro de aŭtonomio de la slovakoj.
Preĝejo
La preĝejo longe estis videbla tra pordego de la Luther-domo, kie krado situis. Nuntempe jam anstataŭ krado kutima pordo troviĝas. Nur malmultaj scias, ke tie preĝejo kaŝiĝas. Pro la ĉirkaŭaj domoj ĝi ne estas fotebla, eble kun specialaj larĝaj objektivoj el ies fenestro. Origine estis ĉe la enirejo 3 arkadoj, meze la plurlatera turo altiĝas. Tio estas videbla en aerfotoj.
Luther-domo
La trietaĝa domo havas 4 etaĝojn en la meza parto. Super la pordego en la 2-a nivelo en niĉo troviĝas statuo pri Marteno Lutero (vidu la suprean foton!).
1592
1592 estis superjaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
San Pedro Yaneri
San Pedro Yaneri estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Yaneri. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 335.
Geografio
San Pedro Yaneri apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 943 loĝantojn. El tiuj estis 468 viroj kaj 475 virinoj. La komunumo havas surfacon de 79,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 838 indiĝenoj. El tiuj 688 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 688 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Avrămești (Mureș)
Avrămești [avrəmeŝtj] (hungare: Andrássytelep [andraŝitelep]) estas vilaĝo en Rumanio apartanta administre al la komunumo Luduș.
En la censo de 2002 la 197 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Provinco Lunda Norte
La provinco Lunda Norte estas unu el 18 administraj unuoj, kiuj dividas la ŝtaton Angolo en sudokcidenta Afriko. Ĝi kovras areon de 103 000 kvadrataj kilometroj kaj laŭ takso pri la stato de 2014 havis proksimume 860 000 loĝantojn. Administra centro de la provinco post la ŝtata sendependiĝo komence estis Lucapa, sed pli poste la provinca ĉefurbo estis translokigita al Dundo. La teritorio situas en la nordoriento de la lando, lime de la Demokratia Respubliko Kongo, nomata Kongo Kinŝasa.
Inter la municipoj de la provinco estas Shah-Muteba, Cuango, Capemba-Camulemba, Lubalo, Caungula, Cuilo, Chitato-Dundo, Lucapa kaj Caumbo. Ĉefa etno en la provinco estas la ĉokveoj, sed malplimulte ekzistas ankaŭ etno nomata lundaoj, laŭ kiu la provinco evidente havas sian nomon, kaj aliaj etnaj grupiĝoj. La teritorio estas riĉa je diamantoj, sed tamen restas vaste subevoluita kaj la provincanoj estas plejparte tre malriĉaj.
Göttingen
Göttingen (esperantigite Gotingeno ) estas urbo en Germanio.
Historio
En la jaro 953 ĝi estis unue menciita, sub la nomo Gutingi. Ĉirkaŭ la jaro 1200 ĝi fariĝis urbo. Ĝi estis membro de la Hansa Ligo de 1351 ĝis 1572. La Universitato de Göttingen malfermiĝis en la jaro 1737. Rilate al ĝi disvolviĝis la literatura grupo Hainbund
Datumoj
La urbo estas la administra centro de samnoma distrikto.
Urbomuzeo
La kolektoj de la urbomuzeo [Städtisches Museum] troveblas en la sola nobela palaco de la urbo. Ĝi nomiĝas "Hardenberger Hof" kaj estis konstruita en la jaro 1592 en renesanca stilo.
Esperanto-movado
Estas tie Esperanta grupo.
Trafiko
Norden kaj suden la urbo trajne konektiĝas per la rapidtrajna fervoja linio Hanovro-Würzburg, al aliaj direktoj gvidas lokaj trajnoj. Aŭtomobile ĝi bone atingeblas per la germana aŭtovojo A7 (de nordo al sudo).
Baon
Baon estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 67 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Baon etendiĝas sur 8.57 km², kaj havis 67 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7.8 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Damien Roussel, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Baon apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
(68569) 2001 YE3
(68569) 2001 YE3 estas tre malgranda kaj tre hela marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso, sed pro sia granda orbita klineco ĝi restas malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,196655 AU, tie estas 29,419 milionoj da km.
Richard Roud
Richard Stanley ROUD (n. la 6-an de julio 1929 en Bostono - m. la 13-an de februaro 1989) estis usona filmverkisto kaj kunfondinto, kun Amos Vogel, de la Novjorka Film-Festivalo. Ĉe la NFF, li estis iama programdirektoro, kaj poste direktoro, de 1963 ĝis 1987.
Bonaventura Vulcanius
Bonaventura Vulcanius (1538-1614) (* Bruĝo, en la 30-a de junio 1538 - Lejdeno, en la 9-a de oktobro 1614) estis belga diplomato, filologo kaj humanisto.
Li estis reliefa figuro de la nederlanda humanismo. Lia patro Pieter De Smet (1503-1571) estis prokuroro de la Granda Konsilio de Meĥleno kaj kalkulis je Erasmo inter lia amikaro. Li donis al sia filo bonan edukon, kaj Bonaventura studis unue en Gento, poste du jarojn li studis Medicinon en la Universitato de Loveno, kaj fine filozofion kaj literaturon en Kolonjo kun Georgo Kasandro (1513-1566).
En 1559, li iris al Hispanio por fariĝi sekretario de la episkopo de Burgos, Francisco Mendoza de Bobadilla (1508-1566), ĝis lia morto. Poste, li fariĝis sekretario de la frato de la episkopo en Toledo ĝis lia morto en 1570. Post tiu tempo, Vulcanius ricevis permeson por doni lecionojn pri la greka en Kolonjo, kvankam li neniam instruis tie, kaj eklaboris por la presisto Henricus Stephanus (1531-1598), en Ĝenevo, kaj por la publikigisto Johann Froben (1460-1527), en Bazelo. En 1575, estante en Ĝenevo, li publikigis kleran eldonon de la "Historio de Aleksandro la Granda", fare de Ahiano el Nikomedio (85-145), kie li enkorpigis latinan tradukon. En 1577, li reiris al Flandrio, kie li fariĝis tutoro de Filipo de Marnikso (1540-1598), Senjoro de Sankta-Aldegonda, kiu estis diplomato, urbestro de Antverpeno kaj amiko de Vilhelmo, la Silentulo.
En 1578, li nomumiĝis profesoro pri la latina kaj greka en la Universitato de Lejdeno kie li restis 30 jarojn kaj instruis la estontan ĉefrolularon de la nederlanda respubliko, inter ili Daniel Heinsius kaj Hugo Grotius.
Vulcanius havis ĉemane la arĝente-ruĝan kodekson entenantan la restantan parton de la malnova gotika traduko de la Biblio, kreita de gotika episkopo Ulfilo (311-383). En 1597, li publikigis la tekston, kiu estis la unua publikigo de gotika teksto, kaj donis al la manskribaĵo la titolon, laŭ kiu ĝi estas nuntempe konata: Codex Argenteus, kiu latine signifas arĝenta kodekso.
Richard Roud
Roud diplomiĝis ĉe la Universitato de Viskonsino en 1950, kaj post jaro en Parizo per Fulbright-stipendio, li entreprenis postdiploman studon ĉe la Universitato de Birmingham. En la 1950-aj jaroj, Roud fariĝis la londona korespondisto de la franca kingazeto Cahiers du cinéma (kinkajeroj). En la fruaj 1960-aj jaroj, li estis la direktoro de la Londona Filmfestivalo, kaj de 1963 ĝis 1969, li estis filmkritikisto por The Guardian, kaj lastatempe vaganta arta korespondisto por gazetoj. Li ankaŭ verkis jarajn raportojn de la Festivalo de Cannes kaj aliajn artikolojn por la brita Sight and Sound.
(10993) 1975 XF
(10993) 1975 XF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉiliaj astronomoj Carlos Torres kaj Sergio Barros elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Giberelina acido
Giberelina acido (ankaŭ nomita giberelina A3, GA kaj GA3) estas hormono troviĝanta en plantoj kaj fungoj. Ĝia kemia formulo estas C19H22O6. Kiam purigita, ĝi estas blanka ĝis palflava solido.
Plantoj en sia normala stato produktas grandajn kvantojn de GA3. Eblas produkti la hormonon industrie per mikroorganismoj. Giberelina acido estas simpla giberelino, pentacikla duterpena acido antaŭeniganta kreskon kaj plilongigon de ĉeloj. Ĝi influas malkomponadon de plantoj kaj helpas plantojn kreski se uzataj en malgrandaj kvantoj, sed foje la plantoj disvolvas toleremon al ĝi. GA stimulas la ĉelojn de ĝermantaj semoj en produktado de mRNA-molekuloj, kiuj estas kodo de hidrolizajn enzimojn. Giberelina acido estas tre potenca hormono, kies natura troviĝo ene de la plantoj interferas ilian disvolviĝon. Ĉar GA reguligas kreskon, aplikoj je tre malaltaj koncentriĝoj povas havi profundan efikon dum tro multe havos la malan efikon. Ĝi estas kutime uzata en koncentriĝoj inter 0,01 kaj 10 mg / L.
GA unue estis identigita en Japanio en 1926, kiel metabola kromprodukto de la planta patogeno Gibberella fujikuroi, kiu atakas rizajn plantojn. Fujikuroi-infektitaj plantoj disvolvas la malsanon nomatan "bakanae" (malsaĝa plantido), kiu kaŭzas ilian rapida plilongiĝo preter sia normala plenkreska alteco. Pro tio, la plantoj poste kurbiĝas ĉar ne kapablas teni sin horizontale kaj mortas.
Giberelinoj havas kelkajn efikojn al plantevoluo. Ili povas stimuli rapidan tigan kaj radikan kreskojn, indukti mitotan dividon en la folioj de iuj plantoj, kaj pliigi semajn ĝermadajn indicojn.
Giberelina acido estas iam uzata en laboratoriaj kaj forcejaj instalaĵoj por ekigi ĝermadon en semoj, kiuj alie restus dormanta. Ĝi ankaŭ estas vaste uzata en la vinber-kultiva industrio kiel hormono por indukti la produktadon de pli grandaj grapoloj kaj pli grandaj vinberoj, precipe de Thompson sensemaj vinberoj. En la valoj de Okanagan kaj Creston, ĝi ankaŭ estas uzata kiel kreskiga reguligilo en la ĉeriza industrio. Ĝi estas uzata en klementinaj mandarinejoj por preventi krucan fekundigon inter ili kaj aliaj citrusoj do por produkti plenan rikolton de sensemajn fruktojn oni ŝprucas giberelinan acidon solvita en akvo rekte sur la floraroj de Klementinoj.
GA estas vaste uzata en la hordea maltiga industrio. GA-solvaĵo estas ŝprucita sur la hordeo semoj post kiam oni trempas ilin en akvo por ĝermado. Ĉi tio stimulas ĝermadon en tiu parto de la ankoraû dormantaj semoj kaj produktas unuecan kaj rapidan kreskigon.
Libro de Alma
La libro de Alma: La filo de Alma estas libro de la Libro de Mormono. Ĝi estas la plej granda libro de la Libro de Mormono. Ĝi parolas pri 39 jaroj kie la Nifaiidoj nomiĝas "la reĝado de la juĝistoj", periodo en kiu la Nifaiida nacio havis teokratian regadon. Oni povas diri ke ĝi estas libro pri la historio de la Nifaiida nacio.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Szolnok
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Szolnok:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Nacia himno de Sud-Afriko
Ekde 1997, la sudafrika nacia himno estis hibrida kanto kombinante vortojn en nova angla kun ekstraktoj de la himno Nkosi Sikelel 'iAfrika kaj la malnova himno Die Stem van Suid-Afrika (La Alvoko de Sud-Afriko).
Gare de Vénissieux (stacio en Liono)
Gare de Vénissieux (Stacidomo de Vénissieux) estas fina stacio sur linio D de la Metroo de Liono, ĝi situas najbare de la stacio  en Vénissieux. Ĝi estis malfermita la.
Flago de Bermudo
La Flago de Bermudo estis adoptita la 4-an de oktobro 1910. Ĝi pravas brita ruĝa komercflago kun la Union Jack en la supra maldekstra flanka angulo, kaj la blazono de Bermudo en la malsupro.
La flago estas nekutima por brita kolonio ĉar ĝi estas brita komercflago, ruĝa kaj ne blua flago, kiel tiu tradicia por uzo de registaroj. Tamen britaj komercflagoj estis uzitaj kaj de Kanado (antaŭ 1965) kaj la Unio de Sud-Afriko kiel iliaj flagoj. La guberniestro de Bermudo uzas la Union Jack kun la blazono, dizajno tradicia por guberniestroj de la britaj transoceanaj teritorioj. Por la Ŝtatflago, blua flago estas uzita, kio estas ofta por la britaj teritorioj.
Les Planchettes
Pri la komunumo
Les Planchettes estas komunumo en la distrikto La Chaux-de-Fonds en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 227 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Le Planchettes situas nordokcidente de la urbo La Chaux-de-Fonds ĉe la limo al Francio, kiun formas en nordo kaj okcidento de la komunumo la rivero Doubs. La komunuma teritorio troviĝas sur la norda deklivo de la montoĉeno Pouillerel, kiu apartenas al la Neŭŝatela Ĵuraso. Sur la kresto de Pouillerel sur alteco de 1276 m s.m. en sudoriento de la komunumo situas la plej alta punkto de la komunuma teritorio. En okcidento de la komunumo la rivero Doubs estas barita al la Lago de Moron formita per murego Le Châtelot; ankoraŭ pli okcidente troviĝas la akvofalo Saut du Doubs. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Les Planchettes, la setlejo Grébille tute en oriento de la komunumo kaj Le Dazenet en nordoriento, kaj pluraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,73 km², de kiuj 56,8% estas kovritaj de arbaro, 37,4% servas por agrikulturo kaj 3,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Les Planchettes limas en nordo al Grand'Combe-des-Bois (Francio), en oriento kaj sudoriento al La Chaux-de-Fonds, en sudo al Le Locle, en sudokcidento al Les Brenets, kaj en nordokcidento al Le Pissoux (Francio).
Trafiko
Les Planchettes situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas alveturebla de La Chaux-de-Fonds. Per poŝtaŭtolinio al La Chaux-de-Fonds la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Les Planchettes datiĝas el la jaro 1455 kiel Les Planchotes. La loko estis verŝajne unuan fojon loĝita fare de setlistoj venintaj el Le Locle, La Sagne kaj Les Brenets. La komunumo estis fondita en la jaro 1812, kiel indikas la jarcifero en la blazono.
The Opening of Misty Beethoven
The Opening of Misty Beethoven estas usona pornografia komedia filmo publikigita en 1976. Ĝi estis produktita kun relative alta buĝeto kaj filmita en prilaboritaj lokoj en Parizo, Novjorko kaj Romo kun muzika partituro, kaj multe ŝuldas al ĝia reĝisoro Radley Metzger (kiu reĝisoris ĉi tiun filmon kiel "Henry Paris"). Laŭ premiita aŭtoro Toni Bentley, The Opening of Misty Beethoven estas konsiderata la "krona juvelo" de la Porna orepoko (1969-1984).
Observatorio de Madraso
La Observatorio de Madraso estis astronomia observatorio en Barato, subŝtato Tamilnado. Ĝi estis establita en 1792 en Ĉenajo (tiam nomita "Madras") far de la Brita Orienthinda Kompanio. Ĝi estis la unua tiatipa observatorio en Barato ; ĝia MPC kodo estis 223. En 1899, la observatorio cesigis siajn astronomiajn observojn kaj pluis nur kiel meteologia observatorio. Ĝi definitive fermiĝis en 1931.
Historio
En 1930 John Goldingham estis sukcedita de Thomas Glanville Taylor (1804 – 1848), kiu dediĉis sin al observado malgraǔ sian mabona sano. En 1948 li reiris en Brition kaj sukcedis lin Kapitano William Stephen Jacob (1813 – 1862), kiu faris multenombrajn observojn pri la duopaj steloj kaj la satelitoj de Jupitero, kies diametrojn li precize mezuris. La, afliktita de la malfacila klimato de Ĉenajo, William Stephen Jacob demisiis ; li estis mallongtempe anstataǔigita de la Majoro Tennant sukcedita en 1860 de Norman Robert Pogson.
Ĉe la kapo de teamo, kiun li formis, Norman Robert Pogson faris 9 618 observojn de 1862 ĝis 1869 pri steloj ĝis tiam neniam observitaj ; malkovris kvin asteroidojn kaj sep ; kaj kompletigis la stelkatalogon de Thomas Glanville Taylor. Dum lia direktoreco, la observatorio konis konstantan kreskon. Post la morto de Pogson sukcedis C. Mitchie Smith kiu daǔrigis la laboron de Pogson ĝis kiam li fariĝis direktoro de la suna observatorio de Kodaikanal en 1899. Je tiu epoko, la observatorio ĉesigis siajn astronomiajn agadojn krom rutinaj observojn por reguligi la Baratan Norman Tempon.
Malkovroj
Por pozicio proksima de la ekvatoro, la observatorio estis en oportuna loko por observi la objekojn de ambaŭ ĉielojn de la norda kaj suda duongloboj. Tiel, oni ŝuldas al Thomas Glanville Taylor stelkatalogon publikigita en 1844 kiel Madras General Catalogue of 11015 Stars
En 1855, Kapitano William Stephen Jacob observis nenormalaĵojn en la orbita movo de la duopa stelo 70 Ophiuchi (70 de la Serpentisto), kiun li interpretis kiel indiko de ekstersunsistema planedo. Tiu malkovro neniam estis konfirmita, kaj, en la 1890 Thomas Jefferson Jackson See elmontris, ke la orbito de tia planedo estus nestabila. La orbitaj nenormalaĵoj estus ŝuldataj al perturboj de la atmosfero. Tamen, lia laboro estas rigardita kiel referenco pri scienca esplorado, ĉar estis la unua apliko de la scienca metodo por malkovri planedojn je pluraj lumjaroj for de Tero.
Elde la Observatorio de Madraso Norman Robert Pogson malkovris 5 asteroidojn :
- 67 Asia :
- 80 Sappho :
- 87 Sylvia :
- 107 Camilla :
- 245 Vera :
Ĉar la direktoroj de la Observatorio de Madraso ne havis regulajn monrimedojn, multenombrajn malkovraĵoj elde tie restis enfositaj en la kestoj de la observatorio
Berno-Mezlando (administra regiono)
La administra regiono Berno-Mezlando estas administra unuo de Kantono Berno, kiu kreiĝis kadre de la reformo de la malcentra administracio de la kantono kun efiko de la 1-a de januaro 2010. Ĝia teritorio kovras la tutan regionon de la Berna Mezlando kun escepto de Supra Argovio kaj kongruas kun ĝia ununura administra distrikto, nome la administra distrikto Berno-Mezlando.
Suitoj por violonĉelo sola (Bach)
La ses suitoj por violonĉelo sola (BWV 1007-1012) de Johann Sebastian Bach apartenas al la plej gravaj kaj plejofte ludataj solopecoj por arĉinstrumentoj. Ili validas kiel „plej supra kriterio por ĉiu violonĉelisto“ kaj „kvintesenco de la verkaro de Bach“.
La suitoj
Apartaĵoj
Je la kvina suito la a-kordo estas malsupren agordita sur g (skordaturo). Ĉi tiu agordo estis kutima en Bolonjo, kie la violonĉelo estis "inventita" post 1650, kaj estis anstataŭata post 1700, kiam la violonĉelo iom post iom disvastiĝis en Eŭropo, per la kvintagordo. Bach rilatas en ĉi tiu suito evidente al la "malnova agordo"
Ĉi tiu suito ankaŭ aliarilate havas apartan staton: ekzistas dua versio por liuto (BWV 995). Kopieraroj montras sur tio, ke ambaŭ versioj baziĝas sur - perdiĝinta - praversio. Krome la suito c-minora elstaras laŭ pluraj vidpunktoj rilate la muzikan farmanieron. Ekzemple ĝi havas kiel ununura inter la suitoj dupartan Prélude, kiu konsistas el malrapida enkonduko kaj fugato en rapida triotakto. La ĝigo klare reliefiĝas per sia klarkontura punktigita ritmaro. Korento kaj sarabando moviĝas rilate kontrapunkto resp. harmonia strukturo, je la plej ekstera rando de tio, kio ankoraŭ eblas en la muziklingvo de Bach.
La sesa suito estas verkita por kvinkorda instrumento kun kroma alta e-kordo. Ne estas certe, ĉu ĉi tiu instrumento estis ludata ĉegambe (violonĉeltipe) aŭ ĉebrake (vjoltipe). Ĉu la instrumento estas identa kun la Violoncello piccolo (violonĉeleto), kiun Bach indikas en kelkaj el siaj lepsikaj kantatoj, aŭ kun la viola pomposa (pompa vjolo), kiun onidire inventus Bach, ankaŭ estas neklara. La sesa suito ankaŭ estas la plej postulema rilate la akordludadon. Nuntempe oni prezentas ĝin plejofte sur tutnormala violonĉelo kvarkorda. Je tio oni tamen devas simpligi kelkajn akordojn.
Ekesto
Pri la ekesto nur malmulte estas konata. Oni supozas, ke Bach komponis la violonĉelsuitojn dum sia tempo en Köthen proksimume 1720, supozeble por la du gambovjolistoj kaj violonĉelistoj Christian Ferdinand Abel kaj Christian Linike laborantaj ĉe la kortego de Leopold von Anhalt-Köthen. La prateksto estas perdiĝinta, tiel ke disponiĝas kiel fontoj nur kelkaj fruaj kopioj. La plej frua devenas de Johann Peter Kellner. Tamen la kopio de la edzino de Bach, Anna Magdalena, intertempe validas kiel la plej grava.
Ankaŭ pro la manko de prateksto en la nunaj eldonoj troviĝas konsiderindaj diferencoj rilate artikulacion, notadon de plursonoj (kiel akordo aŭ apoĝaturo)j kaj ornamojn. Parte ekzistas ankaŭ diferencoj je la taktindikoj (alla breve aŭ 4/4), kaj kelkloke la variaĵoj koncernas eĉ la tonaltojn. Ekzemple en menueto 2 de la 1-a suito ekzistas loko (la lasta tono en takto 3), je kiu kelkaj eldonoj postulas E, aliaj E♭.
Strukturo
Bach starigis en la violoncelosuitojn antaŭ la normigitan suitoformon alemando – korento – sarabando – ĝigo pokaze Prélude (preludon). Krome li enigis inter sarabando kaj ĝigo tiel nomatajn galantaĵojn - du samspecajn dancmovimentojn laŭ formo de triparta ario.
Rezultas do kiel specimeno:
La preludoj distingiĝas treege rilate formon kaj karakteron. Ĉiuj dancmovimentoj – tio estas: ĉiuj movimentoj escepte la preludojn - konsistas el du partoj, kiuj pokaze estas ripetendaj. Ili ĉiuj do havas la formon AABB. Krom kelkaj esceptoj ili ĉiuj havas la saman hamonian sinsekvon: La formparto A moviĝas al dominantotonalo, parto B komencas ĝuste tie kaj revenas al la elirtonalo. Ĉi tiu skemo estas aplikebla sur 29 el la entute 36 dancoj (la du galantaĵo validas ja nur kiel unu movimento, tamen logike devas esti rigardataj kiel du dancoj). Tiuj pecoj, en kiuj ĉi tiu skemo ne validas, plejofte kondukiĝas anstataŭ al la dominanto al tonikparalelo. Nur en ununura movimento la B-parto laŭ harmonia vidpunkto ne konektiĝas rekte al la fino de la A-parto: en la ĝigo de la dua suito la A-parto atingas je la fino la dominanton (A-maĵoro), la B-parto tamen komencas per la tonikparalelo (F-maĵoro). Kiel komplemento al tio oni povas rigardi tion, ke en la ĝigo de la kvina suito la A-parto komencas per la tonikparalelo.
Tre okulfrapaj disttingiloj interkroĉas la suitojn kaj duopaj kaj triopaj. La para grupigo okazas per la elekto de la galantaĵoj. Tiuj estas en la unuaj du suitoj pokaze du menuetoj, en la suitoj 3 kaj 4 estas bureoj, kaj en la lastaj du suitoj Bach uzas gavotojn. Same klara estas la subdivido en du grupojn je tri suitoj. Jen la distingilo estas la tonalo, en kiu staras la pokaze dua galantaĵo. En la unuaj tri suitoj Bach daŭrigas je ĉi tiuj movimentoj (menueto 2 resp. bureo 2) la gamnoton, sed ŝanĝas la modalon – li do uzas g-minoron en la suito G-maĵora, D-maĵoron en la suito d-minora kaj c-minoron en la suito C-maĵora. la minormovimentoj en ĉi tiuj kazoj havas dorian antaŭsignadon, g-minoro havas do nur unu ♭, c-minoro de tiuj du. Ĉiuj aliaj movimentoj de la ciklo - do ankaŭ la pokaze duaj galantaĵoj en la suitoj 4 ĝis 6 - staras en la baza tonalo de la koncerna suito.
Rilate la ludeblecon la unuaj kvar suitoj klare evoluas ekde facila al malfacila. La kvina suito postulas pro la skordaturo apartan ludoteknikon, la sesa sur kvinkorda violonĉelo estas egalranga al la du antaŭulom rilate la teknikaj postuloj, sur moderna violonĉelo tamen nur malfacile realigebla pro la postulo, ludi dum longaj pasadoj sur altaj pozicioj.
La suitoj plilongiĝas ekde la unua ĝis la sesa. Laŭ la ekzemplo de la registraĵoj de Heinrich Schiff:
Jen ankaŭ okulfrapas la pli granda distanco de la "kadraj suitoj".
Akceptado
Post la morto de Bach la violonĉelsuitoj rapide eniris en forgesecon, supozeble ankaŭ kaŭzita per tio, ke Bach postulis troon de la siatempaj violonĉelistoj. Oni supozas, ke aparte la sesa suito tiam validus kiel malludebla. Kompreneble muzikistoj daŭrigis okupiĝi pri la pecoj, kiujn ili prefere rigardis kiel studaĵoj. Robert Schumann komponis pianakompanaĵon kaj kaŭzis per tio certan remalkovron, sed al vasta publiko la suitoj por violonĉelo venis en konscion nur per Pablo Casals. Komence de la dudeka jarcento li estis la unua, kiu prezentis ilin kompletaj. Kaj nur jarojn poste li sentis sin preta por lasi sonregistri siajn interpretadojn de la suitoj. Sekve de tio la populareco de la pecoj kreskis, kaj nun la suitoj por violoĉelo sola ne plu estas forpenseblaj el la koncerta vivo. Ĝuste por multaj violonĉelistoj la pecoj de Bach havas apartan valoron. Je Mischa Maisky ekzemple tio tekstas jene: „Se mi diras, ke muziko estas mia religio, tiam ĉi tiuj ses solosuitoj estas mia biblio.“ Casals dumvive ludis ĉiutage el la suitoj, kaj Rostropoviĉ diris: „Sen Bach ne ekzistus vivo por mi.“
Ĝamuo kaj Kaŝmiro
Ĝamuo kaj Kaŝmiro estis la plej norda gubernio de Barato. Plejparte lokita en la montaro Himalaja, Ĝamuo kaj Kashmiro dividas limojn kun la gubernioj Himaĉal-Pradeŝo kaj Panĝabo (sude), Sendependa Kaŝmiro de Pakistano (okcidente), Nordaj regionoj (norde), kaj Popola Respubliko de Ĉinio (norde kaj oriente). La teritorio de Ĝamuo kaj Kaŝmiro estas disputata inter Barato, Ĉinio kaj Pakistano, kaj estas nomata de Pakistano "Barate okupita Kaŝmiro". Siaflanke Barato priskribas la regionon administratan de Pakistano "Pakistane okupita Kaŝmiro".
12327 Terbrüggen
12327 Terbrüggen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Ĝamuo kaj Kaŝmiro
Ĝamuo kaj Kaŝmiro konsistas el tri regionoj: Ĝamuo, la valo Kaŝmiro, kaj Ladako. Srinagaro estas la somera ĉefurbo, kaj Ĝamuo ĝia vintra ĉefurbo. La kaŝmira valo, ofte nomata "Surtera paradizo", famiĝas pro la bela montara pejzaĝo, kaj la multegaj sanktejoj de Ĝamuo allogas ĉiujare dekmilojn da hinduaj kaj islamanaj pilgrimoj. Ladako, kiu ankaŭ nomiĝas "Malgranda Tibeto", estas renoma pro sia montara beleco, kaj la budhisma kulturo.
12327 Terbrüggen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana kirurgo Dietrich Terbrüggen, kiu servis kiel lektoro ĉe la universitatoj de Bazelo kaj de Hajdelbergo. Li kunverkis lernolibron kaj publikigis multenombrajn artikolojn pri la kirurgo de sukuro.
Ĝamuo kaj Kaŝmiro
Historio
Laŭ hindua mitologio, la valo de Kaŝmiro estis la lagego Satisar kiun la saĝulo Kashjapa malplenigis per kanaligo tra la montoj. La nomo "Kaŝmiro" devenas de la sanskritaj vortoj "ka" (= akvo), kaj "ŝimira" (= sekigi).
Messerschmitt
Messerschmitt estas nomo de
Ĝamuo kaj Kaŝmiro
Historio
Kaŝmiro estis unu el la gravaj centroj de la sanskrita klerismo.
Unue la valo de Kaŝmiro iĝis parto de la Maŭrja dinastio kaj poste parto de la dinastio Kuŝan. En la oka jarcento KE, Kaŝmiro iĝis la centro de la imperio de la hindua reĝo Lalitaditja Muktapida. Lia regno etendiĝis trans norda Barato kaj centra Azio. Meze de la 12a jarcento, Kaŝmiron invadis la islama turka armeo. La turka regno finiĝis kiam la mogola imperiestro Akbaro invadis Kaŝmiron en 1586. Li instalis sian hinduan kunulon Ramchandra la Unua guberniestro de la himalaja regnero. Ramchandra fondis la urbon de Ĝamuo (tiel nomita pro la hindua diino Ĝamva Mata) sude de la montaro Pir Panĝal.
En 1965 tiu areo estis la komencejo de la Barat-Pakistana Milito post Pakistano klopodis enfiltri fortojn en Ĝamuo kaj Kaŝmiro por stimuli ribelon kontraŭ la regado fare de Barato. Tio finis per malsukceso ambaŭflanke sed ĉefe de Pakistano. Io simila ripetiĝis dum la Kargila Milito de 1999.
Geografio kaj klimato
En Ĝamuo kaj Kaŝmiro troviĝas multaj valoj, ekz., Kaŝmiro, Tawi, Ĉenabo, Poonch, Sind kaj Lidder. La ĉefa valo Kaŝmiro estas 100 km larĝa kaj havas areon de 15.520,3 km². Laŭ la nordorienta flanko de valo troviĝas la ĉefmontaro Himalajo. La bela kaj dense-loĝata valo havas mezan altecon de 1850 m.
La rivero Ĝhelum estas la nura grava himalaja rivero kiu fluas tra la valo de Kaŝmiro. La riveroj Induso, Tawi, Ravi kaj Ĉenabo estas la ĉefaj riveroj kiuj fluas tra la gubernio. Ĝamuo kaj Kaŝmiro estas hejmo por multaj himalajaj glaĉeroj. La glaĉero Siaĉen estas 70 km longa, kaj do la plej longa himalaja glaĉero.
Messerschmitt
vidu ankaŭ: Messerschmidt, Messerschmid
NGC 2407
NGC 2407 (aliaj indikoj — UGC 3896, MCG 3-20-1, ZWG 86.42, ZWG 87.3, NPM1G +18.0162, PGC 21220) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Justin Gimelstob
Justin Gimelstob estas usona tenisisto. Li naskiĝis en Livingston (Nov-Ĵerzejo), do nun estas -jara. Ekde la jaro 1996 li estas tenisa profesiulo. Interalie li en 1997 kune kun la samlanda tenisistino Chanda Rubin gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Integrala teorio
Integrala teorio aŭ integrala filozofio estas mondkoncepto, kiu celas evoluigi ampleksan, ekvilibran kaj holisman rigardon al la homo kaj la mondo. Tiucele ĝi klopodas integri antikvajn, modernajn kaj postmodernajn mondrigardojn, okcidentan kaj orientan filozofion, spiritecon kaj sciencan pensadon.
Pioniroj de integrala teorio estis i.a. Sri Aŭrobindo kaj Jean Gebser. Ĝia ĉefa reprezentanto fariĝis Ken Wilber.