cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rembrandt
Rembrandt Harmenszoon van Rijn (nederlanda prononco: [ˈrɛmbrɑnt ˈɦɑrmə(n)ˌsoːɱ vɑn ˈrɛin] kutime konata pli simple kiel Rembrandt naskiĝis la en Leiden, mortis la  en Amsterdamo) estis nederlanda pentristo kaj grafikisto de la nomita Nederlanda pentrarta orepoko. Li estis plinoviga kaj fekunda majstro en tri formatoj, nome desegnoj, akvafortoj kaj pentraĵoj; kaj ĝenerale estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj vidartistoj en la historio de arto kaj la plej grava en la nederlanda arthistorio.
Malkiel plej el la nederlandaj majstroj de la 17-a jarcento, la verkoj de Rembrandt montras tre ampleksan gamon de stiloj kaj aferoj, el portretoj kaj mem-portretoj ĝis pejzaĝoj, ĝenrismaj scenoj, alegoriaj kaj historiaj scenoj, bibliaj kaj mitologiaj temoj kaj bestostudaĵoj. Liaj kontribuoj al arto venis en periodo de granda riĉeco kaj kulturaj atingoj kiun historiistoj nomas kiel Nederlanda pentrarta orepoko, kiam la nederlanda arto (speciale ĉe la Nederlanda pentrarto), antiteza al la Baroka stilo kiu estis hegemonia en la cetera Eŭropo, estis tre fruktodonaj kaj plinovigaj. Tiu epoko rezultis en gravaj novaj ĝenroj. Kiel ĉe multaj artistoj de la Nederlanda pentrarta orepoko, kiel Jan Vermeer, Rembrandt estis ankaŭ avida artokolektisto kaj artokomercisto.
Rembrandt neniam iris eksterlanden, sed estis konsiderinde influita de la verkaro de la italaj majstroj kaj de Nederlandaj pentristoj kiuj estis studintaj en Italio, kiel Pieter Lastman, la Utreĥtaj karavaĝistoj, la flandraj barokaj pentristoj kaj Peter Paul Rubens. Post li atingis junan sukceson kiel portretpentristo, postaj jaroj de Rembrandt estis markitaj de persona tragedio kaj financaj malfacilaĵoj. Ĉar liaj akvofortoj kaj pentraĵoj estis tre popularaj laŭlonge de lia vivodaŭro, lia reputacio kiel artisto restis alta, kaj dum du dek jaroj li instruis por multaj gravaj nederlandaj pentristoj.
La portretoj fare de Rembrandt de liaj samtempuloj, mem-portretoj kaj ilustraĵoj de scenoj el la Biblio estas konsiderataj kiel liaj plej grandaj kreivaj atingoj. Liaj mem-portretoj formas intiman membiografion. La plej frua kontribuo de Rembrandt en la historio de presarto estis lia transformado de la akvaforta procezo el relative nova reprodukta tekniko en fakte nova artoformo. Lia reputacio kiel la plej granda akvafortisto en la historio de la artaj rimedoj jam estis establita dum lia vivodaŭro. Malmultaj el liaj pentraĵoj foriris el la Nederlanda Respubliko dum li vivis, sed liaj presaĵoj cirkuliĝis tra tuta Eŭropo, kaj lia pli ampleksa reputacio estis dekomence bazita nur sur ilin.
En siaj verkoj, li montris konon pri la klasika bildaro. Priskribo de biblia sceno fare de Rembrandt estis bazita sur la kono de la specifa teksto, lia asimilado de klasika komponarto, kaj liaj observoj pri la juda komunumo de Amsterdamo. Pro sia empatio por la homa kondiĉo, li estis nomita "unu el la plej grandaj profetoj de la civilizacio". La franca skulptisto Auguste Rodin diris, "Kompari min kun Rembrandt! Kia sakrilegio! Kun Rembrandt, la koloso de Arto! Ni kliniĝu antaŭ Rembrandt kaj neniam iu komparu min kun li!"
Ekvivo kaj ekkariero
Rembrandt (Tiu versio de lia persona nomo, "Rembrandt" kun "d," unuafoje aperis en lia subskriboj en 1633. Ĝis tiam, li estis subskribinta per kombino de inicialoj aŭ monogramoj. Fine de 1632, li eksubskribis nur per sia persona nomo, "Rembrant". Li aldonis la "d" en la venonta jaro kaj tio restis por la cetero de lia vivo. Kvankam fakuloj povas nur spekulacii, tiu ŝanĝo eble havis signifon nur por Rembrandt, ĝenerale interpretita kiel deziro esti konata per sia persona nomo kiel la grandaj figuroj de la Itala Renesanco: nome Leonardo, Rafaelo ktp. Harmenszoon van Rijn naskiĝis la 15an de Julio, 1606, en Leiden, en la Nederlanda Respubliko, nune Nederlando kiel la oka infano en familio de muelisto Harmen Gerritszoon van Rijn kaj Neeltgen Willemsdochter van Zuijtbrouck, filino de panbakisto. La patro komencis uzi la epiteton „van Rijn“ (de Rejno), por diferenciĝi de alia muelisto kun la sama nomo. Tiu epiteto estis erare opiniata kiel signo de nobeleco ĉe lia fama filo.
Religio estas centra temo en la verkoj de Rembrandt kaj la religie maltrankviliga periodo en kiu li vivis faras lian kredon interesa studobjekto. Lia patrino estis katolika, kaj lia patro apartenis al la Nederlanda Reformaciita Eklezio. Kvankam lia verkaro montras profundan kristanan fidon, ne estas pruvaro ke Rembrandt formale apartenis al iu eklezio, kvankam kelkaj fakuloj, kiel Hendrik Willem van Loon, sugestas, ke li eble estis menonita, kaj kvin el liaj filoj estis baptitaj en nederlandaj reformaciitaj preĝejoj en Amsterdamo: kvar en Oude Kerk (Malnova Kirko) kaj unu, Titus, en Zuiderkerk (Suda Kirko).
Kiel 7-jarulo Rembranto lernis en latina lernejo, kiel 14-jarulo eniris en la Universitaton de Lejdeno (la ), sed post kelkaj monatoj foriris kaj en 1621 pli volonte komencis studi pentroarton ĉe la historipentristo Jacob van Swanenburg kun kiu li pasigis tri jarojn. Post tiuj tri jaroj li foriris al Amsterdamo al ateliero de Pieter Lastman (1583-1633), pentristo de dramaj historiaj scenoj. Tie li lernis nur kelkajn ses monatojn, kvankam tre fruktodone, poste kun Jacob Pynas, kvankam Simon van Leeuwen postulis, ke Joris van Schooten instruis Rembrandt en Leiden. Malkiel multaj el siaj samtempuloj kiuj veturis al Italio kiel parto de sia arta trejnado, Rembrandt neniam lasis la Nederlandan Respublikon dum sia tuta vivodaŭro.
Amsterdamo
Ĉe ili estis bildokomercisto Hendrick van Uylenburgh, kiu proponis al Rembranto translokiĝi al Amsterdamo kaj malfermi ĉe li atelieron. Tiu estis urbo rapide kreskiĝanta kiel nova negoca ĉefurbo de Nederlando. Li ekpractikis kiel profesia portretisto por la unua fojo, kun granda sukceso. Kontrakto estis subskribita, fine de 1631 Rembranto ekhejmis en Amsterdamo kaj danke al Uylenburgh ricevis mendojn de kuracistoj. En 1632 li pentris bildon Leciono de anatomio de doktoro Nicolaes Tulp, kiu tuj famigos la 21-jaran artiston kiel la plej grandan tiaman pentriston.
Li dekomence restis kun la artokomercisto Uylenburgh, kaj en 1634 li edziĝis al kuzino de Hendrick nome Saskia van Uylenburgh. Saskia venis el altnivela familio: ŝia patro estis advokato kaj la burgemeester (urbestro) de Leeuwarden. Kiam Saskia, kiel la plej juna filino, iĝis orfa, ŝi loĝis kun pli aĝas fratino en Het Bildt. Rembrandt kaj Saskia geedziĝis en la loka preĝejo de Sint Annaparochie sen ĉeesto de parencoj de Rembrandt. Samjare, Rembrandt iĝis "burĝo" de Amsterdamo kaj membro de la loka gildo de pentristoj. Li ankaŭ akceptis nombrajn studentojn, inter kiuj Ferdinand Bol kaj Govert Flinck.
En 1635, Rembrandt kaj Saskia translokiĝis al sia propra domo, luita en moda Nieuwe Doelenstraat kun rigardejo al la rivero Amstel. En 1639 ili translokiĝis al pli elstara ĵus konstruita nova domo (nune la Rembrandt Dom-Muzeo) en la altnivela 'Breestraat' (en angla: 'Broadway', larĝa vojo), nune konata kiel Jodenbreestraat en tio kio estis iĝanta juda kvartalo; poste kvartalo por junaj novalvenintoj. La hipoteko por financi la aĉeton per 13 000 guldenoj estus la ĉefa tialo por postaj financaj malfacilaĵoj. Rembrandt estus facile povinta pagi la domon per siaj grandaj enspezoj, sed ŝajne liaj elspezoj ĉiam egalis siajn enspezoj, kaj li eble faris kelkajn malsukcesajn investojn. En tiu kunteksto Rembrandt ofte serĉis siajn judajn najbarojn kiel modeloj por siaj scenoj de la Malnova Testamento. Kvankam ili estis jam altnivelaj, la paro suferis kelkajn personajn tragediojn; ilia filo Rumbartus mortis du monatojn post sia nasko en 1635 kaj ilia filino Cornelia mortis ĝuste je tri semajnoj de aĝo en 1638. En 1640, ili havis duan filinon, nomita ankaŭ Cornelia, kiu mortis vivinta apenaŭ ĉirkaŭ unu monato. Nur ilia kvara filo, Titus, kiu estis naskiĝinta en 1641, survivis ĝis plenkreskeco. Saskia mortis en 1642 tuj post la nasko de Titus, probable pro tuberkulozo. La desegnoj fare de Rembrandt pri ŝi sur ŝia lito de malsano kaj morto estas inter la plej emociaj liaj verkoj.
Châtel-St-Denis (stacidomo)
Châtel-St-Denis estas fervoja stacidomo en Châtel-Saint-Denis, Svislando.
Rembrandt
Amsterdamo
Rembranto dum la malsano de Saskia dungis por sia fileto edukistinon Geertje Dircks, kiu fariĝis ankaŭ lia kunulino, sed en 1646 venis en lian domon 23-jara servistino Hendrickje Stoffels, kiu same fariĝis lia dua vera amatino. Geertje akuzis lin ĉe tribunalo, ke li rompis edziĝ-promeson, sed ŝi malvenkis kaj la domon ekregis Hendrickje. Ĉiuokaze Geertje ricevis kompenson de 200 guldenoj jare. Rembrandt baraktis por meti ŝin en azilejon aŭ malriĉulejon (nomita "fianĉinputo") ĉe Gouda, sciinte, ke ŝi estis lombardinta juvelojn kiujn li estis donacinta al ŝi kaj kiuj iam estis apartenintaj al Saskia.
Rembranto fine de la 1640-aj jaroj ekhavis amaferon kun la multe pli juna Hendrickje kaj multfoje portretis ŝin. En 1654 ŝi naskis ilian filinon Cornelia, pro kio ambaŭ gepatroj estis persekutataj de la Nederlanda Reformacia Eklezio, ĉar ili ne estis geedzoj. Akuzo asertis, "ke ŝi estis fifarinta agadon de ĉiesulino kun Rembrandt la pentristo". Ŝi konfesis tion kaj estis ekskomunikita. Rembrandt ne estis akuzita nek aperigita al la eklezia konsilio ĉar li ne estis membro de la Reformacia Eklezio. Ambaŭ estis konsiderataj laŭleĝe geedzoj laŭ civila juro, sed Rembrandt ne edziĝis al Hendrickje. Se li estus reedziĝinta li estus perdinta aliron al fonduso formita por Titus en la testamento de Saskia.
Rembranto ŝuldis multe da mono pro sia luksa domo, en 1656 bankrotis kaj lia kolekto de pentraĵoj, kiujn li kolektis dum sia tuta vivo, estis disvendata en aŭkcio. Rembrandt estis vivanta super siaj rimedoj, aĉetante artaĵojn (inklude per prezaltigante siajn proprajn verkojn), presaĵojn (ofte uzatajn en siaj pentraĵoj) kaj raraĵojn, kio probable rezultis en tribunala aranĝo (cessio bonorum, cedo de havaĵoj) por eviti lian bankroton en 1656, vendante plej el siaj pentraĵoj kaj grandan kolekton de antikvaĵoj, sed almenaŭ li rajtis konservi siajn laborilojn. La vendolisto survivis kaj havigas bonan rigardon al la kolektoj de Rembrandt, kiu, krom pentraĵoj kaj desegnoj de Malnovaj majstroj, inkludis bustojn de romiaj imperiestroj, vestaĵojn de japanaj armaĵoj inter multajn objektojn el Azio, kaj kolektojn de natura historio kaj mineraloj. Sed la prezoj atingitaj en la vendoj de 1657 kaj 1658 estis seniluziiĝintaj.
En 1660 li devis forlasi la domon. Rembrandt estis devigita fakte forvendi sian domon kaj sian presmaŝinon kaj translokiĝi al pli malmultekosta loĝejo en Rozengracht en 1660. La aŭtoritatoj kaj liaj ŝuldistoj ĝenerale akceptis akomodon al liaj necesoj, escepte ĉe la amsterdama gildo de pentristoj, kiu enkondukis novan regulon ke neniu en la cirkonstancoj de Rembrandt povu komercadi kiel pentristoj. Por elteni tion, Hendrickje kaj Titus formis kvazaŭkorporacion kiel artokomercistoj en 1660, kun Rembrandt kiel dungito.
En 1661 Rembrandt (aŭ pli bone la nova negocentrepreno) estis kontraktita por finkompletigi verkon por la ĵuskonstruita urbodomo, sed nur post Govert Flinck, la artisto dekomence kontraktita, mortis sen ekpentri. La rezultinta verko, La konspiro de Claudius Civilis, estis malakceptita kaj revenigita al la pentristo; la survivinta fragmento estas nur frakcio de la tuta verko. Estis ĉirkaŭ tiu epoko kiam Rembrandt akceptis sian lastan metilernanton, Aert de Gelder. En 1662 li estis ankoraŭ plenumante gravajn komisiojn por portretoj kaj aliaj verkoj. En 1662 unu el la ŝuldistoj de Rembrandt turnis sin al la Suprema Kortumo (Hof van Holland) por plendi, ke Titus devis pagi unue. Isaac van Hertsbeeck predis dufoje kaj devis repagi la monon kiun li jam estis ricevinta al Titus, kion li faris en 1668. Kiam Kosimo la 3-a de' Medici, Grandduko de Toskanio, venis al Amsterdamo en 1667, li vizitis Rembranton en lia domo.
Rembranto survivis siajn filon kaj kunulinon, ĉar en 1663 mortis Hendrickje, kaj en 1668 Titus, lasante filinon, dum post nur unu jaro, la 4-an de Oktobro 1669 Rembranto mem en Amsterdamo. La lastajn jarojn li travivis solece, studante sian vizaĝon, kio rezultigis multajn memportretojn de tiu tempo. Rembrandt estis entombigita kiel supozita riĉulo ĉar la heredantoj pagis kiel entombigaj impostoj substance grandan monkvanton, f 15. sed en tombo por malriĉuloj en la kirko Westerkerk. Ĝi estis en numerigita 'kerkgraf' (kirkotombo posedita de la preĝejo) ie sub tomboŝtono en la preĝejo. Post du dek jaroj, liaj restaĵoj estis forportitaj kaj detruitaj, kiel estis kutimo.
La domo de Rembranto estas nun vizitebla en Amsterdamo.
Pentrarto
En siaj verkoj li uzis krepuskan lumon, kvazaŭ lumigantan figuron dronantan en tenebro. Tio ebligis al li reliefigi psikologie la trajtojn de la vizaĝo, kvazaŭ oni vidus la animon de la persono. Ofte li estas opiniata la plej granda pentristo. Konserviĝis kelkcent liaj pentraĵoj kaj grafikaĵoj; estis verkitaj pri li multaj romanoj, ĉar lia vivo estis tre kortuŝa (morto de la unuaj filoj kaj poste de la edzino Saskia, perdo de havaĵo pro ŝuldoj, morto en malriĉeco ktp.).
Fakuloj de la komenco de la 20-a jarcento postulis, ke Rembrandt estis produktinta ĉirkaŭ 600 pentraĵojn, preskaŭ 400 akvafortojn kaj 2 000 desegnojn. Pli ĵusaj fakuloj, el la 1960-aj jaroj ĝis nuntempe (estrite de la Rembrandt Research Project), ofte polemike estis reduktinta lian verkaron al preskaŭ 300 pentraĵoj. Totaloj de tiuj ciferoj gamas inter variaj diversaj verkokatalogoj, ofte dividitaj en klasoj kiel jenaj: "tre verŝajne aŭtentaj", "eble aŭtentaj" kaj "malverŝajne aŭtentaj" ekzemple ĉe the Online Rembrandt catalogue Liaj presaĵoj, tradicie nomitaj akvafortoj, kvankam multaj estas produktitaj tute aŭ parte per gravurado kaj foje per seka punkto, havas multe pli stabilan totalon de iom sub 300. Antaŭ ducent jaroj Bartsch listigis 375. Pli ĵusaj katalogoj aldonis tri (du en unikaj presaĵoj) kaj ekskludis kelkajn por atingi totalojn. Plej verŝajne Rembrandt faris multajn plian desegnojn en sia vivo ol 2 000, sed tiuj nuntempaj estas pli raraj ol supozitaj. La Brita Muzeo engaĝiĝis por publikigi novan katalogon post simila laboro. Du fakuloj postulis, ke la nombro de desegnoj kies aŭtografa statuso povas esti konsiderata kiel efeltive "certa" ne estas pli alta ol ĉirkaŭ 75, kvankam ankaŭ tio estas disputata. La listo estis malkovrita en fakula kunsido en Februaro 2010.
Iam ĉirkaŭ naŭdek pentraĵoj estis enkalkulitaj kiel memportretoj de Rembrandt, sed nun oni konas, ke li faris, ke liaj studentoj kopiu liajn proprajn memportretojn kiel parto de sia trejnado. Moderna fakularo estis reduktinta la aŭtografiitan kalkulon al ĉirkaŭ kvar dek pentraĵoj, same kiel kelkajn desegnojn kaj tri dek unu akvafortojn, kio inkludas multajn el la plej rimarkindaj bildoj de la grupo. Kelkaj montras lin pozante en preskaŭ historiaj luksaj vestaĵoj, aŭ miene al si mem. Liaj olepentraĵoj markas la progreson el necerta junulo, tra la pli eleganta kaj tre sukcesa portret-pentristo de la 1630-aj jaroj, ĝis la emociaj sed tre povaj portretoj de lia maljunaĝo. Kune ili havigas rimarkinde klaran bildon de la homo, de lia aspekto kaj de lia psikologia sinteno, kiel montras lia tre maljuniĝinta vizaĝo. Kvankam la populara interpretado estas, ke tiuj pentraĵoj reprezentas personan kaj enrigardan veturon, eble ili estis pentritaj nur por kontentigi merkaton por memportretoj faritaj de elstaraj artistoj.
En siaj portretoj kaj memportretoj, li metas la vizaĝon de la modelo tiel ke la bordo de la nazo preskaŭ ĉiam formas la linion de disigo inter tre brile lumigitaj kaj ombraj areoj. Vizaĝo de Rembrandt estas vizaĝo parte eklipsita; kaj la nazo, brila kaj evidenta, elstara en la faldaro de duontonoj, utilas kiel fokuso al la atento de la rigardanto, kaj por dramigi, temas pri divido inter inundo de lumo — enorma klareco — kaj minaca malheleco.
En nombraj bibliaj verkoj, kiel La starigo de la kruco, Jozefo rakontante siajn sonĝojn kaj La ŝtonumado de Sankta Stefano, Rembrandt pentris sin mem kiel rolulo inter la homamaso. Durham sugestas, ke tio rilatas al la fakto, ke la Biblio estis por Rembrandt "speco de taglibro, rakonto de momentoj en lia propra vivo".
Inter la plej elstaraj karakteroj de la verkaro de Rembrandt estas lia uzado de chiaroscuro, nome teatreca uzado de la lumo kaj de la ombro derivita el Caravaggio, aŭ plej verŝajne el la nederlandaj karavaĝistoj, sed adaptitaj por tre personaj rimedoj. Elstaras ankaŭ lia drameca kaj viveca prezentado de subjektoj, for de la rigida formaleco kiun liaj samtempuloj ofte montris, kaj profunde sentita kompato por la homaro, sen atenti al la riĉeco aŭ al la aĝo. Lia proksima familio — lia edzino Saskia, ia filo Titus kaj liaj kunulino Hendrickje — ofte montriĝis elstare en liaj pentraĵoj, eĉ se multaj el tiuj havis mitologiajn, bibliajn aŭ historiajn temojn.
Periodoj, temoj kaj stiloj
Dum lia kariero, Rembrandt prenis kiel siaj ĉefaj temoj la portretadon, pejzaĝon kaj rakontpentraĵon. Por la lasta, li estis precipe laŭdita de liaj samtempuloj, kiuj laŭdis lin kiel majstra interpretisto de Bibliaj rakontoj pro sia kapablo reprezenti emociojn kaj atento al detaloj. Stile, liaj pentraĵoj progresis de la frua "glata" maniero, karakterizita per subtila tekniko en la portretado de iluziisma formo, al la malfrua "malglata" traktado de riĉe diverskoloraj farbosurfacoj, kiu enkalkulis iluziismon de formo sugestita per la palpa kvalito de la farbo mem. Rembrandt devis ekkompreni ke se li retenis la farbon konscie loza kaj "farbosimila" sur kelkaj partoj de la kanvaso, la percepto de spaco iĝis multe pli granda.
Oni povas vidi paralelan evoluon en la kapablo de Rembrandt kiel presaĵfaristo. En la akvafortoj de lia matureco, precipe de la malfruaj 1640-aj jaroj pluen, la libereco kaj larĝo de liaj desegnaĵoj kaj pentraĵoj trovis esprimon en la presaĵmedio ankaŭ. La verkoj ampleksas larĝan gamon de temoj kaj teknikoj, foje lasante grandajn areojn de blanka papero por sugesti spacon, foje utiligante kompleksajn retojn de linioj por produkti riĉajn malhelajn tonojn.
La influo de Lastman sur Rembrandt estis plej elstara dum lia periodo en Leiden de 1625 ĝis 1631. Pentraĵoj estis sufiĉe malgrandaj sed riĉaj je detaloj (ekzemple je kostumoj kaj juvelaĵoj). Religiaj kaj alegoriaj temoj estis preferitaj, same kiel tronies (speco de verko kiu prezentas troigitajn aŭ karakterizajn vizaĝesprimojn). En 1626 Rembrandt produktis siajn unuajn akvafortojn, kies larĝa disvastigo plejparte estis respondeconta pri lia internacia famo. En 1629 li kompletigis Judas pentanta, resendante la arĝentajn pecojn kaj La artisto en lia studio, verkojn kiuj evidentigas lian intereson en la uzado de lumo kaj vario de farbapliko, kaj konsistigas la unuan gravan progreson en lia evoluo kiel pentristo.
Dum liaj fruaj jaroj en Amsterdamo (1632-1636), Rembrandt komencis pentri dramecajn bibliajn kaj mitologiajn scenojn en alta kontrasto kaj de granda formato (La blindigado de Ŝimŝono, 1636; La festo de Belŝacaro, ĉ. 1635; Danao, 1636 sed reverkita poste), serĉante imiti la barokan stilon de Rubens. Kun la foja helpo de asistantoj en la laborejo de Uylenburgh, li pentris multajn portretkomisionojn kaj malgrandajn (Jacob de Gheyn III) kaj grandajn (Portreto de la Ŝipkonstruisto Jan Rijcksen kaj lia Edzino, 1633; La anatomia leciono de D-ro Nicolaes Tulp, 1632).
Je la malfruaj 1630-aj jaroj, Rembrandt produktis kelkajn pentraĵojn kaj multajn akvafortojn de pejzaĝoj. Ofte tiuj pejzaĝoj elstarigis naturan dramon, havante elradikigitajn arbojn kaj malbonaŭgurajn ĉielojn (Dometoj antaŭ Ŝtorma Ĉielo, ĉ. 1641; La Tri Arboj, 1643). De 1640 lia laboro iĝis malpli entuziasma kaj pli sobra je tono, eventuale reflektante personan tragedion. Bibliaj scenoj nun estis derivitaj pli ofte de la Nova Testamento ol de la Malnova Testamento, kiel estis la kazo antaŭe. En 1642 li pentris La noktaj gardistoj, la plej grandan el la gravaj grupportretkomisionoj kiujn li ricevis en tiu periodo, kaj tra kiuj li serĉis trovi solvojn al komponaj kaj rakontaj problemoj kiuj estis provitaj en antaŭaj verkoj.
En la jardeko post La noktaj gardistoj, la pentraĵoj de Rembrandt variis multe en grandeco, temo, kaj stilo. La antaŭa tendenco krei dramajn efikojn ĉefe per fortaj kontrastoj de lumo kaj ombro cedis lokon al la uzo de fronta lumo kaj pli grandaj kaj pli saturitaj areoj de koloro. Samtempe, figuroj estis metitaj paralele al la bildplano. Oni povas vidi tiujn ŝanĝojn kiel movo al klasika reĝimo de kunmetaĵo kaj, konsiderante la pli esprimplenan uzon de peniko ankaŭ, povas indiki konatecon kun venecia arto (Susanna kaj la maljunuloj, 1637-47). Samtempe ekzistis konsiderinda malkresko en pentritaj verkoj favore de akvafortoj kaj desegnaĵoj de pejzaĝoj. En tiuj grafikaj verkoj natura dramo poste cedis lokon al trankvilaj nederlandaj kamparaj scenoj.
En la 1650-aj jaroj, la stilo de Rembrandt denove ŝanĝiĝis. Koloroj iĝis pli riĉaj kaj penikstrekoj pli prononcitaj. Kun tiuj ŝanĝoj, Rembrandt distancigis sin de sia antaua laboro kaj nuna modo, kiuj pli kaj pli inklinis al fajnaj, detalaj verkoj. Lia uzo de lumo iĝas pli denta kaj severa, kaj brilo iĝas preskaŭ neekzistanta. Lia eksterordinara aliro al farbapliko eble estis proponita delvis per konateco kun la laboro de Ticiano, kaj povus esti vidita en la kunteksto de la tiama diskuto de "polurado" kaj surfackvalito de pentraĵoj. Nuntempaj raportoj foje rimarkas malaprobe la krudecon de la peniko de Rembrandt, kaj la artisto mem laŭdire malpersvadis vizitantojn de rigardi tro atente siajn pentraĵojn. La palpa manipulado de farbo povas aludi al mezepokaj proceduroj, kiam mimetikaj efikoj de bildigo informis la surfacon de pentraĵo. La rezulto estas riĉe varia uzado de farbo, profunde tavoligita kaj ofte ŝajne hazarda, kiu sugestas formon kaj spacon en kaj iluzia kaj tre individua maniero.
En pli postaj jaroj, bibliaj temoj ofte estis prezentitaj sed emfazo ŝanĝiĝis de dramecaj grupscenoj al intimaj portret-similaj figuroj (Jakobo la Apostolo, 1661). En liaj lastaj jaroj, Rembrandt pentris siajn plej profunde reflektajn memportretojn (de 1652 ĝis 1669 li pentris dek kvin), kaj plurajn kortuŝajn bildojn de kaj viroj kaj feminoj (La juda novedzino, ĉ. 1666) - enamiĝintaj, vivantaj, kaj antaŭ Dio.
Sekvo
La Muzeo Hejmo de Rembranto (nederlande Museum Het Rembrandthuis) estas historia hejma kaj arta muzeo en Amsterdamo. La pentristo Rembrandt loĝis kaj laboris en tiu hejmo inter 1639 kaj 1656. La interno el la 17a jarcento estis rekonstruita. La kolekto enhavas skizojn de Rembrandt kaj pentraĵojn fare de liaj samtempuloj. La muzeo havis 193 250 vizitantojn en 2012.
Usona Kongreso
La Usona Kongreso (United States Congress) estas la precipa organo de la federacia leĝdona povo de Usono, laŭ artikolo 1 de la konstitucio).
Ĉiu subŝtato rajtas je minimume unu deputito, sed la deputitoj de la neŝtataj teritorioj (Distrikto Kolumbio, Usona Samoo, Gvamo, Porto-Riko kaj Usonaj Virgulininsuloj) ne rajtas voĉdoni.
La prezidento ne havas la rajton partopreni la kunsidojn de la kongreso. Inverse la kongreso ne rajtas voki la prezidenton aŭ liajn kunlaborantojn al enketo. Tamen la deputitaro havas la rajton akuzi anojn de la ekzekutivo pro misfaro, kaj la senato havas la rajton decidi pri ilia kulpo. Por kondamno necesas plimulto de du trionoj.
La konstitucio garantias al la kongreso jenajn rajtojn:
Wimille - Wimereux (stacidomo)
Wimille - Wimereux estas franca stacidomo sur linio -, situanta inter j Wimille kaj Wimereux, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Boulogne-Ville - Calais-Maritime (314000).
Wimille
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Wimillois.
Dobrininskaja (Kolcevaja linio)
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " - ".
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejoj al:
120186 Suealeman
120186 Suealeman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sue Aleman, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA kiel Ĉefa Oficistino pri Sekureco kaj Asekuro de la Misio.
Philippe Labbe
En la jaro 1650, li prezentis naturalisman planlingvan projekton en sia libro GRAMMATICA LINGVAE UNIVERSALIS Missionum & Commerciorum. En 1663 aperis tria korektita eldono de la libro, kio supozigas, ke la lingvo vere estis uzata.
31-a jarcento a.K.
La 31-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 3100 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3001 antaŭ nia erao.
Tibor Helyi
Tibor Helyi [heji], laŭ hungarlingve kutima nomordo, Helyi Tibor estas hungara kajakisto, olimpiano, mondĉampiono, kaj meblisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
inter 1972-1981 estis kajakisto en sportklubo de centra sporta lernejo, poste en diversaj ĉefurbaj sportkluboj ĝis 1992. Li akiris signifajn rezultojn en junularaj konkursoj, lia ofta partnero en kajako estis Kálmán Petrovics, lia plej konata trejnisto estis László Fábián (kajakisto). Li estis hungara ĉampiono dufoje en 1982 kaj 1983 kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 sen medalo, pli frue pro bojkoto li forestis. En mondĉampionumo li estis la unua kvarope en 1985. Intertempe li akiris trejnistan diplomon kaj en 1992 li laboris en Germanio, krome sub flago de Svislando li gvidis teamon pri drakboato en mondĉampionumo. Post jaro li hejmenvenis kaj establis metiejon pri kuirejmebloj, kie li laboris.
Oradea
Oradea [oradja], Nagyvárad [nagjvarad], Großwardein, estas urbo en okcidenta Rumanio. Ĝi estas ĉefa urbo de la regiono Bihor kaj la ĉefurbo de la distrikto Bihor.
Oradea situas ĉe la rivero Crișu Repede (hungare Körös [Kereŝ]), 592 km nord-okcidente de Bukareŝto.
3-Amila klorido
3-Amila klorido aŭ C5H11Cl  estas alkila klorido konsistanta je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj kaj 1 kloratomo. En mediaj kondiĉoj ĝi estas senkolora likvaĵo kun malagrabla odoro, iomete solvebla en akvo kaj pli solvebla en nepolaraj solvantoj. Kiam varmigita, 3-Kloropentano povas produkti hidrogenan kloridon, fosgenon kaj duoksinojn.
Oradea
Historio
Periode en la mezepoko, kaj 1692–1919 kaj 1940–1945 Oradea apartenis al Hungario, kaj la departemento, minimume ĝis 1919, estis Bihar. Ekde 1919 ĝis 1940, kaj post 1945 ĝi apartenis kaj plue apartenas Rumanio.
(14781) 1107 T-3
(14781) 1107 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Oradea
Historio
Post 1945, oni alligis al ĝi la vilagojn Seleuș (iam) – nun Cartierul Nuferilor – kaj Episcopia Bihorului (en 1956). La episkopa palaco havis du pentritajn lignajn baldakenojn verŝajne el frurenesanco, sed ili pereis.
La Reĝa Jura Akademio en Oradea estis signifa altedukejo en Oradea ĉirkaŭ la 18a kaj 19a jarcentoj.
Loĝantaro
En 1910, estis
En 2002, la detala koncisto estis:
Vidindaĵoj
La urbocentro prezentas multajn konstruaĵojn konstruitajn ĉirkaŭ 1900 en la tiam furora secesio (ankaŭ Jugendstil, Modern Style, Art Nouveau, ktp) kun ornamformoj inspiritaj de kreskaĵoj.
Preĝejoj por diversaj kristanaj eklezioj (katolikismo, ortodoksismo, uniataj ortodoksaj eklezioj) – inter ili katolika baziliko – estas multaj kaj belaj; ankaŭ kvar sinagogoj estas, sed da judoj ne plu estas en la urbo pro la 20-a-jarcenta historio. La eksa palaco de la katolika episkopo iĝis vasta muzeo. Aliaj vidindaĵoj estas eksa ĉeffortikaĵo, kaj vasta urbodomo de la 19-a jarcento.
Esperanto-movado
Post la falo de la komunisma reĝimo, Esperanto-klubo estis tuj refondita en januaro 1990. En julio 2003 en la urbo okazis Internacia kongreso de Universala Medicina Esperanto-Asocio (UMEA).
En majo 2010 la loka Esperanto-klubo festis sian centjariĝon.
Azar Nafisi
Azar Nafisi (perse: آذر نفیسی), n. en 1947, estas akademia iranino, sukcesa aŭtoro de pluraj libroj, loĝanta en Usono ekde 1997, kiam ŝi migris el Irano. Ŝi fakas pri anglalingva literaturo. Ŝia libro Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books, eldonita en 2003 ludas gravan rolon en la kompreno de la irana socio. Ĝi estis tradukita en 32 lingvojn kaj estis dum 117 semajnoj en la listo de furorlibroj de la New York Times kaj ricevis plurajn literaturajn premiojn.
Kiam ŝi rifuzis instrui en vualita formo en 1981, ŝi estis malpermesita de la Universitato de Teherano, poste ŝi instruis ĉe Libera Islama Universitato kaj la universitato Allameh Tabatabai. Ŝi foriris finfine kiam en 1995 pli kaj pli multaj okcidentaj libroj finiĝis en la malpermesita listo, sed daŭrigis siajn prelegojn pri okcidenta literaturo en subtera grupo.
Kritiko
La furora libro Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books rakontas pri memoroj kaj anekdotoj rilate al la ĉiutaga vivo en Teherano de antaŭ kaj post la revolucio. La ĉefa kritiko ekzemle de la mezorienta diasporo en Usono, koncernas la fakton ke la librokovrilo kaj la enhavo pentrus malĝustan bildon de la realeco, kun tro da fokuso sur kelkaj aspektoj kaj tute prisilenti aliajn aspaktojn. Ekzemple, iranaj verkistoj, artistoj kaj intelektuloj, kiuj laboris por fari pozitivajn ŝanĝojn en postrevolucia Irano, ricevas malmultan atenton. La libro pentrus tro unuflankan bildon de Irano, Islamo kaj Mezoriento. La irana verkisttino Fatemeh Keshavarz vidas en ĝi novan orientalismon kiu rakontas pri la nuntempa islama mezoriento en maniero sen nuancoj en bonuloj kaj malbonuloj, silentante pri eventoj kaj personoj ekster tiuj nigra aŭ blanka kategorioj.
Vidu ankaŭ
(en) List of notable Iranian women aŭ Listo de rimarkindaj iranaj virinoj, interalie Fatimeh Keshavarz, Shirin Ebadi, Anousheh Ansari, Maryam Mirzakhani, Maryam Mirzakhani, Simin Behbahani, Parvin E'tesami, Forough Farrokhzad, Rabe'e Ghazdari,Shahrnush Parsipur, Marjane Satrapi, Tahereh Qorrat Al-'Ayn, Nazanin Afshin-Bloko, Shohreh Aghdashloo, Niki Karimi, Tahmineh Milani, Sarah Shahi, Hedyeh Tehrani, Leila Forouhar, Parisa (Fatemeh Va'ezi),Nazanin Afshin-Bloko, Faezeh Hashemi, Zahra Kazemi, Maryam Namazie, Maryam Rajavi, Neda Agha-Soltan, Ladan kaj Laleh Bijani, Behnaz Mozakka, Farah Pahlavi,...
Épône
Épône estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Épônois.
Rui Barbosa
Ruy Barbosa de Oliveira (legu: Ruj Barboza de Olivejra, Rui Barbosa de Oliveira) (naskiĝis la 5-an de Novembro, 1849 - mortis la 1-an de Marto, 1923), estis brazila juristo, politikisto, filologo, tradukisto, diplomato kaj prelegisto. Unu el la plej elstaraj intelektuloj el sia tempo, li estis unu el la organizintoj de la Respubliko kaj kunaŭtoro de la Konstitucio de la Unua Respubliko, kune kun Prudente de Morais. Pro la eminenta partopreno en la Hago-PacKonferenco en la jaro 1907, li ricevis la alnomon Aglo de Hago. Li konkuris sensukcese por la prezidanteco de Brazilo en 1910 kaj denove en 1919.
Biografio
Ruy Barbosa estis filo de la kuracisto João José Barbosa de Oliveira (1818-1874) kaj de lia edzino Maria Adélia Barbosa de Almeida (1867). Lia patrino estis kuzino kaj nevino de lia patro, kaj dank'al tio, Ruy Barbosa estis kuzo kaj nepo de sia propra patro. Li naskiĝis en la urbo Salvador, ŝtato Bahia, kaj estis federacia reprezentanto, senatano, Financministro kaj diplomato. Li faris sian unuan publikan paroladon por la forigo de la sklaveco kiam li estis 19-jaraĝa. Dum la restanta parto de sia vivo li elstariĝis kiel nebleksebla defendanto de la civilaj liberecoj. La sklaveco en Brazilo fine estis aboliciita de la Orleĝo en la 13-a de Majo, 1888. Parto de la postlasaĵo de Barbosa al la historio estas tio, ke li rajtigis, kiel ministro de financoj, en la 14-a de Decembro, 1890, la detruon de la plejmulto el la registaraj registroj rilatante la sklavecon. La deklarita kialo por tiu detruo, kiu prenis plurajn jarojn por esti sankciita kaj kiu estis sekvita de liaj posteuloj, estis forviŝi la makulon de sklaveco en la brazila historio. Tamen, la historiistoj koincide diras hodiaŭ, ke Barbosa, per tiu mezuro, celis malhelpi ia ajn eblan monkompenson parte de la eksaj sklavo-posedantoj rilate ĉi-liberigon. Efektive, dek unu tagojn post la abolicio de sklaveco, ia leĝo-projekto estis demetita en la Ĉambro, proponante ian financkompenson al la sklavo-posedantoj.
La liberalaj ideoj de Barbosa estis influhavaj por la redaktado de la Unua Brazila Respublika konstitucio. Du jarojn li restis forpelita en ekzilon en 1893 dank'al la tiama Prezidento Floriano Peixoto, antaŭ ol reveni kaj elektiĝi kiel senatano. Li estris la brazilan delegitaron dum la Dua Hago-Konferenco kaj estis brila en siaj konsideradoj. En la 1-a de Marto 1894, li kandidatiĝis kiel prezidento, kaj atingis la kvaran rangon. Kiel kandidato de la Civilista-Partio ene de la porprezidentaj balotadoj en 1910, Barbosa faris unu el la plej memorindaj kampanjoj de la brazila politika historio. Bedaŭrinde li ne estis sukcesa kaj venkis la marŝalo Hermes da Fonseca (1855-1923).
Li estis subtenanto de la Konfida Monunuo, kontraste la Orbazon, en Brazilo. Dum sia tempoperiodo kiel ministro pri financoj, li enplantis longedaŭrajn reformojn por la financa reĝimo de Brazilo, kaj estigis ian eksktreme eskpansiisman monpolitikon. La rezulto estis la ĥaoso kaj la malstabileco: la tiel nomata eksperimento de la Konfida Monunuo estis malagrabla fiasko. Ia ortodoksa kontraŭreago sekviĝis sub la programo de Murtinho poste en la jardeko.
Ruy Barbosa estis membro kaj fondinto de la Brazila Beletristika Akademio, kaj okupis la saman seĝon de la brazila poeto Evaristo da Veiga (1799-1837). Barbosa mortis en la urbo Petrópolis, proksime de Rio-de-Ĵanejro.
Citaĵo de Ruj Barboza
Pro tiom vidi triumfi la nululojn, pro tiom vidi prosperi la malhonoron, pro tiom vidi kreski la maljustecon, pro tiom vidi gigantiĝi la povoj en la manoj de la malbonuloj, la homo eĉ malkredas la virton, ridas pri la honoro, hontas esti honesta.
Unugrajno
Unugrajno, aŭ unugrajna tritiko (Triticum monococcum) estas diploida specio, unu el la plej malnove kultivataj tritikospecioj. Ĝia nomo venas kaj disvastiĝis de la germana esprimo, nomo Einkorn (tio estas „unugrajna”). Ĝia sovaĝa formo (Triticum boeoticum) ne tre diferencas de ĝi, la unugrajno havas nur pli grandajn grajnojn, oni ne distingas ilin kiel diversajn speciojn. El ĝi evoluis ĉiu hodiaŭ kultivata tritiko-specio. Ĝia prakreskejo estas Malgranda Azio.
Tiu praa grenotipo donis la bazon de la nutraĵa prizorgo de la homaro. Ĝia avantaĝo al la tradicia (nuna) tritiko, ke ĝi pli bone toleras la grundotipon, klimaton. Ĝi estas semebla en montaraj regionoj de la kontinenta zono ĝis ĉ. 900 metroj, toleras eĉ la semadon en decembro. Malsano ne aŭ malofte atakas ĝin. Ĝi estas uzebla por homa nutraĵo kaj besta furaĝo.
Historio
La unugrajno ek-disvastiĝis el Malgranda Azio antaŭ ĉ. 10.000 jaroj. Ĝia kultivado estas samaĝa kun elformiĝo de la eŭropa agrokultivado: ĝiaj spuroj estas troveblaj ekde la neolitiko en Eŭropo. Ĝia semado, kultivado malpliiĝis en la 19-20-aj jarcentoj, oni kultivis ĝin nur sur etaj agroj. Oni uzas ĝin lastatempe por plibonigo de proprecoj de modernaj tritikoj, en eksperimentoj. Restaĵoj de unugrajno oni trovis en la stomako de la glaĉer-mumio Ötzi.
Hodiaŭ, ĝi estas uzata, semata danke al disvastiĝo de la ekologiaj, bio-mastrumadoj.
Uzo
Oni povas fari elstaran farunon el la unugrajno, kiu estas iomete flavkolora. La unugrajno-enteno je lizino, mikroelementoj kaj baze necesaj aminoacidoj estas tre granda, la karbonhidrata enteno estas malgranda. Ĝi estas ideala greno por la moderna „reformkuirado”. La nutraĵo el unugrajno estas facile digesteblaj. Oni bakas el ĝi en Transilvanio pratipajn flanojn, pogaĉojn kaj panon; la tiel bakita pano gustumas simile al la jugélanda pano, moda en Svislando.
Oni uzas ĝin kiel furaĝon ĉefe al ĉevaloj kaj porkoj.
1327 Namaqua
1327 Namaqua estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Unugrajno
Uzo
Ĝia pajlo estas tre eltena, longrezista, tiel oni uzas ĝin ne nur por kovrado de tegmentoj, ligado, substernaĵo, sed ankaŭ por pretigo de ĉapeloj.
Ajita Kesakambali
Ajita Kesakambalī estis hindia filozofo de la 6-a jarcento a.n.e., atea kaj pra-materiisma, apartenanta al la movado Sramana. Ĝi estas konsiderata la unua konata verkisto pri materiismo en Hindio. Probable li estis samtempulo de Budho (fondinto de la religio budhisma) kaj de Mahavira (fondinto de la religio ĝajnisma). Ajita predikis la doktrinon de la Ukĉedavana (nuligo post la morto). Estis sekvanto de la skolo Lokâĝata fondita de Ĉarvaka. Ajita signifas "nekonkerita" aŭ "nevenkita", en la senco esti tre batalema dialektike.
Ajita Kesakambali estis unu de la kvin vaguloj al kiuj la reĝo Áĝata Ŝatru direktis skeptikisman demandon pri la profito ĉu evidenta (iela evidento, pratiaksa) aŭ reala (samania) fari la vivon de senhejma vagulo.
Mikaelo Teleki
TELEKI Mihály széki, grafo estis hungara politikisto, kanceliero de Transilvanujo, prozverkisto naskita en Varado, ĉirkaŭ en 1634 kaj mortinta en Zernyest la 21-an de aŭgusto 1690. Li estis la patro de grandbienulo, taglibroverkisto Mikaelo Teleki.
Biografio
Mikaelo Teleki estis paĝio de Georgo Rákóczi la 1-a, en 1657 korpgardist-kapitano de Georgo Rákóczi la 2-a, poŝtmajstro. Li estis adepto de Johano Kemény. Post la batalo de Nagyszöllős (1662) li servis la reganton Apafi la 1-a. Li rapide iĝis grava politikisto. En 1672 li estis kapitano de Kővár, ekde 1679 la ĉefa konsilanto de la reganto. Li turnis sin al kortego de Vieno kaj en 1695 li ricevis la titolon grafo de Leopoldo la 1-a. En 1688 generalo Antonio Caraffa devigis lin fari deklaracion de submetiĝo. Li mortis en la batalo de Zernyest, kie li luktis kun sikulaj militrupoj ĉe la flanko de generalo de Aŭstrio, Donathus Heissler kontraŭ la milittrupoj de Emeriko Thököly. Li herdigis grandegan havaĵon al siaj posteuloj.
Hauroth
Hauroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tra-unu-dupligrandigita seslatera prismo
En geometrio, la tra-unu-dupligrandigita seslatera prismo estas unu el la solidoj de Johnson (J56).
La pluredro rezultanta per aldono de du piramidoj al najbaraj flankaj edroj estas ne konveksa, kaj tial ne estas solido de Johnson.
La pluredro rezultanta per aldono de du piramidoj al flankaj edroj lasante 2 flankajn edrojn inter ili estas tra-du-dupligrandigita seslatera prismo (J55).
Duklando Berg
La Duklando Berg (Herzogtum Berg, Ducatus Montensis, laŭ la loka ripuara dialektaro samkiel la hodiaŭa regiono Et Berjische) estis historia teritorio de la germanlingva mezepoka Sankta Romia Imperio en la pejzaĝa regiono Bergisches Land, kiu situas en la suda centro de la hodiaŭa federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio kaj malgrandparte ankaŭ en la pleja nordo de la najbara federacia lando Sarlando, do sume situas en la okcidento de Germanio.
Ĝi ekzistis de la 11-a jarcento ĝis la jaro 1380 kiel graflando, poste ĝis la jaro 1806 kiel duklando, tre skuiĝis dum la Napoleonaj Militoj kaj poste ankoraŭ dum malmultaj jaroj en tre ŝanĝitaj limoj pluvivis kiel grandduklando Berg. Ĉefurbo de la teritorio, kiu baze estis arbaroriĉa mezalta montaro oriente de la rivero Rejno, estis la urbo Duseldorfo en la rejna valo, plej okcidente de la teritorio. Dum la jaro 1800 la duklando kovris areon de 2.975 km² kaj havis 262.000 loĝantojn. Ĝi najbaris al la teritorioj de la feŭdo Recklinghausen, la imperia abatinujo Essen, la imperia abatejo Werden, la graflando Mark, la Reichsherrschaft Homburg (ĉirkaŭ la hodiaŭaj komunumoj Nümbrecht kaj Wiehl), la graflando Gimborn (kun centro en la nuna komunumo Marienheide), la duklando Vestfalio, la elektoepiskopujo Kolonjo ("Kurköln"), la princlando Moers kaj la duklando Kleve.
La duklanda limo en la okcidento baze estis la rivero Rejno, escepte de la kolonjaj loĝlokoj Deutz, Poll, Vingst kaj Kalk, du etaj teritorioj ĉe la enfluo de la rivero Sieg en la Rejnon, iom nordoriente de la urbo Bonn, kaj iuj el la montoj de la montaro Siebengebirge sudoriente de Bonn. La duklanda parto de tiu montaro estis la plej suda punkto de la regno. La norda kaj orienta limo estis geografie malpli konkrete fiksita, la limo al la nordoriente najbara Graflando Mark situis proksime de la urboj Schwelm, Wipperfürth kaj Gummersbach.
Urboj kaj "Freiheiten"
Al la duklando Berg krom diversaj distriktoj apartenis la liberejaj urboj Blankenberg, Burg an der Wupper kaj Gräfrath (nun partoj de Solingen), Duseldorfo, Elberfeld (nun parto de Wuppertal), Gerresheim (nun parto de Duseldorfo), Hückeswagen, Lennep (nun parto de Remscheid), Mettmann, Monheim, Mülheim am Rhein (nun parto de Kolonjo), Mülheim an der Ruhr, Radevormwald, Ratingen, Siegburg, Solingen, Wesseling kaj Wipperfürth.
Unuigo
Jülich-Berg signifas la personunian ligon de la duklandoj Jülich kaj Berg en la tempo inter 1423 ĝis 1795. Ambaŭ teritorioj havis komunajn dukojn kun unu voĉo en la Imperia Princo-Konsilantaro.
Eksteraj ligiloj
ĉiuj baze germanlingvaj
Desag
Desag aŭ Deșag (hungare: Deság aŭ Desághátja) estas vilaĝo en distrikto Harghita en Rumanio. Administre ĝi apartenas al komunumo Zetea. kies centro situas 10 km sud-okcidente.
En 1992 ĝi havis 45 loĝantojn, en 2002 ankoraŭ 27 (hungaroj).
Ploiești
Ploiești [plojeŝtj'] (en Esperanto Ploeŝto) estas rumana urbo en norda Valaĥio, situanta 114 km norde de Bukareŝto (București). Ĝi estas la centro de naftoekspluatado kaj petrolindustrio en Rumanio kaj la ĉefurbo de la distrikto (județ) Prahova. Loĝantaro: 232 mil.
Famuloj
En Ploiești naskiĝis la hungara notario Béla Vastagh.
Dominika Stará
Dominika STARÁ  (naskiĝis la en Šamorín, Slovakio) estas finalistino de kantista konkurso Česko Slovenská SuperStar. Ŝi loĝas en Šamorín, la malgranda urbeto proksime de Bratislavo. Ŝi estas membro de sia rokmuzika grupo Flying Thing.
Persona vivo
Dominika havas du gefratojn, nome du malpli junajn fratojn. Ŝi studas en okjara gimnazio de Milan Rastislav Štefánik en Šamorín.
Česko Slovenská Superstar
En duonfinalo ŝi kantis tiujn ĉi komponaĵojn:
En finalo ŝi kantis tiujn ĉi komponaĵojn:
Wimereux
Wimereux estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Rolle (stacidomo)
Rolle estas fervoja stacidomo en Rolle, Svislando.
Pál Tuzson
TUZSON Pál (tuĵon) estis hungara inĝeniero pri kemio. Li naskiĝis en Zernest la 18-an de marto 1901 kaj mortis en Budapeŝto la 27-an de majo 1959.
Wimereux
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Wimereusiens.
Pál Tuzson
Biografio
Tuzson havigis diplomon en 1924 en teknikuniversitato de Budapeŝto. Inter 1928–1939 li estis asisto de László Zechmeister en instituto medicinkemia de la Universitato de Pécs. En 1929 li doktoriĝis, kaj en 1937 li kvalifikiĝis privatprofesoro de universitato de Pécs. En 1953 li organizis la plantkemian sekcion de Gyógyszeripari Kutató Intézet, kiun li gvidis ĝis sia morto.
Cléo de Mérode
Cléopatra Diane de Mérode (naskiĝinta en la 27-a de septembro 1875 en Parizo, mortinta en la 17-a de oktobro 1966 samloke) estis franca dancisto dum Belle Époque. Ŝi estis la filino de la aŭstra pentristo Carl von Merode.
Biografio
Cléo de Mérode iĝis fama por ŝia ŝikeco eĉ pli ol por ŝiaj dancokapabloj, kaj ŝia bildo komencis aperi sur tiaj aĵoj kiel poŝtkartoj kaj ludkartoj. Speciala nova frizaĵo kiun ŝi elektis uzi iĝis la babiladtialo de parizaj virinoj kaj estis rapide adoptita kiel populara stilo por ĉiuj. Ŝia famo estis tia ke Alexandre Falguière skulptis La Danciston laŭ ŝia bildo, kiu hodiaŭ povas esti vidita en la Musée d'Orsay. En 1895, Henri de Toulouse-Lautrec faris ŝian portreton, kiel ankaŭ Charles Puyo, Alfredo Muller kaj Giovanni Boldini. Fotis ŝin i.a. la gravega fotisto Félix Nadar.
En 1896, reĝo Leopoldo la 2-a (Belgio) rigardis baleton kaj vidis Mérode danci. La 61-jaraĝa belga reĝo iĝis enamiĝinteta de la 22-jaraĝa baletstelulo, kaj klaĉo komenciĝis ke ŝi estus lia amantino. Ĉar la reĝo havis du filojn kun virino kiu laŭdire estis prostituitino, la reputacio de Cléo de Mérode suferis, kaj ŝi devis vivi kun tiu makulo por la resto de la vivo. Tamen, Cléo de Mérode iĝis internacia stelulino kun sukcesoj en tuta Eŭropo kaj en Usono. Ĉe la pinto de ŝia populareco, ŝi elektis danci ĉe la kabaredo Folies Bergère. Per tio ŝi akiris tute novan sekvantaron.
Ŝi estis tre populara ankaŭ en Aŭstrio same kiel en Germanio, kaj ŝia karaktero aperis en la germana filmo Frauen der Leidenschaft (1926) (ŝian rolon ludis Fern Andra). En Vieno, ŝia beleco kaptis la atenton de la pentristo Gustav Klimt, kies unua fokuso pentrista estis sur ina sekseco. Ilia rakonto estis la bazo de la filmo Klimt (2006), en kiu la karaktero "Lea de Castro" estas bazita sur Cléo.
Mérode daŭre dancis ĝis la aĝo de 50, kiam ŝi retiriĝis al la ĉemara feriurbo Biarritz. En 1955, ŝi publikigis sian aŭtobiografion Le Ballet de ma vie. Ŝi estis entombigita ĉe la Tombejo Père-Lachaise. Statuo de ŝi funebranta la patrinon, kiu estas enterigita samloke, ornamas la tomboŝtonon.
Rutherford B. Hayes
Rutherford Birchard HAYES [rot-a-ferd ber-ĉerd hejz] (naskiĝis la en Delaware, Ohio; mortis pro kora ikto la  en Fremont, Ohio) estis la dek-naŭa prezidento de Usono.
Hayes estis libera kaj memfida. Lucy Ware Webb estis lia edzino, kaj ili havis ok gefilojn. Hayes estis presbiteriano.
Dum lia administrado (1877- 1881) okazis:
Romy Schneider
Romy SCHNEIDER, aŭ realnome: Rosemarie Magdalena ALBACH (naskiĝis la 23-an de septembro 1938, mortis la 29-an de majo 1982) estis Aŭstri-devena germana-franca aktorino.
Biografio
En la jaro 1958 Romy Schneider enamiĝis al sia franca kolego Alain Delon kaj transloĝiĝis al Parizo. Ŝi studis aktoradon, elprovis sin en teatro kaj baldaŭ ricevis proponojn al altnivelaj filmroloj, ekz. Der Prozess, filmigita fare de Orson Welles laŭ verko de Franz Kafka.
Profesie ŝi ekde tiam estis ege sukcesa, sed private ŝi suferis plurajn sortobatojn. Ŝia rilato kun Alain Delon fiaskis, same kiel ŝiaj du postaj edzinecoj. La plej granda katastrofo tamen estis la akcidenta morto de ŝia 14-jara filo en la jaro 1981. Ankaŭ ŝia sanstato malboniĝis, kaj kelkajn monatojn post sia lasta filmo Romy Schneider mortis en la aĝo de nur 43 jaroj en Parizo.
La aktorino Sarah Biasini estas ŝia filino.
Klakdanca tekniko
Klakdanca tekniko estas maniero de plenumado de la klakdanco.
Klakdanco ofte uzas sinkopon. Dancoj kutime komenciĝas je la oka pulso, aŭ inter la oka kaj la unua kalkuloj (je la "kaj"-kalkulo).
Hoofer (laŭvorte "hufisto") estas klakdancisto kiu dancas unuavice per siaj piedoj kaj kruroj, farante pli laŭtan, pli fundan sonon. Ĉi tiu speco de klakdancado estas ankaŭ nomata kiel ritma klako.
La alia variaĵo estas kun uzi de eroj de baleto por fari ke klakdancado enhavu ĉiujn partojn de la baleto. Ĉi tiu stilo de klakdancado donis tion kio estas nun sciata kiel broadway-stilo, kiu estas pli domina en usona kulturo. Ĝi ofte engaĝas alte kalkanumajn frapajn ŝuojn kaj montradecan muzikon, kaj ĝi estas kutime la speco de klakado unue instruata al komencantoj.