cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Savogna d'Isonzo
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Marteno de Tours, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Doberdò del Lago, Farra d'Isonzo, Gorico, Miren-Kostanjevica (SLO), Nov-Gorico (SLO) kaj Sagrado.
Dekuma nombrosistemo
La dekuma nombrosistemo estas pozicia nombrosistemo kies bazo estas 10. Ĝi bezonas 10 ciferojn por skribi nombrojn, kaj en la eŭropa tradicio (al kiu apartenas Esperanto) tiuj 10 ciferoj estas 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9.
Oni supozas, ke elekto de 10, kiel bazo de la sistemo, devenas de la kutimo kalkuli per fingroj.
Por skribi nombrojn, oni difinas kiom da unitoj de diversaj gradoj estas en ĝi kaj koncernajn ciferojn skribas en unu vico. Ekzemple, en la nombro 473, la lasta pozicio montras uniton de la 1‑a grado (10^0=1), la antaŭlasta pozicio montras uniton de la 2‑a grado (10^1=10), kaj la unua pozicio montras uniton de la 3‑a grado (10^2=100). Ĉiu unito de sekva grado estas 10‑oble pli granda ol la antaŭa. La ricevita vico por la nombro 473 estas:.
Deksesuma estas uzata, ekzemple, en Unikodo por la Esperantaj literoj.
Dekumo aŭ decimalo estas ĉiu el la ciferoj, aperantaj dekstre de la onkomo, t.e. prezentantaj la frakcian parton.
Ueli Maurer
Ueli MAURER (naskiĝis la 1-an de decembro 1950 en Wetzikon Kantono Zuriko, civitano de Adelboden Kantono Berno) estas svisa politikisto kaj membro de la Svisa Popolpartio. La 10-an de decembro 2008 li elektiĝis kiel membro de la Federacia Konsilio de Svislando. Kiel ĉefo de la Svisa Federacia Departemento de Defendo, Loĝantarprotekto kaj Sporto li estas la supera respondeculo por la Svisa Armeo.
Lia vivo
Maurer faris komercistan metilernadon kaj poste akiris la svisan federacian diplomon kiel librotenisto. Inter 1994 kaj 2008 li estis afergvidanto de la Zurika Kampara Asocio (germane Zürcher Bauernverband). Aktuale li prezidas la Svisajn Legomkamparanojn kaj la Svisan Maŝinringon (germane Schweizer Maschinenring). Maurer loĝas en Wernetshausen (municipo e la komunumo Hinwil. Li estas edziĝinta kaj patro de ses infanoj.
Politika kariero
De 1978 ĝis 1986 Ueli Maurer estis komunuma konsilanto de Hinwil. Ek de 1983 ĝis 1991 li estis membro de la kantona konsilio de Zuriko; en 1991 li estis prezidanto de la kantona parlamento. En 1991 Ueli Maurer elektiĝis al la Nacia Konsilio de Svislando. Samjare Maurer perdis la elekton al la kantona registaro de Zuriko kontraŭ Moritz Leuenberger. Ek de 1996 ĝis 2008 li estis prezidanto de la dekstra Svisa Popolpartio. Sub lia gvido la Popolpartio fariĝis la plej forta partio de Svislando.
La 21-an de Oktobro 2007 Maurer kandidatis kiel ŝatata konsilianto por reprezenti la Kantonon Zuriko en la malgranda ĉambro de la nacia parlamento. Li tamen malsukcesis la 25-an de novembro 2007 en la dua elektorondo kontraŭ la verdliberala Verena Diener.
La 26-an de oktobro 2007 Ueli Maurer anoncis, ke li retiriĝos en marto 2008 kiel prezidanto de Svisa Popolpartio. Lin sekvis la 1-an de marto Toni Brunner. Meze de aŭgusto Ueli Maurer kandidatiĝis kaj elektiĝis kiel prezidanto de la zurika sekcio de Svisa Popolpartio.
Federacia Konsilanto
Post la demisio de Samuel Schmid kiel membro de la Federacia Konsilio la Svisa Popolpartio anoncis la 27-an de novembro 2008, ke ili prezentos Ueli Maurer kune kun la en 2007 malektita Christoph Blocher kiel kandidato por la vaka posteno. La 10-an de decembro 2008 la Federacia Asembleo de Svislando elketis lin en la tria elektorondo kun 122 voĉoj kiel sekvanto de Samuel Schmid al la Federacia Konsilio de Svislando. Lia mandato finiĝis en 2022. Li estis prezidanto de Svisio en 2013 kaj 2019.
Hollnich
Hollnich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Çamlıyayla
Çamlıyayla estas urbo en provinco Mersin en Turkio.
Franco Vittadini
Franco Vittadini (n.9a de aprilo 1884 en Pavia; m. 30a de novembro 1948 samurbe) estis itala komponisto kaj dirigento. Kiel komponisto li estis ĉefe konata pro siaj operoj kaj religia muziko.
Naskiĝinte en Pavia, li komencis muzikajn studojn en 1903 ĉe la Milana Konservatorio, sed lasis ĝin tro grue pro malkonsento kun la direktoro, Giuseppe Gallignani. Dum mallonge li estis maestro di cappella kaj orgenisto en Varese, sed li paŝis la reston de sia vivo en Pavia kie li estis la direktoro de la Istituto Musicale el 1924 ĝis sia morto.
Kiel komponisto, Vittadini ĉefe sukcesis per la opero Anima allegra (1918 - 1919), prezentita kaj en Italio kaj eksterlande. Ankaŭ lia baleto Vecchia Milano (1928) estis tre sukcesa. Vittadini konsideris sian operon Caracciolo (1938) sia plej fajna verko, sed lia opero Fiammetta e l'avaro (1942 - 1951) estis pli sukcesa laŭ la aŭskultantaro.
Vittadini ricevis atenton eksterteatre pro sia religia verkaro. Liaj mesoj kaj motetoj estas laŭ stilo tre simila al tiu de Lorenzo Perosi. Lia oratorio L'agonia del Redentore (1933) estis konsiderata unu el liaj plej fajnaj verkoj, kaj lia religia teatraĵo Nazareth (1925) formis pontn inter liaj atingoj ĉe religiaj komponoj kaj ĉe teatraĵoj.
Monda Tago sen Tabako
La Monda Tago sen Tabako estas internacia tago festata ĉiujare la 31-an de majo, kies celo estas instigi la homojn eviti almenaŭ 24 horojn la konsumon de tabako kaj proponante la definitivan forlason. Ĝi ankaŭ utilas por reliefigi la staton de la disvastigo de fumado en la mondo kaj atentigi la publikon pri la damaĝoj, kiujn la substanco kaŭzas al la homa sano inkluzive de tumoroj, damaĝoj al la koro kaj sangocirkulado ktp.). Laŭ statistikaj datumoj el 2011, la Monda Organizo pri Sano (MOS) taksis, ke ĉirkaŭ ses milionoj da homoj perdas sian vivon ĉiujare pro fumado.
La tago estis iniciatita de MOS la 7-an de aprilo 1988, je la 40-jariĝo de la Organizo. De tiam kreskas la intereso pri tiu kampanjo ĉe registaroj, sanorganizoj kaj la publiko. Ruĝaj rozoj estas uzataj kiel simbolo.
Sloganoj de la Tago
Ĉiujare la Monda Organizaĵo pri Sano elektas temon, por krei pli unuecan tutmondan mesaĝon por la "senfuma tago". Ĉi tiu numero fariĝas ĉefa ero de la Tabaka Agendo de la Monda San-Organizo por tiu jaro. La Monda Organizaĵo pri Sano kontrolas la kreadon kaj distribuadon de temaj reklamaj materialoj, inkluzive broŝurojn, flugfoliojn, afiŝojn, retejojn kaj gazetaron. En 2008 ankaŭ filmetoj estis enmetitaj kadre de la kampanjo "Sen tabakaj junuloj", kaj en 2009 la podkastoj ankaŭ estis en la kampanjo.
Premioj
Ekde 1988, la Monda Organizaĵo pri Sano donas premiojn al organizoj aŭ individuoj, kiuj faris esceptajn kontribuojn por redukti konsumadon de tabako. Tutmondaj Premioj "Ne-Fumantaj" estas donitaj de ses malsamaj regionoj de la mondo (Afriko, Ameriko, Orienta Mediteraneo, Eŭropo, Sudorienta Azio kaj Okcidenta Pacifiko).
Embolio
Embolio (latine: embolus) estas subita baraĵo de arterio per trombo. Pro tiu baraĵo (tro) malmulte da sango fluas al la organo por provizi ĝin per nutraĵo. Kiam en arteria muro parto estas malglata aŭ grasa, tie povas estiĝi arterioskleroza tartro. Kiam tiu tartro krevas, tie povas estiĝi embolo, kiu povas bari la arterion. Je la momento ke la embolo malfiksiĝas, kompreneble ekde la koro, kaj fiksiĝas en pli streta ĉirkaŭaĵo, ĝi povas malhelpi la sangoprovizon de ĉiuj plipostaj arterioj, la sekvo estas morto de vivanta histo nekrozo.
La plejofte okazanta embolio estas pulma embolio. La subite malfiksiĝinta embolo kiu baras la pulmarterion plejofte estas peco da vejna trombo aliloke en la korpo. Embolio de graso aŭ aero eblas, sed estas rara. Malfiksiĝinta embolo, inter adoltoj, en ĉ. 90% devenas el gamba aŭ pelva arterio.
Adrián Juhász
Adrián Juhász [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász Adrián estas hungara remisto, mondĉampiono, komercisto.
naskiĝis la en Szolnok.
Chrastice (Staré Město)
Chrastice (Kratzdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Staré Město en distrikto Šumperk, situanta norde en Moravio inter montaroj Králický Sněžník, Riĥleba montaro kaj Hrubý Jeseník apud rojo Chrastický potok. Sur ties teritorio situas eksa vilaĝo Hynčice pod Sušinou. La vilaĝo kun la ĉirkaŭaĵo estas konsiderata kiel konvena elirpunkto por turisma kaj trampaj ekskursoj ĝis ĉirkaŭaj montaroj. Loka fervojlinio kunigas la vilaĝon kun Hanušovice, kie estas alligoj al trajnoj ĝis Olomouc–Jeseník. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1325, kiam ĝi estis eĉ kun la ĉirkaŭaĵo donacita al monaĥejo en Kamenec. Sed baldaŭ ĝi revenis al senjorujo de Kolštejn, kie ĝi jam restis. En la jaro 1677 ĉi tie estas indikataj 39 loĝintoj, en la jaro 1880 poste 512 loĝantoj. Ĉiuj ĉi tieaj loĝintoj estis germanjoj kaj en la jaro 1930 ili estis 440. Hodiaŭ ĝi estas parto de Staré Město pod Sněžníkem, en kies ĉirkaŭaĵo vigle evoluas somera kaj vintra turismo inkluzive de banloka.
Akvoenergio
Akvoenergio signifas la fluenergion de la fluanta akvo, kiun oni transformas hodiaŭ per konvenaj maŝinoj (ĉefe turbinoj) al elektra energio (t.e. hidroelektro). En la fruhistoriaj tempoj oni uzis la mekanikan energion de akvo rekte (ekz en muelejoj).
La eluzo de la akvoenergio signifas la eluzon de la akva potenciala energio (situa energio) en la gravita kampo de la Tero. Ĉe subenfluo la potenciala energio transformiĝas al flua energio (moviĝa energio de la akvo).
La akvoenergia centralo apartenas al la renoviĝantaj energifontoj.
La akvo vaporiĝas per la suna radiado formante nubojn, el kiuj defalas precipitaĵo. El la falita precipitaĵo povas formiĝi rojojn, poste riverojn, kies fluenergion povas eluzi la homoj. La plimulto de la hodiaŭaj akvocentraloj funkcias laŭ principo de la praaj akvoradoj, kiuj pelis muelejojn. Ĉe la centraloj la akvo movas radon ĉirkaŭ generatoro kaj produktas el la kineta kaj potenciala energio elektran energion.
La akvoenergio donas 18 % de la tutmonde produktita elektra energio kaj tiel same grandas kiel atoma energio. Akvoenergio estas la sola renoviĝanta energio, kiu grave prizorgas la homan bezonon je energio (suno, vento, tervarmo kaj biomaso kune donas nur 2%).
La transformado de la akvoenergio al elektra energio estas tre efika. La turbinoj kaj generatoroj laboras je rendimento de 90% (por komparo: malpezakva reaktoro: 33%, karbona centralo: 40%, moderna tergas-kombincentralo: ĉirkaŭ 60%).
(16538) 1991 PO12
(16538) 1991 PO12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Edward Seymour, 1-a Duko de Somerset
Edward SEYMOUR, 1-a Duko de Somerset, Lord-Protektanto de Anglio, ĉ. 1506 - la 22-an de januaro 1552.
Li estis la filo de Kavaliro John Seymour kaj Margaret Wentworth, kaj la plej aĝa frato de Jane Seymour, la tria edzino de Henriko la 8-a. Lia unua edziĝo al Catharine Fillol nuliĝis pro tio ke ŝi kaj lia patro ĝuis am-aferon. Poste li edziĝis al Anne Stanhope.
Post kiam lia fratino iĝis reĝino en 1536, Henriko donis al Edward Seymour la titolon Vicgrafo Beauchamp, kaj la sekvantan jaron li iĝis Grafo de Hertford. La reĝo numumis lin Gardisto de la skotaj landlimoj kaj daŭre fsvoris lin post la morto de Jane Seymour (la 24-an de oktobro 1537). Post la reĝiĝo de Eduardo al 6-a en 1547 li estis Lord-Protektanto de Anglio - fakte la vera reganto - kaj Duko de Somerset. Tiun jaron okazis venko kontraŭ la skotoj kaj ŝajne Seymour estis ĉiopova: tamen li kaj lia frato Thomas havis multajn malamikojn. Thomas amindumis al la princino Elizabeta kaj pro suspektoj ke li planis puĉon oni arestis kaj ekzekutis lin. Nelonge post tio, Edward Seymour mem falis. John Dudley, 1-a Duko de Warwick, akuzis lin pro ŝtat-perfido kaj ankaŭ li estis ekzekutata la 22-an de januaro 1552.
Rozkruca Kunularo
La Rozkruca Kunularo estas rozkruca grupo fondita de Max Heindel en 1909 kiel heroldo de la Amfora Epoko, kun la celo disvastigi la rozkrucajn instruojn de la Misterskolo de la Okcidento, t.e. la nevidebla Rozkruca Ordeno (kiu, laŭ HEINDEL, ekzistas nur en la spirita mondo kaj havas neniun rektan ligon al ĉi-mondaj organizoj).
Malsimile de la Rozkruca Ordeno, AMORC (kun kiu la Rozkruca Kunularo neniam havis ajnan ligon), la Rozkruca Kunularo emfazas esoteran Kristanismon, asertante ke Rozkrucismo estas esence esotera Kristanismo.
La sidejo de la Rozkruca Kunularo estas en Oceanside (Kalifornio) (Usono).
Mortoflugo
La mortoflugoj estis amasmurda sistemo praktikita de diktatoraj reĝimoj konsistanta je forĵetado ekde flugo de personoj al maro. La "mortoflugoj" estis konstanta strategio de la lastaj militistaj diktaturoj en Argentino, en la epoko de la nomita Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983), kiam miloj de argentinanoj estis forĵetitaj al maro vivaj ekde militaviadiloj.
La fimurdistoj volis, ke tiuj personoj mortokolapsu, droniĝu aŭ estu manĝataj de marbestoj por ke ili iĝu malaperiĝintaj anstataŭ malaperigitaj, tamen, ĉar estis eblo ke la korpoj revenu al la marbordo, foje dum mortoflugoj oni forĵetis la personojn al krateroj de vulkanoj.
László Péter (historiisto)
László Péter [lAslO pEter], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péter László estis hungara-brita historiisto, arkivisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1993).
László Péter naskiĝis la  1929 en ?. Li mortis la 2008 en ?.
Biografio
László Péter ricevis diplomon en Universitato de Budapeŝto, poste li eklaboris kiel arkivisto. Post fiasko de la hungara revolucio en 1956 li rifuĝis al Britio, kie li plulernis en Oksfordo. Li iĝis docento en 1961, sed baldaŭe li atingis ankaŭ pli altajn rangojn. Li demisiis en 1994. Li okupiĝis precipe pri historio de Hungarlando en la 19-a jarcento, sed nepre menciindaj estas verkoj pri la hungara revolucio, kiun li travivis.
Łęczna
Łęczna estas urbo en Lublinio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Łęczna en distrikto Łęczyński. Ĝia rapida kresko okazis post la malkovro de terkarbo proksime de la urbo kaj komenco de minado en apuda vilaĝo Bogdanka.
Brasópolis
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Itajubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Aladár Fenyő
Aladár Fenyő [fenjO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fenyő Aladár estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Fried ĝis 1925, lia frato estis Emil Fenyő.
Biografio
Aladár Fried devenis el juda familio. Li akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1912. Li debutis en Makó, poste li havis rolojn en Szabadka, poste en Székesfehérvár. Inter 1916 kaj 1922 li havis rolojn en Gaja Teatro, poste en Teatro Thália (Budapeŝto), denove en Gaja Teatro, fine en Operetoteatro (Budapeŝto). En 1920 li prenis la unitarismon. Inter 1929-1945 li havis nur laŭokazajn rolojn. En 1932 pro duelo li estis kondamnita. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en la aktora sindikato. Inter 1952–1954 li estis membro de Teatro Madách, poste denove de Teatro Thália.
Li edziĝis dufoje, lia unua edzino estis Erzsi Mátray.
Giuseppe Mazzini
Liaj ideoj kaj lia politika agado kontribuis en decidiga maniero al la naskiĝo de la unuiĝinta itala ŝtato; la kondamnoj de la tribunaloj de la diversaj ŝtatoj de la tiama Italio devigis lin kaŝi sin ĝis lia morto. La teorioj de Mazzini estis gravaj en la difino de la modernaj eŭropaj movadoj por la demokratio en la formo respubliko de la Ŝtato.
Eksteraj ligiloj
Devoj de la Homo, traduko de Michele Arabeno (1872-1936).
Gary Steiner
Gary STEINER (naskiĝis la 22-an de aŭgusto 1956) estas usona morala filozofo, kaj instruisto pri filozofio John Howard Harris de la Universitato Bucknell. La speciala fokuso de Steiner estas la bestaj rajtoj, Descartes, kaj kontinenta filozofio de la 19a kaj 20a jarcentoj.
55 Cancri f
55 Cancri f, estas ekstersunsistema planedo je proksimume 41 lumjarojn for de la Tero en la konstelacio Kankro. 55 Cancri f estas la kvara planedo (laŭ distanco) de la stelo 55 Cancri kaj la unua planedo preni la literon "f". Je 2009, tio igas 55 Cancri la nura planeda sistemo, krom la Sunsistemo, kiu havas almenaŭ kvin planedojn.
Malkovro
La unua raporto pri ĉi tiu planedo okazis ĉe rendevuo de American Astronomical Society dum aprilo 2005, tamen devis pasi 2 jarojn kaj duono antaŭ ĝi aperis en publikaĵo. Ĝi estas la unua ekstersunsistema planedo kiu restas ene de la enloĝebla zono dum ĝia tuta orbito. Cetere, ĝia malkovro igis la sistemon 55 Cancri la unua planeda sistemo enhavanta kvin planedojn. Je majo 2010, ĝi daŭre estas la nura plenda sistemo, krom nia Sunsistemo, havi kvin planedojn.
Orbito kaj maso
55 Cancri f troviĝas je 0,781 AU de sia stelo kaj ĝia orbita periodo estas 260 tagoj. Tial ke ĝi estis detektita per radiala rapido, ni nur scias ĝian minimuman mason, proksimume 0,144 Jupiter-masoj, aŭ duono de la maso de Saturno. Laŭ matematikaj simuladoj, ĝia discentreco estas 0.2±0.2. Se en la simulado ankaŭ ni kalkulas je la aliaj planedo, tiam la discentreco estas 0,0002, preskaŭ cirklo.
Astrometriaj observoj per la kosmoteleskopo Hubble sugestas ke la pli ekstresa planedo 55 Cancri d havas klinangulon de 53°. Se tiu mezuro estas konfirmita, kaj supozante ke la sistemo estas samebena, la vera maso de 55 Cancri f estus 25% pli granda ol la minimuma maso, proksimume 0,18 Jupiter-masoj.
Ecoj
Ĉar la planedo estis detektita per nerekta metodo, oni ne povas kalkuli ecojn kiel la radiuso, konsisto kaj temperaturo. Kun maso duona al tiu de Saturno, 55 Cancri f estas gasgiganto sen solida surfaco. Ĝi orbitas en la enloĝebla zono, kio signifas ke povus ekzisti likva akvo sur la surfaco de ebla satelito.
Astronomoj ne scias ĉu la konsisto estas pli simila al tiu de Saturno aŭ Jupitero.
Katharinenrieth
Katharinenrieth estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urba komunumo Allstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 apartenis al la antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. La 30-an de junio 2013 la loĝloko havis 221 loĝantojn.
Cerkvic
Cerkvic ( Zerkwitz ; sorabe Cerwika) estas vilaĝo en Malalta-Luzacio (Germanio) apartenanta al komunumo Lübbenau, norde distrikto Oberspreewald-Lausitz situanta sude Brandenburgio. En 2009, ĝi havis 609 loĝantojn. La vilaĝo estas plimulte de soraba lingvo, plie de la germana.
Najbaraj lokoj
Norde Zerkvitz situas vilaĝon Krimnitz kaj ankoraŭ pli norde situas la urbon Lübben.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en 1315 kiel Czyrkewicz, signifanta ke en la vilaĝo enhavis preĝejon (tserkvia en slava radiko, skribita cerkwja sorabe).
Hetumo la 2-a
Hetumo la 2-a (armene Հեթում Բ) (1266 – m. la 17-an de novembro 1307) estis reĝo de la Armena reĝlando en Kilikio, regante de 1289 ĝis 1293, 1295 ĝis 1296 kaj 1299 ĝis 1303, kiam Armenio estis submetita de la Mongola Imperio. Li abdikis por eniri dufoje en monaĥejon de la franciskanoj sen forlasi la povon kaj titolon "Granda Barono de Armenio" kaj poste estis regento de sia nevo. Li estis filo de Leono la 2-a de Armenio kaj Keran de Lampron, kaj estis membro de la hetumidoj, estinte nepo de Hetumo la 1-a. Li estis murdita kune kun sia nevo kaj sukcedinto Leono la 3-a fare de la mongola generalo Bilarghu, kiu poste estis ekzekutita de la mongola reĝanto de Ilĥanato, Öljaitü.
Kató Fényes
Kató Fényes [fEnjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fényes Kató estas hungara ŝlagrokantisto. Ŝia pseŭdonimo estis Károlyi Kató.
Kató Fényes naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kató Fényes aĝis 11, kiam ŝi kantadis en pluraj lokoj, ŝi aĝis 15, kiam ŝi debutis en Gaja Teatro. Ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, sed ŝi ankaŭ lernis kantadon de Andor Pünkösti. En la sekvaj jaroj ŝi estis populara kantisto en Budapeŝto en pluraj kabaredoj aŭ amuzejoj. Dum la nazia erao ŝi konatiĝis kun germana oficiro, kiu savis ŝin de la deportado. Post la 2-a mondmilito ŝi estis denova konata kantisto, sed post kelkaj jaroj la pli kaj pli forta socialismo ofte atakis ŝin, fine ŝi disidis. Ŝi akiris psikologian diplomon en Okcidenta Germanio, sed ŝi daŭris ankaŭ la kantadon. Kelkfoje ŝi revenis al Hungario, kie ŝi faris koncertojn (1964, 1965, 1991, 1992). En 2009 ŝi estis videbla en la hungara televido.
Nacia Biblioteko de Hispanio
La Nacia Biblioteko de Hispanio (Biblioteca Nacional de España) estas la deponanta centro de la Bibliografia kaj Dokumenta Heredaĵo de Hispanio kaj la institucio gardas tre riĉan historian kolekton kaj ĉiajn publikigaĵojn en nacia teritorio ekde la komencoj de la 18-a jarcento. Nuntempe tiu ĉi dokumenta fonduso estas formata de pli ol 26 milionoj da objektoj kiuj inkluzivas librojn, revuojn, mapojn, bildojn, desegnojn, partiturojn, bultenojn, ktp.
La Nacia Biblioteko diskonigas sian riĉan nacian bibliografian heredaĵon per ĝia katalogo kaj la ellaborado de la Hispana Bibliografio kaj disvolvigas gravan aron de servoj al la publiko kiel la konsulthaloj kaj distanca servo tra la retpaĝo (http://www.bne.es), faka bibliografia informado kaj interbiblioteka pruntdonado. Pere de la Muzeo de la Biblioteko estas disvastigataj la kolektoj, la funkciado kaj la historio de la Nacia Biblioteko. Krom tio ĝi realigas ampleksan programon de kulturaj aranĝoj. La Nacia Biblioteko de la Hispanio partoprenas en la projekto de Virtuala Internacia Norma Datumaro (VIAF).
Ĝi troviĝas en la numero 20 de la Avenuo Rekoleto de Madrido, kundividante la konstruaĵon kun la Muzeo de Arkeologio kaj ĝi havas duan sidejon en Alcalá de Henares.
Palpebrumo
Palpebrumo estas la rapida fermo kaj malfermo de la palpebroj. Ĝi estas necesa agado de la okulo, kiu helpas disigi larmojn kaj forigi iritaĵojn de la kornea kaj konjunktiva surfaco. Averaĝe, unu palpebrumo daŭras ĉirkaŭ 3 ĝis 4 dekonojn de sekundo. Palpebruma rapideco povas esti influita de faktoroj kiel laceco, okula lezo, medikamento kaj malsano. Persono palpebrumas ĉirkaŭ ĉiun duan ĝis dekan sekundon. La palpebrumadofteco estas determinita per la "palpebrumcentro", sed povas esti trafita per ekstera stimulo. Kiam homo elektas palpebrumi uzante nur unu okulon la ago nomiĝas okulsignalo. Ekzistas bestoj (ekz. testudoj kaj hamstroj), kiuj palpebrumas uzante unu okulon sendepende de la alia.
Rocky
Rocky estas 1976-jara filmo verkita kaj aktorita de Sylvester Stallone kaj direktita de John G. Avildsen. Ĝi rakontas "Amerikan Revon" de Rocky BALBOA, subedukata sed bonkora ŝuld-kolektisto en Filadelfio. Balboa ankaŭ estas amatora boksisto kiu ricevas la ŝancon defii la pezegan ("Heavyweight") mond-ĉampionon de boksado kiam alia boksisto rompas sian manon.
La filmo estas farita por nur US$1,2 miliono, en nur rapida 28 tagoj. Ĝi estis supriza sukceso, kaj gajnis pli ol US$117,2 milionon, kaj gajnis tri Akademiajn Premiojn, inkluzivante premion por plej bona filmo. Ĝi ricevis plimulton de pozitivaj recenzoj, kiuj helpis eklanĉi la karieron de Stallone. Kvin postfilmoj estis farita en la Rocky serio: Rocky II, III, IV, V, kaj Rocky Balboa.
Palpebrumo
Funkcio kaj strukturo de palpebrumo
La palpebrumo donas malsekecon al la okulo per ellavado per larmoj kaj lubrikaĵo, kiun la okuloj produktas. La palpebro donas suĉon tra la okulo de la larmodukto al la tuta okulglobo por eviti ke ĝi sekiĝu.
Palpebrumo ankaŭ protektas la okulon kontraŭ iritaĵoj. La okulharoj estas haroj kreskantaj de la supra kaj malsupra palpebro, kiuj formas linion de protekto kontraŭ polvo kaj aliaj faktoroj malutilaj al la okulo. Okulharoj kaptas plej multajn malutilajn faktorojn antaŭ ol ili atingas la okulglobon.
Saint-Junien
- jen france, prononco [], okcitane Sent Junian - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
Palpebrumo
Funkcio kaj strukturo de palpebrumo
Ekzistas kelkaj muskoloj, kiuj regas la palpebrumon. La ĉefaj muskoloj, kiuj loĝas en la supra palpebro kaj respondecas pri la ferma kaj malferma ago, estas la orbicularis oculi kaj la levator palpebrae superioris. La kuntiriĝo de la cirkla okula muskolo fermas la okulon, dum ĝia malstreĉiĝo kaj samtempe la kuntiriĝo de la supra palpebro-levanta muskolo malfermas la okulon. La muskoloskeleta muskolo (aŭ supra palpebra muskolo) kaj la malsupra palpebra muskolo respondecas pri okula ekspansio. Ĉi tiuj muskoloj ne respondecas nur pri palpebrumi, sed ankaŭ estas esencaj en multaj aliaj agadoj, inkluzive strabadon kaj palpebrumadon.
Saint-Junien
La teritorio havas komunan limon kun.
Palpebrumo
Ĉe plenkreskuloj
Viroj kaj virinoj ne diferencas laŭ la spontanea palpebrumado, kiu estas taksita averaĝe je 10 palpebrumoj en minuto en laboratorio. Tamen, kiam la okuloj vere enfokusigas dum longa periodo de tempo, kiel ekzemple dum legado de libro aŭ komputila ekrano, la rapideco de malfermo kaj fermo malgrandiĝas al ĉirkaŭ 3-4 fojoj por minuto. Ĉi tiu estas la ĉefa kialo por malhidratiĝo de la okuloj kaj laceco dum legado.
Palpebrumo povas esti normo por diagnozi kuracajn kondiĉojn. Ekzemple: troa palpebrumado povas helpi diagnozi atakon de sindromo de Tourette, apopleksion, kaj eĉ nervosisteman malordon. Reduktita rapideco de palpebrumado povas rilati al Parkinson-malsano, donante al pacientoj videble penetran kaj ruzan aspekton facile identigeblan.
Ilhabela
Ilhabela - Belega insulo - estas arkipelago kvar kilometrojn antaŭ la marbordo de Brazilo. Samtempe ĝi (oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Caraguatatuba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Situo
Ĝi situas en distanco de 205 km de urbo San-Paŭlo kaj 340 km de urbo Rio-de-Ĵanejro.
Ĝi inkludas la insulojn: Ilhabela (oficiale: "Ilha de São Sebastião"), Búzios, Vitoria, Cabras, Castelhanos, Enchovas, Figueira, Lagoa, Serraria. Ĝi estas atingebla per pramŝipo de São Sebastião.
Historio
Kiam la portugaloj koloniigis Brazilon en 1500, Ilhabela estis loĝata de tupioj, kiuj nomis ĝin "Ciribai" (= "trankvila loko").
La (festo de kristana sanktulo Sebastiano) malkovris la insulon portugala ŝipo kun Amerigo Vespucci surborde, kiu nomis gin "Insulo de São Sebastião".
Allondans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ilhabela
Historio
En 1805 ĝi estis agnoskita komunumo kaj ricevis la nomon "Villa Bella da Princeza" honore al la reĝidino de Beira. Dum la epoko de Estado Novo de diktatoro Getúlio Vargas la insulo denove ŝanĝis sian nomon: "Formosa". Sed en 1944 (30-a de novembro) ĝi fine reestiĝis "Ilhabela".
Turismo
Ilhabela estas ŝatata loko por akvosportoj, aparte fama por velado, pluraj velo-konkursoj okazis tie. Ĉirkaŭ la insularo troviĝas pli ol 50 ŝipruinoj, 6 el ili viziteblaj por subakviĝantoj.
La insularo havas multajn migradvojojn diversgrade malfacilajn, multaj akvofaloj en ĝangala ĉirkaŭo allogas turistojn.
Kari-eŭkalipto
La kari-eŭkalipto (Eucalyptus diversicolor), internacie komune konata kiel karri, estas eŭkaliptospecio indiĝena en la pli humidaj regionoj de sudokcidenta Okcidenta  Aŭstralio.
Junularo de Eŭropaj Popoloj
La Junularo de Eŭropaj Popoloj (JEV), estas eŭropa tegmento de junularaj organizoj, kiuj okupiĝas pri malplimultecaj eŭropaj etnaj lingvoj. La asocio estas subtenata de Konsilio de Eŭropo kaj de Eŭropa Unio.
Kari-eŭkalipto
La scienca nomo diversicolor signifas "diverskolora" kaj rilatas al la kolordiferenco inter la supra kaj la malsupra folioflankoj; la komuna nomo estas derivita de la indiĝena nomo por la arbo.
Junularo de Eŭropaj Popoloj
La JEP kreiĝis en la fruaj 1980aj kiel junulara asocio de FUEV. 1984 la membroj decidis memstariĝon pro nekontento kun la direkto irata de FUEV.
Kari-eŭkalipto
Priskribo
La arbo povas atingi alton de 90 metroj, estante unu el la plej altkreskaj specioj en la mondo. Ĝi havas blankan al kremkoloran arboŝelon kiu estiĝas bruna kiam ĝi maturiĝas kaj estas deĵetata. Sube la blankeca ŝelo havas kolorgamon ekde blanko al malhela bruno. La arbo estas unutrunka sed kelkfoje ekzistas ĝemela trunko kie du arboj de sama diametro kune elkreskas ekde la arbida fazo. En maturaj arboj branĉoj nur ĉeestos en la pinta triono de la arbo. La folioj estas malhelverdaj supre kaj pli helaj sube, kaj estas 90-120 mm longaj kaj 20-30 mm larĝaj. La floroj troviĝas en grupoj de sep, ĉiu floro havas diametron de 18-28 mm. La floroj estas kremkoloraj. La kari-eŭkalipto floras printempe kaj somere, kaj la florado estas stimulata post incendio. La fruktoj estas dikbaze barelformaj, 7-10 mm longaj kaj 10-15 mm larĝaj, enhavante multajn malgrandajn sekajn semojn.
Ascq (stacidomo)
Ascq estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villeneuve-d'Ascq, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Kari-eŭkalipto
Ekologio
La grundo en kiu la kari-eŭkalipto ofte vegetas estas malriĉa, kaj la arbo emas flori post incendio por ekspluati la nutraĵojn liberigitajn per la bruligado de arbarodisŝutaĵo. La grundo estas klasifikita kiel kari-lomo (angle : Karri Loam). Kvankam malriĉa koncerne kelkaj negravaj nutraĵoj ĝi estas aprezata por sia profundo kaj taŭgeco kiel paŝtejo. La grund-profundo sumiĝas je pluraj metroj kaj estas laŭsupoze kreita precipe per la ŝelo deĵetita de la arbo, kiu kolektiĝas ĉe la trunkobazo al profundo de pli ol ses metroj por maturaj arboj. La kari-eŭkalipto subtenas ampleksan ekosistemon kiu estas ligata al la granitmalfermejoj de la pli malsupra aŭstralia sudokcidento kaj al la multaj riveretoj kreitaj de la pluvodrenado. La kari-eŭkalipto ĝenerale dominas en la profundaj valoj inter granitmalfermejoj ĉirkaŭantaj la riveretojn.
Junularo de Eŭropaj Popoloj
Ili uzas la germanan, la francan, la anglan kaj la rusan.
Kari-eŭkalipto
Disvastiĝo
Tiu aŭstralazia specio vegetas nur ene de la altpluvokvanta zono de la sudokcident-aŭstraliaj arbaroj kaj arbustaroj de Okcidenta Aŭstralio. Ĝi plejparte troviĝas en la ekoregiono "ĵarah-kari-arbaroj kaj arbustaroj" (samtempe la biogeografia regiono "Warren"), sed ekzistas kelkaj malproksimaj populacioj, de kiuj la plej rimarkinda situas en Nacia Parko Porongorup.
Ascq (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France kaj SNCB.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Baisieux (269000).
Kari-eŭkalipto
Uzado
La kari-ligno havas belan mahagonokoloron, pli malhelkolore ol la ĵarah-ligno. Ĝi estas uzata grandskale en la konstruaĵindustrio, precipe en tegmentoj pro la longa kaj senĉesa nod-libera naturo de la trunko. Ĝi havas la malfamon esti termit-sentema, kvankam ĝi estas ne tiom sentema al tiuj insektoj ol la pinoj. Ĝi ankaŭ estas taŭga meblaroligno. La kari-mielo estas tre aprezata por sia malhela koloro kaj delikata gusto. La turismo en tiu areo ankaŭ estas subtenata de la kari-eŭkalipto.
Kluzo Neukirchen
La malnovan kluzon Neukirchen ĉe la Ruhr en la urbeto Werden apartena al Essen oni konstruis en la jaroj 1777 ĝis 1778. La nuntempe ne plu funkcianta kluzo situas malsupre de la lago Baldeney, tuj nordoriente de la Brehm-Insulo.
En la jaroj 1774 ĝis 1780 la prusa registaro konstruigis 16 kluzojn ĉe la Ruhr inter Ruhrort kaj Langschede. Frederiko la 2-a insistis, ke la Ruhr je tiu ĉi interspaco iĝu ŝipirebla, kiu okazis malgraŭ la rezisto de lokaj terposedantoj. Nur helpe de kluzoj Ruhraaken (barĝoj kun malgranda enmergiĝo) povis transporti karbon el la graflando Mark ĝis la Rejno sen transŝarĝado. Sian kulminon la ŝipiro atingis en 1860. Tiutempe la Ruhr estis la plej trafikata rivero de Eŭropo. En la sekvaj jaroj la ekprosperiĝanta fervojoj transprenis kreskan parton de la transportoj. Pro la starigo de la fervojlinio Ruhrtal-Bahn (1872 ĝis 1876) la ŝiptrafiko sur la Ruhr perdis sian gravecon.
La abato de Werden, Johannes Hellersberg (abato ekde 1774 ĝis 1780),  konstruigis la kluzon Neukirchen ekde 1777 ĝis 1778, por venki la Neukircher Schlagd (transŝarĝejo), kiu servis por la movigo de grenmuelejoj sur ambaŭ flankoj de la Ruhr. La kluzo longas 42,9 kaj larĝas 5,65 metrojn. Entute du fojojn, 1829 kaj 1844, oni renovigis la kluzoĉambron. Dum la lasta renovado alvenis la mueldomo de la eksa grenmuelejo sur la kluzinsulo. Hodiaŭ la domo nomiĝas pro la farbigo Weiße Mühle (blanka muelejo) kaj loĝigas ekde 2003 parton de la Arta Universitato Folkwang. Ĉi tie ankaŭ estis la haveno Neukirchen, kie la karboŝipojn povis travintri.
Kiam oni en 1933 enbaris la lagon Baldeney por plibonigi la akvokvaliton, la kluzo de Neukirchen sekiĝis, ĉar ĝi ekde tiam troviĝas malsupre de la nova granda vejro. La akvosurfaco malleviĝis je 3,70 metroj, kaj la iama transŝarĝejo estis forigita. La ŝiptrafiko ekde tiam uzas la kluzon Baldeney kun la sekva normala fluo. Antaŭ ol en 1984 la kluzo Neukirchen estis metita sub monumentoprotektado kaj restaŭrita en la jaroj 1986 kaj 1987 de la Staatliches Amt für Wasser- und Abfallwirtschaft Düsseldorf (StAWA), ĝi jam plurfoje estis superkonstruita.
Basel St. Jakob (stacidomo)
Basel St. Jakob estas fervoja stacidomo en Bazelo, Svislando. Ĝi priservas la stadionon St. Jakob-Park okaze de futbal-matĉoj.
Savogna
Savogna - antaŭe Savogna di Cividale, prononco, jen itale, friule Savogne kaj slovene Sovodnje - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la martiroj Hermagoras kaj Fortunatus, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Kobarid (SLO), Grimacco, Pulfero, San Leonardo kaj San Pietro al Natisone.
Vinosady
Vinosady, hungare Csukárd-Terlény [ĉukArd-terlEnj], germane Zuckersdorf-Tierling estas unuigita vilaĝo en Slovakio.
Historio
La vilaĝo en la 9-a jarcento apartenis al Grandmoravia Regno. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1208 en formo "Turdun". En la 13-a jarcento germanoj alvenis kaj formiĝis en nekonata tempo 2 vilaĝoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csukárd (Veľké Trnie / Kučišdorf) 334 homoj, en Terlény (Malé Trnie) 327 homoj (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Szenc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. La 2 vilaĝoj unuiĝis en 1964. En 2001 vivis en Vinosady 969 homoj, (953 slovakoj).
4-Amino-3,5-dumetilbenzoata acido
4-Amino-3,5-dumetilbenzoata acido aŭ 4-amino-3,5-dumetilfenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el oksidado de la 4-Amino-3,5-dumetilbenzaldehido aŭ hidrolizo de la 4-Amino-3,5-dumetilbenzoila klorido. 4-Amino-3,5-dumetilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Amino-3,5-dumetilbenzoata acido prezentas 2 grupojn metilajn, 1 aminan kaj unu karboksilatan grupon ligitan al benzena ringo respektive en la 3,5, 4 kaj 1 pozicioj. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 hitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Pablo Honey
Pablo Honey estas la unua albumo de Radiohead. Ĝi aperis februare 1993. La albumo estis registrita en Oxfordshire ekde Septembro ĝis Novembro 1992. Tri kantoj iĝis unuopaĵoj, Anyone Can Play Guitar, Stop Whispering, kaj ilia plej granda kanto, Creep.
Lemerje
Lemerje, hungare Nyíreslehomér aŭ simple Lehomér estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Puconci.
Situo
Lemerje situas sur mildaj deklivoj, laŭ flanka vojoj.
Famuloj
En la iama Lehomér naskiĝis hungaria slovena luterana pastro kaj instruisto Mátyás Godina.
Buck Clayton
Buck CLAYTON (* 12-an de novembro 1911 en Parsons; † 8-an de decembro 1991 en Novjorko; fakte Wilbur Dorsey Clayton) estis konata usona ĵaz-trumpetisto de la svingepoko. „Eleganteco kaj entute ĉambromuzika-pentra stilo kun fleksiĝema, kulturita tono“ distingas laŭ Martin Kunzler liajn „melodie pripensitajn rekantaĵojn“.
Duuma nombrosistemo
Duuma nombrosistemo estas pozicia nombrosistemo kies bazo estas 2. Ĝi bezonas nur 2 ciferojn por skribi nombrojn, nome  kaj.
La nombro 210 (en la kutima dekuma skribo) duume estas skribata kiel 10 (legu: unu-nul). Ĉiu pozicio de duuma nombroprezento estas 2-oble pli peza ol la antaŭa, t.e. la pezoj de duuma sistemo formas vicon de potencoj de 2: 1, 2, 4, 8, 16, …, 2n, .. Por skribi dekuman nombron en duuma nombrosistemo, oni ĝin dividu konsekvence per 2 kaj skribu ricevitajn restojn 0 kaj 1 en ordo de la lasta ĝis la unua. Ekzemplo:
Tiamaniere, la duuma skribo de la nombro 43 estas: 101 011
Tia sistemo havas multajn avantaĝojn kaj ĝi estas uzata en komputadaj kalkuloj, sed por ordinara uzo ĝi estas maloportuna.
Silvia Pinal
Silvia PINAL (Guaymas, Sonora, 12a de Septembro 1931) estas meksika aktorino, entreprenisto, politikisto kaj produktoro. Oni konsideras ŝin unu de la plej gravaj aktorinoj de kino en Meksiko pro ŝia partopreno en filmoj kiel El inocente (1956), Viridiana (1961), El ángel exterminador (1962) kaj Simón del desierto (1965). ​ Ŝi ekaktoris en 1949 estante 17-jarulino per malgranda rolo en la filmo Bamba. ​
Ŝi estis nomumita pioniro de la teatro de muzikkomedio, ​ kaj de televido en Meksiko. ​ Krom aktorino, ŝi iĝis ankaŭ entreprenisto, produktoro kaj eĉ eniris en politiko okupante kelkajn publikajn postenojn en Meksiko. ​
Biografio
Ŝia patrino gravediĝis estante nur 15-jarulino, la biologia patro ne agnoskis ŝin kaj konis ŝin nur estanta 11-jaraĝa. La patrino edziĝis al Luis G. Pinal, du dek jarojn pli aĝa, kiu ja agnoskis Silvia. La familio loĝis en diversaj urboj de Meksiko kiel Querétaro, Acapulco, Monterrey, Chilpancingo, Cuernavaca kaj Puebla, kaj finfine establis sin en Meksikurbo. Post diversaj studoj kaj laboroj, ŝi klopodis karieri en opero, sed malsukceso tiukadre kondukis ŝin al aktorado, unue en teatro, sed tuj ricevis malgravan rolon en la filmo Bamba (1949), protagonizita de Carmen Montejo kaj reĝisorita de Miguel Contreras Torres, kaj poste en Escuela para casadas, de Miguel Zacarías.
Ekkariero
Silvia laboris por la unua fojo kun la populara aktoro kaj kantisto Pedro Infante en La mujer que yo perdí (1949). Samjare kun Gloria Marín, Ernesto Alonso kaj Katy Jurado en Mujer de medianoche, de Víctor Urruchúa. Cantinflas, elektis Pinal kiel kunstelulino en El portero (1950), de Miguel M. Delgado. Sed ŝia unua firma paŝo al la populareco estis ŝia interveno en la komedio El rey del barrio (1950), en kiu ŝi formis komedian paron kun Germán Valdés "Tin-Tan", reĝisorita de Gilberto Martínez Solares. Pinal kaj Tin Tán kunaktoris por dua fojo en La marca del zorrillo (1950). Aliaj malgrandaj sed kun-stelaj roloj estis kun David Silva en El amor no es ciego (1950), kun Marga López kaj Fernando Soler en Azahares para tu boda (1950); kun Mapy Cortés en Recién casados... no molestar (1950); kun Niní Marshall kaj Joaquín Pardavé en Una gallega baila mambo (1950); kun Elsa Aguirre en La estatua de carne (1951); denove kun Fernando Soler en Por ellas aunque mal paguen, kaj denove kun Meche Barba kaj Fernando Fernández en Cuando los hijos pecan (1952).
Pinal ricevis sian unuan gravan rekonon, nome unua Premio Ariel kiel kunstela aktorino, pru la filmo Un rincón cerca del cielo (1952) reĝisorita de Rogelio A. González, enkiu ŝi denove aktoris kun Pedro Infante. En 1952 ŝi aktoris kun Joaquín Pardavé, Fernando Fernández kaj Antonio Aguilar en la komedioj Doña Mariquita de mi corazón kaj El casto Susano. Ŝi aperis ankaŭ en malgranda rolo en la filmo Si mi vida, protagonizita de Lilia Michel kaj Rafael Baledón kaj poste kun "Tin Tan" en Me traes de un ala (1952).
Karierfamo
En 1953, Silvia atingis en la studioj FILMEX, de Gregorio Wallerstein, siajn unuajn stelajn rolojn en Reventa de esclavas (1953), kun Antonio Aguilar kaj Yo soy muy macho (1953), kun Miguel Torruco. Samjare ŝi debutis per muzika rolo en Mis tres viudas alegres, reĝisorite de Fernando Cortés kun Lilia del Valle kaj Amalia Aguilar. Tiu sukceso kondukis la tri aktorinojn al protagonistado samjare en la komedio Las cariñosas. Samjare, ŝi aktoris kun Libertad Lamarque en Si volvieras a mí. En 1954, Pinal aktoris en Hijas casaderas, kun Carlos López Moctezuma kaj La vida tiene tres días, kun Carlos Navarro.
Pinal finfine sukcesis en 1954, per Un extraño en la escalera, de Tulio Demicheli, kun Arturo de Córdova. De Córdova tamen volis alian pli belan aktorinon kiel kunstelulino, ekzemple la itala Gina Lollobrigida aŭ la kubana Rosa Carmina, ĉar malfidis de Pinal kiel tro juna. Pro tio Silvia ŝanĝis sian figuron por elstarigi sian seksallogon, kaj tiel De Córdova aprobis ŝin. Ankaŭ Alberto Gout profitis la histronian talenton de Silvia en La sospechosa (1954), kun Miguel Torrúco kaj Carmen Montejo. En 1955, Pinal partoprenis en Historia de un abrigo de mink, epizoda filmo kiun Pinal kunprotagonistas kun María Elena Marqués, Columba Domínguez kaj Irasema Dilián. Samjare, ŝi aktoris por Luis Spota en Amor en cuatro tiempos, kun Jorge Mistral. Por Tito Davison, Pinal filmis Cabo de Hornos (1955), denove kun Jorge Mistral. Samjare, ŝi aktoris en El vendedor de muñecas, kun Pedro López Lagar. Pinal laboris denove kun Pedro Infante, jam kiel kunstelulino, en fama komedio El inocente (1956), reĝisorita de Rogelio A. González.
En 1956, Pinal filmis kun Tulio Demicheli Locura pasional, kiu havigos al ŝi sian unuan premion Ariel al la plej bonkvalita aktorino, kaj La adúltera (1956), kun Ana Luisa Peluffo. Samjare, Pinal protagonistis Una cita de amor (1956), por unua kaj nura fojo por reĝisoro Emilio Fernández. En 1957, Pinal ricevis la duan premion Ariel pro La dulce enemiga, reĝisorita de Tito Davison. En 1957 ŝi laboris kun la kubano Rafael Bertrand kaj Prudencia Grifell en Mi desconocida esposa. Samjare, ŝi aktoris kun Emilio Tuero en la komedio Viva el amor. Poste por Demicheli, Préstame tu cuerpo (1957), kun Manolo Fábregas; Dios no lo quiera (1958), kun Raúl Ramírez; Una golfa (1958), kun Jorge Martínez de Hoyos kaj Desnúdate Lucrecia (1958), kun Gustavo Rojo. En 1958, denove kun Arturo de Córdova en El hombre que me gusta.
Ŝia unua laboro en Eŭropo estis kunproduktaĵo hispan-meksika Las locuras de Bárbara (1958), reĝisorita de Demicheli kaj protagonizita kun Rubén Rojo. Por Demicheli Silvia protagonistis en Hispanio la muzikalon Charleston, kun Alberto Closas. Poste Silvia estis invitita labori en Italio por Uomini e Nobiluomini (1959), kun Vittorio de Sica kaj Elke Sommer. Por José María Forqué, Silvia protagonistis en Hispanio adapton de la teatraĵo Maribel y la extraña familia (1960), kun Adolfo Marsillach. En 1961 Silvia protagonistis en Hispanio la muzikalon Adiós, Mimí Pompom, kun Fernando Fernán Gómez.
Kun Buñuel
Viridiana (1961) estis sendube ŝia plej fama filmo kunprotagonizita de Francisco Rabal kaj Fernando Rey por la fama reĝisoro Luis Buñuel. La filmo ricevis la plej altan premion de la Festivalo de Cannes, nome la Ora Palmo, "ex aequo" (kunpremiitaj) kun la franca filmo Une aussi longue absence (Tiom longa foresto), reĝisorita de Henri Colpi. Tuje, la gazeto de la Vatikano nome L'Osservatore Romano akre kritikis la «malpion kaj blasfemon» de la verko. La hispana funkciulo de Kinematografio, kiu estis ricevinta la premion, estis elpostenigita kaj la filmo estis malpermesita en Hispanio dum la frankisma diktaturo kaj en Italio. Fakte la frankisma cenzuro ordonis la detruon de la rulaĵo, sed Silvia Pinal sukcesis fuĝi al Meksiko portanta ekzempleron, kaj tiel savis ĝin. En Hispanio, la filmo estis publikigita nur deksep jarojn post la filmado, kiam okazis la Hispana Transiro al demokratio.
Ŝia dua filmo kun Buñuel estis El ángel exterminador (1962), iom superrealisma, kiun en 2004 la New York Times agnoskis kiel inter la plej bonkvalitaj filmoj.​
La tria kaj lasta filmo kun Buñuel estis Simón del desierto (1964). La filmo estis planita origine kiel epizoda filmo. Pinal kaj Gustavo Alatriste kontaktis Federico Fellini por reĝisori duan epizodon, sed Fellini akceptis nur kondiĉe de protagonistado fare de sia edzino, Giulietta Masina. Poste oni kontaktis Jules Dassin, kiu same akceptis nur kondiĉe de protagonistado fare de sia edzino, Melina Mercouri. Ankaŭ Pinal malakceptis. Ŝi sugestis ankaŭ Vittorio de Sica kaj Orson Welles​, sed la projekto estis finigita nur de Buñuel. ​ En la filmo Pinal faras la unuan nudaĵon de sia kariero, io ankoraŭ malofte en la meksika kino kaj ankoraŭ la unua nudaĵo de la kino de Buñuel. ​
Poste
Inter aliaj laboroj, Pinal aperis ankaŭ en franc-ital-meksika produktaĵo Los cañones de San Sebastián, kun Anthony Quinn kaj Charles Bronson. En 1967 Pinal filmis Shark, kun Burt Reynolds, reĝisorita de Samuel Fuller. Dum la 1970-aj jaroj ŝi plue filmis, kaj post kaj dum interveno en aliaj aferoj, ŝi ankoraŭ aperis en filmoj eĉ en la 21-a jarcento. En teatro ŝi ekkarieris en la 1950-aj jaroj kaj floris ĉefe en la 1970-aj jaroj kiam ŝi jam agadis kiel enpreprenisto. Fine de la jarcento ŝi eĉ aĉetis teatrojn por produkti siajn proprajn spektaklojn. Ŝi partoprenis ankaŭ en televido, politiko (Revolucia Institucia Partio) ktp.
Artoturo vajmara
Artoturo vajmara (Kunstturm) estas eksa akvoturo en Vajmaro, Germanujo proksime de la ĉefa stacidomo (Bahnstraße nr 1).
Funkcio
La turo havas okangulan diametron ĉe la ujo kuŝanta sur rondan malsupron. Ĝi estiĝis inter la jaroj 1912 kaj 1916 kun kapacito de 400.000 litroj da akvo. Pli ol ses jardekojn produktitis surloke premakvo por fervojumado. Plenigadis ĝin la municipa akvoprovizada reto. Ĝi estas 35 metrojn alta kaj gravas por la urba silueto. Temas pri tre granda sociala ejo kun kvar etaĝoj, eble unikaĵo. Tie ĉi eblas loĝi dumferie. Ankaŭ la apuda konstruaĵo ĉi-funkcien enkorpigitis. Post malapero de vaporlokomotivoj la akvoturo perdis sian gravan funkcion.
Per granda enskribaĵo ĝi estas markita en la direkto de la reloj. Sur ruĝa fono skribitis per blankaj majuskloj la urbonomo WEIMAR. En 2004 la artisto Jeremias Freesemann kreis el la akvoturo artan kaj spektaklan okazigejon kvazaŭ unikan.
La du konstruaĵoj (turo kaj tranoktejo) staras sur la listo de protektotaj kulturmonumentoj de Vajmaro.
Gastejo Alexanderhof
En ejo ĝuste kontraŭa estis dum Vajmara respubliko teretaĝe lokalo en kiu renkontiĝis samseksemuloj. En la jaro 1922 fonditis en Vajmaro Ligo pri homa rajto (Bund für Menschenrecht/ BfM) por engaĝiĝo tutgermania pri rajtoj de gejoj kaj gejinoj. Post potencakiro de la nazioj tiu ĉi societo malpermesitis kaj la fermitaj kunvenejoj plue observitis. En la jaroj 1936 kaj 1937 estis tre multaj procesoj ĉe la vajmara landtribunalo kontraŭ personoj ofendintaj la paragrafon 175 de la Regna kriminala kodo. La ejo mem estas trietaĝa el brikmuro kun orielo el la periodo de spekulanto-kompanioj.