cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wullersdorf
Wullersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Hollabrunn. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Apologo
Apologo (de la malnovgreka ἀπόλογος, «rakonto») estas edifa rakonto, proza aŭ versa, uzanta alegoriojn, simbolojn, bestajn aŭ vegetalajn rolulojn.
Formale apologo ne distingeblas disde fablo. Ne ekzistas ĝenerale akceptita kontrastigo. Oni proponis diversajn manierojn distingigi ilin:
PV simple difinis «apologo = fablo».
La PIVoj diversmaniere provas apologii pri tiu malnecesaĵo, apartigante apologon per ĝia prozeco kaj porokaza karaktero en iu parolado (sen konsideri, kiel tia porokaza «proza fablo» diferencas disde parabolo). Cetere, oni ja kutimas diri «la fabloj de Ezopo», ne « apologoj de Ezopo ».
La vorto estas maloftega en Esperanto, kaj ĝia signifo ne estas firme fiksita. Probable la unua uzo (kiu ŝajne estas unika ĉe «la bonaj aŭtoroj») estas en la «Faraono» (en la traduko de Kabe) [vol. 1a, ĉap. 14a], kie aperas nenia rakonto, nur alegorio aŭ analogio: — Tre saĝa pastro, kiu de la supro de la templo de Amon observas la tielajn movojn, elpensis sekvantan apologon: La faraono estas la suno, la kronprinco la luno. Kiam la lumantan dion sekvas de malproksime la luno, ni havas la helecon tage kaj la helecon nokte. Kiam la luno volas esti proksime de la suno, tiam ĝi mem malaperas kaj la noktoj estas mallumaj. Sed se okazas, ke la luno stariĝas antaŭ la suno, tiam fariĝas mallumiĝo kaj granda paniko en la mondo.
1885 Herero
1885 Herero estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Ernest Leonard Johnson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo omaĝas al la afrika popolo de la Hereroj, kiuj suferis genocidon far de la germanaj koloniistoj en 1904.
15887 Daveclark
15887 Daveclark estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan amatoran astronomon David Leslie Clark, aktivan ĉe la centro de Londono de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado, ĉefe en edukaj agadoj. Li kreis ClearSky, programaron por planetario
11335 Santiago
11335 Santiago estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉefurbo de Ĉilio: Santiago de Ĉilio, fondita en 1541 de la hispana konkistadoro Pedro de Valdivia.
Siglistorf
Pri la komunumo
Siglistorf estas komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 602 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo situas en mallarĝa valo de la Tavola Ĵuraso. Ĝin trafluas la rivereto Tägerbach de sudoriento al nordo, kiu alfluas inter Mellikon kaj Rümikon al Rejno.
La tereno de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,51 km², de kiuj 2,89 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,33 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 601 m s.m. sur la altebenaĵo de la monto Berg, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 420 m s.m. borde de la rivereto Tägerbach ĉe la nordokcidenta komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Siglistorf limas en nordokcidento al Wislikofen, en nordoriento al Fisibach, en sudoriento al Oberweningen (Kantono Zuriko), en sudsudoriento al Schleinikon (Kantono Zuriko), en sudo al Niederweningen(Kantono Zuriko), kaj en sudokcidento al Schneisingen.
Trafiko
Siglistorf situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Kaiserstuhl al Baden.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en Zuriko-Affoltern en distanco de proksimume 20 kilometroj sudoriente.
Historio
La unua dokumenta mencio de Siglistorf datiĝas el la jaro 1113.
Dum mezepoko la alta jurisdikcio pri Siglistorf apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto ek de 1264 al la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis al la Episkopejo Konstanco.
Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Siglistorf estis atribuita al la subvoktejo Ehrendingen de la Grafejo Baden.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Siglistorf fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.
NGC 4320
NGC 4320 (aliaj indikoj — UGC 7452, IRAS12204+1049, MCG 2-32-18, VCC 599, ZWG 70.36, 8ZW 184, NPM1G +10.0297, PGC 40160) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sociala merkata ekonomio
Sociala merkata ekonomio estas politika koncepto, kiu ligas la ideon de merkata ekonomio kun sociala justeco. Ĝi originas el Germanio, kie la koncepto aperis jam en 1949 en la balota programo de la partioj CDU kaj CSU por la unua Bundestag. Ĝin popularigis la germana ministro pri ekonomio kaj posta kanceliero Ludwig Erhard per sia libro "Wohlstand für alle" ("Ekonomia bonfarto por ĉiuj") el la jaro 1957. La celo de la koncepto estas juste dividi la riĉaĵojn por atingi tian ekonomian bonfarton.
La sociala merkata ekonomio estas ofte nomata la plej sukcesa modelo de sociala kaj ekonomia politiko.
Lige kun la tutmondiĝo, fine de la 20-a jarcento plifortiĝis la novliberalismo kiel konkurenco al la sociala merkata ekonomio, kaj oni klopodis pluevoluigi kaj fortigi ĝin sub la nomo ekologi-sociala merkata ekonomio.
Tontruo
Tontruo estas je blovinstrumentoj truo, kiu estas fermebla aŭ malfermebla aŭ per fingro aŭ per klapo, por ŝanĝi la longecon de la sona aerkolono de la instrumento kaj per tio la tonalton. Modernaj lignaj blovinstrumentoj havas plurajn tiajn tontruojn, kiuj estas boritaj en la tubon. La ekzakta lokado kaj grando de la truoj destinas la intonacion de la instrumento.
Se oni kovras la tontruon perfingre, oni povas ankaŭ nomi ĝin fingrotruo. La dekstra ilustraĵo montras bekfluton kun kolore markitaj fingrotruoj. Je instrumentoj kun pli granda tubo kaj pli komplikaj truosistemoj oni ankaŭ aŭ nur utiligas klapojn por fermi la tontruojn.
Atlas objektů těžkého opevnění úseku Moravská Ostrava
La libro estas plenigaĵo al libro Opevňování Ostravska v letech 1935 až 1938, verkita de Josef Durčák. La libro estiĝis en la jaroj 1998 - 2000, kiam la objektoj de la sektoro estis mezuritaj kaj desegnitaj de Petr Tomašovský, en la jaro 2000 la libro estis poste eldonita.
Angamacutiro
Angamacutiro estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Angamacutiro de la Unión. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 004.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12333 loĝantojn. El tiuj estas 5595 viroj kaj 6738 virinoj. La komunumo havas surfacon de 230.26 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 13276 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 34 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.26 % de la loĝantoj.
Entute 9 654 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 8 366 estis alfabetoj kaj 1 283 analfabetoj. Tio signifas ke 13.29 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16004a.htm
Zhořec (Bezdružice)
Zhořec (antaŭe Hurz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bezdružice, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 5 km okcidente de Bezdružice. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Zhořec situas en katastra teritorio Zhořec u Bezdružic kun areo 7,68 km². En la katastra teritorio Zhořec u Bezdružic situas ankaŭ Kamýk kaj Pačín.
Arnay-sous-Vitteaux
Arnay-sous-Vitteaux estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Zhořec (Bezdružice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1367.
Nový Les
Nový Les estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,397545 km2.
Arnay-sous-Vitteaux
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
(40237) 1998 VM6
(40237) 1998 VM6 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Gangaridaj
Nombraj modernaj fakuloj lokigas Gangaridaj en la Ganga Delto de la Bengala regiono, kvankam ankaŭ aliaj alternativaj teorioj ekzistas. Gange aŭ Ganges, la ĉefurbo de Gangaridaj (laŭ Ptolemeo), estis identigita kun kelkaj lokoj en la regiono, kiel Ĉandraketugarho kaj Ŭari-Bateŝŭar.
(40237) 1998 VM6
Ĝi estas unu el la korpoj de la tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas, ke ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero,
Schmölln-Putzkau
Schmölln-Putzkau (jen germane, suprasorabe Smělna-Póckowy) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Public Service Broadcasting (bando)
Public Service Broadcasting estas muzika duopo el Londono kiu konsistas el J. Willgoose, je gitaro, banĝo, kaj aliaj kordinstrumentoj, registraĵoj kaj elektronikaj instrumentoj; kaj Wrigglesworth je tamburoj, piano kaj elektronikaj instrumentoj. La bando turneis internacie kaj en 2015 ili estis anoncitaj kiel nomumitaj en la Vanguard elstara kategorio de la kvara jara Progressive Music Awards, fare de Prog magazine, kiun ili atingis.
La Chapelle (Charente)
La Chapelle estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Bátovce
Bátovce, hungare Bát, germane Frauenmarkt estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis el 1037, tiam la bienoj apartenis al fora klostro. Kapelo estis jam en 1070, la preĝejo konstruiĝis en la 13-a j.c. Tiutempe alvenis germanoj kaj la vilaĝo iĝis kampurbo, en 1388 minurbo. En la 17-a jc.c. okazis atakoj de turkoj. En 1910 loĝis en la urbeto 1318 da homoj (1021 slovakoj, 260 hungaroj). Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hont, kie ekde 1780 estis distriktejo, post 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio.
Famuloj
En la tiama Bát naskiĝis: En la tiama Bát mortis:
Kantono Die
La kantono de Die (france canton de Die) estas franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la 9 kantonoj de la arondismento de Die. Ĝia ĉefurbo estas Die.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Die la jenaj 15 francaj komunumoj :
Igilo
Igilo (tuve игил) estas arĉa kordinstrumento parenca al ĉinaj huĉjinoj. Ĝi estas uzata en Mongolio, Tuvio, Altajo kaj aliaj regionoj de orienta Siberio. En multaj aspektoj ĝi similas al huĉjinoj: ĝi ankaŭ havas du kordojn, sonkeston kaj kordojn kiuj ne tuŝas la kolon, do oni regulas la altecon de la sono per fingroj. Same kiel en morinĥuuro, la kolo estas tradicie pintita per ĉevala kapo.
La kolon kaj sonkeston de igilo oni tradicie faras el unu peco de ligno, plej ofte de pino aŭ lariko. Tuta strukturo havas formon de grandega kulero. La antaŭan flankon de sonkesto oni kovras per ledo aŭ maldika ligna tavolo. Tradicie, ambaŭ la kordoj kaj la arĉo estas faritaj el haroj de ĉevala vosto, sed nune oni povas trovi nilonon uzata por kordoj.
Igila muziko tradicie estis tuta aparta ĝenro kaj en Tuvio ekzistis granda aro de kantoj kiuj estas prezentitaj nur per igiloj. Dum sovetaj tempoj oni provis "eŭropigi" igilon kaj igi ĝin pli simila al eŭropaj violonĉeloj je sono. Tamen nun plimulto de Tuviaj muzikistoj uzas originalan formon de igilo.
Famaj tradiciaj igil-ludistoj inkluzivas Ak-ool Kara-sal, Evgenij Sariglar kaj Kajgal-ool Ĥovalig el Huun Huur Tu.
Henvic
(jen france, bretone Henvig) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Armando Rodríguez Ruidíaz
Armando Rodríguez Ruidíaz (naskiĝis en 1951 en Havano, Kubo) estas kuba komponisto, gitaristo, sakŝalmisto kaj profesoro.
Ostroh
Ostroh (Острог) estas urbo en Rivna provinco, Ukraino. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2021.
Armando Rodríguez Ruidíaz
Studo
Armando Rodríguez studis kompozicion ĉe José Ardévol kaj Roberto Valera en la Nacia Artolernejo kaj en la Supera Artinstituto ISA en Havano.
Ostroh
Fervoja stacio situas en vilaĝo Oĵenin, ne en Ostroh.
Armando Rodríguez Ruidíaz
Studo
Li ankaŭ studis gitaron ĉe la elstaraj profesoroj Marta Cuervo kaj Isaac Nicola en la Nacia Artolernejo. Pli malfrue Rodríguez sin dediĉis al la studo de la galega sakŝalmo.
Komponisto
La verkojn de Armando Rodríguez prezentis en Kubo multaj artistoj kaj grupoj, inter kiuj trovigas ekzemple la Nacia Simfoniorkestro de Kubo kaj la Nacia Baleto de Kubo.
En 1985 Rodríguez translokiĝis al Usono, kaj ekde tiam liajn komponaĵojn interpretis renomaj muzikistoj kaj muzikensembloj kiel ekzemple la grupo Relâche lokanta en Filadelfio, la saksofonisto Miguel Villafruela, la konstrabastisto Luis Gómez-Imbert, la pianistoj Roberto Urbay, Max Lifchitz kaj Beatriz Balzi, same kiel la gitaristoj Flores Chaviano kaj Carlos Molina, dum gravaj eventoj kiel Festivalo Bang on a Can en Novjorko, Las Primeras Jornadas de Música Contemporánea de Sevilla, Hispanujo, la Bienal de São Paulo en Brazilo, la Foros de Música Latinoamericana y del Caribe kaj Festivalo Subtropikoj en Miami, Florido.
Li kunlaboris kun artistino Kate Rawlinson kaj komponisto Gustavo Matamoros, kun kiu li kune fondis la Grupon PUNTO - Ensemblo de Eksperimenta Muziko. PUNTO: The Hexagonal Galleries, vokita la 21-an de junio
Lia verkaro estas publikita per la EGREM (Havano) kaj per C. Alan Publications (Usono); lia muziko ankaŭ estis dissendata radiofonie en Usono, Kanado, Eŭropo kaj Latinameriko.
Profesoro
Post sia ekzamenoj en 1972 Armando Rodríguez laboris kiel profesoro pri gitaro en la Konservatorio Esteban Salas de Santjago de Kubo. En 1975 li ekokupis la postenon de profesoro pri gitaro kaj muzikteorio (harmoniscienco, kontrapunkto kaj instrumentado) en la Nacia Lernejo de Artoj de Havano, kie li deĵoris ĝis 1980.
Sakŝalmisto
Rodríguez sin dediĉis al la esploro de la galega kaj astura muzikoj same kiel de iliaj kontaktopunktoj kun la kuba muziko. La rezulto de tiu esploroj publikiĝis en artikoloj kiel ekzemple: “Presencia de la gaita en Cuba”. Rodríguez studis ankaŭ la historion kaj la teĥnikon de la galegaj sakŝalmoj ĝenerale.
Kiel fakulo pri la temo de la galega kaj asturaj sakŝalmoj el Galegujo kaj Asturujo en la jaro 2006 li sekvis inviton de la proponi konferencon pri la historio de tiu malnova muzikinstrumento.
Premioj
Armando Rodíguez ricevis la premion pri kompozicio de la Unión Nacional de Escritores y Artistas de Cuba (UNEAC) en 1978. Li ankaŭ ricevis la Premio-n Individual de Composición Musical del Estado de La Florida en 1991.
Piverone
Piverone - piemonte Pivron - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Palazzo Canavese, Zimone (BI), Magnano (BI), Albiano d'Ivrea, Azeglio kaj Viverone (BI).
Stovo
Stovo estas fermebla aparato el fandfero, fajenco ktp, en kiu la varmo estas produkata per brulado de ligno, karbo, mazuto aŭ gaso, uzata por hejti ĉambron aŭ/kaj kuiri manĝaĵojn. Ĝi povas esti movebla, fiksa, konstante brula stovo. La tipoj servantaj ankaŭ por kuirado, estis malaltaj.
La stovejo estis ĉambro, konstante hejtata per stovo, restoloko de la familio.
Stovejo
Stovejo estis ĉambro, konstante hejtata per stovo, restoloko de la familio.
12727 Cavendish
12727 Cavendish estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Stovo
Stovejo
En la longaj kamparanaj domoj, la stovejo estis centro de la homa kunekzisto kaj multfoje eĉ la religia centro de la domo. Gravecon de la stovejo montras, ke plimulto de la kulturoj en la antaŭkristanaj epokoj havis diinojn, kiuj respondecis pri la stovejo. La greka Hestia aŭ la romia Vesta estas elstaraj ekzemploj por tio.
Kuirstovo aŭ fornelo
Kuirstovo (fornelo) servas por kuirado de manĝajoj. Tipoj estas dividitaj laŭ la uzata energio:
12727 Cavendish
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita ekscentra fizikisto kaj kemiisto Henry Cavendish (1731–1810). En 1798 li sukcese determinis la per aparato kun du malgrandaj sferoj de plumbo ligataj al fibro, kaj du grandaj sferoj de plombo, mezurante la angulan tordon de la fibro.
Viskacoj
La viskacoj (Viscaceae) estas familio, iam klasifikita kiel parto de la lorantacoj, kiun rekonas kelkaj taksonomiaj sistemoj, plej notinde la sistemo de Cronquist 1981. La sistemo APG II de 2003 (mezurdona por vikipedio) tamen ne rekonas la sendependeco de la viskaca familio, konsiderante ĝin sintonima kun la santalacoj.
Inter la genroj iam traktitaj kiel membroj de la viskacoj estas:
Arceuthobium
Dendrophthora
Ginalloa
Korthalsella
Notothixos
Phoradendron
Viscum - Visko
Bréau-Mars
(jen france, okcitane Brèu e Març) estas komunumo de Francio, kreita en 2019 kaj konsistanta el la loĝlokoj Bréau (Brèu), Salagosse (Salagòssa) kaj Mars (Març). Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la areo de la nuna komunumo vivis.
Mailberg
Mailbergestas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Hollabrunn. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Desire (filmo, 1936)
Desire estas usona amafera komedia drama filmo publikigita en 1936 kaj reĝisorita de Frank Borzage. Ĝi estis produktorita de Borzage kaj Ernst Lubitsch. La filmo estas refilmo de la germana filmo de 1933 nome Die schönen Tage von Aranjuez (La belaj tagoj de Aranjuez). La scenaro estis verkita de Samuel Hoffenstein, Edwin Justus Mayer kaj Waldemar Young baze sur la teatraĵo Die Schönen Tage von Aranjuez de Hans Székely kaj Robert A. Stemmle. La muziko estis komponita de Frederick Hollander kaj la kinematografio estis farita de Charles Lang kaj Victor Milner. La vestaro de Marlene Dietrich estis desegnita de Travis Banton.
En la filmo stelulis Marlene Dietrich, Gary Cooper John Halliday, William Frawley, Akim Tamiroff, kaj Alan Mowbray.
Intrigo
En Parizo, Madeleine de Beaupre (Marlene Dietrich) intimas kun juvelisto Aristide Duvalle (Ernest Cossart) kaj kun psikiatro Maurice Pauquet (Alan Mowbray) kaj diras al ambaŭ, ke ŝi estas edzino de la alia. Duvalle liveras ĉenon da perloj kiu valoras milionojn da frankoj en la oficejo de Pauquet, kun la celo ricevi pagon, sed Pauquet kredas, ke li estas nova paciento kiu havas iluzion bezoni kolekti ŝuldojn. Madeleine estas tie por prezenti ilin unu al alia, kaj foriras kun la perloj antaŭ ol ili komprenas tion kio okazas. Survoje al la landlimo kun Hispanio, Madeleine renkontiĝas kun Tom Bradley (Gary Cooper), nome usona aŭtomobila inĝeniero feritage en Eŭropo.
Angangueo
Angangueo estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Mineral de Angangueo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 005.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9990 loĝantojn. El tiuj estas 4773 viroj kaj 5217 virinoj. La komunumo havas surfacon de 125.45 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 9058 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.10 % de la loĝantoj.
Entute 6 326 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 5 449 estis alfabetoj kaj 873 analfabetoj. Tio signifas ke 13.80 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16005a.htm
MINI
MINI estas la nomo de marko de malgrandaj aŭtomobiloj, produktataj ekde la jaro 2001 kiel subfirmao de la germana aŭtomobila konzerno BMW. La aŭtomobila marko daŭrigas la tradicion kaj stilajn karakterizaĵojn de antaŭa brita aŭomobileta marko, kiu origine inter la jaroj 1959 ĝis 2000 estis konstruita de la kompanioj Austin kaj Morris Motor Company, pli poste de la kompanioj British Motor Corporation (BMC), British Leyland kaj Rover.
Por la Esperanto-movado aparte interesa estas la fakto, ke la konzerno en 2012, okaze de la 125-a jubileo de Esperanto, aranĝis varban kaj gazetaran kampanjon, kiu aparte elstarigis la rekonon pri la interkomprenigaj meritoj de Esperanto lige al la konzerna aserto, ke la marko MINI estus same internacieca kaj sukcesa kiom Esperanto.
Milita juro
La milita juro aŭ juro de milito estas jura esprimo kiu rilatas al aspektoj de internacia juro koncerne akcepteblajn pravigojn por okupiĝi pri justa milito (ius ad bellum) kaj pri la limoj al akceptebla milittempa konduto (jus in bello aŭ Internacia humana juro).
Inter aliaj temoj, modernaj militjuro traktas militdeklarojn, akcepton de kapitulacoj kaj la traktadon de militkaptitoj; pri milita neceso, kune kun distingo kaj proporcieco; kaj la malpermeso de kelkaj armiloj kiuj povas kaŭzi nenecesan suferon.
La juro de milito estas konsiderita aparta de aliaj korpusoj de juro - kiel ekzemple la partikulara juro de preciza militulo al konflikto - kiu povas disponigi kromajn laŭjurajn limojn al la konduto aŭ pravigo de milito.
Proceduroj
Milittribunalo estas militjura proceduro de urĝa kaj rapida karaktero, per kiu oni decidas pri la faro de delikto tipigita en la respektiva Kodo de Milita Justico, kiu, pro situacio de milito aŭ alia simila (stato de escepto, sieĝostato aŭ alarmostato), ne permesas laŭ la juraj aŭtoritatoj atendi la normalan proceduron de la ordinara militjustico.
Aĉaĉario
Aĉaĉario estas frukto de Garcinia humilis, malgranda, produktive frukta arbo ligita al la mangostano. Aĉaĉariarbo kreskas en la suda parto de la Amazon-baseno en la centra areo de Bolivio, sed lastatempe estis plantita komerce en Burdekino, Aŭstralio. La frukto okupis la trian lokon en la Premioj pri Novigado de Fruit Logistica 2012 okazintaj en Berlino.
Konservo kaj uzo
La gusto estas priskribita kiel kaj maldolĉa kaj dolĉa kaj iomete memorigas limonadon. La iom dura, amara ŝelo povas esti disfendita per tranĉilo aŭ per la dentoj, kaj la manĝebla parto de la frukto suĉante la semon.
La Kvinslanda Departemento pri Agrikulturo, Fiŝfarmoj kaj Forstado trovis, ke la frukto konserviĝas bone dum kvar ĝis ses semajnoj tiel longe kiel ĝi restas ekster la fridujo. Ĝi rekomendas konservi la frukton je 15 ĝis 20 celsiaj gradoj kun alta relativa humideco. Se ĉi tiuj kondiĉoj ne plenumiĝos, la frukto ŝrumpos.
Rikoltsezono
La aĉaĉario estas en rikoltsezono de decembro ĝis mez-marto en Aŭstralio.
Metropoliteno
Ne konfuzotas kun Metropolilto (supera episkopo en ortodoksismo)
La gloso Metropoliteno povas signifi la jenajn:
Taksuso de Fortingall
La taksuso de Fortingall estas olda eŭropa taksuso (Taxus baccata), unu el la plej aĝaj arboj de Eŭropo. La taksuso troviĝas en tombejo de vilaĝo Fortingall, Perthshire. Oni kalkulas ties aĝon je inter 2000 kaj 5000 jaroj. La arbo estas ara kaj povas pluvivi dum jarcentoj.
La iam unueca kaj masiva arbotrunko havis en 1769 diametron de 16 metroj, iom poste ĝi disfendiĝis je pluraj branĉoj. Oni notis en 1833, ke oni detranĉis branĉojn, trunkopartojn por fari el ili trinkujojn kaj aliajn kuriozaĵojn. La arbon nun defendas malalta barilo, sed ĝi estas bone videbla.
A Dog's Life
A Dog's Life (1918) estas muta filmo verkita, produktita kaj direktita fare de Charlie Chaplin. Tiu estis la unua filmo de Chaplin por First National Films.
Chaplin ludas apud besto kiel "kunstelulo". "Pecetoj" (la hundo) estis la heroo en tiu filmo, ĉar li helpas al Charlie kaj Edna direkte al pli bona vivo. Edna Purviance ludas kiel danchalkantisto kaj Charlie Chaplin, kiel La Vagabondo. Sydney Chaplin (la frato de Chaplin) havis malgrandan rolon en tiu ĉi filmo; tiu estis la unua fojo kiam la du fratoj estis sur ekrano kune.
Charles Lapworth, iama gazetredaktisto kiu renkontis Chaplin kiam li intervjuis lin, rolis kiel konsultisto en la filmo.
Aliaj filmoj kie hundoj aperis sur la ekrano kun Chaplin estis The Champion (1915), The Gold Rush (1925), City Lights (1931) kaj Modern Times (1936).
Internacia kutimjuro
Internacia kutimjuro estas tiuj aspektoj de internacia juro kiuj derivas el kutimo. Kune kun ĝeneralaj juraj principoj kaj traktatoj, kutimo estas konsiderata de Internacia Kortumo, juristoj, la Unuiĝintaj Nacioj, kaj ties membroŝtatoj por esti inter la ĉefaj fontoj de internacia juro.
Plej majoritato de la tutmondaj registaroj akceptas principe la ekzistadon de internacia kutimjuro, kvankam estas multaj diferencaj opinioj pri kiuj reguloj estas enhavataj en ĝi.
Agresmilito estas milito por konkeri aŭ akiri pli ol por mem-defendo; tio povas esti la bazo de militkrimoj laŭ la internacia kutimjuro.
Calvi L'Alzeta Suprana (stacidomo)
Calvi L'Alzeta Suprana (Calvi L'Alzeta Suprana), antaŭe nomita Club olympique, estas franca haltejo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Sablopipio
La Sablopipio aŭ Kamparpipio, Anthus campestris, estas mezgranda paserina birdo, membro de la genro de pipioj kaj familio de Motaciledoj (kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj longungulojn) kiu reproduktiĝas en multe de moderklimataj Eŭropo (ne en Islando, Brita Insularo, norda Skandinavio aŭ Alpoj, sed en mediteraneaj landoj, suda Francio kaj el Germanio al tuta orienta Eŭropo) kaj Azio, kaj nordokcidenta Afriko. Ĝi estas migranta specio kiu moviĝas vintre al tropika Afriko kaj la Hindia subkontinento.
Tiu estas granda pipio, 16.5–18 cm longa, sed ĝi estas nedistingeblaspekta specio surgrunda, ĉefe sablobruna supre kaj pala sube. Ĝi estas tre simila al la Granda pipio, sed tiu estas iom pli malgranda, havas pli mallongajn krurojn kaj pli mallongan malhelan bekon. La Sablopipio estas ankaŭ multe malpli strieca kaj ne havas striojn en malsupraj partoj, kie brusto estas sablokolora inter gorĝo kaj ventro blankecaj. La kruroj estas flavecaj. Ties flugo estas forta kaj rekta, kaj ĝi faras karakteran alvokon "sĉip" pli altatonan ol tiu de la Granda pipio.
En suda Azio, vintre oni devas atentigi por distingi tiun el aliaj grandaj pipioj kiuj vintras aŭ estas loĝantaj en la areo, kiel la Granda pipio, la Godlevska pipio kaj la Rufa pipio. La Sablopipio estas insektovora, kiel ties parencoj.
La reprodukta habitato estas seka malferma kamparo inklude duondezertojn. La nesto estas surgrunda, la ino demetas 4-6 ovojn. La komuna nomo de la Sablopipio aludas al ĝenerala sablokoloro ĉefe en subaj partoj; la dua alternativa nomo Kamparpipio aludas al sia tipa habitato, kiu estis jam en la latina scienca nomo kie campestris signifas "loĝanta en kamparo".
Maro de la Finna Insularo
La Maro de la Finna Insularo (Saaristomeri, Skärgårdshavet) estas multinsula parto de la Balta Maro inter la Botnia golfo kaj la Finna golfo, en finna akvoteritorio. Insularo de Maro de la finna insularo estas la plej granda insularo en Eŭropo kaj la plej multinsula insularo en tute mondo. Plej multaj insuloj de Maro de Finna insularo estas malgrandaj. La ĉefpartoj de la insularo estas Alando kaj insularo de Turku. Multaj loĝantoj de la insularo estas svedlingvaj sed en la insularo de Turku estas ankaŭ finnlingvoj insuloj. La maro estas malprofunda, kun averaĝa profundo de 23 m. La plimulto da la kanaloj estas nenavigeblaj por grandaj ŝipoj.
Geologio
La Maro de la Finna Insularo enhavas multe da insuloj. La preciza kvanto da insuloj dependas de la difino de la termino "insulo," ĉar la pecoj de seka grundo povas esti etaj ŝtonoj apenaŭ superakvaj, aŭ grandaj insuloj kie kuŝas malgrandaj vilaĝoj aŭ eĉ urbeto. Estas 257 insuloj kun areo de almenaŭ 1 km2, sed estas 18000 insuletoj kun areo de almenaŭ 0,5 ha. Se validas ankaŭ la kvanto da la plej malgrandaj, nesurloĝeblaj ŝtonoj, 50.000 estas bona proksimumo. (Kompare, oni proksimumas, ke estas inter 13.000 kaj 18.000 insuloj en Indonezio). La areo konsistas el interna kaj ekstera insularoj. La ekstera ĉefe konsistas el pli grandaj, neloĝataj insuloj. La insularo kovras triangula areo, kaj ĉe la anguloj estas la urboj Mariehamn, Uusikaupunki, kaj Hanko.
Finna Insularo estas dua plej granda insularo de Eŭropo kaj la plej multinsula insularo en tuta mondo.
La insuloj ekaperis el la maro mallonge post la pasinta glaciepoko. La procezo fakte ankoraŭ okazadas, kaj novaj ŝtonoj kaj insuletoj malrapide kreiĝas, kaj la malnovaj aŭ pligrandiĝas aŭ unuiĝas. Ili nun kreskas inter 4 kaj 10 milimetrojn jare. Ĉar la insuloj konsistas el granito kaj gnejso, du tre malmolaj ŝtonoj, la erozio estas malpli rapida ol la kreskado.
Popolo kaj Administraĵo
La insuloj dividiĝas inter la provincoj de Okcidenta Finnlando kaj la memstara provinco Alando. La limo inter la provincoj estas malpreciza markita de Kihti, sufiĉe plenakva parto de la maro. Kune kun la insuloj proksime al la marbordo de Svedio, la areo estas Eŭroregiono.
Estas proksimume 60.000 malprovizoraj loĝantoj sur la insuloj, kaj 27.000 el ili loĝas en Alando. La plimulto da municipoj en la areo estas unulingvaj, aŭ nursvedaj aŭ plejparte svedaj. La ĉefaj havenurboj de la regiono estas Turku sur la kontinento, kaj Mariehamn en Alando.
Multaj finnoj havas somerajn domojn sur la insuloj, ĉar la regiono famas pro sia natura beleco. Pro tio, la kvanto da insulanoj povas duobliĝi (aŭ pli) dumsomere. La someraj loĝantoj estas plejofte finnparolantoj, kontraste kun la porĉiamaj insulanoj. Kultaranta, la oficiala somera loĝloko de la Prezidento de Finnlando, estas sur la insulo Luonnonmaa en Naantali.
Ekonomiko kaj Komunikiloj
La insulanoj ĝenerale havas altan vivkvaliton, kompareblan al tiu en kontinenta Finnlando. Fiŝkaptado kaj fiŝpreparado estas gravaj tieaj industrioj. La insularo estas bone konata pro sia baltmara haringo kaj ĉielarka truto. Agrikulturo estas malmulta pro la ŝtonpleneco de la insuloj. Tamen, la klimato estas pli oportuna ol tiu en kontinenta Finnlando, kaj kelkaj insuloj, precipe Rymättylä, famas en proksimaj kontinentaj regionoj por produktado de la unuaj terpomoj de la somero. Turismo nun pli kaj pli graviĝas en al insulara ekonomiko.
La insulaj komunumoj ĉe la "finna" flanko de Kihti estas ligitaj de la Insulara Ringa Strato, ĉeno de pontoj kaj pramoj. Malproksimaj insuloj estas ligitaj de pramoj, kaj kaze de Alando, de malgranda flughaveno. La pramoj estas en du kategorioj. La flavaj pramoj (finne lossi) estas senpagaj kaj faras mallongajn vojaĝojn inter proksimaj grandaj insuloj. Konstrue, ili similas flosojn. La blankaj pramoj (finne yhteysalus) estas similas ŝipojn, kaj por ili oni devas iom pagi. Ili faras longajn vojaĝojn kaj iras al kelkaj malgrandaj, malproksimaj insuloj. La finnaj urboj Turku kaj Helsinko estas konektitaj al Alando kaj Svedio de grandaj krozopramoj.
Multaj gravaj sixpovojoj transiras la Maron. La laberinta insularo, malregula profundeco, kaj multegaj ŝtonoj danĝerigas navigadon. Tial la insuloj enhavas multajn lumturojn.
Naturo kaj Konservado
La insuloj provizas unikan kaj diversan medion por sovaĝvivaĵoj. La pli grandaj insuloj similas la ĉemarajn regionojn de kontinenta Finnlando, dum la ŝtonoj havas radikale malsaman medion. Malgrandaj insuloj ne entenas arbojn, sed tamen havas multajn alispecajn plantojn. La medio estas sunplena, havas relative longan kreskosezonon, kaj estas fekundigita de guano. Aliflanke, preskaŭ senĉesa vento kaj maldika aŭ neekzistanta grundo limigas plantojn. La tre malalta saleco de la akvo estas pli benigna por plantoj.
La kondiĉoj povas varii radikale eĉ sur unu malgranda insulo. Ene de insulo granda nur kelkajn dekojn da metroj, povas esti malgrandaj nesalaj torfejoj, nesalaj lagetoj, saletaj lagetoj, arbustoj, herbejoj, ŝtonoj, marbordoj batitaj de ventoj, kaj ŝirmitaj fjordoj. Multaj plantoj havas ŝanĝiĝintajn fenotipojn pro la medio. Ekzemple, juniperoj sur insuletoj altas malpli ol 0,5 metroj, sed povas kovri kelkajn kvadratajn metrojn.
La insuloj estas sekurejo por marbirdoj. La specioj inkluzivas mutan cignon, nigran urion, tufgrebon, kaj multajn speciojn de mevoj. Freŝdate, grandaj kormoranoj venis al la insularo, kaj ili plimultiĝas. La kormoranoj iom malbonas por la naturo, ĉar ili loĝas en tre densaj kolonioj, kiuj iom post iom venenigos la tieajn plantojn per sia guano.
La plej granda minaco kontraŭ la naturmedio estas plantoziĝo, kaŭzata ĉefe de agrikulturo kaj fiŝbredado. Oni iom ekregis tiun problemon en Finnlando, sed la efiko de la protektado estas kaŝita de la ĝenerala malpliboniĝo de la Balta Maro. Multaj areoj de la insularo estas protektataj de homa agado de sia nealirebleco. Estas ankaŭ multaj malgrandaj naturkonservejoj ĉe la Sudokcidenta Insulara Nacia Parko, kie nur sciencistoj povas vojaĝi al iuj insuloj.
Historio
La insuloj ekleviĝis el la maro (kiu tiam nomiĝis la Maro Yoldia) antaŭ 10.000 jaroj. La plej malnovaj arkeologiaj trovitaĵoj estas de -4000.
La insularo havas strategian situon, gardante la vojojn al Stokholmo, Turku, kaj la tuta Botnia Golfo. Tial, la insuloj estis fortikigitaj de la Sveda imperio dum la mezepoko. Reĝa poŝta vojo transiris la nordajn insulojn dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj. En 1809, Svedio devis fordoni la insulojn al Rusio, kaj ili fariĝis parto de la Grandprinclando Finnlando.
Dum la Krimea Milito angla-franca grupo atakis kaj detruis la kastelon Bomarsund. En la Alanda Traktato de 1856, la Alanda flanko de la insularo estis nemilitigita. La areo restas tiel eĉ moderne.
Finnlando gajnis sian sendependecon de Rusio en 1917. Mallonge poste, la svedaparolantoj de Alando, en la okcidenta parto de la insularo, petis, ke Svedio akiru la insulojn. La peto estis iom subtenita en Svedio, sed gvidis al la Alanda Krizo. La Ligo de Nacioj provis solvi la situacion, kaj en 1921 la ĝi donis suverenecon al la tuta insularo de Finnlando, malgraŭ la deziroj de la plimulto da Alandanoj. Tamen, oni donis al Alando grandan memstarecon, kaj ĝia nemiliteco estis rekonfirmita.
5542 Moffatt
5542 Moffatt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Perto en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
Reinberg
Reinberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 1153 loĝantojn. La 7-an de junio 2009 la komunumo iĝis parto de la nova, pli granda komunumo Sundhagen.
Durán
Durán, aŭ en Esperanto Durano, estas kantona ĉefurbo de Ekvadoro ĉe la orienta bordo (maldekstra) de la rivero Guayas, en la provinco samnoma. Estas situanta antaŭ Guajakilo, provinca ĉefurbo, al kiu ĝi estas ligata pere de ponto nome de la Unidad Nacional (Nacia Unuiĝo). Durán estas ĉefurbo de la samnoma kantono. Laŭ oficialaj informoj de la censo 2010, la kantono havas 235,769 loĝantojn
Ĝi estis kreita kiel rura paroĥejo de la kantono Guajakilo la 16-a de oktobro de 1902. La 10-a de januaro de 1986 ĝi estis separita administre el Guajakilo, kaj konvertiĝis en kantono dum la registaro de León Febres-Cordero. Aktuale ĝi formas parton de la urba aglomeraĵo de Guajakilo, ĉar ties ekonomia, socia kaj komerca agadoj estas forte ligata al Guajakilo, kies "dormurbo" estas por miloj da laboristoj kiuj trapasas al Guajakilo tra surtera vojo.
Ĝi estas konsiderata parto de la Kunurbo Guajakilo kaj estas la dua plej loĝata urbo de la kunurbo kaj ankaŭ parto de la Zono de Planado #8 kun la kantonoj Guajakilo kaj Samborondón, ambaŭ separataj de la ponto de la Unidad Nacional.
Toponimio
Sinjoro José Durán y Maristany, de hispan-kataluna deveno (El Masnou- Barcelono) setlis en Durán kaj konstruis stokejon kaj hotelon nome Hotel Durán; lokanoj alkutimiĝis diri simple oni iras ĉe Durán au al Durán. Tio kiam Durán esti ankoraŭ nur domaro kaj ekzistis nur pro la fervojo. Josep Durán donis la terojn tra kie pasos la fervojo en la epoko de la tiama prezidento Eloy Alfaro, kaj pro tio kaj kiel omaĝo al la prezidento kaj al la terposedanto oni nomis ĝin Eloy Alfaro - Durán.
Geografio
Ĝi troviĝas en la Marborda Regiono de Ekvadoro dekstre de la rivero Guayas kaj de la insulo Santay, antaŭ Guajakilo.
Klimato
Pro ties situo en plena ekvatora zono, la urbo havas varman temperaturon de 20° C al 27° C dum preskaŭ la tuta jaro.
La Tâche (Charente)
La Tâche estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Preĝejo Stefano la 1-a (Karcag)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento (ekde 2001) en urbo Karcag (Hungario).
Historio
La unua mencio pri kirko okazis en 1571, ĝuste tiam la turkoj okupis ĝin. Iom poste la restinta loĝantaro jam akceptis la kalvinismon. En dua duono de la 18-a jarcento alvenis katolikaj hungaroj kaj en 1769 oni refondis la katolikan grupon kaj konstruis barokan kirkon en 1773. Pli nova preĝejo konstruiĝis en 1903, dum la malnova estis malkonstruita. Spite tion en Karcag la katolikoj estas minoritato, ĉar la plimulto estas la kalvinanoj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto, kie estas videbla ankaŭ krucifikso kreita en 1858 kaj statuo pri Stefano la 1-a de 2001. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas. Apud la turo troviĝas po 1 turetoj, tie povas supreniri al la galerio. Kelkaj pilieroj apogas kaj la turon, kaj la navon. La navo havas krucnavon kaj oklateran absidon. En 2015 vitraloj estis kreitaj.
Lajos Szentiványi (pentristo)
SZENTIVÁNYI Lajos [sentiva:nji] estis hungara pentristo, altlerneja instruisto.
Lajos Szentiványi naskiĝis en Déva la 6-an de julio 1909 kaj mortis en Budapeŝto la 9-an de septembro 1973.
Biografio
Lajos Szentiványi inter 1930 kaj 1937 studis en Budapeŝto en la Hungara Belarta Altlernejo. Liaj majstroj estis: Ágost Benkhard, Gyula Rudnay, István Csók, István Réti, János Vaszary. En la jaroj 1930, 1934, 1936 kaj 1937 li laboris en la Artistkolonio (Miskolc), en 1932 en artistkolonio de Sopron. Li instruis en la menciita altlernejo, sed pli frue ankaŭ en aliaj 2 altlernejoj.
ADORU - Ekumena Diserva Libro
Adoru : Ekumena Diserva Libro estas libro de plejparte kristanaj religiaj tekstoj (himnoj, kantoj, preĝoj, litanioj, liturgioj ktp) eldonita de IKUE kaj KELI en 2001. Ĝin redaktis ekumena komisiono konsistanta el Adolf Burkhardt, Bernhard Eichkorn kaj Albrecht Kronenberger, kiu pro la laboro ricevis en 2002 la Alenan Esperanto-Kulturpremion (FAME-premion).
Enhavo
Sur 1492 paĝoj ĝi entenas preskaŭ samnombre multajn numeritajn erojn, kune kun ampleksa indekso de fontoj kaj verkintoj. Por ĉiuj kantonumeroj oni donas muziknotojn, ĝenerale simple melodiajn, ofte kun gitar-akordoj, sed kelkafoje kvar-voĉajn. Kvazaŭ antaŭulo de Adoru estas Adoru Kantante:Evangelia Himnaro, kiu estis eldonita en 1971 de Adolf Burkhardt, Åke Ahlrén, William John Downes, Hendrik Arie de Hoog kaj Hans Amund Rosbach.
La libron Adoru komencas salutvortoj: de la direktoro de la "Komisiono pri Kredo kaj Eklezia Ordo" de la Ekumena Konsilio de Eklezioj, pastro d-ro Alan Falconer (en angla lingvo kaj Esperanto) kaj de la romkatolika ĉefepiskopo de Alba Iulia, Rumanujo, Jakubinyi György (en Esperanto kaj germana lingvo). Post Antaŭparolo kaj Enkonduko sekvas la kerna enhavo de la libro, jene organizita:
(15888) 1997 EE29
(15888) 1997 EE29 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Ede Paulay
Ede Paulay [paulai], hungare Paulay Ede estis hungara aktoro, reĝisoro, tradukisto, instruisto, teatrestro, framasono, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi. Liaj edzinoj estis Berta Adorján kaj Júlia Gvozdanovics, lia filino estis Erzsi Paulay.
Ede Paulay naskiĝis la 1836 en Tokaj - mortis la  1894 en Budapeŝto.
Biografio
Ede Paulay komencis sian aktoran karieron en Kolozsvár en 1860. Post 3 jaroj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Peŝto). Post morto de Ede Szigligeti la transprenis la estrecon. Li fondis lernejon por aktoroj, li verkadis kaj tradukadis. Li estis ankaŭ framasono.
Lia ĉefverko estis la unua prezentado de Imre Madách: Az ember tragédiája (La tragedio de l' homo) en 1883.
Malaja fluglemuro
La malaja fluglemuro (aŭ glislemuro) (Galeopterus variegatus) estas specio el familio fluglemuroj (Cynocephalidae), ordo dermopteroj (Dermoptera). Ĝi estas sola specio de sia genro.
Vivejo
Ĝi vivas en ĝangaloj de landoj de Sudorienta Azio: Brunejo, Kamboĝo, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Singapuro, Tajlando kaj Vjetnamio.
Priskribo
La malaja glislemuro havas haŭtan membranon inter la kruroj, kio servas la glisflugon. Ĝia pelto estas bruna, ruĝe griza. Ĝia korpolongo estas 33–42 cm, el kiu la vosto estas 17,5–27 cm. Ĝia korpomaso estas 0,9–2 kg.
Konduto
La malaja glislemuro estas nokta besto, manĝas ĉefe florojn, burĝonojn, ŝosojn, junajn foliojn, fruktojn kaj nektaron, sukojn.
Reproduktado
Fine de 60-taga gravediĝo, la ino naskas idon. La femalo portas la idon sur la haŭtmembrana ventro. La disiĝo okazas je 6 monatoj.
Géza Ballagi
Géza BALLAGI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ballagi Géza estis hungara historiisto, juristo, ĵurnalisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1907).
Géza Ballagi naskiĝis la  1851 en Szarvas. Li mortis la 1907 en Sárospatak. Lia patro estis Mór Ballagi, lia frato estis Aladár Ballagi.
Biografio
Géza Ballagi devenis el juda familio. Li frekventis universitaton. En 1869 li komencis ĵurnaladi en periodaĵoj. Inter 1875-1902 li edukis en akademio de Sárospatak. Inter 1901-1905 li estis elektita deputito parlamenta.
11336 Piranesi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala arĥitekturisto kaj gravuristo Giovanni Battista Piranesi (1720–1778), kiuj vivis kaj laboris en Romo dum preskaŭ sia tuta vivo. Li fariĝis per sia arkeologiaj laboroj kaj polemica intervenoj unu de la plej famaj intelektuloj de la Romo de la 18-a jarcento kaj unu el la ĉefaj inspirintoj de novklasikismo.
Mihály Szegedy-Maszák
Mihály Szegedy-Maszák [mihAj segedi-masAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szegedy-Maszák Mihály (naskiĝinta en Budapeŝto la, mortinta la ) estas hungara literaturhistoriisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1998), membro de Academia Europaea (1995).
Mihály Szegedy-Maszák naskiĝis la  1943 en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Szegedy-Maszák frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1961-1966, poste tuj li plulernis en Cambridge. En 1967 li doktoriĝis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, poste li laboris en literatura instituto ĝis 1981, krome inter 1967-1971 li instruis en Scienca Universitato de Szeged. Li profesoriĝis en 1990, post 2 jaroj li iĝis katedrestro. En 1981 li estis nomumita docento en Universitato Loránd Eötvös. Li estis gastoprofesoro aŭ esploristo en Britio kaj Usono. Li doktoriĝis en 1989 antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri teorio de la romano, kompara literaturscienco, teorio de tradukado, hungara literaturo ekde la 19-a jarcento. Li ricevis 4 premiojn inter 1995-2008.
Ravanastro
Ravanastro (en iuj dialektoj nomita rabanastr, ravanastr, ravanastron, ravanattha ktp) estas Barata dukorda arĉa kordinstrumento, iomete parenca al Mongola morinĥuuro kaj Ĉiniaj huĉjinoj. El ĉiuj instrumentoj, ravanastro plej similas al gaŭhuo kun sama cilindra sonkesto tra kiu la kolo traas. La antaŭa flanko de sonkesto estas ofte kovrita per serpenta haŭto. La kordoj estas faritaj aŭ el silko, kiel ĉe antikvaj huĉjinoj, aŭ el animalaj tendenoj. La muzikistoj ludas ravanastron sidante kaj tenante la kolon preskaŭ vertikale.
Ekzistas varianto de ravanastro kies sonkesto estas farita el kokosa ŝelo, same kiel ĉe banhuo aŭ jehuo. Estas teorio ke tiu varianto estas plej antikva formo de violono kiu ankoraŭ ekzistas.
János Rimay
János RIMAY [jAnoŝ rimai], hungare Rimay János, Esperante Johano Rimay estis hungara poeto, verkisto kaj politikisto. Li estis elstara figuro de la hungara renesanca literaturo.
János Rimay naskiĝis en Hungara reĝlando ĉirkaŭ 1570 en Alsozthergowa (nuntempa Dolná Strehová en la teritorio de nuntempa Slovakio). Li mortis la 9-an de decembro 1631 en Diwín (nuntempa Divín en la teritorio de nuntempa Slovakio).
Biografio
János Rimay devenis el nobela familio. Lia patro servadis en kortumo de Bálint Balassi, sekve la juna infano bone konis la poeton. Ekde 1605 li havis postenon en kortumo de Stefano Bocskai. Li faris diplomatiajn taskojn, en 1608 li pritraktis kun la turkoj pri la paco. En 1619 li partoprenis la hungaran parlamenton. Baldaŭe li vojaĝis al Konstantinopolo, kiel diplomato. En 1621 li forlasis la kortumon kaj vivis ĝismorte en sia bieno, kie li partoprenis ankaŭ en la loka politiko.
Necerteco
Necerteco estas termino uzata kun iom malsamaj formoj en diversaj kampoj, inkluzive de fiziko, filozofio, statistiko, ekonomiko, financo, asekuro, psikologio, sociologio, inĝenierarto kaj informa scienco. Ĝi aplikiĝas al prognozoj de estontaj eventoj, al fizikaj mezuroj jam faritaj aŭ al nekonataj ecoj.
Kvankam la termino estas uzata en diversaj manieroj inter la ĝenerala publiko, multaj specialistoj en decidteorio, statistiko kaj aliaj kvantecaj kampoj difinis necertecon kaj riskon pli specife.