cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Talin
Geografio
Talin situas ĉe la okcidenta piedo de la monto Aragaco ene de la Ŝirak-altebenaĵo, je alteco de 1.585 metroj super la marnivelo, proksime al la vulkano Arteni, kiu situas ĉirkaŭ 6 km okcidente de Talin. La ĉefurbo Erevano troviĝas je ŝoseo 68 km sudoriente de Talin. La urbo estas ĉirkaŭita de sekaj stepoj.
Talin havas humidan kontinentan klimaton, karakterizitan per varmaj kaj freŝaj someroj kaj ekstreme malvarmaj kaj neĝaj vintroj. La meza jara pluvado estas 450 mm.
Demografio
La urbo ankaŭ estas hejmo de malgranda jezida komunumo.
Jen la loĝantara templinio de Talin ekde 1831: La dialekto de Talin apartenas al la dialekto de Karin, proksima parenco de okcidenta armena.
La sanservo estas provizita de la Medicina Centro Talin.
Kulturo
Estante unu el la plej malnovaj civilizaj centroj en la historio de Armenio, la areo de Talin estas riĉa kun historiaj monumentoj. La Katedralo de Talin, de la 7a jarcento, konstruita fare de la Kamsarakan-princoj, estas tipa ekzemplo de armena preĝeja arkitekturo de la frua kristana periodo de la armena nacio.
Alia historia monumento en Talin estas la ruldomo de la 13-a jarcento situanta ĉe la suda najbareco de la urbo.
Dum la sovetia periodo, estante la centro de Talin-Rajono, multaj kulturaj institucioj estis malfermitaj en la urbo. Nuntempe Talin havas sian kulturdomon, la publikan bibliotekon, muzikan lernejon kaj geologian muzeon.
La urbo havas sian lokan semajnan gazeton "Talin Aŝĥar".
Transportado
Talin estas grava reta vojo en Armenio inter nordo kaj sudo. La Aŭtovojo M-1 trapasas Talin de la sudoriento al la nordokcidento. Aldone, la aŭtovojo M-9 pasas trans Talin de la sudo al la nordo, apartigante la urbon en du partojn.
Ekonomio
Aliflanke, produktado de gemoj estas sufiĉe evoluinta en Talin. Nuntempe la Fabriko "DiamoTech" por gemoj kaj juvelaĵoj funkcias en la urbo ekde 2004.
Aldone Talin estas hejmo de la fabriko "Bonilat" por laktaĵoj kreita en 2005, surbaze de la eksa fromaĝfabriko Talin. La urbo ankaŭ estas hejmo de la fabriko "Avetsiyan Aghek" por nealkoholaĵoj. Asfalta kaj bituma fabriko ankaŭ funkcias ekde la sovetiaj tagoj. La urbo havas multajn malgrandajn entreprenojn por laktaĵoj kaj bakejoj.
En novembro 2017, Talin estas hejmo de la plej granda suncentralo en Armenio. La suncentralo "Talin-1" de 1 MW estis oficiale malfermita la 7an de novembro 2017, kiel privata projekto iniciatita de lokaj investantoj kaj financita de la germana disvolviga banko KfW.
Edukado
La urba komunumo Talin estas hejmo de 2 bazlernejoj kaj mezlernejo. Krom ili, kelkaj antaŭlernejaj infanĝardenoj ankaŭ funkcias en la urbo.
La Regiona Aragacotna Ŝtata Kolegio estas ŝtata meza teknika altlernejo bazita en Talin.
Sporto
Kiel la resto de la regionoj en Armenio, piedpilko estas la plej populara sporto en Talin. Sporta lernejo prizorgata de la komunumo nuntempe funkcias en la urbo kun futbala trejnejo situanta ĉe la nordokcidento de la urbocentro.
(14870) 1990 SM14
(14870) 1990 SM14 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Izegem
Izegem ( [IZ'ĥem]) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en la jaro 1817. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Roeselare.
Ekde 1977 la municipoj Emelgem kaj Kachtem apartenas al Izegem, la ĉefa municipo.
Volvaĵo Qingming
La volvaĵo Qingming (ĉine: 清明上河圖 / 清明上河图 / pinyine: Qīngmīng Shànghé Tú) estas la plej fama pentraĵo de la ĉina pentristo Zhang Zeduan (1085-1145).
La pentrita volvaĵo montras la ĉiutagan vivon de la urbo Kaifeng, la ĉefurbo sub la norda dinastio Song en la memortago pri mortintoj Qingming.
La volvaĵo estas 24,8 centimetrojn alta kaj 528,7 centimetrojn longa.
Historio
La aparta afero de la volvaĵo Qing-Ming estas, ke ĝi estas unu el la maloftaj pentraĵoj de la frua imperiestra kolektaĵo, kiu troviĝas nuntempe en Ĉinujo. Pu Yi alte taksis tiun bildon kaj kunportis ĝin kiam la japanoj igis lin imperiestro de Manĉuko. Tial ĝi ne troviĝis en la Malpermesita Urbo, kiam la Kuomintango fuĝis al Tajvano kunportanta la artaĵojn de la imperiestra palaco.
En la jaro 1945 Pekino reaĉetis la volvaĵon, kiu ekde tiam troviĝas en la palaca muzeo de Pekino.
Kaifeng estis la ĉefurbo de la norda dinastio Song.
Suda Kvartalo de Essen
Suda Kvartalo de la urbo Essen formas kune kun Okcidenta Kvartalo, Norda Kvartalo, Orienta Kvartalo, Sudorienta Kvartalo kaj Centro la urbomezon.
Karaktero
Pli forte ol ĉiu alia urbokvartalo la Suda Kvartalo kun siaj oficejaj altdomegoj la silueton de la urbo Essen. Tie interalie Evonik Industries (antaŭa RAG resp. Ruhrkohle AG), RWE, Evonik Steag, Hochtief, MAN Ferrostaal kaj la teĥnologia fako de ThyssenKrupp havas siajn ĉefajn administrejojn.
Evonik novkonstruigis sian ĉefan sidejon en 1999, malkonstruigante por la konstruejo la antaŭan klarkonturan brikodomon de Ruhrkohle AG el la jaro 1949. De ties malnova fasado nur postrestas la naturŝtona plastiko de la Sankta Barbara (patronino de la ministoj); ĝi staras en la interna korto de la nova konzerncentralo de Evonik.
Krom tio per la Regiona Ligo Ruhr, la Ruhr-Ligo, la Lippe-Ligo kaj la Emscher-Kooperativo gravaj organizaĵoj kompetentaj por la tuta Ruhr-Regiono sidas en la Suda Kvartalo de Essen. Das von entworfene und fertiggestellte La domo de la Emscher-Kooperativo, kiun planis Wilhelm Kreis kaj kiu pretiĝis en 1910, estis grave difektita dum la Dua Mondmilito kaj poste rekonstruata. La historia konferencejo kaj la turo alta je 37metroj tamen restis preskaŭ sendifektaj.
Ĉe la angulo Bismarck-Strato / Friedrich-Ebert-Strato troviĝas la Erlöserkirche, kiu ne nur estas paroĥa preĝejo por diservoj, sed ankaŭ por koncertoj. Precipe ĉi tie prezentas Essener Bachchor, kiu estas la hejma preĝeja ĥoro.
Krom tio en la Suda Kvartalo hejmas la Folkwang-Muzeo samkiel apude la novrekonstruita Glückaufhaus, kies fasado estas monumentprotektata. En ĝi oni remalfermis en 2009 la kinejon Filmstudio Glückauf el la 1920-aj jaroj. La iama ĉefa fervojadministrejo de la Ruhr-Regiono loĝis ekde 1898 en la domo ĉe Bismarck-Placo. Post kiam ĝi sekve de la privatigo de la iam ŝtata fervojentrepreno 1994 restis neuzata, ĝin ekloĝis en oktobro 2010 la banko Deutsche Bank, kiu por tio novigis la tutan oficejodomon. Vidalvide ĉe la Krupp-Strato staras la monumentprotektata Osram-Domo el la jaro 1929. Tiun oni volis alikonstrui al hotelo ĝis fine de 2012, sed la konstrulaboroj paŭzas ekde junio de 2012
Al la altgradaj lernejoj apartenas du profesilernejoj kaj iam la gimnazio Luisenschule ĉe Bismarck-Placo, kiu nun estas alikonstruita al Domo de la Historio de Essen, kie ekde oktobro de 2009 loĝas la urba arĥivo de Essen kaj lokocentrigas la arĥivaĵojn, kiuj ĝis tiam estis dispartitaj sur la tuta urba teritorio.
Blazono
Blazonigo: „En bluo oblikve maldekstra ora (flava) glava, akompanate supre kaj malsupre de po tri oraj (flavaj) buloj.“
La blazonon neniam havis oficialan karakteron. Fine de la 1980-aj jaroj blazonsciencisto Kurt Schweder kreis blazonojn por ĉiuj urbopartoj de Essen, kiujn la loĝantaro de Essen intertempe bonvole akceptis. La glavo kiel distingilo de la urbaj patronoj Kosmaso kaj Damiano starigas la rilaton al la urboblazono de Essen. La oraj bulloj simbolas la ses urbopartojn Urbokerno, Norda Kvartalo, Orienta Kvartalo, Sudorienta Kvartalo, Suda Kvartalo kaj Okcidenta Kvartalo.
Orange (stacidomo)
Orange estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon - kaj  -, situanta en  , en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV kaj.
Riportando tutto a casa
Riportando tutto a casa (esperante: "Reportante ĉion hejme") estas la unua muzikalbumo de Modena City Ramblers, produkita en marto de 1994 por la roma sendependa firmao Helter Skelter. Preskaŭ tuj ĝi estis akirita de Black Out PolyGram, kiu republikigis la muzikalbumon kun la aldono de la kanto Il bicchiere dell'addio, kune kun Bob Geldof kaj la nova frapinstrumentisto Roberto Zeno.
1381 Danubia
1381 Danubia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Evgenij Fjodoroviĉ Skvorcov elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rivero Danubo.
Janette Scott
Thora Janette SCOTT (14a de Decembro 1938) estas angla retiriĝinta aktorino.
Ŝi estis plej bone konata en Usono pro sia rolo en la filmo The Devil's Disciple (1959), en kiu stelulis Burt Lancaster, Kirk Douglas kaj Laurence Olivier.
3677 Magnusson
3677 Magnusson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sveda astronomo Per Magnusson.
481 Emita
481 Emita estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita, la, de la itala astronomo Luigi Carnera elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevis, sen konata kialo, la inan nomon "Emita".
April Bowlby
April Michelle Bowlby (30-an de julio 1980 en Vallejo, Kalifornio) estas usona aktorino, konata ĉefe pro la rolo Kandi en la sitkomo Two and a Half Men (2005–2007, 2012, 2015) kaj pro ludo en la televida serio Drop Dead Diva (2009–2014).
Biografio
Bowlby plenkreskis en la kalifornia Manteca. Ŝi studis baleton kaj francan lingvon antaŭ ol komenci aktoradon. Krom la foje reaperanta rolo de „Kandi“ en la serio Two and a Half Men, ŝi aperis ankaŭ en la serioj CSI, CSI:NY kaj How I Met Your Mother. Ŝi ludis en 2007 la rolon de „Natasha“ en la familia dramo All Roads Lead Home. Ekde 2009, ŝi ludis Stacy Barnett en la televida serio Drop Dead Diva.
Bowlby vivas en Los Angeles, Kalifornio.
Nigranuka ŝterno
Aspekto
Tiu ŝterno estas svelta birdo ĉirkaŭ 30 cm longa kun enverguro de 21-23 cm. Bekoj kaj kruroj estas nigraj, sed la bekopintoj estas flavaj. Ili havas longajn forkoformajn vostojn kaj helgrizajn dorsojn kaj flugilojn. Krome ili estas tre blankaj birdoj kun tre blankaj brusto kaj vizaĝo kie kontrastas nigra strio kiu ekas super la bekokomenco, plilarĝiĝas tra la okulo kaj pli kaj pli larĝiĝas ĝis la nuko kie iĝas sufiĉe rimarkinda makulo, kio nomigas la specion. Tiu strio estas klare markita kaj kontrastegas kun la resto blanka.
Kutimoj
Ili nestas en dunoj, rokoj, lagaj insuletoj, ktp. La ino demetas unu ovon kaj pli malofte du.
Preĝejo de Sankta Maria, reĝino de sankta rozario
Preĝejo de Sankta Maria, reĝino de sankta rozario, estas preĝejo situanta en Ostrava loka parto Hrabůvka. Impulso por ĝia konstruado komence de la 20-a jarcento fariĝis disputo inter loĝantoj de Hrabová kaj Hrabůvka pri situo de la nova preĝejo, post kiu la hrabůvkanoj decidiĝis por konstruado de propra preĝejo kaj en la jaro 1908 ili fondis dum subteno de provosto Antonín Cyril Stojan kaj Antonín Mohapl, la paroĥestro de Hrabová, Unuecon de Rozaria Sankta Maria. La konstruado de la preĝejo mem komencis en oktobro de 1909 kaj solena konsekro okazis la 16-an de oktobro 1910, la paroĥo en Hrabůvka estis elparoĥigita el Hrabová en la jaro 1911. Antaŭ la preĝejo troviĝis statuo de sankta Floriano el la jaro 1763, kiu estas hodiaŭ lokigita sur Placo de Masaryk en Ostrava.
Občina Slovenske Konjice
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Oplotnica norde, Občina Slovakio Bistrica en la nordoriento, Občina Poljčane oriente, Občina Šmarje proksime al Jelšah kaj Občina Šentjur en la sudo, Občina Vojnik en la okcidento kaj Občina Zreče en la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 58 vilaĝoj:
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:114_x535412.5_y131296.582_s13_b4
(13289) 1998 QK75
(13289) 1998 QK75 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Lago Lolog
Lolog estas lago situanta en la departamento Lácar de la provinco Neŭkeno, Argentino, proksime al la landlimo kun Ĉilio.
Estas lago de glaĉera deveno, kiu okupas mallarĝan valon perpendikularan al la Andoj. Estas ĉirkaŭata de densa and-patagonia arbaro, formita ĉefe de Nothofagus pumilio kaj Nothofagus dombeyi.
La lago estas atingebla pere de du bonaj vojoj, komunike al proksimaj urboj Junín de los Andes kaj San Martín de los Andes.
Estas parte ene de la Nacia Parko Lanín.
-40.02861°N, -71.41444°W
Vy
VY estas mallongigo por:
VY estas signo sur aŭtomobilaj ŝildoj:
Vy estas mallongigo por: Vygruppen AS, la ŝtata fervoja societo de Norvegio.
Vy estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Vidu ankaŭ:
Afrik-karibia popolo
Afrik-karibia popolo aŭ afrik-karibiaj homoj estas homoj kies genealogiaj spuroj plene aŭ parte originas el Afriko kaj vivas en Karibio. La plimulto de la modernaj afrik-karibianoj devenas de afrikanoj kiuj estis sklavoj venigitaj al la kolonia Karibio tra la transatlantika triangula sklavkomerco inter la 15-a kaj 19-a jarcentoj por labori unuavice en diversaj sukerkanplantejoj kaj ĉe familioj. Aliaj nomoj por la etna grupo estas nigra kariba, afrika aŭ nigra antilano. La termino afrik-karibia ne estis elpensita de karibiaj homoj mem, sed estis unue uzita de eŭropaj usonanoj en la malfruaj 1960-aj jaroj.
Kvankam plejparto de afrik-karibiaj homoj hodiaŭ vivas en anglaj, francaj kaj hispanlingvaj karibiaj landoj kaj teritorioj, estas ankaŭ gravaj diasporaj loĝantaroj tra la okcidenta mondo — precipe en Usono, Kanado, Britio, Francio kaj Nederlando. Kaj la hejma kaj diaspora loĝantaroj produktis nombron de individuoj kiuj havis rimarkindan influon sur modernaj okcidentaj, karibiaj kaj afrikaj socioj; ili inkluzivas politikajn aktivulojn kiel Marcus Garvey kaj C. L. R. James; verkistoj kaj teoriistoj kiel Aimé Césaire kaj Frantz Fanon; usona armeogvidanto Colin Powell; kaj muzikistoj kiel Rihanna, Bob Marley, Nicki Minaj kaj Kamala Devi Harris de jamajka deveno, unua afrik-usonanino kaj unua aziusona vicprezidento de Usono.
Kulturo
Kelkaj renomaj artistoj, verkistoj, poetoj ktp.
Vidu ankaŭ
Kariba maro
Karibio anglalingva
Vajk (urbo)
Vajk (Վայք, antaŭe Azizbekoi de 1956-1994) estas urbo en la provinco Vajoco-Dzoro, Armenio. En la jaro 2008 ĝi havis 5,885 loĝantojn.
Etimologio
Laŭvorte signifanta "malĝojoj", la nomo Vayk devenas de la kantono Vajoco-Dzoro de la historia armena provinco Sjuniko.
Historio
Historie la areo Vajk apartenas al la kantono Vajoco-Dzoro de la provinco Sjuniko; la 9-a de la Granda Armenio, regata de la Siunia dinastio.
Komence de la 16-a jarcento, Orienta Armenio falis sub la safavida persa regado. La teritorio de nuntempa Vajk iĝis parto de la Erivan Beglarbegi kaj poste la Ĥanato de Erevano. La periodo inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj estas konsiderita kiel la plej malhela periodo en la historio de Vajoco-Dzoro. La regiono fariĝis ofta batalkampo inter la invadaj trupoj de la tjurkaj kaj iranaj triboj. Kiel rezulto, multaj signifaj monumentoj kaj prosperaj vilaĝoj estis detruitaj kaj la loĝantaro estis delokigita. En 1747, la regiono iĝis parto de la lastatempe formita Ĥanato de Naĥiĉevano.
Rezulte de la Traktato de Turkmenĉajo subskribita inter la Rusa Imperio kaj Persio en 1828 post la Rusa-Persa Milito de 1826–1828, multaj teritorioj de Orienta Armenio, inkluzive de Vajoco-Dzoro, fariĝis parto de la Rusa Imperio. En 1828-1830, multaj armenaj familioj de la iranaj urboj Selmas kaj Ĥoj estis transloĝigitaj en orienta Armenio, precipe en la lokoj kiuj poste iĝis parto de la Erevana Gubernio en 1840. La unua ondo de armenaj setlantoj alvenis en la regiono Vajoco-Dzoro en 1828-1829, formante la malgrandan kamparan komunumon Sojlan en la areo de nuntempa Vajk. En 1870, ĝi fariĝis parto de la tiama distrikto Sharur-Daralagezskij de la Erevana Gubernio.
Post la mallongdaŭra sendependeco de Armenio inter 1918 kaj 1920, la regiono fariĝis unu el la ĉefaj centroj de la rezisto kontraŭ la sovetia regado, iĝante parto de la nerekonita Respubliko Montara Armenio sub la gvidado de Garegin Nĵdeh.
Post falo al la bolŝevikoj en julio 1921, Sojlan fariĝis parto de la Armena SSR. En 1931, ĝi fariĝis la centro de la nove formita Azizbekov-rajono. En 1956, Sojlan ricevis la statuson de urbotipa setlejo kaj renomiĝis Azizbekov honore al la bolŝevika revoluciulo Meŝadi Azizbekov. En 1973, filio de la Fabriko de Minerala Akvo Ĝermuk estis malfermita en Azizbekov.
Baldaŭ antaŭ la sendependeco de Armenio, Azizbekov estis renomita Vajk la 23-an de novembro 1990. Poste en 1995, Vajk ricevis la statuson de urbo ene de la provinco Vajoco-Dzoro laŭ la lastatempe adoptitaj administraj reformoj. La ekonomio de la urbo iom post iom malkreskis en la post-sendependeca periodo, kaj la Vajk-filio de la Akvofabriko Ĝermuk estis fermita.
Geografio
Vajk situas je ŝoseo 140 kilometrojn sude de la ĉefurbo Erevano survoje al Goris. La provinca centro Jeghegnadzor situas sur distanco de 20 kilometroj sudoriente de Vajk.
Kun alteco de 1300 metroj super la marnivelo, Vajk situas sur la maldekstra bordo de rivero Arpa ĉirkaŭita de la montoj Jeghegis de la nordokcidento kaj Vajk-montaro de la sudo.
La urbo estas karakterizita per malvarmaj kaj neĝaj vintroj, kaj mildaj malvarmetaj someroj.
Demografio
Vajk estas ĉefe loĝata de etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio en Vajk estas la Diocezo de Vajoco-Dzoro kun sidejo en Jeghegnadzor.
La preĝejo Sankta Trdat de la urbo estis malfermita en aŭgusto 2000 de Katolikoso Garegino la 2-a kaj per la donacoj de armenaj bonfarantoj Caloust kaj Emma Soghoyan el Usono. La preĝejo estas nomita laŭ reĝo Tiridato la 3-a de Armenio, kiu proklamis kristanismon kiel la ŝtata religio de Armenio en 301, igante la armenan reĝlandon la unua nacio kiu ampleksis kristanismon kiel oficiala ŝtata religio.
Kulturo
La restaĵoj de malnova setlejo devenanta de la unua jarmilo a.K. estas eltrovitaj ĉe la nordoriento de Vajk.
La ponto de Vajk de la 17-a jarcento en la rivero Arpa situas 1 km okcidente de la urbo. La ponton renovigis Ivan Paskeviĉ en 1827, dum lia kampanjo kontraŭ la kaĝaroj, dinastio kiu regis Persion dum la rusa-persa militoj.
La urbo Vajk havas kulturan centron kun 2 teatraj haloj (600 kaj 200 sidlokoj), muzika akademio, arta akademio, kaj publika biblioteko kun pli ol 180 000 aĵoj.
La publika parko Karen Demirĝjan situas en la centro de la urbo.
Ekonomio
La ekonomio de Vajk baziĝas sur agrikulturo kaj bredado. La plej granda industria firmao de la urbo estas la kompanio "Vayk Group" pri vino, vodko kaj sekaj fruktoj, fondita en 2000. Aliaj ĉefaj firmaoj de la urbo inkluzivas la fabrikon de konstruaj materialoj "WCW of Vaik" fonditan en 1968, kaj la "Meg" Ararat" fabriko por teproduktado fondita en 2008.
La urbo havas sian propran centran hospitalon ekde 1984.
Edukado
La urbo Vajk estas hejmo de 3 publikedukaj lernejoj kaj ankaŭ de 2 antaŭlernejaj infanĝardenoj. Vajk antaŭe havis mezan medicinan kolegion, kiu nuntempe ne funkcias.
Sporto
Vajk estas hejmo de la urba stadiono Arevik malfermita en 1985, kun kapacito de 2 000 sidlokoj. Ĝi estis tute renovigita en 2016. Tamen la urbon ne reprezentas iu ajn profesia futbalteamo en la enlandaj konkursoj.
La urbo havas sportan lernejon administratan de la komunumo. La lernejo nuntempe servas la junajn sportistojn de la urbo kaj la proksimaj vilaĝoj. Tamen la instalaĵoj en la lernejo estas malmodernaj bezonante tutan renovigan procezon por la komplekso. .
6464 Kaburaki
6464 Kaburaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto en gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Masaki Kaburaki (1902–1987), profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Tokio. Lia ĉefa intereso estis la dinamiko de nia Galaksio.
Plumelec
(jen france, bretone Pluveleg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Moščanci
Moščanci (moŝĉanci), hungare Musznya (musnja) estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Puconci.
Situo
Moščanci situas sur malebenaĵo, laŭ traira flanka vojo, laŭ fervojo Hungario-Murska Sobota.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1935, 1956 kaj en 1969 vilaĝaj festegoj okazis.
Verda Partio de Anglio kaj Kimrio
La partio Verda Partio de Anglio kaj Kimrio - angle Green Party of England and Wales, kimre Plaid Werdd Cymru a Lloegr - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en la historiaj kaj kulturaj regionoj Anglio kaj Kimrio, kiuj estas partoj de Britio. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1973, kaj do estas inter la plej aĝaj verdaj partioj. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco. Kun la Skota Verda Partio, la Verda Partio en Nord-Irlando kaj la Verda Partio de Irlando ekzistas amikece kunlaboraj rilatoj. La partigvidantoj estas Caroline Lucas kaj Jonathan Bartley.
Ankaŭ estas la Verda Partio de Kimrio, la duonaŭtonoma regiona filio de la partio en, kompreneble, Kimrio.
Politikaj celoj
Jen iuj celoj de la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio:
Toufen
Toufen (頭份市) estas urbego en nordokcidenta Tajvano.
Historio
Ĝis la 18-a jarcento en tiu areo indiĝenoj loĝis, sed poste ĉinaj enmigrantoj alvenis el la kontinento. Dum la japana periodo vilaĝo estis establita. Toufen estis nomumita ĉefurbo de distrikto en 2015, samtempe ĝi atingis la normon urbego.
Ekonomio
Lokaj agrikulturaj produktoj estas la teoj, mieloj kaj piroj.
Eduko
Toufen estas hejmo de instituto.
Klimato
Toufen havas subtropikan klimaton kun efiko de musono. La averaĝa januara temperaturo estas 15 °C, la julia 28 °C.
Trafiko
En Toufen busa stacidomo servas, la trajna stacidomo ĉe la najbara vilaĝo. La nacia aŭtovojo preteriras.
Akrilata acido
Akrilata acido estas organika kombinaĵo, plej simpla nesaturita karboksilata acido, konsistante je unu vinila grupo (C=C-) rekte ligita al la radikalo karboksila. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun akre acida odoro, kaj miksiĝas kun akvo, alkholoj, eteroj kaj kloroformo.
Pli ol milionoj da tunoj estas ĉiujare produktitaj. Biologie, kelkaj specioj de algoj ankaŭ produktas akrilatan acidon. Testoj faritaj en ratoj elmontras ke la akrilata acido estas embriotoksa kaj teratogenagento, tamen, ĝi ne estas klasita kiel homa karcinomogenera. Toksiĝoj povas okazi per inhlado, ingestado aŭ kontako kun okuloj kaj haŭto.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Prop-2-en-1-ol_200.svg| Alila alkoholo Methyl_acrylate_V.1.svg| Metila akrilato Crotonic_acid_structure.svg| Krotonata acido Ethyl_acrylate_200.svg| Etila akrilato Acrylnitril2.svg| Akrilonitrilo Acrylamid.svg| Akrilamido Structural formula of trans-crotonaldehyde.svg| Krotonaldehido Methacrylic acid 200.svg| Metilakrilata acido </Gallery>
Barbara
Barbara havas plurajn signifojn, inter ili:
Cetea
Cetea estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
34993 Evemono
34993 Evemono estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la nederlandaj geedzoj kaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), ekzamininte eksponitajn far'de la usona nederlanddevena astronomo Tom Gehrels la  per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Evemono, reĝo de Ormenio kaj patro de la greka heroo Eŭripilo.
Tarogato
La tarogato estas 74 cm longa blovinstrumento havanta funebran sonon. Ĝi estas ofte uzata en hungara, rumana kaj serba (sudslava) popolmuzikoj. Oni distingas historian kaj modernan tarogatojn, ili diferencas multe.
Historio
La unua mencio de la tarogato okazis en hungaraj dokumentoj en la 15-a jarcento, sed la deveno de la muzikilo ne estas klara. Multaj opinias, ke tarogato alvenis de la turkoj. Tiu instrumento estis utiligata kiel signala instrumento en batalo.
Uzo de tarogato en Hungario estas forte ligita al la liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a (1703-1711). Ĝia uzo estis eĉ subpremita en la 18-a jarcento dum subprema erao de la Habsburga Imperio, poste ĝi ne estis uzata en koncertejoj pro troa laŭto.
En la 1890-aj jaroj moderna versio estis inventita en Budapeŝto, samtempe en Germanio. Okazis militado pri la invento. Ĝi uzas unuopan kanon, kiel klarneto aŭ saksofono. Precipe Miklós Horthy ŝatis la tarogaton, krome tiutempe ĝi estis simbolo de la hungara aristokrataro. Produktado en Hungario ĉesis post 2-a Mondmilito, sed en aliaj landoj ne. Precipe dum la frua socialismo la tarogaton ne ŝatis la tiutempaj politikistoj. En la 1990-aj jaroj pluraj hungaraj produktantoj komencis produkti la instrumenton denove. Kelkaj muzikistoj profitas la tarogaton ne nur en popolmuziko, sed ankaŭ en ĵazo.
Moderna tarogato foje estas aŭdebla en 3-a akto de Tristano kaj Izoldo. En 2014 Hungario deklaris la muzikilon unu el la simboloj de Hungario.
Zoharo
Zohar (hebree: זהר) estas kabala libro, verkita en aramea lingvo ĉirkaŭ en la 13-a jarcento (kabalistoj asertas ke ĝi estas skribita en la dua jarcento pere de Rabeno Ŝimon Bar-Joĥaj (RAŜBI)). Ĝi estas opiniata esti la precipa kabalista fonto.
Tivadar Pauler
Tivadar Pauler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pauler Tivadar estis hungara juristo, juĝisto, profesoro, ministro, membro de Hungara Scienca Akademio (korespondanta en1845, ordinara en 1858, direktora en 1876, honora en 1885). Lia filo estis Gyula Pauler, lia nepo estis Ákos Pauler. Tivadar Pauler naskiĝis la  1816 en Buda. Li mortis la 1886 en Budapeŝto.
Biografio
Tivadar Pauler studis en Reĝa Universitato de Pest. Li ekinstruis en 1838 komence en akademio de Zagrebo, poste en akademio de Győr, fine inter 1848-1878 en universitato de urbo Pest. En 1869 li iĝis ankaŭ juĝisto, post 2 jaroj ministro. Li estis parlamenta deputito inter 1871–1886.
Vigneux-sur-Seine
Vigneux-sur-Seine [viɲø syʁ sɛn] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vigneusiens.
(141593) 2002 HK12
(141593) 2002 HK12 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:3 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tujn de Marso kaj de la Tero kun malgranda orbita klineco.
Listo de urboj de Pakistano
Jen listo de la pakistanaj urboj laŭ abozo-ordo:
Tabela listo
Tio estas Listo de la plej grandaj urboj en Pakistano. Pli freŝaj datenoj estas ĉe la Germana Vikipedio!
La du plej grandaj amasiĝoj en Pakistano estas Karaĉio kun 14 300 000 loĝantoj kaj Lahore kun 7 550 000 loĝantoj. 13 % de la loĝantoj de la lando koncentriĝas en ambaŭ regionoj.
La sekvanta tabelo enhavas la urbojn kun pli ol 100 000 loĝantoj. Listigitaj estas la rezultoj de la censoj de populacio de 1972-09-16, 1981-03-01 kaj 1998-03-01, krome kalkulo por 2006-01-01.
Proceso de Sacco kaj Vanzetti
Sacco [SAko] kaj Vanzetti [VanCETti] estis italaj enmigrintoj, kiuj venis en Usonon en 1908 kaj interkonatiĝis en anarkismaj rondoj. Akirinte la usonan civitanecon ili frontis rekrutigon okaze de la Unua mondmilito; por eviti ĝin ili iris al Meksiko. Tie ili amikiĝis. Post la milito ili reiris al Usono.
En 1920 ambaŭ kunorganizis protestojn kontraŭ la aresto de Andrea Salsedo, kiu sen kulpigo pasigis ok semajnojn en prizono kaj tiam mortis tie sub neklaraj cirkonstancoj (falo el 14-a etaĝo). Vanzetti estis parolonta publike pri la temo je la.
Sed je la Sacco kaj Vanzetti estis arestitaj en Novjorko kaj kulpigitaj pri du rab-atakoj: je la  en Bridgewater kaj je la  en South Braintree, kie du homoj estis mortigitaj. Komenciĝis du apartaj procesoj pro la du atakoj.
Je la Vanzetti estis kondamnita pro la atako de Bridgewater al 15 jaroj da mallibero. Je la ambaŭ estis kondamnitaj al morto pro la atako kaj la murdoj de South Braintree, kvankam atestantoj (aliaj ital-devenaj laboristoj) konfirmis alibion.
En 1923 Sacco kaj en 1925 Vanzetti estis metita en psikiatriejon. En 1926 la supera tribunalo de Masaĉuseco konfirmis ilian mortokondamnon. Du semajnojn poste alia prizonulo, Celestino Madeiros, konfesis esti farinta la atakon de South Braintree ("mi konfesas, ke mi partoprenis en la krimo en South Braintree; Sacco kaj Vanzetti ne estis en ĝi"); sed la justico konsideris tion negrava por la kazo de Sacco kaj Vanzetti. La ekzekuto estis dufoje prokrastita; en la nokto de la 22-a al la Sacco, Vanzetti kaj Madeiros mortis per la elektra seĝo.
La kondamno kaj ekzekuto kaŭzis intensajn protestojn en eksterlando, al kiuj aliĝis interalie Dorothy Parker, Edna St. Vincent Millay, Bertrand Russell, John Dos Passos, Upton Sinclair, George Bernard Shaw kaj H. G. Wells. En multaj landoj necesis gardi la usonajn ambasadejojn.
En 1941 la anarkiismaj gvidantoj Carlo Resca kaj Max Eastman deklaris, ke "Sacco estis kulpa, sed Vanzetti ne". Tion subtenas esploro de mortiga kuglo, farita en 1961, kiu estis determinita esti veninta el pafilo trovita ĉe Sacco.
En 1977, precize 50 jarojn post la ekzekuto, Michael Dukakis, guberniestro de Masaĉuseco kaj posta kandidato pri prezidenteco, deklaris, ke Sacco kaj Vanzetti estis senkulpaj, kaj ke ĉia malhonoro estis forigita de iliaj nomoj.
En 1971 Giuliano Montaldo faris filmon pri la historio de Sacco kaj Vanzetti; en tiu filmo prezentiĝis la kanto Here's to you, kies tekston verkis kaj kiun kantis Joan Baez kaj kies melodion komponis Ennio Morricone. La kantisto Georges Moustaki kantis ĝin france (Marche de Sacco et Vanzetti); Franz Josef Degenhardt tradukis ĝin en la germanan.
Bertinoro
Bertinoro estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la norditala regiono Emilio-Romanjo kaj en la provinco Forlì-Cesena. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 9501 loĝantojn.
Listo de urboj de Peruo
Jen listo de urboj de Peruo laŭ aboco:
Rotaria Amikaro de Esperantistoj
RADE estas mallongigo de Rotaria Amikaro De Esperantistoj. Ĝi signifas ankaŭ "per la Rado", ĉar dentrado estas la insigno de Rotario Internacia (vidu la paĝon "Rotario").
RADE, fondita en 1928, estas la plej malnova el la cento da fak-amikaroj de Rotario Internacia, kompareblaj al la fak-rondoj de UEA. Ekde 1930 tiu amikaro de esperantoparolantaj Rotarianoj regule kunvenadis, eldonis bultenon, kaj grupigis membrojn en Britujo, Francio, Germanio, Hispanio, Irlando, Japanio, Nederlando kaj Usono. Nun troviĝas RADE-anoj en 24 landoj, en ĉiuj kontinentoj.
Celo de RADE estas plenumi unu el la ĉefaj Celoj de Rotario kiu estas la interkompreniĝo kaj mondamikeco. Tiun celon ĝis nun provas plenumi kompleksa organizo de tradukado en multaj lingvoj por mondskala informado kaj korespondado.
Rotario Internacia agnoskas eltribunan uzon (kun samtempa tradukado) de 9 laborlingvoj (angla, franca, germana, hispana, itala, japana, korea, portugala,sveda) en siaj Kongresoj (krom la nacia lingvo de la kongreslando) kaj klerigadaj seminarioj. Praktike la angla-usona regas kaj tiuj, kiuj ne majstras ĝin, ne emas nek efike kapablas partopreni la komisionajn kunvenojn. Do, ĉeestante tiajn kunvenojn, oni konstatas ke ĉiuj partoprenantoj uzas la anglan, kaj oni ne povas ne konkludi, ke ĝi efektive estas la ununura internacia komunikilo de Rotario.
Sed, kiel ĉiuj Esperantistoj ĉiutage spertas, Esperanto estus la taŭga, simpla, egaleca kaj plendemokrata alternativo al tiu unuformiga situacio, kaj permesus al ĉiuj Rotarianoj, post facila kaj rapida lernado, plene partopreni la mirindajn kaj malavarajn internaciajn programojn de Rotario.
Monda amikeco ankaŭ evidentiĝas per translimaj rilatoj de kluboj al kluboj, ĉu individue, ĉu kadre de la programo Kontakt-Kluboj. La facila akirebleco de Esperanto permesus al ĉiuj gerotarianoj plene partopreni tiujn renkontojn, anstataŭ ol limiĝi al aŭdado de kelkaj malmultaj plurlingvuloj. Same rilate al personaj kontaktoj dumkongresaj, anstataŭ ol konstati la segregacion de la diversaj naciaj grupoj, malgraŭ kelkaj Hello! kaj afablaj ridetoj.
Strukturo de RADE
Retadreso: <bonaespero@aol.com> Antanas GVILDYS Litovio Eizo OOTCUKA, Japanio
Retpaĝejo de RADE:
Paul P. Harris kaj Ludoviko L. Zamenhof
Zamenhof estis iom pli aĝa ol Paul Harris. La unua naskiĝis en 1859, la dua en 1868. Zamenhof publikigis la Lingvon Internacian en 1887. Harris kunvenigis la unuajn Rotarianojn en 1905. Sed la unua kongreso de Esperantistoj ankaŭ okazis en 1905. Per du malsimilaj vojoj, la du fondintoj celis la saman celon : Internacian interkompreniĝon, pli bonajn rilatojn inter la homoj kaj, fine, universalan pacon.
Ni Esperantistoj bone konas la pensadon de Zamenhof. Li forte amis homaron kaj opiniis, ke ĝi ĉesus interbatali se ĝi povus facile kaj rekte interkompreniĝi. Unuavide, Rotario ne aspektas tiel idealista, sed kiam oni atente legas la verkojn de Paul Harris, bedaŭrinde elĉerpitaj, oni komprenas ke li estis ankaŭ forte motivita de amo por homaro kaj konvinkita ke interkompreno inter la popoloj kondukos al ĝenerala paco. Cetere la monda interkompreniĝo troviĝas en la rotariaj celoj.
Rotario Internacia uzas ses laborlingvojn. Aliaj landoj ŝatus ke siaj lingvoj ankaŭ oficialiĝu. Rotario certe ne povas, kiel U.N. (Unuiĝintaj Nacioj) aŭ aliaj interŝtataj organizaĵoj, uzi dekon aŭ dudekon da lingvoj. Tio estus ege multekosta. Do, RADE esperegas, kaj proponas, ke iam Esperanto fariĝos oficiala lingvo por Rotariaj rilatoj. Ĉar ĝi estas neŭtrala, kaj facile lernebla, la peto por uzado de pluraj lingvoj ĉesos kaj Rotario ŝparos multe da mono. Tiel, finfine, Harris kaj Zamenhofaj pensoj renkontiĝos.
Vidu paĝon Rotario
Kobylnice (distrikto Svidník)
Kobylnice (hungare Kabalás [kabalAŝ], rutene Кобылницї [kobilnicji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kobylnice situas fine de sakovojo. Svidník troviĝas je 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1363 laŭ tiama hungara ortografio "Alsou Kabalapataka". En 1493 7 familioj pagis impostojn. En 1715 oni komputis tie 6 loĝatajn kaj unu neloĝatan domojn. En 1787 273 vilaĝanoj en 40 domoj vivis, en 1828 237 vilaĝanoj en 32 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kabalás 126 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kobylnice 112 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Krynica Morska
Krynica Morska (Łysa Góra-Lipa; Kahlberg-Liep) estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Krynica Morska en distrikto Nowodworski (Pomorski). La 31an de decembro 2014 en la urbo loĝis nur 1335 da loĝantoj (la oka la plej malgranda urbo en Pollando).
Historio de Krynica Morska de la 13a jc ĝis la 15a jc
La unuaj ŝpuroj de la setlado sur la tereno de hodiaŭa Krynica Morska devenas de la jaroj 1258-1282. Temas pri la loko Lipa (Liep) (en la pola lipa estas tilio) kaj la nomo de la loko Lipa devenas de lima arbo tilio. Proksime de Krynica Morska iam estis la elfluejo de rivero Vistulo al la Balta Maro, tra la elfluejo kaj rivero en la jaro 890 (p.K. ŝipnavis al la praprusia urbo Truso la anglo-saksa vojaĝanto Wulfstan (Wulfstan la 1-a, ĉefepiskopo de Jorko /?). La setljo Lipa estis la limo inter slavaj gentoj kaj la praprusoj. O miejscu tym wspomniano w ugodzie z dnia 18 maja 1282 roku en Milicz inter la princo de Gdansko (de la jaro 1270) Mściwój la 2-a (Mestwin la 2-a') kaj la Teŭtona Ordeno. Krzyżacy otrzymali od Mściwoja między innymi część Mierzei Wiślanej, na której znajduje się obecnie miasto Krynica Morska. Po 1309 roku Zakon Krzyżacki włączył Lipę w skład Komturii Elbląskiej. Klejną osadą, która w XX wieku posłużyła do stworzenia miasta Krynica Morska, była miejscowość Kahlberg, leżąca na szlaku handlowym z Gdańska do Sambii. Pierwszy raz wzmiankowana jest w 1424 roku na dokumencie Elbląskiego Komtura nadającego przywilej lokacyjny dla karczmy Mikołaja Wildenberga. Dum la polaj tempoj sur tiu tereno post la dektrijara milito (dum la jaroj 1466-1793) tiu tereno estis en la posedo de Gdansko.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Krynica Morska de la 16a jc ĝis la 18a jc
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Krynica Morska de la 19a jc ĝis la 20a jc
Komence de la 20a jc najbare de la disvolviĝanta banloko (kurorto, kuracloko) Kahlberg (Łysa Góra) etis ankaŭ fiŝista setlejo Liep (Lipa). W okresie międzywojennym osady zostały połączone pod nazwą Kahlberg-Liep. Późniejsza osada, a jednocześnie kąpielisko, Kahlberg to dzisiejsze (od 1991 roku) miasto Krynica Morska. W skład Krynicy Morskiej wchodzą trzy dawne osady rybackie: Młyniska, Przebrno i Nowa Karczma. Rozwój osady Kahlberg jako kurortu morskiego rozpoczął się dopiero w 1840 roku kiedy to pięciu zamożnych kupców elbląskich założyło konsorcjum pri la navigado tra Vistula Laguno (vidu la apudan aviadilan foton), speciale la navigad-linio Kenigsbergo-Elbląg. Rok później zaczęły się masowe wycieczki letników. Konsorcjum zachęcone powodzeniem wycieczek, wybudowało pierwszą willę. Powoli następował rozwój kąpieliska, przybywało nowych domów, wybudowano duże molo, na plaży zbudowano łazienki oraz uruchomiono zakład oferujący kąpiele w grzanej wodzie morskiej. 3 maja 1945 roku miejscowość zajęły jednostki de la Ruĝa Armeo. Krynica Morska funkcias kiel urbo kun urborajtoj de la 2a de aprilo 1991. Pli frue estis nomata kiel Łysa Góra (1945-1947) kaj Łysica (ĝis la jaro 1958).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio:
Czesław Czubryt-Borkowski, Zygmunt Czarnocki (1988):Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa.
Wiesław Długoke̜cki (1995):Mierzeja Wiślana od XIII do połowy XV wieku (1454 r.), Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk.
Hubert Górnowicz, Zygmunt Brocki (1999): Nazwy miast Pomorza Gdańskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk.
Eugen Gustav Kerstan (1967):Die Geschichte des Landkreises Elbing: auf wissenschaftl. Grundlage volkstümlich dargest, Elbinger Nachrichten, Oldenstadt.
Magdalena Łucja Krebs, Działalność Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Krynicy Morskiej w latach 1920-2000, „Studia Warmińskie”, tom 37, 2000, s. 371-382.
Stanisław Kujot (1915): Dzieje Prus Królewskich. Część 1. Do roku 1309, nakładem Towarzystwa Naukowego, Toruń.
Apoloniusz Łysejko (2007): Latarnia w Krynicy Morskiej, Towarzystwo Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego, Gdańsk.
Apoloniusz Łysejko (1998): Polskie latarnie morskie. Wydawnictwo ZET, Wrocław.
Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski (1882): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom 3, nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, Warszawa.
KIM-11 Ĉapitro 08 : malsanoj de la nerva sistemo
Ĉi tiu artikolo provizore disvolvas Ĉapitro 08 : neŭrologiaj malsanoj de prova versio 11 de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-11), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
08 neŭrologiaj malsanoj (8..) </i>
Pluméliau-Bieuzy
(jen france, bretone Pluniav-Bizhui) estas komunumo de Francio, ekestinta komence de la jaro 2019 per fuzio de la antaŭaj komunumoj Pluméliau kaj Bieuzy. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Großweil
Großweil estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Garmisch-Partenkirchen de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Großweil apartenas al komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Ohlstadt, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Eschenlohe, Ohlstadt kaj Schwaigen.
Mamie Van Doren
Mamie Van Doren (denaske Joan Lucille Olander; 6-a de februaro 1931) estas usona aktorino, kantistino, kaj seksosimbolo. Ŝi eble estas plej bone konata pro sia porokaza filmo pri rokenrolo kaj junula deliktemo nome Untamed Youth (1957).
Kariero
Ŝi ekkarieris el beleckonkursoj. En la 1950-aj jaroj ŝi aperis en tre duarangaj roloj en filmoj (du kun Tony Curtis, sed ĉefe laboris kiel kantistino en noktokluboj. En 1956, Van Doren aperis kun juna kaj nekonata Clint Eastwood en vakera filmo Star in the Dust.
Radikalismo
Historie, "radikalismo" temis nur pri la radikala maldekstro (sub la unuopa kategorio de ekstrema maldekstra politiko), kaj malofte inkludis ekstreman dekstran politikon, kiun oni anstataŭe nomis reakcia. Sed lastaj ŝanĝiĝoj en naciaj lingvoj kaŭzis, ke ĝi estas ofte uzata hodiaŭ por priskribi ankaŭ ekstremajn dekstrajn grupojn. Do kvankam PIV 2005 listis la adjektivon "maldekstra" kiel rilata vorto al "radikala," la Reta Vortaro jam ne faras tion sed ligas la vorton "radikalismo" simple al ekstremismo.
Mamie Van Doren
Kariero
Van Doren famiĝis en kelkaj filmoj de "malbonaj junulinoj" kelkaj el kiuj poste iĝis kultaj filmoj. Ŝi aperis ankaŭ en kelkaj el la unuaj filmoj kiuj montris rokenrolon identigitan kun ribela stilo, kaj tiukadre ŝi registris ankaŭ kelkajn rok-diskojn. Fine de la 1950-aj jaroj ŝi populariĝis per kuraĝaj filmoj, en kiuj ŝi foje aperis preskaŭ nuda aŭ vestita per tre mallarĝaj puloveroj kiuj bone markis ŝian figuron.
En la 1960-aj jaroj ŝi sendependiĝis de studioj kaj ampleksigis la gamon de sia agado al sciencfikcio, vakeraj filmoj, teatro, televido, noktokluboj ktp.
Zoilo
Filozofio
Zoilo (4-a jarcento antaŭ Kristo) el Amfipolo estis helena sofisto, kineta filozofo kaj retoro, aŭtoro de akraj kritikoj pri Homero, pro kio li estis nomata Homéromastix - vipo kontraŭ Homero.
Anenský vrch (Orlica montaro)
Anenský vrch (esperante: Anna monto) (991 m) estas montopinto kun malproksimaj vidoj en ĉefa montdosro de Orlica montaro.
Ĝis la jaro 1937 ĉi tie staradis kapelo de sankta Anna (de tie Anenský vrch estas Anna monto aŭ Monto de Anna). Ĝi estis konstruita en la jaro 1766 far arbargardisto Johan Kastner el Horní Rokytnice. Laŭ mito li devis pasigi nokton en arbaro proksime de la montopinto, kie li subaŭsultis tri virojn, kiuj volis ataki lian arbaristan domon. Pro dankemo, ke li povis prepariĝi por tio, li promesis al la sankta Anna konstrui sur tiu ĉi loko kapelon. Kaj okazis...
Tiu ĉi kapelo estis en la jaro 1820 alikonstruita. La rekonstruon lasis fari grafino Johanna von Nostitz-Rieneck. Loko ĉirkaŭ la kapelo estis forhakita. Pluan rekostruon la kapelo ĝisatendis en 1856. Ĉifoje patrono estis Ernestina von Nostitz-Rieneck, laŭ kiu oni komencis nomi la montopinton Ernestinenberg. Apud la kapelo estis alkonstruita ŝtona kruco kaj statuo de la sankta Mario. Pli malfrue estis aldonitaj alojaj tabuloj por ŝirmado de muroj antaŭ malfavoro de vetero.
En tiu ĉi aspeto ĝi konserviĝis ĝis hodiaŭaj tagoj, sed ne plu sur Anenský vrch, sed prosimume je du kilomteroj pli malproksime ĉe rando de vilaĝo Hadinec. En tiun ĉi vilaĝon la kapelo estis transportita en dismuntita stato en 1937 en konekso kun konstruado de linio de fortikaĵoj, kiu transpaŝas Anenský vrchon per objektoj R S-84 "Arnošt" kaj R S-85 "Anna".
(13290) 1998 QN75
(13290) 1998 QN75 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(14898) 1992 JR3
(14898) 1992 JR3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bierfarejo U Fleků
La Bierfarejo "U Fleků" estas historia konstruaĵo de la centra kvartalo Nova Urbo de Prago. Ĝi situas en la strato Křemencova. Temas pri unu el la plej famaj bierfarejoj kaj bierejoj en Prago, romantike rekonstruita por elvoki la atmosferon de mezepoka gastejo.
Clarence Melvin Zener
Clarence Melvin ZENER (naskiĝis la 1-an de decembro 1905 - mortis la 15-an de julio 1993) estis usona fizikisto, laŭ kiu estas nomata Zener-diodo.
Zenero naskiĝis en Indianopolo kaj studis en Harvardo. Li okupiĝis pri superkonduktiveco kaj metalurgio.
Epper
Epper estas familia nomo de jenaj personoj:
Besenzone
Besenzone estas komunumo de Italio.
Szekeres
Szekeres:
Villabé
Villabé [vilabe] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villabéens.
Divizoro
En matematiko, divizoro (aŭ faktoro) de entjero n estas entjero, kiu dividas entjeron n sen laso de resto.