cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montoj Bieszczady
Ĝis 1947, 84% de la populacio de la pola parto de Montaro Bieszczadzkie estis ukrainparolantaj Bojkoj. La murdo de la pola generalo Karol Świerczewski en Jabłonki fare de la naciisma Ukraina Ribela Armeo en 1947 rezultis en la translokigon de la Bojkoj, per nomita Operaco Vistula. La areo restis poste neloĝata. En 2002, la tiam pola prezidento Aleksander Kwaśniewski esprimis sian bedaŭron pro tiu operaco. Inter animaloj vivantaj en la en 1991 deklarita rezervejo menciindas la nigra cikonio, bruna urso, la lupo kaj la bizono.
Ulubey (Uşak)
Ulubey estas urbo kaj distrikto en provinco Uşak en Turkio.
Poŝkomputilo
Poŝkomputilo (en la angla 'PDA'), en la parola lingvo ankaŭ poŝilo, estas speco de persona komputilo, kies precipa trajto estas tre malgrandaj dimensio kaj pezo. Historion de poŝkomputilo necesas komenci ek de Psion Organiser II, produktado de kiu, estis lanĉita en mezo de la 1980-aj jaroj. Tamen vasta intereso al poŝkomputiloj aperis post Newton Message Pad fare de firmao Apple. Necesas ankaŭ rimarki aparatojn kun tre interesa arkitekturo: Atari Portfolio, EO Communicator 440/880 fare de firmao AT&T, Amstrad PenPad 600, Palmtop 200LX. En 1996 ja aperis Palm Pilot.
Konataj poŝkomputiloj
La du plej konataj poŝtkomputiloj estas Palm kaj Pocket PC. La unua uzas la operaciumon PalmOS kaj la dua etan version de Vindozo nomatan VindozoCE (Windows CE).
Ekzistis poŝkomputilo nomata zaurus kaj produkita de Sharp, kiu uzis linukson kiel operaciumon, kaj unu produktita de Apple, iPhone, kiu uzas makintoŝan operacian sistemon.
Eksteraj ligiloj
Sergio Pokrovskij: Poŝkomputilo. LOdE, n-ro 96, 2002:10.
Muzeo Sergej Paraĝanov
La Muzeo Sergej Parajanov (armene Սերգեյ Փարաջանովի թանգարան) estas omaĝo al sovetia armena direktoro kaj artisto Sergej Paraĝanov kaj estas unu el la plej popularaj muzeoj en Erevano kaj tuta Armenio. Ĝi reprezentas la diversan artan kaj literaturan heredaĵon de Paraĝanov. La muzeo estis fondita en 1988, post kiam Sergej Paraĝanov translokiĝis al Erevano. La etnografia centro de Dzoragjugh estis konstruita parte kiel loĝejo por Sergej Paraĝanov, kaj parte kiel muzeo. Ĝi malfermiĝis en 1991. La muzeo montras, interalie, artaĵojn de Sergej Paraĝanov kiel desegnoj, glumozaikoj kaj manartaĵoj, same kiel marionetoj kaj filmaj skizoj de sia profesia filma kariero.
Hitorio
La muzeo estis fondita en 1988 kiam Paraĝanov translokiĝis al Erevano. Paraĝanov mem elektis la lokon (etnografia centro Dzoragjugh en Erevano) kaj konstruprojekton de muzeo. Pro la armena tertremo en 1988 kaj sociekonomikaj problemoj, la muzeo malfermiĝis nur en junio 1991, unu jaron post la morto de Paraĝanov.
La fonda direktoro de la muzeo estas Zaven Sargsjan. La muzeo estas unu el la kulturaj centroj de Erevano, konata pro ĝiaj ekspozicioj, publikaĵoj kaj honoraj ricevoj (inkluzive la jarkunvenojn de gastoj de Erevana Internacia Filmfestivalo). Paulo Coelho, Wim Wenders, Mikaelo Vartanov, Tonino Guerra, Enrica Antonioni, Atom Egojan, Nikita Mihalalkov, Vladimir Putin, Aleksandr Lukaŝenko, Jevgenij Jevtuŝenko, Arnold Rüütel, Valdas Adamkus, Tarja Halonen, Donald Knuth kaj multaj aliaj famaj homoj vizitis la muzeon.
Ekspozicio
La muzeo situas en tradicia kaŭkaz-stila konstruaĵo kaj konsistas el du etaĝoj. Kunmetante ĉirkaŭ 1.400 ekspoziciaĵojn, la kolekto de la muzeo inkluzivas instalaĵojn, glumozaikojn, muntadojn, desegnojn, pupojn kaj ĉapelojn. La muzeo ankaŭ montras neeldonitajn filmojn, libretojn kaj diversajn artaĵojn, kiujn Paraĝanov kreis en malliberejo. Inter la aliaj eksponantoj de muzeo estas du rekreitaj memorĉambroj, originalaj afiŝoj, festivalaj premioj, subskribitaj leteroj de Federico Fellini, Lilya Brik, Andrej Tarkovskij, Mikaelo Vartanov, kaj Jurij Nikulin, donacoj de famaj vizitantoj Tonino Guerra, Vladimir Putin kaj Roman Balajan, kiu estas la aŭtoro de filmo "Nokto ĉe la muzeo de Paraĝanov". La muzeo uzas artajn kaj ekspoziciajn principojn de Paraĝanov mem.
La muzeo organizis ĉirkaŭ 50 ekspoziciojn, inkluzive de tiuj en Cannes, Ateno, Tokio, Moskvo, Romo, Teherano kaj Holivudo.
Laŭ la gvidilo "Retrovante Armenion", "la plej bona muzeo en Erevano estas malgranda kaj idiosinkrazia, la estonta fina hejmo de fama sovetia produktoro Sergej Paraĝanov"..
Edit Lugosi
Edit LUGOSI [lugoŝi] estas hungara tekstilartistino. Ŝi naskiĝis en Baia Mare la 4-an de decembro 1946.
Kariero
Edit Lugosi diplomitiĝis en la fako pri tekstilarto en 1973 en Kluĵo. De 1990 ŝi vivas en Veszprém.
Łaziska Górne
Łaziska Górne estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Łaziska Górne en distrikto Mikołowski.
Simão Sabrosa
Simāo Sabrosa (naskiĝis la ), kutime nur nomata Simão, estas portugala futbalisto. Li estas membro de la portugala nacia teamo de futbalo kaj interalie en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio kaj la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Ma Rainey
"Ma" Rainey (denaske Gertrude PRIDGETT, Septembro 1882 aŭ 26a de Aprilo, 1886 – 22-a de decembro 1939) estis unu el la plej fruaj Afrik-usona profesia blus-kantistinoj kaj unu el la kantistoj de unua generacio de bluso kiuj registris. Ŝi estis kromnomita "Mother of the Blues" (Bluspatrino). Ŝi floris en la 1920-aj jaroj.
Ratkovská Suchá
Bazaj informoj
Ratkovská Suchá, hungare Ratkószuha estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Suchá signifas: seka.
Alico en Mirlando
Alico en Mirlando estas titolo komune uzata por nomi la serion de du libroj verkitaj de la brita verkisto Lewis Carroll:
La libroj enhavas ankaŭ multajn konatajn poemojn, precipe verkojn de sensenca poezio. La libroj fariĝis kultaj kaj la poemoj estas bone konataj inter tradukistoj, i.a. pro ilia malfacila tradukebleco.
Vidu ankaŭ
Por vidi liston de ĉiuj artikoloj ligitaj al Alico en Mirlando (libroj, verkistoj, roluloj, poemoj ktp.), bonvolu konsulti la kategorion Alico en Mirlando.
Nueno
Nueno [NŬEno] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
José Anglada
José Anglada Prior (naskiĝis la 29-an de aprilo 1893 en Barcelona) estis hispana komerc-oficisto kaj esperantisto.
Esperantisto de 1908. Delegito de UŜE-Movado, membro de HEI, sekretario de la ZI. Direktoro de Kataluna Esperantisto. Anglada verkis gramatikon kaj kompilis vortaron.
Holle
Holle estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En la komunumo troveblas pluraj kasteloj kun ligitaj parkoj kaj pliaj historiaj konstruaĵoj en nekutima denseco. Flanke menciindas, ke la loĝloko plurfoje menciatas en la trilero Red Storm Rising, konsiderebla militnovelo pri fikcia batala eskaliĝo de la Malvarma milito en la 1980-aj jaroj, de la usona verkisto Tom Clancy.
Administra divido
La komunumo konsistas el la unuopaj loĝlokoj Astenbeck, Derneburg , Grasdorf , Hackenstedt , Heersum , Henneckenrode , Holle , Luttrum , Sillium , Söder , Sottrum  kaj Wohldenberg . La plej multe loĝata el tiuj lokoj estas Holle antaŭ Sottrum, Grasdorf kaj Heersum.
10717 Dickwalker
10717 Dickwalker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo Richard L. ("Dick") Walker (1938–2005) de la Mararmea Observatorio de Usono, unue en Vaŝingtono, poste en Flagstaff (Arizono). Fakulo pri la duopaj steloj, Walker ankaŭ partoprenis al la serĉo de novaj satelitoj de Saturno dum la paso en la ebeno de la ringoj en 1966.
Prozo Ridetanta
Prozo Ridetanta estas novelaro originale Esperantlingve verkita de Raymond Schwartz. La 172-paĝa libro unuafoje aperis en la jaro 1928, ĉe Esperantista Centra Librejo en Parizo. Ĝi estis Kronita verko de la Akademio.
La libra enhavo estas republikigita en 1971 kadre de la kolekto Vole ... Novele, produktita en la Eldonejo TK en Kopenhago, kaj represiĝis en 1981 kaj 1987 en eldonejo Iltis, Sarbrukeno.
Vella Lavella
Vella Lavella estas insulo en la Okcidenta Provinco de Salomonoj. Ĝi kuŝas okcidente de Nova Georgio, kaj estas konsiderata unu el la Novgeorgia Grupo.
Geografio
Vella Lavella estas vulkana insulo, ĉirkaŭita en kelkaj lokoj pere de korala rifo. La insulo enhavas vulkanajn konusojn kaj unu termikan fonton. La plej alta altaĵo estas Monto Tambisala kun 790 metroj. La vulkano Nonda (la plej juna vulkano de la insulo), havas alton de 750 metroj kaj estas konsiderata aktiva, kvankam ĝi neniam erupciis en modernaj tempoj. La pli malgrandaj riveroj kiuj fluas el la montoj al la marbordo ebligas irigacian hortikulturon por la loĝantoj kiuj loĝas preskaŭ nur sur la marbordo.
La klimato en la insulo estas humida, kaj tropika, kaj en la insulo okazas tertremoj kaj ciklonoj.
Pizo (planto)
Ne konfuzu kun pico (it. pizza) Pizo (latine Pisum) estas genro de unujaraj, pli-malpli grimpaj herboj kun alternaj, plume kunmetaj folioj, ofte unuĉiraj kaj/aŭ dustipulaj, kun akselaj, unu-aŭ malmult-opaj floroj kaj kun plataj aŭ preskaŭ cilindraj guŝoj, enhavantaj globformajn semojn po kelkaj. Estas tri specioj el la Mediteranea regiono kaj Okcidenta Azio, el kiu la ĝardena pizo (Pisum sativum) estas tre kultivata por semoj aŭ guŝoj manĝataj krudaj aŭ kuiritaj.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri pizo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Sándor Károlyi (politikisto)
Grafo Sándor Károlyi [ŝAndor kAroji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Károlyi Sándor estis hungara politikisto, ekonomikisto, magnato, mecenato, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1881).
Sándor Károlyi naskiĝis la  1831 en Pest (urbo). Li mortis la 1906 en Menton, sed li estis entombigita em Fót.
Biografio
Sándor Károlyi batalis por la hungara liberecbatalo sub György Klapka en 1849, poste li migris alFrancio. Tie li konatiĝis kun Pierre Guillaume Frédéric le Play. Grafo Károlyi hejmenvenis en 1854 kaj li okupigixis pri sia bieno. Post 2 jaroj li strebis por ĉevaltira tramo inter Pest kaj Újpest. Li oferis multe da monoj por la trafikilo, kiu realiĝis, eĉ poste ĝi trafikis ĝis Rákospalota (iama urbo). En 1861 li partoprenis en escepta parlamento en 1861, en la sama jaro li edziĝis. poste li senĉese estis deputito inter 1881–1906. Ekde 1879 li okupiĝis pri agraraj reformoj. En 1895 li fondis hospitalon de Újpest, baldaŭe apude pensiulejon kaj orfejon. En 1898 li establis koooperativan tutlandan reton. Li ricevis ordenon de la Ora Ŝaffelo en 1900.
Turandot
Turandot estas opero en tri aktoj de Giacomo Puccini, kompletigita de Franco Alfano, kaj pri libreto en itala fare de Giuseppe Adami kaj Renato Simoni. Turandot, nome la fina opero de Puccini, restis nefinita, kaj la lastaj du scenoj devis esti kompletigitaj de Franco Alfano baze sur la skizoj de la komponisto. La libreto por Turandot estis bazita sur teatraĵo samnoma de Carlo Gozzi.
Urla (Izmiro)
Urla estas urbo kaj distrikto de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Felix Locher
Felix Maurice LOCHER, (1882- 1969) estis svisa aktoro kaj inventisto. Li estis patro de aktoro Jon Hall.
Hollen (Beverstedt)
Hollen ĝis la 1-a de novembro 2013 estis sendependa administra komunumo en Germanio kaj ekde tiu dato estas parto de pli granda administra komunumo Beverstedt. La loĝloko troviĝas en la distrikto Cuxhaven de la federacia lando Malsupra Saksio. La 31-an de decembro 2005 la tiutempa komunumo havis 880 loĝantojn.
Oradour-sur-Vayres
- jen france, prononco [], okcitane Orador de Vairas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
(16535) 1991 NF3
(16535) 1991 NF3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Zalaszentgyörgy
Zalaszentgyörgy [zalasentdjordj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. La loknomo signifas: Zala-Sankta Georgo.
Situo
Zalaszentgyörgy situas laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Zala (rivero). Zalaegerszeg troviĝas 15 km-ojn for.
San Lorenzo Isontino
San Lorenzo Isontino (antaǔe San Lorenzo di Mossa) estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Collio - Alto Isonzo, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso baze identas al la antaŭa provinco. Tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico" - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Zalaszentgyörgy
Historio
La vilaĝnomo aperis unue en 1326. Dum la turkoj la vilaĝo ofte detruiĝis.
San Lorenzo Isontino
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Capriva del Friuli, Farra d'Isonzo, Moraro kaj Mossa.
Zalaszentgyörgy
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, dentokuracejo, kafejeto, migra poŝto.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
541 Deborah
541 Deborah estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Debora", profetino-juĝistino en la biblia epoko de la Juĝistoj.
Rothenthurm
Pri la komunumo
Rothenthurm estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 2130 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Rothenthurm situas en la altebenaĵo de la valo de Biber en la Svisaj Antaŭalpoj inter la Sihl-Valo en oriento kaj la valo de la Lago de Laŭerco en okcidento. La komunumo konsistas el la tri lokoj Rothenthurm, Biberegg kaj Altmatt. En Biberegg troviĝas la akvodislimo. Orienten fluas la rivero Biber al Sihl, okcidenten la river Steiner Aa al la Lago de Laŭerco. Sian nomon la komunumo ricevis de la ruĝtegmenta defendoturo en la vilaĝocentro, kiu estis konstruiita en la jaro 1323 kaj estas la rekonilo de la vilaĝo. En la ebenaĵo de Rothenthurm troviĝas altmarĉo de nacia signifo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rothenthurm limas en nordoriento al Einsiedeln, en sudoriento al Alpthal, en sudo al Ŝvico, en okcidento al Sattel, kaj en nordokcidento al Oberägeri (ZG).
Trafiko
Tra Rothenthurm pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 8 de Pfäffikon al Ŝvico, kaj la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Sankt-Galo, tra Rapperswil kaj Arth-Goldau al Lucerno. Okcidente de la komunumo inter Rothenthurm kaj Sattel vojo kaj fervojo pasas tra la Sattel-Pasejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de la nomo Rothenthurm datiĝas el la jaro 1487 per la vortoj bey dem rothen thurn. Dum la limodisputo inter Ŝvico kaj Einsiedeln proksimume en la jaro 1310 la ŝvicanoj konstruis apud Rothenthurm defendomuron tra la valo, kies postrestaĵo estas la ruĝtegmenta turo, kiu donis la nomon al la komunumo. En la jaro 1350 la Habsburgoj finfine koncedis oficiale la regionon de Rothenthurm al Ŝvico. Ĝis 1598 Rothenthurm apartenis al la paroĥo Steinen. Tiam Sattel fariĝis memstara paroĥo, al kiu ankaŭ apartensis Rothenthurm. Finfine en la jaro 1776 Rothenthurm akiris la statuson de memstara paroĥo. La unua preĝejo en Rothenthurm estis konstruita en la jaro 1700. La hodiaŭa pastra preĝejo estis konstruita en la jaroj 1873 ĝis 1886. En la jaro 1798 en Rothenthurm okazis batalo inter la ŝvicanoj kaj francaj trupoj. Malgraŭ la venko de la ŝvicanoj en Rothenthurm, Ŝvico devis kapitulacii kaj submetiĝi al la konstitucio de la Helveta Respubliko. Dum kantona landkomunumo la 6-an de majo 1838 okazis amasa tumulto, kiu eksplodis jam dum la elekto de la voĉnombrantoj, ĉar laboristoj kaj etkamparanoj postulis pli da politikaj rajtoj. En la 1980-aj jaroj la svisa armeo planis sur la teritorio de la marĉo de Rothenthurm la konstruon de armeekzerceoj. Tio kaŭzis grandan reziston de naturprotektantoj kaj armekontraŭuloj, kiuj kolektis la subskribojn por federacia popoliniciativo, la tiel nomita Rothenthurm-iniciativo, kiu metis ĉiujn ankoraŭ ekzistantajn altmarĉojn en Svislando sub naturprotekto. En la jaro 1987 tiu inicitativo en historia baloto estis akceptita. La surpriza verdikto de la sivsa popolo malhelpis la konstruon de la armeekzerejo.
Sepbraka kandelabro (Essen)
La sepbraka kandelabro estas granda kandelolumilo de la katedrala trezoro de Essen. Ĝi staras nun en la teretaĝo de la okcidenta alkonstruaĵo de la katedralo de Essen. La kandelabro, kiu datiĝas proksimume el la jaro 1000, estas elstara bronza artverko de la frua mezepoko kaj la plej malnova konserviĝinta sepbraka kandelabro entute.
Priskribo
La kandelabro estas entute 2,26 metrojn alta kaj havas plejlarĝon de 1,88 metroj. Ĝi estas farita el bronzo kiel kavgisaĵo kaj konsistas ej 46 eroj, kiujn en la interno stabiligas framo el fero. Ĝi staras sur ŝtonpiedestalo proksimume 60 centimetrojn alta, je kiu verŝajne temas pri reuzata romia piedestalo de kolono aŭ statuo, La kandelabro havas kvadratan piedon kun oblikvaj facoj kaj tendoforma tegmento, kiu baziĝas sur kvar trifingraj ungegoj. Sur la anguloj de la piedo sidis kvar bronzofiguretojn figurantajn faŭnojn, el kiu unu figuro surskribita per Aquilo (nordo) komplete konserviĝis. Du aliaj figuroj parte konserviĝis, la restaĵoj estas surskribitaj per Oriens (oriento) kaj Occidens (okcidento). La kvara figuro supozeble portis la surskribon Meridies (sudo). La piedo abunde ordigita per bendoj kaj vinktoj laŭ formo de malgrandaj diablomaskoj finiĝas supren per balustradera korpo, el kiu kreskas la trunko de la kandelabro. Sur la pieda finaĵo troviĝas ligna horizonta bendo kun la enskribo Mathild abatissa me fieri jussit et Christo consecravit. (Abatino Matilda komisiis fari min kaj konsekris min al Kristo.) Tiu ĉi enskribo ebligas la datigon de la kandelabro, ĉar Matilda estis ekde 973 ĝis 1011 abatino de la abatinujo Essen. La trunko de la kandelabro estas regule konstruita el vertikalaj grimpoplantaj kampoj, kiuj pokaze en la mezo estas interrompitaj per kapeto. El tri kalikoformaj interligilo disbrakas la du brakoparoj, elipse kurbantaj supren kaj finiĝantaj egalaltece kun la kandeltenilo je la trunkofinaĵo. La kandelabraj brakoj estas glatvandaj, en regulaj sekcioj ili estas alterne ornamitaj per bulformaj kaj plurangulaj kapetoj, kiuj estas formitaj per stiligitaj foliornamaĵoj kaj enmetitaj juveloj (heliotropoj, fumkvarcoj, diversaj agatoj, ametistoj, malakitoj, jaspoj kaj montaj kvarcoj). Supozeble la kandelabroj origine estis orumita.
Ĉar kaj bizancaj elementoj en la ornamaĵoj kaj ankaŭ malaltsaksaj influoj estas konstateblaj, oni supozas, ke la kandelabro estis produktata en nordokcidenta Germanujo, eble en Hildesheim, kie mallonge poste per Bernvardo-Pordo kaj Kristo-Kolono pluaj gravaj bronzaj artverkoj; pruvita la produktejo tamen ne estas. Produktado en Essen mem estas konsiderata, por la proksimume samtempe kun la kandelabro ekestintaj relikvokesto de Sankta Marsuso kaj la kruco kun la grandaj mallevaĵo-emajloj Beuckers indikis produktadon en Essen. Por Essen pledas, ke la komisiinto devis mendi la materialon kaj je surloka produktado povis kontroli la uzadon.
Interpreto
La sepbraka kandelabro en la katedralo de Essen similas laŭforme al la juda menorao kaj deduktiĝas el la sama malnovtestamenta biblia loko en la 2-a libro de Moseo (El 37, 17–24). En la frua kristanismo la „sep“ simbolis la unuecon de dia kaj tera, ĉar ĝi unuigis en si la „tri“ de la triunuo kaj la „kvar“ de la teraj kompasdirektoj. Samtempe la nombro sep reprezentis la sep donaĵoj de la Sankta Spirito, dum kiam la kandelabro simbolis Kriston mem. La kandelabro de Essener samtempe simbolas la lumon de la mondo, kiu lumas en ĉiujn kompasdirektojn reprezentatajn per la bronzofiguroj de la piedo, por ke ĝi je la fino hejmenportu ĉiujn homojn al Kristo. Tiu ĉi indiko pri la Lasta Juĝo ebligas la interpretadon, ke abatino Matilda komisiis produkti ĝin kiel sia mortmemora kandelabro.
Sarrageois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
13-a arĉkvarteto (Beethoven)
Arĉkvarteto n-ro 13 B♭-maĵoro op. 130 estas arĉkvarteto de Ludwig van Beethoven.
La kvarteto komponita laŭ mendo de kaj dediĉita al la rusa princo Nikolaj Borisoviĉ Golicin, fervora violonĉelisto, enhavis en sia origina versio kiel finalmovimento la „Grandan fugon B♭-maĵoran“, kiu poste estis eldonita kiel memstara verko sub verknumero 133.
Ekesto
La arĉkvarteto ekestis laŭkomisie de la rusa princo Nikolaj Borisoviĉ Golicin el Sankt-Peterburgo, kiu mendis kvartetojn de Beethoven. La komisio atingis Beethoven-on dum tempo, en kiu li aparte de tio kovis la deziron, komponi denove por la ĝenro de arĉkvarteto. Tiel ekestis la kvarteto op. 130 en januaro de 1826 kiel lasta el la tri kvartetoj menditaj fare de la princo; la du unue ekestintaj kvartetoj estis la arĉkvarteto n-ro 12 E♭-maĵora op. 127 (januaron 1825) same kiel la arĉkvarteto n-ro 15 en a-minoro op. 132 (julion 1825).
Beethoven evoluigis tiom fervoron por la komponado de arĉkvartetoj, ke li post finfarado de la tri Golicin-kvartetoj komponis ankoraŭ du pluajn, nome la arĉkvarteto n-ron 14 (c♯-minora) op. 131 (julion 1826) kaj la n-ron 16 (F-maĵora) op. 135 (oktobron 1826), je kio ĉilasta samtempe fariĝis la lasta finfarita komponaĵo de Beethoven, ĉar li mortis malmultajn monatojn post la pretigo.
Laŭ propra noto Beethoven planis provizi sian »lastan kvarteton« (koncernis la lastan kvarteton destinitan por princo Golicin) »per serioza kaj malfacilmova enkonduko«. Ĉi tio pruvas, ke Beethoven komencis per la komponado de la unua movimento samkiel de la finalo, por krei kadron por la kvarteto.
Pri la muziko
La tri kvartetoj komponitaj por princo Golicin surmontras paralelon al la „Razumovskij-kvartetoj“. Ambaŭkaze la pokaze meza kvarteto staras en minortonalo, dum kiam la aliaj du staras en maĵoro.
Unua movimento
La movimento baziĝas, kiel la unuaj movimentoj de la arĉkvarteto n-ro 14 c♯-minora op. 131 kaj de la arĉkvarteto 15 en a-minoro op. 132, sur la kvartonaro g♯-a-f-e. Emil Platen opinias pri tio: »Dedukti tamen el tio, ke temas pri sencokunligo de la tri kvartetoj, pri unueco de pli alta ordo, ›giganta ciklo‹, kio do ankaŭ fakte estus prezentenda en neinterrompa sinsekvo, mi opinias malĝusta.«. Lewis Lockwood montris sur tio, ke ĉi tiu temo similas al la temo de fugo n-ro 4 c♯-minora el la unua volumo de „Bontemperita klavarinstrumento“ de Johann Sebastian Bach.
La unua movimento enhavas tri temojn: figuron en deksesonaj notoj, kontrapunkta voko laŭ speco de fanfaro, dum kiam la tria temo estas de elegia-lirika karaktero.
Joaquim Manuel Sampaio Silva
Joaquim Manuel Sampaio Silva (naskiĝis la en Vila Nova de Famalicão), kromnomata Quim, estas portugala futbalisto, golulo de la teamoj Sport Lisboa kaj Benfica. Li interalie estis membro de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio.
Filabres-Tabernas
Filabres-Tabernas estas komarko hispana apartenanta al la provinco Almerio, nome la plej orienta en Andaluzio. Ĝi estas en la centro de la provinco sen aliro al la marbordo en marborda provinco. La komarko Filabres-Tabernas formas la sudan limon de la Valo de Almanzora kaj la nordan de la Alpujarra Almeria kaj de la Metropolita Komarko de Almerio.
Ĝi estas formata de la municipoj Abla, Abrucena, Alcudia de Monteagudo, Benitagla, Benizalón, Castro de Filabres, Fiñana, Gérgal, Lucainena de las Torres, Las Tres Villas, Nacimiento, Olula de Castro, Senés, Tabernas, Tahal, Turrillas, Uleila del Campo kaj Velefique.
Oppligen
Oppligen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 665 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Hans Dominik
Hans DOMINIK (naskiĝinta la 15-an de novembro 1872 en Zwickau, mortinta la 9-an de februaro 1945 en Berlino) estis germana inĝeniero kaj verkisto.
Vivo
Dominik frekventis lernejon ekz. en Gotha kaj studis ekde 1893 elektroteknikon kaj maŝinkonstruadon ĉe la Teknologia Universitato Berlino kaj faris poste vojaĝojn al Ameriko, Anglio, Italio kaj Skandinavio. Ekde 1898 li labaoris kiel elektroinĝeniero ĉe grandaj firmaoj en Germlando kaj en Usono.
Ferenc Scheffler
Ferenc SCHEFFLER [ŝefler] estis rumania hungara romkatolika teologia verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Kálmánd la 3-an de oktobro 1894 kaj mortis en Kluĵo 29-an de oktobro 1956. Li estis la frato de episkopo János Scheffler.
Kariero
Ferenc Scheffler finis teologion en Budapeŝto kaj samloke li doktoriĝis pri teologio. Inter 1918–20 li estis helppastro en Fehérgyarmat, pli poste profesoro pri teologio en Satmaro, kie li instruis ankaŭ juron. Li estis respondecredaktoro de Szabad Szó (1926–27), Új Élet (1927–28), Katholikus Élet (1929–31). De 1931 li estis en Oradea direktoro de gazetoj Erdélyi Lapok, poste de Magyar Lapok. Li verkis lernolibrojn (Ószövetségi iskolai Biblia (Kv. 1923; II. eld. samloke. 1939); Újszövetségi iskolai Biblia (sl. 1923; II. eld. sl. 1927). Li tradukis la unuan parton de libro Felnőttek katekizmusa de Franz Spirago (Szatmárnémeti 1928)
Anuba paviano
La Anuba paviano aŭ oliveca paviano (Papio anubis), estas membro de la familio de Cerkopitekedoj (aŭ malnovmondaj simioj). La specio estas la specio kun plej ampleksa teritorio el ĉiuj pavianoj: Ĝi estis troviĝanta en 25 landoj tra Afriko, etende el Malio orienten al Etiopio kaj Tanzanio. Izolaj populacioj troviĝas ankaŭ en kelkaj montaj regionoj de Saharo. Ĝi loĝas en savanoj, stepoj, kaj arbaroj.
Fizikaj karakteristikoj
La anuba paviano estas ankaŭ ofte nomita oliveca paviano pro ĝia pelto, kiu de distanco ŝajnas verdgriza. Ĝia alia nomo venas de la egipta dio Anubo, kiu ofte estis representita de hunda kapo, kiu similas al la buŝumo de la paviano.
Kalvinana kirketo (Debrecen)
La Kalvinana etpreĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbocentro de Debrecen.
Blind Lemon Jefferson
Lemon Henry "Blind Lemon" Jefferson (24a de Septembro, 1893 – 19a de Decembro, 1929) estis usona kantisto, kantoverkisto kaj muzikisto de bluso kaj gospelo. Li estis unu el la plej popularaj blus-kantistoj de la 1920-aj jaroj kaj estis nomitaj "Father of the Texas Blues" (la patro de la Teksasa bluso).
La ludadoj de Jefferson distingiĝis pro sia alta-tona voĉo kaj la originaleco de sia gitarludado. Liaj registraĵoj bone vendiĝis, sed li ne estis forta influo super pli junaj blus-kantistoj de sia generacio, kiuj ne povis imiti lin tiom facile kiom ili povis imiti aliajn komerce sukcesajn artistojn. Tamen postaj muzikistoj de bluso kaj rokenrolo klopodis imiti kaj liajn kantojn kaj lian muzikan stilon. Tiele faris versiojn de liaj kantoj ekzemple Bob Dylan, B.B. King, Peter, Paul and Mary, Laibach, Diamanda Galás kaj aliaj. Li estis la aŭtoro de multaj kantoj kovritaj de postaj muzikistoj, kiel la klasika "See That My Grave Is Kept Clean". Alia el liaj kantoj, "Matchbox Blues", estis registrita pli ol 30 jarojn poste fare de Beatles, en rokabila atribuita al Carl Perkins, kiu ne aludis Jefferson en sia registraĵo de 1955.
Sándor Szathmári
Sándor SZATHMÁRI [Ŝa’ndor Satma’ri] (naskiĝis la en Gyula, mortis la  en Budapeŝto) estis verkisto, maŝininĝeniero, esperantisto, unu el la plej grandaj figuroj sur la beletra kampo de la Internacia Lingvo.
Rimarko: revuo Esperanto 11/1974 (827) asertas, ke li forpasis la 27-an de septembro 1974.
La familio kaj la prauloj
Lia patro – kiu same nomiĝis Sándor (Aleksandro) – studis juron, poste iĝis ŝtata oficisto, kiu – krom sia laboro – skribis jurajn faklibrojn, en la libertempo violonludis kaj pentris. La patro – kiu estis la unua intelektulo en la familio - kaj la prauloj skribis la familian nomon per ipsilono (SZATHMÁRY kun y).
La prapatro de Szathmári estis lignaĵisto, kiu donis 100 forintojn siatempe por fondo de la loka muzika lernejo.
La patrino de Szathmári (Losonczy-Szíjjártó Margit ~ elp.: Loŝonci-Sija’rto’ Margit) venis el apotekista familio el la urbo Szeghalom kaj estis la sola filino de la familio, tiel ŝi vivis inter bonaj cirkonstancoj. Ŝi naskis 11 infanojn, el kiuj plenkreskis nur 7.
Frua vivo
Ĉar la patro estis oficisto de la Aŭstra-Hungara Monarkio, tiel la familio multfoje devis translokiĝi (lokoj de la frua vivo: Gyula, Szombathely, Alsókubin, Sepsiszentgyörgy, Lugos).
Malsanoj kaj korpa pacifismo
La juna Szathmári estis ĝis la 15-a vivjaro malsanema kun malforta korpo kaj sentema nervosistemo. Li malamis la luktosportojn, sovaĝajn ludojn, batadojn. La junulo suferis preskaŭ daŭre je angino; sed ankaŭ aliaj malsanoj turmentis lin kiel tifo, morbilo, varicelo, kokluŝo, difterio, maksila sinusito.
Li kaj la familianoj
Fragmento el neaperita biografio (manuskripto: „Hogy is volt hát?" Kiel do okazis?): lia avo volis trejni, eduki lin je patrujismo, naciismo, sed sensukcese. „..mia avo diris la anekdoton, en kiu la cigano petas antaŭ la batalo montri al li la malamikojn, ĉar li volas interpaciĝi kun ili. Tiam mi pensis la anekdoton vera kaj imagis la ciganojn pli altniveluloj, kiuj kapablas sola ĝuste pensadi."
Post morto de la du pli aĝaj fratoj, li iĝis la plej aĝa infano (poste mortis la 4-a ulo el gefratoj), kiu devis ofte prizorgi la pli junajn. Tiu tasko tre elĉerpis lin kaj kiam mortis la kvinmonata frateto Johano je meningito li venis al ŝoka stato. „La plorado ekmalfortiĝis kaj fine ĉesis. Post kelkminuta paŭzo aŭdis mi voĉon de mia patro: Kiam ni entombigu tiun ĉi infanon?" Post tio li longe ne kapablis kviete dormi.
Lernejo, studado
Kiam li vizitis la unuan klason de la bazlernejo, li solvis ĉiun taskon de la matematika lernolibro dum unu semajno, nekonante la formulojn. Li estis tre kapabla, unufoje pli saĝa ol sia instruisto, kio kondukis al tio, ke la instruisto donis al li malsukcesan noton pri matematiko por ripetigi la lernojaron. Feliĉe, la komisio pri la ripetindaj ekzamenoj tralasis lin. Tiu konduto tre forte tuŝis lin kaj tion li ne forgesis sian tutan vivon. Li nomis tiujn homojn muskolmalsaĝuloj.
Witold Stępniewski
Witold STĘPNIEWSKI (naskiĝis la en Celiny (Pollando)) estas pola sciencisto pri vivmedia inĝenieriko, ekologio kaj ĥemio. Li estis rektoro de la Internacia Kongresa Universitato dum la 94-a UK en 2009 en Bjalistoko.
Ŝiptrafiko sur la Ruhr
La historio de la ŝiptrafiko sur la Ruhr la nomdona rivero de la Ruhr-regiono, etendiĝas ekde la mezepoko trans la 19-a jarcento, kiam ĝi atingis sian supron pro la minindustrio, ĝis tiu ĉi tempo.
Historio
Jam ekde la mezepoko primitivaj ŝipoj trafikis sur Ruhr. Tial imperiestro Konrado la 3-a donis al la Monaĥejo Werden en 1033 la doganprivilegion pri la ŝiptrafiko inter Werden kaj la riverbuŝo. Pro la dissplitigo de la regiono en multajn etajn ŝtatojn ĝi ne superis lokan valoron.
Jam en la 16-a jarcento ne plu ekzistis ŝiptrafiko sur la Ruhr kaj nur post la tridekjara milito la registaro de Kleve-Mark decidis denove fari ŝipirebla la riveron Ruhr.
La ŝipistoj devis kveri dum kontraŭflua vojaĝo ses politikajn teritoriojn: duklandon Kleve (prusa), reglandon Broich ĉe Mülheim, duklandon Berg ĉe Kettwig, Kolegiaton Werden, Kolegiaton Essen ĉe Steele kaj la graflando Mark. Rivalecoj inter la teritorioj tamen malebligis la ŝipirebligon de la Ruhr deciditan kaj en 1542 kaj ankaŭ en 1737.
Laŭ ordono de la prusa reĝo Frederiko la 2-a de la 10-a de majo 1781 („Königliche Preußische Wasser- und Ufer-Ordnung für den Ruhr-Strom, in der Grafschaft Mark“) oni faris la Ruhr-on ŝipirebla ĝis Holzwickede. Ĝi servis antaŭ ĉio por la transporto de ŝtonkarbo, sed ankaŭ salo, greno kaj aliaj varoj el la Ruhr-valo kaj najbaraj valoj. Ĉe la elkonstruo de la Ruhr multaj malfacilaĵoj estis venkendaj, ekz. klifoj, sablaĵoj kaj gruzaĵoj. Krom la multnombraj malkrutejoj kaj krutejoj, kiuj necesigis la konstruadon de kluzoj, por la instlado de la trenpado necesis areoj laŭlonge de la Ruhr. Precipe la Abatejo Werden kaj la Kolegiato Essen sin defendis kontraŭ la fordonado de areoj, ĉar pro la ŝipirebligo la karbo el Mark ricevis favoran transportvojon kaj tiel estis konkurenco kontraŭ la karbo en Essen.
Plua roblemo ĉe la ŝipiro sur Ruhr estis la transŝarĝigo de transportendaĵoj ĉe la multaj vejroj de la Ruhr. Ligno kaj kalko eltenis tion. Sed transportenda estis ŝtonkarboj. Por la kvalito de la karbo tio estis neportebla, ĉar la klientoj en la graflando Kleve preferis karbopecojn. Do necesis la konstruo de kluzoj. Oni transŝarĝis la karbojn ĉe karbodeponejoj.
Precipe en la jaroj 1776 ĝis 1780 oni instalis 16 novajn kluzojn inter Duisburg kaj Langschede, tra kiuj poste ĝis 80 ŝipoj ĉiutage estis kluzataj. Plejparte la kluzoj ankoraŭ konsistis el ligno, poste ili estis novigitaj per ŝtonoj. Antaŭe la vejroj servis nur por impulsi muelilojn. Hodiaŭ la vejroj unuarange servas por la akvoekonomio. Kerno de la ŝiptrafiko sur la Ruhr estis la havenoj de Duisburg. Inter 1767 ĝis 1774 oni traktis sensukcese kun la prusa registaro ankaŭ pri la ŝipirebligo de la norde situanta Emscher ekde Crange ĝis la Rejno. Tamen la ŝiptrafiko sur la Ruhr ekfloris kaj faris la Ruhr-on siatempe unu el la plejmulte trafikataj riveroj, kvankam ĝi estis trafikata ekde Witten nur ĝis 1801. La prusa registaro ankaŭ reguligis la Ruhr-on, forigis multajn malprofundaĵojn, kaj sprondigoj igas ankaŭ dum malaltakvo estas ŝanelo.
La kulminon atingis la ŝiptrafiko en 1860, kiam barĝoj kun malgranda enmergiĝo transportis 867.734 tunojn da ŝtonkarbo ĝis Duisburg. Per instalado de la Ruhrvala Fervojlinio (1872 ĝis 1876) la ŝiptransporto sur la Ruhr perdis sian gravecon. Tiel la transportpovumo falis paralele al la konstruado de la fervojlinio ekde Styrum al Hagen sur iom pli ol 100.000 tunojn en la jaro 1876. En 1889 la lasta karbobarĝo trapasis la kluzon en Mülheim. En la norda Ruhr-Regiono tamen progresis la ŝiptrafiko pro la konstruado de la Dortmund-Ems-Kanalo (1899), Rejn-Herne-Kanalo (1914) kaj Wesel-Datteln-Kanalo (1931).
Sur la kvin Ruhr-baraĵlagoj: lago Kettwig (1950), lago Baldeney (1933), lago Kemnade (1979), lago Harkort (1931) kaj lago Hengstey (1929) kaj en Witten ankaŭ sur la Ruhr mem niatempe trafikas personŝipoj por la ripozo. Plue ekzistas ĉe la kluzo Herbede pramligo. La deziron de la iniciativo Das Ruhrtal (la Ruhr-valo) kontraŭas la natur-  kaj mediprotektaj asocioj per la postulo de pli silenta ripozo kaj la protektado de minacataj bestaj kaj plantaj specoj. Sur la rivero nuntempe iras sportboatoj, kaj promentantoj, hundposedantoj, biciklantoj kaj rulŝuumatoj interbatalas pri la rajto trafiki sur la iamaj trenvojoj.
Ŝipoj
La Ruhraaken (sing.: Ruhraak) estis barĝoj kun malgranda enmergiĝo, kiun oni pli frue uzis por la transporto de karbo sur la Ruhr. Similaj tipvariaĵoj de la Aak-oj estis la Kölner Aak kaj la Dorstener Aak.
La Ruhraaken laŭ grando estis adaptitaj al la kluzoj konstruitaj sur la Ruhr inter 1776 kaj 1780. la barĝoj estis 34 ĝis 35 m longaj kaj 5 m larĝaj. Je enmergiĝo de 0,8 m ili povis transporti kargon da 175 t.
Kontraŭflue ili, subtenataj per veloj, estis haŭlitaj per ŝnuregoj longaj ĝis 400 m de ĉevaljungitaroj kurantaj laŭlonge de la riverbordo; malsupren ili estis movataj per la fluo. Surlokaj stiristoj subtenis ilin je tio.
La ŝipanaro konsistis el la ŝipisto aŭ kapitano, la antaŭstaranto, du remistoj kaj stiristo kiel piloto. Ĉiu Aak havis kajuton kiel loĝejo por la kapitano.
Dum kvalitiga kurso en Mülheim ĉe Ruhr ekde la jaro 2000 senlaboraj junuloj konstruis Ruhraak-on laŭ historia modelo. Ĉar la ŝipfarejoj en la 19-a jarcento laboris sen planskizoj, kiel fontoj servis i.a. malnovaj kontraktoj kun konstrupriskriboj samkiel la rezultoj de tiutempa ekonomispionado. La Ruhraak-repliko nun staras en la industrimuzeo sur la Zeche Nachtigall en Witten.
Kluzoj
La kluzoj havis ĉambrojn ĉ. 44,5 metrojn longajn kaj ĉ. 5,4 metrojn larĝajn. Apude ofte troviĝis domoj por la kluzogardistoj.
Jen la kluzoj ekzistantaj ĉ. 1780 (interkrampe la riverkilometroj ekde la buŝo):
Vidu ankaŭ
Duisburg-Ruhrorter Häfen, Innenhafen Duisburg, Liste der Sehenswürdigkeiten im Ruhrtal, Treidelstation, Route der Industriekultur – Geschichte und Gegenwart der Ruhr
Kuzmice (distrikto Topoľčany)
Kuzmice (hungare Nyitrakozma [njitrakozma]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kuzmicz, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Situo
Kuzmice situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Supozeble en 920 Kirilo kaj Metodo tie fondis templon. Dum la hungara erao estis tie 2 vilaĝoj: Kozma kaj Vitkóc, kiuj unuiĝis en 1903. La unua mencio pri la loko devenis el 1389. En 1608 la vilaĝoj bruldetruiĝis, en 1710 tie okazis batalo inter Habsburgoj kaj Francisko Rákóczi la 2-a. En 1831 kaj en 1843 multaj mortis pro ĥoleroj. En 1910 loĝis en Nyitrakozma 425 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Topoľčany, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kuzmice 660 homoj, (escepte 3 ĉiuj slovakoj).
Dolní Dunajovice
Dolní Dunajovice (Unter Tannowitz, resp. Untertannowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav. Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov. Vivas ĉi tie.
Signifa naskiĝinto
En Dolní Dunajovice la 14-an de decembro 1870 naskiĝis aŭstra social-demokrata politikisto Karl Renner, la unua kanceliero de Aŭstra respubliko (1918 – 1920) kaj ĝia unua prezidento post la dua mondmilito (1945 – 1950).
Batalo de Kolombangara
La Batalo de Kolombangara (en japana: コロンバンガラ島沖海戦) (konata ankaŭ kiel Dua Batalo de Kula Golfo) estis marbatalo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito, luktita la nokton de 12a/13a de Julio 1943, ĉe Kolombangara en la Salomonoj.
Je la 01:00 en la 13a de Julio, la aliancanaj ŝipoj establis kontakton per radaro ĉirkaŭ 32 km oriente de la norda pinto de Kolombangara je 7°50′S 157°21′E. La admiralo Walden L. Ainsworth supozis, ke li ĝuos kompletan surprizon, sed la japanoj estis konsciaj pri la forto de la Aliancanoj jam preskaŭ antaŭ du horoj. La destrojeroj pliigis rapidon por impliki la japanan forton dum la krozoŝipoj turniĝis por deploji siajn ĉefan artilerion, sed la imperijapanaj destrojeroj jam estis lanĉintaj torpedojn Long Lance kaj foriris. La krozoŝipo Jincu engaĝigis la aliancanajn ŝipojn kaj estis submetita al koncentrita pafado de aliancanoj. Tiele ĝi estis vrakigita, rompita en du pere de torpedofrapoj kaj sinkigita ĉirkaŭ la 01:45, kun la perdo de preskaŭ sia tuta ŝipanaro, inklude la vicadmiralon Izaki. De la flanko de la Aliancanoj, la krozoŝipo Leander estis frapita per torpedo kaj, severe damaĝita, retiriĝis el la batalo eskortita de la destrojeroj Radford kaj Jenkins.
Ainsworth persekutis la imperiajn destrojerojn, sed kaj St. Louis kaj Honolulu estis frapitaj per torpedoj kaj damaĝitaj, dum Gwin estis frapita mezŝipe kaj fuĝis je la 09:30 la venontan matenon.
Proksimume la Aliancanoj suferis perdon de 89 mortintoj, dum la japanoj de multaj pliaj, ĝis 482.
Vivkvalito kun lupuso
Vivkvalito kun lupuso estas aktuala problemo, kiu iĝis unuaranga post kiam medicino atingis longdaŭran postvivadon de la pacientoj kun lupuso kaj koncentriĝis je altiĝo de ilia vivkvalito.
Fernando Rey
Fernando CASADO ARAMBILLET, konata kiel Fernando REY, hispana aktoro, naskiĝis en Korunjo je la 20-a de septembro 1917 kaj mortis en Madrido je la 9-a de marto 1994.
Li komencis aktori tuj post la fino de la hispana civila milito, kaj baldaŭ akiris prestiĝon en la hispana kino. Li kunlaboris kun tre diversaj reĝisoroj inter kiuj la prestiĝaj Luis García Berlanga kaj Juan Antonio Bardem.
Arapuã
Arapuã estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.554 enloĝantojn en 2010.
Fernando Rey
Li fariĝis la plej ŝatata aktoro de Luis Buñuel, kun kiu li kunlaboris en filmoj kiel:
Fernando Rey disvolvis vastan internacian karieron, kaj partoprenis en filmoj de Orson Welles, Vincente Minnelli, Robert Altman aŭ William Friedkin (The French Connection).
Malmulte antaŭ sia morto li faris la rolon de Don Kiĥoto de la Manĉo en televida serio en Hispanio.
Kastelo de Enying
La Kastelo de Enying (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Batthyány [batjAnji]) estas historia monumento, nuntempa kuracejo en urbo Enying (Hungario).
Historio
Pri konstruado de tiu ĉi kastelo restis nur nebulaj informoj. Supozeble la familio Batthyány havis en tiu loko nobeldomon kaj centron de bieno en la 18-a jarcento. Fülöp Batthyány-Strattmann trakonstruis al pli granda, klasikisma kastelo inter 1809-1811. Ekde 1870 la posedanto jam estis alia riĉulo, en fino de la 19-a jarcento la kastelo denove estis trakonstruita kaj pligrandigita. Post la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon (same la ceterajn kastelojn). Interne ekde 1946 agrikultura lernejo funkciis. Inter 1959 - 1962 la kastelo plene estis renovigita, poste kontinue kuracejo funkcias ene.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo (tamen ambaŭ aloj estas nur teretaĝaj) kun keloj situas sola en la urbomezo. La konstruaĵo formas U-majusklon. La fasado estas simetria, meze estas la nuntempa ĉefenirejo. Super la ĉefenirejo ĉe la tegmento granda timpano (arkitekturo) etendiĝas. En la malantaŭa parto (meze inter la aloj) estas alia enirejo, kie pilieroj tenas balkonon, sub la balkono iam alvenis la kaleŝoj.
Parko
La parko estis kreita en 1817. La arboj restis plejparte inter la 2 aloj. Nuntempe oni aranĝas tie subĉielajn teatrojn. En 2006 estis kreita ornamputo kun pelikano, ĉar tiu birdo estis blazonobesto de familio Batthyány. Pli frue en 1999 oni metis apud la ĉefenirejo bronzan buston pri Albert Szent-Györgyi.
Aubazines
Aubazines - jen france, historie ankaŭ Aubazine sen fina "s", okcitane respektive gaskone Obasina - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Corrèze, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Aubazines antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Rumana Akademio
La Rumana Akademio (Academia Română) estas la plej alta institucio pri scienco kaj kulturo en Rumanio. Ĝi estis fondita en 1866 sub la nomo Societatea Literară Română (rumana literatura societo); nun ĝi havas 181 membrojn, elektitajn por la tuta vivo.
Ĝia sidejo estas en Bukareŝto.
Historio
Laŭ iniciato de Constantin A. Rosetti je la fondiĝis la Rumana Literatura Societo (Societatea Literară Română). Ĝia unua prezidanto estis Ion Heliade Rădulescu; ĝiaj fondaj membroj venis el ĉiuj regionoj de la lando:
En 1879 la societo ŝanĝis sian nomon al Academia Română.
Scientologio
Scientologio estas polemika ideologio kaj religio kreita de la sciencfikcia aŭtoro L. Ron Hubbard en la 1950-aj jaroj. La Eklezio de Scientologio hodiaŭ havas, laŭ raportoj, 50.000 adeptojn, sed laŭ ĝiaj propraj taksoj, 8 milionojn.
Hubbard promesis, ke homoj povas, pere de Scientologio, iri laŭ Ponto al Tuta Libereco. Per tiu tuta libereco, homoj povus uzi supernaturajn povojn, ekzemple por movi aĵojn per la menso. La ponto konsistas el multaj niveloj - en la komenco, tiuj de Dianetiko, kaj poste, "OT," mallongigo kiu signifas "Farantan Tetanon". La vorto "tetano", la nomo de la animo laŭ Scientologio, estas el la Greka litero teto plus ano (la litero teto signifas spiriton kaj penson laŭ Scientologio).
Historio
En 1950 Hubbard aŭtoris Dianetics: the Modern Science of Mental Health ("Dianetiko: la Moderna Scienco de Mensa Sano"). Hubbard, kiu nek faris realan sciencan esploradon nek havis sciencan edukadon, priskribis siajn teoriojn pri la homa menso. Laŭ lia libro, homo havas "analizan menson" kaj "reagan menson." La celo de Dianetiko estas forigi la reagan menson, kiu estas la fonto de ĉiuj homaj ĝenoj, malsanoj, krimo, drogmanio, ktp. Post plena forlavado de la reaga menso, la homo iĝas "klara".
La libro kaŭzis furoron kaj estis multe vendata, tamen la furoro rapide malkreskis. La organizaĵo de Dianetiko bankrotis, kaj Hubbard forvendis la rajtojn je varmarkoj kaj kopirajtoj pri Dianetiko, kaj poste kreis la Eklezion de Scientologio en 1956. Laŭ kritikantoj li maskis la "modernan sciencon" kiel religion ĉefe por eviti impostojn. La Eklezio suferis maltoleremon dum ĝia tuta vivo. En la 1960-aj jaroj Hubbard aĉetis ŝiparon kaj laborigis adeptojn kiel maristojn. Ili konsistigis ian monaĥan ordon kaj flosis ĉirkaŭ la mondo. Eĉ hodiaŭ anoj de la "Mara Organizaĵo" portas uniformojn mararmeajn. Fine la Eklezio starigis sidejon en Clearwater en Florido en la 1970-aj jaroj.
Hubbard mortis je 1986. David Miscavige kaj la Religia Teĥniko-Centro akiris la kopirajtojn kaj varmarkojn de Scientologio kaj Dianetiko kaj nun estras la Eklezion.
Je 1993 la Usona registaro donis al la Eklezio de Scientologio senimpostan staton. Sed la aliaj registaroj de la mondo rifuzas fari same, asertante ke Scientologio estas komerca (aŭ krimema) entrepreno.