cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burgistein
Geografio
Burgistein situas en la Svisaj Antaŭalpoj okcidente de la valo de Aro en la valo de la rivero Gürbe, kiu fluas meze tra la komunumo kaj senakvigas la komunuman teritorion, proksimume 10 kilometrojn nordokcidente de la urbo Thun. La komunumo konsistas el la vilaĝo Burgistein kaj la vilaĝetoj kaj setlejoj Aebnit (sur alteco de 709 m s.m.), Burgiwil (sur alteco de 575 m s.m.), Elbschen (sur alteco de 774 m s.m.), Grossmatt (sur alteco de 580 m s.m.), Oberschönegg (sur alteco de 783 m s.m.), Niederschönegg (sur alteco de 740 m s.m.), Pfandersmatt (sur alteco de 567 m s.m.), Station Burgistein (sur alteco de 567 m s.m. ĉirkaŭ la stacidomo Burgistein-Wattenwil), kaj Weierboden (sur alteco de 763 m s.m.).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,53 km², de kiuj 13,0% estas kovritaj de arbaro, 76,1% servas por agrikulturo kaj 9,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Burgistein limas en nordo al Lohnstorf, en nordnordoriento al Kirchdorf, en nordoriento al Noflen, en oriento al Seftigen, en sudoriento al Gurzelen, en sudo al Wattenwil, kaj en okcidento al Riggisberg.
Trafiko
En oriento tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Belp al Thun, de kiu en Station Burgistein disbranĉiĝas konekta vojo al la vojo n-ro 230 al Wimmis. Tra la vilaĝo Burgistein mem pasas la vojo nr-o 230 de Riggisberg al Wimmis. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas norde de Thun en distanco de proksimume 7 kilometroj sudoriente de la komunumo. En Station Burgistein situas stacidomo Burgistein-Wattenwil de la trajnlinio de Belp al Thun. La cetera parto de la komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinio de Wattenwil al Riggisberg, kiu tamen trafikas nur de lundo ĝis vendredo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Burgistein datiĝas el la jaro 1266 kiel Burgstein. En Burgiwil kaj Grossmatt estis trovitaj objektoj el la neolitiko kaj en Standhubel romiaj moneroj. Sur la monteto Bühlhölzli troviĝa terremparo el la frua mezepoko kaj la ruino de la Blankenburgo, kiu estis forlasita en la 14-a jarcento. Jordano la 1-a de Thun kompletigis siajn disajn havaĵojn per aĉeto kaj interŝanĝo kun la Monaĥejo Interlaken al senjorujo, konstruis la burgon Burgistein kaj donis al si en la jaro 1266 la nomon de Burgistein. En la jaro 1340 Berno okaze de la Milito de Laupen en punago detruis la burgon, kiu poste estis rekonstruita. Post pluraj posedŝanĝoj la senjorujo fariĝis havaĵo de la posta urbestro Jakobo de Wattenwyl kaj en la jaro 1717 de la familio de Graffenried, kies havaĵo la kastelo estas ankoraŭ hodiaŭ. Post la fino de la Helveta Revolucio en la jaro 1803 Burgistein estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Thun.
Eumir Deodato
Eumir Deodato de Almeida (22-an de junio 1942 en Rio-de-Ĵanejro) estas brazila ĵazpianisto, aranĝisto, komponisto kaj produktisto.
Edukado
La muzika sininstruinto sekvis krom sia akademia edukado dum unu kaj duon jaroj eksterdoman studon de aranĝado ĉe la Konservatorio Berklee kaj plenumis karieron maltipan por ĵazmuzikisto. Li laboris jam meze de la 1960-aj jaroj intense kiel pianisto kaj aranĝisto en la bosanovo-mondeto de Rio-de-Ĵanejro. Kelkaj rimarkindaj muzikalbumoj (ekz. Os Catedraticos) kun ega perkuta orgena pezocentro analoge al sonregistraĵoj de Jimmy Smith ekestis en 1964/65. Deodato tiutempe jam estis establiĝinta muzikisto en la treege produktema muzikmondeto de Rio-de-Ĵanejro kaj kunlaboris je multaj sonregistraĵoj. La kanto Spirit of Summer, kiun li komponis, gajnis la unuan premion je la kantofestivalo de Rio-de-Ĵanejro en la jaro 1967. Post sia elmigrado en Usonon en 1967 perite de gitaristo Luiz Bonfá li renomiĝis post komcencoj kiel komponisto de varbaj rekonmelodietoj, aranĝisto, studiomuzikisto kaj komponisto komence de la 1970-aj jaroj kiel ĵaz- kaj funkmuzikisto. Tiutempe li kunlaboris interalie kun Walter Wanderley, Milton Nascimento, Antônio Carlos Jobim, Marcos Valle kaj João Donato.
CTI Records
La nun sekva konstanta kunlaboro kun la usona produktisto Creed Taylor, fondinto de CTI Records, antaŭe ĉe Verve, A&M kaj Impulse!, decide antaŭenigis finfine la karieron de Deodato. Lin invitis Taylor, aranĝi por Wes Montgomery Down Here on the Ground (1968). Deodato ja hezitis, finfine akceptis tamen por tri pecoj. Je ĉi tiuj registradkunsidoj ankaŭ kunmuzikis Herbie Hancock, poste pioniro de kunfando-ĵazo, stilmiksaĵo inter funko, ĵazo kaj roko
Tiel ekestis mejlŝtonoj de la populara usona muziko, ekz. Sinatra & Company (1971), la dua albumo de Frank Sinatra kun kantoj de Antônio Carlos Jobim, krom tio ekestis surdiskigoj kun muzikistoj kiel Astrud Gilberto, Stanley Turrentine, Roberta Flack kaj Aretha Franklin.
En 1972 Deodato kunlaboris en la ĉiustelulara koncerto de CTI en Holivudo. Saman jaron ankaŭ ekestis la brazila albumo Os Catedraticos 73 kun la unua versio de Skyscrapers. La komenca populariĝo de kunfandoĵazaj diskoj en Usono ebligis al Deodato la pliampleksan realigon de liaj propraj ideoj.
Trarompo
Lia unua albumo en Usono, Prelude (surdiskigita kun famuloj kiel Billy Cobham ĉe frapinstrumentaro kaj Ron Carter ĉe baso, same kie kun juna John Tropea ĉe gitaro), donis al li en 1973 la grandan trarompon. La kaprica miksaĵo el klasika muziko kaj ĵazbandego, ĵazo kaj rokmuziko transpaŝis la limojn inter artaj kaj distraj muzikĝenroj. Precipe lia funkoversio de simfonia poemo Also sprach Zarathustra fariĝis en Anglujo kaj Usono granda sukceso, alportis al li Gremion kaj pluajn distingojn kaj konatigis la ĉeftemon el la samnoma komponaĵo de Richard Strauss al publiko pli juna, pli fora de klasika muziko. En intervjuo Deodato diris, ke Also sprach Zarathustra estis plejparte malpreparita, spontana registraĵo.
La mallonge poste ekestinta posteula albumo Deodato 2 (1973) unuigis similajn kruciĝo- kaj kunfando-sonojn, krom propraj komponaĵoj denove famajn verkojn de la klasika muziko, ekz. Rhapsody in Blue de George Gershwin aŭ la Pavane de Maurice Ravel. La albumo tamen komerce malsukcesis, je kio ankaŭ rolis vendo- kaj disdono-politikaj decidoj. Ĉi tio ruinigis la rilaton inter Deodato kaj lia produktisto Creed Taylor, kaj Deodato forlasis eldonejon CTI. Ĉi tiu kaj ankaŭ la sekvaj albumoj ĉe MCA kaj Warner Bros. nuntempe spertas ege pli pozitivan taksadon ol je la tempo de sia. Ekde 1975 Deodato sin elprovis ankaŭ ĉiam denove je la ĝenro de diskotekomuziko. Caravan (1975), Whistle Bump (1978) kaj S.O.S., Fire in the Sky (1984) atingis po unu rangon inter la unuaj dek de la ranglistoj.
Plua evoluo
En 1989 aperis la ĝis nun lasta albumo je lia nomo. Deodato tamen ĉiam denove kunlaboris je malkutimaj projektoj, ekz. en 1976 je surdiskigoj kun kantisto Massimo Ranieri, je kio ili adaptis inter aliaj pecojn de Albinoni, Schubert, Chopin kaj Rodrigo.
Krome Deodato komponis ekde la 1960-aj jaroj kelkajn filmmuzikojn (i. a. The Girl from Ipanema, The Gentle Rain, The Adventurers, The Black Pearl) kaj parte ankaŭ mem registradmuzikis ilin, laste en la brazila filmo Bossa Nova (2000). En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj Deodato ĉefe renomiĝis kiel produktisto kaj aranĝisto de Kool & The Gang kaj Björk.
Aktuale
En 1997 la du albumoj Prelude kaj Deodato 2 aperis laŭ nova postpreparita kvalito sub la titolo CTI Master Series kiel lumdisko. Novan version de Also sprach Zarathustra liveris la germana bando Mardi Gras.bb kunlabore kun Deodato en la jaro 2000.
Ekde 2001 Deodato denove aŭdiĝas kiel koncertmuzikisto. Pli novaj sonregistraĵoj kunverkitaj kun li devenas de muzikistoj kiel Carlinhos Brown, Ithamara Koorax, Lisa Ono, k.d. lang kaj Milton Nascimento.
Laborprenanto
Laborprenanto (aŭ dungito) estas homo, kiu kadre de kontrakta rilato (skribe aŭ buŝe) disponigas sian laborforton al labordonanto (entreprenisto, dunganto). La limigo inter memstara laboro kaj malmemstara laboro ofte estas flua. Indikoj por la distingo povas esti: membrigo en la entrepreno, ordonlibereco, propra laboriloj, memmastrumado de labortempo kaj tiel plu - sed la ĉefan bazon por la distingo formas ŝtataj leĝoj. Multe da homoj kritikas, ke la nocio "laborprenanto" estas malĝusta, ĉar "laborprenanto" ne prenas laboron, sed donas sian laborforton pro materia dependeco al entreprenisto, kiu pro tio estu "laborprenanto" kaj ne "labordonanto"; sed la nocio "dependa laboranto" ne estas oficiala.
Vidu: dungito
Eksteraj ligiloj
Employment
Preding
Preding estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Deutschlandsberg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Capizzone
Capizzone estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bedulita, Berbenno, Brembilla, Roncola, Strozza kaj Ubiale Clanezzo. Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Natria pirosulfito
Natria metabisulfito, metabisulfito de natrio aŭ Na2S2O5 estas neorganika salo de natrio kaj metabisulfita acido, blanka substanco uzata kiel baktericido, fungicido, malinfektilo, anti-oksidanto kaj nutro-konservaĵo.
Proprecoj
Ĝi uzatas por purigado de aldehidoj kaj ketonoj. La reduktaj kaj sulfonatigaj proprecoj de natria metabisulfito donas al ĝi diversutilajn aplikojn. Ĝi uzatas kiel oksigenpuriganto por forigado de dissolvita oksigeno en reziduaj akvoj kaj tuboj. Bisulfito estas reduktiva blankigagento. Ĝi reduktas karbonilajn grupojn (R-C=OH) en akoholajn grupoj (R-CH2OH), kiuj kelkfoje agas kiel kolorigiloj por la substancoj.
Ĝi uzatas en la blankiga procezo de la mekanika lignopulpo, kotono, lano kaj kaolina argilo. Inter aliaj aldonaj uzoj aplikiĝas kiel anti-oksidanto, harondiga agento, kaj ensiligagento. Industrie, natria pirosulfato uzatas en la ledotraktado, nutro- kaj drinko- procezado, gaspurigado, forigado de klorotroo, krom multaj aliaj uzoj. Kemie, natria pirosulfato uzatas kiel reduktagento en kemia manufakturado. Ĝi estas alternativo al sulfura duoksido kiu estas uzata por sterilizado de ekipaĵaro. Kiam hejtata, natria pirosulfato povas eligi damaĝajn gasojn.
9791 Kamiyakurai
9791 Kamiyakurai estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
La Monto Jakuraj (japane 薬莱山 ; Yakurai-san), popole kromnomita Kami Fuĵi, troviĝas en la vilaĝo Kami en nordorienta Japanio. Homoj venas ĉi tien por ĝui pro belaj sezonaj naturoj, floroj kaj stelplenaj noktoj.
3178 Yoshitsune
3178 Yoshitsune estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Takeŝi Urata elde Tojota.
Nomo
Ĝia nomo honoras la samurajon kaj generalon Minamoto no Yoshitsune (japane : 源義経, 1159 – 1189).
30337 Crystalzheng
30337 Crystalzheng estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Crystal Zheng, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho Senior High School de Jericho (Nov-Jorkio).
1708
1708 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
Indano
Indano estas hidrokarbonida petrolkemia komponaĵo konsistante je unu benzena ringo kaj unu ciklopentana ringo. La sistemo de indanaj ringoj ĉeestas en pluraj kombinaĵoj kun gravaj farmakologiaj proprecoj. Kelkaj indanaj derivaĵoj estiĝas per aldonreakcioj, ringaj koncentriĝoj kaj aciligo de Friedel-Crafts. Kelkaj ekzemploj de indanderivaĵoj estas la Indinavir, ia inhibanto de HIV-proteazo, kaj Aricept aŭ Donepezilo, kuracilo uzata en la traktado de Alzheimer-malsano.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Racemic_amphetamine_2.svg| Amfetamino Trans-Indatraline Structure.svg| Indatralino Tametraline.svg| Tametralino 2-Aminoindane.svg| Indanamino (RS)-Donepezil_Structural_Formula_V1.svg| Donepezilo Indanazoline.png| Indanazolino 1,3-indanon.svg| Indanoduono Indole-3-butyric_acid.svg| Indolo-butirata acido Indol-3-ylacetic_acid.svg| Indolo-acetata acido Indanol-1.png| Indanolo indanone.svg| Indanono Indinavir.svg| Indinavir Ninhydrin-2D-skeletal.png| Ninhidrino Tetralin.svg| Tetralino Indane-5-sulfonamide.svg| Indano-sulfonamido </Gallery>
Porpafista ĉambro
En pasintaj tempoj temis kutime pri volbita spaco, kiu estis lokigita en burgoj, burgaroj, urboj kaj ĉiuj specoj de fortikaĵoj. En novepoka fortifikado temas pri ĉambro lokigita en fuortoj, kiu estis sufiĉe ekipita por trafiko de novepokaj pafarmiloj (dekonduko de kartoĉoj, fumo ktp.) Kutime el porpafistaj ĉambroj faŭkas kelke da embrazuroj.
CE-signado
La CE-signadon devas porti multaj produktoj, kiuj aperas sur la merkato en la Eŭropa Ekonomia Areo. Unuavice tio koncernas teknikajn produktojn, kiel ekz. maŝinojn, protekt-ekipaĵojn sed ankaŭ ludilojn. La CE-signado ne estas kvalitsigelo, sed estas la indiko, ke produktanto efektivigas minimumajn sekurec-postulojn.
Evoluo kaj funkcio
La CE-signado estis enkondukita por atingi sekurecajn produktojn interne de la Eŭropa Ekonomia Areo kadre de la libera komercaĵo-trafiko. Oni ofte nomas ĝin la "pasporto" por la Eŭropa enlanda komerco. La mallongigo "CE" signifas Communauté Européenne, france por „Eŭropa Komunumo“.
EU-direktivoj laŭ artikolo 95 EU-kontrakto determinas sekurecpostulojn minimumajn. La produktanto devas plenumi tiujn ĉi normojn pri produkt-sekureco. La sekurec-pruvo okazas en precize regulita procedo („procedo de la konformeco“). En multaj kazoj la produktanto rajtas atesti memstare la konformecon. Sed por tre danĝeraj produktoj, farantoj devas komisii eksterentreprenan institucion al speciala ekzameno („ekzameno pri konstruspecimeno“).
Per la CE-signado la produktanto konfirmas, ke la produkto plenumas la koncernajn postulojn. Absoluta sekureco – en la senco ke „nenio plu povos okazi“ - neniel estas atestata, sed nur sekureco, kiu dependas nelaste de teknikaj eblecoj kaj de ekonomiaj cirkonstancoj. La minimumaj sekurec-postuloj estas regulitaj en leĝaj normoj por apartaj produkt-grupoj. Tiuj leĝaj normoj por produktoj kun la CE-signado bazas sur unuecaj direktivoj de la EU kaj egalas en la tuta Eŭropa Ekonomia Areo. Se produktanto ne plenumas sian taskon, la merkat-enkondukanto havas la samajn devigojn. La sekurecpostuloj ankaŭ estas plenumendaj, se memfarita produkto nur disponas por propra uzo aŭ se produkto estas importita el lando ekster la Eŭropa Ekonomia Areo. La leĝaj normoj pri produkt-sekureco devigas la faranton kunliveri uzad-instrukcion aŭ produkt-priskribon. La minimuma enhavo de la uzad-instrukcio (ekz. por maŝino) respektive de la produkt-priskribo (ekz. por persona protekt-ekipaĵo) estas ankaŭ regulita en la koncerna normo.
Danny DeVito
Daniel Michael "Danny" DeVito, Jr. (naskiĝis la 17-an de novembro 1944 en Neptune Township, New Jersey) estas usona aktoro, reĝisoro kaj filma produktisto.
Biografio
Li estas filo de ital-devenaj gepatroj, komencis laboron kiel kosmetikisto en beleca salono de lai fratino. Li poste studis en American Academy of Dramatic Arts en Novjorko, por iĝi maskisto, sed ŝanĝis al aktorado. Dum lia studado, lia kunĉambrano estis Michael Douglas.
Pro sia korpa malalto – li altas nur 152 cm, tiel li estas unu el la plej malaltaj aktoroj de Halivudo –, DeVito komence malfacilis akiri grundon en la filmado. Unu el liaj unuaj roloj estis la spiritmalsana Martini en la teatra versio de One Flew Over The Cuckoo's Nest. Kiam la libro estis filmigita sep jarojn poste kun Jack Nicholson, rememoris Michael Douglas – produktisto de la filmo – pri sia amiko el la studtempo kaj petis lin je la ludo. One Flew Over The Cuckoo's Nest estis granda sukceso ĉe publiko kaj kritikistoj kaj helpis DeVito la trarompon en la filmado.
De 1978 ĝis 1982, li estis videbla apud Andy Kaufman en sitkomo Taxi. Ĉe kelkaj epizodoj, li gvidis eĉ la reĝisoradon. En mezo de la 1980-aj jaroj, li ludis kun Michael Douglas kaj Kathleen Turner la aventuran filmon Romancing the Stone kaj The Jewel of the Nile. En 1987 DeVito agadis pri la nigra komedio Throw Momma from the Train' unuafoje kiel reĝisoro ĉe kinofilmo.
Plian grandan sukceson havis li en Twins apud Arnold Schwarzenegger kaj en sia dua reĝisora laboro The War of the Roses', en kiu aktoris same Michael Douglas kaj Kathleen Turner. Li reĝisoris en 1992 la filmon Jimmy Hoffa, portreton pri influhava kaj sindikata gvidanto Jimmy Hoffa.
Krom sia kariero kiel aktoro DeVito pruvis ankaŭ sian talenton kiel produktisto de filmoj. Li fondis en 1992 kun Michael Shamberg la produktadan firmaon Jersey Films kaj partoprenis grave en estiĝo de de sukcesaj filmoj kiel Reality Bites, Pulp Fiction, Schnappt Shorty, Out of Sight, Garden State kaj Erin Brockovich. La lasta estis nomumita je Oskar-premio en kategorio de la plej bona filmo.
Unu el siaj plej personaj filmoj estas Man on the Moon kun Jim Carrey en 1999. Temas en ĝi pri Andy Kaufman, iama kunludisto en la televida serio Taxi, kiu mortis je kancero.
Pri muziko de liaj ĉiuj filmoj respondecis la komponisto David Newman.
Danny DeVito estas ekde 1982 geedziĝinta kun aktorino Rhea Perlman, konata el la sitkomo Cheers, kun kiu li havas tri infanojn.
Filmografio
{| style="width:100%" |
Laborsekureca specialisto
La laborsekureca specialisto estas fakulo kun trejnado en la kampo de laborprotekto. La ĉefa tasko estas subteni la labordonanton ĉe la efektivigo de sanecaj kaj sanaj laborkondiĉoj por la laborprenantoj. Tiu ĉi laborsekureca posteno estas en multaj ŝtatoj laŭleĝa devoligo.
Karlo Valois de Berry
Karlo Valeziano de Berio (Tours, 26-a de decembro de 1446 - 24-a de majo de 1472) estis la lasta ido, kaj kvara filo de Karlo la 7-a de Francio kaj de Maria de Anĵuo. Li vivis plejparte en konflikto kontraŭ sia frato Ludoviko la 11-a.
En 1461 lia frato cedis al li la Duklandon de Berry. Sed tio ne sufiĉis kaj li ekmilitis kontraŭ sia frato aliancinte kun Karlo de Charolais. Fine oni subskribis la Traktaton de Conflans kiu devigis la reĝon cedi, akirante Karlo la Duklandon de Normandio, el kiu li estis lasta estro fakte.
Aliaj problemoj okazis pro la rilato kun lia frato, ĉefe pro la milito inter Karlo kaj la duko de Bretonio, post kio la fratoj repaciĝis en aprilo de 1469 kaj kontraŭ Normandio la plej aĝa frato iĝis Grafo de Gujeno.
Karlo de Berry mortiĝis en Bordozo en majo de 1472 pro tuberkulozo.
Wettmannstätten
Wettmannstätten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Deutschlandsberg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
NGC 2547
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Terres-de-Caux
Terres-de-Caux estas nova franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Port-Saint-Père - Saint-Mars (stacidomo)
Port-Saint-Père - Saint-Mars estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Port-Saint-Père, apud Saint-Mars-de-Coutais, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Kontraŭtanka baraĵo
Kontraŭtanka baraĵo aŭ ankaŭ kontraŭtanka fosaĵo estas artefarite kreita profundaĵo, kiu estas malebligota al malamikaj veturiloj, inkluzive de tiuj kun alta trairebleco tra tereno, daŭrigi en vojo. Ĝi povas esti firmigita per betona muro kiel ŝirmo kontraŭ deŝovo de la muroj influe de erozio aŭ malamika batalagado. La muro povas esti lokigita sur deturnita flanko de la malamiko (kontreskarpo) kaj ankaŭ en flanko direkte al enlando (eskarpo) aŭ ambaŭflanke. La fundo de la baraĵo povas esti seka, akva aŭ surakviga.
Port-Saint-Père - Saint-Mars (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-État - La Roche-sur-Yon tra Ste-Pazanne (534000).
Linio Kintetsu-Suzuka
Linio Kintetsu-Suzuka (japane: 近鉄鈴鹿線 [Kintecu-Suzuka-sen], angle: Kintetsu Suzuka Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio.
Tipoj de trajnoj
Estas 2 tipoj de trajnoj:
Jusztin Kocsisovszky
Jusztin Kocsisovszky [justin koĉiŝovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsisovszky Jusztin estis hungara aktoro, teatrestro, oficiro. Lia edukita filino estis Borcsa Kocsisovszky. Jusztin Kocsisovszky naskiĝis en 1817, li mortis la en Győr.
Biografio
Pri fruaj jaroj de Jusztin Kocsisovszky mankas informoj. Li estis migra aktoro, kiun li interrompis dum la hungara revolucio de 1848 kaj estis oficiro. Lia migra teatra trupo ludis en Léva (1858), Eger (1858), Losonc, Rozsnyó (1860), Miskolc (1862), Szatmár (1865), Kecskemét, Szeged (1865–68), Győr, Sopron, Komárom, Kassa (1861). Inter 1868 kaj 1871 li estis teatrestro en Győr.
58417 Belzoni
58417 Belzoni estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala esploristo Giovanni Battista Belzoni (1778–1823), serĉinto pri egiptaj antikvaĵoj. Li estas plej notita pro esti retrovinta la kolosan buston de Ramseso la 2-a kaj malferminta la tombon de Setio la 1-a kaj la duan piramidon de Gizo.
Sofio la ĝirafo
Sofio la ĝirafo (: Sophie la girafe ®) estas ludilo por suĉinfanoj kreita en 1959 de Societo Delacoste, en Asnières-sur-Oise. Fariĝinte kulta objekto en Francio, tiu ludilo estas nun fabrikata de la entrepreno Vulli en Haute-Savoie, situanta en Rumilly, kiu reaĉetis la entreprenon Delacoste en 1981, antaŭ ol transloki ties produktadon al sia sidejo komence de la 1990-aj jaroj.
Historio
La origino de la kreado de "Sofio la ĝirafo" havas plurajn versiojn. Tiu ludilo estus kreita de iu s-ro Rampeau, , fakulo pri transformado de natura kaŭĉuko per rotacia muldado, laboranta en la entrepreno Delacoste en Asnières-sur-Oise, kvankam aliaj fontoj indikas kun pli granda certeco, ke la responsuloj de la societo Delacoste uzis kaj adaptis usonan teĥnikon de muldado de latekso nomitan « procedo Rampel ». La unuaj ekzempleroj datiĝas de 1959 kaj tiam estis simple nomitaj « la eta Ĝirafo » (: « la petite Girafe »). Komerca eltrovo kondukis al ties oficiala « bapto » la, daton de Sankta Sofio kies nomon ĝi havas de tiam , ,.
En 2001, la sojlo de dek milionoj da venditaj ekzempleroj estis superita. En 2010, la kvindek miliona eta ĝirafo estis fabrikita, ĉiam per kompleksa procedo pli proksima al metiarto ol industrio, tial ke necesas ne malpli ol 14 permanaj operacioj por ĝin fabriki. En 2009, tiu ludilo ĉiam havas grandan sukceson kaj grandan kreskon per 800,000 venditaj ekzempleroj de "Sofio la ĝirafo", plejparte en Francio, sed havebla en 40 landoj. En 2009, "Sofio la ĝirafo" estis elektita produkto de l'jaro en Usono fare de « Astra », la plej granda usona asocio de po-detalaj vendisto, specialistoj pri ludiloj. Tiu premio rekompencas la plej amuzan, unikan kaj sekuran ludilon por infanoj en la mondo.
Priskribo
Temas pri Ĝirafo el natura kaŭĉuko devenanta de Hevea, mola, 18 cm-ojn alta, ŝablone makulita per nigraj kaj brunaj makuloj, malplena, kun fajfilo eliganta karakterizan knaron. Ĝi estas destinita al kelk-monata suĉinfano, ĉefe pro pluraj aspektoj de ties vekiĝo kaj dent-mordetado. Modelo preskaŭ ne evoluis en sia aspekto depost ties kreado.
Tiu ludilo aparte vekas ĉiujn sensojn de bebo: vido per ties kontrastaj koloroj, tuŝo per ties reliefaj partoj - prenado estas facila danke al ties grandeco kaj formo -, aŭdo danke al ties fajfilo, kaj ankaŭ odoro kaj gusto, danke al 100% natura kaŭĉuko. La uzata farbo estas el nutraĵa kvalito, sekve la ludilo povas esti sendanĝere mordetita.
Anekdoto
"Sofio la ĝirafo" aperas en la lasta sceno de la filmo Elle s'appelait Sarah, kie ĝi estas nomata Lucy.
Kiriako el Jerusalemo
Kiriako el Jerusalemo (Jerusalemo, (morto: 1-a de majo 363 laŭtradicie estis episkopo de Jerusalemo kaj martiro dum la regado de imperiestro Flavio Klaŭdio Juliano. Konsiderite sanktulo ĉe la katolika kaj ortodoksa eklezioj, estas festata la 4-an de majo por katolikoj kaj la 14-an de aprilo por la ortodoksuloj. .
Hagiografio
Kiriako naskiĝis en Jerusalemo kun la nomo de Judaso, filo de Simeono kaj Anaa kaj nepo de Zakeo. Judaso fariĝis rabeno de la loka sinagogo.
En la jaro 326, imperiestrino (Flavia Jiulia) Helena, patrino de Konstanteno, alvenis al Jerusalemo por serĉi la Veran Krucon. Tie li sciis ke la rabeno Judaso koni la lokon en kiu iam estis sepultita la kruco sur kiu estis krucumita Jesuo. Judaso ne volis riveli sian informojn pri la afero, sed post ses tagoj de fermo ene de la malplena cisterno, sennutre kaj sentrinke, li ekkomunikis al la imperiestrino kion de mem sciatan.. OKaze de la retrovo de la Kruco la 3-an de majo 326, li konvertiĝis al Kristanismo; li estis baptita verke de Makario episkopo de Jerusalemo ĉeeste de Helena, kaj ricevis la nomon de de Kiriako (laŭ la greka lingvo “dediĉita al la Sinjoro”). La ligilo kun la retrovo de la kruco ennestiĝas sur al bazo de la epiteto per kiu li estas menciita: inventor Crucis, nome "retrovanto de la kruco".
De tiam Kiriako aktive engaĝiĝis en la disvastigado de la kristana kredo kaj en la studo de la Evangelioj. En 327 papo Silvestro la 1-a lin konsekris episkopo de Jerusalemo ; laŭ alia tradicio, Kiriako estis nomumita episkopo de Ankono kaj la sinsekva martiriĝo en Jerusalemo tiukaze supozus lian revenon al Palestino. . En 363 imperiestro Juliano la Apostato lin enprizonigis kaj torturigis.
La martiriĝo okazis la 1-an de majo je la oka horo, en Jerusalemo. Lia liturgia rememorigo okazas la tagon post la liturgia festo de la kruco, nome la 4-an de majo.
Anakaŭ Anaa, patrino de Kiriako, estis torturita kaj vivbruligita la saman tagon; ambaŭ estis entombigitaj sur la deklivo de Golgoto, nome najbare de la loko en kiu Helena, sur indiko de Kiriako, retrovis la krucon
Kulto
La 8-an de aŭgusto 418 la korpo de la martiro Kiriako estis translokigita el Palestino al Ankono, en preĝejo de sankta Stefano, iniciate de Galla Placidia; tiuokaze la imperiestra regantino provis kontentigi la loĝantaron de Ankono, kiuj petis de ŝi helpon por havigi al si kaj definitive konservi la korpajn restaĵojn de Kiriako: Ankono jam gardadis (kaj gardas ankaŭ nun) unu el la ŝtonoj per kiuj Kiriako estis morte ŝtonumita, . En 1097 tiuj korpaj restaĵoj estis translokigitaj en la kripton de la preĝejo de sankta Laŭrenco kaj submetitaj al la proceduro de agnosko: post kelkaj jardekoj la preĝejo estis levita al la rango de Katedralo-Sankta Kiriako.
En Provins la devoteco fariĝis arto kiel oni povas konstati rigardante la bildojn de la suba vitralaro.
1705
1705 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1705 post Kristo okazis, interalie:
19551 Peterborden
19551 Peterborden estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter Young Borden, finalisto en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, konkurso de sciencaj mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Canterbury School de Fort Myers (Florido, Usono).
Saint-Mars-de-Coutais
Saint-Mars-de-Coutais [sɛ̃.maʁ.də.kutɛ] estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Marins.
Guazapares
Guazapares estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Témoris. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08030.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8010 loĝantojn. El tiuj estis 4072 viroj kaj 3938 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2145,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1420 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 683,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 11,5 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dinxperlo
Dinxperlo estas vilaĝo ene de la nederlanda municipo Aalten, en orienta Gelderlando. Ĝi havas proks. 8.600 enloĝantojn kaj situas tuj norde de la germana loko Suderwick, parto de la municipo Bocholt.
En Dinxperlo ekzistas german-nederlanda policejo kaj muzeo pri la landlimo.
Pelle Molin
Pelle MOLIN (naskita la en Tjäll, Svedio; mortinta la  en Bodø, Norvegio) estis sveda verkisto kaj pentristo.
Vivo
Pelle Molin estis la dua el kvin gefiloj de Abraham Molin, kiu laboris en la ligna industrio, kaj Anna Helena Lidblom. La patrino mortis jam en 1876. De tiam la patro donis fortan religian akcenton al la edukado de Pelle. La patro volis, ke li fariĝu pastro aŭ provinca oficisto; tamen Pelle havis alian planon. Jam en la jaroj 1877 ĝis 1880, dum li lernis en gimnazio en Härnösand, li komencis verki. La unua publikigita verko estis la poemo Qvällen, kiun presis en 1879 la gazeto Härnösands-Posten. Ĝi temas pri lia profunda malĝojo pri la patrina morto.
De 1884 ĝis 1886 Pelle Molin estis kunlaboranto de Härnösands-Posten. De 1887 ĝis 1980 li studis en la Stokholma akademio de la artoj. Tiam lin enuis la studado, kaj li volis ekkoni la mondon. Tamen lia patro ne pretis financi tion. Dum la somero de 1890 Pelle Molin vizitis la pentriston Johan Tirén en lia ateliero en Stokholmo. Tirén malfermis la okulojn de Molin por la "virga tero" de Norrland. Sian monon perlaboris Pelle Molin per raportado por diversaj ĵurnaloj.
Pelle Molin planis pentri bildon por internacia ekspozicio en 1897 en Stokholmo. Pro tio li en 1895 vojaĝis al la norvega provinco Nordland. Pro malbona vetero li, malbone ekipita, devis pasigi kelkajn tagojn en la montaro. Rezultis malsano, kiu kondukis al lia morto.
Verko
De 1890 ĝis 1894 Pelle Molin vivis kiel verkisto kaj pentristo en Näsåker. Lia plej konata verkaĵo estas la novelaro Ådalens poesi, publikigita nur en 1897. Pelle Molin enkondukis la sovaĝan naturon de Norrland en la svedan literaturon kaj tiel eĉ fondis novan literaturon ĝenron. En siaj verkoj li priskribis la strangan loĝantaron, la grandiozan naturon kaj la sociajn problemojn. Lia rakonto En ringdans, medan mor väntar kaptas la leganton per detala priskribo de la simpla kaj malmola vivo, kvazaŭ krio el la mallumo.
Pentrado
Pelle Molin estis inspirita de svedaj pentristoj revenintaj el Francio. Lernintaj impresionisman stilon, ili evoluigis ĝin al naci-romantikisma stilo. Molin ŝatis tiun novan stilon kaj praktikis ĝin en Ådalen. Ofte li pentris la riverojn de la regiono, precipe tiun partojn, kie la akvo fluis tre rapide. Ili respegulas la personecon de Molin, kiu estis same ŝanĝiĝema, nevenkebla kaj drama.
Ponto Sankta Marteno
La ponto Sankta Marteno (Pont Saint-Martin, prononco laŭ sistemo IFA []) estas romia arka ponto en Pont-Saint-Martin en la Aosta Valo de Italio kiu konstruiĝis en la 1-a jarcento a.K. kaj je signife pli ol 2000 jaroj ĉiutage servas al la loka trafiko.
Carpentras (stacidomo)
Carpentras estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Carpentras, situanta en  Carpentras, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ponto Sankta Marteno
La spano estas laŭ freŝdata esploro sed ofte menciita kiel  aŭ  metroj. Ĝi transpontas la montaran rojon Lys.
Carpentras (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ponto Sankta Marteno
Aliaj romiaj pontoj en la Aosta Valo estas la Pont d'Aël en la valo de Cogne kaj la Pont de Pierre en Aosto.
La ponto estis kompletigita dum la regado de imperiestro Aŭgusto (27 a.K.–14 a.K.)
Firle
Firle (en dialekto de Sussex: Furrel) estas vilaĝo kaj civil parish (municipo) en la distrikto de Lewes de East Sussex, Anglio. Firle referencas al malnovangla anglasaksa vorto fierol signife densa el kverkoj. Kvankam la origina divido de Orienta Firle kaj Okcidenta Firle ankoraŭ restas, Orienta Firle estas nune simple limigitaj al la domoj de Heighton Street, kiu kuŝas oriente de Firle Park. Okcidenta Firle estas nuntempe ĝenerale referencata kiel Firle kvankam Okcidenta Firle restas ties oficiala nomo. Ĝi estas situanta sude de la ŝoseo A27 kvar mejlojn oriente de Lewes. Estis 327 loĝantoj en 2007.
Ibn Zuhr
Ibn Zuhr (1094-1162), latinigita kiel "Avenzoaro", Abhomeron kaj Abumeron, estis araba kirurgo, kuracisto kaj poeto. Li apartenis al familio de erudiciuloj kaj kuracistoj el la araba tribo de Iyad kiu establiĝis en la maŭra regiono de Hispanio en la 10-a jarcento aŭ antaŭ. Tiel kiel sia patro, Ibn Zuhr servis al la murabita dinastio (1090-1147) en Hispanio kaj estis vokata por servi en la palacon de sia patrono ’Alī ibn Tashfīn (kiu regis inter 1106-1143) en Marakeŝo, Moroko.
Avenzoaro estis samtempulo de Averroes (1126-1198) kaj Ibn Tufail (1110-1185) kaj unu el la plej alte konsideritaj kuracisto de sia epoko. Liaj ĉefaj verkoj estis tradukitaj en la latinan kaj hebrean kaj tre influis la progreson de la kirurgio. Li same plibonigis la kirurgian kaj medicinan konadon alportante la solvon por la diversaj malsanoj kaj diversaj traktadoj. Avenzoaro plenumis la unuan eksperimentan trakeotomion en iu kapro. Onidire li faris unu el la unuaj priskriboj pri la bezoaraj ŝtonoj kiel kuracajn erojn.
Biografio
Laŭŝajne, kiel rezulto de miskompreno, lia patrono insultis Avenzoaron kaj eksigis lin el lia posteno ĉirkaŭ 1141, kaj metis lin en malliberejon. Rezulte de la multaj malbontraktoj kiujn li suferis, Avenzoaro retenis kaj la fizikajn cikatrojn kaj la malbonajn sentojn post sia eventuala pardono kaj liberigo. Tiamaniere ke, kiel li diras en siaj postaj skribaĵoj, ne estis malfacile, post la falo de la Murabitoj, establi amikecon kun iliaj malamikoj, la Almohadoj. La nova reganto, Abū Muhammad ʿAbd al-Muʿmin (mortis 1163) bonvenigis Avenzoaron kaj indikis lin ne nur kiel kortega kuracisto sed ankaŭ kiel konsilisto-veziro. Avenzoaro dediĉis al li du verkojn: lia traktado "al-Tiryāq alsab īnī" kaj alia "Kitab al-Aghdhiya".
Dum tiu periodo, Avenzoaro akumulis multan prestiĝon kaj riĉaĵon kaj iĝis tre intima amiko de Averroes al kiu li dediĉis lia plej konata libro "Al-Taysīr fil-Mudāwāt wal-Tadbīr". Averroes petis al Avenzoaro verki ĉi-libron pri la traktado de apartaj malsanoj de la korpo-organoj kaj la terapiaj metodoj. Li ankaŭ kompilis alian verkon "al-Kulliyyät" pri la ĝeneralaĵoj de la medicino kiel suplemento al la "al-Taysīr", kiel li klarigas en ĝia enkonduko.
La filino de Avenzoaro iĝis unu el la plej konataj akuŝistinoj en Islamo, kaj unu filo iĝis kuracisto, poeto kaj beletristo. En unu okazaĵo, kiam Avenzoaro estis for el sia posteno, lia nevo traktis la pacienton. Rekone al la bonega plenumado de sia nevo, kaj por enkuraĝigi lin, Avenzoaro dediĉis al li la verkon "al-Tadhkira" pri terapeŭtiko, febroj kaj la zorgema uzo de laksigiloj, kiu estas konsiderataj venenaĵoj kiam misuzitaj.
Post brila kariero kiel medicina instruisto, praktikado kaj skribado, Avenzoaro mortis pro maligna tumoro kaj sepultiĝis ekster la venko-pordego, en Sevilo. Li plenumis konsiderindan influon sur la Okcidenta kaj la Araba Medicino, post kiam liaj verkoj estis tradukitaj kaj vaste cirkulis en la latina kaj hebrea. Kvankam li estis sincera sekvanto de Hipokrato kaj Galeno, li disvolvis sennombrajn originalajn ideojn per sia medicina eksperimentado kaj observado. Avenzoaro verkis pri la terapeŭtikaj valoroj de la bonaj dietoj kaj pri la antidotoj kontraŭ la venenoj, kaj avertis kontraŭ la senkontrola uzo de laksigiloj en la traktado de malsanuloj, kiuj bezonis kuracajn medicinaĵojn, ne "venenaĵojn". Li instigis kuracistojn al la uzado de moderaj medicinaĵoj kaj observado de la reakcioj de la pacientoj, ĉefe dum la unuaj tri tagoj. Se la drogo estus konsiderata utila, pli grandaj dozoj tiam povus esti administritaj. Li klarigis ke drogoj miksitaj kun mielo aŭ sukero estis transportitaj en la hepaton, kiu siavice reakciadis kun ĉi-substancoj.
Ibn Zuhr, plej detale ol siaj antaŭuloj, priskribis la mediastinajn tumorojn, kaj la aperon de abscesoj sur la perikardio, la paralizojn de la faringo, skabion, inflamojn de la meza orelo, kaj la intestajn eroziojn. Li ankaŭ rekomendis la trakeotomion, unue priskribitan kaj ilustritan de Abū al-Qāsim Khalaf ibn al-‘Abbās al-Zahrāwī, preskaŭ unu jarcento kaj duono antaŭe, artefaritan nutradon per la ezofago aŭ la rektumo, kaj la uzon de malvarma akvo por reduktado de febroj. Avenzoaro rimarkis la nocecon de la aero venanta el la marĉoj, kaj kiel Hunajn ibn Ishak (809-873), kompetenta tradukisto de Galeno, li elstarigis la gravecon de pura kaj bona aero por la sano. Kiel klinikisto kaj medicina terapeŭto, li estis unu el la plej bonaj kuracistoj dum la maŭra Hispanio, kaj lia influo sur la Okcidenta Medicino daŭrigis ĝis la Renesanco. La juda kuracisto kaj filozofo Maimonido admiris lin kaj priskribis lin kiel "unika en lia epoko kaj unu el la grandaj saĝuloj de la pasinteco". Maimonido ĉiam menciis Avenzoaron en siaj medicinaj tekstoj. Averroes laŭdis lin kiel la plej granda kuracisto ekde Galeno. Ambaŭ liaj filinoj kaj nevinoj ankaŭ iĝis kuracistinoj, specialigitaj en obstetriko.
Ernő Vashegyi
Ernő Vashegyi [vaŝhedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vashegyi Ernő estis hungara baletisto, koreografo. Lia [edzino]] estis same baletisto Vera Pásztor.
Ernő Vashegyi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis en 2002 en Zuriko.
Biografio
Ernő Vashegyi post lernado aliĝis al baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li estis membro inter 1938 kaj 1956. Li ne nur dancadis, sed ankaŭ li koreografis, kelkfoje li ricevis rolojn en filmoj. Kun Vera Pásztor li disidis post falo de la Hungara revolucio de 1956. Ekde 1957 ili dancadis kune en Svislando (kaj ankaŭ en okcidenta Eŭropo, eĉ en Novjorko. En 1960 ili fondis privatan lernejon por baletistoj en Zuriko. Li faris koreografajn laborojn ankaŭ en Svislando.
Vápenná
Vápenná (en traduko Kalkŝtona; ĝis la jaro 1949 Zighartice) estas submontara municipo en Ĉeĥio sur rivero Vidnávka, situanta inter Sokolský-montodorso, Hornolipská-montetaro kaj Žulovská-montetaro. Vápenná, simile kiel la proksima Lipová-lázně, havas belegan situon inter grandegaj montaraj masivoj, kio donas al ĝi idealan elirpunkton por la plej diversaj sportaj kaj refreŝigejaj aktivecoj. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio devenas nur el la jaro 1358. Kiel la nomo mem diras, en la vilaĝo kaj en la ĉirkaŭaĵo oni jam dum longaj jarcentoj minis kalkŝtonon. Ŝtonindustrio ĉi tie havas vere tradicion, en la ĉirkaŭaĵo ni povas trovi kvanton da minejoj por granito kaj marmoro.
Ĉirkaŭaĵo
En la ĉirkaŭaĵo troviĝas ankaŭ kvanto da kavernaj sistemoj, sed alirebligitaj estas sole la konataj Kavernoj Na Pomezí, situantaj proksimume 4 km sudoriente de la vilaĝo.
4cm kanono modelo 36
4 cm kanono modelo 36 (ĉeĥe: 4 cm kanón vz. 36) estas ĉeĥoslovaka kontraŭtanka armilo, ĉe kiu estis komencita evoluo en produktĉambregoj de Uzinoj de Škoda por ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj, kiuj estis konstruitaj en la intermilita periodo.
Evoluo de la armilo
En la komencoj de la produktado la armilo estis evoluigata en du diversaj kalibroj, nome en 37 kaj 47 mm. En la jaro 1935 en la uzinoj de Škoda oni produktis unuan duonaŭtomatan kontraŭtankan kanonon de kalibro 47 mm kun vertikala kojna fermilo. La paftubo de tiu ĉi armilo estis longa 2040 mm kaj sume ĝi havis 20 dekstreturnajn kanelojn. Post longdaŭra pafado la paftubo devis esti fridigita per akvo. Tiun ankaŭ eblis, okaze de damaĝigo, ŝanĝi. La tuta ŝanĝo daŭris 15 minutoj. La armilo havis enigitajn kvin sekurilojn kontraŭ neintenca ekpafo.
La kanono estis fiksigata en la fortikaĵoj en afustojn, kiu estis apartigita al parto suba kaj parto supra. El porpafista ĉambro devis eligi sole la paftubo de armilo, kiu devis esti fiksigita komune per lorno kaj fermglobo. La armilo havis kadencon de pafado 35 ekpafoj dum minuto. La armilo povis krei duobligitan armilon kun peza mitralo modelo 37.
En la jaro 1936 en ekzerca armea spaco en Milovice kaj en ekzercfuorto Jordán en Armea ekzerc-spaco Brdy oni unuan fojon provis la unuan prototipon de kanono A6. Post tio, kiam la armilo trairis tra pretendemaj testoj, la 12-an de novembro 1936 kunvenis en Ministerio de nacia defendo 18 oficiroj el armiga komisiono, kiuj devis decidi pri enkonduko de la armilo en armigon de la ĉeĥoslovaka armeo. Dum voĉdonado pri la enkonduko, levis la manon "por" 17 oficiroj. Baldaŭ al tio sekvis la unua mendo. Pri tiun tipon de montris intereson eĉ kelke da landoj (Argentinio, Belgio, Bolivio, Brazilo, Egiptio, Francio, Ĉilio, Jugoslavio, Peruo, Grekio, Siamo, Sovetunio kaj Svislando), sed pro kaŭzo de munkena interkonsento jam tiel ne okazis.
La priservo de la armilo povis ekceli per du manieroj kaj nome ekcela lorno modelo 36 aŭ helpe de la tiel nomata panorama mapo, kiu estis lokigita super la enafustigita armilo.
Produktado
Ministerio de nacia defendo mendis iom post iom en tri serioj 741 kanonojn. En la unua serio, kiu estis mendita la 8-an de julio 1937, estis liveritaj ĉiuj 268 menditaj armiloj. 21 pecoj el la suma nombro estis liveritaj en faro de memstara kanono. La restintaj 247 kanonoj estis liveritaj en faro kun peza mitralo en komuna afusto. La dua mendo, en kiu devis esti liveritaj 273 kanonoj, estis farita la 30-an de marto 1938, sed en la manojn de soldatoj venis eĉ ne unu peco. La tria serio, mendita en julio de 1938, enhavis liveron de 200 kanonoj.
Municio
Kiel municio por la 4 cm kanono modelo 36 oni kalkulis kun tri specoj de municio:
Fine en la armigadon venis nur unuj du tipoj de la municio. Ministerio de nacia defendo mendis ĉe Uzinoj de Škoda sume 125,000 puŝaj kaj 196,000 kontraŭblendaj grenadoj. Tiu ĉi municio estis fabrikata en municiaj fabrikoj en Adamov kaj en Dubnica nad Váhom
Uzo
La 4cm kanono modelo 36 estis uzota kiel ĉefa armilo sub betono en infanteriaj fortikaĵoj. Kelke da pecoj estis lokigitaj ankaŭ en kelkaj enirejfuortoj. Plu oni kalkulis kun tiu ĉi armilo en projektoj de izolitaj artileriaj fuortoj, kie ĝi estis servonta por defendi la enirejon kaj ĉe artileria turniĝonta turo.
En germana armeo
Post anekso de la resto de Ĉeĥoslovakio la armeo de Tria regno pliriĉiĝis per tiu ĉi kanono kaj envicigis ĝin en sian armilaron sub markigo 4,7 cm PaK 36(t). En la jaro 1939 la unuaj armiloj aperis en linio de Siegfried. Uzo en granda la ĉeĥoslovaka kanono laŭ deveno ĝisatendis nur dum konstruado de Atlantika valo, ĉi tie ĝisatendis ĝin preskaŭ 493 konstruitaj objektoj. La armilo en unu peco ankaŭ ĝisatendis uzon en malgranda objekto de fuortaro Ludendorff, kiu estis parto de norda sektoro de fortikaĵlinio Oder-Warte-Bogen.
La armilo hodiaŭ
En hodiaŭa tempo tiu ĉi kanono aperas en 6 publikaj ekspozicioj:
Sankt Josef (Stirio)
Sankt Josef estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Deutschlandsberg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sorbita dozo
La sorbita dozo estas fizika grando, kiu priskribas la jonigan radiadon ricevitan de vivaj materialoj. En formuloj, ĝi estas komune esprimata per litero D (Dozo), dum en la Internacia Sistemo de Unuoj, la mezurunuo estas la grajo (simbolo Gy).
Pri malalta radiado (<0,1 Gy), la efiko sur la biologiaj histoj estas tamen malbone priskribita per sorbita dozo, ĉar ĝi dependas kaj de la relativa biologia efikeco de la konsiderata radiado (alfa, beta, gama aŭ alia radiado), kaj de la relativa senteblo de la radiita ĉelaro. Tial la ekvivalenta dozo permesas konsideri tiajn faktorojn.
Pri alta radiado (> 1 Gy), la sorbita dozo estas utiligita, ĉar malsamaj radioj havas tiam kompareblajn efikecojn.
Lipnice (Kunratice)
Lipnice (ĝis la jaro 1946 kaj Limpach) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kunratice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Kunratice. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.
Post la dua mondmilito estis el la vilaĝo ellandigita devena germana loĝantaro kaj la vilaĝo fakte elhomiĝis.
Buchy (Seine-Maritime)
Buchy estas nova franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bucheois.
Suderwick
Suderwick estas loko kiu apartenas al la germana komunumo Bocholt, en Nordrejn-Vestfalio. Ĝi havas proks. 1800 loĝantojn kaj situas tuj sude de la nederlanda vilaĝo Dinxperlo.
La landlimo inter Germanio kaj Nederlando iras tra vilaĝa strato, kiu norde nomiĝas Heelweg kaj sude Hellweg. En 1949-1963 la pli granda, okcidenta parto de Suderwick estis aneksiita de Nederlando.
Nuntempe germanaj bazlernejanoj povas frekventi bazlernejon en Dinxperlo, kaj en Dinxperlo ekzistas ankaŭ german-nederlanda policejo.
Federacia vojo 17
La federacia vojo 17 - germane Bundesstraße 17 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 110 kilometrojn tra la federacia lando Bavario. La plej norda punkto estas la komunumo Gersthofen proksime de la urbo [Aŭgsburgo]] kaj la plej suda la urbo Füssen en la antaŭalpa regiono Algovio, lime al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Aŭgsburgo, Landsberg kaj Schongau. Baze la vojo sekvas la vojon de la rivero Lech.
Hegelo
Georgo Vilhelmo Frederiko HEGELO, Georg Wilhelm Friedrich HEGEL (naskiĝis la, mortis la ) estis germana profesoro kaj giganto de la okcidenta filozofio de la 19-a jarcento. Li estas kun Immanuel Kant konsiderata kiel plej granda filozofo depost la antikva epoko. Li estis unu el plej grandaj kreintoj de idealismo en germana filozofio kaj kreinto de sia propra sistemo (hegelismo) kiu estiĝis la bazo de postaj filozofioj (marksismo, mesianismo, ekzistadismo, postmodernismo) kaj ĝi estiĝis eĉ la ĉefa modelo de monda idealismo (precipe laŭ hegelisma ontologio). Multaj historiistoj de filozofio opinias lin kiel plej granda idealisto en romantismo. Li atingis agnoskon en sia tempo kaj — kvankam ĉefe influa en la kontinenta tradicio de filozofio — iĝis pli kaj pli influa ankaŭ en la analiza tradicio.
Hegel influis super multaj pensuloj kaj verkistoj kies propraj pozicioj varas amplekse. Karl Barth priskribis Hegel kiel "Protestanta Akvino" dum Maurice Merleau-Ponty verkis, ke "ĉiuj grandaj filozofiaj ideoj de la pasinta jarcento — la filozofioj de Marx kaj Nietzsche, fenomenologio, germana ekzistadismo, kaj psikoanalizo — havis siajn komencojn en Hegelo."