cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Procezaŭtomacia terminaro
Ekzemplo de ĉambra hejtilo
La procezaŭtomacio de ĉambra hejtilo estas ilustrata en la subestaranta figuro.
Mezurado: Ĉambra temperaturo Tspaco
Kalkulado: 1. Tspaco < Tdezirata valoro 2. Tspaco > Tdezirata valoro
Agado: 1. Malfermu la valvon 2. Fermu la valvon
Komponantoj de regulciklo
La kontrolada sistemo de ĉambrohejtilado povas organizi en la formon de tradicia retrokupla kontrolada blokdiagramo, kiu estas montrata per la subestaranta figuro:
Tiaj blokdiagramoj havigas generalan organizon aplikebla por multe da retrokuplaj kontroladaj sistemoj, kaj permesas la evoluon de pli progresemaj analizoj kaj konstrumetodoj. Sekvante la diagramo, sentilo mezuras la mezuritan procezan parametron kaj sendas aŭ retrokuplas la signalon al la regulilo. Ĉi tiu mezurita retrokupla signalo estas subtrahita de la dezirata valoro por akiri la kontroladan eraron. La eraro estas uzata je la regulilo por kalkuli la regulilan eligaĵan signalon. La signalo kaŭzas ŝanĝon en la meĥanika fina regulelemento, kiu kaŭzas ŝanĝon de manipulita procezparametro. Konvena ŝanĝo por teni la mezuritan procezparametron je la dezirata valoro malgraŭ nevideblaj ŝanĝoj de pertubaj parametroj.
Ĝeneraligo
Eblas ĝeneraligi la hejtadan diagramon al aliaj siatemoj, kiel en la sekvanta figuro:
Plouaret
(jen france, prononco, bretone Plouared) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Plouarétais.
Walter Blith
Walter BLITH (1605–1654) estis angla verkisto pri agrikulturo kaj funkciulo ĉe la Commonwealth.
Dum la Angla Enlanda Milito li iĝis kapitano en la parlamenta armeo kaj konfiskisto de teroj de monarkistoj en Warwickshire kaj Coventry, same kiel pagokolektisto el teroj de episkopo de Worcester, kaj en 1649 kaj 1650 kontrolisto de konfiskitaj kronteroj en Bedfordshire, Cambridgeshire, Huntingdonshire kaj Norfolk. Li mem konfiskis kronteron ĉe Potterspury, Northamptonshire.
Li estis membro de la cirklo ĉirkaŭ Samuel Hartlib, tutfakulo, kiu priskribis lin kiel "tre aminda kaj esperta amiko".
Li defendis agrikulturan plibonigon, sed ne montris entuziasmon por ĉirkaŭbarado, pro ties rilato al malriĉuloj: ĉirkaŭbarado ne devus esti permesita ĉar ĝi okazigas senloĝigo.
Chozas de Canales
Chozas de Canales [ĉozas de kanAles] (Kabanoj de Kanaloj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La esprimo "Chozas de Canales" (Kabanoj de Kanaloj) devenas el naskiĝo de la vilaĝo: loĝantoj de alia vilaĝo nome Canales (nune senhoma) konstruis kabanojn kie poste oni setligis la domaron.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Choceros. La censita populacio en 2010 estis de 3.858 loĝantoj kaj la denseco estas de 116,91 loĝ/km². Dum la 20a jarcento la populacio estis ĉirkaŭ milo da loĝantoj, sed dum unu jardeko de la 21a jarcento pro proksimeco al ĉefurboj kaj regiona Toledo kaj ŝtata Madrido, la populacio preskaŭ kvarobliĝis.
Situo
Chozas de Canales estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 557 m; je 36 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 33 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°5′54″ N 4°2′34″ Ok.
Geografio
La municipo troivĝas en valo de la komarko de La Sagra kaj limas kun la municipaj teritorioj de Casarrubios del Monte, El Viso de San Juan, Palomeque, Lominchar, Recas kaj Camarena, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
En la 17a jarcento Pedro Coloma y Escolano, ŝtatsekretario de Filipo la 4-a aĉetis la zonon de la senhomaĵoj de Canales kaj Regachuelo, kaj la vilaĝoj de Chozas kaj Yunclillos. En 1680 oni proklamis la vicgraflandon de Canales kaj Chozas kaj oni kreis senjorlandon por tiuj kaj aliaj teroj. Post unu jarcento senheredante tiu pasis al episkopo de Calahorra kaj La Calzada. Fine de la 18a jarcento ankoraŭ konserviĝis la palaco markisa.
Estas ermitejo kaj preĝejo.
Canovelles
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Collecchio
Collecchio estas komunumo de Italio.
Friends
Friends ("Amikoj") estas deksezona televida serio, situacia komedio en Usono. La serio prezentas ĉiutagan vivon de ses dudekjaruloj (pli poste tridekjaruloj; tri viroj kaj tri virinoj). La serion mendis la televida stacio NBC kaj pretigis Warner Bros.. La unua epizodo aperis en la televida programo la 22-an de septembro 1994, la lasta la 6-an de majo 2004. Produktoroj estis: Kevin S. Bright, Marta Kauffman, David Crane (Bright/Kauffman/Crane Productions).
Ĉefa titola muziko
La ĉefa titolmuziko, la I'll Be There for You de The Rembrandts iĝis granda ŝlagro, post kiam iu programgvidanto de Nashville kompilis el la 45-sekunda muziko 3-minutan kanton kaj plurfoje diaxudigis en la radio. La muzikgrupo – je premo de la album-eldona firmao – larĝigis kaj denove surdiskigis – jam kiel plenan kanton – la titolmuzikon, kiu atingis sur la listo de usona magazino Billboard ĝis la 17-a lokumo.
Komenco de la serio
Rachel forlasas dum la geedziĝa festo sian fianĉon Barry kaj enloĝiĝas ĉe la malnova (infanaĝa) amikino, Monica. La paro loĝas en la sama domo kun Chandler kaj Joey. Ili renkontiĝas kun frato de Monica, Ross, kiu ekdivorcas de la edzino (pri kiu evidentiĝas, ke ŝi estas lesbiana) kaj kun la „liberpensa” Phoebe, malnova samĉambrano de Monica. La serio estas ludata plej ofte en loĝejoj de Monica, Chandler kaj Joey, respektive en la teretaĝa kafumejo, en la Central Perk.
Ĉefaj konfliktoj, humurfontoj
La ĉefa konflikta fonto dum la tuta serio, la rilato „nek kun vi, nek sen vi ” inter Ross kaj Rachel, kies frukto estas Emma Geller-Green (naskiĝas je fino de la 8-a sezono). Dumtempe formiĝas amo inter Chandler kaj Monica, ili geedziĝas kaj – je fino de la 10-a sezono – adiptas ĝemelan paron.
Fino
Je fino de la serio, Phoebe geedziĝas kun Mike Hanigan. Monica kaj Chandler adoptas ĝemelojn kaj transloĝiĝas al urboranda ĝardena domo. Rachel kaj Ross denove provas la kunvivon. Post morto de lia manaĝisto, Joey tranmslokiĝas al sia fratino en Los Angeles, lia historio daŭras en serio Joey.
Rachel Karen Green
Ŝi estas adorita filino de riĉa familio, kiu forlasa la fianĉon Barry dum la geedziĝa festo kaj ekloĝas ĉe la amikino Monica. Ŝi havas du pli junajn fratinojn, Jill kaj Amy Green.
Kariero: Li komence laboras kiel kelnerino en la kafumejo Central Perk, poste laboras en Modejo Fortuna poste ĉe Bloomingdale's, lastfoje ĉe Ralph Lauren kiel aĉetisto.
Humurfontoj:
Monica E. Geller
Ŝi estas kuiristino, kiu manie ŝatas la ordon kaj purecon. Ŝi ne toleras malvenkon, ŝi estis dika en junaĝo.
Kariero: Post kelkaj sezonoj, ŝi iĝas ĉefkuiristo en grava restoracio.
Alonso de Ávila
Alonso de Ávila (Alonzo de Ávila), referencita ankaŭ kiel Alonso Dávila de kelkaj historiistoj, (Ciudad Real 1486 - Nova Galegio 1542), estis hispana konkistadoro kiu partoprenis intense en la konkero de Tenoĥtitlano kaj en tiu de Jukatano. Lia samnoma nevo partoprenis kun Martín Cortés en insurekcio en la Nova Hispanio en 1565.
Friends
Monica E. Geller
Humurfontoj:
Alonso de Ávila
Ekspedicio de Grijalva
Post la malsukcesa ekspedicio de Francisco Hernández de Córdoba al la Duoninsulo Jukatano, la tiama guberniestro de la insulo Kubo Diego Velázquez de Cuéllar organizis duan ekspedicion formita de kvar ŝipoj, kies kapitanoj estis Pedro de Alvarado, Francisco de Montejo kaj Alonso de Ávila alportinte ĉiu sian propran ŝipon kaj necesaĵoj, kaj Juan de Grijalva nevo de la guberniestro estis nomumita estro de la misio.
Friends
Chandler Muriel Bing
Oficisto, kiu ne havas bonŝancon en la amrilatoj.
Alonso de Ávila
Ekspedicio de Grijalva
Oni esploris Kozumelon kaj Jukatanon. Oni batalis kontraŭ la majaoj kaj kelkaj hispanoj vundiĝis inter kiuj Grijalva mem. La karavano pluis al la marbordoj de Tabasco kaj Veracruz, kaj de tie Pedro de Alvarado revenis al Kubo, dum Montejo, Dávila kaj Grijalva planis setligi soldataron ĉe la ĵus malkovritaj marbordoj, sed finfine ankaŭ ili decidis reveni al la insulo Kubo.
Ekspedicio de Korteso kaj konkero de Meksiko
En novembro de 1518 aliĝis kiel unu de la dek kapitanoj en la ekspedicio de Hernán Cortés, kiu eliris el Kubo en februaro de 1519 kaj finis en 1521 per la konkero de Tenoĉtitlano. En marto 1519 li partoprenis en la Batalo de Centla.
Friends
Chandler Muriel Bing
Kariero: Li estis komence simpla oficisto, poste avancas. Li forlasa la laborejon en la 9-a sezono kaj eklaboras en la reklama branĉo.
Humurfontoj:
Joseph 'Joey' Francis Tribbiani
Kariero: Li aktoradas, manekenas ludas en reklamfilemtoj, serioj.
Humurfontoj: Plimulto de la virinoj tuj svenas al Joey je aŭdo de la frazo, escepte Janenine LaCroŭ, provizora samĉambrano de Joey.
Joey – laŭ propra eldiro – neniam portas subkalsoneton.
Dro. Ross Eustace Geller
Paleontologo, poste universitata instruisto. Li divorcis, post kiam lai edzino Carol malkovris sian lebianecon, post 7-jara geedzeco.
Kariero: Profesoro (en la 10-a sezono, oni senlimigas lian postenon) en la Novjorka Universitato
Humurfontoj:
Phoebe Buffay
Ŝi estas masaĝistino, kantistino, kantoteksta verkistino, kiu sukcese mensogas kaj havis malfacilan infanaĝon. Li estas tre sindonema (akceptas gravedecon, naskon de infanoj de la pli juna frato). Pli malnove, ŝi estis samĉambrano de Monica. Ŝi havas ĝemelfratinon, Ursula kaj duonfraton, Frank Buffay, Juna.
Kariero: Ŝi daŭre restas masaĝistino, dumtempe kantas senpage.
Humurfontoj:
Olympia (Vaŝingtonio)
Olympia (prononcata o-LIM-pi-a, esperante Olimpio) estas la ĉefurbo de Vaŝingtonio, ŝtato de usono. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Kantono Thurston.
Mielkuko
Mielkuko aŭ spica kuko estas formita kaj ornamita dolĉaĵo, pretigita el faruno, mielo (originale, nuntempe ofte per aliaj dolĉigaĵoj kiel inverta sukero, sakarozo, amela siropo), lozigaj kaj aldonaj materialoj (spicoj por gustumado).
Post kunknedo de la bazmaterialoj, oni ripozigas la farunaĵon, rulpremas, formas, bakas kaj superŝutas per diversaj kovraĵoj (sukero, ĉokolado).
Tommaso Rangone
Tommaso Rangone (1493-1557), ankaŭ konata kiel "Tommaso Filologo" kaj "Thomas Janothus" estis itala kuracisto, filozofo, astrologo, erudiciulo kaj patrono de la artoj kaj sciencoj. Naskiĝinta en Ravenna, li estis serve de la kondotiero kaj grafo el Modeno Guido Rangoni (1485-1539), kiu donis al li la privilegion uzi sian familinomon.
Post kiam li mortis, lia biblioteko estis donita al la "Monaĥejo de la Kapucenoj" en Giudecca, kies verkoj estas rekoneblaj pro la manskribaĵoj kaj markoj lasitaj sur ĝiaj paĝoj. Tommaso Rangone estis riĉa kuracisto kiu dungis la arkitektojn Jacopo Sansovino kaj Alessandro Vittoria (1525-1608) por rekonstrui la Preĝejon de Sankta Juliano, en Venecio, en 1553.
Rangone farigis la tutan rekonstruon, kaj kiel repago lia statuo staras ĉe la eniro de la preĝejo, kie li sidas en sia studio inter libroj kaj sferoj. Tomaso Rangone asertadis ke la plej bona maniero atingi la eternan vivon kaj la senmortan gloron konsistis en la reproduktado de siaj bildoj en eternaj kaj senmortaj laboroj.
Prudento
La prudento estas unu el kvar kardinalaj virtoj, laŭ la koncepta kaj prihomscieca sistemado de la okcidenta filozofio ekde la antikva epoko greka-romia.
Tommaso Rangone
Tamen en sia verko "Kiel vivi trans 120 jaroj" li rekomendas puran aeron, sobrecon kaj purecon de kutimoj kiel ĉefaj rimedoj por havi longan vivon. Iam li deklaris: "Mi estas mirigita ke la modernaj societoj aprobas praktikojn kiuj estis antaŭlonge malpermesitaj en la antikveco de la plej solenaj leĝoj".
Mielkuko
Historio
Oni mencias en Nürnberg (1108) la mielkukistojn, kiuj poste, ĉefe ekde la 15-a jc., aperis dise en Eŭropo, kie la mielkukistoj fondis eĉ gildojn. Kun apero de la betosukero komence de la 19-a jc., la produktado de mielkukoj retiriĝis.
Burgo Reichenberg (Rejnlando-Palatinato)
La burgo Reichenberg estas mezepoka burgo supre de la komunumo Reichenberg en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Situo
Pro sia situo en la valo de la rivero Hasenbach malantaŭ St. Goarshausen la montburgo estas relative nekonata, tamen unu el la plej gravaj kaj nekutimaj burgaj instalaĵoj en la federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Tommaso Rangone
Biografio
Tommaso Giannotti (aŭ Giannozzi), lia originala nomo, studis medicinon ĉirkaŭ 1510 en la Universitato de Bolonjo kaj ricevis sian doktorecon pri medicino en 1516. Li vizitadis la Vatikanon kaj tie li faris utilajn kontaktojn kaj trovis sponsorojn. En la Universitato de Padovo li studis matematikon kaj astrologion kaj tie li gradiĝis en 1518.
La kondotiero Guido Rangoni dungis lin kiel kuracisto kaj astrologo en la Kortego de Modeno, kaj donis al sia protektito sian familinomon. Rangone aktivis en la Kortego de Mantovo kaj poste li iris al Venecio, kie li estis indikita kiel kuracisto de la venecia floto dum la Turka Milito de 1534. Kvankam li ne havis la titolon kiel "denaska civitano" ("cittadino originario") necesa por aktivi kiel "La Granda Gardisto" de iu "granda skolo", dum la jardeko 1560, li estis trifoje elektita al tiu posteno en la kunfrataro protektanta de ambaŭ sanktuloj de Venecio, Sankta Teodoro (1563) kaj Sankta Marko (1562 kaj 1568).
En Venecio li riciĝis vendante fantaziajn kuracilojn. Ekde 1514, li publikigis astrologiajn tekstojn kie li antaŭvidis la eventojn por la sekvantaj jaroj. Li ankaŭ verkis plurajn artikolojn pri medicinaj temoj, kaj en la latina (lingvo parolata de la erudiciuloj) kaj en la populara latina lingvo. Krom la rekonstruo de la preĝejo de Sankta Juliano, en Venecio, en 1562, li komisiis al Jacopo Tintoretto pri pentrado de la bildo "Transporto de la korpo de Sankta Luko", kie la aŭtoro metis lian bildon en la laboro. La doĝo Gerolamo Priuli (1486-1567) nomumis lin "Kavaliro de la Preĝejo de Sankta Marko", en 1562. Rangone stimulis la lernadon en Padovo, en 1551, kie li fondis lernejon vizitatan de 22 studantoj el Ravenna kaj Venecio. Liaj kontribuaĵoj ne pasis nerimarkitaj. La doĝo Alvise Mocenigo deklaris lin "La plej alta reprezentanto de la religio kaj defendanto de la Virto" (1571) kaj la roma imperiestro Maksimiliano la 2-a igis lin Palatina grafo, en 1572.
Kun riĉaĵoj tiel altaj kiel liaj ambicioj, Rangone havis la rimedojn kaj konektilojn necesajn por serĉi obstinajn rimedojn por enmiksiĝi en la Venecian Societon.
Prudento
Ĝenerale la prudento estas virto, kiu dispozicias la intelekton al sagaca kaj preciza analizo pri la reala mondo ĉirkaŭa kaj instigas la racion al la kompreno pri sia vera bono en ĉiu cirkonstanco de la reala mondo, per elekto pri la iloj adekvataj por ĝin plenumi.
La prudento estas la “senpera normo de la agado”, rimarkigas Tomaso de Akvino spurante Aristotelon. Ĝi konfuziĝas nek kun la timideco aŭ la timo, nek des malpli kun la hipokriteco aŭ ŝajnigo. Ĝi estas latine metaforigita per auriga virtutum (kaleŝestro de la virtoj): ĝi, fakte, direktas la ceterajn virtojn provizante ilin per regulo kaj mezuro. Estas la prudento kiu tuje gvidas la juĝon de la konscienco; la prudenta homo decidas kaj ordonas sian konduton per tia juĝo. Danke al tiu virto – prudento – oni aplikas la moralajn principojn al la apartaj kazoj senerare kaj superas la dubojn pri la bono plenumenda kaj pri la malbono evitenda.
(16457) 1989 VF
(16457) 1989 VF estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Prudento
En la platona filozofio, prudento estas vortigita per “saĝo”, kaj estas virto de la racia animo.
Foje konfuziĝas prudento kaj singardeco: dum prudento estas kapablo antaŭvidi kaj eviti la erarojn aŭ danĝerojn de la vivo, singardeco estas atento, prizorgo, detenemo pri siaj agoj aŭ paroloj por eviti malbonon (Vd en ReVo).
Franca proverbo:
Prudento kaj kaj homaj iniciatoj
Kutime la prudento estas konsiderata en la rilatoj de la konscienco kun la morala leĝo kaj ĝia aplikado en la diversaj cirkonstancoj, sed ĝi etentiĝas ankaŭ al elekto de ĉiuj aferoj de la vivo en kiuj estas postulata honesteco kaj akordo inter konscienco kaj aktivecoj. Do, prudento intervenas, aŭ devas esti allasita interveni, ankaŭ en rilatoj kun la proksimuloj kaj en, ekzemple, ekonomiaj aferoj kaj en ĉiuj kazoj en kiu estas riskata damaĝo.
Aliaj projektoj
Kathopedia
Orienta gorilo
La Orienta gorilo (Gorilla beringei) estas specio de la genro Gorilla kaj la plej granda vivanta primato. Nune, la specio estas subdividata en du subspecioj. La Orienta gorilo de malaltaj teroj (G. b. graueri) estas plej abunda, kun ĉirkaŭ 5,000 individuoj. La monta gorilo (G. b. beringei) havas nur ĉirkaŭ 700 individuojn. Aldone, sciencistoj estas konsiderante altigi la populacion de la Buindiaj goriloj (kiuj nombras ĉirkaŭ duone de la montgorila populacio) al la rango de subspecio.
Kantonoj de Morbihan
Situo en 1790
La departemento Morbihan estis kreita kun naŭ distriktoj kaj 71 kantonoj.
Evoluo
En 1797, la distriktoj estis neniigitaj kaj anstataŭitaj en 1800 per kvar arondismentoj kies ĉefurbo estis : Lorient, Ploërmel, Pontivy, Vannes
En 1923, la kantono Groix estis kreita.
Septembre 1926, la arondismento de Ploërmel estis neniigita.
En 1982, la du kantonoj de Vannes estis reorganizitaj en tri kantonojn same kiel la du kantonoj de Lorient kaj la kantono Lanester estis kreita.
Nuna stato
Listo de la 52 kantonoj de departemento Morbihan, laŭ arondismento :
kantono Auray - kantono Belle-Île - kantono Belz - kantono Groix - kantono Hennebont - kantono Lanester - kantono Lorient-Centre - kantono Lorient-Nord - kantono Lorient-Sud - kantono Plœmeur - kantono Plouay - kantono Pluvigner - kantono Pont-Scorff - kantono Port-Louis - kantono Quiberon
kantono Baud - kantono Cléguérec - kantono Faouët - canton Gourin - kantono Guémené-sur-Scorff - kantono Josselin - kantono Locminé - kantono Pontivy - kantono Rohan - kantono Saint-Jean-Brévelay
kantono Allaire - kantono Elven - kantono La Gacilly - kantono Grand-Champ - kantono Guer - kantono Malestroit - kantono Mauron - kantono Muzillac - kantono Ploërmel - kantono Questembert - kantono La Roche-Bernard - kantono Rochefort-en-Terre - kantono Sarzeau - kantono La Trinité-Porhoët - kantono Vannes-Centre - kantono Vannes-Est - kantono Vannes-Ouest
Colorno
Colorno estas komunumo de Italio.
Traĥeo (planto)
La botanika termino traĥeo aŭ  trakeo estas unu parto de la vaskulaj faskoj, formo de la ksilemo, kiu troviĝas en la  tigo de la vaskulaj plantoj Angiospermoj (Angiospermae). Semplantoj transportas en la traĥeoj akvon el la radikoj en la foliojn. La ĉefa movenergio por la tranporto de la akvo estas la suĉoforto de la planta transpirado, kiu inkludas la kohezian potencon kaj la radikpremon, precipe en printempo. Traĥeoj estas kiel traĥeidoj mortaj lignaj ĉeloj.
En traĥeoj la ĉelaj muroj ne plu ekzistas aŭ preskaŭ ne plu ekzistas en malsupra – supra direkto. En la faskoj pluraj traĥeaj ĉeloj estas kunligitaj, tiel, ke formas kompare al la traĥeidoj longan tubon. La turo de la traĥeoj formas (kune kun la traĥeidoj) kontinuan interkomunikan tuban sistemon de la radiko al la folioj.
En horizontala direkto la akvotransportado okazas trans la stiploj. La stiploj de la Angiospermoj estas pli simplaj ol tiuj de la gimnospermoj (Gymnospermae). La plej multaj gimnospermoj havas traĥeidojm por la akvotransporto (escepto: Gnetaloj). La angiospermoj havas kaj traĥeojn kaj traĥeidojn (esceptoj Vinteracoj kaj Troĥodendracoj, la plantoj de ambaŭ familioj ne havas traĥeojn).
Kantonoj de Finistère
Listo de la 54 kantonoj de departemento Finistère, laŭ arondismento :
kantono Brest-Bellevue - kantono Brest-Cavale-Blanche-Bohars-Guilers - kantono Brest-Centre - kantono Brest-Kerichen - kantono Brest-L'Hermitage-Gouesnou - kantono Brest-Lambézellec - kantono Brest-Plouzané - kantono Brest-Recouvrance - kantono Brest-Saint-Marc - kantono Brest-Saint-Pierre - kantono Daoulas - kantono Guipavas - kantono Landerneau - kantono Lannilis - kantono Lesneven - kantono Ouessant - kantono Plabennec - kantono Ploudalmézeau - kantono Ploudiry - kantono Saint-Renan
kantono Carhaix-Plouguer - kantono Châteaulin - kantono Châteauneuf-du-Faou - kantono Crozon - kantono Faou - kantono Huelgoat - kantono Pleyben
kantono Landivisiau - kantono Lanmeur - kantono Morlaix - kantono Plouescat - kantono Plouigneau - kantono Plouzévédé - kantono Saint-Pol-de-Léon - kantono Saint-Thégonnec - kantono Sizun - kantono Taulé
kantono Arzano - kantono Bannalec - kantono Briec - kantono Concarneau - kantono Douarnenez - kantono Fouesnant - kantono Guilvinec - kantono Plogastel-Saint-Germain - kantono Pont-Aven - kantono Pont-Croix - kantono Pont-l'Abbé - kantono Quimper-1 - kantono Quimper-2 - kantono Quimper-3 - kantono Quimperlé - kantono Rosporden - kantono Scaër
Vidu ankaŭ
Komunumoj de Finistère
Boro
Boro aŭ Borio estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo B kaj atomnumero 5. Ĝi estas duvalenta metaloido.
Ĝi abundas en la naturo en la mineralo borakso (Na2B4O7•10H2O).
Historio
Mineraloj enhavantaj boron estas ekspluatitaj ekde antikveco ekde pluraj civilizacioj, interalie por fabriki vitron. Boro estis izolita en 1808 (sed ne kiel aparta elemento) de Sir Humphry Davy, Louis Joseph Gay-Lussac kaj la barono Louis-Jacques Thénard (1777-1857). Jöns Jacob Berzelius malkovris boron kiel elementon en 1824.
Uzoj
Oni uzas boron interalie...
Toury (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Gasa interŝanĝo
Gasa interŝanĝo aŭ gasinterŝanĝo estas biologia procezo, tra kiu malsamaj gasoj estas transdonitaj enen kontraŭ indikoj trans specialigita spira surfaco. Gasoj estas konstante postulataj kaj produktitaj kiel kromprodukto de ĉelaj kaj metabolaj reagoj, kaj tiel efika sistemo por ilia interŝanĝo estas ekstreme grava. Ĝi estas interligita kun spirado en bestoj, kaj spirado de plantoj per fotosintezo.
En aerobiaj organismoj, oksigeno (O2) estas postulata por membrigi ĉelojn dum ruba karbondioksido (CO2) devas esti forigita - la kontraŭo estas vera por fotosintezo, kie CO2 eniras plantojn kaj O2 estas forigita. La interŝanĝo de gasoj esence okazas kiel rezulto de difuzo de gasaj molekuloj moviĝantaj al areo de alta koncentriĝo al malalta koncentriĝo.
La gasinterŝanĝo de oksigeno kaj karbona dioksido inter la sango de bestoj kaj iliaj pulmaj alveoloj nomatas hematozo
Sanskrito
Sanskrito (sanskrite: संस्कृतम्; IAST: saṃskṛtam [sə̃skr̩t̪əm], origine saṃskṛtā vāk, "rafinita parolmaniero") estas eble la plej antikva hindeŭropa lingvo ankoraŭ aktive uzata; ĝi apartenas al la hindarjaj lingvoj en la hindirana lingvogrupo de la hindeŭropa lingvofamilio. Iam oni kredis Sanskriton la plej praa el ĉiuj hindeŭropaj lingvoj, sed poste oni trovis ke la hitita, ankaŭ hindeŭropa, estas eĉ pli aĝa. Sanskrito (Samskrta), kiu signifas "pura" aŭ "gramatike ĝusta" lingvo, estas sankta lingvo de pli ol 1 miliardo da homoj (precipe hinduoj kaj mahajanaj budhistoj; aliflanke la kanonaj tekstoj de la teravada budhismo, de la ĝajnismo kaj de la sikismo estas verkitaj en pli junaj lingvoj). Oni taksis, ke hodiaŭ ĝis du milionoj da homoj ĝin parolas kiel duan lingvon, kaj nuntempe oni skribas novan sanskritan literaturon.
Ĝi estas la precipa liturgia lingvo de Hinduismo, filozofa lingvo por Budhismo, Hinduismo kaj Ĝajnismo, kaj literatura lingvo kiu estis en uzo kiel Lingvafrankao en la Hindia kulturzono. Ĝi estas standardigita dialekto de la malnova hindarja lingvo, origininta kiel Veda Sanskrito kaj markante sian lingvan praularon malantaŭen ĝis la pra-hindirana kaj la pra-hindeŭropa. Nuntempe ĝi estis listita kiel unu el la 22 oficiale agnoskitaj naciaj lingvoj de Barato, fakte la malplej parolata inter tiuj totale en la lando, kaj estas dua oficiala lingvo de la subŝtato Utarakando. Sanskrito tenas elstaran lokon en Hindeŭropaj studoj.
La korpuso de la Sanskrita literaturo enhavas riĉan tradicion de poezio kaj de teatro same kiel de scienca, teknika, filozofia kaj religiaj tekstoj. Sanskrito plue estas amplekse uzata kiel ceremonia lingvo en hinduismaj religiaj ritaroj kaj Budhismaj praktikoj en la formo de himnoj kaj kantoj. Parolata Sanskrito estis revivigita en kelkaj vilaĝoj kun tradiciaj institucioj, kaj estas klopodoj plibonigi ties popularigon.
Historio
Multaj lingvistoj nuntempe preferas distingi inter la veda lingvo kaj Sanskrito, kiel du apartaj variaĵoj de la prahinda.
Proksimume en la 15a jarcento a.K., la hindeŭropa popolo, kiu parolis la vedan, eniris la hindian subkontinenton. Poste la vedlingvaj kleruloj skribis la Vedojn (Rig-Veda, Sama-Veda, Jaĝur-Veda, Atharva-Veda). (La Avesto, sankta libro de la zoroastranoj, estas skribita en la prapersa lingvo, parenca al la prahinda.)
La sanskrito propradirite komenciĝis per la brahmana-literaturo, inkluzive la Upaniŝadojn.
Post la 5a jarcento a.K., aŭ jam antaŭe, Sanskriton anstataŭis la mezhindaj lingvoj, la prakritoj (naturaj aŭ popolaj lingvoj). La Budho, ekzemple, parolis prakrite (pri la budhisma tekstprakrito, vidu Palio). Sed ankaŭ en la dua kaj klasika sanskrita periodo, skribiĝis multaj sekularaj verkoj en Sanskrito, kaj la religiaj verkoj de la vedanto, la sanĥjo, la jogo, la budhismo (precipe mahajano).
Ekde la 18-a jarcento, oni kutime skribas Sanskriton per la silabaro Devanagari. Antaŭe, oni uzis la lokan skribmanieron.
Sanskrito kaj prakritoj evoluis al la novhindaj, aŭ novaj hindarjaj, lingvoj hindia, urduo, bengala, guĝarata, panĝaba, marata, nepala; sudan grupon formas la sinhala lingvo de Srilanko kaj la maldiva. La sola hindarja lingvo, kiun oni uzas preskaŭ nur ekster Hindio, estas la cigana lingvo.
Veda lingvo
Veda Sanskrito estas hindarja pralingvo. Ĝi estas la parolata praulo de liturgia Sanskrito, kaj frua descendanto de pra-hindarja. Ĝi estas proksime rilata al Avesta, nome la plej aĝa konservita Irana lingvo. Veda Sanskrito estas la plej aĝa atestita lingvo de la Hindirana branĉo de la Hindeŭropa familio.
Veda Sanskrito estas la lingvo de Vedoj, nome tekstoj kompilitaj ĉirkaŭ la periodo de komenca la meza 2a al meza 1a jarmilo a.K. Ili estis parole konservitaj kiel parto de la tradicio Śrauta de Veda recitado, antaŭa al la alveno de alfabeta skribado en Hindio dum kelkaj jarcentoj. Pro manko de kaj epigrafia pruvaro kaj de nerompita manuskripta tradicio, la Veda Sanskrito estas unu el lingvoj kiuj ne povas esti tradukitaj akurate en tiu epoko. Speciale la plaj aĝa epoko de la lingvo, nome la Rigveda Sanskrito, nome la lingvo de la himnoj de Rigvedo, estas konservita nur en formo redaktita kelkajn jarcentojn post la kompono de la tekstoj. Rekuperado de ties origina formo estas celo de lingva rekonstruado.
El ĉirkaŭ 4a jarcento a.K., en la klasika periodo de Ferepoka Antikva Hindio, Veda Sanskrito lasis la vojon al la Klasika Sanskrito kiel difinita de la gramatiko de Panini.
Gramatiko
Sanskritaj nomoj (ne nur substantivoj sed ankaŭ adjektivoj) havas tri nombrojn – singularo, dualo, pluralo. Ili havas ok kazojn – nominativo, akuzativo, instrumentalo, dativo, ablativo, genitivo, lokativo, vokativo. Estas tri genroj – vira, ina, neŭtra.
En la verba sistemo troviĝas tri voĉoj – aktiva voĉo, meza voĉo, pasiva voĉo.
Vortordo estas sufiĉe libera. Kunmetitaj vortoj ofte troviĝas en sanskritaj tekstoj, precipe en pli malfruaj tekstoj.
Esperantigo de vortoj el Sanskrita fonto
De la fino de la 18-a jarcento, Sanskrito estas transskribita uzante la latinan alfabeton. La plej uzita sistemo nuntempe estas IAST (Internacia Alfabeto de Sanskrita Transliterigo), kiu estas la akademia normo ekde 1888, kaj el kiu la vortoj estas esperantigitaj.
Aspiraciaj Plozivoj
Aspiraciaj plozivoj (mahāprāṇa sparśa), en la originala skribsistemo de Sanskrito, nagario, havas siajn proprajn simbolojn:
k → क, kh → ख; d → द, dh → ध; t → त, th → थ.
Okazas la sama kun kelkaj digrafoj de Latino, por vortoj de greka fonto: Thermometrum → termometro, sed ne „thermometro“, ĉar la digrafo th reprezentas apartan sonon [tʱ], ne kombinon de konsonantoj [t] kaj [h].
Homofonaj Konsonantoj
Ĉar la sonoj [ɕ] kaj [ʂ] estas homofonoj en Esperanto, vortoj en Sanskrito skribitaj per ś kaj ṣ estas transliterigitaj per ŝ: Śiva → Ŝivo (aŭ Ŝivao), Viṣnu → Viŝnuo, Kṛṣṇa → Kriŝno.
Ĉar konsonantaj paroj d [d̪], ḍ [ɖ] kaj t [t̪], ṭ [ʈ] estas homofonoj en Esperanto, ili iĝas d kaj t respektive: Tripiṭaka → Tripitako.
Ĉar sonoj [n], [ɳ] kaj [ŋ] kaj n estas homofonoj en Esperanto, n, ṇ kaj ṅ iĝas n: Nirvāṇa → Nirvano.
Ceteraj Konsonantoj
Simbolo ṃ reprezentas nazsonon [ ̃], do ĝi ofte iĝas transliterigita per n kaj kelkfoje per m: Saṃgha → sangao aŭ samgo, Saṃskṛtam → Sanskrito.
Simbolo ñ [ɲ] iĝas kombino nj: prajñā → praĝnjo, same kiel ĉe la esperantigo de vortoj el hispana fonto. La kombino ñj, tamen, iĝas transliterita nĝ, ne njĝ: Mañjuśrī → Manĝuŝrio.
Simbolo v [ʋ] estas transliterita v: Sarasvatī → Sarasvatio.
Simbolo j [d͡ʑ] estas transliterita ĝ kaj simbolo y [j] estas j: Jātaka → Ĝatakoj, yoga → jogo.
Duoblaj Konsonantoj
Duoblaj konsonantoj estas transliteritaj per nur unu, kiam eblas: Śuddhodana → Ŝudodano, Siddhārtha → Sidarto.
Vokaloj
Longaj vokaloj transliteriĝas kiel simplaj vokaloj (ā → a), ekcepte औ (au) → aŭ, kaj ऐ (ai) → aj.
La vokalo ṛ estas transliterita ri: Kṛṣṇa → Kriŝno, Ṛgveda → Rigvedo.
Vortoj kun fino ĉe o, a aŭ ā, esperantigitaj finiĝas per o: Gaṇeśa → Ganeŝo; Bhagavad-gītā → Bagavadgito.
Kiam jam ekzistas homofono, tamen, la vorto povas konservi la finan vokalon por diferenciĝi: Brahmā → Brahmo → Brahmao; Stūpa → Stupo → Stupao.
Vortoj kun fino ĉe ceteraj vokaloj konservas tiun finan vokalon: Lakṣmī → Lakŝmio; Viśnu → Viŝnuo.
Interkonsento
Kiam okazas, ke jam ekzistas vorto kun la sama formo en Esperanto, la kutimo estas lasi la finan vokalon, se eblas.
Ekzemplo: Stūpa → Stupo → Stupao; Saṃgha → Sango → Sangao*.
Kiam ne ekzistas homofono por la esperantigita vorto, la unua formo estas preferata.
Ekzemplo: Gaṇeśa → Ganeŝo → Ganeŝao ; Karma → Karmo → Karmao ; Dharma → Darmo → Darmao.
Budho
Ekzistas ĝenerala malkonsento pri la esperantigo de la vorto Buddha, por kiu ekzistas tri proponoj:
Samgo
La vorto saṃgha estus esperantigita sango → sangao, sed ĉar la fonta latinigo enhavas simbolon ṃ, kelkaj preferas la formon „samgo“, kiu aperas en PIV. En aliaj okazoj, oni ĉiam transliterigu simbolon ṃ kiel n, kiel en la okazo Saṃskṛtam → Sanskrito.
Sanskritdevenaj Esperantaj vortoj
Ĉefe rilate al hindiaj religioj : avataro, Barato, bodisatvo, Budho, darmo, jogo, jonio, lingamo, nirvano, palio, prakrito, ŝaktio
En popola kulturo
En la romano Cien años de soledad (1967), de Gabriel García Márquez (1927-2014), Aureliano Babilonia lernas sanskriton por deĉifri la enhavon de la manuskriptoj kie Melquíades profetis unu jarcenton de la historio de la tuta familio kaj la vilaĝo Makondo.
Gyula Pinczés
Gyula PINCZÉS [pince:ŝ] estis rumania hungara ekonomikisto. Li naskiĝis en Gilău la 13-an de marto 1925.
Kariero
Gyula Pinczés studis en Universitato Bolyai de Kluĵo, poste diplomitiĝis pri historio de intenaciaj rilatoj en Universitato de Kievo. Li estas doktoro de ekonomikaj sciencoj (1970). Li laboris en ministerio por eksteraj aferoj en Bukareŝto, poste en Kluĵo li estis interna kunlaboranto de gazeto Igazság, pli poste respondeculo por la hungaraj kulturaj institutoj de regiona partikomitato de Kluĵo. De 1958 li instruis en Bolyai Tudományegyetem, (resp. en UBB); de 1967 en teknika universitato. Li publikigis kvazaŭ doncenton da artikolo hungare kaj rumane (Anuarul Muzeului Braşov. 1969), Buletinul Ştiinţific IPCN 1971/13); Korunk (1970/12).
Naĥiĉevano (urbo)
La Urbo Naĥiĉevano (Naxçıvan şəhəri; ankaŭ konata kiel Nachitschewan, Nakhchyvan, Nakhicevan, Nakhichevan’, kaj Nakhjavan), estas la ĉefurbo de la Aŭtonoma Respubliko Naĥiĉevano de Azerbajĝano, situanta je 450 km okcidente de Bakuo. La municipo Naĥiĉevano konsistas el la urbo mem kaj la ĉirkaŭaj urbetoj Başbaşı, Qarağalıq, kaj Daşduz. Ĝi etentiĝas sur la flankoj de la montoĉeno Zangezuro, en la dekstra parto de la rivero Naĥĉivano je alteco de 1000 metroj. Temas pri antikva komerca centro kaj kelkaj historiistoj konsideris ke ĝi estis fondita en la 16a jarcento a.K. Laŭ la legendo, la urbo estis fondita de Noa, kaj interpretado de la nomo de la urbo estas "la loko de la unua alteriĝo" ("Naĥ-iĝevan" en armena lingvo) referenco al la alteriĝo de la Arkeo de Noa. Tiu ĉi signifo estis skribita de la armena historiisto de la 5a jarcento Moseo de Ĥoreno. La grekoj kaj romianoj nomis ĝin Naksuana. En persa lingvo, la regiono nomiĝas "Nagsh-e-Jahan" aŭ "bildo de la mondo", referenco al la beleco de la urbo. En la 2a jarcento p.K, ĝi estas menciita de Ptolomeo kiel prospera urbo.
Komence de la 20a jarcento ĝi estis la ĉefurbo de distrikto de la Erevana gubernio. Ĝia loĝantaro estis ĉirkaŭ 8000 personoj; la aliaj tri kvaronoj estis tataroj kaj la alia kvarono armenoj. La tataroj, estinte la armenoj plimulte malriĉaj, estis la mastroj de preskaŭ ĉiuj terenojs.
Nuntempe la urbo estas loĝata de pli ol 60.000 loĝantoj. Ĝi havas kelkajn industriojn kiuj centriĝas sur la ellaborado de vitroj, mebloj, teksaĵoj, tapiŝoj, aluminio, vinberaĵoj kaj tabako. La registaro serĉadas investadojn por evoluigi la turismon kaj naftoproduktadon. Socie, la regiona ĉefurbo estas moderna, kun propra universitato kaj grava scienca kaj arta komunumoj. Ĝi posedas la Kulturpalacon, en la Avenuo Azadlyg, la muzika teatrejo kaj la teatrejo de marionetoj ĉe la strato Nizami. La urbo estas vizitata de negocistoj el Irano, Turkio kaj Rusio (ĉi landoj havas konsulejojn en la urbo), kio kreis plurajn hotelojn. Naĥiĉevano havas flughavenon kaj teorie ĝi estas ligata tra ŝoseo kaj fervojoj, tamen, pro la konflikto en la regiono Montara Karabaĥo, la landlimoj kun Armenio estas fermitaj, kio pli izoligis ĝin. La plej ofta maniero atingi ĝin estas per flugado el Bakuo aŭ Ganĝo. Ankaŭ ekzistas rektaj flugoj el Moskvo kun la flugkompanio Samara.
Cezara Forumo
La Cezara Forumo (en itala: Foro di Cesare), konata ankaŭ kiel Forum Iulium aŭ Forum Julium, Forum Caesaris, estas forumo (aŭ placo) konstruigita de Julio Cezaro ĉe la Roma Forumo en Romo en la jaro 46 a.K. Kelkaj fakuloj supozas ke estis Aŭgusto Cezaro kiu konstruigis vendejojn kaj oficejojn en la okcidenta flanko de tio kio estis poste konsiderita parto de la Forumo de Cezaro, kaj tiele estis li kiu vidis ĝin kompletigita.
Kiel parto de la dediĉo, Julio Cezaro proponis kaj financis ludojn, indikante la altan koston kaj tiele la personan intereson kiun Cezaro estis investinta en la projekto. Cezaro metis ankaŭ statuon de sia favorita ĉevalo antaŭ la templo. Post lia murdo, oni aldonis statuon de Cesaro rajdanta tiun ĉevalon. La Templo de Venuso Genera estis kompletigita post la murdo de Cezaro fare de Romaj senatanoj, kio inkludis ludojn reference al la origina dediĉo de Cezaro al la Forumo.
Malsame al la Roma Forumo, ĝi temis pri unueca projekto: longeca ortangula placo kaj ĉirkaŭe je tri flankoj arkaroj, je la kvara templo, dediĉita al la diino Venera, la generantino, kies praido Julio Cezaro pretendis esti pere de Julo, la praulo de la gento (gens) julia, kiu estis filo de Eneo, siavice filo de diino Venera.
Cezaro per propra mono aĉetis la terenon, sur kiu la nova monumento estis starigota. Krome li igis modifi la tradician sekularan stilon de la Kurio, sidejo de la Senato, kies rekonstruon oni taskis al Cezaro post ties detruo per incendio; li tiel adaptis ĝin al la stilo de la nova forumo, kiu portis lian nomon. La nova placo reaplikis la modelon de arkaroj konstruitaj ĉirkaŭ temploj, kiun elektis la plej gravaj kaj influaj politikistoj de la lasta jarcento de la Respubliko konstruante en la zono de la Cirko de Flaminio. Ankaŭ la celoj estis la samaj: persona propagando kaj strebo je konsento. Sed nature la proksimeco al la malnova politika centro forte grandigis ĝian efekton.
Batalo de Ciudad Real
La batalo de Ciudad Real okazis en la kadro de la Milito de Hispana Sendependiĝo dum la tagoj 26a kaj 27a de marto 1809, kaj en ĝi luktis la armeoj de Napoleono Bonaparte kaj la hispana ĉe Ciudad Real, en terenoj de la aktuala regiono Kastilio-Manĉo, Hispanio.
La batalo okazis inter la 4a Korpuso de la Imperia Franca Armeo de la generalo Sebastiani kaj la hispana Armeo de La Manĉa de la generalo José de Urbina, grafo de Cartaojal, en kiu partoprenis pli ol 5,000 homoj. Krome, partoprenis ankaŭ rotoj de hispanaj gerilanoj de la propra Ciudad Real kaj de najbaraj vilaĝoj kiel Miguelturra, Pozuelo de Calatrava aŭ Carrión de Calatrava. La rezulto de la batalo estis venko de la francoj kaj 2,000 perdoj de hispanoj, inter mortintoj, vunditoj kaj malaperintoj. Tio permesis ke la francoj kaptis la provincan ĉefurbon kaj ankaŭ praktike la tutan provincon mem, kio solvis la komunikadon kun Andaluzio, kaj la instaladon de garnizonoj de kavalerio en la Kazerno Misericordia de Ciudad Real kaj de aliaj minoraj korpusoj de la franca armeo en Almagro, Daimiel kaj en la kastelo de Manzanares.
Víctor Suárez Piñero
Víctor Suárez Piñero (1988, Oviedo) estas instruisto, verkisto, tradukisto kaj aktivisto por la libera kono kaj la lingvaj rajtoj de la astura lingvo.
Politika kaj lingva aktivismoj
De la jaro 2006 agas kiel administranto en diversaj projektoj por libera kono en la asturia lingvo kiel Vikipedio aŭ OpenStreetMap. En 2009 li kunkreis kun la Aconceyamientu de Xuristes pol Asturianu (Grupo de Advokatoj por la Asturia Lingvo) la Observejon de lingvaj rajtoj kaj la Registron de Lingva Diskriminacio de Asturio. En 2011 li kunfondis Iniciativa pol Asturianu (Iniciato por la Asturia), asocio kies vicprecidanto esti li. Nuntempe li anas en Unuiĝinta Maldekstro de Asturio kie li respondecas pri lingva politiko.
Amaskomunikiloj
Li estis unu el la kreintoj de la malaperinta cifereca kontraŭinforma bulteno Aruelu kaj publikigis artikolojn opiniajn en ciferecaj medioj kiel: Asturies.com, Asturnews, InfoAsturies, Glayíu aŭ Les Noticies. Post kontribui en 2007 kun sekcio pri kino en la programo Nueches de Radio (Noktoj de Radio) de la radiostacio Radio Sele, li prezentis sole la programo Cinefiliast kaj, dek jaroj poste, reprenis la iniciaton sub la nomo Cinefilies sekcio pri kino kun Naciu Varillas nel programa Naguando en la provinca ŝtata radiostacio RPA. Nuntempe li kunlaboras kun opinia kolono en la ĵurnalo La Voz de Asturias (La Coĉo de Asturio).
Kapelo Sankta Anna (Tököl)
Historio
Tiu ĉi kapelo estis konstruita supozeble en la 13-a jarcento kiel kirko de vilaĝo, kiu senhomiĝis dum dominado de turkoj. Turkaj fontoj jam ne mencias la kirkon. En la sekva erao en 1728 ĝi estas videbla en aŭstra-hungara mapo. En 1778 la konstruaĵo estis barokigita, En 1821 oni entombigis virinon, samtempe plenaj renovigaj laboroj okazis, la originaj fenestroj estis enmurigitaj kaj faris kelkajn novajn fenestrojn. Ankaŭ faris vestiblon. Tiam la kapelo havis firstotureton. La kapelo funkciis, kiel konata pilgrimloko. En 1944 pro furiozaj atakoj de Tököl la preĝejeto bruldetruiĝis. La rekonstruo okazis nur inter 1981-1982. Oni restaŭris la enmuritajn fenestrojn, sed vestiblo kaj firstotureto ne estis rekonstruitaj. Depost fino de la socialismo denove estas pilgrimado.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola inter pinoj, sede apude estas videblaj sonorilostablo kaj kruco el 2015. La kapelo estas brikoforma kaj finiĝas en absido, kiu estas iom pli malalta, mallonga kaj mallarĝa. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. Interne la muroj estas blankaj.
Pilgrimo okazas en la 26-an de julio.
Telharmonio
La unua prototipo de Telharmonio kostis ĉirkaŭ 200.000 dolaroj, pezis ĉirkaŭ 200 tunoj kaj estis 18 metroj longa.
La Telharmonio uzis elektromagnetisman tonradon por generi sonojn tipajn de la orgeno kaj de la piano. La sono kiun produktis la Telharmonio havigis ĝis 7 oktojn, po 36 notojn por oktavo kaj frekvencojn inter la 40 ĝis 4000 Hz.
Spite la troajn dimensiojn de la Telharmonio, la instrumento estis transportita trajne el Holyoke al Novjorko. Por tio, necesis 30 vagonoj. En Novjorko, li okupis tutan etaĝon de la teatro situa sur la angulo de la strato 39 de Broadway. Tie ĝi restis dum du jardekoj, pro tio, la konstruaĵo per la kromnomo Telharmonic Hall.
129216 Chloecastle
129216 Chloecastle estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono ne malproksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Chloe Castle, kiu laboris kiel inĝenierino de provo ĉe Hofstadter Analytical Services por la sistemo de fotilo OCAMS de la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx, ŝia unua kosma misio.
Hettenhausen
Hettenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sulpiz Boisserée
Johann Sulpiz Melchior Dominikus BOISSERÉE (naskiĝinta la en Kolonjo, mortinta la  en Bonn) estis germana pentraĵkolektisto, arthistoriisto kaj kuninicianto de finkonstruo de la kolonja katedralo.
Vivo
Sulpiz estis filo de la komercisto Nicolas Boisserée kaj lia edzino Maria Magdalena, filino de la kolonja komercisto Anton Brentano. La prapatroj de la familio enmigris el la nuna Belgio en la 18-a jarcento. Li kreskis sub la strikta katolika prizorgo de sia avino post kiam lia patrino mortis en 1790 kaj lia patro en 1792. Lia pli juna frato Melchior Boisserée ankaŭ estis artaĵkolektanto. En 1799, dum lia metilernado en Hamburgo, Sulpiz Boisserée malkovris sian intereson en arto.
En 1804 la fratoj komencis kolekti malnovajn germanajn kaj malnovajn nederlandajn panelpentraĵojn. Ili faris tion kune kun sia komuna amiko Johann Baptist Bertram kiu estis kunposedanto de sia kolekto de pentraĵoj. De novembro 1810 ĝis 1819 ili montris la kolekton ĉe Boisserée-palaco sur Karls-placo en Hajdelbergo, tiam en Stutgarto. Ili konservis regulan kontakton kun Ferdinand Franz Wallraf, Friedrich Schlegel kaj lia edzino Dorothea. Boisserée estis proksima amiko de Johann Wolfgang von Goethe ekde 1810, perite fare de la diplomato Karl Friedrich Reinhard, kun kiu li renkontis plurajn fojojn en Frankfurto kaj kiu vizitis lin en Hajdelbergo en 1814 kaj 1815 por vidi lian ampleksan kolekton de pentraĵoj. Tie duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) ankaŭ renkontis Goethe kaj la Willemer-paron el Frankfurto. Ĉe bankedo aranĝita fare de Willemer por la 70-a naskiĝtago de Goethe, Boisserée estis unu el la fondintoj de komisiono por konstrui Goethe-monumenton en Frankfurto. Li estis kunredaktoro de la goeta revuo "Über Kunst und Altertum". Boisserée ankaŭ estis amiko de Werner von Haxthausen. Survoje al Frankfurto li ĉiam ŝatis halti ĉe la domo de Christian Zais en Wiesbaden.
Li kaj lia frato vendis la kolekton, kiu inkludis 215 panelpentraĵojn, al reĝo Ludoviko la 1-a (Bavario) en 1827, kaj de 1836 grandaj partoj de la kolekto estis elmontritaj ĉe Malnova Pinakoteko en Munkeno.
Boisserée plenumis la oficon de bavara ĝenerala konservisto dum preskaŭ du jaroj antaŭ komenci vojaĝadon en 1836. Li vojaĝis al Italio kaj suda Francio ĝis 1838. Li sonĝis de kompletigado de la Katedralo de Kolonjo ekde 1808. En 1816 li trovis duonon de la 4,05 m granda, reviziita plano de la mezepoka fasado de majstrokonstruisto Johano de Kolonjo en Parizo. Li estis unu el la plej engaĝiĝintaj aktivuloj kiam temis fondi katedralkonstruan asocion en Kolonjo en 1840 por kompletigi la grandan laboron.
En 1845 Boisserée estis nomumita reĝkonsilisto fare de la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a. En la sama jaro li estis elektita eksterlanda membro de la Bavara Akademio de Sciencoj.
Sulpiz Boisserée ne plu vidi la realiĝon de sia granda revo de finkonstruita Katedralo de Kolonjo, kaj mortis la 2-an de majo 1854 en Bonn. Li estis entombigita kun lia frato en la Malnova Tombejo en Bonn, kie la tombo kun Kristo-reliefo de Christian Daniel Rauch estis konservita.
En 1888, Boisserée-strato estis inaŭgurita en honoro de la familio kaj nun apartenas al la Distrikto Neustadt-Süd de Kolonjo.
ISO 3166-2:MA
ISO 3166-2:MA estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Marokon. Ekzistas du niveloj de subunuoj, kiuj havas la kodojn de ISO 3166-2:MA: 12 regionoj, kiuj enhavas 62 provincojn kaj 13 prefektujojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>MA</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Maroko. La dua parto estas du ciferoj por regiono kaj tri literoj por provinco aŭ prefektujo.
Cheșereu
Cheșereu [keŝereŭ] (Érkeserű) estas vilaĝo en Rumanio sude de Valea lui Mihai. Administre ĝi apartenas al Cherechiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 517 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 107 (99 % da hungaroj). En la censo de 2002 84,4 % deklaris sin hungaroj kaj 13,9 % romaoj, sed 98,3 % indikis la hungaran lingvon kiel sian precipan lingvon.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Érkeserű apartenis al Hungario (Bihar).
Lando de houjhnhnmoj
Lando de houjhnhnmoj estas fikcia lando de la libro La vojaĝoj de Gulivero de brita verkisto Jonathan Swift. Laŭ la libro, la lando situas sur insulo ne malproksime de suda parto de Afriko (probable en Hinda Oceano) kaj Gulivero loĝis en ĉi tiu lando en la jaroj 1711-1715.
En tiea naturo estas ŝanĝitaj roloj de ĉevaloj kaj homoj: ĉevaloj estas raciaj estaĵoj, sed homoj estas neraciaj animaloj. Tieaj ĉevaloj estas nomataj houjhnhnmoj, kaj tieaj homoj estas nomataj jahuoj.
Jahuoj estas tre malagrablaj animaloj. Priskribante malvirtoj de jahuoj la aŭtoro mokas respondajn malvirtojn de homoj.
Sed houjhnhnmoj ne havas malvirtojn, estas honestaj kaj saĝaj. Sekve socio de houjhnhnmoj estas tre perfekta. En ĉi tiu socio ne ekzistas konfliktoj.