cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reĝlando Saksio
La reĝlando Saksio aŭ reĝlando Saksujo, : Königreich Sachsen, estis ŝtato en orienta Germanio kiu ekzistis de 1806 ĝis 1918. La princo-elektisto Frederiko Aŭgusto, de la dinastio Wettin, iĝis la unua reĝo de Saksio laŭ la traktato de Posen. Kiam en 1871 fondiĝis la Germana Regno, Saksio iĝis membroŝtato. La Wettin-oj regis Saksion ĝis la Novembra Revolucio en 1918, kiu detronigis la reĝon kaj igis la landon respubliko.
Mezrejna baseno
La Pellenz
Al Pellenz apartenas jenaj ĉefe indusriaj lokoj Plaidt, Ochtendung, Kruft, Nickenich kaj Kretz (Pellenz-vulkanoj, oreinto) kaj Niedermendig (hodiaŭ Mendig), Kottenheim, Thür (Pellenz-malaltaĵo, okcidento) kaj la lokoj Polch (Pellenz-altaĵo, sudo) kiu tsituas sur la limo  al Maifeld. Arĥeolgoj malkovris ŝpurojn de antaŭ pli ol 300.000 jaroj de keltaj kaj romia retaĵoj de setlejoj kaj tombo-kampoj. Laŭ turisma vidpunkto interesa estas la Burgo Wernerseck.
Krome Pellenz estas la nomo de komunumaro en Rejnlando-Palatinato, kiu konsistas el la nordo de la pejzaĝo  Pellenz. La seidejo estas la urbo Andernach.
Springfield (Florido)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Florido, kaj apartenas al la kantono Golfo. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
Ostravice (rivero)
Rivero Ostravice estas signifa rivero de nordorienta Moravio, ĝi estiĝas per kunfluo de riveroj Bílá Ostravice kaj Černá Ostravice ĉe vilaĝo Staré Hamry. Ĝi estas ankaŭ la dekstraflanka alfluanto de rivero Odra, en kiun ĝi enfluas en urbo Ostrava.
Ostravice kreis landan limon inter Moravio kaj Silezio kaj ĝi servadis por flosigi lignon el arbaroj. La plej signifaj alfluantoj de Ostravice estas de dekstre riveroj Morávka kaj Lučina, de maldekstre poste Čeladenka kaj Olešná. Sur Ostravice situas valbaraĵo Šance.
Ekde la kunfluejo Ostravice fluas tra montaro Beskydy, de dekstre ĝi ĉirkaŭfluas masivon Ondřejník. Plej signifaj sidejoj situantaj sur la rivero estas urboj Frýdlant nad Ostravicí, Frýdek-Místek, Paskov kaj Ostrava. Ĝis vilaĝo Ostravice la rivero fluas tra bela, turisme alloga valo, sub la vilaĝo ĝi enfluas en loĝatan kaj pli poste en industrian regionon, kie ĝia beleco perdiĝas.
Ebrahim Hemmatnia
Ebrahim Hemmatnia (naskita la ) estas persa - nederlanda aventuristo kaj la unua persono en la mondo, kiu transbiciklis oceanon. Li transbiciklis la Atlantikan oceanon en 68 tagoj per amfibia biciklo (ankaŭ nomata boatobiciklo), home - movigata veturilo kapabla al veturado kaj sur tero kaj sur akvo. Li transiris plurajn grandajn urbojn kiel Dakaro, Natal, João Pessoa, Recife, Aracaju, Savanto, Vitória, Rio de Janeiro kaj Sao Paulo. Ebrahim tenas la Guinness World Records por plej longa vojaĝo per amfibia biciklo.
NGC 5912
NGC 5912 (aliaj indikoj — MCG 13-11-11, ZWG 354.22, KCPG 460B, PGC 54237) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stolpe (Peene)
Stolpe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Anklam-Land de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Dersewitz, Grüttow kaj Neuhof.
Pál Beöthy
Pál Beöthy [bOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beöthy Pál estis hungara politikisto, juristo, parlamentestro, nobela juĝisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis bessenyői kaj örvendi. Pál Beöthy naskiĝis la  1866 en Nagymarja-puszta (supozeble nun parto de Kismarja). Li mortis la 1921 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Beöthy frekventis mezlernejojn en Budapeŝto kaj Szarvas, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1888. Post siaj studoj li laboris en administrado de Bihar kiel titulara notario. En la jaroj 1889 kaj 1890 li estis nobela juĝisto de Derecske, poste titulara subnotario de Bihar. Inter 1895 kaj 1903 li estis ĉefnobela juĝisto, poste ĝis 1905 li estis ĉefdepartementestro de Bereg. Inter 1910 kaj 1918 li estis parlamenta deputito, dume en 1911 vicparlamentestro, inter 1913 kaj 1917 departementestro.
20969 Sámo
20969 Sámo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la 600-658, franka komercisto Sámo (ĉ. 600 – ĉirkaŭ 659), kiu, en ĉirkaŭ 623 organizis la slavajn tribojn en reĝlando kaj gvidis tiun reĝlandon por venki la Avarojn. Sámo reĝis tiun slavan regnon, centrita en Bohemio, ĝis sia morto. Tiu reĝlando estas la plej frua ŝtato konata establita en Bohemio.
Distrikto Dithmarschen
Distrikto Dithmarschen (germane: Kreis), en pli malnovaj dokumentoj nur kiel Dithmarsen, situas en la okcidento de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Administra centro de la distrikto estas la urbo Heide. En la distrikto sur areo de 1.404,75 km² loĝas 137.434 homoj; do meznombre 98 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Ŝlesvigo-Holstinio la koncerna nombro estas 87, en Germanio 231.
Najbaraj distriktoj estas norde Norda Frislando kaj Schleswig-Flensburg, oriente Rendsburg-Eckernförde kaj sudoriente Steinburg. La distrikto apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Preĝejo Stefano la 1-a (Nyírkarász)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nyírkarász.
Historio
La katolika gotika kirko (tiam Ĉieliro de Maria) en tiu ĉi vilaĝo ekzistis jam en la 14-a jarcento. Dum la kontraŭturkaj bataladoj la turkoj okupis ĝin. Iom poste la kalvinanoj uzis ĝin, sed dum la kontraŭreformacio la katolikoj reakiris ĝin. La preĝejo en 1786 barokiĝis, inter 1859-1860 klasikismiĝis, ekde tiam estas videbla la hodiaŭa formo. Inter 1856-1991 la paroĥo funkciis loke, poste en Baktalórántháza. La orgeno estis farita en 1860, poste estis trakonstruita en 1929 kaj 1963.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo laŭ vojo en korto, sed apude estas ankaŭ ŝtona kruco. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo estas tra la turo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido. Interne la predikejo estas farita en mezo de la 19-a jarcento.
Urou-et-Crennes
Urou-et-Crennes estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Urocrennois.
5196 Bustelli
5196 Bustelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisdevena germana skulptisto de porcelanaĵoj Franz Anton Bustelli (1723–1763), de la manufakturo de porcelano de Nymphenburg.
Kokou Sagbadjelou
Kokou SAGBADJELOU (naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1965 en Lomé, ĉefurbo de Togolando) estas prezidanto de Unuiĝo Togolanda por Esperanto.
Post finstudado en 1986 li fariĝis instruisto de elementa lernejo. Post du jaroj, en 1988 li ellernis Esperanton. Li edziĝis kaj havas verdan familion. Ekskomitatano B de TEJO, Ĉe-instruisto.
Kopi-skribilo
Historio
En Germanio ekde 1862 estis leĝo, ke komercistoj devis prezervi kopiaĵon aŭ mane faritan duplikaton de ĉiuj de ili dissenditaj oficialaj leteroj.
La invento de la metodo malseka kopio en 1780 de James Watt (la sama, kiu plibonigis la vapormaŝinon), ebligis la faron de kopioj helpe de specialaj skrib-inkoj. Poste en 1856 William Henry Perkin sintezigis la metilkoloron "metilvioleto" kiu povis esti integrita en la grafitaĵon de skribiloj. La unua kopi-skribilo estis fabrikita 1875 de la germana kompanio Schwan (nun Schwan-STABILO). Kopi-skribiloj ebligas fari aŭtentikajn kopiojn, do laŭleĝajn dokumentojn
Produktado
Detalojn vidu en. La materialoj estas parte venenaj.
Danĝeroj
Piko per kopi-skribilo povas enigi venenan materialon en la vundon, kio povas efiki venenigon kaj malrapide evoluiĝintajn damaĝojn de la fingro. Tial estas rekomendinde:
Kiel apliki
Oni povas fari kelkajn kopiojn de la dokumento. Por tio, oni metu sur ĝin malsekan, prefereble maldikan kaj transparentan (travideblan) paperon kaj alpremu ĝin, eble helpe de guma rulcilindro. La malseka papero ensuĉas koloron. Tra tiu transparenta papero oni povas legi ĝuste direktitan kopion.
Simile estis la proceduro je la kopi-premilo de James Watt.
Post disvastiĝo de la skribmaŝino tiu kopimetodo rapide ne plu estis aplikita, ĉar oni povis fari facile dum la skribado de la dokumento traskribaĵojn helpe de karbopapero.
Zsuzsa Péreli
Zsuzsa Péreli [ĵuĵa pEreli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péreli Zsuzsa estas hungara tekstilartisto, gobelinisto, restaŭristo. Ŝia edzo estas László Tolcsvay.
Zsuzsa Péreli  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Péreli frue fekventis klubon pri desegnado. Ŝi iĝis faklaboristo pri ceramiko en 1963, poste ŝi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1974. Intertempe en 1968 ŝi lernis la teksadon. Dum la studentaj jaroj ŝi estis ankaŭ restaŭristo en muzeo. Post la diplomo ŝi iĝis profesie tekstilartisto en propra ateliero. Ŝi ricevis premiojn ekde 1980, premion Kossuth en 2018.
NGC 5913
NGC 5913 (aliaj indikoj — UGC 9818, MCG 0-39-21, ZWG 21.79, KARA 669, IRAS15183-0223, PGC 54761) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Telford
Telford estas urbo kaj administra komunumo de Anglio, Britio. Ĝi situas en la regiono West Midlands kaj en la historia graflando Shropshire, proksimume 230 kilometrojn (140 mejlojn) nordoriente de Londono. En 2017 en la komunumo vivis proksimume loĝantoj en la urbo mem, kaj sume  en la komunumaro Telford and Wrekin. Telford estas la plej granda urbo en Shropshire, kaj unu el la plej rapide kreskantaj urboj en Britio.
Ĝi estas nomita laŭ inĝeniero Thomas Telford, kiu realigis multajn vojajn kaj fervojajn projektojn en Shropshire. La urbo estis kunmetita en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kiel nova urbo sur antaŭe industria kaj agrikultura tereno kaj pli malgrandaj urboj. Kiel aliaj laŭplanaj urboj de la epoko, Telford estis kreita de la kunfandiĝo de aliaj setlejoj kaj urboj, precipe la urboj Wellington, Oakengates, Madeley kaj Dawley. Multaj el la pli novaj loĝantoj de la Nova Urbo devenis de Birmingham aŭ Wolverhampton.
La moderna butikcentro Telford estis konstruita en la geografia centro de la nova urbo, kune kun vasta urba parko. La M54-aŭtovojo estis kompletigita en 1983, plibonigante la vojligojn de la urbo kun la okcidenta internlanda kunurbejo.
Calenzano
Calenzano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Florenco, kiu ekde la jaro 2015 oficiale nomatas metropola urbo Florenco. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Barberino di Mugello, Campi Bisenzio, Prato (PO), San Piero a Sieve, Sesto Fiorentino, Vaglia kaj Vaiano.
Seksobutiko
Seksobutiko, seksbutiko, seksaĵvendejo aŭ seksaĵbutiko, eble erotika vendejo aŭ seksilvendejo, estas vendejo kie oni vendas produktojn rilatajn al seksa aŭ erotika distrado por plenkreskuloj, kiel vibriloj, ekscitvestoj, alitipaj vestoj, pornografio, kaj aliaj rilataj produktoj. La unua seksbutiko en la mondo estis malfermita en 1962 fare de Beate Uhse AG en Flensburg, Okcidenta Germanio, kaj nun estas seksbutikoj en multaj landoj kaj rete. Seksobutikoj estas parto de la seksa ekonomia sektoro kun striptizejoj, bordeloj ktp. En plej landaj juroj, seksbutikoj estas regulataj pere de la leĝaro, plej ofte kun aliro malpermesita al minoritatuloj, kies aĝo dependas el la loka leĝaro. Kelkaj juroj rekte malpermesas kaj la seksbutikojn mem kaj la varojn kiujn oni vendas tie. En kelkaj juroj kiuj ja permesas ĝin, ili povas ankaŭ montri pornografiajn filmojn en privataj filmobudoj, aŭ havas privatajn striptizojn aŭ rigardospektaklojn. Ankaŭ povas esti ligita kinejo. Estas ankaŭ multaj interretaj seksbutikoj el kiuj oni vendas varion de varoj por plenkreskuloj, kiel seksoludiloj, pornografiaj gazetoj, pornografiaj filmoj, fetiĉaĵoj ktp. Tiuj tipoj de vendejoj estas ofte preferataj de klientoj ĉar ili havas malpli da publiko kaj iliaj varoj povas esti postuzataj ene de la komforto de hejmo. Ties diskreteco estas ankaŭ altiraj por kelkaj.
István Kiss (skulptisto)
István Kiss [iŝtvAn kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss István estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto, honora membro de Belarta Akademio de Sovetunio (1978). István Kiss naskiĝis la  en Ciumeghiu (Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Kiss apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis gimnaziojn komence en Salonta, ekde 1942 en Újpest. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1953. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zsigmond Kisfaludi Strobl, Sándor Mikus kaj Pál Pátzay. Intertempe ekde 1950 li jam ekspoziciis. Li ekspoziciis ekde 1954, lia unua skulptaĵo aperis en Budapeŝto en 1955. Li estis komunisto, kelkaj el la komunismaj skulptaĵoj estis forigitaj depost la socialismo. Li estis rektoro de la menciita altlernejo inter 1985–1989. Li ricevis premion Kossuth en 1970, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Opava (rivero)
Opava (ĉeĥe, Oppa, Opawa) estas maldekstra alfluanto de rivero Odro, kiu trafluas en distriktoj Bruntál, Opava kaj Ostrava-urbo en Moraviasilezia regiono. La rivero estiĝas kiel kunfluo de riveretoj Meza Opava (Střední Opava, Mitteloppa) kaj Nigra Opava (Černá Opava, Schwarze Oppa) en Vrbno pod Pradědem. Kiel plua fontrivero foje ankaŭ indikatas Blanka Opava (Bílá Opava, Weiße Oppa), kiu enfluiĝas dekstre en Mezan Opava proksimume sur ties rivera kilometro 0,9. Nigra Opava fontas apud nordokcidentaj deklivoj de Orlík kaj Meza Opava (iam ankaŭ Ora Opava) fontas sur nordorientaj deklivoj de Praděd. La longo de la fluo faras 110,7 km. La areo de la akvokolektejo mezuras 2089,0 km². De kunfluejo de Opavice ĝis Opava-Vávrovice ĝi kreas ŝtatlimon kun Pollando (Opola Provinco) en longo proks. 25 km. La plej granda alfluanto estas rivero Moravice.
Paso de la fluo
El Vrbno la rivero fluas al sudoriento tra riverbaseno, kiu post inundo en la jaro 1997 ricevis proksiman karakteron al la naturo - ĝi estas kreata per multnombraj meandroj, gruzterasoj kaj insuletoj. En Nové Heřminovy ĝi turniĝas al nordoriento, kaj tiun ĉi direkton ĝi tenas ĝis Krnov. La tuta sektoro de Vrbno pod Pradědem ĝis Krnov havas montaran karakteron, la rivero fluas tra profundaj valoj, en kiu ĝi kreas multnombrajn riverajn sojlojn. Sub Krnov la valo malfermiĝas kaj la rivero fluas jam tra malaltebenaĵo proksimume tra sudorienta direkto ĝis enfluejo kun Odro en Ostrava-Svinov. Inter Opava (Troppau) kaj Ostrava (Ostrau) la rivero kreas kelke da meandraj sektoroj kun gruzaj benkoj, altaj argilaj bordoj kun nestoj de bordhirundoj, aperas ankaŭ griza ardeo kaj alciono. Oftaj falintaj arboj, senelirejaj fluoj. Inter Jilešovice kaj Děhylov la rivero estis mallongigita per reguligoj je 2,5 km en konekso kun minado de gruzosablo - kies sekvo estas estiĝo de la t.n. Hluĉina lago. La rivero tiel tute evitas al urbo Hlučín. Inter Opava kaj Kravaře estas parto de akvo forkondukata per Mlýnská strouha, inter Háj ve Slezsku kaj Dolní Benešov la maldekstraj alfluantoj de Opava plenigas komune kun rivereto Štěpánka fiŝlagojn en Dolní Benešov.
Urboj
La plej granda urbo sur Opava estas Ostrava. De komenco de la fluo la rivero trafluas tra aŭ preter urboj: Vrbno pod Pradědem, Krnov, Opava, Kravaře, Dolní Benešov, Hlučín kaj Ostrava.
Akva reĝimo
Ĉar la rivero deakvigas la plej altajn situojn de Jeseníky, Opava havadas sufiĉon de akvo preskaŭ dum la tuta jaro. La plej altajn trafluojn ĝi atingas fine de printempo kaj la malplej altajn fine de somero. Inundoj sur Moravo kan Odro sur multaj lokoj ŝanĝis pason de la fluo de la rivero kaj kelkaj sektoroj estis lasita al la naturo proksima stato. Anoncaj profiloj:
Akva turismo
La rivero apartenas inter eluzataj fluoj de akvaj turistoj. La sektoro Vrbno-Krnov atingas malfacilecon WWI-WWII, sub Krnov jam nur ZWC-WWI.
Akvaj laboraĵoj
En regiono de Nové Heřminovy oni konsideras pri konstruo de valbaraĵo, kiu devus mildigi la pason de inundoj. La 21-an de aprilo 2008 registaro decidis pri konstruo de valbaraĵo, pro kiu devas esti inundigita parto de Nové Heřminovy, la trafitaj domoj devas esti eksproprumigitaj. En la municipo validas longdaŭra konstrua fermigo.
Villebadin
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Villebadinois.
Ĝi nun formas parton de Gouffern en Auge.
Camaiore
Camaiore estas komunumo de Italio.
Salamandredoj
La Salamandredoj aŭ laŭ la latina scienca nomo Salamandridae estas familio de salamandroj konsistanta el la veraj salamandroj kaj la trituroj. Nuntempe, 74 specioj (kaj pliaj supozeble) estis identigita en la Norda Hemisfero - Eŭropo, Azio, la norda pinto de Afriko, kaj Nordameriko. Salamandredoj estas distingitaj el la aliaj salamandroj pro la manko de ripoj aŭ ripaj fendoj laŭlonge de la flankoj de ties korpoj kaj de ties aspra haŭto.
Kun malmultaj esceptoj, salamandredoj havas bildojn de brilaj kaj kontrastaj koloroj. Ili havas kvar bone disvolvigitajn krurojn, kun kvar fingroj en la antaŭaj kruroj, kaj (en plej okazoj) kvin fingroj en la malantaŭaj kruroj. Ili varias el 7 al 30 cm en longo.
Taksonomio
Tiu familio enhavas la jenajn genrojn:
George Savile, Markizo de Halifakso
George Savile, 1-a Markizo de Halifakso, reĝa konsilanto kaj membro de la RS (11-a de novembro 1633 – 5-a de aprilo 1695) estis angla ŝtatestro, verkisto, kaj politikisto kiu sidis en la Ĉambro de komunuloj en 1660, kaj en la Ĉambro de lordoj post esti altigita al nobela rango en 1668.
Sándor Gál (politikisto)
Sándor Gál [ŝAndor gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gál Sándor estis hungara politikisto, advokato, parlamentestro, subministro.
Sándor Gál naskiĝis en 1868 en Hungara reĝlando en Transilvanio en Gyergyóújfalu (nuntempa Suseni en Rumanio). Li mortis en 1937.
Biografio
Sándor Gál naskiĝis en malriĉa familio. Li akiris advokatan diplomon helpe de katolikaj fondaĵoj. Post siaj studoj li laboris en Szászrégen. Post jaroj li komencis ankaŭ politikadi en Maros-Torda. Inter 1901 kaj 1918 li estis parlamenta deputito, en la jaroj 1909 kaj 1910 li estis parlamentestro. Li estis ankaŭ subministro pri enlandaj aferoj.
Epika ĝenro
La  Epiko (de la greka vorto epikos, siavice de (epos), "vorto, historio, poemo" ) estas literatura ĝenro kie la aŭtoro prezentas agojn pli malpli legendajn, imagajn elementojn aŭ eĉ fantastajn kiujn oni ĝenerale volas ŝajnigi kiel veraj aŭ verbazaj, aŭ ligitaj ĉiukaze al elemento de la realo, aŭ fikciaj okazintaj en tempo kaj spaco difinitaj.
La aŭtoro uzas kiel ofta esprimmaniero la rakonton, sed ankaŭ la priskribon kaj la dialogon. Foje la epiko ne estas skriba, sed parola fare de rapsodoj.
Svetlice
Svetlice (hungare Világ rutene Светліцї [svetlici]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Svetlice situas laŭ traira flankovojo. Medzilaborce troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1557 laŭ tiama hungara ortografio "Vylagh". En 1715 oni komputis tie 18 familiojn kaj muelejon. En 1787 982 loĝantoj en 142 domoj, en 1828 950 vilaĝanoj en 129 domoj loĝis. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Világ 718 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Medzilaborce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro la bataloj la vilaĝo detruiĝis. Dum la socialismo multaj trovis postenojn en la industriaj urboj. En 2001 vivis en Svetlice 175 homoj, (106 slovakoj, 46 rutenoj, 11 ukrainoj).
Springfield (Georgio)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Georgio, kaj apartenas al la kantono Effingham. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
Supera Konsilio por Scienca Esplorado de Hispanio
La Supera Konsilio por Scienca Esplorado de Hispanio (hispane: Consejo Superior de Investigaciones Científicas, CSIC) estas la plej granda publika institucio dediĉita al scienca esplorado en Hispanio kaj la tria plej granda en Eŭropo. Ĝia ĉefa celo estas evoluigi kaj antaŭenigi esploron kiu povos kontribui al scienca kaj teknologia progreso.
CSIC ludas gravan rolon en scienca kaj teknologia politiko en Hispanio, pro tio ke ĝi okupiĝas pri ampleksa areo, el baza esploro ĝis la transdono de sciado al la produktiva sektoro. Ĝia esploro estas gvidita de ties centroj kaj institutoj, kiuj estas disvastigitaj en ĉiuj aŭtonomaj regionoj de Hispanio. CSIC havas 6% el la tuta personaro dediĉita al Esploro kaj Disvolviĝo en Hispanio kaj ĝi produktas proksimume 20% el la scienca produktado en la lando. Ĝi ankaŭ administras gamon de gravaj servoj, la plej kompletan kaj vastan reto de specialiĝintaj bibliotekoj, kaj ankaŭ havas komunajn esplorajn unuojn.
Deveno
La CSIC estis kreita en 1939 de la ĵus venkinta Frankista reĝimo post la hispana enlanda milito, surbaze de la valoraĵoj de la Institucio por ampleksigo de Studoj (Junta para la Ampliación de Estudios, JAE) (1907–1939), naskita ene de la Institución Libre de Enseñanza kaj inspirita en la Krausista filozofio. La komenca mandato de la CSIC estis restarigi la klasikan kaj kristanan unuecon de la sciencoj kiu estis detruita en la 18a jarcento ("la restauración de la clásica y cristiana unidad de las ciencias destruida en el siglo XVIII"). Ekde ĝia naskiĝo en 1939 ĝis lia morto en 1966, ĝia gvidanto estis José María Albareda, unu el la unuaj membroj de la Opus Dei kaj proksima amiko de ties fondinto, José María Escrivá de Balaguer. José María Albareda estis ordinita pastro en 1959 kaj ĉe sia morto li estis sukcedita kiel ĉefo de CSIC de Manuel Lora-Tamayo, tiam la Ministro pri Edukado de Franco.
Devoj
Laŭ la artikolo 5 de la Leĝo kiu ĝin ordigas, la nunaj celoj kaj funkcioj de la CSIC estas:
Scienc-teknikaj areoj
Ties plurfaka kaj multisectorial naturo signifas ke CSIC kovras ĉiujn kampojn de scio. Ties aktiveco estas organizita ĉirkaŭ ok sciencteknikaj areoj:
Grandaj servoj
CSIC administras la sekvantan 6 specialajn hispanajn servojn:
Ĝi ankaŭ partoprenas en du grandaj eŭropaj servoj:
Esploraj centroj
Je januaro 2018 CSIC enlistigis 139 specialecajn esplorajn centrojn efektivigantajn esploron en la antaŭe menciitaj ok malsamajn kampojn.
En marto de 2021 la Instituto pri Geologio kaj Minindustrio de Hispanio (IGME) estis integrita en ĝia strukturo, ĉesante esti sendependa organizaĵo kaj iĝante nacia centro.
5197 Rottmann
5197 Rottmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo Carl Rottmann (1797–1850).
20991 Jánkollár
20991 Jánkollár estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Milan Antal elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la slovaka pastro kaj poeto Ján Kollár (1793–1852), heroldo de la Slava mutualeco, aŭtoro de la ampleksa poezia verko Slávy dcera ("Filino de Slava", 1824 - 1832) kaj la popola parola artaj kolekto Národnie zpievanky ("Nacia kantoj "). Lia verko apartenas egale al la literatura heredaĵo de ambaŭ ĉeĥa kaj slovaka respublikoj.
Cicernakaberdo
Cicernakaberd aŭ Cicernakaberd Ծիծեռնակաբերդ estas monumento starigita memore al la viktimoj de la genocido, kiun suferis la armenoj ekde 1915 ĝis 1923.
Ĝi ankaŭ estas konata kiel memora komplekso de la Armena genocido (Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիր, Hajoc ceghaspanutjan zoheri huŝahamalir) estas la oficiala monumento de Armenio dediĉita al la viktimoj de la Armena genocido, konstruita en 1967 sur la monteto de Cicernakaberd (Fortikaĵo de hirundoj). Ĉiujare la 24-an de aprilo, la Tago de Memorado de Armena Genocido, miloj da armenoj kolektiĝas ĉe la monumento por memori la viktimojn de la genocido. La homoj, kiuj kolektiĝas en Cicernakabard, metas freŝajn florojn pro respekto al ĉiuj homoj mortintaj en la armena genocido. Tra la jaroj, de ĉirkaŭ la mondo, vasta gamo de politikistoj, artistoj, muzikistoj, atletoj kaj religiuloj vizitis la monumenton.
La Instituto-Muzeo de la Armena Genocido estis malfermita en 1995.
Etimologio
La armena vorto Ծիծեռնակաբերդ ("fortikaĵo de la etaj hirundoj") estas kunmetita nomo ekde la radikoj de la vortoj ծիծեռնակ ("alaŭdeto") kaj բերդ ("fortikaĵo") kun la aglutina infikso ա.
Historio
La monumento sidas sur unu el tri montetoj laŭlonge de la rivero Hrazdan, kiuj portas la nomon Cicernakaberd (laŭvorte "hirunda fortikaĵo"), kaj estis la loko de tio, kio iam estis Ferepoka fortikaĵo. Plej multaj el la surteraj spuroj ĉe ĉi tiu pinto malaperis, sed sur la pli malgranda monteto estas ankoraŭ spuroj de kastelo. Arkeologiaj esploroj okazis en 2007, kaj elfosadoj malkovris muron longan je centoj da metroj kaj ankoraŭ videblan multloke super la tero. Altaro tranĉita el ŝtono sidas meze de kvadrato ĉe la rando de unu el la montetoj, kaj grandaj ŝtonoj, kiuj pezas ĉirkaŭ du tunojn, ankoraŭ videblas, kiuj kovras tombojn de la dua jarmilo antaŭ nia erao. Loĝejoj poste estis konstruitaj laŭ la montetoj dum romiaj tempoj, kaj estis konstruitaj kun aliaj strukturoj dum mezepokaj jaroj. Proksime troviĝas ankaŭ restaĵoj de tre granda konstruaĵo kun kaverno.
Konstruo
La ideo pri monumento kiu memoru la Armenan genocidon havas sian originon en la fruaj 1960-aj jaroj, kiam Hakob Zarobjan estis nomumita unua sekretario de la Komunista Partio de Armenio en 1962. La 16-an de julio 1964, historiistoj Catur Aghajan (la direktoro de la armena filio de la Instituto de Marksismo-Leninismo), Hovhannes Inĝikjan (estro de la sekcio de Orientaj Studoj de la Armena Akademio de Sciencoj), kaj John Kirakosjan (vicestro de la ideologia sekcio de la Centra Komitato de la partio) sendis tre konfidencan leteron al la Prezidantaro de la Komunista Partio de Armenio, kie ili faris serion da proponoj por memori la 50-jaran datrevenon de la genocido. Punkto 8 diris: "Konstrui la monumenton de la viktimoj de la armena popolo en la unua mondmilito per la enspezoj de la loĝantaro. La monumento devas simboli la renaskiĝon de la armena popolo." La 13-an de decembro 1964, Zarobian sendis raportleteron al la Centra Komitato de la Komunista Partio de Sovetunio, kie la tereno kaj la signifo de la datreveno kaj la konstruado de la "monumento dediĉita al la armenaj martiroj oferitaj en la unua mondmilito" estis notitaj. La Konsilio de Ministroj de Soveta Armenio la 16-an de marto 1965 adoptis rezolucion pri ĝi".
La konstruado de la monumento komenciĝis en 1966, dum sovetiaj tempoj, responde al la manifestacioj de Erevano en 1965 dum kiuj cent mil homoj manifestaciis en Erevano dum 24 horoj por memorfesti la 50-an datrevenon de la Genocido. Ili postulis, ke la sovetaj aŭtoritatoj oficiale agnosku ĝin kiel genocidon. La monumento estas dizajnita fare de arkitektoj Artur Tarĥanjan, Saŝur Kalaŝjan kaj artisto Hovhannes Ĥaĉatrjan kaj estis kompletigita en novembro 1967.
Dizajno
La 44-metra steleo simbolas la nacian renaskiĝon de la armenoj. Dek du slaboj estas poziciigitaj en cirklo, reprezentante la dek du perditajn provincojn en nuntempa Turkio. En la centro de la cirklo, en profundo de 1,5 metroj, estas eterna flamo dediĉita al la 1,5 milionoj da homoj mortigitaj dum la Armena genocido.
Laŭ la parko ĉe la memorejo estas 100-metra muro kun nomoj de urboj kaj vilaĝoj, kie oni scias, ke okazis masakroj kaj deportadoj. Sur la malantaŭa flanko de la memormuro, platoj estis alkroĉitaj por honori la homojn, kiuj sin dediĉis al la mildigo de la aflikto de la postvivantoj dum kaj post la genocido (inter aliaj: Johannes Lepsius, Franz Werfel, Armin T. Wegner, Henry Morgenthau Sr., Fridtjof Nansen, papo Benedikto la 15-a, Jakob Künzler, Bodil Biørn).
Aleo kun arboj estis kreita por memori la viktimojn.
Tradicioj
La 24-a de aprilo estas nacia memortago, en kiu la loĝantoj de Erevano kaj aliaj regionoj de Armenio kaj eĉ venintaj de la armena diasporo, reprezentitaj de siaj politikaj gvidantoj kaj de la Nacia Eklezio procesias ĝis la monumento. Preskaŭ la tuta loĝantaro de la urbo ĉeestas ĉi tiun memortagon, ofertante florojn al la monumento, kiu ankaŭ ricevas vizitojn de turistoj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝaro de la Muzeo (armene, turke kaj angle)
Campagnatico
Campagnatico estas komunumo de Italio.
4237 Raushenbakh
4237 Raushenbakh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa soveta fizikisto kaj inĝeniero pri kosmonaŭtiko Boris Viktoroviĉ Raŭŝenbaĥ (cirile : Борис Викторович Раушенбах, 1915–2001).
Sunday at the Village Vanguard
La du albumoj Sunday at the Village Vanguard kaj Waltz for Debby kun Bill Evans, Scott LaFaro kaj Paul Motian enhavas koncertregistraĵojn de la 25-a de junio 1961 el la novjorka ĵazklubejo Village Vanguard.
Joaquín Rodrigo
Joaquín RODRIGO Vidre (naskiĝis je la 22-a de novembro de 1901 en Sagunto, Valencio, forpasis je la 6-a de julio de 1999 en Madrido) estis hispana komponisto de klasika muziko.
Li estis blinda de infanaĝo, kaj tre baldaŭ studis muzikon. Liaj unuaj komponaĵoj naskiĝis en 1923.
Li studis en Parizo kun Paul Dukas kaj amikiĝis kun Maurice Ravel, Darius Milhaud, Igor Stravinski kaj Manuel de Falla.
Sunday at the Village Vanguard
Antaŭhistorio de la sonregistraĵoj
Post la registradoj por Kind of Blue de Miles Davis marton kaj aprilon de 1959 Bill Evans opiniis, ke pianotriopo estas la taŭga esprimilo por siaj kreo-ideoj. Li serĉis ekde la jarmezo la ĝustajn kunmuzikontojn je kontrabaso kaj frapinstrumentaro. Evans trovis ilin en la juna basisto Scott LaFaro kaj la frapinstrumentisto Paul Motian, kiun li estis renkontinta jam kelkajn jarojn antaŭe en la sesopo de Jerry Wald.
Post komencaj problemoj je la interkompreniĝo - LaFaro elprovis gitarecan sonon – la triopo faris en oktobro de 1959 la diskon Portrait in Jazz. La evoluo de ĝia ena interkompreniĝo la triopo travivis dumpase de la jaro 1960, tamen pri tio ekzistas nur sonregistraĵoj de ĵazklubejo Birdland. Februaron de 1961 la produktisto de Riverside Records, Orrin Keepnews, sonregistrigis la diskon Explorations. Ĉi tiu estis fakte preparlaboro por tiu sonregistraĵoj, kiuj tiam kvar kaj duonajn monatojn poste fariĝos kulmino de la triopo.
La koncerto en Village Vanguard
La koncertregistraĵoj en la novjorka ĵazklubejo Village Vanguard ekestis je la fino de dusemajna dungiteco. Ili validas nun kiel mejloŝtonoj de moderna ĵazo kaj modelo por sennombraj pianotriopoj (plej fama estas ja tiu de la normkanta triopo de Keith Jarrett kun Gary Peacock kaj Jack DeJohnette). Recenzisto Ira Gitler skribis tiam ĵus impresite de la koncerto: „''La muziko de la triopo ĉirkaŭvualigis min per magia nimbo. Mi tiom forleviĝis, ke mia konscio ŝajnis dissolviĝis en sonojn – kapo kaj korpo fariĝis giganta orelo, la muziko trafluis min kaj la rimarko de Bill, ĝi [la muziko] ja estas nenio alia ol sento, al mi neniam pli klariĝis.''“
La grandioza impreso, kiun la sonregistraĵoj faris sur la tiaman ĵazmondeton, rezultiĝas el la intuicia kunmuzikado, kiun la tri muzikistoj atingis je la kulmino de ilia komuna verkado. Scott LaFaro estis ege pluevoluinta dum la du jaroj de sia tempo kun Bill Evans teknike kaj muzike. Sed la ĝojsentoj jam dek tagojn poste subite finiĝis: La matenon de la 6-a de julio LaFaro suferis mortigan akcidenton kun sia aŭto. La perdo trafis Bilon Evans tiomege, ke li plurajn monatojn retiriĝis el la ĵazmondeto kaj nur oktobron povis esti persvadata al nova sondisko-produktado.
Joaquín Rodrigo
Rodrigo donis fortan elanon al la uzo de gitaro kiel instrumento por klasika muziko.
Sunday at the Village Vanguard
Recenzoj
Thom Jurek skribis pri Sunday at the Village Vanguard, al kiu li donis la plej altan taksociferon: „Dum kiam Waltz for Debby retrovide estas io kiel montrokesto por la brila, subtila kaj multspeca pianludo“, ĉi tiu albumo estas „ omaĝo al la genio kaj la atingaĵoj de LaFaro“. Jurek elstarigas en sia recenzo de la postsekva Waltz for Debby, ke ĝi montras Evanson kiel „intensa romantikisto“, „senhonte kortuŝe“, kio evidentiĝas altakvante en My Foolish Heart kaj Detour Ahead. Lia impresionisma ludmaniero ekludas laŭ sia harmonia arkitekturo ekde la mezaj registroj kaj ira profunden en la sonspacojn, en kiuj li generas multajn melodiajn fragmentojn samtempe. Kiel gastmuzikisto li ludas en Milestones kun ritma intenseco. La kunludo de la triopo sukcesas aparte en My Romance; jen la laborado de Motian per la broso[j] estas bonega, rapidega kaj eleganta, kaj LaFaro kontrolas la dinamikon de la peco per sia plume malpeza plukado kaj svingigas la profunde kortuŝajn eldirojn de Evans senstreĉaj. El la multaj registraĵoj, kiujn publikigis Evans, la du albumoj je Vanguard kaj Explorations estas ''„ekstremaj esprimoj de ĉi tiu mita triopo.“
Ankaŭ Richard Cook kaj Brian Morton donis al la albumo en Penguin Guide to Jazz la plej altan rangon: ĝi estas [kompare kun la antaŭaj albumoj] „bazitaj sur aldona senco por malkovroj, kvazaŭ la muzikistoj subite eksentus, ke ili celebras la kulminon de iliaj povoj.“
Brian Priestley elstarigis Waltz for Debby el la ampleksa diskaro de Evans kaj menciis la facilanimecon je la muzika evoluo de la trio ene de la dke ok monatoj post la registradoj de Portrait in Jazz
Eldono-historio
La publikigitaj registraĵoj enhavas la pecojn de la posttagmeza kaj de la vespera koncertoj; parte kelkaj aperis en la kvin programpartoj eĉ tri fojojn.
Ĵazeldonejo „Riverside Records“ estis rezignata post la morto de la eldonejestro Bill Grauer en 1962. Lia kuneldonisto Orrin Keepnews daŭrigis per la eldonejo Milestone Records. Do la sonregistraĵoj aperis poste ĉe Milestone, sed sub la titolo „The Village Vanguard Sessions“ (Milestone M-7002). La restaj aldonaj registraĵoj aperis pli malfrue per „More from the Village Vanguard“ (Milestone M-9125).
Post la morto de Scott LaFaros Tod komence aperis la disko „Sunday at the Village Vanguard Featuring Scott LaFaro“ (Riverside RLP 9376). Evans elektis por tiu ĉi konscie la pecojn, kiujn estis verkita la acidentmortinta basisto (Gloria’s Step und Jade Visions) resp. je kiuj estas aŭdeblaj pli longaj solooj liaj. Per tio Evans klare dediĉis la diskon al sia mortinta amiko.
Mallonge poste aperis la aliaj titoloj de la koncerto sur la disko „Waltz for Debby“ (Riverside RLP 9399). La nur pli malfrue publikigotaj aldonaj registraĵoj mankis sur la originalaj sondiskoj.
Je la republikigo kiel lumdisko la aldonaj sonregistraĵoj komence eniĝis en la unue aperintajn diskojn (kvankam tio ne korespondis kun la tempa sinsekvo de la posttagmeza kaj vespera koncertoj). La lumdiskoj aperis poste ĉe Original Jazz Classics sub la malnovaj titoloj Sunday at the Village Vanguard (RLP 9376/OJCCD 140-2) kaj Waltz for Debby (RLP 9399/OJCCD 210-2). Nur la lumdiskaro The Complete Village Vanguard Recordings, 1961, aperinta en 2005, klarigas per tri lumdiskoj la koncertojn laŭ iliaj sinsekvoj kaj enhavas ankaŭ la scenejajn anoncojn same kiel misfaritan komencon de Gloria’s Step (1-a registraĵo).
La lumdisko At the Village Vanguard (R 60-017) estas kompilaĵo, kiu arigas la plej gravajn pecojn unudiske.
„Sunday at the Village Vanguard“
Titoloj 7–11 estas aldonaj registraĵoj de aliaj publikaĵoj.
Pordo de la Suno (Madrido)
La Pordo de la Suno, Sunpordo aŭ Sunpordego (Puerta del Sol) estas placo en Madrido (Hispanio). Ĉi tie troviĝas la tiel nomata Kilometro Nulo de la radiaj ŝoseoj de Hispanio (ekde 1950). Speciale elstaras la horloĝo de la Poŝta Domo, kiu estis konstruita kaj donacita en la 19a jarcento de José Rodríguez de Losada, kies sonorilbatoj je la 12-a nokte la 31a de decembro markas la tradician ekmanĝadon de 12 vinberoj por la granda plimulto de la hispanoj. Ties sonorilbatoj estis elsendataj televide unuafoje la 31a de decembro 1962, kaj de tiu jaro ili estas seninterrompe elsendataj de diversaj televidkanaloj de la hispana televido.
Konstruhistorio
La Pordo de la Suno en ĝiaj komencoj estis unu el la alirebloj de la palisaro kiu rondiris Madridon en la 15-a jarcento. Tiu ĉi palisaro arigis en sia perimetro la mezepokan suburbon kiu floris ekster la kristana muro de la 12-a jarcento. La nomo de la pordo ŝuldiĝas al bildo pri suno kiu ornamis la enirejon. Kvankam de la 12-a al la 19-a jarcento la pordo estis grava renkontiĝejo, ĝi ne estis difinita placo kiel la Plejgranda Placo, kaj ĝi okupis la duonon de la nuna areo.
La Poŝta Domo estis konstruita de la franca arkitekto Jaime Marquet inter 1766 kaj 1768; poste ĝi estis Ministerio de la Registaro (interna) kaj Ĝenerala Ministerio pri Sekureco de la Ŝtato dum la regado de la diktatoro Francisco Franco kaj nuntempe ĝi estas la sidejo de la Prezidanteco de Madrido. Tiu ĉi Poŝta Domo estas la komenco de la posta konstruado de la ĉirkaŭo, kio hodiaŭ estas konata kiel Puerta del Sol, kaj de ĝia kreskanta graveco kiel centra loko de Madrido. Post la konvertado de la Poŝta Domo en la Ministerio de la Registaro (1847), oni decidis malkonstruigi kelkajn domojn de la loko por sekurigi la konstruaĵon. Por tio oni malkonstruis du monaĥejojn kaj oni decidis konstrui domegojn kun fasadoj formante duoncirklon. Kiel rezulto estas la hodiaŭa granda placo. Postaj reformoj okazis en 1959 kaj en 1986. Dum tiu lasta oni senaŭtigis grandan parton de la placo. El 2004 al 2009 oni konstruis transportan interŝanĝejon por kunigi la fervojan reton kun la subtera reto de la metroo ĉe . Ties enirejo, simila al iglo reŝanĝis la aspekton de la Sunpordo.
Nune prezidas la placon statuon de la reĝo Karlo la 3-a, kiu laboris por la urba renovigo de Madrido. Aliaj vidindaĵoj estas statuoj de Mariblanka, kopio de alia malnova kiu ekzistis ĉe fontano, okcidente, la simbola urso ĉe arbuto, kiu aperas en la madrida blazono, oriente, kaj surtegmente reklamo de alkohola entrepreno "Tío Pepe", survivanta al malpermeso pro populareco.
Politika historio
Ekde la 16a jarcento jam estis grava komercejo. Ĉar centra renkontiĝejo tiu loko vidis gravajn eventojn de la hispana historio kiaj akceptado de reĝoj, insurekcioj ktp. En marto de 1766 tiu placo estis grava loko kie okazis granda parto de la Tumulto de Eskilaĉo. Tiu loko estis kie okazis unua popola ribelo de madridanoj kontraŭ la franca armeo la 2an de majo 1808, kiu inspiris faman pentraĵon de Goya nome La atako de mamelukoj. Dum la tuta 19a jarcento estis areo de kafejoj kaj trinkejaĉoj kie oni babiladis pri la poliltikaj eventoj kaj kie kunsidis diversaj grupoj laŭ la epokoj, nome de artistoj, verkistoj, de revoluciuloj kiaj liberaloj, respublikanoj, socialistoj ktp. La 12an de novembro de 1912, la ĉefministro José Canalejas estis mortpafita ĉe la librovendejo San Martín fare de anarkiisto. Poste estis kie okazis la proklamo de la Dua Hispana Respubliko la 14an de aprilo, 1931. Dum la Hispana Enlanda Milito la placo suferis oftajn bombardadojn fare de la armeo de Francisco Franco kiu preskaŭ sieĝis la urbon, tiele la 17an de novembro granda bombo kreis krateron de 20 m de diametro kaj 15 m de profundo, kio elirigis eĉ la relojn de la metroo al la surfaco. La 31an de decembro oni bombardis dum la celebro de la jarfinaj vinberoj. Post la milito oni konstruis grandajn vendejojn en la areo kaj oni disvastigis la vendadon de loterio kaj ĵurnaloj, kio fakte jam estis tradicia. Dume la prizono estis terurejo por politikaj arestitoj. La 13an de septembro de 1974 ETA atencis kontraŭ kafejo Rolando de la apuda strato Correo, apuda siavice al la prizono, kie kutime ĉeestis policanoj: tiu bombo okazigis 12 mortintojn kaj pli ol 70 vunditojn.
La 21an de majo 2011 en la tuta Hispanio post kelkaj tagoj de manifestacioj de junuloj kontraŭ la malperfekta politika sistemo, miloj de manifestaciantoj defiis malpermeson manifestacii la tagon antaŭan al lokaj kaj regionaj balotadoj. Tio okazas ĉefe en tiu centra madrida placo Puerta del Sol (kies nomo denove famiĝas tra la tuta mondo), sed ankaŭ en centoj de hispanaj urboj kaj eĉ ambasadejoj. Ĝi iĝis simbolo de la Movado 15-M.
Veselíčko (Luká)
Veselíčko estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Luká en distrikto Olomouc. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Luká. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 22 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Veselíčko estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 0,65 km².
2-Pentadekanolo
2-Pentadekanolo aŭ C15H32O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la 2-pentadekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 2-Pentadekanolo estas unu el la 71 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C15H32O. 2-Pentadekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Teufelskopf (Schwarzwälder Hochwald)
La Teufelskopf (kapo de la diablo) estas  alta altaĵo en Irrwald, parto de la Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) apud Waldweiler proksime al la landa limo inter  Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando. Sur la altaĵo troviĝas la Sendilo Teufelskopf.
Geografio
La monto situas en la Naturparko Saar-Hunsrück inter Waldweiler en nordokcidento, Wadrill en orientsudoriento kaj Steinberg en sudoriento. La pinto troviĝas sur la teritorio en la komunumo Waldweiler en Rejnlando-Palatinato kaj nordoriente de la monto Schimmelkopf  kaj  sudokcidente de la monto Mückenbornberg. Sur la orienta deklivo fontas la rivereto Wahnbach, alfluanto de la Prims. Sur la nordokcidenta deklivo estas la fonto de la rivereto Burkelsbach, alfluanto de la rivero Ruwer.
Elsendostacio Teufelskopf
Sur la monto troviĝas la sendilo  Teufelskopf, kiu dissendas televidaj programoj.
Monaĥejo Haghpat
Priskribita kiel «ĉefverko de la religia arkitekturo kaj ĉefa lernocentro en la Mezepoko», tiu altestimata institucio de la Armena Apostola Eklezio estis listigita kiel Monda heredaĵo de UNESKO en la jaro 1996. La monaĥejo estis fondata de sankta Niŝan (Surb Nŝan) en la 10-a jarcento sub regado de la armena reĝo Abas la 1-a. La proksima monaĥejo Sanahin estis konstruata en la sama epoko. La monaĥejoj Haghpat kaj Sanahin estis elektitaj de Unesko kiel Monda heredaĵo ĉar la du kompleksoj reprezentas la floradon de la religia arkitekturo de Armenio, kies unika stilo disvolviĝis pro miksaĵo de elementoj de la bizanca kaj tradicia arkitekturo de Kaŭkazio.
La monaĥejo estis plurfoje damaĝita. En iu momento ĉ. la jaro 1130, tertremo detruis partojn de la monaĥejo Haghpat kaj ne estis riparita ĝis post 50 jaroj. Ĝi ankaŭ suferis la atakon de armeoj tra la multaj jarcentoj de ĝia ekzistado kaj la granda tertremo de 1988. Malgraŭ tio, granda parto de la komplekso konserviĝas sendifekta kaj sed grandaj modifoj.
Dinastio Pahlavi
La Dinastio de la Pahlavi ( Davlat-e Ŝahanŝahi-je Iran, aŭ Dudmān-e Pahlavī) estis la lasta dinastio de la ŝahoj de Irano.
La dinastio Pahlavi atingis povumon en 1925 kiel posteuloj de la Kaĝaroj. Tiuj estis detronigitaj post decido de la parlamento la. La la parlamento nomigis Reza Ĥan ŝaho, do imperiestro persa. Post tio li estis nomita Reza Ŝah Pahlavi.
La regantoj de la dinastio estis:
Lasta tronheredonto estas Cirus Reza Pahlavi (* 1960).
Alia membro de la dinastio estas princino Aŝraf Pahlavi.
Kristanofobio
Pro Kristanofobio, oni intencas tutaĵon da praktikoj maltoleraj kaj diskriminaciaj kontraŭ la kristana kredo kaj ties aliĝintoj.
Uzo de la termino
Laŭ René Guitton, aŭtoro de la eseo ''Kristanofobio. La nova persekutado'' :
''La Kristanofobio elstariĝis precipe en tiuj landoj, kiuj atingis la sendependon post la jaroj kvindekaj de la pasinta jarcento. La okcidentaj kolonioj estis identigitaj kiel kristanaj, en amalgamo kultura-religia. Ankaŭ hodiaŭ, tiuj motivoj estas agititaj de ekstremaj islamaj grupoj kontraŭ la okcidentuloj kaj per ili oni pravigas agresajn agojn kompense pro la suferoj truditaj pasinte. Certe, temas pri skema rezonado kaj simpleca, sed efika en iliaj mensoj.''
Mezőnyárád
Mezőnyárád estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőkövesd.
Kristanofobio
Uzo de la termino
Papo Benedikto la 16-a, (kaj la nuna papo Francisko la samon diras), ofte denuncis kristanofobion, asertante ke "la kristanoj estas la malplimulto pli subpremita kaj tormentata". Tion li diris publike okaze de la monda tago de la paco: ”Ĉio tio ne povas esti akceptita ĉar ĝi konstituas ofendon al Dio kaj al la homa digno kaj malhelpas la integran homan evoluiĝon”.
Tion ripetis senfinajn fojojn epigonoj de la Katolika Eklezio kaj ne nur. Kelkaj ekvidas en tio provojn de religia Etna purigado.
La usona ĉiutagaĵo USA Today uzis kristanofobion por priskribi la perfortojn kaj terorismajn atencojn kontraŭ kristanoj en la mondo. .
NGC 5914
NGC 5914 (aliaj indikoj — NGC 5914A, MCG 7-31-55, ZWG 221.51, ZWG 222.1, PGC 54654) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Kristanofobio
Vandalismo
Vandalismo de simboloj aŭ kristanaj lokoj estas komuna formo de kristanofobio. Se la objekto vandaligita estas konsiderita “sankta” kiel la Biblio aŭ Krucifikso aŭ Ikonoj, vandalismo estas difinita “sakrilegia”; la vandalismaj agoj kontraŭ la alies propraĵo estas ĉiukaze krimaj kaj kiel malamokrimo en kelkaj landoj punataj.
Mezőnyárád
Historio
La unua mencio devenis el 1238. En 1544 kaj en 1596 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1725 incendio okazis. Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, poŝto.
Kristanofobio
Vandalismo
Iuj kantistoj kaj zelotoj de Metalroko, Nigra metalroko kaj aliaj modernaj muzikĝenraj subtenantoj aperte deklaras sian malamon al kristanismo. Kantistoj de metalroko sin deklaris ideologie influintoj de pli ol 50 incendioj celantaj detrui kristanajn preĝejoj en Norvegio okazintaj ekde 1992 al 1996.
NGC 5914
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.