cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Bellini
Ekkariero
Eĉ pli evidenta estas la komparo inter la du Prezentoj en la Templo (ĉ. 1455-1460), pli antikva tiu de Mantegna ol tiu de Bellini. Ili havas samajn komponojn kaj rolulojn: la Virgulino kaj la Infano apogitaj sur marmora marko unuarange, kaj maljuna sacerdoto venas preni la infanon dum Jozefo, duarange kaj duonkaŝe, rigardas la scenon fronte. En la tolaĵo de Mantegna la marko, necesa rimedo por la kutimaj eksperimentoj de "rompo" spaca al la spektanto, ĉirkaŭas la tutan pentraĵon, kun du flankaj figuroj, eble memportreto kaj portreto de lia edzino Nicolosia, kun negranda koloraro, kiu ŝajnigas la rolulojn sekaj kaj solidaj kiel rokstatuoj. En la Prezento de Bellini estas du pliaj figuroj, inklude laim memportreton. Organizas la grupon alimaniere, kiel malgranda homamaso; la kornico iĝis nur malsupra apogilo pli malpeza, kiu izoligas la figurojn malpli rilate al spektanto, kaj la koloroj, ĉefe blankaj kaj ruĝaj, prezentiĝas plir dolĉe kaj nature.
Dipatrinoj kun Infano kaj Piecoj
Ĉirkaŭ 1460 Giovanni ekis serion de Dipatrinoj kun Infano, kio karakteris kiel temo lian tutan karieron. Temas pri malgrandaj aŭ mezgrandaj pentraĵoj dediĉitaj al privata adorado, abundega en la produktado venecia de la 15a jarcento. Menciindas la Virgulinon kun Infano de la Muzeo Malaspina de Pavio, tiu de Filadelfio, la Virgulino Lehman en Novjorko kaj la nomata Virgulino greka de la Pinakoteko Brera en Milano.
En tiuj verkoj kunigas influoj ege variaj kaj vivantaj en Venecio, danke al ties komercan agado: bizancaj kiel ĉe la ikona fikseco de la diaĵoj, kaj flandraj, pro ĝis atento analiza al detalo. Krome Giovanni influiĝis de la toskana soko disvastigita en Veneto tiam pro la estado dum jaroj de Donatello en Padovo (1443-1453) kaj la ekzemplo de Andrea Mantegna (1431–1506), lia bofrato ekde 1453, kun kiu kreiĝis intensa rilato de persona kaj arta interŝanĝo.
La unua produktado de Bellini ĉiukaze havas ankaŭ proprajn karakterojn el dolĉa ligo inter la patrino kaj la filo per rilato de profunda patoso. La kompono venas el ikonoj kaj bizancaj kaj kretaj, foje ege fidele. Sed radikale li konvertis tiajn stereotipojn nemoveblajn en figuroj vivantaj kaj poeziaj, kapablaj starigi rilaton intiman kun la spektantoj.
Li dediĉis sin tiuepoke ankaŭ al la temo de la Pietà (pieco), arta reprezento de Kristo mortinta eltenita de la Dipatrino. Li faris ĝin per diferenca stilo kaj iome pli persona, kun malpli dureco ĉe la konturoj kaj pli ampleksa traktado de la formoj kaj de la vestaĵoj, sed sen mildigi la intensecon de la religia sento. Ankaŭ tiuj pentraĵoj inspiriĝis en modeloj bizancaj: la imago pietatis (pieca bildo). La prototipoj de la serio estas la Pieco de la Akademio Karara de Bergamo kaj tiu de la Muzeo Poldi Pezzoli, kiuj datas el la 1450-aj jaroj kaj 1460-aj jaroj; sekvis la Kristo mortinta eltenita de du anĝeloj de la Muzeo Correr, kun influoj de Mategna, la fama Pieco de la Pinakoteko Brera (ĉ. 1465-1470) kaj tiu de Rimini (ĉ. 1474).
Matureco
El 1464 al 1470 Giovanni kunlaboris en la ateliero de sia patro por kvar grandaj triopaĵoj por la ĵus rekonstruita preĝejo de Sankta Maria de la Karitato en Venecio. Temas pri triopaĵoj dediĉitaj al Sankta Laŭrenco, Sankta Sebastiano, al la Virgulino Maria kaj al la Kristnasko, kiu estis malmuntitaj kaj rekomponitaj en la epoko napoleona antaŭ eniri en la Galerio de la Akademio de Venecio, atribuitaj al la Vivarini, kie ili troviĝas nuntempe. Temas pri gravaj verkoj, sed lastatempe atribuitaj al aliaj pentristoj, dum la ĝenerala projekto estas verko de Jacopo Bellini. Inter la kvar, la plej certe persona de Giovanni estas la Triopaĵo de Sankta Sebastiano.
La portreto de la doĝo Leonardo Loredan
En la portreto de la doĝo Leonardo Loredan de 1501, Bellini renovigis la stilon de pentrado de portretoj, desegnante la temon de la portreto, kiun li rigardas rekte ĉe la fronto, kaj ne en la profilo kiel antaŭe estis akceptita. Ĉi tio konformas al la provo imiti skulptaĵojn de la supra parto de la korpo (busto), kiuj tiam estis akceptitaj (inspiritaj de romia skulptarto). Ĉi tiu portreto alportis al Giovanni multe da reklamado kaj igis ĝin ege populara en Venecio.
La portreto prezentas Loredan vestitan per siaj ceremoniaj oficejaj vestaĵoj, kaj sur lia kapo la kornon, la kronon de la doĝo. Loredan identigeblas per sia simileco en portreto al sia portreto en aliaj pentraĵoj pentritaj dum sia permanenta ofico.
La subskribo sur la foto estas: IOANNES BELLINVS, la nomo de Bellini en la latina.
La poliptiko de Sankta Vincento Ferrer
La Triopaĵo de Sankta Sebastiano estas konsiderata speco de ĝenerala skizo por sia unua granda verko kiel pentristo, nome la Poliptiko de Sankta Vincento Ferrer (1464-1468). Ĝi estis pentrita por la samnoma kapelo de la Baziliko de Sankta Zanipolo en Venecio. Li pentris naŭ erojn disponitajn en tri pentraroj, sur kiu estis kiel krono ankaŭ luneto kun Dia Patro.
Karakteras la grando de la figuroj, la emfazo kaj de anatomio kaj de vestaĵoj, la genia uzado de la lumo kiu radias ekde la malsupra parto al kelkaj detaloj, kiaj la vizaĝo de Sankta Kristoforo. La spaco estas dominata de la malproksima pejzaĝo sur la fono kaj la profundo laŭ perspektivo sugestita de malmultaj elementoj, kiaj la skizaj sagoj de Sankta Sebastiano aŭ la longa orbastono de Sankta Kristoforo.
En 1470 Giovanni ricevis sian unuan nomumon por labori kun sia frato kaj aliaj artistoj en la Scuola Grande di San Marco, kie inter aliaj mendoj oni petis al li pentri Diluvon kun la arkeo de Noah. Ne survivis verko el tiu tipo. Perdiĝis plej el la grandaj publikaj mendoj de Giovanni. Estis fama retablo pentrita tempere por kapelo en la Baziliko de Sankta Johano kaj Sankta Paŭlo, kiu malaperis dum incendio en la jaro 1867, kun Sankta Petro martiro de Tiziano kaj Krucumo de Tintoretto.
La Retablo de Pesaro
La fama retablo dediĉita al la Kronigo de la Virgulino, eble de 1475,, farita por la Preĝejo de Sankta Francisko de Pesaro kaj nun en la loka municipa muzeo, portis la influon de Bellini al pentristoj kiuj ne estis veneciaj, kiaj Marco Palmezzano, de Forlí. En tiu verko videblas influo de Piero della Francesca: Giovanni Bellini malproksimiĝis el la patra stilo kaj superas restaĵojn de la malfrua gotiko. Per tiu retablo atingis Giovanni sian stilon maturan kaj tute renesanca kun la formo rektangula, kronita origine de Pieco kiu nun troviĝas en la Vatikana Pinacoteko. La granda centra ero montras Kronigo de la Virgulino kaj markas atingon de nova ekvilibro, kie la influo de Mantegna rezultas sublimitaj de hela lumo je stilo de Piero della Francesca. La komponmaniero sekvas la skemojn de kelkaj monumentoj funebraj de la epoko, sed registras ankaŭ la eksterordinaran inventon de la pentraĵo ene de la pentraĵo, kun la dors-apogilo de la trono de Jesuo kaj Maria kiu malfermiĝas kiel kornico, enmarkante pejzaĝon kvazaŭ redukton, laŭ dimensioj, lumo kaj stilo, de la sama retablo en la interno de si mem. Tie ĉi unuiĝas ankaŭ la unuaj influoj de Antonello da Messina, kiu estis alveninta al Venecio en 1475, kaj enkondukis en la urbon la uzadon de la oleo-pentrado, la emon al detalo de flandra deveno kaj la itala sento de la formo kaj de la unuigita kompono, same kiel de la hegemonio de la lumo.
Muñana
Muñana [muNJAna] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Múñez kaj Muñana, okupas totalan areon de 33,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 342 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 32 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San Juan del Olmo, La Torre, Vadillo de la Sierra, Amavida kaj Muñotello. La teritorio estas inter la Sierra de Ávila norde kaj la Valo Amblés sude.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia loĝado, kio montriĝas en la malsupra duono de la blazono. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ruĝiga ŝminko
Ruĝiga ŝminko (foje nomata ruĵo laŭ la franca rouge, ruĝa) estas kosmetikaĵo, kiu servas por ŝminki, ruĝigi la vangojn, tiel igi ilin pli junaj, sanaj, aŭ almenaŭ ŝajnigi ilin tia. Ĝi ofte konsistas el talk-simila pudro kun ruĝaj pigmentoj.
1766
1766 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1766 post Kristo okazis, interalie:
NGC 2190
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zoagli
Zoagli (Zoaggi ligure) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Chiavari, Coreglia Ligure, Leivi, Rapallo kaj San Colombano Certénoli. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Geografio
La loĝloko estas malgranda vilaĝo inter Rapallo kaj Chiavari en la golfo de Tigulio, je ĉirkaŭ 38 kilometrojn oriente de Ĝenovo. Ekzistas bela karakteriza mallarĝa promenejo realigita en la klifoj apike sur la maro.
Arches (stacidomo)
Arches estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Arches - Saint-Dié, situanta en , en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Monto Rorajmo
La monto Rorajmo estas alta tabulmonto (tepui) ĉe triopa limo de Venezuelo kaj Brazilo.
Ĝia nomo venas el nomo de la brazila federacia ŝtato Roraima. Ĝis 1962 oni nomis la regionon Território do Rio Branco, sed tio kaŭzis problemojn kun Rio Branco, aliloka urbo.
Rorajmo longas 15 km kaj altas ĝis 700 m super la tropikan pluvarbaron. Okcidente de Rorajmo troviĝas la ĝemela tabulmonto Kukenam.
La monto konsistas el sabloŝtono kaj ties surfaco ne estas glata sed roka kun fendegoj. Sur ĝi abundas endemaj plantoj kaj bestoj.
La fama sudamerika esploristo Siro Robert Hermann Schomburgk inspiris la britan kuraciston Arthur Conan Doyle verki la romanon La forgesita mondo (The Lost World) (1912).
Torres de Alcanadre
Torres de Alcanadre estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudokcidento de la komarko Somontano de Barbastro, borde de la rivero Alcanadre, kiu nomas la loĝlokon. Krome la loknomo "Torres" signifas turojn, kaj tiukadre estas tri turoj en la municipa blazono.
Ĝi limas norde kun Laperdiguera, sude kun Peralta de Alcofea kaj oriente kun Berbegal ene de la komarko. La municipo enhavas ankaŭ la submunicipon Lacuadrada.
La loĝloko Torres de Alcanadre mem (340 msm) estas je 40 km sudoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-1217 kun Pertusa norde kaj kun Peralta de Alcofea sudokcidente.
Historio
La areo ja estis loĝata de araboj, kiu lasis inter alia reton de irigacio kaj loknomojn, kiel propra "Alcanadre" mem. Pri la kristana mezepoka historio estas multaj dokumentoj. Plej frua mencio estas teksto de 1179 en kiu Alfonso la 2-a de Aragono konfirmas donacon al la grafino de Oria de Pallars:
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Torres de Alcanadre kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 85 loĝantoj por la tuta municipo (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdalarboj, olivarboj, kaj ĉefe vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj la ravinoj kaj rojoj, kiuj ĉirkaŭas la loĝlokojn.
Wilhelm Raabe
Wilhelm Raabe [vilhelm rabe] (* en Eschershausen, †  en Brunsvigo) estis germana verkisto.
En Magdeburgo li lernis la profesion de librovendisto. En la jaro 1854 li transloĝiĝis al Berlino, kie li vizitis prelegojn pri historio kaj filozofio, kaj ekde 1855 li vivtenis sin kiel libera verkisto: ĝis 1862 en Wolfenbüttel, ĝis 1870 en Stutgarto kaj poste en Brunsvigo.
La verkaro de Wilhelm Raabe konsistas el realismaj, socikritikaj romanoj, rakontoj kaj noveloj.
En Esperanto aperis
Dua, korektita eldono: 1922
Rebecca Pidgeon
Rebecca Pidgeon (naskiĝis la 10-an de oktobro 1965 en Cambridge en usona federacia ŝtato Massachusetts) estas aktorino kaj kantistino.
Pidgeon, filino de skota profesoro, plenkreskis en Skotlando. Ŝi studis en la londona Royal Academy of Dramatic Arts, en la 1980-aj jaroj ŝi estis membro de brita muzika grupo Ruby Blue. Pli poste ŝi translokiĝis en la Usonon.
Pidgeon debutis en Broadway-teatraĵo de Mamet, Old Neighborhood. Ŝi ludis en filmo The Dawning (1988) kun Anthony Hopkins, en filmo The Spanish Prisoner (1997) kun Campbell Scott kaj Steve Martin kaj en filmo Heist (2001) kun Gene Hackman kaj Danny DeVito. En 1994, aperis ŝia solo-albumo The Raven, pli poste New York Girls' Club kaj en 1998 The Four Marys.
29-a de oktobro
La 29-a de oktobro estas la 302-a tago de la jaro (la 303-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 63 tagoj restas.
Je la 29-a de oktobro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 29-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Everyone's Hero
Everyone's Hero (anglalingve por Ĉies Heroo) estas usona komputile animaciita sporta komedia filmo el 2006 produktita de IDT Entertainment kaj publikigita de 20th Century Fox. Ĝi estis reĝisorita de Christopher Reeve, Daniel St. Pierre kaj Colin Brady, produktorita de Ron Tippe kaj Igor Khait kaj kunverkita de Robert Kurtz kaj Jeff Hand.
Suitbert H. Siedl
Patro '''Suitbert SIEDL vom Hl. Johannes vom Kreuz' (naskiĝinta Heribert Siedl'' la 11-an de februaro 1923 en Vieno, mortinta la 3-an de aprilo 2006 en Graz) estis denaska esperantisto, romkatolika pastro kaj aŭstra profesoro universitata.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno li eniris la monaĥejon de la cistercianoj en Zwettl. Tie la cistercianoj devis ankaŭ fari animzorgadon en la najbaraj paroĥoj, kion Siedl malpli ŝatis ol kontemplacion kaj studadon. Pro tio li ŝanĝis la ordenon kaj komencis la novicadon ĉe la karmelanoj en la 1940-a jaro en Graz. De Graz, post neniigo de la klostro fare de la nazioj, li devis eniri la konventon en Linz. Ekigis li la studon pri filozofio en Vieno. Poste li devis soldati ĉe Wehrmacht; li venis en militkaptitecon ĉe la Usona Armeo je Francujo.
La piega senŝua karmelano (monaĥaj votoj la 21-an de decembro 1941; sacerdotiĝo la 23-an de aprilo 1950 en Romo) kaj multlingva biblia fakulo estis universitata profesoro en Salcburgo ĝis la 29-a de januaro 1985.
Li doktoriĝis en Graz per defendo de disertaĵo pri la simileco de la spirituala doktrino inter la evangelio laŭ Johano kaj la verkoj de Johano de la Kruco. Krome li studis en Bonn kaj Innsbruck (i.a. arĥeologion kaj malnovorientajn filologiojn) kaj ĝuis restadon en la Sankta Lando dum 18 monatoj. Ĉe la Universitato Bar-Ilan li estis eĉ gastprofesoro; Rome li docentis inter 1960 kaj 1962. Tamen komence de la sacerdoteco li estis ankaŭ gimnazia instruisto pri la latina kaj helena lingvoj en Aŭstrujo.
Inter 1962 kaj 1974 li estis docento ĉe la Salcburga universitato. En 1974 li nomumiĝis eksterorda profesoro pri malnovtestamentaj kaj judismaj studoj.
Publika engaĝiĝo por la latina
En la 16-a de julio 1989 li fondis en Clearwater (Florido) la kanonjure agnoskitan societon Familia Sancti Hieronymi, kies anoj flegu la latinon en viva maniero kaj esprimu ankaŭ per tio sian amon de la katolika Eklezio. Ekde 1982 li ne malofte organizis latinlingvajn semajnojn nomitajn "Feriae Latinae" laŭ komisio de la vatikanurba Fondaĵo Latinitas; ili okazis en Aŭstrujo, Italujo, Slovenujo kaj suda Franclando. Li ankaŭ laboris por la pretigo de la vatikanurba vortaro pri modernaj latinlingvaj esprimoj Lexicon recentis latinitatis sub la ĉefredaktorado de Karl Egger.
Esperanto en la familio de Siedl
Lia patrino Christine Siedl estis tradukistino el la germana esperanten, i.a. ŝi esperantigis la nacian himnon de Aŭstrio Land' de montoj, katedraloj.
Lia patro Ludwig Siedl dum jardekoj aktivadis elstare en la katolika esperanto-movado aŭstria AKLE respektive ĉe IKUE.
Baziliko de Eger
La ĉefkatedralo kaj malgranda baziliko Sankta Johano la Evangeliisto kaj Sankta Mikaelo estas klasikisma historia monumento en urbo Eger (Hungario), kiu estas la 2-a plej granda preĝejo en Hungario.
Historio
En 1004 Stefano la 1-a (Hungario) fondis diocezon en Eger kaj baldaŭe oni konstruis katedralon. Dum dominado de turkoj ĝi estis moskeo. En la 1820-aj jaroj ĝi plene malkonstruiĝis. La nova ĉefkatedralo konstruiĝis inter 1831–1836 fare de ĉefepiskopo János László Pyrker, en la sekva jaro ĝi ekfunkciis. La arkitekto estis József Hild. Baldaŭe internaj konstruetoj okazis ĝis 1950. La ĉefkatedralo ricevis rangon "Malgranda baziliko" en 1970.
En la ĉefkatedralo-malgranda baziliko Viktor Tardos Krenner pentris kelkajn bildojn kaj freskojn.
Robert William Wilcox
Robert William WILCOX Kalanihiapo (15-an de februaro 1855 en Maui, Reĝlando de Havajo; mortis la 23-an de oktobro 1903 en Honolulu, Havajo) estis Havaja kaj usona politikisto. Inter 1899 kaj 1902 li reprezentis - kiel delegito - la Havajan Teritorion en la Usona Domo de Reprezentantoj.
Baziliko de Eger
Historio
En la ĉefkatedralo estas entombigitaj episkopoj István Telekessy, Endre Kriston, Miklós Lengyel kaj Rajmund Rapaics (kanoniko), same József Takács (pastro).
ArmeniaNow
ArmeniaNow estis sendependa reta novaĵpublikaĵo situinta en Erevano, Armenio. Ĝi estis publikigita en la angla kaj la armena. La eldonaĵo fondiĝis en julio 2002 kaj eldonis sian lastan numeron en junio 2016. Ĝi estis agnoskita kiel unu el la ĉefaj retaj periodaĵoj en Armenio. ArmeniaNow havis stabon de 20 ĵurnalistoj kun John Hughes kiel ĝia ĉefredaktisto. Hughes estas usona progresisto.
Baziliko de Eger
Historio
Orgenisto estis longe Endre Zsasskovszky.
ArmeniaNow
ArmeniaNow estis citita de diversaj aŭtoroj kaj politikaj analizistoj kaj internaciaj organizaĵoj kiel Human Rights Watch, Internacia Amnestio, kaj Freedom House.
Klaus Buchner
Familio
Klaus Buchner estas la filo de la zoologo Hans Buchner (1906−1997) kaj ties edzino Edeltraud. Li estas edziĝinta, katolika kaj havas kvar infanojn, unu filon kaj tri filinojn. Unu el la infanoj estas de barata deveno, adoptita, el infanejo de patrino Teresa en Kolkato.
Profesia vivo
En 1960 Klaus Buchner en Munkeno finis la gimnazion per abitura ekzameno. Sekve li studis fizikon – unue en la du munkenaj universitatoj, Universitato Ludwig Maximilian (1960–1963) kaj Teknika Universitato Munkeno (1963-1964). Sekve li daŭrigis la studojn pri teoria fiziko en la Universitato de Edinburgo, kie li diplomiĝis. Inter la jaroj 1965 kaj 1970 li laboris en la Max-Planck-instituto por fiziko kaj astrofiziko en Munkeno, kies direktoro tiam estis Werner Heisenberg. En 1970 li doktoriĝis per verko pri eksperimenta fiziko.
Post esploraj sesioj en la ŝtata universitato de Kioto (1971–1972), la universitato de Ĉandigaro, la ĉefurbo de Panĝabo (1972) kaj en la eŭropa esplorcentro en Ĝenevo, li iĝis profesoro pri matematiko en la Teknika Universitato Munkeno.
Politika kariero
En 1983 li membriĝis en la Ekologie Demokratia Partio de Germanio (germane Ökologisch-Demokratische Partei, ödp). En tiu momento li ankoraŭ estis subtenanto de la uzo de atomenergio kaj esperis pri tolero de la grandparte forte kontraŭ-atomenergiaj sampartianoj. Du jarojn pli poste tamen ankaŭ li konvinkiĝis lukti kontraŭ la uzo de atomenergio. Jam antaŭ lia partia membriĝo li plurajn jarojn subtenis diversajn ekologiajn civitanajn iniciativojn. Ekde la jaro 1990 li estis prezidanto de la ekologia konsilio de sia partio. Inter 2000 kaj 2003 li estis partia vicprezidanto.
De 2003 ĝis 2010 Klaus Buchner estis prezidanto de la ekologie demokratia partio de Germanio. En la prezidanta baloto li pledis por tutgermania agado de la partio kaj sukcesis kontraŭ konkuranto, Uwe Dolata, kiu pledis por koncentriĝo de la partia aktivado nur en la federacia lando Bavario.
Robert William Wilcox
Junaj jaroj
Robert Wilcox kreskis en Reĝlando de Havajo, kie li vizitis tie ankaŭ la publikajn lernejojn. Li poste laboris dum pluraj jaroj kiel instruisto kaj estis deputito en la parlamento de tiu ŝtato. Inter 1881 kaj 1885 li studis en la itala Militista Akademio en Torino. Li restis ĝis 1887 en Italio, poste li estis revokita de la havaja registaro. Inter 1887 kaj 1889 li agadis en lando-mezurado en Sankta Francisko.
Revoluciaj agadoj en Havajo
En 1889, li estis ĉefo de revolucia movado en Havajo. Li estis pro tio akuzita je ŝtat-perfido, sed li estis liber-parolita antaŭ la tribunalo. Poste li estis denove deputito en la nacia parlamento de Havajo. En 1895 li estis denove ĉefo de malsukcesa ribelo, kun la celo denove surtronigi la forigitan reĝinon Lili'uokalani. Ĉi-foje, li estis kondamnita je morto. La puno estis ŝanĝita al 35-jara prizono. En 1898, Wilcox estis pardonita.
Wilcox en la Usona Kongreso
Post aneksado de Havajo fare de Usono, Robert Wilcox estis la unua elektita delegito de la nove kreita Havaja Teritorio al la Usona Domo de Reprezentantoj en Vaŝingtono. Tiun mandaton li praktikis de 6-a de novembro 1900 ĝis la 3-a de marto 1903. Wilcox estis la nura kongresa delegito el Havajo, kiu ne apartenis al unu el la du grandaj usonaj politikaj partioj. Li estis membro de la t.n. Home Rule Party of Hawaii. En la elektoj de 1902, li ne estis reelektita. Robert Wilcox mortis kelkajn monatojn post fino de sia agado en la Kongreso, la 23-an de oktobro, 1903 en Honolulu, ĉefurbo de la teritorio.
Jamato (regno)
Jamato ([jamato] japane: 大和, malofte ankaŭ 倭, granda paco / granda harmonio) - historia regno en Japanio, kiu naskiĝis en provinco Jamato (nun gubernio Nara de regiono Kansajo je 3-a kaj 4-a jarcentoj. Ekzistadis dum samnoma Jamato-epoko ĝis 8-a jarcento kaj estis alinomita Nipon je la 670-a jaro.
Harpuno
Harpuno estas sagforma lanco, provizita per longa ŝnuro kaj uzata por kapti grandajn fiŝojn, aŭ por balenkaptado.
La pli granda harpuno estras muntita sur la ŝipo kaj estas pafita al la cetaco. Se la cetaco estas trafita, okazas plua detonado de la harpuno, kiam pafaĵo kun re-hoko antaŭenpuŝiĝas kaj mortigas la beston.
La pli malgrandaj harpunoj estas uzataj por fiŝkapti submare aŭ surface kaj por pli malgrandaj marbestoj.
Oskar Svantesson
Oskar Vilhelm SVANTESSON, 1904–1995, estis sveda popollerneja instruisto kaj esperantisto.
Jamato
Jamato povas esti:
Oskar Svantesson
Svantesson estis esperantisto de 1924, kasisto kaj ekde 1932 sekretario de Sveda Instruista Esperanto-Federacio, kaj en 1931 iniciatinto de Sveda-Esperanta Gazetara Informo-Servo, SEGIS, kiu liveris esperantajn novaĵojn al la sveda gazetaro. li gvidis multajn kursojn,
En la sekcio pri lokaj aĝantoj, EdE listiĝas lin kiel O. Svantesson, kiu estas indiko ke Oskar estis lia kutime uzata nomo. Li naskiĝis la en Tådene apud Vänern kaj ekster Lidköping, kaj mortis la  en Gotenburgo.
Ångermanland
Ångermanland ("Mal'vast'akv'ej-an-lando", esperante Angermanlando kaj latine Angermannia) estas historia provinco (landskap) de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Norrland. Ĝi situantas ĉirkaŭ 700 kilometrojn norde de Stokholmo, borde de Balta Maro.
Kantono Joigny
La kantono Joigny (france canton de Joigny) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 22 kantonoj de la arondismento de Auxerre. Ĝia ĉefurbo estas Joigny.
Ångermanland
La provinco havas 140 000 loĝantojn kaj areon de 19 800 km². Ĉefaj urboj estas Hernusando kaj Örnsköldsvik.
Kantono Joigny
Komunumoj
Apartenas al la kantono Joigny la jenaj 10 francaj komunumoj :
Ångermanland
Apud la rivero Ångermanälven homoj loĝis dum jarmiloj kaj dum longa tempo Ångermanland estis la plej norda parto de Prasvedio. Kiam en 1585 reĝo Johan la 3-a decidis krei Härnösand, la regionan ĉefurbon, ĝi iĝis la plej norda urbo en la lando. Ofte oni diras ke la industria revolucio en Svedio komenciĝis per la ligna industrio en Ångermanland kaj najbara Medelpad.
Nuntempe Ångermanland estas famkonata pro sia bela naturo, la mirinda Höga kusten (la marbordo), kaj la mondmuzika festivalo Urkult.
John Joseph Sussmuth
Johannes Joseph SÜSSMUTH [susmut] (angle John Joseph SUSSMUTH; naskiĝis la en Oberaltstadt, Moravio, tiam en Aŭstrio, nun urboparto de Trutnov en Ĉeĥio; mortis la ) estis aŭstra-usona esperantisto, inĝeniero, fabrikisto de teksaĵoj, inventisto de teksindustriaj maŝinoj kaj aŭtoro de teknikaj libroj.
Vivo
La gepatroj de Johannes Joseph Süssmuth mortis jam en 1884 kaj 1885. Li kreskis ĉe diversaj parencoj kaj vizitis lernejojn en Bohemio, Germanio (Emsdetten) kaj Svedio (Södertälje). Poste li fakiĝis pri teksaĵmaŝinoj.
De 1905 ĝis 1907 li militservis en Germanio kiel komunikisto kaj fariĝis kaporalo.
En 1907 li ekloĝis en Usono. Baldaŭ li eklaboris ĉe teksaĵofabriko Salt's Mill en Bridgeport (Konektikuto). Tie li ekkonis Felicia Alexandra Nagorski, enmigrintino el Grodno. Ili geedziĝis la en la katolika preĝejo de sankta Mikaelo en Derby, Konektikuto. De 1912 ĝis 1923 ili ekhavis kvar gefilojn. En 1913 li fariĝis civitano de Usono.
Esperanto
Süssmuth legis facile dekduon da lingvoj. Esperantisto li estis de 1899 (n-ro 5191 laŭ la Zamenhofa adresaro). En 1900 li fondis la klubon „Unulingveco“ en Södertälje, kiu poste fariĝis la Societo Internacia de Esperantistoj (SIDE), antaŭiranto de Universala Esperanto-Asocio (UEA). Li faris propagandan vojaĝon por SIDE tra Germanio kaj al Moravio, kie li helpis starigi la gazeton Revuo Internacia. De 1902 ĝis 1905 li instruis klasojn en Budapeŝto, Hungario, estis sekretario de la loka grupo kaj kunfondinto de la gazeto La Verda Standardo, kies eldonanto kaj redaktisto, A. Marich, estis lia lernanto. Li fariĝis membro de la Lingva Komitato en 1905.
En 1921 John Joseph Sussmuth kunfondis la „Esperanto Service Corporation“, kun oficejo je 500 Fifth Ave, New York. Krome li fondis la „Hudson County Esperanto Society“, estis ĝia prezidanto por multaj jaroj kaj en 1923 aranĝis EANA-kongreson en Union City. De 1921 ĝis 1923 li estis vicprezidanto de EANA, 1921-23, de 1929 ties sekretario.
Dénes Pázmány
Kariero
Pázmány Dénes diplomitiĝis en la Universitato Bolyai de Kluĵo (1954), li doktoriĝis UBB (1971). Li laboris de 1956 en la Agrikultura Altlernejo de Kluĵo.
Lraber Hasarakakan Gitutjunneri
Lraber Hasarakakan Gitutjunneri (armene: Լրաբեր ընտանի գիտությունների "Bulteno/Recenzo de Sociaj Sciencoj") estas trijara samranga akademia ĵurnalo eldonita de la Armena Akademio de Sciencoj pri armenaj studoj pri diversaj kampoj de la sciencoj.
Willy Dirtl
Willy DIRTL (naskiĝis la 4-an de marto 1931 en Hennersdorf, Malsupra Aŭstrio kaj mortis la 17-a de julio 2019) estis aŭstra baletisto. Inter la 1950-aj kaj 1970-aj jaroj li estis la unua solodancisto en Wiener Staatsoper. Li estis ankaŭ dancisto en multaj filmoj kaj televidoproduktaĵoj kaj ĥoreografiisto.
Lraber Hasarakakan Gitutjunneri
La arkivoj de la bulteno spertis ciferecigon.
Zuccarello
Zuccarello estas komunumo de Italio.
Ferenc Hatházy
Ferenc HATHÁZY [hatha:zij] estas rumania hungara redaktoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 27-an de oktobro 1929.
Biografio
Ferenc Hatházy akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1952). Li estis eldoneja redaktoro en Bukareŝto, de 1958 en Kluĵo; de 1959 li estis helplaboristo. De 1968 li estis korektoro ĉe Literatura Eldonejo, resp. de Kriterion Könyvkiadó.
András Hatházi
HATHÁZI András [hatha:zi] estas rumanuja hungara aktoro,dramisto, universitata instruisto naskita en Braŝovo la 2-an de marto 1967.
Kariero
Inter 1988 kaj 1992 András Hatházi studis en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat, poste ekde 1994 li partoprenis en Alumni Acting Programme en Londono, ekde 2003 en aktorakademio de Budapeŝto, inter 1992 kaj 2001 li estis ano de la Kolozsvári Állami Magyar Színház. Ekde 2004 li estas adjunkto en la Universitato Babeş-Bolyai en la hungarlingva fakultato pri la Aktorarto kaj Televido.
Un Nuevo Tiempo
Un Nuevo Tiempo estas unu el la grandaj politikaj partioj en Venezuelo. partio socialdemokrata fondita de Manuel Rosales je 2000.
Ruĝĉemizuloj
Ruĝĉemizuloj estas termino uzata por partianoj de diversaj sociaj, politikaj aŭ militaj movadoj, el kiuj la plej gravaj kaj konataj estis:
Safiro
Safiro estas malhele blua diafana juvelŝtono. Ĝi estas korundo (aluminia oksido) kaj ekzistas diverskolora krom ruĝa (tiam temas pri rubeno). Laŭ la Mohs-skalo pri dureco, ĝi estas relative malmola gemo, kies valoro estas 9.
Simbolo
En franca tradicio safiro estas la simbolo de 16 jaroj de geedziĝo: "noces de saphir" (safira nupto).
Rjokano (gastejo)
Rjokano (旅館, alilingve ankaŭ Ryokan) estas speco de tradicia japana gastejo kiu tipe havas tatamo jn en ĉambroj, komunan banujon kaj aliajn publikajn spacojn kie vizitantoj povas surmeti malpezan vestaĵon, nomatan yukata dum ili parolas kun la posedanto. Rjokanoj ekzistas ekde la 8-a jarcento K.E. (A.D.). La plej malnova rjokano en la mondo nomiĝas Nishiyama Onsen Keiunkan. Alia malnova rjokano nomiĝas Hōshi Ryokan.
Fight Club
Batalklubo (Fight Club) estas usone produktita 1999-a drama filmo reĝisorita de David Fincher. La filmo baziĝas sur samnoma romano de Chuck Palahniuk, tiu aperadis en 1996. Sennoma protagonisto en la filmo, konata kiel la rakontanto estas ulo malkontenta pro sia mezklasa profesio. Li kreas "batalklubon" kun la sapisto, Tyler Durden. Aliaj viroj kiuj volas batali ŝatokupe ankaŭ fariĝas klubanoj. La rakontanto ĉirkaŭvolvas sian vivon tre intime kun Tyler Durden kaj diboĉa virino nomata Marla Singer.
Rjokano (gastejo)
Rjokanoj estas malfacile troveblaj en Tokio kaj aliaj grandaj urboj, ĉar multaj estas kutime multe pli multekostaj kompare al modernaj gastejoj kaj hoteloj. Kiel aliloke en la mondo, hoteloj fariĝis normo ankaŭ en la japana turismo. Tradicia rjokano pli ofte troveblas en pitoreskaj kamparaj areoj. Nuntempe multaj rjokanoj estis renovigitaj laŭ la originala stilo, precipe fare de ferioĉenoj kiel Hoshino Resorts, kies unua rjokano jam malfermis en en 1914 en la urbo Karuizawa, populara feriejo por la loĝantoj de Tokio.
Karakterizoj
Tipa rjokano havas relative grandan enirejan vestiblon, kun sofoj kaj seĝoj kie gastoj povas sidi kaj paroli. Modernigita rjokano ofte havas ankaŭ televidon. Por la konstruado de la gastĉambroj estas uzata tradiciaj japanaj metodoj (washitsu | en): glitpordoj (husumo) kaj tatamoj. Eĉ se la gastejo uzas svingpordo j pro sekureco, ĝi kutime kondukas al malgranda enirejo kie gastoj povas eltiri ŝuojn antaŭ ol iri al la planko kun tatamoj, kiu estas apartigita pere de glitpordo (husumo). Multaj rjokanaj ĉambroj ankaŭ prezentas aleron aŭ balkonon, same ekipita de glitpordo.
Fight Club
La reĝisoro kaj aktoroj komparis la filmon al Rebel Without a Cause kaj The Graduate. Laŭ ili, la temo estas la konflikto inter la generacio de junuloj kaj la valorsistemo de la reklamado. La reĝisoro kunportis iom da samseksemeco de la novelo por malkomfortigi la spektantaron kaj iom kaŝi la surprizan finon.
22810 Rawat
22810 Rawat estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rjokano (gastejo)
Karakterizoj
Preskaŭ ĉiuj rjokanoj havas komunan bankuvon kiu celas prefere sanzorgadon kaj la ritan purigadon anstataŭ purigadon de la korpo (ofuro), ĉar necesas lavi sin antaŭ ol eniri la bankuvon Se proksime haveblas  termofonto (onsen) oni uzas ties akvon. Tial areoj kun naturaj termofontoj emas allogi altajn koncentriĝojn de rjokanoj. Tipe rjokano provizi gastojn de yukata kaj getaoj por surmeti.
La lito estas futono kuŝanta sur la surplankaj tatamoj. Kiam gastoj unue eniras ilian ĉambron, ili kutime trovas tie tablon kaj kelkajn materialojn por fari teon. La tablo estas ankaŭ uzata por manĝoj kiam gastoj prenas ilin en ilia ĉambro. Dum gastoj estas ekstere, personaro (kutime nomata nakai) flankenmetos la tablon kaj metos la futonon.
22810 Rawat
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Radhika Rawat, finalistino de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Summit Middle School de Boulder (Koloradio).
Rjokano (gastejo)
Manĝoj
Plej multaj rjokanoj propona ĉefmanĝon kaj matenmanĝon, kiu estas ofte inkluziva en la prezo de la ĉambro. Manĝoj estas tipe tiuj konataj en la tradicia japana kuirarto, ekzemple kaiseki (kaiseki origine referencis al leĝeraj manĝoj servitaj dum teo-ceremonio kaj hodiaŭ referencas al manĝo konsistanta el nombro de malgrandaj, variaj pladoj).
Minshuku
Minshuku (民宿) estas malmultekosta versio de rjokano.
Sándor Keresztes
KERESZTES Sándor [keresteŝ] estas hungara aktoro naskiĝinta en Kluĵo la 10-an de januaro 1956.
Kariero
Ekde 1980 por du jaroj li estis ano de la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş, poste li dungiĝis al la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. En 1989 li translokiĝis Hungarujon kaj tie li ludis en teatro de Nyíregyháza, poste en Teatro József Attila de Budapeŝto. En 1982 dungis lin la Nacia Teatro (Nemzeti Színház) de Budapeŝto.
Aretino
Aretino (de Arezzo) povas esti nomo de:
Pergamo
Pergamo (τό Πέργαμον "la Pergamo", Pergamum), la nuna Bergama en Turkio, dum la antikva epoko estis urbo en Malgrandazio (la nuna Turkio), kiu post disfalo de la regno de Aleksandro la Granda evoluis al riĉa kaj potenca urbo. La nomo eble devenas de antaŭ-Greka vorto kiu signifas fortikaĵon aŭ ion tian. Ankaŭ la citadelo de Trojo siatempe nomiĝis Bergama. Ĝi situas je 30 km de la marbordo de la Egea Maro kaj antaŭ la insulo Lesbo, en la regiono nomata Eolio.
Historio
Origine, Pergamo estis eta citadelo en Misio - Mysia; la nord-okcidenta parto de Malgrandazio, kie Lizimaĥo post la morto de Aleksandro la Granda kaŝis egan trezoron sub ŝirmo de iu Atalo Filetero (Attalos Philetaeros). Ĉi lasta havigis la trezoron al si, post la morto de Lizimaĥo, kaj utiligante la internajn kverelojn de la Diadoĥoj en 283 li fondis la reĝlandon Pergamo - kiun oni ankaŭ nomas la reĝlando de l' Atalidoj, kaj kiu je sia apogeo ampleksis pli malpli la tutan okcidenton de Malgrand-Azio.
La posteulo de Atalo, Eŭmenes la 1-a, (263-241) devis ofte batali kontraŭ la Seleŭkidoj kaj kontraŭ la Galatoj, al kiuj tributon li pagis por ne esti viktimo de iliaj rabadoj. Lia kuzo kaj posteulo Atalo la 2a (241–197) estis la unua, kiu oficiale alprenis la titolon reĝo. Sub lia regado en 230 la Galatoj estis venkitaj. Tiu ĉi venko donis al li la titolon Soter (=Savanto), samtempe al lia regno ĝi donis impulson pri politiko nova, direktita al Romo. Petante intervenon de Romo kontraŭ Macedonio, li iom post iom submetis Pergamon sub Roma influo, ja eĉ enigis Romon en la Grekan mondon. Tiel fakte li kontribuis, senintence, al la fino de la memstareco de l' helenismaj diadoĥo-regnoj.
Reĝo Eŭmenes la 2-a (197–159) daŭrigis: Pergamo surloke estis granda potenco, se larĝaskale ĝi estis nura ludilo de Romo. Kiel lojala helpanto de Romo en 190 ankaŭ ĝi venkis kontraŭ Antioĥo la 3-a la Granda, kaj per tio akiris novajn teritoriojn ĉe la marbordo. Eŭmenes instigis la Romianojn pri nova milito kontraŭ Macedonio (172-171). Tiel fakte daŭrigis liaj posteuloj, Atalo la 2-a Filadelfo (159-138), Atalo la 3a Filometor Eŭergetes (138-133). Pri la lasta nur famas la fino: pere de sia testamento la Romian Popolon li faris sia heredanto.
Kultura signifo
Danke al sia riĉo kaj danke al la amo pri artaĵoj de siaj reĝoj, Pergamo fariĝis centro de helenisma kulturo, unu el la plej brilaj urboj de la antikva epoko: multe da temploj, fontanoj, gimnazioj, ktp. La fundamenton por tiu evoluo metis Atalo la 1-a. Li alvenigis multege da artistoj: verkistoj, filozofoj, skulptistoj k.s.
Ankaŭ la biblioteko, kiun fondis Eŭmenes la 2-a, fariĝis famega - rivalo de tiu de Aleksandrio.
La granda libro-produktado en Pergamo ankaŭ donis sian nomon al la pergameno, sur kiun multajn librojn oni skribis. Ĉi tie unuafoje oni produktis pergamenon (el besto-haŭto) en tiel larĝa skalo, ke ĝi minacis komplete forpuŝi eĉ la papiruson.
Booza
Booza (الآيس كريم واللبن en araba: "araba glaciaĵo") estas mastik-bazita glaciaĵo. Ĝi estas elasta, glueca kaj imuna al fandado en la plej varmaj klimatoj de la araba mondo, kie ĝi plej ofte troviĝas.
La glaciaĵo estas kutime kaj tradicie farita kun ingredienco nomata "sahlab (سحلب) aŭ salep (orkida pulvoro)", kiu provizas ĝin per la kapablo rezisti fandado. Salep ankaŭ estas primara ingredienco en la turka versio de ĉi tiu stilo de glaciaĵo nomata dondurma.
Konsumo kaj kulturo
La preparado de la frostitaĵo estas vera arto, kiam la vendistoj preparas glaciaĵon en profundaj ujoj kaj kiam la teksturo fariĝas malmola preparado fariĝas per granda mortaro el ligno dum baterado kaj ludado sur la glaciaĵo ĝis la glaciaĵo estas preta.
NGC 2191
NGC 2191 (aliaj indikoj — ESO 160-14, PGC 18464) estas galaksio en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gretna Green
Gretna Green estas vilaĝo en Skotlando, en la regionoj Dumfries kaj Galloway, en distrikto Eskdale, norde de la Sark-rivero, kiu rivero formas internan limon inter Skotlando kaj Britio. La loko famiĝis kiel vojaĝcelo de la junaj anglaj amantoj, dezirantaj rapide geedziĝi.
En la loko okazis en 1915 fervoja akcidento, postulante 227 viktimojn.
Geedziĝo de fremdlandanoj (aŭ Historio de la malsamaj geedziĝaj leĝoj inter anglio kaj skotlando)
Pro la ŝanĝo de la anglaj leĝoj en 1754, ĉiuj kiuj volis rapide geedziĝi, devis veturi en Skotlandon, ĉar laŭ la skotaj leĝoj, oni devis esprimi la geediĝan deziron nur antaŭ atestantoj, ne necesis aprobo de la eble rigoraj gepatroj.
La ceremonion gvidis en la vilaĝo plej ofte la loka forĝisto. La loko de la geedziĝoj estis la dogandomo aŭ la drinkejo, post 1826 la Gretna Hall (vilaĝdomo). En la dogandomo geedziĝis ĉiujare ĉ. 200 paroj.
Ekde 1856, leĝo postulis, ke minimume unu el la geedziĝontoj restadu antaŭ la nupto 21 tagojn en Skotlando. La nova skota geedziĝa leĝo de 1939 antaŭskribis, ke ekde la 1-a de julio 1940, ĉiun ceremonion oni devas aranĝi antaŭ eklezia pastro aŭ notario. La junaj geedziĝontoj do plu vizitis la lokon, ĉar en Skotlando necesis la gepatra aprobo nur sub 16 jaroj, dum en aliaj partoj de Britio sub 21. La geedziĝa leĝo de 1969 unuecigis tiun aĝlimon je 18 jaroj. Kvankam la geedziĝo en Gretna Green jure perdis la gravecon, sed restis la graveco pro la romantiko, tiel eĉ hodiaŭ oni vizitas la lokon por geedziĝi.
17250 Genelucas
} 17250 Genelucas estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la amatoran astronomon kaj konstruanton de teleskopo Gene A. Lucas, kunfondinton de la Astronomia Klubo Saguaro en Fenikso en 1977 kaj pioniran astrovideografiiston en senpera publika elsendo de televido pri la Haleja kometo dum 1985 - 1986.
6677 Renoir
6677 Renoir estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca impresionisma pentristo Pierre-Auguste Renoir (1841–1919).
Dražovice (distrikto Klatovy)
Dražovice (Draschowitz, ankaŭ Dražowitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356.
Lutz D. Schmadel
; li laboras en la Astronomisches Rechen-Institut (Instituto de Astronomia Kalkulo) de la Universitato de Hajdelbergo.
Li estis abunda malkovrinto de asteroidoj kaj malkovris 236 de tiuj inter 1960 kaj 1992. Li ĉefe interesiĝas pri la orbitoj de la asteroidoj. La perditaj asteroidoj 1206 Numerowia kaj 1370 Hella estis retrovitaj dank'al liaj kalkuloj.
Li estas verkinto de la "Dictionary of Minor Planet Names", referenca verko kun la klarigo de la nomoj de 12804 asteroidoj (en marto 2006).
Sous-le-Bois (stacidomo)
Sous-le-Bois estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Raccordement de Sous-le-Bois, situanta en  Maubeuge, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Lutz D. Schmadel
La asteroido 2234 Schmadel estis nomita en lia honoro.
4655 Marjoriika
4655 Marjoriika estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Marjo Riika Kuusela, fakulo pri ruslingva literaturo, kies perfekta kono pri la rusa lingvo generis respekton kaj amikecon de la ruslingvaj partoprenantoj de la "Konferenco pri Asteoidoj, Kometoj kaj Meteoroidoj" de 1991 en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nathalie Dechy
Nathalie Dechy - naskiĝis la 21-an de februaro 1979 en Les Abymes, Gvadelupo - estas eksa profesia tenisistino. Sum ŝia longa profesia tenisa kariero inter 1994 kaj 2009, ŝi partoprenis 54 sinsekvajn grandŝlemajn turnirojn, la renomaj turniroj Wimbledon en Londono, Roland Garros en Francio, US Open kaj Australian Open. Krome ŝi ankaŭ partoprenis la tenisajn turnirojn en la Somera Olimpiko 2000 de Sidnejo kaj la Somera Olimpiko 2004 de Ateno. En la ranglisto de la Virina Tenisa Asocio, ŝia plej bona jaro estis 2005, kiam ŝi finis la jaron je la 12-a rango tutmonde. Ŝi estas la filino de kebekia patrino kaj de franca patro, Michel Dechy, instruisto, tenisa trejnisto kaj ekde 1998 entuziasma esperantisto, kiu interalie de decembro 2015 ĝis decembro 2022 estis prezidanto de la Nordfrancia Esperanto-Federacio aktiva en la franca administra regiono Hauts-de-France. Ekde 2017, ŝi profesie estas konsilantino de la sportklubo Olympique Lyonnais.
Bluventra koracio
La Bluventra koracio, Coracias cyanogaster, estas birda membro de la familio de koraciedoj, kiu reproduktiĝas tra tropika Afriko sude de Saharo, kaj precipe en mallarĝa zono el Senegalo al nordorienta Kongo. Ĝi estas loĝanta, krom kelkaj lokaj sezonaj movoj, en humida savano dominata de arboj Isoberlinia.
La Bluventra koracio estas rimarkinda en sia forta rekta flugo, kun la brilbluoj de la flugiloj kontrastege kun la malhela dorso kaj pala kapo, kaj la vostodirektiloj malantaŭe.
La ceremonio memmontrada de tiu ĉi specio estas flugo kiel de vanelo, kun turniĝoj kaj akorbataĵoj. Ĝi nestumas en arbotruo.
La voĉo de la Bluventra koracio estas akra ga-ga-ga.
NGC 2192
NGC 2192 (alia indiko — OCL 437) estas malfermita stelamaso en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santa Cruz de Salinas
Santa Cruz de Salinas (prononco: santacrus desalinas, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Salinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis en 19 kaj estis levita al la rango de municipo la {{daton|. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de kilometroj.
Smeraldo
Smeraldo estas multekosta berilo kaj juvelŝtono de verda koloro. Oni uzas ilin por valoraj juveloj, kaj ekzemple por intajloj.
Green New Deal
Green New Deal (angla por Verda Nova Pakto) estas aro da rimedoj, en kiuj vivmediaj iniciatoj estas ekonomie stimulataj. Diversaj programoj estis proponitaj dum la ekonomia krizo en 2008 sub la nomo Green New Deal (mallonge GND). Ekde la 2010-aj jaroj, la termino estis ĉefe uzata por iniciatoj kontraŭbatali la tumondan plivarmiĝon.
Origine ĝi estis proponita kiel pako de usonaj leĝoj celantaj solvi la problemon de klimata ŝanĝo kaj ekonomia malegaleco. La nomo rilatas al la New Deal (Nova Pakto), serio de ekonomiaj kaj sociaj reformoj entreprenitaj de prezidanto Franklin D. Roosevelt dum la jaroj inter 1933 kaj 1936.
Organizaĵoj kiel Sierraclub.org, Greenpeace kaj Friends of the Earth (Teramikoj Interancia) subtenas la proponon pri GND.
Pluraj gravaj tutmondaj ekonomioj kiel Barato, Ĉinio, Eŭropa Unio kaj Usono komencis implementi iujn politikojn celantajn la Novan Verdan Interkonsenton.
Unuiĝintaj Nacioj
La 22-an de oktobro 2008 la Naturmedia Programo de Unuiĝintaj Nacioj prezentis la Iniciaton pri Verda Ekonomio, ankaŭ nomatan Tutmonda Verda Nova Pakto (GGND aŭ Global Green New Deal)[10].
Eŭropa Unio
La 11-an de decembro 2019, la Eŭropa Komisiono prezentis sian Eŭropan Verdan Pakton kun la ĉefa celo atingi klimate neŭtralan ekonomion antaŭ 2050. Ĝis 2030 la celo estas redukto de 50% en emisioj de karbona dioksido en ekonomio.
Ĉinio
Ekologia civilizo (ĉine: shengtai wenming) estis skribita en la konstitucion de Ĉinio kiel la ideologia kadro por la naturmediaj politikoj, leĝoj kaj edukado de la lando. Ĝi ankaŭ estas pli kaj pli prezentata ne nur kiel respondo al media degradiĝo en Ĉinio, sed kiel vizio por nia tutmonda estonteco. Ĉina ŝtatprezidento Xi Jinping deklaris ke Ĉinio plialtigos sian klimatan ambicion strebante al karbona neŭtraleco ĝis 2060.
Usono
Jill Stein parolis pri la GND jam en 2012. La GND estas oficiale en platformo de la Verda Partio de Usono.
La GND estas ankaŭ subtenata de ne malmultaj usonaj politikistoj kiel Rashida Tlaib, Ilhan Omar, John Lewis, ĉiuj de la Demokratia Partio de Usono.
Usona prezidento Donald Trump (Republikana Partio de Usono) estas kontraŭ la ideo de GND
Eksteraj ligiloj
Animacio en Esperanto por savi la planedon, Esperanto.china.org.cn
68109 Naomipasachoff
68109 Naomipasachoff estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono nemalproksima de la 1:2 kun Marso kaj 3:1 kun Jupitero.