cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4104
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kvociento de Wilson
Se p estas primo, la kvociento estas entjero laŭ la teoremo de Wilson. Se p estas komponita nombro, la kvociento estas ne entjero. Se p dividas na W(p), p estas primo de Wilson. La entjeraj valoroj de W(p) estas:
József Czédly
Kariero
József Czédly akiris diplomon en 1948 pri ekonomiko en Universitato Bolyai de Kluĵo. En 1950 oni portis lin al deviglaboro al kanalo Danubo-Nigra Maro, de kie li liberiĝis en 1953. De 1954 ĝis 1990 li estis sekciestro de Ministerio por Agrikulturo. Ĝis 1990 oni ne permesis al li publikigi en rumania hungara presaro. Post 1991 li estis ekonomikonsikanto de RMDSZ, de 1997 ĝis 2000 vicprefekto de Bukareŝto. Li publikigis plurajn studaĵojn en prizorgado de Rumana Scienca Akademio, estis redaktoro de Hungara Elsendo de Radio de Bukareŝto, kunlaboranto de la gazeto Pulzus kaj de la retaj portaloj maszol.ro kaj 7hatar.ro.
Departementoj de Francio
Francio estas partigita en 101 administraciajn areojn: la departementoj. Ĉiu departemento enhavas unu ĉefurbon nomitan prefektejo aŭ prefekturbo (préfecture [prefektür]), kie ĉeestas reprezentanto de la franca registaro: la prefekto. La prefekto zorgas pri apliko de la franca leĝaro en la departemento.
En la prefekturbo estas ankaŭ la sidejo de la Departementa Konsilio (Conseil départemental), t.e. departementa asembleo rekte balotita de la departementaj loĝantoj. Ĝiaj ĉefaj agosferoj estas zorgo pri socialaj aferoj, departementaj kaj landaj vojoj.
Ĉiu departemento havas nomon kaj numeron. La nomo rilatas ofte al la geografiaj lokoj: riveroj, montoj, oceanoj. Kelkaj nomoj rilatas al historio. La numero estas simple la vico de la departemento laŭ alfabeta ordo antaŭ nomŝanĝoj kaj disdivido de la antaŭaj departementoj de Pariza Regiono (eksaj 75 - Seine kaj 78 - Seine-et-Oise fariĝis la nunaj 75, 78, 91 ĝis 95). Kelkaj departementoj estas transmaraj departementoj (fr. Départements d'outre-mer/DOM), ili havas numerojn ekster la alfabeta ordo.
De la jaroj 1980-aj ekzistas la administraciaj regionoj, kiuj arigas po plurajn departementojn. Estas nun 22 francaj regionoj. (Vd. la mapon: ĉiu regiono estas distingita per koloro.)
Deutsche Friedensgesellschaft
La Deutsche Friedensgesellschaft (germane, en traduko "Germana Porpaca Societo", DFG), fondita en 1892, estas la plej malnova organizaĵo de la pacmovado en Germanio kiu ankoraŭ estas aktiva. Fondita fare de Bertha von Suttner kaj la esperantisto Alfred Hermann Fried kiel humanisma-etika, politike sendependa asocio ĝi agis kaj agas kontraŭ imperiismo, la subpremo de naciaj malplimultoj kaj la ŝovinisma endoktrinigo de la junularo.
Adolf Richter, germana industriisto, kaj Franz Wirt, inĝeniero kaj membro de la Frankfurta Urba Konsilio, kaj aliaj laboris por establi filiojn de la societo ĉie en Germanio. La establado de la filioj estis strategia kaj serĉis malhelpi disigon en la germana pacmovado. En kunveno en decembro 1899 oni decidis pri organiza strukturo kaj la nacian organizon administras estraro kun administra brako apud ĝi. Richter estis elektita prezidanto. La nacia konferenco de la asocio ĉeestata de la reprezentantoj de la filioj nomiĝas Nacia Packonferenco. La fondo de la unua Esperanto-grupo en Berlin okazis per subteno flanke de la DFG.
En la unuaj jardekoj la societo havis burĝan tendencon. Granda parto de la membraro estis membroj de la politika partio Deutsche Volkspartei kaj prezidanto estis ĝis 1914 la fabrikestro Adolf Richter (de Pforzheim). Sekvis la posta nobelpremiito Ludwig Quidde.
Antaŭ la Unua Mondmilito la societo senkompromise batalis kontraŭ la germania militarismo kaj postulis la abolon de la ĝenerala deviga militservo. Post la Unua Mondmilito la organizaĵo povis akiri multajn membrojn kun socialdemokrata kaj socialisma tendenco.
En 1919 ĝi postulis la nuligon de la deviga militservo. Per la atentigo "Ŝtalkasko und svastiko estas la pereo de Germanio" ĝi batalis kontraŭ la germana variaĵo de faŝismo kaj naciismo.
Ĝis 1927 la membronombro kreskis al 30 000; post la transpreno de la potenco per la faŝistoj en 1933 la organizaĵo estis dissolvita kaj detruiĝis. Ĝi refondiĝis tuj post la fino de la Dua Mondmilito.
En 1967 la societo unuiĝis kun la Internacio de Militservokontraŭantoj (germane "Internationale der Kriegsdienstgegner", IdK), transprenis la mallongigon DFG/IdK, kaj en 1974 sekvis fuzio kun la Asocio de Militservorifuzantoj (germane "Verband der Kriegsdienstverweigerer", VK) - ekde tiam la organizaĵo havas la mallongigon DFG/VK kaj ankoraŭ aktivas.
La berlina "Bildungswerk für Friedensarbeit", fondita de la berlina DFG/VK-grupo, havis kelkajn jarojn sian oficejon apud Germana Esperanto-Junularo en strato Unter den Linden en la eksa FDJ-domo.
La "Bildungswerk für Friedensarbeit" en Bonno, fondita en 1979, inter la dua duono de la 1980-aj kaj la dua duono de la 1990-aj jaroj organizis ĉiujare kvar Esperanto-kursojn, kiujn gvidis kutime Thomas Pusch, Klaus Dahmann kaj Eva Formaggio.
Kolačno
Kolačno, hungare Kalacsna [kalaĉna] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kolačno situas sub monto 551 m-ojn alta, meze de sakovojo. Partizánske troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1293 en formo "Kolechna". En 1601 oni komputis tie 40 domojn, en 1828 vivis tie 550 vilaĝanoj en 85 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kalacsna 687 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Oszlány, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kolačno 925 homoj, (922 slovakoj).
Atol das Rocas
Atol das Rocas estas atolo en la Atlantiko Oceano. Ĝi estas parto de la ŝtato Rio Grande do Norte, Brazilo. Estas de vulkana deveno kaj coralline farado. La ovala atolo estas ( mejlojn) longa kaj  ( mejlojn) larĝa. La laguno dependas de 6 m (20 ft) profunda kaj havas lokon de 7,1 km² (2,7 kv mi). La lando loko de la du insuletoj (Cemitério Insulo, sudokcidenta kaj Farol Cay, nordokcidenta) estas 0,36 km² (89 akreoj). Farol Cay kovras preskaŭ du trionojn de la areo. La plej alta punkto estas sabla monteto en la sudo de la pli granda Farol Cay, kun alto de. Ambaŭ insuletoj estas kreske kovritaj kun herboj, arbustoj kaj kelkaj palmoj. Estas kraboj, araneoj, skorpioj, sablopuloj, skaraboj, grandaj blatoj, kaj multa(j) specio(j) de birdoj.
Biogeografio
Biogeografie la atolo estas, kune kun la insulo Fernando de Noronha, parto de tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono, kiu nomiĝas Humidaj arbaroj de Fernando de Noronha-Atolo das Rocas, apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj.
Buschke
Buschke estas la familia nomo de la jenaj  personoj:
Verduna Retablo
La Verduna Retablo (germane Verduner Altar), ankaŭ nomata retablo de Klosterneuburg (Klosterneuburger Altar), nomiĝas laŭ la devenurbo de sia kreinto Nikolao de Verduno, kiu ĝin faris en 1181. La emajlaĵo, kiun konservas la monaĥejo de Klosterneuburg, prezentas supron de mezepoka oraĵistoarto, havas komplikan bildprogramon kaj estas de altega arta graveco.
Ekestohistorio
Je la origina verko de Nikolao de Verduno supozeble ne temas pri retablo, sed pri tegaĵo de predikejo en la romanika abatopreĝejo de Klosterneuburg. Tiucele oni produktis – verŝajne trans tempospaco de proksimume dek jaroj (1171-1181) – 45 emajltabulojn (orumitajn kuproplatojn kun mallevaĵo-emajloj) kaj fiksis ilin sur lignan portilon. Ilin mendis preposto Wernher (1168-1185), kiel informas la omaĝenskribaĵo. Pri la enhava koncepto tamen verŝajne respondecis lia antaŭulo, preposto Rudiger (1167-1168).
Al retablo oni kunmetis la tabulojn nur en 1330/1331. Post brulego en 1330, kiu estis detruinta grandajn partojn de la abatejo Klosterneuburg, la tiama preposto, Stefano de Sierndorf (1317-1335), transportigis la tabulojn al Vieno, por translaborigi ilin al retablo. Por ebligi la fermon de la aloj, oni kompletigis la verkon per ses novaj, stile adaptitaj tabuloj, tiel ke la retablo nun entenas entute 51 tabulojn. La dorsflankoj de la retablo ricevis tamen kvar grandajn temperopentraĵojn.
Tema programo
La programo havas strukturon de tri bildovicoj kaj montras scenojn el la Malnova kaj Nova Testamentoj. Kiel klarigas la omaĝenskribaĵo, la verko klarigu la grandan signifon de la Malnova Testamento por la kompreno de la Nova Testamento. Je tio ĝi subdividas la savohistorion en tri epokojn: La plej frua epoko antaŭ la leĝo (t.e. scenoj el la Malnova Testamento ĝis Moseo), aperas en la plej supra vico. La tempon sub la leĝo prezentas la plej malsupra vico (t.e. scenoj el la Malnova Testamento post Moseo). Intere, en la meza vico, finfine troviĝas scenoj el la Nova Testamento, do el la subgraca epoko.
Al ĉiu sceno el la Nova Testamento estas supre kaj malsupre kontraŭmetataj scenoj el la Malnova Testamento, kiuj certamaniere jam montras sur la agado de Kristo. La supozo, ke la scenoj el la vivo de Jesuo havas precizan paralelaĵon en la okazintaĵoj de la Malnova Testamento, ankaŭ nomiĝas antaŭfigurado. Pro tio ĉiam tri tabuloj apartenas unu al la alia, pro kio formiĝas kolumno.
El la entute 17 kolumoj 15 sekvas ĉi tiun sistemaron – ankaŭ la tabuloj ekestintaj en la 14-a jarcento (8-a kaj 10-a kolumnoj). En la du lastaj kolumnoj de la dekstra alo (16-a kaj 17-a kolumnoj) oni jam en la 12-a jarcento malakceptis la programon. Anstataŭe oni prezentis la Lastan Juĝon. Maldekstra alo: Mezparto: Dekstra alo:
Stilo
En arta kaj teĥnika rilato la Verduna Retablo estas absoluta majstraĵo. Stile la tabuloj ja estas influitaj ankoraŭ de bizanca arto, sed je la korpeco de la figuroj estas sentebla forta influo de antikvaj modeloj. La figuroj estas en movo kaj anatomie ĝuste bildigitaj. Krom tio okazas aludo de emociaj sentoj, nekutima por la 12-a jarcento. Ankaŭ Nikolao de Verduno realigis je altega nivelo la tre postuleman procedon de malleviĝo-emajlo. La fonoj ja plejparte estas bluaj, tamen la artisto uzis ĉion eblecon, por krei ĉarmajn kolorajn transirejojn kun pluroblaj ombrigoj. Laŭ artisma kvalito la verko estas pli komparebla kun la Tri-Reĝo-Relikvujo en Kolonjo.
Nazala parolo
La nazala parolo estas dislalio kun distordita nazaleco. Ĝiaj historikaj nomoj montris al la kialoj, efikoj aŭ ortoj de la nazala parolado sen la klara identifiko.
Kaŭzoj
La nazala parolo povas havi kaj organajn kaj funkciajn kialojn:
Parko Ekateriniskij
Ĝis la 15-a jarcento sur la teritorio de la parko estis densa arbaro kaj ĉeno de lagetoj de Nadprudnaja aŭ Samoteĉnaja rivero, kiu enfluis en la riveron Neglinnaja en la areo de moderna Samotoĉnaja Placo. Evoluo de la areo komenciĝis en la 16-a jarcento.
Nazala parolo
Rekonado
La nazala parolado pleje apartenas al la medicino.
Gravas la subjektiva aŭditiva impreso. Krom la spontana parolado oni uzas ankaŭ testfrazojn kun nazaloj kun plozivoj, kaj enhavas ĉiujn vokalojn kaj konsonantojn en multaj kunordigo. Tia estas la Gutzmanna testo. Ĝi baziĝas sur la malfermado kaj fermado de la velo en la elparolado de la vokaloj a kaj i. Per la Czermak-plato estas la nazala fluado semikvantitive mezurebla. Per fonendoskopo estas la nazalaj trabatoj celite aŭskulteblaj. Krom tiuj metodoj la medizino ankaŭ uzas la malnovajn objektivajn kaj kvantitativajn metodojn de la nazometrio. La tiel mezuritaj nazalecvertoj povas informi pri la funkcionado de la velo kaj la progresado de la postoperativa terapio, kaj estas ankaŭ en la terapio uzeblaj.
Parko Ekateriniskij
Ĝia areo estas 16 hektaroj. En la centra parto de la parko estas lageto, kies supraĵo okupas 1,9 hektarojn, kiu etendiĝas de nordokcidento al sudoriento.
Nazala parolo
Rekonado
Por la inspektado de la resanado oni esploras la organojn. Ekzistas multa da metodoj kaj iloj por la esplorado de la velo, ekzemple elektromagnetika artikulografio, altfrekvencia videokinematografio, diagnostiko per X-radioj, videofluoroskopio, spektrografio. Tiuj servas prefere por sciencaj esploradoj.
DFG/VK
La asocio Deutsche Friedensgesellschaft – Vereinigte KriegsdienstgegnerInnen, mallongigo DFG/VK, kreiĝis en 1974 per fuzio de la antaŭa Germana Porpaca Societo Deutsche Friedensgesellschaft de 1892 kaj la Asocio de Militservorifuzantoj (germane "Verband der Kriegsdienstverweigerer", VK). Ĝi estas la gvida porpaca kaj kontraŭarmea organizaĵo en Germanio.
La "Bildungswerk für Friedensarbeit" en Berlino, fondita de la urba DFG/VK-grupo, havis kelkajn jarojn sian oficejon apud Germana Esperanto-Junularo en strato Unter den Linden en la eksa FDJ-domo.
La "Bildungswerk für Friedensarbeit" en Bonno, fondita en 1979, inter la dua duono de la 1980-aj kaj la dua duono de la 1990-aj jaroj organizis ĉiujare kvar Esperanto-kursojn, kiujn gvidis kutime Thomas Pusch, Klaus Dahmann kaj Eva Formaggio.
Deklaro, subskribenda de ĉiuj membroj de DFG/VK:
Cathy Schulze
Catherine Louise SCHULZE (naskiĝis kiel Catherine Louise GIGLIOTTI la 4-an de novembro 1913 en New London, mortis 14-an de februaro 1999 en Hillsborough) estis usona esperantisto, plej fama kiel instruisto kaj subtenanto de Esperanto-instruado. Ŝi estis honora membro de la Universala Esperanto-Asocio. Ŝi mortis en sia hejmo en Hillsborough pro kancero.
Ŝi eklernis Esperanton en 1939-40 en Cseh-kurso instruita de Doris Tappan. Pro ties makartiisma sinteno ŝi foriris de la Esperanto-Asocio de Norda Ameriko kaj en 1952 aliĝis al la nova neŭtrala ELNA. En 1970 ŝi fondis la Esperanto-kursaron ĉe San Francisco State University. Ŝi ankaŭ fondis kaj dum multaj jaroj instruis la senpagan poŝtan kurson de ELNA, kaj kelkajn jarojn redaktis la ELNA Newsletter.
Donacoj kaj heredaĵo al ESF
Ŝi ankaŭ grave subtenis la Esperanto-movadon finance, interalie starigante fonduson ĉe ELNA por helpi al nepagipovuloj veni al la kursaro kaj heredigante kun sia edzo William ĉirkaŭ tri milionojn da usonaj dolaroj al la Esperantic Studies Foundation. Tio permesas al ESF subvencii Esperanto-projektojn per ĉiujare ĉirkaŭ cent mil dolaroj, per kio estis financitaj interalie la retejoj edukado.net kaj lernu.net.
Pluraj memoraj artikoloj pri ŝi aperis en Esperanto USA (aprilo 1999).
Rechtenfleth
Rechtenfleth estas lokparto de la komunumo Hagen im Bremischen en Distrikto Cuxhaven en Malsupra Saksujo kaj situas en la orienta bordo de la Malsupra Vezero inter Bremeno kaj Bremerhaven. Rechtenfleth havas 320 loĝantojn (stato: 30a de aprilo 2008) kaj areon de ĉirkaŭ 15 km2.
Blazono
La blazono montras arĝentkoloran kaldronhokon (platgermane: Ketelhoken) sur ruĝa fono super trimonto verda kaj kovrita de arĝentkolora ondostrio. La blazono memorigas pri la unuaj loĝlokoj sur travadejoj.
Historio
La loko estis menciita unuafoje kun serio da aliaj lokoj de la regiono inter Emso kaj Elbo en dokumento de Ansgar (ĉefepiskopo de Hamburgo-Bremeno) pri miraklaj kurac-agoj ĉe la tombo de Willehad.
De 1810 ĝis 1813 Rechtenfleth estis en Komunumo Wersabe en Kantono Dammhagen. Ĝis 1885 apartenis Rechtenfleth al Amt Hagen. Post 1885 estis Rechtenfleth en Distrikto Geestemünde. Tio ĉi fariĝis en 1932 parto de Distrikto Wesermünde kaj en 1977 parto de Distrikto Cuxhaven.
En 1968 Rechtenfleth fariĝis parto de la komunumo Sandstedt. Ekde 2014 Rechtenfleth estas parto de la komunumo Hagen im Bremischen, kiu nov-estiĝis la 1an de Januaro 2014
Militmortis aŭ malaperis en la Francia-Prusia Milito naŭ soldatoj el Rechtenfleth, en la Unua Mondmilito 33 soldatoj el Rechtenfleth kaj en la Dua Mondmilito 26 soldatoj el Rechtenfleth.
Ŝuŝtipa kojno
Ŝuŝtipa kojno estas speco de prahistoria ŝtona hakilo kun kvera (transversa) ŝton-klingo, ellaborita por elkavigo ekzemple de trunkoboatoj aŭ lignaj ujoj. Laŭ formo ĝi similas al ŝuista ŝtipo (ŝuŝtipo, ŝuformilo): la suba flanko estas plata, la supra ĝiba. Moderna metalklinga ilo kun simila funkcio: dekselo
Rechtenfleth
Turismo
Rechtenfleth estas hodiaŭ konata pro sia kampadejo. Ĝi estas 7,2 hektarojn granda, situas rekte ĉe la Vezer-plaĝo kaj estas administrata de Komunumo Sandstedt.
Trafiko
Rechtenfleth situas ĉe Vezero nur du kilometrojn for de la rapidpramo Sandstedt-Brake. Norde troviĝas la Vezer-tunelo kun aliro al Nordenham. Krome aŭtobus-linio kondukas rekte de Sandstedt tra Rechtenfleth al Bremerhaven. Rechtenfleth havas kune kun Sandstedt aliro al la federacia aŭtovojo A 27, konektejo Hagen. La aliro al la fervojo estas tamen malsimpla. La plej proksima stacidomo situas en la transa Vezer-flanka, nome en Brake (Unterweser). La dua kaj tria laŭ proksimo stacidomoj estas po 25 kilometroj for en respektive Stubben kaj Bremerhaven (la tiea ĉefstacidomo).
Vidindaĵoj
La Allmers-domo estis la loĝdomo de la verkisto Hermann Allmers (1821 ĝis 1902). Ĝi estis novformita depost 1860 al muzeo, en pli larĝa senco al arta kaj historia kleriĝ-loko. En la Allmers-domo estas la Antikensaal (salono pri antikvaĵoj) kaj super tiu ĉi la Marschensaal (salono pri aluviaj pejzaĝoj). Ĉe la digo troviĝas la monumento de Karolo la Granda starigita en 1899. Plia vidindaĵo estas la ĝardentombejo de Rechtenfleth.
Hermann Allmers
La plej konata filo de la vilaĝo estas la poeto Hermann Allmers (1821-1902). Lia loĝdomo, la de li nov-konstruita kaj nov-ekipita Marschenhof (= bieneto de aluviaj pejzaĝoj), estas konservita kaj uzata por kulturaj celoj.
Erpold Lindenbruch
Krome devenas Erpold Lindenbruch (ĉ. 1540-1616) el Rechtenfleth. La patra bieneto de Lindenbruch estas la iama Weiderhof, kiu hodiaŭ ekzistas kiel gastejo de la loko. Lindenbruch ekloĝis en Hamburgo kiel notario. Estas ankaŭ serio da historiaj publikigaĵoj de li.
5961 Watt
5961 Watt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la skotan inĝenieron James Watt (1736 – 1819), kies plibonigoj al la vapormaŝino kondukis al la rapida antaŭeniro de la industria revolucio. La internacia unuo de povumo, la vato, estas nomita en agnosko al lia disvolvo de la koncepto.
(12684) 1984 DQ
(12684) 1984 DQ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
11306 Åkesson
11306 Åkesson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (angle : Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la verkistino Sonja Åkesson (1926 – 1977), naskiĝinta en Buttle (Gotlando), konata pro ŝia karaktera poezia stilo priskribanta la luktojn de la ĉiutaga vivo. Ŝi ankaŭ verkis kanzonojn.
Aleksandra ĝardeno
Aleksandra Ĝardeno (Александровский сад) estas parko en centro de Moskvo. Ĝi situas laŭlonge de la okcidenta muro de la Kremlo.
Post forpelo de la Napoleona armeo el Moskvo en 1812, tiama imperiestro de Rusio Aleksandro la Unua ordonis rekonstrui kaj renovigi la historian ĉefurbon de la lando, grave detruita dum la franca okupado.
La ĉefa urba arkitekto Jozefo Bove desegnis la planon, laŭ kiu en 1820-1823 estis entubigita rivero Neglinka (ruse Неглинка) fluanta preter la norda ekstera parto de Kremla muro ĝis sia enfluo en Moskva riveron.
Samtempe super la tubego oni establis la grandan ĝardenon, kiu en 1856 ricevis nomon de Aleksandro la Unua.
Sonmuro
En aerodinamiko, la sonbariero aŭ sonmuro (laŭ NPIV) estis konsiderata fizika limo, kiu malhelpis ke grandaj aĵoj moviĝu je supersona rapido. La termino ekuziĝis dum la Dua Mondmilito, kiam ia nombro de aviadiloj ekhavis problemojn de kunpremeco (same kiel aliaj problemoj nerilataj) kiam flugis je grandaj rapidoj, kaj ekmaluziĝis kiel novaĵo en la 1950-aj jaroj, kiam la aviadiloj ekrompis tiun barieron normale.
Oni konsideras ĝin "ĉiama bariero", kiam objekto atingas la tipan rapidon je 1234,8 km/h, nome la sonrapido, kaj kiam ĉi-lasta estas venkita de objekto aŭdeblas eksplodosono, kiu povas esti tre ĝena por la homa orelo. La rapido de la sono dependas de la temperaturo kaj de la tipo de gaso kaj malpliiĝas kiam malaltiĝas la temperaturo de la transmisia medio. Kun la aero je temperaturo 20 ºC, la sonrapido estas la menciita antaŭe je 1234,8 km/h, t.e. maĥo 1.
Aleksandra ĝardeno
Centre de la ĝardeno la 10-an de julio 1914 oni establis la grizan, granitan obeliskon omaĝe al la 300-a jubileo de Romanov dinastio. En 1918 la nova bolŝevika registaro ŝanĝis la obeliskon mem kaj ĝian signifon. De tiam ĝi prezentas nomojn de eminentaj revoluciistoj kaj teoriistoj de socialismo.
La ĝardenon plenigas multaj malnovaj arboj, arbustoj kaj freŝaj floroj. Tie tre ŝatas promeni kaj ĝenerale ripozi moskvanoj kaj vizitantoj de la ĉefurbo de Rusio.
Norodom Sianuk
NORODOM Sianuk (aŭ Norodom Sihanouk) (naskiĝis en Pnom-Peno, mortis ) estis kamboĝa politikisto, krome verkisto, aktoro kaj reĝisoro. Li dufoje estis reĝo kaj unufoje prezidanto de sia lando.
7143 Haramura
7143 Haramura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, en la tiama urbo Takane, kunfandita en 2004 kun Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Beŝar
Antaŭ la trovo de karbo tie en 1907, Beŝar estis malgrande loĝata urbo kiel multaj aliaj en la regiono. Ĝi eniris en la aktiveco de la karbominoj ĝis la produktado de nafto kaptis la merkaton.
Produktado de ledo kaj de juvelarto estas elstaraj produktoj de Beŝar. Oni produktas ankaŭ daktilojn, legomojn, figojn, cerealojn kaj migdalojn ĉe Beŝar. Estas ankaŭ rezervejoj de minkarbo ĉe Beŝar, sed tio ne estas ankoraŭ espluatita je sia plej granda eblo ĉar la transportokostoj estas tro altaj relative al tiu de nafto aŭ de gaskampoj de orienta Alĝerio. Tiu urbo estis iam loko de bazo de la Franca Fremdula Legio.
La Kenadsa longonda transmitilo, kies mastoj estas la plej altaj strukturoj en Alĝerio nome de 357 m, troviĝas ĉe Beŝar.
Servoj
La urbo estas hejmo de la Universitato de Beŝar.
Beŝar havas kinejon kun 850 sidlokoj, same kiel muzeon.
Beŝar havas 27 funkciantajn moskeojn, kaj aaliajn 19 konstruatajn.
Nueva Ecija
Nueva Ecija - filipine Nueva Ecija, origine hispane Nueva Écija - estas provinco de la Filipinoj. La provinca teritorio situas en la suda centro de la insulo Luzono, la plej granda insulo de la lando. La provinco estas parto de la administra regiono 3 de la Filipinoj - la regiono Centra Luzono.
Administra centro de la provinco estas la urbo Palayan. Laŭ la censo de la jaro 2015 sur la provinca teritorio vivis 2 151 461 homoj. Ĝi kovras areon de 5 751 kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso do estas 374 loĝantoj po kvadrata kilometro.
Gravaj urboj estas Cabanatuan, San Jose, Talavera, Gapan, Guimba, Palayan kaj aliaj.
Ezofago
Ezofago (œsophagus) estas pli-malpli longa maldika tubo, kondukanta la nutraĵon de la gorĝo ĝis la stomako.
Ĝia interna surfaco estas kovrita ĉe la malpli evoluintaj bestoj per cilia epitelio, ĉe pli evoluintaj animaloj per plurtavola platĉela epitelio.
La suba parto de ezofago povas pligrandiĝi tiel formante kropon (ingluvies).
Aba Sztankay
SZTANKAY Aba (stankai) estis hungara apotekisto, kemiisto naskita en Verespatak 1868 kaj mortinta en Debreceno la 25-an de januaro 1936.
Kariero
Sztankay estis apotekistpraktikanto ekde 1880 en Selmecbánya, dume li studis pri forninĝniereco en altlernejo. En jaroj 1881–83 li estis asistanto en la ekonomilernejo de Keszthely poste en la primineja akademio de Selmecbánya. En 1890 li havigis diplomon de apotekisto en Budapeŝto kaj li doktoriĝis en 1893 en Koloĵvaro. Ekde 1893 ĝis 1895 li estis posedanto de apoteko en Selmecbánya, poste en Bát, ekde 1913 en Debreceno. Oni patentumis plurajn el liaj kuracilpreparaĵoj. Li aperigis preskaŭ 300 publikaĵojn hungare kaj germane.
NGC 4105
NGC 4105 (aliaj indikoj — ESO 440-54, MCG -5-29-13, AM 1204-292, PGC 38411) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Quedlinburg
Quedlinburg estas la administra centro de la distrikto Harco en Germanio. Ĝi situas ĉe la rivereto Bode ĉe la norda rando de la mezalta montaro Harco en la germana federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Aparte vidindaj estas la malnova urbocentro kun 1200 trabfakaj konstruaĵoj el ses jarcentoj, la foirplaco kun la renesanca urbodomo kaj la Rolando, la kastelo, la romanika preĝejo Stiftskirche kun la katedrala trezoro, la romanika Wiperti-preĝejo kaj la Brühl-parko.
Primo de Wilson
En matematiko, primo de Wilson estas primo p tia ke p2 dividas na (p-1)!+1, kie "!" estas faktorialo, aŭ ekvivalente p dividas na W(p) kie W(p) estas la kvociento de Wilson. La teoremo de Wilson statas ke ĉiu primo p dividas na ''(p-1)! + 1''.
Gamma Cephei b
Gamma Cephei b estas ekstersunsistema planedo je proksimume 45 lumjarojn en la konstelacio Cefeo. La ekzisto de ĉi tiu planedo estis konfirmita dum 2002, sed la unuaj raportoj pri ĝia ebla ekzisto komencis dum 1988 (pro tio, ĝi estas la unua vera ekstersunsistema planedo malkovrita).
Primo de Wilson
La nuraj sciataj primoj de Wilson estas 5, 13, kaj 563. Se alia ekzistas, ĝi devas esti pli granda ol 5×108. Estas konjekto ke ekzistas malfinie multaj primoj de Wilson, kaj la kvanto de primoj de Wilson en intervalo [x, y] estas proksimume log(log(y) / log(x)). Tiel estas atendate ke estas proksimume unu primo de Wilson inter 5×108 kaj 5×1023.
Gamma Cephei b
Raportoj dum 1988
La unuaj indikoj pri la ekzisto de Gamma Cephei b estis raportitaj dum julio 1988. Ĝi estis anoncita de kanada skipo de astronomoj (gviditaj de Bruce Campbell, Gordon Walker, kaj Stephenson Yang, kaj ankaŭ de Anthony Lawton kaj P. Wright dum 1989. Tamen, ĝi ne estis konfirmita, kaj la malkovro estis nuligita dum 1992 ĉar la datumoj pri ĝi ne estis sufiĉe bonaj por certigi ĝian ekziston.
Konfirmo dum 2002
La 24-an de septembro 2002, Gamma Cephei b estis finfine konfirmita. La skipo de astronomoj (inkluzive William D. Cochran, Artie P. Hatzes, ktp.) anoncis planedon kun minimuma maso de 1,59 MJ. La datumoj estis poste rekalkulitaj post rekta bildigo de la dua stelo de la sistemo Gamma Cephei B, kio permesis al la astronomoj plibonigi siajn kalkulojn. Gamma Cephei b moviĝas laŭ elipsa orbito kies granda duonakso estas 2,044 AU, kio signifas ke ĝi plenumas kompletan orbiton post 2 jarojn kaj duono.
La datumoj prenitaj de la kosma teleskopo Hipparcos dum 2006 certigas ke ĝia maso estas pli malgranda lo "1,3 MJ kun 95% de probableco, kaj pli malgranda ol 16,9 MJje 99.73% (3 σ) de probableco". Ĉi tio en permesas koni pli pri la planedo, sed konfirmas ke ĝi estas planedo kaj ne ruĝa aŭ bruna nano.
Borĝ Bu Areriĝ
Borĝ Bu Areriĝ aŭ en franca Bordj Bou Arréridj (برج بوعريريج) kun 140,000 loĝantoj (laŭ ĉirkaŭkalkulo de 2005), estas la ĉefurbo de la Provinco Borĝ Bu Areriĝ, Alĝerio. Ĝi estas situa 148 mejlojn laŭ soŝeo oriente de Alĝero, ĉe la montaro Hodnar en la sudo de Kabilio, je alto de 916 metroj.
Quedlinburg
Quedlinburg estas laŭ areo la plej granda monumento de Germanio kaj pro tio apartenas al la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Borĝ Bu Areriĝ
La ekonomio ege baziĝas sur agrikulturo kaj forstado, kun kelkaj malgrand-skalaj industrioj. Borĝ Bu Areriĝ estas bone konektita al aliaj urbaj centroj per ŝoseo kaj fervojo. La urboj Setif kaj Buira estas 70 km oriente kaj 115 km nordokcidente, respektive.
Quedlinburg
Dum pli ol okcent jaroj, grava loka institucio estis la abatinujo Quedlinburg, fondita en 936 sub la Liudolfidoj kaj malfondita en 1802 dum la sekularigo.
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Konstruaĵoj
Urbomuro kun urboturoj
2760 Kaĉo
2760 Kaĉo estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Malkovris ĝin, la, la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la loĝloko Kaĉo en Krimeo, kie situas centro de ekzercado por kosmonaŭtoj.
Wiz Khalifa
Cameron Jibril Thomaz (nask. 8-a de septembro 1987), pli bone konata per sia kromnomo Wiz Khalifa [ŭiz ĥalífa], estas usona repisto.
Saint-Leu-d'Esserent (stacidomo)
Saint-Leu-d'Esserent estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Leu-d'Esserent, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Ĝi estis malfermita en 1846 de "Compagnie des chemins de fer du Nord".
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Brachypodium pinnatum
La plumega braĥipodio (Brachypodium pinnatum) estas staŭdo kiu apartenas al la familio de la Poacoj.
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝi altas 30-120 cm. Ĝiaj folioj larĝas 3-6 mm kaj koloriĝas flava verda. Gia floraro estas spiko kun longaj spiketoj, 8 ĝis 25 floroj kun mallongaj aristoj (6 mm). Ĝi havas rizomojn.
Disvastiĝo
La specio troviĝas precipe en la palearktiso. Ĝi ŝatas naturajn herbarojn kun kalkenhavanta grundo.
Parazitoj
Ergoto fungo parazitas ĝian ovarion.
Notoj kaj referencoj
Brachypodium
(17890) 1999 DU6
(17890) 1999 DU6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Premnitz
Premnitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Premnitz situas borde de la rivero Havel.
Kastelo de Lovasberény
La Kastelo de Lovasberény (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Cziráky [cirAki]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Lovasberény.
Historio
En tiu loko la unua domego estis konstruita en la 15-a jarcento. En 1698 grafo renovigis ĝin, krome li konstruis apude kapelon. En 1730 familio Cziráky akiris la kastelon kune kun la plena bieno. Inter 1763–1767 la kastelo estis renovigita, post jardeko la interna ornama korto estis kreita. La nuna klasikisma formo kreiĝis inter 1804–1810 fare de Antal Mózes Cziráky, samtempe kun la parko. Novaj aloj estis konstruitaj en 1850 laŭ planoj de Miklós Ybl. Plena renoviĝo okazis en 1943. Dum la socialismo la loka kolĥozo profitis la kastelon, tiutempe granda parto de la parko neniiĝis. Ekde 1996 malrapida renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola en rando de la vilaĝo, la kapelo kaj kelkaj kastelopartoj situas aparte, sed proksime. La fasado estas simetria, meze situas la portiko kun la ĉefenirejo. 4 kolonoj portas la timpanon.
Olší (distrikto Jihlava)
Olší (Wolschi) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina 7 km sudokcidente de Telč. En la jaro vivis ĉi tie.
Kastelo de Lovasberény
Parko
La parko kun lago kaj montetoj estis kreita kiel pejzaĝa parko laŭ planoj de Antal Mózes Cziráky.
Olší (distrikto Jihlava)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1529.
Listo de senatanoj de Vosges
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Vosges.
Inter la senatanoj de Vosges estas Jules Ferry kaj Christian Poncelet, kiuj havas kiel komunan punkton esti prezidanto de la Senato.
Jules Méline, kiu estis prezidanto de la Konsilio, restis senatano de Vosges de 1903 ĝis sia mortinta en 1925.
3-Cianobenzoata acido
3-Cianobenzoata acido aŭ 3-Karbokso-benzonitrilo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el hidrolizo de la 3-Cianobenzoila klorido kaj oksidado de la 3-cianobenzila alkoholo. 3-Cianobenzoata acido estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Cianobenzoata acido prezentas nitrilan kaj karboksilan grupojn ligitajn respektive en la 1-a kaj 3-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 8 karbonatomoj, 5 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Kantono Mitchell (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Mitchell situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Colorado City.
Faztransiro
Faztransiro estas ŝanĝo de iu fazo de materio al alia. Dum faztransiro, kvantaj proprecoj de la sistemo ŝanĝiĝas abrupte, ofte ne kontinue.
Klasifiko de faztransiroj
La aŭstra-nederlanda fizikisto Paul Ehrenfest klasifikis faztransirojn al la jenajn kategoriojn:
145166 Leojematt
145166 Leojematt estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo James Whitney Young elde la Observatorio de Table Mountain proksime de Wrightwood (Kalifornio, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Leo Rodriguez, Jemma Osmonson kaj Matthew Young, pra-nepoj de la malkovrinto, ĉiuj naskiĝintaj en 2021.
Mollia
Mollia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Boccioleto, Campertogno, Rima San Giuseppe kaj Riva Valdobbia.
Sekulara instituto
En la Katolika Eklezio, la sekulara instituto estas societo starigita aŭ aprobita de la kompetenta eklezia aŭtoritato (Apostola Seĝo aŭ episkopoj), kies membroj (laikaj aŭ klerikaj) sin konsekras al Dio per publika ligiĝo al la evangeliaj konsiloj, nome per religiaj votoj de malriĉeco, ĉasteco kaj obeo, sed, malsame ol la membroj de religiaj institutoj ne vivas en komunumo.
Tamen ili estas aneksitaj al la institutoj de konsekrita vivo.
La "sekulara vokiĝo"
La sekularaj institutoj alestigas novan kaj originalan formon de vokiĝo interne de la katolika eklezio, ili sin distingas el aliaj formoj de religiaj institutoj ĉar iliaj membroj “restas en la mondo”, sen la devigo de la komunuma vivo. Ili povas esti institutoj de “papa juro” (aprobitaj de la apostola seĝo) aŭ “dioceza juro” (aprobitaj de la diocezo]]).
Plue la Sekularaj institutoj dividiĝas en: laikaj (viraj kaj virinaj) kaj klerikaj. Iliaj membroj estas homoj kaj sacerdotoj kiuj, vivante en la mondo la ordinaran ĉiutagan vivon, engaĝiĝas instrui la evangelion praktikante la votojn de malriĉeco kaj ĉasteco kaj obeo.
La laikaj membroj restas plentitole en la laika stato: estas nome simplaj baptitoj, kiuj tamen tute dediĉas al Dio per la realigo de la evangeliaj konsiloj. La sacerdotaj membroj deĵoras helpe al aliaj sacerdotoj per la atesto de la konsekrita vivo.
Ĉasteco, Malriĉeco, Obeo
La membroj de la sekularaj institutoj estas alvokitaj vivi la radikalecon de la Evangelio laŭ la invito de Kristo:
La "sekularoj" de la unuaj jarcentoj
Formo de konsekro al Dio vivita restante en sia domo aŭ en la mondo, aperis jam en la uniaj kristanaj jarcentoj. Tiam oni parolis pri konsekrita virgeco aŭ pri fraŭleco por la Regno, kaj temis pri viroj kaj virinoj kiuj engaĝiĝis plenvivi laŭevangelie. Tiuj vokitoj al konsekro al Dio vivita en plena mondo, floris precipe inter kristanoj disaj inter komunumoj ankoraŭ paganaj.
En la 13-a jarcento, per la disvastigo de la Tria ordeno, aparte iniciate de dominikanoj kaj franciskanoj, disvastiĝis formoj de laika konsekro, ankaŭ se ne strukturitaj laŭ veraj kaj propraj la nunaj sekularaj institutoj.
En la 19-a jarcento okazis la unuaj provoj de veraj kaj propraj laikaj asocioj de konsekratoj kiuj vivis en la mondo sen aparta vesto kiel evidentas el la deckreto Katolika Eklezio, 1889, de papo Leono la 13-a.
En 1947, Pio la 2-a promulgis la apsotolan konstitucion Provida Mater Ecclesia, en kiu la eklezio montris inklinon akcepti tiujn laikajn asociojn poste diritajn “sekularaj”. Kaj per la dekreto Cum Sanctissimus, praktike venis la fina konsento de la vatikanaj aŭtoritatoj.
Per la interveno de Dua Vatikana Koncilio kiu reklarigis celojn kaj tipon de konsekrita vivo por la sekularaj institutoj kaj praktike sukcesis venki rezistojn tra la katolika mondo. La koncilia dekreto Perfectae Caritatis (De la Perfekta Karitato) entenas aprobon kaj laŭdojn por tiuj institutoj-
Statistikoj
La sekularaj institutoj de konsekritoj nombre atingas, laŭ prudenta statistiko, preskaŭ cento, sed la nombro de iliaj adeptoj tendencas al malpliiĝo malgraŭ ke ilia disvastiĝo okazas nun precipe ekstere de Eŭropo.
Lokaj elektoj en Turkio 2019
La okazis lokaj elektoj en Turkio en ĉiuj 81 turkaj provincoj. Oni elektis la urbestron kaj la estraron de komumunoj. Kvankam la CHP atingis la plej fortajn rezultojn, la elekto estis nuligita post plendo de la AKP.
== Rezulto en Istanbulo  ==
Znamjanka
Znamjanka (Знам'янка) estas urbo en Kirovohrada provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Sumapaz (rivero)
Sumapaz estas rivero en la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝia nomo rilatas al ĝia elfluejo en la Paramo de Sumapaz, nome unu el plej grandaj laŭ etendo de la mondo, situa en rura areo de Bogoto. ​ Ĝi estas unu el la ĉefaj alfluantoj de la rivero Magdalena en la supra parto de ĝia baseno. ​ Iam ĝi estis konata kiel rivero Fusagasugá. Ĝi havas 200 km de longo, ​ kaj kun ĝiaj alfluantoj: Sumapaz, Gobernador, Bejucal, San Juan, Negro, Guavio, Batán, Juan Viejo, Corrales, Bosque, Colorado, Barroblanco, Subia aŭ Chocho, Panche kaj Pagüey, ĉiuj ili escepte la lasta elfluas en la Paramo de Sumapaz kaj de San Fortunato. ​ La valo de Fusagasugá elstaras pro sia klimato kaj la montoj kiuj ĉirkaŭas ĝin. ​ Tie ekzistis la lageto de Fusagasugá de 100 km², kiu probable elbordiĝis al la Valo de Melgar. ​
Pornokratio
Pornokratio estas termino italdevena, kiu indikas registaron kiu karakteriziĝas per la forta influo de la kurtizanoj en la publikaj aferoj. Laŭvorte ĝi signifas: "registaro de prostituitinoj". La termino ankaŭ uziĝas por nomi koruptan registaron.
Sumapaz (rivero)
Ĝi trafluas la municipojn Cabrera, Venecia, Pandi, Icononzo, Nilo, Melgar kaj Ricaurte, kaj en tiuj lastaj kvin ĝi utilas kiel natura limo inter la departementoj Tolima kaj Kundinamarko.
Pornokratio
La vorto estis ekuzita en la 16a jarcento de la kardinalo Cezaro Baronio, kaj per ĝi li aludis etapon de la historio de la Katolika Eklezio kiam la influo sur la papo estis ekzercita de du virinoj: Teodora, edzino de la romia senatano Teofilakto la 1-a, kaj ilia filino, Marozia.
La karakteriza trajto de pornokratio ne konsistas el interŝanĝoj de favoroj por atingi seksumajn privilegiojn, ĉar tion jam estis en ajna rilato inter povulo kaj ties konkubino. Ankaŭ ne temas pri la politika rolo kiun la konkubino povas havi pere de la kaŝa influo al la povuloj, ĉar ĝi estis komunaĵo inter la edzinoj aŭ amantoj de regantoj laŭlonge de la historio. La pornokratio estas la kapablo de la konkubino por krei personan povon tra la seksa rilato kun reganto. Tiu ĉi povo anstataŭas eĉ la aŭtoritatecon de la reganto kaj eĉ postvivas la reganton mem.
La pornokratio sendpendas de la genro kaj la seksa orientiĝo de la protagonistoj: ankaŭ ĝi povas disvolviĝi en la kazo de la pov-rilatoj inter virinoj kaj favorataj korteganoj, kaj ankaŭ inter samseksaj korteganoj.
La papa pornokratio
Tiu periodo, konata kiel Saeculum obscurum (nigra jarcento) kaj kiel “roma regado de la kurtizanoj”, aŭ kiel “regado de la prostituitinoj”, komenciĝis en la jaro 904 per la elekto kiel papo de Serĝo la 3-a. Laŭ kelkaj aŭtoroj, ĝi finiĝis en 935, kiam la papo Johano la 11-a, filo de Marozia, kaj ŝi mem estis enkarcerigitaj de Alberiko la 2-a, ankaŭ filo de Marozia (el la unua geedziĝo). La papoj dum tiu ĉi periodo estis: Serĝo la 3-a, Anastazio la 3-a, Lando, Johano la 10-a, Leono la 6-a, Stefano la 7-a kaj Johano la 11-a.
Laŭ aliaj aŭtoroj, tiu ĉi periodo daŭris ĝis 964, inkluzivigante la papregadoj de Leono la 7-a, Stefano la 8-a, Mareno la 2-a, Agapeto la 2-a kaj Johano la 12-a, kiuj estis markitaj de nova influo: tiu ekzercita de la filo de Marozia, Alberiko la 2-a.
Volksempfänger
La Volksempfänger (germane: popolricevilo) estis radio produktita de Otto Griessing ĉe la firmao Seibt laŭ mendo de Joseph Goebbels.
Unue la aparato estis prezentita de la modelo VE301 la 18-an de aŭgusto 1933 dum la. La dezajno de la bakelita kesto estis de Walter Maria Kersting.
Libio
Libio (ليبيا) estas lando en Norda Afriko, nome en mondoregiono Magrebo. Ties ĉefurbo estas Tripolo. Limas kun la maro Mediteraneo norde, okcidente kun Tunizio kaj Alĝerio, sudokcidente kun Niĝero, sude kun Ĉado, sudoriente kun Sudano kaj oriente kun Egiptio.
Aktuale al tiu lando oni atribuas la vivdaŭron plej altan de kontinenta Afriko (se enkalkuli dependaĵojn ĝi estas superata nur de la britia insulo de Sankta Heleno), kun 74 jaroj. Ĝi havas ankaŭ la pokapan MEP plej altan de la kontinento afrika, kaj la duan lokon laŭ la Malneta enlanda produkto.
Inter la nordafrikaj landoj kiuj apudas la Mediteraneon, ĝi estas la ununura kiu estis kolonio de la najbara Italio. Same ĝi estas la malplej loĝata lando kaj tiu kun pli malalta loĝdenso nome 3,1 loĝ/km² dum aliaj saharaj landoj kiaj Alĝerio havas tiun de 14/km² aŭ Egiptio 74/km².
Dum la reĝimo de Muamar Kadafi, Libio estis la ununura lando en la mondo, kies flago havas nur unu koloron.
Geografio
La lando karakterizas pro siaj grandaj etendoj de dezerto sahara kiu kovras la tuton de la lando krom mallarĝa strio ĉe marbordo, kie situas la ĉefaj kernoj de loĝantaro de la lando, kiel Tripolo kaj Bengazi. En la regiono, ĉi tiu dezerto prenas la nomon de dezerto Libia.
Libio posedas 1.770 km de marbordo ĉe la Mediteranea maro, sed je la interno de la lando ne estas ĉeesto de malprofundaj akvoj. La teritorio estas plene seka, sed la subgrundo havas enormajn rezervojn de akvo en la sudo de la lando, ĉe la limo kun Ĉado. Ĉi tiuj rezervoj formas subteran tavolon de fosilia akvo kiu kovras ekvivalentan areon al la tuta surfaco de Germanio.
Historio de Libio
Ekde la antikva epoko, Libio konsistis el la tri historiaj regionoj Tripolio en la nordokcidento, Cirenio en la nordoriento kaj Fezano en la dezerta sudo. Ekde la mezo de la 16-a jarcento la Otomana Imperio kontrolis la teritorion. Karamanli estis dinastio de paŝaoj, kiu reĝis inter la jaroj 1711 kaj 1835 en Libio. En 1835 la mararmeo de la Otomana Imperio albordiĝis en Libio kaj reokupis la landon. La dinastiaj regantoj estis fortransportitaj al Istanbulo, kaj en la sekva periodo la regiono de la nuntempa Libio ree estis rekte administrataj de la Otomana Imperio.
Villingen-Schwenningen
Villingen-Schwenningen aŭ Filingen-Ŝveningen estas urbo en la sudokcidento de la federacia lando Baden-Virtembergo en Germanio. Ĝi ekestis en 1972 el du sendependaj urboj kiuj unuiĝis per administra reorganizado konfirmita per voĉdonado de la loĝantoj. La urbo apartenas al la distrikto Schwarzwald-Baar, al la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de Baden-Virtembergo, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Libio
Politiko
La Dua Libia Enlanda Milito okazis inter 2014 kaj 2020 kadre de la violento okazinta en Libio inter la diversaj armitaj grupoj kiuj okazigis la elpostenigon kaj murdon de Muamar Kadafi en la Unua Libia Enlanda Milito de 2011 kaj kiuj ekde tiam konfliktis por la kontrolo de la lando.
Villingen-Schwenningen
Inter Villingen kaj Schwenningen troviĝas la iama landlimo inter Virtembergo kaj Badeno, krome la Eŭropa Akvodislimo: Pluvo falanta en Schwenningen fluas en la Nordan Maron kaj Atlantikon, pluvo falanta en Villingen tra la Danubo al la Nigra Maro.
Libio
La Nacia Transira Konsilio kaj la Afrika Unio
La AU kllopodis peri en la komencaj etapoj de la enlandan militon de 2011, formante ad hoc komitaton de kvin prezidentojn (konga Prezidento Denis Sassou Nguesso, malia Prezidento Amadou Toumani Touré, maŭritania Prezidento Mohamed Ould Abdel Aziz, sudafrika Prezidento Jacob Zuma, kaj uganda Prezidento Yoweri Museveni) por negocadi batalpaŭzon. Tamen, la komenco de la milita interveno fare de NATO en Marto 2011 malebligis ke la komitato veturu al Libio por kunsidi kun la estro de Libio kaj iama estro de AU ĝis 2010 nome Muamar Kadafi. Kiel institucio, la AU akre malkonsentis el la decido de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj krei sen-flugan zonon super Libio kiel antaŭiro al milito, kvankam kelkaj membraj ŝtatoj, kiaj Bocvano, Gabono, Zambio, kaj ankaŭ aliaj esprimis subtenon por la rezolucio.
Villingen-Schwenningen
Najbaraj komunumoj
Jenaj urboj kaj komunumoj havas limon kun la urbo Villingen-Schwenningen. Ili estas nomitaj en horloĝa senco komencante en nordokcidento:
Libio
La Nacia Transira Konsilio kaj la Afrika Unio
Kiel rezulto de la malvenko de Kadafi ĉe la Batalo de Tripoli (2011), nome la decidiga batalo de la milito, en Aŭgusto 2011, la Araba Ligo voĉdonis por agnoski la kontraŭ-kadafia Nacian Transiran Konsilion kiel leĝa registaro de la lando antaŭ elektoj, kvankam la Konsilio jam estis agnoskita de kelkaj AU membraj ŝtatoj, inklude du landojn kiuj estas ankaŭ membroj de la Araba Ligo, la Konsilio de AU por Paco kaj Sekureco voĉdonis la 26an de Aŭgusto 2011 ne agnoski ĝin, insiste ke batalpaŭzo estu interkonsentita kaj estu formita registaro de nacia unueco fare de ambaŭ falnkoj de la enlanda milito. Nombraj membroj ŝtatoj de AU estritaj de Etiopio, Niĝerio, kaj Ruando postulis ke AU agnosku la NTJ kiel provizora rego-aŭtoritato de Libio, kaj kelkaj aliaj ŝtatoj membroj de AU agnoskis la NTK sendepende de la decido de la Konsilio de Paco kaj Sekureco. Tamen, la ŝtatoj membroj de AU nome Alĝerio kaj Zimbabvo indikis ke ili ne volas agnoski la NTK, kaj Sudafriko esprimis ankaŭ rezervojn.
Lajos Balázsovits
Lajos BALÁZSOVITS [lajoŝ balAĵoviĉ], laŭ la kutima hungara nomsinsekvo Balázsovits Lajos estis hungara aktoro, reĝisoro kaj teatrestro. Lia filino estas Edit Balázsovits.
Libio
La Nacia Transira Konsilio kaj la Afrika Unio
La 20-an de septembro 2011, la Afrika Unio oficiale agnoskis la Nacian Transiran Konsilion kiel leĝa reprezentanto de Libio.
Lajos Balázsovits
Lajos Balázsovits naskiĝis la 1946 en Nagykanizsa kaj mortis la 19-an de julio 2023.
Biografio
Lajos Balázsovits frekventis ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1965-1969, dume li filmadis. Poste li ricevis gravajn rolojn en filmoj, eĉ li rolis en itala filmo. Inter 1968–1973 li apartenis al Teatro Madách, inter 1990–1991 al Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1992 li estris teatron. Lia edzino kaj filino estas aktoroj. Li ricevis premiojn en 1982 kaj 1987.
Libio
La Nacia Transira Konsilio kaj la Afrika Unio
La Dua Libia Enlanda Milito okazis inter 2014 kaj 2020 kadre de la violento okazinta inter la diversaj armitaj grupoj kiuj okazigis la elpostenigon kaj murdon de Muamar Kadafi en la Unua Libia Enlanda Milito de 2011 kaj kiuj ekde tiam konfliktis por la kontrolo de la lando.
Villingen-Schwenningen
Esperanto en Villingen-Schwenningen
Jen kelkaj Esperantistoj el Villingen-Schwenningen: