cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sekso
Seksaj praktikoj
Seksumado, homa seksa agado, praktiko aŭ konduto estas la maniero kiel homoj spertas kaj esprimas sian seksecon. Homoj instigiĝas pri diversaj seksaj agoj, el agoj plenumitaj sole (ekzemple sinmasturbado) ĝis agoj kun alia persono (ekzemple amoro, nepenetra sekso, buŝa seksumado, ktp.) en diversaj modusoj de ofteco, pro diversaj kialoj. Seksan agon kutime rezultigas seksa ekscitiĝo kaj fiziologiaj ŝanĝoj en la ekscitita persono, kelkaj el kiuj estas intensaj dum aliaj estas pli subtilaj. Seksumado ankaŭ povas inkludi konduton kaj agojn kiuj celas veki la seksan intereson de alia aŭ plibonigi la seksan vivon de alia, kiel ekzemple strategioj por trovi aŭ altiri partnerojn (amindumado kaj montriĝo), aŭ personaj interagoj inter individuoj (ekzemple, antaŭludo aŭ BDSM).
Seksa fantasmo aŭ erotika fantasmo estas mensa bildo aŭ pensmaniero kiu vekas la seksecon de homo kaj povas krei aŭ pliigi seksan ekscitiĝon. Seksa fantasmo povas esti kreita de la imago aŭ memoro fare de la persono, sed ĝi ankaŭ povas esti kaŭzita sendepende aŭ kiel rezulto de eksteraj stimuloj, kiel ekzemple erotika literaturo, pornografio, fizikaj objektoj, aŭ seksa altiro al alia persono.
Diabloj (filmo de 1992)
Diabloj  (Бесы) – franca filmadapto de samtitola romano La demonoj de Fjodoro Dostojevskijo reĝisorita de Igor Talankin kaj Dmitrij Talankin el 1992.
Sekso
Seksaj praktikoj
En seksaj rilatoj, penetrado estas la enmeto de korpoparto, dildo, vibrilo aŭ alia seksa akcesoraĵo, en korpomalfermaĵon, kiel ekzemple la vagino, anuso aŭ buŝo, kiel parto de homa seksumado.
Seksumado havas sociologiajn, kognajn, emociajn, kondutismajn kaj biologiajn aspektojn; ĉi tiuj inkluzivas personan alligon, kunhavon de emocioj kaj la fiziologion de la genera sistemo, seksecan deziron, seksecan rilaton kaj seksecan konduton en ĉiuj iliaj formoj.
En kelkaj kulturoj, seksumado estas konsiderita akceptebla nur ene de geedzeco, dum antaŭgeedza kaj ekstergeedza sekseco estas tabuo. Kelkaj seksecaj agoj estas kontraŭleĝaj aŭ universale aŭ en kelkaj landoj aŭ subnaciaj jurisdikcioj, dum kelkaj estas konsideritaj kontraŭaj al la normoj de iuj socioj aŭ kulturoj. Du ekzemploj kiuj estas krimaj deliktoj en la plej multaj jurisdikcioj estas seksatenco kaj sekseca ago kun persono sub la loka aĝo de konsento.
Paganismo
En la religioj kaj mitologioj de klasikaj Antikva Grekio kaj Romio seksumado oftis inter mitologiaj roluloj, ekzemple Zeŭso kun diversaj diinoj, kaj gemortuloj, kaj ankaŭ ĉe kelkaj religiaj praktikoj kaj ceremonioj, ekzemple por la kulto al Dionizo.
Rita sekso estas priskribita en la Biblio en pluraj lokoj. Tiaj "ampastroj" estis referitaj en la Biblio kiel "malĉastistinoj" aŭ "malĉastistoj", kaj unu el la ordonoj estas malpermeso de tia rita sekso por la celo de idola kultado: ekz. Readmono ĉ 23 v 18 "Ne enportu pagon de malĉastistino nek de malĉastisto en la domon de la Eternulo, via Dio, pro ia promeso; ĉar ambaŭ estas abomenaĵo antaŭ la Eternulo, via Dio."
Judismo
Judismo vidas amoron kiel micvo, sed serĉas kontroli kaj reguligi. La pozitiva sinteno al sekso estas implicita de la unua micvo en la Torao, kio estas la micvo de "Fekundigo kaj reproduktado". Havi sekson malpermesitan laŭ Halaĥo estas konsiderata unu el la plej severaj malpermesoj kaj estas puninda per mortigo, krom la malpermeso seksumi dum menstruo, sekskuniĝo kun alinacianoj kaj eĵakulacio de spermo sen fekundaĵo estas puninda de la ĉielo. La Dekologo eksplicite malpermesas adulto.
Kristanismo
Katolika kristanismo kaj ĝiaj derivaĵoj estas konsiderataj religio, kies sinteno al sekso estas la plej konservativa kaj akra. Sekseco estas konsiderita peko kaj referenco al tio estas la verso en la Psalmoj "Sed vere mi naskis en maljusteco, kaj estis en peko, ke mia patrino min gravediĝis." (Psalmoj ĉapitro 51 verso 7). Laŭ kristanismo, la rilato estas nur por naskiĝado kaj reproduktado, kaj rilatoj kiuj estas nur por plezuro estas malpermesitaj. La pastraro de katolika kristanismo ne rajtas geedziĝi, kaj en la ortodoksa eklezio nur la pli junaj pastroj rajtas geedziĝi. Abstinado de sekso estas konsiderata kiel granda virto en kristanismo.
Islamo
En Islamo la traktado de sekso estas pli permesema ol en judismo kaj kristanismo, kaj ekzistas permeso por poligamio, kvankam estas malpermeso de anusa seksumado. Ne estas diferenco rilate malpermesojn inter la du seksoj kvankam en konservativaj socioj kiel ekzemple arabaj kaj afrikaj socioj viroj havas privilegiojn, kvankam religio mem ne diferencas inter la seksoj. Laŭ la Korano, amo inter viro kaj virino estas farado de Dio. Kaj la viro kaj la virino devas plenumi la seksajn bezonojn de la alia. Dum menstruo estas malpermesite havi sekskuniĝon, sed aliaj seksaj kontaktoj, kiel kisado kaj ajna seksa agado, kiu ne implikas vaginan kontakton, estas eksplicite permesitaj. En kelkaj islamaj kulturoj, havi sekson ekster geedziĝo povas kaŭzi murdon por la profanado de la familio de la virino, kvankam ekzistas neniu oficiala permesilo al tio en la Korano.
Budhismo
En budhismo, tiu, kiu elektas praktiki kaj estas ordinita por esti monaĥo aŭ monaĥino, ankaŭ elektas vivi vivon de celibato, la preventado de seksa rilato estas perceptata kiel bezono atingi iluminiĝon (Nirvano). Sekso estas unu el la kvar gravaj ofendoj kiujn monaĥo havas. Verdire, en Vaĝrajano, seksumi eĉ povas esti parto de la vojo al kleriĝo. Budhanaj laikoj (kiuj ne estas monaĥoj) ne devus retiriĝi de sekso, ĉar sekso estas tre natura parto de socio kun familio kaj infanoj. Aldone, budhismo ne eniras detalojn pri kio estas ĝusta kaj kio estas malĝusta ene de seksaj agadoj. Detaloj pri akceptebla aŭ neakceptebla seksa konduto ne estas eksplicite menciitaj en neniu el la religiaj skribaĵoj.
Hinduismo
En tradicia socio de Barato, la lingamo estas vidita pli kiel simbolo de vira energio kaj povoforto de Dio, Ŝivao mem. Ĝi havas formon de cilindro.
Seksa duformismo
Seksa duformismo estas la sistema diferenco en formo inter individuoj de diferenca sekso en la sama specio. Ekzemploj inkludas grandon, koloron, kaj esto aŭ malesto de partoj de la korpo ĉefe uzitaj en pariĝadaj montroceremonioj aŭ luktoj, kiel ornamaj plumoj, kornoj aŭ kaninoj.
Dimorfismo estas pli teknika termo (komuna al aliaj lingvoj) kaj devenas el la grekaj vortoj, di signife du kaj morph signife formo. Tiele, seksa dimorfismo ĉefe aludas al du formoj de sekso, masklo kaj ino. "Duformismo" estas la esperanta formo de "Dimorfismo".
Ekzemploj
En multaj specioj, inkludante plej parton de mamuloj, la masklo estas pli granda ol la ino. En aliaj, kiel ĉe plej parto de insektoj, araneoj, birdoj, reptilioj kaj amfibioj, multaj fiŝoj, kaj kelkaj mamuloj kiel ĉe kelkaj specioj de hieno, la ino estas pli granda ol la masklo. Aliaj seksospecifaj diferencoj inkludas diferencojn en koloro (seksa dikromatismo), esto aŭ malesto de specifa parto de la korpo kiel kornoj, kaninoj aŭ montroceremoniaj plumoj; grando de la okuloj (ĉe kelkaj insektoj); posedo de pikiloj (kelkaj tipoj de Himenopteroj), kaj diferencaj antaŭdisponoj por specifa kutimaro (agresemo, idozorgo, ktp).
Inter vertebruloj, seksa dimorfismo estas partikulare videbla ĉe anasoj, kaj plej parto de kokoformaj birdoj eble plej rimarkinde ĉe pavoj. Multaj fazanoj estas rimarkinde pli grandaj ol la inoj kaj posedas brilan plumaron; inoj estas plej ofte pli helbrunaj sendepende de la propra specio. Ĉe multaj predantoj, birdinoj estas pli grandaj ol maskloj, ofte konsiderinde. Tio ŝajnas malpliigi la konkurencon inter membroj de la paro, ĉar ili havas diferencajn preferindajn predograndojn. Kelkaj kazoj de seksa dimorfismo en birdoj estas tiom frapaj ke maskloj kaj ino de la sama specio estis originale konsideritaj membroj de tute diferencaj specioj, kiel ĉe la Eklekta papago (Eclectus roratus), kie la masklo estas ĉefe verda kun oranĝa beko kaj la ino skarlata kaj tre blua kun nigra beko.
La Huiao (Heteralocha acutirostris), novzelanda birdospecio (nuntempe formortinta), estis alia mirinda ekzemplo de seksa dimorfismo. La beko de la masklo estis mallonga, akrapinta kaj fortika, dum tiu de la ino estis longa, maldika kaj kurba. Tiu beka dimorfismo permesis la membrojn de la paro ne konkurenci por la sama manĝotipo, kun maskloj rompantaj putrintajn branĉojn por serĉi manĝaĵojn, dum la inoj serĉis larvojn en pli freŝa ligno.
Kelkaj kazoj de seksa dimorfismo havas klaran utilecon krom la allogo por pariĝado, kiel ĉe la Blua gnuo (kaj multaj aliaj parhufuloj). La kornoj de la masklo estas multe pli grandaj, permesante lin engaĝiĝi en lukto pli efike kiam li konkurencas kun aliaj virgnuoj.
Dukromatismo aŭ dikromatismo
Ĉe kelkaj birdoj (plej parto el kiuj estas vadbirdoj kiel la falaropoj kaj la pentrita galinago), inoj havas pli brilajn kolorojn ol maskloj. Ĉar tio estas la malo de la kutima seksa dikromatismo, ĝi nomiĝas inversa seksa dimorfismo.
Psikologia kaj kutimara diferenco
Diferencoj kaŭzitaj de seksaj steroidoj en plenkreskaj reproduktuloj kaj alia kutimaro estis demonstritaj eksperimente en multaj animaloj. En kelkaj mamuloj, la reprodukta kutimaro de seksodimorfaj plenkreskuloj (ekz., pariĝado aŭ lordozizo) povas esti ŝanĝita al tiu de alia sekso per kromigo aŭ depreno de androgenoj en feta vivo de frua infanaĝo, eĉ se la plenkreskaj niveloj estas normalaj.
Seksa duformismo en homoj
Seksa duformismo en homoj estas polemika temo, kaj aparte tia kiam rilate al mensa povo kaj psikologa genro. Evidentaj diferencoj inter viroj kaj virinoj inkluzivas ĉiujn trajtojn rilatajn al reprodukta rolo, notinde la endokrinajn (hormonajn) sistemojn kaj iliajn filiologiajn kaj kondutajn efikojn. Tiaj nepridisputataj ekzemploj de seksa duformismo inkluzivas diferencojn je la gonadoj, internaj kaj la eksteraj seksorganoj, mamoj, muskolmaso, kaj la korphararo.
Ekstere la plej sekse duformaj partoj de la korpo estas la brusto, la suba duono de la vizaĝo, kaj la tuta areo inter la talio kaj la genuoj.
La baza metabolo estas ĉirkaŭ 6-procente pli rapida en adoleskantaj knaboj ol knabinoj kaj pliiĝas al ĉirkaŭ 10-procente plia rapideco post pubereco. Virinoj emas grasigi pli multan manĝaĵon, kaj kontraste viroj ŝanĝas pli multan al muskolaro kaj finuzeblaj ĉirkaŭatendantaj rezervoj de energio. En la supra korpoparto, mezvirinoj estas proksimume 52-procente tiom forta kiom la mezviro, kaj en la suba korpoparto ĉirkaŭ 66-procente tiom forta. Viroj emas havi pli densajn, fortikajn ostojn, tendenojn kaj ligamentojn. Tio ebligas al ili pli fortecpostulantan korpolaboradon.
Viroj disipas varmecon pli rapide ol virinoj per siaj ŝvitglandoj. La tavolo de subhaŭta graso estas en virinoj pli izola kontraŭ malvarmo, pli absorbanta ekstervarmon kaj malpli retenanta metabolvarmon. Seksaj diferencoj en eltena vetkurado estas malpli signifaj ol en sprinta vetkurado.
Viroj normale havas pli grandajn traĥeojn kaj forkiĝantajn bronkojn, kaj ĉirkaŭ 30-procente pli grandan pulmovolumenon per korpa maso. Ili havas pli grandajn korojn, 10-procente pli multajn eritrocitojn per volumeno da sango, pli multan hemoglobinon, kaj pro tio pli grandan kapaciton de oksigenportado.
Károly Gerlóczy
Károly Gerlóczy [kAroj gerlOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerlóczy Károly estis hungara juristo. Lia nobela antaŭnomo estis alsóviszokai. Lia filo estis Zsigmond Gerlóczy.
Biografio
Károly Gerlóczy frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris jurajn (juĝistan en 1854, advokatan en 1861) diplomojn en Reĝa Universitato de Pest. Li eklaboris en la ŝtata administrado en 1855. En 1861 li estis subnotario en urbo Pest, post 5 jaroj li jam estis samloke ĉefnotario. Li strebis multe por unuiĝo de Pest, Buda kaj Óbuda. Estis li la unua vicurbestro (ankaŭ ĉefnotario) de Budapeŝto inter 1873 kaj 1897. En 1878 li ricevis francan oran medalon kaj Honoran legion, en 1885 signifan aŭstrian-hungaran premion, en 1889 persian premion. En 1891 li estis nomumita reĝa konsilisto. Li ĝismorte strebis pri kulturaj kaj aliaj funkciadoj de la unuigita ĉefurbo Budapeŝto.
14345 Gritsevich
14345 Gritsevich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Uschi Glas
Uschi GLAS [uŝi glas], origine: Helga Ursula GLAS (naskiĝis la 2-an de marto 1944 en Landau an der Isar (Bavario)) estas germana aktorino.
Filmkarieron ŝi komencis en la jaro 1965, famon ŝi akiris en 1968 per rolo en la filmo Zur Sache, Schätzchen. Dum la sekvaj jaroj ŝi aperis en aro da filmoj kaj televidserioj; krome ŝi per novaĵoj el sia privata vivo daŭre nutras la klaĉĵurnalojn.
En la jaro 2004 Uschi Glas publikigis sian membiografion Mit einem Lächeln.
Eghezée
Eghezée (france: [e:geZE:], Inguezêye) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Aische-en-Refail, Bolinne, Boneffe, Branchon, Dhuy, Hanret, Leuze, Liernu, Longchamps, Mehaigne, Noville-sur-Méhaigne, Saint-Germain, Taviers, Upigny kaj Waret-la-Chaussée apartenas al Eghezée, la ĉefa municipo.
Musaf
Musaf, literumita ankaŭ mussaf (מוּסָף, "aldona") estas laŭnome aldona preĝo de judismo deklamita kaj de ortodoksaj kaj de konservativaj komunumoj dum la Ŝabato kaj gravaj Judaj festotagoj (kiel Ĥol HaMoed kaj Roŝ Ĥodeŝ.
Tiu servo, kiu estas tradicie kombinata kun Ŝaĥarit en sinagogoj, estas konsiderata aldona al la regulajr services of Ŝaĥarit, Minĥa kaj Maariv. En nuntempa hebrea, la vorto povas signifi ankaŭ gazetan suplementon.
Dum la epoko de la Templo de Jerusalemo, aldona oferado estis proponita en tiuj festotagoj. Musafo estas nune deklamita anstataŭ tiuj oferoj.
La termino "musafo" referencas kaj al la tuta servo (kiu inkludas Amidah kaj ĉiujn judajn preĝojn, kiuj sekvas kiuj estas normale deklamitajn dum Ŝaĥarit) kaj Amidah mem kiu estas deklamita por Mussaf. La ĉefa aldono estas kvara deklamado de Amidah speciale por tiuj tagoj. Oni rajtas deklami la musafan preĝon je ajna momento dumtage en tiuj tagoj. Tamen, la tradicio estas ke oni deklamu tiun tuj post Ŝaĥarit kiel kombinita servo.
Kuireja ĝardeno
Kuireja ĝardeno estis la iama esprimo por utilĝardeno. Tie ĝardenisto kultivis legomojn kaj fruktojn por la kuirejo de la senjoria kuirejo. Male al tiu legom-kaj fruktoĝardeno la plezurĝardenoj servis al ripozo. La kuireja ĝardeno staris en la tradicio de la mezepokaj monaĥejaj ĝardenoj.
Unuopaj ekzemploj
La modelo estis la Potager du Roi (reĝa uireja ĝardeno ĉe la Kastelo de Versailles, kiu estis konstruita en 1678 fare de Jean-Baptiste de La Quintinie. Laŭ tiu modelo multaj kuirejaj ĝardenoj en la baroka epoko estis same arte konstrutaj kiel la Versajlaj ornampartero kaj ornambedoj. La Quintinie estis unu el la unuaj kiu sukcesis produkti fruktojn ekster la sezonoj. Centoj da figkultivaroj jam portis fruktojn ekde junio. Fragoj estis rikoltataj ekde marto kaj laktukon jam en januaro.
Unuopaj akzemploj
La kuireja ĝardenoen Linden el ja jaro 1652 estis planita de Herzog Georg Wilhelm kiel plezur – ka kuireja ĝardeno por la rezidejo de la velfaj senjoroj de la princlando Calenberg en la hanovra kastelo Leineschloss. La funkcion de plezur-kaj utilĝardeno ĝi havis ĝis la fino de la Reĝlando Hanovro en la jaro 1866.
Spello
Spello estas komunumo de Italio.
Kuireja ĝardeno
Unuopaj akzemploj
La Berggarteno (montĝardeno) en Herrenhausen estis konstruata de duko Johann Friedrich en la jaro 1666 kiel kuireja ĝardeno. Ekde la jaro 1750 la kuireja ĝardeno en Linden transprenis tiun funkcion kaj la „Bergarten fatiĝis botanika ĝardeno.
NGC 6620
NGC 6620 (aliaj indikoj — PK 5-6.1, ESO 522-PN22) estas planeduma nebulozo en konstelacio Sagitario.
Kuireja ĝardeno
Unuopaj akzemploj
La kuireja ĝardeno en Gera ekestis en la 17a jarcento por prizorgi la kastelon Osterstein, kiu tiam estis la rezidejo de la princdomo Reuß pli juna linio. Ĝi estis transformita por la Germana Federacia ĝardenekspozico 2007 en baroka plezurĝardeno.
La kuiraja ĝardeno en Schwerin estis la legom- kaj fruktĝardeno de la kastelo Schwerin. Ĝi estis unu el sep ĝardenoj de la Er war einer der sieben Gärten der Germana Federacia ĝardenekspozico 2009.
La Bavaria kasteladministracio rearanĝis ekde ĉ. la jaro 1990 la histrian kuirejan ĝardenon de kastelo Veitshöchheim. Hodiaŭ ĝi estas „verda arkivo" de malnovaj kulturvarioj de fruktoj kaj legomoj, kaj ankaŭ spicherboj kaj kuracherboj. oni trovas tie artiŝokoj, melongenoj, melonoj, papavo, montio kaj oficina hisopo ankaŭ la maloftaj pomkultivaroj Goldparmäne, Gewürzluiken, Champagnerrenette kaj Gelben Bellefleur. 2012 la kuireja ĝardeno en la parko Fürst-Pückler-Park Bad Muskau estis reinstalata. Akvobasenoj, termomuroj kaj forcejoj estis rekonstruataj, same la [[plantdomo por ananasoj kun lafumkanaloj por varmigi la vitrodomon.
Neilah
Neilah, Neilaho, Ne'ilah aŭ Ne’ila (en hebrea: נעילה‎, laŭvorte. 'fermo'), nome fina servo, estas speciala preĝo de judismo kiu okazas nur en Jom Kipur. Ĝi estas farata kiam la finaj preĝoj de pento estas deklamitaj je la fermo de Jom Kipur. Neilah markas la kvinan Amidah de Jom Kipur, la nura okazo en la Hebrea kalendaro en kiu estas tiom multaj servoj.
Ne'ila konsistas el Aŝrei, Uva L'Tzion (ambaŭ el kiuj estas postdirita el Minĥa kiam ili estas normale deklamitaj en ŝabatoj kaj feritagoj), Amidah kun Seliĥot kaj mallongigita Vidui, kaj Avinu Malkeinu. En la praktiko de Sefardoj, ĝi ekas per la himno "El Nora Alila". La ŝofaro estas blovata kaj la kanto "L'Shana Haba'ah" estas kantata fine de Ne'ila.
Le Péage-de-Roussillon
Le Péage-de-Roussillon estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Péageois.
Friedrich Lammert
Friedrich Karl LAMMERT (naskiĝinta la en Sondershausen, mortinta la  estis germana filologo klasika kaj historiisto.
Vivo
Lammert studis post la abiturienta ekzameno en Sondershausen 1908 en Jena kaj Heidelberg ĉe Franz Boll finonte la studon en 1912 per doktoriĝo en Jena. La saman jaron li trapasis la ekzamenon pri gimnaziinstruadrajto kaj iĝis instruisto en Wernigerode. En 1919 li iĝis lernejestro ĉe la Gimnazio Nia kara sinjorino en Magdeburg kaj en 1923 studkonsiliisto ĉe la Katedrala gimnazio de Magdeburg. En 1927 li venis al Lauenburgische Gelehrtenschule en Ratzeburg kaj en 1932, kiel supera studkonsiliisto, ĉe Kieler Gelehrtenschule en Kiel. En 1938 oni trovis lin ĉe la gimnazio de Bochum-Langendreer, kie li lernejestris. Ekde 1948 li estis la estro de Goethe-Schule en Bochum.
Lammert i.a. okupiĝis pri la romia soldatara historio kaj Ptolemeo (kiel eksa disĉiplo de la ptolemea specialisto Boll). Lammert ankaŭ verkis artikolojn por la famega Pauly-Wissowa-enciklopedio. Ekde 1924 li estis ano de Akademie gemeinnütziger Wissenschaften en Erfurto.
Waghäusel
Waghäusel - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cianometila dodekila tritiokarbonato
Cianometila dodekila tritiokarbonato aŭ cianometila dodekila karbonotritioato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianometanolo, dodekanolokaj tiokarbonata acido. Ĝi estas flava aŭ oranĝokolora, lumsensiva solidaĵo, nesolvebla en akvo. Cianometila dodekila tritiokarbonato posedas 15 karbonatomojn, 27 hidrogenatomojn, 3 sulfuratomojn kaj 1 nitrogenatomon. Cianometila dodekila tritiokarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiokarbonataĵoj kaj cianometilaj kaj dodekilaj derivaĵoj.
Zdenka Ticharich
Zdenka TICHARICH [tiĥariĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ticharich Zdenka estis hungara pianisto, komponisto, altlerneja muzikpedagogo. Zdenka Ticharich  naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zdenka Ticharich komencis lerni muzikon en sia naskiĝurbo en nacia muziklernejo, poste en Universitato de Artoj Berlino. Ŝi lernis precipe de Franz Schreker kaj Ferruccio Busoni. Ŝi aĝis 17, kiam ŝi komencis fari koncertojn ĉefe en Berlino, Romo, Vieno, Skandinavio, baldaŭ en Usono. Inter 1947 kaj 1969 ŝi instruis en Muzika Altlernejo de Budapeŝto. Tiutempe ŝi ofte estis aŭdebla en la Hungara Radio. Ŝi komponadis diversajn muzikaĵojn por piano aŭ kanto.
Damniĝo
Kristanismo
En plej multaj formoj de okcidenta kristana kredo, damniĝo al infero estas tio, kion la homaro meritus pro siaj pekoj. Katolika kaj multaj protestantaj eklezioj asertas, ke la homa peko estas la produkto de la falo de homo de Adamo kaj Eva en la libro de Genezo. En iuj kristanaj eklezioj, nur la pekoj, kiujn la Dek Ordonoj priskribas, kaŭzas damnadon, sed aliaj aplikas pli striktajn terminojn. La kialoj de la kondamnito variis vaste tra la jarcentoj, kun malmulta konsistenco inter diversaj formoj de kristanismo (aparte inter katolika aŭ protestanta). Oni diris, ke "pekoj" de murdo ĝis dancado kondukas al damnado. Kristanaj eklezioj havas malsamajn vidpunktojn pri la vojo al saviĝo, sed ĉefa fluo estas, ke kredantoj povas eskapi nur damnadon per savo fare de Jesuo Kristo. Unu koncepto estas sufero kaj neado de eniro al la Ĉielo, ofte priskribita en la Apokalipso de Johano kiel brulado en Lago de Fajro. Alia koncepto, derivita de la skribo pri Geheno, simple estas, ke homoj estos forĵetitaj (bruligitaj), kiel malindaj je konservado de Dio.
Orientaj kristanaj tradicioj (Orientaj ortodoksaj eklezioj kaj Ortodoksa Kristana Eklezio) diferencas draste de siaj okcidentaj samsignifoj pri la temo: Ili opinias pekon en malpli laŭleĝa senco, sed pli kiel spirita malsano, kiun oni devas kuraci kaj purigi. Ĝi estas vidita kiel stato de opozicio al la amo de Dio, stato en kiu ĉiuj homoj naskiĝas sed kontraŭ kiuj Jesuo Kristo estas la Mediatoro kaj Liberiganto. Orientaj tradicioj establis siajn vidpunktojn pri Paradizo kaj Geheno de teologoj kiel Isaak de Ninivo (ĉ. 613 – ĉ. 700) kaj Sankta Bazilo de Cezareo kaj la Patroj de la Eklezio. Laŭ Ortodokseco, la Ĉielo kaj la Infero estas rilatoj aŭ spertoj pri la justa kaj amema ĉeesto de Dio, kun ofte uzata analogio, kiel Suno fandigas la vakson kaj hardas la argilon, kun malsamaj reagoj al sunlumo depende ne de la suno sed de la materio, kiu reagas al ĝi. Simile, Sanktuloj ĝuas la ĉeeston de Dio, dum la kondamnitoj estas ĉagrenitaj de ĝi. En la orient-ortodoksa tradicio teologoj povas priskribi Dion prezentante negativajn priskribojn de tio, kio ne estas Dio, kaj priskribi Gehenon simile.
Islamo
En la islamo, Ĝahanam (arabe جهنم‎ - transliterigo laū sistemo DMG ǧahannam) estas unu el la vortoj por la infero. La araba vorto korespondas al la koncepto de Geheno. La kontraŭa koncepto estas Ĝanaho (paradizo).
La Ĝahanam estas postmorta mondo en la islama eskatologio. Por la koncepto de infero la korano havas pli multajn vortojn. Ĝahanam aperas 109-foje, sed pli ofte, 125-foje, aperas la vorto "fajro" (نار‎ - laū sistemo DMG nār, ekzemple en la surao 4:56). Pliaj nomoj estas saʿīr „ardanta fajro“ (4, 10), al-ḥuṭama „la diseriganto“ (104, 4), lazā „flamanta fajro“ (70:15), sakar „ekstrema varmego“ (54:48), al-ǧaḥīm (5:10), etimologie samkiel la vorto Ĝahanam devenita el la hebrea Geheno, kaj hāwiya respektive hāŭija „fosaĵo“ (101:9).
Hinduismo
En Hindusimo, unu el la tri ĉefaj instruistoj (acharya aŭ aĉarja), Madhvacharya (Madaĉarja) diferencis signife de tradiciaj hindaj kredoj pro sia koncepto pri eterna damnado. Ekzemple, li dividas animojn en tri klasojn. Unu klaso de animoj kvalifikiĝas por liberiĝo, alia submetiĝas al eterna renaskiĝo aŭ eterna transmigrado kaj tria klaso kondamniĝas al eterna infero (Andhatamas), ĉar ilia kulpo ne povas esti forigita laŭ li. Neniu alia hindua filozofo aŭ lernejo de hinduismo tenas tiajn kredojn. Male, plej multaj hinduoj kredas je universala savo, ke ĉiuj animoj fine akiros liberigon kaj lumiĝon (mokŝa laŭ la sanskrita koncepto मोक्ष, mokṣa), eĉ se post milionoj da renaskiĝoj.
Wagersrott
Wagersrott (dane: Vogsrød) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Süderbrarup, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
5-Heksadekanolo
5-Heksadekanolo aŭ C16H34O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la  5-heksadekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 5-Heksadekanolo estas unu el la 63 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C16H34O. 5-Heksadekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
NGC 6621
NGC 6621 (aliaj indikoj — UGC 11175, IRAS18131+6820, MCG 11-22-30, KAZ 194, ZWG 322.36, 7ZW 778, KCPG 534B, VV 247, ARP 81, PGC 61582) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kadiŝo
Kadiŝo aŭ Kadiŝ, kun literumadoj Kaddish, Qaddish kaj Qadish, (en aramea: קדיש‎ "sankta") estas himno de laŭdoj pri Dio trovitaj en preĝoj de judismo. La centra temo de Kadiŝo estas la pligrandigo kaj sanktigo de la nomo de Dio. En la liturgio, diversaj versioj de la Kadiŝo estas uzitaj funkcie kiel apartigiloj inter fakoj de la servo.
La termino "Kadiŝ" estas ofte uzata por referenci specife al la "Kadiŝo de Bedaŭranto", dirita kiel parto de la bedaŭraj ritaroj de judismo en ĉiu preĝoservoj, same kiel en funebroj kaj memorceremonioj; por 11 hebreaj monatoj post la morto de patro, kaj por 30 tagoj post la morto de edzino, frato aŭ filo. Kiam oni faras mencion de "diri kadiŝon", tio senambigue referencas al la ritaroj de bedaŭro. Bedaŭrantoj diras Kadiŝo por montri, ke spite la perdon ili ankoraŭ laŭdas Dion.
Kun la Ŝema Izrael kaj la Amidah, la Kadiŝo estas unu el la plej gravaj kaj centraj elementoj en la liturgio de judismo. Kadiŝo ne povas esti deklamita solece. Same kiel ĉe alaj preĝoj, oni rajtas deklami ĝin nur fare de minjan de dek judoj.
Spoleto
Spoleto estas komunumo de Italio.
Rivella
Rivella estas ekde 1952 trinkaĵa marko de Svisujo. La senalkohola trinkaĵo kun karbonata acido enhavas 35 % selakton. La fabriko Rivella AG estas en Rothrist, en Kantono Argovio, Svisujo. La familio de fondisto Robert Barth posedas la fabrikon.
Nomo
La nomo "Rivella" estas de la komunumo en Kantono, "Riva San Vitale" kaj ankaŭ de itala vorto "Rivelazione".
Rivella en eksteraj landoj
Rivella estas nacia trinkaĵo de Svisujo en jaro 2008 (15,2 %).
Rivella estas numero 2, numero 1 estas Coca-Cola.
Oni vendis Rivellan bluan ekde ĉirkaŭ 1960 ankaŭ en Nederlando.
Unio de impostopagantoj
Unio de impostopagantoj (Bund der Steuerzahler) estas:
14351 Tomaskohout
14351 Tomaskohout estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tomáš Kohout, post-doktora esploristo ĉe la Universitato de Helsinko, kiu plenumas geofizikajn esploradojn pri meteorŝtonoj kaj aliaj specimenoj, ĉefe por studi ties magnetajn ecojn. Li ankaŭ studas pri la rolo de koliziaj procezoj sur spektro de asteroidoj.
Distrikto Forchheim
La distrikto Forchheim (germane: Landkreis) situas en la nordo de la federacia lando Bavario de Germanio. La urbo Forchheim estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 643 km² fine de loĝis  homoj; do meznombre 175 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekvanta skema mapo la distrikto Forchheim estas signita per 23.
Najbaraj distriktoj estas (de nordo laŭ iro de horloĝo) Bamberg, Bayreuth, Nürnberger Land kaj Erlangen-Höchstadt.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
Unio de impostopagantoj (Svisujo)
La Unio de impostopagantoj (Svisujo) (germane Bund der Steuerzahler aŭ BdS) estas ekde jaro 1995 svisa asocio, kies sidejo situas en la urbo Zuriĥo. La Svisa Popolpartio (germane: Schweizerischen Volkspartei aŭ SVP) faras similan politikon.
Celoj
La BdS estas sendependa de partioj. Ĝi celas malgrandajn impostojn kaj malgrandajn ŝuldojn en ŝtato.
La asocio havas ĉirkaŭ 2,900 membrojn. La asocio laboras en Kantono Zuriĥo kaj en svisa politiko.
Allan Louis Benson
Allan Louis BENSON estis usona laborista kaj politika gvidanto kaj socialisma politikisto. Lia partio estis la Socialista Partio de Ameriko. En 1916 li kunkonkuris pri la usona prezidanta elekto, dum en 1904, 1908, 1912 kaj 1920 kandidatis lia sampartiano Eugene Victor Debs - kvankam ambaŭ neniam venkis, iliaj prezidantaj kampanjoj estis forta varbado por la partio.
(14329) 1981 EY10
(14329) 1981 EY10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Laurence Fishburne
Laurence John FISHBURNE III naskiĝis en Augusta, Georgio estas usona aktoro, telvid kaj kinproduktoro, verkisto kaj reĝisoro. Konata pro sia rolo Morpheus en la trilogio The Matrix. Pro sia rolo kiel Ike Turner en What's Love Got to Do With It li estis nomumita al la Oskar-premio por la plej bona aktoro. Li gajnis Tony premion pro sia laboro en Two Trains Running (1992) kaj Premio Emmy pro sia laboro en la dramserio TriBeCa (1993). Fishburne estis membro de la aktoraro de la CBS krimdramo CSI: Crime Scene Investigation kiel Dr. Raymond Langston kaj de 2013 al 2015 rolis kiel speciala agento Jack Crawford en la NBC serio Hannibal.
Carl Van Vechten
Carl VAN VECHTEN (n. 17-an de junio 1880 en Cedar Rapids, Iovao; m. 21-an de decembro 1964 en Novjorko) estis usona fotisto kaj verkisto. Li estis fama kiel subtenanto de la Harlema Renesanco kaj kiel administranto de la literatura heredaĵo de la usona verkistino, eldonistino kaj mecenatino Gertrude Stein. Dum la 1930-aj jaroj van Vechten komencis per fotoverkoj. Lia ĉefa verkaro troviĝas en la fotokolekto de Carl Van Vechten en la nacia biblioteko de Usono, la Biblioteko de Kongreso en Vaŝingtono. Ĝi enhavas 1395 fotojn el la jaroj 1932 ĝis 1964. La plej granda parto de la verkaro konsistas el portretfotoj de elstaruloj, inter ili reprezentantoj de la Harlema Renesanco. Malgranda parto de la kolekto montras usonajn pejzaĝojn.
L'Isle-d'Abeau (stacidomo)
L'Isle-d'Abeau estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  L'Isle-d'Abeau, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Tadeusz Smoleński
Tadeusz Samuel SMOLEńSKI (naskiĝis en 1884, morits la 29-an de aŭgusto 1909 en Krakovo) - historiisto, la unua pola egiptologo.
János Czukor
János Czukor [jAnoŝ cukor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czukor János estis hungara apotekisto.
Tadeusz Smoleński
Tadeusz Smoleński finis historiajn studojn kaj pro tuberkulozo forveturis al Egiptio. Tie lernis la araban lingvon. Post kiam vizitis Egiptan muzeon en Kairo decidis sin dediĉi al Egiptio. Sub gvido de Gaston Maspero iĝis specialisto pri arkeologio kaj la egipta filologio publikigante sciencajn disertaĵojn. Li tradukis al la pola lingvo papiruson Westcar, publikigitan sub la titolo Na dworze Cheopsa (Sur kortego de Ĥufu) (1907). Gvidis ekspedicion organizitan de Aŭstrio-Hungario al Ŝaruna (proksime al Oksirinĥo) kaj al Gamhud. Li estis sekretario de organiza komitato de la 2-a Internacia Kongreso de Klasikaj Arkeologoj en Kairo en 1909. Parton de malkovritaj historiaj monumentoj, t. e. simiulaj sarkofagoj, ricevis Akademio de Scipovoj en Krakovo. Nun ili etas eksponitaj en Arkeologia Muzeo. Postmorte publikiĝis Les peuples maritimes du nord a l'epoque de Ramses II et de Merenptah.
János Czukor
János Czukor naskiĝis la en Kisszeben (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Sabinov en Slovakio), li mortis la  en Hódmezővásárhely (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
János Czukor maturiĝis en luterana gimnazio en Eperjes, poste li akiris farmacian diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1808. Post la diplomo li laboris en apoteko en Pest (urbo). En la 1820-aj jaroj li malfermis propran apotekon en Hódmezővásárhely. Dum la ĥolera epidemio en 1831 li estis ankaŭ kuracisto. En 1857 li forvendis la apotekon kaj li okupiĝis pri agronomio. Li kontribuis en agronomiaj gazetoj. (Memoru: la urbo havas bonkvalitajn kampojn!)
Tadeusz Smoleński
La karieron de 25-jara Smoleński rompis antaŭtempa morto.
Eberhardo la 1-a de Berg-Altena
Eberhardo la 1-a de Berg-Altena (naskiĝinta proks. 1130; mortinta la 23-an de januaro 1180) estis grafo de Altena de 1161 ĝis 1180.
Je lia morto lia graflando estis dispartigata inter liaj du plej aĝaj filoj, Arnoldo kaj Frederiko.
Geedzeco kaj idoj
Li estis edzo de mit Adelhejda de Cuyk-Arnsberg.
Subhash Kak
Subhash Kak (सुभाष काक), nask. ja la 26-a de marto1947 en Srinagar (Kaŝmiro) estas sciencisto kaj elstara esploristo pri vedisma epoko. Li ankaŭ havas teoriojn pri la ecoj de konscio kaj mensfunkciado.
Li estis "distingita profesoro" pri elekro-inĝenierarto, kaj docento en la programoj pri aziajn studoj kaj sciosciencoj en la Luiziano ŝtata universitato en Baton Rouge.
Studante la Rigvedon, li asertis ke li malkovris astronomian kodon en la koncepto de la fajroaltaroj en antikva Hindio kaj en la organizoj de la Vedo libroj. Li ankaŭ esploris pri la kunligaĵoj inter la Vedaj konceptoj kaj la modernaj teorioj pri konscienco.
NGC 6622
NGC 6622 (aliaj indikoj — UGC 11175, KCPG 534A, MCG 11-22-31, ARP 81, ZWG 322.36, VV 247, 7ZW 778, PGC 61579) estas galaksio en konstelacio Drako.
Siam Devadhiraj
Siam Devadhiraj (tajlande : พระ สยาม เท วา ธิ ราช ) estas la kuratora diaĵo, kiu enkorpigas la protekton de naturo kaj la ŝtato Tajlando. La diaĵo estas reprezentita de la statuo lokita en la Templo de la Trono de Paisan Thaksin en la Grandioza Palaco. La skulptaĵo, ok centimetroj alta kaj el muldita pura oro, estis komisiita de reĝo Mongkut (Rama la 4-a), probable ĉirkaŭ la jaroj 1859 - 1860.
La statuo reprezentas Devan en reĝa vesto, tenanta glavon en sia dekstra mano kaj aia maldekstra mano ĉe brustalteco estas en la benpozicio. Tajlandanoj adoras Devadhiraj en ĉiujara privata ceremonio en la unua vaksluno de la kvina tajlanda lunmonato, kiu markas la tradician Novjaron en la taja kalendaro.
Etimologio
Deva, estas vorto derivita de la sanskrita lingvo, foje tradukita kiel "dio" aŭ "anĝelo" kaj Siam estas la nomo de Tajlando en la taja.
Komunuma epoko
La komunuma epoko indikas historian periodon de la mezepoko, kiu distingiĝis per sistemo de loka registaro de municipoj, sistemo kiu disvastiĝis en vastaj areoj de Okcidenta Eŭropo. La Komunumo estis asocio de individuoj, kiuj apartenas al la sama socia klaso kaj loĝas en la sama loko.
La komunuma epoko estiĝis en centra-norda Italio, ĉirkaŭ la fino de la 11-a jarcento, disvolviĝante, baldaŭ poste, ankaŭ en iuj regionoj de centra-suda Germanio, en Francio kaj en Flandrio. Ĝi poste disvastiĝis (precipe inter la dua duono de la dekdua kaj dek-kvara jarcentoj ), kun malsamaj formoj kaj modeloj, ankaŭ en Anglio kaj en la Ibera Duoninsulo.
En Italio, lulilo de komunuma civilizo, la fenomeno iom post iom elĉerpiĝis de la lastaj jardekoj de la dektria jarcento kaj la unua duono de la sekva jarcento, kun la modifo de la interna politika ekvilibro, kun la socia aserto de novaj klasoj (aristokrataro, granda kaj malgranda burĝaro kaj pleboj) kaj kun la eksperimentado de novaj registaraj spertoj ( urba sinjorio ). La unuaj komunumoj postulis profesian, politikan kaj administran aŭtonomion. En la itala duoninsulo la urboj estis submetitaj al la supera aŭtoritato de la imperiestro: jen la komenca punkto por kompreni la historian dinamikon, kiu akompanis la disvolviĝon de la Komunumo en Italujo kaj la luktojn, kiujn ĝi devis elteni por establi sin.
James E. Boyd
James Emory "Jim" BOYD (n. la 18-an de julio 1906 – m. la 18-an de februaro 1998) estis usona fizikisto, matematikisto, kaj universitata administristo. Li komencis sian karieron kiel profesoro pri fiziko ĉe West Georgia College (Kolegio de Okcidenta Georgio), fariĝis estrarano ("direktoro") de la Georgia Teĥnologia Esplora Instituto (1957-1961), prezidanto de la Kolegio de Okcidenta Georgio (1961-1971), kaj provizora prezidanto de la Georgia Instituto de Teĥnologio (1971-72).
Komunuma epoko
La komunuma institucio
Renaskiĝo de la jaro 1000
La demografia pliiĝo de la jaro 1000 kaŭzis la formadon de novaj urbaj centroj kaj la renaskiĝon de ekzistantaj. Tiel la urbo revenis esti, kiel en la pratempo, la mova forto de la civila socio. Inter la muregoj viroj kun tre malsamaj sociaj fonoj ekloĝis kune: urbanizitaj kamparanoj kiel rezulto de la troa manlaboro en la kamparoj, malgravaj feŭdaj sinjoroj, kiuj provis eskapi de la devontigoj al la grandaj feŭdaj sinjoroj translokiĝante al la urbo, same kiel notarioj, juĝistoj, kuracistoj, malgrandaj metiistoj kaj komercistoj. Ĉi tiuj konsistigis la "burĝan" klason plejbonege, tio estas tiuj, kiuj, ne estante noblaj, tiris sian prosperon el la ekzercado de artoj aŭ metioj, havante sian naturan medion en la urbo.
Tiam, kun la renaskiĝo de la urboj en la 11-a jarcento kaj la rekomenco de metiaj agadoj, la novaj urbaj klasoj kolektiĝis por liberigi sin de feŭdaj ligoj kaj imperia aŭtoritato, kreante novan politikan realon: la Komunumo. Estis neeviteble, ke multaj urboj komencis disvolviĝi kiel aŭtonomaj instancoj, metante la ĉirkaŭajn kamparojn sub sian kontrolon: ĉi tiuj novaj politikaj instancoj prenas la nomon de Komunumoj, kiel dirite, kaj konsistas el faktaj urboŝtatoj, kun leĝoj kaj magistratoj. sendependaj de la grandaj feŭdaj sinjoroj. Teorie tamen la urboj ne povus esti tute aŭtonomaj, ĉar ili estis submetitaj al pli grandaj organizoj: aŭ ili apartenis al la grandaj feŭdaj lordoj aŭ estis sub la rekta kontrolo de la reĝo aŭ la imperiestro. Sed praktike en iuj regionoj de Eŭropo, kiel en Flandrio aŭ en norda Italio, la potenco de la Imperio estis malforta kaj en ĉi tiuj regionoj la urba institucio povis disvolviĝi.
La Komunumo do esprimis la emancipiĝon de feŭda submetiĝo, estigante profundan socian transformon, karakterizitan de la reviviĝo de komercaj agadoj kaj la apero de la burĝaro.
Tamen spuri la naskiĝon de la Komunumo al ununura historia kialo ne donis bonajn rezultojn: kompleksa fenomeno, etendita diakrone kaj sinkrone, ne povis estiĝi rigide de unu evento aŭ de la sama kaŭzo. Multaj faktoroj influis la komencon de la fenomeno:
En la urboj subvasaloj, terposedantoj kaj koncesiuloj, juĝistoj kaj notarioj kuniĝas, kaj starigas la komunumon kiel ĵurita kaj privata asocio ( Coniuratio ), libervola asocio kreita inter membroj de malsamaj sociaj klasoj por defendi certajn prerogativojn kaj interesojn.. La membroj de la konsorcio kunlaboras kun la episkopo, de kiu ili akiras protekton kontraŭ la eblaj ofendoj de la granda feŭdeco, de kiu ili liberiĝis.
Inter la fino de la 11-a jarcento kaj la komenco de la 12-a jarcento, la Municipo pliigis sian potencon kaj anstataŭigis la establitan aŭtoritaton, transformante sin al publika institucio regata de konsuloj, helpata de ĉefa konsilio por pritrakti ordinarajn aferojn kaj de malgranda konsilio por diskuti pri konfidencaj aferoj. Kvankam ekzistas eksponentoj de la komerca klaso, la origino de la itala municipo do havas aristokratan karakteron, ĉefe verkon de la milites secundi aŭ subvasaloj, malgravaj feŭdaj sinjoroj, kiujn la komerca revolucio liberigis de dependeco de la grandaj feŭdaj sinjoroj, dum en la transalpaj municipoj ĝi estas la klaso burĝa-komerca ĉe la origino de la komunumo.
Politika organizo
Konsuloj La registaro de la komunumo baziĝis sur ĝenerala urbestraro, kiu elektis magistratojn, nomitajn konsuloj, zorge de la vicregistaro. Ene de ĉi tiu kolegia organo, la rezolucioj estis konsiderataj validaj laŭ ĝusta disvolviĝo de la proceduro, kiel la kunvoko de la asembleo ĉe ĉeesto de minimuma nombro de specife nomumitaj civitanoj kaj la protokolo de la decidoj.
Ĉi tiuj, en la komenco, estante sen aŭtoritato, plenumis sian oficon en reprezento de la episkopo : "La urboj daŭre estis sidejoj de ekleziaj kaj civilaj aŭtoritatoj kaj, iagrade, politikaj-administraj kaj juĝaj centroj. Ĉi tio estis precipe danke al la aŭtoritato de la episkopo kaj al la jurisdikciaj rajtoj, kiujn li akiris en la 10a kaj 11a jarcentoj pri la urba kaj antaŭurba areo. Ĉirkaŭ la episkopo, lia aŭtoritato, liaj estroj, dum la praktikado de tiuj funkcioj, diversaj urbaj klasoj formiĝis, foje difinitaj kiel boni homines, kiuj akiris influon ekzercante kiel registaro kune kaj nome de la episkopo ".
Ne eblas scii la precizan daton aŭ naskiĝlokon de la komunumoj. Ni scias, laŭ iuj dokumentoj de la 11a jarcento, ke la unuaj reprezentantoj de la komunumoj nomiĝis Boni homines aŭ Konsuloj. En la komenco, la Komunumoj sin prezentis kiel provizorajn magistratojn kreitajn por solvi problemojn de difinita momento, formitajn de "bonaj viroj", kiujn ĉiuj fidis. La konsuloj ĵuris fidelecon al civitaneco listigante siajn devojn, kiuj kune kun skribaj kutimoj kaj leĝoj aprobitaj de la municipo formis la unuajn formojn de civitanaj statutoj. Dum sia laboro ili ellaboris la "Raporton", specon de listo, en kiu estis raportitaj ĉiuj publikaj laboroj entreprenitaj sed ne kompletigitaj.
Ĉiuj civitanoj, kiuj ĝuis urbajn rajtojn, kolektiĝis en la "Parlamento", kiu estis la fundamenta organo en la vivo de komunumo. Por faciligi ĝian administradon, ĉi tiu korpo ofte reduktiĝis al malplimulto de individuoj, komencante la leviĝon de tiuj grupoj, kiuj fariĝos gvidantoj. Ĉiuj komunumoj similis unu la alian pro la ĉeesto de kategorio de individuoj, kiuj ĝuis pli grandajn rajtojn ol la aliaj. Por partopreni en la komuna potenco necesis esti: plenaĝa, vira, pagi enirpagon, posedi domon. Kontraŭe estis ekskluditaj virinoj, malriĉuloj, servistoj, judoj, nekonvertitaj islamanoj kaj la "meteci".
En Italio la pliiĝo de la komunumojoj estis malhelpita de la normana centralismo en suda Italio, dum ili atingis esceptan evoluon en la Nordo, disetendiĝante de la grandurboj ĝis la kamparo. Ĉi tiu kresko estis instigita ĉefe de la loka nobelaro por la perceptebla ebleco liberigi sin de imperia potenco kaj kontrolo. Dum la dekdua-dektria jarcento ĉiuj komunumoj akiris bonan kontrolon pri la ĉirkaŭa kamparo, efektivigante la procezon nomatan formado de la cirkaŭurba kamparo ( comitatinanza ) kaj kiu inkluzivis la Districtus (aneksitan kamparon) kaj la Comitatus (kamparo kiu jam origine apartenis al la Komunumo).
La konsula fazo estis poste sekvita de fazo nomata komunumestra : la Komunumestro (en la itala: Podestà), estis profesia oficiro kun devoj administri la municipan teritorion. Ili estis veraj profesiuloj, kun bone difinitaj taskoj kaj pagitaj de la Komunumo, kies preparadon oni akiris akiris per la studado pri juro en la naskiĝantaj universitatoj. Estis ĉefe la grandaj noblaj familioj, kiuj studis kaj specialiĝis por fariĝi podestà por akiri pli grandan potencon ene de la urba teritorio.
Dum la komunuma epoko ankaŭ la gildoj de artoj kaj metioj naskiĝis, asocioj de komercistoj kaj metiistoj kolektiĝis laŭ la profesio, kiun ili praktikis.
Teritoria organizo de la komunumo
Jam antaŭ la formado de la komunumoj en la italaj urboj, spontanaj unuiĝoj de civitanoj formiĝis por trakti la defendon de la urbo. Ĉiu sekcio de la muroj estis atribuita al la loĝantoj de la proksima areo, kiuj laŭvice gardis. En iuj urboj ĉi tiuj asocioj prenis la lombardan nomon de guaite, en aliaj ili prenis la nomon de la defendataj pordegoj.
En la komunuma epoko ĉi tiuj teritoriaj asocioj prenis aliajn nomojn: "vicinie", "kapeloj", "popoloj" (en Florenco). Ĉi tio ankaŭ signifis la redukton de militaj taskoj kaj anstataŭe la plivastigo de aliaj agadoj, de interhelpo, al publika ordo, al fajropreventado, ĝis la organizado de la urbajn festojn.
Kun la urba ekspansio, ĉi tiuj urbaj areoj kunfandiĝis en pli grandajn unuojn, kiuj havis, laŭ kiom multaj estis en la urbo, la nomon de terziere (triona kvartalo), (ekzemple en Sieno kaj Ankono), distriktoj (kiel en Florenco, Areco kaj Bolonjo ) aŭ sestiere (sesona kvartalo), (en Venecio, Milano kaj Ĝenovo). Ĉi tiuj fariĝis la koncernaj artikoj por militaj kaj politikaj agadoj. La urba armeo fakte baziĝis sur la kvartaloj, kaj rilate al la aliĝo kaj al la dismetiĝo en batalo: ofte en kazo de milito du distriktoj restis por defendi la urbon kaj du iris al la kamparo. Simile, impostoj estis kolektitaj laŭ kvartala bazo; kaj la publikaj laboroj estis pagita de la koncernaj kvartaloj. Finfine, publikaj oficejoj dividiĝis egale inter la kvartaloj. Siavice la distriktoj havis siajn oficejojn, siajn gonfalonierojn, siajn blazonojn.
La Komunumo kaj la feŭda mondo: malfacila kunekzistado
Ĝenerale la Komunumo fondiĝis sur principoj kontraŭaj al tiuj de feŭdismo. Dum la feŭda mondo (kiu havis ĝermanan originon) estis agrikultura kaj milita, kaj tial "vertikala" ĉar ĝi estis fondita sur rigida hierarkio, la komunuma mondo (kiu kolektis la heredaĵon de la antikva urboŝtato) estis civitana kaj komercista, kaj tial "horizontala" ĉar ĝi zorgis pri la partopreno en la registaro de ĉiuj civitanoj, aŭ almenaŭ bona parto de ili, sur nivelo de granda egaleco.
Sekve, en la kampo de armea organizado, la tipa armo de feŭdismo estis la kavalerio, formita de tiuj "malmultaj kontraŭ multaj", kiuj formis timindan kaj bone trejnitan militan kaston de profesiuloj kaj militestroj; la Komunumoj, aliflanke, lanĉis civitanajn armeojn, kies kerno konsistis el la malgranda nobelaro kaj la infanterio, ĉi-lasta formita de civitanoj, kiuj foje prenis armilojn por la necesa defendo de la Komunumo, kaj tial ne ĉiam trejniĝis.
Unu el la fundamentaj historiaj dinamikoj de ĉi tiuj jarcentoj estis do la kolizio inter la historiaj fortoj de la pasinteco (feŭdismo) kaj la novaj, kiuj aperis kun la naskiĝo de la komunumo. Tamen la Komunumo ne kondukis al la definitiva venkado kontraŭ feŭdismo: ni devas pensi pri diverskolora kaj varia Eŭropo, en kiu kunvivis kamparaj regionoj "feŭdigitaj" kaj aŭtonomaj komunumoj, en kiuj maturiĝis diversaj ekonomiaj kaj sociaj realaĵoj.
Kun la paso de la tempo, la grandaj feŭdaj sinjoroj trovis taŭgan kunekzisti kun la burĝa socio, kiu formiĝis inter la urbomuroj. Ĝenerale, kie estis forta milita aristokrataro, la Komunumo estis malpli esenca kaj feŭdismo konservis sian pezon sendifekta, precipe kie ankoraŭ necesis defendo de la limoj (kiel en Orienta Eŭropo, en Hispanio) aŭ teritoria ekspansio (kiel en Sankta Lando ).
La kolizio inter la Komunumoj kaj la Imperio
Se la Komunumoj povis naskiĝi kaj firmiĝi en norda Italio, ĉi tio dependis ankaŭ de la malforto de la Imperio, de la lukto por investoj kontraŭ la Papado, kaj de la konfliktoj, kiuj dividis la grandajn germanajn feŭdajn sinjorojn, kiuj respondecis pri la elekto de la imperiestro. La Imperio estis disputita inter du dukoj de Ŝvabio (aŭ Hohenstaufen), nomataj " gibelinoj " de ilia kastelo en Waiblingen, kaj la dukoj de Bavario, nomataj " gelfoj " de sia prapatro Welf (Gelfo).