cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palatinata Arbaro
Limoj
La orienta parto de la Palatinata Arbaro, kiu limas al la Rejna Malaltebenaĵo, estas nomata Haardt, kaj la monteta pejzaĝo inter la arbaro Haard kaj la ebenaĵo nomata Weinstraße , en Esperanto "Vinstrato", kio aludas al la supera ekonomia graveco de vinkultivado en tiu regiono.
Okcidente de la urbo Kaiserslautern komenciĝas mallarĝa areo de marĉo kun la nomo Landstuhler Bruch, kaj sude de ĝi la okcidenta limo de la Palatinata Arbaro estas altebenaĵo kun la nomo Südwestpfälzische Hochfläche.
Montoj
Tre multaj altaj punktoj de la regiono estas malkrutaj arbare kovritaj montoj kun alteco de 400 ĝis 500 metroj super la marnivelo, kvankam ankaŭ ekzistas bizare formitaj klifaj rokoj, ekzemple en la subregiono Dahner Felsenland aŭ ĉirkaŭ la valo de la rivero Nahe kiel en la teritorio de la komunumaro Bad Münster am Stein-Ebernburg.
Flaŭro
La arbaraj areoj ampleksas pli ol 76 procentojn de la biosfera rezervejo kaj kovras preskaŭ la tutan teritorion de la du mezaltaj arbaroj Palatinata Arbaro kaj Vogezoj. Aldonaj areoj estas lagoj kaj riveroj, agrikulture utiligitaj areoj - interalie vitejoj - kaj nur laste loĝlokoj kaj stratoj.
Tipaj por la Palatinara Arbaro estas granda kvanto da fagoj, kiuj aparte bone kreskas sur la sabloŝtona grundo. En iom humidaj valoj ankaŭ abundas kverkoj. Apud valaj rojoj krome oftas alnoj, kaj proksime al la vitejoj de la plej orienta parto ankaŭ kaŝtanujoj. La aldone plantitaj piceoj kaj abioj estas relative novaj en la arbaro.
Loĝlokoj
La tri urbetoj en la centro de la arbara regiono, Lambrecht, Annweiler kaj Dahn, ĉiuj havas malpli ol 10.000 loĝantojn. Ĉe la orienta rando de la arbaro situas la urboj Eisenberg, Grünstadt, Bad Dürkheim, Neustadt an der Weinstraße, Edenkoben, Landau kaj Bad Bergzabern, ĉe la okcidenta rendo la urboj Kaiserslautern, Rodalben kaj Pirmasens.
La regiono havas grandan nombron da historiaj mezepokaj fortikaĵo kaj kasteloj. Menciindaj ekzemple estas en la centro de la montaro la imperia kastelo Trifels apud la urbeto Annweiler, en kiu la angla reĝo Rikardo Leonkoro estis malliberigita, kaj en la orienta parto de la arbaro apud la urbo Neustadt an der Weinstraße la kastelo Hambacher Schloss, kiu dum la jaro 1832 estis la renkontopunkto por impona demonstracio por demokratiigo de la tiam multŝtata Germanio.
Velké Hostěrádky
Velké Hostěrádky (Hostraditz) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1210.
Pola Radio Chopin
Pola Radio Chopin (Polskie Radio Chopin) estas tema radiostacio de Pola Radio, funkciigita tagmeze la 11-an de oktobro 2017 sur la platformo DAB+, en Interreto kaj sur satelito. La stacio estos dediĉita al la pola muziko — malnova kaj nuntempa kun surbendigaĵoj el muzikaj festivaloj. La prezentatan muzikon akompanos arkivaj kaj nuntempaj publicistaj verkoj: intervjuoj, komentoj, raportoj, recenzoj de diskoj kaj koncertoj.
La oferto ampleksas koncertojn ĉefe de Chopin-Festivaloj, ekz. Chopin kaj lia Eŭropo, aŭ Internacia Piana Konkurso Fryderyk Chopin, intervjuoj kun kulturaj personecoj, kulturaj raportoj, informoj pro novaĵoj kaj furormuzikaĵoj, kune kun arkivaj muzikaj surbendigaĵoj.
10780 Apollinaire
10780 Apollinaire estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la franca poeto Guillaume Apollinaire (1880–1916) de vera nomo Wilhelm Apollinaris de Kostrowitzki. Filo de pola enmigrintino, li gvidis la poezion en neeksploritajn vojojn. Inspirita de malfeliĉa amaferon, li verkis sian Chanson du mal-aimé ("Kanto de l'misamato"). Lia poezia ĉefverko Alcools (1913) uzas nekutimajn vortajn asociojn kaj aŭdacajn tipografiajn aranĝojn.
Tioureo
Tioureo aŭ tiokarbamido estas organika kombinaĵo kun sama strukturo de la ureo kie la oksigenatomo estis anstataŭita de sulfuratomo. Tiel kiel la ureo, ĝin eblas prepari kreante komponaĵon kun identa kemia komponado pere de rearanĝaj reakcioj, tiel kiel varmigante amonian tiocianaton pli alta ol 170°C.
Tioureo elmontras multe da kemiaj proprecoj de la ureo, sed ĝi havas malmulte da industriaj uzoj. Tioureo uzatas kiel insekticido, akaricido, plastaj manufakturoj, fotografiaj kaj fotokopiaj procezoj kaj akceliloj en la produktado de sinteza kaŭĉuko.
En akva solvaĵo ĝi facile hidroliziĝas al amoniako, karbona duoksido kaj hidrogena sulfido. Sub varmigado malsupra ol ĝia fandopunkto, tioureo transformiĝas en amonia tiocianato. Ĝi facile oksidiĝas en ĉeesto de kalia permanganato.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Diphenylurea.svg| Dufenila ureo Thiourea_dioxide.svg| Tiourea duoksido Metiamide.svg| Metiamido Ergothioneine.svg| Ergotionejno Methitural.svg| Metituralo Methylthiouracil.svg| Metiltiouracilo </Gallery>
San Fili
San Fili estas komunumo de Italio.
Eŭropa Ĉampionado de Manpilkado
La Eŭropaj Ĉampionadoj de Manpilkado estas konkursoj de la Eŭropa Federacio de Manpilkado (EHF) por determini la plej bonajn manpilkadajn teamojn de Eŭropo. Fakte temas pri du apartaj konkursoj: unu por viroj kaj unu por virinoj. Ili estas aranĝitaj aparte, sed krom tio estas similia. Ili estas unuafoje aranĝitaj en la jaro 1994 - tri jaroj post la fondiĝo de la EHF. Ili okazis ĉiun duan jaron en paraj jaroj. La vira ĉampionado kutime okazas en januaro kaj la virina kutime en decembro. La konkurso ankaŭ estas kvalifiko por la Monda Ĉampionado kaj la Olimpikaj Ludoj. La plej ofte venkintaj teamoj estas Svedujo (4-foje, viroj) kaj Norvegujo (7-foje, virinoj).
Disvolvo de la konkurso
Komence nur 12 teamoj povas kvalifiki sin por la konkurso. Ekde 2002 partoprenas 16 teamoj. La teamo de la gastiganta ŝtato estas aŭtomate kvalifikata. La konkurso konsistas el tri etapoj. La unua kaj dua estas rondbataloj kaj la tria estas elimina sistemo. En la unua etapo ekzistas kvar grupoj kun po kvar teamoj. Ĉiu teamo ludas po unu ludon kontraŭ la tri samgrupaj teamoj. La tri unuaj teamoj de la klasigo rajtas partopreni en la dua etapo. La lasta teamo estas eliminita. En la dua etapo ekzistas du grupoj kun do nun po ses teamoj. Ili kunprenas la rezultojn, kiun ili gajnis kontraŭ la ankaŭ progresantaj teamoj. La teamoj nun ludas kontraŭ la tri aliaj teamoj de la grupo. La du unuaj klasitaj de la du grupoj kvalifikas sin por la tria etapo. Tie la unuaj klasitaj ludas kontraŭ la duaj klasitaj de la alia grupo en duonfinaloj. La venkintoj ludas en la finalo pri la ĉampioneco.
Resumo (Virinoj)
p.p. = post plilongigo, p.2p. = post du plilongigoj
Kiskunmajsa
Kiskunmajsa [kiŝkunmajŝa] estas kuracbanloko kaj urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kiskunmajsa, kies centro estas.
Situo
Kiskunmajsa situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kiskunfélegyháza-Bátaszék. Kiskunhalas troviĝas 23, Kiskunfélegyháza 28, Szeged 43, Kecskemét 53, Budapeŝto 137 km.
Historio
Pli frue hunoj kaj avaroj loĝis tie. La tatara invado maldensigis la loĝantaron en 1241, tial poste reĝo Adalberto la 4-a setligis kumanojn inter riverojn Danubo kaj Tiso. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. Post la turka erao la Ordeno de germanaj kavaliroj setligis posteulojn de jasoj en 1743. La komunumo iĝis kampurbo en 1837.
Famuloj
En Kiskunmajsa naskiĝis: En la urbo vivis kaj laboris
Germana aŭtovojo A33
La germana aŭtovojo A33 (germane Autobahn 33, mallonge A33, aŭ formale Bundesautobahn 33, mallonge BAB 33) estas aŭtovojo en nordokcidenta Germanio, en la regiono ĉirkaŭ la urbo Osnabrück: Ĝi ligas la aŭtovojojn A30 en la nordo kaj A44 en la sudo kaj tiel estas parto de la itinero de multaj aŭtoj kaj kamionoj inter Nederlando kaj nordokcidenta Germanio unuflanke kaj la germanaj federaciaj landoj Turingio kaj Saksio aliflanke.
Laŭ la momenta konstrua stato, la aŭtovojo komenciĝas nordoriente de Osnabrück en la komunumo Belm respective la orienta urboparto Osnabrück-Schinkel, ligate al la federacia vojo B51 - estas planoj daŭrigi la vojon norden ĝis la komunumo Wallenhorst kaj la germana aŭtovojo A1 kondukanta al Bremeno, Hamburgo kaj Jutlando (kontinenta Danio). Post kruciĝo kun la germana aŭtovojo A30, ĝi pluiras suden trans la arbara regiono Teutoburger Wald, celante al la direkto de la urbo Bielefeld. Post 25 aŭtovojaj kilometroj, ĝi en Borgholzhausen transiras al la federaciaj vojoj B476 kaj B68, kiuj de jardekoj estas tro mallarĝaj compare al la relative densa trafiko, tiel ke vojaĝantoj kutimas je vojŝtopiĝoj ĉi tie - ankaŭ tiun vojparton oni delonge planas trakonstrui al aŭtovojo. Post pliaj 25 kilometroj, ĉe la aŭtovoja kruciĝo Bielefeld la ŝoseo denove iĝas aŭtovojo, kruciĝas kun la germana aŭtovojo A2 inter Dortmund kaj Hanovro, kaj en sia suda parto direktiĝas al la urbo Paderborn. Proksime de tiu urbo, ĉe la aŭtovoja kruciĝo Wünnenberg-Haaren ĝi eniras la aŭtovojon A44.
Frenkendorf-Füllinsdorf (stacidomo)
Frenkendorf-Füllinsdorf estas fervoja stacidomo en Frenkendorf, Svislando.
Stacio Suda
Stacio Suda (japane: 隅田駅 [Suda-eki], angle: Suda Station) estas fervoja stacio en Haŝimoto, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Zaanstad
Zaanstad estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Fine de en la municipo vivis.
Zaanstad estas parto de la ĉirkaŭurba areo de Amsterdamo. La municipo ekestis je 1974 pro la kunigo de la municipoj Assendelft, Krommenie, Wormerveer, Westzaan, Zaandijk, Koog aan de Zaan kaj Zaandam.
Turista vidindaĵo estas la Zaanse Schans.
NGC 765
NGC 765 (aliaj indikoj — PGC 7475, UGC 1455, MCG 4-5-25, ZWG 482.33, IRAS01559+2439) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elemér Csávossy
Elemér Csávossy [ĉAvoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Csávossy Elemér Béla estis hungara katolika pastro, jezuita monaĥo, instruisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis csávosi kaj bobdai, ekde 1904 li estis barono.
Elemér Csávossy naskiĝis la en Papd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bobda en Rumanio, li mortis la  en Pannonhalma (Hungario).
Biografio
Elemér Csávossy frekventis en gimnaziojn en Kalocsa kaj Vieno, poste en 1903 en Sankt Andrä (Karintio) li aliĝis al la jezuitoj. Li studis filozofion en jezuita altlernejo en Pozsony (1905-1908), teologion en Innsbruck (1908-1912), fine li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto (1913-1915). Intertempe li pastriĝis en 1911. Inter 1915-1921 li instruis en gimnazio de Kalocsa, li estis pastro inter 1921-1924 en Serbio, inter 1924-1927 (baldaŭ inter 1949–1951) li estis estro de la hungarlandaj jezuitoj. En la sekvantaj jaroj li instruis en pluraj lernejoj aŭ li estis lernejestro. En 1951 li estis arestita kaj li liberiĝis dum la Hungara revolucio de 1956. Ekde 1961 li vivis en monaĥeja pensiulejo en Győrszentmárton.
Komunumaro Grand Dole
Grand Dole aŭ Granda Dolo (Communauté d'agglomération du Grand Dole) estas franca komunumaro (communauté d'agglomération), kiu situas en la departemento Jura kaj en la regiono Franĉkonteo. Ĝia ĉefurbo estas Dole. Ĝi datiĝas de 2008, kiam la du komunumaroj Jura Dolois kaj Jura entre la Serre et Chaux plus du komunumoj Abergement-la-Ronce et Villers-Robert kuniĝis.
Komunumoj
La Communauté d'agglomération du Grand Dole enhavas 42 komunumojn :
Péter Fehérvári
FEHÉRVÁRI Péter [fehe:rva:ri] estas rumania hungara aktoro, kantisto, dancisto. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 17-an de marto 1983.
(9753) 1990 QL3
(9753) 1990 QL3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Burgo Gerstbergerkopf
La burgo Gerstbergerkopf estas la resto de montburgo sur la pinto de la monto Gerstbergerkopf norde de la urbeto Dahn en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi esti remparburgo. Konstrudato kaj konstruiganto ne estas konataj.
La loko de la iama burgo montris la restojn de 20 m longa, 5 m larĝa kaj unu metro alta ringremparo. La diametro mezuris 70 m oble 20 m
Viktoro Amadeo la 2-a de Savojo
Viktoro Amadeo la 2-a de Savojo, Vittorio Amadeo II Francesko (naskiĝis en Torino, la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj la 14-an de majo 1666; mortis en Moncalieri la 31-an de oktobro 1732) estis duko de Savojo, kaj reĝo de Sicilio de 1713 ĝis 1720 kaj poste de Sardio de 1720 ĝis 1730.
Li estis la filo de la duko de Savojo Karlo-Emanuelo la 2-a de Savojo (1634-1675) kaj de lia dua edzino Maria-Johanino Baptistino de Savojo-Nemuro (Marie Jeanne Baptiste de Savoie-Nemours 1644-1724), kiu estis dukino de Ĝenevo kaj de Aumale, kaj ankaŭ la filino de la duko de Orleano Filipo de Francio kaj de Henrieto de Anglio.
Post la morto de sia patro en 1675, li je la aĝo de naŭ jaroj heredis la Domestrecon de Savojo sub la regenteco de sia patrino. Li ankaŭ fariĝis :
Komence la juna duko lasis la regadon al sia patrino, kiu estis oficiale la regentino ĝis 1684, kaj tio pligravigis la dependecon de la duklando al Francio kaj la malobeemon de kelkaj nobeloj kaj de kelkaj urboj, kiel Ceva kaj Mondovi. Tiel la franca reĝo Kudoviko la 14-a devigis ĝin persekuti la protestantojn de Piemonto kaj multaj vodanoj ekziliĝis al Svislando aŭ al la suda regiono de Germanio.
Li edziĝis por la una fojo en Chambéry (Ŝamberio) je la 6-a de majo 1684 kun la princino Anno-Maria de Orleano (1666-1728), kiu naskis al li ok gefilojn:
Kvankam edzita kun nevino de la franca reĝo Ludovikio la 14-a, li malalianciĝis kontraŭ li dum la milito de la Ligo de Augsburg kaj repaciĝis kun Hispanio kaj Aŭstrio (kie vivas lia kuzo Eŭgeno de Savojo). Sekve li ankaŭ repaciĝis kun la vodanoj, kiuj revenis hejmen de sia ekzilo (tio estas la fama "glora reveno"). Tamen nenio rezultas de la savojaj ofensivoj en Provenco kaj Daŭfenio dum la francaj trupoj eniris Savojon kaj minacis Piemonton kaj Turinon. Venkita dum la batalo de la Staffarda (1690) kaj de la Marsaille, li estis devigita aparte repaciĝi en 1696 kun Ludoviko la 14-a, kiu definitive rezignas Italion, kaj edzinigis en 1697 sian filinon Maria-Adelaido de Savojo kun la duko de Burgonjo, kiu estis la nepo de Ludoviko la 14-a.
En 1701 li edzinigis sian filinon Maria-Ludovikino kun la hispana reĝo Filipo la 5-a, kiu estis la nepo de Ludoviko la 14-a, kaj tiel ŝajne konsentis la politikon de Francio pri la heredo-vico de Hispanio. Sed dezirante pligrandigi sian landon per novaj teritorioj, li denove rezignis la francan aliancon en 1703. La francaj trupoj milite kaj severe reokupis Savojon, centran Piemonton, Kazalon kaj Astion. Sed Montmélian rezistis dum du jaroj, Nico malvenkis nur en januaro 1706 kaj la princo Eŭgeno de Savojo fine savis Piemonton kaj ĝian ĉefurbon Torino, kiun sieĝis dum du monatoj la francoj en la printempo 1706. Eĉ se Ludoviko la 14-a sekrete promesis Milanion al la duko, la milito daŭris en Provenco kaj en la regiono de Haute Doire ĝis la traktatoj de Utrecht kaj de Rastadt en 1713.
Tiam Viktoro-Amadeo la 2-a rekuperis Nicon kaj Savojon, sed li ankoraŭ recevis la teritoriojn de Valsesia, de Lomelline, de Montferrat, de Alexandrie, kaj precipe Sicilion kun la reĝa titolo. Tamen en 1720 li estis devigita interŝanĝi Sardion kun Sicilion, kiun revendikis Hispanio, sed Filipo la 5-a ricevis Toskanion kaj la urbojn de Parmo kaj Piaĉenco.
Post 1720 li forlasis sian pasintan sintenon militeman por zorgi pri interna reformado de siaj ŝtatoj. Li kreis la "oficistaran absolutismon", fondante specialajn ministeriojn (pri enlandaj aferoj, eksterlandaj aferoj, milito…) kaj teknikajn agentejojn (pri financoj, soldo, kanono-servistaro, reĝa domo…), kaj ĉie nomumis voktojn por kontroli nobelojn, studentojn, ekleziulojn kaj aliajn civitanojn.
En 1723, li publikigis siajn "Reĝajn Konstituciojn" (kodo Viktoriana) por "doni al siaj popoloj leĝojn pli facilajn kaj pli klarajn" kaj dekretis por la unua fojo en Eŭropo la ĝeneralan kadastrigon de sia reĝlando, cele al pli bona enspezo de la terimposto. Kvankam li estis malmulte ema al artoj kaj literaturo, li bone komprenis ilian politikan gravecon. Li komisiis la arkitekton Filippo Juvarra por plibeligi la ĉefurbon Torino (kiel en 1714 la Baziliko de Superga, en 1718 la palaco Madame kaj en 1729 la ĉas-pavilono de Stupinigi). Sed lia plej bela verko estas la kreado de la universitato de Torino.
Vidva li denove edziĝis sed "morganate" en Torino je la 2-a de aŭgusto 1730 kun Anna Canalis di Cumiana (1679-1769), kiu estis markizino de Spigno, sed ili havis neniun gefilon.
Li abdikis favore al sia filo je la 3-a de septembro 1730 kaj retiriĝis en la kastelo de Sankta Albano (Saint-Alban) ĉe Chambery. Sed en 1731 li provis denove reĝiĝi, kaj lia filo estis devigita enprizonigi lin en la kastelo de Moncalieri, kie li mortis en 1732. Li estas entombigita en la Baziliko de Superga.
Mucurici
Mucurici estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 5.672 loĝantojn en 2010.
Henry G. Roe
Henry G. ROE (naskiĝis en 1975) estas usona astronomo.
Li ricevis doktorecon pri astrofiziko de la Universitato de Kalifornio en 2002.
Minor Planet Center atribuas al li la malkovron de la transneptuna objekto 120347 Salacia la en kunlaboro kun Kristina M. Barkume kaj Michael E. Brown.
La asteroido 28803 Roe estis nomita en lia honoro.
Jasna Góra
Jasna Góra [jasna gura] estas katolika pilgrimejo en la pola urbo Częstochowa, konsiderata nacia sanktejo de Pollando kun la mirakla bildo de Virgulino de Ĉenstoĥovo. La 16-an de septembro 1994 estis agnoskita historia monumento kaj kandidatas por listo de la Monda heredaĵo de Unesko
La "hela monto" (mons clarus) estas zorgata de paŭlanaj monaĥoj kaj ĉiujare vizitata de 3 ĝis 4 milionoj da homoj. Centra objekto de la honorado estas bildo de Nigra madono.
La sanktejo
La sanktejo okupas areon de ĉirkaŭ kvin hektaroj. La fortikigita parto estis konstruita iom post iom inter la 15-a kaj 20-a jarcentoj. Norde, okcidente kaj sudokcidente apudas ĝin parko.
Sude troviĝas la impona ĉefa enirejo. Oriente situas libera placo, kiu servas por aranĝoj kun multaj vizitantoj.
Okcidente situas pilgrimula centro kun dormejoj, restoracioj kaj parkejoj.
La turo de la sanktejo altas 106 metrojn. Ĝi servas ne nur kiel sonorila turo, sed portas ankaŭ antenon de la sankteja radio-stacio (ultramallongondo).
Pli gravaj eventoj
Kronado de la bildo
Laŭ decido de Klemento la 11-a el 1716 episkopo Krzysztof Szembek la 8-an de septembro 1717 kronis la bildon. En la ceremonio partoprenis ĉirkaŭ 200 mil da kredantoj. Tio estis la unua kronado de la sankta bildo ekster Vatikano.
Predikoj de polaj primasoj
La 26-an de aŭgusto 1980 dum Strikoj en la Pola Marbordo primaso Stefan Wyszyński predikis, kio estis cenzurita en Pola Televido kaj manipulita de la komunista reĝimo.
Papaj vizitoj
La sanktejon vizitis tri papoj: Sankta Johano Paŭlo la 2-a (sesfoje), Benedikto la 16-a kaj Francisko.
Sur la Klara Monto la 15-an de aŭgusto 1991 finiĝis la 6-aj Mondaj Junularaj Tagoj — unuafoje la polan papon aŭskultis junularo de Sovetunio kaj Okcidenta Eŭropo (venis ĉirkaŭ unu miliono kaj duono)
Villares de Órbigo
Villares de Órbigo [biLJAres deORbigo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco en tradicia komarko Ribera del Órbigo ĉe la rivero Órbigo. Villares de Órbigo estas komprenata etimologie kiel "Vilaĝoj de la rivero Órbigo".
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Moral de Órbigo, San Feliz de Órbigo, Santibáñez de Valdeiglesias, Valdeiglesias kaj Villares de Órbigo, okupas totalan areon de 25,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 587 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 39 km de Leono, provinca ĉefurbo kaj limas kun Benavides de Órbigo, Santa Marina del Rey, San Justo de la Vega, Hospital de Órbigo kaj Villarejo de Órbigo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Horní Orlice
Horní Orlice (Ober Erlitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Červená Voda en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas 4 km nordoriente de Červená Voda. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Orlice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,62 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.
Gala veziko
La gala veziko (latine vesica fellea respektive biliaris, de la vortoj vesica por „veziko“, fellis respektive bilis por „galo“) estas kava organo de la homoj kaj aliaj vertebruloj, kiu stokas kaj koncentrigas la galon produktitan de la hepato. La galo estas likvaĵo bezonata por la digestado de graso en la intestaro; en certaj dozoj do la likvaĵo laŭ digesta bezono estas elfluigata tra tubeto en la intestaron.
Apero
Gala veziko ekzistas ĉe la plej multaj vertebruloj, dum la besta evoluo ĝi unuafoje aperas ĉe la "kraniaj bestoj" (latine craniota). Ene de la unuopaj klasoj de vertebruloj tamen estas unuopaj specioj aŭ bestogrupoj sen tia veziko, kaj el aliaj klasoj de bestoj estas multaj specioj sen ĝi. Inter la fiŝoj, ekzemple el la petromizoj nur tre junaj bestoj havas ĝin kaj dum la plenkreskiĝo ĝi malaperas, kaj ankaŭ pluraj specioj de kartilagaj fiŝoj ne havas la vezikon. Inter la birdoj ĝi mankas ĉe la plej multaj kolombedoj kaj papagoj, ankaŭ ĉe la amerika reao kaj la afrika struto, ĉe la numidedoj, familio de kokoformaj birdoj, ĝi ne ĉiam troveblas. Inter la vertebruloj, bradipoj, ĝirafoj, tapiroj, ĉevaloj, ratoj kaj multaj cervoj ne havas galan vezikon.
Anatomia konsisto
La gala veziko de homo kutime longas 6 ĝis 10 centimetrojn kaj larĝas malpli ol 4 centimetrojn. La formo ofte priskribatas "pirosimila". La organo situas en fosaĵo (latine fossa vesicae biliaris) ĉe la suba flanko de la hepato inter ties lobus quadratum (parto kvadrata) kaj lobus dexter (parto dekstra) – foje ĝi preskaŭ komplete ĉirkaŭvolviĝas de hepata histo. Ĉe la suba flanko la veziko tuŝas la dekstran kurbiĝon de la kojlo, kio en la kazo de inflamoj povas kaŭzi kunkreskaĵojn de ambaŭ organoj, kaj foje ankaŭ povas kaŭzi nenaturan konekton kaj do fluon de galo en la kojlon. Dorsflanke la veziko korpomeze tuŝas la supran parton de la duodeno. Signife malsaman situon la organo havas nur ĉe la – laŭ anatomio aparte sveltaj kaj longaj – serpentoj: tie ĝi situas malantaŭ la hepato en relative granda distanco.
La organo divideblas en fundon (latine fundus vesicae biliaris), korpon (corpus vesicae biliaris) kaj kolon (collum vesicae biliaris). La vezika kolo, kie la organo konektatas al la vezika kondukilo (ductus cysticus), havas spiraloforman mukozan faldaĵon (plica spiralis, auch Heister-Klappe), kiu havas ventilan funkcion aparte dum la kazo de pli alta abdomena premo (ekzemple dum fekado). La vezika kondukilo kun la komuna hepata kondukilo (ductus hepaticus communis) unuiĝas al la gala kondukilo (ductus choledochus), kiu, vojante tra la ligamento hepatoduodena, finiĝas per enfluejo en la duodenon. Ĉiuj partoj de la vezikoj kiuj ne rekte tuŝas la hepaton estas kovritaj per peritoneo, kiu havas sensajn nervajn branĉojn de la diafragma nervo (nervus phrenicus). La nervofibroj fontas el la ostomedolaj segmentoj C3 ĝis C5. El la segmentoj C3 kaj C4 dekstraflanke ankaŭ fontas la fibroj de la nervoj surklaviklaj (nervi supraclaviculares), kiuj sense nervigas partojn de la dekstra ŝultro. En kazo de irito en la peritonio de la gala veziko pro ekzemple inflamo sekve povas ekesti doloroj en la dekstra ŝultro, kiuj por nemedicinistoj povas komence esti surprizaj. Krome la gala veziko mem havas vegetativajn nervojn el fibroj de la ganglion celiacum, centra nervonodo de la abdomena kavo.
La vezika arterio, arteria cystica, ĝenerale angio el la dekstra branĉo de la propra hepata arterio (arteria hepatica propria) transportas oksigenoriĉan sangon al la organo. De la organo sangon fortransportas la vezikaj vejnoj (venae cysticae), kiuj enfluas la hepatan pordan vejnon (vena portae).
Ĉe la bestoj sen gala veziko la hepata kondukilo rekte de la hepato transportas la galon en la duodenon. Ĝenerale la gala veziko havas verdan koloron, kio fontas de la koresponda verda koloro de la galo.
Medicino
Kolecistektomio estas kirurgia forigo de gala veziko.
Lumturo La Vieille
Konstruado kaj ekfunkciigo
La 30-a de novembro 1861, la Komisiono pri Lumturoj esprimis favoron por la konstruado de lumturo el la tria klaso sur la roko (kiu signalas danĝerajn pasejojn kaj la rifojn laŭ la marbordoj, kiel tiujn el la tria klaso. La inĝenieroj estis invititaj prezenti antaŭprojekton en 1862. Tamen tiu antaŭprojekto estis prokrastita pro financaj malfacilaĵoj sed ankaŭ pro aliaj laborejoj kiel tiu de la lumturo de Ar-Men, kiu ĵus estis komencita. La projekton oni reprenis post 10 jaroj, sed la direktoro pri Lumtura Servo agnoskis ke: La konstruado de lumturo La Vieille estas prokrastita al estonteco pli malpli proksima kaj la albordiĝaj malfacilaĵoj pli bone konataj, eĉ povus antaŭvidi la forlason de tiu projekto, en Parizo la 1-an de junio 1872. La Komisiono pri Lumturoj kunveninta la 14-an de januaro 1873 konfirmis tiun opinion kaj konkludis ke : La esceptaj malfacilaĵoj malkovritaj por tiu laboro devigas nin prokrasti ĝin, ĉefe pro samtipaj laboroj komencitaj sur la roko Ar-Men. Atendante, la lumturo Tévennec kaj la signallumo Raz, lumigita en 1874 provizore kompensis tiun maleston.
Studoj pri farebleco
La konstruo de lumturo La Vieille estis konfirmita post serio da esploroj pri farebleco.
En 1879, la unua serio de kvin elŝipiĝoj estis realigitaj sur la rokon, dume oni esploris la rokon, la flureĝimon kaj la albordiĝajn kondiĉojn. Kelkaj fiŝkaptistoj el insulo de Sein sukcesis dum tiuj albordiĝoj, pli malpli, konkretigi kelkajn borojn, por enmasonigi ankroringojn. Masonistoj partopreninte la starigon de la lumturo de Ar-Men efektivigis 6 k.m. da masonaĵo en la malsupraj partoj, plibonigante videble la albordiĝajn punktojn, kies plej grava ebligas albordiĝon al la roko ĉe ĝia nord-orienta flanko.
La sekvantan jaron, en 1880, komenciĝis nova kampanjo en kiu okazis deko da albordiĝoj, kiuj ebligis la efektivigon de la sekvantaj preparaj laboroj:
La ministro pri Publikaj Konstruoj, sinjoro CARNOT sendis depeŝon, la 29-an de januaro 1881, kiu informas : La informoj kolektitaj kaj la akiritaj rezultoj dum la du kampanjoj en 1879 kaj 1880, elmontris ke oni povas starigi lumturon sur la roko La Vieille en elspezaj kondiĉoj perfekte respondaj al la atendataj servoj. Tiam kredito je 100,000 frankoj estis voĉdonita en aprilo 1882.
Se la laboroj estis efektive prikonsiderataj, kiel por Ar-Men, la afero montriĝis malfacila. Fakte, en tiu mara zono, la roko Gorle bella, sur kiu staros la lumturo, etendiĝas laŭ la fluaj direktoj, plie tiuj fluoj estas fortegaj kaj preskaŭ konstantaj. Pro tio, la roko ofertas malmultajn ŝirmejojn, kiuj estas kvietaj nur dum nelonga daŭro.
Fakte nur ĉe ĝia norda flanko, oni povas albordiĝi kaj nur dum tri tagoj antaǔ kaj post la lasta lunkvarono, kondiĉe ke la maro estu perfekte trankvila. Se maro malkvietas, oni povas sperti kirliĝojn je 40 ĝis 50 metrojn en tiu zono.
Malgraŭ tiuj multaj malfacilaĵoj, la konstruado aŭguris pli facila ol tiu de Ar-Men ĉar ĝia amplekso estis 50 metrojn longa kaj 20 metrojn larĝa estis pli vasta, kaj ĝi elmariĝas je 14 metroj super la plej altaj tajdoj. Post prilaborado, la roko ebligas la konstruon de platformo 20 metrojn longa kaj 10 metrojn larĝa.
La inĝeniero FENOUX, tiam respondeculo pri la lumtura konstruado, taksis ke eblis konkretigi kampanjojn dum kvin monatoj jare, po unu belvetera tago el du dum la ses tagoj de ĉiu lunkvarono, tio sumus pli malpli je tridek albordiĝoj jare.
Konstruado
La konstru-kampanjoj komenciĝis ĉiujare post la vintraj ŝtormoj, t.e la 1-an de majo. Por transporti laboristojn kaj materialon, ili uzis etan vaporboaton. Sur ĝi estis la laboristoj kaj ĝi trenis ferdekoŝalupon enhavantan la konstrumaterialojn kaj la albordajn kanotojn.
La lumtura zono estas zono kun fortaj fluoj, kiuj kunigitaj kun hulo, malebligis la albordiĝon. La tiamaj boatoj ne kapablis resti ĉe fiksa punkto kaj sekure elŝipigi homojn kaj materialon al la roko. Por solvi tiun problemon, ankradejoj estis instalitaj, ligitaj al ŝalupo kaj kanotoj. Manovrado okazis tiel:
La unuaj albordiĝoj utilis por instali etan ŝirmejon masonitan en rokokavo, oriente de la roko. Tiu konstruaĵo ŝirmis la laboristojn, ties nutraĵojn kaj ilarojn. Ĝi estis ŝirmejo kontraŭ la kapricoj de la vetero, la boristoj povis labori pli longtempe al la nivelado de la roko, sed ĝi ne sufiĉis okaze de malbona vetero; tiam la laboroj estis prokrastitaj.
La komenciĝis la subkonstruaĵo. La konstruo de la turo, de ĝia platformo kaj parto de la internaj laboroj estis elfaritaj en 1886 post tri sezonoj da laboroj. La alia parto de la internaj laboroj finiĝis en 1887.
La masonaĵo estas krude masonita per Portlanda cemento el Boulogne, miksita kun marakvo por la subkonstruaĵo kaj la platformo kaj kun dolĉa akvo alie, por garantii salubrecon de la loĝejo.
La esploron kaj la konstruadon de 1879 ĝis 1885 direktis la ĉefinĝeniero de la Publikaj Konstruoj Fenoux, kaj de 1886 ĝis 1887 la ĉefinĝeniero Considere. La ordinara inĝeniero Miniac zorgis pri la laborejo dum la tuta konstruado. Finfine, La Vieile eklumis la, daton de la laborfino. Tiu dato estas gravurita sur la turo.
Arkitekturo kaj taǔgaranĝo
La arkitekturo de La Vieille estas zorge estetika, sed ankaŭ evitas al la navigistoj konfuzi ĝin kun la najbara lumturo Tévennec. Tial la lumturo estas kvadratforma kaj masiva, iom krenela. Tiu turo estas kvadratforma kaj duoncilindra ĉe sia norda flanko kaj plilarĝiĝas ĉe sia bazo. La lumtura strukturo estis konstruita per konstruŝtono kun ĝiboj el griza granito de insulo de Sein, sed la turo kaj la anguloj de la konstruaĵo estas el murŝtonoj ŝmiritaj per blua granito de Kersanton. La krenelaro de la turo estas korbelo sur kornico, kiu portas balustradon el murŝtonoj. La lanterno estas kovrita per malkava zinka tegmento kaj la lumturo mem estas kovrita per teraso.
La lumtura interno estas taŭgaranĝita kun efikeca zorgo. Do, troviĝas ĉe la teretaĝo akvocisterno kaj diversaj iloj por albordiĝi. Ĉe la supra etaĝo estas kvar ĉambroj, unu super la alia, enhavantaj respektive antaŭe petrolcisternon, nun gazojlan, la kuirejon, la dormoĉambron kaj la noktodeĵorĉambron. Sub la lanterno estas la elektrogeneriloj.
La nova sistemo de deĵorŝanĝo de la gardistoj per ĉareta surterigo kaj la kroma tureto Temperle estis instalita en somero de 1926. Oni malmuntis ĝin post aŭtomatigo de la lumturo en novembro 1995. Nun la alirejo fariĝas per helikoptera vinĉolevado.
Historio de la signalo
Laŭ ĝia historio, la lumo de La Vieille signalis Raz de Sein-an diversmaniere.
Ankaŭ variis la karburaĵoj.
La elektrogeneriloj servis nur por la gardista vivo, sed ne rekte por la funkciigado de la lumtura signalo.
Dum la dua mondmilito, la signalo estis evakuata la kaj relumigita nur la.
Ĝia elektrigo kun tiu de insulo de Sein okazis en 1992 kaj ĝia aŭtomatigo la. Ĝi estis la antaŭlasta izolita lumturo aŭtomatigita, antaŭ la lumturo de Kéréon.
La, post fortega ŝtormo, la tureto Temperley estis difektita kaj ne estos anstataŭigita.
Gardistoj kaj deĵorŝanĝo
La deĵorŝanĝo en La Vieille ĉiam okazis sammaniere : la motorboato devis kiel eble plej alproksimiĝi al la lumturo, malgraŭ onda impeto kaj hulo. Kiam proksime, la ŝipano alkroĉis ŝnuron lanĉitan de gardisto. Tiu ŝnurego nomita cartahu, oni uzis por instali ir-reirilon. Post tio oni instalis la "pilkon": tio estis simpla seĝo ne devige sfera, kiu origine estis el korko. Poste la "suprenira" pasaĝero sekurigis sin per savovesto, instaliĝis kun sia pakaĵo rajde sur la pilko, kiu glitis laŭlonge de la deĵorŝanĝa kablo, tirata per vinĉo de la du deĵorantaj gardistoj. Tiu proceduro, kiu certigis la konstantan ĉeeston de almenaŭ du homoj sur la lumturo estis nemalhavebla por efektivigi deĵorŝanĝon en sekuraj kondiĉoj. Kiam sur la platformo, la suprenira gardisto donis sian savoveston al la "malsuprenira" gardisto kaj okupis sian postenon ĉe la vinĉo, dum lia kolego uzis la pilkon por reiri al la ferdeko de la motorboato. Fine oni transmovis la proviantojn. Dum la tuta manovro, la motorboato tanĝis la rokojn baze de la lumturo. Sekve, la deĵorŝanĝo, kiu postulis lertecon de la pasaĝeroj kaj de la piloto kaj ŝipanaro, fariĝis pereiga, se ne tutsimple neebla, ekde kiam estis tro vigla.
Nova deĵorŝanĝa sistemo estis enkondukita somere de 1926, dank'al la konstruo de turo kun sistemo Temperley. Ĉar la sistemo Temperley estis malmuntita okaze de la aŭtomatigo de la lumturo en novembro 1995 (kaj la turo detruiota per ŝtormo en 2008), la aliro al la lumturo okazas ekde tiam per helivinĉado.
Noël Fouquet, Jean Donnart, Michel Rozenn kaj Guy Lasbleiz lastfoje tranoktis en la lumturo, antaŭ ĝia aŭtomatigo, la. Fakte protestante kontraŭ tiu decido, Jean DONNART kun unu el siaj kolegoj estis rifuzintaj la antaŭan deĵorŝanĝon, tio klarigas la ĉeeston de kvar gardistoj en la lumturo, anstataŭ du, kiam oni estingis ĝin. Ekde tiam, la lumturo estas telekondukata de insulo de Sein.
La incidento de la rezervitaj postenoj
Post la unua mondmilito, Francio nombris multajn vunditojn en la loĝantaro. Leĝo promulgita en la kreis rezervitajn postenojn por tiuj personoj kaj devigis ties dungon. Tiuj postenoj estis supozataj malpli penigaj ol la mezaj postenoj. Ili estis ĝardengardisto, ministreja pedelo, oficeja dungito, pordisto, kampogardisto, muzegardisto aŭ ankaŭ vilaĝa leterportisto kaj inter aliaj lumtura gardisto.
Tiel du korsikaj militkripluloj, s-roj Mandolini kaj Ferracci estis nomumitaj al la infero de La Vieille. Sinjoro Mandolini estis enpostenigita en la lumturo la kaj Ferracci la  ). Tiu peniga laboro ne taŭgis por ili. Ambaŭ estis pulmovunditaj, Mandolini ne plu povis uzi brakon dum Ferracci havis en sia korpo kuglon, kiun la tiamaj kirurgoj ne estis sukcesintaj eltiri kaj foje povus delokiĝi. Ilia korpa sanstato sendube ne taŭgis por supren aŭ malsupreniri la 120 ŝtupojn en la turo kaj praktiki la riskajn ekzercojn de deĵorŝanĝo.
Ekde tiam kiam ili komprenis la metiajn malfacilaĵojn, plurfoje ili petis de la ministro ilian delokigon, kiu ĉiufoje estis rifuzita. Kutimaj al la korsika klimato multe pli milda, la moralo de ambaŭ viroj ja malpliboniĝis. La restadaj kondiĉoj en la lumturo, la malsekeco, la ventaj hurladoj, la giganta ondalteco kaj ondoŝprucadoj, kelkfoje pli altaj ol la turo (33 m) estis aflikta travivaĵo. Rapide ili iĝis neŭrasteniuloj. Malgraŭ tio, la signalo eklumis ĉiunokte.
La trian semajnon en decembro 1925, la vetero iĝis terure malbela. Raz de Sein estis en konstanta bolado, lasante al tiuj du viroj nenium paŭzon. La videbleco tre malbona, la deĵorŝanĝo neeblis per la tiamaj rimedoj. La ĉefgardisto estante sur tero, la korsikanoj restis solaj en la lumturo ĉar la malbona vetero malebligis deĵorŝanĝon. Rapide la du rezervpostenuloj hisis la nigran danĝerflagon supe de la lumturo. Malgraŭ ilia kuraĝo, la lokaj fiŝkaptistoj (tiam respondecaj pri la deĵorŝanĝo kaj la proviantoj) ne povis sufiĉe alproksimiĝi al La Vieille por helpi ilin. La kanoto de la signalizisto Léon Bourdelles provis helpi ilin sed ĝi preskaŭ enabismiĝis kun ĉiuj siaj kanotanoj.
Du monatoj poste, favore al vetera pliboniĝo, oni vidis la du malfeliĉulojn sur la platformo, "nigraj kiel demonoj, vestoj en pecoj". Tiam nebulo malebligis videblecon. La estingiĝis la fajro, la alarmilo jam ne plu funkciis.
La, la dramo fariĝis tragika kiam la skuno La Surprise de Paimpol, ĵetiĝis sur la rokojn apud Plogoff. Pli ol unu semajno poste, provianta boato povis sufiĉe alproksimiĝi por ĵeti la ir-reiran kablon.
Ilia aflikta travivaĵo aperis en amasinformaj ĵurnaloj lokaj kaj poste naciaj, kiuj memorigis pri aliaj incidentoj okazintaj al militkripluloj en la lumturo La Jument kaj en Ar-Men. Tiu afero iris ĝis la parlamento kaj per dekreto de la, la posteno de lumtura gardisto estis forigita el la listo de la rezervitaj postenoj. Fine, la du korsikanoj ne estis kulpigitaj pro la ŝiprompiĝo kaj estis enpostenigitaj sur teraj lumturoj.
Lauri Virtanen
Lauri VIRTANEN (naskiĝinta 3-a de aŭgusto en Uskela, mortinta 8-a de februaro 1982 en Turku) estis finna longdistanckuristo. Li ricevis du bronzmedalojn en olimpiaj ludoj de Los Angeles en 1932. En eŭropa ĉampioneco 1934 li fariĝis la kvara. Li venkis finnan ĉampionecon de kuro 5000 m en 1930 kaj en kuro 10 000 m en 1933. En 1935 li ricevis arĝenton kaj 1931 bronzon en finna ĉampioneco de kuro 5000 m. En 1936 li ricevis arĝenton kaj 1934 bronzon en finna ĉampioneco de kuro 10 000 m. Liaj sportkluboj estis Salon vilpas, Turun Weikot, Helsingin Toverit, Turun Toverit kaj Turun riento. Lia persona rekordo en kuro de 3000 m estas 8 minutoj kaj 20.8 sekundoj. Lia persona rekordo en kuro de 10 000 m estas 30 minutoj kaj 30,7 sekundoj. Apud ili lia persona maratonrekordo estas ete malbona: 2 horoj, 46 minutoj kaj 53 sekundoj.
György Balla
György Balla [djordj bala], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balla György estis hungara kuracisto, profesoro, infankuracisto, membro (korespondanta en 2010, ordinara en 2016) de Hungara Scienca Akademio.
György Balla naskiĝis la  en Debrecen.
Biografio
György Balla akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Debrecen en 1977. Post siaj studoj li eklaboris en la universitata kliniko pri infanoj. En 1985 li kandidatiĝis (PhD), en 1994 li doktoriĝis (DSc), post 2 jaroj li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Inter 1999 kaj 2007 li laboris en la akuŝa kliniko, poste li iĝis klinikestro pri infanoj. En 1999 li fondis novan katedron el la universitato. Li ricevis diversajn premiojn kaj memormedalojn ekde 1982.
Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Yasutaro Matsuki
Yasutaro Matsuki (japane 松木 安太郎, n. 28-an de novembro 1957) estas japana futbalisto. Li de 1984 ĝis 1986 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
San Floro
San Floro estas komunumo de Italio.
Triaso
Triaso estas grava terhistoria epoko ekde finiĝo de permio, de 251 ĝis 200 milionoj da jaroj, komenco de Ĵurasio.
Dum triaso aperis kokolitoj, unuaj mamuloj, dinosaŭroj, ranoj; abundis diplopodoj, Megalodus-konkoj. Dum la triaso forte evoluis la angiospermoj, amonitesoj, reptilioj; elevoluis pli evoluintaj koraloj, elformiĝis dubrankaj cefalopodoj.
100-a simfonio (Haydn)
La simfonio n-ro 100 G-maĵora, "Militista," estis komponita de Joseph Haydn ĉirkaŭ la jaro 1794, kadre de la unua turneo en Londono kaj estis antaŭprezentata la 23-an de marto 1792.
Muziko
Ensemblo: 2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 2 kornoj respektive en G kaj D, 2 trumpetoj, 2 timbaloj 2 violonoj, vjolo, violonĉelo, kontrabaso. Klaviceno ne estas eksplicite notita, tamen tre verŝajne kunludus.
Daŭro: ĉ. 25 minutoj
Permio
Permio estas terhistoria epoko post la Karbonio ekde 299 ĝis 251 milionoj da jaroj, komenco de Triaso. Dum la permio aperis mamulsimilaj reptilioj, abundis fuzulinoj (Glosoptero-flaŭro) kaj malaperis trilobitoj kaj multe da aliaj vivuloj.
Wilhelm Bendz
Wilhelm Ferdinand BENDZ (naskiĝinta la en Odense, mortinta la  en Vicenza) estis dana pentristo. Lia stilo estis modela por la t.n. Ora epoko dania (ĝenropentrado).
Permio
Geografio
Je la komenco de Permio la Tero ankoraŭ enhavis nur unu grandan kontinenton, Pangeon, ĉirkaŭatan de la granda oceano Pantalaso. Tamen, jam antaŭ Permio ekestis kelkaj grandaj insuloj kaj duoninsuloj, kiuj apartigis de Pantalaso novan oceanon, pli malgrandan, Paleotetison (fruan Tetison).
Wilhelm Bendz
Vivo
Post finstudo ĉe la Reĝa akademio de Belaj artoj de Danio en Kopenhago (kie oni aljuĝis al li medalojn kaj premiojn) li laboris en la ateliero de Christoffer Wilhelm Eckersberg. Li interesiĝis ankaŭ pri la germana pentrado kaj kopiis la la germanajn artistojn; tiun ĉi stilon li mem lernigis al si. La poste vivantoj ĉefe admiris liajn portretojn. Sed la multo de liaj alegoriaj artaĵoj kaj scenaj ĝenraĵoj estis iam pli altestimataj ol la portretoj. Li perfekte mastris la teknikon de la mikso klara-malklara (clair-obscur).
Permio
Geografio
Dum Permio tre longa ĉeno de insuloj (Cimmeria) disiĝis de la suda marbordo de Paleotetiso (t.e. de Gondvano) kaj moviĝis norden, tiel kreante novan malgrandan oceanon inter si kaj la resto de Gondvano. Tiu oceano nomiĝas Nova Tetiso aŭ simple Tetiso. Je la fino de Permio la nova oceano estis ankoraŭ pli malgranda ol la malnova, sed ĝi daŭre pligrandiĝis kaj je la fino de la posta epoko, Triaso, Paleotetiso malaperis kaj restis nur Tetiso (la nova).
Wilhelm Bendz
Vivo
Hans Christian Andersen ege ŝatis lin. Li vivigis lin en la rakonto La bronza apro. Ĝia intrigo okazas en Florenco. Okaze de lia lasta vojaĝo en Italujon Bendz malsaniĝis kaj mortis fakte en Italujo.
Permio
Klimato
En la unua parto de Permio la klimato estis frosta. Signoj de glaciigo estas videblaj en pluraj rokoj, precipe en Gondvano. En la regionoj tropikaj tamen estis grandaj arbaroj kaj marĉoj.
En la dua parto de tiu epoko la klimato iĝis pli varma kaj la glacio plejparte fandiĝis. En la ena parto de Pangeo la vetero estis tre seka kaj estis ankaŭ dezertoj.
Wilhelm Bendz
Vivo
Bendz postlasiis multajn portretojn de siaj samtempuloj kiuj videblis en la muzeo "Statens Museum for Kunst" en Kopenhago. Inter liaj plej konataj biloj nombriĝas Fumantoj kie li bildigis amikojn konvenintajn por fumi kune.
Permio
Plantoj
Permia flaŭro ege dependis de la klimato kaj ĝiaj ŝanĝoj. En la norda parto de la mondo kreskis ankoraŭ arbaj likopodioj kaj aliaj plantoj oftaj dum la Karbonio, sed ili iĝis iom post iom malpli oftaj. La koniferoj, jam aperintaj dum Karbonio, disvastiĝis en grandaj regionoj kaj diversiĝis; preskaŭ ĉiuj la familioj ekzistantaj nuntempe formiĝis en tiu epoko.
En la suda parto de la mondo kreskis multe da grandaj filikoj (ankaŭ arbaj) de la genro Glossopteris, kiu verŝajne pli bone suferis la malvarmon.
Vertebruloj
Je la komenco de Permio estis jam du gravaj grupoj de teraj vertebruloj: Amfibioj kaj Reptilioj. Reptilioj enhavis du grandajn grupojn, la Anapsidojn (el kiuj restas hodiaŭ nur la testudoj) kaj la Diapsidojn. Mallonge antaŭ la komenco de Permio ekaperis ankaŭ tria grupo, la Sinapsidoj, kiu multe grandiĝis dum tiu epoko; el ĝi evoluis la Mamuloj (post la fino de Permio).
Artropodoj
Permio estis tre grava por insektoj, kiuj jam aperis dum Karbio (kelkaj eĉ pri frue), sed ege evoluis kaj disigis dum Permio.
En tiu epoko nur insektoj kapablis flugi: ĉefe libeloj, sed ankaŭ efemeroj, plekopteroj, praaj koleopteroj ktp. Libeloj jam havis praspecioj en la Karbio; en la Permio ili evoluis en verajn libelojn, ofte multe pli grandajn ol la nuntempaj. La unuaj specioj similaj al koleopteroj ekaperis en la Permio.
Mankis tamen ankoraŭ multaj gravaj grupoj de insektoj, ekzemple papilioj, vespoj, formikoj, muŝoj ktp.
Helica hedero
Helica hedero, Hedera helix, ofte simple hedero kaj ankaŭ ordinara hedero, estas specio de florplanto de la genro Hedera de la familio Araliacoj. Ĝi estas indiĝena en plej de Eŭropo kaj okcidenta Azio. Ĝi estas daŭrfolia ĉiamverda arbedo, nome rebo kaj pli precize liano, kiu rampas aŭ grimpas per kroĉradiketoj sur arbojn, murojn kaj similajn (ili ne estas parazitaj plantoj). Ili havas manforme lobajn kaj forkoformajn foliojn kaj kvinnombrajn, epiginajn, verdecajn florojn en umbelo. La poleno estas ofte tre venena.
Oni povas ofte vidi tiun planton en ĝardenoj, malfermaj lokoj, sur domomuroj, arbotrunkoj kaj en naturaj areoj tra sia indiĝena habitato. Ĝi estas konsiderita kiel invada specio en nombraj areoj kie ĝi estis enkondukita, partikulare en Vaŝingtonio, kie ĝi estis konsiderita kiel noca fiherbo, en multaj partoj de Orienta Usono kaj Oregono, kie ĝia vendo aŭ kultivado estas malpermesita.
Sinonimoj
Sinonimoj estas Hedera acuta, Hedera arborea ("arba hedero"), Hedera baccifera, Hedera grandifolia, kaj amoŝtono.
Priskribo
Hedera helix estas ĉiamverda liano, kiu kreskas ĝis 20 al 30 m alte kie estas taŭgaj surfacoj (arboj, klifoj, muroj) disponeblaj, kaj kreskas ankaŭ kiel grundkovranto kie ne estas vertikalaj surfacoj. Ĝi grimpas pere de aerradikoj kiuj havas kusenaĵojn kiuj forte eniras en la subgrundo. La kapablo grimpi sur surfacoj varias depende de la plantovariaĵo kaj de aliaj faktoroj: Helica hedero preferas ne-reflektajn, pli malhelajn kaj nemildajn surfacojn kun preskaŭ-neŭtran pH. Ĝi ĝenerale ekzistas en ampleksa gamo de grundo pH el kiuj 6.5 estas ideala, preferas malsekajn, umbrecajn lokojn kaj evitas eksponon al rekta sunlumo, kiu helpus forsekigon vintre.
La folioj estas alternaj, 50 al 100 mm longaj, kun 15 al 20 mm petioloj; ili estas de du tipoj, el kiuj unu de kvin-lobaj junulaj folioj de grimpantaj tigoj, kaj alia de senlobaj korformaj plenkreskaj folioj de fekundaj florotigoj eksponitaj al plena sunlumo, kutime alte en la kanopeo de arboj aŭ sur la pinto de rokaj surfacoj.
La floroj estas produktitaj el fino de somero ĝis fino de aŭtuno, individue malgrandaj, en umbeloj 3 al 5 cm de diametro, verdec-flavaj, kaj tre riĉaj de nektaro, grava nutrofonto de fina aŭtuno por abeloj kaj aliaj insektoj.
La frukto estas purpur-nigraj al oranĝ-flavaj beroj de diametro de 6 al 8 mm, kiu maturiĝas fine de vintro, kaj estas grava nutrofonto por multaj birdoj, kvankam ili estas iom venenaj por homoj.
Ilmari Salminen
Ilmari SALMINEN (naskiĝinta 21-a de septembro 1902 en Elimäki, mortinta 5-a de januaro 1986 en Kouvola) estis finna longdistanckuristo. Li ricevis olimpian oron en 1936. En 1934 kaj 1938 li ricevis oron kaj 1934 bronzon en eŭropa ĉampioneco.
Helica hedero
Priskribo
Estas unu al kvin semoj en ĉiu bero, kiuj estas disigitaj post esti manĝataj de birdoj.