cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandra
Alexandra, neformale mallongigita al Alex, estas urbo en la provinco Gaŭtengo de Suda Afriko. Ĝi formas parton de la Johanesburga Metropola Municipo apud la riĉa ĉeurbo Sandton. Ĝi estas ofte konata kiel "Gomora" inter lokanoj. Alexandra limas kun Wynberg okcidente, Marlboro kaj Kelvin norde, Kew, Lombardy West kaj Lombardy East sude. Alexandra estas unu el la plej malriĉaj urbaj areoj en la lando. Alexandra estas sur la bordoj de la rivero Jukskei. Aldone al ties originaj, racie bone konstruitaj domoj, ĝi ankaŭ havas grandan nombron (ĉirkaŭkalkule pli ol 20 000) de neformalaj loĝejoj aŭ "shacks" nome imiĥuĥu.
Hironori Nishi
Hironori Nishi (西 弘則, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto, Oita Trinita kaj Kamatamare Sanuki.
Palagonia
Palagonia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Lentini (SR), Militello in Val di Catania, Mineo kaj Ramacca.
Amonia fluorido
Amonia fluorido aŭ NH4F estas neorganika komponaĵo derivita el la fluorida acido kaj la amonia hidroksido. Ĝi kristaliĝas kiel etaj senkoloraj prismoj, posedanta fortan salguston, kaj tre facile solvebla en akvo. Ĝi estas uzata en la manufakturado de fluoridoj, analiza kemio, antisepsa en fermentado-procezoj, vitrogravurado, tekstila mordanto, ligna konservanto kaj kontraŭtinea agento. Pro tio ke la fluoridoj korodas vitraĵojn, ili ne devas enujiĝi en silikataj vazoj aŭ boteloj, nek uzati ilin en laboratoriaj provtuboj. Fluorido de amonio kaŭzeblas kemiajn brulvundojn, tamen, ĝia potencialo por signifoplena haŭtodamaĝo estas pli malalta ol tiu de la fluorida acido aŭ "amonia bifluorido".
Reakcio
Amonia fluorido malkomponiĝas kun brulado:
Pan Bendito (metroo de Madrido)
Pan Bendito estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de Abrantes, ĉe la interkruciĝo kun Strato Besolla, en distrikto Carabanchel.
La stacio estis malfermita la.
Mária Szilágyi Józsa
Mária SZILÁGYI JÓZSA [silAdji jOĵa] rumania hungara lingvistino. Ŝi naskiĝis Odorheiu Secuiesc la 26-an de septembro 1937. Li estas la filino de János Józsa.
Niederrickenbach Station (stacidomo)
Niederrickenbach Station estas fervoja stacidomo en Wolfenschiessen, Svislando.
Memorigloko Andreasstraße (Erfurto)
La Memorigloko Andreas-strato (germane: Bildungs- und Gedenkstätte in der ehemaligen Stasi-U-Haft Andreasstraße) estas iama malliberejo i.a. de la orientgermana sekreta servo kaj troviĝas en la centro de Erfurto (Andreasstraße nr. 37a). Ĝis la fino de la 19-a jarcento tiu ĉi areo estis la libertemppasiga parko Louisental.
Historio de la konstruaĵo ĝis 1952
En 1874/79 estis konstruita tribunala malliberejo rekte malantaŭ la juĝejo. Ĝi estas laŭ monumentprotektadaj kriterioj la plej grava konstruo de prizono en Turingio kaj servis kiel modelo por multaj similaj aliloke. Ankaŭ post 1933 kontinuis surloke la sama funkcio; tamen la pro politikaj kialoj arestitaj civitanoj ne troviĝis tie ĉi, sed en la malliberejoj de la Gestapo (Erfurt, Weimar)
Kiam en aprilo 1945 la usonanoj nuligis la germanan justican sistemon, la ejo perdis sian funkcion. Dum 1945-48 la soveta komandantejo uzis la ejon kiel deponejon. Kelkaj germanaj militkaptitoj estis dungitaj por fari la necesajn helplaborojn.
Meze de 1948 la domo denove ekuzitis fare de la erfurta justico post ĝia malnaziigo. Ĝi instalis tie ĉi du malsamajn alojn: unu por kondamnitoj je mallongaj punoj kaj la alian por arestitoj pro esploro. La rajtoj de la arestitoj estis strikte observitaj tiutempe kaj la situacio priskribitis esti "humana, sed ne amika".
Nova funkcio malbonaŭgura
Post la fondo de GDR en 1949 la plenumo de punoj estis komplete transdonata en la manojn de la polico, kiu (kontraŭe al la justico) jam estis obeema al la partio SED.
La sekreta servo baldaŭ planis establi tie ĉi centran prizonon por tuta Turingio. La printempon de 1952 alvenis la sekretpolicistoj sub la gvidado de s-ro Koch. Pro la nova teritoria parceligo de la landoj en distriktojn (kio okazis mallonge poste), ĝi fariĝis finfine ne landa sed distrikta malliberejo. Entute ekzistis 17 similaj institucioj en la tuta Respubliko kaj pli ol 5.000 homoj restis en la erfurta filio pro politikaj kaŭzoj.
En apuda nova konstruaĵo rezidis la distrikta administrado de la Stasi. La iama Bechtheimer-strato (kondukanta de Lauentor-strato al Weber-strateto) estis fermita kaj jam ne alireblis por normalaj personoj. Ĝia norda parto neinterrompite unuigis la karceron kaj la administradejon.
Fifamega estis la ejo en Andreas-strato, kaj la okcidenta parto de la strato kun kortumejo, prizono kaj sekretpolicejo estis densigita manifestado de la potenco de la komunisma partio. Pro tio la normala piediranto preferis la trotuaron je la alia flanko de la strato.
Okupado en 1989
Krom la demisio de la lokaj politikestroj post la falo de la Berlina muro la laboro de la sekreta polico daŭris sen demokratia kontrolo. La okupado de la ejoj fare de engaĝiĝantaj civitanoj je la 4-a de decembro 1989, estis la unua siaspece en GDR kaj sekve signalo por la resto de la Respubliko (kie tiaj agadoj estis imitataj). Densaj rubandoj de fumoj leviĝantaj el la kamentuboj de la sekretpolica sidejo indikis la forbruligon de la aktoj. Alarmite fare de la civitana grupo "Virinoj favoraj al transformiĝoj" (Frauen für Veränderung), centoj da erfurtanoj ebligis aliron al si kaj malhelpis la neniigon da la restinta pruvmaterialo. La kuraĝaj virinoj Kerstin Schön kaj Almuth Falcke estis farintaj la komencon.
Memorig- kaj klerigadloko
En la 4-a de decembroj 1991 oni estis muntinta modestan memorigtabulon ĉe la dekstra flanko de la enirejo al la policejo. Planoj en 2002/03 malkonstrui la ejojn por krei novajn parkejojn por policaj aŭtoj povis esti forigitaj. Ekde 2005 eblis de tempo al tempo viziti la eksan prizonon, en 2012 finfine estis malfermita moderna memorig- kaj klerigadloko kun samtempa konservado de la originala stato de la ĉeloj. Jam de multaj jaroj troviĝas sur la monteto Petersberg, al kies piedo troviĝas la eksa malliberejo, la erfurta filio de la Jahn-instanco por la dosieroj de la sekreta servo de GDR.
I.a. la societoj Freiheit e.V., Vereinigung der Opfer des Stalinismus kaj Gesellschaft für Zeitgeschichte kunlaboris dum jaroj por nova uzokoncepto. La 3-an de decembro 2012 estis inaŭgurita moderna memorigloko. Hodiaŭ responsas pri la tuto la fondaĵo Stiftung Ettersberg Europäische Diktaturerforschung – Aufarbeitung der SED-Diktatur – Gedenkstätte Andreasstraße.
2009 Voloshina
2009 Voloshina estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio (laŭ ĝiaj orbitaj elementoj).
Turto
La Turto aŭ pli precize Eŭropa turto (Streptopelia turtur) estas membro de la familio de birdoj Kolombedoj, kiu inkludas turtojn kaj kolombojn, tio estas, la sama vorto taŭgas por tiu ĉi specio sed ankaŭ por la tuta genro, tiam tiu ĉi specio povas esti nomata kiel Eŭrazia turto aŭ Ordinara turto.
Parakou
Parakou estas grandurbo en Benino. Ĝi estas administrejo de departemento (kie estas 77 komunumoj kaj diocezo ekde 1948.
Turto
Disvastiĝo
Temas pri migranta specio kun okcidenta Palearktisa teritorio, do tuta Eŭropo, Centrazio, (ĝis nordo kaj centro de Ĉinio), inkludante Turkion kaj nordan Afrikon, kvankam ĝi estas rara en norda Skandinavio kaj Rusio; ĝi vintras en suda Afriko.
Parakou
Geografio
Parakou situas en orienta parto de la lando.
Turto
Disvastiĝo
En la Britaj Insuloj, Francio, kaj en aliaj regionoj de nordokcidenta Eŭropo ĝi estas en danĝera malpliiĝo. Tion kaŭzas parte ŝanĝo en farmometodoj ĉar nuntempaj praktikoj implicas forigon de semoj kaj burĝonoj de sovaĝaj vegetaloj, kiujn turto kutime manĝas, ekzemple Fumario, kaj pro tio ili estas malabundaj, kaj parte pafado kontraŭ migrantaj birdoj en landoj de Mediteraneo.
Parakou
Historio
Parakou estis konata, kiel komercejo de sklavoj, poste ĝi estis grava kampurbo, kie oni okupiĝis pri kotonoj kaj teksaĵoj, sed la plej grava estis la komercado. Ankaŭ nun tie estas la plej granda merkato de la lando.
Turto
Aspekto
La Turto estas pli malgranda (26-28 cm kaj enverguro de 47-53 cm) kaj svelta laŭ korpo ol aliaj turtoj; tiu ĉi povas esti identigita pro sia pli bruna al oranĝeca koloro (ĉefe dorse kun nigraj makuloj en ŝultroj), kaj la blankonigra strimakulo ambaŭflanke de sia kolo, dum la resto de supraj partoj estas ĝenerale blugriza kia la kapo, sed estas rozkolora nuanco en brusto kaj blanka ventro. Rimarkindaj estas en la romboforma vosto kun nigra centroparto kaj tre kontrastaj blankaj bordoj, kio estas videbla dumfluge. Ankaŭ la flugilplumoj estas nigraj sube, multe pli malhela ol tiuj de la samteritoria Turka turto, kiu havas rondoforman voston kun pli larĝa blanka fina strio. La beko estas nigra, estas blanka ceraĵeto. La kruroj kaj okulringo estas ruĝaj. Junuloj estas pli brunaj (eĉ ĉe kruroj) kaj malhavas la kolajn strimakulojn.
La flugmaniero estas rapida, vigla kaj vagema, kun fortaj flugilfrapoj kaj konstantaj ŝanĝoj de direkto. La kanto estas milda kaj monotona rukulado dusilaba, kiu sonas iel kiel tur-tuur.
Parakou
Trafiko
Parakou havas flughavenon, stacidomon kaj nacian ĉefvojon.
Turto
Kutimoj
La Turto, unu el la plej malfruaj migrantoj, rare aperas en Nordeŭropo antaŭ la fino de aprilo, kaj revenas suden denove en septembro.
Ĝi estas birdo de malfermaj pli ol de densaj arbaroj, kaj ofte nutras sin surgrunde. Ĝi estas grenovora, manĝas ĉefe semojn el cerealoj kaj aliaj herboplantoj, same kiel fruktojn.
Parakou
Klimato
Parakou apartenas al zono de tropika klimato. La temperaturo varias inter 23-28 °C. En la tuta jaro pluvas iom pli, ol 1000 mm.
Turto
Reproduktado
La nesto estas eĉ pli febla ol tiu de Palumbo, ĉar estas konstruita el pli maldikaj bastonetoj, kutime ne tro alte, en arbo aŭ heĝo. La ino demetas unu aŭ du blankajn ovojn maje aŭ junie kaj ofte okazas dua demetado en Julio aŭ Aŭgusto.
La kovado daŭras 13 aŭ 14 tagojn ĝis maksimumo de 16 tagoj. La turtidoj restas neste ĉirkaŭ 20 tagojn. kaj sendependiĝas tuj post la kompleta plumokresko. Povas okazi ĝis 2 aŭ 3 ovodemetadoj jare, sed ĝenerale nur unu en la plej nordaj populacioj.
Samgenranoj
Ankaŭ aliaj turtoj de la sama genro estas nomataj same kiel la Turto nome:
Turto de Ameriko de simila aspekto kaj kutimoj kiel la Turto estas la Amerika plorturto.
Migrado
La turto migras longdistance pli ol 4 000 km. Kroma escepto estas ke temas pri la ununura transsahara migranto kiu estas preskaŭ nur grenovora dum la tuta jaro. Ĝi somerumas en Hispanio kaj vintrumas en savanoj de Sahelo, el Senegalio kaj Gambio al Niĝerio. Dum migrado, en Hispanio kuniĝas la hispanaj reproduktuloj kun la migrantoj el centra kaj okcidenta Eŭropo, kiuj iras al Maroko. Alia migrovojo estas de la orienteŭropaj populacioj kiu iras tra Italio, Malto, Tunizio kaj Libio. Ĉiuj revenas laŭ la samaj irvojoj.
Populacio kaj tendenco en Iberio kaj proksimaj landoj; protekto
Tiu turto migras kaj alvenas en Iberio inter Marto kaj Aprilo, tiele ke antaŭsomere esras plej granda nombro kaj tiam ili reproduktiĝas en Iberio. Dum la lastaj jardekoj la specio ege malpliiĝis kaj ĉe la reproduktuloj kaj ĉe la vizitantoj, pro eluzigo de la habitato kaj reprodukta kaj vintruma kaj pro ĉasado. En Hispanio la turto malpliiĝis je 30 % el 1998 al 2013 laŭ la Programo Sakre de SEO/BirdLife. El 1970 la populacio malpliiĝis je 60 % en la landoj kie oni konas la tendencon. Laŭ la exuropuniaj direktivoj temas pri protektata birdospecio, sed la landoj membroj aplikas tiun protekton laŭ diversaj politikaj decidoj, laŭ diversaj teritorioj kaj ankaŭ laŭ la diversaj jaroj, depende de rekuperoj aŭ nerekuperoj. En Hispanio nur en Kanarioj oni deklaris totalan ĉasmalpermeson, konsiderinte la drastan malaltiĝon de la tiea populacio. En Eŭropa Unio el 28 ŝtatoj en 10 ne estas malpermesita ĝia ĉasado, dum en 18 ĝi estas protektita aŭ estas malpermesita ties ĉasado.
Internacie ĝi estas inkludita en la Anekso II de la Bonna Konferenco kaj en la Ruĝa Listo de hispanaj birdoj kiel Vundebla, kun antaŭkalkulo de ebla formorto dum la venonta jarcento. Ĉefa minaco estas damaĝado de habitatoj, malfacile evitebla, dum ĉasado estas pli facila evitebla kaj eĉ forigebla. En Hispanio kaptoj en 1989 estis ĝis de du milionoj kaj duono de ekzempleroj kaj aktuale el 700 000 al 1 200 000 turtoj ĉiujare. Propraj ĉasistoj ĉirkaŭkalkulas en kelkaj regionoj 80 % de malpliiĝo de kaptoj komence de la 21a jarcento. En la tuta Eŭropa Unio oni ĉirkaŭkalkulas el 2 al 4 milionoj da turtoj ĉasitaj ĉiujare. Ĉar la nombro de reproduktaj paroj estas de 2'8 al 14 milionoj la ĉasado iĝis tro alta kaj povas draste tuŝi la demografian evoluon de la specio.
La populacio de turto malpliiĝis en epoko de reproduktado je ĉirkaŭ 40% el 1998, laŭ studo prilaborita de la Instituto de Investigación de Recursos Cinegéticos (IREC) de la CSIC, laŭ peto de SEO/BirdLife. Tio okazas ĉefe en la nordaj regionoj de Iberio. Ne tiom malpliiĝas en areoj kie okazas rearbarigo aŭ kultivo de sunfloro. Oni ĉasas almenaŭ ĉirkaŭ 800 000 turtojn ĉiurjare, laŭ informo de la Mapama, kio estas neeltenebla premo por la specio laŭ la jam konstatita tendenco negativa.
Bibliaj referencoj
La Turto estas menciata en la Biblio, kaj tie oni parolas klare pri ĝia migranta kutimaro:
Tamen, kvankam la sama hebrea vorto taŭgas por ili, la kolomboj uzataj en buĉoferoj (vidu Levidoj, ekz. 1:14; Evangelio laŭ Luko 2:24) estis plej probable ne turtoj, sed la enhejma Rokkolombo aŭ Hejmkolombo.
Eble pro tiuj bibliaj referencoj (ĉefe la tre konata verso el la Alta Kanto de Salomono), sed ankaŭ pro la plorema voĉo kaj la fakto, ke ili estas forte monogamaj, la turto aperas en granda nombro de popolaj poemoj kaj kantoj pri amo kaj amperdo. Unu el tiuj estas de Ralph Vaughan Williams.
Aliaj kulturaj referencoj
En la Renesanco en Eŭropo la Turto estis simbolo de firma amo, kiel partnero de la fenikso. La poemo de Robert Chester Love's Martyr (Ammartiro) estas grava esplorilo de tiu simbolismo. Ĝi aperis publkigita kun aliaj poemoj pri la sama temo, inkludante la poemon de William Shakespeare "La fenikso kaj la turto". La Turto estas krome ofte menciata kiel amtemo en kantoj. Kiel ekzemple "The way I walk" (La vojo kiun mi faras) de Jack Scott; ("Venu kaj estu mia turteto"), "Woman Love" (Virinamo) de Gene Vincent ("Mi volas amaton kiu nomu min turto") kaj "Bachelor Boy" (Abiturientulo) de Cliff Richard ("Mi edziĝos kaj havos edzinon kaj filon, Kaj ili estos miaj turtoj").
La Turto aperas ankaŭ en la kanto "La dekdu kristnaskaj tagoj", kiel la donaco "mia vera amo donas al mi" la duan tagon de Kristnasko.
Serafim Urechean
Serafim URECHEAN (naskiĝis en Larga, distrikto Briceni, Moldavio, do nun -jara) estas moldavia politikisto. Ekde la jaro 2003 li gvidas la tiujare fonditan nacian liberalan partion Partia Alianco Nia Moldavio. De 1994 ĝis 2005 li krome estis la urbestro de Kiŝinevo. En la parlamenta baloto de la 28-a de novembro 2010 lia partio atingis nur 3,1 procentaĵojn de la voĉoj, malpli ol la necesaj 4 procentaĵoj por reprezentiĝi en la nacia parlamento, kaj do perdis la sep parlamentajn seĝojn kiun ĝi havis ĝis tiam.
(89858) 2002 CK96
(89858) 2002 CK96 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas, ke ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Zsuzsanna M. Veress
M. VERESS Zsuzsanna (mandiĉ) estis hungara poetino, verkistino naskita en Lupeni (Hunedoara) la 10-an de novembro 1946 kaj mortis 24-a de januaro 1991. Ŝi estis la edzino de verkisto György Mandics.
Publio Fausto Andrelini
Publio Faŭsto Andrelini (1462-1518) estis itala poeto, humanisto kaj beletristo. Li estis protektito de la francaj reĝoj Ludoviko la 12-a (1462-1515) kaj Karlo la 8-a (1470-1498) kaj verkis sennombrajn librojn. En 1488, li studis en Parizo kaj en la venonta jaro jam estis profesoro pri homsciencoj en la universitato.
Li iĝis poeto en la kortego de Ana de Bretonio (1477-1514), la reĝino de du reĝoj. Li ankaŭ apartenis al la eta cirklo de humanistoj, kreita de Roberto Gagino (1433-1501), kun kiu Erasmo starigis amikrilatojn kiam li unue alvenis al Parizo. Faŭsto Andrelini donis lecionojn pri "La Sfero" de Johano de Sakrobosko (1195-1256), en la Universitato de Parizo, en 1496.
Vivo
La amversoj skribitaj de Andrelini faris grandan sukceson en la Roma Akademio. Pomponio Leto sukcesis ĉe la imperiestro Frederiko la 3-a la privilegion pri atribuado de la poeziaj laŭroj. En 1483, inter tiuj kiuj recitis versojn en la kristnaska jarfesto de la Akademio en Romo estis Andrelini. Tamen li ricevis la premion nur en la sekvanta jaro post recitado de kristknaska odo. Tiuepoke li jam estis iĝinta unu el la familianoj de la episkopo el Mantovo. Tiam, junie de tiu jaro li kuniĝis al sia protektanto en Bracciano, kien li estis rifuĝinta pro la pestepidemio kiu ekaperis en Romo. Tamen, la servado al Gonzaga ne kontentigis la poeton kaj li decidis elmigri al Francio ĉirkaŭ la 5-a de septembro 1488, kun rekomendoletero de la episkopo al la grafo Gilbert de Montpensier (1443-1496) kaj lia edzino Chiara Gonzaga (1464-1502).
En Parizo li implikiĝis en kvereloj, pro kialoj de rivaleco kaj envio, kun aliaj italaj humanistoj, kiuj instruis en Parizo. Unue kun Cornelio Vitelli, kiu estis devigata interŝanĝi Parizon je Anglio, poste kun Ĝirolamo Balbi, kiu akuzis lin pri herezaĵo, devigante lin lasi la francan ĉefurbon al Poitiers kaj poste Tuluzo, kie li ankaŭ instruis. Andrelini decidis prepari sian reiron al Parizo apogante sin sur pli influaj altstaraj figuroj.
Al la kanceliero Guillaume de Rochefort (1433-1492) li dediĉis poezion "Livia" (tre aprezita nomo de la forlianoj, pro tio ke ĝi temas pri antikva nomo de la urbo "Forum Livii" latine), iu kolekto da latinaj ampoezioj komponitaj en Italio antaŭ dek jaroj, kiun li publikigis en Parizo, en 1490. En 1491, li komponis memorigan eklogon okaze de la geedzeco inter Karlo la 8-a (1470-1498) kaj Ana de Bretonio (1477-1514), krom tenadi bonajn interrilatojn kun la humanisto Roberto Gagino. En 1493, li tiam reiris al Parizo, dum Ĝirolamo Balbi malproksimiĝis, al kiu li dediĉis sian eklogon "De fuga Balbi".
Ĉihuahua korvo
La Ĉihuahua korvo aŭ Ĉihuahua korako (Corvus cryptoleucus), iam konata kiel Amerika blankkola korvo, estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el ĝia tipa genro Corvus ene de la ordo de paserinoj, kiu havas la proporciojn de Komuna korako kun peza beko, sed ĝi estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Nigra korniko, aŭ iomete pli granda (44-51 cm longa) ol la Larĝbeka korvo. La plumaro estas tutnigra kun tre purpurblua brilo je bona lumo. La nazaj bridaĵoj etendiĝas pli sub la bekobazo ol ĉiu ajn specio de la genro Corvus ĝis ĉirkaŭ du trionoj de la longo. La bazo de la kolplumoj estas blankaj, kvankam videblaj nur per forta vento; de tie venas la scienca nomo Corvus cryptoleucus tio estas “korvo (en latina) kun blanko kaŝita (en greka)”. La beko, gamboj kaj piedoj estas nigraj.
Distribuado kaj habitato
Tiu nearktisa specio loĝas en Sudokcidenta Usono kaj Meksiko inklude sudorientan Arizono, sudan Nov-Meksikon, nordorientan Koloradon, centran kaj sudan Nebraskon kaj en nordokcidenta Meksikio.
Dieto
Ili manĝas kultivatajn cerealgrenojn, insektojn kja multajn aliajn senvertebrulojn, etajn reptiliojn, kadavraĵon kaj restaĵojn de homa manĝo, kaktofruktojn, ovojn kaj birdidojn.
Voĉo
La voĉo estas simila al tiu de la Komuna korako kun voĉoj kiel "prak-prak" kaj aliaj krakoj sed ne tiom profundaj laŭtone aŭ tiom varia prononce.
Taksonomio
Molekula studio de 2005 pri segmentoj de DNA de la Komuna korako trovis, ke la Ĉihuahuaj korvoj estas genetike proksima al la Komunaj korakoj baze sur mitokondria DNA. Pro tio la Komunal korakoj el la kalifornia klado estas pli similaj laŭ mtDNA al la Ĉihuahua korako ol al la Komuna korako de la holarkta klado. (vidu ankaŭ Omland et al. 2000 -- Omland, K. E., C. L. Tarr, W. I. Boarman, J. M. Marzluff, and R. C. Fleischer. 2000. Cryptic genetic variation and paraphyly in ravens. Proceedings of the Royal Society Biological Sciences Series B 267:2475-2482.)
Poitiers (stacidomo)
Poitiers estas franca stacidomo sur linioj Paris-Austerlitz - kaj Poitiers -, situanta en  Poitiers, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Ouigo, Intercités 100% Éco kaj Nova Akvitanio.
Oswaldo Pires de Holanda
Oswaldo PIRES de HOLANDA [osvaŭdu piriz djolanda] (Baturité, Cearao, la ) estas brazila esperantisto kiu i.a. rolis kiel prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo en 1998.
En 1940 Pires de Holanda partoprenis la fondon de Verda Stelo Esperanta Grupo kreita de la armea leŭtenanto João Gurgel de Moura en Baturité. En 1944, sub instruado de Audisio Lopes de Souza kaj José Francelino de Oliveira, kiujn li insiste mencias, li membriĝis al Esperanto-Asocio de San-Paŭlo en 1949, post kiam li fondis en la kvartalo São Miguel Paulista la Esperanto-Klubon Zamenhof. Li eldonis la (neregule aperintan) "monatan oficialan organo de Esperanta Klubo 'Zamenhof'", "Esperanta bulteno", inter 1958 kaj 1971.
Li daŭre akompanis la eventojn de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo kaj iĝis ĝia prezidanto en 1994. En 1998 li estis prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo (BEL).
La Kolekto por Planlingvoj en Vieno registras tri tradukojn de Pires de Holanda (vd. malsupre).
Pipino de Landen
Pipino de Landen aŭ Pipino la pli maljuna, laŭ iuj eŭropaj lingvoj esperantigebla ankaŭ Pepino, germane Pippin, france Pépin, nederlande Pepijn (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 580; mortis en 640) estis franka nobelo kaj ekde la jardeko 615-625 oficis kiel majordomo de tri reĝoj el la dinastio de merovidoj en la regnoparto Aŭstrazio. Li estas la prapatro de la dinastio de Pipinidoj. Pere de sia filino Begga li iĝis prapatro de la pli posta imperiestra dinastio de Karolidoj.
Han Gan
HAN Gan (ĉine: 韩干 / 韓幹 pinjine: Hán Gàn; naskiĝis en 706; mortis en 783) estis ĉina pentristo de la Dinastio Tang. Laŭ historiaj skriboj, li naskiĝis en Chang'an (provinco Shaanxi) aŭ Daliang, (provinco Henan) kiel filo de malriĉa familio. En lia juna aĝo, Wang Wei, fama poeto, rekonis talenton de Han kaj apogis lian artan edukadon. Post la studado, Han iĝis pentristo en la imperiestra kortego.
Li pentris multajn portetojn kaj bildojn kun budhismaj temoj, sed li estas plej konata pro prentraĵoj pri ĉevaloj. Onidire, li ne nur redonis la eksteran aspekton de la ĉevalo, sed ankaŭ ties spiriton. Lia famo kreskis kaj baldaŭ superis tion de lia instruisto. Liaj artaĵoj servis kiel ekzemploj por la ĉeval-pentristoj de la postaj generacioj.
Eono (gnostikismo)
La eonoj, en multaj gnostikaj sistemoj, reprezentas la diversajn emanaĵojn de la unua Dio, konata ankaŭ kiel Unuo, la Monado, Bythos (greke por Profundeco, Aion Teleos (greke por Perfekta Eono), Proarĥe (greke por Antaŭ la Komenco, Arĥe (greke por Komenco). Tiu unua esto estas eĉ mem eono kaj entenas en si alian eston nomata Ennoia (greke por Penso), aŭ ĥaris (greke por graco), aŭ Sige (greke por silento). La perfekta esto, sekve, koncipas la duan kaj la trian eonojn: la masklon Caen (greke por Povo) kaj la inon Aĥana (Vero, Amo).
La eonoj estas ofte reprezentataj laŭ paroj masklaj/inaj diriaj sizigioj, kie nombro ofte alproksimiĝis al 20-30. Du el la eonoj plejofte cititaj estis Kristo kaj Sophia.
La tuta eonaro konstituas la pleromon, la "regionon de la lumo." La malpli altaj regionoj de lapleromo estis tiuj pli proksimaj al la obskureco, nome la fizika mondo.
Kiam la eono nomata Sophia emanis sen sia partnera, la rezulto estis la Demiurgo, aŭ duon-kreanto (en la gnostikaj tekstoj foje la Demiurgo estas nomata Yalda Baoth), ulo kiu neniam devintus ekzisti. Tia kreaĵo ne apartenis al pleromo,kaj la Unuo emanigis du eonojn, nome Kristo kaj la Sankta Spirito, por savi la homaron kaj ĝin defendi kontraŭ la Demiurgo. Kristo, sekve, enprenis la formon de homa kreaĵo Jesuo por povi instrui al la homaro la vojon por atingi la gnozon: nome la reveno al la pleromo.
Oswaldo Leite de Moraes
Oswaldo LEITE de MORAES (osvaldŭ lejtj djmorajz) advokato. Naskiĝis en 1919. En 1932 skotisto, partoprenis, 13-jaraĝa, kiel flegisto de Pro-Konstitucia Revolucio en 1932, pro tio, estas oficiale omaĝita kiel heroo kaj en ĉiuj jaroj, ĝis hodiaŭe, partoprenas en publikaj festoj de subŝtato San-Paŭlio. Estis la aŭtentika pioniro de l' movado en urbo San-Paŭlo. Adoleskulo 17-jara en librejo aĉetis la libron "O Rádio en 16 palestras". Tiu libro estas nenio plia ol la traduko el Esperanto de tiam kaj fama verko Fine mi komprenas la radion de E. Aisberg. Tio estis la sparko, kiu ekflagris en la menso de skolto kaj radioŝatanto Oswaldo fine de 1936. En la lasta paĝo de tiu libro, konservita en biblioteko de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo, estis la adreso de Brazila Ligo Esperantista. Li tuj petis informoj kaj ricevis amason da prospektoj kaj lernolibroj, kiujn Alberto Couto Fernandes kaj Ismael Gomes Braga sendis kun la rekomendo kontakti Alcindo Brito. Tion Oswaldo faris, jen timida junulo, kvankam popola heroo, fronte al jam matura, grava, altranga oficisto, direktoro de fama asekur-kompanio. Fondis San-Paŭla Esperanto-Klubo en 1937 kaj gvidis ĝin ĝis 1952, dum 15 jaroj sinsekve.
Eono (gnostikismo)
Ankaŭ la Evangelio laŭ Judaso estis fundamenta sankta teksto por setanoj, ĉar estas citita la “idaro de Set” kiel anaro elektita. , elfosita antaŭ ne longe, tradukita kaj akirita far National Geographic Society mencias la eonojn kaj parolas pri la instruaĵoj de Jesuo ĉi-rilate.
Oswaldo Leite de Moraes
En 1945 li estis ano de organiza komitato de 10-a Brazila Kongreso de Esperanto.
Eono (gnostikismo)
Plej famaj gnostikuloj
Eonoj aperas ankaŭ en la famega gnostika Valentino kontraŭ kiu verkis ĝuste en Adversus Valentinianos Tertuliano. Tiu gnostikulo elpensis 30 parajn eonojn malsamajn kiuj sinsekve emanigis unu la alain kaj formis erojn nomatajn Ogdoadoj; kaj dividis la eonaron en diversaj sinsekvaj generacioj (almenaŭ sep).
Oswaldo Leite de Moraes
Li poste daŭre partoprenis ĝin kaj ree fariĝis ĝia prezidanto en 1986. Li organizis la 11-an Brazilan Esperanto-Kongreson.
Eono (gnostikismo)
Plej famaj gnostikuloj
Sankta Ireneo el Liono informas, en Adversus Haereses, pri gnostikukoj Ptolomeo kaj Kolobaso kaj pri iliaj penssitemoj komplikaj en kiuj la nomoj kaj la funkcioj de eonoj ne identiĝas kun tiuj de Valentino. .
Pitiquito
Pitiquito estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Pitiquito. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26047.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9468 loĝantojn. El tiuj estis 4936 viroj kaj 4532 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11980 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 320 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  242 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8206 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 190 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 2,32 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
En antaŭhispanaj tempoj en la teritorio, kie hodiaŭ troviĝas Pitiquito vivis diversaj indiĝenaj triboj, kiel la triboj de la pimoj kaj de la papagaoj. Ili vivis ĉe la rivero Altar kaj Magdalena, du apudriveroj de la rivero Asunción.
Pitiquito originie estis misiejo, kiun fondis la pastro Kino, Eusebio Francisco Kino. La nomo estis "Señor de Pitiquin". En 1768 la franciskanoj venis kaj la nomo ŝanĝiĝis al San Antonio de Pitiquito. Oni diris ke la nomo venis de fama indiĝena ĉefo, kiu vivis en la loko kie oni konstruis la preĝejon. En la jaro 1914, dum la tempoj de la meksika revolucio Pitiquito ricevis la statuson de komunumo.
Politiko
Listo de la komunumestroj post 1934:
Gusztáv Tőry
Gusztáv Tőry naskiĝis la  1857 en Pest (urbo). Li mortis la 1925 en Budapeŝto.
Schiffweiler
Schiffweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neunkirchen de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gusztáv Tőry
Biografio
Gusztáv Tőry doktoriĝis el juro en sia naskiĝurbo, poste li studvojaĝis al okcidenta Eŭropo. Inter 1880-1883 li laboris en juĝejo, poste en la justica ministerio. Li okupiĝis multe pri leĝoj pri geedziĝo, religioj de infanoj, bienoj en Transilvanio. En 1912 li iĝis subministro, en 1918 ministro nur monaton. Inter 1920 kaj 1925 li prezidis la plej superan juĝejon.
René Ventura Sales
René VENTURA SALES estis unu el la 49 kunfondintaj membroj de San-Paula Esperanto-Klubo. Li iĝis ĝia sekretario de 1944 ĝis 1947 kaj en 1948. Li ankaŭ estis sekretario de 11-a Brazila Kongreso de Esperanto. Verkis kelkajn poemojn portugallingve.
Corban
Corban estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 485 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Corban etendiĝas en la vasta valujo de la Val Terbi, kiu estas la orienta parto de la valkaldrono de Delemonto. Tra la komunumo fluas de oriento al okcidento la rivero Scheulte, alfluanto de Birs. En nordo al teritorio de la komunumo etendiĝas al la kresto de la ĵurasa montarĉeno Fringeli, kie sur alteco de 913 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,87 km², de kiuj 33% estas kovritaj de arbaro, 62% servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.
Trafiko
Corban situas ĉe la pasejvojo tra Schelten-Pasejo de Delemonto al Mümliswil en Kantono Soloturno. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de la stacidomo de Delemonto al Montsevelier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Corban datiĝas el la jaro 1184 kiel Bathendorf. La franca formo de la nomo aperas unuan fojon en la jaro 1240 kiel Corpaon. En la jaro 1892 oni malkovris en Corban trezoron de 104 romiaj moneroj el la 1-a kaj 2-a jarcento post Kristo. Dum la mezepoko ĝis la jaro 1797 Corban estis majorejo de la parohharo Grand-Val kaj parto de la majorejo Courrendlin, kiu konzervis la katolikan kredon. La paroĥaro Grand-Val siavice troviĝis sub la regado de la Princabatejo Bazelo. De 1797 ĝis 1815 Corban apartenis al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste ek de 1800 de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj Corban estis atribuita al la berna distrikto Moutier. En la jaro 1975 la loĝantaro de Corban voĉdonis por la aliĝo al la fondota Kantono Ĵuraso. Tial la komunumo ek de la 1-a de januaro 1979 apartenas al la distrikto Delemonto de la tiam fondita nova kantono.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 estis fondita el Montsevelier, Vermes kaj Vicques la nova komunumo Val Terbi. Origine volis partopreini ankaŭ komunumoj Corban, Courchapoix, Courroux kaj Mervelier, sed iliaj loĝantaroj dum la baloto de la 7-a de feburaro 2012 malakceptis la kuniĝon, kial la nova komunumo nun konsistas nur el tri de la sep komunumoj de la valo. Pro la rezulto de la baloto la komunumo konservis sian aŭtonomion.
Enprizonigo
Enprizonigo (el prizono, el la latina prensio, aresto, el prehendere, prendere, "kapti") en juro estas la specifa stato esti fizike enprizonigita aŭ enmetita en institucia malliberejo kia estas prizono. Tribunaloj de Usono, kiel la Usona Suprema Tribunalo, agnoskis, ke la minimuma periodo en nedeterminita kondamno kiu estu aprobita de tribunalo estas la oficiala tempolimo de enprizonigo. Alivorte, ajna "stratotempo" (ekz., procestempo, provizora libereco, aŭ kontrolata libereco) kiu estas ordonita de tribunalo kiel parto de la defendanta puno ne konstituas okazon de enprizonigo.
Mallibereja puno aŭ mallibereja kondamno estas la decido de tribunalo kiu rezultas en malliberigo de kondamnito.
Beata Gosiewska
Vivo
Ŝi estas diplomitino de Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego en Varsovio, finis ankaŭ postdiplomajn studojn pri aŭdito, financa kontrolo kaj kontado en Szkoła Główna Handlowa en Varsovio. Ŝi laboris interalie kiel vicdirektorino de la Agentejo pri Restrukturigo kaj Modernigo de Agrikulturo en Varsovio.
De 2001 ŝi apartenas al Juro kaj Justeco. Ŝi estis memmastrumantino de la konsilio de Varsovia kvartalo Wola de la tri kadencoj (2002–2011). Ŝi iĝis sekretariistino de la Asocio de Familioj Katyń 2010. Dum Eŭropaj balotoj 2011 ŝi gajnis senatan mandaton.
En eŭropaj balotoj 2014 kiel kandidatino de PiS en la areo de malgrandpolia-santakruca akiris mandaton de eŭrodeputito.
Privata vivo
Ŝi estas vidvino post Przemysław Gosiewski, pereinta dum la kraŝo de la pola registara aviadilo en 2010. Ŝi havas du infanojn.
Palazzo Adriano
Palazzo Adriano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bivona (AG), Burgio (AG), Castronovo di Sicilia, Chiusa Sclafani, Corleone, Lucca Sicula (AG) kaj Prizzi.
Dalma Kovács
KOVÁCS Dalma (kova:ĉ) estas rumanihungara kantistino, aktorino naskita en Braŝovo la 18-an de majo 1985.
Kariero
Dalma Kovács fariĝis konata fare de sia partopreno en Kantkonkurso Eurovizio en jaroj 2009 kaj 2010. Ŝi estis finalistino ambaŭfoje. De 2007 ŝis estas kantistino de televidprogramo Divertis.
Gemünden (Daun)
Gemünden estas urboparto (urba distrikto) de Daun en la meza parto de la regiono Vulkaneifel kaj en la distrikto Vulkaneifel en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Situo
La loko situas en la valo de la rivero Lieser. Ĉ. 200 m oriente troviĝas la Gemündener Maar. La najbaraj lokoj estas en la nordo Daun, en la sudo Weiersbach kaj en la okcidento la Eifel-Ferienpark Daun. Ĉe la rando de la loko estas la strato L 46. En Gemünden la rivereto Pützbach enbuŝiĝas en la Lieser.
NGC 5700
NGC 5700 (aliaj indikoj — UGC 9423, MCG 8-27-7, ZWG 248.13, KUG 1435+487, PGC 52237) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gemünden (Daun)
Historio
Ĝi la fino de la 18a jarcento le loko apartenis parte al la senjorejo Kasselburg kaj parte al la princelektistejo Treviro. Tiu parto estis administrita de la Amt Daun. En la jaro 1794 francaj revoluciaj trupoj okupis la maldekstran Rejnan riverbordon dum la unua koalicia milito. De 1798 ĝis 1814 Gemünden apartenis al la kantono Daun en la departemento Saaro.
Laŭ la Viena kongreso (1815) la regiono venis al la reĝlando Prusujo, Gemünden apartenis ekde 1816 al la nova distrikto Daun en la distriktaro Treviro kaj estas administrita de la urbestrejo Daun.
Je la 1a de aprilo 1938 Gemünden perdis sian memstarecon kaj iĝis parto de la urbo Daun.
Preĝejo
En la vilaĝo troviĝas la katolika Donatus-kapelo.
2010 Chebyshev
2010 Chebyshev estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Bella A. Burnaŝeva elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan matematikiston Pafnutij Lvoviĉ Ĉebiŝov (cirile Пафну́тий Льво́вич Чебышёв), kies nomo estas ofte erare prononcata "Ĉebiŝev" en okcidentaj landoj.
Fosilia akvo
Fosilia akvo estas akvo el la terinterno, kiu, laŭ aktuala scienca scio, dum la terhistorio neniam estiĝis surfaca akvo aŭ atmosfera akvo.
Laŭ alia difino ĝi estas grunda akvo el prahistoria epoko, en kavernoj, sen rilato al la hodiaŭa atmosfera akvocirkulado.
La grundakvo sub la Saharo konsistas el fosilia akvo, sed ankaŭ la funda akvo de gandaj lagoj, ekzemple la Tanganjiko, nomiĝas kiel fosilia akvo, ĉar ĝi ne estas parto de la akvocirkulado.
Skandinavaj marbordaj koniferaroj
La skandinavaj marbordaj koniferaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la eŭropa-siberia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de Norvegujo. Ene de ĝi troviĝas iom da etaj areoj kun botanikaj karakterizaĵoj kaj loka klimato kiuj konformas al mezvarma pluvarbaro.
Situo kaj priskribo
La ekoregiono kovras 19 300 kvadratajn kilometrojn laŭlonge de la atlantik-oceana okcidenta marbordo de Norvegujo.
La larĝa difino estas bazita sur klimataj parametroj kaj inkluzivas longan areon ekde Lindesnes kaj norde ĝis proksimume Senja ( pli fore norden someroj estas tro malvarmaj por arbara pino por vegeti en marbordaj areoj ); esence temas pri areoj laŭlonge de la norvega marbordo kie precipitaĵo estas alta kaj kie vintroj estas sufiĉe malseveraj. Ĝi povas ampleksi areojn kie nature mankas koniferajn arbarojn ( kiel en Lofotoj, kie la pinaroj estis senarbarigitaj de la homoj antaŭ multaj jarcentoj ) kaj eĉ insulojn kaj rokajn kabojn kun malmulte aŭ neniu da arbaro aŭ duonarbaro.
Je iom pli altaj altitudoj apud la arbarolimo en la Skandinavaj Montaroj troviĝas la ekoregiono de la Skandinavaj montaraj betularoj kaj herbejoj. En iuj areoj laŭlonge de valoj, tiu ekoregiono renkontas la landinternan tajgon kiu apartenas al ekoregiono de la Skandinava kaj rusa tajgoj, sen montaraj barieroj. Ekzemploj de tiaj valoj inkludas Raŭma-Valon kunligante Åndalsnes kun Lesja kaj Dombås, kaj Namdalen-Valon kunligante la marbordon de Nord-Trøndelag kun la malvarma landinterno kaj kun Svedujo. La ekoregiono estas nature fragmentita kaŭze de fjordoj kaj montaroj. La pinaroj en la norda parto gastigas iujn el la plej aĝaj arboj de Skandinavujo. Iuj arboj estas pli aĝaj ol 700 jaroj en Forfjord-Valo ĉe Hinnøya.
Humida oceana klimato
Tiu areo havas longan kreskadan sezonon atentante pri la latitudo ( 140 - 215 tagoj, plej longa en la sudo ) kun abunda kaj regula precipitaĵo tutjare, inter 1 200 mm - 3 000 mm. La tuttaga julia averaĝo tipe varias inter 12° - 15°  C, kun dumtagaj pintoj de 14° – 20 °C  ( la plej varmajn tagojn oni trovas en ŝirmitaj fjordaj areoj ). La vintroj estas sufiĉe malseveraj kaj pluvecaj. La januaraj averaĝoj varias inter -3 °C ĝis 2 °C kun relative alta dumtaga temperaturo de apud aŭ super la frostopunkto. La averaĝa jara temperaturo estas proksimume 7 °C je la sudokcidenta marbordo ( Bergen 7,6 °C, Stryn 6,4 °C ), 5,5 °C je la  Trøndelag/centra norvega marbordo ( Åfjord 5,7 °C ) kaj 4 °C en la ekstrem-norda areo de tiu ekoregiono ( Bodø 4,5 °C, Gryllefjord/Senja 3,3 °C ). Tiu klimata tipo apartenas al tipoj Cfb kaj Cfc de la Klimata klasifiko de Köppen, kaj estas komparebla kun la klimato laŭlonge de la marbordo de norda Brita Kolumbio kaj Alaska pattenilo. Por la pli etaj areoj, klasifikitaj kiel pluvararbaro, estas minimune 200 tagoj/jare kun mezurebla precipitaĵo. La minimuma averaĝa jara precipitaĵo, menciita en la fontoj, iome varias sed ĝenerale sumiĝas ĉirkaŭ je 1 400 mm, dum la tipa valoro je tiuj lokoj estas 1 500 – 2 200 mm jare. Someroj estas malseveraj; varma vetero ne longe daŭras, kaj vere varma vetero virtuale estas neokazanta aŭ tre mallongdaŭra. Vintroj ĝenerale estas malseveraj kaj pluvecaj, kelfoje kun substanca neĝado, sed kutime la neĝo regule fandiĝas tra la vintro.
Subregionoj kaj specioj
La malĉeesto de ordinara piceo norde de la polusa cirklo ( Saltfjell ) kaj laŭlonge de la sudokcidenta marbordo estas ĉefe kaŭzita de barieroj kiaj fjordoj kaj montaroj, kaj plantita piceo vegetas sufiĉe norde de la arkta cirklo kiel en Tromsø.
La suda limo de ordinar-picea biotopo estas limigita de montaroj kaj fjordoj kiuj blokas la vojon, sed eble ankaŭ kaŭze de tro malseveraj vintroj por ordinara piceo apud la ekstera marrandaĵo laŭlonge de la sudokcidenta marbordo.
Laŭlonge de la sudokcidentaj marbordoj kaj fjordoj (Vestlandet aŭ Okcidenta Norvegujo) estas mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj kun arbara pino, iuj eŭropaj taksusoj kaj deciduaj arboj (penda betulo, malglata ulmo, etfolia tilio, tigfrukta kverko, tremolo, avelkorilo, ordinara ilekso) en la maltaĵoj kaj pli tipaj borealaj arbaroj je pli altaj altitudoj.
La botanike plej riĉaj areoj tie ĉi (sekvante la marbordon norden ĝis Ålesund; ofte la nordaj, sud-flankaj marrandaĵoj de fjordoj, kaj teritorietoj pli fore norden apud Trondheimsfjord), eĉ se malpli diversaj ol la oslo-fjorda areo kaŭze de migradaj barieroj, estas konsiderataj kiel duonborealajn kaj povas esti konsiderataj kiel parton de la ekoregionoj de la sarmataj miksaj arbaroj aŭ de la nord-atlantikaj humidaj miksaj arbaroj. Iuj el la plej humidaj areoj en tiu regiono, kie jara precipitaĵo povas superi 1 500 mm kaj eĉ 2 500 mm, estas kelkfoje konsiderataj duonborealan pluvarbaron.
Enmetitaj specioj
Enmetitaj specioj inkluzivas ordinaran piceon, kiu estis plantita por ekonomiaj kialoj ekstere de la natura arealo kaj je la sudokcidenta marbordo kaj en la estrem-norda parto de la ekoregiono. Plie, Sitka-piceo ankaŭ estas vaste plantita, speciale apud la ekstera marrandaĵo, eĉ norde de Vesterålen kaj Harstad.
La sikomora acero estis enkondukita en privatajn ĝardenojn kaj tombejojn antaŭ pli ol 150 jaroj, kaj estas pruvinta kapabli vaste disvastiĝi laŭlonge de la sudokcidenta marbordo, laŭlonge de la centra marbordo (Trøndelag) dum la lastaj jardekoj, kaj, je konsiderinda pli malalta grado, norde de Vesterålen. Ĝi estas ankoraŭ plej komuna apud urboj kaj vilaĝoj, sed ŝajnas daŭrigi ekspansiiĝadon laŭlonge de marbordoj kaj fjordoj.
Estas multaj pli malgrandaj enmetitaj plantoj disvastiĝantaj, kiel orientazia rozo ( Rosa rugosa ). Tamen, kaŭze de la ofte kruta tereno, forstumado estas estinta iome limigita al marborda areo, kaj multaj areoj kun origina vegetaĵaro subrestas, sed ofte estas fragmentitaj, speciale en la suda parto de la ekoregiono. Vizono, origine eskapinta de felo-bienoj, estas koloniinta tutan la landon, kaj pruviĝis esti minaco por kolonioj de marbirdoj en iuj areoj, sed ne atingis la plej eksterajn insulojn, kiel Røst, kiuj gastigas la plej grandajn koloniojn de marbirdoj. La indiĝena lutro ŝajnas esti dominanta en areoj kie ambaŭ specioj ĉeestas.
Borealaj pluvarbaroj
Ene de tiu longa ekoregiono troviĝas pli eta areo, klasifikita kiel boreala pluvarbaro baziĝante sur botanikaj kriterioj. Multo el la origina arbaro estas neniigita, sed totalo de 250 arbaraj areoj, plimulto de ili ne tre vasta, estas klasifikitaj kiel boreala pluvarbaro. Ili situas ekde 63°20'N en Snillfjord en la kantono de Sør-Trøndelag kaj norde laŭlonge de la marbordo ĝis 66°N en Rana en la kantono de Nordland, sed limigitaj al areoj kun alta humideco; ofte sunoŝirmitaj dum plimulto de la tago. Iuj landinternaj lokoj estas koncernataj; tiuj ĉi situas en humidaj cirkonstancoj, ofte apud akvofaloj. Tiu estas la ĉefa areo en Eŭropo por boreala pluvarbaro kaj Norvegujo do havas specialan respondecon por la konservado. Tiu marborda arbaro pliofte troviĝas ĉe pli malaltaj altitudoj (sub 200 m).
Botanikaj normoj por boreala pluvarbaro
Kaŭze de la longa historio de homa setlo dum miloj da jaroj, kun agrikulturo kaj pli freŝdate forstumado, nur fragmentoj de la origina arbaro postrestas. La borealaj pluvarbaroj plejofte konsistas el la ordinara piceo (Picea abies) sed ankaŭ el deciduaj arboj. La ordinara junipero (Juniperus communis) ankaŭ estas komuno. Estas riĉa subarbaraĵo de muskoj kaj filikoj. Tamen, la plej distingiga karakterizaĵo estas la diverseco de likenoj, iuj el ili estas endemiaj por tiu arbaro, aŭ en Eŭropo nur tie ĉeestas (ofte oni trovas ilin je la nordokcidenta marbordo de Nordameriko). Proksimume 15 el la plej tipaj specioj de likenoj estas nomataj Trøndelagselementet (laŭ la regiono de Trøndelag). Pseudocyphella crocata, Pannaria ahlneri, Erioderma padicellatum kaj Lobaria halli estas ekzemploj de likenoj. Pli ol 60 unikaj likenaj kaj muskaj specioj estas troveblaj en la areo.
Estas du subtipoj de tiu pluvarbaro; la Namdalen-tipo kaj la Brønnøy/Fosen-tipo. Estas ankaŭ angiospermaj arboj, dissemitaj en tiu arbaro, speciale en la Brønnøy/Fosen-tipo. Angiospermaj arboj inkludas pendan betulon ( Betula pendula ), lanugan betulon ( Betula pubescens ), birdokaptistan sorbuson (Sorbus aucuparia), tremolon (Populus tremula), kapran salikon (Salix caprea), kaj grizan alnon (Alnus incana). Pli maloftaj specioj estas malglata ulmo (Ulmus glabra), avelkorilo (Corylus avellana) kaj nigra alno (Alnus glutinosa), tiu ĉi nur en la suda parto de la ekoregiono.
Faŭno
Estas grandaj nombroj de migrantaj birdoj en tiu ĉi ekoregiono, same kiel iuj kiuj tutjare restas. Pli grandaj herbovorulaj bestoj estas alko kaj ruĝa cervo (tiu ĉi sude de la polusa cirklo), same kiel la pli malgranda kapreolo. Boacoj okaze povas veni por viziti la marbordon norde de Trondheimsfjord, sed ili kutime restas en la altaĵaj ekstere de la ekoregiono. Estas malmulte da karnomanĝuloj, ĉar ili estis ĉasitaj dum jarcentoj, eksterminte brunan urson kaj lupon en la marborda areo. En iuj lokoj, ili vagas pli fore landinterne, kaj maloftokaze apudas la marbordon. Vulpo kaj blankvosta maraglo estas komunaj karnomanĝuloj en la areo; tiu ĉi nuntempe estinte tre komuna post jardekoj de protekto.
Estas iom da linkoj, plejofte en la norda parto. Leporoj, eŭraziaj lutroj estas komunaj kaj eĉ videblas eŭropajn kastorojn kvankam pli malofte. Estas ankaŭ iom da amfibioj inkluzive de rufa rano (Rana temporaria) kaj de la ordinara lisotrito (Lissotriton vulgaris). La eŭropa vipero videblas sude de la polusa cirklo.
Jarlibro 1952 de Universala Esperanto-Asocio
Jarlibro 1952 de Universala Esperanto-Asocio eldonita en 1952 en  Heronsgate  de Universala Esperanto-Asocio estas jarlibro de UEA, dokumento kiu ĉiujare estas publikigata fare de tiu organizo por raporti pri siaj agadoj kaj ĝenerale pri la Esperanto-movado. La dua parto de la dokumento enhavas fervojan terminaron kompilitan de Edward M. Rosher.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1952 Jarlibro UEA.jpg|Titolpaĝoj de "ambaŭ" partoj </Gallery>
György Kardos
György Kardos naskiĝis la. Li mortis la.