cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Kelen
Biografio
József Kelen devenis el juda familio. Li akiris inĝenieran diplomon pri elektro en Berlino, dum lernado li propagandis socialismajn ideojn inter la studentoj. Li hejmenvenis en 1914 kaj li laboris en firmao pri trama trafiko en Budapeŝto. Li estis unu el la fondintaj membroj de partio de komunistoj en 1918. Dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro) pri ekonomia produkto. Post falo de la Soveto li estis kondamnita je tutviva mallibero, sed en 1922 Soveta Rusio ŝanĝis lin. Li ricevis inĝenierajn taskojn. En 1938 li iĝis viktimo de purigado de Stalino. Li havis edzinon (ankaŭ ŝi estis arestita) kun infanoj. En 1955 oni oficiale nuligis la verdikton.
Moldovenești
Moldovenești [moldoveneŝtj] (hungare: Várfalva, germane: Burgdorf (Cluj) estas komunumo en Rumanio sud-okcidente de Torda. Administre apartenas al ĝi Bădeni, Pietroasa, Plăiești, Podeni, Stejeriș, Vălenii de Arieș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 145 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 286 (77 % da hungaroj). En la tuta komunumo estas 3 610 loĝantoj. Ĝia unua mencio estas el 1291. Ĝi estis ekleziejo de 1332.
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Vălenii de Arieș estis aligita al ĝi en 1956. Sian nuntempan nomon ĝi ricevis de Ioan Micu Moldovan (1883–1915), rumana sciencisto kaj ortodoksa kanoniko.
1463
En la jaro 1463 post Kristo okazis, interalie:
Charles Dickens
Charles DICKENS (naskiĝis la 7-an de februaro 1812, mortis la 9-an de junio 1870) estis angla verkisto, unu el la plej influaj de la 19-a jarcento, kaj socia kritikisto. Li kreis kelkajn el plej memorindaj fikciuloj de la mondo kaj estas ĝenerale rigardita kiel la plej granda romanverkisto de la viktoria periodo. Dum lia vivo, liaj verkoj ĝuis senprecedencan famon, kaj ekde la 20a jarcento lia literatura genio estis larĝe agnoskita fare de kritikistoj kaj akademiuloj. Liaj romanoj kaj noveloj daŭre estas vaste popularaj.
Dickens naskiĝis en Landport apud Portsmouth. Pro financaj malfacilaĵoj de sia patro (enprizonigita pro ŝuldoj) li jam kiel 12-jaraĝulo devis gajni monon kiel helplaboristo en fabriko. Siajn spertojn dum tiu ĉi tempo li poste priskribis en sia romano David Copperfield. Li fariĝis helpanto de advokato, poste ĵurnalisto, kaj li rapide famiĝis pro siaj elstaraj raportaĵoj. Kvankam li havis malmulte da formala edukado, lia frua malriĉiĝo movis lin por sukcesi. Dum sia kariero li redaktis semajnan ĵurnalon dum 20 jaroj, verkis 15 romanojn, kvin novelojn kaj centojn da rakontoj kaj da nefikciaj artikoloj, prelegis kaj aktoris grandskale, estis senlaca korespondanto, kaj kampanjis forte por la rajtoj, eduko de infanoj, kaj aliaj socialaj reformoj.
Liaj unuaj romanoj – ofte li skribis plurajn samtempe – publikiĝis ĉefe en seria formo. Temoj estis la ĉiutaga vivo de la malriĉaj homoj en la 19-a jarcento, la infanlaboro, kaj la malbonaj kondiĉoj en la fabrikoj kaj la malliberejoj. Dickens saltis al famo per la seria publikigo de La Pickwick Paperoj el 1836. Post kelkaj jaroj li fariĝis internacia literatura famulo, fama pro sia humuro, satiremo, kaj fervora observado de kaj roluloj kaj socio. Liaj romanoj, la plej multaj publikigitaj en ĉiumonataj aŭ semajnaj publikaĵoj, ekis la serian publikigon de rakonta fikcio, kiu iĝis la domina viktoria reĝimo por nova publikigo. La seria formato permesis al Dickens analizi la reagon de lia spektantaro, kaj li ofte modifis sian intrigon kaj rolulevoluon baze sur tia religo. Ekzemple, kiam la piedterapiisto de lia edzino esprimis aflikton ĉe la maniero kiel Miss Mowcher en David Copperfield ŝajnis reflekti ŝiajn handikapojn, Dickens daŭriĝis por plibonigi la rolulon per pozitivaj ecoj. Liaj intrigoj estis singarde konstruitaj, kaj Dickens ofte teksis en elementoj de aktualaj okazaĵoj en siajn rakontojn. Homamasoj de analfabetaj senhavuloj serĉis groŝon por havi ĉiun novan ĉiumonatan epizodon legitan por ili, malfermiĝante kaj inspirante novan klason de legantoj.
Dickens estis rigardita kiel la literatura koloso de sia epoko. Lia novelo de 1843, nome Kristnaska Kanto (A Christmas Carol), estas unu el la plej influaj verkoj iam verkitaj, kaj ĝi restas populara kaj daŭre inspiras adaptiĝojn en ĉiu arta ĝenro. En Londono kaj Parizo, lia romano de 1859, A Tale of Two Cities (Rakonto pri du urboj), iĝis unu el la plej multe vendataj romanoj de ĉiuj tempoj. Lia kreema genio estis laŭdita fare de kolegaj verkistoj - de Leo Tolstoj ĝis George Orwell kaj Gilbert Keith Chesterton - pro sia realismo, komediemo, proza stilo, unikaj roluloj, kaj socia kritiko. Aliflanke Oscar Wilde, Henry James kaj Virginia Woolf plendis pri manko de psikologia profundo, loza skribo, kaj vejno de trodolĉa sentimentaleco. La esprimo dikensana estas uzita por priskribi ion kio estas rememoriga pri Dickens kaj liaj skribaĵoj, kiaj ekzemple malbonaj socicirkonstancoj aŭ komike fiaj roluloj.
Dickens ĉiam estis ravita ankaŭ de la teatro. Dum ioma tempo li gvidis teatran amatoran grupon kaj ekde 1858 li regule prelegis en humure teatreca formo. Dickens mortis en 1870 ĉe Gads Hill Place apud Rochester.
Eko
Charles John Huffam Dickens estis naskita la 7an de februaro 1812, ĉe Landport en Insulo Portsea, la dua el ok infanoj al John Dickens (1785-1851) kaj Elizabeth Dickens (naskita Barrow; 1789-1863). Lia patro estis komizo en la Mararmea Salajr-oficejo kaj provizore estis deĵoranto en la distrikto. Tre baldaŭ post lia naskiĝo la familio translokiĝis al Norfolk Street, Bloomsbury, kaj poste, kiam li estis kvarjara, al Chatham, Kent, kie li pasigis siajn edukajn jarojn ĝis la aĝo de 11-a. Liaj fruaj jaroj ŝajne estis idilia, kvankam li pensis sin "tre malgranda kaj ne tre zorgita knabo".
Karlo pasigis tempon ekstere, sed ankaŭ legis voreme, aparte la pikareskajn romanojn de Tobias Smollett kaj Henry Fielding. Li retenis distingivajn memorojn de infanaĝo, helpita per preskaŭ-fotografia memoro pri homoj kaj okazaĵoj, kiujn li uzis en sia verkado. La mallonga periodo de lia patro kiel komizo en la Mararmea Salajr-oficejo donis al li kelkajn jarojn da privata eduko, unue en hejmlernejo, kaj poste en lernejo prizorgita fare de William Giles, malkonsentulo, en Chatham.
Tiu periodo venis al subita fino kiam monmalfacilaĵoj devigis la familion moviĝi al Camden Town en Londono en 1822. Vivante preter liaj rimedoj, John Dickens estis metita fare de siaj kreditoroj en la Marshalsea ŝuldoprizonon en Southwark, Londono, en 1824. Lia edzino kaj plej junaj filoj aliĝis al li, kiel ekzistis la praktiko tiutempe. Karlo, tiam 12 jaraĝa, suriris kun Elizabeth Roylance, familia amikino, ĉe 112 College Place, Camden Town. Roylance estis "reduktita [malriĉigita] maljuna sinjorino, delonge konata al nia familio", kiun Dickens poste eternigis, "kun kelkaj ŝanĝoj kaj plibeligoj", kiel "Mrs. Pipchin", en Dombey kaj Filo. Poste, li vivis en malantaŭa subtegmentejo en la domo de agento por la Nesolventa Tribunalo, Archibald Russell, "dika, bonkora, maljuna sinjoro ... kun trankvila maljuna edzino" kaj lama filo, en Lant Street en The Borough. Ili havigis la inspiron por la Garland-oj en La malnova antikvaĵobutiko (The Old Curiosity Shop).
Dimanĉojn, kun sia fratino Frances, libera de ŝiaj studoj ĉe la Royal Academy of Music (Reĝa Akademio de Muziko) - li pasigis la tagon ĉe la Marshalsea. Dickens poste utiligos la malliberejon kiel scenaron en Little Dorrit. Por pagi siajn zorgantojn kaj por helpi al sia familio, Dickens estis devigita forlasi lernejon kaj labori dek-horajn tagojn pri la Nigriga Stokejo (ŝunigrigejo) de Warren, ĉe Hungerford Stairs, proksime de la nuna stacidomo Charing Cross, kie li gajnis ses ŝilingojn semajne surgluadigante etikedojn sur potoj da botnigrigilo. La streĉaj kaj ofte severaj laborkondiĉoj faris daŭrantan impreson al Dickens kaj poste influis lian fikcion kaj eseojn, iĝante la fundamento de lia intereso en la reformo de soci- ekonomi- kaj labor-kondiĉoj, kies rigoroj li kredis estis maljuste suferitaj fare de la senhavuloj.
Kelkajn monatojn post lia malliberigo, la patroflanka avino de John Dickens, Elizabeth Dickens, mortis kaj testamentis al li la sumon de 450 pundoj. En la atendo de tiu heredaĵo, al Dickens estis koncedita liberigo for de malliberejo. Laŭ la Leĝo de Nesolventaj Debitoroj, Dickens aranĝis pagon al siaj kreditoroj, kaj li kaj lia familio forlasis Marshalsea, por iri al la hejmo de Mrs. Roylance.
La patrino de Charles, nome Elizabeth Dickens, ne tuje subtenis lian forigon el la ŝunigrigejo. Tio influis la konsideron de Dickens ke patro devas regadi la familion, kaj la patrino devas trovi sian propran sferon ene de la hejmo: "Mi neniam poste forgesos, mi neniam poste povos forgesi, ke mia patrino ne estis preta revenigi min hejmen". Tiu malpreto de la patrino plenumi lian peton reveni estis faktoro en lia malkontenta sinteno al virinoj.
Komprenebla indignado eliranta el lia propra situacio kaj la kondiĉoj sub kiuj anoj de la laborista klaso vivis iĝis ĉefaj temoj de liaj verkoj, kaj estis tiu malfeliĉa epoko en lia junaĝo al kiu li aludis en sia preferata, kaj plej membiografia romano, David Copperfield: "Mi havis nek sugeston, nek konsilon, nek kuraĝigon, nek konsolon, nek helpon, nek apogon, ajnatipe, el iu ajn, kion mi povus memori, kiel mi esperas iri al la ĉielo!"
Dickens estis finfine sendita al la Wellington House Academy en Camden Town, kie li restis ĝis marto 1827, pasigante ĉirkaŭ du jarojn tie. Li ne konsideris ĝin bona lernejo: "Multo de la hazarda, neregula instruado, malmulta disciplino fare de la sadisma brutaleco de la lernejestro, la fuŝaj pedeloj kaj ĝenerale dekadenca etoso, estas enmetita en la institucio de Mr Creakle en David Copperfield."
Dickens laboris en la juroficejo de Ellis kaj Blackmore, advokatoj, de Holborn Court, Gray's Inn, kiel juna jurhelpanto el majo 1827 al novembro 1828. Li posedis lertan mimikon kaj kapablis imiti ĉiujn ĉirkaŭ li: klientoj, advokatoj kaj oficistoj. Li ĉeestis al teatroj obsede — li postulis, ke dum almenaŭ tri jaroj li iris al teatro ĉiun tagon. Lia preferita aktoro estis Charles Mathews, kaj Dickens lernis liajn monopolilogojn, (farsojn en kiuj Mathews ludis ĉiun rolulon), parkere. Poste, lerninte la sistemon de rapida skribmaniero de Thomas Gurney dum sia libera tempo, li maldungiĝis por iĝi libera ĵurnalisto. Malproksima parenco, Thomas Charlton, estis libera ĵurnalisto por la asocio de advokatoj nome Doctors' Commons, kaj Dickens povis kunlabori tie por informi pri juraj procesoj dum preskaŭ kvar jaroj. Tiu materialo aperos en verkoj kiaj Nicholas Nickleby, Dombey and Son, kaj speciale Bleak House — kies vivega portreto de la maŝinaro kaj la burokrataro de la jura sistemo faris multon por informi al la ĝenerala publiko kaj utilis kiel ilo por la dissemado de la propra idearo de Dickens pri, partikulare, la peza ŝarĝo de malriĉuloj kiuj estis devigitaj pro cirkonstancoj "iri al juro".
En 1830, Dickens renkontis sian unuan amon, nome Maria Beadnell, supozita kiel modelo por la rolulo de Dora en David Copperfield. La gepatroj de Maria malaprobis tiun amaferon kaj finigis la rilaton sendante ŝin al lernejo en Parizo.
Ĵurnalismo kaj komencaj romanoj
En 1832, estante 20-jaraĝa, Dickens estis energia kaj pli kaj pli memfida. Li ĝuis imitadon kaj popularan distradon, ne havis klaran, specifan ideon pri kio li deziris iĝi, sed ja li deziris famiĝi. Altirita al teatro — li iĝis frua membro de la Klubo Garrick — li venis al aktorelektado en Covent Garden, kie la administristo George Bartley kaj la aktoro Charles Kemble ekzamenos lin. Dickens prepariĝis detale kaj decidis imiti la komediiston Charles Mathews, sed li maltrafis la aktorelektadon pro kataro. Antaŭ la apero de alia oportuno, li startis sian karieron kiel verkisto. En 1833, li sendis sian unuan rakonton, "A Dinner at Poplar Walk", al la londona gazeto Monthly Magazine. William Barrow, frato de lia patrino, proponis al li laborpostenon en The Mirror of Parliament kaj li laboris en la Ĉambro de Komunuloj por la unua fojo komence de 1832. Li luis ĉambron en Furnival's Inn kaj laboris kiel pripolitika ĵurnalisto, informante pri la debatoj en la Parlamento, kaj li veturis tra Britio por kovri balotkampanjon por la Morning Chronicle. Lia ĵurnalismo, en la formo de skizoj en gazetoj, formis sian unuan kolekton de pecoj, publikigita en 1836: Sketches by Boz — estante Boz familia kromnomo kiun li uzis kiel pseŭdonimo dum kelkaj jaroj. Dickens ŝajne adoptis ĝin el la kromnomo "Moses", kiun li uzis por sia pli juna frato Augustus Dickens, laŭ rolulo de la verko de Oliver Goldsmith nome The Vicar of Wakefield. Prononcita de iu kun kataro, "Moses" iĝas "Boses" — poste mallongigita kiel Boz. La propra nomo de Dickens estis konsiderata "queer" (ambigua, ineca) fare de tiutempa kritikisto, kiu verkis en 1849: "Sro. Dickens, kvazaŭ revenĝe pro sia propra "queer" nomo, atribuis "queer" nomojn al siaj fikciaj kreaĵoj." Li kontribuis al kaj eldonis gazetojn laŭlonge de sia literatura kariero. En januaro 1835, la Morning Chronicle lanĉis vesperan eldonon, sub la redaktorado de la muzika kritikisto de Chronicle, George Hogarth. Hogarth invitis Dickens kontribui per Street Sketches kaj Dickens iĝis regula vizitanto en sian hejmon de Fulham, kontentigita per la amikeco de Hogarth kun heroo lia, nome Walter Scott, kaj per la kompanio de la tri filinoj de Hogarth — nome Georgina, Mary, kaj deknaŭ-jara Catherine.
Dickens faris rapidan progreson kaj profesie kaj socie. Li startigis amikecon kun William Harrison Ainsworth, nome aŭtoro de romano pri vojbandito Rookwood (1834), kies salono por intelektuloj en Harrow Road estis kunvenejo por grupo en kiu estis Daniel Maclise, Benjamin Disraeli, Edward Bulwer-Lytton, kaj George Cruikshank. Ĉiuj tiuj iĝis liaj amikoj kaj kunlaborantoj, kun la escepto de Disraeli, kaj tie li renkontis sian unuan publikiganton, nome John Macrone. La sukceso de Sketches by Boz kondukis al propono de publikigistoj Chapman kaj Hall por ke Dickens liveru tekston kiu kongruu kun la ilustraĵoj de Robert Seymour en ĉiumonata leterpresado. Seymour memmortigis post la dua epizodo, kaj Dickens, kiu deziris verki konektitan serion de skeĉoj, dungis "Phiz" por havigi gravuraĵojn (kiuj estis limigitaj al nur po el kvar al du por epizodo) por la historio. La rezulta historio iĝis The Pickwick Papers, kaj kvankam la unuaj kelkaj epizodoj ne estis sukcesaj, la enkonduko de la Cockney-a rolulo nome Sam Weller en la kvara epizodo (la unua ilustrita de Phiz) markis akran supreniron en lia populareco. La fina epizodo vendis 40,000 ekzemplerojn.
En novembro 1836, Dickens akceptis la postenon de redaktoro de Bentley's Miscellany, posteno kiun li plenumis dum tri jaroj, ĝis li estis maldungita kun la posedanto. En 1836 kiam li finis la lastajn epizodojn de The Pickwick Papers, li ekverkis la dekomencajn epizodojn de Oliver Twist — verkante tiom multe kiom ĝis po 90 paĝojn por monato — dum li pluverkis por Bentley's kaj ankaŭ por kvar teatraĵoj, kies produktadon li superrigardis. Oliver Twist, publikigita en 1838, iĝis unu el la plej bone konataj historioj de Dickens, kaj estis la unua romano de Viktoriana epoko kun infana protagonisto.
La 2an de aprilo 1836, post unu-jara fianĉiĝo, kaj inter epizodoj dua kaj tria de The Pickwick Papers, Dickens edziĝis al Catherine Thomson Hogarth (1816–1879), nome filino de George Hogarth, eldonisto de Evening Chronicle. Ili geedziĝis en la preĝejo de Sankta Luko, Chelsea, Londono. Post mallonga "mielveturo" en Chalk, Kent, la paro revenis al sia loĝejo en Furnival's Inn. La unua el iliaj dek gefiloj, nome Charley, naskiĝis en januaro 1837, kaj kelkajn monatojn poste la familio formis hejmon en Bloomsbury en 48 Doughty Street, Londono, (por kiu Charles havis tri-jaran lutempon kontraŭ 80 pundoj jare) el la 25a de marto 1837 ĝis decembro 1839. La pli juna frato de Dickens nome Frederick kaj la 17-jara fratino de Catherine nome Mary, translokiĝis kun ili. Dickens iĝis tre ligita al Mary, kaj ŝi mortis en liaj brakoj post mallonga malsano en 1837. Malkutime por Dickens, kiel konsekvenco de sia frapo, li ĉesis verki, kaj li kaj Kate restis en malgranda farmo en Hampstead Heath dum unu duonmonato. Dickens idealigis Mary — fakte la rolulon kiun li modelis laŭ ŝi, nome Rose Maylie, li ne kapablis mortigi, kiel li estis planinta, en sia fikcio, kaj, laŭ Ackroyd, li uzis sian memorojn pri ŝi por siaj postaj priskriboj en "Little Nell" kaj "Florence Dombey". Lia bedaŭro estis tiom granda ke li ne kapablis trafi la tempolimon por la epizodo de junio de Pickwick Papers kaj ankaŭ devis nuligi la epizodon de Oliver Twist de tiu monato. La epoko en Hampstead estis okazo por la disvolvigo de forta ligo inter Dickens kaj John Forster kaj tiu tuj iĝis lia neoficiala negocadministranto, kaj la unua kiu legis liajn verkojn.
Meze de lia aktiveco dum tiu periodo, estis malkontento kun liaj publikigistoj kaj John Macrone estis dungita, kvankam Richard Bentley subskribis ĉiujn liajn rajtojn en Oliver Twist. Aliaj signoj de ia senripozeco kaj malkontento aperis — en Broadstairs li flirtis kun Eleanor Picken, nome juna fianĉino de la plej bona amiko de sia advokato, kaj unu nokton li kaptis kaj trenis ŝin al la maro. Li deklaris, ke ili estis ambaŭ dronontaj tie en la "tristaj marondoj". Ŝi finfine liberiĝis kaj poste gardis distancon. Junie 1841 li subite entreprenis dumonatan turneon en Skotlandon kaj poste, en septembro 1841, telegrafiis al Forster ke li estas decidinta iri al Ameriko. Master Humphrey's Clock estis fermita, kvankam Dickens ankoraŭ emis la ideon de ĉiusemajna gazeto, nome formo kiu plaĉis al li, kio ekis dum lia infanaĝo kiam li legis la okjarcentajn gazetojn Tatler kaj The Spectator.
Dickens malkontentis pro la reveno al la povo de Tori-oj, kiujn Dickens priskribis kiel "homoj kiujn politike mi disdegnas kaj abomenas." Li sentis tenton kandidatiĝi por la Liberaloj en Reading, sed rezignis pro financaj malfacilaĵoj. Li verkis tri kontraŭ-Toriaj versosatirojn ("The Fine Old English Gentleman", "The Quack Doctor's Proclamation", kaj "Subjects for Painters") kiuj estis publikigitaj en The Examiner.
Unua vizito al Ameriko
La 22an de januaro 1842, Dickens kaj lia edzino alvenis al Bostono, Masaĉuseco, surŝipe de la Britannia dum sia unua veturado al Usono kaj al Kanado. Tiame Georgina Hogarth, alia fratino de Catherine, aliĝis al la hejmo de Dickens, nune loĝanta en Devonshire Terrace, Marylebone, por zorgi la gefilojn kiujn ili estis lasantaj. Ŝi restis kun ili kiel dommastrino, organizanto, konsilisto kaj amiko ĝis la morto de Dickens en 1870. Dickens modelis la rolulon de Agnes Wickfield en David Copperfield laŭ Georgina kaj Mary.
Li priskribis siajn impresojn en veturverko, nome American Notes for General Circulation. En Notes, Dickens inkludas fortan kondamnon de sklaveco kion li jam estis aperiginta tiom frue kiom en The Pickwick Papers, rilatigante al la emancipiĝo de malriĉuloj en Anglio la abolicion de sklaveco eksterlande citante gazetarajn rakontojn pri fuĝintaj sklavoj kiuj estis kripligitaj de siaj mastroj. Spite la aboliciismajn sentojn vekigitajn de lia veturo al Ameriko, kelkaj modernaj komentistoj indikis kontraŭdirojn en la vidpunkto de Dickens pri rasa malegaleco; ekzemple, li estis kritikita pro sia posta akcepto de la akra subpremado fare de la guberniestro Edward John Eyre dum la ribelo de Morant Bay en Jamajko en la 1860-aj jaroj kaj lia malsukceso aligi aliajn britajn progresemulojn por kondamni ĝin. El Richmond (Virginio), Dickens revenis al Vaŝingtono kaj startigis piediradon okcidenten al St. Louis, Misurio. Tie li esprimis sian deziron vidi usonan prerion antaŭ reveni orienten. Tiam formiĝis grupo de 13 homoj kun Dickens por viziti la prerion Looking Glass, nome veturon 30 mejlojn en Ilinojso.
Dum sia usona vizito, Dickens pasigis unu monaton en Novjorko, prelegante, starigante la aferon de internaciaj kopirajtaj leĝoj kaj de la piratado de sia verkaro en Usono. Li konvinkis grupon de 25 verkistoj, estrita de Washington Irving, por subskribi peticion por ke li portu ĝin al la Usona Kongreso, sed la gazetaro estis ĝenerale malamika al tio, asertante, ke li estu dankema pro sia populareco kaj ke estus avareca plendi pri la fakto ke lia verkaro estas piratita.
La populareco kiun li akiris okazigis ŝanĝojn en sia mem-percepto laŭ la kritikisto Kate Flint, kiu skribis, ke li "trovis sin kultura gravaĵo, kaj lia cirkulado eskapis el lia kontrolo", kio okazigis, ke li interesiĝu kaj esploru en temoj de publikaj kaj personaj rolularoj en la venontaj romanoj. Ŝi verkis, ke li surprenis rolon de "influa komentisto", publike kaj en sia fikcio, evidente en siaj venontaj malmultaj libroj. Lia veturo al Usono finis per veturo al Kanado: Niagara Falls, Toronto, Kingston kaj Montrealo kie li aperis sur scenejo en malpezaj komedioj.
Tuj post sia reveno al Anglio, Dickens eklaboris por la unua el liaj kristnaskaj historioj, A Christmas Carol, verkita en 1843, kiu estis sekvita de The Chimes (Sonorilvokoj) en 1844 kaj The Cricket on the Hearth (La grilo en la hejmo) en 1845. El tiuj, A Christmas Carol estis plej populara kaj, en malnova tradicio, faris multon por helpi plinovigitan entuziasmon por la ludiloj de Kristnasko en Britio kaj Usono. La semoj por tiu historio estis plantitaj en la menso de Dickens dum veturo al Manĉestero por atesti la laborkondiĉojn de la fabriklaboristoj tie. Tio, kun scenoj kiujn li estis ĵus atestinta en la Field Lane Ragged School (lernejo por malriĉuloj), okazigis, ke Dickens decidu fari fortan frapon profite al malriĉuloj. Dum la ideo por la historio formiĝis kaj startis la verkado, Dickens koncentriĝis en la libron.
Post vivi por mallonge en Italio (1844), Dickens veturis al Svisio (1846), kie li eklaboris por Dombey and Son (1846–48). Tiu kaj David Copperfield (1849–50) markis gravan artan trarompon en la kariero de Dickens ĉar liaj romanoj iĝis pli seriozaj laŭ temo kaj pli zorge planita ol liaj fruaj verkoj.
En tiu epoko, li ekkonis grandan malversacion en la firmao kie laboris lia frato, Augustus (John Chapman & Co.). Ĝi estis farita de Thomas Powell, oficisto kiu estis amiko de Dickens kaj kiu estis estinta mentoro de Augustus kiam li eklaboris. Powell estis ankaŭ aŭtoro kaj poeto kaj konis multajn el la famaj tiamaj verkistoj. Post pluaj fraŭdaj aktivecoj, Powell fuĝis al Novjorko kaj publikigis libron nome The Living Authors of England kun ĉapitro pri Charles Dickens, kiu ne estis kontenta pri tio kion Powell estis verkinta pri li. Unu afero kiu ŝajne ĝenis lin estis la aserto, ke li estis bazinta la rolulon de Paul Dombey (Dombey and Son) sur la persono de Thomas Chapman, nome unu el ĉefaj partneroj en John Chapman & Co. Dickens tuj sendis leteron al Lewis Gaylord Clark, eldonisto de la novjorka literatura gazeto The Knickerbocker, dirante, ke Powell estis trompulo kaj ŝtelisto. Clark publikigis la leteron en la New-York Tribune, kaj en kelkaj aliaj gazetoj. Powell komencis procesojn por plendi kontraŭ tiuj publikaĵoj, kaj Clark estis arestita. Dickens, konstatante, ke li estis agante tro urĝe, kontaktis kun John Chapman & Co. por serĉi verkitan konfirmon pri la kulpo de Powell. Dickens ricevis respondan konfirmon pri la malversacio farita de Powell, sed kiam la direktoroj konstatis, ke tiu informo povas veni al tribunalo, ili malakceptis fari pliajn demarŝojn. Konscia pri la malfacilo havigi pruvaron en Usono por subteni liajn akuzojn, Dickens finfine faris privatan interkonsenton kun Powell ekstertribunale.
Mezaj jaroj
Decembre 1845, Dickens entreprenis la redaktorecon de la londona Daily News, nome gazeto liberala pere de kiu Dickens esperis defendi, laŭ siaj propraj vortoj, "la Principojn de Progreso kaj Plibonigo, kaj la leĝaron de Edukado kaj de Civila kaj Religia Liberecoj." Inter aliaj kontribuantoj Dickens elektis por la gazeto kelkajn kiel la radikala ekonomikisto Thomas Hodgskin kaj la sociala reformisto Douglas William Jerrold, kiu ofte atakis la Grenleĝon. Dickens restis nur dek semajnojn en la laborposteno antaŭ rezigni pro kombino de elĉerpiĝo kaj frustrado rilate al unu el la kunposedantoj de la gazeto.
La francemulo Dickens ofte feriis en Francio, kaj en diskurso farita en Parizo en 1846 en franca lingvo li nomis la francojn "la unua popolo en la mondo". Dum sia vizito al Parizo, Dickens renkontiĝis kun la francaj verkistoj Alexandre Dumas, Victor Hugo, Eugène Scribe, Théophile Gautier, François-René de Chateaubriand kaj Eugène Sue. Komence de 1849, Dickens ekverkis David Copperfield. Ĝi estis publikigita inter 1849 kaj 1850. En la biografio de Dickens, Life of Charles Dickens (1872), John Forster verkis pri David Copperfield, “sub la fikcio kuŝas iom el la vivo de la verkisto.” Ĝi estis la plej preferata de Dickens inter liaj romanoj, kiel li verkis en la aŭtora prefaco al la eldono de 1867 de la romano.
Fine de novembro 1851, Dickens translokiĝis al Tavistock House kie li verkis Bleak House (1852–53), Hard Times (1854), kaj Little Dorrit (1856). Estis tie kie li dediĉis sin al amatoraj teatraĵoj priskribitaj en la Life de Forster. Dum tiu periodo li laboris kun la romanisto kaj dramaturgo Wilkie Collins. En 1856, liaj enspezoj el verkado permesis al li aĉeti Gad's Hill Place en Higham (Kent). Estante infano, Dickens mem ofte preteriris tiun domon kaj revis loĝi en ĝi. Tiu areo estis ankaŭ la scenejo de kelkaj el la okazaĵoj de la verko de Shakespeare nome Henriko la 4-a (Unua Parto), kaj tiu literatura konekto plaĉis al li.
En 1857, Dickens dungis profesiajn aktorinojn por la teatraĵo The Frozen Deep, verkita de li mem kaj de lia protektito, Wilkie Collins. Dickens enamiĝis en unu el la aktorinoj, nome Ellen Ternan, kaj tiu pasio daŭros por la cetero de lia vivo. Dickens estis 45 kaj Ternan 18 kiam li decidis, kio estis tute kontraŭ la konvencioj de la Viktoriana epoko, separiĝi el sia edzino, Catherine, en 1858 — divorco estis ankoraŭ neimagebla por iu tiom fama kiom li estis. Kiam Catherine foriris, por neniam revidi sian edzon, ŝi kunportis unu filon, lasante la aliajn filojn zorgotajn de sia fratino Georgina kiu decidis resti en Gad's Hill.
En tiu periodo, dum li konsideris projekton realigi publikajn legeventojn por sia propra profito, Dickens alproksimiĝis al la alvoko de bonfara organizo profite al la malsanulejo de la strato Great Ormond, por helpi ĝin survivi el sia grava financa krizo. Lia eseo 'Drooping Buds' aperinta en la gazeto Household Words jam en la 3a de aprilo 1852 estis konsiderita de la fondintoj de la hospitalo kiel katalizilo por la sukceso de la hospitalo. Dickens, kies filantropio estis bone konata, ricevis peton el sia amiko, nome hospitala fondinto Charles West, por prezidi la alvokon, kaj li tuj enprofundiĝis en la taskon, per ĉiuj siaj fortoj. La publikaj legeventoj de Dickens sekurigis sufiĉan financon el donaco kiu metis la hospitalon en bonfarta financa situacio — nur unu legevento la 9an de februaro 1858 havigis 3,000 pundojn.
Post separiĝi el Catherine, Dickens entreprenis serion de tre popularaj kaj monproduktaj legoturneojn kiuj, kune lun lia ĵurnalismo, absorbis plej el liaj kreivaj energioj por la venonta jardeko, dum kiu li verkos nur du pliajn romanojn. Lia unua legoturneo, kiu daŭris el aprilo 1858 ĝis februaro 1859, konsistis el 129 aperoj en 49 diversaj urboj tra Anglio, Skotlando kaj Irlando. La plua fasciniĝo de Dickens por la teatra mondo verkiĝis en la teatraj scenoj de Nicholas Nickleby, sed pli grave ekonomie li trovis enspezofonton en la publikaj legeventoj. En 1866, li entreprenis serion de publikaj legokazoj en Anglio kaj Skotlando, kaj pliaj por la venonta jaro en Anglio kaj Irlando.
Komence de septembro 1860, sur kampo malantaŭ Gad's Hill, Dickens bruligis la tuton de sia korespondado — nur tiuj leteroj pri negocaj aferoj ne estis bruligitaj. Ĉar ankaŭ Ellen Ternan detruis la tuton de liaj leteroj adresitaj al ŝi, la etendo de la afero inter ambaŭ restas spekulativa. En la 1930-aj jaroj, Thomas Wright rerakontis, ke Ternan estis konfesinta al iu Canon Benham, kaj tio disvastigis kredigon el onidiroj ke ili estis estante geamantoj. Ke ambaŭ havis filon kiu mortis en infanaĝo estis plendo fare de la filino de Dickens, nome Kate Perugini, kiun Gladys Storey estis intervjuanta antaŭ ŝia morto en 1929. Storey publikigis tiun rakonton en Dickens and Daughter (Dickens kaj filino), sed ne ekzistas pruvaro tiutempa. Je sia morto, Dickens establis vivopagon por Ternan kio faris ŝin finance sendependa virino. La verko de Claire Tomalin, nome The Invisible Woman (La nevidebla virino), argumentas, ke Ternan vivis kun Dickens sekrete dum la lastaj 13 jaroj de lia vivo. La libro estis poste adaptita al teatraĵo, kiel Little Nell, fare de Simon Gray, kaj en 2013 al filmo samnoma kiel The Invisible Woman. En la sama periodo, Dickens pluigis sian intereson en paranormaleco, kaj iĝis unu el la dekomencaj membroj de The Ghost Club (nome klubo pri esplorado pri fantomoj.
Junie 1862, oni proponis al li 10,000 pundojn por legoturneo al Aŭstralio. Li estis entuziasma, kaj eĉ planis veturlibron, nome The Uncommercial Traveller Upside Down, sed finfine li decidis kontraŭ la veturado. Du el liaj filoj, nome Alfred D'Orsay Tennyson Dickens kaj Edward Bulwer Lytton Dickens, migris al Aŭstralio, kaj Edward iĝis membro de la Parlamento de Novsudkimrio kiel membro por Wilcannia inter 1889 kaj 1894.
Lastaj jaroj
La 9an de junio 1865, revenante el Parizo kun Ellen Ternan, Dickens suferis la sekvojn de la trajnakcidento de Staplehurst. La unuaj sep vagonoj de la trajno elreliĝis el ponto el gisfero kiu estis riparata. La nura unuaklasa vagono kiu restis sur la reloj estis tiu en kiu Dickens estis veturanta. Antaŭ la alveno de la savistoj, Dickens zorgis kaj helpis vunditojn kaj mortantojn pere de brando kaj ĉapelo malsekigita en akvo, kaj laŭdire savis kelkajn vivojn. Antaŭ foriri, li memoris la nefinitan manuskripton por Our Mutual Friend, kaj li revenis al sia vagono rekuperi ĝin.
Dickens poste uzis la sperton de la akcidento kiel materialo por sia mallonga fantomrakonto, "The Signal-Man", en kiu la centra rolulo havas antaŭscion pri sia propra morto en trajnakcidento. Li bazis la rakonton sur kelkaj antaŭaj trajnakcidentoj, kiel tiu de la tunelo Clayton de 1861. Dickens sukcesis eviti aperon en la akcident-esploro por tiel eviti la diskonigon ke li estis veturanta kun Ternan kaj ŝia patrino, kio estus rezultanta en skandalo, ĉar ilia rilato estis sekreta. Post la akcidento Dickens ne volis veturi per trajno, kaj uzis alternativajn rimedojn se eble. En 1868 li verkis, “Mi havas subitajn svagajn atakojn de teroro, eĉ rajdante sur ĉareto, kio estas klare neracia sed ankaŭ tre neevitebla." La filo de Dickens, nome Henry, rememoris, "Mi vidis lin foje en vagono kiam estis nur milda frapo. Kiam tio okazis li venis preskaŭ en stato de paniko kaj alkroĉis la sidlokon per ambaŭ manoj."
Dua vizito al Usono
Dum siaj veturoj, li vidis ŝanĝon en la homoj kaj la cirkonstancoj de Usono. Lia fina apero okazis dum bankedo por American Press siahonore en Delmonico's la 18an de aprilo, kiam li promesis neniam denunci Usonon denove. Fine da la turneo Dickens apenaŭ povis manĝi solidan manĝon, vivtenante sin el ĉampano kaj ovoj kirlitaj en ŝereo. La 23an de aprilo li enŝipiĝis sur la Cunard ŝipo "Russia" por reveni en Brition, apenaŭ fuĝante el persekutado fare de la usona registaro pro manko de pago de impostoj pro sia legoturneo.
Karierfino
Inter 1868 kaj 1869, Dickens faris serion de "adiaŭaj legaĵoj" en Anglio, Skotlando kaj Irlando, eke la 6an de oktobro. Li sukcesis, el kontraktitaj 100 legeventoj, plenumi 75 en provincoj, kaj pliajn 12 en Londono. Dum tiu premo li eksuferis pro kapturniĝo kaj atakoj de paralizo. Li suferis atakon la 18an de aprilo 1869 en Chester. Li falis la 22an de aprilo 1869, en Preston en Lancashire, kaj pro doktora konsilo, la turneo estis nuligita. Post pliaj provincaj legaĵoj estis nuligitaj, li eklaboris por sia fina romano, nome The Mystery of Edwin Drood. Estis moda en la 1860-aj jaroj 'diboĉadi' kaj akompanita, Dickens vizitis opiejojn en Shadwell, kie li atestis malnovan dependanton konatan kiel "Laskar Sal", kiu iĝis la modelo por "Opium Sal" kiu poste aperis en sia primistera romano, Edwin Drood.
Post Dickens reakiris sufiĉan forton, li aranĝis, post doktora aprobo, por fina serio de legaĵoj parte por reakiri la klientojn kiujn li estis perdinta pro sia malsano. Estas 12 eventoj inter la 11a de januaro kaj la 15a de marto 1870, el kiuj la lasta okazis je la 20:00 en la spektaklejo St. James's Hall en Londono. Kvankam jam tro malsana tiam, li legis A Christmas Carol kaj The Trial from Pickwick. La 2an de majo, li faris sian lastan publikan aperon en bankedo de la Reĝa Akademio de Artoj en ĉeesto de la Princo kaj la Princino de Kimrio, kaj li faris specialan omaĝon pro la morto de sia amiko, nome la ilustristo Daniel Maclise.
Verkada stilo
La laboro de Dickens estis vaste adaptita al filmo, televido kaj scenejo. Laŭ IMDb-rekordoj, en decembro 2007, ekzistis 249 malsamaj adaptiĝoj de la romanoj kaj rakontoj de Dickens. La plej popularaj el ili estis Kristnaska Himno, Oliver Twist kaj Grandaj Anticipoj. Aparte rimarkinda estas la granda nombro da adaptiĝoj por kristnaskaj filmoj kaj mini-televidserioj bazitaj de la libroj.
Ĉi tiu populareco ne surpriziĝas pro la naturo de la romanoj de Dickens. La plej multaj el la romanoj de Dickens origine aperis en sekcioj de revuoj kaj periodaĵoj kaj ilia intrigo, kiel oni povintus atendi, estas tordita, melodrama, kaj plena de renversiĝoj. Kompreneble, ĉiu ĉapitro devis finiĝi per suspensa demando, kiu igus legantojn reveni al la eldonaĵo kaj legi la sekvan sekcion denove, kaj estas plena de komikaj situacioj kaj roluloj kun simplaj kaj potencaj karakterizaĵoj. Kelkaj el liaj roluloj fariĝis tiel popularaj, ke ili ricevis sendependan vivon kaj esprimojn ene de la angla lingvo.
Alia karakterizaĵo de la verkado de Dickens estis lia malfermo al la opinioj de liaj legantoj kaj amikoj pri la materialo. Lia amiko kaj regula redaktisto John Forrester legis la plej multajn el siaj projektoj kaj lia efiko al Dickens estis signifa: Li sugestis, ke li mildigu la melodramajn troigojn, tranĉu tro longajn ĉapitrojn, kaj donis al li ideojn pri la intrigo kaj roluloj.
Tanko de la Ribinska uzino
La tanko de la Ribinska uzino estis tanko, kiun inter 1915 kaj 1917 la Rusia Imperio planis ellabori en la urbo Ribinsko. Unu el la plej enigmaj projektoj de tankkonstruckio, kreita en Rusujo dum la Unua Mondmilito, informacio pri ĝi estas tre limigita kaj spegulas ĝian fragmentan karakteron. Laŭ la plej disvastigita versio de okazaĵoj, la tanko estis kreita kun la peza aplikado de agrikultura teĥnologio kaj enmulte sekvis la francan metodon de trankkonstruo. Estas fontoj, kiuj sugestas, ke kiel modelo estis prenita la rifuzita franca projekto de la kolonelo Etenne. Tamen, kio ajn okazis, la kreaĵo neniam konstruiĝis — al la unua projekto, sugestita al la Milita Komitato ĉe la fino de 1916, mankis detala priskribo. La okazaĵoj de 1917 haltis tute ĝian produktadon.
Sachseln
Pri la komunumo
Sachseln estas komunumo en Kantono Obvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis 5146 loĝantojn je la 31-a de decembro 2018.
Geografio
Sachseln situas ĉe la sudorienta bordo de la Lago de Sarno kaj de la rivero Sarner Aa kaj estas la ununura komunumo en Obvaldo sen limo al alia kantono.
Sur la alpopaŝtejo Älgi situas la ekzakta geografia centro de Svislando.
Al Sachseln apartenas krom la ĉefvilaĝo Sachseln mem ankaŭ la vilaĝo Flüeli-Ranft, kie troviĝas la naskiĝ- kaj loĝdomo de Frato Nikolao.
Najbaraj komunumoj
Sachseln limas en nordoriento al la kantona ĉefkomunumo Sarno, en oriento al Kerns, en sudokcidento al Lungern, kaj en okcidento al Giswil.
Trafiko
Sachseln estas per du haltejoj de la Brünig-Fervojo de Lucerno al Meiringen kaj Interlaken bone konektita al la publika transportreto.
Charles Dickens
Verkada stilo
La brita verkisto A.M. Forrester difinas en Aspektoj de la Romano rolulon "platan" kiel tiun, kiu povas esti plene priskribita en unu frazo. Kiam vi rigardas Fagin, Scrooge, s-ro Makeover (kaj s-ino Makeover), Uriah Hip, Dora Wakefield kaj aliaj roluloj ĉe Dickens, videblas, ke iuj ja estas "plataj", havas unu ĉeffiguron kaj ilia ĉefa celo estas: antaŭenpuŝo de la intrigo, aŭ lumigo de la ĉeffiguro en certa lumo. Tamen la kombino de burleska dramo kun komikaj priskriboj forprenis lian verkadon el la difino de sentimentalaj romanoj. Kvankam Tolstoj kaj George Orwell, ekzemple, laŭdis lian realisman priskribtalenton, rakontan esprimkapablon, allogan humuron, kaj la malkovron kaj sentemon de Dickens al la senhavuloj kaj infanoj egale.
La abundaj intrigoj, la iom senbazaj melodramaj okazintaĵoj, nekredeble sentimentalaj scenoj kaj spritaj parodioj klarigas la grandan popularecon de Dickens en filmaj kaj televidaj adaptaĵoj. Tamen Dickens estas konsiderata unu el la plej gravaj verkistoj, liaj libroj estas legataj ĝis nun, kaj lia antaŭlasta kompleta verko Grandaj Anticipoj estas konsiderata unu el la kolonoj de la angla literaturo.
Sachseln
Historio
La unua dokumenta mencio de Sachseln datiĝas el la jaro 1173 kiel Saxhslen.
La 15-an de aŭgusto 1997 grava inundo de la vilaĝa rivereto detruis grandan parton de la vilaĝo centro. El la malgranda rojo fariĝis dum du horoj giganta torento, kiu ŝiris ĉion kun si kaj alportis amason da ŝtonoj kaj ŝlimo. La inundo kaŭzis damaĝojn de 120 milionoj da svisaj frankoj. Kiel konsekvenco de la inundo, la rojo estis protektita per retenujo kaj alflotaĵreteniloj. Dum nova ŝtormo en la jaro 2005 evidentiĝis, ke tiuj faroj estis sukcesaj.
Jablonec (distrikto Pezinok)
Situo
Jablonec situas laŭ traira flankovojo. Trnava troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1279 en formo "Jablynch". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Halmos 567 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jablonec 805 homoj, (791 slovakoj).
Vulfstano
Vulfstano (Wulfstan) (n. ĉ. 1008, m. 1095) estis sanktulo kaj episkopo de Worcester, Anglio.
Li estis de anglosaksa kaj skandinava deveno kaj naskiĝis en Long Itchington, vilaĝo de Warwickshire. Lia onklo estis Wulfstan la 2-a. Li studis ĉe la monaĥejoj de Evesham kaj Peterborough antaŭ iĝi kleriko ĉe Worcester. Li estis ordinata en 1038 kaj eniris la benediktanan monaĥejon de Worcester. Tie li servis kiel kasisto kaj prioro.
La 8-an de septembro 1062 Wulfstran konsekriĝis kiel episkopo de Worcester, parte pro la influo de Harold Godwinson: la papo komandis lian antaŭulon, Aldred, rezigni la oficon ĉar li estis ankaŭ ĉefepiskopo de Jorko.
Post la normanda konkero de Anglio, Wulfstan klopodis helpi malriĉulojn kaj estigi pacon inter la anglosaksoj kaj la normandoj. Li kontraŭis la sklav-komercon de Bristol. Li estis la sola anglosaksa episkopo kiu retenis sian oficon sub Vilhelmo la Konkerinto.
En 1072 li subskribis decidon de angla eklezia koncilio ke la ĉefdiocezo de Canterbury superas tiun de Jorko.
En 1075 estis ribelo de Roĝero de Breteuil (2-a grafo de Hereford) kaj Ralph de Gael, grafo de Norfolk. Kiam Roĝero penis transiri la riveron Severn kun sia armeo, por kuniĝi kun la soldatoj de Ralph de Gael, li estis haltigata de armeo sub Wulfstan kaj lojalaj nobeloj.
Wulfstan fondis la priorejon de Great Malvern, Malvern, Worcestershire kaj restaŭris aŭ pligrandigis la katedralojn de Worcester kaj Hereford, la abatejon de Tewkesbury, kaj multajn preĝejojn.
De 1071 al 1072 li administris la diocezon de Lichfield kiam ne estis episkopo.
Li estis amiko de Roberto, episkopo de Hereford, kiu estis matematikisto kaj astronomo.
Wulfstan mortis en 1095 post longa malsano. Estis sanktejo dediĉata al li en la priorejo de Great Malvern. Tie, dum pasko 1158, Henriko la 2-a (Anglio) kaj Eleonora de Akvitanio demetis siajn kronojn, ĵurante ke ili neniam reportos ilin.
Wulfstan kanoniziĝis la 14-an de majo 1203. Lia fest-tago estas la 19-an de januaro.
The Best of the Pink Floyd
The Best of the Pink Floyd estas kompilaĵo de la grupo Pink Floyd enhavanta kantojn de la periodo inter la jaroj 1967 kaj 1968.
Postaj eldonoj, titolataj Masters of Rock („Mastroj de roko“), estis publikigitaj en 1974 en Francio, Germanio Italio kaj Nederlando por kapitaligi la sukceson de The Dark Side of the Moon.
Kantaro
Ĉiuj kantoj estas subskribitaj de Syd Barrett, krom "It Would Be so Nice" kaj "Paintbox" de Rick Wright kaj "Julia Dream" de Roger Waters.
Nižný Komárnik
Nižný Komárnik [niĵnI komArnik], (hungare Alsókomárnok [alŝOkomArnok], rutene Нижнїй Комарник [niĵnjij komarnik], germane Unterkomarnik in der Krein) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižný Komárnik situas laŭ rojo sur deklivoj, laŭ la pola landlimo, laŭ ĉefvojo Pollando-Svidník. La lasta urbo troviĝas en distanco 15 km. Dukla montpasejo estas tre proksime.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1618 laŭ tiama hungara ortografio "Also Komarnik". En 1718 237 vilaĝanoj loĝis en 32 domoj, en 1828 253 vilaĝanoj en 33 domoj. Fine de la 19-a jarcento multe da vilaĝanoj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsókomárnok 307 homoj, (rutenoj en majoritato, germanoj en minoritato). En 1914 pro la 1-a mondmilito la vilaĝo grandparte detruiĝis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Šariš, al distrikto Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la vilaĝo denove detruiĝis pro la bataladoj. En 2001 vivis en Nižný Komárnik 165 homoj, (144 slovakoj, 16 rutenoj).
Závada (distrikto Opava)
Závada estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349, kiam la vilaĝo apartenis al Dolní Benešov. En la jaro 1527 aĉetis Závadon fratoj Jan kaj Vavřinec el Drahotuše. Arkeologiaj laboroj okazis en nuna mezepoka burgeto nomata Závada trifoje, estis trovitaj ceramikaj rompitaĵoj el la 14-a kaj la 15-a jarcentoj.
Memorindaĵoj
Burgeto Závada – devena burgaro, kiu estas alirebligita por publiko ekde la jaro 1999.
Mackansen
Mackensen povas esti nomo de
vortaro:
loko:
personoj:
Kolora bulvardo (Tjumeno)
Kolora bulvardo (Цветной бульвар) okupas la tutan kvartalon inter stratoj Lenin, Pervomajskaja, Herzen kaj Orĝonikidze.
Bazarplaco
Meze de la 19a jarcento laŭ propono de la urbestro Ivan Ikonnikov estis kreita nova Bazarplaco, kiu okupis grandan areon inter la nunaj stratoj Herzen, Pervomajskaja, Ĥoĥrjakov kaj Orĝonikidze. En orienta parto de la nuna Kolora bulvardo, surloke de la distrejo “La Ora Pordego de Siberio” (Золотые ворота Сибири) kaj la sportejo “Centralnij” (Centra; Центральный) troviĝis fiŝbazaro, surloke de la nuna cirko — la viandobazaro. Surloke de la nuna fontano situis fajrobrigada gvatoturo sur 12 lignaj apogiloj. Sub ĝi troviĝis koĉa pesilo, sur kiu oni pesis koĉojn kun fojno kaj basto. Apude staris pesilo por viando kaj sakoj.
Sur la gvatoturo staris budo, ĉirkaŭ kiu marŝis deĵoranto kaj rigardis je binoklo. Post rimarki incendion, li tintigis la sonorilon, kriis en hupo malsupren kaj pendigis nigrajn balonetojn sur masto, tiel montrante en kiu urboparto okazis la incendio.
3705 Hotellasilla
3705 Hotellasilla estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Kolora bulvardo (Tjumeno)
Bazarplaco
Tio estis la urborando, post kiu situis prizono, orfejo kaj fabrikoj kun proletaj kvartaloj.
Urba ĝardeno
Komence de la 1920-aj jaroj strato Lenin estis daŭrigita ĝis la nuna strato Orĝonikidze, kio konturis la estontan bulvardon.
3705 Hotellasilla
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erich Schumann kaj lia ĉilia teamo, kiu sekurigis dum preskaŭ tridek jaroj la loĝigon kaj la restoraciadon de la laborantoj kaj de la vizitantoj de la Eŭropa suda observatorio en la "Hotel La Silla".
Kolora bulvardo (Tjumeno)
Urba ĝardeno
En 1961 en la urbo aperis la profesia (de facto) futbala teamo. Unue ĝi nomiĝis “Geolog” (Geologo), poste “Priboj” (Surfo), “Neftjanik” (Naftisto), “Stroitel” (Konstruisto), ŝanĝante sian nomon depende de kompanio, kiu subtenis ĝin. Do ankaŭ la stadiono ŝanĝis sian nomon: “Neftjanik” (Naftisto), poste alinomita al “Gazovik” (Gazisto) kaj en 1991 al “Centralnij” (Centra). En la 1980-aj jaroj la stadiono grave kadukiĝis kaj ekde mezo de la 1990-aj jaroj ne plu estis uzata. Oni planis konstrui sur ĝia loko atletikan sportejon, sed poste ŝanĝis la decidon favore al sportejo por la futsala klubo “Tjumen” (Тюмень), kiu tiutempe ludis en la sportejo “Sano” (Здоровье) en Transriverejo. La stadiono estis detruita. El ĉiuj gipsaj skulptaĵoj, starigitaj tie en la 1970-aj jaroj, postvivis nur “Futbalisto”, kiu estis transportita al la eksterurba ripozejo “Domo de Junpioniroj” (Дом пионеров).
Areo en la orienta parto, surloke de la nuna eventejo “La Ora Pordego de Siberio”, nomiĝis Placo de Orĝonikidze pro proksimeco al la samnoma strato. En la 1930-aj jaroj apude aperis paraŝutista saltoturo, kiu funkciis ĝis la mezo de la 1960-aj jaroj. En 1959 ĝi estis transdonita sub aŭspicio de la Maŝinkonstrua Teknikumo. En 1960 la lernantoj plantis tie arbojn kaj florojn, aranĝis promenjojn. Poste la turo estis detruita kaj sur ĝia loko konstruita la koncerto-danca halo, malfermita la.
En 1936 la okcidenta parto de la areo estis transformita je la urba ĝardeno, oficiale malfermita en 1944 kiel la Centra Urba Ĝardeno (Центральный городской сад). Ĉi tie aperis somera subĉiela kinejo, du subĉielaj dancejoj, atrakcionoj, fontanoj “Cigno” (Лебедь) kaj “Feliĉa infanaĝo” (Счастливое детство) kaj statuoj de Lenin kaj Stalin. Krome haveblis la betona statuo de Aleksandr Puŝkin farita en 1949 en Moskvo laŭ dezajno de la leningrada skulptisto Apollon Manujlov (1894-1978). Ĝi estis du metrojn alta kaj pezis ĉirkaŭ 700 kg. Evidente temas pri la modelo, kiun la skulptisto prezentis en 1949 por la konkurso pri kreado de la monumento al Aleksandr Puŝkin sur Placo de Artoj en Leningrado. Venkis alia propono, sed en 1956 laŭ tiu modelo estis farita skulptaĵo, starigita en Pulkovskoje ŝoseo, ĉe turniĝo al la urbo Puŝkin. Ĝi staras tie ĝis nun, komplete restaŭrita en 1999.
En la 1990-aj jaroj la parko pro neglekto kadukiĝis, multaj urbanoj evitis ĝin kiel lokon kie kolektiĝas marĝenuloj.
Rekonstruo (2004)
En 2003 estis anoncita konkurso de dezajnaj projektoj por planota rekonstruo de la parko kaj fine de somero samjare la konkursa komisiono elektis la gajninton. Oni promesis realigi ĉion en tri jaroj. Sed en oktobro 2003 la guberniestro Sergej Sobjanin subskribis ordonon pri konstruado de bulvardo sur tiu ĉi loko. La dezajnon faris la tjumena arkitekto Konstantin Sterĵantov, la skulptaĵojn faris la Arta Fonduso (Ekaterinburgo). La la parko estis fermita por rekonstruo, kiu devis finiĝi ĝis la  2004 kiam estis festota la 60-jara datreveno de Tjumena provinco. Sed la konstruistoj malfruiĝis, do la bulvardo estis malfermita nur parte kaj por kelkaj festotagoj, post kio estis denove fermita por fini la konstruadon, kiu daŭris kelkajn jarojn.