cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malgranda kardelo
Aspekto
La zono kie kaj helaj kaj malhelaj maskloj koincidas en regula bazo estas plej larĝa norde, kaj etendas tra la larĝo de la teritorioj de Rokmontaro kaj Okcidenta Patrinmontaro. Ĝi atingas la marbordon de Pacifiko en suda Sonoro al norda Sinaloa, inter areo de Ciudad Obregón al Culiacán. En Usono, la plej diversa aro de fenotipoj povas troviĝi en Koloradio kaj Nov-Meksiko. Oriente de la okcidenta meridiano 106a en sudokcidenta Teksaso kaj en plej parto de Meksiko, preskaŭ ĉiuj maskloj havas nigrajn dorsojn. Carduelis psaltria colombianus, oriente kaj sude de la Istmo de Tehuantepeko, estas pli flava sube ĉe maskloj. Tiu kaj la eĉ pli flava C. p. jouyi el Jukatano kaj apudaj regionoj kaj C. p. witti el Islas Marías ĉe Nayarit postulas plian studon, ĉefe ĉar almenaŭ la du komencaj ŝajne estas sufiĉe pli grandaj kaj longbekaj.
Supraj partoj de inoj kaj de nematuruloj estas pli malpli grizecolivecverdecaj; ties subaj partoj estas flavecaj, pli senkoloraj ĉe nematuruloj. Ili havas nur mallarĝan blankan strion ĉe flugiloj (kun aliaj blankaj markoj en kelkaj formoj) kaj malmulte aŭ neniu blanka en vosto. Ili estas pli facile distingeblaj el aliaj membroj de la genro pro la kombino de malgrando, supraj partoj sen blanka nek flava koloroj, kaj malhelgriza beko. En ĉiaj plumaroj tiu birdo povas facile esti miskonsiderata kiel membro de paruliedoj se ne bone videblas la tipa beko de fringedoj.
Ponte da Barca
Ponte da Barca estas portugala urbo en la Distrikto Viana do Castelo, en la Norda Regiono de Portugalio (NUTS II) kaj intermunicipa komunumo de Supra Minjo, kun proksimume 2 300 loĝantoj. Ponte da Barca signifas en la portugala Ponto de la Boato.
Malgranda kardelo
Aspekto
Kiel ĉe aliaj kardeloj, ĝi havas ondecan flugmanieron dum kiu ĝi ofte alvokas: tiukaze akra ĉig ĉig ĉig. Alia distinga alvoko estas tre altatona, malfajna fajfo, ofte iranta el tononivelo al alia (tiiijiiii) aŭ descenda (tiiijuuuu). La kanto estas longeca trilado aŭ pepado, pli fraza ol tiu de la Amerika kardelo, ofte aldonanta imitaĵojn de aliaj specioj.
Ponte da Barca
Ĝi estas sidejo de municipo de 184,76 km² de areo kaj 12 909 loĝantoj (2001), subdividita en 25 "freguesias" (submunicipoj). La municipo limas norde kun la municipo Arcos de Valdevez, oriente kun Hispanio, sude kun Terras de Bouro kaj Vila Verde kaj okcidente kun Ponte de Lima.
Malgranda kardelo
Distribuado kaj ekologio
Tiu amerika kardelo havas teritorion el sudokcidenta Usono (ĉe marbordo, tiom norde kiom ĝis pleja sudokcidenta Vaŝingtonio) al Venezuelo kaj Peruo. Ili migras el pli malvarmaj partoj de sia usona teritorio.
La Malgranda kardelo ofte vivas en aroj aŭ almenau en izolaj asocioj. Ili uzas preskaŭ ĉiun ajn habitaton kun arboj aŭ arbustoj escepte densan arbaron, kaj ĝi estas komuna kaj videbla en multaj areoj, ofte ĝis ĉe domoj. Ĝi estas komuna je birdomanĝejoj en Sudokcidenta Usono kaj venas preskaŭ ĉie ajn kie estas kardomanĝejoj. Aroj de ĝis almenaŭ ses birdoj ofte videblas ĉe birdomanĝejoj. Ili manĝas ĉefe arboburĝonojn kaj herbosemojn; geofagio estis observata en tiu specio.
La reprodukta sezono estas en somere en la moderklimataj partoj de ties teritorio; ĉe tropikoj ĝi ŝajne reproduktiĝas la tutan jaron, eble malpli ofte en septembro al oktobro. La ino demetas 3 aŭ 4 bluecblankajn ovojn en tasforma nesto farita el fajnaj plantomaterialoj kiaj likenoj, radiketoj kaj arboŝeleroj, situa en arbusto aŭ en malaltaj aŭ mezaj niveloj en arbo.
La plumoŝanĝado okazas en du diferencaj manieroj kiuj koincidas kun la nigreco de la supraj partoj. Tie estas ankaŭ larĝa zono de interreproduktado. Pacifikaj birdoj plumoŝanĝas post reproduktado, kaj inoj ŝanĝas malmultajn korpoplumojn antaŭ reproduktiĝi. Junaj maskloj ŝanĝas pli da vostoplumoj ol inoj kiam ŝanĝas al plenkreska plumaro. Oriente de la okcidenta meridiano 106a, birdoj multe plumoŝanĝas antaŭ reproduktado kaj anstataŭas alian nombron de plumoj poste, kaj postjuna plumoŝanĝado ne diferencas multe inter seksoj. Tamen tio ŝajne dependas el diferencaj pluvoreĝimoj; pli simple dirite, birdoj de ie ajn en Nordameriko plumoŝanĝas plej parton de ilia plumaro fine de la seka sezono kaj povas anstataŭi pli da plumoj fine de la humida sezono.
Konsiderata Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN pro sia ampleksa teritorio, ĝi ŝajne ie malpliiĝas loke. Ekzemple ĝi estas rara en la andaj montetoj de Ekvadoro.
Libro
Watt, D. J., and E. J. Willoughby. 1999. Lesser Goldfinch (Carduelis psaltria). In The Birds of North America, No. 392 (A. Poole and F. Gill, eds.). The Birds of North America, Inc., Philadelphia, PA.
Matias Freire
Matias aŭ Mathias da SILVA FREIRE (naskiĝis la en vilaĝo Praia de Ponta de Campina, municipo de Mamanguape, Paraíba, Brazilo,  mortis en João Pessoa, la ) estis brazila verkisto kaj Esperanto-parolanto. Li estis la nepo de Barono de Mamanguape. Li lernis en Seminario de Paraíbo kaj iĝis pastro en Recife 1905. Li instruis en multaj lernejoj de sia subŝtato kaj kunlaboris al lokaj ĵurnaloj.
Li estis ankaŭ verkisto kaj unu el la fondintoj de Academia Paraibana de Letras (Paraiba beletrisma akademio) en 1941. Li studis multajn lingvojn, inkluzive Esperanton. Li reprezentis esperantistaron de Paraibo en la 10-a Brazila Kongreso de Esperanto en 1945.
Omaĝe al li estas lernejo kaj strato kun sia nomo en João Pessoa.
NGC 3326
NGC 3326 (aliaj indikoj — UGC 5799, MCG 1-27-25, MK 1260, ARAK 251, ZWG 37.104, PGC 31701) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Taksimetro
La taksimetro estas mekanika aŭ elektronika mezurilo uzata por mezuri vojaĝigan distancon kaj atendigan tempon.
Francisco Xavier
Francisco XAVIER aŭ Francisco (de) Javier propranome Francisco de Yasu y Xaver (Esperante Francisko KSAVERO aŭ KSAVIERO, el latinigita nomo Franciscus Xaverius) (naskiĝis la 7-an de aprilo de 1506 en la malgranda urbo de Javier aŭ Xabier, en la regiono de Navaro, Hispanio, mortis la 3-an de decembro de 1552 sur insulo San Ĉoan en Ĉinio), estis katolika religiulo kaj misiisto. Li estis, kune kun Ignaco de Lojola, unu el la kunfondinto de la katolika ordeno Societo de Jesuo (jezuitoj) kaj signifa misiisto en Hindio kaj Japanio. Li mortis survoje Ĉinion. En katolika eklezio li estas rigardata kiel sanktulo.
Juneco
La infaneco de Ksaviero estis en signifo de bataloj inter la tiam sendependa reĝlando de Navaro kaj Hispanio kaj Francio je sendependeco. Valoras mencii, ke en tiuj ĉi bataloj en la hispana flanko kontraŭ Navaro (t.e. ankaŭ kontraŭ la familio de Francisko, konkrete en 1521 en Pamplono, kie Ignaco estis grave vundita) batalis Ignaco el Loyola. Kiam fine Hispanio en la jaro 1520 konkeris Navaron, tio estis por la familio de Ksaviero grava bato, ĉar ili perdis pli grandan parton de sia posedaĵo (1524). Francisko poste decidiĝis por pastra kariero. En 1525 li foriris por studi ĝis Parizo, kie dum pluaj 11 jaroj li loĝis en kolegio de sankta Barboro. Francisko priregis la studadon tre facile kaj ankaŭ li trovis amikojn por la tuta vivo: Pedro Fabero kaj Juan de Peña.
En 1528 ĝis Parizo alvenas la tridekokjara Ignaco Lojola venante en ĉambron, kie loĝas Francisko Ksaviero kun Juan de Peña kaj Pedro Fabero. La unua interrilatoj ne estas plej ardaj, tio estas ĉefaj malamikoj el la tempoj de la milito inter Navaro kaj Hispanio kaj Franciskon ĝenas ankaŭ la troa pieco de Ignaco. Sed fine Ignaco akiris la favoron de Francisko kaj ili interamikiĝis. Francisko travivas sian profundan turniĝon kaj li estas komune kun siaj kunloĝantoj akirita por la ideo de la estiĝanta Komunumo de Jesuo – jezuitoj.
Komencoj de jezuitoj
La unuajn monaĥajn promesojn li promesas komune kun la ceteraj en Montmartre la 15-an de aprilo de 1534. En 1536 ĉiuj ekvojaĝas tra Loreno, Svislando kaj Germanio ĝis Venecio, por ke ili plu daŭrigu ĝis Jerusalemo, sed kien pro turkiaj militoj ili ne ĝisiris. Intertempe Francisko fordiris la promesitan postenon de kanoniko en Pamplono kaj komune kun la ceteraj li komencis kun apostola laboro en Italio, kie ili flegis malsanulojn, ili predikis kaj instruis. Francisko agadis precipe en Bolonjo.
En 1538 ili renkontiĝas kun papo Paŭlo la 3-a, kiu proponas al ili helpon dum reformo de eklezio. La fratoj estas dissenditaj en diversajn regionojn kaj Francisko restas en Romo kiel sekretario de Ignaco. En septembro de 1539 papo Paŭlo la 3-a aprobis Konstitucion de la jezuita ordeno. La saman jaron aperis ĉe papo ambasadoro Karolo la 5-a, kiu postulis misitojn por Okcidenta Hindio, je unu jaro pli poste li prezentis similan peton portugala reĝo Johano la 3-a. La papo turniĝis al nova kongregacio kaj Ignaco permesis sendi du el siaj fratoj, Simonon Rodrigon kaj Bobadilon. Sed Bobadilo malsaniĝis kaj do neatendite estis anstataŭigonta lin Francisko. Kiam Johano la 3-a renkontiĝis kun la jezuitoj, li volis lasi ilin en Portugalio. Post intertraktadoj fine oni decidiĝis, ke Rogrigo restos kaj Francisko daŭrigos plu en Baraton.
Theodor Fabricius
Theodor FABRICIUS (n. 2-a de februaro 1501 en Anholt, Germanio m. 15-a de septembro 1570 en Zerbst, Germanio) estis germana teologo kaj reformisto.
Francisco Xavier
Misio en Azio
En la jaro 1545 li forveturas ĝis Malaka (proksime de hodiaŭa Singapuro), kie li daŭrigas en sia agado, kaj plu en Molukajn insulojn (sudoriente de Filipinoj). Ĉi tie li restis du jarojn kaj en 1548 li estas jam denove en suda Barato. Intertempe li renkontiĝas kun japano Anjiro kaj maturiĝas en li sopiro iri plu ĝis Japanio kaj Ĉinio, kiu tiam enlasis neniajn fremdulojn. Kun iompostioma trompiĝo, vidante, kiel reĝo Johano la 3-a ne intervenas kaj portugaloj sukcese malsubtenas lian misian laboron kaj iam eĉ rekte malsubtenas liajn planojn kaj klopodojn, li finfine decidiĝas por vojaĝo ĝis Japanio. Li alnavigaciis tien en aŭtuno de 1549. Liaj verkoj, en kiuj li priskribas la unuajn impresojn el la japana lando kaj kulturo estas valora atesto pri la vivo ĉi tie kaj pri tio, kiel ili efikis por eŭropano. En 1551 li fornavigacias reen Baraton. Post brilaj impresoj el Japanio li denove renkontiĝas kun kruela realo de la barata kolonio.
Kiam en la jaro 1552 li estas forveturanta reen Japanion, li havas je dispono malgrandan floton, komisiigajn leterojn por ĉina imperiestro kaj ankaŭ ian komercmaterialon. La floto estis fornavigacionta el Malaka, sed la ekskurso estis malvalidigita de Alvaro da Gama (filo de marnavigaciisto Vasco da Gama), kiu estis kontraŭ tiu ĉi entrepreno kaj kiun kortuŝis nenio. Francisko estas perfidita de la propraj homoj, malgraŭ tio li ne lasis sin malkonsili, sed je propra risko li eknavigaciis Ĉinion. Sed pro tio li riskis la morton, ĉar neobeo de ĉina embargo oni punis en Ĉinio kutime per morto. Li sukcesis enpenetri ĝis insulo San Ĉoan, kio estis lasta loko, kie fremduloj povis albordiĝi. Li eĉ ne uzis la lastan eblecon forlasi la insulon per fornavigaciantaj portugalaj ŝipoj. Kiam li estis atendanta forveturigon en Ĉinion sur la insulo, trafis lin malsano kaj Francisko post dek du tagoj de la malsano la 3-an de decembro de 1552 mortas en kompanio de unu ĉino, sed kiu eĉ ne scias la lingvon de Francisko. Lia kadavro estis sepultita sur la insulo San Ĉoan.
Turvelândia
Turvelândia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.399 loĝantojn en 2010.
Azad-Kaŝmiro
Azad-Kaŝmiro (laŭvorte Libera Kaŝmiro), aŭ Azad-Ĝamuo-kaj-Kaŝmiro (آزاد جموں و کشمیر, mallongige AJK), estas mem-regata aŭtonoma teritorio de Pakistano.
Geografio
Tiu regiono kuŝas okcidente de Jammu kaj Kaŝmiro kontrolita kaj administrata de Barato. Ĝi estis parto de iama princlando Jammu kaj Kaŝmiro, kiu ĉesis ekzisti kiel rezulto de la unua Kaŝmira milito okazinta inter Barato kaj Pakistano en 1947.
Historio kaj politiko
Ĝi estas centro de unu el la plej longaj terdisputoj en la mondo, kaj havas parlamentan formon de registaro. La prezidento estas la konstitucia ŝtatestro, dum la ĉefministro, eltenita de Ministra Konsilantaro, estas la plenumestro. La parlamento de Azad Jammu kaj Kaŝmiro elektas kaj la ĉefministron kaj la prezidenton. La ŝtato havas sian propran Supremajn Tribunalojn. La Ministro de kaŝmiraj aferoj utilas kiel ligilo inter la Registaro de Pakistano kaj la Registaro de Azad Jammu kaj Kaŝmiro.
La Kaŝmira tertremo de 2005 lasis la regionon en senegala detruo, kun 3 milionoj da personoj translokigitaj kaj 100,000 mortoj. Ekde tiam kun helpo el Islamabad kaj de eksterlandaj donantoj ekis rekonstruo de infrastrukturoj. Nune, ties ekonomio ege dependas el agrikulturo, servoj, turismo kaj monsendoj senditaj ĉiujare de membroj de la granda Kaŝmira diasporo. Estas proksimume 1880 hospitalaj litoj, kun totala nombro de kuracistoj, inklude administrajn doktorojn, sansistemajn administrantojn kaj dentistojn de 702. La indico de klerigado de Azad Kaŝmiro estas 64%. Nune la proksimuma indico je bazlernejoj estas de 95% ĉe knaboj kaj 88% ĉe knabinoj (inter 5-9 jaroj).
Sankta Jakoba Jaro
La  Kompostela Sankta Jubilea Jaro aŭ Jakoba Sankta Jaro (en galega lingvo, Ano Santo Xacobeo) estas la nomo kiun ricevas festotago de Sankta Jakobo Apostolo la 25-an de julio se dimanĉo. Ĉi tio okazas kun regula kadenco ĉiun 6-5-6-11 jarojn (krom se la lasta jaro de jarcento ne estas superjaro, kiam kadencoj de 7 aŭ 12 jaroj povas okazi), tial do, en ĉiu jarcento oni festas la Jakoban Sanktan Jaron 14 fojojn. La festo de ĉiu sankta jaro donas indulgon al ĉiuj fideluloj, kiuj libervole plenumas la sekvajn kondiĉojn:
Ankaŭ kutimas eniri en la katedralon tra la Sankta Pordo, kiu malfermiĝas nur okaze de ĉi tiu soleno.
Per la perado de la Eklezio, la Jubileo donas al tiuj, kiuj volas plenumi la kondiĉojn listigitajn, la gracon de plena aŭ kompleta pardonado de la dumtempa puno, kiu meritas la pekojn faritajn de ili..
La unua Jubilea Jaro estis fondita de Papo Kalisto la 2-a en 1122 en la jaro 1126. La lastaj estis 1993, 1999, 2004 kaj 2010. La sekva estos en 2021.
La kadenco 6-5-6-11 de la jakobaj jaroj dum la 19-a kaj 20-a jarcentoj havas sian klarigon en la ritmo de la superjaroj kaj en la fakto ke la semajno havas 7 tagojn. Se ne ekzistus superjaroj, la jubilea jaro okazus ĉiun sepan jaron. Ĉar la jaroj divideblaj per 100 estas nur superjaroj, kiam ili estas ankaŭ divideblaj je 400, en la fino de la jarcento pasas sep aŭ dek du jaroj inter du sinsekvaj sanktaj jaroj.
Nikolaj Nekrasov
Ekzistas ankaŭ aliaj homoj kun ĉi tiu familinomo, vidu Nekrasov.
Melpa lingvo
La Melpa lingvo (sialingve Melpa) estas lingvo de la Trans-novgvineaj lingvoj parolata en la provinco Okcidentaj Altaj Teroj de Papuo-Nov-Gvineo. La lingvokodo laŭ ISO 639-3 estas med.
La lingvo estas parolata de ĉirkaŭ 130 000 homoj (SIL 1991). Ĝi do havas kompare grandan gravecon, eĉ preter la denaskaj parolantoj. Tradukoj de la Nova Testamento ekzistas, kvankam malpli ol dek procentoj de parolantoj povas legi kaj skribi en sia gepatra lingvo. Preskaŭ ĉiuj Melpa-parolantoj ankaŭ uzas la kreolan lingvon Tokpisino kaj aliajn lokajn lingvojn.
Nikolaj Nekrasov
Nikolaj Alekseeviĉ NEKRASOV (en rusa Николай Алексеевич Некрасов; naskiĝis la 10-an de decembro 1821 (n.s.) en Nemirov, Podola gubernio, Rusia Imperio (nun Vinica provinco de Ukrainio) kaj mortis la 8-an de januaro 1878 en Sankt-Peterburgo. Li estis granda rusa literaturisto, poeto kaj eldonisto. Unu el la plej fama verkoj estas "Kiu vivas bone en Rusio?"
Melpa lingvo
Alia propreco de la Melpa estas sia duuma nombra sistemo:
Nikolaj Nekrasov
Gepatroj
Patro, Aleksej Sergeeviĉ Nekrasov (1788 – 1862), estis militisto eksiĝinta kiel majoro en 1824. Patrino, Elena Andreevna Zakrevskaja ( ? - 1841) apartenis al riĉa pola familio el Varsovio. Ŝiaj gepatroj malaprobis ŝian deziron edziniĝi al Nekrasov. Tial la geedziĝo okazis sen ties beno.
Melpa lingvo
La Melpa-parolantoj plejparte farmas. Ĉefaj kultivaĵoj estas batato (dolĉa terpomo), taro kaj ignamo.
Kiel aliaj grupoj de la novgvineaj altebenaĵoj, la melpanoj apartenas al diversaj kristanaj konfesioj. Katolikoj, luteranoj kaj adventistoj estas disvastigitaj. Ekzistas ankaŭ tradiciaj religioj.
Nikolaj Nekrasov
Junaĝo
Ekde 1824 la familio loĝis en bieno de Aleksej Nekrasov situinta en Greŝnevo, Jaroslavla gubernio. Entute la gepatroj havis 13 infanojn, sed elvivis kaj maturiĝis nur tri.
Post iom da tempo Aleksej Nekrasov komencis servi kiel polica prefekto de la gubernia distrikto. Dum la inspektoj li ofte kunprenis filon Nikolaj, kiu jam infanaĝe povis vidi malfeliĉan vivon de la rusa popolo. Tiuj negativaj impresoj estis bazo de multaj liaj verkoj poste.
En 1832 Nikolaj komencis lerni en Jaroslava gimnazio, kiun li finis en 1837.
Studentaĝo
Kiam Nikolaj iĝis 16–jaraĝa la patro decidis direkti lin en Sankt-Peterburgon por studi en militejo. Tamen tie li malgraŭ volo de patro ekstudis en Peterburga universitato kiel volontulo, sen stipendio en ĝia filozofa fakultato. La ĉagreniĝinta patro restigis la filon sen ajna subvencio.
Dum studado en 1839 - 1841 Nikolaj grave mizeris kaj permanente serĉis laboron.
Literatura agado
Tiam li verkis artikolojn por revuoj, versis fabelojn por infanaj libretoj, dramigis por vodeviloj en teatroj k.t.p. En 1840 li sukcesis ŝpari necesan monon por eldoni sian versaron “Revoj kaj sonoj” subskribinte ĝin per siaj inicialoj N.N.
Fine de 1846 li kune kun Ivan Panajev aĉetis eldonejon “Sovremennik” (Samtempulo). Poste laŭ lia invito en ĝi fruktodone kunlaboris fama verkisto Miĥail Saltikov-Ŝĉedrin. Ilia amikeco kaj kunlaboro daŭris en alia eldonejo “Oteĉestvennije Zapiski” (Patrujaj Notoj).
Lastaj vivjaroj
Ekde komenco de 1875 la verkiston atakis terura kancero, pro kiu li mortis la 8-an de januaro 1878. Verkitaj tiam versoj “Lastaj kantoj” estis ĉefe dediĉitaj al rememoroj pri lia patrino Elena Andreevna kaj senzorga infanaĝo.
Malgraŭ forta frosto multemila homamaso de liaj adeptoj akompanis funebran procesion ĝis la tombejo Novodeviĉje en Sankt-Peterburgo.
Abakumcevo
Proksime de bieno Greŝnevo troviĝas vilaĝo Abakumcevo, en kiu ĝis nun funkcias preĝejo nome de sanktuloj Petro kaj Paŭlo. En ĝi ofte preĝis Nekrasova familio. Tie estas tombo de Elena Nekrasova kaj kripto kun restaĵoj de ceteraj gefamilianoj. Nikolaj Alekseeviĉ laŭeble subvenciis la preĝejon kaj sukcesis konstrui duetaĝan lignan lernejon por loka kamparana infanaro. En konstruado kaj instruado, komenciĝinta en 1872, multe kunlaboris tiea preposto Ivan Zikov.
16961 Mullahy
16961 Mullahy estas mezgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Matthew Mullahy, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Smithtown High School East de St. James (Nov-Jorkio, Usono).
Sixtus Birck
Sixt(us) BIRCK, ankaŭ Sixtus BIRK, (n. 24-an de februaro 1501 en Augsburg, Germanio; m. 19-an de junio 1554 en la sama urbo) estis germana dramisto kaj historiisto pri la Eklezio.
Semillas
Semillas [seMIĝas] (Semoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. En sia municipa teritorio kuŝas la senhomejoj Las Cabezadas, La Iruela, Robredarcas kaj Las Teinadas.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 40 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,8 loĝ/km².
Situo
Semillas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.194 m super marnivelo (min.:900 m. en la valo de Sorbe, maks.:1.550 m. en la altaĵo Santotis); je 70 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 49,91 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°03′35″N 3°07′06″Ok.
Historio
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉiam super la 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 40, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Semillas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Semillas kie oni falis al la nunaj 40.
Ekonomio
Agrikulturo, produktado de mineraloj el plumbo, kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
20-a de septembro
La 20-a de septembro estas la 263-a tago de la jaro (la 264-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 102 tagoj restas.
Je la 20-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Wolfgang Frey
Wolfgang FREY (14a de aŭgusto, 1942, Rechberghausen) estas germana briologo (botanikisto] kaj fitogeografo. Tiu botanikisto estas referencata pere de la aŭtora mallongigo W. Frey se citado de botanika nomo.
Frey studis Botanikon, Zoologion kaj Fiziologian Kemion en la Universitato de Tubingeno. Inter 1978 kaj 1981 estis profesoro pri Botaniko de la Universitato de Gießen. Kaj el 1981 laboris en la Instituto de Sistema Vegetala Botaniko kaj Geografio de la Libera Universitato Berlino.
Gyula Molnár (politikisto)
Gyula Molnár [djula molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Gyula estis hungara parlamenta deputito, urbestro, kemiisto pri tekstiloj.
Gyula Molnár naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Molnár maturiĝis en kemia mezlernejo, poste li soldatiĝis, pli poste li studis en Moskvo, kie li iĝis kemia inĝeniero pri tekstiloj. Hejmenveninta li havis altajn postenojn en koncernaj uzinoj. Samtempe li politikadis, depost fino de la socialismo li membriĝis en Hungara Socialista Partio. Inter 1994 kaj 2010, pli poste ekde 2018 li estis parlamentano, inter 2002-2010 li estis urbestro de Újbuda, inter 2016-2018 li estis partiestro. En 2007 li estis akuzita pri korupto, post longa proceduro en 2017 li iĝis senkulpa. Li edziĝis dufoje, ambaŭ edzinoj naskis po unu filojn.
NGC 3327
NGC 3327 (aliaj indikoj — UGC 5803, MCG 4-25-38, ZWG 124.51, PGC 31729) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Arenas de San Pedro
Arenas de San Pedro [aREnas desanPEdro] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, estante ĉefurbo de ambaŭ, en la sudo de la provinco. La loknomo Arenas de San Pedro estas etimologie komprenebla kiel Sablejo de Sankta Petro, alude al sablo alporita de torentoj kaj al Petro de Alkantara kiu loĝis kaj mortis tie.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Arenas de San Pedro, Hontanares, La Parra kaj Ramacastañas; ĝi okupas totalan areon de 194,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 6 434 loĝantojn kio faras ĝin la tria plej loĝata urbo de la provinco, malantaŭ Avilo kaj Arévalo. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, sed tute male kiel komarka centro akiris 3 300 el la komenco de la 20-a jarcento devenaj ĉefe el apudaj loĝlokoj. Somere estas eĉ multaj pliaj loĝantoj. Ĝi distas 83 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San Juan de Gredos, Hoyos del Espino, Guisando, El Hornillo, El Arenal, Mombeltrán, Poyales del Hoyo, Candeleda, Santa Cruz del Valle, Lanzahíta, Oropesa (Toledo), Navalcán (Toledo, Parrillas (Toledo), Velada (Toledo) kaj Montesclaros (Toledo). Arenas de San Pedro estas en la suda parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 510 msm. La plej alta pinto de la municipo estas La Mira (2343 msm), kio estas la municipa limo inter Arenas de San Pedro, Guisando, El Hornillo kaj Hoyos del Espino. La altitudo gamas inter tiuj 2343 m kaj 325 m sudokcidente, borde de la rivero Tiétar. Parto de la municipo apartenas al la protektita regiona parko de la Sierra de Gredos, kies plej loĝata municipo estas. Je 1 km de la urba kerno estas Akvorezervejo de 9 ha kiu retenas akvon de la rivero Riocuevas. Proksime de Ramacastañas kaj je 9 km de Arenas de San Pedro estas la kavernoj Cuevas del Águila.
En flaŭro hegemonias pinoj, kverkoj kaj kaŝtanarboj. En faŭno rimarkindas la hispana kapro kiu vivas libere sur la montaro, krom multaj aliaj bestospecioj.
Historio
Estis kelkaj malmultaj restaĵoj de homa loĝado el epoko de vetonoj kaj romianoj. Ĉirkaŭ la 5-a jarcento la teritorio dekadencis. Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado tre verŝajne rilata al minado ĉirkaŭ la 12-a kaj 13-a jarcentoj. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Arenas ricevis terenojn en 1274 kaj la titolon de villa (urbo) en 1393, dum regado de Henriko la 3-a de Kastilio. Kaj inter la 14-a kaj 15-a jarcentoj oni konstruis kastelon, preĝejon kaj ponton.
Dum la cetero de la Mezepoko kaj la Moderna Epoko ĝi estis kapo de senjorlando kiu enhavis Arenas de San Pedro, El Arenal, Guisando, Hontanares, El Hornillo, La Parra, Poyales del Hoyo kaj Ramacastañas. Gravaj senjoroj estis Álvaro de Luna kaj lia vidvino Juana de Pimentel. Ŝajne estis malgranda juda komunumo dediĉita al la negoco de silko kaj dependa de tiu de Mombeltrán. Estis franciskanoj en la 16-a jarcento.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (olivarboj, fruktarboj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) same kiel servoj. Plej vizitindaj lokoj estas la kastelo, la palaco, preĝejoj, placo, ponto, pilorio, banejoj, muzeo, kulturcentro kaj ĉirkaŭaĵoj.
Draché
Draché estas franca komunumo lokita en la regiono Centro-Valo de Luaro kaj en la departemento Indre-et-Loire.
Geografio
Draché nombris 718 loĝantojn en 2011. La areo de la komunumo estas granda je 18,51 km² kaj ĝia alteco varias inter 56 kaj 112 msm.
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Draché :
23286 Parlakgul
23286 Parlakgul estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gunes Parlakgul, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la liceo FMV Isik de Istanbulo (Turkio).
Prostřední Bludovice
Prostřední Bludovice (Mittel Bludowitz) situas en Ĉeĥio, ĝi estas vilaĝo, estas parto de municipo Horní Bludovice en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas proksimume 1 km norde de Horní Bludovice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 368 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prostřední Bludovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,84 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1711.
Esperanta Legolibro (Migliorini)
Esperanta Legolibro estas legolibro kompilita de Bruno kaj Elio Migliorini, kiu aperis unuafoje en 1925 ĉe Antonio Paolet en San Vito al Tagliamento, kaj estas reeldonita i.a. en 1958, tiam 255-paĝe. En la jaro 1985, Itala Instituto de Esperanto aperigis la 6-an eldonon en Verona.
Maslianico
Najbaras la komunumoj Cernobbio kaj Como.
Esperanta Legolibro (Migliorini)
Enhavo
La libro enhavas legaĵojn prenitaj precipe el la verkoj de bonaj esperantistaj verkistoj. La partoj estas "Tra la vivo"; "Tra la lingvo", "Tra la literaturo.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1985 Esperanta Legolibro.jpeg|Kovrilo de la eldono de 1985. </Gallery>
Aruba guldeno
La aruba guldeno - ankaŭ nomata "aruba florino" - estas la nacia valuto de Arubo. Ĝi en 1986 anstataŭis la antaŭan valuton, ankaŭ nomata "aruba guldeno". Unu guldeno estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas AWG.
Eŭska nacia teamo de futbalo
La vira eŭska nacia teamo de futbalo - eŭske Euskal selekzioa ("eŭska elektitaro") reprezentas Eŭskion en futbalo. Ĝi elektas futbalistojn de la aŭtonoma komunumo Eŭskio kaj la najbara provinco Navaro de la nuna ŝtato Hispanio kaj de Norda Eŭskio, situanta en la nuna ŝtato Francio. La teamo havis sian unuan internacian matĉon en 1930 kontraŭ la kataluna nacia teamo de futbalo. Plej multajn hejmajn matĉojn ĝi ludas en la stadiono San Mamés de Bilbao.
Komence, la norda teamo (1913)
La 29-an de septembro 1913 oficiale kreiĝis la Reĝa Hispania Futbala Federacio, kaj samtempe kreiĝis kvar regionaj federacioj (norda, okcidenta, orienta kaj centra). Ĉiu regiona federacio organizis sian propran ligon, kaj ankaŭ elektis teamon por matĉoj kontraŭ la aliaj regionoj. Eŭskio kaj Kantabrio estis grupigitaj en la norda teamo (hispane Selección de fútbol del Norte). Ĉar la plej multaj gravaj teamoj en la norda federacio estis eŭskaj, kiel Athletic Bilbao, Real Sociedad, Real Unión kaj Arenas Club de Getxo, la "norda teamo" ofte konsistis nur el eŭskaj futbalistoj kaj estis nomita 'Vasconia', 'el equipo Vasco' aŭ simple 'Norte'. La 3-an de januaro 1915 ili ludis sian unuan matĉon kontraŭ la kataluna nacia teamo de futbalo en Bilbao kaj gajnis 6-1. Dua matĉo kontraŭ la sama teamo la 7-an de februaro ekvilibre rezultis 2-2. La 13-an de majo 1915 ili gajnis la unuan turniron "Pokalo de la Princo de Asturio" en Madrido kontraŭ la kataluna teamo je 1-0 golo.
La 22-an de novembro 1916 la kantabriaj teamoj forlasis la nordan federacion, kaj aliĝis al la nove fondita Kantabria Federacio (Federación Cantábrica de Clubes de Football), kiu grupigis klubojn de Kantabrio kaj Asturio. En 1918 la regiono Gipusko kreis sian propran federacion tiel ke en la norda federacio restis nur la regiono Biskajo. La federacioj de Gipusko kaj Biskajo organizis proprajn interklubajn teamojn.
En la somero de 1922 teamo nomata "la eŭska teamo" (hispane Equipo Vasco) sendiĝis al Sudameriko. Kvankam ĝi estis organizita per la federacio de Gipuzkoa, 4 el la 19 teamaj futbalistoj estis el la federacio de Biskajo. La teamo ludis kontraŭ la argentina nacia teamo de futbalo, perdante 4-0, krom pluraj pliaj matĉoj en Argentino, poste alfrontis la urugvajan nacian teamon de futbalo, perdante du matĉojn, kaj fine havis ankaŭ matĉojn en la brazilaj urboj San-Paŭlo kaj Rio-de-Ĵanejro.
Post kiam la teamo revenis al Hispanio en oktobro 1922, la teamanoj tamen plu ludis en siaj unuopaj federaciaj teamoj.
La unua oficiale eŭska teamo (1930)
Nur en 1930 la federacioj de Biskajo kaj Gipuzkoa fine konsentis krei daŭran komunan teamon de la nomo 'Baskoniako selekzioa' por reprezenti Eŭskion. La unua matĉo estis kontraŭ Katalunio la 8-an de junio 1930 en Barcelono, kiun gajnis la eŭskoj per 0-1 golo, kaj plian matĉon kontraŭ la katalunoj la 1-an de januaro 1931 en Bilbao la eŭskoj same gajnis, per 3-2 goloj.
En aŭtuno 1937 la teamo transveturis la Atlantikan Oceanon por ludi matĉojn en Meksiko kie la federacio FIFA permesis al kluboj kaj la nacia teamo ludi kontraŭ la eŭskoj. Post naŭ matĉoj la teamo pluvojaĝis al Kubo, sed tie la federacio FIFA ne permesis matĉojn de la nacia teamo kontraŭ la eŭskoj. En la sekva lando, Argentino, pro kompleta malpermeso de la federacio FIFA tute ne plu eblis oficialaj matĉoj. En Ĉilio sukcesis unu matĉo, poste en Kubo tamen estis du matĉoj kontraŭ la tiulanda nacia teamo, kaj en la jarsezono 1938-39 la teamo sub la nomo Club Deportivo Euzkadi konkuris en la unua nacia futbala ligo de Meksiko. Kiam la Hispana Enlanda Milito finiĝis en aprilo 1939, la teamo malfondiĝis, kaj pluraj el la eŭskaj futbalistoj pluludis por amerikaj kluboj.
Post la preskaŭ 4 jardekoj de diktatoreco de Franco en Hispanio, la unua matĉo de renovigita eŭska nacia teamo estis la 2-an de marto 1978 kontraŭ la sovetunia nacia teamo de futbalo. La unuaj matĉoj estis tre emociaj, estis fortaj protestoj kiam la hispana registaro malpermesis en matĉo kanti la kluban himnon, "la arbo de Guernica", la gajnoj de postaj matĉoj estis uzataj por subteni kampanjon por revivigo de la eŭska lingvo preskaŭ formortinta dum la jaroj de diktatoreco… la eŭska nacia teamo de futbalo estis simbolo de la sendependisma movado. En la unua jardeko de la 21-a jarcento la ligiĝo inter la teamo kaj la sendependisma movado tamen signife malplifortiĝis.
Etiopa ŝemida lingvaro
La dividon al norda kaj suda branĉoj establis Cohen (1931) kaj Hetzron (1972) kaj ĝi vaste akceptiĝis, sed tiun klasigon lastatempe defiis Voigt.
Lasta studo de Kitchen k.a. proponis, per la uzo de Bajesaj komputaj filogenetikaj teknikoj, ke la hodiaŭaj etiopaj ŝemidaj lingvoj de Afriko spegulas unufojan enkondukon de la pralingvo el suda Arabio antaŭ 2800 jaroj, kaj ke tiu unufoje enkondukita pralingvo "rapide diversiĝis" en Eritreo kaj Etiopio.
Herbert C. Robinson
Li laboris en la Liverpula Muzeo kun Henry Ogg Forbes antaŭ veturi al la Malaja Duoninsulo kie li poste akceptis Direktorecon de Muzeoj. Li sidejis en Selangor el 1903 ĝis 1926, kaj retiriĝis el la civila servo en 1926 kaj ekpreparis kompletan ilustritan priskribon de la birdoj de la Malaja Duoninsulo. El tiu verko li produktis la unuajn du volumojn kaj multon de la manuskripto de tria antaŭ sia morto frue en Junio 1929. Lia verko estis finfine kompletita en kvin volumoj fare de aliuloj.
Remark (apartigilo)
Remark estas la familia nomo de:
4850 Palestrina
4850 Palestrina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild de Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala komponisto, orgenisto kaj kapelmajstro Giovanni Pierluigi da Palestrina (1525? – 1994).
Max Havelaar (filmo)
aŭ De koffieveilingen der Nederlandse Handelmaatschappij (La kafaŭkcioj de la Nederlanda Komerckompanio) estas nederlanda-indonezia filmo el 1976 de Fons Rademakers, laŭ la samnoma libro de Multatuli.
La ĉefroluloj estas Peter Faber (Max Havelaar) kaj Sacha Bulthuis (Tine). La kamerao-laboro estas de Jan de Bont. La scenaro de Gerard Soeteman estas bazita je la Max Havelaar, sed speciale je la fino de la filmo la historio de Saïdjah kaj Adinda estas emfazita.
Komunumo Mažeikiai
Mažeikiai estas subdistrikta komunumo en la nordokcidento de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Mažeikiai. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Telšiai. La komunumo troviĝas 46 kilometrojn norde de la distrikta ĉefurbo Telšiai. En en la komunumo vivis, el ili en la urbo mem proksimume du trionoj.
Krom Mažeikiai ankoraŭ du pliaj loĝlokoj en la komunumo, Seda (1300 loĝantoj) kaj Viekšniai (2300), historie havas urban statuson.
Uirapuru (Gojaso)
Uirapuru estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.933 loĝantojn en 2010.
Fort-de-France
Situo
Fort-de-France situas laŭ la maro ĉe enfluejo de rivereto.
Historio
En 1638 fortikaĵo konstruiĝis por defendi la insulon kaj la ŝipojn. La fortikaĵo baldaŭ estis detruita, kaj rekonstruita en 1669. En 1839 kaj en 1890 seismo okazis, tamen post 1902 graveco de la urbo pligrandiĝis. La urbo longe estas loko de franca mararmea bazo. Flughaveno en la proksimo funkcias.
Misericordia University
Misericordia University estas usona privata katolika universitato en Dallas, Pensilvanio. Ĝi estis fondita de la monaĥina ordeno Religiaj Fratinoj de Kompato en 1924 kiel kolegio. En 2007 ĝi fariĝis universitato kaj ŝanĝis sian nomon. La universitato ofertas gradojn de bakalaŭro, majstro, kaj doktoro, kaj ankaŭ post-majstrajn kaj postgradajn atestilojn.
(30800) 1989 ST
(30800) 1989 ST estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Carnac
Carnac [] (bretone: Karnag) estas franca komunumo en la departemento Morbihan, en la regiono Bretonio. Ĝi havis 4,362 loĝantojn en la jaro 2009 ; fine de tie vivis.
Carnac estas fama pro siaj ŝtonlinioj, starigitaj inter la 5-a kaj la 2-a jarmilo a.K.
Geografio
Carnac troviĝas en la sudo de la departemento Morbihan, ĉe la Atlantiko, sudoriente de Lorient kaj  okcidente de Vannes. La najbaraj komunumoj estas Ploemel norde, La Trinité-sur-Mer oriente, Plouharnel okcidente kaj Erdeven nordokcidente.
Morteau (stacidomo)
Morteau estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Morteau, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Besançon-Viotte - Le Locle-Col-des-Roches (872000).
30231 Patorojo
30231 Patorojo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas iom proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Béla Tompa
Béla Tompa, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tompa Béla estis hungara aktoro (bonvivanto), teatrestro. Liaj ĉiuj personaj nomoj estis Béla Kálmán Dániel. Lia patro estis Kálmán Tompa.
Béla Tompa naskiĝis la  en Budapeŝto (laŭ alia informo la naskiĝmonato estas julio), li mortis la  en Budapeŝto.
Recea-Cristur
Recea-Cristur [reĉa kristur] (hungare: Récekeresztúr) estas komunumo en Rumanio norde de Cluj-Napoca.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1320. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis en la mezepoko hungara vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). En 1910 ĝi havis 797 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 567 (rumanoj). Administre apartenas al ĝi Căprioara, Ciubanca, Ciubăncuţa, Elciu, Escu, Jurca, Osoi, Pustuţa.
Famuloj
En la iama Récekeresztúr naskiĝis hungara literaturhistoriisto Albert Kardos.
Vad (Cluj)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 666 loĝantojn (rumanoj), en 1992 393 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1467. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
NGC 3328
NGC 3328 estas duopa stelo en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Moheganoj
La moheganoj estas nord-amerika tribo parolanta algonkenan lingvon. Ĝi vivis en nuna Konektikuto en la valo de rivero Tamezo. Ilia nomo signifas "popolo de la lupo".
Necesas distingi la moheganojn disde la mahikanoj, kvankam ties nomo devenas de la sama algonkena radiko.
Nun multaj tribanoj vivas en la Mohegana Rezervejo en Montville (kantono New London, ). En 1978 la tribestro Rolling Cloud Hamilton petis oficialan agnoskon de la usona registaro; en 1994 la agnosko estis donita. Laŭ speciala licenco por indiĝenoj la tribanoj funkciigas du ludkazinojn.
Jarl Hammarberg
Jarl Olof HAMMARBERG, en Esperantujo konata kiel Jarlo MARTELMONTO (naskiĝis la en Gotenburgo, mortis la  en Gotenburgo ) estis sveda verkisto, bildartisto kaj esperantisto. Li estis ekde 1966 edzo de poetino Sonja Åkesson, kiu mortis en 1977.
Meckenbeuren
Meckenbeuren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Subdivido
Krom la ĉefparto, la komunumo enhavas kvar partojn: Obermeckenbeuren (de 1810), ekskomunumojn Brochenzell kaj Liebenau (de 1937) kaj la ekskomunumon Kehlen (de 1972). Kelkaj de tiuj partoj enhavas mem multajn nvilaĝetojn.
Historio
La komunumo unue dokumente menciiĝis en 1496, sed jam en 879 dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo menciis setlulon kiu nomiĝis Megi. Oni necertas ĉu la nomo "Megi" estas la fonto de la komunuma nomo "Meckenbeuren".
Verŝajne de 1094 la areo estis posedaĵo de la Monaĥejo Weingarten. En 1530 ĝi vendiĝis al la grafo Haug de Montfort. En 1780 la grafoj de Monfort havis tro multajn ŝuldojn kaj vendis siajn posedaĵojn al Aŭstrio. Post la napoleonaj militoj, Bavario ricevis la komunumon en 1806, kaj en 1810 donis ĝin al Virtembergo.
La komunumo grandiĝetis kiam en 1847 ĝi konektiĝis al la fervoja linio Stuttgart-Friedrichshafen. La germania tradicia kanto pri "schwäb'sche Eisebahne" (la ŝvaba fervojo) mencias Meckenbeuren en refreno.
Niedermoschel
Niedermoschel - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Reĝa societo por la malhelpo de krueleco al bestoj
Reĝa Societo por Preventado de Krueleco al Bestoj (Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals; konata kiel RSPCA pro ĝia akronimo en la angla) estas bonfara organizo kiu antaŭenigas la bonfarton de bestoj, kaj kiu havas sian bazon en Anglio kaj Kimrio.
Historio kaj priskribo de agadoj
La fondmembro de la RSPCA estis la advokato kaj pioniro de vegetarismo Lewis Gompertz (1779-1865).
En 2009, la RSPCA esploris 141,280 kruelecplendojn, kaj kolektis kaj savis 135,293 bestojn. Ĝi estas la plej malnova kaj plej granda bestprotekta organizo en la mondo ;  Krome, ĝi estas unu el la plej grandaj bonfaradoj en Britio, ĉar en 2008 ĝi havis 1,505 dungitojn.
Lia bonfara laboro inspiris similajn grupojn en aliaj nacioj, inkluzive de la Ulstera Societo por la Preventado de Krueleco al Bestoj en Nord-Irlando kaj la Skota Societo por Antaŭzorgo de Krualeco al Animaloj (Skota Societo por la Preventado de Krueleco al Bestoj - skota SPCA aŭ SSPCA), la Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals Australia (Reĝa Societo por la Preventado de Krueleco al Bestoj Aŭstralio), la Reĝa Nov-Zelanda Societo por la Preventado de Krueleco al Bestoj (Royal New Zealand Society for the Prevention of Cruelty to Animals —RNXSPCA) kaj la Usona Socio por la Preventado de Krueleco al Bestoj.
Parko de Wörlitz
La parko de Wörlitz, ankaŭ ĝardeno de Wörlitz en Wörlitz estas esenca parto de la „ĝardena regno Dessau-Wörlitz“. La parko en Saksujo-Anhalto, kiun en la dua duono de la 18-a jarcento instaligis princo Leopoldo la 3-a Frederiko Francisko (1740–1817) de la princlando Anhalt-Dessau, estas nun ero de la monda heredaĵo de Unesko.
Historio
La parko troviĝas ĉe la lago de Wörlitz, flanka fuejo de la rivero Elbo. Ĝi etendiĝas trans areo da 112,5 hektaroj kaj tuj najbaras kun la urbo Wörlitz.
Arĥitekto Friedrich Wilhelm von Erdmannsdorff (1736–1800) esence kunplanis kaj kunkonstruis la konstruaĵojn en la parko. La kastelo estas la unua novklasikisma kastelo de Germanujo. Kortega ĝardenisto Johann Friedrich Eyserbeck planis la ĝardenon.
Parkaj partoj
La parko de Wörlitz havas preskaŭ nure naturajn limojn. En la nordo altakva digo separas la parkon disde la larĝega apud-Elba ebenaĵo. Ĝi servas samtempe kiel ĉirkaŭirejo, ekde kies altigita starloko oni povas percepti multajn el la klasikaj vidaksoj (ekzemple al la kastelo). Jam en la 18-a jarcento oni subdividis la parkon en plurajn kampojn, kiuj esence respegulas ĝian evoluon.
Kaverno Wonderwerk
La Kaverno Wonderwerk' estas arĥeologia trovejo en sudafrika provinco Nordkap, ĉ. 45 km sude de Kuruman, sur la orienta flanko de Kuruman Hills. En la granda kaverno oni trovis praepokajn artaĵojn en multaj grundaj tavoloj, inter ili ŝtonajn aparatojn.
Ĝi estas Nacia Heredaĵejo, kontrolita de McGregor Museum en Kimberley. Geologie, ĝi estixgas per erodo kaj etendiĝas horizontale ĉ. 140 m en la monton, havante 2400 kvadratajn metroj de areo. La akumulitaj deponaĵoj ene de la kaverno dikas 7 m, reflektante la naturan sedimentan procezon dum periodo de ĉ. 2 milionoj da jaroj. La elfosado komenciĝis en la 1940-aj jaroj, post kiam oni trovis ŝtonajn ilojn post minado de vesperta guano. Oni trovis ankaŭ pruvaĵon pri kona uzo de fajro jam en tavoloj el pli ol milionjarojn aĝa.
Wonderwerk signifas “miraklo” en la afrikansa lingvo.
Josef Režný
Josef Režný estas esprimforta eminentulo de ĉeĥa etnografio, ĉefulo inter la strakonicaj sakfajfistoj, naskiĝinta en Strakonice la 2-an de februaro 1924. Ekde infanaĝo li ŝatis popolmuzikon. Li ludis violon, aldviolonon, kontrabason. Dum studado en strakonica gimnazio li ludis en studenta orkestro kiel kontrabasisto. Fine de jaro 1942 li ekludis la kontrabason en Strakonica sakfajfista muzikbando.
Li havis kelkajn profesiojn – li estis instruisto, oficisto kaj ankaŭ laboristo en fabriko ČZ (Ĉeĥa Armilfabriko) en Strakonice. Longtempe li funkciis kiel direktoro de Urba muzeo en proksima urbeto Volyně. Josef Režný havis multajn ŝatokupojn. Post la 2-a mondmilito li aktivis ankaŭ kiel ĥorestro de vira kantĥoro Palla ČZ. Tamen ĉe li dominis intereso pri la popolmuziko kaj etnografio. En la jaro 1949 li fondis Etnografian ensemblon, kiu dediĉis sin ankaŭ al la popoldancoj. En la jaro 1950 la ensemblo ŝanĝis sian nomon je Prácheň- regiona ensemblo de popolkantoj kaj dancoj, kiun ĝi uzas ĝis nun.
J. Režný estas unuavice eksperto en la fako de popolaj muzikinstrumentoj orientita precipe al sakfajfiloj. Longtempe li dediĉas sin al esploro kaj dokumentado de la sakfajfilo kaj sakfajfista muziko ne nur en la Ĉeĥa respubliko, sed ankaŭ en Eŭropo. Multajn interesiĝantojn el Bohemio kaj eksterlando li instruis ludi je sakfajfilo. De la jaro 1955 ĝis 1961 li partoprenas establon kaj organizon de Sudbohemiaj festoj de kantoj kaj dancoj en Strakonice, poste de Internaciaj Sakfajfistaj Festivaloj (MDF). Nun li estas honora prezidanto de la programa konsilio ĉe la festivalo.
Multsignifa estas ankaŭ lia etnografia kolektado en la regiono Prácheň – ĉefe en ĉirkaŭaĵo de la urboj Strakonice kaj Volyně. Li kolektis pli ol 1000 popolkantojn kaj 76 dancojn. Li surkasedigis kantojn kaj enskribis muziknotojn de la sakfajfista ludado. Krom tio li registris dialekton, proverbojn, kutimojn k.t.p.
Donato Bramante
Donato Bramante, Donato di Pascuccio d’Antonio, (naskiĝis 1444 en Fermignano, mortis la 11-an de marto 1514 en Romo), estis itala arĥitekto kaj pentristo. De la avo patrinflanka li ricevis la kromnomon Bramante, kiu signifas "la vidanto", "la forte deziranto". Li enkondukis la fruan Renesanc-stilon en Milano kaj la altan Renesanc-stilon en Romo, kie lia plej konata verko estas la Baziliko de Sankta Petro de Romo kaj ankaŭ la templeto de San Pietro in Montorio.
Wiesbach (Nahe)
La rivereto Wiesbach estas 44,4 km longa alfluanto de la rivero Nahe, kiu fontas en la Nordpfälzer Bergland (nordpalatinata montolando) (Rejnlando-Palatinato) kaj enfluas apud Grolsheim en la distrikto Mainz-Bingen (ankaŭ Rejnlando-Palatinato ) en la riveron Nahe.
Donato Bramante
Ĉefaj verkoj
Milano