cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hronovce
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la loko devenis el 1256 en formo Sereful, kiu iĝis Leker en 1293. Ĝuste tiam estis menciita ankaŭ abatejo. En 1910 loĝis tie 760 da homoj (plejparte hungaroj).
Domaša, hungare Garamdamásd
La unua mencio pri la loko devenis el 1239 en formo Damas. En 1910 loĝis tie 656 da homoj (plejparte hungaroj).
Vozokany nad Hronom, hungare Garamvezekeny
La unua mencio pri la loko devenis el 1240 en formo Vezekyn. En 1910 loĝis tie 760 da homoj (plejparte hungaroj).
Famuloj
En la tiama Garamvezekény naskiĝis hungara kirurgo Sebestény Endre Kovács.
Seewald
Seewald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freudenstadt, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 4984
NGC 4984 (aliaj indikoj — MCG -2-34-4, 2SZ 6, IRAS13062-1514, PGC 45585) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Karasaki
Stacio Karasaki (japane: 唐崎駅 [Karasaki-eki], angle: Karasaki Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kosei.
Bonnières (stacidomo)
Bonnières (plennome Bonnières-sur-Seine) estas franca stacidomo sur linio Paris Saint-Lazare - situanta en  Bonnières-sur-Seine, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien kaj de Normandio.
Kapok-arbo
Kapok-arbo, tiel oni nomas parencajn tropikajn speciojn Ceiba pentandra aŭ Bombax ceiba aŭ Bombax malabaricum, aŭ Salmalia malabarica), estas granda (ĝis 25 metrojn alta), falfolia (la folioj falas fine de januaro kaj post tiam ĝi ekfloras dum februaro) arbo kun 5-9-fingraj folioj kaj grandaj infloreskoj de floroj, blankaj ĉe iuj specioj, vigle ruĝaj ĉe la hindia specio Bombax ceiba, foje flavaj (la flavflora arbo estas rigardata de hinduoj kiel havanta miraklajn povojn) kaj kun kapsuloj enhavantaj multajn, flavajn oleoriĉajn grajnojn kaj sur la interna surfaco de ovario silkobrilajn, ofte flavecajn harojn, utiligitajn kiel remburaĵo por kusenoj, matracoj, naĝozonoj. (La planta lanugo, prenita el la kapsuloj de kapokarbo kaj parencaj arboj nomatas kapoko).
La arbo foje nomatas "flamo de la arbaro", kvankam tiu nomo devas estis rezervita je palao Butea monosperma. En Barato ties plej vulgara nomo estas simul, el sanskrito salmali aŭ ŝalmali kaj en la tradicio estas la arbo sub kiu la "Granda Patro" ripozis post kreado de l'mondo.
Uzoj
La ligno uzatas en Barato por elfari alumetojn. Ĝi estas sufiĉe mola, tamen ĝi estis uzata en arĥitekturo: en Uzbekio, en plej malnova moskeo de la urbo Ĥiva la preĝsalono subtenatas de fortaj pilieroj el ulmoligno sed estas unu piliero el kapok-arba ligno alcele venigita el Hindio.
Fibroj de kapoko tro mallongas por ŝpinati kaj fari fadenojn sed ĝi estis multe uzata kiel kusenoremburaĵo.
La rezino Moĉarauzatas en la Ajurveda medicino
Suda Teksaso
Suda Teksaso estas regiono de la Usona ŝtato Teksaso kiu kuŝas proksimume sude de kaj inklude San Antonio. La suda kaj okcidenta limoj estas Rio Grande, kaj oriente estat la Golfo de Meksiko. La populacio de tiu regiono estas ĉirkaŭ 4.65 milionoj da loĝantoj laŭ la ĉirkaukalkuloj fare de la censo de 2012. La suda parto de tiu regiono estas ofte aludita kiel Riogranda Valo. La orienta parto laŭlonge de la Golfo de Meksiko estas aludita ankaŭ kiel Teksasa Marbordo.
Facepalm
Facepalm, kapofrapo aŭ hontgesto estas iom internacia familiara termino devena el la angla linvo, kiu aludas la geston konsistantan en meto de la polmo sur la vizaĝo, kiel montro de malespero, indigno aŭ honto. Eblas uzi ĝin kiam oni konsideras, ke vortoj ne povas esprimi ies nivelon de idioteco aŭ sentaŭgeco.
Tial ĝi povus nomiĝi hontgesto en Esperanto, nome gesto per kiu oni povas esprimi sian honton pri io. Alia vorto estas kapofrapo.
En virtualaj babilejoj, danke al la ekesto de memeoj, bildreagoj kaj emoĝioj, la vorto facepalm rapide disvastiĝis ne nur per skribo mem, sed ankaŭ per tiusencaj bildoj o aŭ emoĝioj. La oficiala Unikoda emoĝio estiĝis en la jaro 2016.
Rio Azul
Rio Azul estas loko de antaŭkolumbia majaa civilizo, nun situanta en Gvatemalo. Ĝi situas 80 km nordoriente de Tikal, en la Nacia Parko Río Azul.
La loko floris en la 5-a jarcento p.K, postrestis sur 3 kvadrataj kilometroj 41 placoj, 752 strukturoj, 21 skulptitaj steleoj, 26 ebenaj steleoj, kaj 16 altaroj. La plej granda templo altas 47 metrojn.
Elektra kurento de Planck
En fiziko, la elektra kurento de Planck IP estas la mezurunuo de elektra kurento en sistemo de naturaj unuoj de Planck.
Ĝi egalas al
kie
Ĝia valoro estas
Pli elvolvita formo de ĉi tiu lasta esprimo estas IP = 3,47888 · 1025 A ± 0,00017 · 1025 A.
Necerteco de la valoro estas ĉefe pro necerteco de la gravita konstanto G. Relativa necerteco de IP preskaŭ egalas al tiu de G dividita per 2. Vidu plu en unuoj de Planck.
Fizika signifeco
1 elektra kurento de Planck estas tiu kurento, ĉe kiu 1 ŝargo de Planck trairas dum 1 tempo de Planck.
Ankaŭ, la elektra kurento de Planck estas tiu kurento, kiu, irante tra ĉiu el du rektaj paralelaj konduktiloj de malfinia longo kaj ignoreble malgranda cirkla sekco, situantaj je distanco de 1 longo de Planck inter si en vakuo, kaŭzas inter la konduktoroj forton egalan al 1 forto de Planck por ĉiu 1 longo de Planck de longo de la konduktiloj.
Ankaŭ estas interrilatoj (el kiuj la unua estas simila al la leĝo de Omo kaj la dua estas simila al la leĝo de Joule-Lenz)
kie
Petr z Mladoňovic
Petr z Mladoňovic (naskiĝis ĉirkaŭ 1390 en Mladoňovice - mortis la 7-an de februaro 1451) estis magistro de la Praga universitato, kiu akompanis magistron Jan Hus al Konstanco, kiu tie estis ŝtiparumita.
Petro skribis detalan priskribon de la tuta proceso, kiu estas tre grava fonto pri la tuta afero. Same li priskribis la martiran vivon de magistro Jeroným Pražský, kiu estis ŝtiparumita unu jaron post Hus.
La verkojn li verkis latine.
Gustaf Gründgens
Gustaf GRÜNDGENS (naskiĝis la 22-an de decembro 1899; mortis la 7-an de oktobro 1963) estis germana aktoro, reĝisoro kaj intendanto.
Naskiĝinte en Duseldorfo, li dum la Unua mondmilito faris siajn unuajn spertojn kiel aktoro en fronta teatro. En la jaro 1918 li fariĝis ĝia estro, kaj li gardis tiun ĉi postenon eĉ post la milito, kiam la teatro - je la nomo Burgtheater Thale - plu ekzistis.
En 1922 Gründens transloĝiĝis al Berlino kaj jaron poste al Hamburgo, kie li agis en la teatro Kammerspiele. Li tiutempe lernis prezenti aron da klasikaj kaj modernaj roloj, kaj en la jaro 1924 li unuafoje agis kiel reĝisoro, interalie en la surscenigo de la teatraĵo Anja und Ester de Klaus Mann. En la ĉefaj roloj krom Gustaf Gründgens videblis Klaus Mann, lia fratino Erika Mann kaj Pamela Wedekind. Gründgens en la jaro 1926 edziĝis al Erika Mann, sed tri jarojn poste la paro disiĝis. Lia dua edzino fariĝis la aktorino Marianne Hoppe.
Ekde 1929 li elprovis sin kiel reĝisoro de operoj kaj kiel kabaredisto. Krome li aperis en kelkaj filmoj, ekz. en M - eine Stadt sucht einen Mörder (1931; reĝisoro: Fritz Lang).
En 1932 Gründgens eklaboris en la Berlina Preußisches Staatstheater. Unu el liaj unuaj roloj estis tiu de Mefisto en la dramo Faust de Goethe.
Liaj opinioj pri la nazia regantaro estis ambivalencaj. Li restis en Germanio kaj eĉ aperis en propagandaj filmoj, kiel ekz. Ohm Krüger (1941). Tamen li ankaŭ partoprenis en filmoj kiel Tanz auf dem Vulkan (1938), kiu estas konsiderata unu el la plej reĝim-kritikaj filmoj de tiu tempo.
Klaus Mann en la jaro 1936 en sia ŝlosilromano Mephisto (iom vualite, sed klare rekoneble) priskribis la karieron de Gustaf Gründgens dum la nazia epoko. La romano dum longa tempo en Germanio estis malpermesita. Nur en la jaro 1980 aperis noveldono kaj filmigo, kun Klaus Maria Brandauer en la ĉefrolo.
Ekde 1937 la kariero de Gustaf Gründgens prosperis. Li fariĝis estro de la Preußisches Staatstheater, krome li gajnis renomon kiel filmreĝisoro.
La tempon de 1945 ĝis 1946 li pasigis en soveta aresto. Poste pluraj kolegoj defendis liajn agojn dum la nazia epoko, kaj li defendis interalie la reĝisoron Veit Harlan, kies filmo Jud Süß estas konsiderata unu el la plej teruraj propagandaj filmoj por la nazia reĝimo.
Ekde 1946 Gustaf Gründgens denove agadis por la teatro, komence en la ruse okupata parto de Berlino. De 1947 ĝis 1951 li estis ĉefintendanto en Duseldorfa teatro, kaj ekde 1955 li okupis saman okupon en Hamburgo.
En 1960 li adaptis sian surscenigon de Faust por filmo. Will Quadflieg prezentis la rolon de Faust kaj Gründgens denove aperis kiel Mephisto.
En 1963 Gustaf Gründgens mortis de veneniĝo en Manilo, Filipinoj. Ĝis nun ne estas klare, ĉu lia morto estis akcidento aŭ suicido.
Ĥorĉirkaŭirejo
Ĥorĉirkaŭirejo (aŭ ambulatorio laŭ la latina ambulare = iri) estas la konstruparto de tradicia preĝejo en okcidenta Eŭropo, kiu kontinue la flanknavojn trans la transversnavaj aloj (se ekzistas) ĉirkaŭas la ĥorejon. La ĉirkaŭirejo aperas kiel galerio ĉirkaŭanta la ĥorejajn apsidon kaj naverojn, el plejparte maldikkolonaj aŭ -pilastraj arkoj. Ĥorĉirkaŭirejo estis ĉefe popularaj en pilgrimpreĝejoj, ekzemple kiel stacioj ĉe la Jakoba Vojo al Santiago de Compostela Ĥorĉirkaŭirejoj havis kutime liturgiajn funkciojn, je kiuj klerikoj kaj messervantoj uzis ĝin kiel procesivojo. En historiaj pilgrimpreĝejoj ili servis krom tio al la procesioj de la en la mezepoko ofte multaj pilgrimoj, kiuj enpaŝis trans unu el la flankaj navoj, por post ĉirkaŭado de la ĥorejo elpaŝi trans la kontraŭa flanknavo. Dume ilia vojo kondukis ilin ofte preter multaj relikvoj ekspoziciitaj sur multaj altaroj en kapeloj, pro kies adoro ili estis venintaj. Ne laste ĉi tiuj kontribuis al la donacemo de la pilgrimoj.
Seymour Papert
Seymour PAPERT (naskiĝis la en Pretorio, mortis la  en Usono ) estis matematikisto, kreinto de la programlingvon Logo.
Li estas kunlaboranto de Marvin Minsky.
Ĥorĉirkaŭirejo
Ĥorĉirkaŭirejo preskaŭ ĉiam estas troveblaj en konstrua unueco kun radiusa vicigo (laŭlonge de la radiuso) de kapeloj, ankaŭ nomataj apsidokapeloj. La nombro de kapeloj estas diferenca kaj dependas de la grando de la ĥorejo. Ili ofte tenas inter si pli malpli larĝajn distancojn, en kiuj la ekstera ĉirkaŭa muro parte videblas kaj en kiuj pleofte estas rezervitaj unuopaj fenestroj. En aliaj kazoj ili senpere intertuŝas, ekzemple en la katedralo de Kolonjo.
Ankaŭ alordigendaj en la romanikon estas ĉirkaŭiraj krucokrestaj volboj. La rektangulaj volbokampoj vidalvide de la ĥorvolberoj estas dividataj per diagonalaj krestoj en egallaterajn triangulojn. La kampoj vidalvide de la rondaĵo de la ĥorapsido havas plurangulajn konturojn. La volbokampojn separas paralelaj krestoj, ankaŭ bendarkoj, sed povas ankaŭ esti neseparitaj, ekzemple je la preĝejo Sankta Stefano de Nevers aŭ je la preĝejo Notre-Dame-du-Port de Clermont-Ferrand.
La ĥorĉirkaŭirejojn treege reprezentajn en la gotika epoko tegmentas krucripovolboj, ekzemple je la katedralo de Kolonjo.
Vama Marga
Vama Marga (hungare: Vámosmárga) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oţelu Roşu. En 1910 Vámosmárga havis 96 loĝantojn (rumanoj); en 1992 100 (rumanoj). Ĝi formiĝis en la dua parto de la 19-a jarcento. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, al Krassó-Szörény. Administre ĝi apartenas al Marga.
20559 Sheridanlamp
20559 Sheridanlamp estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Klimena
Klimena en la greka mitologio estas oceanidino, filino de Oceano kaj Tetisa. Ŝi aperas en multaj kontraŭdirantaj rakontoj.
La nomo Klimena estas ankaŭ tiu de:
Tiun nomon oni donis al la asteroido 104 Klymene kaj al la delfeno Klimena stenelo.
Petrus Musandinus
Petro de Muzando (1120-1194) estis itala kuracisto kaj profesoro en la Medicina Lernejo de Salerno, aŭtoro de pluraj verkoj pri la dietoj de la malsanularo, profesoro de Maŭro de Salerno (1130-1214) kaj Egidio de Korbejo (1140-1224), kiu eĉ rekomendis en siaj tekstoj la kokido-supon por la resaniĝo de la malsanuloj.
En siaj lecionoj en la fakultato Petro kutime uzis la kompendion de lia majstro Bartolomeo de Salerno titolita "Practica medicinae", kiu dividiĝis en du partoj: la unua estis traktaĵo pri medicino kaj ties agado; la dua parto diskutis pri malsanoj kaj ĝiaj terapioj kaj siavice dividiĝis en du aliaj sekcioj: "universala" aŭ pri malsanoj de la tuta korpo (febroj, sekvata de aliaj malsanoj tiaj kiaj lepro, iktero, ktp) kaj apartaj malsanoj al malsamaj membroj de la korpo, en la ordo de la kapo ĝis la piedfingro.
Riogranda Valo
La Riogranda Valo (RGV) aŭ etimologie Grandarivera Valo, neformale nomita surloke The Valley [devAli] en la angla aŭ El Valle [elbAje] en hispana, estas areo situanta ĉe plej suda pinto de Suda Teksaso, Usono. Ĝi kuŝas laŭlonge de la norda bordo de Rio Grande, kiu separas Meksiko el Usono.
La Riogranda Valo ne estas fakte valo, sed ĉerivera herbejaro enhavanta multajn meandrajn lagojn nome surloke resacas formitajn el fermitaj meandroj de iama fluejo de Rio Grande. Terdisvolvigintoj de la koemnco de la 20-a jarcento, cele kapitaligi senposegitajn terojn, uzis la nomon "Magia Valo" por allogi setlantoj kaj sekve investantojn. La loĝantoj de la Riogranda Valo foje aludas la areon kiel "El Mágico Valle del Río Grande" ("The Magical Valley of the Rio Grande" aŭ "La Magia Valo Riogranda"), kaj ankaŭ simple per la inicialoj R.G.V.
Tiu regiono estas formata de ĝis kvar kantonoj: Kantono Starr, Kantono Hidalgo, Kantono Willacy, kaj Kantono Cameron. Ĉe 1-a de januaro, 2012, la Usona Censo ĉirkaŭkalkulis la populacion de Riogranda Valo ĉe 1,305,782. Laŭ la usona censo en 2008, 86 % el Kantono Cameron, 90 % el Kantono Hidalgo, 97 % el Kantono Starr, kaj 86 % el Kantono Willacy estas "Hispanoj".
La plej granda urbo estas Brownsville (Kantono Cameron), sekvita de McAllen (Kantono Hidalgo). Aliaj ĉefaj urboj estas Harlingen, Edinburg, Mission, Rio Grande City kaj Pharr.
Eksteraj ligiloj
26.22°N, -98.12°W
Jiřice u Moravských Budějovic
Jiřice u Moravských Budějovic (Irztitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. En la jaro 1964 la municipo estis kunigita kun la najbara Hostim. Al la 1-a de januaro 1991 ĝi denove memstariĝis.
Moschino
La moderna dezajno estas unika trajto de la produktoj de la marko, kiuj ankoraŭ konserviĝas post la morto de Franco Moschino, sed la marko plifortiĝas ĉiutage. Lia ĉeesto estas memorita de grandaj nomoj kiel John Galliano kaj Giorgio Armani. La marko Moschino estis lanĉita en 1983 kaj la sekvan jaron la unua kolekto estis lanĉita. Dum dek jaroj Moschino establis sin sur la internacia modo sceno kiel unu el la plej aŭdacaj kaj novigaj nomoj en modo. La stilo de Moschino desegnas inspiron de ĝia pasio por teatro.
Franco Moschino naskiĝis en la lando de modo, Milano. Moschino komencis sian karieron kiel dezajnisto komence de la 1970-aj jaroj. Moschino studis desegnaĵon dum noktaj kursoj ĉe la Brera Akademio kaj estis dungita de Gianni Versace, kun kiu li laboris ĝis 1977.
András Tasnádi Kubacska
András Tasnádi Kubacska [andrAŝ taŝnAdi kubaĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tasnádi Kubacska András estis hungara geologo, paleontologo, arkeologo, muzeologo, muzeestro. Lia patro estis András Kubacska. András Tasnádi Kubacska naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Tasnádi Kubacska maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto (1920-1925) kaj Sendependa Ekonomia Fakultato (1925-1932). En 1924 li akiris diplomon, post 2 jaroj li doktoriĝis, sed inter 1927-1929 li studis ankaŭ en Vieno. Jam en 1931 li eklaboris kiel muzeologo en la Hungara Nacia Muzeo, post longa laboro li establis ekspoziciojn. Inter ili la plej fama estis serio de dioramoj: "Vivaĵoj en Afriko", kiu plene neniiĝis dum la Hungara revolucio de 1956. Inter 1950-1973 li estis muzeestro de Geologia Muzeo (Budapeŝto), poste li pensiuliĝis. Li estis la unua hungaro, kiu okupiĝis pri malsanoj de prabestoj (paleopatologio), tiu ago portis akademian doktoriĝon en 1960. En 1969 li establis ekspozicion en koridoroj de la geologia instituto. Li ankaŭ esploris jardekojn en Ipolytarnóc, kie oni trovis paleontologiaĵojn. Li ricevis akademian premion en 1963.
Zugo
Zugo unuflanke estas
En la Esperanto-movado ofte por Zugo ankaŭ estas uzate simple la germana versio Zug kaj malofte oni ankaŭ trovis la formon Cugo, kiu estas deduktita de la germana prononco, tamen kaŭzas skribobildon, kiu apenaŭ trovas akcepton en Svislando.
Čistá (distrikto Svitavy)
Municipo Čistá, ankaŭ Litrbachy (Lauterbach), situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en profunda valo de rivero Loučná, 7 km sude de urbo Litomyšl. Vivas ĉi tie. Parto de la vilaĝo estas domaro Brlenka.
Historio
Ekesto de la vilaĝo estas atestita en la jaro 1347 kaj tiam ĝi estis nomita "villa Lauterbach". De nuligo de la episkopejo en Litomyšl en la jaro 1421 la vilaĝo Litrbachy estis parto de kastela sinjorejo en Litomyšl. Tiu ĝi estis ĝis la jaro 1848, kiam la sinjoreja sistemo en Aŭstrio estis nuligita. Plejparton de la loĝantaro ĝis la jaro 1945 kreis germanoj. Post ilia elloĝigo kaj alveno de ĉeĥa loĝantaro estis nomo de la vilaĝo ŝanĝita je Čistá.
Preĝejo
En la vilaĝo estas renesanca preĝejo de Sankta Nikolao el la dua duono de 16-a jarcento. La navo estis barokigita en la jaro 1740. La preĝejo estas bazilika trinavo kun transepto, kies aloj estas interne trilatere kaj ekstere duoncirkle fermitaj. La presbiterejo estas fermita kvinlatere. Prisma turo estas sur norda flanko. Konvekso-konkava ĉefa frontono estas membrigata per pilastroj, super la portalo estas onda kornico. Sur pinjono estas statuoj de Sankta Maria, Sankta Adalberto kaj Sankta Nikolao. La presbiterejo estas volbita barele kun segmentoj, triumfa arko estas duoncirkla, la ĉefa navo kaj transepto estas volbitaj kruce.
Bread and Circuses
"Bread and Circuses" [Pano kaj Cirko] estas la dudek-kvina kaj antaŭlasta epizodo de la dua sezono de Star Trek: The Original Series. Verkita fare de Gene Roddenberry kaj Gene L. Coon kaj reĝisorita de Ralph Senensky, ĝi estis unue elsendita la 15-an de marto 1968.
Čistá (distrikto Svitavy)
Preĝejo
La ekipaĵo estas plejparte el la dua duono de 18-a jarcento, la ĉefaltaro estas portala kun bildo de Sankta Nikolao de Ster el la jaro 1764, en transepto estas altaroj de Sankta Maria kaj de Atligo de Sankta Kruco.Valora estas ankaŭ la predikejo kun lignoskulptita rokaja balustrado. Skulptaĵoj: Krucifikso, Sankta Maria, Kalvario kun Sankta Maria kaj Sankta Johano kaj valora statueto de Salvadoro. Bildoj: Sankta Adalberto de Ster el la jaro 1764, Sankta Anna, Kalvaria vojo. Empira ligna baptujo el la komenco de 19-a jarcento.
Rosenow
Rosenow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Čistá (distrikto Svitavy)
Preĝejo
Ĉirkaŭ la preĝejo estas tombejo. Ĝia pordego estas el la 2-a duono de 19-a jarcento ornamita per statuo de Sankta Johano kaj du anĝeletoj.
Bread and Circuses
La titolo estas referenco al la frazo "Panem et circenses" [pano kaj cirko] prenita de la Satiro 10-a de la romia poeto Juvenal. La frazo implicas popolon distrita de pli gravaj aferoj per la bazoj de populisma agado.
Intrigo
La USS Enterprise (NCC-1701) estas sur rutina patrolo kiam ĝi trovas forsakton de enketa ŝipo, la SS 'Beagle'. La 'Beagle' estis sub la komando de Kapitano R. M. Merik (William Smithers). Spock sekvas la vojon de ruboj al planedo en la antaŭe neesplorita "sistemo 892".
Čistá (distrikto Svitavy)
Krucifikso
Ŝtona krucifikso kun du anĝeletoj troviĝas apud la ŝoseo al Trstenice.
Bread and Circuses
Intrigo
Al la alveno, la "Enterprise" monitorigas televidan elsendon de 20-a jarcenta stilo elsendita de la planedo montrante bildojn de tio, kio ŝajnas esti romiaj gladiatora matĉo. La kulturo de la planedo tiel montriĝas kiel speco de romia kulturo kun teknologio de 20-a jarcento de la Tero. Anunciisto raportas al unu el la gladiatoroj kiel William B. Harrison; Spock identigas lin el la rekordoj de la ŝipo kiel unu el la oficiroj de 'Beagle'.
Kirk, Spock kaj D-ro. McCoy transportiĝas al la planedo por enketi. Ili estas kaptitaj kaj alportitaj antaŭ Septimus (Ian Wolfe), la ĉefo de grupo de fuĝintaj sklavoj, kiuj demandas ilin, ĉu ili estas "filoj de la suno". Septimus klarigas, ke li estis senatano ĝis kiam li aŭdis la "vortojn de la suno" kaj fariĝis sklavo. Kvankam alia sklavo, Flavius (Rhodes Reason), sugestas mortigi la kosmonaŭtojn, Septimus decidas, ke ili estas neniu minaco.
Kirk malkaŝas, ke li serĉas Kapitanon Merik'on, kiun la sklavoj sugestas estas Mericus, Unua Civitano. Flavius proponas helpi kaj kondukas Kirkon kaj sian teamon al la proksima urbo. Ili baldaŭ kaptiĝas kaj estas alportitaj antaŭ Mericus, kiu fakte estas Merik, kaj la Prokonsulo Claudius Marcus (Logan Ramsey), kiu invitas ilin sidi kaj paroli en privata. Merik raportas, ke kiam li renkontis Marcus'on kaj ekkonis sian kulturon, li konsentis, ke la planedo devas esti protektita tute de kultura poluado. Merik decidis resti, metante siajn kunulojn en la gladiatoriajn matĉojn, kie la plimulto de ili estus mortigitaj. Merik kaj Marcus provas konvinki al Kirk ke la teamo de USS Enterprise (NCC-1701) forlasu sian kosmoŝipon kaj integriĝu en la kulturon de la planedo. Kirk rifuzas iliajn postulojn kaj anstataŭe sendas signalojn al Ĉefa Inĝeniero, en la kodo, ke la surteriĝo estas en problemo, sed ke nenio devas esti farota.
Marcus sendas Spockon kaj McCoy'on en la televidan arenon kie ili devas batali Flavius'on kaj alian gladiatoron. Spock superas glatiatorojn, finante la batalon. Spock kaj McCoy estas redonitaj al la sklavejo dum Kirk estas kondamnita al televida ekzekuto planita por la sekva tago. Kiam la ekzekuto elsendiĝas, S-ro. Scott uzas malaltan potencan fazeron por kaŭzi potencan kripliĝon en elektrikaj iloj, permesante al Kirk liberigi Spockon kaj McCoy'on. Merik ekscias, ke la Entrepreno venkos kaj mortigas Marcus'on. La kosmonaŭtoj malaperigas same kiel la gardistoj ekpafas siajn mitralojn.
Reen al la stelŝipo, Spock esprimas surprizon ĉe suna-kulto kun klera predikado de universala frateco, opiniante, ke suno-adorado estis primitiva superstiĉo, sen ia filozofio. Lt. Uhura, kiu akompanis la elsendojn de la planedo ĉiun tempon, havas la respondon: "Tio ne estas la suno supren en la ĉielo. Tio estas la Filo de Dio."
Francis Gabreski
Francis Stanley "Gabby" Gabreski (pole: Franciszek Gabryszewski; (naskiĝis la en Oil City, Pensilvanio; mortis la  en Huntington, Novjorkio) estis poldevena usona piloto, flug-aso, nomata de kolegoj "Gabby", la tria sur la listo de la batal-asoj de USAF (usonaj aerfortoj), aviadisto de la dua mondmilito. Dum la korea milito pafe alterigis 6,5 aviadilojn de malamiko. Entute gajnis 34,5 certajn paftrafojn kaj 3 verŝajnajn. Kavaliro de la Kruco de Bravuloj. Dufoje vizitis Pollandon - en 1992 kaj 1999.
Infaneco kaj juneco
Liaj gepatroj estis malriĉaj polaj elmigrintoj. La patro laboris en fervojo kaj poste havis malgrandan nutraĵ-vendejon. La patrino helpis al li kaj poste laŭvica kvinono da infanoj. Francis rememoris, ke kiel dekkelkjarulo pli bone parolis pole ol angle. En la lernejo kelkaj lernobjektoj estis lekciataj en la pola lingvo.
En 1938 estis akceptita al kuracista fakultato de Notre Dame University, sed ne finis ĝin. Li mem konfesis, ke trotaksis siajn fortojn – mezlernejo en pola diaspora geto de Oil City ne donis sufiĉajn fundamentojn. Apenaŭ finis la unuan studjaron. Tamen ekinteresiĝis pri aviado. Post reveno el ferioj iris al aviadilejo apud South Bend kaj komencis lerni pilotadon en la lernejo de Homer Stockert. Li pasigis nur 6 horojn en la aero, sed tio sufiĉis kiel bazo. Kiam frekventis la duan studjaron la altlernejon vizitis grupo de varbaj oficiroj de Usona aerarmeo. Francis plenumis la enketon, sed ne ligis kun tio pli grandan atenton. Li miriĝis kiam dum laŭvicaj ferioj ricevis leteron el War Department informantan, ke estis akceptita al kurso de armeaj pilotoj en East St. Louis en Ilinojso.
X Japan
Biografio
La unua albumo de X nomiĝis I'll Kill You (1985). Malgraŭ modesta eĥo, ili vendadis unu milo da diskoj. La grupo estas kunmetita de kvar uloj: TOSHI je mikro, YUGI kaj TOMO je gitaro, YOSHIKI, drumisto kaj pianisto. Sed neniu eldon-entrepreno deziris subskribi kun la grupo (la muziko ŝajnis al ili vendebla), YOSHIKI fondis sian propran eldonentreprenon, Extasy Records. La patrino de YOSHIKI vendis sian entreprenon por financi la projekton de sia filo.
YUGI kaj TOMO estis anstataŭita de Jun (gitaro) kaj Hikaru (basgitaro). Poste ili estis ree anstataŭita de Taiji (basgitaro) kaj hide (gitaro) kaj Isao, sed li havis akcidenton, kaj ne povis daŭrigi ĉe la grupo. Fine, Pata anstataŭis lin je la ritma gitaro. La grupo havas sian kvazaŭfinofaran formon.
En 1988, X-Japan vendadis 10 000 diskojn de Vanishing Vision. La influo de la grupo efikis rapidege, ĉar aliaj bandoj subskribis kun Extasy Record. Samjare, la grupo faris mallongan aperon en la usona filmo Tōkyō Pop.
En 1989, la grupo produktis multe: en la Top Oricon: Blueblood 4a, Kurenai 5a, kaj Endless Rain 3a. Samjare, je la 1-a de decembro, X ekis sian 1an turneon Rose & Blood Tour.
Unu jaro eliris, Yoshiki decidis refari turneon Rose & Blood Tour Final. La Japan Record Award kronis X atribuante al ili la premion de la plej bonaj artistoj de la jaro. Samtempe, X produktis Week-End, je la 5a rando de la Top Oricon. En 1991, X donis koncerton en Shinjuku, fama kvartalo de Tōkyō.
Malklarpravece Taiji estis maldungita, kaj li estis anstataŭita de Heath. X lernis ke iu alia usona grupo nomiĝas jam "X", kaj ili renomiĝis X je X Japan.
En 1993, X Japan lanĉis debatitan projekton la Art of Life (25-a de aŭgusto), enhavanta unu kanzonon, daŭranta ĉirkaŭ 35 minutojn. Tamen, Art of Life estis 1a de la Top Oricon ek la 1a semajno, kiel same Tears oktobre. Kaj koncerto en la Tōkyō-Kupolo (Tōkyō-Dom).
hide, Heath kaj Pata lanĉis multajn solajn projektojn.
Tamen la revo finis la 22-an septembro de 1997... Lasta koncerto The Last Live' (31-a de decembro de 1997).
La 2-an de majo de 1998, hide mistere mortis. La dramo estis nacia, multaj ŝatantoj deziris sekvi hide en la morto... La 7-an de majo, por lia enteriga soleno, nombris pli ol 50 000 ŝatantoj. La grupo ludis larme Forever Love.
La heredaĵo de X Japan enhavas 5 albumojn, 18 soloaĵojn kaj 15 koncertojn.
Yoshiki
Sia junaĝo estis markita de la memmortigo de sia patro.
Legu pli pri Yoshiki
Toshi
Legu pli pri Toshi
hide
Legu pli pri hide
Prezidanto de Usono
La Prezidanto de Usono, ankaŭ Prezidanto, (President of the United States of America) estas la regnestro de Usono. La ofico de la Prezidanto establiĝis kiam la usonan konstitucion oni ratifis en la jaro 1788. La unua prezidanto, George Washington, fariĝis prezidanto en la jaro 1789. La nuna prezidanto de Usono estas Joe Biden, ekde la 20-a de januaro 2021.
Laŭ la usona konstitucio li estas ankaŭ la estro de la ekzekutiva alo de la usona registaro. La 2-a artikolo de la usona konstitucio establas, ke la Prezidanto estu la Ĉefa Komandanto (Commander-in-Chief) de la usona armeo. La Prezidanto posedas ankaŭ potencojn specife donatajn al la Prezidanto, inkluzive la potencojn:
Institucioj
La oficiala loĝejo kaj administrejo de la Prezidanto estas la Blanka Domo.
La Unua Damo de Usono estas neoficiala titolo kaj pozicio tradicie tenita de la edzino de la prezidanto, samtempa kun lia fino de ofictempo.
La Oficejo de la Plenuma Aŭtoritato/Branĉo de la Prezidanto de Usono aŭ Administra Oficejo de la Prezidanto de Usono (angle Executive Office of the President of the United States, mallongigita: EOP aŭ EOPOTUS) konsistas el teamoj de la Prezidanto de Usono kaj helpaj teamoj kiuj raportas al la Prezidanto. La Direktoro de la Oficejo de la Plenuma Aŭtoritato estas la Stabestro de la Blanka Domo. La nombro da Blankdomo-kunlaborantaro pliiĝis signife ekde 1939.
Kulim
Kulim, ĉine 居林县, tamile கூலிம் estas ĉefurbo de la samnoma distrikto Kulim en Malajzio, en subŝtato Kedaho en Duoninsula Malajzio. La loknomo estis derivita de arboj (oftaj en tiu regiono, scienca nomo estas: Scorocarpus Borneensis Becc).
Geografio
Kulim situas en nordorienta Malajzio en proksimeco de la maro. Alor Setar troviĝas 86, Kuala-Lumpuro 279 km.
Historio
La distrikto kreiĝis en 1789. Kulim ricevis municipan statuson en 2001
Ekonomio
Apud Kulim situas la teknologia parko establita en 1996.
Ventosa de la Cuesta
Ventosa de la Cuesta [benTOsa delaKŬESta] estas municipo en la suda centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino (Vintero) en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Ventosa de la Cuesta estas etimologie komprenebla kiel Ventejo de la Deklivo.
Kulim
Trafiko
Kulim havas trairan ĉefvojon, kiu kuras al la maro. Estas bona ligilo al ŝoseo nordo-sudo.
Klimato
Kulim havas tropikan klimaton. La jara averaĝa temperaturo varias inter 23-32 °C. Jare pluvas iomete malpli, ol 2000 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.
Ventosa de la Cuesta
Geografio
Ĝi distas 42 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj La Seca, Serrada, Medina del Campo, Matapozuelos kaj Pozaldez. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj iom monteta proksime al la riveroj Eresma kaj Adaja.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ekde la 11-a jarcento kaj formante ekde la 12-a jarcento la komunumon de villa y tierra de Medina del Campo. Ventosa de la Cuesta estis akirita en 1559 de la fama skulpisto Alonso Berruguete kaj ekde tiam tiu estis senjoro de Ventosa kaj poste (li mortis en 1561 kaj estis entombigita sub la ĉefaltaro de la preĝejo) liaj heredantoj ĝis la malapero de la senjorlandoj en 1837. La 5an de Aŭgusto 1936, en la kadro de la Hispana Enlanda Milito, estis ekzekutitaj kvin skabenoj, inter kiuj la urbestro mem fare de la frankisma partio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). La vinproduktado estas ene de la protektita devennomo Rueda.
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento, de mudeĥara absido, fortikeca aspekto kaj grava retablo de Sankta Mikaelo; kaj la ermitejo Humilladero.
Esperanto-gazetoj en Germanio
En Germanio oni eldonis kaj eldonas diversajn Esperanto-gazetojn; la ĉefa estas kutime tiu de Germana Esperanto-Asocio, la plej multaj aliaj estas regionaj aŭ lokaj.
La plej fama internacia Esperanto-gazeto el Germanio estis Heroldo de Esperanto de 1920 ĝis 1936.
GEA ĝis 1936
Germana Esperanto-Asocio, la tutnacia asocio kaj Landa Asocio de UEA, estas fondita en 1906. Ĝi havis kutime unu tutnacian gazeton:
Traktato de Urga
La traktato de amikeco kaj alianco inter la registaro de Mongolio kaj Tibeto aŭ traktato de Urga estas traktato subskribita la 2-an de februaro 1913 en Urga (la nuna Ulan-Batoro), Mongolio.
NGC 4985
NGC 4985 (aliaj indikoj — UGC 8218, MCG 7-27-32, ZWG 217.12, NPM1G +41.0317, PGC 45522) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Traktato de Urga
Tamen estis duboj pri la aŭtoritato de la tibetanaj subskribintoj trakti tian traktaton, kaj do pri la valideco de la kontrakto. .
NGC 4985
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Traktato de Urga
Subskribo kaj valideco de la traktato
Post la falo de la dinastio Qing en 1911, ambaŭ Tibeto kaj Mongolio deklaris sian formalan sendependecon sub lamaaj ŝtatgvidantoj. Ambaŭ ne sukcesis gajni oficialan agnoskon de la respubliko de Ĉinio. En la traktato Mongolio kaj Tibeto deklaris agnoskon kaj subtenon unu al la alia. La mongolaj reprezentantoj estis la ministro pri eksteraj aferoj Da Lama Ravdan kaj la generalo Manlaibaatar Damdinsüren. La tibetaj reprezentantoj, kiuj subskribis la dokumenton estis Agvan Dorĵiev (burjato, t.e. civitano de Rusio), Chijamts kaj Gendun-Galsan (tibeta civitano).
Ekzistas duboj pri la valideco de tiu traktato: la 13-a dalai-lamao malkonsentis, ke li donis al Dorĵiev la aŭtoritaton negoci traktaton kun Mongolio. Ankoraŭ pli grave, nek la klerikaro, nek la tibeta registaro iam ajn validigis la traktaton. La rusa registaro subtenis, ke kiel rusa ŝtatano, Dorĵiev ne havis la eblon trakti diplomate por la dalai-lamao. La mongola teksto de la traktado estis publikigita de la mongola scienca akademio en 1982.
Ĉiukaze la sendependo de kaj Tibeto kaj Mongolio daŭre ne estis agnoskita de la plej multaj ŝtatoj, kiuj daŭre agnoskis la suverenecon de la respubliko de Ĉinio super tiuj regionoj. La interesoj de okcidentaj potencoj (ĉefe Rusio kaj Britio) en tiuj regionoj estis garantiitaj de traktatoj kun la dinastio Qing, kiujn la respubliko de Ĉinio promesis apogi. Agnoskinte la sendependecon de Mongolio aŭ Tibeto la okcidentaj potencoj malvalidigus tiujn traktatojn. Aldone, ekzistis opinio inter la okcidentaj ŝtatoj (denove ĉefe Rusio kaj Britio), ke agnosko de la sendependeco de Mongolio kaj Tibeto riskus, ke tiuj regionoj falu sub la influon de aliaj potencoj. Tion ili konsideris pli malbona ol la kazo, ke tiuj regionoj restu sub la kontrolo de tiam malforta Ĉinio.
Beautiran
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Bautiran - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo (france Bordeaux, okcitane Bordeus), la centra parto, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas beautiranais.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Autafond
Autafond estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 72 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Autafond, kiu laŭ loĝantaro estas la plej malgranda komunumo de la distrikto Sarino kaj malgraŭ ĝia proksimece al la urbo Friburgo konservis sian kamparan karakteron, situas en la Friburga Mezlando, proksimume 7 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Autafond kaj la du setlejoj Combes kaj Chenaleyres.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,42 km², de kiuj 30,0% estas kovritaj de arbaro, 66,3% servas por agrikulturo kaj 3,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Autafond limas en nordo al Grolley, en oriento al Belfaux, en sudo al Chésopelloz, en sudokcidento al Noréaz, kaj en okcidento al Ponthaux.
Trafiko
Autafond situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de tri mallarĝaj flankaj vojoj de Belfaux. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 troviĝas proksimume 6 kilometrojn oriente de la komunumo norde de Friburgo. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto. La stacidomo de Belfaux situas du kilometrojn oriente de la vilaĝocentro de Autafond.
Historio
La unua dokumenta mencio de Autafond datiĝas el la jaro 1236 kiel Auta-fonz. La ekleziaj interezoj apartenis dum mezepoko al la katedralo de Laŭzano. En la jaro 1442 Autafond estis atribuita al la Malnova Kamparo de Friburgo sub la Hospitala Flago. Ek de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝi sub la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Sarino.
Hiroyuki Omichi
Hiroyuki Omichi (大道 広幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Fagiano Okayama, AC Nagano Parceiro kaj Grulla Morioka.
Soliman (elefanto)
Soliman (naskiĝis ĉirkaŭ 1540 en Hindujo; mortis en Vieno) estis hinda elefanto donacita de Johana de Hispanujo, la filino de la imperiestro Karolo la 5-a kaj de Izabela de Portugalujo, al Maksimiliano, la nevo de la imperiestro kaj posta imperiestro Maksimiliano la 2-a. Ĝi estis la unua elefanto en Vieno kaj postlasis la plej multajn spurojn inter ĉiuj elefantoj donacitaj en Eŭropo.
Historia fono
Diplomatia kutimo inter la eŭropaj regantoj estis ekde la 13-a jarcento la donacado de elefantoj. Jam ĉirkaŭ la jaro 800 la kalifo Harun ar-Raŝid donacis al Karolo la Granda la elefanton Abul Abbas, kiu estas nome dokumentita. Aliaj dokumentitaj elefantdonacoj estas la elefanto de Cremona donacita al Frederiko la 2-a kaj tiu de Ludoviko la 9-a donacita al Henriko la 3-a. Nome konata estis ankaŭ Hanno donacita de Emanuelo la 1-a al la papo Leono la 10-a. Ludoviko la 14-a tenis dum 13 jaroj afrikan elefanton en menaĝerio en Versailles.
Vojaĝoj
Soliman, kiu kiel Hanno estis hinda elefanto, venis de la portugalaj kolonioj unue al Lisbono kaj de tie al Hispanujo. Fonto el januaro 1552 mencias ĝin kiel 12-jaran virelefanton. Vintre 1551/52 ĝi iris, parte piede, de Madrido al Vieno.
De Madrido al Trento
Akompanata de Maksimiliano, de ties edzino Maria kaj iliaj du gefiloj kaj granda sekvantaro, ĝi estis sendita kune kun sia mahout, la hinda flegisto, al vojo tra la ibera duoninsulo al Barcelono, kie ĉiuj enŝipiĝis al Ĝenovo. En skribaĵo la reĝo Johano la 3-a de Portugalujo rekomendis al la nova posedanto Maksimiliano la nomon "Soliman" por la besto, por ke la habsburga malamiko, la sultano Sulejmano la 1-a estu "kiel via sklavo kaj dece humiligata". La Soliman atingis Ĝenovon kaj de tie celis tra Milano, Cremona kaj Mantova norden. Tra la valo de Adiĝo la grupo atingis Trenton la, kie okazis la koncilio de Trento kaj Soliman okazigis certe ne senvole grandan atentemon. Oni starigis lignan statuon de la besto en la urbo el kiu estis pafita artfajraĵo. La eniro de Soliman estis kvazaŭ triumfo.
Tirolo
La Solimano alvenis en Brixen kaj tie devis atendi dum du semajnoj sian akompanantaron. Tiun tempon li pasigis en la stalo de la gastejo am Hohen Felde. Ties estro renomis sian gastejon „Hellephant“; ĝi ĝis nun ekzistas kiel hotelo Elefant. Similnomaj gastejoj ekzistas plurloke laŭ la vojo de Soliman.
Brixen memorigas Solimanon ankaŭ per elefanta labirinto, turisma allogaĵo kun ligna elefanto ok metrojn alta..
De Innsbruck al Vieno
La Solimano alvenis en Innsbruck, ekde Hall in Tirol li vojaĝis ne plu piede, sed ŝipe sur la rivero Inn, poste Danubo tra Wasserburg, Passau kaj Linz. En Wasserburg li devis atendi pro malsano de Maksimiliano, en Mühldorf pro gravedeco de ties edzino.
Triumfo kaj morto en Vieno
Je la Vieno akceptis Solimanon per solena parado. Laŭ legendo dum sia alveno ĝi per sia rostro remetis infaneton, kiu falis el la brakoj de sia patrino. Oni dum iom da tempo prezentis ĝin al la publiko kaj tiam tenis ĝin en tenejo en Kaiserebersdorf.
Je la Solimano mortis, estinte malsana dum ses semajnoj. Oni supozas ke maltaŭga nutraĵo, eble ankaŭ la malvarma vintra klimato kontribuis al lia malsano.
Genoni
Genoni - jen itale, sarde Jaròi, Jeroi aŭ Geroni - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Albagiara (OR), Assolo (OR), Genuri (MD), Gesturi (MD), Gonnosnò (OR), Laconi, Nuragus (CA), Nureci (OR), Setzu (MD) kaj Sini (OR).
Kristana patrono estas la sankta Barbara, kies memortago, la 4-a de decembro, tri semajnojn antaŭ kristnasko, sekve estas la komunuma festotago.
Verendin
Verendin (hungare: Verend) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Băile Herculane. En 1910 ĝi havis 2037 loĝantojn (rumanoj); en 1992 2016 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1439. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Luncaviţa.
Mazingira
Mazingira (en svahila: "medio") estas neregistara organizaĵo, kiu celas plibonigi la vivsituacion de la popolo de la Bunda distrikto en Tanzanio. Ĝi subtenas projektojn
La organizaĵo estis fondita de la socia aktivulo kaj esperantisto Mramba Simba Nyamkinda, kiu interalie en 2007 kaj 2008 en Eŭropo vaste informis kaj varbis pri ĝi.
Tria Silezia Ribelo
Tria Silezia Ribelo - armita interveno de la 2-a/3-a de majo ĝis la 5-a de julio 1921 por alligi Supran Silezion al Pollando.
Kaŭzoj
La ribelon, kiel eventualecon de malgajno planis kaze de malfavora voĉdonado kaj poloj kaj germanoj, longe antaŭ plebiscito. Jam dum enkondukaj laboroj pri traktato de Versajlo la teritorio iĝis objekto de marĉando kiel unu el la plej valoraj industriaj areoj de Eŭropo. Germanoj prezentis la aferon laŭ sia paga kapablo kaj ebleco plenumi truditan postmilitan reparacion. La ribelo eksplodis lige al rompo de plebiscitaj decidoj pri kalkulado de la rezultoj. Grandan signifon rolis ankaŭ voĉdonoj de elmigrintoj de Silezio, t.e. personoj nasiĝintaj en la plebiscita areo, kiuj forlasis ĝin antaŭ 1904. Dum baloto ili konsistis el 191308 voĉdonantoj. Tiun ĉi reguligon oni enkondukis laŭ propono de Eugeniusz Romer de Lvovo, ĉefa spertulo pri geografiaj aferoj ĉe Pola Delegitaro por packonferenco en Parizo, kiu esperis, ke ili plifortigos la polan flankon. Fakte ili grandparte (pli ol 90%) voĉdonis por Germanio, ilia elekto ĉefe influis rezultojn en distriktoj de Lubliniec kaj Zabrze.
Venko de Pirho
Venko de Pirho estas venko kiu postulas tiom da streĉado ke ĝi havas la saman efikon kiel malvenko. Ĉi tiu esprimo ne devenas el la greka mitologio, kvankam ekzistas mito pri Pirho de kiu venas la nomo.
La celata Pirho vere ekzistis. Li estis reĝo de Epiro (nuntempe provinco de Grekio). Li perdis grandan nombron da viroj dum du bataloj kontraŭ Romio, bataloj en kiuj li venkis. Kiam unu el liaj generaloj volis gratuli lin, ŝajnas ke li furioziĝis kaj rimarkis ion kiel "Ankoraŭ unu tia venko, kaj mi restos sen armeo!." Tial la esprimo Venko de Pirho.
Ekzemploj
Pyrrhos
Hejmkolombo
La Hejmkolombo, aŭ domkolombo (Columba livia domestica), estas ĉu subspecio ĉu individuaj birdoj devenaj el la specio Rokkolombo, aŭ livio, kiu estis enhejmita el kelkaj miloj da jaroj. Nune ili loĝas liberaj en multaj urboj, pro kio foje homoj konsideras kolombojn kiel plagon.
La bredado de kolomboj ankoraŭ restas populara, kaj ricevas la nomon kolombobredado.
Reproduktado
La Hejmkolombo reproduktiĝas laŭ simila metodo kiel la sovaĝa Rokkolombo. Ĝenerale homoj selektas bredontajn partnerojn. Kropolakto produktita de gepatroj povas eventuale esti anstataŭita de artefaritaj anstataŭaĵoj.
Leterkolomboj
Trejnitaj hejmkolomboj kapablas reveni hejmen el loko kie ili neniam antaŭe estis malproksime eĉ 1 000 km for. Specifa bredaĵo, nomita leterkolombo aŭ mesaĝa kolombo, estis bredita per selekta bredado por sendi mesaĝojn kaj la membroj de tiu variaĵo de kolombo estas ankoraŭ uzataj ĉe kolombado.
Rondo de Montekarlo
La rondo de Montekarlo estas rondo de Formulo 1 en Monako.
Hejmkolombo
Leterkolomboj
La eksterordinaraj kapablecoj por flugveturado estas foje eksplikitaj per teorio, ke kolomboj povas esti en kontakto kun la magneta kampo de la Tero (kion pristudas la geomagnetiko) per delikataj histoj de siaj kapoj. Plej surpriziga estas ke kolomboj ne estas migrantaj birdoj.
Rondo de Montekarlo
Longeco: 3,340 km
Hejmkolombo
Leterkolomboj
Mesaĝaj kolomboj tre utilege kontribuis al la homaro, ĉefe kaze de milito. Tiel nomataj militokolomboj alportis gravegajn mesaĝojn kaj multaj ricevis honorpremiojn pro siaj servoj. Medalordenoj kiel la Croix de guerre, atribuita al Cher Ami, kaj la Medalo Dickin atribuita al G.I. Joe, estis donataj al kolomboj pro siaj servoj.
Rondo de Montekarlo
Kurbiĝoj: 18
Plej rapida giro: 1:14:439 de Michael Schumacher (2004)
Hejmkolombo
Aliaj celoj de kolombobredado
Bredistoj disvolvigis multajn ekzotecajn formojn de kolomboj. Inter tiuj formoj estas la portokolomboj, raso de kolombo kun multe da brido kaj unika, preskaŭ vertikala, starsinteno (bildoj). Estas multaj ornamecaj kolomboj, inkludante la rason "Duchess", kiu havas elstaran karakteron ĉar ties piedoj estas entute kovritaj de speco de ventumilo da plumoj. Ankaŭ la ventumilvostuloj estas tre ornamecaj per siaj ventumilformaj vostoplumoj.
Eksperimentado
La hejmkolombo estas komune ankaŭ uzata en laboratoria eksperimentado en biologio, medicino kaj kognoscienco.
Oni trejnis kolomboj por diferencigi inter pentraĵoj de stiloj respektive kubismo kaj impresionismo, ekzemple. En alia projekto, oni instruis kolombojn por esti pli efektivaj ol homoj por trovi viktimojn de vrakiĝoj enmare. Eksperimentado per kolomboj estas tre disvastigata, ekzemple rilate perceptado de formoj kaj teksturoj, ekzempla kaj prototipa memoro, konceptado bazita sur kategorioj kaj asocia kaj multaj pliaj.
Kontraŭleĝa mortigado de eventualaj predantoj
En Usono, kelkaj kolombobredistoj kontraŭleĝe ĉasas kaj mortigas akcipitrojn kaj falkojn por protekti siajn kolombojn. En usonaj kolomboasocioj hobiuloj ofte kaj malferme rakontas siajn spertojn pri ĉasado de akcipitroj kaj falkoj. Oni supozas, ke preskaŭ 1,000 rabobirdojn oni mortigis en Oregono kaj Vasingtono, kaj el 1 ĝis 2 da miloj oni mortigas en suda Kalifornio ĉiujare. Junie de 2007, tri oregonanoj estis arestitaj pro deliktetoj rilate malpermeson de mortigo de rabobirdoj kaj same sep kalifornianoj kaj unu teksano.
Urbokolomboj
Multaj hejmitaj birdoj forfuĝis aŭ estis liberigitaj laŭ la jaroj kaj iĝis sovaĝaj. Tuj montras tre ampleksan variadon de plumaro, kvankam nekredeble multaj aspektas kiel puraj Rokkolomboj. Malabundo de la pura sovaĝa specio estas parte kaŭzata de interreproduktiĝo kun sovaĝaj birdoj. Inter hejmkolomboj aŭ urbokolomboj multaj perdis sian originan specikarakterojn (ĝenerala griza koloro, du flankaj malhelaj strioj, blanka pugo, nuanca kolo) kaj estas nur grizaj aŭ nigraj; multaj estas blankaj (kio utilis por kune kun imago de pureco en la blanka koloro esti simbolo de paco), sed tio devenas el la fakto, ke multaj birdospecioj, kiam estas enhejmigitaj, perdas siajn kolorojn kaj iĝas blankaj, kiel okazas kun anseroj, anasoj, kokoj kaj aliaj.