cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alborana Maro
Geografio
La maro Alborano havas ĉirkaŭ 180 km de larĝo en direkto N-S kaj ĉirkaŭ 350 km de longo en direkto E-O, kaj estas situanta en la centro de la regiono geologia de la Ĝibraltara Arko. La profondeco averaĝe de la maro Alborano estas de ĉirkaŭ 1000 m, kvankam la maksimuma profondeco superas la 2200 m en la orienta zono.
Estas variaj malgrandaj insuloj inter kiuj elstaras la vulkana Insulo Alborano, situanta en la centra zono. La majoritato de tiuj insuloj estas laŭ hispana suvereneco, kvankam ili troviĝas plej proksime de la maroka marbordo.
Terukkuttu
Terukkuttu estas Tamila formo de stratoteatro praktikita en la ŝtato Tamil Nadu de Barato kaj en la Tamil-parolantaj regionoj de Srilanko. Terukuttu estas formo de distro, ritaro, kaj rimedo de socia instruado. La teatraĵoj de "terukkuttu" pritraktas variajn temojn. Unu el tiuj estas el Tamil-lingvaj versioj de la Hindua eposo Mahabarato, fokuse al la rolulo Draupadi. La terminoj Terukkuttu kaj Kattaikkuttu estas ofte uzataj interŝanĝe nuntempe; tamen, historie ambaŭ terminoj aperis distinge, almenaŭ en kelkaj vilaĝoj, inter du diferencaj tipoj de spektaklo: dum Terukkuttu referencis al moveblaj spektakloj procesie, Kattaikkuttu referencas al dumnoktaj, rakontaj spektakloj sur fiksa spektaklejo.
Imre Sükei
SÜKEI Imre (sykei) estis hungara reformita pastro, fondinto de la reformita eklezio en Bukareŝto naskita en Szőkefalva, ĉirkaŭ 1780 kaj mortinta en Bukareŝto la 18-an de januaro 1848. Li estis la patro de Károly Sükei.
Internacia Asocio de Kuracistoj por la Evitado de Nuklea Milito
La Internacia Asocio de Kuracistoj por la Evitado de Nuklea Milito (International Physicians for Prevention of Nuclear War (IPPNW), Association internationale des médecins pour la prévention de la guerre nucléaire, Asociación Internacional de Médicos para la Prevención de la Guerra Nuclear kaj Врачи мира за предотвращение ядерной войны) estas nepartia federacio de naciaj medicinaj grupoj en 63 landoj, reprezentantaj kuracistojn, medicinajn studentojn, aliajn sanajn laboristojn kaj koncernajn homojn, kiuj dividas la komunan celon krei pli pacan kaj sekuran mondon libera de la minaco de nuklea neniigo. La ĉefsidejo de la organizo estas en Maldeno, Masaĉuseco. La asocio ricevis la Nobel-Premion pri Paco en 1985.
IPPNW-filioj estas naciaj medicinaj organizaĵoj kun komuna sindevontigo al la forigo de nukleaj armiloj kaj la preventado de milito. Filioj ampleksas de manpleno da diligentaj kuracistoj kaj medicinaj studentoj ĝis dekmiloj da aktivuloj kaj iliaj subtenantoj. Kiel sendependaj organizaĵoj ene de tutmonda federacio, la IPPNW-filioj okupiĝas pri plej diversaj agadoj rilataj al milito, sano, socia justeco kaj la medio.
Historio
La asocio estis fondita en 1980 de kuracistoj de Usono kaj Sovetunio, kiuj dividis komunan sindevontigon al la evitado de nuklea milito inter siaj du landoj. Citante la unuan principon de la medicina profesio - ke kuracistoj havas devon malebligi tion, kion ili ne povas trakti - tutmonda federacio de kuracistoj-fakuloj kunvenis por klarigi la medicinajn kaj sciencajn faktojn pri nuklea milito al politikaj decidantoj kaj al la publiko, kaj pledi por la forigo de nukleaj armiloj de la mondaj arsenaloj.
Kabo de Bona Espero
Kabo de Bona Espero (Kaap die Goeie Hoop) estas ŝtona montopinto sur la suda pinto de la Kablanda duoninsulo, en la sudafrika regiono Okcidenta Kablando.
Ĝin alrigardis unuafoje (pri kiu oni scias) la portugala ŝipisto Bartolomeu Dias en 1488, post kiam esploris sudajn bordojn de Afriko. Laŭ la samepokaj raportoj, Dias nomumis ĝin unuafoje Kabo de la Tempestoj, sed la portugala reĝo Johano la 2-a baptis ĝin al Bonespera Kabo, kiu vidis la malkovron bona signo, ĉar li supozis, ke Hindio estas atingebla per ŝipo el Eŭropo. Aliaj fontoj donas la baptadon al Dias.
La regiono famas pro la tempesta vetero kaj bruanta maro, kie renkontiĝas la varma Mozambik–Agulhas-marfluo (el la Hinda oceano) kaj la malvarma Benguelamarfluo de la antarkto.
Sur la montopinto — kiu apartenas al la Naturprotekta Areo Bonespera Kabo, fondita en 1939 — kreskas heboj kaj malaltaj arbustoj. Du kilometrojn oriente de la Bonespera Kabo, ĉe Cape Point troviĝas lumturo.
Nicolești
Nicolești havas diversajn signifojn:
Duaroj
La Duaroj (en bengala: ডুয়ার্স; en nepala: डुवर्स) estas riverebenaĵoj kaj promontoroj de la orienta Himalajo en Norda-Orienta Barato ĉe Butano. Duar signifas pordon en nepala, Bhojpuri, Magahi kaj bengalaj lingvoj, kaj la regiono formas la enirejon por Butano al Barato. Ekzistis 18 trairejoj aŭ enirejoj tra kiuj la butana popolo povas komuniki kun homoj vivantaj en la ebenaĵoj. Tiu regiono estas dividita per la rivero Sankoŝ en la orientaj kaj la okcidentaj Duaroj, konsistante el areo de 8,800 km². La okcidentaj Duaroj estas konataj kiaj la Bengaliaj Duaroj kaj la orientaj kiaj la Asamaj Duaroj. Duaro estas preskaŭ sinonima kun la esprimo Terai uzata en Nepalo kaj pli norda Barato.
János Balázs (aktoro)
János Balázs [jAnoŝ balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs János estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia filo estas Péter Balázs (aktoro).
János Balázs naskiĝis la  en Kisújszállás, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Balázs studis teologion, poste li akiris aktoran diplomon en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen) (1936-1938), al kabaredo en Budapeŝto (1938-1939), al Teatro Magyar (1941-1944). Post la 2-a mondmilito li estis aktoro kaj reĝisoro de Hungara Radio, sed li estis videbla ankaŭ en Gaja Teatro (1948), Teatro Belvárosi (1950). Inter 1950–1957 kune kun Rózsi Völcsey li faris duopajn spektaklojn en vilaĝoj. Li havis edzinon, kiu naskis unufoje.
Joshua Blahyi
Joshua Milton Blahyi (1970-) estis kruela militgvidanto en la Liberia enlanda milito (1989-1997), kiu murdis milojn da homoj, infanoj. Li havis tiutempe la moknomon generalo "Naked Butt" (Nuda Pugo), ĉar li gvidis tute senveste siajn soldatojn, kiuj estis same nudaj aŭ vestitaj kiel virinoj. Liaj soldatoj estis junuloj kiuj estis sub efiko de drogoj kaj alkoholaĵoj. Blahyi – laŭ sia atesto – en 1996 abrupte retrovis Dion kaj ekde tiam predikas en la lando per biblio en la mano.
Li eldiris antaŭ esplora komisiono en 2008, ke li devis oferti homon por ne perdi sian magian potencon. Laŭ lia elparolo, li elŝiris koron de vivanta infano kaj manĝis tion. Li konfesis murdon de 20.000 homoj. Laŭ lia elparolo, aperis antaŭ li Jesuo kaj petis lin ne plu servi la Satanon. En la lastaj jaroj de la enlanda milito, lian taĉmenton luis militestro Roosevelt Johnston.
Nindioj
La nindioj estas etno kun aparta lingvo, kiu loĝas en suda Tanzanio, en la distrikto Songea en la regiono Ruvuma proksime al la limo kun Mozambiko. Etnologoj taksas, ke la nindioj nun estas ankoraŭ nur 100 homoj. La etno estas praktike nekonata ekster la distrikto Songea.
Aleksandro la 1-a (Skotlando)
Vivo
Alexander estis la kvina filo de Malkolmo la 3-a de lia edzino Margaret de Wessex, pranevo de Eduardo la Konfesanto. Alexander estis nomita laŭ la papo Aleksandro la 2-a. Li estis la pli juna frato de la reĝo Edgar, kiu estis fraŭlo.
Alexander havis almenaŭ unu kontraŭregulan filon, Máel Coluim mac Alaxandair, kiu estis poste engaĝita en ribelo kontraŭ Davido la 1-a en la 1130-aj jaroj. Li estis malliberigita ĉe Roxburgh dum multaj jaroj poste, eble ĝis sia morto post 1157.
Sadomasoĥismo
Sadomasoĥismo estas la plezuro kiu derivas de agoj implikantaj la ricevon kaj/aŭ la okazigon de doloro kaj/aŭ humiligo. Praktikantoj de sadomasoĥismo serĉas la fetiĉan plezuron kiu drivas el siaj agoj. Dum la terminoj "sadisto" kaj "masoĥisto" signifas respektive ke oni donas aŭ ricevas doloron, praktikantoj de sadomasoĥismo povas interŝanĝi inter doni kaj ricevi.
La termino sadomasoĥismo estas derivita de "sadismo" kaj "masoĥismo", nomita laŭ Markizo de Sad kaj Leopold von Sacher-Masoch respektive.
Gábor Faragho
Gábor Faragho [farago], laŭ hungarlingve kutima nomordo Faragho Gábor estis hungara oficiro, kolonelo, ministro, parlamentano.
Gábor Faragho naskiĝis la  1890 en Kecskemét. Li mortis la 1953 en Kecskemét.
Reichenau an der Rax
Reichenau an der Rax estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Bogusław Firkowicz
Bogusław Firkowicz (karaime: Icchak Boas; naskiĝis la 17-an de junio 1865 en Trakai, mortis septembre 1915 en Ostrov, proksime al Pskov) – karaima hazano, en la jaroj 1910-1915 plenumanta devojn de la kleriko de polaj karaimoj.
Vivo
Bogusław Firkowicz naskiĝis en karaima familio, kiel filo de Nisan Firkowicz, hazano de la loka sinagogo. En 1880 finis bazan lernejon kaj samjare iris al Armjansko en Krimeo, kie lernis sub gvido de Z. Charczenka, eminenta konanto de teologio kaj karaima literaturo. La 1-an de aprilo 1885 pasigis ekzamenojn, kiuj rajtigis lin plenumi klerikajn devojn. Post la reveno al Trakai eklaboris kiel instruisto de karaismo kaj de la karaima lingvo en ŝtata karaima lernejo. En 1901 ekpostenis kiel pli juna hazano, en 1905 - kiel pli maljuna hazano. En la jaroj 1910-1915 plenumis devojn de la kleriko (haĥano) de polaj karaimoj. En 1910 partoprenis karaiman nacian kunvenon en Eŭpatorio, en 1913 eniris delegitaron, partoprenantan en Peterburgo solenaĵojn de la 300-jariĝo de regado de la dinastio Romanovoj. Oni atribuis la li honoran civitanecon. Mortis en la unua duono de septembro 1915 en Ostrov, kien estis evakuita dum la unua mondmilito kune kun arkivoj de Karaima Klerika Estraro kaj havaĵo de la sinagogo en Trakai. Entombigita en karaima tombejo en Pskov.
Kune kun Juhuda Bezekowicz eldonis himno-kolekton Tehillot Jisrael en Berdyczów (Ĵitomira provinco) en 1909.
Traknivela pasejo
Traknivela pasejo estas kruciĝo samnivela inter fervojo kaj ŝoseo aŭ piediranta vojo. Ambaŭ vojoj estas ĉe sama nivelo, male al ponto aŭ tunelo.
Marienberg
Marienberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio, kaj krome estas la administra centro de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Frumoasa (Harghita)
Frumoasa (hungare: Szépvíz [sepviz] aŭ Csíkszépvíz) estas komunumo en Rumanio en la orienta rando de la baseno laŭ la rivereto Frumoasa, enfluanta en la riveron Olt norde de Miercurea Ciuc. Administre apartenas al ĝi Nicolești, Bârzava kaj Făgețel.
La vilaĝo estas romkatolika pilgrimloko.
Loĝantaro
En 1910 Szépvíz nombris 3 mil 078; en 1992 1 mil 009 loĝantojn (96 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba menciaĵo estas el 1567. Mikaelo Apafi la 1-a, landestro de Transilvanio, en 1668 koloniigis armenojn en komunumon, kiuj havis propran eklezion kaj preĝejon. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szépvíz apartenis al Hungario (Csík vármegye).
Preĝejo Sankta Damiano (Asizo)
Historio
En 1205 Asiza junulo Francisko preĝanta antaŭ la Krucifikso, ĉeesta ene de la preĝejo, aŭdas ĝin parolanta kaj petanta: “iru kaj riparu mian eklezion”. Ĉar en la itala lingvo “eklezio” signifas ankaŭ “preĝejon”, li interpretas eklezion por preĝejo kaj tuj komencas ripari la preskaŭ forlasitan establaĵon. Tiu evento profunde ĉizos en la vivo de la Saktulo kiu ĝuste tie, en la lastaj jarojn de sia vivo, kompilis la faman Kantikon de la kreitaĵoj.
La krucifikso havas apartan aspekton: ''Kristo surkruce ne sin prezentas suferanta, sed ŝajnas preskaŭ ekelstariĝanta por komuniki, kun malfermitaj brakoj, mesaĝon de espero kaj ĝojo.
6816 Barbcohen
6816 Barbcohen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Preĝejo Sankta Damiano (Asizo)
Historio
Inter la jaroj 1211 kaj 1212 Sankta Klara, loĝigite tie iniciate de Francisko mem, tie fondos la ordenon de Klaraninoj kiuj tie restadis ĝis 1260. La sama preĝejo, laŭ la katolika historiografio kaj popularaj floretoj, estis spektanto de mirakloj de la Sanktulino: multiplikado de la panoj, la donaco de la oleo, la forfuĝigo de la Saracenoj el la klostro, iuj ekzorcoj kaj sanigoj, apero de la krucsignoj sur la panoj de ŝi benitaj laŭ invito de la ĉeestanta papo.
6816 Barbcohen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedologino Barbara A. Cohen de la Universitato de Nov-Meksikio. Ŝia laboro pri la ŝtonoj fanditaj kaj frakasitaj pro alfrapo en la alportis gravajn indikojn pri la hipotezo de la Granda Malfrua Bombado sur Luno.
Preĝejo Sankta Damiano (Asizo)
Arkitekturo
La preĝejo Sankta Damiano, kaj la aneksita franciskana konvento, situas ekster la loĝata areo, en la direkto suda.
La fasado de la preĝejo estas entutigita en granda duklina tegmento, kiu entenas ankaŭ la ejojn tute apudajn. La enirejo estas antaŭata de basa portiko kun tri duoncirklaj arkoj subtenitaj per pilastroj brikaj; supre de la centra arko staras Fenestrorozo cirkla.
Orgeno tubosona
La tubosona orgeno de la preĝejo estis konstruita en 1957 kaj restaŭrita 1989 kiam oni ĝin dotis per elektronika konzolo. Ĝi situas ene de la niĉo dekstre de la kopio de la fama Krucifikso, komunikanta kun la preĝejo tra kradfenestro; la konzolo tamen, troviĝas maldekstre de la sacerdotejo, kaj havas du klavarojn, ĉiu el ili dotitan per 58 notoj kaj per pedalaro de 20 notoj.
Eblas ĉi-sube vidi la muzikila strukturo de orgeno:
Amati
La kvin plej famaj reprezentantoj vivis inter 1525 kaj 1740:
Beersel
Beersel (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Ekde 1977 la municipoj Alsemberg, Dworp, Huizingen kaj Lot apartenas al Beersel, la ĉefa municipo.
Skeleta muskolo
Skeletaj muskoloj, aŭ striaj muskoloj, troviĝas en la homa korpo kaj estas ligitaj al skeletostoj. Tiaj muskoloj konsistas el striaj fibroj. Kompare kun la glata muskolo, ĝi kapablas pli forte kuntiriĝi, sed dum malpli longa tempo. La movoj de skeleta muskolaro estas per intenca volo.
Kalaat M'Gouna
Kalaat M'Gouna aŭ El Kelâa M'Gouna - arabe قلعة مكونة, tamaziĥte ⵜⵉⵖⵔⵎⵜ ⵏ ⵉⵎⴳⵓⵏⵏ - estas oaza urbo de Maroko. Ekde administra reformo de 2015 ĝi apartenas al la regiono Drâa-Tafilalet kaj al la provinco Tinghir. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis. Ĝi estas konata kiel la rozurbo de Maroko. La nomo de la urbo verŝajne venis de Kelâa ("fortikaĵo") kaj Mgouna (nomo de berbera tribo).
Ekonomio
La ĉefa ekonomia faktoro estas la produktado de rozoleo kaj rozakvo. En la ĉefa rikolta tempo, ĉirkaŭ 400 tunoj da rozfloroj estas rikoltitaj ĉiutage el la ĉirkaŭ 4200 km longaj rozheĝoj kaj prilaboritaj en rozakvon en du fabrikoj. La rozakvo estas ĉefe uzata de la loĝantoj por bakado kaj kuirado, la rozoleo servas kiel koncentraĵo (esenco) por produktado de parfumoj. Aldone al la produktado de rozproduktoj, ankaŭ la komerco de brutaro kaj turismo ludas gravan rolon.
Aceracoj
La aceracoj estas familio de arboj kaj arbedoj kun manforme entranĉitaj folioj kun 2- (esceptokaze 3-) partigebla fendofrukto, kies frukteroj estas karakterizaj flugilhavaj nuksoj.
Oni jam longe scias ke la aceracoj estas proksime parencoj al la sapindacoj, kaj multaj taksonomoj (inter ili tiuj de la Angiosperm Phylogeny Group, kies normoj estas mezurdonaj por taksonomio en vikipedio) listigas la plantojn de la aceraca familio rekte sub la sapindacoj.
du genroj kun 150 specioj:
NGC 3071
NGC 3071 (aliaj indikoj — ZWG 153.8, NPM1G +31.0173, PGC 28825) estas galaksio en konstelacio Leono.
Katedralo de Ĥaeno
La Sankta Preĝejo Katedralo de la Ĉieleniro de la Virgulino de Ĥaeno estas katedralo ĉefe el renesanca stilo, projektita en la 16-a jarcento tiel kiel videblas en la nuntempo. Ĝi troviĝas ĉe la placo Sankta Maria, antaŭ la Urbodomo de Ĥaeno kaj la Episkopejo. En ĝia interno troviĝas, inter aliaj artaj verkaĵoj kaj religiaj objejktoj, la relikvo de la Sankta Vizaĝo, ĉe la ĉefkapelo, kaj montrata al la publiko ĉiuvendrede. La Katedralo de Ĥaeno klopodas konvertiĝi en Monda heredaĵo de UNESKO.
Ĝi konstruiĝis sur antikva alĥama moskeo, konvertita en ĉefpreĝejo kiam Fernando la 3-a la Sankta en 1249, rekonkeris la urbon kaj ordonis konsakri ĝin kaj translokiĝis la episkopejo de Baeza al Ĥaeno.
Paragvaja supo
Paragvaja supo (Sopa paraguaya) estas tipa plado de la paragvaja kuirarto, produkto de gvarania kaj hispana sinkretismo. La Gvaranioj kutimis manĝi pastajn nutraĵojn faritajn el maizfaruno aŭ manioko envolvitajn en folioj de "güembé" (Philodendron bipinnatifidum - arba filodendro) aŭ banano kaj kuiritajn inter varma cindro. La jezuitoj (plejparte hispanaj), enkondukis la uzon de fromaĝo, ovoj kaj lakto (aldonaĵoj kiuj estis aldonitaj al preparado de gvaraniaj nutraĵoj). Tiel, paragvaja supo estas sala sponga kuko, tre riĉa en kalorioj kaj proteinoj.
Ingrediencoj
Por tradicia "paragvaja supo" estas uzataj: cepo, akvo, kuirsalo, porka ŝmalco, ovoj, freŝa fromaĝo, maizfaruno (ne polento), kazeo aŭ natura lakto, laktokremo. (tradicia recepto).
Iuj anstataŭigas la maizfarunon per freŝa maizo:
Aliaj variantoj, kiel la tiel nomita “sopa paraguaya de estancia” aŭ “sopa paraguaya Don Carlos” (memore al tiu, kiu nomis tiun pladon) uzas preskaŭ la samajn ingrediencojn, funde ŝanĝante la kvantojn por doni al pasto pli aŭ malpli grandan konsiston kaj igi ĝin pli aŭ malpli grasa, laŭ la gusto de la manĝantoj.
Imperia sigelo de Japanio
La imperia aŭ pli formale nacia kaj imperiestra sigelo de Japanio bildigas simboligitan krizantemon. En la japana ĝi tial nomatas 菊紋, latinliterigite kikumon, "krizantema sigelo", 菊花紋 respektive 菊花紋章, kikukamon respektive kikukamonshō, "krizantema flora sigelo", aŭ 菊の御紋, kikunogomon, "imperia krizantema emblemo". Ĝi kontrastas al la registara sigelo de Japanio, kiu bildigas simboligitan paŭlovnion.
NGC 3071
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hispana literaturo
La Hispana literaturo estas tiu disvolvigita en hispana en Hispanio. El ampleksa vidpunkto oni povus inkludi ankaŭ en tiu kategorio la hispanlatinan literaturon kaj klasikan kaj malfruan, la judhispanan literaturon kaj la arabhispanan literaturon, verkitajn respektive en latina, hebrea kaj araba. Ĝi enhavas tekstojn el la unuaj poeziaj esprimoj konservitaj en latinida lingvo (nome la ĥarĉoj) ĝis la aktualo, nome pli ol mil jaroj de historio. Estas branĉo de la latinida literaturo kaj okazigis alian gravan fakon, nome la hispanamerika literaturo.
La Hispana literaturo formas parton de la Hispanlingva literaturo, en kiu oni inkludas la hispanlingvajn literaturojn de ĉiuj la ŝtatoj de Hispanameriko kaj foje ankaŭ la literaturon de verkistoj el aliaj landoj verkintaj en la hispana, kiel saharanoj, marokanoj, filipinanoj, gvineanoj, judoj, ktp. Aliflanke, ĝi formas parton ankaŭ de la literaturo de Hispanio, kun la literaturoj de la aliaj lingvoj parolataj en Hispanio.
La hispana literaturo en la Mezepoko
Nur ekde la tekstoj de la 13-a jarcento el sento nur geografia eblas paroli pri skriba hispana literaturo. Ĝis tiam, oni supozas la kuneksistadon de poezio de parola transmitado en latinida lingvo, kaj lirika kaj epika, kun alia skribaj uzadoj kleraj kies lingvo kaj de esperimo kaj de transmitado estis ankoraŭ la latina.
Unuaj tekstoj
Ĝis la 1950-aj jaroj kutime oni konsideris, ke la komenco de la Hispana literaturo estis epika verko: nome la Cantar de Mio Cid (12-a jarcento), verko kiu estis transmitita ĝenerale parole fare de menestreloj. La historiografio de literaturo ne atentis pri la informo el kronikoj antaŭaj al la definitiva fiksado teksta de tiu cantar de gesta. Tiu informo aludas al la parola tradicio kaj en ties lirika versio pli antikvua kaj al la romancoj, kies ambaŭ esprimiloj formis parton de la popola heredaĵo. En 1948, Samuel Miklos Stern, hungara priserĉisto, malkovris en antikvaj manuskriptoj konservitaj en Kairo, lirikajn strofojn verkitajn en latinida arabigita lingvo (alĥamio), nome ĥarĉoj.
Moderna hispanlingva versio: Con la ayuda de nuestro Señor Don Cristo, Don Salvador señor que está en el honor y señor que tiene el mando con el Padre, con el Espíritu Santo, en los siglos de los siglos. Háganos Dios omnipotente hacer tal servicio que delante de su faz gozosos seamos. Traduko en Esperanton: Per la helpo de nia Senjoro Don Kristo, Don Savinto, sinjoro kiu estas en honoro kaj sinjoro kiu havas estrecon kun la Patro, kun la Sankta Spirito, por la jarcentoj de la jarcentoj. Dio ĉiopova farigu onin tian servon ke antaŭ ties vizaĝo ni ĝuu.
Moderna hispanlingva versio: Mi corazón se me va de mí.
Oh Dios, ¿acaso se me tornará?
¡Tan fuerte mi dolor por el amado!
Enfermo está, ¿cuándo sanará?
Traduko en Esperanton: Mia koro foriras min.
Ho Dio, ĉu ĝi revenos?
Tiom forta mia doloro pro la amato!
Kronologie la unua eliranta movado estis la Mester de Juglaría aŭ Menestrela metio, formita de ĝestoj kiuj imitis la francajn chansons dekomence kaj poste reagas per nacia temaro ege diferenca grupigita en diversaj cikloj, el kiuj plej gravaj estas tiuj pri Cido, la Sep infantoj Lara kaj tiu pri Bernardo del Carpio. Male al la franca eposa ĝenro, la hispana epiko posedas tre merkitajn diferencajn trajtojn, kiuj estas la jenaj:
En tiu metio oni povas grupigi ankaŭ la parolan literaturon tradician de la ĥarĉoj en mozaraba, de la cantigas de amigo en galeg-portugala kaj la literaturo trobadora kiun, en okcitana lingvo, ekverkas kelkaj katalunlingvaj trobadoroj. Pri kastillingva liriko antaŭ la 13-a jarcento apenaŭ konserviĝis io, escepte kelkaj restoj de villancico.
Laŭ Ramón Menéndez Pidal la Cantar de Mio Çid estis komponita ĉirkaŭ 1145, nome 46 jarojn post la morto de Cido; Antonio Ubieto Arteta, tamen, korektis tiun komencan hipotezon kaj datigis la komponon de tiu verko ĉirkaŭ 1207. Oni ne konas ties aŭtoron, nur ke li devis posedi jurajn konojn kaj eble rilatis al la tombeja adoro ĉirkaŭ la tombo de Cido en la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo; Menéndez Pidal asertas pro la geografia distribuado de la toponimoj kiuj aperas en la Cantar, ke eble estis du aŭtoroj rilataj respektive kun San Esteban de Gormaz kaj Medinaceli; la manuskripto estis kopiita de iu Per Abbat, Petro Abato, sed tiu plej verŝajne estis nur kopiisto kaj ne aŭtoro.
13-a jarcento
En tiu jarcento oni rimarkas la influon de la klerikuloj el monaĥejoj kaj aliaj ekleziaj institucioj. Sed ne nur: ankaŭ de institucioj rilataj al la nobelularo kaj al la kortegoj kiel ĉe la toleda kortego de la Regno de Kastilio.
14-a jarcento
En tiu jarcento oni rimarkas la influon ĉefe de institucioj rilataj al la nobelularo kaj al la kortegoj kiel ĉe la toleda kortego de la Regno de Kastilio aŭ de aliaj, same kiel de la kleruloj kiuj ĉeestis ilin.
15-a jarcento
Dum la 15-a jarcento okazas la nomata Antaŭrenesanco. La literatura produktado ege plialtiĝis. La plej elstaraj poetoj tiujarcentaj estis Juan de Mena, Íñigo López de Mendoza (markizo de Santillana) kaj Jorge Manrique, kiu per sia verko Coplas a la muerte de su padre (koploj al la morto de lia patro) respegulis perfekte la kristanan akcepton de la morto per preskaŭ renesanca trankvileco.
La Renesanco
La historia epoko kiu sekvis post la Mezepoko en Eŭropo estas konata kiel Renesanco, kiel teoria renesanco de la klasika kulturo greka-latina ankaŭ teorie malaperinta dum la Mezepoko, kaj enhavas ĝenerale komprenite la tutan 16-an jarcenton kvankam ties antaŭaĵoj datiĝas el la 14-a kaj 15-a jarcentoj kaj ties influoj pludaŭris al la 17-a. Tiu movado komencis en Italio kaj etendiĝis tra la tuta Eŭropo helpe de la invento de la presilo.
Vilémovice (distrikto Blansko)
Vilémovice estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en distrikto Blansko en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie. La municipo situas en protektita pejzaĝa regiono Moravia karsto.
Hispana literaturo
La Renesanco
La verkistoj de la Renesanco adoptis kiel imitindaj modeloj la verkistoj de la klasika antikveco, kaj la grandaj italaj verkistoj de la 14-a jarcento nome Dante, Petrarca, kaj Boccaccio. Tiu movado estis influita de la humanistoj kiuj studis la kulturon de la antikvaj Grekio kaj Romo, inter kiuj elstaras Erasmo de Roterdamo, Antonio de Nebrija kaj Juan Luis Vives.
Vilémovice (distrikto Blansko)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267.
Hispana literaturo
La Renesanco
Dum la Mezepoko ĝenerale la arto estis ilo por religiaj celoj (al Dio). En la Renesanco la centro de la mondo estos la homo, la poetoj kantas la homan amon (ne nur la dian), la naturon, la militon, kaj ili traktas ankaŭ filozofiajn kaj politikajn temojn.
Poezio dum la reĝado de Karlo la 5-a
Juan Boscán influita de la italaj artistoj kaj instigita de Navagero, enkondukas la novajn formojn, verkante multajn poemojn de granda kvalito.
Alila jodido
Ĉiuj jodidoj povas sinteziĝi ekde la alila alkoholo sur metila jodido en ĉeesto de trifenila fosfito, per la reakcio de Finkelstein sur alilaj halogenidoj, aŭ per agado de la elementa fosforo kaj jodo sur glicerino.
Hispana literaturo
Poezio dum la reĝado de Karlo la 5-a
Lia amiko Garcilaso de la Vega estas la definitiva adaptanto de la italaj formoj, uzante la dekunusilaban verson kaj la tipajn resursojn de la itala poezio: soneto, terceto, kanzono, liro, interna rimo, liberaj versoj.
Serio de poetoj sekvis tiun vojon formante la Petrarkisman Skolon kies reprezentantoj plej elstaraj estis la jenaj:
Poezio en la epoko de Filipo la 2-a
Estas du tendencoj:
Asketiko kaj mistiko
La apero de tiu ĝenro en Hispanio ŝajnas influita de eksterlandaj mistikoj kiaj Kempis, Tauler, Ruysbrock, ktp. Inter la unuaj asketaj verkistoj estas la Beato Juan de Ávila (1500-1569). La ĉefaj asketaj verkistoj estas la jenaj:
Prozo
Tre popularis diversaj subĝenroj kiaj pikareska romano en la flanko de la realismeca literaturo kaj epopeoj, kavaliraj libroj, kortezama novelo, paŝtista novelo..., el la mala flanko de idealisma novelo. Fine de la jarcento Don Kiĥoto miksos kaj kunfrontos ambaŭ tendencojn. Inter la plej rimarkindaj prozaĵoj tiuepoke elstaras jenaj verkoj:
La Baroko kaj la Ora Jarcento
La fundamentaj karakteroj de la hispana literaturo de la Baroko estas la progresa kompliko en stilaj rimedoj kaj temaro centrita sur la priokupado pro la tempopaŝo kaj la perdo de fido en la idealoj novplatonaj de la Renesanco. Krome rimarkindas vario kaj diverseco en la traktitaj aferoj, la atento al detalo kaj emo allogi ampleksan publikon, el kio estas ekzemplo la hegemonio de la lopeska novkomedia verkaro.
La Klerismo kaj la Novklasikismo
Laŭlonge de la 18-a jarcento kaj danke al la influo el Francio kaj el Italio venita al Hispanio kun la nova dinastio de la Burbonoj, disvolviĝas nova intelekta movado nomita Klerismo. Aperis kaj disvolviĝis novaj ĝenroj kaj ĉefe la eseo. La ĝenerala tendenco, kvankam ne la ununura, estis reveno al inspiro sur la klasikaj temoj, ĝenroj kaj stiloj de la antikveco de Grekio kaj Romio, aŭ de ties reapero dum la Renesanco.
La Romantismo
La Romantismo en Hispanio estis malfrua kaj mallonga, pli intensa, ĉar la dua duono de la 19-a jarcento ekmodigas la Realismon, kun karakteroj tute malaj al tiuj de la romantisma literaturo. En Hispanio, la romantismo estas konsiderata kompleksa kaj konfuza, kun grandaj kontraŭdiroj kiuj iras el ribelemo kaj revolucia idearo ĝis reveno al la tradicio katolika-monarkia. La Romantikismo kovras la unuan duonon de la 19-a jarcento, kiu estas epoko de fortaj politikaj konfliktoj. La konservativuloj defendas siajn privilegiojn sed la liberaluloj kaj progresemuloj luktas por ties nuligo. Aperas la laikismo kaj la francmasonismo ĝuas el granda influo. Iliaj ĉefaj trajtoj povas esti resumitaj tiele:
La Realismo
Per la esprimo Hispana literaturo de la Realismo oni povas kompreni la literaturajn verkojn apartenantaj al literatura movado kiu formas parton de la literatura Realismo, nome kultura movado kiu disvastiĝis en Eŭropo meze de la 19a jarcento koincide kun la dekadenco de la tendencoj de la Romantikisma movado. Temas pri skolo devena el Francio kiu, ĉirkaŭ 1850, disvolvigis ĝermojn jam ekzistintojn en la Romantikismo, kaj ĉefe en la ĝenrismo. La romantika idearo iom post iom fadiĝis ka oni ekreagis kontraŭ la spirito de "arto pro arto" kiu proklamis la sendependecon aŭ aŭtonomecon de la verko disde la realo; la rigardo de kelkaj artistoj jam estis laca pro tiom da imagopovo kaj pitoresko, kaj klopodis observadon objektivan de personoj, socio kaj tiutempaj etosoj, resume revenon al la realo. La partikulara celo estis prezentado de portreto de la socio, kaj pro historiaj postuloj, de la diversaj sociaj klasoj.
Modernismo
En la literaturo en hispana lingvo, la termino modernismo estas uzata por literatura movado kiu disvolviĝis proksimume inter la jaroj 1880-1920, ĉefe en la etoso de la poezio, kiu karakteris pro ambigua kreativa ribelemo, narcisisma kaj aristokratema rafinemo, kulturismo kosmopolita kaj profunda estetika renovigo de la lingvaĵo kaj de la metriko. Ĝi estas konata kiel modernismo ankaŭ la hispaneca formo de la universala krizo de beletroj kaj spiritaj aferoj, kiu montriĝis en arto, scienco, religio kaj politiko. En kelkaj aspektoj ĝia eĥo estis perceptebla en postaj movadoj kaj tendencoj. En la radikoj de la Modernismo estas forta malkonsento kontraŭ la burĝa civilizacio. En kelkaj sencoj, temas pri tendenco heredanta el Postromantismo de la 19-a jarcento, por kio ĝi estis ia solvo, kaj en aliaj artoj, krom literaturo, tiu estetiko plastikiĝas en la formoj de art nouveau (en Belgio kaj Francio), Modern Style (en Anglio), Sezession (en Aŭstrio), ktp., kaj ĝenerale arta modernismo (en Hispanio kaj Hispanameriko).
Ĉefaj reprezentantoj estis agnoskitaj Tomás Morales Castellano, Alberto Álvarez de Cienfuegos, Ricardo Gil, Manuel Machado, Antonio Machado, Eduardo Marquina, Manuel Reina Montilla, Salvador Rueda, Saulo Torón Navarro, Alonso Quesada kaj Francisco Villaespesa.
Burgo Camburg
Burgo Camburg (Burg Camburg) estas kastelo en Dornburg-Camburg/Germanujo. Ĝi estas je ĉ. 20 norde de Jena kaj emblemo de la urbo starante sur la Tura monto. La belfrido havas altecon de 37 metroj.
Priskribo
Jam antaŭ 1350 Camburg estis setlita ĉefe pro la situo bonega ĉe rivero Saale estante limo inter teritorioj de ĝermanoj kaj slavoj. Verŝajne estis ĉe ambaŭ bordoj pluraj defendrempar(et)oj (aparte laŭlonge de la maldekstra bordo). De ĉio tia restis nur ĉe la dekstra Saale-rivero la originala belfrido de burgo; la liaj konstruaĵoj apudaj datumas de multe pli poste. La burgo damaĝitis dum la t.n. Saksia fratarmilito inter 1446 kaj 1451 pri la sorto de la Dinastio Wettin. Hodiaŭ la areo estas ankaŭ okazigejo por diversaj spektakloj kaj enestas muzeo ekde 2006. Ŝtuparo kondukas onin ĝis la pinto de kie oni povas ĝui belvidon ravigan super la urbo kaj la Saale-valo.
Ponerenoj
Ponerenoj, Ponerinae, estas subfamilio de formikoj, kun ĉirkaŭ 1,600 specioj en 47 nuntempaj genroj, kiel Dinoponera gigantea - unu el la plej grandaj formikoj de la mondo. Pariĝintaj formiklaboristoj anstataŭas la formikreĝinon kiel funkciantaj ovodemetantoj en kelkaj specioj de ponerenaj formikoj. En tiuj senreĝinaj specioj, la reprodukta statuso de formiklaboristoj povas esti determinita nur per ovariaj dissekcoj.
Bovtintilo
Bovtintilo aŭ bovsonorilo estas kaj muzikinstrumento kaj ankaŭ tintilo uzata en la terkultiva bestobredado. Ĝi estas tipe gisita aŭ veldita laŭ la formo de trapezo, cilindro aŭ kaliko.
Ponerenoj
Ili estas pli facile identigitaj disde aliaj subfamilioj per pli malgranda gastro (abdomeno). Ili estas raraj ekzemploj de formikoj kun pikiloj.
Bovtintilo
Uzado en la bestobredado
Bovintiloj servas en la bestobredado al tio, kunteni gregojn de bovoj, ĉevaloj, azenoj, kaproj kaj ŝafoj, kameloj, boacoj, lamoj kaj eĉ elefantoj. La gvidbesto portas ĝin ĉirkaŭ la kolo, kaj estas kutimo, ke pli maljunaj bestoj portas pli grandajn tintilojn.
Kiel ornamaĵo, retrovilo kaj avertilo por la protekto de sovaĝaj bestoj parte ankaŭ hundoj, katoj kaj falkoj ricevas konvene malgrandajn tintilojn.
Kroma uzado de bovtintiloj
En Svisio estas kutime, uzi bovtintilojn ankaŭ alimaniere, ekzemple ĉe popolaj ritoj, sed ankaŭ dum piedpilkoludoj, skikonkursoj kaj aliaj sportaj eventoj por la subtenado de  la propra skipo.
En kelkaj lokoj de norda Hispanio dum Karnavaloj mitologiaj roluloj dancas ceremonie portanta surdorse grandajn tintilojn kiuj produktas karakteran ritman muzikon.
Bovtintiloj en la muziko
Bovtintiloj estas laŭ sia formo parenca al la tintiloj. Kelkaj lertaj forĝistoj produktas tintilojn agordatajn laŭ la notoj de gamo; tia serio formas la instrumenton alpotintilaro.
Bovtintiloj ĉe la frapinstrumentara ludo
Kaj ĉe la ludado de frapinstrumentaro kaj ankaŭ ĉe tiu de perkutinstrumentoj bovtintiloj uzatas. Oni produktas ilin el diversaj materialoj kaj en diversaj grandecoj. Ili estas, ankaŭ kaŭze de la materialo, riceveblaj en diversaj koloroj kiel arĝento, oro aŭ kupro. Oni muntas ilin per specialaj teniloj plejparte ĉe tamburojn.
Ĉi tiun perkutinstrumenton oni tenas en plata mano kaj frapas ĝin per dika lignobastono. Per ĝi oni frapas en ĉaĉao la bazan pulson, ankaŭ en salso oni uzas ĝin. Ofte ĝin ludas la bongisto. Plensonorajn tonojn oni generas frapante la malsupran finaĵon de la sonorilo (je la malfermaĵo) per la lignobastono, akcentojn lkaj surpotonojn oni ludas per frapado sur la suran kampon de la sonorilo. Alternative oni povas fiksi la instrumenton ankaŭ ĉe frapinstrumentaro aŭ timbaleoj. La instrumento devenas supozeble de similaj instrumentoj el Okcidentafriko.
Dustilo
Dustilo estas malgranda templeca strukturo kun du kolonoj. Ĝi devenas el la greka arkitekturo. Tiu du kolonoj povas esti inter du antoj.
Laŭ Francisko Azorín dustila estas Konstruaĵo havanta du kolonojn antaŭfasade. Kaj li indikas etimologion el greka distylos, el dia + stylos (du kolonoj), kaj de tie la latina distylos.
Johann Philipp Krieger
Johann Philipp KRIEGER (* 26-an de februaro 1649 en Nurenbergo; † 6-an de februaro 1725 en Weißenfels) estis germana komponisto, orgenisto kaj kapelmajstro.
Vivo
Krieger alkreskis kiel filo de tapiŝfaristo kaj fadenfarbisto kaj ricevis jam junaĝe muzikan edukadon je klavarinstrumentoj. La edukadon daŭrigis la nurenberga muzikisto Johann Drechsel; Krome Krieger ricevis instruadon je blov- kaj arĉinstrumentoj de gambvjolisto Gabriel Schütz. Antaŭrange lin tamen influis dum lia edukado orgenisto Hainlein, ĉefe rilate al lia posta turniĝo al orgenludado.
Reveninte al Germanujo, li ekdeĵoris ĉe la markgrafo Kristiano Ernesto en Bayreuth, kie li poste tenis la postenon de kapelmajstro. Pro la militagadoj kontraŭ Francujo sekvantaj post tio kaj por la kortega devo, limigi la muzikajn aktivecojn, Krieger petis sian maldungon.
Post tio li komencis studvojaĝon al Italujo, por viziti la tieajn muzikejojn kaj studi. Sekvis studoj en Venecio interalie ĉe Johann Rosenmüller de kompozicio same kiel ĉe Rovettini de klaviceno. Studoj en Romo ĉe Antonio Maria Abbatini kaj Bernardo Pasquini sekvis. Kunuloj el ĉi tiu epoko estis Francesco Cavalli, Giovanni Legrenzi, Ziani kaj Kirchner. Post tio sekvis plua vojaĝo al Venecio kaj Romo por la studado de opero. En 1675 li estis nobeligita, post kiam li muzikis antaŭ imperiestro Leopoldo la 1-a en Vieno.
Post mallonga restado en Bayreuth samkiel en Frankfurto ĉe Majno kaj Kassel li transprenis en 1677 la postenon de ĉambromuzikisto kaj -orgenisto ĉe la kortego de Aŭgusto de Saksio-Weißenfels en Halle. Jam post mallonga tempo li estis nomumata vickapelmajstro kaj ŝanĝis kune kun la nova duko Johano Adolfo la 1-a en 1680 rezidejon. En Nov-Augustusburg inter 1685 kaj 1717 ekestis ok multvoĉaj instrumentaj komponaĵoj, kiuj validas kiel ekzemploj por fruaj germanaj grandaj konĉertoj. Krieger precize librotenis ĉiujn verkojn prezentitajn je la kortego sub lia estrado. Pro tio estas dokumentita, ke li komponis proksimume 2000 kantatojn, kiuj plejparte perdiĝis.
Per sia geedziĝo kun Rosine Helene, filino de Johann Nicolai el Halle, ekestis parenceco al la familio de Händel. Johann Philipp Krieger mortis en 1725 je Weißenfels. Lia muzika verkaro nuntempe tamen plejparte eniris forgesecon.
Cutty Sark
Cutty Sark estis brita komerca ŝipo, konstruita en 1869 en Skotlando. Ĝi longis 65 m, havis la volumenon de mil tunoj.
La nomo ŝuldis la unua kapitano kaj ŝipekipisto nome John Willis aŭ Willis la Blankoĉapulo, kiu prenis ĝin el la poemo de Robert Burns kie farmisto surprizas sorĉistinaron dancantan meznudan. La plej ĉarma el ili vestis sin per strikta dormoĉemizeto, laŭ skota dialekto "Cutty Sark". Tiu surprizis siavice la farmiston kaj persekutas la ĉevalforkuranton. En la prufiguro de la ŝipo estis tiu Nannie, la fama sorĉistino kaj beldancistino.
Alia historiaĵo okazis en 1880 ĉe la insulo de Krakatoa. La kapitano James Wallace helpis ŝipanon kiu estis mortiginta nigran samŝipanon; la ŝipanaro ribeliĝis kaj la kapitano memmortigis sin saltante el la ŝipo al la maro plenplena je ŝarkoj. La ŝipo prenis famon je ensorĉita kaj tiel alvenis al Singapuro samtempe kun alia "ensorĉita" ŝipo nome Jeddah, kiu estis forlasita kun sia pilgrimularo de la kapitano. Tio poste inspiris al Joseph Conrad la romanon Lord Jim. Kaj tiam la tuta marhomaro parolis pri tiuj du okazaĵoj.
Tiam velŝipoj estis anstataŭigitaj de vaporŝipoj kiuj faris tiun te-transporton tra la ĵus malferma kanalo de Suezo. Oni uzis la ŝipon poste por tranporti lanon el Aŭstralio kaj tiam sub la kapitano Richard Woodget sukcesis transporti lankargojn en nur 67 tagoj veturadaj. Tiam tiu velŝipo atingis plej favoran rapidecajn sukcesojn, tio estas 360 marmejlojn (666 kilometrojn) en nur 24 horojn. Poste oni vendis ĝin al portugalaj ŝipaj entreprenoj, nome Ferreira, kiu ŝanĝis la nomon al Ferreira, sed la ŝipanoj plu nomigis ĝin per la portugala traduko de Cutty Sark, nome "Pequena Camisola" aŭ Ĉemizeto. Komence de la 20-a jarcento, ĝi reiris en britan posedon kaj oni rekonstruigis ĝin. La ŝipo tiam servis kiel ekzerca ŝipo por matrosoj. Ĝi estas vizitebla nun en la sekdoko de la Greenwich-a Mara Muzeo, ekde 1954.
La Cutty Sark eniris en la literaturon ekzemple danke al la poemo de Hart Crane, "The Bridge" (La ponto), publikita en 1930. Kaj ankaŭ en la diboĉuladon danke al la viskia marko samnoma kiu uzas kaj la nomon kaj la imagon en la etikedo de ties boteloj.
Neusalza-Spremberg
Neusalza-Spremberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Paperpecigilo
Paperpecigilo aŭ paperdistranĉilo estas aparato kiu dispecetigas paperon tiel ke la teksto ne plu legeblu. Abbot Augustus Low estas konsiderata kiel la inventinto de la paperpecigilo.
Ĝenerale ĝi povas pecetigi kelkajn A4-paĝojn samtempe, sed ekzistas ankaŭ pli grandaj ekzempleroj. La maŝino pecetigas la paperon tranĉante ĝin laŭlonge en striojn. Pli multekostaj distranĉiloj ankaŭ tranĉas la paperon laŭlarĝe.
La celo estas ke nedezirata reuzado de la informo aŭ dokumento estu malprofita al la koncerna instanco, ĉu entrepreno, institucio aŭ ajna organiza aŭ jura persono. Tio plej gravas kiam temas pri datumoj pri bankaj numeroj, pasvortoj, ŝtataj aferoj, milita aŭ spiona informaro, persona informo ktp.
12398 Pickhardt
12398 Pickhardt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana geologo Wilhelm Pickhardt, kiu studis pri geologio en la Rheinische-Friedrich-Wilhelms-Universität de Bonn. Li estris esplorojn ĉe la Instituto de Mina Esploro pri Bituma Karbo kaj tenis postenon de adjunkta instruisto en la Teknologia Universitato Berlino.
Scheiblingkirchen-Thernberg
Scheiblingkirchen-Thernberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
3211 Louispharailda
3211 Louispharailda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George Van Biesbroeck, elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino, Usono).
Gia nomo, "Louispharailda", estis komponita en honoro de "Louis Pierre Van Biesbroeck" kaj "Pharailda de Colpaert-Van Biesbroeck", gepatroj de la malkovrinto.
Pinsemo
Oni uzas pinsemojn en la mediteranea kuirarto - por bakaĵoj, salatoj kaj manĝetado. En la turka kaj araba kuirarto oni uzas ilin ankaŭ ofte kun rizaĵoj. Pinsemoj estas ingredienco de la ŝatata Pesto alla genovese el la itala kuirarto, kaj de la Torta della Nonna (torto laŭ avino).
Elŝeligitaj pinsemoj ranciĝas rapide, ĉar ili enhavas multe da graso: Por 100 gramoj ili valoras 2300 kJ (550 kcal).
Pinsemoj estas multekostaj, tial nun alvenas en Eŭropo importaĵoj el Ĉinio kaj Koreio. Tiuj aziaj pinsemoj estas rekoneblaj pro sia triangula formo kaj la malhela pinto. Ili ne venas de pinio, sed de la korea pino. Kompare al la sudeŭropaj semoj ili estas malpli aromriĉaj kaj ankoraŭ pli grasenhavaj.
Begijnendijk
Begijnendijk (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipo Betekom apartenas al Begijnendijk, la ĉefa municipo.
Stacio Hikosaki
Stacio Hikosaki (japane: 彦崎駅 [Hikosaki-eki], angle: Hikosaki Station) estas fervoja stacio en Minami-ku, Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Uno.
Lüneburger Heide
La Lüneburger Heide aŭ en Esperanto Luneburga Erikejo estas granda, preskaŭ ebena pejzaĝo de erikejoj, sablejoj kaj arbaroj en la nordoriento de la federacia lando Malsupra Saksio de Germanio. Ĝi nomatas laŭ la urbo Lüneburg, kaj iom simpligite situas en la triangulo inter la urbegoj Hamburgo, Hanovro kaj Wolfsburg.
Aparte en la centraj partoj de la regiono konserviĝis vastaj erikejoj. Tia pejzaĝo ĝis la komenco de la 19-a jarcento kovris grandajn partojn de norda Germanio, sed de tiam aliloke preskaŭ komplete malaperis. La erikejoj ekestis en la epoko Neolitiko, per troa paŝtiĝo de la sablozaj kaj tial ne aparte fekundaj grundoj, tiel ke aliaj plantoj ol erikoj malpliiĝis. La restaj vastaj erikejoj de la regiono estas konservataj per kontrolata paŝtiĝo de aparte senpostulemaj specioj de ŝafoj, kaj krom la vastaj herbejoj de violkolore florantaj erikoj karakteriziĝas per multaj arbustoj de juniperoj. Pro sia ekologia unikeco en norda Eŭropo, la regiono estas signifa turisma regiono, kaj parto de la teritorio estas aparte protektata per la regularo de naturaj parkoj.
Geografio
La regiono situas inter la riveroj Elbo nordoriente kaj Aller sudokcidente. Okcidente ĝi transiras al sabla ebenaĵo ĉirkaŭ la urbo Stade kaj oriente en la regionon Altmark kun la subregiono Wendland.
La areo kovras grandajn partojn de la germaniaj distriktoj Celle, Gifhorn, Heidekreis, Uelzen, Lüneburg, Lüchow-Dannenberg kaj la plej sudorientajn partojn de la distriktoj Rotenburg kaj Harburg.
(143651) 2003 QO104
(143651) 2003 QO104 estas malrapide rotacianta marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝia rotacio estas malrapida kaj eble kaosa. Observoj per la kosmoteleskopo Spitzer donis diametron inter 2,29 kaj 2,31 km, kaj albedon inter 0,13 kaj 0,14.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero; ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
830 Petropolitana
830 Petropolitana estas mezgranda hela, ne tre rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Ĝi estis sendepende remalkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, kiu anoncis ĝian malkovron pli frue.
Nomo
Ĝia nomo estas derivaĵo de "Petropolis", latina nomo de Sankt-Peterburgo.
Vilhelmo la 2-a (Nederlando)
Vilhelmo la 2-a de Nederlando (Willem Frederik George Lodewijk van Oranje-Nassau) 6-an de decembro 1792 – 17-an de marto 1849) estis reĝo de Nederlando, grandduko de Luksemburgo, kaj duko de Limburgo ekde la 7-a de oktobro 1840 ĝis sia morto. Li estis la patro de Vilhelmo la 3-a kaj avo de Vilhelmina.
Dera Ismail Ĥan
Geografio
Dera Ismail Ĥan situas en valo sur montetaro laŭ la okcidenta bordo de Induso en Pakistano. Multano troviĝas 189, Fajsalabado 214, Peŝavaro 249, Rawalpindi 281, Islamabado 292, Lahoro 328, Kveta 410, Sukur 500, Hajderabado 758, Karaĉio 863 kilometrojn (aere).
(77893) 2001 SM251
(77893) 2001 SM251 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Dera Ismail Ĥan
Historio
La regiono ĉirkaŭ Dera Ismail Ĥan estis loĝata dum jarmiloj laŭ la trovitaj arkeologiaj malkovroj. La origina Dera Ismail Ĥan situas 6 kilometrojn oriente de la origina 15-a jarcenta vilaĝo, kiun la inundo forlavis en 1823. La nuna urbo estis establita post 2 jaroj. La rekonstruita urbo havis grandan bazaron por la afganaj komercistoj kaj la urbo prosperis pro komercado. Inter 1836-1849 estis dominado de sikoj, poste dominado de britoj ĝis 1947. Dera Ismail Ĥan ricevis municipan statuson en 1867, la kantono estis fondita en 1894, fine la armea teritorio sudoriente de la urbo. Tiutempe afganaj karavanoj trapasis la urbon, kiu evoluis pro komercado. Post la sendependeco de Pakistano en 1947 la minoritataj hinduoj kaj sikoj migris al la nova ŝtato Barato, samtempe islamaj rifuĝintoj alvenis al Dera Ismail Ĥan. Post la soveta invado de Afganio en 1979 la populacio triobliĝis kaj la urbo iĝis celo de teroristaj bobatakoj ĉefe inter 2007 kaj 2014 (pli malofte ĝis 3017).
Loĝantaro
Diversaj triboj loĝas en la urbego. La urduo lingvo (la nacia lingvo) estas komprenata kaj parolata de la plimulto de loĝantoj.
Ekonomio
Dera Ismail Ĥan estas fama pro siaj lignogravuraĵoj, vitraj kaj eburaj manfaraĵoj. Pli novaj industriaj produktoj ene de la urbo inkluzivas sukerojn, sapojn, tekstilojn kaj oleojn. Kanalo helpas la agrikulturon en la ĉirkaŭaĵo. La plej fama produkto estas la daktilo, krome oni produktas tritikojn, sukerkanojn, rizojn kaj mangojn. Tiuj produktoj ŝanĝiĝas en la urba merkato aŭ bazaroj. Kameloj kaj ŝafoj estas vaste bredataj.