cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beaulieu-sur-Mer (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Marseille-St-Charles - Vintimille (frontière) (930000).
NGC 15
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aŭstralio en la Vintra Olimpiko 2014
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Hillgroven
Hillgroven estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Darius Milhaud
Darius Milhaud (naskiĝinta la 4-an de septembro 1892 en Marsejlo; mortinta la 22-an de junio 1974 en Ĝenevo) estis franca komponisto. Li estis membro de "La Sesopo" kaj estis inter la plej produktivaj komponistoj de la 20-a jarcento.
Vivo
Milhaud devenis de bonstata, ĉi tiea juda-provenca familio. Li ja naskiĝis en Marsejlo, alkreskis tamen en Aikso Provenca. Laŭ lia propra atestaĵo lia geografia kiel religia deveno por li restis dumvive treege influaj.
Lia sistema muzika edukiĝo komenciĝis en la aĝo de sep jaroj per la eklernado de violonludo. Unuaj komponaĵoj ekestis en 1905. En 1909 li daŭrigis sian violonstudon ĉe la Konservatorio je Parizo, rezignis tiun tamen pli malfrue favore al kompono. Si studis ĉe André Gedalge (kontrapunkton, komponon), Charles-Marie Widor (komponon) kaj Vincent d'Indy (orkestrodirektadon). En la kursoj de Gedalge li konatiĝis kun interalie Arthur Honegger kaj Jacques Ibert. En tiu ĉi tempo ekestis antaŭ ĉio kantoj laŭ poemoj de samtempaj francaj poetoj kaj unua opero (La brebis égarée, 1910-1915).
En 1912 li konatiĝis kun poeto Paul Claudel, kun kiu lin dumvive ligis amikeco kaj arta kunverkado. Kiam Claudel en 1916 estis delegita kiel franca ambasadestro en la tiaman brazilan ĉefurbon Rio-de-Ĵanejro, lin akompanis Milhaud, liberigita de la soldatoservo dum la Unua Mondmilito, kiel ties ataŝeo al Brazilo. Tie li konatiĝis kun brazila popola kaj populara muziko, kiu dum la postsekvaj jaroj treege influis lian muzikon. En 1918 li reiris al Francujo. Li havis kontakton kun la rondo ĉirkaŭ Jean Cocteau kaj Erik Satie kaj apartenis finfine al la Groupe des Six. Liaj komponaĵoj liveris al li unuajn sukcesojn, sed ankaŭ skandalojn. En 1925 li geedziĝis kun sia kuzino Madeleine.
Post eksplodo de la Dua Mondmilito Milhaud elmigris kun sia edzino en Usonon kaj fariĝis en Oakland instruisto por kompozicio (ĝis 1971). Post fino de la milito li krom tio ankaŭ instruis kompozician klason ĉe la Konservatorio je Parizo (ĝis 1972). Li instruis dum la sekva temo ĉiun jaron alteren sur ambaŭ kontinentoj. Lian instruon sekvis tiel variaj muzikistoj kiel ĵazmuzikistoDave Brubeck kaj avangardistoj kiel Karlheinz Stockhausen kaj Iannis Xenakis.
Muziko
Milhaud estis treege produktema kiel produktanta komponisto. Lia verkaro enhavas pli ol 400 pecojn el ĉiuj gravaj tradiciaj muzikĝenroj, kiel ekzemple opero, simfonia muziko, konĉertoj, ĉambra kaj kanta muziko kaj lidoj.
Li mem sin konsideris treege influata de la muziko de la mediteranea regiono (precipe de la itala), sed mur malmulte de la germana muziko. Je ĉiu variopleno de lia verko entute ĝin karakterizas klarkontura melodiaro, delikata sonsento je plej vasta rezigno de rigidaj kaj formalaj teĥnikoj de la kontrapunkto. En la harmoniaro Milhaud ofte uzas du-/plurtonalecon. Ankaŭ plurritmaro estas trovebla en liaj verkoj. Unu el liaj plej konataj ĉambromuzikaj verkoj estas Scaramouche por du pianoj, kiun li aranĝis por variaj ensembloj, interalie por saksofono kaj blovinstrumenta kvinopo. El ĉiuj komponistoj de sia kaj de la antaua generacioj, kiuj en almenaŭ unu komponaĵo enigis la tiam novaperantan ĵazon aŭ almenaŭ ties muzikigajn aperaĵojn (la plej famaj inter ili estis Igor Stravinski, Paul Hindemith, Dmitrij Ŝostakoviĉ, Satie kaj Schulhoff), Darius Milhaud estis tiu, kiu plej multe alproksimiĝis al ĉi tiu muziko kiel klasikisma komponisto.
Filmmuziko
En 1939 li kunlaboris kun Arthur Honegger kaj Roger Désormière, verkante la muzikon por filmo de Raymond Bernard titole Cavalcade d´amour. La filmo konsistis el tri partoj, pri facilkoraj viroj kaj la variaĵoj de amo, kiuj tempas pokaze en la jaro 1430, 1830 kaj 1930. Ĉiu el la tri komponisto elektis unu epokon, por kiu li komponis. Milhaud decidiĝis por la tempo proksimume 1430 kaj elektis la historion de trobadoro el lia hejmregiono, Renato de Anĵuo, Grafo de la Provenco. Reĝo Renato ŝatis ripozi en senventa pejzaĝo sur la kamparo sub libera ĉielo dum pikniko. Tiu ĉi loko ricevis la nomon La cheminée du roi René. Tiu ĉi filmmuziko fariĝis la plej fama kaj populara blovinstrumenta kvinteto de Milhaud kun imagaj scenoj el la vivo de reĝo Renato kun parado (Cortège), matenserenado (Aubade) kaj ĵonglistoj (Jongleurs), priskribo de la pejzaĝo (La Maousinglade), boatokonkursoj sur la rivero Arc (Joutes sur l' Arc) kaj ĉasosceno (Chasse à Valabre) kaj finiĝas per nokta sceno (Madrigal-Nocturne). La unua prezentado okazis post la fuĝo de Milhaud ĉe la Universitato de Suda Kalifornio en 1941.
La Suite d´après Corette baziĝas sur kelkaj temoj de la vaste nekonata franca komponisto Michel Corrette, kiujn Milhaud tre libere pritraktis. Li dediĉis ĝin al Trio d´Anches, tiam tre fama anĉinstrumenta triopo.
Pri Divertissement en trois Parties por blovinstrumenta kvinopo li komponis aprilon de 1958. Estas muziko por la filmo Gauguin de Alain Resnais. Ties verknumero ne estas kronologia. La titoloj de la tri movimentoj estas Balance (kun provenca temo), Dramatique (kun ekstremaj akordoj) kaj Joyeux (plurritma). Oni sentas aparte en la lasta movimento la parencecon kun lia blovokvinteto 20 jarojn pli aĝa La cheminée de Roi René. Jen la muzika evoluo de Milhaud sin klare aŭdigas.
La Four Sketches por blovinstrumenta kvinopo aperis en la sama jaro 1941 kiel la orkestra versio. Ili komenciĝas simile al la Suite d´après Corette per temo de la hobojo. La titolo Pastoral konvenas kun la Eglogue en orkestroversio kaj ĉi tie lokas kiel tria movimento post la Madrigal.
Honoradoj
Liahonore oni nomis la novkonstruaĵon de la konservatorio en Aikso Provenca Conservatoire Darius Milhaud. La domo en la urbocentro enhavas koncertejon kun 500 sidlokoj kaj 240 kvadratajn metrojn da sceneja areo.
Hostens
Hostens estas komunumo de Sudo-Okcidento de Francio, situanta en departemento Gironde, en regiono Nova-Akvitanio.
Geografio
La komunumo situas en Landes de Gaskonio, en Haute-Lande-Girondine (Alta Gironda Erikejo), ĉe la ekstrema okcidento de arondismento Langon, lime de departemento Landes. Tie troviĝas kvin lagoj kun departementa libertempa centro kie pluraj aktivaĵoj estas praktikeblaj.
Klimato
La karakteriza klimato de la komunumo nomiĝas, en 2010, «ŝanĝita oceana klimato», laŭ la tipologio de klimatoj de Francio, kiu entenas ok ĉefajn tipojn de klimatoj en Ĉeflanda Francio. En 2020, la komunumo apartenas al la sama tipo de klimato en la klasifiko starigita de Veterprognozo-Francio, kiu unuavide entenas nur kvin ĉefajn tipoj de klimatoj en Ĉeflanda Francio. Temas pri transira zono inter oceana, montara kaj duon-kontinenta klimato. Termika amplitudo inter vintro kaj somero pliiĝas laŭ la distanco de la maro. La precipitaĵoj estas malpli intensa ol ĉe la marbordo, krom apud la altaĵoj.
La klimataj parametroj kiuj ebligis starigi la tipologion de 2010 entenas ses temperaturaj kaj ok precipitaĵaj variabloj, kies valoroj respondas al la veter-normaloj 1971-2000. La sep ĉefaj karakterizaj variabloj de la komunumo jenas en la kadro ĉi-sube.
Klimataj parametroj de la komunumo dum la periodo 1971-2000
Pro la klimata ŝanĝo, tiuj variabloj evoluis. Studo en 2014 fare de Ĝenerala Ofico pri Energio kaj Klimato kompletigita de regionaj studoj fakte antaŭvidas ke la averaĝa temperaturo devus kreski kaj precipitaĵoj malkreski, kun tamen gravaj regionaj varioj. Tiuj ŝanĝoj konstateblas ĉe la plej proksima veter-stacio de Veterprognozo-Francio, en Belin-Béliet, ekfunkciigita en 1993 kaj situanta je  laŭ linia distanco, kie la jara mezuma temperaturo estas 14°C  kaj la precipitaĵoj 931,1 mm dum la periodo 1981-2010. Ĉe la plej proksima historia veter-stacio, «Bordozo-Mérignac», ĉe la komunumo Mérignac, ekfunkciigita en 1920 kaj for je , la jara mezuma temperaturo evoluas de 13,3 °C dum la periodo 1971-2000 , al 13,8 °C dum 1981-2010 , poste al 14,2 °C dum 1991-2020.
Tipologio
Hostens estas kampara komunumo, ĉar ĝia loĝantaro estas malmulte aŭ tre malmulte densa, laŭ la tabelo de komunuma denseco de la Insee.
Aliflanke la komunumo apartenas al la areo de logo de Bordozo, ĉar ĝi apartenas al ties krono. Tiu areo, kiu kolektas 275 komunumojn, estas klasifikita en la areoj de 700 000 loĝantoj aŭ pli (krom Parizo).
(155110) 2005 TB
(155110) 2005 TB estas tre malgranda sed treege hela marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Hostens
Historio
La urbeto de Hostens ŝajne estis loĝata antaŭ tre longe. La unuaj skribaj mencioj de la loko datas je la 13a jarcento.
Kastelo ekzistis je la 13a jc, verŝajne ĉe la loko nomata la Castéra.
La loĝantaro estis relative multnombra ĉar 956 loĝantoj vivis tie en 1726, poste 1674 en 1827.
Por pli da informoj pri la stato de la komunumo je la 18a jc, legu la verkon de Jacques Baurein.
Dum la Revolucio, la paroĥo Saint-Pierre de Hostens estiĝis la komunumo Hostens. La 4an de marto 1863, la komunumo Hostens estis dispecigita por estigi la komunumon Louchats kreita ĉirkaŭ domareto nord-oriente de la komunumo ; Hostens perdis pro tio inter 800 kaj 900 loĝantoj el la 1 885 nombritaj en 1861.
(155110) 2005 TB
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 4:3 kun Marso.
Ĝia discentra, klinata orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, kaj tanĝas tiun de Venuso, ĝia granda klinata tenas ĝia malproksima de Venuso, kompense, ĝia malsuprenira nodo estas tre proksima de la marsa orbito.
Hostens
Historio
La ekspluatado de tiu arbo estigas malgrandajn industriojn : segejo, distilejo de rezino. La fervojo aperas ĉe Hostens en 1880 kaj ekde tiam pli kaj pli gravas en la urbeta vivo. La telegrafo datas je 1891. La elektrigo estas decidita en februaro 1927 sed la unua stratlampo atendis ĝis 1935.
Ekspluatado de lignito
Komence de la jaroj 1930, la socio Minela, kiu ekspluatas minajn koncesiojn de lignito en galerioj ĉe Laluque (regiono de Arjuzanx) taksas Hostens kiel pli avantaĝa minejo, pro la profundo de la tavoloj de tiu bruligaĵo, kiu ebligas eksteran ekspluatadon. Elektrocentralo estas instalita ĉe Hostens por profiti de tiu kuŝejo, kiu datas de Plioceno (inter -5,3 kaj -2,6 milionoj da jaroj).
Post la milito de 39-45, la centralo kaj la mino, ŝtatigitaj en 1947, estas regataj de EDF. La aktiveco malpliiĝas iom post iom ekde 1960 kaj tute ĉesas je la komenco de 1966. Sekvas la malkresko de la loĝantaro de la komunumo : ĝi malaltiĝas de 1 269 loĝantoj dum la censo de 1954 al 728 loĝantoj dum tiu de 1968 kaj atingas 755 loĝantoj en 2000. La definitiva eliro de EDF en 1967 konsekvencas en multaj loĝejoj malplenaj ĉirkaŭ la centralo kaj la lagoj respondaj al la eksaj lokoj de eltiro. La ideo rekuperi la lokojn kaj parton de ties instalaĵoj por krei porferian vilaĝon lokita en departementa areo ampleksa je 650 hektaroj estas tiu de la prefekto de regiono.
Laboroj por aranĝi, kun alporto de blanka sablo kaj plantadoj, transformas la lagon Lamothe en plaĝo por bano malfermita komence de la jaroj 1970. La lago Bousquey iĝas rezervo por fiŝado kaj ornitologio. Areoj de pikniko estas kreitaj en pluraj lokoj por faciligi la akcepton de familioj kiuj venas multnombre pasi la dimanĉon ĉe Hostens dum la bela sezono. Aldone al tiu turisma ekipaĵo ekzistas padoj por piedirado, ĉevala rajdado kaj montbiciklado, kaj ankaŭ por-bicikla trako Mios-Bazas konstruita sur la grundo de la eksa fervojo.
Ferdinand Gottlieb von Gmelin
Ferdinand Gottlieb von Gmelin (1782-1848) estis germana kuracisto, kemiisto, naturhistoriisto kaj esploristo. Li estis nevo de la botanikisto Samuel Gottlieb Gmelin (1744-1784), studis en la Universitato de Tübingen kaj en 1802 li ricevis sian diplomon pri doktoreco en medicino, kaj en 1805 li estis nomumita profesoro pri naturhistorio kaj medicino. En 1810 li estis promociita al plena profesoro. Gmelin estis profesoro tie dum 38 jaroj. Li tenis sian postenon ĝis sia morto en 1848. En 1823 li estis omaĝita per la Kruco de la Kavaliroj de la Ordeno de la Krono de Württemberg.
Sinagogo de Sibiu
La Sinagogo en Sibio estas la unusola sinagogo de la urbo, konata Granda Sinagogo. Ĝi estas historia monumento ekde 2004.
Historio
La unua judo ricevis permeson pri loĝado en 1845 en la urbo, sed alia dokumento mencias judon jam en 1481. La judoj ekfunkciis tombejon en 1855, sinagogon en 1878. Tiu ĉi sinagogo konstruiĝis en tiam hungara urbo Nagyszeben inter 1898-1899. En 1919 la judoj jam havis lernejon jam en Rumanio. Dum la 2-a mondmilito en tiu urbo ne okazis holokaŭsto, nur la germana minoritato aranĝis fiagojn kontraŭ la judoj. Post la 2-a mondomilito multe da judoj elmigris al Palestino, la sinagogo pli malofte estis uzata. Sub Nicolae Ceauşescu oni preskaŭ malkonstruis la sinagogon. Depost 1999 ne plu okazis diservoj. En 2005 diversaj kulturaj eventoj estis organizitaj.
Konstruaĵo
La unuetaĝa sinagogo situas sola laŭ la strato havanta 3 navojn. Ĝi havas eklektikan stilonn, sed precipe renesancan stilon. Tiu lasta stilo estis unika en la tiutempa Hungara reĝlando. La fasado havas 3 partojn, en la meza parto la enirejo troviĝas. Super la pordo estas arko kun subskribo: "Servu al la Eternulo kun timo kaj ĝoju kun tremo". En supro de la konstruaĵo malgrandaj minaretoj situas. Ankaŭ la interno estas renesanca, kiel en Florenco la palacoj. La arkadoj estas duonrandaj.
Disulfura diklorido
Disulfura diklorido aŭ S2Cl2 estas kemia sulfura komponaĵo de kloro, orflava, koroda oleeca likvaĵo, uzata en kemiaj sintezoj kiel kloriga kaj sulfurigagento. Disulfura diklorido estas neakordigebla kun hidrokarbonidoj, fosforaj oksidoj, akvo, peroksidoj, metaloj kaj oksidigantoj. Ĝi estas solvebla en alkoholoj, benzeno, etero, kloroformo kaj karbona tetraklorido.
Disulfura diklorido estas kapabla dissolvi grandajn kvantojn da sulfuro, kaj do ĝi estas uzata en la vulkanizado de kruda kaŭĉuko. Kaj S2Cl2 kaj SCl2 povas esti uzataj en la sintezo de neorganikaj sulfuraj komponaĵoj (tiaj kiaj SOCl2 kaj SF4) kaj por sulfurigaj kaj klorigaj reakcioj. Disulfura diklorido facile aldonas al organikaj duoblaj ligaĵoj, ekzemple, ĝi reakcias kun etileno por formi mustardan gason, kiu iam estis uzata kiel kemia armilo.
Fisetino
Fisetino, (3',4',3,7-kvarhidrokso-flavono) aŭ C15H10O6 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la familio de la flavonoidoj kaj trovata en multaj plantoj tiaj kiaj fragoj, pomoj, persimonoj, cepoj kaj kukumoj. Fisetino, kiu estas uzata kiel kolorigagento, estis esplorata, kune kun aliaj flavonoloj de la franca kemiisto Michel Eugène Chevreul (1786-1889). Inter 1814 kaj 1815 el la Cotinus coggygria li ekstraktis la fisetinon, luteolinon el la Reseda luteola kaj la morino el la Maclura tinctoria. Fisetino estas flava solidaĵo, nesolvebla en akvo, duetila etero, benzeno, kloroformo, sed solvebla en etanolo, acetono, acetata acido kaj alkalaj solvaĵoj.
Miraklo el Číhošť
Miraklo el Číhošť estas evento, kiu okazis en municipo Číhošť en decembro de 1949. Dum meso sankta dum la 3-a adventa dimanĉo la 11-a de decembro 1949 kelkfoje dum la predikado de la loka paroĥestro Josef Toufar moviĝis proksimume duonmetro alta kruco super altaro sur la ĉefa altaro de la loka preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria. Da atestintoj de la movo de kruco estis proksimume 20. La paroĥestro mem eksciis pri la evento de la paroĥuloj nur kelke da tagoj post tio.
La miraklo
La 11-an de decembro 1949, dum la tria dimanĉo adventa, en la preĝejo en Číhošť dum antaŭtagmeza diservo kaj ĝuste dum la predikado de Toufar, en la momento, kiam per la movo de la maldekstra mano li montris al la tabernaklo (la dekstran manon li havis en la tempo de la movo de kruco metita sur la brusto), ekbalancis la ligna altara kruco starigita sur la tabernaklo kaj restis stari klinigita kaj tordita kun milda transpendo direkte al predikejo. La miraklan aperaĵon vidis 20 atestintoj, sed ne Toufar mem.
Markas Robinzonas
Markas Robinzonas (naskiĝis la en Lazdijai; mortis  sepultita en Vilna juda tombejo en Žvėrynas) estis merita medicinisto, kuracisto-venereologo, esperantisto.
Miraklo el Číhošť
La unua semajno post la movo de kruco
La sekvantan tagon matene Toufar renkontis unu el la paroĥulo, forĝiston Václav Pospíšil, kaj tiu informis lin pri tio, ke du membroj de lia familio kaj plua paroĥulino vidis dum la dimanĉa diservo movon de la kruco. Toufar estis ekscitita kaj li konjektis pri si, ke li estas eble neinda kaj ke tio estis por li signo. Dum la tago li parolis pri la kazo kun orgenisto kaj li interkonsentis kun li, ke ili devas esti singardaj, ĉar ili ne havas certecon, ĉu la aserto pri la movo de kruco estas vera. Tiutage ĝis vespero li parolis pri la movo de kruco kun neniu alia. Vespere vizitis lin alia paroĥulo kaj informis lin pri tio, ke la movon de kruco vidis plua paroĥulo. Toufar komencis kredi al la movo de kruco, ĉar li konsideris tiun ĉi personon fidinda. En la sekvantaj tagoj ankoraŭ kelke da pluaj lokaj homoj sciigis lin, ke ili vidis la aperaĵon kun la kruco. Sekve de tio, ke la afero jam estis tra la vilaĝo diskriigitas, li iris sabate la 17-an de decembro 1949 al interkonsilo al dekano el Ledeč P. Václav Slavíček, li anoncis al li, kio okazis en Číhošť kaj kiel tiu ĉi aperaĵo efikis al la loka loĝantaro, precipe li emfazis, ke li rimarkis en la tuta paroĥejo depresion kaj angoron ĉe la kredantoj. Sinjoro dekano aŭskultis lin, kuraĝigis lin, konsilis al li, kiel klarigi la eventon al la popolo kaj kiel doni anoncon al episkopujo.
Spiritulo Toufar viktimo de StB
Pri Číhošť komencis interesiĝi katolika eklezio kaj ĝiaj kredantoj, la lokon vizitis ekzemple abato el Želiv Vít Tajovský. Státní bezpečnost dekomence al anoncoj pri la evento ne dedixis atentemon, sed tio kun la kreskanta intereso de la lokuloj ŝanĝiĝis. La evento devis esti misuzita kiel preteksto al kontraŭekleziaj represalioj kaj propagando, pri la agado inspektis prezidanto de Ŝtata ofico por aferoj ekleziaj Alexej Čepička. Paroĥestro Toufar estis akuzita, ke inscenigis la miraklon, vespere la 28-an de januaro li estis arestita kaj transportigita ĝis Valdice. La kazo estis komisiita al esploristo Ladislav Mácha.
En pluaj tagoj kaj semajnoj la arestiĝado daŭrigis, arestitaj estis Vít Tajovský, sakristiano el Číhošť František Pártl, diservisto Jan Zmrhal, atestinto de la movo de kruco Václav Pospíšil kaj pluaj.
Dum esplordemandado Toufar rifuzis akuzojn, ke li movigus per la kruco helpe de teknika ekipaĵo. En la sekvantaj semajnoj li subigis al kruela torturado kaj fine de februaro li subskribis elkonstruitan konfeson pri la inscenigo de la "miraklo" kaj pri  seksa misuzado de messervantoj. En la 1990-aj jaroj la konfeso estis dubigita, la eksperta opinio indikas, ke laŭ la stila flanko la teksto ne respondas al la antaŭaj atestoj.
Markas Robinzonas
Dum la milito 1941-1945 li estis doktoro en Ruĝa armeo. Al Esperanto aliĝis en 1924. Aktiva ano de E-societo en Kaunas sub gvidado de P. Medem. Organizinto de E-grupo kaj samtempe UEA delegito en Plungė, ĉeestis Baltian E-kongreson en Tallinn (1940). Dum stalinisma epoko li estis unu el nemultaj, kiu kuraĝis publike nomi sin esperantisto. Post la renaskiĝo de E. en USSR (1956) M. Robinzonas plej aktive sindonis al reorganiza laboro de E. en Vilnius kaj en tuta Litovio. Li estis estrarano de Vilniusa E-klubo, aktiva kaj objektiva komisiano de eldonataj E-lernolibroj. En BET-oj li ĉiam gvidis matenan gimnastikon. Li ŝatis vojaĝi kaj poste rakonti siajn impresojn al esperantistoj.
Ferenc Chorin
CHORIN Ferenc [pr. korin], laŭ okcidenteŭropa vortordo Ferenc Chorin estis hungara negoculo, politikisto. Lia samnoma filo estis Ferenc Chorin (negocisto), lia avo estis Áron Chorin.
Ferenc Chorin naskiĝis en Arad (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Arad en Rumanio) la 11-an de majo 1842 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de januaro 1925.
Kariero
Ferenc Chorin studis en Budapeŝto kaj ankaŭ eksterlande. Post la jura diplomo li hejmenvenis kaj estis advokato, samtempe li redaktis ĵurnalon. En 1867 li estis elektita parlamenta deputito, baldaŭ inter 1872–1903 seninterrompe parlamentano, tamen kelkfoje li ŝanĝis partiojn. Ekde 1903 li estis senatano, tiutempe li kristaniĝis. Pli frue en 1902 li fondis la Federacion Tutlandan de Fabrikinsdustriuloj (GYOSZ), kies li estis prezidanto ĝis sia morto. Li estis negocisto pri karbonminejoj.
Reflekta nebulozo
En astronomio, la reflektaj nebulozoj estas nuboj da polvo kiuj reflektas la lumon de unu aŭ pluraj najbaraj steloj. Tiu lumo ne estas sufiĉe energia por jonigi la gasojn, kiel en la kazo de emisiaj nebulozoj, sed estas sufiĉe hela por igi la nebulozon videbla. La distingo inter tiuj du tipoj de nebulozoj estis farita de Edwin Hubble en 1922.
La reflektaj nebulozoj estas pliofte bluaj, ĉar la disĵeto de Rayleigh pli efikas kontraŭ la lumo de pli mallonga ondolongo (pro sama kaŭzo la ĉielo estas blua). Se la prilumanta stelo estas varianta, la lumeco de la nebulozo kompreneble varias: tia nebulozo estas tiel nomata varianta nebulozo.
Emisiaj kaj reflektaj nebulozoj estas ofte videblaj kune, ekzemple Orion-nebulo aŭ M20: oni tiam parolas pri difuza nebulozo.
En 1922, Edwin Hubble publikigis leĝon, kiu ligas ( r ), la angula grandeco de la nebulozo kun ( m ), la videbla magnitudo de la prilumanta stelo : en kiu k estas konstanto kiu dependas de sensiveco de la mezuriloj.
Aleksander Herzen
Aleksander Ivanoviĉ HERZEN (Александр Иванович Герцен; naskiĝis la 6-an de aprilo 1812 (n.s.) en Moskvo, mortis la 21-an de januaro 1870 en Parizo. Li estis eminenta rusa verkisto, filozofo, eldonisto kaj disidento multe propagandinta kontraŭ tiama cara reĝimo en Rusio.
Liaj gepatroj
Patro, Ivan Aleksejeviĉ Jakovlev (1767-1846), estis riĉa rusa nobelo militservinta kiel oficiro (kapitano) en la prestiĝa gvardia regimento Izmajlovskij en Sankt Peterburgo, kies geĉefoj estis geimperiestroj de Rusio. Post sia eksiĝo en 1787 li loĝis en Eŭropo.
En Stutgarto (Germanio) li delogis 16-jaraĝan fraŭlinon Luise Haag (1794-1851), kiu tie gravediĝis. Vestita kiel knabo ŝi estis alveturigita en Moskvon komence de 1812. Tie ŝi naskis sian bebon Aleksandron. Pro tiamaj leĝoj oficiala geedziĝo ne okazis, tial la patro decidis registri sian filon sub elpensita nomo Herzen (derivaĵo de la germana vorto Herz - t.e. koro). Saman nomon havis lia alia pliaĝa bastardo Jegor.
Infanaĝo
Aŭtune de 1812 Moskvon okupis la franca armeo kaj tuj aperis grandaj brulegoj. Bieno de Ivan Jakovlev situanta en Tverskoj bulvardo proksime de la urbocentro estis rabita kaj baldaŭ iĝis maltaŭga por loĝado de la familio.
Pere de la milita komandanto de Moskvo, franca marŝalo Mortier, kun kiu li estis konato, la familiestro petis permeson de la imperiestro Napoleon Bonaparte forlasi la detruantan urbon kune kun siaj juna edzino, suĉinfano kaj kelkaj geservutuloj. Tiu promesis sub unu kondiĉo - transdoni lian mesaĝon pri armistico al la rusia imperiestro Aleksandro la Unua troviĝinta tiam en Sankt Peterburgo. Finfine la familio sukcesis elveturi el Moskvo. La letero atingis la adresiton, sed rezultigis nenion.
Post kelkaj jaroj la familio revenis en la liberan Moskvon kaj reloĝis en sia renovigita hejmo. Kiel ordinara rusa nobelido juna Aleksander ricevis bonan edukadon, kiun donis al li multaj rusaj kaj eksterlandaj geguvernistoj. Baldaŭ li jam bone scipovis la francan, la germanan kaj la anglan lingvojn.
Kiam Aleksander Herzen estis 13-jaraĝa lin kaj lian amikon Nikolaj Ogarev (12j.) entuziasmigis ideoj de la decembristoj, kiuj ribelis decembre de 1825. La amikoj interĵuris strebi al plibonigo de vivkondiĉoj de la rusa popolo.
Studentaĝo
Ekde 1829 ĝis 1833 Herzen studis en Moskva Universitato en la fizika-matematika fakultato. Li ĝin sukcese finis kaj diplomiĝis kiel kandidato. Lia laboro 'Analizo de la Suncentra teorio far Koperniko' gajnis grandan laŭdon kaj prestiĝan arĝentan medalon de la universitato.
Aresto kaj la unua ekzilo
Kune kun siaj amikoj Herzen ŝatis renkontiĝi kaj legi iufoje malpermesitajn librojn. Pro denunco lin oni arestis, akuzis je kontraŭleĝa agado kaj ekzilis en malproksiman urbeton Vjatka. Tie li oficis en kancelario de tiea guberniestro. Lian vivon severe inspektis la polico. Tamen pro bona konduto post iom da tempo oni permesis al li translokiĝi en urbon Vladimir situantan pli proksime al Moskvo.
Geedziĝo
Maje de 1838 Aleksander Herzen edziĝis al sia kuzino Natalia Aleksandrovna Zaĥarjina (1814 - 1852), bastardino de lia onklo, sen benoj de ambaŭ gepatroj. Li sekrete elveturigis ŝin el Moskvo al Vladimir, kie okazis ilia kronado en loka preĝejo. La geedzoj havis kelkajn gefilojn, sed elvivis nur tri: Aleksander (1839), Nikolaj (1844) kaj Olga (1850). Bedaŭrinde 7-jaraĝa surdamuta Nikolaj kaj lia avino Luise pereis en averio novembre de 1851 renaviginte el Marsejlo al Nico dum ŝtormo.
Reveno en Moskvon
En 1840 Herzen ricevis permeson reveni en Moskvon. Li mem kaj lia familio enloĝiĝis en palaceton situantan en Arbat distrikto. Ekde majo ĉi-jara li oficis en kancelario de Ministerio pri enlandaj aferoj situanta en Sankt Peterburgo.
La dua ekzilo
Pro kritiko de agado de la polico, kiun entenis lia privata korespondado, lin oni denove akuzis kaj ekzilis al urbo Novgorod. Tie li servis unu jaron kiel ĉefo de gubernia departemento. Kromalie unu el liaj devoj estis raporti pri lojaleco de samaj punitaj personoj kiel estis li mem. T.e. ĉiun trian monaton li elsendis raporton al la Ŝtata Senato, en kiu kurioze estis enlistigita lia propra nomo. Pro bona servo lin oni premiis per alta rango de Rusia Imperio "Nadvornij Sovetnik" (Kortuma Konsilisto), kiu egalis rangon de subkolonelo en armeo. Liaj petoj pri reveno al la familio, necesa zorgo pri la maljuna patro kaj klopodoj de liaj protektantoj rezultigis permeson de la imperiestro Nikolao la Unua al li reveni Moskvon.
Eksiĝo
En 1842 li eksiĝis kaj iom post iom komencis verki. Li tiam estis matura, sperta 30-jaraĝa viro. Pro multaj siaj devigitaj 'vojaĝoj" tra Rusio li bone konis elinterne malfacilan vivon de la rusa popolo, kiun li volis plibonigi laŭ siaj kapabloj.
Morto de lia patro
En 1846 lia 79-jaraĝa patro Ivan Jakovlev tute kadukiĝis kaj bezonis permanentan flegadon. Maje li lastfoje komuniiĝis, metis sian malfortan kapon sur manon de filo Aleksander kaj baldaŭ trankvile mortis. Ĝisfine li racie meditis kaj heredigis honeste sian riĉecon. Multaj geservutuloj estis liberigitaj.
Testamento de Batalanta Pollando
Testamento de Batalanta Pollando (pole: Testament Polski Walczącej) – programa alvoko al la pola nacio, kiun publikigis la 1-an de julio 1945 Konsilio de Nacia Unueco lige al malleĝa transpreno de la regopovo en Pollando fare de komunistaj regopovoj kreitaj sub patroneco de Sovetunio. Aŭtoro de la teksto estis la lasta Registara Delegito por Lando, poeto Jerzy Braun.
Aleksander Herzen
Morto
Komence de la nova 1870 jaro Aleksander Herzen venis en Parizon por plenumi iujn formalaĵojn. Tamen lin atakis rapida duobla pneŭmonio, kiu rezultigis lian morton okazintan la 21-an de januaro 1870. Lin oni sepultis en pariza Père-Lachaise tombejo. Poste liaj restaĵoj estis reselputitaj en la tombejon Cimetiére du Château de franca urbo Nico, kie jam troviĝis korpo de lia edzino Natalia.
Testamento de Batalanta Pollando
Senpera kaŭzo de la alvoko estis kreo fare de komunistoj la 28-an de junio 1945 de la Provizora Registaro de Nacia Unueco.
Aleksander Herzen
Memoro pri Herzen
Memoro pri Aleksander Herzen konserviĝas en Rusio ĝis nun. En Moskvo funkcias muzeo pri li (Arbat distrikto, str.Sivcev Vraĵek, 27). La konstruaĵo estas nova, sed aspektas kiel antikva. Enkorte de la bieno en Tverskoj bulvardo staras lia monumento. Nun tie funkcias fama rusia Instituto pri literaturo. En Vorobiev monteto troviĝas monumento kun bareliefo de Herzen kaj Ogarev. Alia majesta monumento omaĝe al la eminenta rusa verkisto troviĝas en Granda Bronnaja strato. Multajn jarojn en Moskvo ekzistis Herzen strato. Nomon de Herzen portas fama Pedagogia universitato en Sankt Peterburgo. Kelkaj bibliotekoj en diversaj urboj de Rusio havas lian nomon.
Testamento de Batalanta Pollando
Rezulte de tio la 1-an de julio 1945 Konsilio de Nacia Unueco (RJN) malfondiĝis en Krakovo kaj eldonis Manifeston por Pola Nacio kaj Unuigitaj Nacioj, en kiu la lasta fragmento estas la testamento.
Aleksander Herzen
Memoro pri Herzen
La asteroido 3052 Herzen, malkovrita en 1976 de Ljudmila Ĉerniĥ, ricevis lian nomon.
São João do Manteninha
(prononco: saŭjuaŭ domantenija, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Mantena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Mantena kaj Central de Minas.
Villaornate y Castro
Villaornate y Castro [biljaorNAte iKAStro] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega de Toral.
São João do Manteninha
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 499 kilometroj.
Villaornate y Castro
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castrofuerte kaj Villaornate, okupas totalan areon de 48,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 318 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la 1980-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Leono, provinca ĉefurbo.
São João do Manteninha
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Villaornate y Castro
Geografio
Ĝi limas kun Toral de los Guzmanes, Valencia de Don Juan, Villabraz, Algadefe, Villamandos, Fuentes de Carbajal, Campazas kaj Villaquejida.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Valaská Dubová
Valaská Dubová (hungare Oláhdubova) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Valaská Dubová situas laŭ ĉefvojo Dolný Kubín-Ružomberok. La lasta urbo troviĝas je 7, Dolný Kubín je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1323 en formo "Dubova". La unuaj loĝantoj estis rumanaj paŝtistoj, kiuj havis privilegiojn. En 1828 743 vilaĝanoj loĝis en 99 domoj. Post 1902 la oficiala hungara loknomo iĝis Oláhcseres pro la hungariga politiko, kie en 1910 laŭ la popolnombrado vivis 727 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Dolný Kubín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1933 incendio okazis. En 2001 vivis en Valaská Dubová 764 homoj, (760 slovakoj).
Kapelo Sankta Klemento (Eisenach)
La Kapelo Sankta Klemento (germane: Clemenskapelle) estas unu el la plej malnovaj konstruaĵoj malsekularaj de la urbo Eisenach, Germanio.
Historio
Landgrafo Hermano la 1-a laŭdire forpuŝigis la leprulojn, okaze de la fondo de la Katarina monakejo (1214), el la tie situanta Nikolao-malsanulejo en la okcidenta urboparto trans malantaŭ la Nikolao-pordegon. La unua mencio de la nova leprozula komplekso, al kiu apartenis ankaŭ la Klemento-kapelo, estis en 1295.
Ĝis la 17-a jarcento oni uzis la preĝejeton por diservoj. En 1813, kiam francaj okuptrupoj venis al Eisenach, ĝi ege damaĝitis. Poste la ejo funkciis kiel kaprujo kaj lignodeponejo. Nur en 1866 ĝi restaŭritis danke al subvencio de lia grandduka moŝto Karlo Aleksandro. Tiam la konstruaĵo apartenis jam al la Hospitalo Sankta Anno respektive al ties fondaĵo.
De la origina konstruaĵo konserviĝis la muroj kaj kelkaj detalaĵoj, kiel ekz. la fenestroj de la norda kaj de la eosta flankoj. La ejo, estante 5,92 metrojn longa kaj 4,47 metrojn larĝa, estas tre modesta.
La tuto volonte uzitis, ĝis la nedaŭra fermo, kiel ejo por baptoj, geedzigoj kaj diversaj jubileaj festoj.
Fonto
Informoj sur la urbaj retpaĝoj
Eksteraj ligiloj
Gazetartikolo de 2014
Olecko
Historio
La plej fruaj spuroj de la restado de homoj sur la tereno de la Orienta Mazurio kaj la ĉirkaŭaĵo de la nuna urbo devenas de antaŭ 11 mil da jaroj a.K., do en la paleolitiko. En la ĉirkaŭaĵo de Olecko loĝis homoj de la kulturo de Lyngby el la frua paleolitiko (vidu la supran mapon), kaj ĝiaj setlejoj (tendaroj) estas en la apudaj vilaĝoj. Duone de la unua jarmilo a.K. sur la terenon de la nuna urbo venis homoj ligitaj kun la baltoj, do de la kulturo nomata kulturo de tumultoj okcidentbaltaj (vidu la apudan mapon). Laŭ la arkeologiaj esploroj oni povas konkludi, ke antaŭ kelkaj miloj da jaroj troviĝis tie grandaj setlejoj da homoj. En la frua Mezepoko en la ĉirkaŭaĵo loĝis la gentoj de praprusoj. La urbo estis kreita sur la iama prusa setlejo de la gento jodvingoj' (sudovianoj). Restaĵoj de ili estas la geografiaj nomoj de la lagoj, riveroj kaj kelkaj nomoj de la lokoj. En la 15-a jarcento en la tuta regiono okazadis fare de la germanaj koloniistoj la setlado inspirita de la Teŭtona Ordeno, kio tute forpelis aŭ germanigis la praprusojn.
La apero de la urbo Olecko estis ligita kun la malgranda, ligna kastelo de ĉasistoj, kiun oni fondis sur la malvasta kabo inter la Granda Lago de Olecko kaj la rivero Lega, dum la mezo de la 16a jc. La unua informo pri la ideo krei urbon aperis en la jaro 1559. La fondinto kaj la unua vilaĝestro de Olecko estis pola nobelo Adam Wojnowski, kiu fine de la jaro 1559 invitis la setlistojn sur la tereno de la baldaŭa urbor. La setlantoj devenadis el Mazovio. La lokiga privilegio devenas de la 1a de januaro 1560 roku. Kelkaj germanaj historiistoj ligas la fondon de la urbo Olecko kun la renkontiĝo en la jaro 1560 en la ĉasista kastelo de la lasta Granda Majstro de la Teŭtona Ordeno Albreĥto el la dinastio Hohencolernoj (1490-1568) (vidu lin sur la apuda pentraĵo) kun pola reĝo Sigismondo Aŭgusto (nomata ankaŭ Sigismondo la Maljuna) (1520-1572) (vidu lin sur la apuda pentraĵo). La okazo por la renkontiĝo estis la ĉasado de la praarbaro. Tiel aperis la setlejo Marggrabowa. En la jaro 1565 en Olecko la muelejo konstruita fare de vilaĝestro. En la jaro 1570 Olecko ricevis la urborajton laŭ la leĝo de Chełmno. En la jaro 1654 oni komencis la konstruon de la kastelo en Olecko, en kiu ekestu la sidejo de la distriktaj princoj. Tame jam en venonta jarcento la la kastelo komenci la falon. Oni decidis transdoni la kastelon por la ŝtata ĉevalbredejo. Komence de la 18a jc venis al Olecko la epidemio de pesto, kiu motigis 1100 da loĝantoj. De la jaro 1758 ĝis 1762 la urbon okupadis la rusaj milit-taĉmentoj. La konfiskoj, raboj kaj la devoj subteni la armeon faligis la lokan ekonomion.
La 25an de junio 1807, dum la Napoleonaj Militoj, sur la tereno de Olecko kvartiris (restadis) la polaj taĉmentoj de la napoleona armeo. En la jaro 1822 tute bruliĝis la loka kastelo. La multjara setlado de la mazuroj sur la suda flanko de la Duklando Prusio rezultis ke la distrikto Olecko ekhavis polan etnan karakteron. Kun la urbo Olecko ligitaj estis homoj kiuj protestis kontraŭ la germaniga agado en Mazurio. En la dua duono de la 19a jc okazis rapida disvolviĝo de la urbo ligita kun la konstruo de la vojoj kaj de la fervojo. Komence de la 20a jc jam estis preta la fervojo kun Giżycko (1908) (vidu la foton de la stacidomo). Komence de la 70-kaj jaroj de la 19a jc aperis la vico de la municipaj (komunumaj) infrastrukturoj kaj servoj: gasferejo, elektrocentrejo, akvodukto (apude vidu la foton de la akvoturo), kanalaro, buĉejo kaj fridejo. Dum la Unua Mondmilito Olecko estis dufoje okupita fare de rusoj, tamen ne estis multe detruita pro la milito. Dum la Dua Mondmilito la urbon ekokupis la 23-an de januaro 1945 la Ruĝa Armeo. Sekve de la bruligoj ruinigita estis preskaŭ 80% de la urbo. La 3an de junio la sovetia komandanto transdonis la urbon al la pola administracio. Laŭ la decidoj de la Potsdama konferenco oni komencis la procedon de la forlokigo de la ankoraŭ tie restanta germana loĝantaro kaj la enloĝigado de la polaj setlantoj. La unua pola urbestro de Olecko estis de la 18-a de julio 1945 Feliks Lubierzyński, kaj la unua pola distriktestro Janusz Srzednicki. La sovetia armeo forlasis la urbon Olecko la 15-an de septembro 1945.
Bibliografio:
Stanisław Achremczyk (2010): Dzieje Olecka 1560-2010, Urząd Miejski, Olecko.
Janina Anuszkiewicz, Krystyna Wiszniewska (2003): Dziedzictwo kulturowe ziemi oleckiej, Stowarzyszenie Twórców Ludowych Mazur i Suwalszczyzny, Olecko.
Aleksander Chilecki (1974): Olecko. Z dziejów miasta i powiatu, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn.
Ryszard Demby (2000): Olecko. Czasy, ludzie, zdarzenia, Urząd Miejski, Olecko.
Ryszard Demby (1994): Ziemia Olecka w pierwszych latach po II wojnie światowej, Wydawnictwo LIBRA, Olecko.
Christian Grigat (1938): Die Geschichte des Kreises Treuburg, Czygan, Treuburg.
August Eduard Preuß (1835): Preußische Landes- und Volkskunde oder Beschreibung von Preußen. Ein Handbuch für die Volksschullehrer der Provinz Preußen, so wie für alle Freunde des Vaterlandes. Gebrüder Bornträger, Königsberg.
Trunko-laktuko
Trunko-laktuko aŭ asparago-laktuko (Lactuca sativa var. asparagina, augustana, aŭ angustata), estas kultivoformo de laktuko kultivata precipe por la dika tigo kaj uzata kiel legomo. Ĝi estas relative populara en Ĉinujo, kie ĝi nomiĝas ŭosun (wōsǔn 莴笋), ŭoĝju (wōjù 莴苣), ĉjanĝincaj (qiānjīncài 千金菜), kaj en Tajvano, kie ĝi nomiĝas ŭocaisĵin (wōcàixīn 萵菜心) aŭ ejcaiŝjin (A菜心).
Komunumaro Bad Bergzabern
La komunumaro Bad Bergzabern - germane Verbandsgemeinde Bad Bergzabern - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße ("suda vina vojo") de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, ĉirkaŭ la distrikta ĉefurbo Bad Bergzabern. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro en la historia kastelo Bergzabern (bildo sube) centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
{|
Unuopaj membraj komunumoj
La blazono de la komunumaro havas kvar partojn, el kiu la ora ŝlosilo supre dekstre simboligas la monaĥejojn Klingenmünster kaj Weißenburg, kiuj antaŭe estis teritoriaj regintoj, la arĝenta kastelo supre maldekstre la burgon Guttenberg kaj la ora leono sube dekstre la regnon Palatinato, kiuj same estis historiaj regintoj. La simbolo sube maldekstre (vinfolio kaj vita falĉileto) aludas al la vinkultivado, kiu de multaj jarcentoj estas la gvida fonto de prospero en la komunumaro.
Trunko-laktuko
La tigo estas rikoltata je la longeco de ĉirkaŭ 15–20 cm kaj diametro de ĉirkaŭ 3–4 cm. Ĝia gusto estas milda. Ĝi estas kuirata kune kun aliaj manĝaĵoj
Afrikakorps
La Nord-Afrika kampanjo servis al Germanio kaj Italio sekurigi sian sudan flankon. Celo estis interalie konkeri britan Egiption. Je la batalo ĉe El-Alamejn en 1942 la provo fiaskis. En 1943 la okcidentaj aliancanoj sukcesis konkeri Tunizion kaj ekiri al suda Italio.
9463 Criscione
9463 Criscione estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono), en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lisa Marie Criscione , finalistino de la Broadcom MASTERS 2012 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezaj lernejoj. Ŝi gajnis pro sia projekto en fiziko kaj lernas en la Incarnate Word Academy de Parma Heights (Ohio).
Balys Dūda
Balys Dūda (naskiĝis la en Naskvyčiai, distrikto Kupiškis, mortis la  en Subačius) estis kulturaganto, ĵurnalisto, pacifisto kaj esperantisto.
Li oficis kiel stilisto de semajna agrikultura gazeto "Litova Terposedanto", kaj estis inicianto kaj fondinto de popola universitato (1920) en vilaĝo Dubliškiai, en kies programo figuris ankaŭ Esperanto. Estante principa pacifisto, adepto de Lev Tolstoj, Balys Dūda fondis eldonsocieton "Fajreto" (1922), kiu eldonadis litovlingvan revuon "Renaskiĝo"; la revuo bonefike propagandis Esperanton, unu el la punktoj de revua programo estis lingvo internacia. Vilaĝa popola universitato, establita de Balys Dūda, estis unusola en Litovio kaj restigis spurojn: "studentoj" de Dubliškiai estis lingvisto Grigas, pedagogo J. Laužikas, landesploristo Juozas Petrulis. Balys Dūda estas entombigita en Subačius.
Chavornay
Chavornay estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Interlingvisztikai szöveggyűjtemény
Interlingvisztikai szöveggyűjtemény estas hungara ekvivalento de Interlingvistika krestomatio, t. e. kolekto de gravaj tekstoj pri interlingvistikaj temoj. Kun simila titolo aperis presita konspekto libroforma de Zsuzsa Varga-Haszonits en 1986, ĉe la hungara eldonejo de lernolibroj kaj studlibroj Tankönyvkiadó.
NGC 16
NGC 16 (aliaj indikoj — PGC 660, UGC 80, MCG 4-1-32, ZWG 477.61, ZWG 478.33) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Rainer M.
János Rainer M. [jAnoŝ rajner em], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun nekutime plena nomo Rainer-Micsinyei János [miĉinjei] estas hungara historiisto, arkivisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019). Lia pseŭdonimo estis en la nepermesitaj eldonaĵoj Elek Fényes.
János Rainer M. naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
János Rainer M. maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1975, poste li soldatservis, pli poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1981. Post la diplomo li eklaboris en la ĉefurba arkivejo, kie li iĝis arkivisto. Inter 1986 kaj 2011 li laboris en la akademia historia instituto, ekde 1997 li estis institutestro. Li instruis ankaŭ en politika lernejo (1991-1994), en la menciita universitato (1997-2002), en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) (2005-2010), en Universitato Károly Eszterházy ekde 2009. Li habilitiĝis en 2010, poste li estisnomumita profesoro. Li akiris sciencan gradon Ph.D. en 1997, li doktoriĝis ĉe la akademio en 2002. Lia laboro fokusiĝas al la socialismo kaj Hungara revolucio de 1956. Li ricevis premiojn depost la socialismo inter 1990-2010. Lia filino estas aktoro.
Reĝa Jura Akademio (Kassa)
La Reĝa Jura Akademio estis signifa supera lernejo en Hungara reĝlando en Kassa inter 1777 kaj 1922. (Nuntempe la urbo troviĝas en Slovakio kiel Košice.)
Historio
En Kassa estis signifa gimnazio en la 16-a jarcento. Pro alveno de kalvinana/luterana religio alvenis ankaŭ jezuitoj defendi la katolikan eklezion. Ili prenis ankaŭ la gimnazion. Episkopejo de Eger finance apogis transformiĝon de la gimnazio al Jezuita Universitato en 1657 (same kiel Jezuita Universitato de Nagyszombat). La filozofia fakultato tuj ekfunkciis, post 3 jaroj ankaŭ la teologia fakultato. En 1777 laŭ reĝa dekreto la universitato transformiĝis al akademio. Ĉesis lernado de la teologio, samtempe aperis lernado de la juro. Ekde la lernojaro de 1850 restis la fakultato juro, la ceteraj studobjektoj estis integritaj al gimnazio. En 1859 la lernado okazis 3 jarojn. Ĝuste tiam la akademia biblioteko konsistis el 20 mil volumoj. En la lernojaro 1893 lernis 75 studentoj. Post la 1-a mondmilito Košice apartenis al la ĵus fondita Ĉeĥoslovakio. Post longa hezitado la Jura Akademio restis kaj ne translokiĝis al rest-Hungario. Laŭ dekreto en 1922 la lernado estis malpermesita, la studentoj povis lerni germane aŭ slovake, hungare nur en rest-Hungario.
Stacio Okamoto (Hjogo)
Stacio Okamoto (japane: 岡本駅 [Okamoto-eki], angle: Okamoto Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Higashi-Nada, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kōbe (ĉefa).
Sabiniano
Sabiniano originis el Blera (Biedo), proksime de Viterbo. Li estis filo de iu Bonus, sed lia naskiĝjaro estas nekonata.
En 593 papo Gregorio la 1-a sendis lin kiel apokriziaron (apostola nuncio) al Konstantinopolo, sed en 595 li revokis lin, ĉar Sabiniano ne sekvis sufiĉe decide la roman starpunkton kaj ne malebligis, ke la patriarko de Konstantinopolo adoptis la titolon „ekumena patriarko“.
Post misiado en Gaŭlio kaj post kiam li trakuris ĉiujn oficojn de la hierarkio, oni post la morto de Gregorio la 1-a, supozeble en marto 604, nomumis lin papo, sed li devis atendi la konsenton de la imperiestro Foko, pro tio nur la 13-an de septembro 604 oficiale oni povis deklari lin papo. Oni kritikis tiam, ke li kiel papo retenis sian nekristanan nomon.
Estis eble danke al lia akordiga agado, ke la ekzarko de Konstantinopolo Smaragdo kaj la langobarda reĝo Agilulf faris packontrakton. La monaĥo-favoran politikon de sia antaŭulo li ne kontinuigis.
Kiam ekestis malsatmizero, li vendis la grenon el la papaj grenrezervojoj, dum liaj antaŭuloj senkoste disdonis ĝin; tio kaŭzis malamon de la loĝantaro kontraŭ li. La detalajn cirkonstancojn de lia morto, la 22-an de februaro 606, ni ne konas. Fakto estas, ke oni devis translokigi lian kadavron de la Laterano en la preĝejon de Sankta Petro, por protekti ĝin kontraŭ la furiozo de la popolo.
Oni atribuas al Sabiniano ankaŭ, ke li enkondukis la sonoradon de la kirksonoriloj je la kanonaj horoj kaj la celebro de la eŭkaristio.
Pál Gerics
Pál Gerics [geriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerics Pál estis hungara altlerneja instruisto.
Pál Gerics naskiĝis la en Kéthely, li mortis la  en Keszthely.
Biografio
Pál Gerics maturiĝis en premonstrata liceo en Keszthely en 1809, poste li frekventis seminarion, kiun li forlasis kaj inter 1813-1818 li studis medicinon en Reĝa Universitato de Pest. Post la diplomo li instruis en Georgikon, poste li studis en k.k. Polytechnisches Institut (Vieno). Inter 1820 kaj 1825 li studvojaĝis en okcidenta Eŭropo kun stipendio de Georgikon. Hejmenveninta li instruis ĝis 1848 en Georgikon, sed samtempe li estis rektoro, poste li retiriĝis.
Antaŭjuĝo
Antaŭjuĝo, en sia plej ĝenerala senco, estas juĝo rapide kaj supraĵe alprenita, sen antaŭa objektiva informiĝo.
Difino de la nocio
Baze komuna al ĉiuj difinserĉoj estas tio, ke temas — kiel la vorto sugestas — pri juĝo ekzistanta antaŭ ol la supozitaĵo pruviĝas laŭ la realeco — la ebleco pri korektado per sperto estas apenaŭ donita aŭ ĝi estas malakceptata.
Psikaj meĥanismoj
Ĉiuj teorioj pri antaŭjuĝoj akceptas, ke la sinteno de iu grupo rilatas al la ecaro, kiun oni pozitive aŭ negative perceptas.
Kogna kategorizado
Ĉiuj homoj havas antaŭjuĝojn; ili donas al ili teniĝon kaj orientiĝon en tro vasta mondo. Por orientiĝo en nia medio ni devas konstrui kategoriojn por ordigi la alvenaj informoj, tiel kategorizante iun homon ekzemple laŭ sekso, aĝo, haŭtkoloro.