cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ordeno de la Ora Ŝaffelo
La Ora Ŝaffelo en Aŭstrio
Pro la entronigo de la unua Burbono en Hispanio, la reĝo Filipo la 5-a, post venko en la Milito de hispana sukcedo kontraŭ la arkiduko Karlo, tiu deklariĝis granda superulo de la Ordeno pro sia atingo de la imperia digneco, naskante tiele la aŭstran branĉon de la ordeno, separate de tiu hispana. Tiele la superuloj de la Aŭstra Branĉo de la Ordeno de la Ora Ŝaffelo estas la jenaj:
Post la malapero de la Imperio de Aŭstrio-Hungario, la reĝo Alberto la 1-a (Belgio) reklamis la konsideron de granda superulo kaj la trezoron de la Ordeno kiel suvereno de la teroj de Burgonjo. Tiu reklamo estis konsiderata serioze dum la negocado de la Traktato de Versajlo, sed finfine malakceptita pro la interveno de la reĝo Alfonso la 13-a, kiu ekposedis la propraĵojn de la ordeno nome de la eltronigita imperiestro Karolo la 1-a de Aŭstrio kaj la 4-a de Hungario. La registaro de la Respubliko de Aŭstrio agnoskis en 1957 la juran personecon de la Ordeno en Aŭstrio, kaj la dignecon de granda superulo al la arkiduko Otto, ĉefo de la antikva Imperia Familio. La aŭstria branĉo de la Ora Ŝaffelo pluhavas la originajn statutojn de la Ordeno same kiel granda parto de la trezoro, ĉar la sidejo de tiu estis en Bruselo, teritorio kiu estis atribuita al la Habsburgoj post la Milito de hispana sukcedo. Rimarkindas aliflanke la bonegaj rilatoj inter la ĉefoj de ambaŭ branĉoj kaj la fakto ke kelkaj kavaliroj posedas kaj la hispanan kolringon kaj la aŭstrian, kiaj la reĝo Alberto la 2-a (Belgio), la antaŭa granda duko Johano la 1-a de Luksemburgo aŭ la aktuala granda duko Henriko (Luksemburgo).
Rudolf Hilferding
Rudolf HILFERDING (10-an de aŭgusto 1877 en Vieno - 11-an de februaro 1941 en Parizo) estis germana politikisto, publikisto kaj marksisma teoretikulo kaj ekonomio, kun aŭstra deveno. Dum la Vajmara Respubliko - en 1923 kaj de 1928 ĝis 1929 – li estis imperia financa ministro. Li evoluigis la teorion de la ŝtatmonopola kapitalismo. Lia ĉefverko estis tiurilate la Das Finanzkapital (La financa kapitalo). Li estis en 1904-25 eldonisto de Marx-Studien (Marks-studaĵoj) kune kun Max Adler.
Vivo
Hilferding estis filo de juda komercisto Emil Hilferding kaj ties edzino, naskiĝinta Liß. Li geedziĝis en 1904 kun la aŭstra instruistino, kuracistino, reprezentantino de la individua psiĥologio, Margarete Hönigsberg. Ili divorcis en 1922.
Li studis en 1896-1901 medicinon en Vieno, krom tio li okupiĝis pri nacia ekonomio kaj financa ekonomiko. Dum lia studtempo, li kontaktiĝas kun Socialdemokrata Partio, li membriĝas en la socialdemokrata studenta unuiĝo. Post la doktoriĝo en 1901, Hilferding eklaboris kiel infana kuracisto, li ŝanĝis la laboron en 1906 al docento pri nacia ekonomio en la Partilernejo de la SPD en Berlino. Li eksiĝis de tio jam en la posta jaro pro la forpela minaco de la prusa polico kaj laboris de 1907 ĝis 1915 kiel politika redaktoro de la centra eldonaĵo de SPD, la Vorwärts ([forve:rc] Antaŭen).
Li estis de 1915 ĝis 1918 batalkampa kuracisto de la aŭstra-hungara armeo. Hilferding estis ekde 1917 membro de USPD kaj de 1918 ĝis 1923 ĉefredaktoro de la USPD-eldonaĵo Freiheit ([frajhajt] Libereco), kiu konkuris kun Vorwärts [forverc]. En tiu pozicio, li altiris akran kritikon de Kurt Tucholsky ([tuĥolski].
Hilferding engaĝis sin poste por reunuigo de USPD kaj SPD, kio okazis fine en 1922. La enkonduko de la renta marko ekde malfrua aŭtuno de 1923 – kiu estis poste rigardata kiel savilo de la marko estis publike ligita al povumo de Hjalmar Schacht, sed tio estis fakte ideo de Hilferding. Schacht aplikis nur ideojn de Hilferding.
En la unua kabineto de la Granda Koalicio kun Gustav Stresemann [strezeman] kiel regna kanceliero, li estis imperia financa ministro de la 13-a aŭgusto ĝis la 6-a de oktobro 1923. Hilferding estis de 1920 ĝis 1925 membro en la imperia ekonomia konsilio. Li estis parlamenta reprezentanto de SPD en Reichstag de 1924 ĝis 1933. Dum regado de imperia kanceliero Hermann Müller (SPD), li iĝis denove financa ministro, de 1928. En la t.n. Kabineto de Personecoj, Hilferding ne plenumis la atendojn eĉ el sia propra partio (laŭ Hagen Schulze, li agadas kiel „obstina nenifarulo“) kaj perdis sian oficon fine de decembro en 1929, post la Novjorka borsa kolapso, ĉar li volis prunti por la imperio kasan krediton ekster la imperia banko.
Post nazia okupo de Germanio, Hilferding estis arestita fare de la francaj instancoj en Marseille. Li estis transdonita al Gestapo, kiu turmentis lin en Parizo kaj pro tio li mortis en 1941.
Graveco
Hilferding estas rigardata – pro ties deveno – kiel grava reprezentanto de la tielnomata aŭstromarksismo. Meze de la 1920-aj jaroj, post la reunuiĝo de SPD kaj USPD, li estis rigardata kiel „gvidanta teoria kapo de la Partio“ (SPD). Friedrich Stampfer priskribis Hilferding kiel Majstron en la arto, kiu kapablas konvene adapti la marksismajn instruojn al la praktikaj bezonoj.
Vyškovec
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1830.
NGC 5805
NGC 5805 estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
27172 Brucekosaveach
27172 Brucekosaveach estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Hédy Schneider
Hédy Schneider [hEdi ŝnejder], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schneider Hédy estis hungara-nederlanda klasika pianisto. Ŝia persona nomvarianto estis Hedvig.
Hédy Schneider naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Maastricht.
Biografio
Hédy Schneider devenis el juda familio. Jam sesjara, kiam ŝi ricevis pianlecionojn laŭ iniciato de ŝia patrino. Ŝi studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Hernádi kaj Leó Weiner. Post siaj studoj pro la kontraŭjudaj leĝoj ŝi povis koncerti nur antaŭ juda publiko. Depost fino de la nazia erao ŝiaj eblecoj larĝiĝis eĉ al eksterlando, ŝi gajnis piankonkurson en Parizo en 1946. En la fruaj 1950-aj jaroj ŝi donis multajn koncertojn, recitalojn kaj estis regule aŭdata en programoj de la Hungara Radio. Tamen tiutempe jam ekzistis la Fera Kurteno, ŝiaj eblecoj denove striktiĝis. Post la Hungara revolucio de 1956 ŝi disidis, ŝi instruis en konservatorio en Maastricht. Ŝi ricevis hungaran ŝtatan premion en 1953. Ŝia edzo estis juda-hungara violonisto.
Ryo Hiraide
Ryo Hiraide (平出 涼, n. ) estas japana futbalisto.
1158 Luda
1158 Luda estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Maria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan rusan antaŭnomon "Luda", mallongigo de "Ludmilla". Tiu estas la nomo de nenia aparta persono.
Yann Barthès
Yann Barthès (esperante Johano Bartes), naskiĝinta la 9-an de oktobro 1974 en Ĉamberio, estas franca televida ĵurnalisto, parolisto kaj produktoro. De septembro 2016 li parolas en la televidprogramo Quotidien ("Taggazeto") en la franca televidkanalo TMC, antaǔe li parolis en la samtipa televidaĵo Le Petit Journal ("La eta gazeto") en Canal+.
Kriŝno (rivero)
La rivero Kriŝno aŭ Krishna estas la kvara plej granda rivero laŭ akvokvanto kaj riverbasena areo en Barato, post Gango, Godavari kaj Bramaputro. La rivero estas preskaŭ 1,300 kilometrojn longa. Tiu ĉi rivero estas nomata ankaŭ Kriŝnaveni. Ĝi estas ĉefa fonto por irigacio por Maharaŝtro, Karnatako, Telangano kaj Andra-Pradeŝo.
Orkut
Orkut (en Esperanto ankaŭ Orkuto) estis virtuala interreta komunumo celanta helpi siajn uzantojn renkonti novajn amikojn kaj mastrumi ekzistantajn konataĵojn. Ĝi ĉesis funkcii en 2014. Ĝia sekvanto (Hello), malgraŭ ke ĝi funkcias en 4 lingvoj (en, es, fr, pt) ĝi neniam plu atingis la samnombran uzantaron.
Per publikado de kiel eble plej precizaj informoj pri si mem forme de profiloj (sociala, profesia kaj persona) ĝuas la unuopaj uzantoj de orkut precipe la eblecon ekkoni aliajn uzantojn kun la samaj interesoj.
Kompare kun alia, plej malnova simila servo Friendster ofertas orkut krome la eblecon fondi specialajn Komunumojn (Communities) pri ajnaj temoj. Por eniri orkuton, oni nuntempe ankoraŭ bezonas esti invitita enen fare de iu jama membro, ĉar orkut troviĝas ankoraŭ en la beta-stato de evoluo.
Orkut estis fondita fare de Orkut Büyükkökten, turkdevena dungito de Google, evoluigita en lia libera tempo kaj laŭ li nomita. La projekto estis lanĉita je la 22-a de januaro 2004.
Esperanto ĉe Orkut
Per sia funkciado orkut estis medio favora al aktivado de diversaj minoritataj komunumoj kaj signife vigle vivas en ĝi ankaŭ esperanto, kvankam la uzanto-interfaco de la sistemo ekzistas nuntempe en la angla, portugala , franca , itala , ĉinia , rusa kaj hispana lingvoj. La komunumo "Esperanto Brasil" jam havas ĉirkaŭ 2.200 membrojn, la komunumo "Esperanto - Oficiala" havas nuntempe uloj el 44 landoj kaj ekzistas ankaŭ ĉirkaŭ 200 aliaj esperanto-komunumoj, pri pluraj temoj tiel, kiel e-muzikistoj, e-instruoj, e-religioj kaj tiel plu.
Orsay - Gif (pariza metrostacio)
Orsay - Gif estas estonta stacio sur linio 18 de Grand Paris Express, situanta inter komunumoj Orsay kaj Gif-sur-Yvette en departemento Essonne en regiono Francilio.
Orkut
Esperanto ĉe Orkut
Ankoraŭ mankas 45% de orkut por esti tradukita de angla al esperanto. Iu ajn povas helpi per http://services.google.com/tcbin/tc.py.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Hello
Artikolo en Libera Folio mencianta orkuton
Itaú (Ag. 8224)
'''Itaú Ag. 8224''' estas bankagentejo de la brazila banko Itaú Unibanco.
La agentejo 8224 funkcias en la urbocentro de Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Ĝi estis inaŭgurita en tiu urbo je la 16-a de novembro 2009.
Sciacca
Sciacca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caltabellotta, Menfi, Ribera kaj Sambuca di Sicilia.
Apetito
Apetito (latine: appetitus cibi „deziro al manĝaĵo“) estas la sento voli manĝi nutraĵon. Homoj kaj aliaj bestoj havas apetiton por certigi ke ili sufiĉe manĝas por pluvivi. Perdo de apetito ankaŭ nomiĝas anoreksio (tio ne estas la samo kiel la psika malsano malsana magreco (Anorexia nervosa) ).
Apetito povas ŝanĝiĝi kiam persono estas malsana, kiam ili havas manĝadajn malhelpojn kaj kiam ili uzas diverstipajn medicinojn. Granda apetito povas kaŭzi ke iu manĝas pli ol necesa, kaj pro tio povas plipeziĝi, eĉ fariĝi obeza. Malgranda apetito povas kaŭzi ke iu manĝas malpli ol necesa, kaj ili povas pro tio malplipeziĝi, eĉ fariĝi subnutrita.
Apetito ne estas la sama kiel malsato.
Megofriedoj
Megofriedoj, Megofrjedoj aŭ laŭ la latina scienca nomo Megophryidae (ofte konataj kiel folirubaj ranoj) estas granda familio de ranoj indiĝena de varma sudoriento de Azio, el la deklivaro de Himalajo orienten, suden al Indonezio kaj la Grandaj Sundaj Insuloj en maraj Sudorienta Azio, kaj etende al la Filipinoj. Je 2014 ĝi enhavas 180 speciojn de ranoj dividitaj inter 9 genroj. Pro manko de pli bonaj surlokaj nomoj, ili estas komune nomataj megofrioj.
La megofriedoj elstaras pro sia kamuflado, ĉefe tiuj kiuj loĝas en arbaroj, kiuj ofte ŝajnas kvazaŭ mortintaj folioj. La kamuflado estas taŭga ĝis la punkto ke kelkaj havas haŭtofaldoj kiuj ŝajnas kvazaŭ foliaj nervoj, kaj almenaŭ unu specio, nome longnaza kornorano (Megophrys montana) havas akrajn projekciaĵojn etende antaŭ la okulo kaj nazo, kio maskas la ranformon.
Megofriedoj gamas laŭ grando el 2 al 12.5 cm laŭlongo. La langoj de plenkreskuloj estas notinde pagajo-formaj. Ties ranidoj povas troviĝi en vario de akvo, sed ĉefe en lagetoj kaj rojoj. La ranidoj estas tre diversaj laŭ formo pro la vario de habitatoj en kiuj ili loĝas.
Genroj
Familio Megofriedoj inkludas la jenajn naŭ genrojn: El tiuj, Borneophrys estas monotipa. Genroj ne plu agnoskitaj estas Atympanophrys (nune en Megophrys) kaj Vibrissaphora (nune en Leptobrachium). Krome, la genro Xenophrys Günther, 1864 estis ĵus enmetita en Megophrys por solvi la parafilion de Xenophrys, atendante pli bonan solvon. Tio faras Megophrys la plej specienhava ene de Megofriedoj. Tamen, aliaj fontoj plue agnoskas Xenophrys.
Stelle (distrikto Harburg)
Stelle estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Apartaj komunumopartoj interalie estas la vilaĝoj
Saint-Remy-Chaussée
Saint-Remy-Chaussée estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 469 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Remy-Chaussée estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Saint-Remy-Chaussée troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Saint-Remy-Chaussée etendiĝas sur 5,17 km².
Administrado
Saint-Remy-Chaussée apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Bullas
Bullas [BUjas] estas hispana municipo de Murcia Regiono. Ĝi lokas en komarko Noroeste. La municipo estas 82,2 km² ampleksa. Tiu limas al Mula en ĝia oriento kaj al Cehegín en ĝia okcidento. Dek unu kvincent kvardek sep personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de Bullas en la jaro 2018.
Geografio
En la municipa teritorio estas la elfluejo de la rivero Mula (alfluanto de la rivero Segura). La urba kerno estas je 651 metroj super marnivelo, kaj tiel estas la dua municipa sidejo plej alta de la Regiono Murcia post nur Moratalla. Ĝi estas je 53 km de distanco disde la ĉefurbo (Murcia).
Estas naturaj areoj, ĉeriveraj arbaroj kaj sude de la municipo la montaro Sierra de la Lavia kaj la valo de Aceniche.
Is-sur-Tille
Is-sur-Tille estas franca komunumo situanta en Francio, regiono Burgonjo, departemento Côte-d'Or.
Historio
La halo de la foirejo datiĝas de 1880.
De 1917 ĝis 1919 staras usana setlejo.
Kuriozaĵoj
La nomo de la urbo Is estas ofte uzata en krucvortenigmo kaj ĉi rilate oni organizas tie konkursojn de krucvortenigmo.
La rivero Tille ne trapasas la komunumon.
Ekonomio
La rivero Ignon trapasas la komunumon.
Tie estas fabriko de la grupo SEB. La eldono Clouet fabrikas poŝtkartojn kaj afiŝojn.
Esperantio
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 4 voĉojn (0,40 %) en 2004, 1 voĉon (0,10 %) en 2009 kaj 2 voĉojn (0,16 %) en 2014.
Vicpreposta palaco (Eger)
La Vicpreposta palaco estas eklezia rokoka historia monumento en Eger.
Historio
La palaco estis konstruita en 1758. La mansardo neniiĝis pro incendio en 1827, poste oni konstruis pli simplan tegmenton. En 1908 oni renovigis la murpentraĵojn. La sekva plena renoviĝo okazis en 1980. En 2010 akvotubo rompiĝis, tial signifaj damaĝoj estiĝis. Nun en la konstruaĵo funkcias Komisiono pri Historiaj Urboj kaj kontoro pri defendado de la historiaj monumentoj, sed la posedanto estas diocezo de Eger.
La konstruaĵo
La unuetaĝa palaco situas laŭ la trotuaro kaj formas U-majusklon. La enireja parto estas rizalito (do reliefas), pli supre ornama balkono estas videbla, la ferajn partojn (ankaŭ kradojn de la fenestroj) kreis Henrik Fassola. La plej supre blazonoj de Eger kaj Heves estas videblaj. Apud la enirejo estas po 1 niĉoj, ene grandaj ŝtonaj ornamaĵoj. Malantaŭ la enirejo tuj maldekstre situas la ŝtuparejo. En la unua etaĝo funkcias la ornamĉambro, kies fresko estis pentrita en 1758.
Dieter M. Weidenbach
Dieter Morales WEIDENBACH (naskiĝinta en 1945 en Stendal) estas germana pentristo. Li laboras kaj loĝas en Vajmaro kaj en Berlino.
Vivo
Weidenbach trapasis la abiturientan ekzamenon en Weißenfels en 1964. Inter 1964-66 li studis arthistorion kaj historion ĉe la Karl-Marx-Universitato de Lepsiko. Inter 1966-71 li estis studento de pentrado kaj grafikado ĉe la Altlernejo pri grafiko kaj libra arto en Lepsiko. Inter 1978-80 li iĝis disĉiplo de profesoro Willi Sitte en Halle (Saale), ĉe la Altlernejo Kastelo Giebichenstein.
En 1982 Weidenbach komisiitis docenti ĉe la Altlernejo pri industria formdonado en Halle. En 1985 li eksŝtatanigitis fare de la GDR-aŭtoritatuloj kaj malfermis en 1986 atelieron rekte ĉe la aliancana kontrolpunkto Checkpoint Charlie, en la Artistodomo Friedrichstraße (Okcidenta Berlino). Post la Turniĝo li revenis en Orientan Germanion, nome al Vajmaro en la Artistodomon Haußknechtstraße. Inter 2000-02 li docentis ĉe la Fakaltlernejo pri ĝarden- kaj pejzaĝodezajnado en Erfurto. En 2003 li gajnis la Wilhelm-Fraenger-stipendion en Potsdam.
Brienz West (stacidomo)
Brienz West estas fervoja stacidomo en Brienz, Svislando.
NGC 5806
NGC 5806 (aliaj indikoj — UGC 9645, MCG 0-38-14, ZWG 20.41, IRAS14574+0205, PGC 53578) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Pont-sur-Sambre
Pont-sur-Sambre estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 564 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Pont-sur-Sambre estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Pont-sur-Sambre troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Pont-sur-Sambre etendiĝas sur 11,33 km².
Vidindaĵoj
La plej grava simbolo de Pont-sur-Sambre estas ĝia malnova gvatturo. Ĝi larĝas 4 metrojn, altas 18 metrojn, kaj estis verŝajne konstruita en la 17-a jarcento. Ĝi estas klasifikita kiel Monumento historia kaj entenas sonorilon, kiu datiĝas de 1660 kaj devenas de Thuin en Belgio.
La sonorilturo de la nuna preĝejo datiĝas de 1783, dum la navo estis konstruita en la 15-a jarcento kaj la ĥorejo ĉirkaŭ la jaro 1600
Administrado
Pont-sur-Sambre apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Géza Berek
Géza Berek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Berek Géza estis hungara agronomo, bredisto.
Yashovardhan Singh
Yashovardhan Singh (naskiĝis en Patno, Hindio, la 4-an de julio 1951) estas baratdevena esperantisto, kiu ekde la fino de la 1970-aj jaroj vivas en Germanio. Multajn jarojn li laboris en la universitato de Paderborn, en kunlaboro interalie kun la matematikisto kaj profesoro pri kibernetiko Helmar Frank. Fine de la 1970-aj jaroj li ankaŭ intense teme kontribuis al iuj internaciaj seminaroj de Germana Esperanto-Junularo - interalie la 21-a IS (1977-78) en Rotenburg (Fulda) kaj la 22-a IS (1978-79) en Damme-Dümmerlohausen. Ekde 2011 li kune kun la slovako Stano Marček redaktas la revuon Esperanto aktuell de Germana Esperanto-Asocio.
Géza Berek
Géza Berek naskiĝis la en Nemecký Seldín (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Berek apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li finis agrikulturan lernejon en Komárom (tiam apartenaĵo de Hungario) en 1939, poste li maturiĝis. Inter 1939–1941 li laboris en eklezis bieno en sia naskiĝvilaĝo, poste li estis inspektoro en la regiono. Li batalis ĉirkaŭ jaron dum la 2-a mondmilito, poste li estis inspektoro en rest-Hungario. Inter 1949 kaj 1991 li laboris en esplora instituto, kie li okupiĝis pri novaj hibridoj de porkoj. En tiu periodo li akiris agronomian diplomon en Agronomia Universitato de Gödöllő (1955) kaj samloke doktoriĝis en 1959. Li kandidatiĝis en 1967 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis kelkajn medalojn. Lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1954-1957.
Minejo Schauinsland
La minejo Schauinsland (en la 19-a jarcento nomata ankaŭ Erzkasten, kio signifas erckesto) estis arĝento- kaj plumbominejo en monto Schauinsland, 10 km sud-oriente de Freiburg im Breisgau. Ekde la 19-a jarcento oni krome tie minis zinkercon. La minado daŭris ekde la 13-a jarcento ĝis 1954. Ekde 1997 la minejo Schauinsland estas vizitminejo.
Geologio
La minejo situas en la suda parto de la centra Nigra arbaro, rekte sude de la pinto Schauinsland, kiu altas 1284 m. Ekzistas multnombraj vejnoj, kiuj tre krute deklivas okcidenten kaj orientiĝas plejparte paralele al la Suprarejna foso. La vejnoj konsistas el kvarco-barito-karbonato kaj entenas minindajn kvantojn da zinkblendo kaj galeno. Kiel ĉirkaŭpetraĵo apudas gnejso kaj migmatitoj (anateksitoj). La minindaj ĉefvejnoj situas en arealo 1,7 km larĝa kaj 3,4 km alta ĉirkaŭ la pinto de Schauinsland. Oni minis ĝis al profundeco de 900 m.
13a ĝis 16a jarcento - malfrua mezepoko
La minado je Schauinsland komenciĝis plej malfrue, kiam oni konstruis la minadsetlejon Dieselmuot [dizlmuat], sudokcidente de Hofsgrund kaj proksime de la Unuan kulminon de la minado atestas la multekostaj preĝejfenestroj en la katedralo de Freiburg el la 14a jarcento montrantaj la temon minado je la monto Schauinsland. El la jaro 1372 datas unu el la plej malnovaj minadstatutoj de Eŭropo, nomata Dieselmuoter Bergweitum. Ĝi reguligas la minadon en la regiono Schauinsland sub Egino la 3a (Freiburg), por tio oni kunvenigis ĉiujn koncernitojn en la Haldenhof. En la 15a jarcento oni forte reduktis, antaŭ ĉio pro la lignomanko sekve de troa ekspluato kaj de kvereloj kun la Monaĥejo Oberried, kiu estis posedanto. Pro la komenco de la Tridekjara milito kaj pestepidemioj la minado plejparte ĉesis.
16a ĝis 18a jarcento - frua Novepoko
Post la militperturboj sistema minado komenciĝis nur ekde 1724. En tiu tempo sur la monto Schauinsland oni minis plejparte piromorfiton kaj galenon kaj ankaŭ surloke metalurgiis. Ekde la 18a jarcento ekestis ekonomia intereso pri plumbo, kio kaŭzis grandan postulon. La jaroj 1744 ĝis 1794 montris konsiderindan kreskon, oni minis precipe en la galerioj Barbara kaj Gspreng. Sed la periodo de prospero ĉesis ĉirkaŭ la jarcentoŝanĝo, ekde 1803 la raportoj diras, ke 19 minejaj galerioj en la regiono estis konataj, sed neniu plu alirebla.
19a kaj 20a jarcentoj
Ĝis 1876 la minado malaktivis. Tiam Carl von Roggenbach denove komencis la minadon. Ekde 1891 la en Köln fondita kompanio Schwarzwälder Erzbergwerke transprenis la ekspluatadon de de la erctrovejo. La postajn 30 jarojn oni intense minadis, ekde 1923 la rajtoj de minado estis transdonitaj al la Bergbau AG Lothringen. La sinkantaj mondmerkatprezoj por plumbo kaj zinko en 1930, dum la Vajmara Respubliko kaŭzis la ĉeson de la minejo.
Nur malmultajn jarojn poste, ekde 1935, la minadon oni denove komencis, ĉifoje la akcia kompanio Stolberg Zink. En 1945 ĝis 1946 la minado estis interrompita, la 31an de oktobro la finan ĉeson de la minado necesigis malpliigita profitodono pro sinkantaj mondmerkataj prezoj.
1997 ĝis hodiaŭ - vizitminejo
Jam ekde 1976 unua iniciato por konservi la minejon komenciĝis, la esplorgrupo Steiber. Dum pli ol 20 jaroj oni purigis kaj malplenigis 30 km da galerioj kaj alirebligis ilin. En 1997 oni povis komenci la vizitadon. La vizitminejo Schauinsland estas unu el la plej grandaj vizitminejoj en Germanio
Minejareo
Al la minejareo sur la monto Schauinsland apartenas 32 ŝaktoj kaj galerienirejoj. La vizitminejo troviĝas 700 m oriente de la montstacio de Schauinsland-telfero ĉe numero 28 (Gegentrumstollen 2).
Eksteraj ligiloj
, ,
Katedralo Naskiĝo de Jesuo (Kiŝinevo)
Katedralo Naskiĝo de Jesuo (rumane: Catedrala Nașterea Domnului) estas preĝejo en Kiŝinevo. Temas pri metropolitejo de la Moldava-ortodoksa eklezio.
Historio
Starigitis la kirko inter 1830 kaj 1836 laŭ iniciato de Gavril Bănulescu-Bodoni, metropolito de Besarabio. Post unuaj planadoj de la en 1831 mortinta arĥitekto Peter Speeth transprenis la gvidadon Avraam Melnikov. Konsekriĝo eblis en al 13.10.1838.
En junio 1941 ĝi tre damaĝitis bombade. Komenciĝis restaŭrado en septembro 1942 du kio aktivis la rumana artisto Jean Alexandru Steriadi. Finiĝo estis en la 1950-aj jaroj. Nokte inter la 22-a kaj la 23-a de decembro eksplodigitis la kampanilo laŭ ordono de la municipa administrato komunista kaj diserva okazigejo sekve ne plu eblis. Anstataŭe ĝi ekfunkciis kiel ekspoziciejo de la ministerio pri kulturo de Moldava Soveta Socialisma Respubliko.
Inter 1989 kaj 1991 sukcesis redediĉo sakraleja. Ekis ampleksaj restaŭradlaboroj kaj en la 3.11.1995 ŝtatprezidanto Mircea Ion Snegur eĉ subsignis dekreto pli akcelo restaŭrada. En 1996 la laboroj finiĝis kaj samjare metitis fundamenta ŝtono pri nova sonorilturo kies novestiĝo estis en la 1997-a jaro. Tamen ĝi diferencas de la orginalo kiun estis detruintaj komunistaj barbaroj en 1962.
Situo kaj arĥitekturaj detaloj
La katedralo en la urbokvartalo Buiucani troviĝas sur sama akso kun malpli longe pli poste starigita Triumfarko de Kiŝinevo kiu similas antaŭan portalon preĝejan. Ĉekirke estas la Katedrala parko. Faritis la kirko laŭ stilo de rusa historiismo el ŝtono kaj brikoj. Ĉe la kvar eksteraj vandoj estas po unu peristilo; ilia koloro estas helflava, kolonoj kaj ornamaĵoj estas blankaj. En la kupolo de la nova kampanilo ja bonvenas lumo eniranta per ok altaj fenestroj.
Kirke estas tri altaroj kaj la ĉefa el ili montras la naskiĝon de la Savinto.
Takumi Abe
Takumi Abe (阿部 巧, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Yokohama FC, Matsumoto Yamaga FC, Avispa Fukuoka kaj Thespakusatsu Gunma.
Tempero
Tempero (latina temperare: 'miksi') estas pentrotekniko, laŭ kiu oni pentras per farboj miksitaj kun varmeta ovoflavo, gluakvo, figlakto aŭ vakso, anstataŭ kun oleo. Dum pentrado, la tempera farbo estas maldensigebla per akvo, sed – male al akvofarboj – ne post la sekiĝo. La tempero estis plej grava pentrotekniko antaŭ disvastiĝo de la olepentrado. La tabulobildoj de la mezepoko, la ikonoj estis pretigitaj per tiu tekniko.
Historie, la pentrado tempera estas karaktera de la Mezepoko en Eŭropo. Ĝi povas esti konsiderata karaktera de la stiloj kaj romaniko kaj gotiko en Okcidenta Eŭropo, kaj de la ikonoj bizancaj kaj ĝenerale ortodoksaj, en Orienta Eŭropo.
Francisko Azorín uzas tamen la terminon detrempo nome Pentro per farboj solvitaj en varmeta gluakvo, gelateno aŭ ovoflavo. Kaj li indikas etimologion el la latina temperare (moderigi temperaturon). Li aldonas teknikajn terminojn kiel detrem-pentri, detrem-pentrado, detrem-pentro, detrem-pentristo.
Aliaj signifoj de tempero
En la komuna lingvo, oni uzas la vorton tempero ankaŭ por la tempera farbo kaj eĉ oni vendas en la vendejoj farbojn kun nomo „tempera” (kiel tempera farbo, sed tio estas ofte simpla guaŝo. (Tempero en Esperanto povas ankaŭ signifi temp-eron, parton de tempo, momenton.)
La tempera farbo
La esenco de la tempera farbo estas en ties ligaĵo, kiu estas emulsio, oleo miksita en akvo (lakteca fluaĵo, kiun oni eltiras el olehavaj grajnoj). Por ke la du komponentoj ne disiĝu, tion certigas la emulsiiga materialo, kiu estas plej ofte lecitino de la ovoflavo, pli malofte kazeino de lakto, plue araba gumo aŭ sapo el abelvakso.
Oni povas pretigi pli ligfortan, eltenan emulsion, se oni aldonas al la ovo duonkvanton da linoleo, samkvanton da mastikoŝmiraĵon kaj ankoraŭ du-trikvanton da akvo kaj poste oni kunskuas ĉiujn. Oni intermiksas la fajnopulvoran kolorigaĵon kun tiu preta emulsio, sed nur kun tiom, kiom ĝi ensorbas. La necesa konsisto estas reguligebla per aldono de konvena kvanto de akvo. La tempera farbo ne estas longtempe rezervebla, la pentristoj faras ĝin freŝe.
La pentra tekniko
Oni povas uzi la temperan farbon sur preskaŭ ĉiu surfaco, tiel sur papero, ligno, teksaĵo, muro. En la mezepoko, oni pentris sur kreta bazo, sed ties facilaj, helaj koloroj bone redonas la nuancojn eĉ sur blanka olea bazo. La surpentrado de la farbo plej konvenas la long-vilaj pentriloj, sed la tempero havas tiajn teĥnikojn, kiuj uzas pentrotranĉilon por surŝmiri la maldensigitan farbon.
La tempera farbo rapide sekiĝas, tiel la pentraĵo ne estas tiel daŭrigebla kiel ĉe olea pentraĵo. Ĉar oni ne povas esprimi per ĝi pli delikatajn nuancojn, ĝi aplikeblas kiel pli forta, desegna maniero. La temperaj koloroj heliĝas post sekiĝo kaj ricevas facilan, malpezan efikon. Ili ne havas tian profundan koloron ol la olea farbo. Ĉe tempero dominas la helaj koloraj harmonioj. La koloroj de la tempera pentraĵo estas tre longrezistaj, ili ne emas al flaviĝo, male al la olea farbo.
Oni povas miksi la temperon kun la olea teĥniko. Oni unuafoje pentras per tempera, poste daŭrigas per olea farbo. Oni povas laki la temperan pentraĵon, tiom oni apenaŭ povas distingi disde la lakita olea pentraĵo. La lakado do deprenas la puran, facilan kolorefikon de la tempero, ties plej gravan proprecon.
Araŭkarialoj
La araŭkarialoj (Araucariales) estas planta ordo el gimnospermoj. Tiu ordo entenas unu familion, la araŭkariacoj (Araucariaceae), kaj 4 genrojn, el kiuj la tipa genro estas araŭkario,.
Santander (Ag. 3568)
'''Santander Ag. 3568''' estas bankagentejo de la brazila banko nomata Banco Santander Brasil.
La agentejo 3568 funkcias en la urbocentro de Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Ĝi estis inaŭgurita en tiu urbo je la 30-a de aprilo 2009.
NGC 5807
NGC 5807 (aliaj indikoj — MCG 11-18-16, MK 832, ZWG 318.9, PGC 53373) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĵovti Vodi-1 (stacidomo)
Ĵovti Vodi-1 (Жовті Води I) estas fervoja stacio en (Dnipropetrovska provinco), vilaĝo en Ukrainio.
Sassegnies
Sassegnies estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 290 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Sassegnies estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Sassegnies troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Sassegnies etendiĝas sur 4,15 km².
Administrado
Sassegnies apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
(14249) 2000 AW57
(14249) 2000 AW57 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sciara
Sciara estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aliminusa, Caccamo, Cerda kaj Termini Imerese.
Heinrich-Schütz-Domo (Weißenfels)
La Heinrich-Schütz-Domo en Weißenfels, Germanujo, estis ekde 1651 ĝis lia morto la vivoloko de Heinrich Schütz. Estas nun la ununura plejparte en originala stato vizitebla loĝodomo de la komponisto, en kiu li komponis gravajn verkojn dum sia maljunaĝo.
Historio de la muzeo
En la jaro 1956 urba arĥivisto Adolf Schmiedecke de Weißenfels unuafoje instalis malgrandan Schütz-memorejon en la domo, kiu dum la 1970-aj jaroj transloĝiĝis en ĉambron de Kastelo Neu-Augustusburg. La domo tiutempe estis priloĝata. Meze de la 1980-aj jaroj oni instalis en la domo post ampleksaj rekonstruaj kaj resanigaj laboroj okaze de la 400-a naskiĝdatreveno de Heinrich Schütz la muzikmemorejo je Weißenfels. En 1994 oni novaranĝis la konstantan ekspozicion fokusige la verkaron el la maljuneco de la komponisto kaj ties rilaton al Weißenfels. Ekde 2003 la muzeon tenas la muzikasocio Weißenfelser Musikverein Heinrich Schütz.
Malkovroj
Oktobron de 2010 oni trovis je la sanigo de la domo du tekstofragmentoj de ne plu konserviĝinta komponaĵo, kiu interalie muzikigis psalmon 10. La fragmentoj devenas el la tempo de 1650 ĝis 1660.
En 2013 Bach-esploristo Peter Wollny el Lepsiko malkovris en la Heinrich-Schütz-Domo ĝis tiam nekonata notacion maskribitan de Johann Sebastian Bach. La kopio de meso de la itala komponisto Francesco Gasparini troviĝis en la kolekto de iama biblioteko ej Weißenfels. La Heinrich-Schütz-Domo transprenis en la jaro 2005 la kolekton de muziknoto el la iama biblioteko Weißenfels de la evangela paroĥo kiel pruntaĵo en sian arĥivon, por alirebligi ĝin al la esploro kaj utiligi por la muzika praktiko. Kvankam Johann Sebastian Bach ekde 1713 laboris komponiste por la kortego je Weißenfel kaj ekde 1729 ĝis 1736 tenis la titolon de kortega kapelmajstro, la trovita manskriba notacio ne rilatas kun lia laboro en Weißenfels. Li pretigis la kopion de la meso proksimume 1740 por prezentadoj en la du lepsikaj ĉefpreĝejoj Sankta Tomaso kaj Sankta Nikolao. La malkovro de la baĥa manskribaĵo en la arĥivo de la Heinrich-Schütz-Domo subtenas la supozon, ke partoj el la muzikaĵokolekto je Weißenfels originas el Lepsiko. Du kantoroj el Weißenfels, Carl Ludwig Traugott Glaeser (kantoro 1771-1797) kaj Karl Heinrich Reinicke (kantoro 1797-1798), pasigis sian edukadon en la lepsika Thomas-Ĥoro kaj ĉe la Universitato de Lepsiko. Oni supozas, ke Glaeser metis la bazan stokon por la muzikaĵokolekto en Weißenfels, akirinte multajn manskribaĵojn de lepsikaj muzikistoj. La manskribaĵo troviĝis en la prezentado-materialo por anonima meso. Bach aldonis al la kantvoĉoj de la meso sonfortigajn arĉajn kaj blovajn voĉojn. Entute kvar el dek tri voĉoj devenas el la plumo de Bach, la aliajn naŭ voĉojn pretigis kopiisto. En ĉi tiu aranĝo la verko trovis la intereson de la vajsenfelzaj kantoroj, kiuj kolektis okulfrape multajn verkojn kun riĉa blovinstrumentaro por la ĉefaj kaj festaj diservoj en la preĝejo Sankta Maria je Weißenfels.
Biskupice (distrikto Prostějov)
Biskupice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc, 9 km oriente de Prostějov kaj 15 km sude de Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1131.
Satory (pariza metrostacio)
Satory estas estonta stacio sur linio 18 de Grand Paris Express, situanta en komunumo Versailles en departemento Yvelines en regiono Francilio.
Brienz (stacidomo)
Brienz estas fervoja stacidomo en Brienz, Svislando.
Santander (Ag. 1562)
'''Santander Ag. 1562''' estas bankagentejo de la brazila banko nomata Banco Santander Brasil.
La agentejo 1562 funkcias en norda kvartalo de la urbo Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Ĝi estis inaŭgurita en tiu urbo je la 14-a de septembro 2020.
7386 Paulpellas
7386 Paulpellas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
(18249) 3175 T-2
(18249) 3175 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
7386 Paulpellas
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca fizikisto Paul Pellas (1924–1997), fakulo pri meteorŝtonoj kaj konservisto de la Muséum national d'histoire naturelle de Parizo.
Pinthoro
Pinthoro estas parto de la tago dum kiu la trafiko sur vojoj kaj la multmoveco en publika transporto estas plejgranda. Normale, tio okazas dufoje dum la tago unufoje en la mateno kaj unufoje en la vespero. Tiam la plej granda parto de la laborantoj navedas.
Mirne (Dnipropetrovska provinco)
Mirne (Мирне) estas vilaĝo en Dnipropetrovska provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2001.
Prokopis Pavlopoulos
Prokopis PAVLOPOULOS (greke: Προκόπης Παυλόπουλος prononcita [proˈkopis pavˈlopulos], naskiĝis la 10-an de julio 1950) estas greka advokato, universitata profesoro kaj politikisto. En 2004–2009 li estis Ministro por la Interno (kiel Ministro por la Interno, Publika Administro kaj Decentralizo de 2004 al 2007 kaj Ministro por la Interna kaj Publika Ordo de 2007 al 2009). De 2015 ĝis 2020 li estis prezidento de Grekio.
Akademia kariero
Prokopis Pavlopoulos naskiĝis en Kalamata al universitata profesoro Vasilios Pavlopoulos kaj kreskis en la sama urbo. Kiam li finiĝis la lernejon en sia hejma urbo, li eniris la Leĝan Lernejon de la Universitato de Ateno en 1968.
En 1975, dum registara esplorado, li ricevis sian DEA en la Pariza Panthéon-Assas Universitato, sekvita de lia PhD en 1977 pri Publika Juro. Li tiam revenis al Grekio servi sian militistan servon en la Signala Korpuso de la Armeo (1978–79). Li elektiĝis kiel Lekciisto ĉe la Universitato de Ateno en 1980 kaj li estis antaŭenigita al Leganto en 1981. En 1983 li fariĝis Kunhelpa Profesoro kaj li estis antaŭenigita al Asocia Profesoro en 1986. En 1989, li estis elektita (Plene) kiel Profesoro de Administracia Juro. En 1986, Pavlopoulos estis adjunkta fakultata membro ĉe la Panthéon-Assas Universitato.
Politika kariero
Pavlopoulos estis sekretario al la unua Prezidanto de la metapolitefsi, Michail Stasinopoulos, en 1974. Ekde Novembro 1989 ĝis Aprilo 1990, li servis kiel sinsekva Ministro pro la Prezidanteco kaj registrara proparolanto en la ekumena registraro gvidita de Xenophon Zolotas. Li servis kiel kapo de la laŭleĝa oficejo al Prezidanto Konstantinos Karamanlis de 1990 al 1995 kaj politika konsilanto al Miltiadis Evert, tiam prezidento de Nova Demokratio, de septembro 1995. Li estis elektita kiel Ŝtata MP por la Nova Demokratia partio en la 1996 parlamenta balotado kaj en la 2000 parlamenta balotado li estis elektita kiel MP por Ateno koncernato. Li estis nomumita kiel Gazetisto de Nova Demokratio kaj Informa Proparolanto de Evert la 20-an de aprilo 1996; li poste fariĝis ĝia Parlamenta Proparolanto ĉirkaŭ la 14-a de aprilo 2000.
Sekve de la balotado de marto 2004, kiu estis gajnita de Nova Demokratio, Pavlopoulos fariĝis Ministro por la Interno, Publika Administro kaj Decentralizo en la nova registaro de la Ĉefministro Kostas Karamanlis la 10-an de marto 2004. En la registaro nomumis sekvantan venkon de Nova Demokratio en la septembro 2007 parlamenta balotado, la Interna Ministerio estis kombinita kun la Ministerio de Publika Ordo kaj Pavlopoulous fariĝis Ministro de la Interna kaj Publika Ordo.
Li estas membro de la Centra Komitato de Nova Demokratio kaj la 29-an de julio 2004 li estis nomumita kiel membro de Politika Konsilio de la partio.
La 17-an de februaro 2015, Ĉefministro Alexis Tsipras nomumis Pavlopoulos kiel kandidato de la reganta SYRIZA–ANELa koalicio por la posteno de Prezidanto de Grekio en la prezidenta balotado kiu komencis en decembro 2014. La 18-an de februaro 2015, subtenita de SYRIZA, ANEL kaj lia propra Nova Demokratia partio, Pavlopoulos estis elektita de la greka Parlamento kiel la nova Prezidanto de Grekio per 233 voĉdonoj en favoro. Li estas programita sukcesi Karolos Papoulias post la fino de la termino de tiu lasta la 13-an de marto 2015.
Privata vivo
Pavlopoulos estas edzo de Vlassia Pavlopoulou-Peltsemi kaj kune ili havas du filinojn, Maria kaj Zoe kaj unu filon, Vasilis.
Vortico
Vortico estas forta turniĝo en likvo, kutime akvo, kiu krom turniĝo ankaŭ havas malsuprenirantan fluon. En surfaca akvo forta vortico povas esti danĝera por naĝantoj kaj eĉ por la ŝipveturado.
Ankaŭ en la atmosfero povas aperi voticecaj fenomenoj. Koncernas grandskalaj fenomenoj kiel la tornado, kaj ankaŭ la ciklono kaj la kirlovento. En la tekniko oni aplikas la kirloventon en aparatoj kiel la hidrociklono.
Shuto Kono
Shuto Kono (幸野 志有人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Oita Trinita, FC Machida Zelvia, V-Varen Nagasaki, JEF United Chiba kaj Renofa Yamaguchi FC.
NGC 5808
NGC 5808 (aliaj indikoj — NGC 5819, UGC 9609, ZWG 337.23, IRAS14540+7319, PGC 53251) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5808, NGC 5819.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
16077 Arayhamilton
16077 Arayhamilton estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras A. Ray Hamilton, mentoron en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Li estas instruisto ĉe la Greenwich High School en Greenwich (Konektikuto, Usono).
Banassac - La Canourgue (stacidomo)
Banassac - La Canourgue estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Banassac, apud La Canourgue, en departemento Lozère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Béziers - Neussargues (722000).
Dorottya Udvaros
Dorottya UDVAROS [dorotja udvaroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Udvaros Dorottya estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia patrino estis Camilla Dévay, ŝia patro Béla Udvaros.
Biografio
Dorottya Udvaros frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1974-1978 en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok). En 1981 ŝi aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Baldaŭe ŝi aliĝis al diversaj ĉefurbaj teatroj. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1990, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Taucha (Saksio-Anhalto)
Taucha estas eksa komunumo en Germanio kaj nuna parto de la urbo Hohenmölsen. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ekde plia administra reformo en januaro 2010 ĝi iĝis parto de la urbo Hohenmölsen. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Lützen-Wiesengrund, kiu plene malfondiĝis jaron poste. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 656 loĝantojn.
Tajfo de Arundo
Tajfo de Arundo estis sendependa regno islama kiu funkciis en Arundo, Al-Andalus en 1015, post la desintegriĝo de la Kaliflando de Kordovo ĉirkaŭ ekde 1008, kaj kiu malaperis en 1065 kiam ĝi integriĝis en la Tajfo de Sevilo, nome apartenanta kronologie al la unuaj tajfaj regnoj.Konsiderita malgranda tajfo, same kiel tiuj de Algarve, Algeciras, Arcos, Carmona, Onubo, Mértola, Morón, Niebla kaj Silves, estis konkerita kaj integrita en la granda tajfo de Sevilo, kiel la aliaj cititaj.
La familio berbera de la Banu Ifran, apartenanta al la dinastio de la Zenataoj, estre de Abu Nur Hilal enpoviĝis ĉe la Korao de Takurunna kaj, post elpeli la guberniestron de la umajidoj kiu estis regante ĝin, proklamis sian sendependon kaj kreis la tajfan regnon de Arundo en 1015, kun ĉefurbo en Izn-Rand Onda (la urbo de la kastelo), aktuala urbo Arundo.
Anna Bánd
Anna Bánd, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánd Anna estis hungara pupteatristo, aktoro, reĝisoro, instruisto, esperantisto.
Anna Bánd naskiĝis la  en Kovaĉica ( Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj), ŝi mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Anna Bánd apartenis al la hungara minoritato en la Reĝlando. Ŝi akiris diplometon en aktora ĉambro, poste ŝi estis aktoro. En 1948 ŝi konatiĝis pri la pupteatrado kaj ŝi apartenis al malgranda pupteatra trupo. La trupo prezentis spektaklojn en lernejoj. Inter 1949–1992 ŝi apartenis al Pupteatro (Budapeŝto). En la 1950-aj jaroj ŝi akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Ŝi estis la unua, kiu prezentis esperantan pupteatran programon. Ŝi ankaŭ instruis pupteatran teknikon en Pécs, Eger, Miskolc kaj Tiszalúc. Ŝi ricevis gravan aktorpremion en 1979. Ŝi havis edzon kaj naskis filinon en 1948.
Stelle-Wittenwurth
Stelle-Wittenwurth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Scicli
Scicli (prononcu Ŝikli) estas komunumo de Italio sur la insulo Sicilio. Ĝi apartenas al la samnoma regiono Sicilio kaj al la provinco Ragusa. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Modica kaj Ragusa.
Alfons Dalma
Alfons DALMA, vere: Stjepan/Stipe Tomičić, (naskiĝinta la en Otočac, mortinta la  en Vieno) estis kroata-aŭstra ĵurnalisto, propagandisto kaj diplomato de Sendependa Ŝtato Kroatio.
Vivo
Tomičić edukitis fare de la dominikanoj katolikisme kaj studis politiksciencon en Zagrebo kaj Parizo.
Inter 1941 kaj 1943 li redaktistis ĉe Hrvatski Narod, la ĉefa organo de Ustaše en Zagrebo. Krome li verkadis por la dekstra revuo "Pokret". En 1944 Tomičić iĝis gazetara ataŝeo en Berlino kaj en Vieno.
Je la fino de la Dua mondmilito Dalma venis per Vieno al Salcburgo kie li ŝanĝis sian nomon. En Salcburgo li ankaŭ konatiĝis kun la elstara ĵurnalisto Gerd Bacher. Malgraŭ la Ustaše-kariero Gustav Adolf Canaval, ekde 1945 vicestro de la nove fondita aŭstria taggazeto Salzburger Nachrichten (SN), dungis Alfons Dalma. En 1946 li iĝis aŭstra ŝtatano. En 1950 Dalma responsis pri la publikigo de la personaj duonfilozofiaj rememoroj de Benito Mussolini en ok sinsekvaj partoj sub la titolo Mussolinis Tagebuch. Ĉe la salcburga ĵurnalo Dalma laboris ĝis 1952.
Inter 1953 kaj 1962 Dalma deĵoris en Munkeno ĉe la taggazeto Münchner Merkur. Dalma havis ankaŭ docentadkontrakton ĉe la munkena Altlernejo pri politiko. Dalma ankaŭ regule verkis por la viena ĉiutaga publicaĵo Die Presse, por la bavaria Bayernkurier kaj por la fakgazeto Wehrkunde.
En 1967 la nova generalintendanto de ORF, Gerd Bacher, venigis lin kiel ĉefredaktiston al la ŝtata aŭstra radi- kaj televidkanalaro. En 1974, kiam la unua estrado de Bacher ĉe ORF finiĝis, Dalma transloĝiĝis ĝis 1986 por ORF al Romo kie li korespondantis kaj regule raportis i.a. por spektantoj de elvatikanaj ceremonioj. Li ankaŭ aktivis tradukiste tradukante kelkajn librojn de Giovanni Guareschi el la serio Don Kamilo kaj Pepone el la itala en la germanan. Sub la egido de Dalma enkondukitis novaĵoj ĉiuhoraj kaj regulaj radiĵurnaloj informaj. Ankaŭ la televida novaĵliverado tre pligrandiĝis. Inter 1987 kaj 1996 Dalma faris por la televidkanalo de ORF la serion Die Geburtsstätten Europas pri spiritaj naskiĝlokoj de Eŭropo.
Honoroj
La dikaturo kroatia honoris lin per du ordenoj; unu li ricevis de diktatoro Ante Pavelić persone. En 1969 oni aljuĝis al Dalma publicistan premion nomitan por Karl Renner (Dr.-Karl-Renner-Publizistikpreis).