cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de la mondo
Ĉinujo : la orienta Han-dinastio kaj la disiĝinta imperio
En la posta tempo okazis enaj bataloj ĉe la imperiestroj, ekzemple heredaj; kaj en 184 p. K. okazis la (sensukcesa) revolucio de la flavaj turbanoj.
En 220 p. K., Cao Pi, estonta estro de la regno Wei, degradis la lastan imperiestron de la Han-dinastio. Ĝis 265 p. K. ekzistis tri regnoj: Shu, Wei, kaj Wu.
Inter 265 kaj 317 p. K. Ĉinujo reunuis.
Poste, ĝis 589 p. K., sendependis suda kaj malsuda Ĉinujo.
Jaguaré
Jaguaré estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 24.718 loĝantojn en 2010.
Historio de la mondo
Ĉinujo : la orienta Han-dinastio kaj la disiĝinta imperio
En malsudan Ĉinujon eniris fremdaj popoloj (ekzemple Hunoj kaj Tjurkoj) kaj estigis dek ses regnojn, ĉinajn laŭ administrado kaj kulturo.
En suda Ĉinujo regis la Ses Dinastioj.
Malorienta Eŭropo
Inter 476 kaj 800, ne plu ekzistis imperio en malorienta Eŭropo. Anstataŭe ekzistis multaj regnoj malpli egaj, kun nobelaro Ĝermana.
Sed en 800, la papo kronis kiel imperiestron la Frankan reĝon Karolon. Sed kiel imperiestro, tiu ne havis plian povon ol antaŭe aŭ ol aliaj reĝoj – tio nur estis honora titolo.
Orienta Roma Imperio
La Orienta Imperio ne malaperis, kontraŭe al la Malorienta. La Mezepokan Orientan Imperion oni nomas ankaŭ Bizanca imperio.
La Araba imperio
En la Araba urbo Mekao, homo nomata Mohamedo prezentis sin kiel profeto, kaj tiel estigis novan religion, Islamon. Tradicie oni uzas la daton 622 kiel komencon de la Islama tempo.
Islamo rapide iĝis la nura Araba religio.
Post Mohamedo regis la Kalifoj. La unua, Umar ibn al-Ĥattab (634 – 644), militprenis Sirion en 635, Palestinon en 638, Persujon inter 636 kaj 642, Egiptujon en 642. Sub Alijo (656 – 661) ĉefurbiĝis Kufa en 656. Muaŭijo la 1-a (661 – 680) ĉefurbigis Damaskon kaj militprenis Kabulon, Buĥaron kaj Samarkandon. Abd al-Malik ibn Marwan (685 – 705) militprenis Kartagon en 698. En 711, al-Walid la 1-a (705 – 715) militprenis la Indusan valon kaj Hispanujon; en 715 la Araba soldataro venkis la Ĉinan kaj militprenis la plej malorientan parton de la ĉina imperio. Al-Mansur (754 – 775) konstruis novan ĉefurbon, Bagdadon.
Ekde 940, la kalifeco ne gravis plu.
Barato (7-a ĝis 10-a jarcentoj)
En 606 ekekzistis regno en malsuda Barato, kun ĉefurbo Kanjakubĝa (la ĉi-tempa Kannauj); la estro estis Harŝo. Sed la regno disiĝis en 647.
Fine de la 7-a jarcento venis Baraten la Heftalitaj hunoj.
Ekde ĉirkaŭe 700, hinduismo iĝis pli grava ol budhismo. Ĝis nun, Barato plejparte hinduas.
La Araboj militprenis la Indusan valon en 711, sed ne sukcesis preni pli multe da Barato.
Ekde la 8-a jarcento ekzistis malgrandaj Raĝputaj regnoj kaj la Kaŝmira regno.
Ĉinujo: la Suj- kaj Tan-dinastioj kaj la tempo de la Kvin Dinastioj
La eksgeneralo Wendi reunuigis la Ĉinan imperion en 589 kaj tiel estigis la Suj-dinastion; Wendi regis ĝis 604. En 606, la sekva imperiestro Sui Yangdi (604 – 618) estigis literaturan testo-sistemon por la oficistoj; tiu ankaŭ konstruis la Grandan Kanalon inter la riveroj Janceo kaj Huanho. Tiun oni mortigis en 618.
En 618 ekregis la Tan-dinastio. Inter 627 kaj 649, sub la estro Tang Taizong Ĉinujo plej potencis: okdek ok popolojn regis Ĉinujo. Kulture, tiu tempo estis la plej produkema: multajn poeziaĵojn skribis ekzemple Li Bai (kiu vivis inter 699 kaj 762), kaj la kolekto Quan Tangshi (plena kolekto de Tan-poeziaĵoj) enhavas 48900 poeziaĵojn. Budhismo pligraviĝis kulture, kaj Barato influis Ĉinujon pro pligrimaj vojaĝoj tien.
Sed en 751, la Ĉina soldataro malvenkis la Araban, kaj Ĉinujo perdis la plej malorientan parton de la imperio. Post longa tempo de malsupreniro, la imperio disiĝis en 907.
La tempo inter 907 kaj 960 estas la tempo de la Kvin Dinastioj.
Eŭropo kaj la Islama mondo
En 1095, la papo Urbano la 2-a provis kaj sukcesis konvinki la malorienteŭropajn nobelojn, ke ili “liberigu” el la Islama povo la orientajn kristanojn kaj ĉefe la “sanktan urbon” Jerusalemon. Post la Unua Krucmilito (1096 – 1099), ili sukcesis militpreni Jerusalemon kaj estigis kristanajn ŝtatojn en Palestino kaj en ĉirkaŭaj regionoj.
En 1187, la Egipta sultano Saladin reprenis Jerusalemon.
La Eŭropa soldataro de la Kvara Krucmilito (1202 – 1204), fine ne iris Egiptujen kiel planite, sed Bizancen; en 1204 ili militprenis Bizancon kaj tie estigis la tielnomatan Latinan (tio signifas: malorienteŭropa-kulturan) Imperion.
Post la Kvina Krucmilito (1228 – 1229), la sultano al-Kamil donis al la Germanuja imperiestro Frederiko la 2-a la tri urbojn Jerusalemon, Betleĥemon kaj Nazareton. Sed en 1244 la Islamanoj milite reprenis Jerusalemon.
En 1258 la Mongoloj militprenis kaj detruis la Kalifan ĉefurbon Bagdadon.
En 1261 oni reestigis la Bizancan imperion anstataŭ la Latina.
En 1492, la nova kristana ŝtato de Hispanujo militprenis la lastan Islaman ŝtaton en Eŭropo: Granadon. Tiel finiĝis la tielnomata Rekonkisto.
La Mongolaj imperioj
Inter 1206 kaj 1227, la Mongola estro Ĝingis-Ĥano militprenis multegajn landojn en Azio. Post la tiua morto en 1227, oni disigis la imperion en kvar partoj sub po unu ĥano kaj ĉiome unu ĥagano (t. e. ĥanego). Ĉefurbiĝis Karakorumo.
Inter 1236 kaj 1255, la ĥanego Batu militprenis partojn de la ĉi-tempaj Rusujo kaj aliaj proksimaj landoj. En 1258, Kublajo militprenis Ĉinujon kaj Hulagu Bagdadon.
En 1336 disiĝis la sud-malorienta ĥanujo, jam Islama.
Sed ĉirkaŭe en 1360, Tamerlano reestigis tiun ĥanujon. La aliaj ĥanoj, krom la orientazia, akceptis tiun kiel ĥanegon. Tamerlano mortis en 1405 kaj tiumomente finiĝis la Mongola ĥanegujo.
Sed en orienta Eŭropo kaj malorienta Azio ankoraŭ ekzistis malgrandaj ĥanujoj ĝis 1783, kiam Rusujo aneksis la lastan ĥanujon Krimeon.
Ĉinujo ĝis la maraj vojaĝoj suden
Inter 960 kaj 1127 regis la Malsuda Son-dinastio. La estroj devis pagi tributojn al la ŝtatoj Kitano (ekde 1005 ) kaj Okcidenta Xia (ekde 1043). Kitano (regata de la Liao-dinastio, ekzistinta ekde 925 ĝis 1125) estis ega ŝtato kun centro en Manĉurujo. Okcidenta Xia (tangute Minjak ) estis ŝtato de la Tangutoj, grava pro militista organizo.
En 1127 la Ĉinaj estroj fugis suden; la Suda Son-dinastio regis ĝis 1279. Ankaŭ tie tiuj devis pagi tributojn. Dum tiu tempo oni inventis en Ĉinujo interalie la pulvon kaj la presarton.
En 1279, la Mongoloj finis la militprenon de Ĉinujo; en 1280 ekregis la Mongola Jian-dinastio (regonta ĝis 1368).
En 1368 revoluciis kontraŭ la lasta Mongola estron la monako Ĵu Juanĵan, kaj estigis la Min-dinastion, reginta en Nankino; Ĵu Juanĵan mem regis ĝis 1398.
La estro Jonle (1403 – 1424) ĉefurbigis Pekinon en 1421, kaj plukonstruis la Egan Muron.
Inter 1405 kaj 1433, la imperiestroj organizis egajn marajn vojaĝojn suden, ĝis Afriko. La ŝiparestro estis Ĉeng He. Per tiuj vojaĝoj la imperiestroj celis submeti neĉinajn popolojn, kaj pli precize kontroli la maran komercon kaj plivastigi la Ĉinan impostosistemon. Tio sukcesis: dum la tempo de tiuj vojaĝoj, Ĉinujo havis la plej grandan navan povon en la mondo, kaj plivastigis sian kontrolon super aliaj popoloj. Tamen la vojaĝoj ĉesis en 1433; oni ne ekzakte scias, pro kio.
La tempo de la sultanujo de Delhio en Barato
En la 11-a kaj 12-a jarcentoj regis en Biharo kaj Bengalo la Sena dinastio.
En 1206, la generalo Aibak mortigis Mohamedon kaj nomis sin sultano de Delhio.
Győző Veres
Győző Veres [djOzO vereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Veres Győző estis hungara halterlevisto, trifoja olimpiano, dufoja mondĉampiono, trejnisto, komercisto. Li ne konsentis kun la hungara trejnosistemo, tial li estis kvazaŭ donkiĥota sportulo kun konfliktoj.
Historio de la mondo
La tempo de la sultanujo de Delhio en Barato
Sub la sultano Muhammed bin Tughluq (1325 – 1351), la sultanujo plej egis; tiu militprenis sudan Baraton.
Győző Veres
naskiĝis la en Berekböszörmény, li mortis la  en Melburno.
Historio de la mondo
La tempo de la sultanujo de Delhio en Barato
En la jaroj inter 1340 kaj 1350 ekekzistis du ŝtatoj en suda Barato: la Hindua Viĝajanagar kaj la Islama Bahmania regno.
En 1398 kaj 1399, Tamerlano detruis Delhion. Poste, la sultanoj pluregis nur Delhion.
Győző Veres
Biografio
inter 1958-1977 estis halterlevisto inter 1954-1970 laŭvice en Debrecen, Budapeŝto kaj Tatabánya. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1957-19701, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1956–1970. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kun du bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua en 1962 kaj 1963. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1970, poste li estis trejnisto unue enlande, poste eksterlande. En 1974 li disidis al Aŭstralio, kie li estis komercisto pri aŭtoj en Melburno ĝis la emeritiĝo.
Roquetas de Mar
Roquetas de Mar situas je 19 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Geografio
La municipa teritorio de Roquetas de Mar estas je altitudo de 10 msm. Limas kun la municipoj Enix, Vícar, La Mojonera kaj El Ejido. Ĝi aperas en la folioj MTN50 (skalo 1:50.000) nº 1044, 1045, 1058 kaj 1059 de la Nacia Topografia Mapo.
La municipa teritorio de Roquetas de Mar estas ĝenerale ebena kaj kun malmulta alto super la marnivelo, escepte de Cortijos de Marín kaj la ĉirkaŭaj zonoj, kiuj estas altaj sed ebenaj. La monotona ebena reliefo estas rompita norde, proksime de la limo kun Enix, en la montetoj Colinas de Aguadulce kaj ĉirkaŭoj. La teritorio estas trapasata de kelkaj ramblas (sezonaj rojoj), inter kiuj elstaras tiuj de El Cañuelo, tiu de la Paŝtisto kaj tiu de la Serpento.
La Mediteranea Maro, fermita kaj sen marfluoj kiuj modifus la klimaton, estas la okaziganto de altaj temperaturoj (malsekaj, moderaj, mildaj kaj mallongaj vintroj; kaj tre varmaj someroj), ĉar la maro okazigas termoregulan agadon. Ankaŭ pro malalta nivelo estas varma klimato. La orientigo estas de suda deklivaro, do temas pri suna areo.
Historio
Oni trovis en la areo restaĵojn de fenicoj kaj romianoj, kiuj ekzemple ekspluatis salejojn kaj produktis fiŝaĵojn. En la epoko de la nazaria regno oni konstruis fortikajn turojn. En la moderna epoko ĉefaj labordediĉoj estis salejoj kaj fiŝkaptado. Meze de la 20a jarcento startis la disvolvigo de agrikulturo. En la dua duono de la jarcento disvolviĝis la usado de forcejoj kaj pliiĝis la loĝantaro.
Tiel dum la unua duono de la 20a jarcento estis nur iom pli ol 3000 loĝantoj. En la 1960-aj jaroj estis jam 7000, en la 1970-aj jaroj estis pli ol 12 000, en la 1980-aj jaroj estis pli ol 19 000, en la 1990-aj jaroj estis jam 30 000, komece de la 21a jarcento estis jam 50 000 kaj en unu jardeko duobliĝis la loĝantaro.
En sep sinsekvaj municipaj balotoj venkis la sama urbestro de la dekstra partio PP.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 71279 geloĝantoj de la municipo Roquetas de Mar estas 34521 inoj kaj 36758 viroj. En la 59-kvadratkilometra teritorio estas 8 setlejoj, kie loĝas 70436 geloĝantoj, kaj aliaj 843 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1163, 576 inoj kaj 587 viroj, kaj mortis 318, 138 inoj kaj 180 viroj. Tiel la natura kresko estis 845 (1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 27228 homoj (38.2%).
Illingen (Saar)
Illingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neunkirchen de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Xavier Ros-Oton
Xavier Ros-Oton (Barcelono, 1988) (prononco en la kataluna [ʃəβiˈe ˌroz uˈton]) estas kataluna matematikisto kaj profesoro en la Universitato de Zuriko. Lia esplorado metas la fokuson sur la analizon de partaj diferencialaj ekvacioj kaj, pli precize, sur la teorion de la reguleco de ekvacioj elipsaj kaj parabolaj.
Rombiolo
Rombiolo estas komunumo en Italio, en regiono Kalabrio, en provinco de Vibo Valentia.
Xavier Ros-Oton
Li lastatempe esploris la problemojn de libera limo, kie elstaras liaj kontribuaĵoj en la studado pri obstaklaj problemoj. Reliefiĝas liaj kunlaboraĵoj kun la esploristoj plej influaj el la matematikista komunumo: Luis Caffarelli, unu el la ĉefaj fakuloj en la mondo pri partaj diferencialaj ekvacioj, kaj Alessio Figalli, kiu ricevis la premion Medalo Fields en 2018.
NGC 749
NGC 749 (aliaj indikoj — PGC 7191, ESO 414-11, MCG -5-5-23, IRAS01534-3009) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Romanel-sur-Lausanne (stacidomo)
Romanel-sur-Lausanne estas fervoja stacidomo en Romanel-sur-Lausanne, Svislando.
Uragano Edith (1971)
Uragano Edith estis la sesa nomita ŝtormo kaj tria uragano de la uragana sezono en 1971. Ĝi disvolviĝis el tropika ondo la 5an de Septembro kaj rapide pliforitĝis al uragano en la Kariba Maro. Edith rapide intensiĝis la 9an de Septembro kaj venis al tero ĉe Kabo Gracias a Dios kiel uragano de 5a kategorio laŭ la skalo Saffir-Simpson.
Paul Kuusberg
Paul KUUSBERG (naskiĝis la en Talino; mortis la  en Talino) estis estona verkisto.
Paul Kuusberg estis filo de konstrulaboristo en Talino. Unue li mem laboris en konstruado. De 1942 ĝis 1946 li estis redaktisto de gazeto de la estonaj pafistoj ĉe Ruĝa Armeo. Post la milito li lernis en Moskvo ĉe KPSU, kies membro li estis. De 1957 ĝis 1960 kaj de 1968 ĝis 1976 li redaktis estonan kulturgazeton Looming kaj komunisman gazeton Rahva Hääl. De 1960 ĝis 1983 li estis, kun kelkaj interrompoj, prezidanto de la verkista asocio de Estonio. En 1976 kaj 1984 li estis honorata per la ordeno de Lenin. Li estis la nura estona verkisto, kiu ricevis la sovetan oran medalon kiel heroo de socialisma laboro. Malgraŭ sia komunisma ideologio Paul Kuusberg agadis por la literatura libereco de estonaj verkistoj dum komunismaj tempoj.
Dum la soveta regado en Estonio li unue laboris kiel kulturideologo, ĵurnalisto kaj politika publicisto. Nur poste li vere malkovris sian verkistan talenton. Lia unua verko, Müürid (1957), temas pri liaj vivspertoj. Li fariĝis fama en 1960/1961 per la libro Enn Kalmu kaks mina pri la sorto de la estonoj, kiuj batalis sur la soveta flanko dum la dua mondmilito. Majstrajn vivpriskribojn enhavas Andres Lapeteuse juhtum (1963) kaj Südasuvel (Somermeze) (1966). La romano Vihmapiisad (1976) temis pri la politikaj ŝanĝoj en Estonio post la dua mondmilito. Por la du noveloj Roostetanud kastekann (1971) kaj Võõras või õige mees (1978) mi ricevis literaturan premion nomitan laŭ Friedebert Tuglas. Pliaj gravaj verkoj estas Naeratus (1971), Üks öö (1972), Linnukesega (1977) kaj Kes nad olid? (1986). Liaj verkoj estas tradukitaj al pli ol 30 lingvoj.
La sola absolvita / L'unico assolto
Tio estas novelaro fare de Massimo Acciai, en Esperanto kaj en la itala, eldonita en Italio fare de Faligi dum 2009.
Sep mallongaj rakontoj fantastaj kaj sciencfikciaj; homo restas sola post katastrofa evento, kiu detruis (eble) la tutan homaron; estonteca urbo zorgas pri la lasta pretervivinto, dum estonteco en kiu la teletransporto estas tute ordinara. Italaj urboj deziras "interŝanĝi" sian artisman havaĵon, kaj ili kaŭzas grandan katastrofon, stranga nebula nokto lanĉas la ĉefan rolanton en mondon preterreale premsonĝa, verkanto povas ŝanĝi la estontecon kaj li estas metita antaŭ dilemo, el kiu dependas multe pli ol li mem pensas, homo revenanta hejmen dum la transiro de fama kometo. La verkinto, ŝatanto de fantastaj noveloj, doktoriĝinta per disertacio pri komunikado en sciencfikcio, alfrontas hipotezojn "ĉe la limo de realeco", kiuj ja surprizos la legantojn kaj entrenos ilin en etoson misteran kaj sugestia...
Bob Avakian
Bob AVAKIAN (naskiĝis la 7-a de marto, 1943) estas la prezidanto de la Revolucia Komunista Partio, la grupo maoista plej granda en Usono.
Biografio
Avakian naskiĝis en Vaŝingtono, D.K., kaj plenkreskis en Berklio, Kalifornio. La nep(in)o de armenoj enmigrantoj kiuj setlis en Fresno, Kalifornio, por farmi, li ludis usonan futbalon por sia gimnazio. Lia patro estis Spurgeon "Sparky" Avakian (1913-2002), juĝisto de Distrikto Alameda en Oakland, Kalifornio kaj membro de la estraro de la lernejo de Berkleo. Bob ĉeestis la Universitato de Kalifornio, Berkleo kie li implikiĝis en radikala politiko. Li partoprenis en la Movado Libero de Parolo (Free Speech Movement) ĉe la Universitato de Kalifornio, Berkleo, tio estis, kondukita de Mario Savio. Lia aktivecoj politikaj daŭriĝis kaj li iĝis porparolanto por la Partio Paco kaj Libereco (Peace and Freedom Party) kaj aktiva partiano de la Nigraj Panteroj. Bob Avakian estis aktiva en Studantoj por Societo Demokratio (SDS) kaj estis direktanta figuro en la Revolucia Juneco Movado II (Revolutionary Youth Movement II) en la Golfa Areo de Sanfrancisko. Li laboris al formo de la Unio Revolucia de la Golfa Areo (Bay Area Revolutionary Union, aŭ BARU). BARU naskiĝis por absorbi aliajn marksismo-leninistajn kolektivojn kiuj elmergiĝis de la SDS. Ĝi iĝis la Unio Revolucia. Bob Avakian kaj la Unio Revolucia, kune kun aliaj tia kia C. Clark Kissinger kaj Carl Dix, kondukis la formadon de la Revolucia Komunisma Partio, Usono, en 1975.
Avakian skribis la rakonton plej elĉerpan de la kontribuoj teoriaj de Mao Zedong al marksismo. Li estas atentiga pri profunda kompreno de la sperto de la revolucio proletara en la dudeka jarcento: la grandaj antingoj, speciale la lecionoj profundaj de la Kultura Revolucio en Ĉinio, kaj ankaŭ la malhelpaĵoj kaj eraroj. Alfronti temoj parencaj al strategio revolucia por Usono kaj la movado internacia. En la antaŭaj kvardek jaroj, faris pioniran laboron por superi eĉ la plej bonan de la aliaj societoj socialistaj kaj prilaboris komprenaĵon novan de la socialismo kio elvokas vizion de la estonto kaj estas ebla.
Bibliografio
Avakian skribas por Revolution (Revolucio), la ĵurnalo ĉiusemajna de sia partio, kaj verkis diversajn librojn:
Lustracio
Lustracio havas du signifojn, historian kaj modernan.
Historie ĝi estis la termino por diversaj helenaj kaj romaj purigaj ritoj.
Moderne, en la periodo post la falo de la diversaj eŭropaj komunismaj ŝtatoj inter 1989 kaj 1991, la termino estis uzata en la politiko, kiu limigis la partoprenon de siatempaj komunistoj, kaj precipe de informintoj de la komunista sekreta polico, en la postaj registaroj aŭ eĉ en civilaj postenoj. En la moderna epoko "lustracio" do pruntis la signifon "intensive purigi" de la latina historia sento kaj aplikis ĝin al la proceduro en kiu ŝtato traktis siajn iamajn rompojn de homaj rajtoj aŭ okazintajn maljustaĵojn.
Gerersdorf bei Güssing
Gerersdorf bei Güssing, hungare Németszentgrót [nEmetsentgrOt] estas iama vilaĝo, nun parto de Gerersdorf-Sulz en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Lustracio
Albanio
Komence de 2009 la albana parlamento aprobis leĝon, kiu malfermas dosierojn el la komunista periodo inter 1944 kaj 1990. La t.n. lustracio-leĝo antaŭvidas la elpostenigon de funkciuloj, inkluzive de policanoj kaj parlamentanoj, kiuj dum tiu ĉi periodo iel kunlaboris kun la sekreta polico. .
Gerersdorf bei Güssing
Situo
Gerersdorf bei Güssing situas en valo. Güssing troviĝas je 8 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1193 en formo "Gerolt". En 1529 kaj 1532 la turkoj detruis la vilaĝon, poste germanoj refondis la komunumon. En nekonata tempo ĝi estis kampurbo, fine grandvilaĝo. En 1910 loĝis en Németszentgrót 917 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Gerersdorf bei Güssing, Rehgraben kaj Sulz im Burgenland formis novan komunumon Gerersdorf-Sulz en 1971.
Christopher Gledhill
Christopher J. GLEDHILL (naskiĝis en 1968 en Manĉestro) estas angla lekciisto, esploristo kaj esperantisto.
Li studis juron en Aikso provenca (Francio) kaj doktoriĝis pri lingvistiko en 1995. Li estis universitata lekciisto pri sintakso kaj lingvistiko en Birmingham de 1994, pri la franca kaj lingvistiko en S-ta Andrews. Li laboris kiel universitata lekciisto pri lingvistiko kaj la angla en Strasburgo (Francio) ĉe la Université Marc Bloch. Li laboras kiel universitata profesoro pri lingvistiko kaj la angla de 2011 en Parizo(Francio) ĉe la Université Paris Diderot.
Esperantisto li estas ekde 1985. Li estis volontulo de TEJO de 1989 ĝis 1990.
Li verkis artikolojn kaj librojn pri frazeologio kaj komputa lingvistiko, inkluzive la priskriba gramatiko The Grammar of Esperanto: A corpus-based description (Lincom Europa 1998, dua eldono 2000). Li tradukis en Esperanton kun William Auld (kiu prizorgis la poem-tradukon) el la angla la libron de Tolkien La hobito aŭ tien kaj reen.
Verkaro
The Grammar of Esperanto. A Corpus-Based Description (2000)
Collocations in Science Writing (2000)
Fundamentals of French Syntax (2003)
Tradukoj
Tolkien: La hobito aŭ tien kaj reen
Jaroslav Seifert
Jaroslav SEIFERT (naskiĝis la 23-an de septembro, 1901 en Prago, mortis la 10-an de januaro, 1986) estis ĉeĥa lirika poeto, verkisto, ĵurnalisto kaj tradukisto, ricevinta Nobel-premion de literaturo en 1984 "por lia poezio kiu dotita kun freŝeco, sensualeco kaj riĉa inventemo disponigas liberigan bildon de la neregebla spirito kaj ĉiuflankeco de homo". Malgraŭ komplikaj rilatoj kun komunista registaro li ricevis ankaŭ titolon de Nacia artisto. Li estis kreanto de nova direkto - poetismo.
Seifert estis unu el la fondintoj de la gazeto "Devětsil" kune kun Vítězslav Nezval. Kiel membro de la Komunista Partio li estis redaktoro de kelkaj partiaj gazetoj ("Rovnost", "Srsatec" kaj "Reflektor") kaj laboris en presejo.
En 1929 Seifert forlasis la Komunistan Partion kun grupo de amikoj kaj estis inter la subskribintoj al la platformo kiu kontraŭbatalis la bolŝeviksimbolojn kiuj disvastiĝis inter la partigvidado. Dum la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj li laboris kiel ĵurnalisto inter socialdemokratiaj rondoj. En 1949 li retiriĝis de ĵurnalismo kaj dediĉis sin al verkado.
De 1968 ĝis 1970, Seifert gvidis la Ĉeĥoslovakan Verkistoj-Unuiĝon. En 1977 li estis inter la subskribintoj de la "Ĉarto 77" kiu kontraŭbatalis la reĝimon en la lando.
Esperantigitaj verkoj
Li estis tre ŝatata poeto de E-tradukanto Jiří Kořínek.
Bakonszeg
Bakonszeg estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Berettyóújfalu.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, en ambaŭ bordoj de Berettyó, laŭ traira flankovojo, Berettyóújfalu estas proksime. La Orienta ĉefkanalo alfluas la riveron Berettyó ĉe Bakonszeg.
Ĝi estis loĝata jam antaŭ la hungara landokupo (895), la nomo Bakonszeg aperas unuafoje en 1438 en skribitaj dokumentoj.
Bakonszeg famas pri tio, ke en la vilaĝo loĝis la "ermito de Bihar", György Bessenyei (1747-1811). Li vivis ekde 1787 ĝis lia morto kaj verkis interalie la filozofan romanon, la Vojaĝo de Tarimenes, kiu do aperis nur en 1930. La cindrojn de la poeto oni liveris en 1940 al Nyíregyháza. Pri li memorigas memormonumento el 1885 kaj kurio de la verkisto.
En la vilaĝo loĝis en la 1920-aj jaroj Zoltán Nadányi, grava revoluciulo, tradukisto.
Vidindaĵoj estas kurio de Nadányi (nadAnji) kaj kalvinana preĝejo. Estas vilaĝservoj 8 studjara lernejo, biblioteko, kulturdomo, infanĝardeno, zorga centro por maljunuloj kaj familihelpa centro.
Kleinbundenbach
Kleinbundenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La Bazoque (Orne)
La Bazoque estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bazoquais aŭ Bazoquois.
Eŭropa sito
Karakterizaĵo
Eŭropa sito estas eta kantbirdo, granda kiel pasero, kaj ĝi havas propran familion sitedoj. Ĝi havas, alenforman, akrapintan kaj fortikpovan bekon, kiun ĝi uzas por serĉado de insektoj sur kaj sub ŝelo de arboj.
Sur arbotrunkoj ĝi grimpas ofte kapon-sube, kion scipovas neniu kantbirdo en Eŭropo kaj povas grimpi rapide kaj oblikve laŭ la longo de trunkoj. Por grimpado ĝi havas perfektajn akomoditajn mallongajn kaj fortajn krurojn. Ĝi havas relative neintermiksitan kolorigon kun grizblua dorso, flavbruna ventreto kaj nigra strieto tra okulo.
Ili vivas ĝis 9 jarojn.
Disvastiĝo
Ĝi estas disvastiĝinta en granda parto de Eŭrazio (tiel nomata palearktisa disvastiĝo) krom Irlando. Ĝia disvastiĝo limigitas precipe al ekzisto de arbaraj biotopoj. En tia granda disvastiĝo evidente multe da subspecioj evoluis (en centra Eŭropo (Sitta europea caesia)). Ĝi vivas en foliarbaroj kaj ankaŭ miksitaj arbaroj kun maljunaj arboj, en nordo de disvastiĝo ankaŭ en nur koniferaj arbaroj. Ĝi malofte renkonteblas en pli altaj supermaraj altecoj. Ofte ĝi troviĝas en ĝardenoj kaj urboparkoj kaj ĉefe apud rivero. La sito estas teritoria birdo. Ĝi ne vagadas malproksimen (nur okaze pli ol 30 km) el ĝia nestloko. Ĝi restas en ĝia teritorio vintre.
Reproduktado
Nestas la sito en nestkavoj, plej ofte en malnovaj trunkokavoj ĉizitaj de pegoj. Se enflutruo estas tro granda, ĝi kovras ĝin per argilo, tiel ĝi defendas neston kontraŭ pli grandaj vivuloj. Kavon ĝi remburas per pecoj de ŝelo aŭ fibroj. Okazas ceremonio per kiu la masklo ŝveligas la plumaron por montri siajn kolorojn kaj ĉefe blankajn makulojn. La sito demetas plej ofte de 5 – ĝis 8 ruĝpunktatajn ovojn, kiuj la ino kovas ĉirkaŭ 14 tagojn. Idoj lasas neston post pluaj 22 – 25 tagoj kaj ili jam scias flugi.
Aspekto
Sito estas eta birdo (pezanta ĉirkaŭ 19 ĝis 23 g, longa 14 cm) ĝi estas granda kiel pasero, sed havas pli grandan kapon, mallongan voston. Kap-supraĵo estas grizblua (idoj kun bluaj streketoj), svingplumoj estas malhelaj. Nigra strio iranta tra okulo ĝis nuko, estas ĉe inoj iom mallarĝa, ĉe idoj pli bruneta. Mentono kaj gorĝo estas blankaj aŭ ĉielbluaj, ĉirkaŭoreloj kaj alia resta subo blukoloraj, flankoj kaj subaj vostaj svingplumoj ruĝetaj ĉe malino tre malhelaj. Birdoj de Azio kaj norda Eŭropo (S. e. asiatica kaj S. e.  respektive), estas blanka krome kastana sur ventro-areo. Okcident-eŭropa S. e. caesia havas ĝenerale ruĝetan subon. Junaj estas „ellavitaj“ variantoj de maljunuloj. Ĝi flugas rapide kaj lerte en plataj onduletoj.
Voĉo
Ĝia kanto estas laŭtaj ekfajfoj. Logo estas trilkita, laŭta, kiel kvi-kvi-kvi, tvi-tvi-tvi (kiel morsa kodo) kaj ankaŭ subtila parua „si-si-si“.
NGC 750
NGC 750 (aliaj indikoj — PGC 7369, UGC 1430, KCPG 46A, MCG 5-5-34, ARP 166, ZWG 503.62, VV 189, 6ZW 123) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Răstolțu Deșert
Răstolțu Deșert [rǝstolcu deŝert] (hungare: Pusztarajtolc) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 536 loĝantojn (rumanoj); en 1992 418 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1600. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágyi vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Agrij.
La komunuma vojo DC72 ligas Răstolțu Deșert al la komunuma centro en Agrij, tri kilometrojn nord-okcidente. Rekta veturebla vojo al la similnoma vilaĝo Răstolț, kvin kilometrojn sud-okcidente, ne ekzistas; necesas iri tra Agrij kaj Buciumi.
Gencsapáti
Gencsapáti (genĉapati) estas vilaĝo kaj municipo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szombathely.
Geografio
Gencsapáti najbaras kun Szombathely, laŭ la vojo (kaj ankaŭ fervojo) al Kőszeg.
Historio
Gencsapáti naskiĝis en 1943, tiam unuiĝis 2 vilaĝoj Nagygencs és Gyöngyösapáti. Gencs estas turka vorto genĉ (=trezoro). Apáti signifas hungare abaton. Tiu loko estis loĝata jam dum la kuprepoko. Ankaŭ romianoj loĝis ĉi tie. En 896 inter la alvenintaj hungaroj troviĝis ankaŭ turkaj tribetoj. La unua mencio okazis en la 14-a jarcento. Abatejo fondiĝis dum la mezepoko. Inter 1939-1944 polaj rifuĝintoj vivis en la komunumo.
Rosarno
Rosarno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kalabrio kaj en la provinco Reggio Calabria. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Listo de asteroidoj (36001–37000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 36001 al 37000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, malofte okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Farschviller (stacidomo)
Farschviller estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Farschviller, apud Loupershouse, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Maksimiano
Maksimiano, latine Marcus Aurelius Valerius Maximianus, dicitur Herculius, naskiĝis de malriĉaj gepatroj ĉirkaŭ 240 apud Sirmium, hodiaŭ Sremska Mitrovica en Panonio kaj mortis 310 en Galio, kun Diokleciano estis kunimperiestro de Okcidento de 1-a de marto 286 ĝis 293. Post 293 li estis tetrarko ĝis la 1-a de majo 305.
Farschviller (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Ratovei
Ratovei [ratovej] (hungare: Rátonvölgy) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Valcău de Jos.
Mitsugu Nomura
Mitsugu Nomura (japane 野村 貢, n. 21-an de novembro 1956) estas japana futbalisto. Li de 1981 ĝis 1982 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Preĝejo de sankta Johano Nepomuka (Žďár nad Sázavou)
La Pilgrimpreĝejo de Sankta Johano Nepomuka en Zelená Hora (ĉeĥlingve Poutní kostel sv. Jana Nepomuckého na Zelené Hoře) estas mondfama pilgrimloko en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en regiono Vysočina, surlime inter Bohemio kaj Moravio, proksime al urbo Žďár nad Sázavou. En 1994 envicigita al la listo de la Monda kulturheredaĵo de UNESKO.
La konstruo estis iniciatita de la abato de la cisterciana monaĥejo en Žďár nad Sázavou Václav Vejmluva. La preĝejo estis konstruita en 1719-1722 de genia italdevena ĉeĥa arkitekto Jan Blažej Santini-Aichel, kiu unike kombinis kaj en la konstruaĵo mem kaj en la ornamo gotikaj elementojn kun baroko de Borromini, kun implemento de kompleksa numera simbolismo, kiu ne havas analogion en tuta Eŭropo. La preĝejo estas konstruita en formo de kvinpinta stelo, havas kvin enirpordojn kaj kvin altarojn. Ĝi estas ĉirkaŭita per ampleksa ambito en formo de stelo kaj duetaĝaj tralumigitaj arkadoj.
La tuta publike alirebla areo konsistas el:
Cees Andriesse
Cornelis Dirk (Cees) Andriesse (Leeuwarden, 21-a de decembro 1939) estas nederlanda fizikisto, verkisto kaj historiisto de la scienco. Internacie li estas konata precipe per sia scienca biografio de Christiaan Huygens. Tiu libro aperis anglalingve en 2005.
Trejnado
Andriesse studis teknikan fizikon en la Universitato de Teknologio de Delft, kie li specialiĝis en la fiziko de radiado. Li estis aktivulo en la movado de frislingvaj studentoj. En 1965 Andriesse ricevis la titolon de inĝeniero. En 1969 li akiris la titolon de doktoro kun tezo pri la disĵeto de neŭtronoj en gasa argono.
Scienca esploro
Poste li laboris en la Kapteyn Observatorio en Roden, parto de la Universitato de Groningen. En 1978 li unue kalkulis la radiadon de interstela polvo kun fluktuanta temperaturo. Nur post la fino de la jarcento povis esti konkludita el transruĝaj observoj el la spaco ke la spektro kalkulita de li estas proprieto de ĉiaj galaksioj. En 1979 Andriesse kreis teorion por la perdo de maso de steloj. Kiam ĉi teorio bazita je fluktuaĵoj, kion Andriesse ankoraŭ konsideras kiel sian plej bonan rendimenton, estis nesufiĉe entuziasme ricevitan, li forlasis en 1980 seniluzia la astronomion.
Nuklea energio
Li aliĝis al la KEMA (instituto de la nederlanda elektroindustrio) en Arnhem por esplori la sekureco de nukleaj reaktoroj. Tie li kondukis eksperimentojn kun malgrandaj kvantoj de radioaktiva brulaĵo. En tiu periodo la Ĉernobila nuklea katastrofo okazis. Kion Andriesse faris kun granda gardeco en miniatura skalo en sekura laboratorio, tie okazis en granda skalo en aero libera.
Libroj
Post sia kvardeka jaro Andriesse skribis plurajn nederlandlingvajn librojn por ĝenerala aŭdienco. En siaj romanoj li forlasas la sciencon kaj evokas bildojn de iu senorda mondo per poeziaj, ofte kapricaj iloj.
Uragano Felix
Uragano Felix estis la sesa nomita ŝtormo kaj dua uragano de la uragana sezono en 2007.
Felix formiĝis el tropika ondo la 31an de Aŭgusto, kaj pasis tra la sudo de la Alventaj Insuloj. La 4an de Septembro, Felix venis al tero ĝuste sude de la limo inter Nikaragvo kaj Honduro, ĉe la regiono |Miskita Marbordo, kiel uragano de 5a kategorio kun ventoj de 260 km/h. Ĝi frapis Nikaragvon la saman tagon kiam Uragano Henriette frapis la Kalifornian Duoninsulon en la orienta Pacifika Oceano, kio markis la duan registritan okazaĵon ke nordatlantika uragano kaj pacifika uragano venis al tero la saman tagon; la antaŭa okazaĵo okazis la 23an de Aŭgusto, 1992, kiam la Uragano Andrew frapis ĉe Bahamo la saman tagon ke Uragano Lester frapis la meksikan Kalifornian Duoninsulon. Almenaŭ 133 mortoj estis atribuitaj al Felix.
Ratin
Ratin (hungare Ráton) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al komunumo Crasna.
Loĝantaro
En 2002 ĝi havis 494 loĝantojn, el kiuj 253 estis hungaroj.
Historio
Ĝi estas dokumentita unue en jaro 1270. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Loupershouse
Loupershouse estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Loupershousois.
Ornans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Hidroksoflavono
3-Hidroksoflavono aŭ C15H10O3 estas natura fitokemiaĵo, baza karbonĉeno de ĉiuj "flavonoloj", kiu apartenas al la klaso de la flavonoidoj. Ĝi estas flava solidaĵo kun antioksidigaj, antimikrobiaj, antiinflamaj, antifungaj kaj antikanceraj proprecoj. Flavonoloj estas nesolvebla en akvo sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, benzeno, metanolo, etanolo, duetila etero kaj acetono.
Ornans
La pentristo Gustave Courbet naskiĝis en Ornans en 1819.
Geografio
Ornans situas en la valo de la rivero Loue, sur la malnova nacia vojo route nationale 67 (RN 67). Ornans situas 25 km Sud-oriente de Besançon, 29 km oriente de Quingey, 35 km nord-okcidente de Pontarlier, 37 km norde de Salins-les-Bains kaj 42 km de Baume-les-Dames.
Hidroksoflavono
Flavonoloj ĉeestas en verda teo, ruĝaj vinberoj, ajlo, ĉefe la ruĝa ajlo, foliaj legomoj kaj beroj. Pro la formado de metala kompleksaĵo, flavonoloj iĝas pli rezistaj al fotoksidado. La plej ordinaraj flavonoloj estas la kverketino kaj la kempferolo. Kverketino kaj ĝiaj glukozidoj estas ĉieaj en fruktoj kaj vegetaloj.
Inverse, kempferolo kaj miriketino estas la malpli distribuitaj. Laŭ kelkaj raportoj, altaj prenoj de flavonolo ligiĝas al malpli alta risko rilate al la Malsano de Alzheimer. Flavonoloj reduktas la oksidivan streson kaj protektas la ĉelojn kontraŭ naturdamaĝojn.
Konservisma Partio (Armenio)
Ĝi fondiĝis la kun la nomo Nacia Konservisma Partio de Armenio.
NGC 751
NGC 751 (aliaj indikoj — PGC 7370, UGC 1431, KCPG 46B, MCG 5-5-35, KUG 0154+329, ZWG 503.62, 6ZW 123, ARP 166, VV 189) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Flago de Svislando
La flago de Svislando estas ruĝa flago kun blanka greka kruco en la centro. Ĝi estas unu el nur du kvadrataj flagoj apartenantaj al suverena ŝtato, la alia estas la flago de Vatikano.
Nur la grandeco de la kruco estas formale establitaj ekde 1889: "La blazono de la federacio estas, ene de ruĝa kampo, vertikala blanka kruco, kies [kvar] brakoj de sama longo estas sesoble pli longaj ol la larĝo". La grandeco de la kruco rilate al la kampo ne estas formale establita krom la maramea flago.
La simbolo Ruĝa Kruco uzita de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco estas bazita sur la Svisa flago. La Ruĝa Kruco sur blanka fono estis la origina protekto-simbolo deklarita ĉe la Ĝeneva Traktato 1863. Ĝi estas oloro, inversigo de la svisa nacia flago, signifo kiu estis adoptita por honori svison kaj fondinton de la Ruĝa Kruco, Henri Dunant.
La mallongdaŭra libera ŝtato Ikario, proklamis en 1912 en la greka insulo de tiu nomo, la sendependecon, kaj uzis flagon simila al la svisa flago, sed la koloro estis blua.
Sifono (biologio)
En besta anatomio, sifono estas tubforma mekanike moviĝebla organo ĉe iuj bestoj (ĉefe moluskoj, larvoj de moskitoj kaj tunikuloj), kies ĉefa funkcio estas la enpreno aŭ elĵeto de fluidaĵoj, kiel marakvo aŭ surfaca aero, al aŭ el la interno de la bestokorpo.
Peso
En ekonomia senco, la kvara laŭ la supra listigo, peso (hispane "pezo") origine estis valuto el Hispanio (poste en Hispanio kiel valuto enkondukiĝis "malgranda peso", la peseto) kaj nuntempe signas la nomon de malsamaj valutoj el pluraj eksaj kolonioj de Hispanio. La $|dolara signo $ origine estis simbolo de la hispane meksika monunuo peso kaj nur poste ekuziĝis por la usona dolaro. La signo nuntempe uziĝas kiel universala valuta simbolo por ĉiuj valutoj nomataj dolaro aŭ peso.
Nuntempaj valutoj
Krome en la sekvaj internaciaj organizaĵoj ekzistas "peso" kiel kalkula unuo:
Sifono (biologio)
Iuj maraj gastropodoj, kiel tiuj de la familio de la Conidae, uzas sifonon kovritan de kemiaj ricevantoj, kiujn ili elmetas el sia konko por analizi substancojn en la ĉirkaŭa maro kaj tiel trovi eventualajn predaĵojn.
Peso
Nuntempaj valutoj
Plue la peso historie estis la oficiala valuto
Sifono (biologio)
Marhelikoj kaj moskitaj larvoj uzas sifonon por ebligi spiradon de surfaca aero kiam la besto restas subakve.
Peso
Nuntempaj valutoj
Tương tác hấp dẫn
Sifono (biologio)
La Panopea abrupta duvalva mara molusko, kiu vivas en la submaraj sabloj ĉe la nordorientaj marbordoj de la Pacifiko, posedas sifonon, kiu povas atingi longecon de unu metro.
En planta anatomio, sifono estas, aparte pri fungoj kaj algoj, granda ĉelo, ofte tubforma, multanuklea, sensepta.
João Neiva
João Neiva estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 15.808 enloĝantojn en 2010.
Linio Sakurai
Linio Sakurai (japane: 桜井線 [Sakurai-sen], angle: Sakurai Line) aŭ Linio Manyō-Mahoroba (japane: 万葉まほろば線 [Man-joo-Mahoroba-sen], angle: Manyō-Mahoroba Line) estas linio de la fervojo reto JR. La linio apartenas al JR Okcidenta.
Konstancio Ĥloro
Konstancio Ĥloro, Flavius Valerius Constantius, dicitur Chlorus, estis romia imperiestro (la nomepiteton Ĥloro, t.e. la Pala, greke χλωρός, li ricevis de la postaj bizanciaj historiistoj). Li naskiĝis ĉirkaŭ 31-a de marto 250 kaj mortis 25-an de julio 306. Estis ano de unua tetrarkio de 293 ĝis 305. En 305 li iĝis imperiestro, la ĉefa tetrarko.
Linio Sakurai
Tipoj de trajnoj
Estas 2 tipoj de trajnoj:
Konstancio Ĥloro
Konstanteno la Granda estis lia plej aĝa filo, de lia unua edzino, Helena de Konstantinopolo, posta sanktulino.
Arondismento Grenoble
La arondismento Grenoble (france arrondissement de Grenoble) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Isère kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Grenoble. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Kantonoj
Ekde 2015 apartenas al la arondismento Grenoble la jenaj 19 kantonoj:
Nova Ponto (Arundo)
Puente Nuevo („Nova Ponto“) estas nomo de ponta konstruaĵo en urbo Arundo en andaluzia provinco Malago, en suda Hispanio. La vojponto tra-arkas la riveron Gvadalevino, fluante en la 120 m profunda ravino La Tranĉo, dividante la malnovan urboparton (La Urbo) kaj la pli novan (El Mercadillo, La Bazareto).
La Nova Ponto estas ĉefa turisma allogaĵo de Arundo. Ĝi estis konstruata en la 18-a jarcento kiel ŝtona ponto kun tri pordaj arkoj. La arkitekto estis la hispana José Martín de Aldehuela (1729–1802). La konstrulaboroj daŭris de 1751 ĝis 1802. Ĝi estas unu el la tri pontoj super la ravino.
Stacio Ōbu
Stacio Ōbu (japane: 大府駅 [Ōbu-eki], angle: Ōbu Station) estas fervoja stacio en Obu, Gubernio Ajĉi, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Taketoyo.
Hiroshi Yoshida
Hiroshi Yoshida (japane 吉田 弘, n. 11-an de februaro 1958) estas japana futbalisto. Li de 1981 ĝis 1983 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Natria silikato
Historio
Natria meta-silikato aŭ akvovitraĵo estis unue priskribita de Johann Rudolf von Wagner en lia Lernolibro pri Kemia Teknologio, en 1892, kiel unu el la alkalaj silikatoj. Tamen, ĝi estis unue observita ĉirkaŭ 1640 far Jan Baptista van Helmont kiel fluida substanco estigita per fandita sablo kun troo da alkalo. Glauber kreis tion, kion li alnomis "liquor silicum" (silicia likvoro), en 1646, ekde kaŭstika potaso kaj SiO2. En 1818, Johann Nepomuk von Fuchs (1774-1856), sukcesis tion, kio nun estas konata kiel akvovitraĵo per traktado de "silikata acido" kaj alkalo, kaj la rezulto estis akvosolvebla, sed ne tuŝita de atmosferaj ŝanĝoj. Von Wagner diferencigis la malsamajn akvovitraĵoj laŭ iliaj originoj kiam ili estis faritaj ekde kaŭstika sodo, potaso aŭ miksaĵoj.
Proprecoj
Natria silikato estas blanka pulvoro kiu estas facile solvebla en akvo estigante alkalan solvaĵon. Ĝi estas unu el serio da kunrilataj komponaĵoj inkluzivante meta-silikatojn, orto-silikatojn kaj piro-silikatojn, krom aliaj. Ĉiuj estas vitrecaj, senkoloraj kaj akvosolvebla.
Natriaj silikatoj estas stabilaj en neŭtralaj kaj alkalaj solvaĵoj. En acidaj solvaĵoj, la jonoj silikataj reakcias kun hidrogenaj jonoj por estigi la silikatan acidon, kiam hejtataj kaj forte varmigataj ili estiĝas malmolan kaj vitrecan substancon.
Tripitako
La Tripitako estas la tradicia termino por la budhisma kanona tekstaro. La kanona versio de Teravado estas ĝenerale nomita Palia Kanono. Ankaŭ en Mahajano oni konsideras la Tripitakon kiel aŭtoritatan tekstaron sed, malsame de Teravadanoj, la Mahajana Tripitako inkluzivas aliajn derivitajn tekstojn kaj komentariojn, kiuj estis verkitaj pli poste.
La Tripitako estis verkita inter ĉirkaŭ la jaro 550 antaŭ la Komuna Erao kaj la komenco de la Komuna Erao, probable registrita unuafoje dum la unua jarcento antaŭ la Komuna Erao. La Dipavanso asertas, ke dum la regado de Valagamba de Anuradhapura (29-17 a.K.E.) la bikŝuoj, kiuj antaŭe memorigis la Tripitakon kaj ties komentariojn parole, registris skribe ilin en librojn pro la minaco de malsatego kaj milito. La Mahavanso ankaŭ raportas mallonge pri la skriba registrado de la kanono kaj la momentaroj dum tiu tempo. Ĉiu budhisma subtradicio havas sian propran Tripitakon por siaj monaĥejoj, skribitaj de siaj sangha (komunumoj), ĉiu kolekto konsistanta el 32 libroj en tri partoj aŭ kestoj de instruoj: Vinaya Piṭaka (“Kesto de Disciplino”), Sūtra Piṭaka (“Kesto de Diskursoj”) kaj Abhidharma Piṭaka (“Kesto de Speciala Doktrino”). La strukturo, la kondutnormo kaj moralaj virtoj en la Vinaya-Kesto specife havas similecojn kun kelkaj el la postrestantaj tekstoj de la Dharmasūtramde hinduismo. Multo de la postrestanta Tripitako-literaturo estas en palio, kun kelkaj en sanskrito same kiel en aliaj regionaj aziaj lingvoj.
Ponto de Ĉengjango
La Ponto de Ĉengjango situas en Ĉengjango en la aŭtonoma donga distrikto Sanĝjango de la metropolo Ljuĝou en la provinco Gŭangŝio de Ĉinio. Ĝi arkas super la Linxi-rivero ĉe vilaĝo Ma'an. Ĝi interligas du grandajn vilaĝojn kaj havas ĉiutage grandan trafikon.
Tripitako
Etimologio
La titolo Tripitako venas de la titolo en Sanskrito, Tripiṭaka, kiu signifas la tri kestoj, ĉar ĝi konsistas el tri partoj: Vinaya Piṭaka (“Kesto de Disciplino”), Sūtra Piṭaka (“Kesto de Diskursoj”) kaj Abhidharma Piṭaka (“Kesto de Speciala Doktrino”).
Ponto de Ĉengjango
La kovrita ponto estis konstruita de 1912 ĝis 1924 el ŝtono kaj ligno. La tegmento estas kovrata per kaheloj. Ĝi longas 76,6 m, larĝas 3,75 m, altas 20 m kaj havas 3 ŝtonajn pilierojn. Ĝia koridoro larĝas 3,4 m, la neta alto super la rivero estas ĉ. 10 m.
Tripitako
Versioj
La tripitakoj 2-4 estas sanktaj por la mahajana skolo, 4 ankaŭ por la vaĝrajana.
Partoj
La palia Tripitako konsistas el tri korboj (pitaka) aŭ partoj.
Ponto de Ĉengjango
La ponto estas ekde 1982 aperas sur listo de Monumentoj de Popola Respubliko Ĉinio.
Farschviller
Farschviller estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
Vinaya Pitaka estas la unua korbo (pitaka) de la Palia Kanono. Ĝi konsistigas la fundamenton de la monaĥa vivo de la Sangha (monaĥa komunumo). Ĝi enhavas la vivregulojn de la monaĥoj (bhikkhu en palio) kaj de la monaĥinoj (bhikkhuni), sed ĝi ankaŭ enhavas la procedojn de kunvivado kaj la konvenciojn de etiketo orientitaj al la atingo de harmonian vivon de la anoj de la monaĥa komunumo inter si, ĉe unu flanko, kaj inter ili kaj la laikaj sekvantoj aliflanke.
Farschviller
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Farschvillerois.
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
Kiam Budho fondis la Sangha, la vivo en komunumo komence ne prezentis ian ajn malfacilecon ĉar la komunumo estis formita precipe el arahant-oj (vekiĝintaj sanktuloj), kies vivo pasadis en perfekta harmonio sen la bezono de ia ajn regulo aŭ kontrolo. Tamen, ju pli la komunumo de monaĥoj kaj monaĥinoj kreskiĝis, des pli aperis certaj kontrontoj kaj konfliktoj, kiuj estigis siatempe la neceson fiksi certajn regulojn pri konduto. Ĉiufoje, ke aperis iu okazo de maltaŭga aŭ maldeca konduto ene de la Sangha, la Budho donis certan regulon kun ties responda puno aŭ puna korektado. Multfoje tiuj reguloj estis ŝanĝitaj poste, revortigitaj kaj adaptitaj al novaj cirkonstancoj, ĝis ili prenis la formon laŭ kiu ni konas ilin nuntempe. La Vinaya priskribas la historion de ĉiuj tiuj reguloj, en kiu cirkonstanco la regulo estis elparolita de la Budho kaj kiel ĝi aliiĝis tra la tempo.