cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eduard Vladimír Tvarožek
Li aŭtoris lernolibrojn por slovakoj (Esperanto en 14 lecionoj, 1950; Základy Esperanta, 3 eldonoj ĝis 1994), kaj verkis poezie, proze, didaktike kaj drame: i.a. Ni ludas teatraĵojn (kvar unuaktaĵoj,1971), Sola en sunsubiro (poemaro,1992), Skizo de la Esperanta literaturo (1998) kaj la kajerojn Anekdotoj pri famaj homoj, Aforismoj, Frenezetaĵoj (tiun ĉi sub la pseŭdonomo Vladimír Gazda) kaj Ŝercoj (du volumetoj: La unua cento kaj La dua cento) (ĉiuj 1992). Li akiris plurajn premiojn en Belartaj Konkursoj. Tvarožek tradukis ne nur slovakajn verkojn al Esperanto (i.a. pli ol trionon de Slovaka Antologio, 1977), sed ankaŭ publikigis tradukojn el aŭ helpe de Esperanto (Ekspedicio Kon-Tiki de T. Heyerdahl, 1955; La profeto de K. Ĝibran,1971; Tempesto super Akonkaguo de T. Sekelj).
Noreena Hertz
Verkaro
En sia plej nova libro, The lonely century (2020), ŝi priskribas la tutmondan senton de soleco, kiu nur estis pliseverigita de la kronvirusa pandemio.
Sankt Aldegund
Sankt Aldegund estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Noreena Hertz
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Noreena Hertz
Molière
Jean-Baptiste Poquelin, alinomita MOLIÈRE ​[mɔljɛʁ] kaj Moliero en esperanto (naskiĝis en Parizo, estis baptita la, mortis la  en Parizo), estis franca dramaturgo kaj komediisto.
András Baranyay
András BARANYAY [andrAŝ baranjai], hungare Baranyay András, Esperante ’’Andreo Baranyay’’ estas hungara grafikisto.
Molière
Konsiderata kiel animo de aktora grupo el kiu evoluis la teatrejo Franca Komedio, li restas tie la plej ludata aŭtoro. Senkompata kontraŭ pedanteco de falsaj sciuloj, mensogoj de nesciaj kuracistoj, pretendemo de novriĉaj burĝoj, Molière amis junularon, kiun li volis liberigi de absurdaj postuloj. Fore de rigoroj de devoteco aŭ asketismo, lia rolo de moralisto haltas tie, kien li difinis ĝin: « Mi ne scias ĉu ne estas pli bone labori por korekti kaj mildigi la pasiojn de homoj ol voli tute fortranĉi ilin », kaj lia celo estis unue « ridigi honestajn homojn ». Li do alproprigis al si la devizon Castigat ridendo mores (Ĝi punas ridante morojn) kiu aperis sur italaj scenejoj ekde la 1620-aj jaroj en Francio, pri komedio.
András Baranyay
András Baranyay naskiĝis la 1938 en Budapeŝto.
Molière
Juneco de Molière
Filo de Jean Poquelin, riĉa komercisto-tapiŝisto instalita en rue Saint-Honoré en Parizo, kaj nomumita tapiŝisto de la reĝo, Jean (poste: Jean Baptiste) estis baptita la en Preĝejo Saint-Eustache (Parizo), verŝajne naskita la saman aŭ antaŭan tagon. Du jarojn poste, post la naskiĝo de pli juna frato ankaŭ baptita Jean, la infano estis nomita Jean Baptiste.
András Baranyay
Biografio
András Baranyay frekventis Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1957-1965, kie li lernis precipe de Aurél Bernáth. Inter 1987-1991 li instruis en mezlernejo. Li verkis grafikaĵojn plej ofte helpe de litografio. Li ricevis premion Kossuth en 1999, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Liaj ekspozicioj
Ekde 1963 li ekspoziciadas kaj enlande (Miskolc, Pécs, Budapeŝto, Sárospatak, Székesfehérvár, Szombathely) kaj eksterlande (Parizo, Bruselo, Braunschweig, Vaŝingtono, Padova, Antverpeno).
Molière
Juneco de Molière
Lia patrino, Marie Cressé, mortis en 1632 kiam li estis nur dek-jara, lia patro reedziĝis kun Catherine Fleurette, alia filino de tapiŝisto, kun kiu li havis kvin infanojn. De 1633 al 1639 li estis lernanto en kolegio de Clermont (nuna liceo Louis-le-Grand), estrita de Jezuitoj, unu el la plej elstaraj lernejoj de la ĉefurbo. Tie, Jean-Baptiste bonege studis (latinon, matematikon, fizikon, filozofion, kaj ankaŭ skermadon kaj dancadon).
Enkarniĝo
La vorto enkarniĝo signifas la kristanan doktrinon, ke Jesuo Kristo estas samtempe la vera kaj sentempa filo de Dio kaj vera homo, kiu naskiĝis en Betleĥemo en la unua jarcento. Laŭ ortodoksa doktrino Kristo havas du esencojn (la homan kaj la dian), sed estas nur unu persono. Herezoj do estas La Kredo de Sankta Atanasio bonege klarigas tiun ortodoksan doktrinon, kaj klarigas ankaŭ ke la enkarniĝo "ne estis la igo de Dio en karnon, sed la preno de homeco en Dion."
Molière
Juneco de Molière
Dank' al sia avo, li povis ĉeesti teatrajn prezentojn en Hôtel de Bourgogne, kaj ankaŭ ŝablonajn improvizaĵojn en Théâtre italien de Paris, aŭ komikajn farsojn de Gaultier-Garguille aŭ Guillot-Gorju. Laŭ iuj fontoj, unu el liaj kunlernantoj estis Princo de Conti, kiu poste fariĝis lia protektanto.
Enkarniĝo
Spiritismo
Laŭ spiritismo la vorto enkarniĝo signifas ekprenon de nova korpo fare de la animo.
Sainte-Sève
(jen france, bretone Sant Seo) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Molière
Juneco de Molière
La, li profesie ĵuris kiel reĝa tapiŝisto, tiel transprenante la ŝarĝon de sia patro apud Ludoviko la 13-a. Oni ne scias ĉu Molière plenumis tiun novan metion, ĉiuokaze en 1640 li ekkonis komediistan familion Béjart kaj li tuj enamiĝis al Madeleine Béjart, protektita de Duko de Modena. La saman jaron, li renkontis Tiberio Fiorelli, la faman Scaramouche, kaj eble ricevis lecionojn de li.
Sainte-Sève
Etimologio
La nomo aludas al Sève, ankaŭ nomata Sev, Sewa, Loève, Loaven (bretone), Sewo (kimre), sed ankaŭ literumata Santsegne (en la 11-a jarcento), Sentseguot (en 1128), sainte Scevat (en 1598) - bretona duonlegenda sanktulino de la 6-a jarcento.
Molière
Juneco de Molière
Oni pensas ke en 1641, li sekvis instruadon de Pierre Gassendi, epikura filozofo kaj mastro de Libertinoj, kiu instruis al François de La Mothe Le Vayer, Cyrano de Bergerac, Chapelle kaj Charles Coypeau d'Assoucy.
En 1642, li prenis licenciojn de juro en Universitato de Orléans kaj revenis al Parizo, kie li enskribiĝis al advokatejo dum ses monatoj, poste li anstataŭis sian patron, kiu volis transdoni sian ŝarĝon kaj malbonvole rigardis lian frekventadon kun familio Béjart, kaj li sekvis la kortegon de Ludoviko la 13-a al Narbonne.
En januaro 1643, Jean-Baptiste rezignis la ŝarĝon de sia patro, kiu deprenis liajn vivrimedojn. La, akto de fondado de "Illustre Théâtre", sub direktado de Madeleine Béjart, estis subskribita.
Malfacila debuto
En 1644, la trupo ludis en provinco. En julio ili revenis al Parizo kaj Jean-Baptiste fariĝis « Molière » kaj direktoro de la trupo. Pri la elekto de tiu sceneja nomo, Grimarest, lia unua biografo, skribis: « Li neniam volis diri la kialon, eĉ al siaj plej bonaj amikoj ». Laŭ kelkaj fontoj, tiu pseŭdonimo estis elektita honore al libertina verkisto François de Molière (1599 - 1624). La trupo de Molière ludis en Jeu de paume de Métayers kaj trafis doloran malsukceson.
La trupo bankrotis en 1645 kaj Molière estis enkarcerigita en Châtelet (Parizo) dum kelkaj tagoj, poste lia patro pagis la ŝuldojn de la trupo por liberigi lin, kaj ĵus liberigita, la trupo iris al provinco por ludi kun alia trupo direktita de komediisto Charles Dufresne, al la servo de duko de Épernon, guberniestro de Gujeno. Inter januaro 1646 kaj marto 1657, la trupo ludis en Nantes, Albi, Toulouse, Carcassonne, Poitiers, Vienne, Narbonne, Agen, Pézenas, Grenoble, Lyon, Montpellier, Dijon, Avignon, Bordeaux, Béziers, Rouen. En 1653 la trupo transiris al la servo de Princo de Conti, frato de Grand Condé kaj nova guberniestro de Gujeno. Tamen, tiu ĉi fine cedis al la tiamaj religiaj premoj. Li konvertiĝis, fariĝis kunfrato de "Compagnie du Saint-Sacrement", kaj inklinis al Jansenismo. Tiam teatro fariĝis por li sinomimo de perdiĝo kaj li forpelis el sia domo la trupon kiu transiris al la servo de guberniestro de Normandio.
Molière rezignis pri siaj tragediaj pretendoj: il estis granda komika stelulo kaj denove fariĝis ĉefo de trupo en 1650. Li verkis farsojn laŭ itala modelo, per nura ŝablono. Li kreis la personon de Mascarille en siaj unuaj veraj teatraĵoj: L'Étourdi ou les Contretemps (Lyon, 1655), Le Dépit amoureux (Béziers, 1656). En 1658 li konatiĝis kun maljuniĝantan Pierre Corneille kaj ludis en Rouen.
Komenco de triumfo
Molière revenis al Parizo en 1658. Li ludis en Jeu de paume de Le Marais. Protektita de Monsieur, frato de la reĝo, li tiam ludis antaŭ Ludoviko la 14-a tragedion de Corneille, Nicomède, kiu enuis, kaj farson, kiu triumfis, Le Docteur amoureux. Molière disponis pri granda komika talento: lia voĉo kaj mimikoj provokis ridadon. La trupo de Molière baldaŭ ĝuis senegalan reputacion en komika ĝenro, kaj la reĝo instalis ĝin en Petit-Bourbon, kie ĝi ludis alterne kun itala trupo de Scaramouche.
En 1659 la trupo perdis Joseph Béjart kaj la Du Parc kiuj foriris favore al Trupo de Le Marais. Oni dungis junajn komediistojn La Grange kaj Du Croisy.
Molière partigis, en 1661, la teatron de Palais Royal kun la trupo de Domenico Biancolelli, alinomita Arlekeno. Li prezentis Dom Garcie de Navarre kiu malsukcesis kaj L'École des maris kiu triumfis. La saman jaron, Molière transloĝiĝis vid-al-vide al Palais Royal. La li kreis Les Fâcheux, lian unuan komedion-baledon, en Kastelo de Vaux-le-Vicomte, por Fouquet kiu gastigis la reĝon.
En 1662, Molière edziĝis kun Armande Béjart, 20 jarojn pli juna ol li, kun kiu li havis filon Louis kies bapto-patro estis la reĝo, baptitan la kaj mortintan 8-monatojn kaj duonon-aĝan, filinon Esprit-Madeleine, baptitan la, kaj alian filon Pierre, baptitan la  kaj mortintan la sekvantan monaton. La jaron de sia edziĝo, li sin turnis al tiu-epoka malofta temo: virina kondiĉo. L'École des femmes estis triumfo. En 1663, pro la devotoj kiuj konsideris Molière kiel libertinon kaj L'École des femmes kiel obscenan kaj kontraŭ-religian teatraĵon, kaj ankaŭ ĉar Molière estis la unua komediisto kiu ricevis rektan pension de la reĝo, li estis atakita en sia privata vivo: oni sugestis ke li edziĝis kun sia propra filino. La li replikis per La Critique de l'école des femmes, kaj la, li ludis antaŭ la reĝo L'Impromptu de Versailles, kiu ankaŭ donas klarigajn precizigojn pri la funkciado de teatra trupo en la 17-a jarcento.
La, Molière prezentis en Luvro Le Mariage forcé, en kiu dancis la reĝo, kostumita kiel Egipto. Li poste estis nomumita respondeculo de la distraĵoj de la kortego kaj, de la 8-a ĝis la 13-a de majo, li prezidis la Plezurojn de la magia Insulo, distraĵo prezentita en Versajlo honore al la nova amatino de la reĝo, F-ino de La Vallière. Li tie prezentis La Princesse d'Élide kiu miksis tekston, muzikon kaj dancon, kaj necesigis kompleksajn maŝinojn kaj unuan version en tri aktoj de Tartuffe kiun, sub la premo de devotuloj, Ludoviko la 14-a devis malpermesi dum kvin jaroj. Tiu epizodo restis fama sub la nomo « La kabalo de bigotuloj ». La saman jaron, la trupo de Molière ludis La Thébaïde, la unuan teatraĵon de Racine.
La, Molière prezentis L'Amour médecin kaj la , malsana pro "inflamo" kiu verŝajne estis tuberkulozo, Molière estis eksigita el scenejo dum du monatoj. La, la trupo ludis Alexandre le Grand de Racine kiu, senrevigita pro la interpretado, perfidis Molière kaj konfidis sian teatraĵon al Hôtel de Bourgogne.
Lastaj verkoj
En 1666, Molière kaj Armande apartiĝis. La, Molière prezentis Le Misanthrope, kaj la , Le Médecin malgré lui. La li denove malsaniĝis, kio ne ebligis al li resursceniĝis antaŭ junio 1667. Dum tiu jaro li instruis al la juna Michel Baron, tiam 14-jara, la arton de komediisto. Li tiam provis denove ludi Tartuffe sub malsama titolo, L'Imposteur, tamen la teatraĵo estis malpermesita la morgaŭon. Li ankaŭ prezentis Mélicerte, du aktojn de komedio kiuj konsistigis la trian uverturon de Ballet des Muses mendita de Ludoviko la 14-a al poeto Isaac de Benserade. La reĝo dancis tie kun Henrietta de Anglio, filino de Karlo la 1-a (Anglio) kaj de Henrietta Maria de Francio.
F-ino Du Parc forlasis duan fojon Molière favore al Hôtel de Bourgogne kaj kreis tie la Andromaque, la unuan triumfon de Racine.
En 1668 estis sinsekve prezentitaj Amphitryon la, George Dandin en julio kaj L'Avare en septembro. La sanstato de Molière estis tre malbona kaj rumoro pri lia morto jam disvastiĝis en Parizo.
La malpermeso prezenti la Tartuffe ou l'Imposteur estis nuligita en 1669. La teatraĵo havis la konsiderindan sukceson per enspezo de 2860 pundoj. La saman jaron mortis la patro de Molière kaj li kreis en kunlaboro kun Lully komediojn-baledojn: Les Amants magnifiques, Monsieur de Pourceaugnac, Le Bourgeois gentilhomme.
En 1670 aperis Elomire hypocondre, insulta teatraĵo verkita de Le Boulanger de Chalussay, en kiu Molière (kies anagramo estas Elomire) estis ridindigita en aparte akra maniero.
En 1671 Molière prezentis Psyché, Les Fourberies de Scapin, La Comtesse d'Escarbagnas kaj Les Femmes savantes.
En 1672 mortis Madeleine Béjart, kiu neniam ĉesis esti tre grava por Molière. Li repaciĝis kun Armande kaj Lully intrigis apud la reĝo por akiri la ekskluzivecon de kreado de baledoj.
En 1673 Molière definitive malgajnis la favoron de Ludoviko la 14-a kaj lia Le Malade imaginaire ne estis prezentita en la kortego.
Morto de Molière
Trafita de konvulsioj dum la kvara prezentado de Le Malade imaginaire, Molière forpasis kelkajn horojn poste pro malvarmuma pulma kongesto, la, hejme kaj ne ludante tiun teatraĵon - kiel volas tradicio -, sen forĵuri sian profesion de komediisto, konsiderata kiel malmorala de Eklezio.
En la registro kiun li skrupule prizorgis, La Grange skribis ĉi tiun tagon:
« ''Tiun saman tagon post la Komedio ĉirkaŭ la deka horo vespere Sinjoro de Molière mortis en sia domo Rue de Richelieu, ludinte la rolon de tiu malsanulo pro imago tre ĝenata de brust-inflamo kiu kaŭzis grandan tuson tiel ke en la grandaj penoj kiujn li faris por kraĉi rompiĝis al li vejno en la korpo kaj ne postvivis eĉ duon-horon aŭ tri kvaron-horojn depost tiu vejno rompiĝis. Lia korpo estas enterigita en Saint Joseph, helpe de la paroĥo Saint Eustache. Estas tombo unu futon alta super la tero'' ».
Tridek du jarojn poste, Grimarest, la unua biografo de Molière, detalis la cirkonstancojn de lia morto, kvankam li ne ĉeestis ĝin (li estis 15-jara dum la morto de Molière):
« ''La Komediistoj lumigis la lustrojn, kaj levigis la kurtenon, precize je la kvara horo. Molière reprezentis kun multe da malfacilo; kaj la duono de la spektantoj rimarkis ke prononcante Juro, en la ceremonio de La malsanulo pro imago, li estis trafita de konvulsio. Mem rimarkinte ke oni rimarkis tion, li penadis, kaj kaŝis per troa rido tion, kio okazis al li. Kiam la teatraĵo estis finprezentita li prenis sian ĉambro-robon, kaj iris en la loĝion de Baron, kaj demandis lin kion oni diris pri la teatraĵo. S-ro Baron respondis, ke liaj verkoj ĉiam bone sukcesis ekzaminante ilin de proksime, kaj ju pli oni prezentis ilin, des pli oni ŝatis ilin. "Tamen", li aldonis, "vi ŝajnas al mi pli malbone ol antaŭe". "Tio estas vera", respondis Molière, "Mi havas malvarmumon kiu mortigas min". Post kiam li tuŝis liajn manojn, Baron trovis ilin malvarmegaj, kaj metis ilin en sian mufon, por revarmigi ilin; li sendis iun por serĉi liajn portistojn por rapide porti lin hejmen; kaj li ne forlasis lian portseĝon, timante ke okazus akcidento de Palais Royal al rue de Richelieu, kie li loĝis [...] Momenton poste li trafis treege fortan tuson, kaj post kiam li kraĉis li petis lumon. Vidinte la sangon, kiun li ĵus elsputis, Baron ekkriis timigite. "Ne timiĝu", diris Molière, "Vi jam vidis min elsputi da ĝi pli multe. Tamen", li aldonis "sciigu al mia edzino, ke ŝi supreniru". Li restis helpita de du religiaj fratinoj, el tiuj kiuj ordinare venas al Parizo monpeti dum Karesmo, kaj kiujn li gastigis. Ili donis al li en tiu lasta momento de lia vivo ĉiujn edifajn helpojn, kiujn oni povis atendi de ilia karitato, kaj li montris ĉiujn sentimentojn de bona Kristano, kaj la plenan rezignon, kiun li ŝuldis al la volo de la Sinjoro. Fine li forpasis en la brakoj de tiuj du religiulinoj; la sango kiu abunde verŝiĝis el lia buŝo sufokis lin. Tial, kiam lia edzino kaj Baron resupreniris, ili trovis lin mortinta. Mi pensis, ke mi devis detale priskribi la morton de Molière, por malmistifiki la publikon de pluraj rakontoj kiujn oni faris en tiu okazo.'' ».
« ''Tuj post kiam Molière estis mortinta, Baron iris al Saint Germain por informi la Reĝon; Lia Moŝto estis tuŝita, kaj bonvolis montri tion [...]. Ĉiuj scias la malfacilaĵojn per kiuj oni enterigis Molière, kiel Katolikan Kristanon; kaj kiel oni prikonsideris lian meriton kaj la rektecon de liaj sentimentoj, pri kiuj oni informis, por ke li estu entombigita en Saint Joseph. La tagon de lia enterigo amasiĝis nekredebla amaso da popolo antaŭ lia pordo [...]. La funebrantaro marŝis trankvile je la lumo de ĉirkaŭ cent torĉoj, la mardon dudek-unuan de februaro'' ».
Morto de Molière laŭ Bulgakov
La, Molière pretigis sin post la kulisoj antaŭ ol ludi sian teatraĵon Le Malade imaginaire la kvaran fojon. Malgraŭ rekomendoj de kuracistoj, la komediisto, elĉerpita, rifuzis nuligi la prezentadon. En teatro de Palais-Royal, la publiko kiu restis fidela dum tiuj sombraj tagoj, pacience atendis levon de kurteno.
La teatraĵo bone disvolviĝis, kiam subite la povra Argan, kiu ŝajnigis fortan tuson, trafis verajn konvulsiojn. « La kurtenon, mallevu la kurtenon! » ekkriis Armande, lia edzino. Kiam la kurteno estis mallevita, oni aŭdis aplaŭdojn en la teatro, dum oni forportis Molière el la scenejo. « Kiel estis? » li demandis. « ''Belege! La teatraĵo restas ĉiam granda sukceso'' », respondis lia kompano, komediisto Michel Baron. « Mi volas reveni hejmen », aldonis Molière.
Oni transportis lin en kaleŝo. Dum la veturo kiu iris de Palais-Royal al rue Saint-Thomas-du-Louvre, la malsanulo demandis kien foriris Madeleine Béjart, la maljuna amatino, patrino de Armande, komplico en liaj komencoj, mortinta unu jaron pli frue. Oni ne respondis. Oni kovris liajn krurojn per kovrilo. Baron, post kiam li revarmigis la manojn de la mortanto, petis la koĉeron plirapidigi la movon.
Ĉe la sojlo de morto, Molière venigis Armande al sia lito. « Mi pardonas al vi, li diris, pro via malfideleco, ĉar mi mortas hodiaŭ vespere ». Kaj li forpasis en la brakoj de sia edzino: la sango kiu abunde ŝprucis el lia buŝo sufokis lin.
Epilogo
Kvankam dum sia vivo Molière dediĉis tempon al katolikaj karitatoj (li eĉ estis tre aktiva membro de "Confrérie de la Charité" fondita de "Ordre de Saint Jean de Dieu" por laikuloj dezirantaj helpi malriĉulojn kaj malsanulojn ), la klerikaro de Saint Eustache rifuzis doni al li kristanan sepultejon pro ekskomuniko de ĉiuj komediistoj. Tial, Armande mem iris al la reĝo Ludoviko la 14-a, de kiu Molière estis malfavorigita, por ke li intervenu ĉe la ĉefepiskopo de Parizo. Ludoviko la 14-a akceptis plenumi tiun peton kaj Monsinjoro du Harlay prononcis sekvan ordonon: « Ni permesis al Sinjoro paroĥestro de Saint Eustache doni sepultejon al korpo de mortinta Molière en la paroĥa tombejo, tamen kondiĉe ke estu farite sen pompo kaj kun nur du pastroj ».
Li estis entombigita dumnokte, preskaŭ kaŝite, la. Tamen la funebrantaro estis multe pli granda ol antaŭvidite, amaso da popolo akompanis la korpon ĝis tombejo Saint-Joseph, ĉe la piedo de la kruco.
En 1817, la korpo estis transigita al Tombejo Père-Lachaise samtempe kun tiu de La Fontaine.
Orienta sagobirdo
La Orienta sagobirdo aŭ Hindia sagobirdo (Anhinga melanogaster, nigraventra) estas akvobirdo de tropika Suda Azio kaj Sudorienta Azio. Ĝi havas longan kaj sveltan kolon kun rekta, pinteca beko kaj kiel kormoranoj, ĝi fiŝkaptas, havante sian korpon submerĝe en akvon. Ĝi ponardas fiŝon subakve, portas ĝintal la surfaco kaj skuas ĝin en la aero antaŭ engluti ĝin. La korpo restas submerĝe dum ĝi naĝas kaj nur la svelta kolo videblas super la akvo, kio kondukas al kroma nomo de serpentobirdo. Kiel ĉe kormorantoj, ĝi havas malsekigeblajn plumojn kaj ofte troviĝas ripoze sur roko aŭ branĉo havante siajn flugilojn malferme por sekigi ilin.
Distrikto Gorj
Gorj [gorĵ] estas distrikto (rumane județ) en la suda Rumanio, en Valaĥio. Ĝia ĉefurbo estas Târgu Jiu.
Molière
Epilogo
La Grange kaj Armande, forpelitaj el Palais-Royal fare de Lully kiu instalis tie "Académie royale de musique", transportis sian trupon al rue Guénégaud kie ĝi fandiĝis kun tiu de Marais. En 1680, laŭ reĝa dekreto, ĝi devis fandiĝi kun trupo de Hôtel de Bourgogne: ĝi estis la naskiĝo de estonta "Comédie-Française".
Literatura polemiko
Laŭ Pierre Louÿs, mem amatoro de mistifikoj (vidu genezon de Les Chansons de Bilitis), la verkoj atribuitaj al Molière estus grandparte la verko de Pierre Corneille. Li publikigis en la revuo Comœdia de la artikolon titolitan « Molière estas ĉef-verko de Corneille ». Komparante la Amphitryon de Molière kun la Agésilas de Corneille, li suspektas Molière ke li nur pruntedonis sian nomon por subskribi versojn verkitajn de Corneille. La ideo estis poste reprenita de kelkaj verkistoj: Henry Poulaille en Corneille sub la masko de Molière en 1957, la advokatoj Hippolyte Wouters kaj Christine de Ville de Goyet en Molière aŭ la aŭtoro pro imago en 1990 (el kiu ili eltiris teatraĵon: La Destino de Pierre, kreitan en 1997 en Bruselo), Dominique Labbé en la Journal of Quantitative Linguistics, n-ro de decembro 2001, la roman-verkisto Frédéric Lenormand en La Amiko de la Homaro en 1993, la dramaturgo Pascal Bancou en La Komika Falsado, teatraĵo kreita en 2000 en Théâtre de la Huchette, kaj fine Denis Boissier en La Afero Molière: la granda literatura mistifiko, en 2004.
Orienta sagobirdo
Aspekto
Tiu specio estas granda birdo, kies maskloj montras la jenajn mezurojn: supra bekobordo (culmen) 74–90 mm, flugilo 331–357 mm, vosto 202–240 mm, tarso 42–47 mm, kaj averaĝe pezas el 1160 al 1500 g.
Distrikto Gorj
La nomo Gorj devenas de la slava gor- (monta, alta), samkiel la nomo de la najbara distrikto Dolj devenas de dol- (vala, malalta).
Molière
Literatura polemiko
Dominique Labbé kaj lia teamo de IEP en Grenoble, ellaboris programon de statistika studado per kiu li subtenas la tezon laŭ kiu la verkaro de Molière estis ŝuldata al Pierre Corneille.
Orienta sagobirdo
Aspekto
La Orienta sagobirdo estas kiel ĉiuj aliaj anhingoj, specio simila al kormoranoj kiu havas tre longan kolon. La strukturo de ties kolo estas kiel ĉe la aliaj specioj de anhingoj kun tre forte disvolvigitaj muskoloj ĉirkaŭ kurbo en la kolo ĉe la 8a kaj 9a vertebroj kiuj permesas ĝin esti fleksita kaj lanĉita antaŭen per rapida kaj subita forto por ponardi fiŝon subakve. La bordoj de la komisuroj de la makzelopintoj havas etajn internen indikantajn segilaĵojn kiuj helpas teni la traboritan fiŝon.
Distrikto Gorj
En Gorj estas du municipoj: La ĉefurbo Târgu Jiu kaj Motru. Grava urbo estas Târgu Cărbunești.
Molière
Literatura polemiko
Georges Forestier, postenulo de la katedro pri teatraj studoj de la 17-a jarcento en Sorbono, publikigis respondon al la laboroj de Labbé kie li kribras la historiajn argumentojn kiuj provas subteni la tezon de mistifikado. Forestier komence observas, ke dum Molière estis vivanta, oni akuzis lin per ĉiuj malbonoj: plagiato de italaj kaj hispanaj aŭtoroj, ĉerpado el memoraĵoj disponigitaj de samtempuloj, esti kokrito, kaj eĉ ke li edziĝis kun la propra filino. Tamen, eĉ liaj plej malbonaj malamikoj neniam kontestis la patrecon de liaj sukcesoj.
Telefilmo, Le nègre de Molière, enscenigas la tezon atribuantan al Corneille la teatraĵojn subskribitajn de Molière. Tiu telefilmo estis reĝisorita de Didier Bivel, kun Yvon Back (Jean-Jacques Delorme / Corneille), Gabrièle Valensi (Séverine Liotard / Marquise du Parc), Patrick Mille (Laruelle / Molière), Sophie Broustal (Florence Delorme), François Berland (Rektoro Desmarais) kaj Souria Adele (Martine).
Orienta sagobirdo
Aspekto
La plumaro de plenkreskulo estas supre nigra kaj la flugilkovriloj kaj triarangaj havas arĝentecajn striojn laŭlonge de la malpleno. La krono kaj kolo estas brunaj nuance al nigra ĉe la dorso de la kolo. La subaj partoj estas nigrecbrunaj. Pala linio super la okulo kaj ĉe la gorĝo kaj linio laŭlonge de la kolflankoj havigas striecan aspekton. La irisoj estas blankaj kun flava okulringo. La pinto de la supra makzelo estas malhela dum la bazo estas palbruna dum la suba makzelo estas flaveca. La kruroj kaj membranoj en la piedoj estas flavaj ĉe nematuruloj kaj malhelgrizaj ĉe pli aĝaj birdoj.
Ambaŭ seksoj ne estas facile distingeblaj sed maskloj tendencas havi nigrajn punktojn kiuj kuniĝas ĉe la blanka gorĝo. Plenkreskaj inoj havas pli mallongajn bekojn kaj tendencas havi la nigron de la kolbazo kaj brusto separata el la nuko per larĝa sablokolora bendo kiu finas ĉe la ŝultro. Tiu modelo tamen troviĝas ankaŭ ĉe nematuruloj kies kolo estas pli hela kaj ne havas la longajn pintecajn skapularajn. Dumfluge la svelta kaj longa kolo, larĝaj flugiloj kaj kojnforma vosto klare distingas ĝin. Junuloj havas palbrunan kolon, aspektas blankecaj kaj ne havas la blankan strion laŭlonge de la kolflankoj. La internaj duarangaj aŭ triarangaj kaj la centraj vostoplumoj aspektas ondecaj. La vosto estas longa kaj formata de ĝis 12 rigidaj plumoj kiuj estas trenataj surgrunde kiam la birdo klopodas piediri aŭ salteti surtere.
Taksonomio
Tiu orientalisa kaj aŭstralazia specio estas membro de la sagobirda familio, nome Anhingedoj, kaj estas tre proksime rilata al la Amerika (Anhinga anhinga), Afrika (Anhinga rufa, kun vulsini de Madagaskaro kiel subspecio), kaj Aŭstralia (Anhinga novaehollandiae) sagobirdoj. Tiuj ĉiuj estas foje traktataj kiel subspecioj de Anhinga melanogaster. La Orienta sagobirdo diferencas laŭ aspekto el la amerikaj sagobirdoj plej facile rekoneblaj pro ties blanka kolflanka stribendo.
Kutimaro kaj ekologio
La Orienta sagobirdo troviĝantas ĉefe ĉe nesalakvaj lagoj kaj riveroj. Ili kutime manĝas sole, havante la tutan korpon subakve, naĝante malrapide antaŭen uzante siajn membranecajn piedojn dum la kapo kaj kolo moviĝas laŭskuade superakve. Ĝi lanĉas sian kolon por ponardi fiŝon kaj poste portas ĝin eksterakve, skuante ĝin en aero antaŭ engluti la fiŝon komence de la kapo. Ili povas foje troviĝi kun kormoranoj kiuj kunhavas la kutimon atendi siajn flugilojn por sekigi ilin ripoze sur ĉeborda roko aŭ arbo. Ili foje ŝvebas sur termikoj dum la varma parto de la tago sed povas alterni flugilfrapadon kaj glitadon en normala flugo.
Ili nestumas en miksaj birdarejoj kie ili konstruas platformon el bastonetoj sur la nestarbo kiu estas kutime ĉirkaŭata de akvo. Kelkaj paroj povas nestumi unu proksime de aliaj. La branĉo estas ebenigita de la birdoj antaŭ la lokigo de la bastonetoj kiuj formas la nestoplatformon. La nestolokoj estas defendataj el aliaj birdoj per sintenoj kaj skuado de la kolo. La reprodukta sezono estas de junio al aŭgusto (dum la pluvsezono) en norda Barato, aprilo–majo en sudokcidenta Barato kaj vintre en sudorienta Barato (dum la nordorienta musono). La kutima ovodemetado konsistas el 3 al 6 ŝpinilformaj bluecverdecaj ovoj kun blanka kalkaĵo kovranta kio iĝas malpura laŭ la tempo. Ambaŭ gepatroj kovas la ovojn, eke post la demeto de la unua ovo kio kondukas al nesamtempa eloviĝo fare de la idoj. Tiuj estas senplumaj kaj kovrataj nur de iome da lanugo surkape. Dum kreskiĝo ili iĝas kovritaj el blanka lanugo. La idoj manĝas post enmeto de siaj kapoj ene de la gorĝo de la gepatroj.
Plenkreskuloj trapasas samtempan mudon de siaj flugoplumoj post la reprodukta sezono rezulte en la perdo de flugkapablo dum mallonga periodo. Kaze de ĝenado el ties ripozejoj dum tiu periodo, ili plonĝas enakven sube kaj klopodas eskapi subakve. Tiu fuĝa kutimo estas uzata ankaŭ de idoj el la nesto. Ili estas tre silentemaj escepte ĉeneste kie ili produktas gruntadon kaj krakadon kaj dusilaban ĉigi-ĉigi-ĉigi. Idoj estas bruemaj dum manĝopeto. Plenkreskuloj ripozas komunume sur arboj proksime aŭ super akvo.
Idoj, ĉefe tiuj pli ol duonkreskaj estas foje predataj de rabobirdoj kiaj la Blankstriovosta maraglo (Haliaetus leucoryphus). La longaj skapularaj plumoj estis iam popularaj por uzado en ornamaj ĉapeloj. Oni registris nombrajn parazitojn el plenkreskaj birdoj kiaj Schwartzitrema anhingi (trematodo), Petasiger nicolli, Mesorchis pendulus, kaj Echinorhynchotaenia tritesticulata (Cestodo: Dilepidedoj).
En kelkaj partoj de nordorienta Barato, sagobirdoj estis (aŭ estas) uzataj de tribanoj por kapti fiŝojn el riveroj. Oni ligas ringon ĉirkaŭ la kolon por eviti ke ili englutu la predon same kiel oni faras por kormorana fiŝkaptado en partoj de Sudorienta Azio.
László Lakner
László LAKNER [lAslO], hungare Lakner László, Esperante ’’Ladislao Lakner’’ estas hungara novavangarda pentristo kaj grafikisto.
László Lakner naskiĝis la 1936 en Budapeŝto.
Biografio
László Lakner frekventis Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto, kie li lernis precipe de Gyula Papp kaj Aurél Bernáth. En 1963 li studvojaĝis al Italio, en 1964 al Venezio, en 1965 al Vieno. En 1968 helpe de stipendio li vizitis Germanion kaj Svislandon. En 1976 li forlasis Hungarion kaj iris al Okcidenta Germanio, baldaŭe por mallonga tempo li estis en Novjorko. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue en 1976 premion de germanaj kritikistoj.
Nigra Montaro (Peruo)
La Nigra Montaro aŭ en hispana Cordillera Negra (el kio ankaŭ Nigra Kordilero), estas ĉeno de rokaj montoj en la departemento Ancash, en Peruo. Ĝi atingas sian plej altan punkton en la monto Coñocranra (5181 m.). Tiu montopinto estas observebla el la urbo Ĉimboto. Same okazas ĉe la Huascarán, nome la plej alta pinto de la Blanka Montaro, (6768 m). La dua plej alta punkto de la Nigra Montaro estas la Flery Punta (aŭ Karhuakoĉa) kun 5070 m.
Aŭstralia piedpilkado
Aŭstralia piedpilkado (Australian rules football aŭ Aussie rules), kiu naskiĝis kaj kreskis en Melburno, estas nun eble la plej populara vintra sporto preskaŭ ĉie en Aŭstralio.
Ĝi ludiĝas vintre uzante la kriket-stadionojn (el kio fontas la nekutima formo de piedpilka tereno), inter du teamoj dekokhomaj, per ovala pilko.
Kalia laktato
Kalia laktato aŭ C3H5KO3 estas organika kalia salo de laktata acido sintezata per kompleta neŭtraligo. Ĝi estas nature produktata de vivaj organismoj kiel flankprodukoto de la glukoza fermentado. Laktato de kalio estas sekura konservaĵo kun alta kapableco je akvo-absorbeco krom bufrigaj proprecoj por nutraĵoj kaj personzorgaj aplikoj.
Proprecoj
Kiel nova alternativo al natria laktato, ĝi resumas la zorgojn de la sanorganizacioj kaj konsumantoj rilate al reduktado de natria ingestado. Laktato de kalio estas blanka aŭ flaveca higroskopa solidaĵo, preskaŭ senodora kun milda salgusto. Ĝia solvaĵo estas stabila sub normalaj kondiĉoj pri enstorigo. Laktato de kalio estas ne toksa (kvankam kelkuloj povas esti alergiaj) al homoj kaj al vivmedio kaj estas tre biodegradiga.
Laktato de kalio estas uzata kiel humidiga kaj gusto-plibonigagento en viandaj kaj birdaj produktoj, kaj ekzistas kreskanta evidenteco pri la antimikrobaj proprecoj de tiu salo. Kalia kaj kalcia laktatoj estas egale efikaj en kresko-kontrolado de aerobaj kaj anaerobaj organismoj, kaj la antibotulinaj aktivecoj de la laktata anjono jam estis starigitaj, kvankam la specifa agado de la laktatoj sur la mikrobaj ĉeloj ne estas glate klarigitaj.
Nenia intraĉela pH malaltiga efiko estis elmontrita, kaj la raportite etaj malpliigoj en akva medio ŝajne estas nesufiĉaj por klarigi la efikon. Aliaj klarigoj estis proponataj sed ne konfirmitaj. Kvankam laktatoj laŭŝajne estas bakterionuligaj, ilia kapableco je kontrolo de la difektoj kaŭzataj de patogenaj bakterioj sur freŝaj kaj procezitaj viandoj favorigas ĝian uzon, ĉefe rilate al fridigitaj viandaĵoj kombinitaj kun aliaj mikrobaj inhibantoj.
Laktata acido estas unu el la plej vaste distribuataj acidoj en la naturo, kaj kune kun la acetata acido ĝi estas grandkvante uzata kiel konservanto. La nutro-grada acido estas produktata per kontrolita fermentigo de rafinita sakarozo aŭ aliaj karbohidrataj fontoj. La komponaĵo estas purigita konvertante ĝin al kristala kalcian laktaton, kiu tiam estas traktata kun sulfata acido por doni solvaĵoj de pura acido. Laktata acido estas ankaŭ sinteze manufakturita per hidrolizo de la laktonitrilo.
Burgo Landstuhl
La burgo Landstuhl, ankaŭ nomata Bürglin, estas ne plu ekzistanta burgo rande de la urbo Landstuhl en la distrikto Kaiserslautern, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Kiel posedanto estis menciita 1409 Puller von Hohenburg, poste Walter Blick von Lichtenberg kaj 1484 Schweickhardt von Sickingen. Ĉ. 1570 la burgo estis menciita kiel bürlein im flecken kaj antaŭ 1732 ĝi estis malkonstruita.
Václav Vrbata
Václav Vrbata (la 11-an de oktobro 1885, Kruh – la 24-an de marto 1913, Supraĵo de Vrbata en Gigantmontaro) estis amiko de Bohumil Hanč. Li konis kun li el Sokol kaj ankaŭ el soldatservo – ili deĵoris komune en Sarajevo en la imperiestra armeo kaj ili fariĝis proksimaj amikoj. Ambaŭ tragike pereis dum konkurso en skikurado sur montodorsoj de Gigantmontaro, kiam abrupte ekstreme malboniĝis la vetero.
István Hürkecz
István HÜRKECZ [hyrkec] estas rumania hungara tradukisto. Li naskiĝis en Satu Nou (Mișca) la 5-an de aprilo 1952.
Biografio
István Hürkecz diplomitiĝis pri angla kaj franca lingvoj en UBB de Kluĵo (1975). En 1982 li translokiĝis al sia familio loĝanta en Stutgarto.
Václav Vrbata
Ligilo
Okazintaĵo de Hanč kaj Vrbata fariĝis impulso al la estiĝo de savoservoj kaj la 12-a de majo 1935 ankaŭ de unueca organizaĵo Montara savoservo en Gigantmontaro. Kaj por la memoro de oferema agado de Vrbata hodiaŭ estas la 24-a de marto festata kiel Tago de Montara savoservo.
La tragikan eventon rememorigas ankaŭ du monumentoj:
Filmo
La tragedio fariĝis temo por filmo kun nomo Synové hor kaj ankaŭ Poslední závod (2022).
Aras
Araks, aŭ Aras, Arakso, Araso (Aras, Արաքս, Araz, Aras aŭ, Аракс) estas rivero kiu trafluas aŭ apudfluas Turkion, Armenion, Iranon kaj Azerbajĝanon. Ĝi longas 955 kilometrojn, havas la akvokolektan areon (basenon) de, tiel ĝi estas grava rivero de la Kaŭkazo.
Priskribo
Ĝi fontas en proksimo de la turkia Erzurum, ĝin alfluas sudoriente de Digor rivero Arpaçay. Ĝi fluas poste en proksimo de la malnova armena ĉefurbo Ani, poste tra la turka-armena limo kaj apudfluas la koridoron inter Turkio kaj la azerbajĝana de la eksklavo Naĥiĉevano. Post tio la Arakso fluas sur la irana-naĥiĉevana, poste sur la irana-armena limo, poste enfluas Azerbajdĝanon, kiu kunfluas ĉe vilaĝo Sabirabad kun la pli granda Kura.
Ĝiaj dekstraj (sudaj) alfluantaj riveroj: Zangmar, Sariso, Ghotour, Haĝilar, Kalibarr, Ilghena, Darreh kaj Balha. Maldekstraj (nordaj) alfluaj riveroj: Ghareso, Arpaçay, Metsamor, Hrazdan, Azat, Vedi, Arpa, Vorotan, Voghdji, Megri, Ĥaĉin, Oĥĉi, Kuri kaj Kandlan. Alia alfluanto estas Kasagh.
Magda Šaturová-Seppová
D-ino Magda ŠATUROVÁ-SEPPOVÁ (naskiĝis la 4-an de julio 1929, mortis la 10-an de septembro 2016 ) estis slovaka esperantistino kaj honora membro de UEA.
Fitosociologio
La Fitosociologio aŭ plantosociologio estas la branĉo de la scienco kiu pritraktas plantokomunumojn, iliajn konsiston kaj disvolviĝon, kaj la rilatojn inter la specioj ene de ili. Fitosociologia sistemo estas sistemo por klasifiki tiujn komunumojn. La termino "fitosociologio" estis kreita en 1896 de Józef Paczoski.
Magda Šaturová-Seppová
Studinte la anglan kaj doktoriĝinte en 1953 ŝi laboris kiel eldoneja redaktoro por belliteratura eldonejo kaj poste por Slovaka Pedagogia Eldonejo (1955-1987). Ŝi redaktis lernolibrojn kaj vortarojn kaj redaktis, aŭtoris aŭ tradukis plurajn librojn en Esperanto (Slovaka antologio, 1977, 1980), prelegis pri leksikografiaj kaj didaktikaj problemoj, instruis, verkis poemojn, recenzis, gvidis kursojn ĉe la katedro de fremdaj lingvoj en la Universitato de Komenio, Bratislava, kaj membris en AIS San Marino. Ekde 1990 ŝi estis landa reprezentanto de IKUE. Slovakia Esperanto-Asocio en 1987 distingis ŝin per arĝenta medalo. Ekde 1947 ŝi membris en UEA (komence en Internacia Esperanto-Ligo), kies fakdelegito pri lingvistiko, literaturo kaj katolikismo ekde 1960 kaj Honora Membro ekde 2004 ŝi estis.
NGC 5399
NGC 5399 (aliaj indikoj — UGC 8912, MCG 6-31-39, ZWG 191.27, IRAS13573+3500, PGC 49799) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Fitosociologio
Superrigardo
La celo de fitosociologio estas starigo de sufiĉe empiria vegetaĵara modelo uzante planto"taksonajn" kombinaĵojn kiuj unusence karakterizas vegetaĵarajn unuaĵojn. Vegetaĵaraj unuaĵoj kiel komprenite de fitosociologoj povas eksprimi vastajn vegetaĵarajn konceptojn ( ekzemple la tutaĵon de ĉiuj sklerofilaj ĉiamverdaj arbaroj de la okcident-mediteranea regiono ) aŭ fakte senpere rekoneblajn vegetaĵarajn tipojn ( ekzemple korkokverkajn ĉe-oceanajn arbarojn sur plejstocenaj dunoj, kun densa kanopeo, en sudokcidenta Iberujo ). Tiaj konceptaj unuaĵoj estas nomataj sintaksonoj ( angle : syntaxon ; pluralo : syntaxa ), kaj eblas meti ilin en hierarkian sistemon kiu estas nomata sinsistemo aŭ sintaksonomia sistemo ( angle : synsystem aŭ syntaxonomic system ). La agado de krei, plibonigi aŭ korekti la sinsistemon estas nomata sintaksonomio ( angle : syntaxonomy ). Tial, la sintaksonomia sistemo estas supozite sufiĉe empiria reprezentita de vegetaĵaro en difinita teritorio. Internacia Kodo de Fitosociologia Nomenklaturo difininte la regulojn por nomi la sintaksonojn ekzistas, kaj sia uzo estas plifortiĝanta ĉe la vegetaĵaro-sciencistoj.
NGC 5399
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fitosociologio
Vegetaĵaraj kompleksoj
Nuntempe, fitosociologioj provas inkludi pli altajn nivelojn de komplekseco pri la percepto de vegetaĵaro, nome per priskribo de enteraj sukcesiaj unuaĵoj ( vegetaĵaraj serioj ) aŭ, ĝenerale, vegetaĵaraj kompleksoj. Tiuj situas en la kadro de Pejzaĝa Fitosociologio. Aliaj disvolviĝoj inkludas la uzadon de multivariebla statistiko por la difino de "sintaksonoj" kaj ilia media interpretado. Unuflanke, iuj aŭtoroj konsideras fitosociologion kiel ene de la limoj de la nuntempa vegetaĵara scienco, sukcesan aliron kaŭze de ĝia alt-priskribaj kaj antaŭdirantaj kapabloj, kaj ĝia utilo por natur-mastrumadaj celoj. Aliflanke, estas multaj kritikistoj kiuj estas atentigintaj pri pluraj metodologiaj limigoj : la manko de statistikaj aliroj, la komplekseco kaj ne-stabileco de la nomenklatura sistemo, la eraroj pri la antaŭdiraj modeloj, kaj certaj bazaj hipotezoj.
Vivejo-tipa klasifiko
Eĉ se en Eŭropo, kompleta sinsistemo por priskribi vegetaĵaro-tipojn estas disvolviĝintaj kaj ĝi konstituas la bazon por habitato-tipaj klasifiko ( ekzemple NATURA 2000 tipologio kaj habitato-retaĵo ), ekzistas multaj sciencaj spertuloj kiuj ne havas favoran opinion pri la taŭgeco de fitosociologio por esti la ĉefa fitogeografia aliro por aranĝo de vegetaĵaro-sistemoj. Grava punkto de malkonsento estas la flaŭra-fitosociologia hipotezo ke la mediteraneaj pinaroj ĉefe derivus de primar-forstizoj, ne stabilaj kaj hazardaj vegetaĵaroj.
Datumo-kolektoj
Fitosociologiaj datumoj entenas informojn, kiuj estas kolektitaj en indikaj linioj aŭ areoj, listigante por ĉiu specio la kovraĝ-abundajn valorojn kaj la mezuritajn mediajn variablojn. Tiuj datumoj estas taŭge datumbankigitaj en komputilan programon kiel TURBOVEG permesante kalkuladon, konservadon kaj eksporton al aliajn programarojn. Kutime datumoj estas klasifikitaj kaj ordigitaj uzante TWINSPAN en gastigantaj programoj kiel JUICE por krei realaĵajn plantosociojn. Pliaj modeloj estas ekzamenitaj uzante grupigadon kaj simuladajn metodojn, kaj specialajn progresintajn teknikojn, disponeblaj en programaroj kiel CANOCO aŭ la R-vegan-programaro.
Bayerische Oberlandbahn
Bayerische Oberlandbahn GmbH, mallonge BOB, estas privata provizanto de fervojaj servoj. Ĝi apartenas al la fervoja konzerno Veolia.
La kompanio uzas specialajn trajnojn de tipo Integral, kies unuoj havas po kvin vagonojn. Tiaj unuoj estas rapide kun- kaj dismeteblaj. Kutime tri- aŭ kvar-unuaj trajnoj iras de Munkeno al Holzkirchen, kie unu parto disiĝas por iri al Bayrischzell. La aliaj kune iras ĝis Schaftlach, de kie dua parto iras al Tegernsee kaj tria al Lenggries. En la mala direkto oni rekunigas la partojn. Super ĉiu pordo estas indikata la finstacio de la koncerna vagono.
Obrivo (Simferopola distrikto)
Obrivo estas vilaĝo en la Perova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 70 homoj.
Bayerische Oberlandbahn
En la trajnoj de Bayerische Oberlandbahn validas tri malsamaj tarifoj: Tiuj malsamaj tarifoj povas esti iom konfuzaj por pasaĝeroj. En kelkaj stacioj ekzistas apartaj bilet-aŭtomatoj por diversaj tarifoj.
Obrivo (Simferopola distrikto)
Geografio
La vilaĝo situas en la centra parto de la Simferopola distrikto tre proksime al la suda limo de Simferopolo (kies fakta antaŭurbo ĝi jam estas) en la valo inter du najbaraj kuestoj de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro. Krom Simferopolo mem la plej proksima loĝloko al Obrivo estas la vilaĝo Novonikolajevko (kun kiu Obrivo jam fakte kunkreskiĝis).
Historio
Fine de la 19a jarcento la vilaĝo iom post iom rekreskis; en la jaro 1887 (la vilaĝo estis menciata jam kiel Ĉumakari) ĝi estis loĝata jam de 40 homoj kaj havis miksitan loĝantaron (rusoj kaj krime-tataroj).
La 18an de majo 1948 per la ukazo de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la vilaĝo ricevis la nomon Obriv (la rusa nomo signifas laŭvorte «abruptaĵo»). La alinomado estis kaŭzita de la deportado de la krime-tatara popolo maje 1944 (post kio multegaj loknomoj en Krimeo estis ŝanĝitaj).
Ekde la jaro 1965 la vilaĝo apartenas al la Simferopola distrikto.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 70 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 58 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 25,5 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 22.
En la vilaĝo mem iuj ekonomiaj entreprenoj mankas. La loĝantaro laboras en Simferopolo aŭ en la agrikulturaj entreprenoj situantaj en la apudaj vilaĝoj. Obrivo estas transporte ligita al Simferopolo per enurbaj busaj linioj.
Distrikto Giurgiu
Najbaroj: oriente: distrikto Ialomița; sude: Bulgario; okcidente: distrikto Teleorman; norde: distrikto Dâmbovița; nord-oriente: distrikto Ilfov.
Urboj
En distrikto Giurgiu estas tri urboj:
Escouloubre
Escouloubre (Escolobre, Escolobre) estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
(14493) 1994 WP3
(14493) 1994 WP3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Sándor Kuthy
Sándor Kuthy [ŝAndor kuti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kuthy Sándor (malofte K. Kuthy Sándor) estis hungara biokemiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1946).
Sándor Kuthy naskiĝis la  1904 en Budapeŝto. Li mortis la 1971 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Kuthy ricevis diplomon en Budapeŝto en 1958-1927, poste li esploris kaj ricevis la duan diplomon en universitato de Debrecen. En 1932 helpe de ŝtata stipendio li studis en Berlino, poste en Sorbonne. Li ekinstruis en 1935 en altlernejo de Keszthely, baldaŭe en Gödöllő. Ekde 1957 li havis postenon en instituto. Li pensiuliĝis en 1968. Li okupiĝis precipe pri sterkado, pri likvaj artefaritaj sterkoj.
Odesa Soveta Respubliko
Odesa Soveta Respubliko estis sovetia respubliko, parto de RSFSR. Ĝi ekzistis de la ĝis la.
Militoj
El februaro 1918 la Odesa Soveta Respubliko luktis kontraŭ la rumanaj trupoj en Besarabio kaj el marto kontraŭ la aŭstri-germanaj trupoj. La 13an de marto 1918 ĝi estis okupita kaj nuligita fare de tiuj.
Agriĝento
Agriĝento estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj estas la adiministra centro de ties provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aragona, Cattolica Eraclea, Favara, Joppolo Giancaxio, Montallegro, Naro, Palma di Montechiaro, Porto Empedocle, Raffadali, Realmonte, Sant'Angelo Muxaro kaj Siculiana.
Historio
La urbon fondis sub la nomo "Akragas" grekaj koloniantoj de la sicila urbo Gela. Ĝi rapide kreskis kaj iĝis unu el la plej riĉaj kaj plej famaj grekaj urboj en Sicilio. Dum la sesa jarcento a.K. ĝin regis la tiranoj Phalaris kaj Theron: post kiam Thrasydaeus, filo de Theron, estis renversata, la urbo iĝis demokratio. Ĝi konservis neŭtralecon dum la Peloponesa Milito inter Ateno kaj Sparto (431-404 a.K) - milito dum kiu Ateno atakis la potencan sicilan urbon Siracusa: tamen la Punikoj disrabis la urbon en 406 a.K. Dum la tria jarcento a.K., ĝi multe suferis dum la Punikaj Militoj, estante disrabata de la Romanoj en 255 a.K. kaj de la Punikoj en 252 a.K.. Dum la dua Punika Milito (218-201 a.K.) la Romanoj kaj la Punikoj bataladis por regi ĝin: fine la Romanoj kaptis la urbon en 210 a.K. kaj nomis ĝin Agrigentum. Sub Roma rego ĝi prosperis.
Post la falo de la Romia imperio la Bizanca imperio regis la urbon. La loĝantoj forlasis la malsuprajn partojn de la urbo kaj transloĝiĝis al la akropolo, la antikva citadelo, eble pro pirataj atakoj. En 828 p.K. la Saracenoj kaptis la urbon, nomante ĝin Kerkent, kiu iĝis Girgenti en la itala lingvo, ĝis Benito Mussolini italigis la antikvan latinan nomon en la formo Agrigento. En 1087 ĝin konkeris la normano Grafo Roĝero. En 1860 la loĝantoj entuziasme subtenis Giuseppe Garibaldi. Dum la Dua mondmilito la urbo estis plurfoje bombata.
Vidindaĵoj
Pro arkeologiaj restaĵoj, Agriĝento estas grava turista centro. Viziteblas temploj kaj aliaj lokoj, kiel la Valo de la Temploj. En la nuna urbo estas mezepokaj kaj barokaj konstruaĵoj. Ĝi estas loko en la Monda Heredaĵo de Unesko.
Sporto
A.S.D. Akragas 2018 estas tiea futbalklubo.
Moskva (misila krozoŝipo)
Moskva (Москва, "Moskvo"), antaŭe Slava (Слава, "Gloro"), estis misila de la Rusia Mararmeo. Ĝi estis la unua ŝipo de la Slava-klasa krozoŝipo (Projekto 1164 Atlant) kaj estis nomita laŭ la ĉefurbo Moskvo. Ĝi estis la flagŝipo de la Nigramara floto de Rusio kaj gvidis la maran atakon de Rusio al Ukrainio. Kun ŝipanaro de 510 homoj, ĝi estis grava simbola kaj armea posedaĵo de Rusio.
La, du ukrainaj oficialuloj diris ke Moskva estis trafita de ukrainaj kontraŭ-ŝipaj krozmisiloj "R-360 Neptun" kaj estis brulanta en malkvieta maro. La Rusia ministerio pri defendo raportis, ke la ŝipo estis grave difektita post incendio kiu kaŭzis eksplodon de municio. La sekvan tagon, post klopodo treni ĝin al haveno, Moskva, la fiero de ĉiuj rusoj, finfine sinkis.
Marcos Aurélio
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
25275 Jocelynbell
25275 Jocelynbell estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde lia privata Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astrofizikistino Jocelyn Bell Burnell, kiu malkovris la unuan radian pulsaron en 1967 en kunlaboro kun sia direktoro de disertaĵo Antony Hewish. En aŭgusto 2006 ŝi prezidis Ia adopton far de IAU de rezolucio, kiu difinis la terminojn : « planedo » kaj « nanplanedo ».