cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilona Kiss Roóz
Biografio
Ilona Kiss Roóz apartenis al la hungara minoritato en Rumanio, sed iom poste la familio translokiĝis al Hungario. Ŝi akiris diplomon en Reĝa Industriarta Lernejo en 1943. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Antal Orbán kaj Béla Ohmann. Ŝi debutis en ekspozicio en 1947, inter 1948-1952 ŝi estis asistanto. Tiutempe ŝi havis propran mizeran atelieron en kelo. Ŝi ricevis premiojn inter 1956-1995.
Atlas V
La Atlas V-lanĉilo estas usona mez- kaj pez-utilŝarĝa raketo ellabotita en la malfruaj 1990-aj jaroj por plenumi la bezonojn de la programo Evolved Expendable Launch Vehicle de la Usona Aerarmeo. La Atlas V estas la plej nova reprezentanto de la familio Atlas de lanĉaj veturiloj, kies genezo devenas de la 1950-aj jaroj. La raketo kombinas unuan etaĝon, funkciigitan de la rusa RD-180-raketmotoro, kiu bruligas miksaĵon de keroseno kaj likva oksigeno, duan etaĝon surbaze de pligrandigita versio de la Centaure-etaĝo kaj varia nombro da akcel-repuŝiloj. Depende de la versio, ĝi povas lanĉi el 9 ĝis 20 tunojn en malaltan orbiton kaj el 4 ĝis 8 tunojn en geosinkronan transigan orbiton. Ĝia unua lanĉo okazis la 2-an de aŭgusto 2002. Komence evoluigita fare de Lockheed Martin, ĝi nun estas konstruita fare de United Launch Alliance, la komunentrepreno de Lockheed Martin kaj Boeing kiu ankaŭ surmerkatigas la Delta IV en la sama potencokategorio.
De 2002 ĝis decembro 2021, 90 lanĉoj okazis, inkluzive de unu parta fiasko. Peza versio nomita HLV, kapabla je metado de 29 tunoj en malaltan orbiton, estis dizajnita sed finfine ne estis disvolvita. Aliflanke, la raketo estas elektita en fidindigita versio kadre de la programo CCDeV por la ŝip-lanĉo al la Internacia Kosmostacio: tiu ĉi versio unuafoje flugis la 20-an de decembro 2019. La lanĉilo estas alfrontita dum la 2010-aj jaroj al konkurado de la malpli multekosta lanĉilo Falcon 9 kaj al kritiko de la usona politikistaro, kiu en klimato de streĉiĝo kun Rusio, precipe pro la ukraina krizo, pridubas la dependecon de la fabrikanto de sia rusa provizanto. En ĉi tiu kunteksto, United Launch Alliance decidas anstataŭigi la Atlas V-on dum la 2020-aj jaroj per la lanĉilo Vulcan.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922.
La bronzan teamon kune atingis la rajdista kaj ĉevala teamo António Borges (kun ĉevalo Reginald), Hélder de Souza (kun Avro), José Mouzinho (Hertugo) kaj Luís de Meneses (Profond) en teama ĉevalsaltado.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922.
La bronzan medalon atingis la vira teamo de spada skermado kun Henrique da Silveira, Mário de Noronha, Jorge de Paiva, Paulo d'Eça Leal, Frederico Paredes kaj João Sassetti.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922.
39875 Matteolombardo
39875 Matteolombardo estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar proksime de Asiago en Italio.
Ĝia estis nomita en honoro de Matteo Lombardo, ano de la astrometria teamo de la Observatorio “Beppe Forti” (kodo K83) en Montelupo Fiorentino.
La Joux (stacidomo)
La Joux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
Lielā Jugla
Lielā Jugla estas rivero en Latvio, kiu longas 63 kilometrojn de la kunfluo de du riveroj, Suda kaj Mergupe, en la vilaĝo Sidgunda. Lielā Jugla enfluas la riveron Jugla proksime al ĝia enfluejo en Lago Jugla. Fluas tra distriktoj Sigulda kaj Ropaži. Riverdeklivo estas 71 m (1,1 m/km), ĉiujara drenaĵo 0,26 km³.
Nomo povus esti origininta de la livona lingvo: jogi - rivero. En latva lingvo lielā - "granda".
Vojo
La rivero estas 5-15 m larĝa de Sidgunda ĝis Ropaži. En Ropaži kaj la ĉirkaŭaĵo, la reĝimo de la rivero estas determinita de la funkciado de la loka hidrelektra centralo (HEC), kie la riveron estas transirita per digo - 1,5 m alta betonmuro, kiu kreas artefaritan akvofalon. 1,5 km longa maldekstra alfluanto komenciĝas ĉe la digo, kiu formas insulon kun Ropaži parkon kaj urbodelegitaron sur ĝi. Post la HEC la rivero estas trankvila kaj malprofunda en malalta akvo, antaŭ Bajāri komenciĝas sojloj kaj la rivero atingas deklivon 3,5 m/km. La sojloj finiĝas ĉe Zaķumuiža, tiam la fluo denove trankviliĝas. ĉe la enfluejo en lago Jugla ĝi renkontas riveron Mazā Jugla, formante la Jugla riveron, kies sedimentoj ambaŭ Jugla delto penetras en la lago.
En la rivero troviĝas ezokoj, perkoj, plotoj, bramoj, angiloj.
(160148) 2001 KV76
(160148) 2001 KV76 estas granda transneptuna objekto en orbita resonanco 2:7 kun Neptuno.
Orbito
Ĝi trakuras sian discentran orbiton en pli ol 580 jaroj kaj venas ĉe sian perihelion la.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Ecoj
Laŭ Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksita diametro de 125 km.
Johann Heinrich Franz Straube
Johann Heinrich Franz STRAUBE (naskiĝinta en 1773, mortinta en 1848) estis germana metalisto kaj latunvarfaranto en Vajmaro.Li estis patro de la skulptisto Adolph Straube (1810-1839). Straube la pli maljuna ŝajne famiĝis kiel artmetiisto ĉar oni menciis lin plurfoje ĉe "Journal des Luxus und der Moden". Pri Straube ekzistas en la Urba arkivo de Vajmaro. Temis pri postulo de 1816 kie li petis la cedon de grundo antaŭ Jakobo-pordego al si. Li estis kortega metalisto kaj en 1787 li eĉ gajnis premion. Sekve li temis disĉiplo ĉe Princa libera desegnadlernejo de Vajmaro. Kiel la frato Carl Wilhelm Siegmund Straube (atelierkompaniano) li premiitis en la 28.12.1830 fare de grandduko Karlo Frederiko (Saksio-Vajmaro-Eisenach) per arĝenta meritmedalo. Liaj produktoj estis tiom altvaloraj ke li rajtis fare en gravaj salonegoj de la Urbokastelo vajmara kandelabrojn. Ilia ateliero estis la domo Grimmenstein, Gerbergasse 3 (la nuna adreso Gerberstraße 3). La konstruaĵo ĝis hodiaŭ videblas. Samlaboreje ankaŭ faritis la sarkofago por grandduko Karlo Aŭgusto kiu troviĝas je Princa kripto.
Ĉe Goeto-Ŝilero-Arkivo ekzistas tri kartonoj kun postlasitaĵoj de lia filo Adolph Straube.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922.
Moriscos (municipo)
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Moriscos kaj la senhomejoj Granja Capea kaj La Estación, okupas totalan areon de 12,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 459 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj sed akiris el la fino de la jarcento 300 loĝantojn pro proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas nur 11 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Liĥaĉove (stacidomo)
Liĥaĉove (Лихачове) estas fervoja stacio en (Ĥarkiva provinco), urbo en Ukrainio.
Dule
Dule, urdue kaj marate धुळे estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en distrikto de la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.
Geografio
Dule estas tia urbego, kiun rivero plene distranĉas. Ĝi estas en alteco de 250 m. Malegaon troviĝas 47, Ĉalisgaon 54, Nandurbar 76, Ĝalgaon 84, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 297, tutlanda ĉefurbo Delhio 894, Kolkato 1416 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Dule havis populacion de. La meza legoscio estas 85%, pli alta ol la landaveraĝo de 74%.
Historio
Ĝis la komenco de la 19-a jarcento Dule estis sensignifa vilaĝo apartenanta al sultanlando, poste Mogola Imperio, ekde 1818 al la Brita Imperio. En 1803 la vilaĝo pro malsatkatastrofo kaj detruadoj plene senhomiĝis, tamen en la sekva jaro ĝi rehomiĝis. En 1818 la vilaĝo estis levita distrikta sidejo laŭ la angla ortografio Dhulia. En 1819 vivis en la sidejo 2509 personoj en 401 domoj. La progreso daŭris stabile. Fine de la 19-a jarcento la urbeto jam estis grava komerca centro pri kotonoj kaj linoj. Kruda kotono, lanaj tukoj kaj turbanoj estis produktitaj. En 1825 la hospitalo ekfunkciis. Depost la sendependiĝo (1947) la evoluo daŭris.
Ekonomio
Ekonomio de Dule supozeble estos naboj de tekstilo, manĝebla oleo kaj informa teknologio, ĉar la urbego situas en krucvojoj de tri naciaj aŭtovojoj. Dule ankaŭ estas parto de Delhio-Mumbajo industria koridoro kaj estas konata pro produktado de la plej pura lakto. En la najbaraj vilaĝoj oni kultivas arakidojn, fine menciindas la energiproduktado per vento kaj suno.
Edukado
En Dule kelkaj kolegioj funkcias.
Klimato
En Dule pluvas jare po 596 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro ofte pluvas, inter novembro-majo apenaŭ pluvas (escepte januaron). La temperaturo varias inter 19-32 °C.
Trafiko
Al Dule venas sola fervoja linio el Ĉalisgaon kun mizera trafiko. Male la vojaj kontaktoj estas tre bonaj. La mapo prezentas 8 vojajn pontojn tra la rivero. Enurbe eĉ aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La mapo montras ankaŭ flughavenon.
Navales
Navales [naBAles] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Navales kaj Revilleja, okupas totalan areon de 17,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 322 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 28 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Universitato Galatasaray
Universitato Galatasaray (Galatasaray Üniversitesi; Université Galatasaray) estas franclingva turka publika universitato situanta en Istanbulo, Turkio. Ĝi estis kreita la 14-an de aprilo 1992 post interkonsento inter Francio kaj Turkio subskribita de la prezidantoj François Mitterrand kaj Turgut Özal, estante ĝia ĉefa iniciatinto la ambasadoro Coşkun Kırca. La nura tiaspeca universitato en Turkio, ĝi estis fondita surbaze de la Franc-turka kultura kunlabora traktato de 1954.
Priskribo
Ĝi estas ne nur la ununura franclingva universitato sed ankaŭ la ununura establita per internacia traktato en Turkio. Konsiderita unu el la plej bonaj turkaj edukaj centroj, la Universitato de Galatasaray konsistas el kvin fakultatoj (Ekonomiaj kaj Administraj Sciencoj, Juro, Filozofio kaj Leteroj, Komunikado kaj Esplorado) kaj du institutoj (Sociaj Sciencoj kaj Ekzaktaj Sciencoj) kie laboras 200 profesoroj, 31 el kiuj estas francaj. En 2009, 2,500 studentoj estis rekrutitaj.
Kvankam ĝi estas relative lastatempe kreita universitato, ĝi estas parto de laika franclingva eduka tradicio en Turkio. Ĝi estas unu el la plej prestiĝaj instruejoj en Istanbulo kune kun la Galatasaray Lyceum, kreita en 1868, kie la franclingva elito de la otomana administracio estis trejnita. Galatasaray University estas parto de la Galatasaray Foundation for Education (GEV) kiu prizorgas la infanĝardenon, bazlernejon, liceon kaj universitaton. ĉi tiu fondaĵo estis kreita la 29-an de februaro 1981 fare de la komercisto kaj iama studento de la Galatasaray Lyceum İnan Kıraç.
Aliĝo
Duono de la studentoj ĉe la Universitato de Galatasaray eniras per centralizita universitata enirekzameno simila al la universitata selektiveco en aliaj landoj kaj organizita de la turka Ministerio pri Nacia Edukado. La alia duono eniras per ekzameno organizita de la universitato, en kiu nur diplomiĝintoj de franclingvaj mezlernejoj en Turkio, kiel la Galatasaray High School aŭ la Saint-Benoît High School, povas partopreni.
Eduko
Eduko en Galatasaray University estas dulingva, en la franca kaj la turka, kun lernado de la angla ankaŭ estas deviga. Akceptitaj studentoj devas plenumi du preparajn jarojn en la kazo de la Fakultato de Sociaj Sciencoj, el kiuj la unua jaro estas dediĉita al lernado de la franca lingvo kaj kulturo dum la dua inkluzivas la enkondukon al sociaj sciencoj. Franclingvaj studentoj estas esceptitaj de ĉi tiu unua jaro.
Universitato Galatasaray estas la unua partnero de Francio en Turkio en universitataj interŝanĝoj. Per la programo Erasmus, la universitato bonvenigas 70 eŭropajn studentojn ĉiujare, plejparte el ili el francaj universitatoj. Same, signifa nombro da studentoj de la Universitato de Galatasaray elektas Francio'n kiel sian celon. Aliaj studentoj decidas fari sian magistron aŭ tezon en Francio. Krom ĉi tiuj programoj la agadoj de la studentaj asocioj certigas specialan videblecon de ĉi tiu universitato en la eduka mondo kaj en Eŭropo kaj en Turkio. Inter tiuj aktivadoj menciindas la eŭroforumo, kiu okazas ĉiujare ekde 2001 kaj kunvenigas centojn da eŭropaj studentoj.
Argentière (stacidomo)
Argentière estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Dominique Cuny
Dominique Cuny [dominik kuni?], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Kuny Domokos [kuni domokoŝ] estis germana hungaria ceramikisto, entreprenisto, inventisto.
Argentière (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Dominique Cuny
Dominique Cuny naskiĝis la en de:Durlach (Baden-Virtembergo), kiu nun estas apartenaĵo de Karlsruhe, li mortis en februaro de 1822 en Vieno (Aŭstra Imperio).
Biografio
La samnoma (pli aĝa) Dominique Cuny translokiĝis al Hungara reĝlando en 1756, kie li fondis kaj gvidis fajencan uzinon ĝis sia morto en 1759 en Holitsch aŭ Holics. En la uzino lia filo Dominique Cuny (pli juna) jam frue konatiĝis pri fajencoj. Li laboris en fajenca uzino en Tata (Hungario) inter 1769 kaj 1784, poste li fondis propran fajencan uzinon en Buda. Tamen lia uzino produktis diversajn ceramikaĵojn kaj li akiris prestiĝon en la metio. Liaj produktaĵoj ricevis privilegiojn en 1792. Li inventis senplumban glazuron por la fajencaĵoj. En 1810 li vendis sian uzinon kaj translokiĝis al Vieno. (Laŭ alia informo Reĝa Universitato de Pest deklaris venena la glazuron, tial la uzino bankrotiĝis.)
Montroc-le-Planet (stacidomo)
Montroc-le-Planet estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
Pervomajskij
Pervomajskij povas esti nomo de urboj en pluraj landoj:
Adolph Straube
Adolph STRAUBE (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta samloke la ) estis germana skulptisto kaj modelkonstruanto aktivante en Vajmaro.
Vivo
Straube estis la filo de la latunartmetiisto Franz Heinrich Straube kaj trejniĝis en la patra ateliero. Li estis disĉiplo ĉe la Libera princa desegnadlernejo en Vajmaro antaŭ novorientiĝo skulptisteca. Li ankaŭ tre interesiĝis pri modelismo: Straube krome estis lernanto en Berlino artakademie ĉe Christian Daniel Rauch. Instruitis li ankaŭ en Vajmaro ĉe Friedrich Wilhelm Facius kaj Leonhard Posch. Krome li amikiĝis profesie kun Angelica Bellonata Facius kaj ĝuis la apogiĝon fare de Johann Wolfgang von Goethe. Ekde 1834 li troviĝis dungate por la daŭro de tri jaroj en Parizo en la laborejo de Pierre Jean David d'Angers. Straube hodiaŭ tamen apenaŭ konata estas. Ĉefe kreis li portetajn pastikojn, ekz pri grandduko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach), Johann Nepomuk Hummel aŭ Lucas Cranach la Maljuna. Malgraŭ mallongeco de lia artista vivo la verkolisto rimarkindas kaj admirindas. Vojaĝon al Italujo li ne plu povis entrepreni.
Fayón
Fayón [faĜON] (Faió en kataluna) estas municipo de Hispanio, en la nordorienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe kies ĉefurbo estas Caspe. Ĝi estas en la sudoriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu el kvar municipoj de la komarko, kiuj okupas la orientan duonon de la komarko kaj estas ene de la Aragona Strio, tio estas areo de Aragono kie estas tradicie parolantoj de la kataluna lingvo, fakte ĝi estas la plej nordorienta el la kvar, dum la aliaj tri estas Fabara, Maella kaj Nonaspe.
Kastelo Christiansburg
La iam rezideja Kastelo Christiansburg (Schloss Christiansburg) troviĝas en la urbo Eisenberg (Turingio) en Germanujo. Ĝi situas sur altaĵo suden dekliviĝanta proksime de la kruciĝo de la federacia ŝoseo B7 kun aliaj stratoj.
Fayón
Geografio
Fayón estas municipa teritorio en la nordorienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe, kie ĝi okupas teritorion norde de tiu de Nonaspe. La areo estas tute sur la dekstra bordo de la rivero Ebro post la kurbo ĉe la Akvobaraĵo kaj lasta areo de la Akvorezervejo de Mequinenza sur angulo kiun faras la alfluejo de la rivero Matarraña en Ebron, kio utilas kiel limo inter Aragono kaj Katalunio.
Kastelo Christiansburg
Historio
Jam ekde la 12-a jarcento dokumentitis surloke burgo estinte strategie grava pro la najabaraj komercaj vojoj. Ĝin ĉirkaŭis muro kaj foso. Oftis la alikonstruoj kaj en 1589 estiĝis la Malnova kuirejo. De la mezepoka burgo kaj la renesanca kastelo konserviĝis nur la okcidenta alo. Inter 1680 kaj 1707 duko Kristiano (Saksio-Eisenberg) ŝanĝigis la ensemblon tiel ke la tuto iĝis triala. Ĉekastele estas du separitaj parkoj kun arkoĝardeno, laborejo kaj la nutraĵproviza ĝardeno kun pavilono. La Imperiestra salono rekonstruitis en 1993/94. Belegas la apuda Kastela preĝejo, vera juvelaĵo baroka. La Kirko Sankta Triunuo konsekritis en 1692; sur la eoste elsaltanta ĥorejo estas okangula turo kun pilastroj; inter 1958 kaj 1960 ĝi pretigitis kiel koncerthalo.
Fayón
Geografio
La loĝloko Fayón mem estas je 147 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je nur 71 km de Ilerdo, je 112 km de Taragono (ambaŭ provincaj ĉefurboj en Katalunio, kaj je 44 km de Caspe, la komarka ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro tute ĉe la kunfluejo de la du riveroj. Ĝi estas sur 92 msm. La loĝloko mem estas konektita kun La Pobla de Massaluca sude kaj Mequinenza norde.
Kastelo Christiansburg
Historio
En 1676 Eisenberg elektitis rezideja urbo; tiam necesis renovigi kadukan kastelon de la Dinastio Wettin kio daŭris ĉ. 15 jarojn kaj dum kio ne tutaj planoj realiĝi povis. Pligrandigitis tiuokaze ankaŭ la parko. La kirko renovigitis en 1901 kaj 1989-92 kaj la kastelo nuntempe urbodomas kaj distriktadministradejas. Ene belas la Imperiestra salono kun stukaĵoj kaj vandaj respektivaj plafonoj pentraĵoj kun barokaj motivoj; la nomo venas el la alegoria prezento de germanaj-romiaj imperiestroj. En la laborejo ĝardene duko Kristiano faris alkemiajn eksperimentojn. La parko ankaŭ permesas al la vizitantaoj disde diversaj lokoj ravigajn belvidojn en la eostturingian pejzaĝon.
Fayón
Historio
Almenaŭ el romia epoko la loko estis de boatistoj kiuj navigis laŭ la rivero ĝis la Mediteraneo kaj revenis pere de tirado fare de tirbestoj el tero. La iama loĝoko estis loĝata de araboj, kiuj lasis la lokonomon «Fayón» kiu aperis dokumentita por la unua fojo en 1219; ĝi devenas de la araba حتون, Ḥayyūn, Fayún, persona nomo, eble de iu berbero egipta.
La teritorio de Fayón estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. Post la konkero el islamanoj parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon. La alveno de la fervojo en 1892 estis la plej grava ekonomia okazaĵo kiu anstataŭis la iaman transportadon de karbo el la minoj de la areo.
Ĝis la malapero de la iama loĝloko kiu estis inundita pro la konstruado de la Akvorezervejo de Ribarroja, Fayón ludis gravan rolon por la transportado de lignito devena de la minoj de la karbobaseno de Mequinenza ĝis la zono de konsumado, ĉefe en Katalunio. La lignito estis transigita en la fervoja stacio, tru proksima al la rivero Ebro. En 1967 la funkciado de la Akvorezervejo de Ribarroja inundis la iamajn loĝlokojn de Mequinenza kaj de Fayón, kio devigis konstruadon de du novaj loĝlokoj kaj modifadon de la fervojo. La stacio de Fayón estis translokigitad al La Pobla de Massaluca (Provinco Taragono), je nur 4 km de la nova loĝloko de Fayón. La lignito, kies produktado estis koncentrita jam en malmultaj minoj, ĉesis uzadon de fervjo kaj ektransportiĝis el la karbobaseno de Mequinenza pere de kamionoj al la termocentraloj de Andorra kaj Escucha. La nova loĝloko estis desegnita de la zaragoza arkitekto José Borobio. ​
Fayón demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en Fayón oni malaltiĝis ĝis nunaj 397 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo kaj malfacilo de komunikado.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj navigado, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vizitindaĵoj estas la unikaj panoramoj, ĉefe ĉe la rivero.
46701 Interrante
46701 Interrante estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Ĝia estis nomita en honoro de Giorgio Interrante, membro de la astrometria teamo de la Observatorio “Beppe Forti” (IAU-kodo K83) en Montelupo Fiorentino.
Friedrich Wilhelm Facius
Friedrich Wilhelm FACIUS (naskiĝinta la en Greiz, mortinta la  en Vajmaro) estis germana gliptikisto, gravuristo kaj medalisto.Facius aktivis Vajmare kie li kreis multajn medalojn kaj faris i.a. la portreton de grandduko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kaj de Johann Wolfgang von Goethe. Lia filino Angelica Bellonata Facius, samprofesiulino, estis disĉiplino de Christian Daniel Rauch en Berlino. Interesas ke nuntempe ŝi estas pli konata ol la patro.
Planeda loĝebleco
Planeda loĝebleco mezuras la potencialon de kosma korpo por subteni vivon. Ĝi estas aplikebla al la planedoj kaj iliaj satelitoj. La nura absoluta postulo por la vivo estas fonto de energio.
Friedrich Wilhelm Facius
Vivo kaj agado
Lia patro estis komercisto kiu komence kontraŭvole permesis al li fari alimetian karieron. En 1781 li forlasis la hejman regionon kaj iris al Dresdeno por studi. Reveno al Greiz sekvis kie li laboris ĝis 1788. Poste li foriris al Vajmaro kien allogas plimulto da ŝancoj. Goethe, kiu iĝis apoganto, konvinkis lin iĝi ŝtongravuristo. Por pli efektiva lerniĝo li reiris Dresdenon kie iĝis lernigisto lia Gottfried Benjamin Tettelbach (1750-1813). Poste li memstaris profesie en Vajmaro kie li faris multajn bustojn el ŝtono kaj ŝtalo. Li ankaŭ famiĝis kiel medalisto. Tre famis ĉi-tiuartaĵe memorigiloj pri la renkonto inter Napoleono Bonaparte kaj caro Aleksandro la 1-a en Erfurto en la 1813-a jaro. Famis ankaŭ dokumentado lia pri la 78-a datreveno naskiĝtaga de Christoph Martin Wieland (1813) aŭ la adiaŭaj ceremonioj por profesoro Paul Johann Anselm von Feuerbach kiam li foriris de Jena en la direkto de Ansbach en la 1817-a jaro.
Narros de Matalayegua
Narros de Matalayegua [matalaĜEgŭa] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Matalayegua estas tradukebla etimologie al Arbaro de la Ĉevalino aŭ Mortigu la Ĉevalinon.
Friedrich Wilhelm Facius
Vivo kaj agado
Sed Facius ankaŭ inventisto estis. Dum la rekonstruo de la Urbokastelo vajmara li enkondukis novan stukaĵteknikon kiu duriĝis multe pli rapide ol similaj markoj pli fruaj. Ankaŭ ŝtalaĵpoluro kaj neplufrakasantaj metalstampiloj elpensitis de li.
Narros de Matalayegua
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castroverde, Cortos de la Sierra, Herreros, Íñigo, Narros de Matalayegua, Peña de Cabra, Peralejos de Solís, Sanchogómez kaj Terrones, krom la senhomejoj Garcigalindo kaj Malpartida, okupas totalan areon de 29,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 212 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 41 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Friedrich Wilhelm Facius
Vivo kaj agado
Nemire ke li nomumitis en 1829 oficiala kortegmedalisto vajmara kaj en 1840 honora profesoro.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 6. Leipzig 1906, p. 260 (tie ĉi interrete)
Narros de Matalayegua
Narros de Matalayegua fondiĝis en la 14-a jarcento, sed kelkaj domaroj jam en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Sud-Afriko en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la South African Olympic and Commonwealth Association, nacia olimpika komitato agnoskita ĝis la jaro 1962, funkcianta laŭ la ŝtataj leĝoj de rasa apartismo principe nur por blankulaj sportistoj, kaj antaŭulo de la nuna Sud-Afrika Sporta Konfederacio kaj Olimpika Komitato fondita en 1991.
Narros de Matalayegua
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Mozárbez
Mozárbez estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Mozárbez estas derivata etimologie el iama skribmaniero Moçaraves (en nuna hispana mozárabes) ĉar plej verŝajne restis mozaraboj (kristanoj kiuj restis en regnoj de Al Andalus) kiam novaj kristanoj venis post la Reconquista. Manko de scio pri tiu afero kondukis al enmeto en la maldekstra duono de la blazono de tri nigraj kapoj de maŭroj kun afrikaj trajtoj, dum la mozaraboj nek estis afrikaj nek islamanoj nek maŭroj, sed kristanoj kaj posteuloj de kristanoj de antaŭ la Islama invado de Iberio.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Navarredonda de la Rinconada
Navarredonda de la Rinconada [nabarreDONda delarinkoNAda] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Navarredonda de la Rinconada estas tradukebla etimologie al Rondoforma Senarba Altebenaĵo de la Angulaĵo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,12 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 173 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 57 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Sud-Afriko en la Somera Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la South African Olympic and Commonwealth Association, nacia olimpika komitato agnoskita ĝis la jaro 1962, funkcianta laŭ la ŝtataj leĝoj de rasa apartismo principe nur por blankulaj sportistoj, kaj antaŭulo de la nuna Sud-Afrika Sporta Konfederacio kaj Olimpika Komitato fondita en 1991.
Pierre Albert-Birot
Pierre ALBERT-BIROT (naskiĝis en Angulemo, mortis  en Parizo) estis franca verkisto, poeto, pentristo, skulptisto kaj tipografo. Li estis amiko de Guillaume Apollinaire.
Nonaspe
Nonaspe [noNASpe] (Nonasp en kataluna) estas municipo de Hispanio, en la orienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe kies ĉefurbo estas Caspe. Ĝi estas en la sudoriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu el kvar municipoj de la komarko, kiuj okupas la orientan duonon de la komarko kaj estas ene de la Aragona Strio, tio estas areo de Aragono kie estas tradicie parolantoj de la kataluna lingvo, fakte ĝi estas la dua plej nordorienta el la kvar, dum la aliaj tri estas Fabara, Maella kaj Fayón.
Geografio
Nonaspe estas municipa teritorio en la orienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe, kie ĝi okupas teritorion norde de tiu de Fabara kaj sude de tiu de Fayón. La areo estas tute sude de kurbo de la dekstra bordo de la rivero Ebro sur kunfluejo de la rivero Matarraña kun la rivero Algás.
La loĝloko Nonaspe mem estas je 140 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je nur 83 km de Ilerdo, je 113 km de Taragono (ambaŭ provincaj ĉefurboj en Katalunio, kaj je 37 km de Caspe, la komarka ĉefurbo, tute ĉe la kunfluejo de la du riveroj. Ĝi estas sur 172 msm. La loĝloko mem estas konektita kun tute apuda Fabara okcidente, Batea sude, en Katalunio, kaj Caspe pli fore okcidente.
Historio
La teritorio de Nonaspe estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. Post la konkero el islamanoj parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon.
Nonaspe demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en Nonaspe oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 011 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo kaj malfacilo de komunikado.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe olivarboj, migdalarboj kaj aliaj fruktarboj), brutobredado, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj unikaj panoramoj, ĉefe ĉe la riveroj, kie eblas akvosportoj kaj distrado.
Negrilla de Palencia
Negrilla de Palencia estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo La Armuña. Negrilla de Palencia estus tradukebla etimologie al Nigruleto de P., sed fakte Negrilla devenas el negrillo, popola nomo por ulmoj; apude estas alia loĝloko Palencia de Negrilla. Palencia aludas al la deveno de la praloĝantoj post la Reconquista.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 11,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 89 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 250 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 18 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio.
Inferio (Bulthuis)
Inferio, subtitolita rakonto, estas 154-paĝa romano, originale Esperante verkita de Hendrik Bulthuis kaj ĝi aperis en 1938. Ĝi estas satira rigardo al la industria civilizo.
20040 Tatsuyamatsuyama
20040 Tatsuyamatsuyama estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde la Observatorio de Geisei (gubernio Koĉi, Japanio). Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tatsuya Matsuyama, naskiĝinta en Koĉi. Li instruas ĉe la elementa lernejo de la Universitato de Koĉi kaj laboras kiel instruisto ĉe la Observatorio de Geisei. Li sindonas por plibonigi la matematikan talenton kaj pligrandigi la astronomian konon de la studentoj de elementa lernejo.
Mór Fischer
Mór Fischer [fiŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fischer Mór estis hungara ceramikisto, entreprenisto. Lia persona nomvarianto estis Móric, lia nobela antaŭnomo estis farkasházi ekde 1870.
Mór Fischer naskiĝis la en Tata (Hungario), li mortis la  en Tata.
Tomasz Grzywaczewski
Tomasz Grzywaczewski (naskiĝis la 5-an de septembro 1986 en Lodzo) – pola ĵurnalisto, verkisto, dokumentisto kaj vojaĝisto. Aŭtoro de raportaj libroj, filmoj, dokumentaj programoj, gazetaraj artikoloj kaj scincaj publikaĵoj. Membro de The Explorers Club.
Publikaĵoj
Libroj
Filmoj
Eksteraj ligiloj
Tomasz Grzywaczewski
Mór Fischer
Biografio
Mór Fischer devenis el juda familio. Li iĝis kunposedanto de ceramika uzineto en Herend en 1839, en la sekva jaro jam plena posedanto. Li kreis el la uzineto prosperan kaj faman uzinon. En 1842 li ekspoziciis en la tutlanda foiro kun sukcesoj kaj li ricevis la titolon "imperiestra, reĝa kaj privilegiita porcelanisto". Inter la aĉetantoj inkluzivis preskaŭ ĉiuj imperiestroj, reĝoj el Eŭropo. En 1866 li ricevis hungaran nobelecon, la uzino "kortegan produktanto" en 1872. Mór Fischer transprenis la gvidadon al siaj filoj en 1874. Li ricevis la francan premion Honora Legio. Li havis edzinon, kiu naskis 10 gefilojn.
Lease-insuloj
La Lease-insuloj (Kepulauan Lease, la nomo prononciĝas ekzakte kiel ĝi skribiĝas: le-a-se) estas insularo en Indonezio, kiu geografie apartenas la insularo Molukoj. Administre, ke insuloj apartenas al la provinco Molukoj, la suda provinco. En tutmonda skalo, la insuloj situas inter Sulaveso, la Filipinoj, Papuo-Barato kaj Timoro.
Sur areo de sume kvadrataj kilometroj laŭ la censo de 2020 vivis 69192 loĝantoj.
Biogeografie la insularo troviĝas en la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Fabara
Fabara [faBAra] (Favara en kataluna) estas municipo de Hispanio, en la orienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe kies ĉefurbo estas Caspe. Ĝi estas en la sudoriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu el kvar municipoj de la komarko, kiuj okupas la orientan duonon de la komarko kaj estas ene de la Aragona Strio, tio estas areo de Aragono kie estas tradicie parolantoj de la kataluna lingvo, fakte ĝi estas la dua plej nordorienta el la kvar, dum la aliaj tri estas Nonaspe, Maella kaj Fayón.
Santa María de las Hoyas
Santa María de las Hoyas [santamaRIa delaSOĝas] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Tierras del Burgo. La loknomo Santa María de las Hoyas estas etimologie komprenebla kiel Sankta Maria de la Kavaĵoj.
Fabara
Geografio
Fabara estas municipa teritorio en la orienta parto de la komarko Bajo Aragón-Caspe, kie ĝi okupas teritorion norde de tiu de Maella kaj sude de tiu de Nonaspe. La areo estas tute sur la dekstra bordo de la rivero Matarraña.
Santa María de las Hoyas
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 45,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 87 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 800 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.
Fabara
Geografio
La loĝloko Fabara mem estas je 127 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je nur 86 km de Ilerdo, je 121 km de Taragono (ambaŭ provincaj ĉefurboj en Katalunio, kaj je 29 km de Caspe, la komarka ĉefurbo, tute ĉe la rivero Matarraña. Ĝi estas sur 240 msm. La loĝloko mem estas konektita inter apudaj Nonaspe nordoriente kaj Maella sude.
Santa María de las Hoyas
Geografio
Ĝi distas 62 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas atingebla per la provinca ŝoseo SO-934. La municipo enhavas la loĝlokojn Muñecas kaj Santa María de las Hoyas.
Fabara
Historio
Estis loĝado jam de Epipaleolitiko ekde la jaro 5 000 a.n.e. El Roquizal del Rullo, ene de la municipa teritorio de Fabara, estas konsiderita la kuŝejo de la Ferepoko plej grava de Aragono. Atestilo de la romiigo de la areo, la loko konservas unu de la plej bonkvalitaj ekzemploj de funebra arkitekturo de la Romia Imperio, nome la maŭzoleo de Lucio Emilio Lupo, aŭ maŭzoleo de Fabara, deklarita nacia monumento en 1931, konata surloke kiel "caseta dels moros" (dometo de la maŭroj).
Santa María de las Hoyas
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la Censo de 1785, ordonita de la Grafo de Floridablanca,​ ĝi apartenis al la Partio de Aranda en la Intendencia de Burgos, kun jurisdikcio de reĝlando sub la aŭtoritato de ordinara urbestro.
Fabara
Historio
La loknomo Fabara montras berberajn radikojn (tribo de haŭara), aperis por la unua fojo en la 13-a jarcento, kio sugestas, ke la aktuala setlejo kreiĝis je la alveno de la islamanoj al Iberio el 711. La teritorio de Fabara estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. La loknomo Fabara devenas de la araba حوارة, ḤAWWÃRA, nome berbera tribo, aŭ de فوارة, FAWWÃRA, "abunda fonto". Post la konkero el islamanoj parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon. Dum la Mezepoko la loko apartenis ĝis 1428 al la Ordeno de Kalatravo de Alcañiz.
Santa María de las Hoyas
Ekonomio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj kaj ermitejo.
Fabara
Historio
Fabara demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en Fabara oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 088 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo kaj malfacilo de komunikado.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (45,30% de laboristaro), brutobredado, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vizitindaĵoj estas la arkeologia kuŝejo de Roquizal del Rullo (Lo Roquissal del Rullo): restaĵoj de ibera setlejo je 4 km de la urba kerno ĉe kruciĝo de La Vall dels Tolls kun la rivero Algars, la romia maŭzoleo de Lucio Emilio Lupo (en la foto de la tabelo), la urbodomo konstruita sur parto de la palaco de la Princino de Belmonte, la preĝejo de Sankta Johano Baptista (13a-14a jarcentoj) de stilo mediteranea gotiko, la ermitejo de Sankta Barbara kaj unikaj panoramoj, ĉefe ĉe la rivero.
(153011) 2000 JN78
Orbito
Ĝia estas proksima de la orbita resonanco 9:11 kun Marso.
Ĝia klinita orbito krucas tiun de Marso; ĝia malsuprenira nodo estas proksima de la marsa orbito.
Obi-insuloj
La Obi-insuloj (Kepulauan Obi) estas insularo en Indonezio, kiu geografie apartenas la insularo Molukoj. Administre, la insuloj apartenas al la provinco Nordaj Molukoj. En tutmonda skalo, la insuloj situas inter Sulaveso, la Filipinoj, Papuo-Barato kaj Timoro.
Sur areo de sume kvadrataj kilometroj laŭ la censo de 2020 vivis 50 760 loĝantoj.
Biogeografie la insularo troviĝas en la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Sud-Afriko en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la South African Olympic and Commonwealth Association, nacia olimpika komitato agnoskita ĝis la jaro 1962, funkcianta laŭ la ŝtataj leĝoj de rasa apartismo principe nur por blankulaj sportistoj, kaj antaŭulo de la nuna Sud-Afrika Sporta Konfederacio kaj Olimpika Komitato fondita en 1991. Pro la malpermeso de 1962 partopreni pluajn olimpikojn, krom se la nacia olimpika komitato tute traorganizus sin kaj ne farus ajnan diferencon, el kiu etno venus unuopa sportisto, la sekva fojo de sudafrikaj sportistoj partoprenos olimpikon estos nur en la Somera Olimpiko 1992 en Barcelono.
Portugalio en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Portugala Olimpika Komitato, fondita en 1922. La bronzan medalon atingis la velistoj Francisco de Andrade kaj Joaquim Mascarenhas de Fiúza, kiuj gajnis la regatton pri la velŝipa klaso "Stelo".
Kastelo Hirschberg
Kastelo Hirschberg (Schloss Hirschberg) estas barokaĵo en Hirschberg (Saale), Germanujo. Temis pri rezideja kastelo.
Historio
Konstruo burga estis ĉ. la jaro 1200; en 1223 estis la sidejo de frankoniaj ministeriuloj. La unua persono endokumenta kun ligiloj al la kastelo estis Rudegerus de Hircperc (ĉ. 1223). La unua mencio de la komunumo estis en 1296 kiam la regnaj voktoj de Plauen ricevis la burgon kiel feŭdon. Sekve longe kverelis pri la regado surloka la imperiestro, la nurenberga burggrafo kaj la margrafo de Meißen. Venkis la meißen-ana en 1357 kaj jam tri jarojn poste ĝi estis en bohemaj manoj. La kavaliro Konrad von Zedtwitz prenis ĝin en 1397. Post la venkiĝo de Venceslao en 1400 la imperiestro volis regajni la posedaĵon, malproprietigis Konrad von Zedtwitz kaj donis ĝin en 1403 al la burggrafo nurenberga Johano el Nurenbergo - sed ĝi denove venis sub boheman potencon en 1406. La Beulwitz-oj akiris ĝis 1480 la tutan kiel feŭdprenantoj bohemiaj kia stato restis ĝis 1664. Henriko la 10-a de Lobenstein-Ebersdorf (Reuß) aĉetis la kastelon kaj la bienon en 1664 kaj responsis pri la ĝis hodiaŭ videbla konstruaĵo. Ĉiaj bohemiaj rajtoj estingitisen 1808 kaj ekproprietis la pli junia linio de Reuß.
La konstruaĵo konstruitis en 1678 laŭ baroka stilo. Tamen la historio estas multe pli longe: jam en 1296 ĝi estis regna feŭdo kaj en 1397 bohemia lando. En 1652 ĝi finfine venis en la manojn de Reuß. Henriko la 10-a (Reuß-Lobenstein) aĉetis la kastelon en 1664 la palacon. Ekde 1678 rezidis kaj regis de ĉi tie la filo grafo Henriko la 8-a Reŭß je Hirschberg (1652–1711) ĝismorte. Li ankaŭ konstruigis novan kastelon. Poste ĝi iĝis somera sidejo. En 1920 la ŝtato turingia transprenis la tuton; de tiutempe ĝi plejofte loĝejis. Ekde 2004 la kastelo estas en privata posedo.
La kastelo estas sur sprono roka, kvazaŭ natura belvedero je la urbo Hirschberg.
Palacios del Arzobispo
Palacios del Arzobispo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma. Palacios del Arzobispo estas tradukebla etimologie al Palacoj de la Ĉefepiskopo, plej verŝajne de Santiago-de-Kompostelo, poste de Salamanko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 161 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 500 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 35 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Stray Kids
Nomo
La nomo de la grupo "Stray Kids" ne estis difinita fare de JYP Entertainment sed konceptigita fare de la membroj mem. Ĝi origine rilatis al perdita infano kiu volas postkuri siajn sonĝojn kaj poste evoluis por reprezenti la ideon trovi vojon kune ekster la ordinara.
Grekio en la Somera Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Greka Olimpika Komitato (greke Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), fondita en 1894.
Pajares de la Laguna
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 9,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 112 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj La Vellés, Aldeanueva de Figueroa, La Orbada kaj Villaverde de Guareña. Ĝi distas 20 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La Orbada
La Orbada estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo La Armuña.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Orbada, La Orbadilla kaj Villanueva de los Pavones, okupas totalan areon de 30,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 218 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Aldeanueva de Figueroa, Parada de Rubiales, Espino de la Orbada, Pajares de la Laguna, El Pedroso de la Armuña, Villaverde de Guareña, Pitiegua kaj El Pedroso de la Armuña. Ĝi distas 23 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Dum la unuaj tagoj de la Hispana Enlanda Milito la unua demokratie elektita urbestro de Salamanko, nome Casto Prieto Carrasco, kune kun la socialista deputito José Andrés y Manso, estis mortpafitaj de falangistoj je ordonoj de superuloj el Valadolido.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Gipaetenoj
Gipaetenoj (Gypaetinae) estas unu el du subfamilioj de Malnovmondaj Vulturoj el kiuj la alia estus Aegypiinae. Kelkaj taksonomiaj fakuloj metas la Gypaetinae ene de Pernenoj (Perninae). Ili troveblas tra multo de Afriko, Azio, kaj suda Eŭropo, kaj pro tio ili estis konsiderataj "Malnovmondaj" vulturoj, sed tiom ĵuse kiom ĝis la Malfrua Pleistoceno, ili estis ankaŭ en Nordameriko.
Kristiano (Saksio-Eisenberg)
Christian de Saksio-Eisenberg (naskiĝas la en Gotao, mortinta la  en Eisenberg) estis la ununura duko de Saksio-Eisenberg.
Vivo
Christian estis la kvina filo de duko Ernesto la 1-a (Saksio-Gotha-Altenburg) el ties geedzeco kun kun Elisabeth Sophia, filino de duko Johann Philipp (Saksio-Altenburg). Christian interesiĝis jam frue pri historio kaj arto. Li trejnitis ĉe la Universitato de Strasburgo ironte kune kun la fratoj Bernardo la 1-a (Saksio-Meiningen) kaj Henriko (Saksio-Römhild) je Grand Tour en Nederlandon, Svislandon, Savojon, Franclandon kaj Italujon.