cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Authon-Ébéon
Authon-Ébéon [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 393 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Authon-Ébéon situas en la oriento de Charente-Maritime, nordoriente de Saintes.
.tg
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Tg''.
.tg estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Togolando.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Montsûrs
Montsûrs estas nova Komunumo de Francio kun 3,283 enloĝantoj (en 2019). Ĝi situas en la regiono de Luarlandoj en la departemento Mayenne (53) en la nord-okcidento de Francio.
Ĝi naskiĝis la 1an de januaro 2019 de la kuniĝo de Deux-Évailles, de Montourtier, de Montsûrs, de Saint-Ouën-des-Vallons kaj de Saint-Céneré.
129 Antigone
129 Antigone estas granda kaj meze hela asteroido de la asteroida zono, kiun la usona astronomo Christian Heinrich Friedrich Peters malkovris la, en la observatorio de Clinton (Nov-Jorkio, Usono).
Ecoj
Radaraj observoj montras, ke ĝi komponiĝas el preskaŭ puraj fero kaj nikelo. Ĝi estas verŝajne ero de la kerno de frakasita diferenciĝinta korpo de grando komparebla kun tiu de 4 Vesta.
En 1979 la analizo de ĝia luma kurbo suspektigas la ĉeeston de satelito. Modelo de Antigono konstruita laŭ tiu hipotezo montras ke la asteroido havas regulan formon.
Esperanto-movado en Jugoslavio
Pri la historio de la Esperanto-movado en Jugoslavio, bv legi la ĉi-suban artikolon el Enciklopedio de Esperanto.
El la historio de la regiona Esperanto-movado
{{EDE
Jugoslavio. Esperantistoj el la urbo Zemun, en 1934 enurbigita al Beogrado, nomis sian organizon "Esperanto-Klubo Mojsije Paiĉ". Per tiu ĉi nomo ili interligis kun la Esperanto-movado la aŭtoron de apriora mondlingva projekto, M. Paiĉ, kiu en 1859 en Zamun eldonis sian universalan, per arabaj ciferoj kunmetitan skriblingvon.
1909-1918
Forpasis jaroj kaj nur en 1909 aperis la unuaj sudslavlingvaj lernolibroj pri Esperanto sur la teritorio de nuna Jugoslavio, malgraŭ tio, ke izolulaj Esperantistoj jam ekzistis, inter ili advokato d-ro Haas en Maribor (mortinta antaŭ 1934) kaj (laŭ UEA-jarlibro 1928) ekde la jaro 1904 M. Avramoviĉ en Beogrado. En 1908 eliris el diverslokaj presejoj tute spontanee la kroata lernolibro de Mavro Spicer, la serba de Jovan P. Jovanoviĉ kaj la slovena de Ljudovit Koser. Nur post tiu unua literatura preparo naskiĝis samjare la unuaj organizoj: Unuiĝo de Kroataj Esperantistoj en Zagrebo sub gvidado de Spicer kaj Danica Bedekoviĉ, Esperantista rondo en Slovenio, fondita de Koser kaj la Beograda Esperanto-Grupo kun Siniŝa Budjevac kiel fondinto, al kiu en la sekvanta jaro en reformita Serba Esperantista Societo aliĝis inĝ. Dragomir Andonoviĉ, Radomir Klajiĉ (kiu eldonis serban lernolibron), Milica Gjuriĉ kaj aliaj.
Antal Rónai
RÓNAI Antal estis rumanuja hungara operdirgento en Segedo la 22-an de julio 1906 kaj mortinta en Kluĵo la 9-an de februaro 1996. Li estis la patro de István Rónai kaj Ádám Rónai.
Esperanto-movado en Jugoslavio
1909-1918
Tiujn unuajn fajrujojn sekvis kluboj en diversaj urboj kaj urbetoj precipe en Kroatio, kie ekzistis jam la unua interligilo Kroata Esperantisto, kreita kaj redaktata de la pioniro Spicer kaj diskoniginta inter alilandaj Esperantistoj la hejman literaturon. Post du jaroj en 1910 ekaperis Serba Esperantisto, eldonata kaj redaktata de inĝeniero D. Andonoviĉ, certe kiel sekvo de la propagando, farita de rusa Esperantisto Nikolai Evstifejev, kiu en 1909 vizitis Beogradon kune kun la bulgara Esperantisto Ivan Krestanov.
Antal Rónai
Biografio
Antal Rónai finis komercan mezlernejon en 1924 en Kluĵo, en 1926 li finis la konservatorion. Ekde 1924 li estis la ĥorestro kaj dirigento de Rumana Operejo de Kluĵo. En 1944 laborservis en Nagybánya. Ekde la aŭtuno de 1944 en Rumana Operajo, inter 1949-1970 li estis dirgento de la Kolozsvári Állami Magyar Opera, inter 1952 kaj 1956 li estis ankaŭ ĝia direktoro. Li instruis ankaŭ en la Muzika Altlernejo Gheorghe Dima.
Esperanto-movado en Jugoslavio
1909-1918
En postsekvaj tri jaroj aperis la unuaj beletristikaj verkoj "La trezoro de l' oraĵisto", historia romano el la 16-a jarcento de kroata verkisto A. Ŝenoa, tradukata de Fran Kolar, la kroata antologio kun detala literaturhistoria enkonduko "Kroataj Poeziaĵoj" el la plumo de Spicer kaj la rakonto de Milka Pogaĉiĉ "La konfeso", tradukata de Antonija Joziĉiĉ. Menciindaj estas ankaŭ du kantoj el la epoko "La morto de l' Smail-agao Cengiiĉ", tradukata de D. Bedekoviĉ kaj I. Stalcer en la gazeto Kroata Esperantisto. Tiutempe la agema Spicer verkis diversajn por- kaj pri-Esperantajn propagandajn kaj beletristikajn artikolojn, studojn, rakontojn kaj poemojn por hejmaj kaj alilandaj nacilingvaj kaj esperantlingvaj gazetoj kaj okazigis en provincaj urboj paroladojn.
Sur la faka, la ekonomia kampo, la unua eklaboris d-ro P. Staniŝiĉ en Zemun, aperiginta la broŝuron "La reforma mono de Silvio Gesell."
Inter aliaj antaŭmilitaj pioniroj en Jugoslavio troviĝas geedzoj Kellek, Zora Zupic, Slavko Dragiĉ, Paŭlo Kastner, I. Stemberger, Stjepan Vidak kaj s-ro Nedeljkoviĉ.
Naciaj kongresoj kaj gazetoj
La movado iom post iom ekdormis dum la balkanaj kaj la mondmilito, en kiu lasta la naciisma revolucio de sudslavaj serboj, kroatoj ksj slovenoj finiĝis per ilia unuiĝo en la sendependa ŝtato Jugoslavujo (Suda Slavujo). En la nova lando la movado ekmarŝis kun freŝa forto. Vekiĝis malnovaj, fondiĝis novaj organizoj neŭtralaj kaj fakaj: laboristaj, studentaj, fervojistaj, ŝakaj, vilaĝanaj, instruistaj, blindulaj. La centro de la movado funkciis en Zagrebo, kie okazis ankaŭ la unua Sudslava Esperanto-Kongreso en 1923, kaj agadis tie la Sudslava Esperanto-Ligo kaj Sudslava Esperanto-Servo (eldonejo kaj vendejo de libroj) sub gvidado de d-ro Dusan Maruzzi. La aranĝon de la 2-a enlanda kongreso en Split en 1924 kunhelpis kiel daŭrigo de hektografita, jam presita periodaĵo "Konkordo", sub bonstila redaktado de d-ro J. Domac, kiun en 1925 sekvis Ivo Rotkvić. En tiu organo per beletristikaĵoj vigle kunlaboris Nikolao Hohlov, M. Solovjev, F. Janjiĉ, F. Slogar, Ŝkito J. Manojloviĉ, M. Spicer, S. Balkanano, Djuro Vojkoviĉ, Viktorina Lichtenwaller, R. Rakuŝa, L, Kitzler, D Radovanoviĉ, N. Slaviĉ. Krom tiu gazeto en 1924 post fondiĝo de la Internacia Asocio de Fervojistaj Esperantistoj, kies sidejo kaj estraro estis en Jugoslavio, ekaperis ankaŭ la faka organo fervojista, titolita "La Fervojisto", sub gvidado de St. Stojniĉ kaj Ilija Puhalo.
Literaturaj verkoj
El la aperintaj literaturaj verkoj estas menciindaj "Ano de l' ringludo" de Dinko Simunoviĉ, esperantigita de d-ro J. Janjiĉ en 1926, "Orientaj fabeloj" de Doroŝeviĉ, el rusa tradukita fare de N. Hohlov kaj de la sama aŭtoro la originala komedio "La morto de la delegito de UEA", uzata sur scenejoj, originala rakonteto "La diino de la maro" de S. Balkanano, "Oro kaj paco" de Silvio Gesell, tradukata de d-ro P. Staniŝiĉ, kiu en la sama jaro 1926 kun samcelanoj el Germanio eldonis kaj kunredaktis la ekonomisciencan revuon "La nova ekonomia politiko". Krom tiuj libroj aperis lernolibroj de Maruzzi, Agoriĉ, Dobravc, propagandaj broŝuroj, ŝlosiloj, vortaroj, inter ili la plej zorge prilaborita tiu de Niko Bubalo.
Propagando
En la movado partoprenis multnombraj propagandistoj el diversaj regionoj, inter ili krom la jam cititaj: d-ro Crlenjak, M. Neŝiĉ, Rupĉiĉ, Herkov, Dinko, Baselli, Bertolli, d-ro Peiĉiĉ, prof. Novljan kaj Ŝaj, Ferhad Kapetanoviĉ, prof-o Tavĉar, d-ro Rosenstock, M. Moniĉ, Dragutin Wranka, L. Prebil, d-ro Winterhalter, Dohravc, Rajŝiĉ, d-ro Sidorenko, Spitzer, Schneider, Agoriĉ, Kozlevĉar, Golobiĉ, Predrijevac, D. Jovanoviĉ, Miŝak, Jociĉ, Ivo Lapenna, Jevremoviĉ, J. Dornanjko, d-ro F. Salamon, kaj aliaj.
1926-1930 - Stagnado
Post la 3-a enlanda kongreso, okazinta en 1926 en Maribor la movado sub influo de enŝteliĝinta ekonomia krizo same kiel sub premo de akriĝintaj politikaj cirkonstancoj ekstagnis. La Ligo, ne povinte aprobigi siajn statutojn, ne povis solidarigi la latentajn fortojn. La jam preparita 4-a kongreso en Sremska Mitrovica en 1928 ne okazis. La Liga estraro plejparte translokiĝis al Maribor, kie la sekretariajn aferojn gvidis d-ro Winterhalter kaj la Konkordon samloke redaktis L. Kitzler. Post inaŭguro de provizore senparlamenta reĝimo per la reĝa akto de la 6-a de januaro 1929 komenciĝis malfavorigo aŭ fermado de Esperantistaj organizaĵoj kaj kelkloke persekutado de funkciantoj. Ankaŭ akuzoj antaŭ la ŝtatjuĝejo okazis, sed ili montriĝis nur vanaj senargumentaj suspektoj flanke de policaj organoj, entute ne sciantaj la lingvon. Pro tiaj cirkonstancoj fine en 1929 ekmutis la vigla interligilo "Konkordo".
Naciaj kongresoj kaj Ligo
En tiu malfavora medio ekbatalis Beogradanoj, reorganizis la societon en printempo 1930 kaj per aranĝo de kursoj, regulaj semajnkunvenoj kun devigaj paroladoj kaj diskutoj, per radioprelegoj kaj paroladkurso plifortigis siajn internajn fortojn. Formiĝis laborista kaj ŝaka sekcioj. La societo pere de sia prez. d-ro Stefanĉiĉ kun la edzino kaj L. Prebil partoprenis la bulgaran kongreson, okazinta en Sofio en 1930, kie kunsidis la Balkana Esperanto-Konferenco, kun reprezentantoj el Bulgario, Jugoslavio, Grekio kaj Rumanio. Ĝi interalie decidis eldoni komunan organon Balkana Konkordo, kiu en la sama jaro ankaŭ aperis kun plejparte beletristika enhavo kaj kies jugoslavian parton redaktis I. Rotkviĉ. Samjare en Zagrebo formiĝis post kunvokita konferenco prepara komitato por reorganizado de la Ligo. Laŭtiĝis voĉoj, postulintaj denovan kunvenigon de la esperantistaro. Tiun taskon prenis sur sin la filio de la Beograda societo en Subotica sub gvido de E. Weis. La plano sukcesis. Post sesjara interrompo la samideanaro de Jugoslavio kunvenis en printempo de 1931 en la plej norda urbo Subotica. La bone vizitita kunveno tuj dum la malferma kunsido sin proklamis 4-a kongreso inaŭgurante novan periodon de la enlanda movado. Sub prezido de R. Klajiĉ, St. Vidak, M. Neŝiĉ kaj I. Rotkviĉ la kongreso post ĉiuflanka pritraktado de la Esperantisma problemo surbaze de la koncerna parolado de J. Stefanĉiĉ akceptis unuanime la internan ideon pri l' unuiĝo de ĉiuj nacioj kaj popoloj en unu Internacio kiel gvidideon de sia estonta agado. Konstatinte plue, ke la prepara komitato de la Ligo pro eksteraj kaŭzoj ne sukcesis funkciigi la centran organizon dum unu jaro, la kongreso komisiis la komitaton de societo Beogrado ĝis la venontjara kongreso okazonta en Slavonski Brod, finsolvi la demandon de la Ligo.
Surbaze de tiuj decidoj la societa komitato en Beogrado ekagis kiel prepara Liga estraro, kompilis la statutojn kaj ĝis printempo 1931 ilin aprobigis kun oficialigita interna ideo. Ekaperis litografita Bulteno kun laboristaj sciigoj sub redaktado de S. Zivanoviĉ, resp. d-ro J. Stefanĉiĉ. La renovigita antaŭpuŝo donis impulson al disigitaj organizoj. Freŝaj fortoj Franjo Homar, d-ro Leo Kun, presisto Buk, Demetroviĉ kaj Kirchhofer en Slavonski Brod preparis la 5-an kongreson, kies programon propagandis belaspekta kongreslibreto. Krom ĝi aperis speciala jugoslava numero de la periodaĵo Literatura Mondo. Sub prezido de la reaktiviĝinta pioniro 70-jarulo Mavro Spicer, R. Klajiĉ, d-ro Duŝan Maruzzi, Herkov kaj d-ro Kraus la kongreso akceptis la novajn ligajn statutojn, elektinte por la kuranta jaro Beogradon kiel sidejon de la Ligo, sub gvido de d-ro j. Stefanĉiĉ, d-ro M. Begoviĉ Zupaniĉ, d-ro Lavoslav Kraus, Prebil, Dim. Jovanoviĉ kaj Franjo Homar kiel redaktoro. Menciinde estas, ke tiu kongreso unuafoje funkciigis fakajn kunsidojn de laboristoj, instruistoj, studentoj, abstinuloj, blinduloj.
Literaturaj verkoj
En la eldonejo de LSS aperis ĝis nun la fake prilaborita lerno- kaj legolibro de Novljan, la nacia heroeposo de kroata poeto I. Mazuranoviĉ "La morto de l' Smail Aga Ĉengiiĉ" trad. de Ŝpicer, kaj "Servulrajto" de J. Stefanĉiĉ, en 6 kantoj kun prologo kaj epilogo poemigita kaj koncizigita sociheroa rakonto de slovena verkisto I. Cankar "Servulo Jernej kaj lia rajto". En la eldonejo kaj presejo de la blindulinstituto en Zemun aperis samtempe "Ni vojaĝas al Jugoslavujo" de l' blindulino Helen Keller, tradukita de Branko Rajŝiĉ kaj la Brajlskriba eldono de "Servulrajto" kaj de la "Morto de Smail Aga Ĉengiiĉ". Antaŭ la apero de LSS en 1932 eliris krome kelkaj n-roj de memstara Monda Kuriero parte iIustrita informorgano por turismo, trafiko kaj komerco sub redaktado de Nik. Lisac en Sarajevo. Krom literaturaĵoj aperis diversloke broŝuroj por turismo, flugfolioj nacilingvaj kaj prop. artikoloj en tagaj gazetoj kaj revuoj.
La nombro de la aktivaj organizoj en la postmilita periodo varias inter 20-30. La agado de la Ligo samkiel ties organo okazas sub influo de sociscienca direkto de l' internacianismo. Por substreki tiun novan momenton en la movado de la Esperantismo, la JEL-komitato kunvokis dum la 6-a landa kongreso, okazinta en Beogrado en junio 1933 apartan int. Esperanto-konferencon, kies programon ĝi antaŭfiksis en la januara n-ro de LSS per la temo: "La ideologia problemo de l' Esperantismo". Tiusence la komitato jam en 1932 sugestis al la Esperanto-centro en Ĝenevo la kunvokon de speciala internacia konferenco de elstaraj Esperanto-publicistoj kaj propagandistoj por pridiskuti krom la reorganiza ankaŭ la ideologian problemon. Ĉar tiu propono ne realiĝis, la komitato mem okazigis la nomitan konferencon, kiun aktive partoprenis Hans Jakob el Ĝenevo, Martha Root el Novjorko, Vilmos Bleier kaj edzino el Budapeŝto, Henriko Harabagiu kaj Behron el Bukareŝto, Fuchsmann el Bjalistoko. La parolado de d-ro Jakob Stefanĉiĉ kaj la prelego de Rudolf Rakuša, donintaj la bazon por la diskuto estas publikigitaj en la 8-10 n-roj de LSS 1933. La 6-a kongreso en Beogrado imponis per la ĉeesto de la menciitaj Esperantistoj, krom kiuj partoprenis ankaŭ la negra prelegisto Kola Ayaji. Ĉeestis ankaŭ la protektanto, la prezidanto de la Scienca Akademio, d-ro Bogdan Gavriloviĉ, reprezentanto de la ministerio por publika klerigado, kelkaj eksministroj kaj pioniroj: La kongreso akceptis la statutojn de la Jugoslavia Esperanto-Instituto, diskutis pri ta eldono de "Jugoslava Antologio" ktp. La aliĝo al centro restas pendanta ĝis la 7-a kongreso en Koprivnica. Same dum la Beograda kongreso okazis fakaj kunsidoj de laboristoj, instruistoj, studentoj, ŝakistoj kaj blinduloj.
Pro la morto de juna, entuziasma kaj impulsema Franjo Homar la komitato elektis kiel redaktoron de LSS d-ron Kun.
Krom la enlanda laboro la Esperantistoj en Jugoslavio aktive kunlaboras en internaciaj gazetoj, kongresoj. La movado pluen marŝas sub nova devizo: "Por ni super ĉio la internacio".
Jakob STEFANĈIĈ }}
31959 Keianacave
31959 Keianacave estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Keiana Ashli Cave, gajnintinon de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri terscienco kaj sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lusher Charter High School en Nov-Orleano (Luiziano, Usono).
Očkov
Očkov, hungare Ocskó [oĉkO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la 10-a jarcento slavoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1321 en formo "Wchkou". En 1709 armeo de Habsburgoj detruis ĝin. En 1753 oni komputis tie 24 familiojn. En 1787 loĝis tie 283 vilaĝanoj en 36 domoj, en 1828 372 vilaĝanoj en 54 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ocskó 356 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágújhely, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Očkov 432 homoj, (429 slovakoj).
Hrušky (distrikto Břeclav)
Hrušky (Birnbaum) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Moravio, en distrikto Břeclav situanta 8 km nordoriente de Břeclav sur fervojlinio Přerov–Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1368.
La 24-a de junio 2021 tra la municipo traimpetiĝis tornado kun ekstrema ŝtormo, kiu damaĝis dekojn da domoj en la municipo. Ĉe vico da domoj restis nur perimetraj muroj sen la tegmentoj, la preĝejo perdis la tegmenton kaj turon.
Tre alta tensio
Tre alta tensio (TAT) estas markigo por elektra tensio inter kondukilo kaj tero en limoj de 30 kV ĝis 171 kV, resp. de 52 kV ĝis 300 kV inter la kondukiloj.
Kazuya Iwakura
Kazuya Iwakura (岩倉 一弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, New Wave Kitakyushu kaj Tokyo Verdy.
Rödelmaier
Rödelmaier estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Varginha (mikroregiono)
La mikroregiono Varginha (esperante: Vargija) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo kaj en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas. La teritorio kovras areon de kvadrataj kilometroj. La mikroregiono enhavas 16 municipojn.
Jared Kushner
Jared Corey KUSHNER (naskiĝis 10-an de januaro 1981) estas usona investanto kaj konstruisto de nemoveblaĵoj, eldonisto, kaj altranga konsilisto al Donald Trump. Li estas edzo de Ivanka Trump, tio estas bofilo de Donald Trump.
Kun estro de kabineto nome Reince Preibus kaj ĉefa stratego nome Steve Bannon, li estas ĉefa kunlaborantaro de Trump. Kushner estas plej fidinda konsilisto de Donald Trump, montras lojalecon al sia bopatro.
(162186) 1999 OP3
(162186) 1999 OP3 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Ĝia tre discentra kaj tre klinata orbito krucas tiujn de Marso proksime de sia malsuprenira nodo ; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malpoksima de la Tero.
• Ĝia marsa MOID estas 0,08617 astronomia unuo (12,891 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,3787 astronomia unuo (56,651 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,38668 astronomia unuo (57,846 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,36026 astronomia unuo (53,894 milionoj da km) de nia planedo.
Ohaba Bistra
Ohaba Bistra (hungare:Bisztere) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. Ĝia unua mencio skribe estas en 1397. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). En 1910 ĝi havis 1221 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj), en 1956 3100, kvankam jam parto de la nova komunumo: En 1948 ĝi kaj la apuda vilaĝo Ferdinandsberg / Nándorhegy (aliflanke de la rivero Bistra) estis kunigitaj, la komunumo ricevis socialisme ideologian nomon Oţelu Roşu ("Ruĝa Ŝtalo").
.tj
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Tj''.
.tj estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Taĝikio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Ronchi
Ronchi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Albert Bartha
Bartha Albert, Nagyborosznyói estis hungara oficiro, politikisto, ministro. Li naskiĝis en Koloĵvaro 12-an de aŭgusto 1877 kaj mortis en Novjorko 2-an de decembro 1960.
Kariero
Albert Bartha studis en la viena Ludovika Akademio, kie li instruis inter 1906 kaj 1910. Kiel oficciro de la generala stabo, li laboris en la Patrujdefenda Ministerio dum la unua mondmilito, ekde 1917 estro de generala stabo del a 2-a Armeo. Post la burĝa revolucio de 1918, li estis nomumita kiel registara komisaro de la Banato. Inter la 9-a de novembro kaj 12-a de decembro 1918, li estis ministro pri militaferoj en la Károlyi-registaro. Oni abdikigis lin pro lia dekstra agado. De 1922- ĝis 1925 li vivis en Turkio. Li agadis aktive denove nur ĉ. ekde 1940 en la fortiĝanta burĝa kontraŭstaro. Post la germana okupo de Hungario li fuĝis el Hungario. En 1945 li aniĝis en la Partio de la Sendependaj Etbienuloj kaj iĝis parlamentano (1945-47). La 1-an de oktobro 1945 li iĝis general-kolonelo, en 1946-47 li estis Patrujdefenda Ministro. En decembro de 1948 li forlasis Hungarion kaj loksidiĝis en Novjorko.
Observatorio Gekko
Ĝia nomo, Gekkō, signifas "lunlumo" en japana lingvo.
Inter 1987 kaj 2000 la astronomoj Yoshiaki Oshima kaj Tecuo Kagaŭa malkovris 172 asteroidojn elde la Observatorio Gekko ; inter kiuj la asteroido 4261 Gekko nomita en honoro de la observatorio.
Ferrera GR
Pri la komunumo
Ferrera estas komunumo de la komunumaro Schams kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 88 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La tre vasta teritorio de la komunumo Ferrera konsistas el la du vilaĝoj Innerferrera (en la romanĉa lingvo Calantgil) kaj Ausserferrera (en la romanĉa lingvo Farera) kaj la eksklavo Scengio-Pasejo, ĉirkaŭ la baraĵo de la Lago de Lei en la itala Valo de Lei.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ferrera limas en nordo al Andeer, en nordoriento al Salouf, en oriento al Riom-Parsonz, en sudoriento al Mulegns, en sudsudokcidento al Avers, en sudsudokcidento al Piuro (Italio), en sudokcidento al Madesimo (Italio), kaj en nordokcidento al Sufers.
Trafiko
Ferrera situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka vojo de Andeer al Avers, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio, per kiu ĝi estas konektita al la publika transportreto. La eksklavo ĉe la baraĵo de Lago de Lei atingeblas per tunelo de la komunumo Avers.
Lingvoj
Komence de la 20-a jarcento ankoraŭ 80% de la loĝantaro parolis la romanĉan lingvon. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 vivis nur ankoraŭ unu sola romanĉlingvano en Ausserferara kaj 2 romanĉlingvanoj en Innerferrara, tiel ke oni devas bedaŭrinde konsideri la romanĉan lingvon en Ferrara praktike mortinta.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ferrera datiĝas el la 12-a jarcento kiel Farreira. Dum mezepoko Ferrera apartenis al la episkopo de Koiro, kiu ĝis donis kiel feŭdo al la Senjoroj de Vaz. En la jaro 1338 la tuta Schams kune kun Ferrera transiris al la Grafoj de Werdenberg. Post la perdita Milito de Schams la Grafoj de Werdenberg devis revendi la valon al la episkopo de Koiro, de kiu la loĝantaro de Schams sin liberaĉetis en la jaro 1458. Ferrera tiam fariĝis najbararo de la tribunalkomunumo Schams, en kiu ĝi formis malaltan civiltribunalon kun Andeer kaj Pignia. En la jaro 1837 Ferrera disiĝis al Innerferrera kaj Ausserferrera, kiuj formis ek de la administracia reformo de Kantono Grizono de la jaro 1851 komunumoj de la komunumaro Schams en la distrikto Malantaŭa Rejno. En la jaro 1962 la teritorio okcidente de la Scengio-Pasejo, ĉirkaŭ la baraĵo de la Lago de Lei konstruita en la jaro 1960 estis kadre de teritoriointerŝango koncedita de Italio al Svislando kaj atribuita la la komunumo Innerferrera. Je la 1-a de januaro 2008 la komunumoj Ausserferrera kaj Innerferrera estis reunuigitaj al la hodiaŭa komunumo Ferrera.
Listo de proparolantoj de la franca registaro
Tiu artikolo arigas la proparolantojn de la franca registaro.
La komisio de la proparolanto de la registaro estas, per delego de la ĉefministro, raporti pri la laboroj de la ministra Konsilio, kaj pli ĝenerale, plenumi ĝeneralan informan komision pri la agoj de la registaro. Por tio, la informservo de la registaro estas je lia dispono.
La proparolanto povas havi alian oficon en la registaro (sen distingo de hierarkia rango — li povas estis ministro, delegita ministro aŭ subministro), sed ne necese, tiam li estas subministro ĉe la ĉefministro.
(*) Oficiale la posteno ne plu ekzistis dum tiu periodo, sed la ministro pri rilatoj kun la parlamento (posteno sinsekve okupita de Daniel Vaillant kaj Jean-Jack Queyranne en tiu epoko) estis komisiita pri raporto pri laboroj de la ministra Konsilio,.
Notoj kaj referencoj
En la Journal officiel de la République française (JORF), sur Légifrance :
Aliaj referencoj :
NGC 4781
NGC 4781 (aliaj indikoj — MCG -2-33-49, IRAS12517-1015, PGC 43902) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Francesco, giullare di Dio
Francesco, giullare di Dio estas itala historia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Roberto Rossellini. Francesco, giullare di Dio estis originale filmita en la itala lingvo, kaj prezentas la vivon de Sankta Francisko el Asizo.
Room 641A
Room 641A (Ĉambro 641A) estas ĉambro por kapti telekomunikojn en la konstruaĵo de SBC Communications en Sanfrancisko, Kalifornio, Usono. Ĝi kopias interretajn optikajn fibrojn kiuj trapasas la konstruaĵon. Ĉi tio donas la kapablon kapti kaj kaŝanalizi la trafikon. AT&T administras la ĉambron por la Usona National Security Agency (agentejo pri nacia sekureco).
Francesco, giullare di Dio
En la filmo interalie aperas la aktoroj Aldo Fabrizi, Gianfranco Bellini, Peparuolo.
La filmo entute daŭras 89 minutojn.
Valproata acido
Valproata acido estas kemia komponaĵo, ankaŭ konata kiel propil-pentanata acido, uzata kiel anti-epilepsia medikamento kun anti-konvulsiaj, anti-deprimivaj, anti-anksiaj kaj humur-kontrolaj proprecoj. Valproata acido estas branĉohava mallongĉena grasacido derivita el la valerata acido.
Valproato estas salo derivita el la valproata acido kaj la plej grava estas la natria valproato. Valproatoj kaj ĝiaj derivaĵoj estas efikaj, solaj aŭ kombinitaj kun aliaj anti-konvulsiiloj, en la preventado de epilepsiatako kaj migrenaj krizoj.
Valproatoj ankaŭ efikas kontraŭ la akutaj fazoj de la dupolusa perturbo. La ago-mekanismoj ankoraŭ estas esplorataj de la scienculoj tamen oni kredas ke ĝi altigas la nivelojn de GABA en la cerbo aŭ ŝanĝante la proprecojn pri tensio-dependeco de la natriaj kanaloj.
Historio
Valproata acido estis unue priskribita kaj sintezita en 1883 de Beverly S. Burton, usona kuracisto kaj kemiisto kiu laboris en Eŭropo. Kiam li sintezis ĝin, li ne povis imagi al si ĝian estontan skuon en la terapeŭtika praktiko. Verdire, dum preskaŭ unu jarcento, valproata acido estis konsiderata farmakologie inerta kaj, pro tio ke ĝi estas likvaĵo, ĝi estis uzita kiel solvanto.
Nur en 1963, Pierre Eymard, studento el la Universitato de Liono, akcidente malkovris ĝiajn anti-konvulsiajn proprecojn. La valproata acido estas analogaĵo de la valerata acido, nature trovata en la Valeriano. En 1967, ĝia natria kombinaĵo estis komerce disponebla por kontrolo kaj traktado de epilepsiaj atakoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Lamotrigine.svg| Lamotrigino Pheneturide.svg| Feneturido Phenacemide.svg| Fenacemido Trimethadione.svg| Trimetaduketono Mephenytoin.svg| Mefenitoino Etazepine.svg| Etazepino </Gallery>
Sosuke Morito
Sosuke Morito (森戸 壮介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
Leonardo Boff
Leonardo Boff (naskiĝis la 14-an de decembro 1938 en Concórdia, Brazilo) estas brazila teologo, filozofo, verkisto, profesoro kaj ekologiisto. Lia unua nomo estas Genesio Darci Boff, sed kiel kleriko li alprenis la nomon “Leonardo”. Lia frato Clodovis Boff, estas katolika teologo de la ordeno de la Servutuloj de Maria, proksima al la Teologio de liberigo.
Biografio
Li estas nepo de italaj enmigrintoj venintaj el Veneto al Rio Grande do Sul fine de la 19-a jarcento. Liaj baza kaj meza edukadoj okazis en Concórdia, Rio Negro kaj Agudos. Li studis filozofion en Curitibá kaj teologion en Petrópolis. En la jaro 1970 li doktoriĝis en teologio kaj filozofio en la Universitato de Munkeno, Germanio. Li eniris en la ordenon de la Minoraj Monaĥoj, franciskanoj en la jaro 1959.
Dum 22 jaroj li estis profesoro de sistema kaj ekumena teologioj en la Teologia Franciskana Instituto de Petrópolis, profesoro de teologio kaj spiriteco en kelkaj stud-centroj kaj universitatoj de Brazilo kaj aliaj landoj, kaj vizitanta profesoro en la universitatoj de Lisbono (Portugalio), Salamanko (Hispanio), Harvard (Usono), Bazelo (Svisio) kaj Heidelberg (Germanio).
Li estas doktoro “Honoris Causa” pri politiko laŭ la Universitato de Torino (Italio) kaj pri teologio laŭ la Universitato de Lund (Svedio) en la jaro 1992, kaj estis rekompencita per kelkaj premioj en Brazilo kaj eksterlande pro sia batalado favore al la malriĉuloj, marĝenatoj kaj subprematoj, kaj de la Homaj Rajtoj. La 8-an de decembro de la jaro 2001 oni aljuĝis al li en Stokholmo la Right Livelihood Award, ankaŭ konata kiel la Alternativa Nobel-Premio.
Inter la jaroj 1975 kaj 1985 li partoprenis en la eldon-konsilantaro de la Eldonejo “Vozes”. Dum tiu periodo li partoprenis en la kunordigado de la kolekto “Teologio kaj Liberigo” kaj en la eldonado de la kompleta verkaro de C. G. Jung. Li estis redaktoro de la Eklezia Brazila Revuo (1970-1984), de la pri-kultura revuo “Vozes” (1984-1992) kaj de la internacia revuo “Concilium” (1970-1995).
Leonardo Boff estas unu el la fondintoj de la t. n. teologio de liberigo, june kun Gustavo Gutiérrez Merino. En la jaro 1984, okaze de liaj tezoj rilate al la teologio de liberigo esprimitaj en sia libro Eklezio: Karismo kaj Povo, li estis submetita al iu procezo fare de Sakrala Kongregacio por la Defendo de la Fido (Vatikana Tribunalo kiu sekvas kaj anstataŭas la iaman Inkvizicion). En la jaro 1985 li estis kondamnita, fare de tiu tribunalo, al unujara “”silento”” (suspendo “a divinis”) kaj eksigita el ĉiuj siaj eldonejaj kaj akademiaj funkcioj en la katolika religia tereno. Pro la internacia premado sur la Vatikano, estis nuligita la menciita suspendo en la jaro 1986, kaj li povis repreni iujn el siaj funkcioj.
Li denove estis subdanĝere esti silentigita de Romo en la jaro 1992, por eviti ke li partoprenu en la “Eco-92” de Río de Janeiro, kio, fine, decidigis lin forlasi la franciskanan ordenon, kaj la pastran oficon. De tiam li loĝis en la Jardim Araras, kampara ekologia regiono de la municipo de Petrópolis-RJ, kun sia kunulino Marcia Maria Monteiro de Miranda.
En la jaro 1993 li konkursis, kaj estis aprobita, kiel profesoro pri etiko, filozofio de la religio kaj ekologio en la Ŝtata Universitato de Río de Janeiro (UERJ).
Li estas aŭtoro de pli ol 60 libroj pri la temoj de teologio, spiriteco, filozofio, antropologio kaj mistiko. Li flue parolas germanlingve; plejparte el lia verkaro estis tradukita al la ĉefaj modernaj lingvoj.
Bibliografio
La Eldonejo Trotta publikigis grandan parton el lia verkaro en la hispana lingvo:
En la germana lingvo
89131 Phildevries
89131 Phildevries estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona entomologo Philip James DeVries, kiu instruas ĉe la Departemento pri Biologia Scienco de la Universitato de Nov-Orleano. Ricevinto de la stipendio MacArthur, li publikigis du librojn pri la papilioj de Kostariko.
La Verda Stelo 1907-1957
La Verda Stelo 1907-1957, verkita de Henri Sielens kaj eldonita en 1957 de la tiama Belga Esperanto-Instituto en Antverpeno, estas priskribo de la historio de Esperanto-klubo "La Verda Stelo" dum ĝiaj 50 unuaj jaroj ekde la estiĝo. La Jubilea Komitato estas dediĉinta la verkon honore al la meritplena prezidanto Maurice Jaumotte.
2824 Franke
Nomo
Oni ne konfuzu ĝin kun 4546 Franck.
.tk
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Tk''.
.tk estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Tokelao.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Jón Magnússon
Jón Magnússon  (16-a de januaro 1859 - 23-a de junio 1926) estis islanda politikisto. Li estis la unua ĉefministro en Islando. Li estis tio dufoje. La unuan fojon de 1917 ĝis 1922 kaj la duan fojon de 1924 ĝis 1926. Li mortis en ofico, dum li vojaĝis en la orienta parto de Islando kun la tiama dana reĝo, Kristiano la 10-a.
Colemak
Colemak estas klavarofasono lanĉita je la 1-an de januaro, 2006 de Shai Coleman. Ĝi estas la tria plej populara klavarafasono inter anglalingvanoj post Qwerty kaj dvorak. Ĝi optimigas por la angla lingvo laŭ la jenaj kriterioj:
Eksteraj ligiloj
Keyboard layout
5029 Irlando
5029 Irlando estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo Irlando, por celebri, en 1995, la 150-jaran jubileon de la "Geological Survey of Ireland", la 150-jaran jubileon de la "Queen's Colleges" (nun : universitataj kolegioj de Cork kaj Galivo, kaj Reĝina Universitato de Belfast) kaj la 750-jaran jubileon de la urbo Sligo.
Edemo
Kutime edemoj estas sekvoj de pli vasta malsano, do konsidereblas simptomoj de alia malsano, ekzemple de nesufiĉa funkcio de koro aŭ la renoj, aŭ de hepata cirozo.
Registara proparolanto
Registara proparolanto aŭ aferprezentanto estas persono, kies funkcio estas tiu de proparolanto por registaro, kio estas esprimi al la presita gazetaro, kaj do al la popolo, la pozicion kaj opinion de tiu registaro pri iuj temoj – la plej tiklaj estas rezervataj al la Ĉefministro – kaj raporti pri la enhavo de la registaraj kunvenoj. La titolulo ne ĉiam estas ano de la registaro, sed kiam li aŭ ŝi estas tia, tio ne estas lia/ŝia sola funkcio.
Tiu funkcio ne ekzistas en la parlamentaj reĝimoj, ĉar la registaro agas kolektive kaj regule kunvenas. En la prezidentaj reĝimoj, la proparolanto de la ŝtatestro plenumas similan funkcion.
István Kovács (gimnastiktrejnisto)
István Kovács [iŝtvAn kovAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kovács István estas hungara gimnastiktrejnisto.
István Kovács naskiĝis la en Mátészalka.
Biografio
István Kovács konatiĝis pri gimnastiko en Nagykőrös en sia aĝo 9, kie tiutempe Ferenc Donáth (gimnastikisto) same gimnastikadis. En la sekvaj jaroj Kovács neniam atingis sportrezultojn. Li akiris trejnistan diplomon en 1985 en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, poste li estis tuj trejnisto en Budapeŝto, sed poste 3 jarojn ankaŭ en Greklando. Lia trejnista kariero ligiĝis ĉefe al Krisztián Berki.
Edzino de Kovács naskis filinon en 1988. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2012.
Ferrera
Ferrera estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Poligny (Jura)
Poligny (prononcu : "polijni") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj estas la ĉefurbo de la kantono Poligny.
Demografio
fonto: INSEE
Historio
Sankta Koleto fondis la monaĥejon en 1415. Monaĥinoj forlasis la abatejon en 1792, ili revenis en 1820.
Partneraj urboj
Poligny estas ĝemelita kun tri eŭropaj urboj :
Jean-Pierre Christin
Jean-Pierre CHRISTIN (31a de majo 1683 – 19a de januaro 1755) estis franca fizikisto, matematikisto, astronomo kaj muzikisto. Lia propono en 1743 revertigi la skalon de la termometro de Celsius (el akva bolpunkto je 0 gradoj kaj frostopunkto je 100 gradoj, al tiu en kiu nulo reprezentis la frostopunkton de akvo kaj 100 reprezentis la bolpunkton de akvo) estis amplekse akceptita kaj estas ankoraŭ uzata nuntempe.
Christin naskiĝis en Liono. Li estis fonda membro de la Académie des sciences, belles-lettres et arts de Lyon kaj servis kiel Permanenta Sekretario el 1713 ĝis 1755. Lia termometro estis konata en Francio antaŭ la Revolucio kiel la "termometro de Liono". Unu el tiuj hidrargaj termometroj estis konservita en la Scienca Muzeo de Londono.
Kantoformo
Kantoformo estas la plej simpla formo de muzikaĵo. La nocio deduktiĝas de la popolkanto kaj estis enkondukita de Adolf Bernhard Marx en 1839.
Oni ne intermiksu la kantoformo kun la kanto, kiu povas esti struktrita el pluraj strofoj kaj refreno. Male temas pri nocio el la muzika morfologio. Tial la uzado de la nocio ne nur limiĝas sur la kanton, sed povas ankaŭ koncerni instrumentan muzikon samkiel strofajn poemojn. En multaj sonatoj kaj simfonioj ekz. la malrapidaj movimentoj estas komponitaj en kantoformo, kaj multaj poeziaj tekstoj nomiĝas kantoj, kvankam ne ekzistas kantaĵo pri tio.
Oni distingas inter unu-, du-, kaj tripartaj kantoformoj.
Ambarès-et-Lagrave
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Ambarés e La Grava - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo (france Bordeaux, okcitane Bordeus), la centra parto, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas ambarésiens.
Kantoformo
Unuparta (simpla) kantoformo
Ununura muzika motivo estas realigata, antaŭ ol la melodio revenas al toniko; la formo je tio povas konsisti el du aŭ tri frazeroj, kiu konsistigas ripetaĵojn (eventuale kun variigita finaĵo), aŭ esti alispeca (eblecoj: a – a, a – a', a – b; a – a – a, a – a – b, a – b – c, ktp.).
Ambarès-et-Lagrave
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kantoformo
Duparta aŭ dufrazara kantoformo
Ĝi konsistas el du klare kontrastaj partoj, kies unua ofte finiĝas sur la dominanto, kies dua tamen rekondukas al toniko (eblecoj: A – A, A – A', A – B). Ĉi tiu formo estas la bazo de la plej multaj dancoj kaj marŝoj.
Triparta aŭ trifrazara kantoformo
La triparta kantoformo sinsekvas A – B – A, tio signifas: komenca parto – tragvida, kontrasta mezparto – ripetado de la komenca parto. La triparta kantoformo troviĝas i.a. en la dua movimento de pianosonato samkiel en simfonioj kaj sonatoj en la skerco kaj menueto, ofte ankaŭ en la malrapidaj movimentoj. Krome ĝi estas tipa por multaj popolaj kaj infankantoj.
Subformoj:
Epiro (historia regiono)
Epiro (Ήπειρος [Ēpeiros], en la dora dialekto de la antikva greka lingvo: [Apeiros], Epir, Epirus) estas historia antikva regiono de la Balkana duoninsulo. Ĝi dividiĝas inter la hodiaŭaj ŝtatoj Grekio, kiu posedas ĉirkaŭ 80 procentojn de la regiono, kaj suda Albanio, kies parto de Epiro korespondas al la klasika subregiono Norda Epiro. La granda suda parto konsistigas la modernan provincon Epiro de Grekio.
Limoj
La teritorio de la historia regiono Epiro laŭ ĝenerala konsento etendiĝis de la golfeto de Vlorë en la nuna Albanio ĝis la golfeto de Arta en la nuna Grekio. Ĝia orienta limo difiniĝas per la Pinda Montaro, kiu separigas Epiron okcidente kaj la historian regionojn Makedonio kaj Tesalio oriente. Okcidente, Epiro limiĝas fare de la Adriatika Maro kaj la Ionia Maro.
Frua loĝado
La regiono estis enloĝata almenaŭ de la frua ŝtonepoko, kiam ĉasistoj kaj paŝtistoj vivis tie kaj konstruis tombejojn por siaj mortintaj gvidantoj. La dorianoj invadis Grekion tra Epiro kaj Makedonio inter la jaroj 1100 kaj 1000 antaŭ Kristo. Dum la deka jarcento antaŭ Kristo tri grandaj grupoj de greklingvaj triboj vivis en Epiro.
Epiro kaj antikva Grekio
Male al la plej multaj aliaj grekoj de la epoko, kiuj vivis en aŭ ĉirkaŭ grandaj urboj kiel Ateno aŭ Sparta, la epiranoj vivis en etaj vilaĝoj. Ilia regiono situis rande de la greka mondo kaj restis ĉio krom paca: tum multaj jarcentoj, multis militoj kun la loĝantoj de Ilirio nordokcidente. Tamen, Epiro havis multe pli gravan religian signifon en la greka mondo ol eblus supozi laŭ la geografia situo, ĉar en la regiono troviĝis la sanktejo de la dio Zeŭso en Dodona, kiu konsideriĝis la dua plej grava greka sanktejo, superita nur per la fama templo en Delfi. Molosanoj estis popolo tiama.
Ŝajne, la epiranoj komence rigardiĝis kun iom da skeptiko fare de la grekoj el pli sudaj regionoj. La kronikisto Thucydides dum la 5-a jarcento antaŭ Kristo priskribas ilin kiel "barbaroj", kvankam pluraj aliaj kronikistoj klare difinas ilin kiel "grekoj". La kronikisto Plutarĥo mencias, ke la heroo Aĥilo havis dian statuson en Epiro, aparte en la tribo Aeacidae, kaj en la loka dialekto estis nomita Aspetos. Ekde la jaro 370 ekestis unueca epira regno, kiu disvastiĝis koste de la najbaraj triboj. Dum 359 la epira princidino Olimpia geedziĝis al la reĝo Filipo la 2-a kaj la du regnoj alianciĝis: ambaŭ iĝis la gepatroj de Aleksandro la Granda.
Dum la jaro 295 a.K. ekregis la reĝo Pirho, kiu dum ses jaroj batalis kontraŭ la Romia Respubliko en suda Italio kaj Sicilio, Li eterniĝis en multaj naciaj lingvoj per la vortumo "venko de Pirho", kiu karakterizas momentan triumfan venkon, kiu tamen historie fine ne estas signifa - kiel fajro, kiu momente brulas tre arde, sed rapide estingiĝas.
Dum la 3-a jarcento antaŭ Kristo, la Epira Ligo restis politika potenco, estante federacia ŝtato kun parlamento, sed pli kaj pli baraktis kontraŭ la ekspansiema Romia Respubliko, kiu plurfoje militis kontraŭ Makedonio. Dum la unua du militoj, la Epira Ligo restis neŭtrala, sed dividiĝis dum la tria milito, kiam unu el la tri ĉefaj triboj alianciĝis kun Makedonio kaj la aliaj du kun Romio. La rezulto por la regiono estis katastrofa: la subregiono alianciĝinta kun Makedonio estis konkerita fare de Romio dum la jaro 167 antaŭ Kristo, 150 000 el la loĝantoj estis sklavigitaj kaj la regiono tiom amplekse prirabita ke Epiro bezonis 500 jarojn por plene reprosperi.
Romia kaj Bizanca regado
La romia invado finis la politikan sendependecon de la epiranoj. Dum la jaro 146 la regiono iĝis parto de la Romia Imperio - sub la nomo Epirus. Pri la romia epoko de la regiono legeblas en la artikolo Epirus.
Epiro en la Otomana Imperio
Dum la jaro 1430 la Otomana Imperio sub sultano Murad la 3-a aneksis Epiron kaj tio definitive finis la romian eraon de la regiono. La posta epoko montriĝis aparte detrua por la regiono: multaj arbaroj forhakiĝis, kaj la grundo intense uziĝis por kultivado de greno, kio damaĝis la ekologian ekvilibron kaj igis multajn lokuloj elmigri al aliaj regiono, por fuĝi de la pligrandiĝanta povreco. Tamen la osmanidoj ne pleje kontrolis Epiron. Dum 1443 ribela armeo sub la armeestro Skenderbeg konkeris Nordan Epiron, sed post la morto de la armeestro tiu teritorio falis al Venecio. Fine de la 15-a jarcento la osmanidoj forpelis la venecianojn el preskaŭ ĉie en Norda Epiro kaj realprenis la kontrolon super la tuta regiono.
Post kiam Grekio sendependiĝis, Epiro restis sub Otomana regado, kvankam multaj epiranoj signife kontribuis al la greka milito pri sendependeco.
La 20-a jarcento
La Kontrakto de Berlino el la jaro 1881 donis al Grekio partojn de suda Epiro, sed nur dum la balkana milito de la jaroj 1912 kaj 1913 la resto de suda Epiro kuniĝis kun Grekio. Norda Epiro fare de internacia komisiono pri ŝtataj limoj estis donita al Albanio. Plej multaj epiranoj malŝatis tiun dividon de la regiono, kaj la vojaĝado inter nordo kaj sudo malfaciliĝis.
Kiam la Unua Mondmilito ekis dum 1914, Albanio kolapsis. Dum 1915 Italio konkeris nordan Albanion kaj Grekio instalis aŭtonoman grekan ŝtaton "Norda Epiro" en la sudo de Albanio. Kvankam la Pripaca Konferenco de Parizo dum 1919 post la milito donis Nordan Epiron al Grekio, la subteno de pluraj ŝtatoj por Albanio kaŭzis ke fine dum 1924 Norda Epiro tamen estis redonita al Albanio.
La faŝisma Italio okupis Albanion dum 1939 kaj invadis Grekion dum 1940. La itala armeo tamen estis repuŝitaj al Albanio kaj Norda Epiro reiĝis greka. Tiu "itala-greka milito" estis la unua taktika venko de la Aliancanoj dum la Dua Mondmilito. Dum 1941 la armeo de Nazia Germanio subtenis la italan armeon, la regiono reiĝis italie okupita, kaj ekde 1943, kiam la italoj iĝis Aliancanoj, germanie okupita. La greka armita rezisto kontraŭ la okupantoj ĉi-tie estis aparte forta, kaj dum 1944 la armeo de Nazia Germanio forlasis la regionon. Post la Dua Mondmilito, instaliĝis la samaj limoj kiel dum 1924.
La momenta prezidento de Grekio, Karolos Papoulias, cetere devenas el la urbo Ioannina en Epiro.
NGC 4782
NGC 4782 (aliaj indikoj — MCG -2-33-50, VV 201, 3C 278, PGC 43924) estas galaksio en konstelacio Korvo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cireșa
Cireșa [ĉireŝa] (hungare: Bisztracseres [bistraĉereŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeș. Administre ĝi apartenas al la urbo Oțelu Roșu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 630 loĝantojn (rumanoj), en 1992 835 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1580. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye).
Aŭtomobila mondo Eisenach
La Aŭtomobila mondo Eisenach (germane: Automobile Welt Eisenach) estas aŭtomuzeo kaj troviĝas en iama aŭtofabriko en Eisenach, Friedrich-Naumann-Straße nr 10.
Historio de aŭtofarado en la urbo
La en 2005 malfermita muzeo estas sur la grundo de la eksa aŭtofabriko Automobilwerk Eisenach (AWE), en industria areo kun la nomo O 2 el la 1935-a jaro.
Subtenate fare de la amikara societo Automobilbau Museum Eisenach la muzeo informas la vizitantojn pri la pli ol 100 jarojn daŭranta produktado de aŭtoj en Eisenach (ekde 1908). Ĝi komenciĝis per Fahrzeugfabrik Eisenach AG kaj kondukas tra la markoj Dixi, BMW, EMW kaj Wartburg ĝis la en 1991 ekinta surloka setlo de la firmao Opel.
Kolektoj
Tio dokumentatas per ĝeneralaj informoj pri la kultura kaj sociala historio de la industriprodukto aŭto dum la respektivaj epokoj. Samtempe fariĝas esploroj pri la samtempaj efektoj je la homoj kaj la ĉirkaŭaĵo.
Videblaĵoj (elekto):
Krome ekzistas vasta deponejo alirebla kaj arkivo pri la aŭtomobila historio en Eisenach. Kompletigas la tuton alternantaj nedaŭraj ekspozicioj pri temoj en iu konekto kun aŭtomobiloj. Ofertatas laŭbezone ankaŭ rondveturadoj en historiaj veturiloj.
Gvatemala Esperanto-Asocio
Gvatemala Esperanto-Asocio - hispane Asociación Guatemalteco de Esperanto - estas la landa Esperanto-asocio en la ŝtato Gvatemalo de Centra Ameriko. La asocio havas sian sidejon en Ĉikimulo (Chiquimula). La Laborplano 2001-2010 de la Amerika Komisiono de UEA juĝas ke en Gvatemalo la movado aktuale "ne estas forta".