cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Latvia Verda Partio
Kadre de la parlamentaj balotoj de oktobro 2002, la partio kune kun la Latvia Kamparana Unio kandidatis en koalicio "Unuiĝo de Verduloj kaj Farmistoj" (Zaļo un Zemnieku savienība), kiu atingis 9,5 procentojn de la voĉoj kaj 12 el la entute 100 parlamentaj seĝoj. Tri membroj de la Verda Partio elektiĝis parlamentanoj: Indulis Emsis, Arvids Ulme kaj Leopolds Ozolins. La Unuiĝo de Verduloj kaj Farmistoj aliĝis al kvar-partia registara koalicio kaj tie estis reprezentita per tri ministroj, interalie la verda ministro pri medio, Raimonds Vejonis.
Dum februaro 2004, post la disrompiĝo de la kvar-partia registato, Indulis Emsis estis nomumita konstrui novan registaron kaj iĝis la tutmonde unua verda ĉefministro. Lia malplimulta registaro estis devigita je demisio dum aŭtuno de la sama jaro. Nova koalicio gvidata de la Popola Partio ekfunkciis, en kiu la Verda Partio kiel parto de la Unuiĝo de Verduloj kaj Farmistoj denove partoprenis.
Dum la parlamentaj balotoj de 2006, la Verda Partio restis parto de la Unuiĝo de Verduloj kaj Farmistoj, kiu ricevis 16,7 procentojn de la voĉoj kaj atingis 18 el la 100 parlamentaj seĝoj (4 por la Verda Partio). La partio restis parto de la koalicia registaro kune kun la Popola Partio, la Partio Latvia Vojo kaj kaj Patrolanda kaj Libereca Partio. La partia gvidanto kaj eksa ĉefministro Indulis Emsis iĝis parlamenta parolisto dum novembro 2006.
Esperanto 2
Esperanto 2 aŭ Esperanto II estas esperantido, ido de Esperanto, ĉar ĝi estas reformo de Esperanto proponita de René de Saussure en ties lingvo-projekto Antido en 1937. La ĉefa diferenco inter Esperanto II kaj Esperanto ne estas la ortografio aŭ la alfabeto, sed la akuzativo: -u anstataŭ -n, manko de adjektiva akordo kaj gramatikaj vortetoj.
Specimeno:
Esperante:
Lo eble estas abstrakta artikolo, kiel en la latinaj lingvoj, kiu estus la esperante; la signifo de tiente estas neklara, kvankam verŝajne signifas "des" aŭ "tiom". Eble 'lo pli' estas 'plej'.
Kayhude
Kayhude estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Itzstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Nicolau Dols Salas
Nicolau Dols licenciiĝis pri Filozofio kaj Beletro (Kataluna Filologio) ĉe la Universitato de la Balearaj Insuloj, magistriĝis pri Filozofio ĉe la Universitato de Sheffield, kaj pri Orient-aziaj Studoj ĉe la Malferma Universitato de Katalunio (UOC), kaj doktoriĝis pri Kataluna Filologio ĉe la Universitato de la Balearaj Insuloj, kun mencio pri eŭropa doktoriĝo. De 1990 ĝis 1992 li instruis la katalunan kiel lektoro en la Universitato de Sheffield, kvankam li jam apartenis al la instruantaro de UIB.
Li direktis esplorprojektojn pri infana fonologio, historio de lingvistiko, kaj analizo de tradukado. Liaj esplor-interesoj estas fonologia teorio, kataluna fonologio, infana fonologio, artefaritaj lingvoj, historio de lingvistiko kaj literatura tradukado.
Li profesoras ĉe la Universitato de la Balearaj Insuloj (UIB) ekde 1990. De 2014 li estas plenrajta membro de la Instituto pri Katalunaj Studoj (Institut d'Estudis Catalans, la oficiala akademio pri la kataluna), kadre de ĝia Filologia Fako - fakon, kiun li ekprezidis en decembro 2021.
Nicolau Dols instruis kadre de IKU-AIS dum la 94a UK en Bjalistoko (2009). En la studjaro 2014-2015 li anstataŭis John Wells kiel profesoro pri fonetiko (esperanta kaj ĝenerala) en la postgradaj Interlingvistikaj Studoj de la Universitato Adam Mickiewicz de Poznano, Pollando. En la Belartaj Konkursoj de 2017 li gajnis la unuan premion en poezio pri lia poemo ''Pasio. Poemo en ses stacioj''.
La 17-an de decembro 2021 li estis elektita prezidanto de la akademio de la kataluna lingvo. Nicolau Dols estis elektita prezidanto por kvarjara mandatperiodo, kun la eblo kandidati por pliaj kvar jaroj. Li estas jam la dua esperantisto en tiu posteno. La alia esperantisto kiu prezidis filologian sekcion de la akademio estis Carles Riba, famega kataluna poeto kiu gajnis premion en Esperantaj Floraj Ludoj de Barcelono en 1909, kiam li aĝis nur 15 aŭ 16.
Luleå
Luleå, ), (samee: Luleju, Luulaja, Esperante: Luleo) estas urbo en norda Svedio, en angulo de la Botnia golfo. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas ĉefloko de samnoma komunumo. Ĝia kirko-vilaĝo estas protektata kiel monda heredaĵo.
Historio
La urbo estis unue menciita en 1327 kiel komunumo apud Gammelstad. En tiu jarcento ĝi jam havis kirkon. Luleo ricevis urban rangon en 1621. La loĝantaro en 1780 estis 780, en 1900 jam 9'000.
Luleo iĝis episkopa sidejo en 1904.
Holzgünz
Holzgünz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la administra komunumaro Memmingerberg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
26794 Yukioniimi
26794 Yukioniimi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
NGC 378
NGC 378 (aliaj indikoj — PGC 3907, ESO 412-5, MCG -5-3-24, AM 0103-302, IRAS01038-3026) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
26794 Yukioniimi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Niimi Yukio, kiu analizis la rilaton inter la koordinatsistemo de la kvara Fundamental Katalog (FK4) kaj tiu de la Planeda Dinamika Teorio (DE200, VSOP82) kun modernaj observoj de planedoj. Liaj rezultoj ricevitaj per observoj de Marso estis uzita de Fricke por determini la korekton de la ekvinokso de FK4.
Energifonto
La nocio energifonto (malofte energiofonto) signifas energiformon gravan por la homo, t.e. nerenoviĝanta energio (kiel fosilia bruligaĵo), renoviĝanta energio (kiel sunenergio aŭ geovarmo), sed ankaŭ la energio de la baterioj apartenas al tio.
NGC 378
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Energifonto
Ĝeneralaj konsideroj
Kvar interagoj en naturo generas ĉiom konsumotan energion: gravito, elektromagnetismo, la malforta nuklea forto, kaj la forta nuklea forto por krei mekanikan laboron. Fisian kaj fuzian energiojn generas elektromagnetismo kaj la forta nuklea forto. La plimulto da energio fontas komence el nuklea fuzio en la suno, escepte de tajdo, geoterma energio kaj nuklea energio. Geoterman energion generas la nukleaj reagoj en la tero. Radioaktivan disiĝon generas la malforta nuklea forto. Tajda energio estas rezulto de gravita kaj kineta energioj de la Tera-Luna sistemo.
La plejmulto da energio uzata venas de sunlumo, ĉu rekte kiel en sunĉeloj, aŭ kolektita en fosiliaj brulaĵoj. Post la foruzo de stokitaj formoj (se oni supozas nenian kontribuon de la tri ceteraj energifontoj kaj nenian energion el kosmo), la sola konstanta energifonto estos la sunradioj falantaj al tero. La homaro ĉi tiam uzas la ekvivalenton de inter dekono aŭ centono de tio. Sed la homaro ne povas ekspluati ĉiom la sunlumo ĉar ĝi provizas aliajn vivformojn kaj pelas la ciklojn de vetero.
Laŭ fonto, jen la uzo de energio en la mondo: nafto 40%, metano (natura gaso) 22,5%, karbo 23,3%, nuklea 6,5%, hidroelektro 7%, ceteraj 0,7%. En Usono, en ĉiom la energio uzata, por transporto estis 28%, kaj 70% el la nafto konsumita. Nafto konsistis 97% el la transport-brulaĵo. .
Evoluigo de energio
La konsumo de Energio en la estonteco estas granda venonta defio pro kresko de l'homaro, deziro por pli altkvalitaj vivkondiĉoj, postuloj por malpli da poluo, kaj fino al uzo de fosilia brulaĵo (ekzemple, estas antaŭvidita nafta pinto, komence de la 21-a jarcento). Sen energio, paneus la tuta infrastrukturo de la industria mondo; agrikulturo, transporto, informiko, akvumado, komuniko, kaj ceteraj komfortoj ĝuataj en evoluinta mondo. Post tia paneo, granda malsato kondukus al Maltusia katastrofo, en kiu la homaro devus iri el la urboj kaj ĉasadi por vivteni.
Fosilia brulaĵo
La fontoj de fosilia brulaĵo (primara nerenovigebla bruligaĵo) bruligas terkarbon aŭ hidrokarbonon, kiuj estas la restaĵoj de la malkomponaĵo de plantoj kaj bestoj. La tri ĉefaj tipoj de fosiliaj brulaĵoj estas terkarbo, nafto kaj tergaso.
Thomas-kantoro
La Thomas-kantoro  estas la arta estro de la Thomas-ĥoro je Lepsiko. Li estas nomumata far la urba konsilantaro de Lepsiko.
La Thomas-kantoro havas la taskon de ĉiusemajna prezentado de moteto kaj la muzika formado de la diservoj en la lepsika Thomas-preĝejo. Iam liaj taskoj ĉe la Thomas-lernejo transiris vaste la muzikan kampon; ekz. Bach devis instrui la latinan.
27449 Jamarkley
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Ann Markley, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Walnut Springs Middle School de Westerville (Ohio).
Esperanto de Antido
Esperanto de Antido estas proponita de René de Saussure en 1910 kiel reformo de sia projekto Antido de 1907. Kompare al Antido, estis w anstataŭ ŭ, akuzativo likvidita (akuzativa pluralo -n anstataŭ -jn), i'dome anstataŭ hejmen, ktp.
Especimeno:
Burgo Münz
La burgo Münz, oficiala nomo burgo Scharfenberg, estas la ruino de mezepoka rokburgo en la Palatinata Arbaro supre de la urbeto Annweiler en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Esperanto de Antido
Unu vidvino havis du filinon. La pli malyuna estis tie simila al la patrino per sia karaktero kay vizajo, ke chiu, kiu shi vidis, povis pensi, ke li vidas la patrino; shin ambaw estis tie malagrablan kay tie fieran, ke oni ne povis vivi kun shin. La pli yuna filino, kiu estis la plena portreto de sia patro law sia boneco kaj honesteco, estis krom tio unu el la pley belan knabinon, i'kiun oni povis trovi.
Kiam tiu chi bela knabino venis i'dome, shia patrino insultis shi, kial shi revenis tie malfrue de la fonto. "Pardonu al mi, patrino", diris la malfelicha knabino, "ke mi restis tie longe". Kay kiam shi parolis chi vorton, elsaltis el shia busho tri rozon, tri perlon kay tri grandan diamanton.
Natria dukromiato
Natria dukromiato, dukromiato de natrio aŭ Na2Cr2O7 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj kromio. Virtuale ĉiu kromia komponaĵo proceziĝas pere de konvertado al natria dukromiato kaj virtuale ĉiuj kombinaĵoj surbaze de kromio preparatas ekde ĉi-salo.
Rilate al reakciemo kaj aspekto, natria dukromiato kaj kalia dukromiato estas tre similaj. Tamen, la natria salo estas ĉirkaŭ dudek fojojn pli akvosolvebla ol kalia salo (49 g/K ĉe 0 °C) kaj ĝia ekvivalenta pezo estas malpli alta, kio ofte estas dezirebla.
Dukromiatoj kaj kromiatoj estas fortaj oksidagentoj.
Reakcioj
4 Na2Cr2O7 → 4 Na2CrO4 + 2 Cr2O3 + 3 O2
'''Na2Cr2O7 + 4 H2SO4 + 3 H3C-CH2OH (etanolo) → Cr2(SO4)3 + Na2SO4 + 7 H2O + 3 H3C-CH2O (etanaldehido)
2 Na2Cr2O7 + 8 H2SO4 + 3 H3C-CH2OH (etanolo) → 2 Cr2(SO4)3 + 2 Na2SO4 + 11 H2O + 3 H3C-COOH (acetata acido)
Gitarono
Gitarono (hispana: Guitarrón [gitaRON], signife gitarego aŭ Guitarron mexicano, signife meksika gitarego) estas kordinstrumento de Meksiko; fakte temas pri speco de gitaro. Ĝi havas ses grandajn kordojn en ses kordoĥoroj. La nomo ege taŭgas ĉar ĝi havas enorman sonorilan korpon ĉefe kompare kun mallonga kolo.
La Tonoj estas A1 D2 G2 C3 E3 A3.
Cruz Machado
Cruz Machado estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 18.043 loĝantojn en 2010.
Premilo
Premilo estas ilo por premi aĵojn. Ofte premilo estas parto de ia aparato, sed ankaŭ estadas premiloj kiel apartaj iloj. Ofte la premado estas farata per ŝraŭbo, kiun oni turnas per kranko.
Vajco estas speco de premilo.
Lingvoj de Barato
La Respubliko de Barato ne posedas nacian lingvon. Tamen, la konstitucio barata deklaras, ke "La oficiala lingvo de la Unio estos la hindia en la devanagara skribo". La angla estas "akompananta oficiala lingvo". Plue, troviĝas la t.n. Oka Aldono de la barata konstitucio, kiu listigas 22 pliajn grandajn lingvojn. Ankaŭ ilin oni ofte nomas oficialaj.
Troviĝas centoj da gepatraj lingvoj en la lando. La Popola Lingvo-Enketo de Barato (2013-2014; angla mallongo: PLSI) listigas 780 lingvojn kaj 66 skribsistemojn en la lando. Tiu enketo ankaŭ notas, ke la lando "perdis preskaŭ 250 lingvojn dum la pasintaj 50 jaroj".
La reta datumbazo Ethnologue listigas 461 lingvojn por Barato. El tiuj, 447 estas vivantaj, kaj 14 estas mortintaj. "De la vivantaj lingvoj, 75 estas institucigitaj, 127 estas evoluiĝintaj, 178 estas viglaj, 55 malbonfartas, kaj 12 estas mortantaj".
La registara popolnombrado de 2001 listigas 6661 lingvonomojn kiujn la enketitaj homoj donis. El ili venis 1635 "raciigitaj gepatraj lingvoj". Ĉiuj el ili estas parolataj de pli ol 10 mil parolantoj. Aliflanke, 1957 lingvonomoj estis traktitaj kiel "neklasifikitaj" kaj ili estis metitaj en la kategorio "Aliaj gepatraj lingvoj". Oni plue klasifikis tiujn 1635 gepatrajn lingvojn en 122 lingvojn.
Rezulte de tiu ĉi klasifikado, sub la lingvo la hindia, ekzemple, aperas listo de 49 "gepatraj lingvoj". Ankaŭ sub la rubriko la hindia, estas kategorio "Aliaj" kun 14,8 milionoj da parolantoj, ĉiuj el kiuj parolas gepatran lingvon kun malpli ol 10 mil parolantoj.
Kritiko
Kvankam Barato posedas unikan stilon florigi la diversecon, vivas la percepto en eksterlando ke Barato estas anglalingva lando. La ofta aserto ke la angla estas 'gepatra lingvo' de iuj elitoj ne kongruas kun la fakto ke barataj aŭtoroj verkantaj en la angla, stile sekvas anglajn/usonajn aŭtorojn sed laŭenhave sekvas baratajn fontojn.
Vidu ankaŭ
Naciaj lingvoj de Barato
Sérilhac
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sérilhac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Damprichard
(jen france, en loka dialekto Odan lâ Vaché) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Oranĝerio de Gotha
La Oranĝerio de Gotha (Orangerie) troviĝas en la urbocentro de Gotha inter la kasteloj Friedenstein kaj Kastelo Friedrichsthal, Friedrichsstraße nr 6. La iam en la oranĝejo gastanta biblioteko estas ekde 2014 en la najbara Vintra palaco. Ĝi ja apartenas al la Kastelparko Gotha.
Priskribo
"Sendube la plej bone ekipita kaj bela siaspece" - tial priskribis la historiisto de Gotha Johann Georg August Galletti en sia verko Geschichte und Beschreibung des Herzogthums Gotha la oranĝerion surlokan. Ĝia konstruo (laboroj antaŭaj estis faritaj jam de Johann Erhard Straßburger) komencitis en 1747 fare de Gottfried Heinrich Krohne por anstataŭigi la iaman kuirĝardenon kaj finfaritis en 1774 fare de Johann David Weidner. Ĝi estas unu el la plej gravaj oranĝeriaj kompleksoj de la 18-a jarcento kaj juvelaĵo de mezgermana arkitekturo. Konceptitie kiel ligilo inter la Friedenstein-kastelo kaj Friedensthal-kastelo ĝi senteble antaŭanoncas la modestan Friedensthal-kastelon al personoj malsuprengrimpantaj de la impona Friedenstein-kastelego: tion Krohne faris per la truko ke li movis la akson je 20 gradoj. Tial la du oranĝeriaj domoj kaj la du forcejoj optike apartenas jam al la envala kasteleto, kvazaŭ ili estus prilongigitaj aleroj.
Tipe la oranĝerio apartenas al tiaj oranĝerioj, kiuj faras flankan enkadron de kasteloj simile al la cirkelaj dometoj de la kastelĝardeno de Schwetzingen. Tamen ili restis memstaraj kaj unikaj, koncerne kaj la konstruteknikon de la domoj kaj la ĝardenon ĉirkaŭantan. Subigo al aliaj parkopartoj ne faritis tiel ke la komplekso de Gotha bonege plenumas ĉioman reprezentatecon de vera oranĝerio. Krome la situo ĉe la piedo de monteto oriente kun necesaj terasoj, ŝtuparoj, kaskadoj kvazaŭ invitis al instalo de tia majstroverko arkitektura. Sed tre bedaŭrinde, de la tuta programo realigitis nur ero. En 1781 la oranĝerio havis ankoraŭ 2953 oranĝajn plantojn. Il troviĝis en la norda, granda oranĝeria dume la suda domo (nomita "laŭrejo") servis por la kultivado de laŭraĵoj, cipresacoj, granatoj, mirtacoj, oleandro kaj figoj.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la oranĝerio
Dražice (distrikto Rimavská Sobota)
Dražice (draĵice), hungare Perjése estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Dražice situas sub monto 517 m-ojn alta, laŭ rojo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 7 km-ojn.
Bobby Jindal
Piyush JINDAL, kiu uzas la nomon Bobby Jindal, naskita la estas usona politikisto. En 2008 li fariĝis la 55-a ŝtatestro de Luiziano, kaj reelektiĝis en 2011. La li anoncis sin kiel kandidaton por la Respublikana nomumo por Prezidento de Usono en la voĉdonado de 2016. La, Jindal haltigis sian prezidentiĝan kampanjon.
Armena literaturo
La armena literaturo komenciĝis en Armenio ĉirkaŭ la jaro 400 a.K. La plimulto de la literaturaĵoj estis kreataj ĉirkaŭ Moseo de Ĥoreno, en la 5-a jarcento. Kun la paso de la jaroj, la elementoj de la origina armena literaturo ŝanĝis kiaj la historioj kaj mitoj kiuj estis tre gravaj tra la generacioj. Dum la 19-a jarcento, la verkisto Mikael Nalbandian agadis por la kreado de literatura armena identeco. La poemo de Nalbandian “kanto de la itala knabino” eble estis la inspiro por la nacia armena himno, Mer Hayrenik.
En la 12-a kaj 13-a jarcentoj rimarkeblas renaskiĝon de la armena literaturo kiu estas konsiderata kiel la arĝenta epoko de la literaturo en Armenio kies ĉefaj temoj estas religio kaj historio. Dum tiu epoko elstaras Nerses la 4-a Schnorhali (1102-1172), poligrafo, aŭtoro de religiaj poemoj, prievangeliaj komentoj kaj historio de la armenoj. De la 13-a jarcento ekiĝas lirika popola poezio, plena de sensuala mistikismo, kun eksterlandaj influoj, ĉefe de la trobadoroj. La pleja reprezentanto de tiu epoko estos Aruthin Sajadian (1712-1795), nomata Sajat Noja; menciendas, pro la verkaĵo pri profana amorado, al Nahapet Kuchak. Oni supozas ke en tiu epoko naskiĝis la populara epopeo de Davido de Sasuno, kiu konserviĝis kiel pervoĉa tradicio ĝis 1873.
La politikaj okazintaĵoj je la fino de la 14-a jarcento okazigas literaturan dekadencon kiu daŭras ĉirkaŭ 4 jarcentojn, sed la historia literatura tradicio ne interrompiĝas. La renaskiĝo de la literaturo kaj de la klasika lingvo ŝuldiĝas al la agado de Meĥitaro (1676-1749), aŭtoro de klasika gramatiko, kaj de lia kongregacio (meĥitaranoj), kiu establiĝis en Venecio; ĝi havis humanistan influon, ĉefe en la literatura aspekto; al ili oni ŝuldas gravan vortaron kaj la presadon de originalaj kaj klasikaj verkaĵoj. Aldonendas grava faktoro por la literatura disvolvado: disvastigado de la preso kaj pliiĝo de lernejoj en Armenio dum la 19-a jarcento. Ekde tiu dato la literaturo en Armenio sekulariĝas kaj spertas proceson de alproksimiĝo al la okcidenta literaturo. En la orienta flanko, Armenio trovas inspiron en Rusio, dume la okcidenta trovas ĝin en Francio. En la moderna literaturo videblas unua ŝtupo kie regas tradiciismo kaj patriotismo sekvataj poste de realismo. Inter la ĉefaj aŭtoroj menciindas Ĥaĉatur Abovjan (1805-1848), kiun oni konsideras kiel la patro de la armena literaturo, aŭtoro de patriotismaj verkaĵoj; inter la poetoj el realisma skolo troviĝas Daniel Varuĵan (1884-1915). En la rakonta ĝenro elstaras Hakob Paronian (1842-1891), dramaturgo el popola stilo; la literatura kritikanto Ĉobanian, kaj la plej fama romanverkisto, Hakob Hakobjan (1835-1888), nomata Rafi. Ankaŭ menciidas la plej elstara dramaturgo, Gabriel Sundukjan (1825-1912), kiu bildigas la armenan socion loĝanta en Tbiliso (Kartvelio). Inter la elstaruloj dum la soveta Armenio troviĝas Avetik Isahakjan (1875-1957) .
Frua literaturo
Nur manpleno da fragmentoj pluvivis el la plej antikva armena literatura tradicio antaŭ la kristanigo de Armenio en la frua 4-a jarcento pro jarcentoj de granda penado de la Armena eklezio ekstermi la "paganan tradicion". Kristana armena literaturo komenciĝas ĉirkaŭ la jaro 406 kun la invento de la armena alfabeto de Mesrop kun la celo traduki bibliajn librojn en la armenan.
Sahak, la Katolikoso de Armenio, formis skolon de tradukistoj, kiuj estis senditaj al Edeso, Ateno, Konstantinopolo, Aleksandrio, Antioĥio, Cezareo en Kapadokio, kaj aliloke, por havigi kodeksojn kaj en la siria kaj la greka kaj traduki ilin. El la siria lingvo tradukiĝis la unua versio de la Nova Testamento, la versio de la Historio de Eŭzebo kaj lia Vivo de Konstantino (krom se tio devenas de la originala greka lingvo), la moralaj predikoj de Afraato, la Agoj de Gurias kaj Samuna, la verkoj de Efremo de Sirio (parte eldonita en kvar volumoj de la Mekitaristoj de Venecio). En ĉi tiuj unuaj jaroj de la 5-a jarcento estis kunmetitaj kelkaj el la apokrifaj verkoj, kiuj, kiel la Diskursoj atribuitaj al Sankta Gregorio kaj la Historio de Armenio, diritaj de Agatangelos, estas asertitaj esti la verkoj de ĉi tiuj kaj aliaj konataj viroj. Ĉi tiu frua periodo de armena literaturo ankaŭ produktis multajn originalajn komponaĵojn. Jeznik Koghbaci verkis "Refuton de la sektoj", kaj Korjun la "Historio de la Vivo de Sankta Mesrop kaj de la Komencoj de Armena Literaturo". Ĉi tiuj viroj, kiuj ambaŭ estis disĉiploj de Mesrop, finas tion, kion oni povas nomi la Ora Epoko de la armena literaturo.
La Ora Epoko estis plejparte komento kaj ekzegezo de hebrea kaj kristana literatura tradicio kaj la historio de la Armena Apostola Eklezio.
Mezepoko
Oni scias, ke Armenio estis nacio ofte okupita de proksimaj potencoj, kiel la Sasanida Imperio. La komenco de la mezepoko estis markita de la araba konkero de Armenio. La homoj tiam ekparolis pri granda heroo, kiu povus liberigi ilin kaj restarigi armenan suverenecon. Davido de Sasuno, konata kiel Sasunci Davit, estas la mezepoka armena ekvivalento de Heraklo. Dum pli ol mil jaroj la legendo pri Davido pasis de avoj al iliaj nepoj danke al la armena buŝa tradicio, kaj malfacilas klasifiki liajn rakontojn kiel antikvajn aŭ mezepokajn. En 1873, la rakonto unue estis surpaperigita fare de ĉefepiskopo Karekin Servancdianc, kiu kopiis vorton post vorto la rakonton kiel rakontite fare de kamparana rakontanto de Muŝ nomata Grbo. Aliaj versioj de la rakonto el diversaj regionoj de Armenio estis kopiitaj en la sekvaj jaroj, kaj dum la frua soveta epoko en Armenio, la rakontoj estis kompilitaj al "unuigita versio"; rakonto, kiu kunigis dekojn da izolitaj epizodoj, fragmentoj kaj preskaŭ kompletaj kvankam malsamaj versioj de la legendo. Unu el la plej famaj traktadoj de la rakonto estis la versa interpretado farita de Hovhannes Tumanjan en 1902. Lia poemo nur kovras la historion de Davido, kiu fakte estas nur unu el la 4 partoj de la rakonto, kvankam la centra parto.
La kvar partoj de la rakonto estas nomitaj laŭ siaj herooj: Sanasar kaj Baltasar (Sanasar jev Baghdasar), Leon-Mher (Arjuc Mher), Davido de Sasuno (Sasunci Tavit), kaj Mher la juna (Pokr Mher). Sanasar estas la patro de Leon-Mher, kiu estas la patro de David, kiu estas la patro de Mher la juna. Mher la juna estis malbenita neniam havi idaron kaj liaj superhomaj kapabloj estas ampleksaj kaj celas a tutan mondon, tiel ke li estas enfermita en montkaverno kie li atendas ĝis la fino de la mondo por veni kaj restarigi ordon. (simile al la okcidentaj legendoj de Reĝo Arturo aŭ Barbaroso.)
Malgraŭ la kristana gusto de la epopeo, multaj mirindaj estaĵoj, bonaj kaj malbonaj, influas la agon.
Unu el la prapatroj de la legenda Davido estas la Dzovinar, kiu konsentas edziĝi kun la 90-jaraĝa Reĝo de Bagdado por savi sian popolon. Sanasar kaj Baltasar estis iliaj du filoj. Sanasar translokiĝas al Sasuno, la fortikaĵo-urbo de Armenio, nun situanta en Turkio. Li havas tri infanojn, la plej aĝa el ili estas la Granda Mher de Sasuno, kun superhomaj kapabloj. La vera filo de Mher estas David de Sasuno. Tamen li ankaŭ ricevas alian filon de la araba reĝino de Egiptio. Li estas konata kiel Misra Melik, kiu laŭvorte signifas "La suvereno de Egiptio". Li probable estas la figuro de ĉio, kion indignis la armenoj; perfiduloj, kaj eksterlandaj subpremantoj. Tra la jaroj la duonfratoj batalis, kaj fine Davido tranĉas lian nemezon duone.
Religia literaturo
La mezepoka periodo malfermiĝas per kompara malfekundeco. Ĝi plejparte gravis en la 8-a jarcento, tiu de Johano Ocneci, kromnomita la "Filozofo". "Diskurso kontraŭ la Pavlikianoj", "Sinoda Diskurso", kaj kolekto de la kanonoj de la konsilioj kaj la patroj antaŭ liaj tagoj, estas la ĉefaj verkoj liaj nun ekzistantaj. Proksimume samtempe aperis la tradukoj de la verkoj de kelkaj el la Patroj, precipe de Sankta Gregorio de Nyssa kaj Cirilo de Aleksandrio, el la plumo de Stefano, Episkopo de Sjuniko. Du jarcentojn poste okazis la famkonata "Historio de Armenio" fare de la katolikoso Johano la 5-a elvenis, kovrante la periodon de la origino de la nacio ĝis la jaro 925. Samtempulo lia, Annine de Mok, abato kaj la plej famkonata teologo de la tempo, komponis traktaĵon kontraŭ la tondrakianoj, sekto kristana miksita kun maniĥeismo. La nomo de Ĥosrov, Episkopo de Andzevacenc, estas honorita pro liaj interesaj komentoj pri la Breviero kaj Amaspreĝoj. Gregorio de Narek, lia filo, estas la armena pindaro, de kies plumo venis elegioj, odoj, panegiroj kaj moralpredikoj. Stepan Asoghtk, kies "Universala Historio" atingas ĝis 1004 p.K., kaj Grigor Magistros, kies longa poemo pri la Malnova kaj Nova Testamentoj montras multe da apliko, estas la lastaj menciindaj verkistoj en ĉi tiu periodo.
Kilikia renesanco
Vidu Armena reĝlando en Kilikio
La moderna periodo de armena literaturo povas bone datiĝi de la renesanco de leteroj inter la armenoj en la 12-a jarcento. La Katolikosa Nerses kromnomita la Kompatema, estas la plej genia aŭtoro en la komenco de ĉi tiu periodo. Krom liaj poeziaj verkoj, kiel ekzemple "Elegio pri Edeso", ekzistas prozaj verkoj inkluzive de "Pastora Letero", "Sinoda Diskurso" kaj liaj "Leteroj". Ĉi tiu epoko donis al ni ankaŭ komenton pri Sankta Luko kaj unu pri la Katolikaj Epistoloj. Rimarkindas ankaŭ la Sinoda Diskurso de Nerses de Lambron, Ĉefepiskopo de Tarso, transdonita ĉe la Koncilio de Hromcla en 1179, kiu estas kontraŭ-monofizita en tono. La 13-a jarcento naskis Vartanon la Granda, kies talentoj estis poeto, ekzegeto kaj teologo, kaj kies "Universala Historio" estas vasta en la kampo, kiun ĝi traktas. Gregorio de Tatev en la sekva jarcento verkis sian "Demandlibro", kiu estas fajra polemiko kontraŭ la katolikoj. Grava religiema kaj lirika poeto de la fina mezepoko estis Hovhannes Tlkuranci (ĉ. 1450-1535).
Fremda regado
La 16-a jarcento vidis Armenion en la manoj de Persio, kaj la produktado de literaturo estis bremsita. Tamen, migrante la armenojn al ĉiuj partoj de Eŭropo, la persa invado havis siajn bonajn efikojn. Armenaj presejoj estis establitaj en Venecio kaj Romo, kaj en la sekva jarcento (la 17-a) en Lemberg, Milano, Parizo, kaj aliloke. Malnovaj verkoj estis reeldonitaj kaj novaj donitaj. La venecia Mekitarista kongregacio estis la gvidantoj en ĉi tiu movado; sed iliaj publikaĵoj, kvankam multaj, estis ofte senkritikaj. Iliaj fratoj, la mekitaristoj de Vieno, estis same aktivaj en tiu laboro en societo al kiu apartenis Balgy kaj Katergjan, du konataj verkistoj pri armenaj temoj. Rusio, Konstantinopolo kaj Eĉmiadzin estas la aliaj centroj de armenaj literaturaj klopodoj kaj la lastnomita loko estas aparte inda, rimarkinda kiel hodiaŭ kun germanaj sciencaj metodoj kaj gusto. Rigardante reen al la kampo de armena literaturo, oni rimarkas trajton, kiun la nacia karaktero montrita en la flekseblaj armenoj havis por kanti la glorojn de sia lando en historio kaj kronikoj.
Armenaj aŝikoj
Disigitaj inter la Otomana Imperio kaj la Safavida Imperio, la armenoj evoluigis trobadoran tradicion. Trobadoro, nomata աշուղ (aŝug aŭ aŝik) en la armena, kutime iris de vilaĝo al vilaĝo, kaj de urbo al urbo, kaj deklamis sian literaturon al la homoj. Pli sukcesaj, kiel Sajat-Nova, partoprenis konkursojn en la kortego de kartvelaj reĝoj, islamaj ĥanoj aŭ armenaj melikoj. Ili ofte parolis pri siaj sentoj por la virinoj uzante la popularan lingvon plenan de fremdaj influoj, anstataŭ klasika armena, kiu tiutempe estis kaduka ekster preĝejoj kaj lernejoj.
19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento
Famaj verkistoj de ĉi tiu periodo inkluzivas Siamanton, Hakob Baronjan, Vahan Tekejan, Hovhannes Hovhannisjan, Levon Ŝant, Krikor Zohrab, Ruben Zardarjan, Avetis Aharonjan, Garegin Nĵdeh, Atrpet, Gostan Zarjan, Hrant Nazarianc kaj Nikol Aghpaljan.
La revigliĝintoj: armenaj romantikistoj
La 19-a jarcento vidis grandan literaturan movadon, kiu devis estigi modernan armenan literaturon. Ĉi tiu tempodaŭro, dum kiu floris la armena kulturo, estas konata kiel Reviviĝa periodo (Zartonk). La revigligaj aŭtoroj de Konstantinopolo kaj Tbiliso, preskaŭ identaj al la Romantikistoj de Eŭropo, interesiĝis pri kuraĝigo de la armena naciismo. Plej multaj el ili adoptis la nove kreitajn orientan aŭ okcidentan variantojn de la armena lingvo depende de la celata publiko, kaj preferis ilin ol klasikan armenan.
La vera kreinto de moderna armena literaturo estis Ĥaĉatur Abovjan (1804–1848). Abovjan estis la unua aŭtoro, kiu forlasis la klasikan armenan kaj adoptis la modernan lingvon por siaj verkoj, tiel certigante ilian disvastigon. La plej fama verko de Abovjan, Vundoj de Armenio, revenas al la temo de la sufero de la armena popolo sub fremda regado. Abovjan dediĉis sian vivon al verkado kaj edukado de aliaj pri la temo Armenio kaj ties popolo. La poemo de Mikael Nalbandjan "Kanto de la Itala Knabino" eble inspiris la armenan nacian himnon Mer Hajrenik. Raffi (Hakob Melik-Hakobjan) estis la grandioza romantikisto de armena literaturo. En siaj verkoj, Raffi revivigis la grandiozecon de la historia pasinteco de Armenio. En la romano Sparkoj, la herooj batalas por la liberigo de sia popolo. Ĉi tiu temo de subpremo sub fremda regado estas evidenta ankaŭ en liaj romanoj Ĝalaledin kaj La Malsaĝulo.
La revigliga periodo finiĝis en 1885–1890, kiam la armena popolo trapasis tumultajn tempojn. Rimarkindaj eventoj estis la Berlina Traktato de 1878, la sendependeco de balkanaj nacioj kiel Bulgario, kaj kompreneble, la Hamidaj masakroj de 1895–1896.
Armenaj realistoj
Gazetoj Kelkaj fakuloj asertas, ke la armenaj realismaj aŭtoroj aperis kiam fondiĝis la gazeto Arevelk (Oriento) (1884). Verkistoj kiel Arpiar Arpiarjan, Levon Paŝaljan, Krikor Zohrab, Melkon Gurĝjan, Tigran Gamsarjan kaj aliaj rondiris ĉirkaŭ la menciita gazeto. La alia tiutempa grava gazeto estis la ĵurnalo Hajrenik (Patrujo), kiu fariĝis tre populara, kuraĝigis kritikojn ktp.
Malgraŭ ĉi tiuj faktoj, la armenoj ne rajtis uzi vortojn kiel Armenio, nacio, patrujo, libereco kaj progreso en siaj ĵurnaloj kaj aliaj skribaj produktaĵoj.
Realisma ideologio Post 1885, armenaj aŭtoroj interesiĝis pri realisma reprezentado de la vivo, kune kun ĉiuj ĝiaj krudaĵoj. Tamen estas kelkaj aŭtoroj, kiuj konservis kelkajn romantikajn influojn, kvankam la plej multaj el ili ne.
Sovetia Armenio
La literatura tradicio de Ĥaĉatur Abovjan, Mikael Nalbandjan kaj Raffi estis daŭrigita. Tiun revigliĝon de tradicio efektivigis tiaj verkistoj kaj poetoj kiel Hovhannes Tumanjan, Jeghiŝe Ĉarenc kaj similaj. Ĉi tiu reviviĝo okazis sub la komunisma sistemo, multe limigante la sinesprimliberecon de la verkistoj.
Fine de la 1960-aj jaroj, sub Leonid Breĵnev, aperis nova generacio de armenaj verkistoj. Ĉar armena historio de la 1920-aj jaroj kaj de la genocido estis pli malkaŝe diskutita, verkistoj kiel Parujr Sevak, Gevorg Emin, Silva Kaputikjan kaj Hovhannes Ŝiraz komencis novan epokon de literaturo. Kun la malkresko de sovetia cenzuro, modernismaj kaj avangardaj artistoj aperis, kaj poetoj, kiel Henrik Edojan kaj Artem Harutjunjan, produktis poezion, kiu nek rimiĝis nek konvenis al socialisma realismo.
Sendependa Armenio
Nova generacio de verkistoj nuntempe kreskas en sendependa Armenio. La manko de sendependa, objektiva literatura kritiko malfaciligas kovri ĉi tiun plej modernan epokon de armena literaturo. Ekzistantaj streĉitecoj inter la soveterao "Verkista Unio de Armenio" kaj sendependaj literaturaj grupoj rezultigis reciprokajn kalumniojn eĉ pri temoj de klasifiko pri kiuj estas la verkistoj de Armenio.
Inter la plej popularaj nuntempaj verkistoj traktantaj aferojn de socia distopio kaj politika korupto estas Vahram Sahakjan kaj Vahe Avetjan. Ĉi-lasta loĝas en Svedio ekde finoj de la naŭdekaj jaroj kiel rezulto de persekutado fare de armenaj aŭtoritatoj.
Alia verkisto kies literaturon malfacilas klasifiki estas la uson-armena verkisto Armen Melikjan, kiu mallonge ekloĝis al Armenio en 2002 kaj ekverkis en la armena, la oficiala lingvo de Armenio. Melikjan malkonfesis fidelecon al armena kulturo aŭ literaturo post sia ekzilo kaj ostracismo, tamen lia plej freŝa verko "Vojaĝo al Virginlando" publikigita en Usono en 2010 rikoltante dek unu literaturajn premiojn traktas iujn el la plej fundamentaj aferoj, kiuj turmentas armenan socion, kiel ekzemple seksrilatoj, religia orientiĝo kaj politika korupto.
Maŭzoleo
Oni nomas maŭzoleo grandan funebran konstruaĵon. La nomo venas el Maŭzoleo ĉe Halikarnaso, unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo, konstruita honore al reĝo Maŭzolo.
Kayna
Kayna estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de julio 2009 parto de la urbo Zeitz en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La loĝloko estas la plej suda parto de la urbo Zeitz.
Maŭzoleo
Laŭ Francisko Azorín maŭzoleo estas ''Tombo de Maŭzolo, reĝo de Kario (350j a. K.) starigita en Halikarnaso de lia edzino Artemisa, k. verkita de la arkitektoj Pitio k. Satiro, k. la skulptisto Skopaso. Luksa, monumenta tombo. Li indikas etimologion el Maŭzolo, prorpa greka nomo, kaj de tie la latina mausoleum''.
La plej famaj maŭzoleoj en la mondo estas Taĝ-Mahalo en Barato kaj la Maŭzoleo de Lenin sur la Ruĝa Placo de Mosko.
4543 Foinikso
4543 Foinikso estas mezgranda, malhela troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
En la helena mitologio, Foinikso, filo de Amintoro, estis la edukinto de Aĥilo. Kvankam maljuna, li sekvis Aĥilon al la Troja milito, sed mortis dum sia reveno en Grekion.
Corumbataí do Sul
Corumbataí do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.003 loĝantojn en 2010.
Kloriso (plantogenro)
La kloriso (Chloris) estas genro el la familio de la poacoj kiu anglalingve estas ĝenerale konata kiel windmill grass (ventmuelejo-greso) aŭ finger grass (fingro-greso). Tiu genro havas kosmopolitan distribuon, sed estas precipe disvastiĝata en la tropikaj kaj subtropikaj regionoj, kaj pli ofte en la suda duonglobo. Poacoj de tiu genro estas morfologie varieblaj, sed ĝenerale la plantoj estas malpli ol 50 cm altaj kaj ili portas umbeloformajn infloreskojn, kun pluraj umbeleroj lineataj kun vicoj de spiketoj. La genro estas nomata laŭ Kloriso, greka mitologia persono, asociata kun floroj kaj printempo.
Delavaro
Delavaro ( Delaware [DEL-a-ŭejr]) estas subŝtato de Usono. Ĝi fariĝis la 1-a ŝtato de Usono je la 7-a de decembro 1787. Ĝia nomo devenas de la rivero Delavaro.
Liberalaj leĝoj pri korporaciiĝo rezultas je tio ke pli ol duono de la firmaoj de la listo Fortune 500 korporaciiĝis tie. Pli ol 170.000 firmaoj korporaciiĝis en Delavaro.
Loĝantaro: 907.135 (en 2011, takso)
Ĉefurbo: Dover
Registara TTT-ejo de Delavaro en la angla: http://www.state.de.us (= delaware.gov).
Camille Aymonier
Camille AYMONIER [emonje] (naskita la 17-an de aŭgusto aŭ de septembro 1866 en Boujailles, Doubs; mortinta en 1951 en Bordeaux, Gironde ) estis franca instruisto, esperanta gramatikisto, membro de la Lingva Komitato (1909) kaj de la Akademio de Esperanto (1932).
Aymonier laboris kiel instruisto ("profesoro de liceo"). Li verkis dek francajn librojn kaj ankaŭ artikolojn pri literaturo kaj pri francaj verkistoj. Li estis aŭtoro de Notre Village: Les Fourgs (1913) kaj studis la lokan lingvaĵon de Fourgs.
Gyula Jáki
Gyula Jáki [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jáki Gyula estis hungara kuracisto, profesoro, kirurgo. Lia origina nomo estis Jack Gyula ĝis 1916.
Camille Aymonier
De 1900 li multe laboris por propagando de Esperanto per paroladoj, artikoloj kaj libroj. Laŭ Enciklopedio de Esperanto (1933) "li estis teoriisto kaj talentoplena gramatikisto, kies Metoda Kurso estas modelo". Li skribis en diversaj Esperantaj gazetoj.
RSPB
La Reĝa Socio por Protektado de Birdoj (Royal Society for the Protection of Birds, mallongigita RSPB) estas britia NRO kiu laboras por helpi birdokonservadon kaj protektadon de birdoj kaj eĉ la plej ampleksan medion pere de publikaj konsciigaj kampanjoj, kolektiva petoj kaj pere de instalado de Naturrezervejoj ene de Britio. La RSPB havas 1,500 dungitojn, 12,200 volontulojn kaj ĉirkaŭ 1 miliono de membroj (inklude 150,000 junulajn membrojn), kio faras ĝin la plej grandan naturmedian konservadan NROn en Eŭropo. La RSPB havas nombrojn de lokaj grupoj kaj pluhavas ĉirkaŭ 150 rezervejojn en Britio.
Camille Aymonier
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1910 Cours Métodique d' Espéranto (Corrigé des Thèmes).jpg| Dosiero:1921 Cours Métodique d' Espéranto 3.jpg Dosiero:1921 Cours Métodique d' Espéranto 2.jpg Dosiero:1921 Cours Métodique d' Espéranto 1.jpg </Gallery>
Fervoja transporto en Kazaĥio
La Fervoja transporto en Kazaĥio konsistas el fervoja reto de pli ol, ekspluatata de Kazaĥiaj fervojoj (KTZ). Heredaĵo de USSR, ĝi suferis el manko de investoj post sendependeco. Sed tiuj ĉi forte kreskis, kaj ĝi nun estas moderniĝanta.
Gyula Jáki
Biografio
Gyula Jáki akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1922, kirurgian fakdiplomon en 1929. Li estis asistanto en instituto de Sciencuniversitato Tisza István (Debrecen) ekde 1922, post jaroj li instruis ankaŭ en la universitato. Tiutempe li esploris helpe de stipendio en Vieno (1924), en Berlino (1933–1934). En 1937 li estis nomumita privata profesoro en Debrecen, en 1947 publika ordinara profesoro kaj katedrestro en Scienca Universitato de Szeged. Li estis ankaŭ dekano, poste rektoro en la studjaro 1957.
Fervoja transporto en Kazaĥio
Historio
La fervoja reto kaj la naciaj infrastrukturoj devenas de USSR, kaj estis desegnita en la epoko kiam Kazaĥio estis unu el la Respublikoj de Sovetunio. Tial, la logiko de priservo kaj la strukturo de la reto estis elpensitaj laŭ la skalo de USSR, kaj ne nur laŭ tiu de Kazaĥio. La sovetia heredaĵo ankaŭ montriĝas en la rusa ŝpuro.
Gyula Jáki
Biografio
En 1952 li kandidatiĝis. Li ricevis memormedalojn en 1941 kaj 1955. Li multe okupiĝis pri kancero, krome li ofte fotadis.
Fervoja transporto en Kazaĥio
Historio
Post kiam Kazaĥio fariĝis sendependa, la uzado de la fervoja reto malkreskis, kaj riparado fariĝis minimuma. Hodiaŭ konscia pri la bezono renovigi kaj modernigi la fervojan sistemon, grava komponanto de la transport-sektoro reprezentanta gravan parton de ĝia MEP, Kazaĥio komprenas ĝian lokon en la trafika spaco inter Eŭropo kaj Azio, kaj enkondukis tiun vastan projekton kiel gravan strategian fokuson de hejma politiko.
Blind Willie Johnson
Blind Willie JOHNSON (Blinda Vilĉjo Johnson, 25a de Januaro, 1897 – 18a de Septembro, 1945) estis Afrik-usona kantisto kaj gitaristo de gospela bluso kaj evangelisto. Liaj ĉefaj registraĵoj kompletigitaj inter 1927 kaj 1930 — tridek kantoj totale — montras kombinon de povega "brustovoĉa" kantokapablo, glitgitaraj kapabloj kaj originaleco kiu influis postajn generaciojn de muzikistoj. Kvankam la registraĵoj de Johnson vendiĝis tre bone, kiel surstrata spektaklisto kaj predikisto estis tre malriĉa en sia vivodaŭro. Lia vivo estis malbone dokumentita, sed laŭlonge de la tempo muzikhistoriistoj kiel Samuel Charters malkovris plie pri Johnson kaj liaj kvin registraj sesioj.
Fervoja transporto en Kazaĥio
Historio
En ĉi tiu kunteksto la franca entrepreno Alstom, pere de rusa filio, subskribis gravajn kontraktojn. La, KTZ, Alstom kaj Transmashholding inaŭguris uzinon de elektraj lokomotivoj de Astano kune kun la prezidanto. Tiu estas bazita sur ĉifrita mendo de miliardoj da eŭroj establita en 2010, celanta provizi al KTZ 200 lokomotivojn por frajto (KZ8A) kaj 95 lokomotivojn por pasaĝeroj (KZ4AT). Komence de 2013, Alstom akiris, kiel parton de komuna entrepreno, kontrakton por la provizo de trakforkaj motoroj en daŭro de dek jaroj, sumiĝantan al 90 milionoj da eŭroj.
Blind Willie Johnson
Revivado de intereso pri la muziko den Johnson ekis en la 1960-aj jaroj, post lia inkludo en la verko de Harry Smith nome Anthology of American Folk Music, kaj pro la klopodoj de la blusgitaristo Gary Davis. La verkaro de Johnson iĝis pli facile alirebla pere de kompilaĵaj albumoj kiaj Blind Willie Johnson 1927–1930 kaj The Complete Willie Johnson, en ambaŭ unuarange Charters. Kiel rezulto, Johnson estas konsiderata kiel unu el la plej influaj praktikistoj de bluso, kaj lia glitogitara ludado, partikulare en lia himno "Dark Was the Night, Cold Was the Ground", estis tre laŭdita. Aliaj registraĵoj de Johnson inkludas "Jesus Make Up My Dying Bed", "It's Nobody's Fault but Mine", kaj "John the Revelator".
Harkakötöny
Harkakötöny (harkakotonj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunhalas. Harka estis mezepoka alta rango, Kuthen estis kumana estro.
Fervoja transporto en Kazaĥio
Fervoja reto
La fervoja reto de Kazaĥio kovras totalan longon de preskaŭ (2012) el kiu nur triono havas duoblan trakon. Ĝi estas heredita de Sovetunio kaj uzas rusan ŝpuron, kio estas konvena por la landoj de eks-Sovetunio sed kaŭzas problemon kun Ĉinio, kiu uzas norman ŝpuron devigante ŝanĝon de interspacigo en Dostik kaj Korgas. En 1993, estis elektrigitaj (25 kV 50 Hz AK). La reto estas ankaŭ konektita al apudaj landoj. La sekcioj en Kazaĥio de retoj "Transaral", "Transkaspia" kaj "Turksib" (Turkestano-Siberio) estas integritaj en la nacia administrado. La reto daŭre pligrandiĝas,.
Esperantido de Antido
Lingvo > Planlingvo > Esperantidoj
Harkakötöny
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kiskunfélegyháza-Kiskunhalas.
Fervoja transporto en Kazaĥio
Veturanta materialo
La Kazaĥiaj fervojoj KTZ mastrumas grandan floton, konsistantan el lokomotivoj,  fervojaj veturiloj, pli ol  varvagonoj. KTZ ankaŭ disponas pri kvardek du lokomotivaj deponejoj kaj du ripar-centroj de remorkita materialo.
Esperantido de Antido
Esperantido de Antido estas unu el la multaj proponoj de René de Saussure; ĝi estis proponita en 1922. Ŝanĝoj kompare kun E-o: -u anstataŭ -on, -un anstataŭ -ojn, -an anstataŭ -aj.
Harkakötöny
Historio
La nomo Ketzenszállás aperis unuafoje en 1493, Harka en 1686. Ŝajnas, dum la turkoj la regiono senhomiĝis, ĉar poste oni trovis 2 setlejojn Harka-puszta kaj Kötöny-puszta, apenaŭ loĝataj. En 1872 Tázlár fondiĝis ankaŭ kun la tieaj kampoj. Memstara municipo Harkakötöny fondiĝis en 1949.
Esperantido de Antido
Specimeno: I vidvino havis du filinun. La pli aja estis tiele simila al la patrino per sia karaktero k. vizajo, ke omniolo, kia shu vidis, povis pensi ke li vidas la patrinu. Ili ambay estis tiele malagrablan k. tiele fieran ...
Kite ti ci bela knabino venis domeù, shia patrino insultis shu, pro kio shi rukvenis tiele tarde dey la fonto. "Pardonoy al mi, patrino", diris la malfortuna knabino, "ke mi restis tiele longe." ... « Estus tre bela », respondis la filino maljentile, « ke mi iroy al la fonto ! » "Mi volas, ke vi tibeù iroy", diris la patrino,"kay iroy vi tuy!"
Harkakötöny
Historio
Apud la vilaĝo fiŝlago troviĝas.
27450 Monzon
27450 Monzon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adriana S. Monzon, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri tera kaj kosma sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Academia del Perpetuo Socorro de San-Juano (Porto-Riko).
Hugo von Ritgen
Josef Maria Hugo von Ritgen (1811-1889) estis germana arkitekto kaj profesoro en la Universitato de Gießen. Li estis filo de la kuracisto Ferdinand von Ritgen kaj studis medicinon en la Universitato de Gießen. En 1828, li ŝanĝis je arkitekturo kaj estis lernanto de Georg Möller. Diplomiĝinte kiel doktoro en 1833, li vojaĝis tra Belgio kaj Francio, kie li kunlaboris kun Jacques Félix Duban. Li partoprenis en la restarigo de la Kastelo Wartburg, tasko kiu prenis preskaŭ lian tutan vivon, kaj kompletigita nur unu jaron post lia morto. Li estis ankaŭ privata konsilisto de la Duko de Saksio, en 1886.
(138155) 2000 ES70
(138155) 2000 ES70 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono) en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking.
Funebra paruo
La Funebra paruo (Poecile lugubris, iam Parus lugubris) estas paseroforma birdo de la familio Paruedoj. Ĝi estas disvastigata en sudorienta Eŭropo kaj sudokcidenta Azio.
(138155) 2000 ES70
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:4 kun Venuso.
Hugo von Ritgen
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Friedrich Wilhelm Saeltzer.jpg| Wilhelm Sältzer (1779-1853) dosiero:Georg Moller circular portrait.jpg| Georg Moller (1784-1852) dosiero:Dorsten_Wulfen_Ehrenmal.jpg| Ferdinand von Ritgen (1787-1867) dosiero:Mainz_aerial_photograph.jpg| Hermann Umpfenbach (1798-1862) </Gallery> <Gallery> dosiero:EnkelGoethes.jpg| Bernhard von Arnswald (1807-1877) dosiero:Heinrich_von_Angeli_-_Friedrich_August_Kekul%C3%A9_von_Stradonitz.jpg| August Kekulé (1829-1896) dosiero:1894 Paul Wallot.jpg| Paul Wallot (1841-1912) dosiero:Cranach Denkmal Eisenach.jpg| Hans Lukas von Cranach (1855-1929) </Gallery>
Funebra paruo
Aspekto
Temas pri eta birdo 14 cm longa kun enverguro de 21–23 cm kaj pezo de 16-19 gr. Maskla plenkreskulo somere montras blankan vizaĝon al la nuko (tie helbruna nuanco) inter du nigraj zonoj (kun bruneca nuanco) nome la krono (inklude okulojn) kaj gorĝon (inklude mentonon el la eta beko kaj subvizaĝojn) kaj de tie al la dorso grizeca ligoparto. La nigra krono ege kontrastas ne nur kun la blanka vizaĝo, sed ankaŭ kun la resto de la supraj partoj kiuj estas brunaj; tiom da nigro nomigas la specion kiel “funebra” aŭ en latina scienca nomo “lugubris”. La vosto estas malhelgrizbruna kun bordoj helgrizaj. La flugiloj estas brunaj similaj al dorso kun kovriloj iom pli hele olivgrizecaj aŭ palaj. La subaj partoj estas blankecaj iom grizaj supre kaj flanke kun tre cinamobruna nuanco. For de la reprodukta sezono la plumaro iom eluziĝas. La iriso estas bruna kaj la beko estas griznigra. La gamboj kaj piedoj estas malhelgrizaj.