cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wiener Neustadt
La urbo havis ekde la 13-a jarcento fortikaĵon, el kiu restis nur unu turo (el tri), kiu servas nun kiel muzeo (turmenta turo). Aliaj gravaj konstruaĵoj estas la katedralo el la 13-a jc. (Liebfrauenkirche), iama jezuita kolegio (1737–1743, nun muzeo), la fortikaĵo el la 13-a jc, kie naskiĝis la german-romia imperiestro Maksimiliano la 1-a (1459–1519) kaj kie troviĝas lia tombo. Gravas ankaŭ la Neukloster (Nova Monaĥejo) kun preĝejo el la 13-a jc.
En la fortikaĵo funkciis inter 1752–1919 kaj ekde 1958 denove la Militara Akademio de Maria Teresia. Tie estis enprizonigitaj la juĝitoj de la Wesselényi-komploto: Péter Zrínyi, Ferenc Frangepán, pli poste Ferenc Rákóczi la 2-a.
En la urbo funkcias ankaŭ Teknika Altlernejo, isntrua instituto por handikapuloj.
Ekde 1958 troviĝas en la urba centro la Esperanto-Park.
Famuloj
En Wiener Neustadt mortis hungara historiisto Gyula Miskolczy. Tie ĉi naskiĝis la nehungara aktoro Karl Merkatz.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝo: www.wiener-neustadt.at (germane)
Iván Almár
Biografio
Iván Almár akiris pedagogian diplomon pri matematiko kaj fiziko en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1954. Post la diplomo li eklaboris en la akademia astronomio instituto, samtempe observatorio. Jam en 1955 li verkis artikolon pri la kosmonaŭtiko. En 1959 li kandidatiĝis pri astronomio, en 1980 li doktoriĝis. En 1972 li fondis kosman geodezian observatorion, kiun li gvidis ĝis 1982, poste li estis vicestro de simila alia observatorio. Ekde la 1970-aj jaroj li interesiĝis pri SETI, iom poste li aliĝis al tiaj eksterlandaj societoj. Li ricevis premiojn kaj medalojn inter 1973-2018.
Portovenere
Portovenere estas komunumo de Italio.
Pleziosaŭruloj
Pleziosaŭruloj (Plesiosauria = "proksima al lacerto" < malnovgreka: plesios 'proksima' + σαυρος 'lacerto') estas ordo de mezozoikaj mar-reptilioj. Ili unue aperis dum la meza triaso kaj disvastiĝis aparte multe dum la ĵurasio, vivante bone ĝis la kretacea-tercia formorta evento fine de la kretaceo.
Taxonomy
La klasado de la pleziosaŭruloj variis dum la tempo; la sekva reprezentas nur unu nuntempan version (plejparte sekvanta O'Keefe 2001).
Jenő Bodnár
Jenő Bodnár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodnár Jenő estis hungara aktoro.
Jenő Bodnár naskiĝis la  en Szekszárd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Bodnár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1914. Li batalis dum la 1-a mondmilito. En 1919 li aliĝis al la Nacia Teatro (Budapeŝto). Li restis fidela al tiu teatro ĝis sia morto. Ekde 1940 li havis ankaŭ filmajn rolojn.
IJK 1980
En epoko, kiam ankoraŭ malfacilis vojaĝi inter la komunistaj kaj nekomunistaj ŝtatoj de Eŭropo, la kongreso estis inter tiuj relative bone atingebla por junaj esperantistoj el la socialismaj ŝtatoj de orienta Eŭropo. Por multaj kaj okcidentanoj kaj orientanoj temis pri la unua renkonto kun Finnlando:
La urbo Raŭmo mem donis historian etoson - ĝi estas konata pro ĝia bonkvalita punto (ekde la 18-a jarcento) kaj la antikva ligna arkitekturo de ĝia centro (Malnova Raŭmo, Vanha Rauma), kiu estas loko sur la listo de mondaj heredaĵoj de Unesko. Sed kompreneble la organizantoj ankaŭ provis konatigi interalie la kutimon de finna saŭnado: Tion probable multaj jam antaŭe spertis individue, sed tamen certe estis nekutimaĵo ŝviti en ripozejo de vasta gamo da saŭnaj kabanoj ĉe finna lago en etoso en kiuj ĉiuj plurcent junaj saŭnantoj nur parolas Esperanton.
La kongresejo estis en universitata areo, kaj inter la konstruaĵoj estis multaj pinarbaj kaj rokaj terenoj por senstreĉe interbabili kaj sunbruniĝi - multajn kongresanojn mirigis la tre suna kaj varma vetero, kiu memorigis pri Centra Ameriko: La kongresa semajno estis tre somera, senpluva, kaj la suno brilis ĉiudiurne dum 22 horoj kaj nur inter la 2-a kaj 4-a horoj nokte estis iomete krepuske, eĉ ne tiam vere malhele. Pro tio la aero kaj pejzaĝo apenaŭ havis ŝancon nokte malvarmiĝi, kaj rezultis aeraj temperaturoj de konstante inter 27 kaj 30 celsiusaj gradoj - vere feriada vetero.
En la Esperanto-movado la kongreso aparte konatiĝis pro la Manifesto de Raŭmo kaj la Raŭmismo, kiuj tre influis la memkomprenon de la movado dum la sekvaj jaroj.
Eŭropa Servo por Ekstera Agado
La Eŭropa Servo pri Ekstera Agado, aŭ simple nomata Ekstera Servo aŭ ESEA estas instanco de la Eŭropa Unio, metita sub la aŭtoritaton de la Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio. Ĝi konsistigas sian diplomatian servon, kaj en Bruselo kaj eksterlande.
Ĝia sidejo baziĝas en Bruselo ĉe la trafikcirklo Robert Schuman, kontraŭ la Eŭropa Komisiono kaj proksime al la Eŭropa Konsilio.
Historio
Ĝia kreo fontas el la Traktato de Lisbono, kiu ekvalidis la 1-an de decembro 2009. La artikolo 27, paragrafo 3 de la Traktato pri Eŭropa Unio, enkondukita de la Traktato de Lisbono fakte disponas: "Dum plenumado de sia mandato, la Alta Reprezentanto apogiĝas sur Eŭropa Ekstera servo pri ekstera agado. Ĉi tiu servo funkcias kunlabore kun la diplomatiaj servoj de la membro-Ŝtatoj kaj konsistas el oficialuloj de la kompetentaj servoj de la Ĝenerala Sekretariejo de la Konsilio kaj de la Komisiono kaj ankaŭ de dungitoj apartigitaj de naciaj diplomatiaj servoj. La organizo kaj funkciado de la Eŭropa Servo pri Ekstera Agado estas determinitaj per decido de la Konsilio. La Konsilio agas laŭ propono de la Alta Reprezentanto, konsultinte la Eŭropan Parlamenton kaj akirinte la konsenton de la Komisiono. "
La servo ekfunkciis plene fine de 2010, post interkonsento kun la Eŭropa Parlamento kaj la 25an de oktobro 2010, Catherine Ashton anoncis la nomumon de Pierre Vimont kiel plenuma ĝenerala sekretario kaj de David O'Sullivan kiel ĝenerala administra direktoro.
Post la eŭropaj elektoj en 2014, la nova komitato estis formita de Jean-Claude Juncker kaj per interkonsento de la gvidantoj de la membroŝtatoj, Federica Mogherini estis nomumita la 1an de novembro 2014 kiel Alta Reprezentanto. La 1-an de marto 2015, Pierre Vimont estis anstataŭigita de Alain Le Roy.
Organizo
La ESEA havas grandan reton de EU-reprezentantoj kun ambasadora statuso. Sub iliaj ordonoj estas eŭropaj oficialuloj, diplomatoj de la eksterlandaj servoj de membroŝtatoj de EU kaj lokaj dungitaroj.
La ESEA estas estrita de la Alta Reprezentanto, kiu ankaŭ estas Vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono, li respondecas pri kunordigado de la ekstera agado de EU kaj la disvolviĝo kaj plenumo de la komuna sekureca kaj defenda politiko (KSDP).
Ĝi funkcias kunlabore kun la ministroj pri eksterlandaj aferoj kaj defendo de EU-membroŝtatoj kaj aliaj eŭropaj institucioj kiel la Eŭropa Komisiono, la Konsilio kaj la Parlamento. Ĝi ankaŭ havas gravan laborrilaton kun la diversaj organoj de Unuiĝintaj Nacioj kaj aliaj internaciaj organizaĵoj.
Misioj
Eŭropa Unio ludas gravan rolon en diplomatio, antaŭenigo de homaj rajtoj, internacia komerco, disvolvo kaj humanitara helpo. La rolo de la ESEA estas provi alporti koherecon kaj kunordigon al la internacia rolo de EU.
La Traktato de Lisbono klare establis tion, kio devas gvidi Eŭropan Union ĉe la internacia nivelo: "La agado de la Unio sur la internacia sceno devas esti gvidata de la principoj, kiuj prezidis ĝian kreon, disvolviĝon kaj plivastigon, kaj ke ĝi celas antaŭenigi en la mondo: demokratio, jura regado, universaleco kaj nedividebleco de homaj rajtoj kaj fundamentaj liberecoj, respekto de homa digno, principoj de egaleco kaj solidareco, kaj respekto de principoj de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj kaj internacia juro. "
Jen kelkaj ekzemploj de la roloj, kiujn EU ludas preter siaj limoj :
Politika kaj financa kontrolado
La agado de la ESEA efektivigas en la financa kadro de la EU kaj laŭ la traktatoj regantaj ĝian ekziston kaj ĝiajn misiojn; kvar institucioj respondecas pri kontrolado de ĝia agado kaj respektado de la asignita buĝeto :
5-a de februaro
La 5-a de februaro estas la 36-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 329 tagoj restas (330 en superjaroj).
Je la 5-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 5-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
28582 Haileyosborn
28582 Haileyosborn estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Hailey Osborn, altrangan edukistinon ĉe la Observatorio Lowell. Ŝi engaĝas la publikon dum rektaj historiaj rondiroj kaj paroladoj pri astronomio, amuzante ĝin per sia vasta kono pri la kaj fantastaj rakontoj pri konstelacioj. Ŝi ankaŭ interesegas la spektantojn dum grandampleksaj ciferecaj eventoj.
22745 Rikuzentakata
22745 Rikuzentakata estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japania urbo Rikuzentakata (gubernio Iŭate), grave damaĝita pro la tertremo de Sendajo en 2011. Ties loko Takata-matsubara, internacie indikita loko de pejzaĝa beleco, estis tiom detruita, ke el la tieaj 70 000 pinoj restas nur unu.
Mauricio Kagel
Mauricio Raúl KAGEL (* 24-a de decembro 1931 en Buenos Aires, + 18-a de septembro 2008) estis argentina-germana komponisto, dirigento, libretisto kaj reĝisoro.
Vivo
Mauricio Kagel estis unu el la plej gravaj komponistoj de la nuntempo. Liaj verkoj ne nur ampleksas instrumentmuzikon kaj muzikan teatron, sed ankaŭ komponaĵojn por radiodramoj kaj filmoj. En 1957 li vojaĝis kun stipendio de la Germana Akademia Interŝanĝoservo al Germanio. Ĝis sia morto li loĝis en Kolonjo (kie li ekde 1969 aktivis kiel altlerneja instruisto). Li validas kiel plej grava reprezentando de la "instrumenta teatro", iaspece ritualigita koncertakto, kiu inkluzivas ankaŭ la videblajn akompanajn aperaĵojn de la muzikado (mienado, gestado, agadoj). Impona ekzemplo de liaj teatraĵoj estas lia malopero Staatstheater, kies prezentado la polico devis protekti pro faŝismaj minacoleteroj. Kagel foje komikoriginale starigis kelkion kapsuben per mem inventitaj instrumentoj, novaj ludoteknikoj kaj strangaj instrumentaĵoj (Acustica, "Zwei-Mann-Orchester" – dupersona orkestro).
Kagel partoprenintis en la 1950-aj jaroj la Feriajn Kursojn por Nova Muziko en Darmstadt. En 1957 li transloĝis al Germanio. En 1969 li fariĝis direktoro de la Instituto por Nova Muziko ĉe la Rejnlanda Muziklernejo en Kolonjo kaj kiel estro de la Kolonjaj Kursoj por Nova muziko (ĝis 1975) kiel posteulo de Karlheinz Stockhausen; En 1974 li ektenis profesoran katedron por muzikteatro ĉe la Kolonja Muzikaltlernejo. Kagel estis kunfondinto de la Ensemblo por Nova Muziko en Kolonjo kaj laboris en la elektronikaj studioj de Kolonjo, Munkeno kaj Utreĥto. Kagel direktis multajn el siaj verkoj mem kaj estas reĝisoro kaj produktoro de ĉiuj el siaj filmoj kaj radiodramoj.
Kagel ricevis multajn dekoraciojn kaj premiojn por sia verkaro kaj reprezente ĉeestis multajn festivalojn por Nova Muziko. Ĉe li studis i.a.: Maria de Alvear, Carola Bauckholt, Theo Brandmüller, Martyn Harry, Bernhard König, [Klaus König, Yves-Miro Magloire, Dominik Sack, David Sawer, Juan Maria Solare, Manos Tsangaris, Johannes S. Sistermanns kaj Ulrich Wagner.
Okaze de sia 75-a naskiĝtago li gastis – simbolulo de la german-argentina kultura dialogo - julie 2006 en la Teatro Colón Buenos Aires, en la Goethe-Instituto kaj en la Teatro Margarita Xirgu kun koncertoj, publikaj provludoj kaj prelegoj. Antaŭe lia lasta koncerto en Argentino okazintis en la 1970-aj (gazetara informo de la Goethe-Instituto, komp. ankaŭ ligilon ĉisube). Ĝi komenciĝis per lia peco "Eine Brise, flüchtige Aktion für 111 Radfahrer" (venteto, pasema agado por 111 biciklantoj), kiuj "trilante, kantetante" komence nur preteriris la teatron. Kvankam li restis argentinano, la argentina muzikkritiko rigardas Mauricio Kagel kiel "germanan komponiston".
La sondiskofirmao Winter & Winter, kiu ekde 1998 eldonas verkojn de Mauricio Kagel, publikis okaze de lia 75-a naskiĝtago eldonaĵon konsistan el lumdiksoj, sur kiuj Mauricio Kagel nov-prilaboris resp. mastrumis siajn proprajn verkojn. Ĉi tiuj nov- prilaboraĵoj ampleksas la muzikaĵojn Pandorasbox, Bandoneonpiece, Tango Alemán, Bestiarium, la radiodramon EIn Aufnahmezustand kaj la filmon Ludwig van.
En la ludosezono 2006/2007 Mauricio Kagel estis "gastartisto" en la Filharmonio Essen kaj tie estos spertebla kiel dirigento. (Dum kunveno en junio 2007 en la Universitato Siegen li ricevis ankoraŭ la titolon d-ro humoris causa.)
San Marcos (Jalisco)
San Marcos estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Marcos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 075.
Geografio
San Marcos apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3533 loĝantojn. El tiuj estis 1785 viroj kaj 1748 virinoj. La komunumo havas surfacon de 292,85 km². La meza alteco estas 1380 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,5 C. En la komunumo estas 1081,1 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1136 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1013 scipovis legi kaj skribi kaj 123 viroj estis analfabetoj. Do 10.83 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1126 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 991 sciis legi kaj skribi kaj 131 virinoj estis analfabetoj. Do 11,63 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Marcos vivis 3170 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 11 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,347 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Moskva Instituto de Esperanto
La en Moskvo (adreso: Lubjanskij proezd, 3) estis oficiale malfermita kurso de Esperanto por plenaĝuloj, nomata Instituto de Esperanto. La permeso de la Rusia Ministerio pri popolklerigo No. 28144 estis ricevita la. La fondinto, tenanto kaj senŝanĝa direktoro de la Instituto estis rusia entreprenisto Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov (1865 — 1942) — posedanto de la librejo "Esperanto" kaj la ĉefredaktoro de la revuo La Ondo de Esperanto.
Esperanto-kursoj
La Instituto efektivigis dunivelan instruadon kaj atestadon.
Elementa kurso (16 - 24 lecionoj po 1,5 h) por personoj, ne konantaj fremdajn lingvojn kaj eĉ nebone konantaj la gramatikon de la rusa lingvo. Ĉi tie oni precipe atentis la lingvan strukturon de Esperanto kompare kun la rusa lingvo kaj la praktikan aplikadon de Esperanto en komunikado kaj aferkorespondado. La kurso daŭris 2 - 3 monatojn.
Speciala kurso celis preparadon de instruistoj. Ĝi havis 3 precipajn studobjektojn: Teorio de Esperanto, Historio kaj disvastigo de Esperanto, Literaturo en Esperanto.
Listo de birdoj de Antarkto
Tio estas listo de la birdospecioj registritaj en Antarkto. La birdfaŭno de Antarkto inkludas totalon de 45 specioj, de kiuj 1 estas endemia. La taksonomia traktado de tiu listigo (nomo kaj sekvenco de ordoj, familioj kaj specioj) kaj nomenklaturo (komunaj kaj sciencaj nomoj) sekvas la konvenciojn de la 5-a eldono de The Clements Checklist of Birds of the World (La Clements Kontrollisto de Birdoj de la Mondo). La familiaj priskriboj komence de ĉiu titolo reflektas tiun taksonomion, same kiel la speciokalkuloj trovitaj en ĉiu familio.
Pingvenoj
Ordo: Sfeniskoformaj. Familio: Sfeniskedoj
Moskva Instituto de Esperanto
Esperanto-kursoj
Pago: 4 rubloj monate por 2 lecionoj semajne. Oni ekzamenis ankaŭ aŭtodidaktojn laŭ la programo de la elementa kurso (5 rubloj) kaj laŭ la programo de la kurso speciala (10 rubloj). La instrurajta ekzameno (nur en Esperanto) konsistis el du partoj: skriba (aŭtobiografio kaj skizo pri unu el la proponitaj temoj) kaj buŝa (legado, traduko, rerakonto de eroj el la "Fundamenta Krestomatio"; etimologia kaj sintaksa analizo de apartaj frazoj; historio de Esperanto kaj de ties literaturo; planado kaj realigo de tipa leciono).
Listo de birdoj de Antarkto
Pingvenoj
La pingvenoj estas grupo de akvaj, neflugantaj birdoj vivantaj preskaŭ ekskluzive en la Suda Hemisfero. La plej multaj pingvenoj manĝas krilon, fiŝojn, kalmarojn kaj aliajn formojn de marbestoj kaptitaj naĝante subakve. Ekzistas dek sep specioj tutmonde, sep el kiuj loĝas en Antarkto.
Moskva Instituto de Esperanto
Plua ekzistado de la Instituto
Post la malfermo de la Instituto oni sendis sur la oficiala blank-folio de la Instituto jenan salutleteron al L.L. Zamenhof:
Responde estis ricevita poŝtkarto kun saluto de la "Majstro" mem.
Listo de birdoj de Antarkto
Albatrosoj
Ordo: Procelarioformaj birdoj. Familio: Diomedeedoj
Moskva Instituto de Esperanto
Plua ekzistado de la Instituto
Post la Oktobra revulucio de 1917 la Instituto apenaŭ povis normale funkcii, precipe post kiam estis konfiskita la librejo (la financa bazo de la tuta entrepreno de Saĥarov) kaj la ejo de la Instituto. Fakte ĝi ĉesis funkcii en la periodo de la interna milito kaj ekonomia krizo en Rusio, kvankam ankoraŭ en 1921 okazis kelkaj kunvenoj de la pedagogia konsilio, estis organizitaj esperanto-rondetoj en Moskvo ktp. Ĉiuj provoj ricevi ŝtatan subtenon malsukcesis. La punkto estis metita en 1924, kiam incendio pereigis la ampleksajn arkivojn de la Instituto kaj de La Ondo de Esperanto.
Listo de birdoj de Antarkto
Albatrosoj
La albatrosoj estas inter la plej grandaj flugantaj birdoj, kaj la Vagalbatrosoj de la genro Diomedea havas la plej grandajn flugildistancojn de iuj nunaj birdoj. Ekzistas 21 specioj tutmonde kaj 5 specioj troveblas en Antarkto.
Pufinoj kaj petreloj
Ordo: Procelarioformaj birdoj. Familio: Procelariedoj
Ŝtormopetreloj
Ordo: Procelarioformaj birdoj. Familio: Hidrobatedoj
La petreletoj estas parencoj de la petreloj, kaj estas la plej malgrandaj el marbirdoj. Ili manĝas planktonajn krustacojn kaj malgrandajn fiŝojn kaptitajn el la surfaco, tipe ŝvebante. La flugado estas flirtema kaj foje vesperteca. Ekzistas 21 specioj tutmonde kaj 3 specioj troveblas en Antarkto.
Plonĝopetreloj
Ordo: Procelarioformaj birdoj. Familio: Pelekanoidedoj
La plonĝopetreloj estas malgrandaj aŭkec-similaj birdoj troviĝantaj en la Suda Oceano. Ili manĝas krilon, kopepodojn kaj malgrandajn fiŝojn kaj kalmarojn. Ekzistas 4 specioj tutmonde kaj 2 specioj kiuj troveblas en Antarkto.
Kormoranoj
Ordo: Pelikanoformaj birdoj. Familio: Falakrokorakedoj
Falakrokorakedoj estas familio de mez-al-grandaj marbordaj, fiŝ-manĝantaj marbirdoj kiu inkludas kormoranojn kaj tufkormoranojn. Plumarkoloreco varias, kaj la plimulto havas plejparte malhelan plumaron, dum kelkaj specioj estas nigrablankaj, kaj kelkaj estas pli buntaj. Ekzistas 38 specioj tutmonde kaj 3 specioj kiuj troveblas en Antarkto.
Anasoj, anseroj kaj cignoj
Ordo: Anseroformaj birdoj. Familio: Anasedoj
Anasedoj inkludas la anasojn kaj plej multe de la anas-similan akvobirdojn, kiel ekzemple anseroj kaj cignoj. Tiuj estas birdoj kiuj estas adaptitaj al akvomedia ekzistado kun naĝhaŭtumitaj piedoj, plataj bekoj, kaj plumoj kiuj estas elstaraj ĉe verŝado de akvo pro olea mantelo. Ekzistas 131 specioj tutmonde kaj 1 specio kiu troveblas en Antarkto.
Ĥionidedoj
Ordo: Ĥaradrioformaj birdoj. Familio: Ĥionidedoj
La ĥionoj estas kadavromanĝantoj de la antarktaj regionoj. Ili havas blankan plumaron, kaj aspektas plumpaj kaj kolomb-similaj, sed verŝajne estas similaj al la prauloj de la modernaj mevoj kaj ŝternoj. Ekzistas 2 specioj tutmonde, 1 el kiuj okazas en Antarkto.
Rabmevoj
Ordo: Ĥaradrioformaj birdoj. Familio: Sterkorariedoj
La familio Sterkorariedoj aŭ rabmevoj estas, ĝenerale, mezgrandaj al grandaj birdoj, tipe kun griza aŭ bruna plumaro, ofte kun blankaj markaĵoj sur la flugiloj. Ili nestas sur la tero en temperitaj kaj arktaj regionoj kaj estas longdistancaj migrantoj. Ekzistas 7 specioj tutmonde kaj 2 specioj kiuj troveblas en Antarkto.
Mevoj
Ordo: Ĥaradrioformaj birdoj. Familio: Laredoj
Laredoj estas familio de mezgrandaj al grandaj marbirdoj kaj inkludas mevojn kaj larojn. Ili estas tipe grizaj aŭ blankaj, ofte kun nigraj markaĵoj sur la kapo aŭ flugiloj. Ili havas fortikajn, longecajn bekojn kaj naĝhaŭtumitajn piedojn. Ekzistas 55 specioj tutmonde kaj 1 specio kiu troveblas en Antarkto.
Ŝternoj
Ordo: Ĥaradrioformaj birdoj. Familio: Ŝternedoj
Ŝternoj estas grupo de ĝenerale mezgrandaj al grandaj marbirdoj tipe kun griza aŭ blanka plumaro, ofte kun nigraj markaĵoj sur la kapo. La plej multaj ŝternoj ĉasas fiŝojn plonĝante sed kelkajn plukas insektojn de la surfaco de nesala akvo. Ŝternoj estas ĝenerale longevivaj birdoj, kun pluraj specioj nun konataj kiel vivintaj pli ol 30 jarojn. Ekzistas 44 specioj tutmonde kaj 2 specioj kiuj troveblas en Antarkto.
Proturo
Protura, aŭ proturoj, kaj foje kromnomataj konuskapuloj, estas tre malgrandaj (<2 mm longaj), grundo-loĝantaj animaloj, tiom nerimarkeblaj ke ili ne estis notitaj ĝis la 20a jarcento. Protura konstituas ordon de heksapodoj kiuj estis antaŭe konsiderataj insektoj, kaj foje traktitaj kiel klaso per si mem. Kelka pruvaro indikas ke Protura estas baza al ĉiuj aliaj heksapodoj, kvankam ne ĉiuj esploristoj konsideras ilin heksapodoj, restigante la monofiletikon de Hexapoda nesetlita. Unike inter heksapodoj, proturoj montras anamorfozan disvolvigon, pere de kiu oni aldonas segmentojn dum la mudo. Estas ĉirkaŭ 800 specioj, priskribitaj en sep familioj. Preskaŭ 300 specioj estas enhavataj en unusola genro, Eosentomon.
Morfologio
Proturoj ne havas okulojn, flugilojn, aŭ antenojn, kaj ne havas pigmentojn: ili estas kutime blankaj aŭ palbrunecaj. La sensa funkcio de la antenoj estas plenumita de la unua el la tri paroj de kvin-segmentaj kruroj, kiuj estas tenitaj indikante antaŭen kaj havas multajn tarsajn sensilojn kaj sensoharojn. Ili piediras per nur kvar kruroj. La kapo estas konusforma, kaj havas du pseŭdokulojn kun nekonata funkcio. La korpo estas longeca kaj cilindreca, kun postanusa telsono pinte. La buŝopartoj estas entognataj (fermite ene de la kapokapsulo) kaj konsistas el fajnaj makzeloj. Ne estas malantaŭaj apendicoj cerci fine de la abdomeno, kio donas al la grupo ties nomon, el la greka proto- (signife "unua", kaj tie konotacie primitiva, praa), kaj ura, signife "vosto". La unuaj tri abdomenaj segmentoj havas membrecajn apendicojn nome "styli". La generorganoj estas internaj kaj la genera malfermaĵo kuŝas inter la dekunua segmento kaj la telsono ĉe plenkreskuloj. La generorganoj estas turnitaj el kamero en ambaŭ seksoj. Membroj de Eosentomoidea havas spirtruojn kaj simplan traĥean sistemon, dum tiuj de Acerentomoidea ne havas tiujn strukturojn kaj plenumas gasan interŝanĝon pere de difuzo.
Malĵaluzo
Malĵaluzo estas formo de kunsento en kiu oni ĝojas ke amanto ĝuas alian amanton. Pluramantoj klopodas ĝin kompreni kiel pli bona reago ol ĵaluzo, ĉar se oni vere amas homon, oni volas ke tiu homo estu feliĉa. En la pli vasta senco de amanto, aliaj rilatoj ankaŭ povas esti malĵaluzaj, ekz kiam ido enamiĝas, kaj generinto kunsentas la ĝojon.
Tanzania nacia teamo de futbalo
La Tanzania nacia teamo de futbalo (Timu ya Taifa ya Mpira wa Miguu ya Tanzania aŭ 'Taifa Stars') reprezentas Tanzanion en internacia futbalo de viroj kaj estas kontrolita de la Tanzania Futbala Federacio, la reganta korpo por futbalo en Tanzanio. La teamo hejmas je Benjamin Mkapa Nacia Stadiono en Dar-es-Salaam kaj ilia provizora ĉeftrejnisto estas Etienne Ndayiragije el Burundo. Tanzanio neniam kvalifikiĝis por la FIFA Mondĉampioneco. Antaŭ ol la unuiĝo kun Zanzibar, la teamo havis la nomon landa futbala teamo de Tanganjiko, La teamo reprezentas je kaj FIFA kaj Konfederacio de Afrika Futbalo.
La insulo Zanzibaro, parto de Tanzanio (kaj iam sendependa lando), estas ankaŭ asocia membro de la Konfederacio de Afrika Futbalo, kaj konkurencas kun aliaj landoj, sed ne povas partopreni en la Mondĉampioneco aŭ la Afrika Ĉampioneco de Landoj.
Historio
Ekde ties kvalifikiĝo por la 1980 Afrika Ĉampioneco de Landoj, Tanzanio spertis preskaŭ 40 jarojn sen grava sukceso. Ĝia plej bona peno estis en la kvalifikiĝo de la 2008 Afrika Ĉampioneco de Landoj, kie la Taifa Steloj venkis Burkinon dufoje kaj nur finis je tri poentoj malantaŭ grupa venkinto Senegalo. En 2010 Tanzanio gajnis sian trian CECAFA Ĉampionecon. [citaĵo bezonata]
Antaŭnelonga sukceso estis 1–0 venko kontraŭ Sudafriko en la kvaronfinaloj de la COSAFA Ĉampioneco de 2017. Sed poste, Zambio venkis Tanzanion 2–4 en la duonfinaloj. Poste, en la trialoka matĉo, Tanzanio venkis kontraŭ Lesoto 4–2 en puna piedbatado post kiam finiĝis kroma tempo sen poentoj. Ĉi tiun trialokecon oni konsideras la plej granda futbala sukceso de Tanzanio en multaj jaroj. [citaĵo bezonata]
Rekordoj de ludantoj
Ĝis marto 2021
Grasaj ludantoj ankoraŭ ludas kun la teamo de Tanzanio .
Junulara asocio
Junulara asocio aŭ junulara organizo estas ligo de junaj homoj kun samaj interesoj aŭ celoj, kiu superas lokajn limojn, do kunigas homojn el pli granda areo. Grandaj junularaj asocioj ofte havas salajratajn kunlaborantojn, kiuj organizas la administradon de la asocio aŭ edukadon de la junaj membroj. Ofte, sed ne necese, junulara asocio estas ligita al samtema nejunulara asocio, do estas ties junulara sekcio aŭ branĉo (kiel ekzemple TEJO estas la junulara sekcio de UEA).
Junularaj asocioj estas organizaĵoj, kiuj laŭ la kompreno de demokratia socio estu memorganizitaj de la junaj membroj mem kaj kiuj defendu la interesojn kaj postulojn de la junaj membroj. En aŭtoritataj sociaj sistemoj (vidu ekzemple la artikolojn pri la asocioj MFDJ, Komsomolo aŭ FDJ) tiaj postuloj ne nepras - tie junulara asocio (ofte unusola ŝtata asocio) simple estas instrumento de la aŭtoritata registaro pri kontrolo de la junaj civitanoj.
La junularaj asocioj laŭ demokratia kompreno havas siajn radikojn en la junulara movado de la eŭropaj ŝtatoj komence de la 20-a jarcento. Ankaŭ en demokratiaj socioj junularaj organizoj estas ofte subtenataj de ŝtataj instancoj, kiuj ekzemple subtenas la interkomprenigan kaj kulture edukan efikon de internaciaj junularaj renkontiĝoj - junuloj, kiuj havas amikojn eksterlande, estas malpli infekteblaj pri rasismo, ksenofobio kaj ĝenerale dekstra ekstremismo.
Tial junularaj asocioj estas interligaj instancoj inter la junaj civitanoj ankoraŭ proksimaj al pubereco kaj juna protestemo, kiuj ankoraŭ serĉas proprajn sociajn kaj politikajn starpunktojn, kaj la socio - unuflanke ili peras la interesojn de junaj homoj al la socio, kaj aliflanke havas socian funkcion de iugrada kontrolo kaj eduko de la junaj homoj.
Laŭ la tradicia kompreno de la eŭropa junulara movado de la 20-a jarcento, la difinoj pri la aĝo de "la junularo" ampleksas pli da jaroj ol la tempon de infaneco kaj adolesko, sed ankaŭ junajn plenkreskulojn, kaj aparte pri la plej aĝaj membroj de junularaj asocioj ekzistas pluraj difinoj: En iuj landoj kaj organizoj la plej aĝaj membroj estas 20-jaraj, en aliaj 35-jaraj ... La supra aĝlimo ekzemple en Germana Esperanto-Junularo estas 26 jaroj, kaj en TEJO temas pri 29 jaroj.
En la Esperanto-movado apartaj junularaj asocioj nur ekestis meze de la 20-a jarcento: Antaŭe la movado pri internacia lingvo estis tiom avangarda internaciisma kaj pacisma movado, ke en multaj mondopartoj la lokaj grupoj ĉiukaze estis subtenataj aparte de studentoj kaj aliaj junaj entuziasmuloj. Post la unuaj 50 jaroj de Esperanto, kaj aparte post la Dua Mondmilito, kiam plimultiĝis la "movadaj veteranoj", kiuj travivis multon kaj iĝis maljunaj, ankaŭ la Esperanto-movado evoluis "submovadon" de lernejanoj kaj studentoj, metilernantoj kaj junaj laboristoj, kiuj preferis interkontakti inter samaĝuloj, en kunvenoj rezignis pri lukso de hotela gastigo aŭ komforta kongresejo, sed krom intensaj politikaj diskutoj insistis pri bruaj festoj, etosa muziko, nokta dancado kaj flirtado, pli ol la pli aĝaj movadanoj.
Klasikaj junularaj asocioj estas ekzemple la skoltoj, la junularaj branĉoj de la asocioj pri unua medicina helpo (ekzemple de la Ruĝa Kruco), religiaj junularaj organizoj kiel la Kristana Asocio de Junaj Viroj, politikaj, sindikataj kaj ekologiaj junularaj ligoj, sportaj junulaj organizoj, sed ankaŭ aparte internaciismaj kaj kulture interkontaktigaj asocioj kiel ekzemple la Esperanto-Junularo.
En plej multaj ŝtatoj ekzistas tutlandaj ligoj de la grandaj landaj junularaj asocioj, kiuj helpas defendi la interesojn de siaj membroasocioj vidalvide al la ŝtataj instancoj kaj la amaskomunikiloj - ekzemplo pri tio estas la Germana Federacia Junulara Ligo, en kiu ankaŭ membras la landa Esperanto-Junularo.
Jarovoje
Jarovoje (Яровое) estas urbo en Altaja Regiono en Rusio. La urbo estas sur bordo de la sala lago Boljŝoje Jarovoje (ruse: Большое Яровое) je 15 km de la landlimo kun Kazaĥio. Ĝi estis fondita en 1943. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1993. En 2014 la urbo havis 18 200 loĝantojn. Somere la loĝantaro de Jarovoje kreskas je ĉirkaŭ 80 000 ĝis100 000 homoj pro la proksimeco de la urbo al dolĉa kaj sala lagoj, kies akvo kaj koto havas resanigan efikon. Oni planas konstrui novajn sanatoriojn kaj distrajn centrojn.
Kodo de OKATO de la urbo estas 01430. La interurba telefona kodo estas 38568, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj. Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°56' norde, longitudo 78°35' oriente.
Kuracloko
Sanatorio "Himimik" proksime de "Lago Jarovoje" estas la sola fizioterapia hospitalo en la siberia regiono por kuracado de malsanoj de la muskola sistemo kaj haŭtaj, neŭrologiaj, ginekologiaj malsanoj, helpe de koto el la lokaj lagoj.
Kulturo
La Komitato pri Kulturo, kreita en 1993, kunigis du kulturajn instituciojn. Ekzistas ankaŭ porinfana kaj plenkreska bibliotekoj, porinfana artlernejo, urba historia muzeo kaj centro kiu aktive okupiĝas pri la konservado kaj disvolviĝo de la tradicioj, kulturo kaj lingvo de germandevenaj rusoj. Estas du kinejaj instalaĵoj kaj distra parko.
Unu el la plej belaj konstruaĵoj en la urbo - la konstruaĵo de la urba kulturdomo "Istemiisto" estas agnoskita kiel monumento de historio kaj arkitekturo.
En 2013 oni konstruis muzeon de nomadaj popoloj. Ĝi prezentas jurtojn, en kiuj loĝis reprezentantoj de diversaj popoloj de Azio.
La gazeto "Yarovskiye Vesti" estas publikigita, kaj la loka televida kompanio "Jarovoje" elsendas.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Яровое en la rusa vikipedio, listo de aŭtoroj.
Judenburg
Fohnsdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj estas la administra centro de la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Darmstadt-Dieburg
Geografio
La distrikto situas je la nord-okcidenta rando de la montaro Odenwald. La pejzaĝoj diversas: la okcidenta parto, kie situas Weiterstadt, Griesheim kaj Pfungstadt, apartenas al la senmonta pejzaĝo "Ried". La sudokcidenta parto ĉirkaŭ Seeheim kaj Alsbach apartenas al la monteta pejzaĝo "Bergstraße", kiu situas inter la rejna ebenaĵo kaj la ankoraŭ pli monta Odenwald. La regiono ĉirkaŭ Darmstadt kaj Messel estas aparte arbaroriĉa kaj malmulte loĝata. La nordorienta parto ĉirkaŭ Dieburg kaj Groß-Umstadt estas tre fekunda, monteta pejzaĝo tranĉita de multaj rojoj kaj la rivereto Gersprenz (prononcu Gérŝprenc). Sude de tie la montetoj pli grandas kaj jam apartenas al la distrikto Odenwald.
Ekonomio
Kvankam la regiono de Dieburg estas tre fekunda, kaj en la regiono de Groß-Umstadt eĉ kreskas bona vino, kaj kvankam en la okcidento de la distriko oni perlaboras multe da mono per kultivo de asparago, la plej grava ekonomia branĉo de la distrikto ne estas la agrikulturo. En iuj lokoj troviĝas gravaj entreprenoj de la konstrumaeriala industrio (Groß-Umstadt) aŭ la nutraĵoindustrio (Alsbach-Hähnlein). Aliaj lokoj profitas de la proksimeco al la autoŝosea reto kaj la urbo Darmstadt kaj havas aparte multajn servo-entreprenojn kaj supermerkatojn.
Trafiko
La okcidenton de la distrikto pasas la aŭtoŝoseoj A 5 Basel/Heidelberg - Frankfurt/Kassel, kaj A 67 Mannheim - Darmstadt. Plie pluraj federaciaj stratoj pasas la distriktan aeron, interalie la strato B 3 Heidelberg - Frankfurt, B 26 Riedstadt/Darmstadt - Aschaffenburg/Hanau, B 45 Eberbach/Erbach - Hanau kaj B 426 Gernsheim/Darmstadt-Eberstadt - Höchst (Odenwald)/Obernburg.
Internaciaj trajnoj pasas survoje norden tra Frankfurt kaj suden tra Mannheim, sed ankaŭ la regionaj urboj bone atingeblas trajne. La trajnan trafikon al celoj ene de la distrikto organizas la trafika entrepreno DADINA.
Vidindaĵoj
Konatas la elfosejo Grube Messel, kiu riĉas je fosilioj de pratempaj plantoj kaj bestoj (ekde 1995 ĝi estas agnoskata monda natura heredaĵo de UNESKO).
Historio
La distrikta areo jam frue estis enloĝata. La cirkla digo de Fischbachtal estas supozeble kelta. Dum la unua postkrista jarcento, la antikva greka sciencisto Ptolemeo en sia verko Geografio (2-a libro, 10-a ĉapitro) kaj la romia kleurlo Plinio la pli maljuna en sia verko Naturalis Historia ("naturhistorio") menciis monton Μηλίβοκον (Mēlíbokon), kion oni mezepoke identigis kun la - laŭ la silueto de la montaro Odenvaldo aparte alta - monto en la pleja sudokcidento de la nuna distrikto, kaj nomis ĝin Melibokus, kvankam laŭ novaj teorioj Ptolemeo kaj Plinio eble celis la montaron Harco, multe pli norde. La romianoj konkeris la areon fine de tiu jarcento. Ĉirkau 125 p. K. en la regiono de la nuna suda Hesio fondiĝis la administra unuo "Civitas Auderiensium" kun ĉefa municipo Dieburg. Dum la okcidenta parto de la distrikto restis maldense loĝata, la regiono de Dieburg kaj Groß-Umstadt altiris multajn loĝantojn. Post foriro de la romianoj unue alemanoj, poste ekde 506 p. K. frankoj okupis la regionon. Ĉiuj lokonomoj finiĝantaj je "-heim" estas frankaj fondaĵoj.
En la orienta parto de la distrikto la historio pli komplikis. Estis tre malgrandaj regnoj, kolektante malmultajn vilaĝetojn, kaj pli grandaj areoj, kiuj tamen pliparte estis pli etaj ol la nunaj komunumoj. Ili estis administrataj de propraj nobeluloj (Eppertshausen) aŭ apartenis al pli grandaj grafejoj aŭ dukejoj. Groß-Umstadt ekzemple duone apartenis al Palatinato kaj duone al Hanau, kaj Dieburg apartenis al la elektoepiskopujo Majenco, kiu provis krei ligon inter siaj posedaĵoj en Rejnhesio okcidente kaj Malsupra Frankonio oriente. Dum la reformacio preskaŭ ĉiuj lokoj krom Dieburg kun Münster kaj Eppertshausen (daŭre katolikaj) iĝis protestantaj.
Post la regna deputacia fina akto 1803 la tuta areo falis al la grandduklando Hesio-Darmstadt. Ekestis la distriktoj Darmstadt, Reinheim kaj Dieburg, poste restis nur Darmstadt kaj Dieburg. Dum 1938 Darmstadt iĝis sendistrikta urbo, sed tamen restis administra centro de la distrikto Darmstadt, al kiu ĝi ne plu apartenis. Dum 1977 unuiĝis distriktoj Darmstadt kaj Dieburg kaj ekestis la hodiaŭa nomo. Kelkaj lokoj antaŭe estis donitaj al aliaj distriktoj, ekzemple Fränkisch-Crumbach al la distrikto Odenwald, Urberach, Ober- kaj Nieder-Roden al la distrikto Offenbach. La daŭre sendistrikta Darmstadt iĝis administra centro, Dieburg restis dependanco. Ekde la fino de 2004 la tuta adminstrado estas translokigata al la urboparto Kranichstein de Darmstadt.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj loĝantoj laŭ stato fine de )
Pergamon Press
Pergamon Press estis eldonejo en Britio, fondita de Robert Maxwell, kiu publikigis ĝenerale sciencajn librojn. Ĝin aĉetis la akademia publikiga giganto Elsevier en 1992.
Nay (Pyrénées-Atlantiques)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nayais.
Murder in the Hamptons (filmo)
Murder in the Hamptons (Murdo en la Hamptonoj) estas kanada telefilmo de Jerry Ciccoritti aperinta en 2005.
Temo
Post kiam plur-milionulo Ted Ammon estas trovita morte vundita en lia bieno de East Hampton, fingroj montras lian separitan edzinon, Generosa Rand, kaj ŝian amanton, elektriston nomitan Danny Pelosi.
Aviron (Eure)
Aviron estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Avironnais.
Jarcevo
Jarcevo (Ярцево) estas urbo en Smolenska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 66258501.
La urbo estis fondita en jaro 1859.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
La interurba telefona kodo estas 08143, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°04' norde, longitudo 32°41' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Vopj (Вопь) (kiu enenfluas en riveron Dnepr (Днепр)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 25.6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 52.6 mil loĝantojn.
Ĵodzina
Ĵodzina (Жодзіна, Жодино) estas urbo en Minska regiono, Belorusio. situas je 55 kilometroj de Minsko. Fervoja stacio, aŭtovojo. Loĝantaro konsistas homoj (2006)
Industrio
En la urbo estas entreprenoj de elektra energio, aŭtomobilkonstruado, metalprilaborado, lignprilaborado, nutrindustrio, malpeza industrio, konstruado.
Tombeja kapelo de Weißenfels
Die Tombeja kapelo de Weißenfels (germane: Friedhofskapelle) estas gotika konstruaĵo en Weißenfels, Germanujo. Temas vere pri la ĥorejo de la iama kirko de la Klaraninaj monaĥinoj.
Historio
La je la komenco de la 14-a jarcento konstruita monaĥeja kirko inter 1882-86 malkonstruitis. La altarejo, malfrugotika kvadra ejero kun romba retvolbaĵo, poste reproduktitis kiel kapelo de la urba tombejo. Post la finkonstruo la sakrala ejo konsekritis nove en 1886. En 1927 oni aldonis antaŭhalon kaj sakristion.
13576 Gotoyoshi
13576 Gotoyoshi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Yoshihiro Goto, japanan lokan funkciulon kaj amatoran astronomon. Kiel ano de la sekretariaro de la Asocio Kuroishi Subaru, li estas aktiva organizanto de festoj de la steloj por amatoraj astronomoj kaj ordinaraj homoj.
Portofino
Portofino (ligure Portofin) estas komunumo de Italio en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Temas pri la plej malgranda komunumo en la provinco.
Ĝi estas konsiderata unu el la plej pitoreskaj fiŝvilaĝoj de la mondo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono de la komumo estas la Sankta Georgo, kies memortago, la 23-a de aprilo, sekve estas la komunuma festotago.
Fizika geografio
La komunumo situas en la okcidenta parto de la golfo de Tigulio, en golfeto proksimume 36 kilometrojn oriente de Ĝenovo, markante la geografian limon inter la golfo Paradizo kaj Tigulio.
Ĝi limas norde kun la komunumo de Santa Margherita Ligure, sude kaj oriente estas banita de la Ligura maro kaj okcidente limas kun Camogli.
Historio
Laŭ Plinio la Maljuna, la vilaĝo de Portofino estis fondita dum la Romia Imperio kun la nomo de Portus Delphini, eble pro la multnombra ĉeesto de ĉi tiuj bestoj (delfenoj) en la golfo de Tigulio.
En la longobarda epoko la vilaĝo estis havaĵo de la proksima abatejo de San Fruttuoso (nun en la komunumo de Camogli). Dokumento en la analoj de Bernardo Cormorant, 1072, atestas la malsukceso de la ŝiparo de Pizo, kontraŭ kiu rezistis la portofinanoj.
En 1175 la malgranda fiŝista vilaĝo estis submetita al la administra kontrolo, (kune kun la apuda Santa Margherita Ligure), de la libera urbo de Rapallo, kiu aĉetis la rajtojn sur la vilaĝo per 70 ĝenovaj liroj.
Ekde 1229 fariĝis integra parto de la respubliko de Ĝenovo, kiel la tuta Rapallo.
Post la konspiro de la Fieschi de 1547 la teritorio estis prenita de Andrea Doria. De 1608 estis inkludita en la teritorioj de Capitaneato de Rapallo.
En 1797 kun la franca dominado de Napoleono Bonaparte estis en la respubliko de Ligurio ligita al la Unua franca Imperio.
En 1815 ĝi estis en la reĝlando Sardio, laŭ la decidoj de la Kongreso de Vieno de 1814, kaj poste en la reĝlando Italio de 1861. De 1859 ĝis 1926, la areo estis inkludita en la kvina distrikto de Rapallo distrikto de Chiavari de provinco de Ĝenovo.
Dum la Dua Mondmilito en la proksima loko nomita "Olivetta" estis pafitaj en la nokto inter la 2-a kaj 3-a de decembro 1944, dudek partizanoj fare de faŝistoj, gvidataj de Siegfried Engel; la okazaĵo estas memorita kiel La masakro de Olivetta.
NGC 2093
NGC 2093 (alia indiko — ESO 57-SC23) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Merefa-ĥersona ponto
Merefa-ĥersona ponto (Мерефо-Херсонський міст) estas fervoja ponto en Dnipro, Ukrainio. Laŭ la grandeco, ĝi estas dua en la urbo. En la momento de konstruado ĝi estis la plej granda arka ponto en Eŭropo. Pro sia arteco, teknika kvalito kaj kontrolita tempo-rezisto ĝi estas protektata kiel monumento de arkitekturo. Ĝi estas unika pro tio, ke temas pri unusola en Eŭropo fervoja ponto kun kurba trajektorio.
Lozère (stacidomo)
Lozère estas franca stacidomo de Linio de Sceaux, situanta en komunumo Palaiseau (departemento Essonne).
Temas pri stacidomo de Régie autonome des transports parisiens (RATP) priservata de trajnoj de linio B (branĉo B4) de RER.
La nomo Lozère estas tiu de kvartalo en Palaiseau.
Evaristo Páramos
Li naskiĝis en Tuy, Galegio ( Hispanio ) sed lia familio elmigris al Agurain ( Eŭskio hispana).
Membro fondinta de la grupoj "La Polla Records" (La kaco memoreblaj) aŭ "L.P.R." aŭ "La polla" (La kaco) ĝis la jaro 2003 kaj "Gatillazo" (Lia kaco strikis), li ĉiam estis kaj estas la kantisto de la grupoj. Li ankaŭ partoprenis kun "The kagas" (Vi fekas) kaj "The meas" (Vi pisas)
Li skribis la libron "Por los hijos lo que sea" (ĉion pro la geidoj)
Verkoj
Diskoj kun "La polla records":
Diskoj kun "Gatillazo":
Disko kun "The meas":
Libro:
Sinajo
Sinajo (سيناء, סיני) estas monta, dezerta duoninsulo en la pleja nordo de Egiptio, kiu nordoriente limas al Israelo kaj la Gaza sektoro. Ene de ĝia teritorio, ekzistas la Dezerto Sinaja kaj samnoma monto.
Geografio
La duoninsulo Sinajo situas inter la kontinento Afriko kaj la Araba duoninsulo. Geografiaj koordinatoj estas. Ĝi havas areon de 60.000 km², kaj la suda pinto tuŝas la Ruĝan Maron. La okcidenta limo estas la Golfo de Suezo, la oriente la Golfo de Akabo, kaj norde lima s la Mediteranea Maro. La duoninsulo kalkuliĝas parto de Azio. La pejzaĝo estas dezerta kaj aparte en la sudo karakterizita per krutaj montoj preskaŭ sen vegetaĵo.
La jara pluvokvanto en la sabla sinaja dezerto, kiu loke nomiĝas Et Thi, estas inter 20 kaj 50 mm, kio igas la duoninsulon unu el la plej sekaj regionoj de la tero. Tamen en la pleja sudo de la duoninsulo jara pluvokvanto de 150 ĝis 200 mm ebligas al nomadoj bredi iom da bestoj.
Biogeografie Sinajo estas parto de la ekoregiono arabaj-sinajaj dezertoj kaj kserofitaroj de la palearkta ekozono.
Loĝado
La duoninsulo administre konsistas el du provincoj de Egiptio: la provinco Norda Sinajo (Ŝimal Sina) kun la ĉefa urbo El Ariŝ kaj la provinco Suda Sinajo (Ĝanub Sina) kun la ĉefa urbo at-Tur. La urbo El Ariŝ ĉe la bordo de la Mediteranea Maro havas proksimume 115 000 loĝantojn kaj estas la plej granda loĝloko de Sinajo.
Ĉe la suda pinto de la duoninsulo situas la konata urbo Ŝarm el Ŝeiĥ kaj la neloĝata nacia parko Ras Mohammed. Inter la havena urbo Nuŭejba ĉe la orienta marbordo kaj la urbo Akabo en Jordanio alternas pramo.
La Katarina Monaĥejo, fondita inter la jaroj 548 kaj 565, troviĝas piede de la Monto Sinaja, kiu altas 2285 metrojn. La monaĥejo estas inter la plej malnovaj monaĥejoj kristanoj, neniam detruiĝis kaj hodiaŭ apartenas al la greke ortodoksa eklezio.
En la nordo de la duoninsulo konstruiĝas la Kanalo El-Salam. Per ĝi akvo de la rivero Nilo kondukiĝas sub la Kanalo de Suezo ĝis la nordo de Sinajo kaj uziĝas por la akvigo de grandaj sekaj areoj por agrikulturo. La unua parto de la kanalo pretiĝis dum la jaro 1997.
Arkeologio
Uedo Maghara (ankaŭ literumita Magharah), kiu signifas La Valon de Kavernoj en la egipta araba lingvo, estas egiptuja arkeologia loko en sudokcidenta Sinajo. Ĝi enhavas faraonajn monumentojn kaj turkisajn minojn el epokoj de la Malnova, Meza kaj Nova Reĝlandoj de antikva Egiptujo. La Antikvaj egiptanoj konis la lokon kiel "la Terasoj de Turkiso."
Gustavo la 2-a Adolfo (Svedio)
Gustavo la 2-a Adolfo, svede Gustaf II Adolf, latine Gustavus Adolphus (1594-1632), estis reĝo de Svedio ekde 1611 ĝis sia morto en Lützen dum la Tridekjara Milito — unu el la plej fascinaj figuroj de la sveda historio ĝenerale kaj de la Tridekjara milito speciale.
Gustavo Adolfo fondis la svedan urbon Gotenburgo, kaj dum lia regado la ŝipo Vasa estis konstruita. Li mem aprobis la mezurojn de Vasa, kaj premis por la uzado de la erare konstruita danĝera ŝipo.
Vivo
Post la morto de la patro (1611) la sveda parlamento deklaris la 17-jaraĝulon, kontraŭ garantio de konstituciaj rajtoj por la nobelaro, matura kaj reĝo de la lando. Ĉe lia tronpreno, Svedio estis batalanta kun Danio, Rusio kaj Pollando. En 1613 Gustavo Adolfo faris packontrakton kun la danoj, en 1617 kun la rusoj. Ligite al tio la rusoj cedis al Svedujo Ingrion kaj Orientan Karelion. La milito kontraŭ la poloj, kie temis pri la repuŝo de kontraŭreformacio kiel ankaŭ de la regpretendoj de la kuzo Sigismondo la 3-a Vasa, finiĝis ne antaŭ la 1629-a jaro. Svedio akiris tiam Livlandon. En 1619 li fondis la svedan urbon Gotenburgo.
Maltrankviligite de la minaco de la katolikoj imperiestremaj ĝis la Balta Maro Gustavo Adolfo engaĝiĝis en la Tridekjara milito. En julio 1630 li albordiĝis en Pomerio. La nordgermanaj protestantaj dukoj nur hezite subtenis lin je la komenco; inverse Franclando, reprezentite de Kardinalo Richelieu, tuj faris alianckontrakton kun la Svedoj kontraŭ la Habsburgoj kio permesis al la sveda reĝo daŭrigi la militon surkontinente.