cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xkcd
xkcd estas anglalingva retkomikso kreita de Randall MUNROE, diplomiĝinto de la Universitato Christopher Newport, kiu laboris kiel konstruentreprenisto por NASA. Ĝi pretendas esti “retkomikso de romanco, sarkasmo, matematiko, kaj lingvo”. La komikso ofte havas temojn pri scienco aŭ komputiko, kaj foje estas iom superrealisma. Trovigeblas en xkcd multa da referencoj pri populara kaj “gika” kulturo.
Retejon aktualigas Randall trifoje semajne - lunde, merkrede kaj vendredo, je meznokto.
La komikso dissendiĝas kun krea komunaĵo permesilo, kiu rajtigas la dissendo de la bildoj, kondiĉe citi la aŭtoron, kaj ne profitas de la dissendo. Tiu permesas neoficialajn tradokojn de la komikso.
Pedro Berruguete
Pedro BERRUGUETE (Paredes de Nava, Provinco Palencio, 1450 - 1503) estis hispana pentristo, grava en la transiro de la gotika pentrarto al la renesanca pentrarto.
Poss baza edukado kaj lernado, probable kun Fernando Gallego en Salamanko, li eble veturis tre juna al Italio, kie estis dokumentita iu «Pietro Spagnuolo» laboranta sub mecenato de la duko de Urbino, Federico de Montefeltro. Tiu itala lernepoko ebligis lian konon de ĉefaj artistoj de la Quattrocento, kiel Melozzo da Forlì, kaj la lernadon de teknikoj kaj manieroj propraj de la Renesanco, kiel la regado de la spaco, la anatomio aŭ la varieco kaj natureco de la gestoj, krom de la arkitekturaj kaj ornamaj elementoj propraj de la Renesanco, kvankam reveninta al Kastilio, ĉirkaŭ 1483, tiuj karakteroj ne evidentiĝis en sia pentrarto.
Li estis la patro de unu de la plej elstaraj artistoj de la Renesanco en Hispanio, nome Alonso Berruguete.
Eggersdorf (apud Schönebeck)
Eggersdorf ĝis la 29-a de decembro 2007 estis memstara komunumo en Germanio; tiam ĝi fariĝis parto de la tiutage novkreita komunumo Bördeland. Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 1265 loĝantojn.
Salehabad (Ilamo)
Salehabad - perse صالح آباد, ankaŭ latinliterigata Şāleḩābād - estas malgranda urbeto kaj distrikta ĉefurbo en la provinco Ilamo de Irano. Laŭ la censo de la jaro 2006, ĝi havis 1 934 loĝantojn en 399 familioj. La limo al Irako foras nur malmultajn kilometrojn.
228 Agathe
228 Agathe estas malgranda sed hela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Malkovris ĝin la aŭstria astronomo Johann Palisa, elde la observatorio de Vieno, la
Hotelo
Hotelo estas gastig-industria konstruaĵo, kiu ebligas, proponas por la vojaĝantoj loĝ- manĝeblecon kaj similajn servojn. (vidu ankaŭ en motelo). Notu ke en Francio (17a-19a jc) urba, vasta kaj luksa domo, posedata de riĉa burĝo aŭ nobelo nomiĝas (privata) "hotelo" (palaceto).
228 Agathe
Kun diametro de 9,3 kilometroj, ĝi rompis la rekordon de la plej malgranda malkovrita asteroido, kiun tenis 157 Dejaniro de 1875.
Hotelo
Laŭ Francisko Azorín Hotelo estas Meblita domo, por loĝi turistojn, vojaĝantojn, k.c. Li indikas etimologion el latina hospes (gasto).
228 Agathe
"Agathe" estis la antaŭnomo de la filino de la aŭstria astronomo Theodor von Oppolzer.
Hotelo
Priskribo
La similservajn sed pli malgrandajn hotelojn oni nomas gastejojn, hoteletojn. Ili aperis kun apero de la veturantoj, komercistoj apud la ĉeftrafikaj vojoj. Tre fama estis la Gastejo de Granda Sankta Bernardo ĉe montpasejo en la svislandaj Alpoj. Ĝin fondis Sankta Bernardo de Montjoux en la 10-a jarcento kaj ĝi ankaŭ hodiaŭ funkcias sub gvido de Agoston-ordenaj monaĥoj. Marko Polo, kiu vizitis Ĉinion en la 13-a jarcento, trovis densan poŝtostacian sistemon, kie la vojaĝantoj trovis tranoktejon, la kurieroj de la mongola poŝto ripozejon. Tiuj gastejoj estis en posedo de la eklezio, monaĥejoj, regantoj.
228 Agathe
Oni ne konfuzu ĝin kun 7366 Agata''
Hotelo
Priskribo
Fine de la mezepoko aperis en la islamaj kaj en la eŭropaj landoj la privatposedaj gastejoj. La disvastiĝon de la gastejoj kaŭzis la multiĝo de la poŝt-kaleŝa veturado en la 17-a jc., sed la vere abrupta evoluo okazis en la 19-a jc dum la industria revolucio, ĉefe en Anglio, kies puraj kaj komfortaj gastejoj iĝis ekzemploj por la tuta mondo.
Arkolampo
Por konduktiloj, inter kiuj estas la arko, oni uzas grafiton.
Hotelo
Priskribo
La elformiĝo de la moderna hotelo dankindas ĉefe al la fervoja trafiko. La pli rapida veturo superfluigis la apudvojajn gastejojn, multaj el ili bankrotis. Florantaj hoteloj estiĝis komence ĉe la fervojstacioj, riveroj. Aperis la luksaj hoteloj, por kiuj la nivelon montris la londona ’’Savoy Hotel’’ ekde 1889 kun la propra elektra sistemo kaj diversaj servoj.
Nova mejloŝtono estis la malfermo de Statler Hotel en Buffalo en 1908. El ĝi kreskis la Statler Company, funkciigante la unuan hotelĉenon.
Arkolampo
Tia lampo ĝenerale ne tre esperinde funkcias. Ploblemoj kun tiu lampo estas pro tio, ke konduktiloj kontinue forbruliĝas pro la arko kaj necesas kontinue ilin agordi.
La lampo estis inventita ĉe limo de 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Tiaj lampoj estis uzataj dum la dua mondmilito por serĉi malamikajn aviadilojn en ĉielo nokte.
Hotelo
Priskribo
Post la dua mondmilito obliĝis, disvastiĝis la hotelĉenoj.
La hotelojn karakterizas plej ofte propra enĉambra duŝejo (banejo), necesejo, televidilo kaj fridujo.
Séranvillers-Forenville
Séranvillers-Forenville estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 309 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Séranvillers-Forenville estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Séranvillers-Forenville etendiĝas sur 7,24 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Marie-Bernadette Buisset Lavallard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Séranvillers-Forenville apartenas al la kantono Cambrai-Est, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Glitebeno
Glitebeno estas nocio el la geologio. Temas pri tavoloj sub la tersurfaco (proksimume en profundo de 0,5-200 m) kun malpli da frotrezisto ol en la ĉirkaŭaj tavoloj. Kiam la frotrezisto pli malgrandiĝas ol la gravitofortoj de la superkuŝantaj petro- kaj teramasoj, tiam glitebenoj povas ebligi degliton de deklivoj aŭ grundrompiĝojn. Enpenetro de akvo en la glitebenon dum fortaj pluvperiodoj kaj je kontakto kun la grundakvo povas plifaciligi tion.
Krhová
Krhová estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Vsetín en Regiono Zlín, ĝi situas proksimume 2 km nordoriente de Valašské Meziříčí, kies ĝi estis ekde la jaro 1953 ĝis la 31-a de decembro 2012 konsisto. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Valašské Meziříčí - Rožnov pod Radhoštěm kaj ŝoseo I/57. Vivas ĉi tie.
Historio
La 26-an de januaro 2012 reprezentantaro de urbo Valašské Meziříčí decidis pri farado de loka referendumo pri la memstareco de lokaj partoj Krhová kaj Poličná kaj proklamis ĝin al la 21-a de aprilo 2012. La municipo memstariĝis ekde la 1-a de januaro 2013.
16186 Helenajiang
16186 Helenajiang estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Helena Jiang, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la F. W. Buchholz High School de Gainesville (Florido, Usono).
Babí (Náchod)
Babí (Babe) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de distrikta urbo Náchod en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Náchod. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Týniště nad Orlicí – Otovice zastávka. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 270 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Babí situas en katastra teritorio Babí u Náchoda kun areo 2,16 km².
Colmenar Viejo
Colmenar Viejo (esperante Malnova Abelujaro) estas hispana municipo ene de la Alta Baseno de Manzanaro, en la Madrida Regiono je 31 kilometroj de Madrido ĉefurbo. En 2010, Colmenar Viejo havis 44 400 loĝantojn. Ekde la Antikvo ĝi estis setlejo de pluraj popoloj pro la strategia situo en la vojo nordo-sudo de la Iberia duoninsulo. Parto de ĝia teritorio troviĝas en la Regiona Parko de la Alta Baseno de Manzanaro.
Colmenar Viejo signifas en la hispana same kiel "Malnova Abelujaro".
NGC 7810
NGC 7810 (aliaj indikoj — UGC 12919, MCG 2-1-15, ZWG 433.18, IRAS23597+1241, PGC 163) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karolo (regantoj)
Listo de regantoj nomataj Karolo/Karlo.
Kun proksimumaj regojaroj.
Neregantoj
Aliaj gravaj Karoloj el regantaj dinastioj:
Anunciacia katedralo (Tjumeno)
La Anunciacia katedralo (Благовещенский собор) estis ĝis 1913 la ĉefa ortodoksa preĝejo en Tjumeno (Rusio). Ĝi evidente estis fondita ĉirkaŭ 1624, plurfoje estis restarigita post incendioj kaj en 1768-1786 estis konstruita el brikoj en 1700-1705. Nokte de la 13-a al la 14-a de junio 1932 ĝi estis eksplodigita.
Konstruado kaj funkciado
Unue la preĝejo estis dufoje konstruita el ligno — en 1586 kaj 1601.
Laŭ legendo la meza kaj ĉefa parto de la katedralo iam estis domo de vojevodo Sukin, al kiu poste estis alkonstruita unuflanke altaro de la ĉefa alkonstruaĵo, aliflanke — la refektorio, en kiu aperis altaro de Naskiĝo de Maria, sonorilturo kaj poste granda ekstera ŝtuparejo. Oni diris ke tiun legendon konfirmas specife elstara kvarangula formo de tiu ĉi parto kaj kaŝitaj sub stukaĵoj portretoj de diversaj homoj, evidente posteuloj de Sukin. Cetere lokhistoriistoj jam en la 1920-aj kontestis tiun popularan legendon.
La katedralo estis ekkonstruita el brikoj la laŭ iniciato de metropolito Ignatij (Rimskij-Korsakov) nelonge antaŭ eksiĝo kaj foriro. Lia posteulo Filofeo (Leszczyński) kontribuis al la konstruado, interalie sendinte siajn metiistojn kaj modifante la projekton. La la katedralo jam estis finkonstruita kion atestis surskribo sur ĝia frontono. Samjare la katedralo estis konsekrita, sed konstruaj laboroj daŭris. En 1705 estis konstruita preĝeja perono kaj sub ĝi, ĉe la okcidenta flanko aperis stokejo por ŝtata trezoro 4 x 3 saĵenojn granda ( x ) kaj la tegmento. En 1705 komenciĝis konstruado de sonorilturo. La konstruadon gvidis masonisto Ivan Borisov Sorokin (Soroka). Li partoprenis ankaŭ konstruadon de la Triunua katedralo en Verĥoturje (1703-1709), kio klarigas ilian similecon.
En 1781 la preĝeja paroĥo enhavis 81 urbajn kortojn.
La tegmento origine estis farita el tegoloj kiuj en 1818 estis anstataŭigitaj per feraj folioj farbitaj verde. En 1838 la katedralo estis stukita, kio estis ĝia unua riparado.
Meze de la 19-a jarcento la katedralo jam aspektis kaduka kaj estis tro malvasta por plenumi sian funkcion. Laŭ iniciato de la eparĥio en Tjumeno estis kreita la Spirita komitato pri konstruado de la nova katedralo (Духовный комитет по сооружению нового соборного храма), kies tasko estis kolekti tiucele monon. En septembro 1849 la komitato havis arĝentajn rublojn kaj certajn promesojn, ed tio ne sufiĉis.
En 1889 okazis granda riparado gvidata de preĝejestro Aleksandr Filippov, post kio la la katedralo estis denove konsekrita. Oni farbis la murojn de interne per olefarbo: ĉe la altaro per tenere rozkolora, je la meza parto kaj refektorio per helgriza, la navojn per helblua. Sur la muroj aperis pentraĵoj. Ekstere la katedralo estis stukita kaj farbita per blua kalkofarbo, dum la kolonoj, kornicoj kaj dukapaj agloj ĉe la fenestroj estis renovigitaj per olefarbo. La surskribo estis kovrita per helverda farbo, la literoj per tiu flava. La tegmento estis farbita je malakite verda koloro, karnicoj kaj kolonoj de la preĝejo per la blanka. Aperis defluiloj. Ekstere surmure estis pentritaj ikonoj de Kristnasko kaj Anunciacio de Dipatrino. Ĉe la enirejo estis pentrita Ĉionvida okulo kaj farita surskribo sur kornico per oraj literoj: "Domo mia nomiĝos la preĝodomo" (Дом мой, дом молитвы наречется). Poste oni plendis ke mallertaj riparistoj detruis ikonojn de Kristnasko kaj Anunciacio sur la frontono kaj difektis originan ikonostazon el komenco de la 18-a jarcento.
La aperis ukazo de la Sankta Sinodo laŭ kiu la katedralo iĝis paroĥa preĝejo dum la katedralan statuson transprenis la pli vasta Oranta preĝejo.
Fermo kaj detruo
La la preĝejo kaj ĝiaj posedaĵoj estis transdonitaj al la distrikta muzeo subestre de Pavel Rossomaĥin. En 1930 en la ejo malfermiĝis antireligia muzeo. La la preĝejo estis vendita kontraŭ  rubloj al la Tjumena Distrikta Asekura Kaso "por malkonstruado kaj detruado por brikoj" cele al konstruado de nova ripozejo. Nokte de la 13-a al la 14-a de junio 1932 la preĝejo estis eksplodigita. Antaŭ la detruo la preĝejon dum du monatoj okupadis amasloĝejo de la Aŭtovoja instituto kaj la stokejo sub ĝi ekde aŭtuno estis uzata por stokado de legomoj. Kiel kialoj de la detruo estis menciitaj proksimeco al la defalanta bordo de rivero Turo, malforteco de la grundo kaj bezono je brikoj por novaj konstruaĵoj.
Direktoro de la Tjumena muzeo Pavel Rossomaĥin plendis ĉe la juĝejo de Tjumeno, akuzinte la urban konsilion je detruado de arkitekturaj monumentoj — la preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria kaj de la Anunciacia katedralo. La la juĝejo kondamnis vic-prezidanton de la Tjumena Urba Konsilio A. A. Savin al unu jaro de devigaj laboroj kun pago al la urbo de 25% de la salajro. Tamen post unu jaro Savin sin turnis al la prezidanto de VCIK Miĥail Kalinin kun plendo, argumentante ke la detruo de la preĝejoj estis priparolata ekde 1932 laŭ ordono de altranguloj kaj li mem dum ilia eksplodigo estis en afervojaĝo en Moskvo, do ne partoprenis la aferon persone. La VCIK ordonis liberigi lin de pluaj devigaj laboroj kaj nuligi lian verdikton.
Loka historiisto Aleksandr Petruŝin asertas ke la brikoj kaj tomboŝtonoj el la eksplodigita katedralo estis uzataj dum konstruado de digo en Transriverejo. En alia artikolo li diras ke el brikoj de la Anunciacia katedralo kaj la preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria, eksplodigitaj en 1932, en strato Pervomajskaja estis konstruita trietaĝa domo Zarja, kie interalie funkciis samnomaj hotelo kaj manĝejo.
Priskribo
La katedralo havis 5 kupolojn kaj estis kvarangula, okupante areon je 24,8 x 10,7 metroj. Ĝi konsistis el al centra parto, altarejo kaj refektorio. La ĉefa parto estis borderita de kvar masivaj kolonoj, sur kiuj staris ŝtonaj kupoloj. Sur ĝi staris ankaŭ du okedraj elementoj — pli granda kaj sur ĝi malpli granda, finita per kupolo. De la grundo ĝis la plej granda kruco estis 32,4 metroj. Ĉe la norda kaj okcidenta partoj troviĝis preĝeja perono. La fasado estis abunde ornamita, inkluzive per ĉizaĵoj kaj koloraj ceramikaĵoj. La ĉefa kupolo estis kovrita je flavaj tegoloj, la etaj kupoloj estis farbitaj verde kaj ruĝe. La refektorio kaj altarejo havis tegmenton el kvadrataj platoj de la blanka kaj nigra koloroj, metitaj ŝake. La tegoloj estis faritaj en Tjumeno en produktejo, speciale organizita en julio 1701. La kolonojn, ĉizaĵojn kaj ceramikaĵojn faris metiisto, sendita de Filofeo. La ikonostazo estis ĉizita, kovrita per plantaj ornamaĵoj. Faris ĝin lokaj metiistoj Jelisej Jefremov kaj Kornila Tarakanov.
La ĉefa altaro estis dediĉita al la Anunciacio, la dua — al la Naskiĝo de Maria.
Sur la sonorilturo troviĝis 6 sonoriloj. La plej granda pezis 25 pudojn, sekvis 11 pudoj 10 funtoj , 3 pudoj 30 funtoj , 2 pudoj , 1 pudo 8 funtoj. Sur la sonorilturo troviĝis ankaŭ gardejo kun horloĝo.
Komence de la 19-a jarcento la katedralo estis grave rekonstruita, sed konservis sian ĝeneralan aspekton.
Paroĥo
Al la preĝeja paroĥo apartenis :
Stjepan Ĉuiĉ
Stjepan ĈUIĈ (kroate ČUIĆ; naskita la en Bukovica, komunumo Tomislavgrad, Bosnio kaj Hercegovino) estas kroata verkisto. Li studis la serbokroatan kaj rusan lingvojn en la Universitato de Zagrebo. De 1988 ĝis 1992 li instruis la kroatan lingvon en la Universitato de Bamberg en Germanio. De 2005 ĝis 2008 li estis prezidanto de Kroata Verkista Asocio (Društvo hrvatskih književnika). Lia romano Orden priskribas la komunisman teroron kaj estas tradukita en plurajn lingvojn.
Kalvinana preĝejo (Mohács)
Historio
La unua mencio okazis pri kirko en Mohács en 1332. Iam post 1526 Mohács apartenis al la Osmana Imperio. En Mohács la hungaraj loĝantoj rifuĝis, poste turkoj kaj sudaj slavoj alvenis, baldaŭ ankaŭ hungaroj, sed ili estis kalvinanoj. La regantaj turkoj iomete favoris la kalvinanojn, ĉar ili ne uzis skulptaĵojn kaj bildojn en la kirkoj. Alvenis kalvinanaj predikistoj kaj supozeble en Mohács jam ekzistis grupo en la 1570-aj jaroj eble kun kaduka preĝdomo. Depost dominado de turkoj la Habsburgoj komence malpermesis la kalvinanajn preĝejojn, ja tiam estis kontraŭreformacio. Ekde la jaro 1681 jam laŭleĝe venis permesoj pri konstruadoj de protestantaj kirkoj. La nun videbla kirko en Mohács estis konstruita inter 1787-1790, pligrandigita en 1922, renovigita en 1978 kaj 2013. La orgeno estis kreita en 1940, trakonstruita en 2013.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto estas ankaŭ monumento pri viktimoj dum la mondmilitoj. La tura fasado estas nevidebla, ĉar post breĉo domo etendiĝas. En la turo 2 sonoriloj loĝas, la turpinto estas bulba. La navo havas imponan krucnavon, tie estas la ĉefenirejo. La navo finiĝas en duonronda absido. Interne la predikejo estas masonaĵo.
La paroĥo estis kunigita kun Kölked.
Dinamika ekvilibro
Dinamika ekvilibro estas ekvilibro de kelkaj konkurantaj procezoj. Ĉi tio ofte estadas en fiziko kaj kemio.
Ekzemplo el kemio. Estas du miksitaj substancoj, A kaj B (konkretan ekzemplon vidu ĉe duonpeza akvo).
Substanco A kontinue traformiĝas en substancon B kaj samtempe substanco B kontinue traformiĝas en substancon A. Rapidecoj de la traformiĝoj dependas de kvantoj da haveblaj substancoj en ĉiu momento.
Se substanco A estas en pli granda kvanto, ĝi ĝenerale pli rapide traformiĝas. Ankaŭ la samo estas pri B.
Se la tuta maso estas konstanta, do maso da substanco B MB = MH - MA.
Videblas, ke kiam MA = MAE rapidecoj de traformiĝoj en ambaŭ direktoj estas la samaj kaj la sistemo estas stabila.
MAE estas ekvilibra maso da substanco A.
Ekvilibra maso da substanco B MBE = MH - MAE.
Kolono
Tipoj kaj konceptoj
Laŭ Francisko Azorín kolono estas Alta cilindro, foje multflanka prismo, or subteni aŭ ornami, kies ordinaraj partoj estas bazo, fusto k. kapitelo. Li indikas etimologion el la latina columna, el columen (apogo). Kaj li aldonas la terminojn kolonaro, por vico de kolonoj, kaj interkolono, monolita kolono, ŝtona kolono, ŝtala kolono, afiŝa kolono, akvokolono, hidrargokolono, miliara kolono. Ĉiam laŭ Azorín oni povas dividi kolonojn jene:
En figura senco, militkolono en armeoj estas formiĝo de soldataro kunmarŝanta en unu aŭ pluraj vicoj, en kiu la vicaro evidente pli longas ol larĝas.
Dolina (Puconci)
Dolina, hungare Völgyes estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci.
Dolné Lefantovce
Situo
Dolné Lefantovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Nitra (urbo) troviĝas je 15 km-oj.
Dolina (Puconci)
Situo
Dolina situas sur deklivoj, laŭ traira flanka vojo.
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Völgyes 41 domojn kaj 245 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1938 kaj en 1956 vilaĝaj festegoj okazis.
Dolné Lefantovce
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 laŭ tiama hungara ortografio "Elefant". En 1421 la loko iĝis kampurbo. En 1751 oni komputis tie 32 familiojn. En 1784 loĝis tie 332 vilaĝanoj en 47 domoj, en 1828 399 vilaĝanoj en 57 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóelefánt 403 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
14594 Jindrašilhán
14594 Jindrašilhán estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa astronomo Jindřich Šilhán (1944–2000), grava kontribuinto por la disvolvo de pervidaj observoj en la ĉeĥa kaj slovaka respublikoj. Li observis eclipsajn duopajn stelojn kaj organizis programon por superrigardi ilin. Liaj iamaj studentoj estas iuj el la estroj de publikaj observatorioj.
Strato Melantrichova
La Strato Melantrichova estas strato en Prago. Ĝi portas la nomon de fama ĉeĥa presisto Georgo Melantrich de Aventino, kiu posedis la domon n-ro 471/10; la domo, elstara renesanca konstruaĵo el la jaro 1563 kun bela portalo kaj "loĝio" en la korto, estis detruita en 1895 kaj sur la loko oni konstruis banalan domon. Aliaj domoj en la strato, interesaj el arkitektura vidpunkto, estas: la "Teyfldomo" n-ro 463/15, malfrurenesanca konstruaĵo ĉ. 1600. Tie ĉi, antaŭ la batalo sur la Blanka Monto, ofte restadis la reĝo Friedrich V de Pfalclando kiel gasto de tiutempa posedanto Johano Teyfl de Zeilberk. La fasado estas barokigita. En apudeco troviĝas la domo n-ro 464/13 "Ĉe la blua ŝipo" (U modré lodi), kie la fama ĉeĥa komponisto Josef Mysliveček, "Il divino Boemo" (1737-1787) travivis sian junaĝon. La najbara domo n ro 465/11 "Ĉe la kvin kronoj" (U pěti korun) estas malfrurenesanca konstruaĵo el la komenco de la 17-a jarcento.
Teatro de marionetoj Ostrava
Teatro de marionetoj Ostrava estiĝis en la jaro 1953. Dek unu fondintoj decidis krei scenon difinitan sole por infanoj. La unua ludo estis la 12-a de decembro 1953 premiero de teatraĵo Avo Frosto. La unua direktoro estis Miloš Zapletal. Inter tiamaj aktoroj eminentis precipe Jiří Volkmer, Dušan Feller aŭ Libuška Hertlová. El sia devena sidejo sur Placo de Masaryk la teatro en la jaro 1999 transloĝiĝis en novan konstruaĵon proksime de ekspoziciejo Nigra herbejo. Jam ekde la jaro 1995 ĝi aranĝas ĉiun paran jaron internacian marionetan festivalon Spectaculo Interesse Ostrava kaj ĉiun malparan jaron festivalon Teatra pilgrimado sen barieroj.
Malnova konstruaĵo de la teatro
La domo sur stratangulo de Placo de Masaryk kaj Velká strato (ludomo de Mathias Schönhof kun kafejo Union) estis konstruita en la jaroj 1898-1899 laŭ projekto de ostrava arkitekto Felix Neumann. Ekde la jaro 1953 komencis en la konstruaĵo en ligiteco al amatora ensemblo Ligna Reĝlando agadi profesia Regiona Teatro de marionetoj. En la jaroj 1968-1972 okazis ampleksa rekonstruo de la konstruaĵo. Plua rekonstruo de la konstruaĵo estis farita unu jaro post forloĝiĝo de la ensemblo en la nove konstruita konstruaĵo de Teatro de marionetoj. Hodiaŭ oni markas la domon sur la stratangulo de Placo de Masaryk kaj Velká strato kiel la "eksa Teatro de marionetoj".
La Arĝenta Ŝlosilo
Ĝia nomo estas referenco al rakonto de H. P. Lovecraft.
Ekde 1987 La Arĝenta Ŝlosilo franclingve publikigas nuntempajn romanistojn kaj novelistojn (Jonas Lenn, Jean-Pierre Andrevon) kaj eseistojn (S.T. Joshi, Lionel Dupuy), klasikajn Anglalingvajn verkistojn en franca traduko (Arthur C. Clarke, Clark Ashton Smith, G.S. Viereck) kaj ĝi republikigas verkistojn de la fino de la jarcento 19 ĝis la komenco de la jarcento 20 (Édouard Ganche, Charles de Coynart, Théo Varlet, Gabriel de Lautrec).
Ekde 2010, ĝi ankaŭ eldonas esperantlingvajn librojn.
François Dubois
François DUBOIS (1529-1584), estis franca pentristo, hugenoto, naskiĝinta en Amiens. Lia nura konservita verko estas la plej konata reprezento de la Masakro de la Sankta-Bartolomea tago de 24a de aŭgusto 1572, kiam parizaj katolikoj atakis kaj amasmortigis hugonotajn samlokanojn. Oni ne konas ĉu Dubois mem ĉeestis dum la okazintaĵoj, sed estis dokumentita ke parenco lia, nome la kirurgo Antoine Dubois, mortis en la masakro. Dubois fuĝis al Laŭzano por eskapi for el la persekutado kaj tie alia rifuĝinto, nome bankisto el Liono, mendis al li la pentraĵo por rememori la masakron.
La pentraĵo montras du el la momentoj de la masakro kiuj plej ofte aperas ripetitaj en gravuraĵoj kaj ilustraĵoj de libroj: la reĝino patrino Katerino de Mediĉo inspektanta je la pordoj de Luvro la korpojn de la murditoj, fone maldekstre, kaj dekstre la murdon de la marŝalo Gaspard de Coligny, estro de la hugenotoj, elfenestrita el fenestro de sia palaco.
Listo de asteroidoj (107001–108000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 107001 ĝis 108000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
São Luís do Quitunde
São Luís do Quitunde estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 32.412 loĝantojn en 2010.
Geranila buterato
Geranila buterato aŭ C14H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la buterata acido kaj geranila alkoholo, Geranila buterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Geranila buterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Geranila buterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
(16187) 2000 AP164
(16187) 2000 AP164 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Islamabad-Garb
Islamabad-Garb - kurde Şabad aŭ Arwînawa, perse kaj arabe اسلام آبادغرب, ankaŭ latinliterigata Islāmābād-e Gharb aŭ Eslāmābād-e Gharb; historie ankaŭ nomata Islāmābād respektive Eslāmābād, Hārūnābād, Ŝāhābād kaj Ŝāhābād-e Gharb - estas urbo kaj distrikta ĉefurbo en la provinco Kermanŝaho de Irano. Laŭ la censo de la jaro 2006, ĝi havis 89 430 loĝantojn en 20 956 familioj. La limo al Irako foras 90 kilometrojn.
Oceano
Oceano (el la greka Ὠκεανός, latinigite el la greka  Okeanós}, nome la Monda Oceano de la klasika antikveco ) aŭ ankaŭ marego, estas seninterrompa salenhavakva envolvilo de la Tero, kiu bordigas kontinentojn kaj insulojn, kaj havas komunecan salkonsiston. Ĝi komponas multe el la hidrosfero de la planedo. Ĝi kovras ĉirkaŭ 71% de la Tersurfaco (en norda hemisfero - 61% kaj en la suda - 81%).
Priskribo
La akvo de la oceano estas salenhava, ĉar riveroj alportas en ĝin grandkvante mineralajn salojn. Post vaporiĝo de la akvo, la saloj restas en oceano. Mil gramoj da oceana akvo enhavas ĉirkaŭ 35 g da salo. Teraj plantoj kaj bestoj uzas nur nesalenhavan, trinkeblan akvon. (Pri la ebleco transvivi sur oceano trinkante maran akvon vidu Alain Bombard.)
Sur la Tero, oceano estas unu el la ĉefaj konvenciaj dividoj de la Monda Oceano, kiu okupas du trionojn de la planeda surfaco. Per la kontinentoj Oceano dispartiĝas en 4 partoj: nome (laŭ descenda ordo laŭ grando) Pacifiko, Atlantiko, Hinda Oceano kaj Arkta Oceano. Laŭ decido de la Internacia Hidrografia Organizo en 2000 kvina oceano estas la Suda Oceano, antaŭe konata kiel la Antarkta Oceano.
Averaĝa profundo de la monda oceano estas ĉirkaŭ 3711 m, la plej profunda - 11022 m (Mariana kavaĵo). Averaĝa akvotemperaturo en surfacaj tavoloj estas 17,5, ĉe la ekvatoro - ĉirkaŭ 28, kaj proksime al polusoj ĝi malaltiĝas ĝis -2 gradoj. Monda oceano posedas grandegajn biologiajn (fiŝoj, moluskoj, algoj), energiajn (energio de marfluoj), mineralajn (kemiaj elementoj, mineraloj) riĉofontojn. Estas grava ĝia signifo por navigado ekde prahistoriaj epokoj.
La vorto maro estas ofte uzata interŝanĝe kun "oceano" en kelkaj lingvoj sed, strikte parolante, maro estas akvejo el salenhava akvo (ĝenerale divido de la monda oceano) parte aŭ entute fermita per tero.
La Tero estas la nura planedo kiu povas havi oceanon (aŭ ajnajn grandajn kvantojn de malferma likva akvo). Saloza akvo kovras ĉirkaŭ 72% de la surfaco de la planedo (~3.6×10⁸ km²) kaj estas kutime dividita en plurajn ĉefoceanojn kaj pli malgrandajn marojn, kun la oceano kovranta ĉirkaŭ 71% de la surfaco de la Tero.. La oceano enhavas 97% de la akvo de la Tero, kaj oceanografoj deklaris ke nur 5% de la Monda Oceano estis esploritaj. La totala volumeno estas ĉirkaŭ 1.3 miliardoj da kubaj kilometroj (310 milionoj k. mejl.) kun meza profundo de 3,682 metroj (12,080 ft).
Ĉar ĝi estas la ĉefa komponento de la hidrosfero de la Tero, la mondoceano estas integrita al ĉiu konata vivo, formoparto de la karbonciklo, kaj influoklimato kaj veterpadronoj. Ĝi estas la vivejo de 230,000 konataj specioj, kvankam multe de la oceanprofundoj restas neesploritaj, kaj oni taksas ke ekzistas pli ol du milionoj da maraj specioj. La origino de la oceanoj (akvo) de la Tero restas nekonata; oceanoj verŝajne formiĝis en la Hadea periodo kaj eble estis la ekiga impeto por la apero de vivo.
Eksterteraj oceanoj povas esti komponitaj el akvo el aŭ aliaj elementoj kaj kunmetaĵoj. La nuraj konfirmitaj grandaj stabilaj korpoj de eksterteraj surfaclikvaĵoj estas la lagoj de Titano, kvankam ekzistas indico por la ekzisto de oceanoj aliloke en la Sunsistemo. Frue en iliaj geologiaj historioj, ĉe Marso kaj Venuso estas teorioj ke ili havas grandajn akvoceanojn. La Marsa oceanhipotezo indikas ke preskaŭ triono de la surfaco de Marso iam estis kovrita per akvo, kaj senbrida forceja efiko eble boligis foren la tutmondan oceanon de Venuso. Kunmetaĵoj kiel ekzemple saloj kaj amoniako dissolviĝis en akvo pli malalte de sia frostpunkto, tiel ke akvo eble ekzistas en grandaj kvantoj en eksterteraj medioj kiel sala akvo aŭ konvekta glacio. Nekonfirmitaj oceanoj estas konjektitaj sub la surfaco de multaj nano-planedoj kaj naturaj satelitoj; precipe, la oceano de Eŭropo verŝajne havas super dufoje la akvovolumenon de la Tero. La gasgigantaj planedoj de la Sunsistemo ankaŭ verŝajne posedas likvajn atmosferajn tavolojn de ankoraŭ konfirmotaj kunmetaĵoj. Oceanoj ankaŭ povas ekzisti sur eksoplanedoj kaj eksolunoj, inkluzive de surfacaj oceanoj de likva akvo ene de ĉirkaŭstela enloĝebla zono. Oceanplanedoj estas hipoteza speco de planedo kun surfaco tute kovrita per likvaĵo.
La oceanoj
Kvankam ĝenerale priskribitaj kiel pluraj apartaj oceanoj, tiuj akvoj konsistas el unu tutmonda, interligita korpo de salakvo foje referita kiel la Monda Oceano aŭ tutmonda oceano. <ref name="UNAoO">" Tiu koncepto de kontinua akvoareo kun relative libera vojnodo inter siaj partoj gravegas al oceanografio.
La plej gravaj oceanaj sekcioj estas difinitaj parte per la kontinentoj, diversaj arkipelagoj, kaj aliaj kriterioj. Vidu la tablon malsupre por pli da informoj; notu ke la tablo estas en descenda sinsekvo laŭ grandeco.
Ekonomio
Evidente por marbordaj kaj insulaj landoj kaj regionoj, oceanoj estas ĉefa enspezofonto per multaj vojoj, nome transporto, fiŝkaptado, turismo, naturaj rimedoj ktp. Ekzemple por Afriko diversaj institucioj jam atentis pri la ekonomia graveco de la nomita "blua ekonomio", nome daŭrigebla ekonomio dependa el la "mara transporto kaj fabrikado, mara nafto- kaj gas-esplorado, kaj akvokulturo." En Afriko estas 38 marbordaj kaj insulaj landoj, kun landaj akvoj kovrantaj 13 milionojn da km², de totalaj 54 ŝtatoj. Aliflanke, ĉirkaŭ 90 % de la afrikaj importoj kaj eksportoj estas transportataj surmare. Inter aliaj gravaj resursoj, fiŝoj liveras preskaŭ 20 % de elbestaj proteinoj konsumataj de iliaj loĝantaroj. Tiu nombro kreskas ĝis 50 % en tre dense loĝataj insulaj kaj marbordaj mondoregionoj, kiel ekzemple Ganao, Gvineo kaj Senegalo. Konsiderante, ke la afrika loĝantaro pli kaj pli pliiĝas, dum la maraj resursoj tute ne pliiĝas, sed male malpliiĝas, la problemo pliakriĝas. Fiŝkaptado povas esti bazo por industrio, kio estas tiom necesa en la mondoregiono. Tamen, tio oakzas en malmultaj landoj, ekzemple en Nordafriko, nome en Maroko (kie oni prilaboras eĉ algojn) kaj en Tunizio, aŭ en Benino (kie oni uzas kompoŝtajn restaĵojn por fiŝbredejoj), Kameruno (kie oni eksperimentas per spirulino). Kontraste Okcidenta Afriko ege suferis pro troa fiŝkaptado.
Graveco kaj krizo
Ĉirkaŭ malpli ol 22 % de la oceanoj estas ĝis nun esplorita, sed tio sufiĉas por timi, ke temas pri minaco pro tutmonda varmiĝo, pli-acidiĝo, kaj poluado. La koralblankigo estas ekzemplo de la malbonfartiĝo de la oceanaj ekosistemoj. Tio tuŝas kaj la naturon kaj la vivon de homoj. Preskaŭ tri miliardoj da homoj rekte dependas de la oceana biodiverseco por vivtenado. Tamen la ŝtatoj averaĝe dediĉas al la marsciencoj nur ĉirkaŭ 1,7 % el siaj buĝetoj por esplorado, dum kontraste la tutmonda ekonomio milione profitas el la oceanaj rimedoj. Ensorbante preskaŭ unu trionon de la eligita karbona dioksido, la oceano plenumas gravegan funkcion en la reguligo de la klimato. Kiel vivofonto, ĝi ludas gravan rolon por la futuro de la homaro. Tial ĝi delonge estas favora kampo de la internacia kunlaborado.
La plasto, flosanta sur la oceanoj estas jam tre konata simptomo el la mara malsano, inter plivarmigo, pliekspluatado kaj pliacidigo. La lastaj esploroj cerbumas nun pri la rapideco de tiuj fenomenoj. La oceanoj, funkciantaj kvazaŭ la pulmo de la Tero, produktas la oksigenon, necesa por la tutmonda vivo. Ensorbante la plimulton de la ekscesa varmo, estigita de la forcejefikaj gasoj, eligitaj ekde la komenco de la industria epoko, ili ludas gravan rolon ankaŭ en la reguligo de la klimato, kaj sekve por la tuttera vivo. Laŭ lastaj studoj la rapideco laŭ kiu la oceanoj varmiĝas ekde 1993 duobliĝis kompare kun la antaŭaj 25 jaroj. Tio rezultis en multiĝo de zonoj kiuj estas forlasitaj de marspecioj. En alta maro tio kvarobliĝis en kvindek jaroj. Aliaj rezultoj estas sekegoj kaj pluvegoj, krom la plialtiĝo de marnivelo. Kelkaj specioj migras al pli malvarmaj areoj, sed ekzemple koraloj ne povas moviĝi kaj mortas. De 1870 ĝis 2021 la duono de la surfaca areo de koralaj rifoj malaperis, kaj tiel gravaj ekosistemoj, kiel la mangrovejoj, malpliiĝis ĝis malpli ol 25 %.
Tiu estas la informo devena el esploritaj areoj, sed plej parto de la oceanaj zonoj estas ankoraŭ neesploritaj. Esplorado postulas esplor-ŝipojn, uzadon de satelitaj fotoj kaj de subakvaj robotoj. Tiuj teknikaĵoj siavice postulas grandajn investojn, kiujn plej parto de ŝtatoj tute ne entreprenas en la necesa kvanto. Tamen, kelkaj progresoj aperetas: endanĝerigitaj specioj, kiel balenoj, rekuperiĝis kvante, pro la internaciaj malpermesoj pri komerca balenĉasado, kvankam tio nek estas sekvita de kelkaj ŝtatoj, nek estas ankoraŭ kontentiga rezulto. Ĉiuokaze lastatempa studo, publikigita en la scienca gazeto "Nature" en Aprilo 2020, montris, ke danke al klopodoj iniciatitaj ekde la 1970-aj jaroj la perdoj de mar-herbejoj, mangrovejoj kaj sal-marĉoj malpliiĝis kaj, en pluraj lokoj, tiuj habitatoj fakte pliiĝis. Same la populacioj de grandaj marspecioj iom multobliĝis, kaj kelkaj el ili montris ampleksajn restaŭradojn. Ĉirkaŭ 47 % el la populacioj de 124 marmamuloj taksitaj havis signifan kreskon en la lastaj jardekoj, neniu ŝanĝo estis malkovrita en 40 % kaj nur 13 % malpliiĝis. Iuj fiŝkaptejoj iom rekuperiĝis – pro la redukto de troa fiŝkaptado en la komenco de la 21-a jarcento - kaj same la populacikvanto de specioj kiuj estas daŭripove ekspluatataj. Grava paŝo estis la transiro al senplumba petrolo kaj nuna celo estas forigi plaston por eviti poluon.
Tiukadre la gazetaro abunde informas pri iniciatoj por eviti plastopoluadon el la maro, ekzemple kampanjoj por plastoretirado aŭ kontraŭ la uzado de ŝalmoj kaj aliaj unuuzaj plastaj iloj. Tiuj iniciatoj pliampleksiĝas per edukado kaj esplorado interrilatitaj. Fakte oceanoj apenaŭ aperas en la studobjektoj de la eduksistemo kompare kun kontinentoj, aŭ kun aliaj temoj ne tiom gravaj por la estonteco de la homaro kaj de la planedo.
Rimarkindaj atingoj estas devena el klopodoj faritaj por protekti martestudojn. Tio estis konstatita ekzemple en la Atolo Aldabra en Sejŝeloj kiu krome gastigas iujn el la plej antikvaj koraloj en la mondo, de antaŭ 125 000 jaroj. Pere de protektado en nestejaj strandoj la nombro de ovodemetantaj martestudoj kreskis el 500-800 en la fino de la 1960-aj jaroj, ĝis 3 100-5 225 en 2011. Nuntempe la populacio de verdaj testudoj en la Atolo Aldabra estas la plej multnombra en la Okcidenta Hinda Oceano kaj kreskas jaron post jaro, irantaj tiom malproksime kiom ĝis la Galapagoj en Ekvadoro, do ili trapasas du oceanojn.
Esplorado
La plej utila vojo al disvastigo de sciaro pri oceanoj estas la interŝanĝo de konoj kaj la internacia kunlaborado. Ekde 1959 ĝis 1965, 45 esplorŝipoj de 14 landoj esploris la Hindan Oceanon, el geologio al marbiologio, el nutraĵoj al mineralaj resursoj. La kolektita informaro ebligis al landoj kiel Barato, Indonezio, Pakistano kaj Tajlando organizi aŭ plibonigi siajn marsciencajn infrastrukturojn. Sur tiu bazo kreiĝis la Interregistara Oceanografia Komisiono (angle IOC) – la unua instanco respondeca pri la fortigo de interregistara kunlaboro pri maraj sciencoj – en la 1960-aj jaroj kadre de UNESKO kaj fakte el 1960 kun oceanografia konferenco en Kopenhago kun partopreno de 35 landoj. Poste aliaj internaciaj organizoj rilataj al UN kiel Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (angle FAO) kaj la Monda Meteologia Organizo (angle WMO). Nun la IOK havas 150 landojn membrojn. Specifa rezulto de tiu internacia kunlaborado estas ekzemple la organizado de sistemo por antaŭaverti pri cunamoj kaj eviti ties negativajn konsekvencojn.
Silento kaj sono
Ĉar lumo penetras nur apenaŭ kelkajn metrojn sub la surfaco, la sono estas la nura rimedo por informado kaj komunikado disponebla al marestaĵoj, nome ne atingebla de la homa aŭdkapablo. Lastatempe oni ekatentis pri la damaĝo farata de homa aktiveco al tiuj sonrimeda komunikado, ekzemple pere de la motoroj de ŝipoj al la 89 specioj de cetacoj, sed ne nur. Tamen lastatempe oni malkovris, ke ankaŭ multaj aliaj pli malgrandaj marbestoj, eĉ se ili ne disponas de aŭdkapablo, dependas de aliaj senorganoj kiuj same suferas pro nuntempa bruego. Tiukadre oni proponis diversaj klopodon por mildigi la bruon devenan ekzemple de ŝipmaŝinoj, aeraj turbinoj, naft-ekspluatejoj, militmanovroj ktp.
La profundo
Lastatempa ĉina esplorteamo esploris per tiucelaj aparatoj la profundajn fonojn kaj trovis diversajn interesaĵojn, ekzemple kadavron de neantaŭnelonge mortinta baleno, kio konvertiĝis en natura oazo por tre diversaj marbestoj kiuj nutras sin el la enorma kadavraĵo. Tio ege utilis por esplori kiel okazas la vivo en tre profundaj oceanareoj. Tiu kampo de esplorado malfermas partikulare ampleksan esplorobjekton por najbaraj landoj.
(18578) 1997 XP
(18578) 1997 XP estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
6205 Menottigalli
6205 Menottigalli estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala fizikisto Menotti Galli de la Universitato de Bolonjo. Li komence studis la, la meteorŝtonojn kaj la fizikon de Suno kaj la heliosferon. Li studis la rilatojn Tero-Suno, la izotopojn kosme kreitajn, la radiokarbonon en la arb-kreskoringoj. Li sugestis serĉi fajnajn partiklojn en la rezino de la arboj kiuj postvivis al la evento de Tungusko ; li partoprenis al la esplorvojaĝo de 1991 por preni specimenojn de ligno en kiuj li serĉis la elementojn, kiuj konstituis la alfrapintan korpon.
Maksimiliano (regantoj)
Listo de regantoj nomataj Maksimiliano.
NGC 7811
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Francisco Mejía
Francisco Mejía (pron.: Francisko Meĥia) estis grava kolombia fotisto naskita en 1899 en urbeto Copacabana (pron.: Kopakabana), proksime al Medellín, kaj mortinta en 1979 en ĉi-lasta urbo.
Lia patro estis laboristo en minejoj, sed ankaŭ iufoje estis urbestro de Copacabana. Kiam malbonigita ekonomia situacio puŝis la familion vojaĝi al Medellín, la patrino starigis fabriketon de ĉapeloj kaj servon de vestaĵlavado. Kiel junulo, li vojaĝis al la nacia ĉefurbo Bogoto kun la celo studi inĝenierikon, sed novaj ekonomiaj malfacilaĵoj devigis lin reveni al sia hejmo en 1917. Li haltis sian studadon por helpi sian familion, kaj por tio li laboris kiel leterportisto kaj helpanta desegnisto. Ĉi-lasta okupo helpis lin disvolvi sian kritiktaksan rigardadon pri arkitekturaj temoj. Poste (1917-1918) li laboris kun Oscar Duperly, de kompanio "Oduperly", la plej konata fotografia kompanio en la lando, kie li enamiĝis kun fotografio kaj lernadis pri ĝi. Tie li laboris kiel fotisto sed ankaŭ plenumadis administrajn taskojn.
Tiutempe li ŝatis promeni tra la urbo kaj foti nur por sia persona plezuro. Tamen, la kolektitaj fotoj estis ŝatataj de amikoj kiuj komencis konsideri lin bona fotisto, proponi aĉeton de la fotoj kaj komisii al li fotadon foje. Do li vidis la eblecon dediĉigi profesie al fotografio.
Ĉirkaŭ la jaro 1934, Francisco Mejía aĉetas parton el la fotoekipajoj de alia grava kolombia fotisto, Benjamín de la Calle (1869-1934).
En aŭgusto de 1935 okazis en la Medellín kristisma evento: "Eŭkaristia Kongreso", kaj Francisco Mejía estis nomumata oficiala fotisto de la evento, pri kio li produktas albumon kaj kolekton de poŝtkartoj kolorigitaj fare de li mem.
Kiel -tiame nova- diferencigo kompare kun aliaj fotistoj, li emfazis la fotadon por entreprenoj kaj industrioj.
En 1958, post la morto de alia grava fotisto, Rafael Mesa (1875-1958), granda parto el ties fotoarkivo de negativoj, registritaj inter 1930 kaj 1955, estis akirata fare de Francisco Mejía.
Nuntempe la verko de Francisco Mejía estas precipe interesa kiel dokumentaro pri la socio, arkitekturo kaj disvolviĝo de la urbo Medellín inter 1930 kaj 1970. La kolekto konservita de fotoj fare de Fancisco Mejía ehhavas proksimume 7000 negativojn registritaj -laŭ la teknikaj eblecoj de ĉiu epoko- en vitro, nitrato de celulozo kaj acetato de celulozo. La kolekto estas nuntempe prizorgata, kaj laŭokaze ekspoziciata, fare de la Fondaĵo Antjokia por Sociaj Studoj (hispanligva mallongigo: FAES), post donaco farita de la vidvino kaj gefiloj de Francisco Mejía en 1984. En novembro de 1999 la kolekto de FAES eniris kiel pruntaĵo en la Biblioteko Publika Piloto de [[Medellín (Kolombio)|Medellín] por Latinameriko], kie ĝi formas parton de la Centro de Vida Memoro de Medellín
Elixir
Elixir estas funkcia programlingvo sur la Erlang virtuala maŝino. Ĝi ĉefe celas oferti etendeblon, produktivon kaj eraran toleron.
Frankweiler
Frankweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Landau-Land.
La burgo Alt-Scharfeneck estis altmezepoka spronburgo. La komencoj de la burgo estis la tempo de la salioj, nome 1024-1125. Ĝi situas en la komunumo Frankweiler.
La Orensberg estas 581,2 m alta monto en la Palatinata Arbaro. Ĝi situas apud Frankweiler en la rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße kaj apartenas al la regiono Dahn-Annweiler-Felsenland.
Teddy Stauffer
Teddy Stauffer estas arta nomo de bandestro (naskiĝinta la kun nomo Ernest Henry Stauffer en Murten, Kantono Berno, Svisujo, mortinta la  en Acapulco, Meksiko) estis mondfama svisa bandestro ankaŭ en Germanujo. Li estis swing-reĝo ekde jaroj 1928, 1930 kaj malfrue.
Thun-l'Évêque
Thun-l'Évêque estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 601 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Thun-l'Évêque estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Thun-l'Évêque etendiĝas sur 5,69 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacques Denoyelle, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Veragŭo
Geografio > Ameriko > Centra Ameriko > Panamo > Veraguas
Veragŭo aŭ Veraguo (hispane Veraguas) estas centra provinco de Panamo.
Ĝi havas surfacon de 10.677 km2 kaj estas dividita en dekdu distriktoj.
La ĉefurbo estas Santiago de Veraguas, fondita in 1636, unu el la urboj kun pleja ekonomia kresko de la lando.
Veraguas estas la nura provinco de Panamo kun marbordo en ambaŭ oceanoj.
Lormont (stacidomo)
Lormont estas fermita franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en Lormont, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Neolitika arkitekturo
Neolitika arkitekturo referencas al strukturoj kiuj enhavas loĝejojn kaj ŝirmejojn el ĉirkaŭ 10,000 al 2,000 a.K., nome la Neolitika periodo. En Sudorienta Azio, Neolitikaj kulturoj aperis tuj post 10,000 a.K., dekomence en Levantenio (Antaŭceramika Neolitiko A kaj Antaŭceramika Neolitiko B) kaj el tie orienten kaj okcidenten. Fruaj neolitikaj strukturoj kaj konstruaĵoj povas troviĝi en sudorienta Anatolio, Sirio, kaj Irako el ĉirkaŭ 8,000 a.K. kaj agrikulturaj societoj unuafoje aperantaj en sudorienta Eŭropo ĉirkaŭ 7,000 a.K., kaj en centra Eŭropo ĉirkaŭ 5,500 a.K. (el kiuj la plej fruaj kulturaj kompleksoj estas la kulturo Starčevo-Koros (Cris), la Liniceramika kulturo, kaj la Vinĉa kulturo. Popoloj de Ameriko kaj de Pacifiko restis ĉe Neolitika nivelo de teknologio ĝis la epoko de ka eŭropa kontakto, inklude tre malgrandajn esceptojn.
Velehrad
Velehrad estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Uherské Hradiště (Regiono Zlín). Ĝi havas  kaj apartenas al la plej gravaj pilgrimlokoj de Ĉeĥio. En la 1990-aj jaroj ĝi estis dufoje vizitita de la papo Johano Paŭlo la 2-a.