cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interligo de Baha'u'llah
Manifestiĝoj de Dio
"'La unusola misio de la profetoj kaj mesaĝistoj de Dio estas gvidi la homaron laŭ la rekta vojo de la vero. La celo de ilia revelacio estas instrui ĉiujn homojn, por ke je la horo de sia forpaso ili povu supreniri ĝis la trono de la Plej-Alta, en stato de pureco, de sankteco kaj de perfekta sindeteno. La progresado de la mondo kaj la antaŭeniro de ĝiaj popoloj dependas de la lumo, kiun radias la animo de la profetoj. Ili estas la fermento, kiu levas la mondon de l'esto kaj konsistigas la movigajn fortojn, dank'al kiuj manifestiĝas la artoj kaj ĉiuj mirindaĵoj de ĉi-tiu mondo. Dank'al ili la nuboj superverŝas sian bonefikan akvon kaj la tero donas siajn fruktojn. Ĉiu fenomeno necesigas kaŭzon, movigan forton aŭ vivigan principon. Estas do tiuj animoj, tiuj simboloj de abnegacio, kiuj ja ĉiam donis kaj daŭre donados impulson al la mondo de l'esto.'"
Siksto la 5-a
Li naskiĝis en Markio kaj pasigis sian infanaĝon en malriĉeco. Je la aĝo de 12 jaroj li eniris minoritanan monaĥejon en Montalto delle Marche, devenloko de sia familio, al kiu li restis ligita dum sia tuta vivo. Li baldaŭ pruviĝis ege lerta predikanto kaj dialektikulo. Ĉirkaŭ 1552 lin rimarkis kardinalo Rodolfo Pio di Carpi, protektanto de lia ordeno, de Michele Ghislieri (estonta papo Pio la 5-a) kaj de Giovan Pietro Carafa (estonta papo Paŭlo la 4-a). De tiu momento komenciĝis lia kariero. Li estis invitita al Venecio kiel ĝenerala inkviziciisto, sed estis tiom severa, ke la urba registaro en 1560 petis lian forigon. Post mallonga periodo kiel prokuroro de sia ordeno la eklezio lin aligas al la hispania senditaro gvidata de Ugo Buoncampagni (estonta papo Gregorio la 13-a) sendita por esplori akuzon de herezo kontraŭ arĥepiskopo Carranza de Toledo. La forta malsimpatio, kiun li evoluigis pri Buoncampagni, signife influis liajn sekvajn agojn. Li rapidis reveni al Romo por la ekoficado de Pio la 5-a, kiu nomumis lin apostola vikario de lia ordeno.
Interligo de Baha'u'llah
Progresa Revelacio
La progresa revelacio implicas evolucian tendencon, ĉar ĉiu Manifestiĝo de Dio alportas al la homaro revelacion pli ampleksan ol la antaŭa. La diferenco devenas ne de la malsamaj kvalitoj de la Manifestiĝoj sed de limigitaj kapabloj spiritaj de la homoj, kiuj paŝon post paŝo kleriĝas kaj realigas sinsekvajn unuiĝojn de familioj, triboj, urboŝtatoj kaj fine nacioj.
Siksto la 5-a
La li estis nomumita episkopo de Sant'Agata de' Goti ĉe Benevento. La Pio la 5-a nomumis lin kardinalo. En 1571 li iĝis episkopo de Fermo.
Interligo de Baha'u'llah
Progresa Revelacio
"'Sciu sendube, ke en ĉiu revelacia epoko la lumo de la dia revelacio prilumis la homojn proporcie al iliaj spiritaj kapabloj. Konsideru la sunon. Kiom malfortaj estas ĝiaj radioj, kiam ĝi aperas Oriente, kaj kiel ĝia varmo kaj ĝia potenco pliiĝas dum ĝi supreniras al sia kulmino, tiel ebligante ke ĉiuj kreitaĵoj adaptiĝu al la kreskanta intenseco de ĝia lumo ! Kaj kiel ĝi grade malfortiĝas, ĝis kiam li atingas la punkton de sia malapero ! Se li abrupte manifestus siajn latentajn energiojn, certe rezultus domaĝo por ĉiuj kreitaĵoj … Same, se ekde la unuaj stadioj de sia manifestiĝo, la Suno de Vero subite manifestus la plenajn fortojn, per kiuj lin favoris la providenco de la Ĉio-Pova, la tero de la homa inteligento velkus kaj estus forkonsumita, ĉar neniam la koroj de homoj povus elteni la intensecon de tia revelacio nek, konsekvence, reflekti la brilegon de ĝia lumo. Konsternitaj kaj afliktitaj, ili ĉesus ekzisti.'"
Siksto la 5-a
Dum la papeco de Gregorio la 13-a kardinalo Montalto, kiel oni ĝenerale nomis lin, vivis retiriĝinte en vilao starigita de Domenico Fontana sur monteto Eskvilino. Post sia papiĝo li povis igi detrui kelkajn konstruaĵojn por konstrui kvar novajn stratojn (1585–1586]), per kio li tamen kaŭzis la koleron de la eksproprietigitaj romanoj.
Interligo de Baha'u'llah
La Malgranda Interligo
En la pasinteco diversaj skismoj trafis religiajn komunumojn ĉar iliaj fondintoj ne sufiĉe klare indikis religiestron post sia malapero. Por la unua fojo en la historio de la religioj okazis tute male pri la bahaa kredo :
Siksto la 5-a
Krome kardinalo Montalto okupiĝis pri studoj, el kiuj rezultis interalie eldono de la verkoj de Sankta Ambrozio; li okupiĝis ankaŭ pri la propraj negocoj, sed zorge evitis kaŭzi protestindaĵojn. Je la li estis elektita papo; la historio, ke en la konklavo li ŝajnigis sin kaduka por ricevi voĉojn, estas inventaĵo. Male lia korpa forteco, kiu ŝajnis promesi longan papecon, kontribuis al lia elektiĝo.
Interligo de Baha'u'llah
La Malgranda Interligo
En sia Testamento (Kitáb-i-'Ahdí : Libro de Mia Interligo), Bahá'u'lláh oficiale kaj sendube enoficigis sian plejaĝan filon ( ‘Abdu'l-Bahá) kiel la estron de la Bahaa Komunumo kaj la unusolan interpretanton de siaj skriboj. Pri tio li jam aludis en sia "Plej Sankta Libro" (Kitáb-i-Aqdas), kiu estas ĉarta dokumento de la Bahaa Kredo. En la sama libro li aludas al la Gardanto de la Afero de Dio kaj al la Domoj de Justeco.
En sia testamento 'Abdu'l-Bahá enoficigis sian nepon Shoghi Effendi kiel Gardanton de la Afero de Dio kaj difinis liajn rilatojn kun la institucioj de la Domoj de Justeco kaj de la Manoj de la Afero de Dio. La Gardanto klarigas la sanktajn skribojn, la Manoj asistas lin kaj la Universala Domo de Justeco mastrumas la komunumon kaj leĝdonas.
La Granda Interligo de Báb
"'Ja vere, kiuj ĵurpromesos lojalecon al 'Tiu, kiun Dio manifestos', tiuj estos komprenintaj tion revelaciitan en la Bajano; ili ja vere estas la sinceruloj, dum tiuj, kiuj estos sin forturnantaj de li kiam li aperos, estos tute malsukcesintaj kompreni eĉ unu literon de la Bajano, kvankam ili firme kredas kaj obeas ĉion revelaciitan en ĝi.'"
"'Ĉia splendoro de la Bajano estas 'Tiu, kiun Dio manifestos'; estu plena mizerikordo al tiu kredanta je li kaj plena puno al tiu malkredanta.' (…) Se, kiam estos aperanta 'Tiu, kiun Dio manifestos', vi plenumus agojn pro amo al la 'Punkto de la Bajano' [Báb], ili estus konsiderataj kiel plenumitaj por iu alia ol Dio, ĉar en tiu tago la 'Punkto de la Bajano' estas neniu krom 'Tiu, kiun Dio manifestos'. Tial komence de ĉiu nova erao revelacia, grandega homamaso naive imaganta agi dediĉe al Dio, sin dronas kaj nekonscie fariĝas malpia, krom tiuj gvidataj de Dio laŭ Sia volo. (…) Diru : Se 'Tiu, kiun Dio manifestos' taksus pian kaj sinceran babanon kiel malfidelulon, vi devus submetiĝi al lia dekreto, ĉar tion asertis Dio en la Bajano."
Bahá'u'lláh skribis libron titolitan Kitáb-i-Badí'  ("Mirinda Libro") por rebati la argumentojn de la disĉiploj de sia duonfrato Mírzá Yaḥyá Núrí, kiu okazigis skismon en la baba komunumo.
La Malgranda Interligo de Bahá'u'lláh
La bahaanoj, kiuj malkonsentas aŭ kontraŭas la aŭtoritaton de la "Centro de la Interligo" ( ‘Abdu'l-Bahá), de la "Gardanto de la Afero de Dio" (Shoghi Effendi) aŭ de la Universala de Justeco, povas esti ekskomunikataj el la Bahaa Komunumo pro "rompo" de la Interligo de Bahá'u'lláh.
Nur la plej supera instanco de la Bahaa Kredo povas dekreti, ke iu bahaano estas "rompanto" de la Interligo de Bahá'u'lláh. Tiel siatempe dekretis :
La fina fiasko de ĉiuj tiuj disiĝaj provoj atestas, ke la Interligo de Bahá'u'lláh estas fortika protekto kontraŭ daŭraj skismoj en la bahaa komunumo.
Izoŝavikolo
Izoŝavikolo  aŭ  C9H10O  estas natura fenilpropenoido, organika kunmetaĵo kiu konsistas je unu fenola grupo ligita al alia 2-propenila grupo. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo ĉefe uzata kiel milda stimulilo. Izoŝavikolo posedas antibakteriajn, antimalariajn kaj antifungajn proprecojn. Izoŝavikolo trovatas en plantoj el la familio de la apiacoj, piperacoj kaj miristikacoj.
Shogo Tokihisa
Shogo Tokihisa (時久 省吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Giravanz Kitakyushu kaj FC Gifu.
Sarikamiŝ
Sarıkamış (armene: Սարիղամիշ (Sarighamiŝ) estas urbo kaj distrikto de la provinco Kars, en la regiono Orienta Anatolio de Turkio. En 2010 ĝi havis 17,860 loĝantojn. En ĉi tiu loko okazis grava batalo (vidu Batalo de Sarikamiŝ) dum la Unua Mondmilito.
Knygnešiai
Knygnešiai (singularo: knygnešys, en Esperanto proksimume "libroportantoj") estis kontrabandistoj, kiuj inter la jaroj 1864 kaj 1904 kontraŭleĝe transportis librojn presitajn en la litova lingvo en la teritorion Litovio de la Rusia Imperio. La plej multaj el tiuj libroj produktiĝis en Eta Litovio, litovlingva lima regiono apartenanta al la provinco Orienta Prusio de la Germana Regno, tuj ĉe la limo kun la rusie okupita Litovio. Knygnešys estas litova vorto sen rekta ekvivalento en aliaj lingvoj, ĝi konsistas el knyga ("libro") kaj nešti ("porti").
Komenco de la provoj pri rusigo
Post kiam dum januaro 1863 multaj poloj kaj litovoj ribelis kontraŭ la Rusia Imperio, kiu dum 1795 armee invadis kaj ekde tiam okupis tutan Litovion (krom eta parto apartenanta al Prusio) kaj la orienton de Pollando (dum la nordokcidento estis okupita de Prusio kaj la sudokcidento de Aŭstrio), sekve la registaro de la Rusia Imperio intensivigis siajn strebojn kontraŭbatali la uzon de la litova lingvo kaj ankaŭ la influon de katolikismo en la okupita teritorio Litovio, kaj la strebojn laŭeble rusigi la enloĝantaron, per permeso nur de la rusa lingvo, nur de la cirila alfabeto kaj per forta prefero de la ruse ortodoksa eklezio.
Dum somero 1863 la rusia caro Aleksandro la 2-a decidis pri "intertempaj reguloj por la ŝtataj bazaj lernejoj de la nord-okcidenta distrikto", regiono kiu ampleksis la plejparton de la hodiaŭaj Litovio kaj Belarusio. Dum 1964 la goberniestro de la imperia gobernio Vilno, Miĥail Muravjov, ordonis ke ĉiuj libroj por bazaj lernejoj devu esti presitaj per cirilaj karaktroj. Lia posteulo, Konstantin von Kaufman entute malpermesis la preson de litovaj libroj en latinaj literoj dum la jaro 1865.
1866 la caro buŝe ordonis malpermeson produkti aŭ importi iajn ajn presaĵojn en la litova lingvo. Kvankam tiu buŝa ordono jure ne estis leĝo, la ŝtataj imperiaj aŭtoritatoj de tiam fidinde obeis ĝin ĝis la jaro 1904. Dum tiu tempo enlande kaŝe produktiĝis kaj disdoniĝis proksimume 55 libroj en la litova lingvo presitaj per cirilaj karaktroj. Sed samtempe dum tiu preskaŭ kvar jardekoj ekestis pluraj litovaj presejoj en Eta Litovio, litovlingva lima regiono apartenanta al la provinco Orienta Prusio de la Germana Regno, tuj ĉe la limo kun la rusie okupita Litovio. Ili presis librojn, gazetojn kaj magazinojn en la litova lingvo, kiuj poste kontrabande kaŝtransportiĝis al Litovio. Tiun taskon transprenis la Knygnešiai, la "libroportistoj", kvankam ili por tiu tasko riskis enkarceiĝon, kondamnon de altaj monpunoj, ekziliĝon aŭ sendiĝon al punlaborejo en Siberio. Pluraj el ili mortpafiĝis dum la limtransiro.
Organizia kontrabando
Dum la jaro 1867 Motiejus Valančius, la katolika episkopo de Ĵemajtio, kiel unua organizis la eksterlandan produktadon le litovaj presaĵoj en granda stilo kaj kunordigis la kontrabandadon de la verkoj al kaj la disdonadon en Litovio. Liaj aktivecoj dum 1870 publikiĝis helpe de la polico de Orienta Prusio. Kvin pastroj kaj du libroportantoj estis deportitaj al la fora oriento de Rusio. Sed tiu rebato ne detenis aliajn libroportantojn daŭrigi la agadon. Ili iĝis simbolo de la rezisto kontraŭ la imperia politiko de kultura rusigo. Dum la lastaj jaroj de la malpermeso de litovlingva publikigo ĉiujare inter 30.000 kaj 40.000 litovaj libroj kontrabandiĝis en la landon, proksimume triono el ili kaptiĝis de la imperie rusiaj armeo kaj polico. Iom post iom la rusiaj aŭtoritatoj komprenis, ke la estingo de litovlinga publikigado neniam estos plene realigebla, kaj ke la efiko de la malpermeso ne estis rusigo, sed fortigo de la litoveco de la loĝantoj. Por gajni pli da popola subteno por la rusa-japana milito, dum la jaro 1904 - post kvardek jaroj - interalie la malpermeso de litovaj presaĵoj estis malvalidigita.
Signifo
Tiu ĉi epizodo de la nacia historio de Litovio dum la jaroj 1940 ĝis 1990 estis subpremata kaj malmenciata en ekzemple la lernejaj historiaj libroj de la Litova SSR, ĉar la (plejparte rusaj) sovetuniaj okupantoj volis eviti ke la loka litova rezisto kontraŭ la Rusa Imperio dum la 19-a jarcento invitu al paralela loka litova rezisto kontraŭ la (ruse dominita) Sovetunio dum la 20-a jarcento. Nur post la reatingo de ŝtata sendependiĝo dum 1990 (de Sovetunio plene agnoskita dum aŭgusto 1991) denove eblis starigi monumentojn pri la "libroportantoj", raporti pri ili en muzeoj, historiaj libroj, gazetaj artikoloj kaj televidaj elsendoj, kaj nomi stratojn laŭ ili. En la utbo Kaŭno estis starigita statuo honore al la nekonata libroportanto.
La 16-a de aŭgusto, la naskiĝtago de Jurgis Bielinis (* 1846), kiu starigis transportan reton por malpermesitaj litovaj libroj, en Litovio festiĝas kiel "tago de la Knygnešiai".
Rilatoj al Esperanto
Ankaŭ la unua lernolibro de Esperanto por litovoj estis eldonata en la germania urbo Tilsit, en 1899, kaj ĝiaj ekzempleroj kiel ĉiuj aliaj malpermesitaj litovaj libroj kontrabandvoje devis esti portataj en la landon. Ĝi estis verkita de Aleksandro Dambrauskas (Dombrovski), kiu lernis la lingvon jam en 1887. Sed pro la tiom komplika transportvojo la verketo ne povis esti grandkvante disvastigata. Malgraŭ tiu forta obstaklo, la unua Esperanto-grupo fondiĝis en 1892 en Vilno. Kiam la malpermeso de litovlingvaj libroj malaperis en 1905, krom aliaj kulturaj iniciatoj de Litovio ankaŭ la juna litova Esperanto-movado tuj ekfloris. En 1910 en Kaŭno fondiĝis vigla Esperanto-societo, kaj baldaŭ sekvis aktivaj kluboj en pliaj urboj, kvankam la baldaŭa Unua Mondmilito estis plia obstaklo, kaj dummilite plurloke detruiĝis la ĵus starigitaj Esperanto-bibliotekoj - ekzemplon de tio raportas la Enciklopedio de Esperanto en 1934.
Dániel Csapó
Dániel Csapó naskiĝis la en Győr, li mortis la  en Pest (urbo).
Pantoterioj
Pantoterioj (Pantotheria) estas forlasita taksono da mezozoikaj mamuloj. Ĉi tiu grupo nun estas konsiderata kiel neformala rubuja taksono kaj estis anstataŭigita de Dryolestida kaj aliaj grupoj. Ĝi estas iufoje konsiderata infraklaso, kaj iuj malnovaj libroj notas ke ĝi estis rilata al Symmetrodonta.
Dániel Csapó
Biografio
Dániel Csapó akiris juran diplomon en Jura Akademio (Győr). En 1809 kiel oficiro li partoprenis en batalo kontraŭ armeo de Napoleono, poste li havis postenon en Tolna (reĝa departemento). Post jaroj li akiris pli altajn postenojn. Inter 1827-1936 li estis vicdepartementestro, en tiu periodo li estis dufoje parlamentano. Li apartenis al rondo de la reformuloj. Li kreis el la familia bieno tutlandan modelon en Tengelic. Li havis imponajn rezultojn en kultivado de tabakoj kaj kanaboj, en bredadoj de ŝafoj kaj ĉevaloj. Lia edzino naskis filinon en 1807.
Pantoterioj
Mamul-nomenklaturo de Středa
subklaso : † pantoterioj - Pantotheria
Fotokromo
Fotokromo estas kolorfota litografio, produktata el nigra-blanka fotografia negativo. La finaj presoj estis produktitaj per diferencaj presadoj de multoblaj litografiaj ŝtonoj. La ŝtonoj uzitaj de la Detrojta Fotografia Kompanio estis importintaj de Bavario kaj markitis per speciala siria marko.
Referencoj
http://www.photochrom.com/Photochrome.html
Rullstorf
Rullstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Rullstorf apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Batalo de Civitate
Alveno de Normandoj en Suda Italio
La unua grupo de normandoj, nordeŭropa popolo establiĝinta en Normandio, atingis Italion 1017, pilgrimante al la sanktejo de Ĉefanĝelo Miĥaelo de Gargana duonsuleto. Tiuj militistoj estis esence solduloj famaj pro ilia "konstanta serĉo pri kompensoj pro militaj servoj" (militariter lucrum quaerens), kaj ilia ĉeesto en la Sudo de Italio rimarkiĝis ĉe la italaj kristanaj regantoj, kiuj ilin dungis al sia “soldo” por batali en ilia sennombraj enaj militetoj.
Sekve de tiu sukceso de la familio Drengot Quarrel multaj aliaj normandoj descendis al Italio kie la “fortuno” prezentiĝis por ili feliĉige. Inter ili alvenis ankaŭ membroj de la familio Altavilla: ses fratoj kiuj baldaŭ distingiĝis per brilaj militaj kaj politikaj karieroj. La unua estis Vilhelmo Ferbrakulo, kiu sin proklamigis (septembro de 1042) Grafo de Apulio kaj fariĝis ĉefo de nova sendependa ŝtato, apanaĝo de sia familio.
Historiaj antecedentoj
La batalo de Civitate estis la dua, post la Batalo de Olivento, de la du decidaj bataloj partoprenintaj de normandoj en Apulio por konkeri teritoriojn. Tio alarmis la Apostolan Seĝon. Papo Leono la 9-a, fakte, timis pri forta ŝtato ĉe la limoj de la teriorijaj posedaĵoj de la apostola seĝo. Konsilita de Ildebrando de Soana, li decidis forpuŝi la invadanton kiu plue ne ŝparis senrespektaĵojn rilate la Eklezion. En 1052 Leono la 9-a renkontis en Sakcio la Sanktan Romian imperiestron, nome Henriko la 3-a), al kiu petis helpon por ĉirkaŭbari la inundan normandan ekspansion. La imperiestro negis sian subtenon al la papo, kiu revenis al Romo (marto 1053 kun apenaŭ 700 suebaj infanterianoj de Italio.
Oni rimarkigis ke «Leono estis la unua… plenumanto de taskoj por reklutado kaj rorganizado de armeoj, malgraŭ rigore fora el la uzo de armiloj».
Koalicio kontraŭnormanda
La kreskanta normanda potenco alarmis ne nur la apostolan seĝon: ankaŭ la suditaliaj Longobardoj, iam nemalproksimaj el normandoj ĉar malnovaj aliancanoj, serĉis defendoj kaj pretis konsenti kun la papa helppeto.
La malsukceso de la koalicio kun la Romia imperio, malfermis la okazon al iuj italaj regantoj: la princo Rodolfo de Benevento, la Duko de Gaeta, la grafoj de Akvino kaj Teano, la ĉefepiskopo kaj la loĝantaro de Amalfi; ĉiuj disponigis homojn devenantajn de Apulio, Molizo, Kampanio, Abruco kaj Latio. La kontraŭnornanda koalicio estis, do, preta!
Sed la papo volis siahelpe intervenigi ankaŭ alian amikan potencon, la bizancan imperion kiu tiam domini preskaŭ tutan Apulion: ili jam provis sin liberigi el la normanda minaco soldule ilin asociigante al sia armeo.
Dume normandoj reagis pretigante fortan armeon.
Provoj de pacigo kaj preparado por la batalo
La papo, en 1053, moviĝis kun volontula longobarda kaj germana armeo kaj kun malmutaj bizancanoj, proklamate la sanktan militon.
Papo Leono la 9-a marŝadis tra komencaj venkoj kun sia miksamasa armeo kaj dume atendis pluan grekan armeon. Tiupunkte, oni alestigis pacigajn proponojn, ne ĉiam sincerajn flanke de normandoj.
Rezulto de la batalo
Dum la nesinceraj porpacigaj renkontoj, la normanda Umberto la 1-a, kiu kontroladis la papan armeon, decidis abrupte ĝin ataki kaj en malmultaj horoj detruis la tuta papan koalicion.
Sekvoj de la papa malvenko
La batalo estis decida por la sortoj de la teritorioj de la Suda Italio ĉar la normandoj venkis, krom milite, ankaŭ politike. Guiskardo fariĝis, konklude, la armita brako de la kristanaro danke al la naskiĝo de vasala rilato inter la papo kaj la normandaj suverenoj.
La normandoj, vekintoj, estis kaptinta la papon kaj la dukon Gerardo de Lorena kiuj estis enprizonigitaj en Benevento. Dum al la duko estis permisite reveni al Lorena, la detaloj ritale papon ŝajnas ne multe klaraj. Historiaj fontoj allasas ke Leono forlasis Civitate kaj kapitolacis al la malamikoj por eviti kromajn sangelverŝojn; aliaj, male, rakontas ke estis la loĝantoj de Civitate la trnsdonantoj de Leono al la normandoj… Ĉiukaze la papo ricevis dignan traktadon, ankaŭ se la mallibereco, en Benevento, daŭrigis preskaŭ naŭ monatojn kaj li estis devigita ratifi serion da traktatoj favoraj al la normandoj. Kio sugestas interlinie - ke la respekto pri kiu supre estis subtila persvadiga metodo.
La papo restis enprizonigita ĝìs la marto de 1054. Lia liberigo estis, tamen, koncedita post la oficiala rekono de la du normandaj dinastioj, kun la formala ratifo de la konkeroj akiritaj de la Altavilla kaj Drengot Quarrel.
Fine Leono atingis la ĉefurbon Melfi kie konsekris Umfredon kaj Guiskardon vasaloj de la Eklezio, kiun ili ĵuris esti pretaj defendi kaj, krome rekuperi la Regalia Sancti Petri en Apulio kaj en Bazilikato. La feŭda dependeco estis markita per la dono al Leono de blanka ĉevalo. Kompense, Guiskardo donis al la papo la sinjorecon sur Benevento.
Leono estis konvinkita kaŝi la ekskomunikon kontraŭ la normandoj: li ilin pardonis kaj benis… Kaj komenciĝis la komuna avantaĝo kune alfronti la komunajn malamikojn: la imperioj de Bizanco kaj Germanio]]. Ĉu oni sukcesis igi la papo helpanton de normandoj; aŭ ĉu la politikaj cirkonstancoj igis ilin servistoj de la apostola seĝo?
Ses jarojn post la batalo de Civitate – kaj post tri papoj kontraŭnormandaj – la Traktato de Melfi starigita dum la unua koncilio de Melfi (1059), markis la definitivan rekonon de la konkeroj de Normandoj.
Tis politika renverŝo de la apostola seĝo trovis sian forton en la fakto ke la normandoj estis tro fortaj kaj ke la sankta romia imperio troforis kaj ne kapablas fakte protekti la apostolan seĝon, plue tiam enkotigita en la batalo de la investituroj. Tiun renverŝon perfektigos la papo Nikolao la 2-a.
Emory
Emory estas la nomo de pluraj …
personoj:
'''lokoj en Usono:
geografiaj lokoj
ceteraĵo:
S̈
S̈ (S kun tremao) estas diakrita litero de la latina alfabeto. Ĝi konsistas el la litero S kun du punktoj (tremao) super ĝi.
Précy-le-Sec
Précy-le-Sec estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 238 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Précy-le-Sec etendiĝas sur 15.76 km², kaj havis 238 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Arnaud Rosier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Précy-le-Sec apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
NGC 5209
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
S̈
Uzado en lingvoj
La litero estas aŭ estis uzata:
Ne-lingva uzado
Fiziko kaj kemio uzas simbolojn, kiuj aspektas kiel la litero S̈, sed estas komprenataj ne kiel diakrita litero, sed kiel S/s kun du punktoj.
En fiziko la litero s ofte estas uzata por simboli vojon (unudimensian pozicion), kaj du punktoj simbolas la duan tempan derivaĵon. Do la dua tempa derivaĵo de la vojo s, alivorte la akcelo, estas skribata kiel \ddot{s}, mallongigo de.
Kodado
S̈ ne havas kodnumeron en Unikodo, sed devas esti prezentata per kombino de la litero S kun la kombina tremao, kies kodnumero estas U+0308 (dekume 776). En HTML do eblas skribi la literon kiel S&#776;.
Le Mans (stacidomo)
Le Mans estas franca stacidomo sur linioj Paris-Montparnasse - Brest kaj Le Mans -, situanta en Le Mans, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Intercités kaj.
Gubernio Mijagi
La gubernio Mijagi (宮城県 [mijagi -ken] ; Hepburn/Kunrei: Miyagi-) estas gubernio sur la insulo Honŝuo, kies gubernia ĉefurbo estas Sendai. Ĝi apartenas al Tohoku-regiono de Japanio.
Kanice (distrikto Domažlice)
Kanice (Kanitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1325.
Stampilo (noblaj metaloj)
En juvelarto, stampilo estas ilo por fari kavan aŭ reliefan markon sur nobla metalo, frapante per gravurita matrico. Plej ofte, ĝi konsistas el malmolega rustorezista ŝtalo kun alta dureco. La marko kreita sur la metala objekto por identifi ties originon kaj kvaliton (maso aŭ pureco) nomiĝas stampo.
En Francujo, la stampilo responda al oro estas aglokapo, al plateno lupo-(aŭ hundo-)kapo, kaj al arĝento Minerva kapo (kun kasko). Estas specialaj stampiloj pri puraj metaloj (proporcio 999 / 1000), reprezentante hipokampon por oro, pingvenon por plateno kaj amforon por arĝento.
Prezento
Stampo estas marko aŭ serio da markoj frapita sur artikoloj el valoraj metaloj - plateno, oro, arĝento kaj en iuj nacioj, paladio. Historie, stampoj estis aplikitaj de fidinda fakularo: la iamaj gardistoj de metio aŭ je hodiaŭaj tagoj per analizoficejo. Tiuj markoj garantias certan purecon aŭ fajnecon de la metalo.
Stampoj por karakterizi firmaojn
Tiuj stampoj devus ne esti konfuzitaj kun aliaj surskriboj, kiam ili estas nur nombro kiel 750 aŭ 925 (kvankam antaŭvidita por signifi la kvaliton de la metalo), kiu estas farita de iuj fabrikantoj, kaj bedaŭrinde ne ĉiam reflektas la veran purecon de metalo.
Postulataj kondiĉoj por tia stampado
Malgraŭ la estanta stampado de valoraj objektoj, multaj nacioj postulas, kiel kondiĉo por oficiala stampo, ke la marko de fabrikanto aŭ de komanditanto farita sur artikolo estu marko asertante responsecon kaj fajnecokvaliton. Markoj de responso estas ankaŭ postulataj en Usono malgraŭ la fakto, ke ne estas interkonsento pri oficiala stampo en tiu lando. Tamen, en nacioj havantaj oficialan aranĝon pri stampado, la stampo estas nur aplikata post la analizo de la artikolo, determinante, ke ties pureco laŭiĝas ne nur al la normoj establitaj de leĝo, sed ankaŭ al la postuloj de la fabrikanto pri la metalenhavo.
Diferencoj laŭ ŝtatoj
En iuj nacioj, kiel ekzemple Britio, stampado konsistas el pluraj elementoj inkluzive: marko indikante la tipon de metalo, la marko de faristo kaj la jaro de la surskribo. En aliaj nacioj, kiel Svislando, la stampo estas simpla marko sendependa de la metalo aŭ de la pureco, kvankam la marko estas akompanata de marko de responso (kiel la komerca nomo de fabrikanto en UK) kaj la aserto de la fabrikanto pri pureco. Kelkaj nacioj subskribis multflankan interkonsenton pri stampo de aĵoj el noblaj metaloj konatan kiel la Konvencio de Vieno de 1972, plia, nedeviga, eĉ oficialaj markoj povas esti frapitaj fare de taksa oficejo: la konvencio havas la rezulton faciligi la importadon inter ŝtatoj, subskribintaj aŭ ne de tiu konvencio. Subskribitaj landoj havas apartan stampon pri si mem apud la konvencia marko, kiu indikas la metalon kaj ĝian purecon.
Plua marko
Oraĵo aŭ juvelartaĵo do ricevos du stampojn: la marko de la fabrikanto (stampo de majstro) aŭ importisto (stampo de respondeco), kaj la elcentaĵo de metalo (ekz. aglokapo pri novaj oraj aĵoj kun proporcio de 750 milonoj). Atentu, la difino de karato ne estas la sama pri noblaj metaloj kaj pri gemoj. La oficialaj stampoj estas frapataj de provjuristoj sur aĵoj, kiujn ili kontrolis kaj kies metalelcentaĵo estas konforma. En aliaj vortoj, la oficiala stampo estas la oficiala garantio de la ŝtato. La svisa oficiala stampo, ekzemple, "kapo de San-Bernarda hundo" estas farita (per matrico) en Centra oficejo pri kontrolo de noblaj metaloj (en Berno). En Svislando, ĉiu skatolo el nobla metalo pasas oficialan kontrolon. Ĝi estas analizata, frapata per stampiloj rilatante al taŭga elcentaĵo, al nacia kontrolo (hundokapo) kaj eŭropa kontrolo (pesilo), kaj estas akompanata de atestilo pri la analizo de la centra kontroloficejo de noblaj metaloj. Tiu procezo tiel krei stampon sur kontrolita aĵo nomiĝas stampado.
Stampilo de svisa horloĝarto
En Svislando, ekzistas ankaŭ la "Ĝeneva stampo" (france, Poinçon de Genève), la stampo de kvalito uzata por produktitaj horloĝoj en Kantono Ĝenevo.
Paspalo
Paspalum estas genro de herboj de la familio de Poacoj kaj subfamilio de Panicoideae. Komune konataj kiel paspaloj, plej estas altaj ĉiujaraj amerikaj herboj.
Paspalum scrobiculatum (koda, varuka, varuku, ktp.) estas milio kultivata kiel manĝogreno. Kelkaj specioj, kiaj P. notatum kaj P. nicorae, estas kultivataj por paŝtado, speciale kun la Arachis glabrata kiel akompana planto. P. notatum estas ankaŭ grava kiel porabela planto.
Universitato de San-Paŭlio
}} La Universitato de San-Paŭlio, portugale Universidade Estadual Paulista (UNESP), "universitato de la subŝtato San-Paŭlo", estas publika universitato en la subŝtato San-Paŭlo aŭ San-Paŭlio de Brazilo. La universitato ekestis en 1976 per kunigo de pluraj malgrandaj esploraj institucioj kaj universitatoj. Per la kunigo ekestis la post la Universitato de San-Paŭlo dua plej granda universitato de Brazilo kaj de Latinameriko.
Paspalo
P. vaginatum havas altan toleron al Saleco kaj povas konsumi uzitajn akvojn. Ĝi estas uzata ofte por arenoj kaj golfejoj en varmaj marbordaj regionoj, kiaj Baja California, Florido, Peruo, Teksaso kaj Venezuelo.
Universitato de San-Paŭlio
Multaj de la en 1976 unuigitaj institucioj estis establitaj longe antaŭ la unuiĝo kiel altlernejoj. Aliaj institucioj nur tiam fondiĝis, ekzemple la fakoj pri farmacio kaj dentokuracado. La komencaj fakultatoj estis la Fakultato de Dentokuracado en Araçatuba kaj São José dos Campos, la Fakultato de Agrikulturaj kaj Veterinaraj Sciencoj de Jaboticabal, la Universitato de Inĝenierado kaj Medicino de Botucatu kaj la hodiaŭa UNESP-kampuso Araraquara, kiu estis fondita en 1923 por esplorado en la kampoj de la dentokuracado kaj farmacio, kaj tiel estas la plej longa ekzistanta kampuso de la universitato. La kampuso en Bauru en 1988 estis aldonita al la sistemo.
Pluraj esperantistoj estas docentoj de la universitato. Interalie la profesia biologo Francisco Stefano Wechsler, kiu en 1965 estis kunfondinto de Brazila Esperantista Junulara Organizo, estas profesoro pri veterinara medicino en la kampuso de Botucatu.
Alto Lucero de Gutiérrez Barrios
Alto Lucero de Gutiérrez Barrios estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Alto Lucero. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 009.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 27331 personoj. En la jaro 2000 temis pri 27188, do temis pri kresko / malkresko je -0.1 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 24317 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 50 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.21 % de la loĝantoj.
Fanfaro (signalo)
Fanfaro estas sonaĵo aŭ komponaĵo kun signalkaraktero.
Stampilo (noblaj metaloj)
Stampo de majstro
Fabrikanto de holoĝskatoloj havas permeson frapi noblajn metalojn per sia propra stampo de majstro. Ĉi tiu stampo garantias la originon de la elemento. Plie, estas komprenite, ke kiu krapas markon per sia stampo de majstro responsas ankaŭ pri la metalurgia enhavo de la valoraĵo.
Fanfaro (signalo)
Jam en la mezepoko ĉasistoj komunikiĝis per sonoj el bestokornoj. Ekde la 16-a jarcento oni ekuzis metalkornojn. Poste evoluis fanfaromuziko por militaj celoj en Francio, ekde kie ĝi disvastiĝis en tuta Eŭropo.
Fanfaroj signalis kaj ankoraŭ nuntempe signalas eventojn, ekz. la komencon kaj finon de ĉasado, la anoncadon de paradoj aŭ prezentadoj.
Stampilo (noblaj metaloj)
Komunaj stampoj kaj eŭropaj stampoj
Ankaŭ en juvelarto kaj oraĵarto, nun ekzistas la komunaj stampoj por normigi leĝaron pri la kontrolo de noblaj metaloj kaj faciligi la internacian komercon ; Aŭstrio, Britio, Finnlando, Norvegio, Portugalio, Svedio, Svislando kaj aliaj subskribis interkonsenton pri la kontrolo kaj la markado de artikoloj el noblaj metaloj. La objektoj, kiuj estis kontrolitaj kaj taksitaj konformaj fare de la konpetenta oficejo de kontraktinta lando ricevas stampon, nomatan komuna stampo, atestante iliajn metalurgian enhavon. Ĉi tiu stampo estas rekonata valide en ĉiuj aliaj kontraktantaj ŝtatoj.
La principo de ĉi tiu konvencio estas kiel sekvas: artikolo, kiu portas la oficialan stampon de kontraktinta ŝtato kaj la "komunan kontrolmarko" de la konvencio ("pesilo"), ne plu bezonos aŭ novan kontrolon aŭ markadon de aliaj subskribintaj landoj. Plia avantaĝo estas, ke ne plu necesas registri la stampon de majstro en la lando de la celloko.
Gray (Haute-Saône)
Gray (prononcu [ɡʁe]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj estas la centro de samnoma kantono .
Geografio
La rivero Saono trapasas la urbon.
Grandkapa klangulo
La Grandkapa klangulo (Bucephala albeola) estas malgranda amerika birdospecio de la grupo de maranasoj de la genro Bucephala, nome klanguloj. Tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia verko de 1758 nome Systema naturae kiel Anas albeola.
Fenetila antranilato
Fenetila antranilato aŭ C15H15NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj fenetila alkoholo, senkolora likvaĵo kun fruktodoro kaj amara gusto, uzata kiel odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenetila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Fenetila antranilato ankaŭ uzatas en parfumfabrikado kaj medicinaĵoj pro ĝiaj antifungaj, antibakteriaj kaj antioksidigaj proprecoj. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe altan por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj.
Grandkapa klangulo
Aspekto
La Grandkapa klangulo gamas el 32–40 cm longa kaj 270–550 g, kaj maskloj estas pli grandaj ol inoj. Averaĝe 35.5 cm kaj 370 g, ĝi rivalas kun la Nordamerika kreko kiel plej malgranda anaso de Ameriko. Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo.
Maskla plenkreskulo estas rimarkinde blankanigra, kun nigreca kapo kun forta irizecoj malhelverda (ĉefe en bridareo) kaj purpura (ĉefe en kolflankoj) kaj granda blanka makulo el malantaŭokule al nuko. La subaj partoj estas blankaj. La dorso estas nigreca kun blankaj dorsoflankoj kaj la flugiloj estas malhelaj kun blankaj kontrastaj duarangaj, simile al la samgenra Orokula klangulo. La kruroj estas ruĝecaj kaj la beko malhelgriza.
La ino estas grizeca kun nigreca krono, pli malgranda blanka alnuka makulo kaj grizecbruna subvango kaj kolo. La subaj partoj estas hegrizaj kaj la dorso iom pli malhela.
La nomo de la specio en angla Bufflehead estas kombino de ”buffalo” kaj “head” (kapo), alude al la stranga bulbeca kapoformo de la specio, kaj tiele ĝi tute kongruas kun la latina scienca nomo kiu estas kunmetaĵo de du radikoj el antikva greka "bu" kaj "kefalos" signife respektive "de bovo" kaj "kapo". Tiu kapoformo plej rimarkindas kiam la masklo ŝvelas siajn kapoplumojn, ŝajnigante pli grandan kapon.
Distribuado kaj habitato
Ili estas migrantaj kaj plej el ili vintras en protektataj marbordaj akvoj aŭ en malfermaj internaj akvoj, en orientaj kaj okcidentaj marbordoj de Nordameriko kaj de suda Usono. La Grandkapa klangulo estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo. Ties reprodukta habitato estas arbaraj lagoj kaj lagetoj en Alasko kaj Kanado, preskaŭ entute inklude en boreala arbaro aŭ tajgo.
Reproduktado
La Grandkapaj klanguloj estas monogamaj, kaj la inoj revenas al sama reproduktejo, jaron post jaro. Ili nestumas en arbokavaĵoj, ĉefe poploj aŭ tremoloj, uzante ĉefe malnovajn nestojn de Brustornama pego, ĉe (kutime <25 m) al akvo. Nestokonkurencantoj estas la Monta blubirdo (Sialia currucoides), la Dukolora hirundo (Tachycineta bicolor), kaj de la Sturno. Estas unu konstatita kazo de ino de Islanda klangulo mortiganta inon de Grandkapa klangulo kaj ties idaron. La plej malgrandaj kavaĵoj estas preferataj ĉar tio okazigas malpli da konkurenco kun la pli grandaj klanguloj. Inoj povas esti mortigataj en la nesto fare de mamuloj, kiaj musteloj (specioj de Mustela) aŭ vizono (Mustela vison), kaj de klanguloj pro nestokonkurenco.
Averaĝa ovaro estas de 9 (game el 6–11), kaj ovoj averaĝas 50.5 por 36.3 mm. Kovado averaĝas 30 tagojn, kaj nestosukceso estas alta (79% en unu studo) kompare kun grundonestumantaj specioj kiaj la krekoj. Unu tagon post eloviĝo de la lasta klangulido, la idaro elnestiĝas. La idoj ekflugas je la 50–55 tagoj de aĝo. Predantoj de plenkreskuloj estas la Migra falko (Falco peregrinus), la Neĝostrigo (Bubo scandiacus), la Blankkapa maraglo (Haliaeetus leucocephalus), la Granda kornostrigo (Bubo virginianus), kaj la Kupera akcipitro (Accipiter cooperii).
Dieto
Tiuj plonĝanasoj manĝas subakve. Ili preferas akvojn profundajn el 1.2 al 4.5 m. En nesalakvaj habitatoj ili manĝas ĉefe insektojn, kaj en salakvaj ili manĝas ĉefe krustulojn kaj moluskojn. Ankaŭ akvoplantoj kaj ovoj de fiŝoj povas ofte iĝi surloke gravaj manĝeroj.
Rilato kun homoj
Pro ties rimarkinda plumaro, ege aktiva konduto kaj ties proksimeco al homoj en akvoenhavaj bienoj, la Grandkapa klanguloj estas unu el plej popularaj birdoj inter birdumantoj. Pro tiaj tialoj kaj aliaj, ili estis la unua specio de anasoj kiuj aperis klare en blazono. La Grandkapa klangulo estas ĉasata por sporto kvankam ili estas konsiderataj de kelkaj tro malgrandaj kaj tro ĉasgustaj por esti konsiderata ĉasbirdo. Kontraste al multaj aliaj maranasoj kiuj malpliiĝis en ĵusaj jardekoj, la nombroj de Grandkapaj klanguloj restis relative konstantaj. Habitata degradado estas la ĉefa minaco al tiu birdo, ĉar ili dependas el tre limigita marborda habitato en siaj vintrejoj, kaj el tre specifa habitato en siaj borealaj reproduktejoj. Kvankam la Grandkapaj klanguloj uzas homfaritajn nestoskatolojn, ili ankoraŭ bezonas la arbaran habitaton por prosperi.
István Dimény
DIMÉNY István Herczka (dime:nj) estis rumania hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Budapeŝto la 17-an de aŭgusto 1913 kaj mortinta en Bukareŝto la 19-an de junio 1973.
Kariero
Dimény studis en Temeŝvaro, sed antaŭ la ekzameno de matureco li iĝis kunlaboranto en Arado de la gazeto Reggel. De 1930 li laboris ĉe la gazeto 6 Órai Újság de Temeŝvaro. Li estis politikartikolisto kaj belarta kritikisto. Pro liaj kontraŭfaŝismaj artikololoj kaj agadoj oni malliberigis lin plurfoje kaj ordonis lin al laborservo. En 1944 li eskapis kaj ĝis 1947 li vivis en Palestino. Post reveno en Rumanion li estis temeŝvara raportisto de la gazeto Romániai Magyar Szó, poste ĉefredaktoro de Szabad Szó de Temeŝvaro, redaktoro de la Bánsági Írás. De 1953 li laboris en Bukareŝto ĉe la eldonejo Editura de Stat pentru Literatură şi Artă. Li tradukis el verkoj de rumanaj verkistoj.
Pinot
Pinot estas la nomo de jenaj personoj :
Pinot estas la nomo de pluraj kulturvarioj aŭ kultivaroj de vitoj :
Sigmaringendorf
Sigmaringendorf - prononco - estas komunumo en sudokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sigmaringen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bressuire
Bressuire [] estas komunumo en centr-okcidenta Francio. Ĝi estas subprefektejo de la departemento Deux-Sèvres, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 18,615 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Bressuire troviĝas en la nordo de la departemento Deux-Sèvres, proksimume sudoriente de Cholet,  nordokcidente de Parthenay,  norde de Niort, kaj  sude de Angers.
Junya Kuno
Junya Kuno (久野 純弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Fukushima United FC kaj Honda.
Lampiredoj
Lampiredoj (Lampyridae) formas familion inter la koleopteroj. Ili havas subfamilion Lampirenoj (Lampyrinae).
Ili antaŭ ĉio estas konataj pro la lumdonado (bioluminesko). Tra la tuta mondo vivas ĉ. 2000 speciojn kaj daŭre novaj specioj estas malkovritaj.
La plej karakteriza genro estas Lampirys, kies komuna nomo estas lampiro. Tiu ĉi vorto estas foje uzata por la tuta familio. En multaj lingvoj oni nomas la insektojn laŭ tiu biolumineska eco, per nomoj kiel fajromuŝoj aŭ simile, aŭ, en Esperanto, kiel lumvermoj (laŭ PIV nur por la inoj).
San Vito
San Vito, en la sarda lingvo Santu Idu, estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Burcei, Castiadas, Muravera, Sinnai, Villaputzu kaj Villasalto.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Dunaszentpál)
Preĝejo de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Dunaszentpál.
Historio
Vilaĝo "Zenthpal" (=Sankta Paŭlo) estis unue menciita en 1391, do jam tiam estis tie kirko. En 1594 la turkoj bruldetruis kaj la preĝejon, kaj la vilaĝon. En 1821 jam estis pretaj planoj de la nova preĝejo, kiu estis konstruita nur en la 1840-aj jaroj. La kruco kaj la bapta ujo venis el la malnova preĝejo. En 1876 la inundo parte detruis la konstruaĵon. La orgeno estas aŭdebla ekde 1906.
Konstruaĵo
Antaŭ la preĝejo kruco situas. La konstruaĵo havas po unu turon kaj navon. Bildo de la ĉefaltaro estis pentrita en 1849.
Naturkatastrofo
Naturkatastrofo estas subita, grandskala okazaĵo en la naturo sur Tero, kiu abrupte ŝanĝas la medion tiel ke multaj vivaĵoj mortas (ĉu tuj, ĉu iom post iom pro la ŝanĝo). Ekzemploj de naturkatastrofoj estas meteorŝtonoj, cunamoj, tertremoj, vulkanajn erupciojn, inundoj kaj diluvoj, sed ili povas ankaŭ esti uraganoj, tornadoj, lavangoj aŭ eĉ simple sekega vetero kaj aliajn geologiajn procezojn.
Naturkatastrofo estas grava negativa okazaĵo rezultiĝanta el naturprocezoj de la Tero. Naturkatastrofo povas kaŭzi perdon de vivo aŭ posedaĵdamaĝo, kaj tipe heredigas iun ekonomian damaĝon en sia rezulto, kies severeco dependas de la eltenemo, aŭ kapablo de la afektata loĝantaro renormaliĝi.
Negativa okazaĵo ne pliiĝos al la nivelo de katastrofo se ĝi okazas en areo sen vundebla loĝantaro. En endanĝerigita areo, aliflanke, kiel ekzemple San Francisco en 1906, sismo povas havi katastrofajn sekvojn kaj heredigi daŭrantan difekton, postulante jarojn ripari.
En 2012, ekzistis 905 naturaj katastrofoj tutmonde, 93% de kiuj estis veter-rilataj katastrofoj. Totalaj kostoj estis 170 miliardoj da usonaj dolaroj kaj asekuris perdojn de 70 miliardoj de USD. 2012 estis modera jaro. El ili 45% estis meteologiaj (ŝtormoj), 36% estis hidrologiaj (inundoj), 12% estis klimataj (varmondoj, malvarmondoj, sekegoj, arbarofajroj) kaj 7% estis geofizikaj okazaĵoj (sismoj kaj vulkanaj erupcioj). Inter 1980 kaj 2011 geofizikaj okazaĵoj respondecis pri 14% de ĉiuj naturaj katastrofoj.
Lavangoj
El la vidpunkto de la homo neĝlavangoj ofte estas katastrofoj. Li klopodas protekti sin kaj sian substrukturon helpe de lavangoprognozoj, surplantado de deklivoj kaj lavangobaraj konstruaĵoj. Se lavango jam trafis homojn, necesas helpo de montara savoservo. Plurspecaj kondiĉoj, ekzemple malsekeco de neĝo, kunagas por kaŭzi lavangon kaj diversaj okazaĵoj, ofte minimumaj, ekzemple rompiĝo de neĝkornico, povas ekirigi lavangogliton.
Dum la Unua Mondmilito, laŭtakse 40,000 ĝis 80,000 soldatoj mortis kiel rezulto pro lavangoj dum la montkampanjo en la Alpoj ĉe la aŭstra-itala fronto, multaj el kiuj estis kaŭzitaj de artileripafado.
Tertremoj
Tertremo, seismo aŭ sismo estas natura fenomeno, kiu rezultas el subita eligo de energio akumulita en la terkrusto kaj estigas tertremajn ondojn. Sur la surfaco de Tero tertremoj povas montriĝi kiel skuo aŭ delokigo de la grundo. La kaŭzo de tertremo estas interpremo de terkrustaj platoj kiuj tuŝas unu la alian. La energia disradiado de la premo tremigas la teron.
Gasujo
Gasostokejo (ankaŭ nomata gasometro) estas rezervujo por stokado de brulemaj gasoj kiel koaksigeja gaso (lumgaso), tergaso, likva naftogaso kaj biogaso. La termino ampleksas surterajn gasujojn kiel ankaŭ profundajn kavernojn.
Naturkatastrofo
Tertremoj
Geologoj ankoraŭ ne povas antaŭdiri precize kie aŭ kiam okazos tertremoj, sed ili pli kaj pli komprenas la internajn mekanismojn de la tero, povas montri la plej riskoplenajn lokojn kaj rekomendi konstrumetodojn taŭgajn por eviti difektojn.
Gasujo
Klasika gasrezervujo estas grandega kloŝo, kie en gasfabriko oni konservas la purigitan gason sub konstanta regula premo antaŭ la distribuado.
Naturkatastrofo
Ĉefaj tertremoj ekde 2004
Listo de la ĉefaj tertremoj ekde 2004 laŭ nombro de mortintoj :
Gasujo
Laŭ Francisko Azorín gasometro estas ''Granda rezervujo por gaso. eliganta ĝin sub konstanta regula premo. Li indikas etimologion el greka kaos + metron (ĥaoso, nebulo + mezuro); gaso, estas, vorto elpensita de Helmonto en 1644, kaj li aldonas terminojn Gaskomputilo; gasejo, gasisto; lumgaso''.
Nuntempe la gasrezervujoj estas plejofte premujoj, kie la gaso estas stokata je premo de 10 ĝis 20 bar. Tiamaniere la ujo en difinita volumeno povas enteni multe pli da gaso.
Naturkatastrofo
Vulkanaj erupcioj
Vulkanoj povas kaŭzi ĝeneraligitan detruon kaj sekvan katastrofon laŭ pluraj manieroj. La efikoj inkludas la vulkanan erupcion mem kiu povas kaŭzi damaĝon sekvantan la eksplodon de la vulkano aŭ la falon de roko. Due, lafo povas esti produktita dum la erupcio de vulkano. Ĉar ĝi forlasas la vulkanon, la lafo detruas multajn konstruaĵojn kaj plantojn kiujn ĝi renkontas. Trie, vulkana cindro ĝenerale kun la signifo la malvarmetigita cindro - povas formi nubon, kaj ekfali dike en proksimaj lokoj. Se miksite kun akvo tio formas konkreto-similan materialon. En sufiĉa kvanto cindro povas igi tegmentojn kolapsi sub ĝia pezo sed eĉ malgrandaj kvantoj vundos homojn se enspirite. Ĉar la cindro havas la konsistencon de ŝlifglaso ĝi kaŭzas abraziodifekton en movado de partoj kiel ekzemple motoroj. La ĉefa murdinto de homoj en la tuja medio de vulkana erupcio estas la piroklastaj fluoj, kiuj konsistas el nubo de varma vulkana cindro kiu kreskas en la aero super la vulkano kaj rapidas laŭ la deklivoj kiam la erupcio jam ne apogas la ĉesigon de la gasoj. Estas kredite ke Pompejo estis detruita per piroklasta fluo. Laharo-terfalo estas vulkana kotfluo aŭ terglito. La Tangiwai-katastrofo (1953) estis kaŭzita de laharo-terfalo, kiel estis la Armero-tragedio (1985) en kiu la urbo Armero estis entombigita kaj laŭtakse 23,000 personoj estis mortigitaj.
Specifa speco de vulkano estas la supervulkano. Laŭ la Toba katastrofteorio antaŭ 75,000 ĝis 80,000 jaroj super-vulkana okazaĵo ĉe Toba reduktis la homan loĝantaron al 10,000 aŭ eĉ 1,000 reproduktaj paroj kreante botelkolan punkton en homa evoluo. Ĝi ankaŭ mortigis tri kvaronojn de ĉiu plantvivo en la norda hemisfero. La ĉefa danĝero de supervulkano estas la enorma nubo da cindro kiu havas katastrofan tutmondan efikon al klimato kaj temperaturo dum multaj jaroj.
Hidrologiaj katastrofoj
Ĝi estas perforta, subita kaj detrua ŝanĝo aŭ en kvalito de la akvo de la Tero aŭ en distribuo aŭ movado de akvo en tereno sub la surfaco aŭ en atmosfero.