cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winston Churchill
Reveno al la Parlamento
En Marto 1916, Churchill revenis al Britio post li estis senripoze en Francio kaj deziris paroli denove en la Ĉambro de Komunuloj. Estonta ĉefministro David Lloyd George akre komentis: "Iam oni malkovros ke la mensostato montrita en (via) letero estas la tialo kial vi ne atingos fidon eĉ kie vi komandas admiron. En ĉiu ties linio, naciaj interesoj estas komplete superitaj de viaj personaj aferoj."
En Julio 1917, Churchill estis nomumita Ministro de Municioj, kaj en Januaro 1919, Ministro de Milito kaj Ministro de la Aerarmeo. Li estis la ĉefa arkitekto de la dekjara regulo (Ten Year Rule), principo kiu permesis al la Trezoro regi kaj kontroli strategiajn, eksteraferajn kaj financajn politikojn sub la kompreno ke "ne estu granda eŭropa milito dum la venontaj kvin aŭ dek jaroj". (Poste kiel Ministro de Financoj en 1928, Churchill konvinkos la Kabineton fari la dekjaran regulon mem-pluiga.) Ĉefa priokupo de lia posteno en la Militministerio estis la Alianca interveno en la Rusa Enlanda Milito. Churchill estis akra defendanto de la eksterlanda interveno, deklarante, ke Bolŝevismo estu "strangolita en sia lulilo".
Li ludis gravan rolon en la funkciado de para-militistaj fortoj (Black and Tans kaj Auxiliary Division (helpodivizio)) intervenantaj en la Irlanda Milito de Sendependo. Li iĝis Ministro de Kolonioj en 1921 kaj estis subskribinto de la Angl-Irlanda Traktato de 1921, kiu establis la starigon de la Irlanda Libera Ŝtato. Churchill estis okupita en la longdaŭra negocado por la traktato kaj, por protekti la Britajn marinteresojn, li inĝenieris parton de la interkonsento por la Irlanda Libera Ŝtato por inkludi tri Traktathavenojn — nome Queenstown (Cobh), Berehaven kaj Lough Swilly — kiuj povus esti uzataj kiel Atlantikaj bazoj fare de la Reĝa Ŝiparmeo. En 1938, tamen sub la terminoj de la Angl-Irlanda Komerca Interkonsento, tiuj bazoj estis redonitaj al Irlando.
En 1919, Churchill aprobis la uzadon de la larmiga gaso kontraŭ Kurdoj en Irako. Kvankam la Britoj konsideris la uzadon de nemortiga venena gaso por subpremi la Kurdajn ribelojn, ĝi ne estis uzata, ĉar la konvencia bombado estis konsiderata pli efika.
Churchill dum la Dua Mondmilito
Post la komenco de la dua mondmilito ( Churchill estis nomumita Unua Lordo de la Admiralaro, same kiel jam en la unua mondmilito; per tio li estis membro de la milita registaro. Li akre kritikis la paceman politikon de Neville Chamberlain . Ĉi tio estis ilia plej bona horo (angle: This was their finest hour) estas la nomo kaj la fino de la parolado, kiun faris Winston Churchill antaŭ la Ĉambro de Komunuloj la 18an de junio, 1940, monaton post kiam li ekregis kiel ĉefministro de nacia unueca registaro, kiu inkluzivis ĉiujn membrojn en la parlamento.
La Chamberlain rezignis kaj, kontraŭ la politikaj kutimoj, faris rekomendon al la reĝo: Lia posteulo estu homo subtenata de ĉiuj tri grandaj partioj. La reĝo nomumis Churchill, kiu oficiale dankis al Chamberlain pro lia subteno.
Tuj post lia enposteniĝo kiel ĉefministro, li donis unuan prioritaton al la produktado de militaviadiloj. Kiam dum aŭgusto 1940 la aviadila batalo pri Britio atingis sian pinton, tiu prioritato kaŭzis, ke la hitlera Germanio unuafoje malvenkis batalon de la Dua mondmilito. Ankaŭ la ordono de Churchill detrui parton de la francia mediteranea armea ŝiparo en la haveno de Oran kontribuis al la malverŝajnigo de hitler-germania invado de Britio, ĉar la nova registaro de Francio sub marŝalo Philippe Pétain interkonsentis armisticon kun hitlera Germanio, planis kunlabori kun la hitlera ŝtato kaj al la francia mararmeo tial minacis utiligado por hitleraj militaj celoj.
La reĝimo de Pétain ĉesigis la diplomatiajn rilatojn kun Britio, sed dum aŭgusto 1940 Churchill, Władysław Sikorski la ĉefministro de Pola Registaro en ekzilo kaj la francia generalo Charles de Gaulle, kiu ne kunlaboris kun hitlera Germanio, interkonsentis pri kunlaboro (vidu la apudan foton).
La plano de hitlera Germanio invadi Brition de aŭtuno 1940 daŭre prokrastiĝis kaj dum printempo 1941 tute nuliĝis. Dum tiuj monatoj tamen germanaj armeaj aviadiloj konstante bombe atakis Londonon kaj multajn aliajn urbojn de suda Anglio, kaj multaj – kiel ekzemple la industria urbo Coventry – grandparte detruiĝis. Post aŭgusto 1940 ankaŭ la brita armeo komencis cele ataki loĝareojn de germanaj urboj, post kiam jam antaŭe britaj bomboj provis cele detrui germaniajn fabrikojn, ekzemple en la industria Ruhr-regiono de okcidenta Germanio. Dum la somero de 1944, kiam britaj kaj usonaj armeaj aviadiloj regis la ĉielon super Germanio, la areaj bombadoj de germanaj loĝlokoj daŭris kaj eĉ intensiĝis, kvankam ili jam ne estis milite necesaj. Nur plej fine de la milito Churchill distanciĝis de marŝalo Arthur Harris, kiu ekde 1942 estris la britan aerarmeon kaj kiu tre subtenis la politikon de "morala bombado" de civilaj celoj en Germanio, kiu detruu la "batalan moralon" de la malamika civitanaro de Germanio. Ĝis hodiaŭ unuopaj historiistoj, kia la publicisto Jörg Friedrich, atakas Winston Churchill pro tio, ke li ne pli frue haltigis la bombadon de civilaj celoj de Germanio, kaj nomas lin militkrimulo. Plej drasta ekzemplo de tiu bombado estis la detruo de la centro de Dresdeno, kiu plenplenis je militrifuĝintoj el la pli orienta germania provinco Silezio – tamen ĝuste post tiu tragika bombado Churchill ja ŝanĝis sian politikon kaj haltigis la bombadon. Aliaj historiistoj substrekas, ke la brita armeo nur per aviadiloj povis ataki la hitleran Germanion, ke almenaŭ komence de la milito kaj dumnokte puraj atakoj de armeaj kaj industriaj celoj neeblis kaj ke la brita civitanaro komprenis tiujn atakojn kiel respondon al la germaniaj bombadoj de Guernica, Varsovio, Roterdamo kaj la urboj de suda Anglio, kiuj estis la unuaj tiom ampleksaj militaj bombadoj al civilaj celoj en la historio de la homaro.
La 9-an de oktobro de 1944 Winston Churchill konsentis pri la interesosferoj de Sovetunio kaj Britio.
Post la milito
Kvankam Churchill ĉiam batalis por la brita imperio, tiu iom post iom malkonstruiĝis post la dua mondmilito. En la unua postmilita parlamenta balotado de 1945 li malvenkis.
Ousmane Mey
Mey originas de norda Kameruno kaj estis amiko de prezidento Ahmadou Ahidjo. Li kunlaboris en 1972 al la verkado de la nuna konstitucio de Kameruno.
Winston Churchill
Post la milito
En 1951 li plian fojon venkis en la balotado kaj reiĝis, 77-jara, ĉefministro. Lia registaro subtenis usonan politikon de retenado fronte al Sovetio kaj fortigis la britan programon pri konstruado de atomaj armiloj. La la unua brita atombombo estis sukcese testita en la maro ĉe Aŭstralio. Poste Britio komencis la projekton Blue Peacock (blua pavo), kiu celis distribui atombombojn tra Okcidenta Germanio kaj eksplodigi ilin en la okazo de sovetia invado.
En 1955 Churchill demisiis favore al Anthony Eden. En 1958 la projekto Blue Peacock estis nuligita.
Informoj
Lia plej fama bildo montras lin fumanta havancigaron kaj gestante venkon per la fingroj ("V" formita per du fingroj).
Churchill estis subtenanto de la Baza Angla.
Eksteraj ligiloj
Clementine Churchill
Edwina Sandys
Hayate Tsuta
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma‎.
SMS-slango
La SMS-slango estas ĵargono uzata por tajpi SMS-mesaĝojn. Ĝia ĉefa celo estas mallongigi normalan lingvaĵon, ĉar la nombro de tipoj en unu mesaĝo estas limigita (kutime je 160).
Atentu ke SMS-slango en la praktiko kutime ne sekvas regulojn, la mencioj en ĉi tiu paĝo estas nur konstatoj pri kia povas esti la SMS-slango. Ja ĉiu uzas SMS propra-maniere.
Unuopaj literoj povas anstataŭigi vortoj, ĉar iliaj sonoj
ekz.
Elizio
Por malpliigi la nombron de literoj, oni rezignas aldoni kelkajn, cetere oni uzas kutimajn mallongigojn :
Kutimaj mallongigoj
minuskle = uzu nur la unuajn/kelkajn literojn de la vorto (sal = saluton, vd = vidu)
majuskle = uzu nur la unuajn literojn de ĉiu vorto de la frazero. Ĉe ĉapeloj oni ofte aldonas kroman signon, ekzemple x.
7616 Sadako
7616 Sadako estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Sasaki Sadako (1943–1955). Ŝi estis trafita de radiadoj de la atombombo de Hiroŝima kaj suferis de leŭkemio. Ŝi provis faldi 1000 orizuru (paperajn gruojn en origamo) en preĝado por resaniĝi, sed vane. Impresita de ŝia rakonto, infanoj ĉirkaŭ la mondo kolektis fondusojn kaj konstruis la Monumenton por Atombombitaj Infanoj en la Hiroŝima Pacomemoriga Parko.
Leamington Spa
Leamington Spa estas urbo de Warwickshire, Anglio. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis iom pli ol 45,100 loĝantojn.
La romianoj sciis ke ĉe Leamington Spa troviĝas medicina akvo, sed tio estis forgesata. La unua post-romia mencio de la loko okazis en la 1086-a Domesday Book, kie ĝi nomiĝis Lamingtone. Ĝi estis posedaĵo de la priorejo (poste abatejo) de Kenilworth, kaj tial akiris la nomon Leamington Priors (Leamington de la prioroj).
En 1784 reeltroviĝis la medicinaj ecoj de la akvo, kaj poste du kuracistoj popularigis la lokon, kiu dum la 19-a jarcento rapide pligrandiĝis kaj iĝis grava kuracbanloko.
Viktoria (Britio) dufoje vizitis la urbon - kiel princino en 1838, kaj kiel reĝino en 1858. Ŝi donis al la urbo la titolon "Royal" ("Reĝa"), kaj la urbo oficiale nomiĝas "Royal Leamington Spa".
Leamington Spa gravas rilate la historion de teniso: la unua tenisklubo de la mondo fondiĝis tie en 1872.
Dum la dua mondmilito la urbo estis la bazo de la Libera Ĉeĥa Armeo, kaj estas monumento honore al la kuraĝo de ĉeĥaj paraŝutistoj.
En kaj proksime al Leamington Spa situas la sidejoj de pluraj videoludkompanioj.
Malfermo de la tri ĉevaloj
La Malfermo de la tri ĉevaloj (ECO C46) estas unu el la plej logikaj manieroj ludi malfermon. Ĝi strikte sekvas la regulon disvolvi ĉevalojn antaŭ kurieroj, sed ili havas la malavantaĝon, ke ĝi ne atakas la peonlon e5 kaj ne preparas sin por aroko. Ĝi malkaŝas malambician spiriton, en kiu blanko kontentiĝas per evolo ŝakpecoj kaj fidas je sia kapablo en la meza ludo. Normale estas ke la nigro elektas la Defendon de la kvar ĉevaloj ĝis punto en kiu ĝi povas esti konsiderata la ĉefa linio.
Fox Broadcasting Company
Fox Broadcasting Company estas la kompanio kiu okupiĝas pri FOX, usona televidkanalo kiu ekelsendis la 9-an de oktobro 1986 per la programero The Late Show Starring Joan Rivers, sed la debuto estis je la 5-a de aprilo 1987, kies unua programero estis la prov-ĉapitro de la televidserio Married with Children.
Centra dogmo de molekula biologio
La centra dogmo de molekula biologio estas la principo, kiu stabiligas, ke DNA transskribas al mesaĝa RNA, kaj ke mesaĝa RNA tradukas al proteino. Tio ĉi signifas, ke en biologio, informo iras de DNA al proteino, kaj ne male.
Ĝi estis proponita de Francis Crick en 1958, kaj re-redaktita en 1970-jara artikolo ĉe la scienca gazeto Nature.
Corbeil-Essonnes
Corbeil-Essonnes [] estas franca komunumo en la departemento Essonne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 44,223 loĝantojn en la jaro 2011.
Transporto
Corbeil-Essonnes havas tri stacidomojn de la linio RER D:, kaj.
Wijdemeren
Wijdemeren estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Komence de en la municipo vivis.
Premio Finlandia
Premio Finlandia estas literatura premio, kiu en Finnlando normale estas donata al plej bonkvalita romano verkita de civitano de Finnlando, sed la premio estas donebla ankaŭ al finna civitano, kiu verkis la romanon en alia lingvo. Antaŭe estis ebla ricevi la premion ankaŭ el poemlibro, kiel Arto Melleri en 1993, sed nun la premion oni povas ricevi nur el romano. Premio Finlandia estas la plej konata finna literatura premio. Ĝin donas la prezidanto de respubliko. Normale la premio peras, ke la libro en Finnlando populariĝas. Eble ĝi peras ankaŭ, ke la romano estos tradukita.
The New York Amsterdam News
The New York Amsterdam News estas semajna ĵurnalo gvidata de la afrik-usona komunumo de Novjorko. Ĝi estis fondita la 4-an de decembro 1909 de James Henry Anderson en Harlem. En ĝiaj pintaj jaroj de la jardeko 1940, la ĵurnalo estis eldonita je 100.000 ekzempleroj semajne kaj estis unu el la kvar precipaj afrikusonaj ĵurnaloj de Usono. La ĵurnalo publikigis kolonojn de elstaruloj kiel W. E. B. Du Bois, Roy Wilkins, Adam Clayton Powell, Jr. kaj Malcolm X.
Provinco Ranco
Provinco Ranco (hispane Provincia del Ranco) estas provinco de Ĉilio. Ĝi estas unu el du provincoj de la administra regiono Los Ríos ("la riveroj"), en la centro de la lando. La provinco kovras teritorion de kvadrataj kilometroj, kaj laŭ la censo de 2012 havis  loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 27 homoj laŭ kvadrata kilometro. Sian nomon la provinco havas de samnoma lago Ranco. Administra centro de la provinco estas la urbo La Unión.
11803 Turrini
11803 Turrini estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kadavrejo
Kadavrejo aŭ mortintejo (en hospitalo, policejo aŭ aliloke) estas uzata por la stokado de homaj mortintaj korpoj kiuj atendas identigon aŭ translokigon por nekropsio aŭ respektive entombigo, kremacio aŭ alia metodo. En modernaj tempoj kadavroj estis kutime malvarmigitaj por eviti malkomponiĝadon.
11803 Turrini
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Diego Turrini, esploristo ĉe la Instituto de Astrofiziko kaj Kosma Planedoscienco (IAPS-Romo), kies laboro inkludas modeligo de la fontoj de olivino malkovrita sur 4 Vesta far'de la kosmosondilo Dawn.
Kadavrejo
Pozitiva temperaturo
Korpoj estas tenitaj inter 2 °C (36 °F) kaj 4 °C (39 °F). Kvankam tio estas kutima uzata por teni la kadavrojn ĝis kelkaj semajnoj, ĝi ne evitas malkomponiĝadon, kiu pluas pli malrapide ol je ĉambra temperaturo.
Negativa temperaturo
Korpoj estas tenitaj inter −10 °C (14 °F) kaj −50 °C (−58 °F). Kutime uzataj je institucioj de jurmedicino, partikulare kiam la kadavro ne estis identigita. Je tiuj temperaturoj la korpo estas komplete frostita kaj malkomponiĝado estas tre multe malpliigita.
Internacia Asocio de Studentoj de Historio
La Internacia Asocio de Studentoj de Historio (International Students of History Association - ISHA) estas internacia ne-registara organizo de studentoj de historio. Bazita kaj aktiva plejparte en Eŭropo, la celoj de ISHA estas faciligi komunikadon kaj provizi platformon de interŝanĝoj por studentoj de historio kaj rilataj sciencoj sur internacia nivelo.
ISHA estis fondita en Budapeŝto en majo 1990 danke al la iniciato de hungaraj studentoj pri historio kiuj, post la falo de la Fera Kurteno, deziris forĝi ligojn kun siaj kolegoj en Okcidenta Eŭropo. Nuntempe, la membroj de ISHA inkluzivas pli ol 25 sekcioj en dek kvin eŭropaj landoj kaj nombron de observantoj kaj asociitaj membroj, dum ISHA estas ĝi mem asociita membro de Unia (ESU de eŭropaj studentoj). Cetere, ISHA proksime kunlaboras kun nombro de aliaj akademiaj retoj, inter ili la Reto de Koncernaj Historiistoj, la eŭropa Historia Reto kaj EUROCLIO, la eŭropa Asocio de Historiedukistoj.
Aktivecoj
Dum la akademia jaro, la diversaj membraj sekcioj organizas plurajn seminariojn kaj ĉiujaran konferencon. Ĉi tiuj eventoj kutime daŭras kvin ĝis sep tagoj kaj okazas kun tridek ĝis kvindek (en kazo de la Ĉiujara Konferenco ĝis cent) studentaj partoprenantoj de la tuta Eŭropo. Ili konsistas el atelieroj, diskutoj, lekcioj kaj prezentoj sur nekonstantaj temoj, sed ankaŭ proponas kulturan programon kun vizitoj kaj ekskursoj. Suplementa libertempo kaj vesperaj aktivecoj provizas pliajn neformalajn ŝancojn por ke partoprenantoj renkontiĝu unu kun alia kaj tiel plilarĝigu siajn interkulturajn komprenojn.
La retejo havas liston de antaŭaj konferencoj.
Carnival
Ekde 1999, ISHA eldonas sian propran revuon, Karnavalo, en kiu studentoj povas eldoni artikolojn. Karnavalo estas ĉiujara eldono kaj estas malferma al kontribuaĵoj de ĉiuj studentoj de historio kaj rilataj sciencoj (ne nuraj ISHAaj membroj). La artikoloj estas reviziitaj de teamo de PhD Studentoj.
Strukturo
ISHA havas liston de oficialuloj kiuj estas elektitaj ĉiujare. Ili inkluzivas la Internacian Estraron, kun Prezidanto, unu aŭ du Vicprezidantoj, Sekretario kaj Kasisto. Krom ili estas Retejestro, Arkivisto (ISHA-oficialaj arkivoj troviĝas en Loveno, Belgio) kaj Ĉefredaktoro por Karnavalo, kaj kelkaj Konsilio-membroj. Oficialuloj estas elektitaj fare de la plenkunsido, al kiu ĉiu ISHA-sekcio povas sendi delegiton.
Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Hungario
Ĉi tiu artikolo listigas Zamenhof/Esperanto-objektojn en Hungario.
Se vi konas ne registritajn ZEO-ojn, bonvolu kompletigi la artikolon. Kursiva teksto montras objektojn, kiuj ne plu ekzistas.
Ĉi tiu listo unue fontis el informoj trovitaj en retejo de Rátkai Árpád (http://w3.hdsnet.hu/eszperanto/zeo-hu/). Reteja informlisto priskribas Esperantaliojn. La vorto verŝaje priskribas kreaĵoj fare aŭ honore al homo kies vivo estas aŭ estis ligita al Esperanto eĉ se tiu kreaĵo ne klare montras ligon al Esperanto.
Ĉi tiu artikolo celas listigi la objektojn, kreitajn memore al L. L. Zamenhof aŭ al Esperanto, aŭ almenaŭ, kiuj klare montras ligon al Esperanto.
A-E
! width=10%| Identigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=53%| Notoj Lokhistoria Kolektaĵo, memorĉambro Kalocsay Kálmán, sama domo.
F-J
! width=10%| Identigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=53%| Notoj
K-O
! width=10%| Identigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=53%| Notoj 1-a Memortabulo: 80x120 cm memortabulo. Inaŭguris Lajos Kökény. Surskribo: L. Lajos Zamenhof, pola okulkuracisto, 1859-1917, kreinto de Lingvo Internacia. Tiu internacia lingvo servas la amikecon de popoloj kaj la mondpacon. Vidu :Heroldo de Esperanto. nr.1309. 1960-09-16. p. 1. 2-a Memortabulo: ĉe la komenco de str. Zámenhof, kontraŭ la maŝinfaka mezlernejo, sur la muro de varmocentralo. Memortabulo el metalo. Renovigis: Amika Rondo Király Lajos, inaŭguro: 2006-12-16. Surskribo: D-ro L. Lajos Zamenhof, 1859-1917, okulkuracisto en Varsovio, kreinto de Lingvo Internacia 1887. Foto de la inaŭguro Nigra marmora memortabulo. Surskribo: Eszperantó forrás. 1977. Pli frua nomo: Rovienka. Sur bonkvalita masonaĵo nigra marmortabulo kun la teksto: ESZPERANTÓ FORRÁS / 1977. Pli malfrue la masonadon oni devis plifortigi per plia masonado antaŭ ĝin, lasanta parton de la malnova piliero kaj la tabulon. La nova formo jam ne estas tiel bela. Antaŭflanke estas spuroj de malmuntita tabulo. Prizorganto de la fonto: DVTK Naturamika Fako. Aliro: apud la lago Hámori bonetosa promenvojo laŭ la signo P aŭ K+. Paralele super ĝi estas la fervojo etspura. Ni atingos la ŝtonan kulverton, tra kiu fluas la akvo sub la fervojo al la lago Hámori. Tie estas ripozejo kun benkoj. De tie maldekstren supren serpentumas la vojo al la fervojo, kaj pluen serpentumante atingas la fonton. Super la lago ne kondukas vojo al la ripozejo de la fonto. Kiam ne estas foliaro, la lago videblas. Bonkvalita akvo kun memkonstuiĝinata maldika torento. La medio ne estas prizorgata. La trinkakvo originas el la lago en la fino de la groto Létrási-Vizes. Laŭ Adrienne Pásztor : La unuaj du lingvoinstruistoj, Ludoviko Győry Nagy kaj Kolomano Kalocsay, abiturientiĝis en la gimnazio en 1909, kaj sekve en ĝi ekde 1913 ili instruis Esperanton en du grupoj. ''Laŭ iniciato de la gimnazio okazis inaŭguro de memortabulo apud la Esperanto-klaso kaj ekspozicio pri Esperantaj libroj kaj periodaĵoj. La ekspozicion kaj la feston kunaranĝis la geedzoj Adrienne Pásztor kaj László Pásztor. Okaze de la jubileo estis eldonita la libro Fragmentoj el Historio de Esperanto-movado en Miskolc de István Pál / László Pásztor, tradukita el la hungara al Esperanto. La du inaŭgurajn paroladojn (por la lernantoj antaŭtagmeze kaj por la plenkreskuloj posttagmeze) faris Adrienne Pásztor. La memortabulon subtenis esperantistoj kaj la urbestraro de Miskolc, kaj florkronis ĝin József Eszényi kiel reprezentanto de HEA, László Szilvási de la Esperanto-fondaĵo kaj László Pásztor de la Esperanto-Amika Rondo Király Lajos. La feston okaze de la 100-jariĝo de la urba Esperanto-movado partoprenis 85 homoj, kaj al ĝi venis 44 gratuloj de diverslandaj esperantistoj.''
Laŭ esperanto.hu: Monto Esperanto, elvidejo Zamenhof - ekskurso en Hungario ''Ne estas vaste konate, ke je ĉ. 40 km-oj apud Budapeŝto, en Hungario tute oficiale ekzistas "Monto Esperanto" kaj sur ĝia pinto "Elvidejo Zamenhof". Tiuj geografiaj nomoj estas skribitaj ankaŭ en mapoj. (Vidu ekzemple: http://www.eszperanto.hu/bildoj/z-kilato-monto-terkep.jpg )'' ''La pasintan dimanĉon pli ol 50 esperantistoj faris ekskurson al tiu monto kaj elvidejo, organizita de "Fondaĵo Esperanto" ĉe Eventoj kaj la hungaria Junulara E-Asocio. En la ekskursa grupo estis kunlaborantoj de la E-Centro Eventoj, de Lingvo-Studio, pluraj instruistoj, kursanoj, junaj kaj netiomjunaj aktivuloj, anoj de la refondiĝinta skolta E-teamo, reprezentantoj de pluraj E-societoj, asocioj kaj instancoj, E-bibliotekoj, kaj multaj aliaj individuaj esperantistoj.'' Kelkajn fotojn pri la ekskurso oni povas trovi ĉe http://kep.tar.hu/eszperanto/ ''La elvidejo fakte jam ne plu ekzistas, ĝi ruiniĝis. La elvidejon konstruis la loka E-grupo de urbo Vác en 1973. Dum longaj jaroj oni faris organizitan ekskurson al ĝi sub la nomo "Zamenhofa Internacia Pacmarŝo, ZIP", sed sub la kapitalisma reĝimo ĝi estis nezorgita kaj forgesita, fine ruiniĝinta. Hodiaŭ eĉ la apudaj arboj superkreskis ĝin, sed ĝi daŭre funkcias kiel Esperanta memorloko, al kiu aktivuloj de E-Centro Eventoj ĉiujare organizas esperantistan ekskurson.'' La apuda monto kun 336 metra alto ricevis la nomon Esperanto en 1979 okaze de la tiama 7-a internacia "pacmarŝo" ZIP. GPS-koordinatoj de la eksa elvidejo Zamenhof: Nordo: 47.81756° Oriento: 18.97005 ° Szilvási László Fotoalbumo
P-Z
! width=10%| Ientigila kodo ! width=15%| Urbo ! width=10%| Kategorio ! width=20%| Oficiala nomo (ekde kiam) ! width=53%| Notoj
Billy Strayhorn
Vivo
Billy Strayhorn ludis pianon jam infanaĝe ĉe sia avino Elizabeth Craig Strayhorn, kiu loĝis en Hillsborough. Mallonge, post kiam lia familio estis transloĝiginta al Pittsburgh en Pensilvanio, li sekvis pianlecionojn de Charlotte Catlin. Krome li kunludis en la gimnazia bando. Strayhorn studis en Pittsburgh klasikan muzikon.
Billy Strayhorn verkis ekde 1939 ĝis sia morto kiel membro, muzikaranĝisto kaj komponisto en la orkestro de Duke Ellington. Strayhorn havis klasikan edukon kaj ludis pianon. Li pliriĉigis la ĵazon per instrumentaj aranĝoj, ĝis tiam nur malofte troveblaj en ĵazo. Per tio li validas kiel unu el la plej gravaj aranĝistoj de ĵazo.
Ellington kaj Strayhorn estis dumvive ligitaj per intima amikeco. Foje Strayhorn transprenis je sonregistradoj eĉ la pianistan partion de Ellington. Famas ankaŭ la duopaĵoj de Strayhorn kaj Ellington ĉe la piano. Ekzemple eĉ nuntempe Tonk estas sprita, moderna kaj tre dinamika peco, kiun la du ree kaj ree ludadis.
Strayhorn stampis esence la sonon de la elingtona orkestro. Ekzemple la kompozicio, teksto kaj aranĝo de la plej fama peco kaj la rekonmelodio de la bandego Take the A-Train devenas ne – kiel ofte missupozate – de Ellington, sed de Strayhorn. Aliaj konataj komponaĵoj de Strayhorn estas Chelsea Bridge kaj Lush Life. Foje li ankaŭ estis aŭdebla kiel pianisto ĉe Ellington (Blues in Orbit) kaj publikigis krome plurajn sondiskojn je propra nomo. Tuj post lia morto Duke Ellington Orchestra verkis la omaĝan muzikalbumon ...And His Mother Called Him Bill. Ĝi enhavas la lastan komponaĵon "Blood Count" de Strayhorn, kortuŝe interpretate de Johnny Hodges.
Estas nur malmulte konata, ke Billy Strayhorn estis malkaŝe samseksema. Li tamen – en epoko kaj socio ĉirilate maltoleremaj – persone preskaŭ ne paŝis en la lumon de la publikeco, sed restis plejparte en la ombro de Duke Ellingtons.
Najlo
Najlo estas stifto el metalo aŭ ligno (unu ekstremo formas pinton, la dua estas platigita), kiun oni batas per martelo tra unu objekto en duan por fikse kunligi ambaŭ. Plej ofte tiuj objektoj konsistas el ligno aŭ lignoenhavaj materialoj.
Laŭ Francisko Azorín najlo estas Akrepinta, metala, maldika peco por kunfiksi aŭ pendigi ebjekton. Li indikas etimologion el la antikva germana naeglian, naegel (najlo). Kaj li aldonas la terminojn najli, por fiksi traigante per najlo; najrtirilo, ilo por eligi najlojn.
Historio
La najloj estis uzataj de la homo jam en la romia periodo. Ĝis la 18-a jarcento ili estis manfaritaj. Ĝis la komenco de la 17-a jarcento ekzistis profesiuloj, kies tasko estis tranĉi ferajn ingotojn al la ĝusta grandeco, kaj aliaj profesiuloj, kies tasko estis fari la akran randon kaj la "najlokapon" por la najloj. En 1590, akvomuelejoj jam estis uzitaj por prilaborado de la feroestis en Anglio. Ĉi tiuj akvomueliloj prilaboris la ferajn ingotojn al la taŭga grandeco, do mana laboro estis postulata nur en la stadio de preparado de la "najlokapo" kaj preparado de la akra fino.
En la 19-a jarcento, kadre de la Industria Revolucio, komenciĝis la produktado de najloj per maŝinoj. Samtempe oni daŭrigis kun la mana produktado de najloj sed tiu iom post iom paliĝis ĝis ĝi ĉesis fine de tiu jarcento. La najloj produktitaj de maŝino estis tranĉitaj el metala tabulo kaj estis nomitaj: Tranĉitaj najloj. Tiuj ĉi najloj ankaŭ estis nomitaj kvadrataj najloj pro ĝia geometria tranĉo. Hodiaŭ ĉi tiuj najloj ne estas tiel oftaj kiel en la pasinteco, kaj ili estas uzataj por historiaj restarigoj kaj verkoj, kiuj postulas altan fortikecon kaj daŭrigeblon.
Tipoj
Vi povas klasifiki najlojn laŭ la materialo, el kiu ili estas faritaj:
La najloj estas kutime estas klasifikitak kaj karakterizitaj per precizigante ilian longon kaj diametron. Ekzemple, 5X32 najlo estas 5 milimetra diametro kaj 32 milimetra longa najlo.
Konstantin Ciolkovskij
Biografio
poldevena (patro Edward Ciołkowski estis pola nobelo de la blazono Jastrzębiec el Volinio sendita kiel proskribito (ekzilito) fare de rusa caro al Siberio, patrino Maria Jumaŝeva tatardevena kun iom da sango ukraina), li estis pioniro de la kosmoesplorado
Li malsaniĝis kiel dekjara junulo pro skarlatino kaj iĝis preskaŭ surda: pro tio li devis forlasi la lernejon kaj li edukis sin hejme. Lin sendis lia familio en Moskvon por plustudi. Li studis tie dum 3 jaroj fizikon, astronomion, mekanikon kaj geometrion. Poste venigis lin lia patro hejmen, kie li instruis matematikon kaj fizikon, ĝis li en 1882 ekinstruis kiel matematika instruisto en la distrikta lernejo de Borovsk en la regiono de Kaluga, 160 kilometrojn sudoriente de Moskvo. Dumtempe li edziĝis kaj iĝis patro.
Ciolkovskij interesiĝis pri scienc-fikcio, kaj entuziasmiĝinte pri Jules Verne, komencis verki pri interplanedaj kosmovojaĝoj. Iom post iom li iĝis scienc-fikcia verkanto de teoriaj traktatoj.
Ekde 1885 la aŭtodidakta Ciolkovskij faris multajn pripensojn pri praktike realigeblaj kosmoflugoj.
Kiam li aĝis 30 jarojn, li publikigis teorian ekzamenon pri direktebla tutmetala aerŝipo. Li konstruis en ĉambro de sia loĝejo unuan ventokanalon de Rusio, kiu ebligis mezuri la aerreziston. Tiutempe li ekdediĉis sin tute al la raketoesploroj. Li konkludis ke la ĝis tiam uzitaj, konataj solidmaterialaj raketoj ne taŭgas por atingi la kosmon. Li estis la unua kiu proponis por la raketa esploruzi likvajn materialojn (hidrogeno, oksigeno kaj karbonhidrogenoj).
La pinto de lia laboro estis la raketa bazformulo, kiun li publikigis en 1903 en la rusa periodaĵo: "Scienca Panoramo" sub la titolo: "Esploro de la kosmo per reakciaj aparatoj". Krom la detala laboro pri la likvaĵa raketa propulsio, fridigo de brulĉambro, direktado de la raketo per turbina direktilo kaj turbodirektado, donis li per la raketa bazformulo ankaŭ la principon de plurŝtupa raketo je scienca bazo. Li ankaŭ okupiĝis pri la problemoj de la funkciado de kosmostacioj kaj pri la industria uzebleco de la kosmo kaj la ekspluatado de ties utilaj materialoj.
Ciolkovskij, per tiuj ideoj, estis antaŭtempa pensulo kaj trovis nenian komprenon en la cara Rusio. Li vivis dum la rusa revolucio tre retiriĝinte, sed lian laboron agnoskis kaj apogis nur la politika sistemo de Sovetunio.
Lian nomon portas ankaŭ kratero sur la Luno. En lia Kaluga domo funkcias muzeo.
Komuna lingvo
La problemo de unueca lingvo okupis la menson de Ciolkovskij dum multaj jaroj. Jam en 1915 en la broŝuro "Formiĝo de Tero kaj sunsistemoj" li dediĉis al ĝi apartan ĉapitron. Konstantin Ciolkovskij evoluigis siajn pensojn en la broŝuro "Komunhomara aboco, ortografio kaj lingvo", eldonita en 1927. Li estis membro de la Sovetlanda esperantista Unio.
POP3
POP3 (Post Office Protocol versio 3, poŝtoficeja protokolo) estas interreta protokolo por elŝuti retpoŝton de servilo. Ĝi uzas tekstajn komandojn kaj kutime uzas la TCP-pordon 110.
Oni ne povas uzi POP3-on por sendi retpoŝton. Por tiu tasko oni plej ofte uzas la protokolon SMTP.
Por identigi la klienton la baza protokolo uzas pasvorton sendata klartekste. Por eviti la sekurecajn problemojn pro tio oni enkondukis aldonojn al la protokolo kiel APOP kaj KPOP, kiuj sendas la pasvorton ĉifrita.
Oftaj serviloj
La serviloj, kiuj komprenas la POP3-protokolon inkluzivas jenajn:
Vidu ankaŭ
Alia konata protokolo por ricevi retpoŝton estas IMAP. Ĝi proponas multe pli da ebloj al la uzanto, ĉar oni povas administri sian retpoŝtaron sur la servilo, havi plurajn poŝtujojn, uzi filtrilojn ,ktp.
Eksteraj ligiloj
RFC 1939 "Post Office Protocol - Version 3"
Semousies
Semousies estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Geografio
Semousies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Semousies etendiĝas sur 3,08 km².
Historio
Laŭ legendo, dum Mezepoko mortigis la nigra pesto ĉiujn loĝantojn de Semousies, tiel ke nur restis nigra rozarbeto sur la altaro de la preĝejo.
La imperiestro Napoleono iam pasis tra la vilaĝo: la loĝantoj de Semousies daŭre donas lian nomon al loka vojeto.
Administrado
Semousies apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Didier Lestrade
Didier Lestrade estas franca gazetisto kaj verkisto. Li estas konata ankaŭ kiel aktivisto en la fakoj de la luktoj por la rajtoj de la gesamseksamuloj kaj kontraŭ Aidoso.
Junaĝo
Li naskiĝis la 22an de februaro 1958 en Mahdia en la tiama franca kolonio Alĝerio. Post infanaĝo en la sud-okcidenta parto de Francio, li forlasis sian regionon en 1977 post du sinsekvaj malsukcesoj je abiturienta ekzameno. Ekde sia alveno en Parizo, Didier Lestrade kunlaboris al la subgrunda « Gaie Presse » kreita de Misti, Audrey Coz kaj Maxime Journiac (antaŭa publikaĵo al la kreado de Gai Pied), kiu eldonos nur kvar numerojn. Je sia 22-jariĝo, frustrita pro la ĉesado de « Gaie Presse » sekve de la registaraj malpermesoj de afiŝado kaj vendado al la neplenaĝuloj, li decidas krei sian propran revuon Magazine inter 1981 kaj 1986, kun Misti kiu fariĝos poste arta direktoro de Gai Pied.
La gazetisto
Kiel sendependa gazetisto, ekde 1986, li regule kunlaboris al Gai Pied, Rolling Stone kaj Libération. Li estis agnoskita kiel fakulo pri la elektronikaj dancmuzikoj, precipe la Haŭza.
Ek de 2009, li estas ĵurnalisto de la Agentejo kaj ĉef-redaktoro de la ĉiusemajna revuo eldonita en la retejo « Minorites.org » por defendi ĉiujn minoritatojn religiajn, rasajn, aŭ seksajn.
Li ankaŭ skribas artikolojn okaze por diversaj revuoj kaj regule en sia reta taglibro « didierlestrade.blogspot.com »
La aktivisto
En 1987, je sia 28-jariĝo, Didier Lestrade malkovris ke li estas HIV seropozitiva. Ekde tiu periodo, li sin dediĉas al la batalo kontraŭ Aidoso fondiĝante la parizan branĉon de Act up,  kun siaj amikoj gazetistoj Luc Coulavin kaj Pascal Loubet. Li ankaŭ prezidas tiun asocion dum ĝiaj tri unuaj jaroj.
En 1992, li ludis gravan rolon en la kreado de TRT-5, interasocia grupo kiu kunligas la ĉefajn francajn asociojn kontraŭ Aidoso, kaj kies celo estas defendi la rajtojn de la malsanulojn ĉe la diversaj instancoj por la terapeŭtika serĉado kaj kuracado. Ĝis 2002, li estis unu el la kunordigantoj de tiu interasocia grupo.
La verkisto
En 2000, li publikigis sian unuan libron « Act up, une histoire »  kiu rakontas la dek unuajn jarojn de la asocio Act up Parizo. Lia dua libro, « Kinsey 6, ĵurnalo de la 80-aj jaroj », en 2002, estas intima recenzo verkita dum la jaroj de « Magazino ». La tria libro, « The End », en 2004, temas pri la evoluo de la geja medio. En tiu eseo, li denoncis precipe la malsukceson de la prevento kontraŭ Aidoso ĉe la gejoj. Li forte kritikas la gejojn kiuj memdecide rifuzas uzi kondomojn, kaj tiel malebligas  bremsi la epidemion.
En 2002, li forlasis Parizon por loĝi en la kamparo apud Alençon, en la franca Normandio. Li rakontas pri sia nova kampara vivo en sia libro « Cheikh » (Ŝejĥo) en 2007. Li dediĉas parton de tiu libro al la usona verkisto Henry David Thoreau, kies gejecon li hipotezas.
Li figuras en la eldono 2006-2007 de la Who's who in France.
Internaciaj referencoj de la libroj ISBN :
- Act up, une histoire: 978-2207248836
- Kinsey 6, journal des années 80 : 978-2207252192
- The End : 978-2207254240
- Cheikh: 978-2080689641
-  Chroniques du dance floor, Libération 1988-1999 :  978-2953346718
-  Le Journal du Sida - Chroniques 1994 / 2013 :  978-2322039128
Eksteraj ligiloj
- Lia ĉiusemajna reta gazeto :  http://www.minorites.org/
- Lia blogo : http://didierlestrade.blogspot.com/
- Filmata prelego en urba biblioteko de Lyon la 17/05/2008 : http://php.bm-lyon.fr/video_conf/detail.php?id=244
- Lia persona retejo : http://www.didierlestrade.fr
Sudafrika tadorno
La Sudafrika tadorno, Tadorna cana, estas specio de tadorno, grupo de grandaj anserecaj birdoj kiuj estas parto de la birda familio de Anasedoj, kiu enhavas ankaŭ la cignojn, la anserojn kaj la anasojn.
Tiu estas 64 cm longa birdo kiu reproduktiĝas en suda Afriko, ĉefe en Namibio kaj en Sudafriko. En la sudhemisfera vintro, multaj birdoj moviĝas nordorienten el la reproduktaj teritorioj al la preferataj areoj por plumoŝanĝado, kie okazas grandaj koncentroj.
Tiu specio estas ĉefe asocia kun lagoj kaj riveroj en preskaŭ malferma kamparo, kaj reproduktiĝas en neuzataj mamultruoj, kutime en tiuj de la orikteropo.
Plenkreskulo de Sudafrika tadorno havas rustecan korpon similkoloran al tiu de la Rusta tadorno, fakte nur tiuj du samgenranoj kunhavas tiun koloron, dum aliaj estas pli malhelaj aŭ blankaj. Ili havas ankaŭ flugilojn rimarkinde markatajn de blanka, nigra kaj verda koloroj, nome blanka en flugilkovriloj, nigra ĉe flugoplumoj kaj malhelverda ĉe la speguleto, kiel ĉe aliaj samgenranoj. Krome la masklo dum reprodukta plumaro havas grizan kapon, dum la ino havas blankan vizaĝon (nome sama areo kiel la Rusta tadorno, tio estas bridareo kaj ĉirkaŭokule) kaj malhelbrunajn al nigrecajn kronon, nukon kaj kolflankojn. Do temas pri specio kun nur iomete da seksa duformismo. Samkolore estas ambaŭseksaj vostoj, dum la beko estas pli nigra. La Sudafrika tadorno estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
La genra nomo Tadorna devenas el keltaj radikoj kaj signifas "makuleca akvobirdo", simile al la angla "shelduck".
Oniskoj
Oniskoj (latine Oniscidea) estas subordo de ordo Izopodoj (isopoda) de krustacoj. Ili vivas sur tero en lokoj mallumaj kaj malsekaj. Ili havas 14 krurojn. Ekzempla specio estas la Armadillidium vulgare.
El Carrascalejo
El Carrascalejo [karaskaLEĥo] (kverkarbustejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas carrascalejanos. La censita populacio en 2008 estis de 79 loĝantoj, kio faras el la vilaĝeto la malplej loĝata en la tuta provinco.
Situo
El Carrascalejo estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 308 m; je 73 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj nur je 13 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 12,8 km².
Ĝi estas proksime de la limo inter la du provincoj de la regiono kaj de la aŭtoŝoseo el Cáceres al Mérida.
Ekonomio
Ĉefe agrikulturo kaj brutobredado. Estas kelkaj senlaboruloj kaj elmigrintoj.
Tramm
Tramm havas diversajn signifojn:
Aarburg-Oftringen (stacidomo)
Aarburg-Oftringen estas fervoja stacidomo en Arburgo, Svislando.
Arcey (Côte-d'Or)
Arcey estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Arcey etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Keleti pályaudvar (metrostacio)
La Keleti pályaudvar [pÁjaudvar] (=Stacidomo Orienta) estas grava metrostacio, eĉ metronodo en Budapeŝto. Tie renkontiĝas 2 metrolinioj M2 kaj M4. La stacio troviĝas sub Placo Baross.
Historio
Ekde 1950 oni komencis konstrui la 2-an metrolinion en Budapeŝto, sed post jaroj pro financaj problemoj la konstruado paŭzis. Nur en la sekva jardeko komenciĝis denove la konstruado. La unua itinero estis inaŭgurita en 1970, post 2 jaroj jam la plena linio funkciis. En 2005 plenaj renovigaj laboroj okazis.
Takumi Nagasawa
Takumi Nagasawa (長澤 卓己, n. ) estas japana futbalisto.
Sieĝo de Leningrado
Sieĝo de Leningrado (ruse блокада Ленинграда) estis unu el la plej tragediaj epizodoj de la Dua mondmilito. De la 8-a de septembro 1941 ĝis la 27-a de januaro 1944 la grandega urbo (nun ĝi nomiĝas Sankt-Peterburgo) estis blokita fare de germanaj kaj finnlandaj trupoj; dum la sieĝo pereis aŭ mortis (ĉefe de severa malsato) pli ol unu miliono da urbanoj kaj estis damaĝitaj multaj kulturaj kaj industriaj objektoj.
Takumi Nagasawa
Li futbalis ĉe YSCC Yokohama.
Sieĝo de Leningrado
Malsato kaj kanibalismo en la urbo dum la sieĝo
Dum la sieĝo en la urbo okazis multaj kazoj de kanibalismo. Evakuado ne estis tre sukcesa. La urbon forlasis netutaj 500.000 loĝantoj, plimulte gemaljunuloj kaj infanoj. Pluaj 2,8 milionoj da homoj (el tio 400 mil infanoj) restis en la urbo. Granda parto de provizoj por la tempo de mizero estis en nekonservata stato. Parte ili estis mikozataj, dismalsekiĝataj aŭ misvalorigataj de ratoj aŭ de akaroj. Ne estis brulmaterialo kaj estis venanta kruela vintro 1941-42. En novembro de 1941 la malsato atingis grandegajn dimensiojn. Laboranto ricevis porcion de 250g da pano kaj 50g da viando - familianoj 125g/26g. Infanoj ĝis 12 jaroj sole 13g da viando. Per grandega maniero kreskis nombro de ŝteloj kaj murdoj pro nutraĵbiletoj. El la stratoj kaj el la loĝejoj malaperis hundoj, katoj kaj ĉiuj bestoj (eble eĉ ratoj). Multiĝis atakoj kontraŭ vendejoj, veturiloj kun pano kaj kontraŭ bakejoj. Registrita estas eĉ kazo, kiam falis ĉevalo de veturigisto, homoj kunkuris kun hakiloj kaj tranĉiloj, ili distranĉis la ĉevalon kaj forportis hejmen. Leningrado fariĝis granda tombejo, la stratoj fariĝis perspektivoj de mortintoj. Preskaŭ en ĉiu domo estis deponejo de kadavroj. Sole en januaro kaj februaro de 1942 mortis pro malsato kaj pro frosto 200.000 homoj.
Keleti pályaudvar (metrostacio)
Historio
La stacio havas 2 enirejojn, la unua estas aparta kun kontakto al la subirejo, la alia havas komunan enirejon kun la linio M4.
Sieĝo de Leningrado
Malsato kaj kanibalismo en la urbo dum la sieĝo
En decembro de 1941 estis registritaj unuaj kazoj de kanibalismo. En arkivo de leningrada NKVD estas registritaj indikoj pri nombro de arestitoj pro kaŭzo de kanibalismo. Jen estas konkretaj nombroj de homoj en monatoj arestitaj pro kanibalismo: 12/41 - 43, 01/42 - 366, 02/42 - 612, 03/42 - 399, 04/42 - 300, 05/42 - 326, 06/42 - 56. Poste la nombro malgrandiĝis kaj inter 07-12/42 estis 30 arestitoj.
Keleti pályaudvar (metrostacio)
Historio
En 2014 la menciita M4 linio ekfunkciis, tie estas la provizora finhaltejo. Pro financaj kaj politikaj problemoj la linio ne estas plukonstruita al Zugló. Ankaŭ tiu stacio havas 2 enirejojn, la unua estas aparta kun kontakto al la subirejo, la alia havas komunan enirejon kun la linio M2.
Sieĝo de Leningrado
Malsato kaj kanibalismo en la urbo dum la sieĝo
Kadavroj prenitaj en la strato, oni ŝtelis korpojn eĉ en tombejoj, oni manĝis mortintajn parencojn. Teruraj estas ankaŭ cirkonstancoj de unuopaj kazoj:
Keleti pályaudvar (metrostacio)
Kontaktoj
Estas kontaktoj al vagonaroj, tramoj, aŭtobusoj, troleoj, la aŭtoj trovas parkumejon ĉe Stacidomo Keleti.
Sieĝo de Leningrado
Malsato kaj kanibalismo en la urbo dum la sieĝo
La murdo pro celo de manĝado de viando poste estis kvalifikita kiel "banditismo" kaj ĝi falis en juĝpovon de armeaj tribunaloj. Pro kanibalismo poste en plejparta plimulto la armeaj tribunaloj verdiktis verdiktojn de morto kaj konfiskon de la posedaĵo. Revoko ne estis ebla kaj la ekzekuto estis farita senpere post la proklamo de verdikto.
En registroj de A. Panfilenko, armea prokuratoro de Leningrada provinco estis gvidita ankaŭ "sociologia statistiko" de tiuj ĉi kazoj. Laŭ sekso viroj partoprenis en 36,5 % kaj virinoj en 63,5 %, per aĝo estis ambaŭ grupoj kompareblaj - 16-20 jaroj same kiel super 40. Kriman pasintecon havis el la kanibaloj sole 2 %. Registritaj estas ankaŭ ekzekutoj de ŝoforoj de ŝarĝaŭtoj, kiuj forŝutis por si iom da greno el sakoj, kiujn ili veturigis trans Ladoga lago. La manĝo estis tiutempe pli valora ol oro.
Finnlanda Stacio
Dum la sieĝo, la Finnlanda Stacio estis la nura fervoja finstacio de Leningrado kiu restis uzebla. Tiu fervojo konektis Leningradon kun stacio apud la okcidenta bordo de la Lago Ladoga, kien venis la bezonataĵoj el la ne-okupaciitaj partoj de Sovetunio tra la lago, ĉu boate ĉu sur la laga glacio, tra la tiel nomita Vojo de Vivo.
Tanja Saviĉeva
Tanja SAVIĈEVA (30-a de januaro 1930 — 1-a de julio 1944) estis Leningrada knabino-mezlernejano, kiu ekde Sieĝo de Leningrado komencis noti taglibron en notlibro, restinta post ŝia pli aĝa fratino Nina. Tiu taglibro enhavas nur 9 paĝojn, kaj sur 6 el ili estas notitaj datoj de morto de ŝiaj parencoj. La taglibro estis prezentita dum Nurenberga proceso inter materialoj de akuzo.
Tanja Saviĉeva mem estis evakuita el Leningrado somere de 1942 al Ŝatkovskij distrikto de Gorkovskaja (nun – Niĵni-Novgoroda) provinco. Ŝi mortis la 1-an de julio 1944 en Ŝatkovskaja distrikta kuracejo pro nekuracebla malsano — progresanta inanicio.
La taglibro mem nun estas montrata en la Muzeo pri historio de Leningrado, kaj ĝia kopio — en vitrino de pavilono ĉe Piskarjovskoje tombejo.
La 31-an de majo 1981 ĉe Ŝatkovskoje tombejo estis malfermita monumento — marmora tombŝtono kaj steleo kun bronza bareliefo (skulptisto — Ĥolujeva, arkitektoj — Gavrilov kaj Ĥolujev). Apude estis starigita en 1975 steleo kun bareliefa portreto de la knabino kaj paĝoj de ŝia taglibro. Sur la domo en Peterburgo, kie Tanja loĝis dum la sieĝo, estas memortabulo.
Je honoro de Tanja Saviĉeva estis nomita asteroido 2127.
Bikŝuiĝo
Bikŝuiĝo estas rito per kiu kandidato fariĝas akceptita en la samgon kiel bikŝuo, rajtigita praktiki ŝramanismon. Bikŝuiĝo povas okazi pli ol unu fojon en ies vivo.
Laŭ la bikŝua regularo, por bikŝuiĝi, kandidato devas estis minimume 20 jarojn aĝa, havi la permeson de siajn gepatrojn, esti imuna kontraŭ milita servo, esti senŝulda, ne havi kontaĝan malsanon kaj havi baznivelajn studojn pri budhismo. Kandidato pli juna ol 20 jarojn aĝa ne povas bikŝuiĝi, sed povas elhejmiĝi kaj fariĝi ŝramaneto. Post provtempo kiel ŝramaneto, aŭ post kiam li fariĝas 20 jarojn aĝa, li povas kandidatiĝi por bikŝuiĝo.
Tradicie, la rito bezonas la ĉeeston de specifa nombro da bikŝuoj. En fora loko, la ĉeesto de dek aŭ eĉ kvin estas akceptebla.
Virinoj kaj bikŝuiĝo
Laŭ ĉiu tradicio de budhismo, la budho Gotamo kreis samgon de virinoj dum sia vivo, sed tiu samgo malaperis en kelkaj tradicioj, kiel en Teravado. En aliaj, kiel en la skolo Dharmaguptaka en Ĉinio kaj Tajvano, ĝi ankoraŭ ekzistas. En Tibeto, la tradicio de la samgo de virinoj neniam estis enportita en la landon kiam budhismo (skolo Mūlasarvāstivāda) estis enkondukita de bikŝuoj el antikva Barato, sed la 14-a Dalai-Lamao laboradis dum jaroj por plibonigi la situacion. En 2005, li petis al bikŝuinoj de la skolo Dharmaguptaka, ĉefe al la bikŝuino Jampa Tsedroen, starigis komitaton por labori pri la akcepto de la bikŝuiĝo de virinoj en la Tibeta tradicio, kaj donacis monon por studado pri la temo. La Unua universala kongreso pri la rolo de virinoj en la samgo: bikŝuina regularo kaj tradicioj de gebikŝuiĝo okazis ĉe la universitato de Hamburgo de la 18- ĝis la 20-a de Julio de 2007, kune kun la instituto Azio-Afriko de la universitato. Dum la kongreso, la Dalai-Lamao diris, ke ankoraŭ mankas tempo por atingi decidon pri la temo, nuligante la intencon de la kongreso.
Răzoare (Miheșu de Câmpie)
Răzoare [razoaxre] (hungare: Mezővelkér) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al komunumo Miheșu de Câmpie. En 1910 ĝi havis 1542 loĝantojn (rumanoj, ciganoj, hungaroj) kaj en 1992 980 (rumanoj). En mezepoko ĝi estis rumana servutulvilaĝo. Ĝia unua skriba mencio estas el 1392. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Minionoj
Minionoj, Minions, estas fikcia speco de malaltaj flavaj estaĵoj, popularigita en pluraj kinofilmoj ekde Despicable Me en 2010. Ili estas la oficialaj maskotoj de la filmkompanio Illumination Entertainment, kiu apartenas al Universal Studios.