cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
996 laborhora sistemo
996 laborhora sistemo estas trolaborada sistemo aplikata de kelkaj retaj kompanioj en Ĉinio. “996” signifas, ke laboristoj laboru de la 9-a matene ĝis la 9-a vespere 6 tagojn semajne. Ĉinaj programistoj ekprotestis kontraŭ tio en GitHub en marto 2019.
Fono
La kulturo de trolaborado havas longan historion en Ĉinaj kompanioj, precipe en iuj teknikaj kompanioj, kie la fokuso estas je rapideco kaj reduktado de kostoj. Tiaj kompanioj uzas diversajn mezurojn, kiel pagi malfruajn noktajn taksiojn por la dungitoj, por kuraĝigi trolaboradon.
Gravaj leĝoj
Laborleĝo de la Popola Respubliko de Ĉinio deklaras:
Ĉapitro 4　Artikolo 36　La Ŝtato praktikos labortempan sistemon en kiu laboristoj laboros ne pli ol ok horojn tage kaj ne pli ol 44 horojn semajne averaĝe.
Artikolo 41 La dunganta unuo povas etendi la labortempojn laŭ sia produktado aŭ komerca operacio post konsulto kun la sindikato kaj laboristoj, sed la plilongigita labortempo por tago ĝenerale ne superas unu horon; se tia necesaĵo necesas por specialaj kialoj, sub la kondiĉo, ke la sano de laboristoj estas garantiita, la plilongigitaj horoj ne superos tri horojn tage. Tamen la totala etendaĵo en monato ne devas superi tridek ses horojn.
Ĉapitro 12　Artikolo 90 Kiam la dunganta unuo, malobservante la preskribojn de ĉi tiu Leĝo, etendas la labortempon de laboristoj, la administra fako de laboro devas averti ĝin, ordoni ĝin fari korektojn, kaj povas postuli monpunon.
Artikolo 91 Kiam la dunganta unuo faras iujn el la sekvaj agoj malrespektantaj la legitimajn rajtojn kaj interesojn de laboristoj, la administra fako de laboro devigos ĝin pagi laboristojn por pagi salajrojn aŭ kompensi ekonomiajn perdojn, kaj ankaŭ ordoni ĝin pagi. kompenso:
2) rifuzi pagi laboristojn por pagi salajrojn por la plilongigita labortempo;
58.com
En Septembro 2016, 58.com oficiale deklaris ke ili estis iranta al la 996 horaro, kio altiris kritikon de dungitoj kaj aliaj. La kompanio respondis ke la 996 horaro estas kuraĝigita, sed ne deviga.
JD.com
Post kiam la 996 horaro de la 58.com estis elmontrata al la publiko, retpoŝta ekrankopio de JD.com disvastiĝis sur la interreto kiu montris ke He Gang, la vicprezidanto de JD.com, aplikas la 996 horaron.
En, dungito de JD.com asertis ke iuj departementoj aplikas la 995 horaron, dum aliaj departementoj aplikas la 996 horaron. Post la raporto, la departemento de publikaj rilatoj de JD.com anoncis ke trolaborado estas nedeviga.
Youzan
En, dungito de Youzan diris en la socia platformo "Maimai", ke lia kompanio aplikas la 996 horaron. Bai Ya, la CEO de Youzan, respondis, "ĝi devos esti bona se vi retrorigardos plurajn jarojn." Iuj amaskomunikiloj kritikis la horaron. En la posttagmezo de, la Laborista Superrigardo-Grupo de Xihu en Hangzhou en Ĉinio anoncis ke la kompanio estis enketita.
Alioj
Almenaŭ 40 kompanioj, inkluzive de Huawei, Alibaba Group kaj JD.com, aplikas la 996 aŭ eĉ pli intensan laboran horaron.
996.ICU GitHub kampanjo
En, la 996.ICU deponejo kaj retejo estis kreitaj. La deponejo deklaras ke la nomo "996.icu" signifas ke se vi daŭras toleri la 996 laboran horaron, vi riskos vian propran sanon kaj eble bezonos resti en Unito de Intensaj Zorgoj (I Intensive Care Unit). La slogano de la movado estis "la vivoj de programistoj gravas" (angle: "developers' lives matter").
Du tagojn poste, en, la deponejo jam ricevis 50 mil stelojn, kaj 100 mil stelojn en. Pro tio ĝi fariĝis pinta tendenca deponejo en GitHub. La deponejo ricevis 120 mil stelojn en, kaj 200 mil stelojn en , fariĝante dua plej starigita deponejo en GitHub. La ekblovo de aktiveco kaǔzis ke la "issue" paĝo de la deponejo estis spame inundata, kaj "tail" fermiĝis. Ĝi estis diskutata en Zhihu, Sina Weibo, kaj WeChat.
Subteno de dungitoj de Microsoft
En, dungitoj de Microsoft kaj GitHub kreis la GitHub-deponejon "support.996.ICU" subtenantan la 996.ICU kampanjon, ĉar ili kredas ke ĝi povas esti sub la minaco de la cenzuro de Ĉinia registaro.
2-Klorononano
2-Klorononano aŭ C9H19Cl  estas alkila klorido konsistanta je 9 karbonatomoj, 19 hidrogenatomoj kaj 1 kloratomo. Ĝi rezultas en interagado de la 2-nonila alkoholo kun klorida acido. En mediaj kondiĉoj ĝi estas senkolora likvaĵo, iomete solvebla en akvo kaj pli solvebla en nepolaraj solvantoj. Kiam varmigita, 2-klorononano povas produkti hidrogenan kloridon, fosgenon kaj duoksinojn.
Freidorf
Freidorf [frajdorf], "libera vilaĝo", hungare: Szabadfalu [sabadfalu]) estis vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Timișoara.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1448 germanajn kaj hungarajn loĝantojn.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1828. Ĝi estis fondita, en 1732, de enmigrintoj el samnoma vilaĝo en la germanlingva Alzaco, kiel parto de la Hungara reĝlando, kaj kiel granda parto de la regiono Banato sekve de la traktato de Trianon en 1920 estis transdonita al Rumanio. En 1950 oni aligis ĝin al la 7-a urbodistrikto de Timișoara.
Freidorf konservas historian arkitekturon, malnovajn germanajn domojn de la banataj ŝvaboj kaj multajn verdajn spacojn. Tamen, komence de la 21-a jarcento nur 10 homoj ankoraŭ loĝis tie. Freidorf ankaŭ nun en la rumana lingvo ankoraŭ havas sian malnovan germanan nomon.
Algovio
La Algovio (Allgäu) estas la regiono en la sudo de la bavara administra distriktaro Ŝvabio, kaj ankaŭ eta parto de Baden-Virtembergo. Ankaŭ parto de la Algovio estas Jungholz [jungholc] (en Tirolo) kaj Kleinwalsertal (en Forarlbergo). La nomo devenas de la maljunaltgermana alb = monto, monta herbejo kaj de mezaltgermane göu, kio signifas regiono, pejzaĝo sed ankaŭ en la senco de estradejo.
Ĝenerale
En la Algovio loĝas pli ol homoj. La regionaj limoj de la Algovio ne estas tiel klaraj kiel la politikaj limoj. Propra ĉefurbo por la tuta Algovio ne ekzistas. Oni disigas la Algovion (historie laŭ la radikiĝintaj dialektoj) en kvar partoj:
Komunumoj en la regiono Algovio
Interalie: Bad Wurzach - Bad Wörishofen - Buchenberg - Füssen - Immenstadt en Algovio - Isny en Algovio - Kaufbeuren - Kempten en Algovio - Leutkirch en Algovio - Lindenberg en Algovio - Marktoberdorf - Memmingen - Mindelheim - Oberstaufen - Oberstdorf - Sonthofen - Wangen en Algovio.
Riveroj kaj lagoj
La plej grandaj riveroj estas en la okcidento la rivero Argen [argen] (Supra Argen, Suba Argen), en la mezo la rivero Iller [iller], mezoriente la rivero Wertach [vertaĥ], kio fluas en Aŭgsburgo en la riveron Lech [leĥ], kio estas pli/malpli la orienta limrivero de la Algovio. La plej grandaj lagoj en la Algovio estas la Lago Forggensee kaj la Lago Grosser Alpsee.
Montoj
La dek plej altaj pintoj de la Algoviaj Alpoj:
Großer Krottenkopf – 2.657 m (Aŭstrio) Hohes Licht – 2.651 m (Aŭstrio) Hochfrottspitze – 2.649 m (Germanio) Mädelegabel – 2.645 m (Germanio) Urbeleskarspitze – 2.632 m (Aŭstrio) Steinschartenspitze – 2.615 m (Aŭstrio, hajlbrona vojo) Bockkarkopf – 2.609 m (Germanio, hajlbrona vojo) Marchspitze – 2.609 m (Aŭstrio) Bretterspitze – 2.608 m (Aŭstrio) Biberkopf – 2.599 m (plej suda germana punkto)
Christian Felber
Christian Felber (* 1972 en Salzburgo) estas aŭstra universitata lektoro, dancisto, verkisto, libera publicisto kaj referanto pri ekonomiaj kaj sociaj demandoj. Li estas fondomembro de la tutmondigo-kritika movado Attac en Aŭstrio, iniciatinto de la „Demokratia banko“ (germane „“) kaj inventinto de la „ekonomio de publika bono“ (germane „“).
Neĝostrigo
Neĝostrigo (Nyctea scandiaca, Bubo scandiacus) estas granda arkta strigo; ĝia plumaro estas blanka, nigrebrune makulita aŭ striita. Ĝia felo estas uzata en peltindustrio.
Christian Felber
Vivo
Felber studis en Vieno kaj Madrido latinidan filologion kaj la Hispanan kiel ĉefajn fakojn sed ankaŭ politikosciencon, psiĥologion kaj sociologion kiel kromajn fakojn. Li finis sian studadon 1996 kun la magistro en latinida filologio. Ekde tiam li laboras kiel libera aŭtoro. Felber estas aktiva ekde 2000 ĉe attac en Aŭstrio, ĝis 2003 li estis en la estraro kaj ĝis 2004 gazetara parolanto; aktuale li estas parolanto. En aŭtuno 2008 Christian Felber fariĝis lektoro en la Ekonomiouniversitato Vieno.
Neĝostrigo
Lineo konsideris la neĝostrigon strigo kaj donis al ĝi la latinan nomon strix scandiaca. Stephens konsideris ĝin la sola membro de aparta genro, nyctea. Molekulbiologiaj esploroj tamen montris ĝian parencecon al gufoj; do oni re-enordigis ĝin kiel bubo scandiacus.
Christian Felber
Vivo
Felber estis la 31-an de Oktobro 2008 (Reformaciotago) krom Frank Crüsemann, Ulrich Duchrow, Heino Falcke, Kuno Füssel, Detlef Hensche, Siegfried Katterle, Arne Manzeschke, Silke Niemeyer, Franz Segbers, Ton Veerkamp kaj Karl Georg Zinn Erstunterzeichner de la apelacio ''Ĉu paco kun la kapitalo? Apelacio kontraŭ la adaptado de la evangelia eklezio al la potenco de la ekonomio (germane '')
Neĝostrigo
Aspekto
Tiu ĉi flavokula blanka birdo estas facile rekonebla pro la koloro kaj rondoforma kapo. Ĝi estas 53-66 cm longa kun enverguro de 125-150 cm. Maskla plenkreskulo povas esti pure blanka, sed inoj kaj juuloj havas kelkajn malhelajn aŭ nigrajn horizontalajn strimakulojn, ĉefe en kapo, dorso kaj ventro. La vizaĝo kaj supra ventro (kiel formo de vo) estas ĉiam blanka. Junuloj estas tre striitaj kaj eĉ hegemonias malhela punktado. En la blanka vizaĝo kontrastas grandajn okulojn kun flava iriso kaj nigraj pupilo kaj okulringo; ankaŭ la pova beko estas nigra, sed kovrita de blanka plumaro forme de liphararo, kio havigas specifan kaj eĉ humoran aspekton. La densa plumaro, tre plumokovritaj piedoj kaj tiom blanka koloro estas karakteroj per kiuj la neĝostrigo montras sin kiel tre bone adaptita por vivo norde de la Arkta Cirklo.
Christian Felber
Vivo
En 2009 li kunfondis la fondaĵon por movado Aŭstrio (germane ), En 2010 li iniciatis la projekton de „Demokratia banko“ (germane „“). Kune kun rondo de pluraj entreprenistoj Felber evoluis la modelon de la „Ekonomio de la publika bono“ (germane „“), kiel teoria alternativo al kapitalista merkata ekonomio kaj al la centra planekonomio.
Neĝostrigo
Aspekto
La alvokoj de la neĝostrigo estas variaj, sed la alarmalvoko estas bojado, preskaŭ anaseca krek-krek-krek-krek; la ino havas ankaŭ pli mildajn miaŭojn pai-pai-pai-pai aŭ prek-prek-prek. La kanto estas profunda ripetita gou. Ili povas ankaŭ klaki siajn bekojn responde al minacoj aŭ ĝenoj. Kvankam ĝi estas nomita klakado, oni supozas, ke tiu sono estas farita reale per klikado de la lango, ne de la beko.
Christian Felber
Vivo
En 2010 li estis elektita je iniciato de la ĵurnalo al daŭre efika formadanto 2010 (germane ') el la kampo civila socio sed ankaŭ li estis nomita de la Public Relations Verband Austria al la Komunikanto de la jaro 2010 (germane ') (unu el tri nomigoj).
Ekster la normala profesio Christian Felber estas ekde 2004 ankaŭ nuntempa dancisto, interalie ĉe Dancosomero (germane ) en Graz kaj kun la ''Cie. Willi Dorner''.
Neĝostrigo
Kutimaro
Tiu strigo, diference de aliaj strigoj, aktivas ĉefe dumtage kaj estas solema. Ĝi ŝvebas malrapide kaj persekutas la predojn. Gix gvatas eventualajn predojn ekde malaltaj gvatejoj
Teritorio
La neĝostrigo vintras sude tra Kanado kaj plej norda Eŭrazio, kun subitaj aperoj okazantaj pli sude en kelkaj jaroj. Estas informoj de vidaĵoj tiom sude kiom ĉe Teksaso, Georgio, la usona ŝtatoj de la Golfo de Meksikio, suda Rusio, norda Ĉinio kaj eĉ la Karibio. Inter 1967 kaj 1975, neĝostrigoj reproduktiĝis en la malproksima insulo Fetlar de Ŝetlandaj Insuloj norde de Skotio, Britio, sed nur kelkaj inoj estis vidataj kiel raraj vintraj vizitantoj ĉe la insuloj Ŝetlando, Foraj Hebridoj kaj Cairngorms.
Dieto
Tiu ĉi pova birdo manĝas ĉefe lemingojn kaj aliajn ronĝulojn, sed foje se ili malabundas, aŭ dum la reprodukta epoko de Monta lagopo, ili povas manĝi junajn montajn lagopojn. Kiel oportunemaj ĉasistoj, ili manĝas ampleksan varion de etaj mamuloj kaj birdoj, sed ili povas profiti pli grandajn predojn, ofte sekvante la spurojn en la neĝo por trovi manĝaĵojn. Idoj bezonas almenaŭ du lemingojn ĉiutage, kaj la tuta familio povas manĝi ĝis 1500 lemingojn antaŭ la sendependiĝo de la junuloj.
Chuck Carson
Charles 'Chuck' CARSON, estis farmisto en Saskaĉevano kaj membro de la Kanada Esperanto-Asocio depost ĝia refondo en 1958 ĝis li mortis en septembro 1985.
Kvankam ne riĉa, li dufoje donacis al la asocio grandajn monsumojn. Per unu el ili estis establita la 'Eduka Fondaĵo Carson', kiu dum kelkaj jaroj subvenciis projektojn por progresigi Esperanton, ne nur en Kanado, sed tra la mondo. La dua fariĝis la bazo de la kapitala fonduso de KEA.
Biblio de Jefferson
La Biblio de Jefferson, plennomite La Vivo kaj Moraloj de Jesuo de Nazareto estis privata projekto de Thomas Jefferson kiun li mem kunmetis per eltranĉo de zorge selektitaj fragmentoj el la Biblioj latina, greka, franca, kaj angla en aranĝon ordite kronologian de la vivo kaj filozofio de Jesuo sen la mirakloj kaj supernature aludantaj diraĵoj. Ĉi tiu verko estas ofte citata por evidentigi la malklarajn religiajn kredojn de Jefferson kaj dubumi la nocion, ke Usono estas kristana lando. En letero al John Adams en 1813, Jefferson skribis:
Jefferson opiniis, ke Jesuo ne intencis supermeti sin sur la homaron kiel Diido kaj, ke la verkistoj de la Nova Testamento estis superstiĉuloj, nomiginte Paŭlon la unua koruptisto de la doktrinoj de Jesuo.
La kialo
La religiaj kredoj de Jefferson estas ofta demando en Usona historio, sed lia laboro ĉe ĉi tiu verko estas ĝenerale komprenata kiel privata afero, por ke li kontentiĝu en la esenco de vera Kristanismo. Neniam publikiĝis la verko, kaj ĝi rolis nur kiel antaŭdorma legado, malgraŭ ties deklarata celo por uzado por la indiĝenoj konvertotaj al Kristanismo. Ĉi tiu kialo supozeble estis propolitika sindefendo.
Enhavo
La tutaĵo de la teksto estas en la publika havaĵo, kaj legebla senkoste en la interreto ne nur en la originalaj 4 lingvoj, sed ankaŭ en aliaj.
La originala teksto, en faksimila formato, estas legebla en la retejo de la Smithsonian Institution.
Jen la kronologia indekso, laŭ Jefferson, kiel aperas en lia verko:
Eksteraj ligiloj
Faksimila versio de la Smithsonian Institution.
Răchitiș
En la censo de 2002, 476 el la 478 loĝantoj deklaris sin etnaj rumanoj ; 475 deklaris la rumanan sia precipa lingvo.
Monroy
Monroy estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas monroyegos. La censita populacio en 2008 estis de 979 loĝantoj.
Situo
Monroy estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 378 m; je 35 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 95 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 204,45 km². Ĝi estas proksima al la Nacia Parko Monfragüe.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Geografio
La klimato estas kontinenta kun rigoraj vintroj kaj varmaj someroj. La zono ĉirkaŭa estas karaktera de la ebenaĵo. En la pejzaĝo elstaras la malferma arbaro (dehesas) de anzinoj kaj la paŝtejoj. Ekzistas multnombraj subteraj akvujoj kiuj eliras eksteren kiel fontoj, inter ili elstaras tiu de Corchito, Las Guapas, Las Palomas, El Manantío, La Juntana, El Huerto kaj La Amapola, do ne estas problemo pro akvo en tiu vilaĝo, malsame kiel en aliaj samregionaj.
Historio
Estas restaĵoj de la Metalepoko, de la Romia Imperio, de visigotoj. Jam en la 14a jarcento aperas la nomo de la vilaĝo ligata al la povega familio de nobeluloj samnoma, tio estas la familio Monroy kiu estis ligata ankaŭ al la kastelo de Belvís de Monroy. La familio ege respondecis pri la okazintaĵoj de tiu epoko ĝis la enlanda milito en la regiono kaj en tuta Kastilio fine de la 15a jarcento. En la 17a jarcento la familio akiris markizecon. La kastelo estis rekonstruita dum diversaj epokoj, eĉ moderna, ĉar estis privata loĝejo.
Hedersleben (Mansfelder Land)
Hedersleben estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urba komunumo Eisleben en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, antaŭ 2007 en ties antaŭa distrikto Mansfelder Land. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 955 loĝantojn.
Listo de prezidantoj kaj vicprezidantoj de la franca ŝtata Konsilio
La prezido de la franca ŝtata Konsilio estis sinsekve konfidita al diversaj aŭtoritatoj. De 1872, la membro de la ŝtata Konsilio kun la plej supera rango havas la titolon vicprezidanto sed iuj solenaj kunvenoj povas esti prezidataj de la ĉefministro aŭ de la Sigelilgardisto, ministro pri justico.
Prezido
En la 1-a Imperio, la ŝtata Konsilio estis unue prezidata, kiam Napoleono Bonaparte ne ĉeestis, de Cambacérès, ĉefkanceliero.
En la Resurtronigo, prezidis la kanceliero de Francio :
La prezidanto de la ŝtata Konsilio estas la ĉefministro aŭ la sigelilgardisto, ministro pri justico.
Vicprezido
Fakte, la ŝtata Konsilio estas regata de sia vicprezidanto:
Ponte Alta do Bom Jesus
Ponte Alta do Bom Jesus estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 4.544 loĝantojn en 2010.
Oskar Lafontaine
Oskar LAFONTAINE (prononco []; * la 16-an de septembro 1943 en Saarlouis) estas germana politikisto.
Inter la jaroj 1985 kaj 1998 li estis ministroprezidanto de la federacia lando Sarlando. Inter la jaroj 1995 kaj 1999 krome li oficis kiel prezidanto de la germania socialdemokratia partio SPD kaj ties kandidato por federacia kanceliero dum la parlamenta baloto de 1990. Post la parlamenta baloto de 1998 li iĝis nacia ministro pri financoj. Dum marto 1999 Oskar Lafontaine demisiis de ĉiuj politikaj funkcioj kaj de tiam estis akra kritikanto de la politiko de la registara koalicio inter socialdemokratoj kaj verduloj de la federacia kanceliero Gerhard Schröder.
Dum 2005 li malmembriĝis el la partio SPD kaj aniĝis en la nove fondita partio "Arbeit und soziale Gerechtigkeit – Die Wahlalternative" (WASG, "laboro kaj socia justeco - la balota alternativo"). Pro lia iniciativo tiu partio por la parlamenta baloto de 2005 fondis balotan aliancon kun la partio "Linkspartei.PDS" (origine "Partei des Demokratischen Sozialismus", do "partio de demokratia socialismo", la rekta heredanto de la antaŭa ŝtata socialisma partio "SED" de GDR, kaj post la baloto kune kun Gregor Gysi iĝis prezidanto de la parlamenta frakcio de maldekstruloj. Ekde la 16-a de junio 2007 li estas kune kun Lothar Bisky prezidanto de la nova partio Die Linke, kiu ekestis pro la unuiĝo de la du maldekstraj partioj. En marto 2022 li forlasis la partion.
Marabuoj
Marabuoj aŭ Leptoptilos estas genro de tre grandaj tropikaj birdoj de la familio de Cikoniedoj. Du specioj estas loĝantaj en suda Azio, kaj la Marabuo troviĝas en subsahara Afriko.
Tiuj estas grandaj birdoj, tipe 110–150 cm altaj kun enverguro de 210–250 cm. La tri specioj havax nigrajn supran korpon kaj flugilojn, kaj blankajn ventron kaj subvoston. LA kapo kaj kolo estas nudaj (senplumaj) kiel tiuj de vulturo. La granda beko estas longa kaj dika. Junuloj estas pli senkolora kaj pli bruneca versio de plenkreskulo.
Prahistorio
†Leptoptilos siwalicensis el kuŝejoj de Ŝivalik (fina Mioceno? al komenca Plioceno) povus aparteni al tiu genro aŭ al proksime rilata (Louchart et al. 2005).
Tigelino
Tigelino, Gajus Sophonius Tigellinus (ĉ. 10–69 p.k.), prefekto (la estro) de la pretora gvardio dum la regado de Nerono.
Li naskiĝis en Agrigento, kaj eble devenis de greka familio. Kaligulo lin ekzilis (en 39 p.k.) pro liaj onidiraj seksrilatoj kun Agripino la pli juna (la onta patrino de Nerono) kaj Julia Livilla, fratinoj de la imperiestro. Klaŭdio permesis al li reveni Romon en 41 p.k.
Heredinte grandajn riĉaĵojn, Tigelino akiris bienojn en Apulio kaj Kalabrio kaj komencis bredi kurĉevalojn. Pro tio, helpate de la amikeco de Agripino, li gajnis la favoron de Nerono, kiu en 62 nomumis lin prefekto de la pretora gvardio, la gvardio de la imperiestro mem. Li akiris reputacion de kruelulo kaj malĉastulo. Kiam en 68 ŝajnis neevitebla la falo de Nerono, Tigelino instigis la pretorgvardianojn subteni Galbon, kiu tamen devigis lin demisii. Li savis sian vivon per donacoj al Titius Vinius, favorato de Galbo, kaj al lia filino. Post ses monatoj, en 69, Otono anstataŭis Galbon kiel imperiestro kaj ordonis ekzekuti Tigelinon. Eksciinte tion en la banloko Sinuessa, Tigelino tranĉis al si la gorĝon kaj mortis inter siaj amoratinoj.
Literature
Tigelino rolas en la romano de H. Sienkiewicz «Quo vadis?».
Sándor Tonk
TONK Sándor estis rumanuja hungara historiisto naskita la 2-an de majo 1947 en Kluĵo kaj mortinta la 14-an de aŭgusto 2003 en Budapeŝto. Li estis filo de Emil Tonk, frato de István Tonk, patro de Márton Tonk, nepo de Sándor Tavaszy.
Hólar en Hjaltadalur
Hólar en Hjaltadalur estas grandbieno kaj vilaĝo en Skagafjörður, Islando.
Sándor Tonk
Kariero
Sándor Tonk finis historion en la UBB de Kluĵo en 1969. Li estis vicprezidanto de Erdélyi Múzeum-Egyesület, ĉefadministranto de la Transsilvanuja Reformita Eklezidistrikto, prezidanto de la Kuratoraro de Fondumo Sapientia, la unua rektoro de Universitato Sapientia Erdélyi Magyar Tudományegyetem.
Hólar en Hjaltadalur
Episkopa agado
Tie estis fondita episkopejo por Norda Islando en la jaro 1106. La unua episkopo estis Jón Ögmundsson. De tiam ĝis ĉirkaŭ 1800 Hólar iĝis la ĉefa kulturcentro kaj plej potenca grandbieno en Norda Islando. La episkopejo iom post iom kolektis al si multajn posedaĵojn kaj en tempo de la reformacio, nome ĉirkaŭ 1550, ĝi posedis ĉirkaŭ kvaronon de ĉiuj bienoj en Norda Islando. Dum la katolikisma tempo en Hólar (1106–1550) tie servis 23 episkopoj. La plej famaj de ili krom la unua, Jón Ögmundsson, estis Guðmundur Arason (episkopo 1203–1237) kiun oni ankaŭ nomis Guðmundur la bona, kaj la lasta katolika episkopo, Jón Arason (episkopo 1524-1550).
Batalo de Derno
La Batalo de Derno estis decida venko okazinta (Aprilo–Majo 1805) en la libia urbo Derno inter armeo de militsolduloj gviditaj de taĉmento de marsoldatoj kaj usonaj soldatoj kaj berbera piratfortoj de la nacio Tripolo (en la berbera marbordo) dum la unua berbermilito. Ĝi estis la unua surtera batalo de Usono ekster sia teritorio. La batalo implikis devigan marŝadon de 600 mejloj trans la dezerto al la urbo Derno (Libio), kiu estis defendita de multe pli granda forto.
Hólar en Hjaltadalur
Episkopa agado
La unua luterana episkopo en Hólar estis Ólafur Hjaltason (episkopo 1552 ĝis sia morto, la 9an de januaro 1569) sed tiu kiu estis la plej aktiva kaj servis kiel episkopo plej longe en Hólar estis Guðbrandur Þorláksson (episkopo 1571–1627). Li translokis la unuan presejon en Islando al Hólar kaj eldonis en ĝi multajn religiajn librojn, de kiuj la plej fama estas la Biblio en la islanda 1584. La lasta episkopo en Hólar estis Sigurður Stefánsson (episkopo 1789–ĝis sia morto 1798). Post lia morto la episkopejoj en Hólar kaj Skálholt estis unuigitaj kaj transloĝitaj ĝis Rejkjaviko en la jaro 1801. En la episkopejo en Hólar oni plej ofte funkciigis katedralan lernejon kaj seninterrompa dum la lutera tempo. En la jaro 1881 estis fondita lernejo por bienistoj en Hólar kiu en la jaro 2003 ricevis universitatan statuson.
Batalo de Derno
Tiu ago estis memorigita en linio de la Marsoldata Himno — "la marbordoj de Tripoli". La kapto de la urbo donis al usonaj negocistoj avantaĝon por sekurigi la revenon de ostaĝoj kaj la finon de la milito.
Punlaborejo kaj orfejo (Vajmaro)
Punlaborejo kaj orfejo (germane: Zucht- und Waisenhaus) troviĝis en la centro de Vajmaro, Germanujo, ĉe strato Böttchergasse 9. Ĝia konstruisto estis Christian Richter en 1713.
Situo kaj funkcio
Ĝi troviĝas antaŭ la restaĵoj de la Vajmara arsenalo. Vajmare en la centro jam je la komenco de la 18-a jarcento raris disponebla spaco por nove alvenintoj kaj rifuĝintoj; la intertempa setligo de hugenotoj (kun loĝejoj, kirketo, laborejoj ktp.) sekve ne plaĉis al ĉiuj lokuloj.
Poste la ejo uzitis kiel lernejo por malriĉaj lernantoj kaj kantino (pri tio ankoraŭ apenaŭ legebla enskribo Speiseanstalt ateston donas). Ĝis 1918 parton de la tuta komplekso okupis ankaŭ la Grandduka artmetilernejo. En 1927 ene estis publika kuirejo por mezaj socialaj klasoj kaj salonoj por kudrado kaj varmiĝo. En 1936 tenadis la tuton Landesfrauenverein Thüringen (sekcio Patriotisma instituto vajmara/supdisdonejo). Ĉambrojn en supraj etaĝoj rajtis uzi ankaŭ anoj de Hitlera Junularo kaj Ligo de Germanaj Knabinoj.
Arkitekturhistorie la tuto ankaŭ interesas, ĉar fakte estas tiu ĉi angula kompleksero la resto de medio tute bombdetruita dum la Dua mondmilito. Malaperis tiam ankaŭ la tribunalo ĉe najbara strato Geleitstraße.
Historio
La laŭ plano de Richter starigita ejo komisiitis fare de duko Vilhelmo Ernesto. Al la alvenontaj laboremaj hugenotoj sekurigitis la disponigo de grundoj kaj impostaj privilegioj. Vajmare ili tamen neniam vere hejmuliĝis. Ilia historio en Vajmaro finiĝis jam en aŭgusto 1717 kiam demisiis la manufakturestro Jacques Coste (* 1651 je Metz).
Tiutempe ankoraŭ ne ekzistis la labordomo kiun konstruis Anton Georg Hauptmann.
Notoj
<References />
1352 Vavelo
1352 Vavelo estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Ĝi suldas ĝian nomon al la monteto Vavelo, en Pollando.
Valleiry (stacidomo)
Valleiry estas franca stacidomo sur linio Longeray-Léaz - Le Bouveret, situanta en Valleiry, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Longeray-Léaz - Bouveret (892000).
10544 Hörsnebara
10544 Hörsnebara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgrandaj paroĥoj Hörsne kaj Bara en Gotlando, kunfanditaj en unu paroĥo en 1883. En Bara troviĝas ruina kirko, unu el la maloftaj tiatipaj ruinoj ekstere de Visby.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2019
La 64-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis en Tel-Avivo, Israelo, post venko de la kantisto Netta Barzilai en Eŭrovido 2018.
De la ĝis la  laŭsekve kvar venkintoj de la elektokonkurso en Ukrainio rifuzis reprezenti la landon en la Eŭrovido-Kantokonkurso. Finfine oni deklaris en la retejo de la Nacia Socia Televidkompanio de Ukrainio, ke Ukrainio ne partoprenos en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2019.
Unua duonfinalo
La unua duonfinalo okazis je la 14-a de majo 2019 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Dua duonfinalo
La dua duonfinalo okazis je la 16-a de majo 2019 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Finalo
La finalo okazis je la 18-a de majo 2019 je 21:00 MEST (19:00 UTC). Ĝin partoprenis 20 reprezentantoj elektitaj en la duonfinaloj kaj la reprezentantoj de la landoj de t.n. "Granda Kvinopo" (angle Big Five) kaj la reprezentanto de la gastiganta lando (Israelo).
Loire-les-Marais
Geografio
Loire-les-Marais estas vilaĝo en la nordo de Charente-Maritime.
Botrugno
Botrugno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Orontius de Lupiae (Leĉo), kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Heptila oksalato
Heptila oksalato aŭ heptila oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj heptanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heptila oksalato posedas 16 karbonatomojn, 30 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Heptila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de heptilaj derivaĵoj.
Sudbohemia regiono
Sudbohemia regiono situas en sudo de Bohemio. Okcidente ĝi najbaras kun Regiono Plzeň, norde kun Mezbohemia regiono, nordoriente kun Regiono Vysočina, oriente ĝi havas mallongan sektoron de komuna limo kun Sudmoravia regiono. Sudoriente ĝi najbaras kun Aŭstrio, sudokcidente kun Germanio.
Bazaj indikoj
La areo de Regiono prezentas 12,8 % de la areo de la ŝtato. En Regiono vivas 625 267 loĝantoj, el kio rezultas la plej malalta denseco de loĝigo en la lando: 62 loĝantoj en km².
Regiono kiel pli supera administra tutaĵo de Ĉeĥa respubliko estiĝis en la jaro 2000. Devene ĝi estis nomiĝonta „Regiono Budějovice (České Budějovice)“.
Sudbohemia pejzaĝo estas konata de vico da fiŝlagoj kaj pentrindaj vilaĝoj en du basenoj meze de Regiono – Baseno de České Budějovice kaj Baseno de Třeboň. Ĉirkaŭe elstaras montetoj de Mezbohemia montetaro, ĉe la limo al Aŭstrio montaro Novohradské hory kaj ĉe la sudokcidenta limo la dua plej alta montaro en Bohemio, Šumava. La plej alta punkto de Regiono estas montopinto Plechý.
Administra divido
Sudbohemia Regiono kiel pli supera administra tutaĵo de Ĉeĥa respubliko estiĝis en la jaro 2000.
Regiono administre dividiĝas en 7 distriktojn: distrikto České Budějovice, distrikto Český Krumlov, distrikto Jindřichův Hradec, distrikto Písek, distrikto Prachatice, distrikto Strakonice kaj distrikto Tábor.
En Sudbohemia Regiono estas 623 komunumoj, el tio 43 urboj. Krom la menciitaj distriktaj urboj ankaŭ Třeboň kaj Bechyně apartenas al tiuj pli grandaj kaj pli gravaj. Sidejurbo de la regiono estas laŭstatuta urbo České Budějovice.
Ekonomio
Sudbohemia Regiono ne estas tro riĉa je mineralaj krudmaterialoj. Superas minado de gruzsabloj, konstruŝtono, brikargiloj kaj limigite ceramikaj argiloj, kalkŝtono kaj grafito. Signifa naturriĉeco estas arbaroj, kiuj kreskas en pli ol triono de la areo de Regiono.
Agrikulturo orientiĝas al plantproduktado, superas kulturado de cerealoj, oleaj kreskaĵoj kaj terpomoj. En animalproduktado tio estas bredado de brutaro kaj porkoj. Longjaran tradicion havas en suda Bohemio fiŝlagafero. Fiŝbredado en 25 000 ha da akvaj areoj prezentas duonon de produkto enkadre de la tuta Ĉeĥio.
Sudbohemia Regiono fariĝas signifa turisma kaj refreŝigeja regiono. Vojaĝtrafiko ekregistris en lastaj jaroj la plej grandan kreskon de kvociento en entreprenaktivecoj en Regiono.
Trafiko
Tra Regiono kondukas gravaj internaciaj landvojoj kaj nordsuda fervojkoridoro el Prago ĝis Aŭstrio; grava fervojo kondukas ankaŭ el České Budějovice ĝis Plzeň. Lastatempe oni tre diskutas je bezono anstataŭi troŝarĝitan landvojon n-ro 3 el Prago ĝis České Budějovice kaj plu ĝis aŭstria Linz per moderna aŭtostrado. Sed dum ne estis atingita interkonsento inter trafikinĝenieroj kaj ekologoj, ĉar tia konstruado prezentus gravan intervenon en vivmedion.
Scienco kaj klereco
Bazo por evoluo de scienco estas laborejoj de Akademio de sciencoj de Ĉeĥio, kies institutoj agadantaj en la teritorio de Regiono orientiĝas al precipe biologiaj kaj ekologiaj fakoj. Scienclaboro estas same konsisto de aktivecoj de Sudbohemia universitato kun sidejo en České Budějovice kaj en Jindřichův Hradec.
Naturo kaj kulturaj memorindaĵoj
En la teritorio de Sudbohemia Regiono troviĝas kvanto de historie valoraj memorindaĵoj kaj tutaj urbaj monumentrezervejoj (České Budějovice, Český Krumlov, Třeboň, Tábor, Jindřichův Hradec, Písek, Bechyně kaj pluaj aliaj. Unike konservita renesanca urbo Český Krumlov estis eĉ enskribita en la liston de monda kulturheredaĵo de UNESKO.
En la regiono situas ankaŭ multaj burgoj kaj kasteloj: Český Krumlov, Hluboká, Zvíkov, Orlík, Červená Lhota, Blatná k.a. Turistojn allogas ankaŭ monaĥejoj en Vyšší Brod kaj Zlatá Koruna kaj pliaj vidindaĵoj. En la provinco eblas trovi vicon da pitoreskaj vilaĝoj kun tipaj masonitaj konstruaĵoj de la speciala sudbohemia popolarkitekturo, nomata kampula baroko. Unu el ili, Holašovice, estis same enskribita en la liston de UNESKO.
La plej granda ŝirmata naturteritorio estas Šumava, ŝirmata parte kiel ŝirmataj pejzaĝaj regionoj (ŜPR), parte (la kerno de la teritorio) kiel nacia parko. Ĝi estas konsisto de translima biosfera rezervejo Šumava – Bavaria arbaro. La alia grava biosfera rezervejo estas ĉirkaŭaĵo de Třeboň.
Riveroj
Tra Regiono trafluas jenaj riveroj: Vultavo, Otava, Lužnice, Malše, Blanice.
Dolo (Côtes-d'Armor)
La komunumo apartenas al la kantono de Jugon-les-Lacs ariganta ses komunumojn : Jugon-les-Lacs, Plénée-Jugon, Dolo, Plédéliac, Tramain kaj Plestan.
Nigravizaĝa arbopigo
La Nigravizaĝa arbopigo (Dendrocitta frontalis) estas birdo de la aziaj arbopigoj, mezgranda membro de la familio de Korvedoj kiu inkludas la korvojn kaj la garolojn.
Tiu birdo estas iomete pli malgranda ol la Blua garolo kaj havas la komunan fortikan korpon kaj longan voston de tiu grupo. La fronto, vizaĝo kaj gorĝo estas nigraj kun brusto, kolo kaj ŝultroj arĝentecaj aŭ helblugrizaj. La dorso estas helbruna kun similaj subaj partoj. La flugilkovriloj estas blankaj kaj la unuarangaj flugilplumoj kaj vosto nigraj, kio videblas ripoze kiel tri partoj supre: hela, bruna kaj nigra el kapo al vosto. Ĝenerale similas al parencaj specioj Griza arbopigo kaj Ruĝeca arbopigo pro nigreca kapo, ruga dorso kaj griza koloro, sed tiu specio montras la nigran vizaĝon pli markitan kaj kontrastan kun ĉirkaŭaj blankaj zonoj transire al la specio de la Blankventra arbopigo, kiu montras pli ampleksajn blankajn partojn.
Tiu orientalisa specio loĝas larĝan strion (kvankam ofte tre limigita) el nordorienta barata Himalajo, Nepalo kaj tra Birmo en montetaj arbaroj kaj ofte tre alte.
Ili manĝas ĉefe senvertebrulojn de diversaj tipoj kaj kaptas termitojn dumfluge; ili manĝas ankaŭ fruktojn kaj berojn. Ili probable manĝas similajn manĝotipojn kiel aliaj arbopigoj.
Kloŝmerlo
Kloŝmerlo estas franca satira romano de Gabriel Chevallier, publikigita en 1934, kiu ricevis sukceson senprokrastan kaj daŭran, kun preskvanto je pluraj milionoj da ekzempleroj kaj tradukoj en dudek ses lingvojn.
Nigravizaĝa arbopigo
La nesto estas eta klara strukturo ofte lokita inter tigoj de bambuo, etaj arboj aŭ arbustoj en bordo de klarejo. La ino demetas kutime 3-5 ovojn.
Kloŝmerlo
Ĝi adaptiĝis en kino kaj televido. La loknomo, inventita de Gabriel Chevallier, hodiaŭ eniĝis en la ordinaran francan lingvon kaj estas uzata por indiki vilaĝon disŝiritan de burleskaj kvereloj.
Alia signo de sukceso : tiu ĝoja satiro estas tiel bonvena ke pluraj vilaĝoj postulas la honoron, ke ili estis la modelo de Kloŝmerlo en Boĵolezo... honoro kiu estis aljuĝita al la franca komunumo Vaux-en-Boĵolezo, kie Gabriel Chevallier mem inaŭguris, en Oktobro 1956, la plakon kiu atribuas lian nomon al la eksa grandplaco.
Nigravizaĝa arbopigo
La voĉo estas priskribita kiel varia sed enhavas metalajn notojn kaj babileman alarmalvokon similan al tiu de aliaj specioj.
Kloŝmerlo
La romano
La romano ekas kiam Barthélemy Piéchut, la urbestro de la komunumo Kloŝmerlo-en-Boĵolezo, malkaŝas al Ernest Tafardel, la instruisto, sian projekton : « Mi volas konstruigi publikan urinejon, Tafardel. […] Nu - diris li - pisejon ! »
Tiu konstruaĵo kiu celas pli certe konfuzigi la sinjorinan moŝton Alphonsine de Courtebiche, la paĥorestron Ponosse, la notarion Girodot kaj la reakciularon ol ebligi malpezigon al la vira enloĝantaro, estis starigita tute apud la preĝejo, kie zorge kaj konstante gvatas la olda fraŭlino Justine Putet.
Heraldiko
La inventita urbo ricevis tiun "imagan blazonon", kiu legiĝas tiel: Tiu imaga blazono aludas al la centra malkonkordiga objekto, estas ankaŭ «laŭnoma blazono» pro la sonorilo (Fr:Cloche pr. Kloŝ) kaj Merlo (Fr:Merle) kiuj rebuse strikte redonas la nomon de l' vilaĝo, ne hazarde, cetere.
21778 Andrewarren
21778 Andrewarren estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew David Warren, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School en Orlando (Florido, Usono).
Sainte Marie-Madeleine (Rennes-le-Château)
Pri la plej unua preĝejo ne plu ekzistas ŝpuroj, sed ĝi certe ne plu ekzistis, kiam oni ekkonstruis la nunan preĝejon. Romanika arkaro ankoraŭ estas videbla sur la norda flanko.
El la jaro 1845 ekzistas raporto, ke la preĝejo urĝe bezonas riparojn. La pastro Bérenger Saunière realigis tion, sed la fontoj de la financaj rimedoj estas iomete dubaj kaj li aldonis erojn, kiuj aspektas malkutimaj.
Ekzemple li aldonis la tekston Terribilis est locus iste super la enirpordo kaj la baseno por la sankta akvo estas tenata de diablo. Fakte tio estas ankaŭ trovebla en aliaj francaj preĝejoj.
Li mendis tion kaj grandajn bildotabulojn el la katalogo de Giscard, pentristo kaj skulptisto en Toulouse. Paĝoj el lia katalogo estis en 1989 reproduktitaj en libro de Marie de Saint-Gély. Nenio en la preĝejo estis speciale produktita por Saunière.
Alia konstruaĵo ricevis la nomon de Maria Magdalena: estas Turo Magdala, kiu funkciis kiel biblioteko. Laŭ eldiro de Saunière la turo kun la ĝardeno kaj la Villa Bethania estis destinita kiel hejmo por emeritaj pastroj.
11876 Doncarpenter
11876 Doncarpenter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan Donald L. Carpenter, asociitan kun la esplorgrupo de la Universitato Stanford dediĉita al pasiva kaj aktiva sondadoj per ondoj en fajfa modo de la teraj jonosfero kaj magnetosfero. En 1966 li malkovris la plasmapaŭzon en la disdono de denso de elektronoj en la magnetosfero.
Choiseul (distrikto)
Choiseul estas administra distrikto situanta en la sudorienta ekstremo de la insulo Sankta Lucio, eta lando en Karibo norde de Venezuelo kaj Trinidado kaj Tobago. Laŭ la censo de 2001 la regiono havas loĝantojn.
Inter ĝiaj allogaĵoj troviĝas la bieno Balenbouche, historia ensemblo el preskaŭ 61 hektaroj; kelkaj petroglifoj antaŭkolumbaj kaj ruinoj de la Fortikaĵo Citreon. La distrikta ĉefurbo estas la samnoma Choiseul (13°47' N, 61°02' O).
18918 Nishashah
18918 Nishashah estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nisha Vikram Shah, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Lecanto High School en Lecanto (Florido, Usono).
Mogoșeni (Nimigea)
Mogoșeni [mogoŝenj] (hungare: Szamosmagaspart [samoŝmagaŝpart]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 305 loĝantojn (rumanoj); en 1992 357. Ĝia unua mencio skriba estas el 1392. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Nimigea.
Granda Placo (Bruselo)
La Granda Placo de Bruselo estas la ĉefa placo de la ĉefurbo de Belgio. Ĝi estas ĉirkaŭata de interalie la urbodomo kaj pluraj gildaj domoj. La placo estas konsiderata de diversaj homoj, interalie de Victor Hugo, kiel la plej bela de la tuta mondo.
La Granda Placo de Bruselo listiĝis en 1998 sur la listo de Monda Heredaĵo de Unesko.
Historio
En 1523, la unuaj protestantaj martiroj, Henri Voes kaj Jean Van Eschen, tie estis bruligitaj de la hispana Inkvizicio. La 13-an de aŭgusto 1698 plej multaj lignaj domoj estis detruitaj dum bombado de la urbo de la trupoj de François de Neufville de Villeroy. Nur la turo de la urbodomo kaj kelkaj brikaj muroj rezistis la bombojn. La domoj ĉirkaŭe estis rekonstruitaj fare de diversaj organizoj. En la domo de la kooperativo de bierfaristoj hodiaŭ troviĝas muzeo de belgaj bierfaristoj.
Ryĵkovo, Omska Provinco
Ryĵkovo (ruso:Рыжково, finno: Ryžkova, Ryžkovo) estas vilaĝo en la Krutinska Distrikto de Omsk provinco en Rusio, proksime 200 km norde de Omsko. Ryzhkovo estis fondita de Siberia Finnoj en 1805. Ekde 1843, krimuloj komencis esti ekzilita al Ryĵkovo, kiu kaŭzis multajn homojn foriri la vilaĝon. Estas ankoraŭ parolantoj de Siberia finna en Ryĵkovo.
En 1859, Ryzhkovo havis loĝantaron de 1,653 homoj. Hodiaŭ, ĉirkaŭ 800 homoj ankoraŭ vivas en Ryĵkovo.
14794 Konetskiy
14794 Konetskiy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa verkisto Victor Victoroviĉ Konetskij (1929–2002), kiu ankaŭ estis kapitano de ŝipo en la Arkta Oceano. Li estis aŭtoro de pli ol kvindek konataj romanoj, rakontoj kaj filmaj scenaroj.
Urumĉio
Urumĉio - ujgure ئۈرۈمچی, tradicie ĉine 乌鲁木齐市, pinjine Urumqi respektive Ürümqi - estas la ĉefurbo de la Ujgura Aŭtonoma Regiono Ŝinĝango, kiu situas norde de Tianŝan-montaro kaj sude de Junggar-baseno. La urbo distancas de maro je pli ol 2300 km sude, norde, oriente kaj okcidente. Oni povas diri, ke ĝi estas urbo, la plej malproksima de maro en la mondo.
Urumĉio areas 12000 kvadratajn kilometrojn. En la urbo vivas 2.082 milionoj da loĝantoj el la hana, ujgura, kazaĥa, huja, mongola kaj aliaj 44 nacioj, el kiuj la nacimalplimultoj konsistigas 24.6%.
Mineraloj
La naturaj riĉfontoj de Urumĉio estas abundaj. Ĝi estas nomata karboŝipo sur olea maro. La rezervokvanto de nafta skisto kaj salo superis cent milionojn da tunoj. Ankaŭ la rezervokvanto de gipso, fosforo, fero, uranio, mangano, oro kaj aliaj estas rimarkinda. Tie etendiĝas 164 kvadrataj kilometroj da altaj montoj, glaĉeroj kaj eterne neĝkovritaj lokoj, 65 mil hektaroj da kampoj, 642 mil hektaroj da naturaj herbejoj kaj 90 mil hektaroj da arbaroj. Tie kreskas 300 specoj de sovaĝaj stepaj vegetaĵoj. Krom tio tie produktiĝas ankaŭ greno, oledonaj plantoj, melonoj, fruktoj kaj lupoloj. Tie estas ankaŭ abundo da lumaj, varmaj kaj ventaj energioj. Ĉio ĉi metis firman bazon por la ekonomia disvolviĝo de la urbo en la estonteco.
Turismo
Urumĉio estas ankaŭ turisma loko. Ĝi estis nepra trapasejo de la mondfama antikva Silka Vojo kaj interkruciĝo de la orienta kaj okcidenta kulturoj en la historio. Kun diversaj nacimalplimultoj ĝi havas fortajn naciajn trajtojn. Ĝi troviĝas meze de Eŭrazio kaj havas apartajn geografiajn trajtojn kaj klimatan medion.
Silka Vojo
Komence de la 20-a jarcento pro trafika malfacilo la ekonomio kaj kulturo de Ŝinĝango iom post iom postiĝis. Urumĉio, kvankam daŭre ĉefurbo de la regiono, tamen restis malgranda antikva urbo. Post la 50-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝi multe ŝanĝiĝis kaj en la pasintaj 20 jaroj ĝiaj industrio, agrikulturo kaj paŝtado disvolviĝis rapide, senprecedence prosperis ĝia komercado, ĝia konstruado atingis novan skalon kaj ĝia fizionomio komplete ŝanĝiĝis.
Trafiko
Pro sia geografia favoreco Ŝinĝango estis nomata pordo de la lando jam en la antikveco. Ĝi najbaras al Mongolio, Rusio, Kazaĥio, Hindio kaj aliaj 4 landoj kaj havas landlimon 5600 km. longan, 14 terajn kaj 2 unuaklasajn flughavenojn. Kiel ĉefurbo de la Ŝinĝanga Ujgura Aŭtonoma Regiono Urumĉio estas trafika nodo liganta la regionojn ambaŭflanke de Tianŝan-montaro, trafika nodo de Ŝinĝango kaj aliaj lokoj de Ĉinio. Nun ĝi funkcias kiel grava urbo liganta Ĉinion kun okcidentaj landoj kaj fenestro por ekonomia kaj kultura interŝanĝo internacie. De ĝia flughaveno sin etendiĝas 61 ĉinaj kaj internaciaj aerlinioj.17 paroj da ĉinaj kaj internaciaj vagonaroj trairas ĝin. Vintre la urbo Ürümqi alte rangas en la listo de ĉinaj urboj kun aera poluado.
Telekomunikado
Ĝi estas ankaŭ telepoŝta nodo de Ŝinĝango. En öa urbo funkcias telekomunikaj optikaj kabloj, diĝita poŝtelefona korespondado GSM, interreto k.a. kaj estas kondiĉoj por grandskala kaj rapida interŝanĝo kun aliaj lokoj de Ĉinio kaj aliaj landoj. Ĉio ĉi tio formis modernan tridimensian Silkan Vojon kaj pretigis soci-ekonomian sistemon taŭgan por internacia konkurenco. Nun ĝi fariĝis internacia urbo kun landlimaj trajtoj meze de Eŭrazio.
Afta febro
Afta febro aŭ aftozo (latine aftosa) estas forte infekta virusa malsaniĝo de la parhufuloj (ekz. bovo, ŝafo, kapro kaj porko) kaj kiu kaŭzas grandajn ekonomiajn damaĝojn. Ĝi aperas ankaŭ inter la sovaĝe vidantaj parhufuloj (ekz. ĉe bovedoj kiel bizono, bubalo; ĉe cervo, antilopo, boaco, lamao, ĝirafo, elefanto, kamelo).
La neparhufuloj (ekz. ĉevaloj) rezistentaj je la infekta viruso.
Simptomoj de la malsano estas la febro, salivado (fluo de la buŝa salivo), apero de vezikoj sur la lango, lipoj kaj aliaj partoj de la buŝo kaj sur korpopartoj, kiuj estas maldike kovrataj per la haŭto (besta mamo, inter la fingroj, hufoj). La vezikoj estas plenitaj per likvaĵo kaj tre doloras.
La viruso de la afta febro havas sep, imunologie diversajn variojn, kiuj malsanigas diversajn speciojn kaj kaŭzas diversgrade gravajn simpomojn.
La viruso disvastiĝas per enspirado aŭ per gluko tra la buŝo. La viruso unuafoje atakas la internan epitelion, sur kiu estiĝas la unuaj vezikoj. De tie disvastiĝas la virusoj kaj ene de 24–48 horoj penetras la sangocirkuladon kaj kaŭzas febron. Dumtempe la virusoj sekreciiĝas en la salivon, lakton, urinon kaj fekaĵon. La lipoj karakterize ŝveliĝas, diskreviĝas kaj elformiĝas la duagradaj vezikoj sur la lango, lipo kaj ĉirkaŭ la fingroj. Tiuj novaj vezikoj kreviĝas ene de ĉ. 24 horoj kaj estiĝas sur ties loko kruda, inflama, tre doloigaj vundoj, kiuj saniĝis nur post 1–2 semajnoj.
La viruso povas longtempe travivi en aero, nutraĵoj, defalaĵoj inter la haroj, tiel oni devas tre rapide krei kvarantenon kaj morti la malsanajn aŭ suspektinde malsanajn bestojn. Oni devas bruligi la bestorestaĵojn kaj devas seninfektigi la tutan areon.
Oni povas uzi preventan vakcinadon por malpliigi danĝeron de apero de la malsano.
Ekonomio
La mortoprocento de la trafitaj parhufuloj povas atingi 5-50%. La travivantaj bestoj maldikiĝas, malgrasiĝas, ĉar ili apenaŭ povas manĝi. Tiel kompreneble malpliiĝas la laktodona kapacito, pliiĝas la aborto, inflamo de la bestomamo kaj aperas eĉ duagradaj infektoj.
Regiono Hradec Králové
Regiono Hradec Králové estas pli supera administra tutaĵo de Ĉeĥio kaj ĝi situas en nordoriento de Bohemio. Sude ĝi najbaras kun Regiono Pardubice, sudokcidente kun Mezbohemia regiono kaj okcidente kun Regiono Liberec. Norde ĝi najbaras kun Pollando.