cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regionoj de Litovio
La regionoj el politika vidpunkto
Escepte de Ĵemajtio neniu regiono iam estis politika aŭ administra unuo. Tamen ekzistas provoj anstataŭigi la dek distriktojn de Litovio per politikaj regionoj surbaze de la nunaj etnografiaj regionoj, kaj nomi la regionojn "landoj" (žemė, plurale žemės) - iom laŭ la ekzemplo de Germanio aŭ Aŭstrio. Kompare kun aliaj ŝtatoj de Eŭropa Unio, malpli ol dek politikaj subŝtatoj de Litovio sufiĉus kaj en aliaj ŝtatoj oftas historie kreskintaj, ne artefarite difinitaj, politikaj subŝtatoj surbaze de tradiciaj regionoj. Iuj politikistoj, kiel la eksa prezidento Rolandas Paksas, subtenas la projekton, sed nenio estas decidita. Se la planoj konkretiĝus, supozeble la historia regiono "Eta Litovio", kiu grandparte historie troviĝas en teritorio nun administrata de Rusio, supozeble politike estus alkroĉata al Ĵemajtio kaj nur estus kvar, ne kvin, politikaj "landoj".
Carrancas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Lavras. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Carmópolis de Minas
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Carvalhópolis
estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Alfenas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Catas Altas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itabira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Aogán Ó Rathaile
Aogán Ó Rathaile (eeg-aan oo ra-hil-e) (ĉ. 1670-1728) estas eble la plej eminenta irlandlingva poeto. Li loĝis en la graflando Ciarraí (angle Kerry), en la sukokcidenta angulo de Irlando. Oni nomas lin "Athair na hAislinge", la patro de la aisling (elparolata 'aŝ-ling'), pro lia grandega kontribuo al tiu ĝenro de poezio, kie la poeto vidas Irlandon kiel belan virinon kun longa nigra hararo, kie estis tre longe sklavino sed sonĝas pri libereco. La irlanda vorto "aisling" signifas kaj tiun poezian ĝenron, kaj "sonĝo, vizio".
Ó Rathaile vidis grandegajn ŝanĝojn dum sia vivo: li estas la lasta vere aristokrata poeto, kiu estas riĉa kaj havas komfortan vivon en sia juneco, sed kiu ĉion perdis kiam la irlanda/katolika flanko perdis la militon de 1689-1690 inter la du britaj reĝoj, Jakobo la 2-a (Anglio) kaj Vilhelmo la konkeranto. Tiu malvenko politike signifis la finon de la tradicia gaela vivmaniero, kiu tradicie donis grandan valoron al poetoj, irlande nomitaj 'file', kun la kromsignifo "iu, kiu klarvidas". Konkrete por Aogán Ó Rathaile, la malvenko signifas ke li perdis sian privatan teron, kaj tutan riĉecon, ĉar ĉion prenis perforte la novaj anglaj protestantaj terposedantoj. Komencis 100-jara periodo kiam katolikoj havas preskau neniujn rajtojn, eĉ ne la rajton ekzisti. La koloniistoj faris tutan serion de novaj, tiel nomataj punaj leĝoj, por malriĉigi kaj fine neniigi la katolikojn. Ili ne rajtas sidi en parlamento, labori por la registaro, sendi infanojn al lernejo, voĉdoni en elektoj, ktp. La rajton voĉdoni en parlamentaj elektoj ili nur regajnis en 1829. Katolikoj ne rajtas, ekzemple, posedi ĉevalon kiu voloris pli ol kvin pundojn!
An marbh ba mharbh gur beo do bhí ..."
"Mi pensis mense kaj ankaŭ kore
Ke la morto kiu mortis denove vivas ..."
Pri Mac Cárthaigh mem li skribis
"Na flatha fá raibh mo shean roimh éag do Chríost."
"La princoj kiujn miaj prauloj servis antaŭ la morto de Kristo."
Inter la plej konataj poemoj de Ó Rathaile estas 'Gile na Gile' (Heleco de Heleco), 'Mac an Cheannaí" (La filo de la aĉetanto, t.e. la vera reĝo Stewart, kies legitimecon li agnoskis), 'Créachta Chrích Fódla' (La vundoj de la lando Irlando), 'An Milleadh d'imigh ar mhórshleachtaibh na hÉireann' (La detruo de la grandaj familioj de Irlando), 'Cabhair ní Ghoirfead' (Helpon mi ne petos), 'Is Fada liom Oíche fhírfhliuch gan Suan gan Srann" (Longas al mi tre pluva nokto sendorme senronke), 'An File i gCaisleán an Tóchair' (La poeto en la kastelo de Tóchar).
Mortmetalo
Mortmetalo (el la angla Death metal) estas muzika stilo. Laŭlitere, temas pri la metalo de la mortoj. Ĝi ricevas tiun nomon ĉar kutime la tekstoj temas pri ekstremaj problemaĵoj, kiel ekzemple: egoismo, sinmortigo, morto, ktp.
Catas Altas da Noruega
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conselheiro Lafaiete (en esperanta prononco: Konseljejro Lafajete). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Carneirinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Frutal. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Kontraktoj inter membroŝtatoj kaj eksteraj ŝtatoj (Eŭropa Unio)
La internaciaj kontraktoj inter eŭropuniaj membroŝtatoj kaj eksteraj ŝtatoj povas esti eŭropuniaj jurfontoj, kondiĉe ke tiuj interkonsentoj estu akordigeblaj kun la celoj kaj postuloj de la eŭropuniaj originaj traktatoj.
La membriĝo de la ŝtatoj al Eŭropa Unio ne senigas ilin je iliaj internaciaj kontraktipovoj.
Kontraktoj faritaj antaŭ membriĝo al Eŭropa Unio
La membroŝtatoj havis diplomatian agadon antaŭ siaj aniĝoj al Eŭropa Unio.
La artikolo 307 de la traktato pri Eŭropa Komunumo antaŭvidas, ke "la rajtoj kaj devoj el konvencioj konkluditaj [...] antaŭ la membriĝa dato [...] ne estas modifitaj de la dispozicioj de ĉi tiu traktato." Tion motivas la volo certigi la rajtojn de la eksteraj ŝtatoj, kiuj ligis sin kun la membroŝtatoj, kaj kiuj do estus povintaj postuli la plenumon de la kontraktaj devigoj.
Eŭropa Unio taksas sin neligita per tiuj membroŝtataj kontraktoj kun la eksteraj ŝtatoj. Ekzemple:
Krome Eŭropa Unio neniel malhelpu la membroŝtatojn plenumi siajn kontraktoj. Tiun devon asertis la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj en 1977.
Konforme al la artikolo 307 de la traktato, "se tiuj konvencioj ne estas akordigeblaj kun [la traktato], la koncernaj membroŝtato(j) uzu ĉiujn taŭgajn rimedojn por forigi la konstatitajn malakordoj".
Kontraktoj faritaj post membriĝo al Eŭropa Unio
Tiaj traktatoj estas faritaj laŭ la klasika diplomatia proceduro, t.e. tiu antaŭvidita de ĉiu ŝtata konstitucio.
La principo estas, ke la eŭropunia juro superas tiujn post-membriĝajn kontraktojn. Konsekvence:
Cascalho Rico
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberlândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Nord-Rusia interveno
La Nord-Rusia interveno aŭ Blankursa ekspedicio (angle Northern Russian Expedition aŭ American North Russia Expeditionary Force - ANREF aŭ American Expeditionary Force North Russia - AEFNR) estis intervencio de kontingento de ĉ. 5.000 usonaj trupoj, kiuj surteriĝis en Arĥangelsk, Rusio kaj forpelis la bolŝevikajn fortojn el la ĉirkaŭa regiono, en periodo de septembro 1918 ĝis julio 1919. La militista ekspedicio estis parto de larĝa envolviĝo en la rusian internan militon.
La alianca interveno
La Nord-Rusia interveno okazis laŭ decido de usona prezidento Woodrow Wilson responde al petoj de la registaroj de Britio kaj Francio pri organizo de aliancan intervencion en norda Rusio (konata ankaŭ kiel Nord-Rusia kampanjo). La britoj kaj francoj havis kvar argumentojn por tiu interveno:
La 17-an de julio, 1918, la usona armea 85-a infanteria divizio forlasis la trejnejon ĉe Camp Custer, Michigan por aliĝi al la okcidenta fronto en Francio. Tri tagojn poste, prezidento Wilson interkonsentis pri limigita partopreno de usonaj trupoj en la alianca intervencio kun la kondiĉo, ke ili nur gardas la militan materialon. La usonaj trupoj alvenis en Arĥangelsko la 4-an de septembro, 1918 kaj venis sub britan komandadon.
La bataloj
Kiam la brita komandanto de la alianca interveno alvenis en Arkhangelsk la 2-an de aŭgusto, 1918, oni malkovris, ke la alianca milita materialo estis jam alimovita apud la rivero Dvina fare de la retiriĝantaj bolŝevikaj fortoj. Pro tio, kiam la usonaj trupoj alvenis unu monaton poste, ili jam faris ofensivajn atakojn por helpi fuĝon de la Ĉeĥa legio. La brita komandanto sendis la Unuan Bataliono de la 339-a infanterio supren de la Dvina-rivero kaj la Trian Batalionon de la 339-a supren de la Vologda-fervojo. Ili repuŝis la bolŝevikajn fortojn dum la sekvaj ses semajnoj.
Tamen, tiuj du frontoj longis centojn da mejloj kaj estis ekstreme mallarĝaj kaj malfacilaj pro provizo, defendo. Fine de oktobro de 1918, ili estis jam ne plu eblaj por daŭrigi la ofensivon. La aliancanoj agnoskis la rompeblan situon kaj rapidan proksimiĝon de la vintro, ekpreparis sin por defensiva pozicio.
La alianca komandanto baldaŭ konsciiĝis, ke oni loke no povas trovi, eduki ŝufiĉe da kontraŭbolŝevikaj soldatoj. Tiel ili abdikis pri la plano por kontaktiĝi kun la Ĉeĥa legio kaj volis rezervi la akiritajn areon tra la vintro. Dum la vintro, la bolŝevika armeo komencis ofensivon, precipe apud la Vaga-rivera parto de la Dvina rivera fronto, kie la bolŝevikoj kaŭzis perdojn ĉe la aliancanoj kaj repuŝis ilin je ega distanco.
Dum tiu tempo, la usonaj fortoj suferis 110 murdoj pro bataloj, malaperis ĉ. 30 soldatoj, mortis je infektoj 70 (90% pro hispana gripo).
retiriĝo
Sekve de la armistico la 11-an de novembro, 1918, familianoj kaj amikoj de la ANREF-soldatoj skribis leterojn al novaĵgazetoj kaj cirkuligis peticiojn al la reprezentantoj en la usona kongreso, petante tujan revenon de ANREF el norda Rusio.
Ĉar la maro ĉe Arĥangelsko estis neŝipebla, la soldatoj senesperiĝis kaj devenis elteni ĝis printempo de 1919. Prezidento Wilson komandis al la milita departemento – la 16-an de februaro 1919 – ekplani la retiriĝon de ANREF el Norda Rusio. En marto de 1919, kvar usonaj soldatoj ein Kompanio B de la 339-a infanterio skizis protestan peticion pro ilia daŭra ĉeesto en Rusio. La usona armea brigada generalo Wilds B. Richardson alvenis en Arĥangelsk sur glacirompilo "Canada" la 17-an de aprilo, 1919, kun ordeno pri la koordinita retiriĝo de la usonaj trupoj "je la plej frue ebla dato". La 26-an de majo, 1919, la unua duono de 8.000 voluntulaj membroj de la brita Nord-Rusia Help-Forto alvenis en Arĥangelsk por ŝanĝi la usonajn trupojn. Komence de junio, la usona soldataro de ANREF ekŝipis al Brest, Francio kaj poste al Novjorko kaj hejmen, kiu estis por la plimulto en Michigan.
Dum la retiriĝo, la soldatoj de ANREF decidis nomi sin "Polar Bears" (blanka urso) kaj surportis sur la amldektra maniko insignon de blanka urso. La ANREF estis oficiale malfondita la 5-an de aŭgusto, 1919.
Jarojn post la retiriĝo, prezidento Warren G. Harding nomis la intervenon eraro kaj kulpigis la antaŭan administradon.
Hejmenlivero de la mortintoj
Post la hejmenveno, la veteranoj lobiis por trovi kaj hejmenliveri la korpojn de ĉ. 125 usonaj soldatoj, kies kadavroj restis en norda Rusio. La serĉadon malfaciligis la manko de la diplomatiaj rilatoj inter Usono kaj Sovetunio. La unua esplora ekspedicio de la veteranoj okazis en aŭtuno de 1929 kaj trovis, identigis kaj reliveris restaĵojn de 86 usonaj soldatoj. Aliaj dekoj da restaĵoj de ANREF-soladoj alvenis ŝipe en Usono en 1934, tiel oni ne trovis ĉ. 30 mortintajn soldatojn.
La lasta vivanta trupano de la interveno estis Harold Gunnes (1899- 11-an de marto 2003).
Aŭkŝtajtio
Aŭkŝtajtio (Aukštaitija, "altaj landoj", estas unu el la kvin etnografiaj regionoj de Litovio. La nomo rezultas el la fakto, ke kompare al aliaj partoj de la ŝtato la regiono situas relative alte super marnivelo kaj estas monteta, aparte en la pleja oriento.
Geografio
Aukštaitija estas en la nordorienta parto de Litovio kaj historie ankaŭ inkluzivas etajn partojn de Latvio kaj Belorusio.
Laŭ nombro da enloĝantoj la ses plej grandaj urboj de la regiono estas
La regiono estas plena je lagoj, kiuj aparte multas en la oriento.
Historio
La Princlando Litovio (litove Lietuvos Kunigaikštystė, ofte mallongigite LDK, en mezepoka literatura litova lingvo Kunigiste Letuvos, rutene князство Литовское, latine Ducatus Lituaniae, beloruse Княства Літоўскае, "Knjastva Litoŭskaje", ukraine Князівство Литовське, "Knjazivstvo Litovske", pole Księstwo Litewskie, ruse Княжество Литовское, "Knjaĵestvo Litovskoje") estis teritorio proksimume ekvivalenta al la kultura regiono Aŭkŝtajtio, en kiu regis la litova reĝo Mindaugas. La teritorio konsidereblas la "kerna parto" de la pli granda Grandprinclando Litovio, kiu poste ĝis la 18-a jarcento iĝis parte tre ampleksa ŝtato en orienta kaj centra Eŭropoj.
Lingvo
La enloĝantoj plejparte parolas la aŭkŝtajtian dialekton de la litova lingvo. Laŭ nova klasigado de litovaj dialektoj ekzistas nur du ĉefaj dialektoj, la aŭkŝtajtia kaj la ĵemajtia dialekto: La dialektoj de la regionoj Suvalkio kaj Dzukio nun konsideriĝas subdialektoj de la aŭkstajtia, kaj tiu de la regiono Aŭkŝtajtio havas la etikedon "orienta aŭkstajtia". Kvankam historie la dialekto estas multe parolata kaj havas fortan pozicion en la enloĝantaro, kiel en multaj regionoj de la mondo ĝia uzo nun tendence malkreskas.
La regiono havas malgrandajn ruslingvan kaj beloaruslingvan minoritatojn en la oriento.
Simboloj
Blazono kaj flago de Aŭkŝtajtio estas subtenataj fare de iuj enloĝantoj, sed ne estas en oficiala uzo.
Sophie Scholl
Sophia Magdalena SCHOLL (naskiĝis la, mortis la ) estis germana studentino, unu el la 5 fondintoj de la senperforta kontraŭnazia grupo Blanka rozo (Weiße Rose), kiun ŝi kun sia frato Hans Scholl esence gvidis.
Biografio
Scholl naskiĝis la 9-an de majo 1921 en Forchtenberg. La patro, Robert Scholl estis libera demokrata politikisto, kiu kritikis politikojn de Hitler dum la Nazia reĝimo. Scholl estis kvara filino de Robert Scholl.
Scholl unue intencas agi en junulara movado de Nazia Germanio. En 1932 Scholl aliĝis en Unio de germanaj virgulinoj, la virina junulara organizaĵo de Nazia Germanio. Tamen, la arestoj de ŝiaj amikoj, kiuj partoprenis en Germana Junulara Movado, ŝanĝis ŝian politikan vidon pri naziismo.
En la somero de 1942, ŝi kun aliaj membroj, kiel ŝia frato Hans Scholl, Willi Graf kaj Kurt Huber, aperigis kontraŭnaziajn pamfletojn en Munkena universitato kaj Hamburga universitato. La 18-an de februaro 1943 Sophie Scholl estis arestita kun la frato dum disvastigado de kontraŭnaziaj grupoj de Gestapo. Post kvar tagoj oni ilin kondamnis je morto pro perfido de Roland Freisler kaj ekzekutis per gilotino.
En la jaro 2003 la spektantoj de la germana publika televidkanalo ZDF en enketo Niaj plej bonaj voĉdone lokis ŝin kune kun ŝia frato sur la 4-an lokon en listo de la plej grandaj personoj de la germana nacio.
Nuntempa signifo
Nuntempe, la percepto de la figuro de Sophie Scholl draste ŝanĝiĝis. El perfidulo, ŝi fariĝis legenda heroino.
Carvalhos
estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Andrelândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Elektra gitaro
La elektra gitaro estas muzikilo de la familio de la gitaroj, kies sono estas elektronike amplifata. Ĝi estas kordinstrumento, do la sono estas farita mane de la vibrado de la kordoj, kiel en la gitaro, sed estas transformita al elektraj signaloj per la ago de la magnetaj sonpreniloj (en la plejparto de la modeloj).
Saarbrücken-Klarenthal
Saarbrücken-Klarenthal estas kvartalo en la okcidenta parto de Saarbrücken (Germanio) kaj la naskiĝloko de la germana esperantisto Josef Burger.
Elektra gitaro
La elektraj signaloj povas esti aŭ nur amplifataj aŭ modifataj per diversaj efektoj. Poste la fina signalo estas ludata per laŭtparolilo.
Saarbrücken-Klarenthal
La loko havas rektan konekton al la aŭtoŝoseo A 620. Okcidente de la kvartalo estas granda areo de karbominado, kies tera surfaco signife malaltiĝis pro la minado.
Elektra gitaro
Dank' al sona potenco kaj eblo de elektronika modifo de diversaj karakteroj de la sonkoloro, estas elektraj gitaroj uzataj precipe en diversaj ĝenroj de rokmuziko, popmuziko, bluso kaj ĵazo, sed oni uzas elektran gitaron ankaŭ en aliaj muzikĝenroj.
Masivaj gitaroj
Estas gitaroj de konstruado masiva, ne enhavas keston de akustika resonanco, kaj ĝia natura sono estas malmulte intensa. Ili estas plej multe ŝatata de muzikistoj kiuj bezonas aldoni sonajn efektojn (precipe distordon) kaj estas pli multe uzata en muzikstiloj derivitaj de rokmuziko kiel ekzemple metalroko. La modeloj plej konataj inter la masivaj gitaroj estas Fender Telecaster kaj Stratocaster, Gibson Les Paul, kaj ankaŭ la gitaroj Ibanez, Jackson, Washburn, tre ofte uzataj en la metalroko.
Elektro-akustikaj gitaroj
Estas gitaroj kiuj enhavas keston de akustika resonanco, ĝia grandeco estas relative pli granda ol la masivaj kaj ĝia natura sono estas ankaŭ pli intensa. Estas gitaroj pli multe uzataj sen aldonado de efektoj kaj estas preferataj de muzikistoj de ĵazo kaj tradicia bluso.
Inter elektraj gitaroj tre konata marko estas Fender Telecaster.
Cataguases
Cataguases [katagŭaziz] estas municipo kaj urbo en Brazilo. Ĝi estas la administra centro de la samnoma mikroregiono Cataguases (esperante: Katagŭazjs) kaj apartenas al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1875. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 290 km.
Esperanto en Cataguases
En majo 1910 fondiĝis Esperanto-klubo en Cataguases.
Caxambu
Caxambu estas municipo brazila de subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi situantas ĉe latitudo 21°58'37" suda kaj je longitudo 44°55'58" okcidente, je altitudo de 895 metroj super marnivelo. La urbo havas populacion de 21 719 loĝantoj (IBGE/2010).
Ĝi havas areon de 100,203 km². La demografia denseco estas de 216,75 loĝ/km².
La municipo elstaras pro industrio de akvoproduktado. Estas 12 fontoj kiu produktas akvon de diversaj tipoj kaj propraĵoj, ĉefe en la parko Parque das Águas Doutor Lisandro Carneiro Guimarães.
Catuti
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Janaúba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Kontraktoj de la eŭropaj komunumoj (Eŭropa Unio)
Laŭ la komunumaj traktatoj ĉiu eŭropa Komunumo (nome la Eŭropa Komunumo, la Eŭropa Komunumo pri Atomenergio kaj la eksa Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo) havas la internacian personecon, kaj do povas negoci kaj subskribi internaciajn kontraktojn, kiuj ligas ne nur la Komunumojn sed ankaŭ la membroŝtatojn.
Chomu
Chomu estas urbeto ĉirkaŭ Ĵajpuro en la subŝtato Raĝastano en Barato. Sur la vojo inter Ĵaipuro kaj Chomu estas ceramika uzino.
Kontraktoj de la eŭropaj komunumoj (Eŭropa Unio)
Komunuma proceduro por kontraktado
Unue, la proceduron povas iniciati nur la Eŭropa Komisiono, kiu prezentas al la Konsilio de Eŭropa Unio proponon por malfermo de negoco. Tiun negocan komencon permesas nur la Konsilio.
Chomu
Situo
Chomu situas en industria areo sur la vojo de Ajmer. Ĝia vendejaro ĉipa igas, ke Jaipur estas bazarejo subĉiela al ĉiuj farmistoj apud la urbo.
Kontraktoj de la eŭropaj komunumoj (Eŭropa Unio)
Komunuma proceduro por kontraktado
Due, negocas la Eŭropa Komisiono ekskluzive, sed kadre de preskriboj adresitaj de la Konsilio al ĝi. Se la Komisiono ne observas la Konsiliajn preskribojn, ĝi povus rekomenci la negocon surbaze de tiuj preskriboj.
Chomu
Demografio
La barat-popolnombrado de 2001 montris ke Chomu havis loĝantaron de 50 717 homoj, el kiuj 53 % estis viroj kaj 47 % virinoj. 63 % estas legpova, plej grave, ĉar la landa nivelo estas 59,5%; la viroj, kiu povas legi, estas 75 % kaj la virinoj 49 %. 17 % aĝis malpli ol 6 jarojn.
Kontraktoj de la eŭropaj komunumoj (Eŭropa Unio)
Komunuma proceduro por kontraktado
Trie kaj fine, povas konkludi la kontrakton nur la Konsilio, kiu estas la sola institucio rajtanta respondumigi la Komunumojn en la internaciaj rilatoj. Post la deviga konsulto de la Eŭropa Parlamento, la Konsilio povas alpreni la kontraktoprojekton prezentitan de la Komisiono. La kontrakton subskribas la Konsilia prezidanto nome de la koncerna Komunumo.
Enigo de la kontrakto en la eŭropunian jurordon
La artikolo 300 de la traktato pri Eŭropa Komunumo agnokas la devigan efikon de la internaciaj kontraktoj de la Komunumoj: ili "devigas la Komunumajn instituciojn kaj la membroŝtatojn".
Tiuj kontraktoj eniĝas en la eŭropunian jurordon ekde siaj efektiviĝoj, kiuj dependas de la reguloj de la publika internacia juro (plejofte okaze de la interŝanĝo de la ratifaktoj).
Demando koncernas la rangon, kiun havas la internaciaj kontraktoj en la eŭropunia norma hierarkio. La respondo estas, ke tiuj kontraktoj estas samrangaj kiel la origina juro. Tio signifas, ke la internaciaj kontraktoj superas la derivitan juron.
Noto: La neefektiviĝinta Eŭropa Konstitucio agnoskas la internacian personecon nur al Eŭropa Unio; la Komunumoj ne plu havus ĝin.
Chalé
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu (prononco Manjuasu). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
Ehsan Naraghi
D-ro Ehsan Naraghi (Persa: احسان نراقی) naskiĝis en Kashan, Irano en 1926. Li estas irana sociologo kaj verkisto. Dum mezlernejo li iris al Dar ol-Fonoon en Teherano. Tiame li studis sociologion en la Universitato de Ĝenevo kaj ricevis Ph.D ĉe Sorbonne Universitato en Parizo. En Irano, li estis profesoro de sociologio kaj direktoro de la Sociaj Studoj kaj Esploro(j) ĉe la Teherana universitato (Irano).
Kiel sociologo, li kunlaboris dum multaj jaroj en la laboro de internaciaj sciencaj asocioj. En 1965, li preparis en la Unuiĝintaj Nacioj la unuan tutmondan studon sur la "Cerbo Dren". Li havas skribaĵojn ĝenerale sur sociologiaj aferoj en evolulandoj, kaj en 1970 li donis kursojn por junularo, edukado kaj socio en la Tria Mondoj landoj, ĉe la Universitato de Parizo 8A: Vincennes - Saint-Denis, Parizo. Li estis membro de UNESKO kiel direktoro de Uneska Junularo Divido dum multaj jaroj, kaj, poste li emeritiĝis kiel konsilisto de la Ĝenerala Direktoro de UNESKO en 1999.
Cipotânea
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Viçosa. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Chapada do Norte
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Cedro do Abaeté
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Três Marias. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Chapada Gaúcha
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Federala Parko Ekologio
Anchiano
Anchiano estas parto de la itala komunumo Vinci en Toskanio.
La vilaĝo estas mondfama pro la fakto, ke naskiĝis tie la 15-an de aprilo 1452 Leonardo da Vinci.
Anchiano troviĝas en kamparo kaj havas nur malmultajn domojn. La tielnomita naskiĝdomo de Leonardo situas inter Anchiano kaj Faltognano kaj estas vizitebla. La pejzaĵo, kiun vidis Leonardo infana preskaŭ ne ŝanĝis dum la jarcentoj. Oni vidas ĉefe vitejojn kaj olivujojn.
Centralina
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberlândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Claraval
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Passos. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Catuji
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Valo de la Rivero Mukurio) kaj en la mikroregiono Teófilo Otoni (prononco Teofilŭ Otoni). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Central de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Mantena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Catuji
La loko ricevis municipajn rajtojn la 1-an de januaro 1993.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Central de Minas
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Chiador
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1954.
Pedogenezo
La pedogenezo aŭ grundformiĝo estas la procezo de la ekesto de grundoj.
Daŭre de la grundevoluo okazas ekesto kaj ŝanĝiĝo de grundhorizontoj respektive de ties sinsekvoj, la grundoprofiloj. Oni nomas tiujn procezojn ankaŭ profildiferenciĝo, ĉar la grundoprofiloj ordinare dum sia evoluo kompleksiĝas. La nocio grundevoluo ampleksas la procezojn de la grundoformiĝo kaj metas ĝin en ĝeneralan kadron. Tipajn stadiojn de la grundevoluo oni en la pedologio klasifikas kiel grundotipoj.
Grundformiĝaj faktoroj
Laŭ la tielnomata klorpto-koncepto (anglalingve clorpt), kiu konsideras la grundon kiel rezulton de la diversa efiko de ĉiu el tiuj variabloj, oni distingas jenajn faktorojn de la grundoformiĝo:
Grundformiĝaj procezoj
Genezaj grundoklasifikadoj konsideras la grundoformiĝajn procezojn je la disdivido de grundotipoj, dum diagnozaj grundoklasifikadoj povas enordigi grundotipon ankaŭ sen kono de la pedogenezo.
Pliaj procezoj de la pedogenezo, kiuj estas kombino de la supre nomitaj faktoroj kaj procezoj:
Arabaj-israelaj militoj
Arabaj-israelaj militoj prezentas kolekton de ses armitaj konfliktoj inter Israelo kaj ĝiaj arabaj najbaroj, ekde la fondado de la juda ŝtato en 1948.
Chácara
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Arabaj-israelaj militoj
La unua araba-israela milito
Milito de Sendependeco aŭ Palestina Milito, konata ankaŭ kiel Katastrofo (naqba) elflanke de araboj: la 15-a de majo 1948 - la 20-a de julio 1949. Rivaloj de Israelo: Jordanio, Egiptio, Irako, Libano, Sirio, Jemeno (limigita partopreno) kaj Sauda Arabio (limigita partopreno). La ŝtato Israelo estis proklamita la 14-an de majo 1948. Tuj estiĝinte ĝi estis atakita fare de de arabaj ŝtatoj, kies klare deklarata celo estis absoluta likvido de Israelo. Post komencaj malgajnoj, Israelo komencis akiri soldataran superforton.
Chácara
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
Arabaj-israelaj militoj
La unua araba-israela milito
La 11-an de junio estis fermita la unua armistico. Intertempe, la cionistoj armis sin rapide (meriton pri tio havis ankaŭ liveroj de elorigine naziaj armiloj el Ĉeĥoslovakio kaj armiloj el Grandbritio). La 18-an de julio estis fermita plua, sed rajtigito de UN estis mortigita fare de de cionistoj kaj la milito eksplodis denove. Tiutempe jam Israelo ekokupis ankaŭ teritoriojn, kiuj ne estis aljuĝitaj al ĝi. Komence de marto 1949 Israelo okupis la Negevon, ĝi akiris alvenon ĝis Akaba golfo kun haveno Ejlato. Ekde februaro ĝis julio de 1949 ĝi iom post iom fermis armisticon kun ĉiuj malamikiĝintaj ŝtatoj (sed ties ekzistadon ili ne agnoskis). La cionistoj ekokupis pluajn teritoriojn en Palestino kaj la okcidentan Jerusalemon.
La dua araba-israela milito
La Sueza krizo komencis pro israela atako kontraŭ Egiptio al la 29-a de oktobro 1956 post kiam la egipta prezidento Gamal Abdel Nasser naciigis perforte la Suezan kanalon, kiu estis manaĝita kaj mastrumita de britoj kaj francoj. La vojimposto utilus al Nasser konstrui la baraĵon de Asŭano post kiam la okcidentaj landoj rifuzis doni krediton. La israela atako estis laŭ sekreta interkonsento de la 23-a de oktobro 1956 en Sèvres subtenita fare de de taĉmentoj de Granda Britio kaj Francio.
La israela atako, lanĉita al la 29-a de okrobro, estis grandparte sukcesplena kaj okazis laŭplane. La israela kampanjo ĉesiĝis al la 5-a de novembro ĉirkaŭ dudek kilometroj oriente de la kanalo. La brita kaj franca ofensivo, lanĉita al la 5-a de novembro estis malpli sukcesa; la ekinta okupado de la egipta havenurbo Port Said montriĝis taktikan eraron de la koalicio. La regula soldataro entranĉeigis en la stratoj de la urbo.
La brita ĉefa ministro Anthony Eden esperis ke atako de tia dimensio turniĝus la egiptan popolon kontraŭ prezidento Nasser. Malgraŭ ĉio, Nasser ne estis estinta iam tiel populara - ne nur en Egiptio, sed ankaŭ en multaj okcidentaj landoj. La akra rezistanco kontraŭ imperialismaj fortoj estis aplaŭdita mondskale, precipe en evolulandoj. Politika venko de Egiptio ŝajnis pli kaj pli evidenta.
La komuna agado de Israelo, Granda Britio kaj Francio kaŭzis ankaŭ negativan reeĥon en Usono. Sub ties influo, la Unuiĝintaj Nacioj akceptis al la 2-an de novembro rezolucion, kiu apelis la partoprenintojn por finigi batalagadojn kaj forlason de la okupataj teritorioj. Granda Britio kaj Francio retiriĝis nur post minaco de la Varsovia pakto (bombardi Londonon kaj Parizon). Ĉi tiu militagoj signifis la falon de la eŭropaj kolonialismaj emoj. Nasser fariĝis liberiganto kaj militheroo. Sia venko fundis lian meman legendon kiu inspiros generaciojn da arabistoj.
La tria araba-israela milito
Sestaga milito komencis per flugatako de Israelo kontraŭ Egiptio frumatene la 5-an de junio 1967. Israelo agresis, ĉar Egiptio fermis la Tiranan Markolon, forigis la UN-observantoj kaj preparis evidente por atako. Do, Israelo parolis pri preventa milito. La surpriza kombinita atako el la aero kaj sur la grundo rapide detruis la tute ne preparitajn arabajn armeojn. Israelo invadis kaj okupis la Strion de Gaza, la Sinajon, la ĉioman Jerusalemon, la Cisjordanion kaj la Golanajn altaĵojn dum ses tagoj. La milito finis per katastrofa malvenko de la araba koalicio.
La tria kaj duona araba-israela milito
Laŭ kelkaj Israelanoj, la konsuma milito komenciĝis la 8-an de marto 1969, kiam la egipta armeo komencis kanonadi senĉese la Israelan bordon, en la Sinaja flanko de la Sueza Kanalo. Kvankam aliaj personoj pensas, ke la milito komenciĝis jam, kiam finiĝis la Sestaga Milito. Laŭ ili, la Konsuma Milito ne estis pli ol rekta daŭrigo de la Sestaga Milito; Aliaj pensas, ke la milito okazis ankaŭ inter Israelo kaj la aliaj perdintoj en la Sestaga Milito.
La kvina araba-israela milito
Dum la Israela-libana konflikto de 1982, la israela armeo intervenis en la Libana Intercivitana Milito por forigi la PLO el Libano. La israela soldataro realigis sian planon per bataleto, sed estis pli kaj pli atakita de siriaj taĉmentoj. Post armistico, Israelo retiris sin en la suda Libano por asekuri la limon kaj samtempe eviti maĵorajn batalojn.
Ĉi tiu "zono de sekureco" restis ĝis 2000, kiam la Hizbulaho kune kun aliaj rezistmovadanoj puŝis suden. Ili okupis al la 24-a de majo la lastajn israelajn fortikaĵojn, deviginte retiriĝon.
Hertog Jan
La marko estas intense ligita kun la en Limburgo situanta Arcena Vaporbierfarejo, kvankam nombro da bieroj longtempe estis faritaj ĉe Dommelsch. En 1998 la nomo de la Arcena bierfarejo estis ŝanĝita en Hertog Jan Brouwerij (Duko Jano Bierfarejo). Hertog Jan estas nomita laŭ la duko el la 13-a jarcento Jan la 1-a de Brabanto kiu, laŭdire ŝatis festojn kie la biero abunde fluis.
Hertog Jan karakterizas sin per ĉefe levfermenta bieroj el la pli luksa segmento kiu ankoraŭ estas tradicie farataj.
Bieroj
kaj multaj aliaj
Claro dos Poções
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Suvalkio
Suvalkio (Suvalkija, Suwalszczyzna) estas la nomo de la plej eta etnografia regiono de Litovio. Ĝia teritorio situas en la sudokcidento de la Litova Respubliko, kaj ankaŭ inkluzivas malgrandan areon kiu nun estas parto de Pollando, kaj tie troviĝas la nun pole literumita urbo Suwałki (litove Suvalkai) kiu donis sian nomon al la regiono. La regiona ĉefurbo estas Marijampolė kaj la plej larĝa urbo Kaŭnaso.
Historio
Origine, la regiono estis enloĝata de orient-balta popolo kun la nomo sudovoj - laŭ tio la dua litovlingva nomo de la teritorio. Dum la mezepoko, ĝi apartenis al la Grandduklando Litovio, kaj kadre de ĝi poste al la Pola-Litova Unio. Dum la jaro 1795, la areo estis okupita per la armeo de la germanlingva reĝlando Prusio, kiu tamen posedis ĝin nur ĝis 1807. Dum 8 jaroj, do ĝis 1815 ĝi apartenis al la Duklando Varsovio, kaj poste laŭ la interkonsentoj de la Viena Kongreso al Kongresa Pollando. Post la Unua Mondmilito, dum 1918 la plej granda parto iĝis parto de Litovio (kies registaro postulis la kompletan teritorion), sed malgranda areo en la sudo, en kiu intertempe ekloĝis multaj poloj, restis parto de Pollando. Laŭ packontrakto de la jaro 1920 inter Litovio kaj la bolŝevisma Sovetunio la tuta teritorio devintus iĝi parto de Litovio, sed post la tiujara milito inter Pollando kaj la bolŝevisma Sovetunio fine la litova armeo retiriĝis el la suda parto de la regiono kaj la hodiaŭa regiona limo inter Pollando sude kaj Litovio norde ekestis.
Dum 1939 la suda parto de la regiono estis konkerita de la nazia Germana Regno kaj malgraŭ protestoj de la litovoj alkroĉita al la germanlingva Orienta Prusio. Post la Dua Mondmilito Pollando rericevis ĝin, dum Litovio estis okupita de Sovetunio, kaj la politikistoj unue de la Litova Socialisma Soveta Respubliko, post 1990 de la ree sendependa Litova Respubiko, konfirmis ne repostuli ĝin.
Nun ekzistas signifa litova malplimulto en la eta pola parto de la regiono, kaj same signifa pola malplimulto en la norda, litova parto. Laŭ popolnombrado de la jaro 2002, en la eta pola parto vivis preskaŭ 6000 litovoj. Ekzistas litovaj lernejoj kaj kulturaj societoj.
Ŝtonroko
Ŝtonroko (el la angla hard rock) estas rokenrola ido kies fruaj komencoj tempas en la 1960-aj jaroj. Tiu muziktipo ricevis fortan influon de la garaĝa kaj psikedela roko sed distingiĝis per peza uzo de saturita elektra gitaro, basgitaro kaj drumoj.
Oni kutimas konfuzi la du esprimojn Ŝtonroko kaj Metalroko kaj la malsameco inter la du muzikspecoj ofte kaŭzas kverelojn inter fakuloj. Fakte, metalroko naskiĝis unu jardekon post la ŝtonroko, kaj povas esti konsiderata kiel ŝtonroka ŝoso. Dum ŝtonroko estas prefere agresema kaj montras gravajn blusajn influojn, metalroko estas pli potenca kaj peza. Fruajn metalrokajn grupojn kiel Black Sabbath, Led Zeppelin kaj Deep Purple oni nun konsideras kaj metalrokaj kaj ŝtonrokaj, dum grupojn kiel AC/DC, Aerosmith, Nazareth, Status Quo, Guns N' Roses aŭ Kiss oni precipe konsideras ŝtonrokaj.
Irlando (apartigilo)
Irlando povas esti:
Glejiĝo
Glejiĝo estas en la pedologio procezoj, je kiuj per grund- kaj ŝtopiĝejakvo en la grundo okazas oksidiĝoj kaj reduktiĝoj. Tiamaniere ekestas grundotipoj kiel la glejoj (je grundakvo) aŭ la pseŭdoglejo kaj la stagnoglejo (je ŝtopiĝejakvo). La procezo estas ligita kun ekesto de sekundaraj argil-mineraloj. Do texturo de gleja G-horizonto pro glejiĝ-procezoj estas kun pli granda enhavo de argilaj eretoj.
Juliana (Nederlando)
Naskiĝo kaj junaĝo
Ŝi naskiĝis en palaco Noordeinde. Post nombro da abortoj de Vilhelmina oni timis ke ne estos tronheredonto. En tiu kazo la nederlanda trono irus, post la morto de Vilhelmina, al la posteuloj de la fratino de la patro de Vilhelmina Vilhelmo la 3-a, princino Sofia. La naskiĝo de Juliana estis por la tuta nacio granda senpezigo kaj ĉie oni celebre festis.
Ezra Pound
Ezra POUND (30-a de oktobro, 1885 – 1-a de novembro, 1972) estis usondevena poeto, muzikisto, kaj kritikisto kiu estis gravulo de la Modernisma movado en frua al meza 20-a jarcenta poezio. Li estis la ĉefa figuro de pluraj Modernismaj movadoj, notinde Imagismo kaj Vorticismo.
Laborante en Londono dum la frua 20-a jarcento kiel fremda redaktoro de pluraj usonaj literaturaj gazetoj, Pound helpis malkovri kaj formi la verkojn de samtempanoj, kiaj T. S. Eliot, James Joyce, Robert Frost, Hilda Doolittle kaj Ernest Hemingway. Li helpis eldonigi la poemon de Eliot "The Love Song of J. Alfred Prufrock" en 1915, kaj serie eldonigi en 1918 la romanon Ulysses de Joyce.
Li moviĝis al Italio en 1924, kie tra la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj li malferme subtenis la faŝismon de Benito Mussolini, esprimis subtenon por Adolf Hitler, kaj verkis por publikaĵoj posedataj de la brita faŝisto Oswald Mosley. Dum la dua mondmilito, li estis pagata de la itala registaro por registri centojn da radiaj elsendoj, kritikantaj Usonon, Franklin D. Roosevelt kaj la judojn, pro kiuj li estis arestita en 1945 de usonaj soldatoj en Italio kaj akuzita pri perfido. Li pasigis monatojn en usona milita prizono en Pizo, inklude tri semajnojn en ŝtala kaĝo, ses futojn (182,88 centimetroj) longe kaj ses futojn larĝe, kiu laŭ li kaŭzis al li mensan paneon. Pro lia mensa kondiĉo oni decidis, ke li ne povis esti procesita, do li estis sendita al la psikiatria malsanulejo St. Elizabeths Hospital en Vaŝingtono, kie li restis dum pli ol 12 jaroj.
Žilina (distrikto Kladno)
Žilina estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Kladno proksimume 30 km de Prago, 10 km de Kladno kaj 7 km de prezidenta kastelo kaj tombo de Tomáš Garrigue Masaryk kaj lia familio en Lány. Vivas ĉi tie. La vilaĝo plu plukreskas.
Historio
La vilaĝo estiĝis en duono de la 12-a jarcento. La unua skribmencio pri ĝi estas el la jaro 1352. La nomo de la vilaĝo estas el la malnovslava lingvo kaj ĝi signifis loko riĉa je akvaj fontoj kaj malsekejoj. En la paso de historio la nomo ŝanĝiĝis - Zylina, Zilina, Silina, Zilinia, ĉirkaŭ la jaro 1660 jam Žilina, poste Schillin, Žlín, Žihlina, sed ekde la jaro 1845 ĝi ja estas neŝanĝita - (Žillina) Žilina. La vilaĝo estis reĝa posedaĵo, sed en la jaro 1552 reĝo Ferdinando la 1-a donacis ĝin al Jan Bořita. Ĝis la jaro 1918 ĝi apartenis al sinjorujo Smečno. Ĝis la jaro 1949 ĝi estis en distrikto Slaný kaj ekde la jaro 1960 en distrikton Kladno.
Máire Mhac an tSaoi
Máire Mhac an tSaoi (elparolata maa-re vak a tii), brila irlandlingva poetino (4-an de aprilo 1922 - 16-an de oktobro 2021). Ŝi faris brilan akademian karieron, fariĝis diplomato kaj laboris en pluraj irlandaj ambasadoj.
Inter la libroj de poezio de Máire Mhac an tSaoi estas
Máire Mhac an tSaoi havas ankaŭ tre famajn parencojn: Ŝia patro, Seán Mac an tSaoi (angle Seán McEntee) estis longe financa ministro de Irlando. Unu onklo, Pádraig de Brún estis prezidanto de la universitato de Gaillimh (angle Galway), kaj eminenta klasika fakulo, kiu multe tradukis de la helena, latina kaj aliaj lingvoj al la irlanda. Ŝia edzo, Conor Cruise O'Brien, estas verkisto, politikisto, diplomato, ĵurnalisto.
Hiperikacoj
La hiperikacoj (Hypericaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 10 genrojn kaj preskaŭ 600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas hiperiko.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (28 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Simeizo
Simeizo estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. La loĝloko situas sur la Suda Bordo de Krimeo ĉe la Nigra Maro, 18 kilometrojn okcidente de Jalto ĉe la monto Koŝko. Administre Simeizo estas centro de la Simeiza komunumo. La nomo de la loĝloko venas el la greka lingvo: σημαια — standardo, simbolo, signo kaj -εις — plurala sufikso en la dialekto de krimeaj grekoj. Simeizo estas grava kurac- kaj ripoz-loko. En la loĝloko loĝas ĉirkaŭ 3,5 mil homoj, plejparte rusoj. En la loĝloko troviĝas Simeiza observatorio.
Historio
Jam en la antaŭhistoriaj tempoj proksime al Simeizo troviĝis la loĝloko de la aborigenoj de Krimeo - taŭridanoj. Ĉe la loĝloko restis multaj dolmenoj; sur la monto Koŝko troviĝas la restaĵoj de la taŭridana fortikaĵo. Ĉe la montopiedo troviĝas la plej granda taŭridana tombejo en Krimeo (havanta 95 tombojn).
Dum la mezepoko la taŭridana fortikaĵo transiris al ĝenovanoj; ili ankaŭ fondis proksime la bone defendatan monaĥejon.