cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kablanda kuleranaso
La Kablanda kuleranaso Anas smithii iam konata kiel Kablanda anaso estas birdospecio de la grupo de la plaŭdanasoj de la genro Anas. Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en Sudafriko, kaj nekomuna pli norde en Namibio, Bocvano, Zimbabvo, suda Angolo, Lesoto, Mozambiko kaj Zambio.
Antioĥio
Situo
Kiel jam indikas la interkrampa aldono de la nomo, Antioĥio situas borde de la rivero Orontes (Nahr al-Asi, turke Asi Nehri, france Pharphar), proksimume 30 kilometrojn de la Mediteranea Maro. Oriente troviĝas kvar montoj, okcidente la rivero plena je fiŝoj.
Kablanda kuleranaso
Tiu 51–53 cm longa anaso estas nemigranta, sed entreprenas kelkajn lokajn sezonajn movojn. Ĝi estas gregema for de la reprodukta sezono, kaj povas tiam formi grandajn arojn. Tiu specio havas grandan spatelforman bekon. Plenkreskuloj havas makulece grizbrunan plumaron kaj senkolore oranĝecajn krurojn. Kiel ĉe multaj sudhemisferaj anasoj, ankaŭ ĉe tiu ĉi specio ambaŭ seksoj ŝajnas similaj, sed la masklo havas pli palan kapon ol la ino, palbluan flugilon separate el la verda speguleto de blanka bordo, kaj flavecajn okulojn. La ina flugilo estas griza.
Antioĥio
Antikvo
La urbo fondiĝis dum la jaro 307 antaŭ Kristo per soldatoj de Antigonos ("Unuokula") la 1-a, generalo de la makedona imperiestro Aleksandro la Granda. Post la malvenko de Antigonos kontraŭ Seleukos la 1-a sep jarojn pli poste la situo de la urbo estis translokigita al la nuna pozicio. La urbo iĝis unu el la plej gravaj urboj de la Seleŭkida Imperio kaj unu el la metropoloj de la antikva mondo. Ĝi interalie honore al la grekaj dioj gastigis sportajn konkursojn, kiuj kompareblis al la antikvaj Olimpikaj Ludoj. La antaŭurbo Daphne (vidu sube) estis loko de signifa apolona sanktejo, kiu altiris multajn pilgrimojn kaj ekzistis almenaŭ ĝis la sesa jarcento post Kristo. Post kiam dum la jaro 64 antaŭ Kristo la Romia Imperio fine venkis la seleŭkidan ŝtaton, la urbo iĝis administra centro de la romia provinco Syria (Sirio).
Kablanda kuleranaso
La Kablanda kuleranaso povas esti konfuzata nur kun vaganta ino de Kuleranaso, sed ĝi estas multe pli malhela kaj pli fortika ol tiu specio.
Antioĥio
Antikvo
Dum la romia epoko la urbo havis ĝis 500.000 loĝantoj kaj estis unu el la kvin plej gravaj metropoloj de la Romia Imperio. Ĝi iĝis unu el la plej fruaj centroj de la malpermesita kaj persekutita nova religio kristanismo. La apostolo Paŭlo predikis unuafoje pri kristanismo en sinagogo, kaj ĉi tie la adeptoj de Kristo unuafoje estis greke nomitaj christianoi, do "kristanoj" (vidu la verson 11, 26 el la libro Agoj de la Apostoloj de la Nova Testamento). Kiam permesiĝis kaj oficialiĝis, la kristanismo la urbo, kiu jam meze de la 4-a jarcento estis preskaŭ komplete kristanigita, iĝis unu el tri, poste el kvin kristanaj patriarkejoj - apud Romo, Konstantinopolo, Aleksandrio kaj Jerusalemo.
Mezepoko
Dum la 12-a kaj 13-a jarcento la urbo restis sub kontrolo de la kruc-kavaliroj, ĝis dum la jaro 1268 ĝin fine konkeris mameluka armeo sub sultano Bajbars. Tiu konkero tiugrade detruis la urbon, ke ĝi neniam reakiris la antaŭan signifon. La tuta kristana enloĝantaro sklaviĝis, kio gvidis al ekonomia krizo en la mameluka regno pro tro granda falo de la sklavaj prezoj. Antioĥio iĝis sensignifa provinca urbeto. Dum la jaro 1517 ĝi iĝis parto de la Osmana Imperio. La greke ortodoksa patriarko de Antioĥio ekde la fino de la 14-a jarcento rezidis en Damasko.
Antikvaj ruinoj kaj ĉirkaŭaĵo
La antikva urbo Antioĥio plurfoje inundiĝis de la rivero Orontes kaj malaperis sub plurmetra tavolo da rivera koto, sur kiu poste konstruiĝis la urbo Antakya. Tial apenaŭ videblas antikvaj ruinoj. Nur la impresa urba muro konserviĝis sur la monto Silpius. Impresas la "fera pordego", 30 metrojn alta, en la kanjono Parmenios.
La trovaĵoj el la antikva Antioĥio nun troviĝas en urba arkeologia muzeo. Aparte vidindas la impresa kolekto de romiaj mozaikoj, kiuj aparte troviĝis dum arkeologiaj elfosoj de la usona universitato Princeton inter la jaroj 1933 kaj 1939.
Kablanda kuleranaso
Ĝi estas birdo de malfermaj humidejoj, kiaj humidaj herbejoj aŭ marĉoj kun kelka flosanta vegetaĵaro, kaj manĝas per plaŭdado plantomanĝon, ofte per bekoskuado el flanko al flanko por pluki manĝerojn el akvo. Tiu birdo manĝas ankaŭ moluskojn kaj insektojn dum la reprodukta sezono. La nesto estas neprofunda depresio surgrunda, kovrata el planta materialo kaj lanugo, kaj kutime ĉe akvo.
Tiu estas silentema specio. La masklo havas alvokon kaŭik, dum la ino havas anaseca kvakadon.
Antioĥio
Antikvaj ruinoj kaj ĉirkaŭaĵo
Meze de multnombraj fontoj, kiuj provizas la trinkeblan akvon de la urbo, kaj ombrigite de tre grandaj laŭroarboj, en distanco de 5 kilometroj de Antioĥio situas la antaŭurbo Daphne (nuntempe turke Harbiye). La loko dum la romia epoko estis vilaa antaŭurbo kaj ricevis sian nomon laŭ la mitologia nimfo Daphne, kiu laŭ la legendo ĉi tie volis kaŝiĝi de la dio Apolono kaj tial transformiĝis al laŭroarbo. Pro tio ĉi tie en de malproksime videbla laŭra arbareto oni aparte kulte honorigis la nimfojn. Laŭdire la egipta imperiestrino Kleopatro edziniĝis ĉi tie.
Kablanda kuleranaso
La latina specifa nomo omaĝas la zoologon Andrew Smith.
La statuso de la Kablanda kuleranaso estas Malplej Zorgiga.
Antioĥio
Eksteraj ligiloj
Antiohija Αντιόχεια Antioche אנטיוכיה Antiohija Antiokheia Antiochia ad Orontem Antiochië
San Mauro Cilento
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Montecorice, Pollica, Serramezzana kaj Sessa Cilento.
Albuñuelas
Albuñuelas (nomata populare ankaŭ Las Albuñuelas) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas sur la plej sudokcidenta pinto de la kiomarko Valo de Lecrín. Limas kun la municipoj El Padul, Villamena, El Valle, Los Guájares, Lentegí, Otívar kaj Jayena.
La municipo albuñuela enhavas setlejojn Albuñuelas kaj La Loma. Mencindas ankaŭ la domaretojn Los Prados de Lopera kaj Los Recaldes.
En la municipa blazono aperas kaj kruco kaj lunarko kiel simboloj de pasinteca islamo kaj de posta kristanigo.
László Ujréti
László Ujréti [lAslo], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ujréti László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
László Ujréti naskiĝis la  en Szentes.
Biografio
László Ujréti akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1966. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 1967 li apartenis al Teatro József Attila, kie li estis nomumita "eterna membro" en 2008. Li ricevis 5 premiojn inter 1983 - 2011.
Anastasia de Kievo
Anastasia de Kievo (naskiĝis proksimume en 1023, mortis post 1074), estis reĝino de Hungario. Ŝi estis la plejaĝa filino de Jaroslavo, grandprinco de Kiev kaj de lia edzino Ingigerd de Svedio, kaj la pli aĝa fratino de la franca reĝino Anna de Kievo, edzino de la reĝo Henriko la 1-a.
Biografio
En 1039, Anastasia edziĝis kun la duko Andreo (estonta reĝo Andreo la 1-a), instalita en Kiev, lia patro Vazul kompromita en komploto. Ŝia edzo revenis en Hungarion en 1046 kaj akiris la tronon post gajno kontraŭ la reĝo Petro la 1-a. La paro ne havis filon ĝis la naskiĝo de Salomono en 1053, kaj tiu naskiĝo kaŭzis konflikton inter la reĝo kaj lia pli juna frato Béla, ĝis tiam la heredanto de la trono. En 1060, ĉi tiu partoprenis en ribelo kontraŭ la reĝo Andreo, kiu sendis Anastasia-n kaj iliajn infanojn rifuĝi al la korto de la margrafo de Aŭstrio, Adalbert. Venkito, Andreo la 1-a pereis dum batalo kaj lia frato Béla la 1-a estis kronita reĝo de Hungario.
Anastasia petis helpon de la imperiestro Henriko la 4-a, kies fratino Judit estis fianĉigita al la junulo Salomono en 1058. La germanaj trupoj invadis Hungarion; la reĝo Béla la 1-a mortis la 11-an de septembro 1063 kaj liaj filoj Géza, Ladislao kaj Lampert rifuĝis en Pollandon. Salomono de Hungario estas kronita reĝo en 1063, sed en 1074, li estas venkita de siaj kuzoj la dukoj Géza kaj Ladislao, kaj li devis rifuĝi al la okcidenta limo de Hungario. Anastasia sekvis sian filon, poste ŝi eniris al la Abatejo de Admont kie ŝi fariĝis monaĥino ĝis sia morto.
Idaro
Anastasia kaj Andreo havis tri infanojn:
Kuprumo
Kuprumo aŭ kuprumado estas la procezo per kiu oni metas tavolon el kupro sur aĵo por esti kovrita uzante elektran kurenton.
Tri bazaj tipoj de procezoj estas komerce disponeblaj bazite sur la kompleksa sistemo uzita:
Per pli alta kurento, hidrogenaj bobeloj formiĝos sur la kuprumota aĵo, lasante surfacajn malperfektaĵojn. Ofte variaj aliaj kemiaĵoj estas aldonitaj por plibonigi la uniformecon kaj brilecon de la kuprumado. Sen ioma formo de aldonaĵo, estas preakŭ maleble akiri mildan kuprumitan surfacon.
Dorchester
Dorchester (antikve Durnovaria) estas la ĉefurbo de la angla provinco Dorset. Ĝi situas 12 km norde de Weymouth ĉe la rivero Frome.
Ĝi estas la modelo por la urbo Casterbridge en la romanoj de Thomas Hardy.
La urbo estas konata pro la “sanga” juĝejo de juĝisto Jeffreys (1648 – 1689) kiu tre severe punis kulpulojn.
La antikva fortikaĵo Kastelo Maiden estas je 3 km for de la urbo.
Du muzeoj – unu pri la provinco kaj la alia pri la brita armeo.
NGC 1488
NGC 1488 estas duopa stelo en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Argentina anĉovo
La Argentina anĉovo, Engraulis anchoita, estas anĉovo de la genro Engraulis, troviĝanta en kaj ĉirkaŭ akvoj de Argentino. La specio, nune konsiderata preskaŭ neekspluatata (Sánchez & Ciechomski, 1995), ludas gravan rolon en la pelaga ekosistemo de la akvoj de Argentino.
Laŭ biomaso, ĝi estas la plej granda fiŝoresurso de la sudokcidenta Atlantika Oceano (Ciechomski & Sánchez, 1988).
La specio konstituas la ĉefan eron de la komplekso de gravaj komercaj specioj kiaj merluĉoj, kalmaroj kaj skombroj (Angelescu, 1982).
Sude de 34°S almenaŭ du populacioj de E. anchoita loĝas separate proksimume je 41°S: nome la norda kaj la Patagonia aŭ suda aĉovaroj (Hansen et al., 1984).
Affonso Borges Gallego Soares
Tradukoj
Reviziinte unu lian provtradukon en la jaro 1964, Ismael Gomes Braga instigis lin al Esperantigo de spiritismaj verkoj, el kio rezultis jenaj tradukoj:
(16670) 1994 AS2
(16670) 1994 AS2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ozoir-la-Ferrière (stacidomo)
Ozoir-la-Ferrière estas franca stacidomo sur linio Gare de l'Est -, situanta en Ozoir-la-Ferrière en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Malfermita en 1857 de "compagnie des chemins de fer de l'Est", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio E (branĉo E4) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
Osmo Buller
Osmo Tapani BULLER (naskiĝis la en Taivalkoski) estas finna esperantisto, komitatano C de UEA, antaŭe multjara Ĝenerala Direktoro de UEA. Ekde 2017 li estas prezidanto de la deputitaro en Taivalkoski.
Buller magistriĝis pri ekonomiko kaj filozofio en Oulu. Li eklernis Esperanton en 1966, membriĝis en Universala Esperanto-Asocio en 1968 kaj estis helpanto en la 54-a Universala Kongreso de Esperanto en Helsinki en 1969. En 1978 li kunfondis Esperanto-Societon de Oulu, kies prezidanto li estis en la jaroj 1983–1985. Li estis estrarano de Esperanto-Asocio de Finnlando 1979–1981 kaj kunredaktoro de ĝia organo Esperanta Finnlando 1979–1985.
En julio 1985 li eklaboris la unuan fojon en la Centra Oficejo de UEA, komence kiel kongresa oficisto kaj ekde 1986 ĝis oktobro 1987 kiel Direktoro de la CO. Poste li estis elektita kiel Ĝenerala Sekretario de UEA por la oficperiodo 1989–1992, sed fine de 1990 li rezignis por denove eklabori en la Centra Oficejo kiel direktoro ekde 1991.
En 1996 li fariĝis Ĝenerala Direktoro de UEA kaj oficis ĝis 2001, kiam li demisiis proteste al la elekto de Renato Corsetti kiel prezidanto de la Asocio kaj la reelekto de Michela Lipari kiel estrarano. Kelkajn monatojn poste oni elektis lin la Esperantisto de la Jaro, aprezante lian laboron en la CO. En aprilo 2004 li revenis al la Centra Oficejo kaj ekde tiam ĝis sia emeritiĝo, en majo 2016, estis Ĝenerala Direktoro. En la 101-a Universala Kongreso Buller elektiĝis komitatano C de UEA por la oficperiodo 2016–2019.
Buller en novembro 1994 iniciatis la unuan Malferman Tagon de la Centra Oficejo, komence kiel unufojan eventon. La ideo evidentiĝis tiom sukcesa, ke la Malferma Tago estas organizata ĝis nun dufoje jare. Ankaŭ la Gazetaraj Komunikoj, kiuj aperas ekde majo 1998, estas lia ideo kaj unu el la kialoj por kiuj oni elektis lin la Esperantisto de la Jaro 2001. Post lia reveno en 2004 estis realigita funda rekonstruado de la oficeja domo de UEA, kompletigita en 2008.
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj Buller aktive recenzis Esperanto-librojn, precipe por Esperanta Finnlando kaj Hungara Vivo. En 1989 aperis lia traduko de La finna vojo de Urho Kekkonen kaj surbaze de tiu traduko ankaŭ hungara traduko fare de István Ertl samjare. Buller estis sekretario de la Belartaj Konkursoj de UEA de 1989 ĝis 2001.
En la periodo kiam Buller estis estrarano de UEA, li laboris en la urbodomo de sia finna hejmurbo, Taivalkoski. Tiam laŭ lia propono la Pola Televido kaj ĝia ĵurnalisto, Roman Dobrzyński, produktis en Taivalkoski la filmon Reveno al Finnlando (1989), en kiu Esperanto rolis kiel helplingvo. Ankaŭ tiam li iniciatis la fondon de la kultura Päätalo-Instituto, honore al la fama finna verkisto, Kalle Päätalo, kiu naskiĝis kaj kreskis en tiu urbo. Buller estis direktoro de tiu instituto en la jaroj 2002–2004, kiam li havis paŭzon en la laboro en la CO. La Instituto organizas verkistajn seminariojn kaj konkursojn, ankaŭ por esperantistoj.
Post la emeritiĝo Buller revenis al sia naskiĝurbo, Taivalkoski. Tie en 2017 li kandidatiĝis en la lokaj elektoj kaj eniris la urban deputitaron kun la tria plej granda nombro de voĉoj inter ĉiuj kandidatoj. En la unua kunveno la deputitaro unuanime elektis lin prezidanto.
Buller ricevis honor-insignon de Mondpaca Esperantista Movado en 1988, la vjetnaman medalon "Pro Paco kaj Amikeco inter la Popoloj" en 2010 kaj la "Amikec-premion por Esperanto" de Ĉina Esperanto-Ligo en 2014.
Urquinaona (Metroo de Barcelono)
Urquinaona estas stacio sur linio 1 kaj linio 4 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Ceuaș
Ceuaș [ĉeŭaŝ] (hungare: Csávás [ĉavaŝ], Szászcsávás [sa:sĉa:va:ŝ], germane: Grubendorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târnăveni. Administre ĝi apartenas al Mica.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1301. La ĥoron Harmonio de la vilaĝo oni establis en 1838. En 1910 ĝi havis 828 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 904 (hungaroj, rumanoj). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Bogoria
Bogoria estas sala, alkala lago kiu kuŝas en vulkana regiono en duon-trafala baseno sude de Baringo, Kenjo, iom norde de ekvatoro.<!-- Bogoria, ŝati Lago _Nakuru_, Lago _Elmenteita_, kaj Lago _Magadi_ plui sudo en la Kraka Valo, kaj Lago _Logipi_ al la nordo, estas hejmo je (tempoj, fojoj) al unu el la monda plej grandaj loĝantaroj de malpli granda (flamengoj, fenikopteroj). La lago estas _Ramsar_ situo kaj havas estas protektita Nacia Rezervi ekde 29-a de novembro, 1973. Bogoria estas malprofunda (pri 10 m profundaĵo), kaj estas pri 34 km longa per 3.5 km larĝa, kun akvokolekta areo de 700 km².
Loka (esprimiloj, esprimas) inkluzivi la _Kesubo_ Marĉo al la nordo kaj la _Siracho_ Krutaĵo al la oriento, ambaŭ en la Nacia Rezervi. La rezervi estas ankaŭ fama por ĝia (gejseroj, gejseras) kaj varma (fontoj, risortoj, printempoj).
La lagaj akvoj estas de Na-_HCO_3-Co3 komponaĵo. Ili deveni de (enenflui, enenfluo) de la _Sandai_ kaj _Emsos_ riveroj, kaj de pri 200 alkala varma (fontoj, risortoj, printempoj) (tiu, ke, kiu) estas (prezenti, aktuala) je tri _onshore_ (situoj, situas): _Loburu_, _Chemurkeu_, kaj suda grupo (Ng'_wasis_, _Koibobei_, _Losaramat_). Alia (fontoj, risortoj, printempoj) eksigi rekte de la laga planko. Bogoria ankaŭ enhavas la plej alta kunmetigo de vera (gejseroj, gejseras) en Afriko (almenaŭ 17 estas sciata). La lagaj akvoj estas alkala (pH (kemia parametro):10.5) kaj sala lago (supren al 100 g/L Tuteca Solvis Saloj). La lago havas ne surfaco (elfluejo, konektingo) (do, tiel) la akvo iĝas sala lago ĉefe tra (vaporado, vaporigo), kiu estas alta en ĉi tiu duone-arida regiono. La laga sin estas plurtavola (tavoliĝis) kun malpli densaj surfacaj akvoj (kuŝas, situas) sur _denser_ pli salaj lagaj fundaj akvoj. Kvankam _hypersaline_, la lago estas alte _productive_ kun abunda _cyanobacteria_ (_Arthrospira_ _fusiformis_) (tiu, ke, kiu) nutri la (flamengoj, fenikopteroj), sed kelkaj alia (organismoj, organismas) loĝi la lago.
La laga areo estis la tradicia hejmo de la _Endorois_ popolo, kiu estis fortita al lasi la areo en la 1970-aj jaroj kaj estas nun defianta ilia forigo je la Afrikana Komisiono sur Homo kaj (Popoloj, Popolas)' (Ortaj, Ĝustaj, Dekstraj, Rajtoj, Rajtas).
Yuka Momiki
Yuka Momiki (籾木 結花 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2017 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Franz Bopp
Franz BOPP (naskiĝinta la 14-an de septembro 1791 en Mainz, mortinta la 23-an de oktobro 1867 en Berlino) estis germana filologo kaj lingvistiko kaj iel fondinto de la scienco de la scienca komparo de lingvoj.
Vivo
Inspirite de la katolika filozofo K. J. Windischmann, kiu estis lia instruisto en Aschaffenburg, Bopp lernigis al si ekde 1812 en Parizo la tiutempe en Eŭropo kvazaŭ nekonatan Sanskriton, la sanktan lingvon de Barato. Per sia unua verko Über das Conjugationssystem der Sanskritsprache in Vergleichung mit jenem der griechischen, lateinischen, persischen und germanischen Sprache (1816, angla traduko kaj prilaboro en Londono en 1820) li povis provi la konekton genealogian inter la verktitole menciitaj lingvoj. Tio sukcesis per la komparo de la konstruo de la verba sistemo. Sekve Bopp fariĝis - post respektive kun la angla juristo Sir William Jones, la germana romantikisto Friedrich Schlegel, la dana lingvikisto Rasmus Rask kaj aliaj - fondinto de la moderna lingvistiko pri la hindeŭropa lingvaro. Metodike li povas esti konsiderita fondinto de kompara lingvistiko entute.
Linio 54 de la metroo de Amsterdamo
La flava Linio 54 de la metroo de Amsterdamo estas ankaŭ nomita Geinlijn t.e. Gein-linio. Ĝi estas duone subtera duone surtera kaj kalkulas 15 staciojn. Trakoj havas norman ŝpuron de kaj vagonaroj prenas sian kurenton de kontaktrelo.
Domo de la Eŭropa Historio
La Domo de la Eŭropa Historio volas kiel kultura institucio kaj muzeo uzi ĉiujn haveblajn rimedojn por promocii pli bonan komprenon de la eŭropa historio kaj al la eŭropa integriĝo el transnacia vidpunkto, prikonsiderante la diversecon kaj multajn interpretojn ĉi-rilate.
Draŝa metalroko
Draŝa metalroko (angle: trash metal, laŭ thrash ‚draŝi‘, ‚bati‘, ‚bastoni‘; foje fuŝskribata trash metal) estas pli rapida kaj pli ekstrema variaĵo de metalroko, kiu ekestis komence de la 1980-aj jaroj.
Domo de la Eŭropa Historio
La muzeo kiu malfermiĝis por la publiko la 6-an de majo 2017, estas iniciato de la Eŭropa Parlamento. Tiucele ĝi interalie organizas plentempan, sed ankaŭ portempan ekspozicion, montras kolekton de objektoj kaj dokumentoj por ilustri la eŭropan historion. Krom edukaj programoj okazas kulturaj eventoj kaj eldoniĝas publikaĵoj, sed ankaŭ riĉan retan enhavon. La muzeo okupas grandan, pluretaĝan palacon en parko proksima al la EU-parlamentejo en Bruselo. Ĝi estas malfermita al publiko de ĉiu aĝo. Pere de interagaj ludoj ĝi altiras infanojn kaj plenkreskulojn.
Ekesto kaj historio de la projekto
La Domo de la Eŭropa Historio estis jam planita en 2014 en la eksa Dentista Instituto George Eastman, lokita en la Eŭropa kvartalo, pli precize en la parko Leopold (Belliardstrato) en Bruselo. La ideo pri la kreado de "Domo de la Eŭropa Historio" estis lanĉita la 13-an de februaro 2007 fare de Hans-Gert Pöttering dum sia inaŭgura prelego kiel prezidanto de la Eŭropa Parlamento. Unu el la esencaj celoj de la projekto devus enteni "la scion fare de ĉiuj generacioj de eŭropaj civitanoj pri ilia propra historio, profundigi ĝin, kaj tiel kontribui al pli bona kompreno de la aktuala kaj estonta evoluo de Eŭropo". En oktobro 2008 registrita komitato de fakuloj sub la direkto de Hans Walter Hütter, direktoro de la Domo de la Historio de la Federacia Respubliko de Germanio, alportis bazan koncepton por la Domo de Eŭropa Historio, en kiu la ĝenerala dezajno kaj la enhavo de la projekto estis fiksita kaj la institucia strukturo estis skizita. Post internacia arkitekturkonkurso (2011), la gajnanta grupo, Chaix & Morel et Associés (Francio), JSWD Arkitektoj (Germanio) kaj TPF (Belgio) estis elektitaj por la renovigo kaj vastiĝo de la konstruaĵo George Eastman. La enhavo de la ekspozicioj kaj la strukturo de la muzeo estis pretigitaj ene de la DG Komunikado de la Eŭropa Parlamento starigita plurfaka skipo de fakuloj gviditaj fare de historiisto kaj kuratoro Taja Vovk van Gaal, helpita de scienca komitato de internacie renomaj specialistoj prezidataj de profesoro Włodzimierz Borodziej.
Franz Bopp
Vivo
Post alia studadrestado en Londono (1818) li iĝis en 1820 honora doktoro ĉe la Universitato de Göttingen. En 1821 li profesoriĝis en Berlino ankaŭ danke al la perado de sia amiko Wilhelm von Humboldt. Ekde 1822 Bopp estis membro de la Prusa Akademio de Sciencoj. Sen tuŝo de lingvofilozofiaj aspektoj Bopp kontinuigis kaj pliperfektigis sian vojon per la skribo de la majstroverko Vergleichende Grammatik des Sanskrit, Zend, Griechischen, Lateinischen, Lithauischen, Gothischen und Deutschen (6 partoj, 1833–52; 3-a eldono postmorte en 2 volumoj, 1868–71). Krome li instigis la studon de Sanskrito mem publikigante gramatikojn, tekstojn, vortarojn.
Graveco
La malkovroj de Bopp estis unu el la fundamentaj sciencaj akiroj de la komenciĝanta 19-a jarcento. Liaj esplormetodoj vole nevole ege influis ankaŭ aliajn sciencajn disciplinojn de antropologio, proto- kaj prahistorioj, religia historio, historio de jurscienco, kulturhistorio.
Domo de la Eŭropa Historio
Ekspozicio pri la eŭropa historio
La domo gastigas du specojn de ekspozicioj : konstanta kaj portempan.
Konstanta ekspozicio
La fundamento de la Domo de Eŭropa Historio estas la konstanta ekspozicio sur ĉirkaŭ 4000 m², kun kolekto de objektoj kaj dokumentoj. Ĝi kunprenas la vizitantojn por vojaĝo tra la historio de Eŭropo, uzante la plej diversajn multimediajn eblecojn. Alvenintaj vizitantoj ricevas interagan tabulkomputilon en 24 lingvoj kiu servas kiel gvidilo dum la vizito. Sur ĝi estas sonoj, tekstoj kaj bildmaterialo por informi dum via vizito al la konstanta ekspozicio enhavante specifajn sekciojn por gelernantoj kaj infanoj kaj eĉ specialan programaron por malbone aŭdantaj vizitantoj.
La Domo posedas plurajn nivelojn : krom la enirejo kun alirejo al portempaj ekspozicioj, akceptejo, vendejo kaj trinkejo, la Domo posedas ses kromajn nivelojn, interligitaj kun liftoj kaj ŝtuparo super kiu pendas tn. 'vortekso de historio', fakte altega metala skulptaĵo, kvazaŭ brakoj de rivero en formo de literoj, kiuj kondukas al citaĵoj de signifaj personecoj en la historio de Eŭropo kiel ekzemple "Eŭropo estas la sola loko en la mondo, kie identeco ne estas kulto, sed demando (Julia Kristeva, 2013)." aŭ "Ekspansio estis ĉio ... (Cecil Rhodes, 1897)."
La diversaj niveloj traktas jenajn temojn : Konstruado de Eŭropo (N2), Eŭropo, tutmonda potenco - Eŭropo en ruinoj (N3), Rekonstruo de kontinento (N4), Disfaladaj certecoj (N5) kaj Laŭdoj kaj kritikoj (N).
La 20-a jarcento staras centra en tiu ekspozicio, sed estas ankaŭ rerigardo al la evoluoj kaj okazaĵoj en pli fruaj periodoj, kiuj estis de grava signifo por la tuta kontinento. La ekspozicio ambaŭ prilumos la unikan karakteron, samkiel la kompleksecon de la historio de la eŭropa integriĝo.
Portempa ekspozicio
Ankaŭ por la portempa ekspozicio haveblas senpage multlingva gvidilo, sed ne konciza surpapera gvidilo kiel ĝi ekzistas por la konstanta ekspozicio en pluraj lingvoj.
Diverseco kaj eŭropa identeco
La plimulto de la vidindaĵoj oni ofertas en almenaŭ ĉiuj EU-lingvoj, ĉar la Eŭropa Unio vidas multlingvecon kiel esprimo de la kultura diverseco en Eŭropo kaj por ke la vizitanoj spertu la multlingvan oferton kiel unu el la ĉefaj avantaĝoj de la institucio.
Zoltán Fülöp (ĵurnalisto)
Zoltán FÜLÖP [fyloep] rumania hungara instruisto, sportĵurnalisto. Li naskiĝis en Ditrău la 26-an de januaro 1932 kaj mortis en Miercurea Ciuc la 20-an de junio 2014.
Domo de la Eŭropa Historio
Diverseco kaj eŭropa identeco
La ekspozicio "Interactions" invitas malkovri la specon de multaj kulturaj miksitaj aferoj kiuj ĉirkaŭas nin kaj kiuj rezultas de procezo de interkultura influo ene de Eŭropo kaj la resto de la mondo.
Sciindas ankaŭ ke la kreado de la muzeo iras manenmane kun instigoj de Germanio kaj Francio por krei komunan "eŭropan historio-libron", uzenda en ĉiuj lernejoj de la EU por akceli komunan kulturan identecon.
Esperanto en la Domo de la Eŭropa Historio
Precipe sur la plej alta etaĝo (la 6-a) la muzeo invitas priprensi Eŭropon (laŭdoj kaj kritikoj). Se Eŭropa Unio volas reakiri elanon, necesas ankaŭ nova kultura fazo por la eŭropismo kaj en tio Esperanto povus trovi novan rolon, por alporti ion kulture originalan kaj internacie valoran , ekzemple :
a) propedeŭtiko por la eŭropa lingvoinstruado ,
b) kontaktoj lingve sendiskriminaciaj inter ordinaraj homoj,
c) pli demokrata komunikado pro lingva neŭtraleco.
Ejo de la domo
Jam ekde la komenco estis diskuto pri la Domo de la Eŭropa Historio, nome en la Unuiĝinta Reĝlando. La provo uzi ununuran alproksimiĝon al la tre diversa historio de 27 membroŝtatoj, rikoltis kritikon de la brita pensfabriko Civitas, kiu deklaris, ke la Domo de Eŭropa Historio, povas oferti nenion alian ol misprezentita paradokso, kiu volas skizi la historion de 27 ŝtatoj, sed fine sen sufiĉe da nuancoj. Malsamaj opinioj ekzistas pri fundamentaj aspektoj de la historio, kiel faktoj rilataj al la Dua Mondmilito aŭ la rolo de Usono en la post-milita Eŭropo. Tial kelkaj EP-membroj, inkluzive de la pola membro Adam Bielan, kritikis la projekton. Eĉ pli ol pri la enhavo estas kritiko pri la kostoj de la projekto kiuj pli ol duobliĝis.
Praktikaj informoj
Domo de la eŭropa historio
Belliardstrato 135
1000 Bruselo
Atingebla de la centra stacidomo per buso 38 ĝis haltejo Place de Luxembourg/Leopoldplein kaj de tie nur 10 minutoj piede tra la parko malantaŭ la Eŭropa Parlamento (Wiertzstr./rue Wiertz). Buslinioj 22, 27, 34, 64, 80 kaj 95 ĉiuj haltas en la apudeco de la Eŭropa Parlamento kie vizitindas ankaŭ la "Planetarium" pri la historio kaj funkciado de la EU-Parlamento. Kun buso 12 kaj 21 atingeblas la brusela flughaveno.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la Domo de la eŭropa historio
Virtuala vizito al la Domo de la eŭropa historio (24 EU-lingvoj)
(eo) Jean-Baptiste MALET, Bonvenon en la muzeo de Eŭropa propagando, Le Monde Diplomatique en Esperanto, la 1-an de majo 2021.
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo baziĝas sur la nederlanda vikipedia versio de la 5-a majo 2017.
Michel Denieul
Michel DENIEUL (naskiĝis en Rennes, mortis  en Parizo) estis franca altranga ŝtatoficisto.
Deveno kaj formado
Filo de artmetiisto, Michel Denieul naskiĝis en Rennes, Ille-et-Vilaine. Li eniris la Nacian Lernejon pri Ĉartoj preparinte la konkurson ĉe kolegio Sévigné.
Li estis arkivisto paleografiisto (promocio 1949) kaj eksa lernanto de Nacia Lernejo pri Administrado (france ENA, Ecole Nationale d'Administration) (promocio Albert-Thomas, 1953-1955). Li estis poste konsiderita kiel altranga funkciulo «malsame ol la aliaj» pro lia netipa formado.
Kariero
Post lia militservo en Nord-Afriko kaj poste en Martiniko, li debutis kiel departementa arkivisto en Loire-Atlantique (1949).
Eliĝinte la ENA en 1955, li elektis la korpuson de civilaj administrantoj. Fariĝinte kabinet-estro de la prefekto delegita por Tizi-Ouzou, li servis dum la sekva jaro la prefekton de Morbihan.
En 1957, li estris la kabineton de la prefekto de Basses-Pyrénées (Malaltaj-Pireneoj), kiel subprefekto, poste okupis la saman postenon en Bouches-du-Rhône (1960). Li sekvis en 1963 Raymond Haas-Picard al la prefektejo de Seine (Sejno), kaj tie fariĝis vic-direktoro de kabineto.
En 1966, li estris la kabineton de la ministro pri internaj aferoj, Roger Frey, antaŭ ol fariĝi lia teknika konsilisto ĉe la ministerio de Rilatoj kun la Parlamento, la sekvan jaron.
En 1968, dum kelkaj monatoj li estris la servon de inter-ministeriaj rilatoj pri Informado. Li poste estris Arkitekturon ĉe la ministerio pri Kulturaj Aferoj. Komence de la 1970-aj jaroj, li estris la kabineton de André Malraux ĉe la sama ministerio.
Kunstmuseum Basel
La Kunstmuseum Basel en Bazelo estas konsiderata la plej antikva publika artokolekto en la mondo kaj ĝenerale kiel la plej grava muzeo de arto en Svisio. Ĝi estas listita kiel hereda loko de tutlanda gravo.
Michel Denieul
Kariero
Lia unua posteno kiel prefekto okazis en Lot, en 1971. Aparte, li kondukis tie la operacion "Lot, pura rivero": tio estis la unua ĉi-tipa operacio en Francio, dum periodo kiam la "Konscio pri Medio" estis nur balbutanta.
Kunstmuseum Basel
Ĝia enhavo devenas el la Kabineto de familio, el kiu Bonifacius Amerbach kaj Basilius Amerbach la Juna, nome du jur-profesoroj, kiu inkludis kolekton de verkoj de Hans Holbein aĉetitaj de la urbo Bazelo kaj de la Universitato de Bazelo en 1661, kio faris ĝin la unua municipe posedata kaj tiel malferma publika muzeo en la mondo. Ties kolekto estas distingita per imprese ampleksa historia gamo, el frua 15-a jarcento ĝis la tuja nuntempo. Ties variaj areoj de emfazo lokigas ĝin internacie kiel unu el plej gravaj muzeoj ĝiatipe. Tio enhavas: pentraĵojn kaj desegnaĵojn de artistoj aktivaj en la regiono Supra Rejno inter 1400 kaj 1600, kaj arton de la 19-a ĝis 21-a jarcentoj.
Kolekto
La Kunstmuseum posedas la plej grandan kolekton de verkoj de la pentrista familio Holbein. Aliaj ekzemploj de renesanca arto estas gravaj artaĵoj de majstroj kiel Konrad Witz, Hans Baldung (nome Grien), Martin Schongauer, Lucas Cranach la Maljuna kaj Matthias Grünewald. Ĉefaj verkoj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj estas de flandra kaj nederlanda skoloj (t. e. de Petro Paŭlo Rubens, Rembrandt, Jan Brueghel la pliaĝa), kaj de germana kaj nederlanda aĵpentraĵoj. Ŝlosilaj verkoj el la 19-a jarcento estas de impresionistoj reprezentataj de Édouard Manet, Edmond Jean de Pury, Claude Monet, Paul Gauguin, Paul Cézanne same kiel per pentraĵoj de Vincent van Gogh kaj de la svisoj Arnold Böcklin kaj Ferdinand Hodler. En la 20-a jarcento, la fokuso estas de verkoj de Kubismo nome de Picasso, Braque kaj Juan Gris. Ekspresionismo estas reprezentata de figuroj kiel Edvard Munch, Franz Marc, Oskar Kokoschka kaj Emil Nolde. La kolekto inkludas ankaŭ verkojn el Konstruktivismo, Dadaismo kaj Superrealismo kaj Usina Arto ekde 1950. Kromaj aldonoj estas unikaj kompilaĵoj de verkoj de Pablo Picasso, Fernand Léger, Paul Klee, Alberto Giacometti kaj Marc Chagall.
Michel Denieul
Kariero
Li revenis al la prefekta servo kiel prefekto unue de Doubs (1977-1980), kaj poste simultane de regiono Franche-Comté (Franĉ-Konteo) (1978-1982).
Nomumita ĝenerala direktoro pri Mara Komerco en januaro 1981, li kandidatis en junio sub la flago de la Rassemblement Pour la République (Kuniĝo por la Respubliko) dum la leĝdonaj elektoj en la 3a distrikto de Côtes-du-Nord (Marbordo-de la-Nordo).
Kunstmuseum Basel
Kolekto
In the realm of more recent and contemporary art, the collection maintains substantial bodies of work by Swiss, German, Italian, and American artists, including Joseph Beuys, Andy Warhol, Jasper Johns, Georg Baselitz, A.R. Penck, Brice Marden, Bruce Nauman, Jonathan Borofsky, Roni Horn, Francesco Clemente, Mimmo Paladino, Enzo Cucchi, Martin Disler, Leiko Ikemura, Markus Raetz, Rosemarie Trockel kaj Robert Gober.
Michel Denieul
Kariero
En 1982, li estis nomumita kiel ĝenerala direktoro pri servoj de departemento Seine-et-Marne. Lia lasta posteno, en 1986, estis prezidanto de Aŭtovojoj de Sudo de Francio kaj de Socio de Eŭska Aŭtovojo.
Li prezidis la "Asocion de altrangaj ŝtatoficistoj en dispona servo".
Kunstmuseum Basel
Eksteraj ligiloj
47.55417°N, 7.59417°W
Michel Denieul
Emeriteco kaj morto
Li emeritiĝis je la fino de 1991.
Li mortis. Aurélie Filipetti, la tiama Ministro Pri Kulturo, plenlaŭdis lian agadon en la kultura kampo.
Privata vivo
Edzo de Anne Denieul-Cormier, li havis tri gefilojn, inkluzive de la advokato Jean-Marie Denieul, la juristo Bertrand Denieul kaj la komediisto Claire Denieul.
San Felipe Usila
San Felipe Usila estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Felipe Usila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 136.
Geografio
San Felipe Usila apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11642 loĝantojn. El tiuj estis 5567 viroj kaj 6075 virinoj. La komunumo havas surfacon de 255.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9926 indiĝenoj. El tiuj 8412 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8412 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
György Ürögdi
ÜRÖGDI György, Moskovits (ueroegdi) estis hungara historiisto naskita en Nagyvárad la 8-an de julio 1904 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de januaro 1987.
Kariero
Ürögdi studis en Freiburg, Munkeno kaj Berno (1922-1926), kaj en tiu de la lasta li doktoriĝis pri ekonomiko (1926), en Peĉo pri antikva historio (1938). De 1926 li estis bankoficisto de la Pesti Magyar Kereskedelmi Bank de Nagyvárad, de 1928 de Peĉo, de 1942 de Budapeŝto, de 1948 firmaonotario, en jaroj 1945-48 prezidanto de uzinkomisio de la banko, en 1948-49 sekciestro de la Landa Libroofico de Ministerprezidenteco, en jaroj 1949-52 grupestro de la Ministerio por Popolkultivado, en jaroj 1953-58 grupestro en la Ĉeflernejo pri Arto. De 1958 ĝis sia pensiuliĝo (1965) li estis gvidanto de la grupo de romia epoko de la Historia Muzeo de Budapeŝto kaj de la Muzeo de Aquincum.
3825 Nurenbergo
3825 Nurenbergo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana urbo Nurenbergo. Tiu nomo estis elektita en 2004 okaze de la inaŭguro de nova teleskopo en la Observatorio Regiomontanus de Nurenbergo.
Panĉen-lamao
La Panĉen-lamao estas la dua plej grava spirita gvidanto en la tibeta budhismo. Ĝi apartenas al la gento gelug, same kiel la Dalai-lamao.
Kyllburgweiler
Kyllburgweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
4605 Nikitin
4605 Nikitin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 18-an de septembro 1987 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan komerciston kaj esplorvojaĝiston de la 15-a jarcento Afanasij Nikitin (cirile : Афанасий Никитин). Unua ruso, kiu vojaĝis en Baraton, li verkis rilaton de sia vojaĝo, titolatan "Iro trans tri marojn" (Хождение за три моря).
Hedareboj
La hedareboj estas etno en Sudano, Egiptio kaj Eritreo. Ili apartenas al la beĝaoj. Ili parolas la beĝan lingvon (nomatan Bedawi); sed la plej multaj el ili krome ankaŭ parolas la araban kaj la tigrinjan.
La hedareboj estas proksimume 2.312.000 homoj, el kiuj la plej multaj estas sunaaj muslimoj. Triboj de la hedareboj estas la haŝeŝoj (Hashish), Labatoj (Labat) kaj la halenkaoj (Halenqa).
Lionio
Historio
Du aliaj provincoj konsistigis kun Lionio la « generalitaton Lionio » :
Hedareboj
Ili estas unu el la naŭ lingvistike difinitaj subnaciecoj de Eritreo.
Lionio
Historio
Inter 1754 kaj 1756, la provinco estis afliktata per la difektegoj de la besto de Lionio, kiu faris tridekon da viktimoj.
Geografio
La kulminoj de la montoj Lionio estas crêt Malherbe alta je kaj signal de Saint-André je  kaj kelkaj montetoj sur la komunumoj Larajasse kaj Saint-Martin-en-Haut.
NGC 1489
NGC 1489 (aliaj indikoj — PGC 14165, ESO 549-42, MCG -3-11-3) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Villar del Pedroso
Villar del Pedroso estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villarejos. La censita populacio en 2009 estis de 673 loĝantoj.
Situo
Villar del Pedroso estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 732 m; je 168 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 190 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 242 km². La municipa teritorio limas norde kun la rivero Taĵo, kiu separas ĝin el la provinco de Toledo. Ĝi havas submunicipon nome Navatrasierra, situa sude, en la Sierra de Altamira.
Klimato
La klimato estas de tipo mediteranea. La pluvokvanto atingas jaran averaĝon de nur 474 mm. pro la situo de la teritorio kontraŭvento de la ĉefaj altaĵoj de la Villuercas. La plej pluva sezono estas vintro (171 mm.) kaj la plej seka somero (35 mm.) La mezaveraĝa jara temperaturo estas de 15,9 °C. La plej malvarma monato estas decembro, kun 7,2 °C kaj la plej varma julio, kun 26,1 °C.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La areo estis loĝata jam antaŭ la alveno de la romianoj. Ekzistas en la ĉirkaŭo monumentoj de taŭroj realigataj en ŝtono, konataj kiel Verracos, kiu estis skulptitaj de popolo nomata vetonoj kiu vivis en la areo. Poste venis romianoj, visigotoj kaj mozaraboj.
Kiam la Regno de Kastilio konkeris la areon el la islamanoj, kolonoj petis al la reĝo Fernando la 3-a kromnome La Sanktulo la rajton reloĝigi la teritorion. Tion oni permesis al ili la 13an de januaro de 1249, kio povas esti konsiderata proksimuma fondodato de Villar del Pedroso.
Monumentoj
Krom la jam menciataj Verracos, la ĉefa monumento estas la katolika preĝejo de Sankta Petro. Konstruita inter la 15a kaj 18a jarcentoj el granito. La interno konservas gravajn interesaĵojn, nome du retabloj: unu de la 18a jarcento ornamitaj per azuleĥoj el Talavera de la Reinakaj unu de la 17a jarcento kun kvin pentraĵoj de tiu epoko.
Famas la festoj de Karnavaloj.
Pădurani
Pădurani [pəduranj] (hungare: Maroserdőd) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 548 loĝantojn (rumanoj); en 1992 107 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1514. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Mănăştiur.
Topla
Topla estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Domsupro-festo
Tradicio festi, kiam la kruda konstruaĵo estas pretigita, ekzistas ankaŭ en landoj ekster Eŭropo. En Tajlando kaj Polinezio ekzemple oni metas similasence domsupro-mastojn aŭ skulptitajn figurojn sur la gablon.
Statistika Fako de la Unuiĝintaj Nacioj
La Statistika Fako de la Unuiĝintaj Nacioj, angle United Nations Statistics Division (UNSD), parto de la Departemento de la Unuiĝintaj Nacioj pri Ekonomiaj kaj Sociaj Aferoj, angle United Nations Department of Economic kaj Social Affairs (DESA), servas kiel la centra ilo ene de la Sekretariejo de la Unuiĝintaj Nacioj por kontentigi la statistikajn bezonojn kaj kunordigajn aktivecojn de la tutmonda statistika sistemo. La fako estas superrigardata per la Statistika Komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj, kreita en 1947. Ĝi kunigas la ĉefajn statistikistojn de la membroŝtatoj de la Unuiĝintaj Nacioj el ĉiuj mondopartoj.
La fako kompilas kaj distribuas tutmondajn statistikajn informojn, evoluigas normojn pri statistikaj aktivecoj, kaj subtenas strebojn de la membroŝtatoj plifortigi siajn statistikajn sistemojn.
La fako regule publikigas datumaro-aktualigojn, inkluzive de "Statistika Jarlibro" (angle Statistical Yearbook) kaj "Poŝlibro pri Mondaj Statistikoj" (angle World Statistics Pocketbook), kaj de libroj kaj raportoj pri statistikoj kaj statistikaj metodoj. Multaj el la datumaroj de la fako estas publike haveblaj pere de sia retejo (vidu sube), kiel elektronikaj publikaĵoj kaj datumaroj en la formo de kompaktaj diskoj, diskedoj kaj magnetaj bendoj, aŭ kiel presitaj publikaĵoj. Undata, nova interreta datumaro-servo por la tutmonda uzanto-komunumo portas la statistikajn datumarojn de la Unuiĝintaj Nacioj al facila atingebleco pere de sola reta enirejo. Uzantoj tie povas serĉi kaj subenŝuti varion da statistikaj informoj el la sistemo de la Unuiĝintaj Nacioj.
Usona Samoo
Usona Samoo estas dependa teritorio de Usono en Oceanio.
Ĵustempe regis malamo inter usonaj soldatoj kaj samoanoj esperantaj je reunuiĝo kun Okcidenta Samoo laŭ modelo de la Reunuiĝo de Germanio.
Natria kloroaluminiato
Natria kloroaluminiato, kloroaluminiato de natrio aŭ NaAlCl4 estas neorganika kombinaĵo el la grupo de la aluminiatoj rezultanta el reakcio inter natria klorido kaj aluminia triklorido, malkovrita en la 20-a jarcento. Ĝi estas senkolora solido kun ortoromba kristala strukturo.
Natria kloroaluminiato uzatas kiel elektrolito en baterio kun alta temperaturo tiel kiel la baterio de nikelo-natria klorido. Ĝi same uzatas kiel katalizilo en la krakado de hidrokarbonidoj, aŭ kiel fando-salo kiel reakcia medio por preparado de organometalaj komponaĵoj tiel kiel dumetila-stanklorido.
Yui Hasegawa
Yui Hasegawa (長谷川 唯 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2017 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Deutsche Grammophon
Deutsche Grammophon estas germana marko de registraĵoj de klasika muziko, kiu estis la fundamento de la pli posta korporacio konita kiel PolyGram. Ĝi estas nun parto de Universal Music Group (UMG) ekde ĝia akiro kaj absorbo de PolyGram en 1999, kaj ĝi estas ankaŭ plej malnova aktiva marko de UMG. Fakte, la marko ankaŭ estas la plej malnova postvivanta kompanio muzikdiska.
San Michele di Serino
San Michele di Serino estas komunumo de Italio.
(19284) 1996 BU3
(19284) 1996 BU3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
San Mauro la Bruca
Najbaras la komunumoj Ascea, Centola, Ceraso, Futani, Montano Antilia kaj Pisciotta.
13489 Dmitrienko
13489 Dmitrienko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, Krimeo (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Elena Sergejevna Dmitrienko, esploristinon ĉe la Krimea Astrofizika Observatorio kaj edzinon de la astronomo Igor Spartakoviĉ Savanov. Ŝi studas la fizikajn ecojn kaj la sintenon je malsamaj skaloj de tempo de interagantaj duopaj steloj : simbiozaj steloj, kaj novaoj.
Tiglatpilezero la 1-a
Filo de Aŝur-reŝ-iŝi la 1-a, sukcedis sian patron kaj baldaŭ estis enmiksita en la samaj konfliktoj kun la arameoj kiel sia antaŭulo. Li okazigis plurajn militkampanjojn en ĉiuj lian landlimoj, sed ĉefe en la okcidento, ĉar li plurfoje transiris la Eŭfraton, malvenkante la arameojn kaj muŝkianojn en la montaro Taŭruso, starigante memorsteleon en Nairi kaj atingante la Mediteraneon. Tiglatpilezero ankaŭ dediĉis parton de sia tempo por la plibonigado de la irigacianaloj kaj temploj de Asirio, lasante gravajn surskribojn datigitajn kiuj markis la komencon de la kronologia registrado de la asiriaj surskriboj.
Li estis sukceditaj de Aŝarid-apal-Ekur.
Deaj
Deaj [deaĵ] (hungare: Désfalva [de:ĵfalva]) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Târnăveni. Administre ĝi apartenas al Mica.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 974 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 1 359 (45 % rumanoj, hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1270. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Aller
La Aller estas rivero de 260 kilometroj da longeco en la federaciaj landoj Saksio-Anhalto kaj Malsupra Saksio de Germanio, kiu fine enfluas la riveron Weser.
La rivero estas la plej akvoriĉa alfluo al la rivero Weser. Ĝi forkondukas la akvon el teritorio de 15.744 km², pli malpli triono el la teritorio, kies akvo entute iuvoje enfluas la riveron Weser.
Nomo
Kiel klarigo de la nomo, kiu dum la jaro 781 dokumente skribiĝis Alera, dum 803 Elera kaj dum 1096 Alara, ekzistas du eblecoj:
Fontoj
La rivero Aller fontas en la proksimeco de la loko Seehausen kaj norde de Oschersleben (Bode), en la nordoriento de la ebena pejzaĝo Magdeburger Börde en Saksio-Anhalto. La rivero ekestas el pluraj fontaj rojoj, kiuj situas sur la areo de la komunumoj Wormsdorf (parto Gehringsdorf), Ovelgünne (parto Siegersleben) kaj Eggenstedt. La rojo de Eggenstedt estas la plej suda.
Vojo
De tie la rivereto fluas unue nordokcidenten, post la loko Oebisfelde kaj la limo inter Saksio-Anhalto kaj Malsupra Saksio) ĝi turniĝas okcidenten kaj plufluas, post iom da vojo denove nordokcidenten, tra Wolfsburg, Gifhorn, Müden (Aller), Wienhausen, Celle (de ĉi tie ŝipe pasebla, Winsen (Aller), Ahlden, Rethem (Aller), Verden (Aller) kaj enfluas kelkajn kilometrojn okcidente de Verden, en Eissel, en la riveron Weser, kiu mem enfluas la Nordan Maron.
Pejzaĝo
La rivero Aller konsideriĝas unu el la malmultaj almenaŭ grandparte netuŝitaj pli grandaj riveroj en Germanio. Ĝi fluas en natura pejzaĝo tra arbaroj kaj herbejoj, pasas malgrandajn historiajn vilaĝojn kaj urbetojn, kaj tial havas grandan signifon por ripozemuloj el la tuta nordokcidenta Germanio, kiuj migre aŭ pli ofte biciklante esploras la riveran vojon.
Tionila jodido
Tionila jodido aŭ SOI2 estas sulfura neorganika kombinaĵo de jodo kaj oksigeno, malhelbruna solidaĵo, stabila en diluitaj koncentriĝoj tiam kiam temperaturo estas malpli ol -30°C kaj nestabila en koncentritaj solvaĵoj. Ĝi uzatas kiel jodiga kaj reduktiga agento en kemiaj sintezoj kaj aliaj preparaĵoj. La stabileco de la tionila jodido dependas de la koncentriĝo kaj temperaturo. Ju pli koncentrita la solvaĵo kaj ĉe alta temperaturo des malpli stabila kaj pli inklina al malkomponado. En akva solvaĵo tionila jodido produktas sulfuran duoksidon kaj jodidan acidon.
Blankkapa buntpego
La Blankkapa buntpego (Picoides albolarvatus) estas birdo de la genro Picoides kaj mezgranda buntpego, tio estas pego aŭ birdo de la familio de pegedoj, kie ĉefas la koloroj nigra (ĉefe supre) kaj blanka (ĉefe sube), sed ankaŭ aliaj (ĉikaze ruĝa) en markoj ĉekape.