cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flava monarkoĉetio
Ĝi troviĝas en Orienta Afriko nome en marborda Kenjo, suda Somalio laŭlonge de la rivero Juba kaj nordorienta Tanzanio. Ties natura habitato estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de malaltaj teroj aŭ arbustaroj. Ĝi estas insektovora birdo kiu akrobatas por kapti insektojn inter la kanopeo de arboj.
Tiu specio formas superspecion kun la samgenraj E. mccallii kaj E. livingstonei, el kiuj ĝi estas la plej flava. Ĝi estas monotipa, tio estas sen subspecioj.
Pál Böhm
BÖHM Pál [beo:m] hungara pentristo. Li naskiĝis la en Nagyvárad, mortis la  en Munkeno.
János Koltai
János Koltai [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koltai János estas hungara aktoro, voĉoaktoro, dekoraciisto.
Pál Böhm
Biografio
Pál Böhm post siaj industrilernaj jaroj laboris kiel scenejdekoraciisto, firmpentristo, pli poste li iĝis vagantaktoro. En Nagyvárad li lernis ĉe Antal Hahn. Li subtenis sin kiel altar- kaj portretpentristo. Li laboris ekde 1862 en Debrecen, pli poste en Pest. En Vieno li kopiis la kreaĵojn de malnovaj majstroj. En Arad li malfermis pentristlernejon. Li estis la unua majstro de László Paál. En 1867 li translokiĝis en Peŝton. En 1871 li vojaĝis kiel stipendiulo en Munkenon. Inter 1873-75 li laboris plurfoje en Szolnok kaj li pentris kelkajn pentraĵojn pri la vivo de lokaj loĝantoj (Ruiejo, Pajlamasoj, Sceneto de Tibisko, Cigantendaro).
János Koltai
János Koltai naskiĝis la  en Budapeŝto.
Pál Böhm
Fontoj
}
OSS 117: Le Caire, nid d'espions
OSS 117: Le Caire, nid d'espions (OSS 117: Kairo, nesto de spionoj) estas franca filmo reĝisorita de Michel Hazanavicius, aperinta en 2006. Ĝi estas la unua filmo de trilogio, antaŭ OSS 117: Rio ne répond plus, aperinta en 2009 kaj OSS 117: Alerte rouge en Afrique noire, aperinta en 2021.
Temo
En Egiptio, en 1955, Kairo estas vera nesto de spionoj. Ĉiuj suspektas ĉiujn, ĉiuj konspiras kontraŭ ĉiuj: angloj, francoj, sovetianoj, la familio de la falinta reĝo Faruk, kiu volas reakiri sian tronon, la Agloj de Keopso, religia sekto, kiu volas preni la povon. La prezidanto de la franca respubliko, sinjoro René Coty, sendas sian ĉefan armilon por ordigi ĉi tiun konfuzon en plena ĥaoso: Hubert Bonisseur de la Bath, konata kiel OSS 117.
János Koltai
Biografio
János Koltai frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1959, poste aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1963. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged). Ekde 1965 li estas membro de Teatro Madách. Li kreis ankaŭ mallongajn filmojn en la filmproduktejo. En 1990 li havis solan artan ekspozicion en Székesfehérvár. Li ricevis signifan premion en 1976, dum sia vivo ankaŭ aliajn premiojn. Lia edzino estas Éva Pap ekde 1974, kiu naskis filon en 1975.
Diverseco de la ekosistemoj
Diverseco de la ekosistemoj temas pri la variado en ekosistemoj ene de geografia loko kaj ties ĝenerala efiko sur la homa ekzisto kaj la medio.
Ekosistema diverseco estas tipo de biodiverseco. Ĝi estas la variado en la ekosistemoj de regiono aŭ la variado en ekosistemoj en la tuta planedo. Biodiverseco estas grava ĉar ĝi klarigas ĉiesan akvon, plibonigas la klimaton, kaj havigas manĝaĵon. Ekologia diverseco inkludas la variadon kaj por surteraj kaj por akvaj ekosistemoj. Ekologia diverseco povas ankaŭ temi pri la variado en la komplekseco de biologia komunumo, inklude la nombron de diferencaj niĉoj, la nombro de trofaj niveloj kaj de aliaj ekologiaj procezoj. Ekzemplo de ekologia diverseco je tutmonda skalo estas la variado en ekosistemoj, kiel en dezertoj, arbaroj, herbejoj, malsekejoj kaj oceanoj. Ekologia diverseco estas la plej granda skalo de biodiverseco, kaj ene de ĉiu ekosistemo, estas granda kvanto kaj de specioj kaj de genetika diverseco.
Aleksandr Nevskij (filmo)
Aleksandr Nevskij (Александр Невский) estas historia drama filmo de 1938 reĝisorita de Sergej Eisenstein. Ĝi rakontas la klopoditan invadon de Novgorod en la 13a jarcento fare de Teŭtonaj Kavaliroj de la Sankta Romia Imperio kaj ties malvenkon fare de la Princo Aleksandro, konata populare kiel Aleksandro Nevskij (1220–1263).
Wēijī
Wēijī, la ĉina vorto por "krizo" (ĉina: 危機; mandarena pinjino: wēijī), estas ofte elvokita neĝuste per kuraĝigparolistoj kaj politikistoj. Ili asertas ke tiu ĉi ĉina vorto formiĝis de du karakteroj kiuj signifas "danĝero" kaj "oportuno", Lingvistikoj kritikas tion anekdoton, kial kvankam 機 "jī" povas signifi "oportuno", sed ĝi ne estas la ĉefa signifo ajn kaj "jī" kutime signifas "grava momento" anstataŭe.
Aleksandr Nevskij (filmo)
Eisenstein faris la filmon en asocio kun Dmitri Ivanoviĉ Vasiljev kaj kun scenaro verkita kun Pjotr Pavlenko; ili intencis certigi ke Eisenstein ne falu en "formalismon" kaj por faciligi la filmadon en akurata limdato. Ĝi estis produktorita de Goskino pere de la produktorejo Mosfilm, kun Nikolai Ĉerkasov en la titolrolo kaj muziko de Sergej Prokofjev, Aleksandr Nevskij kiu estis la unua kaj plej populara el la tri sonfilmoj de Eisenstein. En 1941 Eisenstein, Pavlenko, Ĉerkasov kaj Andrei Abrikosov ricevis la Stalin Premion pro la filmo.
En 1978 la filmo estis inkludita en la listo de 100 plej bonkvalitaj filmoj de la mondo laŭ la opinienketo kondukita de itala eldonejo "A. Mondadori".
120174 Jeffjenny
120174 Jeffjenny estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:7 kun Venuso.
La vizaĝo de la milito
La vizaĝo de la milito (hispane: La Cara de la Guerra) (1940) estas pentraĵo de la hispana pentristo Salvador Dalí. Ĝi enkadriĝas en la stilo de superrealismo. Ĝi presentas vizaĝon ĉe kies okuloj kaj buŝo videblas pliaj vizaĝoj.
120174 Jeffjenny
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo James Whitney Young elde la Observatorio de Table Mountain proksime de Wrightwood (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de  Jeffrey kaj Jennifer, gefiloj de la malkovrinto.
Kanalo de Gento al Terneuzen
La Kanalo de Gento al Terneuzen estas kanalo kiu ligas la belgan urbon Gento kun la Westerschelde (Skeldo). Dank'al ĝi la urbo do havas rektan ligon kun la Norda Maro. La kanalo elfluas en Terneuzen, je kelkaj centmetroj de la Westerscheldetunnel (tunelo sub la Westerschelde).
La kanalo trafluas krom Gento tri komunumojn: Wachtebeke, Zelzate kaj Terneuzen (la sola nederlanda komunumo).
La kanalo estas gravega por la ekonomio de Gento. Ĝi ligas la havenon kun la urbo, la tria plej grava haveno de Belgio (post Antverpeno kaj Zeebrugge), kun la maro.
Historio
En la jaro 1823 reĝo Vilhelmo I de la Nederlandoj (siatempe Belgio ankoraŭ apartenis al la Nederlandoj) decidis plilongigi la Sassevaart ĝis Terneuzen. La trajekto fluis de Gento al Sas van Gent, en precipe la malnova fluejo de la Sassevaart.
De Sas van Gent al Terneuzen la akvofluo fluis tra sekmarĉoj (De Breakmaninham, Sassegat kaj Axelse Gat). En Terneuzen konstruiĝis du kluzoj. Unu de 8 metroj kaj unu de 12 metroj larĝaj.
Kvar jarojn poste la kanalo estis preta. La dimensioj estis tiam 4,5 metroj da profundeco ĝis Sas van Gent kaj 2,5 metroj de profundeco ĝis Gento. La larĝeco de la kanalo estis je la profundeco 10 metroj kaj je la akvosurfaco 24 metroj.
Inter 1830 kaj 1841 ne pasis ŝipoj en la kanalo, ĉar Nederlando blokis la Honte (la nomon Westerschelde oni nur ekuzis fine de la 18a jarcento) post la sendependiĝo de Belgio. La kanalo sablopleniĝis. Nur en 1841, kiam la akvofluo denove estis sensabligita, ekestis denove ŝipveturado sur la kanalo.
Ekde 1870 la kanalo de Gento al Terneuzen estis plilarĝigita kaj pliprofundigita. Ĝenaj kurboj kiel en Langerbrugge, Rieme, Rodenhuize kaj Zelzate estis forigitaj.
En 1963 du novaj kluzoj estis fositaj en Terneuzen: unu por la rivera navigado kaj dua por la mara navigado.
De la kvin konstruitaj kluzoj restas hodiaŭ nur tri: la Middensluis (1900), la Zeevaartsluis (1963), kaj la binnenvaartsluis (1963).
Taquaritinga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Jaboticabal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Spalding
Spalding estas kampara urbo en la angla provinco Lincolnshire.
La rivero Welland trafluas la urbon.
Loĝantaro ĉ. 20 000
La plej elstara konstruaĵo en la urbo estas Ayscoughfee Hall, antaŭe kampara domego sed nuntempe muzeo kaj informejo.
Tabulo
Tabulo estas plata, ne tre dika peco el ligno aŭ el alia malmola materialo.
Laŭ Francisko Azorín tabulo estas Peco de ligno el trunko laŭlonge segita, plata kaj sufiĉe larĝa, kaj ankaŭ povas esti simila plataĵo el ŝtono. Li indikas etimologion el la latina tabula (tabulo). Kaj li aldonas la terminojn tabularo, por planko, podio formita per kunigitaj tabuloj; memortabulo, por tabulo, plataĵo dediĉita je memoro de homo aŭ jaro; tabuli, por kovri per tabuloj ion; tabulaĵo, por io farita eñ tabuloj; tabuleto, tabulego.
Aparte notindas jenaj specoj de tabuloj:
Notoj
Dërrasa board planche Bòrd tablero
Furanokrotonata acido
Furanokrotonata acido aŭ furfurilakrilata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la klorokrotonata acido kaj furano. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Furanokrotonata acido posedas 8 karbonatomojn, 8 hidrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Furanokrotonata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de furanokrotonataj derivaĵoj.
Castrillo de la Valduerna
Castrillo de la Valduerna [kasTRIljo delabalDŬERna] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. Castrillo de la Valduerna estas komprenebla etimologie kiel Fortikaĵeto de la Valo de la rivero Duerna.
Geografio
Ĝi limas norde kun San Esteban de Nogales, Quintana del Marco kaj Valcabado del Páramo, sude kun Alcubilla de Nogales de la Provinco Zamoro, oriente kun Pozuelo del Páramo kaj okcidente kun San Esteban de Nogales.
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromia (kultura kastrumo) kaj romia loĝado (orminado); en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo kaj pro la Hispana Enlanda Milito.
Tradiciaj enspezofontoj estas forstado, agrikulturo (terpomoj, beto, fazeoloj, maizo, tritiko, fruktarboj) kaj brutobredado (iam bovoj, nun kokinoj), krom iam ĉasado kaj ankoraŭ fiŝkaptado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muelejoj).
Ĉifrovaluto
Malcentralizitaj valutoj aŭ kriptaj valutoj estas ciferecaj rimedoj de transigo de valoro, por diversaj malsamaj uzoj, kiel pago, kreitaj per teknologiaj rimedoj kaj ilia valoro ne estas determinita laŭ la valoro de varoj aŭ laŭ la determino de unu centra korpo, sed laŭ la interkonsento inter la reto de uzantoj.
La teknologio malantaŭ ĉi tiuj moneroj nomiĝas blokĉeno. Ĉi tiu sistemo baziĝas sur reto de komputiloj, konektitaj unu al la alia per interreto. Ĉi tiuj komputiloj administras specon de "datumbazo", la ĉefa ideo malantaŭ blokoĉeno estas la kreado de sistemo por administri transakciojn kaj transdoni informojn sen centra aŭtoritato administranta aŭ peranto inter la partoprenantoj de la translokigo.
Ĝenerale, la centra datumbazo administras la malfortan ligon en informa sekureco, ĉar ĝi povas esti penetrita, ŝanĝita aŭ difektita en siaj registroj. La blokĉeno, aliflanke, estas administrita en malcentralizita maniero, tio signifas - ĝi ne povas esti hakita per hakado de unu komputilo en la reto.
Diversaj komputiloj partoprenantaj en la reto konstruas ciferecan registron de transakcioj (translokigoj). Unufoje por certa tempounuo (10 minutoj en Bitmono, ĉirkaŭ 13,5 sekundoj en Ethereum) la novaj datumoj estas skribitaj al la " datumbazo " en procezo nomita "minado", tial la uzantoj kiuj plenumas ĝin estas nomitaj "ministoj". La " templinio " de la datumbazo estas dividita per blokoj: bloko estas tempounuo ene de la datumbazo, kaj eblas meti ajnan agadon faritan en la reto sur specifa bloko. Je la fino de certa tempo, la bloko estas ŝlosita, kaj aliĝas al la antaŭaj blokoj kaj tiel aliĝas al la blokĉeno. Ĉiu bloko estas karakterizita per la mencio de la antaŭa bloko enmetante la ĉifradon ("Hash") de la bloko antaŭ ĝi en ĝin.
La plej populara malcentralizita valuto estas "Bitmono", kiu estas konsiderata teknologie primitiva kompare kun valutoj bazitaj sur pli altnivelaj sistemoj kiel Ethereum Virtual Machine aŭ EVM mallonge.
Malcentralizita valuto
ĉifrita valuto estas akceptita kiel pagrimedo, kiu estas postulata por certigi fidindan malcentralizitan interkonsenton, kaj postulas la uzon de kriptografiaj rimedoj. Ĉar malcentralizita valuto difinas distribuitan sistemon kun granda nombro da uzantoj, la difino de tia valuto estas difino de ret-komunika protokolo, same kiel kripta protokolo inter la diversaj partoprenantoj en la reto. Malcentralizita monero povas esti realigita uzante blokĉenon, sed estas problemo pri konservado de la anonimeco de uzantoj, ĉar blokĉeno estas travidebla kaj malfermita al ĉiuj. Tial, kvankam specifa valuto ne estas ligita al aparta identeco, ĉiuj transakcioj povas esti spuritaj kaj mapitaj, kaj tial sub certaj kondiĉoj eblos identigi uzantojn. Estas maniero efektivigi malcentralizitan valuton kontrolitan de centra korpo, kiu administras ĝin per blinda subskribo kaj protokolo pri Nesciiga pruvo. Lastatempe, nova teknologio de ciferecaj moneroj estis evoluigita, nomita la protokolo zkSNARK, kiu ebligas certigi la anonimecon de la uzantoj de la valuto en forta kripta maniero kun ne-interaga protokolo pri nulo-scio. La teknologio unue estis realigita en la malcentralizita valuto zCash.
Ĉiu valuto postulas socian konsenton pri la maniero kiel ĝi estas uzata kaj la kvanto de moneroj en cirkulado. En Fidata mono, kiu estas la ofta metodo hodiaŭ, ĉi tiu aŭtoritato estas donita al la ŝtato, kaj ĝi kutime delegas ĝin al centra banko. Malcentralizita valuto postulas, ke la plej multaj partoprenantoj en la reto konsentu pri la kvanto de mono kiun ĉiu partoprenanto havas. Ne estas obstaklo por ke la partoprenantoj de la reto konsentu pri eldonado de moneroj (ekzemple: en la reto Bitmono estas aldono de fiksa kvanto da moneroj averaĝe ĉiujn dek minutojn. La kvanto de moneroj aldonitaj tiamaniere estas reduktita je 50% ĉiujn kvar jarojn ĝis ĝi tute ĉesos en 2140). La malcentralizitaj valutoj baziĝas sur komputila teknologio, kiu kreas infrastrukturon de valutpartoprenantoj, kiuj ne nepre konas unu la alian.
La komunaj moneroj estas utiligitaj kiel konjektaj varoj por investo, kaj la fakta uzo de moneroj kiel pagrimedo daŭre ekzistas en limigitaj areoj.
Teknologio
Kiel menciite, la absoluta plimulto de malcentralizitaj valutoj uzas blokĉenan teknologion, sed malsamaj valutoj funkcias en tute malsama maniero kaj malgraŭ esti bazitaj sur simila teknologio.
Plejparte, ĉi tiuj retoj havas la samajn ŝlosilajn trajtojn:
"Monujo" estas "adreso", kreita enmetante la "privatan ŝlosilon" en la ĉifradan funkcion (haĉa algoritmo) destinita por ĉi tiu uzo en la reto. Ĉiu adreso estas karakterizita per pluraj bazaj funkcioj (krom en pli evoluintaj retoj kiel Ethereum, kie ekzistas pli da funkcioj):
La kapablo sendi monerojn, la kapablo ricevi monerojn, kaj la kapablo "subskribi mesaĝon". Monujo povas esti stokita sur loka komputilo aŭ sur fora servilo uzante programaron kiu peras inter la reto kaj la persono kiu volas uzi la reton. Por fari agojn kiel sendi monon aŭ subskribi mesaĝon, la uzanto devas havi la "privatan ŝlosilon" de ĉi tiu adreso por ke la reto aprobu la agon. La monujo-programaro montras la informojn pri la monsumo de certa uzanto, inkluzive de la historio de ĝia uzo kaj ĝia saldo en ĉiuj adresoj administritaj per tiu monujo. Ĉiu povas havi sian propran monujon, do ĉiuj havas la sendependan kapablon plene administri sian monon, sen la implikiĝo de centra administranto.
Historio
Fine de la ekonomia krizo en 2008, la 4-an de januaro, la domajna nomo Bitmono.org estis registrita. Poste tiun jaron, la 31-an de oktobro, ligo al artikolo verkita fare de " Satoshi Nakamoto " rajtigis "Bitmono: Peer-to-Peer Electronic Cash System" estis poŝtita al listo de retadresoj, supozeble de homoj implikitaj en kriptografio. Ĉi tiu artikolo detaligis metodojn por uzi kunul-al-kunulan reton por krei tion, kio estis priskribita kiel "senfida elektronika transakcia sistemo." La 3-an de januaro 2009, la Bitmono-reto estis kreita kiam Satoshi Nakamoto minis la Genesis-blokon de Bitmono, kiu ricevis rekompencon de 50 Bitmonoj.
Kritiko kaj riskoj
Malcentralizitaj monretoj estas karakterizitaj per preskaŭ kompleta manko de reguligo. Ĉi tiu trajto allogas multajn investantojn, kiuj vidas la mankon de reguligo kiel pozitiva trajto. Ĉi tiu funkcio altiras signifan kvanton da impostdeliktuloj, kiuj interesiĝas pri impostfraŭdo kaj monlavado, tial multaj registaroj limigas la merkaton.
Reguligistoj en pluraj landoj avertis kontraŭ la uzo de malcentralizitaj valutoj, kaj iuj eĉ prenis praktikajn reguligajn mezurojn por malinstigi uzantojn. Krome, plej multaj bankoj ne provizas servojn al investantoj en ĉi tiuj valutoj, kaj investantoj estas elmontritaj al risko en kazoj kie valuto estas perdita aŭ ŝtelita. Male al kreditkarto, ekzemple, investantoj en malcentralizitaj valutoj ne estas protektitaj kontraŭ fraŭdo.
Estas ankaŭ teknologiaj riskoj. Investanto en malcentralizita valuto povas perdi sian investon en kazoj de datumperdo en la stokadserviloj de la loko, kie li stokis la "privatan ŝlosilon" laŭ la supozo, ke li ne stokis ĝin sendepende aŭ en la okazo de damaĝo al la servilo per malica programaro, hakado de retpiratoj, aŭ misfunkcio en la komunika reto. Ĝis nun, ne estis kazo de signifa reto hakita, sed nur al centralizitaj platformoj (interŝanĝoj, investejoj, ktp.) kiuj tenis privatajn ŝlosilojn, kiuj tenas monerojn en la retoj. La ĉifradmekanismoj (haŝalgoritmoj) kiujn plej multaj blokĉenaj sistemoj uzas povas esti facile hakitaj en kelkaj minutoj helpe de specialaj kvantumkomputiloj, kiel ekzemple "la kvantuma komputilo de Google". Kvankam ĉi tiuj komputiloj estas en la manoj de grandaj kompanioj, ĉi tiu tipo de hakado estas certe ebla eĉ en la mondo de kriptaj retoj, kiu estas konsiderata la plej sekura rilate al centralizitaj financaj entoj.
Kritiko de alia direkto estas direktita al la teknologia strukturo de kelkaj el la malcentralizitaj valutoj, kiuj uzas interkonsentan metodon nomitan "Pruvo de Laborpruva sistemo ", kiu permesas al ĉiu uzanto uzi la komputikan potencon necesan por funkciigi la reton, kaj kiel rekompenco ĉi tiu uzanto havas ŝanco registri kaj konfirmi la "blokon" Poste kaj ricevi la "blokan rekompencon", ĉi tiu procezo nomiĝas "minado". Pro la valoro de la moneroj, grandegaj kvantoj da komputika potenco kaj energio el la tuta mondo estas konsumitaj por minigi ilin. Tiel, la elektrokonsumo de la komputiloj uzataj por Bitmono-minado estas pli alta ol la elektrokonsumo de pluraj landoj - inkluzive de Israelo, Kolombio, Ĉeĥio kaj Ĉilio kaj lastatempe ankaŭ Nov-Zelando aliĝis al tiu listo. Ekonomiisto Alex De Vries taksis, ke por ĉiu transakcio en la reto Bitmono, estas elsenditaj inter 233,4 kaj 363,5 kilogramoj da karbondioksido - kvanto ekvivalenta al veturado de benzinaŭto de privata aŭto ĉirkaŭ 3 000 km.
Historio de hakadoj kaj misfunkciadoj de serviloj
Multaj kompanioj, kiuj traktas malcentralizitan valutkomercon, havas problemojn en la areoj de informa sekureco, kaj ekde 2013, ekzistas multaj kazoj de hakado en la servilojn de kompanioj, kiuj administras malcentralizitajn valutajn biletujojn. En ĉi tiuj okazaĵoj la investantoj perdis miliardojn da dolaroj, kiuj fakte iris en la manojn de la hakistoj.
Ĉina platformo por komercado de Bitmono, GBL, estis fermita sen antaŭa avizo en oktobro 2013, kaj investantoj en la kompanio perdis ĉirkaŭ 5 milionojn da dolaroj.
En februaro 2014, retpiratoj eniris la plej grandan Bitmono-interŝanĝon en la mondo, Mt. GOX kaj la investantoj en la kompanio perdis ĉirkaŭ 473 milionojn da dolaroj. Post la okazaĵo, la firmao bankrotis.
En novembro 2014, FBI enketistoj arestis la funkciigistojn de la retejo Silk Road kaj fermis ĝiajn agadojn, kiuj estis plejparte drogkontrabandado kaj kontraŭleĝaj operacioj, financitaj fare de Bitmono. Poste estis malkovrite ke du FBI-enketistoj de la enketteamo retiris 800,000 USD de la komputiloj de la firmao al sia persona konto, en malcentralizitaj valutoj. La du estis kondamnitaj al prizontempoj.
La 21-an de novembro 2017, la serviloj de Tether estis hakitaj kaj ĝiaj investantoj perdis proksimume 31 milionojn USD. La firmao provis, malsukcese, "marki" la ŝtelitajn monerojn en maniero kiel kiu malhelpus al hackers uzi ilin.
La 6-an de decembro 2017, la serviloj de NiceHash en Slovenio estis hakitaj, kaj ĝiaj investantoj perdis ĉirkaŭ 60 milionojn da dolaroj.
La 26-an de januaro 2018, la serviloj de la kompanio Coincheck en Japanio estis hakitaj, kaj ĝiaj investantoj perdis ĉirkaŭ 531 milionojn da dolaroj.
La 9-an de februaro 2018, la itala komerca retejo de ciferecaj moneroj BitGrail estis hakita. La hako temigis la ciferecajn monujojn kaj investantoj suferis perdojn de milionoj da USD. La tribunalo postulis la retejposedantojn kompensi la viktimojn pro la hako.
En 2019, 4.5 miliardoj USD estis ŝtelitaj.
En 2020, 1.9 miliardoj USD estis ŝtelitaj.
En aŭgusto 2021, la BBC raportis pri la plej granda kripta ŝtelo ĝis nun ĉi-jare, en kiu piratoj ekspluatis kaŝpasejon en la sistemo kaj ŝtelis proksimume $ 600 milionojn: Ether-moneroj kun valoro de ĉirkaŭ $ 267 milionoj, Binance-moneroj kun $ 252 milionoj, kaj proksime de -$ 85. miliono en USDC-moneroj. La retejo de blokĉeno de Poly Network.
Leĝeco
Diversaj landoj establis leĝojn kaj regularojn, kiuj limigas aŭ reguligas la uzon de ĉi tiuj valutoj. Ekde septembro 2021, Ĉinio, Turkio kaj Nord-Makedonio estas la landoj kiuj malpermesas la uzon mem de malcentralizitaj valutoj.
(65243) 2002 EP118
(65243) 2002 EP118 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Industrial Workers of the World
Industrial Workers of the World (Industriaj Laboristoj de la Mondo, aŭ IWW) estas sindikato precipe lokata en Usono, kiu volas unuigi laboristojn kiel klason, kaj aboli la profitan sistemon. La anoj de la IWW estas nomataj "Voblioj" (angle: "Wobblies", ). La sindikato estis fondita en 1905, kaj en 1923 ĝi enhavis ĉirkaŭ 100.000 anojn.
La nuntempa IWW ne estas tiom granda; ĝi enhavas nur ĉirkaŭ 1.250 anojn. Tiu ŝrumpo sekvis skismon en 1924, kiu estis la rezulto de internaj konfliktoj kaj de ŝtata subpremo. La aliĝo al IWW ne postulas laboradon en entrepreno kie ekzistas sindikata reprezentado, kaj ne malpermesas la aliĝon al alia sindikata organizo.
La fundamenta principo de la Voblioj estas la unueco de la laboristoj el klaso kun komunaj interesoj kadre de ununura granda sindikato. Ĝi celas la abolon de la salajreco. La Voblioj ĉefe estas konataj pro la provoj disvolvi demokratian modelon en la laborejoj, kie la delegitoj estas ĉiam revokeblaj. La Voblioj subtenas la demokration kaj la laboristan memmastrumadon kiel praktikajn bazojn por la sindikata agado.
La kreo de la IWW
La IWW estis fondita en Ĉikago en junio 1905 de du cent delegitoj socialistaj, anarĥiistaj kaj revoluciaj sindikatistoj el ĉiuj usonaj ŝtatoj. La plimulto apartenis al la « Okcidenta Ministofederacio » (Western Federation of Miners), kiu kontraŭbatalis la sindikatan orientiĝon de la Usona Laborfederacio (American Federation of Labor), la ĉefa usona sindikato.
Preparo de la kongreso de 1905
La unuaj paŝoj al konstruo de sindikatoj okazis en aŭtuno 1914 dum neformala konferenco kiu kunigis ses « gvidantojn » de la socialista kaj sindikata movado: William Trautmann, George Estes, W. L. Hall, Isaac Cowen, Clarence Smith, kaj Thomas J. Hagerty. Aliaj aktivuloj, kiel Eugene V. Debs kaj Charles O. Sherman, kunlaboris sen ĉeesti en la kunveno. Ĉi tiuj homoj dividis la konvinkoj, ke la tiam ekzistantaj usonaj sindikatoj estis absolute nekapablaj ebligi signifajn sociajn plibonigojn por la laboristoj. Ili konsideris la Usonan laborfederacion kiel tro konservativa kaj « aristokrata ». La aliajn ili taksis nesufiĉe efikaj dum la intertraktadoj pro la manko de solidareco kaj kunlaboremo ene de la laborista klaso.
La kongreso de 1905
La Kongreso okazinta la 27-an de junio 1905 en Ĉikago anonciĝis kiel « industria kongreso » (Industrial Congress) aŭ « Konvencio de la industria sindikatismo» (Industrial Union Convention) – ĝi pli poste estos renomita Unua Jara Kongreso de IWW. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj momentoj en la historio de la usona sindikata movado.Ĝi kunigis 203 revoluciajn sindikatistojn, kiuj reprezentis 43 organizoj el multaj diversaj profesioj. 70 delegitoj el 23 organizoj havis mandaton, kiu rajtigis ilin enigi sian organizon en la fondota sindikato. 72 aliaj delegitoj el 20 organizoj nur ĉeestis por informiĝi pri la disvolviĝo de la kongreso kaj raporti al sia organizo. La 61 lastaj delegitoj reprezentis neniun organizon. Nur la delegitoj havantaj mandaton por enigi sian organizon en I.W.W. ricevis voĉdonrajton proporcian al la membronombro de siaj organizoj – la aliaj delegitoj havis nur voĉon po unu.
16 el la reprezentitaj laboristaj sindikatoj estis filioj de AFL. Tamen temis ĉefe pri lokaj sindikatoj kun malmultaj anoj. Nur kvin el tiuj AFL-filioj estis reprezentitaj de delegitoj komisiita por aliĝi al la sindikatoprojekto. Tiuj ĉi sindikatoj do ludis nur flankan rolon dum la kongreso.
Inter la unuaj IWW-organizantoj troviĝis Big Bill Haywood, Daniel de Leon, Eugen V. Debs, Thomas J Hagerty, Lucy Parsons, Mary Harris Jones (pli konata sub la nomo Mother Jones), William Trautmann, Vincent Saint John, kaj Ralph Chaplin.
La sindikato celis organizi laboristan solidarecon kaj revolucian batalon por malaperigo de la klaso de posedantoj. Ĝia devizo estis « atako kontraŭ unu el ni estas atako kontraŭ ĉiuj el ni », kaj eĥis al la idealo de la « Laboristaj kavaliroj » de la 19-a jarcento « atako kontraŭ unu el ni koncernas nin ĉiuj ». La IWW estis kreita pro la konvinko de multaj sindikatistoj, socialistoj, anarĥiistoj kaj radikalaj aktivuloj, ke la Usona Laborfederacio (AFL) plene fiaskis en siaj klopodoj organizi la usonan laboristan klason, ĉar nur 5% el ĉiuj laboristoj apartenis al sindikato en 1905.
La antaŭparolo de la Konstitucio de IWW asertas :
Unu el la ĉefaj kontribuoj de la IWW por la laborista movado en la batalo por socia justeco estis la akcepto, ekde ĝia kreo, de ĉiuj laboristoj, inkluzive de virinoj, enmigirintoj kaj nigruloj. Multaj el la fruaj aliĝintoj estis enmigrintoj, kaj kelkaj kiel Carlo Tresca, Joe Hill kaj Mary Jones eĉ akiris sufiĉan gravecon en la asocia vivo. La finlandanoj konsistigis gravan parton el la enmigrintaj IWW-anoj. Oni taksas, ke ili tiam estis inter kvin kaj dekmil. Industrialist estis redaktita finlande, estis eldonita en Duluth kaj konsistigis la nuran ĉiutagan gazeton de la sindikato. Ĉe ĝia apogeo, ĝi disdonis pli ol 10,000 ekzempleroj ĉiutage. Alia monata eldonaĵo estis la 'Vojo al Libereco' (Tie Vapauteen). Ankaŭ menciindas la finlanda edukocentro Work People's College en Duluth, kaj la « Finlanda LaborTemplo » (Finnish Labour Temple]) en Thunder Bay (Ontario), kiu ankaŭ utilis kiel sidejo por la kanada IWW.
La IWW-anoj estis kondamnitaj de la politikistoj kaj de la gazetaro, kiu konsideris ilin minaco pro la tiama sociordo. La fabrikestroj uzis neperfortajn rimedojn (sendo de la Savarmeo por perturbi la parolanton) kaj ankaŭ perfortojn rimedojn por haltigi iliajn kunvenojn. IWW-anoj ofte estis arestitaj, kaj foje murditaj post publikaj intervenoj.
Ĉu politika agado aŭ rekta agado?
La IWW rapide frontis demandojn pri sindikata orientiĝo, kiuj provokis skismon. En 1908, grupo gvidata de Daniel de Leon asertis, ke la politika agado kadre de la Socialista LaborPartio (SLP), kiun gvidis De Leon, estas la plej bona vojo por atingi la celojn de IWW. La alia frakcio, direktita de Vincent Saint John, William Trautmann, kaj Big Bill Haywood, opiniis ke la rekta agado per striko, propagando kaj bojkoto estas pli adekvata; ili kontraŭis la politikigon de la sindikato. La frakcio de Haywood gajnis kaj De Leon forlasis la organizon kun siaj subtenantoj.
Kelkaj anoj
Iuj rimarkindaj anoj de la IWW estas: la lingvisto Noam Chomsky, la antropologo David Graeber, Helen Keller, Joe Hill, James Connolly, Paul Mattick, "Granda" Bill HAYWOOD, Frank Little, Edward R. Murrow, Eugene V. Debs kaj Hiski Salomaa.
Giannis Ritsos
Giannis Ritsos - Γιάννης Ρίτσος (naskiĝinta la 1-an de majo 1909 en Monemvasia (Lakonio), mortinta la 11-an de novembro 1990 en Ateno) estis greka verkisto.
Vivo
La verkisto jam dum la 1930-aj jaroj famiĝis pro sia maldekstra politika engaĝiĝo kaj greka kontraŭnazia rezistmovado. Kiel membro de la Komunista Partio de Grekio li ofte estis persekutita. De 1948-52 li estis en malliberejoj sur Limnos, Makrónissos kaj Ájios Efstrátios; de 1967-72 (dum la diktaturo de la koloneloj) sur Járos, Leros kaj Samos. En 1972 oni eksarestis lin pro sanaj kialoj.
Kreiva agado
Lia ampleksa verkaro altestimitis sur la tuta tero kaj tradukitis en plurajn lingvojn. Tri tipoj karakterizas la verkaron lirikan:
Traktato de Utrecht
La Traktato de Utreĥto fakte estis kolekto de traktatoj subskribitaj en Utreĥto (11-a de aprilo 1713), kiuj kune kun la traktato de Rastatt (1714) kaj de Antverpeno (1715) finis la Militon de hispana sukcedo, kiu donis al la Burbona dinastio la kronon de Hispanio.
Giannis Ritsos
Kreiva agado
La longliniaj, granddimensiaj kaj socikritikaj poemoj en monologa formo furoris kiel ankaŭ la etdimensiaj rimaĵoj, kiuj sukcesis foti situaciojn de la vivo nepatose, esence kaj trafe. Senlima humaneco tralumas la tuton. Ritsos verkis ankaŭ prozaĵojn. Al kelkaj partoj skribis la muzikon Mikis Theodorakis.
Traktato de Utrecht
Disdivido de la Eŭropo je la 18-a jarcento
Filipo la 5-a, filo de Ludoviko la 14-a (Francio), estis agnoskata kiel reĝo de Hispanio kaj de la Okcidentaj Indioj, kaj cedis al Britio Ĝibraltaron, Minorkon kaj la monopolon pri komerco de negraj sklavoj en Hispanameriko (asiento de negros). La duko de Savojo reekhavis siajn posedaĵojn kaj ricevis la titolon Reĝo de Sicilio. La Princo-elektisto Frederiko la 1-a de Brandenburgio estis rekonita reĝo de Prusio. La Unuiĝintaj Provincoj ricevis linion de ok fortikaĵoj ĉe la franca limo. Karolo la 6-a ricevis de Hispanio la sudajn Nederlandojn, parton de Milano, Napolon, kaj la presidiojn de Toskanio kaj Sardio. Johano la 5-a de Portugalio ricevis de Filipo la 5-a la kolonion de Sacramento (Brazilo). Francio agnoskis la rajton al la brita trono de la reĝino Anna anstataŭ familio Stuart, kaj cedis al Britio Novteron, Akadion kaj Hudsonan Golfon.
Interlingvistiko
La traktato de Rastatt gravas en la historio de interlingvoj; ĝi estis la unua, kiu estis diskutita kaj skribita per la franca lingvo (komencante du jarcentojn da "franca lingvo: lingvo de diplomatio"); ĝis tiam la internaciaj traktatoj estis traktataj kaj skribitaj en Latino.
Arbanasoj
La Arbanasoj, Arbanseroj aŭ Arbocignoj estas subfamilio de Dendrocignenoj (Dendrocygninae) de la familio de anasoj, anseroj kaj cignoj nome de birdoj Anasedoj. Laŭ aliaj taksonomiaj alproksimoj, ili estas konsiderataj separata familio "Dendrocignedoj", aŭ tribo "Dendrocygnini" en la ansera subfamilio Anserenoj (ekz. Terres & NAS, 1991).
Ĝi enhavas nur unu genron, nome Dendrocygna, kiu enhavas ok vivantajn speciojn, kaj estas unu konata ĝis nun nepriskribata subfosilio el Aitutaki, Kukinsuloj (Steadman, 2006). Tiuj specioj havas tutmondan distribuadon tra tropikoj kaj subtropikoj. Tiuj anasoj havas, kiel ties nomo implicas, distingajn fajfajn alvokojn.
Taksonomio
Ties genra nomo devenas el terminoj de Antikva greka nome dendron "arbo", kaj kuknos (tra Latina cygnus) "cigno".
(129147) 2005 CY70
(129147) 2005 CY70 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero,.
Rosciano
Rosciano estas komunumo de Italio.
Ununura Kontrola Mekanismo
La Ununura Kontrola Mekanismo (UKM) estas la unua kolono de la eŭropa banka unio kaj estas la leĝdona kaj institucia kadro, kiu donas al la Eŭropa Centra Banko (ECB) gvidan kontrolan rolon super bankoj en la EU. La ECB senpere kontrolas la pli grandajn bankojn sed kunperante la pli malgrandajn. Eŭrozonaj landoj devas partopreni, dum partopreno estas libervola por ne-eŭrozonaj membroŝtatoj de EU. En oktobro 2020, du ekster-eŭrozonaj landoj aliĝis al la eŭropa banka kontrola mekanismo per procezo konata kiel proksima kunlaboro: Bulgario kaj Kroatio. Komence de 2021, UKM senpere kontrolas 115 bankojn tra la Unio, reprezentante preskaŭ 82% de bankaj aktivaĵoj de ĉi tiuj landoj. La UKM, kune kun la Ununura Rezolucio-Mekanismo estas la du kernraj eroj de la eŭropa banka unio.
Fresneda de Altarejos
Fresneda de Altarejos [F. de altaREĥos] (Fraksinaro de Altaretoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 52 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,87 loĝ/km².
Kuracistofiŝo
Kuracistofiŝo aŭ mordetanta fiŝo (Garra rufa) estas fiŝo el la familio de la Ciprinedoj. Ĝi vivas kaj reproduktiĝas en eksteraj naĝejoj de kelkaj turkaj kuracbanejoj, kie ĝi manĝas la haŭterojn de pacientoj kiuj suferas de ekzemple psoriazo. La fiŝo agas kiel kombofiŝo, ĝi nur manĝas la malsanajn kaj mortajn areojn de la haŭto, lasante la sana haŭto kreski.
Fresneda de Altarejos
Situo
Fresneda de Altarejos estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la Provinco Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 59,9 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°55′34″N 2°18′50″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Fresneda de Altarejos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Fresneda de Altarejos kie oni venis al la nunaj 52.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte de dekstra partio sed lastatempe el maldekstra PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
LAZ
La tri-litera kombinaĵo LAZ povas signifi la jenajn:
Komunumoj en Rumanio
Laz estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Furfurilamino
Furfurilamino aŭ C5H7NO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la primaraj ciklaj aminoj, rezultanta el interagado de la furfuralo kaj amoniako. Ĝi estas senkolora aŭ flava likvaĵo kun odoro je fiŝo kaj antibakteriaj kaj antikorodaj proprecoj uzata kiel kemia reakciaĵo kaj en la produktado de farmaciaĵoj. Tiel kiel la amoniako, furfurilamino estas malforta bazo kaj reakcias kun acidoj.
Brusno
Brusno (hungare Borosznó [borosnO]) estas unuigita vilaĝo, kuracbanloko kaj municipo en Slovakio.
Situo
Brusno situas laŭ ambaŭ bordoj de Hron, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Brezno-Banská Bystrica. La lasta urbo troviĝas je 20 km.
Brusno
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1441 en formo "Bruzno", kiu etendiĝis laŭ la maldekstra flanko de la rivero. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. En 1828 loĝis tie 581 vilaĝanoj en 77 domoj. En 1839 oni konstatis saniga la kuracakvon. En 1884 la fervojo atingis la vilaĝon.
Ondrej nad Hronom
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 en latina formo "villa utraque Zenthandras", kiu situis en la dekstra flanko de Garam. Ekde la 18-a jarcento oni minadis feron. En 1828 loĝis tie 760 vilaĝanoj en 105 domoj.
Sântioana (Mărișelu)
Sântioana [sıntiŭana] (hungare: Sajószentiván, germane: Johannasdorf) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Bistrița. Administre ĝi apartenas al Mărișelu.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1332. Ĝi estis saksa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Sajószentiván apartenis al Hungario, al Beszterce-Naszód.
10516 Sakurajima
10516 Sakurajima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Mukai kaj Masanori Takeishi elde la observatorio de Kagoŝima en la insulo Kiuŝuo.
Barice
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Bánlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon.
The Birds
The Birds ("La birdoj") estas usona pri naturo horor-trilera filmo de 1963 produktorita kaj reĝisorita de Alfred Hitchcock. Iel bazita sur la samnoma historio "The Birds" de Daphne du Maurier de 1952, ĝi fokusas al serio de subitaj kaj neklarigitaj violentaj birdatakoj al la homoj de Bodega Bay, Kalifornio, dum kelkaj tagoj.
En la filmo stelulas Rod Taylor, Tippi Hedren en sia kindebuto, Jessica Tandy, Suzanne Pleshette kaj Veronica Cartwright. La scenaro estas de Evan Hunter, al kiu ŝajne Hitchcock ordonis disvolvigi novajn rolulojn kaj pli prilaboritan intrigon dum plutenis la titolon de du Maurier kaj la koncepton de neklarigitaj birdatakoj. Hitchcock faris la filmon per ekipaĵo el la Revue Studio, kiu faris Alfred Hitchcock Presents. Li diris, ke temas pri lia plej teknike defia filmo, uzante kombinon de trejnitaj kaj mekanikaj birdoj antaŭ fono de naturaj birdoj. Ĉiu filmero estis skizita de antaŭe.
Subfosilio
Subfosilio estas restoj kies procezo de fosiliiĝo de estas kompleta, ĉu pro manko de tempo ĉu pro la kondiĉoj laŭ kiuj ili estis enterigataj ne estis plej bonaj por fosiliigo.
The Birds
En 2016, The Birds estis konsiderita "kulture, historie aŭ estetike grava" kaj elektita kaj konservita fare de la usona Library of Congress por sia National Film Registry.
Intrigo
Melanie Daniels (Tippi Hedren) estas la dorlotita filino de ĵurnalisma gravulo de San Francisco konas la advokaton Mitch Brenner (Rod Taylor) en maskotvendejo kaj enamiĝas el li. La venontan tagon ŝi serĉas lin en Bodega Bay kaj portas al li donace paron de papagetoj, sed transdonas ilin anonime en aparta marborda domo. Kiam ŝi atendas lin en la vilaĝo, mevo atakas ŝin. Li kunportas ŝin al restoracio, kie oni kuracetas ŝin. Poste dum naskiĝtaga festo, denove mevoj atakas la infanojn. Ekde tiam la birdoj komplikigas la aferon, paseroj eniras tra kamentruo, korvoj truigas tegmenton kaj eniras ktp., birdoj eĉ okazigas eksplodojn kaj pliajn atakojn.
Dyscophus antongilii
La Madagaskara tomatorano aŭ ruĝa bufo de Madagaskaro (Dyscophus antongilii) estas specio de ranoj de la familio Mikrohiledoj.
Priskribo
Inoj estas multe pli grandaj ol maskloj, kaj atingas ĝis 10.5 cm kaj 230 g de pezo (6.5 cm kaj 41 g ĉe maskloj). Tomatoranoj ŝuldas sian nomon al la posedo de vibra, oranĝruĝa koloro. Inoj estas multe pli grandaj ol maskloj kaj havas pli brilajn nuancojn de ruĝa aŭ oranĝa koloro en siaj dorsoj, kun pala subsurfaco. Kelkaj individuoj havas ankaŭ nigrajn punktojn sur la gorĝo. Oni supozis ke la brilaj koloroj de la tomatorano funkcias kiel avertilo al eblaj predantoj ke tiuj ranoj estas venenaj; fakte blanka substanco sekreciita el la haŭto funkcias kiel gluo por forigi predantojn (kiaj serpentoj) kaj povas produkti alergian reagon ĉe homoj.
Habitato kaj distribuado
La tomatorano reproduktiĝas en neprofundaj lagetoj, marĉoj kaj areoj de malrapida akvo. Tiuj ranoj troviĝas el marnivelo al altaĵoj de ĉirkaŭ 200 metroj. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj malaltaj arbaroj, riveroj, marĉoj, nesalakvaj marĉoj, intermitaj nesalakvaj marĉoj, plugebla tero, plantejoj, ruraj ĝardenoj, urbaj areoj, tre degraditaj iamaj arbaroj, flakoj, kaj kanaloj.
Enrique Jorrín
Enrique Jorrín Oleaga (naskiĝinta la 25-an de decembro 1926 en Candelaria je Kubo; mortinta la 12-an de decembro 1987 en Havano) estis muzikisto, komponisto, violonisto kaj kuba orkestrestro. Li famiĝis kiel kreinto de la popoldanco Ĉaĉaĉao kaj la muzikĝenro Ĉaĉaĉao.
Li membris en la muzikistaroj Orquesta Arcaño kaj Orquesta América. En 1954 li fondis sian unuan propran orkestron, kiun li tenis dum multaj jaroj kaj kun kiu li prezentis en pli ol dudek landoj. Inter la kantistoj, kiuj estis en lia muzikbando, estis interalie Tito Gómez en la 1970-a jardeko.
En 1951 li komponis la unuan ĉaĉaon. Inter liaj muzikaj verkoj plej konataj trovigas La engañadora, El alardoso, El túnel, Nada para ti, Osiris kaj Me muero.
Preĝejo Sankta Roĥo (Szeged)
Kirko Sankta Roĥo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Szeged, en loĝkvartalo Rókus (=Roĥo).
Historio
En 1738 pro pesto multaj mortis en Szeged. En la sekva jaro oni konstruis votan kapelon omaĝe al Sankta Roĥo. En 1805 paroĥo estis fondita. Inter 1829 kaj 1833 jam kirko estis konstruita en la sama loko, sed la oftaj inundoj faris damaĝojn. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la 1900-aj jaroj anstataŭ la malnova.
Dum la socialismo disvastiĝis famo, ke floro en mano de skulptaĵo de Sankta Maria videbla en la kirkokorto freŝiĝis. Por fini la miraklon la ŝtato amputis la manon. Depost la socialismo la mano estis regluita kaj ofte oni metas florojn en la manon.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 16-an de aŭgusto.
Respondec-difuzo
Respondec-difuzo (-dividiĝo) estas tiu fenomeno, ke farenda tasko ne estas farata aŭ alprenata spite al sufiĉa nombro kaj atento de la konvenaj personoj.
La nocio korelacias al respondeco kaj estas uzata science en la psiĥologio, pedagogiko same en la organiza sociologio.
En la konduta esploro, analizante la konduton de la rigardantoj dum krimago, oni konstatis, ke ĉeesto de pluraj rigardantoj povas malpliigi eblecon por helpado (rigardanto-efiko, ĉestara efiko).
Dum esploro de taskodivido en organizoj, la sociologio ĉiam denove trafas la fenomenon, ke agadoj, kiujn eĉ la laboristoj traktas gravaj, ne estas efektivigitaj, se la laboristoj mem decidas kiu faru la taskon (mankanta aŭ neklara tasko).
ISO 3166-2:NE
ISO 3166-2:NE estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Niĝeron. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>NE</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Niĝero. La dua parto estas unu cifero. La kodojn havas 7 regionoj kaj la ĉefurbo.
Urbodomo de Mohács
La Urbodomo de Mohács estas impona historia monumento en Mohács, laŭ Placo Széchenyi (Mohács), same kiel Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Mohács).
Laz (Dezna)
Laz (Arad) (hungare: Déznaláz) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sebiş administracie apartenanta al komunumo Dezna. En 1910 ĝi havis 563 loĝantojn (rumanoj), en 1992 114. Ĝia unua skriba mencio estas en 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Nagyhajmás
Nagyhajmás [nadjhajmAŝ], germane Heimasch, kroate Hajmaš estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd. En la loknomo nagy signifas hungare: granda kaj faras diferencon de Kishajmás.
Urbodomo de Mohács
Historio
La urbodomo estis konstruita inter 1924-1926 laŭ planoj de Aladár Árkay kaj Bertalan Árkay. En 1928 la domego estis pligrandigita kun aparta alo. La vitraj fenestroj estis pentritaj en 1984, ĉar la originaj vitraĵoj detruiĝis dum la 2-a mondmilito.
Nagyhajmás
Situo
Nagyhajmás situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Sásd troviĝas 24, Komló 38, Pécs 55, Budapeŝto 176 km-ojn.
Urbodomo de Mohács
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo situas sola laŭ la placo. La fasado estas simetria, meze kaj angule estas po 2 kupoloj. La urbodomo havas internan korton. Estas okulfrapaj la hungarecaj kaj turkecaj motivoj. La ĉefĉambro aŭ la ornamĉambro havas stukojn, tie estas videbla mirinda gobelino kaj pentraĵo pri batalo en Mohács. La domego estas pli granda, ol la neceso, tial en la urbodomo funkcias ankaŭ poŝtejo, turisma oficejo kaj porokazaj ekspozicioj.
Nagyhajmás
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 14-a jarcento laŭ tiama hungara ortografio "Hagmas". En 17-a jarcento sudslavoj, baldaŭe kroatoj kaj germanoj alvenis. En 1862 vivis en Nagyhajmás 1039 homoj, (363 germanoj), en 1880 808 germanoj, 160 serboj kaj 80 hungaroj. En 2001 la germanoj kaj ciganoj estis po 4 %.
En Nagyhajmás migra poŝto servas.
Sándor Gellért
GELLÉRT Sándor (gele:rt) estis rumania hungara poeto, tradukisto naskita en Debreceno la 11-an de decembro 1916 kaj mortinta en Satmaro la 14-an de novembro 1987.
Kariero
Sándor Gellért abiturientiĝis en la Reformita Gimnazio de Satmaro, studis en la Universitato de Debreceno, sed li diplomiĝis nur en 1951 en la Universitato Bolyai de Kluĵo. Inter 1945-1948 li instruis en Satmaro, poste de 1948 li estis instruisto pri la hungaraj lingvo kaj literaturo ĝis sia pensiuliĝo en 1977 en Micula.
Pumelo
Pumelo estas komerca nomo de diversaj kultivaroj de citruso (Citrus), kies pampelmusa heredaparto estas pli granda ol tiu de grapfrukto. La frukto ekestis ĉ. la jaro 1970 en Israelo pere de kruciĝo de pampelmusujo (Citrus maxima, sin.C. grandis) kaj grapfruktujo (Citrus paradisi). Ĝi estis kultivata en Israelo kaj Sudafriko. la angla pomelo, pummelo aŭ shaddock signifas pampelmuso, en la franca pampelmousse signifas grapfrukto aŭ pampelmuso. En la hispana kaj en la portugala pomelo staras por grapfrukto kaj toranja (toranĵa) por pampelmuso kaj por pumelo. En la Proksima Oriento, precipe en Levantenio, la frukto ankaŭ estas konata sub la nomoj Bomali aŭ Pomaly (arabe بومَلي).