cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
21712 Obaid
21712 Obaid estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Heredaĵbiblioteko
Kolekto
La kolekto de heredaĵbiblioteko grandparte konsistas el publikigaĵoj. Krom libroj temas precipe pri taggazetoj, revuoj, broŝuroj, pamfletoj, mapoj, afiŝoj, partituroj, kompaktaj diskoj, ktp. Sed ankaŭ manuskriptoj, fotoj, bildoj, portretoj, konstruadplanoj, leteroj kaj similaj povas aparteni al la kolekto de heredaĵbiblioteko. Pro historiaj kialoj kelkfoje heredaĵbibliotekoj posedas arĥivaĵojn aŭ muzeaĵojn. La heredaĵkolekto de biblioteko estu aŭ fizike aŭ surbaze de kodo en la katalogo diferencigebla de la ĝenerala bibliotekkolekto. Se bibliotek-instituto heredaĵkolektojn de alie estas akceptita (la libraro de fama aŭtoro aŭ de tiama monaĥejo), oni konsideros tiujn kiel subkolektojn. Temas ankaŭ pri subkolekto se biblioteko kolektas difinitan tipon de materialo, ekzemple Nederlandlingva junularoliteraturo aŭ publikigaĵoj de iu regiono. Selekto el la katalogo surbaze de kaptovorto ne estas konsiderata kiel subkolekton.
21712 Obaid
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sami Obaid, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Collège Regina Assumpta en Montrealo (Kebekio, Kanado).
Heredaĵbiblioteko
Pruntedona kaj kopiada politiko
Verkoj kiuj estas parto de la heredaĵkolekto plejofte ne estas pruntedoneblaj kaj estas konsultendaj en la legejo, kvankam freŝdataj eldonaĵoj kelkfoje estas pruntedonataj. Pli malnovaj, grandvaloraj kaj vundeblaj objektoj ofte estas grupigitaj en sekcio 'grandvaloraj verkoj', kaj kelkfoje nur je speciala peto konsulteblaj ekzemple por scienca esploro. Vundebla aŭ ofte konsultata materialo laŭeble estas disponigata helpe de mikrofilmoj aŭ ciferecaj kopioj, por preventi domaĝojn kaj eluziĝon de la objektoj. Ofte fotokopioj aŭ skanaĵoj estas obteneblaj, sed ankaŭ tio povas, pro la vundebleco de iuj objektoj, esti submetata al iuj limigoj. La plej multaj heredaĵbibliotekoj postulas kopiadkompensaĵon se oni faras fotojn aŭ skanaĵojn por uzado kiel publikigaĵo.
Flandra Heredaĵbiblioteko
En 2008 laŭ peto de la Flandra Registaro, ses bibliotekoj kun granda heredaĵo-kolekto establis Flandran Heredaĵbibliotekon, asocion sen profitdona celo. Flandra Heredaĵbiblioteko estas "retejo" de heredaĵo-bibliotekoj kaj ĝi funkcias kiel regiona kultura heredaĵo-organizo por bibliotekoj kun heredaĵo-kolektoj en Flandrujo.
Kvalito-etiketo "Agnoskita heredaĵbiblioteko"
Ekde 2008 ekzistas Flandra kvalito-etiketo por heredaĵbibliotekoj. Tio signifas ke ĉiu heredaĵbiblioteko kiu praktikas la kvar bazajn funkciojn de heredaĵinstituto (kolekti, konservi, esplori kaj malŝlosi) kaj krome kontentigas minimumajn kvalito-normojn, pro tiu agado povas esti agnoskata fare de la Flandra Komunumo de Belgujo. Pri ĉi tio oni ne ricevas senperajn subvenciojn.
Nederlando
Ankaŭ Nederlandaj bibliotekoj povas havi "konservadfunkcion". Tiel la Frislanda Provinca Biblioteko konservas "iujn" dokumentojn. Tio dependas de la subjekto : tiu ĉi ekzemple povas rilati al Frislando. Ankaŭ la Archief- en Documentatiecentrum voor R.K. Friesland en Bolsward havas presentiebibliotheek. Ĝi posedas proksimume 7000  da dokumentoj precipe obtenitajn danke al donacoj. La ĉeestantaj libroj estas surloke konsulteblaj fare de la interesuloj, sed ne estas pruntedonataj.
József Halmay
naskiĝis en 1936, li mortis en 1966 en Kufstein.
Biografio
en sia aĝo 14 komencis kanuadi sur Danubo en sportklubo de Csepel (distrikto). Lia ofta partnero en kanuo estis Károly Wieland. En 1951 li jam akiris medalojn en junularaj konkursoj. Li estis hungara ĉampiono unufoje en 1954 duope en distanco dek mil metrojn, tial li apartenis al la hungara nacia teamo. En la sama jaro en mondĉampionumo li estis la unua same duope en distanco dek mil metrojn. Post la konkurso li disidis, pli poste famo ne estis trovita.
Odoro de kamforo, aromo de jasmeno
Odoro de kamforo, aromo de jasmeno
Odoro de kamforo, aromo de jasmeno (1999, 93 minutojn longa)
En tiu ĉi filmo Farman-ara elmontras pri la malfacilaj longaj jaroj, dum kiuj li kaj liaj amikoj-kolegoj ne havis permeson fari filmon pro kialoj neklarigitaj al ili. Kvankam dum pli ol dudek jaroj li ne estis reĝisorinta iun ajn verkon, tamen la filmo estis tiel bone farita diversvidpunkte. En la Internacia Fagxr Film-Festivalo de Tehrano (1999) lia verko gajnis sep premiojn, i.a. por la plej bonaj scenaro, reĝisoro kaj filmo.
La filmo surekraniĝis ankaŭ en eksterlandaj filmfestivaloj, ekz-e en la 44-a Sankt-Fransiska Internacia Festivalo, kiun ĉeestis Farman-Ara 59-jar-aĝe. Kaj tie en intervjuo:
En intervjuo li diris: “En mia aĝo (tiam 59-jaraĝo), pensi pri morto estas nature, kaj de longe antaŭe ekzistis kulturo pri morto en Irano, tiel, ke ĝi jam fariĝis parto de ĉio, kion vi faras.”
(11866) 1989 SL12
(11866) 1989 SL12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Odoro de kamforo, aromo de jasmeno
Verkinto kaj reĝisoro
Bahman Farman-Ara
Geaktoroj
Rolato: Rolanto
Bahman Farĝami: Bahman Farman-Ara
Lia kuracisto-amiko: Reza Kijanijan
Juna virino formetinta mortnaskiton en lian aŭton: Roja Noŭnahali
Lia malnova amiko-aktoro: Vali-ol-lah Ŝirandami
ALial aktoroj de la filmo:
Firuz Behĝat Mohammadi, Hosejn Kasbian Mahtaĝ Noĝumi, Ebrahim Abadi
Fontoj
Tiu ĉi materialo unue aperis en Esperantlingva artikolo en Irana Esperantisto, n-ro 11, jaro 4, Printempo 2005, 56 p., p. 4-8.: Kiel kiseto far Ŝima Bastani. Jen ties fontoj:
BAHARLU, Abbas. Sad ĉehreje sinemaje Iran (Cent vizaĝoj de Irana kino), Teherano: Naŝre gatre, 2002, 208 p.
L'Abergement
L'Abergement estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Emil Tokarz
Emil Franciszek Tokarz (naskiĝis la 6-an de oktobro 1944 en Chodorów, Ukrainio) – pola lingvisto, slavisto, akademia instruisto ligita kun sileziaj altlernejoj.
Vivo
En 1968 finis studiojn kaj akiris titolon de magistro en slavistika instituto de Jagelona Universitato en Krakovo. Samjare unuafoje vojaĝis al Slovenio, kie partoprenis Seminarion de slovena lingvo, literaturo kaj kulturo. Tiutempe decidis pri studado de la slovena.
En universitata jaro 1969/70 ricevis stipendion kaj en Humanistika Fakultato en Ljubljano finis postdiplomajn studojn (mentoro: profesoro d-ro Jože Toporišič). Tuj post sia reveno al Pollando, Emil Tokarz fondis lektorejon de la slovena en Universitato al Koperniko en Toruń, post translokiĝo al Katowice en 1973 ankaŭ fondis lektorejon en Silezia Universitato. En 1990 profesoro d-ro habilita Emil Tokarz transformis Katedron de Slava Filologio en Silezia Universitato en Instituton de Slava Filologio, komencigante eksterordinare viglan evoluon de la centro. Dufoje gvidis la Instituton en la jaroj 1981-1985 kaj 1989-2001. En 1990 likvidis „jugoslavistikon” kaj establis memstarajn filologiojn: makedonistikon, kroatistikon kaj la unuan en Pollando slovenistikon.
En sia magistra laboraĵo verkis pri la serbokroata lingvo, tiutempe ankoraŭ traktata kiel unu lingvo. Doktoran disertaĵon titolitan Konstrukcje parataktyczne w języku słoweńskim (Parataksa v slovenskem jeziku) defendis en Humanistika Fakultato de Universitato al Koperniko en Toruń en 1973 (promociisto: profesoro d-ro habilita Leszek Moszyński).
En la jaroj 1984 – 1988 studis ĝeneralan lingvistikon, informadikon kaj romanistikon en Universitato Pascal en Clermont-Ferrand en Francio. En 1987 habilitiĝis en Supera Pedagogia Lernejo en Opole. De 1991 estas ordinara profesoro de la slovena lingvo kaj de sudslava lingvaro en Silezia Universitato en Katowice. En 1998 ricevis titolon profesoro, kaj en 2000 titolon de ordinara profesoro.
Verkoj
Lernolibroj
Studoj, disertaĵoj, artikoloj
Tradukoj
Bellignies
Bellignies estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la kantono . Ĝi estas trafluata de la rivereto Hogneau, branĉo de la rivero Escaut.
Geografio
Bellignies geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.
La vilaĝo Bellignies troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Bellignies etendiĝas sur 5,18 km².
Historio
La vilaĝo famiĝis dum la 19-a kaj 20-a jarcentoj pro sia prospera marmora industrio.
Administrado
Bellignies apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Talino
Talino (Tallinn; ĝis la 19a jarcento ankaŭ Revel, Reval) estas la ĉefurbo de Estonio kaj la plej granda urbo de la lando. Ĝi apartenas al la distrikto Harju kaj estas ties administra centro.
Talino situas ĉe la bordo de la Balta maro kaj estas ligita kun aliaj baltaj landoj per pramlinioj.
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Proksimume 50 % el la loĝantoj estas aliaj ol etnaj estonoj.
Historio
La urbo ekestis kiel komerca posteno de la malaltgermanlingva Hansa Ligo kaj de la komenco de la 13-a ĝis mezo de la 16-a jarcentoj apartenis al la regno de la germana kavalira Ordeno de Glavaj Fratoj, kies teritorio Livonio kovris grandajn partojn de la areo de la nunaj ŝtatoj Estonio kaj Latvio. Meze de la 16-a jarcento la urbo konkeris la armeo de la Reĝlando Danio, komence de la 17-a jarcento la armeo de la Reĝlando Svedio kaj komence de la 18-a jarcento la armeo de la Rusia Imperio. Dum en la 19-a jarcento la neurbaj kamparanoj en norda Livlando pli kaj pli konsciiĝis pri sia antikva estona lingvo, la urbanoj de Reval, la nuna Talino same kiel la urbanoj de la dua plej granda urbo de la regiono, restis grandparte germanaj baltoj. Nur en 1918, kiam kadre de la perturboj en Rusio sekve de la oktobra revolucio sukcesis stariĝi respubliko Estonio, kiu elektis la urbon kiel respublika ĉefurbo, la urbanoj ankaŭ estoniĝis, sed jam en 1940, kiam la ruĝa armeo de Sovetunio konkeris la tri baltajn ŝtatojn kaj do ankaŭ Talinon, estis alvenigitaj multaj ruslingvaj sovetianoj, kaj la estona identeco de la urbo daŭre restis malstabila.
Esperanto en Talino
La unuajn urbajn Esperanto-pionirojn ekde 1892 varbis reklamoj en estonaj gazetoj kaj propagandiloj disvastigitaj de la Peterburga Esperanto-Societo Espero. Villem Vaher, Hermann Stahlberg, Jaan Tenisson estis tiel varbitaj.
La komencon de memstara estona Esperanto-movado signis la apero de la unua Esperanto-lernilo estona kiel aldono al la populara ĵurnalo Postimees en Talino (1893). Ĝia vortaro Esperanto-Estona estis en 1895 represita en Nurenbergo. En 1907 J. A. Rahamagi aperus en Talino sur la scenejo kun gazetartikoloj kaj lernolibroj. Kune kun F. Krass kaj fraŭlino Marta Reichenbachen ankoraŭ dum 1907 li fondis la unuan estonan Esperanto-societon. J. A. Rahamagi en Talino aperigis kune kun kelkaj fervoruloj en 1907 hektografitan, en 1908 presitan Esperanto-gazeton Estlanda Esperantisto. La malvasthorizonta rusa polico ĵaluze ekatentis la novan movadon, kiam ekde 1907 komenciĝis intensa propagando per ekspozicioj, eldono de Esperantaĵoj, aranĝado de kursoj, de vesperfestoj kaj ekskursoj, precipe al Finnlando, kie okazis amika akcepto de la fratgentaj samideanoj.
Unua esplicite urba Esperanto-grupo en Talino ekzistis ekde 1919, komence nomita Esperantista Unuiĝo "Espero" kaj fondita de V. Aro, Johannes Vahtkerl kaj Helmi Dresen. Talino estas naskiĝurbo de la tiam renomaj esperantistoj Elisabeth Lübek kaj Robert Gutmann. Tie loĝis kaj movadis Helmi Dresen kaj Augustin Pung.
En la epoko de aparteno al Sovetunio la urbaj esperantistoj aparte intense kunlaboris kun la latvaj kaj litovaj movadanoj, kaj alterne en la tri sovetaj respublikoj okazis la unuaj Baltiaj Esperanto-Tagoj. Interalie oni esperis iom pli da permeso por internaciaj kontaktoj, kiam en 1980 la konkursoj pri velado de la Somera Olimpiko 1980 okazis en Talino, dek jarojn poste la Baltia Vojo de la Kantanta Revolucio denove proksimigis estonojn, latvojn kaj litovojn, kaj la jaroj post 1990 alportis plian internaciecon, kiam interalie la svisa esperantisto Andy Künzli multajn jarojn vivis kaj laboris en Talino, kaj krome tre faciliĝis vojaĝaj kontaktoj kun la relative proksimaj urboj Helsinko kaj Stokholmo kaj la tiuurbaj esperantistoj trans la Balta Maro.
Transportoj
Balti jaam (esperante Balta stacio) estas la ĉefa fervoja stacio en Talino. Ĉiuj suburbaj, longdistancaj kaj internaciaj trajnoj eliras el la stacio.
Pietro Maria Gazzaniga
Pietro Maria GAZZANIGA (naskiĝinta en Bergamo, Italio, 1722; mortinta en Vicenza, Italio, 1799) estis dominikana teologo, kies doktrinoj kaj diskuta metodo multe influis en la “kontraŭdiskutanta” postreformacia teologia apologetiko.
Vivo
Pietro Gazzaniga (Petro Gazaniga) junaĝe eniris en la ordenon de Sankta Dominiko kaj specialiĝis pri diversaj ekleziecaj sciencoj aparte pri filozofio kaj teologio. Baldaŭ, spite de sia junaĝo, li estis kooptita instruisto en la superaj lernejo de la Ordeno kaj, nemulte poste, kiel profesoro ĉe la universitato de Bolonjo
En 1760 ĉe la universitato de Vieno vakiĝis posteno ĉe la katedro de dogma teologio, kutime okupita – pro tradicia konvencio – de dominikanoj. Imperiestrino Maria Tereza energie apogis, ĉe liaj superuloj, la enoficigon de Gazzaniga, kiu fakte transloĝiĝis al Vieno. Inter liaj aŭskultantoj li povis honoriĝi per la frekvento de la sama imperiestrino, kardinaloj Migazzi kaj Garampi; ankaŭ papo Pio la 6-a, dum sia restado, gasto de la viena kortego (1782), vizitis la lekciojn de Gazzaniga.
Post tridek jaroj de instruado li revenis al Italio, kie daŭriĝis lekcii ĝis la morto lin kaptis en Vicenza.
Verkoj
La teologia pensado de Gazzaniga nukleiĝas ĉirkaŭ Tomismo kaj ekpreparas novtomismon. Kun ĝi kaj per ĝi Gazzaniga partoprenas en la debato pri renovigo de la Instrua Politiko kies temo nemarĝena estas malpliiĝo de la kontrolo de la Ŝtato kaj Eklezio sur la aŭstriaj teologiaj lernejoj. Lia teologio dialogas kun jansenistoj, molinistoj, kalvinaj gomaristoj kaj ties kontraŭuloj arminianoj. Li sukcesis altiri al sia teologio jansenistojn Simon Rock, Gerard van Swieten, ĉefoj de la jansenista movado, kaj eĉ moderaj aŭstriaj kalvinistoj eksimpatiis la tomisman prezentadon de la doktrino de la antaŭdestino: temas pri gomaristoj (laŭ kiuj la posttera sorto ne estas antaŭdestinita laŭvole de Dio, malsame ol arminianoj, laŭ kiuj la Dia decido, saviga aŭ damniga, sendependas de la meritoj). Ili aliris, do, laŭ la lingvaĵo de tiu tempo, “ad sanam Thomistarum de predestinatione et reprobatione doctrinam descenderunt (al la sana doktrino de la Tomistaro pri antaŭdestino kaj antaŭkondanmo ili malsupreniris)
Lia precipa resuma verko: "Praelectiones theologicae habitae in vindobonensi universitate, nunc vero alio methodo dispositae, emendatae et auctae" (Priteologiaj lekcioj aŭskultigitaj en la viena universitato, nun per vera nova metodo ekspoziciataj, korektitaj kaj pliigitaj), publikigita en Bolonjo (9 volumoj), 17881-793, 1831.
Sinsekvaj eldonaĵoj de liaj lekcioj:
''Praelectiones Theologicae habitae in vindobonensi universitate (1780)
Theologia dogmatica in systema redacta : nunc primum in quatuor tomos divisa ; Addita in Calce Francisci Veronii Regula fidei catholicae / Pietro Maria Gazzaniga ; Giuseppe Bertieri (1797)
Theologia dogmatica in systema redacta / Petro Gazzaniga et Josepho Bertieri ; addita in calce Francisci Veronii regula fidei catholicae (1784)
Theologia dogmatica in systema redacta / Petro M. Gazzaniga, et Josepho Bertieri (1784)''
(7745) 1987 DB6
(7745) 1987 DB6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Tierra de La Bañeza
Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza) estas komarko en centrosudo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.​ Ĝi etendiĝas tra 65 275 ha, kiu estas la 8,5% de la totalo provinca, kaj kun 19 237 loĝantoj, kiuj estas la 4,17% de la totalo provinca en 2017. Ĝi estas dividita en 17 municipaj teritorioj kaj foje la limaj konsideroj ne koincidas depende de la fontoj.
Enrique González Martínez
Enrique González Martínez (13an de aprilo 1871 en Gvadalaharo – 19an de februaro 1952 en Meksikurbo) estis meksika poeto, diplomato, kirurgo kaj obstetrikisto. Lia poezio estas konsiderata ĉefe apartenanta al Modernismo laŭnature, kun elementoj de franca simbolismo.
En 1903 li publikis sian unuan poezian libron nome Preludios.
Držkov
Držkov (Drschke) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas.
Aveyron
La plej granda parto de ĝia teritorio konsistas el altaj ebenaĵoj tranĉitaj per profundaj interkrutejoj. Tiuj ebenaĵoj nomiĝas tie "Causses".
For de la gravaj industriaj centroj de la lando, la ekonomia vivo de Aveyron precipe dependas de agrikulturo (bredado, cerealoj) kaj kelkaj malgrandaj tradiciaj industrioj (fabrikado de fromaĝoj, de ledaj vestaĵoj, de mebloj). Aveyron posedis gravan min-industrion, sed ĝi tute malaperis.
La ĉefurbo de la departemento estas Rodez, alia granda urbo estas Millau [mijo]. Millau fariĝis tiujn lastajn jarojn fama pro la malmuntado de konstruata "Mac-Donald"-a manĝejeto fare de José Bové, poste pro lia proceso kaj la manifestacioj kaj budoj (inter ili unu por E-o) alimondismaj, kiuj disvolviĝis tiuokaze. Sur la teritorio de Aveyron troviĝas multaj kasteloj, fortikigitaj vilaĝoj, grotoj prahistoriaj, monaĥejoj, sed oni ankaŭ ne forgesu la eksterordinarajn pejzaĝojn sovaĝajn en la interkrutejoj kaj profundaj valoj.
En Aveyron estis filmita la filmo Microcosmos.
Flemlingen
Flemlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Edenkoben, kiu kovras larĝan strion relative en la norda parto de la distrikto.
Magnezia acetato
Magnezia acetato aŭ magnezia etanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la acetata acido kaj magnezia hidroksido. Magnezia acetato estas blanka higroskopa solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Magnezia acetato prezentas acetatan grupon ligitan al magnezia grupo. Ĝi konsistas je C|4 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 magneziatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ulcani
Ulcani [ulkanj] (hungare: Ülke ylke) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Dealu.
loĝantaro
En 1910 ĝi havis 625 loĝantojn, kaj en 1992 432 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1550. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Ülke apartenis al Hungario (Udvarhely).
44263 Nansouty
44263 Nansouty estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la francaj  Philippe Dupouy kaj Frédéric Maréchal elde la Observatorio de Dax (Landes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca generalo kaj meteologisto Charles Marie Etienne Champion, grafo de Nansouty (1815–1895). Post sia milita emertiĝo, li dediĉis sin al meteologio, instalante meteologian stacion 450 m. sub la supro de la Pic du Midi de Bigorre en 1873. Li estis kun-fondinto de la Observatorio de la Pic du Midi en 1878.
Komunumoj de Pas-de-Calais
Jen listo de la 895 komunumoj de la franca departemento Pas-de-Calais,
(65240) 2002 EU106
(65240) 2002 EU106 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero, malkovrita la dum la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Iijärvi (Inari)
Iijärvi (Idjajávri, Ijjävri, Iijäuʹrr) estas en finna Laponio en komunumo Inari situanta lago, kies longo estas proksimume kaj larĝo, areo , longo de bordo , la plej granda profundo , la meza profundo  kaj supermara alteco. Iijärvi estas preskaŭ tute en medikonservada areo. Iijärvi elfluas laŭ Näätämöjoki. El la lago komenciĝas malfacila kajakada vojo (92 km) al Norvegio kaj Barenca maro.
Alfredo Landa
Alfredo LANDA (Pamplono, Navaro, 3a de marto 1933-Madrido, 9a de majo 2013) estis hispana aktoro.
Li estis ege populara en Hispanio dum la 1970aj jaroj, en rolo de sekse subpremita viro, kaj donis nomon al fenomeno, nomata landismo. Li poste disvolvis kinan karieron en seriozaj filmoj, kie li akiris grandan prestiĝon kaj sukceson, kaj ricevis premiojn interalie en la Festivalo de Cannes kaj du premiojn Goya al plej bonkvalita aktoro kaj honoran Goya-premion al sia tuta kariero.
Biografio
Li estis naskita en Pamplono, Navaro, Hispanio. Li finis siajn mezlernejajn studojn en San Sebastián. Li tiam komencis universitatajn studojn pri juro, kaj li komencis labori kun universitataj teatrogrupoj. Li forlasis universitaton por labori en la teatro.
Post laborado kiel dublado-aktoro, li komencis sian karieron en la filmo de José María Forqué Atraco a las tres en 1962.
Kiam Francisco Franco mortis en 1975, cenzuro komencis malaperi. Tio kaŭzis kreskon de erotikaj komedioj en hispanaj kinejoj. Landa iĝis la "sekse subpremita" rolulo de tiu tendenco, precipe sub reĝisoroj Mariano Ozores kaj Pedro Lazaga. Li eĉ kreis sian propran tendencon, popularigatan sub la nomo landismo.
Poste, Landa ŝanĝis sian bildon, prenante multe pli profundajn rolojn, kiel la bandito en El bosque animado, pro kiu li gajnis Goja-premion en 1987.
Landa, kune kun Francisco Rabal, gajnis la premion al plej bonkvalita aktorado en 1984 en la Festivalo de Cannes pro sia memorinda efikeco en Los santos inocentes.
Li nun estas vaste rekonita kiel granda drameca aktoro.
Post kariero kun pli ol cent dudek filmoj, dekduo de televidserioj, kaj pluraj sukcesoj en teatro, kun granda kvanto de hispanaj kaj eŭropaj premioj, 74-jaraĝa Landa sciigis sian emeritiĝon ĉe la 10-a Filmo-Festivalo de Malago, en 2007. Li ricevis homoran Goja-premion pri sia tuta kariero.
Drôme
Drôme [], okcitane Droma, estas franca departemento de la franca regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj, en sudoriento de la lando. Ĝia areo estas kaj ĝi havis 494,712 loĝantojn en la jaro 2013. La ĉefurbo de la departemento estas Valence.
Ĝi estas nomita laŭ la rivero Drôme, alfluanto de Rodano. La departemento enhavas 367 komunumojn.
Historio
La departemento estis kreita tuj post la francaj revolucioj, la por altrudi la leĝon de la, ekde parto de la provinco Dauphiné.
La limoj de la departemento plurfoje estis modifitaj post la anekso de Comtat Venaissin en 1792 kaj post la kreado de la departemento Vaucluse en 1793. La urboj Carpentras kaj Valréas, interalie, partoprenis en la departemento Drôme mallongtempe. Tiuj ŝanĝoj kreis enklavon de Vaucluse (kantono de Valréas) ene de Drôme, la plej granda enklavo de tiu speco en Francio.
Geografio
Kelkfoje oni distingas la departementon en pluraj partoj:
Tiuj malnovaj nomoj havas neniun kialon historian, lingvan aŭ etnologian.
Jakobo van Artevelde
Jakobo VAN ARTEVELDE (nederlande: Jacob van Artevelde) (°1290 - 17a de julio 1345) estis popola gvidanto kaj estro en Gento de 1338 ĝis 1345.
Li apartenis al bonhava familio, kiu sin riĉigis per lana kaj drapa komerco.
Großvenediger
Großvenediger - germana elparolo: - estas la ĉefa pinto de la montoĉeno Venediger-grupo ene de la regiono Hohe Tauern de la Alpoj, ĉe la limo de la aŭstraj federaciaj landoj Tirolo (Orienta Tirolo) kaj Salcburgio. Ĝi estas ĝenerale konsiderata kiel la kvara plej alta monto de Aŭstrio (kvankam tio povas esti diskutita se ĉiuj filiaj pintoj estas kalkulitaj). La pinto, kovrita de glaĉeroj, estas parto de la Nacia Parko Hohe Tauern.
Jakobo van Artevelde
Jakobo van Artevelde loĝis en burĝodomo kun remizo je la monteto Kalander. En sia naskiĝurbo li posedis plurajn posedaĵojn. Krome li ankaŭ estis la posedanto de polderoj kaj herbejoj en Assenede, Zelzate, Baasrode, Bornem, Deinze kaj Sint-Martens-Leerne.
Je la placo Vrijdagmarkt troviĝas statuo de Jakobo van Artevelde.
Batalo de Jarmuk
La Batalo de Jarmuk estis grava batalo inter la armeo de la Bizanca Imperio kaj la fortoj de la islamaj arabaj fortoj de la Raŝiduna Kaliflando. La batalo konsistis el serio de konfrontoj kiuj daŭris dum ses tagoj en Aŭgusto 636, ĉe la rivero Jarmuk, laŭlonge de kie nun estas limoj de Sirio–Jordanio kaj Sirio–Israelo, oriente de la Maro de Galileo. La rezulto de la batalo estis kompleta islama venko kiu finigis la Bizancan regadon en Sirio. La Batalo de Jarmuk estas konsiderata kiel unu el la plej decidigaj bataloj en milita historio, kaj ĝi markis la unuan grandan tajdon de komencaj islamaj konkeroj post la morto de la Profeto Muhammad, anoncante la rapidan progreson de Islamo en la tiam kristana Levantenio.
Por kontroli la antaŭeniron fare de Araboj kaj rekuperi la perditan teritorion, la imperiestro Heraklio devis sendi amasan ekspedicion al Levantenio en Majo 636. Kiam la Bizanca armeo alproksimiĝis, la Araboj taktike retiriĝis el Sirio kaj regrupigis ĉiujn siajn fortoj ĉe la ebenaĵoj de Jarmuk ĉe la Arabia Duoninsulo, kie, post esti plifortigitaj, ili venkis super la laŭnombre tre supera Bizanca armeo. La batalo estis konsiderata unu el la plej grandaj militaj venkoj de Ĥalid ibn Ŭalid. Ĝi cementigis sian reputacion kiel unu el tiuj de la plej grandaj taktikuloj kaj kavaleriaj komandantoj en la historio.
Historia monumento (Rumanio)
Historia monumento (: monument istoric) en Rumanio estas monumento, kiu laŭleĝe estas konservinda kaj protektata pro sia valoro arta, arĥitektura aŭ historia. La monumentojn administras la Ministerio pri Kulturo, Kultoj kaj Nacia Heredaĵo (Ministerul Culturii, Cultelor și Patrimoniului Național).
Al ĉiu monumento oni asignas unikan identigilon, t. n. LMI-kodon (LMI = lista monumentelor istorice = listo de la historiaj monumentoj). Ekde 2004 ĝi konsistas el
Ekzemple la Ponto de Mensogoj en Sibiu havas la kodon SB-II-m-A-12107.
De 1992 al 2004 oni uzis alian strukturon. Ĝi kodis la distriktojn per du ciferoj, poste per majusklo indikis la gravecon de la monumento kaj per kvarcifera ŝlosilo distingis unuopajn monumentojn.
La listo de 2010 enhavas 29.540 monumentojn.
(11877) 1990 EL8
(11877) 1990 EL8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Görgeshausen
Görgeshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
26738 Lishizhen
26738 Lishizhen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina herbokuracisto Li Ŝiĝen (ĉine 李时珍, Lǐ Shízhēn, 1518–1593). Li prenis 28 jarojn por elfari sian Bencao Gangmu : kompendion de ĉina tradicia medicino kun detaloj de 1800 drogoj.
Tasquillo
Tasquillo estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tasquillo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13058.
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gebenstorf
Pri la komunumo
Gebenstorf estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 4611 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Gebenstorf situas ĉe la alfluejo de la riveroj Limato kaj Reuss al Aro en la regiono kiu ankaŭ estas konata sub la nomo Akvorezervujo de Svislando (germane Wasserschloss der Schweiz). La regiono nomiĝas tiel, ĉar ĉi tie kunfluas tri de la kvin plej grandaj svisaj riveroj, nome Aro, Limato kaj Reuss. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo ankaŭ la vilaĝo Vogelsang.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,64 km², de kiuj 2,34 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,38 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la monteto Chörnlisberg sur alteco de 561 m s.m., kaj la plej malata punkto ĉe la alfluejo de Limato al Aro sur alteco de 328 s.m.
Trafiko
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 4 kilometrojn sudoriento en Dättwil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gebenstorf datiĝas el la jaro 1247 kiel Gobistorf.
En mezepoko Gebenstorf estis habsburga posedaĵo. Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo, Freienwil fariĝis parto de la samnoma voktejo en la Grafejo Baden. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 Gebenstorf dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden, kaj estis kun tiu en la jaro 1803 integrita al la nova Kantono Argovio kiel komunumo de la distrikto Baden.
En la jaro 1884 Turgi, kiu ĝis tiam apartenis al la komunumo, estis disigita de Gebenstorf kaj fariĝis aŭtonomo politika komunumo.
Sítio do Quinto
Sítio do Quinto [siĉjŭdukintu] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 12.592 loĝantojn en 2010.
(18870) 1999 US13
(18870) 1999 US13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Isère
Isère [] estas franca departemento de la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj, en sudoriento de la lando. Ĝia ĉefurbo estas Grenoblo. La departemento enhavas 526 komunumojn.
1315 Bronislawa
1315 Bronislawa estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Isère
Ĝia nomo venas de la rivero Isère.
1315 Bronislawa
Ĝi ricevis la slavan antaŭnomon "Bronislawa", refere al la pola beatulino Bronisława (1200 - 1259), kultata kiel sanktulino en Krakovo.
Isère
Geografio
La departemento limas al departementoj Rhône, Ain, Savoie, Hautes-Alpes, Drôme, Ardèche kaj Loire.
Peskaro
Peskaro (Pescara) estas komunumo en la regiono Abruco, en Italio. Ĝi estas havenurbo, ĉefurbo de la samnoma provinco de Peskaro.
Peskaro estis bombardita de la armeo de la aliancanoj dum la Dua Mondmilito, kaj estis tiam detruita je tri kvaronoj. Nun estas moderna urbo kie abundas distraj domegoj kaj hoteloj. En ĝi aktivas Esperanto-grupo kaj oni instruas la lingvon en lernejo Tinozzi.
Zsolt Gyulay (kajakisto)
[ĵolt djulai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyulay Zsolt estas hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.
naskiĝis la en Vác.
Biografio
akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1991, poste alian diplomon komerca altlernejo. Ekde 1996 li havis altan postenon en uzino. Li edziĝis en 1987, lia edzino naskis trifoje. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 1988 kaj 1992.
Sporta kariero
inter 1976-1981 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur Danubo, inter 1982-1984 en Győr, inter 1985-1999 en signifaj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono 31-foje inter 1986-1995. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kun 2 oraj medaloj en 1988, kun du arĝentaj medaloj en 1992, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sesfoje inter 1986-1991. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1999, baldaŭ li havis postenojn en la hungara sporta vivo, foje en la ekonomia vivo.
Achiet-le-Grand
Achiet-le-Grand estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Achiétois.
Meĥao
Meĥao (japane: メカ [meka], angle: Mecha) estas ĝenro en animeo, mangao kaj sciencfikcio, karakterizita de ĉeesto de grandaj pilotataj homaspektaj batalaj meĥanismoj. Meĥao estas ankaŭ nomo de tipo de tiuj meĥanismoj. La japana vorto "mecha"(メカ [meka]) estas mallongigo de la angla vorto "mechanical" aŭ "mechanism" (meĥanika, meĥanismo respektive). Origine "maĥao" signifas ajnan malsimplan meĥanismon, sed poste la termino fiksiĝis ĉe ĝuste la fikcia homaspekta batala maŝino. La meĥaojn oni ofte nomas robotoj, aparte en la japana.
Kemeneshőgyész
Kemeneshőgyész [kemeneŝhOdjEs] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Situo
Kemeneshőgyész situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Marcal, laŭ flankovojoj. Ponto estas al Békás. Pápa troviĝas 16, Celldömölk 19, Veszprém (urbo) 65, Budapeŝto 164 km-ojn.
Historio
Kemeneshőgyész menciiĝis unuafoje en 1290. Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomiĝis. Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kulturdomo, migra poŝto.
Stacio Kawachi-Amami
Stacio Kawachi-Amami (japane: 河内天美駅 [Kaŭaĉi-Amami-eki], angle: Kawachi-Amami Station) estas fervoja stacio en Macubara, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka.
Bața
En la censo de 2002 la 846 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
Göppingen
Göppingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Göppingen situas proksimume 40 kilometroj oriente de Stuttgart.
Geografio
Göppingen situas proksime al la ŝvabaj alpoj kaj en la meza valo de la rivero Fils.
Najbaraj komunumoj
La sekvaj urboj kaj komunumoj havas limon kun Göppingen: Ottenbach, Eislingen (Fils), Süßen, Schlat, Eschenbach (Württemberg), Heiningen (distriko Göppingen), Dürnau, Bad Boll, Zell unter Aichelberg, Hattenhofen, Uhingen, Wangen, Rechberghausen, Birenbach kaj Wäschenbeuren (ĉiuj apartenas al la komunumo Göppingen). Krome limon kun Göppingen havas Schwäbisch Gmünd (distrikto Ostalb).
Urba disdivido
La urbo Göppingen konsistas el la centra urbo kaj sep urbopartoj kiuj iam estis sendependaj komunumoj: Barenbach, Bezgenriet, Faurndau, Hohenstaufen, Holzheim, Jebenhausen kaj Maitis. Monte super la urboparto Hohenstaufen situas la samnoma burgo Hohenstaufen, el kiu fontas la nobela dinastio de Ŝtaŭfoj.
Historio
En la valo de la Fils en la regiono de Göppingen oni setlis plej malfrue en la mezolitiko. Unuafoje oni mencias en kroniko de la 16a jarcento. Laŭ tiu kroniko en la jaro 1110 Konrad von Württemberg lasis Göppingen al la monaĥejo Blaubeuren.
Plej verŝajne en la 12-a jarcento Göppingen evoluis kaj fariĝis urbo.
Cooke Barracks
En 1930, flughaveno estis konstruita norde de Göppingen. Tio estis transprenita de la Luftwaffe en 1935 kaj estis nomita la Fliegerhorst Kaserne (kazerno). De 1945 ĝis 1949, forlokitoj kaj rifuĝintoj estis loĝigitaj en la konstruaĵoj. En 1949, ĝi estis renomita Cooke Barracks, post Charles H. Cooke, Jr., kiu estis mortigita en ago kaj donita la Arĝentstelon kaj la Medalon de Soldato por braveco.
Fine de 1950, la 7th Army estis reformita en Stutgarto kaj United States Army komencis esti postenigita ĉe Cooke Barracks. La kazerno fariĝis pli granda por la 28-a Infanteriodivizio ĉefsidejo. La 28-a infanterio estis renomita kiel la 9-a Infanteriodivizio (Usono) en 1954 kaj estis anstataŭigita per la 8-a Infanteriodivizio en 1956. Ili tiam estis anstataŭigitaj per la [ [4-a Kirasita Divizio (Usono)|4-a Kirasita Divizio]] en 1957, kiu estis renomita kiel la 1a Kirasita Divizio en 1971 kaj translokita al Hindenburg Kaserne en Ansbach en 1972. La 1-a Infanteriodivizio translokiĝis de Augsburg en 1972 ĝis 1991. Ekzistis ankaŭ du Familiaj Loĝ-Blokoj en Donzdorf ĉe la distrikto Göppingen. En julio 2017, ili okazis la memoriga kuirista kazerno-festivalo, ĉar la loĝantoj en la distrikto göppingen amis kaj ŝatis la usonan armeon kiu iam estis postenigita en Goppingen.
Cooke Barracks estis redonitaj al la germana registaro en 1992. La barakoj denove estis uzataj por loĝigi rifuĝintojn por iom da tempo, poste revenis al civila uzo.
Ĝemelurbo
Klostronovburgo, germane Klosterneuburg, urbo de la Interpopola Kompreniĝo, Aŭstrio.
Dambach-la-Ville (stacidomo)
Dambach-la-Ville estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Dambach-la-Ville, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Sélestat - Saverne (111000).
21713 Michaelolson
21713 Michaelolson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
5475 Hanskennedy
5475 Hanskennedy estas hungaria asteroido de la interna asteroida zono.
Listo de virinbalotrajtistoj
Jen listo de virinbalotrajtistoj, sortebla laŭ aŭ nomo aŭ lando.
Carrascosa de Haro
Carrascosa de Haro estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Griza turdo
La Griza turdo aŭ litorno (Turdus pilaris) estas palearkta birdospecio membro de la genro de Turdoj kaj familio de Turdedoj. Tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia Systema naturae en 1758 laŭ la nuna ankoraŭ valida scienca nomo.
Carrascosa de Haro
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas carrascoseños. La censita loĝantaro en 2013 estis de 124 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,27 loĝ/km².
Orienta vespo
La orienta vespo (Vespa orientalis) estas vespo kiu aspektas tre simile al la eŭropa vespo. Ĝi ne povas esti konfuzita kun la azia giganta vespo (Vespa mandarinia). Ĝi vivas en meza kaj suda Eŭropo ĝis Turkio, okcidenta Azio.
Carrascosa de Haro
Situo
Carrascosa de Haro estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 29,05 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°35′50″N 2°32′28″O.
Orienta vespo
La orienta vespo estas la sola vespospecio, kiu kutimiĝis al la seka dezerta klimato. Ĝi tre ofte nestas en la grundo aŭ en kavaĵoj de konstruaĵoj.
Carrascosa de Haro
Historio
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Carrascosa de Haro, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Carrascosa de Haro kie oni falis al la nunaj 124.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Griza turdo
Kutimaro
Ili reproduktiĝas en arbaroj kaj makisoj de norda Eŭropo kaj Azio. Ili estas ege migrantaj, kun multaj nordaj birdoj kiuj moviĝas suden vintre. Ĝi estas tre rara reproduktanto en Britio kaj Irlando, sed vintras en grandaj nombroj en tiuj landoj.
Ili nestumas en arboj, kie la ino demetas kelkajn ovojn en simpla nesto. Malkutime inter turdoj, ili ofte nestas en etaj kolonioj, eble por serĉi protekton kontraŭ grandaj korvoj. Migrantaj kaj vintrantaj birdoj ofte formas grandajn arojn, ofte kun la Ruĝaksela turdo.
Orienta vespo
Priskribo
La ina reĝino longas 25 ĝis 35 mm, maskloj kaj laboristoj estas pli malgrandaj. Ĉe maskloj, la anteno havas 13 segmentojn, dum inoj ĉiam havas 12.
Griza turdo
Kutimaro
Ili estas ĉiomanĝantaj, kaj nutras sin el ampleksa vario de insektoj kaj tervermoj en somero, kaj beroj en vintro.
Orienta vespo
Priskribo
Ĝin manĝas la eŭropa abelmanĝulo, kelkloke la vespo estas ties ĉefpredo dum la somera periodo.
En 2010 teamo de esploristoj de israelaj kaj britaj universitatoj malkovris ke la flava strio en la vespa flugilo transformas la sunlumon al elektronoj.
Griza turdo
Aspekto
La Griza turdo estas 22–27 cm longa, kun tute bruna dorso, blankaj subflugiloj, kaj grizaj pugo, krono, vizaĝo kaj nuko (de kio devenas la nomo). La subaj partoj estas blankecaj, sed la brusto havas ruĝecan nuancon, dum la mentono estas senpunkte hela kaj la ventro blankeca, sed kaj en brusto kaj en flankoj estas tre markite de grandaj nigraj punktoj preskaŭ korformaj pli markite kaj kune ĉe bruste. La beko estas flaveca kun malhela pinto. La gamboj estas malhelaj diference de tiuj de la Kantoturdo kaj de la Viskoturdo, kiuj estas flavecaj, krom ke tiu ĉi estas pli griza supre anstataŭ bruna. Ambaŭ seksoj estas similaj.
La masklo havas simplan babilecan kanton, trileman flugon kaj alarmalvokon.
Statuso
La Griza turdo havas etendan teritorion, ĉirkaŭkalkulita de 10 milionoj da km² kaj grandan populacion, inklude ĉirkaŭ 28 al 48 milionoj da individuoj nur en Eŭropo. Tiu specio ne alproksimiĝas al la sojlo de la kriterioj de populacimalpliiĝo de la IUCN Ruĝa Listo kaj pro tio estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga.
5475 Hanskennedy
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederland-aŭstralia astronomo Hans D. Kennedy, fakulo pri la lummezuro de la eklipse duopaj steloj.
Alija del Infantado
Alija del Infantado [aLIĥa delinfanTAdo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. Alija del Infantado estas komprenebla etimologie kiel Bieno de la Infantolando. Ĝi havis la nomon de Alija de los Melones ĝis 1960.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alija del Infantado, Navianos de la Vega kaj La Nora del Río, okupas totalan areon de 52,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 594 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 69 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas norde kun San Esteban de Nogales, Quintana del Marco kaj Valcabado del Páramo, sude kun Alcubilla de Nogales de la Provinco Zamoro, oriente kun Pozuelo del Páramo kaj okcidente kun San Esteban de Nogales.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2018
La 16-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 25-an de novembro 2018 en Minsko (Belorusio). Ĉi tiu estis la dua fojo, ke la junulara evento okazis en Minsko, Belorusujo, en kiu Pollando gajnis danke al Roksana Węgiel per la kanto Anyone I Want to Be.
Ĉi tiu eldono superis la rekordon de partoprenantaj landoj kaj ĉar gajnis lando ne eks-sovetia, kune kun la venkoj de Hispanio (2004) kaj Malto (2013 kaj 2015). Aliflanke, ne okazis partopreno de Respubliko Kipro, kiu decidis retiriĝi pro sia malbona poentaro en la antaŭa eldono.
Ettadhamen-Mnihla
aŭ At-Tadaman estas unuigita grandurbo kaj municipo en Tunizio, en gubernio de Arjana.
Geografio
situas en norda sekcio de la lando en proksimeco de Tunizo.
Historio
Iam estis 2 apartaj urboj Ettadhamen (signifanta solidarecon) kaj Mnihla. Ili evoluis precipe en la 1970-aj jaroj. Oni konstruis loĝdomojn precipe sen permesoj. Laŭ la malnova statistiko en Ettadhamen vivis 78.311, en Mnihla 40.176 da homoj. En 2010/2011 ankaŭ en tiu urbo okazis ribeletoj, pafadoj kaj rabadoj.
Klimato
En la temperaturo varias inter 8 kaj 32 °C. Jare pluvas po 466 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter majo-aŭgusto la kvanto estas apenaŭ mezurebla.
István Angi
ANGI István estis rumanuja hungara muzikestetikisto, kritikisto, publicisto naskita en Ozsdola la 16-an de oktobro 1933 kaj mortis la 20-an de novembro 2020 en Cluj.
Biografio
Post la agrikultura faklernejo en Kézdivásárhely Angi studis en koloĵvara Muzikarta Artlernejo Gheorghe Dima, kie kontinue instruis. Tri jarojn li studis en Moskvo, kie li iĝis filozofia doktoro per disertacio Muziko kaj afektiveco(1965). Li estas profesoro pri estetiko en muzika altlernejo.
Bruna kukolkolombo
La Bruna kukolkolombo, Macropygia phasianella, estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Macropygia. Ĝi estas konata ankaŭ laŭ la nomoj de "Bruna kolombo", "Fazankolombo" kaj "KukolkolomboCockoo Dove".
Disvastiĝo
Ĝi loĝas en orienta Aŭstralio el Weipa kaj Aurukun norde ĝis Bega sude kaj ĉe Atherton kaj Toowoomba.
Aspekto
Tiu ĉi kolombo estas 40 ĝis 43 cm longa. La plumaro estas iome ruĝecbruna. La masklo kutime havas rozverdecajn brilkolorojn ĉe kolo. Ĝi havas tre longan voston kaj mallongajn flugilojn.
Kutimoj
La voĉo de tiu kolombo estas tre laŭta "buup-buup".
La Bruna kukolkolombo loĝas ĉe pluvarbaroj, arbustejoj kaj ĉe replantitaj pluvarbaroj. Ĝenerale ili povas troviĝi ĉe malfermaj lokoj de malalta vegetalaro, sed ankaŭ ĉe densaj pluvarbaroj kaj en altaj teroj.
Tiuj kolomboj povas esti vidataj en paroj aŭ grupoj. Ili manĝas berojn el kaj indiĝenaj kaj enmetitaj plantoj. Ili povas esti nomadaj, depende de la manĝodisponeblo kaj ili estis iam vidataj en Papuo-Nov-Gvineo, Indonezio kaj Filipinoj. Ili flugas mallongajn distancojn plej ofte kaj apenaŭ subeniras surgrunde.
La reproduktado okazas en printempo kaj somero. La nesto estas plata strukturo el bastonetoj ĉu inter branĉoj de arbo ĉu en pinto de malalta arbo. La ino demetas ununuran ovon kremkoloran.
Taksonomio
Macropygia amboinensis kaj M. phasianella estis kunigitaj ĉe M. amboinensis laŭ indikoj de Christidis kaj Boles (1994).
Le Mont-Dore
Naturo
Tie kreskas Amborella, Agathis, Melaleuca quinquenervia, Araucaria columnaris.