cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ahti Karjalainen
Li estis membro de la la politika partio Finnlanda Centro, studis juron, kaj poste ekde 1950 ĝis 1956 estis persona sekretario de Urho Kekkonen, kiu grandan parton de tiuj ses jaroj estis ĉefministro de Finnlando. Post kiam Urho Kekkonen en 1956 iĝis ŝtata prezidento, Ahti Karjalainen dum la sekvaj du jardekoj plenumis diversajn ministrajn oficojn en pluraj naciaj registaroj de Finnlando. Interalie, de 1957 ĝis 1997 li estis ministro pri financoj, kaj en 1961, de 1964 ĝis 1970 kaj de 1972 ĝis 1975 ministro pri eksteraj aferoj. La 13-an de majo 1983 la tiama ŝtata prezidento Mauno Koivisto forprenis de li la postenon de gvidanto de la Finnlanda Nacia Banko (Soumen Pankki), "en intereso de la ĝenerala bono" … kialo por tiu paŝo estis sanproblemoj de Karjalainen, konkrete trofortiĝinta alkoholdependeco. Kiam Kekkonen estis prezidanto, oni en Finnlando forte kredis, ke Karjalainen iĝos lia sekvanto, sed alimaniere ol oni kredis, Kekkonen ne forlasis sian pozicion en 1978, kio supozeble estis eraro, ĉar en tiu periodo li iĝis jam tute senila kaj devis lasi la periodon nefinita. Samtempe la alkohola problemo de Karjalainen fortiĝis tiel, ke li ne povis iĝi prezidanto.
Adásztevel
Adásztevel [adAstevel] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Pápa. Tevel estis nepo de hungara tribestro Arpado.
Situo
Adásztevel situas inter montetoj, laŭ traira flankovojo. Pápa troviĝas 9, Ajka 28, Devecser 29 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el ĉirkaŭ 1180 en formo "Tuel", poste Adastewyl en 1373. Longe la vilaĝo havis du partojn, por nobeloj kaj por kamparanoj.
Svatá Kateřina (Šebrov-Kateřina)
Svatá Kateřina estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Šebrov-Kateřina en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Šebrov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/379. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 79 adresoj.
Svatá Kateřina estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,23 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1469.
Jezová
La nomo de la pereinta municipo estis pli poste strange transprenita por rifuĝintejo Jezová ĉe Bělá pod Bezdězem, eĉ kiam ĝi situas en aliloke (3 km sudokcidente), eĉ en alia regiono, pro kio iom malfaciliĝis orientado en topografio.
Priskribo kaj historio
En la jaro 1968 okazas transpreno de la armea spaco fare de Soveta armeo. La tendaro estis anstataŭigita per masonitaj kaj lignaj konstruĵoj. En la loko super la eksa vilaĝo Jezová okazas konstruado de komandanteja posteno de la 5-a kontraŭaviadila raketbrigado, kiu ĉi tie dislokis resumigajn radiolokatorojn 1S12.
Heksenolo
Heksenolo, ankaŭ konata kiel "folialkoholo", aŭ C6H12O  estas likva substanco kun agrabla odoro je meditemperaturo malmulte solvebla en akvo kaj solvebla en etanolo kaj duetila etero. Ĝi trovatas en verdaj teoj, violfoliaj olejo, kaj multaj aliaj tipoj de foliaro, herboj kaj plantoj. Folialkoholo estas uzata en parfumfabrikado kiel floraj ingrediencoj.
3-Heksen-1-olo ankaŭ estas esplorata pro ĝiaj antidiabetaj aktivecoj. Ĉar cis-3-heksen-1-olo estas trovata en vasta variaĵo da fruktoij kaj vegetaloj (inklude de dianto, vinbero, kivifrukto, maizo, tomato, kaj teo), ĝi estas altvalora rimedo por doni fruktan guston al manĝaĵoj kaj fabrikado de parfumoj. Sed la kunmetaĵo estas malpli kosta por produktado ol ekstraktado ekde naturaj fontoj. la ĉiujara komerca disponebleco de la heksenolo estas po 30 tunoj ĉiujare.
Ildikó Iván
Ildikó IVÁN, laŭ hungarlingve kutima nomordo Iván Ildikó estas hungara operkantisto, (soprano). Ŝia edzo estas Gábor Görgey.
Ildikó Iván naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ildikó Iván akiris flutan diplomon en filio de Muzikakademio de Budapeŝto en Debrecen en 1980, kantistan en 1984, pedagogian en 2004. Post la kantista diplomo ŝi aliĝis al Nacia Teatro (Szeged). Ŝi ricevis stipendiojn kaj ŝi gajnis kantokonkursojn (ekzemple en 1984 en Karlovy Vary, en la sekva jaro en Sofio). Ŝi kantadis unuafoje en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1986. En 1988 ŝi gajnis en Stuttgart, tial ŝi ricevis kontrakton en operejo de Bonn. Ŝi estis membro de Budapeŝta Operejo inter 2004 kaj 2008. Dum libertempo ŝi pentradas, eĉ ŝi ilustras librojn de Gábor Görgey. En la 2010-aj jaroj ŝi ricevas rolojn en teatro de Budaörs.
Sault-Saint-Remy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Krimea ponto
Historio
Ĝis la malfermo de la ponto, la ligo estis per pramo inter la havenoj Kavkaz kaj Krim.
Teresa Salgueiro
Maria Teresa SALGUEIRO (Lisbono, 8a de Januaro 1969) estas portugala kantistino kaj komponistino. Ĝi estis kantistio kaj unu el ĉefaj membroj de la grupo Madredeus ekde 1987 ĝis 2007. Poste ŝi faris apartan karieron.
Krimea ponto
Historio
En januaro 2015 la kompanio de Arkadij Rotenberg SGM Grupo subskribis la kontrakton por la konstruo de la ponto. En majo 2015 la konstruado de la ponto komenciĝis; la malfermo estis planita je la 18-a de decembro 2018. Ĝi estis inaŭgurita de Vladimir Putin la.
Teresa Salgueiro
Kariero
Ŝi ekkantis kaj muzikis jam juna kiel membro de novpunka bando kaj kiel amatora fadistino; kiel tio, ŝi estis trafita de Pedro Ayres Magalhães kaj Rodrigo Leao, kaj enmetita kiel kantistino de Madredeus. La unua disko de Madredeus estis Os dias de Madredeus (La tagoj de M.) kaj en ĝi la juna voĉo de Teresa plifortigis belajn kaj simplajn kantojn, inter kiuj staras "A vaca do fogo" (Fajrbovino) kaj "O Brasil", krom la instrumenta "As montanhas" (La montoj). La dua disko Existir estis jam registrita en studio, kaj en ĝi elstaras la kanto inter Teresa kaj Francisco "Matinal", kie la povo de la violonĉelo kontrastas kun la akuta voĉo de Teresa.
Krimea ponto
Historio
La ponto estis malfermita por aŭtoj la. La la prezidanto de Rusio Vladimir Putin solene malfermis la fervojan parton de la ponto kaj veturis en la unua trajno lau ĝi.
La, je la 6:02 a.m. laŭ loka tempo, granda eksplodo okazis sur la vojo kondukanta de Rusio al Krimeo. Kiel rezulto, pluraj fervojaj cisternaj vagonoj transirantaj la ponton ekbrulis, dum unu spano de la vojponto estis tute distranĉita, kaj la transirejo fermiĝis. Enketado de rusiaj aŭtoritatoj montris ke bombkamiono estis uzita por difekti la ponton. Ili akuzis pri la atako ukrainajn sekurecservovjn, kiuj rifuzis doni oficialajn komentojn. Pereis almenaŭ 5 homoj — la ŝoforo de la kamiono kaj 4 homoj en aŭto kiu hazarde veturis apude (geedza paro de ĉiĉeronoj el Sankt-Peterburgo kaj iliaj akompanoj). Trafiko estis restarigita jam vespere, komenciĝis rekonstruado.
Teresa Salgueiro
Kariero
En sia soloista kariero, ŝi kunlaboris kun famuloj kiel José Carreras, Caetano Veloso, Angelo Branduardi, Zbigniew Preisner, kaj liaj. Ŝi dediĉis sin ankaŭ al kompilaĵoj de portugala muziko, kaj al kreado de studio en arbaro proksime de Setúbal.
894
En la jaro 894 post Kristo okazis, interalie:
Charente-Maritime
La nomo “Charente-Maritime” devenas de la rivero Charente. La adjektivo maritime (“marborda”) estis aldonita por distingi ĝin de la najbara departemento Charente. Ĝi unue nomiĝis Charente-Inférieure, sed tiu nomo estis ŝanĝita en la jaro 1941 pro malfavoraj kunsencoj de la vorto inférieur (“malsupra” aŭ “malsupera”).
Geografio
Charente-Maritime posedas longan marbordon ĉe Atlantiko. Kvar insuloj situas apud la ĉarenta marbordo kaj apartenas al ĝia teritorio:
La norda parto de la departemento konsistas el vasta ebenaĵo, la centra parto el sinsekvo de valoj kaj montetoj kaj la suda parto konsistas ĉefe el sablecaj nefruktodonaj grundoj. La departemento havas da arbaroj, el kiuj la plej grandaj estas la arbaro de La Coubre en la duoninsulo de Arvert kaj la arbaro de Saint-Trojan en la insulo Oléron.
En la departemento fluas kvar riveroj:
Plejparto de la loĝantaro koncentriĝas laŭ la marbordo, dum la interna parto perdas siajn loĝantojn.
Administrado
Charente-Maritime apartenas al la regiono Nova Akvitanio kaj havas landlimojn kun la departementoj Vendée, Deux-Sèvres, Charente, Dordogne kaj Gironde.
Ĝia teritorio estas dividita en:
Agrikulturo
Agrikulturo ludas, kiel en multaj aliaj francaj regionoj, ĉefan rolon, kaj okupas pli ol 30% el la laboranta loĝantaro: bredado, kultivado de tritiko, maizo, sunfloroj, vinberoj (famaj vinoj estas konjako kaj Pineau), kaj kompreneble fiŝkaptado en la oceano. Charente-Maritime estas la franca departemento, kiu produktas plej multe da mituloj kaj ostroj.
Turismo
Charente-Maritime estas unu el la plej turismaj francaj departementoj, danke al sia milda klimato, bone konservita arkitektura kaj natura heredaĵo, vigla kaj diversa kultura vivo, kaj ankaŭ pro la marbordo kaj insuloj.
Inter la plej famaj lokoj de Charente-Maritime estas la malnova haveno de La Rochelle, la citadeloj de Brouage, Saint-Martin-de-Ré kaj Le Château-d'Oléron, malnovaj marbordaj militaj fortikaĵoj kiel Fortikaĵo Bojardo kaj Fortikaĵo Louvois kaj la 17-ajarcenta arsenalo de Rochefort, la banurboj Royan, Fouras kaj Châtelaillon-Plage, kaj ankaŭ vilaĝoj kiel Talmont-sur-Gironde, Mornac-sur-Seudre, La Flotte kaj Ars-en-Ré, kiuj apartenas al la plej belaj vilaĝoj de Francio. Saintes, Rochefort kaj Royan estas nomitaj artaj kaj historiaj urboj pro la granda kvanto da historiaj monumentoj en la unuaj du kaj la arkitekturo de la lastaj 50 jaroj por Royan.
Pluraj lokoj de la departemento apartenas al la monda heredaĵo de Unesko. En tiu prestiĝa listo estas la citadelo de Saint-Martin-de-Ré, la baziliko Saint-Eutrope en Saintes, la pilgrima malsanulejo en Pons kaj la preĝejo Saint-Pierre en Aulnay.
La departemento havas ankaŭ multege da romanikaj kaj gotikaj preĝejoj, ekzemple la preĝejo de Marennes, kaj ankaŭ multe da kasteloj, el kiuj kelkaj estas viziteblaj, ekzemple la kastelo La Roche-Courbon, la kastelo La Gataudière kaj tiu de Dampierre-sur-Boutonne. En Charente-Maritime estas ankaŭ granda kvanto da muzeoj pri diversaj temoj.
Inter la plej vizitataj lokoj de Charente-Maritime estas la akvariejo de La Rochelle kaj la bestoĝardeno de La Palmyre. Ankaŭ la marbordo kaj la insuloj allogas multajn feriantojn.
Kulturo
Laŭ gastronomia vidpunkto, la departemento estas konata ĉefe pro maraj produktoj. La ostroj de Marennes-Oléron estas famaj en la tuta lando. Ankaŭ mituloj estas kultivataj, interalie en la golfo de Aiguillon. Tradicia recepto de Oléron kaj Royan estas éclade aŭ églade, konsistanta el mituloj kuiritaj sub brulantaj pin-pingloj.
Charente-Maritime estas ankaŭ en la regiono de produktado de konjako. Alia alkoholaĵo produktata tie estas Pineau des Charentes.
Cikla grafeo
En grafeteorio, cikla grafeo aŭ simpla cikla grafeo estas grafeo kiu konsistas de sola vojo (ciklo). En aliaj vortoj, iu kvanto da verticoj estas koneksa kiel fermita ĉeno. La cikla grafeo kun n verticoj estas skribata kiel Cn. La kvanto de lateroj en Cn egalas al kvanto de verticoj n. Ĉiu vertico havas gradon 2; tio estas, ĉiu vertico havas akurate du laterojn koneksajn al ĝi.
Ciklo kun para kvanto de verticoj estas nomata kiel para ciklo; ciklo kun nepara kvanto de verticoj estas nomata kiel nepara ciklo.
Propraĵoj
Cikla grafeo estas:
Ĉar cikla grafeo povas esti desegnita kiel regula plurlatero, la aŭtomorfia grupo (simetrioj) de n-ciklo estas la samaj kiel tiuj de regula plurlatero kun n lateroj, la duedra grupo de ordo 2n. Aparte, tie ekzistas simetrioj metantaj ĉiun unu donitan verticon al ĉiu la alia donita vertico, kaj ĉiun unu donitan lateron al ĉiu la alia donita latero, tiel la n-ciklo estas simetria grafeo.
Direktita cikla grafeo
Direktita cikla grafeo estas direktita versio de cikla grafeo, kun ĉiuj lateroj orientitaj en la sama direkto.
En orientita grafeo, subaro de lateroj kiu enhavas almenaŭ unu lateron (arkon) de ĉiu direktita ciklo estas nomata kiel retrokupla arka aro. Simile, subaro de verticoj kiu enhavas almenaŭ unu verticon de ĉiu direktita ciklo estas nomata kiel retrokupla vertica aro.
Candela (Coahuila)
Candela estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Candela. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05005.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1672 loĝantojn. El tiuj estis 873 viroj kaj 799 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2305,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 430 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 1560 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 0 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 1585 personoj apartenis al la katolika religio kaj 68 personoj al la protestantisma religio. 8 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 22 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kirk Bryan
Kirk Bryan (naskiĝis la 22-an de julio 1888 en Albuquerque, New Mexico, Usono – mortis la 22-an de aŭgusto 1950 Cody, Wyoming, Usono), estis usona geologo kaj geomorfologo. Li faris pioniran laboron pri klarigo de surfaco-transformaj fortoj de la sekaj areoj.
Li laboruis inter 1912 ĝis 1926 en la Geologia Servo de la Usono. Lia ĉefa tereno estis la esploro de akvorezervo sur sekaj aŭ duonsekaj areoj. Li ekinstruien en 1926 ĉe Harvardo. En 1932 li kunlaboris por enkonduko de polenanalizo de la ŝtonoj, tiel helpis la analizon de la plejstoceno de Nord-Ameriko.
Bryan esploris la efikon de la frosto je la ŝtona surfaco, tiel li konkludis je la iama klimato.
Sant'Angelo in Lizzola
Sant'Angelo in Lizzola estas komunumo de Italio.
Luterana preĝejo (Brașov)
Luterana preĝejo, vaste konata, kiel nigra preĝejo (germane: Schwarze Kirche, rumane: Biserica Neagră), estas la plej granda preĝejo de Rumanio, en urbo Brașov, en la ĉefplaco. Ĝi estas la plej orienta gotika konstruaĵo en Eŭropo.
Historio
La tataroj detruis la unuan katolikan preĝejon en 1241. La pli nova, dediĉita al Sankta Maria estis konstruita inter 1383-1477. En 1542 la luteranoj transprenis la preĝejon kaj tie okazis la unua germanlingva meso en Transilvanio. En 1689 la armeo de Habsburgoj bruldetruis la preĝejon, sekve pro la fulgo ĝi estis nomumita nigra preĝejo, spite tion, ke baldaŭe oni forigis la fulgon. Inter 1710—1714 interne oni konstruis galeriojn precipe por la malriĉaj homoj. En 1738 tertremo kaŭzis difektojn. Inter 1762-1772 oni riparis ĝin kaj la samo okazis inter 1969-1999. La orgeno muzikas ekde 1839. La nova ĉefaltaro estas videbla ekde 1865.
Konstruaĵo
La preĝejo havas 3 navojn. La skulptaĵoj estis faritaj pri Johano Baptisto, Sankta Mikaelo, apostolo Sankta Jakobo, Sankta Nikolao, Sankta Luko, Sankta Paŭlo, Jesuo, Sankta Petro kaj Sankta Maria. Sub la turo ekspozicio prezentas historion de la preĝejo. En la interna parto ankaŭ 119 malnovaj tapiŝoj ornamas la preĝejon.
Delicate Sound of Thunder
Delicate Sound of Thunder estas la dek-kvara albumo de la angla rokgrupo Pink Floyd, publikigita la 22-an de novembro de 1988. Ĝi estas duobla koncerta albumo kaj la unua de la grupo ekde Ummagumma en 1969. Ĝi estis surbendigita dum la turneo sekvinta la albumon A Momentary Lapse of Reason, dum pluraj koncertoj en aŭgusto de 1988.
Sancerre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bourges kaj estas la centro de samnoma kantono .
Delicate Sound of Thunder
Ĝia unua disko enhavas kantojn de la antaŭa albumo, dum la dua – pli malnovajn muzikaĵojn. Ĝi estis la unua albumo muzikata en la kosmo, kiam kosmonaŭtoj de la kosmostacio Mir forportis ĝin kun si.
Sancerre
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas sancerrois.
Ekonomio
La agrikultura ekonomio de la urbo baziĝas sur du nomoj kun kontrola origino (AOC) pri vinoj (blanka, ruĝa kaj roza) Sancerre kaj pri kaprofromaĝo Crottin de Chavignol.
Kiyoyasu Kato
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Cagua
Cagua [KAgŭa] estas urbego kaj signifa universitata urbo en subŝtato Aragua en norda Venezuelo. La urbego estas parto de urbaro de Marakajo. La loknomo signifas indiĝene "urbo de la heliko," simbolo de la urbego.
Geografio
Cagua situas en valo. Turmero troviĝas 7, Marakajo 17, Los Teques 49, Valencio (Venezuelo) 61, Cúa 62, Baruta kaj Karakaso po 68, Ocumare del Tuy 75, Petare 77, Santa Teresa del Tuy 86, Guarenas 96, Guatire 105, Barquisimeto 205, Coro (Venezuelo) 278, Barcelono (Venezuelo) 301, Cabimas 438, Marakajbo 461, Maturín 471, Bolívar (urbo) 486, Guayana (urbo) 565, San Cristóbal (Venezuelo) 589 km.
Historio
Cagua estis establita en 1620 kiel "Cagua La Vieja", urbo de solaj hispanoj. Cagua estis rekonstruita en ĝia aktuala loko en 1622 kun la nova loknomo de "Nuestra Señora del Rosario de Cagua", kiu estis ŝanĝita al "San José de Cagua" dum la 18-a jarcento. La grandurbo nun estas konata simple Cagua.
Ekonomio
Cagua estas jam longe grava industria zono.
Klimato
En Cagua la averaĝa temperaturo estas 25 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 1000 mm. La pli seka sezono daŭras de novembro ĝis marto.
895
En la jaro 895 post Kristo okazis, interalie:
Trâmpoiele
Trâmpoiele (trimpoajele) (hungare:Kénesd) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 114 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1325 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1733. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Zlatna.
31298 Chantaihei
31298 Chantaihei estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chan Tai Hei, rekompensita kiel plej bona en lia kategorio kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li ankaŭ ricevis la premion de la Memorialo Philip V. Streich. Li estis lernanto ĉe la King's College de Honkongo (Ĉinio).
Ekvacio de Cesàro
En geometrio, ekvacio de Cesàro de ebena kurbo estas ekvacio liganta kurbecon κ al arka longo s. Ĝi povas esti donita ankaŭ kiel ekvacio liganta la kurbecoradiuson R al arka longo, ĉi tiuj variantoj estas ekvivalento ĉar R = 1/κ. Du kongruaj kurboj estos havas la saman ekvacion de Cesàro. Ĝi estas nomita pro Ernesto Cesàro.
Iuj kurboj havas simplajn prezentojn per ekvacio de Cesàro, ekzemple:
La ekvacio de Cesàro de kurbo estas rilatanta al ĝia ekvacio de Whewell. Se la ekvacio de Whewell estas
Alboloduy
Alboloduy estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria, en Mezsupra Andarax-Malsupra Nacimiento kaj je 34 km de la provinca ĉefurbo, Almerio. Ĝia municipa teritorio havas areon de 70 km² kaj en 2017 estis 610 loĝantoj (INE).
Ĝi estas ene de la Natura Parko de Sierra Nevada. Limas norde kun la municipoj Nacimiento kaj Gérgal, oriente kun Santa Cruz de Marchena, sude kun Instinción kaj Íllar kaj okcidente kun Alsodux, Canjáyar kaj Las Tres Villas.
En la 1920-aj jaroj estis pinto de pli ol 2300 loĝantoj; poste oni falis kaj komence de la 21a jarcento jam estis sub 900.
Rif-montaro
Rif-montaro estas montara ĉeno en norda parto de Maroko, proksime al bordo de la Mediteraneo. Ĝi etendiĝas ĉ. 300 km longe de Tanĝero al la maroka–alĝeria limo kaj al valo Muluja. La plej altajn pintojn - inter ili la Tidirhine-monton (2.456 m) - kovras vintre neĝo.
El multaj mineraloj de la montaro gravas nur minado de la fererco. En la montaro oni povas setliĝi kaj kultivi agron nur en kelkaj malvastaj apudbordaj valoj.
En la regiono ĉirkaŭ la montaro vivas ĉefe berberaj triboj.
Dum la kolonia disdivido de Afriko, la norda parto de Maroko, inklude de la Rif-montaro, estis atribuita al Hispanio. En la 1920-aj jaroj la berberoj, sub gvido de Abdel-Krim (1882–1963), ribelis kontraŭ la hispana regado kaj fondis la Respublikon de Rifo. La ribelon detruis franca-hispana komuna armeo en 1926, per uzo de mustarda gaso. Post sendependiĝo de Maroko (1956), la regiono unuiĝis al la nova lando, kvankam restis diversaj tendencoj favoraj al propra regado. La nova registaro provis plibonigi trafikan situon de la Rif-montaro: oni konstruis inter Feso kaj Ketama la Route de l'Unité ("vojo de la unuo"). Tamen, restis diversaj spuroj de malkonkordo, interalie pro la lingvaj kondiĉoj: la loĝantoj de Rifo parolas la berberan, kaj havis kiel kulturlingvon la hispanan, dum la maroka registaro pli favoris la araban kaj la francan. Post grava ribelo en 1958, la reĝo Hasano la 2-a de Maroko malatentis la regionon, kaj subpremis ĉiun propran voĉon. La nova reĝo Mohamedo la 6-a levis la ĉefajn punojn kaj komencis en la lastaj jaroj helpi en la disvolvo de la Nordo de la lando.
Janomamoj
La janomamoj - en la portugala kaj la internacia etnologia literaturo ankaŭ literumataj yanomami, yąnomamö aŭ yanomama - estas grupo de ĉirkaŭ 35 000 indiĝenoj kiuj vivas en proksimume 200-250 vilaĝoj en la Amazona pluvarbaro ĉe la limo inter Venezuelo kaj Brazilo (pliparte en Brazilo). Laŭ la franca etnologo kaj lingvisto Jacques Lizot, la vorto estas la memnomigo de la janomamoj, surbaze de la vorto yanõmami, kiu, en la esprimo yanõmami thëpë, signifas "homojn". Tiu ĉi esprimo estas kontraŭa al la kategorioj yaro (ĉasbestoj) kaj yai (nevideblaj aŭ sennomaj estaĵoj), sed ankaŭ napë (malamikoj, fremduloj aŭ ne-indiĝenoj).
Gracia abio
La gracia abio (Abies amabilis) estas abio, hejma je la Pacifika Nordokcidento de Nordameriko. Gi trovigas en la Pacifikaj Marbordaj Montaroj kaj Kaskada Montaro ekde la ekstrema sudoriento de Alasko, tra okcidenta Brita Kolumbio, Vaŝingtonio kaj Oregono, gis la ekstrema nordokcidento de Kalifornio. Gi vegetas je altitudoj ekde marnivelo gis 1 500 m en la nordo de la arealo, kaj inter 1 000-2 300 m en la sudo de la arealo, ĉiam en la Pacifikaj moderaj pluvarbaroj kun relative alta precipitaĵo kaj malvarmetaj, humidaj someroj. Komunaj asociataj arboj estas Menzies-pseŭdocugo kaj kalifornia kastaneo ( Aesculus californica ).
Priskribo
Gi estas granda ĉiamverda pinofita arbo altante gis 30–45 m ( escepte 72 m ) kaj kun trunka diametro gis 1,2 m ( escepte 2,3 m ). La arboŝelo ce pli junaj arboj estas hele griza, maldika kaj kovrita de rezinaj vezikoj. Ce pli maljunaj arboj, gi malheligas kaj disvolvigas skvamojn kaj sulkojn. La folioj estas pinglecaj, platigitaj, 2-4,5 cm longaj, 2 mm largaj, kaj 0,5 mm dikaj, supre nebrile malhele verdaj, kaj kun du blankaj stomaj strioj malsupre, kaj iomete nocitaj je la pinto. La folia aranĝo estas spirala sur la soso, sed kun ĉiu folio varie turnigita je la bazo tiel ke ili estas plataj je ciu flanko kaj supre de la ŝoso, kun neniaj malsupre. La ŝosoj estas oranĝkolore-ruĝaj kun dense velura haraĵo. La strobiloj longas 9–17 cm kaj larĝas 4 - 6 cm. Ili estas malhele purpuraj antaŭ maturiĝo; la skvamaj brakteo mallongas, kaj estas kaŝitaj en la fermata strobilo. La flugiligitaj semoj estas liberigitaj kiam la strobiloj disfalas je matureco ĉirkaŭ 6–7 monatoj post polenado.
Tiu nearktisa specio estas intense parenca al Maries-abio (A. mariesii) el Japanujo, kiu estas diferenca per ĝiaj iomete pli mallongaj folioj (1,5-2,5 cm) kaj pli malgrandaj strobiloj (5–11 cm longaj).
Uzado
La ligno estas mola kaj ne tre forta; gi estas uzata por fabrikado de papero, enpakadaj kestoj kaj diversaj malmultekostaj konstruaĵoj. La foliaro havas allogan aromon, kaj kelkfoje servas kiel kristnaska ornamaĵo, inkluzive de kristnaskarboj.
Gi ankaŭ estas plantita kiel ornama arbo en grandaj ĝardenoj, kvankam sia postulaĵo por malvarmetaj, humidaj someroj limigas la areojn kie gi prosperas; sukcesa kreskado fore de sia hejma arealo estas limigita al areoj kiaj okcidenta Skotujo kaj suda Nova Zelando.
Sonorilo Sigismondo
Historio
La sonorilon faris en krakova sonorilfarejo sonorilproduktisto Hans Beham el Nurenbergo en 1520. Sur la mantelo de la sonorilo estas videblaj figuroj de sanktuloj: Sigismondo kaj Stanislao. Ankaŭ troviĝas tie blazonoj de Pollando kaj Litovio. En la turo estis fiksita la 9-an de julio 1521. La 13-an de julio 1521 Krakovo unuafoje ekaŭdis ĝian voĉon.
En la 19-a jarcento koro de la sonorilo trifoje krevis, sed estis senprokraste riparata. Dum antaŭkristnaska vespero de 2000 on konstatis laŭvican krevon. La difektitan koron oni anstataŭis per nove muldita, kaj la antaŭan oni povas rigardi ĉe enirejo al la Turo de Sigismondo. Nuntempa koro pezas 365 kg kaj estas 42 kg pli peza ol la malnova.
La sonorilo Sigismondo estis la plej granda pola sonorilo ĝis fino de 1999, kiam superis ĝin mase kaj dimensie sonorilo de Licheń Stary (apud Ślesin) - Maryja Bogurodzica (Maria Dipatrino).
Signifo en la pola kulturo
Nuntempe Sigismondo batas dum la plej gravaj festoj kaj ekleziaj aŭ naciaj solenaĵoj. Dum la jaro tiaj okazantaĵoj estas ĉ. 30, ili estas interlie Novjaro, Palmofesto, Pasko, Festo de la Konstitucio de la 3-a de Majo, Kristokorpa Festo, Ĉiuj Sanktuloj, Festo de Sendependeco, Kristnasko. Krom tio la sonorilo batas en momentoj gravaj por Krakovo kaj Pollando, en la lastaj jaroj interalie:
Septembro de 2016
Jen listo de okazaĵoj en septembro 2016:
Cormery (stacidomo)
Cormery estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cormery, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Joué-lès-Tours - Châteauroux (594000).
Nauendorf (Turingio)
Nauendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis je la fino de la 2019-a jaro 300 loĝantoj. Kiel jam indikas la distrikta nomo, la historia urbo Vajmaro proksimas. La teritorio estas parto de la komunumaro Kranichfeld, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Nauendorf situas en la monteta regiono de Ilm-Saale-tavolo ĉ. 16 km sudeoste de la landa ĉefurbo Erfurto kaj ĉ. 10 km ueste for de Bad Berka. Tra ĝi serpentas la rojo Tonndorfbach disde Klettbach en la direkto de la najbara vilaĝo Tonndorf. La sekvantaj altebenaĵoj estas Steinberg (449,4 m) norde, Lattenberg (425 m) nordokcidente, Galgenberg (402 m) oriente kaj Schwedenschanze (475,1 m) okcidente.
Historio kaj trafiko
La unua mencio estis Nuwendorf en 1349 en la feŭdolibro de landgrafo Frederiko. Ekde 1554 la vilaĝo portas sian nunan nomon. En 1642 dum la Tridekjara milito, dungosoldatoj marodis kaj elrabis la setlejon. Jam unu jaron poste reveis 20 enloĝintoj provonte novan komencon. En 1663 loĝis denove 58 uloj surloke. La lukrega kultivado de izatido ankaŭ helpis venki la militajn malbonajn efektojn. La trafikteknike bonega situo inter Erfurto kaj Kranichfeld ĉe la komerca vojo ĝis Saalfeld, kvazaŭ kiel pordego je Turingia Arbaro, krome ekonomie bonis. Enspezoj kromaj per tranoktado, furaĝdono al ĉevaloj, diversaj servoj por transportistoj kaj komercistoj/metiistoj. Tiam ankaŭ estiĝis la antaŭula domo de la gastejo ĉeŝosea (Kurhaus).
La kirko estas el la jaroj 1829/30; ĝi konsekritis solene en la 8.11.1830. Nova lernejo alvenis en 1840 kaj fajrobrigado en 1883. En 1899 la lernejo translokiĝis en nove konstruitan domon.
Dum la unuaj jaroj de la 20-a jarcento la rojo Tonndorfbach reguligitis kaj ricevis novan ponton ĉe la tiama Kurhaus-domo. En 1967 aldonitis nova ponto iomete pli malsupre. Elektrizo faritis en 1926; malgraŭ pretigo de spaco por gastubaro ne faritis aliro propra al la gasoreto por la nauendorf-anoj. En printempo 1945 estis la liberiĝo fare la Usona Armeo kio sekvitis per sovetia okupado ekde julio 1945. Danke al sekurigo de moderna akvoprovizado ekde 1957 ebligis malfermi kolĥozon (LPG) en 1958 kiu funkciis ĝis 1990.
La landa ŝoseo B 87 kondukas sudeoste de la vilaĝo; la ĉ. 5 km norde kondukanta federacia aŭtoŝoseo A 4 atingeblas tra la alirejo Erfurt-Ost kaj la ĉ. 20 km ueste kondukanta aŭtoŝoseo A 71 tra la alirejo Arnstadt-Nord. Buslinioj estas eĉ semajnfine ĝis Erfurto respektive Kranichfeld.
Vidindaĵoj
Krom kelkaj belaj kamparanaj domoj ekzistas tri vidindaĵoj en la vilaĝo:
Orientaj sudorientaj insuloj
La Orientaj sudorientaj insuloj (iom nekutima nomo, sed ekzistas ankaŭ okcidentaj sudorientaj insuloj) (Nusa Tenggara Timur) estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la administra regiono sudorientaj insuloj (indonezie Nusa Tenggara) kaj geografie de la Malgrandaj Sundaj Insuloj. Laŭ stato de la jaro 2011 la insulara provinco havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 92 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el unu urbo, 20 distriktoj, 286 subdistriktoj kaj vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Kupang en okcidenta Timoro.
La teritorio konsistas el 550 insuloj, el kiuj la plej grandaj estas Floreso, Sumbo kaj Timoro (de kiu nur la okcidento estas parto de Indonezio). Pliaj insuloj estas Adonara, Alor, Komodo, Pantar, Raijua, Roti, Sawu, Semau kaj aliaj.
Šebrov
Šebrov estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Šebrov-Kateřina en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas sudokcidente de Šebrov-Kateřina. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/379. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 216 adresoj.
Šebrov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,06 km².
Ferenc Kőrösy
KŐRÖSY Ferenc [pr. koe:roeŝi] estis hungara aktoro, teatrestro naskiĝinta en Székesfehérvár 1792 kaj mortinta en Arad la 26-an de februaro 1871.
Kariero
Li debutis en 1820 en la trupo de István Balog. Inter 1826 kaj 1844 li teatrestris etajn trupojn. Li ludis komikajn roloj.
Fonto
]
Olpe
Olpe estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland (prononco "Saŭalant").
Polski Senovec
Geografio
Polski Senovec situas en la ebeno de Danubo, je distanco de 3 km de la rivero Jantra. La vilaĝo havas distancon de 32 km disde Veliko Tarnovo kaj de 12 km de Polski Trambeŝ.
Emil Makai
Emil MAKAI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Makai Emil estis hungara poeto, dramisto, ĵurnalisto, tradukisto, membro de Societo Petőfi (1898).
Emil Makai naskiĝis kiel Fischer Emil la 1870 en Makó. Li mortis la 1901 en Budapeŝto.
Biografio
Emil Makai devenis el juda familio. Li frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste en Budapeŝto por esti rabeno. Li frue, jam en 1887 komencis poemadi, eĉ en 1893 li interrompis la lernadon kaj okupiĝis nur pri ĵurnalado kaj poemado. Li apartenis al diversaj staboj de famaj gazetoj. Pro infekto li abrupte mortis.
Urba muzeo de Pößneck
La Urba muzeo en la urbodomo (germane: Stadtmuseum im Rathaus) estis grava regionhistoria muzeo en Pößneck, Markt nr 1. Ekde 2015 ekzistas ĝia posteula muzeo kiu nomiĝas Museum642 - Pößnecker Stadtgeschichte. Ĝi troviĝas ĉe Klosterplatz nr 2.
Priskribo de la konstruaĵo kaj historio de muzeado surloka
Eltrovonte la plej belan urbodomon de Turingio oni certe ne povus ne konsideri la urbodomon de Pößneck. Konstruite en malfrugotika stilo (1478-99) ĝi restaŭritis de 1992-98 profunde kaj altkvalite. La impona konstruaĵo en si mem jam reprezentas gravan parton de la historio de Pößneck. Ne mire ke en la 1998-a jaro instalitis en ĝi la urba muzeo. En la suda alo kiel en la iama karcero la atestiloj de pasintaj tempoj trovis novan hejmon.
Jam ĉirkaŭ la komenciĝo de la 20-a jarcento estis honoroficuloj kiuj kreis muzeeton, kiu ekzistis de 1902-45. Faligo de bomo detruis la domicilon (iama kunvenejo de framasona loĝio en la Mario-strato) sed ne povis malesperigi la kolektintojn. Ĉirkaŭ unu jarcenton poste la anoj de Pößneck denove povas informiĝi pri la historio de siaj prapatroj.
Gamo tema
Jenas bunta varieco de la prezentitaj temoj:
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 129
800
En la jaro 800 post Kristo okazis, interalie:
Agarikomicetoj
Agarikomicetoj (Agaricomycetes) estas fungoj en la subfilumo Agaricomycotina. La klaso Agaricomycetes estis ankaŭ nomata Homobasidiomycetes, sed la du grupoj ne estas ekzakte ekvivalentaj.
Sistematiko
Agarikomicetoj aperis dum la fino de karbonio antaŭ ĉirkaŭ 290 milionoj da jaroj. Ili povis putrigi ligninon (polimero de la ĉelmuro kiu abundas en ligno).
Faŭno (mitologio)
Faŭno estas kapropieda kampara diaĵo en la romia mitologio. Faŭnoj havas vir-similan aspekton, sed piedojn de kapro kaj fruntajn kornetojn.
Je iu tempo faŭnoj estis identigitaj kun la simil-karakteraj helenaj satirusoj.
Laŭ Francisko Azorín Faŭno estas Mita kampara duondio, ikonografie reprezentita per gaja junulo kun oreloj, kornoj k. foje gamboj kaprosimilaj. Kaj li indikas etimologion el la latina Faunus.
Seuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Holovousy (distrikto Plzeň-nordo)
Holovousy (antaŭe Holofous, Holofaus) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň naŭ kilometrojn oriente de Kralovice. Vivas ĉi tie.
Ĉirkaŭaĵo
Holovousy najbaras kun vilaĝo Slatina nordoriente, Chříč oriente, Studená sudoriente, Hlince sude kaj Všehrdy okcidente. 3 km sudokcidente en naturparko Hřešihlavská sur promontoro super kunfluejo de rivero Berounka kun rojo Krašovský potok elstaras ruino de burgo Krašov.
Preĝejo Emeriko de Hungario (Rönök)
Preĝejo de Sankta Emeriko de Hungario estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Rönök, apud la aŭstra landlimo.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan sveltan turon.
Kermeso okazas en la 5-an de novembro.
Perovo (Simferopola distrikto)
Perovo estas vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio), administra centro de la Perova komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 3880 homoj.
Geografio
La vilaĝo situas tuj ĉe la sud-okcidenta administra limo de Simferopolo kaj estas fakte ties antaŭurbo. Krom Simferopolo la plej proksimaj loĝlokoj al Perovo estas la vilaĝoj Moloĉno (situanta duonkilometron sud-okcidente) kaj Dubko (situanta ĉ. kilometron nord-okcidente).
Historio
La teritorio de la nuna vilaĝo estis loĝata delongege; ĉi tie estis trovitaj restaĵoj de kelkaj setlejoj, apartenantaj al paleolitiko.
La unuaj fidindaj historiaj informoj pri Perovo aperis en la jaro 1784 (sub la nomo Bodan). Laŭ la statistikaj informoj de la jaro 1805 la vilaĝo konsistis el 18 kortoj kaj estis loĝata de 99 homoj (ĉiuj el ili estis krime-tataroj). Meze de la 19a jarcento la vilaĝo plene senhomiĝis pro amasa elmigro de krime-tataroj en Turkion kaj fine de la jarcento troviĝis en ruinoj. Komence de la 20a jarcento sur la teritorio de la nuna vilaĝo troviĝis malgranda privata agrikultura entrepreno.
La renaskiĝo de la vilaĝo komenciĝis nur fine de la 1920-aj jaroj, kiam oni ekkonstruis ĉi tie grandan birdobredan fabrikon. La laborista setlejo ricevis la statuson de vilaĝo (nomitan laŭ la historia nomo Bodani) en 1932. La birdobreda fabriko rapide iĝis granda kaj ekonomie grava entrepreno (en la jaro 1953 ĝi estis dekorita per Lenin-ordeno ).
En la jaro 1948 per la ukazo de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la nomo de la vilaĝo estis ŝanĝita al Perovo omaĝe al rusa submarŝipisto, Heroo de Sovetunio, Ivan Perov (vivojaroj 1910-1989).
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 3880 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 3754 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 53,7 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 1397.
La ĉefaj ekonomiaj branĉoj de la vilaĝo estas agrokulturo, besto- kaj birdobredado. Interalie, ĉi tie troviĝas kelkaj birdobredaj entreprenoj, aperintaj surbaze de la birdfabriko «Juĵnaja», kiu dum la sovetiaj tempoj estis tre granda. La vilaĝo estas ligita per la busa transporto al la aliaj vilaĝoj de la Perova komunumo; al Simferopolo ĝi estas ligita per kutima enurba transporto.
LOM
La vorto havas plurajn signifojn:
Andrej Sanikovo
Andrej Sanikovo, (Beloruse Андрэй Саннікаў), naskiĝis la 8-an de marto 1954 en Minsko, BSSR, estas belorusa politika kaj socia aktivisto, kunordiganto de publika programo "Eŭropa Belorusio". Li estis kandidato por la prezidanteco en 2010.
Biografio
Li naskiĝis en Minsk. Lia patro estas Aleh Sannikaŭ, la patrino estas Alla Sannikava. Lia avo estas Kanstantin Sannikaŭ, kiu estas belorusa reĝisoro kaj Popola Artisto de la BSSR, unu el la fondintoj de la Nacia Janka Kupala Teatro.
En 1971, Sanikovo estis diplomita en la 42-a Minska lernejo, en 1977 li estis diplomita en la traduka fako de la Minska Ŝtata Instituto de Fremdaj Lingvoj. En Pakistano kaj Egiptio li laboris en la olea entrepreno kaj la konstruo de aluminia uzino. Li laboris ĉe la Societo por Amikeco kun Fremdaj Landoj en 1980-1981, respektive.
En 1989 li estis diplomita en la Diplomatia Akademio de Ministerio de Eksteraj Aferoj de USSR en Moskvo.
Krom belorusa kaj rusa lingvo, li ankaŭ flue parolas angle kaj france. Li edziĝis la belorusan ĵurnaliston Irina Ĥalip kaj havis du filojn kune kun ŝi.
Publika servo kaj politika aktiveco
En 1982-1987 li laboris en Nov-Jorko en UN Sekretariejo. En 1992-1995 li estris la belorusan delegacion ĉe la Konferenco pri Konvencioj pri la Nuklea Malarmado, kun la rajto subskribi nome de la lando.
799
En la jaro 799 post Kristo okazis, interalie:
Andrej Sanikovo
Publika servo kaj politika aktiveco
En novembro 1996, antaŭ la referendumo li rezignis proteste.
En novembro 1997 Andrej Sanikovo iniciatis la "Ĉarto 97", kiu fariĝis internacia fokusa punkto de ĉi tiu civila iniciato.
En 1998, kune kun Henadz Karpenka, li kreis la Kunordigan Konsilion de Demokratiaj Fortoj de Belorusio.
En 2008 Andrej Sanikovo, kune kun Viktar Ivaŝkeviĉ, Miĥail Mariniĉ kaj aliaj politikistoj komencis civilan kampanjon "Eŭropa Belorusio", kiu celas enirigi Belorusion al la Eŭropa Unio.
En la printempo de 2010 Sanikovo anoncis sian intencon kandidatiĝi en prezidantaj elektoj.
La 14-an de Majo 2011 Andrej Sanikovo estis kondamnita al kvin jaroj de malliberejo. La 14-an de Aprilo 2012, li estis liberigita. .
Sociaj aktivecoj
En 1998-2002 - Gvidanto de la Nacia Universitato de neformala edukado kaj eduka projekto.
2005 - estis venkinto de la Internacia Premio de Bruno Kreisky en la protekto de homaj rajtoj.
Muzeo Klingspor
La muzeo Klingspor, germane Klingspor-Museum, estas muzeo pri kaligrafio kaj tipografio en la germana urbo Offenbach am Main. Ĝi troviĝas en la suda alo de la historia konstruaĵo Büsing-Palais. En 2011 komenciĝis renovigo kaj pliampleksigo de la konstruaĵo laŭ historia modelo, interalie la provizora tegmento metita post la detruoj de la Dua Mondmilito estas anstataŭita per historia tegmento.
Masaru Hashiguchi
Masaru Hashiguchi (橋口 勝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Avispa Fukuoka.
Katmevo
La Katmevo, Nigravosta mevo aŭ Nigrapinta mevo, (Larus crassirostris) estas granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj, kiu vivas en orienta Azio kaj pli precize kaj pli precize en plej sudorienta Siberio, Ĉinio, Japanio kaj Koreio. Ĝi estas vaganta ĝis Alasko.
Aspekto
Temas pri granda mevo 46 cm longa kun enverguro de 126 ĝis 128 cm. Kiel multaj aliaj mevoj ĝi havas blankajn kapon, kolon, bruston, ventron kaj pugon kaj grizajn dorson kaj flugilojn kun mallarĝa blanka malantaŭa bordo kaj malhelaj flugilpintoj. La vosto havas rimarkindan tre larĝan nigran antaŭfinan strion, kio nomigas la specion. Ĝi havas flavajn krurojn kaj bekon kun ruĝa makulo ĉepinte kaj nigra antaŭfina ringo. La irizo estas flava kaj la okulringo ruĝa. Tiu mevo atingas plenkreskulan plumaron post 4 jarojn: unujaruloj havas tre brunajn dorson kaj flugilojn, blankan pugon kaj nigran voston; dujaruloj estas iom malpli brunaj kaj pli grizaj kaj ekhavas blankajn bordojn en flugiloj kaj vosto. Kiel la loka nomo sugestas, tiu birdo havas katecan voĉon de kie venas la nomoj japana Umineko (markato) kaj korea Gwaeng-yi mevo, tio estas "kato" mevo.
Kutimoj
La Katmevo manĝas ĉefe etajn fiŝojn, moluskojn, krustulojn kaj viscerojn. Ĝi ofte sekvas ŝipojn por profiti restaĵojn kaj ankaŭ rabas manĝaĵojn el aliaj marbirdoj.
Sant'Angelo in Pontano
Sant'Angelo in Pontano estas komunumo de Italio.
Tracy-sur-Loire
Tracy-sur-Loire estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi situas laŭ la eosta bordo de la riverego Luaro.
Bryan (Teksaso)
Bryan estas urbo en orienta, meza parto de Teksaso, Usono, en la kantono Brazos. Ĝi estas administra centro de la kantono ekde 1843.
Tracy-sur-Loire
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tracéens.
Bryan (Teksaso)
Geografio
Bryan situas sur ebenaĵo en la suda landparto de Usono, en la meza parto de Teksaso. Houston troviĝas 148, Austin 167, San Antonio 267, Dallas (Teksaso) 272 km.
Historio
La urbo elformiĝis en la 1820-aj jaroj, oni oficiale fondis ĝin en 1855. Oni nomis ĝin post William Joel Bryan, kiu heredis la areon de la urbo fare de sia onklo Stephen F. Austin (fondinto de Teksaso). Bryan kreskis rapide, kiam la fervojo alvenis en 1860. La urbo estas grava agrikultura centro kun kotonkultivado, kortbirda kaj laktoproduktado. En 2009 fajro okazis en kemia uzino kaŭzante negravajn spirajn problemojn. 500 homoj estis evakuitaj.
Trafiko
Bryan havas regionan flughavenon. 3 ĉefvojoj kuras el Bryan (la plej grava al Houston). Trajnoj kuras al al Dallas kaj Houston. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
En Bryan la temperaturo averaĝe varias inter 17-27 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe kun 36 °C. Inter oktobro-aprilo ofte frostas. Jare pluvas po 1008 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en majo, malkulminas en februaro.
Nauheim
Nauheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Groß-Gerau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Davi Kopenava Janomami
Davi Kopenava Janomami (ankaŭ literumata Davi Kobenawä Yanomamö kaj Davi Kopenawa Yanomami, naskiĝis la 18-an de februaro 1956) estas indiĝena ŝamano, mediprotekta aktivulo kaj portugallingva porparolisto de sia etno, la janomamoj, en la amazona pluvarbaro de Brazilo. En 2019 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Groto Aziĥo
La Groto Aziĥo (ankaŭ konata kiel Azikh aŭ Azoĥ, armene: Ազոխի; azere: Azıx mağarası) estas impresiga ses-grota komplekso konata kiel la vivloko de la prahomoj en la ŝtonepoko. Ĝi troviĝas je 3 km nordoriente de Tugh (Tuğ) suda vilaĝo de la Montara Karabaĥo apartenanta al Azerbajĝano.
Amplekse esplorataj far arkeologoj en la jardeko de 1960, la groto estas konsiderata kiel unu el la plej antikvaj grotoj de homa praloĝado en Eŭrazio. Ĉi tie oni trovis plurajn homajn restaĵojn kiel osto de la kapo kiu havas pli ol 300.000 jarojn, do, unu el la plej antikvaj homaj restaĵoj de la mondo. Ĝia malkovro kreis la nomon de la aziĥa homo.
Luterana preĝejo (Târgu Mureș)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo de Rumanio, en Transilvanio, en urbo Târgu Mureș.
Historio
En 1818 la hungaraj kaj germanaj luteranoj faris grupon en la urbo. En 1862 oni faris pli granda la preĝejon, en 1902 la paroĥo estis pli granda kaj oni konstruis ankaŭ ĉambron kaj turon. Baldaŭe pro nova sistemo de la placo oni konstruis novan preĝejon. Post fino de la socialismo Germanio financis la renovigon.
Konstruaĵo
La preĝejo estas simpla, malalta konstruaĵo kun unu turo.
Kritrono
Tiu valvotipo estis unuafoje produktita en la malfruaj 1940-aj jaroj, kiel pluevoluigaĵo de ĉanebla sparkilo. Ĝi havas same ĉan-elektrodon inter katodo kaj anodo kiel helpa elektrodo, kiu certigas daŭran senŝarĝigon proksime al la katodo kaj tiel efikas kiel antaŭjonizilo. Parte ĝi enhavas aldone aŭ alternative al tiu helpa elektrodo malfortan beta-radiilon, plej ofte kun nikel-izotopo Ni-63, kiu antaŭjonizas la gasplenaĵon.
Kritronoj estis uazataj en radaraparatoj, por reguligo de la fulmolampoj, por sparkado de pli fortaj sparkiloj, por spako de pli tradiciaj eksplodaĵoj kaj atombomboj per eskploda drato. Pliaj aplikoj okazis tie, kie necesis fortegaj kurentaj impulsoj kaj grandaj tensioj. Ĝin poste anstataŭigis plene en tiu procezo la duonkonduktaĵa ŝaltilo.
la vakua versio de kritrono estas la spritrono.
Vingard
Vingard (hungare:Vingárd, germane:Weingard) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Alba Iulia. Administre ĝi apartenas al Şpring.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1995 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1992 696 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1309. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Kameruno
Kameruno (aŭ Kamerunio ) oficiale la Respubliko de Kameruno (france République du Cameroun) estas lando en okcidenta Centra Afriko. Ĝi havas landlimon kun Niĝerio okcidente, Ĉado nordoriente, Centr-Afrika Respubliko oriente kaj Ekvatora Gvineo, Gabono kaj Kongo Brazavila sude. La marbordo de Kameruno konsistas el la Biafra Golfo, parto de la Gvinea Golfo kaj la Atlantiko. La lando kelkfoje estas kromnomata "miniatura Afriko" pro sia geologia kaj kultura diversecoj. Inter la ĉefaj geografiaĵoj de la lando estas multaj strandoj, dezertoj, montoj, pluvarbaroj kaj vastaj savanoj. Monto Kameruno estas la plej alta punkto de Kameruno. Dualao, Jaundo kaj Garoua viciĝas inter la ĉefaj urboj de la lando, kie vivas pli ol 200 malsamaj lingvaj grupoj. Kameruno famas pro siaj lokaj muzikaj stiloj, precipe makoso kaj bikutso, sed ankaŭ pro sia sukcesa nacia teamo de futbalo. La du oficialaj lingvoj restas la angla kaj la franca.