cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedofilia movado
Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj
Cetere, multaj pedofiloj asertas, ke la seksumado ne estas la ĉefa ekzistopravo de iliaj rilatoj kun infanoj. Edward Brongersma, en sia studaĵo «Boy-Lovers and Their Influence on Boys» («Knabamantoj kaj sia influo sur knabojn»), en kiu li prezentas la rezultojn de esploroj faritaj kun plenkreskuloj, kiuj havis seksajn rilatojn kun infanoj, asertas: «En iu rilato, la seksumado estas ofte duagrada elemento, kvankam ĝi povas esti grava por la instruado kaj seksa edukado» (li citas studaĵojn de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; kaj Sandfort, 1982).
Sciencaj bazoj
Dekomence, la teoriuloj de la pedofilia aktivismo prenis kiel referencon la studaĵojn de esploristoj, kiaj Sigmund Freud, Wilhelm Reich kaj Alfred Kinsey pri la infana sekseco kaj pli poste de aliaj, kiaj Floyd Martinson, Alayne Yates aŭ William Masters, kiuj neis aŭ relativigis la malutilajn sekvojn ĝenerale atribuitaj de la oficiala psikiatrio kaj de la socio al la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj, por science defendi iliajn tezojn, ankaŭ baziĝantajn sur kulturaj kaj historiaj eventoj, kiuj ebligis la socian aprobon de la pederastio, eĉ reguligita, kiel en Antikva Grekio. Ili asertas samtempe, ke la studaĵoj pri la pederastiaj rilatoj estas ĝenerale distorditaj pro la antaŭjuĝemo de la esploristoj rilate al pedofilio, kaj ili postulas pli objektivan alproksimiĝon.
Sigmund Freud
Fine de la 19a jarcento Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco per sia psikanaliza teorio estante la unua, kiu defendis, sur sciencaj bazoj, la ekziston de la infana sekseco. Freud priskribis la psikoseksan disvolviĝon de la infano en kvin fazojn: buŝa, anusa kaj falika, kiu kulminus per la solvo de la Edipa konflikto ĉe la knabo kaj de la Elektra konflikto ĉe la knabino. Poste ekzistus latenta fazo ĝis la genera de la pubereco. Laŭ la freŭda baza tezo, la sekseco ĉe la infano estas «polimorfe perversa» kaj ĝi montras do fortajn impulsojn al incesto. La infano trovas sin devigita profiti kaj sublimigi tiun deziron por atingi sanan seksecon dum la plenkreska aĝo. Freud formaligis siajn tezojn ĉi-rilate en la verko Tri eseoj pri seksa teorio, aperinta en 1905.
Wilhelm Reich
La aŭstra psikiatro Wilhelm Reich, lernanto de Freud, kiu klopodis kombini la marksistan politikan teorion kun la defendo de la seksa edukado kaj libereco, atribuis la repuŝadon de la infana sekseco kaj la rezultantan repuŝadon de la plenkreska al morala jarmila altrudo, kiu manifestiĝus en la kapitalista sistemo pere de la burĝa kaj patriarka familio, kiu agus kiel reprezentanto kaj reproduktanto de la Ŝtata politika subpremado. Uzante la religion kiel ilon, la konservativa familio plenumus la funkcion konservi la ekzistantan familian modelon per la ĉiamdaŭreco de institucioj, kiaj la nedisigebla geedziĝo kaj moralaj principoj, kiaj la geedza fideleco. Laŭ Reich, la infana inhibo povas estigi fiksadon en antaŭgeneraj stadioj kaj sekve seksajn patologiajn formiĝojn. En verkoj kiaj Psikologio de amasoj de la faŝismo Reich asertas, ke la repuŝado de la infana sekseco kreas individuojn timemajn antaŭ la vivo kaj la aŭtoritato, kio favoras la ĉiamdaŭrecon de gvidantoj, kiuj altrudas sian volon al la amasoj.
Frits Bernard
Klinika psikologo kaj fakulo pri pedofilio, li publikigis multajn verkojn pri la temo. Frits Bernard defendas, ke la infanoj estas kapablaj deziri kaj konsenti seksajn rilatojn kun plenkreskuloj, kaj ke ĉi tiuj ne estas nepre malutilaj en ĉiuj okazoj. En verkoj, kiaj Paedophilia: A factual report (1985), Bernard rimarkigas faktorojn, kiaj la reago de la ĉirkaŭularo, la pridemandadoj kaj la aresto de la plenkreska kunulo, kiel la verajn kaŭzojn de malutilaj kaj persistaj efikoj ĉe la menso de la infano, kiam pederastia rilato estas malkovrita kaj la tabuo aplikita sur ĝin. Bernard kritikas, ke la socio emfazas nur la malbonan parton de pedofilio (infana seksa misuzo), kaj substrekas, ke la plimulto de la pristudoj pri la pedofiloj estas faritaj en kondiĉoj degradantaj por ĉi tiuj (malliberejoj, psikiatriaj hospitaloj). Alia obĵeto de Bernard estas tio, ke oni demandas al la infanoj pri siaj veraj sentoj al la pedofiloj nur post granda skandalo, kiu kondiĉas ilin respondi malfavore pri siaj spertoj. En 1988 li asertis, ke ĝis tiam li mem, kiel psikologo kaj faka rajtigita atestanto en diversaj procesoj, analizis «pli ol cent pedofilajn plenkreskulojn kaj proksimume tricent infanojn kaj adoleskantojn, kiuj havis [seksajn] kontaktojn kun plenkreskuloj».
Theo Sandfort
Socia psikologo nederlanda, scienca esploristo de la Centro HIV por Klinikaj kaj Kondutaj Studoj kaj Profesor-Asistanto de Klinikaj Sociomedicinaj Sciencoj (en Psikiatrio) ĉe la Kolumbia Universitato, Theo Sandfort faris multajn bazajn kaj aplikitajn empiriajn esplorojn en la kampo de la sekseco, kelkaj dediĉitaj al la studado de la infana sekseco kaj de la efikoj de la seksaj kontaktoj sur la neplenkreskulojn kadre de pederastiaj rilatoj. En 1981, estante profesoro de psikologio ĉe la Universitato Utrecht, Sandfort publikigis la rezultojn de sia studado pri 25 knaboj aĝaj inter 10 kaj 16 jaroj, kiuj havis pederastiajn rilatojn kun plenkreskaj viroj en la momento de la studado. Li konkludis, ke «por preskaŭ ĉiuj knaboj (…) la seksa kontakto en si mem estis favore spertita kaj havis neniun malutilan efikon sur la manieron, kiel la junulo sentis sin ĝenerale». Sandfort ankaŭ determinis, ke la knaboj ne perceptis misuzon de povo fare de la plenkreskulo. Lia plej populara verko, Boys on their contacts with men («Knaboj en siaj kontaktoj kun viroj»), publikigita en 1987, estas ofte citita de la defendantoj de la intergeneraciaj rilatoj kiel ekzemplon de objektiva esplorado.
Bruce Rind
En 1998 la psikologoj Bruce Rind, Philip Tromovitch kaj Robert Bauserman publikigis en la revuo Psychological Bulletin de la Usona Asocio pri Psikologio artikolon titolitan «Metanaliza studo pri la supozataj proprecoj de la infana seksa misuzo uzante universitatajn samplojn», en kiu ili provas determini se la asertoj emanataj de la amaskomunikiloj kaj de la faka literaturo subtenantaj tio, ke ĉiuj seksrilatoj estas traŭmatizaj por la neplenkreskuloj, kaj ke la seksa misuzo kaŭzas psikologian malutilon gravan, longedaŭran kaj egale ĝeneralan sur knabojn kaj knabinojn, ja akordiĝas kun la maniero, kiel tiaj spertoj estas travivitaj. La aŭtoroj analizas kaj komparas la rezultojn de 59 pristudoj faritaj kun neklinikaj samploj el ambaŭ seksoj, kiuj havis seksajn rilatojn kun plenkreskuloj dum sia infaneco aŭ adoleskanteco kaj asertas, ke ĉ. 70 % de la analizitaj junuloj opinias, ke tiaj spertoj estis profitaj aŭ ne havis sekvojn. La aŭtoroj relativigas kaj atribuas al aliaj kaŭzoj, kiaj la familia medio, la malutilajn sekvojn raportitajn de la cetero, kaj alvenas al la konkludo, ke la kredoj de la socio pri la supozeble intrinsekaj malutilaj sekvoj de la seksumado sur la infanojn kaj adoleskantoj estas troaj kaj ne sin subtenas.
Precedentoj
Ekzistas precedentoj de la pedofilia aktivismo ĉe la germana verkisto de skota deveno John Henry Mackay. Mackay, kiu agnoskis sian pedofilion, entreprenis kampanjon sub la pseŭdonimo Sagitta, por ke oni permesus la pederastiajn rilatojn. Lia plano estis publikigi plurajn librojn en diversaj stiloj, sed la projekto fiaskis post kiam siaj verkoj estis konfiskitaj kaj sia eldonisto denuncita, kvankam tiu ĉi neniam rivelis kiu sin kaŝis malantaŭ la pseŭdonimo Sagitta. Post juĝo, la libroj estis deklaritaj obscenaj en 1909 kaj sia eldonisto monpunita. Mackay tamen daŭrigis sian kampanjon, kaj en 1913 li publikigis novajn verkojn kun la sama celo. La plej elstara el tiu ĉi serio estas la membiografia romano Fenny Skaller. En 1926 li publikigis Der Puppenjunge, romano pri prostituitaj infanoj en Berlino. En la Vajmara Respubliko oni rajtis vendi liajn librojn, sed post kiam la nazioj atingis la povon ili estis malpermesitaj. Nur en 1979 oni eksciis, ke malantaŭ Sagitta sin kaŝis tiu ĉi aŭtoro.
Alia precedento de la movado troveblas ĉe la franca verkisto André Gide, kiu inter 1911 kaj 1920 publikigis, en anonima privata eldono, sian eseon Corydon, en kiu li analizas aspektojn, kiaj la amkulturo aŭ la maniero, kiel homoerotismo estis traktata laŭlonge de la historio, proponante la ekziston de «normala pederastio», t.e. nek patologia nek krima, prenante kiel referencon la grekromian mondon, aparte Antikvan Grekion. La unua kompleta eldono en la franca, jam kun la nomo de la aŭtoro, aperis en 1924. Gide mem rigardis Corydon sian plej gravan libron.
Unuaj asocioj (1940–1969)
En 1940, la psikologo kaj seksologo nederlanda Frits Bernard kontaktiĝis kun la advokato Jacob A. Schorer, prezidanto de la nederlanda branĉo de la germana Humana Scienca Komitato (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK), la unua organizaĵo por la defendo de la samseksemuloj kaj transseksuloj, kaj pere de li kun la advokato Benno Premsela, ankaŭ konata kiel la unua seksologo en Nederlando. Bernard sciis, ke la WhK, kune kun ĝia internacia organizaĵo, la Instituto pri Seksologio (Institut für Sexualwissenschaft), publikigis artikolojn pri la pederastiaj rilatoj ĝis 1933. Post la militdeklaro de la aliancanoj al la Nazia Germanio kaj ties venko dum la unua fazo de la milito en Eŭropo, la kampanjoj por legitimi pedofilion estis malpermesitaj kaj ĉia banaligo pri la temo forte punata, ĉar la artikolo 176 de la «Verordnungsblatt» n-ro 81 de la germana leĝaro, koncerne la pederastiajn rilatojn, devis esti inkludita en la nederlanda leĝaro laŭ la ordono de Adolf Hitler. La Instituto pri Seksologio estis laŭlitere detruita post la veno de la nacisocialismo al la registaro de Germanio en 1933, kaj ĝiaj membroj Arent von Santhorst kaj Niek Engelschman (Bob Angelo) estis detruintaj ĉiujn dokumentojn de la nederlanda sidejo por malebligi la enketojn de la nazioj.
En la 1950aj jaroj, elde la restoj de la nederlanda branĉo de la WhK, Frits Bernard kaj aliaj fondis en Hago la asocion Enklave Kring, dediĉita al la scienca studado de pedofilio. Rigardata kiel la unua organizaĵo de la pedofilia aktivismo, la grupo instaliĝis pli poste en Roterdamo. Ĝiaj celoj estis «rompi la antaŭjuĝojn pri la aferoj rilataj al la erotikaj kontaktoj kaj rilatoj inter neplenkreskuloj kaj plenkreskuloj (...), havigi informon kaj konsiladon (...) [kaj] iniciati programon de rekta asistado [por antaŭeniri] al revizio de la kriminala kodo». En 1958 Bernard kreis samnoman eldonejon por diskonigi la ideojn de la asocio. Kreita kun la celo fariĝi internacia organizaĵo, Enklave Kring obtenis subtenon en okcidenta Eŭropo, Nov-Jorko, Japanio kaj Honkongo, lokoj kie Bernard mem konferenciis kelkfoje. Rezulte de ĝiaj klopodoj, la asocio ricevis favoran respondon pri la pedofilia aktivismo fare de diversaj sendependaj periodaĵoj, kiaj la nederlanda Vriendschap (eldonita ekde 1859), la germana Der Weg zu Freundschaft und Toleranz, la dana Amigo kaj la nederlanda Verstandig Ouderschap en la 1960aj jaroj. NVSH, avangardo de la movado por la seksa liberiĝo, havis tiutempe, laŭ Bernard, tre kritikan sintenon rilate al pedofilio.
Fronte al la malmultaj studaĵoj pri la pedofilia fenomeno kaj kun la deziro kontraŭstari la socian infamiadon, Frits Bernard kaj Edward Brongersma verkis, de 1959 ĝis 1964, plurajn artikolojn prezentantaj pedofilion el favora vidpunkto, kiuj aperos en Vriendschap, la revuo de la Centro de Kulturo kaj Libertempo (Cultuur en Ontspanningscentrum, COC; nun COC Nederland), asocio por la defendo de la samseksemuloj, kiun ili apartenis, sed ili ne atingis la kreon de interna laborgrupo.
Inter 1966 kaj 1969 Frits Bernard restis okupata pri aliaj projektoj kaj la aktivaĵoj de Enklave Kring reduktiĝis. La disvolviĝo de dua fazo en la pedofilia aktivismo okazos nur ekde 1970.
Dumtempa antaŭeniro (1970–1981)
En la kunteksto de la seksa revolucio komenciĝinta fine de la 1960aj jaroj disvolviĝis depostula aktivismo klopodanta altiri la atenton de la amaskomunikiloj por antaŭenigi ĝian aferon. La aktivuloj defiis la publikan opinion kaj komencis postuli la socian aprobon de pedofilio, ties forigon el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj kaj la nuligon de la aĝo de konsento.
La movado spertis antaŭeniron al siaj celoj, kiu manifestiĝos per la apero ekde la mezo de la 1970aj jaroj de multaj grupoj specife pedofiliaj en multaj landoj, preter la samseksemaj asocioj kaj la izolitaj pensuloj. Multaj intelektuloj kaj politikaj aktivuloj subtenos la ideojn de la movado. Eĉ se pedofilio daŭre restos neakceptita, kun la escepto de la tolerema sinteno de kelkaj minoritataj grupoj, tiu ĉi radikaliĝo donos al la pedofiloj la ŝancon renkontiĝi kaj interŝanĝi ideojn.
Meze de la 1970aj jaroj, la kerno de la pedofilia aktivismo delokiĝos dum kelka tempo al Britio kaj Usono. En tiuj ĉi landoj la movado ricevos fortajn atakojn elde la gazetaro kaj elde kelkaj premgrupoj. Frits Bernard atribuos la fortan oponon al la pedofilia aktivismo en la usonanglaj landoj al ĝia sinteno radikala kaj forte agresema ekster kontinenta Eŭropo fronte al la ĝenerala senscio de la socio rilate al seksaj aferoj.
Nederlando
Komence de la 1970aj jaroj, la plimulto de la artikoloj defende de pedofilio, plejparte klopodantaj difini la influon kurta- kaj longa-tempa de la seksaj kontaktoj inter plenkreskuloj kaj infanoj sur ĉi-lastajn, estis verkitaj en Nederlando, el teoriaj kaj praktikaj perspektivoj, fare de Frits Bernard, Edward Brongersma, Frans Gieles kaj Theo Sandfort. La datumoj uzitaj de ĉi tiuj esploristoj devenis el rekta analizado de pedofiloj kaj junaj plenkreskuloj, kiuj havis seksajn rilatojn kun plenkreskuloj dum ilia infaneco aŭ adoleskanteco.
Kontinuece kun la vojoj malfermitaj de Frits Bernard en la 1950aj jaroj, la pedofilia aktivismo tendencas koincidi kun pli ĝenerala studado pri la sekseco, la familio kaj la infanoj. La sintenoj de NVHS ŝanĝiĝis pro la socia evoluo kaj pro la radikaliĝo de kelkaj politikaj kaj intelektulaj diskursoj kaj kreiĝis, impulsita precipe de Frits Bernard kaj Edward Brongersma, la Fondaĵo Grupo de Studado pri la Pedofilio (Stiching Studiegroep Pedofilie, SSP), specifa grupo de la asocio, komponita de infanaj fakuloj, psikiatroj kaj advokatoj, kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers kaj Peter van Eetenla, kiu plenumas gravan informan laboron. La grupo aranĝis semajnajn kunvenojn kaj kolektis informojn pri pedofilio, kiuj estis arkivataj en iu centro de dokumentado en Hasselt.
En 1972, la SSP publikigis la libron Sex met kinderen («Sekso kun infanoj»), verkita de Frits Bernard kunlabore kun Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten kaj Ids Haagsma. La verko, priskribanta la historion de Enklave Kring kaj de la internacia esplorado pri la pederastiaj rilatoj, parte stimulita de Enklave Kring kaj parte sendependa, malfermis en Nederlando la debaton pri pedofilio kaj preparis la fundamentojn por la pedofilia aktivista movado de la 1970aj jaroj en okcidenta Eŭropo.
En 1973 okazis en Breda la unua internacia renkontiĝo de pedofiloj, aranĝita de NVHS, kiu samjare formaligis sian laborfakon pri pedofilio, la Centra Komisiono pri Pedofilio (Hoofdbestuurscommissie Pedofilie), kiu en 1976 renomiĝis Laborgrupo por la Emancipado de la Intergeneraciaj Rilatoj (Emancipatie van Oudere-Jongere-relaties), kaj en 1979 Nacia Laborgrupo por la Emancipado de la Infanoj (Landelijke Werkgroep Jeugdemancipatie). En 1974 okazis en Utrecht, sub la devizo «Pedofilio kaj Socio», la unua renkontiĝo de la laborfako pri pedofilio de NVHS. Oni postulis la malkrimigon de pederastio kaj la rajton de la infanoj «esprimi siajn sentojn kaj bezonojn».
Ĝis la komenco de la 1980aj jaroj, la pedofiliaj aktivuloj montriĝis kontentaj pro la antaŭeniroj de sia afero en Nederlando. En 1980, COC publike deklaris, ke pedofilio estas geja afero, kaj ke la samseksema liberiĝo estos neniam tute finita sen la liberiĝo de la infanoj kaj de la pedofiloj. Inter 1979 kaj 1981, la lasta signifa antaŭeniro de la pedofilia aktivismo en la okcidenta mondo okazis en 1981, kiam la Nederlanda Protestanta Fondaĵo por Respondeca Familia Disvolviĝo (Protestantse Stichting voor Verantwoorde Gezinsvorming, PSVG) distribuis en la elementaj lernejoj centmilojn da kopioj de iu ilustrita broŝhuro titolita Paedophilia, kun la celo informi la infanojn pri pedofilio. Tiutempe, pli kaj pli da feministaj organizaĵoj, eĉ unuoj de la Junulara Polico, montriĝis favoraj al la malkrimigo de la pederastio. Ankoraŭ en 1984, Edward Brongersma asertos: «En Nederlando, la pedofilio estas objektive debatata en la instruadaj kursoj de la policaj lernejoj. Ĉi tie, samkiel en la universitatoj, oni klopodas meti finon al la antaŭjuĝoj».
Nederlanda peticio de 1979
La peticio estis subskribita de pluraj publikaj organizaĵoj por socia bonstato kaj mensa sano, inter ili la jenaj :
La fako pri infana kaj juna psikiatrio de la Nederlanda Societo pri Psikiatrio, alarmite pro la sukceso de la peticio, oponis publike al la postuloj por malkrimigo, asertante ke tiu ĉi malfortigus la gepatran aŭtoritaton.
Belgio
En Flandrio, post iu konferenco aranĝita en Antverpeno en aprilo 1973 fare de la Grupo de Studado pri la Pedofilio, kreiĝis la unua eŭropa pedofilia asocio ekster Nederlando. En 1981 aldoniĝis Stiekum, pli radikala (broŝuroj, intervenoj en la institucia medio, en la radio ktp). Tiuj ĉi grupoj, ankoraŭ iom neformalaj, estos de post 1984 la objekto de persekutado kaj atakoj fare de dekstrismaj partioj, kiaj Vlaams Blok, kiu akuzos ilin «kutimigi la homojn al la pedofilia fenomeno», petos ilian malpermeson elde ĝiaj publikaĵoj kaj elde la nacia gazetaro kaj organizos protestojn, kiam oni aranĝos konferencojn kaj debatojn pri pedofilio en Flandrio.
Francio
En majo 1968 aperis algluitaj sur la muroj de la Sorbono ok afiŝoj en la nomo de ia Komitato de Revoluciista Pederastia Agado (Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire, CAPR), kiu lanĉas alvokon al la seksaj minoritatoj («pederastoj, lesbaninoj ktp.») por konsciigi ilin pri «[sia] rajto libere esprimi [siajn] elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj instigi per [sia] ekzemplo veran seksan liberiĝon». Sekvatage ili estis elŝiritaj de maldekstraj aktivuloj, kiuj juĝis, ke ili makulas la aferon de la Revolucio. Oni tiam eldonis presadon de 500 ekzempleroj de la teksto Teksto de la pamfleto:, distribuotaj en Odéon kaj la Sorbono. La aŭtoroj de la agado estis la samseksemaj aktivuloj Guy Chevalier kaj Pierre Hahn, tiutempe studentoj pri moderna beletro, kiuj decidis redakti la pamfleton konstatinte la ignoradon de la samseksema afero fare de la movadoj de Majo de la 68a.
De post 1968 la defendo de pedofilio iĝis tre polemika ene de la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj de la maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo Vive le Révolution, gvidita de Roland Castro, okazis parte pro la internaj debatoj pri la temo. Samepoke, la redakcio de la revuo Politique-Hebdo malakceptis, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties «porpedofiliaj sintenoj». Tankonalasanté, kritika revuo de la medicina institucio, ĉesis aperi post, kiam iu sektoro favora al pedofilio provis uzi ĝin kiel vektoron de siaj ideoj.
La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kiu ebligis al verkistoj, kiaj Henry de Montherlant kaj André Gide senĝene agnoski ilian preferon al neplenkreskuloj, aŭ kiaj Roger Peyrefitte atingi bruan sukceson, ankaŭ ebligis aliajn, kiaj Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff, defendi ekde la fino de la 1960aj jaroj senvualajn diskursojn favoraj al pedofilio. Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, Récidive, kaj en 1973 gajnis la Premion Médicis, senvuale deklaros sin pedofilo. En 1974 li publikigis Le Bon Sexe illustré, eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke «oni devas agnosku al la neplenaĝuloj, kaj infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori». En 1975 li ĝisfunde elvolvis siajn ideojn en nova eseo, L’Enfant au masculin («La infano virsekse»), en kiu li asertas, ke li havis ses-jarajn seksajn kunulojn. Matzneff, kiu abunde parolis en siaj libroj pri sia prefero al la geadoleskantoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj kaj samtempe kunlaborante en ĵurnaloj, kiaj Le Monde, samjare publikigis Les Moins de seize ans («La malpli-ol-16-jaruloj»), verketo en kiu li ekzaltas pederastion. La filozofo René Schérer, profesoro en la Eksperimenta Universitata Centro de Vincennes, publikigis ankoraŭ en 1974 Émile perverti («La perversia Emilio»), eseo en kiu li kontestas, ke la seksaj rilatoj estas malutilaj por la infanoj kaj bedaŭras, ke la nuntempa edukado malakceptas kaj ekskludas la «pederastiajn rilatojn inter instruistoj kaj lernantoj». Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktos en 1976 unu numeron de la revuo Recherches pri infaneco kaj edukado, kun la subteno, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signos la apogeon de tiu ĉi intelektula diskurso pri pedofilio kaj hebefilio. Tiaj verkoj estis ĝenerale subtenataj de eldonistoj, kiuj aliĝas ja al vasta revolucia perspektivo, pli ol al la defendo de iu speciala seksprefero. Ili evidentigis, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de kontestado de la socio, kaj estis depostulataj, super ĉio, en nomo de la libereco de esprimo.
Tiutempe, la diskursoj favoraj al la seksa liberigo de la infanoj faris sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj, kiaj la kontraŭpsikiatrio kaj la samseksema aktivismo. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala socialismo, kiaj la Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado kaj aliaj organizaĵoj pli gravaj, kiaj la Ligo Komunista Revoluciista, subtenis la pedofilian liberiĝon. La defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperis kiel defio al la malpermesoj. De la Fronto Samseksema de Revoluciista Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo Le Gai Pied, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiaj Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartigon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel «novan reĝimon de kontrolo de la sekseco», ĉiuj postulas la agnoskon de la «periferiaj seksecoj». Kelkaj amaskomunikiloj, kiaj la maldekstraj ĵurnaloj Le Monde kaj Libération, kontribuis al la disvastigo de tiaj ideoj per la publikigo de peticioj pri la temo, nefermitaj leteroj kaj intervjuoj kun pedofiloj, kiuj rakontas sian sperton.
En majo 1977, la ĵurnalo Libération, tute fidela al la tezoj de la seksa revolucio senvuale disvolvataj de post Majo de la 68a, publikigis artikolon (republikigita la 1an de marto 1979 ) titolitan «Naissance du "front de libération des pédophiles"», kiu vokas por partopreno en iu kunveno por krei iun Fronton de Liberigo de la Pedofiloj (Front de Libération des Pédophiles, FLIP). La unua kunveno de la FLIP estis okazinta la 2an de aprilo en la universitata areo Jussieu kaj en ĝi partoprenis trideko da homoj. La FLIP ne postvivis pro la diverĝoj estiĝintaj inter la partoprenantoj, sed kelkaj el la plej radikalaj fondis, ĉirkaŭ la mezo de 1977, la Fronton de Agado kaj Esplorado por Alia Infaneco (Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente, FRED), kiu en decembro de la sama jaro difinis programon, publikigis kelkajn tekstojn en 1978 kaj fine malaperis komence de 1979 pro manko de organiziĝo kaj malakordoj inter siaj membroj.
En julio 1979 fondiĝis la Grupo de Esploro por Alia Infaneco (Groupe de Recherche pour une Enfance Différente, GRED), kiu iĝos la unua longedaŭra pedofilia asocio en Francio. Membro de la Samseksema Komitato de Urĝeco Kontraŭsubprema (Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle, CUARH) kaj de la Internacia Asocio de Gejoj, GRED manifestos en sia bulteno Le Petit Gredin sian volon «etendi sian publikon al la infanaj "profesiuloj", al la gepatroj mem, al la juĝistoj kaj al la edukistoj. Kaj al la infanoj!», kun la celo iĝi instrumento por debatado, preter la aktivismo, sinteno alprenita ankaŭ en la konferencoj kaj rondaj tabloj, kiujn ĝi ĉeestos kiel invitato. Ĝi malaperos en 1987.
Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento
Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutadis reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj postulas la malkrimigon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej rimarkinda, publikigita en la ĵurnalo Le Monde la 26an de januaro 1977 kaj reproduktita de Libération, titoliĝis Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne neplenaĝulojn, kaj estis verkita subtene al tri francaj civitanoj, kiuj aperis antaŭ la Tribunalo de Versailles sub akuzoj pri «senperfortaj atencoj al la pudoro kontraŭ neplenaĝulojn sur la aĝo de 15 jaroj» kaj esti fotintaj iliajn minoraĝajn partnerojn. Tri el ili restis en preventa aresto ekde 1973, fakto kiun la letero kvalifas «skandala». La teksto emfazas, ke la infanoj suferis «eĉ ne la plej etan perforton», substrekas ke la rilatoj estis «konsentaj» kaj asertas, ke «ekzistas evidenta misproporcio, de unu flanko, inter la klasifo kiel «krimo», kiu tiel pravigas ekscesan rigoron kaj la naturo de la imputitaj faktoj; kaj de alia flanko, inter la malaktualiĝinta karaktero de la leĝoj kaj la ĉiutaga realo de iu socio, kiu tendencas agnoski ĉe la infanoj kaj adoleskantoj la ekziston de iu seksa vivo».
La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 eminentuloj, inter ili la filozofoj Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinproduktisto Alain Robbe-Grillet (elektota membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj Louis Aragon, Catherine Millet kaj Philippe Sollers, kaj la pediatrino kaj infana psikanalistino Françoise Dolto.
La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio profundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu ĉi tiuj klarigis siajn kialojn favore al la nuligo de la aĝo de konsento. La konversacio estos publikigita en la franca kun la titolo «La Loi de la pudeur» («La leĝo de la pudoro»).
En 1979, la ĵurnalo Libération publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri «seksa delikto kontraŭ neplenaĝuloj», en atendo de juĝo antaŭ 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 personoj, inter ili Pascal Bruckner, Georges Moustaki kaj Christiane Rochefort. La letero informis, ke Gérard loĝas kun knabinoj 6- ĝis 12-jaraĝaj, «kies radianta mieno montras al ĉiuj, ankaŭ iliajn gepatrojn, la feliĉon kiun ili trovas [ĉe Gérard]».
Britio
En 1974, sub la egido de la asocio Scottish Minorities Group, kreiĝis en Skotlando la organizaĵo Paedophile Information Exchange (PIE). Ĝiaj fondaj membroj estis Michael Hanson, samseksema studento, kaj Ian Campbell Dunn, nepedofila aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj. La inaŭgura asembleo okazis en marto 1975 kaj en julio la sidejo instaliĝis en Londono, el kie devenis la plimulto de la interesiĝintoj. Keith Hose, ligita al la Fronto por Geja Liberiĝo (Gay Liberation Front, GLF), fariĝis ĝia prezidanto. En novembro, PIE liveris antaŭ la Komitato por la Revizio de la Kriminala Kodo 17-paĝan raporton kun ghiaj proponoj pri la pederastiaj rilatoj, sensukcese.
En 1977, kun ĉirkaŭ 250 membroj, PIE asimilis la restojn de Pedofilia Agado por Liberiĝo (Paedophile Action for Liberation, PAL), grupo deveninta de unu divido de la GLF de Sud-Londono, kiu ricevis atakojn fare de la gazetaro. Samjare, PIE akiris ian publikan diskonatecon pro malferma aranĝo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, Tom O'Carroll, en iu kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio, sub la devizo «Amo kaj seksinklino». Ambaŭ publikaj manifestiĝoj elĉenigis agresan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defendataj de PIE.
En 1978 PIE aliĝis al la Nacia Konsilo por la Civilaj Liberecoj (nun konata kiel Liberty). Dum ĝia aliĝo, la asocio kampanjis kontraŭ la informa traktado de la gazetaro rilate al la pedofiliaj aktivistaj asocioj kaj por la reformo de la aĝo de konsento, kaj oponis al la proponoj por malpermesi la infanan pornografion.
En 1978, iu artikolo pri la ĉiujara asembleo de PIE, aperinta en la skandalgazeto News of the World, kondukis la policon fari traserĉon ĉe la membroj kies nomoj estis rivelitaj en ĝiaj paĝoj. Kvin membroj de la plenumkomitato, inter ili Tom O'Carroll, estis akuzitaj pri «konspirado por korupti la publikan moralon» pro la koresponda servo inter membroj de la asocio, kaj la eldonistoj de Understanding Paedophilia pri «obsceneco». La aktivaĵoj de PIE restis forte difektitaj kaj pluraj membroj decidis forlasi la organizaĵon. Laŭŝajne la grupo estis enfiltrita de iu membro de la MI6.
En 1983 la gazetaro sugestis ian ligon inter la asocio kaj la seksperforto, tre diskonigita de la amaskomunikiloj, de 6-jara knabo en Brajtono. Fronte al tio, du membroj de PIE donis intervjuon por nei la onidirojn. Spite al tio, la sekvantan tagon la gazetaro publikigis sensaciistajn ĉeftitolojn, kiuj prezentis la asocion kiel grupon de koruptantoj kaj seksmisuzantoj: «La terura vero pri PIE: la koruptantoj de infanoj diras al ni kiel ili agas» (Daily Express) aŭ «'Kiel ni agas', far la londonaj membroj de PIE: la koruptantoj de infanoj konfesas» (Evening Standard). La geja komunumo apenaŭ reagis, krom la Gay Youth Movement.
En 1984, izolita kaj objekto de ĝenerala malaprobo, PIE anoncis la ĉeson de siaj aktivaĵoj.
Germanio
En Germanio, inter la fino de la 1970aj jaroj kaj la komenco de la 1980aj, estis tre aktiva Indianerkommune, memnomita «komunejo por la liberigo de la infanoj». Komence de la 1980aj jaroj aktivis la Grupo de Laboro pri la Pederastio-Pedofilio (Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie, AKP), malgranda pripensgrupo kreita en 1979, kiu subtenis la aliseksemajn pedofilojn. De post 1979, en Okcidenta Germanio, la Germana Societo de Studado kaj Laboro pri la Pedofilio (Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, DSAP) arigis plurajn lokajn grupojn kaj eldonis la bultenon Befreite Beziehung, pli poste Die Zeitung. Fine de 1981, la internaj malakordoj inter ĝiaj 200 membroj rezultigis la efektivan malfondiĝon de la asocio. La AKP fariĝis tiam la ĉefa ĝermana asocio. El la malfondiĝo de la DSAP naskiĝis Kinderfrühling (Infanprintempo), kiu reprenis la eldonadon de Befreite Beziehung.
La germanaj pedofiloj eĉ atingos, precipe en la 1980aj jaroj, politikajn subtenojn ĉe la Verda Partio, argumentante, ke la seksaj kontaktoj inter infanoj kaj plenkreskuloj estas ne nur nemalutilaj por la infanoj, sed necesaj por ilia psikosocia disvolviĝo. Dum pluraj jaroj, la pedofiloj profitos de politikaj subtenoj, prezentante sian seksecon kiel la lastan bastionon «faligendan kadre de la seksa liberiĝo».
Usono
De post la Ribelo de Stonewall, kelkaj organizaĵoj de la gejaj Usona kaj Kanada movadoj, kiaj la Nacia Koalicio por la Gejaj Rajtoj (National Gay Rights Coalition) kaj la Geja Alianco por Egaleco (Gay Alliance Toward Equality), petos publike la nuligon de la aĝo de konsento. En 1972, la Alianco de Gejaj Aktivuloj (Gay Activists Alliance) de Chicago kaj Nov-Jorko, grupo dividiĝinta dise la GLF, aranĝis konferencon, kiu kunvenigis samseksemajn aktivulojn de 85 organizaĵoj. Ĝiaj postuloj entenis la nuligon de la aĝo de konsento.
En 1971, Valida Davila, sekvanto de Wilhelm Reich kaj emerita socia laboristo, kreis en San-Diego (Kalifornio) la Rondon pri Infana Sensualeco (Childhood Sensuality Circle, CSC), «rondon de dokumentado kaj pripensado», kiu defendis la nuligon de la aĝo de konsento kaj eĉ publikigis kelkajn pamfletojn, kiaj Porno for Children («Porno por infanoj») kaj A Child's Sexual Bill of Rights («Leĝoprojekto pri Infanaj Seksaj Rajtoj»). Ĝi funkcios ĝis la mezo de la 1980aj jaroj, sed ĝia influo restos tre limigita tial, ke ĝi ne klopodos konigi sin.
Kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj
En 1976, Robin Lloyd, korespondanto de la NBC, publikigis la libron For Money or Love: Boy Prostitution in America («Pro mono aŭ amo: Infanprostituado en Usono»). En la verko, kies enkonduko estis skribita de usona senatano, Lloyd asertis, ke ekzistas grandega reto de prostituado implikanta pli ol 300 000 knabojn. La ideo, ke malantaŭ la infana pornografio sin kaŝas granda komerco komenciĝis per tiu ĉi libro. Tamen, nenie en la verko estis iu empiria bazo por la nombro 300 000; Lloyd mem agnoskis, ke temis pri nura laborhipotezo, kiun li sugestis al pluraj fakuloj por submeti iliajn reagojn al provo. Tio ne malebligis, ke Judianne Densen-Gerber, direktorino de Odyssey House, iu ĉeno de klinikoj de rezidenta kuracado por drogdependuloj, alproprigis al si la ciferon kvazaŭ ĝi reprezentus fideblan statistikon, kaj iniciati, en 1977, kampanjon por mobilizi la publikan opinion kontraŭ la infana pornografio, akuzante la samseksemulojn pri ĝia grandskala produktado kaj distribuado. Siaflanke, la miss kaj kantistino Anita Bryant iniciatis alian kampanjon, sub la devizo «Savu niajn infanojn», je la servo de politika koalicio kun la sama nomo (Save Our Children) fondita de fundamentistaj kristanaj grupoj kontraŭ la rajtoj de la samseksemuloj, kies strategio baziĝis precipe sur tio, prezenti la samseksemulojn kiel koruptantojn de infanoj kaj danĝeron por ĉi tiuj, asertante, ke «[ili] bezonas rekruti niajn knabojn por sekurigi sian postvivadon kaj la propagadon de sia movado». La 7an de julio 1977, la koalicio gajnis referendumon, kiu ebligis Bryant abrogi en Miami ordonon havigantan egalajn protektojn por gejoj kaj lesbaninoj kun la argumento, ke ĉiuj samseksemuloj estas pedofiloj.
La amaskomunikiloj sekvis plendetale la historiojn pri infana ekspluatado. Dum 1977, la naciaj ĵurnaloj publikigis naŭ artikolojn ĉi-rilate. The New York Times, ĵurnalo, kiu ne estis konata pro sia sensaciismo, publikigis 27 artikolojn tiujare, kompare kun unu en la du antaŭaj jaroj. Kiam en majo 1977 la populara televidprogramo 60 Minutes dediĉis elsendon al la infana pornografio, elĉeniĝis ondo de literoj al la politikistoj. En tiu printempo, iu subkomitato de la Komitato pri Juraj Aferoj de la Ĉambro de Reprezentantoj tenis plurajn aŭdiencojn pri la temo, kiuj daŭris ĝis la aŭtuno, tenante la infanan pornografion en la novaĵprogramoj de Usono. Oni kreis platformon kontraŭ la infana pornografio, kies alvokoj por enkonduko de pli rigoraj rimedoj ricevis vastan politikan subtenon en la reganta etoso de morala paniko.
Samjare, la registaro proklamis la Leĝon pri Infana Seksa Ekspluatado, kiu malpermesas la uzadon de neplenaĝuloj en pornografiaj produktaĵoj, la transportadon de infanoj tra la ŝtataj landlimoj, la kaptadon de pornografiaj bildoj de neplenaĝuloj, kaj la produktadon kaj distribuadon de reklamo pri infanpornografio.
Fondado de NAMBLA
NAMBLA originas el la geja movado, kiu naskiĝis post la tumultoj de Stonewall, okazintaj en 1969 en Nov-Jorko. Kvankam okazis debato pri la samseksemaj rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj, la gejrajtaj grupoj estis pli enzorgaj pri aferoj, kiaj polica persekutado, labora diskriminaciado, kuracista prizorgado kaj aliaj. Ĝis iu razio kontraŭ la klientoj de adoleskantaj prostituitoj en Bostono estigis vastan amaskomunikilan raportadon dum la lastaj semajnoj de 1977, la afero pri la rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj ne ricevis sufiĉan atenton por impulsi la kreon de organizaĵo kia NAMBLA.
En 1978, post la sukcesaj klopodoj fare de la gejaj aktivuloj de la Komitato Boston/Boise (Boston/Boise Committee) por fiaskigi kaptilon de la tiama prokuroro de Bostono Garret Byrne por trafi klientojn de adoleskantaj prostituitoj pere de anonima telefona avizlineo, la subkomitato de ĉi tiu grupo organizis en la Bostona Komunuma Preĝejo konferencon pri intergeneraciaj rilatoj kaj aĝo de konsento, kiun ĉeestis ĉirkaŭ 150 homoj. Post ĉi tiu konferenco, 34 viroj kaj pluraj knaboj grupiĝis por formi la Nord-Amerikan Asocion pri Amo inter Viroj kaj Knaboj (North American Man/Boy Love Association, NAMBLA) La enciklopedio NewgonWiki, en sia artikolo «Boston-Boise affair Boston-Boise affair » priskribas tiel la eventojn de Boston-Boise:.
La celo de la membroj de NAMBLA estis ataki la sociajn kaj leĝajn malpermesojn kontraŭ la konsentaj seksrilatoj inter plenaĝuloj kaj puberaj aŭ adoleskantaj knaboj. La organizaĵo baziĝis sur liberecana argumento: la leĝoj pri la aĝo de konsento estas nenecesa, puna interveno de la registaro en la vivo de ĝiaj civitanoj.
Ĉe la komenco, NAMBLA gajnis konsiderindan subtenon fare de la maldekstraj gejaj grupoj kaj en 1984 iĝis la unua geja organizaĵo en Usono aliĝinta al la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj (ILGA). La egaligo de la aĝo de konsento estis tiutempe ĉefa parto de la gejrajta batalo en Britio kaj aliaj landoj. Kelkaj liberecanoj, kiaj la verkistinoj kaj feministaj gvidantoj Pat Califia, Kate Millett kaj Gayle Rubin, aliĝis al tiu afero. Tamen aliaj gvidantoj de la feminista movado, kiu naskigis la seksan revolucion kaj la lesban movadon rigardis la intergeneraciajn rilatojn kun adoleskantoj kiel instituciigitan problemon kreitan de la patriarkaj strukturoj de la socio. La opono al NAMBLA evidentiĝis en la konferenco, kiu organizis la unuan gejan marŝon en Vaŝingtono, en 1979. En 1980, iu grupo nomita Lesba Grupo – Komitato por la Marŝo de la Geja kaj Lesba Fiero (Lesbian Caucus – Lesbian & Gay Pride March Committee) disdonis flugfoliojn, kiuj instigas la virinojn ne partopreni en la jara geja marŝo de Nov-Jorko pro iu supozata dominado de NAMBLA kaj de ties simpatiantoj super ĝia organiza komitato. La sekvantan jaron, post la minaco de kelkaj lesbaninoj formi pikedojn, la geja grupo de la Universitato de Cornell, Gay People at Cornell (Gay PAC), nuligis la inviton, kiun ĝi faris al David Thorstad, fondinta membro de NAMBLA, por esti la ceremoniestro de la Geja Festivalo de Majo. Dum la sekvantaj jaroj, pli kaj pli da gejrajtaj organizaĵoj klopodis malhelpi al NAMBLA partopreni en la paradoj de la geja fiero. Kelkaj analizistoj kaj la aktivuloj mem rigardas tiun sintenon, kiu daŭras ĝis nun, kiel malobservon de la rajto al parollibereco agnoskita de la Unua Amendo al la Usona Konstitucio kaj kiel specon de kultura hegemonio, kiu igas la gejajn grupojn kontraŭstari unuj la aliajn.
La murdo de la gejrajta gvidanto Harvey Milk, la kreskanta influo de la Morala Plimulto dum la prezidantado de Ronald Reagan kaj la ege malfavoraj politikaj sekvoj de la unuaj jaroj de la aidoso-epidemio konvinkis multajn gejajn gvindantoj por forlasi la ideon de pli inkluziva politiko. En tiel malamika etoso por la samseksemuloj ĝenerale, la gejaj gvidantoj retiris sian subtenon al la grupoj rigardataj ĉe la marĝeno de la geja komunumo, inter ili NAMBLA, kaj elektis pozicion pli proksiman al la ĉefa fluo. Meze de la 1980aj jaroj, NAMBLA estis preskaŭ sola en siaj pozicioj kaj troviĝis politike izoligita.
Aliaj landoj
En aliaj eŭropaj landoj aperis malgrandaj grupoj, kiaj la Svisa Grupo de Laboro pri Pedofilio (Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, SAP), la Pedofilia Laborgupo (Paedofilia Arbeitsgruppen, PAG) en Svedio aŭ la Norvega Pefofilia Grupo (Norwegian Pedophile Group, NAFP), kiu eĉ apartenis al la federacio de naciaj samseksemaj asocioj kaj post ĝia elpelo fariĝis subtera. Tiuj ĉi grupoj, kvankam faras al si reciprokan reklamon en siaj publikaĵoj, estas tamen malmultnombraj, malmulte influhavaj kaj precipe malmulte kunordigitaj, spite kelkajn klopodojn por grupiĝo, kelkfoje naciskale.
Retroiro
Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (fremda al la kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj en Usono) komencis retroiri pro drasta moralŝanĝo rilate al pedofilio. Fakuloj kiaj Frits Bernard kaj Bruce Rind kvailifis «histeria» la kolektivan sintenon al pedofilio, kiu estiĝis en ĉi tiu jardeko.
Sed estis la 1990aj jaroj tiuj, kiuj signis veran sintenŝanĝon en Eŭropo. La elpelo de la pedofiliaj organizaĵoj el la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj (ILGA) en 1994 lasis la movadon politike izolita. La populariĝo de Interreto havigis al la movado novajn esprimkanalojn kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo, sed malfermis samtempe novajn vojojn por persekutado.
DCC
La vorto havas plurajn signifojn:
Panteroj
Panteroj (Panthera) estas genro de felisedoj, klaso mamuloj. Ĝi enhavas kvin plej konatajn speciojn: la jaguaro, la tigro, la leono, la leopardo kaj la neĝleopardo. La genro enhavas proksimume la duonon de la grandaj katoj. Nure ĉi tiuj kvar specioj havas la anatoman strukturon por muĝi, danke al modifo de la formo de ĝia hioida osto.
Aranka Gábor (apotekistino)
GÁBOR Aranka estis hungara apotekistino, universitata profesorino naskita en Székelyudvarhely la 28-an de aprilo 1922 kaj mortinta en Segedo la 14-an de septembro 1981. Li estis edzino de Miklós Jancsó.
Biografio
Aranka Gábor diplomitiĝis en 1945, ŝi doktoriĝis en 1947 en la universitato de Segedo. Ŝi iĝis adjunktino, poste docentino en la Instituto pri Kuracilscienco de Segedo. De 1977 ŝi estis universitata profesorino en la Anatomia Instituto de la medicinscienca Universitato de Segedo. Kun kun sia edzo ŝi akiris gravajn rezultojn en la esploro pri histamino.
Panteroj
Specioj
La genro panteroj enhavas kvin nuntempajn speciojn:
Pedofilia movado
Moralŝanĝo (1982–1989)
Komence de la 1980aj jaroj, kaj en Usono kaj en Eŭropo la pedofiliaj aktivuloj kolektis multajn freŝajn esplorojn por demonstri, ke la neplenaĝuloj kapablas doni informan konsenton por havi seksajn rilatojn, kaj ech ili mem peti sekson. Kun la celo konstrui kolektivan identecon por la pedofiloj, ili depostulis historian kaj tutkulturan gravecon de la intergeneraciaj rilatoj, kaj argumentis, ke ĉi tiuj povas esti eĉ bonaj por ili. La antaŭeniro de tiaj ideoj estis tamen limigita de forta morala kaj politika opono al pedofilio, opono kiu draste kreskis dum la sekvantaj jardekoj.
En Eŭropo, la ideo, ke ajna sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastajn iĝis tre disvastigita opinio dum la 1980aj jaroj. La cenzuro intensiĝis kaj la pedofiloj komencis esti rigardataj kiel la plej fianiman krimulon fare de la publika opinio. La publikaj gravuloj, kiuj distingiĝis kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronis iompostiome en silento. La gazetaro ĉesis paroli pri la movado.
Panteroj
Specioj
Inter la formontintaj specioj, estas menciinda
Borbála Bökös
Borbála BÖKÖS [boekoeŝ] estas rumania hungara literaturhistoriistino kaj verkistino. Ŝi naskiĝis en Oradea en 1981.
Kariero
Borbála Bökös diplomiĝis pri bibliotekscienco (2004) kaj angla-hungara lingvoj (2005), ŝi doktoriĝis en 2010 en Debreceno. Ŝi estas instruistino pri angla lingvo de Universitato Kristana de Partium de Oradea.
Pedofilia movado
Moralŝanĝo (1982–1989)
En oktobro 1982 eksplodis en Francio la «afero Coral», tre mediatigita, pri supozataj misuzoj en iu akcepteja centro, kiu sekvas la principojn de la kontraŭpsikiatrio. Pluraj publikaj gravuloj, inter ili René Schérer kaj Gabriel Matzneff, restis imputitaj dum kelka tempo. Le Monde forhavis ĉi-lastan post lia imputo. Kvankam ili estis absolvotaj kaj la kondamnoj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estis fine tre malaltaj, la afero havis grandan amaskomunikilan resonon, kiu altiris la atenton al la akceptejaj centroj kaj kontribuis por pridubigi la kontraŭpsikiatrion.
En Nederlando, la diskursoj favoraj al la pedofilio spertis retroiron. Dum la sama periodo, la publika moralo rilate al seksaj aferoj estis malfavore influata pro la enrompo de aidoso, kaj sekve la atingoj de la seksa revolucio de la 1960aj kaj 1970aj jaroj retroiris.
En 1985, la kongreso de la germana Verda Partio en la lando Nordrejn-Vestfalio subtenis la malkrimigon de pedofilio. Samjare, la komitato de la partio aprobis deklaracion petantan «abolicii ĉiujn aĝo-limojn por la seksrilatoj reciproke konsentaj», argumentante, ke ĉi tiuj ne respektas «la rajton de la infanoj al memdispono kaj al serĉado por la feliĉo». La partio, kiu tiutempe rolis kiel gvidanto de la seksa revolucio en Germanio, inkludis inter la proponoj de sia politika programo la nuligon de la aĝo de konsento, asertante, ke «la seksaj rilatoj kun infanoj estas edifaj por ambaŭ partoj [kaj infanoj kaj plenkreskuloj]». Tiu ĉi sinteno estigis proteston kaj multaj kutimaj voĉdonantoj de la partio transdonis iliajn voĉdonojn al la Socialdemokrata Partio.
Koichi Hashimoto
Koichi Hashimoto (橋本 幸一, n. ) estas japana futbalisto.
Pedofilia movado
Moralŝanĝo (1982–1989)
La tagojn 5an kaj 6an de julio 1986 okazis en Kopenhago (Danio) internacia renkontiĝo inter la reprezentantoj de la pedofiliaj asocioj usona (NAMBLA), svisa (SAP), aŭstralia, sveda, norvega kaj dana por «starigi la bazojn por regula informinterŝanĝo inter la diversaj grupoj kaj skizi komunan pripensadon pri la strategio sekvenda en ilia batalo». Ili serĉis la vojojn re-aligi la batalon por la aprobo de pedofilio en la movadojn por la seksa liberiĝo kaj sugestis daŭre batali apud la samseksemuloj, agnoskante fortan malamikecon fare de la feminista sektoro. Tiu ĉi renkontiĝo, okazinta kiam la movado perdis forton, ne havis praktikan efikon.
La 5an de februaro 1987, Frits Bernard, emeritiĝinta de 1985 de lia laboro kiel psikologo kaj faka atestanto kaj de liaj postenoj en internaciaj organizaĵoj, aperis kiel speciala invitito en la rekta programo de Phil Donahue por NBC The Phil Donahue Show (elsendita per 250 televidkanaloj de Usono kaj Kanado) kaj defendis senvuale pedofilion, dum unu horo seninterrompe, helpata de 23-jara junulo, kiu dum sia infanaĝo havis seksan rilaton kun iu plenkreskulo. Tiu ĉi fakto estas tre grava tial, ke en 1987 la pedofilia movado jam alfrontis socian malamikecon ĉiam pli grandan kompare kun la situacio de la 1970aj jaroj.
Fine de la 1980aj jaroj kreiĝis en Nederlando International Pedophile and Child Emancipation (Internacia Pedofilia kaj Infana Emancipado, IPCE), organizaĵo kiu naskiĝis kun la celo prepari la pedofiliajn grupojn de la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj. Post la elpelo de la pedofiliaj organizaĵoj disde ILGA en 1994 (Vidu la sekcion «Polemiko kun la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj»), IPCE daŭrigis sian laboron, unue kiel organizaĵo kunordiganta de la pedofiliaj grupoj je internacia skalo, kaj poste kiel privata kolektivo. Sen aktivisma karaktero, nuntempe Ipce mastrumas retejon kun vasta dokumenta arkivo de akademiaj verkoj pri pedofilio kaj rilataj temoj. La retejo ankaŭ gastigas privatan forumon por diskuti pri tiu ĉi literaturo kaj pri la vojoj por antaŭenigi la akademian debaton pri pedofilio.
Koichi Hashimoto
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Cornișești
Cornișești [korniŝseŝtj] (Nagykerpesd) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 511 loĝantojn (rumanoj), en 1992 335. Ĝia unua skriba mencio estis en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Dobrești.