cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernő Lajos Ferencz
Biografio
Ernő Lajos Ferencz finis en la Muzik- kaj Artmezlernejo de Târgu Mureş en 1962. En 1968 li diplomiĝis en Kluĵo en La Arta Altlernejo Ion Andreescu en fako de skulptoarto. Inter 1968 kaj 1988 li instruis en sia naskiĝurbo en Muzika kaj Arta Ĝenerala Lernejo. Li estis ano de Hargita-műhely. En 1989 li translokiĝis en Hungarujon, en vilaĝon Páty.
Ordeno de Kalatrava
La Ordeno de Kalatrava (en hispana literumado Calatrava) estas religia kaj kavalira ordeno, fondita en la Regno de Kastilio en la 12-a jarcento de la abato Rajmundo de Fitero, cele protekti la vilaĝon de Kalatrava, situa ĉe la aktuala Ciudad Real. Ĝi apartenas al grupo de la cistercianaj ordenoj kaj aktuale havas nur honoran kaj nobelan karakteron, sed iam estis posedanto de grandaj teritorioj kaj multaj lokoj.
Multaj vilaĝoj kaj urboj el la provinco de Ciudad Real portas tiu nomon kiel dua parto de la tutaĵo.
Gozo
Gozo (Għawdex) estas insulo de Malto en la Mediteranea Maro. Ĝi troviĝas en Suda Eŭropo, apud Sicilio, kaj estas la dua plej granda insulo de la lando Malto, post la insulo Malto.
Geografio
La insulo Gozo situas nordokcidente de la ĉefinsulo Malto. Inter Gozo kaj Malto situas la tria insulo de la insularo, nome Comino, kiu politike ankaŭ apartenas al Gozo. En la centro de la insulo situas sur monto ĝia ĉefurbo Viktorio. La insulo havas areon de 67 km² kaj ĝia plej alta punkto situas sur alteco de 167 m s.m. en okcidento.
Administra divido
La insulo Gozo estas aŭtonoma distrikto, kiu posedas ek de 1987 pri certa aŭtonomio kaj propra ministerio. La insula distrikto konsistas el 14 komunumoj, tiel nomitaj lokaj konsilioj, nome: Fontana, Għajnsielem (al kiu ankaŭ apartenas la insulo Comino), Għarb, Għasri, Kerċem, Munxar, Nadur, Qala, Viktorio, Sankt-Laŭrenco, Sannat, Xagħra, Xewkija kaj Żebbuġ.
Trafiko
Gozo atingeblas de la ĉefinsulo per pramŝipo. Sur la insulo ekzistas busreto. La vojoj en Gozo ĉiuj kondukas tra la ĉefurbo en la centro de la lando same la buslinioj, kiuj ĉiuj komenciĝas ĉe la centra bushaltejo en la ĉefurbo. Flughaveno aŭ aerodromo ne ekzistas sur la insulo. La ĉefa haveno de Gozo estas Mġarr en la komunumo Għajnsielem sur la suda flanko de la insulo, de tie la pramlinio kondukas al Marfa Point en nordo de la insulo Malto.
Historio
La unuaj homoj jam vivis sur Gozo en la 5-a jarmilo a.K.. La unuaj setlantoj alvenis el Sicilio. En la unua duono de la 4-a jarmilo a.K. en la hodiaŭa loko Xagħra estis konstruita la neolitika templo Ġgantija. En la 1-a jarmilo a.K. sur Gozo setlis fenicianoj, kiuj nomis la insulon Gel. Sekvis grekoj kaj romianoj, kiuj nomis la insulon Gaulus. La hodiaŭa nomo aperis en la 14-a jarcento. Kiam en la jaro 1798 la tiama malta grandmastro, Ferdinand von Hompesch zu Bolheim, kapitulaciis antaŭ la trupoj de Napoleono, la gozanoj resistis kaj deklaris sian sendependecon. En la jaro 1800 la britoj konkeris la insularon, kio jam estis la fino de la ŝtata sendependeco de Gozo. En la jaro 1987 Gozo reakiris partan aŭtonomion per la kreo de administra distrikto, kiu konsistas el la insuloj Gozo kaj Comino.
Vidindaĵoj
La plej rimarkebla vidindaĵo ĝis marto 2017 estis la Blua Fenestro (en la malta lingvo Tieqa Żerqa kaj en la angla Azure Window) en la okcidento de la insulo. Temis pri giganta truo en roko, kiu kliniĝis al la maro, ĝis kiam la 8-an de marto 2017 la blua fenestro dum ŝtormo plene frakasiĝis. Proksime de la Blua Fenestro troviĝas sala laguno, kiu nur tra roka tunelo estis konektita kun la maro. En la centro de la insulo en Xaghra situas la megalita templo de Ĝgantija el la neolitiko, kiu estas la plej malnova konstruaĵo de la mondo.
Liešno
Situo
Liešno situas laŭ flankovojoj. Martin troviĝas je 32 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1302 en formo "Lesna". En 1715 5 familioj pagis impostojn. En 1785 82 vilaĝanoj loĝis en 11 domoj, en 1828 127 vilaĝanoj loĝis en 15 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Liesznó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turócerdőd 107 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Turčianske Teplice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liešno 55 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Kédange (stacidomo)
Kédange estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Kédange-sur-Canner, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Thionville - Anzeling (177000).
Satoru Iwata
IÛATA Satoru (japane: 岩田 聡; hepburne: Iwata Satoru, naskiĝis la, mortis la ) estis japania ludprogramisto kaj la kvara prezidanto de Nintendo. Li studis komputosciencon en Tokio. Dum sia studio li eklaboris ĉe HAL Laboratory. Li kontribuis al la serioj de Kirby, Mother, Pokemono kaj Super Smash Bros.
Iŭata fariĝis prezidanto de Nintendo en 2002 post kiam JAMAGUĈI Hiroŝi rezignis kiel prezidanto. Nintendo evoluigis kaj eldonis la ludkonzolojn Nintendo DS, Wii, Nintendo 3-DS kaj Wii U dum lia prezidanteco.
Li mortis pro la kancero en la gala sistemo.
Teksasa bluso
Teksasa bluso aŭ en angla Texas blues estas subĝenro de bluso. Ĝi havis variajn stilvariaĵojn sed tipe estis ludata kun pli da svingo ol aliaj blus-stiloj. Ofte oni konsideras Blind Lemon Jefferson (1893-1929) kiel la patro de la teksasa bluso.
Teksasa bluso diferencas el stiloj kiaj Ĉikaga bluso pro sia uzado de instrumentoj kaj sonoj, speciale pro la forta uzado de la gitaro. Muzikistoj kiaj Stevie Ray Vaughan kontribuis per uzado de variaj tipoj de gitarsonoj kiaj de suda glito-gitaro kaj diversaj melodioj de bluso kaj ĵazo. Teksasa bluso ankaŭ ege dependas el gitaraj soloaĵoj aŭ "licks" funkciantaj kiel pontoj inter kantoj.
Mother (videoluda serio)
La serio Mother (japane マザー, en transskribado Hepburn Mazā) estas serio de rolaj videoludoj kiu kreiĝis per diversaj firmaoj kiel Ape, HAL Laboratory kaj Brownie Brown kaj publikiĝis per Nintendo. Shigesato Itoi (糸井 重里) verkis la rakonton. La ludoj okazas en Usono je la 20-a jarcento. La ludanto uzas armilojn kaj psikajn potencojn por batali malamikajn malamikojn, kiuj inkluzivas animigitajn ĉiutagajn objektojn, eksterteranojn kaj cerbolavigitajn homojn.
Magelana kormorano
La Roka tufkormorano (Phalacrocorax magellanicus), konata laŭ la latina scienca nomo kiel la Magelana kormorano, estas mara birdospecio de la familio de kormoranoj nome Falakrokorakedoj.
Vaccarizzo Albanese
Vaccarizzo Albanese estas komunumo de Italio.
Magelana kormorano
Disvastiĝo
Ĝi troviĝantas ĉe la plej sudaj marbordoj de Sudameriko. Ties reproduktaj teritorioj estas el Valdivia, Ĉilio, suden al Horna Kabo kaj al Fuegio, kaj norden al Punta Tombo en Argentino. Vintre ĝi estas vidata pli norde, kaj kelkaj individuoj alvenas tiom for kiom ĝis Santiago de Ĉilio en la okcidenta marbordo kaj ĝis Urugvajo oriente. Tiuj birdoj reproduktiĝas ankaŭ ĉe la marbordoj de la insuloj Malvinoj.
Aspekto
Temas pri mezgranda kormorano 66 al 71 cm longa kun enverguro de 23,3 ĝis 25,8 cm. Maskloj estas pli grandaj ol inj. Eldistance, la Magelana kormorano estas blankanigra birdo, kun nigraj kapo, kolo kaj supraj partoj kaj brusto kaj subaj partoj blankaj. Deproksime, la nigraj areoj varias el metalece bluaj al oleece verdaj, kaj estas makule je blanko en lokoj. La kruroj kaj piedoj estas karnece rozkoloraj, kaj la nuda senpluma haŭtaĵo ĉirkaŭ la beko kaj la okuloj estas brikoruĝa. En reprodukta plumaro, estas nigreca kvankam ne tre elstara kresto en frunto, kaj distinga blanka orelarea makulo. Estas eĉ malpli da seksa dimorfismo ol ĉe plej kormoranaj specioj, sed maskloj estas 5%-10% pli grandaj en plej grandomezuroj.
Kutimaro
Kiel ĉe ĉiuj kormoranoj, ankaŭ la Magelana kormorano manĝas fiŝojn kaj krustulojn per plonĝado subakvajn predojn. Ili manĝas kutime solece proksime al la marbordo, ofte plonĝante el bordo de algarejoj kaj ŝajne trovas malgrandajn fiŝojn (ĉefe nototeniedoj de la genro Patagonothen) ŝirmitaj inter la algoj. Studoj faritaj per profundosensiloj sugestas, ke temas pri neprofunda plonĝanto, tipe irante ĝis ĉirkaŭ 5 m sub la surfaco kun kelkaj individuoj eĉ plonĝante tiom profunde kiom ĝis 10 m, kvankam ties predo ĉefe venas el marfundo. Plonĝotempoj estas tipe de ĉirkaŭ 30 sekundoj.
Ties reprodukta teritorio koincidas multe kun tiu de la Imperia tufkormorano Leucocarbo atriceps, sed la manĝoteritorioj de ambaŭ specioj estas diferencaj ĉar la Imperia tufkormorano tendencas plonĝi en pli profundaj akvoj, kaj pli for el la marbordo.
La Magelana kormorano kutime nestumas en monato novembro sur kornicoj de deklivaj, nudaj, rokaj klifoj. La ino normale demetas 3 ovojn, kvankam oni vidis nestojn enhavantaj 2 al 5 helverdecajn ovojn. Nestokolonioj gamas el 5 paroj al preskaŭ 400. La kovado daŭras 30 tagojn kaj post eloviĝo la idoj estas nutrataj dum 45 tagoj de ambaŭ gepatroj.
Sânmiclăuș
Sânmiclăuș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
(35671) 1998 SN165
(35671) 1998 SN165 estas tre granda malhela transneptuna objekto malkovrita la de la studentino astronomino Arianna E. Gleason elde la Observatorio Steward en Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estis komence klasifikita kiel plutoneno, objekto en orbita resonanco 2 : 3 kun Neptuno. Pli malfruaj observoj montris, ke ĝi estas kubevano : klasika objekto de la Kujper-zono.
12140 Johnbolton
12140 Johnbolton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la britdevena aŭstralia radioastronomo John G. Bolton (1922–1993). Li uzis interferometrion inter signaloj senpera kaj reflektita sur la maro por identigi la unuan radiofonton kun optika objekto. Li estris du grandajn radio-observatoriojn
NGC 853
NGC 853 (aliaj indikoj — PGC 8397, MCG -2-6-38, KUG 0209-095, IRAS02092-0932) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arendsee (lago)
Arendsee estas lago en la distrikto Altmark Salzwedel, Saksio-Anhalto, Germanio.
Historio
La areo estis unue menciita dum la jaro 1184.
At the Altar
At the Altar (Ĉealtare) filmita en la jaro 1909 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Trzemeszno
Trzemeszno estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Trzemeszno en distrikto Gnieźnieński.
At the Altar
Malaprobita admiranto starigas kaptilon por mortigi sian amatinon kaj ŝian fianĉon antaŭ ol ili geedziĝu kaj tiam faras memmortigon, sed antaŭ ol li forpasas, li forlasas konfeson. La konfeso estas trovita ĝustatempe kaj policisto kuras al la preĝejo por savi la paron.
Sudislav nad Orlicí
Municipo Sudislav nad Orlicí situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, ĉe neĉefa ŝoseo inter Hrádek kaj Oucmanice, 10 km okcidente de urbo Ústí nad Orlicí. Tra la teritorio de municipo kondukas inter du pontoj trans Tichá Orlice ankaŭ fervojlinio 010 kaj sur la katastra teritorio de Sudislav ĝi havas haltejon Bezpráví. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Vilaĝo Sudislav nad Orlicí kaj ankaŭ tri izole situantaj domoj Orlík troviĝas sur rando de ebenajo super kruta vala deklivo de rivero Tichá Orlice, en ĝia suda flanko.
Historio
Historio de la vilaĝo atingas ĝis la jaro 1292, kiam la reĝo Venceslao la 2-a donacis ĝin al la monaĥejo en Zbraslav, kiun li fondis. Poste Sudislav apartenis al la sinjorejo Brandýs nad Orlicí. Ĝis la jaro 1421 Brandýs apartenis al la monaĥejo en Orlík, kiu estis detruita dum husanaj militoj. De la jaro 1429 sinjorejo Brandýs apartenis al familiaroj Šternberk, Kostka el Postupice, el Pernštejn kaj Žerotín.
En la unua mondmilito soldatiĝis plejparto de junaj viroj el la vilaĝo kaj naŭ el ili falis. Dum la dua mondmilito kelkaj loĝantoj de Sudslava ĉeestis kontraŭfaŝisman kontraŭstaron. Arbargardisto Čeněk Doleček kaj lia filo Oldřich el arbargardistejo Luh, kiuj origine loĝis en Sudislav, suferis pro helpado al partizanoj. Čeněk estis ekzekutita en Dresden kaj la filo mortis en koncentrejo.
Sudislav nad Orlicí estis de sia ekesto kamparana vilaĝo. Dank' al pli granda altitudo la klimato estas pli kruda, sed malgraŭ tio Sudislav apartenas al vilaĝoj kun la plej alta rikolto de grenoj en ĉirkaŭaĵo.
Kapelo
Baroka kapelo de Sankta Maria estis konstruita en la dua duono de 18-a jarcento. Ĝi estas oblonga, duoncirkle fermita, fasadoj estas membrigitaj per lizenaj kadroj. En la fronto estas pilastroj kaj simpla triangula pinjono kun segmenta fenestro. La plafono estas plata.
Orlík
Sur montelstaraĵo super la urbo Brandýs nad Orlicí estas restoj de fortikigita setlejo nomata Orlík. Ĉi tie verŝajne situis monaĥejo de ciriakoj kun preĝejo de Sankta Maria, konstruita en la jaroj 1256 - 1295 kaj detruita de husanoj en la jaro 1421.
Sonorilturo
Najbare de komunuma oficejo situas sonorilturo - kapeleto el la jaro 1790.
Bieno
Apud la vojo al Oucmanice estas bieno el la jaro 1903, kiu estas registrita memorindaĵo ĉe UNESCO.
The Lure of the Gown
The Lure of the Gown (Roballogo) filmita en la jaro 1909 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
"Bonaj plumoj faras belajn birdojn", kaj belaj roboj faras belajn virinojn, kaj bela virino estas la plej fascina aĵo ekzistanta. Tial ĝi estas kiam Isabelle aperas sur la sceno vestita en robo kiu estas majstraĵo de la arto de la modisto kaj ŝi facile fascinas la viran aron, inter kiu estas Enrico, la koramiko de Veronica, stratkantisto.
Hohberg-Glaĉero
Hohberg-Glaĉero estas valglaĉero en la Valezaj Alpoj. La glaĉero havas longecon de 4 km averaĝan larĝecon de 0,55 km kaj kovras areon de proskimume 3,5 km².
Priskribo
Hohberg-Glaĉero havas sian originon sur la pinto de Dom je alteco de 4545 m s.m.. Ĝi kovras la tutan nordflankon de Dom, kiu havas deklivon de proksimume 60%. En la norde sekvanta trogo, kiu estas ĉirkaŭita de Lenzspitze (4294 m s.m.), Nadelhorn kaj Hohberghorn (4219 m s.m.) la glaĉero turniĝas okcidentnordokcidenten. Nun ĝi fluas multe malpli krute kun deklivo de ankoraŭ proksimume 20% malsupren la okcidentdeklivon de la Mischabel-Grupo inter du montokrestoj, nome la Dirru-Kresto norde kaj Hohgwächte sude. La frunto de la glaĉerlango situas nuntempe je alteco de proksimume 2800 m s.m. rekte supre de roka krutdeklivo. Ĉi-tie fontas Birchbach, kiu malsurpre de Randa alfluas la riveron Matervispa, unu el la du brakoj de Vispa, kiu en Visp alfluas Rodanon.
Toshihiro Yamaguchi
Toshihiro Yamaguchi (japane 山口 敏弘, n. 19-an de novembro 1971) estas japana futbalisto. Li de 1994 ĝis 1995 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Preĝejo Porta Coeli (Niedernissa)
Preĝejo Porta Coeli (Kirche Zur Himmelspforte) estas protestantisma preĝejo en Niedernissa (Germanujo); temas pri iama romanikaĵo kiu estis alikonstruita baroke. Apartenas la komunumo al la ekleziaro Windischholzhausen ene de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.
Porta Coeli signifas en la latina Pordo al la Ĉielo.
Historio kaj arĥitekturo
La proksime de la vilaĝa enirejo situanta kirko estas de romanika stilorigino. La ĥoreja turo havas sur kvadrata horizontala projekciaĵo ekde 1994 novan ardezan tegmenton. Tiam ĝi ankaŭ ricevis orumitan turo-kapeton. La granda horloĝo estas ĉe la fundamento de la suda flanko de la spajro; tuj malsobe oni havas sonorilon kun horindikanta meĥanismo. La tri enturajn sonorilojn muldis en 1633 la erfurtano Melchior Moeringk.
Vallefiorita
Vallefiorita estas komunumo de Italio.
Preĝejo Porta Coeli (Niedernissa)
Historio kaj arĥitekturo
Granda surmasonita arko ĉe la orienta turoflanko taksiĝas kiel enirejo al forigita apsido. La ĉefa enirejo estas en la suda flanko tura kaj neaperta ligna ŝtupara sobenpromenejo (sude de la en 1729 novigita kirkonavo) kondukas rekte al la galeria etaĝo enen.
La alta navo havas groptegmenton mansardan kun po tri starantaj tegmentofenestroj sude kaj norde. Al la okcidenta flanko mankas kaj fenestroj kaj pordoj.
La internon ĉirkaŭas je tri flankoj duobla galerio sur apogantaj kapiteloj kaj frukto-ornamaĵoj. Finiĝo ĝia estas per dufoje interrompita, ligna barelvolbo.
Multo de la preĝejo ĝuis restaŭradojn en 1994.
Herbert Read
Sir Herbert Edward Read (naskiĝinta la en Kirkbymoorside, Yorkshire, mortinta la  en Stonegrave) estis angla filozofo, politika filozofo, poeto, romanisto, kritikisto kaj anarkiisma fakulo pri literaturo kaj arto. Li faris pli ol 1000 verkojn pri malsamaj areoj de la pensaro. Li gajnis en 1966 la Premion Erasmus.
Li estis unu el anglaj verkistoj kiuj plej frue ekkonis pri ekzistadismo.
En lia laboro kiel artkritikisto elstaris la graveco donita al la tuŝa kaj estetika valoro de la optika aŭ pli "justa" vida brilaĵoj.
Read kaj edukado
La angla anarkiisma filozofo, artokritikisto kaj poeto, Herbert Read disvolvigis fortan intereson en la afero de edukado kaj partikulare en arta edukado. La anarkiismo de Read estis influita de William Godwin, Petro Kropotkino kaj Max Stirner. Read "iĝis tre interesata en la desegnoj kaj pentraĵoj de infanoj post inviti kolekti verkojn por ekspozicio de brita arto kiu torneus tra aliancanaj kaj neŭtralaj landoj dum la Dua Mondmilito. Ĉar estis konsiderata tro riska transporti tra la Atlantiko verkojn de establita gravo por la nacia heredo, oni proponis ke la desegnoj kaj pentraĵoj de infanoj estu sendita anstataŭe. Read, farante sian kolekton, neespereble estis tuŝita de la esprimiva povo kaj emocia enhavo de kelkaj verkoj el la plej junaj artistoj. Tiu sperto akcelis sian specialan atenton al ties kultura valoro, kaj lia engaĝiĝo en la teorio de la kreivo de infanoj serioze kongruis kun lia dediĉo al la avangardo. Tiu laboro kaj ŝanĝis fundamente la verkaron de sia propra vivo tra la cetero de liaj 25 jaroj kaj havigis artedukon per racio de senantaŭaĵa saĝeco kaj konvinkivo. Ŝlosilaj libroj kaj broŝuroj rezultis: Education through Art (Read, 1943); The Education of Free Men (Read, 1944); Culture and Education in a World Order (Read, 1948); The Grass Read, (1955); and Redemption of the Robot (1970)".
Irmtraut
Irmtraut estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arkta Oceano
La Arkta Oceano, konata ankaŭ kiel Norda Oceano, estas la oceano situanta en la norda hemisfero, kiu inkluzivas la nordan poluson de la Tero. Ĝi estas la plej malgranda el la kvin oceanaj dividaĵoj: ĝi havas areon de ĉirkaŭ 14 056 000 km². La Internacia Hidrografia Organizo (IHO) agnoskas ĝin kiel oceano, kvankam kelkaj oceanografoj nomigas ĝin kiel Arkta Mediteranea Maro aŭ simple la Arkta Maro, klasigante ĝin kiel mediteraneeca maro aŭ estuaro de la Atlantika Oceano. Alternative, la Arkta Oceano povas esti vidita kiel plej norda parto de la tut-enhava Monda Oceano.
Ĝi estas komplete ĉirkaŭita de Eŭrazio kaj Norda Ameriko, plejparte kovrita de flosglacio tra la tuta jaro (kaj preskaŭ komplete en vintro), kvankam tiu ĉi maldikiĝis je 40% ekde 1950 kaj 2000. Kelkaj fakuloj antaŭvidas, ke post 50 jaroj la flosglacio tute malaperos dum somero.
Temperaturo kaj saleco de la Arkta Oceano ŝanĝiĝadas laŭ la sezonoj, pro la perioda fandiĝo kaj reglaciiĝo; ĝia averaĝa saleco estas la plej malalta el ĉiuj mondaj oceanoj, pro la malforta vaporiĝo, la abunda enfluo de nesala akvo el riveroj (precipe danke al siberiaj riveroj), kaj pro mallarĝeco de la markoloj kiuj ligas ĝin al la aliaj oceanoj enhavantaj pli altan proporcion de saleco. La somera malpliiĝo de la glacio estis citita kiel de 50%. La usona servo por neĝo kaj glacio nome National Snow and Ice Data Center (NSIDC) uzas satelitan informaron por havigi ĝisdatigitan registron de la arkta marglacia kovro kaj la proporcio de fandiĝo kompare al averaĝaj periodoj kaj specifaj pasintaj jaroj.
Historio
Dum multo de la eŭropa historio, la nordaj polusaj regionoj restis tre neesploritaj kaj ties geografio restis konjekta. Piteaso el Massilia registris rakonton de veturo norden en 325 a.K., al tero kiun li nomigis "Eskate Tule", kie la Suno nur aperis tri horojn ĉiutage kaj la akvo estis anstataŭita de frostita substanco "sur kiu oni povis nek piediri nek navigi". Li estis probable priskribante izolitajn marglaciajn montojn konataj nuntempe kiel "glacimontoj"; lia "Tule" estis probable Norvegio, kvankam oni sugestis ankaŭ la eblojn de la Ferooj aŭ Ŝetlandoj.
Komencaj kartografoj estis nesciaj ĉu desegni la regionon ĉirkaŭ la Norda Poluso kiel tero (kiel ĉe la mapo de 1507 de Johannes Ruysch, aŭ ĉe la mapo de 1595 de Gerardus Mercator) aŭ kiel akvo (kiel ĉe la monda mapo de 1507 de Martin Waldseemüller). La arda deziro de eŭropaj komercistoj por trovi nordan pasejon, nome la Norda Marvojo aŭ la Nordokcidenta Pasejo, al "Katajo" (Ĉinio) pro la evitinda marvojo, kaj la verko de mapistoj kiel en 1723 Johann Homann montris etendan "Oceanus Septentrionalis" ĉe la norda bordo de siaj mapoj.
La malmultaj ekspedicioj kiuj eniris multe trans la Arkta Cirklo en tiu epoko aldonis nur malgrandajn insuloj, kiaj tiuj de Nova Zemlo (11a jarcento) kaj Svalbardo (1596), kvankam ĉar tiuj estis plej ofte ĉirkaŭitaj de glacigrundo, ties nordaj limoj ne estis klaraj. La produktantoj de marmapoj, pli konservemaj ol la pli entuziasmaj kartografoj, tendencis lasi la regionon blanka, kun nur fragmentoj de konataj marbodoj skizitaj.
En Usono en la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj, la esploristoj Elisha Kane kaj Isaac Israel Hayes ambaŭ postulis esti vidintaj parton de tiu malfacile atingebla akvejo. Eĉ multe poste en la jarcento, la elstara fakulo Matthew Fontaine Maury inkludis priskribon de la Malferma Polusa Maro en sia lernolibro The Physical Geography of the Sea (1883). Tamen, ĉar ĉiuj esploristoj veturis pli kaj pli proksime al la indikita poluso, la polusa glacikovro estas tre dika, kaj pludaŭras la tutan jaron.
Fridtjof Nansen estis la unua kiu faris naŭtikan trapasadon de la Arkta Oceano, en 1896. La unua surfaca trapasado de la oceano estis kondukita de Wally Herbert en 1969, ĉe ekspedicio per hundosledo el Alasko al Svalbardo, kun elaera helpo. La unua naŭtika transiro de la norda poluso estis farita en 1958 fare de la submarŝipo USS Nautilus, kaj la unua surfaca naŭtika transiro okazis en 1977 fare de la glacirompilo NS Arktika.
Ekde 1937, Sovetunio kaj poste Rusio havis surglaciajn staciojn kiuj etendis pristudis la Arktan Oceanon. Sciencaj setlejoj estis establitaj sur la glacia tavolo kaj portitaj milojn da kilometroj fare de la glaciflosaĵoj.
En la Dua Mondmilito, la eŭropa regiono de la Arkta Oceano estis scenejo de militaj operacoj: nome Aliancanoj helpis la reliveradon de havaĵoj al Sovetunio tra ties nordaj havenoj, kio estis kontraŭata de la germanaj ŝipaj kaj aeraj fortoj.
Geografio
La Arkta Oceano havas preskaŭcirklan formon, kaj ĝia areo - 14 056 000 km² - estas preskaŭ sama kiel tiu de Rusio. Ĝia marbordo longas 45 390 kilometrojn. Ĝin ĉirkaŭas Eŭropazio, Norda Ameriko kaj pluraj insuloj, inter kiuj plej elstaras Gronlando kaj Islando.
Laŭ la kutimaj difinoj, ĝi inkluzivas plurajn marojn kaj golfojn: nome la Bafina Golfo, la Barenca Maro, la Boforta Maro, la Ĉukĉa Maro, la Orientsiberia Maro, la Gronlanda Maro, la Hudsona Golfo, la Hudsona Markolo, la Karska Maro, la Lapteva Maro, la Blanka Maro kaj aliajn. Markolo de Nares (dane: Nares Strædet, angle: Nares Strait, france: Détroit de Nares) estas markolo en la Arkta Oceano, disdividanta nord-okcidenton de Gronlando kaj la insulon Ellesmere kaj liganta Bafinan Golfon kun la Maro de Lincoln.
Ĝi ligiĝas al la Pacifika Oceano tra la Beringa Markolo, kaj al la Atlantika Oceano tra la Maro de Gronlando kaj tra la Labradora Maro.
La landoj kiuj bordas al la Arkta Oceano estas la jenaj: Rusio, Norvegio, Islando, Gronlando, Kanado kaj Usono.
Usono
En Alasko, la ĉefaj havenoj estas Barrow kaj Prudhoe Bay.
Kanado
En Kanado, ŝipoj povas ankri ĉe Churchill en Manitobo, Nanisivik (Nanisivik Naval Facility)  en Nunavuto, Tuktoyaktuk  aŭ Inuvik  en la Nordokcidentaj Teritorioj.
Tuliszków
Tuliszków estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Tuliszków en distrikto Turecki.
Arkta Oceano
Gronlando
En Gronlando, la ĉefa haveno estas Nuuk aŭ Nuko.
Norvegio
En Norvegio, Kirkenes kaj Vardø  estas havenurboj ĉe la kontinenta tero. Ankaŭ estas Longyearbyen en la insulo Svalbardo ĉe la Frama Markolo.
Rusio
En Rusio, ĉefaj havenurboj de diversaj marareoj estas la jenaj:
Ĉu malgranda oceano aŭ granda maro?
Notinde estas ke kelkaj homoj uzas la nomon "Arkta Maro" aŭ "Arkta Glacia Maro" anstataŭ "Arkta Oceano". Fakte, la Arkta Oceano estas multe pli malgranda ol la Hinda Oceano kaj multe pli granda ol la Korala Maro, la Araba Maro, la Kariba Maro, la Mediteraneo, la Sudĉina Maro ktp. La Internacia Hidrografia Organizo jam en 1953 elektis la rangon "oceano" por tiu akva etendaĵo.
Politika aparteno
Laŭ internacia juro, al neniu lando apartenas la norda poluso aŭ la regiono de la arkta oceano kiun ĝi ĉirkaŭas. La ŝtatoj ĉirkaŭ la Arkto, nome Rusio, Usono (pro Alasko), Kanado, Norvegio, kaj Danio (pro Groenlando), havas nur 370 kilometran regionon ekonomian ĉirkaŭ siaj marbordoj. Post ratifo de la Konvencio de la Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro (United Nations Convention on the Law of the Sea), ĉiu ŝtato havas dek jarojn por peti pli grandan regionon ol la 370-kilometran regionon. Pro tio, Norvegio (ratifinta la konvencion en 1996 ), Rusio (ratifinta en 1997, Kanado (ratifinta en 2003 ) kaj Danio (ratifinta en 2004 ) ekstaris projektojn por montri kiujn partojn devas aparteni al iliaj teritorioj.
Akvofluo
En grandaj partoj de la Arkta Oceano, la supra tavolo (ĉirkaŭ 50 m) estas de malalta salenhavo kaj pli malalta temperaturo ol la cetero. Ĝi restas relative stabila, ĉar la salenhava efiko sur la denseco estas pli alta ol la temperatura efiko. Ĝi estas nutrata de la nesalakva alporto de la grandaj siberiaj kaj kanadaj riveroj (Obi, Jenisejo, Lena, Mackenzie), kies akvo preskaŭ flosas sur la pli salenhava, pli densa, pli profunda oceana akvo. Inter tiu malaltsalenhava tavolo kaj la kerno de la oceano kuŝas la tiel nomita haloklino, en kiu kaj salenhavo kaj temperaturo des pli pliiĝas kun pliiĝanta profundeco.
Akvo eniras kaj el la Pacifika kaj el la Atlantika Oceanoj kaj povas esti dividata en tri unikaj akvamasoj. La plej profunda akvamaso estas nomata Arkta Fundakvo kaj ĝi ekas ĉirkaŭ 900 metrojn profunde. Ĝi estas komponita el la plej densa akvo en la Tutmonda Oceano kaj ĝi havas du ĉefajn fontojn: Arktaŝilda akvo kaj Gronlandmara profunda akvo. Akvo de la ŝilda regiono kiu ekas kiel enfluo el la Pacifiko pasas tra la mallarĝa Beringa Markolo je averaĝa proporcio de 0.8 Sverdrups kaj atingas ĝis la Ĉukĉa Maro. Dum la vintro, la malvarmaj ventoj el Alasko blovas super la Ĉukĉa Maro, frostigante la surfacan akvon kaj pelante tiun nove formitan glacion ele al la Pacifiko. La rapido de la glacidrivo estas ĉirkaŭ 1–4 cm/s. Tiu procezo lasas densajn, salenhavajn akvojn en la maro kiu sinkas ĉe la kontinenta ŝildo en la okcidentan Arktan Oceanon kaj kreas haloklinon.
Tiu akvo kuniĝas kun la Gronlandmara profunda akvo, kiu formiĝas dum la pasado de vintraj ŝtormoj. Ĉar temperaturoj ege draste malvarmiĝas en vintro, formiĝas glacio kaj intensa vertikala konvekcio ebligas ke la akvo iĝas sufiĉe densa por sinki sub la pli varma salenhava akvo sube. La Arktaŝilda profunda akvo estas tre grava pro ties elfluo, kiu kontribuas al la formado de la Atlantika profunda akvo. La superturniĝo de tiu akvo ludas ŝlosilan rolon en tutmonda cirkulado kaj en moderado de klimato.
En la profunda areo de 150–900 m temas pri akvamaso referencata kiel Atlantika Akvo. Enfluo el la Nordatlantika Marfluo eniras tra la Frama Markolo, malvarmigante kaj sinkiĝante por formi la plej profundan tavolon de la haloklino, kie gi cirklas la Arktan Basenon kontraŭhorloĝe. Tiu estas la plej granda volumena enfluo al la Arkta Oceano, egala al ĉirkaŭ 10 fojoj tiu de la Pacifika enfluo, kaj ĝi kreas la Arktoceana Limmarfluo. Ĝi fluas malrapide, je ĉirkaŭ 0.02 m/s. Atlantika Akvo havas la saman salenhavon kiel la Arkta Fundakvo sed ĝi estas multe pli varma (ĝis 3 °C). Fakte, tiu akvamaso estas pli varma ol la surfaca akvo, kaj restas merĝita nur pro la rolo de saleco en denseco. Kiam akvo atingas la basenon ĝi estas pelita per fortaj ventoj en granda cirkla marfluo nome la Boforta Rondiro. Akvo de la Boforta Rondiro estas multe malpli salenhava ol tiu de la Ĉukĉa Maro pro la enfluo el la grandaj kanadaj kaj siberiaj riveroj.
La fina difinita akvamaso en la Arkta Oceano estas nomata Arkta Surfaca Akvo kaj troviĝas el 150–200 m. La plej grava trajto de tiu akvamaso estas sekcio referencata kiel sub-surfaca tavolo. Ĝi estas produkto de Atlantika akvo kiu eniras tra kanjonoj kaj suferas intensan mikson en la Siberia Breto. Kiam ĝi venas, ĝi malvarmigas kaj agas kiel varma breto por la surfaca tavolo. Tiu izolado tenas varma la Atlantikon Akvon el fandado de la surfaca glacio. Aldone, tiu akvo formas la pli rapidajn marfluojn de la Arkto, kun rapido de ĉirkaŭ 0.3-0.6 m/s. Komplementante la akvon el la kanjonoj, kelko de la Pacifika akvo kiu ne sinkas al la breta regiono post esti pasante tra la Beringa Markolo kontribuas al tiu akvamaso.
Akvoj kiuj originiĝas kaj en la Pacifiko kaj en la Atlantiko eliras tra la Frama Markolo inter Gronlando kaj Svalbardo, kiu estas ĉirkaŭ 2,700 m profunda kaj 350 km larĝa. Tiu elfluo estas ĉirkaŭ 9 Sv. La larĝo de la Frama Markolo estas kio ebligas kaj por enfluo kaj elfluo en la Atlantika flanko de la Arkta Oceano. Pro tio, ĝi estas influata de la Koriolisforto, kiu koncentras elfluon al la Orientgronlanda Marfluo en la okcidenta flanko kaj enfluon de la Norvega Marfluo en la orienta flanko. Ankaŭ la Pacifika akvo eliras laŭlonge de la okcidenta marbordo de Gronlando kaj la Hudsona Markolo (1-2 Sv), havigante nutraĵojn de la Kanada Arkipelago.
Kiel jam notita, la procezo de glaci-formado kaj movado estas ŝlosila konduktilo en Arktoceana cirkulado kaj la formado de akvamasoj. Pro tiu dependo, la Arkta Oceano spertas variaĵojn pro sezonaj ŝanĝoj en la marglacia kovro. La marglacia movado estas la rezulto de venta perforto, kiu estas rilata al nombraj meteologaj kondiĉoj kiujn la Arkto suferas tra la tutan jaron. Por ekzemplo, la Boforta Anticiklono — nome etendo de la sistemo de la Siberia Anticiklono — estas premsistemo kiu kondukas al la anticiklona movado de la Boforta Rondiro. Dum la somero, tiu areo de altaj premoj estas pelata eksteren pli proksime al sia Siberia kaj Kanada flankoj. Aldone, estas kresto de marnivela premo ĉe Gronlando kiu sendas fortajn nordenajn ventojn tra la Frama Markolo, faciligante la glacieksportadon. En la somero, la marnivelprema kontrasto estas pli malgranda, produktante pli malfortajn ventojn. Fina ekzemplo de movado de sezonprema sistemo estas la malaltprema sistemo kiu ekzistas super la Nordia kaj Barenca Maroj. Ĝi estas etendo de la Islanda Malaltaĵo, kiu kreas ciklonoceanan cirkuladon en tiu areo. La malaltaĵo ŝanĝas al la centro super la Norda Poluso en la somero. Tiuj ĉiuj variaĵoj en la Arkto kontributas al la fakto ke glacidrivo atingas sian plej malfortan punkton dum la someraj monatoj. Estas ankaŭ pruvaro ke la drivo estas asocia kun la fazo de la Arkta Oscilado kaj la Atlantika multjardeka oscilado.
Marglacio
Multo de la Arkta Oceano estas kovrita de marglacio kiu varias laŭ etendo kaj dikeco laŭsezone. La ĉefa etendo de glacio estis malpliiĝanta ekde 1980 el averaĝa vintrovaloro de 15,600,000 km² je proporcio de 3% por jardeko. La sezonaj variaĵoj estas ĉirkaŭ 7,000,000 km² kun maksimumo en Aprilo kaj minimumo en Septembro. La marglacio estas tuŝita de ventoj kaj oceanaj marfluoj, kiuj povas movi kaj turni tre grandajn areojn de glacio. Ankaŭ leviĝas zonoj de kunpremo, kie la glacio amasiĝas kaj formas glacitavolon.
Klimato
Sub la influo de Kvaternara glaciiĝo, la Arkta Oceano estas enhavata en polusa klimato karakterizata de persista malvarmo kaj relative mallarĝaj jaraj temperaturaj gamoj. Vintroj estas karakterizataj de polusa nokto, ekstrema malvarmo, oftaj malalt-nivelaj temperaturaj ŝanĝoj, kaj stabilaj veterkondiĉoj. Ciklonoj estas nur komuna en la Atlantika flanko. Someroj estas karakterizataj de konstanta taglumo (noktomeza suno), kaj temperaturoj povas plialtiĝi super la fandopunkto (0 °C (32 °F). Ciklonoj estas pli oftaj en somero kaj povas okazigi pluvon aŭ neĝon. Nubas la tutan jaron, kun ĉefa nubokovro gama el 60% en vintro al 80% en somero.
La temperaturo de la surfaco de la Arkta Oceano estas sufiĉe konstanta, ĉe la frostopunkto de marakvo. Ĉar la Arkta Oceano konsistas el salakvo, la temperaturo devas atingi −1.8 °C (28.8 °F) antaŭ okazo de frostiĝo.
La denseco de mara akvo, kontraste al nesala akvo, pliiĝas laŭ ĝi alproksimiĝas al la frostopunkto kaj tiele ĝi tendencas alprofundiĝi. Ĝenerale necesas ke ĉirkaŭ 100–150 m el la oceana akvo malvarmiĝas ĝis la frostopunkto por ke formiĝu glacitavolo. En vintro la relative varma oceana akvo okazigas moderan influon, eĉ se kovrita de glacitavolo. Tiu estas unu tialo kial la Arkto ne suferas la ekstremajn temperaturojn viditajn en la Antarkta kontinento.
Estas konsiderinda laŭsezona variado en kioma glacitavolo el la Arkta glacitavolo kovras la Arktan Oceanon. Multo de la Arkta glacitavolo estas ankaŭ kovrita de neĝo dum ĉirkaŭ 10 monatoj de la jaro. La maksimuma neĝokovro estas en Marto aŭ Aprilo — ĉirkaŭ 20 al la 50 cm super la frostita oceano.
La klimato de Arkta regiono ege variis en la pasinto. Tiom ĵuse kiom antaŭ 55 milionoj da jaroj, dum la Paleocen–Eocena Termika Maksimumo, la regiono atingis averaĝan jaran temperaturon de 10-20 C. La surfacaj akvoj de la plej norda Arkta Oceano varmiĝas, laŭsezone almenaŭ, sufiĉe por subteni tropikajn vivoformojn postulante surfacajn temperaturojn de ĉirkaŭ 22 C.
Animaloj kaj plantoj
Endanĝeritaj marspecioj de la Arkta Oceano estas blankaj ursoj, rosmaroj kaj balenoj. Ankaŭ fokoj abundas. La areo havas vundeblan ekosistemon kiu malrapide ŝanĝiĝas kaj malrapide rekuperiĝas el disrompoj aŭ damaĝoj. Hararmeduzoj estas abundaj en la akvoj de Arkto, kaj la bendofoledo estas la nura specio de foledo kiu vivas en la oceano.
La Arkta Oceano havas relative malmulte da plantovivo escepte ĉe fitoplanktono. Fitoplanktono estas ŝlosila parto de la oceano kaj estas amasaj kvanto el tio en la Arkto, kie ili manĝas nutrientojn el riveroj kaj el marfluoj de Atlantiko kaj Pacifiko. Dum somero, la suno estas ekstere tage kaj nokte, tiele ebligante ke la fitoplanktono fotosintezas dum longaj tempoperiodoj kaj reproduktiĝas rapide. Tamen, la malo veras en vintro kiam ili luktas por havi sufiĉan lumon por survivi.
Mediaj koncernoj
La Arkta glacitavolo malpliiĝas, kaj dum jaroj estas sezona truo en la ozona tavolo. La malpliiĝo de la areo de la Arkta marglacio malpliigas ankaŭ la averaĝan albedon de la planedo, eble rezulte en tutmonda varmiĝo en pozitiva reciproka mekanismo. Esplorado montris ke la Arkto povas iĝis senglacia por la unua fojo en la homa historio post kelkaj jaroj aŭ ĉirkaŭ 2040. Ĉirkaŭkalkuloj varias por alproksimiĝi al kiam estis la lasta fojo ke Arkto iĝis senglacia: antaŭ 65 milionoj da jaroj kiam fosilioj indikas ke plantoj ekzistis tie ĝis tiom ĵuse kiom ĝis antaŭ 5,500 jaroj; glacio kaj la oceanaj kernoj datas el antaŭ 8000 jaroj ĉe la lasta varma periodo de Holoceno aŭ antaŭ 125,000 dum la lasta intraglacia periodo.
Varmiĝantaj temperaturoj en Arkto povas okazigi ke grandaj kvantoj de nesala fandakvo eniros en nordan Atlantikon, eble ŝanĝante la tutmondajn modelojn de marfluoj. Eventuale povus sekvi drastaj ŝanĝoj en la klimato de la Tero.
Ĉar la etendo de la marglacio malpliiĝas kaj la marnivelo plialtiĝas, la efiko de ŝtormoj kiaj la Granda Arkta Ciklono de 2012 en malfermaj akvoj pliiĝas, same kiel ebligas ke la salakvo damaĝos vegetaĵaron en marbordoj de lokoj kiaj la riverdelto de la rivero Mackenzie aŭ ke fortegaj ciklonaj tajdegoj iĝos pli oftaj.
Kemmental
Kemmental estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2203 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Kemmental situas sur la montoĉeno Seerücken sude de Kreuzlingen. La komunumo konsistas el la vilaĝjo Alterswilen, Altishausen, Ellighausen, Lippoldswilen, Neuwilen, Siegershausen, Dotnacht kaj Hugelshofen. Sian nomon Kemmental, kiu signifas "Valo de Kemme", la komunumo ricevis de la rivero Kemme, kiu trafluas la komunumon de oriento al okcidento.
Trafiko
Kemmental disponas en Siegershausen pri stacidomo de la trajnlinio de Konstanco tra Kreuzlingen al Weinfelden. La ceteraj municipoj de Kemmental atingeblas ek de Siegershausen per diversaj buslinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de municipo sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Kemmental estas tiu de Dotnacht kiel Tottinheiche, kiu datiĝas el la jaro 824. En la jaro 1159 estis menciitaj Neuwilen kiel Nunewillare kaj Altishausen kiel Altinshusin. Sekvis la mencio de Hugelshofen en 1176 kiel Hugolteshouen. El la jaro 1248 datas la unua mencio de Alterswilen kiel Alterswilaer. Lippoldswilen estis menciita en la jaro 1303 Lupoltwile kaj Ellighausen 1331 kiel Adlikusen.
La komunumo Kemmental fondiĝis la 1-an de januaro 1996 per la kunigo de la municipkomunumoj Alterswilen, Hugelshofen kaj la lokkomunumoj Alterswilen, Altishausen Ellighausen, Lippoldswilen, Neuwilen, Siegershausen, Dotnacht kaj Hugelshofen.
Alterswilen
La vilaĝo kaj iama komunumo Alterswilen situas en la centro de la hodiaŭa komunumo Kemmental inter Hugelshofen kaj Siegerhausen.
Altishausen
Altishausen estas strat vilaĝo en sudokcidento de la komunumo Kemmental, ĉe la vojo de Siegerhausen al Berg.
75823 Csokonai
75823 Csokonai estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungaraj astronomoj Krisztián Sárneczky kaj László Kiss elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la montaro Mátra, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Teixeira de Freitas (Bahio)
Teixeira de Freitas estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 138.341 loĝantojn en 2010.
75823 Csokonai
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de unu el plej grandaj hungaraj poetoj : Mihály Csokonai Vitéz (1773–1805). Lia verko spegulas grandajn konojn pri filozofio, politiko kaj la artoj de lia tempo. La asteroido estis malkovrita je la 195-a datreveno de lia morto.
Teixeira de Freitas (Bahio)
Ĝia nomo estas omaĝo al Mario Augusto Teixeira de Freitas, pioniro de Statistiko en Brazilo kaj esperantisto. En 1957, unu jaron post lia morto, oni ŝanĝis la nomon de la vilaĝo São José de Itanhém en Alcobaça (Bahio) al "Teixeira de Freitas" kaj en 1985 tiu vilaĝo fariĝis memstara municipo.
Kemmental
Hugelshofen
La iama municipa komunumo Hugelshofen nombris 1990 325 loĝantojn. Dum la tempo de la okupado de la Svisa Ĵurkomunumo ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Hugelshofen estis aparta tribunalejo, kiu estis rekte submetita al la ĵurkomunuma vokto.
Siegershausen
En Siegershausen situas la stacidomo de la fervojlinio de Konstanco al Weinfelden. La stacidomo estas servata de regionaj trajnoj de la entrepreno THURBO. Ĝia unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 1227 kiel Sigehardishusin. Siegershausen estis propra komunumo ĝis la 31-a de decembro 1995. Al ĝi apartenis ek de la 1-a de januaro ankaŭ la vilaĝoj Dippishausen kaj Oftershausen, kiuj ĝis tiam formis la komunumo Dippishausen-Oftershausen. En 1990 Siegershausen havis 403 loĝantojn.
Taga pavo
Taga pavo, pavo-okulo, pava vaneso (latine: Aglais io, eksa: Inachis io aŭ Nymphalis io) estas papilio el la familio de la nimfalisedoj.
NGC 854
NGC 854 (aliaj indikoj — PGC 8388, ESO 354-47, MCG -6-5-38, AM 0209-360, IRAS02093-3604) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
21117 Tashimaseizo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Seizo Tashima, bone konata aŭtoro de ilustataj libroj. Li gajnis multenombrajn internaciajn pemiojn pro siaj libroj kaj desegnoj.
Arstaddalsdammen
Arstaddalsdammen estas artefarita lago en Norvegio. Ĝi situas en la provinco Nordland kaj apartenas al la komunumo Beiarn. La laga areo kovras 2,54 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 9,66 kilometrojn.
The Medicine Bottle
La dramo prezentas suspenseplenan rakonton implikantan du malgrandajn, preskaŭ identajn botelojn: unu plenigita kun tre bezonata likva medikamento; la alia, kun topika antisepsa solvo kiu estas mortiga veneno se prenita interne. Post kiam la boteloj hazarde estas interŝanĝitaj, juna virino en malespera vetkuro kontraŭ tempo provas plurfoje telefoni al sia sepjara filino Alice por malhelpi, ke la knabino donu al sia malsana avino la venenon.
Batticaloa
Batticaloa (tamile: மட்டக்களப்பு), sinhale: මඩකලපුව) estas la ĉefurbo de la distrikto Batticaloa en la oriento de Srilanko kaj situas ĉe la Bengala Golfo. La sinhala nomo signifas ŝlima laguno..
Klimato
Batticaloa situas en tropika klimato. La averaĝa jarpluvo estas 1651 mm. La musona sezono daŭras de novembro al februaro, sed pluvas ankaŭ en la ceteraj monatoj, tamen malpli. La temperaturo varias inter 24-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj laŭ la temperaturo.
Esperantista Klubo Palma
Esperantista Klubo Palma estis Esperanto-grupo en Palma de Majorko. Ĝi estis fondita la 19-an de julio 1907 de Bartomeu Font Cantallops, Juan Aguiló Valentí, Gabriel Alomar Ferragut kaj Bernardo Rabassa Boeras. En 1936 la grupo malaperis pro la armea ribelo.
La Esperanto-movado alvenis al Majorko el la interŝanĝoj, kiujn majorkanoj faris kun la kontinento fine de la 19-a jarcento. La Esperantista Klubo de la urbo estis fondita en 1907 kaj ĉirkaŭ ĝi organiziĝis kultura kaj socia movado de majorkanoj, kiuj parolis Esperanton.
Partoș
Partoș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Novakovec (Podturen)
Novakovec, hungare Muraújfalu estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Podturen.
Situo
Novakovec situas laŭ flankovojoj, Muro (rivero) preterfluas.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Muraújfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
Yuji Nakazawa
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Juĝi Nakazaŭa, japane 中澤 佑二, n., do nun -jara) estas japana futbalisto, ludanta ekde 2004 en Francio kaj ekde 2013 en Pollando. Inter la jaroj 2003 kaj 2011 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
10834 Zembsch-Schreve
10834Zembsch-Schreve estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda spiono Guido Zembsch-Schreve (1916–2003). En 1943 li estis paraŝutita sur la okupitan Francion. Perfidita, li estis kaptita kaj sendita en la koncentrejon Dora, kie estis fabrikataj la raketoj V-2. Li eskapis kaj verkis la libron "Pierre Lalande, Speciala Agento".
Kukinsula kanbirdo
La Kukinsula kanbirdo aŭ Kerearako (Acrocephalus kerearako) estas paserina birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Estas bruneca birdo pli malhela ĉe flugiloj kaj vosto. La frunto estas iom ebeneca; la beko sufiĉe longa kaj tre akrapinta. La bazo de la suba makzelo estas pli hela. En vizaĝo, kiel kutime inter kanbirdoj, estas malhela traokula strio kaj hela superokula strio.
Ĝi troviĝas kiel endemismo nur en la Kukinsuloj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, marĉoj, kanejoj, indiĝenaj arbustaroj kaj ruraj ĝardenoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Ekzemple ĉe Mangaia, estas vario de enmetitaj specioj inklude la agresema Komuna minao Acridotheres tristis (ĉirkaŭ 9,000 birdoj), katoj kaj ratoj (ambaŭ la Pacifika rato Rattus exulans kaj la Nigra rato R. rattus), kaj klarigado por agrikulturo kaj paŝtado de kaproj kaŭzas la habitatodetruon kaj fragmentadon.
Ofsenița
Ofsenița [ofsenica] (hungare: Karátsonyifalva, germane: Hopsenitz) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1026 loĝantojn (germanoj, hungaroj); en 1992 342 (rumanoj, 12 % da germanoj, 7 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1717 (laŭ aliaj: 1850). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Banloc.
En la censo de 2002 la 373 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Peille (stacidomo)
Peille estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en Peille, en departemento Alpes-Maritimes, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nice - Breil-sur-Roya (945000).
Sebastià Crespí Valls
Sebastià CRESPÍ VALLS (Palma de Mallorca, 30-an de junio 1899 - 11-an de oktobro 1936) estis laboristo, politika aktivulo kaj esperantisto.
Filo de socialisma gvidanto, li studis dizajnon kaj kunfondis la Asocion de Dizajnistoj de Majorko kaj fariĝis ties estrarano. Kultura aganto, li skribis multajn artikolojn en la gazetaro, estis korespondanto de la ĵurnaloj Heraldo kaj El Sol de Madrido. Li verkis ankaŭ teatraĵon kaj novelon.
En 1927 li partoprenis katalunan kongreson en Sóller kaj en 1927 kaj 1928 li estis prezidanto de la Esperantista Klubo Palma. Li poste kunfondas, en la kadro de la asocio Foment del Civisme, la Grupon Lumo, kiun li gvidas. En tiu ĉi asocio li ekativis politike kaj en 1931 fariĝas ties prezidanto. En tiu rolo li subskribis la projekton de Statuto de aŭtonomeco de Balearoj. En 1934 li kunfondis la Palman filion de la partio Esquerra Republica Balear kaj aktive partoprenis en la triumfo de la Popola Fronto en la elektoj de 1936. Lia sindikatisma kaj politika agado ne malproksimigis lin de la Esperanto-movado, sed male li kontribuis al ties subvenciado per la organizoj, en kiuj li aktivis.
Du monatojn post la armea ribelo, la 10-an de oktobro 1936 je la 7-a vespere li estis arestita kune kun sia bofrato kaj je la 6-a matene de la sekva oni trovis ilin, pafmortigitaj, apud la tombejo de Palma. Laŭ la morto-atesto, lian morton kaŭzis cerba hemoragio.
Makroetiko kaj mikroetiko
Makroetiko (el la greka prefikso "makros-" kun signifo "granda" kaj "ethos" kun signifo "karaktero") estas termino stampita en la fino de la 20a jarcento por distingi grand-skalan etikon el individua etiko, aŭ mikroetiko. Ĝi estas tipo de aplikata etiko. Makroetiko temas pri grand-skalaj aferoj, ofte rilate al etikaj principoj aŭ normigaj reguloj por gvidi agadon. Farmaciistoj prezentas partikularajn makroetikajn defiojn. Drogdesegnistoj klopodas eviti kaj trakti malsanojn per modifo de patroĉeloj kaj produktante cel-drogojn kiuj havas specifajn cel-mekanismojn.