cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San José de Gracia
San José de Gracia estas unu el la 11 komunumoj de la meksika subŝtato Aguascalientes, kiu situas en la centra parto de Meksiko, ĉirkaŭ 500 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko (aere). La ĉefurbo de la komunumo estas San José de Gracia. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 21008.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7.631 loĝantojn. El tiuj estis 3.600 viroj kaj 4.031 virinoj. La komunumo havas surfacon de 856,94 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2050 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Abul Abbas
Abul Abbas (mortis en 810) estis elefanto, kiun donacis al la franka imperiestro Karolo la Granda la kalifo Harun ar-Raŝid.
Ĝi estis la unua elefanto dokumentita nome norde de la Alpoj.
Deveno
Abul Abbas devenis el Hindujo. Ĝi estis nomita verŝajne de la kalifo mem, laŭ la fondinto de la Abasidoj, Abu l-Abbas as-Saffah (mortis en 754, أبو العباس السفاح). Oni ne scias kiom aĝa ĝi estis, kiam ĝi alvenis al Aachen.
Vivo kaj morto
En 801 Abul Abbas akompanata de Isaak, juda komercisto, tradukisto kaj sendito de Karolo, kaj de malgranda delegacio estis sendita el Bagdado al Aachen. Oktobre de la jaro 801 estas dokumentita restado ĉe La Spezia en Italujo; la grupo travintris en Vercelli, proksime de la Majora Lago. La Abul Abbas atingis Aachen kaj estis transdonita kun multaj aliaj donacoj al la imperiestro Karolo.
Ĝia vivo en Aachen daŭris nur kelkajn jarojn, en kiuj, laŭdire la imperiestro ŝatis venigi ĝin al vojaĝoj, kiel "viva simbolo de sia potenco". Laŭ la raporto de la frankaj imperiaj analoj la elefanto mortis "subite" somere de la jaro 810 post trairo de Rejno.
Legendoj
Jam baldaŭ estiĝis multaj legendoj rilate al Abul Abbas. Tiel li estintus blanka elefanto kaj okaze de la batalo de Karolo kontraŭ la frisoj en 804 uzata kiel armilo, kio laŭdire estis katastrofa al ĝi, ĉar ĝi dronis dum trairo de la Rejno. Laŭ aliaj mencioj la elefanto mortintus pro pneŭmonio, kiu kaptis ĝin dum la travado de la Rejno.
En la malmultaj samepokaj fontoj oni parolas nek pri la blanka koloro, nek pri detaloj de la morto, nek pri uzo kiel armilo. La frankaj imperiaj analoj enhavas nur mallongajn rimarkojn pri ĝia transporto (801), ĝia transdono al la imperiestro (802) kaj ĝia morto (810).
Postmorte
900 jarojn post la morto de Abul Abbas oni raportis, ke ĉe la Rejno, proksime de la enfluejo de la Lippe, estis trovitaj en kampo elefantaj ostoj. Oni supozis, ke temis eble pri la elefanto de Karolo la granda. La trovitaj femuroj ŝajne alvenis al privata kuriozaĵejo. Tamen ekzistis en la prahistorio diversaj elefantspecioj en Mezeŭropo, kio eble povus klarigi la trovaĵojn.
En la fama Jobsiade de 1784 oni lamentas pri la morto de la besto: „Selbst Bucephalus und Rosinanten / Abulabaz den Elephanten / Ross Bayard und Bileams Eselin / Nahm Freund Hein zum Morgenbrod hin.“
La unua en la franka imperio konata elefanto iĝis, laŭ multaj, en la historio de la germana lingvo Popanz (ne tre serioza timigaĵo), tio estas pro la deveno de la nomo de la imperiestra elefanto, Abul Abbas al Bubaz, Pubatsch kaj fine Pupanz; tio deveno de terura estaĵo ne estas konfirmita de la nunaj etimologaj vortaroj. La restado de Abul Abbas norde de la Alpoj estis ŝajne tro mallonga por krei daŭran bildon de ĝi.
Virino de Elling
La virino de Elling (dane: Ellingkvinden) estas ina marĉomumio. La virino estis entombigita en marĉo apud Silkeborg en Danio en la antaŭ-romia ferepoko.
Trovo
En Bjaeldskovdal, torfejo 10 km okcidente de Silkeborg, la kamparano Jens Zakariassen trovis dum torffosado en la jaro 1938 homan kadavron. Ĉar jam en 1927 oni trovis marĉomumion en tiu regiono, Zakariassen rekonis tuj, ke temis pri arkeologia trovaĵo kaj avertis la rilatajn administraciojn.
Esploro
La relative bone konservita mumio estis transportita en la danan nacian muzeon en Kopenhago. Tie oni malkovris, ke temis pri ina kadavro, kiu estis parte vestita de mantelo el ŝaffelo. Ĉirkaŭ la kruroj estis volvita peco de bovoledo, kiu eble apartenis al alia mantelo.
Post la esplorado, la virino de Elling estis desegnita, fotita kaj konservita en la nacia muzeo.
Nur en 1976 oni esploris ŝin denove en la muzeo de Silkeborg. La korpo pro manka konservado intertempe sekiĝis, sed oni povis ankoraŭ esplori ĝin. Ĉeestis leĝaj medicinistoj, radiologoj kaj dentisto.
La virino
Oni konstatis dum la esploro, ke la virino de Elling estis ĉirkaŭ 30-jara kiam ŝi mortis kaj tute sana. Ne troveblis indicoj pri antaŭaj malsanoj. La kaŭzo de la morto estis plej verŝajne pendumo aŭ strangolado: ĉe la kolo troviĝis markoj, kiuj ekzakte kongruis kun la trovita leda ŝnuro. Tiel la virino de Elling estis, kiel la en 1950 nur 90 metrojn pli fore trovita viro de Tollund, strangolita homofere kaj enmarĉigita.
Karbono 14 indikis, ke la enmarĉigo okazis ĉirkaŭ -210 (± 70 jaroj).
Etfolia bursero
La etfolia bursero (Bursera microphylla), ankaŭ konata kiel la elefanto-arbo, estas arbo el la genro Bursero. Ĝi vegetas laŭ karakteriza skulptarteca formo, kun trunko kiu similas elefantan rostron.
Disvastiĝo
Tiu ĉi nearktisa kaj neotropisa arbo hejmas en norda Meksiko, en la subŝtatoj de Malsupra Kalifornio, Suda Malsupra Kalifornio, Sinaloo, Sonoro kaj Zakateko ; kaj Sudokcidenta Usono, en Suda Kalifornio kaj Arizono); precipe en dezertaj ekoregionoj. Ĝi estas unu el la superregantaj arbospecioj en la laguna-montaraj sekaj arbaroj.
Priskribo
La etfolia bursero atingas altecon de 3,6–4,7 m kaj sia arboŝelo estas hele griza ĝis blanka, kun pli junaj branĉoj prezentante ruĝecan koloron. La maldensa foliaro ampleksas longajn, rektajn, platajn, guŝecajn foliojn kiuj konsistas el pare pinataj folietoj. Ĝi floras en rondigitajn flavajn burĝonojn kiuj malfermiĝas al malgrandajn steloformajn blankajn aŭ kremkoloraj florojn. La frukto estas drupo entenante flavan kerneton.
Capcir
Capcir [kapsiʁ] (Capcir [kəpˈsi]) estas komarko de Nord-Katalunio (Pyrénées-Orientales, Francio), kun ĉefurbo Formiguera. Ĝi havas limojn kun komarkoj Conflent kaj Alta Cerdanya.
Hersiwil
Hersiwil estas iama komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 184 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi formas parton de la nova komunumo Drei Höfe.
Geografio
Hersiwil situas en la Svisa Mezlando sur la orienta flanko de la flotebenaĵo de la rivero Emme, naŭ kilometrojn sudoriente de la kantonĉefurbo Soloturno. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Hersiwil mem la bieno Rütihof en nordokcidento de la komunumo. Hersiwil apartenas kaj laŭ surfaco kaj laj loĝantaro al la plej malgrandaj komunumoj de Kantono Soloturno. Ĝia teritorio etendiĝas sur areo de 1,41 km², de kiuj 23% estas kovritaj de arbaro, 70% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Hersiwil limis en nordnordoriento al Horriwil, en nordoriento en unu punkto al Etziken, en okcidento nordokcidento al Aeschi, en sudoriento kaj sudo al Heinrichswil-Winistorf, en okcidento al Halten, kaj en nordokcidento al Oekingen.
Trafiko
Hersiwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo kondukas flanka vojo de Oekingen al Winistorf. Per la buslinio n-ro 16 de Aeschi al Kriegstetten la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Sub la komunumo pasas tra tunelo la linio de fervojo 2000 de la orient-okcidenta rapidlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hersiwil datiĝas el la jaro 1324 kiel Hersenwile. Kiel parto de la senjorujo Kriegstetten-Halten Hersiwil fariĝis en la jaro 1466 havaĵo de la urbo Soloturno, kiu en 1665 ankaŭ akiris al superan jurisdikcion pri la vilaĝo. Sub la malnova reĝimo ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Hersiwil formis komunumon kune kun Heinrichswil. Ek de tiam ĝis 1854 ekzistis triopa komunumo Hersiwil-Heinrichswil-Winsitorf. En la jaro 1854 el la tri vilaĝoj fariĝis memstaraj komunumoj.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Heinrichswil-Winistorf estis kunigita kun Hersiwil al la nova komunumo Drei Höfe.
Citrandarino
Hibridado de mandarinujoj kaj la trifolia oranĝujod:Q859433 rezultigas plantojn kies celo estas la obtenado de pli valoraj greftobazoj por la kultivataj citrusarboj. Diversajn el tiuj hibridoj oni provas en eksperimentaj kondiĉoj kaj iuj el ili estas esperigaj montrante i.a rezistemon al virusaj malsanoj, al putriĝo de radikaro, samtempe prezentante malgrandigon de plantoj kaj altan produktadon de bonkvalitaj fruktoj.
Inter tiuj, kiuj donas plej bonajn rezultojn, estas citrandarino el kombino de la mandarinujo Changshan x kaj la trifolia oranĝujo English small. Alia estas kruco de la mandarinujo 'Sunkio' (Citrus sunki) kaj la trifolian oranĝujo 'Benecke'. Ambaŭ estas tolerantaj al citrusa tristeza virusod:Q2353828, al "blajto"d:Q4273292, al putriĝo kaŭzita de Phythophtora kaj al citrusa nematodo.
Bernhard Vogel
Bernhard VOGEL (naskiĝinta en la 19-a de decembro 1932 en Göttingen) estas germana politikisto.
Vivo
La pli juna frato de Hans-Jochen Vogel studis en Munkeno kaj Heidelberg sociologion, historion, makroekonomikon kaj politikan sciencon. Deĵorante kiel docento ĉe la universitato de Heidelberg, li engaĝiĝis ekde 1963 ĉe la Kristandemokrata Unio de Germanio.
De 1965-67 li estis deputito de la Federacia Parlamento kie li okupiĝis pri altlernejrilataj aferoj, antaŭ ol iĝi landa politikisto. Inter 1967-76 li estis ministro pri edukado en Rejnlando-Palatinato kaj transprenis samloke en 1974 la oficon de Helmut Kohl kiel landa partiestro. En 1976 li iĝis ministroprezidento. Kiam en la 1988-a jaro elektitis frakciestro Hans-Otto Wilhelm (sia kontraŭulo ene de partio), li demisiis.
Nova kariero en Turingio
En 1992 li reaperis sur la politika scenejo kiel ministroprezidento de Turingio sekvante Josef Duchac. Fokusoj plej gravaj fariĝas teritoria reformo, rekonstruo de justico kaj administracio kaj instigado de ekonomia evoluo en la nova federacia lando. Post la elektoj de 1994 li formis koalicion kun la socialdemokratoj pro la fakto, ke la ĝistiamaj partneroj, la Liberaluloj, jam ne havis seĝojn en la Turingia Landa Parlamento.
En septembro de 1999 lia partio sukcesis gajni la plejmulton da voĉoj povante regi nekoalicie. En novembro 2000 li transdonis post 7 sukcesegaj jaroj la oficon de partiestro kaj demisiis en 2003 kiel de multaj tre ŝatata politikisto. Lia posteulo kiel ministroprezidento fariĝis Dieter Althaus.
Novaj defioj
En 2012 Vogel ekprelegadis ĉe la seminario NRW School of Governance de la universitato de Duisburg-Essen.
Laŭrenco de Brindisi
Laurentius de Brindisi (aŭ iom pli esperantlingve Laŭrenco de Brindisi, naskiĝis la 22-an de julio 1559 en Brindisi, suda Italio; mortis la 22-an de julio 1619 en Lisbono; origina nomo Giulio Cesare Russo) estis itala teologo. En la katolika eklezio li adoriĝas kiel sanktulo kaj doktoro de eklezio.
Dum 1583 li komencis labori kiel instruisto kaj predikisto en la venecia ordena provinco de la kapucenoj. Baldaŭ li havis altan reputacion kiel retorike impresa predikisto. Multaj el liaj predikoj konserviĝis en skriba formo, interalie konata interpreto de la Genezo, la 1-a libro de Moseo.
Ekde la jaro 1590 li gvidis plurajn ordenajn provincojn, kaj dum 1599 la papo Klemento la 8-a taskigis lin kiel reprezentanto de la katolika eklezio kaj la Kontraŭreformacio prediki en la nordo de Germanio, kie amase disvastiĝis la luteranismo. La germana imperiestro Rudolfo la 2-a petis lin fondi monaĥejon en Prago. Tamen nek la unua nek pro pesta epidemio ĉirkaŭ Prago la dua plano realiĝis, kaj li anstataŭe alvenis en Vieno, kie li fondis monaĥejon kaj predike kuraĝigis la imperiestran armeon en sia batalo kontraŭ la atakanta armeo de la Otomana Imperio.
Post sia reveno al Italio Laŭrenco inter la jaroj 1602 ĝis 1605 estis ordena gvidanto de la kapucenoj. Poste kiel pripaca peristo survojis en suda kaj okcidenta Eŭropo, ekzemple dum 1616 kaj 1617 en la pacigo de antaŭa armea konflikto inter Hispanio kaj Savojo. Kadre de unu el tiuj vojaĝoj li dum la jaro 1619 mortis en Lisbono.
Dum la jaro 1881 la katolika eklezio deklaris lin sanktulo kaj la 19-an de marto 1959 donis al li la titolon "doktoro de eklezio". Al Laurentius de Brindisi oni preĝas kiel patrono de bibliotekistoj.
NGC 4966
NGC 4966 (aliaj indikoj — UGC 8194, MCG 5-31-131, ZWG 160.137, IRAS13039+2919, PGC 45358) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malagasa turfalko
Estas du subspecioj en Madagaskaro kaj en Aldabra. La raso el Aldabra estas nomata ankaŭ Aldabra turfalko (Falco newtoni aldabranus). Ties plej proksima vivanta parenco estas la Sejŝela falko; ili estis iam konsiderataj samspeciaj. Ties komunaj prauloj ŝajne diverĝis tre ĵuse, probable antaŭ malpli da 1 miliono de jaroj dum la komenco aŭ mezo de la Pleistoceno.
La Maŭricia turfalko estas pli malproksime parenca.(Groombridge et al. 2002)
Malagasa turfalko
Ĝi estas 25 al 30 cm longa. La flugiloj estas 180 mm al 195 mm ĉe maskloj kaj 188 mm al 203 mm ĉe inoj. La maskloj povas atingi pezon de inter 112 kaj 118 gramoj. La pezo de inoj estas ĝis 128 g. La kapo kaj nuko de maskloj estas ruĝecgrizaj kun malhelaj strioj. Malhela mustaĉa strio etendas el la bekobazo al la gorĝoflankoj. La supraj partoj kaj flugilkovriloj estas helbrunaj kun nigraj punktoj. La supraj vostokovriloj estas grizaj kun nigrecaj punktoj. La longaj flugilplumoj estas nigrecbrunaj, la internaj partoj estas kovrataj de blankaj kaj helbrunaj punktoj. La subaj partoj estas blankecaj. La mallongaj flugilplumoj estas helbrunaj kaj kun malhelaj bendoj. La brusto, ventro kaj subflugilaj kovriloj estas kovrataj de nigraj punktoj. LA vosto estas griza. Ĝi havas 6 al 9 mallarĝajn nigrajn striojn kaj larĝan antaŭfinan strion. Ĉiuj plumoj havas blankajn pintojn.
Ekzistas du kolorformoj, helformo (80%) kiu similas al ino de turfalko kun blanka kolo, kaj brunformo (20%) kun malhela kapo kaj kolo. Je tiu morfo la kapo kaj nuko estas preskaŭ nigraj. Korpo kaj subflugilaj kovriloj estas malhelbrunaj kun nigraj strioj kaj punktoj. La gorĝo montras sablokoloran al blankecan nuancon. La subflugilaj kovriloj estas grizecblankaj kaj kun nigraj punktoj. La kapo de inoj estas pli markate helbrunaj. La subaj partoj estas pli punktecaj kaj la vosto estas bruna kun nigraj strioj. Ambaŭ seksoj montras ardezgrizan bekon kun nigra pinto. La vaksaĵo estas flava. La kruroj estas ĉu flavaj ĉu briloranĝaj (ruĝeca morfo). Junuloj estas similkoloraj al inoj.
Aldabra turfalko
La Aldabra turfalko aspektas simila al la Madagaskara turfalko sed ĝi estas iom pli malgranda. La flugiloj estas 170 mm al 183 mm ĉe maskloj kaj 177 mm al 186 mm ĉe inoj. Kelkaj inoj montras tute blankajn subajn partojn.
Distribuado kaj vivejo
Tiu afrotropisa birdo havas grandajn teritoriojn kaj estas indiĝena de Madagaskaro, Majoto, kaj la Komoroj. Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en Madagaskaro kie ili loĝas en savanoj kaj humidejoj sed ankaŭ en artefaritaj pejzaĝoj najbare al homaj setlejoj je altitudoj el 0 al 2000 msm. Ĝi estas nekomuna en arbaroj. La biotopo de la Aldabra turfalko estas la Aldabra Insulo de Grande Terre sed estas ankaŭ pruvaĵoj el la insulo de Anjuano ĉe Komoroj.
Kutimaro
Ankaŭ la moroj similas al tiuj de turfalko.
Reproduktado
La Madagaskara turfalko kutime nestumas en rokaj kornicoj, en konstruaĵoj, en arbotruoj aŭ en elbastonetaj nestoj de aliaj birdoj, kiaj tiuj de la Blankbrusta korvo. La ino demetas 4 al 6 ovojn, kutime en septembro, kaj kovadon faras nur la ino, kiu estas manĝigata de la masklo je regulaj intervaloj dum la kovado.
Dieto
Insektoj formas la majoritaton de la dieto de la Madagaskara turfalko, kaj tiuj estas kutime kaptataj dumfluge, sed ili manĝas ankaŭ foje malgrandajn birdojn, ranojn, kaj mamulojn, ĉiuj el kiuj estas kaptataj surgrunde. Ili ĉasas el malalta ripozejo, ĉu per gvato akcipitrece ĉu per ŝvebado per flugiloj, ĉu mateniĝe ĉu krepuske.
Voĉo
La alvoko de la Madagaskara turfalko konsistas el akra krio iici, kici, kici, kici aŭ laŭta ripetata trilado.
Olteț (apartigilo)
Olteț povas esti:
Králová
Králová (Königlosen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Medlov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Medlov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Králová estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 13,96 km².
20555 Jennings
20555 Jennings estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Barbara Jennings, mentorino en 2004 de unu finalist(in)o de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC). Ŝi estis instruistino ĉe la Bonaire Middle School de Bonaire (Georgio, Usono).
Japana-korea aneksa traktato
La Japana-korea aneksa traktato estis subskribita la 22-an de aŭgusto, 1910 fare de la reprezentantoj de la Korea kaj Japana Imperia registaro. Ĝi estis proklamita publike la 29-an de aŭgusto, oficiale komencante periodon de japana regado en Koreio. La traktato havis ok artiklojn, el kiu la unua estis: "Lia Moŝto Imperiestro de Koreio faras kompletan kaj konstantan rezignon pri ĉiuj rajtoj de suvereneco de tuta Koreio, favore al lia Moŝto, al la Japana Imperiesto."
La imperiestro de Koreio (Sunjong) rifuzis subskribon de la traktato, ĝin signis ĉefministro Lee Wan-Yong de Korio kaj rezidenta generalo Terauchi Masatake.
Traktato de 1965 pri bazaj rilatoj inter Koreio kaj Japanio deklaris, ke ĉiu traktato antaŭ la 23-a de aŭgusto estas nevalida. Pro tio multaj japanoj pensas, ke la traktato estis valida ĝis 1965, kiun interpreton rifuzas kompreneble la koreoj.
Lee Wan-Yong
Lee Wan-Yong [li vanjon] estis korea ministro, kiu subskribis la japanan-korean aneksan traktaton, kiu metis Koreion sub japanan regadon en 1910.
Li naskiĝis en grava familio en provinco Gyeonggi-do, Lee plenigis tri jarojn en la Usono en 1887-1891, tiel li akiris internacian eksperton kaj vidpunkton. Li apartenis al reforma partio, kiu volis okcidentigi Koreion kaj malfermi la landon por internacia komercado kaj tio estis konsiderata kiel por-japana agado.
Lee estis grava registara ministro en tempo de la Traktato Eulsa de 1905 kaj estis la plej fervora apoganto de la pakto, kiu faris la Koreian Imperion al protektorato de la Japana Imperio. La traktato estis subskribita spite al volo de la korea imperiestro Gojong. Li estis – kiel eduka ministro - unu el la kvin traktatistoj de la Traktato Eulsa (plua ministroj estis Park Jae-soon, Lee Ji-yong, Lee Geun-taek, Gwon Joong-hyun).
Sub la japana rezident-generalo Ito Hirobumi, Lee estis ĉefministro en 1906-1910. Lee apogis abdikon de imperiestro Gojong en 1907, post kiam imperiestro Gojong provis denunci la Traktaton Eulsa ĉe la dua internacia Haga Paca Kongreso.
En 1910, Lee subskribis la japanan-korean aneksan traktaton kiu donis al Japanio tutan kontrolon super Koreio, spite al kontraŭargumentoj de la korea imperiestro Sunjong. Por lia kooperado kun la japanoj, Lee estis rekompencita kun adla titolo hakushaku (grafo) en 1910, kiu esti altigita al titolo kōshaku (markizo) en 1921.
Post sendependiĝo de Koreio ĉe fino de la dua mondmilito, la tombo de Lee malfermita kaj liaj restaĵoj suferis postmortan dis(part)igon, kiu estas konsiderata kie lal plej malgracia punado en la konfucea ideologio. Nomo de Lee Wan-Yong iĝis sinonomo de ‘perfidulo’ en moderna Koreio.
Lee neniam lernis la japanan lingvon kaj pensis kreon de iuforma personalunio de la du landoj (simile al Svedio-Norvegio aŭ Aŭstrio-Hungario).
Galiuma karbonato
Galiuma (III) karbonato aŭ karbonato de galiumo (III) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la galiuma (III) hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Galiuma (III) karbonato posedas 2 galiumatomojn, 3 karbonatomojn, kaj 9 oksigenatomojn. Galiuma (III) karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj.
Akira Oba
Akira Oba (大場 啓, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Rusova Nouă
Rusova Nouă (hungare:Újruszolc) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 416 loĝantojn (rumanoj), en 1992 147 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1723. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Berlişte.
Asberg (Westerwald)
La monto Asberg estas alta monto sur la Rejn-Vestervalda vulkana montodorso ĉe la norda rando de la Linzer Höhe (altaĵo de Linz). Ĝis la 1970aj jaroj oni rompis bazalton tie.
Geografio
La monto Asberg situas sur la orienta teritorio de la urbo Unkel kaj la komunumo Rheinbreitbach kaj Erpel. La ĉirkaŭantraj altaĵoj de la vulkana dorso estas je ĉ. 80 m pli altaj ol la Asberg. Ekzistas tri artefaritaj lagoj de entute du hektaroj okcidente kaj oriente de la montpinto..
Sur la dorso de la Asberg fontas eb ka nordo la rivereto Logebach sur la teritorio de la urbo Bad Honnef kaj en oriento la Hallerbach.
La folimiksarbaro, inter ili fagaro, estas la dominanta vegetaĵa formo.'
Geologio
La rokaĵo de la kupolo de la monto estas alkala olivinbazalto, kies aĝo datiĝas je 24 milionoj da jaroj. .
Historio
La keltoj konstuis 600–400 a.K, ringremparoj sur la monto. La nomo Asberg – surloke dum antaŭaj jaroj „Ahsberg“, ankaŭ Aasberg – deriviĝas de „Asc“ (= fraksino). La nomo rilatas origine ne al la monto, sed al la kelta fuĝburgo.
25034 Lesliemarie
25034 Lesliemarie estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leslie Marie Young, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Wentzville Holt High School de Wentzville (Misurio, Usono).
Seesen
Seesen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Goslar de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Honormurdo
Oni ĉiujare murdas ĉirkaŭ 5000 homojn en honormurdo. La murdo plej ofte trafas virinojn (nepermesita seksrilato), sed ankaŭ virojn kaj GLAT. Krome, beboj estas mortigitaj kies naskiĝo mem mencias ke la familio estis malhonorita, ĉu ili estas infanoj naskita de fraŭlaj ​​virinoj aŭ naskita kiel rezulto de ekstergeedza afero.
Honormurdoj okazas plej ofte en Azio, Afriko – en la islamaj landoj – pro seksa perforto, nepermesita seksa amrilato, kiu portas honton al la familio. Islamo tamen ne pravigas honormurdojn, kies tradicio estas pli malnova ol Islamo. Ekzemple, en Kuvajto la aktivulino Alanoud Alsharekh agadas kontraŭ honormurdado.
Honormurdo estas jure punenda afero.
Ŝtata Biblioteko en Berlino
La Ŝtata Biblioteko en Berlino (Staatsbibliothek) estas institucio de Stiftung Preußischer Kulturbesitz (Fondaĵo Prusa Kulturposedaĵo). Ĝi estis fondita en 1661 de la brandenburgia princo-elektisto Frederiko Vilhelmo kaj posedas dokumentojn el ĉiuj sciencaj branĉoj, lingvoj, epokoj kaj landoj kun la fokuso al sociaj kaj socialaj sciencoj. La dokumentoj plejparte troviĝas en magazenoj. Oni povas serĉi en la elektronika katalogo kaj mendi. La uzo de ĉiuj ofertoj de la biblioteko eblas por personoj ekde la aĝo de 16 jaroj. Hodiaŭ la Ŝtata Biblioteko en Berlino apartenas al la plej grandaj bibliotekoj de Germanio kaj la plej gravaj de la mondo. Kun siaj historiaj kolektoj ĝi estas Universala Biblioteko. La du gravaj domoj situas Unter den Linden 8 kaj Potsdamer Straße 33.
Grandaj trezoroj de la mondkulturo kaj de la naciaj kulturheredaĵo estas konservataj de sciencistoj kaj bibliotekistoj – interalie la plej granda Mozart-kolekto de la mondo, 80 % de ĉiuj aŭtografoj de Johann Sebastian Bach, la 5-a kaj 9-a sinfonioj de Ludwig van Beethoven, Decamerone de Boccaccio, la teksto de la germana nacia himno en la manskribo de Hoffmann von Fallersleben, unu el tre maloftaj presaĵoj de la 95 tezoj de Martin Luther, aŭtografoj kaj postlasaĵoj de famaj sciencistoj kaj historiaj gazetoj el la tuta mondo.
Esperanto-kolekto
Apud amaso da libroj en kaj rilate al Esperanto en la ĝenerala stoko de Staatsbibliothek oni trovas specialan Esperanto-kolekton (Laŭtradicia Aferkatalogo – Signara parto: 17 ZZ 1– 17 ZZ 2810).
Ĝi enhavas pli ol 2000 volumoj da literaturo pri Esperanto kaj planlingvoj, precipe tekstojn en Esperanto, en germana, franca kaj angla lingvoj (gazetoj, tekstkolektoj, kongresraportoj, monografioj kaj aktoj de Esperanto-unuiĝoj).
Umbrete
Umbrete estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 11 km2 kie loĝas 6779 geloĝantoj, do loĝdenso estas 616.3 loĝ./km2. Umbrete situas je 15 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 6779 geloĝantoj de la municipo Umbrete estas 3375 inoj kaj 3404 viroj. En la 11-kvadratkilometra teritorio estas 3 setlejoj, kie loĝas 6723 geloĝantoj, kaj aliaj 56 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 150, 78 inoj kaj 72 viroj, kaj mortis 31, 18 inoj kaj 13 viroj. Tiel la natura kresko estis 119 (1.8%). La laborkapabla loĝantaro estis 2219 homoj (32.7%).
Ŝtata Biblioteko en Berlino
Esperanto-kolekto
En 1936 la lastaj Esperanto-organizaĵoj en Germanio estis malpermesitaj, kaj la Esperanto-Instituo staris antaŭ dissolviĝo en novembro. Tiam la lasta direktoro de la instituto Albert Steche ofertis la bibliotekon al Staatsbibliothek en Berlino por savi ĝin. Antaŭe Deutsche Bücherei en Dresdeno rezignis pri la oferto. Staatsbibliothek disponas pri korespondaĵoj tiurilataj. 1800 volumoj, kaj 72 revuoj en 268 volumoj kun katalogo estis senditaj en 25 kestoj al Berlino.
En la 1960-aj jaroj Karl Maier (1901–2000), lia edzino Hedwig (1909–1997) kaj aliaj orientberlinaj esperantistoj ordigis kaj purigis la kolekton kaj zorgis pri la alireblo baze de slipa katalogo, kiu funkciis ĝis la 1990-aj jaroj.
143 Adria
143 Adria estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin la la aŭstria astronomo Johann Palisa.
Nomo
Ĝia nomo venas de la nomo de Adriatiko, maro ĉe kies bordo kuŝas la urbo Pula, loko de la malkovro (tiam, en Aŭstrio-Hungario).
Okaze de kaŝado de stelo far de 143 Adrio observita la en Japanio, oni mezuris ĝian formo pli-malpli sferan de dimensioj 98 × 86 km.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
NGC 4967
NGC 4967 (aliaj indikoj — MCG 9-22-5, ZWG 270.50, ZWG 271.6, PGC 45281) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Rochefort
Rochefort [roŝfOr] estas franca nomo, kiun portas interalie:
Takehiro Hayashi
Takehiro Hayashi (林 威宏, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
11441 Anadiego
11441 Anadiego estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Mario Reynaldo Cesco elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ana Teresa Diego (1954–1976 ?), elstara studantino ĉe la Observatorio de La Plata en la 1970-aj jaroj. Ŝi ankaŭ estis persono kun forta socia motiviĝo, kiu oferis sian vivon por la defendo de la libereco. Ŝi estas unu el la malaperigintoj dum la militista diktaturo de 1976 - 1983.
Esporlatu
Esporlatu - jen itale, sarde Isporlàtu - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Gavino, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Bottidda, Burgos kaj Illorai.
Oberlaa
Oberlaa estas iama malsupra-aŭstra vilaĝo, kiu nun estas ero de la 10-a viena urbodistrikto Favoriten. La suda parto formas kiel Oberlaa Land, la norda parto kiel Oberlaa Stadt pokaze unu el la 89 vienaj terenregistraj civitoj.
Stacio Ōmi-Shiotsu
Stacio Ōmi-Shiotsu (japane: 近江塩津駅 [Ōmi-Ŝiocu-eki], angle: Ōmi-Shiotsu Station) estas fervoja stacio en Nagahama, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa), Linio Kosei.
Ferenc Szinnyei
Ferenc Szinnyei [sinjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szinnyei Ferenc estis hungara literaturhistoriisto, profesoro, instruisto, membro (korespondanta en 1914, ordinara 1928) de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy (1933). Lia patro estis József Szinnyei.
Ferenc Szinnyei naskiĝis la  1875 en Budapeŝto. Li mortis la 1947 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Szinnyei frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1894-1898. Post la diplomo li ekinstruis en gimnazio. En 1900 li longe rondvojaĝis en la tiutempa Italio. En 1906 li edziĝis. Li profesoriĝis en 1908 en Budapeŝto.
32048 Kathyliu
32048 Kathyliu estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kathy Liu, plej bonan en ŝia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair (ISEF) de 2015 pro sia projekto pri energio. Ŝi gajnis ankaŭ la premion de la " Fondaĵo Intel por kultura kaj scienca vizito en Ĉinion ". Ŝi estis lernantino ĉe la West High School de Sallaga Urbo (Utaho, Usono).
8244 Mikolaichuk
8244 Mikolaichuk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ukraina sovetunia filmaktoro, verkisto de scenaroj kaj reĝisoro Ivan Vasiljeviĉ Mikolajĉuk (cirile : Иван Васильевич Миколайчук, ukraine : Іван Васильович Миколайчук, 1941–1987).
Listo de komunumoj de Veracruz
La meksika meksika federacia subŝtato Veracruz (kompleta nomo Veracruz de Ignacio de la Llave) havas entute 212 komunumoj, kiuj estas en 10 administraj regionoj.
Uv-Kuva lingvo
La Uv-Kuva Lingvo estas Ĉibĉa lingvo parolata de inter 1 800 kaj 3 600 de la popolo U'wa (antaŭe nomata "Tunebo") de Kolombio, el tuta loĝantaro de ĉirkaŭ 7 000.
Bloomfield (New Jersey)
Bloomfield estas distrikto en la Kantono Essex, Nov-Ĵerzejo, Usono. La popolnombrado de 2000 registris loĝantaron de 47.683 personoj.
Uv-Kuva lingvo
Dialektoj
Aktualaj dialektoj kiel priskribitaj de Fabre (2005) estas kiel sekvas:
Bloomfield (New Jersey)
Sciindaĵo
Sur la Blumfilda tombejo estas enterigita la kadavro de la ĵazkantistino Sarah Vaughan
Sándor Szakácsi
Sándor Szakácsi naskiĝis la 1952 en Budapeŝto - mortis la  2007 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Szakácsi frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1970-1974 en Budapeŝto, poste li komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok). Baldaŭe li aliĝis al diversaj teatroj kaj en provinco, kaj en la ĉefurbo, ekzemple al Nacia Teatro (Budapeŝto), Teatro Magyar. Li ricevis premiojn inter 1985-2003.
5-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
La 5-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto okazis en Meksikurbo, el la 15a ĝis la 21a de aprilo 2001, organizita de la Meksika Esperanto-Federacio. Tiu okazigo estis decidita dum la 4-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto, okazinta en Bogoto, Kolombio, el la 27-a de januaro ĝis la 3-a de februaro, 1999.
Sandhills
La Sandhills, ankaŭ Sand Hills, aŭ  Nebraska Sandhills, aŭ esperante Nebraska sablomontetoj  estas nur el sablodunoj konsistanta preria regiono en la usona ŝtato Nebrasko. La dunoj estas preskaŭ komplete kovritaj per malaltaj plantoj kaj tiel stabiligitaj. La Sandhills estas la plej vasta kunigita areo de tiuj sablodunoj en la okcidenta hemisfero. Ĝi egalas preskaŭ al unu kvarono de la areo de Nebrasko.
5-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto
Raportoj
Raportoj pri la kongreso estis faritaj de  Atilio Orellana Rojas, Vladka Chvátalová, tiutempe Ĝenerala Sekretario de TEJO (Ĉeĥio), Ricardo Carrillo (Kolombio), Mayrim Sandoval (Venezuelo), Sally Lawton (Usono) kaj Santiago Álvarez (Kolombio).
Sandhills
Karakterizaĵoj
Depende de la difino, la sablaj montetoj grandas de 59.760 ĝis 61.100 kvadrataj kilometroj. La dunoj altas ĝis 100 metroj. La alteco super marnivelo estas de 550 metroj en la oriento ĝis 1100 metroj en la okcidento. La plejparte nordokcidentaj ventoj kaŭzas, ke la dunoj kaj valoj estas orientitaj sudokcidente ĝis nordoriente.
La sablaj montetoj situas supre de la granda Ogallala-grundakvejo kaj ne havas inter la tera surfaco kaj la grundakvo neniujn tavolojn, kiuj ne tralasas la grundakvon. Tial inter la unuopaj dunoj situas lagoj kaj marĉoj, kvankam la precipitaĵo ne estas tre alta. Pro tiaj karakteroj la sablaj montetoj servas kiel interstacio por multaj birdoj survoje al ilia flugo al la travintrejoj. Parto de la regiono apartenas al la akvokolekta bazeno de la riveroj Loup kaj Niobrara.
Samtempe la tralasivo de la grundo faras, ke la Ogallala-grundakvejo havas tre grandan signifon por la agrikulturo en la tutaj  Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj.
Károly Kiss (pentristo)
Biografio
Károly Kiss post la fino de mezlernejo en sia naskiĝurbo studis arton en Nagybánya, Munkeno kaj Budapeŝto. Lia nomo en la listo de pentristoj de la Artistkolonio Nagybánya en 1902 kaj 1903 jam figuras. Antaŭ la unua mondmilito li translokiĝis Moskvon kaj fondis pentristlernejon, sed oni por kavar jaroj internis lin kiel civitanon de malamika lando. Post reveno li vivis en Şiria. En 1931 li loksidiĝis en Baia Mare. En 1934 oni elektis lin konstanta ano, en 1938 li estis vicprezidanto.
Fonto
.
Drobtinci
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la Pomurska regiono en nordorienta Slovenio.
Liesing
Liesing estas la 23-a viena urbodistrikto. Ĝi ekestis en 1938 kiel 25-a viena urbodistrikto per unuigo de pluraj antaŭe memstaraj municipoj. En sia nuna, plimalgrandigita formo ĝi ekzistas ekde 1954/56.
Okapia Naturrezervejo
La Okapia Naturrezervejo estas naturrezervejo inkludita en la listo de monda heredo de Unesko, en la ĝangalo de distrikto Ituri nordoriente de la Demokratia Respubliko Kongo, ĉe landlimoj kun Suda Sudano kaj Ugando. Kun areo de 13 726 km², ĝi enhavas ĉirkaŭ kvinonon de la tuta ĝangalo.
Kiel sugestas ties nomo, la rezervejo estas hejmo de nombraj okapioj. En 1996, ties nomo estis ĉirkaŭkalkulita inter 3,900 kaj 6,350, el populacio totala de ĉirkaŭ 10 000 al 20 000 individuoj. La rezervejo estas hejmo ankaŭ de la Centro de Konservado kaj Studado de Epulu, ĉe la rivero Epulu. Tiu centro datiĝas el 1928, kiam ĝi estis fondita de usona antropologo nome Patrick Putnam, kiel kaptitejo kie la naturaj okapioj estis kaptitaj kaj senditaj al usonaj kaj eŭropaj bestoĝardenoj. Nune oni sendas al bestoĝardenoj nur malgrandan nombron, kiu ne endanĝerigas la genetikan riĉon de la populacioj kaj kaptiva kaj natura.
Krom por okapioj, la rezervejo estas hejmo ankaŭ de nombraj aliaj animalaj specoj indiĝenaj kaj/aŭ endanĝerigitaj, kiaj la elefanto, la konga pavo kaj tridek specioj de primatoj antropodaj dumtagaj.
Ankaŭ nomadaj pigmeoj de la popoloj mbutioj kaj efeoj, kaj farmistoj de la popolo de bantuoj loĝas en la rezervejo.
La Okapia Naturrezervejo estas ĉe la listo de monda endanĝerigita heredo. La plej granda minaco estas tiu de la senarbarigo, okazigita de agrikulturo per hakado kaj bruligado, kaj la ĉasado por la vendado de viando de ĉasbestoj. Ankaŭ serĉistoj de oro estas problemo. Dum la vivostilo de indiĝenoj Mbutioj kaj Bantuoj respektas la naturajn ĝangalon kaj faŭnon, la enmigrintoj ne havas tiun saman respekton. La manko de financado ligita al la situacio kaj politikaj kaj ekonomia de la Demokratia Respubliko Kongo same problemas. Oni esperas, ke ekoturismo helpu la disvolvigon en la regiono, per produktado de riĉo kaj konsciigo al la loka loĝantaro kaj al la internacia sintenaro.
La 24an de junio 2012 la centro de Epulu estis celo de atako fare de ribeluloj. Oni monrtigis ses personojn, oni detruis la konstruaĵojn kaj la ĉeestantaj okapioj estis masakritaj. La 20an de julio 2012, la UNESCO atribuis urĝan helpofonduson de 30 000 dolaroj por helpi al la rekonstruo kaj por la familioj de la viktimoj.
Margit Kiss
KISS Margit (kiŝ) estis hungara pentristino kaj edzino de János Thorma naskiĝinta en Eger en 1901 kaj mortinta en Baia Mare la 24-an de decembro 1977.
Biografio
La familio de Margit Kiss translokiĝis en Transilvanujon kaj ŝi akiris diplomon de instruisto en Nagyenyed. Ekde 1924 ŝi laboris en la Artistkolonio de Baia Mare.
Gilles de Corbeil
Egidio de Korbejo (1140-1224) estis franca kuracisto kaj primedicina verkisto, reĝa kuracisto de Filipo la 2-a (1165-1223) kaj poeto. Li studis en la Medicina Lernejo de Salerno kaj Parizo kie li estis profesoro pri medicino. Liaj du ĉefaj verkoj estis poemoj kies titoloj estas "Pri urinoj" kaj "Pri pulsoj". Kvankam bazitaj sur du paralelaj tekstoj de la "Articella" "Pri la urino" de Teophilus Protospatharius kaj "Pri la pulso" de iu certa Filareto, la tekstoj de Egidio estas multe supera.
Vivo
Ĉirkaŭ 1160 la benediktano Pierre-Gilles de Corbeil ekiris al Salerno por studi medicinon en la renoma kaj prestiĝa lernejo pri medicino, riĉa je ties sennombraj arabaj tradukaĵoj, grekaj medicinaj traktaĵoj datitaj de la antikveco kaj tradukitaj latinen, krom la tradicioj de Galeno kaj Dioskorido. Reveninte al Francio, li enmatrikuliĝis en la ne malpli fama lernejo pri medicino de Montpeliero.
Revene al Parizo li okupas la katedron pri medicino en la universitato, prezentante la medicinajn sciencojn de la Lernejo de Salerno, komparata al tiu de Montpeliero en la empiriaj metodoj de Pierre Rigord.
Li fariĝis kanoniko en la Katedralo de Notredamo, en Parizo, kaj elektiĝis kiel reĝa kuracisto de Filipo Aŭgusto. En 1194 li denuncis la prirabon de la urbo Salerno farita de Henriko la 6-a. Li estis la unua eŭropa kuracisto kiu plenumis kompletan homan dissekcion.
Gentile da Foligno (1348) eldonis "De urinis" kun komentoj en Bazelo, en 1494. En 1506, en Liono, li publikigis la alian eldonon de la verko kun korektoj da Avenancio de Kamerino.
Ribelo sur la Bounty
La ribelo sur la Bounty [baŭnti] estas fama ribelado kiu okazis la 28an de aprilo 1789, la historio de la oficiro Fletcher Christian kaj parto de la maristaro de Brita Reĝa Mararmea ŝipo kiuj ribelis kontraŭ la ŝipestro William Bligh.
NGC 4968
NGC 4968 (aliaj indikoj — ESO 508-6, MCG -4-31-30, IRAS13044-2324, PGC 45426) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ribelo sur la Bounty
La misio de la Bounty estis transporti plantojn de panfruktoj de Tahitio al la Kariba Insularo. La fruktoj estis destinitaj kiel malmultekosta manĝaĵo por la sklavoj kiuj laboris en la plantejoj de sukerkano.
NGC 4968
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ribelo sur la Bounty
Vidu ankaŭ: Pitkarna Insulo
Ŝipanaro
En la 18-a jarcento en la Brita Mararmeo, rango kaj pozicio surŝipe estis klare difinitaj en la socia hierarkio.
Je la pinto estis la ĉefoficiroj, komisiitaj de la brita krono por estri la ŝipon. Krom la komandanto la maatoj kaj la velmastro estas ĉefoficiroj, ili estas la plej spertaj personoj sur la ŝipo.
La midŝipmanoj, fakte la edukataj oficiroj (antaŭaj markadetoj), estis la sekvaj en rango.
Mandatoficiroj estis fakuloj kiuj faris komisiojn surŝipe ceditajn de la komandanto kaj rajtis suriri la pobferdekon kaj, je invito, manĝi en la oficirejo.
Je la fundo de la socia arbo estis la matrosoj, dividitaj en ĉefmatrosoj kaj ordinaraj matrosoj. Sur kelkaj ŝipoj, ekzistis eĉ la pli malalta rango de submatroso, kiuj estis edukataj matrosoj kun tre malmulta aŭ nenia mararmea sperto.
La ŝipanaro de la Bounty estas sube. (R) indikas ribelanto, (M) indikas mortinta antaŭ la ribelo, kaj (A) indikas tiuj kiuj unue akuzitaj de partopreno je la ribelo sed poste absolvitaj.
Holumnica
Holumnica (hungare Hollólomnic germane Hollomnitz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Holumnica situas en valo de rojo, ĉe komenca parto de longa sakovojo. Stará Ľubovňa troviĝas je 14, Podolínec je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1256 en formo "Lampnitza". En la 15-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis, kiu post 2 jarcentoj forlasiĝis. En 1600 oni komputis tie 31 domojn. En 1787 731 vilaĝanoj loĝis en 104 domoj, en 1828 866 vilaĝanoj en 119 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hollólomnic 535 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Kežmarok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la germanoj rifuĝis aŭ deportiĝis al Germanio.
Orientaliso
La orientaliso, orientalisa ekozono aŭ hindomalaja ekozono estas unu el la ok ekozonoj aŭ biogeografiaj regnoj kiuj kovras la tersupraĵon de la planedo. Ĝi etendiĝas sur plejparto de Suda kaj Sudorienta Azio kaj sur la sudaj partoj de Orienta Azio.
Priskribo
La orientalisa ekozono etendiĝas ekde Afganujo kaj Pakistano trans la Hinda subkontinento kaj Sud-Orienta Azio ĝis malaltaĵara suda Ĉinujo, kaj trans Indonezio ĝis Javo, Balio, kaj Borneo, oriente de kiu troviĝas la linio de Wallace, kiu disigas la orientalisan de la aŭstralazia ekozono. La orientalisa ekozono ankaŭ inkluzivas la Filipinojn, la malaltaĵarojn de Tajvano, kaj la japana Rjukju-insularo.
Origine la plimulto de la orientalisa ekozono estis arbarkovrata, pleje de tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj, de tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj kiuj ofte dominas en multo de Hindujo kaj en grandaj partoj de Sud-Orienta Azio. La tropikaj humidaj arbaroj de la orientalisa ekozono estas superregataj de arboj el la familio de la dipterokarpacoj (Dipterocarpaceae).
Ĉefaj ekologiaj partoj
La Monda Natur-Fonduso (WWF) disigas la orientalisan ekozonon en tri ekoprovincojn (aŭ biolandojn), kiujn ĝi difinas kiel "geografiajn grupojn de ekoregionoj povinte enteni diversajn tipojn da biotopoj, sed prezentante fortajn biogegrafiajn afinecojn, speciale je taksonomiaj niveloj pli altaj ol la specia nivelo (genro, familio)."
Tiu ĉi ekoprovinco kovras la plimulton de Barato, Pakistano, Bangladeŝo, Nepalo, Butano kaj Srilanko. La Hindukuŝa, Karakoruma, Himalaja, kaj Patkaja montaroj limigas la ekoprovincon je la nordokcidento, la nordo, kaj nordoriento; tiuj montaroj estis formataj pro la kolizio de la norden drivanta Hinda subkontinento kun Azio, ekante antaŭ 45 milionoj da jaroj. Hindukuŝo, Karakorumo kaj Himalajo estas gravaj limoj inter la subtropika kaj tropikaj flaŭro kaj faŭno de la Hinda subkontinento kaj la klimate mezvarma palearktiso.
La hindoĉina ekoprovinco ampleksas la plimulton de la kontinenta Sud-Orienta Azio, inkluzive de Birmo, Tajujo, Laoso, Vjetnamujo, kaj Kamboĝo, kaj la subtropikaj arbaroj de suda Ĉinujo.
Historio
La flaŭro de la orientalisa ekozono miksas elementojn el la malnovaj superkontinentoj de Laŭrazio kaj Gondvano. Unue gondvanaj elementoj venis el Hindujo, kiu apartiĝis ekde Gondvano proksimume antaŭ 90 Ma, portante norden ĝiajn flaŭron kaj faŭnon de gondvana origino. Tiuj ĉi inkluzivis fiŝojn de la familio de la Cichlidae kaj angiospermajn familiojn kiel la Crypteroniaceae kaj eble la Dipterocarpaceae. Hindujo koliziis kun Azio antaŭ 30-45 Ma, kaj interŝanĝis speciojn. Pli tarde, kiam Aŭstralio-Novgvineo norden flosis, la kolizio de la aŭstralia kaj azia tektonaj platoj suprenpuŝis la insulojn de Wallacea, kiuj reciproke estis disigitaj per mallarĝaj markoloj, permesante botanikan interŝanĝon inter la orientalisa kaj la aŭstralazia ekozonoj. Azia pluvarbara flaŭro, inkluzive de la Dipterocarpaceae, saltis de insulo al insulo tra Wallacea ĝis Novgvineo, kaj pluraj gondvanaj plantfamilioj, inkluzive de la genroj podokarpo (Podocarpus) kaj araŭkario (Araucaria), moviĝis okcidenten ekde Aŭstralio-Novgvineo ĝis okcidenta Malajzio kaj Sud-Orienta Azio.
Flaŭro kaj faŭno
Du ordoj de mamuloj, la dermopteroj (Dermoptera) kaj tupajuloj (Scandentia), estas endemiaj en la ekozono, same kiel la familioj Craseonycteridae, Diatomyidae, Platacanthomyidae, Tarsiidae kaj la gibonoj (Hylobatidae). Grandaj mamuloj kiuj karakterizas la ekozonon inkluzivas leopardon, tigron, bubalojn, azian elefanton, hindan rinoceron, javan rinoceron, malajan tapiron (Tapirus indicus), orangutanon kaj la gibonojn.
La Orientalisa ekozono havas tri endemiajn familiojn de birdoj, la Irenidae (kloropseedojn kaj irenedojn), la megalaimedojn (Megalaimidae) kaj la rabdornitedojn (Rhabdornithidae). Ankaŭ distingigaj estas pterutjoj, fazanoj, pitedoj, timaliedoj, kaj dikeedoj.
97508 Bolden
97508 Bolden estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kosmonaŭto Charles Frank Bolden Jr., kiu flugis en kvar misioj de la kosmopramo (du kiel piloto, du kiel komandanto). Dum 2009-2017, li estis Administranto de la NASA.
Mongolio
Mongolio aŭ Mongolujo (Монгол Улс; ) estas granda ŝtato en Centra Azio sen marbordo.
Geografia situo
Mongolio, situanta en Centra kaj Nordorienta Azio, inter la koordinatoj 87° 44' kaj 119° 56' de orienta longitudo kaj inter 41° 35' kaj 52° 09' de norda latitudo, etendiĝas sur 1 566 500 kvadratkilometra surfaco, la dek oka plej granda lando en la mondo. La teritorio limas norde kun la Rusia Federacio (3485 km) kaj sude kun la Ĉina Popola Respubliko (4673 km). Fakte la nuna ŝtato Mongolio nur estas la norda parto de la teritorio loĝata de mongoloj: la suda parto laŭ la nuna politika situacio estas aŭtonoma regiono de la Ĉina Popola Respubliko kaj el ĉina vidpunkto havas la nomon Interna Mongolio.
Fiziografio
Mongolio situas 1600 metrojn de super mar-nivelo. Teritorion de Mongolio oni dividas tri latitudcirklajn fiziografiajn zonojn: montara (centra kaj norda parto 32,3%), stepa (meza kaj orienta parto 53,2%) kaj Gobi-dezerta (suda parto 14,5%). La zonoj diferenciĝas per geologia strukturo, reliefeco, akvaro, grundo, klimato ktp. En Mongolio ekzistas kvar grandaj montoĉenoj: Altajo/Altaj (sud-okcidente), Sojon (nord-okcidente), Ĥangaj (centre) kaj Ĥentij (nord-oriente). La plej longa el ili estas Altaj (ĉ. 1500 km). La plej alta punkto en Mongolio estas montopinto Ĥujten en montoĉeno Altaj, kiu altas je 4374 metroj de super mar-nivelo. Sed la plej malalta punkto estas nomata Ĥuĥ Nuurijn Ĥonĥor (552 m), en Esperanto "Valo de la Blua lago", en Orienta Mongolio. Ankaŭ ĉi-tie ekzistas granda stepo Dornijn Iĥ (iĥ) Tal, Granda Orienta Stepo (250 000 km.kv). Orienta kaj sud-orienta partoj havas tre multe da stepoj.