cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aŭstralia dolaro
La aŭstralia dolaro estas la monunuo de Aŭstralio.
Historio
Aŭstralio enkondukis en 1910 la aŭstralian pundon sterlingan kiel propran valuton, kiu estis komence ligita al la brita pundo kaj same estis dividita je 20 ŝilingoj kaj 240 pencoj. En 1966 oni dekumigis la valuton. Unu pundo estis ŝanĝita al 2 dolaroj kaj la dolaro estis dividata je 100 cendoj (la loĝantaro diris longtempe "ŝilingo" por la 10-cenda monero.)
Inter 1992 kaj 1996 oni ŝanĝis la paperajn banknotojn al polipropenaj. Aŭstralio estis tiel al unua lando – antaŭ Novzelando –, kiu enkondukis plastajn bankbiletojn.
Ĉaskastelo Friedrichsbühl
La ĉaskastelo  Friedrichsbühl (ankaŭ nomata Neuhaus Bellheim) norde de  Bellheim estis konstruita en  1552 de princelektito  Friedrich la 2a de Palatinato. Ĝi estas renesenca konstruaĵo. Dum la tridekjara milito la kastelo estis forlasita. Dum la antaŭa jaroj ĝi servis kiel ĉevalbredejo Post la detruoj en la jaroj 1627 kaj 1674 la ruino estis vendata ĉ. la jaro 1725 por esti malkonstuigita.
La akvofosaĵo konserviĝis ĉ la origina loko de la kastelo. Memorŝtono kaj informtabulo informas pri la la kastelo. La renesanca portalo de la kastelo servis ĝis 1897 kiel portalo de la preĝejo St. Nikolaus en  Bellheim. Hodiaŭ la portalo troviĝas en la historia muzeo de Palatinato en Speyer.
Saint-Pabu
(jen france, bretone Sant-Pabu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Virginia Gabriel
Mary Anne Virginia GABRIEL (la 7an de februaro 1825 – la 7an de aŭgusto 1877) estis angla kantisto kaj unu el la plej famaj komponistinoj de la mez-deknaŭa jarcento, kune kun la komponistinoj Charlotte Alington Barnard (Claribel) kaj Maria Lindsay. Ŝi estis ankaŭ konita kiel S-ino. Georgo E. March.
Vivo
Virginia Gabriel studis pianon sub elstaraj instruistoj kiel Pixis, Dohler kaj Thalberg. Ankaŭ ŝi akiris bonan bazon pri komponado ĉe Molique kaj Mercadante. Ŝiaj fruaj verkoj estis forte markitaj per la itala stilo, influita de la instruado de Mercadante, kiel en la canzonetta ‘Se vi perdus min’ (Se mi perdi), eldonita en Londono en 1854.
Sed ĉirkaŭ 1860, kiam Virginia verkis la baladon ‘La kapitano kaj lia knabo’ (The Skipper and His Boy) por la famkonata baladkantistino Charlotte Sainton-Dolby (V. en m. 155), ŝi ricevis klaran pruvon de la aklamo kiun oni povus ricevi en ĉi tiu ĝenro. Tiu ĉi peco estis la unua granda sukceso de Virginia Gabriel: la komponisto Brinley Richards faris transskribon por piano, kaj ĝi baldaŭ estis en sia tria eldono.
Tiel, Virginia Gabriel turnis sian atenton al nova perceptita merkato: ŝi provis simple adapti, kun teksto de Arthur Matthison, la muzikon de ‘Ave Maria’ kiun ŝi komponis antaŭ dek jaroj, kaj tiel ŝi produktis la sukcesan baladon ‘Noktiĝo ĉe Maro’ (Nightfall at Sea). Virginia rimarkis la potencialon de la angla-stilaj kantoj kaj baladoj, tre konsumita muziko tiutempe. Fronte al ĉi tiu situacio, la komponistino decidis dediĉi grandan parton de sia produktado al tiuj malgrandaj pecoj. Ŝi daŭre verkis kaj publikigis kelkajn centojn da kantoj, multaj el kiuj iĝis grandegaj sukcesoj.
La titolitaj 'Kiam la paseroj konstruas', 'Ruby ', 'Sanktaj promesoj', 'Sola', ‘La forlasitaj’, 'Sub la palmarboj' kaj 'La kapitano kaj lia knabo', iĝis ege popularaj. Kvankam ŝia verkada stilo estis romantika, ŝiaj kantoj ĉiam reflektis lertecon kaj inventemon pro ŝia forto kiel serioza verkistino.
Aliaj similaj verkoj, la operoj 'La paŝtisto de Cournouailles', 'Kiu estas la heredanto?', ‘Perdita kaj Trovita’, ‘Pluva Tago’, ankaŭ estis favorataj pecoj en la salonoj, kune al alia kantato 'Graziella', kiu fermas la liston de la plej ambiciaj komponaĵoj de Virginia Gabriel.
En la 1860-aj jaroj malfermiĝis bona kaj tre difinita areo de la baladmerkato por virinaj kantverkistoj. Eĉ antaŭ la fino de tiu jardeko Boosey & Co. specife anoncis kanzonojn kantitajn aŭ komponitajn de virinoj en siaj sukces-listoj 'Popularaj kantoj'. Tamen, dum eldonistoj konkuris pri la eldonaj rajtoj de la baladoj de Virginia Gabriel, ŝi devis pagi por private presi sian kantaton ‘Revlando’ (Dreamland): La kantatoj kaj oratorioj, ankoraŭ restis kiel ekskluziva kaj privata tereno por viroj.
Verkaro
Gabriel estis konata por kantatoj kaj operoj kaj ŝi ankaŭ skribis kantojn. Elektitaj verkaĵoj inkluzivas:
-341
Eventoj
ĉirkaŭ la bulgara urbo Plovdiv.
Yasuhiro Okuyama
Yasuhiro Okuyama (奥山 泰裕, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Gainare Tottori kaj ReinMeer Aomori.
Černovice (distrikto Plzeň-sudo)
Černovice estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Ĝi troviĝas prokismume 20 km norde de Domažlice kaj 8 kilometroj okcidente de Holýšov kaj 15 km de Stříbro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1362.
Distrikto Sălaj
Sălaj [səlaĵ] estas distrikto (rumane județ) en la nord-okcidenta Rumanio, en Transilvanio. Ĝia ĉefurbo estas Zalău.
Najbaroj: sud-oriente: distrikto Cluj; okcidente: distrikto Bihor; nord-okcidente: distrikto Satu Mare; norde: distrikto Maramureș.
Poterne des Peupliers (Tramtransporto en Parizo)
Poterne des Peupliers estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 13-a arondismento de Parizo.
La nomo Poterne des Peupliers (Poterno de la Poploj) devenas de samnoma poterno en la muro de Thiers. Ekzistas samnoma strato "Rue de la Poterne des Peupliers".
La kajoj de la haltejo ne troviĝas vidalvide: la kajo en direkto al situas okcidente de Strato Gouthière, dum tiu en direkto al  situas en la oriento, laŭlonge de la plantita promenejo de "Poterne des Peupliers".
Ternato (urbo)
Ternato (Kota Ternate) estas marhavena urbego en la insulo Ternato, en insularo Molukoj, en provinco Nordaj Molukoj en nordorienta Indonezio. Ternato konsistas el 8 distriktoj kaj ĝis 2010 ĝi estis ĉefurbo de Nordaj Molukoj, tamen daŭre estas la ekonomia, kultura, kaj edukcentro de Nordaj Malukoj.
Grafika uzantinterfaco
Grafika uzantinterfaco (GUI), grafika interfaco aŭ grafika fasado estas homa-komputila interfaco, en kiu por dialoga eneligo anstataŭ vortoj estas uzataj bildoj. Origine komputilo havis nur komandlinian interfacon, ankaŭ nomitan ŝelo. La grafika uzantinterfaco prezentas ekranon kaj konsistas kaj el teksto kaj el grafiko, kiun la uzanto rekte povas agordi per ekzemple klavaro kaj muso. GUI-programoj kutime proponas diversajn piktogramojn, butonojn, menuojn, objektojn, kiujn la uzanto povas stiri kaj agordi.
Ternato (urbo)
Historio
Ternato estis menciita unue en 1365. Ternato iĝis grava havenurbo kaj centro de la spickomerco, konkurante kun ĝia rivalo Tidore. Ankaŭ eksterlandaj komercistoj poste kreis fundamentojn de la ĉina kaj araba kvartaloj. Ternate oficiale iĝis islama sultanlando, la pinto de ĝia potenco estis en la deksesa jarcento. La unuaj eŭropanoj estis portugaloj, ili venis 1512 kaj konstruis fortikaĵon en 1522. La islamanoj ribelis kontraŭ la portugaloj en 1570. Hispanaj trupoj konkeris la antaŭan portugalan fortikaĵon de la Ternato en 1606. La nederlandanoj finfine iĝis la reganta potenco. Erupcio en 1840 detruis la urbon, lastatempaj erupcioj okazis en 1980, 1983, 1994 kaj 2011. Inter 1942-1945 dominado de japanoj okazis. Ternato urbiĝis en 1946, sed inter 1965-1981 tiu statuso ne estis valida. En 2010 la pli nova provinca ĉefurbo iĝis Sofifi.
Grafika uzantinterfaco
La GUI-programo nevideble tradukas la klavarajn tajpojn kaj musklakojn al komandoj, kiujn la operaciumo plenumas. Tiel la uzanto povas regi la tutan komputilon, se li scias kie kaj kiel agordi la eblajn opciojn.
Sistemoj, kiuj subtenas GUI-ojn
Mac OS, Vindozo, NEXTSTEP kaj Fenestra Sistemo X (uzata en Unikso kaj Linukso). Fenestra Sistemo X plivastiĝas per ilo-garnituroj kiel Motif (CDE), Qt (KDE), GTK+ (GNOME) kaj EFL (Enlightenment E17).
Flago de Sud-Holando
La flago de Sud-Holando (vlag van Zuid-Holland) estas la oficiala flago de la nederlanda provinco Sud-Holando.
Villaperuccio
Villaperuccio - jen itale, sarde Sa Baronia - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Narcao, Nuxis, Perdaxius, Piscinas, Santadi kaj Tratalias.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Ternato (urbo)
Ekonomio
Ekonomio de Ternato estas varia (servoj, agrikulturo, fiŝkaptado). Dum la historio la plej grava estis produktado de muskatoj.
Religio
La loĝantoj plejparte sekvas la Islamon. Ekzistas ankaŭ konsiderinda protestanta minoritato.
Eduko
En Ternato en 2020 funkciis 114 infanĝardenoj, 124 bazlernejoj, 43 mezlernejoj, kelkaj universitatoj, institutoj, akademio kaj altlernejoj.
Trafiko
Ternato havas trairan vojon laŭ la marbordo, havenon kaj flughavenon. En la urbego precipe busetoj kaj motorciklaj tricikloj trafikas.
Klimato
Ternato havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2199 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 22-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Serrana dos Quilombos
La mikroregiono de Serrana dos Quilombos estas unu de la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Alagoaso. Ĝi enhavas sep municipojn.
Kapelo Chigi
La Kapelo Ĉigi (en itala Cappella Chigi) estas la dua kapelo maldekstre ĉe la navo de la preĝejo de Santa Maria del Popolo en Romo. Ĝi estas la nura religia konstruaĵo de Rafaelo kiu estis konservita en preskaŭ sia origina formo. La kapelo estas trezora artaĵo de la Italaj Renesanco kaj Baroko kaj estas konsiderata inter plej gravaj monumentoj de la baziliko.
Historio
En 1507 la papo Julio la 2-a rajtigis la konstruon de entombiga kapelo en la preĝejo al riĉa bankisto de Sieno nome Agostino Chigi. La laboro ekis ĉirkaŭ 1513 kun Rafaelo kiel arkitekto. La kapelo estis dediĉita al la Madonna di Loreto kaj ties ĉefa ikonografia temo estis Resurekto. Tio reprezentiĝas kiel kuniĝo inter kristaneco kaj antikveco.
Meyer Dolinsky
Meyer Dolinsky (1923-1984), kiu ankaŭ uzis plumnomojn Mike Dolinsky, Michael Adams kaj Mike Adams, estis usona scenaristo kaj verkisto.
Li komencis sian karieron per Science Fiction Theatre (1955), post li scenarigis epizodojn por Bonanza (1959), World of Giants (1959) kaj Adventures in Paradise (1959) inter aliaj.
Dum la 1960-a jardeko li verkis scenarojn por televidserioj kiel Ben Casey (1961), Stoney Burke (1962), The Outer Limits (1963-64), Star Trek (1966), Mission: Impossible (1966), The Invaders (1967), Hawaii Five-O (1968) kaj Then Came Bronson (1969).
En la 1970-aj jaroj li verkis scenarojn por Storefront Lawyers (1970), Cannon (1971), The Manhunter (1972), Harry-O (1974), SST: Death Flight (1977), The Fifth Floor (1978) kaj Big Shamus, Little Shamus (1979).
En 1972 li publikigis libron Mind One (1972), ĉe Dell Books (ISBN 0-86007-079-4).
Sandberg
Sandberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ernő Szép
Ernő SZÉP [ernO sEp], hungare Szép Ernő estis hungara poeto, verkisto, dramisto kaj ĵurnalisto.
Li naskiĝis la 30-an de junio 1884 en Huszt, kiu nun estas Ĥust, Ukrainio. Li mortis la 2-an de oktobro 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Szép estis membro de Societo Petőfi.
Krilackoje (distrikto de Moskvo)
Krilackoje (en rusa: райо́н Крыла́тское) estas teritoria dividaĵo (distrikto, aŭ rajono) en Okcidenta administra arondismento, unu el la 125 en la federacia urbo Moskvo, Rusio. Ĝi estas okcidente de la federacia urbo. La areo de la distrikto estas 12.0446 kvadrataj kilometroj. Je la censo de 2010, la totala populacio de la distrikto estis 78 509.
La oficejoj de Intel kaj Microsoft estas en Krilackoje. Ankaŭ Raiffeisen banko havas oficejon en Krilackoje.
Ĉina akcipitro
La Ĉina akcipitro (Accipiter soloensis) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Ĝi reproduktiĝas en sudorienta Ĉinio, Tajvano, Koreio kaj Siberio; vintras en Indonezio kaj Filipinoj, kaj pasas tra la resto de Sudorienta Azio. Ĝi estas birdo de arbaraj areoj.
Ĝi estas 30-36 cm longa, kaj la ino estas pli granda ol la masklo. Plenkreskulo havas rimarkindajn nigrajn flugilpintojn. La masklo estas griza supre, blanka sube kaj havas ruĝajn irisojn. La ino havas ruĝecan bruston kaj subflugilojn, kaj flavajn irisojn. Junulo havas grizan vizaĝon, brunajn suprajn partojn kaj flavajn irisojn. La supra dorso estas klare strieca, dum femuroj estas strietecaj. La nigraj flugilpintoj ĉe ili ne estas tiom rimarkindaj kaj la subflugiloj estas striecaj (escepte ĉe kovriloj).
Ili manĝas ĉefe ranojn, sed ankaŭ lacertojn. Loĝas ĉefe en arbaroj sed foje en arbarbordoj. Populacio estas inter 10000 kaj 100000 individuoj.
István Tőkés
TŐKÉS István [tOEkEŝ] rumania hungara reformita teologo. Li naskiĝis Málnás la 8-an de aŭgusto 1916 kaj mortis la 16-an de januaro 2016. Li estas la filo de József Tőkés kaj la patro de László Tőkés
Kariero
István Tőkés akiris diplomon de reformita pastro en Reformita Teologio de Kluĵo en 1938. De 1941 li estis episkopia sekretario kaj pastro en Kluĵo. De 1974 li estis eklezidistrikta ĉefnotario (vicepiskopo), de 1973 teologia profesoro ĝis sia devogpensiuliĝo en novembro 1983. Ĝi 1950 li redaktis la kalendaron Erdélyi Református Naptár. En marto 1950 oni arestis lin kaj estis unu monaton en preventa arestaĵo. Inter 1973–83 li estis ĉefredaktoro de revuo Református Szemle.
Ohaba Streiului
Ohaba Streiului [ohaba strejuluj] (hungare: Sztrigyohába) estas vilaĝo en Rumanio sude de Călan. Administre ĝi apartenas al Călan.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Hunyad).
NGC 5369
NGC 5369 (alia indiko — PGC 49583) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Satu Mare
Satu Mare estas distrikto (rumane județ) en la nord-okcidenta Rumanio, en Transilvanio, ĉe la landlimo kun Hungario kaj Ukrainio.
Najbaroj: oriente: distrikto Maramureș; sud-oriente: distrikto Sălaj; sude: distrikto Bihor; okcidente: Hungario; norde: Ukrainio.
Urboj en distrikto Satu Mare
Trafikaj ligejoj al aliaj landoj estas:
Córdoba (Veracruz)
Córdoba estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Córdoba. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 044. Kaj la komunumo kaj la ĉefurbo ricevis nomon laŭ la hispana urbo Córdoba.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 186623 loĝantojn. El tiuj estis 86791 viroj kaj 99832 virinoj. La komunumo havas surfacon de 139 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 53 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 56 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 860 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 168760 personoj. En la jaro 2000 temis pri 177288, do temis pri kresko / malkresko je 0.99 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 158827 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3124 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.97 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30044a.htm
Grenade-sur-l'Adour (stacidomo)
Grenade-sur-l'Adour estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Grenade-sur-l'Adour, en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Maryse Bastié (Tramtransporto en Parizo)
La nomo Maryse Bastié devenas de samnoma strato, omaĝe al Maryse Bastié, franca aviadistino.
Ferdinand Eisen
Ferdinand EISEN (naskiĝis 1914, mortis 31-an de oktobro 2000) estis estona esperantisto kaj iama ministro pri klerigo de Estona Soveta Respubliko (1960-80), kiu prezidis (1980-91) la landan Esperanto-asocion.
Lerninte Esperanton en la 1930-aj jaroj, li subtenis ĝin multmaniere en Estonio, kaj lia renomo forte kontribuis al la grandaj sukcesoj de la jaroj 70/80-aj, kiam ŝtataj eldonejoj aperigis dekkvinon da beletraj libroj estonaj en Esperanto, kaj dudeko da lernejoj fakultative instruis la lingvon. Eisen estis ankaŭ fakdelegito de UEA pri filozofio.
5941 Valencio
5941 Valencio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo (Rusio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la hispana urbo Valencio, ĉefurbo de la provinco Valencilando.
Colombia (metroo de Madrido)
Colombia (Kolombio) estas stacio sur linioj 8 kaj 9 de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato Príncipe de Vergara inter Placo de la República Dominicana kaj la interkruciĝo kun Strato Colombia, en kvartalo Hispanoamérica, distrikto Chamartín.
La stacio estis malfermita la sur linio 9 kaj la  sur linio 8.
Francesa akcipitro
La Francesa akcipitro (Accipiter francesiae) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
La nomiga subspecio, A. f. francesiae, estas endemia de Madagaskaro. La raso el insulo Anjuano de Komoroj, nome Accipiter francesiae pusillus estas eble formortinta.
Temas pri malgranda afrotropisa akcipitro kun bela kolorkontrasto inter ardezgriza dorso kaj blankaj subaj partoj kun tre fajna kaj svaga horizontala strieco. La kapo estas iom pli helgriza kun flavaj irisoj kaj vaksaĵo. Ankaŭ la kruroj estas flavaj. La beko estas nigreca kaj tre hokoforma kiel ĉe aliaj akcipitredoj.
La nomo rememoras Lady Frances Cole, edzino de la guberniestro de la Kaba Kolonio nome Lowry Cole.
Flago de Nord-Holando
La flago de Nord-Holando (vlag van Noord-Holland) estas la oficiala flago de la nederlanda provinco Nord-Holando.
Pabu
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
István Burchard-Bélaváry
Biografio
La juna Stefano komencis studi pentradon en Vieno, ekde 1887 en San Francisco, en la lernojaro 1895 en Munkeno (de en:Anton Ažbe), fine en Parizo (de fr:Filippo Colarossi). Li pasis longan tempon en Florenco, poste li hejmenvenis. Li pentradis laŭvice en Debrecen, Budapeŝto kaj Pozsony. En la lasta urbo li fondis artistkolonion. Antaŭ formiĝi Ĉeĥoslovakio li translokiĝis al Pestszentlőrinc. Li pentradis portretojn, pejzaĝojn kaj ĝenrojn. Li edziĝis en 1889, la edzino naskis 2 filinojn.
Norman Jewison
Norman Frederick JEWISON (21a de Julio, 1926) estas emerita kanada kino-reĝisoro, produktoro, scenaristo kaj fondinto de la Kanada Kincentro. Li reĝisoris nombrajn filmojn kaj estis nomumita por la Oskar-premio por la Plej Bonkvalita Reĝisoro trifoje en tri apartaj jardekoj pro In the Heat of the Night (1967), Fiddler on the Roof (1971) kaj Moonstruck (1987). Aliaj majstroverkoj de lia reĝisora kariero estas The Cincinnati Kid (1965), The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (1966), The Thomas Crown Affair (1968), Jesus Christ Superstar (1973), Rollerball (1975), F.I.S.T. (1978), ...And Justice for All (1979), A Soldier's Story (1984), Agnes of God (1985), Other People's Money (1991), The Hurricane (1999), kaj The Statement (2003).
Jewison utiligis gravajn sociajn kaj politikajn temojn tra sia tuta kinarta kariero, ofte farante polemikajn aŭ komplikajn aferojn alireblaj al la ĉeftendencaj publikoj. Li ricevis omaĝojn kaj premiojn tra la tuta mondo, kiel nombrajn nomumojn al la Ora Globo, unu premion BAFTA, la Arĝentan Urson al la Plej Bonkvalita Reĝisoro en la Berlina Kinfestivalo, la premion por dumviva atingo "Lifetime Achievement Awards" el la "Directors Guild" de Kanado kaj Usono, kaj la memorpremion Irving G. Thalberg en la 71aj Oskar-premioj.
Entute li reĝisoris 24 filmojn kaj produktoris multajn el tiuj, krom ses pliajn.
1120 Cannonia
1120 Cannonia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Michael Jefferson Nascimento
Michael Jefferson Nascimento (n. ) estas brazila futbalisto.
1120 Cannonia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 11-an de septembro 1928 de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio.
Lucía Sánchez Saornil
Lucía SÁNCHEZ SAORNIL (naskiĝis la 13-an de decembro 1895 en Madrido, mortis la 2-an de junio 1970 en Valencio) estis hispana poetino, aktiva anarkiisto kaj feministo.
Ŝi estas plej bone konata kiel unu el la fondintoj de Mujeres Libres kaj aktivulino de la Confederación Nacional del Trabajo (CNT) kaj de Solidaridad Internacional Antifascista (SIA).
Komenco
Edukita de malriĉigita, vidva patro, Lucía ĉeestis ĉe la Reĝa Akademio de Belartoj de San Fernando. Tuj ŝi ekverkis poezion kaj asociiĝis kun la ĵus aperinta Ultraisma literatura movado. Ĉirkaŭ 1919, ŝi estis jam publikiginta en vario de gazetoj, kiaj Los Quijotes, Tableros, Plural, Manantial kaj La Gaceta Literaria. Laborante sub maskla plumnomo, ŝi povis esplori lesbanecajn temojn en epoko kiam samseksemo estis ankoraŭ krimigita kaj suferanta cenzuron kaj jurajn punojn.
Politika aktivado
En 1931, Lucía Sánchez Saornil, kiu estis laborante kiel telefonistino ekde 1916, partoprenis en striko fare de la anarkisindikatisma sindikato Confederación Nacional del Trabajo (CNT), kontraŭ Telefónica. Tiu afero markis mejloŝtonon en ŝia vivo, kiel eniron en politika aktivismo. El tiu tempo antaŭen, Lucía dediĉis sin al la lukto por la anarkiisma socia revolucio.
En 1933, Lucía estis nomumita Sekretariino por la CNT de Madrid, produktante ĝian gazeton ĝis la Hispana Enlanda Milito. En Majo 1938, ŝi iĝis la Ĝenerala Sekretarino de Solidaridad Internacional Antifascista (SIA), anarkiisma helporganizo iel simila al la Ruĝa Kruco.
Michael Jefferson Nascimento
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj Albirex Niigata.
1120 Cannonia
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronominon Annie Jump Cannon.
Lucía Sánchez Saornil
Politika aktivado
Verkante en anarkiismaj publikaĵoj kiaj Tero kaj Libero, la Revista Blanca kaj Solidaridad Obrera, Lucía markis sian vojkarieron kiel feministo. Kvankam ne parolema pri la temo de naskokontrolo, ŝi atakis la esencismo de la seksaj roloj en la tiama hispana socio. Tiele, Lucía establis sin kiel unu el plej radikalaj voĉoj inter anarkiismaj virinoj, malakceptante la idealon de virino aldomigita kiu restis dumlonge nepridemandita. En serio de artikoloj por Solidaridad Obrera, ŝi kuraĝe kontraŭis la identigon fare de Gregorio Marañón pri patrineco kiel kerno de la virina identeco.
Mujeres Libres
Malkontenta kun la ŝovinismaj antaŭjuĝoj de la partianoj de la Dua Hispana Respubliko, Lucía Sánchez Saornil aliĝis kun du compañeras, nome Mercedes Comaposada kaj Amparo Poch y Gascón, por formi Mujeres Libres en 1936. Mujeres Libres estis aŭtonoma anarkiisma organizaĵo por virinoj engaĝigitaj por "duobla luktado" por la virina liberigo kaj por la socia revolucio. Lucía kaj aliaj membroj de "Liberaj Virinoj" kontraŭis la dominantan vidpunkton ke seksegaleco aperus nature el senklasa socio. Kiam ekis la Hispana Enlanda Milito, Mujeres Libres tuj kreskis al 30,000 membroj, organizante por virinoj sociajn spacojn, lernejojn, gazetojn kaj hejmzorgajn programojn.
En 1937, laborante en Valencio kiel eldonisto de la gazeto Sojlo, Lucía renkontiĝis kun América Barroso, kiu estos ŝia dumviva partnero.
Ekzilo kaj kaŝo
En Madrido, Lucía laboris kiel fotografikisto sed tuj devis retranslokiĝi post esti rekonita kiel iama anarkiisto. Ŝi kaj América translokiĝis al Valencio kie América havis familion. Pro elstarigo de faŝisma kaj katolika moralismo, ties lesba rilato metis ilin je grava persona danĝero kaj tiele ĝi devis esti tenita sekrete. Dum tiu tempo, América laboris en la argentina konsulejo dum Lucía pluigis sian laboron kiel eldonisto ĝis sia morto pro kancero en 1970. Dum tiu tempo, ŝia poezio montris mikson de doloro pro la malvenko kun la plifirmigo de la luktemo.
8977 Paludicola
8977 Paludicola estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la akvokanbirdo : birdeto loĝanta en la malsekejoj, science nomita Acrocephalus Paludicola.
Bizara nombro
En matematiko, bizara nombro estas natura nombro kiu estas abunda sed ne duonperfekta. En aliaj vortoj, la sumo de la propraj divizoroj (divizoroj inkluzivante 1 sed ne la nombron mem) de la nombro estas pli granda ol la nombro, sed ne ekzistas subaro de tiuj divizoroj, sumo de kiu subaro estas la nombro mem.
La plej malgranda bizara nombro estas 70. Ĝiaj propraj divizoroj estas 1, 2, 5, 7, 10, 14, kaj 35; ilia sumo estas 74, sed ne ekzistas subaro de ĉi tiuj nombroj tia ke sumo de la subaro estas 70. La nombro 12, ekzemple, estas abunda sed ne bizara, ĉar la propraj divizoroj de 12 estas 1, 2, 3, 4, kaj 6, kies sumo estas 16; sed sumo de la subaro 2, 4, 6 estas 12.
La unuaj kelkaj bizaraj nombroj estas 70, 836, 4030, 5830, 7192, 7912, 9272, 10430, ... . Malfinia kvanto de bizaraj nombroj ekzistas, kaj la vico de bizaraj nombroj havas pozitivan asimptotan densecon.
Ne estas sciate ĉu neparaj bizaraj nombroj ekzistas; se ekzistas, ili devas esti pli grandaj ol 232.
Stanley Kravitz montris ke se k estas pozitiva entjero, Q estas primo, kaj estas primo, do estas bizara nombro. Per ĉi tiu formulo, li trovis la grandan bizaran nombron
Makulbeka grebo
La Makulbeka grebo aŭ Buntbeka grebo (Podilymbus podiceps) estas birdospecio el ordo Podicipoformaj (Podicipediformes), familio Podicipedoj (Podicipedidae). Ekde kiam la Atitlana grebo (Podilymbus gigas) iĝis formortinta, ĝi estas la ununura nune vivanta membro de la genro Podilymbus.
Rifta lago
Rifta lago estas lago formita kiel rezulto de cedosinko rilata al movado ĉe faŭltoj ene de rifta zono, nome areo de etendiĝanta tektoniko ĉe la kontinenta terkrusto. Ili troviĝas ofte ene de riftaj valoj kaj povas esti tre profundaj. Riftaj lagoj povas esti limigitaj de grndaj deklivaj klifoj laŭlonge de la faŭltobordoj.
Makulbeka grebo
Ĝi vivas en norda, meza kaj suda Ameriko, apud riveroj kaj lagoj. Kelkaj vagantaj birdoj malofte aperas eĉ ĉe la Britaj insuloj.
Taksonomio kaj nomo
La Makulbeka grebo estis priskribita de Carl Linnaeus en sia verko nome 10a eldono de Systema Naturae en 1758 kiel Colymbus podiceps. La dunoma nomo estas deriva el la latina Podilymbus, nome kuntiriĝo de podicipes ("piedo ĉe la pugo", el podici-, "pugo-" + pes, "piedo") —deveno de la nomo de la greba ordo— kaj de la greka kolimbos, "plonĝanto", kaj podiceps, "pugo-kapa", el podici- + novlatina ceps.
For de sia propra genro, la plej proksimaj parencoj de la Makulbeka grebo estas la malgrandaj greboj de la genro Tachybaptus.
Priskribo
La Makulbekaj greboj estas malgrandaj, fortikaj kaj mallongkolaj. Ĝi havas averaĝan korpolongon de 38 cm kaj pli precize 31–38 cm, kun enverguro de 45–62 cm, kaj pezon de 253-568 g. La birdo estas grizbruneta, kun pli malhelaj krono kaj dorso, krom la subaj vostokovraj plumoj, kiuj estas blankaj kaj aperas kvazaŭ polvujo, kiel ĉe aliaj malgrandaj greboj. Ties bruna grizmakulita koloro utilas por kamuflado en la marĉoj kiel ili loĝas. Ili ne havas blankon subflugile videbla dumfluge, kiel ĉe aliaj greboj. Ties subvosto estas blanka kaj la beko estas helgriza, fortika ĉe la bazo, mallonga kaj malakrapinte kokece kaj iom hokoforma pinte, kiu somere estas cirklita de vertikala nigra stribendo kiu nomigas la specion laŭ la komuna nomo. Ankaŭ somere, ĝin karakterizas ankaŭ la nigra gorĝa makulo, kiu mankas en la vintra plumaro. Krome estas pli nigreca areo en la frunto kaj pli ĝenerale en la dorso, ambaŭ pli svaga kaj ne tiom markataj kiom ĉe la gorĝo. Estas ankaŭ hela okulringo. Ne estas seksa dimorfismo. Junuloj havas bunte blankanigrajn striojn vertikale laŭlonge de la kolo, ruĝecan bekon, nigran kronon kun oranĝeca malantaŭa makulareo kaj blankaj brovo kaj frunto, kaj poste ili aspektas pli kiel vintraj plenkreskuloj. Tiu grebo ne havas membranecajn piedojn, ĉar ties fingroj havas lobojn kiuj elstaras flanke de ĉiu fingro. Tiuj loboj permesas ilin facilan plaŭdadon. Dumfluge, la piedoj aspektas kvazaŭ malantaŭ la korpon ĉar ili troviĝas tro malantaŭe en la korpo.
Ĝi povas esti konfuzata kun la Malgranda grebo, kvankam tiu specio estas pli malgranda, havas pli palajn kapoflankojn kaj havas pli fajnan bekon. Ĝi ne havas la kontrastojn inter nigra, griza kaj blanka de la Orelgrebo aŭ de la Nigrakola grebo. Kvankam la kolo estas mallonga ripoze, kaze de danĝero, tiu specio plilongigas ĝin.
Voĉo
Ties alvoko estas unika, laŭta kaj sonas kiel "kria kuk-kuk-kaŭ-kaŭ-kaŭ-kaŭ-kaŭp." Ties alvoko estas simila al tiu de la Flavbeka kukolo.
Distribuado kaj habitato
Ili estas ĉefe komune troviĝantaj tra Nordameriko, Centrameriko kaj Sudameriko la tutan jaron. Dum la somera reprodukta sezono, ili estas ĉefe en centra, norda kaj nordorienta Kanado. Se ili loĝas en areo kie la akvo frostas vintre ili migras. Migrantaj birdoj ĝenerale kuniĝas al tutjarajn birdojn septembre kaj oktobre. Ili migras nokte. Plej migrantaj birdoj foriras en marto aŭ aprilo. Ili faras eventualajn aperojn en Eŭropo kaj Havajo. En Britio, la vizitoj de Makulbekaj greboj nombris 37 vidaĵojn en 2007, aperante ĝenerale en oktobro al januaro. Unu birdo en Anglio reproduktiĝis kun partnera Malgranda grebo, kaj produktis hibridan junulon. Estas la ununura grebo registrita kiel vizitanto de la Galapagoj.
La Makulbekaj greboj troviĝas en nesalakvaj humidejoj kun elakva vegetaĵaro, kia tifao. Ili troviĝas eventuale ankaŭ en sala akvo. Dum la reprodukta sezono ili troviĝantas ĉe elakva vegetaĵaro ĉe malferma akvo, kaj vintre ili troviĝantas ĉefe en malferma akvo pro manko de subtenitaj nestoj. Ili povas vivi ĉe riveroj, sed preferas trankvilajn akvojn. Ili povas troviĝanti en pli altaj lokoj dum migrado. Ili povas reproduktiĝi ankaŭ ĉe restaŭritaj kaj artefaritaj humidejoj.
La Makulbekaj greboj vivas proksimume 10–12 jarojn.
Kutimaro
Ĝi bone naĝas kaj subakviĝas. Okaze de danĝero, ĝi povas fuĝi per subakviĝo aŭ naĝo-kaŝiĝo inter la akvaj plantoj, sed rare ekflugas. Ili plonĝas dum ĉirkaŭ 30 sekundoj kaj povas moviĝi al pli sekura areo de akvo, foje havante nur la kapon videbla ekster la akvo por rigardi ĉu la danĝero malaperis. Tiu ofteco plonĝi havigis la priskribon esti kaŝema aŭ timida en naturo. Ĝi ricevis ankaŭ la nomon de inferplonĝanto. Ili rare pasas tempon are. Ties pariĝado inkludas alvokojn kaj foje duojn. Masklo montras teritorian kutimaron se alia masklo estas ĉe la bordo de lia teritorio. Ili frontas unu la alian kaj poste turnas siajn kapojn kaj bekojn supren. Poste ili turniĝas kaj ekalvokas. Poste ili turniĝas denove serĉi unu la alain.
Reproduktado
La Makulbeka grebo reproduktiĝas en sud-centra Kanado, tra Usono, Centrameriko, Karibio, kaj moderklimata Sudameriko. Ĝia seksa maturiĝo okazas en aĝo de 2-3 jaroj. Tiuj greboj povas fari ĝis du ovodemetadojn jare. La reprodukta sezono okazas ekde mezo de februaro ĝis marto. Tiu specio reproduktiĝas sur flosanta nesto, pretigita el putriĝintaj plantoj. La ino demetas 3 al dek bluecblankajn mildajn elipsajn ovojn, kaj la propra ino startas ng the incubation process. La blankaj ovoj iĝas pli poste al hel- poste malhelbrunaj. La ovojn kovas ambaŭ gepatroj dum 23 tagoj. Ili kovras la neston per nestomaterialo se ili devas foriri dum etenda tempoperiodo.
La elnestiĝo okazas 6 semajnojn post la ovodemetado kaj nur unu tagon post la eloviĝo. Ili havas lanugon dumnaske kaj poste oni vidas flavajn haŭtaĵojn inter la bridoj kaj ĉe la kapopinto. Ili ne naĝas bone kaj restas for de akvo. Ili dormas sur la dorso de la gepatroj. Post kvar semajnoj ili eknaĝas. Kaze de danĝero ili grimpas sur la dorso de patra grebo kaj eventuale maturiĝas por plonĝi subakve kiel la gepatroj. Ambaŭ gepatroj kunhavas la idozorgaadon kaj la nutradon de la idoj dum tri monatoj pliaj post la eloviĝo, same kiel la portadon surdorse. Foje la gepatroj eĉ plonĝas subakve por manĝoserĉi havante la idojn surdorse.
Manĝo
Ĝi nutras sin ĉefe per akvaj artikuloj, kaj ankaŭ malgrandaj fiŝoj, amfibioj (ranoj, ranidoj), moluskoj kaj vermoj. Ili plonĝas por akiri manĝon. Ties bekoj permesas ilin dispremi krustulojn, kiaj kankrojn. Ili povas manĝi ankaŭ plantojn. Ili manĝas ankaŭ siajn proprajn plumojn, kiel faras ankaŭ aliaj greboj, por helpi digeston (eviti vundojn el ostetoj, skvamoj, spinoj ktp). Ili manĝigas la idojn ankaŭ per siaj propraj plumoj.
Minacoj
Ili ege suferas pro ĝenado, ĉefe fare de homoj. Dum reproduktado, se timigitaj, plenkreskuloj povas abandoni siajn nestojn sen protekti la ovojn. La ondoj el boatoj povas detrui la nestojn kaj ties sonoj facile timigas la birdojn.
En kulturo
La plumoj de la Makulbeka grebo estas dikaj kaj mildaj. Ties plumoj estis iam uzitaj kiel ornamoj por ĉapeloj kaj orelkovriloj kaj pro tio tiuj birdoj estis ĉasitaj en orienta Usono, en la 19a jarcento.
Statuso
Tiuj greboj malpliiĝas en Novanglio. La tialoj estas nekonataj. La subŝtatoj Konetikuto kaj Nov-Hampŝiro deklaris la Makulbekan grebon kiel endanĝerita. En Nov-Ĵerzejo kaj Masaĉuseco, oni deklaris ĝin minacata. En Vermonto ili estas de "speciala zorgo." En Rod-Insulo ili estas loke formortinta. Ili estas ankaŭ endanĝeritaj en Ilinojso.
Habitatoperdo estas la plej danĝera minaco por tiu grebo. Drenado, plenigado, kaj ĝenerala detruo de humidejoj kaŭzas perdon en ties reproduktejaj habitatoj. Tamen, ili estas ankoraŭ komunaj en majoritato de siaj distribuareoj.
Sajid Mohammad Kazem Ŝariatmadari
Sajid Mohammad Kazem Ŝariatmadari (en la persa : محمد کاظم شريعتمداري) (naskiĝis en 1905 en Tabriz, mortis la 3-an de aprilo 1986 en Teherano) estis ajatolo, unu el la plej altrangaj religiuloj en Irano kaj Irako. Eblas ankaŭ skribi lian nomon Ŝariat-Madari.
En aprilo 1982, Sadegh Ghotbzadeh, ministro pri eksterlandaj aferoj de la islama respubliko, estis arestita pro akuzo pri komploto kun militistaj oficiroj kaj religiuloj por fari atencon en la domo de Ĥomejni kaj renversi la ŝtaton. Ghotbzadeh neis la intencojn atenci. Li deklaris, ke li volis ŝanĝi la registaron, kaj ne renversi la islaman respublikon. Li ankaŭ implikis la Ajatolon Ŝariatmadari, pri kiu li diris, ke li estis informita pri la plano, kaj ke li promesis fonduson en kazo de sukceso de la plano. La bofilo de Ŝariatmadari, kiu servis kiel peranto inter Ŝariatmadari kaj Ghotbzadeh, estis malliberigita. Kampanjo de misfamigo estis lanĉita por senkreditigi la ajatolon Ŝariatmadari. Danke al sia kondiĉo de mujtahid, li ne estis mortigita, sed lia partio estis malfortigita, ĝia centro de studoj kaj islamaj publikaĵoj fermita, kaj li estis devigata resti hejme ĝis sia morto en 1985.
Ajatolo Mohammad Kazem Ŝariatmadari kaj Esperanto
La 1977, antaŭ la falo de la ŝaho, konscia pri la neceso pri ŝanĝoj kaj modernigo de Irano, modera ajatolo, Kazem Ŝariatmadari, unu el la kvin plej gravaj spiritaj gvidantoj de la irana ŝijaismo, la orienta branĉo de islamo, akceptis profesoron M.H. Saheb-Zamani, eminenta sociologo de la Universitato de Teherano, renaskiganto de Esperanto en tiu lando. Ĉeestis ankaŭ D-ro Victor Sadler, direktoro de la Centra Oficejo de UEA, kaj pluraj religiaj gvidantoj. Kazem Ŝariatmadari diris : “''Esperanto ne estas religio, filozofio aŭ ideologio, kaj vere ĝi ne estas mem celo, sed nur rimedo, kiu povas helpi la realigon de paco en la mondo kaj internacian kompreniĝon. Mi esperas ke ĉiuj mondaj gvidantoj agnoskos la valoron de Esperanto por internacia kompreniĝo kaj sian respondecon antaŭ la popoloj por realigi ĝian potencialon.''“
Fontoj
La esenca materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franca versio de Wikipedia.
Vilao Madama
La Vilao Madama, estis surmonta retirejo en Romo, Italio, por kardinalo Giulio de' Medici, pli posta papo Klemento la 7-a, neniam estis finita, kaj ĝiaj plenaj planoj devas esti rekonstruitaj konjekte. Rafaelo produktis dezajnon laŭ kiu la finaj konstruplanoj estis kompletigitaj fare de Antonio da Sangallo la Plijuna. Eĉ nekompleta, ĝi estis la plej sofistika vilaodezajno ankoraŭ vidita en Italio, kaj tre influis la pli postan evoluon de la ĝenro; ĝi ŝajnas esti la nura moderna konstruaĵo en Romo de kiu Palladio faris laŭmezuran desegnaĵon.
Sonnschied
Sonnschied estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kantono Middlesex
La nomo Kantono Middlesex - angle Middlesex County - en povas rilati al
En temas pri
kaj en pri
Shortbus
Shortbus estas usona komedio-drama filmo el 2006, reĝisorita de John Cameron Mitchell.
Kreado de scenaro kaj herooj daŭris dum ĉ. 2,5 jaroj kaj laboro komenciĝis post kompletigo de plena rolantaro, kune kun rolantoj dum improvizitaj kursoj. Shortbus, malgraŭ fisignado kiel pornografia filmo, renkontis pozitivajn reagojn kaj gajnis multajn prestiĝajn laŭrojn, i.a. ses filmajn premiojn dum la jaroj 2006-2007.
Mikterioj
Mikterioj estas la birdospecioj de Mycteria, nome genro de grandaj tropikaj cikonioj kun reprezentantoj en Ameriko, orienta Afriko kaj suda kaj sudorienta Azio. Du specioj havas la vorton "ibis" en sia scienca aŭ malnova komuna nomoj, sed ili tute ne estas rilataj al tiuj birdoj kaj simple aspektas pli similaj al ibisoj ol la aliaj cikonioj.
Priskribo
La cikonioj de la genro Mycteria estas grandaj birdoj, tipe ĉirkaŭ 90–100 cm longaj kun enverguro de 150 cm. La korpoplumaro estas ĉefe blanka en ĉiuj specioj, kun nigra en flugoplumoj. La specioj de la Malnova Mondo havas brile flavan bekon, ruĝan aŭ flavan senpluman nudan vizaĝan haŭtaĵon kaj ruĝajn krurojn, sed tiuj partoj estas multe pli senkoloraj ĉe la Amerika mikterio de tropika Ameriko. Junuloj estas pli senkolora versio de la plumaro de plenkreskulo, ĝenerale pli bruna, kaj kun pli pala beko.
Radboud-Universitato Nijmegen
La Radboud-Universitato Nijmegen (Radbout Universiteit Nijmegen, RU Nijmegen) estas katolika universitato en Nijmegen, fondita en 1923. La universitato troviĝas sur bieno Heyendael. La universitato kaj la akademia malsanulejo kune havas ĉirkaŭ 10 000 kunlaborantojn.
Mikterioj
Priskribo
Ili estas larĝaflugilaj ŝvebobirdoj kiuj flugas havante kolon foretende kaj ankaŭ la krurojn etende. Ili estas specioj de loĝantaj birdoj reproduktantaj en humidejoj de malaltaj teroj kun arboj kie ili konstruas grandajn nestojn el bastonetoj.
Radboud-Universitato Nijmegen
La universitato havas ses (inter)nacie renomajn esplorinstitutojn, specialigitajn pri kognoteorio, informadiko, kemio, solidstata fiziko kaj psikolingvoscienco.
Mikterioj
Priskribo
Tiuj cikonioj piediras majeste kaj malrapide sur neprofundaj humidejoj serĉe de predoj, kiuj, kiel ĉe plej el ties parencoj, konsistas el fiŝoj, ranoj kaj grandaj insektoj.
Radboud-Universitato Nijmegen
La fakultatoj estas:
Mikterioj
Fosiliaj specioj
Oni priskribis du prahistoriajn parencojn de la Amerika mikterio el fosilioj:
Radboud-Universitato Nijmegen
Ekde la 1-a de septembro 2004 la universitato portas la nomon de Sankta Radbodo, antaŭe ĝi nomiĝis Katolika Universitato Nijmegen.
NGC 5370
NGC 5370 (aliaj indikoj — UGC 8832, MCG 10-20-44, ZWG 295.22, PGC 49408) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Odunec
Odunec (antaŭe Vodonec, Wodonetz, pli malnovaj nomoj Odunz, Odunyecz, Oduncz) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La municipo troviĝas 3 km okcidente de urbo Hrotovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278.
Vesna Skaljer-Race
Vesna SKALJER-RACE (naskiĝis en 1911, mortis en 2000) estis jugoslava esperantistino kaj UEA-membro ekde 1955/56. Ŝi estis kvar jardekojn delegito pri instruado de lingvoj.
Ŝi funkciis kiel direktoro de Esperanto-Instituto por Serbio ĝis 1960, gvidis kursojn kaj kontribuis al la revuoj La Progreso kaj La Suda Stelo. Ŝi verkis same nacilingve kiel en Esperanto. Ricevinte inter 1962 kaj 1987 ne malpli ol 15 diversajn premiojn de Belartaj Konkursoj, ŝi iĝis ties tria plej premiita aŭtoro.
Flago de Overiselo
La flago de Overiselo (vlag van Overijssel) estas la oficiala flago de la nederlanda provinco Overiselo.
Mikterioj
Fosiliaj specioj
Tiu lasta ŝajne estis pli granda frata specio de la Amerika mikterio, kiun ĝi anstataŭis en prahistoria Nordameriko.
Fragmentoj de tarsometatarso de fina Mioceno (Ituzaingó ĉe Paraná (Argentino)) estas iome similaj al Mycteria sed ankoraŭ sufiĉe distinga por esti probable distinga genro, ĉefe konsiderinte ties aĝon. Dista radiuso de fina Pleistoceno el Kavo San Josecito (Meksiko) povus aparteni al tiu genro aŭ al Ciconia. Fosila fragmento de "cikonioforma" el Touro Passo troviĝinta ĉe Rojo Touro Passo (Rio Grande do Sul, Brazilo) povus esti de vivinta specio M. americana; ĝi estas de fina Pleistoceno, ĉe ĉirkaŭ 10.000j de jaroj.
Fuentesaúco de Fuentidueña
Fuentesaúco de Fuentidueña [fŭentesaUko defŭentiDŬEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Fuentesaúco de Fuentidueña estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Sambuko de Fuentidueña, siavice Fonto de la Senjorino aŭ de la Monaĥino. Tiukadre aperas en la supra duono de la blazono trituba fontano kaj arbo de sambuko sube kaj branĉeto de sambuko en la flago.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 234 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 700 el la 1970-aj jaroj.
Ĝi distas 62 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Membibre de la Hoz, Aldeasoña, Calabazas de Fuentidueña, Fuentepiñel, Vegafría, Cozuelos de Fuentidueña kaj Fuentepiñel. Ĝi estas atingebla laŭ la provinca ŝoseo SG-P-2131 inter Aldeasoña norde kaj Fuentepiñel sude; kaj laŭ SG-V-2231 el Olombrada okcidente kaj laŭ SG-V-2423 el Fuentidueña oriente.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
La nuna municipo Cozuelos de Fuentidueña, aliĝis al la municipo Fuentesaúco de Fuentidueña en 1969.​ En 19725​ Cozuelos de Fuentidueña iĝis submunicipo, kaj, poste reiĝis sendependa municipo en 1982.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Masakatsu Sawa
Masakatsu Sawa (澤 昌克, n. ) estas japana futbalisto.
Fuentesaúco de Fuentidueña
Aktualo
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Domeniko.
Sarcelles
Sarcelles [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo. Ĝi estas kaj subprefektejo de la departemento Val-d'Oise, en la regiono Francilio. Ĝi havis 58,614 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Sarcelles troviĝas en la oriento de la departemento Val-d'Oise, ĉe la limo kun Seine-Saint-Denis, norde de la centro de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Villiers-le-Bel, Arnouville, Garges-lès-Gonesse, Stains, Pierrefitte-sur-Seine, Montmagny, Groslay kaj Saint-Brice-sous-Forêt.
Transporto
En Sarcelles estas du stacidomoj: (Transilien H) kaj  (RER D).
La linio 5 de la pariza tramo iras de Sarcelles al Saint-Denis, kun pluraj haltejoj:
Ftiro
Ftiro estas speco de laŭso, kiu kutime vivas unike ĉe la pubhararo de homo. Temas pri genro (Phthirus) de insektoj el la ordo de anopluroj, parazitaj sur la ingvena regiono de homoj.
Villaputzu
Villaputzu estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Armungia, Arzana (NU), Ballao, Escalaplano (NU), Jerzu (NU), Muravera, Perdasdefogu (NU), San Vito, Ulassai (NU) kaj Villasalto.
Tigoda (rivero)
Tigoda (Тигода) estas rivero en nord-okcidento de la Eŭropa parto de Rusio, en la provincoj Leningrada kaj Novgoroda, maldekstra alfluanto de la rivero Volĥov. Ĉe Tigoda situas la urbo Lubanj. La rivero apartenas al la baseno de la Balta Maro. .
Universitato de Erfurto
Universitato de Erfurto estas moderna altlernejo en la turingia ĉefurbo. Ĝia rektoro estas ekde aŭtuno 2014 Walter Bauer-Wabnegg (posteulo de Kai Brodersen), ĉirkaŭ 5.600 studentoj estas prizorgitaj de ĉirkaŭ 540 instruistoj. La altlernejo estas nuntempe kun la Friedrich-Schiller-Universitato Jena, la Bauhaus-Universitato Vajmaro kaj la Teknika Universitato Ilmenau unu el kvar universitatoj en Turingio.
Historio
La Universitato de Erfurto estis fondita en 4-a de majo 1389 kiel la tria universitato en la teritorio de hodiaŭa Germanio. Kelkaj konsideras eĉ la jaron 1379 fondiĝjaro. Por iom da tempo, ĝi estis la plej granda universitato en la lando. Kiam la urbo Erfurto iĝis parto de Prusio en 1816, la registaro fermis la universitaton post pli ol 400 jaroj. La historio de la malnova altlernejo estas firme ligita kun la Collegium maius.
En decembro 1993, la Turingia Landa Parlamento decidis reestabli la universitaton. La altlernejo estis oficiale refondita la 1-an de januaro 1994. Prelegoj komenciĝis en la vintra semestro de 1999/2000. Baldaŭ poste, la unua rektoro, Peter Glotz, politikisto socialdemokrata, forlasis la universitaton. La pozicio estis transprenita fare de Wolfgang Bergsdorf, konatulo de la turingia ministroprezidento Bernhard Vogel. En 2001, la seminario pedagogia (Pädagogische Hochschule Erfurt), fondita en 1953, iĝis parto de la universitato. Antaŭula altlernejo al tiu estis estinta la Pedagogia Akademio en la Regierungs-strato sub la estrado de s-ro Bruhn kun pli ol 200 studentoj, fondita en la 11-a de majo 1929. Ĝi fermitis jam en la 26-a de septembro 1931.
La 1-an de januaro 2003, kvara fakultato estis aldonita al la universitato, nome tiu de la romkatolika teologia, estinte antaŭe memstara. En la sama jaro, konstanta manko de financado kaŭzis i.a. vakajn katedrerojn. Tio kondukis al studentaj protestoj ĉie en Turingio. La universitatadministracio kaj diversaj komisionoj estis reformitaj kaj la situacio estis stabiligita.