cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artistkolonio (Hódmezővásárhely)
La Artistkolonio de Hódmezővásárhely estas signifa artista kolonio en Hungario en urbo Hódmezővásárhely.
Historio
En 1908 János Tornyai post studvojaĝoj hejmenvenis kaj kun Béla Endre, Ede Kallós, János Pásztor kaj Géza Rubleczky aranĝis ekspoziciojn en la urbo. En 1912 ili fondis ceramikan kolonion, ties posteulo ankaŭ nun funkcias. Post la 1-a mondmilito ofte estis en la urbo Gyula Rudnay, Ferenc Medgyessy kaj Jenő Barcsay. En 1934 György Kohán fondis societon pri János Tornyai. Spite tion la arta vivo malpliiĝis.
Post la 2-a mondmilito en Hódmezővásárhely vivis György Kohán, István Kamotsay kaj István Kurucz D.. Tiu lasta en 1953 donacis hereditan domon al la artistoj, tio estis artista domo. Ekde la sama jaro oni aranĝis aŭtunajn ekspoziciojn, kie estis videblaj vivo de la kamparanoj en la regiono. En 1957 la artistoj ricevis plian domon en Mártély. Kurucz kaj Iván Szabó (skulptisto) ĉiusomere aranĝis artistan tendaron por studentoj de la Belarta Altlernejo. Iom poste pro la bonaj spertoj kelkaj studentoj post la diplomo li translokiĝis al Hódmezővásárhely, krome firme restis en la urbo Ferenc Hézső kaj aliaj. La municipo donacis kolektivan atelieron en 1969, 12 loĝejojn kun atelieroj en 1970, 3 loĝejojn kun atelieroj en alia strato post 3 jaroj.
Kajeroj el la Sudo
Kajeroj el la Sudo estas esperanta gazeto, aganta kiel bulteno de la Hispana Asocio de Laboristoj Esperantistaj, HALE.
La unuaj kunredaktoroj de la bulteno estis Antonio Marco Botella kaj Miguel Fernández, kiuj redaktis la unuajn 29 numerojn, de 1988 ĝis 1996, kiam anstataŭis ilin Jesuo de las Heras Jiménez.
Ĝia enhavo estas ĝenerala, ne nur ligita al la laborista Esperanto-movado. En la lastaj jaroj ĝi fariĝis sufiĉe polemika, ĉar parto de la unuaj membroj de HALE konsideris ke ĝia politika tendenco ne respegulis la ideologion de SAT, malgraŭ la rilato de HALE al tiu organizo. Tiu estis la ĉefa kialo de la krizo de HALE, kiu kondukis al la fondiĝo de nova asocio SAT en Hispanio kaj eksigo de HALE el la rilatado al SAT.
Ĉiuj numeroj de Kajeroj el la Sudo troviĝas enretigitaj en la Gazetoteko Lanti kaj BitArkivo.
Żabno
Żabno estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Żabno en distrikto Tarnowski.
Kantono Ritchie
La kantono Ritchie - angle Ritchie County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Koldenbüttel
Koldenbüttel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Kahun Ginekologia Papiruso
La Kahun Ginekologia Papiruso (konata ankaŭ kiel Kahun Papiruso, Kahun Medicina Papiruso, aŭ UC 32057) estas la plej antikva konata medicina teksto de ajna tipo. Datita el ĉirkaŭ 1800 a.K., ĝi temas pri sano de virinoj- nome ginekologiaj malsanoj, fekundeco, gravedeco, kontraŭkoncipiloj, ktp.
Ĝi estis trovita ĉe El-Lahun (Faijum Oazo, Egipto) fare de Flinders Petrie en 1889 kaj unuafoje tradukita fare de F. Ll. Griffith en 1893 kaj publikigita en The Petrie Papyri: Hieratic Papyri from Kahun and Gurob. Ĝi estas konservata ĉe la University College London. La postaj Berlina Papiruso kaj la Ramesea Papiruso 4a kovras multon el sama fono, ofte havigante identajn preskribojn.
La teksto estas dividata en 34 sekcioj, el kiu ĉiu sekcio temas pri specifa problemo kaj enhavas diagnozon kaj traktadon; neniu prognozo estas sugestata. Traktadoj estas ne-kirurgiaj, enhavante aplikadon de kuraciloj al la sufetanta korpoparto aŭ englutante ilin. La utero estas foje konsiderata fonto de plendoj manifestantaj sin ankaŭ en aliaj korpopartoj.
Phyllis Douglas
Phyllis DOUGLAS estas artnomo de Phyllis Hodges Boyce (naskita Callow, 24-an de julio 1936 - 12-an de majo 2010), usona aktorino. Ŝi estis filino de reĝisoro Ridgeway Callow.
Ŝi aperis kiel bebo en Gone with the Wind en 1939, post kiel infano en Canon City en 1948. Ŝia debuto kiel adulta aktorino okazis kiel ekstrulo en dekoj de kinfilmoj kiel The Joker Is Wild, Raintree County, Until They Sail, ktp. Ŝia unua apero en televido ankaŭ estis kiel ekstrulino en Sally and Sam en 1965.
Ricochet Robot
Ricochet Robot (Rikoŝej Robot) (Karambola Roboto) estas tabula ludo verkita de Alex Randolph por iu ajn kvanto de ludantoj. Ludantoj provas kiel eble plej rapide elpensi solvon por movi robotojn sur mapo por ke specifa roboto atingu specifan celan lokon, per malgranda nombro de movoj. Ĉar ĉiuj samtempe pripensas, iu ajn nombro rajtas ludi samtempe.
Enhavoj
Kompleto de Ricochet Robot enhavas:
Komenco
Metu la robotojn hazarde sur lokoj kun la propraj kaheletoj sub ili.
Miksu la 17 celdiskojn kun la celflankoj malsupre.
Prenu unu celdiskon hazarde kaj metu ĝin kun la celflanko supre sur la centra tabula kunmetilo, por ke ĉiuj vidu ĝin.
Celo
Okazas 17 raŭndoj. En ĉiu raŭndo estas celdisko, kiu indikas koloron de roboto kaj celan lokon sur la mapo. Ludantoj volas trovi solvon por movi robotojn, por ke la cela roboto atingu la celan lokon. Tiu ludanto, kiu sukcesas trovi la plej mallongan solvon (laŭ nombro de movoj), gajnas la celdiskon. Je la fino, la ludanto kun la plej multaj celdiskoj gajnas la partion.
Robota movado
Robotoj ekiras laŭ iu el la kvar direktoj, horizontale kaj vertikale, sed havas neniujn bremsojn! Do ili daŭre iras ĝis ili haltos ĉar ili ne povos eniri sekvan lokon pro muro aŭ alia roboto. Tia daŭra irado estas unu movo: la longo de la vojo ne gravas. Tiam la sama aŭ alia roboto povas iri. Tiaj movoj okazas unu post la alia ĝis la cela roboto atingas la celan lokon.
Raŭnda ludado
Por komenci raŭndon, iu hazarde elektas celdiskon kaj metas ĝin sur la centran kunmetilon, por ke ĉiu povu vidi ĝin.
Tiam samtempe ĉiuj serĉas solvon por movi la celan roboton al ĝia cela loko (indikita de la celdisko). Ludantoj ne fizike movas la robotojn nun; ili nur mense serĉas solvon.
Ofte okazas ke bona solvo postulas movi ne nur la celan roboton sed ankaŭ aliajn robotojn, ekzemple por ne bloki vojon al celo, aŭ por krei oportunan barilo por helpi la celan roboton atingi la celon.
Se la celdisko estas la unika "kosma vortico" (kun ĉiuj koloroj), iu ajn roboto rajtas atingi la celan lokon.
Se estas unumova solvo, tio tro facilas, do elektu alian celdiskon.
Kiam ludanto trovas solvon, li rajtas voĉe diri la nombron de movoj kaj komenci la sablohorloĝon. Nun restas 1 minuto por ĉiuj diri aliajn proponojn. Ne estas propona ordo; iu ajn rajtas proponi nombron, kaj sama ludanto rajtas proponi denove, sed nur se lia nova propono estas malpli alta ol lia antaŭa propono: oni ne rajtas plialtigi la propran proponon. Aliaj ludantoj rajtas proponi pli altajn nombrojn ol la aktuala minimuma nombo.
Post kiam la sablohorloĝo elĉerpiĝos, la plej malalta proponinto montros la solvon per la robotoj sur la mapo. Li movas la robotojn, kalkulante voĉe la movoj unu post la alia. Se la solvo ja uzas la proponitan nombron (aŭ malpli) li kolektas la celdiskon sukcese. Sed se li fuŝas, removu la robotojn al iliaj komenclokoj (markitaj per la samkoloraj kaheletoj), kaj la ludanto kiu proponis la sekvan plej malaltan nombron rajtas provi. En la kazo de egalaj proponoj, tiu kiu havas malpli poentojn rajtas provi unue.
Post sukcesa solvo, la robotoj movitaj restas en siaj novaj lokoj; movu iliajn kahelojn al la novaj lokoj.
Se neniu sukcesas, neniu ricevas la celdiskon. Remetu la diskon al la aliaj kaj komencu novan raŭndon.
Fino
2-ludanta partio finiĝas kiam ludanto havas 8 diskojn.
3-ludanta partio finiĝas kiam ludanto havas 6 diskojn.
4-ludanta partio finiĝas kiam ludanto havas 5 diskojn.
Kun pli ol 4 ludantoj, simple daŭrigu ĝis ĉiuj diskoj estos uzitaj.
Ludantoj rajtas fini laŭ alia maniero per interkonsento.
Konsilo pri malfacilaj solvoj
Kutime ekzistas solvoj kun malpli ol 10 movoj, sed fojfoje solvoj postulas 20 aŭ pli. Se ludantoj ne povas trovi solvon post iom da tempo, per interkonsento ili rajtas remeti la celdiskon kaj provi alian novan.
Turnira variaĵo
Por pli serioza partio, en la kazo de egalaj proponoj, la ludanto kiu diris unue rajtas montri sian solvon unue (anstataŭ la ludanto kun malpli da poentoj, kio emas helpi la malfortajn ludantojn).
Ricochet Robots
Estas dua eldonaĵo kun la titolo Ricochet Robots (Karambolaj Robotoj), kiu aldonas nigran roboton kaj novajn barilojn sur unu flanko de ĉiu maptabulo.
La nigra roboto simple donas pli da ebloj por bloki vojojn, ktp. Krome ĝi validas por atingi la "kosman vorticon".
La novaj bariloj estas koloraj diagonalaj muroj en maplokoj. Samkolora roboto malangoskas ilin. Alikoloraj robotoj karambolas diagonale (kiel pilko kontraŭ diagonala muro) kaj daŭre iras ĝis ili finfine haltas pro muro aŭ alia roboto. (Do roboto povas en unu movo tuŝi kelkajn tiajn diagonalajn murojn.) Komencantoj eble preferus uzi malpli de tiaj bariloj por ne tro konfuziĝi dum unua ludado.
NGC 960
NGC 960 (aliaj indikoj — PGC 9621, MCG -2-7-28) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Morgan Spurlock
Morgan Valentine SPURLOCK (naskiĝis ) estas sendependa usona dokumenta filmisto, televida produktoro kaj scenaristo. Li verŝajne estas plej konata pro sia dokumenta filmo Super Size Me (Granddimensiigu min), en kiu li montris la sanefikojn de la nutraĵo de McDonald's per, dum unu monato trifoje en tago, manĝi la nutraĵon.
Spurlock naskiĝis en Parkersburg Okcidenta Virginio, sed li grandiĝis en Beckley en la sama ŝtato. Hodiaŭ li loĝas en Novjorko.
Batalo de Piave
La dua Batalo de Piave estis decida venko por la entento, dum la unua mondmilito, en la itala fronto. La ententa venko diserigis la armeon de la Aŭstra-Hungara monarĥio kaj antaŭhelpis la kolapson de la Monarĥio. Ĝi okazis inter la 15-a de junio kaj 22-a de junio 1918, apud la rivero Piave.
La armeaj fortoj
Post la trarompo ĉe Caporetto, oni forigis la komandanton de la italaj fortoj (generalon Luigi Cadorna) kaj lin sekvis Armando Diaz. En Italio alvenis en aŭtuno kaj vintro de 1917 ententaj taĉmentoj, tiel francaj (6), anglaj (5) divizioj, simbola usona forto, propagandocele ĉeĥaj-slovakaj soldatoj. Italoj havis 58 diviziojn. La entento havis 7550 pafilegojn, 524 aviadilojn.
La forto de la entento superis la fortojn de la centraj potencoj, ĉar la germanaj taĉmentoj estis alidirektitaj al la okcidentaj frontoj. La monarĥio havis malsufiĉan kaj aĉan prizorgon, mankis la nutraĵoj.
La centraj potencoj havis 57 diviziojn, 6833 pafilegojn, 280 aviadilojn.
La batalo
Aŭstrio-Hungario ĉesigis la unuan ofensivon la 2-an de decembro de 1917 kaj ekplanis novan ofensivon je junio de 1918. La monarĥio alidirektis la soldatojn de la orienta fronto, sed tiuj soldatoj ne volis plu batali. La fortojn de la monarĥio gvidis Arthur Arz von Straussenburg, kiu volis spite al ĉio ataki. La 28-an de majo, komandanto Svetozar Boroević proponis prokraston de la atako, sed la aliaj gvidantoj ne akceptis tion.
La batalo komenciĝis la 15-an de junio en Sud-Tirolo, nokte, sed generalo Diaz estis bone informita pri tio, tiel la italaj taĉmentoj atendis la atakantajn fortojn kaj kaŭzis gravajn perdojn inter ili. La atako kolapsis la 17-an de junio, la rivero Piade dumtempe inundis, tiel malfaciliĝis la retiriĝo. Tion eluzis la enetntaj armeoj kaj komencis kontraŭatakon la 18-an de junio kontraŭ taĉmentoj de Boroević. La 22-an de junio, fortoj de Diaz reokupis la teritoriojn, okcidente de Piave kaj haltigis la kontraŭatakon, por atendi pluajn fortojn.
Rezulto
La malvenko erodis fortojn de la Monarĥio kaj kaŭzis protestojn kontraŭ la milito. En ententa flanko mortis aŭ vundiĝis 80.500 soldatoj, en flanko de la Monarĥio 55.000 mortis, 90.000 vundiĝis, kaptiĝis 25.000.
(156015) 2001 RX81
(156015) 2001 RX81 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 14-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,20179 astronomia unuo (30,187 milionoj da km).
Manfred Wekwerth
Manfred Wekwerth; naskita la 3-an de decembro 1929 en Köthen, Germana Regno; mortinta la 16-an de julio 2014 en Berlino estis germana teatra reĝisoro. De 1977 ĝis 1991 li gvidis la Berlinan Ensemblon en Berlino (GDR).
Vivo
Post sia lerneja tempo Wekwerth sekvis kurson por fariĝi novinstruisto. Kiel membro kaj gvidanto de laikteatra grupo li estis malkovrita de Berto Breĥto, kiu tiam serĉis junulojn por sia Berlina Ensemblo. Ekde 1951 li laboris sub Breĥto ĉe la Berlina Ensemblo kiel reĝisora asistento kaj majstra disĉiplo. En la jaro 1953 lia unua propra surscenigo estis La patrino de Breĥto ĉe la Nova teatro ĉe la viena Skalo.
Post la morto de Breĥto, ''Wekwerth estis de 1960 ĝis 1069 ĉefreĝisoro ĉe la Berlina Ensemblo. Tie estiĝis surscenigoj interalie kun Joachim Tenschert kaj Peter Palitzsch.
De 1982 ĝis 1990 Manfred Wekwerth estis prezidanto de la Akademio de artoj de la GDR, en tiu funkcio de 1986 ĝis 1989 ankaŭ membro de la centra komitato de la ŝtata partio Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED).
Post 1990 - la aliĝo de la Germana Demokratia Respubliko al la Federacia Respubliko Germanujo - li faris surcenigojn i.a. ĉe la teatro de Meiningen, ĉe la Burgtheater de Vieno, ĉe la nova teatro en Halle, ĉe la Theater des Ostens en Berlino kaj ĉe la Okcidentgermana Turneteatro.
En la jaro 2001 li estis "Pro siaj meritoj pri la eŭropa teatro" elektita „Honorary Fellow of the Rose Bruford College London“.
De 2005 li laboris pri la muzikigo de fruaj Breĥt-poemoj, kune kun la rokorkestro „EMMA“.
Li laboris por la revuoj Ossietzky (revuo) kaj Das Argument.
Manfred Wekwerth estis edzo de la aktorino Renate Richter, kiun kiu li havas komunan filinon, la filozofinon Christine Wekwerth. Li loĝis en la distrikto Grünau de Berlino.
Prosetín (distrikto Chrudim)
Municipo Prosetín situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en montareto Železné hory, 3 km okcidente de la urbo Skuteč, ĉe la ŝoseo n-tro 306 inter Skuteč kaj Miřetín. Prosetín estas fervoja haltejo sur linio Chrudim - Žďárec u Skutče. Vivas ĉi tie.
Bracknell
Bracknell estas urbo de Britio, situanta proksimume 15 kilometrojn sudokcidente de Windsor kaj 50 kilometrojn okcidente de la urbocentro de Londono. Bracknell apartenas al la nuna administra regiono Sud-orienta Anglio kaj la historia provinco Berkshire ene de la borough Bracknell Forest. En la urbo vivas iom pli ol 50 000 homoj. Estas multaj modernaj konstruaĵegoj, kaj la suba foto bone simboligas la kontraston inter mezepoka kaj moderna konstruaj substancoj.
Żarki
Żarki estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Żarki en distrikto Myszkowski.
Campoli del Monte Taburno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Apollosa, Castelpoto, Cautano, Montesarchio, Tocco Caudio kaj Vitulano.
10801 Lüneburg
10801 Lüneburg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Vieux-Thann (stacidomo)
Vieux-Thann estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vieux-Thann, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
10801 Lüneburg
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana urbo Lüneburg, malnova de pli ol 1000 jaroj, unu el la plej riĉaj urboj de la Hansa ligo. Johann Sebastian Bach estis lernanto tie de 1700 ĝis 1703.
47144 Faulkes
47144 Faulkes estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 10:3 kun la Tero. Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥaj geedzastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
10801 Lüneburg
Nomo
La ses asteroidoj : 10745 Arnstadt; 10746 Mühlhausen; 10747 Köthen; 10774 Eisenach; 10775 Leipzig kaj 10801 Lüneburg estis nomita je la okazo de la 250-a datreveno de la morto de J. S. Bach
Vieux-Thann (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est kaj Tramtrajno Mulhouse Vallée de la Thur.
47144 Faulkes
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita entreprenisto M. C. "Dill" Faulkes, komence diplomigita pri kosmologio. Post kariero en programara industrio li establis la Edukan Truston Dill Faulkes por inspiri la junulojn. Li lanĉis la projekton de teleskopo Faulkes, provizante la lernejojn per robotajn teleskopojn de 2 m, inklude la projektojn pri la astrometrio de asteroidoj.
Cristian Ansaldi
Cristian Ansaldi estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Rosario, provinco Santa Fe, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2016 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Inter Milano, sed ekde 2017 estas pruntita al la konkurenca klubo Torino FC. Krome ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "4".
Janneby
Janneby estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eggebek, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Staré Město (Děčín)
Staré Město estas III-a parto de statuta urbo Děčín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudoriente de Děčín. Estas ĉi tie registritaj 328 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín III-Staré Město situas en katastra teritorio Děčín-Staré Město kun areo 2,97 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1454.
Rombas
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rombasiens.
Čechy pod Kosířem
Čechy pod Kosířem estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov, en Regiono Olomouc, proksimume 10 km nordokcidente de Prostějov, ĉe okcidenta piedo de monteto Velký Kosíř (442 m). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
NGC 962
NGC 962 (aliaj indikoj — PGC 9682, UGC 2013, MCG 5-7-4, ZWG 505.3) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brouckerque
- jen france, origine nederlande respektive flandre Broekkerke - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas brouckerquois(es).
Casa Fuster
La domego Fuster estas konstruaĵo modernisma en Barcelono desegnita kaj kreita de fama arkitekto Lluís Domènech i Montaner inter la jaroj 1908 kaj 1910.
Ĝi estas en la Promenejo Gracia, ĉe la avenuo Diagonal. Ĝi estis konvertita en luksa hotelo en 2004.
Priskribo
Domènech i Montaner uzis por la desegno de tiu domo – mendita de Mariano – multajn de la elementoj karakteraj de sia arkitektura stilo: nome bazo de fortikaj kolonoj de ruĝa ŝtonoj, trilobaj fenestroj kaj florbilda ornamado. La aro tamen montras grandan esprimivan memlimigon, favorita per la blanka koloro de la marmoro kaj per la eŭritmio de la du ĉefaj fasadoj organizitaj pere de longa tribuno kiu el la unua etaĝo estas formita kiel turo ĝis la pinto de la domego; la malantaŭa fasado estas neatendite tute ebena.
En la pinta etaĝo estas mansardoj de franca stilo.
Malaŭo
En logiko malaŭo aŭ neko estas duloka operacio Bulea, iam signata per ⊽, NEK, ↓ aŭ /; ĝi esprimeblas per la kombinaĵo
x⊽y = ¬(x∨y) = (¬x) ∧ (¬y)
La esprimon x⊽y oni voĉlegu «ikso malaŭ ipsilono», aŭ «nek ikso, nek ipsilono». La vertabelo:
x 	0 0 1 1 y 	0 1 1 0 -- x↓y	1 0 0 0
Malaŭo estas speciale interesa tial, ke ajna Bulea funkcio estas esprimebla per tiu sola operacio:
(16611) 1993 FY23
(16611) 1993 FY23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Újezd
Újezd estas nomo por pluraj setlejoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Kantono Roane (Okcidenta Virginio)
La kantono Roane - angle Roane County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Svratka
Svratka estas nomo por urbo kaj por rivero en Ĉeĥio.
Ibicaraí
Ibicaraí estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 24.272 loĝantojn en 2010.
Gazetoteko Lanti
La Gazetoteko Lanti estas projekto por enretigi kolektojn de esperantistaj gazetoj. Ĝi naskiĝis je la fino de la 2003 kun la ideo havigi la eblecon legi magazinojn en Esperanto tute senpage kaj libere.
Nun estas trovebla la tuta kolekto de Kajeroj el la Sudo, granda kvanto de la tuta kolekto de la bulteno de la Hispana Esperanto-Federacio (Boletín), la tuta kolekto de la bulteno de Madrida Esperanto-Liceo (Nia Voĉo), kelkaj numeroj de Popola Fronto, magazino publikigita en Valencio dum la Hispana Enlanda Milito de 1936 al 1939, Ateismo, La Juna Vivo, Komputila Rondo, La Migranto, la bulteno de la Muzika Esperanto-Ligo (Muziko), la fama altkvalita literatura magazino Norda Prismo, Sekso kaj Egaleco (tuta kolekto), La Suno Hispana, La Juna Penso kaj kelkaj ekzempleroj de raraj magazinoj, inter ili kelkaj kiuj ne plu ekzistas: American Esperanto Magazine, Arbetar Esperantisten, Brazila Heroldo, Esperantisto Slovaka, Esperanto, Esperanto Gazeto, Esperanto Kurier, Frateco, Espero Katolika, Internaciisto, La Etulo, Franca Katolika Esperantisto, Heleco, Inforam Foira Bulteno, La Praktiko, Nederlanda Esperantisto, Nia voĉo, Okcidentgermana Revuo, Sabadell Esperantista kaj Svisa Espero''.
Katedralo de Sankta Kristoforo de La Laguna
La Katedralo de Sankta Kristoforo de La Laguna ankaŭ nomata Katedralo de Nia Sinjorino de Rimedoj situas en la urbo Sankta Kristoforo de La Laguna en la insulo de Tenerife (Kanariaj Insuloj, Hispanio). La katedralo estas la sidejo de la Diocezo de Tenerife, inkluzive de la Provinco Sankta Kruco de Tenerifo. La katedralo situas en la historia urbo de La Laguna, deklarita Monda Heredaĵo en 1999 de Unesko.
En 1511 stariĝis en la nuna loko de la katedralo, kapelo, kiu estis anstataŭita en 1515 per pli granda konstruaĵo, dediĉita al la Virgulino de la Rimedoj, mudeĥara, kies turo estis starigita en 1618. La templo iĝis katedralo fare de papo Pio la 7-a la 21-a de novembro, 1819. La fasado, novklasika, datiĝas de 1820 kaj estis konstruita sur la planoj de la Katedralo de Pamplono, la nuna strukturo de la katedralo estis konstruita inter 1904 kaj 1915 kaj estas novgotika.
Taras Ŝevĉenko
Taras Hrihoroviĉ ŜEVĈENKO (Тарас Григорович Шевченко) ( – laŭ la Gregoria Kalendaro ) - ukraina nacia poeto-profeto, etnografo kaj ankaŭ pentrotisto, reprezentanto de romantikismo. Liaj literaturaj verkoj estas ofte konsiderataj kiel la fondo de la moderna ukraina literaturo, kaj iuparte la moderna ukraina lingvo. Plimulto de liaj romanoj kaj dramoj estis verkitaj ruslingve, kaj poezio en la ukraina.
La Nacia Muzeo Taras Ŝevĉenko (ukraine Національний музей Тараса Шевченка) estas muzeo en Kievo, dediĉita al la vivo kaj verko de la pentristo kaj nacia poeto, Taras Ŝevĉenko.
Tradukistoj en la polan lingvon
kaj multaj aliaj
Criva (Densuș)
Criva situas en monteca regiono, ĉ. 5 km de la distrikta limo al Caraș-Severin. Ĝi estas voje atingebla nur tra Densuș.
Meĵdunarodnaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Meĵdunarodnaja (Международная) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estis malfermita la.
Emil Herrmann (juristo)
Emil HERRMANN (naskiĝinta la en Dresdeno, mortinta la  en Gotha) estis germana juristo.
Vivo
Herrmann habilitiĝis en 1834 en Lepsiko kaj iĝis en 1836 en Kiel eksterorda profesoro, en 1842 orda profesoro pri jurscienco. En 1847 li vokitis al Göttingen, en 1868 al Heidelberg. En 1872 oni elektis lin prezdanto de la evangelia supera eklezikonsilantaro en Berlino. En tiu ĉi funkcio li engaĝiĝis pri la faro de protestantisma eklezirenovigo kaj realigo de eklezikomunuma kaj sinoda priskriboj. Kontraŭ la batalemaj ortodoksuloj sameklezianaj, por kiuj liaj ideoj pri sinodoj estis tro liberala, li tamen ne sukcesis rezisti. En marto 1878 li demisiis.
Verkoj (elekto)
El liaj skribitaĵoj menciindas jenaj: Kune kun J. N. Falck, M. Tönsen kaj aliaj li eldonis: »Staats- und Erbrecht des Herzogtums Schleswig« (Hamburg 1846). Ene de »Corpus juris civilis« de la fratoj Kriegel li prilaboris la sekcion pri Codex Iustinianus.
(13432) 1999 VW49
(13432) 1999 VW49 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Isla Cristina
Isla Cristina [kristIna] (Insulo Kristino) estas urbo, insulo kaj municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas isleños aŭ higuereteros. La censita populacio en 2009 estis loĝantoj kaj la denseco estas 432,01 loĝ/km².
Tamás Borsos
BORSOS Tamás ozdi (borŝos) estis hungara memuaristo, diplomato, vojaĝisto de reganto Gabrielo Bethlen naskita en Marosvásárhely la 14-an de junio 1566 kaj mortinta Marosvásárhely en 1633.
Isla Cristina
Situo
Isla Cristina situas en la okcidenta parto de Andaluzio en la suda centro de la komarko aŭ distrikto Okcidenta Marbordo en la sudokcidenta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 3 m; je 42 km el Onubo, provinca ĉefurbo, je 130 km el Sevilo, regiona ĉefurbo kaj je 625 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo kaj nur je 7 km de la landlimo kun Portugalio. La areo de ties teritorio estas de 49.36 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°12′N 7°19′Ok.
Toponimio
La aktuala nomo de Isla Cristina estis ricevita la 12-a de aprilo de 1834 pro populara peto honore de la reĝino Maria Kristina Burbono, pro ŝiaj favoroj al la insulo dum epidemio de ĥolero de 1833-34 kiu suferigis grandajn etendojn de Andaluzio kaj Ekstremaduro. Antaŭe la nomo estis Real Isla de La Higuerita (Reĝa Insulo de la Figarbeto), aŭ ĝis 1833, La Higuerita, La Figarilla aŭ La Figuereta, laŭ la diversa regiona deveno de la parolanto. La nomo de La Higuerita devenas de la loko kie oni kolektis akvon dum la unua epoko de la setlejo, la konata kiel puto de la figarbo, kie iu Faneca, la unua setlanto de La Higuerita, konstruis sian domon, ĉe la puto kaj la figarbo, kiu aktuale estas simboloj kiuj aperas en la blazono de la urbo.
Simboloj
La simboloj de la urbo en la blazono estas puto, kie oni kolektis akvon dum la unua epoko de la setlejo ĉe la aktuala promenejo de la Palmoj, figarbo, kiu kreskis ĉe tiu loko, kiu estis konata kiel puto de la figarbo, kaj la maro, elemento neseparebla de la insula historio.
La flago estas formata de du flavaj strioj kiuj reprezentas la sunon, krom sep alternaj strietoj 4 blankaj kaj 3 bluaj kiuj reprezentas respektive la aeron kaj la maron. Ĝi estis aprobita de skabenaro la 31-a de majo de 1969.
Geografio
Ties situo inter la marbordo kaj la Natura Loko de la Marmarĉoj de Isla Cristina malfaciligas la komunikadon tra tero same kiel la urban etendon. La municipo posedas etendon de 10 km de sabla plaĝo.
Ĝi limas norde kun Villablanca, ĉe la pinaro de la Markizlando. Oriente kun la municipo de Lepe; ĉe la Marruza, la urbanizaĵo Las Colinas kaj la limo inter Islantilla kaj La Antilla. Okcidente kun la teritorio de Ayamonte, ĉe naturaj limoj nome rio Carreras kaj la marĉejo de Tamujar Grande kaj la urbanizaĵo Villa Antonia ĉe la ŝoseo ĉe Villablanca. La tuta suda bordo de la municipo limas kun la Atlantiko.
La plej alta loko de la municipo troviĝas ĉe la kilometro 123.500 de la ŝoseo A-49, je ĉirkaŭ 66 m de alto super la averaĝa marnivelo mezurita en Alikanto kaj la plej malalta loko troviĝas ĉe la rio Carreras pro la tajdofluoj.
Ĝi apartenas al la baseno de la rivero Gvadiano kaj la geografiaj elementoj plej elstaraj de la municipo aperas indikitaj en la apuda tabelo.
Urba medio
Estas 8 ĉefaj domaroj, unu el kiuj estas la municipa kerno (Isla Cristina) kaj alia estas submunicipo (La Redondela) pro historia antaŭaĵo, ĉar estis municipo ĝis 1887. Estas naŭa kerno, tiu de Monterreina, kiu konsideriĝas suburbanizita pro urbanizaĵo kiu ne prosperis en la 1970-aj jaroj kaj aktuale estas kvalifikita kiel rura tereno.
Natura medio: hegemoniaj ekosistemoj
La flaŭra medio de Isla Cristina, sen enkalkuli la homajn kultivojn, enhavas habitatojn de marmarĉoj, makiso (cisto kiel hegemonia specio), kaj specioj kiaj astragalo kaj la centaŭreo). La arbaroj estas de mediteraneaj pinoj (pinio kaj pinastro), kiuj miksiĝas al makiso, kaj ankaŭ Suaeda vera estas alia tipa specio en la zono.
Pri faŭno elstaras specioj preskaŭ endemiaj kaj ege malpliiĝantaj kia la komuna kameleono, Chamaeleo chamaeleon, pro fragmentado de la habitato. Aliaj tipaj specioj de la zono estas la leporo, Lepus granatensis, la cikonio, Ciconia ciconia, kaj la specioj de la Natura Loko de la marmarĉoj de Isla Cristina kiaj la ŝterno, la plataleo aŭ la fenikoptero, Phoenicopterus ruber.
Klimato
La klimato de isla prezentas, pro la influo de la maro kiu agas kiel skusorbilo de la temperaturo, malabundan termikan amplekson dum la tuta jaro. La temperaturoj estas mildaj en vintro kaj ne tre sufokigaj en somero.
La humido estas la karaktero meteorologia pli tipa de la komunumo, atingante kutime en vintro gradojn de humideco superajn al la 100%, kio signifas, ke la humido de la devena aero de la marbordo kaj de la marmarĉoj kondensiĝas en la aero okazigante tipan fenomenon de la zono en kiu la ne poraj muroj elpelas akvon, same kiel vitroj kaj metaloj, la planko aperas flokeca malgraŭ la ĉielo sennuba kaj oni produktas vaporon per la spirado facilege pro la alta saturado de akvovaporo en la atmosfero.
Pro la geografia situo la ŝtormoj dum la plej akraj vintraj monatoj kutime faligas grandajn kvantojn de akvo dum mallonga tempo, kio kaŭzas foje danĝerajn inundojn (ĉefe en la jaroj 1989-90 kaj 1995-96) kaj ankaŭ ventoŝtormoj kutime gravas. Tamen tiaj okazaĵoj malabundas dum la jaro kaj komencas tiom rapide kaj subite kiom finiĝas.
Informo de la meteorologia stacio de Isla Cristina por la averaĝaj precipitaĵoj de la jaroj 1986-1999 kaj de la urbo de Onubo por la temperaturoj de 2000
Historio
La deveno iras al la fondo de fiŝkaptista kolonio fare de katalunoj kaj valencianoj post la Lisbona tertremo en 1755, kiu kreskis ĝis atingi propran municipon en 1833 kaj alpreni poste la eksan municipon de La Redondela en 1887, kvankam la preciza dato de tiu okazaĵo estas konflikta kaj polemika pro misteraj malaperoj de la koncernaj dokumentoj.
Fondo, 18a jarcento
La fondo de Isla Cristina okaziĝis danke al la ĉeesto de valenciaj komercistoj de fiŝsalaĵoj kiuj el 1715 ekekspluatis la zonon ĉe la marenfluo de la rivero Gvadiano.
La unuaj veturoj de katalunaj komercistoj al la okcidenta marbordo de Onubo serĉe de fiŝaroj pilĉardoj kaj tinusoj okazis laŭdokumente jam en 1724, tuj post la Milito de hispana sukcedo, dum la regado de Filipo la 5-a (Koncedakto de la Jurisdicción Real Ordinaria). La celo de tiu aktiveco estis la prilaborado de fiŝsalaĵoj kaj ties sendo al la devenlokoj. Tiuj komercistoj de salaĵoj, alvenis ĉiun someron kaj post akiri la fiŝojn al la lokanoj kaj al aliaj fiŝkaptistoj kiuj venis el Portugalio kaj el Orienta Andaluzio, aplikis al ili ilian knnservometodon. Novembre eliris al Katalunio la lastaj vararoj de la kampanjo kaj venontjare revenis por setliĝi inter Monte Gordo (Portugalio) kaj la zono de la Tuta kaj de la Mojarra, centra zono de la aktualaj marmarĉoj de Isla Cristina.
Post la tertremo kiu okazigis martremon la 1-a de novembro de 1755, la malsolidaj konstruaĵoj de la insulo estis tutdetruitaj. Pro tio venontjare en 1756 la katalunaj komercistoj decidis fondi pli stabilan setlejon, pli sekura kaj profitdona tiom geografie kiel politike, kaj lasis gardiston la tutan jaron, kiu povas esti konsiderata la unua loĝanto (kun sia familio) de tiu insulo. Tiu nomiĝis José Faneca. La puto el kiu Faneca akiris akvon estis ĉe figarbo, kaj pro tio oni nomis la lokon La Figuereta, La Higuerita aŭ La Figarilla, laŭ la propra lingvo de la diverslingva parolantaro. Relative rapide la insulo estis loĝata de katalunoj, valencianoj, same kiel de andaluzoj kaj portugaloj, kiuj komencis loĝi en la insulo stabile, danke al la riĉo de la maro.
Dume la Markizo de Pombal decidis fondi la setlejon de Vila Real de Santo António el la portugala marenfluo de la rivero Gvadiano cele centralizi tien la saligan industrion en Portugalio. Konstruigis tiun setlejon inter 1774 kaj 1776, post kio devigis la komercistojn kaj fiŝkaptistojn de Montegordo setliĝi tien, kion tiuj malakceptis. Tiam la Markizo ordonis bruligi ties domojn por devigi ilin al translokiĝo, sed la sekvo estis mala, ĉar majoritato el ili el Monte Gordo translokiĝis subite al La Higuerita. Danke al tiu demografia aldono oni finigis la konstruon de la preĝejo kaj oni konsolidis la setlejon. Komence de la 19a jarcento estis jam 950 loĝantoj laŭ informo de la pastro Mirabent.
19a jarcento
La industrio de fiŝkaptado de sardino prosperis kaj la populacio preskaŭ duobliĝis en 15 jaroj, de 1.819 loĝantoj en 1842, al 3.126 censitaj en 1857, kaj laŭ informo de 1860, al 3.191 loĝantoj. La tinusretoj ekfunkciis kaj progresis la teknikoj de fiŝkaptado post la enkonduko de la ĉirkaŭa tekniko (tarrafa) en 1888 fare de la insulano Juan Martín Cabet, kiu importis ĝin el Usono por la fiŝkaptado de sardinoj.
La eksa vilaĝo de La Redondela malpliiĝis kaj ruiniĝis. Fine 1887 ties municipo malaperis kaj integriĝis en tiu de Isla Cristina. Post tiu integriĝo de La Redondela, oni pasas el 4.480 loĝantoj (1877) al 5.187 post tio. La Redondela havis faktan populacion de 866 loĝantoj kiuj eniris en la novaj censoj de 1877 kaj 1887.
En 1892 oni konstruas la unuan grandan fabrikon de sardinoj en oleo kaj salejojn, kiuj jam ne estas monopolo.
20a jarcento
Floris la tinusretoj kaj fine de la 1920-aj jaroj malgraviĝis pro ŝanĝoj en la fiŝkutimoj. Ĝis tiam oni ekspluatis preskaŭ 16.000 tunojn el fiŝo en unusola jaro, kiam ĉirkaŭ 43.000 kg de fiŝdo eniris en la fiŝaŭkciejo ĉiutage. Oni kreis koncernan oficialan Consorcio Nacional Almadrabero (Nacia Tinuskaptistaro), kun sidejo en Isla Cristina ĝis ties malfondo en 1973.
Komence de jarcento oni kreis Isleña de Electricidad, entrepreno dediĉita al produktado de elektro el guano. Oni konstruis teatrojn kaj la riĉularo, danke al rilatoj kun Katalunio, alportis novaĵojn kiaj la tenison komence de la 20a jarcento aŭ la kino en 1907. En 1910 oni fondis la unuan ĵurnalon, La Higuerita, fondita en 1915, plej aĝa de la provinco kaj la tria plej antikva de Andaluzio.
La ŝipkonstruejoj de la zono estis konstruitaj en la norda bordo de la rio Carreras en terenoj de Ayamonte. Tiu zono konata kiel Puente Carreras, ligata al Isla Cristina, kreskis, sed administre apartenis al alia municipo kaj post jaroj de municipa negocado, la 18-a de julio de 1922, la kvartalo de Puente Carreras ekformis parton de la municipo. Tiu kvartalo poste havos la nomon de la urbestro kiu ebligis tiun interkonsenton nome Román Pérez.
Fiŝkaptado plue gravis kaj oni eksportis konservojn ĉefe al Italio, sed ankaŭ al Norvegio, Svedio, Francio, kaj al la tuta hispana Mediteraneo kaj venis neceso kaj eblo renovigi la ŝiparon. Oni aĉetis vaporŝipojn, kiuj anstataŭis iom post tiom al la malnova velŝipanaro.
Alfonso la 13-a donis la titolon de Urbo la 29-a de oktobro de 1924, kaj tiam oni superis la 10.000 loĝantojn.
En la 1940-aj jaroj, la vaporŝipanaro eksmodiĝis kaj oni decidis serĉi sardinojn ĉe la okcidenta marbordo de Afriko, kaj oni kreis pli modernan ŝipanaron de ŝipoj kun brulmotoro, kiuj superis 250 tunojn. Ĝis fino de la 20a jarcento ekzistis tiuj ŝipoj. Fine de la 20a jarcento la ŝipaŭkciejo de Isla Cristina restas la unua pri freŝa fiŝo de Andaluzio. La denove renovigita ŝipanaro de la 1990-aj jaroj, kun poliestera korpo, superas la plej grandaj mil vaporĉevalojn.
21a jarcento
Ĉefa novaĵo estas ke oni organizas gravajn eventojn por profiti la interesajn situon, kondiĉojn kaj infrastrukturojn de la urbo.
En 2008 okazis la dua kunsido de fiŝkaptaj entreprenoj kun pli ol 30 ministroj aŭ reprezentantoj de la fiŝkapta sektoro de aliaj landoj. Oni konstruis novajn infrastrukturojn komunikajn kaj havenajn. Oni inaŭguris jam en 2010 la novan zonon de foiroj kaj ekspozicioj.
Demografio kaj populacio
La unua veno de enmigrantoj estis la fondintoj valenciaj kaj katalunaj en la 18a jarcento. Poste pro aplikado de impostoj de portugalaj doganoj en Algarvo, alvenis enmigrado de portugalaj fiŝkaptistoj komence de la 19a jarcento, kvankam aktuale portugaloj ne estas jam la plej abunda minoritato. Oni superis en 1924 la nombron de la 10.000 loĝantoj. Post la enlanda milito la populacio descendas kiel sekvo de elmigrado kaj malpliiĝo de fiŝkaptejoj. Poste, en la 1980-aj jaroj okazas nova krizo de fiŝkaptado kaj de la demografia kresko. La industrio rekonvertiĝis, asocia al fiŝkapta sektoro, kaj oni kreis fixsbredejojn kiuj rekreskis la aktivadon kaj la demografion el la 1990-aj jaroj, danke ankaŭ al enmigrado pro agra neceso por etendaj kultivoj de fragoj kaj oranĝoj. Tiele aliaj naciecoj kiaj poloj (majoritate virinoj) kaj marokanoj ampleksigis la etnan riĉon, kvankam la etna mikso apenaŭ gravas.
Totale en 2008 estis 1.790 eksterlandanoj censitaj, ĉefe marokanoj, kun 476 censitaj, kaj rumanoj, 337, poloj, 269 kaj portugaloj, 255.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado preskaŭ sensignife. Tradicie fiŝkaptado. La fiŝaukciejo estas la unua en Andaluzio pri freŝa fiŝo kaj la dua laŭ tunoj post Kadizo.
Turismo al naturaj vidindaĵoj, ekzemple marmarĉoj kaj ĉebordaj pinaraj dunoj, kaj marborda vizitado al strandoj. Organizado de eventoj.
Francaj Alpoj
Kun 4 808 m, Mont Blanc (itale: Monte Bianco), sur la franc-itala limo, estas la plej alta monto en la Alpoj, kaj la plej alta monto de Okcidenta Eŭropo.
Notindaj urboj en la Francaj Alpoj estas Grenoble, Chamonix, Annecy, Chambéry, Évian-les-Bains kaj Albertville.
Video laŭpeta
Video on Demand (VOD) poste ricevis pli larĝan signifon kaj rilatas ne plu nur al la servoj priskribitaj ĉi-supre, sed ankaŭ povas esti liveritaj al komputiloj, poŝtelefonoj kaj ĉiuj aliaj sistemoj kiuj povas ricevi aŭdvidan enhavon tra la reto.
Simila sistemo al VOD estas NVOD (Near Video On Demand).
Mikaelo Vrubel
Mikaelo Aleksandroviĉ VRUBEL (Михаил Александрович Врубель; naskiĝis la 17-an de marto 1856 en Omsko (Siberio), mortis la 14-an de aprilo 1910 en Sankt Peterburgo. Li famiĝis kiel eminenta rusa majstro pri diversaj ĝenroj de la belartoj: pentrarto, grafiko, dekoracio, mozaiko, freskoj kaj libraj ilustraĵoj.
En 1878 Vrubel diplomiĝis kaj komencis servi kiel juristo en Ĉefa milita-juĝa departamento. Tamen lia pasio al pentrado venigis lin kiel studento en Akademio de la Belartoj en 1880.
Liaj unuaj pentraĵoj “Enigo en la templon” kaj “Festenantaj romianoj” aspektis neordinare, ĉar estis verkitaj per akvarelo en stilo nomata “impresionismo”.
Ekde 1884 ĝis 1889 Vrubel laboris en Kievo ĉefe en la religia kampo, kie li verkis kelkajn ikonojn kaj freskojn por tieaj preĝejoj. En Kievo aperis lia fajna bildo “Portreto de knabino surfone de persa tapiŝo” (1886).
En 1896 okazis la unua ekspozicio de artaĵoj fare de Vrubel, kiu havis grandan sukceson. Samjare li edziĝis al fama kantistino Nadeĵda Zabela, kiu baldaŭ iĝis primadono de privata opero de Savo Mamontov. En 1901 naskiĝis filo de la geedzoj, kiun ili nomis Savo, samkiel nomo de ilia bonfaranto Savo Mamontov. Bedaŭrinde la bebo havis denaskan difekton t.n. “leporlipon”, kio multe ĉagrenis la patron. La filo mortis en 1903 kaj de tiam stato kaj farto de Vrubel videble velkis.
Vidpovo de Vrubel grave malboniĝis. Oni komencis ankaŭ rimarki simptomojn de lia neŭropatio. Poste li multe troviĝis en psikiatriaj klinikoj, sed pozitivaj rezultoj de lia kuracado ne okazis. Tamen ĝis 1906, kiam lin atakis tuta blindeco, li praktikis en la belarto kaj eĉ iĝis akademiano.
La artisto mortis la 14-an de aprilo en Sankt Peterburgo. Mikaelo Vrubel estas sepultita en Novodeviĉje tombejo de Voskresenskij klostro en Sankt Peterburgo.
Komunumoj en distrikto Caraș-Severin
Jen listo de komunumaj sidejoj kaj aliaj vilaĝoj en distrikto Caraș-Severin en Rumanio:
Eksteraj ligiloj
.
Żerków
Żerków estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Żerków en distrikto Jarociński.
Provinco de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko
Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko (Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur) estas la oficiala nomo de la provinco plej suda de Argentino, situanta en la patagonia regiono. Organizita dekomence kiel Nacia Teritorio de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko ĝis 1991, tiam akiris la kategorion de provinco.
Geografio
La teritorio de la provinco estas komponita de la orienta parto de la Granda Insulo de Fajrolando, la insulo Estados kaj apudaj insuletoj de ambaŭ. La Granda Insulo limas norde kun la Magelana Markolo, komunikvojo inter la oceanoj Atlantiko kaj Pacifiko kaj sude kun la Kanalo Beagle. La provincaj limoj etendiĝas al la Antarkta Argentino kaj Insuloj de Suda Atlantiko, inter la meridianoj 25°O kaj 74°O kaj la paralelo 50°S, kaj formas parton de la teritorio provinca grandaj etendoj maraj sur la Atlantiko.
Ekologio
En la sudokcidenta angulo, inter Ushuaia kaj la landlimo kun Ĉilio, estas la 63,000-hektaraj Parque Nacional Tierra del Fuego, nacia parko.
Historio
La argentina ĉeesto komenciĝis en la unua duono de la 19-a jarcento kiam provoj estis faritaj por sekurigi la argentinan teritorion armee kaj integrigi la indiĝenojn en la ŝtaton. Post 1880 ekzistis konstanta setlejo kiam punkolonio estis starigita en Ushuaia kaj la Rio-Grando sur la atlantika marbordo komencis aperi kiel komerca centro. De 1883 ĝis 1906 okazis orfebro kaj ĉirkaŭ la jaro 1900 ekprosperis ŝafbredado. Ambaŭ lokoj restis sensignifaj, vilaĝetoj ĝis 1972, kiam la registaro transformis la areon, kiu tiam estis rekte administrita kiel nacia teritorio, en specialan ekonomian zonon. Kiel rezulto, la loĝantaro sesobliĝis inter 1970 kaj 2000. En 1991 la areo iĝis sendependa provinco.
Demografio
La ĉefurbo estas Ushaia (38.000 loĝantoj). La plej granda urbo estas Río Grande (60.000 loĝantoj).
Politiko
La Provinco de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko estas regata ekde 2011 de Fabiana Ríos de la Partido Social Patagónico (Sociala Patagonia Partio aŭ Patagonia Sociala Partio.
Administra divido
La provinco troviĝas dividita en 4 departementoj kaj uzas la sistemon de nepaudaj komunaj limaj teritorioj por siaj municipoj kaj komunumoj, pro kio ekzistas teritorioj neorganizitaj en spacoj inter ili, kaj povas ekzisti pli ol unu municipo aŭ komunumo por departemento. La kvar departementoj estas la jenaj:.
Ekonomio
La ekonomio de la provinco baziĝas ĉefe sur ŝafbredado kaj, ekde 1972, sur la elektronika kaj amaskomunikila industrio, kiu ekloĝis ĉi tie post kiam la provinco estis deklarita speciala ekonomia zono. Turismo ankaŭ estas grava, precipe en la regiono ĉirkaŭ Ushuaia proksime de la Kanalo Beagle.
Richard Anschütz
Carl Johann Philipp Noé Richard ANSCHÜTZ (1852-1937) estis germana kemiisto, asistanto de August Kekulé kaj pli malfrue lia sukcedinto kiel profesoro en la Bonna Universitato. Lia biografio pri Kekulé klarigis la perspektivojn pri la agnoskopostulo de Archibald Scott Couper kiel sendependa kunmalkovrinto pri la kapableco de la karbonatomoj ligiĝi unujn la aliajn por formi katenon, la bazon de la struktura kemio.
Substancoj de li esploritaj
<Gallery> Acetyl chloride 3D.png| Acetila klorido Anthracene_200.svg| Antraceno Benzene_circle.svg| Benzolo Diphenic_Acid_Structural_Formula_V.1.svg| Dufenilata acido Phenanthren_-_Phenanthrene.svg| Fenantreno Phenol2.svg| Fenolo Fluorenone.png| Fluorenono Phosphorus-pentachloride-2D.png| Fosfora pentaklorido Fumars%C3%A4ure.svg| Fumarata acido Permanganat-Ion2.svg| Kalia permanganato Maleins%C3%A4ure.svg| Maleata acido Oxals%C3%A4ure2.svg| Okzalata acido Weins%C3%A4ure-Isomere_(drei).png| Tartrata acido Tartrazine.svg| Tartrazino </Gallery>