cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capella
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
La Puebla de Mon apartiĝis de Capella en 1926 ekapartenanta al Graus. En 1965 aliĝis Laguarres laŭ la Dekreto 4338/64, de 24a de decembro (BOE nº 15, de 18-1-65).
Las Inviernas
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 374 loĝantoj en 1960 al 68, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Las Inviernas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Las Inviernas kie oni falis al la nunaj 68.
Capella
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Capella kie oni malaltiĝis el 622 loĝantoj en 1922 ĝis nunaj 352 loĝantoj (2022).
Las Inviernas
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj kaj fruktoĝardenoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Capella
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Sieĝo de Westerplatte
Sieĝo de Westerplatte – defendo de Militista Stokejo Transŝarĝa (Wojskowa Składnica Tranzytowa) de garnizono (182 soldatoj, en tio 5 oficiroj kaj unu kuracisto) de Pola Militistaro sur la Duoninsulo Westerplatte en Gdansko dum la invado en Pollandon, daŭranta en la tagoj 1a–7a de septembro 1939. Ĝi estas foje konsiderata la unua batalo dum la dua mondmilito en Eŭropo.
Defendo de Westerplatte
La garnizono de Westerplatte, kun la tasko defendi sin dum dekkelkaj horoj, sindefendis dum 7 tagoj. Dum la sieĝo estis engaĝitaj miloj de germanaj soldatoj apogitaj de peza artilerio (i.a. haŭbizo-bombkanonoj, kalibro 220 mm), bombaviadiloj plonĝoflugaj Junkers Ju 87 kaj kirasita batalŝipo Schleswig-Holstein. Germanaj militaj ŝipoj pripafis la terenon Westerplatte de la Golfo de Gdansko, tamen ili rezignis ĉar pafarmilaj kugloj transflugis la batalkampon.
Ronda Tablo
Laŭlegende la Arturan tablon fabrikis la magiisto Merlino por Uther Pendragon. Tiu donis ĝin al Reĝo Leodegrance de Cameliard, kiu donis ĝin al Reĝo Arturo kiam tiu edziĝis al lia filino Ginevra. Eblis ke cent kvindek kavaliroj kunsidis ĉirkaŭ la tablo. Tamen unu sidloko (la Siege Perilous aŭ Danĝera Sidloko) estis rezervata por la kavaliro kiu sukcese trovos la Sanktan Gralon - ĉiu alia kiu sidiĝus tie mortus - kaj vakis ĝis la alveno de Galahad.
La unua aludo al la Ronda Tablo estas en la Roman de Brut de Wace. Dum la mezepoko, kiam kavaliroj multe ŝatis la Arturajn legendojn, estis Rondtablaj Turniroj. Foje la kavaliroj alprenis al si la nomojn de Arturaj kavaliroj. La unua Rondtablo Turniro okazis en Cipro en 1223. En 1446 René de Anĵuo eĉ konstruigis Arturan kastelon por tia turniro. La angla reĝo Eduardo la 1-a (Anglio) ĉeestis almenaŭ kvin Rontablajn Turnirojn, kaj li mem aranĝis unu en 1299.
En la kastelo de Winchester estas kopio de antikva kverka ronda tablo eble fabrikata dum la regado de Eduardo la 1-a. Diametre ĝi havas dek sep futojn. En 1522 Henriko la 8-a (Anglio) montris ĝin al Karolo la 5-a (Sankta Romia Imperio), dirante ke ĝi estis la originala tablo de Arturo.
Eduardo la 3-a (Anglio) konstruigis Rondan Tablo ĉe la kastelo de Windsor, kun diametro de ducent futoj. La gastigo de la kavaliroj kostis cent pundojn ĉiun semajnon - tiutempe tre granda sumo.
Nuntempe rondaj tabloj estas uzataj en konferencoj kun multaj partioj. La plej famaj rondaj tabloj estis tiuj, ĉirkaŭ kiuj sidis reprezentantoj de opoziciaj partioj, opoziciaj pensantoj - dum la komunisma reĝimo en Pollando (1989), Hungario (1989), GDR (1989/1990) kaj Bulgario (1990) - kaj interkonsentis pri la paca trairo de la unupartia sistemo al la plurpartia.
Stacio Ōwada (Osaka)
Stacio Ōwada (japane: 大和田駅 [Ōŭada-eki], angle: Ōwada Station) estas fervoja stacio en Kadoma, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Montokasino
La Abatejo Montokasino estas konatega monaĥejo benediktana de Latio, en komunumo Kasino.
Historio
Fondita en 529 far Sankta Benedikto de Nursio sur loko de antikvaj turo kaj templo dediĉita al la diaĵo Apolono, situinta je 519 metrojn rilate marnivelon, la abatejo suferis laŭlonge de sia historio alternan sorton de detruoj, disrabadoj, tertremoj kaj sinsekvaj rekonstruoj.
En 577, dum al longobarda invado, la monaĥejo estis detruita unuafojon de longobardoj kaj la monaĥa komunumo, kune kun la restaĵoj de la Sankta fondinto, devis rifuĝiĝi en Romo. Sekve, ekde 643 la tiejaj monaĥoj gastiĝis ĉe la komunumo de Sankta Kolombano en Bobbio (Pavio-Italio) kaj poste en aliaj abatejoj kaj monaĥejoj en Italio kaj traeŭrope, disvastigante tiel la vivmanierojn kaj Regulon de Sankta Benedikto.
Rekonstruite ĉirkaŭ la jaro 717-a impulse de abato Petronaco el Montokasino, la abatejo estis detruita duafojon disrabe de Saracenoj en 883, kaj estos rekonstruita, laŭvole de papo Agapito la 2-a nur en 949.
La plej konsiderinda el ĝiaj abato estis Dezidero – estonta papo Viktoro la 3-a entombigita en la sama abatejo – kiu ĉe la fino de la 11-a jarcento rekontruigis, malkonstruigante la antaŭan, la tutan abatejon kaj ornamis la preĝejon per altvaloraj freskoj kaj mozaikoj, kies reflekto oni povas vidi ankoraŭ hodiaŭ en tiuj kiuj la sama abato komisiis kaj plenumigis en la Abatejo Sanktaj Anĝeloj in Formis. El la Chronica Monasterii Casinensis (Kroniko de la kasina monaĥejo) ni alprenas ke la abato Dezidero elspezis energiojn kaj rimarkindajn kapitalojn por la rekonstruo de la abateja preĝejo, starigita en nur kvin jaroj ekde 1066 ĝis 1071, utiligante ŝtonecajn materialojn venigitajn el Romo kaj engaĝigante mozaikistojn kaj diverstipajn artistojn el Bizanco.
La plejgranda parto de la dekoracioj – de la preĝejo kaj de la novaj medioj de la abatejo sinsekve reestablitaj – estis konstituitaj precipe de pentraĵoj, hodiaŭ preskaŭ ĉiuj perdiĝintaj kaj kies oni konas nur iujn temojn, kiel la “Historiojn de la Malnova kaj Nova Testamentoj” inter kiuj la atrio, kies plurestas – konservitaj – la Tituli (skribaĵoj informantaj) skribitaj de la ĉefepiskopo de Salerno, Alfano.
La sinturno al bizancaj mozaikistoj estis necesigita, kiel oni legas en “Chronica (kroniko), el la fakto ke “ekde 500 jaroj la latina majstraro estis preterlasinta la praktikon de tiu arto kaj similaĵoj, kaj per la helpo de tiu homo inspiriĝinta el Dio ili estis revigligitaj en tiu nia tempo”, krome, ''“Por ke ĝia praktiko ne falus denove en forgeson en Italio, tiu homo, riĉa en saĝo, decidis ke multaj junuloj de la monaĥejo estu per ĉiu diligenteco inicitaj en tiuj artoj. Tamen, ne nur el tiu kampo, sed ankaŭ koncerne ĉiujn manlaboraĵojn kiujn oni povas plenumi per oro, bronzo, fero, vitro, eburo, gipso aŭ ŝtono, li venigis la plej validajn artistojn selektitajn de la monaĥoj”''.
Denove ruinigita pro tertremo (estas la tia fojo) en 1349 kaj denove rekonstruita en 1366 ĉirkaŭ, la abatejo ricevis en 17-a jarcento la tipan aspekton de baroka monumento danke ankaŭ al la dokoraciaj pentraĵaj verkoj de diversaj artistoj inter kiuj Luca Giordano, Francesco Solimena, Francesco de Mura, Giovanni de Matteis.
La batalo de Monte Cassino
Tiuforme alvenis ĝis la februaro de 1944, kiam la abatejo troviĝis meze de la batalo de Monte Cassino dum la dua mondmilito: la aliancana armeo, kiu erare suspektis la ĉeeston de germanaj soldatoj interne de la strukturo, oni ordonis bombadi. La bombado komencis la matenon de la 15-a de februaro kaj precize mezpezaj bombavioj eldetruis la monaĥejon. Sub la bomboj estis trovitaj nombraj popolanoj rifuĝintaj en la enaj kaj najbaraj strukturoj opiniataj sekuraj, iuj soldatoj germanaj kaj ankaŭ 40 soldatoj de la hinda divizio de la aliancana armeo.
En la bombado partoprenis la soldato Walter M. Miller, estonta verkisto kiu ĝuste el tiu sia sperto kaptis inspiron por la grava verko, Kantiko por Leibowitz''.
Rekonstruo, startigita tuj post la fino de la milito, celis ekzaktan reprodukton de antaŭa monaĥejo.
La rekonstruo estis efektigita de 1948 ĝis 1956, sub la gvido de Giuseppe Breccia Fratadocchi, kiu realigis rekonstruon el la interno de la abatejo kun blindaj spacoj kaj muroj inter la kornicoj de la volboj, kontraŭita tamen de historiistoj de la arto, akregaj malamikoj de la “falsa antikvo”.
Dum la jaroj okdekaj estis komisiitaj kaj efektivigitaj diversaj vere valoraj freskoj kiuj, ĝis nun, plu ornamas la Bazilikon, al la pentristo Pietro Annigoni. En realigo de tiu pentraĵa ciklo partoprenis elstaraj disĉiploj de la majstro, kiuj tie stampis ĉefverkojn. Ili estas Romano Stefanelli, Ben Long kaj Silvestro Pistolesi.
Papo Benedikto la 16-a vizitis Montokasinon la 24-an de majo 2009, en 65º datreveno de la detruo de la abatejo. La papo – kiu okaze de sia leviĝo al la Petra Katedro estis elektinta por si la nomon “Benedikto” ankaŭ por indiki fonton de sia inspiro – preĝis sur la tombo de la sanktulo, substrekante en la prelegoj ties gravegan influon en la formiĝo de la eŭropa kulturo.
Tenejapa
Tenejapa estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tenejapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07093.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37826 loĝantojn. El tiuj estis 18529 viroj kaj 19297 virinoj. La komunumo havas surfacon de 99 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2060 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16350 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 10674 scipovis legi kaj skribi kaj 5666 personoj estis analfabetoj. Do 65% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 35% estis analfabetoj.
33161 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 25243 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 76.12% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Francesco Pizzi
Francesco PIZZI (naskiĝis en 1880, mortis en 1946) estis itala bibliotekisto kaj esperantisto. Pizzi estis ĝenerala sekretario de la Itala Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj kaj sekretario de Itala Esperanto-Federacio. Li ankaŭ estis redaktoro de Katolika sento.
Verkoj
Pizzi publikigis originalaĵojn kaj tradukojn en Esperanton. Iliaj ĉefaj verkoj estas :
Li aperas en kelkaj antologioj, inter ili en Esperanta Antologio (1984) organizita de William Auld.
Hövej
Situo
La komunumo situas laŭ flankovojoj, for de la fervojo, ĉefvojo kaj rivero. Kapuvár troviĝas 6, Fertőszentmiklós 14, Répcelak 18, Csorna 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1280. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1962 punto faranta en Hövej ricevis ormedalon en la Monda Ekspozicio en Bruselo. Vilaĝservoj estas 2 vendejoj, migra poŝto.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas katolikaj preĝejo (de 1830) kaj kapelo, fine muzeo pri punto.
Joué-lès-Tours (stacidomo)
Joué-lès-Tours estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Joué-lès-Tours -, situanta en  Joué-lès-Tours, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Homo floresiensis
Homo floresiensis ("Homo de Flores") estas nove priskribita specio de la genro Homo, rimarkinda pro siaj malgrandaj korpo kaj cerbo, kaj pro sia ĵusa (ĝis antaŭnelonga) ekzisto.
En septembro 2003, grupo de arkeologoj malkovris sep skeletojn kun iliaj ŝtonaj iloj en kavo en la indonezia insulo Floreso. Sciencistoj supozas, ke la specio ekzistis samtempe kun modernaj homoj (Homo sapiens). La datumado de la restantaj skeletoj montras aĝon de ĉirkaŭ 60,000 jaroj.
Laŭ la lastaj esploroj, la Homo floresiensis vivis en la insulo inter -100,000 kaj -60,000 jaroj. La alteco estas de ĉirkaŭ 1 m kaj la pezo de 16 ĝis 28 kilogramoj. Ankaŭ rimarkinda estas la malgrandeco de la cerbo, kies volumeno estas ĉirkaŭ 400 cm3.
Oni supozas ke la homo de Floreso estas praido de la Homo erectus. Tiu ĉi eble alvenis navigante antaŭ 800.000 jaroj en la insulon. Ne trovinte naturajn malamikojn, ili reduktis sian grandecon, laŭ fenomeno konata ankaŭ en aliaj specioj.
La insulo Floreso havas aliajn specialaĵojn koncerne la grandon de la bestoj tie troviĝantaj aŭ ĝis antaŭ nelonge ekzistintaj: nanaj elefantoj, aŭ drakoj de Komodo.
Alajos Kováts
Alajos Kováts [alajos kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kováts Alajos estis hungara inĝeniero.
Alajos Kováts naskiĝis la  en Székesfehérvár. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Alajos Kováts akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1922. Post siaj studoj li projektis vojojn kaj pontojn komence en sia naskiĝurbo, poste en Berettyóújfalu. Lia unua signifa projekto estis ponto de Dunaföldvár (1928–1931), poste li laboris en la ministerio. Lia grava projekto estis fervojo inter Szeretfalva-Déda, kiu faris fervojan ligon inter 2 landpartoj, kiuj ĵus estis redonitaj al Hungario. Dum la nazia erao li estis forigita el la laborejo. Post la 2-a mondmilito li partoprenis en rekonstruoj de detruitaj pontoj. En 1960 li pensiuliĝis. Li ricevis premion Kossuth en 1948.
Hindon
La rivero Hindon, alfluanto de la Jamuna rivero, estas rivero en Barato kiu originas en la Saharanpura Distrikto, el Supra Ŝivalik en Malsupro de Himalajo. La rivero estas tute pluvonutrita kaj havas proksimume kolektobasenon de 7,083 kvadrataj kilometroj.
28655 Erincolfax
28655 Erincolfax estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hindon
Ĝi fluas inter la riveroj Gango kaj Jamuna dum 400 kilometroj tra la distriktoj Muzaffarnagar, Meerut, Baghpat, Gaziabad, Noida, kaj Granda Noida, antaŭ ĝi enfluas en la Jamunan riveron ĝuste apud Delhio. La Hindona Aerforta Bazo de la Barata Aerforto kuŝas sur ties bordo en la Gaziabada distrikto proksime de Delhio.
28655 Erincolfax
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Erin Colfax, kiu mentoris unu finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Morristown High School de Morristown (Nov-Ĵerzejo).
Vekerd
Vekerd, rumane Vecherd estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Berettyóújfalu.
Situo
Vekerd situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Komádi kaj Berettyóújfalu estas proksime.
Kotelniĉ
Kotelniĉ (ruse Котельнич) estas urbo en Kirova provinco en Rusio.
Vekerd
Historio
La unua mencio devenis el 1332 pri la komunumo en formo "Vened". En 1605 Stefano Bocskai donis privilegiojn al la vilaĝo. Post jarcento sudslavoj disrabis ĝin kaj pro la oftaj militadoj la vilaĝanoj forlasis la lokon. Baldaŭe rumanoj refondis ĝin. En 1919 la rumanoj okupis Vekerd-on. La vilaĝeto famas pri ŝafobredado.
Kotelniĉ
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 33410.
Vekerd
Historio
Vilaĝservoj estas migra poŝto, kuracejo.
Kotelniĉ
La urbo estis fondita en jaro 1143.
Vekerd
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la grekokatolika (ortodoksa) preĝejo el la 18-a jarcento.
Kotelniĉ
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
Brita somera tempo
Brita Somera Tempo (BST, angle: British Summer Time, kimre: Amser Haf Prydain) estas enkondukata kongrue kun la direktivo de la Eŭropa Komisiono pri somera tempo en Eŭropa unio.
Kotelniĉ
La interurba telefona kodo estas 83342, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Brita somera tempo
Ĝi egalas al UTC+1 horo kaj egalas al Okcidenteŭropa somera tempo. Ĝi estas valida tempo en Britio ekde la lasta marta dimanĉo 01:00 UTC (kiam civitanaj horloĝoj transiras al 02:00 BST) ĝis la lasta oktobra dimanĉo 01:00 UTC (kiam civitanaj horloĝoj transiras el 02:00 BST al 01:00 UTC, kiu ekde tiam denove egalas al la civitana tempo en Britio).
Kotelniĉ
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Brita somera tempo
La transiroj okazas en la sama momento kiel en ĉiuj aliaj landoj kiuj sekvas la regulojn de Eŭropa Komisiono pri somera tempo.
Kotelniĉ
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur alta dekstra bordo de rivero Vjatka (Вятка), apud enenfluo en ĝin de rivero Moloma (Молома).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 27,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28,2 mil loĝantojn.
Hanna K.
Hannah K. estas drama filmo de 1983, reĝisorita fare de Costa-Gavras, ĉefrolata de Jill Clayburgh kaj Gabriel Byrne.
La filmo
Hanna K. estas rakonto de Hannah Kaufman, infano de travivantoj de Holokaŭsto kaj uson-juda enmigrinto al Israelo, kiu estis tribunal-elelektita advokato asignita defendi palestinon, Salim Bakri, akuzita je terorismo kaj enfiltriĝo. Salim asertis ke li provis reakiri posedon de sia familidomo. Hanna savis lin de malliberejo, sed li estis deportita al Jordanio. Salim poste revenis, estis malliberigita pro kontraŭleĝa enmigrado, kaj li denove petis ŝiajn servojn. Hanna esploris la rakonton kaj malkovris ke hejmo de familio de Salim nun estis vidindaĵo en Kafr Rimon, kiun setlejon konstruis rusaj judoj kaj vivas en ĝi. La iama vilaĝo de Bakri de Kufr Rumaneh malaperis krom por kelkaj ŝtonoj kaj arboj. La mandatuloj de la ŝtato ofertis al Hanna interkonsenton: se ŝi ĉesas la proceson, ili akirus por Salim sudafrikan civitanecon, kaj li tiam povos reveni al Israelo kaj provi rericevi sian posedaĵon. Hanna estis alfrontita pri la fakto ke unua heredaĵo de la Holokaŭsto estis la senhejmigo de la palestinanoj, dum ŝiaj kolegoj provis konvinki ŝin pri la merito de la interkonsento por Salim kun la argumento, ke Israelo devas esti "defendita" eĉ se por la palestinanoj estas rifuzitaj iliaj rajtoj.
La filmo enhavas kelkajn estetikajn problemojn kaj la persona vivo de Hanna en tiuj tempoj superis la politikajn aspektojn de la rakonto. Tamen, kiel Edward Said, profesoro de angla literaturo ĉe Columbia University, komentis:" Kiel politika same kiel kinematografia interveno, Hanna K. estas deklaro de granda kaj mi kredas, daŭra signifo."
La polemiko
Cheryl A. Rubenberg asertis en 1996: "La distra industrio tradicie kontribuis al la ĝenerala usona simpatio por Israelo tra popularaj filmoj kaj televidaj dokudramoj kiel ekzemple Exodus, The Chosen, Golda kaj Entebbe, inter aliaj. Neniu filmo iam estis produktita favore al la palestina perspektivo ĝis Hannah K. de Costa-Gavras en 1983." Rubenberg notas, ke Costa-Gavras provis prezenti la palestin-israelan konflikton en homaj esprimoj kaj male al antaŭaj Gavras-filmoj, Hanna K. ne emfazis je emocioj kaj provis prezenti la kompleksecon de plurflanka situacio sen la kutima peza stilo de Gavras.
Hanna K. estis prezentata en pluraj usonaj grandurboj kaj estis ludita dum mallonga tempo, kiam estis subite eltirita de cirkulado fare de la usona distribuisto de la filmo. Unu ĉikaga distribuisto komentis, ke ne estas pruvebla ke la filmo estis forigita pro politika premo, distribuistoj "komprenis" ke la filmo estis neakceptebla al subtenantoj de Israelo, kiuj havas multajn amikojn kaj estas gravaj en la distra industrio.
Costa-Gavras propre anoncis la filmon en la New York Times ĉe kosto de 50000 USD post Universal rifuzis tion. Universal eĉ malpermesis al la direktoro la uzon de anoncoj kiuj estis antaŭpreparitaj por la filmo.
Cervera del Río Alhama
Cervera del Río Alhama [zerBEra delrjoaLAma] estas urbo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Cervera, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo Cervera del Río Alhama estas etimologie komprenebla kiel Cervejo de la Rivero Alhama, kaj tiu rilate aperas cervo en la municipa blazono.
Geografio
Cervera del Río Alhama estas sur la valo de la rivero Alhama, sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon, je 30 km de Tudela kaj je 87 km de Logronjo, regiona kaj provinca ĉefurbo. Cervera del Río Alhama havas komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-123, kiuj komunikas oriente kun Cabretón kaj norde kun Ventas de Cervera; krome laŭ la regiona ŝoseo LR-284 oni komunikas kun Aguilar del Río Alhama sude. Kiel plej sudorienta angulo de la regiono Rioĥo, ĝi limas kun anguloj de la provincoj Navaro, Zaragozo kaj Sorio, respektive de regionoj Navaro, Aragono kaj Kastilio kaj Leono.
(30498) 2000 QK100
(30498) 2000 QK100 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Cervera del Río Alhama
Geografio
La municipo estas formata de loĝlokoj Cervera del Río Alhama, Cabretón, Rincón de Olivedo, Valdegutur, Valverde kaj Las Ventas.
Historio
En du mezepokaj dokumentoj oni mencias la lokon, fakte de la jaro 942, en kiuj aperis literumita kiel Cervaria. En 1117 Alfonso la 1-a, alinome la Batalema, donis la rajtojn de foruo de Sobarbe al la lokanoj de Tudela, Galipienzo, Sangüesa kaj Cervera del río Alhama. La episkopo de la Calahorra don Rodrigo Cascante, donis al tiu preĝejo la dekonaĵojn de Cervera en 1156, kion li ratifis en 1179.
En Februaro 1196 ĉe la nuna domaro Valverde, kie kuniĝas Zaragozo, Navaro kaj Rioĥo, kunsidis la tri reĝoj nome Alfonso la 2-a "la ĉasta" de Aragono, Sanĉo la 7-a "la forta" de Navaro kaj Alfonso la 8-a "la nobela" de Kastilio, je peto de la papo Celestino la 3-a, kiu instigis ilin negocadi, por krei kristanan aliancon kontraŭ almohadoj, kiuj estis akirintaj teritoriojn post la batalo de Alarcos. Ili elektis kunsidejon "inter Agredam et Tirasonam" en kiu neniu el la reĝoj devis eliri el sia teritorio. Tio rezultis en alianco kaj venko en la batalo de Navas de Tolosa. Ekde tiam, tiu lima punkto inter la tri regnoj sudoriente de Cervera estas konata kiel la Mojón de los Tres Reyes (limejilo de la tri reĝoj). ​
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same ĉe Cervera, kie oni malaltiĝis el 7 475 en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 2 313.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj fungoj). Ĉio estas sen irigacio spite la proksimecon de la rivero Ebro. Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejoj, ermitejoj, ruinoj de la kastelo, pontoj, neĝujo, banloko Albotea, iknitoj ktp.
Tandag
Historio
En tiu loko estis indiĝena komunumo nomata Long, la loĝantoj prenis la kristanismon post alveno de hispanaj misiistoj, sed precipe depost 1609. La misiistoj konstruis ŝtonfortikaĵon, poste ĝi iĝis centro de la kredo. En 1650 Tandag ĉefurbo de granda teritorio en la insulo. Dum la sekvaj jarcentoj parte piratoj, parte sismoj, parte tifonoj detruis la fortikaĵon, fine pro la 2-a mondmilito restis nenio. Depost la mallongdaŭra filipina revolucio (1898) dominado de Usono, pli poste Japanio okazis. En 2007 la statuso estis levita al komponenta urbo.
Ekonomio
En Tandag la plej multaj el la homoj estas kamparanoj (rizoj, maizoj, kaj kokosoj) aŭ fiŝkaptistoj, krome gravas la komerca sektoro.
Trafiko
Tandag voje estas alirebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭflanke. La urbo havas enlandan flughavenon kaj maran havenon. En la urbo plejparte tricikloj kaj busetoj, ekstere aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
La klimato de Tandag estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 4490 mm, en ĉiuj monatoj pluvas abunde. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Celio Secondo Curione
Celio Secondo Curione (1503-1569) estis itala humanisto, historiisto, gramatikisto, filologo, latinisto, erudiciulo kaj evangelia teologo, kiu ekzercis konsiderindan influon dum la Itala Reformacio.
Biografio
Instruisto pri homaj sciencoj, universitata profesoro kaj instruisto de la nobelaro, li havis viglan kaj brilan karieron, moviĝante ofte inter ŝtatoj por eviti denuncojn kaj malliberigojn: li sinsekve estis en Torino, Milano, Pavio, Venecio kaj Luko, antaŭ ol fariĝi religia ekzilo, en Svisio, unue en Laŭzano kaj fine en Bazelo, kie li ekloĝis.
Li estis fama kaj admirata kiel eldonisto kaj redaktisto de verkoj pri teologio kaj historio, ankaŭ pro siaj propraj skribaĵoj kaj instruoj, kaj pro la vasta sfero de siaj amikaĵoj kaj korespondado kun multaj el la plej interesaj reformistoj, protestantoj kaj herezuloj de lia epoko, kvankam lia energia influo estis kelkfoje interrompita. La imputo de kontraŭtrinitarismo tre dubas. Kurione publikis sub la latina formo de sia nomo, sed la studoj adoptis la italan formon.
Lia ribelema juneco
Celio Secondo Kurione naskiĝis la 1-an de majo 1503 ĉe Cirié, en Piemonto, ne tre malproksime el Torino, filo de de Jacomino Troterio Curione kaj Charlotte de Montrotier (sinjorino en la kortego de Bianca de Savojo), kiuj mortis naskante lin. La dudek-tria el la infanoj de Jakomino, edziĝinta al la feŭda familio de la Grafoj de Provana, lia familia nomo eble devenas el la Castello di Cuori, proksime al Ciriè.
Li estis edukita de sia patrinflanka onklino Maddalena en Moncalieri (sur la valo de la rivero Po sub la Okcidentaj Alpoj), malgranda urbo sub la aŭtoritato de Torino, kie lia patro ricevis publikajn nomumojn kaj kie loĝis la familio de lia patrino. Lia patro mortis kiam li estis naŭjara, lasante al li interalie altvaloran ilumigitan Biblion. Ĉirkaŭ 1520 li komencis siajn studojn en la Universitato de Torino, kie liaj majstroj estis Giorgio Corona, Domenico Machaneo (komentisto pri Suetonio) kaj Giovanni Bremio por Homsciencaj Studoj, kaj Francesco Sfondrati (1493-1550), estonta kardinalo kaj profesoro pri juro.
Iuj el la torinaj aŭgustenanoj prezentis al li iuj verkoj de Lutero, la "De Captivitate Babylonica Ecclesiae" kaj "Resolutiones Disputationum de Indulgentiarum Virtute", kaj aliaj verkoj de la reformistoj norde de la Alpoj, la "De Falsa et Vera Religione" de Zvinglo kaj la "Loci communes" de Melanktono. Kurione kaj liaj amikoj Giacomo Donello kaj Francesco Guarino (kiuj pli malfrue fariĝis pastroj en Ĝenevo) multe entuziasmiĝis.
Luboj
La luboj (Baluba) estas bantua etno en Centra Afriko, precipe en la regionoj Okcidenta Kazajo, Orienta Kazajo kaj Katango de la Demokratia Respubliko Kongo. Iliaj lingvoj estas la ĉiluba (Chiluba) en okcidento kaj la kiluba en oriento. Ilia loĝantaronombro estas preskaŭ 10 milionoj.
Celio Secondo Curione
Lia ribelema juneco
Ĉi tio ne donis rezulton: Curio malobservis la relikvujon de la Sanktaj Agapeto kaj Tiburtius, anstataŭigante la ostojn per Biblio, aldonante mesaĝon en la latina: "Ĉi tio estas la Arkeo de la Interligo, el kiu la veraj Evangelioj povas alportiĝi kaj en kiuj troviĝas la veraj restaĵoj de la Sanktuloj. "
La komenca kronologio estas neklara: lia biografo deklaras ke, fuĝinte al Milano, li distingiĝis helpante la civitanojn dum epidemio de la pesto. Tia pesto pkazis unue en Milano, en 1524, kaj alifoje en 1528, en la provinco Bergamo.
Al ĉi tiu periodo apartenas vojaĝo al Padovo kaj lia enskribiĝo en studio, alia vojaĝo al Romo kaj posta reveno al Milano, krom (ĉirkaŭ 1530) lia edziĝo kun Margherita Bianca Isacchi (1509–1587) en Barzago (Brianza).
Instruisto en Italujo
En Milano li vivis instruante Homsciencojn, dum li daŭre studis juron kun Sfondrati. Por eviti la konstantan militadon en la Duklando li akceptis inviton de Gian Giorgio, Markizo de Montferrat.
Li restis ĉe la kortego de Casale Monferrato dum kelka tempo post la morto de la markizo la 3-an de aprilo 1533: lia unua filino, estonta edzino de Girolamo Zanchi (1516-1590), naskiĝis en Ceva la 8-an de novembro, kaj lia dua filo Orazio en Casale en 1534.
Ĉi tie li konatiĝis kun Fulvio Pellegrino Morato (1483-1548), profesoro en Viĉenco, kiu vizitis Piemonton: ili tiel interkonsentis pri religiaj aferoj, ke Morato pli malfrue diris, ke Kurione estis por li, tio kio Ananias estis por Sankta Paŭlo.
Liaj fratoj mortis pro la pesto Kurione devus esti reveninta al Moncalieri por aranĝi lian heredaĵon kun lia nura pluvivanta fratino, sed, antaŭ la eblo esti denuncita pri herezo, li rezignis pri siaj rajtoj. Ne respondinte al alvoko al Casale de Federico la 2-a Gonzaga (1500-1540), sukcedanto de la markizo, li eklaboris kiel instruisto en Castiglione Torinese, kie en disputo kun dominikana predikisto, en 1535, li argumentis defende de Lutero.
Denuncita al la sufragano de Torino li estis malliberigita, sed sukcesis eskapi trompante la malliberigiston kroĉante falsan gambon al la ĉela muro kaj eskapante tra la kradosena fenestro. Ĉar la mistero de lia fuĝo estigis superstiĉajn onidirojn, li pli malfrue klarigis kiel tio vere okazis en "Dialogo", "Probus". Li rifuĝis ĉe Salò, kie li reunuiĝis kun sia familio: du el liaj filoj naskiĝis tie, Leo, en 1536, kaj Agostino, en 1538.
Pavio, Venecio kaj Ferrara
En 1536 li akiris Katedron pri Homsciencaj Leteroj dum tri jaroj ĉe la Universitato de Pavio: Andrea Alciati estis lia kolego tie, kaj li verkis siajn unuajn Preĝojn kaj la unuan projekton de la tri libroj de "Schola, sive De Perfecto Grammatico" (ne publikigita| ĝis 1555).
Li priskribis la "Grammaticus" perfekte kiel oratoro, kiu prenas la klasikajn fundamentojn de Cicerono kaj Kvintiliano por informi nuntempan enkorpiĝon de la humanisma profesoro, tiu kiu dignas sian profesion per plena respondeco en sia rolo kiel edukisto kaj kultura gvidanto.
Lia renomo kiel profesoro estis ligita al siaj kontraŭkatolikaj sintenoj: rezulte la papo Paŭlo la 3-a postulis lian forigon de la universitato. Liaj admiraj studentoj akompanis lin al liaj alternativaj loĝejoj en la urbo por defendi lin kontraŭ eblaj atakoj. La Senato de Pavio, timante minacon je anatemo de la eklezio, pereis kaj en 1539 ili rajtigis Kurione forlasi la duklandon.
Dum Karesmo verŝajne li aŭdis la predikadon de Bernardino Ochino. Li fariĝis kunulo de la aŭgustena almozulo Giulio da Milano (1504-1581), iu sekreta protestanta konvertito. Giulio, kiu predikis la pravigon nur per kredo, estis arestita en 1541, kaj Kurione, identigita kiel lia proksima partnero, subite foriris al Ferrara.
Tie lia amiko Fulvio Pellegrino Morato (1483-1548), instruisto en la kortego de Este, rekomendis lin al dukino Renata, edzino de Herkulo la 2-a d'Este. Li restis dum eta periodo, farante amikecon kun la juna filino Olympia Fulvia Morata (1526-1555), kun kiu li konservis dumvivan korespondadon.
Teotongo
Teotongo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Teotongo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 547.
Geografio
Teotongo apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 937 loĝantojn. El tiuj estis 420 viroj kaj 517 virinoj. La komunumo havas surfacon de 39,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2060 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 28 indiĝenoj. El tiuj 23 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 23 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Kantono Juillac
Kantono Juillac (france canton de Juillac) ĝis marto 2015 estis franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio - kiu poste en 2016 integriĝis en novan administran regionon Nova Akvitanio. Ĝi estis unu el la 15 kantonoj de la arondismento Brive-la-Gaillarde. Ĝia ĉefurbo estis Juillac.
Komunumoj
Apartenis al la kantono de Juillac la jenaj 10 francaj komunumoj :
(77905) 2001 TR147
(77905) 2001 TR147 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ainaži
Historio
Ainaži (Heinaste) estis origine livona fiŝkaptista vilaĝo. La nomo Ainaži unue aperas en oficialaj dokumentoj en 1564.
En 1864, laŭ sugesto de Krišjānis Valdemārs, la unua marlernejo en Latvio estis establita en Ainaži. La trejnado estis senpaga kaj okazis en la latva, la estona kaj poste ankaŭ en la rusa. Ŝipkonstruado disetendiĝis en Ainaži kaj la tuta regiono. La marlernejo ekzistis dum 50 jaroj, ĝis la Unua Mondmilito.
En 1900-1905, komerchaveno estis konstruita en Ainaži. En 1912 estis malfermita la etŝpura fervoja linio Ainaži-Valmiera-Smiltene (fermita en 1977).
La malprofunda haveno poste perdis konkuradon kun Salacgrīva kaj Pärnu kaj iĝis sensignifa.
Geografio
La urbo situas en la Marborda malaltebenaĵo (Piejūras zemiene). Averaĝa temperaturo estas -4,5°C en januaro kaj +17°C en julio.
Transporto
La ĉefaj aŭtovojoj de urbo estas E67/A1 (Rigo-Talino) kaj P15 (Valmiera-Matīši-Ainaži).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis sur areo de kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de loĝantoj/km².
U-427
Unterseeboot 427 estis germana submarŝipo de Tipo VIIC apartenanta al la Kriegsmarine kiu servis dum la 2-a Mondmilito.
Listo de flughavenoj de la Respubliko Kongo
Jen listo de flughavenoj de Respubliko Kongo (Kongo Brazavila), laŭ geografia situo.
Mönchhof
Mönchhof, hungare Barátudvar estas vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, ĉe lago Fertő, Neusiedl am See troviĝas 10 km-ojn.
Historio
Post patrujokupo de hungaroj la vilaĝo estis limgarda komunumo loĝata de peĉenegoj. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1217 en formo Leginthov (=fraŭlo-lago). Tiam oni fondis tie abatejon kaj bienocentron. Poste la vilaĝo prenis novan nomon Barátfalu (=abato-vilaĝo). La tataroj en 1242, la turkoj en 1529 detruis ĝin. Dum regado de Habsburgoj oni fondis tie ĉevalaron. En 1910 1780 da loĝantoj loĝis, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Barátudvar apartenis al Moson, al distrikto de Nezsider. Poste la vilaĝo trovis sin en Aŭstrio.
Bom Jesus de Goiás
Bom Jesus de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 20.729 loĝantojn en 2010.
Teba (apartigilo)
Teba povas esti:
Kvartalo Niŝi-ku (Jokohamo)
Kvartalo Niŝi-ku aŭ Kvartalo Niŝi (西区 [niŝi-ku], Hepburn: Nishi-ku, Kunrej: Nisi-ku) estas kvartalo situanta en centra parto de Jokohamo. "Niŝi" signifas vorton "Okcidento/Okcidenta".
Geografio
Rivero: Rivero Katabira (Katabira-gaŭa)
Teba (apartigilo)
Vidu ankaŭ Tebo.
Lamboing
Geografio
La komunumo Lamboing situas en la Berna Ĵuraso ĉe la suda flanko de la montoĉeno de Chasseral sur la altebenaĵo de la Monto de Diess (en la germana lingvo Tessenberg) proksimume 9 kilometrojn okcidente de la urbo Bielo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Lamboing kaj la setlejoj La Pierre, Les Moulins kaj Derrière la Chaux.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,11 km², de kiuj 54,1% estas kovritaj de arbaro, 39,1% servas por agrikulturo kaj 6,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lamboing limas en nordo al Nods, en nordnordoriento al Orvin, en okcidento al Evilardo, en sudo al Twann-Tüscherz, en sudokcidento al Prêles, kaj en okcicdento al Diesse.
Trafiko
Lamboing situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas la kantona vojo n-ro 1325 de Nods al Frinvillier kaj la vojo n-ro 1322 de Lamboing al La Neuveville kaj 1316 al Twann. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 3 kilometrojn sude apud Twann. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Nods al La Neuveville.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lamboing datiĝas el la jaro 1178 kiel Lamboens. En la jaro 1255 estis menciita al nobela Alberto de Lamboing. De 1424 ĝis 1509 la feŭdo apartenis al la familio de Vaumarcus, kiu konstruigis dum tiu tempo naŭ muelilojn. De 1509 ĝis la Franca Revolucio de 1797 Lamboing apartenis al la Prinsepiskoplando Bazelo. Ek de 1798 ĝis 1815 apartenis al Francio, unue al la departemento Mont-Terrible kaj poste al la departemento Haut-Rhin. Per la Viena Kongreso de 1815 ĝi estis atribuita al Kantono Berno kaj une atribuita al la distrikto Erlach kaj ek de 1846 al la distrikto La Neuveville, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berna Ĵuraso.
Striventra falko
La Striventra falko (Falco zoniventris) estas malgranda rabobirdo apartenanta al la genro Falco de la falka familio de Falkedoj. Ĝi estas endemia de Madagaskaro kaj pro tio estas ankaŭ konata kiel Madagaskara striventra falko. Ties plej proksimaj parencoj estas la Ardezgriza turfalko kaj la Dikinsona falko de kontinenta Afriko kaj la tri estas foje lokigitaj en la subgenro Dissodectes.
Laborista Esperanto-movado
La Laborista Esperanto-movado — en kelkaj landoj iam eĉ pli multnombra ol la neŭtrala — ekestis kun la celo utiligi praktike esperanton por la celoj de la laborista movado, tio estas ĉefe batalo kontraŭ la kapitalismo. Ĝi ne estas nur kaj striktasence politika movado, sed ankaŭ kultura kaj kleriga. Nuntempe la ĉefaj aktivaj laboristaj esperanto-asocioj je tutmonda nivelo estas, striktasence, Sennacieca Asocio Tutmonda kaj Internacia Komunista Esperantista Kolektivo, kaj vastasence Monda Asembleo Socia.
Striventra falko
Ĝi estas 27–30 cm longa kun enverguro de 60–68 cm. La supraj partoj estas grizaj kaj la vosto estas malhela kun fina blanka bordo. La subaj partoj estas blankecaj al sablokoloraj kun malhelgrizaj strioj en gorĝo kaj supra brusto kaj malhelgriza pli disa kaj markata strieco en suba brusto kaj ventro, kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. La piedoj, okuloj kaj vaksaĵo estas flavaj kaj estas nuda flava haŭtaĵo ĉirkaŭokula. La beko estas malhelgriza kaj en la pinto nigreca. Junuloj estas pli brunaj ol plenkreskuloj kun pli malhelaj okuloj kaj malpli nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula.
Tiu specio havas akran, kiel staccato, babilecan alvokon kaj akran kaj krian alvokon sed ĝi estas kutime silentema for de la reprodukta sezono.
Laborista Esperanto-movado
Laborista movado
Se la maloportuno de la multlingveco kaj la bezono pri internacia lingvo estas sentata de la laborantoj sur la kampo de scienco, komerco kaj trafiko, kiu kutime posedas kelkajn fremdajn lingvojn, des pli forte sin trudas la neceso de tutmonda interkomprenilo al la agantoj en la laborista movado, kies plimulto ĝenerale ne scias iun fremdan lingvon krom sia gepatra. Estis plejparte simplaj laboristoj, eĉ sengramatikuloj, kiuj la unuaj ekkonsciis pri la valoro de Esperanto, kun granda peno proprigis al si la lingvon kaj pionire laboris por ĝia disvastigo.
Striventra falko
Ĝi estas komuna en la sudaj kaj okcidentaj partoj de Madagaskaro sed pli loka en nordo kaj oriento kaj forestas el la centra altebenaĵo. Ili loĝas el marnivelo al 2000 metroj. Ilil loĝas en klarejoj kaj arbarbordoj.
Laborista Esperanto-movado
Fondo de lokaj grupoj
La unuaj laboristaj Esperantistaj grupoj fondiĝis en 1905 ĝis 1908 en Hago, Hamburgo, Munkeno, Parizo, Stokholmo kaj aliaj lokoj. En Britio stariĝis en 1907 Brita Ligo de Esperantistaj Socialistoj, sed ŝajne ne estis lokaj grupoj. En 1911 fondiĝis laborististaj Esperantistaj Asocioj (LEA-oj), en Ĉeĥoslovakio, Germanio kaj Nederlando. Aperis naciaj gazetoj Antaŭen (Germanio), Arbeider-Esperantist (Nederlando), Kulturo (Ĉeĥoslovakio) kaj Le travailleur Esperantiste (Francio). Jam pli frue aperis internacia organo por laboristaj Esperantistoj. Marcelo Verema (pseŭdonimo de Paul Berthelot) iniciatis ĝin, eldonante en 1906 Rondirantan folion por la kreado de tutmonda Socia Revuo. Sekve de ĉi tio kaj laŭ decido de la Ruĝula Kongreseto en Genève 1906, eliris en januaro 1907 la unua numero de monata gazeto Internacia Socia Revuo. Redaktoroj estis: Fi-Blan-Go (pseŭdonimo de Fernand Blangarin) 1907 ĝis 1909, Jacob Leendert Bruijn 1910 ĝis 1911 kaj Wijtze Nutters, 1912 ĝis 1914. Multan laboron por ĝi faris ankaŭ R. Louis, 1907–09. Okazis kelkfoje, ke en la lasta parto de la jaro ne plu estis sufiĉe da mono kaj oni povis aperigi nur unu numeron en 2 aŭ 3 monatoj, sed en 1912 kaj 1913 la abonantaro jam estis pli ol 600 en preskaŭ 20 landoj; legantoj kaj kunlaborantoj troviĝis eĉ en la cara Rusio. En la eldonejo de Internacia Socia Revuo aperis en 1912 ĝis 1914 serio da verketoj de Berthelot, Enrico Ferri, Ferdinand Domela Nieuwenhuis, Petro Kropotkin, Ferdinand Lassalle, Wilhelm Liebknecht, Jack London, Silvio Gesell kaj Victor Hugo; gravan traduklaboron faris D. Ivanski kaj Wijtze Nutters. Pro la militeksplodo en 1914 Internacia Socia Revuo ĉesis aperi. En 1920 Nutters klopodis revivigi la revuon, sed li sukcesis aperigi nur ses numerojn.
Unua tutmonda organizo
Organizo tutmonda stariĝis en 1906. Ĝi estis la Internacia Asocio Paco-Libereco, poste nomata Liberiga Stelo. Ĉefaj aktivuloj: Fi-Blan-Go kaj R. Louis. La celoj estis batali kontraŭ militismo, kapitalismo kaj tiel plu, disvastigi Esperanto ĉe internaciistoj, liberecanoj, socialistoj kaj tiel plu. La asocio eldonis kelkajn broŝurojn kontraŭ militismo, patriotismo kaj religio; ĉi tiuj verketoj estis la unuaj laboristaj Esperantaj eldonaĵoj. Tamen la asocio, kiu akceptis kiel membrojn nur personojn kaj lokajn grupojn, ne trovis multe da adeptoj ekster Francujo. La ĉeĥa kaj germana laborististaj Esperantistaj Asocioj ellaboris du diferencajn projektojn de internacia organizo; ambaŭ celis kun igi la LEA-ojn en laborista Esperanta kongreso, kiu pritraktus la problemon kaj kiu okazus samtempe kun la deka Universala Kongreso en Parizo, 1914, ne efektiviĝis. Jam pli frue ĉe la Universalaj Kongresoj en Ĝenevo (1906), Kembriĝo (1907), Antverpeno (1911), Krakovo (1912) kaj Bern (1913), la laboristaj partoprenantoj aranĝis apartan kunvenon, tiel nomata ruĝulan kongreseton. Ĉi tiuj ebligis konatiĝon kaj interŝanĝon de spertoj, sed ne havis praktikajn rezultojn. En 1911 la Universala Esperanto-Asocio klopodis starigi laboristan fakon, sed ne sukcesis. Ĝenerale la laborista Esperanta movado ĝis 1914 laboris ĉefe por Esperanto.
Striventra falko
Ili rare ŝvebas, prefere ĉasas el ripozejo. Ili manĝas malgrandajn reptiliojn kiaj kameleonoj kaj dumtagaj gekoj, grandajn insektojn kiaj akridoj kaj skaraboj kaj foje birdojn. Predo estas kaptata surgrunde aŭ surprizita el branĉo aŭ arbotrunko.
Laborista Esperanto-movado
Unua tutmonda organizo
Kelkaj el la agantoj sur internacia kampo ankoraŭ ne nomitaj: P. Asselin, G. Bastide, E. Chapelier, N. P. Evstifejev, E. Hakanson, J. Hoyle, H. Hyams (pseŭdonime Tagulo), D. A. Klaĝin, W. Padfield, A. Panlou, E. Parker, V. Richard, Sifo, W. Thielking.
Fondiĝo de SAT
(vidu ankaŭ la artikolon pri Historio de SAT).
La Hispana Intercivitana Milito
Apero de hispanaj laboristaj asocioj:
Solanaloj
La solanaloj (Solanales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn, ĉirkaŭ 150 genrojn kaj pli ol 3750 speciojn,. Ĝia tipa genro estas solano.
NGC 3137
NGC 3137 (aliaj indikoj — ESO 435-47, MCG -5-24-24, UGCA 203, AM 1006-284, IRAS10068-2849, PGC 29530) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Irako
Irako (العراق‎, Êraq) kaj oficiale Respubliko Irako (العراق; كۆماری عێراق) estas plejparte araba ŝtato en Sud-Okcidenta Azio, konsistanta ĉefe el la valoj de la riveroj Tigriso kaj Eŭfrato. Ĝiaj najbaroj estas Kuvajto kaj Sauda Arabio (sude), Jordanio (sudokcidente), Sirio (okcidente), Turkujo (nordokcidente), Irano (oriente) kaj ĝi bordas sude la Persan Golfon. Irako entenas la plej grandan parton de la antikva Mezopotamio, kiu same situis inter la riveroj Eŭfrato kaj Tigriso.
NGC 3137
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Irako
La ĉefurbo, Bagdado, estas en la centro de la lando kaj ties plej granda urbo. La plej grandaj etnaj grupoj en Irako estas Araboj kaj Kurdoj. Aliaj etnaj grupoj estas Asirianoj, Turkmenoj, Ŝabakoj, Jezidoj, Armenoj, Mandeanoj, Cirkasianoj, kaj ciganoj kaŭlija. Cirkaŭ 95% el la 36 milionoj da civitanoj el la lando estas Ŝijaismaj aŭ Sunaismaj Islamanoj, sed estas ankaŭ Kristanismo, Jarsanismo, Jezidismo, kaj Mandeanismo.
Irako havas mallarĝan sekcion de marbordo kiu estas nur 58 km en la nordo de la Persa Golfo kaj ties teritorio enhavas la Mezopotamian Aluvian Ebenaĵon, la nordokcidentan pinton de la Zagros-montaro, kaj la orientan parton de la Siria Dezerto. Du ĉefaj riveroj, nome Tigris kaj Eŭfrato, fluas suden tra la centro de Irako kaj elfluas en Ŝatt al-Arab al la Persa Golfo. Tiuj riveroj havigas al Irako gravajn kvantojn de fekunda kulturebla tero.
La regiono inter la riveroj Tigris kaj Eŭfrato, historie konata kiel Mezopotamio, estas plej ofte referencata kiel Lulilo de Civilizacio por la homaro. Tie la homaro unuafoje komencis legi, skribi, krei leĝojn kaj loĝi en urboj laŭ organizita regado — elstare Uruk, el kio derivas la nomo Irako. Tiu areo estis hejmo de kontinuaj sinsekvaj civilizoj ekde la 6a jarmilo a.K. Je diferencaj periodoj en sia historio, Irako estis la centro de indiĝenaj Akada, Sumera, Asiria, kaj Babilonia imperioj. Ĝi estis ankaŭ parto de la Meda, Aĥemenida, Helenisma, Parta, Sasanida, Romia, Raŝiduna, Umajida, Abasida, Ajubida, Mongola, Safavida, Afŝarida, kaj Otomana imperioj, kaj sub Britia kontrolo kiel Mandato de la Ligo de Nacioj.
La nuntempa Irako estiĝis en 1920/21 el la tri osmanaj provincoj Bagdado, Mosulo kaj Basra. La limoj de moderna Irako estis markitaj ĉefe en 1920 fare de la Ligo de Nacioj kiam la Otomana Imperio estis dividata pere de la Traktato de Sèvres. Irako estis metita sub la aŭtoritato de Unuiĝinta Reĝlando kiel la Brita Mandato por Mezopotamio. Oni stargis monarkion en 1921 kaj la Reĝlando Irako akiris sendependecon el Britio en 1932. En 1958, la monarkio estis forigita kaj oni kreis la Irakan Respublikon. Irako estis kontrolita de la Partio Baazo el 1968 ĝis 2003. Post invado fare de armeoj ĉefe de Usono kaj ties aliancanoj en 2003, la Partio Baazo de Saddam Hussein estis forigita el la povo kaj post politika transiro finfine okazis multpartia parlamenta balotado en Decembro 2005. La usona okupado de Irako teorie finis en 2011, sed la Iraka insurekcio pluis (2011–13) kaj eĉ intensiĝis kiam militistoj el la Siria enlanda milito venis en la landon. Tiele Irako estas nuntempe nur parte suverena sed ege suferinta norde pro la Milito kontraŭ la Islama Ŝtato kaj ĝenerale kaj ĉefe en Bagdado pro konstantaj atencoj fare de insurekciuloj ĉefe memmortigaj.
Solanaloj
Ĝi enhavas plurajn manĝoproduktojn de tre granda ekonomia graveco, kiel ekzemple la terpomon, la bataton, la tomaton, la melongenon, la kapsikon, aŭ la tabakon.