cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zubera dialekto
Enkonduko
La Zubera dialekto estas specifa eŭska variaĵo parolata en Zubero (la plej malgranda el la 7 historiaj provincoj de Eŭsklando, situanta nord-oriente de tiu ĉi). Ĝi prezentas kelkajn lingvajn kaj fonetikajn specifaĵojn kiuj distingas ĝin. Ĝia prononco diferencas de aliaj eŭskaj elparoloj per, interalie, la « e » prononcata « i » kaj la « o » prononcata « u » kiam ili estas sekvataj de vokalo kaj ĉefe kun la akcento « ü » kiu ĝenerale prononcatas kiel la franca « u » sed povas prononciĝi « i » se ĝi estas sekvata aŭ antaŭita de vokalo. Ĝi karakterizas la zuberan fonetikon kie ĝia ofteco estas multe pli granda ol tiu de « u » en la norma eŭska dum oni retrovas ĝin en neniu alia dialekto.
La zubera ankaŭ prezentas leksikajn kaj deklinaciajn specifaĵojn.
Lingva situacio
Hodiaŭ, pli ol 60 % el la 16,000 Zuberanoj estas eŭsklingvaj, sed la malkresko de nombro da parolantoj inter la junularo kaj maldungo kunportas danĝeron por la pluekzisto de la dialekto. Tamen, la laboro farata de kulturaj asocioj en kiuj multaj gejunuloj implikiĝas, ebligas al la dialekto pludaŭri, malgraŭ la normigo de la lingvo fare de "Euskara batua", kiu ŝajne ne forpelis la zuberan.
Ágnes Kata Miklós
MIKLÓS Ágnes Kata [miklo:ŝ] estas hungara literaturhistoriistino, poetino, tradukistino. Ŝi estas naskita en 1975 en Sfântu Gheorghe (Rumanio).
Kariero
Ágnes Kata Miklós doktoriĝis en 2009 laŭ disertaĵo NEMZEDÉKVÁLTÁSI PROBLÉMÁK A HETVENES ÉVEK ROMÁNIAI MAGYAR IRODALMÁBAN kaj ŝi estas altlerneja docentino en la Ĝenerala Entreprena Altlernejo de Budapeŝto.
Kinejaro
Kinejaro, neologisme foje nomata multikinejo aŭ multiplekso, estas kinejo, en kiu estas pli ol tri kinoĉambregoj. La kinejaroj danke al pli da ĉambregoj povas proponi pli da filmaj titoloj en pli multaj projekciaj tempoj. Ili karakteriziĝas per komfortaj sidlokoj, per la plej modernaj teknologioj kaj kompare pli alta enirpago. En neniu kinejaro mankas ebleco de refreŝigo (precipe pufmaizo).
Adrienne Csengery
Adrienne Csengery naskiĝis la  en Bavario en Amberg.
Biografio
Adrienne Csengery frekventis gimnazion en Budapeŝto, dum la gimnaziaj jaroj ŝi atingis unuan lokon en konkurso de Hungara Televizio. Ŝi akiris diplomon en la Muzikakademio Franz Liszt en 1970. Ŝi debutis en 1969 en la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi apartenis al trupo de la Operejo inter 1970–2005, tamen okazis interrompo. Ŝi kantadis en Operejo de Munkeno inter 1974–1977. Ŝi atingis la unuajn lokojn en kantistaj konkursoj en 1973 en 's-Hertogenbosch, en la sekva jaro en Parizo. Ŝi estis gastokantisto ankaŭ en pluraj operejoj de Eŭropo kaj ŝi partoprenis en diversaj festivaloj. En 2005 ŝi ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged kaj Universitato de Debrecen. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1981-2008.
Kinejaro
Por kinejaroj kun pli da 20 kinoĉambregoj eblas uzi la terminon megakinejo.
Multikinejoj en Ĉeĥio
En Ĉeĥio ekzistas nun neniu megakinejo. La plej granda multikinejo en Ĉeĥio estas Village Cinemas Anděl en Prago kun 14 kinoĉambregoj.
3033 Holbaek
3033 Holbaek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la danaj astronomoj Karl Augustesen, Poul Jensen kaj Hans Jørn Fogh Olsen elde la Observatorio Brorfelde.
En 1986, ĝi ricevis la nomon de la dana municipo Holbæk, kie situiĝas la observatorio elde kiu ĝi estras malkovrita, okaze de la 700-jara jubileo de la fondiĝo de la urbo.
Ĝeneralaj Statoj de Svedio
La Ĝeneralaj Statoj de Svedio (formale: svede: Riksens ständer; neformale: svede: ståndsriksdagen) estis la nomo uzita por la Statoj de Svedio kiam ili estis kunsidaj. Ĝis ties dissolvo en 1866, tiu institucio estis la plej alta aŭtoritato en Svedio apud la reĝo. Ĝi estis Dieto formata de ĝis Kvar Statoj, kiu historie estis la linioj de divido en la sveda socio: nome nobelaro, klerikaro, burĝaro kaj kamparanoj.
En aliaj landoj
La Ĝeneralaj Statoj estas aŭ estis termino por (historia) parlamento en kelkaj eŭropaj teritorioj, ekzemple Francio, Burgundio, Belgio, Nederlando, Finnlando kaj Svedio. Ĝia nomo signifas la kunvenon de la tri aŭ kvar sociaj "Statoj": nobelaro, klerikaro, kaj burĝoj. En Finnlando kaj Svedio ankaŭ riĉaj terkultivistoj formis apartan "Staton".
La parlamentoj de Jersey kaj Guernsey nomiĝas La Statoj, same kiel la parlamentoj de Nederlandaj Antiloj, Arubo kaj antaŭsendependeca Surinamo. La parlamentoj de nederlandaj provincoj nomiĝas "Provincaj Statoj". La oficiala nomo de la nederlanda parlamento estas "Ĝeneralaj Statoj de la Reĝlando Nederlando".
Bogatynia
Bogatynia (germane: Reichenau, formale ĝis 1945 Reichenau in Sachsen, do Reichenau en Saksio) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Bogatynia en distrikto Zgorzelec.
Historio ĝis 1945
En la jaro 1262a la urbeto menciiĝis unuafoje sub la nomo "RICHINOWE" en iu dokumento de la monaĥinejo (ordeno de cistercianinoj) St. Marienthal ĉe Niso, hodiaŭ komunumo Ostritz (Germanio).
En 1635 la loko, kiel la tuta Supra Luzacio, ekregiĝis de la saksaj princoj-elektistoj. Lokaj regpunktoj tiam estis la menciita klostro kaj la urbo Zittau.
Dum la jaro 1856 ekstariĝis reĝa saksa juĝejo kun juĝantaro. En 1884 oni inaŭguris la etŝpuran fervojon de Zittau ĝis Markersdorf/Markocice, plilongotan en 1900 ĝis Hermsdorf/Heřmanice kaj Frýdlant en Bohemio. Tial, garantita estis la konekto al la vagonaroj de la fervojo al Friedland/Frýdlant v Čechach. Ĉesiĝis la fervojtrafiko finfine post la jaro 1945a.
En 1904 la ĝis tiam sendependaj komunumoj Reichenau-Klösterlicher Anteil kaj Reichenau-Zittauer Anteil unuiĝis al Reichenau.
Post la Dua Mondmilito
La lastajn militajn tagojn sovetaj batalaviadiloj atakis la urbeton, kies viktimaro taksiĝis je pluraj centoj da mortintoj kaj vunditoj. Samtempe detruiĝis la stacidomo kaj la fervojreloj. Post la novaj landlimordonoj ĉe la Luzacia Niso Reichenau/Bogatynia iĝis pola. La forpelita germana loĝantaro anstataŭiĝis per poloj ĉefe elmigrintaj el sovete okupitaj zonoj en Galicio. Al la vilaĝo - intertempe ĝi estis nomita Rychwald - oni regalis fine la urbajn privilegiojn. Ekde 1947 la urbnomo iele artifike reŝanĝita estis en Bogatynia (pole: bogaty = riĉa = reich).
La dumtaga karbekspluatadejo "Herkules" ĉe Turoszów/Türchau, origine farita por provizi la elektran centralon de Hirschfelde, pligrandiĝis konsiderinde. Ne longe de Zatonie/Seitendorf oni ekstarigis la centralon de Turów. Intertempe atinginte la Nison, ĉi tiu ekspluatado estis nuliginta ĉiujn lokojn en la ĉirkaŭurbajn direktojn nordokcidentan, okcidentan kaj sudokcidentan. La restantaj lokoj senhezite enkorpiĝis en la urban teritorion.
Piedvesto
Piedvesto (piedvestaĵo, ŝuaĵo) estas produkto el ledo, gumo aŭ aliaj materioj, kiu ŝirmas piedojn antaŭ la malfavoro de vetero kaj antaŭ mekanikaj vundoj. Tio estis ĝia originala funkcio. Hodiaŭ plenumas ankaŭ aliajn taskojn, unue beligas.
Guimarães
Guimarães estas portugala urbo de la Distrikto Braga, Norda regiono kaj subregiono Ave, kun ĉirkaŭ 52.000 loĝantoj en la centra nukleo kaj ĉirkaŭ 161,876 ene de la tuta muncipo.
Ĝi estas la sidejo de municipo kun 242,85 km² laŭ etendiĝo kaj 159 576 loĝantoj (2001), subdividita en 69 freguesia-jn. La plejparto de la loĝantaro vivas en la urbo kaj ĉirkaŭe. La municipo limas norde kun la municipo Póvoa de Lanhoso, oriente kun Fafe, sude kun Felgueiras, Vizela kaj Santo Tirso, okcidente kun Vila Nova de Famalicão kaj nordokcidente kun Braga. Guimarães, kune kun Maribor (Slovenio), estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo en 2012.
Sanktejo Isonokami
La Sanktejo Isonokami (石上神宮 [Isonokami-ĝingū]) estas ŝintoa sanktejo en la urbo Tenri de Gubernio Nara. Origine konstruktada 7 de Sujin Tennō (Gregoria kalendaro, 4) — sanktejo de la Mononobe, kampanio de armilistoj kaj batalantoj kiuj, laŭ ŝintoo, malsupreniris al la Tero antaŭ la prauloj de la Imperia familio, ĝi ankaŭ servis kiel arsenalon.
Diaĵoj estas spirita glavo kien Impero Ĝimmu estis donanta per Amaterasu kaj glavo de Susanoo.
Lőrinc Mészáros (entreprenisto)
Lőrinc Mészáros [mEsAroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mészáros Lőrinc (naskiĝis la 24-an de februaro 1966 en Székesfehérvár) estas hungara gasmuntisto, entreprenisto, vilaĝestro. Lia edzino estis Mészárosné Kelemen Beatrix inter 1986–2020, poste Andrea Várkonyi.
Biografio
Li estis edukita en vilaĝo Felcsút, kie samtempe vivis Viktor Orbán. Depost fino de la socialismo en la 1990-aj jaroj li komencis munti gason en Felcsút. Li estis vilaĝestro de Felcsút inter 2011-2018. Memoru: Viktor Orbán estis ĉefministro ekde 2010. Mészáros fariĝis la plej riĉa viro de Hungario dum kelkaj jaroj - kion pluraj analizistoj klarigas, ke li havas proksimajn ligojn al signifaj membroj de la partio Fidesz. Lia riĉaĵo duobliĝis ĉiujare, tiu impeto estis pli granda, ol la usonaj aŭ arabaj riĉuloj. En la fruaj 2020-aj jaroj liaj entrerenoj kovras la plenan skalon de negocoj (industrio, agrikulturo, servoj, fremdultrafiko, sporto).
Monaĥejo Melk
Monaĥejo Melk estas benediktana monaĥejo supre de urbo Melk ĉe Danubo, en Malsupra Aŭstrio.
La monaĥejon en 1089 fondis margrafo Leopoldo la 2-a. La nunaj, tre ampleksaj barokaj konstruaĵoj estis konstruitaj inter 1702 kaj 1736 de la arkitektoj Prandtauer, Muggenast kaj Beduzzi. Temas pri la plej ampleksa monaĥeja ensemblo baroka de Aŭstrio. La suda alo, kun pompa marmora salono, longas pli ol 240 metrojn; la ĉefa akso de la komplekso eĉ 320 metrojn. Aparte vidinda estas la monaĥeja kirko kun freskoj de Johann Michael Rottmayr; la kirko, cilindro-volbaĵa salono kun kapelaj niĉoj kaj galerioj kaj 64 m alta tabur-kupolo, estas dediĉita al sanktaj Petro kaj Paŭlo.
La monaĥejon ŝparis la sekularigoj sub imperiestro Jozefo la 2-a (1780-1790), sed trafis aliaj ŝtataj preskriboj, ekzemple la altrudo de imperiestraj prebendaj abatoj, la fermo de la teologia lernejo kaj la translokado de la monaĥeja gimnazio al St. Pölten.
Fine de la 19-a jarcento la konstruaĵoj estis restaŭritaj, malgraŭ monaj problemoj. Post la "aligo" de Aŭstrio al Germanio en 1939 la naziaj regantoj fermis la gimnazion kaj konfiskis grandan parton de la monaĥejo por ŝtata supera lernejo. La dua mondmilito kaj la sekva okupacio ne esence damaĝis la monaĥejon.
Alikonstruado monaĥeja faritis de Jakob Prandtauer.
21826 Youjiazhong
21826 Youjiazhong estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de YouJia Zhong, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Junula Kolegio Raffles en Singapuro.
SGML
SGML, (angle Standard Generalized Markup Language, esperante "Norma Ĝeneraligita Marklingvo") estas metalingvo en kiu oni povas difini marklingvojn por dokumentoj. SGML estas ido de la "Generalized Markup Language" (GML) de IBM, ellaborata en la 1960-aj jaroj de Charles Goldfarb, Edward Mosher kaj Raymond Lorie.
Saciova
Saciova saĉova (hungare: Szacsva saĉva) estas Vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Covasna. Ĝi apartenas administre al Reci.
SGML
SGML estis originale formita por ebligi la transsendadon de maŝinlegeblaj dokumentoj en grandaj projektoj en registaro kaj aerospaca industrio. Ĝi ankaŭ jam estas uzata vaste en la presa kaj eldona industrioj.
Saciova
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 302 loĝantojn (hungaroj), en 1992 136.
SGML
Ekzemplo de SGML-sintakso: <QUOTE TYPE="ekzemplo"> kutime io kiel <ITALICS>tio ĉi</ITALICS> </QUOTE>
Saciova
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék ).
SGML
SGML estas tre fleksebla kaj iloplena, sed ĝia komplikeco jam malhelpis vastan aplikadon por malgrandskala ĝenerala uzo.
HTML kaj XML estas ambaŭ idoj de SGML. Dum HTML estas aplikaĵo de SGML, XML estas profilo-specifa subaro de SGML, formita por esti pli simple sintakse analizebla kaj traktebla ol plena SGML. XML estas provo simpligi SGML-on por ĝeneralaj aplikaĵoj, ekz. la Semantic Web.
Melk
Melk estas aŭstria urbo en federacia lando Malsupra Aŭstrio ĉe Danubo kaj ĉefurbo de samnoma distrikto.
Sur roko ĉe Melk situas la fama monaĥejo Melk.
Mihály Görgey
Kariero
Mihály Görgey finis siajn studojn en Budapeŝto kaj Koloĵvaro (1941). Dume (1939–42) li laboris en la ministerio pri internaj aferoj. Inter 1942–48-kiel advokatkandidato li laboris en la jursekcio de la Banko Angla-Hungara. Li faris unuiĝintan ekzamenon de juĝisto-advokato. De 1949 li laboris en Ekonomia Ĉefkosilantaro, de 1973 li gvidis la Ekonomian Komitaton en la Supera Tribunalo. Li estis redaktorano de la revuo Döntőbíráskodás (1970). Li prelegis en la jurfakultato de ELTE.
Laringo
Laringo estas la voĉdona organo de la vertebruloj, kiu troviĝas plej ofte ĉe la enirejo al la traĥeo. Ĝi estas fermebla al faringo per epigloto (epiglottis). Skeleto de vertebrula laringo konsistas el neparaj ringaj, tireoidaj kaj epiglotaj kartilagoj kaj la paraj aritenoidaj kartilagoj. La unuopajn kartilagojn interligas la ligamentoj (ligamentum) kaj la kartilagojn movas komplika laringa muskolaro, kio ebligas la mallarĝigon aŭ larĝigon de la gloto (glottis).
ISO 3166-2:MD
ISO 3166-2:MD estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Moldavion. La kodojn havas 1 aŭtonoma teritorio, 3 urboj, 24 distriktoj kaj 1 teritorio de Moldavio. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>MD</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Moldavio. La dua parto estas du literoj.
Laringo
La ringaj kaj aritenoidaj kartilagoj jam troviĝas ĉe la ranoj, la tireoido aperas nur ĉe la vertebruloj. Ĉe la birdoj, la laringo estas rudimenta, anstataŭ tiu evoluis forte la sirinkso (syrinx) kiel voĉorgano.
SAEV
SAEV, mallongigo por Superintendência de Água, Esgotos e Meio Ambiente de Votuporanga, konata ankaŭ kiel SAEV-Ambiental, estas urba publika organizaĵo fondita la 5-an de decembro 1968 en administrado de urbestro Dalvo Guedes, per la dekreto n-ro 1.057/68, kaj firmigita de la leĝo n-ro 1.072 je la 30-a de decembro 1968.
SAEV celas studi, plani kaj plenumi, ĉu rekte ĉu per kontrakto kun kompanioj fakaj pri sanitara inĝenierado, la farojn rilatajn al la konstruado, ekspansio, restrukturado kaj funkciado de publikaj trinkakvaj kaj sanitaraj kloakaĵaj provizaj sistemoj, pluvakvaj galerioj, reaperado aŭ refarado de urbaj vojoj, publika purigado kaj mediaj agoj.
Oni povas diri, ke la historio de SAEV komenciĝis en 1953, jaro en kiu la plenuma povo de Votuporango faris studojn por proviza akva sistemo kaj petis financojn de la subŝtata registaro. Sub administrado de la urbestro João Gonçalves Leite, ĉirkaŭe 1958, komenciĝis la laboroj de la distribu-sistemo, kaj la 17-an de decembro 1960 la urbestro Hernani de Mattos Nabuco inaŭguris la stacion, kiu estis produktanta 266.000 litrojn da akvo po unu horo. Tiutempe Votuporango havis 8.000 loĝantojn kaj tiu sektoro tiam estis tute
administrata de la urba departemento pri akvo kaj kloakaĵo.
Groß Flotow
Groß Flotow estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 158 loĝantojn. Ekde la 7-a de junio 2009 la teritorio estas parto de la komunumo Penzlin.
Heiligenstedtenerkamp
Heiligenstedtenerkamp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sára Molnár
MOLNÁR Sára [molna'r] (n. 1974, Târgu Mureş), rumanuja hungara literatursciencistino.
Kariero
Molnár finis la fakon pri hungara kaj angla lingvoj en Universitato Babeş-Bolyai. Ŝi doktoriĝis en 2005 en ELTE.
Boguszów-Gorce
Boguszów-Gorce (ĝis 1945 germane Gottesberg-Rothenbach) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Boguszów-Gorce en distrikto Wałbrzych (germane Waldenburg).
Germanus el Autun
Germanus el Autun, ankaŭ Germanus el Parizo (Saint Germain; naskiĝis en 496 apud Autun, mortis la en Parizo) estis franca teologo kaj inter 550 kaj 576 episkopo de Parizo. Li estas sanktulo de la Katolika Eklezio.
Minervino di Lecce
Minervino di Lecce estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Germanus el Autun
Vivo
Kiel adoleskanto li vivis en Autun kiel ermito antaŭ ordinacio sacerdota en 530. Dekon da jaroj poste li iĝis abato de Sankta Simforiano en Autun, alian dekon pli malfrue, en 550, pariza episkopo (la dudeka) kaj ĉefkapelano de la franka reĝo Ĉildeberto la 1-a. Ege ŝatataj estis liaj predikado kaj engaĝiĝo pri la animzorgado de kaptitoj.
En niaj tagoj lia nomo estas konata antaŭ ĉio pro preĝeja kaj monaĥeja fondoj antaŭ la urbomuroj de Parizo (Abatejo Saint-Germain-des-Prés). La Vincento-kirko transprenu la relikvojn de sankta Vincento de Zaragozo kaj pri la klostro ekresponsis la benediktanoj. Germanus mem entombigitis sur tiu ĉi loko kiu poste ricevis lian nomon. En la medio evoluis la samnoma urbokvartalo de Parizo, Faubourg Saint-Germain kiun dividas la Bulvardo Saint-Germain; ĝia renomo kreskis ankaŭ pro ĵazo kaj ekzistadismo. Lia festotago (kaj katolika kaj ortodoksa) estas la 28-a de majo.
Germanus estas la patrono de enkarcerigitoj kaj de muziko. Lia helpo petatas kontraŭ fajro kaj febro.
Pierre Janton
Pierre JANTON estas franca universitata filologo pri anglaj lingvo kaj literaturo, kaj teologo. Li instruis la anglan kaj Esperanton en la universitato de Clermont-Ferrand kaj emeritiĝis en 2008. Tre konata estas lia franclingva libro L'Espéranto, kiu aperis en la serio Que sais-je?, havis kvar eldonojn kaj estis tradukita al la hispana, germana, nederlanda, angla kaj persa lingvoj kaj – en 1988 – en Esperanton.
Pierre Janton estas plena membro de AIS San-Marino de 1985, do ekde ties oficiala fondo. Li verkis en la franca interalie pri historiaj kaj religi-historiaj temoj kaj tradukis la libron Hilelismo - propono pri solvo de la hebrea demando de L. L. Zamenhof en la francan. Kune kun Humphrey Tonkin li verkis la libron Esperanto: Language, Literature, and Community (Esperanto: lingvo, literaturo kaj komunumo).
Areni (preĝejo)
Sankta Dipatrino de Areni (armene Surb Astvacacin jekegheci, Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի) estas armena preĝejo el unu sola navo kaj kupolo finkonstruita en la jaro1321. Ĝi troviĝas en plataĵo proksime de la rivero Arpa kaj la vilaĝo Areni en la provinco Vajoco-Dzoro, en Armenio.
Blanzac-lès-Matha
Blanzac-lès-Matha [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 339 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Blanzac-lès-Matha situas en la okcidento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
David Bisbal
David BISBAL naskiĝis la 5an de junio 1979 en Almerio, Andaluzio, Hispanio. Li estas hispana kantisto. Li gajnis la muzikan televidprogramon Operacio Triumfo kie obtenis la duan premion.
Bisbal ricevis kvin platinajn diskojn pro la distribuo de pli ol 400.000 KD-oj nur en la unua semajno de la apero de la disko al la merkato. La disko titoliĝis Premonición kaj debutis unualoke en la vendolisto la 3an de oktobro kaj post unu semajno de tiu dato restis kiel la disko plej vendata en Hispanio. Ĝis hodiaŭ la kantisto vendis pli ol 5 milionojn da diskoj. En 2003 per Corazon Latino kaj en 2004 per Bulería, la hispana artisto ĝiris tra la tuta Latinameriko kaj Usono, koncertante pli ol 60 fojojn en la tuta kontinento.
Unuaj Jaroj
David Bisbal naskiĝis en Almerio. Estas la malpli aĝa el tri gefratoj: frato José María kaj fratino María del Mar. Li forlasis la lernejon frue ĉar li estis tre interesita pri la muziko kaj kantado kaj kvankam li laboris kun la gepatroj, lia artista kariero komenciĝis kiam li estis 18jara kiam orkestro malkovris lin.
Survoje al l' Sukceso
En 2001 estis unu el la 16 konkursantoj de la unua hispana muzikprogramo Operacio Triumfo, konkurso konceptita por elekti la hispanan reprezentanton por la Eŭrovida Festivalo de tiu jaro. Fine restis dualoke post Rosa López. Je la fino de la konkurso la muzikkompanio Vale Music ofertis lin surbendigi albumon kiel solisto. La albumo estis titolita "Corazón Latino" kaj ekvendiĝis en somero 2002, surbendigita en Miamio kun la produktado de Kike Santander, tuj konvertiĝis en vendosukceso kaj la albumo rapide fariĝis unu el la KD-oj plej popularaj de la hispanlingva merkato. Entute vendiĝis pli ol unu miliono da diskoj nur en unu monato. En somero 2002 Bisbal ekĝiras tra la tuta Hispanio koncertante kiel solulo aŭ akompanita de Chenoa (alia konkursantino de la Operacio Triumfo kaj lia fianĉino dum tri jaroj). En 2003 ricevis premion pro la plej bona albumo de la jaro. En "Los Premios de la Música" (La Muzikpremioj) estis elektita kiel plej bona artisto kaj en "Premios Amigo" (Premioj Amiko) kiel nova artisto kaj plej bona albumo. En lia lasta albumo Premonición (Antaŭvidaĵo), Bisbal kunlaboras kun aliaj artistoj kiel Tomatito, Vicente Amigo, Wisin & Yandel, Dan Warner, Leen Levin kaj Jon Falcone. Tiu ĉi estas lia plej internacia laboraĵo. Ekde la eniro en la merkaton de la disko, Bisbal rikoltis kvin platinajn kaj oran diskojn en Usono kaj Portoriko.
Albarŝa
Albarŝa aŭ Al Barŝa (en araba: البرشاء) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo borde norde kun Al Sufuh, okcidente al la Emirlandaj Montetoj, oriente al Alkoz kaj sude kun la Dubaja Sporturbo kaj aliaj instalaĵoj.
Ĝi havas 1,248 loĝantojn.
Al Bada estas ĉefe loĝeja kaj limas pere de la D 92 (Al Ŭasl) kaj la D 90 (Alsatŭa). La Irana Hospitalo estas situa en Al Bada.
Ties variaj subkomunumoj estas la jenaj:
Manifesto por sendependa revolucia arto
La Manifesto por sendependa revolucia arto estas dokumento kredata esti verkita per Trockij kaj André Breton. Ĝi estis subskribita per Breton kaj Diego Rivera. Ĝi esprimas la kongruecon de arto kaj radikala socia renverso, kondamnante Hitler'on kaj faŝismon, Stalin'on kaj la socian nepermesegon de Sovetunio, kaj kapitalistan dekadencon.
Dominus Iesus
Dominus Iesus (latine por Sinjoro Jesuo) estas deklaro de la Kongregacio por la doktrino de la fido de la katolika eklezio. Ĝin eldonis la tiama prefekto de la kongregacio, la nuntempa papo Benedikto la 16-a. La dokumento estis publikigita la 6-an de aŭgusto 2000 kun la subtitolo "Pri la unikeco kaj la sava universaleco de Jesuo Kristo kaj la eklezio".
Eksteraj ligiloj
franca lingvo, germana lingvo, hispana lingvo, itala lingvo, latina lingvo
Ghidfalău
Ghidfalău [gidfalǝŭ] (hungare: Gidófalva) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Angheluş, Fotoş.
Václav Vorlíček
Václav VORLÍČEK (naskiĝis la 3-an de junio 1930 en Prago, mortis la 5-an de februaro 2019 en Prago) estis ĉeĥa filmreĝisoro.
Ghidfalău
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 925 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 113 (99% hungaroj).
Václav Vorlíček
Li grave kontribuis al la granda sukceso de la ĉeĥa filmbranĉo pri fabeloj kaj komedioj.
Ghidfalău
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
La Kirketo (Havano)
La Kirketo (El Templete) estas religia konstruaĵo havanta grandan historian valoron, situanta en la Placo de Armiloj de Malnova Havano, municipo de Havano (Monda heredaĵo de Unesko) en Kubo. Ĝi estis konstruita en la jaro 1827, laŭ la planoj de la kolonelo Antonio de la Torre kaj sub la gvido de la reganto Francisco Rodríguez y Cabrera. Ĝi estis starigita laŭ propono de la Kapitano Generalo Francisco Dionisio Vives en la loko kie verŝajne fondiĝis la Vilaĝo Sankta Kristoforo de Havano en 1519. La Kirketo, laŭ kelkaj fakuloj, estas la unua novklasika konstruaĵo en Havano, kaj unu el la verkaĵoj kiuj plej influis en la kuba arkitekturo. La monumento similas al greka templo. En ĝia interno troviĝas busto starigita memore al Kristoforo Kolumbo, malkovrinto de la insulo kaj troviĝas ankaŭ kapokarbo. En la ĝardenoj troviĝas la Sojlo de Cajigal [kaĥigAl], honore al la hispana reganto kiu konstruigis la kirketon en la jaro 1754. Sur tiu sojlo troviĝas bildo de la Virgulino de Pilar, patronino de la hispanaj navigantoj.
Zandvoorde
Zandvoorde estas la nomo de diversaj loĝlokoj en Nederlandlingvio. Interalie temas pri parto de la belgaj municipoj
Péter Pál Kiss
Péter Pál Kiss [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Péter Pál estis hungara (para)kajakisto, paralimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.
Václav Vorlíček
Sian profesion li lernis de 1951 ĝis 1956 en la filmakademio FAMU. Poste li laboris en la filmentrepreno Barrandov kiel reĝisoro kaj scenaristo. Dum multaj jaroj li kunlaboris kun la verkisto kaj scenaristo Miloš Macourek.
Péter Pál Kiss
naskiĝis la en Pécs.
Václav Vorlíček
La filmtrukoj en liaj filmoj superas la internacian nivelon kaj havas gravan diferencon al kutimaj filmtrukoj: li uzas la trukojn konscie, por subteni la rakonton, ne por nur frapi la spektanton. Liaj filmoj havas rakonton: spritan, fantaziplenan – vere magian.
Péter Pál Kiss
Biografio
paraliziĝis siaj piedoj en 2011 pro malofta viruso. Pro medicina terapio li komencis kajakadi jam en Budapeŝto. Li estis hungara (para)ĉampiono, en 2019, 2021 kaj 2022 eŭropa kaj monda ĉampiono, eĉ li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun ora medalo. Tiuj venkoj okazis individue en distanco 200 m. Li ricevis ŝtatan premion en 2021.
Harkabuz
Harkabuz, hungare Harkabúz estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski. La historia nomo estis Horna Orawka.
Situo
La vilaĝo situas en Karpatoj en valo de rojo Orawka, laŭ traira flankovojo. Jabłonka (Malgrandopolio) troviĝas 12, la ĉefvojo 5 km-ojn for.
Historio
Polaj rifuĝintoj fondis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 317 da homoj, plejparte poloj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trsztena, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.
Super Mario Odyssey
Super Mario Odyssey estas tridimensia platforma videoludo. Ĝi estas kreita kaj eldonita de Nintendo por la videoludilo Nintendo Switch. Ĝi aperis tutmonde la 27-an de oktobro 2017. Ĝi estas membro de la ludserio Super Mario. La ludo havas malfermitan mondon kiel en la antaŭaj ludoj Super Mario 64 kaj Super Mario Sunshine.
Karl Konrad August Elbracht
Karl Konrad August ELBRACHT (naskiĝinta la en Hildesheim, mortinta la  en Arnstadt) estis germana juristo, historiisto kaj politikisto.
Vivo
Elbracht venis en 1904 al Bad Tennstedt kaj sep jarojn poste al Arnstadt kie li frekventis sukcesege la gimnazion. 18 jaraĝa li devis eksoldati en la Unua mondmilito. Trapasinte la abiturientan ekzamenon li studis filologion en Jena, kie li baldaŭ ŝanĝis la studojn klasikajn irante je la fakultato pri juro. Krome li okupiĝis pri politika ekonomio. Post doktoriĝo en 1924 en Lepsiko li staĝantis en Gotha kaj iĝis memstara juristo en Arnstadt en la jaro 1927-a; la saman jaron li edzinigis Edith Neuse kun kiu li havis du infanojn.
En 1932 li iĝis notario kaj deĵoris inter 1936 kaj 1939 ankaŭ por la surloka juda komunumo. Soldati li devis nur ekde 1941 ĉar lia saneco ne estis tre bona; pro manko de taŭgaj administraj juristoj li rajtis forlasi Wehrmacht-on en 1943. Ĝis 1945 li laboris pri konstruad-juraĵoj kaj responsis i.a. por la starigo de multaj provizoraj hejmoj. Dum la mallonga usona administrado en Turingio li estis dua vicurbestro sub Ursula Meisterernst; post ties foriro al Hesujo li ekurbestris. En 1946 li denove advokatis kaj notariis ĝis la jaro 1948 kiam oni malpermesis tian agadon al li. Do li ekkoncentriĝis pri historiaĵoj.
Dum multaj jaroj li laboris ene de Kulturligo de GDR, ade prelegis kaj editoris fakskribitaĵojn. Li estis fakulo pri ĉiuj arkivoj kaj verkis altvaloran eklezian historion de Arnstadt. Li esploris ankaŭ la historion de hejmaj geografiaj kaj strataj nomoj. En 1954 li iĝis asistanto en laborrondo de la Universitato de Lepsiko pri la setladhistorio de suda Turingio. Rajton denove labore advokate li akiris en 1955.
En 2000 oni organizis je lia honoro specialan ekspozicion en Arnstadt.
Alaŭir
Alaŭir aŭ Al Aŭir (en araba: العوير) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE). Tiu estas komunumo je ĉirkaŭ 35 kilometroj el la urbocentro. Ĝi estis delonge centro de agrikulturo kaj kamelbredado. Inter multaj aliaj Dubajaj familioj kiuj havas farmojn en Alaŭir estas la Dubaja reganta familio Maktum kiu tenas farmon en la areo.
Ĝi estas hejmo de la Bazaro de Fruktoj kaj Vegetaloj de Alaŭir, same kiel de la Centra Prizono de Alaŭir.
En 2018 la enmigra centro de Alaŭir estis loko de grava 'amnestia centro', kie enmigrintoj kiuj estis superintaj la limtempon por restado en la UAE povis postuli lasi la landon senpune aŭ eĉ esti rajtigitaj resti.
Alaŭir estas apud la Ŝoseo de la Emirlandoj (E611) kaj bordas kun Ras Alĥor en Dubajo kaj Lahbab oriente.
Voĉkordoj
Voĉkordoj (ligamenta vocalia) estas la t.n. ligamentoj, kiuj estas fiksitaj ĉe la tireoido kaj la aritenoidoj (aritenoida kartilago laŭ Anatomia Nomenklaturo) ene de la laringo. Ĝi estas aranĝita ĉe la supra paro de la t.n. voĉlipoj (voĉaj faldaĵoj). Per voĉa muskolo oni povas atingi ŝanĝon de la voĉlipa maso. Kunligante kun la kriko-tireoida muskolo (Musculus cricothyroideus), kiu ŝanĝas la streĉon kaj longon de la voĉlipoj, estiĝas sensiva regula rondo, kun kies helpo la voĉ-forto kaj tonalto de la homa voĉo estas regulita.
En ĉiutaga parolo oni ofte diras „voĉkordoj“ anstataŭ „voĉlipoj“, sed ili estas nur partoj de la voĉlipoj.
La plej fama eksperimento de Galeno kiun li plenumis en publiko estis tiu de la grunta porko. La eksperimento de la grunta porko konsistis en la fakto ke Galeno eltranĉis porkon, kaj dum la tranĉomalfermo li eltranĉis la nervon, aŭ voĉajn kordojn, montrante, ke ili kontrolis la gruntofaradon.
Dana Vávrová
Dana VÁVROVÁ (naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1967 en Prago, mortis la 5-an de februaro 2009 en Munkeno) estis ĉeĥa-germana filmaktorino kaj reĝisorino.
Jam en aĝo de 6 jaroj ŝi en siatempa Ĉeĥoslovakio estis ege fama. Ankaŭ internacie ŝi famiĝis, en Germanio tuj per sia korpigo de Janina DAVID en la televidfilmaro »Peco de ĉielo« (»Ein Stück Himmel«). Ŝi ricevis diversajn premiojn: Oran Kameraon, Oran Gongon, Adolf-GRIMME-Premion.
1988 ŝi en la filmo »Aŭtuna lakto« (»Herbstmilch«) korpigis la ĉefrolon (kamparanino Anna Wimschneider), reĝisoris Joseph Vilsmaier. Komune kun la kunaktoro Werner Stocker ŝi 1989 ricevis la Bavaran Filmpremion kaj la Germanan Filmpremion.
1986 ŝi geedziĝis kun la preskaŭ 30 jarojn pli aĝa reĝisoro, kameraisto kaj produktisto Joseph Vilsmaier; ili komune havis tri infanojn – Janina Vilsmaier, Theresa Vilsmaier, Josefina Vilsmaier –, ĉiuj aktorinoj.
La 5-an de februaro 2009 ŝi mortis pro kancero.
András Mérey
MÉREY András (me:rei andra:ŝ) estis hungara grafikisto kaj instruisto naskita en Kluĵo la 15-an de aŭgusto 1944 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 19-an de aprilo 2006.
Kariero
András Mérey post kelkaj monatoj de la naskiĝo apartenis jam en la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis belartan liceon en sia naskiĝurbo, poste diplomiĝis en Arta Altlernejo Ion Andreescu. Inter 1969 kaj 1970 li instruis en Miercurea Ciuc. Pli poste li laboris kiel reklamgrafikisto. Li kreis plej ofte akvafortojn. Lia plej grava laboro estis pentro de kasona plafono de Kalvinana preĝejo (Sâncraiu) en 1994, krome li ilustris diversajn eldonaĵojn. Li ricevis premion en 1983.
Nacia Parko Salum-Delto
La Nacia parko Salum-Delto (Parc National du delta du Saloum) situas ĉe la senegala atlantika marbordo en la delto de la riveroj Salum kaj Sine.
Ĝi estis fondita en 1976 kaj enhavas la plej gravajn mangrovarojn de Okcidentafriko. Ĝi estas biosfera rezervejo kaj rezervejo laŭ la Ramsar-Interkonsento.
Charles Koechlin
Charles Louis Eugène Koechlin [] (n. 27-an de novembro 1867 en Parizo; m. 31-an de decembro 1950 en Le Canadel, departemento Var) estis franca komponisto.
Vivo
Li naskiĝis la 27-an de novembro 1867 en Parizo kaj devenis de vaste disbranĉiĝinta familio de inventistoj, inĝenieroj, industriistoj kaj artistoj, kiu dum jarcentoj loĝadis en la alzaca Mulhaŭzo. Jam tre frue li kontaktis kun muziko. La pianoludado de la pli aĝa fratino instigis lian infanecan fantazion. Unuajn komponprovojn li faris kiel dekkvinjarulo, regulaj vizitoj de koncertoj kaj operoj malfermis al li la muzikon de Charles Gounod, Hector Berlioz, Camille Saint-Saëns, César Franck, Georges Bizet, Jules Massenet, Richard Wagner aŭ Frédéric Chopin. Longdaŭran impreson postlasis prezentado de Meso en b-minoro de Bach kaj – en la jaro 1884 – koncerto de la rusa pianisto Anton Grigorjeviĉ Rubinŝtejn kun la sonato en bb-minoro de Chopin.
Tamen nur sur malrekta vojo Koechlin venis al la decido, fari la muzikon sia profesio. Li vidis en sia vivo „sinsekvo(n) de feliĉaj sortoj en la misfortuno, aŭ alimaniere dirite: ‚la okazintaĵoj finfine tamen turnas sin al mia favoro.‘“ La decida vojmontro kaŭziĝis el tia misfortuno: Koechlin devis interrompi sian studon ĉe la pariza École Polytechnique, kiu antaŭvidis civilan inĝenierkarieron, pro vivminaca tuberkulozo en la jaro 1888. Per du plurmonataj restadoj en Alĝerio li atingis resaniĝon. Pro la longa interrompo tamen lia klasifikado ĉe École Polytechnique konsiderinde malboniĝis, cirkonstanco, kiu al li barus la civilprofesion kaj lasus al li nur la elekton inter la karieroj de artileria aŭ mararmea oficiro. Armekariero por Koechlin estis preskaŭ ne pensebla, kaj tiel li finis sian edukadon kiel „politeknikano“ en 1889.
La vojon al decido por la muziko Koechlin priskribis jene: „Nun mi do estis libera. Mi vizitis Charles Lefebvre kaj montris al li mian orkestrolidon Clair de lune, kiun mi ĵus finfaris; li estis ege imponita de tiu kaj donis al mi privatajn lecionojn pri kontrapunkto.“ Dumpase de la jaro 1891 Koechlin sin enskribis kiel studento ĉe la pariza konservatorio. Li sekvis harmonisciencon kaj kontrapunkton ĉe Antoine Taudou kaj André Gedalge. En 1892 sekvis la enigado en la kompoziciklason de Jules Massenet. Ĉe Louis Bourgault-Ducoudray li aŭdis prelegojn, i.a. pri Wagner. En 1909 li fondis kune kun Gabriel Fauré, Maurice Ravel kaj Florent Schmitt la Societé Indépendante de Musique (S.I.M.).
Ne nur je la viena rondo ĉirkaŭ Arnold Schönberg, sed ankaŭ je la generacio de francaj komponistoj naskiĝintaj inter 1860 kaj 1880 la sperto de kompleksaj, jam ne dissolvitaj disonancoj en Tristan aŭ Der Ring des Nibelungen de Wagner, pliampleksiĝis la horizontoj: daŭrefika impulso, kiu kondukos progreseman komponadon ĉirkaŭ la komenciĝo de la nova jarcento sur tute malsamaj vojoj al forlaso de la sekura tereno de tonaleco. Al la kompoziciklaso de Massenet, kiun en 1896 transprenis Gabriel Fauré, krom Koechlin ankaŭ apartenis Florent Schmitt, Reynaldo Hahn, la ankoraŭ tute juna George Enescu kaj Maurice Ravel. La tiam dominan etoson de ekmarŝo Koechlin priskribas en siaj jam cititaj notoj: „Jen estis tute eksterordinaraj enrigardoj, simile kompareblaj al malfermiĝanta fenestro al la enigma mondo de tonoj aŭ al malkovrovojaĝoj en neesplorita praarbaro. Samtiel sin prezentis al ni la muziko de la estonteco. Ĉi tiujn komprenojn, ĉi tiun deziron al rompado de la malnovaj reguloj, ĉi tiujn novajn soneltrovojn ni jam trovis ĉe Franck, Chabrier kaj ĉe Fauré, sed precipe ĉe stranga mistera kolego, kiun Florent Schmitt kaj Ernest Le Grand enĉieligis: Claude Debussy. Mi konis, por precize diri, preskaŭ nenion de li, kiam mi fariĝis lernanto de Taudou, nur [la en 1890 publikigitan lidon] Mandoline. Sed ĉi tiu ‚preskaŭ-nenio’ estis vere multa; en ĉi tiu lido estas je la komenco kelkaj modulaj akordoj, kiuj malfermis al mi ĉiujn specojn de moduleblecoj. Foje sufiĉis ununura takto de genia kolego por malfermi la pordegon al sorĉita ĝardeno, en kiu ni eble rajtas pluki tute aliajn florojn ol li mem.“
La multspecaj inspirfontoj de Koechlin etendiĝas ekde poemoj el la antikvepoko, la poezio de la franca grupo „Les Parnassiens“ tra Heinrich Heine ĝis la ĝangallibroj de Rudyard Kipling, de novelo de sia onklo, la filozofo Charles Dollfus (Le Docteur Fabricius op. 202) tra Romain Rolland (Le Buisson ardent op. 203/171) ĝis la filmoj de la 1930-aj jaroj. En la periodo ekde 1890 ĝis 1908 voĉkantaj komponaĵoj plene staras en la malfono de lia komponado. Ili montras la bezonon, starigi ege malproksimajn tonalojn unu kontraŭ la alian aŭ surprize kunligi, grandan liberecon de modulado kaj la uzado de jam ne dissolvitaj apoĝaturoj kaj disonancoj samkiel paralele kondukataj naŭnakordoj. Tiel Koechlin malfermas al si novajn sonmondojn, karakterizitajn per granda spiro de vaste etenditaj linioj kaj per filigrana harmoniko. Lia unika orkestriga tekniko disonas pro miksado kaj kombinado de la instrumentoj pri neelĉerpeblaj gradigoj kaj koloroj. Aldonita arĉa flaĝoleto kreas perfektan ekvilibron, malalta pianotono konturas la molan eksonadon de la kontrabasoj. Al ĉi tiu multspeca miksotekniko el la sorĉejo de la sonalĥemiisto Koechlin dankindas la ekzakta travidebleco de liaj orkestrokomponaĵoj. Lia paletro etendiĝas ekde la plej malalta, tamen klare konturita malhelo ĝis preskaŭ dolorige blindiga helo. Je tio imponas la spaceco kaj la multspecaj perspektivoj de la sono.
Plurtonaleco (la samtempeco kaj tavoligo de foraj akordoj kaj tonaloj) kaj maltonaleco (harmoniko kaj melodiaro jam ne rilatigitaj al tonalo) ekde 1910 estas la stilrimedoj de Koechlin. Tiaj tendencoj kaj metodoj jam rigardeblas en liaj fruaj orkestrolidoj el la jaroj 1892 gis 1906, longe antaŭ ol ili modiĝis ĉ. 1915. En unu el liaj plej fruktodonaj kreoperiodoj inter 1910 kaj 1921 ekestis ĉ. 50 komponaĵoj, precipe piano- kaj ĉambromuziko. Per la pianociklo Les Heures persanes op. 65 (1913-19; orkestra versio 1921) kaj la Quintette pour piano et cordes op. 80 (1908-21) Koechlin apartenas al la avangardo de la francaj komponistoj tiutempaj. Komence praktikaj necesoj dominis la pluan orientiĝon: per privata instruado kaj intensa muzikverkista laboro Koechlin sekurigis sian materian ekziston kaj tiu de sia familio. Tiu instrulaboro naskis lernkomponaĵojn, kiuj ja ankaŭ intencas evolui la metiecon, unuagrade tamen la muziktalenton kaj kreivon de la lernantoj. Inter la lernantoj de Koechlin estis Francis Poulenc kaj Henri Sauguet. En 1928 li ricevis instrukomision de la Universitato de Kalifornio en Berkelio, en 1929 li ricevis la Hollywood-Bowl-Premion.
En la 1930-aj jaroj Koechlin lasis revigi sin de la frua sonfilmo. Li mem tamen preskaŭ ne kontribuis filmmuzikon, male travivitaj filmoj inspiris lin al memstaraj komponaĵoj, ekz. pri The Seven Stars’ Symphony op. 132. Festivaloj aranĝita en 1932 je Parizo, je kiu oni ludis orkestrokomonaĵojn de Koechlin – i.a. La Course de printemps op. 95 kiel unua prezentado – sub la gvidado de Roger Désormière, ja alportis al li grandan agnoskon, sed ne la esperatan trarompon. La eksplodon de la dua mondmilito la maldekstrula homaranisto Koechlin travivis kiel terura katastrofo: Ekde 1939 por du jaroj lia kreoforto foris. Tiutempe li sin dediĉis al la pretigo de kvarvoluma Traité de l’orchestration. Per la orkestrokomponaĵo Offrande musicale sur le nom de BACH op. 187 li reekkomponis en la jaro 1942. Liaj du lastaj vivojaroj donis entute riĉan rikolton da orkestroverkoj. En 1949 Société des Auteurs dekoraciis lin per la Grand Prix de la Musique française. La 31-an de decembro 1950 Charles Koechlin mortis en sia domo situanta ĉe la Mediteraneo en Le Canadel en la franca departemento Var.
Komponaĵoj
Okulfrapas en liaj 225 verkoj oftaj ekstermuzikaj ligoj. Ofte ankaŭ la nure instrumentaj komponaĵoj baziĝas sur literaturaj modeloj, ekz. ekestis dum preskaŭ 40 jaroj pluraj simfoniaj poemoj laŭ La libroj de ĝangaloj de Rudyard Kipling:
En la 1933 7-movimenta Seven Stars Symphony op. 132, komponita en 1933, li starigis sonmonumentojn por filmsteluloj (Douglas Fairbank, Lilian Harvey, Greta Garbo, Clara Bow, Marlene Dietrich, Emil Jannings kaj Charlie Chaplin).
Krom multaj, kolorece instrumentigitaj orkestraĵoj (parte utiligante Ondes Martenot) Koechlin komponis i.a. lidojn kaj ĉambromuzikon varie ensemblitajn.
Akcepto
Ekde 2001 la komponaĵoj de Koechlin trafas sur kreska interesiĝo de muzika publiko, ne nur pro la kunlabore de la sudokcident-Germana radiostacio SWR kaj ties Radio-Sinfonieorchester Stuttgart kun la dirigento Heinz Holliger samkiel Hänssler Classic kaj Archiv Charles Koechlin (Kassel) produktita serio de sondisko-publikaĵoj.
Kotavank
Kotavank (armene: Կոթավանք) estas armena preĝejo finkonstruita en la 9-a jarcento, situanta sur monteto proksime de la rivero Argiĉi kaj la vilaĝo Nerkin Getaŝen, sude de lago Sevan en Gegharkunik, Armenio. En la frua mezepoko ĝi estis la ĉefurbo de la regiono tiam konata kiel Kot. Apud ĝi troviĝas antikva tombejo kun ĥaĉkaroj.
Marlenheim
(jen france, origine alemane kaj germane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Groß Garz
Groß Garz ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al tiutage kreita nova komunumo Zehrental. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2016 ĝi havis 708 loĝantojn.
Afrika maraglo
La Afrika maraglo, Haliaeetus vocifer, aŭ Afrika fiŝaglo, kio povas esti konfuziga kun la veraj fiŝagloj (Ichthyophaga), estas granda aglo kaj rabobirdo de la familio Akcipitredoj kiu enhavas aliajn tagajn rabobirdojn kiel cirkuoj, akcipitroj, buteoj, milvoj, ktp., ĉikaze el la genro de maragloj.
Tiu specio povas simili al la Blankakapa maraglo laŭ aspekto; kvankam rilataj, ĉiu loĝas en diferencaj kontinentoj, ĉar la Blankakapa maraglo loĝas en Nordameriko.
Disvastiĝo
La Afrika maraglo, Haliaeetus vocifer, troviĝas nur en subsahara Afriko kaj ĉefe sude kaj oriente kie estas grandaj akvejoj kun abunda manĝofonto. Temas pri specio de loĝantaj birdoj, kiuj en kelkaj zonoj estas komunaj. Ili loĝas en marbordo, marenfluoj, lagunoj kaj ankaŭ ĉe proksimaj lokoj de rezervejoj, riveroj aŭ lagoj. El marnivelo ĝis 3.500 m de altitudo.
Tiu specio loĝas en plej parto de kontinenta Afriko sude de Sahara Dezerto. Ekzemploj de lokoj kie ili povas loĝi estas la Rivero Orange en Sudafriko kaj Namibio, la Okavanga Delto en Bocvano, kaj la Lago Malavio borde inter samnoma lando Malavio, Tanzanio kaj Mozambiko.
Taksonomio
Ĝi estas specio lokigita en la genro Haliaeetus (maragloj) kiu havas siajn komunan kaj sciencan nomon el sia distingiga aspekto. La plej proksima parenco de la Afrika maraglo ŝajne estas la draste endanĝerita Madagaskara maraglo (H. vociferoides). Kiel ĉiuj speciparoj de maragloj, ankaŭ tiu konsistas el blankakapa specio (la Afrika fiŝaglo) kaj helbrunkapa specio (la Madagaskara fiŝaglo). Tiu estas malnova stirpo de maragloj, kaj tiele ili havas malhelajn piedojn, bekojn kaj okulojn. Ambaŭ specioj havas almenaŭ parte blakajn vostojn eĉ junuloj. La scienca nomo estas devena el Haliaeetus, nova latino por "maraglo" (el la antikva greka haliaetos), kaj vocifer devenas el la origina genra nomo, tiel nomata de la franca naturalisto Francois Levaillant, kiu nomigis ĝin kiel la 'voĉema'.
Aspekto
La plumaro de junuloj estas bruna, kaj la okuloj estas pli palaj kompare al plenkreskuloj. La piedoj havas asprajn piedpolmojn kaj povegajn ungojn por permesi la aglon kapti glitajn akvopredojn. Tiu specio ĉefe vivtenas sin el fiŝo, sed ĝi estas ankaŭ oportunema kaj povas preni pli ampleksan varion de predo kiaj akvobirdoj. Ties distinga krio estas, por multaj, simbolo de la spirito aŭ esenco de Afriko.
Reproduktado
Reprodukta sezono estas la seka, kiam akvonivelo estas malalta. Oni konsideras, ke Afrika maraglo estas monogama kaj pariĝas unufoje por la tuta vivo. Paroj uzas du aŭ pli da nestoj, ĉar oni reuzas ilin. Ĉar ili estas rekonstruataj dum jaroj povas iĝi enormaj, ĝis pli ol du metroj kaj preskaŭ metro kaj duono de alto. Nestoj estas konstruataj en grandaj arboj proksimaj de akvo el bastonetoj kaj aliaj ligneroj.
Tie la ino demetas el 1 ĝis 4 ovojn -plej ofte 2-, kiuj estas ĉefe blankaj kun kelkaj ruĝecaj makuletoj. Kovado estas farota ĉefe de la ino, sed la masklo anstataŭvicas kiam la ino eliras ĉasmanĝi. Kovado daŭras el 42 ĝis 45 tagoj antaŭ eloviĝo. La idoj ne eloviĝas samtempe kaj tiel la plej aĝa plej ofte mortigas la junajn. Nestozorgado daŭras el 70 ĝis 75 tagoj; post ĉirkaŭ 8 semajnoj la ido kapablas memmanĝi kaj elnestiĝo okazas post 2 semajnoj, sed plue la idoj estas zorgataj de la gepatroj dum ĉirkaŭ unu monato.
Manĝado
La Afrika maraglo manĝas ankaŭ akvobirdojn kiaj anasoj, testudetojn, krokodilidojn, birdojn -kiel flamengoj, ibisoj, cikonioj, ktp.-, mamulojn -kiel simioj- ., ranojn kaj kadavraĵojn.
Ĝi ankaŭ povas forrabi la predon portitan de alia birdo, ekde alcionoj ĝis falkoj (aŭ eĉ la Goliata ardeo). Tiu kutimo estas konata kiel kleptoparazitismo.
Kutimoj
La voĉo nomigas tiun birdon ne nur en la latina scienca nomo H. vocifer, tio estas "voĉemulo", sed ankaŭ en multaj nacilingvoj. Precize la voĉo estas ia “ŭíí-a-ió-ió-ió” laŭtege kaj kun preciza movo de kapo antaŭen kaj poste supren kaj suben al la dorso, kio okazas nur ĉe tiu ĉi maraglo kaj ĉe la Madagaskara maraglo. La celo estas kontakti la partneron, kiu fakte respondas kaj oni starigas ian muzikan dueton. Junuloj ne kapablas kriegi tiel ĝis 3 aŭ 4 jaroj.
Heraldiko
Tiu afrotropisa birdospecio estas la nacia birdo de Zimbabvo kaj Zambio kaj aperas en la blazono de Namibio.
11896 Camelbeeck
11896 Camelbeeck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan tertremoscienciston Thierry Camelbeeck de la Reĝa observatorio en Uccle. Li faris studojn pri la tertremeco en Belgio.
Stacio Kawachi-Katakami
Stacio Kawachi-Katakami (japane: 河内堅上駅 [Kaŭaĉi-Katakami-eki], angle: Kawachi-Katakami Station) estas fervoja stacio en Kaŝiŭara, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Kazamanco
Kazamanco aŭ Casamance, kiu ricevis sian nomon de la rivero Casamance, estas regiono en sud-okcidenta Senegalo, inter Gambio kaj Gvineo Bisaŭa. La plejmultnombra etno en Kazamanco estas la djola popolo, kies lingvo estas la djolaaŭ kaza. Gi konsistas el la administrivaj regionoj Ziguinchor, Sédhiou kaj Kolda.
Separatisma konflikto
Kazamanco, kiu havas alian ekologion ol cetera Senegalo, produktas la plejparton de manĝaĵoj, rizo kaj kotono en la regno – kaj antaŭ la armigita konflikto ankaŭ havis la plej grandan turisman ekonomion. Pro Gambio, ĝi estas landstrio sufiĉe izolata de aliaj partoj de Senegalo. La plej granda etna grupo – tamen ne memstara majoritato – la djoloj, parolas nek la senegale ĉefan lingvon, la volofan, nek la registaran francan, kaj malsame al la islamana plejmulto, ili estas kristanoj aŭ animismanoj. Ekzistis separatismajn sentimentojn inter ili ekde la kolonialismaj tempoj.