cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de roluloj de "Neon Genesis Evangelion"
Laborantoj de "Gehirn"
Patrino de Ricuko, kreinto de sistemo de superkomputiloj "Magi", eks-kapo de teknika fako de "Gehirn". Dum laboro en "Gehirn" ŝi iĝis amaĵistino de Ikari Gendo post la morto de lia edzino. Post ke "Magi" estis finita en 2010, okazis konflikto inter Naoko kaj unua Rej. El vortoj de tiu Rej ŝi komprenis, ke Gendo nur uzis ŝin por garantii fidan laboron. Naoko sufokis ŝin kaj poste aŭ mem faris suicidon aŭ iu mortigis ŝin tiel, ke tio aspektu kiel suicido.
Portorož
Portorož (itale: Portorose, "haveno de la rozoj") estas marborda loko en Slovenio, la slovena marbordo estas parto de Istrio. Ĝi estas unu el la plej turismaj lokoj de Slovenio. Portorož apartenas al la komunumo Piran kaj havas 3000 loĝantojn. Portorož havas kazinon, jakthavenon kaj plurajn sportfaciligojn. En Sečovlje, 6 kilometroj de Portorož estas malgranda internacia flughaveno Portorož (IATA: POW, ICAO: LJPZ).
Listo de roluloj de "Neon Genesis Evangelion"
Laborantoj de "Gehirn"
Patrino de Aska. Ŝi estis gvidanta specialisto en germana sekcio de "Gehirn", kiu iĝis tria sekcio de "NERV", ŝi partoprenis en ellaborado de Evangelion-02. Ankaŭ Kjoko iĝis viktimo de kontakta eksperimento kun Evangelion, post kiu ŝi ricevis seriozan damaĝon de menso. Kjoko iĝis psike nestabila kaj komencis kredi, ke pupo estas ŝia filino kaj Aska estas alia knabino.
Portorož
La flughaveno estas la tria plej granda en Slovenio kaj situas nur kelkcentoj da metroj de Kroatio. Krom por Portorož la flughaveno ankaŭ estas uzata por turistoj kiuj volas iri al Piran, Izola, Koper, aŭ al la kroata Umag. Ĝi estas la hejma haveno de la aviada kompanio Solinair.
portas la kromnomon "rozurbo".
Alexander Archipenko
Biografio
Li trejniĝis al pentrado kaj skulptado en Kievo kaj Moskvo de 1902 al 1906. En 1908 li instalis sin en Parizo kie li kontaktiĝis kun avangardaj movadoj, interalie la grupo de kubistoj. Ekde 1910, li ekspoziciis en Salono de Sendependuloj kaj en Aŭtuna Salono. Li disvolvis plastikan esprimmanieron fonditan sur opozicioj de rektaj kaj kurbaj, vertikalaj kaj oblikvaj linioj, de konkavaj kaj konveksaj surfacoj, de malplenoj kaj plenoj. Lia priserĉo pri materioj montriĝas en liaj "skulpto-pentraĵoj" kaj liaj kunmetaĵoj.
Listo de roluloj de "Neon Genesis Evangelion"
Aliaj Lernantoj
Klasestrino de la klaso 2-A de la lernejo 707. Hikari responseme kaj serioze rilatas al sian devoj. Ŝi iĝis la plej bona kaj eble sole vera amikino de Aska en Japanio. Kvankam Hikari konfliktadas kun Toĝi, Aska helpas al ŝi kompreni, ke efektive li plaĉas al ŝi. Hikari zorgas pri siaj fratinoj, bone preparas manĝaĵon.
Alexander Archipenko
Biografio
En 1921 li forlasis Francion por iri en Germanion, poste en Usonon en 1923. Li akiris usonan ŝtatanecon en 1929. En 1933 li ekspoziciis en Ukrainia pavilono en Ĉikago en la kadro de Monda Foiro Century of Progress.
Li estis elektita al American Academy of Arts and Letters (Usona Akademio de Artoj kaj Beletroj) en 1962.
Santa Cruz do Rio Pardo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ebenfurth
Ebenfurth estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Akiro de klientoj
Akiro de klientoj estas ĉiuj streboj de komercistoj aŭ anoj de komerca entrepreno akiri novajn klientojn per rektaj kontaktoj. En tiu malvasta senco do kampanjoj de varbado aŭ ĝenerala informado pri la komercejo respektive pri ties varoj aŭ servoj, kiuj nerekte ankaŭ celas havigi novajn klientojn aŭ plialtigi la aĉetojn de la jam ekzistantaj klientoj, ne konsideratas parto de la termino: Varbado kaj ĝenerala informado "verŝas" mesaĝon pri la komercejo relative sencele sur grandan kvanton da homoj, kaj oni esperas ke certa kvanto de ili ekinteresiĝas fariĝi nova kliento de la komercejo aŭ plialtigi siajn aĉetojn tie. Rekta akiro de klientoj do estas pli celitaj kampanjoj.
Ekkontakto de kompletaj nekonatuloj
La tiel nomata "malvarma akiro de klientoj" estas ĉiuj kampanjoj kontakti kompletajn nekonatulojn, do homojn, kiuj ĝis nun havis neniajn rilatojn al la komercejo.
En iuj landoj permesatas telefonalvokoj de komercejoj ĉe privatuloj, por konvinki ilin iĝi klientoj - en multaj landoj tiaj metodoj de akiro de klientoj tamen estas malpermesataj, ĉar ili konsideriĝas entrudiĝo en la privatan sferon de la civitanoj. Telefonadoj de komercejoj ĉe aliaj komercejoj en multaj landoj pli permesatas, almenaŭ tiam kiam supozeblas ke la altelefonata komercejo havas intereson plekti novan komercan rilaton profitigan por ambaŭ flankoj.
Ekkontakto de konatuloj
La tiel nomata "varma akiro de klientoj" estas ĉiuj kampanjoj kontakti homojn, al kiuj jam ekzistas iuspecaj ligoj. Ekzemple komercejoj povas kolekti adresojn per antaŭaj vendoj de varoj al la personoj, per okazigo de konkursoj, en kiuj la partoprenantoj deklaras sian konsenton esti ekkontaktataj de la komercejo, aŭ organizaĵo povas peri ekkontakton de komercejo al siaj membroj.
La akiro de novaj komercejaj klientoj konsideriĝu proceso, en kiu interplektiĝas pluraj komunikaj vojoj (kontaktoj personaj kaj per komunikiloj).
Frydman
Frydman, hungare Frigyesvágása estas malgranda vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sacz, en Distrikto Nowotarski.
Montagny-près-Yverdon
Montagny-près-Yverdon estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 702 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Frydman
Situo
La vilaĝo situas en Karpatoj, laŭ rojo nomata Bialka, laŭ flankovojoj. Spišská Stará Ves troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
Figuro Friedrich fondis la vilaĝon en 1308. En 1673 jam troviĝis tie etaĝa kastelo de familio Máriássy. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesújfalu, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.
Montagny-près-Yverdon
Geografio
La komunumo Montagny-près-Yverdon situas rekte nordokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. La limon al Yverdon-les-Bains formas la kanaligita rojo Bey kaj la nordan komunumlimon la rojo Brine. En oriento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la bordo de la Lago de Neŭŝatelo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Montagny, la industria kvartalo Chamard, kaj la setlejoj La Brinaz kaj Planta.
930-aj jaroj
Eksteraj ligiloj
}}
Montagny-près-Yverdon
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,52 km², de kiuj 6,5% estas kovritaj de arbaro, 69,9% servas por agrikulturo kaj 22,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Montagny-près-Yverdon limas en nordo al Valeyres-sous-Montagny, en nordoriento al Grandson, en sudoriento al Yverdon-les-Bains, en sudsudoirento al Treycovagnes, en sudo al Chamblon, kaj en okcidento al Champvent.
Trafiko
Tra Montagny-près-Yverdon pasas la kantonaj ĉefvojoj 151 de Yverdon-les-Bains al Pontarlier kaj 130 de Yverdon-les-Bains al Orbe. Sur la komunuma teritorio situas la alveturejo Yverdon-Okcidento al la svisa aŭtovojo A5, kiu pasas tra la komunuma teritorio. La komunumo estas konektita pere de la urba buslinio n-ro 3 de Yverdon-les-Bains kaj la stacidomo La Brinaz ĉe la mallarĝspura trajnlinio de Yverdon-les-Bains al Sainte-Croix.
Historio
La unua dokumenta mencio de Montagny-près-Yverdon datiĝas el la jaro 995 in villa Montaniaco. Dum mezepoko Montagny estis la centro de la Senjorujo Montagny. Dum la Batalo de Grandson la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo detruis la burgon konstruitan en la 11-a jarcento kaj atribuis la tutan teritorion al la Voktejo Grandson. Post la Helveta Revolucio de 1798 Montagny estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
4428 Khotinok
4428 Khotinok estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 18-an de septembro 1977 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kolektanton de meteorŝtonoj Roman Ljvoviĉh Ĥotinok.
Arĥangelskoje (Tjumena provinco)
Arĥangelskoje (Архангельское) estas vilaĝo en Isetska distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Arĥangelska kampara municipo (Архангельское сельское поселение).
Historio
En 1898 Arĥangelskoje estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov "bela vilaĝo", kun imponaj domoj, poŝtejo, prizorgita ligna preĝejo. Ĝi staris sur alta bordo de Iseto kaj estis ĉirkaŭita de pluraj vilaĝetoj.
Stacio Sanagu
Stacio Sanagu (japane: 佐那具駅 [Sanagu-eki], angle: Sanagu Station) estas fervoja stacio en Iga, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Transitiva verbo
Transitiva verbo – en lingvoj nominativaj-akuzativaj (ankaŭ esperanto) estas verbo, kiu povas havi rektan komplementon (rektan objekton).
De transitiva verbo oni povas krei formon de pasiva voĉo.
En Esperanto, iaj verboj (eĉ sen aldono de afikso) estas transitivaj aŭ netransitivaj laŭ siaj kuntekstoj.
Akiro
Konkretaj specoj de akiro estas ekzemple
La havigo de Akirita Imuno-Deficita Simptomaro respektive Sindromo (mallongigite AIDS, kiun oni ofte vortigas kiel "Aidoso"), laŭ la supra difino do ne striktasence estas "akiro", ĉar la suferantoj de la severa malsano kutime neniel propravole deziris malsaniĝi. La nomo de la malsano influiĝis de la anglalingva termino pri ĝi: la angla vorto "acquire" pli-malpli identas la la pli ĝenerala esperanta verbo "havigi", kaj do ne enhavas la esperantlingvan signifonuancon mem klopodi iĝi ricevanto de io petita.
Podhoroď
Bazaj informoj
Podhoroď, hungare Tibaváralja estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Podhoroď kaj váralja signifas: ejo sub fortikaĵo.
Situo
Podhoroď situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Sobrance troviĝas 14 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1406, sed sur monto 403 m-ojn alta pli frue fine de la 13-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis. Ŝajnas, iom poste nur unufoje okazis sieĝo, tiam okazis militeto inter 2 grandbienuloj. Sekve la fortikaĵo ruiniĝis. En 1910 loĝis en Tibaváralja 485 da homoj, (203 slovakoj, 180 rutenoj, 74 germanoj, 14 rumanoj, 10 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Tibaváralja apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Komence de 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Podhoroď 431 da homoj, (418 slovakoj, po 5 ukrainoj kaj rutenoj, 2 ĉeĥoj). Vilaĝservoj estas biblioteko, futbalejo.
Kantono Henry (Ohio)
La kantono Henry (Henry County) estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Delta Air Lines
La entrepreno Delta Air Lines estas usona flugkompanio kun administra sidejo en Atlanta (Georgio, Usono). Laŭ la nombro de pasaĝeroj ĝi (laŭ la stato de 2010) de pluraj jaroj estas la plej granda flugkompanio tutmonde. La entrepreno estas fondomembro de la flugkompania alianco "SkyTeam".
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon DL; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas DAL.
Saint-Python
Saint-Python estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 036 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Python situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Saint-Python etendiĝas sur 7,43 km².
Lokaj famuloj
Raymond Poirette (1928-1944) estis juna rezistanto el Solesmes. Li estis pafmortigita, kiam li estis transportanta dokumentojn.
Administrado
Saint-Python apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Ferenc Innocent
Ferenc Innocent, laŭ hungarlingve kutima nomordo Innocent Ferenc estis hungara pentristo, instruisto. Ferenc Innocent naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Pátka.
John Ruthroff
John RUTHROFF estas usona astronomo. Laŭ Minor Planet Center, li malkovris la asteroidon 45073 Doyanrose la, kiun li nomis en memoro de sia patrino.
Carl Friedrich Cramer
Carl Friedrich Cramer (naskiĝinta en Quedlinburg la 7-an de marto 1752 kaj mortinta en Parizo la 8-an de decembro 1807) estis germana presisto-libristo kaj filologo, filo de la teologo Johann Andreas Cramer.
Dekomence profesoro de greka kaj de orientaj lingvoj ĉe la universitato de Kiel, li setlis kiel presisto-libristo en Parizo en 1795, poste publikigis kritikajn eldonojn en franca krom germana-franca vortaro. Li tradukis en francan plurajn verkojn de Friedrich Gottlieb Klopstock kaj de Friedrich Schiller. Financis sian presejon en Parizo la hamburga komercisto Georg Heinrich Sieveking.
Cramer volis antaŭenpuŝi ideojn de la Franca Revolucio en sia patrujo kaj estis ekde 1773 membro de Hainbund. Post lia translokiĝo en Franclandon li estis fifamita en sia patrujo.
Fonto
Tiu artikolo enhavas resumojn de la vortaro Dictionnaire Bouillet.
Najoua Belyzel
Biografio
Najoua unue studas juron en fakultato de Nancy, kaj poste foriras al Parizo por tie ekkanti. Ŝi gajnas en kantisto-selektado organizita por registri titolon "Tourne-Toi" de la bando Benoît.
El tiu renkontiĝo naskiĝas "Gabriel", la unua unuopa disko de Najoua, kiu eliras en 2005. Tiu kanzono parolas pri pasio kaj ambigua amo kie vireco kaj ineco daŭre kuniras senespere, serĉante la Alian, duon-anĝelon duon-demonon. Dank'al la sukceso de tiu pop-elektra titolo plena de mistikismo, ŝi pretigas sian unuan albumon "Entre Deux Mondes - En Equilibre", kiu eliris en majo 2006. Kelkaj recenzistoj vidas ŝin kiel novan gejan ikonon kaj komparas ŝian aŭtentan talenton kun tiu de Mylène Farmer.
Albumoj
(Liriko: N. Mazouri/Ch. Casanave - Muziko: Ch. Casanave)
Indianaj Militoj
La Usonaj Indianaj Militoj, en angla American Indian Wars, konataj ankaŭ kiel Usonaj Landlimaj Militoj, Militoj de Unuaj Nacioj en Kanado, kaj simple Indianaj Militoj, estis la multaj armitaj konfliktoj fare de eŭropdevenaj registaroj kaj kolonianoj, kaj poste amerikaj kaj kanadaj setlantoj kontraŭ la amerikaj kaj kanadaj popoloj, nome kontraŭ la indiĝenaj homoj de Nordameriko. Tiuj konfliktoj okazis en la areo de la nunaj limoj de Usono kaj Kanado de la tempo de plej fruaj koloniaj setladoj ĝis 1924. En multaj okazoj, militoj rezultiĝis el konkurado pri resursoj kaj terposedado, ĉar eŭropanoj kaj pli poste usonanoj kaj kanadanoj invadis teritoriojn kiuj estis tradicie loĝitaj fare de indianoj. Militado kaj trudenirado okazis ankaŭ kiel rezulto de konfliktoj inter eŭropaj registaroj kaj poste Usono kaj Kanado. Tiuj registaroj rekrutis indianajn tribanojn por helpi al ili fari militadon kontraŭ ĉiuj aliaj setlantoj kaj ties indianaj aliancanoj.
Post 1776, multaj konfliktoj estis lokaj, implikante disputojn pri kultivado, kaj kelkajn implicitajn ciklojn de reprezalio. En la 1800-aj jaroj, konfliktoj estis spronitaj per ideologioj kiel ekzemple "Manifest Destiny", kiu diris, ke Usono estis destinita por vastigi de marbordo ĝis marbordo sur la nordamerika kontinento. En la jaroj ĝis la Leĝo por Forigo de Indianoj nome "Indian Removal Act" de 1830 ekzistis multaj armitaj konfliktoj inter setlantoj kaj indianoj. Antaŭ tio, kelkaj konfliktoj estis solvitaj pere de vendado aŭ interŝanĝo de teritorio tra traktatoj inter la federacia registaro kaj specifaj triboj. La leĝo (1830) aprobis la grandskalan forigon de indiĝenaj popoloj kiuj vivis Oriente de la rivero Misisipo ĝis la Okcidento. Ĉar usonaj kaj kanadaj civitanoj daŭre aranĝis areojn direkte al la Pacifiko, konfliktoj daŭris. La politiko de "forigo" estis rafinita por movi kelkajn indiĝenajn popolojn al tre specifaj rezervejoj en Usono kaj Kanado.
Faldseĝo
Faldseĝo estas facile faldebla seĝo, uzata dum vojaĝo, kampado, sur la strando aŭ dum muzikfestivaloj por ŝpari spacon en la domo aŭ ĝardeno.
La sidaĵo ofte estas farita el kanvaso aŭ plasto, streĉita ĉirkaŭ faldebla metala framo, kiu havas kelkajn ĉarnirojn kaj povas rapide esti (mal)fermata.
La avantaĝo de faldpseĝo estas ke ĝi facile kaj rapide povas esti kunportata kaj stokata. Malavantaĝo estas ke la sidkomforto de faldseĝo ofte estas malbona pro la ofte simpla konstruo.
Kanada lagopo
Kanada lagopo (Falcipennis canadensis) estas mezgranda birdo apartenanta al la iama familio de la Tetraonedoj, aktuale inkludita en la pli ampleksa de la Fazanedoj. Laŭ ITIS, la nomo de tiu specio estas Canachites canadensis, sed Alan P. Peterson, unika fonto de ITIS pri birdoj, laŭ kiu la kanada lagopo iam havis la nomon savana lagopo, indikas la formon Falcipennis canadensis.
Ties reprodukta vivejo estas tajgo tra Alasko kaj tuta Kanado, de kio devenas kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo. Ili loĝas ankaŭ en la borealaj arbaroj kiuj etendiĝas al nordaj limaj subŝtatoj de Usono. Ili nestumas surgrunde en densa kreskaĵaro.
Morfologio
La mezaveraĝa enverguro de la Kanada lagopo estas de 41 cm. La mezaveraĝa pezo estas de ĉirkaŭ 490 g ĉe masklo kaj ĉirkaŭ 460 g ĉe ino. Tiuj lastaj statistikoj estas proksimumaj, ĉar estas geografia kaj sezona variadoj de la pezo de la birdoj.
44885 Vodička
44885 Vodička estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj kaj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Kanada lagopo
Plumaro
La tuta plumaro estas markata de strioj kaj makuletoj variantaj laŭ nuancoj de griza kaj bruna kun nigra kaj blanka. Estas du formoj de koloro ĉe inoj: una ruĝeca kaj alia griza. La vosto estas nigra borde de ruĝeco, escepte ĉe la subspecio franklinii kiu estas tutnigra. La masklo distingiĝas per ruĝaj karunkloj superokulaj kaj per gorĝo kaj brusto nigraj borde de blankaj makuletoj. Ties plumaro malfaciligas distingi ilin en ties habitato.
44885 Vodička
Orbito
Ĝi trakuras sian orbiton ĉirkaŭ Suno en preskaŭ kvar jaroj, tio, kiu metas ĝin en orbita resonanco 4:1 kun Tero.
Kanada lagopo
Plumaro
Plenkreskuloj havas longan kvadratan nigran voston. Masklaj plenkreskuloj estas ĉefe grizaj kun nigra brusto kun blankaj strioj, nigra gorĝo kaj ruĝa makulo superokula. Inaj plenkreskuloj estas makulecbrunaj kun blankaj kaj malhelaj strioj en subaj partoj.
44885 Vodička
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la matematiksto kaj fizikisto Karel Vodička (1880–1957), direktoro de la Mezlernejo Jirsík (1925-1935). Profunde interesita pri astronomio, li fondis la Sudbohemian Astronomian Societon (Jihočeská Astronomická Společnost; JAS) en 1928 kaj estis la unua direktoro de la Observatorio de České Budějovice (1928 - 1942) konstruita de JAS.
Kanada lagopo
Distingaj karakteroj
La masklo distingiĝas de la aliaj Tetraonedoj per la nigraj subaj partoj kaj la ruĝaj karunkloj. La distingo inter la ino de la Kanada lagopo kaj de tiuj de la aliaj membroj de la familio estas pli subtila. La identigon oni faras laŭ la grando de la birdo kaj per la bildo de la strioj kaj makuletoj de la plumaro. Somere la ino de la Lagopoj havas ĉiam blankon ĉe la flugiloj, basventre kaj krure. La ino de la Malhela lagopo estas pli malhela kun plumaro pli griza kaj strioj ne tiom markataj. La Kanada tetrao havas kresteton kaj voston grizan aŭ ruĝecan kun malhela bordo.
La inoj de la Tetraonedoj havas ĉiuj kamuflan plumaron kiu igas ilin malfacile distingeblaj unu disde alia. Kelkaj specioj konfuzeblaj kun la Kanada lagopo:
Subspecioj
Estas agnoskataj du subspecioj ĉe la Kanada lagopo. La subspecio okcidenta, F. c. franklinii, kaj F. c. canadensis kiu okupas la centron kaj orienton de la kontinento.
Parencaj specioj
La klasigo de tiu nearktisa birdo estis pridebatita. La subspecio okcidenta, F. c. franklinii, estis konsiderata distinga specio de la subspecio de la centro kaj oriento, F. c. canadensis, ĝis la unua duono de la pasinta jarcento.
Tiam estis agnoskitaj 4 subspecioj ĉe tiu specio: canadensis el Labrador al la Roka Montaro ; osgoodi el la baseno de Makenzio al nordo de la Brita Kolumbio, la Jukono kaj la centro de Alasko; canace el la Grandaj Lagoj al la Marprovincoj kaj la Nov-Anglio; atratus laŭlonge de la marbordo de sudokcidenta Alasko. Tiuj subspecioj ne estas plu agnoskataj. Krome kelkaj preferas klasigi la Kanadan lagopon en la genron Dendragapus. Krome oni trovas ankoraŭ ofte la nomon Dendragapus canadensis en la literaturo.
Kutimaro
La Kanada lagopo havas grandan fidon je sia kamuflo, kaj ofte restas ankoraŭ eĉ kiam oni alproksimiĝas je 1 metro. Pro tio surloke oni nomas ilin per moknomo "Freneza koko" aŭ en Alasko, "Stulta koko". Dum la vintraj monatoj, tamen, la Kanada lagopo iĝas tre timema pro manko de kamuflo; ili ekflugas kiam oni alproksimiĝas je 6–45 m. Maskloj en sia teritorio faras tamburan sonon per flugilfrapado.
Malpli voĉa ol aliaj lagopoj, tiu faras iome mildajn alvokojn inklude ululojn kaj klukadon. Maskloj foje tremoskuas vostojn aŭ flugilojn.
La Kanada lagopo estas birdo kaŝema kaj diskreta. La fakto ke ili kutime silentemas kaj ke ili ne ekflugas ĉiam kiam preterpasanto proksimiĝas malfaciligas ties vidon en la densa arbaro kie vivas. Ĝi permesas tioman alproksimiĝon ke eblas laŭdire mortigi ĝin per bastonfrapo. Tiu vundeblo eksplikas probable kial la specio malpliiĝis aŭ eĉ malaperis en la regionoj plej loĝataj en la sudo de ties teritorioj.
Vivejo
La Kanada lagopo estas specio de loĝantaj birdoj en koniferaj arbaroj, ĉefe inter tiuj kiuj konsistas el Nigra piceo aŭ Banks-pino. Ankaŭ ĉe Abioj, Cugoj, kaj Tujoj. . Ce Kebekio oni trovas kutime tiun specion en la arbaroj kie hegemonias la Nigra piceo kaj la Balzama abio kie kreskas densa arbustaro.
Kelkaj povas moviĝi al mallongaj distancoj per piede aŭ al diferenca loko por vintro. Inoj kun junuloj povas loĝi je bordoj de arbarklarejoj, sed tendence resti proksime de koniferoj.
Manĝo
Tiuj birdoj manĝas surgrunde aŭ en arboj vintre. La dieto de la Kanada lagopo ege komponiĝas el vegetala materialo. Nur kiam la grundo estas libera de neĝo ĝi konsumas malgrandajn kvantojn de artropodoj. Somere ili manĝas ankaŭ berojn, verdajn plantojn kaj iomajn insektojn.
La cekumoj, digestaj sakoj de la intestinoj, pligrandiĝas por elteni la vintran dieton de tiu birdo konsista je pinglofolioj de koniferoj. La kapablo de la Kanada lagopo dependi nur de nutrofonto tiom malnutra kiom koniferpingloj por sekurigi sian vivtenon vintre surprizas. Ŝajne ili kompensas la feblan nutrokvanton de la pinpingloj per la ingestado de granda kvanto kies disponeblo ne estas problema en la nordaj arbaroj kie ili loĝas.
Laŭ la sezono, tiu lagopo aldonas dornojn, herboburĝonojn, florojn kaj fruktojn de arbustoj kaj fungojn. La idoj estas escepto al tiu nutroreĝimo vegetala kaj manĝas ĉefe materion animalan el la unuaj monatoj ĝis aĝo de 5 aŭ 6 monatoj kiam ili faras reĝimon kiel tiu de plenkreskuloj.
Ili tendencas ankaŭ manĝi ŝtonetojn por helpi ties timusojn digesti sian manĝon.
Migrado
La Kanada lagopo ne estas migranta birdo, sed specio de loĝantaj birdoj. La specio okupas la saman arealon la tutan jaron. Tamen ĉirkaŭ kvarono de la populacion faras migradeton ĉiujaran de mallonga distanco kiu ne modifas la distribuadon de la specio. El meza aŭgusto al fino de decembro, kelkaj individuoj, ĉefe inoj, abandonas la nestolokon por aliri al vintrejoj situaj ĝis deko de kilometroj de distanco. Tiuj migrantoj estas pli pretaj grupiĝi vintre kompare kun la nemigrantoj kiuj tendencas adopti pli teritorian konduton dum la malvarma sezono.
Pariĝado
La ino estas monogamia kaj la masklo poliginia. La masklo kiu intencas pariĝi plenumas memmontran ceremonion. Tiu ceremonio konsistas je plumerektigo, ĉefe ĉe la brusto kaj la vosto, krom de la ruĝaj karunkoj. Subigante iom la flugilojn, li cirklas ĉirkaŭ la ino, agitante sian plumaron, farante mallongajn haltojn kaj bekoplukante la grundon de tempo al tempo.
Nestumado
La ovodemetado okazas fine de majo al meza junio. Tio varias laŭ la latitudo kaj la klimato printempa. La eloviĝo okazas en ia teritorio dum dekduo de tagoj, sed ĉe unu ovodemetado dum 24 horoj. Dua ovodemetado povas okazi post perdo de la unua pro predado.
La 6 al 8 ovoj estas demetata sur ioma grunda depresio ĉe konifero, kiu utilas kiel minimuma kamuflo por la nesto. La ovo, ovalforma, flavecoliva kaj foje makuleca, estas ĉirkaŭ 42 x 31 mm. Nur la ino kovas la ovojn. Tio komencas kiam la lasta ovo estas demetata kaj daŭras 21 tagojn.
La idoj, nidifugoj, faras elnestiĝon rapide survoje. Ili povas jam fari mallongan flugon post 6 aŭ 8 tagoj. La ino kovas la idojn nokte ĝis tri semajnoj. La junuloj abandonas la idaron dum septembro.
Parazitado
La nestoparazitado interspecia estis neniam observata ĉe la Kanada lagopo. Konsiderante la altan instinkton teritorian de la inoj kaj la sekvan agresemon, tiu parazitado estas probable rara okazo ĉe tiu specio.
Distribuado
La Kanada lagopo troviĝas en tuta Kanado, el Atlantikaj Provincoj al la Brita Kolumbio kaj Jukono, al la usonaj subŝtatoj de Alasko, Vaŝingtonio, Idaho, Minesoto, Miĉigano, kaj Nov-Anglio. La norda limo de ties distribuado korespondas al malapero de la koniferoj, ties biotopo, en tundro. La anstataŭo de la koniferoj per la arbaroj deciduaj kaj per la herbejoj limas sian sudan distribuadon.
La specio estis enmetita sukcese en la insulon de Novtero en 1964 kaj en la insulon Antikostio en 1985. .
Restaĵoj de la Kanada lagopo date de la lasta glaciepoko de la Plejstoceno en Virginio montras, ke la distribuado de tiu specio etendis pli sude tiame.
Vivodaŭro
Kelkaj individuoj atingis aĝon de 13 jaroj.
Populacio
La denseco de populacio povas atingi 83 birdojn por 100 ha.
Predado
La Kanada lagopo, ties ovoj kaj idoj same kiel plenkreskuloj, suferas diversajn predantojn. La Kojoto, la Ruĝa vulpo, la Kanada linko kaj la Amerika marteso estas teraj predantoj. La Akcipitro kaj foje la Granda kornostrigo estis iam vidataj kaptantaj tiun lagopon.
Rilato kun homoj
La Kanada lagopo bezonas arbarojn de koniferoj gravaj por ties survivado. La arbarklarigado, ofte praktikata en la koniferaj arbaroj, havas negativan sekvon sur la populacio de tiu birdospecio. Parto de la populacio vivtenas sin en la restantaj arbareroj, sed malpliiĝanta
Tiu lagopo estas ankaŭ specio de ĉasbestoj ĉasata pro ties viando.
Konservado
Kvankam ĝi estas konsiderata Malplej Zorgiga de IUCN, tiu birdo estas protektata specio laŭ la ĉasregularo de Vermont.
Michel Léon Hirsch
Michel Léon Hirsch (naskiĝis en Parizo – mortis en decembro 1989) estis franca ĵurnalisto, radiofona publicisto, tradukisto el la ĉeĥa en la francan, kun Hanuš Jelínek la plej granda propagandisto de la ĉeĥa kulturo en Francio.
Inter la du mondmilitoj li studis en Prago kaj francigis ĉeĥajn poetojn (Otokar Březina, František Halas, Vítězslav Hálek, Vladimír Holan, Vítězslav Nezval, Jaroslav Seifert), prozistojn (Vladislav Vančura, Egon Hostovský) kaj ankaŭ dramverkistojn (Karel Čapek). En la 1930-aj jaroj li laboris en la Franca Instituto en Prago. Por La Revue française de Prague li francigis Cesta na jitřní (Vojaĝo al la sudo de Jan Čep) kun ŝanĝita titolo Nuit de Noël (La RFP, n-ro. 60, 15-an de junio 1933, p. 90-95). Post la milito li laboris en la franca ministerio pri informado kaj estis sekretario de artista sekcio de franca-ĉeĥa societo (Amitié Franco-Tchécoslovaque) kaj ĉefo de ĉeĥoslovaka sekcio de Radio Parizo kaj kunlaboris ankaŭ ĉe eldendado por Afriko kaj Mez-Oriento ĉe ORTF (Office de Radiodiffusion Télevision Francaise).
1-a libro de Samuel
La 1-a libro de Samuel (mallonge "1 Sam") estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio.Kune kun 2 Sam, 1 Reĝ kaj 2 Reĝ ĝi estas unu tutaĵo.Ĝi estas parto de la Readmona Historia Verkaro.
Nomo
La libro nomiĝas
Ĝi nomiĝas tia, ĉar je la komenco de la 1-a libro la ĉefrolulo estas la juĝisto kaj profeto Samuel.
Hindiaj Flotegoj
Hindiaj Flotegoj de Portugalio (Armadas da Índia) estas serio de portugalaj flotegoj al Hindio ĉirkaŭ la Kabo de Bona Espero laŭ vojo, malkovrita de Vasco da Gama. Ekde 1497 ĝis la mezo de la 17-a jarcento Portugalio sendis 1033 ŝipojn laŭ tiu vojo.
1-a libro de Samuel
Aŭtoro
La libroj Samuel kaj Reĝoj en la hodiaŭa formo estas verkitaj en la ora epoko de la hebrea lingvo.
Hindiaj Flotegoj
1497
La 1-a Hindia Flotego (Vasco da Gama)
1-a libro de Samuel
Enhavo kaj strukturo
La libro rakontas pri la lastaj Juĝistoj (Eli kaj Samuel) kaj pri la komenco de la periodo de la reĝoj.
Hindiaj Flotegoj
1500
La 2-a Hindia Flotego (Pedro Álvares Cabral)
1-a libro de Samuel
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla strukturo:
Jen kelkaj konataj perikopoj:
Teksto en Esperanto
La (iom prilaborita) traduko de Zamenhof estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Hindiaj Flotegoj
1501
La 3-a Hindia Flotego (João da Nova)
1502
La 4-a Hindia Flotego (Vasco da Gama)
1503
La 5-a Hindia Flotego (Afonso de Albuquerque)
1504
La 6-a Hindia Flotego (Lopo Soares de Albergaria)
1505
La 7-a Hindia Flotego (Francisco de Almeida)
Piroska Tutsek
TUTSEK Piroska (tuĉek) estis hungara operkantistino (mezosoprano) naskiĝinta en Brassó 3-an de septembro 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de decembro 1979.
Biografio
Tutsek studis en Budapeŝto (Sik József, kanto), en Berlin ĉe Jekelius kaj Lissmann (kanto), ĉe Max Reinhardt (ludtekniko), respektive ĉe Anna von Bahr-Mildenburg (rolpraktiko, sceneja deklamacio). En Romo ŝi estis lernantino de Polverosi (itala kantmaniero). Ŝi lernis en Bayreuth Richard Wagner-interpretadon kaj en Medau-lernejo movarton. Ŝi debutis en 1933 en Budapeŝta Ŝtata Operejo en rolo de Amneris (Verdi: Aida). Ŝi estis ĝis 1948 anino de la operejo. Ekde 1936 ŝi kantis en Staatsoper de Vieno. En 1938 ŝi estis gastkantistino de la Festaj Ludoj de Salzburg
Sault Ste. Marie (Ontario)
'''Sault Ste. Marie (aŭ Sault-Sainte-Marie''') estas urbo en la kanada provinco Ontario. Ĝi estas la ĉefurbo de la kampara distrikto Algoma, kaj situas laŭlonge de la rivero St. Marys. La urbo havis proksimume 75.000 loĝantojn en 2006 : ĝi spertis malkreskon depost la 1990-aj jaroj, kiam en ĝi loĝis 84.000 homoj.
Ekzistas ĝemela, samnoma urbo sur la alia flanko de la rivero, en la usona ŝtato Miĉigano.
Historio
Laŭ la Oĝibvoj, la loko nomiĝis Baawitigong, tio estas la "loko de la rapidfluoj". La Indianoj uzis la lokon kiel regionan renkontejon. Post la vizito de Étienne Brûlé en 1623, la Francoj donis al la areo la nomon "Sault de Gaston", kiel omaĝo al Gaston de Francio, frato de la reĝo Ludoviko la 13-a. En 1668, la jezuitaj misiistoj renomigis ĝin "Sault Sainte Marie" (akvofaloj/rapidfluoj de Sankta Maria).
Heide
Heide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tamburina arbarkolombo
La Tamburina arbarkolombo (Turtur tympanistria) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Turtur, iom simila al genro Streptopelia.
Disvastiĝo
Ĝi estas disvastigata loĝanta birdo de arbaroj kaj similaj densaj vegetalejoj de Afriko sude de la Sahara Dezerto. Ties teritorio ampleksiĝas el Senegalio orienten ĝis Etiopio kaj Kenjo kaj suden tra orienta Afriko ĝis sudorienta Sudafriko, sed ĝi malestas en pli sekaj areoj de sudokcidenta Afriko. Estas loĝantaro ankaŭ ĉe insularo Komoroj.
Heide
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Tamburina arbarkolombo
Aspekto
La Tamburina arbarkolombo estas eta diketa kolombo, kutime ĉirkaŭ 22-23 cm longa. La masklo havas blankan vizaĝon kun nigra strimakulo tra la okulo, blankajn subajn partojn kaj grizan kronon. La dorso, nuko, flugiloj kaj vosto estas helgrizbrunaj, kaj la falditaj flugiloj havas grandajn malhelpurpurajn makulojn. La subvosto estas bruna. La okulringo kaj kruroj estas purpurruĝaj kaj la beko estas purpura.
La ino estas pli senkolora, kaj estas blanka nur ĉe la ventro, la vizaĝo kaj la brusto, ĝenerale ĝi estas helgrizbruna. La krono estas grizbruna, sen la blugrizo de la masklo. Junuloj aspektas kiel inoj, sed ili havas avelkolorajn plumobordojn ĉe dorso, brusto kaj flankoj. Eĉ ĉe tiuj plumartipoj, tiu ĉi specio estas pli pala sube ol aliaj etaj afrikaj kolomboj.
Kutimoj
Tiu ĉi estas specio de vere densaj arbaroj, inkludante densajn ĝardenojn kaj plantejojn de ricino, kakao kaj gumo. Krome tiu ĉi timida specio estas kutime vidata kiam ĝi staras dum ĝi manĝas sur arbara grundo.
La tamburina arbarkolombo konstruas feblan neston el bastonetoj malalte en arbusto, grimpoplanto aŭ konvolvulo, kie la ino demetas du kremokolorajn ovojn. Ambaŭ gepatroj kovas, kvankam tiun taskon faras ĉefe la ino, kaj eloviĝo okazas post 13 tagoj kaj post kromajn 13-14 tagoj okazas elnestiĝo. La idoj estas manĝigataj per vomita manĝaĵo.
La flugo de la tamburina arbarkolombo estas rapida kaj lerta, kaj ĝi estas amlalta kiam la birdo estas surterigonta. Dumfluge ĝi montras avelkolorajn unuajn flugoplumojnkaj subflugilojn.
La voĉo de tiu ĉi birdo estas konstanta repetita du-du-du-du-du.
La tamburina arbarkolombo estas kutime soleca, sed ĝi estas foje vidata laŭ paroj aŭ familiaj grupoj aŭ kun la Afrika citronkolombo. Ĝi estas sufiĉe surterema kaj kutime manĝas surgrunde semojn kaj etajn fruktojn. Ĝi preferas semojn de ricino. Ĝi eventuale manĝas ankaŭ etajn insektojn kaj moluskojn.
Eggendorf (Malsupra Aŭstrio)
Eggendorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Walter Karl Mudrak
EdE-M Aŭstra esperantisto
Walter Karl MUDRAK (naskiĝis la 24-an de marto 1904 - mortis la 31-an de januaro 1998 en Vieno) estis aŭstra esperantisto, bankoficisto en Wien.
Esperantisto de 1924. Speciale laboris en katolikaj, junulaj kaj pacifistaj rondoj. Vicprezidanto de Katolika Unio Esperanto-Wien, sekretario de MOKA, sekretario kaj afergvidanto de Internacia Esperanto Laborkomunumo por „senalkohola kulturo“ kaj por „sentabaka kulturo“, estrarano de AEA. Poezia verketo ,Kunlaboro‘, 1932. Kunlaboranto de ,La Juna Batalanto'; ,Espero Katolika' kaj ,Aŭstria Esperantisto'. Kunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto. (laŭ EdE)
Esperantisto de 1921, li aktivis dum pli ol 70 jaroj en Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista, kies 27-an kongreson (1957) li organizis en Vieno. Li estis sekretario de Mondjunularo Katolika (fondita en 1920), afergvidanto de Aŭstria Katolika Ligo Esperantista kaj de Aŭstria Esperantista Federacio (1967-78), kaj estrarano de Aŭstria Esperanto-Asocio. Li gvidis kursojn, kunlaboris en diversaj revuoj kaj en Enciklopedio de Esperanto (1933). Membro de UEA 50 jarojn, Mudrak estis LKK-vicprezidanto de la 55-a UK (1970) en Vieno. (laŭ Esperanto, marto 1998)
Alice Eve
Alice Sophia Eve (naskiĝis la en Londono) estas brita aktorino.
Biografio
Eve naskiĝis kiel filino de aktoro Trevor Eve kaj Sharon Maughan. Ŝi havas du pli junajn fratojn, Jack kaj George. La junulino plenkreskis en Britio kaj en Los Angeles, Usono. Ŝi vizitis Bedales School kaj abiturientiĝis en Westminster School en Londono. Dum siaj Gap Years (sindonaj jaroj), ŝi studis ĉe Beverly Hills Playhouse same anglan ĉe St Catherine’s College, Oksfordo. Dum ŝia tempo en Oksfordo, ŝi ludis en studentaj teatraĵoj.
Kariero
Eve komencis sian karieron en televidaj filmoj de BBC kiel The Rotters’ Club, Poirot kaj Hawking same en eta rolo en filmo Stage Beauty en 2004.
Henri Mathias Berthelot
Henri Mathias BERTHELOT (naskiĝinta la 7-an de decembro 1861 en Feurs, mortinta la 28-an de januaro 1931 en Parizo) estis franca generalo, armea komandanto (brigada generalo) je la komenco de la unua mondmilito. Li komandis la taĉmentojn de Soissons, poste tiujn de Verdun. Oni komisiis al li la reorganizon de la rumana armeo en 1916, la defendon de Reims en 1918. Post la unua mondmilito li estis la ĉefkomandanto de la danuba armeo de la entento kaj tiel li agadis eĉ en Hungario. Li iĝis fine de 1919 armea guberniestro de Metz.
Laŭ Berthelot estis nomita la rumana vilaĝo General Berthelot.
Arques (stacidomo)
Arques estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  , en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de vartrajnoj kaj turismaj trajnoj de CFTVA (Chemin de fer touristique de la vallée de l'Aa).
Rojo Fourteen Mile
Rojo Fourteen Mile, ankaŭ Rojo Fourteenmile, estas rojo en Kantono Clark en la Usona ŝtato de Indianao. Ĝi estas nomita tiel ĉar ĝi estas dek-kvar mejloj de la kaskadoj de la Rivero Ohio. Oni povas vojaĝi sur la rojo por 2,9 mejloj el la Rivero Ohio. Ĝi estas Ŝtat-Heredaĵa Programa Loko kaj ankaŭ ekzistas populara kanua vojo.
Oni povas kapti multe da fiŝoj en la rojo. Ĉefe la specoj: Perko, blubranko, kaj katfiŝo.
Ne ekzistas rilato inter ĉi tiu rojo, kaj la Rojo Fourteen Mile kiu estas grava por la Batalo de Raymond.
Multlingva Intersteno
EdE-M Multlingva Intersteno. Stenogazeto en multaj lingvoj por ekzerco de la Intersteno (v.). Aperas de 1930, 21x15 cm. Red. H. Friesz, Duisburg, Germ.
Mormonaj manĉaropioniroj
Instigitaj ligi iliajn eklezianojn en Utaho sed malhavantaj financojn por plenaj virbovo- aŭ ĉevalteamoj, preskaŭ 3.000 mormonoj pioniroj de Anglio, Kimrio, Skotlando kaj Skandinavio faris la vojaĝon de Iovao aŭ Nebrasko ĝis Utaho en dek-manĉara kompanioj. La piedvojaĝo estis katastrofa por du el la ekspedicioj, kiuj komencis ilian vojaĝon danĝere malfrue kaj estis kaptitaj per peza neĝo kaj drastaj temperaturoj en centra Vajomingo. Malgraŭ drama savklopodo, pli ol 210 el la 980 pioniroj en tiuj du ekspedicioj mortis tiele.
Kvankam nur pli da 10 % de la elmigrantoj de la lasta-tago movado de 1847-68 faris la vojaĝon okcidente uzante manĉarojn, la manĉaropioniroj fariĝis grava simbolo en SLT-kulturo, reprezentante la fidelecon kaj oferon de la pionirogeneracio. Ili daŭre estas agnoskitaj kaj honoritaj en okazaĵoj kiel ekzemple Pioneer Day, preĝejospektakloj, kaj similaj memorceremonioj. La manĉaropiedvojaĝoj estis konata temo en mormona popolmuziko de la 19-a jarcento kaj estis temo en SLT-fikcio, kiel ekzemple la nova In the Company of Angels (En la Kompanio de Anĝeloj) de David Farland, la historiaj romanoj de Gerald Lund, Fire of the Covenant (Fajro de la Pakto), kaj la sciencfikcia novelo de Orson Scott Card, "Okcidenta".
Tiny Grimes
Diskoj
Kiel bandestro
Kiel gastmuzikisto
José de la Serna e Hinojosa
José de la Serna y Martínez de Hinojosa [inoĤOsa], grafo de la Andoj (Jerez de la Frontera, 1770 - Kadizo, 6-a de julio de 1832), estis nobelo, militisto kaj administristo kolonia hispana kiu okupis la postenon de Vicreĝxo de Peruo dum la lastaj jaorj de la dominado de Hispanio en Sudameriko.
Kariero
Li partoprenis en miltagadon jam en Sebto en 1790. Li partoprenis ankaŭ en la milito de Rusiljono kontraŭ Francio el 1793 al 1795 kaj en la ŝiparmeo kontraŭ Britio ĉirkaŭ 1799. Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo defendis la urbojn Valencio kaj Zaragozo, kie ĝi estis enprizonigita al Francio, de kie fuĝis tra Aŭstrio kaj Grekio por reveni al Hispanio kaj pluigi la lukton kontraŭ la armeoj de Napoleono. Li estis jam kolonelo.
En Peruo
En 1815 li estis sendita al Vicreĝlando de Peruo kun operacejo en Alta Peruo kie li devis lukti kontraŭ la sendependistoj el la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata kun klara malsukceso ĉe Tukumano. Poste li iris al Peruo. Post la kunsido de Punĉaŭka de la vicreĝo kun la generalo José San Martín kaj logika interkonsento okazis agado fare de Arenales kaj La Serna estris la retiron de la monarkistoj el Limo al Kusko. Post malsukcesoj de la tiama vicreĝo Joaquín de la Pezuela, la hispanoj nomumis La Serna, kiu jam estis generalo do plej altranga oficiro, kiel vicreĝo (29-a de januaro de 1821), kio estis poste konfirmita de la registaro de la Liberala Jartrio kaj de la reĝo Fernando la 7-a. José de la Serna kunsidis kun la sendependentista generalo José de San Martín kaj venis nova malkonsento. En junio de 1821 la vicreĝo abandonis Limon sed ne Kajaon por setliĝi kun sia armeo en Kusko.
La generalo San Martín eniris triumfe en Limo la 10an de julio. La 15an oni subskribis la akton de sendependeco de la perua ŝtato en la urbodomo de Limo, kio estis prezidita de la urbestro Isidro de Cortázar y Abarca. Siaflanke La Serna alportis la unuan presilon al Kusko kaj ekprintis de tie faman gazeton El Depositario. Li atendis helpajn trupojn kiuj nenima alvenis al Peruo kaj eltenis son tri jarojn plue, nome en la Provinco Kusko en 1824. Post suferi la ribelion de la generalo Pedro Antonio Olañeta, li estis venkita de la generalo Antonio José de Sucre en la Batalo de Ajakuĉo. La Serna ricevis sep gravajn vundojn en la batalo; kaj laŭ la kapitulaco de Ajakuĉo oni permesis lin reveni al Hispanio.
Post resanigo en januaro de 1825 el haveno Quilca enŝipiĝis en la fregato franca "Ernestine", kaj iris al Bordozo, revenis fine al Hispanio, kie, superinte la milittribunalojn, la reĝo Fernando la 7-a omaĝis lin per la titolo de Grafo de la Andoj. Li mortiĝis en Kadizo, en julio de 1832, 63jaraĝa, sen lasi descendon.
János Istiván
János György ISTIVÁN, János ISTIVÁN [JAnoŝ iŝtiVAN],  ISTIVÁN János György (naskiĝis la  en Budapeŝto) estas hungara pentristo kaj karikaturisto.
Biografio
Istiván frekventis bazlernejon en Veszprém, belartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en vespera kurso de Belarta Altlernejo de Budapeŝto en la lernojaro 1976. Li lernis precipe de Károly Klimó. Li plulernis en Parizo en École nationale supérieure des arts décoratifs, sed li estis ankaŭ vicrestaŭristo. Li akiris diplomon en 1984, poste li hejmenvenis. Li laboris precipe en Veszprém, nur ekde 1985 li estis profesia karikaturisto, pentristo. Ekde 2007 li estas invalida emerito.
Georges Fontenis
Georges FONTENIS (27-a de aprilo 1920 - 9-a de aŭgusto 2010) estis franca instruisto, kiu laboris en Tours. Li estas pli vaste memorata pro sia politika partopreno, precipe dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.
Liberecana komunisto kaj faka sindikatisto, li estis ĉefa figuro en la anarkiisma movado.
Fruaj jaroj
Priskribita de unu aŭtoritato kiel "filo kaj nepo de batalemaj socialistoj", Georges Louis Albert Fontenis naskiĝis en laborista familio en Parizo kaj kreskis en la antaŭurboj de la ĉefurbo. Kiel juna adoleskanto, li formanĝis la revolucian socialismon de sia patro kaj komercis sindikatajn ĵurnalojn kaj gazetojn kaj alian trockisman kaj pacisman literaturon. Li engaĝiĝis kun la liberecana movado dum la strikoj de junio 1936. Kiam li estis 17-jara, li aliĝis al la Anarkiisma Unio, "malkovris" Bakuninon kaj Kropotkinon, kaj komencis vendi Le Libertaire ĉe stratanguloj.
Aktivismo kaj instruado
Francio estis invadita de Germanio dum majo/junio 1940. Politika kaj sindikata agado estis malpermesita, kun la rezulto, ke diversaj politikaj organizoj, inkluzive de la Sindikata Konfederacio ("Confédération Générale du Travail", CGT) mem, "subteriĝis", iom post iom enmetita en la pli larĝan francan rezistan movadon. Fontenis aliĝis al la "kaŝa CGT", ankaŭ partoprenante aktive en lokaj sindikatistaj grupoj. Antaŭ tiu tempo li laboris kiel bazlerneja instruisto en la nordorienta parto de Parizo. Li ankaŭ estis implikita post la milito kun Marcel Pennetier kaj Maurice Dommanget en relanĉo de alia speco de lernejo, la nomita École émancipée, revolucia sindikatista grupo de (foje) samideanoj.
Post la instruista striko en Sejno en novembro-decembro 1947 Georges Fontenis nelonge aliĝis al la Nacia Laborista Konfederacio ("Confédération Nationale du Travail", CNT-F), sed poste revenis al la pli ĉefa nacia instruista sindikato ( "Syndicat national des instituteurs", SNI) en kiu li daŭre premis la bataleman tagordon de École émancipée. Post kiam li estis arestita de la sekurecaj servoj kaj lia kondamno en 1957, kiu estis parto de pli vasta fortigo kontraŭ la anarkiisma movado, li estis reenpostenigita en la instruistan profesion en 1958 kaj enskribiĝis ĉe la École normale supérieure de Saint-Cloud, granda bazlernejo en la okcidenta parto de Parizo. Li iĝis inspektisto de bazlernejoj en kampara zono inter 1962 kaj 1967 kaj poste, en septembro 1967, instruisto pri psikopedagogio en la instruista trejnadakademio en Tours.
Ĝenerala Sekretario de la Anarkiisma Federacio (Francio)
Post la fino de la milito Georges Fontenis estis unu el la fondintoj de la Anarkiisma Federacio. Aliaj fondintoj estis Robert Joulin, Henri Bouyé, Maurice Joyeux, Suzy Chevet, Renée Lamberet, Georges Vincey, Aristide kaj Paul Lapeyre, Maurice Laisant, Maurice Fayolle, Giliana Berneri, Solange Dumont, Roger Caron, Henri Oriol kaj Paul Chery. Dum la sekvaj jaroj lia vivo estis proksime akordigita kun tiu de la liberecana movado ĝis 1957. Tio estis la jaro en kiu li estis arestita de la sekurecaj servoj pro sia subteno al alĝeriaj separistoj.
En 1946 li estis elektita Ĝenerala Sekretario de la Anarkiisma Federacio. Por multaj en la movado lia estis relative nova vizaĝo, kiu faciligis al li trovi konsenton, ĉar li ne estis membro de iu ajn ekzistanta frakcio. Fakte, tamen, anarki-komunistaj kaj individuismaj anarkiismaj tendencoj ne kongruis kun la prioritatoj de la federacio. La individuismaj anarkiistoj, gvidataj de la fratoj Lapeyre kaj Jean-René Saulière, organizis "leterskriban vestiblon". Kiel diris Maurice Joyeux, "Ĝi ne estis vere strukturita grupo intencita ekskludi tiujn, kiuj pensis malsame ol ili de la Anarkiisma Federacio, sed reton de leterskribado tra la lando, kiu kondukis al identa aro de rezultoj. Oni diris, ke ili antaŭaranĝis la kongreson rilate al la proponoj, kiujn ili prezentis, ekster la kongresa kunveno".