cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Big Sur
Big Sur (/bɪg ˈsɝ/) estas malmulte loĝata regiono de Kalifornio kie la Montoj Santa Lucia leviĝas abrupte de la Pacifiko. La nomo "Big Sur" devenas de la origina hispana nomo "el sur grande" aŭ "el país grande del sur", kiu rilatas al ĝia loko sude de la Duoninsulo Monterey. La areo ofertas elstarajn vidojn, igante ĝin populara turisma loko.
Parkoj de Big Sur
Listo de parkoj de Big Sur, de nordo al sudo:
Svedio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Geneviève Hervé
Geneviève Hervé(Ambilly, 1954) estas franca artisto. Geneviève Hervéis konsiderata la plej gravaj artistoj kaj pionira fondinto de Cifereca arto. Ŝi ankaŭ estis direktoro, kaj direktoro de fotarto en pluraj filmoj. Ŝi estis avangarda artisto: ŝiaj artstiloj estis influitaj de faŭvismo kaj renesanca arto. Ŝi ankaŭ estis direktoro de fotarto en pluraj filmoj. .
Svedio en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Geneviève Hervé
Vivo
Ŝi komencis kiel modelo paradanta por la plej famaj francaj stilistoj, post diplomiĝo pri literaturo en 1977 en Parizo ĉe la Sorbonne, studento de Serge Daney kaj Pascal Bonitzer, ŝi denove akiris esploran doktorecon ĉe la Sorbonne en 1981 pri filozofio aplikita al arto.
En 1986 ŝi iĝis la oficiala fotisto por la plej gravaj francaj modrevuoj kiel ekzemple Vogue, Vanity Fair, The Globe Magazine, Avenue Magazine.
Ŝi dediĉos sin al aŭdvida kaj filma reĝisorado, lernanto de Federico Fellini, Bernardo Bertolucci, Pier Paolo Pasolini, Jacques Lacan kaj Luigi Comencini kaj havigante konsultado pri vida esplorado por la itala armeo.
Ŝi iĝas la unua artisto se temas pri inventi verkojn de cifereca arto kaj "videopentraĵo", kun stilo influita per renesanca arto.
Svedio en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Andaluza Kongreso de Esperanto
Andaluza Kongreso de Esperanto estas Esperanto-kongreso okazigita ĉiujare de la Andaluzia Esperanto-Unuiĝo, foje koincide kun la Hispana Esperanto Kongreso. Oni povas marki du epokojn en la realigo de la andaluziaj kongresoj. Nome la jenaj:
Socialdemokrata Partio (Tajvano)
La Socialdemokrata Partio (SDP, ĉine: 社會民主黨, pinjine Shèhuì Mínzhǔ Dǎng, mallonge ĉine 社民黨, pinjine Shèmíndǎng) estas politika partio en Tajvano. Partiano Miao Po-ya lokaj elektoj en 2018 en gajnis sidlokon en la Tajpea Urba Konsilio. Ŝi estas unu el la unuaj Samseksemulino membroj de la municipa konsilio.
Pirimidinosulfonila klorido
Pirimidino-2-sulfonila klorido estas organika-sulfura funkcia grupo apartenanta al la familio de la sulfonilaj kloridoj. Ĝi estas senkolora substanco tre sensebla al akvo, bazoj, aminoj, fortaj oksidigagentoj. La sulfuro de la molekulo okupas la centron de la strukturo ĉirkaŭita de la kloro, du oksigenatomoj kaj la Pirazolo. Sulfonilaj kloridoj hidroliziĝas al la ekvivalenta sulfonata acido. Kun amoniako ĝi donas sulfonamidon kaj kun hidroksidoj ĝi produktas la respektivan salon.
Gerbaix
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Demografio de Brazilo
Pro populacio de proksimume 207 milionoj en 2017, Brazilo estas la 7-a plej popolriĉa lando en la mondo. La loĝdenso estas po 25 homoj por kvadrata kilometro kaj la urba indico estas 90%.
Hodiaŭ, Brazilo estas hejmo de multaj malsamaj komunumoj: ekzemple, ĝi havas la plej grandan italan kaj germanan komunumon en la mondo, post Germanio kaj Italio respektive.
Loĝantaro
Laŭ la PNAD (Nacia Enketo de Domanaroj) (2008) farita fare de la Brazila Oficejo de Statistiko IBGE, ekzistis proksimume 189 953 000 homoj en 2008. Laŭ la plej lastatempa censo (2010), la brazila registaro havas laŭtaksan populacion de 192,76 milionoj. La populacio de Brazilo estis taksita de 1550 ĝis 1850 surbaze de diversaj fontoj. La unua oficiala censo estis farita en 1873. De tiu jaro pluen, censo estas okazigita ĉiun okan jaron (kun kelkaj esceptoj).
Brazilo estas la sepa plej loĝata lando en la mondo.
Prognozoj de Unuiĝintaj Nacioj
Laŭ la revizio de World Population Prospects en 2017, la populacio estis nur 53,975,000 en 1950, kompare kun 207,652,865 en 2016.
Lingvoj
La portugala estas oficiala kaj plej parolata lingvo. Malpli oftaj lingvoj estas la hispana lingvo (limaj areoj kaj lernejoj), la germana lingvo, la itala lingvo, la japana, la angla kaj multaj aliaj gepatraj lingvoj.
Religio
Brazilo havas la duan plej grandan kristanan loĝantaron en la mondo post Usono. Ĝi estas ankaŭ la plej popolriĉa katolika lando. La eklezio estis formale apartigita de la ŝtato.
Laŭ la censo de 2010, 65% de la populacio estas katolikoj, 22% estas protestantoj, 2% estas spiritistoj, 3% estas kredantoj je aliaj religioj kaj 8% estas nereligiaj. La proporcio de protestantoj klare pliiĝis en la malfrua dudeka jarcento malprofite de katolikismo. Gravaj protestantaj konfesioj estas pentekosta, evangelia, baptisma, adventisma, luterana kaj reformisma.
Edukado
Proksimume 60-80% de brazilanoj pli ol 15-jaraj estas kleraj. Brazilo havas devigan edukadon por aĝoj 7-12. Bazlernejo daŭras 4-5 jarojn, poste ĝenerala edukado, profesia edukado kaj privataj faklernejoj estas dividitaj en du. La unua grado estas kvarjara mezlernejo kaj la dua grado estas trijara kolegio. Antaŭ 1900, ekzistis neniu universitato en Brazilo; La plej gravaj ekzistantaj universitatoj estas Rio-de-Ĵanejro, fondita en 1920, San-Paŭlo, fondita en 1934, Porto-Alegro, fondita en 1934, Kuritibo, fondita en 1912, Salvador, fondita en 1946, Recife, Bel-Horizonto, fondita en 1946 kaj Braziljo estis fondita en 1960. La plimulto de universitatoj estas publikaj universitatoj, sed ankaŭ estas privataj katolikaj universitatoj en la lando.
Soto de Cerrato
Soto de Cerrato [SOto dezeRAto] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Soto de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Arbareto de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 192 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la 1960-aj jaroj. Ĝi distas 12 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Grand-Aigueblanche
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Soto de Cerrato
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj ktp.
Gilly-sur-Isère
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Svedio en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Edward Saidi Tingatinga
Edward Saidi TINGATINGA, ankaŭ konata kiel Edwardi, Eduardo aŭ Said, (naskiĝis en Namoĉelio, Tanzanio, en 1932 kaj mortis en Daresalamo, Tanzanio, en 1972) estis tanzania pentristo, kreinto de la Tinga Tinga,  nome stilo de pentrarto, kiu portas lian nomon, kaj fondinto de la Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga.
Biografio
En la pasinteco, iuj esploristoj erare lokis la naskiĝlokon de la pentristo. Hodiaŭ estas neniu dubo pri ĉi tiu polemika afero. La pentristo naskiĝis en Namoĉelio, urbeto en la distrikto Tunduro de la regiono Ruvumo en suda Tanzanio, ĉe la limo kun Mozambiko.
La pentraĵoj de Edward Saidi TINGATINGA havis grandan internacian efikon, helpante ekkoni tanzanian arton tra la mondo, inkluzive de nordiaj eŭropaj landoj kiel Svedio, Danio, Finnlando kaj Norvegio aŭ aliaj landoj kiel Japanio kaj Svislando, ktp.
La stilo Tinga Tinga daŭre estas tre populara hodiaŭ kaj multaj tanzaniaj artistoj daŭrigas tiun artan tradicion.
Kaatschen-Weichau
Kaatschen-Weichau estas kvartalo de Großheringen, Germanujo. Ĝi gravas por biciklistoj ĉar tie ĉi finiĝas Ilm-biciklovojo kunfandiĝante kun Saale-biciklovojo.
Kaatschen
Kaatschen (ekde la 1.1.1957 administra sameco kiel Weichau) situas eoste de Saale kaj la fervojtaluso en la direkto de Berlino rekte ĉe la bordo de Saale-rivero kaj de Camburg kaj sude de Bad Sulza. La komunumlimaro troviĝas deklive. Tra alirstrato kaj transiro de rivera kaj fervojtalusa obstakloj ĝi havas aliron al la landa ŝoseo B 1061. De tie atingeblas la federaciaj ŝoseo 87 kaj 88. Ankaŭ Saale-biciklovojo tuŝas Kaatschen. Sude de la vilaĝa rando estas malnova terasa vitejo kiu ofertas eĉ hodiaŭ bonegajn rikoltojn. Vitejoj kaatschen-aj ekzistas tamen kaj aliloke, ekz. ĉe Kaatschner Dachsberg.
Svedio en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Kaatschen-Weichau
Kaatschen
Jam en septembro 1219 estis la una mencio de Kaatschen. Jam tiam ĉefis la rolo de vitejo. Iam troviĝis la responda tribunala sidejo ĉe Rudelsburg dume armee kaj imposte suverenis la dinastio Wettin je administradujo Amt Camburg. En 1826 submetitis Kaatschen kiel parto de la eksklavo Camburg disde la Duklando Saksio-Gotha-Altenburg al la Duklando Saksio-Meiningen. Inter 1922 kaj 1939 apartenis tiu ĉi komunumo al la Distriktsekcio Camburg.
Weichau
Weichau tuŝatas de la landa ŝoseo 1061 kiu aliron donas al la federaciaj ŝoĝeoj B 81 kaj B 87. Inter ĝi kaj Kaatschen fluas la rivero Saale sed ĝi rekte atingeblas danke al malsubpasejo. Klimate ja estas kelkaj aliaĵoj komparite al Kaatschen.
La unua mencio endokumenta estis en 1350. Apartenis la komunumo kun la superaj tribunaloj al la Administradujo de Camburg kiu mem submetiĝis al diversaj suverenejoj. Multe de la kampoj apartenis ĝis Reformacio al la aŭgustena monaĵeho Neuwerk de Halle (Saale). En 1826 Weichau aldonitis al la eksklavo Camburg de la Saksio-Gotao-Altenburg ene de la duklando Saksio-Meiningen. Inter 1922 kaj 1939 ĝi dependas de Camburg, poste ĝis 1952 de Jena (Jena-Stadtroda).
Komunistoj ŝtelemaj ŝtatigis la kamparanojn dum GDR kio parte resaniĝis post Turniĝo. Ĝis la 20-a jarcento la weichau-anoj dependas de Bad Sulza, poste al Großheringen kaj pli mlalfure denove de Bad Sulza en la kuro de ekleziadministra aliaranĝaro ĝi denove estas sub la ŝirmo de Bad Sulza.
Svedio en la Somera Olimpiko 1980
La olimpiko estis ombrigita pro tio, ke multaj okcidentaj ŝtatoj bojkotis ĝin pro la invado de la sovetunia armeo al Afganio en decembro 1979 - la svedoj ne sekvis tiun bojkoton, nur sendis iom malpli da sportistoj ol kutime kaj formale protestis kontraŭ la invado.
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Grésy-sur-Isère
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Grésy-sur-Aix
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Reinoso de Cerrato
Reinoso de Cerrato [eejNOso dezeRAto] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 150 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 16 km de Palencio, provinca ĉefurbo. La plej proksimaj loĝlokoj estas Magaz de Pisuerga, Villaviudas, Soto de Cerrato kaj Valdeolmillos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Embid de Ariza
Embid de Ariza [emBID deaRIza] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Embid de Ariza estas municipa teritorio en nordokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas norde de Cetina.
La loĝloko Embid de Ariza mem estas je 123 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 764 msm en la Iberia Sistemo. Ĝi estas inter Cihuela norde (en la provinco Sorio) kaj Cetina sude. La urba kerno estas trapasata de nordo suden de la rivero Henar, konata ankaŭ kiel rivero Argadir. La loĝloko estas borde de la rivero inter altaj ŝtonminoj kie kunfluas rojo kiu venas el la areo de la Ermitejo de Santa Quiteria. Sude estas malgranda domaro konata kiel "Casa de la Vega" (Valdomo).
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a. Pro landlimeco la loko inter la Regno Kastilio kaj la Regno Aragono akiris gravon kaj estis kastelo, kies restaĵoj ankoraŭas. La loĝloko disvolviĝis ĉirkaŭ preĝejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en tiu tiom aparta Embid de Ariza kie oni malaltiĝis ĝis nunaj nur 32 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastelo, ŝtonminejoj kie eblas montogrimpado kaj naturaj lokoj.
Grignon (Savoie)
Grignon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Luvianoj
Luvianoj estas la moderna scienca termino por loĝantara grupo kiu vivis en Malgranda Azio kaj norda Sirio en la Bronzepoko kaj en la Ferepoko: la difino ampleksas ĉiujn parolantojn de la luva lingvo. Epigrafaj atestaĵoj en luvia hieroglifa skribo same kiel loknomoj kaj personaj nomoj kiuj povas esti identigitaj kiel apartenaj al la luva lingvo funkcias kiel eblaj indikiloj de la areo de la luvianoj. Ĉu iam ekzistis unueca etno kiu identigis sin per la luva estas demando pri debato.
La nomo luvianoj ekestis kiam en la hititaj arkivoj elfositaj proksime de la arkeologia loko Hatuŝa en la nuna provinco Çorum de Turkio troviĝis tekstoj skribitaj en lingvo kiun la hititoj nomis luvili. El tiu ĉi lingva nomo formiĝis la nomo "luvianoj", kvankam en hititaj kaj luvaj tekstoj oni neniam mencias tian etnon. Tamen, la loknomo Luvia (en Esperanto per pruntvorto Luvio) estas atestita por la antikva hitita periodo, sed ĝi ne povas esti precize lokigita, kvankam la regiono devis esti okcidente de la rivero Kızılırmak. Kvankam la etna nomo "luvianoj" estas ofte uzita en faka literaturo diverslingve, la problemoj asociitaj kun la esprimo estas plurfoje atentigitaj. Krome, oni supozas, ke en tiu tempo ne ekzistis koncepto de "popolo" aŭ "etneco" en la moderna senco, ĉar en hititaj tekstoj la nomoj de homoj estas prefere la escepto. Oni notu ankaŭ, ke la lingvonomo luvili estas fremda termino el la hitita lingvo kaj la luvaj parolantoj eble nomis sian lingvon alimaniere. Por la lingvo proponiĝis la esperantlingva nomo luva lingvo, por diferencigi la lingvon de la antikva regiono Luvia, kvankam tiu nomigo nur estas propono - akceptante du (parencajn) signifojn de sama vorto luvia, oni povus ankaŭ decidiĝi nomi la lingvon luvia.
Historio
Pri la prahistorio de la kulturoj ekzistas nur nekonfirmitaj hipotezoj.
Meza bronzepoko
Estas certeco de ĉirkaŭ 2000 antaŭ nia erao: personaj nomoj kaj pruntvortoj en la vortprovizo de la antikvaj asiriaj dokumentoj el la arkeologia loko Kültepe (20 kilometrojn nordoriente de la nuna urbo Kayseri), kiuj estis verkitaj inter 1950 kaj 1700 antaŭ nia erao ("meza kronologio") montras ke la hitita kaj luva jam estis du malsamaj lingvoj en tiu tempo. Laŭ multaj esploristoj, la hititoj ekloĝis en tiu tempo sur la supra Kızılırmak, kun la politika-ekonomia centro Kültepe (Kaniš-Neša), laŭ kiu la hititoj nomis la lingvon de la najbaroj neŝili, el kiu poste per pluraj ŝanĝoj iĝis luvili. La parolantoj de la luva lingvo en tiu epoko troviĝis kredeble en suda kaj okcidenta Anatolio, kun la ebla politika centro en la antikva urbo Purušḫanda (probable en la moderna turkia provinco Aksaray).
Hitita periodo
La antikvaj hititaj leĝoj de la 17-a jarcento a.K. ankaŭ traktis kazojn koncerne la tiam ankoraŭ sendependajn landojn de Palā kaj Luvia. Ĉi tiuj rilatis al komercistoj kaj homoj kiuj estis deportitaj al alia lando kaj ŝajnas esti bazitaj sur interkonsentoj inter kaj Luwiya. Oni notu, ke la luvianoj verŝajne ne kreis "luvian ŝtaton". Kun la tempo, tamen, Arzavo formiĝis en la okcidento, kun la kerna areo en la valo de la rivero Meandro. En la sudo estis la ŝtato Kizuvatna, kiu konsistis el miksita hurita-luviana populacio. La ŝtato Tarĥuntaŝa ne estis kreita en suda Anatolio ĝis la periodo de la hitita imperio. Ĉu la lando Viluŝa, kiu laŭ la reganta scienca hipotezo identas al Trojo, kaj ĉirkaŭ 1280 antaŭ nia erao fariĝis vasalo de la Hitita Imperio, apartenis al la ŝtatoj de la luva lingvo, ne povas esti decidita surbaze de evidenteco. Esploristoj diskutas ĉu la luva aŭ frua formo de la lidia estis parolata en Trojo.
Arzava
La najbara regno Arzavo jam estas menciita en antikvaj hititaj tempoj, antaŭ la disvolviĝo de la Hitita Imperio, sed en tiu tempo ĝi estis ekster la intereso de la hititaj reĝoj. La unuaj armitaj konfliktoj erupciis sub reĝo Tudĥalija la 1-a aŭ la 2-a. Interalie, trudeniroj de la kaŝkanoj el la regiono Bitinio kaj Ponto borde de la Nigra Maro en la Hititan Imperion kaŭzis malfortiĝon de la imperio kaj samtempe la plifortigon de la regno Arzavo, kies reĝo Tarĥuntaradu estis petita de la egiptia faraono Amenhotep la 3-a doni al li filinon kiel edzino. La hitita Granda Reĝo Murŝili la 2-a finfine frakasis la regnon Arzavo post pluraj militaj kampanjoj. Antaŭ la falo de la ĉefurbo Apaša (probable la pli posta urbo Efezo), la lasta reganto de Arzavo ĉirkaŭ la jaro 1316 antaŭ nia erao fuĝis al insulo en la Egea Maro, kie li baldaŭ mortis. Arzavo poste estis dividita fare de la hititoj en vasaloŝtatojn: Mira (verŝajne la antaŭa kernlando de Arzavo), Ŝeĥa (Šeḣa) kaj Ĥapala (Ḫapalla).
Hauteville (Savoie)
Hauteville estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
La Giettaz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Svedio en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Hauteluce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Dutiofosfata anhidrido
Dutiofosfata anhidrido aŭ dutiofosfata anhidrido estas organika kombinaĵo rezultanta el senhidratigado de la dutiofosfata acido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, solvebla en akvo. Dutiofosfata anhidrido posedas 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn, 4 sulfuratomojn, kaj 3 oksigenatomojn. Dutiofosfatoj rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
Besarabigermanoj
La Besarabigermanoj (germane: Bessarabiendeutsche, rumane: Germani basarabeni, ukraine: Бессарабські німці) estas etno germanlingva kiu vivis inter 1814 kaj 1940 en Besarabio (hodiaŭ en suda Moldavio respektive sudokcidento de Odesa provinco en Ukrainio, je Buĝak). Nuntempe ili tie krom kelkaj malmultaj unuopuloj fakte ne plu ekzistas.
Kvanto de ĉ. naŭ miloj da personoj venis el Badenio, Virtembergo, Alzaco, Bavario kaj (hodiaŭ in Pollando troviĝantaj prusiaj teritorioj) je Novorusio ene de Rusia Imperio; la regiono poste nomiĝis Gubernio Besarabio.
Historio
En 1813 caro Aleksandro la 1-a deklaris bonvena venigon de koloniistoj kaj inter 1814 kaj 1817 fonditis la komunumoj Tarutino/Tarutina, Borodino/Bărădin, Krasna/Crasna, Klöstitz/Cleaştiţ, Kulm, Leipzig/Leipțig, Wittenberg, Arzis/Arciz, Brienne, Paris, Beresina kaj Teplitz/Toplița. Dum dua setlejperiodo estiĝis la komunumoj Sarata/Sărata (ĉi tie gravis la predikisto Ignaz Lindl), Gnadental/Dolînivka, Lichtental, Friedenstal, Dennewitz, Plotzk/Ploțk kaj Hoffnungstal. En 1823 mortis la komercisto, pietisto kaj gvidanto de setlistoj Christian Friedrich Werner. En 1829 la ĵus venintoj suferis je pestepidemio. Kvar jarojn poste oni enkondukis modernan grenejan sistemon kaj en 1844 malfermitis Werner-lernejo en Sarata. En 1845 mortis la estro de la porsetlista komitato (Fürsorgekomitees), generalo Ivan Insov kiun posteulis Eugen von Hahn. En 1846 fonditis la gazeto Unterhaltungsblätter en Odeso. Fajroprotekta regularo enkondukitis en 1849. Post la Krimea milito (1854/55) hororis sekeco, ĥolero kaj epizootioj. Sekve komenciĝis interna stabiliĝo kaj fonditis en 1863 la gazeto Odessaer Zeitung. Malfermitis en 1865 la unua tukfabriko en Tarutino kaj en 1866 malfermitis la Aleksandro-fleghejmo en Sarata. Magistrata renovigo plibonigis ekde 1866 la administradon (Landschaftsämter). Moderna malsanulejo inaŭguritis en Sarata en 1868. En 1869 fonditis orfa helpkaso en Klöstitz. Neniigon de la porsetlistaj komitatoj kaj diversaj privilegioj kompensis fondiĝo de novaj regionaj administradujoj. Ĝeneralaj konskripcio estiĝis en 1874. Baldaŭ poste venis modernaj falĉmaŝinoj kaj vapormuelejoj antaŭenigis la teknikan evoluon. Ĉion tamen superis la konstruo de fervojlino inter Bendero kaj Reni.
Rusigado komenciĝis fine de la 1880-aj jaroj. En 1889 estiĝis la unua fabriko pri agrikulturaj maŝinoj en Sarata kaj fonditis konsumsocieto. En 1906 malfermitis supera knabina lernejo en Tarutino. kaj en 1908 knaba gimnazio. Ekde 1914 konstruitis la fervojlinio de Bilhorod-Dnistrovskij. Enmilitaj rusiaj leĝoj malpermesis en 1915 la uzon de la germana lingvo kaj ŝtatigis terenojn. En 1917 en monato majo faritis kongreso de germanoj en Odeso kaj post la Novembra revolucio Besarabio povis ĝui pri aŭtonomio. En la 29.3.1918 Besarabio iĝis parto de Reĝlando de Rumanio; tiam ŝtate sekurigitis la rajto je uzo de la germana lingvo kaj je havo de germanlingvaj lernejoj Zusicherung der deutschen Sprache in den deutschen Schulen.
En 1919 fonditis luteranaj konsistorio en Tarutino, germana komitato kaj la gazeto Deutsche Zeitung Bessarabiens. Agrara reformoj kiel ankaŭ iĝo de Germana popolkonsilio por Besarabio kaj Porekonomiista ligo sekvis komence de la 1920-aj jaroj. En 1922 fermis siajn pordojn muzeo en Sarata. En 1923 konstruitis Progress-muelejo en Beresina kaj fonditis Banko por komerco kaj industrio en Tarutino. Tiam la Kogälnik-valanoj suferis je superakvego. En 1924 fonditis la banloko Burnas kaj konsilioj municipaj venis laŭ rumania leĝaro. En 1925 la protestantoj kunfandis kun la Evangelia eklezio de Transilvanio. En 1933 fondiĝis Asocio de kultursocieto kaj en 1934 elektitis Otto Broneske estro de la popolkonsilio kaj faritis kursoj en Arzis. En 1935 iĝis la ĵurnalo Deutsches Volksblatt kaj novaj bazlernejaj programoj en Rumanujo. Samjare faritis la unua popoltago en Tarutino en la 17-a de novembro kaj en 1936 festitis kamparana tago en Arzis en la 27-a de septembro. En 1937 estis popoltago en Teplitz (24.10.) kaj en 1938 estis l aunua metia konkurso de junuloj.
La konfesiaj lernejoj agnoskitis en la 4.2.1939. Samjare fonditis pormetiista societo, pligrandiĝis la Banko pri komercado kaj industio. La komunumoj rericevis la lernejojn en septembro. En la junio 1940 Ruĝa Armeo okupis Besarabionkaj en la 15.9. komenciĝis la translokiĝo de la germanoj de Besarabio kio finiĝis ankoraŭ antau novembro.
Patruja kanto
Teksto kaj melodio de la Besarabia patrujkanto estas de Albert Mauch el la 1922-a jaro kiam li estis direktoro de la porinstruista seminario je Sarata.
Societoj
La ligon almenaŭ spiritan kun la eksa patrujo kontinuigas diversaj societoj inter kiuj menciindas ekz. la stutgarta Societo de la besarabigermanoj.
Bordalba
Bordalba [borDALba] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Bordalba estas municipa teritorio en norda pinto (kvazaŭ plilongigo) de la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas norde de Ariza. La teritorio estas ĉirkaŭita de areoj de la provinco Sorio.
La loĝloko Bordalba mem estas je 135 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 934 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la limo kun la provinco Sorio. Ĝi estas inter Deza nordoriente kaj Ariza sude.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a. Pro landlimeco la loko inter la Regno Kastilio kaj la Regno Aragono akiris gravon kaj estis kastelo, kies restaĵoj ankoraŭas. La loĝloko disvolviĝis ĉirkaŭ preĝejo. Dum la Mezepoko, Bordalba estis unu el lastaj loĝlokoj de la Regno Aragono antaŭ alveni al la Regno Kastilio.
En la kastelo de Bordalba kunsidis la reĝo Jakobo la 2-a de Aragono kaj la infanto Alfonso de la Cerda, pretendanto al trono de Kastilio, la 21an de Januaro 1296 por kunigi klopodojn kaj dispartigi inter si la iberiajn teritoriojn. En 1357, dum la Milito de la du Petroj, la kastilianoj kaptis Bordalba dum la aragononanoj kaptis aliajn lokojn de Kastilio. En 1361, Bordalba estis rekuperita fare de Petro la 4-a de Aragono, kiu du dek jarojn poste vendis la rajtojn al Guillén de Palafox. En 1450, la loko estis kaptita de la kastilia Grafo de Medinaceli rivale kontraŭ la familio Palafox, kaj ĝi estis denove rekuperita de la aragonanoj. La loĝloko suferis denove tiajn rivalecojn en 1452 kaj 1457. Poste, la reĝo Johano la 2-a de Kastilio ampleksigis la rajton de la familio Palafox sur la loko, kio estis ratifita de la reĝo Karolo la 1-a de Hispanio.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en tiu tiom aparta Bordalba kie oni malaltiĝis el 566 loĝantoj ĝis nunaj nur 51 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastelo kaj naturaj lokoj.
Tabanera de Cerrato
Tabanera de Cerrato [tabaNRra dezeRAto] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Tabanera de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Tabanejo de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 46,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 430 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 45 km de Palencio, provinca ĉefurbo. Ĝi enhavas bienon Olmos de Cerrato.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la fino de la 9-a jarcento. Frua mencio estas de 1074, en kiu aperas Tabanera kiel unu de la domaroj de Palenzuela, laŭ la Foruo de Palenzuela: "Aldeae de Palenciola sunt istae: Seóguela, Tavanera, Orneio, Villafan, Fenar, Valles, Valdeparada...".
Ilm-biciklovojo
Ilmvala biciklovojo (germane: Ilmtal-Radweg aŭ Ilmradweg) estas 123 km longa biciklovojo laŭlonge de Ilm-rivero, kiu sub modesta kaj mezmodesta malfacileco kondukas de Allzunah supre de Ilm-fonto ĝis Ilm-enfluo al Saale je Großheringen fakte ĝis la vitejkomunumo Kaatschen-Weichau. Tie ĝi ne simple finiĝas sed kunfandiĝas kun la belega Saale-biciklovojo.
Tabanera de Cerrato
Historio
En 1255, ŝajne ĝi apartenis al Cornejo aŭ Orneio, nun senhonmejo eble proksima al Tabanera de Cerrato. En la 14-a jarcento, laŭ la Libro de las Behetrías estis prunto de la episkopo de Burgoso al la pastraro de Palenzuela. En la dua duono de la 14-a jarcento, post krizo de nigra pesto, la lokoj de Kastilio rekuperis plugeblajn terenojn kaj tial Antigüedad akiris terenojn apartenantajn civile al Tabanera, kiel Pozuelo kaj Villarmiro, kion ekde la 16-a jarcento Antigüedad uzis. Tabanera de Cerrato estis senjorlando de nobelaj familioj kiel Avellaneda, Manrique kaj Enríquez.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun rura turismo, kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Stefano, la ermitejo, granda kverko, la domaro Olmos de Cerrato, ka ruinoj de la kastelo de Sankta Rosa ktp.
Ilm-biciklovojo
Voja karaktero
Kondukas la ciklovojo ĉefe sur asfaltitaj eroj malproksime de ĉefaj aŭtaj stratoj. Nur kelkajn kilmetrojn ĝi sekvas landajn ŝoseojn malpli frekventatajn. Ĝi perfektas ankaŭ por familioj kun infanoj kvankam kelklokaj krutaj eroj ne eviteblas. De tempo al tempo eĉ puŝo de la biciklo pli komfortus ol veturo. Tamen la plejmulto de ĝi sub ĉiuj veterkondiĉoj agrable uzeblas.
Etapoj kun vidindaĵoj (kelkfoje nur post kromvojetoj)
Bonvolu viziti la Urbomuzeon en Ilmenau, la gapminejon Volle Rose apud Langewiesen, apertajn naĝejojn je Stützerbach kaj Ilmenau kaj la malapertan patinejon de Ilmenau. Ne forgesu trinki bieron ĉe la muzea Bierfarejo Schmitt, viziti la urbomuzeon kaj la liberaeran naĝejon en Stadtilm kaj la (kulturan) mustardo-muelejon de Kleinhettstedt. Elseliĝu ĉe la karstgroto de Dienstedt, ĉe Stedten-muelejo (kun gapakvario), ĉe la muzeoj de Kranichfeld (Baumbach-domo, Supra kastelo) kaj memkompreneble en Hohenfelden kun ĝia Turingia liberaera muzeo. Pretiĝas ankaŭ Burgo Tannroda kun la korbfarista muzeo, Puto goeta (Bad Berka), malapertaj naĝejoj en Hohenfelden kaj Bad Berka. Interesas la historia doganponto de Buchfart, la Feininger-padaro ekde Mellingen, Germana Abela Muzeo Vajmaro, Ilm-parko en Vajmaro kaj ĉiuj aliaj klasikaj rememorejoj Tie vokas vizitantojn Kastelo Tiefurt kun parko, Kastelo Kromsdorf, Wieland-bieno (Oßmannstedt), muzeoj en Apolda (Sonorila kaj urba muzeo, Artodomo de Apolda), liberaeraj naĝejoj de Oßmannstedt kaj Apolda. Nepre vizitu akvokastelon el la 13-a jarcento je Niederroßla, Weidenrutenpalast kaj la batalkampon de Auerstedt, la malapertan naĝejon kaj la termo/kuracbanparko en Bad Sulza, vinvendejojn rekte ĉe la produktintoj en Sonnendorf aŭ Kaatschen.
Listo de famuloj mortintaj en Veszprém
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Veszprém (urbo):
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Svedio en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Kaŝkanoj
La unuaj fidindaj hititaj mencioj de la kaŝkanoj venas de la frua 14-a jarcento antaŭ nia erao. Tial, kelkaj akademiuloj supozas ke ili nur venis al norda Anatolio en tiu tempo. Aliaj esploristoj asertas, ke ili jam ĉiam vivis en sia regiono. Ĉi-lasta estas pli kredebla ĉar la atestitaj kaŝkaj nomoj estas plej verŝajne malnov-anatoliaj.
La kaŝkanoj vivis parte duonnomade kaj estis dividitaj en almenaŭ naŭ malsamajn tribojn. Interalie tio estas kialo, kial ili reprezentis konstantan minacon ĉe la hitita norda limo. Traktatoj finitaj kun unu tribo estis ofte ignoritaj de la aliaj triboj. Tamen, la trudeniroj en la Hititan Imperion okazis ŝajne malpli pro konkero ol pro rabado. Nur en 1355-1320 antaŭ nia regado, dum la tempo de la hitita reĝo Ŝupiluliuma la 1-a, la triboj ŝajne unuiĝis kaj tiam estis pli malfacila kontraŭanto, kiu kaŭzis malfortiĝon de la hitita imperio kaj samtempe la plifortigon de la luviana regno Arzavo sudokcidente de la hitita teritorio. Tamen la unueco de la kaŝkanoj estis nur efemera, poste la hitita imperio refortiĝis kaj fine ankaŭ detruige venkis la sudokcidentan najbaron Arzavo.
Ĉu la kaŝkanoj kaŭzis la kolapson de la Hitita Imperio ne estas klara. Certas tamen, ke post 1200 antaŭ nia erao ili uzis la rezultan potencan vakuon kaj migris signife sudorienten. De la fino de la 12-a jarcento ni renkontas ilin plurfoje kiel Gasga en asiriaj fontoj. La analoj de Tukulti-apil-Eŝara la 1-a komence de la 11-a jarcento antaŭ nia erao deklaras ke ili ne permanente setlis la teritoriojn kiujn ili konkeris. El tio oni povas dedukti, ke ili forlasis sian patrujon ĉe la Nigra Maro kaj ne vastigis sian teritorion de tie ĝis orienta Anatolio. Ĝis la 8-a jarcento antaŭ nia erao ili estas menciitaj sporade en asiriaj tekstoj. Ŝajne ili dume establis sin en orienta Anatolio kaj fondis imperion. La kaŝkanoj estas menciitaj lastfojee en la analoj de Sargono la 2-a. Post tio, ilia spuro estas perdita.
Estas konjekto ke la pontanoj, kiuj milite ĝenis la romianojn sub sia reĝo Mitridato la 6-a de Ponto komence de la 1-a jarcento antaŭ nia erao, estis posteuloj de la kaŝkanoj.
Svedio en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Jacqueline
Jacqueline [ʒaˈklin] estas virina persona nomo, de franca deveno. La koresponda vira persona nomo estas Jacques (Jakobo).
Svedio en la Somera Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Arzavo
Arzavo estis antikva regno en sudokcidenta Malgranda Azio en la Bronzepoko kaj en la Ferepoko: la loĝantoj de la regno estis parolantoj de la luva lingvo en la kultura regionego Luvio, do konsideratas membroj de la iom hipoteza etno luvianoj.
Arzavo jam estas menciita en antikvaj hititaj tempoj antaŭ la disvolviĝo de la Hitita Imperio, sed en tiu tempo ĝi estis ekster la intereso de la hititaj reĝoj. La unuaj armitaj konfliktoj erupciis sub reĝo Tudĥalija la 1-a aŭ la 2-a. Interalie, trudeniroj de la kaŝkanoj el la regiono Bitinio kaj Ponto borde de la Nigra Maro en la Hititan Imperion fine de la 4-a jarcento antaŭ nia erao kaŭzis malfortiĝon de la imperio kaj samtempe la plifortigon de la regno Arzavo, kies reĝo Tarĥuntaradu estis petita de la egiptia faraono Amenhotep la 3-a doni al li filinon kiel edzino. La hitita Granda Reĝo Murŝili la 2-a finfine frakasis la regnon Arzavo post pluraj militaj kampanjoj. Antaŭ la falo de la ĉefurbo Apaša (probable la pli posta urbo Efezo), la lasta reganto de Arzavo ĉirkaŭ la jaro 1316 antaŭ nia erao fuĝis al insulo en la Egea Maro, kie li baldaŭ mortis. Arzavo poste estis dividita fare de la hititoj en vasaloŝtatojn: Mira (verŝajne la antaŭa kernlando de Arzavo), Ŝeĥa (Šeḣa) kaj Ĥapala (Ḫapalla).
Contamina
Contamina [kontaMIna] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Contamina estas municipa teritorio en okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas oriente de Cetina kaj lima kun nur du aliaj samkomarkaj municipoj, nome Alhama de Aragón kaj sude kun Ibdes.
La loĝloko Contamina mem estas je 97 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 669 msm en la Iberia Sistemo, borde de la rivero Jalón, protektita nordoriente de la Sierra de Cetina, kun altaĵoj de pli ol 850 m de altitudo. La suda bordo de la rivero Jalón havas la karakterajn trajtojn de la zono kun ravin-torentoj en iompostioma ascenso ĝis la montopinto nome Hoya del Moro (912 m), ĉe la Sierra de Solorio.
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Contamina kie oni malaltiĝis el 252 en 1930 ĝis nunaj nur 33 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo, kaj krucmonumento.
Tritiofosfata anhidrido
Tritiofosfata anhidrido aŭ trimerkaptofosfata anhidrido estas organika kombinaĵo rezultanta el senhidratigado de la tritiofosfata acido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. Tritiofosfata anhidrido posedas 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn, 6 sulfuratomojn, kaj 1 oksigenatomon. Tritiofosfata anhidrido rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
Léon Bonnat
Léon Joseph Florentin BONNAT (20a de junio 1833 – 8a de septembro 1922) estis franca pentristo, Granda Oficiro de la Honora legio kaj profesoro en la Ecole des Beaux Arts de Parizo.
Kariero
Bonnat naskiĝis en Bajono, sed el 1846 ĝis 1853 li loĝis en Madrido, kie lia patro posedis librovendejon. Deĵorante en la vendejo de sia patro, li kopiis gravuraĵojn de verkoj de la Malnovaj Majstroj, kio disvolvigis pasion por desegnarto. En Madrido li ricevis sian artan trejnado kun Madrazo. Li poste laboris en Parizo, kie li estis konata kiel grava portretisto, kaj ricevis nombrajn komisiojn. Liaj multaj portretoj montras la influon de Velázquez, José de Ribera kaj aliaj hispanaj majstroj, same kiel de Tiziano kaj van Dyck, kies verkoj li studis en la Muzeo Prado, kio metis lin avangarde en la pentrarto en Francio en la 1850-aj jaroj, opozicie al novklasikismo kaj al akademiismo. Post la epoko de Hispanio, Bonnat laboris en la studioj de historipentristoj Paul Delaroche kaj Leon Cogniet (1854) en Parizo. Spite ripetitajn klopodojn, li malsukcesis atingi la Premion de Romo, kaj finfine ricevis nur la duarangan premion. Tamen stipendio el Bajono permesis al li pasigi tri jarojn en Romo (1858–60) sendependece. Dum sia restado en Romo, li amikiĝis kun Edgar Degas, Gustave Moreau, Jean-Jacques Henner kaj la skulptisto Henri Chapu.
Propanosulfonila klorido
1-Propanosulfonila klorido estas organosulfura kombinaĵo kun formulo C3H7SO2Cl. Ĝi estas senkolora likvaĵo kiu dissolviĝas en organikaj solvantoj, sed reakcias kun aminoj kaj alkalaĵoj. Ĝi estas ĉefe uzata en la preparado de sulfonamidoj kaj sulfonataj esteroj per reakcioj kun aminoj kaj alkoholoj. Ĝi estas preparata per klorigo de la Propano-sulfonata acido aŭ ĝiaj saloj per traktado kun fosforila klorido.
Léon Bonnat
Kariero
Bonnat ricevis honormedalon en Parizo en 1869, kaj estis farita Granda Oficiro de la Honora legio kaj profesoro de la Ecole des Beaux Arts en 1882. Bonnat estis tre populara inter uzonaj studentoj en Parizo. Krom sia natura franca, li parolis ankaŭ la hispanan kaj la italan kaj bone regis la anglan, por malpeziĝo de multaj unulingvaj usonanoj. En majo 1905 li sukcedis al Paul Dubois kiel direktoro de la Ecole des Beaux-Arts. Julius Kaplan kategoriis Bonnat kiel "liberala instruisto kiu markis simplecon en arto super altakademia finigo, same kiel la ĝeneralan efikon pli ol detalon." La emfazo de Bonnat al la ĝenerala efiko unuflanke, kaj al la rigora desegno aliflanke, metis lin en meza pozicio rilate al la Impresionistoj kaj al akademiaj pentristoj kiel sia amiko Jean-Léon Gérôme. En 1917, Bonnat estis elektita al la "National Academy of Design" de Novjorko kiel Honora Koresponda Membro.
Pentraĵoj
La verkistoj Émile Zola kaj Théophile Gautier estis inter la subtenantoj de Bonnat. Gautier konsideris lin kiel "la antitezo de Bouguereau," pro la akra naturalismo kaj manko de surfaca finigo kiuj estas karakteroj de la verkaro de Bonnat. Bonnat estas akademisma pentristo. Li estis membro de la Instituto, unu el nur 14 pentristoj kiu havis administran povon super la Akademio de Belartoj de Francio kaj tiele super la Ecole des Beaux Arts. Li havis amikojn kaj konektojn inter sendependaj artistoj siatempaj, kiel Edgar Degas, kiun li renkontis dum sia restado en Romo kaj kiu pentris du portretojn de Bonnat, kaj Édouard Manet, kiu kunhavis sian emon por la hispana pentrarto. Li instruis kun Pierre Puvis de Chavannes en la privata ateliero kiun li estris antaŭ iĝi profesoro en la École. Li subtenis la kandidatigon de Auguste Rodin por la Instituto, kaj defendis la submeton de Gustave Courbet al la salono.
Instruisto
Kiel instruisto li kuraĝigis esprim-liberon kaj plenumon. Li rekommndis veturadi al Madrido por viziti la Prado-Muzeon, kaj enkondukis en Parizo la pentrotendencon laŭ la hispana maniero, kio influis la evoluon de la franca pentrarto.
Some of Bonnat's more notable students include: John Singer Sargent, Stanhope Forbes, Gustave Caillebotte, P. S. Krøyer, Georges Braque, Thomas Eakins, Raoul Dufy, Jean Béraud, Edvard Munch, Henri de Toulouse-Lautrec, Hyakutake Kaneyuki, Nils Forsberg, Walter Tyndale, Émile-Louis Foubert kaj Harry Watrous.
Suda Ĉinio
Suda Ĉinio (ĉine 華南, en simpligita ĉina 华南, en pinjino Huánán laŭvorte Huaxia-sudo) estas geografia kaj kultura regiono kiu kovras la plej sudan parton de Ĉinio. Ĝia preciza signifo varias depende de la kunteksto. Elstara trajto de Suda Ĉinio kompare al la cetero de Ĉinio estas ke plej granda parto de ties cicitanoj ne estas indiĝenaj parolantoj de la Ĉina normlingvo. Fakte la Kantona lingvo estas la plej komuna lingvo en la regiono, dum la regiono Gvanŝio enhavas la plej grandan koncentron de ĉinaj etnaj minoritatoj.
Nirvana tago
Nirvana tago estas mahajana festo honore la elvekiĝon de la budho Gotamo dum kiu la Mahāparinirvāṇasūta estas recitita.
Léré (Malio)
Léré estas urbeto kaj rura komunumo de la Cercle of Niafunké en la regiono Timbuktuo de Malio. La komunumo kovras areon de proksimume 1 342 kvadrataj kilometroj kaj enhavas la urbon kaj 18 vilaĝojn. En la censo de 2009 la komunumo havis loĝantaron de 16 072.
La urbo estas ĉirkaŭ 60 km oriente de la landlimo kun Maŭritanio. Ĉiusemajna bazaro okazas vendrede en la urbo, kiu altiras homojn el la ĉirkaŭaj setlejoj.
Howard Levy
Howard LEVY (Broklino, ) estas plurinstrumenta usona muzikisto. Klavarludanto kaj virtuoza buŝharmonikisto, li estas konsiderita unu el la plej gravaj kaj radikalaj novigantoj de la buŝharmoniko dum la 20-a jarcento.
En 1988, Levy estis unu el la fondmembroj de Béla Fleck and the Flecktones, kun kiu li gajnis la Premion Grammy de 1997 pro Plej Bonkvalita Pop-Instrumenta Kompono per la kanto "The Sinister Minister" kaj en 2012 per "Life in Eleven", apartenanta al la albumo Rocket Science (2011). Li laboris kun muzikistoj kiel ekzemple Rabih Abou-Khalil, Paquito D'Rivera, Donald Fagen kaj Paul Simon.
Muzika kariero
Naskita en Broklino, New York, li ekzameniĝis en la Manhattan School of Music, kie li studis pianon kaj orgenon.
(94623) 2001 WD2
(94623) 2001 WD2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,350208 astronomia unuo, tie estas 52,390 milionoj da km.
Tlatilco
Tlatilco estas arkeologia loko en la Valo de Meksiko, kiu estis loĝita ekde proksimume 1500 antaŭ nia erao.
La loko iĝis fama kaj samnoma pro siaj tipaj ceramikaj statuetoj (belaj sinjorinoj), kiuj ĉefe reprezentas virinojn kun malsamaj kostumoj kaj kombitaĵoj. Tiuj verŝajne estis uzitaj en kultoj de fekundeco. Figuroj de tiu speco ankaŭ estis trovitaj en multaj aliaj lokoj en la meksikaj altebenaĵoj. En la ĉirkaŭ 500 esploritaj tomboj troviĝis ankaŭ objektoj, kiuj atestas pri kultura influo de la olmekoj. Ĉirkaŭ la jaro 300 antaŭ nia erao Tlatilco estis forlasita.
Jacqueline Bisset
Jacqueline BISSET [d͡ʒækəliːn ˈbɪsɪt] (denaske Winifred Jacqueline Franser Bisset; Surrey, Unuiĝinta Reĝlando; 13-a de septembro 1944) estas brita aktorino. Ŝi ricevis Oran Globon pro sia laboro en serieto Dancing on the Edge.
Kariero
Ŝia partorpeno en The Deep (1977) kun Robert Shaw kaj Nick Nolte, havigis al ŝi la titolon de "plej alloga aktorino el ĉiuj tempoj", fare de la revuo Newsweek pri scenoj en kiuj ŝi naĝis vestita nur per to-ĉemiso. Al ŝia famo kiel seksosimbolo helpis ŝia beleco kaj aparte la bluaj okuloj. Tuj poste ŝi ludis en Rich and famous (1981), kun Candice Bergen, kaj Under the Volcano, kun Albert Finney. En 1989 ŝi ludis en Wild Orchid kun Mickey Rourke, Carré Otis, Bruce Greenwood, kaj Assumpta Serna. Ŝi estis nomumita por la premio César pro sia partopreno en la franca filmo La cérémonie reĝisorita de Claude Chabrol (1995).
Laŭlonge de sia kariero ŝi laboris por reĝisoroj tiom famaj kiom la citita François Truffaut, John Huston, George Cukor kaj Roman Polański, inter aliaj. Krom kinlaboro, Bisset aktoris ankaŭ en filmoj de televido, ĉefe ekde la 1990-aj jaroj; unu el famaj roloj estis tiu de Jacqueline Kennedy Onassis, kiun ŝi ludis kaj por kino kaj por televido.
94884 Takuya
94884 Takuya estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri M. J. Boffin elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle, Belgio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Takuya Matsuda (japane: 松田卓也), profesoro pri astrofiziko en la departemento de terscienco kaj planedoscienco de la Universitato de Kobe, agnoskita aŭtoritato en komputila simulado, ĉefe pri kaj venta alkresko. Ankaǔ relativisto, li estis prezidento de la Astronoma Societo de Japanio.
Grek-katolika preĝejo Morto de Dipatrino (Hajdúböszörmény)
La grek-katolika paroĥa preĝejo Morto de Dipatrino (hungare Istenszülő elhunyta) estas historia monumento (ekde 1999) en Hungario, en urbo Hajdúböszörmény.