cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etna malplimulto
Se en Eŭropo etna malplimulto plenumas la kondiĉojn de la kadra konvencio por la protekto de naciaj malplimultoj de la Konsilio de Eŭropo kaj estas agnoskata laŭ ŝtata juro, laŭ internacia juro ĝi ofte nomatas nacia malplimulto.
Kropotkin (urbo)
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Etna malplimulto
Kriterio
Etna malplimulto povas diferenciĝi per la sekvaj ecoj de aliaj etnoj vivantaj en la sama regiono:
Kropotkin (urbo)
La interurba telefona kodo estas 86138, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Etna malplimulto
Kriterio
Ofte ne samtempe troveblas ĉiuj el la ecoj - sed se oni kiel bazo difinas la komunajn trajtojn de la difinoj de la Konsilio de Eŭropo kaj de la Unuiĝintaj Nacioj pri "etna malplimulto", kiel objektivaj ecoj videblas klaraj limoj rilate al etnaj, religiaj aŭ lingvaj karakterizaĵoj kaj statistika malmulteco kaj ne-domineco en la ŝtato, dum subjektivaj kriterioj kiel memdifino ne sufiĉas. Do ankaŭ grupo karakterizata per nur unu objektive notebla diferenco kiel lingvo aŭ religio povas esti etna malplimulto.
Kropotkin (urbo)
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Kubanj (Кубань).
En la urbo estas fervoja stacio Kavkazskaja (Кавказская).
En 1959 la urbo havis 54 mil loĝantojn, en 2002 estis 79,2 mil loĝantoj.
San Giacomo Filippo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Campodolcino, Chiavenna, Menarola, Mese, Piuro, Soazza (GR, Svislando) kaj Mesoko (GR, Svislando).
Sønderborg
Sønderborg (Sonderburg), estas urbo en la regiono Syddanmark en Danio, ĉe la Fjordo de Flensburg, proksime de la landlimo al Germanio. La historia urbocentro kaj la orientaj urbopartoj situas sur la insulo Als, dum la okcidentaj urbopartoj situas en la proksima kontinenta parto de Jutlando.
Esperanto en Sønderborg
Laŭ Enciklopedio de Esperanto, la urbo estas naskiĝloko de Lorenz Friis. La germana juristo Adolf Eduard Wilhelm Gödecke fariĝinta senŝtatulo pro la distranĉo de Sonderburg de Germanio post la unua mondmilito kunfondis tie Esperanto-societon en 1925. En 1927 okazis la Dana Esperanto-Kongreso en Sønderborg. Vd. ankaŭ la artikolon Esperanto-Movado en Danio
Săliștea
Săliștea [səliŝtja] (hungare: Alsócsóra [alŝo:ĉo:ra]) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 179 loĝantojn (rumanoj), en 1956 1 942. Ĝia unua mencio estas en 1458. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). En la iama Barcsay-kurio hodiaŭ loksidas la loka vilaĝestrejo.
Fonto
Ĝis 1965 la loko oficiale nomiĝis Cioara. Per dekreto 799/1964 estis al ĝi atribuita la nomo Săliștea, kiun portas multaj rumanaj lokoj (komparu Săliște).
Kameo (kino)
En kinarto kameo estas esprimo uzata por epizoda rolo aŭ montriĝo de konata homo en kina, teatra aŭ televida verkaĵo. Tiuj roloj kutime estas mallongaj kaj plejofte senparolaj. Tre konata ekzemplo estas la sennombraj aperoj de Alfred Hitchcock en ties filmoj, en rapidaj kaj malgravaj scenoj. Sed ne nur li, kiel reĝisoro, aperigas sin mem en siaj filmoj, sed ankaŭ multaj aliaj reĝisoroj, kiel Martin Scorsese, François Truffaut, Jean-Luc Godard, Steven Spielberg, Pedro Almodóvar, Quentin Tarantino, George Lucas, Sylvester Stallone, Charlie Chaplin aŭ Oliver Stone aperis iam ie en iu el siaj filmoj.
Chevrolet Niva
Chevrolet Niva (Шевроле Нива) estas la rusia aŭto de la klaso kompakta SUV. Ĝi estas amase fabrikata en Toljatti (Rusio) de la kunlabora kompanio GM-AvtoVAZ ekde septembro 2002.
Historio
Unuafoje oni ekpensis pri neceso renovigi VAZ-2121 en la 1980-aj jaroj, sed longan tempon ĉiuj fortoj koncentriĝis je lanĉo de VAZ-2108. Oficiale oni taskigis pri tio la dezajnajn sekciojn de AvtoVAZ en 1984. En 1989 la teknika konsilio de AvtoVAZ aprobis la koncepton, do komenciĝis preparado de la amasa fabrikado. Sed ekis ekonomia krizo, kiun sekvis disfalo de Sovetunio kaj denove ĉiuj fortoj de la kompanio koncentriĝis je preparado de la nova malpeza aŭto — ĉi-foje de Lada 110. En 1993 estis aprobita nova dezajno fare de Valerij Sjomuŝkin. En 1998 komenciĝis la fabrikado de VAZ-2123 en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ kaj ekde januaro 2001 — malgranda fabrikado en la ĉefa sekcio. Ĝis 2001 en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ estis fabrikitaj ĉirkaŭ 1000 aŭtoj. Poste estis establita la kunlabora entrepreno de General Motors kaj AvtoVAZ, kiu decidis fabriki la aŭton sub sia propra marko — tiel aperis Chevrolet Niva, kiu ensorbis multajn teknikajn kaj dezajnajn ecojn de VAZ-2123. En septembro 2002 la fabrikado de VAZ-2123 komplete ĉesis, ĉar komenciĝis produktado de Chevrolet Niva.
En 2002-2003 GM-AvtoVAZ konstruis en Toljatti novajn produktejojn.
En 2012 komenciĝis konstruado de plia produktejo por la dua generacio de Chevrolet Niva, kiu estas preparata ekde 2010 fare de la kompanio BLUE Group Engineering & Design (Italio). La koncepta aŭtomobilo estis prezentita en 2014 en la Moskva Internacia Aŭtoekspozicio kaj oni planis komenci amasan fabrikadon en 2016, sed post la krizo en Ukrainio en 2014 kaj sekvinta ĝin anekso de Krimeo fare de Rusio, la ekonomia situacio grave malboniĝis. General Motors preskaŭ komplete foriris el Rusio kaj en 2015 estis haltigita la konstruado de la nova aŭtofabriko en Toljatti. Iuj supozis komploton flanke de AvtoVAZ, kiu jam komencis preparadon de la nova generacio de Lada Niva kaj laŭdire deziris tiel seniĝi je la rekta konkuranto.
En junio 2019 la rusia registaro subskribis investan kontrakton pri fabrikado de la nova modelo.
Versio de 2002
La du ĉefaj versioj origine estis L (la baza) kaj GLS (artefarita ledo en la salono, fanditaj 16-colaj radodiskoj, pli bona muzikilo, fumigitaj glacoj, kontraŭnebulaj lumiloj, hejtiloj ĉe la frontaj sidiloj). La versioj LC kaj GLC diferenciĝis je klimatizilo, aldonita al la respektivaj versioj. Ekde 2004 flankospeguloj en ĉiuj versioj estas elektre regeblaj kaj hejtataj. 98% de la elementoj estis fabrikataj en Rusio, de eksterlando venis: la kluĉilo, la ĉefa bremsa cilindro, la hidraŭlika stirhelpilo (ZF Friedrichshafen AG), krado de radiatoro, plastaĵoj kaj ŝtofaĵoj en la salono.
FAM-1
Fakuloj el la firmaoj Opel, General Motors kaj Lotus Cars aprezis VAZ-2123 kaj opiniis, ke ĝi povas sukcesi en eksterlandaj merkatoj, sed bezonas certajn modifikojn — pli fortan motoron FAM1 Ecotec Z18XE (FAM1 estas mallongigo de Family 1, kio signifas ke ĝi apartenas al la unua motora familio), pli bonajn bremsojn, malpli da vibrado, pli bonan transmision, pli da sekureco. Tuj post establo de la kunlabora kompanio GM-AvtoVAZ ĝi petis AvtoVAZ doni proponojn rilate plibonigon de la aŭto kaj kreado de la nova versio, origine nomita Chevy Niva Export. La projekto ricevis la kodon 21236 kaj en aprilo 2001 komenciĝis ĝia realigo. Oni planis lanĉi la produktadon fine de 2003 kaj fabriki po ĝis 35 mil aŭtojn jare.
Oni planis uzi la motoron Opel FAM-1 Ecotec (1,8 litro, 16-valva, 125 ĉevalpovoj, torda momanto 167 Nm). Ĝin devis akompani la 5-ŝtupa rapidumskatolo Aisin AG5 de la firmao Aisin (Japanio), uzita ankaŭ en Suzuki Grand Vitara.
Sed poste aperis pluraj problemoj. Amasa fabrikado de la motoro FAM-1 Ecotec ĉesis kaj ĝiaj malgrandaj partioj iĝis tre kostaj. AvtoVAZ ofte fuŝis pri liverado de maŝinpartoj. Do finfine oni produktis proksimume 1000 aŭtojn kaj post kiam la aĉetitaj motoroj de Opel elĉerpiĝis, la fabrikado ĉesis. Oficiale la aŭto neniam estis eksportata.
Trophy
En 2006 aperis la fortikigita versio Chevrolet Niva Trophy kun akĉento je ajnagrundaj ecoj. Ĝi estas fabrikata de la kompanio "Krumb-Servis" (Крумб-Сервис) (Toljatti) kaj aĉeteblas ĉe ĉiuj oficialaj reprezentantoj de Chevrolet Niva. Unuafoje ĝi estis prezentita dum la ekspozicio de ajnagrundaj aŭtoj en Moskvo en majo 2006.
La ĉefaj diferencoj:
En 2009 ĝi estis redezajnita, sekvante la bazan modelon, kaj nun estas produktata laŭmende.
Versio de 2009
En 2009 la kompanio Stile Bertone (Italio) redezajnis la aŭton kaj la 2009 ekvendiĝis la nova versio.
La ŝanĝoj koncernis nur eksteraĵon:
Postaj ŝanĝoj
Ekde la 2015 ĉiuj aŭtoj havas motoron laŭan al la postuloj de la normo Euro V.
Versio de 2019
En novembro 2018 estis anoncita la renovigita versio. Ĝia aspekto grave ŝanĝiĝis, dimensioj kreskis, sed ankaŭ teknika parto evoluis. Oni diris, ke ĝi havos la motoron VAZ-21179 (1,8 litro, 4-cilindra, 16-valva, 136 ĉevalpovoj, torda momanto 173 Nm), kiu antaŭe estis uzata en Renault Duster. Eble aperos ankaŭ la aŭtomata rapidumskatolo kaj diferenciala blokilo. Oni anoncas ke en urba reĝimo la aŭto konsumos 13,5 litrojn por 100 km, en la miksa reĝimo — 11 litrojn, sur ŝoseo — 8 litrojn. Oni planas fari ankaŭ version kun dizelmotoro. La fronta suspensio estas dulevila sendependa, la posta suspensio estas plurlevila dependa. La maksimuma rapideco estas 170 km/hore.
En la baza versio haveblos:
Oni anoncis ankaŭ novajn grandecojn de la aŭto: longeco — 4316, larĝeco — 1772, alteco — 1660, veturalteco — 200, aksodistanco — 2670, kofrujo — 480 litroj. Haveblos ses versioj: L (la baza versio), LC (kun klimatizilo), GL (kontraŭnebulaj lumiloj, unu aerkuseno, kontraŭŝtela sistemo blokanta la aŭton), LE (pli forta protekto de rapidumskatolo, motoro kaj radodiskoj), GLC (pli evoluinta muzikilo, sidiloj kun reguligebla lumboapogilo kaj hejtilo), LE+ (malvarmigata gantujo, malantaŭa kamerao, plena rezerva rado, malantaŭaj parkumsensiloj). Oni rezignis je ideo uzi la motoron de Peugeot 504 (2 litroj, 135 ĉevalpovoj, 170 Nm) pro tro altaj kostoj, do en la aŭto staros la sama motoro kiel en LADA XRAY (VAZ-21179 (la kvarcilindra, benzina, 1774 cm³, 122 ĉevalpovoj).
2009
En septembro 2009 okaze de la 7-a datreveno de Chevrolet Niva estis produktitaj 150 specialaj aŭtoj de la unika koloro Black Uni (la nigra nemetala), faritaj surbaze de la versio GLC. Aldoniĝis kromitaj elementoj de la salono, arĝentkoloraj pordoteniloj, tegmentorakoj kaj aliformaj radodiskoj.
2010
En aŭgusto 2010 en la Moskva Internacia Aŭtoekspozicio estis prezentita Chevrolet Niva Special Edition de la unika helsiringa koloro Lilac. Entute estis fabrikitaj 300 tiaj aŭtoj.
La ĉefaj difirencoj:
100-a datreveno de Chevrolet
En 2011 estis fabrikita serio el 300 aŭtoj omaĝe al la 100-a datreveno de la varomarko Chevrolet. Ili havis du kolorojn: la malhelverda Сочи (Soĉio; 250 aŭtoj) kaj la skarlata Феерия (Magia spektaklo; 50 aŭtoj).
Ĝi estis farita surbaze de la versio LC al kiu aldoniĝis:
Tundro
En septembro 2017 okaze de la 12-a datreveno de Chevrolet Niva estis produktitaj 300 specialaj aŭtoj de la koloro Тундра (Tundro; la kodo 395 BASF). La variaĵo estis kreita surbaze de la versio LE.
La ĉefaj diferencoj:
2017
En septembro 2017 okaze de la 15-a datreveno de Chevrolet Niva estis produktitaj 300 specialaj aŭtoj.
La diferencoj estas jenaj:
Sekureco
Sekve de kolizia testo farita en 2003 de la rusia magazeno Autoreview laŭ propra metodo ARCAP (Autoreview Car Assessment Program) Chevrolet Niva ricevis 1,6 poentojn el 16, do eĉ ne unu stelon.
Samjare la eksporta versio FAM-1 kun ABS, aerkusenoj, antaŭstreĉiloj de sekurzonoj kaj pli fortika korpuso sukcese trapasis ekzamenon laŭ la eŭropa normo EuroNCAP, ricevinte 12,5 poentojn el 16 (4 steloj el 5).
Ekde tiu tempo ekzamenoj ne okazis malgraŭ gravaj ŝanĝoj en la konstrukcio de la aŭto, inkluzive la sekurecon.
Henricus Antonides Nerdenus
Laŭ siaj propraj vortoj, li estis "unu el la unuaj ikonoklastoj". Li estis malliberigita pro sia protestanta fido, sed sukcesis eskapi pro martiriĝo al Orienta Frisio, kie li plue disvolvis siajn kapablojn pri la Biblia studo. En 1572, liaj gepatroj kaj eble aliaj familianoj venis kuniĝi al la Masakro de Naarden. Kiel profesoro, Henricus estis praktika, instruinte kaj organizinte la universitaton. Li estis profesoro pri teologio ĝis sia morto, en 1614.
Biografio
Henricus Antonides uzis la latinan nomon Nerdenus en sia hejmurbo Naarden. Liaj posteuloj poste prenis la nomon van der Linden. Lia tomboŝtono ankoraŭ staras en la preĝejo de Sankta Marteno, en Franeker. Henricus edziĝis kun Ludovica Herberts Wijncoop (1516-1576) kaj havis kvin infanojn, el kiuj la plej konataj estas Clemens, ministro en Naarden kaj Antonius Hendrikszoon van der Linden (1570-1633), kuracisto en Amsterdamo kaj patro de Jan Antonides van der Linden (1609-1664), profesoro pri medicino en Franeker.
Maarten van Heemskerck
Maarten van Heemskerck, naskiĝis kiel Maerten van Veen (Heemskerk, 1-an de junio 1498 - Haarlem, 1-an de oktobro 1574), estis nederlanda pentristo.
Biografio
Li lernoservis ĉe la pentristo Cornelis Willemsz. en Haarlem, sed lia patro igis lin reveni hejmen. Kun granda malplezuro Maerten devis hejme gajni la porvivon. Je iu tago li devis melki la bovinojn, survoje hejmen li portis laktoplenan sitelon sur lia kapo. Li iris kontraŭ arbobranĉo kaj la lakto perdiĝis. Lia patro furioziĝis, Maerten fuĝis el la domo kaj dormis en fojnostako. La sekva tago lia patrino sendis al li torniston kaj monon por ekstudadi.
Ke Maarten multe lernis de van Scorel oni povas dedukti el la fakto ke la ekspertoj kelkfoje ne scias ĉu estas pentraĵo de van Scorel aŭ de Van Heemskerck, kiel ekzemple ĉe la pentraĵoj Maria Magdalena kaj La ripozo dum la fuĝo al Egiptio. Nur dum la 1970-aj jaroj klariĝis ke la unua estis de van Scorel kaj la dua de Van Heemskerck.
Nur je pli ol tridekjaraĝo, Van Heemskerck ekloĝis kiel memstara majstro. Pro li simpla deveno li antaŭe ne havis rimedojn kaj respekton por memstare labori. Tiun respekton li tamen akiris ĉe liaj instuistoj. Li ekloĝis ĉe Pieter Jan Foppesz., riĉulo el Haarlem kiu estis konsistoriano de la kirko de Sankta Bavo. Li konis Foppesz.-on ĉar tiu estis bienulo en Heemskerk.
Duobla portreto
Je la 23-a de majo 1532 li foriris al Romo, por tie studi klasikan arton kaj la verkojn de samtempaj majstroj. Li ekloĝis ĉe la nederlanda kardinalo Willem van Enckenvoirt, kie li venis tra Jan van Scorel kiu jam plifrue estis en Italio. Van Enckenvoirt estis vera artamanto kaj havis bonajn kontaktojn kun italaj kaj nederlandaj artistoj kiuj restadis en Romo. Tiel van Heemskerck akiris komisiojn.
Venecia Bienalo
La Venecia Bienalo (en itala: La Biennale di Venezia [la bi.enˈnaːle di veˈnɛttsja]; ankaŭ tradukebla kiel la "Venecia Ĉiudujara Festivalo") estas arta organizo baze en Venecio, Italio, kaj ankaŭ la originala kaj ĉefa ekspozicio kiun ĝi organizas. La organizo ŝanĝis nomon al Bienala Fondaĵo en 2009, dum la ekspozicio estas nomata ankaŭ Arta Bienalo por distingi ĝin el la organizo kaj el la aliaj ekzpozicioj kiujn ĝi organizas. La Arta Bienalo, nome ekspozicio de nuntempa arto, estas tiele nomita ĉar ĝi same okazas ĉiudujare, en neparaj jaroj; ĝi estas la origina bienalo laŭ kiu aliaj aliloke en la mondo modeliĝis. La Bienala Fondaĵo havas konstantan ekziston subtene de artoj, same kiel la organizadon de la jenaj separataj eventoj:
Niĵni Vorota
Niĵni Vorota (Нижні Ворота, Alsóverecke [alŝOverecke]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Volovec. Ĝis 1945 ukraine ĝi nomiĝis Нижні Верецки (niĵni verecki), kiu konformis la hungaran nomon. Tio signifas slave kaj hungare pordo, tio estas enirejo de la Karpatoj.
Historio
En 895 la hungaraj gentoj alvenis tra montopasejo Verecke kaj okupis la basenon de Karpatoj. La unua mencio devenis el 1263 pri la komunumo en formo Werezka. Ĝi ricevis la rangon kampurbo en 1734, krome estis limodefenda loko inter 1715-1848 kaj distriktejo inter 1855-1920. La grek-katolikaj preĝejoj konstruiĝis el ligno en 1784, el ŝtono en 1860. En 1910 loĝis 1935 homoj, el tio 920 rutenoj, 799 germanoj kaj 213 hungaroj. Ĝis 1920 Alsóverecke apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Volóc, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Alsóverecke/Niĵni Verecki. Ekde 1945 Niĵni Vorota apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
15579 Richardbeattie
15579 Richardbeattie estas meze granda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Richard Douglas Beattie, rekompensitan kiel plej bona en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto en teamo pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la King's Hospital School, Dublino, Leinster, Irlando.
Rainer Riehn
Rainer Riehn (* 12-an de novembro 1941 en Danzig) estas germana komponisto kaj dirigento samkiel kuneldonisto de muziksciencaj revuoj.
Riehn studis muziksciencon en Majenco, Zuriko kaj Berlino kaj kompozicion ĉe Gottfried Michael Koenig en Utreĥto. Li fondis en 1969 kune kun muzikteoriisto Heinz-Klaus Metzger la „Ensemblon Musica Negativa“, kies nomo kaj programo orientiĝis je la „negativa dialektiko“ de Theodor W. Adorno kaj kiu sin dediĉis al la prezentado de radikale Nova Muziko, i.a. de John Cage (1912–1992), Morton Feldman (1926–1987), Earle Brown (1926–2002), José Luis de Delás (*1928), Dieter Schnebel (*1930), Christian Wolff (*1934) kaj Hans-Joachim Hespos (*1938).
Ekde 1977 ĝis 2003 Metzger kaj Riehn eldonis la muziksciencan serion Musik-Konzepte en la munkena „edition text + kritik“; pro tio ili ricevis en 1984 la Germanan Kritikisto-Premion. Ilian vivoverkon ili daŭrigas nun per la serio ''querstand. musikalische konzepte''. Ankaŭ en edition text + kritik ili eldonis du volumojn de la komponaĵoj de Adorno.
En 1987 Riehn kaj Metzger aktivis kiel ĉefdramaturgoj de la Opero je Frankfurto sub Gary Bertini, kie ili instigis la konponadon kaj prezentadon de „Europeras 1 & 2“ de John Cage.
TSG 1899 Hoffenheim
La TSG 1899 Hoffenheim (oficiala nomo Turn- und Sportgemeinschaft 1899 Hoffenheim estas sporta klubo en la urboparto Hoffenheim de Sinsheim en la germania federacia lando Baden-Virtembergo. La klubo, kiu en julio 2009 havis proksimume 4500 membrojn, aparte konatas pro sia profesia futbala teamo: Ĝi ekde la jaro 2008 en la unua germania ligo de futbalo - Bundesliga. Krom la viraj futbalistoj, ankaŭ la junuloj de la aĝoklasoj A (16 kaj 17 jaroj) kaj B (14 kaj 15 jaroj) konkuras en la plej alta nacia ligo. En 2008 la B-junuloj unuafoje gajnis la germanan ĉampionecon de sub-17-jaruloj. La virina futbala teamo konkuras en la dua germania ligo. Krom futbalaj teamoj en la sporta klubo ankaŭ estas sekcioj pri atletiko kaj gimnastiko.
Kaj la sporta klubo ĝenerale kaj la firmae organizita profesia futbala teamo estas subtenataj fare de la informadikisto Dietmar Hopp, kunfondinto de la komputilprogramara firmao SAP, kies financa subteno ebligis la avancon de la unua vira teamo ĝis la plej alta nacia ligo.
La hejmaj matĉoj de la unua teamo okazas en la en januaro 2009 malfermita stadiono Wirsol Rhein-Neckar-Arena en Sinsheim. Antaŭe uziĝis la stadiono Dietmar-Hopp-Stadion en Hoffenheim kaj intertempe ankaŭ la stadiono Carl-Benz-Stadion en Mannheim.
Funkciuloj *
* laŭ stato de somero 2021
Zorgado
Zorgado povas esti:
Napoleono
Napoleono povas esti:
Napoleono estis la nomo de precipe du francaj ŝtatestroj, kiuj regis kun titolo Imperiestro :
6936 Cassatt
6936 Cassatt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden.
En la kadro de la Palomar–Leiden survey, Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la fotografiajn platojn en Leiden, Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona pentristino Mary Cassatt (1845–1827).
Kinematografia Universo de Marvel
Filmoj
La tri unuaj fazoj estas konataj kiel The Infinity Saga.
Krimsk
Krimsk (ruse Крымск) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03415.
Ĝi havas statuson de urbo ekde 1958.
La interurba telefona kodo estas 86131, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en 2005).
Hatra
Hatra aŭ Ĥatra (الحضر) estas antikva ruinurbo en gubernio Ninává, en regiono al-Ĵazira, Irako. Ĝi situas 120 km sudokcidente de Mosul.
Krimsk
La urbo estas ĉe rivero Adagum (Адагум), kiu enfluas en riveron Kubanj (Кубань), en 100 km de bordo de maro.
Hatra
Historio
Hatra estis komence fortikaĵo ĉe limo de la romia imperio kaj Partio, por protekti Iranon kontraŭ la romiaj legionoj. Pli poste konkeris la urbon la popolo partoj, ekde tiam komenciĝis ties rapida evoluo, ĝi iĝis komerca kaj militista centro.
Krimsk
En la urbo estas fervoja stacio.
Hatra
Historio
La urbon atakis en 117 romia imperiestro Traianus, en 198 Septimius Severus, sed sensukcese provis konkeri ĝin. En 227, post kiam la sasanidoj venkis la partian imperion (Partion), Hatra batalis en alianco kun Romio kontraŭ la persoj. La urbo ne povis longe elteni la atakojn kaj en 241 detruis ĝin Sapur la 1-a, murdis ties loĝantojn. La urbo ne plu reviviĝis.
Priskribo de Hatra
La urbon esploris unuafoje germana arkeologo W. Andrae, en komenco de la 20-a jarcento, ekde 1951 la fakuloj de la Iraka Arkeologia Instituto faris elfosajn kaj rekonstruajn laborojn.
Krimsk
En 1959 la urbo havis 32,8 mil loĝantojn, en 2002 estis 56,6 mil loĝantoj.
Hatra
Priskribo de Hatra
Hatra estas preskaŭ rondforma komunumo ĉe la maldekstra bordo de la rivero Tigro, kiun defendis duobla fortikaĵa sistemo. La interna muro estis same duobla, kun bastionoj el skulptitaj ŝtonoj kaj fosaĵo. La ekstera muro de la duobla mursistemo situas 500 metrojn de la interna kaj estas konstruita el grundo. Ene de la muroj oni konstruis grandan templan distrikton en mezo de la urbo, kiel aron de vilaoj.
Krimsk
En 2012 la urbo estis grave detruita pro inundo.
Hatra
Priskribo de Hatra
La urba centro situis sur areo de 440x320 metroj, kiun ĉirkaŭis skulptita ŝtonmuro.
La temploj de la urbaj dioj staris en la okcidenta parto, disigita per muro.
Vokala harmonio
Vokala harmonio estas morfologia fenomeno kiu prezentiĝas en harmoniigo aŭ similiĝo de la vokaloj de la vortradiko kaj ties afiksoj laŭ certaj karakterizoj. La fenomeno renkontiĝas en la aglutinaj lingvoj (tjurkaj, mongolaj, finno-ugraj, tunguso-manĉuraj) kaj en kelkaj okcident-afrikaj kaj praaziaj lingvoj.
Baŝkira lingvo
En la Baŝkira aperas du variantoj de vokala harmonio. La kvarforma varianto uzas la vokalojn "ы", "о", "е" kaj "ө". Ekz. demanda partiklo havas la formojn -мы, -мо, -ме, -мө.
La duforma varianto uzas nur la vokalojn "а" kaj "ә".
Tatara lingvo
Ekzemple en la tatara lingvo: ‘at’ – ĉevalo, ‘atlar’ – ĉevaloj; ‘keŝe’ - homo, ‘keŝeler’. La afiksaj finaĵoj ‘lar’ kaj ‘ler’ estas determinaĵoj por la pluralo, la unuaj por la vastaj (aŭ gorĝaj) vokaloj, la dua – por la malvastaj (aŭ buŝaj).
Turka lingvo
La Turka lingvo havas 8 vokalojn, kiuj estas ordigeblaj laŭ du trajtoj, nome [±antaŭeco] kaj [±rondeco].
En la turka estas du variantoj de vokala harmonio. La tiel nomata "malgranda vokala harmonio" (kun la vokaloj "a" kaj "e", turke küçük sesliler uyumu) kaj la "granda vokala harmonio" (kun la vokaloj "i", "ı", "u" kaj "ü", turke büyük sesliler uyumu).
La sekvaj sufiksoj sekvas la malgrandan vokalan harmonion:
La sekvaj sufiksoj sekvas la grandan vokalan harmonion:
Kelkaj dusilabaj sufiksoj havas ambaŭ harmoniojn, če kio la malgranda vokala harmonio estas en unu silabo kaj la granda vokala harmonio en la alia.
Krome eĉ malmulte da esceptoj ekzistas, kiel ekz. -ken (konverbo kun la senco "dum ke"), la vokalo o en la finaĵo -iyor (prezenco).
Mongola lingvo
Mongola lingvo havas tri klasojn de vokaloj:
La vokaloj я, е, ю, ё estas fakte kombinoj de la vokaloj а, э, у, о kun la konsonanto й. Se vorto enhavas nur la vokalon и, tiam ĝi estas traktata kiel vorto de la antaŭa vico.
Finna lingvo
La Finna lingvo havas tri klasojn de vokaloj:
D. M. Thomas
Donald Michael THOMAS (la 27-an de januaro 1935 - la 26-an de marto 2023 ) kiu estis konata kiel D. M. Thomas, estis brita verkisto, poeto, tradukisto kaj dramisto.
Vokala harmonio
Finna lingvo
Neŭtralaj vokaloj povas aperi post vokaloj el la du unuaj grupoj kaj povas esti kombinataj kun vokaloj el ambaŭ vicoj, ekz. äi, öi, yi kaj ai, oi a ui. Se vorto enhavas nur neŭtralajn vokalojn, tiam estas uzataj vokaloj el la antaŭa grupo, ekz. eikö, eihän. En vortoj, kie estas ankaŭ malantaŭaj vokaloj, e povas soni pli malantaŭa ol en aliaj vortoj, sed ĝi ne ŝanĝas la signifon.
D. M. Thomas
Vivo
Li naskiĝis en la vilaĝo Carnkie, Redruth en Kornvalo, Anglio, en familio de stanministoj. En lia junaĝo, lia familio enmigris al Aŭstralio, sed li revenis al Anglio por sia deviga armeservo. Dum sia militservo en 1950-aj jaroj, je la apogeo de la Malvarma Milito, li lernis la rusan. Thomas studis anglan literaturon en Universitato de Oksfordo, instruis en Hereford College of Education (AN) kaj funkciis kiel estro de la fako de literaturo ĝis la kolegio fermiĝis en 1978.
Vokala harmonio
Finna lingvo
Ĉe kunmetaĵoj estas uzata la vokalo laŭ la lasta parto.
D. M. Thomas
Vivo
Tra la jaroj li publikigis poezion kaj fikcion. Thomas fariĝis tre fama pro sia libro de 1981, "The White Hotel" (La Blanka Hotelo), kies intriga koro okazas rilate al la masakro de Babij Jar dum la holokaŭsto. Krom poezio kaj fikcio, li verkis nefikcion, inkluzive de biografio de Aleksandr Solĵenicin. Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn.
Vokala harmonio
Hungara
La hungara lingvo havas 14 vokalojn. Sed en kelkaj dialektoj kaj parte la ĉiutaga lingvo aperas plia varianto de "e".
D. M. Thomas
Vivo
Inter 1983 kaj 1990, Thomas publikigis serion da romanoj nomataj "Russian Nights Quintet" (kvinteto de rusaj noktoj), komenciĝante kun Ararat kaj sekvinte de Swallow (1984), Sfinkso (1986) Summit (1987) kaj Lying Together (1990). Summit (pintkunveno) estis inspirita per superpotencaj renkontiĝoj inter gvidantoj Miĥail Gorbaĉov kaj Ronald Reagan) kaj Lying Together antaŭdiris la dissolvon de Sovet-Unio. Poste, lia romano Flying in to Love (1992) koncernas la atenco kontraŭ John F. Kennedy.
Vokala harmonio
Hungara
Ekzistas tri specoj de sufiksoj, nome unuformaj, duformaj kaj triformaj.
Simila termino
Sinharmonio (de la greka ‘syn’ – kune kaj ‘harmonia’ – harmonio) estas pli ĝenerala termino por vokala harmonio kaj similaj fenomenoj ĉe konsonantoj (pli kutime nomata asimilo).
D. M. Thomas
Vivo
Lia scio pri la rusa kaj lia intereso pri la rusa kulturo kaj literaturo estis esprimitaj en serio de tradukoj de la poezio de Aleksandr Puŝkin, Anna Aĥmatova kaj Jevgenij Jevtuŝenko.
Thomas vivis ekde 1987 en Truro en Kornvalo. Lia lasta libro, Corona Man: A Fictional Verse Journal in the Plague Year (La korona homo: fikcia versa ĵurnalo en la jaro de la pesto), estis publikigita en julio 2020.
Nepjido
Nepjido (aŭ neofte Najpitavo, birme:, Naypyitaw), ekse Pjinmano (ပျဉ်းမနားမြို့, Pyinmana) estas la ĉefurbo de Birmo de novembro 2005. La nom-aldono Naypyidaw signifas "sidejo de la reĝoj". La tuta urbo Nepjido havas ĉirkaŭ 100.000 loĝantojn (2006).
San Giacomo delle Segnate
San Giacomo delle Segnate estas komunumo de Italio.
Nepjido
Nepjido situas en la mandalaja regiono, ĉe flanka rivero de rivero Sitang, ĉirkaŭ 320 km norde de la antaŭa ĉefurbo Ranguno (Jangono) kaj 150 km sude de Mandalajo, ĉe nacia vojo "1", kiu ligas la tri urbojn.
Dum la dua mondmilito la urbo estis sidejo de la birma rezista movado ("Birma Sendependeca Armeo") kontraŭ invado de Japanio, kaj de tiu tempo la regiono estas armee fortikigita.
La translokado de la ĉefurbo
Jam de 2001 ekzistis onidiroj pri ŝanĝi la ĉefurbon de Birmo, sed la registaro ĉiam dementis ilin. Je la generalo Kyaw Hsan, ministro pri informado, diskonigis, ke la antaŭan tagon oni komencis transloki ĉiujn ministeriojn kaj aliajn registarajn instancojn de Ranguno al Nepjido; ekde decembro la urbo estu la nova sidejo de la registaro. La indikita kialo estis, ke Nepjido havas pli centran situon kaj estas bone atingebla de ĉiuj partoj de la lando.
Kvar tagojn poste, la, kolono de 1.100 kamionoj transportis 11 batalionojn kaj 11 ministeriojn al Nepjido.
Kstovo
Kstovo (ruse Кстово) estas urbo en Rusio. Ĝi situas sur bordo de rivero Volgo. En la urbo estas fervoja stacio.
En 1959 la urbo havis 24,4 mil loĝantojn.
Accrington
Accrington estas urbo de Anglio en la kantono de Lancashire. Ĝi havas proksime 35.203 loĝantojn (en 2001). Laŭ Enciklopedio de Esperanto, ĝi estas naskiĝloko de reĝino Lizzie Iddon.
Miyagawa Isshō
Miyagawa Isshō (宮川一笑) estis japana pentristo en la stilo ukijo-e, kiu precipe prezentas la aktorojn kabuko, gejŝo, sumoistojn kaj aliajn elementojn de la kutima urba kulturo. Li estis zorgato de Miyagawa Chōshun (1682–1752), kiu siavice estis influita de la laboro de Hishikawa Moronobu. Same kiel multaj artistoj de ukijo-e, Isshō ankaŭ faris serion de ŝungaĵoj, pentraĵoj de erotikaj scenoj.
Neuilly (Eure)
Neuilly estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Kontakto (matematiko)
En matematiko, kontakto de ordo k de funkcioj estas ekvivalentrilato, respektiva al havo de la sama valoro je punkto P kaj ankaŭ de la samaj derivaĵoj tie, supren ĝis ordo k. La ekvivalentklasoj estas ĝenerale nomata kiel gagatoj.
Kontakto inter kurboj
Kontakto de ordo k inter kurboj aŭ la aliaj geometriaj objektoj je donita punkto estas ĝeneraligo de propraĵo de tanĝanteco.
Du kurboj en la ebeno sekcantaj je punkto p havas:
Kontakto inter kurbo kaj cirklo
Por glata ebena kurbo S por ĉiu punkto, S(t) sur la kurbo estas akurate unu kurbecocirklo kiu havas radiuson 1/κ(t) kie κ(t) estas la kurbeco de la kurbo je t. Se la kurbo havas nulan kurbecon (kio estas trafleksa punkto sur la kurbo) tiam la kurbecocirklo degeneriĝas en rekton. La aro de la centroj de ĉiuj kurbecocirkloj formas evoluton de la kurbo.
Se la derivaĵo de kurbeco κ'(t) estas nulo, tiam la kurbecocirklo havas 4-punktan kontakton kaj oni tiam diras ke la kurbo havas verticon en la punkto. La evoluto havas kuspon je la centro de ĉi tiu kurbecocirklo. La signo de la dua derivaĵo de kurbeco difinas ĉu la kurbo havas lokan minimumon aŭ lokan maksimumon de kurbeco. Laŭ la kvar-vertica teoremo, ĉiu fermita kurbo havas minimume kvar verticojn, du minimumojn kaj du maksimumojn de kurbeco.
Ĝenerale kurbo povas havi neniun 5-punktan kontakton kun cirklo. Tamen, 5-punkta kontakto povas okazi ĝenerale en 1-parametra familio de kurboj, kiam du verticoj (unu maksimumo kaj unu minimumo) kuniĝas kaj anihilacias. Je ĉi tiaj punktoj la dua derivaĵo de kurbeco estas nulo.
1298
En la jaro 1298 post Kristo okazis, interalie:
Kontakto (matematiko)
Du-tanĝantoj
Ankaŭ eblas konsideri cirklojn kiuj havas 2-punktajn kontaktojn kun du punktoj de kurbo S(t1) kaj S(t2). Ĉi tiaj cirkloj estas du-tanĝantaj cirkloj. Centroj de ĉiuj du-tanĝantaj cirkloj formas simetrian aron. La meza akso estas subaro de la simetria aro. Ĉi tiuj aroj estas uzataj kiel maniero de karakterigado de geometriaj formoj de biologiaj objektoj.
Kontakto inter duktoj
Kontakto inter duktoj estas studata en specialaĵa teorio kaj la speco de la kontakto estas klasifikata. Simile al kontaktoj de kurboj, ĉi tiuj inkluzivas la A serion (A0: krucanta, A1: tanĝanta, A2: kisanta, ...) kaj la D-serion kie estas alta grado de kontakto kun la sfero.
Dorfgastein
Dorfgastein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lazura parulio
La Lazura parulio, Dendroica cerulea, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica kie ĝi montras la plej klare bluajn kolorojn. Estas vundebla specio ĉefe pro habitatoperdo en vintrejoj.
Joĉid Ulus
Orda, kun kelkaj el la pli junaj fratoj, regadis la orientan flankon de la Ora Hordo (Joĉid Ulus) dum Batu kaj aliaj regadis la ties okcidentan parton.
Lazura parulio
Aspekto
Plenkreskaj maskloj havas pallazurajn suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn (la gorĝareo etendas al nuko) kun suba nigra kolumo ĉebruste; ili havas ankaŭ nigran striecon en la supra dorso kaj flankoj dum la suba dorso kaj pugo estas senmarka grizecblua antaŭ la nigraj markoj de la vostokomenco. La kapo estas tre blueca kun nigreca traokula strio kaj blanka subokula duonringo rimarkinda ĉe la grizeca fono de la vizaĝo. En la krono videblas du malhelaj markoj inter la okuloj kaj la nuko. La flugilplumoj estas iom brunecaj.
Joĉid Ulus
Tiuj Hordoj estas konataj kiel "Blanka", "Blua" kaj "Griza" (Ŝajbanidoj) Hordaj en Slava kaj Persa historiografio.
Lazura parulio
Aspekto
Inoj kaj nematuruloj havas pli grizajn aŭ verdecajn suprajn partojn, palan superokulan strion kaj ne havas striecon en dorso aŭ kolumo. Ĉiuj birdoj de tiu specio, sendepende de aĝo, havas flugilstriojn, nigrecajn krurojn kaj fajnan pintakran nigran bekon.
Distribuado kaj habitato
Ties reproduktaj habitatoj estas maturaj deciduaj arbaroj de orienta Nordameriko (nordorienta Usono) ĉefe sude de Misurio, Viskonsino, oriente de Kentukio, okcidenta Virginio kaj Ohio. Ili migras kaj pasas vintron en arbaraj montarareoj de norda Sudameriko (Andoj inter 500 kaj 2,000 m) ĉe ambaŭ deklivaroj de kolombiaj Andoj, Venezuelo (nordaj montarĉenoj kaj ĉefe ĉe Tepujoj), Ekvadoro (nordokcidente, en Mindo kaj Tandayapa, kaj plej ofte en orientaj deklivaroj) kaj norde de Peruo (orientaj deklivaroj). En Bolivio ia vaganteco, ĉar ŝajne la specio iom malorientiĝas post reproduktado kaj aperas vagantoj ankaŭ en Usono (Kalifornio), Bermudo, Karibio eĉ sudoriente de Brazilo.
Kutimaro
Ili manĝas aktive alte en kanopeo de arboj kaj foje kaptas insektojn dumfluge. Tiuj birdoj mangcas ĉefe insektojn. En vintrejoj kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj. Ties nestoj estas tasformaj kaj situaj sur horizontala branĉo alte en arbo durligna. La kanto estas zumanta zrej zrej zrej zrej ziii. La alvoko estas trenata ĉip.
Statuso kaj konservado
La Lazura parulio estas la plej rapida malpliiĝanto inter novtropikaj migrantaj kantobirdoj. Inter multaj minacoj, ties vintrejaj habitatoj en Nordaj Andoj malpliiĝas ege rapide. La Lazuraj parulioj dependas de ombraj kafoplantejoj en Kolombio dum vintro (kvankam ili loĝas ankxu ĉe praarbaroj kaj duarangaj arbaroj). Tiu tradicia farmotekniko estas sub risko depende de la fluktuoj je la kafoprezo kaj premo al ŝanĝoj al pli produktiva sunkafo aŭ al aliaj pligrandigoj de produktado. Sed ĉefa danĝero estas senarbarigado (ne nur en vintrejoj) kaze de kolombiaj Andoj por kultivado de kokao: paradokse ankaŭ la forigado de tiuj kultivoj per fumizado endanĝerigas plie la specion.
En fragmentitaj arbarareoj krome, tiu birdo estas vundebla pro parazitado fare de la Brunkapa molotro.
La nombroj de tiu birdospecio malpliiĝas pli rapide ol ĉe iu ajn alia parulio de Usono; ties populacio nuntempe estas malpli da unu kvinono da tio de antaŭ 40 jaroj. La American Bird Conservancy (ABC) laboras kun kolombia partnero, la Fundación ProAves, por protekti la vintrejajn habitatojn de la Lazura parulio kaj aliaj migrantaj kantobirdoj. Kune ili kreis la Cerulean Warbler Bird Reserve, la unua protektita areo kreita por novtropika migranto. Kiel klopodo por plibonigi protekton de la Lazura parulio, ABC kaj ties sudamerikaj partneroj nome Fundacion ProAves, ECOAN kaj Fundación Jocotoco, en 2009 produktis planon por konservi la grundovintrejojn de la Lazura parulio.
Ĉe arto
John James Audubon pentris la bildon de Lazura parulio en Birds of America (publikita en Londono 1827-38) kiel Plato 48 kie du birdoj aperas ripoze sur arbusto de Bear Berry. La bildo estis gravurita kaj kolorita ĉe la londona ateliero de Robert Havell. La origina akvokoloro de Audubon estis vendita la la Novjorka History Society kie ĝi restas ĝisnune (Marto 2009).
Taijiro Kurita
Taijiro Kurita (栗田 泰次郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Kyoto Purple Sanga, Consadole Sapporo, Shimizu S-Pulse, Yokohama FC, Mito HollyHock kaj FC Ryukyu.
Infanino sur blua brakseĝo
Infanino sur blua brakseĝo estas oleopentraĵo sur kanvaso de 89,5 × 130 cm, farita en 1878 de Mary Cassatt. Ĝi estas konservata en National Gallery de Vaŝingtono.
Rihor Cambalk
Rihor Camblak, Camvlaĥ, Cimivlaĥ, Semivlaĥ, laika nomo estas Gavriil (~1364 - vintro de1419/1420) - aganto de ortodoksa eklezio, metropolito de Kievo, metropolito de Moldavio kaj Valaĥio, verkisto.
Biografio kaj agado
Devenis el asimilita per bolgaroj valaĥa nobela familio. Estis edukita en Tirnova monakejo de Sankta Triunuo, sub gvido de patriarko Jevfimio kaj ankoraŭ en Konstantinopolo, kie reskribis kaj tradukis en slavono religiajn verkojn. Dum turka invado je Balkanoj, en la jaro 1394 li foriris el Bulgario, ĉirkaŭ la jaro 1400 ekmonakiĝis laŭ nomo Grigorij (Rihor). Agadis kiel predikanto en monakejoj de Bizanco, iom da tempo estris monakejon en Serbio, agadis kiel presbitero en Suĉavo em Moldavio. En la jaro 1406 dum veturado trans Litvo al sia onklo, Rusia metropolito Kiprian, ricevis komunikon pri lia morto, restis iom da tempo en Litvo, kie interkonatiĝis kun Granda Duko de Litova Duklando Vytautas.
Denove li revenis en Litvo en la jardeko de 1410. Vytautas daurigis politikon de Algirdas, kiu volis fondi apartan de Moskva metropolito ortodoksan eparĥion en Kievo. Vytautas proponis Camblak kiel kanditaton je ĉi tia eparĥio al konsilio de ortodoksaj episkopoj de Litvo. Dekomence, Camblak veturis en Konstantinopolo, sed fiaskis. Same fiaskis du ambasadoraroj de Vytautas: Moskva metropolito, sub kia gvido estis tiatempe ortodoksaj kredantoj de Litvo kaj ne volis perdi sian potencon tie.
Malgrau la anatemoj de konstantinopola patriarko kaj moskva metropolito, eklezia konsilio en Navahrudak proklamis Camblak-on kiel metropolito de Kievo (15. 11. 1415). Ĉi tian decidon koncilio klarigis per tio ke moskva metropolito Fotij ne zorgis pri okcidenta parto de sia eparĥio kaj per religiaj reguloj.
Printempe de 1416, kiam Kievo estis siegita de tataroj, Cambalk transprenis centro de eparkio en Vilno, kaj sia rezidejo en Navahrudak. Ne ricevinte ordinon de konstantinopola patriarko, Camblak laŭ ordono de Granda Duko de Litovio la 16-an de februaro 1418 kun tricentpersona delegacio forveturis al 16-a tutmonda konsilio en Konstanco. Ĉi tie li havis aŭdiencion ce papo Martino la 5-a, havis du paroladojn antaŭ konsilio, en kiaj li eldiris sian deziron kontrakti union inter katolika kaj ortodoksa eklezioj kaj por ĉi tio kunvoki komunan konsilion. Sed paroladoj de Camblak fiaskis, ĉar konsilio en Konstanco unuavice diskutis pri interna reformo en katolika eklezio.
Eben im Pongau
Eben im Pongau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Rihor Cambalk
Biografio kaj agado
Lastaj informoj pri Cambalk estis datitaj 5-an - 18-an de majo 1418 kiam li estis en Krakovo recenante en Navahrudak. En pli malfruaj informoj, pri Rihor Camblak parolas kiel pri morta. Post morto de Camblak kaj pro malbonigo de interrilatoj inter Litvo kaj Polio, demando pri kieva eparĥio perdis sian akrecon, kaj Vytoldo agnoskis religian potencon de moskva metropolito sur ortodoksaj kredantoj de sia ŝtato.
Apartaj historiistoj opinias, ke Camblak ne mortis en la jaro 1419, sed pro konflikto kun apartaj ortodoksaj episkopoj, kiuj ne volis fondon de Kieva eparĥio, forlasis Litvon ĉirkaŭ la jaro 1420, kaj forveturis en Moldavujo, kie loĝis en monakejo ĝis la jaro 1450.
Verkoj
Verkoj de Camblak en slavono imputas al literaturoj bolgara, serba, moldava, rumina, antikvrusa, antikvbelorusa, antikvukraina. Oni opinias, ke Rihor Camblak verkis pli ol 50 verkoj, el kiaj konserviĝis al nuna tempo kaj estas konataj nur 26, el kiuj 10 estis verkitaj en tiel nomata "litva" periodo.
Ĉefe ĉi tio estas didaktikaj kaj panegirikaj, solenaj paroladoj, predikoj je diversaj festoj kaj apartaj okazintaĵoj de religia vivo. Inter verkoj de Camblak estas "parolado sur tombo de metropolito Kiprian", "Laŭda parolado pri Jevfimij Tirnova", "Kiel kredas germanoj". Forta intereso inter historiistoj vekaas lia parolado pri martirado de Ivano Nova an Beogrado, kia estas grava fonto pri historio de Besarabio kaj suda bordo de Nigra maro, ĉi tia parolado unuafoje estis menciita en verko de ruminia episkopo Melĥisedeko.
Verkoj de Camblak estis popularaj en Rusujo, kie li estis inkluditaj en predikaroj, ofte anonime kaj sub nomoj de aliaj predikantoj. Kiel predikanto, Camblak imitis bizancajn modelojn, kaj ofte verkis tiel bombaste, ke iufoje lia stilo fariĝis malkomprenebla.
Verkoj de Camblak ofte reskribis en belorusaj monakejoj, imitis ĝin, kaj ĝi konservis en multaj manuskriptoj de jarcentoj 15-a al 19-a.
Oberdiebach
Oberdiebach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Reĝo de Hispanio
La Reĝo de Hispanio estas la ŝtatestro de Hispanio, simbolo de ties unueco kaj daŭro, kiu devas arbitri kaj moderigi la regulan funkciadon de la institucioj kaj reprezenti la estaĵon de Hispanio, krom ĉiuj funkcioj precize atribuitaj de la Konstitucio kaj la leĝoj. Li estas ankaŭ komandanto kaj estro de la Hispana Armeo kaj superestro de la Reĝaj Akademioj.
La Hispana Konstitucio temas pri la Institucio de la Krono, la persono de la reĝo kaj ties funkcioj. En la aktualo la reĝo de Hispanio estas Filipo la 6-a de la Dinastio de Burbonoj.
1299
En la jaro 1299 post Kristo okazis, interalie:
Malgranda cigno
Malgranda cigno (Cygnus bewickii) estas birdo el la familio Anasedoj, kaj genro de cignoj. Temas fakte pri du taksonoj kiuj estas kutime konsiderataj kiel samspeciaj, sed estas foje ankaŭ disigitaj en du specioj, nome Cygnus bewickii (Bevikka cigno) de la zono de Palearkto kaj la Fajfocigno, nome propra C. columbianus, de Nearkto. Birdoj el orienta Rusio (iom oriente de la Duoninsulo Tajmir) estas foje separata kiel subspecio C. c. jankowskii, sed tio ne estas amplekse akceptata kiel distinga, ĉar plej fakuloj inkludas ilin en C. c. bewickii. Malgrandaj cignoj estas foje separataj en la genro Olor kun la aliaj cignospecioj de Arkto.
La Bevikka cigno ricevas sian nomon laŭ la gravuristo Thomas Bewick, kiu specialiĝis en ilustraĵoj de birdoj kaj aliaj animaloj.
Aspekto
Temas pri malgranda cigno kun grando de ĉ. 120 cm. Ĝia korpo estas pli malgranda ol tiuj de la Muta cigno kaj Kantocigno. La tuta aspekto memorigas al la Kantocigno, de kiu diferenciĝas – krom la grando – laŭ la sekvaj karakteroj: la Malgranda cigno havas pli mallongan bekon kaj sur tiu la flava makulo finiĝas ronde; la kapo estas pli ronda, la voĉo estas pli mallaŭta. La junbirdoj similas al junbirdoj de la Kantocigno, sed pli malgrandaj.
La C. columbianus estas la plej malgranda el la cignoj de Holarkto, nome 115–150 cm longaj, 168–211 cm de enverguro kaj pezogamo de 3.4-9.6 kg. Ĉe plenkreskuloj, la plumaro de ambaŭ subspecioj estas tutblanka, kun nigraj piedoj, kaj beko kiu estas ĉefe nigra, kun salmo-rozkolora strieto laŭlonge de la buŝlinio kaj – depende el la subspecio – pli malpli da flavo ĉe la bekobaza parto. La iriso estas malhelbruna. Ĉe birdoj vivantan en akvoj kiuj enhavas grandajn kvantojn el fero (ekz. torfejaj lagoj), la plumaro de kapo kaj kolo akiras orkoloran aŭ rustecan nuancojn. Inoj estas iomete pli malgrandaj ol maskloj, sed ne diferencas laŭ aspekto.
Nematuruloj de ambaŭ subspecioj estas blankaj mikse kun iome da senkolora griza plumaro, ĉefe en kapo kaj supra kolo, kiuj estas ofte tute helgrizaj; ties unuasomera plumaro estas tre blanka jam, kaj en ties dua vintro ili mudas al plenkreskula plumaro. Ties bekoj estas nigraj kun granda rozkoloreca makulo sur plej al la baza duono kaj ofte nigraj naztruoj, kaj ties piedoj estas malhelgrizaj kun rozkoloreca nuanco. Lanugo de junuloj estas arĝentgriza supre kaj blanka sube.
La Bevikkaj cignoj estas la plej malgranda subspecio. Estas iomete granda klino, ĉar la orientaj birdoj estas iomete pli grandaj; tamen bonaj mezuroj estas nur de la okcidentaj populacioj. Tiuj pezas 3.4-7.8 kg, averaĝe 6.4 kg ĉe maskloj kaj 5.7 kg ĉe inoj. Ili estas 115–140 cm longaj; ĉiu flugilo estas 46.9-54.8 cm longa, averaĝe 51.9 cm ĉe maskloj kaj 50.4 cm ĉe inoj. La tarso estas 9.2-11.6 cm longa, la beko 8.2-10.2 cm, averaĝe 9.1 cm. La Bevikka cigno estas simila laŭ aspekto kun la parapatria Kantocigno (C. cygnus), sed ĝi estas pli malgranda, mallongkola kaj havas pli rondoforman kapon, kun varia bekobildo, sed ĉiam montrante pli da nigro ol da flavo kaj havante senpintan antaŭan bordon de la flava bazmakulo. Kantocignoj havas bekon kiu havas pli da flavo ol nigro kaj la antaŭa bordo de la flava makulo estas kutime pinteca. La bekobildo de ĉiu individua Bevikka cigno estas unika, kaj sciencistoj ofte faras detalajn pentraĵojn de ĉiu beko kaj atribuas nomojn al la cignoj por helpo al studo de tiuj birdoj. La orientaj birdoj, krom esti pli grandaj, tendencas al malpli da flavo en beko, eble indike ke genfluo tra Beringio, kvankam marĝena, neniam ĉesis tute. Oni informis pri ŝajna kazo de hibridiĝo inter Bevikka cigno kaj vaganta Fajfocigno el orienta Siberio.
Fajfocignoj pezas 4.3–9.5 kg; 7.3 kg averaĝe ĉe maskloj kaj 6.4 kg ĉe inoj –, kaj estas 20–150 cm longaj. Ĉiu flugilo estas 50–57 cm longa; la tarso 9.4–11 cm longa, kaj la beko estas 9.1–11 cm longa. C. c. columbianus distingiĝas el la C. c. bewickii pro sia plia grando kaj ĉefe nigra beko, kun nur malgranda kaj malfacile videbla flava punkto de varia grando ĉebaze. Ĝi distingiĝas el la tre alopatria Trumpetocigno (C. buccinator) de Nordameriko pro la multe plia grando de tiu specio kaj ties multe pli longa beko, kiu estas tutnigra escepte pro rozkolora buŝlinio, kiu estas pli forta ol ĉe la Fajfocigno.
Notu, ke kolorvarioj kun pli aŭ malpli da flava, aŭ rozkolora anstataŭ flava aŭ nigra, ne estas escepta, ĉefe ĉe Bevikkaj cignoj, kiuj tre rare povas eĉ havi flavecajn piedojn. Ankaŭ malgrando kaj ĉefe la mallonga kolo, kiu aspektigas ilin kiel granda blanka ansero, estas distingigaj markoj.