cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrick Goltzius
Privata vivo
La dekstra mano de Goltzius estis misformita pro fajro kiam li estis bebo, kaj tio verŝajne igis ĝin aparte taŭga al tenado de gravurilo; "per la devigo desegni per la grandaj muskoloj de sia brako kaj ŝultro, li majstris imponan svingon de linio".
Jules Renard
Verkoj
La verko de Jules Renard estas markita de lia malĝoja infanaĝo. "Poil de Carotte" (Karotharulo), titolo de lia plej fama verko, estis moknomo, kiun lia patrino donis al li. Li ĉerpis sian inspiron el la kamparo de la nievra regiono. Liaj portretoj de karakteroj estis precizaj, mokaj kaj foje kruelaj.
Hendrick Goltzius
Privata vivo
Li edziĝis, 21 jaraĝa, al vidvino iom pli maljuna ol li, kies mono ebligis lin establi sendependan entreprenon en Harlemo. Sed la malagrabla para rilato tiel influis lian sanon, ke Goltzius decidis, en 1590, fari turneon tra Germanio kaj Italio, danke al kiu li akiris intensan admiron al la artaĵoj de Mikelanĝelo. Li revenis al Harlemo en aŭgusto 1591, rimarkinde pli sana, kaj laboradis tie ĝis sia morto, 58-aĝa. Li estis la duonpatro de la gravuristo Jacob Matham.
Verkoj
La portretoj de Gorzius, kvankam plejparte miniaturoj, estas majstraĵoj de sia speco, kaj pro sia eskvizita finlaboriteco, kaj kiel bonaj studoj de individua karaktero. De liaj pli grandaj verkoj, lia real-skala memportreto estas verŝajne la plej frapa ekzemplo.
Goltzius atingis senprecedencan nivelon en la uzo de la "dikigitaj linioj", kie la gravurilo estas manipulita por desegni liniojn pli dikaj aŭ pli maldikaj, por krei divers-tonan efikon el distanco. Li ankaŭ estis pioniro de la tekniko "punkto kaj rombo", laŭ kiu oni metadis punktojn en la mezon de romb-formaj spacoj kreitaj per kruc-ombrumado por plie poluri la tonan nuancon.
Hollstein atribuis 388 presaĵojn al Goltzius, plus pliaj 574 de aliaj litografistoj kiuj baziĝis sur liaj dezajnoj. Pro lia regado de gravurilo, oni konsideras lin rivalo de Durero. Li faris gravuraĵojn sur la verkoj de Bartholomeus Spranger, multobligante tiel la famon de tiu lasta, krom la sian propran. Goltzius komencis pentri dum plenaĝo (li estis 42 aĝa), kaj granda parto de sia pentraĵoj troviĝas nun en Vieno. Li ankaŭ verkis kelkajn klaroskurajn lignogravuraĵojn.
Um Ramul
Um Ramul (en araba: أم رمول) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu komunumo estas bordita norde fare de la Dubaja Internacia Flughaveno, oriente de Nad Ŝamma, okcidente de Algarhud kaj sude de Ras Alĥor. Um Ramul estas loĝeja kaj komerca komunumo.
Um Ramul estas unu el la plej malnovaj industriaj areoj en Dubajo. La areo estis ĵus konektita al la Dubaja Metroa Ruĝa Linio pere de la malfermo de la Emirlanda Stacio, kiu estas konektita al la Emirlanda Oficejo.
José Pekerman
José Néstor Pekerman (naskiĝis la ) estas argentina eksfutbalisto kaj trejnisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo.
Tago de la Falintoj
La Tago de la Falintoj (angle Memorial Day) estas usona federala festotago por memori la virojn kaj virinojn kiuj mortiĝis dum servado en la Usona armeo. La festotago, kiu estas celebrata la lastan lundon de majo, kutime markas la komencon de la someraj ferioj, dum la usona Tago de la Laboro, kiu okazas komence de septembro, markas la finon. Libervoluloj metas usonajn flagojn sur ĉiuj tomboj en la naciaj tombejoj.
Multaj homoj vizitas tombejojn kaj monumentojn, precipe por honori la soldatojn falintajn.
Mesagne
Mesagne estas komunumo de Italio.
Christian Gottlob Gmelin
Christian Gottlob GMELIN estis germana kemiisto, kuzo de Leopold Gmelin, bofilo de matematikisto kaj fizikisto Johann Gottlieb Friedrich von Bohnenberger (1765-1831), profesoro de la kemiisto Robert Mayer (1814-1878) kaj dum naŭ monatoj li estis asistanto de Jöns Jakob Berzelius en Stokholmo. Gmelin laboris ankaŭ kun Louis-Nicolas Vauquelin, Louis-Jacques Thénard kaj Martin Heinrich Klaproth.
Biografio
Interalie, li laboris sur la kampo de la spektroskopio kaj malkovris la koloron de la ruĝa flamo de la litio. Li elmontris la agadon de la borata acido sur la kurkuma-papero. Li tradukis la tri unuajn volumojn de la Jarraporto far Berzelius en la germanan. En 1834, li elektiĝis koresponda membro de la Bavara Akademio pri Sciencoj kaj de la Prusa Akademio pri Sciencoj.
Daily Courant
La Daily Courant estis la unua regula taga novaĵ-gazeto, publikita en Britio.
Ĝi aperis unuafoje la 11-an de marto 1702 fare de Edward Mallet kaj lastfoje en 1735. La gazeto konsistis el unuopa paĝo kun du kolumnoj. Mallet komence intencis publikigi nur eksterpolitikajn novaĵojn, sed baldaŭ vendis la gazeton al Samuel Buckley.
La Daily Courant kunfandiĝis kun Daily Gazetteer en 1735.
(16433) 1988 VX2
(16433) 1988 VX2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Krimo en Niemilia
Krimo en Niemilia – krimo en vilaĝo Niemilia, en distrikto Kostopol en pli frua vojevodio Volinio. Viktimo de la krimo estis 126 poloj. Aŭtoreco de la krimo de la 26-a aŭ 27-a de majo 1943 ne estis certe solvita. Kiel atakantoj estas indikata Ukraina Popola Revolucia Armeo aŭ, kio estas pli verŝajna pro aliaj krimoj okaziĝintaj sur tiu ĉi teritorio, Ukraina Ribela Armeo.
Antaŭ krimo
Marte 1943 laŭ iniciato de Leopold Garde pseŭdonomo "Beskid", konspira membro de Pola Enlanda Armeo kreiĝis memdefenda grupo kalkulanta 50 personoj, kiu posedis kelkajn pafilojn. Ekde fino de marto poloj dum du semajnoj gastigis ukrainojn de Bystrzyce, kiuj fuĝis de sia vilaĝo antaŭ planata germana ekstermo. Aprile 1943 en arbaro URA-anoj murdis 17-jaran leterportistinon Jadwiga Kutasiewicz.
Krimo
Frumatene la 26-an aŭ 27-an de majo 1943 kelke da armitaj grupoj de URA eniris la vilaĝon. Inter atakantoj oni ekkonis multajn loĝantojn de ĉirkaŭaj vilaĝoj de la komunumo Ludwipol. La atakantoj perforte eniris domojn mortigante siajn viktimojn per hakiloj, tranĉiloj kaj forkegoj. Provantajn forkuri aŭ sin defendi oni mortigis per pafiloj. Post la masakro oni prirabis la vilaĝon kaj bruligis ĉ. 51 domojn. Surprizita memdefendo ne organizis la reziston, saviĝis interalie Mateusz Reszczyński, kiu per forkego mortigis 4 atakantojn kaj kaŝiĝis sub korpoj de mortigitoj.
Venontan tagon alvenis de Bystrzyce germanaj ĝendarmoj, sub kies protekto oni evakuis savitojn. Vunditaj ricevis helpon en Bystrzyce, kaj poste estis transportitaj al malsanulejo en Kostopol. Plimulton de la viktimoj oni ne sukcesis identigi pro tro masakritaj kadavroj. Ĉiuj estis enterigitaj en komuna tombo apud bieno de Franciszek Żygadło.
Memorigo de la viktimoj
En la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento la tombo estis ĉirkaŭbarita kaj apud ĝi starigita obelisko. Sur la monumento estis surskribo: ''Ĉi tie estas entombigitaj 170 loĝantoj de la vilaĝo Niemilja pafmortigitaj de de Burĵuaj Ukrainaj Naciistoj en 1943. Eterna memoro''. Poste ĝi estis detruita kaj nun sur loko de la tombo troviĝas nur kurgano kovrita de graso.
George Pau-Langevin
George Pau-Langevin (naskiĝis la en Pointe-à-Pitre (Gvadelupo) estas advokato kaj franca politikistino, membro de la Socialista Partio ekde 1975. Ŝi estas deputitino de la 21-a distrikto de Parizo kaj municipa konsiliano de la 20-a arondismento de Parizo. La 16-an de majo 2012, ŝi estis nomumita ministro delegita ĉe la ministro pri edukado, komisiita pri eduka sukceso, en la 1-a registaro de Jean-Marc Ayrault.
La, ŝi estis nomumita ministro pri transmaroj en la 1-a registaro de Manuel Valls ; ŝi estis renomumita al tiu posteno la 27-an de aŭgusto 2014 en la 2-a registaro de Manuel Valls.
Biografio
Ŝi estis ordenita per la Honora Legio en marto 2002.
Ŝi estas la aŭtoro de leĝpropono por lukti kontraŭ realajn aŭ supozajn diskriminaciojn ligitajn al origino, kaj membro de la informkomisioj pri detenejoj kaj pri memorigaj temoj.
En junio 2011, ŝi eldonis la libron, Représenter le peuple français, pri sia kariero kaj detalantan ŝian vidon de la rolo kaj loko de deputito.
Ŝi estis elektita de PS de la 15-a distrikto de Parizo okaze de la deputitaj balotoj de 2012.
Ŝi estis nomumita ministro delegita al eduka sukceso en la 1-a registaro de Jean-Marc Ayrault la 16-an de majo 2012.
OKaze de la registarmodifo de la 2-a de aprilo 2014, sekve de la municipaj balotoj senrevigaj por la PS-a plimulto, ŝi estis nomumita ministro pri transmaroj en la 1-a registaro de Manuel Valls ; ŝi estis renomumita al tiu posteno la 27-an de aŭgusto 2014 en la 2-a registaro de Manuel Valls.
Heiligenroth
Heiligenroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Podkonice
Podkonice, hungare Padkóc germane Unterkonitz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Podkonice situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Banská Bystrica troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam inter 1-a kaj 4-a jarcentoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340 en latina formo "possessio Connyce". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 979 vilaĝanoj en 123 domoj. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis Podkonicz, poste ĝi iom transformiĝis al la hungara ortografio pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Padkóc 943 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podkonice 878 homoj, (864 slovakoj).
Comolău
Comolău (Komolló ) estis malgranda vilaĝo en Rumanio oriente de Sfântu Gheorghe.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 487 loĝantojn (hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1567.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye). Ĝi estis aligita al Reci en 1964.
Unueca Rusio
Unueca Rusio (Единая Россия [jedinaja rosija]) estas politika partio el Rusio. Fondita la 1-an de decembro 2001 el unuiĝo de pluraj parlamentanaj grupoj: "Unueco" (Единство), "Patrolando" (Отечество) kaj "Tuta Rusio" (Вся Россия).
Tiu partio sin deklaras centrisma kaj apogas la prezidanton de Rusio, Vladimir Putin. La prezidanto de la partio estas Dmitrij Medvedev.
Gyro Gearloose
Gyro Gearloose estas fikcia rolulo, antropomorfa koko kaj genia inĝeniero kaj inventisto, kreita de Carl Barks por The Walt Disney Company. Li estas ano de la fikcia universo de Anasurbo, proksima amiko de Donaldo Anaso, de liaj nevoj Hui, Dui kaj Lui kaj lia onklo Scrooge McDuck. Li aperis la unuan fojon en 1952 en la bildstrio de Carl Barks Gladstone's Terrible Secret (Walt Disney's Comics and Stories #140).
Biografio
Gyro estas la plej fama inventisto de Anasurbo kaj tipa ekzemplo de "distrita sciencisto". Multaj liaj kreaĵoj estas imponaj teknikaj mirakloj, tamen ne malofte kun ia difekto aŭ malmatureco kiu kaŭzas ian malfunkcion. Gyro estas ofte akompanata de eta roboto kiun li konstruis, la "Eta Helpanto" (Little Helper), kies kapo estas lumampolo.
Emscherbrücher
Priskribo kaj historio
La Emscherbrücher atingis postkolon ĝis 135 centimetroj je maksimuma korpopezo da 300 kg. Kiel idoj de domĉevaloj ili havis mallongajn orelojn, kornoverukojn ĉe ĉiuj kvar kruroj kaj haran voston malsupren pedantan.
En Crange ĉe la meza Emscher okazis unu fojon ĉiujare dum la Laŭrencotago en aŭgusto foiro, je kio ankaŭ la kaptitaj Emscherbrücher Dickköppe estis vendotaj. El la historia foiro evoluis la kermeso de Crange, je kies unua tago oni okazigas ĝis en la nuntempo ĉevalfoiron.
Kiam en 1926 oni konceptis blazonon por la novformita urbo Wanne-Eickel, la memoro pri la sovaĝaj ĉevaloj de la Emscherlando ankoraŭ estas viva. Nigra ĉevalo en ora ŝildo, kiu simbolas ĉevalon Emscherbrücher, fariĝis blazonbildo kaj restis tio en la formo de la blazono transigita en 1975 sur la urbon Herne.
La bredo de ĉevaloj en kulturarbaro estis bredoformo vaste disvastiĝinta en Vestfalujo. Ĝis nuntempe oni praktikas ĝin je la sovaĝoĉevalo de Dülmen, en la orientvestfala Senne ekzistas ekde 1999 projekto por protekti la sovaĝoĉevalojn.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo de:Emscherbrücher en la germanlingva Wikipädie
Liberala demokratio
La liberala demokratio estas formo de regado kiu konsistas en reprezenta demokratio en kiu la kapablo de la elektitaj reprezentantoj al la politikaj decidoj estas limigita al la reguloj de la laŭjura ŝtato kaj normale estas moderata per konstitucio kiu regas la protektadon de la konstituciaj rajtoj kaj de la kolektivaj kaj individuaj liberecoj, kaj establas tiu konstitucio restriktojn kaj al la regantoj kaj al la plenumo de la volo de difinita socia majoritato ene de tiu liberala demokratio.
La rajtoj kaj la liberecoj garantiitaj per la konstitucioj de la liberalaj demokratioj estas variaj, sed normale inkludas grandan parton de la jenaj rajtoj: al justa jura proceso, al intimeco, al privata posedo kaj al la egaleco antaŭ la leĝo, same kiel al la klasikaj liberecoj, nome la esprimliberecon, la asocilibereco kaj la religia libereco. En la liberalaj demokratioj tiuj rajtoj (foje konataj kiel "fundamentaj rajtoj") kutime estas regulitaj ĉu konstitucie ĉu pere de leĝoj. Krome ĝenerale estas civilaj institucioj kiuj havas la rajton kaj kapablon administri aŭ plifortigi tiujn rajtojn.
La liberalaj demokratioj estas kutime karakterizataj per la politikaj toleremo kaj plurismo; la diferencaj ideoj kaj sociaj kaj politikaj, eĉ la plej ekstremaj, povaj kunekzisti kaj konkurenci por atingi la politikan povon, ĉiam sur demokratia bazo. La liberalaj demokratioj okazigas periode balotojn per kiuj la diversaj politikaj grupoj konkurencas kiel dirite por atingi la politikan povon.
La termino "liberala" ene de la esprimo "liberala demokratio" ne signifas, ke la regado de tiutipa demokratio devas strikte sekvi la politikan ideologion de la liberalismo, kvankam ja la pura koncepto de "liberala demokratio" naskiĝis de la tendenco de la politika liberalismo.
Juan Gelman
Juan GELMAN (Bonaero, 3-an de majo 1930 - 14-an de januaro 2014) estis argentina poeto kaj ĵurnalisto. Li havis judaj radikoj; li mortis en Meksiko.
Li gajnis la Cervantes-premion de 2007.
Verko
Juan Gelman estis konata ĉefe kiel poeto, sed ankaŭ verkis prozon, teatraĵon, du operojn, kaj sennombrajn ĵurnalistajn artikolojn.
Listo de libroj:
Politika agado
Juan Gelman estis tre aktiva politike. Jam 15-jara li aliĝis al la Komunista Junulara Federacio. En 1955 li estis unu el la fondintoj de la grupo de poetoj La malmola pano, kiu strebis krei popolan engaĝitan poezion.
En 1959, post la Kuba Revolucio, li komencis pripensi la eblon aliĝi al armita batalo en Argentino, kaj malproksimiĝis de la politiko de la Komunista Partio.
En 1966 li eklaboris kiel ĵurnalisto, en la revuoj Panorama (1969), La Opinión (1971-1973), Crisis (1973-1974) kaj Noticias (1974), en kiuj li estis ĉefredaktoro aŭ ŝarĝito de la kulturaj paĝoj.
En 1975 li vojaĝis eksterlande, por propagandaj laboroj kontraŭ la registaro de Isabel Perón (1974-1976). En tiu stato li troviĝis kiam sukcesis la militista puĉo kiu kondukis al la diktaturo de la generaloj (1976-1983), kiu organizis ŝtatan terorismon kaŭzintan la malaperon de pli ol 30.000 personoj.
Inter tiuj ĉi troviĝis liaj du filoj (malino kaj ino), kaj lia bofilino. Ĉiuj tri estis murditaj. La bofilino, kies kadavro ankoraŭ ne aperis, estis graveda en la momento de la malaperigo. Laŭ postaj esploroj, oni trovis ke ŝi naskis filinon, kiu estis havigita al argentina militisto, poste fuĝinta al Urugvajo. La trovo kaj rekunigo de la nepino kun la avo estis plurfoje prokrastita, kaj fine sukcesis post granda kampanjo komunika kaj diplomata.
Eksteraj ligiloj
En la hispana:
(29780) 1999 CJ50
(29780) 1999 CJ50 estas malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Masaru Arai
Masaru ARAI (japane : 新井優, Arai Masaru), naskiĝis en 1952) estas japana amatora astronomo.
En kunlaboro kun Hiroshi Mori, li kunmalkovris 45 asteroidojn. La li malkovris la kometon C/1991 A2 (Arai), kiu, en 2009, rimarkiĝis per elsendo de ikso-radioj.
La asteroido 21082 Araimasaru estis nomita en lia honoro.
Monaĥejo Fürstenberg
Monaĥejo Fürstenberg estas iama monaĥejo sur la monteto Fürstenberg ĉe Ksanteno (Germanujo). Ĝin fondis Benediktanoj, kiuj ĝin tamen poste vendis al la cistercianinoj.
Historio
En 1259 la monaĥejo estis vendata kontraŭ la volo de la tie vivantaj Benediktaninoj al la cisterciana ordeno, kies monaĥinejon en Horst aan de Maas ses jarojn antaŭe brulego estis ruiniginta. Ĉefepiskopo Konrado de Hochstaden aprobis la transdonadon la 7-an de aŭgusto 1259 sub la kondiĉo, ke la tie restontaj Benediktaninoj plue ricevas sian ĝistiaman vivtenon, kompense tamen ne rajtas akcepti pluajn ordenaninojn. La ĉefepiskopo de Utreĥto intertempe estis konstruiginta novan monaĥejon proksime de Deventer kiel anstataŭaĵo por la cisterciana monaĥejo forbrulinta en 1253, tiel ke kelkaj el la ordenanoj revenis tien. En 1284 finfine okazis la lasta diservo de la Benediktaninoj en Monaĥejo Fürstenberg, kiu en 1265 ekstaris sub la protekto de la preposto de la Viktorabatejo de Ksanteno.
En 1460 la monaĥejo estis grandparte detruata je malpacoj inter la dukoj de Kleve kaj la kolonja ĉefepiskopo Ditriĥo la 2-a de Moers, ĝis 1467 ĝi estis rekonstruata. En 1499 la monaĥinejon prirabis soldatoj transirintaj al Duklando Geldern, ĝis kiam en 1586 dumpase de la Okdekjara Milito hispanaj trupoj ĝin definitive ruinigis. La Cistercianinoj trovis poste rifuĝon en la franciskana Agneta Monaĥejo je Ksanteno. En 1671/72 la Cistercianinoj konstruigis sur la ruinoj de la abatoporeĝejo sur Monteto Fürstenberg la Kruckapelon, kiu sekve de la malfondo de la monaĥinejo kadre de la sekularigo sub Napoléon Bonaparte eniris privatan posedon kaj konserviĝis ĝis nun.
Navalvillar de Ibor
Navalvillar de Ibor estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas navalvillotes. La censita populacio en 2008 estis de 402 loĝantoj.
Situo
Navalvillar de Ibor estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 665 m; je 120 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 180 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 54,54 km². Ĝi estas ĉe la valo de la rivero Ibor, kaj estas la unua loko trapasata de tiu rivero post ties naskiĝo en la Montaro de Villuercas. Ĝi estas la plej montara vilaĝo ene de la komarko de la Ibores.
Ĝi limas kun Castañar de Ibor norde, Guadalupe sude, Navatrasierra oriente kaj Navezuelas okcidente.
Naturo
La ĉirkaŭaĵo karakteras pro abundo de kaŝtanarboj. Estas ankaŭ grandaj etendoj de makiso kaj malfermaj arbaroj de korkokverkoj kaj anzinoj, kun rearbarigo de neindiĝenaj koniferoj, kaj indiĝenaj olivarboj kaj kverkoj.
Grandaj mamuloj kiel apro, cervo, kapreolo ktp elstaras en la faŭno de Navalvillar de Ibor kaj ties ĉirkaŭaĵo.
Demografio
La demografia evoluo de Navalvillar de Ibor, inter 1996 kaj 2006, aperas en la jena tabulo, el referencoj de informo de la hispana Instituto Nacional de Estadística.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj, kaŝtanoj, paŝtejoj) kaj brutobredado (kaproj, porkoj, ŝafoj). Produktado de fromaĝo, ĉefe el kapra lakto.
Bita
Bita (hungare: Bita) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sfântu Gheorghe.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 459 loĝantojn (hungaroj), en 1992 318 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék). Ĝi apartenas administre al Reci.
Ŭarsan
Ŭarsan aŭ Ŭarisan (en araba: ورسان) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas industria komunumo kiu bordas kun Alŭarka norde kaj kun Nad Aŝŝeba okcidente. Ŭarsan estas subdividata en kvar lokoj — Ŭarsan Unua, Ŭarsan Dua, Ŭarsan Tria kaj Ŭarsan Kvara. La komunumo estas dise loĝata kaj estas ĉefe industria, enhavanta la Dubajan Akvokolektan Fabrikon. La nova disvolvigo de Dubaja Internacia Urbo okupas multon de la komunumo.
Aliaj gravaj lokoj en la komunumo estas la Dezerta Palmejo Dubajo, la Elektrostacio Alaŭir kaj la lago Ŭarsan. Ŭarsan limas norde kun la ŝoseo E 44 (Alaŭir) kaj okcidente kun la ŝoseo E 311 (Ŝoseo de la Emirlandoj).
Ĝi havas 1,421 loĝantojn. Hor Al Anz estas unu el la malplej loĝataj loĝejaj areoj en Dubajo.
Senfina somero
«Senfina somero» (Бесконечное лето) estas vida novelo kun elementoj de eroge (erotika ludo), programita de la teamo Erogame Project kaj eldonita la 21-an de decembro 2013 sub la marko Soviet Games (Sovetiaj Ludoj) por persona komputilo. La 19-an de novembro 2014 la ludo aperis en la reto Steam.
Intrigo kaj strukturo
La ĉefheroo de la ludo estas sola juna viro Simono. Li vivas per hazardaj mendoj kiel sendependa kunlaboristo kaj pasigas la plej grandan parton de sia tempo en Interreto sur anonimaj bildforumoj. Unu vintran tagon Simono ekveturas al intervidiĝo de finlernintoj, eniras en aŭtobuson LiAZ-677 de la 410-a itinero, kie li endormiĝas, kaj vekiĝas somere, en Ikarus-256, apud pordego de somera Junpionira kampadejo «Sovjonok» («Strigido»).
Kompreninte, ke li mirakle transmetiĝis ne nur en spaco, sed ankaŭ en tempo, trafis el vintro de la 2008-a jaro en someron de la 1980-aj jaroj, Simono penas kompreni, kiel kaj por kio li trafis tien ĉi, kial li iĝis 17-jara adoleskanto kaj kiel li povas reveni en sian mondon. Tamen baldaŭ li amikiĝas kun aliaj junpioniroj (kaj kun junpionirinoj) kaj trovas sin tute absorbitan de kirlo de vivo en la kampadejo. Simonon atendas sep riĉaj tagoj, dum kiuj li ekkonos, ĉu la okazaĵo por li estas la ŝanco por komenci novan vivon, aŭ puno, kiu povas iĝi vera koŝmaro.
Estas ankaŭ multe da diversaj modifaĵoj, kiuj garnas la intrigon kaj rakontas novajn historiojn aŭ respondas al kelkaj demandoj pri baza kampanjo. Ĉiujn modifaĵojn oni povas elŝuti en vendejo Steam, sed estas menciinde, ke kelkaj ne estas finverkitaj.
Roluloj
Prototipoj de roluloj estis maskotoj kaj jam ekzistantaj sur la teritorio de iama Sovetunio herooj:
Kreado
Menciindas, ke la ludo dekomence ne estis planita kiel komerca aŭ reklama produkto. La ludon kreis entuziasmuloj de Iiĉan. Oficiale la projekto komenciĝis en majo 2008, sed ĝi estas bazita sur laboroj pri Project.Namae, kiu ne havis pluan disvolviĝon.
La ludo uzas senpagan motoron Ren'Py kun malfermita fonto. Ren’Py permesas lanĉi ludon sur multaj platformoj, ekzemple Vindozo, macOS, Linukso, iOS aŭ Androido.
En la projekto partoprenis Arsenij Ĉebinkin (Арсений Чебынкин, ArseniXC), kiu pentris fonojn kaj estas fama pri siaj verkoj ne nur en animea komunumo.
Recenzoj
La ludo ricevis bonajn recenzojn de lud-kritikantoj. Recenzinto de ITN Daily nomis la ludon «agrabla neatenditaĵo». Eduardo Ĉedvik de Kanobu.ru alte taksis intrigon, artaĵojn kaj akustikan trakon de la ludo. Kiel solan mankon Ĉedvik nomis fortan disonancon laŭ kvalito inter kalkaj pentraĵoj kaj fonoj. Oksana Alekseenko de Ferra.Ru metis la ludon en la liston de «la 20 plej rimarkindaj rusaj ludoj». Demetrio Rjabov de Appleinsider.ru rekomendas konatiĝi kun la ludo «por kontentigi propran scivolemon» kaj opinias, ke poste «vi ne povos distri vin» de tiaĝenraj ludoj.
Adson de Melk
Adson de Melk estas fikcia figuro, rolulo el la romano La nomo de la rozo de Umberto Eco. Li rakontas tiun romanon en la mi-formo. La nom-aldono "de Melk" rilatas al Monaĥejo Melk ĉe Danubo en Aŭstrio.
Laŭ la romano Adson kiel maljunulo notas (latine) siajn travivaĵojn el novembro 1327, kiam li kiel benediktana novico en monaĥejo en norda Apenino. Li servas al patrulo William de Baskerville, kies tasko estas solvi enigman krimon.
Unu el la gravaj temoj de la romano estas la amo de Adson al kamparana junulino. La rozo de la titolo simbolas tiun amon, kaj Adzon ne sukcesas ekscii la nomon de la rozo, de la junulino.
La nomo "Adson" estas, same kiel la nomo "William de Baskerville", aludo al la noveloj de Arthur Conan Doyle pri Sherlock Holmes: William estas kvazaŭ Holmes (inter kies plej konataj kazoj estis "la hundo de Baskerville"), Adson estas kvazaŭ d-ro Watson, helpanto kaj fikcia notanto de ilia aventuroj. Tiun alegorion substrekas multaj tekstaj aludoj, interalie la alparolo de William "mia kara Adson" – Holmes ĉiam nomas sian amikon "mia kara Watson".
10570 Shibayasuo
10570 Shibayasuo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Yasuo Shiba, mastrumanto, de datumoj de la Japana Socio pri Meteoroj. Li fakiĝis pri bolidoj kaj ĉiuj naciaj datumoj pri atestoj de bolidoj estas kolektitaj en lia oficejo.
San-Marino
San-Marino aŭ Sanmarino (oficiale: Respubliko San-Marino, itala: Repubblica di San Marino, kromnomo en la itala: La Serenissima, kiu signifas la tre serena) estas unu el la plej malnovaj ekzistantaj respublikoj en la mondo kaj la sola ŝtaturbo plu ekzistanta, simbolante gravan etapon por la evoluo de la demokratiaj modeloj en Eŭropo kaj en la tuta mondo. Ekde 2008 la historia centro de la urboj San Marino kaj Borgo Maggiore estas agnoskataj kiel monda heredaĵo de Unesko.
Ĝia historia origino situas antaŭ la mezepoko, kun ĝia fondiĝo en la jaro 301 fare de la sanktulo Santa Marino.
San-Marino troviĝas je la orienta flanko de la montaro la Apeninoj kaj estas plena enklavo en Italio. La oficiala lingvo estas la itala.
Pro ĝia malgrandeco ĝi ankaŭ estas mikroŝtato. San-Marino estas kun surfacamplekso de pli ol 61 km² kaj ĉirkaŭ 33 500 loĝantoj (2017) la kvina plej malgranda ŝtato de la mondo kaj la tria plej malgranda lando en Eŭropo, post Vatikano kaj Monako, apartenante al la ses eŭropaj etŝtatoj.
Lingvoj
En San-Marino la itala estas la oficiala lingvo. La romanja ankaŭ estas multe parolata varianto de la itala.
Religio
Romkatolikismo ne estas la ŝtata religio, kvankam 95% de la loĝantaro estas registritaj kiel romkatolika.
Geografio
San-Marino estas plena enklavo, ĉirkaŭita de Italio, la apenina duoninsulo en Eŭropo inter Markio (Provinco Pesaro kaj Urbino) kaj Emilio-Romanjo (Provinco de Rimini) proksime de la adriatika marbordo, apude de Rimini. Ĉefurbo estas la urbo kun la sama nomo: San-Marino. San-Marino ne konas landlimajn kontrolojn kun Italio.
Klimato
San-Marino havas mediteranean klimaton: en somero la temperaturo varias inter 20 °C kaj 32 °C, en la vintro inter −2 °C kaj 10 °C.
Historio
La historio de San-Marino estas tre antikva, ĉar ĝi datiĝas de la 4a jarcento, jam de antaŭ la mezepoko.
Komenca periodo
La nomo de la lando venas de la dalmatia sanktulo, sankta Marino, ŝtonhakisto kaj monaĥo, kiu vivis en insulo, kiu nun apartenas al Kroatio, kaj kies nuna nomo estas Rab. En tiu tempo (proksimume en la jaro 257 p.K) la romia imperiestro estis Dioleciano, kiu persekutis la kristanojn. Kun sia eta kristana komunumo Marino venintus al Italio la 3-an de septembro 301, ekloĝinte sur la monto Titano. Tial la jaro 301 validas laŭ la legendo kiel la oficiala fondiĝo de la lando kaj depost, kiam komenciĝus la historio. Tamen la vera fondiĝo ŝajne okazis pli malfrue, ĉar la unua konata mencio de San-Marino kiel «specifa teritoria referenco» datas el la jaro 885. Tial eblas, ke la rakonto, minimume parte, estas falsita por defendi la sendependecon de San-Marino kontraŭ la episkopo de Rimini.
Post Marino (laŭ la legendo) ankaŭ aliaj kristanoj rifuĝis sur la monton por trovi protekton kontraŭ la persekuto de imperiestro Diokleciano. Post la edikto de tolero kaj la laŭleĝigo de kristanismo fare de Konstantino la 1-a, Marino fariĝis diakono. La roma patricio Donna Felicissima («Feliĉega Virino») donacis al li la monton Titano. Strato en la ĉefurbo nun portas ŝian nomon. Kiam Marino laŭ la legendo mortis en 366, onidire la komunumo ĉiam fondis sian sendependecon sur la liberectema citaĵo «lasas vin libera de ambaŭ viroj» (latine relinquo vos liberos ab utroque homine, ŝajne, la imperiestro de Romio, kaj la papo).
La unuaj evidencoj de komunumo sur Titano estas dokumentoj verkitaj de la monaĥo Eugippius, kiu pli frue en la jaro 511 mencias, ke alia monaĥo tiam loĝis tie.
Komenco de la moderna ŝtato
Ĉiam zorgema por promocii pacajn rilatojn kaj bonvolon, la Arengo redaktis kaj proklamis la unuajn leĝojn, la Statutojn, inspiritajn de la principoj de demokratio. Kvankam en 1253 ekzistas pruvoj pri la ekzisto de la unuaj Statutoj, en 1295 la unua aro de leĝoj estas disponebla en la Respubliko de San-Marino.
La unua plej malnova skribita leĝo-libro datiĝas de 1295. Dum la sekvaj 300 jaroj, la leĝaj reguloj estis pli rafinitaj; la sesa kaj lasta leĝo, publikigita la 21an de septembro 1600, atestas pri detala leĝdona aktiveco kun siaj ses libroj kaj 314 rubrikoj.
Periodo de Garibaldi
En 1849, kiam generalo Giuseppe Garibaldi estis ĉirkaŭita de tri malamikaj armeoj post la falo de la Romia Respubliko, li trovis en San-Marino neatenditan sekurecon por si kaj siaj ĉirkaŭ 2 000 postvivantaj soldatoj por eskapi la armeojn de Aŭstrio kaj Romo. En 1861 Garibaldi eĉ ricevis la civitanecon. San-Marino restis ekster la unuiĝa movado kaj, eble pro la bonaj rilatoj al Garibaldi, sukcesis resti aŭtonoma, kiam la resto de Italio unuiĝis. Kontrakto inter la du landoj de 1862 certigas al San-Marino la juran sendependecon, kvankam ĝia enklava situo fakte tre dependigas ĝin de Italio.
Neŭtraleco de San-Marino dum la Dua Mondmilito.
San-Marino flegis esceptan tradicion de gastamo. Ĉi tiu libera lando neniam rifuzis azilon aŭ helpon al tiuj, kiuj estis persekutataj pro malfeliĉa sorto aŭ tiraneco, kia ajn estis ilia kondiĉo aŭ ideoj. Ĉar la unuaj loĝantoj de San Marino estis rifuĝintoj el Kroatujo, unu el la grandaj valoroj de San Marino estas tiu de akceptado de enmigrantoj, Tra la historio San Marino daŭre donis ekzemplojn de sia akceptemo.
Dum la lasta mondmilito, San-Marino restis neŭtrala kaj kvankam ĝi konsistis nur el 13 000 loĝantoj, ĝi ja donis azilon kaj sekurecon en siaj submontaj trajntuneloj al ĉirkaŭ 100 000 evakuitaj personoj venantaj el la ĉirkaŭaj areoj de Italio, kiuj estis bombarditaj , kvankam estis tre malfacile nutri tiom da homoj en malgranda, monteca lando.
La Brita Reĝa Aer-Armeo je la 26-a de junio 1944 bombadis San-Marinon, mortigante 60 homojn, kvankam la lando estis neŭtrala kaj markita per grandaj blankaj krucoj. La kialo ĝis nun ne estas klara. Britio poste pardonpetis, sed eraro ŝajnas preskaŭ neebla, ĉar la situo de San-Marino estas karakterize unika.
La Batalo de San Marino estis konflikto en la 17a–20a de septembro 1944 dum la Kampanjo de Italio de la Dua mondmilito, en kiu fortoj de la Germana Armeo okupis la neŭtralan Respubliko San Marino, kaj estis poste atakitaj de la fortoj de la Aliancanoj. Ĝi estis foje konata ankaŭ kiel Batalo de Monte Pulito.
Parlamenta sistemo
La registaro konsistas el asembleo de la familiestroj, nomata arengo, prezidata de «rektoro», nomata Capitano Difensore .
La Granda kaj Ĝenerala Konsilantaro estas la nuna parlamento kaj la “regantaj kapitanoj”, nomataj itale capitani reggenti, estas duoblaj ŝtatestroj, kiuj oficas nur dum 6 monatoj kaj apartenas al malsamaj partioj, por ke unu kontrolu la alian. Estis nur en 1243, ke oni enkondukis ilin kiel konsulojn, kiuj helpis disdividi la respondecon de la leĝfarantoj. Ili senĉese viciĝis ĝis la nuna tago, kio konfirmas la validecon kaj efikecon de la institucioj.
Ĉar San-Marino neniam havis dinastiajn aŭ perfortajn regantojn, ĝi nomas sin la plej antikva respubliko de la mondo. En 1906 la parlamenta sistemo estis ŝanĝita de dumviva aneco al ĝeneralaj elektoj. En 1923 la faŝisma partio sukcesis gajni absolutan plimulton, tamen gardis distancon al la faŝisma registaro de Italio kaj dum la Dua mondmilito konservis neŭtralecon, post refortiĝo de nefaŝismaj fortoj en 1941 kaj la eksigo de Benito Mussolini kiel itala ŝtatestro en 1943.
Elmigrintoj kaj iliaj idoj konservas ne nur la ŝtatanecon, sed ankaŭ la elektorajton. Tial san-marinaj partioj dum la balotoj invitas eksterlandajn sanmarinanojn, esperante ke ili voĉdonos por la invitintoj.
En 1960 kaj 1973 San-Marino enkondukis la aktivan respektive pasivan elektorajton por virinoj.
En 1992 la lando aniĝis en Unuiĝintaj Nacioj, sed ĝi ne estas membro de Eŭropa Unio, kvankam ĝi partoprenas en la Eŭropa Mona Unio (EMU) kaj fabrikigas (en Italio) proprajn eŭro-monerojn, kiuj kutime ne estas en cirkulado, sed estas vendataj al kolektantoj. Simile grava enspezofonto estas poŝtmarkoj por kolektantoj.
Administra strukturo
San-Marino estas dividita en naŭ aŭtonomaj municipoj, nomataj "kasteloj" (castelli).
Jen listo kun la nombro de la loĝantaro (en 2012): La plej granda urbo, Dogana en areo Serravalle, havas propran poŝtkodon 47891. Ĉiuj aliaj limas al Italio, kvankam la areo de la ĉefurbo havas nur etan italan limon.
Leĝaro
La bazo de la statutoj de San-Marino, kiuj estas la fondaĵo de la leĝo kaj rego, estis aprobita en la jaro 1600, kaj tiel ĝi povas esti la plej malnova ankoraŭ uzata bazleĝaro en la mondo.
San-Marino ne havas veran konstitucion, sed la leĝaron – latine: Statuta Decreta ac Ordinamenta Illustris Reipublicae ac Perpetuae Libertatis Terrae Sancti Marini, – kiu estas la bazo de ĉiuj leĝoj en la lando, jam estis aprobita la 8-an de oktobro 1600. Tiel, la San-Marina leĝbazo povas esti la plej malnova en la mondo. Ĝi simbolas la liberan ŝtaturbon, ilustritan en la politika debatado, la literaturo kaj la artoj dum jarcentoj.
Arto
Kun pli ol 100 unikaj skulptaĵoj sur malgranda areo, San-Marino havas kelkajn mirindajn artverkojn, kies plej fama estas la Damo de Libereco situanta antaŭ la urbodomo, en la Palazzo Publicco.
Arkitekturo
Kelkaj elstaraj arkitekturaĵoj estas la preĝejo La Beata Vergine della Consolazione (Giovanni Michelucci, 1961-1967), la elementa lernejo de Ca' Caccio en San Marino (Gilberto Rossini, 1966-1972), la malnovaj montaj vojoj (Pelacchi, 1776; restaŭro fare de Gino Zani, 1925-1941); la Cisterne del Pianello (Michele de Giohannino, 1476-1478); fervojaj tuneloj Rimini–San Marino, (Filippo Tajani, 1928-1932); transformo de Villa Manzoni (Giancarlo De Carlo, 1990); renovigo de la Palazzo Pubblico (Francesco Azzurri, 1884-1994; restaŭro fare de Gae Aulenti kun Francesca Fenaroli, 1991-1996); World Trade Center, (Norman Foster kaj Partneroj, 1999-2004).
Literaturo
Milena Ercolani, poetino kaj verkistino
Giuseppe Rossi: 'La Respubliko de San-Marino' (itala, traduko ekzistas en la angla, eldonis ĝin la turisma oficejo de San-Marino en 1976).
Sporto
San-Marino fieras pri multaj futbalistoj kiel Nicola Albana. La teamo neniam partoprenis en monda futbalpokalo kaj ne kvalifikis por eŭropa ĉampioneco.
Defendo
San-Marino estas kvazaŭ lando sen armeo. La armeo de Italio provizas la nacian defendon. Pro la simboligo de la sendependeco ĝi tamen havas propran armeeton, unu el la plej malgrandaj en la mondo, kiu ĉefe ludas ceremonian rolon.
Ekonomio
San Marino estas unu de la landoj kun la plej alta individua malneta nacia produkto (MNP) en la mondo, en nivelo kun la aliaj plej evoluintaj regionoj en Eŭropo, kaj ĝia ekonomio estas stabila. La ĉefaj enspezoj de la respubliko estas bankado. Turismo reprezentas nur 2% de la MNP. Krom la propraj malabundaj eŭromoneroj, populara inter monerkolektantoj ankaŭ la poŝtmarkoj de San-Marino, kiuj validas nur ene de la lando mem, estas plejparte vendataj al filatelistoj kaj tiel konsistigas alian fonton de enspezoj. La ĉefaj terkulturaj produktoj estas vino kaj fromaĝo. Plie, vestado-komerco, elektroniko kaj ceramiko estas gravaj. La propraj eŭromoneroj, kiuj estas tre malabundaj, estas samkiel la antaŭaj 'sanmarinaj liroj'.
Transporto
Plej multaj turistoj, kiuj alvenas per aviadilo alteriĝas ĉe la flughaveno Federico Fellini en Rimini, Italio, kaj poste pluvojaĝas per buso.
Regula buslinio (23km) inter Rimini (ekiro i.a. apud la stacidomo) kaj San-Marino. De Borgo Maggiore estas loka buslinia konekto al Dogana, la plej dense loĝata loko en San-Marino.
La aŭtovojo, nomata de la loka loĝantaro superstrada, longas nur 8,9 km inter Borgo Maggiore, irante tra Dogmanano al Dogano por poste eniri en Italion. Limigita licenca taksio-servo funkcias tutlande. Ekzistas sep licencaj taksiaj kompanioj, kiuj laboras en la respubliko, [5] kaj italaj taksioj regule funkcias ene de San-Marino, kiam ili transportas pasaĝerojn de Italio al San-Marino (RSM).
La Funivia di San Marino estas kablolifto, kiu ligas la due plej dense loĝatan urbon, Borgo Maggiore, sub la monto Titano al ĝia supro, la ĉefurbo San-Marino.
Amaskomunikilaro
Unu TV-stacio kaj tri radiostacioj. Tagĵurnalo: Giornale San Marino.
Turismo
Turismo reprezentas nur 2% de la MNP.
Ekzistas muzeo pri historio kaj kulturo, sed ankaŭ pli malkutima muzeo pri torturo-instrumentoj kaj pri sciencfikcio. Ekzistas 40-minuta ekskurso pere de porturista trajneto, kiu ebmigas vidi malfacile atingeblajn vidindaĵojn de San-Marino.
Pablo Sorozábal
Pablo SOROZÁBAL (Donostio, 18a de septembro de 1897 - Madrido, 26a de decembro de 1988), hispana komponisto, unu el la plej elstaraj aŭtoroj de simfoniaj verkoj kaj de la ĝenro de zarzuelo kaj aliaj malgrandaj operoj de la 20a jarcento. Inter la plej konataj verkoj menciindas Katiuska, la mujer rusa (1931, Barcelono), Adiós a la bohemia (1933, Madrido), por kiu li laboris kun la granda verkisto Pío Baroja, La del manojo de rosas (1934, Madrido), La tabernera del puerto (1936, Barcelono), Black el Payaso (1942, Barcelono), Don Manolito (1943, Madrido), ktp. Reviziis kaj rekuperis verkojn de la 19a jarcento kiaj Pan y Toros (de Barbieri) aŭ Pepita Jiménez (de Albéniz) pro kio li sukcesis arte, sed ne ekonomie.
San-Marino
Monda heredaĵo de Unesko
La urbo Borgo Maggiore, la historia urbocentro de San-Marino kun siaj stratoj, palacoj kaj preĝejoj kaj pro la aparta valoro de la pejzaĝo ankaŭ la monto Titano, sur kiu San Marino troviĝas, ricevis prestiĝan agnoskon je la 7-a de julio 2008 kaj estis samjare registrita en la monda heredaĵo-listo de UNESCO, ĉar elstare atestante pri kultura tradicio dum pli ol 700 jaroj. Sur ĉiuj tri flankoj de la monto Titano troviĝas fortikaĵo, kiu formas parton de la San-marina nacia flago.
Pablo Sorozábal
Ĉar li superis la 90 jarojn, povis vidi la malaperon de la zarzuelo, pro kio li ĉiam kulpigis la malbonan kulturan politikon kaj la iompostioman malaperon de la muzika kulturo. Lia lasta verko, finita septembre de 1988, estis Variaciones para quinteto de viento, komponita kiam la Blovokvinteto Pablo Sorozábal donostia petis lian permeson por adopti lian nomon. Li mortiĝis antaŭ permieri kion li konsideris sian plej bonan verkon: la opero Juan José, kiu estis fine premierita kiel koncerto en la teatro Kursaal de Donostio la 21a de februaro de 2009.
San-Marino
Monda heredaĵo de Unesko
Laŭ la deklaro pro ĝia speciala kaj universala valoro, proklamita de la Unesko-komitato pri tutmonda heredaĵo, San Marino estas unika pro la videblaj spuroj de seninterrompa longa ekzistado kiel ĉefurbo de la Respubliko, sia geopolitika kunteksto neŝanĝita kaj siaj juraj kaj instituciaj roloj, kiuj aperas en ĝia strategia situo sur la pinto de la monto Titano, en ĝia historia urbomodelo, urbaj areoj kaj multnombraj monumentoj. San Marino kune kun Borgo Maggiore kaj la monto Titano konsistigas eksterordinaran ateston pri la kreiĝo de reprezenta demokratio, kiu baziĝas sur civita aŭtonomio kaj memregado.
Scienco kaj Esperanto
La Akademio Internacia de la Sciencoj, kies laborlingvoj estas la itala kaj Esperanto, situas en San-Marino.
En la san-marina municipo Santarcangelo ekzistas 'piazzale Esperanto'
Famaj personoj el San-Marino
Marino (diakono), fondinto de San-Marino.
Nicoletta Ceccoli, vidarta artistino
Giambattista Belluzzi, arkitekto.
Antonella Mularoni, iama juĝisto por la eŭropa tribunalo de homaj rajtoj.
Domenico Fattori, iama fama senpartia politikisto.
Manuel Poggiali, iama mondĉampiono en motociklismo.
Pluraj olimpiaj atletoj i.a. Martina Pretelli kaj Emanuele Guidi.
Multaj piedpilkistoj i.a. Davide Gualtieri,
Vidu ankaŭ
Listo de sendependaj ŝtatoj
Eksteraj ligiloj
__SRS__
Gordoncillo
Gordoncillo [gordonZIljo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco angule ĉe la provincoj Zamoro kaj Valadolido.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 350 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Fuentes de Carbajal, Valdemora, Castilfalé, Matanza, Campazas, Castrobol (Valladolid), Mayorga (Valladolid), Valderas, La Unión de Campos (Valladolid) kaj Urones de Castroponce (Valladolid).
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (tradicie vitejoj, kun vinproduktado kaj protektita devennomo, pri kio aperas grapolo en la blazono) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, loka muzeo en iama farunfabriko, kulturcentro).
Djola lingvo
La djola lingvo nomiĝas Jola, Diola aŭ Djola en diversaj naciaj lingvoj (franca, angla, djola).
Lernolibro
Parlons Jola - Langue et culture Diolas (en la franca lingvo), Christian Sina Diatta, eldonis L'Harmattan, 1998, ISBN 2-7384-7169-2
Alfo (botaniko)
Alfo aŭ alfogreso (Stipa tenacissima), estas specio el la familio de la poacoj, kiu estas enlanda en la okcidenta parto de la Mediteranea regiono. Kutime oni reciproke konfuzas la alfon kaj la espartan ligeon.
Priskribo
La floroj grupiĝas je panikloj, kiuj longas 25 ĝis 35 centimetrojn. La unufloraj spiketoj dense staras. La glumoj estas haŭtecaj kaj longe pintaj. Ilia longeco estas 2,5 ĝis 3 centimetroj. La ekstera glumo ankaŭ estas haŭteca. Je la pinto ĝi fendiĝas duen. Ĉe la ĉirkaŭ unu centimetro longa ekstera glumo sidas unu kvar ĝis ses centimetroj longa aristo. Tiu ĉi estas harkovrita sur la suba flanko.
Disvastiĝo
Tiu palearktisa specio estas hejma en la suda Iberia duoninsulo, en nordokcidenta Afriko kaj en Balearoj. Ĝi kreskas en la stepoj, herbejoj kaj en duonarbaroj.
Uzado
La foliofibroj de la alfo, same kiel tiuj de la esparta ligeo (Lygeum spartum), estas uzataj por la fabrikado de espartaĵoj (ŝnuroj, matoj, korboj, ĉapeloj k.t.p.) kaj de altvalora alfa papero.
Sistematiko
Scienca sinonimo por Stipa tenacissima estas Macrochloa tenacissima (L.) Kunth.
Melsheim
(jen france, origine alemane kaj germane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Neunkirch (stacidomo)
Neunkirch estas fervoja stacidomo en Neunkirch, Svislando.
(137184) 1999 JG63
(137184) 1999 JG63 estas tre malgranda, meze hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
2219 Mannucci
2219 Mannucci estas mezgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar, en la provinco de San Juan en Argentino.
(137184) 1999 JG63
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
2219 Mannucci
Nomo
Ĝia nomo honoras Edgardo Mannucci, meĥanikiston en la observatorio.
4431 Holeungholee
Nomo
Ĝia nomo honoras la fondaĵon " Holeungholee" kreita en 1994 de S. H. Ho, K.-K. Leung, T. Ho kaj Q.-W. Lee por promocii la malvolviĝon de la sciencoj kaj teknikoj en Ĉinio.
Ŝvao kun tremao
Ӛ, ӛ (ŝvao kun termao) estas la 11-a litero de la ĥanta alfabeto kaj signifas proksim-mezan centran malrondigitan vokalon.
Dudek unu (kartludo)
Dudek unu estas kartludo originale el Francio, kie en la 18-a jarcento ĝi estis populara ĉe la kortego de Ludoviko la 15-a. En Usono el ĝi evoluis la kazina ludo Black Jack.
Oni uzas por la ludo francan kartaron de 52 kartoj aŭ de 32 kartoj. Ĉiu ludanto ludas unuope kontraŭ la banko. Celo de la ludo estas, per kolektado de (almenaŭ du) kartoj laŭeble precize atingi 21 poentojn (en la franca versio trente et un 31), sed neniel pli. La kartoj el la 52-karta stako havas jenajn valorojn: Ludante per nur 32 kartoj oni ofte uzas aliajn valorojn.
Varmoenergio
Varmoenergio, aŭ termika energio, estas la energio, kiu estas stokita en la senorda moviĝo de la atomoj aŭ molekuloj de kemia substanco. Ĝi estas stato-funkcio kaj estas parto de la interna energio. La varmoenergio en la internacia sistemo de unuoj estas mezurata en la unuo ĵulo (internacia mallongigo J).
La varmoenergio Ev de substanco definiĝas kiel
- en tio k estas la masa varma kapacito aŭ specifa varmo, m la maso kaj T la absoluta temperaturo aŭ termodinamika temperaturo.
Aldono de varmo plialtigas la averaĝan kinetan energion de la molekuloj kaj per tio la varmoenergion, forigo de varmo malpliigas ĝin. Varmoenergio do estas kineta energio, sed kun atento pri la karakterizaĵo de senorda movado de multaj atomoj respektive molekuloj. Se la kineta energio de ĉiuj molekuloj de substanco egalas al nulo, pro tio de m kaj k ĉiam pli grandas ol nulo, la temperaturo egalas al la absoluta nulo de temperaturo. La Kelvina temperatura skalo uzas tiun absolutan nulon kiel referenca punkto.
Se du sistemoj kun malsamaj temperaturoj unuiĝas, la du temperaturoj iom post iom per varmointerŝanĝo samiĝas. En tio sen aldona helpo tamen neniam transiras varmoenergio de la pli malvarma sistemo al la pli varma. Tiu percepto estas esprimata en la dua leĝo de termodinamiko. La plisimiliĝo de la du temperaturoj daŭriĝas tiom longe ĝis ne plu estas temperatura diferenco inter la sistemoj kaj ili do troviĝas en termodinamika ekvilibro.
En neformala lingvouzo la varmoenergio ofte nomatas „varmo“ aŭ konfuzata kun la nocio temperaturo. Ĉar la masa varma kapacito aŭ specifa varmo estas funkcio de la temperaturo, la varmoenergio de substanco ne proporcias al la temperaturo de la substanco.