Magnetosensivo
En senvertebruloj
La molusko Tochuina tetraquetra (antaŭe Tritonia diomedea aŭ Tritonia gigantea) estis studata por indikoj pri kiel funkcias la neŭrona mekanismo. Pli frua laborado montris ke antaŭ plenluno Tochuina emas orienti sian korpon inter magnetaj nordo kaj oriento. Oni starigis Y-labirinton kun orta angulo egala al geomagneta sudo kaj maldekstra angulo egala al geomagneta oriento. Ene de ĉi tiu geomagneta kampo 80% el la Tochuina turnis maldekstren al magneta oriento. Tamen, en inversa magneta kampo turnita  180° magneta nordo, ne troviĝis signifa prefero por iu turno, kiu nun respondis kun magneta nordo kaj magneta okcidento. Ĉi tiuj rezultoj, kvankam interesaj, ne pruvis konkludon  ke Tochuina uzas magnetajn kampojn en magnetosensivo. Ĉi tiuj eksperimentoj ne inkluzivas kontrolon por la aktivigo de la volvaĵo de Rubens en la eksperimentoj en inverse magnetaj kampoj. Tial, eblas ke varmo aŭ bruo produktita de la volvaĵo kaŭzis la perdon de prefero. Plua laborado pri Tochuina ne povis identigi neŭronojn kiuj montris rapidajn ŝanĝojn en aktiviĝo rezulte de magnetaj kampoj. Tamen, neŭronoj pedalo 5, du simetriaj neŭronoj kiuj troviĝas ene de la Tochuina pedala ganglio, montris gradajn ŝanĝojn en aktiviĝo tra tempo post 30 minutoj de magneta stimulado provizita de volvaĵo de Rubens. Pluaj studoj montris ke neŭronoj pedalo 7 en la pedala ganglio estis inhibataj kiam traktataj per magnetaj kampoj dum 30 minutoj. La funkcio de pedalo 5 neŭronoj kaj pedalo 7 neŭronoj estas aktuale nekonata. Drosophila melanogaster estas alia senvertebrulo kiu eble kapablas orienti sin al magnetaj kampoj. Eksperimentaj teknikoj kiel genaj nokaŭtoj permesis pli detalan ekzamenon de ebla magnetosensado en ĉi tiuj bananmuŝoj. Diversaj stamoj de Drosophila estis trejnitaj respondi al magnetaj kampoj. En preferotesto bananmuŝoj estis ŝarĝitaj en aparaton kun du brakoj kiuj estis ĉirkaŭigitaj de elektraj volvaĵoj. Kurento fluis tra ĉiu volvaĵo, sed nur unu produktis 500 mikroteslan magnetan kampon. Oni testis la muŝojn en ĉi tiu T-labirinto pri ilia natura kapableco rekoni la ĉeeston de la magneta kampo en iu brako kaj pri ilia respondo post trejnado kiam la magneta kampo estis parigita kun sukroza rekompenco. Multaj stamoj de muŝoj montris klaran preferon por la magneta kampo post trejnado. Tamen, kiam la sola kriptokromo trovita en Drosophila, tipo 1 Cry, estas ŝanĝita, aŭ per missensa mutacio aŭ per anstataŭigo de la Cry-geno, la muŝoj montras perdon de magnetosensivo. Cetere, kiam lumo estas filtrata por enlasi nur ondolongojn pli grandajn ol 420 nm, Drosophila perdas sian trejnitan respondon al magnetaj kampoj. Ĉi tiu respondo al filtrita lumo estas probable ligita al la aga spektro de bananmuŝa kriptokromo, kiu havas gamon de 350 nm – 400 nm kaj ebeniĝas ĉe 430-450 nm. Kvankam esploristoj antaŭe kredis ke triptofana triopo en kriptokromo responsas pri la liberaj radikaloj sur kiuj magnetaj kampoj povas agi, lastatempa laboro kun Drosophila montris ke triptofano eble ne kaŭzas kriptokromdependan magnetosensivon. Ŝanĝi la  triptofanan proteinon ne rezultigas la perdon de magnetosensivo de bananmuŝo esprimanta aŭ tipon 1 Cry aŭ la kriptokromon trovitan en vertebruloj, tipo 2 Cry. Tial, restas neklare kiel kriptokromo mediacias magnetosensivon. Ĉi tiuj eksperimentoj uzis 500 mikroteslan magnetan kampon, dekoble pli forta ol la magnetosfero). Oni ne pruvis ke  Drosophila kapablas respondi al la pli malforta magneta kampo de la Tero.