cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10 Downing Street
Situanta en la strato Downing Street en la Urbo Westminster, parto de Granda Londono, la domo Numero 10 aĝas pli ol tri cent jarojn kaj enhavas proksimume cent ĉambrojn. Privata loĝejo okupas la trian etaĝon kaj estas kuirejo en la kelo. La aliaj etaĝoj enhavas oficejojn kaj konferencejon, akceptejon, sido- kaj manĝoĉambroj. En la domo laboras la ĉefministro, kaj ministroj, ŝtatestroj kaj eksterlandaj eminentuloj estas akceptataj kaj gastigataj tie. Ĉe la dorso de la konstruaĵo estas ena korto kaj teraso apud ĝardeno de 2 000 kvadrataj metroj. Najbara al la Sanktajakoba Parko, Numero 10 estas proksima al la Palaco Buckingham, la londona loĝejo de la brita monarko, kaj la Palaco de Westminster, la renkontiĝejo de la du ĉambroj de la parlamento de Britio.
Schlöben
Schlöben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Servoplenuma komunumo de Schlöben estas Bad Klosterlausnitz.
Daniel Zekelius
CZEKELIUS Dániel (cekelius) aŭ Daniel Zekelius estis saksa paleontologo, inĝeniero en Transilvanio naskita en Sibio la 12-an de decembro 1806 kaj mortinta en Sibio la 17-an de oktobro 1871.
Saint-Pierre-d'Amilly
Saint-Pierre-d’Amilly [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 502 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Pierre-d’Amilly situas en la nordoriento de Charente-Maritime, sudokcidente de Niort.
Willa Cather
Willa Sibert CATHER ([ˈkæ ðər]; naskiĝis la – mortis la  ) estis usona verkistino, kiu konatiĝis pro siaj romanoj pri la vivo sur la prerioj en la fruaj jaroj de blankula priloĝado. Ŝia tiutema triromana serio konsistis el O Pioneers! (1913), The Song of the Lark (1915), kaj My Ántonia (1918). En 1923 oni aljuĝis al ŝi la premion Pulitzer pro One of Ours (1922), romano pri la jaroj de la 1-a Mondmilito.
Cather vivis junaĝe en Virginio and Nebrasko, kaj ricevis diplomon de la Universitato de Nebrasko ĉe Lincoln. Ŝi loĝis kaj laboris dek jarojn en Picburgo. Tridek-trijaraĝa ŝi transloĝiĝis al Novjorko, kie ŝi pasigis la ceteran vivon, kvankam ŝi multe vojaĝis kaj pasigis multan tempon ankaŭ ĉe sia somera loĝejo en Nov-Brunsviko, Kanado.
Fatshe leno la rona
Benita estu ĉi nobla lando (cvane Fatshe leno la rona) estas la nacia himno de Bocvano. Ĝi estis akceptita en 1966, kiam Bocvano iĝis sendependa lando. La aŭtoro de la melodio kaj teksto estas Kgalemang Tumedisco Motsete.
Le Folgoët
(jen france, bretone Ar Folgoad) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Nedanovce
Nedanovce, hungare Nadány [nadAnj], germane Nedanowetz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nedanovce situas laŭ flankovojoj. Partizánske troviĝas je 7 km-oj.
Parvathy Omanakuttan
Parvathy Omanakuttan estas Miss India (Fraŭlino Barato) kaj ankaŭ duarangulino (vic-ulino) de Miss World (Fraŭlino Mondo) 2008.
Beleckonkursoj
Parvathy partoprenis en multaj diversaj beleckonkursoj. Ŝi gajnis multajn rimarkindajn titolojn kiel Miss Malayali 2005, Miss Sudbarato 2008 kaj Miss Barato 2008. Ŝi gajnis la rajton reprezenti la landon en la konkurso por Fraŭlino Mondo 2008 en Sud-Afriko.
Dum la Miss World-elekto ŝi estis kandidato por la krono kiam ŝi atingis bonajn rezultojn dum la selektado. Ŝi atingis la 10an lokon de Fraŭlino Strando kaj ankaŭ fariĝis dua en la konkurenco al Fraŭlino Modelino. Laŭ finrezulto, en la finalo, ŝi fariĝis dua post la belega rusino Ksenia Suĥinova.
Gábor Harsányi
Gábor Harsányi [harŝAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Harsányi Gábor estas hungara aktoro, voĉoaktoro, dramisto kaj reĝisoro.
Gábor Harsányi naskiĝis la 1945 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Harsányi frekventis Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en sia naskiĝurbo inter 1964-1968. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Thália (Budapeŝto). Inter 1983–1989 li estis ano de Nacia Teatro (Budapeŝto). Baldaŭe li ludis en diversaj teatroj, en 1982 li estis unu el la fondintoj de teatreto. En Újpest li fondis lernejon por aktoroj. Li ricevis premiojn ekde 1973, en 2021 premion Kossuth.
From Here to Eternity
From Here to Eternity (anglalingve: "De ĉi tie al eterneco") estas 1953-a filmo bazita de la romano de la sama nomo de James Jones. La filmo rakontas pri homoj ĉe milita bazo dum la tagoj antaŭ la ekatako de Pearl Harbor dum la Dua Mondmilito. La roluloj traktas ĉiutagan vivon kaj malfidelecon de la epoko. Aperas en la filmo Burt Lancaster, Montgomery Clift, Deborah Kerr, Frank Sinatra, Donna Reed kaj aliaj.
La romano estis grafika por tiam kaj pluraj scenoj devis esti ŝanĝita por plaĉi la cenzuristojn de tiam. Ekzemple, seks-sceno sur plaĝo de Lancaster kaj Kerr estis pli tranĉita ol ĉe la romano.
Premioj
La filmo gajnis ok Akademiajn Premiojn:
Plue, ĝi kandidatiĝis por 5 aliaj.
Valo de la Dek Pintoj
La Valo de la Dek Pintoj, Valley of the Ten Peaks kaj Vallée des Dix Pics, estas valo en la Nacia Parko Banff en Alberto, Kanado, kie elstaras dek rimarkindaj pintoj kaj kie estas inkludita ankaŭ la lago Moraine. La valo povas esti atingita laŭ la ŝoseo de la lago Moraine apud la lago Louise. La dek montopintoj estis dekomence nomitaj de Samuel Allen, frua esploristo de la regiono, kiu simple referencis ilin uzante la numeralojn el unu ĝis dek en la lingvo de la Stoney Unua Nacio. Li eble lernis la terminojn el siaj indiĝenaj gvidistoj kiuj helpis lin per ĉevaloj. Nuntempe la montoj nomiĝas Fay, Little, Bowlen, Tonsa, Perren, Allen, Tuzo, Deltaform, Neptuak kaj Wenkchemna.
Nadeĵda Pavlova
Nadeĵda PAVLOVA, plennome Nadeĵda Vasiljevna Pavlova, en la ĉuvaŝa Наде́жда Васи́льевна Па́влова, (naskiĝis en Ĉeboksari, Ĉuvaŝio) estas Ĉuvaŝa aktorino kaj baleta dancistino.
10154 Tanuki
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la lago Tanuki (japane: 田貫湖, Tanuki-ko), artefarita lago kreita en 1935 okcidente de Fuĵi-Monto. Amatoraj astronomoj kunvenas ĉe ĝiajn bordojn por observi kaj admiri la sunleviĝon malantaŭ Fuĵi-Monto.
Nadeĵda Pavlova
Biografio
Naskiĝinta en 1956, Nadeĵda Pavlova Vasiljevna ekdancadis en la aĝo de sep kiam ŝi aliĝis al danco-cirklo ĉe la Domo de la Pioniroj de Ĉeboksari. En 1966, la Komisiono de koreografio de Permja lernejo, rekonante ŝian talenton, sugestis ke ŝi integru lernejon Ludmila Pavlovna Saĥarova de Permjo.
En 1970, Nadeĵda Pavlova gajnis la premion en Tut-Unia Konkuro en la kategorioj balet-mastro kaj dancantoj en 1973 antaŭ ol gajni la Grandan Premion de la Dua Internacia Konkurso de balet-dancistoj en Moskvo.
Popola artisto, ŝi ricevis la Premion Lenin en 1977 kaj gajnis plurajn aliajn premiojn dum sia kariero.
Nuntempe ŝi estas instruisto de la rusa Akademio de Artoj de Teatro (GITIS) en Moskvo.
COI
La mallongigo COI havas plurajn signifojn:
Krome, en kunteksto de vikipedio la mallongigo CoI aludas al la anglalingva gvidlinio en:Wikipedia:Conflict of interest Conflict of interest kiu traktas konfliktojn inter la celo de vikipedio, produkti neŭtralan kaj fidindan enciklopedion, kaj la celo de individuo redaktanto, kiu havas fortajn interesojn malneŭtrale prezenti temon kaj faras tion en sia redaktado.
NGC 4244
NGC 4244 (aliaj indikoj — UGC 7322, MCG 6-27-45, ZWG 187.35, FGC 1402, IRAS12150+3804, PGC 39422) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Těchobuz
Těchobuz (Tiechobus) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1352.
Sankta Nikolao (Kalkar)
La katolika preĝejo Sankta Nikolao en Kalkar ĉe Kleve kaj Ksanteno ĉe la Malsupra Rejno estas konata interalie pro siaj naŭ (el origine almenaŭ 16) ĉizitaj retabloj, siaj vitraloj, sia ĥorseĝaro kaj sia historia orgeno.
Altaroj
La altarojn kreis majstro Arnt de Zwolle (ĉefaltaro, altaro Sankta Georgo), Jan van Halderen (ĉefaltaro), Jan Joest (efaltaro), Henrik Douvermann (Altaro de la Sep Doloroj), Hendrik Grotens (Altaro de la Sep Doloroj), Ferdinand Langenberg (Altaro de la Sep Doloroj), Derick Baegert (Georgo-Altaro), Ludwig Jupan (Maria-Altaro, Georgo-Altaro), Kersken de Ringenberg (Krispino-Altaro), Arnt van Tricht (Altaro Sankta Triunuo, Altaro Johano la Baptisto), Majstro Rutgero (Johano-Altaro), lerninto de Majstro Arnt (Jakobo-Altaro) kaj nekonataj artistoj (Ana-Altaro, Georgo-Altaro, Maria-Altarp) plejparte dum la unua duono de la 16-a jarcento.
La Cistérniga
La Cistérniga [lazisTERniga] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. La Cistérniga estas komprenebla etimologie kiel La Cisterno, eble rilate al zono kie ricevis la pluvakvon. Estis diversaj literumoj laŭlonge de la historio, nome La Cistérniga, La Cestérniga, La Cestiérniga, Aldea aŭ Arrabal de Valladolid ktp.
Aktuale ĝi estas en la Metropola Areo de Valadolido, kiu estas nur je apenaŭ 5 km, kaj fakte ĝis 1851 La Cistérniga apartenis al la ĉefurbo kies kvartalo ĝi estis konsiderata.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 9 109 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj (kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono), sed fakte akiris 8 000 el la 1980-aj jaroj pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj ekfunkciado kiel dormurbo.
Ĝi distas 5 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Valladolid, Renedo de Esgueva, Laguna de Duero, Tudela de Duero, Herrera de Duero kaj Aldeamayor de San Martín. Ĝia municipa teritorio estas formata de La Cistérniga, la industria zono Polígono Industrial de "La Mora", la iama loĝloko Fuentes de Duero, same kiel de nombraj apartaj novaj kvartaloj de somerdomoj kaj kamparaj bienoj.
Historio
Estis restaĵoj de loĝado en Kuprepoko kaj Bronzepoko. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado rilata al la reĝa brutovojo de Sorio kiu koincidis parte kun romia ŝoseo de Valadolido al Tudela de Duero, kaj kun vojo de Ruedas de San Ildefonso (Segovio) al Valadolido. La Cistérniga havas en sia municipa teritorio sektoron de la Kanalo de Duero, tre grava por la urba vivo, ĉar tien iris la loĝantoj por kolekti akvon kaj lavi tolojn.
ISG Business School
ISG Business School estas eŭropa komerca universitato kun terenoj en Parizo, Lille, Novjorko kaj Tokio. Ĝi estis fondita en la jaro 1967.
3403 Tammy
3403 Tammy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Laurence G. Taff elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
ISG Business School
Inter la diplomitoj de la universitato en la komerca kaj politika sferoj estas Emmanuel Besnier (ĉefdirektoro ĉe la kompanio Lactalis) kaj François Baroin (antaŭa ministro de Francio).
3403 Tammy
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Tammy" en honoro de la edzino de R. L. Irelan, ĉefa nokta helpanto en la observatorio de la Laboratorio Lincoln.
La Cistérniga
Historio
Filipo la 2-a la 9an de Januaro 1596, havigis al Valadolido la titolon de "Ciudad"; ekde tiam La Cistérniga estis nomita "Arrabal de la ciudad de Valladolid" (Kvartalo de Valadolido).
Lino (apartigilo)
Lino havas diversajn signifojn:
La Cistérniga
Historio
La 5an de Marto 1601, gravulo Rodrigo Calderón, markizo de Sieteiglesias, sekretario de la Duko de Lerma kaj servisto de Filipo la 3-a, edziĝis al doña Inés de Vargas en la tiama preĝejo de Sankta Ildefonso en La Cistérniga, kaj okazis skandalo ĉar la novedzino dufoje montriĝis malpreta al geedzeco kun Don Rodrigo Calderón antaŭaltare.
Lino (apartigilo)
En astronomio:
La Cistérniga
Historio
La Cistérniga estis dum jarcentoj paspagejo de Kastilio. Ekde 1600 ĝis komenco de 1900, laŭ registroj, la kultivo de vitejoj ludis grava rolon en la disvolvigo de La Cistérniga. En 1788 ekgravis la produktado de ceramiko, ĉefe de tegoloj kaj brikoj. Estis tiam lageto el kiu oni elprenis koton por la fabrikado de la konstrumaterialoj, kaj de tie probable devenas la nomon de La Cisterno.
Dum la Hispana Milito de Sendependigo kontraŭ la napoleonaj trupoj, ludis gravan rolon la lokano Don Jerónimo Saornil Moraleja kiu batalis kontraŭ la francoj, ĉikanis iliajn liveraĵojn kaj iĝis kolonelo; krome ĝi partoprenis en la fama venko de la batalo de Arapiles, de 1812.
En 1847 la urba konsilantaro ekplendis por akiri sendependigon disde Valadolido, kiu dekomence kaj ripete malakceptis tion. Finfine la reĝino Isabel la 2-a akceptis en 1851 tiun sendependigon.
En 1921 estis murdita la lokano Valeriano Orobón Fernández en Madrido; li estis elstara teoriulo de la hispana anarkosindikatismo kaj kreinto de la vortumado en hispana lingvo de la fama revolucia kanto Al la barikadoj.
En la komenco de la Hispana Enlanda Milito jam en Julio 1936, la insurekciantoj kontrolis la areon, malpermesis la sindikatan agadon kaj alproprigis sin de la dokumentaro de maldekstraj organizoj por plenumi la subpremadon.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
La nunaj plej gravaj sektoroj estas gastigado, metalo, transporto, telefonado, ktp. Ĉefa industria zono estas Polígono Industrial de "La Mora". Konstruado rezultis en la kreado de novaj kvartaloj. Siavice tio helpis la disvastigon de lokaj komerco kaj servoj.
La urbestro plej ofte estas de la socialista partio. Estas granda kultura aktiveco (kulturdomo, legoklubo, teatro, municipa muzik-bando ktp.) kaj funkcias sportaj instalaĵoj.
AMSAT
AMSAT estas nomo por Radioamatoraj Satelitaj Tutmondaj Organizoj, sed aparte la Radio Amateur Satellite Corporation (AMSAT-NA) kun ĉefsidejo en Kensington, Marilando, proksime de Vaŝingtono AMSAT-organizoj dizajnas, konstruas, aranĝas lanĉojn kaj tiam funkciigas satelitojn portantajn amatorradiajn utilajn ŝarĝojn, inkluzive de la OSKARO satelitoj. Aliaj neformale filiigitaj naciaj organizoj ekzistas, kiel ekzemple AMSAT Germanio, (AMSAT-DL) kaj AMSAT Japanio, (JAMSAT). AMSAT-NA estis fondita en 1969 en Vaŝingtono, D.C. por daŭrigi la klopodojn komencitajn de Projekto OSKARO. Ĝia unua projekto estis kunordigi la lanĉon de OSKARO 5, konstruita de studentoj ĉe la Universitato de Melburno. Iuj dezajnaj modifoj estis bezonataj kaj faritaj de AMSAT-membroj, kaj la satelito estis sukcese lanĉita la 30an de januaro 1970, sur lanĉa veturilo de NASA Thor Delta.
Nuntempe funkciantaj satelitoj
AMSAT-NA funkciigas la satelitojn AO-7, AO-85 kaj AO-91, kiuj estas malfermitaj por ĝenerala amatora uzo. La Usona Aera Forto FalconSAT-3 estis transdonita al AMSAT por uzo de radioamatoroj fine de septembro 2017.
San Martín
San Martín estas la nomo de diversaj geografiaĵoj en hispanlingvaj landoj, kiuj prenas la nomon el Sankta Marteno aŭ el José de San Martín, unu el la gvidantoj de la sendependiĝo de la sudamerikaj landoj.
Hiroshi Miyaji
Hiroshi Miyaji (宮地 宏, n. ) estas japana futbalisto.
Pipioj
La Orpipio, Tmetothylacus tennelus, apartenas al alia monotipa genro.
Priskribo
Ili estas sveltaj, ofte senkolore grizbrunaj, surgrundomanĝantaj insektovoraj de malferma kamparo. Pipioj estas surgrunde nestumantoj, la ino demetas ĝis ses punktitaj ovoj.
Zbůch
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1253. Grandan evoluon de la vilaĝo kaŭzis komenco de minado de nigra karbo komence de la 20-a jarcento.
Trouillas
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Trouillasencs.
Kyškovice
Kyškovice (Kyŝkovice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice, sur dekstra bordo de rivero Elbo, troviĝanta 4 km nordoriente de Roudnice nad Labem. En la vilaĝo loĝas.
Oncino
Oncino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Casteldelfino, Crissolo, Ostana, Paesana, Pontechianale kaj Sampeyre.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Lasta teoremo de Fermat
La lasta teoremo de Fermat estas unu el la plej famaj teoremoj pri nombroteorio en la historio de la matematiko. Ĝi asertas, ke se n estas natura nombro pli granda ol 2, tiam ne ekzistas pozitivaj plenaj nombroj x, y kaj z, kiuj validigas la egalaĵon xn + yn = zn.
Tiun ĉi teoremon unue konjektis Pierre de Fermat en 1637, en marĝeno de kopio de Arithmetica, kie li asertis ke li havas pruvon sed ne povas skribi ĝin en la marĝenon ĉar ĝi estas tro longa. Dum longa tempo matematikistoj klopodis pruvi la teoremon, kaj finfine Andrew Wiles sukcesis pruvi ĝin per modernaj metodoj nekoneblaj al Fermat en 1994. Ĉar multaj homoj provis pruvi la teoremon kaj estis trovita neniu pruvo, kiun Fermat povus koni, estas ĝenerala konsento nun ke Fermat fakte ne havis validan pruvon por la teoremo.
Daniel Brandt
Daniel Brandt estas verkinto de paĝoj Wikipedia Watch kaj Google Watch, kiu sur tiuj paĝoj aperigas siajn kritikojn pri firmaoj, organizoj.
Li helpis malvualigi anonimulon, kiu akuzis John Seigenthaler pri rilato al la Kennedy-murdoj.
Manoel de Oliveira
Manoel Cândido Pinto de OLIVEIRA (Porto, 11a de Decembro 1908 - samloke, 2a de Aprilo 2015) estis portugala kinreĝisoro. Li estis konsiderata kiel la plej prestiĝa kinartisto de sia lando kaj le plej konata internacie. Li estis krome la kinreĝisoro kiu premieris plej aĝa (estante 105-jaraĝa) kaj unu el nur du kiuj premieris estante centjarulo, dum la alia estis la germana Leni Riefenstahl (estante 100-jaraĝa).
Kariero
Li devenis el familio de industriisto de Porto kaj el 1919 pasigis tri jarojn en A Guarda, Galegio, kun sia frato. En la epoko de la muta kino, Manoel de Oliveira por la unua fojo aperis surekrane kiel aktoro en filmo de la itala Rino Lupo. Li plue aktoris post kiam jam ekverkis kiel reĝisoro, eĉ per elstara rolo en la dua sonfilmo realigita en Portugalio, nome A Canção de Lisboa, de Cottinelli Telmo. Estante jam fama reĝisoro, li preskaŭ ĉiam aperis, almenaŭ iomete, en siaj filmoj.
Kristdemokraterna
Ĝi estis organizita kiel politika partio en 1964, origine kun la nomo Kristen Demokratisk Samling ("kristandemokrata kolektiĝo"). En 1991 ĝi unuafoje eniris la svedan parlamenton, superante la limon de 4% de la donitaj voĉoj. En la baloto de 2022, ĝi ricevis 5,34% de la voĉoj kaj 19 el la 349 parlamentanoj.
Manoel de Oliveira
Kariero
En la 1930-aj jaroj li faris dokumentajn kurtajn filmojn. En 1942 li reĝisoris Aniki-Bobó, rakonto de surstrata knaba bando en Porto, kiu estas simpla kaj viva filmo, kiu markis historion de portugala kinarto, escepta ĉefe konsiderante, ke ĝi estas antaŭa al la itala novrealismo. En 1956 reĝisoris O Pintor e a Cidade, filmo pli teatreca, kiu levis kritikojn kaj laŭdojn. Poste li studis por mallonge ĉe Agfa-Gevaert AG en Orienta Germanio, dediĉis sin al familiaj negocoj kaj babilrondis ĉe Café Diana, Póvoa de Varzim, kun gravaj intelektuloj kiel José Régio, Agustina Bessa-Luís, Luís Amaro de Oliveira, João Marques, Pacheco Neves kaj aliaj.
La diktaturo de Salazar haltigis sian kinkarieron (li eĉ estis arestita de la politika polico PIDE​) kaj li faris nur dek du filmojn kaj neniun longan filmon dum tri dek jaroj nome ĝis la revolucio de 1974, pro manko de libereco sed ankaŭ de ekonomiaj rimedoj. Kelkaj tiamaj dokumentaj filmoj estis Acto da Primavera (1963), A Caça (1964), As Pinturas do meu irmão Júlio (1965) kaj O Pão (1966). La lasta filmo de tiu etapo, jam kun romana inntrigo, estas O Passado e o Presente (1972).
Ekde 1975 lia produktado akceliĝis. Li centriĝis en kompleksa Amor de Perdição (1979), inspirita en fama romano de Camilo Castelo Branco, kaj en Francisca (1981), bazita sur romano de Agustina Bessa-Luís (kaj tiu siavice sur rakonto de Camilo Castelo Branco); Le Soulier de Satin (1985), bazita sur samnoma teatraĵo de Paul Claudel, kiu ricevis la Oran Leonon en la Festivalo de Venecio. Krome, O Meu Caso (1987), pri teksto de José Régio; Os Canibais (1988), originala kantita filmo; Non, ou a Vã Glória de Mandar (1990), pri la historio de Portugalio.
Poste venis A Divina Comédia (1991); O Dia do Desespero (1992), pri la memmortigo de lia admirita verkisto Camilo Castelo Branco; Vale Abraão (1993), pri verko de Agustina Bessa-Luís; A Caixa (1994), laŭ samnoma verko de Alvaro de Carvalhal; O Convento (1995), el alia romano de Agustina Bessa-Luís; Party (1996), laŭ teatraĵo ankaŭ de Agustina Bessa-Luís; Inquietude (1998), pri tri rakontoj de verkistoj diversepokaj kaj diversstilaj; A Carta (1999), pri verko de Madame de La Fayette; Palavra e Utopia (2000), pri la vivo kaj barokaj predikoj de la pastro Antonio Vieira (1608-1697), granda prozisto.
Jam en la 21-a jarcento li plue laboris, nome por Vou para Casa (2001), filmita en Francio, kun propra scenaro; Porto da Minha Infância (2001), pri Porto; O Princípio da Incerteza (2002), bazita denove sur romano de Agustina Bessa-Luís; Um Filme Falado (2003); O Quinto Império (2004); Espelho Mágico (2005); Belle toujours (bela ĉiam, 2006), mallonga kopio de Belle de jour de Luis Buñuel; Cristóvão Colombo – O Enigma (2007). Estante jam centjarulo, Oliveira faris Singularidades de uma Rapariga Loura (2009), pri rakonto de Eça de Queiroz; kaj O Estranho Caso de Angélica (2010), pri temo fantomeca, iama projekto de la 1940-aj jaroj.
Keigaoj
La keigaoj estas etno en la Nuba-montetoj en Sudano. La keigaa lingvo apartenas al la nilo-saharaj lingvoj. La keigaoj estas malpli ol 10.000 homoj.
Kalvinana preĝejo (Telkibánya)
La Kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en Hungario, en vilaĝo Telkibánya.
Historio
Laŭ opinio de arkeologoj la unua gotika (tiam katolika) preĝejo kun ĉefnavo kaj du flanknavoj de Telkibánya estis konstruita inter 1318-1340 kiel parto de samtempe konstruita malgranda fortikaĵo. Inter 1442 kaj 1460 la husanoj dominis la regionon, ili trakonstruis la preĝejon al fortikaĵo. La loĝantoj iĝis kalvinanoj en 1579. Tiutempe jam la kirko estis ruina, la kalvinanoj malkonstruis la sanktejon kaj la flanknavojn, la ceteraj partoj estis renovigitaj. En 1829 kampanilo estis konstruita.
31728 Rhondah
31728 Rhondah estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Rhonda Hendrickson, mentorinon por unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2015 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruis ĉe la Friedell Middle School de Rochester (Minesoto).
Elizabeto Ĉarloto de Palatinato
Elizabeto Ĉarloto, princino de Palatinato, Elisabeth Charlotte, Prinzessin von der Pfalz aŭ Liselotte von der Pfalz, Charlotte-Élisabeth de Bavière, ankaŭ nomata "la princino palatinata" (naskiĝis en Heidelberg; mortis  en Saint-Cloud ĉe Parizo), estis edzino de Filipo de Francio kaj per tio dukino de Orléans kaj bofratino de reĝo Ludoviko la 14-a de Francio. Ŝi iĝis literature kaj historie fama i.a. pro sia ampleksa korespondado (ĉ. ses mil leteroj ŝiaj konserviĝis; ŝi eble skribis dekoble pli).
<!--
Leben in Deutschland
Elisabeth Charlotte wurde am 27. Mai 1652 in Heidelberg geboren. Sie wurde nur Liselotte genannt. Ihre Eltern waren Kurfürst Karl I. Ludwig von der Pfalz (der Sohn des „Winterkönigs“) und Charlotte von Hessen-Kassel. Liselotte war bei ihrer Geburt ein schmächtiges Kind, das per Nottaufe die Namen ihrer Großmutter Elisabeth Stuart und ihrer Mutter Charlotte erhalten hatte. Sie wurde im protestantischen Glauben erzogen, trat später aber aus dynastischen Gründen vor der Heirat zum katholischen Glauben über. Gleichwohl blieb sie dem Protestantismus Zeit ihres Lebens emotional, wenn auch kritisch, verbunden.
1658 trennte sich Kurfürst Karl Ludwig aufgrund unüberwindlicher Diskrepanzen mit seiner Ehefrau Charlotte von derselbigen, um deren ehemalige Hofdame Baronin Marie Luise von Degenfeld zur "linken" Hand (sog. Morganatische Ehe) zu ehelichen und ernannte sie 1667 zur Raugräfin. Louise wurde damit Liselottes Stiefmutter. Liselotte verstand sich nicht mit Louise, liebte aber Ihre Halbgeschwister, 13 Raugräfinnen und Raugrafen, dafür um so mehr. Mit zweien ihrer Geschwister, den Raugräfinnen Luise und Amelise hielt sie bis zu ihrem Tode regen Briefkontakt.
Um der Mutter die Tochter zu entziehen, schickte der Kurfürst Liselotte im Alter von sechs Jahren an den Hof von Hannover, wo seine Schwester Sophie als Ehefrau des Herzogs von Braunschweig-Lüneburg lebte. Die beiden wurden für mehrere Jahre ihre „Pflegeeltern“. Liselotte lernte auch ihre Großmutter Elisabeth Stuart kennen, die ehemalige „Winterkönigin“ von Böhmen, die im Exil in Den Haag lebte und die kleine Prinzessin über alles liebte.
1663 gewährte der Kurfürst Liselottes Mutter Charlotte eine angemessene Entschädigung, die daraufhin die Heidelberger Residenz verließ. Gleich darauf holte der Kurfürst seine Tochter, die er gern das „Bärenkätzchenaffengesicht“ nannte, mit elf Jahren zurück nach Heidelberg an den Hof. Hier erhielt sie eine damals für Fürstenhäuser übliche höfische Mädchenerziehung. Das umfasste Reisen besonders im Herrschaftsgebiet ebenso wie Sprachen, schöne Künste, Nadelarbeit, Singen, Etikette, Tanz oder Genealogie.
Leben in Frankreich
Anfangs stand sie noch in der Gunst des Königs, der ihre Spontaneität und Natürlichkeit schätzte. Er nahm sie zu stundenlangen Jagden und Ausritten mit. Des Weiteren hatten die Beiden das gemeinsame Hobby des Sammelns von Münzen, Medaillen und Gemmen, beide liebten sie Komödien und Opern. Liselotte verwöhnte ihn mit Delikatessen aus ihrer Heimat, wie pfälzischen Leberwürsten und saurem Hering. Inwieweit ihm dies mundete, ist nicht überliefert.
Liselotte erkannte allerdings die gesellschaftliche Stellung der Madame Maintenon, der letzten bedeutenden Mätresse und letztlich heimlichen Ehefrau Ludwig XIV., nicht an, was dazu führte, dass die Maintenon die einstmals guten Kontakte Liselottes zum König unterband.
Als die Wittelsbacher-Linie Pfalz-Simmern 1685 mit dem Tode von Liselottes Bruder, des Kurfürsten Karl von der Pfalz, erlosch, erhob Liselottes Schwager Ludwig XIV. entgegen dem Erbschaftsvertrag Anspruch auf die Kurpfalz und begann den Pfälzischen Erbfolgekrieg u. a. mit der Zerstörung des Heidelberger Schlosses. Liselotte litt sehr unter den Verwüstungen, die in ihrer Heimat in ihrem Namen vorgenommen wurden. Ihr Mann, Philipp I. von Orléans, verteilte die Kriegsbeute großzügig an seine Günstlinge.
eta|Liselotte von der Pfalz Gemälde von [[Hyacinthe Rigaud ca. 1719]] Auf die Kinder Liselottes mit Philipp geht in männlicher Linie das Haus Orléans zurück, das mit Louis Philippe, dem so genannten „Bürgerkönig“, im Jahre 1830 auf den französischen Thron kam.
Charakter
Das Ehepaar Liselotte und Philipp war charakterlich total unterschiedlich. Monsieur war schwach, ängstlich, übertrieben höflich und intrigant, Madame hingegen aufrichtig, stark, offen, gelegentlich scharfzüngig und fühlte sich nur im Freien wohl. Sie liebte das Lesen, im Gegensatz zu ihm, der frische Luft hasste und nichts an Büchern fand. Philip war verschwenderisch, brachte viel Geld vor allem für seine Spielleidenschaft und für seine Günstlinge durch. Liselotte hingegen, die von ihm finanziell ziemlich kurz gehalten wurde, war sparsam, fast knausrig. Die miserable Tänzerin fühlte sich unter all den Spielern und Tänzern am Pariser Hof stets unbehaglich und verloren.
Stieftöchter
-->
Idoj
Filipo kaj Elizabeto Ĉarloto havis jenajn gefilojn:
<!--
Briefe
Eine besondere Bedeutung für die deutsche Literatur haben Liselottes zahlreiche Briefe. Insgesamt soll sie geschätzte 60.000 Briefe, davon 2/3 in Deutsch und 1/3 in Französisch, verfasst haben, von denen etwa ein Zehntel erhalten ist. Die Briefe enthalten plastische Schilderungen des Hoflebens und faszinieren durch ihre sprachliche Frische. Die meisten davon schrieb sie an ihre Tante Sophie, die Kurfürstin von Hannover, und ihre Halbschwester, die Raugräfin Luise von der Pfalz (1661–1733); aber auch mit Leibniz korrespondierte sie.
Schauspiel und Film
Darsteller waren Dorothea Wieck (Mme. de Maintenon), Hans Stüwe (Herzog von Orléans), Renate Müller (Liselotte von der Pfalz), Maria Meissner (Marquise de la Vallière), Maria Krahn (Kurfürst Karl Ludwigs Frau), Eugen Klöpfer (Kurfürst Karl Ludwig von der Pfalz), Hilde Hildebrand (Fürstin de Montespan), Michael Bohnen (König Ludwig XIV.), Else Ehser (Maria Theresia) Darsteller waren Heidelinde Weis (Liselotte von der Pfalz), Harald Leipnitz (Herzog von Orléans), Karin Hübner (Prinzessin Palatine), Hans Caninenberg (König Ludwig XIV.), Erwin Linder (Kurfürst Karl Ludwig von der Pfalz), Gunnar Möller (Herzog von Kurland), Robert Dietl (Lorraine), Joachim Teege (Abbé), Else Quecke (Frau von Bienenfeld), Karla Chadimová (Paulette). -->
Morocco (filmo)
Morocco (Maroko) estas usona antaŭkoda amafera filmo de 1930 reĝisorita de Josef von Sternberg kun gesteluloj Gary Cooper, Marlene Dietrich, kaj Adolphe Menjou. Bazita sur la romano Amy Jolly de Benno Vigny kaj adaptita de Jules Furthman, la filmo temas pri kabareda kantistino kaj legiulo kiu enamiĝis dum la Rif-milito, sed ilia rilato komplikiĝas pro lia viriniĝo kaj la apero de riĉulo kiu ankaŭ enamiĝis el ŝi. La filmo estas fama ĉefe pro la sceno en kiu Dietrich kantas vestita kiel viro kaj kisas alian virinon (kiu fakte konfuziĝas), ambaŭ aferoj estis provokaj en tiu epoko. La filmo havigis al Dietrich ŝian nuran nomumon al Oskar-premio, tiuokaze por la Plej Bonkvalita Aktorino.
La filmo estis nomumita ankaŭ por aliaj tri Oskar-premioj por la kategorioj de Plej Bonkvalita Arta Reĝisorado, Plej Bonkvalita Kinarto kaj Plej Bonkvalita Reĝisoro (Josef von Sternberg). En 1992, Morocco estis selektita por konservado en la Usona Nacia Filmoregistro de la Kongresa Biblioteko kiel "kulture, historie aŭ estetike grava".
Shu Nagai
Shu Nagai (永井 州, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
20358 Dalem
20358 Dalem estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Henri Dalem, fakulo en prilaborado de la datumoj kaj TTT-ejestro (markizo) de la Internacia Fondaĵo Holbach. Ankaŭ interesita en studoj pri la 18-a jarcento, li okupiĝas pri la deveno de la despotismo.
Veerasamy Ringadoo
Sir Veerasamy Ringadoo (naskiĝis en 1920, mortis la 9-an de septembro 2000) estas maŭricia politikisto. Inter la 17-a de januaro 1986 kaj la 12-a de marto 1992 li estis generala guberniestro de la insulo Maŭricio. Post la ŝanĝo de la konstitucio en 1992, laŭ kiu Maŭricio estis transformita al respubliko, li tiujare iĝis la unua ŝtata prezidanto de la nova suverena ŝtato.
24492 Nathanmonroe
24492 Nathanmonroe estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nathan McKay Monroe, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Episcopal High School of Jacksonville, Jacksonville, Florido, Usono.
Sons of Confederate Veterans
Sonoj of Confederate Veteranoj estas frata organizo sudista kreita la 1896 al Richmond (Virgínia), kaj malfermita al la viraj posteuloj de la veteranoj de milito de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono. Ĝi disiĝis de la United Confederate Veteranoj, formita en Nov-Orleano sep jaroj antaŭe. Lia sidejo trovas nuntempe ĉe Columbia (Tenesio). La asocio havas neniun ligon kun la novaj konfederitoj aŭ kun la blanka supereco.
14024 Procol Harum
14024 Procol Harum estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Pierangelo Ghezzi elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la brita rok-muzikgrupo Procol Harum, kiu formiĝis en la 1960-aj jaroj kaj prenis tiun nomon en 1967. Onidiras, ke ĉu tio estis la nomo de la kato de unu amiko, ĉu tio signifas, en neĝusta latina "for de tiuj aĵoj".
NGC 4245
NGC 4245 (aliaj indikoj — UGC 7328, MCG 5-29-49, ZWG 158.59, IRAS12151+2952, PGC 39437) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
István Péterfi
PÉTERFI István (pe:terfi) estis rumanuja hungara botanikisto naskita en Déva la 8-an de marto 1906 kaj mortinta en Kluĵo la 6-an de majo 1978. Li estis la filo de biologo Márton Péterfi.
Biografio
La mezlernejon li finis en piarista gimnazio de Kluĵo (1924); li akiris diplomon pri naturscienco en Universitato Ferdinand la 1-a (1929) kaj doktoriĝis same tie (1933). Li komencis sian sciencan karieron en la Ĝenarala Botanika Instituto de la universitato; ekde 1927 li estis praktikanto, ekde 1936 asisto. Ekde 1940 li instruis en la Ferenc József Tudományegyetem. En 1943-44 li estis lektoro, pli poste en la Bolyai Tudományegyetem, post la unuigo de universitatoj en Universitato Babeş-Bolyai li estis profesoro en la katedro de plantfiziologio. Inter 1959-76 li estis vicrektoro. En 1968-78 li estis vicprezidanto de Rumana Ŝtatkonsilantaro. Li estis doktoro de la biologiaj sciencoj, akademiano korespondanta ekde 1955, ordinara ekde 1963, vicprezidanto de la Rumana Scienca Akademio inter 1974-78. Li estis ano de la Skandinavia Plantfiziologia Societo, de la Germana Planffiziologia Societo kaj de la Internacia Fiziologia Societo. Li estis redaktoro de la Acta Bolyai (1947); respondecredaktoro de la Studia Universitatis Babeş-Bolyai (1959-78); redakciano dela redakcikomisiono de Korunk (1957-62).
Vámosgyörk
Vámosgyörk (vAmoŝdjork) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Gyöngyös.
Situo
Vámosgyörk situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, fervojaj linioj estas al Budapeŝto, Miskolc, Újszász kaj Gyöngyös. La lasta troviĝas 14, Hatvan 24, Jászberény 25 km-ojn.
Historio
Vámosgyörk estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1273 en formo "Jurk". Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis. La fervojo atingis la vilaĝon en 1870, post unu jaro Vámosgyörk atingis la rangon grandvilaĝo.
Famuloj
En Vámosgyörk naskiĝis kuracisto-ministro László Medve.
Richard Long (artisto)
Sir Richard Julian LONG (naskita la 2-an de junio 1945) estas angla skulptisto kaj unu el la plej konataj britaj landartistoj, honorigita per la Ordeno de la Brita Imperio.
Long estas la sola artisto, kiu kvarfoje estis preselektita por la Premio Turner. Li estis nomumita en 1984, 1987 kaj 1988, kaj tiam gajnis la premion en 1989 por "White Water Line". Li loĝas kaj laboras en Bristolo, la urbo en kiu li naskiĝis.
Longe studita ĉe Lernejo de Arto Saint Martin's, do Sankta Marteno, antaŭ ol krei verkon per diversaj rimedoj inkluzive skulptaĵon, fotadon kaj tekston. Lia laboro estas sur permanenta ekrano en Britio ĉe la galerio Tate Britio en Londono kaj en la urba muzeo kaj artgalerio de Bristolo, same kiel galerioj en Ameriko, Svislando kaj Aŭstralio.
La laboro de Long plilarĝigis la ideon de skulptaĵo por esti parto de spektakloarto kaj konceptarto. Lia laboro tipe estas farita el tero, roko, koto, ŝtono kaj aliaj naturbazitaj materialoj. En ekspozicioj lia verko estas kutime montrata per la materialoj aŭ per dokumentaj fotoj de liaj prezentoj kaj spertoj.
Electrola
Du el plej famaj elstaraj sukcesoj de la historio de la eldonejo estas la klasikaĵo de Marlene Dietrich de 1945 nome "Lili Marleen", kaj pli ĵusa sukceso de Chumbawamba de 1997 nome "Tubthumping".
Piĉilemo
Pichilemu (Piĉilemo) estas urbo en Ĉilio, kiu havas tre riĉan historion. En 18-a jarcento ĝi estis relative grava urbeto. La urbo havas surfacon de 749,1 km² kaj 12.392 loĝantojn. Ĝi estis fondita la 6-an de oktobro 1845. Piĉilemu estas la ĉefurbo de la ĉilia provinco Cardenal Caro.
Aŭlakogeno
Aŭlakogeno (de la greka áulax — kanelo kaj génos — naskanta) estas granda linea depresio (grabeno) ene de platformo. La termino estas enkondukita de la sovetia geologo Nikolaj Ŝatskij en 1960.
Situo
La aŭlakogenoj estas ligitaj al longdaŭraj faŭltoj kaj povas esti kelkcent aŭ eĉ kelkmil kilometrojn longaj kaj dekojn ĝis centojn da kilometroj larĝaj kun fleksoamplitudo je kelkmil kilometroj. Kutime aŭlakogenoj estas rimarkigataj sur malnovaj platformoj (sur tiuj junaj iliaj analogoj nomiĝas riftoj).
Klasifiko
Laŭ pozicio en geotektonika historio de la malnovaj platformoj, oni dividas la aŭlakogenojn je:
Laŭ strukturaj trajtoj oni dividas la aŭlakogenojn je:
La malnovaj aŭlakogenoj estas konsiderataj la ĉefa tipo de la strukturoj de la transira etapo, dum kiu formiĝas la transira komplekso de la platformoj.
Elektita popolo
"Sanktaj estu, ĉar sankta estas Mi, la Eternulo, via Dio.Levidoj 19.2"
En la judismo aktivas la konvinko ke la Judoj estas la elektita popolo, ĉar ili estus alvokitaj partopreni en la Interligo (Pakto) kun Dio. Tiu ideo estas konstatita unuafojon en la Torao (la kvin libroj konvencie atribuataj al Moseo, inkluzivitaj en la kristana Biblio per la titolo Pentateŭko) kaj estas ellaborita en la sinsekvaj biblia libroj. Laŭ la diversaj pensmanieroj de judismo, ortodoksa, konservema kaj reformita – konservas la konvinkon ke la judoj estis kaj estas la elektitaj de Dio por unu celo.
Elekto, ne supereco en la etna malsameco
El Eliro: ''”5 Kaj nun se vi obeos Mian voĉon kaj observos Mian interligon, vi estos Mia amata propraĵo inter ĉiuj popoloj, ĉar al Mi apartenas la tuta tero. 6 Kaj vi estos por Mi regno de pastroj kaj popolo sankta. Tio estas la vortoj, kiujn vi diru al la Izraelidoj....”'' (19.5-6).
Por korekte kompreni la signifon de elektita popolo, laŭ la interpreto de la juda kredo, nepras ekzameni la Talmudon, unu el la sanktaj libroj de Judismo, apartenanta al la buŝa Torao. El ĝi defluas diversaj konceptoj montrantaj la dian elekto kulminantan en la interligo, kiuj, tamen, havas sian radikon en la skriba Torao.
Elekto en la Biblio
Laŭ la tradicia juda interpreto pri la Biblio, la karakterizo de elektita popolo estas senkondiĉa kaj definitiva ĉar estas dirate en (Readmono 14,2): "” ĉar vi estas popolo sankta al la Eternulo, via Dio, kaj vin la Eternulo elektis, ke vi estu Lia popolo propra, el ĉiuj popoloj, kiuj estas sur la tero” ".
La Torao krome asertas: "” Kaj nun se vi obeos Mian voĉon kaj observos Mian interligon, vi estos Mia amata propraĵo inter ĉiuj popoloj, ĉar al Mi apartenas la tuta tero”" (Elitro 19,5).
Dio promesas ke mem ne anstataŭos sian popolon kun iu ajn alia (Gn 17,7). Aliaj pasaĵoj: Eliro 19,6; Readmono 7,7-8; Amos 3,2.
Rabenaj opinioj pri la elekto
Tamen, ankaŭ la subtenantoj de la dua asertas ke la tuta judaro estas devigata al fideleco al la interligo.
Opinio de la konservema judismo
La konservema judismo ellaboras la koncepton pri elektita popolo tiel: tiu elektiĝo, laŭ la komentoj de profetoj kaj judaj literaturistoj, implicas nenian superecon sur la aliaj popoloj, Tio videblas, ekzemple, en Amos profeto kiu diras: “nur vin Mi distingis el ĉiuj gentoj de la tero, tial Mi punos vin pro ĉiuj viaj malbonagoj.” Tio estas deklarata en multaj lokoj de la Biblio
Kinenavioj
La kinenavioj estas minoritata etno en Sudano. Ili estas ĉirkaŭ 20.000 homoj. La plej multaj kinenavioj estas muslimoj. Ili estas araboj kaj parolas la sudan-araban lingvon.
Elektita popolo
Rekonstrua kritiko
La rekonstrua judismo rifuzas la koncepton pri "elektiĝo". Ĝia fondisto, Rabbi Mordecai Kaplan, taksis la ideon laŭ kiu Dio estis elektinta la hebrean popolon aliro al rasaj emoj inter la judoj mem, kaj do ĝi devas esti formovita el la juda teologio. Tiun formovon la rekonstrua movado evidentigis en la modifo de la preĝoj kiuj ignoras la nocion mem pri elektiĝo: ekzemple: estus laŭdata la Sinjoro nia Dio kiu nin elektis inter ĉiuj popoloj fariĝis Estu laŭdata la Sinjoro nia Dio kiu nin enkondukis al sia servo.
Sed tiu propono tro kontraŭas la tutan tekstaron de la Biblio kaj la tutan esearon rabenan kaj talmudan...
Islamo
La "Filoj de Izraelo" ĝuas apartan kondiĉon en la islama Korano: '''“Ho filoj de Izraelo, memoru la favorojn per kiuj mi vin plenplenigis kaj kiel mi al vi donis avantaĝojn super la aliaj popoloj de la mondo. ''' (Qur'an 2.47, 2.122 ).
Tamen, islamaj teologoj komentas ke tiu kondiĉo ne liveras al la [izraelidoj]] nenian rasan superecon kaj validas nur ĝis kiam la hebreoj plutenas siajn aliancon kun Dio. La korano asertas: “Alao akceptis la pakton de la izraelidoj kaj ekcitis el ili dekdu ĉefojn. Alao diris: '''“Mi estos kun vi kondiĉe ke vi plenumu la preĝon kaj pagu la dekonojn al miaj Mesaĝistoj, ilin honoru kaj faru belan prunton al Alao. Tiam mi forstrekos viajn pekojn kaj faros ke vi eniru la Ĝardenojn kie fluas la riveretoj. Kiu el vi, spite de ĉio tio, estos senkreda, tiu foriras el la gusta vojo (Korano 5,12)'''.
Kristanismo kaj elektita popolo
Laŭ la kristana teologio, male, la judoj, nome la elektita popolo, konservas ĉiam tiun prerogativon. Spite de ilia malfideleco, rimarkita, kaj ankaŭ punata de Dio, de ĉiuj profetoj, minoraj kaj majoraj, Dio plutenas siajn promesojn. Vidu, ekzemple, en Rm 9,27-29.
Kvankam la kristana teologio, spurante sanktan Paŭlon, taksas la kristanaron nova elektita popolo, ne juĝas perdita la antikva prerogativo de elektita popolo al la hebrea popolo. Paŭlo, fakte, skribas: “Mi do diras: Ĉu Dio forpuŝis Sian popolon? Nepre ne! Ĉar ankaŭ mi estas Izraelido, el la idoj de Abraham, el la tribo de Benjamen (Rm 11,1”
La teologia penso pri tio, post longa diskuto kaj reagoj kontraŭ facilaj popolaj deduktaĵoj, estas kondensata en la dokumento Nostra Aetate de la dua Vatikana koncilio. Kaj jam sankta Paŭlo skribis: “Dio ne forpuŝis Sian popolon, kiun Li antaŭkonis. Aŭ ĉu vi ne scias, kion la Skribo diras pri Elija? kiel li pledis ĉe Dio kontraŭ Izrael (Rm 11,2).
Saint-Jean-Saint-Nicolas
Saint-Jean-Saint-Nicolas (jen france, okcitane Sant Joan Sant Nicolau, historie ankaŭ Sant Joan e Montorsièr) estas franca komunumo kiu situas en la departemento Hautes-Alpes kaj en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Geografio
La vilaĝo enhavas la vilaĝon Pont-du-Fossé kaj la vilaĝetojn Saint-Jean, Saint-Nicolas, Chabottonnes, Montorcier, Les Bonnets, Les Roranches, Les Richards, Les Ricous kaj Les Ranguis.
James Francis Stephens
Stephens de 1807 al 1845 laboris en la brita admiralejo. En sia libera tempo li asistis al William Elford Leach pri ordigo de la insekta kolekto de la Brita Muzeo. En 1818 li estis dumtempe liberigita de sia deĵoro por labori ĉe la muzeo.
Stephens kunigis grandan kolekton da insektaj specimenoj, kiun post lia pensiiĝo aĉetis la Brita Muzeo.
Barão (Suda Rio-Grando)
Barão estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 5.741 loĝantojn en 2010.
James Francis Stephens
En 1833 Stephens estis inter la fondintoj de la Entomologia Societo de Londono, iĝonta Reĝa Entomologia Societo de Londono. En 1837 kaj 1838 li estis ĝia prezidanto.
En 1829 li publikigis verkon "sistema katalogo de britaj insektoj aj formado de gvidilo al ilia klasado".
Dorottya Kanizsai
Dorottya Kanizsai [dorotja kaniĵai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kanizsai Dorottya estis hungara nobelo. Pri naskiĝo kaj morto de Dorottya Kanizsai oni konas nenion, tamen ŝi apartenas al la famaj hungaraj virinoj. Ŝi naskiĝis en la 15-a jarcento kaj ŝi mortis en la sekva jarcento. Dokumento lastfoje mencias ŝin en 1532.
Biografio
Patro de Dorottya Kanizsai estis departementestro, tial laŭ la kutimoj ŝi estis alte edukita hejme. Pro vidviniĝo ŝi dufoje edziniĝis, ambaŭ edzoj estis palatinoj. La pli fama estis la dua edzo Imre Perényi (palatino). Ŝi donis konsilojn eĉ al la reĝo. Ŝia hejmo estis signifa edukejo de altrangaj nobelaj fraŭlinoj, ĉar tiam ne funkciis lernejoj por virinoj. Post la dua vidviniĝo (1519) ŝi okupiĝis precipe pri malriĉuloj. En 1526 post la malvenka batalo ŝi vokis 400 servutulojn, kiuj entombigis la mortintojn.
Portiña
Portiña estas alfluanto al rivero Taĵo, en Tierras de Talavera, provinco de Toledo, Hispanio. Ĝi fontas el montaro Sierra de Segurilla kaj trafluas municipoj Pepino kaj Talavera de la Reina. La akvobaraĵo ĉe Portiña realigas celojn de akvorezervujo por urbo Talavera kaj ĉirkaŭaĵoj.
Golfejo
Golfejo estas natura areo, en kiu praktikiĝas la sporto golfo. Do temas pri aparta speco de sportejo. Kutime temas pri parka pejzaĝo konceptita fare de golfa arkitekto. Esencaj partoj estas ekbatejoj, parkaj padoj kaj "verdejoj" kun po unu golfeja truo, kiu – videbligite per stango kaj flageto – estu la celo de la golfaj pilkoj. La kernaj partoj de la teritorio konsistas el ofte tondita herbejo, kaj al tio aldoniĝas parkaj arbustoj kaj arboj, truoj plenigitaj per sablo, akvaj "malhelpaĵoj" (lagetoj kaj rojoj) kaj krome ĉirkaŭa neflegita tereno.
Etimologio
Dum la 19-a jarcento, kiam en Anglio ekestis la sporto golfo, en la angla lingvo ankoraŭ ne ekzistis la vorto „golf course“, ke kiu devenis la nomigoj en aliaj naciaj lingvoj, kiuj parolas pri "golfejo", "golfludejo", "golfa tereno", "golfa kampo", "golfa spaco", aŭ "golfa vojejo". Anstataŭe oni origine diferencigis inter "Links", golfejoj ĉe la marbordo, kaj "Greens", golfejoj for de la maro, kiuj komence rigardiĝis malpli valoraj kaj malpli aprezataj. Ĉar marborda teritorio ne haveblis en sufiĉa kvanto, konstruiĝis pli kaj pli da altkvalitaj golfejoj for de la marbordoj kaj iam oni per la vortoj „golfing course“ kaj pli poste „golf course“ trovis ĝeneralan terminon. La vorto "greens" simple signifas "verdejoj", sed la etimologio de la vorto "links" ("ligiloj") ne tute klaras: Probable oni konsideris la origine "senvalorajn" dunajn sablejojn "ligilo" inter la ĉemara plaĝo kaj la agrikulture "valora" teritorio pli for de la plaĝo, kie troveblis kampoj, arbaroj, loĝlokoj kaj stratoj.
Disvastiĝo
Laŭ statistiko de la ĵurnalo Golf Digest de majo 2005, tutmonde ekzistas preskaŭ 32.000 golfejoj. La plej multaj el ili troveblas en Nordameriko, pli ol 17.000 en Usono kaj 2100 en Kanado. Pliaj landoj kun granda kvanto je golfejoj estas Japanio (2440) kaj Aŭstralio (1800).
En Eŭropo la plej multaj golfejoj troveblas en Anglio (1961). Sekvas Germanio (677), Francio (549), Skotio (548), Svedio (451) kaj Irlando (417).