cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kottan ermittelt
Fonoj
En la epizodo nr 10, kiu videblis ankaŭ en la germana televido, aperis sube sur la ekrano kurantaj literoj tekstantaj: NIfoj nekonataj alteriĝis proksime de Duisburg; sekvos speciala elsendo rekte post la krimfilmo. Ĝi estis nur ŝerco kaj aludo al la verko La milito de la mondoj de Herbert Wells. Oni elektis la urbon Duisburg pro la populara germana polica televidkomisaro Horst Schimanski kies kazoj pasas en Duisburg. Sekvis la dissendon sur la germana televidkanalo ZDF vere novaĵoj. Kiam ne estis iu anonco pri laŭdiraj nifoj multaj spektantoj telefonis al la kanalo kaj eĉ lamigis la telefonreton. La ZDF-anoj plendis pri tia fia ŝerco el Vieno, kaj la vienanoj devis pardonpeti.
En Germanlando la serio spekteblis unue sur la triaj landaj kanaloj, poste sur ZDF. En la 1990-aj jaroj kelkaj epizodoj estas ankaŭ ĉe RTL 2 kaj ProSieben.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo.
Mengerschied
Mengerschied estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bramberg am Wildkogel
Bramberg am Wildkogel estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Takeshi Mizuuchi
Takeshi Mizuuchi (水内 猛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds kaj Brummell Sendai.
Imre Csicsáky
CSICSÁKY Imre [ĉiĉa:ki] estis hungara, rumania hungara poeto, tradukisto, estetikisto. Li naskiĝis en Bácsalmás la 21-an de aŭgusto 1860 kaj mortis en Jimbolia la 28-an de septembro 1935.
Villars-le-Pautel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
MusicExpress
MusicExpress estis portugallingva/esperanta TTT-ejo prizorgata de Flávio Fonseca, kiu proponis informojn pri artistoj kaj muzikoj. Inter la ĝenroj traserĉeblaj troviĝis Esperanto. Pli ol ducent esperanto-muzikaĵoj estis aŭskulteblaj. Al ĉiu kanzono estis ligita slipo pri la artisto aŭ la bando kiu registris ĝin.
MusicExpress malaperis ĉefe ĉar ĝi apartenis al televidstacio, kiu estis vendita, kaj la nova posedanto ne interesiĝas pri ĝi.
Tamen, la retarĥivejo "WayBack Machine" ("Prapasintilo") konservas la antaŭan enhavon de la nun malaperinta MusicExpress. Sufiĉas nur viziti por atingi ties esperanto-muzikan envhavon de la dua de aŭgusto, 2008, la plej freŝan disponeblan ĉe tiu retarĥivejo.
Kapelo Sankta Vito (Velem)
Kapelo Sankta Vito estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Velem, sur montopinto (568 m).
Historio
Dum la bronzepoko arkeologoj trovis signifan urbon (!) sur la monto, baldaŭ la romianoj havis tie turon. Dum la mezepoko hungaraj magnatoj havis tie fortikaĵon, sed en 1291 la parlamento ordonis la detruon. En 1561 estis menciata preĝejo. Laŭ alia informo en 1713 monaĥo konstruis kapelon kun ermitejo el restaĵoj de la iama fortikaĵo, poste la kapelo iĝis pilgrimloko. La nun videbla formo estas videbla ekde 1859. La orgeno estis farita en 1891. Dum la socialismo tiu kapelo estis finstacio de la tutlanda (blua) turista vojo, poste la finstacio estis translokita al Kőszeg. Tamen memortabulo kaj memorkolono memorigas pri tio ĉe la kapelo. En 1990 ŝtelistoj ŝtelis skulptaĵojn el la kapelo.
Konstruaĵo
La kapelo situas sur la montopino inter multe da arboj. En mezo de la fasado (farita en 1830) kaj la paroĥejo (konstruita en la 19-a jarcento. En mezo de la fasado la kvadrata turo iomete reliefas, malsupre situas la enirejo, sed estas ankaŭ aliaj 2 enirejoj ĉe la fasado. La turopinto estas oklatera piramido. Interne la plej malnova bildo pri Ĉieleniro de Maria estis donaco el 1700. La alia bildo estis pentrita en Kőszeg en 1890. Apude estas skulptaĵoj pri Sankta Roĥo kaj Sankta Vendelino. La skulptaĵo pri Sankta Vito troviĝas ĉe la flanka altaro.
Ĉefkermeso okazas en la sekva dimanĉo de la 15-an de julio, alia kermeso okazas en oktobro (tago de marono. Pilgrimado nuntempe ne okazas, tamen escepte ĉiujare en la lasta dimanĉo de septembro el Perenye memore al ĥolero en 1849.
Antikitero
Oni trovis restaĵojn de setlejoj el ĉ. 3.500 a.K.. En la helena epoko, la insulo estis bazo de la kilikiaj piratoj. La mezepoke reganta Respubliko de Venecio fortikigis la insulon - kiun la italoj nomumis Cerigotto - en 1207, kontraŭ la pirataj atakoj. La hodiaŭaj loĝantoj de la insulo estas posteuloj de tiuj enmigrintoj, kiuj alvenis en 1792 el Kreto. Fine de la Venecia regado, la insulo iĝis parto de la Respubliko de Ioniaj Insuloj kaj en 1864 al la greka ŝtato.
La insulo estas konata pro la greka ŝipovrako, kiun oni trovis en 1900 antaŭ la marbordoj. Inter la arkeologiaĵoj trovis oni la interesegan dentoradan mekanismon, la tn. meĥanismon de Antikithera kaj la junulon de Antikitero, vivgrandan bronzan statuon.
Ekonomie gravas por la insulo la turistoj, kiuj povas viziti antikvajn ruinojn, kelkajn kapelojn, ventomuelejojn kaj unu akvomuelejon en Potamos.
Ĉe la suda pinto de la insulo altiĝas lumturo ekde 1926. La loĝantoj festas la 17-an de aŭgusto tagon de sia patrono, la sankta Mirono de Kizikos. Por tiu festo alvenas ĝis mil homoj.
Ekzistas sur la insulo ankaŭ birdo-observejo.
Moftinu Mic
Moftinu Mic [moftinu mik] (hungare Kismajtény) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1674 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 estis nur 1226 (rumanoj, 34 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1330. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye).
Moftinu Mic estas la administra sidejo de la komunumo Moftin.
Ornica
Ornica estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cassiglio, Cusio, Gerola Alta (SO) kaj Valtorta.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Ambrozio de Milano, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
8742 Bonazzoli
8742 Bonazzoli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Roberto Bonazzoli (1940–1996), amiko de la malkovrinto : adoranto de astronomio, li proponis teknikan subtenon, notinde pri elektroniko, al la Observatorio Colleverde.
David Galadí-Enríquez
David Galadí-Enríquez (naskiĝis en 1969 en Kordovo, Hispanio, estas hispana astronomo kaj esperantisto. Li laboras en la hispana astronomia centro Observatorio de Calar Alto en la hispania provinco Almería. En Esperanto publikiĝis, kunaŭtore kun Amri Wandel, lia libro La Kosmo kaj Ni, baza lernolibro pri astronomio, eldonita de Flandra Esperanto-Ligo en unua eldono 2001 kaj dua eldono 2005, kiu gajnis la premion Pirlot.
Vivo
Ekde juna aĝo David Galadí-Enríquez estis amatora astronomo kaj aktiva observanto de la ĉielo. Li studis fizikon en la universitatoj de Granado kaj Barcelono, kaj en la lasta doktoriĝis pri astrofiziko en 1998. Poste li laboris kiel altlerneja instruisto en rango de profesoro ĉe la Universitato de Barcelono, kaj kiel esploristo en la Centro de Astrobiologio (CSIC-INTA) kaj la Instituto de Astrofiziko de Andaluzio (CSIC).
Nuntempe li laboras kiel teknikista astronomo kaj respondeculo pri publikaj rilatoj ĉe la german-hispana Astronomia Centro kaj Observatorio Calar Alto. Krom la esperantlingvan verkon menciitan supre, li kunaŭtoris universitatan lernolibron pri astronomio por unuaj fizikaj kursoj en la kastilia kaj kataluna ("Astronomía fundamental" respektive "Astronomia fonamental", eldonejo Servei de Publicacions de la Universitat de València, Universitato de Valencio) kaj estas aŭtoro aŭ kunaŭtoro de kelkaj pliaj popularaj libroj pri astronomio de malsamaj temoj kaj niveloj.
Luma poluado
David Galadí-Enríquez ricevis la prestiĝan premion “Hoag/Robinson” de la International Dark-Sky Association. Ĉi tiu usona asocio celas rezervi la ĉielon kontraŭ la luma poluo. Jam en la jaro 2005 David Galadí redaktis teknikan informon, kiu utilis poste por reguligi la luman poluadon en Hispanio. Temas pri relative nova forma de poluo, ŝajne malsama al la aliaj, kaŭzita de superabundo kaj intenso de ĉiuspecaj lumoj ĉe stratoj, vojoj, industriejoj, parkoj, ktp. La luma poluo malhelpas al la homoj vidi la stelojn kaj sperti tion kio estas vera nokto kaj vera lun-lumo. Krome, ĝi estas ege malutila al la agado de la astronomoj.
Edith-Stein-Lernejo (Erfurto)
Krom Evangelisches Ratsgymnasium estas la Edith-Stein-lernejo (germane: Edith-Stein-Schule) la dua gimnazia lernejo en Erfurto (Germanujo) sub tenado eklezia. Ambaŭ situas urbokerne.
Nova fondaĵo de la gimnazio kun reallernejo sub katolika patronado
Post la ŝanĝoj politikaj deziro naskiĝis refondi la iaman lernejon de la erfurtaj ursulaninoj. Ĝi nomiĝu laŭ Edith Stein, filozofino kaj katolika monaĥino de juda deveno. En la monato oktobro de 1991 estiĝis subtenada societo. En decembro similaj societoj fondiĝis en Würzburg kaj Asindo.
Partituro
Partituro (itale partitura „disdivido“ aŭ „grupigo“) estas kompilaĵo de ĉiuj unuopaj voĉoj de komponaĵo aŭ aranĝaĵo, aranĝitaj unu sub la alia, tiel ke dirigento povas superrigardi la muzikan okazontaĵon unuvide. Partiturojn oni uzas ankaŭ por konservi muzikon reprodukteblan.
Strukturo
„Klasika“ orkestropartituro enhavas de supre malsupren la voĉojn por:
Edith-Stein-Lernejo (Erfurto)
Ŝtata agnosko
Ekde majo/julio 1998 la privata lernejo estas ŝtate aprobita. Unu jaron pli malfrue la unuaj abiturientoj forlasis la klerigejon. En aŭgusto 2002 la lernejo festis la 10-an datrevenon de sia fondiĝo per multnombraj aranĝoj.
Partituro
Strukturo
En partituroj de eklezia muziko la ĥoro ofte staras inter arĉinstumentoj (violonoj, vjoloj) kaj figurita baso (orgeno, violonĉeloj, fagotoj, kontrabaso).
Edith-Stein-Lernejo (Erfurto)
Kristanaj valoroj, postuloj
La instruado havigu kristanajn valorojn. Krom matena preĝo kaj po unu diservo por monato devigaj por ĉiuj lernejanoj, estas ofertoj aldonaj kiel edifaj horoj matene, tagmeza preĝado kaj pluraj fakrondoj nedevigaj. La lernejo estas sur teritorio apartenanta al la Ursulaninoj, kun kies klostro oni kunlaboras. Ĉar ĉiujare estas pli multaj aspirantoj ol la maksimume ebla kvanto da lernantoj, antaŭ la akcepto fariĝis interparoladoj kun ĉiuj interesiĝantoj kaj ties gepatroj. Tie oni penas eltrovi la taŭgecon de la estonta lernanto. Avantaĝas, se ies fratr(in)o jam frekventis la lernejon. Tamen eklezia membreco de la lernantoj ne postuliĝas kiel premiso. Estas pagenda regula lerneja kotizo diferencigata laŭ la gepatraj salajroj kaj eventuale laŭ la nombro de la gefratoj frekventintaj aŭ frekventantaj la saman lernejon.
Partituro
Strukturo
Komento: ĉar la itala estas la internacia lingvo pri muziko, la nomoj de instrumentoj resp. iliaj mallongigoj ofte aperas en la itala.
Indikoj pri okupado
En partituro plej ofte estas antaŭmetita ekzakta okupado de la verko. Kiel ofte okazas en katalogoj aŭ verkdosierujoj, tiu ĉi povas esti mallongigita per kodo, kiu antaŭkondiĉas konon de la partiturskemo. Ekzemple en germanlingva partituro 3333/4321/Pk/-/Str signifas:
Edith-Stein-Lernejo (Erfurto)
Ofertoj
Religia instruado estas kaj katolika kaj evangelia. Ĝi estas deviga por ĉiuj kaj ne eblas substitui ĝin per etika instruado! La gimnazianoj komenciĝas per la angla, poste ili lernas - en la 6-a klasŝtupo - aŭ la latinan aŭ la francan. En la 9-a klasŝtupo oni povas elekti inter fokuson lingvan (latina, franca, rusa) respektive natursciencan. Por la pli grandaj ekzistas la fako Prezenti kaj formi (Darstellen und Gestalten/DuG), kie oni pli funde lernas ĉion rilate al la mondo teatra.
Partituro
Indikoj pri okupado
Malsamaj tipoj aŭ registroj de instrumento (ekz. hobojo kaj angla korno, fagoto kaj kontrafagoto) estas notitaj unu sub la alia kaj ligitaj per akolado. Soloinstrumentoj, kantsoloaj voĉoj aŭ ĥoro estas notitaj super la arĉinstrumentoj, en pli antikvaj partituroj ankaŭ inter vjoloj kaj violonĉeloj. Ĉi tiu notacimaniero devenas de la praktiko de sekorecitativo, en kiu la klavicenisto en la basgrupo ofte tenis la gvidadon de la ensemblo.
Edith-Stein-Lernejo (Erfurto)
Ofertoj
Alie ĉe la lernantoj negimnaziaj: ili nur havas la francan kiel duan lingvon kaj poste metilaboradon amatoran. Krome ili, kiel ankaŭ la gimnazianoj, partoprenas staĝojn en entreprenoj.
Partituro
Indikoj pri okupado
La tri grandaj grupoj (lignaj blovinstrumentoj, latunaj blovinstrumentoj, kaj arĉinstrumentoj) estas ordigitaj laŭ tonalto. Ununuran escepton formas la kornoj, kiuj fakte sonas inter trumpetoj kaj trombonoj. Pro ilia laŭsona proksimeco al tonaranĝo por la lignoblovistoj unuflanke kaj la ofta ritma  ligo de „malmola“ latunaĵo (trumpetoj kaj trombonoj) kun timbaloj kaj frapinstrumentaro alialanke ĉi tiu lokigo estas oportuna.
Instrumentoj, kiuj ne estas kutimaj en klasika simfonia orkestro, estas alordigitaj al sia respektiva grupo laŭ tonalto. Ekzemple saksofonoj estas notitaj sube de la klarnetoj, ĉar ili same kiel tiuj ĉi estas ekblovataj per unuopa anĉo.
Kelkaj komponistoj variigas parte la ordigon de instrumentoj depende de la instrumentigo de la analoga pasaĝo: ekz. en la partituro de la opero Tristan und Isolde de Wagner oni ofte povas trovi la kornojn inter klarnetoj kaj fagotoj. Tamen tio ĉi en ĝenerale nur okazas malofte.
Junulara Esperanto-Asocio de Ĉuvaŝa Respubliko
La ĉefa agado de la Asocio estas celita al disvastigo de Esperanto kaj al porsociaj aktivaĵoj, kiel ekz. Lingva Festivalo (dum multaj jaroj la plej granda en Rusio), karavanoj de amikeco, Festivalo de interesoj, interkulturaj tendaroj.
La Asocia informilo estas "Koktelo", aperanta neregule.
Kantono Coryell (Teksaso)
La kantono Coryell situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Gatesville.
Junulara Esperanto-Asocio de Ĉuvaŝa Respubliko
La lasta jarkunveno de la Asocio okazis novembre de 2012, kiu elektis novan estraron.
Interesa fakto: Laŭ la lasta popolnombrado 2010 estas 27 ĉuvaŝoj kiuj asertis scipovi Esperanton
Bijska distrikto
Bijska distrikto (ruse Бийский район) estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio. La administracia centro estas urbo Bijsk, kiu ne estas inkluzivita parto de la distrikto, situanta 163 km for de Barnaul. La areo de la distrikto estas 2173 kvadrataj kilometroj.
Mao Zedong
MÁO Zédōng (毛澤東 ) aŭ MAO Ce-tung (naskiĝis la, mortis la ) aŭ esperante MAŬ' Zedongo, estis ĉina komunista revoluciulo kaj la prezidento (proparolanto) de la Komunista Partio de Ĉinio de 1935 ĝis sia morto kaj tiele la fakta suprema reganto de Ĉinio. Sub lia estreco, ĝi fariĝis la reganta partio de Ĉinio pro ĝia venko dum la Ĉina Enlanda Milito kaj la establado de la Ĉina Popola Respubliko, kies fondinto li estis, en 1949.
Theodor Escherich
Theodor Escherich (naskiĝis la 29-an de novembro 1857 en Ansbach, Germanio; mortis la 15-an de februaro 1911 en Vieno, Aŭstrio) estis germana-aŭstra kuracisto specialiĝinta pri pediatrio (kuracado de infanoj) kaj bakteriologio. Li estis profesoro en la universitatoj de Munkeno, Graz kaj Vieno. Plej konata esploro de li estis la trovo kaj unuafoja detala priskribo de la bakterio Escherichia coli (E. coli), kio en 1919 ricevis sian nomon laŭ li.
Vivo
Theodor Escherich ekstudis medicinon en 1876 en Strasburgo, tiutempe apartenanta al la Germana Regno, kaj en 1881 tie doktoriĝis pri medicino. En 1822 li iĝis asistanta kuracisto en la malsanulejo Julius-Hospital en Würzburg. Pro epidemio de ĥolero 1884 en Napolo, Italio, kies pacientojn li helpis terapii, lia intereso pri bakteriologio pliprofundiĝis. Samjare li prezentis novan metodon pri laboratoria ekzameno de beba fekaĵo.
Mao Zedong
Mao prilaboris specon de ĉinigita marksismo-leninismo, konata simple kiel maoismo, sed ankaŭ kiel marksismo-leninismo-maoismo aŭ pensaro Mao Zedong, kaj dum sia regado, li kolektivigis la agrikulturon sub la kampanjo nomita Saltego Antaŭen. Li forĝis, kaj pli malfrue rompis, aliancon kun Sovetunio kaj lanĉis la Kulturan Revolucion. Mao estas vaste rekonita por krei plejparte unuiĝitan Ĉinion, kiu estis unuafoje libera de fremda dominado post la Opia milito, dum oni samtempe kritikis lin pro la malsatego de 1958–1961 kaj la violento de la Kultura Revolucio. Oni kutime nomis lin Prezidanto Mao (毛主席, Mao Zhu-xi). Ĉe la apogeo de lia personeca kulto, Mao estis kutime konata kiel la "Kvar Grandaj": "Granda Instruisto, Granda Estro, Granda Ĉefkomandanto, Granda Stiristo (伟大导师，伟大领袖，伟大统帅，伟大舵手)".
Theodor Escherich
Vivo
En 1890 li iĝis profesoro pri pediatrio en la universitato de Graz en Aŭstrio. En 1902 li iĝis profesoro pri pediatrio en Vieno kaj iĝis ĉefkuracisto de la tiuurba malsanulejo St. Anna Kinderspital. Aparte konata li iĝis dum la sekva jaro 1903, kiam li iniciatis la asocion "beba protekto" (germanlingve Verein „Säuglingsschutz“) kaj ekis grandan informan kampanjon favore al mamnutrado.
Japana nacia teamo de futbalo
Kromnomoj
Enlande la teamo kutime estas nomata Soccer Nippon Daihjō (サッカー日本代表, laŭvorte "japanaj reprezentantoj de futbalo"), iom pli mallonge Nippon Daihjō (日本代表, "japanaj reprezentantoj") aŭ tute mallonge Daihjō (代表, "reprezentantoj"). Amaskomunikiloj kutime nomas "familia nomo de tiama direktoro + Japan" ekde kiam ili nomis tiaman teamon "Ofto Japan" kies direktoro estis Hans Ofto, la unua ne-japana direktoro. Je 19-a de oktobro 2009, ĝi oficiale ricevis la kromnomon "SAMURAI BLUE", la "samuraja bluo".
Mao Zedong
Li naskiĝis kiel la filo de riĉa farmisto en Ŝaoŝan, Hunano, Mao adoptis jam frue tendencon de ĉina naciismo kaj kontraŭ-imperiismo, ĉefe influta de la okazaĵoj de la Ĉina Revolucio de 1911 kaj de la Movado de Kvara de Majo de 1919. Mao konvertiĝis al Marksismo-Leninismo dum laborado ĉe la Pekina Universitato kaj iĝis fonda membro de la Komunista Partio de Ĉinio (KPĈ), konduke al Insurekcio de la Aŭtuna Rikolto en 1927. Dum la Ĉina Enlanda Milito inter la Kuomintango (KMT) kaj la KPĈ, Mao helpis fondi la Ruĝan Armeon, konduke al Soveto Jiangksi de radikala terpolitko kaj laste li iĝis estro de la KPĈ dum la Longa Marŝado. Kvankam la KPĈ provizore alianciĝis kun la KMT laŭ la Unuiĝinta Fronto dum la Dua Ĉin-Japana Milito (1937–45), post la venko super Japanio en la Dua Mondmilito la Ĉina Enlanda Milito pluis kaj en 1949 la trupoj de Mao venkis super la Naciistoj kiuj retiriĝis al Tajvano.
La 1-a de oktobro de 1949 Mao proklamis la fondon de la Popola Respubliko Ĉinio (PRĈ), unupartia ŝtato kontrolita de la KPĈ. En la venontaj jaroj Mao solidigis sian kontrolon pere de agrara reformo kaj danke al psikologia venko en la Korea Milito, kaj pere de kampanjoj kontraŭ la terposedantoj, kiujn li konsideris "kontraŭ-revoluciuloj", kaj aliaj supozitaj malamikoj de la ŝtato. En 1957 li lanĉis kampanjon konatan kiel Granda Salto Antaŭen kiu celis rapide transformi la ekonomion de Ĉinio el tiu propra de agrikulturo al alia novapropra de industrio. Tiu kampanjo, komplikita pro naturaj katastrofoj kiuj okazis tiame, kondukis al la plej mortiga malsatego en la historio. En 1966, li iniciatis la ekon de la Granda Proletara Kultura Revolucio, nome programo por forigi la menciitajn "kontraŭ-revoluciulajn" elementojn el la ĉina socio kio daŭris 10 jarojn kaj kiu estis markita de violenta klasbatalo, disvastiga detruo de kulturaj artefaktoj kaj senantaŭaĵa altigo de Mao al personeca kulto kaj kiu estas oficiale konsiderita kiel "drasta problemo" por la PRĈ.
Hiromichi Sato
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Mao Zedong
En 1972, Mao Zedong ricevis la viziton en Ĉinio de la usona prezidento Richard Nixon en Pekino, markante la ekon de la politiko de la malferma pordo, kiu pluis dum la posta regado de Deng Xiaoping en Ĉinio.
Polemika figuro, Mao estas konsiderata unu el plej gravaj individuoj en la historio de la moderna mondo. Mao estas oficiale en alta konsidero en la Popola Respubliko Ĉinio. Sekvantoj rigardas lin kiel granda estro kiu plenumis atingojn kiaj modernigo de Ĉinio kaj konstruo en ĝi de tutmonda superpotenco, altigante la statuson de virinoj, plibonigante la edukadon kaj la sansistemon, havigante universalan loĝadon, kaj altigante la vivesperon dum la loĝantaro de Ĉinio kreskis el ĉirkaŭ 550 al super 900 milionoj dum la periodo de sia estreco. Maoistoj krome emfazas lian rolon kiel teoriulo, ŝtatestro, poeto, kaj viziulo. Male, kritikantoj kaj historiistoj vidis lin kiel diktatoro kiu preteratentis sisteme la malrespekton al la homaj rajtoj, kaj kies regado ŝajne kontribuis al morto de 40–70 milionoj da personoj pro malsatego, deviga nelibera trudlaboro kaj ekzekutoj, vidante lian regadon kiel la plej suprema kazo de democido en la homa historio.
Junaĝo kaj Xinhai (辛亥) Revolucio: 1893–1911
Mao naskiĝis en la 26-a de decembro 1893 en vilaĝo Ŝaoŝan, Hunana Provinco, Ĉinio. Lia patro, Mao Jiĉang, estis malriĉa kamparano kiu fariĝis unu el la plej riĉaj farmistoj en Ŝaoŝan. Zedong priskribis sian patron kiel severan disciplinulon, kiu batis lin kaj liajn tri gefratojn, la knabojn Zemin kaj Zetan, kaj adoptitan knabinon, Zejian. La edzino de Jiĉang, nome Ŭen Kimei, estis devota budhano kiu provis moderigi la striktan sintenon de ŝia edzo. Ankaŭ Zedong iĝis budhano, sed forlasis tiun kredon en siaj mez-adoleskaj jaroj. En aĝo de 8, Mao estis sendita al la Ŝaoŝana Bazlernejo. Lerninte la valorsistemojn de Konfuceismo, li poste koncedis ke li ne ĝuis la klasikajn ĉinajn tekstojn anoncante konfucean moralon, kaj anstataŭe preferis popularajn romanojn kiel la Tri Regnoj kaj Ĉe akvorando. En aĝo de 13, Mao finis bazinstruadon, kaj lia patro edzigis lin al la 17-jaraĝa Luo Jigu, unuigante iliajn terposedantajn familiojn. Mao rifuzis rekoni ŝin kiel sia edzino, iĝante furioza kritikisto de fiksita geedziĝo kaj provizore moviĝante foren. Luo estis loke malhonorita kaj mortis en 1910.
Laborante ĉe la bieno de lia patro, Mao legis voreme, evoluigante "politikan konscion" el la broŝuro de Zheng Guanying kiu priploris la malplibonigon de ĉina potenco kaj argumentis por la adopto de reprezenta demokratio. Interesita pri historio, Mao estis inspirita per la armea lerteco kaj naciisma fervoro de George Washington kaj Napoleono Bonaparte. Liaj politikaj opinioj estis formitaj per la protestoj gviditaj de Gelaohui kiuj erupciis post malsatega katastrofo en Hunana ĉefurbo Ĉangŝa; Mao apogis la postulojn de la manifestaciantoj, sed la armitaj armetrupoj subpremis la malkonsentulojn kaj ekzekutis siajn gvidantojn. La malsatega katastrofo atingis Ŝaoŝan, kie malsatantaj kamparanoj konfiskis la grenon de lia patro; malaprobante iliajn agojn kiel morale malĝustaj, Mao tamen postulis simpation por ilia situacio. En aĝo de 16, Mao translokiĝis al pli alta lernejo en proksima Dongŝan, kie li estis ĉikanita pro sia kamparana deveno.
Kvara Porinstruista Lernejo de Ĉangŝa: 1912–1919
Dum la sekvaj kelkaj jaroj, Mao Zedong aliĝis kaj malaliĝis al kaj el policakademio, lernejo de sap-produktado, jura lernejo, ekonomika lernejo kaj registara Mezlernejo de Ĉangŝa. Studante sendepende, li pasigis multan tempon en la Ĉangŝa biblioteko, legante kernajn verkojn de klasika liberalismo kirl tiuj de Adam Smith nome The Wealth of Nations kaj de Montesquieu nome De l'esprit des lois, same kiel la verkoj de okcidentaj sciencistoj kaj filozofoj kiel Darwin, Mill, Rousseau, kaj Spencer. Vidante sin kiel intelektulo, jarojn poste li konfesis, ke tiam li kredis sin pli bona ol la laborista klaso. Li estis inspirita de Friedrich Paulsen, kies liberala emfazo al individuismo kondukis Mao al la kredo, ke fortaj individuoj ne estas limigitaj per moralaj kodoj sed male ili povus barakti al la plej grandaj bonoj, kaj ke la "celo justigas la rimedojn" konkludo de la konsekvencismo. Lia patro ne vidis utilaj la intelektulajn demarŝojn de sia filo kaj nuligis sian subtenon; tio devigis Mao translokiĝi al loĝejo por malriĉuloj.
Mao deziris iĝi instruisto kaj aliĝis al la Kvara Porinstruista Lernejo de Ĉangŝa, kiu tuj kuniĝis al la Unua Porinstruista Lernejo de Ĉangŝa, amplekse konsuderata kiel la plej bonkvalita en Hunano. Amike al Mao, profesoro Ĝang Ĉangĵi instigis lin legi radikalan gazeton, Nova Junularo (Xin qingnian), nom kreaĵo de sia amiko Chen Duxiu, dojeno en la Pekina Universitato. Kvankam ĉina naciisto, Ĉen argumentis, ke Ĉinio devas rigardi okcidenten por puriĝi el superstiĉo kaj aŭtokratio. En sia unua lernojaro, Mao amikiĝis kun pli aĝa studento, Ksiao Ziŝeng; kune ili faris piediran marŝadon tra Hunano, almozule kaj verkante literaturajn kopletojn por akiri manĝaĵojn.
Populara studento, en 1915 Mao estis elektita sekretario de Studenta Societo. Li organizis la Asocion por Studenta Mem-regado kaj estris protestojn kontraŭ lernejajn regulojn. Mao publikigis sian unuan artikolon en Nova Junularo en Aprilo 1917, instrukciante legantojn pliigi sian fizikan forton por utili al la revolucio. Li aliĝis al la Societo por la Studo de Ŭang Fuĵi (Ĉuan-ŝan Hsüeh-ŝe), revolucia grupo fondita de fakuloj de Ĉangŝa kiu deziris imiti la filozofon Ŭang Fuĵi. Printempe 1917, li estis elektita por komandi la studentan armeon de volontuloj, organizita por defendi la lernejon el rabemaj soldatoj. Pli kaj pli interesata en la militaj teknikoj, li forte interesiĝis en la Unua Mondmilito, kaj ankaŭ disvolvis senton de solidareco kun laboristoj. Mao entreprenis agadon de fizika plifortigo kun Ksiao Ziŝeng kaj Cai Hesen, kaj kun aliaj junaj revoluciuloj ili formis la Renovigon de la Popolstuda Societo en Aprilo 1918 por debato la ideojn de Ĉen Duksiu. Dezirante personan kaj socian transformadon, la Societo akiris 70–80 membrojn, multaj el kiuj poste aliĝos al la Komunista Partio. Mao gradiĝis en Junio 1919, rangita la trian en sia jaro.
Pekino, Anarkiismo kaj Marksismo: 1917–1919
Mao translokiĝis al Pekino, kie lia mentoro Yang Changji estis enpostenigita en la Pekina Universitato. Yang pensis, ke Mao estas escepte "inteligenta kaj bela", sekurante lin laborpostenon kiel helpanto de la universitata bibliotekisto Li Daĵao, kiu estos frua ĉina komunisto. Li aŭtoris serion de artikoloj por Nova Junularo pri la Oktobra Revolucio en Rusio, dum kiu la komunista Bolŝevika Partio sub la estreco de Vladimir Lenin estis enpoviĝinta. Lenin estis defendanto de la soci-politika teorio de Marksismo, por la unua fojo disvolvita de la germanaj sociologoj Karl Marx kaj Friedrich Engels, kaj la artikoloj de Li aldonis Marksismon al la doktrinoj en la ĉina revolucia movado. Iĝante "pli kaj pli radikala", Mao estis dekomence influita de la anarkiismo de Pjotr Kropotkin, kiu estis la plej elstara radikala doktrino tiam. Ĉinaj anarkiistoj, kiel Cai Yuanpei, Kanzeliero de la Pekina Universitato, alvokis al kompleta sociala revolucio en sociaj rilatoj, familia strukturo, kaj egaleco de virinoj, pli ol al simpla ŝanĝo en la formo de registaro proponita de pli fruaj revoluciuloj. Li aliaĝis al la Studgrupo de Li kaj "disvolviĝis rapide al Marksismo" dum la vintro de 1919.
Ricevanta malaltan salajron, Mao loĝis en amasa ĉambro kun sep aliaj Hunanaj studentoj, sed kredis, ke la beleco kiun Pekino proponis estas ege "viva kaj vigla kompenso". En la universitato, Mao estis malaprezita de aliaj studentoj pro sia rura Hunana akĉento kaj malalta klasnivelo. Li aliĝis al universitataj societoj pri filozofio kaj ĵurnalismo kaj ĉeestis en prelegoj kaj seminaroj de samideanoj Ĉen Duksiu, Hu Ŝih, kaj Kian Ksuantong. La periodo de Mao en Pekino finis en la printempo de 1919, kiam li veturis al Ŝanghajo kun amikoj kiuj estis preparante sin por forveturi al Francio. Li ne revenos al Ŝaoŝan, kie lia patrino estis almorte malsana. Ŝi mortis en Oktobro 1919 kaj ŝia edzo mortis en Januaro 1920.
Nova Kulturo kaj politikaj protestoj, 1919–1920
En Ĉangŝa, Mao estis ekinstruinta historion en la Bazlernejo Ksiuĝe kaj organizis protestojn kontraŭ la pro-Duan Guberniestro de la Hunana Provinco, nome Ĵang Jingjao, populare konata kiel "Ĵang la Venena" pro sia korupta kaj violenta regado. Fine de Majo, Mao kunfondis la Hunanan Studentasocion kun He Ŝuheng kaj Deng Ĉungksia, organizante studentan strikon por Junio kaj en Julio 1919 startis la produktado de ĉiusemajna radikala gazeto, Revuo de la rivero Ksiang (Ksiangjiang pinglun). Uzante lokan lingvaĵon kiu estas nekomprenebla de la majoritato de la ĉina popolo, li defendis la neceson de "Granda Unio de la Popolaj Homamasoj", kaj la plifortigon de la sindikatoj por aliri al neviolenta revolucio. Liaj tiamaj ideoj ne estis marksismaj, sed tre influitaj de la koncepto de Kropotkin pri interhelpo.
Ĵang malpermesis la Studentasocion, sed Mao plue publikigis post ekhavi la redaktorecon de la liberala gazeto Nova Hunano (Ksin Hunan) kaj proponis artikolojn en populara loka gazeto Justeco (Ta Kung Po). Kelkaj el tiuj predikis feminismajn ideojn, alvokante al liberigo de virinoj en la ĉina socio; Mao estis influita de sia devigita aranĝita geedzeco. En Decembro 1919, Mao helpis organizi ĝeneralan strikon en Hunano, kaj ili atingis kejkajn sukcesojn, sed Mao kaj aliaj studentestroj sentis sin minacataj de Ĵang, kaj Mao revenis al Pekino, kie li vizitia la almortan malsanan Ĵang Ĉangji. Mao trovis, ke liaj artikoloj estis atingintaj famnivelon inter la revolucia movado, kaj ekpetis subtenon por elpostenigi Ĵang. Atinginta ĵus tradukitan marksisman literaturon de Thomas Kirkup, Karl Kautsky, kaj Marx kaj Engels — ĉefe la Manifesto de la Komunista Partio — li venis sub ties pliiganta influo, sed estis ankoraŭ eklectika prie.
Mao visited Tianjin, Jinan, kaj Qufu, antaŭ translokiĝi al Ŝanghajo, kie li laboris kiel lavisto kaj renkontiĝis kun Ĉen Duksiu, notante, ke la adopto de Marksismo fare de Ĉen "ege impresis min en tio kio estis probable kritika periodo en mia vivo". En Ŝanghajo, Mao renkontiĝis ankaŭ kun iama instruisto lia, nome Ĝi Peiĉi, revoluciulo kaj membro de Kuomintang (KMT), aŭ Ĉina Naciisma Partio, kiu estis akirinta pliiĝantajn subtenon kaj influon. Ĝi prezentis Mao al la Generalo Tan Ĝankai, veterana KMT-membro kiu tenis la fidelecon de la trupoj staciitaj ĉe la Hunana landlimo kun Guangdong. Tan estis komplotanta por elpostenigi Ĵang, kaj Mao helpis lin organizi la studentojn de Ĉangŝa. En Junio 1920, Tan kondukis siajn trupojn al Ĉangŝa, kaj Ĵang fuĝis. En la sekva reorganizado de la provinca administracio, Mao estis nomumita estro de la junulara sekcio de la Unua Porinstruista Lernejo. Ricevante grandan enspezon, li edziĝis la Ĝang Kaihui en la vintro de 1920.
Fondo de la Ĉina Komunista Partio: 1921–1922
La Ĉina Komunista Partio estis fondita de Ĉen Duksiu kaj Li Daĵao en la Franca Koncesio de Ŝanhajo en 1921 kiel studa societo kaj neformala reto. Mao formis branĉon en Ĉangŝa, establante ankaŭ branĉon de la Socialista Junularo kaj Kulturan Librosocieton kiu malfermis liborovendejon por disvastigi revolucian literaturon tra Hunano. Li aliĝis al la movado por la Hunana aŭtonomeco, en la espero ke Hunana konstitucio pliigos la civilajn liberecojn kio faciligos lian revolucian aktivecon. Kiam la movado estis sukcesa establante provincan aŭtonomecon sub nova militsenjoro, Mao forgesis sian aliĝon. Ĉirkaŭ 1921, malgrandaj marksistaj grupoj ekzistis en Ŝanghajo, Pekino, Ĉangŝa, Vuhano, Kantono, kaj Jinan; oni decidis okazigi centran kunsidon, kio startis en Ŝanhajo la 23an de Julio, 1921. La unua sesio de la Nacia Kongreso de la Ĉina Komunista Partio estis partoprenita de 13 delegitoj, inter kiuj Mao. Post la aŭtoritatoj sendis polican spionon al la kongreso, la delegitoj translokiĝis al boato en la Suda Lago apud Kaŝing, en Ĝeĝjango, por eviti areston. Kvankam partoprenis ankaŭ delegitoj de Sovetunio kaj de Kominterno, la unua kongreso ignoris la konsilon de Lenin akcepti provizoran aliancon inter la komunistoj kaj la "burĝaj demokratoj" kiuj celis ankaŭ nacian revolucion; anstataŭe ili aliĝis al la ortodoksa marksisma kredo ke nur la urba proletariaro povus estri socialisman revolucion.
Mao estis tiam parti-sekretario por Hunano kun sidejo en Ĉangŝa, kaj por konstrui la partion tue li sekvis varion de taktiko j. En Aŭgusto 1921, li fondis la Mem-Studan Universitaton, tra kiu legantoj povas aliri al revolucia literaturo, kio jam estis en la premisoj de la Societo por la Studo de Ŭang Fuĵi, hunana filozofo de la Qing dinastio kiu estis rezistinta al la Manĉuroj. Li aliĝis al la YMCA eduka amasmovado por lukti kontraŭ analfabeteco, kvankam li redaktis la lernolibrojn por inkludi radikalajn sentojn. Li plue organizis laboristojn por striki kontraŭ la administracio de la Hunana Guberniestro Ĵao Hengti. La labormovadaj aferoj restis centraj. La sukcesa kaj fama striko de la karbomino de Anĝuan (kontraŭ la konsideron de partihistoriistoj) dependis de kaj "proletaraj" kaj "burĝaj" strategioj. Liu Shaoqi kaj Li Lisan kaj Mao ne nur mobilizis la ministojn, sed formis lernejojn kaj kooperativojn kaj engaĝigis lokajn intelektulojn, nobelojn, militistajn oficirojn, komercistojn, drakestrojn de la Ruĝa Bando kaj eĉ pastrojn.
Mao plendis, ke li maltrafis en Julio 1922 la Duan Kongreson de la Komunista Partio en Ŝanghajo, ĉar li perdis la adreson. Adoptante la konsilon de Lenin, la delegitoj interkonsentis aliancon kun la "burĝaj demokratoj" de KMT por la bono de la "nacia revolucio". Membroj de la Komunista Partio aliĝis al la KMT, en la espero klini ties politikon maldekstren. Mao entuziasme konsentis kun tiu decido, argumentante por alianco tra la soci-ekonomiaj klasoj de Ĉinio. Mao estis proparolanto kontraŭimperiisma kaj en siaj verkoj li atakegis la registarojn de Japanio, Britio kaj Usono, kaj priskribis tiun lastan kiel "la plej murdema el ekzekutistoj".
Kunlaborado kun Kuomintang: 1922–1927
En la Tria Kongreso de la Komunista Partio en Ŝanghajo en Junio 1923, la delegitoj reafirmis sian engaĝiĝon labori kun la KMT. Subtenante tiun sintenon, Mao estis elektita por la Partia Komitato, kaj ekloĝis en Ŝanghajo. En la Unua Kongreso de la KMT, okazinta en Kantono komence de 1924, Mao estis elektita kiel alterna membro de la Centra Plenumkomitato de la KMT, kaj proponis kvar rezoluciojn por decentrigi la politikan povon al urbaj kaj ruraj burooj. Lia entuziasma subteno por la KMT havigis al li suspekton de Li Lian, sia amiko de Hunano.
Fine de 1924, Mao revenis al Ŝaoŝan, eble por rekuperiĝi el malsano. Li trovis, ke la kamparanoj estis pli kaj pli maltrankvilaj kaj kelkaj estis kaptintaj teron el riĉaj terposedantoi kaj fondis komunumojn. Tio konvinkis lin pri la revolucia potencialo de la kamparanoj, ideo kiun defendis la maldekstruloj de la KMT sed ne la komunistoj. Li revenis al Kantono por estri la 6an kurson de la Trejninstituto de Kantono de la Kamparana Movado el Majo ĝis Septembro 1926. La Trejninstituto de la Kamparana Movado kun Mao trejnis estrontojn kaj preparis ilin por militanta aktiveco, portante ilin al milittrejna ekzercado kaj al studo de bazaj maldekstraj tekstoj. Vintre de 1925, Mao fuĝis al Kantono post liaj revoluciaj aktivecoj altiris la atenton de la regionaj aŭtoritatoj de Ĵao.
Kiam la partiestro Sun Yat-sen mortis en Majo 1925, li estis sukcedita de Ĉiang Kai-ŝek, kiu ŝanĝis la politikon por apartigi la maldekstrulojn el KMT kaj la komunistojn. Mao tamen apogis la agadon de la Nacia Revolucia Armeo de Ĉiang, kiu entreprenis la atakon de la Norda Ekspedicio en 1926 kontraŭ la militsenjoroj. Je la tajdo de tiu ekspedicio, la kamparanoj stariĝis, alpropriĝante terojn el la riĉaj terposedantoj, kiuj estis ofte mortigitaj. Tiaj ribeloj kolerigis la veteranajn figurojn de la KMT, kiuj estis mem terposedantoj, emfazante la kreskantan klasan kaj ideologian dividon en la revolucia movado.
En Marto 1927, Mao aperis en la Tria Plenumo de la Centra Plenumkomitato de la KMT en Vuhano, kiu klopodis elpostenigi Generalon Ĉiang kaj sekve nomumante Ŭang Ĉingŭei kiel estro. Tie, Mao ludis aktivan rolon en la diskutoj pri la afero de kamparanoj, defendante serion de "Reguloj por la Subpremado de Lokaj Perfortuloj kaj de Malbonaj Nobeloj", kio eĉ proponis mortopunon aŭ porvivan enprizonigon por kulpuloj de kontraŭrevolucia aktiveco, argumentante, ke en revolucia situacio, "pacaj metodoj povas ne sufiĉi". En Aprilo 1927, Mao estis nomumita por la kvin-membra Centra Tutlanda Komitato de la KMT, kaj instigis al kamparanoj malakcepti pagi la luprezon. Mao estris alian grupon por starigi "Skizan Rezolucion pri la Terafero", kiu alvokis al la konfisko de tero apartenanta al "lokaj perfortuloj kaj malbonaj nobeloj, koruptaj funkciuloj, militistoj kaj ĉiuj kontraŭrevoluciaj elementoj de la vilaĝoj". Alirante al plenumo de "Teresploro", li asertis, ke iu ajn kiu posedas ĉirkaŭ 30 mou (kvar akreoj kaj duono), kio konstituis 13% el la loĝantaro, estas aŭtomate kontraŭrevolucia. Li akceptis, ke estas granda variado en la revolucia entuziasmo tra la tuta lando, kaj ke estas necesa fleksebla politiko de tera redistribuado. Prezentante siajn konkludojn en la kunsido de la Granda Tutlanda Komitato, multaj esprimis malkonsentojn, kelkaj kredis, ke li iras tro for, kaj aliaj ne sufiĉe for. Finfine, liaj sugestoj estis nur parte aplikitaj.
Ribeloj de Nanĉano kaj de la Aŭtuna Rikolto: 1927
Kuraĝigita per la venko de la Norda Ekspedicio kontraŭ la militsenjoroj, Ĉiang turnis sin kontraŭ la komunistoj, kiuj tiam estis jam dekoj da miloj tra tuta Ĉinio. Ĉiang ignoris la ordonojn de la vuhana maldekstra regado de la KMT kaj marŝis kontraŭ Ŝanghajo, nome urbo kontrolita de komunistaj milicoj. Dum la komunistoj atendis la alvenon de Ĉiang, li disvolvigis la nomitan "Blankan Teroron", per kio li ordonis la masakron de 5 000 personoj kun la helpo de la Verda Bando de krimuloj. En Pekino, 19 gravaj komunistoj estis mortigitaj fare de Ĵang Zuolin. Tiun Majon, dekoj da miloj de komunistoj kaj eĉ supozitaj komunistoj estis mortigitaj, kaj la ĈKP perdis proksimume 15,000 el siaj 25,000 membroj.
La ĈKP plue subtenis la vuhanan registaron de la KMT, pozicion kiun Mao dekomence apogis, sed por la tempo de la Kvina Kongreso de la ĈKP estis ŝanĝinta sian opinion, decidante fidi ĉiujn esperojn sur la kamparana milico. Tiu afero iĝis banala kiam la vuhana registaro elpelis ĉiujn komunistojn el la KMT la 15an de Julio. La ĈKP fondis la Ruĝan Armeon de Laboristoj kaj Kamparanoj de Ĉinio, pli bone konata kiel "Ruĝa Armeo", por batali kontraŭ Ĉiang. Bataliono estrita de la Generalo Ĉu De ricevis ordonon kontroli la urbon Nanĉano la 1an de Aŭgusto, 1927, en tio kio estis konata kiel Nanĉana Ribelo. Ili estis dekomence sukcesaj, sed estis devigitaj al retiriĝo post kvin tagoj, kaj marŝis suden al Ŝantoŭo, kaj el tie ii estis elpelitaj al naturaj areoj de Fuĝjano. Mao estis nomumita ĉefkomandanto de la Ruĝa Armeo kaj estris kvar regimentoj kontraŭ Ĉangŝa en la Aŭtunrikolta Ribelo, en la espero de eksplofo de kamparanaj ribeloj tra Hunano. La tagon antaŭ la atako, Mao komponis poemon — la plej frua el liaj poemoj kiu survivis — titolita "Ĉangŝa". Lia plano estis ataki la KMT-regata urbo el tri direktoj la 9an de Septembro, sed la Kvara Regimento dizertis al la partio de la KMT, atakante la Trian Regimenton. La armeo de Mao marŝis al Ĉangŝa, sed ne povis konkeri ĝin; je la 15a de Septembro, li akceptis la malvenkon kaj kun 1000 survivantoj marŝis orienten al la Jinggang Montoj de Ĝjangŝjio.
Jung Chang kaj Jon Halliday postulis, ke la ribelo estis fakte sabotita de Mao mem por eviti, ke grupo de soldatoj de KMT venku super alia estro de la ĈKP. Chang kaj Halliday postulis, ankaŭ ke Mao parolis al la aliaj estroj (inklude rusajn diplomatojn en la soveta konsulejo en Ĉangŝa kaj, ĉiam laŭ Chang kaj Halliday, ke li estis jam kontrolante multon de la aktiveco de la ĈKP) por striki nur en Ĉangŝa, kaj poste abandoni ĝin. Chang kaj Halliday referencis, ke informo estis sendita al Moskvo fare de la sekretario de la Soveta Konsulejo en Ĉangŝa ke la retiriĝo estis "la plej disdegnenda perfido kaj malkuraĝaĵo."
Bazo en Jinggangshan: 1927–1928
La Centra Komitato de la ĈKP, kaŝe en Ŝanghajo, elpelis Mao el sia kadro kaj el la Hunana Provinca Kommitato, kiel puno pro lia "milita oportunismo", pro sia fokuso al rura aktiveco, kaj ĉar li estis tro tolerema jun la "malbonaj riĉuloj". Ili tamen adoptis tri decidojn kiujn li delonge pioniris: la tuja formado de laboristaj konsilantaroj, la konfisko de ĉiu tero sen escepto, kaj la refuton de la KMT. La reago de Mao estis ignori ilin. Li establis bazon en Ĝinggangŝan, areo de la Ĝinggang Montoj, kie li kunigis kvin vilaĝojn kiel mem-rega ŝtato, kaj apogis la konfiskon de tero el la riĉaj terposedantoj, kiuj estis "re-edukataj" kaj foje ekzekutitaj. Li certigis, ke ne estu faritaj masakroj en tiu regiono, kaj faris pli tolereman alproksimigon ol tiu defendata de la Centra Komitato. Li proklamis, ke "Eĉ la lamulo, la surdulo kaj la blindulo ĉiuj estas utilaj por la revolucia lukto", kaj pliigis la nombrojn de la trupoj de la armeo, aligante du grupojn de banditoj en sia armeo, kaj konstruante forton de ĉirkaŭ 1,800 trupoj. Li establis regulojn por siaj soldatoj: tuja obeo al liaj ordonoj, ĉiuj konfiskoj estu donitaj al la registaro, kaj nenio estu konfiskata el la plej malriĉaj kamparanoj. Farante tion, li muldis siajn homojn en disciplinita, efika luktoforto.
Jiangksia Soveta Respubliko de Ĉinio: 1929–1934
La Ĉina Soveta Respubliko (ĈSR; ĉine 中華蘇維埃共和國 aŭ 中华苏维埃共和国 transkribe Zhōnghuá Sūwéi'āi Gònghéguó), konata ankaŭ kiel Soveta Respubliko Ĉinio aŭ la Ĉina Soveta Respubliko, estas ofte aludita en historiaj fontoj kiel Jiangksi Sovjet (laŭ ties plej granda komponanta teritorio, nome la Soveto Ĝjangŝio-Fuĝjano). Ĝi estis establita en Novembro 1931 fare de la estontaj estroj de la Komunisma Partio de Ĉinio nome Mao Zedong, generalo Ĵu De kaj aliaj, kaj ĝi daŭris ĝis 1937. Disaj teritorioj estis la sovetoj de Nordorienta Ĝjangŝio, de Hunano-Ĝjangŝio, de Hunano-Hubejo-Ĝjangŝio, de Hunano-Okcidenta Hubejo, de Hunano-Hubejo-Siĉuano-Gŭiĝoŭo, de Ŝaanksi-Gansu, de Seĉuano-Ŝenŝji, de Hubejo-Henano-Anhui, de Honghu kaj de Haifeng-Lufeng. Mao Zedong estis kaj ŝtatestro de la ĈSR kaj ĉefministro; li estris la ŝtaton kaj ties registaron. La sperto de Mao kiel ĉefo de "malgranda ŝtato ene de ŝtato" havigis al li sperton en milita strategio kaj en kamparana organizaĵo; tiu sperto helpos al li poste plenumi la komunisman reunuigon de Ĉinio dum la fino de la 1940-aj jaroj. La ĈSR estis eventuale detruita de la Nacia Revolucia Armeo de Kuomintang (KMT) en serio de la ĉirkaŭigintaj kampanjoj de 1934.
En Januaro 1929, Mao kaj Ĵu evakuis la bazon kun 2 000 homoj kaj pliaj 800 havigitaj de Peng, kaj portis siajn armeojn suden, ĝis la areo ĉe la kantonoj Tonggu kaj Ksinfeng en Ĝiangksi. La evakuado kondukis al falo en moralo, kaj multaj trupoj iĝis malobeaj kaj ekrabadis; tio priokupis Li Lisan kaj la Centran Komitaton, kiu vidis la armeon de Mao kiel lumpenproletariat, kiu estas malkongrua kun la proletara klaskonscio. Kongrue kun la ortodoksa marksisma pensaro, Li kredis, ke nur la urba proletaro povus estri sukcesan revolucion, kaj vidis malmultan neceson por la kamparanaj geriloj de Mao; Li ordonis Mao disbandigi sian armeon en unuoj sendotaj por disvastigi la revolucian mesaĝon. Mao respondis, ke kvankam li samopiniis kun la teoria pozicio de Li, li nek disbandigos sian armeon nek abandonos sian bazon. Kaj Li kaj Mao vidis la ĉinan revolucion kiel la ŝlosilo por la Tutmonda revolucio, en ia kredo ke venko de la ĈKP okazigos la renverson de la tutmondaj imperiismo kaj kapitalismo. En tio, ili malkonsentis disde la oficiala linio de la Sovetunia registaro kaj de la Kominterno. Funkciuloj el Moskvo deziris pli grandan kontrolon super la ĈKP kaj elpovigis Li -n, alvokante lin al Rusio por pridemandado pri liaj eraroj. Ili anstataŭis lin per sovet-edukitaj ĉinaj komunistoj, konata kiel "28 Bolŝevikoj", du el kiuj, nome Bo Gu kaj Ĵang Ŭentian, ekkontrolis la Centran Komitaton. Mao malkonsentis el tiu nova estreco, en la kredo, ke ili komprenis malmulte de la ĉina situacio, kaj li tuj montriĝis kiel ilia plej grava rivalo.
En Februaro 1930, Mao kreis la Sudokcidentan Ĝiangksian Provincan Sovetan Registaron en la regiono kiu estis sub lia kontrolo. En Novembro, li suferis emocian traŭmaton post lia edzino kaj fratino estis kaptitaj kaj senkapigitaj fare de la generalo de la KMT nome He Jian. Mao tiam edziĝis al He Ziĉen, 18-jaraĝa revoluciulino kiu naskis al li kvin filojn en la sekvaj naŭ jaroj. Frontante internajn problemojn, membroj de la Jiangksia Soveto akuzis lin esti tro modera, kaj tiel kontraŭ-revolucia. En Decembro, ili klopodis renversi Mao, rezulte en la Futiana okazaĵo, dum kiu la fideluloj al Mao torturis multajn kaj ekzekutis inter 2000 kaj 3000 disidentojn. La Centra Komitatv de la ĈKP translokiĝis al Ĝianksio kion ili konsideris sekura areo. En Novembro ĝi proklamis Ĝianksion kiel la Ĉina Soveta Respubliko, nome sendependa komunista ŝtato. Kvankam li estis nomumita Proparolanto de la Konsilio de Popolaj Komisaroj, la politika povo de Mao estis malpliigita, ĉar lia kontrolo de la Ruĝa Armeo estis atribuita al Zhou Enlai. Dume, Mao rekuperiĝis el tuberkulozo.
La Longa Marŝado: 1934–1935
La 14an de Oktobro, 1934, la Ruĝa Armeo trarompis la sieĝon de la KMT en la sudokcidenta angulo de la Ĝiangksia Sovjeto je Ksinfeng kun 85,000 soldatoj kaj 15,000 partikadruloj kaj entreprenis la retiriĝon nomitan "Longa Marŝado". Por ebligi la retiron, multaj el la vunditoj kaj malsanuloj, same kiel la virinoj kaj infanoj, estis lasitaj tie, defenditaj per grupo de gerilanoj kiun la KMT masakris. La 100,000 fuĝintoj direktis sin al suda Hunano, unue trapasante la riveron Ksiang post forta luktado, kaj poste la riveron Vu, en Gŭiĝoŭo kie ili konkeris Ĝunji en Januaro 1935. Ripoze portempe en la urbo, ili okazigis konferencon kaj tiukadre Mao estis elektita al posteno de estro, iĝante Prezidanto de la Politburoo de la Komunista Partio de Ĉinio, kaj de facto estro kaj de la Partio kaj de la Ruĝa Armeo, parte ĉar lia kandidateco estis subtenita de la Sovetunia Ĉefministro Josif Stalin. Insistinte, ke ili funkcias kiel gerila armeo, li markis destinon: nome la Ŝenŝi Sovjeto en Ŝenŝjio, Norda Ĉinio, el kiu la komunistoj povus fokusi al luktado kontraŭ la japanoj. Mao kredis, ke fokusante al la kontraŭ-imperiisma luktado, la komunistoj ekatingos la fidon de la ĉina popolo, kiu siavice malakceptos la KMT.