cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vat Phu
En ĉi tiu loko la unua templo konstruiĝis en la 5-a jarcento, sed la ekzistantaj strukturoj datas de la 11-a ĝis la 13-a jarcentoj.
Nuna Esperanto-movado en Brazilo
Malgraŭ la movada krizo, en 1978 okazis en urbo Marília la Unua Latinamerika Kongreso de Esperanto, kun 420 partoprenantoj el 11 landoj. En Marília, la prezidantoj de la tri naciaj Esperanto-organizoj, Sylla Chaves por BEL, Braz Cosenza por KKE kaj Francisco Almada por Brazila Konsilantaro de Esperanto, kunsubskribis peton al UEA, ke kunlaboro okazu inter ili. En Braziljo (1981) okazis la 66-a Universala Kongreso de Esperanto. Fernando Galvão Marinho elektiĝis en 1981 prezidanto de BEL, kaj la tiamaj prezidantoj de KKE kaj BKE elektiĝis por BEL-Konsilantaro, sed la escepta situacio de duobleco daŭris ĝis 1985. La tri prezidantoj cetere konsistigis Nacian Esperanto-Komisionon (NEK).
En Ouro Preto, 1983, kun la ĉeesto de Victor Sadler, la tri organizaĵoj decidas, ke ekde tiam nur unu tutlanda Brazila Kongreso okazu. Kampinaso estis sidejo de la 20-a Brazila Kongreso de Esperanto, kiu arigis en 1984 centojn da aliĝintoj ĉirkaŭ la temo "Integriĝo en la brazila Esperanto-movado".
Sekve, en 1985, KKE rezignis pri sia rolo kiel Landa Asocio de UEA, favore al BEL. En la 14-a de decembro okazis la kunfandiĝo de Brazila Esperanto-Ligo kaj Brazila Konsilantaro de Esperanto. Nelson Pereira de Souza fariĝis ties prezidanto, kaj en la 31-a de julio 1986 BEL ekhavis sian juran sidejon en la ĉefurbo Braziljo. Ĝi nuntempe kunligas 17 ŝtatajn asociojn en Federacia Konsilantaro, kaj ankaŭ individuajn esperantistojn. Cento da Esperanto-asocioj, kluboj, grupoj aktivas kunlabore. La Libroservo de BEL havas multe da varoj. Jam 37 Brazilaj Kongresoj de Esperanto okazis, en la lastaj jaroj kun partopreno de 300 ĝis 700 aliĝintoj.
SAT okazigis sian 61-an Kongreson (1988) en Kampos do Jordao, Brazilo, kun Gilbert Ledon kaj Symilde Schenk Ledon kiel ĉefaj lokaj organizantoj. La amerika agado de UEA restartis dum kunsido de lokaj reprezentantoj de Brazilo, Kubo kaj Venezuelo kun UEA-estrarano dum la Viena UK, 1992.
Komence de 1993 ekkompiliĝis en Nederlando la "Adresaro de rete atingeblaj esperantistoj". Tricent nomoj el 34 landoj estis listigitaj, kaj inter ili troviĝis kvar brazilaj individuoj kaj unu klubo. En la 17-a de marto 1996, do naŭdek jarojn post la fondiĝo de la unua klubo, aperis la unua institucia hejmpaĝo pri Esperanto en la portugala lingvo. Nuntempe la brazilaj hejmpaĝoj estas nenombreblaj, kaj la diversaj brazilaj diskutlistoj pri Esperanto, por komencantoj kaj por E-parolantoj, havas plurajn centojn da membroj. La retaj korespondaj kursoj estas multaj kaj jam fariĝis grava instrumento por formi novajn esperantistojn en Brazilo, eĉ en foraj urboj.
Flago de Naĥiĉevano
La nacia flago de Naĥiĉevano oficiale estas tiu de Azerbajĝano. Tamen, alia flago estis uzita en 1991 de sendependismaj grupoj en Naĥiĉevano dum la disrompo de la antaŭa Sovetunio. Ĝi estas simila al la flago de Azerbajĝano, sed uzas flavon en la suba strio kaj en la centraj stelo kaj duonluno. La statuso de tiu flago estas neoficiala ekde 1993.
Nuna Esperanto-movado en Brazilo
Pro sia alta nombro da membroj, BEL en 2000 ekrajtis je dua sidloko (por komitatano A) en la Komitato de UEA. Nuntempe, 23 periodaĵoj esperantistaj regule aperas en la lando. Sep lokaj aŭ regionaj radiostacioj disaŭdigas programojn en kaj pri Esperanto. Dum la jaro okazas tra Brazilo proksimume dudek E-renkontiĝoj, meznombre kun cent partoprenantoj. En 2002, la okazigo de la 58-a Internacia Junulara Kongreso en la urbo Pato Branco kaj de la 87-a UK en Fortalezo kaŭzis grandan intereson en la lando.
Zapopan (komunumo)
Zapopan estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Zapopan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 120.
Zapopan es uno de los 126 municipios del estado de Jalisco, México, es el segundo más poblado del estado, después de Guadalajara, con poco más de un millón de habitantes, forma parte de la Zona Metropolitana de Guadalajara, la segunda más poblada del país, junto con otros 7 municipios. Se localiza en la región centro del estado.
Geografio
Zapopan apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1.155.790 loĝantojn. El tiuj estis 563.020 viroj kaj 592.770 virinoj. Post Guadalajara ĝi estas la dua plej granda komunumo de Jalisco. Kune kun Guadalajara kaj kune kun 6 aliaj komunumoj ĝi formas la metropola regiono de Guadalajara, kiu estas la dua plej granda metropola regiono post la regiono de la urbo de Meksiko. La komunumo havas surfacon de 893,15 km². La meza alteco estas 1560 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 23,5 C. En la komunumo estas 906,1 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 285279 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 274277 scipovis legi kaj skribi kaj 10476 viroj estis analfabetoj. Do 3.67 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 310873 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 295506 sciis legi kaj skribi kaj 14787 virinoj estis analfabetoj. Do 4,76 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Zapopan vivis 812563 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3744 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,461 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Georg Eichholz
Georg Eichholz (naskiĝinta la en Essen-Kupferdreh, mortinta la ) estis protestantisma teologo germana. Li apartenis al la kontraŭnazia movado de la Konfesanta Eklezio.Inter 1945 kaj 1971 li Eichholz estis katedrestro kun instruaddevoj kaj pri la scienco de la Nova Testamento kaj de la sistematika teologio ĉe la Eklezia altlernejo de Wuppertal.
Graveco
Eichholz famiĝis kiel esploristo pri la apostolo Paŭlo de Tarso, interpreto de la paraboloj de Jesuo kaj eldoninto de la kolekto de meditadiloj predikaj Herr, tue meine Lippen aŭf.
(17299) 4168 P-L
(17299) 4168 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Rorgonidoj
La rorgonidoj estas familio de la franka nobelaro de kiuj pluraj anoj estis nomitaj Rorgono (aŭ Rorikon). Inter la personaj nomoj oftaj en tiu familio, multaj komenciĝas per la radiko Gauz- : Gauzlin, Gauzbert, Gauzfred (aŭ Ĝofredo). Estas ankaŭ kelkaj Herveoj kaj Ragenoldoj (aŭ Rejnaldo).
Origino de rorgonidoj
La nomscienco atribuas ilian verŝajnan originon al la grafoj de Le Mans komence de la 8-a jc, devenantaj de la familia grupo Robert, kiu estas ankaŭ prauloj de la robertidoj.
Iu nomita Roger, indikita kiel frato de Lambert, grafo de Hesbaye kaj praulo de la robertidoj, aperis kiel grafo de Le Mans en 710. Je la morto de Herlemond, episkopo de Le Mans, en 724 Roger profitis vakecon de la episkopa seĝo por administri la episkopajn bienojn. Li havis tri infanojn :
La rorgonidoj, grafoj de Mansio (832-898)
Gauzbert regis post sia onklo Rorgono, sed mankis al li konvinko batali kontraŭ la bretonoj, kiuj konkeris kaj prirabis Le Mans en 849, tial Karlo la 2-a ekzekutigis lin pro perfido en 853, kio okazigis perturboj en la reĝlando.
Mansio poste iris al lia filo Rorgon la 2-a, poste al Gauzfrid, kiu ricevis ankaŭ unu el la du limlandoj de Neŭstrio. Je lia morto, Rejnaldo de Herbauges, versaxjne iu kuzo, heredis tiujn honorojn.
Je la morto de Rejnaldo, la reĝo ne fidante la rorgonidoj, konfidis Mansion al la grafo Roger de la familio de la hugonidoj. La filoj de Gauzfrid, Gauzlin la 2-a kaj Gauzbert alianciĝis al la robertidoj kaj batalis kontraŭ Roger. En la regado de Eŭdo la 1-a, Roger estis eksigita profite al Gauzlin la 2-a, sed tiu ne sukcesis sin teni en Le Mans, kaj estis forpelita en 898 kaj mortis en 926.
Genealogio
Noto : la punktitaj strekoj indikas hipotezan parancan ligon.
Miklós Mikó
Tiu nomo hungara povas korespondi al:
Carl Friedrich Gauss
Johano Karlo Frederiko GAŬSO, Johann Carl Friedrich Gauß, minuskle skribita Gauß, majuskle GAUß aŭ GAUSS, en Latino: Carolus Fridericus Gauss, laŭ PIV Gaŭso (naskiĝis la en Braunschweig, mortis la  en Göttingen) estis germana matematikisto, kiu kontribuis al multaj fakoj kiaj fiziko, astronomio, nombroteorio, algebro, statistiko, analitiko, diferenciala geometrio, geodezio, terfiziko, mekaniko, elektrostatiko, matriciko kaj optiko.
Foje aludita kiel la Princeps mathematicorum (en Latino, "princo de la matematikistoj") kaj "pli granda matematikisto ekde la antikveco", Gauss havis esceptan influon en multaj kampoj de matematiko kaj scienco, kaj estas rangita kiel unu el plej influaj matematikistoj de la historio.
Ekinteresiĝinte pri matematikaj problemoj li forlasis la studon de klasikaj lingvoj kaj studis matematikon en Göttingen. En sia doktoriga disertacio li pruvis la faman fundamentan teoremon de la algebro dirantan, ke ĉiu algebra ekvacio (= ĉiu polinomo ne konstanta) havas solvon (en la kompleksaj nombroj).
En 1807 Gaŭso iĝis en Göttingen profesoro pri matematiko kaj, pro sia intereso kaj siaj sukcesoj pri astronomio, ankaŭ direktoro de la astronomia observejo. Li restis en tiuj pozicioj ĝis sia morto kaj faris multajn gravajn eltrovojn, sed ankaŭ okupiĝis praktike pri fiziko kaj tekniko. Interalie li kun Wilhelm Weber en 1833 konstruis la unuan elektromagnetan telegrafon (tri jarojn antaŭ Samuel Morse).
Komencaj jaroj
Carl Friedrich Gauss naskiĝis la 30-an de aprilo 1777 en Brunsvigo (Braunschweig), en Brunsvigo-Wolfenbüttel (nun parto de Malsupra Saksio, Germanio), kiel la filo de malriĉaj laborist-klasaj gepatroj. Lia patrino ne estis legokapabla kaj neniam memoris la daton de lia nasko, kaj memoris nur ke li estis naskiĝinta en merkredo, ok tagojn post la Festo de la Ĉieliro, kiu siavice okazas 39 tagojn post Pasko. Gauss poste solvos tiun kaporompilon pri sia naskodato en la kunteksto de la kalkulo de la dato de Pasko, derivante metodojn por kalkuli la daton kaj en pasintaj kaj en estontaj jaroj. Li estis kristane baptita kaj konfirmaciita en preĝejo ĉe la lernejo kiun ĉeestis li dum la infanaĝo.
Gauss estis mirinfano. Kiam li estis okjaraĝa, li imagis kiel sumi ĉiujn numerojn de 1 ĝis 100 (nome Sumformulo de Gauss). Estas ankaŭ multaj aliaj rakontoj pri lia frumatureco dum li estis ankoraŭ bebinfano, kaj li faris siajn unuajn revoluciajn matematikajn malkovrojn dum li estis ankoraŭ dekjarulo. Li kompletigis siajn Disquisitiones Arithmeticae, nome sian magnum opus, en 1798 en la aĝo de 21, kvankam ĝi ne estis publikigita ĝis 1801. Tiu verko estis fundamenta por fiksi la nombroteorion kiel propra fako kaj ĝi restis la grundo ĝis la nuntempo.
La intelektaj kapabloj de Gauss altiris la atenton de la Duko de Brunsvigo, kiu sendis lin al la Collegium Carolinum (nuntempa Brunsviga Universitato de Teknologio), kie li studis de 1792 ĝis 1795, kaj al la Universitato de Göttingen de 1795 ĝis 1798. Kiam li estis en la universitato, Gauss sendepende remalkovris kelkajn gravajn teoremojn. Lia ekfamiĝo okazis en 1796 kiam li montris, ke regula plurlatero povas esti konstruita pere de rektilo kaj cirkelo se kaj nur se la nombro de lateroj estas la produto de diferencaj Fermat-primoj kaj potenco de 2. Tio estis grava malkovro en grava fako de matematiko; konstruproblemoj estis okupintaj matematikistojn ekde la epoko de la antikvaj grekoj, kaj tiu malkovro laste kondukis al Gauss elekti matematikon anstataŭ filologion kiel kariero. Gauss estis tiom kontenta pro tia rezulto ke li postulis ke oni metu regulan dekseplateron surdesegnita sur lia tomboŝtono. La tomboŝtonisto malakceptis, asertante ke la malfacila konstruo esence aspektus kiel cirklo.
La jaro 1796 estis la plej produktanta kaj por Gauss kaj por la nombroteorio. Li malkovris la konstruadon de la dekseplatero la 30an de marto. Li poste antaŭeniris en modula aritmetiko, ege simpligante la manipuladon en nombroteorio. La 8an de aprilo li iĝis la unua kiu demonstris la leĝon pri kvadratika reciprokeco. Tiu rimarkinda ĝenerala leĝo ebligis al matematikistoj determini la solveblon de ajna kvadratika ekvacio en modula aritmetiko. La Prima teoremo, imagita la 31an de majo havigas bonan komprenon pri kiel la primoj estas distribuataj inter la entjeroj.
Gauss ankaŭ malkovris ke ĉiu pozitiva entjero estas reprezentebla kiel sumo de maksimume tri triangulaj nombroj la 10an de julio kaj poste faris en sia taglibro la noton: "ΕΥΡΗΚΑ! num = Δ + Δ + Δ". La 1an de oktobro li publikigis rezulton pri la nombro de solvoj de polinomioj kun koeficientoj en finiaj kampoj, kio 150 jarojn poste kondukos al la konjektoj de Weil.
Mezaj jaroj
La 9an de oktobro 1805, Gauss edzingis Johanna Osthoff (1780–1809), kaj havis du filojn kaj unu filinon kun ŝi. Johanna mortis la 11an de oktobro 1809, kaj ŝia plej ĵusa filo, nome Louis, mortis la venontan jaron. Gauss eniris en forta deprimo el kiu li neniam plene rekuperiĝis. Li poste edziĝis al Minna Waldeck (1788–1831) la 4an de aŭgusto 1810, kaj havis tri pliajn filojn. Gauss neniam estis la sama sen sia unua edzino, kaj li, ĝuste kiel lia patro, kreskiĝis por dominadi siajn filojn. Minna Waldeck mortis la 12an de septembro 1831.
Gauss havis ses infanojn. Kun Johanna (1780–1809), liaj gefiloj estis Joseph (1806–1873), Wilhelmina (1808–1846) kaj Louis (1809–1810). Kun Minna Waldeck li havis tri gefilojn: Eugene (1811–1896), Wilhelm (1813–1879) kaj Therese (1816–1864). Eugene kunhavis grandkvante la talenton de Gauss pri lingvoj kaj kalkulo. Post la morto de sia dua edzino en 1831 Therese ekhavis la dommastrinecon kaj zorgis pri Gauss dum la cetero de lia vivo. Lia patrino estis loĝanta en lia hejmo el 1817 ĝis sia morto en 1839.
Gauss eventuale havis konfliktojn kun siaj filoj. Li ne volis, ke iu el liaj filoj eniru en matematikon aŭ scienco pro "timo al malaltigo de la familinomo", ĉar li kredis, ke neniu el ili povos surpasi siajn proprajn atingojn. Gauss volis, ke Eugene iĝu advokato, sed Eugene deziris studi lingvojn. Ili havis diskuton pri festo kiun Eugene tenis, kion Gauss malakcepti pagi. La filo koleriĝis kaj ĉirkaŭ 1832 elmigris al Usono. Dum li laboris por la American Fur Company (felkompanio) en la Usona Mezokcidento, li lernis la lingvon de Siuoj. Poste, li translokiĝis al Misurio kaj iĝis sukcesa negocisto. Ankaŭ Wilhelm elmigris al Usono en 1837 kaj setliĝis en Misurio, starte kiel farmisto kaj poste riĉiĝis en ŝunegocoj en Sankta Luiso. Eugene bezonis multajn jarojn por sukcese kontraŭagadi sian reputacion inter la amikoj kaj kolegoj de Gauss. Pri tio estas letero de Robert Gauss al Felix Klein de 3a de septembro 1912.
Algebro
En sia doktoriga disertacio (in absentia) de 1799 nome Nova pruvo de ke la teoremo ke ĉiu integra racia algebra funkcio de unu variablo povas esti solvita laŭ realaj faktoroj de unua aŭ dua grado, Gauss pruvis la faman fundamentan teoremon de la algebro dirantan, ke ĉiu algebra ekvacio (= ĉiu polinomo ne konstanta) kun kompleksaj koeficientoj havas almenaŭ unu kompleksan radikan solvon (en la kompleksaj nombroj). Matematikistoj kiaj Jean le Rond d'Alembert estis produktintaj falsajn pruvojn antaŭ li, kaj la disertacio de Gauss enhavas kritikon kontraŭ la verko de d'Alembert. Ironie laŭ la nuntempaj normigoj, ankaŭ la propraj klopodoj de Gauss ne estas akcepteblaj, pro la uzado de la kurva teoremo de Jordan. Tamen, li sinsekve produktis tri aliajn pruvojn, el kiuj la lasta en 1849 estas jam ĝenerale rigore prava. Liaj klopodoj klarigis la koncepton de kompleksaj nombroj rimarkinde survoje.
Astronomio
La 1an de januaro 1801, la itala astronomo Giuseppe Piazzi malkovris la nanplanedon Cereso. Piazzi povis sekvi Cereson nur dum iom pli ol unu monato, sekvante ĝin dum tri gradoj tra la nokta ĉielo. Poste ĝi malaperis portempe malantaŭ la lumego de la Suno. Kelkajn monatojn poste, kiam Cereso reaperis, Piazzi ne povis relokigi ĝin: la matematikaj iloj tiame ne estis kapablaj ekstrapoli pozicion el tiom malabunda kvanto de informo — tri gradoj reprezentas malpli ol 1% de la totala orbito. Gauss aŭdis pri la problemo kaj frontis ĝin. Post tri monatoj de intensa laboro, li antaŭdiris la pozicion de Cereso en decembro 1801 — ĝuste ĉirkaŭ unu jaron post ties unua vidaĵo — kaj tio rezultis akurata en nur duon-grado kiam ĝi estis remalkovrita de Franz Xaver von Zach la 31an de decembro en Gotha, kaj unu tagon poste de Heinrich Olbers en Bremeno.
Unu el tiaj metodoj estis la "rapida transformo de Fourier". Kvankam tiu metodo estas atribuata al artikolo de 1965 de James Cooley kaj John Tukey, Gauss disvolvigis ĝin kiel trigonometria interpolada metodo. Lia artikolo, Theoria Interpolationis Methodo Nova Tractata, estis publikigita nur postmorte en la Volumo 3a de liaj kolektitaj verkoj. Tiu artikolo antaŭis la unuan prezentadon fare de Joseph Fourier pri la temo en 1807.
Zach notis, ke "sen la inteligenta laboro kaj kalkuloj de Doktoro Gauss ni eble ne estus trovinta Cereson denove". Kvankam Gauss estis ĝis tiam finance subtenita per sia stipendio el la Duko, li dubis pri la sekureco de tiu aranĝo, kaj ne kredis, ke la pura matematiko estas tiom grava ke meritas subtenon. Tiel li serĉis postenon en astronomio, kaj en 1807 li estis nomumita Profesoro de Astronomio kaj Direktoro de la Astronomia Observatorio de Gotingeno, posteno kiun li tenis por la cetero de sia vivo.
La malkovro de Cereso kondukis Gauss al sia laboro pri teorio de la moviĝo de planetoidoj ĝenata de la grandaj planedoj, eventuale publikigita en 1809 kiel Theoria motus corporum coelestium in sectionibus conicis solem ambientum (Teorio de la movo de la ĉielaj korpoj moviĝantaj en konikoj ĉirkaŭ la Suno). En la procezo, li tiom simpligis la komplikan matematikon de la orbitaj antaŭscioj de la 18-a jarcento ke lia verko restas kiel mejloŝtona en la astronomia kalkulado. Ĝi enkondukis la koncepton de la Gauss-a gravita konstanto, kaj enhavas influan traktadon de la metodo de la minimumaj kvadratoj, proceduro uzita en ĉiuj sciencoj ĝis nuntempe por minimumigi la efikon de la mezureraro.
Gauss pruvis tiun metodo sub la kompreno de la normale distribuitaj eraroj (vidu la teoremon Gauss–Markov kaj la multajn aferojn nomitajn laŭ Gauss). Tiu metodo estis priskribita pli frue fare de Adrien-Marie Legendre en 1805, sed Gauss plendis, ke li estis uzinta ĝin ekde 1794 aŭ 1795. En la historio de statistiko, tiu malkonsento estas nomata la "prioritata disputo pri la malkovro de la metodo de la minimumaj kvadratoj."
Geodezia esplorado
En 1818 Gauss, metis siajn kalkulkapablojn al praktika uzado, realigante geodezian termezuradon de la Reĝlando Hanovro, lige al antaŭaj danaj termezuradoj. Por helpi la termezuradon, Gauss inventis la heliotropon, nome ilo kiu uzas spegulon por reflekti sunlumon al grandaj distancoj, por mezuri lokojn.
Ne-Eŭklida geometrio
Gauss postulis ankaŭ esti malkovrinto de la eblo de ne-Eŭklidaj geometrioj sed neniam publikigis tion. Tiu malkovro estis grava paradigma ŝanĝo en matematiko, ĉar ĝi liberigis matematikistojn el la erara miskredo, ke la aksiomoj de Eŭklido estis la nura vojo por fari geometrion kongrua kaj ne-kontraŭdira.
Esplorado pri tiuj geometrioj kondukis al, inter aliaj aferoj, la teorio de Einstein pri la ĝenerala relativeco, kiu priskribas la universon kiel ne-Eŭklida. Lia amiko Farkas Wolfgang Bolyai kun kiu Gauss estis ĵurinta "amikecon kaj defendon de la vero" kiel studentoj, estis malsukcese klopodinta dum multaj jaroj pruvi la paralelan postulaton el la aliaj aksiomoj de geometrio de Eŭklido.
La filo de Bolyai, nome János Bolyai, malkovris la ne-Eŭklidan geometrion en 1829; lia verko estis publikigita en 1832. Vidinte tion, Gauss skribis al Farkas Bolyai: "Laŭdi tion estus kvazaŭ laŭdi min mem. Por la tuta enhavo de la verko ... ĝi koincidas preskaŭ ekzakte kun miaj propraj meditoj kiuj okupis mian menson dum la pasintaj 30 aŭ 35 jaroj." Tiu senpruva aserto metis makulon sur lia rilato kun Bolyai kiu pensis, ke Gauss estas "ŝtelante" lian ideon.
Leteroj el Gauss de jaroj antaŭ 1829 malkaŝas lin obskure diskutante la problemon de la paralelaj linioj. Waldo Dunnington, nome biografiisto de Gauss, argumentas en Gauss, Titan of Science (1955) ke Gauss estis fakte en plena posedo de la ne-Eŭklida geometrio longe antaŭ ĝi estis publikigita de Bolyai, sed ke li malakceptis publikigi ĝin pro sia timo al polemiko.
Rimarkinda teoremo
La geodezia termezurado de Hanovro, kiu postulis, ke Gauss pasigu somerojn veturante ĉevalrajde dum unu jardeko, kuraĝigis la intereson de Gauss en diferenciala geometrio kaj topologio, fakoj de matematiko kiu temas pri kurboj kaj surfacoj. Inter aliaj aferoj, li venis al la nocio de la Gauss-a kurbeco. Tio kondukis en 1828 al grava teoremo, nome la "Theorema Egregium" (rimarkinda teoremo), establanta gravan proprecon de la nocio de kurbeco. Neformale, la teoremo asertas, ke la kurbeco de surfaco povas esti determinata tute per mezurado de anguloj kaj distancoj sur la surfaco.
Maja Pliseckaja
Maja Pliseckaja interesiĝis pri baleto junaĝe kaj estis aktiva dum la Sovetia periodo. Ŝi estis nomita de iuj, kiaj Nikita Ĥruŝĉov, unu el la plej bonaj baletistinoj de ĉiuj tempoj. Ŝi estis la edzino de komponisto kaj pianisto Rodion Ŝĉedrin de 1958 ĝis sia morto.
Atlético Petróleos do Namibe
Atlético Petróleos do Namibe estas Angola klubo de futbalo kiu estas bazita en la urbo Namibe de Angolo. La plej gravaj klubaj teamoj ludas siajn hejmajn ludojn kutime en la stadiono . La unua vira teamo ankaŭ estas nomata la nomo de ilia patrono Sonangol. Ĝi en 2001 kaj en 2004 gajnis la Angolan Pokalon, sed estis elklasigita de la unua angola ligo, Girabola, fine de la ĉampioneco de 2007. De 2011 ĝis 2013 ĝi revenis al la unua angola ligo, kaj de tiam konkuras en la dua ligo.
Maja Pliseckaja
Maja Pliseckaja mortis en Munkeno, Germanio pro koratako.
Quatiguá
Quatiguá estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.044 loĝantojn en 2010.
Carl Friedrich Gauss
Rimarkinda teoremo
Tio estas, kurbeco ne dependas el kiel la surfaco povas esti mergita en 3-dimensia spaco aŭ en 2-dimensia spaco.
En 1821, li estis farita eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj. Gauss estis elektita Eksterlanda Honora Membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj en 1822.
Ĉepca (rivero)
Ĉepcá (Чепца, Чупчи – Ĉupĉí) estas rivero en la Eŭropa parto de Rusio, en la Permja regiono, Udmurtio kaj la Kirova provinco. La rivero estas la plej granda (laŭ longo kaj laŭ areo de baseno) alfuanto (maldekstra) de Vjatka. Ĉepca apartenas al la baseno de Volgo.
Carl Friedrich Gauss
Magnetismo
En 1831, Gauss disvolvigis fruktodonan kunlaboradon kun la profesoro pri fiziko Wilhelm Weber, kio kondukis al nova sciaro pri magnetismo (inklude la trovo por reprezentado de la unuo de magnetismo se temas pri maso, ŝarĝo, kaj tempo) kaj la malkovro de la Leĝoj de Kirchhoff pri cirkvitoj en elektro. Dum tiu tempo li formulis la sianoman leĝon. Ili konstruis la unuan elektromekanikan telegrafon en 1833, kiu konektis la observatorion kun la instituto de fiziko en Gotingeno. Gauss konstruigis magnetisman observatorion en la ĝardeno de la observatorio, kaj kun Weber fondis la "Magnetischer Verein" (magnetisma asocio), kiu subtenis mezurojn de la magneta kampo de la Tero en multaj regionoj de la mondo. Li disvolvigis metodon por mezuri la horizontalan intensecon de la magneta kampo kiu estis uzata multe ĝis la dua duono de la 20a jarcento, kaj prilaboris la matematikan teorion por separi la internan kaj eksteran (magnetosferajn) fontoj de la magneta kampo de la Tero.
Ĉepca (rivero)
Geografio
La rivero defluas de la deklivoj de la Supra-Kama altaĵo en la Permja regiono, fluas tra Udmurtio kaj la Kirova provinco kaj enfluas en la riveron Vjatka en la urbo Kirovo-Ĉepeck. En norda Udmurtio sur la rivero situas la urbo Glazov.
Carl Friedrich Gauss
Lastaj jaroj kaj morto
Gauss restis mense aktiva en sia maljunaĝo, eĉ suferante pro podagro kaj ĝenerala malfeliĉo. Por ekzemplo, estante 62-jaraĝa, li memlernis la rusan.
John Cooper
John Landrum COOPER (naskiĝis la 7-an de aprilo, 1975) estas usona rokmuzikisto. Li aktivas kiel kantisto, basgitaristo kaj komponisto por la grupo Skillet. La grupon li mem kun la kolego Ken Steorts fondis en 1996.
Carl Friedrich Gauss
Lastaj jaroj kaj morto
En 1840, Gauss publikigis sian influan Dioptrische Untersuchungen, en kiu li havigas la unuan sisteman analizon pri la formado de bildoj sub paraksa alproksimigo (optiko de Gauss). Inter liaj rezultoj, Gauss montris, ke sub paraksa alproksimigo optika sistemo povas esti karakterizata de siaj optikaj kompasdirektoj kaj li derivigis el tio la lensoformulon de Gauss.
Ĉepca (rivero)
Geografio
Ĉepca estas ebena rivero, havas vastan valon kaj malkrutajn bordojn. La rivero multe sinuis dum sia tuta fluo. Ĝi kovriĝas per glacio ordinare ekde novembro ĝis aprilo aŭ ĝis komenco de majo.
Carl Friedrich Gauss
Lastaj jaroj kaj morto
En 1845, li iĝis asocia membro de la Reĝa Instituto de Nederlando; kiam tiu iĝis la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj en 1851, li aliĝis kiel eksterlanda membro.
Ĉepca (rivero)
Geografio
La longo de Ĉepca estas 501 km, la areo de la baseno — 20 400 km2. La lastaj 148 km de Ĉepca estas navigeblaj. En la rivero sufiĉe multas bramoj, plotoj, tinkoj, siluroj, ezokoj, perkoj kaj aliaj fiŝoj.
Carl Friedrich Gauss
Lastaj jaroj kaj morto
En 1854, Gauss elektita la temon por la inaŭgura prelego de Bernhard Riemann nome "Über die Hypothesen, welche der Geometrie zu Grunde liegen" (Pri la hipotezoj kiuj kuŝas sub la geometrio). Reveninte hejmen el la prelego de Riemann, Weber informis, ke Gauss estis feliĉa kaj ekscitita.
Ĉepca (rivero)
Etimologio
Laŭ la enciklopedio “Akvo de Rusio”, la nomo de la rivero devenas de tjurkaj vortoj, kiuj signifas “rivero, fluanta inter montetoj”, sed en tiu enciklopidio oni neniel pruvas tion.
Carl Friedrich Gauss
Lastaj jaroj kaj morto
La 23an de februaro 1855, Gauss mortis pro koratako en Gotingeno (tiam Reĝlando de Hanovro kaj nun Malsupra Saksio); li estis entombigita en la tombejo Albanifriedhof tie. Du perosnoj faris laŭdajn diskursojn en lia funebro: la bofilo de Gauss nome Heinrich Ewald, kaj Wolfgang Sartorius von Waltershausen, kiu estis amiko kaj biografiisto de la geniulo. La cerbo de Gauss estis konservita kaj studita de Rudolf Wagner, kiu trovis ties mason iom sub la averaĝo, je 1,492 gramoj, kaj la cerba areo egala al 219,588 kvadrataj milimetroj (340 362 kvadrataj coloj). Oni trovis tre disvolvigitajn konvoluciojn, kiuj en la komenco de la 20a jarcento estis sugeste komprenitaj kiel la klarigo de lia genieco.
Ĉepca (rivero)
Etimologio
Laŭ udmurta lingvisto Atamanov G.A. kaj aliaj, la vorto havas udmurtan devenon (ekzemple de ĉilej – “ezoko”, kaj ĉi – afikso, kiu signifas lokon). Sed multaj lingvistoj rigardas tion malvera.
Carl Friedrich Gauss
Sekvo
La lastaj germanaj dek-markaj biletoj (antaŭ la enkonduko de la eŭro) montris portreton de Gaŭso.
La romano de Daniel Kehlmann de 2005 nome Die Vermessung der Welt, tradukita anglen kiel Measuring the World (2006), esploras la vivon kaj verkaron de Gauss tra lenso de historia fikcio, kontrastante ilin kun tiuj de la germana esploristo Alexander von Humboldt. Filma versio reĝisorita de Detlev Buck estis elsendita en 2012.
Ĉepca (rivero)
Etimologio
Laŭ aliaj, la nomo havas slavan devenon, kaj aperis post 12-a jarcento, post kiam novgorodanoj alvenis en apuda regiono. Pruvante, oni diras, ke en la “Kroniko de la lando de Vjatka”, kiu rakontas pri la almigrado de noovgorodanoj, la vorto Ĉepca multfoje aperis en nuna formo, kaj ke ekzistis alia prononco de tiu vorto – “Cepca” : codiro kaj maldistingo inter c kaj ĉ povas indiki novgorodanojn. Sed la kroniko, kvankam kompilita el pli fruaj materialoj, mem aperis nur en la komenco de 18-a jarcento, do la pruvo estas dubinda. Same la dua pruvo estas dubinda: la du prononcojn (ordinaran rusan kaj novgorodan) povus same ekhavi vorto, antaŭe prenita el alia lingvo.
Carl Friedrich Gauss
Sekvo
En 2007 busto de Gauss estis metita en la Valhalo.
Ĉepca (rivero)
Etimologio
Laŭ popola etimologio, la nomo estas ligita kun Katerina la 2-a, kiu, transveturante la riveron, hazarde faligis tien sian kufon (ruse: ĉepec).
Carl Friedrich Gauss
Sekvo
La 30an de aprilo 2018, Google honorigis Gauss en sia estunta 241a naskotago per Google Doodle montrita en Eŭropo, Israelo, Japanio, Tajvano, partoj de Suda kaj Centra Ameriko kaj Usono.
Anekdotoj
Estas kelkaj rakontoj pri lia frua genio. Laŭ unu el tiu, lia talento estis jam evidenta estante tri-jaraĝa kiam li korektis, mense kaj senerare en sia kalkulo, eraron de sia patro kiun li estis farinta sur papero kalkulante financojn.
Alia rakonto diras, ke en bazlernejo post miskonduto de la knaba Gauss, lia instruisto, J.G. Büttner, punis lin per tasko: fari liston de entjeroj en aritmetika vico; laŭ la plej ofta versio, tiuj estis nombroj el 1 ĝis 100. La juna Gauss ŝajne produktis la ĝustan responfon post sekundoj, kio gapigis lian instruiston kaj lian helpanton Johann Christian Martin Bartels. Tamen tiu rakonto estas dubinda.
Li referencis matematikon kiel "la reĝino de sciencoj" kaj supozeble iam li apogis kredon en la neceso tuj kompreni la Eŭleran identon kiel mejloŝtono por iĝi unuaklasa matematikisto.
Villacarrillo
Villacarrillo [biĝakaRIĝo] estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La municipo Villacarrillo enhavas la domarkernojn de Villacarrillo mem —kiu estas la ĉefurbo de la komarko Las Villas—, Mogón, La Caleruela, Agrupación de Mogón kaj Arroturas.
Geografio
Villacarrillo situas sur la sudo de la komarko Las Villas en la oriento de la provinco, lime kun Santisteban del Puerto, Iznatoraf, Villanueva del Arzobispo, Santiago-Pontones, Santo Tomé, Úbeda (pro la enklavo konata kiel Rincón de Úbeda), kaj Sabiote. Estas sur 812 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno je 87 km de la provinca ĉefurbo, Ĥaeno. La geografiaj koordinatoj estas 38°06′55″N 3°05′14″O.
Parto de la municipo formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj.
La riveroj Gvadalkiviro, Guadalimar kaj Aguascebas, fluas la municipan teritorion.
Toponimio
Iama nomo estis "Aldea aŭ Torre de Mingo Priego"; la nuna nomo rilatas al la ekleziulo Alonso Carrillo (1410-1482), kiu estis nomumita Arkiepiskopo de Toledo en 1445 kaj havigis kategorion de villa per dokumento de la unua de septembro 1449, konfirmita poste de la reĝo Johano la 2-a de Kastilio la unuan de januaro 1450 kaj de la Katolikaj Gereĝoj la 25an de januaro 1498, separante sin Torremingo disde la tiama villa Iznatoraf —tiam jurisdikcia ĉefurbo de la komarko— tiame Aldea de Mingo Priego.
Historio
Villacarrillo kiel setlejo devenas ek islama epoko kiam estis gvatoturo kaj fortikaĵo defenda por Iznatoraf. Post la konkero fare de la trupoj de Fernando la 3-a en 1226, ekevoluis tiu domaro al villa. Konata dekomence kiel Torre de Mingo Priego, la reĝo donis ĝin al la senjorlando "Adelantamiento de Cazorla", de kiu dependis jure, sed eklezie apartenis al la episkopeco de Ĥaeno. En 1450, je peto de Don Alonso Carrillo de Acuña, la monarko Johano la 2-a konfirmis la privilegion de "villa" havigita de la arkiepiskopo de Toledo, konfirmita siavice poste fare de la Katolikaj Gereĝoj en 1498. La nova vilaĝo eknomiĝis Villacarrillo, adoptante por sia nova nomigo la familinomon de la toleda arkiepiskopo.
Dum la 16a al la 18a jarcentoj okazis la plifirmigo kaj etendo, kiu rezultis en la aktuala urba kerno kun regulaj stratoj kaj grandaj blazondomegoj. Dum la 19a kaj komenco de la 20a jarcentoj estis prospero, kiel montras la historiismaj kaj modernismaj konstruaĵoj de la nova urbo. En majo 1877, la reĝo Alfonso la 2-a havigis la titolon de urbo.
Ekonomio
La plej parto de la teritorio de Villacarrillo estas dediĉita al unukultivo de olivarboj, kaj estas granda fabriko por produktado de olivoleo, nome "Cooperativa Agraria Nuestra Señora del Pilar". Estas ankaŭ malgrandaj terpecoj proksimaj al la urba karno kie oni kultivas cerealon, iom post iom anstataŭite favore al olivarboj. Estas ankaŭŭ disas areoj de makisoj, zonoj de restaĵoj de antikva monta vegetaĵaro. En la zono de montaro la olivarbaro perdas hegemonion favore de la koniferoj, kiuj atingas grandan etendon kaj rezultas en grava riĉo de ligno kaj paŝtejoj. Sur la bordoj de la riveroj, estas kelkaj fruktoĝardenoj, ĝenerale por propra konsumo.
Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, kelkaj palacoj kaj nobeldomoj, krom la celebro de la Kristokorpa Festo.
Alfréd Romwalter
Alfréd Romwalter [romvalter], laŭ hungarlingve kutima nomordo Romwalter Alfréd estis hungara kemiisto, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1941).
Alfréd Romwalter naskiĝis la  1890 en Sopron. Li mortis la 1954 en Sopron.
Biografio
Alfréd Romwalter ricevis diplomojn en Universitato de Budapeŝto en 1912 kaj 1913. Li ekinstruis en Budapeŝto, poste en Fiume (nuntempa Rijeka en Kroatio). En 1920 li revenis al sia naskiĝurbo por instrui, ekde 1928 li instruis en la ĉeflernejo. Li okupiĝis precipe pri la karbono. Li ricevis premion Kossuth en 1953.
Tarhuna
, arabe :ترهونة estas grandurbo en Libio, en regiono Tripolio, en distrikto Al Murgub. Antaŭ la sendependiĝo la loknomo estis Al-Boirat.
Geografio
situas en norda parto de la lando. La maro etendiĝas 40, Tripolo 80 km.
Historio
En 1915 heroo Ali Svidan Alhatmi batalis kontraŭ la italoj, sed li estis kaptita en 1922 kaj pendigita en la placo. Nuntempe oni okupiĝas pri kulturado de fruktoj, precipe pri diversaj nuksoj, vinberoj, figoj.
Thomas Aldworth
Thomas ALDWORTH estas angla esperantisto kaj komunisto. Ulrich Lins raportas en sia libro La Danĝera Lingvo, ke li en 1936 vizitis Leningradon kaj konstatis, ke la Esperanto-vivo tie post longa stagno revigliĝis. Tamen jam en 1937 li konstatis, ke liaj leteroj al esperantistaj amikoj en Leningrado revenis kun la poŝta rimarko "ne konata".
Spital am Semmering
Spital am Semmering - prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Eyragues
(jen france, okcitane Airaga) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Crépy-en-Valois (stacidomo)
Crépy-en-Valois estas franca stacidomo sur linio K de Transilien, situanta en Crépy-en-Valois, en departemento  en regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) ankaŭ priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Albert Willimsky
Albert Willimsky (naskiĝis la 29-an de decembro 1890 en Głogówek, mortis la 22-an de februaro 1940 en koncentrejo Sachsenhausen) − germana katolika pastro, kontraŭulo de Nacisocialisma Germana Laborista Partio. Pro senfleksebla kritiko de naziismo kaj defendo de la digno de turmentataj polaj trudlaboristoj iĝis viktimo de nazioj.
Paradiso (Amsterdamo)
Paradiso ("paradizo") estas koncertejo kaj kultura centro situanta en Amsterdamo, Nederlando.
Ĝi estas trakonstruita iama preĝeja konstruaĵo, kiu datiĝas de la 19a jarcento kaj kiu estis uzata ĝis 1965 kiel kunvenejo por liberala nederlanda religia grupo konata kiel la "Vrije Gemeente" (Libera Kongregacio). Ĝi situas borde de la strato Weteringschans, eksa remparo de la mezepoka urbocentro, proksime al la placo Leidseplein, unu el la centroj pri nokta vivo de la urbo. La ĉefa koncerta halo en la iama preĝeja interno havas altajn plafonojn kaj du balkonojn, el kiuj rigardeblas la scenejo, kun tri grandaj lumigitaj preĝejaj fenestroj super la scenejo. La akustiko estas sufiĉe eĥa, sed oni plibonigis la situacion tra la jaroj. Aldone al la ĉefa koncerta halo, ekzistas du pli malgrandaj kafejoj, sur supra etaĝo kaj en la kelo.
Paradiso estis aĉetita de hipioj en 1967, kiuj volis konverti la preĝejon al distra klubo. La polico finigis la festojn la saman jaron. En 1968, la urbo malfermis Paradizon kiel publike subvenciita junulara distro-centro. Kune kun la proksima koncertejo kaj kultura centro Melkweg ("Lakta Vojo"), ĝi baldaŭ fariĝis sinonima kun la hipia kontraŭkulturo kaj la rokmuziko de tiu epoko. Ĝi estis unu el la unuaj lokoj, en kiuj toleriĝis uzo kaj vendo de molaj drogoj. De la mez-1970-aj jaroj, Paradiso pli kaj pli asociis kun la muzikaĵ ĝenroj punko kaj nova ondo, kvankam ĝi daŭre programe prezentis ampleksan varion de artistoj. Komencante en la malfruaj 1980-aj jaroj, temaj dancaj festoj fariĝis oftaj.
StG 44
Sturmgewehr 44 (aŭ Sturmgewehr 43) - germana fusilo inventita dum la dua mondmilito.
Ĝi uzis kartoĉon de 7,92 mm-a “kurz”, havis pistolsimilan pafilkapon, arkan kartoĉujon por 30 municioj, gas-elĵeta funkcia sistemo. Ĝi estis ege preciza kun komplika konstruo.
La avangarda konstrukcio forte influis la postmilitajn armil-planistojn, ekz. la ergonoman formon kopiis ankaŭ AK-47, kvankam la funkcia principo estas tute alia.
Ĝi okazis sufiĉe nova, ĉe ĝi germanoj instalis eĉ noktovidilojn. Ĝia produktado forte malgrandiĝis en 1944-45 pro manko de la alojaj (kun stxalo) materialoj, tial la armilo ne influis finon de la milito. Do StG 44 apartenas al la nesukcesintaj naziaj teknikaj ideoj. Hitler mem nomis ĝin "Sturmgewehr 44", kvankam ĝi estis kreita jam en la 1943a jaro. La ĉefa kreinto estas sinjoro Schmeisser.
StG 44 naskis novan armilan specon Sturmofusilo. Interese, ke nomo por la speco estas sama nomo "Sturmgewehr" ("Fusilo por ataki", "Sturma fusilo"), kiun proponis Hitler. Do "sinjoro 18" estas aŭtoro de nomo de unu el armilaj specoj (unu el okazoj, ke fiuloj pliriĉigis nian vortaron: ekzemple, sinjoro Goebbels inventis la frazon Fera kurteno)!
Ĝian formon prenis la fama AK-47, sed la funkcia principo estas tute alia. Usona M16 malpli similas ekstere, sed tre simila kun Stg.44 interne.
Quatro Barras
Quatro Barras estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 19.786 enloĝantojn en 2010.
Aerobiko
Aerobiko estas gimnastiko, kiu aktivigas la spiradon kaj la histan oksigen-saturadon per moviĝo kun muziko, ofte en grupo. La koreografiitaj ekzercoj estas miksaĵo inter tradicia gimnastiko kaj danco.
Absoluto (metafiziko)
Absoluto estas nocio de la historio de la filozofio kaj intencas realon kies ekzisto dependas de neniu alia, sed pluekzistas en si kaj per si mem.
Aerobiko
En 1968, ambaŭ la termino kaj la specifa ekzercometodo estis disvolvitaj de Dr Kenneth H. Cooper, ekzerca fiziologo, kaj Col. Pauline Potts, fizioterapiisto, ambaŭ membroj de la Usona Aerarmeo.
Absoluto (metafiziko)
Etimologio kaj historio
Etimologie la termino absoluto devenas el latina apudmeto de ab + solutus, kiu signifas «neligita per». Platono ekzemple, klaksadis la Absolutto neligita al io alia; male, la sensa mondo ekzistas nure per la rilato al la ideoj ĉar nome ontologie dependas el tiuj lastaj. Al la Ideoj li atribuis la Eston, pri kiu jam parolis Parmenido. La Absoluto estas fakte kiu posedas la eston en si kaj per si, ĉar havas en si mem ĉion kio necesas por esti, aŭ causa sui (kaŭzo de si mem en la senco ke la esenco kaj penso koincidas). Rilativa estas, male, tio kio, laŭ Platono, ne havas la eston, sed nur la ekziston. , aŭ estas unike per la ricevado de la esto de iu alia. Preskaŭ samkoncepte rezonis Aristotelo kaj aliaj grekaj skoloj.
Aerobiko
Aerobiko estis disvolvata en Usono kaj populariĝis mondvaste en la 1980-aj jaroj per konataj aktorinoj kiel ekzemple Jane Fonda.
Absoluto (metafiziko)
De la greka pensado al la skolastikismo
En Aristotelo, Absoluto estas la Pura Akto, nome Dio, ĉar plene realigita; Li ne estas movata de alia malsama ol si, sed estas male movanto kiu altiras al si kvankam restante tute senmova (nealtirita kaj ne modifita). Laŭ Plotino la Absoluto estas Unuo, nome la realo plejalta kiu enhavas ene de si neniun ajn divideblecon: ĉio estas en Li: la Absoluto povas esti komprenata de la pensado nur se oni altiĝas super la dualismo subjekto/objekto pere de la mistika unuigo de la ekstazo.
Aerobiko
Konkursoj
Estas du formoj de konkursoj:
Absoluto (metafiziko)
De la greka pensado al la skolastikismo
Spurinte la grekan filozofion, kristanaj teologio kaj filozofio identigos la Absoluton kun la Dio de la biblia Revelacio. En skolastikismo aperis tiam evidente kiel la filozofia scio pri la Absoluto devas pasi tra la racio kiu justigas kaj la intuicion kaj la fidon. Laŭ tiuj filozofoj, de diversaj skoloj, “scii” signifas kunligi, relatigi ion kun alio; sed ĉar la Absoluto jam havas ĉion ene kiel Logos, Li ne povas havi rilatpunkton eksteran ĉar nenio ekzistas kio povu Lin kondiĉi. La kvin vojoj de Sankta Tomaso de Akvino, ĉi tie cititaj nur pro ilia sintezo kaj ne pro ilia originaleco ĉar sennombraj tiutempe filozofoj strebis pruvi per racio la ekziston de la Absoluto kaj respondo al la postulo de la unueco de la tuta ekzistantaro, por pruvi ankaŭ perracie la ĉeeston de la Absoluto unueciganta la multoblon estas:
Ex motu (el movo = aliro de la potenco al akto, ex causa (el la kaŭzo), ex contingentia (el la kontingenco), ex gradu perfectionis (el la grado de perfekteco), ex fine (el celismo). Per tiuj pruvoj Tomaso konstruas sian "preambula fidei", nome la premisoj kiuj povas permesi malfermiĝi al la revelaciita dateno.
Absoluto en la moderna epoko
En la moderna epoko oni ampleksas kaj la transcendan koncepton pri Absoluto de Nikolao el Kuzo laŭ kiu la Absoluto estas la plej alta punkto en kiu la opozitoj koincidas kaj en kiu ne pli troviĝas distingo inter la objektoj de la multoblo, kaj tiu imanenta de Spinozo. Tiu lasta, celante rekunigi la kartezian dualismon de la res cogitans (aĵo pensanta) kaj res extensa (aĵo spaca), subtenas ke la tuta naturo estas kaŭzata de unika kaj absoluta principo, nome Dio, kiun oni ne devas koncepti kiel la unuan ringon de la ĉeno de kaŭzoj en ĝi ĉeesta, sed kiel la unuigantan substancon de tiu sama ĉeno. Do la Absoluto (Dio) kaj la naturo koincidas.
De Kant ĝis la germana idealismo
La filozofia temo pri la Absoluto trovas, do, disvolviĝon limigitan kaj fulman kaj eksterordinare elstarecan en la historio de la eŭropa pensado ĉevale inter la 18-a kaj 19-a jarcentoj. En 1781 enmondiĝis la eldono de la Kritiko de la pura racio, de Immanuel Kant. La celo de la filozofo estis enŝoviĝi en la debaton pri la scienco kaj en la diskuto pri la fundamentoj de la sciokapablo translokante la esploron el la medio de la objekto (naturo, la esto de la ento) al tiu de subjekto. Per tiu sia "kopernika revolucio" li strebis establi diferencon neniam estonte diskuteblan inter tio kio estas sciebla kaj tio kio tia ne estas, nome la noumeno), sed tiel alestiĝis nova problemo kiu fariĝos la insista kaŭzo de la debato kiu absorbis la filozofion en Germanio.
Disiginte la teoretikan funkcion de la filozofio el tiu praktika (aŭ etika),, sintezo de la unua Kritiko publikigita de Kant en 1783, kiu povas esti konsiderita la unua nukleo de la kanta doktrino pri la Absoluto. . La problemo fariĝas, fakte, tiu pri la ne atingebla naturo de la aĵo en si, kaj pri kiel superi la kantan dikotomion inter intelekto kaj sperto, nome definitive inter objekto kaj subjekto.
En 1787 Friedrich H. Jacobi prezentas siajn obĵetojn pri la nesciebleco de la noumeno publikigante David Hume pri la kredo. Samtempe Kant elirigas la duan eldonon, reviziitan kaj korektitan, de la Kritiko, ĝuste celante klarigi la interpretajn malfacilaĵojn naskiĝintajn rilate al la noumeno kaj al la hipotezo de la intuicio pura. Ĉiam en 1787 enmondiĝis ankaŭ la Kritiko de la praktika racio, en kiu Kant pliprecize distingas la praktikan filozofion el tiu teoretika: dum la unua kapablas atingi la Absoluton, ĉar obeas nur al la leĝoj kiujn la racio malkovras ene de si mem, en la nivelo de scio, male, la subjekto estas bremsata de la fenomenaj limoj kiujn, ĉar dotita per sensoj, li konstruas ĉirkaŭ la objekto.
La familio de Karlo la 4-a
Samkiel en Las Meninas, la reĝa familio de la verko de Goya estas ŝajne vizitanta la atelieron de la artisto, dum la pentristo videblas neklare en mallumo en la maldekstra parto de la pentraĵo, rigardante eksteren al la spektanto. La du verkoj tamen havas tre malsamajn kaj apartajn etosojn.
Absoluto (metafiziko)
De Kant ĝis la germana idealismo
En 1789 Karl Leonhard Reinhold verkis eseon pri la Nova teorio pri la homa kapablo de reprezentado]]; per tiu verko la aŭtoro, kiu sin konsideras fidela sekvulo de Kantio, strebas unuigo ((fenomenon kaj noumenon, ilin vidigante ne pli kiel opozitajn terminojn de kontraŭdiro, sed originitajn de la sama unuiganta aktiveco de la objekto.
Laŭ Reinhold do, la aĵo en si mem estas io ekstera el la subjekto,nome pura koncepto (limo) apartenanta al la propra reprezentado de la realo. Per tiu operacio Reinhold decide pelas la debaton al la problemo pri la Absoluto kiu definitive fiksiĝas en la filozofia atento.
La familio de Karlo la 4-a
La kritikistoj multe verkis kaj parolis pri la naturalismo de la vizaĝoj rilate la tiamajn politikajn funkciojn de la koncernulo. Ekzemple la reĝino estas reprezentata ege malbela (kia ŝi estis reale) kio maloftis ĉe reĝaj menditaj kaj pagotaj portretoj; tiu reĝino laŭ tiamaj onidiroj estis la amantino de Manuel Godoy, ministro kaj vera reganto de la momento. La reĝo estas reprezentata kiel afabla kaj neinteligenta homo (almenaŭ laŭ la bezonata makiavelisma maniero de tiama reĝa politiko) kaj fakte li ne scipovis politike starigi kontraŭ Godoy, la tuj alvenonta Napoleono aŭ sia filo, la estonta Ferdinando la 7-a, reprezentata maldekstre ĉe la pentristo, kiel inteligenta princo; vere tiam li estis dezirata kiel taŭga alternativo al la patro, sed kiam li alvenos al la povo, la popola koncepto ŝanĝos kaj la pentristo devos forfuĝi al ekzilo en Francio, kie li mortos.
NGC 2573
NGC 2573 (aliaj indikoj — ESO 1-1, IRAS02425-8934, PGC 6249) estas galaksio en konstelacio Oktanto.
Absoluto (metafiziko)
De Kant ĝis la germana idealismo
En 1790, dum Salomon Maimon per sia Esploroj pri la transcenda filozofio, plenumas la decidan paŝon por entutigi la noumenon inter la faktoroj de konsciiĝo, aperas la Kritiko de la juĝo, lasta de la tri plej elstaraj verkoj de Kant, kiu en la tiama debato flankigas al la koncepto pri Absoluto tiun de libero: tiu ĉi, fakte, laŭ Kant, okazas pro tio ke la subjekto, formulante siajn estetikajn juĝojn, ĉesas esti submetita al la ligo de la sciigaj leĝoj de kaŭzo/efiko, sed estas libera en la formulado de siaj kunligaj juĝoj, kaj tial vivas la dimension de la Absoluto, kio estis male malpermesita al la pura racio.