cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Áron Benedek
Kariero
Áron Benedek studis en altlernejo de Székelyudvarhely, instruis en Nagyenyed. En 1823 li alvenis en Vienon por studi en la akademio. Li estis kunlaborato de gazeto Magyar Kurir. Post reveno, de printempo 1825 oni invitis lin pastro en Nagyborosnyón. En 1838–39 publikigis en suplimento Mulattató de Erdélyi Hírlap filozofiajn verkojn kaj didaktikajn fabelojn.
Gottfried Albin de Wette
Graveco
De Wette taksiĝas ĉefa fontoliveranto de la historio de Vajmaro dum la tempo de Johann Sebastian Bach. Oni ekzemple scias danke al li multegon pri la orgeno-disponigoj en la urbo dum la Bach-tempo. De Wette estis kortega libra eldonisto-vendisto en Vajmaro kaj estis lia tasko presi ĉiujn skribaĵojn de graveco lokala/regiona, ekz. la oficialajn publikajn aĵojn de Johann Gottfried Herder; sekve ankaŭ la periodaĵojn eklezihistoriajn.
De Wette konsideratas de la vajmaranoj ankaŭ la unua kronikisto de sia urbo.
Brasikacoj
La brasikacoj (Brassicaceae), aŭ kruciferoj, estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo brasikaloj (Brassicales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 350 genrojn kaj pli ol 4800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas brasiko.
En tiu familio troviĝas, inter aliaj, brasiko, kardamino, kreno, rafano, sinapo kaj vasabio. La floroj de tiuj plantoj havas kvar petalojn, kruce aranĝitajn, kaj ses stamenojn (kvar grandajn, du malgrandajn). La frukto estas silikvo.
Internacia flughaveno Ufa
Internacia flughaveno Ufa (Международный аэропорт Уфа, Өфө халыҡ-ара аэропорты) (IATA-kodo: UFA, ICAO-kodo: UWUU) estas la ĉefa flughaveno priservanta Ufa, la ĉefurbon de Baŝkirio, Rusio.
Brasikacoj
Ne estas mikorizoj.
Internacia flughaveno Ufa
En 2013, la flughaveno pritraktis pasaĝerojn, fariĝante la naŭa plej granda flughaveno de Rusio kaj la plej granda flughaveno en Ĉevolga federacia regiono de Rusio. Ĝi estas ankaŭ la plej granda flughaveno en la federacia subjekto (respubliko) de Respubliko Baŝkortostano.
Kiam Bashkirian Airlines funkciis, ĝia ĉefsidejo estis en la posedaĵo de la flughaveno.
Abaua lingvo
La abaua lingvo estas papua lingvo, parolata en provinco Sandaun de Papu-Nov-Gvineo, precipe sur la bordoj de la rivero Sepik.
En la jaro 2002 la nombro de parolantoj estis taksata inter 4500 kaj 5000. Ĉi tiu nombro ne estis malkreskinta kompare al la nombro ĉirkaŭ 1970.
(12269) 1990 QR
(12269) 1990 QR estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Barchov
Nomon Barchov havas pli da sidejoj:
Wakatipu
Wakatipu estas enlanda lago (fingra lago) en la Suda Insulo de Nov-Zelando.<!-- Ĝi estas je, en la sudokcidenta angulo de _Otago_, proksima ĝia rando kun _Southland_.
Kun longo de 80 kilometroj, ĝi estas la Sudo Insula plej longa lago, kaj, je 291 km², la tria plej granda lago en Nov-Zelando. Ĝi estas je alto de 310 metroj, al la suda fino de la Sudaj Alpoj. La (generalo, ĝenerala) topografio estas dorsflankita "N" (geometria figuro, formo). La Sageta Rivero (fluas, fluoj) enen la norda fino, la lago tiam (kuras, ruligas) sudo por 30 kilometroj antaŭ (kurbiĝanta, turnanta, tornanta, kurbiganta) (krute, abrupte) al la oriento. Dudek kilometroj plui laŭ, ĝi (kurbiĝoj, kurbiĝas, turnas, tornas, kurbigas) akre al la sudo, atinganta ĝia suda fino 30 kilometroj plui sudo, proksima _Kingston_.
La lago estas degutita per la _Kawarau_ Rivero, kiu (fluas, fluoj) ekster proksima _Queenstown_, (kuŝas, situas) sur la norda bordo de la lago proksime al orienta fino de ĝia meza sekcio. La lago estas tre profunda, ĝia planko estante kiel malalta kiel 100 metroj pli sube marnivelo. Ĝi "(spiroj, spiras)", ĝiaj akvoj pligrandiĝanta kaj falanta regule per iu 200 (milimetroj, milimetras) en _Queenstown_ (Golfeto, Tirboji), en kio estas sciata kiel _seiche_.
Ĝi estas distingita por ĝia scena belo, kun La Rimarkinda montara sistemo (kuŝas, situas) laŭ ĝia sudorienta rando, kvankam ĵusa (bumo, haŭso) en loĝantaro kaj turismo ĉirkaŭ _Queenstown_ minacas ĉi tiu ora ansero. Ĝi estas populara _venue_ por aventura turismo, kun _skifields_, paraglisado, _bungy_ saltanta kaj piedfrapado (kurejoj, trakoj, trakas) en facila atingi. Vinberrikolto _steamboat_, la T.S.S. _Earnslaw_ regule (fadeneroj, fadeneras) ĝiaj akvoj. Kelkaj (vitejoj, vitejas) estas apud. -->
Villanueva de la Concepción
Ĝi havas 3 429 loĝantojn (INE 2014).
Ties historio estas ligata al proksima Antekero jam ekde prahistoriaj epokoj. Ĝi ĝuas strategian lokon hegemonie sur la pasejo de la malaga marbordo al la interno de Andaluzio.
Manfrinópolis
Manfrinópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.127 loĝantojn en 2010.
Listo de ĉefministroj de Pollando
Vidu ankaŭ
Polens regeringschef
Frailes
Frailes [FRAJles] (Monaĥoj) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 41,37 km2 kie loĝas 1 575 geloĝantoj, do loĝdenso estas 38,92 loĝ./km2.
Geografio
Frailes situas je 89 km sudoriente de la provinca ĉefurbo Ĥaeno en la komarko Suda Montaro (do kun tereno partikulare montara), je altitudo de 974 msm. La municipa teritorio enhavas la submunicipojn Bailadores, Los Baños, Los Barrancos, Cañada de Alcalá, Cañada de Nogueras, Cerrillo el Ciego, Majada Abrigada, El Nogueral, Las Parras, Puerto Blanco, Los Rosales kaj La Solana de la Parra.
Historio
La municipo havas devenon en la prahistorio; ankaŭ Romio estis epoko tie kiel atestas la restaĵoj de "terra sigillata" trovitaj en ties teritorio. De islama epoko restis nur la nomo de unu el la ĉefaj stratoj "Almoguer" evidente arabdevena, sed nur en la 16a jarcento dokumentoj mencias la lokon Frailes. La 15an de aŭgusto de 1341 Alfonso la 11-a konkeris Alcalá la Real, al kiu apartenis la turo de Afralyas.
Diano Marina
Diano Marina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Diano Castello, Imperia kaj San Bartolomeo al Mare.
Lago Moreno
La lago Moreno (bruna) estas lago de glaĉera deveno situanta en la provinco Río Negro, Argentino, en la departemento Bariloche.
Ĝi havas proksimuman areon de 1.640 hektaroj. Ĝi estas situanta proksime de la urbo San Carlos de Bariloche, kaj estas turisma celo tre populara kaj por loĝantoj kaj por vizitantoj. Ĉe ties bordoj estas du malgrandaj turismaj setlejoj, nome Colonia Suiza kaj Villa Llao Llao.
Kurioza karaktero de tiu lago estas ke ĝi estas dividita en du partoj similgrandaj, nome Lago Moreno Oeste aŭ Inferior (okcidenta aŭ malsupra), kaj la Lago Moreno Este aŭ Superior (orienta aŭ supra). Ili troviĝas separataj de mallarĝa terkolo, kiu siavice estas superata de ŝosea ponto, de la pado kiu formas parton de la marŝa itinero, tre visitata de turistoj okcidente de la urbo Bariloche, kaj kiu ĉirkaŭas tute la Lagon Moreno Oeste.
Ties akvoj estas modertemperaturaj kompare kun aliaj lagoj de la zono, ĉar ties ĉefa akvenhavo venas ne el malglaciiĝo de vintaj neĝoj, sed el pluvoj vintraj-printempaj. Pro tio ĝi estas kun la lago Gutiérrez unu el preferitaj celoj de turistoj kaj loĝantoj de Bariloche por akvosportoj kaj naĝado. Ĝi havas variajn strandajn zonojn, sed nur kelkaj el ili estas facile atingeblaj pere de pavimitaj vojoj. La lago estas navigebla kaj facile atingebla el la Nahuel Huapi.
Altimetrio
La altimetrio (nomata ankaŭ hipsometrio) estas la branĉo de la topografio kiu studas la aron de metodoj kaj proceduroj por determini kaj reprezenti la altecon aŭ simple "alton" de ĉiu punkto rilate de referenca ebeno. Pere de la altimetrio oni atingas reprezenton de la reliefo de la tereno.
N. Georgi Sapunĝiev
EdE-S
N. Georgi SAPUNĜIEV, bulgaro, ĵurnalisto, urba bibliotekisto en Varna. Nask. 1898 en Dobriĉ. E-isto de 1922. Trad. el E kaj presigis en bulgaraj gazetoj: „La fundo de l' mizero“ de Sieroszewski, „La interrompita kanto“ de E. Orzeszko, „Krurumo“ de A. Drozdov, plue pli ol cent orientajn fabelojn, legendojn kaj novelojn. Verkis en bulgara lingvo detalan prezenton de l' disvolvo de la E-movado en diversaj landoj. E-lektoro.
Eidfjord
Eidfjord estas komunumo apud la fjordo Hardanger en Norvegio.
Eidfjord estas parto de la provinco Vestland. Najbaraj komunumoj estas Ulvik, Ullensvang, Hol kaj Nore og Uvdal.
Vinila glutarato
Vinila glutarato aŭ C7H10O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutarata acido kaj vinila alkoholo. Vinila glutarato estas analiza reakciaĵo, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Vinila glutarato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila glutarato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Robert da Silva Almeida
Robert da Silva Almeida (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2001 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
1943
1943 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1943 post Kristo okazis, interalie:
M43
Pri la aliaj signifoj de "M43" vidu artikolon M kun nombro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Albin Sandström
Albin SANDSTRÖM (naskiĝis la 12-an de majo 1883 en Uusikaupunki, Finnlando, mortis la 25-an de marto 1952) estis svedlingva finnlandano, direktoro de farb- kaj lakfabriko, esperantisto kaj redaktoro. Li estis prezidanto de Esperanto-Asocio de Finnlando 1912–1925.
Laŭ Enciklopedio de Esperanto, Sandström, kiu estis esperantisto de 1907, havis gvidanta rolon en la svedlingva junulara movado. Li kreis diversaj instrukciaj verkoj pri kolorigado kaj lakado.
Sandström estis inter la fondintoj de Esperanto-Asocio de Finnlando kaj ĝia direkciano de 1907, kaj prezidanto de tiu organizo de 1912 ĝis 1926 – post Nino Runeberg kaj antaŭ Hugo Salokannel. Li estis prezidanto de la Loka Kongresa Komitato por la UK en Helsinki 1922. Li estis ankaŭ ĉefredaktoro de Finna Esperantisto 1912–1914, kaj redaktoro de Movado (Helsinki), 1924. Fondinto de Ilarejo Esperantista kaj ĝia direktoro 1907–1910, prezidanto de direkcio de OY Movado AB, 1920–1924.
7844 Horikawa
7844 Horikawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kuniaki Horikawa, komputada inĝeniero en Jokohamo. Li komencis siajn observojn de Jupitero en 1974, kaj li faris pli ol 3000 desegnojn kaj 8200 tempomezurojn de trairo tra la centra meridiano. De 2001 li estis direktoro de la sekcio "Jupitero-Saturno" de la Orienta Astronomia Asocio.
St Stephen's Green
St Stephen's Green (en irlanda Faiche Stiabhna kaj en Esperanto Ĝardeno de Sankta Stefano estas urbacentra publika parko en Dublino, Irlando. La nuna pejzaĝo de la parko estis desegnita de William Sheppard, kiu oficiale malfermis ĝin al la publiko la 27an de Julio 1880. La parko estas apuda al unu el ĉefaj vendejaj stratoj de Dublino nome Grafton Street, kaj al komerceja centro Stephen's Green Shopping Centre, kiu ricevas sian nomon el tiu de la parko, dum en ĉirkaŭaj stratoj estas oficejoj de nombraj publikaj instancoj kaj la urba finejo de unu el la tramlinioj de Dublino. Ĝi estas ofte neformale nomita Stephen's Green. Kun 89,000 m², ĝi estas la plej granda el la parkoj el la ĉefaj parkoj de Dublino, inter kiuj Merrion Square kaj Fitzwilliam Square. Phoenix Park estas la plej granda parko en Dublino, sed ĝi ne estas en Georgia placo.
Sudgeorgia pintvostanaso
La Sudgeorgia pintvostanaso (Anas georgica georgica), ankaŭ erare konata kiel la Sudgeorgia kreko, estas la nomiga subspecio de la Flavbeka pintvostanaso (Anas georgica), nome anaso de la grupo de plaŭdanasoj de la subfamilio de Anasenoj. Ĝi estas endemia de la (3,756 km2 granda) insulo de Ĉeantarkto nome Sud-Georgio kaj ties akompana arkipelago, kaj estas vaganta al la Sud-Sandviĉinsuloj. Ĝi estis inter la birdoj notitaj de James Cook en Januaro de 1775, okaze de la unua registrita elŝipiĝo en Sudan Georgion, kaj estis iam konsiderata plena specio.
Taksonomio
Tiu anaso estis delonge agnoskata kiel distinga taksono, kun simileco iame konsiderataj kun krekoj. Robert Cushman Murphy estis la unua kiu pruvis, ke temas pri pintvostanaso, kaj ties plej proksimaj parencoj estus la Flavbeka pintvostanaso de Sudameriko (nune disigita kiel Ĉilia pintvostanaso A. g. spinicauda kaj la formortinta Nicefora pintvostanaso A. g. niceforoi), kvankam li konsideris ĝin kiel plena specio pro ties izolata distribuado kaj ties 16 (pli ol 14) vostoplumoj. Tamen la nombro de vostoplumoj ĉe anasoj estas variebla, kaj ankaŭ multaj kontinentaj pintvostanasoj havas 16 vostoplumojn kaj kelkaj Sudgeorgiaj pintvostanasoj eĉ havas 18, kaj nune la tri pintvostanasoj estas nune kutime arigitaj kiel la Flavbeka pintvostanaso.
Aspekto
Tiu anaso estas distinge malgranda, makuleca, ĉefe bruna pintvostanaso. Ĝi estas pli malgranda kaj pli fortika ol la restanta kontinenta subspecio (A. g. spinicauda), kun pli uniforma kaj pli malhela plumaro. Ĝi havas ruĝecan kronon, helbrunajn vangojn kaj gorĝon, malhelgrizajn subflugilojn kaj certe pintecan voston. La dorso, brusto kaj flankoj estas makuleca je sablokolora; la subaj partoj estas senkolorece blankecaj, makulete je bruna. La beko estas flava kun bluecnigra linio ĉe la supra bordo kaj pinto, kaj la piedoj estas verdecgrizaj. La lanugaj idoj estas malhelbrunaj kun flavecaj markoj.
Malkiel ĉe aliaj pintvostanasoj, la maskloj estas similaj laŭ aspekto al inoj, kvankam pli grandaj. Tiuj anasoj estas 45 al 65 cm longaj, la maskloj pezas 610 al 660 g, dum la inoj 460 al 610 g. Malpli markataj diferencoj estas ke la masklo havas uniforme brunecgrizajn supraflugilajn kovrilojn kaj brile verdecnigran speguleton, dum la ino havas makulecajn supraflugilajn kovrilojn kaj senkolore brunan speguleton.
Identigo
La ununura specio verŝajne konfuzebla kun ĝi estas la Flavbeka kreko, relative ĵuse invadanta unuafoje registrita kiel reproduktanta en Suda Georgio en 1971. Ankaŭ la Flavbeka kreko havas flavan bekon, sed diferencas ĉar estas pli malgranda kaj pli diketa, kun malpli da punkteco en flankoj, kaj havas sablokoloran strion antaŭ la speguleto, centra blanka strio en subflugilo, kaj pli mallonga kaj malpli pinteca vosto.
Distribuado kaj habitato
Favoraj habitatoj inkludas fluantakvajn flakojn kaj rojojn bordatajn de herbotufaj herbejoj, fokaj arkuŝejoj kaj malmulte drenita tero ĉe humidejoj kaj fandanta neĝo, same kiel ĉe marbordaj habitatoj.
Kutimaro
For de la reprodukta sezono, kaj kiam manĝo estas surloke abunda, tiu anaso povas ariĝi laŭ malgrandaj aroj, foje ĝis ĉirkaŭ cento. Murphy notis:"”La 20an de decembro, 1912, mi fotis paron de krekoj manĝantaj ĉe fadeno el akvo fluanta tra alta tufherbejo el fandanta bordo de glaĉero. La birdoj estis tre bone kaŝitaj pro la ekrano el herbo, kaj mi preskaŭ falis super ili antaŭ vidi ilin. Ili aspektis ege nekoncernataj, tamen, kaj plusekvis plukante ĉe la koto. Kiam mi alproksimiĝis ĝis du pasoj al ili, ili levis siajn kapojn kaj piediris inter la herbotufoj, el kiuj ili rigardis tra falantaj herboj. Ĉio escepte la brilajn okulojn kaj flavajn bekojn aspektis tute miksita kun la ĉirkaŭo. Matthews estis dirinta ke ties modelo tute kongruas kun la medio tiom ke foje nur la movo de la rimarkinda flava beko atentigas pri ties esto. Multaj observantoj estis notintaj la birdan preferon perdiĝi inter tufoherbejo kiam oni alproksimiĝas al ili, pli ol serĉi sekurecon en la aero, kaj ŝajne antaŭ la alveno de homoj kaj pafiloj al Suda Georgio ili uzis siajn flugilojn nur por relative mallongaj kaj neoftaj flugoj."
Manĝo
Tiuj anasoj estas ĉiomanĝantoj; ili manĝas vegetaĵaron, inklude marajn kaj fluakvajn algojn, plaŭdante kaj plonĝante en maro kiam akvo estas trankvila. Ili konsumas ankaŭ gamon de senvertebruloj, inklude fluakvajn salikokojn de la ordo Anostraca (Brachinecta gaini), marajn amfipodojn, dipterojn, malgrandajn pektenojn, nematodojn kaj helikojn, manĝante ĉe la intertajda zono kaj foje eĉ kadavromanĝante ĉe kadavraĵoj de fokoj. Tiu konduto propra de karnovoruloj kaj tute ne de anasoj estas supozeble reago al duraj vivkondiĉoj pro akra vetero kaj malfacilo trovi pli nutrivajn manĝerojn.
David Parmelee priskribis tiun lastan kutimon el la Birda Insulo jene: ”Oni povus supozi ke tiuj delikataj etaj pintvostanasoj atendas sian vicon por pluki ĉe la ostoj kaj malgrandaj skrapaĵoj lasataj de la pli grandaj predantoj. Malprave! Tuj post kiam estas malgranda malfermaĵo en la foka kadavraĵo la anasoj merĝas la kapon en la truon, kaj malaperas ties bekoj kaj foje eĉ ties kapoj.
Reproduktado
Sudgeorgiaj pintvostanasoj reproduktiĝas en solecaj paroj dum longa reprodukta sezono el fina oktobro al komenca marto. Ties nestoj estas ofte ĉe ioma distanco for el akvo; ili estas bone kaŝitaj inter herbotufoj, ofte ĉe neprofunda platformo el herbotigoj kaj lanugo surgrunde kaj ŝirme per pendanta vegetaĵaro. Kiam ili revenas el manĝado, ili kutime surteriĝas je ioma distanco for el la nesto antaŭ direkti sin al ĝi tra la subkreskaĵaro, por eviti ke predobirdoj povu rabi la ovojn aŭ la idojn. La ino faras malgrandajn ovodemetadojn de 3 al 5 helaj cinamorozaj ovoj, kaj la ida lanugo estas malhela. Ili pariĝas porvive, kaj maskloj helpas al idozorgado.
La preferata habitato por idozorgado estas herbotufe borditaj fluakvaj flakoj kie la idoj manĝas ĉirkaŭ la bordoj dum la ino restas en pli malferma akvo. La idaro moviĝas interne tra la herbotufaro el flako al flako. Niall Rankin, kiu estris ekspedicion al Sud-Georgio post la Dua Mondmilito, diris: ”Mi neniam malkovris neston kun ovoj, sed trovis du anasidojn en la insulo Albatroso, ĉirkaŭ dutagajn, la 18an de decembro, ankaŭ alian idaron ĉirkaŭ unusemajnan aĝe la 11an de marto.
“Ties rapido estis nekredebla, kurante el herbotufo al herbotufo kiel ratetoj, kaj necesis konsiderindan tempon por kapti ilin. La patro dume montris malmulte koncernon, ripoze sur roko ĉe la bordo de la maro ĉirkaŭ 30 jardojn for. Ties nura natura malamiko estas la rabmevoj kaj eble la tempo montris, ke tiom longe la idoj restas inter la padoj de la pendantaj herbotufoj, malmulta damaĝo povas fali sur ili.
Voĉo
Registritaj alvokoj el maskla plenkreskulo inkludas rukton – fajfan, mide sonan ĝii-ĝii, ascendan kaj falante laŭtone, kun kroma duoblanota fajfo. Inoj elsendas descendan alvokon similan al tiu de la Norda pintvostanaso, same kiel knaran “incitan alvokon” kaj aspran “pelan alvokon”. Murphy notis “La alvoko de la masklo estas akra fajfo, ripete kelkajn fojojn kaj ofte kriata dumfluge. La anasoj krias mildan kvakadon, kaj trilan noton kiun al von den Steinen ŝajnis eksplodo de grandaj bobeloj.”
Populacio
Fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcentoj la pintvostanasoj estis konsiderataj komunaj; kvankam Murphy informis, ke ĉe 1912 intensa ĉasado fare de balenkaptistoj kaj fokoĉasistoj malpliigis la populacion konsiderinde. Rankin, kiu vizitis la insulon en 1946–47 kiam ĝi estis ankoraŭ bazo por operacioj de balenkaptado, komentis: "”Iam tiu anaseto estis komuna tra la marborda zono de la insulo, sed kiam la balenstacioj ekdisvolviĝis kaj ties viando iĝis aprezata tiu birdo havis malmultajn eblojn survivi se ĝi venis ĉe iu el la loĝataj fjordoj. Nombroj rapìde malpliiĝis kaj dum antaŭ 40 jaroj aroj de 100 krekoj ne estis nekomuna vidaĵo en la vintra sezono, nune estas nekutime vidi pli da duona dekduo kune. Fine de aŭtuno plej kion mi vidis estis kvar."
Minacoj
Ĉasado fare de homoj estas jam ne plu grava serioza minaco. Nun ovoj kaj idoj de anasoj estas je risko el enmetita Bruna rato kaj predantaj birdoj, ĉefe la Bruna rabmevo. Estas vidaĵo de plenkreskulo mortigata kaj manĝata de Marleopardo.
Jamajka markolo
La Jamajka markolo estas markolo en la Kariba maro, kiu disigas la insulojn Jamajko (okcidente) kaj Hispaniolo (oriente). Kune kun la Venta Markolo norde ĝi ligas la Kariban maron al la Nordatlantiko. Pro sia situo 1000 km nordoriente de la Panama kanalo la markolo estas unu el la plej gravaj ŝipaj itineroj, kaj estas uzata de kargoŝipoj cele al la Pacifika oceano de la orienta marbordo de Usono kaj Kanado kaj de Eŭropo.
Steven Seagal
Steven Frederic SEAGAL (n. 10-an de aprilo 1951) estas usondevena aktoro, produktisto, reĝisoro kaj spertulo pri aikido. Ekde 2016 li estas rusia civitano; ekde 2018 li estas speciala sendito al Usono por plibonigi rilatojn inter la landoj. Li konsideras Vladimir Putin "inter la plej grandaj vivaj gvidantoj."
Steven Seagal naskiĝis en Lansing en Michigan. Li unuafoje interkonatiĝis kun la batalarto kiel malgranda knabo, kiam li estis kun la patro en fotbalmatĉo kaj dum paŭzo prezentis sin majstro de batalartoj, kiu luktis kontraŭ multobla superforto. La faro de la maljuna majstro, kiu facile superis kun la superforton, ravegis Stevenon. Kiam li estis sesjara, li komune kun la familio transloĝiĝis ĝis Kalifornio, kie li aliĝis en lernejon de karateo. Je kelke da jaroj pli poste li komencis viziti lernejon de aikido.
Jamajka markolo
En la Jamajka markolo situas la neloĝata kalkŝtona kaj korala insulo Navassa, ĉ. 55 km okcidente de Haitio kun surfaco de 5,2 km².
Steven Seagal
Steven laboris kiel gardisto de potencaj homoj kaj laŭ neverkontrolitaj fontoj ankaŭ por CIA. Post dek kvin jaroj de la restado en Japanio li revenis reen ĝis Usono, kie en Los Angeles li fondis lernejon de batalartoj. La lernejo baldaŭ akiris brilan reputacion. Inter lernantoj de Steven apartenis ankaŭ multe da aktoraj steluloj kaj ankaŭ posedanto de aktora agentejo Michael Ovitz, kiu helpis lin venigi en filmon.
Steven havas kun sia unua edzino Miyako filinon Ayako kaj filon Kentar. Lia dua edzino fariĝis Kelly LeBrock kaj ili havas komune tri filinojn. Steven havas nuntempe la sepan danon en aikido kaj apartenas tutmonde al la plej signifaj majstroj.
San Lorenzo (Oaxaca)
San Lorenzo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Lorenzo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 225.
Geografio
San Lorenzo apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5781 loĝantojn. El tiuj estis 2771 viroj kaj 3010 virinoj. La komunumo havas surfacon de 89.31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 230 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3608 indiĝenoj. El tiuj 3015 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3015 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Jiří Brabenec
Jiří BRABENEC (naskiĝis la 25-an de majo 1911 - mortis la 19-an de junio 1983) estis ĉeĥa verkisto de scienc-fikcio, detektivaj kaj historiaj romanoj.
Li finfrekventis Maŝinistan Teknikan Mezlernejon en Kladno (1931), du jarojn li studis ĵurnalistikon ĉe Libera Lernejo de Politikaj Sciencoj en Prago. Li spertis plurajn profesiojn (maŝinriparisto, maristo, eksperimenta rajdisto de Jawa-motorciklo, teknika redaktoro). Post la milito li laboris kiel redaktoro de ĵurnalo kaj eldonejo Mladá fronta (Juna fronto, 1945-1951), poste ĝis emeritiĝo (1971) en la ĵurnalo Lidová demokracie (Popola demokratio). En 1961 li motorcikle vojaĝis al Proksima Oriento kaj kiel la unua homo traveturis la Sinajan dezerto sur motorciklo. Literature li debutis en 1943. Li verkis romanojn historiajn, sciencfikciajn, pri la nuntempo, detektivajn kaj ĵurnalismajn librojn.
Adamo kaj Evo (Durero)
Adamo kaj Evo (en germana,  Adam und Eva) estas paro da pentraĵoj realigata de la artisto germana Alberto Durero (Albrecht Dürer). Temas pri oleo-pentraĵoj sur tabulo. Ili datiĝas el 1507, laŭ etikedo ĉe Evo. Ambaŭ estas 209 cm altaj kaj, laŭ larĝo, unu estas de 81 cm kaj la alia de 80. Ili estas nuntempe ekspoziciataj en la Prado-Muzeo de Madrido (Hispanio).
Durero kreis la pentraĵojn dum sia dua vojaĝo al Venecio; la menciita etikedo surhavas la (germanan) tekston "Alberto Durero, germano, pentris tion ĉi post la naskiĝo de Maria en la jaro 1507 de la Sinjoro". Unua posedanto de la bildoj estis episkopo en Breslau, posta estis Rudolfo la 2-a, kiu konservis ilin en sia kastelo en Prago. Dum la tridekjara milito svedaj soldatoj prenis la bildojn, kaj ili iĝis posedaĵo de la sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo. Lia filino Kristina en 1654 donacis la bildojn al la hispana reĝo Filipo la 4-a.
En la 18-a jarcento reĝo Karlo la 3-a opiniis la bildojn obscenaj kaj ordonis bruligi ilin. Korteganoj konvinkis lin transdoni la bildojn al la reĝa akademio de belaj artoj kiel ekzemplojn, je la kondiĉo, ke ili ne estu publike videblaj. En 1827 ili estis transdonitaj al la Prado-Muzeo, kie komence ili same estis en nepublika ekspoziciejo.
Listo de hungaraj ĉefministroj
Ĉefministroj de Hungario
Vidu ankaŭ
Listo de Hungariaj Ŝtatestroj.
Brevier-Legaĵoj – Paska festociklo
Brevier-Legaĵo estas teksto por la Liturgio de la Horoj.
Tiu ĉi artikolo, post kelkaj klarigoj, entenas kompletan liston de la tiel nomataj «duaj legaĵoj» el la romkatolika breviero laŭ ilia sinsekvo dum la liturgia kaj kalendara jaro. La tekstojn mem oni trovas, sekvante la ligilojn, en Vikifonto.
Mangueirinha
Mangueirinha estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 17.041 loĝantojn en 2010.
Brevier-Legaĵoj – Paska festociklo
La artikolo volas instigi vin, verki la ankoraŭ mankantajn esperantajn tradukojn kaj enmeti ilin en Vikifonton.
Jen la kompleta listo de «duaj legaĵoj» laŭ la ordo en la breviero.
Karesmo
1-a karesma semajno
2-a karesma semajno
3-a karesma semajno
4-a karesma semajno
5-a karesma semajno
Sankta semajno
Paska tempo
Paska semajno
2-a paska semajno
3-a paska semajno
4-a paska semajno
7-a paska semajno
Pentekosto
Saint-Fargeau (stacidomo)
Saint-Fargeau [sɛ̃ faʁʒo] (plennome Saint-Fargeau-Ponthierry) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Fargeau-Ponthierry, departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Corbeil-Essonnes - Montereau (746000).
Domènec Sardà i Simó
Domènec SARDÀ i SIMÓ, kataluno, teksindustriisto. Nask. apr. 1884 en Sabadell, mortis 27-a de junio 1911 en Sabadell. Esperantisto de 1905. Fondinto de Kataluna Esperantista Federacio, iniciatinto de la Internaciaj Floraj Ludoj. Fondinto de grupoj en Sabadell. Senlaca kursgvidinto, konstanta propagandisto. Red. de Kataluna Esperantisto dum la unua jaro.
EdE-S
Romaria (Minas-Ĝerajso)
Romaria (prononco homaria, oficiale Município de Romaria) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Patrocínio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Estrela do Sul, Iraí de Minas kaj Monte Carmelo.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
}}
Vojimposta pagejo
Vojimposta pagejo aŭ mallonge vojimpostejo aŭ vojpagejo estas pagejo apud aŭtovojo, kie ties uzantoj devas pagi vojimposton, kutime haltante aŭ nur malrapide trapasante ĝin.
Vojimpostaj pagejoj ekzistas ne nur apud aŭtovojoj, sed ankaŭ antaŭ partoj de vojoj, kiuj estas gravaj por la fluo de la trafiko, ekzemple antaŭ tuneloj aŭ pontoj. Vojimpostaj pagejoj aŭ estas tute aŭtomataj, aŭ homoj deĵorantaj en budoj apud la strato akceptas la monon. Oni ĝenerale povas pagi kontante, per kreditkarto, monkarto aŭ per abonkarto. Kelkfoje la aŭtoj ankaŭ aŭtomate estas registritaj kaj oni poste rekte forprenas la monon de la konto de la posedanto de la aŭto.
Ĝenerale la kvanto, kiun oni devas pagi estas antaŭe indikita. La pagenda sumo dependas de diversaj faktoroj, kiel ekzemple speco de la veturilo (busoj, ŝarĝaŭtoj kaj pluraksaj veturiloj ĝenerale pagas pli), kiom da kilometroj oni uzis la koncernan aŭtovojon kaj kiom malfacila estis la konstruo de la koncerna aŭtovojo. Tamen en la tuta mondo estas tre diversaj sistemoj.
Vojimpostaj pagejoj devas esti klare antaŭindikitaj per avert-ŝildoj aŭ -tabuloj, por ke la stiristoj povu facile bremsi kaj eviti akcidentojn.
Vápenky
Vápenky (Wapenka) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nová Lhota en distrikto Hodonín. Ĝi troviĝas proksimume 4 km nordoriente de Nová Lhota. Estas ĉi tie registritaj 15 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Vápenky situas en katastra teritorio Nová Lhota u Veselí nad Moravou kun areo 25,86 km².
Historio
Vápenky estiĝis fine de la 18-a jarcento kiel laborista kolonio en loko de minado de kalkoŝtono por vitrofarejo en proksima Květná. Ekde la jaro 1972 la vilaĝo estas konsisto de Nová Lhota.
Tintagel
Tintagel estas la nomo de vilaĝo kaj kastelo ĉe la norda marbordo de Kornvalo, Anglio. Laŭ la 2001-a censo la vilaĝo enhavis ĉ. 1,800 loĝantojn. La kastelo situas sur duoninsulo ligata al la ĉeflando per mallarĝa vojo.
Historio
Tintagel estis loĝata ekde la bronzepoko, kaj en la ĉirkauaĵoj estas restaĵoj de bronzepokaj tumuloj. Post la foriro de la romianoj, konstruiĝis kastelo, verŝajne sur la sito de antaŭa fortikaĵo. Eble la kastelo estis somerloĝejo de reĝoj de Dumnonia.
En 1233 Rikardo (1-a grafo de Kornvalo) konstruis ŝtonan kastelon kies restajoj ankoraŭ videblas. Li estis influata de la verkoj de Geoffrey de Monmouth, laŭ kiu Tintagel ludis gravan rolon en la legendoj pri Reĝo Arturo. La kastelo ne havis militan gravecon. Post nelonge ĝi iĝis malliberejo kaj kadukiĝis.
Katedralo Sankta Anna (Debrecen)
Katedralo de Sankta Anna estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Debrecen.
Historio
En fine de la 17-a jarcento la politiko permesis ankaŭ uzadon de romkatolika eklezio en Debrecen. La laboro komenciĝis ekde 1720. Oni faris imponan preĝejon por prezenti riĉecon de la romkatolika eklezio. En 1811 incendio okazis. En 1928 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola, fasado de la katedralo havas 3 enirejojn kaj 2 turojn. Tie oni vidas 3 skulptaĵojn pri Emeriko de Hungario, Stefano la 1-a (Hungario) kaj la tria sanktulo estas nekonata. La interna parto estas riĉe ornamita.
Kermeso okazas en la 26-an de julio.
Modemo
Modemo (vortokunfando el Modulatoro/Demodulatoro) servas por transformi ciferecajn datumojn en analogajn signalojn (modulado) kaj aliflanke (ĉe la akcepta flanko) denove ciferecigi ilin (demodulado). La modulata signalo, nomita analoga, estas transmisiita per analoga reto.
Barieroj sur la Tamizo
La Barieroj sur la Tamizo, en angla Thames Barrier, estas retirebla bariersistemo super la rivero Tamizo, kiu estis desegnita por eviti, ke la ĉerivera ebenaĵo de plej el la Granda Londono estu inunditaj de escepte altaj tajdoj kaj ŝtormoj venantaj el la Norda Maro. Ili estis funkciantaj ekde 1982. Se necese, ili estas fermitaj (levitaj) dum alta tajdo; je malalta tajdo, ili povas esti malfermitaj por restaŭri la riverfluon al la maro. Konstruitaj proksimume je 3 km oriente de la Insulo de la Hundoj, ties norda bordo estas en Silvertown en la "Borough" Newham kaj ties suda bordo estas en la areo de New Charlton de la "Borough" Greenwich.
Werner Plate
Werner PLATE (naskiĝis la, mortis la ) estis honora membro de Germana Esperanto-Asocio.
1920-aj 1930-aj jaroj
Jam en 1928 Werner lernis Esperanton ĉe Rudi Graetz. En 1932 li gvidis kurson en la urboj Rostock, Doberan kaj Schwaan.
Post 1965
Aktiva jam kiel junulo en Germana Laborista Esperanto-Asocio, post 1965 li kunkonstruis la re-permesitan movadon en Germana Demokratia Respubliko kaj ekde 1977 ĝis la unuiĝo estis membro de la Centra Estraro de ties Esperanto-asocio (GDREA). De 1968 ĝis 1996 li estis redaktoro de BALTA MARO INFORMILO. De 1978 ĝis 1987 li estis estro de la distrikta estraro Rostock.
Post 1990
En 1991 li ricevis la honoran estrecon de LAMA kaj en 1994 li fariĝis honora membro de GEA, dum la 72-a Germana Esperanto-kongreso, en Kiel.
Saint-Martin FR
Saint-Martin (en Esperanto: Sankta Marteno) estas komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 965 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Saint-Martin situas en sudokcidento de la Friburga Mezlando, proksiumume 15 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bulle kaj 14 kilometrojn norde de Vevey. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Besencens, Fiaugères kaj Saint-Martin, kaj la setlejoj Villard, Clos Devant, La Jailla kaj Haut de Fiaugères, kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,79 km², de kiuj 16,1% estas kovritaj de arbaro, 77,0% servas por agrikulturo kaj 5,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saint-Martin limas en nordo al Le Flon, en oriento al La Verrerie, en sudoriento al Semsales, en sudo al Maracon (VD), kaj en okcidento al Oron (VD).
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 154 de Vaulruz al Oron. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 4 kilometrojn oriente de la vilaĝo apud Châtel-Saint-Denis. Per la buslinio de Bulle al Oron la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saint-Martin datiĝas el la jaro 1228 kiel Sanctus Martinus. Dum mezepoko la posedantoj de Saint-Martin estis la senjoroj de Oron, Rue kaj Illens. Parto de Saint-Martin fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Friburgo per la konkeroj de la jaro 1536, la reston Friburgo akiris post la bankrotiĝo de la Grafoj de Grejerco en la jaro 1555. Saint-Martin tiam estis atribuita al la Voktejo Rue, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1748 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso. La 1-an de januaro la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Besencens kaj Fiaugères estis integritaj al Saint-Martin.
Pensosubpremo
''Rimarku ke penso subpremo en ĉi tiu artikolo ne rilatas al la 1955 hipotezo de Sigmund Freud. Por tio, vizitu Subpremo (ideo de Sigmund Freud).''
Penso subpremo estas intence peni ĉesi pensadon pri specifaĵoj (Wegner, 1989). Ĝi estas interrilatata kun Obsedema-agema malordo, je kiu suferantoj kutime penas forigi premajn pensojn pri obsedoj, ofte sensukcese. Ĝi ankaŭ rilatas al memoro subpremo. Ĝisdate, pli ol 35 eksperientoj montris evidenton por la ekzisto de penso subpremo.
Organika arkitekturo
Organika arkitekturo estas filozofio de arkitekturo kiu serĉas harmonion inter homaj loĝejoj kaj la natura mondo pere de dezajnaj alproksimigoj bone integrataj kun sia loko, ke konstruaĵoj, mebloj, kaj ĉirkaŭoj iĝu parto de unuigita, interrilata kompono.
Pensosubpremo
Empiria esploro
Por penso subpremo esti esplorata, esploristoj devas trovi manierojn spekti kio okazas en la menso. Metodo uzita de Wegner, Schneider, Carter & White (1987) estis postuli al homoj ne pensi pri specifa aĵo, ekz. blanka urso dum kvin minutoj sed frapi sonorilon se ili ja pensis pri ĝi. Poste, la esploristoj postulis al la partoprenantoj pensi pri la aĵo plu dum kvin minutoj. Kompare al tiuj homoj kiuj ne uzis subpremon de pensoj, la subjektoj pensis pli pri tio, kion ili devis ne pensi, kaj eĉ pli dum la dua kvin minutoj. Tiu rimarko ankaŭ fariĝis per aliaj temoj (Lavy & Van den Hout, 1990) kaj eĉ nekutimaj temoj kiel "verda kuniklo" (Clark, Ball, & Pape, 1991).
Organika arkitekturo
La termino organika arkitekturo estis stampita de la usona arkitekto Frank Lloyd Wright (1867–1959). Organika arkitekturo estas tiele transpasata al inkluda naturo de la dezajnprocezo de Frank Lloyd Wright. Materialoj, motivoj, kaj baza ordoprincipoj plue ripetiĝas tra la konstruaĵo kiel tuto.
Pensosubpremo
Plibonigitaj manieroj
Eviti la kritikojn, iom da esploroj ŝanĝis la teman penson de persone nerilatata al unu kiu estas rilatata. Roemer and Borkovec (1994) trovis ke subjektoj kiuj subpremis maltrankvilajn aŭ deprimajn personajn temojn montris signife pli pensoj ol tiuj kiuj esprimis la pensojn ekde la komenco. Plie, Wenzlaff, Wegner, & Roper (1988), subjektoj suferantaj de Deprimo kaj/aŭ Angoro estis malpli ebla subpremi negativajn nevolatajn pensojn. Malgraŭ Rassin, Merkelbach and Muris (2000) publikis ke trovo estas relative firma, iom da esploroj ne povis refari la rezultojn (ekz, Smári, Sigurjónsdóttir, & Sæmundsdóttir, 1994; Kelly & Kahn, 1994; Wegner, Quillian, & Houston, 1996). Tamen, eblas ke la kontraŭaj esploroj povas esti pro individuaj diferencoj.
Lastatempa esploro de Geraerts, Merckelbach, Jelicic, & Smeets (2006) trovis ke por individuoj kun malaltaj niveloj de angoro kaj multe da memfido subpremis agorajn eventojn de siaj propraj vivoj pli bone ol aliaj (malalta, alta, kaj alta, defensema angora) grupoj da homoj unue, sed malpli bone post unu semajno.
Referencoj
Angle:
Tomb Raider 2
Tomb Raider 2 estas videoludo de la serio Tomb Raider kaj estas la sekvo de Tomb Raider 1. Ĝi estis kreita de Core Design kaj publikigita en 1997 de Eidos Interactive.
Temo
En la Granda Ĉina Muro situas antikva artefakto nomata Ponardo de Xian. Laŭ la legendo, tiu, kiu enbatas ĝin en propran koron, akiras la povojn de la Drako.
En antikva Ĉinio, la Imperiestro estis tiu, kiu tenis tiun povon kaj tial li estis nesubtaskenda fortaĵo. Do li ekkonkeris la vastan ĉinan landon, sed lia fina batalo malbone finiĝis. Dum ĉiuj popoloj estis subigataj, la monaĥoj de Tibeto bataladis kuraĝe kontraŭ lia malboneco. Konante la povon de la Ponardo, ili forprenis ĝin el la koro de la imperiestro (kaj de la Drako) venkobatante tiel ankaŭ la armeon. La Ponardo estis remetita en sian lokon: la Granda Ĉina Muro.
La fama arkeologino Lara Croft decidis retrovi la Ponardon, forportante ĝin el la templo, kiu ĝin gardas. Sed tuj la problemoj envenas: unu hommortigoprovo portos ŝin al riĉega Marco Bartoli, estro de sekto, kiu vidas lin kiel la Elektiton. Post rokamboleska postkuro en Venecio, Lara estos kaptita kaj portita en boradoplatformon en sueza kanalo.
La patro de Marco Bartoli, Gianni, estis komercisto, kiu iel aĉetis antikvan tibetan manfaritaĵon: la Seraph. Tiu vere estas la ŝlosilo de la katakomboj estantaj sub la antikva monaĥejo de Barkhang, kie loĝas la idoj de la monaĥoj venkobatintaj la Imperiestron. En tiuj katakomboj estas gardata la ŝlosilo de la Templo de Xian, sed la sigelilo troviĝas en la maro, en ĉambro de la vrako de Maria Doria, la ŝipo de Gianni, alfundigita de la monaĥoj antaŭ multaj jaroj.
Post aventura vojaĝo ĉe profundeco je 40 fathom-oj, flupo al Tibeto preskaŭ perfekta kaj traŭmata renkontiĝo en katakomboj, Lara sukcesas atingi la Templon, sed ŝi falos en la subteraĵojn de la grandega konstruaĵo. Ŝi sukcesos reveni en la ĉefan salonegon, sed je la taŭga tempo por vidi Bartoli-n trapikanta sin per la Ponardo...
Karakterizoj
La ludebleco de Tomb Raider 2 estis konstruita laŭ la antaŭa epizodo. Tamen la novaĵoj de Tomb Raider 2 estas vasta armilgamo, novaj movoj, aro da veturiloj, vastigitaj niveloj kaj multaj malamikoj.
La ĉefaj movoj ne ŝanĝiĝis: Lara povas salti, kapti elpendaĵojn, puŝi kaj tiri blokojn. Nun Lara povas ankaŭ grimpi murojn kaj transkapiĝi en aero dum salto. En la ekipaĵo de Lara aldoniĝas la bengalfajroj utilaj por lumigi mallumajn lokojn. Kiam Lara uzas bengalfajron, ŝi povas ĉiuokaze alkroĉiĝi kaj kuri.
Kiel en la unua epizodo, Lara manprenas siajn pistolojn havantajn senlimajn municiojn. Ankaŭ la pafilo kaj la uzi-oj ankoraŭ ĉeestas. Aliaj novaĵoj estas la pafilo M16, la harpuno (unika armilo uzebla subakve) kaj la grenadoĵetilo, la plej potenca armilo de la ludo.
La inkluzivitaj veturiloj estas la motorboato (uzebla en Venecio) kaj la neĝosledo (en Tibeto). Ambaŭ estas uzataj por traveturi longajn distancojn. Cetere la neĝoslando havas ankaŭ mitralojn.
La celo de la ludo restas senŝanĝa laŭ la antaŭa epizodo. Oni devas fini nivelon solvante enigmojn, serĉante ŝlosilojn kaj plenumante malfacilajn saltojn. La sekretoj ne plu rekompencas la ludanton tujtuje: ĉiu sekreto estas markata de drakforma statueto el tri malsamaj materialoj laŭ la malfacileco: el jado, ŝtono aŭ oro. Nur kiam Lara trovintas ĉiujn tri statuetojn en unu nivelo ricevos premiojn kiel armilojn, municiojn aŭ medikamentojn.
Niveloj
La ludo komenciĝas en la Granda Ĉina Muro. Lara iris tien por serĉi la Ponardon de Xian. Je la fino de la nivelo, Lara eltrovas sekretan sekton estratan de Marco Bartoli kaj interesitan je la Ponardo mem. Malgraŭ la granda nombro de kaptiloj, tio estas unu el la plej facilaj niveloj de la ludo.
Lara sekvis Marco-n Bartoli-n ĝis lia kaŝejo en danĝera zono de Venecio. Lara devas eniri en la kaŝejon por renkonti Bartoli-n mem. En la komplekso de la kaŝejo estas ankaŭ la forlasita Teatro de l'Opero, kiu por Lara estas bona ŝanco por havi pli da informoj pri la aferoj de Bartoli. La niveloj de Venecio havas malaltan kaj mezan malfacilecon.
Sueza kanalo
Dum ŝi kaŝiĝis en la aviadilo de Bartoli, Lara svenas frapite de unu lakeo de Bartoli. Kiam ŝi vekiĝas, ŝi estas sen armiloj kaj enkaptita en boradinstalaĵo en la oceano. La ĉefaj celoj de Lara en tiuj niveloj estas retrovi siajn armilojn kaj fuĝi el la altmara instalaĵo. Ĉi tie la niveloj havas mezan kaj altan malfacilecon.
La ludo daŭras sub la oceano en la sueza kanalo, kie la akvoj estas infestataj de ŝarkoj. Lara atingas la restaĵojn de Maria Doria, la luksa ŝipo de Bartoli, kiu dronis antaŭ jardekoj. Tie troviĝas artefakto nomata Seraph. La skipo de Bartoli komencis serĉi ĝin kaj Lara sekvas ilin kaŝe. Tiuj niveloj havas mezan kaj altan malfacilecon.
Tibeto
Lara revenas en Ĉinion kaj eniras en la Templon de Xian, kie troviĝas la mistika Ponardo. Bartoli jam iris en la templon. Tiuj lastaj niveloj estas ege malfacilaj.
Alveninte hejmen, Lara ekzamenas la Ponardon, kiun ŝi akiris. Tamen, subite la alarmilo sonas. La ceteraj de la sekto de Bartoli enrompis en la domon, serĉante venĝon. La fina tasko estas mortigi ĉiujn entrudiĝintojn por fini la ludon.
Tomb Raider: The Golden Mask
En 1999, estis publikigita Tomb Raider 2: Gold kiu entenis ĉiujn nivelojn de la originala Tomb Raider 2 sed ankaŭ 5 novajn nivelojn, kiuj konsistigas novan etan aventuron nomatan The Golden Mask (La Orita Masko).
Alasko
(Lasvegaso)
En "The Golden Mask", Lara sin adresis Alasken serĉante la Maskon de Tornarsuk. Laŭ la legendo, tiu ĉi relikvo donas reanimadopovojn al la surmetanto. Ĉi-foje Lara kolizios kontraŭ soldulbando, kiu ankaŭ volas la maskon. La unuaj kvar niveloj disvolviĝas en Alasko. La kvina nivelo disvolviĝas en Lasvegaso sed estas ludebla nur se la ludanto eltrovas ĉiujn sekretojn de ĉiu el kvar niveloj de Tomb Raider 2: Gold.
Ĉunĝu
Ĉunĝu (충주시, laŭ ĉinaj literoj 忠州市) estas universitata urbego en meza Sud-Koreio.
Geografio
Digo Ĉunĝu situanta proksime estas la plej granda digo de la lando. Ĝi kreas artefaritan lagon kun vasta akvoareo.
Historio
Ekde la 3-a jarcento en tiu loko diversaj triboj vivis. En la sekva jarcento ĝi jam estis apartenaĵo de pluraj reĝlandoj. En 475 jam fortikaĵo estis konstruita. Dum la invado ĉi tie la japanoj venkis la lokan armeon. Ĉunĝu estis administra kaj ekonomia centroj de la provinco ĝis 1909. Ĉunĝu ricevis urban statuson en 1956.
Beorhtric
Beorhtric (m. 802) estis anglosaksa reĝo de Wessex, Anglio ekde 786.
Ĉunĝu
Ekonomio
Ĉunĝu estis tradicie terkultura centro. Kultivado de la pomoj komenciĝis antaŭ jam 300 jaroj. En 1912 oni komencis amase planti pomarbojn. La urbo komencis disvolvi industrie en la 1950-aj jaroj. En Ĉunĝu 2 universitatoj funkcias.
Klimato
En Ĉunĝu jare pluvas aŭ neĝas 1213 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro pli ofte pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 11,2 °C. Inter decembro-februaro ofte frostas.
Beorhtric
En 786 Cynewulf, reĝo de Wessex, estis murdata. Verŝajne Egbert pretendis la tronon, sed, helpate de Offa, reĝo de Mercia kaj la plej potenca reganto de Anglio, Beorhtric iĝis reĝo de Wessex. En 789 li edziĝis al Eadburh, filino de Offa, kaj estas probable ke li agnoskis Offa kiel superulo. La loĝantoj de Wessex eĉ uzis la monerojn de Offa.
Diano San Pietro
Diano San Pietro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Beorhtric
Laŭ la anglosaksa kroniko, estis dum la regado de Beorhtric kiam la vikingoj unue atakis Anglion. En 789 ili alteriĝis ĉe la marbordo de Dorset kaj mortigis reĝan oficiston kiu faris la kutimajn demandojn pri la celoj de novalvenintoj.
Ĉunĝu
Trafiko
Ĉunĝu havas fervojan stacidomon. Rivero ligas la urbegon kun Seulo por transporti varojn.
Diano San Pietro
Najbaraj komunumoj estas Diano Arentino, Diano Castello, San Bartolomeo al Mare, Stellanello (SV) kaj Villa Faraldi.
Beorhtric
Laŭ la anglosaksa historiisto Asser, Eadburh, la edzino de Beorhtric, senintence mortvenenis Beorhtric, kaj poste fuĝis al monaĥinejo en Francio, el kiu ŝi estis forpelata post kiam oni trovis ŝin kun viro. Tamen tio estas duba.
Beorhtric estis sekvata de Egbert kiel reĝo de Wessex.
Joseph O. Fletcher
Li studis Meteologion ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio kaj estis sendita al Alasko.
La 19an de marto 1952 lia teamo surteriĝis per aviadilo C-47 sur glacimonto en la Arkta Oceano kaj establis veterstacion tie, kiu restis tie dum 22 jaroj ĝis la glacimonto rompiĝis.
La 3an de majo 1952 piloto William P. Benedict kaj Fletcher kiel kunpiloto flugigis tiun aviadilon al la Norda Poluso, iĝante la unuaj homoj kiuj surteriĝis tie kaj la unuaj homoj (kune kun sciencisto Albert P. Crary, kiu flugis kun ili) kiuj piediris sur la preciza geografia Norda Poluso. (Tamen aliaj fontoj opinias ke tion atingis sovetunia ekspedicio la 23an de aprilo 1948. )