cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SEJM-konferenco 1995
KULTURO
Laborgrupo pri kulturo proponas la sekvajn eventualajn aktivecojn de SEJM:
REELEKTOJ
La kandidata komisiono rekomendas al la poŝta voĉdonado la jenan konsiston de SEJM-komitato kun apudkomitataj komisionoj:
la komitato:
la komisionoj: La neĉeestantaj kandidatoj (Ĥromov, Guljajev) letere kaj telefone komfirmis siajn dezirojn kandidati.
FINANCOJ
A.L. raportas ke lastjare kotizoj konsistigis ĉ. 600 000 rubloj; profito de la aranĝoj: EoLA, OkSEJT, OrSEJT, Blankaj Noktoj.
La elzpezoj konsistigis 3 000 000 rubloj:
La kotizoj por la sekva jaro iom reduktiĝis:
La konferenco decidas ke B membroj, nepagintaj siajn kotizojn aŭtomate elfalas el SEJM kaj por realiĝi devos denove plenigi enketilon, kaj pagi aliĝ- kaj jarkotizon. G.A. proponas ĉi jare ne aljuĝi SEJM-premion. Tio estas akceptita.
La konferenco akceptas la raporton kaj la laboron.
SEJM-INFO
A.B. informas ke Garik Kokolija petis por ke la sekvan numeron de SEJMinfo, kie estos publikigitaj la rezultoj de la konferenco, preparu Je. Lebedeva.
A.A. konsentas okupiĝi pri multobligado de SEJMinfo. La konferenco starigas demandon pri redaktado. Estas proponitaj la kandidatoj de V.Ĉerepanov, T.Morgun, A.Malacion. La konferenco tamen decidas unuavice demandi G.Kokolija.
Je.L. konsentas kunlabori kun Kokolija.
SEJM- REPREZENTANTOJ EN LA REGIONOJ
La konferenco konsentas kun tiuj xi proponoj.
OkSEJT-36 (1996)
Je.L. informas ke A.Guljajev komunikis la proksimumajn prezojn por OkSEJT-36: inter 10 kaj 25 mil rubloj por  unu tagnokto, inkluzive de manĝoj. La loko estas turisma bazejo.
A.A. informas ke sekvontsomere okazos: UK en Praga inter la 20 kaj 27 de julio, IJK inter la 29 de julio kaj 5 de aŭgusto, KEF inter la 6 kaj 11 de aŭgusto. A.A. opinias ke OkSEJT devas iĝi unu el internaciaj aranĝoj, kiel IS aŭ MEJS. Li opinias ke la sola eliro estas ke OkSEJT devas esti altnivela aranĝo.
Je.L. opinias ke por tiuj celoj pli oportunas ne Taganrog, sed Kaliningrad.
A.A. diras ke por bone prepari necesas bone elspezi la monon.
G.A. opinias ke necesas provi fari altnivelan OkSEJT-on en Taganrog, kaj se ni sukcesos do sekvafoje ni povos organizi vere internacian aranĝon kun vasta reklamo.
Je.L. parolas pri ke oni postulu de A.Guljajev pli precizajn informojn pri ĉio (kotizoj, prezoj).
A.A. demandas ĉu preparteamo por OkSEJT estu la komitato?
A.B. diras ke necesas aktivigi taganroganojn kaj proponas engaĝi al la laboro A.Melnikov kiel instruisto.
La konferenco fiksas la daton de apero de la unua informletero: januaro 1996
Je.L. proponas kiel rezerva loko pro OkSEJT Kaliningrad.
Estas du proponoj pri datoj de okazigo de OkSEJT: meze de aŭgusto aŭ en la dua duono de julio. Al la poŝta voĉdonado estas proponitaj la sekvaj demandoj: 1. formado de preparteamo 2. okazigi OkSEJT-n en la dua duono de julio 1996 samtempe kun UK. Ĉiuj estas por tiu ĉi propono.
Metila sulfito
Metila sulfito aŭ C2H6O3S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfita acido kaj metila alkoholo. Metila sulfito estas senkolora, brulema kaj toksa likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila sulfito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila sulfito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfitaj esteroj malkomponiĝas per varmigo en sulfura duoksido kaj akvo.
SEJM-konferenco 1995
EoLA-8 (1996)
M.K. diras ke se EoLA en Minsk ne organiziĝos, do oni provos organizi muzikan laboratorion en Ivanovo.
A.A. proponas kiel rezerva loko por EoLA apudmoskvan urbon Vladimir.
G.A. klarigas pri neutileco de okazigo de EoLA en majo kaj motivas tion per tio, ke inter EoLA kaj OkSEJT tiukaze restos malmulte da tempo kaj ambaŭ aranĝoj ne estos vaste vizitotaj. Krome, li diras ke maje studentaro jam komencas prepariĝi al somera sesio. G.A. proponas ke se EoLA en Minsk ne organiziĝos do la festivalo ripozu dum unu jaro. Li dubas ke en Minsk-n alvenos multaj artistoj.
A.A. ne konsentas kaj diras ke estas granda ŝanco por aperigo de novaj talentoj en Bjelarusio kaj Ukrainio.
G.A. proponas ke pri EoLA okupiĝu la komitato.
A.L. proponas ke se ne aperos la unua informletero ĝis Novjaro do tio signifos ke la festivalo ne okazos.
La konferenco akceptas tiun proponon kaj en kazo de okazigo de EoLA komisias preparadon de la programo al G.Arosjev.
Instruado
A.B. klarigas la bezonon de buĝeto kaj diras ke estus bone se oni fiksos planon de elspezoj. Li proponas ke en buĝeto estu punkto pri salajro al E-instruisto. Li diras ke persono, kiu okupiĝos pri tio devas havi anticipan certan monsumon.
A.L. proponas fiksi certajn sumojn por ĉefrespondeculojn.
Post diskutado la konferenco akceptas jenan varianton. Subteni E- instruistojn sub la sekvaj kondiĉoj: 1. kurso konsistu minimume el 15 lecionoj kun ne malpli ol 10 lernantoj sub aĝo de 26 jaroj je sumo egala al 159 mil rubloj.
Aparataro
Je.L. proponas fari kontrakton kun "Ekvinokso" okaze de aĉeto por ili aparataron. Estas propono stipendii O.Dadajev por li iru al Taganrog kaj esploru pri OkSEJT-aj problemoj. La konferenco rajtigis la komitaton decidi pri tio ĉi.
A.A. informas pri komputilo ATARI, donacita de GEJ al SEJM kaj proponas investi monon por aĉeti por ĝi ekranon kaj printilon. G.A. diras pri neutileco de tio ĉi ĉar SEJM jam havas komputilon APRICOT kaj proponas vendi ATARI kaj kontraŭ ricevita mono aĉeti printilon por APRICOT. La konferenco akceptas tiun proponon kaj komisias al A.Ananjin vendi ATARI.
AMENDOJ AL STATUTO
La konferenco rekomendas al poŝta voĉdonado la sekvajn amendojn al la Statuto: Krome la konferenco rekomendas al la poŝta voĉdonado A-membrigi N.Grigorjevskaja-n.
KER (Eksteraj Rilatoj)
G.A. demandas kion devas fari KER.
Je.L. opinias ke la baza celo de KER estas informi kaj esti informita.
A.B. proponas plivastigi Esperanton ekstere kaj enlande; rekomendi al eksteraj homoj kaj krokodilaj organizoj veni kaj rigardi.
A.A. aldonas ke ili interŝanĝu la spertojn kaj rakontu pri sukcesoj kaj malsukcesoj.
LABORPLANO
Jen estas kelkaj el proponitaj eventualaj aranĝoj de SEJM venontjare:
La konferenco konstatas ke nun ne eblas kompili la pli precizan laborplanon pro manko de konkretaj datoj de okazigo de preskaŭ ĉiuj aranĝoj. La konferenco komisias finkompili ĝin al la komitato.
RILATOJ KUN REU
G.A. proponas ke SEJM kaj REU kuniĝu kaj estu unu organizo.
La konferenco malakceptas tiun proponon.
RILATOJ KUN JEC
A.A. diras ke Jec prenis sur sin la organizadon de Fratoj-Slavoj kaj ili ne kulpas ke ĝi ne okazis.
G.A. memorigas pri ilia memsufiĉeco.
A.A. aldonas ke estas pozitive ke ili faras ion utilan kaj ke ilia etoso ne estas akuzinda. Li diras ke la celoj de SEJM kaj JEC estas la kunaj, sed praktikoj estas diversaj.
G.A. informas ke estis propono por ke EoLA-1997 estu organizota en Moskvo enkadre de REK kun helpo de MASI.
A.B. proponas agnoski JEC kiel bona E-organizo. Tio estas akceptita.
SEJM-REPREZENTANTO EN TEJO
La konferenco unuanime opinias ke komitatano A por Rusio en TEJO devas esti estro de KER en SEJM.
Sekve la konferenco rekomendas al la poŝta voĉdonado nomumi A.Ĥromov kiel komitatano A por Rusio.
REGISTRIĜO
G.A. proponas registri SEJM-on kiel interregionan organizon.
A.A. opinias ke necesas esplori eblecojn registri SEJM-on en Ĉeboksari aŭ en Kazanj kun titolo "Совет Молодежных клубов России". La konferenco komisias al A.Ŝamsutdinova esplori eblecon registri SEJM-n en Kazanj kiel interregiona organizo kaj informi pri la rezultoj dum 3 semajnoj A.Liskov-n.
SEJM-EMBLEMO
A.A. proponas ke la emblemo estu turbo, kiel tiu en la dua informletero pri IJK-51 kaj promesas kontakti profesian pentristinon kaj peti desegni.
Tio estas alceptita.
RENOMO DE SEJM
La konferenco unuanime opinias ke SEJM restu nomita "SEJM".
REZOLUCIO
La konferenco komisias kompili la finan rezolucion al G.Arosjev, A.Blinov kaj N.Grigorjevskaja. La rezolicio estas prezentita al la konferenco kaj estas akceptita (vd. suplementon)
CETERAJ DEMANDOJ
1.  Pro nepago de siaj kotizoj la konferenco decidas eksigi el SEJM A-membrojn O.Ciganov, M.Ĉertilov, G.Tujakin. Por ke ili realiĝu al SEJM do ili denove sendi aliĝilon, pagu aliĝ- kaj jarkotizon.
2.  La konferenco decidas ke la sekva SEJMkonferenco okazos sekvontaŭtune.
FERMO
G.Arosjev fermas la konferencon. Aplaŭdo, komuna kisado, ĉies orgasmo kaj hura - kriado. Aklamo, ĉiuj ekstaras.
Áron Orbán
Áron ORBÁN [orbAn] rumania hungara instruisto, skulptisto. Li naskiĝis en Feliceni 1927 kaj mortis en Odorheiu Secuiesc en 1979.
Canon Episcopi
Canon Episcopi, esperante Episkopa Kanono aŭ kanono de la episkopoj, estas mallonga historia dokumento atestita en la “Libroj pri sinodaj juĝaferoj kaj ekleziaj instruoj” (Libri de synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis), aperinta en la jaro 906 de la nuna erao, sed kiun oni tiutempe atribuis al la Koncilio de Anĉira de la jaro 314. Postaj analizantoj de la dokumento ĝin asignis al probabla dato de la jaro 867 kun anonima aŭtoreco. Ĝi instruas pri kiuj sinteno kaj konduto la kristanaj episkopoj taksu kaj juĝu la sorĉarton.
Enhavo de la Canon Episcopi
La Canon episcopi difinas la sorĉarton “kulto al la demono”, sed neas ke la gesorĉistaro povu reale damaĝi homojn aŭ fizike kaj spirite influi mediojn, aparte neas ke sorĉistinoj povu flugi, kiel ili asertas. Ĉi-rilate ĝi deklaras: “[...] kiu stultas kaj frenezas ĝis kredi al blagoj tiom fantaziaj, tiu konsiderendas nekredanta ĉar tio devenas el delogo de la demono”.
El tio, kaj el tuta teksto, kompreneblas ke la praktikanto de sorĉarto meritas punon nur pro tio ke li kredas je siaj kontaktoj kun la demono kaj tion kredigas al la homoj ilin forigante el la kredo. Veras, male, ke tiaj praktikantoj montras ke mem jam cedis al la diabla tento fariĝi transcende potencaj aŭ damaĝantaj proksimularon. Fakte, por la Canon episcopi, “kvankam flugante nur per fantazio, tiuj sorĉistinoj estas sammotive kulpaj, kvazaŭ ili tion ostkarne farantaj".
Laŭ la tuta mezepoko tiu dokumento signis kaj preskribis la sintenon de la ekleziaj leĝoj rilate la sorĉarton: Tiu praktikanto estu punata kaj kaj forigata el eklezia komunumo! Nur sojle de moderna epoko, organoj de kristanaj eklezioj ŝanĝigis juĝajn sintenojn de la ekleziaj aŭtoritatuloj ekspurante la kondutojn kaj juĝtaksojn de aŭtoritatuloj de la kristanaj ŝtatoj kiuj jam kutimis brulŝtiparumi ŝorĉistinojn. Kaj, fine, la Canon Episcopi, malgraŭ ĝia inkludo en la Decretum Gratiani, iom post iom perdis reguligan forton kaj definitive ĉesis influi kiam papo Inocento la 8-a (1484-1492) rajtigis Inkvizicion etendi sian kompetenton ankaŭ sur tiu “krimo”.
Bibliografio
Vidu ĉefe en la angla
kaj en la germana
PlayStation 3
PlayStation 3 (PS3) estis la tria el serio da videoludiloj de Sony, kaj anstataŭis la antaŭan videoludilon, PlayStation 2. Ĝi estis la plej kosta el la samtempaj videoludiloj (Wii, XBox 360) pro ĝiaj funkcioj kaj aparatoj. En novembro 2013 ekvendiĝis ĝia sekvanto, PlayStation 4, kaj la vendado de PlayStation 3 en pluraj landoj finiĝis en la dua jarduono de 2015, ekzemple en Nov-Zelando la 29-an de septembro.
Subteno de GNU-Linuksaj operaciumoj
Baldaŭ post la komenco (ekde la versio 1.60 de la interna programo) PS3 havis funkcion konatan kiel «OtherOS» («Alia operaciumo»), per kiu oni povis instali en ĝian diskaparaton kaj uzi GNU-Linuksan mastrumsistemon, aŭ uzi ĝin el KD.
Tamen en la versio 3.21 de la programo, la funkcio estis forigita «pro sekurecaj kialoj» (temis pri protekto de «intelekta proprieto» de Sony). Personoj, kiuj volis plu uzi la funkcion, devis rifuzi ĝisdatigi la programon, kaj tial rezigni pri kuna ludado per la servo «PlayStation Network» kaj kelkaj aliaj funkcioj. Iuj homoj aĉetis la videoludilon ĝuste pro tio, ke Sony reklamis la povon uzi kaj GNU-Linukson, kaj ludojn en ĝi, do ili ekprocesis kontraŭ Sony en la nomo de Usonaj aĉetintoj-pluposedantoj de la videoludilo pri malhonesta kripligo de venditaĵo.
Cidlina (rivero)
Cidlina estas rivero en Ĉeĥio, orienta Bohemio, plejparte en regiono Hradec Králové, fontas sur okcidentaj deklivoj de la monto Tábor (678 m s.m.), en altitudo de 625 m s.m., proksime de Lomnice nad Popelkou. Ĝi ĉirkaŭfluas urbojn Železnice, Jičín, Vysoké Veselí, Nový Bydžov kaj Chlumec nad Cidlinou. De fonta parto ĝis Chlumec nad Cidlinou Cidlina fluas suden kaj de tiu urbo okcidenten. Apud Libice nad Cidlinou ĝi de dekstra flanko enfluas en Elbon. Apud vilaĝo Sány, 8 km antaŭ enfluo de Cidlina en riveron Elbo deflankas el ĝi dekstren kanalo Sánský, kiu kondukas akvon al la rivero Mrlina antaŭ Nymburk. La kanalo estas restaĵo de estinta fiŝlaga sistemo el la 16-a jarcento.
De la urbo Jičín estas la rivero navigebla por malgrandaj ŝipoj. La rivero fluas trans intense kultivata teritorio kaj signifa fiŝlaga regiono kun multaj artefaritaj kanaloj kaj fiŝlagoj, ekzemple Valcha apud Železnice, Kníže en Jičín, Ostruženské fiŝlagoj, Dvorecký foŝlago, Vysokoveselský, Chlumecký fiŝlago kaj la plej granda Žehuňský fiŝlago (258 ha), konstruita en la jaro 1497 de fama ĉeĥa fiŝlaga konstruisto Štěpánek Netolický. Ĝi estas la plej granda fiŝlago en Mezbohemia regiono. Žehuňský fiŝlago signife influas flukvantojn en la rivero Cidlina.
Taĝika lingvo
La taĝika lingvo (тоҷикӣ, toçikī, تاجیکی) estas ido de la persa lingvo parolata en Mez-Azio. Ĝi estas ano de la hindeŭropa lingvaro kaj de la irana sublingvaro.
Taĝikparolantoj loĝas ĉefe en Taĝikio, Uzbekio, Afganio, kaj okcidenta Pakistano (la "taĝika" lingvo kun ĉirkaŭ 30.000 parolantoj apud la Taĝikia landlimo en Ĉinio estas tre malsimila pamira lingvo ankaŭ nomata la sarikola). La taĝika estas la oficiala lingvo de Taĝikio.
La taĝika estas ido de la persa lingvo. La du lingvoj estas sufiĉe interkompreneblaj, ke kelkaj konsideras la taĝikan kiel dialekton de la persa. Historie, oni klasifikis ĝin kiel la regionan dialekton de la persa parolatan de la Taĝikoj en Mez-Azio; kiam la Sovetunio ŝanĝis la skribon al versio de la latina alfabeto en 1928, kaj poste al modifita cirila alfabeto, oni ekkonsideris ĝin kiel aparta lingvo, parte pro politikaj kialoj. (En Afganio, Taĝikoj kontinuas uzi la araban alfabeton.)
La lingvo iom malsimiliĝis al la persa kiel parolata en Afganio kaj Irano, pro politikaj landlimoj kaj la influo de la rusa; tamen, Afganoj kaj Irananoj kiuj parolas la persan facile legas taĝikajn tekstojn skribatajn arabe, kaj Taĝikoj facile legas persajn tekstojn skribatajn cirile. La komuna origino de la du lingvoj estas emfazata pro la fakto ke Taĝikoj inkluas en sia literatura tradicio famajn aŭtorojn kiel Omar Kajjam, Abol-Gasem Ferdousio kaj Aliŝer NAVOI.
En okcidenta Pakistano estas inter 500.000 kaj 1.000.000 Taĝikoj, la plejparto de kiuj estas rifuĝintaj Afganoj en la Nord-Okcidenta Landlima Provinco de Pakistano.
Skribo
Ĝis la jaro 1929 en Taĝikio oni uzis la araban alfabeton, de 1929 ĝis 1939 la latinan, kaj de tiam ĝis hodiaŭ la kirilan.
Lingva diskriminacio
En Taĝika SSR estis du ŝtataj lingvoj — la taĝika kaj rusa. Tamen dokumentaro kaj kunsidoj estis preskaŭ sole en la rusa, ĉar en la respubliko loĝis sufiĉe granda rusparolanta komunumo kaj okazis vigla komunikado kun la aliaj respublikoj de Sovetunio, por kio necesis la rusa kiel lingvo-peranto. Edukado okazis en la rusa, taĝika aŭ uzbeka — depende de ŝtupo kaj lernejo, kiun elektis gepatroj por siaj idoj. Tamen taĝika intelektularo insistis pri pli vasta uzado de la taĝika lingvo en ĉiuj sferoj. En la 1980-aj jaroj naciisma humoro grave kreskis.
Post la disfalo de Sovetunio kaj establo de la sendependa Taĝikio, ĝia sola ŝtata lingvo iĝis la rusa. En 1990 en la ĉefurbo eksplodis naciismaj tumultoj kun kelkdek pereintoj. Tio kaj komenciĝinta en 1992 enlanda milito kaŭzis amasan elmigradon de la ruslingvanoj (rusoj, ukrainoj, tataroj, germanoj, judoj ka). Parto de la rusa loĝantaro en la lando reduktiĝis de 7,6% en 1989 ĝis 0,5% en 2010. La plej granda malplimulto iĝis uzbekoj (13,%) dum taĝikoj konsistigas pli ol 84%.
Tamen la rusa plu estas vaste uzata kaj laŭ konstitucio havas statuson de la lingvo de interetna komunikado.
Uzbekio
En la sama tempo en Uzbekio estis nur uzbekaj kaj rusaj mezlernejoj. La loĝantaro de Samarkando kaj Buharao en la ĉiutaga vivo uzas la taĝikan, sed en mezlernejoj kaj altlernejoj la uzbekan.
Vidu ankaŭ
Lingva diskriminacio
La Luzidoj
La Luzidoj (portugale: Os Lusíadas) estas verko de Luís Vaz de Camões, portugala poeto, publikigita en 1572. Ĝi estas epopeo pri la vojaĝo de Vasco da Gama al Hindujo preter la sudo de Afriko (Bonespera Kabo), estas unu el la plej famaj verkoj de la monda literaturo. La poemo havas 8816 versojn opigitaj je 8-versaj strofoj, konsistigantaj 10 kantojn (=stancojn).
Pluraj aŭtoroj tradukis partojn de tiu vasta verko, i.a. Antoni Grabowski mem. La plenan tradukon atingis Leopoldo Knoedt (Brazilo), kies laboro publikiĝis en 1980.
Enhavo
La Luzidoj ne estas nur rakonto pri vojaĝo de Vasco da Gama, sed artaĵa verko de aŭtoro kiu deziris omaĝi sian popolon kaj ĝin admoni per la ekzemplo de glora pasinto, do la verko estas epopeo pri tuta portugala popolo kaj Vasco estas ĝia reprezentanto.
La verko estas impresa ankaŭ pro tio ke Camões multe vojaĝis (li longe loĝis en la orientaziaj kolonioj, i.a. en Makao kaj Hindujo), do liaj rakontoj estas vivplenaj kaj naturaj.
7536 Fahrenheit
7536 Fahrenheit estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Gabriel Daniel Fahrenheit (1686–1736), inventisto de la termometroj kun alkoholo aŭ kun hidrargo. Li estas konata pro la temperatura skalo, kiu ricevis lian nomon. En ĉi-tiu skalo, 7536 gradoj Fahrenheit kongruas kun 4169 gradoj Celsius, kaj 4169 estas precize la numero de la asteroido 4169 Celsius.
Joe Wagner (astronomo)
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 6 asteroidojn en 1983 kaj 1984.
5235 Jean-Loup
5235Jean-Loup estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1990 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca planedologo Jean-Loup Bertaux, estro de la Departemento pri Sunsistemaj Studoj de la Servo pri Aeronomio de la CNRS, fakulo pri la interstela medio, la suna vento kaj la planedaj atmosferoj. De 1964, li ludis gravan rolon pri la misioj de kosmosondiloj de la Sunsistemo en kunlaborado kun usonaj kaj rusaj kolegoj. Li estis la unua, kiu mapis la nubon da hidrogeno ĉirkaŭ kometo kaj en 1975 li malkovris la interstelajn ventojn.
Li ricevis en 2010 la Medalon Huygens de la Eŭropa Unio de Tersciencoj.
Kallnach
Kallnach estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarberg kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1541 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Ehrenberg (Rhön)
Ehrenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fulda de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kallnach
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,66 km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 75,5% servas por agrikulturo kaj 9,0% por setlado.
Királd
Situo
Királd situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Eger-Putnok. La lasta urbo troviĝas 8, Ózd 15, Kazincbarcika 26, Miskolc 36 km-ojn.
Kallnach
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kallnach limas en nordoriento al Bargen, en sudoriento al Niederried ĉe Kallnach, en sudo al Fräschels (FR), en sudsudokcidento al Kerzers (FR), en sudokcidento al Treiten, en okcidento al Finsterhennen, kaj en nordokcidento al Siselen.
Királd
Historio
La unua mencio devenis el 1246, apartenanta al episkopejo de Eger. En la 16-a jarcento pro la turkoj kaj pesto la vilaĝo senhomiĝis. Inter 1851-1984 oni minadis tie karbon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, poŝto.
Kallnach
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Aarberg al Kerzers. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 troviĝas proksimume 6 kilometrojn nordoriente apud Aarberg. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Lyss tra Aarberg al Kerzers.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kallnach datiĝas el la jaro 1231 kiel Calnachon. Dum mezepoko la kiburgaj feŭdsenjoroj de Oltigen kaj la Monaĥejoj Frauenkappelen, Frienisberg kaj Tedlingen estis bienposedantoj en Kallnach. Post diversaj posendantoŝanĝoj Kallnach en la jaroj 1521 kaj 1522 fariĝis havaĵo de Berno, kiu ĝin atribuis al la Voktejo Aarberg. La ĵurasa akvejokorekto de 1868 ĝis 1891 liberigis la grandan marĉon de la regulaj inundoj kaj ebligis al Kallnach la agrikulturan utiligadon de la teritorio, kio ebligis fortan evoluon de la komunumo.
Kalia jodido
Kalia jodido estas kalia salo de la jodida acido, senkolora aŭ blankaj kristaloj kiuj iĝas flavaj kiam ekspoziciitaj al brila sunlumo pro fotokemia malkomponado, liberigante spurojn da jodo. Ĝi estas solvebla en akvo, polaraj solvantoj tiaj kiaj etanolo, metanolo kaj acetono sed nesolvebla en duetila etero.
Ĝi estas malpli higroskopa ol natria jodido, pro tio ĝi estas pli facile manipulebla. Maljunaj specimenoj de kalia jodido iĝas flavaj pro aero-oksidado de la jodido (I-)al elementa jodo (Io).
Kalia jodido uzatas kiel medikamento por traktado de la hipertiroidismo, por radiado-detektado kaj por pretektado de la tiroida glando kontraŭ certaj tipoj de radiofarmaciaĵoj. En la okcidenta mondo, ĝi uzatas por traktado de la haŭtomalsano konata kiel sporotrikozo kaj fikomikozoj.
Kolumbia Altebenaĵo
Kolumbia Altebenaĵo estas geologia kaj geografia regiono kiu troviĝas tra partoj de usonaj ŝtatoj Vaŝingtonio, Oregono, kaj Idaho. Ĝi estas vasta inund-bazalta altebenaĵo inter Kaskada Montaro kaj Roka Montaro, tratranĉita de la Kolumbio. En unu de siaj variaj uzadoj, la termino "Kolumbia Baseno" referencas al pli-malpli sama areo kiel Kolumbia Altebenaĵo.
Geologio
Dum la malfrua Mioceno kaj frua Plioceno, unu el la plej vastaj bazalto-inundoj kiuj iam okazis sur la tersupraĵo, surfluigis la Pacifikan Nordokcidenton, konstituante vastan provincon de magmaj petroj sur ĉirkaŭ 160 000 km2.
Tra periodo de eble 10 ĝis 15 milionoj da jaroj, lafa fluo post lafa fluo ekfuriozis, finfine akumulante ĝis dikeco de pli ol 1,8 kilometroj. Kiam la fandiĝita roko ekvenis al supraĵo, la terokrusto iompostiome sinkis en la spacon kiu estiĝis de la leviĝanta lafo.
La sinkado de la krusto produktis vastan altebenaĵon —vastan, iome sinkigitan lafan ebenaĵon ankaŭ kelkfoje sciata kiel Kolumbia Baseno. La praa Kolumbio-rivero estis devigita preni sian nuntempan fluon kaŭze de la nordokcidenten progresanta lafo. La lafo, dum ĝi fluis super la areo, unue plenigis la riverovalojn, formante akvobaraĵojn kiuj siajvice kaŭzis rezervujojn aŭ lagojn. Vivosignoj kiuj estis trovitaj en tiuj lafaj tavoloj estas fosiliaj foliopremmarkoj, ŝtonigita ligno, fosiliaj insektoj kaj ostoj de vertebruloj.
Flaŭro
Parto de Kolumbia Altebenaĵo estas asociita kun la samnoma ekoregiono, kiu apartenas al nearkta biomo de la mezvarmaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj.
Geografio
La vaŝingtoniaj urboj en Kolumbia Altebenaĵo inkluzivas :
Oregonaj urboj en Kolumbia Altebenaĵo inkluzivas :
Jansenismo
Jansenismo estas branĉo de la katolika penso, influita de la penso de Aŭgusteno de Hipono (Sankta Aŭgusteno). Ĝi akcentigas la originan prapekon, la homan malbonecon, la neceson de dia graco, kaj la antaŭdestinon. Disvolvis ĝin Cornelius Jansen, episkopo de Ipro en Belgio, en sia verko Augustinus, aperinta en 1640. Jansenismo estas reago kontraŭ humanismo kaj molinismo. Tiu ĉi doktrino estis fonto de vasta polemiko en la katolika mondo dum la 17a jarcento.
Armenoj en Bangladeŝo
La armenoj en Bangladeŝo, estas etnaj armenoj kiuj vivis en tio kio nun estas nomita Bangladeŝo. La nombro de la armena komunumo signife malkreskis, sed ekzistas fama ĉeesto precipe en Dako. La armena apostola preĝejo Sankta Resurekto de Dako daŭre restas hodiaŭ (2010).
Historio
La fruaj armenaj setlejanoj konstruis malgrandan kapelon en la mezo de ilia komunumotombejo. Proksimume je la fino de la 18-a jarcento, la armena komunumo kreskis konsiderinde kaj la kapelo estis trovita neadekvata por la bezonoj de la komunumo.
Tial la kapelo estis anstataŭigita per la preĝejo Sankta Resurekto kun gravaj donacoj de Agah Catchick Minas kiu donacis la terenon kaj Michael Sarkies, Astwasatoor Gavork, Margar Pogose kaj Khojah Petrus por konstrukostoj. La preĝejo estis kompletigita en 1781 kaj konsekrita fare de la episkopo Efreim.
Brazila Esperanta Parnaso
Brazila Esperanta Parnaso estas antologio redaktita de Sylla Chaves kaj Neide Barros Rego kaj eldonita de la eldonejo Oportuno en 2007, kunmetita el 118 poemoj originale verkitaj en Esperanto de 35 brazilaj esperantistaj poetoj kaj 189 poemoj originale verkitaj en la portugala de 136 aliaj brazilaj poetoj (ĉiuj esperantigitaj de esperantistaj poetoj). Entute do enestas la antologion 307 poemoj kaj 178 poetoj, el kiuj nur Francisco Valdomiro Lorenz ne estas denaska brazilano. Ĉiu el la 27 subŝtatoj de Brazilo estas reprezentita en la antologio de almenaŭ unu loka poeto. El la 307 poemoj, 45 estas kanteblaj, kvankam la antologio ne enhavas melodiojn. De ĉiu poeto enestas biografio, kaj de la plimulto enestas ankaŭ foto.
Maciej Kazimierz Sarbiewski
Maciej Kazimierz Sarbiewski (naskiĝis la 24-an de februaro 1595 en Sarbiew, mortis la 2-an de aprilo 1640 en Varsovio)- estis pola kaj litva poeto de la latina lingvo, Jezuito, nomita Horatius Christianus  (Horacio kristana). Li estis unua pola poeto kiu estis fama en la tuta Eŭropo. La plej famaj verkoj= De perfecta poësi sive Vergilius et Homerus, Lyricorum libri IV et Lyricorum libri tres- estis publikigitaj multfoje en multaj landoj de Eŭropo. Sarbiewski obtenis titolon de poeta laureatus de papo Urbano la 8a. La ilustrinto de liaj verkoj estis inter aliaj Petro Paŭlo Rubens.
Brazila Esperanta Parnaso
Bibliografiaj informoj:
Pál Büchler
BÜCHLER Pál [pr. byĥler] estis rumanuja hungara filologo naskiĝinta en Bácstóváros la 25-an de januaro 1877 kaj mortinta en Târgu Mureş la 7-an de julio 1946.
Kariero
Büchler instruis en Marosvásárhely ekde la komenco de la 20-a jarcento. Li studvojaĝis en Halle kaj Londono. Li priokupiĝis krome pri la problemoj de indogermana kaj angla lingvistikoj ankaŭ la sanskritan lingvon, el kiu li tradukis. Ekde 1910 li estis ano de la Kemény Zsigmond Társaság. Li publikis interalie en la revuo Zord Idő.
Lagoj en Nederlando
Lagoj en Nederlando
Alkmaardermeer -- Ankeveense plassen -- Belterwijde -- Bergumermeer -- Beulakerwijde -- Binnenbedijkte Maas -- Blauwestad -- Bovenwijde -- Braassemermeer -- Brielse Meer -- Eemmeer -- Fluessen -- Foxholstermeer-- Giethoornsemeer -- Gooimeer -- Grevelingenmeer -- IJsselmeer -- Ketelmeer - Lauwersmeer -- Leekstermeer -- Kagerplassen -- Langeraarse plassen -- Loosdrechtse plassen -- Naardermeer -- Nieuwkoopse plassen -- Oostvoornsemeer -- Paterswoldsemeer -- Pikmeer -- Reeuwijkse plassen -- Schildmeer -- Slotermeer - Sneekermeer -- Tjeukemeer -- Veerse Meer -- Veluwemeer -- Vinkeveense plassen -- Westeinder plassen -- Zuidlaardermeer -- Zwarte Meer
N.B. la signifo de "meer" estas lago kaj de "plas(sen)" flako(j)
Keltinmäki
Keltinmäki estas urboparto en okcidenta Jyväskylä. Ĝi inkludas areojn Keltinkeskus, Myllyjärvi, Mäyrämäki, Mustalampi, Ylä-Myllyjärvi kaj Ylä-Mäyrämäki. La servoj estas plejparte en Keltinkeskus. Tie estas ekzemple biblioteko, manĝo-butiko, tondistejo, infana taghejmo, lernejo kaj luterana kirko. Keltinkeskus estas konstruita plejparte en la 1970-aj jaroj. Myllyjärvi estas multflanka areo, kie estas apartamentaj konstruaĵoj, envicaj domoj kaj unufamiliaj domoj. Mustalampi estas areo, kie estas unufamiliaj domoj plejparte el la 2000-aj jaroj. Loĝareo Mäyrämäki estis konstruita plejparte en la 1980-aj jaroj kaj inkludas envicajn domojn kaj unufamiliajn domojn.
Pruské
Pruské, hungare Poroszka [poroska], germane Prusskau estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Pruské situas ĉe kunfluejo de rojo kaj Váh, laŭ flankovojo (aŭtovojo preteriras), laŭ fervojo Lednické Rovne-Nová Dubnica. Ilava troviĝas je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1244 en latina formo "terra Pruska", sed laŭ ŝtono de la templo ĝi konstruiĝis en 1221. Dum la mezepoko Pruska iĝis kampurbo kun bazarada rajto jare po 5. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Pruszka, poste ĝi ricevis pli konforman hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Poroszka 1257 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). En tiu jaro la fervojo atingis la kampurbon. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Puhó, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pruské 2089 homoj, (2055 slovakoj).
Famuloj
En la iama Poroszka maskiĝis kaj estis entombigita hungara episkopo György Jakusics.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny estas durela, elektrizita, magistrala fervojlinio, kiu kunigas fervojstacio Poznań Główny kun fervojstacio Szczecin Główny. La linio estas parto de la internacia fervoja magistralo E59 el Skandinavio ĝis Eŭropo. Tiu fervojlinio estas baza fervoja konekto inter ĉefurbo de la Okcidentpomeria Provinco kaj aliaj teritorioj de Pollando. Ĝi situas en limoj de tri polaj provincoj: Grandpollanda, Lubuŝa kaj Okcidentpomeria Provinco. Nuntempe tiu linio havas nombron 351.
Parko de la Venko (Saratovo)
La Parko de la Venko (Парк Победы; Park Pobedi) estas memorinda komplekso, kiu situas en la urbo Saratov (Rusio) sur Sokolova monto en la urba distrikto Volĵskij.
Historio
Parko de la Venko estis fondita en 1975 omaĝe al la trideka datreveno de la venko en la Granda Patruja Milito. Por ĉi tio sur Sokolova monto estis destinita tereno de 80 hektaroj. La parko estis fondita la 19-an de aprilo 1975 dum komunista sabato, kaj la simbola ŝtono en la fundamento de la planita monumento «Gruoj» (ruse: «Журавли») estis metita de la unua sekretario de la regiona komitato de KPSU A. I. Ŝibaev.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Antaŭ la Dua Mondmilito
La unua trajno alvenis al Poznano la 10-an de aŭgusto 1848.
Parko de la Venko (Saratovo)
Historio
Post sep jaroj en 1982 oni starigis la 40-metran monumenton «Gruoj» — monumento por saratovanoj, pereintaj dum la Granda Patruja Milito (nur dum la unuaj tagoj de la Milito pli ol 130 miloj da loĝantoj foriris propravole al la fronto). Tiam en la parko jam estis komforta ĉefa aleo, junaj verdaj kreskaĵoj kaj la muzeo de batalgloro.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Antaŭ la Dua Mondmilito
En la jaro 1856 estis finkonstruita lasta parto de la fervojlinio el Jeżyce ĝis stacio Poznań Główny, kie tiu linio kunigis kun la nova fervojlinio ĝis Vroclavo. Fervojlinio el Stargard/Szczecin estis la unua fervojlinio en Poznano.
Parko de la Venko (Saratovo)
Historio
La 9-an de majo 1999 en Parko de la Venko solene malfermiĝis la Saratova ŝtata muzeo de batalgloro, kiu prezentis unikan ekspozicion de batalaj kaj agraraj teknikoj, kaj kiu nuntempe enhavas pli ol 180 ekspoziciaĵojn. Ili inkluzivas la plej famajn modelojn de soveta kaj rusa batala tekniko, ekzemple reakciaj sistemoj de la salva pafado BM-13 («Katjuŝa»), BM-24 kaj BM-21 «Grad», multe da tankoj, inkluzive la T-34-85, artileriajn pafilegojn k. t. p. Estas ankaŭ la granda parko de aviada tekniko. La unua eksponado de la Saratova ŝtata muzeo de batalgloro estas ferdeka surterataka aviadilo Jak-38, sur la piedestalo antaŭ la eniro de la parko.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Antaŭ la Dua Mondmilito
Ekde la jaro 1918 la suda parto de la linio troviĝis en limoj de la Dua Pola Respubliko. Limaj stacioj estis Kreuz (Germanio) kaj Drawski Młyn Pollando.
Parko de la Venko (Saratovo)
Nia tempo
Nuntempe sur la teritorio de la parko lokiĝas Saratova ŝtata muzeo de batalgloro, kiu prezentas al siaj vizitantoj la grandegan kolekton de armiloj kaj militaj teknikoj de la Granda Patruja Milito, kaj ankaŭ modernajn armilojn. En la ekspozicio de agrara tekniko estas prezentita ĉio de plugilo ĝis kombajno, inkluzive kampan stablon. Ekde 2014 en la muzeo estas songvidilo. Pli ol 200 ekspoziciaĵoj havas individuajn sonajn akompanaĵojn.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Post la Dua Mondmilito
Post la Dua Mondmilito, laŭ Potsdama Konferenco, la tuta fervojlinio apartenas al Pollando kaj estas la ĉefa fervojlinio el/ĝis Szczecin.
Bedřichov (distrikto Jablonec nad Nisou)
Bedřichov (Friedrichswald) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas. Somere Bedřichov servas kiel elirloko por turismo kaj bicikloturismo sur Jizera montaro. El Bedřichov ankaŭ kondukas senbarieraj padoj en la ĉirkaŭaĵon. Rekte super Bedřichov troviĝas belvedero Královka. La municipo estas kunigita per ŝoseo kaj kun Jablonec, kaj kun Liberec.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Post la Dua Mondmilito
Elektrifikacio de la linio:
Bedřichov (distrikto Jablonec nad Nisou)
Skicentrejo
vintre Bedřichov servas kiel starta loko de multaj skikuradaj ekskursoj en Jizeran montaron. Sur loka stadiono, proksime de parkumejo kaj aŭtobusa haltejo, komenciĝas skikurada Jizera magistralo, kondukanta al Nová Louka kaj poste plu direkte al Kristiánov, Na Kneipě kaj Smědava.
Fervojlinio Poznań Główny – Szczecin Główny
Post la Dua Mondmilito
Fervojlinio el Poznano estis la unua elektrizita fervojlinio sur teritorio de Okcidentpomeria Provinco.
Bedřichov (distrikto Jablonec nad Nisou)
Skicentrejo
Sur deklivoj de monto Malinový vrch estas en supermara alteco 710 ĝis 802 m ski areo Ski Bižu s.r.o. Troviĝas en ĝi 7 treniloj kaj 9 deglitejoj kun suma longeco 5,4 km.
Parko de la Venko (Saratovo)
Nia tempo
En 2003 en la parko malfermiĝis la Nacia vilaĝo de la popoloj de Saratova provinco — tio estas la vilaĝo kun veraj domoj, jurtoj, kaj palacoj de la popoloj de Saratova provinco. Ĉi tie oni povas senti la etoson de la pasinteco de ne nur rusoj, sed ankaŭ de tataroj, armenoj, baŝkiroj, kartveloj kaj aliaj popoloj, loĝantaj en Saratova provinco.
Bedřichov (distrikto Jablonec nad Nisou)
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1602.
Post la da mondmilito okazis ellandigo de germanaj loĝantoj kaj ĝisloĝigo fare de ĉeĥaj kaj pluaj etnoj.
Junqueiro
Junqueiro estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 23.836 loĝantojn en 2010.
Hatŝepsut
Hatŝepsut estis grava antikva virina faraono de la 18-a dinastio, reĝino de Egiptio (regis ĉirkaŭ 1472–1458 a.k.), unu el la plej gravaj faraonoj de Egiptio, kiu akiris senprecedentan potencon, post kiam ŝi akiris la titolon de la faraono kaj la regajn simbolojn. Ŝi estis la dua virino konata certe kiel Faraono. Laŭlonge de la historio de antikva Egiptio, kelkaj aliaj virinoj servis en ĉi tiu pozicio, sed ilia permanenta ofico estis pli mallonga. Ŝia nomumo kaj regmaniero atestas la potencon de virinoj en la antikva Egiptio, almenaŭ inter la supera klaso.
La egiptologo James Henry Brestad priskribis ŝin kiel "la unuan grandan virinon en rekordita historio."
Oni identigis ŝian mumion en 2007.
Vivo
Hatŝepsut estis filino de la faraono Tutmoso la 1-a kaj reĝino Aĥmose. Ŝi edziniĝis al sia duonfrato Tutmoso la 2-a. Ĉar ŝiaj fratoj frue mortis, ŝi kaj Tutmoso la 2-a sekvis la tronon Tutmoson la 1-an. Ŝia edzo regis verŝajne nur 3-4 jarojn kaj Hatŝepsut poste regis anstataŭ Tutmoso la 3-a, kiu estis ne ŝia filo, sed filo de Totmes la 2-a kaj iu haremvirino. Hatŝepsut transprenis direktadon de la ŝtata administrado, dum la juna Totmes la 3-a servis kiel pastro de dio Amono.
Rego
Ŝi sukcesis, ĉar ŝi havis fidelajn kaj influajn oficistojn. Hatŝepsut reformis la administradon kaj evoluigis la komercadon. Ekis grandan maran ekspedicion al Punt, al plej suda afrika parto de la Ruĝa maro. La ŝipoj realvenis plena kun oro, eburo, peltoj, pavianoj, prilaborita mirho kaj mirhoarbidoj. Oni plantigis la arbidojn en la antaŭejo de la fama templo Deir el-Behri. Impostis por ŝi Nubio, Libio. Parton de la imposto kaj la komercaj aĵoj, ŝi ofertis por la ĉefdio Amon-Reo, je kies estimo, ŝi komencis grandiozajn konstruadojn (renovigoj en la Karnaka templo, roka templo en Beni-Hasan). La plej mirakla konstruaĵo estas la belega templo de Deir el-Behri, kiun oni planis por morta memoraĵo por Hatŝepsut kaj ŝia patro.
Japana falopio
La Japana falopio (Fallopia japonica, sinonimo: Polygonum cuspidatum) estas planto el la familio de la Poligonacoj (Polygonaceae). La planto originas el Japanio, sed ankaŭ en aliaj regionoj de la mondo ĝi tre bone kreskas. Ofte en loka areo la specio abundas, kaj ne en aliaj regionoj. La planto estas de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) menciata kiel unu el la cent plej invadaj specioj de la mondo.El la Japana falopio oni izolas la polifenolon resveratrolo. Inter aliaj en naturareo la Altaj Marĉoj (Belgio) la planto disvastiĝas kiel trudiĝema specio.
En la nederlanda komunumo Renkum ekde 2015 oni uzas porkojn kiel paŝtiĝantoj de la vojbordero. La ideo estas ke la planto elĉerpiĝos ĉar la porkoj daŭre voras ĝin inkluzive la radikojn.
(9183) 1991 OW
(9183) 1991 OW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ajodjo
Ajodjo (अयोध्या, ayodhyā) estas antikva urbo en Barato. Ĝi estis la ĉefurbo de la iama gubernio Awadha, nun en la samnoma distrikto de Utar-Pradeŝo (ekde 2018). En la Ramajano, Ajodjo estis la ĉefurbo de Kosalo kaj la naskiĝloko de Ramo. En Palio, la urbo nomiĝis Ayojjhā. Dum la brita regno la regiono ĉirkaŭ Ajodjo nomiĝis Oudh. Ĝi estas sur la dekstra bordo de la rivero Sarajuo, 555 km oriente de Nov-Delhio. En Sanskrito, la vorto "ayodhyā" signifas "lokon kontraŭ kiu oni ne militu". Laŭ kelkaj sanktaj libroj de hinduismo (ekz. Brahmanda Purana) Ajodjo estas unu el la plej sanktaj lokoj de la lando.
Geografio
Ajodjo situas sur ebenaĵo laŭ flankorivero sur averaĝa alteco de 93 m. super la marnivelo. Fajzabad (Barato) troviĝas nur 7, Gonda (urbo) 43, Sultanpur 60, Basti 56, Akbarpur (Ambedkar Nagar) 61, Barabanki 102, Rajbareli 113, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 124, Kanpur 194, Agra 415, tutlanda ĉefurbo Delhio 532, Kolkata 780, Mumbajo 1295 kilometrojn (aere).
Lingvoj
En Fajzabad la oficiala lingvo estas la hindia, al kiu aldoniĝis la urdua, krome la loka en:Awadhi language.
Trafiko
En Ajodjo flughaveno funkcias. La fervoja kaj voja kontaktoj estas tre bonaj. Pontoj helpas la trafikon.
Klimato
Ajodjo situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Cwa). La temperaturo varias inter 17-32 °C. En la plena jaro pluvas averaĝe 1103 mm, plej ofte pro la sudokcidenta musono inter junio-septembro.
Bormann
La familinomo Bormann povas signifi unu el la jenaj:
Galaŝko
Galaŝko (Галашкe; Галашки) estas vilaĝo en Sunĵa distrikto de Inguŝio, Rusio.
Geografio
Galaŝko situas sur maldekstra bordo de rivero Assa.
Ĝi havas 54 stratojn.
Toponimio
Ekzistas malsamaj opinioj rilate devenon de la ĉefa toponimo. Aleksandr Tvjordij asertas, ke la vilaĝa nomo formiĝis de gala (turo) kaj ŝ (indico de pluralo) kaj afikso kije, kiu indikas direkton de moviĝo al tiu ĉi objekto, do temas pri moviĝo al turoj. Profesoro Alimbek Kurkijev opinias, ke la toponimo formiĝis de jenaj komponentoj: galaj (nomo de la klano), ŝ (plurala afikso) kaj ka (toponimkrea sufikso, kiu devenas de sufikso de loka direkta kazo aŭ postpozicio. Do li asertas, ke Galaŝko signifas laŭvorte al galajoj. Do temas pri granda klano galajoj, kiu estas branĉo de orstĥojoj-karabulakoj kaj eliris de la Galaja interkrutejo. Laŭ li la vilaĝo estis nomita honore al fondintaj ĝin galajoj kaj aperis en 1850. Krom la galajoj la fondiĝon partoprenis ĉefe inguŝoj de la eksa Galgaja societo de la montara Inguŝio.
Mikrotoponimio de la vilaĝo estas priskribita en libro de A. Sulejmanov «Toponimio de Ĉeĉenio».
Historio
Laŭ legendo Galaŝkon fondis orstĥojoj, kiuj alvenis de vilaĝo Jandare, jam troloĝigita. Post tio ili fondis Muĵganon kaj Merĵon.
Vilaĝo Galaŝko meze de la 19-a jarcento iĝis centro de formiĝo de la teritoria inguŝa societo — galaŝkoj. Galaŝko estas klana vilaĝo kaj centro de la inguŝa klano Galajevoj. La vilaĝo ĉiam estis grava aulo de la antaŭmontara Inguŝio kaj ludis gravan strategian rolon, ĉar ĝi blokis elirejojn de montoj al ebenaĵoj. Dum la tempo de Imamo Ŝamil Galaŝko estis parto de Nord-Kaŭkaza imamato kaj estis centro de la aparta Galaŝka naibejo.
Somere 1913 pro incendio la vilaĝo tute forbrulis kaj estis rekonstruita en la sama loko.
Ĝis komenco de la 1960-aj jaroj ĝi estis distrikta centro, sed poste cedis tiun ĉi statuson al Sunĵa distrikto.
La la Islama regimento de speciala destino embuske atakis kolumnon de la 99-a divizio de speciala destino de la Internaj Trupoj survoje inter Galaŝko kaj Alĥasto. La kolumno konsistis el du kamionoj «Ural» kaj unu blendveturilo. El 22 rusiaj militistoj 19 estis mortigitaj, 2 vunditaj. Unu kamiono estis detruita.
La ĉirkaŭ 300 ĉeĉenaj gerilanoj subestre de Ruslan Gelajev ivadis Inguŝion de Kartvelio por penetri Ĉeĉenion. La ilia taĉmento ekbatalis ĉe Galaŝko kontraŭ rusiaj trupoj. Sekve de la batalo pereis 17 ĝis 21 rusiaj militistoj kaj 5 ĝis 110 gerilanoj. Aliaj atakintoj sukcesis fuĝi al Ĉeĉenio. Dum nokta invado de la gerilanoj en la vilaĝon la edukistino de loka infanĝardeno Marem Arapĥanova brue forpelis la invadintojn kaj ŝirmis per sia korpo edzon. Ŝi estis trafita de mitraletpafo, sed tiu ĉi bruo vekis najbarojn. Pro tio ŝi estis honorigita kiel Heroo de Rusio (postmorte).
La gerilanoj embuske atakis ĉe la vilaĝo grupon da militistoj. Unu kirasita transportilo estis damaĝita, tri militistoj vunditaj.
La en iu domo okazis eksplodo, kiu tute detruis ĝin. Sub ruinoj pereis du homoj kaj estis grave vundita unu. Ĉiuj ili estis aktivaj gerilanoj, naskiĝintaj en Gudermeso, kaj preparis eksplodaĵojn por atakoj.
Ekonomio
En vilaĝo funkcias la ŝtata entrepreno «Galaŝko», kiu sur pli ol 500 hektaroj kultivas tritikon, hordeon, maizon kaj aliajn grenojn.
Fine de 2009 estis malfermita brikofabriko «Giperpress», konstruita danke al ŝtataj subvencioj. Ĝi estas la unua en Inguŝio, kiu produktas presitajn brikojn, ne bakitajn. Ĝi povas produkti ĝis 5 milionoj da brikoj jare. En la fabriko laboras 40 homoj.
Granda problemo estas senlaboreco. En 2009 en la vilaĝo estis 650 senlaboruloj.
Socia infrastrukturo
Galaŝko havas statuson de la municipo «vilaĝa loĝloko Galaŝko» kaj estas estrata de la vilaĝa konsilio kaj ties prezidanto.
En Galaŝko troviĝas kontraŭtuberkuloza sanatoria-arbara lernejo, du mezaj kaj unu submeza lernejoj, malsanulejo, sportkomplekso konstruita en 2002. Funkcias fajrobrigadejo. En 2015 malfermiĝis plurfunkcia ŝtatserva centro.
Aisina
Aisina dialekto estas dialekto de la aragona lingvo, kiu estas parolata en la aragona valo de Aísa kaj en la urboj de Aísa, Esposa kaj Sinués.
Galaŝko
Socia infrastrukturo
En 2005 estis konstruita malaltprema gasdukto kaj akvodukto, konstruita en 2005 kaj rekonstruita en 2007.
En 2003 estis konstruita ponto trans riveron Assa, kiu kunigis du partojn de Galaŝko kaj vilaĝon Datiĥo. La ponto larĝa je 12 kaj longa je 78 metroj estas konstruita apud tiu malnova, detruita samjare de ŝlimtorento.
Oni planas konstrui fervojon Galaŝko — Kotlarevskaja — Mozdoko, longa je 135 km kun paralela ŝoseo.
En 2013 estis konstruita subcentralo pova je 110/35/10 kV.
Loĝantaro
Komence de la 1990-aj jaroj en la vilaĝo estis 500 domoj kun iom pli ol 4000 loĝantoj. En 2009 estis jam 720 domoj kaj pli ol 6100 homoj. Kreskon kaŭzis ĉefe reveno de naskiĝintoj de la vilaĝo al la naskoloko.
Laŭ la Tutrusia censo de 2010, en Galaŝko loĝis 6 597 inguŝoj (99,0 %) kaj 65 reprezentantoj de aliaj etnoj (1,0 %).
Tajpa konsisto
En Galaŝko loĝas reprezentantoj de diversaj tajpoj.
Interesaĵoj
En Ĉeurba distrikto, Sverdlovska provinco ekzistas vilaĝo Bolŝije Galaŝki ( Granda Galaŝko).
Ĉagang
Ĉagang (Ĉagang-do) estas provinco de Nord-Koreio. La provinco estis formita en 1949 kiam estis apartigita de Nord-Pjongan. Ĝia ĉefurbo estas Kangje, alia grava urbo estas Manpo.
Ĉagang troviĝas en la nordokcidento de Nord-Koreio. Ĝi havas limojn norde kun Ĉinio, oriente kun la provincoj Rjanggang kaj Sud-Hamgjong, okcidente kun la provinco Nord-Pjongan kaj sude kun Sud-Pjongan. Ĝi estas la plej montara provinco de la lando kun 98% da montara sur teritorio.
La provinco havas malsaman klimaton kiel tiuj de la korea duoninsulo. Ĝi estas tre influita de la azia kontinento, kun temperatura altiĝo en printempo kaj fortaj malaltiĝoj en aŭtuno.
En la provinco abundas riveroj kaj mineralkampoj kun plumbo, zinko, oro, molibdeno, kupro, volframo, grafito, fero, kaj ĝi estas unu el la ĉefaj rimedfontoj de la lando.
100 (nombro)
Cent (100) estas la natura nombro kiu estas post 99 kaj antaŭ 101.
La nombro 100 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Laŭ skribo
Ĉina skribo: 百
Pri nombroj [100, 200)
Ĉi tiu ĉapitro estas pri nombroj ekde 100 inkluzive ĝis 200 malinkluzive.
Aroj
Jenaj aroj enhavas erojn kun numeroj 100 ... 199:
Tunguska
Tunguska aŭ Tungusko povas esti:
Regiono:
Riveroj:
Evento:
Filmo: