cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bill Evans (pianisto)
1958/59: La kunlaboro kun Miles Davis
Kiel pianisto en la frua sesopo de Miles Davis Evans unuafoje famiĝis al pli granda publiko. Davis enigis la pianiston por koncertvojaĝo en sian bandon, en kiu muzikis John Coltrane, Paul Chambers kaj Philly Joe Jones. Li estis tiutempe la ununura blankula muzikisto, kiun Davis enprenis en sian bandon, kaj je koncertoj li foje povis eksenti la malestimon de siaj nigrulaj kunmuzikistoj, kiuj riproĉis Majlson, ĉar li dungis blankulan muzikiston. Davis-biografo Eric Nisenson priskribis, kiel la bandestro provis „Billon Evans, sinretenan kaj en-sin-memiĝinta viron, logi el lian rezerviĝon“. „Kiam la muzikistoj kunsidis kaj diskutis pri io kaj Bill ankaŭ aŭdigis sian opinion, Miles ofte rigardis lin malestime, diris seke: „ni ne bezonas vian blankulan opinion“ kaj subridis raŭke. La unuajn fojojn Evans estis konsternita, sed post tempospaco li ekkomprenis, ke tio nur estis la mordema senco por humuro. Per tio, ke li spritaĉis pri tio, li volis atingi, ke Bill kiel ununura blankula membro de nigrula bando sentu sin senstreĉiĝinta.“ Meze de majo de 1958 la bando koncertis en Cafe Bohemia; semajnon poste Evans kunverkis surdiskigojn por Columbia Records, por kiuj Davis plilarĝiĝis la ensemblon per Cannonball Adderley al sesopo. Je tio ekestis i. a. 12-minuta versio de la normkanto „Love for Sale“, „lia ja plej bona verko kadre de ĉi tiuj sonregistraĵoj. Li aliras la temon en sia soloo ja gardeme, skizas ofte nur fragmente, ludas tamen treege devige kaj imprese“. Kromaj titoloj de ĉi tiuj maja kunsido estis „On Green Dolphin Street“, „Fran-Dance“ kaj „Stella By Starlight“, kiuj estas destinita de „transira karaktero“ al modala ĵazo. Kun la bando de Miles Davis li prezentis junion de 1958 unuafoje je la Newport Jazz Festival, du monatojn poste je ĵazfesto de Columbia en la novjorka Plaza Hotel (Jazz at the Plaza, Vol. 1), je kio ekestis „spirraba“ unua koncertversio de „My Funny Valentine“. „Evans jen igas klare per sia pianludo sian povon de romantismaj pianoimprovizadoj laŭ linia svingo.“
Pro sia blankuleco ankoraŭ estis pridisputata; „kiel ajn brile Evans ludis, lia dungiteco ĉe Davis kaŭzis disputo en ĵazaj rondoj.“ Oktobron li forlasis la bandon de Davis, aviadis al siaj gepatroj, kiuj intertempe vivis en Florido, kie li ripozis. Reveninte al Novjorko, li faris kroman albumon por Riverside, Everybody Digs Bill Evans. Marton de 1959 li daŭrigis sian kunlaboron kun Miles Davis. Pri la preparado Evans diris pli malfrue en intervjuo:
Louvroil
Geografio
Ĝi troviĝas proksime al la landlimo kun Belgio. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur 5,9 km².
Výrovice
Výrovice (Wairowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1299.
Louvroil
Administrado
Louvroil apartenas al la kantono Maubeuge-Sud, kies ĉefurbo estas Maubeuge. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Bill Evans (pianisto)
1958/59: La kunlaboro kun Miles Davis
Sur la tiam ekestanta albumo Kind of Blue (1959) li estas aŭdebla je ĉiuj pecoj escepte la pecon „Freddie Freeloader“, je kiu alvenis Wynton Kelly. Rimarkinda jen ne nur estas lia tute aparta, nova sono kiu esence kontribuis al la karaktero de ĉi tiu fama sonregistraĵo, sed ankaŭ lia komonaĵo „Blue in Green“. Miles Davis asertis pli malfrue, ke li mem verkis la pecon, sed almenaŭ la akordsinsekvo kaj la aranĝaĵo devenis de Bill Evans. samkiel ankaŭ la materialon por „Flamenco Sketches“ (laŭforme de „Peace Piece“ Evans ludis ĝin sur sia albumo Everybody Digs Bill Evans).
Bill Evans esprimis siajn spertojn kun la bando de Miles Davis jene:
Ekde 1959 ĝis 1961: La triopo kun Scott LaFaro Paul Motian
Post apero de Kind of Blue por Evans nepre estis klare, ke piano-triopo por li estas ideala ensemblo por lia verkado; „En tia kreemo, kian li komprenis ĝin, estis pli bone realigebla“ ol en pli granda ensemblo kun blovinstrumentoj. En 1959 Bill Evans instruis ĉe la Ĵazlernejo je Lenox kaj kunverkis la sonregistraĵon de la filmmuziko „Odds Against Tomorrow“ de John Lewis. Meze de 1959 li komencis serĉi taŭgajn kunulojn. Miles Davis helpis la pianiston je tio, enradikiĝi per propra triopo en la novjorka ĵazmondeto kaj akiri eblecojn prezenti. Tian eblecon li havis: ekzemple li devis defendiĝi en koncerto apud Benny Goodman, kiu ĵus grandioze re-surscenejiĝis kaj rigardis la Evans-triopon apetitvekigilo por sia propra prezentado. Kunmuzikistoj amase eniris kaj forlasis la triopon. Ene de 14 tagoj li eluzis ses basistojn kaj kvar frapinstrumentistojn, ĝis kiam li eltrovis, ke li plej bone harmonias kun la sperta frapinstrumentisto Paul Motian kaj kun la juna kontrabasisto Scott LaFaro. Ili havis same kiel li antaŭ-okule komunan celon, nome kunkreski kiel daŭrema triopo kaj realigi siajn muzikajn ideojn. Por ĉi tiu celo ili prokrastis aliajn eblecojn por prezenti. Ekde 1959 ĝis 1961 ili surdiskigis kun Evans siajn plej ŝatatajn muzikpecojn kiel „Someday My Prince Will Come“, „Come Rain or Come Shine“, „Israel“, „Blue in Green“, „Waltz for Debby“, je kio la lastaj du komponaĵoj devenas de Evans – „Waltz for Debby“ aludis lian nevinon. Ili aperis sur la albumoj Portrait in Jazz kaj Explorations. Je la supro de sia kariero la kunverkado finiĝis per la subita morto de LaFaro en 1961 post aŭtoakcidento – nur dek tagojn post la registradoj de la triopo la 25-an de junio 1961 por Village Vanguard. Tiutempe ankaŭ datiĝas unu el la lastaj gravaj verkoj de la gastmuzikisto Evans: Februaron de 1961 li muzikis por la albumo The Blues and the Abstract Truth de Oliver Nelson ĉeflanke de Eric Dolphy, Freddie Hubbard, Paul Chambers kaj Roy Haynes.
Ekde 1961 ĝis 1969: Verkado por Verve Records
Evans retiriĝis dum la resto de la jaro, kaj nur oktobron de 1961 Orrin Keepnews sukcesispersvadi lin, ke li denove surdiskigu, li kunmuzikis je unu albumo de Mark Murphy. Kun lia nova kontrabasisto Chuck Israels decembron ekestis sonregistraĵoj kun Herbie Mann (Nirvana). Dum la monatoj post la morto de LaFaro Evans estis pliiginta sian heroinkonsumon, kio malfaciligis lian revenon en la ĵazan mondeton. Post la sonregistradoj por Nirvana Helen Keane fariĝis per perado de Gene Lees lia mastrumantino, kiu baldaŭ ekkontraktis kun Verve Records, post kiam diskeldonejo Riverside estis enirinta en financajn malfacilaĵojn.
En aprilo la produktisto de United Artists, Alan Douglas, kunigis Bilon Evans kun gitaristo Jim Hall, kun kiu li tiam duope verkis la albumon Undercurrent. „La delikata ekvilibro de la muziko montras la eksterkutiman senton de la du artistoj, kiu elverkis ekzemple interplektitan muzikan filigranon.“ Hall kunverkis julion de 1963 ankaŭ la unuan albumon de Evans, je kiu la pianisto ariĝis ĉirkaŭ sin pli grandan ensemblon, Interplay kun trumpetisto Freddie Hubbard. Poste aperis denove du albumoj por Riverside, How My Heart Sings! kaj la balado-albumo Moon Beams (kun la komponaĵo „Re: Person I Knew“ kiel anagramo pri Orrin Keepnews), kun lia nova basisto Chuck Israels. Ĉi tiu kaj ankaŭ Motian ne estis disponeblaj por la unua sonregistrado de Evans por Verve; ĝi do okazis kun Shelly Manne kaj Monty Budwig (Empathy).
Krom triopo-registraĵo Creed Taylor laŭiris por Verve ankaŭ aliajn planojn: Per plurtavola registrado li muzikigis la pianiston kun si mem improvizaĵojn trioble metitajn unu super la alian; ĉi tiun teknikon antaŭe jam uzis Lennie Tristano je „Turkish Mambo“. Por Conversations with Myself li ricevis en 1964 la unuan el sep Gremiojn. Creed Taylor kombinis lin ankaŭ kun la muziko de Gary McFarland kaj kunigis li finfine kun Claus Ogerman kaj lia orkestro; sur la programo estis filmmuzikaj furoraĵoj (The V.I.P.’s Theme), kiuj tamen cedis al la pianisto preskaŭ neniun eblecon por improvizado. Post la foriro de Taylor disde Verve la diskeldonejo ne plu realigis tiajn komercajn projektojn kun la pianisto.
NGC 5593
NGC 5593 (aliaj indikoj — OCL 926, ESO 175-SC8) estas malfermita stelamaso en konstelacio Lupo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1961 ĝis 1969: Verkado por Verve Records
Krom kun siaj regulaj Evans verkis ankaŭ kun Monica Zetterlund (1964) kaj Jeremy Steig (What’s New, 1969). Kun Lee Konitz li gastis en 1965 ĉe la Berliner Jazztage kaj kun kvaropo, en kiu krom Konitz ankaŭ muzikis Niels-Henning Ørsted Pedersen kaj Alan Dawson, finfine li koncertvojaĝis tra Eŭropo. Kontrabasiston Israels anstataŭis en 1966 Eddie Gomez, kun kiu Evans tiam kunverkis dek unu jarojn (ĝis la sonregistradoj por You Must Believe in Spring 1977), je kio la koncertregistraĵoj de la Ĵazfestivalo de Montreux en 1968 estis supro. Ĉi tiun jaron Evans ankaŭ prezentis je muzika funebrosolenaĵo pri la murdo de Robert Kennedy, je kiu li muzikis „Elegia“ de Ogerman, triopoversion de „Time Remembered“ soloon de sia „In Memory of His Father“. Dum tiu tempo li ankaŭ serĉis novan frapinstrumentiston por sia triopo; Post interludoj de Philly Joe Jones 1962, Shelly Manne 1963 kaj 1966, Larry Bunker 1964/65, Arnold Wise 1966 kaj Jack DeJohnette 1968 li trovis nur fine de 1968 per Marty Morell la idealan kunmuzikiston, kun kiu li gastis en 1970 je la Ĵazfestivalo de Montreux.
Laktosuko
Ĥilo, Laktosuko (aŭ latekso) nomatas tiu suko, likvaĵo de la plantoj, kiu estiĝas ĉe rompo, vundiĝo de la planto kaj havas la denson, aspekton de lakto. Ĉ. 2000 plantoj enhavas laktosukon, la plej gravaj estas la specioj de eŭforbiacoj, morusacoj, kompozitacoj.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1970 ĝis 1980: La lastaj jaroj
Pro estimo de sia unua produktisto Orrin Keepnews li komencis en 1973 sian kunlaboron kun Fantasy Records. La jaro 1974 alportis al li personajn ŝanĝojn: Post la morto de sia unua edzino Ellaine en la jaro 1972 li geedziĝis kun Nenette Zazarra, kaj naskiĝis lia ununura filo Evan, kiu pli malfrue laboris kiel filmkomponisto kaj instrumentisto en la holivudaj studioj,. La gepatroj tamen disiĝis malmultajn jarojn poste.
Laktosuko
Ne ĉiu laktosuko estas blanka: kelidonio havas flavan sukon (la flavan koloron donas la alkaloido protoberberino).
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1970 ĝis 1980: La lastaj jaroj
Por MPS-albumo (Symbiosis) li denove kunlaboris kun Claus Ogerman. En 1975 li verkis albumon kun kantisto Tony Bennett, i. a. kun versio de la normkanto „My Foolish Heart“. Dum siaj lastaj vivojaroj, en kiuj li koncertvojaĝis preskaŭ tri kvaronojn de ĉiu jaro, li formis kun Joe LaBarbera kaj Marc Johnson triopon, kun kiu li i. a. prezentis sian lastan koncerton en Village Vanguard.
Laktosuko
Sinteza latekso povas ankaŭ esti produktata per polimerigo de naftaj derivaĵoj.
Bill Evans (pianisto)
Ekde 1970 ĝis 1980: La lastaj jaroj
Je la komenco de plursemajna vojaĝo de la triopo tra la nordokcidento de Usono printempon de 1979 Evans eksciis pri la sinmortigon de sia frato Harry. Ĉi tiu novaĵo ekscitis li profundege, kaj parto de la koncertoj devis esti malanoncita. Marc Johnson memoras:
La morto de la frato kreis cezuron en la vivo de la pianisto; tio evidentiĝas por Evans-biografo Hanns E. Petrik ankaŭ el la cirkonstancoj de ĉi tiu mortokazo: Harry estis liberiginta sin de sia instruista laboro, „por povi helpo al Bill je la kontraŭbatalado de liaj drogoproblemoj. La seniluziiĝon pri la senŝanceco de ĉi tiu intenco, ligite kun privataj problemoj, li eble ne povis subigi – hejme en Luiziano li pafmortigis sin.“ Kun Joe LaBarbera kaj Marc Johnson por lasta fojo li vojaĝis aŭguston 1980 tra Eŭropo, kio rezultigis i. a. la koncertregistraĵon The Paris Concert. Lia sanstato tamen estis tiom malboniĝinta, ke li nur grandapene povis prezenti. Lasta gastiganto sur la kontinento estis la 15-an de aŭgusto la ĵazklubejo de Bad Hönningen, kiu sonregistris la koncerton. Sekvanta vojaĝo kondukis en la okcidenton de Usono; mallonge antaŭ lia sinanonca morto li prezentis ekde la 31-a de aŭgusto ĝis la 7-a de septembro 1980 en la ĵazklubejo Keystone Korner je San Francisko, kion li nur pene eltenis (la sonregistraĵoj aperis postmorte kiel The Last Waltz kaj Consecration). La 9-an de septembron li reiris al Novjorko, kie estis anoncita koncerto en la ĵazklubejo Fat Tuesday’s Club. Evans fartis malfortike kaj sukcesis elteni nur unu versperon; poste Andy LaVerne tranprenis lian parton. Oni transportis Bilon Evans en la Mount Sinai Hospitalon, kie li tuj perdis la konscion kaj mortis la 15-an de septembro.
Evans tenis dumvive malfortikan sanon, kion fortigis drogoproblemoj. Dum la tempo ĉe Miles Davis li estis heroinmania; La manion li ja povis regi komence de la 1970-aj jaroj, konsumis tamen plue kokainon kaj aliajn drogojn. Li mortis finfine je la amasiĝintaj sekvoj de sia maniula pasinteco – trarompiĝintaj stomakaj ulceroj, cirozo sekve de multjara hepatito kaj pneŭmonito.
Komponaĵoj
Kvankam Evans estas rekonata kiel interpretanto de normkantoj kaj kiel improvizanto, li ankaŭ verkis produkteme kaj sukcese kiel komponisto. Kelkaj el liaj pecoj apartenas nuntempe al la klasikaĵoj de ĵazo kiel Blue In Green, Very Early, Turn Out The Stars, Time Remembered kaj Waltz for Debby, omaĝa al lia nevino. Aliaj pecoj, kiujn Evans ofte muzikis, estis Letter To Evan (omaĝo al lia filo), NYC’s: No Lark (anagramo pri Sonny Clark), One for Helen kaj Song for Helen (ambaŭ omaĝitaj al lia mastrumantino Helen Keane), Peace piece, Peri’s scope, Re: Person I Knew, Show Type Tune (alianome Tune for a Lyric), A Simple Matter of Conviction, Since We Met, 3/4 Skidoo, la dekdutona komponaĵo Twelve Tone Tune (alianome T.T.T.) kaj Twelve Tone Tune Two (alianome T.T.T.T), The Two Lonely People (alianome The Man and the Woman) kaj We Will Meet Again, kiun li omaĝis al sia mortinta frato Harry.
Post la morto de Evans granda aro da muzikistoj verkis temo-albumojn de liaj komponaĵoj, ekzemple jam en 1980 Gordon Beck (Seven Steps to Evans). En 1986 arĉkvaropo Kronos Quartet surdiskigis Music of Bill Evans, en 1990 Paul Motian surdiskigis kun Joe Lovano kaj Bill Frisell Bill Evans: Tribute to the Great Post-bop Pianist. Sekvis albumoj de John McLaughlin (Time Remembered: John McLaughlin Plays Bill Evans, 1993), Fred Hersch (Evanessence: Tribute to Bill Evans, 1998), Enrico Pieranunzi (Evans Remembered, 2000), Bud Shank (Bud Shank Plays the Music of Bill Evans, 2004) kaj Eliane Elias (Something for You: Eliane Elias Sings and Plays Bill Evans, 2008).
Modeluloj
Evans enigis en sian stilon diversfontajn elementojn. Mark C. Gridley klarigas pri tio: „Liaj longaj, rapidaj, mole konturitaj melodilinioj el okonaj notoj memoras al saksofonisto Lee Konitz, kiu apartenas al liaj fruaj influantoj. Ĉar Konitz mem ricevis impulsojn de la stilo de pianisto Lennie Tristano, la ludmaniero de Evans nerekte deduktiĝas de Tristano. La pianosolooj de Evans ankaŭ estas transprenita el elementoj de bibop-pianisto Bud Powell. Foje Evans uzas ankaŭ kelkajn blus-figurojn, kiuj povus deveni de Horace Silver, kiu en la 1950-aj jaroj havis vastan influon. Krome Evans evoluigis siajn ideojn por solo-improvizadoj, kiuj malkaŝas proksimecon al Nat Cole, kiu siaflanke influis [la muzikistojn] Bud Powell kaj Horace Silver. Aldone Evans mem nomas Ĝorĝon Shearing kiel modeludon, kiu malfermis al li la okulojn por la beleco de sonoj.“
Verkadmaniero kaj evoluo
Dum intervjuo en 1978 kun Marian McPartland Evans esprimiĝis jene pri sia verkadmaniero kaj sia evoluo:
Evans enportis sian tuta pianistan povon kaj harmonian scion el sia klasikmuzika pianisto-edukado en la ĵazmuzikon. Per tio li pliriĉigis ĉi tiun per esencaj elementoj de la klasikromantisma muziktradicio. Por lia pianludo precipe la romantisma komplikeco, linia-kantebla melodia kondukado, harmonia varieco kaj ritma variantoriĉeco estas tipaj. Lia pianista frapmaniero ebligis al li treege subtilan kaj diferencigitan formadon de temoj kaj solooj.Lia harmoniaro enigas senpene „nigrulajn“ kaj „blankulajn“ lingvaĵojn: bluson per novigaj blokakordoj influitaj de la eŭropa impresionismo, plurtonaleco kaj plurakordoj. Lia improvizostilo estas treege kantebla – eĉ de „orkestraj“ akordoj oni ĉiam elaŭdas la melodion – kaj lirika. Aldoniĝis ega formsenco, kiu ankaŭ liajn improvizadojn ne superbordigis, sed enigis en la antaŭdonitan kadron de muzikpeco.
Jiggs Whigham klarigis la specifan akordan ludmanieron jene: „Pianiste Evans efikis alie ol ekzemple la muzikistoj de la Bud-Powell-skolo. Kiam li ludis akordojn, li ne nur ludis ilin bloke, sed tre fajne diferencigite, fortikigante aŭ akcentante ene de la akordo unu aŭ plurajn tonojn. Ankaŭ la sinsekvon de siaj akordoj li lerte enscenigis: ĉiam denove aliajn akordmetaĵojn kadre de linia ludmaniero.“
Por lia basisto Chuck Israels lia plej granda kontribuo kadre de la ĵazevoluo estas „la kreopova uzado de tradiciaj teknikoj“, ekzemple lia legato-ludo kaj „la arte ellaborita linia aspekto de lia harmoniaro“, baziĝanta sur Chopin, kaj liaj strukturaj enŝovaĵoj, kiuj memorigas pri Sergej Rachmaninoff, Liszt kaj Debussy. Lia frazigo kaj lia ritmaro baziĝas sur tradicio, kiu deiras de Charlie Parker, „liaj frazoj komenciĝis kaj finiĝis je ĉiam ŝanĝiĝantaj momentoj, ofte eĉ transpaŝantaj la limojn inter la unuopaj sekcioj de muzikpeco.“
Triopokoncepto
Stilforma estis ĉefe la koncepto de de la triopa muzikado kun Scott LaFaro kaj Paul Motian; el ĉi tiu fruktodona kunverkado originis aro da vojrompaj sonregistraĵoj. Evans kondukis sian „piano-triopo-koncepton al nova formo de integriteco, nuligante la rigidan rolo-disdonon de soloo kaj akompano. Krom lia unua triopo precipe lia lasta ensemblo kun Marc Johnson kaj Joe LaBarbera (1978–1980) estas nomata kiel supro de ĉi tiu „telepatia kunmuzikado“. „Li trovis je tio en virtuoze dialoga voĉo-elŝanĝo kaj en ‘samtempa improvizado’ ekvivalenton al sia persona stilo praktikebla en kolektivo.“ Recenzisto Joachim-Ernst Berendt tekstis:
Laŭ opinio de Herbie Hancock lia koncepto de pianotriopo malfermis al muzikistoj tute novan vojon muziki kune: „Estis ne nur lia pianludo, kiu estis infludona. Lia koncepto de triopomuzikado, kiun li unue elverkis kun Scott LeFaro kaj Paul Motian, proponis tute novan vojon por muzikistoj en pianotriopo, kunmuziki kohere unu kun la alia.“ Jam la unua komuna albumo Portrait in Jazz el 1959 montras jam novan bandokoncepton: Evans, LaFaro kaj Motian jam dum la prezentado de la temoj kaj ne nur dum la solooj muzikas plene egalrajtaj apude kaj kune. La kontrabaso transprenas melodiliniojn en la supra registro, kaj la frapinstrumentaro tenas ilin kune per komentaj kontraŭfiguroj. Miroslav Vitouš juĝis: „[…] la komunikado inter la muzikistoj faras ĝin unu el la plej gravaj ensembloj.“ „Fakte la triopanoj konversaciis unu kun la alia, je kio la kunuloj reagis delikate, preskaŭ sismografe unu kun la alia,“ jen Michael Naura La piano ne malofte ludas „frapinstrumentaron“ per perkutaj, ritmaj kaskadoj kaj arpeĝoj (rompitaj akordoj). Per tio la kutima dispartigo de solovoĉo (piano) kaj akompanado (kontrabaso, frapinstrumentaro) estas trarompita. Ĝin anstataŭas novspeca „polifonio“, kiu generas tute apartan, ne-intermikseblan tutosonon de la triopo. Evans jen atingis vere „telepatian“ komunikadon kaj intimecon inter la muzikistoj. Ĉi tiu „ĉambromuzika“ denseco ekde tiu momento fariĝis unu el liaj rekoniloj por la venontaj jardekoj. Per tio li ebligis – alie ol li mem antaŭe estis travivinta – al siaj kunmuzikistoj plenan disvolviĝon. Li evoluigis ĉi tiun triopomuzikadon dumpase de sia kariero kun ŝanĝiĝantaj kunmuzikistoj al perfekteco ĝis nun nesuperita.
Pri sia muzikado en la triopo kaj aliaj ensembloj Evans mem esprimiĝis jene:
En intervjuo kun Marian McPartland 1978:
Influo kaj honoradoj
Evans plilarĝigis la muzikan esprimpovon de tradicia ĵazo kaj efikis stilforma, tio signifas: Li influis tutan generacion de pianistoj kiel Herbie Hancock, Chick Corea, Brad Mehldau, Richard Beirach, Enrico Pieranunzi, Fred Hersch, Michel Petrucciani, Steve Kuhn kaj ĉefe Keith Jarrett.
La pianisto estis ofta venkinto de publiko-enketoj kaj ricevis por la albumoj Conversations with Myself (1963), Alone (1967), Live at Montreux Festival (1969) kaj por The Bill Evans Album (1972) Gremion. En 1994 Evans estis postmorte distingita per Grammy por la dumviva verkado.
Lesonice
Nomon Lesonice havas pluraj municipoj:
Bill Evans (pianisto)
Influo kaj honoradoj
La asteroido 6007 Billevans estis nomita en lia honoro.
Notoj
<references group="Rimarkoj"/>
Referencoj
<references group="Petrik"/>
<references group="Nisenson"/>
<references group="Kunzler"/>
<references group="Wießmüller"/>
<references group="Berendt"/>
<references group="Meeder"/>
<references group="Gridley"/>
<references group="Coker"/>
<references group="Viera"/>
<references group="Time"/>
<references group="Kai"/>
(14192) 1998 XA33
(14192) 1998 XA33 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nikotinamido
Nikotinamido estas kemia kombinaĵo pri formulo: C6H6N2O fabrikata per oksidado de nikotino.
Oni konsideras la nikotinatan acidon kaj nikotinamidon kiel vitamino PP ĉar ambaŭ agas kontraŭ la malsano pelagro.
Tektona kovraĵo
Tektonaj kovraĵoj, surŝovkovraĵoj, estas ebenaj aŭ ondoformaj petrokorpoj en faldmontaroj, kiuj ofte dikas plurajn kilometrojn kaj povas etendiĝi ĝis pluraj miloj da kvadratkilometroj. Se montaro estas konstruita plejparte el tiaj kovraĵoj aŭ estas je vasta areo surŝovita de unu kovraĵo, la geologo parolas pri kovraĵmontaro.
Strukturo
La ŝovitaj petrokorpoj povas esti movitaj pli ol 100 km forde sia originregiono, nomata kovraĵradiko, ĝis al sia frunta rando, nomata kovraĵfrunto. Kovraĵoj, kiuj kunage de la gravito deglitis de faco iom dekliva, nomiĝas glitkovraĵo.
Scheden
Scheden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Mercia
Mercia estis anglosaksa regno en la meza parto de Anglio. Ĝi fondiĝis en la 6-a jarcento. De la 7-a jarcento ĝis la alveno de la danoj en la mezo de la 9-a jarcento, la reĝoj de Mercia ofte tre potencis.
Jules Wijdenbosch
Jules Albert Wijdenbosch naskiĝis en Paramaribo, Surinamo, la 2-a de majo de 1941. Estas politikisto kaj ĉefministro de Surinamo inter 1987 kaj 1988, denove elektita en 1990 ĝis 1991. Li estis membro de la Nacia-Demokratia Partio de Surinamo, kaj estis elektita Prezidento de la Respubliko en 1996. Pro la protestoj inter 1998 kaj 1999 kaj la akuzoj de administra korupto, la parlamento kunvokis antaŭigitajn balotadojn en 2000.
La antaŭigita balotado de la 25-a de majo de 1991 donis klaran venkon al la estro de la NPS Ronald Venetiaan, tiam estro de alianco multetna. Lia registaro malpliigis la povon de la armeo en la politika vivo de la lando kaj en 1992 oni malfermis procezon de pacigo kun la gerilaj grupoj kiuj aliĝis al politikaj partioj. La balotado de 1996 donis venkon al Venetiaan, sed oni rekalkulis la voĉdonojn, kaj oni donis tiam la venkon al boŭtersista Jules Wijdenbosch de la NDP.
Balono (apartigilo)
Balono havas plurajn signifojn.
Diablo Swing Orchestra
Diablo Swing Orchestra estas muzika gruppo el Svedio kaj ludas avangardan metalrokon. Muziko de «Diablo Swing Orchestra» sekvas el klasika orkestra kun miksaĵo de ĵazo, metalroko, kaj violonĉela muziko kaj opera kanto kun anglaj kaj italaj tekstoj.
Interreta gazeto «Metal Storm» en 2006 aljuĝis al tiu grupo venkon en nominacio „Surprizo de jaro“ pro albumo „The Butcher’s Ballroom“.
(32397) 2000 QL214
(32397) 2000 QL214 estas granda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Itzehoe
Itzehoe estas urbo en Germanio, en la federacia lando Ŝlesvig-Holstinio. Ĝi situas en la distrikto Steinburg kaj estas ties administra centro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La urbo troviĝas borde de la rivero Stör, ŝipebla alfluaĵo al la rivero Elbo, 51 kilometrojn nordokcidente de Hamburgo kaj 24 kilometrojn norde de Glückstadt.
La preĝejo St. Laurentii el la 12-a jarcento, la kastelo Breitenburg, monaĥejo el la jaro 1256, la urbodomo de 1695 kaj historia urbokerno ĉirkaŭ ĝi, kaj ankaŭ prahistoria ĝermana tombejo el la epoko de 1500 a. K. estas vizitindaĵoj. La urbo estas prospera komercejo.
Itzehoe estas la plej malnova urbo en Holstinio. Ĝia kerno estis kastelo, defendocele kontraŭ la danoj konstruita dum la jaro 809 ordone de Egbert, unu el la dukoj de imperiestro Karolo la Granda. La komunumo kreskis kaj estis nomata Esseveldoburg, Eselsfleth kaj Ezeho. Dum 1201 la urbo detruiĝis, sed rekonstruiĝis dum 1224. La nova urbo ricevis urbajn rajtojn dum 1238, kaj la malnova urbo dum 1303. Dum la tridekjara milito Itzehoe dufoje estis detruita fare de la sveda armeo, sed estis dufoje rekonstruita. Kadre de la dukejo Ŝlesvig-Holstinio ĝi transdoniĝis al Prusio dum 1867.
La plej malalta punkto de Germanio en la aluvia grundo Wilstermarsch troveblas proksime de la urbo, en alteco de 3,54 metroj sub la marnivelo.
En la urbocentro troviĝas la interesa Muzeo Prinzesshof.
Verduno (apartigilo)
Verdun aŭ Verduno estas povas aludi al:
(11513) 1991 CE1
(11513) 1991 CE1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Poliklorizita dibenzofurano
Poliklorizitaj dibenzofuranoj (PCDF), aŭ furanoj, estas kemiaĵoj, kiuj havas 1-8 klorajn atomojn almetitaj al la dibenzofurantrunko. La PCDF-familio havas 135 malsamajn kombinaĵojn, kiuj havas variatajn san- kaj ĉirkaŭaĵefektojn. De tiuj kombinaĵoj la plej nocaj estas kombinaĵoj, kiu havas klorojn en la 2,3,7,8-lokoj. Plejparto el tiuj kombinaĵoj estas malvole produktitaj tre malmulte kiel malpuraĵojn en klorizitaj kombinaĵoj uzantaj procesoj. Ne ekzistas aplikoj por tiuj ĉi kombinaĵoj.
Karavano (tradicia)
Ĝeneraligite la termino ankaŭ por modernaj vojaĝkomunoj aplikeblas - vidu: Karavano.
Karavane vojaĝi estas tradicio dum multaj jarcentoj, eĉ ankoraŭ konata en la 20-a jarcento. Karavanoj estis la sola metodo sekure vojaĝi laŭ malfacilaj aŭ danĝeraj vojoj, kiel ekzemple tra dezertoj de norda Afriko, Azio, aŭ por komune esti neatakebla de rabistoj.
Famaj karavanvojoj estis
Ne-komercaj karavanoj estis pilgrimaj karavanoj al sanktaj lokoj: En la islama mondo pilgrimuloj kolektiĝis en Kairo aŭ Damasko por pilgrimi al Mekao, Medino aŭ al Kerbela. Ankaŭ en Eŭropo kolektiĝis pilgrimuloj por komuna pilgrimado al Santiago de Compostela aŭ Romo.
Indonezia vanelo
La  Indonezia vanelo aŭ Javana maskita vanelo (Vanellus macropterus) estas (aŭ estis) vadbirdo de la genro Vanellus kaj familio de ĥaradriedoj.
Tiu granda, longkrura vadbirdo loĝis la marĉojn kaj riverajn deltojn de insulo Java, kaj eble Sumatro kaj Timoro. Ĝi estis lastfoje vidata en 1940, kaj, ĉar ĝi estis facile vidata specio, oni supozas, ke ĝi malaperis kaj nuntempe bedaŭrinde ĝi estas jam formortinta. Tamen oni esperas, ke dum novaj priserĉoj aliaj rezultoj aperus. Ĉiukaze dum ties vivokono nur ĉirkaŭ 50 ekzempleroj estis vidataj kaj nun laŭ paroj kaj ne laŭ aroj.
Ĝi estis bruna dorse kaj bruste kaj havis nigrajn kapon, ventron kaj voston. Krome ĝi havis flavajn bridojn.
8311 Zhangdaning
8311 Zhangdaning estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉina kuracisto Zhang Daning (ĉine: 张大宁), vicprezidento de la Malsanulejo de Tradicia Ĉina Medicino (TĈM) de Tjanĝino, instruisto ĉe la Medicina Universitato de Tjanĝino, invitita profesoro ĉe la Ĉina Akademia Kolegio de Tajvano, prezidento de la Internacia Konferenco de TĈM pri la Renaj Malsanoj. Kiel la fondinto de la praktiko de TĈM pri renaj malsanoj, li ricevis multajn internaciajn premiojn. Li verkis pli ol 60 publikaĵojn pri renaj malsanoj.
Joppolo Giancaxio
Joppolo Giancaxio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agriĝento, Aragona, Raffadali kaj Santa Elisabetta.
NGC 5594
NGC 5594 (aliaj indikoj — IC 4412, MCG 4-34-24, ZWG 133.46, NPM1G +26.0365, PGC 51391) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Birrhard
Pri la komunumo
Birrhard estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 652 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Birrhard situas ĉe la orienta flanko de la ebenaĵo Birrfeld ĉe la okcidenta bordo de la rivero Reuss.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,00 km², de kiuj 1,01 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,37 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 412 m s.m., dum la plej malata punkto situas sur alteco de 340 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Reuss.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Mellingen.
Sur la teritorio de la komunumo situas la aŭtovojtriangulo Birrfeld de la svisaj aŭtovjoj A1 kaj A3. La plej proksimaj alveturejoj al la du aŭtovojoj troviĝas en distanco de proksimume 3 km.
Historio
La unua dokumenta mencio de Birrhard datiĝas el la jaro 1254 kiel Birharth.
En mezepoko Birrhard apartenis al la propra voktejo de la Habsburgoj kaj do al ilia unua posedaĵo. En la jaro 1397 la Habsburgoj koncedis la posedorajtojn kaj la malaltan jurisdikcion al la Monaĥejo Königsfelden. En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Birrhard fariĝis nun parto de la Berna Argovio. En la jaro 1528 la Monaĥejo Königsfelden kadre de la reformacio estis mondigita, kaj la iama propra voktejo de la Habsburgo nun fariĝis la berna voktodistrikto Königsfelden.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Birrhard fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Bram
Bram estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Sauquillo de Cabezas
Sauquillo de Cabezas [saŭKIljo dekaBEzas] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Sauquillo de Cabezas estas etimologie komprenebla kiel Sambuketo de Montetoj.
Bram
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bramais.
Sauquillo de Cabezas
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 141 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 120 el la jaro 1991.
Ĝi distas 54 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Aguilafuente, Cabezuela, Turégano, Escalona del Prado kaj Torreiglesias.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis integrita en la Sesopo de Cabezas de la Comunidad de ciudad y tierra de Segovio kun Aldea Real, Bernuy, Cantimpalos, Cabañas, Carbonero, Encinillas, Escalona, Escarabajosa, Mata de Quintanar, Mozoncillo, Otones, Parral de Villovela, Pinarnegrillo, Pinillos de Polendos, Escobar de Polendos, Roda, Tabanera, Valseca kaj Villovela.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Petro.
Libmanan
Libmanan - Bayan ng Libmanan - estas kvinaklasa urbego (municipo), ankaŭ universitata urbo kaj diocezo en Filipinoj, en insulo Luzono, en Bikola Regiono, en provinco Sudaj Kamarinoj. Libmanan konsistas el 75 distriktoj, el tio 5 estas marborda distrikto.
Geografio
Libmanan kuŝas en sudorienta marbordo de la insulo laŭ rivero. Naga (Sudaj Kamarinoj) troviĝas 19, provinca ĉefurbo Pili 28, regiona ĉefurbo Legazpio (Albajo) 96, Kezonurbo 241, ĉefurbo Manilo 246, Cebuurbo 388, Baguio 402, Puerto Princesa 644, Dabao 789, General Santos 874 kilometrojn (aere).
Historio
En tiam nomata Piglabanan estis konstruita kristana kirko en 1572. Post 2 jaroj la loknomo ŝanĝiĝis al Libmanan. Tiutempe hispanoj kristanigis la loĝantojn. Post la filipina revolucio en 1898 usonaj trupoj alvenis en 1900 kaj dominis. Tiam estis konstruita lernejo (1903) kaj fervoja linio. La japanoj regis inter 1942-1945. En 1978 ponto estis konstruita. Libmanan en 2010 atingis la internacian klasifikadon urbego (pli granda, ol cent mil).
Ekonomio
Libmanan jam dum la hispana estis grava produktejo de rizoj dank' al la fekunda grundo kaj la abunda akvoprovizado. Ankaŭ la liverado kun komerco donas profiton al la urbego (trafilina aŭtovojo, fervojo kaj navigebla rivero). Grava loka industrio estas produkto de ceramikoj.
Trafiko
Ĉe Libmanan trairas la tutfilipina aŭtovojo, krome estas 2 flankovojoj. La rivero estas navigebla, fine estas fervoja linio.
Religio kaj eduko
Plejparto de la loĝantoj estas katolikoj en Libmanan, kie la diocezo estis fondita en 2009. En la urbego kampuso kaj kolegio funkcias.
Klimato
La klimato de Libmanan estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas 1977 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-decembro pli ofte. La jara averaĝa temperaturo varias inter 29-35 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
György Lakó
György LAKÓ [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakó György estis hungara lingvisto, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1948), membro ekstera de Suomia Scienca Akademio (1970).
Seppälä
Seppälä estas areo en Jyväskylä en urboparto Kangasvuori. Ĝi estis projektita kiel industria areo, sed ĝi iĝis pli areo de komerco kaj entreprenoj. En la jaro 1972 en Seppälä estis fondita unua Prisma-superbazaro. En 2017 en Seppälä estis fondita vendejaro Seppä.
György Lakó
György Lakó naskiĝis la  1908 en Jánoshalma. Li mortis la 1996 en Budapeŝto.
Biografio
György Lakó frekventis universitaton en Budapeŝto, krome helpe de stipendioj li lernis en Suomio, Svedio kaj Estonio. Li eklaboris en 1935 en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li instruis en diversaj gimnazioj. Dum la 2-a mondmilito li prilaboris vortarojn, poste li denove laboris en la Biblioteko Széchényi. En 1949 li ricevis postenon en lingvista instituto. Ekde 1956 li ankaŭ instruis en la universitato, eĉ li estis katedrestro. Li pensiuliĝis en 1978. Li okupiĝis pri finn-ugra lingvaro. Li ricevis hungaran premion en 1951, suomian premion en 1968.
(14193) 1998 XZ40
(14193) 1998 XZ40 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Stammbach
Stammbach estas merkata komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Alexandre Benois
Aleksandre Nikolajeviĉ Benois (en rusa Александр Николаевич Бенуа, literumita ankaŭ kiel Alexander Benois; naskiĝis la, en Sankt-Peterburgo, mortis la en Parizo) estis influa artisto, artokritikisto, historiisto, konservadisto, kaj fondinta membro de Mir iskusstva (Mondo de Arto), nome artaj movado kaj gazeto. Kiel desegnisto por la Rusaj Baletoj sub Sergej Djagilev, Benois faris tion kio estas konsiderata sema influo sur la modernaj baleto kaj scenaranĝado.
Margit Kovács
Margit Kovács [kovAĉ], hungare Kovács Margit estis hungara skulptisto kaj ceramikisto. Margit Kovács naskiĝis la 1902 en Győr. Ŝi mortis la 1977 en Budapeŝto.
Biografio
Margit Kovács devenis el juda familio. Ŝi unue lernis grafikadon, poste frekventis industriartan lernejon, fine ŝi lernis en Vieno kaj Munkeno. En 1932 ŝi studvojaĝis al Kopenhago, en la sekva jaro ŝi studis faradon de porcelanoj en Sèvres. En la 1930-aj jaroj ŝi komencis krei etplastikojn kaj reliefoj. Baldaŭe ŝi okupiĝis ankaŭ pri ornamaĵoj kaj ceramikaj skulptaĵetoj. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1948 tuj fondo de la premio.
Ábel Lajtha
Ábel Lajtha [lajta], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lajtha Ábel estis hungara-usona esplora biokemiisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1990), membro de Slovena Scienca Akademio.
Biografio
Ábel Lajtha frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, kie li atingis la akademian nivelon de Ph D. Lia scienca kariero komenciĝis ĉe la Instituto de Biokemio en Budapeŝto gvidata de Albert Szent-Györgyi. Kiam Szent-Györgyi forlasis Hungarion, Lajtha daŭrigis sian laboron en la Zoologia Instituto en Napolo por studi muskolajn kuntiriĝojn de la maraj bestoj. Poste li laboris jaron en Londono, baldaŭe en Masaĉuseco. Ekde 1950 ĝis la fino de lia kariero li esploris en Novjorko. Lia ĉefa intereso estis la cerbo, proteinoj, membranoj.
San Miguel de Bernuy
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 100 el la jaro 1991.
Ĝi distas 65 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Valles de Fuentidueña, Fuentidueña, Tejares, Fuente el Olmo de Fuentidueña kaj Cobos de Fuentidueña. Ĝi estas ĉe la fino de la Akvorezervejo kaj natura loko Hoces del Duratón.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo kun enorma gvatoturo de la 13-a jarcento kaj baroka fasado de la 18-a jarcento. Estas ankaŭ tri ermitejoj.
Gerzson Nemes
Gerzson Nemes naskiĝis la  en Jászkisér. Li mortis la en Szolnok.
Biografio
Gerzson Nemes akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1928. Post siaj studoj li laboris en ŝtataj laborejoj, kies tasko estis protektado de grundoj kontraŭ inundoj. Li projektis digojn, sed li havis solvojn pri la irigacio. Liaj ĉefaj laborterenoj estis Tiso, suda Balatono, marĉo ĉe Nagyecsed, Fertő. Aparte menciindas kanaloj ĉe Kisköre kaj defenda arbaro kontraŭ inundoj ĉe Szolnok. Li ricevis premion en 1978.
Varsovio cent jarojn poste
Varsovio cent jarojn poste estas filmraporto 61 minutojn longa de Roman Dobrzyński pri la 72-a Universala Kongreso de Esperanto (UK), kiu okazis en Varsovio, Pollando, en 1987.
La Kongreso okazis en la Jubilea Jaro de Esperanto (1887-1987), 100 jarojn post la eldono de la Unua Libro en Varsovio. Ĝi okazis de la 25-a de julio ĝis la 1-a de aŭgusto 1987, kaj estis rekorda: 5946 aliĝintoj el 73 landoj. La kongresejo estis en la prestiĝa kaj giganta "Pałac Kultury i Nauki" (Kultur- kaj Scienc-Palaco) en la urbocentro de Varsovio, kie okazas la filmo.
La raporto pri la jubilea 72-a UK en Varsovio estas grava historia dokumento kaj aparte interesa pro la brilaj oratoraĵoj de Humphrey Tonkin, tiama prezidanto kaj nuntempa honora prezidanto de UEA. Roman estis tiam prezidanto de Pola Esperanto-Asocio kaj mem de la Loka Kongresa Komitato kaj strikte kunlaboris kun Humphrey kiel prezidanto de UEA. La preparado de la grandega kongreso en malfacilaj politikaj cirkonstancoj estas fascina historio neniam ĝis nun priskribita. Roman redaktis la filmon unue en la pola lingvo kaj prezentis ĝin en la Pola Televido. Poste okazis la redakton en Esperanto. Ĝi principe vendiĝis memstare kiel VHS-PAL ĉe la libroservo de UEA. Poste aperis kiel DVD kune kun la filmo La centjara Esperanto, ankaŭ de Roman.
En 2021 la filmo estis elektita por inaŭguri la virtualan kongresejon de la 2-a Virtuala Kongreso de Esperanto (VK). La 2-a VK klopodis amplekse omaĝi la Universalajn Kongresojn kaj la spektigo de la filmo celis konduki la VK-anojn en la etoson de tiu, kiu estis la "rekorda UK". Ĝi spektiĝis la 16-an de julio 2021 kadre de la Inaŭgura Kinejo de la 2-a VK kaj iom poste estis disponigita en la jutubkanalo de UEA, UEAviva.
Savas G. Tsiturides
Savas G. TSITURIDES (Σάββας Γ. Τσιτουρίδης; esperantigite CITURIDES) estas greka esperantisto kaj psiĥologo. Li estis elektita kiel vicprezidanto de TEJO dum IJK 1975. Li gvidis la organizan komitaton de IJK 1976 en Tesaloniko. De 1977 ĝis 1979 li estis prezidanto de TEJO. Li estis elektita kiel honora prezidanto de TEJO dum IJK 1979 pro sia laboro en la organizaĵo.
Savua maro
La Savua maro estas malgranda randa maro de la Pacifika Oceano. Ĝi situas inter la Malgrandaj Sundaj Insuloj de Indonezio kaj la insulo Timoro.
La maro estas limigata fare de la insuloj Floreso en la nordo, Timoro en la oriento, la Savua insularo kun la ĉefa insulo Savuo (Sawu) en la sudo kaj de Sumbo en la okcidento. En la okcidento kaj sudo la Savua maro transiras al la Hinda Oceano, en la nordo al la Floresa maro, en la nordoriento en la Banda maro kaj en la sudoriento al la Timora maro.
La Savua maro estas ĝis 3 500 metrojn profunda. De okcidento al oriento ĝi etendiĝas ĉirkaŭ 600 kilometrojn, de nordo al sudo ĉirkaŭ 200 kilometrojn. La plej granda urbo en la Savua maro estas la indonezia urbo Kupang sur la insulo Timoro kun 335 000 loĝantoj.
La Savua maro formas la sudokcidentan angulon de la tiel nomata "Korala Triangulo".
Killer's Kiss
Killer's Kiss (La kiso de murdisto, 1955) estas 67-minuta usona nigra filmo reĝisorita de Stanley Kubrick kaj verkita de Kubrick kaj Howard Sackler. Ĝi estas la dua longa filmo reĝisorita de Kubrick, la unua post lia debuto en 1953 per Fear and Desire. En la filmo stelulas Jamie Smith, Irene Kane, kaj Frank Silvera.
La filmo temas pri la engaĝiĝo de juna boksisto kun virino kiu estas fitraktita de sia krimula ĉefo. Kiel ĉe Fear and Desire, ĝi estis private financita de la familio kaj amikoj de Kubrick, kun ĉirkaŭ 40 000 dolaroj antaŭigita el la Bronksa apotekisto Morris Bousse. Kubrick ekfilmis en Times Square, kaj ofte esploris dum la filmadprocezo, eksperimentante per fotografio kaj konsiderante la uzadon de nekonvencia rigardpunktoj kaj bildoj. Li dekomence elektis registri la sonon surloke, sed trafis malfacilojn pro interferoj el la mikrofonoj, kio limigis la kameramovadon. Lia decido rezigni pri la sono en favoro de bildaro estis multekosta; post 12–14 semajnoj filmante, li elspezis ĉirkaŭ sep monatoj kaj 35 000 dolarojn laborante pri la sono.
La filmo de Alfred Hitchcock nome Blackmail (1929) rekte influis la filmon per la rimarkinda rido de rolulo, kaj Martin Scorsese siavice citis la plinovigajn filmangulojn kaj etosajn filmerojn en Killer's Kiss kiel influo super sia Raging Bull (1980). Aktorino Irene Kane, nome stelulino de Killer's Kiss, observis: "Stanley estas fascinanta karaktero. li pensas, ke la filmoj povas moviĝi, per minimumo da dialogo, kaj li emas sekson kaj sadismon". Killer's Kiss trafis limigitan komercan sukceson kaj atingis malmultan monon kompare kun sia produktora buĝeto de 75 000 dolaroj. Kritikistoj laŭdis la kameralaboron de la filmo, sed la aktorado kaj historio estas ĝenerale konsiderata nur mezbonkvalita. Kubrick mem pensis pri sia filmo kiel amatora klopodo — studenta filmo. Spite tion, la kinhistoriisto Alexander Walker konsideris la filmon "oddly compelling" (kurioze emocia).
Kalvinana preĝejo (Nyíribrony)
Historio
Laŭ arkeologoj la tiam katolika romanika kirko estis konstruita iam en la mezepoko. Ĉirkaŭ en la 16-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon, tial la kirko iĝis kalvinana. En la 18-a jarcento ĝi estis trakonstruita laŭ malfrubaroko.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur tre malalta monteto en mezo de la vilaĝo en korto. Ankaŭ mondmilita monumento troviĝas antaŭ la preĝejo en la korto. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo troviĝas en la turo. La turopinto estas jupa piramido. Anguloj de la navo estas apogitaj per pilieroj. La absido havas solan pilieron. Interne oni trovis gotikajn murpentraĵojn el la 14-a jarcento.
NGC 5595
NGC 5595 (aliaj indikoj — MCG -3-37-1, VV 446, VV 530, IRAS14214-1629, PGC 51445) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Listo de francaj ministroj pri infrastrukturoj
La sekvanta tabelo listigas la ministrojn kaj subministrojn de francaj registaroj respondecajn pri infrastrukturoj.
NGC 5595
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de francaj ministroj pri infrastrukturoj
La indikitaj datoj de komenciĝo kaj finiĝo de mandatoj, estas kutime la antaŭa tago de la dato de la Oficiala gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.
5-a Respubliko
La 18-an de majo 2007, "infrastrukturoj" estis ligitaj al la Ministerio pri ekologio, daŭriva evoluigo kaj energio (Francio)
(62241) 2000 SW75
(62241) 2000 SW75 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
10233 Le Creusot
10233 Le Creusot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Jean-Claude Merlin elde sia observatorio proksime de Le Creusot (Saône-et-Loire, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca urbo Le Creusot, loĝloko de la malkovrinto kaj situejo de ties observatorio.
Károly Lehoczki (karikaturisto)
Károly Lehoczki [kAroj lehocki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lehoczki Károly estis hungara drumisto, karikaturisto. Lia surskribo ĉe karikaturoj estis CZKI.
Károly Lehoczki naskiĝis la en Kecel, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Lehoczki vivis duoblan vivon: li estis karikaturisto, samtempe ankaŭ subgrunda drumisto. En la sama periodo estis alia karikaturisto István Lehoczki, sed ilia familia nomo estas nur hazarde sama, ili ne havas parencecon.
Károly Lehoczki estis memlernanto en ambaŭ profesioj. Li komencis desegnadi en la plej konata ŝercgazeto en 1991. Iom poste liaj karikaturoj aperis en la plej gravaj revuoj, ĵurnaloj, ĉiuspecaj eldonaĵoj. Inter 1996–1999 li estis arta redaktoro de ŝercgazeto. En lia alia vivo li estis drumisto de Kistehén Tánczenekar kaj aliaj similaj muzikgrupoj. Li ricevis premiojn inter 1993-2003.