cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natria acetato
Uzoj
Kiel konjuga bazo de malforta acido, iu solvaĵo de natria acetato kaj acetata acido povas agi kiel bufro-solvaĵo por relativa konservado de la pH. Ĉi tio estas aparte utila en biokemio, kie la reakcioj dependas de la pH.
Same ĝi uzatas en termosakoj memaktivaj, konata kiel "varma glacio". Kiam trihidrataj kristaloj de acetato de natrio varmiĝas (fandopunkto 58 °C), en saturita solvaĵo de tiu substanco, la troaj kristaloj fandiĝos ĉirkaŭ 100 °C. Kiam ĉi-procezo malvarmiĝas, oni estiĝas supersaturita dissolvaĵo de natria acetato en akvo. Ĉi-solvaĵo kapablas malvarmiĝi ĉe meditemperaturo, t. e., malsuper ol ĝia fandopunkto, sen formado de kristaloj. Kiam metala disko premiĝas en la interno de la termosako, iu centro de aglomerigo kaŭzas la kristaliĝon de la dissolvaĵo en solida acetato de natrio.
Reakcioj
H3C-COO− Na+ + Br-CH2-CH3 → H3C-COO-CH2-CH3+ NaBr
2CH3COONa → Na2CO3 + CH3COCH3
Lajos Demény
DEMÉNY Lajos (deme:nj) pseŭdnimo Enyedi Lajos estis rumanuja hungara historiisto naskita en Kisfülpös la 6-an de oktobro 1926 kaj mortinta en Bukareŝto la 19-an de novembro 2010.
Biografio
Li finis la kolegion de Aiud kaj en la porinstruistaj institutoj de Reghin kaj Târgu Mureş. Li havigis diplomon en Bolyai Tudományegyetem, pli poste en Sverdlovsk kaj Leningrad, kie li iĝis kandidato (1956). Ekde tiam li vivis en Bukareŝto. Ĝis 1959 li estis instruisto de partialtlernejoj Ĵdanov, respektive Ştefan Gheorghiu. Ekde 1959 ĝis 1963 li estis redaktoro de la Akademia Libroeldonejo, ekde 1964 la ĉefesploristo de la Scienchistoria Instituto Nicolae Iorga. Ekde 1971 li estis la sekciestro pri historiaj esploroj de nacia malplimultuloj. En 1990 li estis senatano en la parlamento de Rumanio kaj vicministro pri instruadaferoj. Li estis redaktoro de Székely oklevéltár (Sikula ĉartokolekto).
Lajos Chappon
CHAPPON Lajos [pr. ŝapon] estis francdevena hungaro skermomajstro naskiĝinta en 1802 kaj mortinta en Koloĵvaro en 1878.
Kariero
Chappon en 1822 malfermis en Peŝto privatkarakteran skermejon, ekde 1825 ĝis 1848 li estis la helpmajstro de pli aĝa Ferenc Friedrich en la Nacia Skerma Instituto, konservinte ankaŭ sian skermejon. En 1873 li translokiĝis en Koloĵvaron kaj gvidis tie ĝis sia morto la skerminstituton.
Ria (stacidomo)
Ria (Rià), plennome Ria-Sirach, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ria-Sirach, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Perpignan - Villefranche-Vernet-les-Bains (679000).
Marolles-en-Hurepoix (stacidomo)
Marolles-en-Hurepoix estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C6) de RER, situanta en komunumo Marolles-en-Hurepoix, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Svazilando
Svazilando, ekde 2018 angle nomata Eswatini laŭ la svazia nomo  w  eSwatini en la signifo "Svazilando", en Esperanto neologisme (sed malpreferinde) novnomebla Esvatinio, oficiale Reĝlando Esvatinio respektive Svazia Reĝlando (Kingdom of Eswatini, Umbuso w  eSwatini), estas ŝtato en suda Afriko. Ĝia ĉefurbo estas Mbabano.
Ekstera politiko
Svazilando apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano
11967 Boyle
11967 Boyle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la irlanda filozofo, kemiisto kaj fizikisto Robert Boyle (1627–1681), bone konata pro liaj eksperimentoj pri gasoj, kiuj kondukis al la malkovro, ke la volumeno de gaso estas inverse proporcia al ties premo. En 1661 li disvolvis la koncepton pri primariaj partikloj.
Allonnes-Boisville (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Károly Obernyik
OBERNYIK Károly [obernjik karoj] estis hungara verkisto, ano de Societo de Dekopo kune kun Sándor Petőfi naskiĝinta la 22-an de oktobro 1814, en Kömlőd kaj mortinta en Peŝto la 17-an de aŭgusto 1855.
Verkoj
Liaj plej gravaj verkoj estas diversaj dramoj, teatraĵoj, kiuj nuntempe jam forgesiĝis. Tiuj verkoj ne tradukiĝis al aliaj lingvoj.
Vakuolo
Vakuolo estas kava organeto de la ĉelplasmo, ordinare enhavanta akvon kaj diversaspecajn solvitaĵojn, devenanta el la kuniĝo de veziketoj en la endoplasma reto. (PIV)
Junaj plantaj ĉeloj enhavas unue pliajn vakuolojn. Tiuj pliposte absorbas akvon kaj unuiĝas.
NGC 2
NGC 2 (aliaj indikoj — PGC 567, UGC 59, MCG 4-1-26, ZWG 477.55, ZWG 478.27, KCPG 2B) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Aleksandr Miĥajloviĉ Nedoŝivin
Dum 27 jaroj li estis imposta specialisto en financministerio, poste 10 jarojn advokato.
NGC 2
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aleksandr Miĥajloviĉ Nedoŝivin
Esperantisto de 1910, li kunfondis la Esperanto-Societon en Kovno (Litovio) kaj en Petrogrado fondis Internacian Esperantan Komercan Ĉambron, kiu ricevis ankaŭ subvencion. Liajn Esperantajn laborojn partoprenis liaj edzino (mortinta en 1926) kaj filino.
En 1920 li transloĝiĝis eksterlanden kaj en 1927 pastriĝis. En 1928 li fariĝis paroĥestro en la rusa ortodoksa preĝejo en Leipzig.
Welten
Situo
Welten situas en dekstra bordo de Rába laŭ la landlimo de Stirio. Jennersdorf troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1387 en latina formo "Velyke superior et inferior", apartenanta al bieno kaj fortikaĵo de Vasdobra. Jam tiam estis du vilaĝetoj: Alsó- és Felső-Velike (=suba kaj supra Velike). En 1605 Stefano Bocskai bruldetruis la vilaĝojn. En 1787 vivis tie 492 homoj en 85 domoj, en 1830 506 homoj en 73 domoj, en 1857 640 homoj en 92 domoj. Longe doganejo funkciis en la komunumo. En 1910 vivis en Velike 661 homoj, plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Welten aliĝis al Sankt Martin an der Raab en 1971.
Ruĝa Konstruaĵo de Kijiva Universitato
La Ruĝa Konstruaĵo de Kijiva Universitato (Червоний корпус Київського університету 'Ĉervonij korpus Kijivskogo universitetu') estas la ĉefa kaj plej malnova 4-etaĝa konstruaĵo de la Kijiva Universitato situanta ĉe n-ro 60, Volodimirska strato, en Kievo, ĉefurbo de Ukrainio. Ĉi tiu konstruaĵo estas fama simbolo de la Kijiva Universitato kaj la ukraina fundamenta supera eduka sistemo.
Historio
Ĝi estis konstruita inter 1837–1843 kaj estis konstruita en malfrua klasikisma stilo, fare de arkitekto de itala deveno Vincent I. Beretti laboranta por la Rusa Imperio. La konstruaĵo formas grandegan figuron enfermante korton, la fasado estas metrojn longa. La muroj de la konstruaĵo estas ruĝe pentritaj kaj la kapoj kaj bazoj de la kolonoj estas nigre farbitaj, egalrilatante al la koloroj de la strioj sur la Ordeno de Sankta Vladimiro (fondita en 1782), ĉar Kijiva Universitato kutimis porti la nomon de tiu ordeno. La moto de la Ordeno, "Benefico, honoro kaj gloro" iĝis la moto de Kijiva Universitato. Lokaj ekskursgvidantoj iam deklaras ke Caro ordonis la tutan ĉefkonstruaĵon ruĝe pentrita en respondo al studentaj protestoj kontraŭ deviga militservo dum la Unua Mondmilito por memorigi studentojn pri sango verŝita fare de ukrainaj soldatoj. Konstruita sur la pinto de monteto, tiu konstruaĵo signife influis la arkitekturan aranĝon de Kievo en la 19-a jarcento.
Ordinarlingve referita kiel Ruĝa Korpuso, la konstruaĵo estis tre proksima al bombado de la pli larĝa kampuso dum la Invado de Rusio en Ukrainion (2022), okazaĵo kaptita deproksime per saĝtelefona video.
Ĉita (Rusio)
Ĉita (Читa) estas rusia urbo, ĉefurbo de Transbajkala regiono.
Ĉita estas granda industria urbo kaj kultura centro de orienta Siberio. En la jaro 1653 rusa eltrovanto Pjotr Beketov kun taĉmento de kozakoj konstruis Ingodinan vintrejon. Unua konstanta vilaĝo estiĝis nur en la jaro 1675. Ĝis la jaro 1687 ĝi nomiĝis Sloboda. Post la konstruado de ĉita fervojo, la urbo estiĝis granda transporta centro. Ekonomiko de la urbo baziĝas sur stablkonstruado kaj ferreciklado.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1851.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 76401.
La interurba telefona kodo estas 3022, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Ĉita (Чита) en riveron Ingoda (Ингода).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1900) kaj flughaveno.
Gusenburg
Gusenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Villademor de la Vega
Villademor de la Vega [biljadeMOR delaBEga] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega de Toral. Villademor de la Vega estas komprenebla etimologie kiel Vilaĝo de Amor de la Valo, kie Amor povus esti iama loĝanto (ankaŭ Maŭro) kaj Valo aŭ Vega estas aludo al historia areo Vega de Toral.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 299 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 38 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla. Ĝi limas kun San Millán de los Caballeros, Valencia de Don Juan, Laguna de Negrillos kaj Toral de los Guzmanes.
Historio
Estas atestiloj el antaŭromia epoko kaj en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Fruaj mencioj estis jenaj: Villam de Amor (926), Villa de Maure (1060), Villa Mauro (1186), Villadamor (1237), Villademor (1264), Villa de Amor (1586), Villa de Mor (1591) kaj Villademor de la Vega (1757). En mapo de fino de la 18-a jarcento aperas la nomo Villamor del Agua. Ĝi foje apartenis parte al la Ordeno de Santiago aŭ al la Graflando de Valencia de Don Juan. En 1879 la lokanino María Antonia Cid de la Fuente denuncis sian edzon pro batado kaj sukcesis en posta juĝo, kio estis unu el la plej fruaj dokumentitaj kazoj de maĉisma perforto plendita ĉe justico en la provinco Leono.​
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (vinproduktado kaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) krom forstado de poploj.
Nederlanda Katoliko
Nederlanda Katoliko estas gazeto en nederlanda lingvo kaj en Esperanto, fondita en 1910. Redaktis ĝin interalie J. N. J. Smulders, Henri DAMEN, Petrus Heilker kaj Petrus Micheel Brouwer.
10635 Chiragkumar
10635 Chiragkumar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chirag Kumar, finalisto de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Li estis lernanto ĉe la Horace Greeley High School, Chappaqua (Nov-Jorkio).
Prunay-le-Gillon
Prunay-le-Gillon [pʁynɛ lə ʒilɔ̃] estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Prunay-Gilloniens.
Medicina
Medicina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 13276 loĝantojn.
Ruĝa Fortikaĵo
Ruĝa fortikaĵo estas nomo de fortikaĵo en Barato en Nov-Delhio, kiu estis konstruita en la unua duono de la 17-a jarcento. Ĝi akiris sian kromnomon ruĝa danke al ruĝa grejso, el kiu ĝi estis konstruita. Hodiaŭ la fortikaĵo estas unu el abunde vizitataj memorigaĵoj kaj ĝi apartenas al gravaj memorigaĵoj de mogola arkitekturo. Ekde la jaro 1993 ĝi estas parto de monda heredaĵo de Unesko.
Sokotra kormorano
La Sokotra kormorano (Phalacrocorax nigrogularis) estas minacata birdospecio de kormorano kiu estas endemia de la Persa Golfo kaj sudorienta marbordo de la Araba Duoninsulo. Ĝi estas konata pli rare kiel Sokotra tufkormorano. Individuoj foje migras tiom for okcidenten kiom ĝis la marbordo de la Ruĝa Maro. Spite ties nomo, oni konfirmis nur en 2005 ke ĝi reproduktiĝas en Sokotro.
La Sokotra kormorano estas preskaŭ tute nigreca birdo kun totala longo de ĉirkaŭ 80 cm. Dum la reprodukta sezono, ties frunto havas purpurecan brilon kaj ties supraj partoj havas ardezverdecan nuancon, estas kelkaj blankaj plumoj ĉirkaŭ la okuloj kaj la kolo kaj kelkaj blankaj strioj ĉe pugo. Ties kruroj kaj piedoj estas nigraj kaj ties gorĝosako estas nigreca. Ĉiuj tiuj devojiĝoj el pure nigra estas malpli markataj fore de la reprodukta sezono.
Estas malmulta informo pri la manĝokutimo de tiu specio. Kiel ĉe ĉiuj kormoranoj ĝi plonĝas por manĝo. Pli malnovaj informoj sugestas, ke ĝi povas resti submerĝe ĝis 3 minutojn, kio estas multe eĉ por kormoranoj kaj sugestas, ke ĝi estas kapabla por profunda plonĝado. Tamen estas ankaŭ informoj pri manĝo are, kaj tio pli facile videblas ĉe kormoranoj kiuj manĝas en mezprofunda akvo.
Tiuj birdoj estas tre gregemaj, kun ripozaj aroj de ĝis 250,000 registritaj, kaj aroj de ĝis 25,000 ĉe maro.
Kelkaj fakuloj, kiaj Paul Johnsgard, lokas tiun specion, kun nombraj aliaj rilataj kormoranoj, en genron Leucocarbo.
Ekde 2000, tiu specio estis listata kiel Vundebla ĉe la IUCN Ruĝa Listo, sur la bazo de malgrandaj nombroj de reproduktaj lokoj kaj pliiĝanta rapida malpliiĝo. La malpliiĝo estas kaŭzata de marborda disvolviĝo, ĝenado kaj mara poluado ĉe ties nestokolonioj; en 2000 oni ĉirkaŭkalkulis, ke la tutmonda populacio estis ĉirkaŭ 110,000 reproduktaj paroj aŭ 330,000–500,000 individuaj birdoj. La ununura protektata nestokolonio en la Golfo estas unu de ĉirkaŭ 30,000 paroj en la Insuloj Haŭaroj de Barejno ĉe la marbordo de Kataro, kaj tiu estas loko listita de la Ramsar-Interkonsento. El la restantaj 13 kolonioj (9 diferencaj lokoj), la kolonio de la Haŭaroj estas la plej granda. Nur en la norda parto de ties teritorio oni scias, ke ĉirkaŭ 12 kolonioj malaperis ekde la 1960-aj jaroj. Tiuj birdoj povas esti ankaŭ suferantaj pro nafta poluado ĉemare. Dum la Unua Golfa Milito bildoj de kormoranoj tuŝitaj de nakta poluado el la Golfo estis regule montritaj en la okcidenta amaskomunikilaro, kaj kvankam ankaŭ la Granda kormorano troviĝas en la Golfo, plej verŝajne multaj el tiuj estis Sokotraj kormoranoj.
La Sokotra kormorano estas unu el la specioj al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
27-a simfonio (Haydn)
La simfonio n-ro 27 G-maĵora estis komponita de Joseph Haydn ĉirkaŭ la jaro 1761. Kopio de ĝi estis trovita en Sibiu (Rumanio) en 1946.
Kiam la rumana urbo Sibiu komisiis al la ĵaza komponisto Franz Koglmann krei verkon kiam Sibiu estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo in 2007, li enkorpigis tiun ĉi simfonion kaj nomis la verkon «Nächtliche Spaziergänge» (Noktaj promenoj).
Muziko
Ensemblo: 2 hobojoj, fagoto, 2 kornoj respektive en G kaj D, 2 violonoj, vjolo, violonĉelo, kontrabaso. Klaviceno ne estas eksplicite notita, tamen tre verŝajne kunludus.
Daŭro: ĉ. 20 minutoj
Joseph Nels
EdE-N Franca esperantisto Joseph NELS, franco (de pola deveno), kontisto. Nask. 23-a de januaro 1894 en Warszawa. En 1912-13, fondis Esperantan junularan grupon de Varsovio. Post la Unua mondmilito estis unu el la reorganizantoj de la Lab. G. en Paris kaj de la Federacio de la Pariza regiono, kies komitatano li estis. Kunfondis Verdan Katon, kunfondis kaj prezidis la sekcion de Montmartre.
Murkronaĵo
Murkronaĵo estas horizontala konstrukcio, enhavata en perimetraj portaj muroj de konstruaĵo, kiu servas al plialtigo de ties spaca rigideco. Devus enhavi ĝin ĉiu konstruaĵo. El statika vidpunkto la murkronaĵo servas por alkroĉigi horizontalajn penigadojn de la konstruaĵo (ekz. pro vento, tremegoj). Tiu ĉi rigidigo estas tre grava ĉe konstruaĵoj kun horizontale nerigidaj plafonoj (kio estas ekzemple fakte ĉiuj lignaj plafonoj) kaj ĉe kadraj konstrukcioj surbaze de muntitaj konstruaĵoj (konataj "socialismaj" paneldomoj, poliklinikoj ktp., sistemoj 1.2, MS 71, H-integro). Ĝenerale eblas diri, ke la murkronaĵoj devas esti farataj en ĉiu etaĝo en la nivelo de plafono. La murkronaĵo povas esti kunigita kun la plafono (plej ofte) aŭ kun linteloj super aperturoj (malpli ofta). Ambaŭ solvoj havas siajn pozitivaĵojn kaj negativaĵojn kaj necesas prikonsideri ilin en konekso kun la solvo de konstruaĵo kiel tutaĵo. La murkronaĵojn oni faras kiel konstrukcioj ŝtalaj, ferbetonaj (plej ofte) aŭ ferbetonaj prefabrikitaj.
Ŝtala murkronaĵo aŭ muraj ankroj
Tiu ĉi solvo estas la plej malnova. Ni trovos ĝin ĉe historiaj kaj pli malnovaj konstruaĵoj (konstruitaj proksimume ĝis la jaro 1920). Tio estas sistemo fondita en principo de rektifikebla (longe reguligebla) tirilo. Dum penigo de la konstruaĵo okazas estiĝo de fortoj en perimetra masonaĵo, kiu havas tendencon "elĵetiĝi" eksteren. Internen tial ĝi ne povas, ĉar estas malhelpite al ĝi en tio per plafonaj traboj (la lignaj plafonoj estas kutime ĉiam tie, kie estas uzitaj muraj ankroj). La fortoj en la masonaĵo sekve kaŭzos en la ankroj tirigan normalan streĉon (te. penigadon direkte paralela kun laŭlonga akso de la tirilo). Por ke ne estiĝu rezervoj, tio signifas, ke la tirilo devas esti tirata tuj dum la estiĝo de la horizontalaj fortoj en la masonaĵo, ne nur dum certa valoro, la mura ankro enhavas rektifikan membron, per kies helpo la tirilo estas streĉebla. La mura ankro estas ankaŭ uzata ĉe volboj, kiel elemento alkroĉanta nedeziratan horizontalan reagon de la volbo en la masonaĵon. En tiu ĉi rolo ni povas vidi tiun ĉi elementon ekzemple dum savado de pli malnovaj objektoj kun volboj.
Ferbetona monolitika murkronaĵo
Tiuj ĉi elementoj estas produktataj rekte sur konstruloko kaj ili estas plej ofta speco de la murkronaĵoj. Principo estas simila kiel ĉe la muraj ankroj, sed la ferbetona murkronaĵo malhelpas elfalon de la perimetra masonaĵo eksteren kaj internen. Plua avantaĝo de tiu ĉi tipo de la murkronaĵo eliras el principo de ferbetono, do "kunlaboro" de armaturo kaj betono. La armaturo estas kreita simile kiel ĉe trabo per laŭlongaj drategoj, minimume en ĉiu angulo (tirita kaj premita armaturo) kaj la t.n. hokarmaturoj (helpa kaj ĝira armaturo), kiuj havas kvarangulan formon kaj ili puŝiĝas sur la grategojn laŭlonge. La ferbetonajn murkronaĵon proponas ĉiam specialisto-statikisto, ĉar ili estas penigataj je flekso (dum horizonatala penigado la muro fleksiĝas), je rotacio kaj je premo. La kunigo de la armaturo de la murkronaĵo kaj la plafono aŭ eĉ la lintelo dependas de tipo de plafono (lintelo). Dum ties farado unue estas konstruita ŝelaĵo de murkronaĵo, eventuale de plafono. En ĝin estas enmetita en preskribitaj distancoj de ties internaj muroj la ligita armaturo kaj la murkronaĵo estas enbetonigita. La ŝelaĵo estas forigata unue post dek tagoj kaj konstrui sur la murkronaĵo devus esti pli intense nur post 28 tagoj, kiam la betono atingos norman firmecon. Ofta eraro estas nenia aŭ nesufiĉa izolaĵo de la murkronaĵo, kiu montriĝos en interno kiel rustaj makuloj (kaŭzo estas varma ponto). Tiu estas farata helpe de varme izola materialo (polistireno ks.) ĉiam el ekstere al la tuta alteco de la murkronaĵo.
Ferbetona prefabrikita murkronaĵo aŭ firmigiloj
Tiu ĉi tipo de murkronaĵoj estas uzataj ekskluzive ĉe muntitaj kadraj konstruaĵoj. Temas pri elementoj, kiuj firmigas kolonajn sistemojn en horizontala direkto. Kutime ili estas lokigataj en kunigejon de la kolono kaj la port-lintelo. La firmigiloj estas propre traboj, kiuj disportas la horizontalajn fortojn en la tutan konstruaĵon, do ili plialtigas la rigidecon de la tuta kolona sistemo. Stangajn firmigilojn uzas ĉefe sistemoj kun nerekta subvido (do kie estas dum vido de sube al plafono videblaj la port-linteloj). Tio estas ekzemplo de sistemoj S 1.2 aŭ H-Integro. Ĉe sistemoj kun rekta subvido (sistemo MS 71) estas uzata firmigo helpe de plafonaj paneloj. Ĉiu panelo estas alveldita al tabulaj port-linteloj helpe de tabuletoj, kiuj estas proponita al supozata grandeco de penigado.
Lisa Gautier
Lisa, plennome Lisa GAUTIER (naskiĝis la ) estas juna franca dancistino, aktorino kaj kantistino. Ŝi estas nevino de Mylène Farmer (filino de ŝia pli juna frato Michel Gautier) kaj kuzino de Clémence Gautier.
Biografieto
Lisa estas enskribita en "Ecole des enfants du spectacle" (Lernejo de infanoj de spektaklo).
Ŝi ekdancis kiam ŝi estis 5-jara. Ŝi trejnas sin po 15 horojn semajne dancante klasikan kaj ĵaz-dancon. Ŝi dancis sur la scenejo de Operejo Garnier rolante infanon en "Le Songe de Médée", laŭ koregrafio de Angelin Prejlocaj.
Ŝi ŝatas legi policajn romanojn kaj ŝatus ludi elektran gitaron.
Sensenstein
La burgo Sensenstein en centra Germanio de proksimume la jaro 1372 ĝis komence de la 17-a jarcento estis limfortikaĵo de la regno Hesio (Hessen) kontraŭ la najbara duklando Brunsvigo (Braunschweig), parto de la hodiaŭa federacia lando Malsupra Saksio. La burgo Sensenstein staris sur la monto Gerholdsberg, altaĵo super la valo de la rivereto Nieste norde de la urbo Kaufungen.
Nuntempe nur altaj digoj kaj malmultaj muraj restaĵoj memorigas pri la eksa grandeco de la burgo. Sur la teritorio ekde la jaro 1946 okazis junularaj tendaraj ferioj, kaj ekde la jaro 1960 konstruiĝis granda junulara kaj sporta seminariejo kun la nomo Jugendburg Sensenstein ("junulara burgo Sensenstein") en la komunumo Niestetal. En tiu seminariejo dum la 1980-aj jaroj trifoje okazis la Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo kaj konatigis la nomon de la el hodiaŭa arkeologia vidpunkto ne aparte gravega ruino inter la tiuepokaj esperantistoj de tuta Eŭropo: Inter la 27-a de decembro 1976 kaj 3-a de januaro 1977 la 20-a IS pritraktis la temon "Demandoj pri eŭropa unuiĝo", inter la 27-a de decembro 1980 kaj 3-a de januaro 1981 la 24-a IS la temon " Alternativaj vivstiloj" kaj inter la 27-a de decembro 1981 kaj 3-a de januaro 1982 la 25-a IS la temon "Paco en la 80-aj jaroj". La Internacia Festivalo, jarfina aranĝo kiu "kreskis" el la IS, ankoraŭ dum ses pliaj fojoj, dum 1987/88, 1989/90, 1990/91, 1991/92, 1993/94 kaj 1994/95, okazis en la "junulara burgo Sensenstein".
La loko situas norde de la urbo Kaselo en la hesia distrikto Kassel. Ĝi aŭte atingeblas de la elveturejo "Kassel Nord" de la nord-suda aŭtoŝoseo 7, sekvante ŝoseon en direkto "Niestetal-Heiligenrode"; trajne la plej proksima granda stacidomo estas tiu de Kaselo.
Preĝejo Marteno de Tours (Tapolca)
La Preĝejo Marteno de Tours estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urboparto de Tapolca, pli frue en vilaĝo Diszel [disel].
Konstruaĵo
La preĝejo estis ĝis erao de turkoj en mezo de tombejo, kiu estis ĉirkaŭmurita. Nun la preĝejo situas sola, sed antaŭ la preĝejo kolono pri Sankta Triunuo estas videbla. En la fasado la turo plene reliefas, la enirejo funkcias tra la turo. La absido estas plurlatera. Ĉe la navomuro estas videblaj la enmurita pordo kaj kelkaj originaj enmuritaj fenestroj. Interne la altara bildo prezentas Martenon, kiu donacas mantelon al la almozpetanto.
Kermeso okazas en la 11-an de novembro.
Domenico di Michelino
Domenico di Michelino (nask. 1417 en Florenco; mortis 1491 samloke) estis itala pentristo de la Florenca Skolo kaj lerninto de la fama Fra Angelico.
La kromnomo de Domenico alludas sian unuan instruiston, eburskulptiston nomitan Michelino. Domenico estis elektita en 1442 membro de la Compagnia di San Luca kaj aliĝis en 1444 al la Arte dei Medici e degli Speziali.
Michelino precipe pentris scenojn el la Biblio. Lia plej konata verko troviĝas en la katedralo de Florenco, nomita Santa Maria del Fiore, i.a. Dante kaj la tri regnoj kun Dante Alighieri. La pentraĵo montras historian panoramon de la urbo Florenco ĉirkaŭ la jaro 1465 kaj scenojn el la Divina Commedia (Dia Komedio) de Dante: la infero, la monton de la purgatorio kaj la surtera paradizo (Edeno) kun Adamo kaj Eva.
Ilinden
Loko, priskribo
La vilaĝo situas je alteco de ĉirkaŭ 240 m. Ĝi situas ĉirkaŭ 12 km oriente de la centro de Skopje.
Tra la vilaĝo pasas la aŭtovojo A4 de Skopje al Štip. La vilaĝo estas konektita al la ŝoseo. Paralele al la aŭtovojo ankaŭ pasas la fervoja linio, sur kiu la pli grandaj fervojaj stacidomoj.
Laŭ la censo en 2002 en la komunumo de ĉi tiu etna komponado:
Macedonoj = 4.285 (86,9 %)
Serboj = 176 (3,6 %)
Albanoj = 340 (6,9 %)
aliaj = 130 (2.6 %)
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Naciecoj : https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Ĉukotko
Ĉukotko (Чукотка) estas duoninsulo en fora orienta parto de Azio, proksime al bordo de Nord-Ameriko.
Ĉukotko estas loko de Ĉukotka aŭtonoma distrikto (Чукотский автономный округ) - ero de Rusio.
En tiu distrikto estas raportoj pri vidadoj de Restaĵa homeculoj, kiuj estas de la lamutoj nomitaj "mirygdy" t.e. "larĝaŝultruloj", aliaj nomigoj sencas : "dikokululoj", "rapidege kuras" kaj "pintverticakapulo". (reportoj kaj studoj faritaj de Aleksandra Burceva).
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Vácegres)
La preĝejo Naskiĝo de Maria estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Vácegres (Hungario).
Historio
Oni konjektas, ke tiu ĉi kirko estis konstruita en la 13-a jarcento kaj ĝi estas identa kun la iama premonstrata preposta kirko. En 1788 oni konstruis pli novan laŭ baroko, sed dum konstruado oni profitis precipe la fundamenton kaj eble aliajn partojn. En la dua duono de la 19-a jarcento ĝi estis trakonstruita.
Konstruaĵo
La konstruaĵo staras sola en rando de la vilaĝo ĉe la tombejo. En la simetria fasado la kvadrata turo meze altiĝas. Ankaŭ la enirejo funkcias meze, super la enirejo estas pluvŝirmilo. La turopinto estas jupa piramido. La navo havas simplajn (eĉ malbelajn) fenestrojn. Fino de la navo estas duonronda absido. La ĉefaltaro, predikejo estis faritaj en la dua duono de la 18-a jarcento, la benkoj estas jam modernaj, nekutimaj en preĝejoj.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
2266 Tchaikovsky
2266 Tchaikovsky estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan komponiston Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij (cirile Пётр Ильи́ч Чайко́вский).
Hodejovec
Bazaj informoj
Hodejovec, hungare Kerekgede estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Hodejovec situas sur malebenaĵo sub piedoj de monto 346 m-ojn alta, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1246 en formo "Gede". Post la mezepoko la turkoj suferigis la loĝantojn, sed parto de la loĝantoj restis. En 1910 loĝis en Kerekgede 423 da homoj, (421 hungaroj, po 1 germano kaj serbo). Ĝis Traktato de Trianon Kerekgede apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito kvarono da hungaroj deportiĝis al Hungario, dume alvenis slovakoj memvolaj el Hungario. Tio nomiĝis loĝantarŝanĝo. La restintaj hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hodejovec 209 da homoj, (115 hungaroj, 89 slovakoj, 5 ciganoj).
Bataloj je Narviko
Dum la Kampanjo de Norvegio en 1940, nome batalkampo de la Dua Mondmilito, okazis tri bataloj inter la fortoj de Unuiĝinta Reĝlando kaj Germanio, en Narvik, Norvegio, el kiuj la du unuaj estis ŝipbataloj kaj la lasta surtera:
Kvankam venkitaj en maro ĉe Narvik, kaj perdinte la kontrolon de la urbo Narvik kaj estinte pelinta reen al la sveda landlimo, la Germanoj finfine venkis pro la foriro de Aliancanoj el Norvegio en Junio 1940 post la Batalo de Francio.
Allonnes (Eure-et-Loir)
Allonnes estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Allonnais.
Sangodonaco
Sangodonaco okazas kiam persono libervole en medicina kunteksto donas sangon desegnita por transfuzoj kaj/aŭ farado de biofarmaciaj medikamentoj per procezo nomata sangofrakciigo. Medicinaj stokejoj de sango, en iuj lingvoj nomataj ekvivalente al la nomo "sangobankoj", ofte partoprenas en la kolekta procezo tiel kiel la proceduroj kiuj sekvas ĝin. Signifa parto el ili apartenas al la Ruĝa Kruco.
Aelfheah de Canterbury
Aelfheah (foje nomata Alphege, n. 954, m. la 19-an de aprilo 1012) estis anglosaksa sanktulo kaj ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio.Kiel junulo li eniris la monaĥejon Deerhurst, Gloucestershire, kaj poste la abatejon de Bath, Somerset, kie li estis piega anakoreto. Li iĝis abato de Bath. Verŝajne pro la influo de Sankta Dunstan, oni nomumis lin episkopo de Winchester en 984. En la katedralo de Winchester li konstruigis grandan orgenon, kiu ŝajne aŭdeblis de pli ol unu mejlo: necesis 24 viroj por funkciigi ĝin. Ankaŭ li konstruigis kaj restaŭris aliajn preĝejojn de la urbo, kaj auntaŭenigis la adoradon de Sankta Swithun kaj ties antaŭulo Sankta Aethelwold de Winchester.
Sangodonaco
En la pli forte industriigitaj ŝtatoj, sangodonacantoj plej ofte estas sensalajraj volontuloj kiuj donacas sian sangon por komunuma provizo. En aparte malriĉaj landoj, stokitaj provizoj de sango estas limigitaj kaj donacantoj kutime donas sangon, kiam familianoj aŭ amikoj bezonas transfuzoj (direktita donaco). Multaj donacantoj donas sian sangon kiel ago de karitato, sed en iuj landoj ankaŭ estas donantoj kiuj faras tiun servon kontraŭ mono, kaj en kelkaj kazoj ekzistas stimuloj aliaj ol mono, kiel salajrita ekstra libertempo el la laboro. Donantoj de sango en iuj kazoj ankaŭ povas interkonsenti ke la stokejo konservu sian sangon por propra estonta uzo de la doninto.
Aelfheah de Canterbury
Post kiam vikingoj disrabis Anglion en 994, Olaf la 1-a (Norvegio) konvertiĝis kaj Aelfheah ricevis lin en la kristanan religion.
En 1006 Aelfheah sekvis Aelfric de Abingdon kiel ĉefepiskopo de Canterbury, kien li portis la kapon de Swithun kiel relikvo. Survoje al Romo por ricevi la paliumon de la papo, li estis prirabata. Ĉe Canterbury li nutris la adoradon de Sankta Dunstan, kies biografion li komisiis al Adelard. Li reformis la liturgion kaj instigis la anglosaksojn adori Wulfsige, episkopon de Sherborne (m. 1002) kiel sanktulo.
En 1011 la danoj denove invadis la landon. De la 8-a al la 29-a de septembro ili sieĝis Canterbury: helpate de la perfido de Aelfmaer (kies vivon Aelfheah iam savis), la danoj eniris kaj disrabis la urbon. Ili kaptis Aelfheah kaj aliajn gravulojn, kaj Aelfheah malliberiĝis sep monatojn. Li malpermesis ke la angloj elaĉetus lin, kaj estis mortigata la 19-an de aprilo 1012 ĉe Greenwich. Li estis la unua ĉefepiskopo de Canterbury kiu mortis pro perforto.
En 1078 Papo Gregorio la 7-a kanonizis lin. Lia fest-tago estas la 19-an de aprilo. Osbern de Canterbury verkis biografion ĉ. 1080.
Stacio Jōtō (Okajama)
Stacio Jōtō (japane: 上道駅 [Ĝōtō-eki], angle: Jōtō Station) estas fervoja stacio en Higaŝi-ku, Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Alajos Kiss
Alajos Kiss [alajoŝ kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Alajos estis hungara pentristo, instruisto.
Alajos Kiss  naskiĝis la  en vilaĝo Felnémet (nuntempa urboparto de Eger), li mortis la  en Eger.
Boisville-la-Saint-Père
Boisville-la-Saint-Père estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boisvillois.
Krottendorf bei Neuhaus am Klausenbach
Krottendorf bei Neuhaus am Klausenbach, pli mallonge Krottendorf, hungare Békató, slovene Sabjavec estas iama vilaĝo, nun parto de Neuhaus am Klausenbach en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.
Situo
Krottendorf situas sur mildaj deklivoj laŭ landlimo de Stirio. Jennersdorf troviĝas je 14 km-oj.
Klokočov (distrikto Havlíčkův Brod)
Klokočov (Klokotschau) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1546.
Kunratice (Šluknov)
Kunratice (Kunnersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Šluknov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Šluknov. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kunratice situas en katastra teritorio Kunratice u Šluknova kun areo 2,79 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Platkapa kato
Platkapa kato (Ictailurus planiceps) estas sovaĝa kato en sudorienta Azio. Ĝi longas 45 centrimetrojn, plus 15 centrimetra vosto.
Rudolf Fleischmann (agronomo)
Rudolf Fleischmann [flejŝman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fleischmann Rudolf estis aŭstrohungara agronomo. Rudolf Fleischmann naskiĝis la en Eger (nuntempa Cheb en Ĉeĥio), li mortis la  en Kompolt (Hungario).
Biografio
Rudolf Fleischmann akiris ĝardenistan-vitistan diplomon en Klosterneuburg en 1896. Post la diplomo li laboris en foraj lokoj de Aŭstrio-Hungario. Ekde 1906 li kreis pli bonajn maizospecojn, post jaroj ankaŭ novajn tritikojn kaj sekalojn. Post ĉeso de Aŭstrio-Hungario li laboris plu ĝismorte en Kompolt. En 1949 li estis gvidanto de la agronomia instituto en Kompolt. Foje li kreis novajn specojn pri avenoj, kanaboj, linoj, medikagoj, ktp. Li ricevis ŝtatajn premiojn ekde 1937. Lia edzino naskis plurfoje.
Batalo de Arras
Batalo de Arras povas referenci al unu de diversaj bataloj okazintaj en la ĉirkaŭoj de la urbo Arras, en Francio, nome la jenaj:
Stacio Ishibashi (Osaka)
Stacio Ishibashi (japane: 石橋駅 [Iŝibaŝi-eki], angle: Ishibashi Station) estas fervoja stacio en Ikeda, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Takarazuka (ĉefa), Linio Hankyū-Minoo.
Nowogród (Podlaĥia provinco)
Nowogród estas urbo en Podlasio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nowogród en distrikto Łomżyński.
NGC 3
NGC 3 (aliaj indikoj — PGC 565, UGC 58, MCG 1-1-37, ZWG 408.35, ARAK 1, IRAS00047+0801) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
8656 Cupressus
8656 Cupressus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Tumwater
Tumwater estas urbo en Kantono Thurston, Vaŝingtonio, Usono, situanta ĉe la suda ekstremaĵo de Puĝeta Fjordo, apud la subŝtata registara ĉefurbo Olimpio. La nomo de la urbo (elp. TAMŭata) signifas "akvofalo" en la ĉinuka piĝino, aludante al kaskadejo en la fluejo de rivero Deschutes. En 2010 la loĝantaro estis homoj.
Tumwater estis la plej frua neindiana vilaĝo en la Puĝeta regiono, kaj en antaŭŝtatiĝaj jaroj rolis kiel administra ĉefurbo de Vaŝingtonia Teritorio. Poste, kiam ĝi fariĝis pli-malpli antaŭurbo de Olimpio, oni konis ĝin ĉefe kiel la situo de la fabriko de biero Olympia.
Medolla
Medolla estas komunumo de Italio.
Câmpia
Câmpia estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Freerice
Freerice ( Senpaga rizo) estas senpaga eduka retejo, iniciato de la Unuiĝintaj Nacioj, por rikolti fondusojn kaj helpi malsatulojn. Ensalutado estas nedeviga por ludi.
Celo
La celo estas malgrandigi la malsategon tra la mondo danke al rikoltitaj fondusoj, kaj plibonigi la vorttrezoron de la partoprenantoj. La objektivo estas do duobla: malgrandigi la malsategon kaj plibonigi la kleron de la partoprenantoj.
Teamoj
Freerice havas teamojn de Freerice-uzantoj, inter kiuj estas teamo Esperantista.
Pago de la donacoj
Kiam uzanto bone respondas, ĝi donas 10 grajnojn da rizo. Tiu-ĉi rizo estas konvertita en mono, kiu estas pagita de sponsoraj afiŝoj (kiu aperas en subo de la ekrano) por finfine pagi la rizon por nutri la malsatulojn.
KIM-11 Ĉapitro 12 : malsanoj de la spira sistemo
Ĉi tiu artikolo provizore disvolvas Ĉapitro 12 : malsanoj de la spira sistemo de prova versio 11 de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-11), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
Tibor Béla Prezenszky
Tibor Béla PREZENSZKY [prezenski] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis Kluĵo la 19-an de novembro 1936.
Jilava
Jilava [ĵilava] estas komunumo en la distrikto Ilfov en Rumanio. Ĝi estas konata precipe pro la tiea sekurega pun-malliberejo (oficiala nomo Penitenciarul București = bagno Bukareŝto). Al la komunumo, kiu etendiĝas de la rando de Bukareŝto ĝis la ekstera rando de la distrikto Ilfov, apartenas krom la sidejo la vilaĝoj Mierlari kaj Odăile.
Jilava situas sude de Bukareŝto ĉe la nacia vojo DN 5 kaj ĉe la fervoja linio de Bukareŝto al Giurgiu.
En la malliberejo aŭ lige kun ĝi okazis jenaj eventoj:
Departemento Amazonio (Peruo)
Amazonio, Amazonia Regiono aŭ Amazonas en la hispana, estas regiono de norda Peruo lima kun Ekvadoro norde kaj okcidente, Kaĥamarkio okcidente, La Libertad sude, kaj Loreto kaj Departemento San Martín oriente. Ties ĉefurbo estas Chachapoyas.
Geografio
La Amazonia Regiono konsistas el regionoj kovritaj de pluvarbaro kaj montaroj. La pluvarbara zono hegemonias (72.93%) kaj ĝi etendas norde super ties orienta deklivaro, ĝis la limo kun Ekvadoro ĉe la pintoj de la Kondora Montaro. La montara zono situantas ĉe la sudaj provincoj de Amazonio kaj ĝi inkludas nur 27.07% el ties tuta teritoria areo.
Unu el la faktoroj kiuj helpas gravigi ties geografion, krom ke la grandaj valoj kaj ebenaĵoj de ties pluvarbara zono estas la plej proksimaj al la Pacifika Oceano, estas ke ties konektoj kun la vojoj al la marbordo estas la plej malaltaj. Tio ĉar ili uzas la Porkulan Montopasejon je 2,144 m. Tio estas la plej malalta montopasejo de la tutaj peruaj Andoj por alveni en la sistemon de la Tut-Amerika Aŭtoŝoseo.
La ampleksa kaj profunda valo de la rivero Maranjono konstituas unu el plej gravaj morfologiaj karakteroj de la regiono.
La Maranjona valo trapasas grandan parton de ties teritorio kaj etendiĝas el sudo al nordo. Ĝi aingas sian plejan larĝon ĉe la provinco Bagua. Ĝi mallarĝiĝas kiam ĝi trapasas la montaron Cordillera Oriental (hispane por "orienta montaro") en ties plej danĝera vojo orienten, al plej malalta parto de Amazonio. Ĝi trapasas tiun mirindajn kanjonojn nome pongo, keĉua vorto kiu signifas pordoj.
La valo de la rivero Utkubamba kiu estas la reala akso de Amazonio inter 5a kaj 6a paraleloj sudaj kaj 78a kaj 79a meridianoj okcidentaj.
Ekonomio
Ĉefaj ekonomiaj resursoj estas produktado de kafo, rizo, fruktojn, ligno kaj brutobredado de cebuoj.
Hilgert
Hilgert estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Henriko la 2-a de Virneburg
Vivo
Henriko estis la sesa filo de Grafo Henriko de Virneburg kaj ties edzino Ponzeta de Oberstein. En la jaro 1288 li partoprenis kune kun siaj patro kaj frato Rupreĥto jeflanke de duko de Brabanto la Batalon de Worringen.
Ekde 1288 tenanto de du paroĥaj prebendoj kaj kanoniko ĉe Sankta Gereono en Kolonjo, li fariĝis en 1292 subpastro de la germana reĝo Adolfo de Nassau, kun kiu li estis parenca. En la sekvaj jaroj li fariĝis tenanto de multaj kanonikopostenoj. Li ekzemple ne nur estis katedrala preposto en Kolonjo, sed ankaŭ ĉefdiakono de Kolonjo kaj Treviro. En Treviro Virneburg ankaŭ estis elektata en 1300 al ĉefepiskopo, por kio la papo al li tamen rifuzis la nomumadon.
En 1304 finfine li estis elektata kiel ĉefepiskopo de Kolonjo, la papan konfirmon de lia elektiteco li tamen ricevis nur en la jaro 1306. La 13-an de aprilo 1307 li donis la permeson por kolonio de kanonika de la Ordeno de la Sankta Kruco. Sian voĉdonon je la elekto de reĝo Henriko la 7-a en la jaro 1308 Henriko – influite de la elektoprincoj de Treviro, Baldueno de Luksemburgo, kaj Majenco, Peter von Aspelt – li pagigis al si per multa mono.
Kiel sian preferatan sidejon Henriko la 2-a elektis la urbon Bonn, kie li oficis de 1313 ĝis 1328 ankaŭ kiel preposto de la kolegiata preĝejo. Tie li pretigis pli ol 110 dokumentojn kaj deklaris malvalida la rezignojn pri doganimpostoj altruditajn al sia antaŭulo. Li akiris de Reĝo Henriko la 7-a la permeson de nova doganimposto je Bonn. Ĉar la civitanoj de Bonn estis subteninta sian ĉefepiskopon en malpaco kun la reganto de Falkenburg dum la Batalo ĉe Euskirchen, Henriko la 2-a koncedis al la civitanoj de Bonn liberecon de la Rejna doganimposto por ĉiuj varoj.
Sub Henriko de Virneburg Bonn fariĝis unuan fojon okazejo de reĝokronado: Li kronis la 25-an de novembro 1314 Frederikon la Belan en la Ĉefpreĝejo de Bonn kiel germana reĝo.
Henriko de Virneburg ankaŭ estis energia antaŭeniganto de la konstruo de la katedralo je Kolonjo. La 27-an de septembro 1322 li povis solene konsekri la novan ĥorejon de la katedralo de Kolonjo. Henriko la 2-a de Virneburg decide partoprenis la herezoproceson kontraŭ Majstro Eckhart, kiam en 1325 oni prezentis al li la akuzakton. Li transdonis la proceson al la papa kurio en Avinjono.
Laŭ eldiroj de samtempuloj Henriko estus babilema kaj drinkema. Li mortis la 6-an de januaro 1332 en Bonn kaj estis entombigata en la Kapelo Sankta Barbara Barbara de la ĉefpreĝejo je Bonn, apud sia fratino, Abatino Ponzeta de Dietkirchen. Lia tombo nun ne plu estas konserviĝinta.
Perua kaciko
La Perua caciko aŭ Kepka kaciko (Cacicus koepckeae) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de kacikoj, kiuj estas nigraj birdoj kun flavaj aŭ ruĝaj markoj kaj bluaj okuloj. Ĝi estas endemia de izolitaj lokoj de sudorienta Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj ĉefe ĉeriveraj kun kanejoj, sed ne ĉe grandaj riveroj kiaj Urubamba. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Ĝis ĵuse tiu specio estis konata nur el tri areoj de tre malgranda teritorio, kio lokigis ĝin je risko el hazardaj okazaĵoj aŭ rapidaj habitatoŝanĝoj, kaj tiele ĝi estis taksita kiel Vundebla. Tamen oni ĵus trovis en 2001 tiun specion ankaŭ en almenaŭ unu aldona protektita areo nome Koĉa Kaŝu, kaj ĉiuj vidaĵoj estis el dise loĝataj areoj kiuj ne estas sub tuja minaco de habitatoperdo. Se oni malkovros pliajn populaciojn en najbaraj areoj, ĝi povos esti retaksata kiel Preskaŭ Minacata.
La Perua caciko estas ĉ. 23 cm longa, mezgranda, nigra ikteredo. Ĝi havas kvadratan flavan pugomakulon. Relative malgrandakapa aspekto. La irisoj estas helbluaj kiel ĉe la samgenranoj, sed diference de la Flavpuga kaciko, la Ruĝpuga kaciko kaj la Skarlatpuga kaciko, ĝi havas ankaŭ bluecan bekon (anstataŭ helflava), pli pala en pinto kaj relative malgranda ĉe ikteredoj. Ĝi estas simila al la alopatria Montokaciko, C. chrysonotus.
La voĉo estas iom varia kaj ĝenerale silenteca, sed ĝi estas laŭta, rapida serio de eksplodaj, parecaj notoj ĉik-paŭ, kun kelkaj trisilabaj notoj intermetitaj. Ankaŭ rapida serio de akraj notoj ĉih, pli amplekse disaj frazoj ĉih-ĉih, paŭ-paŭ. Oni aŭdis parojn elsendantajn arojn de sesfrazaj serioj kombine kun longa sekvenco.
La populacio estas de ĉ. 2,500-10,000 individuoj en malgranda teritorio de ĉ. 550 km². Ĝi estas probable arborema, kun paroj aŭ malgrandaj grupoj moviĝantaj tra kanopeo de transira arbaro. Oni vidis ilin manĝante inter semingoj, eble insektojn, sen atenti proksimajn fruktarbojn. La tipa specimeno estis unu de areto de 6 birdoj kiuj estis vidataj banantaj kaj drinkantaj, kaj oni konstatis grupojn de 4 al 6 individuoj.
Mogola arkitekturo
La konstruaĵoj de la mogola arkitekturo estis ekonomie tre pretendemaj kaj necesis alŝovo de ŝtata mono al ili. Ĝuste tiu ĉi kosteco kaŭzis, ke la mogola stilo neniam penetris ekster la reganta tavolo kaj la reganto tiel influis la arkitekturan agadon en la imperio. En la momento de malfortiĝo de la reganta dinastio tiu ĉi stilo devige devis komenci malflori.
Kvankam la evoluo de tiu ĉi stilo okazis proksimume en cent kvindek jaroj, estiĝis en ĝi la tuta vico de originaj konstruaĵoj, kiuj ĝis hodiaŭ apartenas al turiste tre elserĉataj memorigaĵoj.
Bazaj karakteroj
La mogola arkitekturo estiĝis per kuniĝo de kelke da arkitekturoj, dum kio ties ideologia bazo estis la islama arkitekturo. Sed moskeoj kaj pluaj konstruaĵoj estas diferencaj de la resto, ĉar la arkitektura elirpunkto estis ofte pli malnovaj barataj konstruaĵoj influitaj de persaj elementoj. Ĉye kelkaj konstruaĵoj tiu ĉi influo estas evidenta nur tiamezure, ke eblas konsideri ilin kiel arkitekturaj kopioj de pli malnovaj barataj konstruaĵoj.
La bazo de plimulto de konstruaĵoj estas alta kvadrata soklo, en kies mezo estas lokigita la propra konstruaĵo. En anguloj de la soklo unue troviĝis turetoj, kiuj pli poste ŝanĝiĝis en minaretojn. La konstruaĵo mem estas kutime simetria. La tegmento estas plimulte solvita per kupolo de la persa tipo kaj plenigita de malgrandaj turetoj. Iom post iom realiĝis tendenco serĉi novajn arkitekturajn esprimojn, kuj gvidis al klopodo atingi formajn perfektecojn. Enkadre de tiu ĉi klopodo venis en la arkitekturon vico de elementoj tipaj por aliaj arkitekturoj aŭ elementoj tute originalaj. Ekzemplo de tiaj ĉi elementoj estas konklava tegmento, kiu estas tipa por bengala arkitekturo. Sed pli granda parto de la originaleco ne estas bazita en novaj konstruaj aŭ ornamaj elementoj, sed en kombino de elementoj kutime uzataj en la ĉirkaŭaj arkitekturoj.
Grava elemento estis dono de la konstruaĵo en ĝardenon, kiu kutime havadas vicon de aldonaj konstruaĵoj, dum kio gravan rolon en la ĝardeno ludis la akvo.
Ofte uzata materialo estis marmoro, plej ofte blanka, kiu ebligis eminenti al la konstruaĵoj. En periodo de falo la marmoro estis poste (pli ĝenerale ŝtono) anstataŭigita per briko kaj stuko. Kun tiu ĉi stilo estas kunigita ankaŭ klopodo pri urbanismo, kiu plej bone montriĝis dum fondado de novaj urboj. La urbanismaj ideoj staris en la kreado de kompleksoj, kiuj estis apartigitaj per la ĝardenoj, kelkokaze estis kreita sistemo de rektangulaj stratoj.
Rilate al ekonomika pretendemo de tiu ĉi stilo oni konstruis en ĝi sole fare de la reganto organizitaj kaj pagitaj konstruaĵoj. Tipa modelo estas palacoj kaj moskeoj, plu evoluis sepulta arkitekturo, sed kiu havis similajn trajtojn kiel la cetera arkitekturo. Interesaĵo estas, ke en tiu ĉi periodo estis konstruita vico de fortikaĵoj, kiuj krom armea celo plenumis ankaŭ estetikajn celojn.