cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rochefort-en-Terre
Historio
En la 12-a jc, kastelo estis konstruita sur la roka sprono de la senjoroj de Rochefort. Ĝi estis konstruita laŭ kvinlatera plano kaj okupis la lokon de antaŭaj gallo-romiaj fortikaĵoj. <!--Le bourg se développe à partir du château et son nom apparait en 1260 sous la forme de Rupes castris. Il comporte de nombreŭ services administratifs et est le siège d'une seigneurie puissante: dès le XIIe siècle la châtellenie de Rochefort figure parmi les principales seigneuries du pays vannetais. Le domaine seigneurial s'étendait sur plus de 5000 hectares.
La châtellenie s'étendait sur une dizaine de paroisses; au sud celles de Limerzel, Questembert, Péaule, Caden fournissaient les ressources issues de la culture et de l'élevage; au nord celles de Pluherlin et Malansac le bois des Landes de Lanvaŭ; au centre se situait le bourg aŭ fonctions artisanales et commerçantes
En mars 1793, le château fut pris par les chouans. Trois patriotes moururent au cours de la bataille. La commune a pris le nom Roche des Trois pendant quelques années. Elle fut chef-lieu de district de 1790 à 1795.
En 1800, Rochefort est chef lieu de canton. Une activité industrielle s'y développe autour des ardoisières, des clouteries et tanneries. En 1892, la commune prend le nom de Rochefort-en-Terre. En 2009, la commune entre dans la communauté de communes de Questembert. À partir de 1903, Alfred Klots, propriétaire du château, invite des peintres dans la cité et met en place les activités touristiques.
Blasonnement
-->
Administrado
<!--
-->
Demografio
La urbo havis en 2009.
Lokoj kaj monumentoj
La urbo enhavas multajn monumentojn historiajn :
Lernejo
La komunumo havas elementan lernejon kun 60 lernantoj: la lernejo Sylvain Pradeau.
Turismaj distingiloj
La komunumo estas urbeto kun karaktero kaj unu el la plej belaj vilaĝoj de Francio. La komunumo estas florumita kaj akiris kvar florojn en la konkurso de la florumitaj urboj kaj vilaĝoj en 2006. Kvar komunumoj de Morbihan ricevis tiun distingaĵon en 2009.
Regiona parko
Regiona parko estas natura loko protektita je regiona nivelo pro ties naturaj aŭ turismaj valoroj. Estas tiuj areoj kie ekzistas ekosistemoj ne multe tuŝitaj de la homo kaj ege gravaj ene de la kunteksto de la natura medio de la regiono, pro kio necesas ties protektado.
La kategorio Regiona parko estas depende de la landoj sub la kategorioj de Natura Parko kaj kompreneble de Nacia parko.
Pont d'Arc
La Pont d'Arc (france pont = ponto, arc = arko) estas granda natura ponto, kiu situas en la departemento Ardèche en la sudo de Francio, apud la komunumo Vallon-Pont-d'Arc.
La ponto havas longon de 60 m kaj alton de 45 m kaj estis formita de la rivero Ardèche.
Ĉeurba distrikto (Nord-Osetio)
La Ĉeurba distrikto - osete Горæтгæроны район [goretgeprni rajon], ruse При́городный райо́н [prigorodnij rajon] - estas unu el ok distriktoj aŭ rajonoj de la respubliko Nord-Osetio, parto de la Rusia Federacio.
Ĝi situas en la oriento de la respubliko. La areo de la distrikto estas 1 460 kvadrataj kilometroj. Ĝia administra centro estas la kampara loko Oktjabrskoje (osete Октябрыхъæу, ruse Октя́брьское). La nombro de loĝantoj laŭ la censo de 2010 estis 108 665, laŭ la censo de 2002 estis 102 990 kaj laŭ la censo de 1989 estis 75 017. La loĝantaro de Oktjabrskoje konsistigas 9,6% de la tuta distrikta loĝantaro.
Kontraste al la resto de la respubliko kie osetoj klare estas la plimulto de la loĝantaro, la distrikto havas signifan inguŝan loĝantaro. La distrikto en ĝia orienta parto estas konsiderita problema zono de la respubliko pro la altaj tensioj inter la lokaj inguŝoj kaj osetoj. Sekve de tiuj konfliktoj estas nun oseta plimulto.
La orienta parto de la distrikto komence de la epoko de Sovetunio estis parto de Inguŝio (kiu tiutempe estis parto de la ĉeĉena-inguŝa ASSR), sed estis transdonita al Norda Osetio en 1944 post kiam Stalino akuzis la inguŝojn kaj ĉeĉenojn kunlabori kun la nazioj, deportigis la tutan loĝantaron al centra Azio kaj malfondis la aŭtonoman respublikon. Kvankam en la fazo de degelo post la morto de Stalin la nemortintaj inguŝoj kaj ĉeĉenoj rajtis reveni al la regiono kaj la ĉeĉena-inguŝa ASSR en iom malgrandigita teritorio estis restarigita, la historiaj eventoj kondukis al la nunaj streĉiĝoj, kiuj videbliĝis post la disfalo de Sovetunio.
Ekzemplo de ingŭso naskiĝinta en la ĉeurba distrikto estas la nuna prezidanto de Inguŝio, Junus-bek Jevkurov.
Krumorno
La krumorno (germane Krumhorn aŭ Krumphorn, angle Crumhorn, france Cromorne, itale/hispane: Cromorna) estas ligna blovinstrumento kun duobla anĉo, cilindre borita tubo kaj ventkapsulo. Ĝi havas sep suprajn tontruojn kaj unu suban truon por la maldekstra dikfingro. La tonamplekso estas granda nono. Je la moderna krumorno la tonamplekso estas pli larĝa danke al du klapoj kaj estas undecimo. Unue oni ne planis la preterblovadon, kiu tamen eblas je la moderna krumorno helpe de la klapoj, kaj la instrumento atingas pro la cilindara boraĵo la duodecimon. La preterblovaj tonoj tamen ege distingiĝas laŭsone de la aliaj tonoj.
1009 Sireno
Nomo
Ĝia nomo referas al la sirenoj, monstrinoj de la helena mitologio.
Krumorno
Ekzistas la voĉpozicioj soprano, aldo, tenoro, baso kaj grandbaso. Oni eksperimente konstruis pli grandajn kaj pli malgrandajn instrumentojn, kiuj tamen ne povis venki. Samkiel ĉe la plejmultaj instrumentoj de la renesanco kutimas la c/f-agordo:
Friedrich Ludwig Schröder
Vivo
Baldaŭ post lia naskiĝo, lia patrino, Sophie Charlotte Bierreichel (1714-1792), apartigita de sia edzo, kaj, aliĝanta al teatrotrupo, travojaĝis kun sukceso en Pollando kaj Rusio. Poste ŝi geedziĝis kun Konrad Ernst Ackermann kaj ekaperis kun sia firmao en multaj germanaj grandurboj, finfine ekloĝante en Hamburgo. Juna Schröder frue montris konsiderindan talenton, sed lia infanaĝo estis tiel malfeliĉa fare de lia duonpatro ke li forkuris de hejme kaj klinis al komerco fare de ŝuisto.
Li realiĝis al siaj gepatroj, aliflanke, en 1759, kaj iĝis aktoro. En 1764 li prezentiĝis kun la Ackermann-firmao en Hamburgo, ludante komediopartojn; sed li baldaŭ interŝanĝis por la tragediaj roloj en kiuj li iĝis fama. Tiuj inkludis Hamleto, Reĝo Lear kaj Filipon en Don Karolo de Schiller.
Post la morto de Ackermann en 1771, Schröder kaj lia patrino prenis la direktadon de la Hamburga teatro, kaj li komencis skribi prezentaĵojn, plejparte adaptiĝojn de angloj, atingante sian unuan sukceson per la komedio Die Arglistige. En 1780 li forlasis Hamburgon, kaj post turneo kun sia edzino, Anna Christina Hart, iama lernanto, akceptis engaĝiĝon ĉe la Tribunalo-Teatro en Vieno. En 1785 Schröder denove transprenis la Hamburgo-administradon kaj kondukis la teatron per konsiderinda kapablo ĝis sia emeritiĝo en 1798. La Hamburgo-teatro denove kadukiĝis, la majstro estis ree alvokita por kunlabori en ĝia rehonorigo, kaj en 1811 li revenis al administrado dum unu jaro.
Graveco
Kiel aktoro Schröder estis la unua se temas pri foriro de la afektita stilo de iamaj tragediistoj; kiel administranto li levis la normon de ludoj prezentita kaj unua alportis Shakespeare antaŭ la germana publiko. Dramatische Werke (teatraĵoj) de Schröder, kun enkonduko de Tieck, estis publikigita en kvar volumoj (Berlino, 1831).
Chieri
Chieri estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Baldissero Torinese, Pavarolo, Montaldo Torinese, Pino Torinese, Arignano, Andezeno, Pecetto Torinese, Riva presso Chieri, Cambiano, Santena kaj Poirino.
Abdelkhader Houamel
Abdelkhader Houamel, en Esperanto Abdelĥader Huamel, (1936) estas alĝeria pentristo. Li naskiĝis en N'Gaous. Li estas konsiderata inter la fondintoj de nuntempa Alĝeria pentrarto.
Tonpentrado
Tonpentrado estas muzika priskribo de naturaj aperaĵoj baziĝanta sur imitado aŭ sinestezio, kiuj povas esti kaj de akustika kaj de optika naturo. Oftaj objektoj de tonpentrado estas natureventoj (fulmotondro, eĥo, plaŭdanta akvo), bestaj krioj (birdkantoj, hundobojado) kaj impresoj de la kampara vivo (ĉaso- aŭ alpokornoj, popoldancoj). Jam dum la mezepoko tonpentrado validis kiel rimedo de la imitatio naturae.
Ĉar la aristotela naturimitado validis ekde la novepoko kiel gvidilo por cixuj artoj, muziko kaj poezio povis renkontiĝi laŭ ĉi tiu intenco, sen dependi unu de la alia: Antonio Vivaldi aldonis al sia fama La kvar sezonoj post ĝia komponado la ĉirilatajn sonetojn.
Post kiam la naturimitado tamen ne plu estis sendisputa tasko de muziko, do ekde la fino de la 18-a jarcento, la sinteno pri la tonpentrado ŝanĝiĝis. La t.n. esprimo ricevis pli altan rangon, kiel ekz. vortigis Johann Georg Sulzer en sia Allgemeine Theorie der schönen Künste (Ĝenerala teorio de la belaj artoj, 1771). Ekz. ne plu estis defio, imiti birdokanton frapante similan, sed male esprimi la proprajn sentojn je la aŭskultado de la birdo. Beethoven do notis pri sia 6-a simfonio, ke ĝi estas "pli esprimo de la percepto ol pentrado".
Abdelkhader Houamel
Inter 1955 kaj 1960, Abdelkhader Houamel estis aktiva membro de la Naciliberiga Fronto kiel parto de sia socialismaj kaj kontraŭ-koloniismaj kredoj. En 1960, la verko de Houamei aperis en sia unua soloisma ekspozicio, ĉe la Salon des Arts en Tunizio. Post tio li ekstudis ĉe la Akademio de Fajnaj Artoj en Romo. En 1963, li ricevis oran medalon en araba arto, kaj ekde 1967 li estis celo de kelkaj internaciaj ekspozicioj. En 1972, Houamei ricevis medalon el la Prezidento de Alĝerio, Houari Boumedienne. Li loĝis en Italio ekde 1960.
Tonpentrado
Tiel la muziko de la 19-a jarcento disfalis en popularan,en kiu persistis la pli malnova malvasta ligo kun la tonpentrado, kiel ofte en la opero aŭ la salonmuziko, kaj "seriozan", en kiu la tonpentrado ankoraŭ nur malofte estis utiligata. La unua universitara muziksciencisto Eduard Hanslick dementis per sia difino de muziko kiel "sone movataj formoj" ĉiun internan interligon kun tonpentrado.
Je la stililo de la tonpentrado ekstermuzika okazantaĵo estas integrata, dum kiam ĉe programmuziko la ekstermuzika estas kunliverata kiel klarigo de la muziko.
En la Konkreta Muziko de la 20-a jarcento la distanco de "pura" muziko al la ĉiutaga okazantaĵo estas denove dissolvita per tio, ke bruetojn oni rigardas kiel muzikaj eventoj.
''Vd. ankaŭ:'' Onomatopeo
Kičevo
(jen makedone, per cirila alfabeto Кичево, albane Kërçovë) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština kaj apartenas al la statistika sudokcidenta regiono. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 27 076 loĝantoj.
Krumorno
Aldo kaj baso foje estas konstruitaj plentonon pli altaj, do kun la pli malalta tono g0 resp. G,. Krumornoj estas ludeblaj kromatike per forkprenoj kun escepto de la eta sekundo al la plej malalta tono.
La krumorno estis evoluigita en la 15-a jarcento kaj devenas de mezepoka instrumento kun rekta tubo kaj bestokorno (de bovo aŭ kapro) je la malsupra finaĵo. En la 16-a jarcento la instrumento estis ege disvastigita. Kun la muzika transiro de la renesanco al baroko en la 17-a jarcento ĝi ekstermodiĝis. Ekde meze de la 20-a jarcento oni denove konstruas kaj ludas krumornojn. Krom dum la revivigo de muziko el mezepoko kaj renesanco oni foje uzas la krumornon ankaŭ ĉe popola kaj moderna muziko.
Ekzistas samnoman, simile sona orgenregistro, plejparte je 16' aŭ 8'. Tiu ĉi lamenregistro havis cilindrajn kalikojn de pleparte natura longeco.
1009 Sireno
Nomo
Oni ne konfuzu kun 133 Cireno.
Regiona Parko de la Madrida Sudoriento
La Regiona Parko de la Madrida Sudoriento (oficiale Parque Regional en torno a los ejes de los cursos bajos de los ríos Manzanares y Jarama (Regiona Parko ĉirkaŭ la aksoj de la malsupraj fluejoj de la riveroj Manzanares kaj Jarama), populare konata kiel Parque Regional del Sureste (Regiona Parko de la Sudoriento)) estas protektita areo de hektaroj situanta laŭlonge de la mez-malsupraj fluejoj de la riveroj Jarama kaj Manzanares, en la Sudoriento (de tie ties nomo) de la Madrida Komunumo (Hispanio).
Estas regiona parko kiu etendas de nordo al sudo laŭlonge de Jarama, kie hegemonias riverbordaj ebenaĵoj kaj kelkaj montetoj, sed la natura riĉo de tiu spaco kuŝas sur la fruktodonaj cerealproduktaj ebenaĵoj, la gipsaj ravinoj de montetoj, riverbordoj kaj nombraj humidejoj kaj lagetoj. Grava loko estas la montetoj Marañosa, kie alto maksimume estas de 698 m. En la zono estas ankaŭ arkeologiaj kaj paleontologiaj kuŝejoj.
1009 Sireno
Nomo
Ĝi estis perdita ĝis kiam James B. Gibson remalkovris ĝin sur kliŝaĵoj per la Teleskopo Schmidt de 1,2 m de la Observatorio de la Monto Palomar la.
Ĝia povas pasi tre proksime de Marso. Ĝi pasas 11 foje je malpli de 30 000 000 km (30 Gm) de Marso inter 1500 kaj 2500, kaj en 1940, proksimiĝis je 7,3 Gm.
Regiona Parko de la Madrida Sudoriento
40.28333°N, 3.5°W
10078 Stanthorpe
10078 Stanthorpe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Stanthorpe en Kvinslando (Aŭstralio). Konata kiel "cefurbo de la Kvinslanda vino", tiu urbo, nestiĝintas en natura parko en sud-oriento de la aŭstralia subŝtato, estas konata ankaŭ pro sia produkto de fruktoj kaj siaj belaj stelhavaj noktoj.
Tobiasz Kaźmierski
Tobiasz KAŹMIERSKI (naskiĝis la en Poznano) estas pola esperantisto. Li studis sociologion en la Universitato Adam Mickiewicz en Poznań kaj spertiĝis ankaŭ pri merkatado kaj vendado. Li interalie estis respondeculo pri la vespera programo de la 61-a IJK en Zakopane en 2005. En 2003 li fondis kun kelkaj amikoj la junularan klubon E-SENCO, kiu en 2007 transformiĝis en kultur-socian asocion kun Kaźmierski kiel unu el la vicprezidantoj. Li partoprenis ankaŭ en la reaktivigo de Pola Esperanto-Junularo, kies vicprezidanto li estis, kaj en la Ekonomia Forumo de Centra kaj Orienta Eŭropo en la pola urbo Krynica en 2007 kaj 2008, kie li helpis prizorgi informstandon pri Esperanto. Li dum multaj jaroj kunorganizis la Esperanto-aranĝon Arkones; en 2018 li gvidis la organizadon.
Kongresa asistanto ĉe UEA
En la Tobias Kaźmierski fariĝis asistanto de la Konstanta Kongresa Sekretario de UEA. Tobiasz finis sian laboron ĉe UEA meze de 2017.
Manipura lingvo
La manipura lingvo (aŭ Meitei-lon, ankaŭ Meitei-lol) estas la unua lingvo kaj lingvafrankao en la sudorienta himalaja ŝtato Manipuro, en nordorienta Barato. Ĝi estas la oficiala lingvo en registaraj oficejoj. Oni parolas la manipuran ankaŭ en la barataj ŝtatoj Asamo kaj Tripuro, kaj en Bangladeŝo kaj Mjanmao.
La manipura jam pruviĝas esti granda integraliga faktoro inter ĉiuj etnaj grupoj en Manipuro kiuj uzas ĝin por komuniki inter si.
La manipuran agnoskas, per la nomo "Manipuri", la Barata Unio, kaj ĝi estas inkludita en la listo de tabelaj (aŭ konstitucie oficialaj) lingvoj. (Ĝi estas inkludita en la 8-a tabelo de la 71-a aldono de la konstitucio en 1992). Oni instruas la manipuran kiel fakon ĝis la post-bakalaŭra nivelo (Ph.D.) en universitatoj de Barato, aparte de tio ke ĝi estas perilo de instruado ĝis la antaŭbakalaŭra nivelo en Manipuro.
Sonoj
La manipura estas tona lingvo.
Skribsistemo
La manipura havis sian propran skribsistemon nomitan Meitei-mayek, kiu estis uzata ĝis en la 18-a jarcento. Ĝian plej fruan uzon oni datis je la 11-a kaj 12-a jarcentoj p.K. Tiu sistemo deriviĝas de la tibeta grupo de skribsistemoj, mem derivitaj de la Gupta Brahmi. Poste, kaj aparte kun la komenco de brita rego en 1891, la orienta nagaria skribo pli bone konata kiel la bengala skribo, adoptiĝis kaj estas aktuale uzata. Tamen, iuj klopodas revivigi la skribsistemon Meitei-mayek.
Aldone estas iuj tekstoj de la Maring-a kaj Limbu-a triboj de Manipuro, ankaŭ kiujn oni skribis uzante la Meitei-mayek-on.
Apalaĉaj miksaj mezofitaj arbaroj
La apalaĉaj miksaj mezofitaj arbaroj estas tersupraĵo-ekoregiono el la orient-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al la mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de Apalaĉaj Montoj en sudorienta Usono. Kune kun la apalaĉaj-blukrest-montaraj arbaroj, la ekoregiono konstituas tutmondaj 200-regionon pro sia granda biodiverseco.
La Usona Medioprotekta Agentejo (angle : EPA) disvolvis alternativan ekoregionan tipologion : vidu mapo ĉi sube. La Apalaĉaj miksaj mezofitaj arbaroj parte interkovriĝas kun jenaj EPA-ekoregionoj de nivelo III :
Priskribo
Tiu ekoregiono estas situanta en la ebenaĵoj kaj montetaj terenoj okcidente de Apalaĉaj Montoj en nordokcidenta Alabamo kaj orient-centra Tenesio, orienta Kentukio, okcidenta Norda Karolino, la plej granda parto el Okcidenta Virginio, okcidenta Marilando, sudorienta Ohio kaj sudokcidenta Pensilvanio. Tiuj arbaroj estas konataj pro ilia riĉa diverseco de plantoj kaj bestoj, kio ŝuldiĝas al pluraj kontribuantaj faktoroj, aparte ke la areo estis neglacikovrita refugio por multaj specioj. Ĝi samhavas speciojn kun la alt-altitudaj Apalaĉaj-Blu-krestaj arbaroj en la oriento, la foliarbaroj al la okcidento, kaj la miksaj foliarbaj/pingloarbaj arbaroj en la sudo.
La klimato varias ekde humida kontinenta en la nordo ĝis humida subtropika en la sudo.
Flaŭro
La ekoregiono enhavas unu el la plej biologie diversspecaj mezvarmaj arbaroj en la mondo. Ĝi prezentas nekutiman divers-arban flaŭron, per nekredeblaj 30 arbospecioj en ununura loko inkluzive de multaj restaĵoj de la antikva arbaro kiu iam kovris Nordamerikon pli vaste. Kune kun la arbaro ekzistas riĉa subarbaraĵo de filikoj, fungoj, herbecaj plantoj, arbedoj kaj arbetoj same kiel areoj de senarbejoj, erikejo, ardezargilo, torfejo, kaj oksikoko-torfejo.
Gamo da arbarospecioj estas trovita ĉe pli malaltaj altitudoj. Tiuj inkludas magnoliojn, kverkojn, karjojn, juglandojn, ulmojn, betulojn, fraksenojn, tiliojn, acerojn, robiniojn, kaj pinojn. Aliaj arboj vegetantaj ĉi tie estas la tulipa liriodendro (Liriodendron tulipifera), nigra niso (Nyssa sylvatica), la orienta cugo (Tsuga canadensis), la malfrua prunuso (Prunus serotina), la storaka likvidambaro (Liquidambar styraciflua), la grandfolia fago (Fagus grandifolia), kaj la flava eskulo (Aesculus octandra). La amerika kastaneo (Castanea dentata) iam estis domina kanopeospecio, sed siaj populacioj frue estis detruitaj en la 20-a jarcento per la kastaneo-rustofungo. La alegana prunuso (Prunus alleghaniensis) estas endemia. Pli altaj altitudoj en la oriento subtenas la aleganan betulon (Betula alleghaniensis), la montaceron (Acero spicatum), la sukeraceron (Acer saccharum), la grandfolian fagon, kaj la kanadan cugon. Monta laŭro (Kalmia latifolia) kaj rododendro (Rhododendron spp.) troviĝas en la subarbaraĵo.
Pli unikaj, limigitaj vivejoj ene de tiuj arbaroj, jam supre menciitaj, subtenas endemiajn plantojn kaj terlimakojn. Oksikokomarĉoj enhavas speciojn, tipajn de ekoregionoj trovataj en la nordo. Tiuj specioj inkludas oksikokon kaj vakcinion, andromedon (Andromeda glaucophylla), kaj menianton (Menyanthes trifoliata). Tiuj marĉoj estas relikvoj kiuj postvivas ekde la lasta glacialo.
Proksimaj alt-altitudaj arbaroj ampleksas arbospeciojn kiuj ankaŭ estas tipaj de nordaj ekoregionoj. Tiuj inkludas la kanadan taksuson (Taxus canadensis), la orientan larikon (Larix laricina), la ruĝan pinon (Pinus resinosa), kaj la balzaman abion (Abies balsamea).
Prahistoria epoko
Dum la lasta glaciala maksimumo antaŭ proksimume 18 000 jaroj, la influo de arktaj aeramasoj kaj norda vegetaĵaro etendiĝis ĝis proksimume 33° N.-latitudo, la proksimuma latitudo de Birmingham kaj Atlanta.
Dum la glacialoj la arbaroj estis dominitaj de diversaj piceospecioj kaj de Banks-pino; abiospecioj estis abundaj en kelkaj lokoj. Kun la escepto de la foresto de certaj prerielementoj, la subarbaraĵoj de tiuj arbaroj estis ĝenerale tipaj de nuntempaj piceaj arbaroj ene de kaj proksime de Kanado. Moderaj foliarbaroj dominis de proksimume 33° ĝis 30° N.-latitudo, inkluzive de la plej granda parto el la glaciala Golfbordo de proksimume 84° W.-longitudo.
La regiona klimato estis simila aŭ iomete pli seka ol sub modernaj kondiĉoj. Specioj de kverko, karjo, kastaneo, kaj suda pino estis abundaj. Juglandoj, fagoj, likvidambaroj, alnoj, betuloj, liriodendroj, ulmoj, karpenoj, tilioj, kaj aliaj kiuj estas ĝenerale oftaj en modernaj sudaj foliarbaroj ankaŭ estis komunaj tiam. Poacoj, kareksoj, kaj asteracoj ankaŭ ĉeestis.
Faŭno
La duonarbaroj de la areo estas riĉaj je faŭno. Aparte ili estas grava vivejo por migrantaj birdoj inkludante paruliedojn, vireedojn, kaj turdedojn. La riveroj de la ekoregiono havas la plej altan specioriĉecon de iu ajn sensaloakvo-ekosistemo. Aparte, granda nombro da endemiaj fiŝo- kaj senvertebrulaj specioj ekzistas.
La ekoregiono gastigas 200 speciojn de birdoj kaj 73 speciojn de mamuloj .
Minacoj
Tiu ekoregiono estas konsiderita krize endanĝerigata kun 95% el la vivejo degenerita aŭ transformita al forsto. Grandaj areoj estis detruitaj kaj fragmentigitaj tra surfaco-minado, inkluzive de montopintoforigo. Grandaj areoj ankaŭ estis senarbigitaj kaj tiam transformitaj al plantejoj de rapidkreskemaj arbospecioj, kiel ekzemple torĉpino (Pinus taeda) kiu tiam estas uzataj por produkti fibrolignon, kio estas precipe problemo en la Kumberland-Altebenaĵo de Tenesio. Alia minaco al vivejoj originas de la kreskigantaj nombroj da cervoj. La ĉefaj riveroj en la ekoregiono, kiel ekzemple la Tenesio-Rivero, estis endigitaj. Tio kondukis al minacita aŭ endanĝerigita statuso de multaj specioj de indiĝenaj fiŝoj, amfibioj, kaj senvertebruloj.
Protektejoj
La postrestanta arbaro estas plejparte trovata en naturprotektejoj inkludantaj Nacian Arbaron Daniel Boone kaj Blanton-Arbaron en Kentukio; Nacian Parkon Frosta Kapo (Frozen Head), Ŝtatan Arbaron Scott, Ŝtatan Parkon Kaskadrivereto Akvofaloj (Fall Creek Falls), Sud-kumberlandan Nacian Parkon en Tenesio; kaj Nacian Riveran kaj Libertempan Areon Big South Fork en Tenesio kaj Kentukio ; Ŝtatan Arbaron Shawnee kaj Nacian Arbaron Wayne en suda Ohio; Oksikokan Sovaĝejon kaj Nacian Arbaron Monongahela en orienta Okcidenta Virginio; kaj Sipsey-Sovaĝejon kaj Nacian Arbaron Talladega en Alabamo.
Károly Bartha (redaktoro)
BARTHA Károly (barta) estis rumanihungara redaktoro, sindikatestro naskita en Braŝovo la 31-an de oktobro 1878 kaj mortinta en Braŝovo la 29-an de aŭgusto 1959.
Kariero
Bartha Károly estis en 1919 prezidanto de la laboristkonsilantaro de Braŝovo. Li estis respondecredaktoro de la socialista ĵurnalo Előre de Braŝovo (1920), poste en 1922-23- de la sindikata bulteno Famunkás.
264
En la jaro 264 post Kristo okazis, interalie:
Citrario
Citrario (ĉeĥe: Citerárium) estas ostrava muzeo dediĉita al citroj, kiun fondis kaj trafikas Jan Folprecht. En liaj kolektoj, kiuj estas unikaj enkadre de la tuta meza Eŭropo, troviĝas cent dudek instrumentoj, citra literaturo kaj 6000 notaj partituroj. La ekspozicio klarigas verŝajnajn kaŭzojn, kial la citroj falis en forgeson, kvankam temis pri ŝatataj kaj disvastigitaj muzikaj instrumentoj; per la citro ludis ekz. František Dvořák, la patro de Antonín Dvořák. La citrario troviĝas en la tria etaĝo de iama hotelo hotelo Gambrinus en Placo de Masaryk en Ostrava en domo super apoteko.
Kursk (submarŝipo)
La nomo de la ŝipo venas de fama rusia urbo Kursk, kie okazis la plej granda tanka batalo de la dua mondmilito, en 1943.
La submarŝipo estis konstruita en 1992-1994, havis duoblan trunkoŝelon, tiel oni trovis ĝin nesinkebla. Ĝia akvoelpremo estis 13.400 t; akvosurface, 16.400 t sinkante. La ŝipo longis 154,0 m, larĝis 18,2 m, altis 9,0 m. La submarŝipo povis merĝi ĝis 300-600 m kaj rapidi per 59 km/h (merĝante) aŭ 30 km/h (surface). La peladon ebligis du atomreaktoroj (OK–650b ), 2 vaporturbinoj kaj 2 seppadelaj helicoj.
La ekstera trunkoŝelo (8,5 mm) estis produktita el ŝtala alojo kun nikelo kaj kromo. La interna ŝelo dikis 51 mm.
La 12-an de aŭgusto 2000 - dum ekzercado - eksplodis fuelo de torpedo, kiu eksplodigis pluajn torpedojn kaj estigis truon en la ŝipo. Okazis du eksplodoj. La unuan kaŭzis la elfiltriĝo de fuelo (hidrogenperoksido) el torpedo, kiu kontaktiĝis kun kupro aŭ alia materialo kaj okazis eksplodo. La dua eksplodo okazis du minutojn poste pro la kreskanta temperaturo. Estiĝis 2-metra truo, akvo penetris, tra aeruma kanalo disvastiĝis fumo.
La ŝipo sinkis, neniu povis saviĝi, la homoj dronis aŭ mortis pro la estiĝinta fumo, manko de oksigeno.
Oni elmerĝis la submarŝipon la 18-an de oktobro 2001 kaj komencis esplori la restaĵojn. La rusia esplorkomisiono pri la katastrofo finis la analizon en 2002 kaj konstatis, ke erara torpedo kaŭzis la eksplodojn, sinkon de la ŝipo kaj mortojn de la soldatoj (118). Oni ankaŭ konstatis respondecon de la ŝipaj gvidantoj.
Enketo de la vrako post ĝia elmarigo pruvis, ke 23 personoj travivis. Ili, atendante savon, kaŝiĝis en la lasta segmento - pobo. Pro prokrastiĝanta savohelpo – sekve de rusia rifuzo de internaia helpo - ĉiuj mortis.
Moskeo de Ĝingerejber
La Moskeo de Ĝingerejber aŭ simple Ĝingerejber (Masĝido) de Timbuktuo estas fama lernejo de Malio, konstruita en 1327. Ties dezajno estas atribuita al la arkitekto granada Abu Haq Es Saheli kiu ricevis 200 kg (40.000 mitkaloj) de oro el la mansa (imperiestro de Malio) Musa. Ĝi estas ankaŭ madraso.
Escepte pri malgranda parto de la norda fasado, kiu estas farita el kalkoŝtono, la Moskeo de Ĝingerejber estas konstruita el tero kaj organikaj materialoj kiaj fibroj, pajlo kaj ligno. Ĝi havas tri internajn tribunojn, dudekkvin liniojn de pilieroj ordigitaj oriente-okcidente, spaco por preĝado kun enhavkapablo por 2.000 personoj kaj du minaretoj.
Takashi Okuhara
Takashi Okuhara (奥原 崇, n. ) estas japana futbalisto.
Moskeo de Ĝingerejber
Ĝingerejber estas unu de la tri madrasoj kiuj komponas la aron de la Universitato de Sankore. Ĝi estis enmetita en la listo de la Monda heredaĵo de la Unesko en 1988, kun la moskeo de Sidi Jahja kaj la moskeo de Sankore. En 1990 ĝi estis konsiderata endanĝerigita pro la sabloŝtormoj, pro kio oni planis projekton por la restaŭrado kaj rehabilitado de la moskeo kiu ekis en junio de 2006, financita de la Aga Khan Trust for Culture, pere de la Helpoprogramo al Historiaj Urboj.
Takashi Okuhara
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
Virgulino de Ĉenstoĥovo
La Nigra Virgulino de Ĉenstoĥovo (Częstochowa) (Czarna Madonna, Imago thaumaturga Beatae Virginis Mariae Immaculatae Conceptae, in Claro Monte, Ченстоховская икона Божией Матери en slavono) estas sankta ikono de la Virgulino Maria, kiu estas la plej kultata relikvo de Pollando kaj unu el ĝiaj naciaj simboloj. Laŭ malnova manuskripto de Jasna Góra, la pentraĵo alvenis el Jerusalemo tra Konstantinopolo al la [monaĥejo]], en aŭgusto de 1382. Kvankam la ikono de Nia Damo de Ĉenstoĥovo estis intime ligata al Pollando dum la lastaj ses jarcentoj, ĝia antaŭa historio estas ĉirkaŭata de pluraj legendoj kiuj serĉas ĝian originon ĝis la tempo de Sankta Luko kiu "pentris ĝin sur lignon el cipreso de la domo de la Sankta Familio".
La 13-an de aprilo 1904, la papo Pio la 10-a, laŭ peto de la pola episkopo Stanisław Zdzitowiecki aprobis la kultadon de la bildo kiu ekde 1906 estas festata la unuan merkredon post la 24-a de aŭgusto.
Krekso
La krekso (Crex crex) estas eta birdo de la familio de raledoj kaj ordo de gruoformaj birdoj.
Aspekto
Temas pri pri eta specio (24-30 cm, enverguro de 46 ĝis 53 cm kaj pezo de 135 ĝis 200 g).
Plenkreskuloj estas ĉefe helbrunaj aŭ okroflavaj. Supraj partoj havas videblegan brunan punktadon, ĉar ĉiu plumo estas nigra aŭ malhelega kun bruna bordo, escepte ĉeflanke kie ili montras ruĝbrunegan supraflugilon. Krome ili havas grizbluajn kapon kaj kolon -inoj ne-, sed ĉevizaĝe ili montras ruĝbrunan okulstrion kaj alian pli malhelan ĉekape. Subbruste kaj ventre ili havas blankajn fajnajn striojn. Ili havas mallongan malhelflavan bekon. Dumfluge aperas avelkoloraj aŭ ruĝbrunaj flugiloj kaj longaj hokitaj -ne dum migrado- malhelflavaj kruroj.
Junuloj estas similaj, sed grizbluo estas anstataŭata de okro. Idoj estas nigraj kiel ĉiuj aliaj raledoj, sed tio estas maloftaĵo inter herbejaj birdoj. Tiu specio diferenciĝas disde porzanoj, ĉar ili estas iom pli grandaj kaj ĉefe pli okrecaj.
Medio
Ties breda medio ne estas marŝoj kiel tiu de plej granda parto de Raledoj, sed herbejoj kaj terkulturejoj. Ili bredas tra Eŭropo -escepte Hispanio, Italio, Grekio kaj norda Skandinavio- kaj okcidenta Azio -ĝis Mongolio-. Tiu palearktisa specio migras vintre al subsahara Afriko ĉefe el Tanzanio ĝis Sudafriko. Ili estas en malkrutaj deklivoj de tritikokampoj, ĉefe ĉar moderna terkulturado endanĝerigas nestojn kaj birdojn pro maŝinado aŭ rikoltado antaŭ bredofino. Ili preferas iom malsekan parton de herbejoj, sed ne akvan medion aŭ malsekegajn partojn, kiel aliaj raledoj.
Entuta loĝantaro povas esti inter 3000 kaj 4.500 bredoparoj.
Kutimoj
Kreksoj estas tre sekretemaj birdoj dum bredosezono kiam ili estas pli aŭdataj ol vidataj. Malfacile ili ekflugas kaj forkuras inter herbaro. Ili aspektas havi malgrandegan kolon, ĉar mallevas kapon kutime, sed kiam danĝero povas veni aŭ ili volas kontakti familianon, streĉegas kolon super herboj kaj tiam aspektas pli grandaj aŭ altaj birdoj. Ili ne estas sociemaj kaj preferas krepuskan vivon. Temas pri specio pro tio rekonebla plie pli la nokta kantado de la masklo kiu konsistas el ripetata “rerp” aŭ "crex crex", kiel frotitaj bastonetoj. De tiu kanto devenas la scienca kaj latina nomoj. Tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn sed ankaŭ semojn.
Ili vivas ĝis 6 jaroj.
Reproduktado
La ino konstruas neston surplanke -post kantada kaj donaca ceremonio de la masklo- interherbare mezmaje dum ĉeesto de la masklo, kiu ne kunlaboras; poste ŝi demetas el 8 ĝis 14 helgrizverdajn brunmakuletitajn ovojn. La ino kovas dum 14 aŭ 18 tagoj. La idoj rapide elnestiĝas kaj manĝoplukas ĉirkaŭe post malmultaj tagoj kaj ekflugas post unu monato de ina zorgo. Reproduktado daŭras du monatojn.
1854
1854 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1854 post Kristo okazis, interalie:
Márta Szirmay
Márta Szirmay [sirmai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szirmay Márta estis hungara operkantisto, oratorikantisto, ĵazkantisto (mezosoprano, aldo). Ŝia familia nomvarianto estis Szirmai.
Márta Szirmay naskiĝis la  en Kaposvár, ŝi mortis la  en Kaposvár.
Biografio
Márta Szirmay aĝis 8, kiam ŝi komencis lerni pianadon. Ŝi frekventis konservatorion, fine ŝi akiris diplomon en 1963. Dum la studentaj jaroj ŝi amatore kantadis ĵazojn kaj ŝlagrojn. Post la diplomo ŝi aliĝis al Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie ŝi debutis kiel operkantisto. En la sekva jaro ŝi ricevis titolrolon. En la sekvaj jaroj ŝi ofte kantadis en koncertoj, kie ŝi ofte kantadis oratoriojn. En 1967 ŝi estis gastokantisto en Vieno, post jardeko ŝi forlasis la landon kaj ŝi vivis en Londono, ekde 1978 en Kolonjo. Ŝi estis aŭdebla en Eŭropo kaj Sud-Ameriko. Post la pensiuliĝo ŝi hejmenvenis al Kaposvár. Ŝi ricevis premion en 1968.
Ciklodromo
Traka bicikla konkursejo, aŭ pli mallonge ciklodromo aŭ ankoraŭ per evitinda neologismo velodromo, estas sportejo por okazigo de konkursoj de traka biciklado - unu el la variaĵoj de voja bicikla konkurso. Ĝi uzeblas nur per apartaj bicikloj - nur en esceptaj kazoj kaj en konkursoj de publikaj vojoj, kiuj sprinte finiĝas en traka bicikla konkursejo, permesatas la uzo de konkuraj bicikloj antaŭvidataj por publikaj vojoj.
Konstruado
Por la konstruado de trakaj biciklaj konkursejoj historie uziĝis diversaj materialoj. La nuntempe plej oftaj materialoj estas ligno, betono kaj asfalto. La trakoj el ligno ebligas plej altajn rapidecojn, ĉar ili havas malplej da frotada rezisto. Por subĉielaj trakoj interalie uziĝas la malofta tropika ligno afzelia. Por tegmente protektitaj trakoj unuavice uziĝas ligno de siberiaj piceoj. Alfalto bone uzeblas por trakoj pli longaj ol 333 metroj kaj sen fortaj kurbiĝoj respektive sen forta kurba traka kliniĝo - por aliaj trakoj ĝi ne plu konvenas al nuntempaj kvalitaj normoj.
Mútne
Mútne (hungare Mutne) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mútne etendiĝas laŭ flankovojoj. Námestovo troviĝas je 18 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1647. En 1715 360 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 oni komputis 255 domojn, el kiuj 51 ne estis loĝata. En 1831 epidemio pri ĥolero, post 2 jaroj incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mutne 1725 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Námestovo, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mútne 2717 homoj, (2707 slovakoj).
263
En la jaro 263 post Kristo okazis, interalie:
Pfullendorf
Pfullendorf - prononco - estas urba komunumo en sudokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sigmaringen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Elisabeth von Doberschütz
Elisabeth von Doberschütz, naskiĝinta von Strantz (mortis la 17-an de decembro 1591 en Stettin, Pomerio) estis ekzekutita kaj bruligita kiel sorĉistino antaŭ la pordegoj de Stettin.
Sorĉistinĉasado
Elisabeth von Doberschütz estis akuzita pri sorĉisteco kaj magio en la jaro 1590. Oni diris, ke ŝi senfekundigis per sorĉista trinkaĵo Erdmuthe, la edzinon de la duko Johano Frederiko (1542–1600), duko de Pomerio-Stettin. Tiun trinkaĵon ŝi estis sendinta al la dukino jarojn antaŭe, post aborto por malaltigi ŝian febron. En la jaro 1577 la duko edziĝis al Ermuthe (1561-1623), grafino de Brandenburgo, filino de la princo-elektisto Johano Georgo de Brandenburgo kaj de ties edzino Sabine de Brandenburg-Ansbach. Sed la edzeco restis senida.
Elisabeth von Doberschütz sukcesis fuĝi, sed ĝi estis kaptita en Krosno Odrzańskie, malliberigita en Stettin kaj kondamnita al la morto la 17-an de decembro 1590. Unu jaron, la 17-an de decembro 1591 ĝi estis senkapigita kiel sorĉistino sur la pajlobazaro antaŭ la pordegoj de Stettin kaj poste bruligita.
Heideck (apartigilo)
Heideck estas loko:
Elisabeth von Doberschütz
Legendo
Laŭlegende la postsekvo de Elisabeth estis sekvo de politika intrigo: Elisabeth edziniĝis al la bienisto Melchior von Doberschütz, kiu posedis plurajn bienojn ĉirkaŭ Plohsa, sed tiuj bienoj estis ŝuldoplenaj. Tiel Doberschütz dungiĝis kiel urba kapitano en Neustettin. Jam tiam lia edzino estis akuzita pro sorĉoj. Kiel duka pomeria ĉasestro en Ihnaburg li atingis bonvolon de la duko, kio kaŭzis ĵaluzon de pluraj korteganoj. En la jaro 1590 li estis ekzilita el Pomerio pro iaj famaĉoj. Oni diras, ke lia postena posteulo, Jakob de Kleist, kune kun Peter de Kamecke, intriginte elpelis lin el la posteno. Ĉar Doberschütz tamen povis ĝui la vivon sur siaj bienoj, Kleist provis ruinigi ĝin tute akuzante lian edzinon kiel sorĉistino. La intrigo sukcesis kaj ĉiuj havaĵoj de Doberschütz estis konfiskitaj.
Heideck (apartigilo)
Heideck estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Elisabeth von Doberschütz
Legendo
Laŭ la procesaktoj scieblas, ke la edzino de la ĉasestro pro akuratecego kaj severeco estis malamata de la servistinoj. Ŝajnas ankaŭ, ke ŝi estis tre superstiĉa - kio ne estis malofta en tiu epoko, kaj havis iajn strangajn kutimojn. Tial, en la malliberejo, ŝi parolis kun aliaj sorĉistinaj virinoj, kies malveraj eldiroj sub la torturo fine kaŭzis la mortpunon de Elisabeth.
Hodiaŭ ne eblas distingi mensogojn, legendon kaj faktojn, sed ekzistas alia flanko.
Jakob de Kleist
Ankaŭ la familihistorio de la familio de Kleist konas Melchior von Doberschütz. Sed ĉi tie oni ne aŭdas pri sorĉista afero, sed nur pri jena fakto - malsamas la jaro. Laŭ tio, Jakob de Kleist (mortis ĉ. 1625), senjoro de Dolgen kaj Klingbeck, kaj Zamborst, la plej aĝa filo de Peter von Kleist, estis en la jaro 1574 junkro ĉe la kortego de la duko Johano Frederiko de Stettin kaj Friedrichswalde. Pro sia fideleco, jam en 1584 (ne nur en 1590) li iĝis kapitano de Neustettin kaj restis tia ĝis 1594. La 15-an de marto 1600 Jakob de Kleist estis unu el la 20 ĉerkoportantoj dum la funebro de la duko Johano Frederiko de Pomerio-Stettin kaj la 18-an de oktobro 1603 li portis lian fraton, la dukon Barnim la 11-an de Pomerio tomben.
La 28-an de septembro 1583 Melchior Dobbersitz, ĉasestro en Plew, vendis sian bienon Zamborst kontraŭ 1.000 taleroj al Jakob von Kleist. Tiun bienon Doberschütz ricevis iam de la duko de Stettin, pro tio la vendo estis konfirmita la 11-an de novembro 1584, la 7-an de aprilo 1590 kaj la 12-an de februaro 1606.
1010 Marlene
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan aktorinon kaj kantistinon Marlene Dietrich.
52872 Okiroo
52872 Okiroo estas mezgranda malhela asteroido de la klaso de la centaŭroj, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito etendiĝas inter tiuj de Jupitero kaj de Saturno, ĝi estas jupiterrenkonta kaj saturnrenkonta asteroido:
Pro pasoj proksime de ambaŭ gasgigantoj, la orbito de 52872 Okiroo estas nestabila, ĝia espero de vivo estas taksita je 670 000 jaroj.
En 2008, 52872 Okiroo pasis ĉe sia perihelio; tiam estis observitaj gravajn variojn de magnitudo,, tio kiu povus montri partan sublimadon de la objekto.
Nomo
Ĝia ricevis la nomon de la centaŭrino Okiroo, filino de Kirono kaj Kariklo laŭ la helena mitologio. Tiu nomo signifas "rapida kuro" aŭ "rapida fluo". Profetino, ŝi malkaŝis la planojn de la gedioj por la homaro, kaj pro tio estis aliformita en ĉevalino.
Bachir Yellès
Bachir YELLÈS (بشير يلس, (12-an de Septembro, 1921 - 16-an de aŭgusto 2022) estis Alĝeria pentristo. Li estis direktoro de la artlernejo École supérieur des Beaux Arts d'Alger de Alĝero, inter la jaroj 1960 kaj 1980.
En siaj verkoj, li kontinue uzas lokajn temojn sed ankaŭ eksperimentis kubismon, ekspresionismon, kaj faŭvismon.
8138 Craigbowers
8138 Craigbowers estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Perto, en Bickley (Aŭstralio).
Lilla Polyák
Lilla Polyák [pojAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Polyák Lilla estas hungara ŝlagrokantisto, muzikalkantisto. Ŝiaj edzoj estis Zsolt Homonnay kaj ekde 2018 András Máté Gömöri.
8138 Craigbowers
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Craig Bowers, observanto per meridiana lorno por la katalogo Perth 75, kaj kiu superrigardis. Li estis grave engaĝiĝinta en la daŭraj ŝagkuplita observo Lowell/Perth de la haleja kometo, inklude la malkovron de elĵetoj da gasa CN, gvidinte al la determino de la rotacia periodo de la kerno. Lia disertaĵo de Ph. D. detalis la sciencan historion de la Observatorio de Perto de 1960 ĝis 1993.
Lilla Polyák
Lilla Polyák naskiĝis la  en Győr
Biografio
Lilla Polyák frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, sed ŝi maturiĝis jam en Budapeŝto en 1994. Ŝi revenis al Nacia Teatro (Győr), kie ŝi havis signifan rolon. Post jaro ŝi ekstudis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, kie ŝi akiris aktoran diplomon en 1999. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Máté (aktoro) kaj István Horvai. Post la diplomo ŝi havis teatran kontrakton en Vieno. En 2002 ŝi revenis al Hungario kaj ŝi ricevis muzikalajn rolojn kaj ĉefurbe kaj province. Ŝi ankaŭ partoprenis en turneoj en germana lingvoareo. Ŝi ricevis premion en 2007 kaj en la sekva jaro ŝi estis la unua en konkurso de Hungara Televizio. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis dufoje.
La Tour-de-Salvagny (stacidomo)
La Tour-de-Salvagny estas franca stacidomo situanta en La Tour-de-Salvagny en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Depost septembro 2012, la stacidomo estas priservata de Tramtrajno de Liono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-St-Paul - Montbrison (782000).
Down
Down [] [daŭn] aperas en la sekvaj nomoj, titoloj:
20200 Donbacky
20200 Donbacky estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la Observatorio de Montelupo Fiorentino en Toskanio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala kantisto, komponisto kaj aktoro Don Backy, realnome Aldo Caponi. Inter liaj multenombraj belaj kanzonoj estas L'Immensita.
262
En la jaro 262 post Kristo okazis, interalie:
(14044) 1995 VS1
(14044) 1995 VS1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
24139 Brianmcarthy
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brian Davis McCarthy, finalisto en 2008 de la Intel Science Talent Search (STS), scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Liberty High School de Hillsboro (Oregono).
Luková (apartigilo)
Nomon Luková portas:
… aŭ partoj de municipoj:
… aŭ ankaŭ:
Chiesanuova (Italio)
Chiesanuova estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Frassinetto, Pont-Canavese, Borgiallo kaj Cuorgnè.
11245 Hansderijk
11245 Hansderijk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Johannes A. F. de Rijk, talenta nederlanda scienca verkisto. Pli konata sub la pseŭdonimo de Bruno Ernst, li faris kontribuojn al la astronomio, matematiko, fiziko, arto kaj naturscienco, la sunhorloĝoj kaj la arto de M. C. Escher.
Haussmann - Saint-Lazare (stacidomo)
La stacidomo estis malfermita la. Ĝia nomo devenas de Bulvardo Haussmann (laŭ barono Haussmann) kaj de stacidomo Gare Saint-Lazare.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Est - Pont-Cardinet (EOLE) (979000).
Wagner Pereira Cardozo
Wagner Pereira Cardozo (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Eugenio Montejo
Eugenio MONTEJO estis venezuela poeto, naskiĝinta en Caracas je la 18-a de novembro 1938 kaj mortinta en Valencia je la 5-a de junio 2008.
MGTOW
MGTOW (sigloj de la angla de Men Going Their Own Way, en Esperanto Viroj Sekvante Sian Propran Vojon) estas kontraŭ-feminisma (signife la radikalan feminismon aŭ aliajn formojn de feminismo, kiuj povas subpremi kaj diskriminacii virojn), kontraŭ-seksisma (signife seksismo kontraŭ viroj) kaj kontraŭ-mizandra movado kaj komunumo en la Interreto apogita de retejoj kaj sociaj medioj. La komunumo estas parto de kio nomiĝis "sfero de la viroj".
Kilbaha
La loĝantaro dediĉas sin tradicie al fiŝkaptado kaj nun ankaŭ al turismo.
MGTOW
Laŭ Roselina Salemi en La Repubblica, la herbo-manĝaj viroj, en la japana senso, estas subaro de viroj en la viroj kiuj sekvas sian propran vojon. Mack Lamoureux en Vice vidas la herbo-manĝajn virojn kiel konsekvenco de la sociekonomiaj kondiĉoj de Japanio kaj al la viroj kiuj sekvas sian propran vojon kiel ideologia elekto. En artikolo de Delfi oni profilas al la movado kontraŭ la leĝoj de genro nuntempe regantaj en la landoj de la Okcidento, kaj kiel respondo al tradiciaj roloj de la du genroj en Japanio, kiel la Salarimanoj.
Kilbaha
La koordinatoj estas: 52°34′15″N 9°51′39″Ok.
Bolido
Bolido estas ĉiela korpo (meteoroido), kiu, trairante la atmosferon, postlasas ege luman trenaĵon, kaj kelkfoje falas sur la teron (tiukaze ĝia postrestaĵo ricevas la nomon meteorŝtono).
Robert Linderholm
Robert LINDERHOLM (naskiĝis la en Stewart (Nebrasko), mortis la  en Cambridge (Nebrasko) estis usona amatora astronomo . El de sia privata "Observatorio Lime Creek" en Cambridge, Nebrasko (IAU kodo : 721) li malkovris 26 asteroidojn inter 1996 kaj 2001 per teleskopo de 25 cm de diametro.
Fenugreko
Greka trigonelo, greka fojno aŭ fenugreko estas planto el la familio de la Fabacoj. Ĝi estas ofte uzata kiel spicherbo (la folioj) kaj spico (la semoj).
Medicina uzo
En Barato, kie oni konsumas multe da fenugreko, artrito estas malofta malsano. Ĉiutaga trinkado de unu taso da fenugreka teo, infuzita el folioj, onidire haltigas la nekomfortan senton de artrito.
Sianukurbo
Sianukurbo (ក្រុងព្រះសីហនុ, kromnomata កំពង់សោម Kompong Som; kaj  Sihanoukville), estas ĉeborda urbo en Kamboĝo kaj la ĉefurbo de la provinco Sianukurbio. Ĝi situas ĉe la pinto de alta promontoro en la sudokcidenta parto de la lando, ĉe la Golfo Tajlanda. La urbo ricevis sian nomon honore al la eksa reĝo Norodom Sianuk. En ĝi loĝis en 2008 entute 89 800 homoj, el kiuj 66 700 en la urba centro.
Pro siaj multaj plaĝoj, Sianukurbo estas tre populara turisma celloko, allogante vizitantojn el la tuta mondo kaj precipe el diversaj landoj de Azio.
Trigueros del Valle
Trigueros del Valle [triGEros delBAlje] estas municipo en la nordocentro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campiña del Pisuerga en la centro de la provinco. Trigueros del Valle estas etimologie komprenebla kiel Tritikuloj de la Valo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 309 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 27 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Ampudia (Palencia), Quintanilla de Trigueros, Corcos kaj Cubillas de Santa Marta. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vinproduktado) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Moskeo de Sidi Jahja
La Moskeo de Sidi Jahja estas moskeo kaj madraso de Timbuktuo, Malio, kies konstruado finis en 1440. Sidi Jahja, kun la moskeoj de Ĝingerejber kaj Sankore komponas la "Universitaton" de Timbuktuo. Ĝi ĵus esti detruita en la aktualo. La legendo diras, ke la pordo de la moskeo malfermiĝos la tagon de la "mondofino".
John Osborne
John James OSBORNE (Fulham, Londono, 12a de Decembro 1929 – 24a de Decembro 1994) estis angla dramaturgo, scenaristo kaj aktoro, konata pro sia kritikema prozo kaj intensa kritika sinteno al establitaj sociaj kaj politikaj normoj. La sukceso de sia teatraĵo de 1956 nome Look Back in Anger transformis anglan teatron.