cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romeo kaj Julieto: la sceno de la tombo
Priskribo
La pentraĵo estas 70 colojn alta kaj 95 larga kaj montras la faman lerton de Wright pri noktaj kaj kandel-lumigitaj scenoj. Li bildigas la momenton en Romeo kaj Julieto de Shakespeare kiam Julieto, surgenuanta apud la korpo de Romeo, aŭdas paŝon kaj eltiras la ponardon de Romeo. La linio de Julieto estas "Iea, bruo? Tiam mi estos mallonga. Ho feliĉa ponardo!" kaj estas dirita ĵus antaŭ ol Julieto mortigas sin Aldone al tiu pentraĵo, Muzeo de Derby ankaŭ posedas preparan studon faritan de Wright. Sur la studo li proponas la ŝanĝon kiun li faris al la pentraĵo kiam li movis la sarkofagon kaj ties niĉon dekstren. Wright estis provanta prigrandigi la dimension de la bildo de la lumigita muro. La gladiatora figuro de Julieto kun ŝiaj etenditaj brakoj altiris la okulon kaj la heroa morto de Romeo estis komparitaj al la desegno "Titio" de Mikelanĝelo.
Kroniko de Nabonido
La Kroniko de Nabonido, ankaŭ konata kiel Kiro-Nabonido apartenas al la tiel konataj Mezopotamiaj kronikoj (Kronikoj de Asirio kaj Kronikoj de Babilono), realigita kiel la ceteraj, sur argilaj tabuletoj, skribitaj en akada kojnoforma skribo.
Temas pri funebra steleo de la lasta babilona reĝo, konservita en la Brita Muzeo, apartenanta al la babilonaj kaj persaj fontoj antikvaj, kiu rakontas kiel en la 6a jaro de Nabonido, Nabu-na’id (550-549), a.K., la reĝo Iŝtumegu (Astjago) «kunvokis siajn trupojn kaj marŝis kontraŭ Ciro de Anŝano, por batali. La armeo de Iŝtumegu renversiĝis kontraŭ li kaj liveris lin enĉenigita al Ciro. Ciro marŝis kontraŭ la lando de Agamtanu; alpropiĝis je la reĝa loĝejo, prenis arĝenton, oron kaj aliajn valoraĵoj de la lando kaj portis ilin al Anŝano».
Internacia Tablotenisa Federacio
La Internacia Tablotenisa Federacio (ITTF) - angle International Table Tennis Federation, france Fédération internationale de tennis de table, hispane Federación Internacional de Tenis de Mesa - estas la tegmenta organizo de ĉiuj naciaj asocioj por tabloteniso. La federacio fondiĝis dum januaro 1926 rande de la unua internacia tablotenisa turniro en Berlino. Fondaj asocioj estis tiuj de Anglio, Aŭstrio, Barato, Ĉeĥoslovakio, Danio, Germanio, Hungario, Kimrio kaj Svedio.
Inter la taskoj de la federacio estas la kontrolo de la tablotenisa regularo kaj la serĉo pri teknikaj plibonigoj por rakedoj, pilkoj kaj tablotenisaj tabloj. La federacio ankaŭ okazigas multnombrajn internaciajn tablotenisajn turnirojn, inter ili la ekde 1926 okazantaj mondaj ĉampionadoj pri tabloteniso. Kadre de tiuj mondaj ĉampionadoj okazas la kongresoj de la federacio. Ĉiumonate la organizo eldonas listojn pri la rangoj de la tutmonde plej bonaj viraj kaj virinaj tablotenisistoj.
Laŭ la stato de 2008, al la federacio apartenas 195 naciaj tablotenisaj asocioj, kaj la federacia prezidanto ekde la jaro 1999 estas la kanadano Adham Sharara.
2562 Chaliapin
2562 Chaliapin estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kantiston kaj aktoron Fjodor Ivanoviĉ Ŝaljapin (cirile Фёдор Ива́нович Шаля́пин, 1873 — 1938).
Faraono
''Eble vi serĉas formikon faraonan, aŭ la klasikan polan romanon La Faraono, kies traduko fare de Kazimierz Bein ankaŭ estas grava verkaĵo de la esperantlingva literaturo. ''
Faraono estas titolo por reganto de antikva Egiptio en hebrea kaj pli poste ankaŭ (eventuale) en greka medio. Oficiala nomo signifis "reĝo de Supra kaj Malsupra Egiptio".
La vorto devenas el egiptaj vortoj per aa - "granda domo", do reĝa palaco. Jam en la plej malnovaj fontoj la "palaco" havas ankaŭ signifon de vorto "regado", pli poste ĝi fariĝis (neoficiala) titolo de reĝo. La unua dokumentita uzo de parolturno en tiu ĉi signifo rilatas al Tutmoso la 3-a (1479 a. K.-1425 a. K.) antaŭ kartuŝo kun skribita reĝa nomo ĝi unuafoje aperas dum la 22-a dinastio.
Hodiaŭ tiu ĉi nomo estas larĝe uzata ĝuste danke al uzo en Biblio kaj ĉe fruaj grekaj kaj romiaj aŭtoroj.
Dia reganto
En literaturo (precipe pli malnova) estas indikata, ke faraonoj estis konsiderataj kiel idoj de dioj kaj do ankaŭ dioj. Sed tiu ĉi interpretado en lumo de novaj fontoj montriĝas kiel simpligita. Hodiaŭ en egiptologio superas opinio, ke egiptoj komprenis siajn regantojn kiel estaĵojn de duspeca esenco - dia kaj homa samtempe (tiel rezultas tio ekzemple el Instruoj de reĝo Amenemhet la 1-a aŭ el Lojalaj instruoj, signifaj literaturaj verkoj el tempo de la 12-a dinastio). La dieco de la reĝo estis donita precipe de la dieco de lia oficejo - eterna reĝa potenco.
La egipta reĝo estis do escepta estaĵo - kiel ununura li povis nature kaj mem el sia principo kiel filo de dio (plej kutime de dio de suno, sed ankaŭ de aliaj) restadi en socio de dioj kaj en kulta sfero estis al li tial aljuĝata dieco, sed kiel al individua estaĵo ne. Egiptoj do pli prefere komprenis sian reganton kiel reprezentanton de dia principo en la homa vivo, lian ian manifestan ĉeestigon.
Kun tio verŝajne koneksas maniero, per kiu la egiptoj mem kunigis kun dioj sian reganton: ĉiam ili koncerne markis lin kiel nefer neter, dume dioj estis titolitaj kiel aa neter - "granda dio". La termino nefer povas esti tradukita per diversaj manieroj - kiel "bela", "bona", "perfekta", sed ankaŭ kiel "juna (=malpli aĝa)" (tiel tradukas la terminon egiptologo Jaromír Málek ). Malgraŭ tio ke la traduko de tiu ĉi markigo kiel "malpli aĝaj dioj" ne atingis en egiptologio pli vastan agnoskon, lia konsekvenca uzado montras (por ni ja per enhavo dum ne tute kompreneble, sed absolute sendube) al signifa ŝovo de komprenado de la principo de dieco en rilato al la regantoj kontraŭ dioj mem.
Pro kaŭzo de sia dia deveno ankaŭ la reĝo teorie prezentiĝis kiel unusola ceremoniulo enkadre de templa ritualo. Pastroj de unuopaj temploj estis nomitaj de la reĝo kiel liaj reprezentantoj kaj ili povis estis ankaŭ fare de li revokitaj - ili estis fakte ŝtataj oficistoj. Cetere ĝis la tempo de Nova imperio ne ekzistis en Egiptio (eble escepte de rekviemaj pastroj) profesia pastraro kaj servoj en la temploj ekprenis per la nomo de la reganto lokaj signifaj altranguloj el titolo de siaj administraj funkcioj. Same tiel la templa posedaĵo estis plene en la posedado de la reganto kaj la reganto povis per ĝi el la titolo de sia dia esenco almenaŭ teorie disponi laŭ sia plaĉo.
En la paso de evoluo okazis de Nova imperio ŝanĝoj de tiuj ĉi imagoj direkte al plifortigo de aŭtonomio de temploj kaj ilia personaro (kulmino estis destino de reĝlando de Amono en Supra Egiptio post pereo de la 20-a dinastio), tamen ili restadis senĉese vivaj kaj unuopaj regantoj laŭ siaj eblecoj kaj kun alternaj sukcesoj aktive uzadis ilin ankoraŭ en ptolemea tempo.
Principoj de la reĝa titolaro
En komencaj periodoj de la malnovepoko la reganto uzis unusolan nomon enskribata en la t.n. sereĥo, kadreto en aspekto de stiligita palaco kun fortikigita fronto. Tio identigas la reganton kiel tiun, kiu loĝas en la palaco (eventuale en fortikaĵo), do tenas la potencon. Super la sereĥo estadas bildigita Horuso, falko de dio de firmamento kaj reganto de tero, kio signifas, ke la reĝo estis nomita kiel "Horuso XY". Li estis do enkorpigo de tiu ĉi dio (kiu estis ka de la reganto). Post plenigo de nombro de la reĝaj nomoj tiu ĉi nomo estis (en egiptologio markata kiel la t.n. Nomo de Horuso) indikata kiel la unua en la vico.
En disvolvita aspekto la tiel nomataj reĝaj titolaroj, dokumentitaj ekde Meza imperio, kiam ties evoluo estis fermita, la reganto uzis sume kvin nomojn gviditaj de signoj parolantaj pri lia principo. Tiuj ĉi nomoj de kvin diversaj aspektoj esprimis du bazajn principojn: tamen dian rolon de la reĝo kaj ties rilaton al la homa natureco de la konkreta portanto de la titoloj, tamen la principon de dualeco de Egiptio per unuiĝo de du ties partoj (t.e. Supra kaj Malsupra landoj) subregade de unu reganto. La lastaj du nomoj estis enskribataj en du la t.n. kartuŝojn. Tiu aperas en periodo de la 4-a dinastio, kiam estas en ĝi unuafoje skribita la naskonomo de reĝo Snofru. Sed la plena reĝa tirolaro estis uzata nur malofte, ĝi estis difinita precipe por sakrala sfero.
El la tutaj plurnomoj pri la karaktero de la reĝa potenco kaj ties evoluo en la imagoj de egiptoj plej modele parolas la t.n. trona nomo, je kiu la reĝa titolaro estis disvastigita ankoraŭ en periodo de la 1-a dinastio. En pli postaj tempoj ĝi fariĝis la kvara en la vivo. La reganto estis notata ĝuste sub ĝi en oficaj dokumentoj kaj tiel li estis konata al siaj subuloj. Tiu ĉi nomo estas pli precize markata kiel nisut-bitej kaj skribata per hieroglifoj por fragmito kaj abelo, kiuj estis heraldikaj simboloj de Supra kaj Malsupra Egiptio. Tio reflektas tradukon de la titolo en la grekan emfazanta potenc-politikan postenon de la reĝo en aspekto de pli supre menciita titolo "reĝo de Supra kaj Malsupra Egiptioj", sed kiu enhavas en si nekomprenon de la egiptaj imagoj pri la karaktero de la potenco de reganto. La alia parto de la titolo bitej signifas la personan, la homan naturecojn de la reĝo, la unua parto de kunmetaĵo nisut respondas al la dia natureco, kiu estas en la titolo de reganto.
La reĝco havis do la duspecan naturecon, respondanta al dia emanado ĉeestanta en dumtempa homa dimensio (tiel interpretas la titolon John Ray ). Ian Shaw notas al tio, ke "la titolo nisut evidente respondis pri neŝanĝiĝemo de la dia reĝo (preskaŭ ĝi respondis al la reĝa rango mem). La esprimo bitej male priskribas la nuntempan forpasantan tenanton de la reĝa rango: unu konkretan regantan reĝon en limigita sektoro de tempo. Ĉiu reĝo do portis en si kombinon de la dieco kaj la senmorteco."
Principa karaktero de la reĝa titolaro estas, ke la nomoj (precipe la nomo nisut-bitej,, sed tio validas ankaŭ por la ceteraj) anoncis certa ideologian kuntekston de la regado de la konkreta reganto. Fakte ĝi enhavis en si la nomojn de dioj, uzis iliajn mitologiajn kaj teologiajn koneksojn (temas do esence pri frazoj de religia karaktero, kiujn necesas legi, kaj nome uzante la gramatikajn regulojn de la egipta lingvo) kaj pere de ili ĝi antaŭsentigis la politikan programon de la registaro. Jan Assmann atentigas pri tio, ke la tronaj nomoj "tradicie enhavis elparolon pri la suna dio Reo, kaj prezentis tiel ion kiel principon, kiun la reĝo estis tenonta kaj kiu devis dum la periodo de lia regado certigi benon kaj piecon de la suna dio".
Ŝanĝo de iu el la nomoj de unu kaj la sama reĝo en la paso de lia regado aŭ aliaj ŝanĝetoj de la reganta titolaro tial ĉiam montras al signifa ŝanĝo de la politikaj aŭ ideologiaj imagoj. Pruvas tion ekzemple titolaro de reganto Peribsen: devene li uzis la nomon de Horuso Seĥemib, sed por enskribo de la nova nomo en sereĥo li uzis kiel titolo nomon ne de dio Horuso, sed de dio Suteĥ, aŭ titolaro de reganto Ĥaseĥemuj (en traduko "Ambaŭ potencoj aperas en brilo"), kiu post ŝanĝo de la nomo el Ĥaseĥem (en traduko "Potenco aperas en brilo") por enskribaĵo de la nova en sereĥo uzis kiel titolo la nomon de ambaŭ dioj.
Plua ekzemplo de la uzo de tiu ĉi principo povas esti titolaro de reganto Tutanĥamono: la maldekstra kartuŝo enhavas la kvinan reĝan nomon (t.e. la nomon filo de Reo) kutime indikata kiel "Tutanĥamon", kiu en konekso kun dekliniĝo de kortego de religia reformo de Aĥnatono anstatauix la antaŭa "Tutanĥamon". Laŭvorte eblas ĝin legi kiel "Viva aspekto de Amono, la reganto de suda Iuno (= Veseto)", dum kio la kromnomon "reganto de Iuno" eblas kompreni kiel reskriban markigon de la suna dio Reo, kun kiu Amono tiel estus identigita. Tiuj ĉi signifemaj ŝovoj, kiuj okazas dum la tradukoj de la malnovegiptaj tekstoj kaj kiuj ne estiĝadis al malnovepokaj egiptoj, memkompreneble malplifaciligas nian komprenon de la signifo de l' reĝaj nomoj de la unuopaj regantoj.
Oficiala titolaro
Sume la reganto uzis kvin formalajn titolojn indikataj per apartenantaj privilegiaj hieroglifaj signoj (laŭ vico):
- Nomo de Horuso en sereĥo, per kiu li estis identigata kun dio Horuso,
- nomo Ambaŭ sinjorinoj, kiu kunigis lin kun ŝirmaj diinoj de Supra kaj Malsupra Egiptoj en aspekto de vulturino Nebĥet kaj kobro Uaĝet,
- nomo Ora Horuso, kies signifo ne estas dume klara,
- la t.n. trona nomo, do nisut-bitej (laŭvorte „apartenanta al fragmito kaj al abelo“) indikata en la unua kartuŝo, kiu eble krom pli supre menciita signifo ricevis sekundare ankaŭ politikan signifon reflektita de la greka ekzemplo "reĝo de Supra kaj Malsupra Egiptioj". Povis atestigi tion la fakto, ke malantaŭ la signoj notanta tiun ĉi nomon estis precipe en la tempo de Nova imperio, sed ankaŭ pli frue, alligata (iam ili estis per ĝi eĉ anstataŭigataj) reskribo "sinjoro de Ambaŭ landoj",
- kaj fine nomo Filo de Reo indikata en la dua kartuŝo, kiu aperas en tempo de la 4-a dinastio dum reganto Raĥef kaj ĝi kunigas la reganton kun la suna dio Reo. Temis pri persona nomo de la reganto, kiun li havis ekde sia naskiĝo kiel privata persono. Ŝajnas, ke en pli posta tempo tiu ĉi nomo esprimas karakteron de ia nomo familia, tipa por certa reĝa dinastio aŭ ties parto. En la 11-a dinastio tio estis nomo Mentuhotep, en la 12-a dinastio nomoj Amenemhet kaj Senusret, en la 13-a nomo Sobekhotep, en la 18-a nomoj Amenhotep kaj Tutmoso kaj en la 20-a dinastio nomo Ramseso (ekzemple Ramseso la 3-a). Precipe en la tempo de malfrua Nova imperio ĝi estis kunigata kun titolo "sinjoro de (sunaj) horizontoj" (vidu pli suben).
En traduko: "Horuso ´Potenca virbovo eliranta en brilo de Veseto´, Ambaŭ sinjorinoj ´Daŭra reĝa regado kie Reo sur firmamento´, Ora Horuso ´Potencaj fortoj kaj sanktaj diademoj´, Apartenanta al fragmito kaj al abelo ´Daŭra estas tio, kio leviĝis el Reo (=Menĥeperre)´, Filo de Reo ´Naskita de Thovt (= Tutmoso) - Belaj aspektoj´, Ŝatanto de Hathora, Sinjorino de turkiso"
Pseŭdotitoloj kaj pluaj partoj
Apud la oficialaj titoloj ekzistis vico de pluaj formalaj markigoj (la t.n. pseŭdotitoloj), kiuj ja ne kreis regulan parton de la plena reĝa titolaro, sed ĝi povis plenigi ĝin, eventuale anstataŭi kelkajn ĝiajn partojn. Apud la jam menciitaj titoloj "bona dio" kaj "sinjoro de Ambaŭ landoj" tio povis esti markigo tradukata kiel "sinjoro de (sunaj) horizintoj" aŭ "sinjoro de (reĝaj) diademoj" (laŭvorte "sinjoro de aperado"). Ne eblas diri, laŭ kiu regulo egiptoj decidis unufoje pri la uzo de la tradicia skribo de la nomo kaj alifoje pri la uzo de skribo ŝanĝita, sed estas verŝajne, ke la pseŭdotitoloj akiris iom post iom oficialan karakteron. Ekzemple en la tempo de Aĥnaton, kiu estas en siaj sekvoj por vido de egiptoj al la rilato de reĝo kaj dioj konsiderata kiel rompa, estis post la signoj de la reĝa nomo nisut-bitej kiel plenigo kutime indikata titolo "sinjoro de Ambaŭ landoj", post ĝi por tiu ĉi tempo specifa markigo "vivanta per vero" kaj nur poste la unua kartuŝo. En kripto de Tutanĥamon eblas trovi en la maniero de skribmaniero de la nomo de reganto kun la pseŭdonomoj nenian regulecon: dum unusola skribo de ambaŭ kartuŝoj senpere antaŭas ilin la tradiciaj signoj, sed la memstara skribo de la unua kartuŝo kun nomo Nebĥeprure (la dua kun nomo Tutanĥamon sur surskribaĵoj, diference de kelkaj el la antaŭaj reĝaj kriptoj, estas nenie skribita memstare) estas variabila. La longeco de la skribaĵoj povis esti limigita pro la grandeco de skribo limigita al ĝi apud la bildigo, plej ofte per elektitaj titoloj antaŭantaj la reĝan nomon estas markigoj "bona dio" kaj "sinjoro de Ambaŭ landoj" en kombino kun aliaj. Unufoje estas uzita la titolo "reĝo kaj sinjoro de Ambaŭ landoj" kaj ankaŭ komplika markigo:
en traduko: "Bona dio, sinjoro de Ambaŭ landoj, sinjoro de horizontoj ´Reo estas sinjoro de formoj, kiuj leviĝis´ (=Nebĥeprure)" kun sekvanta deziro de longa vivo. Diversaj kombinoj de la titoloj estas ankaŭ sur objektoj el la kripto de Tutanĥamon. Tial por tiu ĉi tempo ne eblas prijuĝi el la uzo de unuopaj pseŭdotitoloj pri unusignifaj reguloj. Surskribaĵoj en la reĝaj kriptoj de la 20-a dinastio, malgraŭe ke ili enhavas ankaŭ la tradiciajn manierojn de enskribo, sed jam preferas laŭ ĉio fiksitan uzadon de la titolo "sinjoro de horizonto" kiel anstataŭo de signoj por la nomo Filo de Reo kaj la titolo "sinjoro de Ambaŭ landoj" signoj por la nomo nisut-bitej.
Krom la pseŭdotitoloj memkompreneble ekzistis ankaŭ pluaj neformalaj markigojn uzataj en pli ordinaraj aŭ privataj dokumentoj, kiuj estas malkovrataj ankaŭ sen indiko de nomo de la reĝo: ekz.: "reĝo", "moŝto" kaj pluaj.
En pli kutima malplilongigita skribaĵo la reganto estis indikata per la lastaj du nomoj enskribataj en du kartuŝojn (eventuale sole per la kvara nomo en unu kartuŝo). Krom tio enkutimiĝis la tuta vico de manieroj, per kiuj la reganto estis markata. Tiuj ĉi markigoj (ekz.: "ŝatato de dioj", "potenca virbovo") hodiaŭ sonas eksplicite reskribe, tamen por la antikvaj egiptoj ili havis religian kaj mitologian kuntekston, kiu nepre ne estis sole metaforo.
Reganto kaj la politika administrado
La antikva Egiptio estas konekse kun pli supre skribita komprenado de la reganto en literaturo karakterizata kiel duondia reĝlando, kies aŭtoritateco kiel instituto restis dum pli ol tri miljaroj fakte nesendubigita. Lia baza ideologia tezo estis formala rilato inter Egiptio (kaj do la egiptia ŝtato, certiganta en la persono de la reganto religian kulton) kaj liaj dioj. La dioj pere de sia kreigo de la mondo (pli prrecize de Egiptio kiel personigo de la tuta mondo) enpresis al ĉiu ekzistanta ordon maat, kies retenado kiel unusola garantio de la daŭro kaj nerompita ekzistado de la kreita mondo estis centra tasko de la reĝa potenco. La reganto faris tiel precipe tra ritualigo de sia religia rolo en templa kultu, kies li formale estis unusola rajtigita faranto (la unuopaj pastroj en ĉiuj temploj prezentiĝis kiel liaj reprezentantoj). Tial estis al la reĝo donita la plej alta politika aŭtoritato. En la ideologio kaj dum plimulto de la periodo de la antikva Egiptio ankaŭ en la praktiko tial la regantoj prezentiĝas kiel unusola fonto de ĉiu politika aktiveco akceptebla de la socio.
Ilustraĵo de tiu ĉi principo estas statuo de Pepi la 2-a: malgraŭ tio ke li fariĝis reganto kiel tre malgranda infano kaj li estas kaptita sur la genuoj de sia patrino, li estas bildigita kiel miniaturigo de plenkreska reĝo kun koncernaj atributoj. Kvankam estas sendube, ke vico da reĝoj surtroniĝis en la tempo de sia infanaĝo, eĉ ne per signo la eventoj de ilia frua regado estas alskribataj al aliaj personoj, ekz.: al iliaj regentoj. Nemultaj esceptoj el tiu ĉi stato, ekzemple proklamo de altrangulo Baj el la tempo de reganto Siptah, ke "li surtronigis reĝon sur la tronon de lia patro" (kio estas sciigo, kiu estis dum normalaj cirkonstancoj enmetata en la buŝojn al la dioj) prefere konfirmas ĝin ol kontraŭdiras.
Malgraŭ tio ke ni ne konas la regulojn de la egiptia sekvantula sistemo, estas certe, ke la bazo de la ĝusta funkciado de administrado estis sekvanteco de juna reĝo (en la tempo ne neplenkreskeco reprezentanta plej ofte fare de virino el la reĝa familio), kiu en la unua periodo de la regado per sia persona aktiveco kaj moviĝemo, kunigita kun la moviĝemo de la reĝa kortego kiel la centrejo de administrado, donis direkton al la tuta loka kaj la centra administradoj. La regantoj kaj ilia persona kapablo de iniciativa solvado de problemoj do grandamplekse influis la funkciadon de la socio. Modela ekzemplo povas esti Aĥnatono, kontraŭ lia reformo evidente estiĝis nenia efika politika opozicio, aŭ la periodo de malfruaj Ramesidoj - pli aĝaj reĝoj, kies regado signifis falon de niveloj de administrado kaj regado. Al tio aŭtoroj de Cambridge History of Africa I tre trafe notas, ke "altruista plenumo de devoj (fare de reganto) estis identa kun lia proipra intereso...", ĉar "malforteco, nekapablo aŭ neefiko surflanke de la reĝo povis kulmini per malbona administrado de Egiptio".
Sed en aliaj flanko necesas diri, ke la egiptia reĝo estis per sia ekskluziva ligo al la dioj ankaŭ limigata: la ordeno maat, kiu estis derivata de agado de la kreo de mondo, kreis por la socio objektivan standardon, kies plenumado estis komprenata en rekta rilato al grandeco de la dia aprobo, kiun la konkreta reganto ĝojis. La reĝo transprenis sian potencon de la dioj kaj li devis en sia traktado observi ilian volon ("fari maat-on"), do li povis esti perceptata kiel ilia ia instrumento, per kies perado ili mem administras Egiption. En tiu ĉi konekso pli supre menciitaj aŭtoroj aspektigas tekston de Demotika kroniko el la ptolemea epoko, kiu "alskribas falon de kelkaj regantoj de Malfrua tempo de ilia malfunkciado dum kontentigado de la dioj",kaj por pli malnova periodo de "neniigado de memorigaĵoj, kiuj estis kreitaj fare de certa regantoj, kies faroj estis konsiderataj kiel ofendemaj al maat."
La reĝa potenco havis do ne nur sanktan, sed en la fina sekvo precipe pure politikan karakteron, kiun egiptoj tre bone konsciis. La pli supre menciitaj aŭtoroj emfazas, ke "rilato de homa kaj dia karakteroj de la reganto estis unu el (iliaj) ĉefaj filozofiaj problemoj". Precipe en tekstoj (ekzemple en kelkaj el la tiel nomata instrukcioj adresitaj al la regantoj) el la tempo de Meza imperio kaj el periodo senpere antaŭanta ĝin eblas dokumenti praktikan racionalan vidon al la registaro, liberigita grandmezure de la religia kunteksto. Aperas en ili komprenado de la reĝa oficejo kiel ia "metio" alproprumebla pere de konservo de ĝustaj konsiloj, la konscio de respondeco, kiun la reĝo (ofte markata kiel "pastro de homaro") portas, sed ankaŭ la konvinko pri neceseco de certa mezuro de cinikismo, per kiu estas necese esti ekipita por la konservo de potenco, kaj ankaŭ pri soleco kaj perfidemo, al kiuj la reganto estas ekspoziciata.
Ĉiuj ĉi imagoj ĉeestis en la egiptia pensado samtempe, do la unuopaj periodoj povis emfazigi diversajn konceptojn de la reĝa potenco kaj per tio ankaŭ manierojn de validigado de la politika administrado. Ĝenerale eblas ekde fino de Nova imperio spuri iompostioman "homigadon" de la reĝo ne nur kiel persono, sed ankaŭ kiel instituto, do fine ankaŭ privataj personoj povas aperi sur bildigoj en koneksoj, kiuj antaŭe estis dediĉitaj eksplicite al la regantoj (ekz.: servo al dioj, mezurigado de fundamentoj de templo kaj simile). Sed la reĝa potenco malgraŭe en antikva Egiptio ĝis veno de novaj ideaj fluoj (kunigitaj kun romia periodo kaj fine precipe kun kristanismo havis privilegian karakteron kaj iliaj portantoj restadis la plej potencaj farantoj en la administrado.
Lissone
Lissone estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Seregno, Albiate, Sovico, Macherio, Biassono, Desio, Monza, Vedano al Lambro kaj Muggiò.
Digenea
Digenea (el la grekaj Dis - duobla, Genos - raso) estas subklaso ene de la Platihelmintoj konsistanta el parazitaj Platvermoj kun sincitia tegumento kaj, kutime, du suĉiloj, unu ventra kaj unu buŝa. Plenkreksuloj estas ege komunaj en la digesta sistemo, sed estas ankaŭ ĉe organaj sistemoj ĉiatipaj de vertebruloj. Dekomence oni supozis, ke ili rilatas al Monogenea, sed nune oni agnoskas, ke ili estas plej proksimaj al la Aspidogastrea kaj ke la Monogenea estas plej proksimaj al la Cestoda. Oni priskribis ĉirkaŭ 6,000 speciojn ĝis nun.
Ślęża
Ślęża (pole) – monto en sudokcidenta Pollando (718 m s.m.), en Malsuprasilezia Provinco, sude de Vroclavo en la antaŭmontaro de Sudetoj. La monto estis konata jam de praslavoj kaj formis gravan grandan religiocentron. Oni povas trovi malnovajn praslavajn skulptaĵojn: Panna z rybą (junulino kun fiŝo), grzyb (fungo) kaj Niedźwiadek (ursido).
Naturo
La monto estas el granito. Ĉiu areo en la monto estas kovrita de pinarbaroj; granda parto de la monto formas naturrezervejon kaj zonon de protektita pejzaĝo Ślężański Park Krajobrazowy (Ślęża Pejzaĝoparko). En montarbaro troviĝas maloftaj kreskaĵoj kaj bestoj (aparte birdoj).
Turismo
La plej ofte vizitata turisma allogaĵo ĉirkaŭ Vroclavo estas plej oportune atingebla de Sobótka denorde, kvankam ekzistas almenaŭ kvar vojoj al la pinto markitaj ruĝe, flave kaj blue. Eblas ankaŭ bicikli laŭ dediĉitaj ciklovojoj. En la monta restadejo sur la pinto ne eblas tranokti. Vintre eblas skii.
Siĉo
Siĉo (ukraine Січ) estis administra kaj armea centro de kozakoj, ĉefe zaporogoj. La vorto devenas de la ukraina сікти [sikti], kiu signifas "haki" - nome forigi arbaron por kampadi aŭ konstrui fortikaĵon el la hakitaj arboj.
Zaporoga Siĉo estis fotikigita ĉefurbo de la zaporogoj de la 16-a ĝis la 18-a jarcento, troviĝanta sur Dnepro. La plej alta aŭtoritato en tiu komunumo estis la siĉa konsilantaro (Rada).
La vorto siĉo skribata minuskle povas ankaŭ signifi ĉiun ajn kozakan fortikaĵon.
Kesälahti
Kesälahti estas eksa komunumo en la suda parto de la provinco Norda Karelio en Finnlando, relative proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando. Ekde 2013 la teritorio estas parto de la urbo Kitee.
Saluto
Saluto estas laŭ PIV ekstera signo de ĝentileco, kiun oni esprimas per vortoj aŭ movoj al renkontata persono aŭ esprimo de admiro, respekto ks, publike esprimita. Oni konsideras diversajn tipojn de gestoj por saluti inter kiuj kapsaluto, klinsaluto kaj mansaluto, krom la plej diversaj esprimvortoj (-->Saluti diverslingve) kaj kisoj.
Ligo de Korinto
La Ligo de Korinto, foje nomita Helena Ligo (el la greka Ἑλληνικός Hellenikos, "apartenanta al Grekio kaj al grekoj" ), estis federacio de grekaj ŝtatoj kreitaj de Filipo la 2-a (Macedonio) dum la vintro de 338/337 a.K. post la Batalo de Keroneo, por faciligi lian uzon de militforctoj en sia milito kontraŭ Persio. La nomo 'Ligo de Korinto' estis inventita de modernaj historiistoj pro la fakto ke la unua konsilkunsido de la Ligo okazis en Korinto. Estis la unua fojo en historio ke plej el la grekaj urboŝtatoj (kun rimarkinda escepto de Sparto) sukcesis iĝi parto de sola politika ento.
Königsberg (Nordpalatinata montolando)
La monto Königsberg (tradukita: reĝomonto) estas 568 m alta monto en la  komunumaro Lauterecken-Wolfstein en la distrikto Kusel, Rejnlando-Palatinato, Germanujo.
Geografio
Al la masivo de la Königsberg, ĝi mezura en norda-suda direkto ĉirkaŭ 5 km kaj en orienta-okcidenta direkto ĉirkaŭ 4 km, apartenas la pintoj Leienberg (524 m) kaj  Hahnenkopf (535 m). En la sudo allimas la 546 m alta monto  Selberg.
Ĉirkaŭantaj lokoj estas Wolfstein, Reckweilerhof, Aschbach, Hinzweiler, Oberweiler im Tal, Eßweiler kaj Rutsweiler an der Lauter.
Selberg estas la nomo de 546 m alta monto en la distrikto Kusel. Ĝi apartenas al la Nordpalatinata montolando. Ĝi estas la suda etendiĝoj de la Königsberg.
Flaŭro kaj faŭno
La pinto de la monto estas komplete arbarkovrata, nur en la malsupra zono de la deklivo, precipe nordokcidente inter Eßweiler kaj Oberweiler kaj nordokcidente inter Hinzweiler kaj Aschbach, relative grandaj areoj estas agrikulture uniligataj. En Wolfstein, ĉe la suda deklivo vitoj estas kultivataj sube de la Burgo Neu-Wolfstein.
Ĉefe kreskas miksarbaro el fagoj kaj kverkoj. Sur kelkaj areoj kreskas piceoj. Ĉe la Leienberg la deklivo al la valo de la Taufenbach estas preskaŭ komplete kovrata de ŝtonŝutaĵo. Krom unuopaj arbedoj tie kreskas nur kripligitaj, apenaŭ homaltaj kverkoj kaj pinoj.
La faŭno estas tre speciriĉa. Vivas tie aproj, kapreoloj, vulpoj kaj meloj. Antaŭ iom da jaroj oni lasis libere vivi Muflonojn. Oni ankaŭ observis sovaĝajn katojn.
En la ĉirkaŭo de la Königsberg troviĝas la tipaj reprezentantoj de la mezeŭropa birdaroj. La nigra pego hejmiĝas sur a monto. Kome troviĝas tie alciono, griza ardeo kaj ruĝa milvo. Ekzistas indikoj, ke ankaŭ la gufo vivas en la regiono
Vidindaĵoj
En la regiono de la Königsberg situas tri burgoj: okcidente sur etendaĵo super la valo estas la ruino de la Sprengelburg. Je la orienta deklivo super la urbo Wolfstein la du aliaj burgoj Alt- kaj Neu-Wolfstein.
Minado
Tra la montoj ekzistas multaj minoj. Ekde la 18a jarcento ĉi tie estis fosata al barito, hidrargo, fererco, kalko kaj ankaŭ al karbo. La nomo de kelkaj minejoj estis „Erzengel“, „Schwerspat“ aŭ „Pfälzer Mut(h)“. La vilaĝo Laufhausen tiam estis mineja setlejo.
La plej multaj minejaj galerioj disfalis aŭ estis plenigitaj, nur la ŝutmontoj de la iama enirejoj de la galerioj restis. Sole la kalkminejo en Wolfstein, funkcianta ĝis 1967, restas kaj nun servas kiel vizitminejo.
Aŭstria skolo de ekonomiko
La Aŭstria skolo estas skolo de ekonomika pensado fondita en 1871 per la eldonado de Grundsätze der Volkswirtschaftslehre (Principoj de ekonomiko) de Carl Menger. Ĝi helpis komenci la Novklasikan revolucion en ekonomiko je la malfruaj jardekoj de la dek-naŭa jarcento. Aŭstria ekonomiko estas nun intime rilatigata kun proponado de radikala vidpunkto laissez-faire (ekonomia neintervenismo). Ĉi tio ne estis ĉiam tute vera, ĉar pli fruaj aŭstriaj ekonomikistoj estis pli singardemaj kompare kun pli malfruaj ekonomikistoj, ekzemple Ludwig von Mises kaj Murray Rothbard. La frua aŭstria ekonomikisto Eugen von Böhm-Bawerk diris, ke li timis ke el la senbrida libera konkurenco rezultus "anarkiismo en produktado kaj konsumado". Tamen, la aŭstria skolo, precipe per la verkoj de Friedrich August von Hayek influis la libermerkatan reviviĝon de la 1980-aj jaroj.
Priskribo
Aŭstriaj skolanoj opinias, ke entreprenemo estas la pelforto de ekonomika evoluigo. Ili vidas privatajn posedaĵojn kiel esencajn por efike uzi rimedojn, kaj ofte opinias, ke registara intervenado en la merkato estas malutila. La skolo devenas el Vieno kaj ŝuldas sian nomon al la anoj de la historia skolo de ekonomiko. Dum la Methodenstreit, ili defendis la sindependadon, kaj la klasikaj ekonomikistoj nomis ĝin la "Aŭstria skolo" por emfazi ĝian malsamecon disde la tiutempa kutima germana pensado kaj tiel sugesti ĝian provincan karakteron. Menger estis proksime sekvata de kontribuoj de Eugen von Böhm-Bawerk kaj Friedrich Von Wieser. Aŭstriaj ekonomikistoj evoluigis konscion de si mem kiel skolo malsama ol ka novklasika ekonomiko dum la Debato pri ekonomika kalkulado. Ludwig von Mises kaj Friedrich August von Hayek reprezentis la Aŭstrian vidpunkton.
La skolo ne plu estis centrigita en Aŭstrio post potenciĝo de Hitler. Aŭstria ekonomiko estis malbone rigardata de la plejmulto da ekonomikistoj post la Dua mondmilito. Ĝia reputacio lastatempe leviĝis dank' al la verkoj de Israel Kirzner and Ludwig Lachmann, aldone al intereso pri Hayek post kiam li gajnis la premion honore al Nobel pri Ekonomiko.
Carl Menger estis unu el grupo de ekonomikistoj kiuj fondis novklasikan ekonomikon dum la 1870-aj jaroj. Novklasikaj ekonomikistoj malakceptas klasikajn teoriojn pri produktadkostoj, plej fame la laboran teorion de valoro. Anstataŭ ili klarigas valoron per subjektivaj preferoj de individuoj. Eble la naskiĝo de la skolo je la fino de la jarcento ĉe Vieno eble parte klarigas ĉi tiun psikologian aspekton de la ekonomiko de Menger. Ĝi klarigas oferton kaj mendon per sumiĝado super la decidoj de individuoj, laŭ la preceptoj de metologia individuismo kaj marĝenismaj argumentoj, kiuj komparas la kostojn kaj profitojn de inkrementaj ŝanĝoj.
Aktualaj nov-Aŭstriaj ekonomikistoj pretendas ke ili adoptas ekonomikan subjektivismon pli konsekvence ol ia ajn alia skolo de ekonomiko kaj malakceptas multajn novklasikajn formalismojn. Ekzemple, dum novklasika ekonomiko formaligas la ekonomion kiel ekvilibra sistemo, Aŭstriaj ekonomikistoj emfazas ĝian dinamikan, ĉiam malekvilibrigatan naturon.
La aŭstriaj ekonomikistoj estis la unuaj liberalaj ekonomikistoj kiuj sisteme disputis kun la Marksisma skolo. Ĉi tiu estis parte reago al la Methodenstreit kiam ili atakis la Hegelajn doktrinojn de la Historia skolo de ekonomiko. Kvankam multaj Marksismaj verkistoj provis prezenti la Aŭstrian skolon kiel burĝa reago al Marx, tia interpreto estas maldefendebla: Menger skribis sian "Principoj de Ekonomiko" preskaŭ samtempe kiel Marx finadis Das Kapital. La aŭstriaj ekonomikistoj estis, tamen, la unuaj kiuj interkonfliktis rekte kun Marksismo ĉar ambaŭ pritraktis tiajn subjektojn kiaj mono, kapitalo, komercaj cikloj, kaj ekonomikaj procezoj. Böhm-Bawerk skribis ampleksajn kritikojn de Marx je la 1880-a kaj 1890-a jardekoj, kaj kelkaj elstaraj Marksistoj -- inkluzive de Rudolf Hilferding -- kiuj ĉeestis lian seminarion je 1905-06. Kontraste, la klasikaj ekonomikistoj montris malmultan intereson en tiaj temoj, kaj multaj el ili ne eĉ akiris familiarecon kun la ideoj de Marx ĝis longe en la 20-a jarcento.
Verŝajne la plej konsekvenca kaj influa grupo de la Auŝtria skolo estas la Insistuto Ludwig von Mises.
Iuj kontribuoj de aŭstriaj ekonomikistoj:
Bősárkány
Bősárkány (bOŝArkAnj) estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Csorna. La loknomo signifas hungare: ampleksa-drako.
Geografio
Bősárkány situas sur ebenaĵo laŭ ĉefvojo kaj fervojo inter Csorna kaj Jánossomorja, najbare troviĝas marĉa regiono. Csorna troviĝas 9, Kapuvár 24, Győr 36, Sopron 63, Budapeŝto 157 km.
Historio
Dum la kontraŭturkaj bataloj, poste dum liberecbatalo de Rákóczi, fine en 1848 la loĝantaro rifuĝis en la najbarajn marĉojn por savi siajn vivojn. En 1945 oni disdonis parcelojn por la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Inter 1950 kaj 1956, krome post 1959 la vilaĝo kolĥoziĝis.
La komunumo estas fama pri matistoj.
Grandduklando
Grandduklando estas teritorio kun monarĥia ŝtatformo, regata de grandduko aŭ granddukino.
Grandduko
Grandduko estas nobela titolo pli alta ol duko kaj malpli alta ol reĝo – komparebla al
princo-elektisto de la Sankta Romia Imperio, tamen ĝi neniam ekzistis en ties oficiala titolaro. La titolo grandduko unuafoje ekestis en Italio, kiam papo Pio la 5-a en 1569 rangaltigis la duklandon Toskanio al grandduklando, kun Cosimo de' Medici (1519–1574, ne konfuzenda kun lia pli aĝa samnomulo Cosimo de' Medici) kiel unua grandduko.
Sub la rego de Napoleono forte plimultiĝis la nombro de grandduklandoj. Sur la teritorio de la disfalanta Sankta Romia Imperio, Napoleono instalis plurajn novajn grandduklandojn, ĉu kreis kiel novajn ŝtatojn el konkeritaj teritorioj, ĉu rangaltigis jamajn regantojn kiuj estis liaj aliancanoj en la Rejna Federacio. Kelkaj el tiuj grandduklandoj estis nur mallongdaŭraj kaj ne postvivis la napoleonan eraon. Aliaj estis konfirmitaj de la Viena Kongreso kaj restis pli longe – kelkaj ĝis la fino de la Unua Mondmilito. Nur unu el ili plu ekzistas hodiaŭ: la grandduklando Luksemburgo.
Grandprinclando
En kelkaj lingvoj (ekzemple angla, franca) oni uzas la saman titolon grandduko ankaŭ por grandprinco (ekz-e de Moskvo aŭ Litovio); en aliaj lingvoj (ekzemple germana, nederlanda kaj skandinaviaj lingvoj) oni distingas inter tiuj du titoloj. (Komparu de:Großherzog, en:Grand prince).
Grandduklandoj ekde Napoleono
Mallongtempaj:
Notu ankaŭ:
Pluekzistantaj post la napoleonaj militoj (ĝis plej malfrue la Unua mondmilito):
Ankoraŭ ekzistanta:
Grandduklandoj/Grandprinclandoj
Regataj de grandprincoj.
Sonprenilo
Tio distingigas la sonprenilon de aersonoŝanĝiloj (mikrofono) kaj livaĵosono-ŝanĝilo (akvosono-ŝanĝilo).
Eksteraj ligiloj
Guitare
NGC 3249
NGC 3249 (aliaj indikoj — ESO 375-24, MCG -6-23-28, IRAS10240-3442, PGC 30657) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
28675 Suejohnston
28675 Suejohnston estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Helena Dalli
Helena DALLI (naskiĝis en 1962) estas malta politikistino de la malta Laborista partio. Ŝi estis ministro en la malta registaro. Ekde 2019 ŝi estas ano de la Komisiono von der Leyen pri egalrajtigo.
28675 Suejohnston
Nomo
Ĝia nomo honoras Susanne C. Johnston, kiu mentoris unu finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Germantown Academy en Fort Washington (Pensilvanio).
Eksteraj ligiloj
Asteroido de la ĉefa asteroida zono
Ĝahangir
Nur-ud-din Mohammad Salim, konata laŭ sia imperia nomo Ĝahangir en persa "konkeranto de la mondo" (31a de Aŭgusto, 1569 – 7a de Novembro, 1627), estis la kvara Mogola Imperiestro kiu regis el 1605 ĝis sia morto en 1627.
Mansa lingvo
La lingvo estas aglutina kun multaj sufiksoj.
Ĝahangir
Ĝahangir estis la plej aĝa survivinta filo de la Mogola Imperiestro Akbar kaj estis deklarita sukcedanto de sia patro je tre frua aĝo. Senpacience por povo, tamen, li ribelis en 1599 kiam Akbar estis engaĝita en Dekkano. Ĝahangir estis venkita, sed finfine li sukcedis sian patron kiel imperiestro en 1605 pro la forta elteno kaj klopodoj de la virinoj de la haremo de Akbar kiaj Rukaija Sultan Begum, Salima Sultan Begum kaj sia avino Hamida Banu Begum aŭ Marjam Makani. La virinoj faris konsiderindan influon super Akbar kaj favoris Ĝahangir kiel lia sukcedanto. Dum la unua jaro de la regado de Ĝahangir okazis ribelo organizita de lia plej aĝa filo Ĥusrau Mirza. La ribelo estis tuj venkita; Ĥusrau estis portita antaŭ sia patro arestita. Post venki kaj ekzekuti preskaŭ 2000 membrojn de la ribelo, Ĝahangir blindigis sian perfidan filon.
(8718) 1995 UC8
(8718) 1995 UC8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Marzling
Marzling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freising kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio situas borde de la rivero Isar.
6841 Gottfriedkirch
6841 Gottfriedkirch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
(13759) 1998 SK123
(13759) 1998 SK123 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
6841 Gottfriedkirch
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (''kantono San Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo Gottfried Kirch (1639–1710), unua malkovrinto de la Granda Kometo de 1680.
Saponcourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
856 Backlunda
856 Backlunda estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Sergej Beljavskij elde la Simeiza observatorio, dum la unua mondmilito.
Ĉar, pro la milito, la observatorio de Simeizo ne povis plu komuniki kun la Astronomisches Rechen-Institut de Berlino, la asteroidoj tiam malkovritaj ricevis provizorajn numerojn kun la grekan literon Σ, kiu estis ŝanĝita al S.
Villaviudas
Villaviudas [biljaBJUdas] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Villaviudas estas ne-etimologie komprenebla kiel Bieno aŭ Vilao de Vidvinoj, dum etimologie estas komprenebla kiel aludo al iama praloĝanto nome mozarabo Vibdas aŭ Uibdas, kiel oni mencias la lokon en dokumento de la 12-a jarcento (villam Uibdas = La vilao de la reloĝanto Vibdas).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 37,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 355 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 120 loĝantojn el la jaro 2000. Ĝi distas 18 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
Oni trovis restaĵojn de la Bronzepoko (glavo) kaj de la Romia Imperio (mozaikoj, ceramiko ktp.). La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Estis mezepoka setlejo Tablada aŭ “Tabulata” (nun senhomejo).
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la vinkeloj, la nuna aspekto de la restaĵoj de la mezepoka setlejo Tablada aŭ “Tabulata” ktp.
Preux-au-Bois
Preux-au-Bois estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi situas en la natura, tre verda regiono Avesnois (kies historia centro estas Avesnes-sur-Helpe)
Ĝiaj loĝantoj estas franclingve la Preutains, la Preutins aŭ la Pétrosiens.
Geografio
La vilaĝo situas 6 km el Landrecies kaj 11 km el Le Quesnoy. Ĝi troviĝas tuj ĉe la forsto Mormal.
Spirurida
Spirurida estas ordo de nematodoj de la subklaso de Spiruria. Kiel ĉe ĉiuj nematodoj, ili havas nek kardiovaskulan nek spiran sistemojn.
Kelkaj Spirurida, kiaj la genro Gongylonema, povas kaŭzi malsanojn ĉe homoj. Unu el tiaj malsanoj estas haŭta infekto el larvoj de Spirurida, nome "paraliza malsano".
Sistematiko
Familioj:
Swansea City
La klubo fondiĝis en 1912, je la nomo Swansea Town, kaj 1969/1970 renomiĝis Swansea City. En 1961 la unua vira teamo de la klubo estis la unua el Kimrio, kiu sukcesis atingi la UEFA-pokalon de pokalvenkintoj. Tiam ĝi malvenkis kontraŭ la klubo Motor Jena (nuna nomo FC Carl Zeiss Jena) de GDR. El la 1960-aj jaroj estas ankaŭ la rekorda spektantaro de la klubo: la matĉon de la 17-a de februaro 1968 kontraŭ la klubo Arsenal F.C. stadione vidis 32 796 spektantoj.
Almersberg (Palatinara Arbaro)
Almersberg estas la nomo de 564,1 m alta monto en la meza Palatinata Arbaro, Rejnlando-Palatinato, Germanujo
Situo
La monto troviĝas sur la teritorio de ekslavo de la urbo Annweiler am Trifels.
Kampara komunumo de Jyväskylä
La du plej grandaj setleja areoj de la komunumo estis serva kaj loĝeja Palokka kaj industria Vaajakoski, kioj estas parto de sama setlejo ol la urbo Jyväskylä. La plej granda setlejo, kio estis komplete en Kampara komunumo de Jyväskylä estis militara setlejo Tikkakoski.
En 1941 kaj 1965 partoj de kampara komunumo de Jyväskylä estis ligita al urbo de Jyväskylä. En 2009 Kampara komunumo de Jyväskylä kaj Korpilahti estas ligita al Jyväskylä. La lasta komunestro de Kampara komunumo de Jyväskylä estis Arto Lepistö.
Kampara komunumo de Jyväskylä estis la lasta finna komunumo, kio uzis en sia nomo vortojn kampara komunumo (finne maalaiskunta).
Eksteraj ligiloj
Retejo de la Kampara komunumo de Jyväskylä en la finna.
Porte d'Orléans (pariza metrostacio)
Porte d'Orléans [pɔʁt d‿ɔʁleɑ̃] estas stacio de la Metroo de Parizo, en la 14-a arondismento, sur linio 4. Ĝi estis la suda finstacio ĝis la plilongigo de la linio al stacio  la.
Stacio
Sur la kajoj, la nomo de la stacio estas sub-titolita «Général Leclerc» (Generalo Leclerc) el la nomo de Avenuo sub kiu ĝi troviĝas.
Alirejoj
La stacio disponas pri ses alirejoj situantaj ĉirkaŭ Placo du 25-Août-1944:
Okaze de la plilongigo de la linio al , du novaj alirejoj, situantaj norde la stacio, estis kreitaj ambaŭflanke de Avenuo du Général-Leclerc. Tiuj novaj alirejoj ebligas al handikapitoj eniri la stacion, kiel tiun de Mairie de Montrouge, ambaŭ estas ekipitaj de lifto. Ili ekfunkciis en marto 2014.
Pendseruro
Pendseruro estas demetebla seruro, kun lango en formo de duoncirkla stango, kiu fikstenas la fermotan objekton, eniĝante en du ringonajlojn.
Priskribo
Pendseruro estas aparato por sekureco uzata kiel portebla seruro kiam la fermotaj pordoj ne permesas meti normalan seruron. La pendseruro estas pli malmultekosta ol normala seruro kaj ĝi estas tre facile uzebla. Speciale taŭga estas kiam kelkaj fermiloj de grandaj metalaj pordoj estas fermataj per ĉenoj el ŝtalo. Por bloki tiun fermilon, oni metas la pendseruron kaj, metante ĝian hokon tra la ĉeneroj kaj fermante la pendseruron, restas blokita la pordo. Por malblokigi ĝin aŭ malfermi pendseruron oni uzas normalan ŝtalan ŝlosilon, sed kelkaj estas malfermataj pere de ĉifrita ŝlosilo kiun oni devas klaki, tajpi aŭ meti en la fermosistemo kio ebligas liniigon de la fermilo kaj sekve ĝian malfermon. Foje tiuj pendseruroj permesas reprogramagi la ŝlosilon por ĉiu uzo.
Sociaj kutimoj
El la fino de la 20-a jarcento aperis populara kutimo lasi fermitan pendseruron en tipaj lokoj kiaj pontoj, rigardejoj, balustradoj, monumentoj kaj alitipaj ejoj kiel memoraĵo de amparo. Tio plialtigis la vendadon de pendseruroj kaj devigis aŭtoritatojn eldoni malpermesojn, retiri multajn kilogramojn de tiuj por eviti difektojn de la monumentoj kaj kradoj ktp.
Pendserura ikono kiel simbolo de sekura retotransigo
Plenumante HTTP sekurajn retotransigojn tra Interreto, la submetita informaro estas ĉifrita uzante publik-ŝlosilan ĉifron. Kelkaj TTT-legiloj montras ikonon de fermita pendseruro dum la uzado de protokolo HTTPS. Ankaŭ Wikipedia uzas tiun ikonon en siaj protektitaj paĝoj.
4979 Otawara
4979 Otawara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis antaŭvidita kiel celo de la kosmosondilo Rosetta, sed malfruo en la lanĉo trudis forlasi tiun preterpason.