cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libchavy
Preĝejo
Sur norda flanko de Dolní Libchavy en tombejo, sur loko de forbruligita ligna kirko el la jaro 1585, troviĝas preĝejo de Sankta Nikolao, konstruita en la jaro 1803 laŭ planoj de J. Hardtmuth. Ĝi estas konstruita en empira stilo, ununava kun kvadrata ortangule fermita presbiterejo kaj sakristio sur norda flanko. Prisma turo estas super la okcidenta parto de la navo kaj el la fronto elstaras nur per malprofunda rizalito. Fasadoj estas glataj. La presbiterejo estas volbita per ĉeĥa plataĵo, la navo barele kun segmentoj sur zonoj, la ĥorejo estas masonita sur pilieroj, subvolbita per tri krucaj kampoj.
La ĉefaltaro, flankaj altaroj de Sankta Maria kaj de Sankta Adalberto, predikejo kun reliefo de Dissemanto kaj orgeno, do tuta ekipaĵo, estas ankaŭ empiraj el tempo ĉirkaŭ la jaro 1820.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo ekestis verŝajne samtempe kun la preĝejo. Ĝi estas simpla oblonga duetaĝa konstruaĵo. La teretaĝo estas volbita per ĉeĥa plataĵo, la dua etaĝo estas platplafona.
Fortikaĵeto
La plej malnova domo en Libchavy estas sinjora fortikaĵeto en suda flanko de la vilaĝo. Ĝi estas en areo de origina princa korto el la jaro 1628. Tiaj kortoj estis en Libchavy ankoraŭ du, unu en loko de nuntempa komunuma oficejo kaj plua, t.n. Flamlova en Supra Libchavy.
Naturo
Ambaŭflanke de la vilaĝo estas arbarriĉaj montodorsoj kun la plej alta monteto Hůrka (546 m s.m.). Ekde ili estas belaj panoramoj en vastan ĉirkaŭaĵon. Sude de la katastra distrikto estas la natura rezervejo Vadětín, kie printempe ekfloras multaj leŭkojoj kaj primoloj.
Iván Rusznák
Iván Rusznák [rusnAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rusznák Iván estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto). Iván Rusznák naskiĝis en 1951 en Budapeŝto.
Biografio
Iván Rusznák frekventis muzikan bazlernejon en sia naskiĝurbo, li lernis klasikan muzikon. Tamen dum la mezlernejaj jaroj allogis lin muziko de Beatles kaj li mem kreis gitaron, eĉ li fondis ŝlagrorkestron. Post la maturiĝo li muzikadis en pluraj ŝlagrorkestroj, sed li povis aparteni al la elito nur dum mallonga tempo en la memfondita orkestro M7. En la 1970-aj jaroj li studis reklamfilmojn en altlernejo, lia plej signifa instruisto estis István Sas. Li finis la koncertojn, poste li muzikadis nur en studioj kaj okupiĝis precipe pri reklamoj kune kun István Sas. En 1982 li fondis studion. Li havas edzinon, kiu naskis 3 filojn.
Francisco de Paula Santander
Francisco José de Paula Santander y Omaña (n. la 2-an de aprilo 1792 - m. la 6-an de majo 1840) estis kolombia militisto kaj politikisto. Li famiĝis kiel heroo de la kolombia sendependiĝo.Unue studento pri juro, Francisco ĉesis studi en 1810 por partopreni la militon de sendependeco. Unue subleŭtenanto, li progrese rangaltiĝis, kaj estis finfine nomumita generalo en 1819 pro la decidiga interveno de liaj soldatoj ĉe Simón Bolívar dum la batalo de Boyacá. Post la sendependiĝo en 1819, li estis unue nomumita vicprezidanto de Cundinamarca (kiu tiam inkludis la teritorion de hodiaŭa Kolombio), kaj sekve fariĝis en 1821 la vicprezidanto de la tuta Granda Kolombio dum kvin jaroj.
Liaj politikiaj opinioj (demokratia konstitucio) ekis malsimiliĝi el tiuj de Bolívar kaj de la armeo. Spite al tio, Bolívar estis voĉbalotita kiel prezidanto en 1826, kaj Santander estis lia vicprezidanto. Tamen, post malsukcesa atenco kontraŭ Bolívar (kiu intertempe deklaris sin kiel diktatoron), Santander estis ekzilita en 1828. Li ekde tiam vivis en Eŭropo kaj Usono. Denove alvokita en Kolombion post la morto de Bolívar en 1830, li provizore fariĝis la prezidanto de la Respubliko de Nova Granado el 1832 al 1833. Li estis denove elektita por la kvar sekvaj jaroj.
Okaze de la voĉdonado de 1837, li estis venkita de José Ignacio de Márquez. Li tiam eniris la Senaton, kaj fariĝis prezidanto de la Kongreso. Li sekve malsaniĝis kaj mortis en 1840, dum li estis preparanta la sekvan voĉdonadon por reakiri la prezidantecon.
Katsunori Ueebisu
Katsunori Ueebisu (上夷 克典, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC.
Gerzen
Gerzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Gerzen, kiu krom la centra komunumo kovras la pliajn komunumojn Aham, Kröning kaj Schalkham.
Gesellschaft für Interlinguistik
Gesellschaft für Interlinguistik e.V. (GIL), estas germana interlingvistika societo kiu kiel scienca asocio traktas diversajn aspektojn de internacia komunikado. Ĉi tiuj inkluzivas demandojn en la kampoj de lingvopolitiko, lingvistiko, ekonomiko, kulturaj sciencoj, historio de planlingvoj, interlingvistiko kaj esperantologio, juroscienco kaj informa teknologio. GIL estas germana lingvoscienca, komunutila societo fondita en 1991 en Berlino (Germanio).
Ĝia prezidanto ekde 2011 estas la anglistino Sabine Fiedler.
Inter ĝiaj membroj troviĝas ĉefe lingvistoj.
Scienca agado
La Societo ĉiujare okazigas en Berlino simpozion, parte kunlabore kun aliaj lingvosciencaj societoj kaj tiurilate eldonas simpoziajn kajerojn ('Tagungsakten').
Ĝis 2016 (lasta eldono estis n-ro 100) ĝi eldonis kvaronjare la fakan periodaĵon Interlinguistische Informationen (Interlingvistikaj informoj) kaj unufoje jare grandan Beiheft (kromkajero), kiu entenas la kontribuaĵojn de la simpozioj. Post la morto de ĝia redaktoro, Detlev Blanke, ne plu eblis daŭrigi la eldonon de la periodaĵo, sed kiel anstataŭilo plufunkcias nun IntBlog, interlingvistika blogo en la germana lingvo.
GIL ofertas stud-retejon kaj subtenas studentojn, kiuj universitat-nivele okupiĝas pri planlingvoj.
Bibliografio
Sur la retejo de GIL troviĝas sistema elektita bibliografio pri interlingvistiko, planlingvoj kaj esperantologio. Ĝiaj ĝisdatigoj estas publikigitaj en Interlinguistische Informationen.
Anglalingva artikolo "Interlinguistics and Esperanto studies – Paths to the scholarly literature" simile enkondukas en la baza scienca literaturo pri la nomitaj temoj.
Sartajada
Sartajada estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Gesellschaft für Interlinguistik
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Gesellschaft für Interlinguistik (en la germana kaj parte en la angla)
Sartajada
Toponimio
La termino "Sartajada" rilatas al la vegetaĵaro kaj povas aludi al planto kiu interplektiĝas kun aliaj. Alia teorio estus devena de "ensartar", "sartal" (interplekti). La toponimoj Camino de los "Moros" (vojo de maŭroj) kaj "Arcornocoso" (korkokverkejo), estas rilataj al islama epoko kaj la hegemonio de la "kverkarbaro".
Gesellschaft für Interlinguistik
Eksteraj ligiloj
(germana) IntBlog
Sartajada
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Sartajadeño. La censita populacio en 2011 estis de 108 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,2 loĝ/km².
Situo
Sartajada estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 360 m; je 110 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°12′41″ N 4°47′29″ Ok.
Limas kun la municipaj teritorioj de Lanzahita en la provinco de Ávila kaj La Iglesuela, Almendral de la Cañada kaj Navamorcuende en la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al senjorlando de Navamorcuende. Partoprenis lokanoj en la batalo de Las Navas de Tolosa, en 1212, el kio ĝi akiris la titolon de vilaĝo.
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento post la Hispana transiro al demokratio, la vilaĝo estis regata ĉiam de municipa konsilantaro hegemonia de la dekstraj partioj.
Porkocervo
La porkocervo (Axis porcinus) e1 la ordo de parhufuloj kaj familio de cervedoj troviĝas en Junano de Ĉinio, kaj ankaŭ en la suda kaj sudorienta Azio.
Aspekto
Ĝi estas malgranda, sed fortika, kaj similas al la porko, pro tio ĝi ricevis la nunan nomon. Ĝiaj haroj estas flavbrunaj. La ventro kaj vostoradiko estas blankaj. Sur la dorso laŭ la vertebraro troviĝas malhelbruna strio. Ĝiaj haroj havas blankajn makulojn en somero. La porkocervo longas 105-115 centimetrojn, kun vosto 20 centimetrojn longa, altas 60-75 centimetrojn kaj pezas ĉ. 36-50 kilogramojn.
Kutimaro
La porkocervoj ŝatas vivi en herbejoj kun arbedoj proksimaj al arbaroj. Ili kutime vivas unuope, sed kelkiam aperas pare, kaj hazarde 3-5 porkocervoj kune serĉas manĝaĵojn. Tage ili ripozas en arbaro, vespere serĉas manĝajojn. Ili manĝas ĉefe diversajn herbojn, ŝosojn, falintajn florojn kaj fruktojn. La porkocervoj ŝatas akvon. Iliaj okuloj, nazo kaj oreloj estas tre akraj, sed ili kuras ne rapide. Surprizite, ili kuras kiel porko. Porkocervo estas jam bredata en Eŭropo.
Dum reproduktado iuj el ili fariĝis batalemaj, precipe en la oestra periodo vircervoj fariĝas pli furiozaj, eĉ jetas sin kontraŭ arbojn aŭ barilojn de la stalo, aü plugas la teron per siaj mallongaj kornoj. Ili minacas proksimajn bestojn kaj eĉ kuraĝas ataki cervojn multe pli grandajn ol ili. La porkocervoj vivantaj en la tropikaj zonoj havas nedifinitan tempon por defaligi siajn kornojn. Ili havas malsaman oestran tempon en diversaj regionoj. Post gravedeco de 220-240 tagoj, la porkocervino naskas ĉiufoje unu idon, hazarde du en densa arbaro. La porkocervo serĉas nutraĵon por sia ido ĉe la proksima loko kaj flegas ĝin ĝis ĝi povas agi kun la patrino. Ĝenerale la cervoj povas vivi 12-15 jarojn, iuj el ili eĉ 20 jarojn.
György Hajós
György HAJÓS [djordj hajOŝ], hungare Hajós György estis hungara matematikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio, mondfama sciencisto de geometrio.
György Hajós naskiĝis la 1912 en Budapeŝto. Li mortis la 1972 en Budapeŝto.
Biografio
György Hajós frekventis gimnazion inter 1921-1929, universitaton inter 1931-1936 en Budapeŝto. Li okupiĝis pri matematiko jam dum la fruaj studjaroj. Ekde 1935 li edukis en diversaj universitatoj. En 1945 li edziĝis baldaŭe havanta 3 filojn kaj 2 filinojn. Li ricevis premiojn Kossuth en 1951 kaj 1962, inter 1929-1972 ankaŭ aliajn (eĉ eksterlandan) premiojn.
4403 Kuniharu
4403 Kuniharu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio Kuniharu, fondita en 1958 in Okazaki, (gubernio Aiĉi), kiu, kiel la Observatorio Gekko, dependas de la Internacia Fondaĵo por Kultura Harmonio.
Marĉkoloniigado
Marĉkoloniigado signifas la kultivigado de la regiono aŭ areo por setlado de homoj en marĉareoj.
Historio
Dum diversaj periodoj de la historio de la homaro marĉaj humidaj grundoj estas malfermitaj pro setlejoj kaj agrikulturo. En tiu celo la setlado dum la neolitiko aŭ la bronza epoko (palafito) povas esti ankaŭ nomata marĉkoloniigado kaj ankaŭ la senakvigado de la Forum Romanum fare de Cloaca Maxima en Romo− tie troviĝis antaŭe marĉo, enkiu multaj mortintoj estis entombigitaj. Same la legenda Lacus Curtius, terfendo, en kiu Marcus Curtius saltis obeante la oraklon kaj forturni malfeliĉon al Romo.
Ĝis la mezepoko marĉaj areoj ofte nur estis uzataj ĉe iliaj randoj. Ekde la mezo de la 18a jarcento komencis la tendencon al koloniigado de la ĝis tiam ne uzataj marĉoj ĉefe pro helpi la ŝtaton ricevi pli da enspezojn kaj sendependecon de aliaj ŝtatoj. La en la marĉoj nove setlitaj agrikultivistoj, ofte simplaj servistoj kaj servistinoj, kiuj pro la espero recevi propraĵon kaj liberigon de la impostoj kaj militservo, havis malfacilan sorton. La platdiĉa proverbo valoris en ĉiuj marĉaj regionoj: „Den Eersten sien Dod, den Tweeten sien Not, den Drütten sien Brod“'' (por la unua morto, por la dua mizero kaj por la tria (generacio) pano).
Fehn-setlejo
La Fehn-kulturo povas esti rigardata kiel formo de enlanda koloniigado, ĉar ĝi evoluigis ĝis tiam neloĝataj regionoj por relative intensa loĝado. Ĝi rilatas al Kanalkonstruado kaj detorfigado kaj evoluiĝis en Nederlando. Tie la plej maljuna kolonio estas Oude Pekela, kiu fondiĝis en la jaro 1599. En Holando oni detorfigis malaltmarĉoj jam ekde la malfrua mezepoko ofte sen konsideri la minaco de inundoj. En la orientaj nederlandaj provincoj, Groningo, Drento kaj Overiselo oni komencis en la 16a jarcento detorfigi la pluvmarĉoj por gajni torfon. Unue oni fosis kanalojn kaj flankkanalojn. „Ideala“ Fehn-sedlejo konsistis en Nederlando kaj Germanujo el unu aŭ pluraj en la marĉo fositaj kanaloj, kiuj estis ŝipeblaj, ĉe kiuj estis konstruitaj vicoj da simplaj domoj. La kanaloj servis unue por deakvigado de la marĉo, al la fortransporto de la torfo per haŭlitaj ŝipoj kaj altransporto de konstrumaterialoj, sterkaĵoj ktp. La domoj estis simplaj kaj unuecaj. La domoj aspektas kiel sur perla ŝnuro. La plej juna el tiuj setlejoj estas Hinrichsfehn, kiu nur jam fondiĝia post 1945. La plej multaj setlejoj kun la nomparto „Fehn“ estas en Orienta Frislando (iama distriktaro Aurich) kaj en la ĉelimaj regionoj kun la distriktoj Ammerland (Augustfehn, Friedrichsfehn, Petersfehn, Cloppenburg (Elisabethfehn, Kamperfehn, Kartzfehn), Emsland (Fehndorf, Wittefehn) kaj Oldenburg (Moslesfehn).
La vivkondiĉoj de la unaj setlantoj estis mizeraj. Kiel loĝejo servas primitivaj kabanoj el turfoj. La nutrado estis monotona. La vivnivelo pliboniĝis dum la jaroj.
Teufelsmoor apud Bremeno
La iniciativo por la koloniigado de la Teufelsmoor (marĉo de la diablo) venis de la princlando Braunschweig-Lüneburg. 1751 Jürgen Christian Findorff estis komisiita okupiĝi pri la marca koloniigado. Li ricevis 1771la titolon „Moorkolonisator“ (marĉa kolonizatoro).
Unue li fosigis en la marco multajn kanalojn kaj fosaĵojn. Ili servis al la deakvigado kaj protektu kontraŭ inundoj. Per la kanaloj estiĝis bonan trafikreton. Pro manko de stratoj la unuaj setlantoj oni devas konstrui kaj flegi la akvejoj. El tiu tempo ankaŭ estas la Hamme-Oste-kanalo (1769–1790) kaj Oste-Schwinge-kanalo (ekde 1772).
En la jaroj inter 1750 kaj 1782 ekestis 36 vilaĝoj kun 722 bienoj kaj ĉ. 3000 loĝantoj kaj Findorff konstruigis lernejojn kaj preĝejojn. Al la marĉkolonioj apartenas:
Granda Marĉo apud Bremervörde
Ekde 1782 Findorff daŭrigis en la regiono de Bremervörde. En la iama Granda Marĉo.
Granda Marĉo apud Gifhorn
En la Granda Marĉo apud Gifhorn je iniciativo de la princelekejo Braunschweig-Lüneburg fondiĝis la marĉa kolonio Neudorf-Platendorf 1796.
Emsland
Multaj setlejo datiĝas el la jaro 1788:
Pál Bodor (plantkulturisto)
Kariero
Bodor studis en Jena kaj Göttingen, sed en 1798 li revenis en Transilvanujon. Li estis oficisto de guvernantaro de Transilvanujo. Li pensiuliĝis kiel financejestro. Li havis en Házsongárd (parto de Koloĵvaro) fruktĝardenon kaj fruktarbkultivejon. Li esploris kaj plimultigis la originalajn hungarspecajn fruktojn.
Marĉkoloniigado
Ostfriesland
En Orienta Frislando ekzistis jenaj kolonioj (indikitaj estis fondiĝdatoj kaj nomoj de la fondintoj):
Multaj lokaj nomoj estis forgesitaj pro la nomŝanĝoj:
Puerta del Ángel (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
József Angyal
József Angyal naskiĝis la en Rosenberg (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Ružomberok en Slovakio), li mortis la  en Ružomberok (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).
Biografio
József Angyal akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest, poste li eklaboris en la financministerio. Inter 1892–1897 li jam havis altan postenon. Li estis elektita parlamentano en la malordinara elekto en 1898. Li sukcese tenis sian mandaton en la ordinaraj elektoj en 1901, 1905 kaj 1910 kiel fidelulo de István Tisza. Ekde 1910 li respondecis pri la parlamenta ordo. Post 2 jaroj okazis bruo en la parlamento, tial li vokis la policanojn, kiuj forigis la opozicion. Depost disfalo de Aŭstrio-Hungario li hejmenvenis kaj retiriĝis.
Politiko de repuŝado
La Politiko de repuŝado (angle Rollback) estis politika doktrino en la periodo de la Malvarma Milito kiu celis malgrandigi la influon, influan areon de Sovetunio dum la malvarma milito kaj grandigi influon de la t.n. libera mondo (reprezentita de Usono). Rollback estas angla esprimo signifanta repremi, reruli, repuŝi aŭ malgrandigi.
La repuŝa politiko entenis konfrontojn en la Tria mondo, komunikadan batalon en la unua-dua mondo. Dum la Reagan-doktrino, la repuŝa politiko signifis aktivajn apogojn de ĉiuj kontraŭmaldekstraj movadoj en Latin-Ameriko, Afriko, en la Tria mondo.
Saint-Médard-sur-Ille (stacidomo)
Saint-Médard-sur-Ille estas franca stacidomo sur linio -  - Saint-Servan, situanta en  Saint-Médard-sur-Ille, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rennes - St-Malo-St-Servan (441000).
Meilen (stacidomo)
Meilen estas fervoja stacidomo en Meilen, Svislando.
Thomas Reid
Thomas REID (naskiĝis la, mortis la ) estis religie trejnita skota filozofo. Li estis fondinto de la Skota Skolo de Komuna Senco kaj ludis gravan rolon en la Skota Klerismo. En 1783 li estis kunfondinto de la Reĝa Societo de Edinburgo. Samtempulo de David Hume, Reid estis ankaŭ "la plej frua kaj plej feroca kritikanto de Hume".
1270 Daturo
1270 Daturo  estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Thomas Reid
Reid kredis, ke la komuna saĝo (speciale en la filozofia senco de "sensus communis" -komuna senco-) estas, aŭ almenaŭ estu, je la fundamento de ĉiu filozofia esploro. Li diskonsentis el Hume, kiu asertis, ke oni neniam povas koni tion je kiu la ekstera mondo konsistas ĉar onia kono estas limigita al la ideoj en la menso, kaj el George Berkeley, kiu asertis, ke la ekstera mondo estas nur ideoj en la menso. Kontraste, Reid postulis, ke la fundamento sur kiu onia "sensus communis" estas konstruita pravigas onian kredon, ke estas ekstera mondo.
1270 Daturo
ĝi estis malkovrita de la usona astronomo George Van Biesbroeck, la elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino).
Ĝi estis sendepende remalkovrita la 20-an de decembro de la germana astronomo Max Wolf, kiu anoncis pli frue ties malkovron.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la genro de venena plantoj Daturo (el la familio de la Solanacoj).
Virginia Aldridge
Virginia Aldridge naskiĝis 1938 en Usono. Ŝi estas aktorino kaj verkistino.
Ŝi komencis sian karieron per televidserion Cheyenne  en 1958. Ŝi aperis en televidaĵoj kiel The Rifleman, Father Knows Best, The Alfred Hitchcock Hour kaj Star Trek.
En kino ŝi debutis per Riot in Juvenile Prison kaj High School Big Shot ambaŭ en 1959. Ŝi ankaŭ aperis en The Gnome-Mobile en 1967.
Kiel verkistino ŝi komencis en 1976 per de scenaro por McMillan & Wife, ŝi ankaŭ verkis por televidserioj kiel Dallas, Fame, Knight Rider, The Twilight Zone inter aliaj.
Aleksandr Ĉajanov
Aleksandr V. Ĉajanov (ruse Александр Васильевич Чаянов, naskiĝis en 1888, mortis la 3-an de oktobro 1937) estis agrikultura ekonomikisto en la Rusia Imperio kaj sekve en Sovetunio, estis scienca fakulo pri kampara sociologio kaj advokato pri malurba vivstilo kaj agrikulturaj kooperativoj.
Li subtenis la kreon de agrikulturaj kooperativoj, sed estis skeptika koncerne la neefikecon de grandskalaj farmejoj. La skeptiko de Aleksandr Ĉajanov baziĝis je la ideo de kamparanaj familioj, aparte tiuj kiuj praktikas nedetruan agrikulturon, produktos nur tiom da nutraĵo kiom la familianoj mem bezonas por pluvivi. Li opiniis ke la sovetunia registaro havos problemojn devigi tiujn familiojn kunlabori en produktado de plia kvanto da nutraĵoj por nekamparanoj - industriaj laboristoj, ministoj, urbaj servistoj kaj administristoj. Tiuj vidpunktoj estis akre kritikitaj fare de Stalin kiel "defendo de la kulakoj". Tamen, Ĉajanov finfine pravis rilate al la problemoj de sovetia agrikultura planado.
En 1930 Ĉajanov estis arestita en la "Kazo de la Laborista Kamparana Partio" (трудовая крестьянская партия), fabrikita fare de la NKVD. La nomo de la partio estis prenita en sciencfikcia libro skribita fare de Ĉajanov en la 1920-aj jaroj. La proceso estis intencita esti "ŝajnproceso", sed ĝi iĝis tute malsama, pro la forta volo de la akuzitoj. Tamen en sekreta procesa sesio en 1932 Ĉajanov estis juĝita el 5 jaroj en kazaĥia koncentrejo. La 3-an de oktobro 1937 Chayanov denove estis arestita, kondamnita je morto kaj mortpafita la saman tagon.
Lia edzino estis ankaŭ subpremita pasigis 18 jarojn en sovetunia koncentrejo. Alekxandr Ĉajanov estis rehabilitigita en 1987.
La plej gravaj verkoj de Ĉajanov, "Kampara Farmeja Organizado" (publikigita ruse en 1925) kaj "Pri la Teorio de Ne-Kapitalismaj Ekonomiaj Sistemoj" estis tradukitaj en la anglan nur en 1966. La teorio de Ĉajanov pri kamparana familiaj kooperativoj influis la ekonomian antropologion. La maniero per popularaj romanoj informi vastan publikon pri sciencaj konceptoj de agrikulturaj kooperativoj poste uziĝis ankaŭ fare de aliaj rusiaj verkistoj, interalie fare de Vladimir Megre.
Esnes
Esnes estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 653 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Esnes situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Esnes etendiĝas sur 14,44 km².
Riemann
Riemann estas familia nomo kiun portas ekzemple:
Esnes
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Olivier Gobert, kiu do fariĝis la loka urbestro.
István Metz
METZ István [pro. mec] estis rumania hungara medicinhistoriisto, dramisto, novelisto. Li naskiĝis en Budapeŝto la 8-a de majo 1894 kaj mortinta en Târgu Mureș la 10-an de majo 1983. Li estis la filo de komponisto Albert Metz, la patro de teatra kritikistino Katalin Metz
Esnes
Vidindaĵoj
Videblas en Esnes kastelo de la 15-a jarcento, rekonstruita en la 18-a jarcento. Du rondaj mezepokaj turoj ĉirkaŭas la enirejon. Interne estas tre bela fasado de la 17-a jarcento. Ĝi ĉiujare estas vizitebla dum certaj periodoj.
Administrado
Esnes apartenas al la kantono de Clary, kies ĉefurbo estas Clary. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Katsuya Nakano
Katsuya Nakano (中野 克哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC.
Sumurducu
Sumurducu [sumurduku] (Szomordok) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Sânpaul (Cluj).
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 289 loĝantojn (rumanoj, ciganoj), en 1992 137.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1262. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
The Mountain Eagle
Priskribo
La filmo estis publikigita en Germanio en majo 1926 kaj montrita por siaj britaj distribuistoj en oktobro 1926. Ĝi estis ricevita malakcepte kaj nur post la sukceso de la posta filmo de Hitchcock nome The Lodger: A Story of the London Fog la filmo estis publikigita en Britio en majo 1927. La filmo ricevis tre diversajn kritikojn kaj Hitchcock mem diris al François Truffaut, ke li estis konsolita ke la filmo perdiĝis. Ses survivantaj filmofotoj de The Mountain Eagle estas reproduktitaj en la libro de Truffaut, kaj pliaj filmofotoj estis trovitaj. En 2012, serio de 24 filmofotoj estis trovitaj en arkivo de unu el la amikoj de Hitchcock. La Kintirola Komitato priskribis ĝin kiel "la plej serĉata filmo en la mondo", kaj la British Film Institute havas la filmon sur la pinto de siaj 75 plej serĉataj filmoj kaj aktive serĉas ĝin.
Liberarbo
Liberarbo estis arbo, kiuj estis plantita, iom en la maniero de la majoarboj dum la Franca revolucio de 1789 kaj denove dum la franca revolucio de 1848 kiel simboloj de la novkonkerita libero.
Grésy-sur-Aix (stacidomo)
Grésy-sur-Aix estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Grésy-sur-Aix, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Esselborn
Esselborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Grésy-sur-Aix (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Aix-les-Bains-Le Revard - Annemasse (897000).
Stacio Kōnandai
Stacio Kōnandai (japane: 港南台駅 [Koonandaj-eki], angle: Kōnandai Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Konan, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Negishi.
Nandra
Nandra (hungare: Lándor) estas vilaĝo en Rumanio sude de Luduş kaj administracie apartenas al komunumo Bichiş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 339 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 174 (rumanoj, ciganoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1330. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér ).
Legendo de Liang Shanbo kaj Zhu Yingtai
La legendo de Liang Shanbo kaj Zhu Yingtai estas tragika amhistorio inter Liang Shanbo kaj Zhu Yingtai. La legendo naskiĝis en la urbo Ningbo kaj estas unu el la kvar plej famaj legendoj en Ĉinio. La malfeliĉa paro estas konata ankaŭ kiel Romeo kaj Julieta de Oriento.
Legendo
Zhu Yingtai estis la naŭa filo kaj ununura filino de la riĉa familio Zhu en Shangyu, Zhejiang. Ĉar al virinoj tiutempe ne estas permesite viziti altlernejon Zhu konvinkis sian patron permesi al ŝi viziti lernejon ŝajnigante esti viro. Dum la vojaĝo al Hangzhou, ŝi renkontas Liang Shanbo, kiu estas studema junulo el malriĉa familio. Ili interparolas kaj tuj sentas grandan proksimecon inter si.
Ili studis kune dum la sekvantaj tri jaroj kaj Zhu pli kaj pli enamiĝis je Liang, kiu tamen ne malkovris la veran identecon de Zhu. Ankaŭ kiam Liang akompanis Zhu je ŝia hejmvojaĝo li ne rimarkis, ke ŝi estas virino vire vestita. Nur plurajn monatojn poste, kiam Liang faris viziton al Zhu li konstatis, ke Zhu estas bela virino kaj li enamiĝis. Ili ambaŭ pasie amas unu la alian kaj volas stari kune ĝis la morto.
Kiam Liang petis edzigi ŝin, li eksciis, ke la familio jam estis aranĝinta geedziĝon de Zhu kun riĉa viro nomata Ma Wencai. Pro tio la koro de Liang rompiĝis, li malsaniĝis kaj mortiĝis.
Je la tago de la geedziĝo Zhu vojaĝis per boato al sia estonta edzo Ma. Kiam la boato preterpasis la lokon kie troviĝas la tombo de Liang, fortega vento malpermesis la antaŭeniron. Zhu iris al la tombo kaj petis, ke ĝi malfermiĝu. Subite la tombo malfermiĝis kaj Zhu saltis en ĝin por unuiĝi kun sia amata Liang. Poste du papilioj aperis kaj kune forflugis el la tombo.
Ablon (stacidomo)
Ablon, plennome Ablon-sur-Seine, estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Ablon-sur-Seine en departemento Val-de-Marne, en regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Kantono Carroll (Misisipio)
La kantono Carroll - angle Carroll County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misisipio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sándor Márki
MÁRKI Sándor estis hungara historiisto, universitata profesoro, ano de la MTA naskita en Kétegyháza la 27-an de marto 1853 kaj mortinta en Gödöllő la 1-an de julio 1925.
Biografio
La mezlernejon Sándor Márki finis en Nagyvárad kaj li havigis diplomon de instruisto pri historio-geografio en Universitato de Budapeŝto (1876), li doktoriĝis en 1877. Post siaj universitataj studoj li instruis en gimnazioj de Arad, pli poste en Budapeŝto. Ekde 1892 li instruis mondhistorion en la Universitato de Koloĵvaro ĝis 1919, poste ĝis aŭtuno de 1921 en mezlerneja porinstruista instituto de Reformita Teologio, poste en universitato de Szeged.
7660 Alexanderwilson
7660 Alexanderwilson estas tre malgranda treege hela marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la skota kirurgo, astronomo, matematikisto kaj meteologo Alexander Wilson (1714–1786), unua profesoro pri praktika astronomio ĉe la Universitato de Glasgovo. Li mezuris la atmosferan temperaturon laŭ la alto kaj, el la "efiko Wilson", disvolvis modelon de la sunmakuloj.
Erfurta Ateliergrupo
La Erfurta Ateliergrupo (germane: Erfurter Ateliergemeinschaft) estis ligo da artistoj en Erfurto, ekzistanta inter 1963 kaj 1974.
(10451) 1975 SE
(10451) 1975 SE estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry Lee Giclas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Erfurta Ateliergrupo
Historio
En la 1963-a jaro renkontiĝis en la ateliero de la skulptisto Waldo Dörsch en la erfurta Neuwerk-strato nr. 29 (Domo Weinreiter) amikiĝintaj artistoj por plani komunajn ekspoziciojn. La Erfurta Ateliergrupo, kies fondo estis la rezulto de la renkontiĝo, realigis inter 1964 kaj 1974 sume 45 elmontrojn da nekonformisma kaj kritika arto kaj kreis tiutempe unikan modelon da memdeterminita artista galerio.
Al la fondomembroj de la laborgrupo nombriĝas - krom Waldo Dörsch - la grafikisto, instruisto kaj kolektisto Rudolf Franke, la grafikisto Alfred Traugott Mörstedt, la metalartisto Helmut Senf kaj la fotografo Johannes Sönnichsen kiel ankaŭ Günther Laufer (artforĝisto el Eisenach kaj profesoro ĉe la Altlernejo pri industria formigo en Halle). Aniĝis la sekvontan jarojn la kolektanto kaj dentisto Bernd Gröber.
Celoj
Celo de la grupo estis pritaksi la verkaron kaj la artistajn elirpunktojn de gravaj kolegoj kaj interŝanĝi estetikajn demandojn kaj artotendencojn. Oni montris intence ekspozicie verkojn de artistoj, kiuj estis forgesitaj aŭ intence flankenmetitaj fare de la publikaj institucioj de GDR kaj oni volis meti apartajn akcentojn kaj en GDR kaj en FRG.
Detaloj pri la elmontra agado
Per ekspozicio de Waldo Dörsch en la 15-a de decembro 1963 en la iama subtegmentejo de Rolf Dieß la laboro de la galerio ekis.
La sekvontajn jarojn elmontrigis la artaĵojn la sekvantaj artistoj (i.a.): Gerhard Altenbourg, Elisabeth Ahnert, Achim Freyer, Hermann Glöckner, Günther Huniat, Roger Loewig, Robert Rehfeldt, Peter Sylvester, Dieter Tucholke kaj Albert Wigand. El Turingio venis Günther Jahn, Horst Jährling, Philip Oeser kaj Werner Schubert-Deister. Prezentadoj de internaciaj artistoj de HAP Grieshaber ĝis Raoul Ubac kaj Ryszard Otreba kaj ekspozicio kun kolorgrafikoj de majstroj  de la Pariza Skolo - École de Paris el la kolekto de Rudolf Franke same montritis kiel - ĉiam je la fino de la jaro - la t.n. kristnaska elmontro de la erfurtaj protagonistoj.
Ekster tio eldonis la Atiergrupo grafikdosierojn (nomitaj Jahresgaben) en reduktita nombro da 30 ekzempleroj. Ili entenis po 10 foliojn kaj estis faritaj laŭ speciala temo. Post kiam dum la du unuaj jaroj ili aperis ankoraŭ sen titolo, sekvis (ek de 1966) titolitaj eldonoj ("Eisheilige“, "Kontakte", "Die Stadt", "Gesichter", "Chiffren", "Schattenblätter", "Findungen",  "Thuringia"). Ĉiujn verkojn aĉetis Werner Schmidt por la dresdena kabinetoj da kuprogravuraĵoj.
En la jaro 1968 furoris ekspozicio de Achim Freyer, pentristo, reĝisoro kaj disĉiplo de Bertolt Brecht ĉe Berliner Ensemble. En malmultaj jaroj Freyer iĝis - aparte post lia elmigro de 1971 okcidenten - internacie demandita scenaranĝisto. Gravis ankaŭ la ekpozicioj de Gerhard Altenbourg, Hermann Glöckner kaj Roger Loewig pro tio, ke Ateliergrupo manifestaciis tiel kontraŭ la reganta kulturpolitika klimo. Loewig, kiu pro certa arta eldono arestitis por unu jaro, rajtis elmontrigi aferojn la unuan fojon post la malliberigo en 1966 kaj trovis tuj amikojn kaj financan subtenon. Lia lasta ekspozicio en 1973 estis sen lia ĉeesto, ĉar li tiutempe jam estis vivanta en FRG.
Per la verkoj de Gerhard Altenbourg (kondamnita en 1964 je la daŭro de duono da jaro pro dogankrimo) faritis eĉ 3 ekspozicioj. Altenbourg estis la plej influa personeco en la neoficiala artosceno de tiuj jaroj, estanta modela kaj ekzemplodona por la artista aŭtonomia memkompreno.
Fino
La Ateliergrupo malekis en 1974, sed kontinuigis la ekspoziciojn en la Neuwerk-strato - sub la nomo Erfurter Atelierbund - Sieglinde Thimm, Rainer Luck kaj la lirikisto Eberhard Häfner: ĝis 1977 fariĝis ses ekspozicioj i.a. kun Strawalde (Jürgen Böttĉer).
La erfurta modelo de ateliera anaro estis tiutempe - intence kvalite efikece - unika. Nur poste estiĝis en GDR similiaj atelieroj produktantaj kiel en 1977 Clara Mosch  en Chemnitz, en 1978  Obergrabenpresse en Dresden aŭ en 1980 Freiluftgalerie Stötteritz en Lepsiko.
Petřín
Petřín (Petro-monteto) estas altaĵo sur kies deklivo estis foje vinberĝardenoj. En tempo de Karolo la 4-a ĝi apartenis al la Malgranda Kvartalo kaj estis ĉirkaŭita per la "Malsata muro" (konstruata nur por doni laboron al malsatuloj), parto de la mezepoka urba fortikaĵo. En la jaro 1842 oni fondis sur la tuta deklivo publike alireblan parkon. El Újezd (tramoj n-ro 2, 5, 1, 9, 12) ĝis la supraĵo de l' monto kondukas kablotramo. Tie staras la 60 m alta 'observa turo' el la jaro 1891. En najbareco troviĝas 'preĝejo de Sta Laurencio' (kostel sv. Vavřince), fondita jam en la 12-a jarcento, nun barokigita. Proksime de ĝi estis, en la mezepoko, ekzekutejo. Apude staras 'Kalvaria kapeleto' (1755), kies frontmuron ornamas sgrafitoj de Mikoláš Aleš. Kontraŭe en ligna konstruaĵo oni trovas 'labirinton kaj grandan pentraĵon (dioramo) de fratoj Liebscher kaj V. Bartoněk, kiu prezentas la batalon de la praganoj kontraŭ la svedoj sur la Karola ponto, 1848. Proksime estas 'kapelo de la Tombo de Kristo', barokstila, el la jaro 1732. - En la Roza parko, malantaŭ la "Malsata muro" proksime de la finstacio de la kablohamo troviĝas statuogrupo de J. Mařatka 'La kiso'. Iom pli distance staras la Popola astronomia observejo. Malantaŭ la Roza parko estas "Květnice" (Florejo), kie oni kulturas rarajn alpflorojn. Irante malsupren oni preterpasas tri monumentojn: proksime de la restoracio "Nebozízek" staras 'monumento de la poeto Karel Hynek Mácha', fare de Josef Václav Myslbek (1911), kaj 'statuo de komponisto V. Novák' fare de J. Kodet; en la malsupra parto ĉe Újezd troviĝas 'monumento de Jan Neruda', ĉeĥa poeto kaj ĵurnalisto, skulptaĵo de K. Dvořák (surloke staris jam la Soldat-kazerno de Újezd, kie la poeto naskiĝis).
Monumento al la Viktimoj de Komunismo en Prago troviĝas sube de la monto, proksime al la Malsata muro. Ĝi konsistas el ŝtuparo, sur kiu estas kelkaj bronzaj virfiguroj, la figuroj iom post iom malaperas, kio simbolas la korpan kaj psikan elĉerpiĝon de politikaj malliberuloj. Sur bruna zono trapasanta kelkdekon da metroj legeblas surskribo Viktimoj de komunismo 1948-1989: 205 486 kondamnitaj – 248 ekzekutitaj – 4 500 pereis en prizonoj – 327 pereis landlime – 170 938 civitanoj elmigris.
Albert Metz
METZ Albert [pro. mec] estis hungara komponisto, violonisto. Li naskiĝis en Havadtő la 13-an de decembro 1868 kaj mortis en Târgu Mureș la 25-an de julio 1925. Li estis la patro de kuracisto, verkisto István Metz.
Biografio
Albert Metz diplomitiĝis en Nemzeti Zenede de Budapeŝto (1885). Li estis violinaldisto de Operejo de Reĝa Operejo de Budapeŝto (1890-1907), poste direktoro ĝis sia morto de la Muzikkonservatorio de Târgu Mureș. Li establis la unuan simfonian orkestron de la urbo.
8548 Sumizihara
8548 Sumizihara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Sumizi Hara, (1878–1968), kiu provizis la rimedojn por establi kaj funkciigi la Observatorion de Kuraŝiki en 1926. La observatorio estas malfermita al la ĝenerala publiko kaj estis la unua de sia speco en Japanio. Hara ricevis multajn premiojn, inter kiuj "Honora Civitano de la Urbo Kuraŝiki".
Vyšší Brod
Vyšší Brod estas urbo en Ĉeĥio, troviĝanta en Sudbohemia regiono, distrikto Český Krumlov. Ĝi estas la plej sude situanta municipo de Ĉeĥio kaj populara turisma loko, elserĉata de piedmigrantoj, biciklantoj kaj akvoturistoj (en ĝi komenciĝas la daŭre flosebla parto de la rivero Vltava). Vivas ĉi tie.
Historio
En la jaro 1959 estis sude la urbo kreita fera kurteno, malantaŭ kiu restis nur malgranda kvanto de loĝantoj en vilaĝoj Studánky kaj Dolní Drkolná. Post malfermo de ŝtatlimoj en la jaro 1989 signifo de la urbo forte kreskis, ĉar de tie kondukas rekta ŝoseo al ŝosea limpasejo Studánky/Bad Leonfelden.
Frederick Soddy
Frederick SODDY FRS (2a de septembro 1877 – 22a de septembro 1956) estis angla radiokemiisto kiu klarigis, kun Ernest Rutherford, ke la radioaktiveco estas okazigita pro la nuklea transmutacio de elementoj, kio nune estas konata kiel rilata al nukleaj reagoj. Li pruvis ankaŭ la ekziston de izotopoj de kelkaj radioaktivaj elementoj.
Kariero
En 1900 li iĝis pruvisto pri kemio en la McGill Universitato en Montrealo, Kebekio, kie li laboris kun Ernest Rutherford pri radioaktiveco. Li kaj Rutherford konstatis, ke la nenormala konduto de radioaktivaj elementoj estas okazigita de radioaktiveco en aliaj elementoj. Tiu radioaktiveco produktis ankaŭ alfan, betan kaj gaman radiadon. Kiam la radioaktiveco estis po la unua fojo malkovrita, neniu estis certa pri kiu estas la kaŭzo. Necesis zorgema laboro fare de Soddy kaj Rutherford por pruvi, ke la atoma transmutacio estas vere okazanta.
Li remalkovris la Kartezian teoremon en 1936 kaj publikigis lin en formo de poemo, "The Kiss Precise" (la preciza kiso), citita tiel en la Problemo de Apolono. La kisocirkloj en tiu problemo estas foje kiel Soddy cirkloj.
Li ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1921 kaj en la sama jaro li estis elektita membro de la Internacia Komitato pri Atomaj Pezoj. Malgranda kratero en la plej fora flanko de la Luno same kiel la radioaktiva urania minerala soddy-ito estas nomita laŭ li.
Kohei Hattori (2000)
Kohei Hattori (服部 航平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC.
Plasta saketo
Plasta saketo estas precipe uzata kiel aĉetujo por pakado kaj transporto de la aĉetitaj varoj. Ĉar la plasta saketo servas plej ofte ankaŭ kiel reklamaĵo, tiel oni ofte donas ilin senkoste al la aĉetantoj. Tiel ĝi estis parte simbolo de la forĵeta ekonomio.
La plastaj saketoj formas problemon por la medio, ĉar ili ne malkombiniĝas, poluas longtempe la medion, ŝtopigas tubojn ks. Solvi tiun problemon oni punas kelkloke per ekstra imposto la plastajn saketojn kaj instigas uzi paperajn, reuzeblajn (el lano, naturaj teksaĵoj) fortajn saketojn, aĉetan korbon ks.
Glyndebourne Festival Opera
La festivala operejo de Glyndebourne [] (angle Glyndebourne Festival Opera) estis fondita dum la jaro 1934 de John Christie (1882 - 1962). Ĝi establiĝis sur la tereno de la kampara vilao de la fondinto, en la historia regiono Sussex de Anglio, por gastigi regulajn operajn festivalojn.
La fondinto de la opera festivalo, John Christie, estis riĉa posedanto de agrikulturaj teritorioj. Li estis entuziasma ŝatanto de klasika muziko kaj aparte de operoj, kaj tial jam antaŭ la fondo de la festivalo okazigis privatajn vesperajn muzikajn koncertojn en sia reprezenta vilao el la 16-a jarcento. Dum la jaro 1931 li edziĝis kun la kanada sopranistino Audrey Mildmay, kun kiu li vizitis la operajn festivalojn en Salzburg (Aŭstrio) kaj Bayreuth (Germanio). Pli kaj pli firmiĝis lia plano starigi propran operan festivalon kun fokuso pri la opera repertuaro de Wolfgang Amadeus Mozart. Jam dum 1920 li ampleksigis sian domon pri granda orgena salono, kiun li nun pliampleksigis per malgranda operejo kun 300 sidlokoj. La unua festivalo malfermiĝis la 28-an de majo 1934 per la opero Le nozze di Figaro ("la nupto de la frizisto") de Mozart, kaj sekvis la samaŭtora opero Cosi fan tutte ("tiel-ĉi faras ĉiuj"). La artaj gvidantoj estis fuĝintoj el Nazia Germanio: Fritz Busch estis dirigento, Carl Ebert la drama gvidanto (li estis eksa direktoro de la urba operejo de Berlino), Rudolf Bing estis kaj ĝis la jaro 1949 restis ĝenerala direktoro de la festivalo. Krom operoj de Mozart, la festivalo ekde la 1960-aj jaroj ankaŭ prezentis multajn barokajn operojn, ekzemple de Raymond Leppard.
Dum la Dua Mondmilito paŭzis la prezentoj, kaj la domo gastigis infanojn fortransportitajn el la forte bombata ĉefurbo Londono. Dum 1952 fondiĝis festivala societo, kiu transprenis la manaĝeradon de John Christie, kiu tamen restis formala gvidanto de la societo. Post ties morto dum 1962 la filo George Christie transprenis la gvidadon de la festivala societo, kaj ekde la jaro 2000 ties filo Gus Christie.
Glyndebourne situas 98 kilometrojn (61 mejlojn) sudoriente de Londono, 20 kilometrojn (12 mejlojn) oriente de Brighton.
Dum la someroj la festivalo estas ŝatata ekskursocelo por operemuloj, kiuj uzas la longajn interscenajn paŭzojn (la plej longa paŭzo daŭras 90 minutojn) por piknikoj en la vilaa parko. La piknikoj tamen estas plej elegantaj, en formalaj vesperaj vestaĵoj kaj je elektita, multekosta menuo.
Fine oni decidis tute malkonstrui la ĝisnunan operejon kaj konstrui novan ejon, kvazaŭ turnite je 180 gradoj. Tiel la masiva sceneja turo povis esti pli bone kaŝita, kaj sekve ne plu fortiris la rigardojn de la origina vilao. Krome la nova antaŭhalo kaj paŭzejo nun ne plu rigardis al la strato, sed al la piknika parko. La konstuaj laboroj daŭris de 1992 ĝis 1994, kaj la kostoj de 34 milionoj da britaj pundoj preskaŭ komplete finaniĝis per donacoj de privatuloj. Ekzakte 60 jarojn post la unua malfermo la festivalo la 28-an de majo 1934 remalfermiĝis, denove per la opero Le nozze di Figaro ("la nupto de la frizisto") de Mozart.
August Strindberg
August STRINDBERG (naskiĝis la 22-an de januaro 1849 en Stokholmo; mortis la 14-an de majo 1912 samloke) estis sveda verkisto.
Li estis aŭtoro de dramoj, romanoj kaj noveloj, reprezentanto de realisme-naturalisma stilo.
Saint-Médard-sur-Ille
Saint-Médard-sur-Ille estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Médardais.
John Halas
John Halas (denaske János Halász 16a de Aprilo 1912 Budapeŝto, Hungario – 21a de Januaro 1995, Londono, Anglio) estis pionira hungara animaciisto. Kun Gyula Macskássy (konatulo el la artostudio de Sándor Bortnyik, Műhely), kaj Félix Kassowitz, Halász kunfondis la unuan animacian studion de Hungario, nome Coloriton, en 1932. Coloriton ekzistis dum 4 jaroj, kaj produktis alt-kvalitan propagand-orientitan animacion por televido kaj kinejoj inklude Boldog király kincse ("La trezoro de la Gaja Reĝo"). Halász lernis sian metion ĉe George Pal, sed lanĉis sian propran karieron en 1934, kaj du jarojn poste li translokiĝis al Anglio kie poste, kun sia edzino Joy Batchelor, fondis Halas kaj Batchelor en 1940.
Ties plej bone konata filmo, Animal Farm (1954), estis la unua tut-longa animacia filmo farita en Granda Britio.
Henriette Reker
Henriette REKER (naskiĝis la 9-an de decembro 1956 en Kolonjo) estas germana juristo, advokato kaj politikisto. Ŝi estas urbestro de Kolonjo ekde la.
Studoj kaj kariero
Ŝi lernis juron de 1976 ĝis 1986 en Kolonjo, Ratisbono kaj Gottingeno. Ŝi laboris kiel juristo en Bielefeld, Münster, Gelsenkirchen kaj finfine en 2010 en la urbodomo de Kolonjo.
Politika laboro
La murdisto provis mortigi ŝin. Li riproĉis ŝian politikon por la rifuĝintoj. Okaze de la urbestra baloto, la ŝi ricevis 169,919 voĉojn (52,66 %). Ŝi iĝis urbestro de Kolonjo la.
Fontoj
Germana kaj franca vikipedioj.
21575 Padmanabhan
21575 Padmanabhan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Walter Edmond Clyde Todd
Walter Edmond Clyde TODD (6a de septembro 1874 – 25a de junio 1969), ĝenerale konata kiel W.E. Clyde Todd, estis usona ornitologo.
El 1891 Todd abandonis sian studadon ĉe Geneva College kaj eklaboris por la Usona Sekretario de Agrikulturo, kie lia unua tasko estais katalogi kolekton de birdaj stomakenhavoj konservitaj en alkoholo. En Vaŝingtono li renkontis elstarajn scienculojn kiaj Robert Ridgway, el kiuj li lernis labormodelon.
El 1898 Todd eklaboris por la Carnegie Museums de Pittsburgh por kolekti birdospecimenojn en Pensilvanio kaj poste en nordorienta Kanado pri kio li poste verkos la librojn Birds of Western Pennsylvania (1940) kaj Birds of the Labrador peninsula and adjacent areas (1963). Krome li faris multajn priskribojn de novaj taksonoj kaj studoj pri sistematiko baze sur la muzea kolekto de novtropikaj birdoj. Poste li fakulis pri Arkto, ĉar li malsanis je malario kaj konvenis al li vivi en tiaj lokoj. Ĉiukazel ia unua verko estis The Birds of Santa Marta pri tia regiono de Kolombio.
Li inter aliaj bonfaraj agadoj iniciatis la fondon de rezervejo kiu poste la Audubon Society of Western Pennsylvania (ASWP) pluigis.
Baktria kamelo
La baktria kamelo (Camelus bactrianus) el la ordo de parhufuloj kaj familio de kameledoj sin trovas en la regiono de Tarim-baseno de Ŝinĝango ĝis Tsajdam-baseno de Ĉinghajo de Ĉinio kaj oriente ĝis Mongolio. La nomo devenas de la antikva historia regiono Baktrio. Ĝi kun du ĝiboj sur la dorso havas malgrandan kapon, longan kolon, longajn krurojn kaj parhufajn piedojn. La ĝiboj de la sovaĝa baktria kamelo, nome Natura baktria kamelo, estas malpli grandaj ol tiuj de la aldomigita, ĝia korpo longa, kaj ĝia hararo mallonga. La kamelo havas densajn okulharojn kaj la naztruoj havas valvon, pro tio ĝi taŭgas por vivi en dezertoj. Ĝi estas nomata boato de dezerto. Frue antaŭ 800 a. K. ĝi estis jam dresita.
La naturaj kameloj vivas unuope, pare aŭ 4-6-ope. La kamelo estas varm-malvarm-eltena kaj povas ne trinki longan tempon. Sed unufoje ĝi povas trinki 57 litrojn da akvo. Ĝi manĝas preskaŭ ĉiujn vegetajojn kreskantajn en dezertoj kaj duonsekaj regionoj.
La natura baktria kamelo estas la prapatro de la aldomigita kamelo. Ĝia nombro estas tre malgranda. En la pasinteco oni opiniis, ke ĝi jam neniiĝis en la tero. Sed en la 1950-aj jaroj ĝi estis retrovita. Laŭdire, nur Ĉinio bredas unu sovaĝan kamelon en zoologia ĝardeno (1987). Tio plene montras rarecon de la sovaĝkamelo.
Hronská Dúbrava
Hronská Dúbrava (Felsőbesenyő ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala loknomo estis Dubrava, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Hronská Dúbrava situas en valo, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ aŭtoŝoseo kaj fervojo Žiar nad Hronom-Zvolen. La lasta urbo troviĝas 11, Žiar nad Hronom 13 km.