cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ursolata acido
Eblaj biokemiaj efikoj
Oni esploris kelkajn eblajn biokemiajn efikojn de ursolata acido, sed ne okazis klinika studo montranta avantaĝojn por homa sano. En vitro, ursolata acido detenas la proliferadon de diversaj kanceraj ĉelaj specoj per inhibo de la aktiviga vojo de STAT3, kaj povas ankaŭ malpliigi la proliferadon de kanceraj ĉeloj kaj indukti apoptozon. Ursolata acido ankaŭ pruviĝis malhelpi JNK-esprimon kaj IL-2-aktivigon de JURKAT-leŭkemaj T-ĉeloj kaŭzante la redukton de proliferado kaj T-ĉelaktivigon. Ursolata acido estas malforta inhibilo de aromatazo (IC50 = 32 μM), kaj pruviĝis pliigi la kvanton de muskolo kaj bruna graso kaj malpliigi blankan grasan obezecon kaj rilatajn kondiĉojn kiam aldonite al dietoj submetitaj al musoj. Sub fiziologiaj koncentriĝoj, ursolata acido ankaŭ estigas eriptozon (la apoptozo-simila memmortigo en malnormalaj ruĝaj globuloj). Oni trovis, ke ĝi malpliigas muskolan atrofion kaj stimulas muskolan kreskon ĉe musoj, ankaŭ montras eblan kardioprotekton.
Ĉe musoj, ursolata acido induktas neŭran regeneradon post vundo de iskiata nervo. Ĉe musoj kun kronika multloka sklerozo, ursolata acido reduktis plian damaĝon al neŭronoj kaj helpis rekonstrui la protektajn ingojn kovrantajn neŭronojn, ŝajne subpremante Th17-imunajn ĉelojn kaj aktivigante antaŭvenantaj ĉelojn, kiuj maturiĝas en ĉelojn por fari mielinon, nomitajn oligodendrocitoj. Ursolata acido plibonigas kognajn deficitojn induktitajn de domoika acido ĉe musoj. Ursolata acido plibonigas altajn grasajn dietajn induktintajn kognajn difektojn per blokado de endoplasma retikula streso kaj inflamaj vojiroj ĉe musoj peritaj de IκB-kinazo β / nuklea faktoro-κB. Ursolata acido mildigas lipopolisakaridajn induktintajn kognajn deficitojn en muscerbo per subpremado de inflamaj vojoj pere de p38 / NF-κB. Ursolata acido plibonigas sciiĝajn deficitojn kaj mildigas oksidigan damaĝon en la cerbo de maljuniĝantaj musoj induktitaj de D-galaktozo. Ursolata acido plibonigas musan hepatan regeneradon post parta hepatektomio. Ursolata acido plibonigas la ĉelan imunan sistemon kaj pankreatan beta-ĉelan funkcion ĉe diabetaj musoj induktitaj de streptozotocino nutritaj per dikiga dieto. UA pliigis skeletan muskolan mason, same kiel tenan forton kaj ekzercan kapablon. Plibonigita eltenemo, reduktis la esprimon de la genoj implikitaj en la disvolviĝo de muskola atrofio, kaj malpliigis indikilojn de akumula laceco kaj ekzerco-induktita streso.
En ratoj, ursolata acido plibonigis hepatan steatozon induktitan de dikiga dieto kaj plibonigis metabolajn malordojn en senalkohola grashepata malsano induktita de dikiga dieto.
Uzoj
Ursolata acido troveblas en plantoj uzataj por kosmetikaj aldonaĵoj. Ursolata acido povas servi kiel komenca materialo por sintezo de pli potencaj bioaktivaj derivaĵoj, kiel eksperimentaj kontraŭtumoraj agentoj.
Fine de oktobro 2020 la Venezuela Instituto por Scienca Esplorado (IVIC) anoncis asertojn, ke ili malkovris molekulon nomatan "TR-10", kiu estas tre efika kontraŭviruso kontraŭ SARS-CoV-2 ofte konata kiel COVID-19. TR-10 estas ursolata acida derivaĵo, kiun laŭ la IVIC-asertoj montris 100-procentan inhibicion de virusa repliko in vitro, kaj ke studoj faritaj ĝis nun montras, ke la drogo ne havos iujn kromefikojn sur pacientoj.
Notoj
En tiu artikolo estis uzita traduko de la artikolo Ursolic acid en la angla vikipedio.
Otto Ogiermann
Otto OGIERMANN (naskiĝinta en la 14-an de februaro 1912 en Rybnik-Piaski, mortinta la 28-an de oktobro 2005 en Berlin-Kladow) estis germana jezuito. La ordenon li eniris en la 7.4.1932 (en Mühlhausen), ordinadon sacerdotan li ricevis en la 9.11.1942 (en Mainz). Liaj predikoj kaj literatura agado famis en la iama GDR.
Vivo
Ogiermann estis la tria infano enfamilie. Li frekventis la bazlernejon en Rybnik. Post la Unua mondmilito la familio forlasis pro politikaj maltrankviloj la regionon kaj transloĝiĝis al Racibórz, kie Ogiermann iris al la loka nehumanisma gimnazio. Adoleskante li aliĝis al la asocio Neudeutschland. En marto de 1932 li trapasis la abiturientan ekzamenon kun bravuro. En la 7.4.1932 li komencis la novicadon en Ścinawka Średnia. De 1934-37 li dediĉis sin al filozofiaj studoj en Pullach im Isartal. La sekvintan devigan nedaŭran periodon ekster la ordeno (latine: interstitium) li pasigis kiel edukisto en la internulejo de la Gimnazio Elektisto Francisko Ludoviko en Vroclavo.
Dum la milito
La militservo kondukis lin unue al Vroclavo-Karłowice, poste al Rouen kaj al Suwałki. Poste li estis en Grodno, Smolensk kaj Vjazma. De tie li denove venis Franclandon kaj soldatis ĝis 1941 kiam li ekssoldatigis kiel ano de la ordeno de la jezuitoj.
La studojn li povis daŭrigi unue en Vroclavo, poste en Sankt Georgen en Frankfurt am Main. Sub la tiamaj malbonaj kondiĉoj la kandidatoj je pastreco tre frue ordinitis. Ogiermann iĝis diakono en la 6.11.1942 kaj pastro en la 9.11.1942 en Mainz fare de episkopo Albertus Stohr. Poste Ogiermann estis subpastro en Berlino en la komunumoj de Sankta Kruco kaj de Sankta Triunuo (ekde februaro 1943). La lastajn premajn batalojn militajn kiel ankaŭ la postmilitan tempaĉon li pasigis ankaŭ en Berlino.
Memstara animzorgado
De 1946-50 li rajtis finstudadi en Pullach. De post tio komenciĝis lia memstara animzorgado: unue li estris la Konraddomon en Erfurto, internulejo por knaboj kiuj poste eble sacerdotiĝus. La t.n. trian jaron (lasta paŝo de jezuita mempruvtempo) li pasigis en Sankt Andrä im Lavanttal.
Krome li prilaboris kaj eldonis multajn librojn. Menciindas ekzemple: In Gottes Kraft - P. Delp, In Freiheit und in Fesseln - P. Delp SJ, Mitten unter uns - Franz von Assisi kaj Nonni (2 volumoj). En la 1994-jaro li retiriĝis en la berlinan Peter-Faber-kolegion.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
La Ŝlosilo de reĝo Salomono aŭ latine Lemegeton Clavicula Salomonis (aŭ Malgranda ŝlosilo de Salomono) estas anonima grimorio de la 17-a jarcento kaj unu el la plej famaj libroj pri demonologio, larĝe konata ankaŭ kiel Lemegeton. Ne konfuzendas kun la Ŝlosilo de Salomono, samnatura teksto sed antaŭa.
En la libro estas deklarita kiel aŭtoro reĝo Salomono sed la ĉeesto en la teksto de preĝoj al Kristo kaj al la kristana Triunuo igas la atribuon de patreco evidente falsa.
La Malgranda ŝlosilo de Salomono enhavas detalajn priskribojn pri la spiritoj kaj ritoj necesaj por ilin elvoki kaj ilin devigi plenumi la ordonojn de la magiisto (definita en la teksto "[[ekzorcisto]"). Estas ankaŭ liveritaj detalaj instruaĵoj pri la simboloj, la ritaj proceduroj, la agoj necesaj por malhelpi ke la spiritoj venku en la ekzorcaj rilatoj, la pretigoj kiuj devas antaŭi la elvokon kaj la maniero laŭ kiu konstrui la ilojn necesajn por la alestiĝo de tiuj ritoj.
(136635) 1994 VA1
(136635) 1994 VA1 estas nerapide rotacianta terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ŝlosilo de reĝo Salomono
La kopioj de tiu libro malkovritaj ĝis nun diverĝas inter si rilate iujn detalojn kaj rilate la formojn de la nomojn de la spiritoj, kiuj estas 72, pri ĉiu el ili estas priskribita la elvokiga formulo.
(136635) 1994 VA1
Orbito
Ĝi estas proksima de la 1:2 kun la Tero, 1:1 kun Marso kaj 6:1 kun Jupitero.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Enhavoj
La Ŝlosilo de reĝo Salomono estas subdividita en kvin partoj:
Siebengebirge
La montaro havas vulkanan originon kaj ekestis antaŭ proksimume 25,5 milionoj da jaroj dum la geologia epoko oligoceno. La lasta vulkana erupcio okazis dum la geologia epoko mioceno kaj kreis la monton Petersberg (petra monto), tuj oriente de la Rejno, kiu por rigardanto en Bonn dominas la vidaĵon de la montaro. Granda parto de la teritorio apartenas al la "Natura Parko Siebengebirge", kiu estas inter la plej aĝaj naturaj parkoj de meza Eŭropo, kaj estas aparte protektataj.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Ars goetia
L'ars goetia konstituas la unuan sekcion de tiu grimorio. Grandparto de la materialo antaŭas la 16-a jarcento, kun iuj eroj de la 14-a jarcento. Ĝi entenas la priskribon de 72 demonoj kiuj, laŭdire, estis elvokitaj de reĝo Salomono kaj de li enfermitaj en bronza vazo sigelitaj per magiaj smboloj kaj devigitaj lin servi. La Ars goetia krome entenas instruaĵojn por konstrui similan vazon kaj utiligi la magiajn formulojn por igi obeaj la demonojn.
Siebengebirge
La montoj de la Siebengebirge
„La sep grandaj montoj“ (en perspektivo de la rivero Rejno) estas: Krome troviĝas pli ol 30 pliaj montoj, kies plej granda altas 430 metrojn kaj kvin pliaj altas pli ol 350 metrojn - la „sep grandaj montoj“ en perspektivo de la rivero Rejno do ne vere estas la plej altaj pintoj de la montaro.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Teŭrgia ars goetia
La dua parto sciigas la nomojn, la kakterizojn kaj la simbolojn de la 31 aeraj spiritoj, kaj bonaj kaj malbonaj, jam alvokitaj de Salomono kaj sugestas la magiajn formulojn por ilin alvoki.
Paŭlina Ars
Laulegende, tiu arto estus estus malkovrita de la apostolo Sankta Paŭlo, sed en la libro estas nomata "Paŭlina arto de reĝo Salomono". Tiu 'ars paŭlina estis konata jam en la mezepoko.
Siebengebirge
Deveno de la vorto „Siebengebirge“
La deveno de la vorto „Siebengebirge“ ne estas tute klara - ekzistas tri ĉefaj teorioj:
Ĉu la "sep-montaro" estas la loko de la klasika germana fabelo Neĝblankulino, kiu disvolviĝas en arbarego "malantaŭ la sep montoj" kaj kiun skribe fiksis la fabelokolektistoj Grimm, eblas, sed ne certas: pluraj regionoj de Germanio laŭ diversaj teorioj povus esti la fabeloloko.
Atotonilco de Tula
Atotonilco de Tula estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Atotonilco de Tula. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13013.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26500 loĝantojn. El tiuj estis 13004 viroj kaj 13496 virinoj. La komunumo havas surfacon de 30,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2080 metroj super la marnivelo.
Santa Eufemia
Santa Eufemia estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 189 km2 kie loĝas 982 geloĝantoj, do loĝdenso estas 5.2 loĝ./km2. Santa Eufemia situas je 101 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 982 geloĝantoj de la municipo Santa Eufemia estas 494 inoj kaj 488 viroj. En la vilaĝo loĝas 920 geloĝantoj, kaj aliaj 62 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 6, 6 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 14, 5 inoj kaj 9 viroj. Tiel la natura kresko estis -8 (-0.8%). La laborkapabla loĝantaro estis 325 homoj (33.1%).
Malamo
Malamo aŭ hato estas homa emocio, ofte malbone rigardata, tiel ke ĝi ofte estas kontraŭigita je amo.
Malamo estas malsimpla emocio, ofte estas tiel forta ke malamulo inklinas al ĉio kio povas ĉesi kaŭzon de lia malamo. Tiu kaŭzo povas esti persono, afero aŭ objekto, ĉiokaze oni provas ripari evitante, forigante aŭ detruante ĝin.
La kaŭzoj de malamo
Hodiaŭ malamo estas kaŭzo de multe da krimoj kaj mallaŭdindaj kondutoj. Ofte malamo estas kontraŭ: Ofte persono estas malamata pro:
En filozofio kaj psikologio
Laŭ la filozofo Baruĥ Spinozo, estas tri bazaj emocioj: pasio, ĝojo kaj malĝojo. Malamo estas derivita de ĉi tiuj emocioj. Laŭ Spinozo, "malamo estas malĝojo akompanata de ideo de ekstera kaŭzo". Signifo: ni malamas tion, kion oni pensas, ke por tio ĉi oni sentas nin malĝojaj. Kvankam ĉi tiu difino estis derivita en (pseŭdo) logika maniero de la principoj de lia teorio de imanento (volumoj 1-3 de lia libro Etiko), ĝia intuicia ĝustigo estas sufiĉe klara kaj ĝi disponigas akran komprenon pri la esenco de malamo. Oni devas emfazi, ke por Spinozo preskaŭ ĉiuj negativaj emocioj estas formo de malĝojo, ekzemple: timo estas malstabila malĝojo, naskiĝinta el ideo, kiu kaŭzas al oni malĝojon kaj ke oni ne certas, ĉu ĝi realiĝos.
La fondinto de psikanalizo, Sigmund Freud difinis malamon "kiel egostato kiu deziras detrui la fonton de sia malfeliĉo". La psikanalizisto kaj filozofo Erich Fromm distingas inter du specoj de malamo: la unua speco de malamo estas racia reago kaj la dua estas malamo propra al karaktero de la malamanto. Kiel racia reago malamo estas la respondo de persono al minaco al sia libereco, vivo, aŭ ideoj pri si mem aŭ aliaj, kiuj estas gravegaj por si. Tiu ĉi malamo havas gravan biologian funkcion, kun la celo protekti la vivon, aŭ esencajn interesojn, kaj tiel ĝi povigas trapasi danĝeron. Oni povas diri ke ĉi tiu speco de malamo estas kunaĵo de la deziro vivi. Sed aliflanke, malamo, kiu estas eneca en la karaktero, estas konstanta volo kiu nestumas en la animo de la malamika persono laŭ sia naturo. Tiele ĝi estas malamo ne racia, senkiala malamo, kiu alkroĉiĝas al ajna preteksto, kiu donas al ĝi okazon por esprimi sin, kaj tiel alivesti sin kiel racia malamo. En ĉi tiu malamo, la homo volas esprimi sian malamikecon, kun la deziro detrui aŭ mortigi la vivon, kiam ĝia esenco kuŝas en la karaktero de la persono, kaj la objekto de malamo havas nur sekundaran gravecon.
En Kulturo
En religio kaj kulturo, malamo estas konsiderata kiel negativa emocio, kiu signifas katastrofon por sia posedanto. En kelkaj religioj, malamo eĉ estas konsiderata peko.
Aliflanke, en la sociaj sciencoj kaj politika scienco, malamo estas vidita kiel publika emocio facile manipulebla por la celoj de la registaro kaj kiel la ĉefa maniero instigi la publikon kaj influi ĝin. Diktatoraj reĝimoj bazas sian regadon parte sur malama propagando kontraŭ ekstera malamiko. Ekzemple en Nazia Germanio, la judoj kaj malplimultoj estis prezentitaj kiel malamikoj, en maniero kiu ebligis enkanaligi publikan koleron kontraŭ la malsukcesa registaro for de la tirano, al la ekstero.
Malamo en la nuntempo
Ankaŭ en la moderna socio estas kontraŭhomaj agoj kiuj ekis malamante alian personon. Tiel kelkfoje malamo kontraŭ persono povas alporti al perforto fizika (el batoj ĝis mortigo), psikologia (sennomaj minacoj) aŭ al havaĵo (fajrigi aŭtomobilon, ktp). Tio ĉar ofte malamo antaŭigas perforton. Bonŝance ofte malamantoj nur malagnoskas siajn malamatojn.
Memmalamo
Memmalamo estas la malamo de homo al si mem aŭ al la grupo al kiu li estas membro. Memmalamo povas rezulti el la fakto ke la persono vidas en si mem aŭ en sia grupo negativajn kvalitojn kun kiuj li ne povas identigi, aŭ ke li malestimas sin aŭ sian grupon kiel rezulto de kontinua fiasko. Kelkfoje la malamo povas deveni de internado de la sinteno de aliaj al li. Memmalamo povas konduki al komplekso de malplivaloreco. Same, memmalamo povas konduki al depresio, soleco, malespero, mem-damaĝo, kaj similaĵoj.
Interpopola
Vidu Ultranaciismo
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Ars Almadel
La kvara sekcio instruas kiel konstrui la "Almadel" nome kiel konstrui la vakstabelon en kiu estas desegnataj la protekta simboloj kun formoj kaj koloroj kaj alvokendaj anĝeloj al kiuj licas nur peti justaĵojn kaj sanktaĵojn. Estas ankaŭ pritraktataj la datoj la planedaj aspektoj por pli certe atingi la celatajn efikojn.
Nostradamus
Nostradamus (naskiĝis kiel Michel de NOSTREDAME aŭ Miquèl de NOSTRADAMA la 14-an de decembro 1503, mortis la 2-an de julio 1566) estis franca kuracisto, astronomo, astrologo kaj matematikisto, kiu famiĝis pleje per La Profetaĵoj (Les Propheties).
Iom post iom Nostradamus famiĝis pro siaj antaŭdirantaj verkoj. Ekde 1555 li eldonis almanakon enhavantan prognozojn pri vetero, rikolto, paco kaj milito kaj estontaj kometaperaĵoj por la venonta jaro. La almanako estis tre populara kaj Nostradamus komencis skribi profetaĵojn en la formo de kvarversaj strofoj.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Ars notoria
Temas pri grimorio de antaŭe konata. En ĝi estas deklarate ke tiu arto estis revelaciita de la Kreinto al reĝo Salomono pere de anĝelo. Ĝi entenas preĝojn inter kabalaj esprimoj en la greka kaj hebrea lingvoj kaj instruaĵon pri pli efika recitado. Unu el tiuj preĝoj referencas al Jesuo, aliaj al Dio Patro, al ties Filo kaj al la Sankta Spirito, nome la la kristana Triunuo. Estas menciitaj ankaŭ la apostoloj kaj krkstanaj martiroj.
Nostradamus
Li verkis entute 942 kvarversajn strofojn, en kiuj li priskribas siajn viziojn ĝis la jaro 3797. La strofoj estas kunigitaj po +- 100 en 10 tiel nomataj Centuries.
Ŝlosilo de reĝo Salomono
Referencoj al la kulturo
La Lemegeton (aŭ Malgranda ŝlosilo de reĝo Salomono) aperas en romano Il castello di Eymerich de Valerio Evangelisti (2000), kvankam fikcie ludita en 1369, nome multe antaŭ la efektiva alestiĝo de la sama grimorio; ĝi estas citita ankaŭ en la romano La perdita simbolo de Dan Brown, en listo de grimorioj. Foje ĝi estas menciita en sagaoj kaj rakontoj pri demonoj aŭ infero.
Nostradamus
Pro malklara lingvo-uzado, anagramoj, la miksita uzado de la franca, greka, latina kaj provenca lingvoj, la (ŝajne?) ĥaosa kaj malkronologia sinsekvo de la strofoj (verŝajne por eviti ke li estus persekutata kiel magiulo de la inkvizicio, se liaj profetaĵoj montriĝus veraj) estas malklare, ĉu la versoj estas antaŭdirantaj, aŭ ĉu oni nur post la okazintaĵo serĉas strofon pri kiu oni povus aserti ke ĝi pli-malpli korespondas.
Löwenburg
Löwenburg signivas en la germana lingvo Leonokastelo. Ĝi estas la nomo de diversaj kasteloj kaj lokoj:
Televido en Azerbajĝano
Televido en Azerbajĝano estis enkondukita en 1956, kiam Azerbajĝano estis ankoraŭ konata kiel Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko.
Nostradamus
''Du plus profond de l’Occident de l’Europe, De pauvres gens un jeune enfant naistra, Qui par sa langue seduira grande troupe Son bruit au regne de l’Orient croistra.'' (35-a antaŭdiro de la tria libro)
Televido en Azerbajĝano
Azerbajĝano havas entute 47 televidkanalojn, el kiuj 4 estas publikaj kanaloj kaj 43 estas privataj kanaloj el kiuj 12 estas naciaj kaj 31 regionaj televidkanaloj. Laŭ la Ministerio de Komunikado kaj Informaj Teĥnologioj de Azerbajĝano, la televida havebleco estas 99% laŭ datumoj de 2014. La proporcio de kabla televido en Azerbajĝano sumis de hejmoj en 2013, laŭ studo de Ŝtata Statistika Komitato de la Azerbajĝana Respubliko. Preskaŭ 39% el la abonantoj al kabla televido koncentriĝas en grandaj urboj. La proporcio de kabla televido sumis en Bakuo en 2013.
Listo de televidkanaloj
Tio estas listo de televidkanaloj kiuj elsendas en Azerbajĝano.
Ilona Gurnik
Ilona Gurnik naskiĝis la  en Zalaegerszeg.
Biografio
Ilona Gurnik akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1953. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. Inter 1954 kaj 1958 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Pécs). Ŝiaj sekvantaj teatraj stacioj estis: Ŝi ricevis premion en 1963. Ŝia edzo estis Lajos Tándor, ŝi naskis filinon.
Saín Alto
Saín Alto estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Saín Alto.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19333  loĝantojn. El tiuj estas 9211 viroj kaj 10122 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1,446 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,050 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 35′ norda latitudo kaj 103° 15′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
12,303 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 11196 alfabetoj kaj 524 analfabetoj. Do 8.93 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 6,104 alfabetoj kaj 575 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 8.61%. Inter la viroj estas 5,092 alfabetoj kaj 524 analfabetoj, do 9.33% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32040a.htm
Instruistoj de Universitato de Budapeŝto
Vi trovos pliajn universitatajn instruistojn en listo Studentoj, poste profesoroj en Universitato de Budapeŝto!
Jen listo de pli signifaj instruistoj en Scienca Universitato Loránd Eötvös (nature la listo etendiĝas al pli fruaj nomoj de la universitato ekde la fondo):
Hermann Günther Grassmann
Hermann Günther Grassmann (1809-1877) estis germana polimato, lingvisto, sciencisto, matematikisto. Li studis la sanskriton, disvolvis plurajn matematikajn kalkulojn, tensorojn, vektora kalkulo krom aliajn esplorojn pri tajdofluoj surbaze de la Mekanika Analitiko de Joseph-Louis de Lagrange (1736-1813) kaj la Ĉiela Mekaniko de Pierre-Simon Laplace (1749-1827).
Kvanta teorio de mono
Ekonomiko > Mono > Kvanta teorio de mono
Enteno de kvanta teorio de mono estas kvanta interrilato inter ŝanĝo de monstoko kaj preznivelo koncerne de certaj kondiĉoj. La bazo de tia teorio estas Fiŝera ekvacio (alia nomo: ekvacio de interŝanĝo):
MV=PT
M - monstoko
V - rapido de cirkulado
P - preznivelo
T - nombro de transakcioj
La plej pura formo de kvanta teorio de mono ekspektas, ke T kaj V estas konstantaj, do monstoko rekte rilatas al preznivelo. Alivorte, plialtigo de ofertado de mono kaŭzos inflacion.
Grava pensisto de la kvanta teorio de mono estis Milton Friedman.
Blanice (alfluanto de Otava)
Blanice estas rivero en Ĉeĥio, situanta en Sudbohemia regiono. Ĝi fontas ĉe la iama vilaĝo Zlatá ves 972 metrojn super la marnivelo. Ĝi enfluas la riveron Otava ĉe la la vilaĝo Putim en alteco 362 m s.m. Ĝia longeco estas 93.3 km, estas sur ĝi konstruita valbaraĵo de Husinec.
3581 Alvarez
3581 Alvarez estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona fizikisto Luis Alvarez (1911–1988), Nobel-premio por fiziko en 1968, kaj de ties filo Walter Alvarez, geologo. Ili estas konataj por esti malkovrintaj nenormalan tavolon riĉan je iridio ligitan al la kretacea-terciara evento, klarigita per la alfrapo de asteroido, kiu kreis la Krateron Chiĉulub.
Paroĥa preĝejo Sankta Marteno (Linz am Rhein)
La paroĥa preĝejo Sankta Marteno estas katolika preĝejo en Linz am Rhein. Ĝi estas protektata kulturaĵo laŭ la Haga konvencio.
Strihovce
Strihovce (hungare Szirtes [sirteŝ], rutene Стриговець [strihovec]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Strihovce situas en montaro Vihorlat, fine de sakovojo el Šmigovec. Snina troviĝas voje je 35, aere je 14 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1635. La fondintoj estis rutenoj. En 1715 8 familioj pagis imposton. En 1828 loĝis tie 364 vilaĝanoj en 48 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztriócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szirtes 315 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Strihovce 196 homoj, (172 slovakoj, 17 rutenoj, 7 ukrainoj).
Beniel
Beniel [beNJEL] estas hispana municipo lokanta en oriento de Murcia Regiono. Ĝi havas etendon de 10,10 km2. La municipo estas ĉe Murcio kaj provinco Alakanto. Dekunu mil tricent dek ok personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de Beniel.
Beniel formas parton de la Metropola areo de Murcio. La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Segura.
Historie tiu areo estis unu el la unuaj okupitaj de la islama invado de Iberio.
Fröttstädt
Historio
La unua mencio estis en la 1.8.1267 sub la nomo Vrutenstete. Tie havis posedaĵojn al senjoroj de Laucha. Otto von Laucha vendis al la monakejo de Reinhardsbrunn siajn havaĵojn surlokajn en 1391/95. Kavaliro Heinrich von Laucha kaj lia filo Hans feŭdigis en 1397 al la grafoj de Schwarzburg la kameregon kaj la setlobeino je Fröttstädt kun ĉiuj apartenaĵoj. Tiu ĉi kavalira bieno poste venis disde la Laucha-oj al la grafoj de Gleichen. Post la bankroto de la kavalira bieno aĉetis in en 1595 duko Johano Kazimiro (Saksio-Koburgo) por fari el ĝi ŝtatan (princan) bienon. Krom la kavalirbieno menciitis en 1565 ankaŭ ĉambra biecno. Johano Kazimiro vendis ambaŭ aferojn en 1613 al la landa estro Hans Heinrich von Erffa, kies familio posedis la tuton ĝis la estiniĝo de familio en 1675. Poste ambaŭ aferoj retombis en ŝtatan posedon favore al duko Frederiko la 1-a (Saksio-Gotao-Altenburg), kiu cedis en 1678 la bienon (= la iama bieno de la Gleichen-oj) kontraŭ ties posedrajtojn ĉe la Erffa-bieno en Friedrichswerth al la dinastio Wangenheim. Sekve la landoj tieaj kaj la aparteneco de la loĝantoj estis dividitaj. La princa ĉambra bieno estis inter 1662 kaj 1722 en la posedo de la senjoroj de Uetterodt, sed poste enkasigis ĝin la princa ĉambro. La juĝopovo de la ĉambra bieno kuŝis ĉe ili, dume la subuloj estis sub la ordonoj de la Administrujo de Tennenberg. La bieno kaj la jurisdikcio transiris en 1737 de la Wangenheim-oj al la Witzleben-oj.
Apartenis Fröttstädt ĝis 1826 al la Duklando Saksio-Gotao-Altenburg, poste ĝis la fino de monarkio al la Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao. Estante inter 1918 kaj 1920 parto de la Liberŝtato Saksio-Gotao ĝi turingiiĝas ekde 1920.
Demografio
evoluo enloghantara  (en la 31-aj de decembro) :
Religion kaj politiko
40 % de la loĝantoj estas protestantoj, nur 1 % katolikoj. Al la protestantoj disponas la Preĝejo Savinto en Fröttstädt kiu apartenas al la Paroĥujo Hörselgau en la ekleziaro Waltershausen-Ohrdruf Evangelia eklezio en Meza Germanio. La katolikoj havas la plej proksiman kirkon en Waltershausen, la Preĝejon Nia kara sinjorino de la rozario. Reinhard Lämmerhirt estis honorofice urbestro ehrenamtlicher Bürgermeister. Post 2011 li estis kvartala urbestro ĝis 2016.
Regulaj eventoj
La vilaĝo konatiĝas ĉiujare en julio al multaj eksteruloj pro la ekde 2007 okazanta konkurso Thüringenultra (ultradistanca kuro), pri 100 kilometroj tra la Turingia Arbaro; starto kaj malstarto fariĝas en Fröttstädt.
Societoj
La fajrobrigado voluntula (germane: Freiwillige Feuerwehr): ĝia ekzisto atestatas ekde 1724 kaj oni disponis pri unu estingilo granda. En 1741 konfirmatas danke al fakturo la ĉeesto de propra domo.
Ekonomio kaj infrastrukturo
La stacidomo troviĝas ĉe la fervojlinio atendinda inter Halle (Saale) kaj Bebra; krome komenciĝas tie ĉi la linio ĝis Georgenthal, kiun la sovetiaj okupantoj plikurtigis ĝis Friedrichroda. La najbara alirejo al la federacia aŭtoŝoseo A 4 tra Hessenweg-starto perfektigas la riĉan trafikan oferton. Krome menciindas la distrikta strato K 13 ĝis Waltershausen kaj Teutleben.
Dossenheim-Kochersberg
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Earl L. Warrick
Earl L. Warrick (1911–2002) estis usona industria kemiisto ĉe la entrepreno Dow Corning kiu famiĝis pro sia postulo esti la inventinto de Silly Putty. Post klopodi krei anstataŭon por sinteza kaŭĉuko, la usonano Earl L. Warrick senaverte inventis "nutty putty" dum la Dua Mondmilito. Tio estis revolucio en la historio de ludiloj.
Warrick ricevis en 1976 la medalon Charles Goodyear.
Le Cocu magnifique
La ĉefa verko de Fernand Crommelynck estis Le Cocu magnifique (La grandioza kokrito, 1920), 'lirika farso' pri la temo de la ĵaluzo de amanto. Ĝi estis unuafoje publikigita en 1921. Surscenijigita fare de la rusa teatrorevoluciulo Vsevolod Mejerhold tiu teatraĵo estis tiom sukcesa ke Crommelynck povis ĉesi aktoradi kaj dediĉi sin al verkado.
Bruno estas edzo de la bela Stella. Li dediĉas sin al skribado de leteroj por malkleraj vilaĝanoj, multaj el kiuj estas direktittaj al lia edzino. Li konvinkiĝas ke lia timo esti kokrita povas esti evitata nur per la certigo koni ke li estas kokrita. Tiele li proponas sian edzinon unue al sia plej bona amiko kaj poste, kiam tio malsukcesas, al ĉiuj junuloj de la vilaĝo. Tio rezultas en tutrompo de la vilaĝa vivo.
Cataño
Cataño - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo, tuj okcidente de Bayamón kaj iom okcidente de la ĉefurbo San-Juan. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis je la.
Raimundo Correia
Raimundo da Mota Azevedo Correia ( en San-Luiso, en Parizo) estis juĝisto kaj brazila poeto.
Kun Alberto de Oliveira kaj Olavo Bilac, li estis membro de la "Parnasa Triopo".
Li naskiĝis sur la ŝipo São Luís, ankrita en Maranhão-akvoj, en 1859. Rilate al sia naskiĝo sur la akvoj, Raimundo kutimis diri pri si mem, ŝerce, "Mi estas homo sen patrujo; mi naskiĝis en la Oceano". Filo de altklasa familio, liaj gepatroj estis juĝisto José da Mota de Azevedo Correia kaj Maria Clara Vieira da Mota de Azevedo Corrêa, ambaŭ de Maranhão. Lia patro descendis de la Dukoj de Caminha kaj estis la filo de portugalaj gepatroj.
Li kompletigis sian sekundaran kurson en Colégio Pedro II, en Rio-de-Ĵanejro. En 1882, li studentiĝis kiel advokato ĉe la Fakultato de Juro de San-Paŭlo, situanta en Largo de São Francisco, konata kiel Faculdade do Largo São Francisco, evoluigante sukcesan karieron kiel Law Judge en Rio-de-Ĵanejro kaj Minas-Ĝerajso. En tiu ĉi ŝtato, li estis la unua juĝisto de la distrikto de São Gonçalo do Sapucaí.
En 1884 li geedziĝis kun Mariana de Abreu Sodré ("Zinha"), havante tri filinojn: Lavinia, Stella kaj Alexandrina. Lia filino, Stella Corrêa da Paixão, estis edziĝinta al Rodolpho Gustavo da Paixão Filho, filo de poeto Rodolfo Gustavo da Paixão. Lia filino Lavínia estas la patrino de diplomato Sergio Corrêa da Costa, estante Raimundo Correia, tial, lia patrinflanka avo.
Li havis homoniman onklon (1838-1889), kiu estis juĝisto. Li ankaŭ havis nevon nomitan laŭ li, Raimundo Correia Sobrinho, kiu diplomiĝis en juro kaj estis poeto kiel sia onklo, kiu skribis libron de poemoj, Preĝo al la Afliktita, publikigita en 1945 fare de Livraria José Olympio Editora.
Raimundo Correia komencis sian poezian karieron per la libro Primeiros Sonhos, rivelante fortan influon de la romantikaj poetoj Fagundes Varela, Casimiro de Abreu kaj Castro Alves. En 1883, per la libro Sinfonias, li akceptis Parnasianismon kaj aliĝis, kune kun Alberto de Oliveira kaj Olavo Bilac, al la tielnomita Parnasian Triad.
La temoj adoptitaj fare de Raimundo Correia rondiras ĉirkaŭ la formala perfekteco de objektoj. Li iom diferencas de la aliaj parnasoj ĉar lia poezio estas markita de forta pesimismo, ĝis la punkto de malgaja. Analizinte la verkon de Raimundo Correia, estas klare, ke estas evoluo en ĝi. Li komencis sian karieron kiel romantikulo, tiam adoptis Parnasianismon kaj, en kelkaj poemoj, alproksimiĝis al la simbolisma lernejo.
Li mortis la 13-an de septembro 1911 en Parizo, kie li iris por trakti sian sanon.
35x35ra Brazila Akademio de Leteroj
Raimundo Correia estis unu el la fondintoj de Sodalício Brasileiro, kie li okupis seĝon 5, kies patrono estas Bernardo Guimarães.
Sozomeno
Sozomen, Sozomeno aŭ Salminius Hermias Sozomen (naskiĝis ĉirkaŭ 400 en Betelia, mortis ĉirkaŭ 450) estis historiisto de la prakristana eklezio. Li estas memorata precipe pro lia Eklezia Historio, kolekto de serio da analoj de kristana historio.
Vivo
Sozomeno naskiĝis en Betelia, palestina urbeto malfora de Gaza, ido de larĝrimeda familio. Li rakontas buŝajn tradiciojn pri la historio de la Palestino, kaj ŝajnas havis sperton ankaŭ pri najbaraj landoj; asertas fakte ke mem havis kontaktojn kun la episkopo de Zeno el Majuma, mara haveno de la urbo.
Familio
Sozomeno skribas ke sia avo estis vivinta en Betel, najbare de Gaza, kaj fariĝinta kristana eble dum imperiestrado de Konstancio la 2-a. Krome informas ke najbarulo laŭnome Alafrion estintus sanigita propete de Sankta Hilario, kiu forigus el lia korpo demonon. Lia avo sekve fariĝis estimata interpretisto pri la Biblio, kaj kun Alafrion intense propagandis kristanismon ĉe najbaruloj, Alafrion starigis diversajn preĝejojn kaj kunlaboris por la estiĝo, en sia zono, de monaĥaro.
Historiaj verkoj
Sozomeno aranĝis du verkojn titolitajn Eklezia historio (Εκκλησιαστική Ιστορία). La unua kovras la epoko ekde la ĉieleniro de Jesuo ĝis la malvenko de Licinio en 323, tra 12 libroj. Liaj fontoj estis precipe Eŭzebo de Cezareo, la Pseŭdo-klementaj homilioj, Hegesipo kaj Seksto Julio Afrika. Tiu verko estis tute perdita!
La dua verko estas la daŭrigo de la unua. La intenco de Zozomeno estis kovri la periodon de 323 ĝis 439 ankaŭ se fakte li altiĝis 425. La verko estis kompilita en Konstantinopolo, eble en la jaroj 440 - 443, kun dediĉo al Teodozo la 2-a. Ĉi–foje la precipaj fontoj estis Sokrato la skolastika kaj Teodoreto el Kiro kaj Tiranio Rufino el Aquileia kaj aliaj, kiujn li mencias.
Jen skizo de lia dua Historio konservita verko: *	Libro I: de Konstanteno la 1-a ĝis la Unua koncilio de Niceo (312-323). La naŭa libro komprenigas ke la aŭtoro intencis provizi ankaŭ por por la deka enhistoriigante ĝis la konsulato de Teodozo la 2-a de la jaro 439.
Kritiko
Gravas lia verko pro la kvanto kaj detalo de la informoj pri la misia aktiveco de la Eklezio, precipe tiu ĉe armenoj, Saracenoj, Gotoj. Abundas la informoj pri la estiĝo, kaj pri iliaj fondistoj, de Monaĥejoj kaj pri sektaj movadoj. La Eklezia Historio estas sufiĉe kompleta rilate la orienta eklezio, iom malpli rilate la okcidentan: troviĝas en siaj paĝo gravegaj dokumentoj ignoritaj de aliaj historiistoj kristanaj. La spirito kaj la intereso de Sozomeno estas klare videbla: sekvi la rakontan fadenon de Sokrato la skolastika, sed ankaŭ ĝin plibonigi kaj elstariĝi per sia originala kaj eleganta prozo kaj la kritika uzo de la fontoj. Li ilin sekvas kaj ankaŭ kritikas kaj ŝanĝas la interpreton. Li sekvas la principon laŭ kiu la historiisto kolektas la faktojn kaj ignoras siajn preferojn. Tiom estas lia distanciĝo el la eventoj ke li estis akuzita pri arianismo kaj Novacianismo pro la fakto ke mem ne esprimas juĝon pri iliaj iniciatintoj.
Tamen, rilate la eklezion kaj ties instruojn li montras submetiĝon kaj respekton. akompanatajn de profundo konvinko pri la providenca ordo de kristanismo por la gvido de la homa genro, kaj dum persone foriĝas el Arianismo, Gnostikismo, Montanismo, Apolinarismo ktp, neniam atakas aŭ ofendas la fondintojn de tiuj herezoj.
Iuj liaj informoj rezultis, ĉe estonta historiitoj, ne kompletaj kaj foje malcertaj; sed tio dependis de la malfacileco atingis ĉiujn fontojn forajn kaj malfacile kontroleblajn.
Ruĝvosta galbulo
La Ruĝvosta galbulo au Ruĝvosta jakamarao (Galbula ruficauda) estas preskaŭpaserina birdo de la familio de Galbuledoj aŭ jakamaraoj, kiu reproduktiĝas en tropika Nova Mondo en suda Meksiko, Centrameriko kaj Sudameriko tiom sude kiom ĝis suda Brazilo, norda Argentino kaj Ekvadoro.
Priskribo
La jakamaraoj estas eleganta brilkoloraj birdoj kun longaj bekoj kaj vostoj. La Ruĝvosta galbulo estas tipe 25 cm longa kun 5 cm longa nigra beko. La subspecio G. r. brevirostris havas, kiel la latina nomo sugestas, pli mallongan bekon. Tiu ĉi birdo estas metalverda kun flaveca irizoj supre kaj la subaj partoj estas ĉefe oranĝecaj, inkludante la subvoston (kio nomigas la specion), sed estas verda brusta zono. Seksoj diferenciĝas pro tio ke la masklo havastre kontrastan blankan gorĝon, kaj la ino sablokoloran gorĝon; ŝi havas ankaŭ pli palajn subajn partojn. La raso G. r. pallens havas kuprokoloran dorson en ambaŭ seksoj.
Kutimoj
Tiu ĉi neotropisa specio estas loĝanta reproduktulo en ampleksa rango de sekaj aŭ humidaj arbaroj aŭ arbustejoj. La ino demetas 2 al 4 ruĝecpunktitajn blankajn ovojn en tunelo en riverbordo aŭ termitejo.
Tantima
Tantima estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tantima. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 154.
Ruĝvosta galbulo
Kutimoj
Tiu insektomanĝanto ĉasas el ripozejo-gvatejo, kie sidas havante la bekon supren; de tie saltas al la insektopredo, kiun kaptas dumfluge. La birdo distingas inter manĝeblaj kaj nemanĝeblaj papilioj laŭ la korpoformo (Chai 1996).
Tantima
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13248 loĝantojn. El tiuj estis 6707 viroj kaj 6541 virinoj. La komunumo havas surfacon de 267.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 20 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 52 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 200 metroj super la marnivelo.
Ruĝvosta galbulo
Kutimoj
La voĉo de la Ruĝvosta galbulo estas akra pii-op, kaj la kanto altatona piio-pi-piio-pi-pi-pi, fine per trilado.
Tantima
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14048 personoj. En la jaro 2000 temis pri 13455, do temis pri kresko / malkresko je -0.86 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11933 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 965 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30154a.htm
Lavapiés (metroo de Madrido)
Lavapiés estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub samnoma placo Lavapiés, en kvartalo Embajadores.
Ĉjuanĝoŭ
Ĉjuanĝoŭ (laŭ esperanta transskribo, ĉine 泉州市, pinjine Quánzhōu) estas urbo je prefektuja nivelo de Ĉinio. Ĝi situas en la provinco Fuĝjano - la provinca ĉefurbo Fuĝoŭo (福州市, pinjine Fuzhou), la urbo Sjamen (厦门市, pinjine Xiamen) kaj la urbo Ĉjuanĝoŭ estas la tri plej grandaj urboj de la provinco.
Laŭ la censo de 2010 en la urbocentra teritorio vivis homoj, en la metropola areo estis  kaj en la tuta urba prefektujo Ĉjuanĝoŭ estis. La metropola areo laŭ la stato de 2016 estas la 12-a plej granda de Ĉinio.
Geografio
La urbo situas marborde, ĉe la markolo de Tajvano, kaj en la urbo estas aparta distrikto por investantaj firmaoj el Tajvano.
La distrikto Yongchun (永春县), elp. [jongĉun], estas Gubernio en la guberni-nivela grandurbo de Ĉjuanĝoŭ.
Esperanto en Ĉjuanĝoŭ
En Ĉjuanĝoŭ de la 3-a ĝis 6-a de novembro 2016 okazos la 8-a Azia Kongreso de Esperanto. . Samedate kaj samloke okazos la 5-a ISOA, ILEI-Seminario de Orienta Azio kaj la 10-a Jarkunveno de IKEF-Ĉinio kiuj kunvenigas instruistojn kaj komercistojn el Ĉinio, Koreio, Japanio kaj aliaj landoj.
Moldvai Magyarság
Moldvai Magyarság (Moldvia Hungararo) estas monata revuo aperanta en Miercurea Ciuc, Rumanio pri la Ĉangohungaroj de Moldovo, (hungare csángók, rumane ceangăi). La revuo estas eldonita de Hargita Eldonej-entrepreno. Ĝia redaktoro estas tiu sama de revuo Székelyföld, István Ferenczes. Ĝi estas dulingva: hungara kaj rumana. Ĝia antaŭulo aperis sub titolo Csángó Újság ekde marto de 1990-a jaro sub redaktado de Péter Ősz Erőss en Sfântu Gheorghe. La nunan titolon portas ĝi ekde 1991. Ĝis 1998 redaktis ĝin Péter Ősz Erőss en Sfântu Gheorghe. Ĝia redaktorino en Budapeŝto estis Laura Iancu.
Willem de Vlamingh
Willem Hesselsz de Vlamingh, en Esperanto Vilhelmo de Vlamingo, (28a Novembro 1640, Oost-Vlieland – 1698 aŭ poste) estis nederlanda markapitano kiu esploris la centran okcidentan marbrdon de Aŭstralio (tiam "Nova Holando") fine de la 17a jarcento.
Vlamingh kaj la VOC
Vlamingh aliĝis al la VOC (Nederlanda Orient-hinda Kompanio) en 1688 kaj faris sian unuan veturon al Batavio samjare. Post dua veturo, en 1694, li ricevis mendon munti ekspedicion serĉe de la ŝipo Ridderschap van Holland, ĉefa ŝipo de VOC kiu perdiĝis kun 325 pasaĝeroj kaj ŝipanaro surveje al Batavio en 1694. La funkciuoj de VOC opiniis ke ĝi povus esti veninta al la okcidenta marbordo de Nova Holando.
Helpomisio de Vlamingh
En 1696, Willem de Vlamingh estris la helpomision al la okcidenta marbordo de Aŭstralio serĉe de survivantoj el la Ridderschap van Holland perdita jam antaŭ du jaroj. La mision iĝis senfrukta, sed survoje Vlamingh mapis partojn de la kontinenta okcidenta marbordo kaj kiel rezulto plibonigis la navigadon tra la Hinda Oceano el Afriko (Kabo de Bona Espero) al la Nederlanda Hindio.
Marienkirche (Lübeck)
La preĝejo Lübecker Marienkirche estis konstruita ekde 1250 ĝis 1350. La burĝara kaj foira preĝejo estas de ĉiam simbolo por potenco kaj bonstato de la malnova hansa urbo kaj troviĝas sur la plej alta punkto de la insulo de la malnovurbo de Lübeck. La preĝejo estas kune kun la malnovurbo de Lübeck ero de la monda heredaĵo de Unesko.
La prapreĝejo de nordgermana brikgotiko
La Marienkirche je Lübeck validas kiel prapreĝejo de la nordgermana brikgotiko kaj estis modelo por ĉ. 70 preĝejoj samstilaj en la regiono de Balta Maro. Pro tio oni atribuas al la konstruaĵo elstaran arkitekturan gravecon. Je Marienkirche oni transigis la altenstrebantan gotikan stilon el Francujo per nordgermanaj brikoj. Ĝi loĝigas la plej altan brikan volbon de la mondo (38,5 metrojn en la meza navo).
La konstruaĵo de Marienkirche estas trinava baziliko kun flankaj kapeloj, ĥora ĉirkaŭvojo kun ĝiaj kapeloj kaj transeptecaj antaŭhaloj. La okcidentdomo konsistas el monumenta dutura fasado. La turoj altas inkluzive la ventdirekto-indikilon, 124,95 kaj 124,75 metrojn.
La Marienkirche staras en la kvartalo de la komercistoj, kiu etendiĝas ekde la stokejoj ĉe la bordo de rivero Trave ĝis alten al St. Marien. Ĝi estas la ĉefa paroĥa preĝejo de la urba konsilantaro kaj de la burĝoj de la hansa urbo Lübeck kaj estis konstruita proksime de la urbodomo kaj de la foirejo.
Orgenoj
1516–1518 ekestis per financa elspezo de 10.500 Lübeck-aj Markoj sub laborestro Martin Flor la unua granda orgeno farita de orgenkonstruisto Barthold Hering ĉe la okcidentflanko kiel anstataŭaĵo de la granda orgeno el la jaro 1396. Ĝi havis du manualojn, pedalaron kaj 32 registrojn. Ĉi tiu orgeno, plej verŝajne la unua kaj ununura gotika orgenfasado kun tridek-du-futa principalo (la plej malaltsona fajfilo longas ĉ. 11 metrojn) en la tiama okcidentuma mondo, dumpase de la jarcentoj pli kaj pli estis pliampleksigita kaj alikonstruita; interalie 1637–1641 Friedrich Stellwagen realigis ampleksajn laborojn, pro tio ĝi servis al li decide kiel modelo por la orgenoj de la Sankta-Maria-preĝejo en Stralsund. Komence de la 19-a jarcento la orgeno estis kreskinta je 3 manualoj kaj pedalaro, 57 registroj kaj 4.684 sonantaj fajfiloj. En 1851 ekestis tamen komplete nova orgeno, konstruita de Johann Friedrich Schulze laŭ la spirito de la epoko, kun 4 manualoj, pedalaro kaj 80 registroj ene de la historia fasado de Benedikt Dreyer, kiu por tio estis restaŭrita kaj pliampleksigita de Carl Julius Milde. Anstataŭ ĉi tiu granda orgeno, bruliĝinta en 1942 dum bombatako, orgenkonstrua firmao Kemper & Sohn konstruis en 1968 la tiam plej granda orgeno tutmonde kun mekanika traktilaro. Ĝi havas je kvin manualoj kaj pedalaro 101 registrojn kun 8.512 fajfiloj; la plej longaj altas dek unu metrojn, la plej malgranda estas longa je cigaredo. La registrotraktilaro funkcias elektre kaj disponas nur pri liberaj kombiniloj, la registromastrumilaro estas duoble instalita.
Pli malnova kiel la granda orgeno estis la Totentanzorgel (mortodancorgeno). Ĝi estis starigita en 1477 ĉe la orientan flankon de la norda transepto, la pro la tie instalita bildo "Totentanz" tiel nomata mortodanca kapelo, kaj servis al la muzika formado de la tie celebritaj rekviemoj. Post la reformacio ĝi estis uzata por meditadoj kaj komunioj. En 1549 kaj 1558 Jacob Scherer pliampleksigis la orgenon interalie per dorspozitivo, kaj en 1621 la orgeno ricevis brustpozitivon. Ankaŭ je ci tiu orgeno Friedrich Stellwagen entreprenis multajn riparlaborojn (1653–55). Poste okazis nur pli etaj alikonstruadoj. Pro ĉi tiu cirkonstanco la orgeno ricevis kadre de la orgenmovado, kune kun la Arp-Schnitger-orgeno en St. Jacobi je Hamburgo kaj la malgranda orgeno de la Jakobi-preĝejo je Lübeck, la intereson de la fakularo kaj estis en 1937 defundamente restaŭrita cele al la rekonstruado de la stato de la 16-a/17-a jarcentoj. La dispozicio estis reduktita sur tiun de la 17-a jarcento. Sed ankaŭ ĉi tiu orgeno forbrulis kune kun "Totentanz" palmodimanĉon 1942.
En 1955 orgenkonstrua firmao Kemper & Sohn rekonstruis la Totentanzorgel laŭ la mezuroj de 1937, tamen nun en la norda ĥora ĉirkaŭirejo, orientita al altĥoro. Ĉi tiu postmilita orgeno, kiu estis tre ripariĝema, en 1986 estis samloke anstataŭita per la nova Totentanzorgel, konstruita fare de firmao Führer en Wilhelmshaven. Ĝi havas je mekanika traktilaro sur 4 manualoj kaj pedalaro entute 56 registrojn kun ĉ. 5.000 fajfiloj. Ĉi tiu orgeno estas aparte taŭga por la akompanado de meditadoj kaj religiaj oficadoj same kiel por la prezentado de pli malnova orgenmuziko ĝis Bach.
Kiel aparta tradicio ĉe St. Marien dum la jarfina diservo je silvestro la ĥoralo Nun danket alle Gott estas akompanata per ambaŭ orgenoj, timbaloj kaj latunblova ensemblo.
Orgenistoj
Precipe du orgenistoj en la 16-a jarcento pregis la muziktradicion ĉe St.Marien: Franz Tunder ekde 1642 ĝis sia morto en 1667, kaj lia sukcedanto kaj bofilo Dietrich Buxtehude ekde 1668 ĝis 1707. Ambaŭ estis elstaraj reprezentantoj de la nordgermana orgenskolo kaj elpaŝis kaj kiel orgenistoj kaj ankaŭ kiel komponistoj. En 1705 Johann Sebastian Bach iris al Lübeck, por aŭskulti Buxtehud-on, kaj jam en 1703 Georg Friedrich Händel kaj Johann Mattheson gastis ĉe Buxtehude. Ekde tiam la postenon de orgenisto ĉe St. Marien validas kiel el la plej elstaraj orgenistopostenoj entute en Germanio.
Per la vesperaj muzikadoj de Lübeck Tunder kaj Buxtehude enkondukis kiel unuaj entute preĝejajn koncertojn disde la diservoj. Buxtehude evoluigis por tio fiksan formon kiel serio de kvin koncertoj dum la lastaj du dimanĉoj post Triunuo same kiel ekde la 2-a ĝis 4-a adventodimanĉo. La tre sukcesan serion daŭrigis la sukcedantoj de Buxtehude Johann Christian Schieferdecker (1679–1732), Johann Paul Kunzen (1696–1757), ties filo Adolf Karl Kunzen (1720–1781) kaj Johann Wilhelm Cornelius von Königslöw (1745–1833). Ili ĉiuj komponis por la vespermuzikadoj seriojn da bibliaj oratorioj, inter ili Israels Abgötterey in der Wüsten (1758), Absalon (1761) kaj Goliath (1762) de Adolf Kunzen kaj Die Rettung des Kindes Mose kaj Der geborne Weltheiland (1788), Tod, Auferstehung und Gericht (1790) same kiel Davids Klage am Hermon nach dem 42ten Psalm (1793) de von Königslöw.
Abzac (Ĝirondio)
Abzac - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Marienkirche (Lübeck)
Orgenistoj
Ĉ. 1810 ĉi tiu tradicio ĉesis. La gusto je muziko kaj eklezio ŝanĝis, kaj eksteraj cirkonstancoj (okupado de napoleonaj trupoj kaj la per tio rezultanta daŭra financa mizero ĝis meze de la 19-a jarcento) malebligis la realigon de tiaj elspezaj koncertoj.