cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roncq
' - jen france, prononco laŭ sistemo IFA, Ronk, okcidentflandre Roenk [Runk]) - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais , nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel''), kaj al la kantono '.
Ipanema
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi ne konfuziĝu per la urboparto Ipanema de Rio-de-Ĵanejro, kiu aparte famiĝis pro la bosanova kanto knabino el Ipanema de la brazila komponisto Tom Jobim.
La municipo situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Aimorés. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
fondo: septembro 1912
Gare Part-Dieu - Vivier Merle (stacio en Liono)
Gare Part-Dieu - Vivier Merle estas stacio sur linio B de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Gaudenzio Pisoni
Gaudenzio PISONI (naskiĝis 1920 - mortis 1988) estis dum dudek kvin jaroj delegito kaj fakdelegito pri instruado en Novara, Italio.
Liaj tradukoj el la itala aperas i.a. en Itala antologio kaj Elektitaj sonetoj de G. Belli; li estis plurfoje premiita en la Belartaj Konkursoj de UEA kaj en aliaj literaturaj konkursoj.
Reformacio en Hispanio
La historio de la Reformacio en Hispanio originiĝis en la 16a jarcento, kiam pluraj hispanaj katolikaj kredantoj tute konsentis kun la argumentoj de la reformacio iniciatita de Marteno Lutero en Germanio. Elstaraj grupoj el ĉi tiaj kredantoj troviĝis en Valadolido (proksimaj al luteranismo) kaj Sevilo (komence proksimaj al kalvinismo). En la sevila grupo estis la hieronimaj monaĥoj de la Monaĥejo Sankta Isidoro de l' Kampo.
En ĝiaj komencoj, la hispana protestantismo precipe etendiĝis inter la nobela kaj klera klasoj, pro ĝiaj rilatoj kun la homismo kaj la legado de la Biblio. Kiel atestaĵo de ĉi periodo, troviĝas la nomoj renomaj de Juan de Valdés, Francisco de Enzinas kaj la monaĥoj Casiodoro de Reina kaj Cipriano de Valera kaj Antonio del Corro. Al Casiodoro de Reina kaj Cipriano de Valera ŝuldiĝas la unua traduko de la Biblio al la kastilia lingvo.
Tamen, la protestanta Reformacio en Hispanio ne enradikiĝis pro la akra kaj senlaca persekuto kontraŭ la luteranoj fare de la Hispana Inkvizicio, kio devigis, al kiuj povis forfuĝi, rifuĝiĝi en protestantaj landoj aŭ almenaŭ pli toleremaj. Henry Kamen diras ke «Hispanio estis la ununura eŭropa lando kiu havis nacian institucion dediĉinta al la elradikigo de la herezo». Sed ankaŭ ekzistis aliaj kialoj, kiel diras Joseph Pérez: «Hispanio malproksimis el la epicentro de la religia revolucio; la enkondukitaj reformoj en la eklezia disciplino kaj en la ordenoj en la unuaj jaroj de la 16a jarcento, kvankam limigitaj, kontribuis korekti kelkajn troigojn; laste, la religiaj malkvietoj en Iberio adoptis originalan formon. En Hispanio pli fortas la emo al iluminismo ol ekzemple la amo al luteranismo aŭ kalvinismo». Henry Kamen mencias alian: «Hispanio ne spertis ekde la komenco de la Mezepoko eĉ ne unu herezon kiu venkus je popola skalo. Ĉiuj ideologiaj bataloj ekde la Reconquista direktiĝis kontraŭ la minoritataj religioj, judismo kaj islamo. Konsekvence, ne ekzistis hispanaj herezoj, samkiel tiu de John Wyclif en Anglia reĝlando, tra kiuj enradikiĝis la luteranaj ideoj».
Babice (distrikto Olomouc)
Babice estas municipo de Ĉeĥio, en distrikto Olomouc. Ĝi havas.
En la municipo estas bazlernejo kaj infanĝardeno kaj ankaŭ biblioteko.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1339.
Rosult (stacidomo)
Rosult estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rosult, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Hirson (267000).
Reversita Ze
Reversita Ze (Ԑ ԑ, kursive <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ԑ ԑ ) estas litero de la cirila eneca alfabeto. Reversita Ze havas prononcon []. Bazo por ĉi tiu litero estis cirila litero З.
Ĝi ekzistas en Unikodo kun kodoj U+04DC Ԑ majuskla, U+04DD ԑ minuskla (la nombroj estas deksesumaj). En Unikodo ĉi tiu litero nomiĝas Zhe with diaeresis.
Píla (distrikto Lučenec)
Píla (hungare Fűrész [fUrEs]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Píla situas en valo de rojo, laŭ trara flankovojo. Lučenec troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1456 laŭ tiama hungara ortografio "Fyryz" (=segilo). En la 18-a jarcento inundo detruis la vilaĝon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. En 1828 loĝis tie 142 vilaĝanoj en 24 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Fűrész 758 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Halič, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Píla 264 homoj, (262 slovakoj).
Grinderman
Grinderman estas rokgrupo formita en 2006 kun Nick Cave, Warren Ellis, Martyn P. Casey kaj Jim Sclavunos, kiu ĉiuj estis jam membroj de la alia grupo Nick Cave and the Bad Seeds.
Grinderman estas angla vorto kiu estas komponita de du vortoj : "grinder" kiu signifias dento, muelisto, pististo, gurdisto kaj "man", la homo.
Pinto de la Hispanoj
Ĝi estas ankaŭ la sudorienta fino de la markolo de Brest (la aliaj finoj estas la pinto Capucins, la pinto Petit Minou kaj la pinto Portzic).
Konsistanta el klifo alta je pli ol 60 m, supre kaj malsupre staras la restaĵoj de militaj fortikaĵoj kaj de armeloĝejoj, la pinto etendiĝas nordoriente per la roko de la Cormorandière. La mallarĝa ŝanelo situanta inter la pinto kaj la roko estas la loko de la plej fortaj fluoj en la rodo.
Tiu strategia pozicio, fronte al Brest estis jam rimarkita de la dukoj de Bretonio, ili konstruigis tie fuorton ekde 1387 (nun detruita). En 1594, hispanoj albordiĝis tie kaj estis forpelitaj nur post akraj bataloj. De tiu periodo venas la nomo de la pinto.
Batalo de 1594, ofte nomata Sieĝo de Crozon
Dum la religiaj militoj, la duko de Mercœur kontraŭis la francan reĝon Henriko la 4-a. La hispana reĝo Filipo la 2-a de Hispanio, kiu subtenis kaj financis la katolikan ligon, sendi trupojn al Bretonio. La liganoj volis konkeri Breston, sed la sieĝo ne sukcesis ĉar la urbo estis proviantita per la maro. Tial estis decidite okupi la sudan parton de la markolo de Brest, sur la duoninsulo de Roscanvel por regi la markolon kaj malebligi eniron al la ŝipoj. Tiel komence de marto 1594, la hispana kapitano Thomas Praxède, komandante 400 soldatojn starigis triangulan fuorton sur la pinto, kiu nun havas la nomon de la hispanoj.
La 15-an de oktobro 1594, la marŝalo Aumont je la kapo de armeo el 3000 francoj kaj 2000 angloj alvenis por elpeli ilin, sed kvankam tiu armeo estis pli multnombra, nur post unu monato, la 18-an de novembro 1594, ili fine konkeris la hispanan fuorton. Restis nur 13 postvivantoj el la hispanoj. La franca-angla armeo perdi pli ol 3000 soldatojn dum la atakmonato, inter ili estis la angla maristo Martin Frobisher, morte vundita, kiu mortis post kelkaj tagoj en Plymouth.
Donges (stacidomo)
Donges estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Donges, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Buthiers (Haute-Saône)
Buthiers estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
1-a de oktobro
La 1-a de oktobro estas la 274-a tago de la jaro (la 275-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 91 tagoj restas.
Je la 1-a de oktobro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 1-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Pandiŝo
PANDIŜO (naskiĝis 1910 - mortis la 18-an de majo 1989 en Ŝanhajo) estis E-instruisto kaj tradukanto, kunlaboranto de El popola Ĉinio.
Li eklernis Esperanton 16-jara kaj konstante aktivis por ĝi poste, unue kadre de sia laboro kiel fremdlingva instruisto kaj pere de korespondado kun kelkcento da esperantistoj en kvardek landoj. De 1949 li okupiĝis pri verkado kaj tradukado (li kunredaktis i.a. Ĉina Antologio (1949-1959)), kaj post la Kultura Revolucio reenkondukis Esperanton en la fremdlingvan fakultaton de Orient-Ĉina Normala Universitato. Dum la lastaj jaroj li okupiĝis pri vortarkompilado.
Rick Riordan
Rick Riordan aŭ plennome Richard Russell Riordan Junior (prononco de la familia nomo laŭ sistemo IFA, naskiĝis la 5-an de junio 1964, do nun -jara) estas usona verkisto kaj mezlerneja instruisto.
Li internacie konatiĝis pro verkado de la kvinlibra romanserio Percy Jackson kaj la Olimpanoj, pri proksimume dekdu-jaraĝa knabo kiu malkovras ke li estas filo de la greka dio Pozidono. Simile sukcesis la sekva, same kvinlibra romanserio la Herooj de Olimpo. Liaj libroj estis tradukitaj el la angla al pli ol 42 pliaj lingvoj kaj nur en Usono vendiĝis pli de 30 milionoj de ekzempleroj. La unuaj du libroj de la libroserio pri Percy Jackson adaptiĝis al kinartaj filmoj. Liaj libroj generis rilatajn publikaĵon, kiel ekzemple grafikaj romanoj kaj noveloj.
Plia fantasta trilogia serio de li, La Kane-Kronikoj, aperis inter 2010 kaj 2012 - la unua el sume tri volumoj nomiĝas La ruĝa piramido.
Demigods kaj Magicians
Unue publikigitaj unuope, poste en tiologio titolita Demigods kaj Magicians en 2016.
Venjov
Venjov (Венёв) estas urbo en Tula provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70212501.
La urbo estis fondita en jaro 1371.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 08745, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Kamemoro
Ĥamemoro aŭ Kamemoro (Rubus chamaemorus), esperante ankaŭ ĥamemoro aŭ marĉa rubuso aŭ flava nanorubuso, estas specio de frukto el la genro Rubuso, kiu kreskas en marĉoj en norda Eŭropo.
Venjov
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Kamemoro
Ĝi estas moltiga staŭdo (plurjara planto), diklina (unuseksa) planto. Ĝi vivas en la malvarmetaj regionoj en la norda hemisfero. Ĝiaj unujaraj, sendornaj ŝosoj altas 10-20 cm. La folioj estas lobaj, la randoj estas puntaj.
Venjov
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°21' norde, longitudo 38°16' oriente.
Kamemoro
Pinte de la ŝosoj situas la floroj (diametro de 1,5-2 cm) kun 5 blankaj petaloj. La floroj floras en majo, polenadas ilin insektoj (ĉefe muŝoj, himenopteroj).
Venjov
La urbo estas ĉe rivero Venjovka (Венёвка) (kiu enenfluas en riveron Osjotr (Осётр)).
Kamemoro
La frukto estas komence verda kaj malmola, duonmature ruĝa, mature orflava kaj sukoriĉa. Oni povas rikolti la frukton de julio ĝis septembro. Strikte en la botanika senco, ĝia bero ne estas bero sed estas plurfrukto de multaj drupetoj.
La maturiĝinta frukto riĉas je C-vitamino, kostas dekoble kompare al frago. Oni faras el ĝi siropon, marmeladon, likvorojn, jogurton aŭ frostodeponas ĝin.
Venjov
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 6.3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 16.2 mil loĝantojn.
NGC 2336A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
30269 Anandapadmanaban
30269 Anandapadmanaban estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eswar Anandapadmanaban, finalisto de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Dr. Ronald E. McNair Academic High School de Jersey City (Nov-Ĵerzejo).
Blazono de Laoso
La Blazono de Laoso estis modifita komence de la 1990-aj jaroj. La komunismaj simboloj kiel la ruĝa stelo kaj la rikoltilo kaj martelo estis anstataŭataj de la nacia simbolo "Pha That Luang" (Granda Stupao). Sur ĝi aperas akvorezervujo kiel simbolo de la elektrogenerado en la artefarita lago Nam Ngun. Sur ĝi ankaŭ aperas pavimita vojo kaj irigaciitaj kampoj. En la malsupra parto estas denta rado ĉirkaŭante la kolorojn de la ĉielarko. Du flankaj skribaĵoj diras, dekstre: Paco, Sendependeco, Demokratio (en laosa lingvo: ສັນຕິພາບ ເອກະລາດ ປະຊາທິປະໄຕ); kaj maldekstre, Unueco kaj Prospero (laose: ເອກະພາບ ວັດຖະນາຖາວອນ).
Olimpika Ĉarto
La Olimpika Ĉarto estas aro da reguloj kaj gvidlinioj rilate al la organizado de la Olimpikaj Ludoj kaj al la administrado de la Olimpika Movado. Ĝi estis ellaborita de la Internacia Olimpika Komitato kaj laste ĝisdatigita la 7-an de julio 2007.
La oficialaj lingvoj de la ĉarto estas la franca kaj la angla. Dum IOK-sesioj, la ĉarto estas tamen tradukita al la germana, la hispana, la rusa kaj la araba.
Esence, estas tri ĉefaj celoj de la Olimpika Ĉarto, kiel estas detalita en la enkonduka parto de la Ĉarto:
Enhavo
La Olimpika Ĉarto konsistas el 6 ĉapitroj kaj 61 artikoloj.
La unua ĉapitro difinas la Olimpikan Movadon kaj la rolon kaj mision de la Internacia Olimpika Komitato. Precipe, en sekcio 2 estas konstatite, ke la Olimpika Komitato devas konservi justecon en sportoj, kuraĝigi partoprenon en sportoj kaj certigi, ke la Olimpikoj okazos ĉiun fiksan periodon. Krome, la ĉapitro difinas la rilaton inter la Internacia Olimpika Komitato, la Naciaj Olimpikaj Komitatoj, kaj la Internaciaj Federacioj. Ankaŭ detale en la ĉapitro estas la oficialaj simboloj de la olimpika movado.
La dua ĉapitro priskribas la leĝojn kaj gvidliniojn de la Internacia Olimpika Komitato pri la membroj de la komitato kaj ĝia administrado, la tria ĉapitro priskribas la leĝojn por la internaciaj federacioj, kaj la kvara ĉapitro - por la naciaj olimpikaj komitatoj.
La kvina ĉapitro koncernas la regulojn de la Olimpikoj. Interalie ĝi enhavas la procedurojn por la elekto de la gastiganta urbo kaj por la organiza komitato de la Ludoj, kaj determinas kiuj sportoj estas inkluzivitaj en la Olimpikoj.
La lasta ĉapitro enhavas punojn kaj sankciojn en kazo de malobservo de la reguloj de la kongreso aŭ malobservo de la kodaj reguloj de la Monda Kontraŭdopa Agentejo.
George Orwell
Vivo
Naskiĝinte kiel Eric BLAIR en Bengalio (tiam parto el Brita imperio) al brita burĝa familio, lia patrino portis lin al Anglio, kiam li estis unujara. Orwell (lia posta plumnomo) studis en bona brita lernejo Eton, sed ne en universitato. Anstataŭe li iris al Birmo kie dum la jaroj 1922-1927 kiam li servis kiel policisto de la Reĝa Imperia Polico (priskribite en Birmaj Tagoj ). Poste en 1927 li iris al Parizo kie li vivis sengroŝe, ĉe lia parenco Ellen Kate Limouzin (Nelly), kunulino de Eŭgeno Lanti, kaj faris same en Londono (priskribita en Sengroŝe kaj Senhejme en Parizo kaj Londono ), vidinte la mondon de la fundo.
En 1933 aperis lia Sengroŝe kaj Senhejme en Parizo kaj Londono, en 1934 lia Birmaj Tagoj, en 1935 lia Filino de Kleriko, kaj en 1936 lia Teni la Aspidistron Fluganta kaj lia eseo Pafadi Elefanton.
Nova sinagogo de Berlino
La nova sinagogo de Berlino en la strato Oranienburger Straße en la kvartalo Spandauer Vorstadt de la urba distrikto Berlin-Mitte estas konstruaĵo de elstara signifo en la historio de la juda loĝantaro de la urbo kaj ankaŭ en ĝenerala perspektivo estas grava konstrua monumento. La konservita parto de la konstruaĵo estas leĝe protektata monumento. La sinagogon planis la arkitektoj Eduard Knoblauch kaj Friedrich August Stüler. Krom por diservoj, la konstruaĵo ankaŭ uziĝis por publikaj koncertoj, inter ili ekzemple violina koncerto kun Albert Einstein en 1930.
George Orwell
Vivo
En 1936 li batalis en Hispanio kontraŭ Francisco Franco kun la maldekstra milico POUM en la Hispana Enlanda Milito, kun la Respublikanoj en Katalunio (priskribita en Omaĝo al Katalunio), kie li politike maturiĝis. Je la 20-a de majo 1937, li ricevis pafon en sia kolo, kion li priskribis en eseeto Wounded by a Fascist Sniper kaj en Omaĝo al Katalunio.
Nova sinagogo de Berlino
Planado kaj konstruo
Meze de la 19-a jarcento la juda komunumo en Berlino estis tre grandiĝinta. Ĉirkaŭ la jaro 1860 ĝi havis proksimume 28 000 membrojn. La tiutempe sola sinagogo de la urbo, pli poste nomata Alte Synagoge, do malnova sinagogo - situis en la strato Heidereutergasse, proksime de la konstruaĵaro Hackescher Markt en la urbodistrikto Berlin-Mitte kaj ne plu sufiĉe grandis. Post kiam la komunumo en 1856 aĉetis areon en la strato Oranienburger Straße, en kvartalo kun multaj judaj loĝantoj, la 7-an de aprilo 1857 komenciĝis arkitekta konkurso pri la planata konstruaĵo. Prezidanto de la konkursa komisiono estis la tre okupita arkitekto Eduard Knoblauch, ekde la jaro 1845 membro de la prusia arta akademio de Berlino. Neniu el la arkitektaj projektoj vere konvinkis la komisionon. Sekve Eduard Knobloch mem ricevis la taskon erkitekte realigi la konstruaĵon - antaŭe li jam sukcese organizis la trakonstruon de la malnova sinagogo kaj de la Juda Malsanulejo de Berlino. Kiam li en 1859 forte malsaniĝis, la arkitektan laboron transprenis la "reĝa arkitekto" Friedrich August Stüler, amiko de Eduard Knoblauch. Li transprenis la jam deciditan eksteron kaj planis la internan dezajnon.
Bedulita
Bedulita estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Berbenno, Capizzone, Costa Valle Imagna, Roncola kaj Sant'Omobono Imagna. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Ĉefanĝelo Miĥaelo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Nova sinagogo de Berlino
Planado kaj konstruo
La konstruado komenciĝis la 20-an de majo 1859 kaj en la unuaj jaroj bone progresis. Poste la realigo tamen malrapidiĝis: la interna dezajno estis nekutime komplika, kaj dum la milito inter Prusio kaj Danlando de 1864 ekmankis konstruaj materialoj. Nur okaze de la juda novjara festo Roŝ-Haŝana' la 5-an de septembro 1866 – la 25-an de elulo 5626 laŭ la juda kalendaro - la preta sinagogo povis esti inaŭgurata. La tiama prusia ĉefministro kaj pli posta regna kanceliero Otto von Bismarck partoprenis la ceremonion.
József Márton
MÁRTON József [ma:rton] estas rumanuja hungara pentristo, ceramikisto naskita en Gheorgheni la 13-an de marto 1942.
Kariero
József Márton finis la fakon pri ceramiko en 1968 en Belarta Altlernejo Ion Andreescu en Kluĵo. Ekde 1968 ĝis 1977 li estis dizajnisto en porcelanfabriko IRIS de Kluĵo, ekde 1977 ĝis 1995 dezajnisto de popolarta kooperativo HARGHITA de Miercurea Ciuc, poste instruisto en la artliceo de Miercurea Ciuc.
Nova sinagogo de Berlino
Planado kaj konstruo
Eduard Knoblauch en siaj planoj uzis elementojn de la maŭra stilo, kaj aparte inspiriĝis de la palaco Alhambro en la andaluzia urbo Granado. Tiu stilo tiutempe aspektis ekzotika inter la ĉirkaŭaj domoj, kaj ankoraŭ nun efikas nekutima, sed tamen ne maloftis en la konstruado de sinagogoj meze de la 19-a jarcento.
La kostoj fine estis la sesoblo de la origine planita sumo.
Fundamento
La fundamento adaptiĝis al la specifa formo de la disponebla teritorio. Post kapa konstruaĵo ĉe la strato Oranienburger Straße nuntempe sekvas plurangula, kupole tegmentita antaŭhalo, la vestibulo, kaj malgranda antaŭa aŭ semajntaga sinagogo. Ĝis la jaro 1958 post tio ankoraŭ sekvis la konstruaĵo de la ĉefa sinagogo kun salono por nuptoj, kaj kun rabena ĉambro. La tiutempaj komunismaj regantoj de Orienta Berlino, ĉefurbo de GDR, ne juĝis konservinda la kompletan konstruaĵaron. La strata fasado larĝas 29 metrojn kaj la tuta fundamento origine longis 9 metrojn. La mezuroj de la ĉefa sinagogo origine estis 45 oble 40 metroj - en la ĉefa salono povis kune preĝi 3000 ĝis 3200 homoj.
Ekstera arkitekturo
La berlina sinagogo en la strato Oranienburger Straße' estas la plej frua ekzemplo por la kombino de sinagoga fasado el du turoj, kupolo kaj triparta pordego. La fasado estis riĉe ornamita per skulptitaj rokoj kaj terakotoj, kun akcentoj de kolorigitaj brikoj. La triaksan mezan parton ĉirkaŭas du flankaj aloj kun kupole tegmentitaj okangulaj turoj. La motivo de tri arkoj dominas la fasadon. Ĝi aperas kaj en la triarka enirejo, sed ankaŭ en la tri vitralaj fenestroj en la supra etaĝo de la meza alo. La tiel nomata "tambura" kupolo en siaj triopaj arkaj fenestroj ripetigas la motivon. La brile orumita kupolo, en sia plej alta punkto ekzakte 50,21 metrojn alta, estas la kulmina punkto de la konstruaĵo kaj tuj post la konstruo samkiel nun videblas jam de malproksime. Por la kupola formo la arkitekto inspiriĝis de barata-islama arkitekturo, kaj la konkreta modelo estis la "reĝa paviliono" en la brita urbo Brighton.
Uzo kaj detruo
Kontraŭjudemaj radikaluloj perceptis la reprezentan konstruaĵon kun la brila orkolora kupolo kvazaŭ "provoko". Ĝi tamen ankaŭ kaŭzis ardajn diskutojn inter la judoj de Berlino. Liberalemaj judoj kritikis, ke la nekutima, ekzotika maŭra stilo akcentigus la fremdecon de la juda religio en Berlino, kaj tiel malhelpus la proceson de juda integriĝo en la urban socion. Konservativaj judoj male kritikis la diversajn novaĵojn en la diserva ceremoniado kaj en la interna sinagoga dezajno. La komunuma estraro nomumis la reformjudan rabenon Joseph Aub estro de la nova sinagogo. La diservoj celebriĝis laŭ la nova rito, kaj ekde la jaro 1868 ili akompaniĝis per orgena muziko. Konservativaj judoj do moke nomis la sinagogon "bela teatrejo, sed ne sinagogo". La konfliktoj fine kaŭzis skismon de la komunumo. En 1869 formiĝis grupo de malkontentaj konservativaj komunumanoj, kiuj malmembriĝis el la komunumo en 1872 kaj en 1885 oficiale rekoniĝis kiel dua berlina sinagoga komunumo.
La plimulto de la urbaj judoj tamen juĝis la konstruaĵon fiere kaj kontente, kiel simbolo por la signifo kaj memfido de la juda komunumo en Berlino. La plej granda, plej multekosta kaj plej impona juda preĝejo en Germanio, ankaŭ ekzemplo por la apliko de iuj tiutempe plej modernaj konstruaj teknikoj, iĝis tre atentata vidindaĵo de la urbo Berlino.
Dum la tutlandaj pogromoj de novembro 1938 anoj de la nazia Sturmabteilung (SA) komencis fajrigi la novan sinagogon. La kvartala policisto Otto Bellgardt' kontraŭstaris la bruligistojn per minaco de pistolaj pafoj, Li substrekis la de jardekoj validan leĝan monumento-protekton de la konstruaĵo, alarmigis la fajrobrigadon kaj tiel protektis la sinagogon kontraŭ detruo. Lia superulo, la kvartala policestro, Wilhelm Krützfeld, poste defendis lin kaj persone substrekis la ĝustecon de rezisto kontraŭ la naziaj detruemuloj, kaj poste nur la superulo estis kritike pridemandata fare de la urba policestro. Kvankam ambaŭ agis tute laŭleĝe, aparte Wilhelm Krützfeld kiel "respondeculo" de sia teamano dum la sekvaj jaroj estis amase malhelpita fare de la naziaj regantoj. Memoriga tabulo nun honorigas la - en la tiutempaj cirkonstancoj nekutime kuraĝan agon kaj favore al protektinda monumento kaj sentima defendo de ĝuste aginta policisto fare de lia superulo. Ekde la jaro 1993 polica lernejo en Ŝlesvigo-Holstinio havas la nomon Wilhelm Krützfeld.
Post kiam la sekvoj de la bruligo estis forigitaj, la nova sinagogo ekde aprilo 1939 denove povis esti uzata por diservoj. La antaŭe orkolora kupolo post la komenciĝo de la Dua Mondmilito pro minaco de elaeraj atakoj de la urbocentro devis esti superpentrata per armeece verda-bruna farbo. Simile kiel la sinagogo Rykestraße, krom por diservoj ĝi pli kaj pli ankaŭ uziĝis por koncertoj, prelegoj kaj aliaj kulturaj eventoj por juda aŭskultantaro, ĉar aliaj kunvenejoj laŭ la naziaj leĝoj estis fermitaj por la judaj urbanoj. La 31-an de marto 1940 la granda sinagoga salono lastfoje povis esti uzata fare de la komunumo, por lasta el serio da koncertoj por la loka "juda vintrohelpa organizaĵo", fondita por subteno de malriĉaj judaj urbanoj, kiuj pro sia kredo estis ekskluditaj el ŝtata socia subteno. Post lasta diservo en la malgranda preĝosalono la 14-an de januaro 1943 la nazigermana armeo Wehrmacht transprenis la konstruaĵon kaj tie instalis stokejon por armeaj uniformoj. Bomboj parte damaĝis la tegmenton, kaj post la milito la konstruaĵo plue damaĝiĝis kiam ĝi ekspluatiĝis kiel fonto de konstrumaterialo. Post la milito, la malmultaj ne murditaj judoj de la urbo en la administra konstruaĵo de la nova sinagogo fondis novan judan komunumon. Celoj estis rekrei elteneblajn kondiĉojn por juda vivo en la urbo, kaj helpi judojn en la urbo, kiuj kiel eble plej rapide volis forlasi Germanion kaj elmigri precipe al Usono kaj Palestino. Kiam iom post iom ĝis 1949 stariĝis la du postmilitaj germanaj ŝtatoj kaj la du same dividitaj partoj de Berlino, la nova sinagogo en la komuniste regata orienta urboparto iĝis pli kaj pli malfacile atingebla por judoj el okcidenta Berlino, kaj laŭ la komunista doktrino en GDR religia vivo estis ĝenerale malsubtenata. En somero 1958 la ĉefa sinagogo kaj pliaj konstruaĵopartoj, pro- kaj postmilite forte damaĝitaj, estis tute forigitaj, kun ŝtata pravigo ke la ruinoj danĝerus pro minaco de plia kolapso, kaj ke rekonstruo ne eblus. Nur la fasada konstruaĵoparto rekte ĉe la strato Oranienburger Straße restis, en ankaŭ damaĝita stato, kiel monumento kontraŭmilita kaj kontraŭfaŝisma.
Centrum Judaicum
Post kiam intertempe ekzistis planoj neniigi ankaŭ la lastajn konstruaĵopartojn kaj nur meti memorŝtonon al tiu loko, en 1988, lige al memorigaj eventoj pro la 50-jara datreveno de la pogromoj de novembro 1938 estis starigita fondaĵo "Nova Sinagogo de Berlino - Centrum Judaicum“ (latine por "centro juda" aŭ "centro judisma") kun la celo rekonstrui la sinagogon kaj samtempe krei centron por flegado kaj konservado de la loka juda kulturo. Jam la antaŭan jaron inter aliaj komunikiloj ankaŭ la esperantlingva bulteno GEJ-gazeto laŭde menciis la planon. Parto de la "nova politika klimato" en GDR, ne plu nur kontraŭreligia, ankaŭ estis, ke inter septembro 1987 kaj majo 1988 ŝtate pagita usona rabeno povis aktivi en la sinagoga komunumo; li je ŝtata pago ricevis aŭton, loĝejon kaj servistinon, kiu tamen laboris por la komunista sekreta servo Stasi kaj pli havis la taskon kontroli la usonanon ol helpi pri ĉiutagaj servoj. La 10-an de novembro 1988 okazis simbola komenco de sinagoga rekonstruo. Pri la diversaj eblaj planoj de renovigo oni antaŭe forte diskutis: plena rekonstruo al la origina stato estis malakceptata, ĉar tio - laŭ la opinio de iuj - povus esti komprenata kvazaŭ provo nei, forigi aŭ forges(ig)i la suferojn de la pasinto. La celo de la rekonstrua plano tamen ĉiukaze estis konservi la konstruaĵon en fasade bone videbla stato kaj per tio konservi memorejon kaj pri la juda vivo en Berlino kaj pri la Holokaŭsto. Oni tial decidis videbligi kaj la antaŭe imponan arkitekturon kaj la perfortan detruon. La reprezenta ĉestrata fasado kun la ĉefa kupolo estis detale rekonstruata. Konstanta ekspozicio memorigas pri la juda vivo en Berlino. Ĝia titolo "malfermu la pordojn" estas la biblia versto libro de Jesaja 26/2 kiu en hebrea lingvo videblas super la ĉefa sinagoga enirejo (פתחו שערים ויבא גוי צדיק שמר אמנים). Ankaŭ montratas iuj pliaj retrovitaj arkitekturaj eroj kaj de la fasado kaj de la interna dezajno. En subĉiela areo pli distance de la strato, ŝtonoj markigas la amplekan fundamenton de la eksa ĉefa sinagogo. La renovigaj laboroj estis finitaj en 1993, tri jarojn post la reunuiĝo de Germanio. Amplekse protektata kontraŭ aktualaj teroraj minacoj kaj de dekstraj ekstremistoj kaj de islamistoj, la renovigita konstruaĵo la 16-an de decembro 1994 povis esti donata al la fondaĵo. La tuta konstrua komplekso ne estis reinaŭgurita kiel sinagogo, sed ĝi enhavas malgrandan porpreĝan saloneton. En senpera najbareco troveblas pluraj instalaĵoj de la urba juda komunumo, judaj restoracioj, kafejoj kaj juda arta galerio.
Ekspozicio de 2011
En 2011 je la titolo "bonaj negocoj - arta komerco en Berlino 1933 ĝis 1945" okazis ekspozicio en la "aktiva muzeo de la centro juda" kaj en la landa arkivejo de Berlino. La ekspozicio montris, kiel judaj religiaj posedaĵoj kaj privataj artaĵoj de judoj estis ŝtelitaj kaj venditaj, sed same elstarigis ke ankaŭ aliaj krom la judoj suferis je la nazia teroro.
Grinderman (disko)
Grinderman estas la unua disko de la grupo Grinderman. La kvar muzikistoj de la grupo Bad Seeds kiuj konsistigas la grupon deziris per tiu disko reveni pli malpli al la muzika stilo, kiun ili faris antaŭe, pli perforta kaj bruta. Ilia stilo tute malsamas de la freŝdata muziko de Nick Cave.
Muziklisto
Tekstoj de Nick Cave. Muziko de Grinderman.
Citronelila adipato
Citronelila adipato aŭ C26H48O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la adipata acido kaj citronelolo. Citronelila adipato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel kemia plastigaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila adipato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila adipato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
George Orwell
Vivo
Dum la dua mondmilito la 1-an de septembro 1944 publikigis senkompromise akran kritikon de "fia kaj malkuraĝega" konduto de brita gazetaro kaj intelektuloj rilate al la varsovia insurekcio - esprimplene kontraŭstaris al servema politiko de amaskomunikiloj koncerne Sovetunion - "Stalin ĉiam pravas".
Ponta Grossa
Ponta Grossa estas municipo kaj universitata urbego de la brazila subŝtato Paranao.
George Orwell
Vivo
Post la milito, li revenis al Britio, kie li laboris kiel nefama, neeldoninda aŭtoro kaj ĵurnalisto.
Ponta Grossa
Geografio
Ponta Grossa situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando inter Maringá kaj Curitiba. Tiu lasta urbego troviĝas 98, Campinas 395, San-Paŭlo (urbo) 397, Guarulhos 408, Porto Alegre 560, Campo Grande 689, Nova Iguaçu 729, Rio-de-Ĵanejro 743, São Gonçalo 767, Belo Horizonte 859, Goiânia 941, Braziljo 1060, Salvador de Bahio 1816, Maceió 2295, Teresina 2358, Recife 2491, São Luís 2588, Belém 2635, Manaus 2663, Natalo (Brazilo) 2672 km.
George Orwell
Vivo
Antaŭ la Dua Mond-Milito li verkis la romanon Venante Supren por Aero, kaj tuj postmilite li verkis siajn du majstraĵojn: La Besto-Farmo kaj 1984. Li mortis en 1950.
Ponta Grossa
Historio
Ponta Grossa estis fondita en 1822, ĝi urbiĝis en 1855.
George Orwell
Vivo
Famo venis nur post la morto, kiam la politika opinio turniĝis al li dum la Malvarma Milito inter Usono kaj la Sovetunio (1947-91). Kaj, ironie, kvankam Orwell estis maldekstrema socialisto dum sia vivo, post la morto li estis heroo de la kontraŭkomunista dekstrularo.
Ponta Grossa
Ekonomio
La ekonomio de Ponta Grossa havis tri grandajn evoluojn dum la dudeka jarcento. La unua prospera fazo okazis dum la komenca parto de la jardeko, tiam alvenis la fervojo. En la 1970-aj jaroj okazis la dua prospero, tiam prilaborado de nutraĵoj okazis. En la 1990-aj jaroj okazis granda establado de grandaj naciaj firmaoj, ĉefe la serva sektoro evoluis.
George Orwell
Orwell kaj Esperanto
Laŭanekdote Orwell malŝatis Esperanton kaj uzis ĝin kiel modelon por la burokrata lingvo Newspeak (eo: novparolo) en la romano 1984. Laŭ informilo publikigita de la Esperanto-Centro de Londono en la jaro 1984 tio estas parte vero, parte mito. Okazis tri signifaj aferoj dum la juneco de Orwell, kiuj influis lian impreson pri Esperanto. La unua estis en 1927, kiam Orwell vizitis sian onklinon Nellie Limouzin, kiu tiutempe loĝis kun konata Esperanto-aktivisto Eugene Adam (konata kiel Lanti) en Parizo. Limouzin kaj Adam uzis Esperanton kiel hejman lingvon. Dua grava fonto estis amiko de Orwell, kiu vojaĝis al Parizo kaj volis tie lerni la francan, sed devis foriri de sia loĝejo, ĉar liaj geluigantoj parolis nur Esperanton kaj vivis laŭ la tiama Esperanto-ideologio, kiu estis pli akra ol la nuna. Trie estis gesinjoroj Westrope, samideanoj de Eugene Adam kaj posedantoj de librovendejo en Hampstead, kie Orwell laboris en sia juneco. La esperanta fonto de "novparolo" estas tamen dubinda : ties ĉiama ekzemplo estas la formado de la vorto 'ungood', kiu sekvus la gramatikon de la Esperanta vorto 'malbona' kun negativa prefikso. . Sed la celo de novparolo estis klare difinita de Orwell kiel malriĉigo de la vortotrezoro por malhelpi ian kritikon kontraŭ la sistemo (laŭ la ideo, ke eblas nur koncepti tion, kion oni kapablas esprimi). Tio iom malsimilas Esperanton, kies ebleco kunligi radikojn kaj afiksojn male multobligas la vortaron kaj sekve nuancas kvazaŭ senlime la dirmanierojn. Krome, se Orwell vere deziris damaĝi Esperanton, kial li bezonintus serĉi tiom da elturniĝoj por tio?
Ponta Grossa
Klimato
Ponta Grossa situas en subtropika klimato kun mildaj aŭ varmaj someroj averaĝe 21 °C. La vintroj povas esti eĉ malvarmaj averaĝe 13 °C. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C, sed almenaŭ unufoje dum la jaro la temperaturo falas sub frostopunkto. Averaĝe pluvas jare po 1517 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en aŭgusto, plej malofte dum januaro pluvas.
George Orwell
Verkoj
Orwell verkis multajn librojn, sed el tiuj, la plej famaj klare estas 1984 kaj La Besto-Farmo. Fama eldiro lia estas: "En periodo de universala trompo rakonti la veron estas revolucia faro".
1984
Ĝi estas la malluma profetaĵo de Orwell pri la Okcidento. En la romano, la mondo estas dividita inter tri grandaj ŝtatoj, kiuj senĉese intermilitadas. Ĉiu civitano estas sub la senlaca okulo de la ŝtato, havante en sia domo televidilon kiu ade vomas ŝtatan propagandon kaj ebligas la ŝtaton (la "Granda Frato") spioni pri la civitano. La signifoj de vortoj mem estas inversigitaj: la Ministrejo de Vero disvastigas mensogojn, la Ministrejo de Paco batalas militojn, kaj la Ministrejo de Amo estas la sekreta polico. Ĵurnaloj, libroj kaj eĉ vortaroj estas sub la boto de la ŝtato: se homo falas el la favoro de la ŝtato, ties nomo estas zorgeme forviŝita for de ĉiu skribita arkivo; tiu fariĝas nepersono. Tio estas ekstremigo de agmaniero de la reala Granda Soveta Enciklopedio.
Ponta Grossa
Trafiko
Ponta Grossa havas flughavenon kun enlandaj flugoj. Estas bonaj relaj kaj vojaj ligiloj al la regiono. En la urbego mem aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
George Orwell
1984
Newspeak: La angla parolita en 1984 estas Newspeak ("Novparolo"), angla kripligita kaj malbela.
Devizoj de 1984 : "Granda Frato spektas vin", "Senscio estas potenco", "duoblaparolo", "pensokrimo".
Ĉi tiuj nun estas ordinara parto de la angla. Orwell ankaŭ donas alian vorton al la angla: sia nomo. En la angla la vorto Orwellian ("orvela") signifas stato kie la ŝtato estas ĉiopova kaj ĉioscia. Orvela ankaŭ temas pri vorto, kiu signifas la kontraŭon de ĝia originala signifo (ekzemple, kie "vero" signifas ŝtatajn mensogojn).
Orwell ne intencis troigi en 1984: li opiniis ke tia estos la probabla stato de la mondo en 1984. Dum la 1930-aj jaroj, multaj opiniis, ke la demokratioj (precipe Usono, Britio kaj Francio) forvelkus sub la pli granda milita forteco de la tiranecoj, precipe de Germanio kaj Rusio. Aldone, Orwell mem opiniis, ke la logiko de kapitalismo emas al faŝismo. La estonteco de demokratio estis tre malluma.
La Besto-Farmo
(Angle, Animal Farm ) estas la fabelo de Orwell pri Stalinismo. La fabelo rakontas pri la sukcesa ribelo de farmbesto kontraŭ farmisto kaj la fiaska, sekvinta reĝimo de la porkoj. Kvankam ĝi estis verkita kiel atako kontraŭ stalinismo, ĝi tamen montras kiel tiraneco, kaj ne libereco, logike fluas el la naturo de homo kaj politika potenco.
Kvankam ĝia atako kontraŭ la stalinismo de Rusio estis huraita post 1947 dum la Malvarma milito, tamen dum la Dua mondmilito, kiam Britio kaj Usono batalis kune kun Rusio kontraŭ Germanio, la libro estis neeldonebla. Kaj, kvankam Orwell estis maldekstrema, la maldekstro dum la 1930-aj jaroj ne ŝatis lin pro la sama kontraŭ-stalinismo. Antaŭ 1945, multaj en la maldekstro evitis rigardi rekte al Stalinismo, sed Orwell rifuzis esti ŝafo. Kaj ĉi tio estas la valoro de Orwell: menso klara kaj sendependa, menso, kiu ne estas koruptita de la noblaj mensogoj de la tempo.
Parenteze: multe de tio, kion Orwell diris, estis dirita antaŭ du mil jaroj de Aristotelo en lia libro Politiko.
La strato al Wigan Pier
Frue dum 1936, Victor Gollancz, de la Left Book Club, demandis George Orwell fari raporton pri la malriĉeco de la laborista klaso en la ekonomie subpremita norda Anglio Lia raporto The Road to Wigan Pier estis publikigita en 1937. Orwell faris sian taskon (angle: leg-and-homework) kiel socia reportisto: li sukcesis eniri en multajn hejmojn por vidi kiel homoj vivis. Li faris sistemecajn notojn pri la vivkondiĉoj kaj pri la salajroj ricevitaj. Li restis longe en publikaj librejoj studante oficialajn raportojn pri sano kaj kondiĉoj de laboro. La unua duono de The Road to Wigan Pier dokumentas liajn sociologiajn esplorojn en Lancashire kaj Yorkshire. Ĝi komenciĝas per klarega priskribo de la laborista vivo en karbominejoj.
La dua duono estas longa raporto pri lia vivo kaj la evoluo de lia politika konscio, inkluzive de akuzo de senrespondecaj elementoj de la politika maldekstro.
Tiu libro meritas agnoskon kiel unu el la raraj dokumentoj pri malriĉeco, kun multaj detalaj indikoj pri la faktoj. Ĝi estas grava verko.
Post Morto
Kvankam stalinismo delonge disfalis, la averto de Orwell ankoraŭ pravas ie ajn, kie politika potenco fariĝas, makiavele, ne ilo sed celo en si mem.
Ekzistas traduko (sole en papero) en Esperanton de Bestofarmo, kaj elektronike de 1984 (vidu ĉi-sube).
Al-Muktafi (31-a abasida kalifo)
Al-Muktafi (1096 – 12-a de marto 1160) (المقتفي لأمر الله) estis la Abasida kalifo en Bagdado de 1136 ĝis 1160. La konstanta malunueco kaj kontraŭstaroj inter Selĝukoj havigis al al-Muktafi oportunon ne nur reteni sian aŭtoritaton en Bagdado, sed ankaŭ etendante ĝin tra Irako.
Dum sia kaliflando, la Krucmilitoj furoris, kaj Zengi, Guberniestro de Mosulo kaj fondinto de Zengida dinastio, atingis altan distingon kiel kuraĝa kaj malavara militisto. Zengi petis urĝan helpon al Bagdado. La sultano kaj la kalifo sendis 20 000 homojn reage. Sed reale nek la Selĝukoj, nek la kalifo, nek ties emiroj, havis ajnan entuziasmon en milito kontraŭ Krucmilitoj.
Al-Muktafi estis konsiderita de fruaj islamaj historiistoj kiel virta, kapabla, kaj kuraĝa. Dum sia kaliflando de 25 jaroj, li estris multajn minorajn ekspediciojn kontraŭ malamikoj en la najbarecoj.
Kistolmács
Kistolmács [kiŝtolmAĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye.
Situo
Kistolmács situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, fine de etfervojo el Csömödér. Letenye troviĝas 8, Nagykanizsa 23, Lenti 27, Nova 28 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1235 en formo "Tolmách". Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Unuĉelulo
Unuĉelulaj organismoj entenas ĉiujn arĥeojn kaj eŭbakteriojn same kiel multajn protistojn.
Laŭ malnova koncepto, ankaŭ bestoj, plantoj kaj fungoj povas esti unuĉeluloj. Tiel oni kalkulas la amebojn al bestaj unuĉeluloj, kelkajn reprezentantojn al la mukofungoj; flagelulojn kiel eŭglenon oni kalkulas aŭ al unuĉelulaj algoj aŭ al unuĉelulaj bestoj. Laŭ nova koncepto, ĉiu eŭkariota unuĉelulo apartenas al regno de protistoj. Tiu divido estas nur priskriba kaj ne donas informojn pro la parenceco, interna konstruo, materialŝanĝo de la organismoj.
Yamaha Corporation
La entrepreno Yamaha Corporation (japane ヤマハ株式会社, Yamaha Kabuŝiki Gajŝa; []), enlistigita en Nikkei 225, estas japana akcia kompanio kun ĉefrezidejo en Hamamatsu, kiu ofertas multajn produktojn kaj servojn, precipe tamen el la fakoj elektroniko, muzikinstrumentoj kaj sonreproduktiloj.
Historio
La historio de la japana konzernego komenciĝis en la jaro 1887, kiam la entreprenofondinto Torakusu Yamaha, naskiĝinta en 1851, konstruis sian unuan harmoniumon kaj sekve ricevis mendojn pri pluaj harmoniumoj. Poste sekvis la konstruado de pianoj (pianegoj kaj pianetoj kaj de multaj aliaj muzikiloj.
Viktor Pelevin
Viktor Olegoviĉ Pelevin (22 de novembro 1962; Moskvo, Sovetunio) estas unu el la plej popularaj post-sovetaj verkistoj el Rusujo. Pelevin studis elektran inĝenierarton. Li ankaŭ laboris kiel raportisto dum nelonga tempo antaŭ li estiĝis verkisto.
Vidante ĉien la malesperan staton de ekse-sovetanoj, Pelevin komencis verki romanojn post la disfalo de Sovetunio. Liaj verkoj temas pri ĥaoso farita de la disfalo, kaj lumigas nuntempan absurdan ĉiutagan rusan vivon.
Verkoj
Verkoj de Pelevin estas legeblaj surrete senkoste. La suba bibliografio devenas el la oficiala retejo de la verkisto:
Vereŝĉagino
Vereŝĉagino (ruse Верещагино) estas urbo en Permja regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57212501.
La urbo estis fondita en jaro 1898.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1942.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 34254, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°04' norde, longitudo 54°39' oriente.
La urbo estas apud Uralo.
En la urbo estas fervoja stacio.
Ĝuloj
En Ebur-Bordo vivas proksimume 253.000 el la entute 599.000 ĝuloj, en Burkino proksimume 245.000, en Malio proksimume 76.000, en Ganao proksimume 22.000 kaj en Gvineo proksimume 2.700. La ĝuloj plejparte estas muslimoj. Ili estas parencaj al la etnoj de la malinke-ĝulaj etnoj.
Kaysone Phomvihane
Kaysone Phomvihane (ໄກສອນ ພົມວິຫານ) (n. la 13-an de decembro 1920, m. la 21-an de novembro 1992) estis la gvidanto de la Laosa Popola Revolucia Partio ekde 1955, kvankam Suphanuvong estis la vidata rolulo. Li funkciis kiel la unua ĉefministro de Laoso de 1975 ĝis 1991 kaj tiam kiel prezidanto de 1991 ĝis lia morto en 1992.
Vereŝĉagino
En jaro 1959 la urbo havis 22.9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 22.8 mil loĝantojn.
Hněvkov (Zábřeh)
Hněvkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Zábřeh en distrikto Šumperk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 82 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre loĝis.
Hněvkov estas ankaŭ nomo de teritorio kun areo 4,01 km².
Kulturaj memorindaĵoj
En la katastro de la vilaĝo estas registritaj jenaj kulturaj memorindaĵoj:
1821
1821 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1821 post Kristo okazis, interalie:
Verĥneuralsko
Verĥneuralsko (Верхнеуральск) estas urbo en Ĉelabinska provinco (Rusio), sur orienta deklivo de suda Uralo.
En 1959 la urbo havis 11,7 mil loĝantojn.
Hněvkov
Nomon Hněvkov havas pluraj setlejoj:
12318 Kästner
12318 Kästner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto kaj ĵurnalisto Erich Kästner (1899–1974), kiu verkis multenombrajn sociajn kritikajn kaj satirajn poemojn kaj amuzajn romanojn, komediojn, teatraĵojn kaj scenarojn. Liaj atentokaptaj porinfanaj libroj fariĝis monde famaj.
Belgioioso
Belgioioso estas komunumo de Italio.
Cendrecourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Catral
Catral estas hispana municipo kiu lokas en Valencia Komunumo, en provinco Alikanto kaj en komako Vega Baja (del Segura) (katalune Baix Segura). Ĝi havas etendon de 20,01 km2. Ĝiaj limoj estas ĉeaj de Crevillent, Elĉo, Dolores, Almoradí, Orihuela kaj Callosa de Segura. En la jaro 2019 okmil sescent tridek naŭ personoj rezidis en la municipo.
Dechantskirchen
Dechantskirchen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Nacia Konsilio de la Rezistado
La nacia Konsilio de la Rezistado (NKR) (Conseil national de la Résistance - CNR) estis la organizo, kiu regis kaj kunordigis la diversajn movojn de la franca interna Rezistado, de la gazetaro, de la sindikatoj kaj de la membroj de la politikaj partioj malfavoraj al la registaro de Vichy ekde mezo de 1943.
La NKR sub Jean Moulin
Ĝia unua prezidanto estis Jean Moulin, delegito de la generalo de Gaulle. Tiu konsilio, volita de la generalo, celis unuigi la malsamajn rezistajn movadojn, kiuj spontane kreiĝis de post la malvenko kaj lia voko de la 18-a de Junio 1940, en la tago, kiu sekvis la peton de armistico fare de marshalo Pétain.
La movadoj de la Rezistado, escepte de la Parizanoj-Liberpafistoj (FTP) kaj aliaj komunistobeaj rezistantoj, estis plej ofte neorganizitaj kaj ne estis sufiĉe kunordigitaj, laŭ la regantoj de la Libera Francio. Interalie, multaj makisoj ne havis rilatojn inter si kaj tiu septado de la rezistaj movadoj malhelpis organizitan komunan agon, kaj do efikan.
Membroj de NKR (27-a de Majo 1943)
La unua kunveno en la 27-a de Majo 1943) kunigis :
krom Jean Moulin kaj ties du kunlaborantoj, Pierre Meunier kaj Robert Chambeiron ;
NGC 2337
NGC 2337 (aliaj indikoj — UGC 3711, MCG 7-15-10, ZWG 205.23, KUG 0706+445, IRAS07066+4432, PGC 20298) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nacia Konsilio de la Rezistado
La politika programo de la NKR
La NKR komisias esploran ĝeneralan komitaton por prepari politikan platformon por Francio post la Liberigo.