cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eksponenta tempo
En komputa komplikteorio, eksponenta tempo estas la kalkulada tempo de problemo kiu estas barita per eksponenta funkcio de la amplekso n de la problemo.
Ĉi tio signifas ke ekzistas c > 1 tia ke la kalkula tempo m(n) = O(cn) aŭ eĉ pli konkrete (???) ekzistas k > 1 tia ke m(n) = Θ(kn)
Por grandaj n, la eksponenta tempo estas pli granda ol iu ajn polinoma tempo, do eksponenta tempo estas subscpeco de la super-polinoma tempo.
Estas algoritmoj kiu havas rulan tempon kiu estas super-polinoma tempo (pli granda ol polinoma tempo) sed malpli granda ol eksponenta tempo (sub-eksponenta tempo). Ekzemplo estas la plej bona sciata algoritmo por faktorigo de entjero. Ankaŭ ĉi tiuj algoritmoj estas konsiderataj kiel malrapidaj.
Vidu ankaŭ
סיבוכיות זמן
Internacia Centro por Teoria Fiziko
La centro estas parto de la Triesta Sistemo, reto de landaj kaj internaciaj sciencaj institutoj en Triesto, antauĕnigitaj de la itala fizikisto Paolo Budinich.
Esplorado
Sep sciencaj fakoj esploras en la centro:
Champagne-sur-Oise (stacidomo)
Champagne-sur-Oise estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Champagne-sur-Oise, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Internacia Centro por Teoria Fiziko
Esplorado
La scienca komunumo de la centro inkluzivas esplorajn sciencistoj, postdoktoriĝajn esplorkunulojn, kaj vizitantojn farantajn sendependajn aŭ kunlaborajn esplorojn. La centro ankaŭ havas programojn specife por sciencaj vizitantoj el divolviĝantaj landoj.
Champagne-sur-Oise (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Internacia Centro por Teoria Fiziko
Premioj
La centro starigis premiojn por honori kaj instigi altnivelan esploradon pri fiziko kaj matematiko.
Champagne-sur-Oise (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Pierrelaye - Creil (329000).
Internacia Centro por Teoria Fiziko
Revuo
En 2007 la centro kreis la revuon "Afrika Revuo de Fiziko", tiutempe nomatan "Afrika Fizika Revuo".
Septèmes (stacidomo)
Septèmes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Septèmes-les-Vallons, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Koriolisforto
eta|En la [[Inercia forto|inercia referenckadro (supra parto de la bildo), la nigra pilko moviĝas laŭ rekto.
Tamen la observanto (ruĝa punkto), kiu staras en la turniĝanta / ne-inercia referenca kadro (malsupra parto de la bildo), vidas la objekton kiel sekvi kurban vojon pro la Koriolisforto kaj centrifugaj fortoj agantaj en ĉi tiu kadro.]]
Moviĝantaj objektoj en turniĝantaj sistemoj deturniĝas en vidado de kunmoviĝanta observulo. En la sistemo ĉi tiu deturno ŝajnas kiel forto, la Koriolis-forto, nomita laŭ Gaspard Gustave de Coriolis.
La Koriolisforto estas tiel-nomita ŝajnforto, ĉar ĝi ne ekzistas en statika sistemo. Tie ĉiuj movoj sen fortoj estas rektliniaj. Koriolisforto aperas nur en rotaciantaj sistemoj. Ĝi reprezentas akcelon ortan al la direkto de la movo, kiu faras, ke ĉiuj senfortaj movoj ŝajnas fleksitaj observate de rotaciaj sistemoj. Eble Koriolis-efiko estus pli bona priskribo, ĉar ĝi ne koncernas veran forton.
La Koriolisforto aperas aldone al la centrifuga forto. Ĝi estas nur ekzistanta apud objektoj moviĝantaj rilate al la (rotacia) sistemo. La centrifuga forto estas la statika (t.e. sole loko-dependa) komponanto, la koriolisforto la dinamika (rapido-dependa) komponanto de la rezultanta ŝajnforto.
Ouro Branco
Ouro Branco estas portugala vorto por "blanka oro". Ĝi povas ankaŭ aludi al:
Koriolisforto
La koriolisforto estas ankaŭ parto de la "geostrofio", respektive la geostrofia ekvilibro, de la atmosfero aŭ de la oceanoj.
Kalkulo
La koriolisforto estas orta al la rotacia akso de la sistemo kaj orta al la direkto de la moviĝo. Ĝia grandeco estas ĉe kio \sin \theta estas la sinuso de la angulo \theta inter la moviĝdirekto kaj la akso, v la grandeco de la rapido, \omega la angula frekvenco de la rotacio, kaj m la maso de la moviĝanta objekto.
Se la objekto foriras de la rotacia akso, tiam la koriolisforto efikas kontraŭ la rotacia direkto; se la objekto proksimiĝas, ĝi efikas en rotacia direkto.
Priskribo kiel vektora produto
Se oni uzas vektorojn por la rapido \vec v (kontraŭ la sistemo) kaj la angula rapido \vec\omega (de la sistemo), la koriolisforto \vec{F}_C povas skribiĝi tiel: kie X simbolas vektoran produton.
Geofizikaj aplikoj
La koriloisforto permesas la klarigon pri multaj fenomenoj sur la surfaco de la Tero. Efektive, la Tero rotacias ĉirkaŭ sia akso, kaj ĉi tiu movado generas koriolisforton sur la korpojn moviĝantajn sur ĝia surfaco. Por kalkuli ĝuste koriolisforton necesas uzi la daŭron de la sidera tago, kiu respondas al 23 horoj 56 minutoj 4,09 sekundoj. De ĉi tio oni derivas la angulan rapidon de la rotacia Tero:
Ekzemploj de la Koriolisforto sur Tero estas la movoj de aeraj masoj kaj ciklonoj, la devio de la trajektorio de longdistancaj pafaĵoj (Vd Pariz-kanonojn), la ŝanĝo de la movadebeno de pendolo kiel montrita de Foucault en lia pariza elprovo de pendolo de Foucault en 1851, tiel kiel la eta devio eosten de libere falantaj korpoj submetitaj al la efiko de gravito.
114659 Sajnovics
114659 Sajnovics estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara lingvistikisto kaj jezuito János Sajnovics (1733–1785). Li estas plej bone konata pro sia pionira laboro en kompara lingvoscienco, ĉefe lia sistema demonstro pri la rilato inter la samea kaj la hungara lingvoj. Sajnovics estis lerninto de la astronomo kaj matematikisto Maximilian Hell.
Horní Povelice
Horní Povelice (Ober Paulowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Liptaň en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 4 km oriente de Liptaň. Vivas ĉi tie.
Horní Povelice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,89 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1389.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Horní Povelice (inkluzive de Nové Povelice) laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:
En Horní Povelice estas registritaj 40 adresoj: ĉiuj daŭre loĝataj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 39 domoj, el tio 16 daŭre loĝigitaj.
(5690) 1992 EU
(5690) 1992 EU estas ankoraŭ sennoma asteroido de la asteroida zono.
Ĝi estas de spektra klaso "B", subkaso de la klaso "C" : riĉa je organikaj komponaĵoj, anhidraj silikatoj, hidrataj argiloj, magnetito kaj sulfidoj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
NGC 3849
NGC 3849 (aliaj indikoj — IC 730, NPM1G +03.0317, IRAS11430+0330, MCG 1-30-13, ZWG 40.40, PGC 36658) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
53 Kalipso
53 Kalipso estas grandaj kaj malhela asteroidoj de la asteroida zono.
Malkovris ĝin la germana astronomo Karl Theodor Robert Luther elde Duseldorfo (Germanio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nimfo Kalipso, amantino de Odiseo en la Odiseado. (Tiun nomon ricevis ankaŭ la Saturna luno Kalipso.)
Dejono
Dejono aŭ Deiono (helene Δηίων aŭ Δηιονεύς, latine Deion) estis en la helena mitologio unu el ok filoj de Eolo kaj de lia edzino Enareto. Lia avo estis Heleno, prapatro de ĉiuj grekoj. Dejono estis reĝo en Fokido. Li edziĝis al Diomedo, filino de Ksuto. Kun ŝi li havis infanojn Asteropeon, Eneton, Aktoron, Filakon kaj Kefalon. Laŭ tiu lasta estas nomata Kefalonio.
Liaj fratoj estis:
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
cs:Deión kaj de
de:Deion (Sohn des Aiolos)
Monaĥejo Arakeloc
Monaĥejo Arakeloc (armene: Մշո Սուրբ Առաքելոց վանք, Mšo Surb Arakeloc vank, Monaĥejo de la Sanktaj Apostoloj de Muŝ) estis armena monaĥejo en la historia provinco Tarono, 11 kilometrojn sudoriente de Muŝ (Muş), en nuna orienta Turkio. Laŭ la tradicio, sankta Gregorio la Iluminanto fondis la monaĥejon por gastigi restaĵojn de pluraj apostoloj. La monaĥejo estis tamen plej verŝajne konstruita en la 11-a jarcento. Dum la 12a-13a jarcentoj ĝi estis ĉefa centro de lernado. En la sekvaj jarcentoj ĝi estis vastigita, detruita kaj renovigita. Ĝi restis unu el la elstaraj monaĥejoj de turka (okcidenta) Armenio ĝis la Armena genocido de 1915, kiam ĝi estis atakita kaj poste forlasita. Ĝi restis staranta ĝis la 1960-aj jaroj, kiam ĝi laŭdire estis krevigita. Hodiaŭ, ruinoj de la monaĥejo ankoraŭ videblas.
Nomoj
La monaĥejo estis plej ofte konata kiel Arakeloc, tamen ĝi estis ankaŭ nomata Ghazaru vank (Ղազարու վանք; "Monaĥejo de Lazaro"), nomo de ĝia unua abato Jeghiazar (Eleazar). Ĝi ankaŭ estis foje konata kiel Gladzori vank (Գլաձորի վանք), originante de la proksima gorĝo nomita Gajli dzor (Գայլի ձոր, "Lupgorĝo").
Oficialaj turkaj fontoj nomas ĝin Arak Manastırı, turkigita versio de la armena nomo. Turkaj fontoj kaj vojaĝgvidistoj ĝenerale preterlasas la fakton, ke ĝi estis armena monaĥejo.
Historio
Laŭ "malfrua mezepoka tradicio",  la monaĥejo estis fondita komence de la 4-a jarcento (en 312 p.K. laŭ unu aŭtoro) de Gregorio la Iluminanto por gastigi diversajn restaĵojn de apostoloj, kiujn li translokigis el Romo. "Tiuj restaĵoj (kiuj inkludis la maldekstrajn brakojn de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo kaj dekstran brakon de la apostolo Andreo) respondecas pri la nomo de la monaĥejo". Laŭ Christina Maranci, indico montras ke la monaĥejo estis konstruita en ĉi-lasta duono de la 11-a jarcento dum la regado de la Tornikjan-oj, branĉo de la nobela familio Mamikonjan, kiu regis Taronon inter 1054 kaj 1207. Ŝi skribas, ke ĝuste ĉi tiun epokon "la plej multaj fakuloj datas la plej fruan parton de la strukturo". Laŭ surskribo sur ĥaĉkaro, estis renovigita en 1125. En la orienta flanko de la monaĥejo estis naŭ ĥaĉkaroj de la 11-a jarcento kun surskriboj.
En la sekvaj jarcentoj ĝi fariĝis elstara eduka centro. La monaĥeja lernejo estis aktiva en 11-a kaj 12-a jarcentoj sub kronikisto kaj instruisto Poghos Taroneci, kvankam estas sciate ke tradukoj estis faritaj en la lernejo ekde la 5-a jarcento. Ĝi prosperis en 1271–1281 sub Nerses Mŝeci, kiu poste translokiĝis al Sjuniko kaj establis la Universitaton de Gladzor en 1280.
Inter la 13-a kaj 16-a jarcentoj, diversaj tjurk-mongolaj dinastioj regis Taronon. En la 14-a jarcento ĝi estis detruita de la invadoj de Timur. La Otomana Imperio aneksis la regionon meze de la 16-a jarcento.
Muro estis konstruita ĉirkaŭ la monaĥejo en 1791.
En novembro 1901 bataleto inter armenaj fidajoj (neregulaj volontuloj) kaj la otomanaj trupoj okazis en kaj ĉirkaŭ la monaĥejo.
Laŭ Jean-Michel Thierry, "la ĉefa preĝejo kaj kapeloj ankoraŭ estis en sufiĉe bona stato en 1960. Baldaŭ poste, tamen, laŭdire ili estis dinamitigitaj de oficialulo de Muŝ".
Humphrey, duko de Gloucester
Humphrey de Lankastro (1390-1447) estis duko de Gloucester, 1-a Grafo de Pembroke, Grafo de Henegovio, Grafo de Zelando, Grafo de Nederlando, Grafo de Flandrio, patrono de humanistoj, kromnomita La bona duko Humphrey. Li estis la kvara kaj pli juna filo de Henriko la 4-a (1366-1413), frato de Henriko la 5-a kaj onklo de Henriko la 6-a. Li ricevis sian nomon omaĝe al sia pripatrina avo Humphrey de Bohun, 7-a Grafo de Hereford (1341-1373).
Monaĥejo Arakeloc
Strukturo
La preĝejo Sanktaj Apostoloj, la ĉefa preĝejo de la monaĥeja komplekso, estis konstruita en la 11-a jarcento. "Ĝi konsistas el surskribita kvarfolio maskita ekstere per masiva rektangulo. Barelaj volboj superas ĉiun el la kvar brakoj de la interno, kaj ankaŭ la angulajn kapelojn, kiuj estas duetaĝaj kaj oriente kaj okcidente. Kupolo sur skvamoj, nun kolapsinta, iam ripozis sur okangula tamburo super la centra navero de la strukturo. Interna dekoracio inkluzivis murpentraĵon, kaj en la absido oni ankoraŭ povas distingi homajn figurojn, plej verŝajne reprezentantajn apostolojn". Ĝi havis nur unu pordon, ĉe la okcidenta flanko. La preĝejo estis konstruita el briko kaj mortero. La preĝejo renoviĝis en 1614. Ĝia etaĝa plano estis krucforma, ĝi havis rektangulan formon ekstere. La kupolo, reestigita en 1663, estis oklatera en la ekstero. Rektangula gavito (nartekso) estis konstruita en 1555 de abato Karapet Baghiŝeci.
Humphrey, duko de Gloucester
Iom antaŭ la 7-a de marto 1423 li edziĝis unue al Jakoba de Henegovio (1401-1436), filino de Vilhelmo la 4-a, Grafo de Henegovio (1365-1417) kaj Margerita de Burgonjo (1374-1441), kaj inter 1428 kaj 1431, en dua geedziĝo al Eleanor, dukino de Gloucester (1400-1452). Li kaj Jakoba (Ĵakelina) divorcis en la 9-a de julio 1428 laŭ papa dekreto. Li estis kreita 1-a duko de Gloucester en la 16-a de majo 1414.
Biografio
Li partoprenis en la francaj militoj dum la regado de Henriko la 5-a, kaj vundiĝis dum la Batalo de Azincourt. Sur lia mortolito, Henriko la 5-a lin indikis kiel reganto de Anglio dum la malpliaĝeco de sia filo, sed la Parlamento rifuzis la nomiĝon kaj rego-konsilio kreiĝis, kun lia frato, Johano de Lankastro, Duko de Bedford (1389-1435) kiel Protektanto. Pro sia temerara edziĝo al Ĵakelina de Hainaut (1401-1436), kaj siaj obstinaj pledoj rilate al siaj titoloj en Hainaut kaj Zelando, Gloucester faris ĉion eblan por malamikigi la Dukon el Burgonjo (1396-1467) kontraŭ la anglojn, dum lia provoj je konkero de novaj princlandoj estis malprosperaj.
Monaĥejo Arakeloc
Strukturo
Okcidente estis trietaĝa sonorilturo kun ok kolonita rotondo konstruita de Ter Ohannes vardapet en 1791. (Oni sugestis, ke sonorilturo probable ekzistis pli frue ol tio kaj estis detruita). Ĝia plej malalta etaĝo pluvivas.
Sur la fundamentoj de preĝejo el la 14-a jarcento, la kapelo Sankta Stepanos (Stefano) estis konstruita sude de la ĉefpreĝejo en 1663. "Kunmetita de ununura navo finiĝanta en absido", ĝi nun estas duonentombigita en rubo.
Flankeno
La flankeno povas esti aŭ ne esti markita en la teksto. En la klasika teatro, oni ne markis la flankenojn, sed estis nur supozataj; la teatro post la fiksigo de normoj de la novklasikismo de la 18a jarcento ja markas ilin. Eĉ en malnovaj verkoj kiel La Celestina de la fino de la 15a jarcento en Hispanio, jam estas uzata la tekniko de la flankeno, por ke la senjoro ne aŭdu tion kion diras la servisto por ĝenerala scio.
Humphrey, duko de Gloucester
Biografio
En 1425, liaj kvereloj kun Henry Beaufort (1375-1447) pro heredaj kialoj, komencis kaj daŭris ilian tutan vivon, kun efemeraj repaciĝoj. La ĉefa makulo en la karaktero de Gloucester estas lia korinklino al sia frato, la Duko de Bedford, kiu ofte penis bremsi siajn malsaĝĵon kaj senprudentecon. Post la morto de Bedford, lia opozicio al sia duon-onklo kaj estonta Kardinalo Beaufort fariĝis pli kaj pli perforta, kun Gloucester reprezentante la militan partion, popularan antaŭ la parlamento kaj la nacio, dum Beaufort estis la ĉefo de la paco-partio, kiu havis fortan reprezentivecon en la Konsilio. Temis pri la malnova batalo inter la kortego kaj la konstituciaj partioj alivestite.
En 1436, Filipo la bona (1396-1467) atakis Calais-on. Duko Humphrey indikiĝis kiel komandanto de la trupoj. La flandroj atakis surteren sed la angla rezisto montris sin solida. Li marŝis kun la armeo ĝis Bailleul, Nordo, kondukante la anglojn al sekureco, kaj minacante St. Omer antaŭ ol enŝipiĝi hejmen.
Humprey estis solide populara rilate al la londona loĝantaro kaj la Komunulara Ĉambro. Li ankaŭ estis vaste reputaciata kiel patrono de la lernado kaj de la artoj. Lia populareco kaj lerteco pri la pacokonservado rezultis al li kiel Ĉefjustico el Suda Kimrio.
Kiam lia frato Johano de Bedford mortis en 1435, Humphrey de Gloucester kaj Henriko Beaufort disputis la regadon. La unua deziris daŭrigi la militon kontraŭ Francio, kaj la dua deziris negoci paŭzon. La lando estis lace disbatita kaj nekapabla je daŭrigo de ekstreme altkosta konflikto. Krom tio, ĵusaj fiaskoj malkuraĝigis multajn tiamajn milito-apogantojn. La Parlamento elektas Beaufort, kiu sendas al Parizo, William de la Pole, 1-a Duko de Suffolk (1396-1450) kaj la filo pli juna de la kanceliero Rikardo la 2-a (1367-1400), por negoci halton surbaze de la milita "status quo ante bellum" decidita en Tours, en 1444.
En 1445, Henriko la 6-a (1421-1471) edziĝas al Margareta de Anĵuo (1430-1482), priedziĝa nevino de Karlo la 7-a (1403-1461). La povo falas en la manojn de la Grafo de Suffolk, kaj de Edmond Beaufort, 2-a Grafo de Somerset (1406-1455), kiu prepariĝas por nova alianco. Lia unua procedo estis forigi Humphrey de Gloucester kiu eble malakceptos la akordon. Tiam, la edzino de Hmphrey estas kondamnita pro sorĉado kaj malliberigita vivodaŭre. En la 18-a de februaro 1447, li estas arestita, akuzito kiel ribeloprovo kontraŭ Kimrio. Post kvin tagoj li mortas en la arestejo sub neklaraj cirkonstancoj, tre eble murdita. Henri Beaufort estas akuzita pri lia murdo.
La konfuza historio pri la dukoj de Gloucester
La duklando de Gloucester estis plurfoje rekreita. La unua Duko de Gloucester estis Thomas de Woodstock (1355-1397), dektria filo de la reĝo Eduardo la 3-a. La titolo estingiĝis okaze de lia morto, same kiel okazis dum la dua kreado al Humphrey de Lankastro (1390-1447), kvara filo de Henriko la 4-a, kies titolo ankaŭ estingiĝis post lia morto.
La titolo estis trie asignita la Rikardo Plantaĝeneto (1452-1485). Kiam Rikardo fariĝis reĝo, la duklando fandiĝis kun la krono. Post la morto de Rikardo, la titolo estis konsiderita malbonaŭgura, pro tio ke la tri unuaj dukoj ĉiuj mortis ne lasinte heredantojn. Sekve, dum pli ol 150 jaroj la titolo restis senasignite. La venonta Duko de Gloucester estis Henriko Stuarto, Duko de Gloucester (1640-1660), kiu ricevis la titolon en majo 1660 kaj mortis je variolo en la 21-a de septembro de la sama jaro.
La duklando estis refoje asignita al Princo Vilhelmo, Duko de Gloucester (1689-1700), filo de Ana, Reĝino de Britio (1665-1714). Li estis nomita Duko de Gloucester dum sia tuta vivo, tamen, la duklando neniam estis formale kreita. Frederiko, Princo de Kimrio (1707-1751) estis alnomita Duko de Gloucester inter 1718 kaj 1726, tamen li estis kreita Duko de Edinburgo anstataŭe de Gloucester.
Vilhelmo Henriko, Duko de Gloucester kaj Edinburgo (1743-1805) estis kreita Duko de Gloucester, tamen lia frato, la reĝo Georgo la 3-a el Britio ankaŭ uzis la saman titolon kiel Duko de Gloucester kaj Edinburgo.
Henriko, Duko de Gloucester (1900-1974), filo de Georgo la 5-a, estis kreita Duko de Gloucester kaj okaze de lia morto, lia filo Rikardo (n. 1944) ankoraŭ konservas la titolon.
Monaĥejo Arakeloc
Strukturo
Sur la norda flanko, nur ruinoj de la kapelo Sankta Gevorg (Georgo) povas esti trovitaj.
La ligna pordo
La ligna pordo de la preĝejo Arakeloc estas konsiderita ĉefverko kaj unu el la plej bonaj pecoj de mezepoka armena arto. Ĝi estis kreita en 1134 de Grigor kaj Ghukas. Ĝi prezentas nereligiajn historiajn scenojn. La antaŭa flanko probable montras princon, ĉar li havas sceptron sur la dekstra mano. Dum la Unua Mondmilito, germanaj arkeologoj laŭdire transdonis ĝin al Bitlis kun la espero por poste movi ĝin al Berlino. Tamen, en 1916 kiam rusaj trupoj ekregis la regionon, historiisto kaj arkeologo Smbat Ter-Avetisjan trovis la pordon en Bitlis, en rabaĵo forlasita de la cedaj turkoj, kaj kun grupo de migrantoj, alportis la pordon al la Muzeo de la Armena Etnografia Asocio en Tbiliso. Vintre de 1921–1922 Aŝĥarbek Kalantar translokigis ĝin al la ĵus fondita Historia Muzeo de Armenio de Erevano.
Manuskriptoj
Multaj manuskriptoj konserviĝis en la monaĥejo. Precipe manuskripto nomata Homiliarium (S-ino 7729, kutime konata kiel "Mush Homiliarium", «Մշո ճառընտիր» Mšo Č̣aṙəntir), la plej granda konata armena manuskripto. Ĝi ne estis kreita en la Monaĥejo Arakeloc, sed prefere en la Monaĥejo Avag proksime de Jerznka (Erzincan) inter 1200 kaj 1202; verkita de la skribisto Vardan Karneci, kaj prilumita de Stepanos. Verkita sur pergamentbindo, ĝi nun havas 601 paĝojn kaj pezas 28 kilogramojn. Ĝi origine havis 660 paĝojn, el kiuj 17 nun estas en Venecio kaj unu en Vieno. Du paĝoj estis transdonitaj al Erevano de la Moskva Lenina Biblioteko en 1977 kiuj estis disigitaj en 1918. En 1202 ĝin rabis ne-armena juĝisto, kiu vendis ĝin al la monaĥejo Arakeloc en 1204 kontraŭ kvar mil arĝentaj moneroj kolektitaj de lokanoj. Ĝi estis konservita tie de sia akiro en 1205 ĝis 1915. Dum la genocido ĝi estis kondukita al Tbiliso en du apartaj partoj kaj poste transdonita al Erevano. Ĝi nun konserviĝas en Matenadarano.
31582 Miraeparker
31582 Miraeparker estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mirae Leigh Parker, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la West High School de Sallaga Urbo (Utaho, Usono).
Falvak Népe
Falvak Népe (Popolo de Vilaĝoj) estis hungarlingva semajnrevuo de kamparanoj kaj de vilaĝaj malriĉuloj aperinta en Kluĵo, Rumanio inter 30-a de septembro 1932 kaj 19-a de marto 1933. Redaktis János Demeter. Ĝi publikis ankaŭ beletriskikaĵojn de Ady, Attila József, Illyés Gyula, Erdélyi József, Méliusz József, Áron Tamási –  sub pseŭdonimo István Gyökér – István Nagy. Ĝian lastan numeron la aŭtoritatoj konfiskis kaj ĝian pluan eldonon malpermesis.
Nova apero
Ekde 18-a de novembro 1945 denove aperis kiel la revuo de la rumaniaj hungaraj kamparanoj. Komence aperis duonmonate, de 10-a de septembro 1948 ĉiusemajne en 100 000 ekzempleroj. Ĝia nova ĉefredaktoro estis Sándor Kacsó, la redaktoroj en la unuaj jaroj estis Asztalos István, Horváth István, Kós Balázs. De 1950 la ĉefredaktoro fariĝis András Sütő kaj la redaktoroj Herédi Gusztáv, Katona Szabó István; la interna kunlaboranto Viktor Román. Ĝiaj regulaj eksteraj kunlaborantoj estis Balogh Edgár, Csehi Gyula, Gaál Gábor, Kiss Jenő, Károly Kós, Létay Lajos, Nagy István, Szentimrei Jenő, Tamás Gáspár. Gyula László havis historisciencan popularigan rubrikon. Ĝiaj fakkunlaborantoj estis: Antal Dániel, Bikfalvy Ferenc, Kozán Imre, Kőnig Miklós, Mezei Sándor, Mózes Pál, Nagy Miklós, Opra Pál, Pap István, Dénes Szeghő, Szövérdi Ferenc, Veress István. En junio 1951 ĝia redaktoro moviĝis en Bukareŝton kaj de 1-a de julio 1952 ĝia titolo ŝanĝis je Falvak Dolgozó Népe. Ĝis 1954 ĝia ĉefredaktoro estis András Sütő, poste Kahána Sámuel, Mag Péter, Hegedűs Mihály. De 1959 ĝian redaktadon kaj eldonadon faris la redaktoraro de Előre. Komencis nova pozitiva etapo de printempo 1968 en ĝia vivo, kiam László Simonka respondis por la gazeto kiel la vicĉefredaktoro de Előre. Ĝiaj kunlaborantoj estis: Cseke Péter, Gy. Szabó Gyula, Zágoni Attila, Hajas István, Bazsó Zsigmond, Muzsnay Árpád kaj de 1978 Ferencz S. István.
La Roda
La Roda [laROda] estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordokcidento de la provinco, kaj en la parto Manĉo lime kun la provinco Kvenko je 37 km de la provinca ĉefurbo, Albacete. Estas areo de 398,79 km² je 716 msm.
La Roda havas 15 476 loĝantojn (2019) kun denseco de 39,13.
Toponimio
Oni konsideras du alternativojn por la deveno de la toponimo. Unuflanke, ĝi povus derivi de la araba رتبة (rutba) «pagejo por brutimpostado». Aliflanke, ĝi povus derivi ankaŭ de la araba ربط (rubṭ) «gvatorajdistoj», kiu derivis al robda en hispana lingvo.
Geografio
La Roda, strategia komunikejo inter la centro de la Iberia Duoninsulo kaj Valencilando, estas je 37 km de Albaceto, je 110 km de Cuenca, je 215 km de Madrido, je 180 km de Ciudad Real, je 185 km de Murcio, je 205 km de Alikanto kaj je 190 km de Valencio.
Durtol - Nohanent (stacidomo)
Durtol - Nohanent estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Durtol, apud Nohanent, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
La Roda
Geografio
La municipo inkludas la aktualan submunicipon de Santa Marta kaj la iama Señorío de la Villa del Cerro.
Durtol - Nohanent (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Eygurande-Merlines - Clermont-Ferrand (711000).
La Roda
Historio
Oni ne certas pri kiam oni setlis la terojn kiuj aktuale konstituas la municipan teritorion de La Roda, sed historie estis trapasejo kaj ene de tiu oni trovis restojn de iberoj kaj de la romia epoko.
La loko estis protektita de la infanto Saúl García Nesta kiam en 1305 la reĝo Fernando la 4-a donis al li la terojn kiuj komponis la Senjorlandon de Alarcón. La jurisdikciaj limoj de la municipo estis donitaj de don Juan Manuel en 1310. Poste, ĝi formis parton de la markizlando de Villena ĝis sia separo en 1476, kiam ĝi pasis al la posedo de la Katolikaj Gereĝoj.
Dum la Renesanco okazis grava ekonomia disvolvigo, kiel pruvas la arto kaj diversaj konstruaĵoj de la loko.
Ekonomio
La ekonomia tradicio estis bazita sur agrikulturo, sed en la lastaj jaroj La Roda centras sian ekonomion en la industrio kaj en la servoj.
La kemia industrio ludas gravan rolon, ĉar estas kelkaj fabrikoj por produktado de farbo. Tiu sektoro rilatas al la ekzisto en la municipa teritorio de kuŝejoj de “blanka tero”, kruda materialo por tempero kaj alitipaj ŝirmiloj.
La nutrindustrio estas reprezentata de entreprenoj kiuj fabrikas tipajn produktojn de La Mancha kiel vino kaj fromaĝo. La Roda estas la nura loko kiu posedas industriojn fabrikantajn de la "torta cenceña", ingredienco baza de la manĉaj gazpaĉoj.
La transporto eksperimentis elstaran disvolvigon pro la situo de la municipo kaj la nombraj komunikvojoj.
Demografio
Pro sia strategia situo La Roda ne suferis tiom fortan malpliigon de loĝantaro pro elmigrado en la dua duono de la 20a jarcento kiom aliaj lokoj de la provinco kaj de la regiono.
Vidindaĵoj
La antikva kerno de La Roda estis deklarita histori-arta komplekso la 17an de majo 1973. La urbo konservas en sia antikva parto, ene de etoso de tipaj stratoj kaj placoj kaj blazondomoj, elstaran historian kaj artan riĉecon. En tiu komplekso elstaras la preĝejo de La Savinto, de stilo renesanca, konstruita sur restoj de gotika stilo; la nomita "lienzo de Doña Ana", monumento de stilo plateresko; la Domo de la Inkviziciisto, kaj aliaj blazondomegoj.
4090 Říšehvězd
4090 Říšehvězd estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa gazeto pri astronomio "Říše hvězd" ("Reĝlando de la steloj").
21-a de julio
La 21-a de julio estas la 202-a tago de la jaro (la 203-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 165 tagoj restas.
Je la 21-a de julio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 21-a de julio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Santa Luzia (Paraibo)
Santa Luzia estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 14.719 loĝantojn en 2010.
Tarazona de la Mancha
Tarazona de la Mancha [taraZOna delaMANĉa] estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordo de la provinco, kaj en la parto Manĉo lime kun la provinco Kvenko. Estas areo de 212,58 km² je 714 msm.
Tarazona de la Mancha havas 6 235 loĝantojn (2019) kun denseco de 29,93.
Geografio
Ĝi estas norde de la provinco, en la centra parto de la limo kun la najbara provinco Kvenko. Limas kun la municipoj albacetaj Madrigueras, oriente; Albacete kaj La Gineta, sude; Montalvos, La Roda, Fuensanta kaj Villalgordo del Júcar, okcidente; kaj norde kun la municipoj kvenkaj Quintanar del Rey kaj Villagarcía del Llano.
8909 Ohnishitaka
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Takafumi Ohnishi, sisteminĝeniero ĉe Fuĵicu, fakiĝinta en disvolvo de programaro por determino de orbitoj en profunda kosmo. Li kontribuis al orbita determino sub febla puŝo por Hajabusa (aŭ MUSE-C), la japana kosmosondilo kiu esploris 25143 Itokawa.
Tarazona de la Mancha
Geografio
Dependas jurisdikcie de La Roda.
La municipa teritorio havas etendon de 212,58 km², kaj estas trapasata de la rivero Valdemembra, nome malgranda rojo kiu elfluas en la riveron Júcar, kaj kiu trapasas la urban kernon, kaj estas sur ties fluejo romia ponto. La suda limo de la teritorio estas markita de la rivero Júcar, kun longo de 33 km, kies norda bordo markas la municipan teritorion.
Historio
La plej gravaj restoj estas de vilao romia situa en la loko konata kiel "Casa de los Guardas". En tiu vilao oni trovis mozaikojn kiuj aktuale estas ekspoziciataj en la Arkeologia Muzeo de Albacete. Estas ankaŭ romia ponto super la rivero Valdemembra. Ŝajne ĝi formis parton de antikva ŝoseo kiu trapasis la municipan teritorion. La ponto estas uzata aktuale kaj ties konservado estas sufiĉe bona.
La aktuala vilaĝo estis fondita de lokanoj de Villanueva de la Jara je antikva domaro nomita "Casas de Cuarto Alto", meze de la 15a jarcento.
En la municipaj balotoj venkas plej ofte la maldekstro.
La Mava Lingvo
La Mava Lingvo: Neologismoj kaj Malneologismoj en Esperanto (el mava, t.e. malbona) estas titolo de eseo verkita de Jorge Camacho, publikigita en 1999 en la libro Lingva Arto. De oktobro 2007 troviĝas iom aktualigita versio en la blogo de ĝia aŭtoro.
Ĝi estas parte respondo al la libro La Bona Lingvo, de Claude Piron. Jorge Camacho kritikas ideojn de Claude Piron.
Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj
La Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj estas libro eldonata ĉiun duan jaron, kiu listigas la biologiajn speciojn plej endanĝerigitaj de formorto kaj grupigas la konservan statuson de ĉiuj biologiaj specioj de la mondo. La internacia ruĝa listo estas eldonata de la organizaĵo Internacia Unio por la Konservo de Naturo, kiu arigas 83 ŝtatojn, 108 registarajn kaj 766 neregistarajn organizojn, el kiuj multaj membras en entute 81 fakaj internaciaj asocioj, kaj krome pli ol 10.000 ekspertojn kaj sciencistojn el pli-malpli ĉiuj ŝtatoj de la mondo.
Konsilio de Cent
La Konsilio de Cent (en kataluna origine Consell de Cent) estis la institucio de municipa memregado de la urbo de Barcelono el la 13a jarcento; ĝi havis tiun nomon, ĉar ĝi estis formata de asembleo de cent civitanoj, kvankam ties kvanto pliiĝis laŭ la paso de la jaroj.
Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj
Pri birdoj en 2014
El 10.425 birdospecioj tutmondaj 13% estas minacata je formorto: 213 draste endanĝerigitaj, 419 endanĝerigitaj kaj 741 vundeblaj. Krome 140 estis konsideritaj formortintaj kaj 5 formortintaj en naturo.
(5729) 1988 TA1
(5729) 1988 TA1 estas ankoraŭ sennoma asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Imitulo
Imitulo estas aktoro, kiu enkorpigas veran rolulon, ekzistantan en la realo, tiel ke li imitas ŝiajn voĉajn kaj korpajn movadojn.
Plech
Plech estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bayreuth kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Imitulo
La termino kutime rilatas al profesia komika amuzisto, kiu specialiĝas pri portretado de tiaj roluloj kaj kiu disvolvis ampleksan repertuaron de roluloj, kaj ne nur unu, kaj ofte eĉ aldonas novajn rolulojn al sia repertuaro, por resti flank-al-flanke kun aktualaĵoj. La roluloj estas prezentitaj kiel parto de satira kaj parodia spektaklo, desegnita por kritiki la realan rolulon (kiu kutime estas publika figuro, politikisto, ktp).
Édouard Roche
Li estas konata por du studadoj, gravaj pro nuna astrofiziko sed tute neglektaj en lia tempo: la stabileco de kosma korpo submetita al tajda forto, kaj la geometrio de la gravita kampo estigita de sistemo de du korpoj.
Lia familio estis asociata al la Universitato de Montpeliero de pluraj generacioj. Tie li doktoriĝis en 1844, iĝis instruisto en 1849 kaj profesoro en 1851.
Krom mallonga periodo en Parizo, invitita de Augustin Louis Cauchy, Édouard Roche havis malmulte da kontaktoj kun la tiama sciencistaro, pro tio li interesiĝis al ŝajnataj seninteresaj problemoj. Elektita dumviva korespondanto de la Franca akademio pri Sciencoj en decembron, 1873, li neniam estos elektita kiel dumviva ano de tiu akademio. La, li ricevis nur unu baloton, tiu de François Félix Tisserand. Li mortis pro pneŭmonio post du tagoj.
Liaj laboroj
Krom Félix Tisserand, Henri Poincaré, George Howard Darwin kaj ties disĉiplo James Hopwood Jeans insistis pri la laboroj de Roche, kiuj temas pri:
Li faris ankaŭ studojn pri la regiono de gravita influo de planedo, en kiu povas orbiti satelito. Tiu laboro estis kompletita far de la usona astronomo George William Hill, kiu formalizis la nocion de sfero de Hill.
Honoroj
Oni donis lian nomon al alfrapa kratero sur la malantaŭa flanko de la Luno, kaj al alia sur Fobo (satelito de Marso).
Dua Kabineto Imre Nagy
Dua Kabineto Imre Nagy (politikisto) [nadj] estis la unua registaro dum la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon dum la revolucio pli ol semajnon. Spite la okazintaĵojn, tiu kabineto ne portis signifajn ŝanĝojn.
Historio
Vespere de la 23-an de oktobro komenciĝis la revolucio. En la sekva tago la prezidanta konsilio nomumis denove Imre Nagy prezidanto de ministera konsilio (komprenu ĉefministro), ĉar la popolamaso postulis forigon de Kabineto Hegedüs kaj diversajn demokratajn ŝanĝojn. Nagy komence transprenis la Hegedüs-ministrojn, signifa ŝanĝo okazis nur post tagoj. Nagy volis atingi hejmenvenon de la Ruĝa Armeo, kiu estis en Hungario senrajte, li denove volis krei reformojn, sed lia plej grava tasko estis fini la armilajn batalojn. Radio Libera Eŭropo akre kritikis tiam laboron de Nagy, tiam la radio ne estis ĵamita kaj ĝi estis la plej grava informa fonto.
Imre Nagy prenis pakaĵon kaj forlasis la familion diranta: kelkajn tagojn mi pasas en la parlamentejo. Tie li konstante debatis kun la revoluciuloj, neniam plu li hejmenvenis.
Ponto Chongnyu
La Ponto Chongnyu estas voja ponto en Pjongjango, kiu konektas la urbajn distriktojn Moranbong-guyŏk, Chung-guyŏk kaj Taedonggang-guyŏk trapasinte la insulon Rungna. La ponto estis konstruita inter 1989 kaj 1994. Ĝia tuta longeco estas 450 metroj.
Ortaffa
Ortaffa (Ortafà, Hortafà) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ortaffanencs.
(24212) 1999 XW59
Ĉar ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas ano de la "Greka Tendaro".
Yasuhiro Yamamura
Yasuhiro Yamamura (山村 泰弘, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Mito HollyHock, Gunma FC Horikoshi, Okinawa Kariyushi FC, Gainare Tottori, SC Tottori Dreams kaj Maruyasu Okazaki.
Ceremonio de transiro
Ceremonio de transiro estas ceremonio akompananta transiron.
La ceremonioj malsamas laŭ kutimoj kaj kulturoj. Ili akompanas la ĉefajn etapojn en la homa vivo, kiel estas
Fildu de Jos
Fildu de Jos [fildu de ĵos] (hungare: Alsófüld) estas komunumo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 501 loĝantojn (rumanoj), en 1956 778. Ĝia unua mencio estas el 1249. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre apartenas al ĝi Fildu de Mijloc, Fildu de Sus kaj Tetișu.
La vilaĝo Fildu de Jos estas laŭ sia loĝantaro la plej malgranda el la kvar partoj de la komunumo.
Sicga
Sicga (m. la 22-an de februaro 793) estis potenca nobelo de Northumbria, Anglio.
En 786 li ĉeestis eklezian konsilion en Northumbria estratan de legato de la papo.
La 23-an de septembro 788 li mortigis Aelfwald la 1-an, reĝon de Northumbria. (Tiuepoke Northumbria ege suferis pro kvereloj inter la plej potencaj familioj, kaj oftis detronigo de reĝoj.)
Laŭ Simeono de Durham li sinmortigis. Malgraŭ tio, kaj malgraŭ sia mortigo de reĝo, li entombiĝis en la abatejo de Lindisfarne.
7110 Johnpearse
7110 Johnpearse estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la nova observatorio de Perto, en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Marshall Pearse, mekanisman teknikiston en la observatorio de Perto de 1981 al 2006.
Isao Dobashi
Isao Dobashi (土橋 功, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Gommegnies
Gommegnies estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 002 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Gommegnies estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Gommegnies troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Gommegnies etendiĝas sur 15,78 km². Ĝi estas trafluata de la rivereto Aunelle, branĉo de la rivero Escaut.
Historio
Pro sia situo apud la enirejo de la forsto Mormal, Gommegnies estis malnovtempe "ĉefurbo de la lignoŝuistoj".
Vidindaĵoj
Viziteblas en Gommegnies kelkaj historiaj vidindaĵoj, interalie la preĝejo Dipatrino, multaj kapeloj kaj kalvaria skulptaĵo. Je ĉiu unua dimanĉo de junio estas organizita la "fojro de la unukorno", okaze de kio kunveniĝas multaj brokantistoj.
Administrado
Gommegnies apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Baldassare Longhena
Baldassare Longhena (1598-1682) (naskiĝis en Venecio, 1598 - mortis en Venecio, en la 18-a de februaro 1682) estis itala arkitekto kaj skulptisto en la Respubliko de Venecio. Li troviĝas inter la plej renomaj kaj signifoplenaj arkitektoj de la Baroka Arkitekturo.
Dogliani
Dogliani estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Cuneo kaj la regiono Piemonto. Najbaraj komunumoj estas Belvedere Langhe, Bonvicino, Bossolasco, Cissone, Farigliano, Lequio Tanaro, Monchiero, Monforte d'Alba, Roddino kaj Somano.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Lhotky (Hostěnice)
Lhotky estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Hostěnice en distrikto Brno-provinco. Ĝi troviĝas surrande de Drahana montetaro, proksimume 5,5 km norde de Hostěnice. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 6 adresoj.
Lhotky situas en katastra teritorio Hostěnice kun areo 20 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
Beauvain
Beauvain estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Castronuevo de Esgueva
Castronuevo de Esgueva [kastroNŬEbo desGEba] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Valle del Esgueva (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. Castronuevo de Esgueva estas etimologie komprenebla kiel Nova Kastrumo (kastelo, fortikaĵo) de E..
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 379 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed en la lastaj jardekoj akiris loĝantaro pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj kreado de aparta domaro de novaj loĝejoj nome Urbanización Los Álamos (La Poploj). Ĝi distas 15 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kio ebligas facilan komunikadon kaj servojn.
Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 15a-17a jarcentoj.
Gargano
La Gargano estas promontoro (provinco de Foggia) en Italio. Parto de ĝi estas nacia parko.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1974
La 19-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 6-an de aprilo 1974 en Brajtono (Britio). Denove (por la 5-an fojon) Britio aranĝis la konkurson malgraŭ la venko de Luksemburgio. Denove (por la 4-an fojon = rekordo) la prezentistino nomiĝas Katie Boyle.
Oni rekondukis la sistemon de juĝo kiu jam validis inter 1957 kaj 1961, kaj inter 1967 kaj 1970: Ĉiu lando havis juĝistaron de dek juĝistoj kies ĉiu donis unu punkton al amatan kanton. La malnova sistemo alportis konitan fenomenon, la punktajn egalecojn: tri 4-aj vicoj, du 7-aj vicoj, du 9-aj vicoj kaj kvar 14-aj vicoj.
De la unua atribuado la tabelo estis dominata per grupo kies la anoj nomiĝas Agnetha, Björn, Benny kaj Annifrid. Kun Waterloo, la plej sukcesa kanto de la Eŭrovido-historio, ABBA atingis la ponton al monda sukceso. Estis la unua venko por Svedio.
Plaue
Plaue estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Geratal/Plaue. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
La unua endokumenta mencio estis en 1273; la situo de Plaue ĉe la malnova komerca vojo inter Erfurto kaj Nurenbergo favoris por ĝia historia graveco. Urbajn rajtojn la plaue-anoj ricevis en la jaro 1335, per kio montris la bavara reĝo Ludoviko sian amikecon al la grafoj de Schwarzburg. Paralele oni rajtis organizi publikan bazarojn. La ĉefa vidindaĵo de Plaue estas Kastelo Ehrenburg kiun posedis dum jarcentoj la schwarzenburg-aj grafoj, sed la plej malnova konstruaĵo tamen estas la protestantisma Kirko Nia kara Sinjorino (11-a jarcento). El la jaro 1440 datumas la katolika Sigismundo-kapelo kiun oni nun ne plu uzatas liturgie. Krom ŝtonaj restaĵoj (i.a. ankaŭ restoj de la ĉirkaŭfortikaĵo) brilas naturaj tezoroj. En la akvoza kaj idilieca ebenaĵo Plauescher Grund ene de la valo Geratal fontas multaj fontoj, el kiuj plej gravas Karl-Marien-Quelle (mineralakvo) kaj Kaiser-Günther-Quelle (sulfura akvo). Pro tro oftaj superakvegoj sur la dekstra bordo de la rivero Gera la loĝantoj iam akutranslokiĝis super la maldekstra riverbordo ĉe piedon de la ĉefa monto Hausberg. Tie oni ankoraŭ vidas spurojn de la urbomuroj.
Verŝajne eksetlis surloke la Vendoj allogitaj per la abunda akvo, la pratoj, la arbaroj, la salfontoj norde de la urbo. Jam en la 13-a jarcento menciitis salboligejo kiu riĉigis la loĝantojn. Tion memoras ĝis hodiaŭ la vojnomo Lädergasse, kie ŝarĝitis la aferoj. En la 17-a jarcento estis provoj reveki la salboligado dum longa lamo produktada. Aliaj okupiĝoj estis agrikulturo, bestobredado kaj metiado. Monaĥoj eĉ kultivis vitojn, kiu haltiĝis post la Tridekjara milito. Ĝis ja jaro 1280 regis du grafoj de Käfernburg, kies bienoj dividitis. Guntero la 8-a akiris kaj Arnstadt kaj Plaue, kies filinoj vendis Plaue al la grafoj de Schwarzburg. Ili konstruigis en 1324 Kastelon Ehrenburg kiu enloĝitis ĝis 1500 kaj detruitis en la jaro 1632. La pestepidemo de la 17-a jarcento mizerigis la urbon same kiel la Tridekjara milito memkompreneble.
En 1816 konstruo de porcelanaĵ-fabriko resanigis ekonomie la urbon; ĝi funkciis ĝis 1996. La plaue-a porcelano hodiaŭ fabrikatas en Volkstedt apud Rudolstadt. En 1852 starigitis bierfarejo funkciinta ĝis la 1970-aj jaroj; ĝi forbrulis en 2001. La kadukan kastelon aĉetis Arthur von Schierholz, kie estis gastejo inter 1913 kaj 1988. Nuntempe la ruino ne plu vizitatas. Biendomon apudan de la Schierholz-oj forigis la socialisma administrado post la Dua mondmilito. Ankaŭ loka infanĝardeno estiĝis danke al la grandanimeco de la Schierholz-oj; ĝi festis sian datrevenon 100-an fondiĝan en 1996. Daŭre alvenis novaj metioj kaj entrepren(et)oj, ekz. fabrikoj pri cigaroj aŭ valizoj, blankigejo, sapofabriko. Gravis ankaŭ la apero de la fervojlinioj inter Plaue kaj Ilmenau respektive inter Erfurto kaj Ritschenhausen. Plaue tiamaniere iĝis trafiknodo. Post 1945 estiĝis diversaj loĝdomblokoj, nova lernejo, infanvartejo, naĝejo aperta, sportejo, kegloludejo, benzinstacio, aĉethalo. Post la Turniĝo restaŭriĝis diversaj stratoj kaj loĝejoj. Ankaŭ nova fajrobrigadejo konstruitis kaj trinkakvo-provizejo. Ŝraubfabriko Siebelist kaj vandtapiŝglufarejo Sieder eĉ pligrandiĝis. Nove alvenis la medicinaĵteknikfabriko Vivisol. Multaj plaue-anoj estas pendollaboristoj ĝis Arnstadt kaj Erfurter Kreuz.
Etila 4-acetilbenzoato
Etila 4-acetilbenzoato aŭ etila 4-acetilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Acetilbenzoata acido kaj etanolo. Etila 4-acetilbenzoato estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 4-acetilbenzoato prezentas oksigenatomon ligitan al 3 grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Robin Fox
Fox publikigis verkon, The Imperial Animal, kun Lionel Tiger en 1970, kiu estis unu el la plej fruaj kiuj defendis kaj montris evoluan alproksimigon al la kompreno de homa socia konduto. Lia filino Kate Fox verkis la internacian furorlibron Watching the English kaj lia filino Anne Fox estas la fondinto kaj direktoro de Galahad SMS Ltd. en Unuiĝinta Reĝlando.