cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teŝina princlando
Ŝanĝoj de pozicio de Teŝinio
Rilate al Prusio Teŝinio pozis en militoj je aŭstria heredaĵo al rezisto, precipe pro nesentema konduto de la soldataro rilate al la loka loĝantaro. Teŝinio fine restis diference de plimulto de Silezio parto de Aŭstria Silezio, kiu estis administrata de nove establita Reĝa ofico en Opava. Ŝanĝon de pozicio de Teŝinio alportis ankaŭ alligo de Galicio en la jaro 1772, pro kio denove kreskis komunika signifo de tiu ĉi regiono, kio montriĝis eĉ de konstruado de imperiestra ŝoseo el Olomouc ĝis Lvovo, kiu kondukis tra Frýdek, Teŝino kaj Bielsko.
Regado de Jozefo la 2-a alportis en la jaro 1781 ne nur nuligon de servuteco, sed ankaŭ religian toleremon por la teŝinaj protestantoj, kiuj povis aranĝi proprajn publikajn diservojn kaj kiuj eĉ sur la teritorio de Teŝina princlando fondis dek evangeliajn municipojn. La sekvantan jaron estis farita administra reformo, dum kiu Aŭstria Silezio estis kunigita kun Moravio en Landon Moraviasilezian, kiu estis dividita en regionojn. La teritorio de Teŝina princlando kaj la orienta parto de Opava duklando enfalis sub administradon de hetmanujo de Teŝina regiono. Sed ĝis la jaro 1918 Teŝina princlando lasis por si statuson de krona lando.
Ŝanĝo de la 18-a jarcento kaj la 19-a jarcento estis en signo de subulaj maltrankviloj, kaŭzitaj precipe pro transiro al la t.n. racionala arbara mastrumado kaj limigado de la valaĥia paŝtistado, kaj trairoj de soldataroj partoprenantaj en napoleonaj militoj. La franca invado eĉ postulis en la jaro 1805 dumtempan alilokigon de viena kortego en Teŝinon.
Evoluo de industrio kaj naciismo
Post fino de la napoleonaj militoj okazis en Teŝinio abrupta ekonomia evoluo. La riĉeco de montaraj arbaroj kaj malprofunde metita erco ebligis kreskon de metalurgio, evoluis ankaŭ teksaferoj kaj distilfarado. Sed kritika nerikolto de terpomoj en la 40-aj jaroj kaŭzis malsategon, disvastigadon de epidemio, sed ankaŭ disvastigadon de revoluciaj ideoj inter la loĝantaro, kaj do pro eksplodo de revolucio en 1848 aperis ankaŭ ŝtormoj en teŝinaj grandbienoj.
Sed eĉ spite al sia malvenko la revolucio alportis ŝanĝojn. En 1849 estis establita Lando Silezia, pri kies aŭtonomio zorgis Silezia landa asembleo, kiu anstataŭis krom alia nobelaran asembleon en Teŝino. Teŝinio mem estis dividita en kvar politikajn distriktojn (Bielskan, teŝinan, bohumínan kaj fryštátan).
La industrio denove komencis ekflori. Disvastiĝis en ĝi precipe minado de nigra karbo, metalurgio kaj metalprilaboranta industrio. Estis ankaŭ trafikigitaj kelke da fervojoj, el kiuj la plej signifa estis Norda fervojo de imperiestro Ferdinando, kiu kunigis Vienon, Bohumínon, Krakovon kaj Lvovon. En rapide evoluantajn regionojn transloĝiĝis loĝantoj ne nur de montarriĉa parto de Teŝinio, sed ankaŭ el Galicio, do en la jaro 1869 Teŝinio enviciĝis inter la plej dense loĝigitaj regionoj en la ĉeĥaj landoj.
Kun la ekonomio evoluis ankaŭ nacia movado. Ĉeĥoj kaj poloj estis ofte devigitaj kunlabori komune kontraŭ la germanigaj klopodoj de ŝtataj oficoj, sed la pola nacia movado estis pli aktiva kaj ĝi akiradis pli da samideanoj. De komence de la 20-a jarcento poste la streĉo inter la ĉeĥaj kaj la polaj naciistoj akriĝis. Kreskantaj estis ankaŭ sindikataj movadoj, kiuj aranĝis en la jaro 1890 en la tuta regiono grandan strikon.
La situacio akutiĝis kun la Unua Mondmilito, kiam fine en reago al subpremo de la politika kaj sindikata agadoj kaj malboniĝantaj vivkondiĉoj eksplodis en la jaro 1917 strikoj kaj malsatŝtormoj. Kun la disfalo de Aŭstrio-Hungario en la jaro 1918 pereis ankaŭ la Teŝina princlando. Disputo pri tio, ĉu Teŝinio alliĝos al Pollando aŭ al Ĉeĥoslovakio fine kulminis en la jaro 1919 per septaga milito, kies sekvo estis divido de la historia tutaĵo de Teŝinio inter du ŝtatojn.
Tierra Nueva
Tierra Nueva estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tierra Nueva. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24043.
Tierra Nueva signifas en la hispana "Nova Tero".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8998 loĝantojn. El tiuj estis 4148 viroj kaj 4850 virinoj. La komunumo havas surfacon de 505,46 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1780 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 358,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8257 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,21 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 8257 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 8153 apartenis al la katolika religio kaj 4 al la evangelia religio. 100 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Liedersdorf
Liedersdorf estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urba komunumo Allstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 apartenis al la antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. La 30-an de junio 2013 la loĝloko havis 273 loĝantojn.
Ineu (Cârța)
Ineu [ineŭ] (hungare: Csíkjenőfalva [ĉikjenofalva]) estas vilaĝo en Rumanio laŭ la rivero Olt norde de Miercurea Ciuc.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 2 237 loĝantojn; en 1992 1 929 loĝantojn (98 % da hungaroj). Administre ĝi apartenas al Cârța, kun kiu ĝi tute kunkonstruiĝis. Preter Ineu iras la rumana nacia vojo DN12 kaj la fervojo inter Miercurea Ciuc kaj Toplița.
Historio
Ĝia unua skriba menciaĵo estas el 1334. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye). Dum somero de 1907 Béla Bartók kolektis tie 30 tekstajn kaj intrumentajn popolmelodiojn.
Tanigawa Nagaru
TANIGAWA Nagaru (谷川流 [tanigaŭa nagaru]; 1970 -) estas Japana romano-verkisto. Li naskiĝis en Hjogo-prefektujo. Li diplomitiĝis en la jura fakultato de Kwansei-Gakuin-Universitato.
La Verrière
La Verrière [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 5,993 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
La Verrière troviĝas proksimume sudokcidente de Versailles,  sudokcidente de la centro de Parizo kaj  nordoriente de Rambouillet. La najbaraj komunumoj estas Élancourt nordoriente, Le Mesnil-Saint-Denis sudoriente, Coignières okcidente kaj Maurepas nordokcidente.
La Verrière havas stacidomon, kiu ebligas iri al:
August Grotefend
August GROTEFEND (naskiĝinta la en Ilfeld, mortinta la  en Göttingen) estis germana filologo kaj pedagogo.
Maria Manuela de Portugalio
Maria Manuela de Portugalio (Koimbro, Portugalio; 15-a de oktobro de 1527 - Valladolid, Hispanio; 12-a de julio de 1545) kunprincino de Asturio kaj infantino de Portugalio, pro sia edziĝo kun la tiama princo Filipo la 2-a, filino de la arkidukino Katerino de Aŭstrio, infantino de Hispanio kaj fratino de Karlo la 1-a de Hispanio kaj 5-a de Germanio; kaj de Johano la 3-a de Portugalio.
August Grotefend
Vivo
La nevo de Georg Friedrich Grotefend studis en Göttingen kaj iĝis en 1821 instruisto ĉe la lernejo Paedagogium en sia naskiĝurbo kaj en 1831 lernejestro de la gimnazio de Göttingen. Krome oni dungis lin ekde 1835 kiel eksterorda profesoro universitata.
Li verkis: »Materialien lateinischer Stilübungen« (Hannover 1824, kun komento en 1825); »Grundzüge einer neuen Satztheorie« ((Hannover 1827); »Ausführliche Grammatik der lateinischen Sprache« (Hannover 1829–30, en du partoj); »Lateinische Schulgrammatik« ((Hannover 1833).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 8. Leipzig 1907, p. 430 (interrete ĉi tie)
Dunapataj
Situo
Dunapataj situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Baja-Budapeŝto, fine de fervojo el Kunszentmiklós. La Danubo preteriras, ĉe la grandvilaĝo iamaj riverbranĉoj troviĝas. Budapeŝto troviĝas 103 km-ojn. Apud la grandvilaĝo troviĝas lago Szelidi, kiu estas tutlande fama feriejo kaj banloko.
Historio
La komunumo estis unue menciita en 1145. En la 17-a jarcento ĝi estis episkopa centro, en 1639 kampurbo. Dum la turka erao la urbeto pluvivis. En 1919 okazis ribelo kontraŭ la komunistoj, poste sekvis terura venĝo, estis pendumitaj 63 da homoj.
Famuloj
En la iam nomata Pataj naskiĝis kalvinanaj episkopoj Sámuel Patai P. kaj János Patai.
Ilona Dorián
DORIÁN Ilona [doria'n] estis rumanuja hungara aktorino naskita en Kluĵo la 14-an de septembro 1927 - mortis la 26-a de aŭgusto 2001.
Madono de Kievo
La Madono de Kievo estas la ikoneca bildo de virino mamnutranta infanon dum ŝirmado en la metroo de Kievo por ŝirmi sin kontraŭ la bombado de la ĉefurbo de Ukrainio fare de rusaj trupoj en 2022, dum la invado fare de la Armitaj Fortoj de Rusia Federacio.
Fotita de ĵurnalisto András Földes, la bildo de la mamnutranta ukraina virino iĝis furora, iĝante kaj ilustraĵo de humanitara krizo kaj maljusta milito, kaj fonto de inspiro por pentrado de ikono elmontrita en katolika preĝejo en Mugnano di Napoli kaj transformita en artan simbolon de rezisto kaj espero.
Historio
En la fruaj tagoj de la milito de Rusio en Ukrainio, la bildo de 27-jara Tetjana Bliznjak mamnutranta sian trimonatan filinon Mariĉka en la subteraj tuneloj de la Kieva metroo, kie ŝi ŝirmis sin kontraŭ bombadoj, estis rimarkita kaj spontanee fotita de hungara ĵurnalisto András Földes kiam kontraŭaviadilaj sirenoj bruis superkape. La virino, kune kun ŝia edzo kaj infano, estis subtere ekde la. Kvankam ili laŭsupoze evakuis la 26-an de februaro, ili ne povis forlasi la tunelon kie ili trovis ŝirmejon pro la batalado.
La foto iĝis furora kaj estis rimarkita, estante kunpartigita eĉ de la oficiala retejo de Vatikano. Inter la homoj, kiuj rimarkis ŝin, estis la ukraina artisto el, Marina Solomennikova, la temo de la ikoneca bildo de la virino estis uzata de ŝi kiel fonto de inspiro por portreto de la Virgulino Maria mamnutranta sian bebon. En la bildo, la kapuĉo de la ukraina virino iĝis la vualo de Maria, ŝia kapo estante prezentita antaŭ metromapo. La, la artisto afiŝis la kreitan portreton, rete.
Laŭ peto de la jezuita pastro Vjaĉeslav Okun, kopio sur kanvaso de la portreto, titolita de li Madono de la metroo, alvenis en Italio por esti konservita kie la pastro devis servi. La Sanktan Ĵaŭdon, la ĉefepiskopo de Napolo konsekris la pentraĵon kiel objekton de kulto, la ikono estanta ekspoziciita en la preĝejo Sacro Cuore di Gesù en Mugnano di Napoli, kie ĝi akiris la kromnomon de la Madono de Kievo. La ikono estis konsekrita antaŭ ol Papo Francisko konsekris Rusion kaj Ukrainion al la Senmakula Koro de Maria la.
Poste, Tetjana Bliznjak rifuĝis en Lvivo.
Signifo
La bildo fariĝis kaj ilustraĵo de humanitara krizo kaj maljusta milito, kaj simbolo de la espero kaj silenta rezisto de Ukrainoj.
Siavice, la portreto fariĝis simbolo de moderna Virgulino Maria, kiel la patrino de Jesuo de Nazaret kiu rifuĝis de la minaco de Herodo, hodiaŭ rifuĝas de la perforto de milito kaj mamnutras sian bebon kiel ŝi.
(19350) 1997 CU28
(19350) 1997 CU28 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
István Szőnyi
Ne miskomprenu kun István B. Szőnyi!
István Szőnyi [iŝtvAn sOnji], hungare Szőnyi István estis eminenta hungara pentristo, membro de Societo Szinyei Merse Pál.
István Szőnyi naskiĝis en Újpest en la 17-an de januaro 1894, kiel Schmidt István apartenanta al la germana minoritato. La familio prenis hungarecan nomon Szőnyi en 1898. Li mortis en Zebegény, en la 30-an de aŭgusto 1960.
Vivo
István Szőnyi lernis pentroarton en Budapeŝto kaj en Artkolonio de Nagybánya, poste li finbatalis la 1-an mondomiliton. Li unuafoje ekspoziciis en 1920. Ekde 1923 li vivis en Zebegény, kie li ofte elektis la lokajn temojn. En 1937 li ekinstruis en la Hungara Belarta Altlernejo. Dum la 2-a mondmilito li helpis la judojn. Li ricevis premion Kossuth en 1949.
Ruĝventra turdo
La Ruĝventra turdo (Turdus rufiventris) aŭ ankaŭ simple Sabiao, nomo kiu en portugala lingvo difinas la Turdus rufiventris kaj estas ankaŭ bazo de la nomoj de pluraj specioj de turdoj de Brazilo, estas birdo de la Paseroformaj kiu loĝas en Sudameriko. Ĝia ruĝkolora ventro donas al ĝi la nomon (ankaŭ en la latina scienca nomo) kaj ĝia kanto estas tre belsona. Ĝi estas trovebla en centra kaj orienta Brazilo, Bolivio, Paragvajo, Argentino kaj Urugvajo. Ĝi vivas en riverbordoj, ceradoj, bovejoj kaj fruktoĝardenoj. Ĝia dieto enhavas insektojn kaj vermojn kaj karnajn fruktojn.
Ruĝventra turdo kiel simbolo de Brazilo
La Ruĝventra turdo (Turdus rufiventris) estas pere de landa dekreto ekde la 3a de oktobro de 2002 simbolo de la birda faŭno de Brazilo kaj laŭ la brazila popolo la nacia birdo de Brazilo. Tiu birdo estas ankaŭ pere de la sama dekreto la birda simbolo en la 5a de oktobro dum la Birda Tago (en portugala Dia da Ave) en Brazilo.
La kanto de la Sabiao estis temo de la poemo de Antônio Gonçalves Dias Canção do Exílio (tradukita al esperanto Kanto de l' Ekzilo de Francisko Valdomiro Lorenz):
Peco de la Kanto de l' Ekzilo
Mia lando havas palmojn, Kie kantas sabia'. Birdoj tie ĉi kantantaj, Tiel ne belsonas ja.
Walter Matthau
Walter MATTHAU (naskiĝis la 1-an de oktobro 1920 en Novjorko, mortis la 1-an de julio 2000 en Santa Monica, Kalifornio) estis usona aktoro.
Li ĉefe brilis per sia komedia talento, ofte kun Jack Lemmon kiel filmpartnero.
Distrikto Nowy Dwór Gdański
Distrikto Nowy Dwór - pole powiat nowodworski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Pomerio de Pollando, situanta ĉe la balta maro. Distrikta centro estas la urbo Nowy Dwór Gdański. Fine de en la distrikto vivis.
Stall
Stall estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Polán
Toponimio
La toponimo “pola” aludas al “puebla” (vilaĝo aŭ fakto reloĝigi), nome kristana reloĝigo farita inter la Reconquista de Toledo fare de Alfonso la 6-a kaj la posta ampleksigo de la limoj sude de la rivero Taĵo, jam sub la regado de Alfonso la 7-a, kiu dividis la teritorion en kvar partoj, unu por la mozarabo Domingo Abumelec, kaj tri por la mozarabo Miguel Azarafi, kiu disdividis la duonon inter 46 lokanoj kiuj danke al permesila dokumento fondis Polán.
Endre C. Turáni
Endre Czimbolinecz naskiĝis la  en Nyíregyháza, li mortis la  en Szolnok.
Polán
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Polaneco. La censita populacio en 2011 estis de 4.032 loĝantoj kaj la denseco estas de 25,41 loĝ/km².
Situo
Polán estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 648 m; je 17 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 158.70 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°47′18″ N 4°10′0″ Ok.
Endre C. Turáni
Biografio
Endre C. Turáni frekventis komercan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste sen abituriento li akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Li debutis en trupo de Lajos Köpeczi-Boócz. En la 1930-aj jaroj li havis rolojn en pluraj malgrandaj teatroj en Budapeŝto, dum la 2-a mondmilito plej ofte li estis figuranto en filmoj. Dum la frua socialismo li estis deklarita riĉa kamparano, tial li estis deportita. Ekde 1959 li apartenis al Teatro Szigligeti (Szolnok). Lia filo iĝis aktoro.
Polán
Geografio
Limas kun la municipaj teritorioj de Burujón, Albarreal de Tajo, Argés, Toledo, Guadamur, Casasbuenas, Noez, Totanés, Gálvez kaj La Puebla de Montalbán, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En la proksimeco oni trovis restojn de la epoko de la Romia Imperio, kaj pli precize funebran steleon, ceramiko, kaj monerojn de la epoko de la imperiestro Trajano. Estas dokumentoj de du bataloj okazintaj proksime en la epoko de romaigo kun respektivaj malvenkoj de la indiĝenoj kaj de du postaj romiaj setlejoj ambaŭflanke de la rivero Taĵo, favore de la multaj proksimaj ŝoseoj. Tamen ne estas restoj de la epoko de visigotoj (spite proksimecon de Toledo kaj de Guadamur) aŭ de araboj.
Dum la Reconquista, la zono de Polán pluestis strategia. En 1085 Alfonso la 6-a okupaa Toledon kaj decidas donaci la terojn de la aktuala Polán, inklude spezojn, al la Eklezio (Libro de los Privilegios de Toledo, 1086). Komencis tiam la reloĝigo, fare ĉefe de kastilianoj, sed ankaŭ de la lokaj mozaraboj kiuj vivis en la ruraj areoj ĉirkaŭ la urbo de Toledo. La luktojn inter ambaŭ grupoj (venintaj kastilianoj kaj lokaj mozaraboj) solvis la reĝo pere de la foruo Fuero de los Mozárabes redaktita en Toledo en 1101. La islamanoj klopodis rekuperi siajn terojn por klopodi reveni al Toledo, kaj okazis du gravaj bataloj: unu ĉe Pulgar, la 3a de aŭgusto de 1114, kaj alia en Polán la 21a de aŭgusto de 1116, ambaŭ de necerta rezulto laŭ la historiistoj. Pro la situacio de neestabileco, oni decidis la konstruon de defendaj turoj, kiaj tiuj de Guadamur kaj Cervatos, por garantii la sekurecon de kamparanoj kaj loĝantoj de la zono. En Polán, kiel ĉe Guadamur, tiuj konstruaĵoj ampleksiĝis iom post iom ĝis iĝi kasteloj. Alfonso la 7-a donis la teritorion, kiel vilaĝo reĝa, al du mozaraboj, kiel pago al ties servoj: nome Miguel Asarafi kaj Domingo Abumelec. LA unua akiris tri kvaronojn de la totalo, kaj, sen laŭleĝaj filoj heredontoj, donis la duonon el kio tiam estis Polán al 46 lokanoj pere de permesila dokumento (1157); la alian parton dediĉis Asarafi al zorgo de malriĉuloj kaj kristanaj prizonuloj, kaj poste pasis al la Ordeno de Kalatravo, kiu respondecis ankaŭ pri la kastelo. La superulo de la Ordeno denoncis antaŭ la reĝo Ferdinando la 3-a en 1248 ke la urbestroj de Toledo ŝtelregis sian terenon: la proceso finas kun la posedo de Polán en manoj de la Ordeno, kvankam civile kaj administre ĝi apartenas al Toledo. En la 15a jarcento la kastelo, jam sen defenda utilo, abandoniĝis, kaj ekestis dum pli da unu jarcento posedo de la markizoj de Cerralbo. Polán ne akiris la titolon de vilaĝo, kaj preferis pluturniĝi al la juĝistaro de Toledo senecese.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj lokoj de la provinco kaj de la regiono eksuferis elmigradon, senloĝigon kaj maljuniĝon de la populacio, kiu draste oniĝis. Sed ĉe la kazo de Polán, la populacio regule kreskis dum la tuta jarcento el pli da 2,000 komence de la jarcento, al la nunaj 4,000, tio estas, ĝi duobliĝis.
En la 19a jarcento oni suferis la malfacilaĵojn kaj socipolitikan neestabilecon okazigitajn de la Hispana Milito de Sendependiĝo kaj de la procesoj de desamortización (bienliberigado): nome tiu de Pascual Madoz utilis ĉe Polán por ke la lokanoj disponu el spacoj por ĉasado, rikoltado de brulligno kaj paŝto. Oni liberigis ankaŭ la kastelon kaj la posedojn de diversaj monaĥejoj toledaj, krom la grandajn bienojn de la municipa teritorio (nome Alpuébrega, Daramazán, Portusa, Ventosilla).
En 1925, la verkisto Félix Urabayen parolis pri Polán en la ĵurnalo El Sol: "Hay miles de olivos alineados en hondos surcos, rectos, erguidos, formando escuadrones que se pierden casi en las amoriscadas calles del pueblo. (...) El aspecto de Polán es pobre. La mejor prueba de que en el vecindario no abunda el papel del Estado es que no existen conventos dedicados a la enseñanza." (Estas miloj de olivarboj liniigitaj laŭ profundaj sulkoj, rektaj, staraj, formantaj rotojn kiuj preskaŭ perdiĝas en la maŭrecaj stratoj de la vilaĝo. (...) La aspekto de Polán estas povra. La plej klara pruvo ke en la loko ne abundas la rolo de la ŝtato estas ke ne ekzistas konventoj dediĉitaj al la instruado.) Li parolas pri la burĝaj domoj de la familioj Dorado, Corcuera, Arribas, Roa kaj Rueda, kaj la restos epitetas kiel "casitas humildes con sus corralillos de juguete" (malriĉaj domatoj kun ludkortetoj). Ĝi havis 600 anojn en ĉirkaŭ kvindek stratoj. Pri la kastelo diras Urabayen ke en ĝi naskiĝis la romano El abuelo, de Benito Pérez Galdós, kaj kiu en Polán li vizitis la nobeldomon de la dramaturgo Lope de Rueda.
G.I. Joe (leterkolombo)
G.I. Joe [ĝi-aj-ĝo] (24-an de marto 1943 en Alĝero - 3-an de junio 1961 en Detroit) estis mondfama leterkolombo de la usona armeo, servante en Norda Afriko kaj Italio. Dum la dua mondmilito ĝi apartenis al la US Army Pigeon Service. Tiu leterkolombo estas la plej fama apud Cher Ami.
Polán
Historio
La 30an de aŭgusto de 1926 enorma inundo dronigis kvin lokanojn, kiuj loĝis proksime de la rojo Conde, kiu trapasas la vilaĝon. Tiu inundo detruis 80 domojn, kaj la damaĝoj kostis duono da miliono de pesetoj.
G.I. Joe (leterkolombo)
Vivo
G.I. Joe servis kiel juna leterkolombo en Tunizio, precipe ĉe Bizerta, portante militistajn leterojn. Post kelkaj monatoj, ĝi estis translokigita al Italio.
Polán
Historio
La puĉo de la 18a de julio de 1936 komencigis la enlandan militon de 1936-1939, tragedia okazintaĵo por la popolo. Okazis multaj mortoj inter la dekstraj familioj (kies nomoj aperas en la omaĝa kruco de la preĝejo), kaj inter la maldekstraj (ne nur dum la milito, sed ĉefe dum la postmilito, en prizono, en koncentrejoj aŭ fuĝintaj al montaroj kiel gerilanoj; eĉ du polananoj mortiĝis en la Koncentrejo Mauthausen-Gusen, en la nazia Germanio). Dum la milito Polán estis kazerno de respublikaj trupoj kaj havis eĉ flughaveneton. Kiel ĉe aliaj lokoj, eĉ oni stampis proprajn monbiletojn de tri tipoj (ruĝa de 25 centimoj, verda de 50 centimoj kaj bruna de 1 peseto).
G.I. Joe (leterkolombo)
Vivo
La plej fama servo de G.I. Joe okazis la 18-an de oktobro 1943 en la itala urbeto Calvi Vecchia. La 56-a brita brigado sukcesis ekokupi la urbon sen pli granda germana kontraŭstaro, per kio la aliancanoj ne kalkulis. La usona armeo devintus helpi la britan armeon per aera atako je Calvi Vecchia. Ĉiu kontakto al la aliancanoj malsukcesis, pro tio oni komiis la leterkolombon G.I. Joe transporti la eventon. Ĝi flugis 30 km al la usona komanda apoga punkto en nur 20 minutoj kaj alvenis ankoraŭ ekstarto de la bombaviadiloj. Oni do pro tio tiel kalkulas, ke G.I. Joe savis vivon de pli ol 100 soldatoj kaj miloj de civitanoj (kio estas do troigo).
Surbaze de la servoj de G.I. Joe, ĝi ricevis en novembro 1946 feste la britan militistan medalon Dickin por bestoj, transdonita de Lordo-Urbestro de Londono. Ĝian postrestintan vivon, G.I. Joe plenumis en kolombejo de „Racing Pigeon Hall of Fame“ ĉe New York City, ekde 1957 en zoologia ĝardeno de urbo Detroit, kie ŝi mortis en aĝo de 18 jaroj.
Polán
Monumentoj kaj interesaĵoj
Elstaras la kastelo de Polán, la Ermitejo de Sankta Sebastiano, la preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo kaj senjordomoj de la familio Dorado, Corcuera, Romillo, kaj la Kolondomo kaj la Ĉendomo.
Filipo de Orléans
Filipo de Orléans, Duko de Orléans, Regento de Francio (franclingve Philippe d'Orléans), duko de Chartres, duko de Orléans (1701), duko de Valois, duko de Nemours kaj duko de Montpensier (naskiĝis la 2-an aŭgusto 1674 en Saint-Cloud - mortis la 2-an de decembro 1723 en Versailles) plenumis la regentecon de Francio ekde la morto de Ludoviko la 14-a (1715) ĝis la plenaĝeco de Ludoviko la 15-a.
Pulovero
Pulovero estas vesto kovranta la torson kaj la brakojn, senfenda, kiun oni surmetas traŝovante la kapon. La vorto devenas de la angla lingvo: pullover (to pull = tiri; over = super).
Puloveroj ekzistas el multaj fibroj, kiel ekzemple lano, kaŝmirlano, silko aŭ kotono. Ofte artefaritaj fibroj estas aldonitaj por pli bone konservi la formon. Plej ofte puloveroj estas trikitaj, nuntempe ofte maŝine trikitaj. Ankoraŭ nuntempe mantrikita pulovero estas bela donaco. Apartan famecon havas mantrikitaj puloveroj el Norvegujo kaj Araninsuloj
Filipo de Orléans
La Regenteco, en la historio de la Reĝlando Francio, antonomazie referencas al tiu periodo de regenteco instalita post la morto de Ludoviko la 14-a (1-a de septembro 1715) pro troa juna aĝo de lia nomunita heredanto: nome Ludoviko la 15-a, kiu tiam havis nur 5 jarojn kaj 9 monatojn. Tiu periodo estis rimarkinda pro sia progresemo, sed la kredindecon de la Ŝtato malfortiĝis. La Regenteco finis oficiale je la plenaĝeco de Ludoviko la 15-a (je 13 jaroj kaj 1 tago) en februaro de 1723, sed sekvis «politika regenteco».
Pulovero
Diversaĵoj
Iam, kiam edzino trikis puloveron por sia fiŝkaptista aŭ marista edzo, ŝi kuntrikis propran haron kiel bonŝancigaĵo.
Filipo de Orléans
Li estas, ĝis nun, kromnomita la Regento (le Régent).
Pulovero
Diversaĵoj
En Irlando kaj sur Guernsey oni aldonis la komencliteron de la viroj al la pulovero por ke post ŝippereo oni identigu ilin pli facile kiam la korpo estis pelita al la strando. Familitipaj trikmodeloj celis la saman sur la Hebridoj kaj la Araninsuloj.
12235 Imranakperov
12235 Imranakperov estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Je la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estas 3,20030552 , ĝi do orbitas ĉirkaŭ 45 700 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Rurey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Perenye
Perenye [perenje] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szombathely. Ŝajnas, la nomo fontas el la slava prvine loknomo. La vilaĝo germane estas Premrendorf/Brünnersdorf.
Bazaj informoj
Poŝta kodo: 9722
Submastro
Submastro estas malnova ŝipano de la departemento de ferdeko kiu estas responsa por la komponaĵoj de la ŝipokorpo. La Submastro superrigardas kaj kontrolas la aliajn membrojn de la ŝipferdeka departemento, kaj tipe li ne estas observisto, escepte ĉe ŝipoj kun malgrandaj ŝipanaroj. Aliaj taskoj varias depende el la tipo de ŝipo, ties ŝipanaro, kaj aliaj faktoroj.
Perenye
Bazaj informoj
Areo: 16 km²
Loĝantaro: 650
Situo
La vilaĝo situas inter Szombathely kaj Kőszeg, el tiu vojo mallonga sakovojo estas al la komunumo.
La Kordiego
La Kordiego estas revuo en Ido pri politiko, kulturo kaj socio. La revuo devenas de la revuo por gejoj kaj lesbaninoj La Kordiego Geyal, kiu ŝanĝiĝis al la hodiaŭa formo, por ĝenerala publiko.
Ambaŭ formoj aperis/-as minimume trifoje jare, neregule. Ĝia ĉefa redaktanto estas Hans Stuifbergen, Nederlando.
Perenye
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste vivis tie keltoj kaj romianoj. En Perenye konstruiĝis preĝejo pri Sankta Agota en 1756. La vilaĝo havas 2 kapelojn omaĝe al Nepomuka Sankta Johano kaj Sankta Vendelo.
Bergena Akvario
Bergena Akvario (en norvega 'Akvariet i Bergen') estas publika akvario en Norvegio. Ĝi situantas ĉe duoninsulo Nordnes en Bergen kaj estas unu el la turismaj allogaĵoj de la urbo. Kiam ĝi malfermiĝis la 27an de aŭgusto 1960, ĝi estis konsiderita la plej granda kaj plej moderna akvario en Norda Eŭropo.
Kitty Kéri
Kitty Kéri [kiti kEri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kéri Kitty estas hungara aktoro, voĉoaktoro, altlerneja instruisto. Ŝia origina persona nomo estis Katalin. Kitty Kéri naskiĝis la  en Budapeŝto.
Bergena Akvario
La komplekso estas hejmo por ĉirkaŭ 60 akvujoj de fiŝoj, maraj senvertebruloj, same kiel de tri eksteraj lagetoj por fokoj, pingvenoj kaj ciprinedoj kaj tropika branĉo kun reptilioj kaj simioj.
Kitty Kéri
Biografio
Kitty Kéri maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1991, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1995. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis István Horvai kaj Dezső Kapás. Ŝi pasis jardekon post la diplomo en Gaja Teatro, poste ŝi - kiel individuo - havis rolojn en pluraj teatroj (2005–2010). Inter 2010-2016 ŝi estis membro de Teatro Petőfi (Veszprém), poste ŝi instruis en Universitato de Kaposvár. Ŝi estas videbla aŭ aŭdebla ankaŭ en filmoj. Ŝi ricevis premion en 2005. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn.
Batalo apud Brenta
La batalo apud Brenta estis historie frua batalo de la madjaroj (paganaj hungaroj) kontraŭ iu okcidenta-eŭropa potenco, kontraŭ la itala reĝo Berengar la 1-a. la batalo okazis la 24-an de septembro 899.
Antaŭeventoj
En 899, la madjaroj decidis militiri, prirabi Nord-Italion kaj por tio inter-kontraktis kun imperiestro Arnulf, kiu permesis trairon de sia lando, fare de la madjaroj, Tiel en marto de 899 ekiris 5000 hungaraj rajdintoj al Italio.
La orient-franka reĝo Arnulf deziris kronigi sin al imperiestro, laŭ plurcentjara kutimo de la akrolingoj, sed por la trono justis Berengar, pranepo de Granda Karlo. Tiel Arnulf kontraktis kun la hungaroj kaj invitis ilin en Italion.
La batalo
La hungaraj taĉmentoj trarajdis, prirabis tutan Lombardion ĝis la Alpoj. Post tio, ili eniris la urbon Vercelli, kies episkopo Luitward provis fuĝi kun la trezoro, sed la mmadjaroj kaptis lin kaj deprenis la valoraĵojn.
Dum aŭgusto-septembro, la radintoj prirais ĉirkaŭon de Treviso, Vicenza, Verona, Brescia, Bergamo kaj Milano kaj penetris eĉ ĝis Pavia, ĉefurbo de la Italia Reĝlando kaj kaj de Berengar. De tie la madjarojn ŝajn-fuĝis sur la romia Via Postumia kaj tentis la armeon de Berengar. Tiu armeo estis trioble pli granda ol la madjaroj (15.000) kaj la postrestintajn madjarojn venkis tiu armeo. La madjaroj plu ŝajn-fuĝis sur la Via Postumia al la hodiaŭ Cittanova, kie trairis la riveron kaj eksetlis sur bordo de la Brenta (rivero).
La italoj eksetlis sur la alia bordo formis rondan defendan linion el la ĉaregoj kaj ne atakis la madjarojn. Ili eĉ ne prizorgis priatenton de la rivero.
La madjaroj reen traairis la riveron sur ties pli malprofundaj partoj kaj el du flankoj atakis la italojn per sago-pluvo. La italojn surpizis la atako kaj la madjaroj dum kelkaj horoj venkis ilin. Berengar mem fuĝis en simpla soldata vesto.
Postaj eventoj
La madjaroj atakis 13-an de decembro 899. la urbon Vercelli, 26-an de januaro 900 okupis Modena, du tagojn poste detruis la faman monaĥejon de Nonantola. Oni bruligis la monaĥejon murdis monaĥon, forbrulis multaj kodeksoj. La 29-an de junio 900, la madjaroj atakis el direkto de Malamocco kaj Lido Venezion, sed nesukcese.
Rangersdorf
Rangersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Batalo apud Brenta
Postaj eventoj
Laŭ sciigo, ke Arnulf mortis kaj disiĝis la orient-franka alianco, la madjaroj abrupte forlasis Italion. Antaŭ foriro interkonsentis pir paco kun reĝo Berengar.
József Dózsa
DÓZSA József; Kontra estis hungara aktoro naskita (loko nekonata) en 1815 kaj mortinta en Nagyvárad la 25-an de decembro 1886.
Kariero
József Dózsa estis aktoro ekde 1839.
Bagneux (stacidomo)
Bagneux estas franca stacidomo de Linio de Sceaux, situanta en komunumo Cachan (departemento Val-de-Marne) apud.
Temas pri stacidomo de Régie autonome des transports parisiens (RATP) priservata de trajnoj de linio B de RER.
La stacidomo estis malfermita en la 1930-aj jaroj de CMP sur Linio de Sceaux.
Vanegas
Vanegas estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Vanegas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24044.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7098 loĝantojn. El tiuj estis 3565 viroj kaj 3533 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2543,13 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1730 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,9 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6653 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,12 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 6653 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 5955 apartenis al la katolika religio kaj 158 al la evangelia religio. 540 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Piglio
Piglio estas komunumo de Italio.
Mississippi John Hurt
John Smith Hurt (eble 3an de Marto, 1892 – 2a de Novembro, 1966), pli bone konata kiel Mississippi John Hurt, estis afrik-usona muzikisto (gitaristo) kaj kantisto de kontrea bluso.
Edukita en Avalon, Misisipio, Hurt memlernis ludi gitaron ĉirkaŭ la aĝo de naŭ jaroj. Li laboris kiel kamparlaboristo kaj ekludis ĉe dancejoj kaj festoj, kantante kun melodia fingropluka akompanado. Liaj unuaj registritaj diskoj, faritaj por Okeh Records en 1928, estis komercaj malsukcesoj, kaj li plue laboris kiel farmisto.
Hurt revenis al Misisipio, kie li mortis, en Grenada, unu jaron poste.
Materialo registrita de li estis re-publikigita de multaj diskeldonejoj. Liaj kantoj estis registrita de Bob Dylan, Dave Van Ronk, Jerry Garcia, Beck, Doc Watson, John McCutcheon, Taj Mahal, Bruce Cockburn, David Johansen, Bill Morrissey, Gillian Welch, Josh Ritter, Chris Smither, Guthrie Thomas, Parsonsfield kaj Rory Block.
Michael J. Irwin
Michael J. IRWIN estas brita astronomo, direktoro de la Divido pri Astronomia Enketo de la Universitato de Kembriĝo, malkovrinto de la nana galaksio de la Baleno kaj de la nana elipsa galaksio de la Sagitario
Li estas monfame konata en la fako de la traktado de optikaj kaj infraruĝaj datumoj ricevitaj dum astronomiaj enketoj. Liaj streboj en datuma traktado estis ekspluatataj de la Unuiĝinta Reĝlanda Infraruĝa Teleskopo.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 8 asteroidojn kun Anna N. Żytkow, Iwan P. Williams kaj Alan Fitzsimmons inter liaj malkovroj estas (15810) 1994 JR1, transneptuna objekto rigardita kiel "preskaŭ satelito de Plutono".
En 2012, Michael J. Irwin estis rekompensita per la Medalo Herschel 2012 de la Royal Astronomical Society en agnosko de sia merito en observada astrofiziko. Li estas ankaŭ kontribuanto al la scienca gazetaro, li verkis kaj helpis redakti plurajn fakajn librojn.
Internacia Federacio de Naĝado
La Internacia Federacio de Naĝado (Fédération Internationale de Natation, mallongigata kiel FINA) estas la internacia rega instanco pri naĝado, agnoskita de la Internacia Olimpika Komitato por la Superrigardo de Internaciaj Akvaj Sportaj Konkursoj. Ĝi estas unu el la internaciaj federacioj, kiu rajtas kontroli sporton de la Olimpika Komitato aŭ la internacia komunumo. La asocio fondiĝis en 1908. Ĝia sidejo troviĝas en Laŭzano, Svislando.
La federacio nuntempe kontrolas ses akvajn sportojn: naĝado, akvosaltado aŭ plonĝado, akvopilkado, arta aŭ sinkrona naĝado, malfermakva naĝado kaj ekde 2013 aldone ankaŭ alta akvosaltado (kun falado de 27 metroj ĉe viroj kaj de 20 metroj ĉe inoj).
La pinta internacia evento de la federacio estas la Monda ĉampionado pri akvosporto, kiu ideale okazu ĉiujn du jarojn, en la neparaj jaroj.
Historio
La Federacio estis fondita la 19an de julio 1908 ĉe la Hotelo Manchester en Londono, Britio fine de la Londonaj Olimpikoj fare de la belgaj, britaj, danaj, francaj, germanaj, hungaraj, finnaj kaj svedaj naĝfederacioj.
Nombro de landaj naĝfederacioj jare:
Salustio
Kajo Salustio Krispo (86 a. K. - 35 a. K.) estis romia historiisto, poeto kaj politikisto. Dank'al sia verkaro, li estas konsiderata unu el la plej gravaj latinaj historiistoj dum la 1-a jarcento a.K. Li estas plej konata pro sia eseo pri la Komploto de Katilino kaj la Jugurtina Milito.
Aparteninta al konata pleba familio, Salustio estis tre malsaneta dum siaj infanjaroj. Lia familio tre frue translokiĝis al Romo, kie li komencis sian politikan karieron. Laŭ siaj propraj paroloj, tre frue li sin dediĉis al politikaj demandoj kaj tie li ĝuis multe da negativaj spertoj. Fakte, liaj skribaĵoj estis tute kritika rilate al la tiama kutimokorupteco, kiun li havis la oportunokazon konstati dum sia edukado en Romo, bedaŭrante la perdon de la antikvaj valoroj de la romia popolo. Dum tiu periodo li montris inklinon rilate al filozofio, ĉefe pri la Pitagorismo, per la lernejo de Publio Nigidio Figulo (98 a. K. - 45 a. K.).
Biografio
Li venkis la elektadon kiel kvestoro en la jaro 54 a. K. kaj elektiĝis tribuno de la plebo en la jaro 52 a. K., en tiu sama jaro, kiun Apio Klaŭdo Pulkro (97 a. K. - 52 a. K.) estis murdita pro stratodisputo far la sekvantoj de Tito Anjo Milono (95 a. K. - 48 a. K.). Tamen, li ne sekvis normalan politikan karieron, sed li saltis plurajn postenojn. Ĉi tio okazis pro lia kondiĉo kiel "homo novus" kaj lia proksimeco al Julio Cezaro. Ekzistas ankoraŭ spekulacio pri ebla interrilato kun Marko Licinio Kraso (115 a. K. - 53 a. K.), kiu malfermis al li la pordojn al politikaj postenoj kaj ankaŭ konfidis al li informojn kiujn li uzis en sia verkaro.
Kiam li fariĝis tribuno de la plebo, la politiko atmosfero en Romo kovriĝis per la dika tavolo de la bataloj inter la aristokrata partio, nomata "optimates", kaj la popolamaso, rezultante en efektivajn disputojn inter la armitaj bandoj. Cezaro proponis sin kiel estro de la popola partio, eĉ kiam la milito kontraŭ la gaŭloj fariĝis pli perfortaj. Salustio engaĝiĝis en lia partio kaj oponis al Anjo Milono kaj ankaŭ al Cicerono. Oni kredas ke Milono estis oponato de Salustio pro personaj kialoj: antaŭ kelkaj jaroj, li estis suprizita adultante kun la edzino de Milono, kies delikto estis punenda per skurĝado kaj monpuno.
En la kazo de hommurdo, Cicerono defendis Milonon, tamen, li ne sukcesis eldiri sian paroladon pro la tumulto de la popolamaso kaj pro timo pri la sekvantoj de Klaŭdo kiuj troviĝis en la forumo. Milono estis kondamnita al ekzilo.
En la jaro 51 a. K., Salustio elektiĝis senatano, tamen, li konservis la subtenon kiun li estis doninta al Cezaro dum la bataloj kontraŭ Pompeo (106 a. K. - 48 a. K.). Spite al sia amikeco kun Cezaro, post unu jaro li estis forpelita el la Senato de la cenzuristo, pro "probri causa", t. e. pro "morala sendigneco", tamen, tio laŭŝajne temas pri politika venĝo kreita de la senata oligarkio, kun aparta subteno de Apio Klaŭdo kaj Lucio Kalpurnio Pizono Cezonino (100 a. K. - 43 a. K.), tiamaj cenzuristoj, kiuj, cetere, estis deklaritaj sekvantoj de Pompeo.
Politika kariero
Tuj post la forpelo el la Senato, Salustio iris al Gaŭlujo por renkontiĝi kun Cezaro, dum ĉi tiu preparis sin por kompletigi sian militan kampanjon kontraŭ la gaŭloj. Baldaŭ Salustio troviĝis flanke de Cezaro dum la Civila Milito en la jaro 49 a. K. En tiu sama jaro, kaj sendube pro influo de la sama Cezaro, li estis reinstalita en la Senato.
Kiel rekompenco por siaj servoj, Salustio estis rekonfirmita kiel pretoro kaj nomumita guberniestro de la provinco "Nova Afriko", kiel propretoro. Dum la 18 monatoj de sia mandato, laŭ la tiama kutimo, li senmezure riĉiĝis, kaj ekkaptis la havaĵojn de Juba, la lasta Reĝo de Numidio, plenumante ĉiaspecon da financa koruptado rilate al la publikaj valoroj. Pro sia malbona regado, li devis reiri al Romo, sub la akuzo "de repetundis"
Reveninte al Romo, en la jaro 44 a. K., kun la havaĵoj amasigitaj dum sia prokonsuleco, li aĉetis proprieton en Tivolo, kiu antaŭ apartenis al Cezaro, kaj konstruigis en la urbo belegan restadejon inter la Montetoj Pinĉo kaj Kvirinalo kiun li baptis per la nomo "Horti Sallustiani", omaĝe al la grandaj ĝardenoj kiuj ĉirkaŭis lian palacon.
Ree akuzita pri trouzo da aŭtoritateco, li plej malfacile sukcesis eviti la kondamnon, tamen, lia politika kariero, senrimede kompromitita de ĉi-epizodo, definitive ne plu estis. Supozeble Cezaro mem sugestis aŭ postulis ke li retiriĝu al privata vivo por eviti sekvan kondamnon kaj novan sendignan forpelon el la Senato.
Baldaŭ li edziĝis al Terencia, eksa-edzino de Cicerono, kiu estis divorcita en la jaro 46 a. K.. Okaze de la morto de Cezaro, en la ido de marto de la jaro 44 a. K., li finfine forlasis sian politikan karieron. Li tiam sin donis al siaj privataj aferoj kaj komponado je siaj historiaj verkoj, nome, du monografioj "De Catilinae coniuratione" kaj "Bellum Iugurthinum" krom la "Historiae", kiuj restis nefinitaj pro la morto de la historiografo, okazinta ĉirkaŭ la jaroj 35 a. K. aŭ 34 a. K., tre eble en la 13-a de majo, aĝante 52 jarojn. Verdire, en la antaŭparolo de "La Katilina Konspiro" li kredigas al ni ke li ĉiam konsideris sian politikan karieron kiel turmentoplena transiĝa fazo antaŭ ol plenkore brakumi la historiografion.
Vidu ankaŭ
<Center>
</Center>
Lieg
Lieg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Ĝis junio 2014 la loĝloko estis parto de administra komunumaro nomata Verbandsgemeinde Treis-Karden, kiu tiam malfondiĝis - ekde la 1-a de julio 2014 ĝi apartenas al pligrandigita komunumaro Cochem.
Christine J. Schiff kaj Joel L. Schiff
Christine J. SCHIFF kaj Joel L. SCHIFF estas nov-zelandaj geedzoj kaj amatoraj geastronomoj.
Minor Planet Center kreditas ilin de la malkovro de la asteroido 12926 Brianmason la.
Ranko Despotović
Ranko Despotović (n. ) estas serba futbalisto. Li de 2007 ĝis 2011 membris en la serba nacia teamo de futbalo.
Kutro
Kutro povas aludi al kelkaj tipoj de ŝipoj:
Krano
Krano  estas aparato adaptita ĉe tubo, kiu permesas regi la fluadon de fluaĵo aŭ gaso en ĉi tiu tubo, aŭ per manmanovrebla radeto, aŭ per elektra motoro.
Laŭ Francisko Azorín krano estas Aparato adaptita al ekstremaĵo de tubo, kaj provizita per turnebla fermilo, kiu povas, laŭ la direkto de sia turniĝo, ebligi aŭ ne ebligi la elfluadon de fluidaĵo. Li indikas etimologion el la latina crena (fendeto). Evidente tiu priskribo malaktualiĝis, kaj nun kranoj povas havi turneblan fermilon, sed ankaŭ leveblan, malleveblan, premeblan piedpremeblan aŭ funkciigantajn per optika ĉelo.
Hejmaj kranoj
Plej uzataj kranoj estas la domaj akvokranoj. Ili aperis je la komenco de la 20-a jarcento kun la disdonado de akvo. Unue estis nur krano por malvarma akvo en la kuirejo, fermita per ŝraubo manovrata per X-forma turnilo. Kiam aperis la varma akvo, oni distingigis la kranojn per ruĝa rondeto sur la varmakva kaj blua rondeto sur la malvarmakva. Hodiaŭ la metodoj fermi kaj malfermi la kranojn ege pliampleksiĝis, serĉante komforton de la uzanto.
Pro ekologiaj kialoj en multaj lokoj oni rekomendas ne lasi kranon malfermita dum oni ne uzas la venantan akvon, sed male tuj fermi ĝin dum oni faras lavadon kaj oni ne bezonas elpreni pli da akvo.
Internacia Federacio de Skermo
La Internacia Federacio de Skermo (Fédération Internationale d'Escrime, mallongigata kiel FIE) estas la internacia rega instanco pri skermo.
Demiurgo
En la antikva greka la vorto δημιουργός estas kunaĵo de δήμιος ("de la popolo") kaj ἔργον ("laboro", "laboraĵo"): temis, do, pri publika laboristo-metiisto.
Demiurgo laŭ la mitoj
Demiurgo, “farinto kaj patro de la universo”, estas forto ordiganta, imitanta, mudlanta, transformanta, sed ne kreanta: Laŭ Platono, kiu rakontas pri mitoj, Demiurgo, iakvante, en ĝin stampante formon, vivigas la materion kaj ĝin igas animo de la kosmo.
Ankaŭ en la mitologio de la antikva Egiptujo, diaĵo taske similis al Demiurgo kiu, ĉi-kaze, el la origina oceano (Noum) devenigas, per kreo (sed ne el nenio), la estaĵaron al la vivo. Ĝi mem elfontiĝis al la ekzisto konsciiĝante pri sia ekzisto, kaj “kreas” per la penso kaj vorto. En ĉiu antikvegiptiaj kosmogonioj la demiurga rolo estas ludata de kelka loka diaĵo.
Figuro, kiu alproksimiĝas al Demiurgo platona, troviĝas ankaŭ en Hinduismo: en tiu ĉi elstaras Brahama, membro de la Trimurti, kun la tasko de kreanto de la universo. Sed ĝi mem ne estas eterna kvankam die agonta ĝis la tempoj de la tempoj.
Demiurgo laŭ filozofioj
Post la disvolviĝo de sia penso en forma de rigida dualismo inter la mondo de la ideoj kaj la mondo de la sense senteblaĵoj, Platono, en la Timeo, juĝis necese enkonduki principon unuigantan, nome la iu dieca farinto, kapablodotita justigi kaj superi tiun dualismon.
Al tiu dia artfarinto li donis la nomon Demiurgo, kiu en la platona filozofio funkcias kiel peranto inter la Ideoj kaj la Materio rompante la dualismon. La demiurgo konceptiĝas, tial, la inteligento projektanta, kun la ideoj kiel modelo, kaj realiganta kiel ilo.
La Platonaj ideoj estas eternaj, necesaj, kaj antaŭekzistas ĉiun tempan originon. Ili estas la objekto de la vera intelektago ĉar “puraj formoj”: ili, do, estas sengeneraciaj kaj senkoruptaj, malsame ol la mondo sensebla kiu estas generata kaj koruptebla.
Iun funkcion, kiel diaĵo peranta en la sinsekvoj de la emanaĵoj kaj diaj manifestaĵoj, Demiurgo rolas ankaŭ en Novplatonismo (Plotino kaj lia Skolo).
La pridemiurga koncepto kaj kristanismo
Kristanismo renkontiĝis tuj kun helenismo, do ankaŭ kun tiu koncepto, kaj certe kun ĝi alfrontis la la unuavide similajn ideojn. Simila unuavide povas ŝajni la kristana ellaborado pri la Logoso, sed tiu ĉi en kristanismo prezentiĝas kiel Dio kaj aganto kune kun Dio samrajte (vidu la prologon de la evangelio de Johano). La Logoso ne agas kiel peranto inter Dio kaj la mondo ĉar tute dia. Dio kreas senperante, senpene, nur pervorte. Tiuj malsamecoj malhelpas pensi ke kristanismo ne helpiĝis per helenismo.
Demiurgo kaj gnostikismo
La plejgranda parto de gnostikaj sektoj agadis precipe en la kristana medio, teoriigante ke la mondo estis kreita ne de Dio sed de eonoj kiuj siavice formis la pleromon.
La eonoj en multaj gnostikaj sistemoj prezentas la diversajn emanaĵojn de la plejalta Dio, konita ankaŭ per nowiki aŭ Uno, aŭ Monado, aŭ Aion Teleos (Eono Perfekta), aŭ Bythos aŭ Proarkhe aŭ Arkhe (komenco). Tiu unua estulo, aperas siavice emanaĵo de la plej perfekta Dio, foje vira foje virina (ĉi-kaze indentigebla kun amo, vero, bono).