cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Astraĥana societo de esperantistoj
1915
La 24-an de aprilo ĉe societejo komiza okazis ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo Esperantista, kie post akcepto de kelkaj novaj membroj s-ro S.Sariĉev faris raporton: “Esperanto dum milito”. Krome, oni decidis aranĝi du literaturajn konkursojn de Esperanto inter lokaj geesperantistoj kun premioj: unu konkurso – traduko el la rusa kaj la dua – Esperanta originalaĵo. Astraĥana Gejunula E-Rondeto tiam kuniĝis kun loka gimnastika rondeto “Sparta” kaj ili ambaŭ de tiam nomiĝos «Gimnastika Esperanta Rondeto “Sparta”». Ĉiuj membroj estas devigitaj lerni Esperanton, kies kurson gvidos s-ro M.Kabakov. E-lernolibrojn oni vendis en magazeno de Vinnikov, en centro de la urbo.
En la urbo mem loĝis kiel civila militkaptito maljuna esperantisto s-ro Füller (aŭstria), kiu donacis al biblioteko de Astraĥana Societo Esperantista kelkajn esperantaĵojn. Krome, la societon vizitis s-ro I.Semizorov (el Svencjani) kaj s-ro I.Bajkov el Kineŝma. Dum vizito de lokaj komercaj klasoj la Regiona Inspektoro, parolante pri Esperanto, esprimis bedaŭron, ke ne en multaj Komercaj lernejoj oni instruas Esperanton. Astraĥana Societo Esperantista sendis afiŝojn pri Esperanto de Astraĥanaj Komercaj Klasoj al ĉiuj personoj, kiuj volas liveri ilin al komercaj lernejoj de aliaj urboj.
Rózsi Kocsis
KOCSIS Rózsi (koĉiŝ) estis rumania hungara aŭtobiografistino naskita en Seko en 1932 kaj mortinta en Budapeŝto en 1999.
Astraĥana societo de esperantistoj
1915
Ekfunkciis nova E-rondeto de 7 lernantoj de reallernejo, gvidataj de juna samideano, s-ro Tkaĉenko. Dum loterio de Societo Komiza (27a-junio) en teatra ĝardeno “Arkadija” estis disdonitaj 100 propagandaj folietoj. Astraĥana Societo esperantista sendis laŭ petoj al sep komerclernejoj en diversaj urboj afiŝojn pri E-kursoj en lokaj komercaj klasoj.
La nova regularo de Astraĥana Societo Esperantista estas registrita.
La 17-an de oktobro okazis ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo Esperantista en la Societejo de komizoj, dum kiu estis decidite ekfunkciigi la societon laŭ la nova regularo. Aldone oni elektis la sesan membron de la Komitato (duan sekretarion) s-ron N.P.Nikolajev. Krome, anstataŭ mobilizitaj personoj estis elektitaj, kiel komitatanoj s-ino O.P.Sariĉeva, s-roj N.J.Iljin, A.P.Nazarov, kaj G.A.Zatejev. S-ro Prezidanto de la Societo S.Sergejev anoncis rezultojn de la E-konkursoj: por la traduka (“Korespondanto” de Turgenev) gajnis po 1/2 premio s-roj A.Belajev kaj F.Kulagin. La samaj personoj gajnis po ½ premio ankaŭ por la originala konkurso. Fine, s-ro S.Sariĉev faris raporton pri “Nuna stato de esperantismo en la mondo kaj nuna stato de Astraĥana Societo Esperantista”.
Pápateszér
Pápateszér [pApatesEr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa. La slava vorto tesar signifas: ĉarpentisto.
Astraĥana societo de esperantistoj
1915
Direktoro de nova astraĥana komerca lernejo promesis en venontaj jaroj, kiam funkcios la superaj klasoj, enkonduki la lernadon de Esperanto en sia lernejo, se tiam troviĝos la instruisto. Laŭ lia afabla permeso oni legis la 8-an de novembro la lekcion pri Esperanto kaj disdonis propagandajn foliojn al la lernantoj de la 4-a klaso (la plej supera). Kelkaj lernantoj komencis lerni Esperanton. El Astraĥana Societo Esperantista jam estas mobilizitaj por la Unua Mondmilito 16 esperantistoj. La 29-an de novembro ĉe Komercaj Klasoj malfermiĝis novaj oficialaj kursoj de Esperanto.
La 25-an de decembro, 1915, okazis en la societejo de komizoj ĝenerala kunveno de la membroj de Astraĥana Societo Esperantista. Oni decidis: a) aranĝi la enketon pri rilato de astraĥananoj al Esperanto; b) aranĝi duan fojon esperantan konkurson inter geesperantistoj de Astraĥana gubernio; c) aranĝi la adresaron de tiuj, kaj d) eldoni la lernotabelon de ĉefreguloj de la rusa kaj esperanta gramatikoj por personoj, malmulte instruitaj; la tabelo jam estas preparita por presado. Fine, post raporto pri “Organizo de Esperanto-Informejo”, estis elektita por esplori la demandon komisiono el 5 personoj. Anstataŭ mobilizita delegito de UEA lian taskon ekplenumis S-ro Sariĉev.
1916
La 7-an de februaro 1916 ĉe la komercaj klasoj komenciĝis du novaj esperantaj kursoj. Astraĥana Societo Esperantista jam dissendis presitajn foliojn de la enketo-konkurso por loĝantoj de astraĥana gubernio. Aperis dua centpaĝa manskribita almanako de astraĥanaj esperantistoj.
La 25-an de marto okazis ĝenerala kunveno de Astraĥana Societo Esperantista. Pro mobilizo de societaj reviziantoj estis elektitaj du novaj anoj de la Revizia Komisiono. Poste estis fondita el kelkaj societaj enspezoj dum 1916 kapitalo de Esperanta Informejo. En Astraĥan junaj esperantistoj troviĝas en dek lernejoj.
La 16-an de aprilo Astraĥana Societo Esperantista aranĝis E-ekspozicion en granda publika ĝardeno “Podkremlevskij” (Aleksandrovskij) dum t.n. “bazaro” de Popola Infana Domo. La ekspozicio estis lokita en orkestrejo, en centro de la ĝardeno, apud fontano kaj havis kiel ornamaĵon, multajn esperantajn grandajn standardojn, okmetrajn surskribaĵojn rubande, en supro grandan verdan stelon, grandegan portreton de Zamenhof ktp. La vetero estis bela kaj en la ĝardeno estis multaj miloj da publiko, kiu kun intereso rigardis ekspoziciaĵojn. Miloj da reklamaĵoj, pli ol 400 Esperantaj verkoj kaj diagramoj kun tabeloj prezentis sufiĉan intereson, por ke tuta provizo da lernolibroj kaj poŝtkartoj estu tre rapide vendita (por 44 r. 41 k.); oni povus vendi ankoraŭ multajn lernolibrojn, sed bedaŭrinde la provizo ne estis granda. Eĉ la guberniestro ricevis propagandan folion kun gramatiko. La ekspozicio havis neordinare grandan sukceson en Astraĥano kaj estis farita danke al klopodoj de la rondeto Esperanto-gimnastika “Sparta”.
Pápateszér
Situo
Pápateszér situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Tatabánya-Pápa. Pannonhalma troviĝas 24, Pápa 25, Győr 50 km-ojn for.
Rózsi Kocsis
Biografio
Rózsi Kocsis finis kvar klasojn en bazlernejo kaj ŝi fariĝis kiel naŭ jarulino servistino. Pli poste ŝi laboris kiel fabriklaboristino. En 1967 ŝi translokiĝis Gherlan kun sia edzo.
Pápateszér
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, akvodukto ekde 1992, gasodukto ekde 1996, telefona reto ekde 1994.
Famuloj
En Pápateszér naskiĝis skulptisto Tibor Szemenyey-Nagy.
Toru Kaburagi
Toru Kaburagi (鏑木 享, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Albirex Niigata kaj Matsumoto Yamaga FC.
Astraĥana societo de esperantistoj
1916
La 17-an de majo okazis ĝenerala jarkunveno de la Astraĥana Societo Esperantista. La kunvenintoj aprobis la raport-bilancon por la jaro 1915 kaj la buĝeton por la jaro 1916; ĝi estas kalkulita sume 224,50 rub. En Komerca Lernejo je nomo de Vorobjev formiĝis esperanta rondeto, kie aperis junaj fervoraj adeptoj de Esperanto, s-roj: Riĉkov, Ojhberg kaj Orlov; sub gvido de s-ro Riĉkov funkciis esperantaj kursoj. De la 28-a de julio Astraĥana Societo Esperantista organizis 1 ½-monatan someran kurson el 14 partoprenantoj. Ĵus aperis nova eldono de la societo: Skemvidebla tabelo de la ĉefaj formoj de la rusa kaj esperanta gramatikoj. La lernohelpilo celas la personojn, kiuj ne sufiĉe studis la rusan gramatikon. Prezo 10 kop.
Antaŭnelonge en kinejo “Kino Palass” estis montrata bildo: La Oka Tutmonda Esperantista Kongreso en Krakovo. La bildo estis prezentita kun mirinda sukceso kaj favoro al Esperanto, ĉar estro de la kinejo permesis al la loka Societo Esperantista aranĝi en la promensalono esperantan ekspozicion kaj vendadon de esperantaj libroj. Kelkaj samideanoj uzis la okazon, por klarigi la bildon kaj prospere propagandi Esperanton.
En la loka gazeto “Astraĥanskij Listok” la 11-an de aŭgusto estis presita la cirkulera letero de s-ro S.R.Marshall kun rimarko de la redakcio: “presigante, laŭ la peto de esperantistoj, ĉi tiun leteron, ni ne povas ne atentigi, ke eĉ la plej malbona konatiĝo de anglo kun la rusa lingvo kaj de rusa kun la angla alportas pli da utilo al la ambaŭ, ol studo de Esperanto”. Kontraŭ ĉi tiu rimarko la Astraĥana Societo Esperantista presigis en la sama gazeto la 18-an de aŭgusto rifutartikolon. La 2-an de septembro en la sama gazeto aperis granda 100-linia anonco pri Esperanto de Moskva Librejo “Esperanto”.
La 18-an de septembro komenciĝis la unua en nuna vintra sezono esperanta kurso ĉe komercaj klasoj, kontrolataj de Komerc-Industria Ministerio. La kursoj de Esperanto ĉi tie jam funkciis la kvinan jaron. En komerclernejo je la nomo de Vorobjev la Esperanta rondeto ricevis rajton okupi por siaj kunvenoj kaj biblioteka ŝranko unu el klasĉambroj. S-roj E.Riĉkov, A.Krasnoŝĉekov kaj M.Zalkan faris en 3 klasoj raportojn pri Esperanto; poste malfermiĝis nova kurso kun 50 lernantoj. Direktoro de reallernejo de Sobolev permesis organizon de esperanta rondeto. La rondeto havis 20 membrojn.
Astraĥana Societo Esperantista dissendis en 40 rusajn urbojn hektografitan cirkuleran alvokon pri kuniĝo per eldono de speciala propaganda folio por rusiaj komercistoj; la folieto estis eldonota de la societo. Per ĝi la societo volis vigligi la malfermadon de 3-monataj kursoj laŭ la Marshall-a alvoko el Londono.
De la 23-a de novembro malfermiĝis novaj oficialaj kursoj ĉe komercaj klasoj. La 3-an de decembro en Societejo de komizoj okazis la ĝenerala kunveno de la membroj de Astraĥana Societo Esperantista, ĉe kiu estis aŭdita raporto de la sekretario S.Sariĉev pri la komitata agado. La kunvenintoj aprobis ĝian laboron. La 10-an de decembro en la klubejo de Societo “Fratoj Nobel” kaj 17-an de decembro en la salono de Komiza Societo estis organizitaj de Astraĥana Societo Esperantista amuzvesperoj kun teatraĵo, muziko kaj deklamaĵoj en rusa kaj esperanta lingvoj. Ambaŭ ejoj estis ornamitaj en Esperanta gusto (standardoj, flagoj, anoncoj ktp.). S-ro S.Sariĉev per sia raporto “Lingvo Esperanto” komencadis la programojn, kaj tiuj estis finataj per la trinkado de teo. Ĉeestis la ambaŭ vesperojn ĉirkaŭ 400 personoj. La societo de ĉi tiuj vesperoj gajnis pli ol 200 rublojn, el kiuj 105 rublojn oni decidis meti en fondkapitalon por disdonado al malriĉaj familioj de la mobilizitaj membroj. Tiun kapitalon oni decidis ĉiam pligrandigi.
1917
Aperis presita mallonga raport-bilanco de A.S.E. por 1915 kaj 1916. Dum ĝenerala kunveno de la societo estis elektitaj en la komitaton: s-ro A.Beljaev (P), S.Sergeev (Vp), s-ino Sariĉeva (K), f-ino L.Alaĝeva (B), sekretarioj S.Sariĉev kaj P.Kapranov. De la 2-a februaro funkciis du novaj oficialaj kursoj de Esperanto ĉe komercaj klasoj.
470
En la jaro 470 post Kristo okazis, interalie:
Naskiĝoj
Esperanto
Katalin Kádár
Katalin Kádár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kádár Katalin estas hungara grafikisto, ilustristo, afiŝisto. Ŝia patro estis György Kádár, ŝia patrino estis Mária Túry.
Karol Duchoň
Karol Duchoň (*, Galanta - , Bratislava) estis slovaka kantisto.
Katalin Kádár
Katalin Kádár naskiĝis la en Budapeŝto.
Karol Duchoň
Biografio
Lia patrino devenis el Baĉki Petrovac, la patro estis direktoro de maŝinista metilernejo en Galanta. En bazlernejo en Galanta lia kunlernantino estis kantistino Eva Máziková. Pli poste li iris studi al maŝinindustria mezlernejo en Partizánske, kiun li ne finis. En tempo de libertempo de liaj gepatroj en Jugoslavio li forveturis prezentiĝi kun orkestro de Jaroslav Mikula eksterlanden.
Katalin Kádár
Biografio
Katalin Kádár abiturientis en industriarta mezlernejo en 1969n en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1973. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis mem la patro György Kádár, Crescencia Zelenák, Jenő Barcsay kaj Imre Kocsis. Ŝi debutis en ekspozicio en 1972. Ŝi partoprenis en laboro de artistkolonio en Zsennye. Ekde 2005 ŝi estas artista gvidanto de galerio. Ŝi ricevis premiojn inter 1977-2012.
Karol Duchoň
Biografio
En la jaro 1968 li fondis kun Robo Kazík en Zlaté Moravce muzikan grupon The Ice Boys. En la jaro 1969 li komencis kanti kun Eva Máziková en grupo de Braňo Hronec. En televido li prezentiĝis en Malgranda televida furorkantado kun transprenita kanto Sugar Sugar, kun nomo Uber pary. Tiu ĉi kanto tuj fariĝis konata. Li kantis duetojn kun famaj kantistoj ekz. kun Marcela Laiferová, Dušan Grúň (Elena, ty si život môj, Vonia kakao), Jana Kociánová kaj aliaj.
En la 70-aj jaroj li komencis kunlabori kun Eva Kostolányiová. En junio de 1970 li unuafoje partoprenis en konkurso Bratislava liro kun kanto Kto má ťa rád kun muziko de Pavol Zelenay kaj teksto Milan Lasica. En la jaro 1973 komune kun Eva Kostolányiová li gajnis Arĝentan Bratislavan liron kun kanto Chvála humoru kun muziko de Igor Bázlik kaj teksto de Tomáš Janovic. En la jaro 1974 li fondis sian grupon kun nomo Prognóza. En 1975 li prezentiĝis en festivalo en la japana Tokio kun furorkanto Čardáš dvoch sŕdc (Ĉardaŝo de du koroj). En 1976 li surdiskigis en Germanio sian unuan albumon por kompanio RCA. La germana kritiko reagis pozitive al lia kantado kaj nomigis lin la slovaka Tom Jones. En 1977 li komencis kanti kun grupo de Ľubo Belák.
En eksterlando li prezentiĝis ekz. en Germanio, Svislando, Sovetunio, Pollando, Hungario, Bulgario, Kubo, Somalio kaj aŭ Francio.
En la 80-aj jaroj li komencis kunlabori kun orkestro VV-Systém de Vlado Valovič kaj pli poste ekde la 1982 kun grupo Za-ja-ce de Pavel Zajáček.
Privateco
En la jaro 1973 li edziĝis kun Elena Šuráková, pli poste naskiĝis al ili filino Danka. Pli poste ili divorcis. En 1985 li edziĝis duanfojon kun muzika reĝisorino Alena Čermáková.
Sándor Kolossváry
Sándor Kolossváry [koloĵvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolossváry Sándor estis hungara katolika pastro, predikisto, mecenato, membro honora de Hungara Sciencula Akademio (1831).
Sándor Kolossváry naskiĝis la  1775 en Pápa. Li mortis la 1842 en Veszprém (urbo).
Biografio
Sándor Kolossváry frekventis gimnaziojn en urboj Sopron kaj Veszprém, poste li lernis filozofion teologion en Pozsony. En 1798 li pastriĝis en Győr, poste li instruis en Veszprém inter 1798-1804, poste li estis pastro en Nagykapornak. Baldaŭe li posteniĝis en diversaj lokoj havanta pli altajn pastrajn rangojn. Li estis ankaŭ juĝisto, krome li partoprenis en la parlamento inter 1825–1827. Li apogis finance ekzemple la edukadon, hospitalon de Veszprém, Akademion.
Lucky Luke
Lucky Luke estas humuraj serioj de bildstrioj kreitaj fare de belga karikaturisto Morris en 1946. Diversaj verkistoj skribis la serion komencintan en 1955, komenciĝinte ĉe franca verkisto René Goscinny. Franca artisto Achdé daŭrigis la serion kiel artisto ekde la morto de Morris en 2001.
La serio okazas en la Sovaĝa okcidento kaj havas kiell ĉefan rolulon Lucky Luke, vakeron konatan kiel la "viro kiu pafas pli rapide ol sia ombro", akompanita de sia ĉevalo Jolly Jumper kaj en multaj rakontoj de hundo nomita Rantanplan. Bonŝanca Luko serĉas justecon en la Far West postkurante banditojn, kelkaj insipritaj en realo kaj kelkaj tute fikciaj, el kiuj la plej famaj estas la Fratoj Dalton. La rakontoj estas plenigitaj per humuraj elementoj parodiantaj la vakeran ĝenron.
Lucky Luke estas unu el la plej konataj kaj plej bone vendataj serioj de bildstrioj en Eŭropo kaj estis tradukita en multajn lingvojn. 68 albumoj aperis en la serio ĝzis 2014, komence publikigite fare de Dupuis, poste de 1968 de Dargaud, kaj de 1999 de Lucky Comics. Ĉiu rakonto unue estis seriigita en revuo: en Spirou de 1946 al 1967, en Pilote de 1967 ĝis 1973, en Lucky Luke en 1974-75, en la franca eldono de Tinĉjo en 1975-76, kaj en diversaj aliaj revuoj poste. La serio estis adaptita al diversa alia amaskomunikilaro, kiel ekzemple desegnofilmoj kaj televidserioj, realbatalaj filmoj, videoludoj, ludiloj, kaj tabulludoj. Koncerne la duonon de la aventuroj de la serio estis tradukita en la angla. Lucky Luke bildstrioj estis tradukitaj en 23 lingvojn, inkluzive de multaj eŭropaj lingvoj, kelkaj afrikaj kaj aziaj lingvoj.
Chiusa di San Michele
Chiusa di San Michele estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Condove, Caprie, Vaie, Sant'Ambrogio di Torino, Valgioie kaj Coazze.
Distrikto Miŝima (Osaka)
Distrikto Miŝima(三島郡 [miŝima-gun]) estas distrikto en Gubernio Osaka en Japanio.
Konserveca forto
En fiziko, konserveca forto aŭ konservativa forto estas forto tia ke se objekto moviĝas de unu situo al alia, la forto ŝanĝas la potencialan energion de la objekto per kvanto kiu ne dependi de la vojo.
Konserveca forto povas esti konsiderata kiel forto kiu konservas mekanikan energion. Supozu ke partiklo startas je punkto A, kaj estas konstanta forto F aganta sur ĝi. Tiam la partiklo estas movata per la aliaj fortoj, kaj iam poste trafas je A denove. Kvankam la partiklo povas ankoraŭ esti movanta, je tiu tempo kiam ĝi pasas punkton A denove, ĝi faris vojaĝon je fermita vojo. Se je ĉi tiu tempo la entuta laboro farita per F laŭ la vojo estas 0, do F sukcesis la fermitan vojan provon. Ĉiu forto tiu sukcesas la fermitan vojan provon estas klasifikita kiel konserveca forto.
La gravita forto, forto de risorto, magneta forto (laŭ iuj difinoj, vidi pli sube) kaj elektra forto (de nemoviĝantaj ŝargoj) estas ekzemploj de konservecaj fortoj, almenaŭ se moviĝo estas ne tro rapida.
Voja sendependeco
Direkta konsekvenco de la fermita voja provo estas ke laboro farita per konserveca forto sur partiklo movanta inter iuj du punktoj ne dependas de intera parto de la vojo de la partiklo. Laboro farita per konserveca forto egalas al negativo de ŝanĝo de la en potenciala energio dum la movo. Por pruvo, imagu du vojojn 1 kaj 2, ambaŭ ekde punkto A ĝis punkto B. La variado de energio por la partiklo, prenante vojon 1 de A al B kaj tiam vojon 2 malantaŭen de B al A, estas 0; tial, la laboro estas la sama en vojo 1 kaj 2, kio estas, la laboro estas sendependa de la vojo.
Kondiĉoj
Forta kampo F estas konserveca se ĝi verigas iun el ĉi tiuj ekvivalentaj kondiĉoj:
Nekonservecaj fortoj
Multaj fortoj, aparte tiuj kiuj dependas de vektora rapido de la objekto, ne estas fortaj kampoj. En ĉi tiuj okazoj, la pli supre donitaj tri kondiĉoj ne estas matematike ekvivalentaj. Ekzemple, la magneta forto kontentigas kondiĉon 2 (pro tio ke la laboro farita per magneta kampo sur ŝargita partiklo estas ĉiam nulo), sed ne kontentigas kondiĉon 3, kaj kondiĉo 1 estas tute ne difinita (la forto ne estas vektora kampo, tiel oni ne povas komputi ĝian kirlon). Iuj aŭtoroj klasifikas la magnetan forton kiel konservecan, iuj kiel nekonservecan.
La magneta forto estas tamen nekutima okazo kaj plejparto de fortoj dependaj de vektora rapido, ne kontentigas ĉiun el la tri kondiĉoj, kaj pro tio estas unusence nekonservecaj. Kutima ekzemplo estas frotado kaj ne-elasta malformiĝo de materialo.
Nekonservecaj fortoj aperas en konsidero pro neglekto de iuj gradoj de libereco. Ekzemple, frotado povas esti traktita sen uzo de nekonservecaj fortoj per aparta (ne statistika) konsidero de moviĝo (je ĉiu el havataj gradoj de libereco) de ĉiu aparta molekulo de la frotantaj surfacoj. Por makrooskalaj sistemoj la nekonserveca proksimumado estas multe pli simpla ol aparta konsiedro de ĉiu el la multegaj gradoj de libereco. Ekzemploj de nekonservecaj fortoj estas frotado.
Philippsburg
Philippsburg - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ciklopentila tribromoacetato
Ciklopentila tribromoacetato aŭ C7H9Br3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Palaco de Tau
La Palaco de Tau (Palais du Tau) estas palaco ĉefepiskopa en Reims, Francio. Ĝi havas rilatojn kun la reĝoj de Francio, kies kronado okazis en la proksima katedralo. Kune kun la Baziliko Sankta Remio kaj la Katedralo de Nia Sinjorino, ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1991.
Granda gaŭlromia vilao okupis la lokon de la nuna palaco en la 4a kaj 7a jarcentoj, kaj pli malfrue ĝi konvertiĝis en karolida palaco. La unua uzo dokumentita venas de la jaro 1131. La plejparto de la unua konstruaĵo malaperis: nur konserviĝas la kapelo, el 1207. La palaco estis vaste reformita laŭ gotika stilo inter 1498 kaj 1509, kaj modifita ĝis la nuna baroka stilo inter 1671 kaj 1710 de Jules Hardouin-Mansart kaj Robert de Cotte. Ĝi estis damaĝita de incendio la 19-an de septembro 1914, kaj ne estis restaŭrita ĝis la fino de la Dua Mondmilito.
Ĝi estis la restadejo de la reĝoj okaze de la kronado. La reĝo tie sin vestis antaŭ iri al la katedralo; poste festeno estis celebrita en la palaco. La unua dokumentita kron-bankedo en la palaco venas de la jaro 990, kaj la lasta en 1825.
Ekde 1972, la palaco de Tau estas nacia muzeo nomata Musée de l'Œuvre. Ĝi ricevas ĉirkaŭ 100.000 vizitantoj ĉiujare.
Gábor Lehotka
Gábor Lehotka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lehotka Gábor estis hungara orgenisto, komponisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Gábor Lehotka naskiĝis la en Vác, li mortis la  en Vác.
Biografio
Gábor Lehotka frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, jam tiam li praktikadis en orgeno de Katedralo Ĉieliro de Maria (Vác). Li studis inter 1953 - 1958 en muzika mezlernejo (konata ankaŭ konservatorio) en Budapeŝto, lia orgeninstruisto estis Ferenc Gergely, lia alia grava instruisto estis Rezső Sugár. Li akiris orgenistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1963, post 3 jaroj ankaŭ komponistan diplomon. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sebestyén Pécsi kaj Endre Szervánszky. Lia debuta koncerto okazis enlande en 1963, eksterlande post 2 jaroj. Inter 1969 kaj 1985 li instruis en la konservatorio, ekde 1975 ankaŭ en la Altlernejo. Li estis nomumita katedrestro en 1985. Li pensiuliĝis en 2008. Li ofte estis konsilanto dum konstruoj de orgenoj. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn inter 1967-2005.
Distrikto Miŝima
Distrikto Miŝima (japane: 三島郡 [miŝima-gun]) povas esti:
Vidu ankaŭ
Distrikto Santo (三島郡 [santō-gun])
Stacio Matsuo-taisha
Stacio Matsuo-taisha (japane: 松尾大社駅 [Macuo-tajŝa-eki], angle: Matsuo-taisha Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝikjo, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Arashiyama.
Ödön Mihalovich
Ödön Mihalovich [mihaloviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihalovich Ödön estis hungara-kroata komponisto, pianisto, altlerneja instruisto. Mihalovich Ödön naskiĝis la en Feričanci (Slavonio, Kroatio/Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempe en Kroatio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mihalovich Ödön devenis el kroata-hungara nobela familio. Li frekventis piaristan gimnazion ekde 1855 en Pest (urbo), poste li studis muzikon private de Mihály Mosonyi (ekde 1862), fine li studis ankaŭ en Lejpcigo (1865) kaj Munkeno de Hans von Bülow kaj Peter Cornelius. Post siaj studoj li loĝis en urbo Pest, kie li faris debutan koncerton en 1870. Li ĉerpis muzikan stilon de Ferenc Liszt kaj Richard Wagner, kun Liszt li ofte pianludis kune. En 1872 li iĝis prezidanto de Societo Wagner. En 1881 li estis nomumita rektoro de Teatra Studejo, inter 1987-1919 rektoro de Tutlanda Hungara Reĝa Muzika- kaj Teatra Akademio. En tiu periodo li faris la necesajn reformojn kaj la Muzika Akademio iĝis Eŭroponivela instituto. Li ricevis reĝan premion en 1896, li ricevis la titolon ministeria konsilisto post 2 jaroj.
NGC 3755
NGC 3755 (aliaj indikoj — UGC 6577, MCG 6-26-8, ZWG 186.12, KUG 1133+366B, PGC 35913) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jethou
Jethou estas malgranda, ne publike alirebla insulo de la Manika Markolo apud la insulo Herm. La manikaj insuloj estas nek parto de la Unuiĝinta Reĝlando, nek kolonio de la brita krono, sed kiel posedaĵo de la krono (crown dependency) ili troviĝas rekte sub la brita krono. La insulo estas ĉirkaŭ 18 hektarojn granda kaj havis kvar tutjarajn loĝantojn en 1996. Ekzistas ununura domo sur ĝi. Politike la insulo dependas de la voktujo Guernsey.
Ekzistas indikoj, ke la tero inter Herm kaj Jethou estis forprenita de ŝtormego en la jaro 709.
La insulo, samkiel la aliaj manikaj insuloj, estis posedaĵo de la duko de Normandio kaj post la konkero de Anglio en la jaro 1066, ĝi iĝis posedaĵo de la anglaj reĝoj. Dum la Dua mondmilito la insulo estis okupita de la germana armeo.
15805 Murakamitakehiko
15805 Murakamitakehiko estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Takehiko Murakami, bone konatan amatoran astronomon en gubernio Kanagaŭa. Li subtenas la organizon de festoj de la steloj por lokalaj infanoj kaj civitanoj. Li ĝuas observi kaj foti nebulozojn kaj kaj stelamasojn.
480
En la jaro 480 post Kristo okazis, interalie:
Hayato Okamoto
Hayato Okamoto (岡元 勇人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo kaj Yokogawa Electric.
Duklando de Parmo
La duklando de Parmo estis historia lando ĉirkaŭ la urbo Parmo, situanta en la nord-okcidento de hodiaŭa Italio, kiu ekzistis de 1545 ĝis 1860. Ĝi estis kreita per apartigo el la duklando de Milano kaj donita kiel feŭdaĵo al Pier Luigi Farnese, nelegitima filo de papo Paŭlo la 3-a. Lia filo Ottavio Farnese ankaŭ ricevis la urbon Piaĉenco (Piacenza), kaj la lando nomiĝis ankaŭ "duklando de Parmo kaj Piaĉenco".
My Autobiography (Chaplin)
My Autobiography (Mia membiografio) estas libro de Charlie Chaplin, unue publikigita de Simon & Schuster en 1964. Kun Chaplin: His Life and Art de David Robinson, ĝi havigis la fontan materialon por la filmo de 1992 Chaplin de Richard Attenborough.
Duklando de Parmo
Regantoj
La duklandon regis la familio Farnese ĝis ilia formorto en 1731, post tio la Burbonoj de Hispanio sub Karlo la 3-a, kiu jam en 1735 devis fordoni ĝin al imperiestro Karlo la 6-a interŝanĝe kontraŭ la Reĝlando de la du Sicilioj. La Habsburgoj regis ĝin nur ĝis 1748, la etan duklandon ricevis la Burbono Filipo de Parmo, kiu per tio fariĝis la prapatro de la dinastia branĉo Burbonoj de Parmo.
My Autobiography (Chaplin)
En Septembro 1964 okazis la publikigo de la memorlibro My Autobiography, por kio li estis laboranta ekde 1957. La 500-paĝa libro, kiu fokusiĝis al siaj fruaj jaroj kaj persona vivo, iĝis tutmonde sukcesa verko, spite la kritikojn pri la manko de informaro pri lia kinkariero.
Duklando de Parmo
Regantoj
Post la morto de duko Ferdinando, la duklando estis en 1802 okupita kaj en 1808 eĉ aneksita de Francio kaj aligita al la franca departemento Taro. Post la falo de Napoleono, lia dua edzino Maria Luiza ricevis la restarigitan duklandon en 1814. Ŝi regis kiel dukino ĝis sia morto en 1847, post kiam la duklandon rericevis la Burbonoj de Parmo. En 1854 dukino Louise Marie fariĝis regentino. En 1859 ŝi devis forfuĝi kun siaj gefiloj. La postan jaron la duklando unuiĝis kun la reĝlando Sardio. Ŝiaj viraj posteuloj plu portis la pretendan titolon "duko de Parmo".
My Autobiography (Chaplin)
Ĝi havigas privilegian rigardon al la vivo de famulo kaj kinisto de la 20-a jarcento. The Chicago Tribune diris, ke la libro estis “La plej bona membiografio iam verkita de aktoro. Eksterordinara verko.”
Károly Kocsis (geografo)
Károly Kocsis [kAroj koĉiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsis Károly estis hungara geografo, membro korespondanta (2010), ordinara (2016) de Hungara Scienca Akademio.
Károly Kocsis naskiĝis la  1960 en Szolnok.
Biografio
Károly Kocsis post lernado akiris diversajn sciencajn rangojn: Li esploras en universitato de Miskolc, krome li laboras en instituto pri astronomio kaj terosciencoj, krome ankaŭ en instituto pri geografio. Li okupiĝas pri etnika geografio de regionoj de Karpatoj kaj Balkano. Li ricevis 4 premiojn inter 1990-2006.
Hispania Tarraconensis
Hispania Tarraconensis estis unu el tri provincoj de la Romia Imperio sur la teritorio de la Iberia duoninsulo, do la parto de sudokcidenta Eŭropo sude de la montaro Pireneoj.
Ĝi inkluzivis grandan parton de la mediteranea marbordo de la hodiaŭa ŝtato Hispanio, ĝian centran altebenaĵon kaj la nordan marbordon ĉe la Atlantika Oceano, kaj aldone parton de norda Portugalio. La plej suda parto de Hispanio, la hodiaŭa regiono Andaluzio, estis la romia provinco Hispania Baetica, kaj ĉe la okcidenta marbordo de la Atlantika Oceano, ampleksante la plejparton de la hodiaŭa Portugalio, situis la provinco Lusitania.
La imperia provinco kun nomo Tarraconensis sekvis la pli fruan romian teritorion Hispania Citerior de la Romia Respubliko: Ĝi instaliĝis dum la jaro 27 antaŭ Kristo sub imperiestro Aŭgusto Cezaro. La ĉefurbo de Hispania Tarraconensis estis Tarraco (la hodiaŭa urbo Taragono en Katalunio). Aliaj gravaj urboj en la interno de la lando estis Caesaraugusta kaj Clunia.
Sub la romia imperiestro Diokleciano, la provinco dum la jaro 293 estis dispartigita al tri pli etaj provincoj: Gallaecia (la hodiaŭa Galegio plus iom da ĉirkaŭaĵo), Carthaginiensis kaj Tarraconensis.
La provinco ekzistis ĝis la invadoj de la 5-a jarcento: La unua invada ondo de popoloj el norda Eŭropo dum la jaro 409 kuraĝigis la eŭskojn kaj kantabrojn je ribelo kontraŭ la Romia Imperio, kaj, post pliaj invadaj ondoj, pli poste dum la jarcento instaliĝis reĝlando de la ĝermanaj visigotoj, kio estis la oficiala fino de la romia epoko en Iberio.
Tago de Kantabrio
La Tago de Kantabrio estas festo okazanta la duan dimanĉon de aŭgusto en la municipo Cabezón de la Sal, en Kantabrio (Hispanio). Per ĝi oni feste laŭdas la kutimojn, tradiciojn kaj folkloron de Kantabrio.
Dum la festo estas foiroj, spektaklo de tradiciaj sportoj kaj muziko. Ĉiujare la feston ĉeestas la prezidanto de Kantabrio, kiu prelegas pri la kantabra identeco. Ankaŭ okazas solena ceremonio omaĝe al flagoj: homoj kun tradiciaj vestaĵoj hisas ĉiujn flagojn de la hispanaj aŭtonomaj komunumoj kaj tiun de Hispanio.
La festo ekestis en 1967, iniciatite de Ambrosio Calzada, kiu estis estro de municipo Cabezón de la Sal, kun celo organizi feston montrantan popolajn tradiciojn de Kantabrio. Ĝia originala nomo estis Día de la Montaña (tio estas, Tago de la Monto pro tio, ke La Montaña estas delonge uzata kromnomo por "Kantabrio"). En 1982 la tiama provinco Santandero iĝis aŭtonoma komunumo kun nomo Kantabrio kaj la nomo de la festo paralele ŝanĝiĝis al Tago de Kantabrio.
Virgulino de la Prato (pentraĵo)
Ĉi tiu "Virgulino kun la Infano kaj sankta Johano", konata kiel la Virgulino de la Prato (itale Madonna del prato) estas pentraĵo de la renesanca italo Rafaelo Sanzio, kun dato de 1505-1506. Ĝi estis realigita kiel oleo-pentrado sur ligno kun mezuroj de 113 centimetoj longe kaj 88 cm.larĝe. Ĝi konserviĝas en la Muzeo Kunsthistorisches de Vieno, Aŭstrio.
Regiono Bafatá
La regiono Bafatá, foje sen supersigno Bafata, estas unu el entute ok regionoj de la ŝtato Gvineo Bisaŭa. Regiona ĉefurbo estas la samnoma loĝloko Bafatá.
La regiono Bafatá estas dividita en 7 sektoroj:
Imre Bellovics
Imre Bellovics [beloviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bellovics Imre estis hungara dirigento, komponisto, instruisto, framasono 1896. Lia familia nomvarianto estis Bellovits (same prononcata).
Imre Bellovics naskiĝis la  en Budafok, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Bellovics aĝis 8, kiam li estis lerta pianisto. Li frekventis gimnazion en Esztergom, poste li lernis (ekzemple de Bedřich Smetana) en konservatorio de Prago inter 1865–1867. Post siaj studoj li estis muzikinstruisto en Pest (urbo). En 1885 li fondis eklezian muziklernejon kaj li estis ties lernejestro. Li okupiĝis ankaŭ pri dirigentado kaj korusoj.
Trimastulo
Per trimastulo oni ĝenerale celas transverse riligitan velŝipon kiu estas provizita per tri ŝipmastoj.
Nuntempe oni vidas ilin antaŭ ĉio kiel ĉartoŝipo por tagekskursoj kaj ferivojaĝoj. Ankaŭ multaj altŝipoj, kiel oni vidas ekzemple dum eventoj, fakte estas trimastuloj. Ofte tiuj velŝipoj havas imponan rigilaron. Ili ĉiuj estas restaĵoj el la velveturado kiuj nun estas dorlotataj kiel muzeopecoj.
31517 Mahoui
31517 Mahoui estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Iman Mahoui, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Eman Schools de Fishers (Indianao, Usono).
Klasika elektromagnetismo
En fiziko, klasika elektromagnetismo estas teorio de elektromagnetismo kiu provizas bonan priskribon de elektromagnetaj fenomenoj se taŭga longa skalo kaj kampaj fortoj estas grandaj sufiĉe por ke efikoj de kvantuma mekaniko estu malatentebla (vidu en kvantuma elektromagnetismo). Ĝi estis ellaborita dum la 19-a jarcento, plej elstare de James Clerk Maxwell.
Klasika elektrodinamiko estas la branĉo de elektromagnetismo, kiu konsideras la evoluon de sistemoj, kie la elektra kaj magneta kampoj interagas kun movantaj ŝargoj.
Ekvacioj de Maxwell kaj la lorenca forta leĝo formas bazon de la teorio.
Lorenca forto
kie q estas elektra ŝargo de la partiklo,
Elektra kampo
kie qp estas la prova ŝargo. La amplekso de la ŝargo ne gravas se ĝi estas sufiĉe malgranda por ne influi la kampon per sia ekzisto.
En elektrostatiko, se la ŝargoj ne moviĝas, komparante la formulon pli supre kun la kulomba leĝo
kie q1 estas elektra ŝargo de la partiklo kies kampo estas konsiderata,
Se estas multaj punktaj ŝargoj q1 ... qn je situoj  r1 ... rn tiam iliaj kampoj sumiĝas:
Se ŝargo estas distribuita en areo V kun iu ŝarga denseco la sumado en la formulo anstataŭiĝas per volumena integralo
Alsómocsolád
Alsómocsolád [alŝOmoĉolAd], germane Metschelad, kroate Močilag estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd. Alsó signifas hungare suba, kiu faras diferencon pri alia vilaĝo Felsőmocsolád.
Klasika elektromagnetismo
Elektra kampo
kie ρ estas la ŝarga denseco kiel funkcio de situa vektoro.
Forto farata de la elektra kampo difinita kiel pli supre al la prova ŝargo estas konserveca forto, tiel E=0 kaj do ekzistas skalara funkcio nomata kiel elektra potencialo φE'' tia ke
Alsómocsolád
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la bronzepoko, baldaŭe romianoj alvenis. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1294 laŭ tiama ortografio "Mocholai", tiam apartenanta al abatejo de Veszprém. Post la mezepoko la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis, unue serboj, poste germanoj kaj hungaroj alvenis. La fervojo atingis la komunumon en 1872. En 1930 vivis tie 746 hungaroj kaj 68 germanoj. La lastaj estis deportitaj al Germanio en 1947. En 1970 vivis tie 570 hungaroj kaj 43 germanoj. Vilaĝservoj estas kulturdomo kun interretejo kaj migra poŝto.
Klasika elektromagnetismo
Elektra kampo
La elektra kampo egalas al negativo de gradiento de la potencialo:
La elektra potencialo de punkta ŝargo kiel funkcio de situa vektoro estas:
La potencialo por multaj ŝargoj estas sumo de potencialoj de kampoj, farataj de la apartaj ŝargoj:
La potencialo por ĝenerala distribuo de ŝargo estas:
En SI, mezurunuo de la  E  estas N/C, aŭ neŭtonoj por kulombo aŭ egale V/m, aŭ voltoj por metro.
Tamen, ĉi tiu difino de elektra potencialo estas ne ĉiam bona. Se senmovaj ŝargoj estas ne sola kaŭzo de ekzisto de elektra kampo, povas okazi ke, laŭ ekvacioj de Maxwell, E estas ne ĉiam nulo, kaj do la skalara potencialo sola estas nesufiĉa por difini la elektran kampon. Tiel oni devas aldoni adician korektadon, per \vec{A}' und \vec{A} por difini B-kampon, kaj por difini E-kampon per \phi' kiu do estas ĝenerale farata per subtraho de la tempa derivaĵo de la vektora potencialo  A  priskribita pli sube.
Tiaj transformoj estas konataj kiel gaŭĝotransformoj. En elektrodinamiko estas ofte uzataj du gaŭĝoj. La unua estas nomita kulomba gaŭĝo, pri klasika elektromagnetismo, formulata tiele: kaj la dua lorenca gaŭĝo, pri la kvantuma elektrodinamiko, formulata tiele: Kiam la ŝargoj estas kvazaŭstatikaj, kaj tamen, ĉi tiu kondiĉo estas esence renkontita, tiel tie estas kelkaj problemoj. Interalie, ĝi ne sekvas la postulojn de la lorenca gaŭĝo, ĉar de ĉi tie ne estas relativeca invarianto.
Elektromagnetaj ondoj
Ŝanĝanta elektromagneta kampo propagiĝas for de sia fonto en formo de la ondo. Ĉi tiuj ondoj vojaĝas en vakuo je la lumrapido kaj ekzistas en larĝa elektromagneta spektro da ondolongoj.
Ĝeneralaj kampaj ekvacioj
Por la kampoj de ĝeneralaj ŝargaj distribuoj, oni devas konsideri malfruajn potencialojn, kiuj povas esti komputitaj kaj diferencialitaj por liveri ekvaciojn de Jefimenko.
Malfruaj potencialoj povas ankaŭ esti donitaj por punkta ŝargo, kaj la ekvacioj estas sciataj kiel la potencialoj de Liénard-Wiechert.
La skalara potencialo tiam estas:
kie q estas la ŝargo,
La vektora potencialo estas simila:
Makoto Kita
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
125592 Buthiers
125592 Buthiers estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin elde la Observatorio de Buthiers (Seine-et-Marne, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio de Buthiers, establita en 2000 en la Arbaro de Fontainebleau sub la egido de la Association Nationale Sciences Techniques Jeunesse (Nacia Asocio de Sciencoj Teknikoj Junularo), nun, Association Planète Sciences.
Westrich
Westrich estas geografia esprimo por teritorio en sudokcidenta Germanujo kaj en la nordorienta Francujo, kiu havas historian fonon.
Geografio
La hodiaŭa Westrich ne havas firme difinitajn limojn. Ĝi konsistas el okcidenta Palatinato, orienta kaj suda Sarlando, orienta Loreno kaj la tiel nomata „kurba Alzaco“, t.s. tiu parto de la Malsupra Alzaco, kiu situas okcidente de la Vogezoj. En sia germana parto estas minimume parto de la rejnland-palatinataj distriktoj Südwestpfalz, Kaiserslautern kaj Kusel kaj la sarlanda distrikto Saarpfalz. Ĉe la franca flanko al Westrich apartenas la orientaj partoj de la departemento Moselle kaj la regiono en nordokcidento de la Vogezoj.
Ĉu la regiono norde de la Nordpalatinata montlando kaj sude de la Nahe, kiu ĉefe apartenas al la komunumaro Baumholder en la distrikto Birkenfeld estas ankoraŭ Westrich ne estas certa. La loĝantoj nomas sian regionon Westrich. Simile estas kun la urbo Kaiserslautern, kiu situas „sur la orienta limo''.
La regiono Westrich ne estas unueca naturregiono, sed mikso el diversaj pejzaĝoj: mezmontaroj (kiel la Nordpalatinata montolando), altebenaĵoj (ekzemple Westricher Hochfläche) kaj humidaj malaltaĵoj (ekzemple Landstuhler Bruch). La deakvigado okazas al la Rejno kaj ties flankriveroj Mozelo kaj Nahe.
Historio
La nomo estra dokumentita ekde la 13a jarcento kiel Westerich kaj Westerrich. Etimologie la esprimo konsistas el mezaltgermana wester (westlich) kaj rîch (regno, mondo, senjorejo) kun la signifo „lando en la okcidento“.
Urboj
Gravaj urboj en la regiono Westrich, respektive rande de Westrich estas:
en Germanujo:
en Francujo:
Virgulino de Fátima
La Virgulino de Fátima (ankaŭ nomata "Nia Damo de Fátima", portugale Nossa Senhora de Fátima) estas maria alvoktitolo de la katolikismo por la dipatrino kiu estas kultata en Fátima (loĝloko al kiu ĝi ŝuldas la nomon al epoko de la araba okupado), tiu loĝloko apartenas al la Distrikto Santarém, regiono Centro kaj subregiono Médio Tejo, Portugalio. Laŭ la historio la virgulino aperis al tri infanaj paŝtistoj en Fátima dum ses sinsekvaj monatoj, ekde la 13-a de majo, tago konsekrita al la Virgulino de Fátima, (escepte de la 13-a de aŭgusto kiam ŝi ne aperis sed nur la tagon de la 19-a) en 1917. Romkatolika Eklezio agnoskis la revelacion mirakla en 1930.
Enhavo de la revelacioj
La Dipatrino instigis la infanojn al pentofaro pro la animoj en purgatorio, al preĝo per rozario kun la intenco konverti pekulojn kaj preĝado por la paco. Ŝi ankaŭ petis ilin konstrui ŝian kapelon en Fatima.
Burgo Ebernburg
La burgo Ebernburg (en la franca Ebrebourg) donas la nomon al la urboparto Ebernburg. La urbo Bad Münster am Stein-Ebernburg situas en la valo de la rivero Nahe proksime al Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato
Historio
Unua montburgo kaj setlejo troviĝas eble aliloke, eble kie hodiaŭ troviĝas la evangelia „Alte Johanneskirche“ (la t.n. Wehrkirche ) en Ebernburg.
La unua dokumenta mencio de la nomo "Ebernburc" estis de 1206, sed laŭ Böcher ne estas certe, ĉu temas pro la burgo aŭ la loko. Laŭ Böcher estas ne verŝajne, ke la loko estas pli malnova ol la burgo. En la jaro 1338 – tio estas certa – la raŭgrafo Ruprecht kaj grafo Johann von Sponheim-Kreuznach starigis la burgon.
1448 la burgo fariĝis feŭda posedo de la Sickinger, kiuj donis sin inter 1750 kaj 1771 al Kurpfalz. Schweickhardt von Sickingen kaj sia filo Franz von Sickingen pligrandigis en 1482 la burgon kaj instalis artilerion, precipe pezajn kanonojn.
1523 dum la „Trierer Fehde“ (t.e kvereloj kun Treviro) forbruliĝis. 1542 okazis la rekonstruon. 1697 en la palatinata sukcedo la burgo refoje estis detruita kaj la homoj de la loko uzis la ruinon kiel ŝtonminejo. 1838 la burgo fariĝas posedaĵo sw la bienulo kaj urbestro de Feilbingert, Karl Günther, kiu rekonstruis ĝin laŭ la malnova stilo. Ĝi servis de 1849 kiel ekskurcelo. En 1914 la familio Günther vendis la burgon al la Ebernburg-fondaĵo, kiu farmdonis la burgon al „Ebernburg-Verein e.V. (t.e. „ Ebernburg Socio r.a.).
Post la Dua Mondmilito okazis la konstruo en la hodiaŭa formo.
Burga Instalaĵo
Piede de la burgo troviĝas la Hutten-Sickingen-Monumento el bronzo. Ĝi estis starigita en 1889 en la stilo de la novhistoriismo kaj montras Ulrich von Hutten kaj Franz von Sickingen.
La Legendo de la Ebernburg
Laŭ la legendo oni batalis en mezepoko pro la burgo. La sieĝantoj volis malsatigi la loĝantojn de la burgo. Kiam la manĝprovizoj preskaŭ elĉerpiĝis, la burgestro lasis tiri virporkon kaj ĵeti ĝin al la dorso kvazaŭ ĝi estu buĉita. La virporko kriis pro mortotimo. La sieĝantoj aŭdis tion. kaj pensis, ke la burganoj havis sufiĉe da manĝaĵoj kaj finis la sieĝadon. Tial la burgo hodiaŭ havas la nomon “virporka burgo” (germane „Ebernburg”).
2717 Tellervo
2717 Tellervo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tellervo, finna diino de la arbaroj kaj filino de Mieliko kaj Tapio.
Stadler Rail
thumb| Bazellanda Transport-Tango-tramo en Zuriĥo Paradeplaco Aprilo 2009
Stadler Rail AG (ankaŭ: Stadler Relo Grupo; fonetike: "Ŝtadlr" aŭ "Ŝtadler"; angle: Stadler Rail Group) en Bussnang, en Svisujo estas fabrikanto por regionaj fervojo-trajnoj kaj urbaj trajnoj  kaj dentorelaj fervojoj.
Fabrikoj
La firmao havas ses fabrikojn en Germanujo, Polujo kaj Hungario kaj havas 2400 laboristojn.
Specialaj trajnoj
.
Dentorelaj sistemoj
‎ 1, 2, 3 kun 3 lameloj - (reloj) - 4
Modernigo de vagonoj kaj lokomotivoj
La Stadler Pankow GmbH en Germanujo modernigis ankaŭ malmodernajn vagonojn kaj lokomotivojn pri novaj boĝioj kaj klimaj kaj elektraj instalaĵoj.
1814 Bach
1814 Bach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan komponiston Johann Sebastian Bach (honorita per ankaŭ la asteroido 1482 Sebastiana).
4905 Hiromi
4905 Hiromi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hiromi Takahashi, edzino de Atsushi Takahashi.
Pritzier
Pritzier estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Hagenow-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Chiusano d'Asti
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Benešovice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Jiříkovice (Nové Město na Moravě)
Jiříkovice (Jirschikowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Nové Město na Moravě en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordokcidente de Nové Město na Moravě. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 159 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
En la vilaĝplaco situas kapelo kun sonorilejo el la jaro 1861. La vilaĝo estas konata precipe pro bredado de ŝafoj.
(24143) 1999 VY124
(24143) 1999 VY124 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
15806 Kohei
15806 Kohei estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomo Kohei Mori, instruisto en mezlernejo. Li estis ano de la Astronomia Socio de Ŝikokuo de 1983, kaj promocias la astronomian edukadon en sia lokala komunumo.
Konkordo
Konkordo povas esti:
8139 Paulabell
8139 Paulabell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul A. Abell, scienca estro pri malgrandaj korpoj en la "Astromaterials Research and Exploration Science Directorate" de la Lyndon B. Johnson Space Center de la NASA Lia esploroj inkludas studon pri la komponiĝo de asteroidoj kaj la planado de homa esplorado de asteroidoj.
Versoix (rivero)
La ĉefaj alfluantoj de Versoix estas: