cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muskola kontrahiĝo
En vertebruloj, skeletaj muskolaj kontrahiĝoj estas neŭrogenaj ĉar ili postulas sinapson de motoraj neŭronoj por produkti muskolajn kontrahiĝojn. Ununura motorneŭrono kapablas senmovigi multajn muskolajn fibrojn, tiel ke la fibroj kontrahiĝas samtempe. Post kiam senvalorigitaj, la proteinaj filamentoj ene de ĉiu skeletaj muskolecaj fibroj glitas preter unu la alian por produkti kontrahiĝon.
Kontinenta drivo
Kontinenta drivo estas la moviĝo de la kontinentoj relative al la reciproka situo. La hipotezo, ke kontinentoj ne estas fiksaj, sed „drivas“ sur la surfaco de la tero, estis unuafoje proponita de Abraham Ortelius en 1596 kaj plene evoluigita de Alfred Wegener en 1912.
La teorioj de Wegener siatempe ne estis akceptitaj, ĉar je tiu tempo neniu povis vidi ian „motoron“ por peli tiel gigantajn amasojn. Tiu ideo venis nur en la 1960-aj jaroj, kiam Harry Hess proponis la teorion de platotektoniko: la oceana grundo mem moviĝas: la mezoceanaj sojloj „naskas“ novan kontinentan materialon kaj tiel disŝovas la kontinentajn platojn.
Frua historio (17-a ĝis 20-a jarcento)
La konturoj de la kontinentoj ambaŭflanke de la atlantika oceano okulfrape suplementas sin reciproke. Do, tuj post kiam estis eble havi taŭgajn mapojn de la kontinentoj, tion rimarkis Abraham Ortelius (1596, li estis mapodesegnisto), Francis Bacon (1620), Benjamin Franklin, Antonio Snider-Pellegrini (1858) kaj aliaj.
Plian paŝon faris teologiprofesoro Theodor Christoph Lilienthal (1756) supozante ke la kontinentoj iam situis apude kaj estis disŝiritaj per la katastrofo de la biblia diluvo. Snider-Pellegrini cent jarojn poste publikigis bildon apogante la saman supozon. Fine de la 19-a jarcento estiĝis la hipotezo, ke la luno dispartiĝis de la tero, nome de la regiono de la pacifika oceano.
Alia subteno venis el paleontologio: evidentiĝis simileco de fosiliaj bestaro kaj plantaro sur diversaj kontinentoj. La aŭstra geologo Eduard Suess (1831–1914) pro tio postulis la iaman ekziston de du grandaj pra-kontinentoj, la sudan li nomis Gondvano kaj asertis, ke ĉiuj sudhemisferaj kontinentoj plus Hindio konsistigis ununuran kontinenton ĝis la mezozoiko, kaj ke nur komence de la kenozoiko grandaj partoj de kontinento dronis kaj fariĝis oceanoj.
Rektaj antaŭuloj
En 1912 kaj 1915, Alfred Wegener publikigis siajn decidajn verkojn pri la disrompiĝo de postulita prakontinento kaj la drivo de la kontinentoj.
En sia libro Die Entstehung der Kontinente und Ozeane (1929) Wegner citas kiel antaŭajn proponintojn de similaj ideoj Franklin Coxworthy (inter 1848 kaj 1890), Roberto Mantovani (inter 1889 kaj 1909), William Henry Pickering (1907) kaj Frank Bursley Taylor (1908), kiuj ankaŭ postulis disfalon de prakontinento.
Mantovani, kies mapoj montras mirindan similecon kun tiuj de Wegener, proponis tamen ne la ideon de drivantaj kontinentoj, sed la ideon de "terekspansio" - kiu estis intertempe rifuzita (sed neniam estis iuj indikoj ke la tera radiuso pligrandiĝus).
Plej similaj al la propraj ideoj Wegener trovis la teorion de Taylor, kiu 1908 en prelego antaŭ la Geological Society of America priskribis la drivadon de kontinentoj „ĉe konstanta terradiuso“, kaj detaligis la dispartiĝon de Gronlando kaj Nordameriko
Historio de Grekio
La historio de la lando kiu hodiaŭ nomiĝas Grekio kaj de la proksimaj areoj gravas en la monda historio pli pro sia kultura ol pro sia politika efiko - kvankam dum kelkaj jarcentoj la helenaj koloniistoj konkeris proksimajn landojn kaj Aleksandro la Granda kreis vastan imperion.
Kontinenta drivo
Wegener
En sia libro Die Entstehung der Kontinente und Ozeane (1915) Wegener konkludis pro la ekzakta suplementiĝo de la sudamerika kaj afrika konturoj, ke tiuj kontinentoj estis partoj de unu pli granda prakontinento, kiu dum geologia evoluo disfalis. La suplementiĝo estas eĉ pli akurata, se oni ne konsideras la bordoliniojn, sed la ŝelforandojn de la kontinentoj, do la subakvajn randojn de la kontinentaj fundamentoj.
Historio de Grekio
Greka historio estas tre ĝenerala vorto. Esperante oni ankaŭ parolas pri helena historio. Iuj preferas uzi la vorton helena pri Antikva Grekio kaj greka pri la moderna historio; aliuloj uzas la vorton helena ankaŭ pri nuntempa Grekio. Ĉi tie oni uzos la vorton greka pri la tuta historio de hodiaŭa Grekio kaj helena nur pri antikva Grekio.
Kontinenta drivo
Wegener
Sed krom la simpla komparo de la kontinentaj formoj, Wegner prezentis pliajn argumentojn.
Historio de Grekio
La Greka historio aŭ pli precize Historio de Grekio enhavas 4 periodojn:
Kontinenta drivo
Wegener
Biologiaj faktoj: Fosilioj kaj hodiaŭaj specioj troviĝantaj ambaŭflanke de la Atlantiko:
Historio de Grekio
Moderna greka historio
En 1829 Grekio akiris sendependecon de la Osmanida imperio, kiel reĝlando Grekio, sed tion sekvis tuta vico da politikaj renversoj, inter kiuj elstaris la Dua Greka Respubliko, kaj militaj diktaturoj. ĉefe post la puĉo de la koloneloj. Moderna demokratia respubliko formiĝis en 1975.
Kontinenta drivo
Wegener
Geologiaj faktoj: La postglaciaj sedimentoj indikis kontinuan glaciamason sur ĉiuj sudaj kontinentoj, kaj la frotspuroj de la moviĝantaj glaciamasoj montris unuecan orientiĝon, for de ekvatoro al la polusoj (laŭ hodiaŭaj pozicioj, dum la karboni-permia glaciado ĝi troviĝis ĉe la suda poluso).
Pro tiuj faktoj Wegener konkludis, ke la kontinentoj formis ununuran kontinenton - Wegener nomis ĝin „Pangeo“ (tuta tero).
Historio de Grekio
Moderna greka historio
Dum la Dua Mondmilito Grekion okupis potencoj de Akso; pli precize: Nazia Germanio, Italio kaj Bulgario. La batalo de Grekio aŭ Operaco Marita estis la invado de la Reĝlando Grekio fare de la fortoj de la Akso dum la Dua Mondmilito, en kiu tiuj batalis kontraŭ la aliancanoj (Grekio kaj la Komunumo de Nacioj). Aparte grava estis la Batalo de Kreto.
Dume funkciis la Greka kontraŭnazia rezistmovado. Ĝi daŭris ĝis la retiriĝo de la germanaj kaj bulgaraj trupoj en oktobro 1944. Tiam startis malfacila kunvivado inter la diversaj frakcioj de la rezistado kio rezultis en la Greka Enlanda Milito.
Kontinenta drivo
Wegener
Wegener supozis, ke la kontinentoj (granito, el silicio kaj aluminio) kvazaŭ glacimontoj flosas sur la pli densa bazalta tavolo.
Eblaj fortoj por disrompi kaj dispeli la kontinentojn estas laŭ Wegener diversaj astronomiaj fortoj: sed neniu el tiuj povis konvinki.
La ĉefa kaŭzo por la ĝenerala malakcepto de la kontinenta drivo estis la manko de driva forto. Neniu el la proponitaj fortoj estus sufiĉe forta. Estis la studoj pri platotektoniko en la 1960-aj jaroj, kiu fine gvidis al ĝenerala akcepto de kontinenta drivo: kiel driva forto pruviĝis la dinamiko de la oceana grundo mem: nova materialo elvenas el vulkanoj de la mezoceanaj sojloj kaj estas reensuĉata en la subduktaj zonoj.
Un señor muy viejo con unas alas enormes (filmo)
Un señor muy viejo con unas alas enormes (Tre maljuna sinjoro kun enormaj flugiloj), estas filmo reĝisorita de Fernando Birri, en 1988.
Kontinenta drivo
Kontinenta drivado
Aparte interesaj estas tiuj epokoj en la historio de nia planedo, kiam ĉiuj kontinentoj kuniĝis kaj kiam tia superkontinento denove disrompiĝis. Oni parolas pri superkontinentaj cikloj kaj supozas, ke la tero travivis kvin aŭ ses. Ĝenerale akceptitaj estas nur la lasta, kies superkontinento nomiĝis Pangeo kaj la antaŭlasta kun superkontinento Rodinia aŭ Vendium. Se la nuna moviĝo de la kontinentoj daŭriĝas, post ĉ. 60 milionoj da jaroj (Ma) Aŭstralio kolizios kun Azio kaj post 300 Ma ĉiuj kontinentoj denove formos superkontinenton ("Pangeo ultima")
La geologiaj tavoloj inter Permio kaj Juraso permesas supozojn pri la disrompiĝinta Pangeo. Sed faktoj pri Rodinia, kiu disrompiĝis fine de antaŭkambrio estas apenaŭ diveneblaj.
Un señor muy viejo con unas alas enormes (filmo)
Resumo
«Un señor muy viejo con unas alas enormes» estas bazita en la samnoma rakonto de 1968 de la kolombia fama verkisto Gabriel García Márquez. La muziko esta de Raúl Pérez Ureta. Pro tiu filmo la reĝisoro estis nomumita por la Orleono de la Festivalo de Venecio en 1988.
Kontinenta drivo
Kontinenta drivado
Ni scias, kiom rapide kaj kien la grandaj platoj momente moviĝas, kaj ni havas indicojn pri iliaj vojoj en pasinteco. Pro ilia inercio daŭras dekon da jarmilionoj haltigi ilin kaj eĉ pli longe, retroirigi ilin.
En estonteco
La platoj daŭrigos sian vojon. Kie ili ekzakte estos post 200 Ma ne precize direblas, sed eksterpolante la aktualajn moviĝojn oni povas proksimume tion atendi:
Hindio plue ŝoviĝas sub Himalajon, eble komplete malaperos. Dume kreskos la montaroj de Mongolio. - Grandaj ŝanĝigoj estas atendeblaj por Aŭstralio, kiu rapide drivas norden kaj ŝoviĝas sub la Sundinsulojn. - Laŭ la Granda Rifto Afriko fendiĝos, kreante novan kontinenton kaj novan oceanon. - Atlantika oceano pli larĝiĝas, dum Pacifiko malkreskos kaj fine malaperos.
Kluzo Dahlhausen
La kluzo Dahlhausen estas unu el 16 kluzoj por la ŝipiro sur la Ruhr, kiun konstruigis la prusa reĝo Frederiko la 2-a.
Ekde 1774 ĝis 1775 la reĝa ĉambristo Clemens August Freiherr von Elverfeldt konstruigis ĝin. Ĝi konsistisel ligno kaj en 1817 ĝi denove estis konstruzita el ligno. En la jaro 1844 ĝi estis masonata el ŝtono.
Nur en 1990 la kluzo estis objekto de la monumentprotektado. La Staatliche Umweltamt Duisburg (ŝata oficejo por medioprotektado Duisburg) riparigis la kluzopordojn kaj uzas la kluzon por sia servoboatoj. Ĉe la kluzo troviĝas simpla, tradicia bierĝardeno. Alia teknika memorejo situas proksime, do la flosponto Dahlhausen kuŝanta sur pontonoj.
La kluzo Dahlhausen apartenas al la itinero de la industria kulturo.
Flor da Serra do Sul
Flor da Serra do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.725 loĝantojn en 2010.
Bagnara Calabra
Bagnara Calabra estas komunumo de Italio en la regiono Kalabrio, nome en la plej suda pinto de la itala duoninsulo.
Purpura orobanko
La purpura orobanko, Orobanche purpurea, estas planto-specio de la familio de orobankoj nome Orobankacoj (Orobanchaceae). La nomo devenas el la fakto ke ĝiaj floroj estas purpuraj. Temas pri parazita planto. Ĝi ekzistas en granda parto de Eŭropo.
Priskribo
Orobanche purpurea estas unujara planto, kiu distingiĝas ekzemple el Orobanche ramosa pro siaj blu-violaj floroj eĉ pli grandaj, kun malhelviolaj vejnoj, 1,8-2,5 cm aŭ plie. La tigo estas 15 al 40 cm alta sed ĝis 60 cm aŭ eĉ plie, kaj pli granda en la bazo; la folioj estas mallarĝaj kaj lanĉoformaj. La infloresko estas densa, de ĝis 20 cm de longo; la korolo estas iome sonorilforma, kaj malsupraj loboj iome ovoformaj kun rondeca kaj fajna pinto. Ĝi floras fine de printempo kaj dum somero. Ĝi estas parazita de Achillea millefolium kaj de Artemisia campestris.
Hope-diamanto
Hope-diamanto estas 44,50 karataj blua diamanto. Tiu gemo estas tre granda: 25,6 x 21,78 x 12 mm. Ĝi aperis por vendo en 1830 kaj aĉetita de londona bankisto Henry Philip Hope, de tio venas ĝia nomo (sekve, oni ne povas traduki la nomon, eĉ se oni scias ke "hope" signifas "espero"). Oni ne konas ĝian origino, oni pensas ke ĝi devenas de diamanto rabita dum Franca revolucio, ĉar la francaj reĝoj havis ankaŭ grandan bluan diamanton, en 2005 asertis la identecon de la duaj diamantoj. Dum 19-a kaj 20-a jarcentoj, ĝin havis multaj posedantoj, en 1958 aĉetis ĝin la Smithsonian Institution de Vaŝingtono.
Estas legendo pri "malbeno" rilate al tiu ŝtono, kreita de May Yohe, kiu estis edizino de unu el la anoj de familio Hope. Ŝi fuĝis al Aŭstralio kun sia koramiko, sed okazis al ŝi kelkaj misfortunoj. Ŝi revenis al Usono, sia naskiĝlando, kaj vendis ideon de malbeno ligita al diamanto al filmoindustrio. Oni faris filmon pri tio, kun multaj neveraĵoj kaj malbeno de Hope diamanto iĝis monda urba legendo.
Kantono Limoges-Panazol
La kantono Limoges-Panazol (france canton de Limoges-Panazol) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Limoĝo.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Limoges-Panazol la jenaj 5 francaj komunumoj :
(1) fragmento de komunumo.
Rimana sternaĵo
En diferenciala geometrio, rimana sternaĵo estas glata sternaĵo, ekipita per dulineara metriko je ĉiu punkto (la rimana metriko).
Difino
Rimana sternaĵo (M,g) estas orda paro de glata sternaĵo M kaj rimana metriko g sur ĝi. Duonrimana sternaĵo (M,g) estas orda paro de glata sternaĵo M kaj duonrimana metriko g.
Propraĵoj
Ĉiu koneksa rimana sternaĵo (M,g) estas metrika spaco, kies metriko estas la jena. Se x,y\in M, kaj estas glata kurbo inter la du, do la longo de \gamma estas la jena integralo. La distanco inter du punktoj estas la infimo de la longoj de la glataj kurboj inter la du punktoj. La distanco-funkcio plenumas la aksiomojn de metrika funkcio.
Historio
La rimana sternaĵo nomiĝas laŭ la germana matematikisto Bernhard Riemann (Esperante Rimano), kiu studis tiun specon de sternaĵo kiel ĝeneraligon de la strukturo de Eŭklida spaco.
Andreo Rogov
Andreo Rogov (naskiĝis 1914 - mortis la 27-an de septembro 1978 en Ĥmelnicko, Ukrainio) estis sovetia kaj ukraina esperantisto.
3733 Yoshitomo
3733 Yoshitomo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Takeŝi Urata elde Tojota.
Kantono Limoges-Puy-las-Rodas
Komunumoj
Nur apartenas al la kantono Limoges-Puy-las-Rodas la jena franca komunumo :
(1) fragmento de komunumo.
Tizayuca
Tizayuca estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tizayuca. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13069.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 56573 loĝantojn. El tiuj estis 27820 viroj kaj 28753 virinoj. La komunumo havas surfacon de 92,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2260 metroj super la marnivelo.
Ĝi apartenas al la valaro nome Baseno de Meksiko.
NGC 505
NGC 505 (aliaj indikoj — PGC 5036, UGC 924, MCG 1-4-41, ZWG 411.41) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kapta reflekso
La kapta reflekso (ankaŭ konata kiel la tena reflekso) estas denaska reflekso, kiu esprimiĝas en la kuntiriĝo de la palmo de la bebo, kiam objekto tuŝas ĝin kaj kaptado de tiu objekto.
La reflekso aperas de la feta aĝo de 16 semajnoj kaj malaperas ĝis la beba aĝo de kvin aŭ ses monatoj. La foresto de la reflekso en la novnaskiĝinto aŭ ĝia ne-malapero post la kresko de la bebo povas indiki denaskan neŭrologian malsanon. Se ĉi tiu reflekso ne malaperas, tiu ankaŭ povas malhelpi la ĝustan funkciadon de la manoj de bebo por manipuli objektojn.
Evoluo
Laŭ la populara opinio inter evoluaj esploristoj, ĉi tiu reflekso estas degenera restaĵo de la reflekso, kiu videblas ĉe evoluintaj kaj felaj bestoj, kiel simioj. Ĉe tiuj bestoj, ĉi tiu reflekso estas kritika por travivi kaj postvivi dum junaĝo, ĉar ĝi permesas tenon sur la haŭto aŭ felo de la patrino kaj malhelpas fali de la korpo de la patrino en alta alteco, aŭ malhelpas perdon de la novnaskiĝinto.
Paul E. Schwerin
Paul E. SCHWERIN (naskiĝis 1892, mortis la ) estis multjara UEA-delegito en Sidnejo (Aŭstralio).
Sophie Maintigneux
Sophie Maintigneux (n. 1961 en Parizo) estas franca direktorino pri foto en kinarto kiu faris sian karieron kaj en Francio kaj en Germanio.
Paul E. Schwerin
Li eklernis Esperanton en 1930, en Berlino, de kie li elmigris al Aŭstralio en 1938. Li estis aŭtoro de la populara libreto Gaja Leganto per Esperanto, kaj tradukinto (kune kun sia edzino) de la novelaro Brulanta Sekreto de Stefan Zweig.
Sophie Maintigneux
Dudektrijaraĝa ŝi realigis la kinematografion por "La Verda Radio" de Éric Rohmer, filmo kiu, en 1986, forportis la Oran Leonon en la Festivalo de Kino de Venecio. En 1987 ŝi okupiĝis pri la fotaro de la filmo King Lear de Jean-Luc Godard. Inter aliaj premioj indas elstarigi, en 1990, la premion kiun Maintigneux ricevis de la Germana Kritikistaro (Deutschen Kritikerpreis) kaj la akiron en 2003 de la Deutscher Kamerapreis por sia laboro en la dokumenta filmo "Damen und Herren ab 65", direktita de Lilo Mangelsdorff.
De 1990 akordigas siajn kinematografiajn laborojn kun la instruado de la rimedo, estante titulara instruisto de la Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin ekde 2006.
Eksteraj ligiloj
http://www.idref.fr/103291709 (france)
http://www.imdb.com/name/nm0537776/ (angle)
https://portal.dnb.de/ (germane)
Bonnay (Doubs)
Bonnay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Figueira (Paranao)
Figueira estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 8.293 loĝantojn en 2010.
Mike Beebe
Mickey Dale "Mike" BEEBE estis la ŝtatestro de Arkansaso, Usono el 2007 al 2015.
9532 Abramenko
9532 Abramenko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (de 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Departemento Littoral
Littoral estas unu el la dek du departementoj de Benin. Littoral estas la plej malgranda departemento en la lando. Ties ĉefurbo estas Cotonou, plej granda urbo de Benin. La departemento estis kreita en 1999 el la teritorioj de Atlantique Departemento. Littoral signifas marbordon.
9532 Abramenko
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aleksandr Nikolaevich Abramenko, ĉef-inĝeniero ĉe la Krimea Astrofizika Observatorio. Li kreis specialan televidan sistemon uzita por observi astronomiajn objektojn ekde 1963. Tiu-ĉi produktis senkomparajn datumojn pri novaoj, supernovaoj, kataklismaj variantaj steloj, asteroidoj kaj kometoj. Abramenko estas unu el la aŭtoroj de monografio pri astronomio per televido (1974, 1984).
Departemento Littoral
Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 679,012 kun 325,872 viroj kaj 353,140 virinoj. La tuta loĝantaro estis urba dum la totala labora forto en la departemento nombris 253,892. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de atingita formalan edukadon estis 21.1%, la plej malalta proporcio de ajna departemento en la lando.
Administracia divido
La departemento de Littoral estis kreita en 1999, kiam ĝi estis fendita de Atlantique Departemento kaj la urbo Cotonou estis farita ties ĉefurbo. Ĝi estas la plej malgranda de ĉiuj departementoj en la lando. Littoral konsistas nur el unu commune/urbo, Kotonuo, plej granda urbo de Benino kaj ties ekonomia ĉefurbo. Kotonuo estas subdividita en 13 arondisementojn, kiuj estas cetere subdividitaj en 165 kvartalojn.
Violdorsa sturno
La Violdorsa sturno aŭ Ametista sturno (Cinnyricinclus leucogaster) estas relative malgranda specio de sturno de la familio de Sturnedoj. Ĝi estas foje konsiderata la ununura specio de la genro Cinnyricinclus kaj foje unu el tri specioj.
Tiu specio estas klara ekzemplo de seksa dimorfismo kaj troviĝas disvastigite en arbaroj de subsahara Afriko pli precize sude de Senegalio okcidente kaj ĝis Sudano orienten.
Aspekto
La masklo havas kapon kaj gorĝareon (supra brusto) de tre irizeca metaleca purpura koloro kiu pluas al la dorso kaj ĝis la vosto. Flugiloj havas brilojn kaj purpurajn kaj malhelbluajn. El meza brusto al la ventro estas tre blankaj kaj foje iom hele striecaj. Ino havas korpoformon sed ŝi estas malpli rimarkinda ol la masklo kaj havas brunecajn kapon kaj dorson striecajn je blanko kaj pli brunajn flugilojn kun blankaj subaj partoj tre striecaj malhelbrune. La irisoj estas flavaj. La beko kaj kruroj estas nigrecaj. Junuloj ege similas al inoj.
La nomoj en Esperanto kaj en kelkaj aliaj lingvoj aludas al tre bele purpura aŭ viola brilo de la maskla dorso, dum la latina scienca nomo leucogaster estas komponaĵo de du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “blanka” kaj “ventro”.
Subspecioj
Oni agnoskas tri subspeciojn kiuj estas la jenaj:
Kutimaro
Ili preferas arbarajn areojn kie estas abundaj fruktoj kaj vivas ankaŭ en kampoj kaj ĝardenoj. Ili loĝas ankaŭ en sekaj arbustaj areoj kie estas figarboj. En naturo ili preferas figojn sed ankaŭ kaptas insektojn dumfluge. En bestoĝardenoj ili manĝas tropikajn fruktojn kaj vegetalojn.
Kolbuszowa
Kolbuszowa estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kolbuszowa kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Kolbuszowa. Fine de en la urbo vivis.
(74644) 1999 RK63
Malkovro
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,280288 AU, tie estas 41,930 milionoj da km.
Joseph Süß Oppenheimer
Joseph Ben Issachar Süßkind OPPENHEIMER (mallonge Joseph Süß Oppenheimer, ankaŭ malice Jud Süß) (naskiĝis la 12-an de februaro 1698 en Heidelberg, mortis la 5-an de februaro 1738 en Stutgarto) estis financa konsilisto de duko Karl Alexander de Virtembergo. Post morto de la princo, oni ekzekutis lin pro falsaj akuzoj. Li estis historia ekzemplo por novelo de Wilhelm Hauff (Jud Süß) en 1827 kaj por romano de Lion Feuchtwanger (same nomita Jud Süß) en 1925. La nazia Germanio eluzis la historion por la samnoma propaganda filmo Jud Süß en 1940.
Biografio
Joseph Süß Oppenheimer plenkreskis en Heidelberg en burĝa, juda, komercista familio. Li veturis de 1713 ĝis 1717 al Amsterdamo, Vieno kaj Prago. Li baldaŭ okupiĝis pri financoj kaj donis krediton al nobeloj. Tiu agado alportis por li riĉecon kj respekton. Li konatiĝis en 1732 en Wildbad Karl Alexander, kiu suferis pro kronika monmanko. La princo nomumis Oppenheimer al sia kortega oficisto, por kolekti monon por financado de la ŝtato.
Kiam Karl Alexander iĝis - post morto de Eberhard Ludwig - princo de la duklando Virtembergo en 1733, Oppenheimer ricevis decidrajtojn en ekonomiaj kaj financaj aferoj. Oppenheimer en 1736 iĝis sekreta financa kaj politikista konsilisto de la princo. Karl Alexander jam longe antaŭ sia surtroniĝo ŝanĝis de la protestanta al la katolika eklezio. Tiel dum lia kvarjara regada tempo (1733-1737) regis la katolika princo per juda konsilisto la protestantan loĝantaron, kio kaŭzis streĉon.
Post certigi monavidon de la princo, Oppenheimer enkondukis multajn novigojn. Li fondis tabak-, sapo- kaj porcelanmanufakturon kaj ankaŭ la unua bankon de Württemberg, kiun li mem funkciigis. Li vendis komercajn rajtojn pri salo, ledo kaj vino al judoj. Li komercis ankaŭ per juveloj, oro, arĝento, ŝtataj moneroj, organizis loterion kaj hazardludojn, peris en juraj konfliktoj.
Princo Karl Alexander akceptis tute la proponojn de Oppenheimer, sen aprobo de la loĝantaraj reprezentoj. Lia bonstato riĉeco, rigideco en la mona kaj imposta politiko alportis malamon kaj envion.
Kiam Karl Alexander mortis abrupte la 12-an de marto 1737 pro apopleksio, oni arestis samtage Oppenheimer. Oni akuzis lin pro ŝtatperfido, majesta ofendo, prirabo de la ŝtata kaso, ofickomerco, subaĉetebleco, hontigo de la protestanta religio kaj seksa kontakto kun kristaninoj. Oni akuzis lin eĉ pri seksumado kun 14-jaraĝulino. Kvankam du akuŝistinoj konfirmis virgecon de la junulino, oni do juĝis lin je morto la 9-an de januaro 1738. Pruvoj ne ekzistis je iu ajn akuzo, oni rezignis pri nomumo de la krimagoj aŭ bazigo de la juĝo.
Oni ekspoziciis lin en ruĝe pentrita kaĝo kaj promesis amnestion, se li konvertiĝos al la kristanismo. Tion li rifuzis kaj antaŭ la morto parolkantis la kanton Ŝema Izrael.
Li estis pendumita la 4-an de februaro 1738 antaŭ 12.000 spektantoj. La ekzekuto okazis sur la Stutgarta ekzekutejo, la t.n. Prag. La korpo de Oppenheimer restis dum 6 jaroj en la fera kaĝo, ĝis la filo de la duko, Karl Eugen de Virtembergo jure plenaĝiĝis kaj tuj ordonis entombigon de la korpo.
Zoltán Rohonyi
ROHONYI Zoltán (rohonji) estis rumania hungara/hungara literaturhistoriisto, kandidato de literatursciencoj (1991). Li naskiĝis en Kluĵo la 31-an de majo 1943 kaj mortis la 1-an de marto 2013. Li estas la filo de Vilmos Rohonyi.
Biografio
Zoltán Rohonyi studis en sia naskiĝurbo, li akiris diplomon pri la hungara lingvo kaj literaturo en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo (1966). Li instruis en Nagydoba (1966–68), poste li iĝis universitata asistanto, de 1973 adjunkto, doktoro. En 1989 li translokiĝis Hungarujon; li estis la profesoro en Pécs de la Universitato Janus Pannonius, ekde 1997 katedrestro.
Martín Vizcarra
Martín Vizcarra (Limo, 22-a de marto de 1963) estas inĝeniero, politikisto peruano kaj ekz-prezidanto de Peruo el 23-an de marto 2018 ĝis la 9-an de novembro 2020. Li iĝis prezidanto pro demisio de Pedro Pablo Kuczynski. Antaŭe li estis ĉefa Vicprezidanto de la Respubliko (2016-2018), regiona guberniestro de Moquegua (2011-2014), ministro de Transportoj kaj Komunikado (2016-2017) kaj ambasadoro de Peruo en Kanado (2017-2018).
Rupt de Mad
La rivero Rupt de Mad estas 55 km longa maldekstra alfluanto de la rivero Mozelo en la departemento, Meuse, Meurthe-et-Moselle kaj Moselle en  la franca regiono Loreno. Ĝia akvokolekta bazeno havas surfacon de 384,8 km². La rivero havas sian fonton en la komunumo Geville oriente de Commercy. Ĝi enfluas la Mozelon ĉe Arnaville.
Attila Feri
Attila Feri, laŭ hungarlingve kutima nomordo Feri Attila estas rumana-hungara halterlevisto, trifoja olimpiano, dufoja mondĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Târgu Mureș (Rumanio).
Biografio
apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Depost 1992 li translokiĝis al Nyíregyháza kaj li akiris hungaran ŝtatanecon. Li ricevis hungaran ŝtatan premion en 1996.
Sporta kariero
komence estis halterlevisto en sia naskiĝurbo, poste en Nyíregyháza. Li estis hungara ĉampiono okfoje inter 1993-2001. Li estis olimpiano en Rumanio en la Somera Olimpiko 1992, Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun bronza medalo en 1996, krome en mondĉampionumoj li estis la unua en 1994 kaj 1995. Depost 2004 li estis trejnisto kaj postenulo en la halterlevista vivo.
Adam Werner el Themar
Adam WERNER el Themar (naskiĝinta Adam Werner en 1462 en Themar, mortinta la en Heidelberg) estis germana humanisto, pedagogo, poeto, juristo kaj profesoro pri teologio ĉe la Universitato de Hajdelbergo kiel ankaŭ edukisto de la filoj de Filipo (Palatinato).
Vivo kaj agado
Adam Werner laŭ tiama modo aldonis al sia nomo la naskiĝlokon. Ekde 1482 li studis ĉe la Universitato de Lepsiko, ekde 1484 en Heidelberg kie li bakalaŭriĝis en 1485.
Inter novembro 1485 ĝis septembro 1488 li estris la konventan lernejon en Neustadt an der Weinstraße kie vivis lia frato Peter Werner kiel kanoniko. Tiun regionon li forlasis en 1488 postlasante latinlingvan adiaŭpoemon por la tre ŝatataj lernantoj. Samjare Adam Werner magistriĝis en Heidelberg kie li doktoriĝis en 1503 jurscience. Poste li profesoris samloke specialiĝinte je kanonika juro. Krome li estis unufoje dekano kaj trifoje (1497, 1504 kaj 1510) rektoro altlerneja. En 1519 oni vokis lin kiel asesoron al la nove malfermita tribunalo Reichs-Vicariats-Hofgericht al Worms. Ekde la translokiĝo al Heidelberg li krome estis edukisto de la filoj de princelektisto Filipo. Ĉefe ties unua filo kaj posta princelektisto Ludoviko la 5-a (Palatinato) (1508–1544) estis priokupita de li; tamen ankaŭ la aliaj ok fratoj ĝuis la werner-an pegagogian talenton.
Verŝajne Adam Werner el Themar ne klerikis kaj edzo de Anna Hinderhöf, kortega administrantino. Li flegis amikajn rilatojn kun multaj elstaraj humanistoj sen laŭforma aniĝo la ties hajdelberga klubo Sodalitas litteraria Rhenana. Inter ili estis i.a. Johann von Dalberg, Conrad Celtis, Johannes Trithemius, Jakob Wimpheling kaj antaŭ ĉio Dietrich Gresemund el Speyer. Malgraŭ sia intereso pri humanismo li restis tre pia ulo estante dum la tuta vivo ligita al mistiko kaj antaŭreformaciaj kredofundamentoj. Li estis granda veneranto de la Virgulino por kiu li verkis ĉ. 150 laŭdpoeziaĵoj. Krome li tradukis multajn klasikajn verkojn en la germanan lingvon.
Post morto en Heidelberg li entombigitis en la Preĝejo Sankta Spirito (Heidelberg).
Cartório de Registro de Imóveis (Votuporanga-SP)
Cartório de Registro de Imóveis e Anexos de Votuporanga estas nemoveblaĵa registrejo en la brazila urbo Votuporango, instalita la 13-an de junio 1945 kun la juraj funkcioj de registrado de nemoveblaĵoj, valorpaperoj, dokumentoj, kaj civilaj aferoj de firmaoj kaj aliaj organizaĵoj.
Ĝia teritoria areo estis vasta kaj reduktiĝis per la distranĉo de la komarkoj Fernandopolo kaj Ĵalo, instalitaj la 25-an de majo 1953, kaj Kardozo, instalita la 29-an de septembro 1968. Nuntempe ĝia teritoria areo kovras la urbojn Votuporango, Alvares-Florenso, Parizo kaj Valentin-Ĵentilo.
Post instalado, la registrejo estis provizore sub la prizorgo de Urbano Ganot Chateaubriand Bandeira de Melo, la ĉefa oficiro de la nemoveblaĵa registrejo de Tanabio, kaj estis sukcedita Alípio Valente Filho ĝis la alveno en 1953 de la oficiala unua ĉefa oficiro Plínio Marin, kiu restis ĝis sia morto en 1988.
R.U.R.
R.U.R. estas kolektiva dramo de Karel Čapek, verkita en 1920. Esperantlingvan tradukon fare de Josef Řebíček la eldonejo Moraviaj Esperanto-Pioniroj publikigis en 1926; dua eldono aperis ĉe KAVA-PECH en 2012 kiel 47-a verko en la serio Oriento-Okcidento. „Ni estas dum estonta tempo sur insulo, kie estas fabrikataj mekanikaj homoj anstataŭontaj la verajn por ĉiuj laboroj.“ (G. S., revuo Esperanto, 1926, paĝo 55).
Tiu ĉi verko naskis la neologismon 'robot' (Esperante: roboto) por artefarita laboristo. La vorton elpensis la frato de Karel Čapek, pentristo Josef Čapek el la vorto "robota", kiu en la slavaj lingvoj signifas laboron, en la ĉeĥa konkrete servutan, duonsklavan laboron.
La artefaritaj laboristoj ekliberis kontraŭ homoj, elmurdis ilin, sed poste konstatis, ke ili ne kapablas produkti novajn robotojn. Ili petas la lastan, ankoraŭ vivantan homon pri helpo, sed tiu estas senespera ĝis momento, kiam aperas du laste fabrikitaj gerobotoj, kiuj sin amas reciproke, kapablas eĉ riski la vivon unu pro la alia kaj tiel pruvas sian homiĝon. La dramo avertas, ke la tekniko povas likvidi nian civilizon.
Dum la OSIEK-konferenco 2012 en Svitavy prezentis la teatraĵon esperantlingve la studenta teatro DoMa, la spektaklo estis filmita kaj estas videbla en la retejo YouTube. La sama trupo ludis la verkon dum la 88-a SAT-Kongreso 2015 en la sinagogo de Nitra, Slovakio.
Esperanto-movado en Rumanio
Antaŭ la unua mondmilito
En 1907, I. Negreanu, advokato en Bukareŝto, per gazetartikoloj atentigis la publikon pri la Lingvo Internacia kaj d-ro Gabrielo Robin, konata kemiisto, komencis viglan propagandon, fondis la Rumanan Esperantistan Societon (RES) kaj aperigis la unuan lernolibron. En 1908 d-ro S. Kimel, dentkuracisto, komencis la unuan kursan instruadon en Bukareŝto kaj eldonis novan kurson kompletan de Esperanto. Tiam komenciĝis brila periodo de Esperanto en la lando; en Galaţi aperis la „Rumana Gazeto Esperantista“ kaj en Bukureŝto la „Rumana Esperantisto“, kiu donis antaŭenpuŝon al la tiam ekflorinta movado kaj Esperanto, venkinte la indiferentecon de la publiko, disvastiĝis en la tuta lando, tiel ke en 1909 povis okazi la unua rumanlanda Esperanto-kongreso en Bukareŝto, kun la partopreno de bulgaraj kaj serbaj esperantistoj. La tro trua forpaso de d-ro Robin, kiu per siaj klopodoj kaj oferoj estigis la organizitan movadon kaj helpis ĝin ĉiel, estis granda perdo por la RES, kies prezidanto li estis de ĝia fondiĝo.
La unua mondmilito, malhelpante ĝenerale la Esperanto-movadon, ĝin interrompis ankaŭ en Rumanujo. Multaj devis foriri al la batalkampo, kie pereis ankaŭ advokato P. Teodorescu, la daŭriginto de la laboro komencita de d-ro Robin.
Post la unua mondmilito
Post la mondmilito komenciĝis nova epoko en la rumana Esperanto-movado, pro la vigla aktiveco kreita en Transilvanio kaj Banato, provincoj, kiuj antaŭ la mondmilito apartenis al Hungarujo. En printempo 1920 Andreo Cseh en Sibiu (Hermannstadt, Nagyszeben) ellaboris sian faman instrumetodon kaj gvidis sian unuan kurson en la tiea Laborista Hejmo. Baldaŭ li kreis per siaj kursoj grandnombran esperantistaron en la urboj Târgu Mureş (Marosvásárhely, Neumarkt (kie la animo de la movado estis la nobla kultur-laboranto József Halász) kaj Cluj (Klausenburg, Kolozsvár). Samtempe li komencis organizi la teritorion de Universala Esperanto-Asocio (UEA), varbante multajn anojn kaj starigante delegitojn. Je lia iniciato en 1922 kelkaj malnovaj pioniroj, inter kiuj Emil Nicolau en Ploeŝto (Ploieşti), Ion Giuglea kaj kapitano d-ro F. Iosif en Bukareŝto, rekomencis la agadon por landa organizo, kaj tiucele okazigis la duan Rumanlandan Esperanto-kongreson en Cluj (1922), en kiu partoprenis grandnombre esperantistoj el la tuta lando kaj ankaŭ el Bulgarujo. La kongreso reorganizis la malnovan RES-on.
Post tiu kongreso Horst Fischer invitis Andreo Ĉe al la ĉefurbo kaj fondis kun li en Bukareŝto la Esperanto-Centron Rumanan (ECR), kun la celo praktike disvastigi Esperanton. Dank' al la malavara financa helpo de H. Fischer komenciĝis grandskala publika agado. En la kursoj de A. Ĉe kaj lia entuziasma juna kunlaboranto Tiberio Morariu kreiĝis centoj da novaj esperantistoj kaj per lertaj propagandaj aranĝoj la publika atento kaj simpatio turniĝis al Esperanto. Aparte menciindaj estas la oficialaj Esperanto-kursoj en la granda instruist-prepara lernejo en Grădiştea, en la policoficira lernejo kaj por la skoltaro. Gravan efikon havis ankaŭ la vizitoj de prof. Pierre Bovet el Ĝenevo kaj de d-ro Won Kenn el Kantono (Ĉinujo).
La apostolan laboron de pastro Ĉe, post lia transiro al Ĝenevo, daŭrigis Morariu.
Intertempe la restarigita RES sub la honora prezido de generalo Constantin Găvănescul kaj Grigore Trancu-Iași, eksministro, helpata de samideanaro, sub gvidado de s-ro Henriko Fischer-Galaţi daŭrigis la laboron por plua disvastigado de la esperantismo. Per ĉiujaraj kongresoj de ĝi aranĝitaj (en Timişoara 1923; en Arad 1924; en Ploieşti 1925; en Galaţi, sub la efektiva prezido de la ministro G. L. Trancu-Iaşi, 1926; en Braşov 1927) pruvis al la vasta publiko la gravecon de Esperanto.
De 1927 pro la ĝenerala financa krizo la aranĝo de naciaj kongresoj ne estis ebla, sed la rumanaj esperantistoj partoprenis regule la bulgarajn Esperanto-kongresojn kaj la rumana registaro delegis oficiale Henriko Fischer-Galaţi ĉe ĉiuj internaciaj kongresoj kaj konferencoj aranĝitaj de la esperantistoj.
Operono
Distribuo
Operonoj troviĝas ĉefe en la genaroj de prokariotoj. Tamen, kelkaj eŭkariotoj — ekzemple, la nematodo Caenorhabditis elegans kaj la muŝo Drosophila melanogaster — ankaŭ havas operonojn.
Esperanto-movado en Rumanio
Post la unua mondmilito
Post la foriro de T. Morariu al Svedujo, Henriko Harabagiu, sekretario de RES, kaj Sigmund Prager (esperantigita Sigismundo Pragano) daŭrigis fari kursojn ĝis kiam ankaŭ tiu lasta iris helpi al Andreo Cseh en liaj klopodoj por la monda movado.
Jack Benny
Larĝe aklamita kiel unu da plej populara usonaj amuzistoj de la 20-a jarcento, Benny estis konita ĉefe pro sia komedia serio The Jack Benny Program kaj lia kompetenteco por fari ridojn kun longa paŭzo aŭ sola esprimo, ekzemple lia frustrita "Well!" ("Nu!") Liaj radiofonaj kaj televidaj programoj, tre populara en la 1930-aj, 1940-aj, kaj 1950-aj jaroj, estis fundamenta influo sur la situacia komedio.
Operono
Strukturo
La operono konsistas el tri bazaj komponantoj de DNA:
Esperanto-movado en Rumanio
Tri migrantaj pioniroj
Krom RES daŭrigas la praktikan laboron la Rumana Centro Esperantista (RCE), kies sekretario estas nova pioniro I. Ionescu-Căpăţână, redaktoro de vegetarismaj revuoj, kiu dediĉas preskaŭ sian tutan agadon al la RCE, kiu troviĝas en propra domo apud la Ekspozicio-Parko Carol kaj (en 1934) havis bibliotekon de ĉirkaŭ 1500 volumoj, pli ol 200 revukolektojn, librovendejon, presejon Eistajn, organizas kursojn, publikas propagandilojn ktp. Krom tio vigle laboris Eugenia Morariu en Cluj, kiu direktis la Esperanto-Instituton Rumanan kaj laboris por la teritorio de UEA.
Jack Benny
Benny estis edzo de Mary Livingstone (naskiĝis Sadye Marks), la kuzino de la Fratoj Marx. Ŝi eventuale estis ankaŭ la komedia asociano de Benny.
Esperanto-movado en Rumanio
Tri migrantaj pioniroj
(La artikolon preparis - Esperanto-Centro Rumana, kompletigis A. Cseh.)
Verkistoj kaj tradukistoj
Aŭtoroj de lernolibroj: Robin, Kimel, Beraru, Vanghelovici ktp.;
Operono
Ekzemploj
La operono trp ankaŭ troviĝas en E. coli. Tiu operono konsistas el kvin strukturaj genoj trpE, trpD, trpC, trpB, kaj trpA, kiuj enkodigas la enzimon triptofano-sintezazo, kune kun reguliga geno trpR. La ĉeesto de triptofano subpremas la operonon.
Historio
La termino operono estis proponita de François Jacob, D. Perrin, C. Sanchez, kaj Jacques Monod en 1960. Pro la malkovro de operonoj, Jacob kaj Monod estis honorigitaj per la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino en 1965.
Esperanto-movado en Rumanio
Verkistoj kaj tradukistoj
Aŭtoroj de vortaroj: Frollo, Kimel, Firu.
Alfred Tucker
En sia urbo li estis dum siaj lastaj jaroj fakdelegito. Li pasigis eventoplenan vivon, dum kiu li, krom pri Esperanto, okupigis fervore ankaŭ pri la instruado de la franca kaj pro tio estis distingita de la francaj aŭtoritatoj.
Belcastro
Belcastro estas komunumo de Italio.
Esperanto-movado en Rumanio
Verkistoj kaj tradukistoj
Pli gravaj tradukaĵoj el la rumana literaturo: „Niĉjo Mensogulo“ kaj aliaj noveloj de Brătescu-Voineşti. „Nobela peko“ de M. Sadoveanu. „Sonorilo kaj kanono“ de E. Isac. Ĉiuj tri tradukitaj de T. Morariu. „Rumana bonhumoro en elektitaj rakontoj“, trad. de P. Firu kaj S. Pragano.
Alfred Tucker
Tradukoj
Brita esperantisto
Neeme Ruus
Neeme RUUS (naskita la ; mortinta la en Tallinn) estis estona esperantisto kaj politikisto. Li fondis Esperanto-grupon en Pärnu; kelktempe li estis oficisto de estona ETK. Li gvidis Esperanto-kursojn de Sveda Esperanto-Instituto.
Tramtransporto en Mariánské Lázně
La tramtransporto en Mariánské Lázně estis tramtransporto, kiu funkciis de 1902 al 1952 en la ĉeĥa urbo Mariánské Lázně. Ĝi havis nur unu linion.
Ekesto
Same kiel en kelkaj aliaj urboj, ekz. Jihlava aŭ Olomouc, la ekesto de trama trafiko en Mariánské Lázně ŝuldiĝis al la distanco inter fervoja stacio kaj la urba centro. Mariánské Lázně estis ligita al la fervoja reto je la per la linio de Pilseno al Cheb. La stacidomo situas ĉ. 2 km de la urbocentro; inter la du veturis ĉevalaj ĉaroj de hoteloj, kiuj tamen ofte malsufiĉis. Pro tio oni diskutis pri la enkonduko de vapora aŭ ĉevala tramo. Ĉirkaŭ 1900 la budapeŝta entrepreno Ganz prezentis al la urba estraro oferton pri la starigo de elektra tramo. En la jaro 1901 oni komencis konstrui veturilejon, ekde kiu poste oni ekmetis la trakojn.
Funkciigo
Regula trafiko komenciĝis je la sur trako kun ŝpuro de 1000 mm (1 metro). La linio ligis la stacidomon kun la urbocentro, longis ĉ. 2.300 metrojn kaj havis tri mallongajn preterpasejojn. Malgranda veturilejo, al kiu kondukis trako de 200 metroj, estis lokita proksime de la stacidomo.
La marianskelazna tramtransporto estis la unua tramtransporto en Ĉeĥio, kiu funkciis en alto de pli ol 600 metroj super marnivelo. Post la ĉesigo de la tramtransporto en Český Těšín ĝi havis plian unikecon: Ĝi tiam havis la plej malgrandan reton.
En la 1920-aj jaroj oni intertraktis pri plilongigo de la linio, ekzemple al la Arbara Fonto (Lesní pramen), sed ĝi neniam realiĝis. Post la dua mondmilito la malnova tramtransporto devis cedi al pli moderna trafikilo: trolebuso, kiu ĝis nun ekzistas en la urbo. La lasta tramo veturis la ; administre la tramo estis nuligita la.
Veturilaro
Komence ekzistis kvar motorveturiloj kaj du nefermitaj vagonoj de firmao Ganz. Jam en 1903 estis aĉetitaj de la praga firmao Ringhoffer du grandaj motoraj kaj du malfermaj senmotoraj vagonoj. Lasta pligrandigo de la veturilaro okazis en 1931, kiam aldoniĝis du modernaj motoraj vagonoj de la fabriko en Česká Lípa.
Nantes (stacidomo)
Nantes (Nanto) estas franca stacidomo sur linioj -,  -  kaj  - , situanta en  en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Intercités kaj Luarlandoj kaj Bretonio.
Fernandes Pinheiro
Fernandes Pinheiro estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.932 loĝantojn en 2010.
Hoßkirch
Hoßkirch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Folkabbestia
Folkabbestia estas itala popolmuzika grupo, kreita en Bari en 1994. Ĝi famigis pro rekordo en novembro 2003, post ludi en Milano la saman kanzonon je 30 horoj sinsekve.
Lagaŝ
Lagaŝ estis sumera urbo en suda Mezopotamio. Ĝia nuntempa nomo estas Tell el-Hiba (gubernio Dhi Kar, Irako).
Lagaŝ estis loĝita jam ekde la 4-a jarmilo a.K.. Ĝi estis urboŝtato kaj regis aliajn ĉirkaŭajn urbetojn.
Post la falo de la regno de Akado iom post iom Lagaŝ denove obtenis gvidan rolon sub la 2-a dinastio, ĉefe sub la reĝo Gudea. Tiam tamen la ĉefurbo ne estis la urbo Lagaŝ, sed Girsu, nuntempe Telloh, kie oni adoris la dion Ningirsu.
Lagaŝ havis areon de ĉirkaŭ 160.000 ha, 17 urbojn, 8 regionajn ĉefurbojn kaj multajn vilaĝoj, el kiuj ĉirkaŭ 40 estas konataj nome.
El surskribaĵoj kaj templokonstruaĵoj eblas vidi, ke verŝajne ankaŭ Eridu, Ur, Nippur, Adab, Uruk kaj Badtibira agnoskis la ĉefrolon de Lagaŝ. Ĉar tiun influon okazis ne bataloj, sed komerckontraktoj, sekvis flora epoko. Infrastrukturoj estis plibonigitaj, kanaloj konstruitaj kaj artoj profitis de tio.
La falo de Lagaŝ kongruas kun la alveno de la 3-a dinastio de Ur.
Kantono Limoges-Vigenal
La kantono Limoges-Vigenal (france canton de Limoges-Vigenal) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Limoĝo.
Komunumoj
Nur apartenas al la kantono Limoges-Vigenal la jena franca komunumo :
(1) fragmento de komunumo.
27572 Shurtleff
27572 Shurtleff estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eileen Shurtleff, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la St. Mary's Catholic School de Mansfield (Masaĉuseco).
John Cyprian Rust
EdE-R
John Cyprian RUST estis angla pastro anglikana. Li naskiĝis la 18-an de januaro 1841 en Colchester, Anglio, kaj mortis en la 29-a de junio 1927 en Soham, Anglio. Dum 53 jaroj paroĥestro de Soham. Klera lingvisto, kun bona scio pri lingvoj hebrea, araba, siria krom kelkaj modernaj. La traduko de la Nova testamento estas grandparte lia verko. La unua prediko en Esperanto estis la lia ĉe UK en Ĝenevo, 1906. En 1907 por la Kembriĝa UK li aperigis la unuan kristanan himnaron en Esperanto, Ordo de Diservo, kun kelkaj originalaj tekstoj kaj melodioj.
Kolno
Kolno estas en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kolbuszowa kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Kolbuszowa. En en la urbo vivis.
138445 Westenburger
138445 Westenburger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo Jens Kandler elde la Publika Observatorio de Drebach (Saksio, Germanio).
Luise Gerbing
Luise GERBING (naskiĝis la 23-an de aprilo 1855 en Schnepfenthal), mortis la 25-an de februaro 1927 en Waltershausen) estis regiona historiistino kaj la nepino de Christian Gotthilf Salzmann.
Danke al ŝia patro, la fizikisto Gustav Ausfeld, instruisto en la reforma lernejo Salzmannschule, ŝi restis kun tiu loko intime konektita dum la tuta vivo: kiel knabino malkovranta la belecon de la arbara naturo, kiel la edzino de la talenta pentristo kaj ŝia eksa artinstruisto Reinhold Gerbing - kaj poste mem kiel surloka instruistino.
Kreema regionhistoriista vivo
Kultura evoluo en la plej larĝa senco, observita en la Turingia arbaro, tero kaj homoj estis lia ĉefa fako. Ĉiuj ŝiaj individuaj studoj okazigontaj multnombrajn eldonaĵojn, fokusiĝis esence en du grandaj punktoj: Libro pri la nomoj de kampoj kaj forstoj (Flur- und Forstnamenbuch) kaj libro pri kostumoj (Trachtenbuch). En ambaŭ verkoj ŝi savis multajn neanstataŭigeblajn tradiciojn de forgeso kaj pereo, interparolinte kun la plej geolduloj de la regiono.
Ŝi subskribis la "Waldhaus-alvokon" de Ludwig Hertel por la fondo de la Rennsteig-klubo. En 1906 ŝi fariĝis ĉefredaktorino de la kluba gazeto Mareile, en kiu la sciencaj kaj esploristaj artikoloj ĉiam estis pli nombraj ol puraj porsportaj aŭ distraj amuzaĵoj.
En harmonia unuo de menso kaj intelekto, celkonscie kaj sendepende ŝi eldonis la gazeton. Plurfoje ŝi protestis signife kontraŭ tiuj, kiuj postulis ajnan ŝanĝon de la itinero de la migradvojo ekzemple per ŝosea konstruo. Finfine ŝi ricevis la honoran titolon de 'Patronino de la Rennsteig' (Schutzherrin des Rennsteigs). Alian titolon ŝi akceptis ankoraŭ kaj portis ĝin volonte, nome titolon de 'Arbara virino' (Waldfrau).
Ŝi entombiĝis en la idilia arbara tombejo en Schnepfenthal. Ĝis hodiaŭ nenie troviĝas digna memorigo al ŝi.
Nagurskoje
Nagurskoje (ruse Нагурское) estas malgranda militistara bazo kaj meteologia stacio sur Lando de Francisko Jozefo, sur insulo Aleksandro-lando. En Nagurskoje estas de la 10-a de aprilo ĝis la 5-a de septembro nokta suno, dum vintre malhelas dum monatoj.
Klimato
En Nagurskoje ekzistas somere nur dusemajna senneĝa periodo.
Sântă Maria
Komunumoj pri almás (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
Pro sia grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en la Hungara reĝlando, nur en Transilvanio. Vidu ilin en Aljmaš!
NGC 506
NGC 506 estas stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belmonte Calabro
Belmonte Calabro estas komunumo de Italio.
12074 Carolinelau
12074 Carolinelau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Péter Závodszky
Péter Závodszky [zAvodski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Závodszky Péter estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2007) de Hungara Scienca Akademio.