cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Majaj leĝoj
Fono
La atenco kontraŭ Aleksandro la 2-a la 13-an de marto de 1881 alportis pogromojn en suda Rusio, kiuj prilumigis la judan problemon. La registaraj oficistoj ŝuldigis la judojn kaj la liberalan politikon de Aleksandro la 2-a.
La ministro pri internaj aferoj Nikolaj Ignatjev vidis la problemon en kreskanta ekonomia influo de la judoj.
La leĝoj
la leĝoj
Tiuj leĝoj fakte malgrandgiis setliĝan zonon por la judoj. La 10-an de majo 1903 decidis la registaro permesi setliĝon de la judoj en 101 vilaĝoj. En marto de 1917, rekte post la februara revolucio, la leĝoj estis aboliciitaj.
Linares (Meksiko)
Linares estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Linares. Al Linares apartenas entute 417 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19033.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 71061 loĝantojn. El tiuj estis 35057 viroj kaj 36004 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2445,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 350 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 749 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Grupo de Poincaré
En fiziko kaj matematiko, la grupo de Poincaré aŭ nehomogena lorenca grupo estas la grupo de Lie de izometrioj de spactempo de Minkowski. Ĝi estas 10-dimensia ne-komuta (ne-abela), ne-kompakta, ne-simpla grupo de Lie. La komuta grupo de movoj estas normala subgrupo kaj la lorenca grupo estas subgrupo, la stabiligilo de punkto.
Laŭ la programo de Erlangen, la geometrio de spaco de Minkowski estas difinita per la grupo de Poincaré: spaco de Minkowski estas konsiderata kiel homogena spaco por la grupo.
Difino
La grupo de Poincaré estas la afina grupo de la lorenca grupo, la duonrekta produto de la movoj kaj la lorencaj transformoj:
Alia maniero de konsidero estas ke la grupo de Poincaré estas centra vastigaĵo de la lorenca grupo per vektora prezento de ĝi.
Ĝiaj pozitivaj energiaj unuargumentaj neredukteblaj prezentoj estas indeksitaj per maso (nenegativa nombro) kaj spino (entjero aŭ duono de entjero), kaj estas asociitaj kun partikloj en kvantummekaniko.
Alĝebro de Lie
La alĝebro de Poincaré estas la alĝebro de Lie de la grupo de Poincaré. En komponanta formo la algebro de Poincaré estas donita per la rilatoj:
kie P estas la generilo de movoj, M estas la generilo de lorencaj transformoj kaj η estas la metriko de Minkowski (vidu en signa konvencio).
Kvalitoj
La grupo estas 10-dimensia, ĉar tie estas 6 generiloj M_{\mu\nu} de la lorenca grupo kaj 4 generiloj de movoj.
Same kiel lorenca grupo, grupo de Poincaré havas 4 koneksajn komponantojn, diferenciĝantajn je determinanto det(Λ) kaj signumo de Λ00. La plej grava estas komponanto kun det(Λ)=1 kaj Λ00>0, enhavanta la identa eron, kiu respektivas al la identa transformo de la spaco.
La grupo de Poincaré donas ĉiujn transformojn inter inerciaj referencaj kadroj en speciala relativeco.
kie Λ estas transformo el lorenca grupo;
Ero de grupo de Poincaré estas skribata kiel {a, Λ}, kaj komponaĵo de eroj estas
La transformo el lorenca grupo respektiva al rapido laŭ la x-akso estas donita per
kie c estas la lumrapideco.
En vektora formo, la kvar-vektoro estas
kaj en vektoro-matrica formo la transformo estas
La transformo el lorenca grupo respektiva al turnado ĉirkaŭ la x-akso estas donita per
Apliko al Fiziko
La simetrio de Poincaré estas la plena simetrio de speciala teorio de relativeco kaj inkluzivas
Jaquirana
Jaquirana estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Vacaria. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Grupo de Poincaré
Apliko al Fiziko
La lastaj du simetrioj kune konsistigas la lorencan grupon. Ĉi tiuj estas generiloj de la grupo de Poincaré, kiu estas duonrekta produto de la grupo de movoj kaj la lorenca grupo.
Aĵoj kiu estas invariantoj sub ĉi tiu grupo estas la invariantoj de Poincaré aŭ relativismaj invariantoj. Inter ili estas fizikaj leĝoj:
Ĉiu transformo el grupo de Poincaré konservas la lorencan invarianton inter ĉiuj du punktoj A kaj B en speco-tempo:
Historio
La grupo estis enkondukita de Henri Poincaré en 1905 kaj estas nomita post li.
Villa Hayes
Villa Hayes estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la departemento prezidanto Hayes, unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbeto situas borde de la rivero Paragvajo proksimume 30 kilometrojn norde de Asunciono.
Matijovo
Matijovo, ukraine Матійово, ruse Матиево, (matijevo) hungare Mátyfalva [matjfalva] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Pidvinogradiv.
Situo
Matijovo situas sur ebenaĵo. Vinohradiv troviĝas 8 km-ojn.
Historio
Vilaĝservoj estas ukrainlingva lernejo, infanĝardeno.
Matelica
Matelica estas komunumo de Italio.
Vitizo
Vitizo aŭ Witiza estis reĝo visigota kiu estris super la Regno Visigota de Toledo. En la jaro 698 li estis asociita al la trono por garantii ties sukcedon; li reĝis kune laŭ "regni concordia" (reĝa interkonsento) kun sia patro el 15a de novembro de 700 al 702, dato kiam mortis Egiko, lia patro, kaj tiele li reĝis kiel unika reĝo ekde tiu momento kaj ĝis sia morto okazinta en la jaro 710, unu jaron antaŭ la Islama invado de Iberio.
Korea melono
Korea melono (Cucumis melo ssp. agrestis var. makuwa) estas subspecio de melono. Ĉefe Koreoj manĝas ĉi tiun frukton en somero (en korea, 참외 [tɕʰa.mwe], laŭvorte "vera melono"). Tiu variaĵo estas kultivata ĉefe en Orienta Azio.
La Resurrezione
La Resurrezione (it. La Releviĝo) (HWV 47) estas oratorio de Georg Friedrich Händel.
Ekesto kaj unuaj prezentadoj
Händel verkis la „Oratorio per la resurrettione di Nostro Signor Giesù Cristo“ (Oratorion pri la Releviĝo de nia Sinjoro Jesuo Kristo) en la jaro 1708 en Romo, kie en Palazzo Bonelli de Markgrafo Ruspoli ĝi unuafoje estis prezentata paskodimanĉon, la 8-an de aprilo, kaj ripetata sekvatage (Francesco Valesio, Diario di Roma). Multaj kvitancoj en la sekreta vatikana arĥivo montras, ke pluraj metiaj entreprenoj estis komisiitaj per la konstruado de scenejo kaj per ornamadoj, la verko do estis scene prezentata. Proksimume 1500 presitaj libretoj dokumentas, ke inkluzive tri publikajn probojn je prezentado ĉeestis proskimume 300 spektantoj.
La oratorio de Händel vekis malgraŭ la privata karaktero de la produktado la papan suspekton jam per tio, ke virino (Margherita Durastante) partoprenis kiel kantisto. Ŝi devis esti anstataŭata je la ripetprezentado Paskolundon per la kastrita kantisto Filippo. Aliaflanke oni riproĉis al la verko, ke ĝi muzike preskaŭ ne distingiĝas de opero.
Libreto kaj agado
La libreto devenas de Carlo Sigismondo Capece, kiu laboris kiel sekretario de la pola eksreĝino loĝanta en Romo, Maria Casimira. La tekstlibro havas kvin rolulojn: Angelo (anĝelo, soprano) kaj Lucifero (baso), kiuj en disputoj kaj filozofiaj diskutoj luktas pri la signifo de morto kaj releviĝo de Kristo, same kiel la tri funebraj pri Jesuo Maria Magdalena (soprano), Maria de Kleofaso (aldo) kaj disĉiplo Johano (tenoro).
La unua parto ludas je la nokto de Sankta Sabato al Paskodimanĉo, je kio la lukto inter anĝelo kaj Lucifero staras en la malfono. Jen Capece uzis la ekster-kanonan evangelion de Nikodemo, kiu raportas de infereniro de kristo, kiu portas la lumon en la mallumon – kontraŭ kio Lucifero akre luktas. Li kredas esti malhelpinta per la morto de Jesuo ties savodeklaron. La dua parto staras tute sub la signo de la leviĝanta suno, de la Dia lumo de releviĝo, kiu estas anoncata per tremado de la tero.
La muziko
Pokaze dek arioj formas la unuan kaj duan partojn de la oratorio, je kio Händel en la unua komponis pokaze du ariojn por kantisto; en la dua parto Lucifero ricevis nur unu kaj Maria Magdalena male al tio tri ariojn (la restaj personoj po du). La du finscenoj kulminas en ensembloscenoj, kiujn ankaŭ povas realigi ĥoro. Alikaze ĥoraĵoj ne estas destinitaj, same mankas al la verko la rakontisto/evangeliisto. Tiurilate ĉi tiu verko fakte pli similas al opero ol al oratorio, kian oni nun konas (kaj kian Händel mem elformis nur en la pli malfruaj jaroj). La orkestra instrumentaro ampleksas blovinstrumentistojn (flutojn, hobojojn, trumpetojn, trombonojn), arĉinstrumentojn kaj ĝeneralbason.
Stilo
La oratorio „La Resurrezione“ sendube estas fruverko de la 23-a komponisto. Aŭdacaj harmoniaj evoluoj ne tiel elegante adaptiĝas al la muzika kunteksto. Ankaŭ kontrapunkte kaj en la recitativoj ankoraŭ ne ĉio estas perfekte formita. Riĉa kaj ofte surpriza muzika esprimo staras centrem kaj ĉiuj aliaj aspektoj ŝajnas esti submetitaj al tio. Italaj influoj (oftaj sekvencoj de falantaj kvintoj) estas senteblaj, tamen estas jam neintermikseble formiĝinta la propra manskribo de Händel.
734
En la jaro 734 post Kristo okazis, interalie:
Krasnodar
Krasnodar (Краснодар) estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Krasnodara regiono.
La urbo estas fondita en la jaro 1793 de nigramaraj kozakoj. Fortikaĵo Jekaterinodar (Екатеринодар) estis fondita en la jaro 1794 kaj estis centro de nigramara kozaka armeo. De jaro 1860 Jekaterinodar estiĝis centro de Kubana provinco. Statuso de urbo estis akirita en la jaro 1867. Konstruado de fervojo, kiu ligis Tiĥoreck-on, Jekaterinodar-on kaj Novorossijsk-on, akcelis disvolviĝon de la urbo kiel granda transporta, komerca kaj industria centro. En la jaroj 1910-1911 metalurgia uzino Kubanol (nune stablokonstruada uzino nome de SEDIN) estis fondita. Poste naftreciklada kaj gisfera fabrikoj estas fonditaj.
En la jaro 1920 Jekaterinodar estas renomita al Krasnodar. Ekde la jaro 1937 Krasnodar estas centro de Krasnodara regiono. Ekonomiko de la urbo nun bazitas sur grandindustrio, ĥemia kaj naftreciklada industrio.
Geografio
La urbo situas sur Kubano-Priazova (Кубано-Приазовская) malaltebenaĵo, ĉe dekstra bordo de rivero Kuban, je 1539 km. de Moskvo, ĉe landlimo de Adigeio. Areo de urbo estas 840 km².
Apud Krasnodaro troviĝas Krasnodara akvujo. Areo estas 402,0 m2, longeco — 46 km, vasteco — 9 km. Averaĝa profundeco estas 5 m, la maksimuma — 18 m ĉe la akvobaraĵo.
Krasnodaro situas sur la eksa fundo de revero Kuban, kiu plejparte konsistas el sablo kun organikaj akmiksaĵoj. Malforta grundo tre malfaciligas konstruadon de altaj konstruaĵoj.
Klimato
Krasnodaro situas en modera klimatzono. La somero estas varmega, maksimuma temeperaturo de aero en julio-aŭgusto povas atingi 40-41 °C (1996, 2006). La vintro estas mola kaj havas nestabilan neĝan kovron. En januaro kaj februaro povas esti invado de arkta anticiklono, pro kies efiko oni rimarkas bruskan malaltiĝon de aera temperaturo. Pro tio nokte je 23-a de januaro 2006 oni registrigis ekstreme malaltan temperaturon — minus 33,7 °C
Loĝantaro
La urbo havas 709 000 loĝantojn (en 2007 jaro), kaj 791,000 kun antaŭurbo. Dum loĝantaro de postsovetiaj urboj malpliiĝas, Krasnodaro estas unu el malmulte da rusiaj urboj, kie pliiĝis la loĝantaro. Oni atendas, ke la urbo havos pli ol miliono da loĝantoj en 2012—2013 jaro, sed estas neoficiala informo, ke Krasnodaro jam havas tiom. La kreskon kaŭzas ĉefe enveturantaj laboristoj, sed lastatempe evoluanta urbo fariĝis loĝinda por riĉaj homoj de aliaj regionoj kaj translokiĝantoj de nordo.
Transporto
Krasnodaro estas grava trasnporta kaj transita nodo de sudo de Rusio. Trans la urbo trairas ŝoseo de federacia voloro M4 "Don", komenciĝas M29 "Kaŭkaz". Oni ankaŭ planas konstruadon de pagata aŭtovojo Krasnodar-Abinsk-Kabardinka.
En la urbo estas granda nodo de Norda-Kaŭkaza fervojaro. Ĝi konsistas el fervojoj laŭ kvin direktoj: tri unuvojaj al Soĉi, Volgogrado kaj Elista, kaj du duvojaj al Rostov-na-Donu kaj Novorossijsk.
Krasnodaro estas deigita de respubliko Adigeio per rivero Kuban. Trans la rivero estas kontruitaj tri pontoj, oni planas konstrui ankoraŭ du.
Urba transporto
En la urbo funkcias:
Șintereag
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 098 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1 043 (rumanoj, 25 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 933 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn: En la tuta komunumo estis 87,7 % da rumanoj.
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1325. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). En ĝia reformita preĝejo troviĝas ĥorejo kaj pentritaj benkoj el la jaro 1761 faritaj de Lorenz Umling.
Vazgen Sargsjan
Vazgen Sargsjan  (armene: Վազգեն Սարգսյան, naskiĝis la 5-an de marto 1959 - mortis la 27-an de oktobro 1999) estis armena armea komandanto kaj politikisto. Li estis la unua Ministro de Defendo de Armenio de 1991 ĝis 1992 kaj poste de 1995 ĝis 1999. Li funkciis kiel ĉefministro de Armenio ekde la 11-a de junio 1999 ĝis sia murdo la 27-an de oktobro de tiu jaro. Li altiĝis dum la amasa movado por unuiĝo de Montara Karabaĥo kun Armenio fine de la 1980-aj jaroj kaj gvidis armenajn volontulajn grupojn dum la fruaj interbataloj kontraŭ azeraj trupoj. Nomumita Ministro de Defendo fare de prezidanto Levon Ter-Petrosjan baldaŭ post la sendependeco de Armenio disde Sovetunio fine de 1991, Sargsjan fariĝis la plej elstara komandanto de armenaj trupoj dum la Milito en Montara Karabaĥo. En malsamaj pozicioj, li reguligis la armeajn operacojn en la militareo ĝis 1994, kiam batalhalto estis atingita finante la militon kun la fakta unuigo de Respubliko Montara Karabaĥo kun Armenio.
En la postmilitaj jaroj, Sargsjan arigis la armetrupojn, establante sin kiel virtualan potenculon. Post subtenado de Ter-Petrosjan reteni la potencon, li devigis la prezidenton eloficiĝi en 1998 pro sia subteno al koncesioj en la intertraktado pri Montara Karabaĥo, kaj helpis la ĉefministron Robert Koĉarjan esti elektita prezidento. Kun siaj rilatoj malboniĝantaj, Sargsjan kunfandis grupon de influaj militaj veteranoj Jerkrapah en la Respublikana Partio kaj aligis fortojn kun Armenio la eks-komunisma ĉefo Karen Demirĝjan. En la elektoj de majo 1999, ilia reform-inklina alianco sekurigis komfortan plimulton en la Nacia Asembleo. Sargsjan iĝis ĉefministro, aperante kiel la fakta decidanto en Armenio kun efika kontrolo de la militistaro kaj la parlamento. .
Sargsjan, kune kun Demirĝjan kaj pluraj aliaj, estis murdita en la armena parlamento per pafado la 27-an de oktobro 1999. La krimuloj estis kondamnitaj al ĝismorta puno. Tamen la malfido al la proceso naskis kelkajn konspirajn teoriojn. Kelkaj fakuloj kaj politikistoj argumentas, ke ilian murdon planis Koĉarjan kaj la ministro pri Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan. Aliaj suspektis la eblan partoprenon de eksterlandaj potencoj en la pafado.
Agreste Potiguar (mikroregiono)
Agreste Potiguar estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Agreste Potiguar.
Vazgen Sargsjan
Malgraŭ lia miksita heredaĵo, Sargsjan nun estas vaste agnoskita kiel popola heroo tra la politika spektro kaj de la publiko. Surbaze de la honora Sparapeto, li faris signifajn kontribuojn al la establado de Armenio kiel sendependa ŝtato kaj certiganta ĝian sekurecon kiel la fondinto de la armena armeo. Li ankaŭ estis kritikita de homrajtaj organizoj pro nedemokratiaj politikoj, precipe pro sia rolo en elektoj. Sargsjan ricevis la plej altajn titolojn de Armenio kaj Montara Karabaĥo, Nacia Heroo de Armenio kaj Heroo de Arcaĥo.
Frua vivo kaj kariero
Vazgen Sargsjan naskiĝis en la urbo Ararat (Davalu), soveta Armenio, proksime de la turka landlimo, la 5-an de marto 1959, filo de Greta kaj Zaven Sargsjan. Liaj prapatroj venis de Maku, norda Irano, post la rusa-persa milito de 1826–1828. Post trapaso de la mezlernejo en sia vilaĝo, li studis en la Erevana Instituto de Korpokulturo de 1976 ĝis 1979. Li laboris kiel sporteduk-instruisto en la mezlernejo en Ararat de 1979 ĝis 1983. Tial, li ne devis militservi en la soveta armeo. De 1983 ĝis 1986, li estis la estro de la armena Juna Komunista Ligo (Komsomolo) ĉe la Cementfabriko Ararat.
Agreste Potiguar (mikroregiono)
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 21 municipojn:
Lili Monori
Lili Monori laŭ hungarlingve kutima nomordo Monori Lili estas hungara aktoro. Ŝia vivkunulo estis Miklós Székely B., ŝia iama edzo estis Péter Horváth.
Vazgen Sargsjan
Frua vivo kaj kariero
Amatora verkisto, Sargsjan evoluigis literaturan kaj aktivan societan vivon. Li verkis sian unuan romanon en 1980, kaj fariĝis membro de la Verkista Unio de Armenio en 1985. De 1986 ĝis 1989, li estris la diskonigan fakon de la literatura Garun («Գարուն», "Printempo") monata revuo en Erevano. En 1986 aperis lia unua libro, Pana tento («Հացի փորձություն»), por kiu li estis premiita de la armena Komsomolo. Kelkaj el liaj verkoj estis publikigitaj en ĵurnaloj, tamen lia literatura kariero ne daŭris longe kaj finiĝis fine de la 1980-aj jaroj.
Unuaj stadioj kaj sendependeco de Armenio
La relativa demokratiigo de la soveta reĝimo sub la glasnostaj kaj perestrojkaj politikoj de Miĥail Gorbaĉov ekde la mezo de la 1980-aj jaroj estigis naciismon en la respublikoj de Sovetunio. En Armenio, la karabaĥa movado akiris vastan publikan subtenon. Armenoj postulis, ke la sovetaj aŭtoritatoj unuigu la plejparte armenan loĝatan Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo de Azerbajĝano kun Armenio. En februaro 1988, la regiona parlamento de la aŭtonoma provinco petis translokigon de la regiono de la jurisdikcio de Azerbajĝana SSR al Armena SSR, sed ĝi estis malakceptita de la politburoo. Streĉitecoj inter la armenoj kaj azerbajĝananoj plue kreskis kun la pogromo de Sumgait. Kun ambaŭ grupoj armantaj sin, kolizioj fariĝis oftaj, precipe en la pridisputata Montara Karabaĥo kaj la limregionoj de la du sovetaj respublikoj. En 1989 kaj 1990, Sargsjan alprenis la ordonrajton pri armenaj volontulaj grupoj batalantaj proksime al Jerasĥ, ĉe la armen-azera (Naĥiĉevano) limo, ne malproksime de lia hejmurbo.
Lili Monori
Lili Monori naskiĝis la  1945 en Törökszentmiklós.
Murrhardt
Murrhardt estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. En la komunuma teritorio fontas la rivereto Murr kiu konsistigas parton de la distrikta kaj komunuma nomoj. La centro de la landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 41 kilometrojn sudokcidente.
Lili Monori
Biografio
Lili Monori akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo 1969. Komence ŝi aktoradis en Teatro Thália (Budapeŝto) kaj Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Inter 1976–1990 ŝi apartenis al produktejo de filmoj, sed en 1980 ŝi plulernis en Parizo. Baldaŭe si fondis teatreton, kie ŝi kune ludis kun ŝia filino. Ŝi ricevis diversajn valorajn premiojn ekde 1976.
Vazgen Sargsjan
Unuaj stadioj kaj sendependeco de Armenio
Antaŭ januaro 1990, li iĝis parto de la gvidado de la Tut-Armena Nacia Movado. Sargsjan estis elektita por la armena parlamento (la Supera Konsilio) en la balotoj de majo 1990. Li funkciis kiel la estro de la Supera Konsilio-Komisiono pri Defendo kaj Polica krim-enketo ĝis decembro 1991. Kun lia iniciato, la Speciala Regimento estis establita en septembro 1990. Konsistanta el 26 taĉmentoj kaj totalo de 2,300 viroj, ĝi estis la unua formala armena armeunuo sendependa de Moskvo. Ĝi fariĝis la ĉefa bazo de la armena armeo en la sekvaj jaroj.
Antaŭ 1991, plej multaj armenoj de Azerbajĝano kaj azerbajĝananoj de Armenio estis devigitaj translokiĝi al siaj respektivaj landoj, ĉar resti en iliaj hejmoj fariĝis preskaŭ malebla. Kvankam Armenio proklamis sian sendependecon de Sovetunio la 23-an de aŭgusto 1990, nur la 21-an de septembro 1991, monaton post la malsukcesa aŭgusta puĉo en Moskvo, kiam la superforta plimulto de la armenoj voĉdonis por la sendependeco tutlande per referendumo. Levon Ter-Petrosjan, la estro de la Karabaĥa Komitato kaj estro de la Supera Konsilio ekde 1990, estis elektita prezidento de Armenio en oktobro.
Aktiva milita partopreno
Pro la fakto ke Sargsjan estis populara inter armenaj volontulaj unuoj kaj armeaj oficiroj, li estis nomumita la unua Ministro de Milito de sendependa Armenio fare de prezidento Ter-Petrosjan en decembro 1991. La 28-an de januaro 1992, la Armena registaro pasigis la historian dekreton "Pri la Ministerio pri Defendo de la Respubliko de Armenio", kiu formale kreis la Armitajn Fortojn de Armenio. Kun la pliiĝo de malamikecoj en Montara Karabaĥo, en marto 1992, Sargsjan sciigis ke Armenio bezonis 30.000-fortan armeon por konservado de sekureco. La 9-an de majo 1992, la armenaj trupoj registris sian unuan gravan militan sukceson en Montara Karabaĥo kun la kapto de Ŝuŝo. Alia signifa venko por la armenaj trupoj semajnojn poste estis registrita kun la kapto de Laĉino, kiu ligas Armenion mem kun Montara Karabaĥo.
En somero 1992, la situacio fariĝis kritika por la armenaj trupoj post la lanĉo de Operaco Goranboy, dum kiu Azerbajĝano ekregis nordan duonon de Montara Karabaĥo. La 15-an de aŭgusto 1992, Sargsjan vokis armenajn virojn kolektiĝi kaj formi volontulan unuon por batali kontraŭ la progresaj azeraj trupoj en la nordaj partoj de Montara Karabaĥo. En televida parolado li deklaris:"Se 10–15 viroj el ĉiu distrikto de Armenio kunvenus, ni povus formi batalionon de 500. Ĉi tiu bataliono devas batali en la plej danĝeraj lokoj, kie la ebleco de postvivado estas 50–50. Kune ni iros al batalo en la plej malfacilaj partoj kaj ni devos venki. Ĉar, fakte, nenio ŝanĝiĝis, la malamiko estas la sama malamiko, kiu eskapis kaj ni estas la samaj. Nur ni perdis la fidon al nia potenco. Nun ni bezonas alian atakon kaj ni devas fari ĝin kun la maljunuloj por stimuli aliajn en la armeo. Se postmorgaŭ ni povos establi batalionon de 500 volontuloj, tiam ni batalos kaj ni venkos. '"La bataliono kiun Sargsjan postulis, nomita "Arciv mahapartner" («Արծիվ մահապարտներ», "Agloj mortkondamnitaj"), estis formita la 30-an de aŭgusto 1992. Sub la ordonrajto de la generalmajoro Astvacatur Petrosjan, ĝi venkis la azerajn trupojn proksime al la monaĥejo Gandzasar kaj vilaĝo Ĉldran en la provinco Martakerto, respektive la 31-an de aŭgusto kaj la 1-an de septembro 1992. Laŭ la Armena Ministerio de Defendo, la agado de la bataliono ĉesigis la akcelon de la azeraj trupoj kaj turnis la kurson de la milito en favoro de la armena flanko en la regiono.
Armena milita venko
Inter oktobro 1992 kaj marto 1993, Sargsjan funkciis kiel la Prezidenta Konsilisto pri Defendaj Aferoj kaj la Prezidenta Sendito al Limregionoj de Armenio. Poste li estis nomumita Ŝtata Ministro pri Defendo, Sekureco kaj Internaj Aferoj. En ĉi tiuj pozicioj, Sargsjan havis gravan rolon en la antaŭeniĝo de la armena armeo. Kun aliaj ĉefkomandantoj, li reguligis la operacojn de la armenaj trupoj en Montara Karabaĥo. Li estis precipe aktiva en unuigado de la diversaj duonsendependaj taĉmentoj aktivaj en la militzono. Politika kaoso en Azerbajĝano kaj la malmoraligo de la azera armeo rezultigis la armenajn trupojn regantajn la teritoriojn ekster la originaj sovet-epokaj limoj de Montara Karabaĥo. En 1993, Sargsjan fondis kaj gvidis Jerkrapah, kuniĝo de 5.000 militaj veteranoj, kiu havis grandan influon en la enlanda politiko de Armenio en la postmilitaj jaroj kaj fariĝis la ĉefa bazo por ke Vazgen Sargsyan ekregu.
Komence de aprilo 1993, la armenaj trupoj kaptis Kelbajaron, urbo ekster la origine pridisputataj areoj, kaŭzante internacian atenton al la konflikto. Turkio fermis sian landlimon kun Armenio, dum Unuiĝintaj Nacioj aprobis rezolucion per kiu ĝi kondamnis la agon. En la somero de 1993, armenaj trupoj akiris pli da teritorioj kaj, antaŭ aŭgusto ĝi regis super Fizuli, Jebrail, kaj Zangelan. Komence de 1994 ambaŭ landoj estis detruitaj de la milito. La 5-an de majo la protokolo de Biŝkeko estis subskribita de la estroj de la parlamentoj de Montara Karabaĥo, Armenio kaj Azerbajĝano. La Respubliko Montara Karabaĥo, subtenata de Armenio, establis sin super ĉi teritorioj. Montara Karabaĥo (poste konata kiel Arcaĥa Respubliko) restas internacie nerekonita kaj laŭjure parto de Azerbajĝano. Tamen ĝi estas reale unuigita kun Armenio.
Ministro pri Defendo kaj prezidenta ŝanĝo
La Armitaj Fortoj de Armenio estritaj de Vazgen Sargsjan grave influis la rezulton de kvar elektoj de 1995 ĝis 1999. Sargsjan estis nomumita ministro pri defendo de Ter-Petrosjan la 26-an de julio 1995, dum la restrukturado de registaraj ministerioj. Li restis en tiu pozicio preskaŭ kvar jarojn. La armena armeo estis altagrade rigardita fare de fakuloj kie Armenio estas priskribita kiel la nura iama sovetia ŝtato kiu "sukcesis konstrui batal-kapablan armeon dekomence" kaj estis "komparebla en efikeco al la soveta armeo". Laŭ Thomas de Waal, la armeo estis "la plej potenca institucio" en Armenio sub li. Sargsjan ricevis la meriton alte profesiigi la armenan armeon.
Sargsjan montris fortan fidon al la armeo kaj diris en 1997, ke ĝia forto duobliĝis en la pasintaj du jaroj. En la sama jaro, responde al la deklaroj de azera prezidanto Heydar Aliyev, ke Azerbajĝano estas "preta solvi la Karabaĥan problemon perforte" , Sargsjan respondis, "Lasu lin fari ĝin. Ni estas pretaj." La esprimo de Sargsjan kiel Ministro de Defendo estis markita per kunlaboro kun Rusio kaj Grekio. Sargsyan havis "proksimajn ligojn" kun la rusa armea elito, speciale kun la Ministro de Defendo Pavel Graĉev. Laŭ la Jamestown Foundation, kun Grekio, Kipro, Sirio, Irano kaj Bulgario por por-rusa alianco.
"Potenca ministro": elektoj de 1995–1996
Sargsjan fariĝis esenca persono en postmilita Armenio pro la fakto, ke li estis nedisputeble subtenata de la armeo, la sola institucio establita en Armenio. Li estis priskribita kiel Griza kardinalo de la armena politiko, decidante multajn personarajn nomumojn kaj maldungojn. Post la milito, akompanata de severa ekonomia krizo en Armenio, prezidanto Levon Ter-Petrosjan fariĝis malpopulara. Lia aŭtoritatema regado, la malpermeso de la ĉefa opozicia partio Armena Revolucia Federacio en 1994 kaj la aresto de ĝiaj gvidantoj, igis lin tre dependa de la "potencaj strukturoj", kiuj inkluzivis la Defendajn Ministeriojn (estritajn de Sargsjan), Internajn (Vano Siradeghjan) kaj Nacian Sekurecon (Serĵ Sargsjan). En julio 1995, Vazgen Sargsjan helpis al TutArmena Nacia Movado de Ter-Petrosjan venki en la parlamenta balotado kaj pasigi la konstitucian referendumon, kiu donis al la prezidento pli da povoj en nomumo kaj eksigo de ŝlosilaj juĝaj kaj leĝdonaj oficialuloj. Ili estis damaĝitaj kun gravaj balotaj malobservoj.
La efikoj al Sargsjan de la prezidanteco de Ter-Petrosjan fariĝis pli evidentaj dum la prezidentaj balotadoj en 1996 kaj la postaj evoluoj. Kelkajn tagojn antaŭ la elekto, Sargsjan deklaris sian subtenon al Ter-Petrosjan, deklarante ke Armenio "eniros la 21-an jarcenton venke kaj stabile kun Ter-Petrosjan [kiel prezidento]". Laŭ la Kaŭkazaj Regionaj Studoj, Sargsjan "malŝaltis la voĉdonantojn" de Ter-Petrosjan kaj kaŭzis "koleron kaj malsimpation" en 28,6% de la homoj laŭ enketo. La elekto, okazigita la 22-an de septembro, estis plejparte kritikita de observaj kaj kontrolaj organizoj, kiuj trovis "gravajn malobservojn de la balota komisiono". Oficialaj rezultoj, kiuj registris la venkon de Ter-Petrosjan en la unua fojo kun iom pli ol 50% de la totala voĉdono je lia favoro, estis denuncitaj de opozicia kandidato Vazgen Manukjan, kiu oficiale ricevis 41% de la voĉoj. Manukjan komencis manifestaciojn postulante balotan fraŭdon de la subtenantoj de Ter-Petrosjan. La protestoj kulminis la 25-an de septembro, kiam Manukjan kondukis milojn da subtenantoj al la parlamentejo sur la avenuo Bagramjan, kie tiutempe situis la Elekta Komisiono. Poste dum la tago, la manifestaciantoj rompis la barilon ĉirkaŭ la parlamento kaj eniris en la konstruaĵon. Ili frapis la parlamentan prezidanton Babken Ararkcjan kaj vic-parolanton Ara Sahakjan. Responde, Vazgen Sargsjan deklaris, ke "eĉ se ili [la opozicio] gajnos 100 procentojn de la voĉoj, nek la Armeo nek la Nacia Sekureco kaj Enlanda Ministerio rekonus tiajn politikajn gvidantojn." Poste li estis kritikita de homrajtaj organizoj pro ĉi tiu deklaro. Ŝtatsekurecaj taĉmentoj, tankoj kaj soldatoj estis deplojitaj en Erevano por restarigi ordon kaj devigi la malpermeson de amaskunvenoj kaj manifestacioj la 26-an de septembro. Sargsjan kaj la Ministro de Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan anoncis, ke iliaj respektivaj agentejoj malhelpis puĉon.
Gvidado disigita: eksiĝo de Ter-Petrosjan
Dum la kunveno de la Konsilio de Nacia Sekureco de la 7a ĝis la 8a de januaro 1998 evidentiĝis, ke Ter-Petrosjan ne havis sufiĉe da subteno por daŭrigi sian regadon kiel prezidento. La 23-an de januaro 1998, dum la pinto de la krizo, Vazgen Sargsjan deklaris sian senkondiĉan subtenon al Robert Koĉarjan, kaj riproĉis la Tut-Armenan Nacian Movadon provi malstabiligi Armenion. Sargsjan ankaŭ garantiis, ke la armena armeo "ne intervenos en la politika lukto".
Elekto de 1998: Koĉarjan kiel prezidento
Neniu kandidato akiris pli ol duonon de la voĉoj en la unua fojo, dum en la dua fojo de la elekto, okazinta la 30-an de marto, Koĉarjan gajnis 58,9% de la voĉoj. La brita Helsinka Homrajta Grupo sugestas, ke "ordinaraj armenoj sin turnis al Robert Koĉarjan kiel iu senmakula de mafiaj rilatoj kaj la intrigoj de Erevana politiko. " La observa misio de OSCE priskribis la unuan raŭndon kiel "profunde mankhavan", dum ilia fina raporto deklaris ke la misio trovis "gravajn difektojn" kaj ke la elekto ne plenumis la normojn de OSCE. Kvankam Demirĝjan ne oficiale kontestis la elektorezultojn, li neniam akceptis ilin kaj ne gratulis Koĉarjan. Post la elekto, tamen, Sargsjan sugestis, ke Koĉarjan nomumu Demirĝjan ĉefministron por malpliigi la streĉojn en la politika sceno.
Eĉ post prezidentiĝo, Koĉarjan ne havis signifan institucian subtenon (ekz. Partio, regado de la armeo, monfonto) kaj restis "en fundamenta senco eksterulo en Erevano". Koĉarjan havis pli malfacilan pozicion pri la Karabaĥa afero ol Ter-Petrosjan. Li ankaŭ instigis la internacian komunumon rekoni la Armenan Genocidon, pri kio lia antaŭulo ne donis gravecon. Responde, Turkio kaj Azerbajĝano proksimigis sian kunlaboron por izoligi Armenion de regionaj projektoj. Koĉarjan ne premis la gvidadon de Montara Karabaĥo por koncedi teritorion al Azerbajĝano. Li estis subtenata de la Armena Revolucia Federacio, kiu rajtis aktive agi post la eksiĝo de Ter-Petrosjan, monaton antaŭ la elekto.
Politiko de Jerkrapah
Antaŭ 1998 Vazgen Sargsjan fariĝis "la potenco malantaŭ la trono"  ĉar la frakcio Jerkrapah, formita de militaj veteranoj lojalaj al li, estis la sola plej granda frakcio en la armena parlamento  post la eksiĝo de Levon Ter-Petrosjan en februaro 1998. Jerkrapah estis kunfandita kun la Respublikana Partio de Armenio, negrava partio kun ideologio simila al tiu de Jerkrapah, en somero 1998, prenante la nomon de la partio kaj ĝian juran pozicion. Kvankam Sargsjan ne estis la prezidanto de la Respublikana Partio, li estis konsiderita ĝia neoficiala gvidanto.
La rilatoj inter Sargsjan kaj Koĉarjan malboniĝis post la prezident-elekto kun Sargsjan "elektanta por partneroj senligaj kun aŭ rekte kontraŭaj al la prezidento". En kelkaj monatoj okazis tri murdoj de ĉefaj oficialuloj, kiuj disvastigis onidirojn en Armenio, ke rilatoj inter Sargsjan kaj Robert Koĉarjan "ne normalas". En aŭgusto 1998 la ĝenerala prokuroro de Armenio Henriĥ Ĥaĉatrjan, proksima amiko de Koĉarjan, estis murdita en sia oficejo "en neklaraj cirkonstancoj". En decembro 1998 Vicministro pri Defendo Vahram Ĥorĥoruni murdis "pro same misteraj motivoj". Dum februaro 1999 Vicministro pri Internaj Aferoj Arcrun Margarjan estis murdita. Vazgen Sargsjan kaj la Ministro pri Nacia Sekureco kaj Internaj Aferoj Serĵ Sargsjan, la proksima aliancano de Koĉarjan, ankaŭ "estis perceptitaj malakordaj".
Alianco kun Demirĝjan
Komence estis anoncite, ke la Respublikana Partio iros al la parlamenta balotado sola kaj serĉos "kvalitan plimulton" en la parlamento, kaj ke ilia celo estis la justeco de la balota procezo. Surprize por multaj, la 30-an de marto 1999, Vazgen Sargsjan kaj la gvidanto de la prezident-elekto en 1998 kaj la eks-komunista gvidanto de Armenio Karen Demirĝjan publikigis komunan anoncon, ke ili formas aliancon inter la Popola Partio de Armenio kaj la Respublikana Partio. Ĝi estis konata kiel bloko Unueco («Միասնություն» դաշինք), ofte nomata Miasnutjun. Vazgen Sargsjan asertis, ke la bloko estas "vera" alianco kaj ke la du partioj kuniĝis por gvidi Armenion "de turnopunkto al progreso". Se demandite pri la kialoj kial li aliĝis al Demirĝjan, Sargsjan diris ke, "ekzistas neniu alia elirejo." Laŭ la Usona Helsinka Komisiono, Sargsjan "evidente konkludis, ke estas pli bone havi la popularan Demirĝjan kiel aliancano ol kontraŭulo", kaj ke "formante la blokon Unueco, Sargsjan kaj Demirĝjan venkis ajnajn ideologiajn diferencojn, kiujn ili eble havis, kaj diris, ke ili kunigis fortojn por venki la malfacilajn problemojn kiujn alfrontis Armenio, antaŭenigante toleremon en la politika vivo de la lando. "Laŭ la vortoj, la bloko estis "stranga miksaĵo", tamen li konfesis, ke ĝi "efike marĝenigis la voĉdonan minacon" de aliaj partioj. Sociologo Levon Baghdasaryan priskribis ĝin kiel "unuigon de la nova kaj malnova nomenklaturoj". La Brita Helsinka Homrajta Grupo skribis pri la bloko Unueco ke ĝi "planis apelacii al la balotantaro estante ĉio por ĉiuj". La ODIHR sugestis, ke la "alianco ne nur kreiĝis por elektaj celoj, sed ke strategia politika interkonsento estis atingita venkante ideologiajn diferencojn".
Parlamenta balotado en 1999
Dum la kampanjo, Sargsjan promesis, ke li ne ŝparos penon por certigi, ke la elektoj estu senpagaj kaj justaj. Sargsjan kaj Demirĝjan emfazis sian kampanjon pri la ekonomio kaj la plibonigo de la vivo de ordinaraj armenoj. Parolante pri Jerkrapah, nun politike transformita en Respublikanan Partion, Sargsjan diris, ke li estas certa "ke la homoj, kiuj venkis sur la batalkampo, ankaŭ venkos en ekonomio". Li esprimis sian optimismon dirante, ke ili certas, ke ili "kune ŝanĝos ion kaj trovos la ĝustan direkton". La bloko Unueco "larĝe alvokis demokratan socion, juran ŝatecon, ekonomiajn reformojn kaj merkatan ekonomion, kun la ŝtato ankaŭ kreanta kondiĉojn por la normala funkciado de ŝtataj entreprenoj kaj certigante decajn vivnivelojn por ĉiuj". Dum la kampanjo, la bloko Unueco estis ĝenerale konsiderita la favorato de la elekto. Opozicia gazeto Hajoc aŝĥar (Armena mondo) sugestis, ke plej multaj aliaj politikaj partioj en Armenio gravitas al la kontraŭa poluso, ĉirkaŭ Koĉarjan, Nacia Ministro pri Sekureco kaj Interno Serĵ Sargsjan, kaj la gvidantaro de la Respubliko Montara Karabaĥo.
La parlamenta balotado okazis la 30-an de majo 1999, nur du monatojn post la anonco de Sargsjan kaj Demirĝjan pri ilia decido formi aliancon. La bloko Unueco gajnis pli ol 41,5% de la populara voĉdono,  kaj prenis 62 el la 131 seĝoj en la Nacia Asembleo. La alianco establis efikan plimulton kun kunlaborado kun grupo de 25 sendependaj kaj oficiale nealiĝintaj membroj de la parlamento, komprenema al la Sargsjan-Demirĝjan-koalicio. La voĉdona procezo "ĝenerale montris plibonigon super la [antaŭaj] mankaj elektoj, sed ODIHR diris, ke ili "ne taŭgas por komparo" . La raporto de la Nacia Demokrata Instituto estis pli kritika, dirante ke ĝi "malsukcesis plenumi internaciajn normojn" kaj ke ĝi montriĝis la daŭrigo de la mankaj parlamentaj elektoj de 1995, diferencante nur pri "la metodoj kaj specoj de manipulado".
Ĉefministro
Ĉe la kongreso de Respublikana Partio en januaro 1999, Sargsyan deklaris sian deziron resti en la pozicio Ministro de Defendo. Post kiam la elektaj spekuladoj vekiĝis pri Sargsjan volanta kombini la poziciojn de Ministro de Defendo kaj Ĉefministro, tamen tio estis malebla laŭ la armena konstitucio. La 11-an de junio 1999 li fariĝis ĉefministro de Armenio, dum kunprezidanto de la bloko Unueco Karen Demirĝjan estis elektita prezidanto de la Nacia Asembleo.
Multaj fakuloj sugestas, ke Sargsjan kiel ĉefministro estis la plej potenca politikisto en Armenio, dum aliaj sugestas, ke li fariĝis la plej forta politikisto de Armenio multe antaŭe. Laŭ Mark Grigorian, liaj "agadoj komencis ombrigi" Koĉarjanon. Malgraŭ la formala bonvenigo de Koĉarjan de ilia alianco, la prezidento estis "efike malfortigita"  kaj "estis flankenlasita". Iuj politikaj analizistoj sugestis, ke la Sargsjan-Demirĉjan-alianco "finfine kaŭzus la eksiĝon de Koĉarjan". Vazgen Manukjan deklaris ke Koĉarjan finus kiel "Reĝino de Anglujo". Malgraŭ li ne plu estis Ministro de Defendo, Vazgen Sargsjan restis la fakta estro de la armeo,  kiel proksima aliancano, Vagharŝak Harutjunjan, anstataŭigis lin.
Laŭ Stjopa Safarjan, analizisto kaj iama membro de la armena parlamento, malgraŭ lia miksita heredaĵo, sub Vazgen Sargsjan Armenio iĝis ĉiam pli sendependa.
Ekonomia politiko
Dum Sargsjan estis la ĉefministro, Armenio ankoraŭ ne resaniĝis post la ekonomiaj konsekvencoj de la dissolvo de Sovetunio kaj la energia krizo en Armenio dum la milito en Montara Karabaĥo. Unu el la ĉefaj aferoj, kiujn Sargsjan alfrontis, estis la elmigrado el Armenio, kiu komenciĝis en la periodo de la malkresko de la soveta reĝimo. La Monda Socialisma Retejo respondecigis internaciajn kreditorojn pri la ekonomiaj malfacilaĵoj de Armenio, ĉar ili ne "lasis multan spacon por manovroj por la armena registaro pli forte formi ĝiajn politikojn laŭ la ekonomiaj kaj sociaj bezonoj de la plimulto de la loĝantaro". La rusa financa krizo en 1998 plimalbonigis la situacion, kaj montris malpliiĝon de homa disvolviĝo.
En sia unua parolado al la parlamento kiel ĉefministro la 18-an de junio, Sargsjan priskribis la ekonomian situacion de Armenio kiel "grava". La buĝetaj enspezoj estis preskaŭ 20% pli malaltaj ol la registaro planis, pro la malalta nivelo de imposta kolektado kaj la alta nivelo de korupteco en la armena ekonomio. Kvankam Sargsjan kritikis la postsovetian privatigon fare de la registaro de Ter-Petrosjan, li konfesis, ke Armenio ne havas alternativon, kaj ke lia registaro havas grandegan farendan laboron. En sia parolado la 28-an de julio, Sargsjan priskribis la ekonomian situacion en Armenio kiel "ekstreme malfacila, sed ne senespera". Laŭ li, la unua duono de 1999 vidis 61 milionojn da dolaroj malpli en la ŝanĝitaj enspezoj ol planite de la registaro de Darbinjan. Li diris, ke imposta evitado ludis rolon en la buĝeta deficito.
Malgraŭ li estis kritikita de la opozicio, precipe de la Nacia Demokrata Unio, la bloko Unueco voĉdonis favore (96 el la 131 parlamentanoj) al la severaj rimedoj de la kabineto Sargsjan la 28-an de aŭgusto, permesante al Armenio peti pruntojn de la Monda Banko kaj la Internacia Mona Fonduso. La Monda Banko sole pruntedonis preskaŭ 0,5 miliardojn da dolaroj al Armenio ekde 1992 por financi la buĝetajn deficitojn. La kabineto de Sargsjan volis diversigi 32 milionojn da usonaj dolaroj en la buĝetaj financoj por povi repagi la internajn ŝuldojn. Tiucele la akcisa imposto kreskis sur cigaredoj je 200% kaj sur benzino je 45%, grave trafante la mezan klason. Sargsjan priskribis ĉi tiujn kiel "dolorajn sed ĝustajn paŝojn" por akiri la necesan monon de la eksterlandaj pruntedonantoj. Li promesis "pli severan subpremon kontraŭ la ombra ekonomio kaj pli efikan regadon". Parolanto de Nacia Asembleo, Karen Demirĉjan, petis pli grandan rolon de la ŝtato en la ekonomio por certigi stabilecon, dum prezidento Koĉarjan plejparte ne partoprenis ĉi tiujn evoluojn.
Aéroport Charles-de-Gaulle 2 TGV (stacidomo)
Aéroport Charles-de-Gaulle 2 TGV estas franca stacidomo sur linio B de RER, situanta en flugstacio 2 de Flughaveno Roissy-Charles-de-Gaulle inter komunumoj Tremblay-en-France (Seine-Saint-Denis) kaj Le Mesnil-Amelot (Seine-et-Marne).
Vazgen Sargsjan
Rimarkindaj eventoj
Dum sia ĉefministra periodo, Sargsjan helpis organizi tri gravajn eventojn. La 28-an de aŭgusto 1999 komenciĝis la unuaj tutarmenaj ludoj en Erevano. Pli ol 1 400 armenaj atletoj el 23 landoj partoprenis la ludojn. La ferma ceremonio okazis en la Erevana Sporta kaj Koncerta Komplekso la 5-an de septembro, kun prezidento Robert Koĉarjan kaj Vazgen Sargsjan ĉeestantaj. Tuj post la Ludoj, kiuj implikis milojn da junuloj de la armena diasporo, la preparoj por la oka datreveno de la sendependeco de Armenio komenciĝis.
Aéroport Charles-de-Gaulle 2 TGV (stacidomo)
Ĝi ankaŭ estas stacidomo de TGV kaj stacio de CDGVAL (aŭtomata metroo).
Vazgen Sargsjan
Rimarkindaj eventoj
Dum la venontaj du tagoj, la 22-an kaj la 23-an de septembro 1999, la unua Armenia-Diaspora Konferenco okazis en Erevano. La konferenco kunvenigis la armenan politikan eliton kaj multajn diasporajn organizojn, politikajn partiojn, religiestrojn, verkistojn kaj pli ol 1 200 reprezentantojn de armenaj komunumoj el 53 landoj, senprecedenca nombro. Vazgen Sargsjan malfermis la duan tagon de la konferenco per sia parolado-raporto pri la ekonomia kaj socia situacio en Armenio. La konferenco estis fermita de Sargsjan.
Pafo kaj funebro
La 27-an de oktobro 1999, ĉirkaŭ 17:15, kvin atakantoj: Nairi Hunanjan, lia frato Karen, ilia onklo Vram kaj du aliaj armitaj per fusiloj Kalaŝnikov kaŝitaj sub longaj manteloj, eniris en la konstruaĵon de la Nacia Asembleo en Erevano, dum la registaro okazigis demandosesian kunsidon. Ili pafmortigis Vazgen Sargsjan, la Parolanton de la Nacia Asembleo Karen Demirĉjan, deputiton de la Nacia Asembleo Jurij Baĥŝjan kaj Ruben Mirojan, Ministron pri Urĝaj Aferoj Leonard Petrosjan, kaj parlamentanojn Henrik Abrahamjan, Armenak Armenakjan kaj Mikajel Kotanjan. La pafantoj vundis almenaŭ 30 homojn en la parlamento. La grupo asertis, ke ili efektivigas puĉon.
Ili priskribis sian agon kiel "patriotan" kaj "bezonatan por ke la nacio reakiru siajn sencojn". Ili diris, ke ili volas "puni la aŭtoritatojn pro tio, kion ili faras al la nacio" kaj priskribis la registaron kiel profitantojn "trinkantajn la sangon de la homoj". Ili asertis, ke Armenio estas en "katastrofa situacio" kaj ke "koruptaj oficialuloj" nenion faris por provizi la elirejon. Vazgen Sargsjan estis la ĉefa celo de la grupo kaj la aliaj mortoj laŭdire estis neintencitaj. Laŭ raportistoj, kiuj ĉeestis la pafadon, la viroj iris al Sargsjan kaj diris: "Sufiĉe vi trinkis nian sangon", al kio Sargsjan trankvile respondis: "Ĉio estas farita por vi kaj la estonteco de viaj infanoj." Vazgen Sargsjan estis trafita plurajn fojojn. Anna Israeljan, ĉeestinta ĵurnalisto, deklaris ke "la unuaj pafoj estis pafitaj rekte al Vazgen Sargsjan en distanco de unu ĝis du metroj" kaj, laŭ ŝiaj vortoj, "estis maleble ke li pluvivintus." La korpo de Sargsjan estis elprenita el la parlamentejo vespere de la 27-a de oktobro.
La 28-an de oktobro, prezidento Koĉarjan deklaris tritagan funebran periodon. La ŝtata funebra ceremonio por la viktimoj de la parlamenta pafado okazis de la 30-a ĝis la 31-a de oktobro 1999. La korpoj de la viktimoj, inkluzive de Vazgen Sargsjan, estis metitaj ene de la Erevana Opera Teatro. Kelkaj altrangaj oficialuloj de ĉirkaŭ 30 landoj, inkluzive de rusa ĉefministro Vladimir Putin kaj la kartvela prezidanto Eduard Ŝevardnadze, ĉeestis la entombigon. Garegino la 2-a, la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj kaj Aram la 1-a, la Katolikoso de la Sankta Seĝo de Kilikio, preĝis.
Esploraj kaj konspiraj teorioj
La kvin viroj estis akuzitaj pri terorismo celanta subfosi la aŭtoritaton la 29-an de oktobro. La enketo estis gvidita fare de Gagik Ĵangirjan, la Ĉefa Armea Prokuroro de Armenio, kiu asertis ke lia teamo serĉis la planintojn de la pafado eĉ post kiam la testo komenciĝis. Laŭ Ĵangirjan, la esplora teamo pripensis pli ol dekduon da teorioj. Antaŭ januaro 2000, la enketistoj de Ĵangirjan pripensis la ligon de Koĉarjan kaj lia cirklo al la parlamenta pafado. Pluraj figuroj proksimaj al Koĉarjan estis arestitaj, inkluzive de Aleksan Harutjunjan, la vicprezidenta konsilisto, kaj Harutjun Harutjunjan, la vicdirektoro de la Publika Televido de Armenio sed, antaŭ la somero de tiu jaro, ili estis liberigitaj. Poste, Ĵangirjan ne trovis indicon ligantan Koĉarjan al la pafado. La proceso komenciĝis en februaro 2001 kaj poste, la kvin ĉefaj krimintoj de la pafado (Nairi Hunanjan, lia pli juna frato Karen Hunanjan, ilia onklo Vram Galstjan, Derenik Eĝanjan kaj Eduard Grigorjan) estis kondamnitaj al ĝismorta puno la 2-an de decembro 2003.
Eblaj motivoj malantaŭ la atako naskis kelkajn konspirajn teoriojn. Stepan Demirĝjan, la filo de Karen Demirĝjan, deklaris en 2009 ke "nenio estis farita fare de la aŭtoritatoj por malhelpi tiun krimon kaj, inverse, ĉio estis farita por kaŝi la krimon." En marto 2013, la pli juna frato de Vazgen Sargsjan, Aram, deklaris, ke li havas multajn demandojn por ambaŭ registaroj de Robert Koĉarjan kaj Serĵ Sargsjan. Li asertis, ke la juĝa procezo de la 27-a de oktobro "profundigis la publikan malfidon ĉe la aŭtoritatoj ... [ĉar] multaj demandoj restas neresponditaj hodiaŭ". Laŭ li, la plena malkaŝo de la pafado estas "esenca" por Armenio. Sargsjan, ĉe la konkludo, insistis, ke li "neniam akuzis ĉi tiun aŭ la antaŭajn aŭtoritatojn respondeci pri la 27-a de oktobro. Mi akuzis ilin, ke ili ne plene malkaŝis la eventon de la 27-a de oktobro." En intervjuo de aprilo 2013, la vidvino de Karen Demirĝjan, Rita, sugestis, ke la pafado estis ordonita de ekster Armenio kaj ne estis provo de puĉo, sed plejverŝajne murdo.
Kvankam la esploro ne trovis konsiderindajn pruvojn ligantajn Koĉarjan al la grupo Hunanjan, multaj armenaj politikistoj kaj analizistoj opinias, ke prezidento Robert Koĉarjan kaj Ministro pri Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan estis malantaŭ la murdo de Vazgen Sargsjan kaj aliaj ĉefaj politikistoj. Albert Bazejan deklaris en 2002 ke "Ni venis al la konkludo ke la krimo celis igi la potencon de Robert Koĉarjan senlima kaj senbrida. Fizike eliminante Karen Demirĝjan kaj Vazgen Sargsjan, ĝiaj organizantoj volis krei antaŭkondiĉojn por la venko de Koĉarjan en la estontaj prezidentaj elektoj". Ter-Petrosjan akuzis Koĉarjan kaj Serĵ Sargsjan kaj ilian "krim-oligarkian" sistemon esti la veraj krimintoj de la parlamenta pafado. Nairi Hunanjan, la estro de la armita grupo, estis membro de la Armena Revolucia Federacio (ARF, Daŝnakcutjun). Laŭ la ARF, Hunanjan estis forpelita de la partio en 1992 pro miskonduto kaj ne estis en iu asocio kun la ARF de tiam. Kelkaj konjektoj estis faritaj pri la implikiĝo de la ARF en la pafadoj. En 2000, Aŝot Manuĉarjan deklaris, ke li maltrankviliĝas, ke "kelkaj daŝnakaj partiestroj agas laŭ la intereso de la usona ekstera politiko".