cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10892 Gianna
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gianna Petean, itala amatora astronomino, kiu, dum multenombraj jaroj, tenis la postenon de aŭtorino kaj eldonistino de la informilo de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo.
NGC 1784
NGC 1784 (aliaj indikoj — PGC 16716, MCG -2-13-42, IRAS05030-1156) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Collado de Contreras
Collado de Contreras [koLJAdo dekonTREras] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 158 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la 1970-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 48 km de Avilo, provinca ĉefurbo, 10 km de Fontiveros 27 km de Peñaranda de Bracamonte, 27 km de Arévalo kaj 70 km de Salamanko.
Ĝi limas kun Crespos, Muñomer del Peco, Fontiveros, Constanzana, Viñegra de Moraña, Narros de Saldueña kaj Pascualgrande.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de mezo de la 13-a jarcento. En la 15-a jarcento la urbeto floris kaj en la 16-a jarcento oni donis ĝin al la familio Contreras, kio aldoniĝis al la loknomo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitejoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Dor (antikva urbo)
Dor (asire Duru, greke Dora) estis antikva urbo situanta ĉe la Karmel-bordo en la hodiaŭa Israelo, je ĉ. 30 km de Hajfo.
En la Biblio
La urbo estas menciita en la Biblio.
Historio
La grekoj rigardas nomis ĝin Doros, post filo de Poseidon kaj tiel kiel fondinton de la urbo.
La urbo estis en la 720-aj jaroj rekonstruita sub regado de Salmanassar la 5-a (726-722 a. K.). Dor (Duru) iĝis (kiel Megiddo kaj Samaria) ĉefurbo de la asira provinco, kiu entenis ankaŭ feniciajn urbojn ĉe la marbordo, sed kiuj do havis aŭtonoman statuson. El Dor iris la vojo tra la ebenaĵo de Ŝaron al marbordo post Jaffa. Oni konstruas en Dor grandegan urbomuron kun pordoj kaj kvarĉambraj turoj, laŭ asira ekzemplo. La muro – dika je 2 m - havis ŝtonan fundamenton, dum la muro mem konsistis el argilbrikoj, foritgita ĉe la eĝoj per ŝtonoj. La domoj de tiu tempo havis ŝtonan pilastron. La asira regado finiĝis en ĉ. 630 a. K., la urbo en 603 iĝis parto de la Babilona Imperio.
La Persa regado komenciĝis en 538 a.K. kaj oni tiutempe konstruis novan urbomuron kun duĉambraj turoj. Tiutempe nomis ĝin la grekoj Doros kaj staris sub regado de Sidon. Poste la urbo venis sub regadon de Euagoras la 1-a de Salamis (4. jc.), en 332 konkeris ĝin Aleksandro de Makedonio. Inter 296-201 estis ĝi en posedo de ptolemajoj kaj konstruis tie urbomuron Ptolemajos la 5-a. La nova grekstila urbomuro konsistis el sabloŝtonaj rektangulaj blokoj, longaj 1 m. La muro havis dikon de 2 m dick kaj estis tute el ŝtono.
Gábor Gacs
Gábor Gacs [gaĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gacs Gábor estas hungara grafikisto, akvafortisto, mezlerneja instruisto.
Dor (antikva urbo)
Historio
La urbo estis posedo inter 200-104 de seleukidoj, inter 104-63 de hesmoneoj,
Gábor Gacs
Gábor Gacs naskiĝis la en Pestújhely (nuntempa urboparto de Budapeŝto), li mortis la.
Dor (antikva urbo)
Elfosadoj
La unuaj elfosadoj sur areo de Tel Dor okazis en 1923-24 fare de la British school of archaeology de Jerusalemo sub gvido de John Garstang. Tio okazis en tri etapoj de la romia epoko ĝis la bronza epoko.
Gábor Gacs
Biografio
Gábor Gacs abiturientis industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 1949, poste li studis en Belarta Altlernejo (1949-1954). Liaj plej gravaj instruistoj estis György Konecsni, Károly Koffán kaj Jenő Barcsay. Post la grafikista diplomo li debutis en ekspozicio. Inter 1959 kaj 1962 li havis stipendion, inter 1963–1996 li instruis en la menciita industriarta mezlernejo. Li estis samloke ankaŭ vicdirektoro inter 1976–1983 kaj 1996–2002. Li ricevis la titolon eterna membro de la mezlernejo en 2009. Li ricevis premiojn inter 1959-1975.
Algodor
Algodor estas submunicipo apartenanta al Aranjuez (Regiono de Madrido, Hispanio). Laŭ la Nacia Instituto pri Statistiko de Hispanio (INE) ĝi havis en 2009 totalon de 13 loĝantoj (7 viroj kaj 6 virinoj).
István Znamenák
István Znamenák [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Znamenák István estas hungara aktoro.
Algodor
Ĉe la rivero samnoma kaj situanta en la plej suda pinto de la Regiono de Madrido kaj de la municipa teritorio de Aranjuez, en xgi aperis arkeologiaj restoj dateblaj en la Bronzepoko kaj aliaj restoj de ceremiko sonorilforma.
Ĝis novembro de 2005, estis funkcianta stacio de fervojo de la linio Madrido-Toledo, kiu estis abandonata ekde la ekfunkcio de la altrapida fervojo inter ambaŭ urboj.
István Znamenák
Biografio
István Znamenák frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1991. Lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), kie en la teatra jaro 2007 li estis ankaŭ victeatrestro kaj ĉefreĝisoro. Inter 2010 kaj 2013 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Teatro István Örkény. Li ricevis 3 premiojn inter 1994-2008.
Dor (antikva urbo)
Elfosadoj
Pluaj esploroj okazis ekde 1950 fare de J. Leibowitz, inter 1979-80 kaj 1983 fare de Claudine Dauphin. Ekde 1980 esploras la areon la Hebrea Universitato de Jerusalemo kun gvido de Ephraim Stern.
Flago de Burundo
La nacia flago de Burundo estis adoptita la 28-an de marto 1967. Ĝi konsistas el blanka Andrea kruco kiu dividas la kampon en alternado de ruĝaj kaj verdaj areoj. La centro de la Andrea kruco kunfalas en blanka disko, sur kiu ekzistas tri ruĝaj ses-pintaj steloj skizitaj en verda koloro. La rilatumo de la flago estis 2:3 ĝis la 27-an de septembro 1982.
La verda koloro simbolas esperon, la blanka simbolas pacon, kaj ruĝa la falintoj en la lukto por sendependeco. La tri steloj reprezentas la tri gravajn etnojn de Burundo: la hutuoj, la tvaoj kaj la tutsioj. La tri steloj reprezentas la tri elementojn de la nacia devizo: Unité, Travail, Progrès (Unueco, Laboro, Progreso), kiu povas esti vidata sur la blazono de Burundo.
Hayato Hasegawa
Hayato Hasegawa (長谷川 隼, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kamatamare Sanuki.
San José Tenango
San José Tenango estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San José Tenango. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 171.
Geografio
San José Tenango apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18120 loĝantojn. El tiuj estis 8805 viroj kaj 9315 virinoj. La komunumo havas surfacon de 144.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 820 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16940 indiĝenoj. El tiuj 14250 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 14250 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Izopropila cianoakrilato
Izopropila cianoakrilato aŭ C7H9NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cianoakrilata acido kaj izopropanolo. Izopropila cianoakrilato estas senkolora likvaĵo, ankaŭ konata kiel supergluaĵo, kaj uzata kiel kemia reakciaĵo kun aplikoj en odontologio kaj medicino. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila cianoakrilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila cianoakrilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Sankta Osvaldo
La nomo sankta Osvaldo povas aludi al
Eduardo Galeano
Eduardo GALEANO (naskiĝis la 3-an de septembro 1940 en Montevideo, mortis la 13-an de aprilo 2015 samloke) estis urugvaja verkisto kaj ĵurnalisto.
Li komencis sian karieron kiel ĵurnalisto en la komenco de la 1960-aj jaroj kiel eldonisto de Marcha (Marŝo), influhava semajna gazeto, al kiu ankaŭ kontribuis verkistoj kiel Mario Vargas Llosa aŭ Mario Benedetti, kaj poste de la taga Época (Epoko).
En 1973, post la armea puĉo, li estis enprizonigita kaj poste ekziligita al Argentino. Post puĉo en tiu ĉi lando, li devis translokiĝi al Hispanio. De 1985 li denove loĝas en sia naskiĝurbo.
La plej fama verko de Galeano estas Las venas abiertas de América Latina (La malfermaj vejnoj de Latinameriko), kritika verko, nefikcia, pri la ekspluatado en lia kontinento. Ankaŭ internacie konata estas Memoria del fuego (Memoro de la fajro), trivoluma rakontaro de historiaj okazintaĵoj en Ameriko.
Eduardo Galeano kaj Esperanto
Kun li rete kontaktis la esperanta poeto Miguel Fernández en 2013 por peti de li permeson por publikigi sian esperantigon de sep el liaj poemoj kuntekste de la antologio Poezio: armilo ŝargita per futuro. Eduardo respondis al li ne nur ke li rajtigas lin tion fari, sed ke tio konstituas por li grandan honoron. Tiele en la paĝoj 273-279 de tiu menciita antologio, legeblas liaj La rajto deliri, Malriĉecoj, La sistemo, Fenestro super la timo, La utopio, La neniuloj kaj Fajroj. Kaj la lasta esperanta produktaĵo de Miguel Fernández, nome la liberecana antologio Memorindaj anarkiistoj kaj anarkiisma esperantismo, kiun la 22an de aprilo 2015 estis prezentita en Barcelono (l’Espai Obert, str. Violant d’Hongria 71, Sants, je la 18a) komenciĝas per motoj el diversaj aŭtoroj. La unua el ili estas la versoj de La utopio, de Eduardo Galeano:
Oktobra krizo
Armita grupo, la Front de libération du Québec (FLQ) forrabis la komercan alfiksiston de Granda Britio, James Cross, la 5-an de oktobro 1970, kaj la kebekian ministron de laboro, Pierre Laporte, kvin tagoj poste. La Ĉefministro de Kebekio, Robert Bourassa kaj la Urbestro de Montrealo, Jean Drapeau, petis ke la Registaro de Kanado alvoku la Akton de mezuroj de milito - antaŭe, tiu mezuro estis rezervita nur por uzado dum la Unua mondmilito kaj la Dua. Pierre Trudeau, la tiama ĉefministro de Kanado, faris tion kaj tiel la polico ricevis grandajn povojn. La ĉefministro de Kebekio samtempe rekviziciis la armeon "por helpi la civilan povon". La civilaj liberecoj estis provizore forigitaj kaj centoj da sendependecistoj estis arestitaj kaj enprizonigitaj sen esti akuzitaj. Post la krizo, la polico devis liberigi preskaŭ ĉiujn. James Cross finfine estis liberigita, sed Pierre Laporte estis retrovita morta en aŭtomobilkofro en Montrealo.
Ekonomia konjunkturo
Al la fino de la sesdekaj jaroj Kebekio ne fartis bone ekonomie. Multaj homoj estas sen laboro, la inflacio altegas. La ekonomio de Kebekio malgrandiĝas ekde 1966. Tiuj faktoroj finfine kondukis al ĝenerala sento de malkontenteco en la loĝantaro.
Victor Hugo
Victor HUGO [elp. viktɔʁ yɡo] (Esperantigite Viktoro HUGO; naskiĝis la  en Besançon, mortis la  en Parizo) estis franca verkisto. Dum literatura kariero kiu daŭris pli ol ses dek jaroj, li verkis abunde en escepte granda vario de genroj: liriko, satiroj, epiko, filozofiaj poemoj, epigramoj, romanoj, historio, kritikaj eseoj, politikaj diskursoj, funebraj preĝoj, taglibroj, leteroj kaj publikaj kaj privataj, kaj teatraĵoj en verso kaj prozo.
Hugo estas konsiderata unu el la plej grandaj kaj plej bone konataj francaj verkistoj. Ekster Francio, liaj plej famaj verkoj estas la romanoj Les Misérables, 1862, kaj Notre-Dame de Paris, 1831. En Francio, Hugo estas fama pro siaj poeziaroj, kiel Les Contemplations kaj La Légende des siècles. Hugo estis en la avangardo de la romantika literatura movado per sia teatraĵo Cromwell kaj dramo Hernani. Multaj el liaj verkoj inspiris muzikon, kaj dum sia vivodaŭro kaj post sia morto, kiel la muzikaloj Les Misérables kaj Notre-Dame de Paris. Li produktis pli ol 4 000 desegnoj en sia vivodaŭro, kaj aktivulis por sociaj aferoj kiel la abolo de la mortopuno.
Li estis fama reprezentanto de la franca romantikismo, membro de la Académie française, kaj ankaŭ politike aktiva. Kvankam arda monarkiisto kiam li estis juna, la vidpunktoj de Hugo ŝanĝis laŭlonge de la jardekoj, kaj li iĝis pasia subtenanto de respublikismo; lia verkaro temis pri plej el la politikaj kaj sociaj aferoj kaj pri la artaj tendencoj siatempe. Lia opozicio al absolutismo kaj lia enormaj literaturaj atingoj establis lin kiel nacia heroo. Li estis honorita per entombigo en la Panteono.
Infana kaj junula aĝoj
Victor Hugo estis la lasta de tri infanoj. Lia patro Joseph Léopold Sigisbert Hugo estis generalo en la armeo de Napoleono; lia patrino Sophie Trébuchet estis el burĝa familio de Nantes. Lia infanaĝo pasis precipe en Parizo (elvokita en poemo "Aux Feuillantines"), sed restadoj en Napolo kaj en Hispanujo, pro la oficira profesio de lia patro, influis lin. Tiel en 1811 li loĝis kune kun sia frato Eugène en religia instituto en Madrido, la Kolegio de la Nobeloj. Ekde 1813 li loĝis kun sia patrino, kiu disiĝis de sia edzo, en Parizo. En septembro 1815 li kaj lia frato ekloĝis en la pensiono Cordier. Ĉirkaŭ tiu tempo Hugo, laŭ lia posta edzino Adèle, komencis poemi. Li aŭtodidakte-prove lernis pri rimo kaj ritmo. Li laŭtlegis siajn verkojn al sia frato kaj sia patrino, kiu kuraĝigis lin. Juna instruisto en pensiono Cordier helpis korektante liajn verkojn.
Victor Hugo jam tiam havis eksterordinaran ambicion. Estante nur 14-jara, en julio 1816 li notis sur taglibro: "Mi volas esti Chateaubriand aŭ nenio." Chateaubriand tiam estis 48-jara kaj adorata aŭtoro de romantikismo.
En 1817 li partoprenis en poezia konkurso de la Franca Akademio pri la temo Feliĉo, kiun donas studado en ĉiuj vivsituacioj (Bonheur que procure l’étude dans toutes les situations de la vie). La ĵurio emis doni al li la premion, sed la titolo de lia poemo (Trois lustres à peine = apenaŭ tri jarkvinoj) tro emfazis lian junecon; la ĵurio suspektis ŝercon kaj donis al li nur honoran mencion. En la sekvaj jaroj li partoprenis sensukcese en tiu konkurso, sed en konkurso de la Akademio de la Floraj Ludoj de Tuluzo li gajnis en 1819 oran lilion pro La statue de Henri IV (la statuo de Henriko la 4-a) kaj amaranton por Les Vierges de Verdun (la virgulinoj de Verduno). La sejvan jaron li gajnis premion por Moïse sur le Nil (Moseo sur Nilo).
Kuraĝigite de siaj sukcesoj Victor Hugo forlasis la matematikon, por kiu li havis talenton, kaj koncentriĝis al literatura kariero. Kun siaj fratoj Abel kaj Eugène li en 1819 fondis revuon, Le Conservateur littéraire, kiu altiras atenton pri lia talento. Lia unua poemaro, Odes, aperis en 1821, kiam li estis 19-jara. La 500 ekzempleroj elĉerpiĝis en nur kvar monatoj. Reĝo Ludoviko la 18-a, kiu posedis ekzempleron, donis al li jaran pension de mil frankoj, kiu permesis al li plani geedziĝon kun sia de-infanaĝa amikino Adèle Foucher.
Juna verkisto
Kiam lia patrino mortis la, li estis profunde afliktita; ĝuste la disiĝo de la patro ligis lin tiom pli forte al la patrino.
Li edzinigis Adèle Foucher (1803–1868) je la 22-a oktobro 1822, kiu al li donis kvin gefilojn; lia unua filo Leopold mortis en 1823 kelkajn monatojn post sia naskiĝo, kaj lia unua filino Léopoldine, kiu naskiĝis en 1824, pereis dronante en la Sejno dum 1843.
Li ekfamiĝis en la jaro 1827, kiam en la antaŭparolo de sia unua teatraĵo Cromwell li oponis la klasikajn konvenciojn pri la teatro (ĉefe rilate al la unuoj de tempo kaj loko) kaj la literatura gusto de lia tempo. Tiam li iĝis enokule de la socia publiko la ĉefo de la romantikisma skolo, li estis karikaturita ĉekape de ties bando kun sia tipa elstara vasta frunto. En tiu epoko la geedzoj Hugo ricevis ofte visitojn kaj amikiĝon de Sainte-Beuve, Lamartine, Mérimée, Musset, Delacroix.
En 1830 lia dua filino (kaj lia lasta infano) Adèle naskiĝis, tri jarojn poste li komencis ligadon kun aktorino Juliette Drouet (1806-1883). Fakte ĝi daŭris 50 jarojn.
Ankaŭ en 1830 okazis tumulta premiero de lia tragedio Hernani (Victor Hugo). Hugo priskribis la tragedion de la aragona bandito Hernani kaj de lia ama(n)tino kaj poste edzino Doña Sol. Kun gotikecaj elementoj kaj emfazo sur natura amo, estas normiga verko de la romantika movado. Kaj pro tio la verko enhavas tiajn elementojn kiaj misteraj roluloj kun suferaj pasintecoj, kaŝitaj personoj, tragediaj destino kaj morto, kontrasto inter altnivelaj figuroj (kiel imperiestro) kaj subuloj (bandito, komplotantoj ktp.), pasiaj amoj ktp. Famiĝis la «batalo» eksplodita inter la novaj romantikistoj kaj la klasikistoj dum ties premiero. Nome la teatraĵo premieriĝis en Parizo la 25an de februaro 1830. Nuntempe, ĝi estas pli rememorita pro la manifestacioj kiuj akompanis la premieron kaj ĉar estis inspiro por la opero de Verdi nome "Ernani" ol pro siaj propraj meritoj. La agado okazas en Hispanio, en 1519, post la morto de la Katolikaj Gereĝoj kaj en la komenco de la regado de la ĵusa imperiestro Karlo la 5-a, do en tre komplika politika situacio.
De 1826 ĝis 1837, la familio Hugo loĝis ofte en la Kastelo Roches en Bièvres, posedaĵo de Bertin l’Aîné, direktoro de Journal des débats. En tiu epoko, Hugo renkontis kun Berlioz, Chateaubriand, Liszt, Giacomo Meyerbeer kaj redaktis poeziarojn, kiel Feuilles d'automne (Aŭtunaj folioj). Li publikigis en 1829, la poemkolekton Les Orientales. Samjare, aperis Le Dernier Jour d'un condamné (La lasta tago de kondamnito), novelo en kiu Victor Hugo prezentis sian maplaĉon pro la mortopuno, temo kiun li poste traktos denove en Claude Gueux en 1834. La romano Notre Dame de Paris aperis en 1831.
Teatro
De 1830 à 1843, Victor Hugo dediĉis sin preskaŭ nur al teatro, sed publikigis ankaŭ poemarojn: Les Feuilles d'automne (1831), Les Chants du crépuscule (1835), Les Voix intérieures (1837), Les Rayons et les Ombres (1840). Jam en 1828, li estis muntinta teatraĵon el sia junaĝo. nome Amy Robsart. La jaro 1830 estis la jaro de la kreado de Hernani, kiu estis la okazo de la literatura polemiko inter antikvemuloj kaj modernuloj. Tiuj lastaj unuarange, inter kiuj Théophile Gautier, entuziasmiĝis por tiu romantika verko. La 25an de februaro 1830, la verko estis ludita en la Théâtre-Français. Ekde la unuaj versoj, oni aŭdis kverelojn sur la sidlokaro. Rapide la romantikuloj kaj la antikvemuloj (klasikuloj) interbatiĝis kaj defendiĝis. Tiu bataleto kiu restos en la historio de la literaturo laŭ la nomo de «bataille d'Hernani», markis la sukceson de la verko.
Gautier resumis en terminoj kiujn estus akceptinta Hugo ilian batalon komunan kontraŭ la hundogardistoj de la klasikismo, «ĉiuj tiuj larvoj de la pasinteco kaj de la rutino, ĉiuj tiuj malamikoj de la arto, de la idealo, de la libereco kaj de la poezio, kiu klopodas per siaj feblaj tremetantaj manoj reteni fermita la pordon de la estonteco». . Marion de Lorme, dekomence malpermesita en 1829, estis premierita en 1831 en la "Théâtre de la Porte-Saint-Martin", kaj poste, en 1832, Le roi s'amuse en la Théâtre-Français. La teatraĵo estis dekomence malpermesita, pri kio Hugo indigniĝos en la prefaco de la origina eldono de 1832.
En 1833, li renkontiĝis kun la aktorino Juliette Drouet, kiu iĝos lia ama(n)tino. Li dediĉos al li sian vivon kaj eĉ savos lian vivon el la enprizonigo okaze de la puĉo de la 2a de decembro 1851 fare de Napoleono la 3-a. Li verkos por ŝi nombrajn poemojn. Ambaŭ kuncelebros ĉiun datrevenon de ilia unua amnokto kaj verkos tiuokaze ĉiujare komunan kajeron kiun ili nomos tenere la Livre de l'anniversaire (Libro de la datreveno). ,, Sed Juliette estis nur unu de liaj nombraj ama(n)tinoj. Elstaris tiukadre Léonie d'Aunet kun kiu li havos amaferon el 1844 ĝis 1851 kaj la aktorino Alice Ozy en 1847, kun kiu ankaŭ lia filo Charles havis amaferon. .
Lucrèce Borgia kaj Marie Tudor estis premieritaj en la Théâtre de la Porte Saint-Martin en 1833, Angelo, tyran de Padoue en la Théâtre Français en 1835. Ĉar mankis al la novuloj teatron por premieri kaj ludadi la novajn dramojn, Victor Hugo decidis, kun Alexandre Dumas, krei teatrejon dediĉitan al la romantika teatro. Aténor Joly ricevis, per ministeria permesilo, la privilegion kiu rajtigis la kreadon de la Théâtre de la Renaissance en 1836. , kie estos premierita, en 1838, Ruy Blas.
Hugo estis akceptita en la Académie française la 7an de januaro 1841, post tri klopodoj kiuj estis malsukcesaj esence pro la agado de kelkaj akademianoj inter kiuj Étienne de Jouy,, kiuj estis opoziciantoj de la romantikismo kaj kiuj akre batalis kontraŭ ĝi. Hugo tiam ekhavis la sidlokon n° 14 el Népomucène Lemercier, fakte unu de liaj opoziciantoj.
Poste, en 1843, estis premierita la teatraĵo Les Burgraves, kiu ne atingis la esperitan sukceson. Por la kreado kaj muntado de tiuj teatraĵoj, Victor Hugo devis fronti materialajn kaj homaj malfacilaĵojn. Liaj verkoj estis prifajfitaj fare de publiko malpreta por la romantisma dramo, kvankam krome ili ricevis ankaŭ ardajn laŭdojn el la partio de liaj admirantoj. .
La 4a de septembro 1843, lia filino Léopoldine mortis tragike en Villequier, en la rivero Sejno, drone kun sia edzo Charles Vacquerie en vrako de ilia boato. Hugo estis tiam en Pireneoj, kun sia ama(n)tino Juliette Drouet, kaj li eksciis pri tiu tragedio per la gazetaro en Rochefort. La verkisto estis terure kortuŝita pro tiu morto, kiu inspiris al li plurajn poemojn de Les Contemplations ĉefe elstare «Demain, dès l'aube…». Ekde tiam kaj ĝis sia ekzilo, Victor Hugo produktis nenion, nek teatron, nek romanon, nek poemon. Kelkaj vidis en la morto de Léopoldine kaj en la malsukceso de Les Burgraves tialon de seniluziigo por la literatura kreado. . Aliaj vidis tialon anstataŭe en la politiko, kio havigis al li alian parolejon. Ekde 1848 ĝis decembre 1851, Victor Hugo loĝis en la tiama numero 37, nuntempa numero 43 de la rue de La Tour-d'Auvergne.
Politika agado kaj ekzilo
Komence de sia beletra kaj politika kariero li estis konservema kaj favora al laŭleĝa monarĥio. Sed poste li politike evoluis al favoro pri humanema demokratio. Kiam la nevo de Napoleono faris ŝtatrenverson kaj sin proklamis imperiestro sub la nomo Napoleono la 3-a, Victor Hugo iĝis ties akra nefleksebla kontraŭulo, kaj pasigis la jarojn de 1851 ĝis 1870 ekzile en Bruselo kaj sur la britaj insuloj Jersey kaj Guernsey. Poste li kondamnis la ekcesojn de la Pariza Komunumo, sed proklamis, ke tiuj de la konservativa subpremado estis centoble pli abomenaj. Li elektiĝis senatano en 1876.
Li dekomence estis konfidulo de Ludoviko-Filipo en 1844, poste estis pair (monarkia senatano) en 1845. Lia unua diskurso en 1846 temis pri la defendo de Pollando disdividita inter pluraj landoj, poste en 1847, li defendis la rajton reveni de ekzilitoj, inter kiuj de Jérôme Napoléon Bonaparte, nevo de Napoleono.
La 25an de februaro 1848, li estis nomumita urbestro de la 8-a arondismento de Parizo. Post unua malsukceso, li estis elektita la 4an de junio deputito de la Dua Respubliko kun sidloko inter la konservativuloj. La 20an de junio, li faris sian unuan diskurson en la Asembleo. Dum la laborista insurekcio de junio 1848, li kun aliaj ses dek komisaro zorgita de la Konstitucifara Asembleo por restaŭri la ordon. Li estris trupojn kontraŭ la barikadoj, en sia arondismento. Poste li malaprobos la sangelverŝan subpremadon de kiu li mem partoprenis. Li fondis la gazeton L'Événement en aŭgusto 1848. Li seniluziiĝis de la aŭtoritatoj rezultitaj de la Revolucio de februaro kaj la subpremada leĝaro aprobita de la Konstitucifara Asembleo kontraŭ la gazetaro la 9a kaj 11a de aŭgusto faris, ke li diris: «La homoj kiuj regas la landon ekde februaro komprenis la anarkion kiel libereco; nun ili komprenas la liberecon kiel anarkio». Li apogis la kandidatecon de Louis-Napoléon Bonaparte, kiu estis elektita prezidento de la Respubliko en decembro 1848. Post la dissolvo de la Nacia Asembleo, li estis elektita la 13an de majo 1849 kiel ano de la Leĝofara Asembleo kaj faris sian Discours sur la misère (Diskurso kontraŭ la malriĉego) la 9an de julio 1849 kaj la 30an de junio 1850. Li rompis disde Louis-Napoléon Bonaparte, kiam tiu defendis la revenon de la papo en Romon, kaj li luktas pli kaj pli kontraŭ siaj iamaj politikaj amikoj, kies politikon reakcieman li tute malakceptas.
Dum la puĉo de la 2a de decembro 1851, Victor Hugo partoprenis en la organizado de rezistado kiu malsukcesis. Li klopodis dekomence fuĝi, poste li konsideras sin prizonulo, sed franca komisaro komprenante ruzaĵon, malakceptis aresti lin responde: «M. Hugo, mi ne arestas vin, ĉar mi arestas nur danĝerulojn!» La vesperon de la 11a de decembro, li entrajniĝis por ekziliĝi en Bruselo sub la falsa identeco de Jacques Firmin Lanvin, tipografo. Lia persekuto estis konfirmita per la dekreto de la 9a de januaro 1852 kiu koncernis la iamajn reprezentantojn en la Nacia Asembleo, kiel Victor Schoelcher kaj aliaj 64.
Du tagojn post sia alveno en Bruselo, li skribas al sia edzino el la Hôtel de la Porte Verte: «Dum dek du tagoj, mi estis inter la vivo kaj la morto, sed mi ne havis momenton malhelan. Mi kontentiĝis je mi mem. Kaj mi scias, ke mi faris mian devon». Tamen li ne rakontis al sia edzino ke li devis sian survivadon al la determinemo de sia amatino, Juliette Drouet.
Al Auguste Vacquerie, li esprimis la fieron esti je la alta nivelo de la misio atribuita al li kiel beletristo enirinta en la historio tiutempa: «[...] Mi ĵus batalis kaj iom montris tion kio estas poeto. Tiuj burĝuloj scios finfine, ke la inteligentuloj estas ankaŭ kuraĝaj kaj ke la ventruloj estas malkuraĝaj».
«Estu trankvila, li skribis al Adèle, Anglio estas tute apude.» Charles konfirmis, ke lia patro pensas en Ĵerzejo.
Alessandro Gamberini
Alessandro Gamberini estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Bolonjo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2005 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo ACF Fiorentina.
Péter Ruffy
RUFFY Péter [rufi] estis hungara verkisto, ĵurnalisto.naskita la en Nagyvárad kaj mortinta la  en Budapeŝto.
Victor Hugo
Politika agado kaj ekzilo
Dume, Hugo konstatis, ke lia rakonto pri la puĉo de la 2a de decembro estas titana projekto kiu malkuraĝigus la eldonistojn: tial li preferis finfine pamfleton titolitan Napoléon le Petit (Napoleono la Malgranda), «unu de miaj plej bonaj verkoj», komencita la 14an de junio kaj finita la 12an de julio 1852. La verko iros al Francio kontrabande, eldonita en malgrandaj volumoj pli facile kaŝeblaj. Tial pro ordono de la belga registaro li estis devigita forlasi la landon kaj li translokiĝis al la brita dependaĵo Ĵerzejo. Tie li estus protektita de Britio, sed povis bone elturniĝi kie oni parolas la francan, dum li ne regis la anglan. Krome li ne volis enmiksiĝi kun la aliaj francaj ekzilitoj en Londono.
Péter Ruffy
Biografio
La gimnazion Ruffy finis en Gödöllő en 1932. Poste li studis en la ĵurnalista lernejo (École de Journalisme) en Parizo. Sian karieron li komencis en sia naskiĝurbo en redakcio de Erdélyi Lapok, poste inter 1935 kaj 1940 li estis kunlaboranto de Brassói Lapok, inter 1940 kaj 1944 en Budapeŝto de Az Újság, post la milito de Hírlap (1946–1948), Kis Újság (1948–1950), Béke és Szabadság (1950–1956), Érdekes Újság (1957–1959) kaj fine ekde 1959 interna kaj ekde 1960 la ĉefkunlaboranto de Magyar Nemzet.
Victor Hugo
Fino de lia vivo
Finfine li revenis al Francio en septembro 1870, post la malvenko de la franca armeo en la Batalo de Sedan kaj ricevis triumfan akcepton fare de la parizanoj. Partoprenis aktive en la defendo de Parizo dum la Sieĝo de Parizo en 1870. Li estis elektita por la Nacia Asembleo —kiel deputito el Bordozo— la 8an de februaro 1871, sed li demiziis la venontan monaton proteste kontraŭ la senvalidigo de Garibaldi. En marto 1871 li estis en Bruselo demarŝe pro la heredo de sia filo Charles, kiam eksplodis la insurekcio de la Pariza Komunumo. Li konis la ribelon kaj sekvan subpremadon el Belgio kaj li malaprobis tion tiom arde ke li estis elpelita el la lando. Li rifuĝiĝis en Luksemburgo, en Vianden, en Diekirch kaj en Mondorf-les-Bains, kie li profitis la kuracbanadon; tie li finis la poemaron L'Année terrible. Revenis al Francio fine de 1871. Je peto de kelkaj respublikanaj komitatoj, li akceptis kandidatiĝi en januaro 1872. Konsiderita «radikala» pro sia peto de amnestio por la kondamnitaj komunumanoj, li estis frapita de la «modera» Joseph Vautrain. Samjare, Hugo revenis al Gernezejo, kie li verkis la romanon Quatrevingt-treize. Li iĝis en tiu epoko vivanta simbolo de sociaj humanistaj respublikanaj sentoj.
Stefano la 2-a (Hungario)
Stefano la 2-a de Hungario (n. 1101 en Hungario – m. 1-an de marto 1131), estis hungara reĝo, membro de la Arpad-dinastio. Lian regadon karakterizis (1116–31) militoj, ofte sensukcesaj.
Victor Hugo
Fino de lia vivo
En 1873 li loĝis en Parizo kaj dediĉis sin al la edukado de siaj du genepoj, Georges kaj Jeanne, kio inspiris al li la kolekton L'Art d'être grand-père. Vizitis lin multaj gravuloj, de la politika kaj literatura etosoj, kiel la fratoj Goncourt, Lockroy, Clemenceau, Gambetta kaj aliaj. En junio de 1878 li iom malsana revenis al Gernezejo, nome al Hauteville House, zorgita de Richard Lesclide. Li jam ne plu verkis, sed plue aperis regule nombraj poemkolektojn el jaroj de elstara inspirado (1850-1870), kiel Les Quatre Vents de l'Esprit (1881) kaj aliaj, kio kontribuis al la legendo de la maljunulo nelacigebla ĝismorte. Dum tiu periodo, multaj liaj teatraĵoj estis luditaj denove, kiel Ruy Blas en 1872, Marion de Lorme kaj Marie Tudor en 1873 aŭ La roi s'amuse en 1882.
Stefano la 2-a (Hungario)
Lia patro estis reĝo Kolomano, "la Libra", lia patrino Felicia sud-itala normana princino (poste li mem edziĝis kun normana princino komence de la 1120-aj jaroj).
Victor Hugo
Fino de lia vivo
Victor Hugo mortis la 22-an de majo 1885, je 13:27 kiam li estis 83-jaraĝa. Oni faris al li Nacian Funebron, kaj li estis entombigita en la pariza Panteono, kie ripozas la francaj gloruloj. Tiukadre la Tria Respubliko profitis la okazon por transformi la iaman preĝejon de Sainte-Geneviève en Panteono. Oni omaĝis la kadavron nokte sub la Triumfa Arko. Poste oni paradis al la Panteono per vido de kelkaj kilometroj kaj ĉirkaŭ du milionoj da personoj. Aktuale liaj restaĵoj kuŝas apud tiuj de Émile Zola kaj de Alexandre Dumas, translokigitaj tien el aliaj nekropoloj en 1908 kaj 2002 respektive.
Stefano la 2-a (Hungario)
Li estis dufoje kronita: unuafoje en aĝo de 4 jaroj, duafoje post morto de lia patro, en februaro de 1116. Post la surtroniĝo, li tuj militis: la 13-an de majo, li estis forte venkita fare de la ĉeĥa reganto Vladislavo la 1-a, ĉe la rivero Olšava. Poste li provis reakiri la perditajn teritorion de Dalmacio, sed en 1119 lin venkis Venecio. Post kiam li reokupis la teritorion – post kvinjara paco - en 1124, li regis tion nur unu jaron. Li interpaciĝis en 1127 kun la aŭstroj kaj alianciĝis kun la ĉeĥoj, tiel turnis sin milite al Bizanco, ĉar ĝi apogis Venecion kaj akceptis la tronpostulantan princon Almoŝ (kiun blindigis Kolomano en 1115). Li militirsi, sed estis venkita en 1128 ĉe Haram fare de imperiestro Joanneso la 2-a. Sekvajare, li militiris kun ĉeĥaj kaj serbaj aliancanoj, sed ankaŭ tiu militiro fiaskis.
Hejmlande li subigis ribelojn de la tronpostulantoj Almoŝ (1125–26), Borŝ kaj Ivan (1127-28). Ĉar lia geedzeco restis seninfana, kaŭzis problemon por li la heredigo de la trono. Li elektis filon de sia fratino Ŝaul, sed post la abrupta morto de Stefano en 1131, la hungara politika elito decidis elekti al nova reĝo blindigitan filon de Almoŝ, je Bela (la duan). Stefano la 2-a interpaciĝis kun Bela en 1129 (post kiam li eksciis pri tio, ke li vivas kaj kaŝas sin en Hungario), akceptis lin en la kortego kaj edzigis kun filino de la serba aliancano tribestro Uroš (granda ĵupano).
Stefano la 2-a estis entombigita en Oradea.
Nippona Artista Proleta Federacio
La Nippona Artista Proleta Federacio (NAPF) estis grupo da maldekstraj Japanaj artistoj, kiu fondiĝis en 1928.
Aliaj nomoj:
NAPF estis enhavis kvar subgrupoj:
Historio
Verkistoj, artistoj kaj intelektuloj partoprenis en sociaj movadoj post la Unua Mondmilito. La proleta kultur-movado komencis kun la fondo de la revuo Tane Maku Hito (La semisto) en 1921. Ĝi estis lanĉita de KOMAKI Omi kaj liaj amikoj post Komaki revenis el Francujo, kie li estis partopreninta en la pacisma movado gvidata de franca verkisto Henri Barbusse. Ili poste translokiĝis al Tokio kaj rekomencis publikigadon tie. AKITA Ujaku (kiu pli poste fariĝis prezidanto de JPEU), ARISHIMA Takeo, kaj aliaj progresemaj verkistoj kaj pensuloj kunlaboris kun la revuo kaj la movado. En 1924, La grupo eldonis alian revuon, Bungei Sensen (Literatura batalo, kelkaj numeroj havis Esperantan nomon : La Fronto).
La movado, tiam pligrandiĝis, kaj formis en 1925 la Japanan Proletan Literaturan Artan Ligon (Nihon Puroretaria Bungei Renmei). Sub kreskanta marksisma influo, la ligo reorganizis kiel la Japana Proleta Artoj Ligo (Nihon Puroretaria Geijutsu Renmei) en 1926. En 1928, ĝi kunfandis kun la Avangarda Artista Ligo (Zen'ei Geijutsuka Domei) por formi la Nippona Artista Proleta Federacio (Zen Nihon Musansha Geijutsu Renmei). Tiu grupo estas komune konita kiel NAPF post lia nomo en esperanto. NAPF komencis kun ses sekciojn, literaturo, teatro, vidaj artoj, muziko, kino, kaj eldonado, sed en 1929 ĉiu sendependiĝis, kaj poste kvin apartaj federacioj estis organizitaj, kovrante ĉiujn sekciojn krom eldonado. La eldona sekcio iĝis Senkisha, kiu eldonis la proletan literatur-revuon Senki (Batal- flago, kiu verŝajne nur havis kelkajn artikolojn pri esperanto ). Ĉi tiu revuo havis tiom da legantoj ke, oni diris, "Oni devus laŭliniiĝi por aĉeti Batal-Flagon ke ankoraŭ ne estis malpermesita kaj ĝi vendus el tuj" en la Kinokuniya librovendejo en Shinjuku.
En 1931, NAPF renaskiĝis kiel Japanio Proleta Kulturo Federacio (Nihon Purorateraria Bunka Renmei), konata kiel KOPF de lia nomo en esperanto, Federacio de Proletaj Kultur-organizoj Japanaj. KOPF fariĝis pli radikala, kaj membroj estis pli kaj pli arestitaj de la polico. Ĝi malaperis en 1934.
NARP
Nihon Puroretaria Sakka Dōmei, aŭ NARP, kies organo estis プロレタリア文學 (Puroretaria bungaku, kun kelkfoje alterna titolo en Esperanto La Literaturo proleta ).
PROT
Nihon Puroretaria gekijō dômei, aŭ PROT (eble PROleta Teatro), estis kreita la 4-an de Febuaro 1929. Ĝi enhavis ĉirkaŭ 130 membroj, kaj intel ili ĉirkaŭ cent memborj en la ĉefurbo.
PROKINO
Vidu la artikolon pri Prokino.
Rozália Kóka
Rozália Kóka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kóka Rozália estas hungara instruisto, ĵurnalisto, signifa figuro de etnografiaj esploroj de hungaroj en Bukovino.
Rozália Kóka naskiĝis la  en Bajmok (Hungara reĝlando, nuntempe en Serbio).
Biografio
La familio Kóka pro la mondomilito rifuĝis al Felsőnána, kie la juna Rozália frekventis bazlernejon. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Szekszárd en 1961, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Altlernejo de Kaposvár en 1964. Intertempe la familio translokiĝis al Érd. Post la diplomo ŝi instruis en bazlernejoj ĝis 1979. Tiam ŝi malsaniĝis kaj nur de 1985 ĝis la pensiuliĝo en 2000 ŝi estis ĵurnalisto. Interrrompe ŝi estis ankaŭ kulturisto. Ŝi ricevis plurajn premiojn. Ŝi edziniĝis en 1964, ŝi naskis filinon en 1965 kaj ŝi divorcis en 1968.
Cristóvão Jacques (astronomo)
Cristóvão JACQUES (naskiĝis en Bel-Horizonto) estas brazila amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris aŭ kunmalkovris 6 asteroidojn en 1999, el kiuj 2 kun Luiz Henrique Duczmal, elde la Observatorio Wykrota, ĉe la limo inter Sabará kaj Caeté (Minas-Ĝerajso Brazilo).
Li ankaŭ malkovris la C/2014 E2 (Jacques) elde la Observatorio Sonear.
Flago de Benino
La nacia flago de Benino estis originale adoptita en 1959. Ĝi estis ŝanĝita kiam surtroniĝis la marksista reĝimo en 1975, sed post la forigo de la reĝimo, la malnova dizajno estis reenkondukita la 1-an de aŭgusto 1990. La koloroj estas la tradiciaj tutafrikaj koloroj: verda simbolas esperon, flava simbolas riĉaĵon kaj ruĝa simbolas kuraĝon.
Kviro
Kviro (el la angla Queer, kies signifo estas "stranga") estas iu, kiu apartenas al grupo kun seksa konduto aŭ identeco, kiu ne konformas al la konvenciaj aliseksemaj normoj, supozoj ktp.. La neologismo, ŝajne unue esperantigita de la usona esperantisto Charlie Galvin en 1996, devenas de la angla vorto queer, kiu signifas laŭvorte "stranga" kaj ankaŭ estis substantiva kaj adjektiva insulto kontraŭ gejoj, ambaŭseksemaj viroj kaj transgenraj virinoj, sed kiu moderne uziĝas por priskribi anojn de pluraj seksaj minoritatoj.
La vorto havas diversajn uzojn en la angla kaj aliaj naciaj lingvoj. Dekomence ĝi indikis politikan celon kontraŭstari alisekseman normismon kaj aliseksemismon, tio estas, ebenigi la kampon de sekseco anstataŭ peti toleradon; kvira politiko rigardas ĉi lastan taktikon kiel akcepton de malsupereco. Kiel Michael Warner skribis en la enkonduko al Fear of a Queer Planet, frua libro pri kvir-teorio: "La insisto pri kvira [stranga]- termino difinita kontraŭ normala kaj ĝenerita precize kuntekste de teruro - havas la efekton atentigi ampleksan kampon de normigado, anstataŭ simplan netoleremon, kiel la lokon de perforto." Alivorte, kvira politiko konsideras alisekseman normismon kiel la radikon de la subpremado de GLAT-aj homoj. Laŭ kviraj aktivuloj, tiu subpremado ne povas finiĝi sen la fino de aliseksema normismo.
Coxcatlán (San Luis Potosí)
Coxcatlán estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Coxcatlán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24014.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17038 loĝantojn. El tiuj estis 8538 viroj kaj 8500 virinoj. La komunumo havas surfacon de 88,82 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 160 metroj super la marnivelo.
János Repiczky
János Repiczky naskiĝis la  1817 en Hungara reĝlando en Újbars (nuntempa Nový Tekov en Slovakio). Li mortis la 1855 en Pest (urbo).
Biografio
János Repiczky frekventis universitaton en Tübingen. Hejmenveninta li edukis ĉe familioj, baldaŭe li laboris en akademia biblioteko. Li ekinstruis en universitato en urbo Pest en 1851. Li okupiĝis precipe pri turkaj dokumentoj havantaj hungarajn rilatojn.
Kviro
Difino
Reta Vortaro difinas kviron kiel "iu, kiu apartenas al grupo kun seksa konduto aŭ identeco, kiu ne konformas al la konvenciaj aliseksemaj normoj, supozoj ktp.". Ĝi estas substantiva radiko, kies adjektiva formo, "kvira," sekve signifas "karakterizanta kviron; rilata al kviro."
Coxcatlán (San Luis Potosí)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 2488,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,5 °C.
Kviro
Difino
Oni povas inkluzivi sub "kvireco" minoritatajn seksajn orientiĝojn (gejoj, lesboj, ambaŭseksemuloj) kaj seksaj identecoj (transseksuloj, transgenruloj, transvestuloj, ktp.) Oni unue ekuzis ĝin kun ĉi tiu senco, por eviti la neceson mencii unuope ĉiujn el tiuj identecoj.
Coxcatlán (San Luis Potosí)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 15222 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 12807 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 84,13 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Kviro
Difino
Oni povas ankaŭ proponi integran difinon de la vorto: ke kviroj estas ĉiuj, kiuj malakceptas la aliseksemismon, t.e. la socian modelon laŭ kiuj la seksemo kaj la seksa prezentiĝo estas strikte determinataj laŭ la denaska sekso. Tiel, pluraj homoj identiĝas kiel kviroj, se ili kredas ke aliaj vortoj donas falsan ideon pri sia identeco. Ekzemple, virino, kiu preferas virinojn sed kiu foje ŝatas virojn, povus preferi identiĝi kiel kvirino, sentante sin nek ambaŭseksemulo, ĉar ŝi havas preferon por unu sekso super la alia, nek lesbanino, ĉar ŝi ofte ŝatas virojn.
Coxcatlán (San Luis Potosí)
Sociogeografio
El la 15222 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 9299 apartenis al la katolika religio kaj 5017 al la evangelia religio. 906 personoj apartenis al aliaj religioj.
Kviro
Difino
La koncepto estas pridisputata - ĉu taŭgas inkluzivi ĉiom da tiu diverseco ene de unu sola vorto; ĉu la vorto (originale ofenda vorto) taŭgas por esprimi la koncepton, kaj aliaj demandoj. Ĉiukaze, se ne al Esperanto, "queer" jam disvastiĝis al multaj aliaj lingvoj, aperante ofte, ekzemple, en Liban-arabaj grafitio kaj blogoj kiel "‫كوير‬".
Coxcatlán (San Luis Potosí)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kviro
Diferencoj inter kvira kaj GLAT-a politikoj
Iuj proponis la mallongigon GLAT-a aŭ glata (geja, lesba, ambaŭseksema aŭ transgenra), por anstataŭi la malofte uzatan anglismon "kvira". Tamen la vorto kviro estas nemalofte uzata kontraŭkulture, eĉ internacie en neanglaj naciaj lingvoj, por intence kontraŭstari la plimultan "GLAT-an" movadon, ekz. por distanci la uzanton de tutmonda, NRO-kondukata identec-politiko, vidata kiel formo de koloniismo.
Identec-politiko
La socie konstruita naturo de identeco kaj la malsamaĵoj inter diversaj kulturoj signifas, ke la kategorioj, kiuj ekzistas en unu kulturo ne nepre ekzistas en alia. Do kompare kun la tre precizaj kategorioj en la akronimo GLAT, ĉiu kun profunda kultura subteksto, "kvira" estas relative inkludema de ĉiuj formoj de seksa kaj sekseca diversecoj, kiuj ekzistas aliloke, sen trudi precizajn kategoriojn el specifa kulturo.
Kontraŭkoloniismo kaj kontraŭkapitalismo
Multaj maldekstraj anoj de seksaj kaj seksecaj minoritatoj, inkluzive de maldekstraj samseksemuloj, volas distanci sin for de movado, kiun ili vidas kiel pli kaj pli intermiksita kun kapitalismaj, okcidentaj ŝtatoj, grandaj firmaoj, kaj internaciaj NRO-oj. Tio estas eĉ pli vera en landoj, kiuj vivas sub la konstanta atakado de la okcidento. Kompreneble, pro sia nomo, kvira politiko ankoraŭ estas asociita kun la okcidento. Sed dum GLAT estas ofte uzata de homoj, kiuj celas atingi iujn internaciajn subvenciojn, kvira politiko distingas la uzanton disde tia politiko favore de la sinliberigaj (desubaj, ofte anarkiaj) politikoj asociataj kun "kviro."
Ĥulda
Ĥulda (חֻלְדָּה) estas kibuco en centra Israelo. Ĝi apartenas al la Centra distrikto de Israelo kaj al la regiona konsilio Gezer. La kibuco lokiĝas 12 kilometrojn sude de Ramlo kaj 10 kilometrojn sudoriente de Reĥovoto. Laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Weesperplein (amsterdama metrostacio)
Weesperplein estas metrostacio sur la linioj 51, 53, 54 de la Metroo de Amsterdamo.
Tramlinioj
7 · 10
Dolní Falknov
Dolní Falknov (Nieder Falkenau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Kytlice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordoriente de Kytlice. Estas ĉi tie registritaj 75 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Brazila Katolika Esperanto-Renkontiĝo
Brazila Katolika Esperanto-Renkontiĝo estis okazita cele organizi kaj plivastigi la agon de BEKO (Brazila Esperantista Katolika Organizo). Kunsidis, en la urbo Sorocaba, subŝtato São Paulo, dum la 7-a de decembro 2002, grupo de esperantistoj, plejmulto da ili rom-katolikoj.
La kunsido komenciĝis per Patro Nia kiu preĝis ĉiuj partoprenantoj. S-ro Manoel Blaz deklamis al la partoprenantoj la poemon de Zamenhof La vojo. Ankaŭ li parolis pri unu el temoj de lasta Universala Kongreso pri Indiĝenaj Dialogoj. Daŭrigante, S-ro Marcos Pimenta parolis pri la graveco de la intereto al la diskonigado de Esperanto tra katolikoj. Post tio oni fermis la unuan parton de la renkonto. Vespere, oni daŭrigis la renkonton komencante kun la parolado de S-ro Leysester Flores. Li diris pri katolikaj iloj kiuj li nun uzas por disvastigi Esperanton.
Dolní Falknov
Dolní Falknov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,93 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1588.
Brazila Katolika Esperanto-Renkontiĝo
S-ro Marciano Schaeffer  proponis projekton por prezenti la Internacian Lingvon Esperanton al la  diocezana seminario en Brazilo ekkomencante per laboro de tiuj kiuj estas pli proksimaj de BEKO. Ankaŭ S-ro Eluizio Bueno, parolis pri daŭrigada neceso da eldonado de la Brazila Katoliko Esperanto Bulteno, kiu en tiu jaro havis 3000 ekzemplerojn. Tiu bulteno estas grava al la Esperanta Katolika Movado.
La kunsido finis kun plano da projekto por diskonigo de Esperanto inter brazilaj katolikoj, inkludante la episkopojn, sacerdotojn, diakonojn, seminarianojn kaj ĉiujn laikojn en Brazilo. Ankaŭ oni decidis daŭri la nunan disseman laboron, atingante especiale la komunikajn katolikajn mediojn.
Edo (kastelo)
La kastelo de Edo ( -jō) estis konstruita en 1457 de Ota Dokan en la nuntempa Chiyoda-kvartalo de Tokio, kiu tiam portis la nomon Edo, kaj situis en la provinco Musashi.
Tokugawa Ieyasu starigis ĉi tie sian ŝogunaran reĝimon kaj la kastelo funkciis kiel loĝejo de la ŝoguno kaj registarejo de la bakufu. Dum la Meiji-restarigado ĝi iĝis la loĝejo de la imperiestro de Japanio, japane kokyo.
Kelkaj fosegoj, muregoj kaj remparoj daŭre ekzistas, kvankam dum la Edo-epoko la areo de la kastelo estis multe pli granda. Tiel la stacidomo de Tokio kaj Marunouchi troviĝis ene de la kastela murego. Ĝi enhavis ankaŭ la Kita-no-maru-parkon.
Frua historio
Ĉirkaŭ la fino de la Heian-epoko kaj la komenco de la Kamakura-epoko, Edo Shigetsugu estis la unua batalanto kiu ekloĝis en la regiono. Li instaliĝis en la nuna Honmaru- kaj Ninomaru-partoj de la kastelo. La Edo-klano neniiĝis dum la 15-a jarcento pro ribelo en la Kanto-regiono kaj Ota Dokan, vasalo de la Uesugi-klano, konstruis la kastelon en 1457.
Neŭtrona stelo
Neŭtrona stelo estas unu ebla finstadio en la evoluo de stelo. Ĝi formiĝas el la restaĵo de pezega stelo, kiam tiu kolapse kunpremiĝas pro sia propra gravito, post kiam la stelo eksplodis kiel supernovao de tipo II, Ib aŭ Ic.
Strukturo
Neŭtrona stelo konsistiĝas el pluraj tavoloj:
Mark Ajay Kurita
Mark Ajay Kurita (栗田 マークアジェイ, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kamatamare Sanuki.
Roberto Agramonte
Roberto Daniel Agramonte y Pichardo, filozofo, sociologo kaj politikisto de Kubo, naskiĝis la 3-an de majo 1904 en Villa Clara kaj mortis en Puerto-Riko en 1995. Li estis la Ĉefministro de Eksteraj Rilatoj de la Kastrisma revolucio inter la 6-a de januaro kaj la 12-a de junio 1959. Li estis Dekano de la Fakultato de Filozofio kaj Beletro kaj Rektoro de la Universitato de Havano.
Constanzana
Constanzana [konstanZAna] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco.
Cristóvão Jacques
Du homoj havas la nomon Cristóvão Jacques :