cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalvinana preĝejo (Pálháza)
Konstruaĵo
La simpla preĝejo situas sola en korto, kie ankaŭ monumento estas videbla. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas piramida, en la turo 2 sonoriloj loĝas. La enirejo funkcias tra la turo, super la enirejo ronda fenestro estas videbla. Interne la galerio estis farita el ligno.
Cianoakrilato
Cianoakrilatoj estas familio de fortaj rapid-agaj gluaĵoj kun industriaj, medicinaj, kaj hejmaj uzoj. Ili estas derivitaj de [[etila cianoakrilato] kaj kunrilataj esteroj. La cianoakrilata grupo en la monomero rapide polimeriĝas en ĉeesto de akvo por formi longajn, fortajn ĉenojn. Ili havas iom da negrava tokseco.
Specifaj cianoakrilatoj inkludas metilan cianoakrilaton (MCA), etilan cianoakrilaton (ECA, ofte venditan sub fabrikmarkoj kiel ekzemple "Super Glue" kaj "Krazy Glue", aŭ Toagosei), n-butilan cianoakrilaton (n-BCA), oktilan cianoakrilato, kaj 2-Oktila cianoakrilato (uzataj en medicinaj, veterinaraj kaj sukurprogramoj). Oktila cianoakrilato estis disvolvigita por trakti tokseco-zorgojn kaj por redukti haŭtiriton kaj alergian respondon. Cianoakrilataj gluaĵoj foje estas vaste konataj kiel tujaj gluoj, potencaj gluoj aŭ supergluoj. La mallongigo "CA" estas ofte uzata por industriaj gradaj cianoakrilatoj.
Historio de la supergluaĵoj
Supergluo estas nekredeble utila invento, kiu ebligas al ni ripari ĉiajn objektojn. Tamen ĝi preskaŭ ne estis inventita! Jen rapida rigardo al la rakonto de supergluo, kaj, pli grave, la kemio kiu permesas al ĝi fari sian laboron.
La rakonto de la supergluo povus finiĝi tie, sed Coover ankaŭ estis implikita en la reeltrovo de cianoakrilatoj poste pluraj jaroj. Ĉi-foje, tio okazis dum esplorado, en la fruaj 1950-aj jaroj, pri flamrezistaj polimeroj por uzo en ĵetkanopoj. Esplorstudanto laboranta sub Coover sintezis etilan cianoakrilaton, kaj, provante mezuri la refraktan indicon de la kunmetaĵo, li hazarde kungluis du vitroprismojn. Ĉi-foje, Coover realigis la potencialon de la cianoakrilatoj, kaj ili estis poste evoluigitaj en super-gluan gluon kiu fariĝis komerce havebla en 1958.
Do, kiel la cianoakrilatoj donas al supergluo sian gluecon? Simple dirite, ĉi tiuj kunmetaĵoj povas reakcii kun malgrandaj kvantoj de akvo - eĉ la kvanto de akvo ĉeestanta kiel akvovaporo en la aero sufiĉas por komenci la reakcion. La reakcio inter cianoakrilato kaj akvo produktas mezan jonon kiu povas daŭre reakcii kun pli da cianoakrilataj molekuloj, eventuale kreante longan ĉenon tie kie ili ĉiuj kunligiĝas formante la polimeron. Ĉi tio diferencas de multaj aliaj gluoj, kiuj formas ligon ĉar la solvanto en kiun ili estas portataj vaporiĝas.
La reakcio kun akvo ankaŭ estas la kialo, ke ricevi supergluon sur vian haŭton povas facile fini malbone. Ĉar via haŭto enhavas humidecon, ĝi ankaŭ povas ekigi la polimerigan reakcion. Estas tre bona kialo, kial supergluaj pakoj avertas vin, ke vi ne portu ĝin ie proksima al viaj okuloj aŭ buŝo!
La polimeraj supergluaj formoj estas tre fortaj, igante la gluon tre malfacile disŝirebla post kiam ĝi fiksiĝis. Intermolekulaj fortoj (tiel kiel la fortoj de Van der Waals) inter la gluo kaj la surfacoj, kiujn vi provas kungluiĝi, helpas teni ĝin en loko. Mekanika ligado ankaŭ ludas rolon: la gluo povas tralikiĝi en malgrandajn fendojn kaj porojn sur la surfacoj kungluitaj, kaj kiam ĝi solidiĝas ankaŭ ĉi tio fariĝas tre malfacile disiĝi.
Verdire, ni ankoraŭ ne konas ĉiujn detalojn kiam temas pri kompreni kiel gluoj algluas surfacojn kune; kvankam ni havas ĝeneralan ideon pri la fortoj implikitaj, la naturo de ĉi tiuj fortoj por apartaj gluoj ankoraŭ ne estas plene komprenita.
Verdire, la cianoakrilatoj havas pli da uzoj ol nur en supergluo. Kelkaj el ili ankaŭ povas esti uzataj por helpi alglui kune vundojn, precipe en batalsituacioj kie provizoraj solvoj por disŝiraĵoj ĝis kudreroj povas esti enmetitaj. Malsamaj membroj de la kunmetaĵo-klaso kiuj estas malpli iritaj al la haŭto estas uzataj por tio, kiel ekzemple la 2-oktila cianoakrilato. Cianoakrilatoj ankaŭ povas esti uzataj en dentokuracado, por krei iujn specojn de plenigaĵoj.
Sant Jaume
Sant Jaume - katalune kaj okcitane por "Sankta Jakobo" - povas aludi al
Arondismento Arcachon
Administra divido
La arondismento estas dividita en kvar kantonojn kaj 17 komunumojn - kompare malalta nombro por franca arondismento. La kantonoj, kiuj administre havas malpli grandan signifon, provizore ne ricevu propran esperantlingvan artikolon, sed menciiĝu en la tekstoj de la unuopaj komunumoj:
Sainte-Tulle
(jen france, okcitane Santa Túllia) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Sterigmatocistino
Sterigmatocistino estas poliketida mikotoksino produktita de kelkaj specioj de la ŝimo Aspergillus. Tiu toksino nature troviĝas en kelkaj fromaĝoj.
Arondismento Libourne
La arondismento Libourne (france arrondissement de Libourne, okcitane respektive gaskone Arrondiment de Liborna) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Libourne (denove france, okcitane kaj gaskone Liborna). Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
József Cherny
József Cherny, laŭ hungarlingve kutima nomordo Cherny József estis hungara katolika pastro, benediktana monaĥo, advokato, altlerneja instruisto.
József Cherny naskiĝis la en Szakolca (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Skalica en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Cherny frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj en Esztergom. Li aliĝis al la benediktanoj en 1828 en Győrszentmárton kaj en la sama loko li studis plu. Tamen post kelkaj jaroj li forlasis la eklezian ordenon kaj akiris juran diplomon en Jura Akademio (Győr), poste jam advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Post siaj studoj li estis komence ĉefamilia edukisto, poste notario de Szentes, poste li instruis en liceo de Temeŝvaro. Inter 1848 kaj 1860 li estis advokato en Kassa, poste li instruis jaron en Reĝa Jura Akademio (Kassa), inter 1861-1863 en Reĝa Jura Akademio (Pozsony), fine en la jam menciita universitato. Inter 1867 kaj 1870 li estis dekano.
Saint-Étienne-les-Orgues
(jen france, okcitane Sant Estève deis Orgues aŭ nur Sant Estève, "sankta Stefano") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
102211 Angelofaggiano
102211 Angelofaggiano estas asteroido de la asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala eldonisto Angelo Faggiano (1934–2017), kiu eldonis dum kvarono de jarcento la plej gravajn italajn revuojn pri astronomio (le Stelle kaj Orione), kaj dekduojn da libroj por amatoraj astronomoj. Li kontribuis al la disvastigo de la astronomio per edukaj eventoj, premioj kaj festoj de la steloj.
Sainte-Croix-du-Verdon
(jen france, okcitane Santa Crotz de Verdon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Digne-les-Bains kaj al la kantono .
Ferenc Chorin (negocisto)
Ferenc Chorin, laŭ hungarlingve kutima nomordo Chorin Ferenc estis hungara negocisto, juristo, fabrikestro. Lia patro estis la samnoma Ferenc Chorin, lia praulo estis rabeno Áron Chorin.
Ferenc Chorin naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Novjorko.
Arondismento Bordozo
La arondismento Bordozo (france arrondissement de Bordeaux, okcitane respektive gaskone Arrondiment de Bordèu) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Bordozo. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Geniez
(jen france, okcitane Sant Giniés) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ernest Dimnet
Ernest DIMNET (1866 - 1954), franca pastro, verkisto kaj lekciisto, estas la aŭtoro de La Arto de Pensado, populara libro pri pensado kaj rezonado dum la 1930-aj jaroj.
Vivo
Dimnet naskiĝis en Francio. Li servis kiel kanono ĉe la Cambrai Katedralo kaj estis profesoro ĉe la Stanislas Altlernejo en Parizo. Li komencis verki por anglaj revuoj en 1898. Li movis al Usono post la Unua Mondmilito kaj laboris kiel lekciisto ĉe Harvard Universitato kaj la Williamstown Instituto de Politiko.
Liaj verkoj inkluzivas Les sœurs Brontë (1910), pri la fratinoj Brontë (Anne, Charlotte kaj Emily), France Herself Again (1914), kaj The Art of Thinking (1928), psikologia gvidilo populara en Usono.
Lia plej rimarkinda libro estis La Arto de Pensado kiu estis sur la plej bona-vendistaj listoj en Usono en la 1930aj jaroj, apud mem-helpaj gvidiloj de Dale Carnegie, sed ĝi estas plejparte forgesita hodiaŭ. La libro invitas la leganton en stato de honesteco kie li taksas lin mem kiel pripensema homo. Dimnet alportas supre la fakton ke ni ankaŭ ofte nur "pensadi pensi" pri io anstataŭ efektive esti pensanta. Li provizas utilajn konsiletojn kaj konsilo sur kiel plibonigi onian koncentriĝon kaj paraj klopodoj alrespondi kelkaj ĉiamaj kaj ĉiuj-gravaj demandoj kiel "Kiel mi trovas mi mem?" Trovanta respondojn al ĉi tiuj demandoj, Dimnet klarigas, estas kerna al la produktado de ajna originala penso. Ni devas scii nin mem por pensi por ni mem.
Rilato al Esperanto
Li estis membro de la Delegacio por alpreno de la lingvo internacia.
Sainte-Croix-à-Lauze
(jen france, okcitane Santa Crotz d'Alausa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Forcalquier kaj al la kantono .
Kang Yuwei
Vivo
Kvar jarojn poste li ricevis en la kadro de la klasika selekto-sistemo titolon de klerulo kaj uzis tiun supreniron por verki duan memorskribon, kiun li prezentis al la kromaj ekzamen-partoprenintoj por subskribo. Li ne atakis la ĉinan ekstran politikon, sed postulis alistrukturadon de la ŝtata gvidado kaj administrado. Tiu skribaĵo ankaŭ ne estis liverita al la adresitoj, sed kondukis al tio, ke Kang trovis laboron en la ministrejo pri publika servo.
Krom la fondo de societo kaj de revuo li unue klopodis por propagandi siajn ideojn kaj trovis adeptojn en la rondo de junaj intelektulo. Koncerne la ŝtatgvidadon ili tamen trafis sur negativa reago kaj kaŭzis malpermeson de tiaj aktivaĵoj. Pro la kreskanta premo de eksterlandaj registaroj al Ĉinujo Kang Youwei decidis sendi trian skribon al la imperiestro, kun reform-proponoj por proksimume ĉiuj vivosferoj. En ties sekvo li ricevis en 1898 serion da aŭdiencoj kun la sekvo, ke ekde la 11-a de Junio 1898 la imperiestro faris serion da dekretoj, kiuj celis reformojn en edukado, ekonomio kaj administrado kaj kiuj poste estis nomataj la centtaga reformo. Kiel tiu nomo jam anoncas, tiu reformo ne estis sukcesa.
La imperiestra vidvino Cixi, subtenata de la armea ĉefo Yuan Shikai akaparis la potencon, malfaris la reformojn kaj igis serion da reformistoj ekzekuti, inter ili la fraton de Kang, Tan Sitong, reformpolitikisto. Kang Youwei, lia filino kaj lia disĉiplo Liang Qichao apenaŭ, sed fine ja sukcese fuĝis al Japanujo.
De tie lia vojaĝo kondukis lin plu al la Unuiĝinta Reĝlando de Grandbritujo kaj Irlando (Grand-Britujo kaj al Kanado. Kun la Baohuanghui, Societo por protekto de la imperiestro, li serĉis subtenon en la vicoj de la eksterlandaj ĉinoj. El Hongkongo (Xianggang li en la jaro 1900 organizis atencon kontraŭ Cixi, kiu fiaskis. Ree li iris eksterlanden, ĉi-voje al Indonezio kaj Hindujo. En diversaj skribaĵoj li prezentis eblecojn por novstrukturado de la ŝtata gvidado. Kontraste al Sun Yat-sen li vidis la estontecon de Ĉinujo ne en forigo de la monarĥio favore al respubliko – vide al mankanta preteco kaj eblecoj de la imperiestra registaro en taŭga maniero reagi al la bezonoj de la loĝantaro, la ideoj de Sun Yat-sen tamen trovis pli larĝan akcepton. Kang Youwei, kiam en 1011 okazis la Xinhai-revolucio, proponis daŭrigon de la monarĥia ŝtatformo.
Nur en 1913 Kang Youwei revenis al Ĉinujo. Kiam la nova registaro estis denove elmetita al atakoj kaj Yuan Shikaj, reage, strebis transpreni la pozicion de imperiestro, Kang Ypiweo reagis negative al tio. Anstataŭe, la surtronigo de Puyi kiel imperiestro post la morto de Yuan Shikai estis rezulto de liaj klopodoj. Jam post dek tri tagoj la nova imperiestro estis detronigita, ĝustatempe Kang Youwei trovid rifuĝon en la ambasadejo de Usono.
Kang Youwei daŭre insistis por propagandi sian formon de novorganizado de la ŝtato. Fine li ekloĝis en Ŝanghajo. Ĝis sia morto la disvastiĝo de liaj instruoj kaj verkoj estis limigita al eta rondo de adeptoj.
2-Butila cianoakrilato
2-Butila cianoakrilato aŭ 2-butila cianopropenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj 2-butila alkoholo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, acetono, metil-etil-ketono, nitrometano kaj metilena klorido kaj en pluraj aliaj organikaj solvantoj. 2-Butila cianoakrilato posedas 9 karbonatomojn, 13 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. 2-Butila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj, konataj kiel supergluaĵoj. 2-Butila cianoakrilato posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.acetono, metil-etil-ketono, nitrometano kaj metilena klorido kaj en pluraj aliaj organikaj solvantoj.
Arondismento Langon
La arondismento Langon (france arrondissement de Langon, okcitane Arrondiment de Lengon) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Langon. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Komunumoj
(inter krampoj la respektiva INSEE-kodo)
Haruspekso
Haruspekso estis pastro, malkovranta estontaĵon laŭ esploro de la internaĵoj de oferitaj bestoj. Haruspekso (de la hindeŭropa ghere, "internaĵo", kaj la latina inspicio, ekzameni; tra haruspex de la latino) estis divenisto, dekomence de etruskoj kiuj ekzamenis la internaĵojn de oferita animalo por atingi antaŭscion pri la estonteco.
La haruspeksoj ekzamenis jenon:
Licq-Athérey
Licq-Athérey (Ligi-Atherei) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Ligiar.
Gahadavala dinastio
La Gahadavala dinastio (IAST: Gāhaḍavālas), ankaŭ nomataj Gahadavaloj de Kanoĝ, estis Raĝputa dinastio, kiu regis partojn de la hodiaŭaj barataj ŝtatoj Utar-Pradeŝo kaj Biharo, dum la 11-a kaj la 12-a jarcentoj. Ilia ĉefurbo troviĝis ĉe Varanasio, en la Gangaj ebenaĵoj; dum nelonga periodo, ili ankaŭ kontrolis Kanjakubja (la moderna urbo Kanoĝ).
Ĉandradeva, la unua monarĥo de la dinastio, starigis suverenan reĝlandon iam antaŭ 1090 n.e., post la disfalo de la Kalaĉura povo. La reĝlando atingis ties zeniton sub lia nepo Govindaĉandro, kiu aneksis kelkajn el la Kalaĉuraj teritorioj, kontraŭbatalis la Gaznavidajn raziojn kaj la Palojn eĉ. En 1194 n.e., la nepo de Govindaĉandro, Ĝajaĉandro, estis venkita de la Guridoj, kiu efike finis imperian potencon de la dinastio. La reĝlando ĉesis ekzisti kiam la posteulojn de Ĝajaĉandro estis venkitaj de la Delhia sultanlando en la 12-a jarcento.
Originoj
Ĉandradevo, la unua monarĥo de la dinastio, estis filo de Mahiĉandro kaj nepo de Jaŝovigraha. La Gahadavala surskriboj deklaras, ke Jaŝovigraha «kaptis la teron kaj faris sian la sceptron de la reĝo (aŭ de la justeco)». Li ne portis ajnajn reĝajn titolojn, do ŝajnas, ke li estis bagatela ĉefo kiu povis fieri nur pro kelkaj militaj venkoj. Li verŝajne servis eminentan reĝon, eble la Kalaĉura reĝo Karno de la 11-a jarcento. Lia filo Mahiĉandro (ankaŭ nome Mahitalo aŭ Mahijalo) portis la feŭdan titolon nṛpa, kaj oni diris, ke li venku plurajn malamikojn; li eble estis Kalaĉura vasalo.
Laŭ Ĉandravataj surskriboj de 1093 kaj 1100 n.e., la Gahadavaloj okupis Kanjakubĝon post ke la posteuloj de Devapalo estu detruitaj. Ĉi tiu Devapalo povas esti identigita kiel la Gurĝara-Pratihara reĝo de Kanjakubĝa dum la mezo de la 10-a jarcento. Ĉandradevo verŝajne startis lian karieron kiel feŭdulo, sed poste deklaris sian sendependecon iam antaŭ 1089 n.e..
La subita estiĝo de la Gahadavaloj igis kelkaj konjekti, ke ili devenis de malnova reĝa familio. Rudolf Hoernlé unufoje proponis, ke la Gahadavaloj estu branĉo de la Pala dinastio de Gaudo, sed ĉi tiu teorio estas nuntempe tute malakceptita. Alia teorio identigas la fondinton de la dinastio Ĉandradevo kiel la Kanoĝ Raŝtrakuta scion Ĉandra, sed ĉi tiu teorio estas kontraŭdirita de historiaj faktoj. Ekzemple, la Raŝtrakutoj de Kanoĝ asertis, ke ili devenu de la legenda suna dinastio. Aliflanke, la Gahadavalaj surskriboj deklaras, ke ilin akiru potencon post la detruo de la sunaj kaj la lunaj dinastioj. Krome, Kumaradevo — la reĝino de la Gahadavala reganto Govindaĉandro — devenis de Raŝtrakuta branĉo. Ŝia Sarnata surskribo mencias la Gahadavalojn kaj la Raŝtrakutojn kiel du malsamaj familioj, kaj ne sugestas ke unu estis branĉo de la alia.
Sed tamen alia teorio identigas Ĉandradevon kiel Ĉand Rai, «vartisto de elefantoj» laŭ la mezepoka islama historiisto Salman. La Diwan-i-Salman asertas, ke Gaznavida armeo gvidita fare de Mahmud invadis Hindion, kaj venkis homon nome Ĝaipal. Rezulte de ĉi tiu venko, la feŭdaj ĉefoj de la tuta lando unuvoĉe proponis kunigi sin al Mahmud. Mahmud ricevis tiom multe da elefantojn kiel donacoj de ĉi tiuj ĉefoj, ke elefanta stalo estis instalita en Kanoĝ, kun Ĉand Rai kiel ties manaĝisto. Laŭ la teorio, Ĉand Rai akiris la regon de Kanoĝ, ĉar li promesis pagi tributon al la Gaznavidoj. Tamen, kaŭze de la Gaznavidaj razioj fare de la Gahadavala reĝlando, tiu tributo ne estis pagita. La Gahadavalaj surskriboj mencias la imposton «Turuŝka-danda» («tjurka puno»), kiu laŭ la propagandantoj de ĉi tiu teorio, estis kolektita por pagi tributon al la Gaznavida (tjurka) reganto de la regiono. Ĉi tiu teorio povas esti kritikita pro pluraj defektoj. Unue, neniu islama kronika mencias estiĝon de ajna tributo sur Ĉand Rai. Due, la signifo de Turushka-danda ne estas certa. Fine, nek hinduaj nek islamaj fontoj indikas, ke la Gaznavidaj invadoj estis kaŭzitaj de la ne-pago de tributo.
Etimologio
La etimologio de la termino «Gahadavala» estas necerta. Ĉi tiu dinastia nomo aperas nur en kvar surskriboj de la Gahadavaloj: tri surskriboj eldonitaj de la nepo de Ĉandradevo, Govindaĉandro (kiel princo), kaj la Sarnata surskribo eldonita de sia edzino Kumaradevo. Neniuj nuntempaj surskriboj de la najbaraj dinastioj uzas la terminon «Gahadavala» por priskribi la regantojn de Kanjakubĝo aŭ de Varanasio. La dinastia nomo ne aperas en nuntempa literaturo, inkluzive en la laboroj verkitaj fare de la Gahadavala nobeluloj Ŝriharŝa kaj Lakŝmidara (aŭtoro de Kṛtya-Kalpataru).
C. V. Vaidja kaj R. C. Maĝumdar — kiu konektis la Gahadavalojn al la Raŝtrakutoj — konjektis, ke la dinastia nomo eble devenu de «Gavarmad», nomo de iu loko menciita en 1076 n.e. en Kanara-lingva surskribo. Tamen, la termino ne estas menciita en la frua Gahadavalaj surskriboj; do, se la nomo de la dinastio havas ajnan geografian signifon, ĝi indikas kelkan nov-akiritan teritorion en la norda Barato.
Laŭ la regantoj de la feuda bieno Kantit, kiu asertis pri si devenon de la Gahadavaloj, la termino «Gahadavala» derivas de la sanskrita vorto grahavāra («venkinto de la malbona planedo»). Ilia fantasta legendo asertas, ke la filo de Jajati akiris la titolon grahavāra post ke li venku la malbonan planedon (graha) Saturno.
Teritorio
La Gahadavala povo koncentriĝis kie estas nun la orienta Utar-Pradeŝo. Foje, ilia reĝlando etendiĝis en la okcidentajn partojn de Biharo. La 1090 n.e. Ĉandravata surskribo de Ĉandradevo asertas, ke li protektis la sanktejojn de Kaŝi (Varanasio), Kuŝika (Kanoĝo), Utar-Koŝalo (la areo ĉirkaŭ Ajodjo) kaj Indrastanijako.
La identeco de Indrastanijako estas nekonata, sed pro ties simileco al la vorto «Indraprasto», kelkaj sciencistoj identigis ĝin kiel la moderna Delhio. Surbaze de ĉi-teorio, historiistoj kiel Roma Nijogi proponis, ke la Tomaraj regantoj de Delhio eble estis Gahadavalaj feŭduloj. Se ĉi tiu supozo estus vera, tiam la Gahadavala reĝlando etendiĝus nord-okcidenten ĝis Delhio. Tamen, historiaj pruvoj sugestas, ke Delhio restis sub la kontrolo de la Ĉahamanoj ekde Vigraharaĝa la 4-a (1150-1164 n.e.) kaj antaŭ ol tio sub la Tomaraj ŝtatoj. Neniuj historiaj datumoj indikas, ke la Gahadavaloj iam ajn regis Delhion. La vilaĝo Rahin (aŭ Rahan) en distrikto Etavah estas la plej fora punkto nord-okcidente kie la Gahadavalaj surskriboj estis iam eltrovitaj. Kelkaj moneroj atribuitaj al Madanapalo estis asociitaj al Delhio, sed laŭ la numismato P. C. Roy ĉi tiuj moneroj estis vere eldonitaj fare de homonima Tomara reĝo. Laŭ Roy, Indrastanijako devus esti identigita kun iu loko malsama ol Delhio.
Ĉefurbo
Vasta plimulto de la Gahadavalaj surskriboj estis eltrovitaj ene kaj ĉirkaŭe de Varanasio; nur unu estis trovita en la Kanjakubĝa areo. La plimulto de ĉi tiuj surskriboj deklaras, ke la reĝo koncedis monon, post ke li banis sin en la rivero Gango ĉe Varanasio. Tio ĉi sugestas, ke la Gahadavalaj reĝoj plejparte vivis ene kaj ĉirkaŭe de Varanasio, kiu estis ilia plej ŝatata ĉefurbo. Ili verŝajne konsideris Kanjakubĝon kiel «honora ĉefurbo», ĉar ĝi estis seĝo de eminentaj reĝlandoj ekde la Maŭĥaria periodo.
Verso en Basahi-a surskribo de 1104 n.e. of Madanapalo asertas ke lia patro Ĉandradevo igis Kanjakubĝon sian ĉefurbon. Tamen, la mono-koncedo de Madanapalo (1105 n.e.) ne mencias tiun verson, kvankam ĝi ripetas ĉiujn aliajn enkondukajn versojn pri la Basahi-a mono-koncedo. Krom la Basahi-a surskribo (1104 n.e.), neniu alia surskribo priskribas Kanjakubĝon kiel la Gahadavala ĉefurbo.
Historiisto Roma Nijogi supozis, ke Ĉandradevo provizore movis lian seĝon de Varanasio al Kanjakubĝo, ĉar Kanjakubĝo estis konata kiel la ĉefurbo de la pli fruaj imperiaj potencoj. Tamen, la Gahadavaloj forlasis Kanjakubĝon pro la Gaznavidoj ie inter 1104 kaj 1105 n.e., kaj la filo de Madanapalo, Govindaĉandro, devis konduki militon por re-akiri ĝin. Rezulte, la Gahadavaloj verŝajne movis sian ĉefurbon denove al Varanasio tuj post la reĝado de Ĉandradevo. La verkoj de la islamaj kronikistoj kiel Ali ibn al-Athir, Minhaj-i-Siraj kaj Hasan Nizami konsekvence priskribis Ĝajaĉandron kiel la «Rai de Banaras» (reganto de Varanasio) kaj ne menciis Kanoĝon (Kanjakubĝo) en ilia priskribo pri la Gahadavaloj. Eĉ tio ĉi sugestas, ke la Gahadavaloj ne daŭre kontrolis Kanjakaubĝon dum la tempo de Ĝajaĉandro.
Akiro de povo
Dum la lasta kvarono de la 11-a jarcento, la norda-centra Barato estis ĝenata teritorio pro la Gaznavidaj razioj kaj pro la manko de forta imperia povo. La Gurĝara-Pratihara imperio ĉesis ekzisti. Iliaj posteuloj, kiel la Paramaroj kaj la Kalaĉuroj, iĝis pli kaj pli mal-influantaj. En ĉi tiuj tempoj de ĥaoso, la unua Gahadavala reĝo, Ĉandradevo, alportis stabilecon al la regiono per sia daŭra kaj forta registaro. La 1104 n.e., surskribo de Baŝai (aŭ Basahi) pri lia filo Madanapalo deklaras, ke li savis la ĝenan teron post la mortoj de la Paramara boĝo kaj de la Kalaĉura Karnao.
Ĉar la Kalachuroj kontrolis la areon ĉirkaŭ Varanasi antaŭ ol la Gahadavaloj, ŝajnas, ke Ĉandradevo kaptis ĉi tiun teritorion el ili. La Kalaĉura reĝo venkita de li estis verŝajne la posteulo de Karnao Jaŝah-Karnao. la surskriboj de Ĉandradevo indikas, ke li ankaŭ provis vastigi lian reĝlandon orienten, sed la Pala kronikisto Ramacharitam sugestas, ke lia plano estis malhelpita de la feŭduloj Bimajaŝoj de Ramapalo.
Disvolviĝo
Ĉandradevo estis anstatŭita fare de Madanapalo, kiu alfrontis invadojn de la islama Gaznavida dinastio. Li estas identigita kun «Malhi», kiu estis la reĝo de Kanoĝo (Kanjakubĝo) laŭ la mezepokaj islamaj kronikoj. Diwan-i-Salman de la nuntempa islama historiisto Salman asertas, ke Malhi estis malliberigita de la Gaznavidoj kaj liberigita nur post la ricevo de pago de elaĉeto. La Gahadavalaj surskriboj indikas, ke la filo de Madanapalo, Govindaĉandro, gvidis la militajn ekspediciojn dum sia reĝado. Rezulte de ĉi tiuj ekspedicioj, la Gaznavidoj estis devigitaj konkludi pacan traktaton kun la Gahadavaloj. La Kṛtya-Kalpataru, skribita de lia nobelulo Lakaŝidaro, sugestas ke li ankaŭ mortigis Gaznavidan generalon.
Govindaĉandro anstataŭis sian patron kiel la Gahadavala reĝo iam dum 1109‒1114 n.e.. La Gahadavaloj fariĝis la plej eminenta potenco de la norda Barato rezulte de liaj militistaj konkeroj kaj diplomatiaj rilatoj. Lia adopto de la Kalaĉuraj titoloj kaj monero ndikas, ke li venkis la Kalaĉuran reĝon, verŝajne Jaŝah-Karnao aŭ lia posteulo Gaja-Karnao.
Kiel princo, ŝajnas ke Govindaĉandro sukcese kontraŭbatalis Palan invadon, iam antaŭ 1109 n.e.. La Pala-Gahadavala konflikto interrompiĝis dum kelkaj jardekoj rezulte de lia geedziĝo kun Kumaradevi, parenco de la Pala monarĥo Ramapalo. Epigrafaj tekstoj sugestas, ke reviviĝis la Pala-Gahadavala rivaleco en la 1140-aj jaroj n.e., dum la reĝado de Govindaĉandro kaj la Pala monarĥo Madanapalo (ne konfuzenda kun la patro de Govindaĉandro). Kvankam la identeco de la agresanto ne estas certa, ŝajnas, ke la konflikto okazis pro la kontrolo de la hodiaŭa okcidenta Biharo. Ambaŭ la Pala kaj Gahadavala surskriboj estis eldonitaj en ĉi tiu areo dum ĉi tiu periodo.
Disfalo
La lasta surskribo de Govindaĉandro datiĝas 1154 n.e. kaj la plej frua havebla surskribo de lia posteulo Viĝajaĉandro estas datiĝita 1168 n.e.. Tia longa manko estas nekutima por la dinastio, kaj povas indiki ĝenajn tempojn pro invado el ekstero aŭ milito pri heredo post la morto de Govindaĉandro. Viĝajaĉandro alfrontis Gaznavidan invadon, kiu verŝajne li sukcese kontraŭbatalis iam antaŭ 1164 n.e.. Lia zorgo pri la kontrolo de la okcidentaj landlimon kontraŭ la Gaznavidoj eble igis lin neglektadi la orientan landlimon de la reĝlando, kiun poste invadis rezultita la Senoj.
Ĝajaĉandro, la lasta potenca reĝo de la dinastio, alfrontis Guridan invadon gvidita fare de Qutb al-Din Aibak. Li estis venkita kaj mortigita dum la batalo de Ĉandavaro en 1194 n.e.. Laŭ la nuntempa islama historiisto Hasan Nizami, la Ghuridoj tiam maldungis Varanasion, kie ili detruis nombron da temploj. Post la morto de Ĝajaĉandro, pluraj lokaj feŭdaj ĉefoj eksubtenis la Guridojn. Legenda rakonto en Prithviraj Raso deklaras, ke Ĝajaĉandro aliancita kun la Ghuridoj kontraŭ Pritvi-raĝon Ĉaŭhanon, kiu forkuris kun lia filino Samjukto. Tamen, tiaj legendoj ne estas subtenitaj de historiaj pruvoj.
La filo de Ĝajaĉandro, Hariŝĉandro, anstataŭis sian patron sur la Gahadavala trono. Laŭ teorio, li estis Gurida vasalo. Tamen, en 1197 n.e. Kotva surskribo, li akiras la titolojn de reganto. Laŭ la historiisto Roma Nijogi, eblas ke li kontrolis Kanjakubĝon, ĉar neniu inter la nuntempaj islamaj historiistoj mencias, ke la Guridoj kaptis la urbon dum tiu epoko. Firiŝta (16-a jarcento) estis la plej frua verkisto asertanta, ke la islamanoj kaptis Kanoĝon en la 1190-aj jaroj, sed lia rakonto povas esti taksata kiel erara, ĉar ĝi estis verkita ĉirkaŭ kvar jarcentoj poste, dum la 16a jarcento. Eble Hariŝĉandro daŭre regnis eĉ en Varanasio.
Dume, la kontrolo de la regiono ĉirkaŭ Etavah aperas esti uzurpita fare de la nevo de Ĝajaĉandro, Aĝajasimha. La kronikisto Minhaĝ al-Siraĝ Ĝuzĝani (13-a jarcento) mencias venkon atingita fare de la reganto de la Delhia sultanlando, Iltutmiŝo (1211-1236), ĉe Ĉandavaro; Aĝajasimha estis verŝajne malamiko de Iltutmiŝo en ĉi tiu batalo.
La finfina sorto de Hariŝĉandro ne estas sciata, sed li estis verŝajne venkita fare de la Delhia sultanlando sub Iltutmiŝo. Surskribo eldonita en 1237 dum la reĝado de homo nome Adakkamalla de Gahadavala familio estis trovita en la Nagoda ŝtato (hodiaŭa distrikto Satno de Madja-Pradeŝo). Adakkamalla eble estis posteulo de Hariŝĉandro. Laŭ alia teorio, Adakkamalla devenis de malsama branĉo de la familio, kiu regis malgrandan feŭdon. Oni nenion konas, pri la posteuloj de Adakkamalla.
Eblaj posteuloj
La bardaj kronikoj de Raĝputano asertas, ke la Ratoraj regantoj de la ŝtato Ĝodpuro devenu de la sama familio de la Gahadavala reganto Ĝajaĉandro. Ekzemple, laŭ Prithviraj Raso, Ratora estis krom-nomo de Ĝajaĉandro (Ĝaiĉand). La regantoj de la Manda feŭda bieno, kiu priskribis sin mem kiel «Ratoraj», spuris ilian genealogion al ebla frato de Ĝajaĉandro nome Manikjaĉandro (Manik Ĉand). Ĉi tiuj asertoj estas de pli malfrŭa deveno, kaj ilia historia vero estas necerta.
Islama verko asertas, ke la Bundeloj estis posteuloj de viroj de Gaharvar Raĝput (Gahadavalo) kaj de Ĥangaraj kromvirinoj. La regantoj de la Biĝaipur-Kantita feŭda bieno proksime al Mirzapur ankaŭ priskribis sin mem kiel Gahrvaroj kaj asertis devenon de la Gahadavaloj.
Administrado
La oficialuloj de la reĝo estis konataj kiel amātyas. Iliaj devoj estas priskribitaj en Kṛtyade-Kalpataru de Lakŝmidaro. La plej gravaj tribunalaj postenoj inkluzivis la jenajn:
La teritorio rekte regita fare de la Gahadavala monarĥo estis sub-disigita en pluraj administraciaj dividaĵoj:
Kulturaj agadoj
Laŭ la Gahadavalaj surskriboj, Govindaĉandro ŝatis kaj subtenis diversajn branĉojn de la scio (kiel indikita pere de lia titolo Vividha-vidya-vichara-vachaspati). Lia nobelulo Lakŝmidaro verkis Kṛtya-Kalpataru por kontentigi peton de la reĝo.
Viĝajaĉandro ankaŭ subtenis sciencistojn kaj poetoj inkluzive de Ŝriharŝo, kies laboroj inkluzivas Naishadha Charita kaj la nun-perditan Shri-Vijaya-Prashasti. Kortega poeto de Ĝajaĉandro, Bata Kedar, verkis panegiron titole Jaichand Prakash pri lia vivo, sed la verko estas nun perdata. Alia perdita panegiro pri lia vivo estas la Jaya-Mayank-Jasha-Chandrika de la poeto Madhukar.
Religio
La Gahadavalaj reĝoj adoris Viŝnuon. Ekzemple, laŭ surskribo de Kamauli de 1167 a.n.e., Ĝajaĉandro estis iniciatita kiel preĝanto de Kriŝno (enkarniĝo de Viŝnuo) kiel princo. La reĝoj ankaŭ oferis maĝon al aliaj hinduaj dioj, inkluzive de Ŝivo kaj Surja. La Gahadavala surskriboj priskribas la reĝojn kiel «Parama-Maheŝvara» (t.e., «fervoruloj de Ŝivo»).
La Gahadavalas ankaŭ toleris budhismon. Fakte, du el la reĝinoj de Govindaĉandro — nome, Kumaradevi kaj Vasantadevi — estis budhistoj. surskribo eltrovita ĉe Bodgajo sugestas, ke Ĝajaĉandro ankaŭ interesiĝis pri budhismo. Ĉi tiu surskribo komencas kun alvokado al Budho Gotamo, la Bodisatvoj kaj unu Śrimītra. La Śrimītra estas nomita kiel perceptinto (dikŝa-guruo) de Kaŝiŝa Ĝajaĉandra, identigita kun la reĝo Ĝajaĉandro. La surskribo registras la konstruon de guha (kaverna monaĥejo) ĉe Ĝajapura. La arĥeologino Federika Barba teoriadas, ke la Gahadavaloj konstruis grandajn hinduajn preĝejojn en tradicie-budhismaj urboj kiel Sarnato kaj transformis budhismajn sanktejojn en Brahmajn.
La Gahadavalaj surskriboj mencias imposton nome «Turuŝka-danda» («tjurka puno»). La sciencistoj interpretis ĝin kiel parto de tributo pagenda al la Turuŝkoj (Gaznavidoj), aŭ kiel imposto por eblaj militaj elspezoj por invadi Turuŝkajn malamikojn. Kelkaj sciencistoj, kiel Sten Konow, teoriadis ke tiu ĉi estu imposto starigita por la Turuŝkoj (islamaj tjurkaj homoj), montrante, ke la Gahadavaloj persekutis islamanojn — sed ĉi-teorio ne estas plu subtenata fare de modernaj sciencistoj.
Listo de regintoj
Homo nome «Adakkamalla», atestita en surskribo de 1237 n.e., eble estis la posteulo de Hariŝĉandro, sed la historiistoj ne certas pri tio.
Gaillan-en-Médoc
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Galhan de Medòc - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Akerbeltz (biero)
Akerbeltz (Nigra virkapro) estas eŭska bierfarejo fondita de François Iraola en la urbo Licq-Athérey en Zubero. En 2012, la fabriko translokiĝis al Ascain, kaj ĝia fabrika kapacito pliiĝis, danke al la nova konstruaĵo de 800 m². Ĝi produktas multajn diversajn specojn de biero.
La Verda Kaldrono
La Verda Kaldrono estas esperantlingva blogo pri vegana kuirado. Ĝi estis kreita en julio 2022 de profesia kuiristo Andy Hernández. Krom la propra paĝo, ĝi ankaŭ aktivas en Fejsbuko kaj Instagramo. Ĝi "celas diskonigi internaciajn manĝaĵojn faritajn el facile troveblaj ingrediencoj kaj eviti industriajn viandimitaĵojn." La stilo kaj enhavo de la blogo estas simplaj. La receptojn kreas kaj ilustras per fotoj Hernández. En februaro 2022 li anoncis esperon estontece inkludi ankaŭ kuirfilmojn.
102224 Raffaellolena
102224 Raffaellolena estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italian lunan observanton Raffaello Lena, kiu fondis Selenology Today, revuon, kiu produktis lunajn studojn de alta kvalito far'de amatoraj astronomoj. Li estas Kunordiganto pri Lunaj Kupoloj ĉe la ''British Astronomical Association.
T-Butila cianoakrilato
t-Butila cianoakrilato aŭ t-butila 2-metilpropenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj t-butanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. t-Butila cianoakrilato posedas 8 karbonatomojn, 11 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. t-Butila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj. t-Butila cianoakrilato posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ordonnac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Prignac-en-Médoc
estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio, kiu komence de 2019 unuiĝis alnova administra unuo Blaignan-Prignac. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Saint-André-les-Alpes
(jen france, okcitane Sant Andrieu, "sankta Andreo") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Pirolizidinaj alkaloidoj
Pirolizidinaj alkaloidoj (PA-oj) estas grupo de nature ekzistantaj alkaloidoj bazitaj sur la strukturo de la pirolizidino. Pirolizidinaj alkaloidoj estas produktataj de plantoj kiel defenda mekanismo kontraŭ insektoj herbovorulaj. Pli ol 660 PA-oj kaj PA-N-oksidoj estis identigitaj en ĉirkaŭ 6 000 plantoj, kaj duono el ili montris hepatotoksecon. Ili troviĝas ofte en plantoj de la familioj Boragacoj, Asteracoj, Orkidacoj kaj Fabacoj; malpli ofte en Konvolvulacoj kaj Poacoj, kaj en almenaŭ unu specio en la Lamiacoj.
Oni ĉirkaŭkalkulis, ke 3% de la florplantoj enhavas pirolizidinajn alkaloidojn. Mielo povas enhavi pirolizidinajn alkaloidojn, same kiel grenoj, lakto, visceroj kaj ovoj. Almenaŭ ĝis 2011 ne estis internacia regulado de PA-oj en manĝaĵoj, male al tiu por herboj kaj kuraciloj.
Dekila cianoakrilato
Dekila cianoakrilato aŭ dekila cianopropenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj dekila alkoholo. Ĝi estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en acetono, metil-etil-ketono, nitrometano kaj metilena klorido kaj en pluraj aliaj organikaj solvantoj. Dekila cianoakrilato posedas 14 karbonatomojn, 23 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn Nonyl 2-cyanoacrylate 1 nitrogenatomon. Dekila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj, konataj kiel supergluaĵoj.
Saint-Germain-d'Esteuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Marburg (viruso)
La viruso de Marburgo (MARV) estas viruso apartenanta al la genro "Marburgvirus" de la familio "Filoviridae", same kiel la viruso de Ravn (RAVV), de la sama genro, kaŭzas akutan hemoragian malsanon, kun alta mortindico, nome hemoragian febron de Marburgo.
La Marburgviruso estis priskribita por la unua fojo en 1967. Ĝi estis notita dum malgrandaj aperoj en la germanaj urboj Marburgo, Frankfurto kaj en la jugoslava ĉefurbo Belgrado en la 1960-aj jaroj. La germanaj laboristoj estis eksponitaj al histoj infektitaj de Etiopa klorocebo (Chlorocebus aethiops) en la ĉefa industria fabriko de la urbo, nome la Behringwerke, tiam parto de Hoechst, kaj nuntempe de CSL Behring. Dum tiuj aperoj, 31 personoj eksuferis pro la malsano kaj sep el ili mortis pro tio.
Izodekila cianoakrilato
Izodekila cianoakrilato aŭ izodekila 2-ciano-2-propenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj izodekila alkoholo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en acetono, metil-etil-ketono, nitrometano kaj metilena klorido kaj en pluraj aliaj organikaj solvantoj. Izodekila cianoakrilato posedas 14 karbonatomojn, 23 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Izodekila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj, konataj kiel supergluaĵoj.
Ottó Czúcz
Ottó Czúcz [cUc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czúcz Ottó estas hungara juristo, altlerneja instruisto.
Ottó Czúcz naskiĝis la en Csépa.
Biografio
Ottó Czúcz maturiĝis en gimnazio de Szentes, poste li soldatiĝis, fine li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1971. Post la diplomo li laboris 3 jarojn en la ministerio, poste li revenis al la universitato por instrui. En la jaroj 1989 kaj 1990 li estis dekano, inter 1992 kaj 1997 vicrektoro, ekde 1995 ankaŭ katedrestro. Li plurfoje ricevis stipendiojn kaj esploris aŭ prelegis eksterlande. Intertempe en 1985 li kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Inter 1998 kaj 2004 li estis membro de la Konstitucia Kortumo, poste de Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj. Lia laboro fokusiĝas al sociala asekuro kaj pensio.
Hoher Kasten
La montopinto estas facile alirebla per telfero, konstruita en 1964, kiu komenciĝas ĉe Brülisau, sude de Apencelo. Turniĝanta restoracio, ofertanta panoramajn vidojn, supras la pinton.
La supreniroj al Hoher Kasten kaj al la najbara pinto Kamor estis jam priskribitaj en la frua 19-a jarcento. La monto estas tre populara ĉe paraglitistoj pro sia facila aliro per telfero.
Swisscom instalis grandan, 72-m-altan antenon por telekomunikado kaj telefonado. Per ĝi elsendiĝas FM-radio kaj pluraj germanaj DTT-kanaloj, SF1 kaj SF2 al la aŭstraj kaj germanaj landlimaj regionoj.
(102232) 1999 TX18
(102232) 1999 TX18 estas tre malgranda, malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la Observatorio de Črni Vrh en la vilaĝo Črni Vrh, apud Idrija (Slovenio).
Aldo Bartra
Aldo BARTRA (28-a de januaro 1981) estas perua-novzelanda socia komunikanto, kiu loĝas en Nov-Zelando. Aldo havas tri ĉefajn jutubajn kanalojn: El Robot de Platón (2 milionoj da abonantoj ), El Robot de Colón (541 mil abonantoj ) kaj ROBOTITUS (320 mil abonantoj)
(102232) 1999 TX18
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:12 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,237253 astronomia unuo, tie estas 35,493 milionoj da km.
Viruso Epstein-Barr
La viruso Epstein-Barr (VEB) estas viruso de la familio de la herpetovirusoj (Herpesviridae, familio kiu enhavas ankaŭ la viruson de la herpeto kaj la citomegaloviruson). Estas la plej grava kaŭzo de la akuta infekta mononukleozo, ofta sindromo karakterizita per febro, gorĝodoloro, lacego kaj inflamo de limfaj ganglioj. La infekto per la viruso de Epstein-Barr okazas en la tuta mondo.
La VEB infektas la plej parton de homoj en ajna momento de ties vivoj. Tiel oni akiras adaptan imunecon tra la disvolvigo de antikorpoj kontraŭ la viruso, kio kutime preventas novajn kontaĝojn pro eksteraj faktoroj. La viruso restas latenta por la cetero de la vivo (kiel episomoj), kaj povas okazigi novajn infektojn, reaktivigante sin intermite kun aŭ sen simptomoj.
Blaignan
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Blanhan - estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio, kiu komence de 2019 unuiĝis alnova administra unuo Blaignan-Prignac. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Civrac-en-Médoc
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Balázs Csákabonyi
Balázs Csákabonyi [balAĵ ĉAkabonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csákabonyi Balázs estis hungara advokato, bazlerneja instruisto, parlamenta deputito. Lia patro estis Kálmán Csákabonyi.
Balázs Csákabonyi naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Kaposvár.
Hadieh Shafie
Hadieh Shafie (naskita en1969) estas iran-usona vida artisto el Brooklyn, Novjorko. Plej multaj el ŝiaj verkoj prezentas tekston, sed la literoj kuŝas sub tavoloj de farbo kaj papero. Hidden Words (kaŝitaj vortoj) estas la titolo de 2014 katalogo pri ŝia arto eldonita de la GalerioLeila Helle). Hadieh Shafie kunigas en siaj artaĵoj lingvon (tekston bazitan sur persa laika poezio), koloron kaj persan heredaĵon.
Biografio
Ŝi naskiĝis en Teherano, Irano kaj migris al Usono en 1983. Ŝi havas BA en pentrado ĉe la Universitato de Marilando - College Park (1993), MFA en pentrado ĉe la Instituto Pratt (1999) kaj MFA en Figurado kaj Cifereca Arto ĉe la Universitato de Marilando - Baltimore County (2004).
Multaj de ŝiaj artaĵoj konsistas el streĉe volvitaj striojn el brile kolorita papero, portantajn kaligrafiaĵojn, aranĝitajn en ŝablonoj: ŝi priskribis ilin kiel "parte skulptaĵo, parte desegnaĵo, parte libro de artisto".
Ŝiajn artaĵojn posedas, inter aliaj, la Brita Muzeo, Metropola Muzeo de Arto , Muzeo Viktorio kaj Albert , Los Angeles County Museum of Art (LACMA) Sheldon Museum of Art kaj United States State Department .
En marto kaj aprilo 2015 ŝi organizis personan ekspozicion ("Surfaced") en la Galerio Leila Heller en Novjorko.
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de Hadieh Shafie
You Spin Me Round (Like a Record)
'' You Spin Me Round (Like a Record)" estas kanto de brita bando Dead or Alive en Muzikalbumo Youthquake (1985). Eldonita kiel unuopaĵo en 1984, ĝi atingis la numeron 1an en la Unuiĝinta Reĝlando en marto 1985. En Usono, ĝi pintis je la n-ro 11a en la 17-a de aŭgusto de tiu jaro . En 2003, Q vicigis la kanton ĉe numero 981a en sia listo de la "1001 Plej bonaj Kantoj Ĉiam" kaj en 2015, ĝi estis elektita de la brita publiko kiel la 17-a plej ŝatata kanto de la 1980-aj jaroj en la lando en ITV-enketo.
La muzikfilmeto estis reĝisorita de Vaughan Arnell kaj Anthea Benton.