cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilia Zdaneviĉ
Ilia Miĥailoviĉ Zdaneviĉ (naskiĝinta je la 21-a de aprilo, 1894, mortinta je la 25-a de decembro, 1975) estis rusa verkisto kaj artisto unuiĝinta kun la movado Dada. Li naskiĝis en Tbilisi kaj mortis en Parizo. En 1919 li adoptis la pseŭdonimon Iliazd. La afiŝo de Zdaneviĉ en 1923 por la Soirée du cœur à barbe (Vespero kun la barba koro) de si kaj Tristan Tzara estas vaste konata ekzemplo de avangarda tipografio kaj grafiko.
9-Fenilakridino
9-Fenilakridino aŭ 9-fenila akridino estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de de dufenilamino kaj benzaldehido. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. 9-Fenilakridino posedas 19 karbonatomojn, 13 hidrogenatomojn, 1 nitrogenatomon. Ĝi uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de akridinaj  derivaĵoj. 9-Fenilakridino posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Horn
Horn en la germana lingvo havas la signifon de korno. La vorto estas ofte uzata kiel geografia nomo aŭ elemento de tia en germanlingvaj regionoj.
Valentin Melnikov
Ekde la 1980-aj jaroj ĝis 2015 li laboris kiel komputilisto. Li konstante loĝas en Moskvo. Li estas diplomita instruisto de Esperanto, membro de la Ĉefa Atesta kaj Lingva Komisiono de la Rusia Esperantista Unio. La moskva kongreso de REU (1997) komisiis al li gvidi la literaturan sekcion de REU. Li ankaŭ estis estrarano de REU inter 2015 kaj 2017.
Verkaro
Liaj originalaj verkoj en Esperanto (poezio kaj prozo) estis publikigitaj en pluraj kolektoj.
Li estas kunaŭtoro de la libroj "La birdo Gamajun" (1989), "Moskvaro" (1998), "Lena..." (1998), "Mondoj" (2001), "Moskvaj sonoriloj" (2007), "El ombro" (2008). Atentindas liaj akre satiraj poemcikloj "Socia moralo" kaj "Observoj de biletkontrolisto", ankaŭ lirika "Sonetoj al mia Muzo". Furoris lia traduko de maldeca poemo Kojonov Luĉjo (1995).
En 2021 ĉe la eldonejo Impeto aperis lia poemaro "Ni vivas malgraŭ ĉio". Lia mikronovelo "Bonmesaĝo" aperis en la kolekto "Ĉiuj steloj etas nokte" (ĉe eldonejo Mondial, 2021).
Tradukoj
Li tradukis kelkajn novelojn de Anton Ĉeĥov kaj Lev Tolstoj. Faris la plej plenan kaj precizan tradukon de la versromano "Eŭgeno Onegin" de Aleksandr Puŝkin (eldonita de 'Sezonoj', 2005). En 2007-2015 li tradukis elektitajn verkojn de rusaj poetoj de 18-19-a jarcento, la materialoj por estonta Rusa Antologio regule aperis en "La Ondo de Esperanto".
Miguel Herberg
Miguel HERBERG estas hispana filmisto. Li naskiĝis en 1943 en Madrido. Li studis en Madrido pri kinarto kaj fotado kun Pedro Mario Herrero. De 1962 ĝis 1964 li laboris en Hollywood kiel vic-reĝisoro kaj fotisto. De 1964 ĝis 1969 li studis en Parizo en Sorbonne filozofion kaj literaturon, kaj samurbe ĉe IDEC (Hautes études cinématographiques). Li laboras por ORTF, Organisation Radio Télévision Française, oficiala ŝtata elsendejo. Li kreas sian unuan filmon “In vino veritas”.
Valentin Melnikov
Ĵurnalismo
Li verkis grandan artikolon pri Esperanto en multvoluma ruslingva "Porinfana enciklopedio" (1998) - kelkaj fakuloj nomis ĝin la plej bona ruslingva enciklopedia artikolo pri Esperanto.
Miguel Herberg
De 1969 ĝis 2000 li vivis kaj laboris en Romo. Li kunlaboris kun Roberto Rossellini kiel aktoro kaj asistanto. Li kunlaboris kun RAI, la ŝtata itala televido. Li fotis por la agentejo Gamma. Li vizitis diversajn mondopartojn kaj interesiĝis pri sociaj kaj politikaj temoj, kiuj nutras lian kreadon. Li kreis animaciajn filmojn kaj verkis librojn.
Ekde 2000 li vivas kaj laboras en Ĉinio en la kampo de animacio. Tie li komencas la laboron por la Kungfua Kunikleto kune kun Maximiliano Garcia.
Valentin Melnikov
Ĵurnalismo
Redakciano de "La Ondo de Esperanto" ekde ties (re)apero en 1991 kaj de Ruslanda Esperantisto, Moskva Gazeto kaj Survoje.
Redaktoro de "Cerbe kaj Kore" (1998-2000). Kontribuis al BA1, BA7, BA8, BA12, BA17, BA19, BA24. Konstante kunlaboras en La Karavelo. Liaj verkoj (ĉefe poemoj kaj recenzoj) aperis ankaŭ en Esperanto (UEA), Hungara Vivo, Literatura Foiro, Litova Stelo, Monato, Sezonoj, Esperantista Tribuno kaj aliaj.
Honoroj
En 2016 kaj 2018 ricevis honoran mencion en Belartaj konkursoj de UEA.
En 2019 li estis elektita kiel membro de la Akademio de Esperanto.
Persone
Li ankaŭ estas naturisto kaj konata en la medio de intelektaj ludoj. En 1994-2000, 2009 kaj 2011 sukcese partoprenis en televida elsendo "Propra ludo". En 2006 iĝis ĉampiono de Rusio en la ludo "Kio? Kie? Kiam?" kun la teamo "Nesprosta".
Fiksa orbito
En astronomio, fiksa orbito estas orbito tia, ke la satelito ĉiam situas super la sama punkto de la supraĵo de la ĉefa astro. Ekzemple, veterprognozaj satelitoj bezonas ĉiam observi la saman regionon de Tero, kaj pro tio ili situas en terfiksa orbito.
Fiksa orbito estas speciala okazo de samdaŭra orbito, kiu ankaŭ estas samdaŭra kaj ekvatora.
Estas konate ke, laŭ la gravitleĝoj, ju pli granda la orbitradiuso, des pli granda la orbitperiodo; tial fiksa orbito povas okazi nur je tiu difinita orbitradiuso, ĉe kiu la orbitperiodo hazarde egalas la turniĝperiodon de la ĉefastro. En la praktiko, la orbitrapido de satelitoj emas malrapide malpligrandiĝi, kaj tial longedaŭraj satelitoj de tempo al tempo bezonas puŝon de malgrandaj raketoj por ĝustigi la orbiton.
Terfiksa orbito
Fiksa orbito ĉirkaŭ la Tero nomatas terfiksa orbito, kaj okazas je alto je proksimume kilometroj ( mejloj) super marnivelo.
Roșia Nouă
Roșia Nouă (roŝja nouə) (hungare: Rósa) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Petriș. En 1910 ĝi havis 1 516 loĝantojn (rumanoj), en 1992 417. Ĝia unua skriba mencio estas el 1743. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Borová Lada
Borová Lada estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Prachatice en Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie.
Capella Speciosa
La Capella Speciosa (lat: bela resp. belforma kapelo) troviĝis en Klosterneuburg, Malsupra Aŭstrujo, sur la tereno de la abatejo sude de la abateja preĝejo kaj validas kiel unu el la plej malnovaj konstruaĵoj de gotika arĥitekturo en Aŭstrujo. La kapelo ekestis ekde 1198 kadre de la starigo de palaco de duko Leopoldo la 6-a kaj servis kiel palacokapelo. Ĝi estis starigata sur la fundamentoj de romanika antaŭa konstruaĵo fare de burgonjaj metiistoj laŭ la tiam plej progresintaj formoj de franca katedralgotiko kaj konsekrata en 1222. Temis pri ununava, dunavera halokonstruaĵo kun plurangula finaĵo, kiu parte estis tegita per ruĝa kaj blanka marmoro.
En 1339 la konstruaĵo transiris kiel landoprinca donaco en la posedaĵon de la monaĥejo de Klosterneuburg. En 1787 ĝi tamen fariĝis viktimaĵo de la kontraŭkatolikaj agadoj de Jozefo la 2-a, estis malkonsekrata kaj en 1799 malkonstruata. Partoj de la kapelo estis reuzataj por la konstruo de la kastelo. La gotika sabloŝtona predikejo kun ornamripa balustrado el la komenciĝa 14-a jarcento en 1928 estis translokata en alian preĝejon. Kelkaj vitraloj montrantaj Leopoldon la 6-an, releviĝon de Kristo kaj margrafino Agneta nun estas ero de fenestro en la paroĥa preĝejo de la urbo Steyr. En la abateja muzeo krom tio konserviĝis ankaŭ kelkaj lignofiguroj el la dua duono de la 14-a jarcento, kiuj prezentas Kriston kaj la apostolojn kaj certe estis muntitaj ĉe la galerio de Capella Speciosa.
Jam en 1953 la fundamentoj de la kapelo estis elfosataj kaj dokumentataj, poste tamen re-enfosataj. Someron de 2005 oni denove liberigis la fundamentojn kaj igis ilin publike alireblaj.
En la jaroj 1993 bis 1995 taĉmento de la Teĥnika Universitato de Vieno per-komputile rekonstruis la konstruaĵon Capella Speciosa.
Berenice Abbott
Berenice ABBOTT (naskiĝinta la en Springfield/Ohio, mortinta en  en Monson/Maine) estis usona fotografino.
Famo
Ŝi famiĝis pri la laboro dokumentada en Novjorko, pri ŝiaj fotofarado rekta en fizikaj sciencoj kaj por la savo de la verkoj de Atget kiujn ŝi aĉetis en 1928.
Vivo
Abbott studis skulptaĵfaradon en Novjorko, Parizo kaj Berlino antaŭ ol orientiĝi je fotofarado ĉirkaŭ la 1925-a jaro. Tion konsilis al ŝi Man Ray en la ateliero kie ŝi estis fariĝinta asistantino du jarojn pli frue. Ŝi malfermis salonegon portretan kiun la eminentuloj kulturaj de Parizo volonte frekventis. Pere de Man Ray ŝi renkontis ankaŭ la gravan parizan fotografon Eugène Atget mallonge antaŭ ties morto (1927). Ŝi klopodis senĉese famigi lin.
Post reveno disde Usono en la jaro 1929 ŝi dedicis foti Novjorkon sammaniere kiel Man Ray estis fotinta la francan ĉefurbon, nome per fiksiĝo je dokumentado de la ŝanĝoj arkitekturaj.
Rezulto admirinda de tiu ĉi laboro estis ŝia ega verkaro Changing New York (1939). Inter 1940 et 1960 ĉirkaŭ Abbott esploris la rilatojn delikatajn inter fotado kaj sciencoj.
Saint-Calais-du-Désert
Saint-Calais-du-Désert estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Jászkarajenő
Jászkarajenő (jAskarajenO) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Cegléd. Jász estas jaso, kara ŝajnas, kumana vorto, jenő estas hungara gentonomo.
Konstantin Zirjanov
Konstantin Zirjanov aŭ plennome Konstantin Georgijeviĉ Zirjanov - cirile Константин Георгиевич Зырянов, angle cetere latinliterigata Zyryanov - estas rusia futbalisto. Li naskiĝis en Permjo, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Zenit Sankt-Peterburgo - antaŭe li estis profesia futbalisto de la kluboj Amkar Permjo kaj Torpedo Moskvo. Krome Konstantin Zirjanov ekde la jaro 2006 estas membro de la rusia nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, post antaŭa partopreno ankaŭ en la ĉampionado de 2008.
Jászkarajenő
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko. En la 13-a jarcento estis du vilaĝoj Kara kaj Jenő kun kumanaj loĝantoj. La komunumo senhomiĝis pro la turkoj. Komence Nagykőrös, poste Jászalsószentgyörgy kaj Jászfényszaru luis la kampojn. En 1860 Kara kaj Jenő kune refondiĝis sub la nomo Karajenő, havanta novan vilaĝdomon kaj lernejon. En 1894 novgotika katolika preĝejo, en 1899 kalvinana preĝejo konstruiĝis. Ekde 1901 la vilaĝo havis la nomon Jászkarajenő. En 1921 oni trovis kuracakvon Mira. Inter 1927-1973 fervojo Cegléd-Vezseny funkciis tuŝanta la vilaĝon. En 1955 disiĝis parto kaj iĝis memstara vilaĝo Tiszajenő. Inter 1975-1991 apartenis al la komunumo Kőröstetétlen kunvilaĝo.
Apud la vilaĝo fiŝolago kaj termala banejo troviĝas.
Komunumoj pri Jenő en Hungara reĝlando
Jenő estas unu el la 7 hungaraj gentoj. Vidu ankaŭ: Tiszajenő
Sabloburgo
Sabloburgo estas miniaturigo de burgo, farita el sablo, kiun precipe infanoj konstruas por amuzigi sin sur sabloludejo, ofte helpe de iloj, kiel ekz. siteletoj, ŝarĝaŭtetoj kaj ŝoveliletoj.
21472 Stimson
21472 Stimson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ithkuil
Ithkuil (propralingve Iţkuîl, esperante prononciĝas kiel ifkuilo) estas apriora lingvo kreita de John Quijada ekde 1978 kaj eldonita en 2004. Ĝi celas eviti ambiguecon en homa komunikado kaj maksimumigi koncizecon. La prononco kaj la gramatiko estas ege malsimplaj kaj ĝi ankaŭ havas propran fantazian alfabeton nomatan Içtaîl kun latina transskribo.
Estas 3600 bazaj radikoj el kiuj oni derivacias aliajn vortojn per logiko. Ekzemple, el radiko köl (diri) oni derivacias: köloikt (diri sekreton), kölqû (preĝi), kölëpt (mensogi), kölnâ (persvadulo), ktp.
La aŭtoro mem ne kapablas paroli la lingvon flue, sed pluraj homoj en Ukrainio kaj Rusio esprimis al li intencon lerni ĝin.
Priskribo de la lingvo
Latina transskribo:
Esperanta traduko: Dum nia veturilo foriĝas de la grundo kaj plonĝas super la randon de la klifo al la valfondo, mi demandas min ĉu estas eble malpezigi ke mi kulpas (senkulpigi min) pro morala manko, malsukcesinte konservi taŭgan vojon laŭ la strato.
Milostín
Milostín estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 11 km nord-nordokcidente de urbo Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1115.
Couptrain
Couptrain estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Gyöngyi Orbán
ORBÁN Gyöngyi estas rumanuja hungara filologino naskiĝinta en Jibou la 17-an de januaro 1955. Ŝi estas la edzino de filozofo Károly Veress.
Kariero
Orbán finis la fakon pri hungara kaj franca lingvoj kaj literaturoj en 1978 en la Universitato Babeş-Bolyai kaj ekde 1993 ŝi instruas en la sama universitato. Antaŭe ŝi instruis en ĝenerala lernejo kaj liceoj.
Kabineto Fejérváry
Kabineto Fejérváry [fejErvAri] estis la dektria (preskaŭ sendependa) provizora registaro en Hungario depost Aŭstra-hungara interkonsento. Ĝi gvidis la landon malpli unu jaron en laj jaroj 1905 kaj 1906. En la hungara lingvo la kabineto ricevis moknomon „drabant”, kiun vi komprenu trabanto, soldulo, satelito, eskorto. La Kabineto Fejérváry havis tutlandan abomenon.
Historio
Post skandaloj de Unua Kabineto István Tisza tutlandaj balotoj okazis, kies rezulton la reĝo ne akceptis (la kabineta partio malvenkis). Li komence lasis plu funkcii la malnovan kabineton, poste li donis eblecon al Géza Fejérváry kiel provizora kabineto. Ĝi ne havis plimulton en la kabineto. Tiu manovro estis signifa politika krizo de la lando, la kabineto ne havis plimulton, do ĝi faris nenion. En 1906 eĉ la ĝis tiam kabineta-gvidanta partio plene neniiĝis. Fine okazis sekreta pakto inter kortego de Habsburgoj kaj la balotaj venkintoj. Tiuj lastaj daŭris politikadon de Lajos Kossuth, tamen pro la pakto ili retiriĝis, tial sekvis Dua Kabineto Wekerle.
Magda Kun
KUN Magda estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta kiel KÚN Magda la februaro 1912 en Szászrégen mortinta la en Londono.
Biografio
En 1928 Magda Kun iĝis profesia aktorino en la trupo de Jenő Janovics de Kluĵo. Ŝi ludis ankaŭ en Oradea kaj Temeŝvaro, en 1929–30 en Kabareto New York. Ŝi estis anino de jenaj teatroj: Király Színház, Teatro Városi, Teatro Magyar, Operetoteatro (Budapeŝto). En 1933 kune kun sia edzo – István Gyergyai – ŝi ludis en Vieno kaj Londono. Pli poste ŝi definitive forlasis Hungarujon. Ŝi ankaŭ multe filmis.
Ponza (insulo)
Ponza [pOndza] estas itala insulo en la Gaeta Golfo de la Tirena Maro, la ĉefa insulo de la Ponza Insularo.
La plej grava loĝata loko estas la urbeto Ponza, ĉefurbo de la komunumo entenanta la tutan insulon kaj tri apudajn insuletojn (la insulo, la ĉefa urbeto kaj la komunumo estas samnomaj).
Geografio
Ponza havas areon de 7,5 km² kaj estas longa kaj mallarĝa (ĉ. 10 km de la norda pinto al la suda, sed nur 1-2km inter la orienta kaj la okcidenta flanko).
La bordoj de la insulo estas multpintaj kaj plejparte rokaj, el kaolino kaj tofo, kio montras (kune kun multaj krateroj, estingiĝintaj sed rekoneblaj) la vulkanan originon de la insulo.
Submaraj grotoj allogas turistojn; baniĝemuloj vizitas precipe la faman plaĝon de Chiaia di Luna (sud-okcidente).
Historio
La insulo estis loĝata sub Romio kaj uzata kiel loko de punizolado. Inter aliaj, estis truditaj loĝi en Ponza Agripino la Juna, filino de Germaniko, kaj Flavia Domitilla sub Domiciano.
Dum la frua Mezepoko, la loĝantoj flugis for de la insulo pro la timo de la nordafrikaj piratoj. Nur ekde ĉirkaŭ 1700 la insulo estis denove loĝata. Ĝi apartenis tiam al la Reĝlando de Napolo (Reĝlando de la Du Sicilioj). En 1861 ĝi sekvis la sorton de tiu ŝtato kaj estis aligita al Italio.
En 1928 la faŝisma registaro transformis la insulon al malliberejo (confino) por politikaj kontraŭuloj. Inter aliaj, estis punizoladitaj en Ponza Sandro Pertini, Pietro Nenni, Giorgio Amendola, Altiero Spinelli.
En 1935 komenciĝis minado de bentonito, argileca mineralo, ĉe urbo Le Forna, kiu daŭris ĝis 1975.
Inter la 27-a de julio kaj la 7-a de aŭgusto 1943 Benito Mussolini estis mallibera sur la insulo.
Trafiko
Ponza havas pramajn ligojn al Anzio, Formia, Terracina kaj Napolo.
Momo (dio)
Momo – helene μῶμος – estas en la helena mitologio la dio de satiro kaj kritiko. Li estas la personigo de μομφή – honto.Laŭ Hesiodo Momo estas unu el la multaj filoj de Nikso. En arto li ofte figuriĝis deprenante maskon de vizaĝo.
Rondaj kanaoj
La rondaj kanaoj (aŭ hiraganao, hiragano; japane: 平仮名 aŭ ひらがな, hiragana) estas silabaro de la japana lingvo, ĉefa parto de la japana skribsistemo, samkiel katakano kaj kanĵioj. Hiragano kaj katakano estas ambaŭ sistemoj en kiuj oni skribas por ĉiu morao po unu skribsignon, krom por la duliteraĵoj, por kiuj oni uzas kombinon el kanao granda kaj malgranda (kiel きゃ, granda ki kaj malgranda ya, kune kya).
Oni uzas hiraganon por skribi gramatikajn vortojn (ekz. prepoziciojn kiel から kara, "el"), ŝanĝeblajn finaĵojn (ekz. 読む yomu, "legas" kaj 読まない yomanai, "ne legas") kaj vortojn, kiuj ne havas kanĵiojn aŭ kies kanĵioj estas malofte uzataj. Malkiel kanĵioj (kaj samkiel katakano), la signoj de hiragano ne havas sencon kaj estas uzataj nur fonetike. Ekzemple, la vorton 食べました tabemashita "manĝis" oni skribas per la kanĵio 食, kiu signifas "manĝi" (ĉi tie, legata kiel ta) kaj kvar hiragan-signoj べました (be-ma-shi-ta), kiuj havas gramatikan signifon. Oni uzas hiraganon ankaŭ por doni la elparolon de kanĵio por leghelpo, oni kutime skribas ĝin super la kanĵio kaj nomas ĝin furigana (ふりがな).
Palafito
Palafito estas domo levita sur profunda fundamento super la surfaco de la grundo aŭ akvoareo, aparte de riveroj, maroj, lagoj aŭ marĉoj. Palafitoj estas konstruitaj ĉefe kiel protekto kontraŭ inundoj, sed ankaŭ utilas kiel protekto kontraŭ damaĝbestoj. La ombra spaco sub la domo povas esti uzita por laboro aŭ stokado.
En Eŭropo palafitoj el la prahistoria epoko dokumentiĝas de la 5-a ĝis 1-a jarmiloj antaŭ nia erao, aparte en la regiono ĉirkaŭ la Alpoj. Ankaŭ en la teritorioj de la nunaj ŝtatoj Francio, Skotlando, Slovenio, Litovio kaj Latvio, kaj en Italio sude de la Alpoj, la konstrumaniero tiutempe kutimis rande de lagoj. Nuntempe palafitoj ankoraŭ vaste uzatas ĉe la marbordoj de sudorienta Azio.
Laŭ Francisko Azorín palafito estas Surfosta domo super la akvo de lagoj, riveroj, k. c.; la prahomoj konstruis ĝin por sin defendi de la bestoj. Li indikas etimologion el la latina palus + fictus (marĉa domo).
APL (apartigilo)
APL povas rilati al:
Elizabeth Roemer
Ŝi komencis siajn observojn en 1950, kaj ŝi fotis preskaŭ ĉiujn kometojn malkovrataj en la 25 sekvantaj jaroj.
Ŝi malkovris la asteroidojn 1930 Lucifer kaj 1983 Bok; kaj la sateliton de Jupitero Temiston.
Ŝi estas emerita profesorino en la Universitato de Arizono
David Howell Evans
David Howell Evans, kromnomata "The Edge" ("La eĝo"), nakiĝinta en Barking, Londono, estas irlanda muzikisto kaj kantisto. Li estas la gitaristo, pianisto kaj dua kantisto de la fama rokgrupo U2. Li registris 14 studiajn albumojn kun la bando kaj ankaŭ unu soloan diskon.
Elizabeth Roemer
La asteroido 1657 Roemera estis nomata en ŝia honoro.
János Hunfalvy
János Hunfalvy [jAnoŝ hunfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hunfalvy János estis hungara geografo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1865).
János Hunfalvy naskiĝis kiel Hunsdorfer János la  1820 en Hungara reĝlando, en Nagyszalók (nuntempa Veľký Slavkov en Slovakio). Li mortis la 1888 en Budapeŝto.
Biografio
János Hunfalvy frekventis universitatojn en Berlino kaj Tübingen. En 1846 li ekinstruis, poste li partoprenis en la liberecbatalo en 1849, tial li poste estis arestita. Baldaŭe li translokiĝis al Pest (urbo), kie en 1866 li instruis jam en la universitato. Li iĝis katedrestro en 1870, rektoro en 1887. Li ofte vojaĝis al eksterlando, kie li partoprenis en kongresoj.
Air France
La Air France estas la plej granda Franca flugkompanio. Ĝi estas bazata en Parizo en la flughaveno Roissy-Charles-de-Gaulle.
Historio
La flugkompanio estis fondita la per la kunfando de la kvin ĉefaj flugkompanioj de la lando: Aéropostale, Air Orient, Air Union, CFRNA/CIDNA kaj SGTA ( Société Générale des Transports Aériens). Unua prezidanto estis Ernest Roume (1858-1941).
La post la Dua mondmilito, Air France iĝis ŝtatan aerlinion.
En 2000 la kompanio kaj tri aliaj fondis la flugkompanian aliancon SkyTeam, kies membro Air France daŭre estas. Ekde la, la flugkompanio apartenas al la konzerno Air France-KLM.
Benzila izovalerato
Benzila izovalerato aŭ benzila izopentanato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izovalerata acido kaj benzila alkoholo. Benzila izovalerato estas senkolora likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila izovalerato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila izovalerato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Sankta Andreo (insulo)
Sankta Andreo, hispane San Andrés, estas insulo de Kolombio en la Karibia Maro. La insulo nomatas laŭ la kristana sanktulo Andreo. Kune kun la proksima insulo Providenco kaj kiuj aldonaj insuletoj, ĝi konsistigas la departementon Sankta Andreo kaj Providenco. La departementa ĉefurbo, ankaŭ nomata San Andrés, situas sur la insulo.
Loĝantaj birdoj
Loĝantaj birdoj, en ornitologio, estas specioj de birdoj kiuj ne faras regule sezonajn migradojn. Birdoj kiuj ja migras estas nomitaj kiel migrantaj birdoj.
Tereno de la Templo
La Tereno de la Templo, troviĝas en Independence, Jackson Gubernio, Misurio, estas la unua ejo esti dediĉita por la konstruo de templo de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. La loko estis dediĉita la 3an de aŭgusto 1831 de la movada fondinto, Joseph Smith, Jr., kaj estis aĉetita je la 19a de decembro 1831 de lia kolego Edward Partridge por esti la centro de la Nova Jerusalemo aŭ "Urbo de Ciono" post li ricevis rivelon deklarinta ke ĝi estus la renkontiĝo punkto de la Sanktuloj dum la lastaj Tagoj.
Loĝantaj birdoj
Por kelkaj birdaj specioj, favora medio, manĝodisponeblo aŭ similaj kondiĉoj permesas la ekzemplerojn resti kiel loĝanta specio, ĝis kiam malkutima vetero aŭ ŝanĝo en la manĝodisponeblo kialas duonstabilan movon. Ekzemple, dum tre akraj vintroj kun malalta manĝodisponeblo, birdoj povas migri al pli varmaj lokojn kaj manĝi profitante aliajn kondiĉojn.
Tre ofte estas loĝantaj birdoj tiuj specioj kiuj tradicie loĝas ĉe homoj, ekzemple en vilaĝoj aŭ urboj, kiel Paseroj, aŭ ĉe farmoj aŭ terkulturejoj aŭ ĝardenoj, kiel Pigoj. Tiuj specioj loĝas ĉe homoj ĉar ili profitas tiun apudecon kaj pro tio ili ne bezonas ŝanĝi siajn vivlokojn.
Pinto de Raz
Pinto de Raz (IFA:ʁɑ, franclingve Pointe du Raz, bretonlingve Beg ar Raz) estas roka kabo situanta okcidente de la komunumo Plogoff en departemento Finistère. Ĝia formo kvazaŭ pruo antaŭiras en la maro de Iroise kun 72-metra niveldiferenco starigas ĝin kiel unu el la plej emblemaj lokoj de la granitaj marbordoj de Bretonio.
Turisma loko
Ĝi estas turisma loko kun internacia fameco. Tiu loko estas ordenita Granda loko de Francio.
La beleco de la loko estas pligrandigita per tiuj de la proksimaj marbordoj, kiuj kurbiĝas norde laŭlonge de granda sabla plaĝo funde de la golfeto de la Forpasintoj kiu estas fermita per masiva promontoro nomata la pinto de Van, post kiu oni ekvidas la vastegan golfeton de Douarnenez kies enirejo estas limigita de la kabo de la Kaprino ankoraŭ pli alta kaj pli masiva. Suden etendiĝas la golfeto de Audierne (Bretonio).
Ramenskoje
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46463.
Gondreville (Loiret)
Gondreville estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Ramenskoje
La urbo estis fondita en fine de 1760-aj jaroj.
La interurba telefona kodo estas 09646, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio Ramenskoje, kaj ankaŭ 3 stacioj: Jeseninskaja, Fabriĉnaja, Ippodrom.
En jaro 1959 la urbo havis 46,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 82 mil loĝantojn.
Kocsér
Kocsér [koĉEr] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Nagykőrös.
Situo
Kocsér situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Urbo Nagykőrös estas proksime.
Historio
Kumanoj fondis la vilaĝon, tial ili apartenis al aŭtonomio Kiskunság (=Kumanujo). La unua skriba mencio okazis en 1488. Dum la turka erao ĝi senhomiĝis. En 1745 la jasoj kaj kumanoj reaĉetis la komunumon, kaj la kampoj apartenis al Jászapáti. En 1883 katolika preĝejo konstruiĝis. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj kamparanoj.
En la tombejo estas videbla ruinaĵo, kiu estis iam preĝejo de la kumanoj. Apud la vilaĝo troviĝas ĉardo (gastejo) havanta la nomon Kutyakaparó. Pri ĝi Petőfi faris faman poemon.
Famuloj
En Kocsér naskiĝis geodeto József Ádám.
Rostoci
Rostoci [rostoĉ] (hungare: Rosztócs) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Pleșcuța. En 1910 ĝi havis 352 loĝantojn (rumanoj), en 1992 158. Ĝia unua skriba mencio estas el 1439. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Ventoturbino de Savonius
La ventoturbino de Savonius estas tipo de la vertikal-aksaj ventoturbinoj. Ĝin inventis la finna inĝeniero Sigurd Savonius en 1922.
Aerodinamike, ĝi estas puŝpadela konstruaĵo, kun du aŭ tri padeloj. Ĝia kversekco montras S-formon (okze de la dupadela versio). Danke al la kurbiĝo, la padelojn puŝas pli malforta forto kontraŭ la vento ol kun la vento. Tiu fortodiferenco donas moviĝon de la turbino.
La ventoturbino de Savonius povas eluzi la grund-proksimajn ventojn. Ĝi estas utila tie, kie pli gravas la produkta kosto kaj daŭreco ol la povumo. Ĉar ĝi funkcias sendepende de la ventodirekto, ĝia konstruo estas simpla.
Irkut
Irkut (Иркут) estas rivero en Burjatio kaj Irkutska provinco (Rusio), maldekstra alfluanto de Angara.
Ventoturbino de Savonius
La plej ofta praktika uzo de la ventorurbino de Savonius estas la Flettner-helico, kiun ellaboris germana aviadila inĝeniero Anton Flettner en la 1920-aj jaroj. Oni uzas la Flettner-helicon eĉ hodiaŭ en pelado de la malvarmiga sistemo de aŭtobusoj kaj ŝarĝaŭtoj.
Irkut
Ĝia longo estas 488 km (kun rivero Nigra Irkut (ruse: Чёрный Иркут), kaj akvokolektejo.
Aleksandr Kerĵakov
Aleksandr Kerĵakov aŭ plennome Aleksandr Anatoljeviĉ Kerĵakov - cirile Александр Анатольевич Кержаков, angle cetere latinliterigata Kerzhakov - estas rusia futbalisto. Li naskiĝis en Kingisepp, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Zenit Sankt-Peterburgo - antaŭe li interalie estis profesia futbalisto de la kluboj Sevilla FC kaj Dinamo Moskvo. Krome Aleksandr Kerzhakov ekde la jaro 2011 estas membro de la rusia nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, post antaŭaj partoprenoj ankaŭ en la matĉoj pri la Futbala Mondpokalo 2002 kaj la 2004.
Irkut
Geografio
La rivero fontas ĉe monta punkto Nuhu-Daban (ruse: Нуху-Дабан) en Orienta Sajano (ruse: Восточный Саян) je alteco 1875 m super nivelo de maro, elfluis el lago Ilĉir (ruse: Ильчир). Post kunfluo kun Meza Irkut kaj blanka Irkut oni nomigas ĝin kiel Irkut, antaŭ la kunfluo ĝi nomiĝas Nigra Irkut (ruse: Чёрный Иркут). Enfluas en rivero Angara ĉe urbo Irkutsk. La rivero ekglaciiĝas en fino de oktobro kaj degelas en fino de aprilo aŭ komenco de majo. La rivero kovriĝis per glacio dum 150—180 tagoj. Provizo de la rivero estas per neĝo (precipe per altmonta neĝo) kaj per pluvo. La akvokolekto areo de la rivero estas 15780 km. La mezjaro trafluo de la rivero ĉe enfluejo estas 140 m³/s.
La meza multjara trafluo de la rivero estas 142 m³/s. La plej grandan trafluon observas en julio - aŭgusto kaj la malplej grandan trafluon observas dum monatoj februaro - marto.
La rivero estas flosigebla kaj oni uzas ŝin por akvo turismo. Laŭ ŝia akvonomo nomiĝis la centro de provinco.
Loĝataj punktoj
Loĝataj punktoj ĉe rivero estas: Mondi (ruse: Монды), Mojgoti (ruse: Мойготы), Turan (ruse: Туран), Guĵiri (ruse: Гужиры), Tori (ruse: Торы), Dalahaj (ruse: Далахай), Ŝuluta (ruse: Шулута), Tibelti (ruse: Тибельти), Ŝamanka (ruse: Шаманка), Moti (ruse: Моты), Vvedenŝĉina (ruse: Введенщина), Pionersk (ruse: Пионерск), Baklaŝi (ruse: Баклаши), Smolenŝĉina (ruse: Смоленщина), Maksimovŝĉina (ruse: Максимовщина), Irkutsk.
Brahmoismo
Brahmoismo estas religia movado de la 19-a jarcento en Bengalio, kiu originis la bengalian renesancon, la ĵus aperintan hindian sendependigan movadon.
Ties membroj nomiĝas brahmooj kaj estas ĉefe el barata aŭ bangladeŝa originoj. La societo Brahmo Samaj, laŭvorte la societo de Brahmo, estis fondita de Ram Mohan Roy. En 1850, Debendranath Tagore, la postanto de Roy, disiĝis de hinduismo kaj kreis Brahmoismon kiel novan religion, kiu fariĝis rekonita kiel religio malsama al hindusimo de Privy Council en 1901, kaj laŭleĝe en Bangladeŝo en 2001.
Fundamento
Brahmooj havas la jenan fundamenton:
Emsbüren
Emsbüren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio, en distanco de proksimume 15 kilometroj al la limo de Nederlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Komunumocentre
Antaŭ la komunumocentra preĝejo situas la skulptaĵo Pastor sine Koh, starigita en junio 2004. La platgermana folklora kanto dat Leed van Pastor sine Koh ("kanto pri la bovino de l' pastoro") konatas en tuta norda Germanio: Onidire la bovino de pastoro Deitering iun tagon komplete rifuzis manĝi. La vokitaj konsilantoj Kobes kaj Herm-Dirk - samtempe bestokuracistoj kaj buĉistoj - trompe atestis ke la bovino devus esti urĝe buĉata, kaj la pastoro jesis je la kondiĉo ke la viando estu disdonata inter la malriĉuloj de la paroĥo. Tamen post la buĉo la viando estis disdonita en granda festo al prosperaj burĝoj, kaj la lokaj malriĉuloj ricevis nenion. Kiam la skandalo konatiĝis, nekonata vilaĝa poeto verkis mokan kanton pri la evento kaj la pikaj versoj en skriba formo nokte estis fiksitaj al la plej gravaj lokoj de la komunumo, por vaste diskonigi la misagon. Rapide verkiĝis melodio al la versoj, kaj la moka kanto disvastiĝis ĉie kie parolatas la platgermana lingvo.
Madagaskara abelmanĝulo
Ĝi estas simila al la Filipina abelmanĝulo (kelkaj konsideras ununuran specion), sed ne havas bluajn pugon aŭ voston. Sed, kiel tiu, montras, krom la nigra traokula strio kiu konektas kun la nigra beko, kiel ĉe multaj abelmanĝuloj, blankecajn (en Afriko) aŭ bluecajn (en Azio) supran kaj suban mallarĝajn striojn kaj ruĝecan gorĝon. En la nigra traokula strio kontrastas la ruĝa okulo. La brusto kaj ventro estas verdaj, kiel la dorso.
Tiu ĉi specio preferas en Madagaskaro kaj Komoroj malferman kamparon, kiel ekzemple terkulturejojn, sed en kontinenta Afriko (el Etiopio al Sudafriko) ĝi estas pli diversa specio, ĉar troviĝas en savanoj, ebenaĵoj, ĉe akvo kaj en manglejoj. En Azio preferas humidejojn. Laŭ tiu ampleksa disvastiĝo la nomo de Madagaskara abelmanĝulo estus neĝusta, sed tradicie oni uzas tiun; krome kelkaj fakuloj konsideris, ke la aziaj birdoj apartenus al distinga specio kaj tiu ĉi nomo restus pli ĝusta.
La kutimaro estas simila al tiu de aliaj abelmanĝuloj. Ĝi ĉasas el gvatejoj, ĉu kablo ĉu arbo, de kie atakas la pretereflugantajn insektojn kaj revenas al gvatejo por frapi la predon ĝis forigi la pikilon, se ĝi estas venena. Nokte ili ripozas en koloniaj ripozejoj.
Kiel ĉe aliaj abelmanĝuloj, ankaŭ tiuj ĉi elfosas tunelon por reproduktiĝi ĉu kiel izolita paro ĉu en kolonio ĝis de cento da paroj. En la tunelo la ino demetas 5 al 7 ovojn, sed en Madagaskaro nur 2 aŭ 3.
Kiel ĉe aliaj abelmanĝuloj, ankaŭ tiuj ĉi manĝas ĉefe insektojn, sed diverse laŭ la regionoj. En Madagakaro ĉefe grilojn, vespojn, muŝojn, papiliojn, ktp. En Barato ĉfe libelojn, abelojn kaj vespojn.
Ferenc Hudecz
Ferenc Hudecz [hudec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hudecz Ferenc estas hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta (2010), ordinara (2010)), de Hungara Scienca Akademio.
Ferenc Hudecz naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Hudecz ricevis diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1977, poste li samloke esploris. En 1979 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filojn. En 1996 li habilitiĝis en Universitato Eötvös Loránd kaj li iĝis rektoro en 2006, katedrestro en 2010. Ekde la 1980-aj jaroj li esploris ankaŭ en Usono, Britio, Germanio, Japanio. Li okupiĝis precipe pri peptidoj. Li ricevis premiojn kaj memormedalon inter 1986-2011.
Jenišovice (distrikto Chrudim)
Vidindaĵoj
Vilaĝo grupiĝinta ĉirkaŭ la preĝejo sur deklivo de Novohradka valo, kun triangula, parte prikonstruita vilaĝplaco. Origine oni la vilaĝon nomis Janišovice, aŭ Jenšovice, aŭ Jenčovice.
Preĝejo de La plej sankta Triunuo
La preĝejo estis origine frugotika, en la jaro 1585 ĝi forbrulis. En la 18-a jarcento la navo estis plafonita per barelvolbo kun duonlunoj, sed en la jaro 1893 ĉi tiu volbo estis anstataŭigita per ebena kana plafono. La preĝejo estas ununava kun prisma turo antaŭ la okcidenta frontono. Al tiu estis en la jaro 1852 alkonstruita malalta prismoforma kampanilo kun ligna dua etaĝo kaj antaŭĉambro sur suda flanko. La presbiterejo estas iom malpli larĝa, kvinlatere fermita, volbita per ripa volbo. Oblongaj kapelo kaj sakristio estas sur dekstra kaj maldekstra flankoj, volbitaj per klostra volbo. Triumfarko estas pintforma. En okcidenta frontalo de la turo estas pintarka portalo. La ĉefaltaro estas el la jaro 1912, du flankaj altaroj kaj predikejo estas novgotikaj el la fino de 19-a jarcento kaj de komenco de la 20-a jarcento. Du statuoj, de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo en presbiterejo estas de V. Čermák el Chrast, en la kapelo estas bildo de Sankta Triunuo de V. Šlechta el ĉirkaŭ la jaro 1787, bildo de Sankta Johano Nepomuka estas el la komenco de 19-a jarcento. En marmora baptujo estas stana pelvo datita 1625. Antaŭ enirejo al la tombejo troviĝas ŝtona empira kruco el la jaro 1808.
En la 13-a jarcento ekestis sur rivero Novohradka muelejo, nuntempe aliigita je malgranda elektrocentrejo.
75970 Olcott
75970 Olcott estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Mbombela
(pli frue Nelspruit) estas grandurbo en Sudafriko, ĉefurbo de provinco Mpumalanga.
Geografio
situas en valo laŭ rivero Krokodilo en la nordorienta parto de la lando. Mozambiko troviĝas 100, Emalahleni 179, Newcastle (Sud-Afriko) 274, Pretorio 276, Johanesburgo 300, Richards Bay 387, Durbano 488, Bloemfontein 623, Port Elizabeth 1079, Kaburbo 1532 km.
Historio
Tri fratoj de la familio Nel fondis Nelspruit-on en 1905. Dum la bura-brita milito Nelspruit funkciis nelonge kiel sidloko de la registaro por la buroj. En 2009 la urbego (ankaŭ la municipo) prenis novan loknomon.
Ekonomio
En oni okupiĝas pri prilaborado de lignoj, paperoj kaj fruktoj. En la ĉirkaŭaj bienoj oni kultivas oranĝojn, bananojn, mangojn, avokadojn.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 6-29 °C. Inter oktobro-januaro malofte la temperaturo preskaŭ atingas 40 °C. Inter junio-aŭgusto foje la temperaturo falas al frosto. Jare pluvas po 767 mm. La pluvo kulminas en decembro kaj malkulminas en junie.
Kalaiso kaj Zeto
Kalaiso kaj Zeto (helene  Κάλαϊς, Ζήτης , latine Calais, Zetes) estis en la helena mitologio filoj de la nordventa dio Boreo kaj lia edzino Oritia. Ilia patro Boreo estis filo de la dio de ventoj kaj steloj Astraio kaj lia edzino Eoso, diino de mateno kaj komencanta tago. Li trovis plaĉon en la reĝa filino Oritia, kies patro estis atena reĝo Ereĥteo. La reĝa filino timis furiozon de Boreo kaj ne volis fariĝi lia edzino. Ŝia patro rifuzadis la svatulon per elturnaj promesoj. Boreo perdis paciencon kaj uzurpis Orition perforte kaj forportis ŝin en la landon de Kikonoj. En la edzeco Boreo evidente trankviliĝis kaj la edzino alkutimiĝis pri li. Ili naskigis kvar posteulojn - ili estis fratoj ĝemeloj Kalaiso kaj Zeto, filino Ĥiono, kiu pli malfrue donis filon Eŭmolpon al la mara dio Pozidono kaj filino Kleopatro, kiu fariĝis edzino de la trakia reĝo Fineo.
Christian Kramp
Christian Kramp naskiĝis en la 8-a de julio 1760 en Strasbourg kaj mortis en la 13-a de majo 1826 en la sama urbo. Li estis matematikisto precipe pri faktorialo.
Kalaiso kaj Zeto
Kiam Kalaiso kaj Zeto maturiĝis en viran aĝon, kreskis al ili flugiloj. Sed laŭ aliaj versioj ili la flugilojn havis de sia naskiĝo. Ĉiakaze ili danke al la flugiloj famiĝis per multaj agoj. Kiam la heroo Jazono invitis la plej bonajn virojn de la Grekio sur ferdekon de la ŝipo Argo por fari longan veturon kaj alveturigi la Oran ŝaffelon, ambaŭ fratoj senhezite la proponon akceptis.
Christian Kramp
Lia patro estis profesoro. Kramp studis medicinon, post diplomo, li praktikis tion. Tamen li interesiĝis pri multaj aliaj fakojn kaj krom tre multaj medicinaj verkoj, li prezentis laboron pri kristalografio en 1793. En 1795 Francio aneksis maldekstran riverbordon de Reno, kaj li iĝis profesoro en Köln, instruante matematikon, kemion kaj fizikon.
Sisante
Sisante estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Sisanteños. La censita loĝantaro en 2016 estis de 1,698 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,64 loĝ/km².
Kalaiso kaj Zeto
Vojaĝanta al Kolĉido la ŝipo albordiĝis en Trakio, kie ilia fratino Kleopatro vivis kun sia edzo Fineo, la reĝo de tiu lando kaj bonfama profetanto. La fratoj estis surprizitaj, pro siigo, ke Fineo ilian fratinon forpelis kaj denove edziniĝis. Pro insistoj de la dua edzino Fineo forpelis ankaŭ siajn filojn de la unua edzeco, enprizonigis ilin kaj iuj eĉ sciigis, ke li blindigis ilin. Kalaiso kaj Zeto tuj liberigis ilin, sed sian bofraton ne kondamnis, ĉar li agis sub virina premo.
Arthur Rackham
Arthur RACKHAM (naskiĝis la 19-an de septembro 1867 en Londono, mortis la 6-an de septembro 1939 en Limpsfield, Surrey, Anglio, estis brita ilustristo konata pro siaj multnombraj libraj ilustradoj, precipe por popularaj fabeloj kaj aliaj infanaj libroj.
Kalaiso kaj Zeto
Sed dioj ne estis tiel toleremaj, Fineon punis per nekvietebla malsato. En lian landon ili sendis terurajn harpiojn, duone virinoj, duone birdoj. Ili ĉiun manĝaĵon devoris kaj restaĵojn surfekis.
Sisante
Situo
Sisante estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 323 m; je 102 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 134,36 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°24′39″N 2°12′10″Ok.
Arthur Rackham
Vivo
Arthur Rackham estis unu el dek du infanoj de siaj gepatroj. 18-jara, li fariĝis oficisto de kontraŭfajrokosta asekurejo kaj samtempe komencis studi en arta altlernejo. En 1892 li forlasis sian laboron ĉe la asekurejo kaj komencis labori por la gazeto "Westminster Budget" kiel raportisto kaj ilustristo. Liaj unuaj libroj ilustradoj aperis jaron poste. De tiam ĝis sia morto li ilustris multajn aliajn librojn. Li estis kontribuanto al la revuo Punch kaj provizis la grafikaĵojn al multaj ilustritaj verkoj kiel "Alico en Mirlando", "fabloj de Ezopo" kaj "Somermeznokta sonĝo".
Sisante
Historio kaj demografio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Sisante same, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Sisante kie oni falis al la nunaj 1,700.
Kalaiso kaj Zeto
Kalaiso kaj Zeto decidiĝis la reĝon de harpioj liberigi. Ili flugleviĝis alten, kaŝis sin malantaŭ nuboj kaj de supre Harpiojn forte atakis. Ili pro teruro turniĝis al sudo kaj per sovaĝa flugo venis ĝis Plotaj insuloj en distanco de 500 kilometroj. La fratoj volis denove ataki ilin, sed haltis ilin la diino de pluvarko Iriso kaj nome de dioj certigis ilin, ke Fineo jam neniam estos de Harpioj ĝenata. Poste Kalaiso kaj Zeto revenis al la ŝipo Argo kaj daŭrigis en veturado.
Arthur Rackham
Vivo
En 1903 Rackham edizĝis al Edyth Starkie. Ambaŭ en 1908 ekhavis filinon, Barbara. En 1906 Rackham gajnis la oran medalon de la Monda Foiro en Milano, alia sekvis en 1911 okaze de la internacia ekspozicio de Barcelono. La verkoj de Rackham estis ofte elmontrataj, ekzemple en 1914 en la pariza muzeo Luvro.
Sisante
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. En agrikulturo elstaras kultivo de vitaro, olivarbaro, cerealoj kaj helianto. Lastatempe oni instalis stacion de ventogeneratoroj en teritorio kuna kun tiuj de Vara de Rey, Tébar kaj Atalaya del Cañavate.
Kalaiso kaj Zeto
La insulojn oni alinomis je Strofadoj, t.e. Insuloj de la reveno kaj ili tiel nomiĝas ĝis nun.
Rasskazovo
Rasskazovo (Рассказово) estas urbo en Tambova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68425.
La urbo estis fondita en jaro 1698.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
La interurba telefona kodo estas 07531, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Lesnoj Tambov (Arbara Tambov, Лесной Тамбов) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Cna (Цна)), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Arĵenka (Арженка).
En jaro 1959 la urbo havis 33,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 46,5 mil loĝantojn.
Novo Airão
Novo Airão estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 14.723 loĝantojn en 2010.
Triprudno (Simferopola distrikto)
Triprudno estas vilaĝo en la Ĉistenka komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 724 homoj.
Geografio
La vilaĝo situas preskaŭ en la centro de la Simferopola distrikto, ĉirkaŭ 2 kilometrojn okcidente de Simferopolo kaj proksime al la supra fluo de la rivero Okcidenta Bulganako.
Krom Simferopolo mem la plej proksimaj loĝlokoj al Triprudno estas la vilaĝoj Moloĉno (situanta ĉirkaŭ kilometron nord-okcidente), Ĉistenko (situanta ĉirkaŭ 1,5 kilometrojn sud-oriente) kaj Fontano (situanta ĉirkaŭ 1,5 kilometrojn okcidente).
Historio
La unua fidinda skriba mencio pri la vilaĝo (sub la nomo Direkli-El) aperis en la jaro 1784. Laŭ la statistikaj informoj de la jaro 1805 la vilaĝo (jam menciita sub la nomo Terekle) estis loĝata de 85 krime-tataroj. Meze de la 19a jarcento la vilaĝo malkreskis (pro la amasa elmigrado de krime-tataroj en Turkion); la statistikaj fontoj de la jaro 1864 menciis ĝin kiel «somerdomon» kun 4 kortoj kaj 21 loĝantoj (sub la nomo Terekli-Eli). En la statistikaj informoj de la jaro 1887 la vilaĝo estis neniel menciita kaj do, verŝajne, estis plene forlasita de la loĝantoj.
Fine de la 19a jarcento la vilaĝo renaskiĝis kiel privata bieno de A. P. Arendt. Laŭ la informoj de la jaro 1900 en la vilaĝo loĝis 34 homoj (ekde la komenco de la 20a jarcento dominas la nomo Terek-Eli). Ekde la jaro 1925 la vilaĝo apartenas al la Ĉistenka komunumo.
Maje 1944 la krime-tatara loĝantaro de Krimeo estis deportita. Kadre de alinomado de preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de Krimeo, la 18an de majo 1948 per la ukazo de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la nomo de la vilaĝo estis ŝanĝita al Triprudno (la rusa nomo signifas laŭvorte (la) tri-laga [vilaĝo]).
En la 1990aj jaroj la loĝantaro de la vilaĝo rapide kreskis pro la amasa reveno de krime-tataroj el la ekzilo.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 724 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 846 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 58 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 233.
La loĝantaro de la vilaĝo ĉefe okupiĝas pri agrikulturo. Per la busa transporto Triprudno estas ligita al Simferopolo kaj najbaraj vilaĝoj.
Guarujá
Guarujá (oficiale Município de Guarujá) estas municipo, urbego kaj strando en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Santos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La urbego apartenas al urbaro de Baixada Santista. La loknomo venis de la loka indiana lingvo signifanta "mallarĝan padon". Karesnomo de la grandurbo estas "La Perlo de Atlantiko".
Geografio
Guarujá situas laŭ Atlantiko en sudorienta parto de la lando en duoninsulo. San-Paŭlo (urbo) troviĝas en distanco de 63, Guarulhos 65, Campinas 148, Nova Iguaçu 319, Rio-de-Ĵanejro 333, Curitiba 340, Belo Horizonte 514, Porto Alegre 830, Goiânia 873, Braziljo 930, Campo Grande 946, Salvador de Bahio 1472, Maceió 1948, Teresina 2136, Recife 2147, Natalo (Brazilo) 2346, São Luís 2399, Belém 2519, Manaus 2753 kilometroj.
Historio
La plej frue indiĝenoj loĝis en la hodiaŭa Guarujá. La eŭropanoj alvenis en 1502, sed plej ofte ili ne interesiĝis pri la teritorio, longe okazis nur sekreta kontrabandado de sklavoj el Afriko. En la malfrua 19-a jarcento la pliiĝo de turismo, la evoluo de la ŝtata ekonomio kaj la ekzisto de rapida kaj facila fervoja aliro vekis intereson. En 1892 ĉemara vilaĝo kun strando estis fondita kun 46 lignaj domoj kaj fervoja kontakto. En 1911 la feriejo kun ligna hotelo estis posedaĵo de usonano. Baldaŭe eĉ tramoj trafikis laŭ la marbordo. En 1947 Guarujá iĝis municipo memstara. En la 1970-aj jaroj la urbo kreskis tre rapide. En la malfruaj 1980-aj jaroj milionoj da turistoj somerumadis laŭ la marbordo kaŭzante kolapson de la infrastrukturo.
Ekonomio
En Guarujá motoro de la ekonomio estas la laŭsezona turismo kaj ĉe la haveno fabriko pri ŝipoj produktas.
Klimato
Guarujá situas en subtropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 21,8 ° C. La jara pluvokvanto estas 2556 milimetroj, januare estas la plej alta pluvokvanto (325 mm) kaj aŭguste la pli malgranda (102 mm).