cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kartali
La interurba telefona kodo estas 35133, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en suda Uralo, en valo rivero Kartali-Ajat (Карталы-Аят) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Tobol (Тобол)).
En jaro 1959 la urbo havis 33,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 29,9 mil loĝantojn.
Monumento de Vikipedio
La Monumento de Vikipedio estas la unua en la mondo monumento, kiu honorigas ĉiujn vikipedikreintojn, lokita ĉe la „Frankfurta placo“ (Plac Frankfurcki) en Słubice; oni ceremonie malvualigis kaj prezentis ĝin la 22-an de oktobro 2014. .
Fondinto de la monumento estas la urbo Słubice, laŭkoncepte de urbestro Tomasz Ciszewicz. La kosto de la monumento egalis al 60 mil zlotoj. Antaŭ la malkovroceremonio okazis popularscienca sesio kiun partoprenos reprezentantoj de Fondaĵo Vikimedio, Wikimedia Deutschland kaj Stowarzyszenie Wikimedia Polska, inter ili Dariusz Jemielniak.
Hans Christian Andersen
Hans Christian ANDERSEN (naskiĝis la  en Odense — mortis la  en Kopenhago) estis dana verkisto, kiu verkis teatraĵojn, vojaĝpriskribojn, romanojn kaj poeziaĵojn, sed famiĝis ĉefe pro la verkado de fabeloj. La populareco de Andersen ne limiĝas al infanoj; liaj rakontoj, nome eventyr en la dana lingvo, pritraktas temojn kiuj superas aĝajn kaj naciecajn limojn. Tiuj rakontoj estas tradukitaj al pli ol 125 lingvoj kaj influis diversajn teatraĵojn, filmojn, baletojn kaj aliajn artaĵojn. Liaj tekstoj iĝis kulture enmetitaj en la kolektiva memkonscio de la Okcidento, facile legeblaj de infanoj, sed ankaŭ prezentantaj lecionojn de virto kaj klopodoj kontraŭ malfacilaĵoj por maturaj legantoj.
Inter liaj plej famaj fabeloj estas "La novaj vestoj de la Imperiestro", "La marvirineto", "La najtingalo", "La malbela anasido", "Fingrulino".
Juneco
Hans Christian Andersen naskiĝis en malriĉa kvartalo de Odense, sur insulo Fyn, estante la sola ido de ŝufaristo Hans Andersen (1782–1816) kaj Anne Maria Andersdatter (ĉ. 1775–1833). Interese, sed ne nekutime, la patronomoj de ambaŭ gepatroj signifas "Anders-ido" (Anders-filo resp. Anders-filino). La patro de Andersen, ankaŭ nomita Hans, konsideris sin rilata al nobelaro. Lia patroflanka avino diris al sia patro ke ties familio en la pasinteco apartenis al pli alta socia klaso, sed esplorado montris tiujn historiojn senfundamentaj. Populara teorio sugestis ke Andersen estis fakte eksterleĝa filo de la reĝo Kristiano la 8-a, sed tiu versio estis kritikita.
La patro de Andersen, kiu estis ricevinta bazlernejan edukadon, enkondukis Andersen al la literaturo, legante al li Mil kaj unu noktoj. La patrino de Andersen, Anne Marie Andersdatter, estis needukita kaj laboris kiel lavistino post la morto de lia patro en 1816. Kvankam lia patro estis pli juna ol la patrino, li mortis kiam Hans havis ĉ. 11 jarojn. La patrino reedziniĝis en 1818. Andersen estis sendita al loka lernejo por malriĉaj infanoj kie li ricevis bazlernejan edukadon kaj estis devigita subteni sin, laborante kiel metilernanto por teksisto kaj, poste, por tajloro. Iĝinte 14-jara, Hans iris al Kopenhago kaj provis iĝi teatra aktoro aŭ kantisto. Ĉar li havis eksterordinaran voĉon de soprano, li estis akceptita en la Reĝa Dana Teatro, sed lia voĉo tuj ŝanĝiĝis. Kolego el la teatro diris al li ke li konsideris Andersen poeto. Akceptante tiun sugeston serioze, Andersen fokusiĝis pri verkado.
Pro subteno de la direktoro de la reĝa teatro, Jonas Collin, kiu sentis grandan estimon al Andersen, kaj poste de reĝo Frederiko la 6-a kiu pagis parton de la edukado de la junulo, ŝajne instigita de Collin, Andersen povis de 1822 al 1826 viziti gimnaziojn en Slagelse, poste en Helsingør kaj en 1828 studentiĝi ĉe la Universitato de Kopenhago. Andersen jam estis publikiginta sian unuan rakonton, "La fantomo de la tombo de Palnatoke" (1822). Kvankam ne bona lernanto, li estis en la lernejo de Helsingør ĝis 1827.
Poste li diris ke la jaroj en lernejo estis la plej malhelaj kaj plej amaraj el lia vivo. En unu lernejo, li loĝis en la hejmo de la instruisto. Tie li suferis perforton por "plibonigi lian karakteron", kiel oni diris al li. Li poste diris ke ankaŭ la altlernejo malkuraĝigis lin de verkado ĝenerale, kaŭzante lian deprimstaton.
Renkontoj kun Dickens
En junio 1847, Andersen faris sian unuan viziton al Anglio kaj ĝuis triumfajn sociajn sukcesojn dum la somero. La Grafino de Blessington invitis lin al siaj kunsidoj kie intelektuloj renkontiĝis, kaj en unu el tiuj kunsidoj li renkontiĝis kun Charles Dickens por la unua fojo. Ili mansalutis kaj eliris al verando, pri kio Andersen verkis en sia taglibro: "Ni iris al la verando, mi estis tiom feliĉa vidi kaj paroli kun la nuna vivanta verkisto de Anglio, kiun mi plej amas."
Ambaŭ aŭtoroj respektis la verkaron unu de la alia kaj kunhavis ion gravan en komuno kiel verkistoj: priskribo de malriĉuloj kaj de subklasuloj, kiuj ofte havas malfacilajn vivojn tuŝitaj kaj de la Industria Revolucio kaj de la malriĉo. En la Viktoria epoko estis kreskanta simpatio por infanoj kaj idealigo de la senkulpeco de infaneco.
Dek jarojn poste, Andersen vizitis Anglion denove, ĉefe por renkontiĝi kun Dickens. Li faris mallongan viziton al la hejmo de Dickens ĉe Gads Hill Place en kvinsemajna restado, por distrado de la familio de Dickens. Poste oni diris ke Andersen foriru, Dickens laŭgrade ĉesis ĉiun korespondadon inter ili, por granda seniluziiĝo kaj konfuzo de Andersen, kiu estis ĝuinta la viziton kaj neniam komprenis kial liaj leteroj restis senrespondaj.
Ama vivo
Andersen neniam edziĝis. Iuj sugestis, ke li estis samseksema, kaj filologoj analizis liajn verkojn pri tiutemaj indikoj.
En la frua vivo de Anderson, lia privata taglibro registras lian rifuzon havi seksajn rilatojn.
Andersen ofte enamiĝis je neatingeblaj virinoj kaj multaj el liaj rakontoj estas interpretataj kiel aludoj al ili. Dum lia juneco lia nesamsenta amulino estis knabino Riborg Voigt. Malgranda saketo enhavanta longan leteron el Voigt estis trovita en tirkesto de Andersen post lia morto, kelkajn jardekojn post li unuafoje enamiĝis je ŝi, kaj post ŝi supozeble enamiĝis je aliaj. Aliaj finfine elrevigaj klopodoj de Andersen poste inkludis Sophie Ørsted, la filinon de la fizikisto Hans Christian Ørsted kaj Louise Collin, la plej junan filinon de lia patrono Jonas Collin. Unu el liaj rakontoj, La najtingalo, estis verkita kiel esprimo de lia pasio por Jenny Lind kaj iĝis la inspiro por ŝia alinomo, "la sveda najtingalo." Andersen estis ofte timida ĉe virinoj kaj havis grandan malfacilaĵon deklari sian amon al Lind. Kiam Lind estis entrajniĝonta por iri al opera koncerto, Andersen donis al Lind leteron kun geedziĝa propono. Aliflanke ŝiaj sentoj por li ne estis samaj; ŝi konsideris lin nura frato, skribante al li en 1844: "adiaŭ... Dio benu kaj gardu mian fraton, tio estas la sincera volo de lia afekcia fratino, Jenny."
Samtempe li ankaŭ spertis samseksajn allogojn, skribante ekzemple al Edvard Collin: "Mi langvoras por vi kvazaŭ bela kalabria ĉiesulino ... miaj sentoj por vi estas tiuj de virino. La ineco de mia naturo kaj nia amikeco devas resti mistero." Collin, kiu preferis virinojn, verkis en memorlibro: "Mi trovis min nekapabla respondi al tiu amo, kaj tio kaŭzis al la aŭtoro multan suferon." Same, la am-obsedoj de la aŭtoro pri la dana dancisto Harald Scharff kaj Karl Alexander, la juna hereda duko de Saksio-Weimar-Eisenach, ne rezultis en iuj amrilatoj.
Laŭ Anne Klara Bom kaj Anya Aarenstrup el la Centro H. C. Andersen de la Universitato de Suda Danio, "Por konkludi, ĝustas indiki al la tre duflankaj (kaj ankaŭ tre traŭmataj) elementoj en la emocia vivo de Andersen rilate al la seksa afero, sed estas decide ankaŭ ĝuste kiel malprava priskribi lin kiel samseksema kaj elteni ke li havis fizikajn rilatojn kun viroj. Li ne havis. Tio estus tute mala al liaj moralaj kaj religiaj ideoj, aspektoj kiuj estas tute ekster la eplorkampo de Wullschlager kaj ŝiaj plaĉoj."
Morto
Li mortis je la 4-a de aŭgusto 1875, en domo Rolighed (laŭvorte: trankvileco), ĉe Kopenhago, kiu estis hejmo de liaj amikoj, la bankisto Moritz Melchior kaj lia edzino. Tuj antaŭ sia morto, Andersen konsultis komponiston pri la muziko por sia funebro, dirante: "Ĉefaj personoj kiu iros malantaŭ mi estis infanoj." Lia korpo estis entombigita en la Asista Tombejo en la areo Nørrebro de Kopenhago.
Je la tempo de sia morto, Andersen estis internacie admirata, kaj la dana registaro pagis je lia nomo jaran stipendion kiel "nacia trezoro".
Literatura kariero
Andersen verkis pli ol 160 fabelojn, kiuj aperis en ok volumoj. Lia centra ambicio estis, ke la fabeloj, ankaŭ tiuj baziĝantaj sur popolaj fontoj, estu kompreneblaj al infanoj. Liaj fabeloj estis tradukitaj al multaj lingvoj; jam Zamenhof faris tradukojn al Esperanto.
Komenca verkaro
Vere tre frua fabelo de Andersen, nome "La sebokandelo" (Tællelyset), estis malkovrita en dana arkivo nur en oktobro 2012. En la rakonto, verkita en la 1820-aj jaroj, temas pri kandelo kiu ne sentas sin aprezata. Ĝi estis verkita dum Andersen estis ankoraŭ en lernejo kaj dediĉis ĝin al bonfaranto, kies familio posedis ĝin ĝis transiro kun aliaj paperoj al loka arkivo.
En 1829, Andersen ĝuis konsiderindan sukceson per sia mallonga rakonto "Perpieda veturo el la Kanalo Holmen al la Orienta Pinto de Amager". Ties ĉefrolulo trafas rolulojn el Sankta Petro al parolanta kato. Andersen sekvigis tiun sukceson pere de teatraĵo, Amo en la turo de la preĝejo de Sankta Nikolao, kaj mallonga volumo de poeziaĵoj. Kvankam li faris malmultan progreson pri verkado kaj publikigo tuj poste, en 1833 li ricevis malgrandan veturstipendion de la reĝo, kio ebligis al li entrepreni la unuan vojaĝon tra Eŭropo. En la Kantono Ĵuraso, ĉe Le Locle, Svisio, Andersen verkis la rakonton "Agnete kaj la trituro". Samjare li pasigis vesperon en la itala marborda vilaĝo Sestri Levante, kio inspiris titolon "La Golfo de Fabeloj". En Oktobro 1834, li alvenis en Romon. La vojaĝoj de Andersen en Italio aperis en lia unua romano, membiografio La improvizisto (Improvisatoren) kiu estis publikigita en 1835 kaj ricevis tujan bonan akcepton.
Fabeloj kaj poezio
Liaj komencaj klopodoj al verkado de fabeloj estis fakte revizioj de historioj kiujn li aŭdis infanaĝe. Andersen poste altigis tiun ĝenron ĝis nova nivelo per verkado de granda nombro de fabeloj kiuj estis kuraĝaj kaj originalaj. Unue ili ne ricevis bonan akcepton, parte pro la malfacilo traduki ilin.
En 1835 Andersen publikigis la unuajn du erojn de sia Fabeloj (Eventyr; laŭvorte "Fantaziaj rakontoj"). Pliaj historioj, kompletigante la unuan volumon, estis publikigitaj en 1837. La kolekto enhavas naŭ rakontojn, inter kiuj: "La tindrujo", "La princino sur pizo", "Fingrulino", "La marvirineto" kaj "La novaj vestoj de la Imperiestro". La kvalito de tiuj historioj ne estis tuj agnoskita, kaj ili estis malbone vendataj. Samtempe, Andersen ĝuis pli da sukceso per du romanoj, O.T. (1836) kaj Nur violonisto (1837); el kiuj tiu lasta estis reviziata de la juna Søren Kierkegaard.
Post vizito al Svedio en 1837, Andersen inspiriĝis de skandinaviismo kaj engaĝiĝis al verkado de poemo kiu estus espriminta la rilaton de la svedoj, danoj kaj norvegoj. En julio 1839, dum vizito al la insulo Fueno, Andersen unuafoje ekverkis la poemon Jeg er en Skandinav ("Mi estas skandinavo"). Andersen komponis la poemon por kapti "la belon de la Nordia spirito, la manieron kiel la tri frataj landoj kunkreskis laŭgrade", kiel parto de skandinavia himno. La komponisto Otto Lindblad metis la poemon en muzikon, kaj la komponaĵo estis publikigita en januaro 1840. Ties populareco pintis en 1845, post kio ĝi estis rare kantata. Andersen pasigis du semajnojn ĉe la Palaco Augustenborg en la aŭtuno de 1844.
Andersen revenis al la fabela ĝenro en 1838 per alia kolekto, ''Fabeloj rakontitaj por infanoj. Nova kolekto'' (Eventyr, fortalte for Børn. Ny Samling), kiu konsistas el "La lekanto", "La brava stansoldato" kaj "La sovaĝaj cignoj".
La jaro 1845 anoncis ekrompon por Andersen per la publikigo de kvar diferencaj tradukoj de liaj fabeloj. "La marvirineto" aperis en la gazeto Bentley's Miscellany. Ĝi estis sekvita de la dua volumo, Mirindaj historioj por infanoj. Du aliaj volumoj entuziasme akceptitaj estis Dana fabelaro kaj Danaj Ferakontoj kaj legendoj. Recenzo kiu aperis en la londona gazeto The Athenæum en februaro 1846 diris pri Mirindaj historioj: "Tio estas libro plena je vivo kaj imagopovo; libro por la geavoj ne malpli ol por la genepoj, eĉ ne unu vorto kiu povas esti malatentita de tiuj kiuj havis ĝin iam enmane."
Andersen pluverkis fabelojn kaj publikigis ilin en eroj ĝis 1872.
Vojaĝpriskriboj
En 1851 li publikigis vaste laŭditan En Svedio, volumon de vojaĝaj skizoj. Estante entuziasma vojaĝanto, Andersen publikigis kelkajn longajn vojaĝpriskribojn: ''Ombraj bildoj de veturo al Harco, Saksa Svisio, ktp. ktp. en la somero de 1831, Bazaro de poeto, En Hispanio kaj Vizito al Portugalio en 1866'' (La lasta priskribas lian viziton kun portugalaj amikoj Jorge kaj Jose O'Neill, kiuj estis liaj kolegoj meze de la 1820-aj jaroj dum ili loĝis en Kopenhago.) En siaj vojaĝpriskriboj, Andersen sekvis kelkajn el la tiutempaj konvencioj de privojaĝa literaturo, sed ĉiam disvolvis la ĝenron konvene al siaj celoj. Ĉiuj liaj vojaĝpriskriboj kombinas dokumentajn kaj priskribajn rakontojn de la lokoj kiujn li vidis kun pli filozofiaj fragmentoj pri diversaj temoj: verkista metio, senmorteco, kaj la naturo de fikcio en la literatura veturinformaro. Kelkaj el liaj vojaĝpriskriboj, ekzemple En Svedio, eĉ enhavas fabelojn.
En la 1840-aj jaroj, la atento de Andersen revenis al scenejoj, sed kun apenaŭa sukceso. Li sukcesis denove per la publikigo de Bildolibro sen Bildoj (1840). La dua serio de fabeloj ekis en 1838 kaj la tria en 1845. Andersen estis tiam celebrata tra la tuta Eŭropo, kvankam lia denaska Danio ankoraŭ montris certan reziston al liaj intencoj.
Tradukoj de Ludoviko Zamenhof
(Ludoviko Totsche, Literatura Mondo 1932, paĝo 159.)
Newport News
Newport News estas grandurbo en Usono, en subŝtato Virginio (ŝtato). Ĝi estas eksterkantona urbo (ne parto de iu kantono).
Geografio
Newport News situas fine de duoninsulo ĉe riverobuŝo apud Hampton (Virginio) sur ebenaĵo laŭ Atlantiko en la orienta landparto de Usono, en la sudorienta parto de la subŝtato.
Historio
En 1619 la areo de nuna Newport News apartenis al angla entrepreno, kiu pli frue estis ankaŭ apartenaĵo de indiana vilaĝo "Kecoughtan". En 1634 tiu areo ekapartenis al la formiĝanta kantono "Warwick". Antaŭ 1851 la Poŝto aprobis "New Port News" kiel la nomo de la unua poŝtejo. Antaŭ la Usona Enlanda Milito tiu loko estis kampara areo kaj malgranda fiŝkaptista vilaĝo. En 1866 oni ŝanĝis la nomon al la nuna formo. En 1885 la fervojo alvenis portanta ankaŭ evoluon kune kun la haveno. Impona ŝipofabriko ekfunkciis. En 1958 la urbo ricevis partojn de "Warwick".
Klimato
Newport News situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 11-21 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 31 °C, la malvarmo kulminas en januaro rekorde -22, averaĝe 2 °C. Jare pluvas po 1162 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, vintre malofte neĝas. La pluvo kulminas julie kaj malkulminas en novembro.
Famuloj
En Newport News naskiĝis Ella Fitzgerald, Tiny Grimes, William Styron.
Haspinga govo
La Haspinga govo aŭ govio (Haspinga, nederlande kaj limburge Haspengouw, Hesbaye, Hespengau) estas regiono en la nuna ŝtato Belgio, kiu situas inter la urboj Hasselt, Lieĝo, Namur, Tienen kaj Loveno kaj sude nature limiĝas per la rivero Mozo.
La regiono baziĝas per kalkoŝtona masivo, kovrata per fekunda tavolo de leŭso; sekve temas pri agrikulture intense uzata teritorio.
Historio
Latinlingvaj dokumentoj de la 11-a jarcento en la regiono mencias graflandon Haspinga aŭ pli longe Comitatus Haspinga, kiu baziĝas je pli malnova franka govo, laŭ kiu ekzemple fine de la 8-a jarcento titoliĝis Irmingard, la unua edzino de la franka imperiestro Ludoviko la 1-a, reganto de la Sankta Romia Imperio. El la latina nomo evoluis la nunaj nomoj en la franca, nederlanda kaj germana lingvoj. La teritorio situas ĉe la lingva limo inter la areo de la nederlanda lingvo en Flandrio norde kaj la franca en Valonio sude. Simbola por tiu lingvolima situo estas la paro de loĝlokoj Heure-le-Romain, „romanida Heur“ (ekde la jaro 1977 parto de la municipo Oupeye) kaj Diets Heur „mezepoke nederlanda Heur“ (nun parto de la urba municipo Tongeren).
La govo dividiĝas en:
28614 Vejvoda
28614 Vejvoda estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Santa María Yucuhiti
Santa María Yucuhiti estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Yucuhiti. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 446.
Geografio
Santa María Yucuhit apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6496 loĝantojn. El tiuj estis 3175 viroj kaj 3321 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72,72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1740 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5342 indiĝenoj. El tiuj 4580 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4580 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Suspenso
Suspenso estas momento en filmo aŭ dramo, kiam la agado, kvazaŭ haltante, tenas la spektanton en streĉa atento.
La brita reĝisoro Alfred Hitchcock, majstro de suspenso, difinis ĝin ĉi tiel en televida intervjuo, alparole al la intervjuisto: ''Supozu, ke la spektantoj jam vidis, antaŭ ol ni sidiĝis, ke teroristo kaŝis bombon sub ĉi tiu tablo. Dum ni trankvile parolas pri futbalo, ili pensados nur pri tio, kiam la bombo eksplodos. Suspenso estas la sento de la spektanto, ke li disponas informojn nekonatajn de la aktoro, ke io okazos, kaj ke li atendas ke ĝi okazu.''
En liaj filmoj, suspenso ofte baziĝas sur makgufino.
Ruĝfruntulo
La Uroripiso, Ruĝfruntulo aŭ Ruĝfrunta apaliso (Urorhipis rufifrons) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj, kiu apartenas al la genro Urorhipis; ĝi estas plej ofte la ununura specio inkludata en tiu genro. Ĝi troviĝas en subsahara Orienta Afriko nome en Ĉado, Ĝibutio, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano, Tanzanio kaj Ugando. Ties natura habitato estas seka savano.
Karaktera eco de tiu helgriza birdo estas la brunruĝeca frunto kiu nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie rufifrons estas du radikoj kiuj signifas kune “ruĝeca frunto”. Fakte tiu ruĝecbruna areo pluas tra la krono kaj nuanciĝas ĉe la nuko al griza dorso kie ankoraŭ restas ruĝecbrunaj nuancoj. Ankaŭ estas ruĝecaj la okulringo kaj la beko kiu malheliĝas pinte. La flugiloj kaj ĉefe la longa vosto estas preskaŭ nigrecaj. La subaj partoj estas tre helaj kun iom da helflaveca nuanco en ventro. Ankaŭ la kruroj estas ruĝecaj.
Distrikto Cegléd
La distrikta ĉefurbo estas Cegléd, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj, la ceteraj 9 komunumoj estas vilaĝoj.
La areo estas 886,30 km², kie loĝas 89 261 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bredadoj, krome multaj laboras en Budapeŝto.
Historio
Komence nomo de la distrikto estis „Distrikto Malsupra Kecskemét”, poste inter 1898-1950 „Distrikto Abony”. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Magnus Hirschfeld
Magnus HIRSCHFELD (14-an de majo 1868 - 14-an de majo 1935) estis germana kuracisto kaj seksologo edukita ĉefe en Germanio; li bazis sian praktikon en Berlino-Charlottenburg. Malkaŝa defendanto de seksaj malplimultoj, Hirschfeld fondis la Scienc-Humanitaran Komitaton. Historiisto Dustin Goltz karakterizis ĉi tiun grupon kiel plenuminta "la unuan lobiadon por rajtoj pri samseksemaj kaj transgenraj homoj". "La radikalaj ideoj de Hirschfeld ŝanĝis la manieron kiel germanoj pensis pri sekseco."
MENACE
Matchbox Educable Noughts and Crosses Engine (Esperante: Alumetskatola Maŝino por lerni Tiktakton) estis komputilo (kalkulilo), kiu estis farita el 304 alumetskatoloj. Ĝi estis konstruita de Donald Michie en 1961, por ludi Tiktakton kontraŭ homoj. Estas unu el la plej fruaj ekzemploj de Artefarita intelekto.
Konstruo
Michie ne havis komputilan ekipaĵon por MENACE, kaj uzis anstataŭe alumetskatolojn. Li konstruis ĝin por veto. Unue, Michie kungluis 304 alumetskatolojn kune. Li markis ĉiun skatolon per numero. Stokregistro enhavis ĉiujn numerojn. Ĉiu skatolo havis diagramon de unu potenciala aranĝo de la Tiktakta krado.
Ĉiu skatolo enhavis plurajn kolorajn bidojn. Ĉiu kolora bido reprezentis unu potencialan movon de la komputila ludanto. Dum la movo de la komputilo, la homo ĉerpus unu hazardan bidon el la skatolo, kaj ludus la similan koloran movon.
Distrikto Dabas
La Distrikto Dabas [dabaŝ] (hungare Dabasi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest. Ĝi situas en Granda Hungara Ebenaĵo en la suda parto de la departemento (en la meza parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Dabas, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj kaj grandvilaĝo, la ceteraj 7 komunumoj estas vilaĝoj.
La areo estas 614,23 km², kie loĝas 48 746 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bredadoj, krome mulzaj laboras en Budapeŝto.
Historio
Komence nomo de tiu distrikto estis „Distrikto Pest-mezo”, inter 1898-1950 „Distrikto Alsódabas” sed poste kreiĝis Dabas, tial la distrikto prenis tiun nomon. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
130071 Claudebrunet
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Claude Brunet, direktoro de Fluga Programaro ĉe la Kanada Kosma Agentejo. Li superrigardis la disvolon de la Lasera Altimetro de OSIRIS-REx, de la Alfaradia Iksradia Spektrometro nun ĉe la Marsa Scienca Laboratorio (ano de la Operacia Teamo de MSL), kaj de la Veterstacio de Phoenix.
11051 Racine
11051 Racine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca dramisto Jean Racine (1639–1699), nekontestebla majstro de la franca klasicismo. La neforgeseblaj roluloj de liaj teatraĵoj suferas de sentoj de nekompleteco en mondo de pasia intereso por si mem.
Cama
Cama estas komunumo de la komunumaro Roveredo kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 500 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Cama situas en la Valo de Mesoko ĉe la bordo de la rivero Moësa. La plej granda parto de la komunuma teritorio situas oriente de la rivero. Temas pri la tiel nomita Valo de Cama kun la montarlageto Lago de Cama. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Camo la vilaĝetoj Al Pont kaj Norantola.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cama limas en nordo al Lostallo, en nordoriento al eksklavo de la komunumo Verdabbio, en oriento al Gordona (Italio), en orientsudoriento al Livo (Italio), en sudoriento al Dosso del Liro (Italio), en sudsudoriento al Grono, en sudo al Leggia, kaj en okcidento al Verdabbio.
Trafiko
San-Bernardino-Pasejo estas grava nord-sud-konekto de Svislando, tra kiu kondukas per tunelo la svisa aŭtovojo A13 kaj super la pasejkulmino la kantona ĉefvojo n-ro 13, kiuj ambaŭ pasas tra Lostallo. Ĝis 1972 tra la komunumo pasis ankaŭ la fervojlinio al Belinzono al Mesoko. Nun la konekto al la publikatransportreto funkcias per poŝtaŭtolinio de Disentis trans San-Bernardino-Pasejo al Biasca.
Lingvoj
La ĉefa kaj sola oficiala lingvo en Cama estas la itala. Okaze de la popolnombrado de 2000 88,19% de la loĝantaro parolis la italan, 5,06% la germanan, po 2,6% la serbokroatan kaj la portugalan, kaj 0,8% la francan.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cama datiĝas el la jaro 1219 kiel Camma. Dum mezepoko ĝis 1850 Cama apartenis al la meza flago de la Supera Tribunalo de Mesoko. Surbaze de la nova administracia ordo de 1851 Cama fariĝis komunumo de la komunumaro Roveredo en la distrikto Moësa, kiuj ambaŭ tiam kreiĝis.
Gottlob Ernst Josias Friedrich von Stein
Vivo
Li estis ekde 1764 edzo de Charlotte von Stein. Lia patro estis Friedrich Christian Ludwig von Stein. Li anis al la familio Stein zu Lausnitz. Unue li studis en Jena. Korme li estis kortega junkro respektive ĉambristo en Vajmaro posedante la Kochberg-bienon. Vajmare li loĝis ĝis 1777 en la ejo financadministra (Landschaftskasse) ĉe strateto Kleine Teichgasse 8 kaj ekde 1777 ĉe Stein-domo. Lia kunloĝanto estis Otto Joachim Moritz von Wedel kun familianoj. Stein tre estimatis en la rondoj goetaj, kvankam Stein komence ĵaluzis pro la protekto de Goeto fare de lia duka moŝto. Von Stein dum jardekoj suferis je kapdoloroj kaj deprimoj kiujn kaŭzis ostero en la krano sekve de falo disde ĉevalo (tion kuracisto konstatis post malfermo krana). Tamen li neniam laciĝis en deĵoro sia.
Koncerne al la rilato je Charlotte von Stein li de tempo al tempo taksatas iom negative. La historiisto Jan Ballweg feliĉe korektis tion per monografio sia pri Josias von Stein. En la funkcio de suepra ĉevalejisto li respondis pri la dukaj droŝkaro kaj la ĉevalejo sub la regado de Anna Amalia de Saksio-Vajmaro=Eisenach kaj ekde 1774 de Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach)Karlo Aŭgusto. Lin li ankaŭ ofte akompanis dumvojaĝe. La bienon de Großkochberg transprenis post ties morto Gottlob Carl Wilhelm Friedrich von Stein. Laŭ taglibra noto de Charlotte von Stein de la 18.2.1794 mortis li post malunua apopleksio. Josias ece ne estis granda artoŝatanto sed pli pragmatika ulo kio finfine bonis por la laboro kian li plenumis.
Ĉe Kastelo Kochberg estis portreto de li pentrite fare de al kortega pentristo Johann Ernst Heinsius pendante je la maldekstra flanko ĉe la elireja pordo. Ĉ. 1780 estiĝis silueto de li dum rajdado sed sen knuto. La farinto de ĝi malkonatas. Dua estiĝis kvazaŭ la saman tempon de rajdanta Stein-o kun vipo.
Infanoj
Ĉiuj kvar filinoj mortis frue.
Zádorfalva
Situo
Zádorfalva situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Aggtelek troviĝas 11, Ózd 29, Miskolc 44 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. La nomdonanta posedanto estis nobelo Zádor, tial la vilaĝnomo signifas: vilaĝo de Zádor. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, migra poŝto.
Duko de Francio
Titolo prenita en 1999 de Henriko de Orleano, orleanisma pretendanto al la krono de Francio, samtempe li reprenis la titolon « grafo de Parizo ».
Ĉi tie Francio devas esti komprenata kiel la malnova Francilio, tio estas la malnova reĝa bienaro de Francio, starigita ekde la 10-a jarcento de la kapetidaj reĝoj. Tiu titolo ankaŭ rememorigas la titolon duko de frankoj antaŭlonge uzata de la unuaj merovidoj, poste de la pipinidoj, prauloj de la karolidoj, kaj fine de la robertidoj, prauloj de Hugo Kapeto (praulo de la princo Henriko). Tiu titolo estas ĉiam antaŭata de « grafo de Parizo ».
Henriko de Orleano prenis tiun titolon, originala en la moderna epoko, post la morto de sia patro, Henriko de Orleano (1908-1999), kiu mem surhavis la titolon « grafo de Parizo ». Lia dua edzino, ĝis tiam « princino de Joinville », de tiam prenis ĝin sed ne la titolon « grafino de Parizo ». Li estus decidinta tion pro respekto al sia patrino, Izabela de Orleano kaj Braganco, « vidvina grafino de Parizo », nun mortinta, dezirante verŝajne ke ne estu samtempe du « grafinoj de Parizo ».
Jura statuto de la titolo « duko de Francio » : Tiu titolo havas la statuton de titolo pro ĝentileco.
Okcidenta Atiko
Sur la teritorio de Okcidenta Atiko interalie situas la antikva urbo Megara (Μέγαρα).
Burujón
Toponimio
Estas du teorioj pri la deveno de la termino "Burujón":
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Burujoneros. La censita populacio en 2010 estis de 2.033 loĝantoj kaj la denseco estas de 40,11 loĝ/km².
Situo
Burujón estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 504 m; je 32 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 35.45 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°54′6″ N 4°18′0″ Ok.
Geografio
La municipo situantas sur valo de la komarko de Torrijos kaj limas kun la lokoj de Gerindote, Albarreal de Tajo, Polán, La Puebla de Montalbán kaj Escalonilla, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo (tritiko, hordeo, kikeroj, pizoj ktp) kaj brutobredado tradicie. Industrio de produktado de olivoleo.
Historio
Estas restoj antaŭromiaj (sonorilformaj pokaloj), romiaj (pro ŝoseo) kaj arabaj, tiuj lastaj en kavoj.
Post la konkero de Toledo en 1085 fare de la reĝo Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio, Burujón ekdependis rekte de tiu urbo.
En la 16a jarcento la vilaĝo aliĝis al la insurekcio komunuma, kaj post tiu ĝi ekdependis de Juan de Luna. El 1627 al 1629 oni realigis la limigomarkon de la vilaĝo de Burujón kaj de ties teritorio. Poste, en 1655, la vilaĝo estis vendita al Magdalena de Guzmán, grafino de Villaverde. Komence de la 18a jarcento, Burujón dependis de la markisoj de Monte Alegre.
Indalecio Prieto
Li montriĝas kiel potenca oratoro, kaj akiras gravan rolon. Lia kondamno al la agado de la registaro kaj ankaŭ de la reĝo Alfonso la 13-a fariĝas famaj, kaj helpas al la elmontron de la politika krizo kiu kondukis al la diktaturo de generalo Miguel Primo de Rivera.
En 1930 li havas elstaran rolon en la paktoj respublikanaj, kiuj fine kondukas al la abdiko de la reĝo. En la unua registaro de la Dua Hispana Respubliko li estas nomumita ministro, unue de Financoj kaj poste de Infrastrukturoj.
Indalecio Prieto gvidas la moderan sektoron de la Socialista Partio, kiu havas fortajn disputojn kun la sektoroj de Julián Besteiro kaj Francisco Largo Caballero. En 1934 li unue kontraŭas la revoluciprovon de Asturio, sed poste helpas en la pretigo kaj tial devas ekziliĝi.
En 1936 la prezidento Manuel Azaña lin proponas fariĝi ĉefministro, sed la partio malhelpas la proponon. Poste, dum la civila milito li okupos la postenon de ministro pri milito.
Post la fino de la milito, li ekziliĝas al Meksiko, de kie li gvidas la rezistadon al la reĝimo de Francisco Franco.
Prieto forpasas en Meksiko la 11-an de februaro de 1962
Slavnica
Slavnica (hungare Szalonca [salonca]) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Slavnica situas laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Nová Dubnica-Lednické Rovne. Ilava troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri Szalonca/Slavnica en 1379 en formo "Zlaunicha", pri la najbara Vászka [vAska] en 1324 en formo "Wyschen". En 1784 loĝis en Szalonca 339 vilaĝanoj (67 familioj) en 63 domoj, en 1828 345 vilaĝanoj en 51 domoj. En 1784 loĝis en Vászka 129 vilaĝanoj (21 familioj) en 20 domoj, en 1828 114 vilaĝanoj en 17 domoj. La 2 vilaĝoj unuiĝis meze de la 19-a jarcento havanta la nomon Szlavnicz-Vaszka. Tiu nomo simpliĝis en 1899 al Szalonca. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 410 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slavnica 852 homoj, (848 slovakoj).
Cusino
Cusino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto.
Najbaras la komunumoj Carlazzo, Garzeno, Grandola ed Uniti kaj San Bartolomeo Val Cavargna.
Trujillo (Kolombio)
Trujillo estas municipo situa en la centra zono de la Valo de Kaŭko, departemento de la sudokcidento de Kolombio. Laŭ la oficiala censo de 2005, ĝi enhavas 18.142 loĝantojn. Ĝia etendo estas de 221 km² kaj laĉefa domaro situas je 1.260 msm. Ĝi karakteriĝis pro la kvalito en ties produktado de kafo, banano, fruktoj kaj legomoj.
Historie ĝi suferis violenton kun gravaj negativaj efikoj en la populacio. Ĉefe dum la 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj kiam grupoj de drogokomercistoj aliancanoj de la polico torturis kaj murdis centojn de ĝiaj loĝantoj, provokante translokigon de granda procentaĵo de supervivantoj.
(13755) 1998 SR70
(13755) 1998 SR70 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Luckenau
Luckenau estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Zeitz en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La loĝloko situas nordoriente de la urbocentro de Zeitz. Ĉar Luckenau antaŭ tiu tago ne havis komunan limon kun la ĝis-tiama urba teritorio de Zeitz, la aliĝo nur eblis pro tio ke la komunumo Theißen, inter Luckenau kaj Zeitz, decidiĝis samtage aliĝi al la urba teritorio, tiel ke ambaŭ komunumopartoj nun konsistigas la nordorientan parton de la pliampleksigita urbo.
Scienc-Humanitara Komitato
La Scienc-Humanitara Komitato (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK) estis fondita en Berlino la 14-an aŭ 15-an de majo 1897 por kampanji por la socia agnosko de gejaj kaj transgenraj viroj kaj virinoj kaj por batali kontraŭ ilia persekutado laŭ la artikolo 175 de la germana kriminala jura kodo. Ĝi estis la unua tiaspeca komitato en la historio.
La Komitato estis fondita la kvar tagojn antaŭ la liberigo el karcero de Oscar Wilde, de Magnus Hirschfeld, kune kun la eldonisto Max Spohr, la juristo Eduard Oberg kaj la verkisto Franz Joseph von Bülow ĉe lia domo en Berlino. La celo de la komitato estis mobilizi la kritikan publikon favore al la forigo de la artikolo 175 de la germana puna kodo, kiu kondamnis malliberejajn punojn por viroj. Adolf Brand, Benedict Friedlaender kaj Kurt Hiller, inter aliaj, aliĝis al la organizo.
Brno-Bohunice
Brno-Bohunice estas urboparto ĉe la sudokcidenta rando de la statuta urbo Brno en Ĉeĥio. Ĝis la 24-a de decembro 1990 estis historia civito, urboparto kaj katastra teritorio sub la nomo Bohunice. Vivas ĉi tie. Ĝia areo estas 301,71 ha. Estas ĉi tie registritaj 47 stratoj kaj 1 132 adresoj.
Najbaraj urbopartoj kaj civitoj
Brno-Bohunice najbaras okcidente kun Starý Lískovec, nordokcidente kun Brno-Nový Lískovec, norde kaj oriente kun Brno-centro, sudoriente kun Brno-sudo, kaj sude kun la civito Moravany.
Karaktero de la urboparto
Bohunice havas urban karakteron kaj ondumitan pejzaĝon kun evidentaj altodiferencoj en la setlejo. La setlejo konsistas el paneldomoj, en kies centro troviĝas restintaj domoj de la origina vilaĝo. La orienta parto estas eksterordinata pro la strat-nomoj laŭ iamaj sovetuniaj respublikoj. Norde de la setlejo sur la norda flanko de la strato Jihlavská (= kondukanta al la urbo Jihlava) etendiĝas kompleto de la loka fakultata hospitalo Brno-Bohunice, kiu parte eniras la najbaran urboparton Brno-Starý Lískovec. Kun la hospitalo najbaras ĉirkaŭmurita aresta malliberejo, kaj oriente de ĝi troviĝas supermagazeno Kaufland. Sude de la origina vilaĝo fluas rivereto Leskava.
Trafiko
Kvankam la sudan randon de Bohunice trairas aŭtostrado D1 el Praha al Brno, la urboparto mem ne havas rektan konekton al ĝi. Paralele kun la strado iras fervojo el Brno al Střelice (okres Brno-venkov). La konekton al urbocentro certigas la Trafik-entrepreno de Brno pere de tramlinioj 7 (ĝi tie finiĝas) kaj 5, 8 (ili daŭrigas sian vojon ĝis Starý Lískovec),kaj pere de pluraj bus- kaj trole-linioj.
Historio
La unua mencio pri Bohunice estas el la septembro 1237. Bohunice estis aligitaj al Brno la 16-an de aprilo 1919. En la 1960-aj jaroj realiĝis vasta katastra reformo, kiam ŝanĝiĝis ankaŭ la limoj de Bohunice kaj sur la neuzita teritorio oni komencis konstrui setlejon por 30 000 homoj en 1971 oriente inter la centra tombejo de Brno kaj la origina vilaĝo, kies kelkaj partoj estis malkonstruitaj. Ĝis 1975 Bohunice estis urboparto de Brno kun propra nacia komitato, poste ĝi fariĝis parto de la urbodistrikto Brno I ĝis 1990, kiam kreiĝis moderna memadministra urboparto Brno-Bohunice.
Vidindaĵoj
En Strato Dlouhá troveblas en parko statuo de Inocento la 11-a.
Viena Baseno
La Viena Baseno (germane: Wiener Becken, ĉeĥe: Vídeňská pánev, slovake: Viedenská kotlina) estas sedimentbaseno inter la Orientaj Alpoj kaj la Karpatoj.
Ĝi estas grava geografia elemento de la areo ĉirkaŭ Vieno.
Geografio
La nivela areo havas la formon de spindelo, sur areo de 50 km (31 m) ĉirkaŭ 200 km (120 m). En la nordo ĝi etendas ĝis la ebenaĵo Marchfeld trans la rivero Danubo. En la sudoriento, la montoj Leitha separas ĝin el la malalta hungara ebenaĵo Kisalföld. Okcidente, ĝi limas kun la Alpoj Gutenstein kaj la montaroj de la Viena Arbaro ĉe Nordaj Kalkalpoj. La Danubo eniras en la basenon ĉe la montomalfermo de la Viena Pordego ĉe la Leopoldomonto, foriras ĉe la Pordego Devín en la Malgrandaj Karpatoj oriente de Hainburgo.
Subanena lingvo
La subanena lingvo estas membro de la aŭstronezia lingvaro kaj unu el la indiĝenaj lingvoj de Filipinoj. Ĝi parolatas en la okcidenta kaj norda parto de la insulo Mindanao, precipe en la provincoj de la Zamboanga Duoninsulo (do Zamboango Sibugaja, Norda kaj Suda) kaj en la provincoj Okcidenta kaj malpli amplekse Orienta Misamiso de Norda Mindanao. Plej multaj lingvistoj konsideras ĝin dialektaron kaj ne unuecan lingvon. Propraj nomoj de la lingvo estas Subanen, Subanon, Subanun, Kalibugan kaj Kolibugan, el kiuj la du lastaj variaĵoj uzatas fare de la minoritato de islamaj parolantoj de la lingvo.
Louisville (Kansaso)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas loĝloko en Usono, kiu formale havas la statuson de urbo (angle city). Ĝi apartenas al la subŝtato Kansaso kaj al ĉirkaŭa kantono, angle nomata . Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Borso de Bruselo
La Borso de Bruselo (Bourse de Bruxelles, Beurs van Brussel), mallongigita kiel BB, estis fondita en Bruselo, Belgio, laŭ dekreto de Napoleono en 1801. La 22an de Septembro 2000, la BB kuniĝis kun la Borsoj de Lisbono, Parizo kaj Amsterdamo, por formi Euronext N.V., nome la unua tut-eŭropa borso por akcioj kaj derivaĵoj, kun komuna komercca teritorio kaj trafiko de ĉiaj produktoj, kaj ĝi estis renomita Euronext Brussels. La plej bone konata indekso de la Brusela Borso estas BEL20. Ĝi nune apartenas al grupo Euronext.
Piridinilpiperazino
Piridinilpiperazino aŭ C9H13N3 estas heterocikla organika kombinaĵo kie la piridinila grupo ligiĝas al piperazina ringo en la dua pozicio de la piridinila grupo. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun farmaciaj proprecoj uzata en la fabrikado de sennombraj medikamentoj. Piridinila piperazino estas solvebla en kloroformo kaj etanolo.
Koncentrilo
Koncentrilo, ĝenerale, estas centra nodo de iu komputila reto. La vorto angla hub estas ofte uzita en tiu senco en multaj lingvoj. Foje oni uzas la tradukon nabo.
Juan Gracia
Juan Gracia Colás (1891-1941) estis eŭska politikisto kaj esperantisto.
Koncentrilo
Koncentrilo estas ilo uzata en la retoj de komputiloj por interkonekti multajn segmentojn Ethernet por ke ili funkciu kvazaŭ ili formas nur unu segmenton. Kiam oni uzas koncentrilon, nur unu el la maŝinoj konektataj povas transsendi en tiu momento. Male, okazas kolizio kaj la maŝinoj devas retranssendi siajn paketojn post atendi hazardan tempon.
Juan Gracia
Jam de sia junaĝo li aliĝis al la socialista movado, kaj aktivis en la hispana junulara socialista organizaĵo.
Li estis plurfoje konsilisto de la urbestraro de Bilbao, kaj jam en 1920 li estis nomumita unua vicurbestro de tiu urbo.
Ĉe la komenco de la hispana civila milito, li prenis parton de la komitatoj por la defendo de la Respubliko kiu tuj duonspontane estis formitaj en la tuta teritorio.
Juan Gracia estis nomumita konsilisto de Sociala Asistado en la unua aŭtonoma registaro post la aprobo de la Statuto de Eŭskio, kiu formiĝis per la kunhelpo de ĉiuj fortoj de la respublikana flanko, sub la prezido de la naciisto José Antonio Aguirre.
Juan Gracia elstare aktivis en la Esperanto movado. En 1924 li deĵoris kiel vicsekretario de la Dua Kongreso de Iberiaj Esperantistoj. Li estis prezidanto de la Esperantista Grupo de Bilbao, kaj ankaŭ aktive rolis en la laborista Esperanto-movado.
Ĉe la fino de la milito, li ekziliĝis al Francio, kie li daŭrigis sian laboron por la asistado al la eŭskaj rifuĝintoj. Post la invado de la franca teritorio, fare de la hitlera reĝimo, Gracia klopodis trovi rifuĝon, sed li forpasis en Parizo la 6-an de aprilo de 1941.
Adrienne Vittadini
Adrienne Vittadini estas hungardevena usonana modokreanto, negocisto. Ŝia origina familia nomo estis Tóth.
Adrienne Vittadini naskiĝis en 1945 en Győr (laŭ alia informo en Budapeŝto).
Biografio
Familio de Adrienne Vittadini disidis al Usono post falo de la Hungara revolucio de 1956 - ŝi aĝis tiam 11. Ŝia edzo estas Gianluigi Vittadini. En 1979 ŝi komencis okupiĝi pri modo nur ŝatokupe. Ŝia markemblemo disvastiĝis tutmonde signifanta: eŭropa - amerika sinteno. Ŝi uzis viglajn kolorojn kaj presaĵojn. Ŝi kreis vestojn, mansakojn, bankostumojn, ŝuojn, okulvitrojn kaj parfumojn. En 1992 ŝi estis elektita al 50 belulinoj de la mondo. Post 2 jaroj ŝia sekretodora parfumo konkeris la mondon. Ŝiajn vestojn portas ekzemple Kim Basinger. Ŝia firmao estis aĉetita fare de Retail Brand Alliance en 2001. Ŝi nun loĝas laŭsezone en Sarasota, (en Florido).
John Addington Symonds
John Addington SYMONDS (n. la 5-an de oktobro 1840 - m. la 19-an de aprilo 1893) estis angla poeto kaj literatur-recenzisto. Kultura historiisto, li estis konata pro sia laboro pri la Renesanco, kaj ankaŭ pro multnombraj biografioj de verkistoj kaj artistoj. Kvankam li geedziĝis kaj havis familion, li estis frua rekomendanto de vira amo (samseksema), kiun li kredis povus inkludi samkiel egalajn rilatojn, aludante ĝin kiel l'amour de l'impossible (amo al neebleco). Li ankaŭ verkis multe da poezio inspirita de siaj samseksemaj aferoj.
124104 Balcony
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Balcony, realnome Francis Faux, franca amatora astronomo kiu vivas en Médoc, la vinkultiva regiondo de Bordeaux. Li estas amiko de Michel Hernandez, unu el la malkovrintoj de la asteroido.
Přibyslav (apartigilo)
Nomo Přibyslav povas esti:
Unua Mondmilito
La Unua Mondmilito (1914–1918) estis la unua milito, en kiu implikiĝis nacioj, kiuj etendiĝis trans pli ol duono de la terglobo, tial mondmilito. La milito estis inter la Aliancanoj (ĉefe Britio, Francio, Italio, Rusio kaj Usono), kies bazo estis la Triopa Entento, kaj la Centraj Potencoj, ankaŭ misnomataj Centraj Imperioj (Germanio, Aŭstrio-Hungario, la Otomana Imperio kaj Bulgario).
Oni kutime nomis ĝin La Granda Milito (aŭ iafoje en la angla La milito por fini ĉiujn militojn), ĝis la komenco de la Dua mondmilito, kvankam la esprimo mondmilito estis lanĉita jam en 1920.
Iuj kleruloj rigardas la unuan mondmiliton kiel la unuan fazon de (nova) 30-jara milito, kiu daŭris de 1914 ĝis 1945.
Politika situacio antaŭ la milito
Inter la plej potencaj landoj de Eŭropo jam tra longa periodo antaŭ la milito pliakriĝadis la intereskonfliktoj. Ilia ĉefa ekonomia kaŭzo estis la neegala evoluo de la kapitalismo en tiuj landoj. Ekzemple en Britio la moderna ekonomio evoluis jam frue kaj povis ekregi grandan parton de la mondaj merkatoj kaj krudaj materialoj. Kontraste la germana ekonomio sekvis malfrue sed tre dinamike en tempo kiam la "kolonia kuko" estis jam preskaŭ komplete dividita inter Britio kaj Francio. Politike formiĝis du diplomatiaj-militaj kontrakto-sistemoj, kiuj pli kaj pli evoluis je antagonismaj blokoj. Dum okazis la ĝis tiam plej enorma armado kaj floris naciismo, samtempe malkreskis la preteco solvi intereskonfliktojn pace.
Ekzistis kompleksa situacio inter la ĉefe monarkiaj landoj kaj imperioj en Eŭropo. Multaj el ĉi tiuj eŭropaj imperioj kaj landoj havis ankaŭ transmarajn koloniojn. Laŭ la iniciato de Britio sub Benjamin Disraeli, eĉ la iam heziteme imperiisma Otto von Bismarck finfine konstatis la valoron de kolonioj por sekurigi (laŭ liaj vortoj) "novajn merkatojn por germana industrio, la ekspansion de komerco, kaj novan kampon por germanaj agado, civilizo kaj kapitalo".
La absolutismaj Centraj Potencoj, gvidataj de nove unuigita, dinamike industriiĝanta Germana Imperio, kun ekspansianta mararmeo, kiu duobliĝis laŭ grando inter la Franca-Prusa Milito kaj la Granda Milito, estis strategiaj minacoj al la merkatoj kaj sekureco de la pli establitaj Aliancaj Potencoj kaj Rusio.
La kora akordo estis neformala konsento inter Britio kaj Francio planita por malrapidigi la germanan ekspansion. Kune kun la franca-rusa alianco, ĝi servis komunan geopolitikan intereson. Francio kaj Britio estis do devigitaj fini sian jarcent-daŭran malamikecon. Britaj politikistoj timis la eblecon de ankoraŭ unu germana milita venko kiel en la Franca-Prusa Milito, el kiu racie povus rezulti germana preno de la transmaraj kolonioj de Francio, iel malo de la efektiva rezulto de la Granda Milito, post kiu Britio okupis la plejparton de la germanaj kaj otomanaj kolonioj kiel "protektoratojn". Ĉi tiu ebleco estis speciale timiga konsiderante, ke la francaj kolonioj ĝenerale estis proksimaj al la britaj; Niĝerio, ekzemple, estis ĉirkaŭata de franca teritorio, Hindio estis proksima al Franca Hindoĉinio, ktp.
Post la morto de la germana imperiestro Vilhelmo la 1-a en 1888, lia filo, Frederiko (aŭ Friedrich) la 3-a heredis la kronon de Prusio kaj la tronon de la Germana Imperio. Mallonge post kiam li sukcedis al la trono, li mortis pro kancero de la laringo, kaj sukcedis lin lia filo Vilhelmo la 2-a. Malbonega diplomato kaj pli malbona politikisto, Vilhelmo ĉefe malhelpis al la provoj de la maljuniĝanta Kanceliero Bismarck konservi la diplomatian potenco-ekvilibron kiu tenis Francion izolita. Ankaŭ li malhelpis al la enlanda realpolitiko de Bismarck, kiu tenis konservativajn partiojn en relativa potenco en la Reichstag. Post la elektoj de 1890, en kiuj la centraj kaj maldekstraj partioj faris grandajn gajnojn, parte pro la malŝato de tio, ke la imperiestro havis la saman Kancelieron kiu gvidis lian avon dum la plejparto de lia kariero, Bismarck devis demisii. Li mortis post ok jaroj kaj, feliĉe por li, antaŭ ol li povus spekti Vilhelmon la 2-an detrui la diplomatiajn kaj militajn gajnojn, kiujn li atingis.