cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spermujo
Spermujoj estas karakterizaj por hirudoj, iuj gastropodoj, cefalopodoj, krustacoj, araneoidoj, insektoj kaj amfibioj. La formo de spermujoj kaj la maniero de penetro en la generajn organojn de la ino estas tre diversaj. Ekzemple ĉe krustacoj, araneoidoj kaj insektoj la spermujojn transportas iuj kruroj. La spermujoj ĉe oktopodoj estas transportataj per unu el al brakoj (tiu speciala brako estas nomata hektokotilo). Ĉe iuj polpoj la hektokotilo tute apartiĝas de la korpo, memstare serĉas la inon kaj poste enrampas en ŝian mantel-kavon. Maskloj de trituroj kaj salamandroj simple fiksas la spermujojn al iu objekto kaj la ino poste enprenas ĝin tra sia kloaka aperturo.
Großbundenbach
Großbundenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Troglodito
Tiu artikolo temas pri birdo; pri aliaj signifoj de la vorto "Troglodito" vidu Troglodito (apartigilo).
Troglodito (Troglodytes troglodythes) estas birdospecio el la familio Trogloditedoj. Ĝi estas la unusola eŭrazia specio de familio cetere hejma nur en Ameriko, kie ĝi  estas konata kiel Vintra troglodito aŭ Norda troglodito.
Tiuj birdoj loĝas en Eŭropo, en iozono de Azio de norda Irano kaj Afganio ĝis  Japanio, kaj en Nordameriko. Ĝi estas migrobirdo nur en la nordaj partoj de sia teritorio.
Priskribo
Pro ĝiaj mallongaj flugiloj ĝi estas konsiderata malbona fluganto. La birdo estas 9 ĝis 10,5 centimetrojn longa kaj pezas malpli ol 10 gramojn; ĝia korpo estas globoforma. Ino kaj masklo havas same neokulfrape cinamobrunan plumaron, la suba parto estas iom pli hela kaj grizeca; estas iom da malhela striado bruna kaj grizeca ĉefe en flugiloj kaj vosto. La mallonga vosto estas karakterize krute suprenigita. La beko estas malhelbruna kaj la gamboj palbrunaj. Junuloj estas malpli distinge striitaj.
La kantado de la masklo, laŭta, kun triloj kaj resonaj vibroj, ankaŭ vintre estas aŭdebla. Oni aŭdas ĝin distance de plurcent metroj.
La plumaro ege varias, kaj kie populacioj restis izolitaj, la variado fiksiĝis en unu formo aŭ alia. Estas ĉirkaŭ 27 subspecioj en Eŭrazio de tiu taksonomie komplika birdo, kaj ĉirkaŭ pliaj 12 en Nordameriko. La disputata subspecio orii, nome la Daitoa troglodito, formortis ĉirkaŭ 1940 – kaj oni ne scias ĉu vere estis valida taksono kaj ne simpe bazata sur anomalio.
Porrogszentpál
Porrogszentpál [porogsentpAl] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Csurgó. Szentpál signifas: Sankta Paŭlo.
Troglodito
Priskribo
Tiel en la Brita Insularo, krom la tipa birdo, T. t. indigenus, estas tri apartaj insulaj formoj; unu, T. t. hirtensis, limigita en la insulo de Sankta Kilda, alia, T. t. zetlandicus en Ŝetlandaj Insuloj, kaj la tria T. t. fridariensis en Insulo Fair. La Sanktakilda troglodito estas pli griza supre kaj pli blanka sube, kaj kun pli abunda striado dorse; la Ŝetlanda troglodito kaj la Faira troglodito estas pli malhelaj.
Porrogszentpál
Situo
Porrogszentpál situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Csurgó troviĝas 9, Nagykanizsa 23 km-ojn.
Troglodito
Ekologio
Tiu malgranda, stumpvosta troglodito estas preskaŭ tiom konata en Eŭropo kiom Ruĝgorĝulo. Ĝi estas museca birdo, facile malaperinta dum ĉasado, sed ĝi troviĝas ĉie ajn, de plej altaj pintoj ĝis la marbordo.
Porrogszentpál
Historio
La unua mencio devenis el 1461 en formo "Zenthpal". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En Porrogszentpál migra poŝto servas.
Butano
Butano aŭ Reĝlando Butano (dzonke: འབྲུགཡུལ་, Druk Jul, Draklando) estas la sola himalaja budhisma ŝtato en la mondo. Ĝi konsistas el malgranda areo de 47.000 km² oriente de la Himalaja montoĉeno en Azio. La nacia lingvo nomiĝas la dzonga.
Pajlohomo
Pajlohomo estas homo, kiu nur ŝajne funkcias, malantaŭ kiu reale decidas aliaj homoj kaŝataj (difino de ReVo). La pajlohoma argumento estas tia paralogismo, kiu misformas vidpunkton de la diskuta partnero, por ke ŝi/li povu facile kontraŭargumenti tion. La tiel estiĝanta, facile venkebla „pajlohomo” "ombro" baziĝas sur troigita, priridigita vidpunkto de la diskutanto.
Butano
Ĉi tiu tre maldense loĝata lando estas rimarkinda pro sia stato de izoliteco de la cetera mondo. La unuaj eksterlandaj ĵurnalistoj eniris la landon nur en 1972 por raporti pri la kronado de la reĝo. La plejmulto de la loĝantaro daŭre vivas en tradicia maniero. Tamen evoluoj inkluzive de rektaj internaciaj flugoj, interreto, poŝtelefonoj, kaj kabla televido ĉiufoje pli modernigas la urbajn areojn de la lando.
Troglodito
Ekologio
En Nordameriko, plejparto de norda Eŭropo kaj Azio, tiu vintra troglodito nestumas ĉefe en koniferaj arbaroj, kie ĝi estas ofte identigita pro sia longa kaj superriĉa kanto. Kvankam ĝi estas insektomanĝanto, ĝi povas resti en moderaj malvarmaj kaj eĉ neĝaj klimatoj manĝante insektojn en subtavoloj kiel sub arboŝelo aŭ en falintaj trunkoj.
Pajlohomo
Kvankam ĝi estas logike erara, retorike ĝi tamen povas helpi venkon en debato.
Apliko
Jenaj misformoj de la argumentoj povas okazi:
Troglodito
Ekologio
Ĝi estas birdo de altaj teroj eĉ vintre, malaperante en arbustejo kiam neĝo abundas. Ĝi oftas ĉe fruktoĝardenoj, ĝardenoj kaj farmoj, sed ĝi estas tre abunda ĉefe en densa arbaro kaj kanejoj.
Pajlohomo
Ekzemplo
B sugestas, ke A havas ekstreman vidpunkton - male al la vero - kaj tiel B evitas la originalan problemon. La pajlohomo estas la sekva premiso: „Se ni volas malebligi, ke la infanoj ludu sur la trafikplena aŭtovojo, la sola alternativo estas teni ilin en la domo la tutan tagon ”, kio tute ne estas vidpunkto de A.
Troglodito
Ekologio
Kiam ĝi estas ĝenata aŭ ekscitata, ĝia voĉo estas kvazaŭ emfaza ĉarr aŭ kiel vekhorloĝo. La kanto estas elflua eksplodo de dolĉa muziko, laŭta kaj emfaza. Ĝi havas enorman voĉon kompare kun ĝis grando, dekfoje pli laŭta, laŭ pezo, ol koko.
Individuoj varias laŭ kvalito kaj laŭ laŭteco de sia kanto. Tiu ekas per kelkaj komencaj notoj, tiam venas trilo, iom ascenda, kaj tio finiĝas per klaraj notoj aŭ alia trilo. La kanto estas aŭdebla en ĉiu ajn sezono, sed plej notinde printempe. Spite al la ĝenerale museca konduto, la masklo povas kanti el elstara ripozejo kvazaŭ la tuta korpo tremas pro la barakto.
Butano
Mondmapo de Feliĉo
En 2006, la revuo Business Week taksis Butanon kiel la plej ĝojan landon en Azio kaj la oka plej ĝoja en la mondo, laŭ tutmonda enketo farita de la Universitato de Leicester en 2006 nomita la "Mondmapo de la Feliĉo".
Askolono
Askolono, tubocepo, verda cepo, kaj printempa cepo estas komunaj nomoj por diversaj specioj de Aliumo. Ĉiuj el la specioj de Allium havas kavajn verdajn foliojn (kiel la komuna cepo), sed ĉi tiuj estas uzataj kiam ili ne havas tute disvolviĝintajn radikajn bulbojn. Uzate kiel legomoj, ili estas manĝataj ĉu krudaj ĉu kuiritaj. Askolonoj havas pli mildan guston ol plej multaj cepoj.
Etimologio
La vorto askolono (same kiel ŝaloto) rilatas al la greka ασκολόνιον ('askolonion'), kiun priskribis la greka verkisto Teofrasto. Tiu nomo, siavice, ŝajne originis el la nomo de la urbo Aŝkelon. La planto mem ŝajne venis el la plej fora oriento de Eŭropo.
Butano
Malneta enlanda feliĉo
Por pli detala artikolo: Malneta Enlanda Feliĉo (MEF)
La Malneta Enlanda Feliĉo (MEF) estas de granda valoro en Butano. Butano ekvilibrigas modernigon kun la antikva kulturo kaj tradicioj sub la konsila filozofio de Malneta enlanda feliĉo. Senbrida detruo de la medio estis evitita. La registaro prenas iniciatojn por konservi la tradician kulturon de la nacio, identecon kaj la medion. La butana filmindustrio multe kontribuis al la konservado kaj antaŭenigo de la butanaj tradicio kaj kulturo en la moderna epoko, unu el la kvar apogiloj de la Malneta Nacia Feliĉo, kune kun bona ŝtata mastrumado, daŭrebla sociekonomika disvolviĝo kaj naturmedia konservado.
Geografio
La pejzaĝo de Butano varias inter subtropikaj ebenaĵoj en la sudo ĝis la himalajaj altaĵoj en la nordo, kie kelkaj pintoj superas 7,000 metrojn.
Religio
La ŝtata religio estas Vaĝrajana budhismo, kaj la loĝantaro estas ĉefe budhisma, hinduismo estas la due plej granda religio. La elstara kaj plej granda urbo estas Timbuo. Post jarcentoj da rekta monarĥa regado, Butano aranĝis siajn unuajn demokratiajn elektojn en 2008. Ĝi estas membro de Unuiĝintaj Nacioj kaj de la Sud-Azia Unuiĝo por Regiona Kunlaboro. La suma areo de la lando estas nuntempe 38,394 kvadrataj kilometroj.
La lando estis menciita en ĵurnaloj tutmondaj en 2004, kiel la unua lando, kie fumi tabakon iĝis tute malpermesata ie ajn.
Deveno de la nomo
La nomo estas derivaĵo de la sanskrita vorto bhauṭṭa > bhoṭa, kiu estis nomo por Tibeto inkluzive de Butano. Prakrita vorto bhoṭṭānta 'Tibet-fino' signifis landon proksiman al Nepalo, en la regiono de Butano, > asame bhoṭānt, nepalie bhoṭān, hindie bhūṭān 'Butano'. . La sanskritaj vortoj eble devenas de tibeta bod 'Tibeto', sed ankaŭ povas esti inverse.
Kelkaj butananoj nomas sian landon "Brug Yul", transskribita "Druk Yul" (drakolando) kaj ili mem nomas sin 'Drukpa'. Pro la sereneco kaj virgeco de la lando kaj ĝiaj turismaj vidindaĵoj, Butano estas kelkfoje konata kiel la lasta "Ŝangrilao". Historie, Butano estis konata per multaj nomoj, ekz. Lho Mon (suda lando de malhelo), Lho Tsendenjong (suda lando de 'Tsenden-cipreso), Lhomen Khazhi (suda lando de kvar alirvojoj) kaj Lho Men Jong (suda lando de kuracaj herboj), Druk Tsendhen'').
Historio
Supozeble la unuaj homoj venis al la montaraj valoj de Butano antaŭ pluraj jarmiloj, laŭ sugestoj de arkeologiaj eltrovaĵoj kiel surŝtonaj skribaĵoj, armiloj, elefantrestaĵoj. Tamen, ne ekzistas historiaj registroj de la tempoj, al kiuj apartenas la trovitaĵoj. Fakte, multaj el la dokumentoj perdiĝis post incendio, kiu detruis la antaŭan ĉefurbon Punaĥo, en 1827. Historiistoj supozas, ke la nomoj, kiujn en la antikvo ricevis la teritorio: Lhomon aŭ Monjul, rilatas al indiĝena popolo, kiu kreis regnon inter 500 a.K. kaj 600 a.K.. La nomoj Lhomon Cendenjong kaj Lhomon Ĥaŝi aperas en antikvaj tibetaj kaj butanaj kronikoj. La butananoj estas parencoj de la nordaj tibetanoj, kun kiuj ili kundividas fizikajn, lingvajn kaj kulturajn komunaĵojn, kiuj antaŭdiras, ke en iama nekonata epoko, okazis amasa elmigrado de tibetanoj, kiuj alvenis tra Himalajo por ekloĝi en la nuntempa teritorio de Butano kaj tiel kreiĝis la bazo de la nuntempa popolo. En la 8-a jarcento, la hinda guruo Padmasambhavo alvenis al Butano alportante budhismon kaj konstruante templojn kaj monaĥejojn, inkluzive de la fama monaĥejo Taktŝango. Ĝis la unuaj jaroj de la 17-a jarcento Butano ekzistis kiel malgranda militista feŭdaro.
Ĝian unuigon realigis la lamao kaj tibeta militistestro Shabdrung Ngawang Namgyal, kaj tiel ekregis budhana teokratio ekde la 17-a jarcento. Eskapante de politikaj malamikoj en Tibeto, li alvenis al Butano en 1616 kaj ekigis programon por fortikigado kaj militista konsolidado, gvidante al la konstruado de mirindaj dzongoj aŭ fortikaĵoj kiel Simtoĥa Dzongo, kiu protektas la enirejon de la Timbu-valo. Tiu akravida estro uzis kulturajn simbolojn kaj la militistan forton por establi butanan nacian identecon, inkluzive de la kreado de sanktaj budhanaj dancoj por esti dancataj dum la ĉiujaraj festivaloj "ceĉuo". Post lia forpaso, interna batalo kaj interfrata milito erigis la povon de la "ŝabdrung" por la sekvaj 200 jaroj, ĝis en 1885, Ugyen Wangchuck sukcesis plifortigi la povon kaj kultivis proksimajn rilatojn kun la britoj en Hindujo. Ŝabdrung ankaŭ establis la kunregadon de la lando, tio estas de la spirituala estro (Ĝe-Kĥempo) kaj de la administracia estro (Desi Druk). Tia politiko ekzistas modifita ĝis hodiaŭ.
Malgraŭ la konstantaj invadoj kaj atakoj de la nordaj tibetanoj, Butano ĉiam havis memstaran regadon ekde ĝia fondiĝo fare de Shabdrung. Dum la unuaj jaroj de la 18-a jarcento, la butananoj invadis la regnon de Cooch Behar sude, submetante ĝin al butana regado. En 1772, la Cooch Behari-oj apelaciis al la Brita Orienthinda Kompanio, kiu kuniĝis kun la biharanoj por forpeli la butananojn kaj eĉ ataki ilin en 1774. Oni finis per pactraktato, en kiu Butano devis retiriĝi ĝis siaj landlimoj antaŭ 1730. Tamen, paco ne longe daŭris kaj la landlimaj konfliktoj kun la britoj okazadis dum la sekvaj cent jaroj, inkluzive de la Milito de Duars (1864-1865), okazinta pro la kontrolo de la bengalaj Duar-oj. La jaroj inter 1870 kaj 1880 estis markitaj de la interfrata milito inter la centraj potencoj de la valoj de Paro kaj Trongso. En 1885 Ugyen Wangchuck, la “penlop” (reganto) de Trongso, sukcesis ekregi la landon kaj meti finon al la interfrata milito, helpata de la britoj (la “penlop” de Paro estis alianculo de la tibetanoj). Sub brita influo establiĝis monarĥio en 1907: kroniĝis Wangchuck, absoluta reganto de Butano. Tri jarojn poste, estis subskribita traktato en kiu Butano lasis eksterajn rilatojn al Britio. Barato okupiĝas pri la eksteraj rilatoj de Butano kaj pri provizora helpo.
Sub la gvidado de la tria reĝo de Butano, Jigme Dorji Wangchuck, Butano adoptis laŭgradan ekspozicion al la ekstera mondo. Butano atingis la agnoskon de Unuiĝintaj Nacioj kiel suverena nacio en 1971. Jigme Singye Wangchuck, la kvara reĝo de la lando, entroniĝis en 1972, kiam li estis 17-jaraĝa, post la forpaso de sia patro. Lia kronado en junio 1974 estis okazo por inviti elektitajn diplomatojn kaj aliajn altajn gastojn el la tuta mondo, markante la komencon de regula interagado (modesta) kun vizitantoj el foraj landoj. La kvara reĝo montris grandan lertecon kondukante sian landon al moderneco de la 21-a jarcento konservante la butanan kulturon kun ĝiaj radikoj el la 17-a jarcento.
Demokratia reformo kaj modernigo
Reĝo Jigme Singye Wangchuck lanĉis signifajn politikajn reformojn, transdonante la plej multajn el siaj administraj potencoj al la Konsilio de Ministroj kaj kalkulante depovigon de la reĝo de du trionoj al plimulto de la Nacia Asembleo.
Little Big Adventure
Little Big Adventure (Malgranda Granda Aventuro), aŭ LBA, estas aventura komputilludo desegnita de Frédérick Raynal kun Adeline Software International kaj eldonita de Electronic Arts en 1994.
Butano
Demokratia reformo kaj modernigo
En 1999, la registaro ĉesigis malpermeson de televido kaj la interreto, do Butano iĝis unu el la lastaj landoj kiuj enkondukis la televidon. En sia parolado, la reĝo diris ke televido estis grava paŝo al la modernigo de Butano same kiel plia kontribuaĵo al la Malneta Enlanda Feliĉo (Butano estas la sola lando kiu mezuras feliĉon), sed avertis ke la «misuzo» de televido povus erozii tradiciajn butanajn valorojn.
Troglodito
Ekologio
Nokte, kutime vintre, ili ofte ripozas, konforme al sia scienca nomo, en malhelaj kaŝejoj, mallarĝaj truoj kaj eĉ malnovaj nestoj. En malvarmaj veterkondiĉoj ili povas fari tion grupe, ĉu laŭ familioj aŭ en grupo de multaj individuoj kunigitaj por varmokonservo.
Nutraĵo
Tiu palearktisa specio nutras sin per malgrandaj insektoj kaj ties larvoj, araneoj kaj, kiel aldonmanĝaĵo, per malgrandaj semeroj. La manĝo estas ĉefe insektoj kaj araneoj, sed vintre ili manĝas ankaŭ grandajn larvojn kaj kelkajn semojn.
Reproduktado
La masklo de troglodito konstruas plurajn nestojn, ĝis 6 aŭ 7 en Eŭropo, sed pli malmulte en Nordameriko. Tiuj estas nomataj ie "kokonestoj" sed neniam estas kovritaj antaŭ ol la ino elektas unu uzotan. Ĝi estos kovrata per herbo, musko, likeno aŭ folioj en truo de muro, arbotrunko, fendo en roko aŭ angulo de konstruaĵo, sed ĝi estas ofte konstruata en arbustoj, profite de rubamasoj akumulitaj de inundoj en branĉoj.
La ino demetas de 5 ĝis 8 blankajn aŭ iome makuletajn ovojn en aprilo, kaj okazas dua ovodemetado. La ovoj de la Sanktakilda troglodito estas iom pli grandaj kaj ofte pli grande punktaj; 6 estas la plej ofta kvanto.
Taksonomio
Ĵusa taksonomio de la genro Troglodytes montris, ke la vintraj trogloditoj estas la plej malproksimaj disde ĉiuj specioj ene de la genro Troglodytes, kaj montris ankaŭ ke la du aliaj grupoj, la Lignotroglodito aŭ Monta triorkilo (Thryorchilus browni) kaj la kvar specioj ene de la genro Cistothorus, estas ene de la klado difinita de ĉiuj Troglodytes. Por fari la genron Troglodytes monofiletika, Rice et al. (1999) proponis, ke tiuj vintraj trogloditoj estu lokitaj en sia propra genro, Nannus. Alternative, kiel sugestita de Gómez et al. (2005), Troglodytes povus esti pli inkluda, enprenante la genron Troglodytes al la nunaj genroj Thryorchilus kaj Cistothorus.
Studinte la kantojn kaj genetikon de individuoj en koincida zono inter du subspecioj de vintra troglodito en Nordameriko (Troglodytes troglodytes hiemalis en Orienta Nordameriko kaj Troglodytes troglodytes pacificus en Okcidenta Nordameriko), studo de Toews kaj Irwin (2008) trovis fortan pruvon de reprodukta izolado inter tiuj du subspecioj. Oni sugestis, ke la subspecio pacificus estu levita al nivelo de specio nomata Troglodytes pacificus kun la komuna nomo ‘Pacifika troglodito’. Per apliko de molekula horloĝo al la kvanto de diverĝo laŭ mitokondria DNA inter la du subspecioj, oni supozas, ke Troglodytes pacificus kaj Troglodytes troglodytes laste kunhavis komunan praulon antaŭ ĉirkaŭ 4.3 milionoj da jaroj, longe antaŭ la glaciaj cikloj de Plejstoceno, kiuj supozebla kaŭzis speciiĝon en multaj birdosistemoj loĝintaj la borealajn arbarojn de Nordameriko.
Mitoj kaj legendoj
Laŭ ia eŭropa folkloro, troglodito estas la Reĝo de la Birdoj. Antaŭ longe birdoj pridisputis kiu povas flugi la plej alte; unue oni supozis, ke aglo venkos, sed ĝuste kiam la aglo ekflugas, la troglodito, kiu estis kaŝita sub ties vostoplumoj, ŝteleliris kaj supreniris eĉ plie. Tiel la troglodito pruvis, ke inteligento gravas pli ol forto. La majesteco de la troglodito estis agnoskata en rakontoj kiaj tiu de la Fratoj Grimm nome La Salikotroglodito kaj la Urso.
Ĝi estis sakrala birdo por Druidoj, kiuj konsideris ĝin "supera inter ĉiuj birdoj" kaj uzis ties muzikajn notojn por divenado. La formoŝanĝanta Fe-regino Fairy Queen adoptis la formon de troglodito, konata kiel "Jenny Wren" (Johanino troglodito) en lulkantoj. Oni supozis, ke plumo de troglodito estas amuleto kontraŭ katastrofo aŭ dronado.
Troglodito aperas ankaŭ en la legendo de Sankta Stefano, la unua kristana martiro, kiun supozeble denuncis la bruema birdo, dum li klopodis kaŝi sin kontaŭ malamikoj. Tradicie la festotago de Sankta Stefano (26a de decembro) estis celebrata laŭ Hunting the Wren (Trogloditĉaso), kiam junuloj kaptas la birdon kaj ritare paradas ĉirkaŭurbe kantante la tradician Trogloditokanton: ''The Wren, the Wren, the king of all birds, St. Stephen’s day was caught in the furze. Although he is little, his family’s great, I pray you, good landlady, give us a treat''. (Troglodito, Troglodito, reĝo de ĉiuj birdoj, Sankta Stefano estis kaptita. Kvankam li etas, lia familio grandas, mi petas, bona sinjorino, donu al ni donacon.) La tradicion kaj la signifon de troglodito kiel simbolo kaj ofero de la malnova jaro studas la verko de Siro James Frazer The Golden Bough (La ora branĉo).
Santelia Montaro
La Santelia Montaro aŭ Saint Elias Mountains estas subgrupo de la Pacifika Montaro, situa en sudorienta Alasko en Usono, sudokcidenta Jukono kaj la plej nordokcidenta parto de Brita Kolumbio en Kanado. Tiu montara teritorio enhavas la Nacian Parkon de Wrangell-St. Elias en Usono kaj la Nacian Parkon Kluane en Kanado kaj inkludas la tuton de la Nacia Parko Glacier Bay en Alasko. En Alasko, tiu teritorio inkludas partojn de la urbo de Yakutat kaj de la areojn de Hoonah-Angoon kaj de Valdez-Cordova.
Butano
Demokratia reformo kaj modernigo
Nova konstitucio estis prezentita en 2005. En decembro 2005, Jigme Singye Wangchuck sciigis ke li abdikos la tronon favore al sia filo en 2008. La 14-an de decembro 2006, li sciigis ke li tuj abdikas. Butano nun eniris novan epokon de demokratio, komencante per la unuaj naciaj parlamentaj elektoj en decembro 2007 kaj marto 2008.
La 6-an de novembro 2008, 28-jaraĝa Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, pliaĝa filo de la reĝo Jigme Singye Wangchuck, estis kronita reĝo, tiel markante novan epokon en la historio de tiu himalaja regno.
Registaro kaj politiko
La politika sistemo de Butano pozitive evoluis de absoluta monarkio al konstitucia monarĥio. La monarĥo Jigme Dorji Wangchuck estis elektita kiel reĝo post la sendependiĝo disde Barato; li estas konsiderata Patro de la nacio, pro siaj disvolvigaj planoj. Lia posteulo Jigme Singye Wangchuck okupiĝis dum sia regado pri kulturo kaj zorgado de la natura medio. En 2004 li malpermesis fumadon en la tuta regno.
Jigme Singye Wangchuck estis kronita en julio 1972 kaj regis ĝis la 15-a de decembro 2006, kiam li abdikis, transdoninte la tronon al sia filo Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. La novaĵo estis diskonigita per dekreto skribita de la monarĥo mem. La butana registaro estas konstitucia monarĥio ekde 1994.
Honesto
Honesto en sporto (Honesta ludado, aŭ angle "Fair Play", Fairness) indikas sinceran, sportece senriproĉan respektive laŭregulan ludmanieron. Aliaj esprimoj estas "lojaleco" kaj ankaŭ "sporteco", ĉar ĝuste tia konduto distingas sporton ekzemple de batalo.
Butano
Registaro kaj politiko
En la balotoj en marto 2008 venkis la "Partio por la Bonstato de Butano" (DPT) de Jigmi Thinley, kiu akiris 44 el la 47 seĝoj de la malalta ĉambro de la Parlamento. Thinley naskiĝis en 1950 kaj studis en usona universitato.
Honesto
'Honesto implicas la aplikadon de honorkodo en sporto. Ekzemple: se iu ludanto (aparte opona ludanto) vundiĝis kaj bezonas medicinan helpon, honesta ludanto provokas ludpaŭzon per intenca kiko ekster la ludkampon, tiel malavantaĝigante la propran teamon. Honorkodo postulas, ke post rekomenco de la matĉo, la memmalavantaĝiginta teamo rericevu la pilkon. Tia honesto estas (estu) neskribita leĝo en sporto.
Butano
Registaro kaj politiko
Post jarcentoj da absoluta monarĥio kun teokratiaj trajtoj, unuaj demokratiaj balotoj okazis en Butano en marto 2008.
Honesto
La anglaj esprimoj Fairness kaj Fairplay estas mondvaste konataj. Ekz-e en germana lingvo ekzemple ili estas certe uzataj depost 1885.
Butano
Armeo kaj eksteraj rilatoj
En 2007 Butano kaj Barato subskribis novan traktaton kiu klarigas ke Butano estas la mastro de siaj propraj eksteraj rilatoj, inkluzive de la sentema (al Barato) lim-afero kun Ĉinio. La traktato de 1949 estis anstataŭita de la traktato de 2007. Butano havas diplomatiajn rilatojn kun 21 landoj, kaj kun la Eŭropa Unio, kun misioj en Barato, Bangladeŝo, Tajlando, kaj Kuvajto. Ĝi havas du UN-misiojn, unu en Nov-Jorko kaj alia en Ĝenevo. Nur Barato kaj Bangladeŝo havas ambasadojn en Butano, dum Tjailando havas konsulejon.
Per multjara traktato, hindoj kaj butananoj povas travojaĝi al siaj respektivaj landoj sen pasporto aŭ vizo uzante la naciajn identigilojn. Butanaj civitanoj ankaŭ povas labori en Barato sen laŭleĝa restrikto. Butano ne havas formalajn diplomatiajn rilatojn kun sia norda najbaro, la Ĉina Popola Respubliko, kvankam interŝanĝoj de vizitoj je diversaj niveloj inter ili du signife pliiĝis en la lastaj tempoj. La unua duflanka interkonsento inter Ĉinio kaj Butano estis subskribita en 1998, kaj Butano ankaŭ starigis honorajn konsulejojn en Makao kaj Honkongo. La landlimo de Butano kun Ĉinio estas plejparte ne limigita kaj tiel disputita en kelkaj lokoj. Ĉirkaŭ 269 kvadrataj kilometroj restas sub diskuto inter Ĉinio kaj Butano.
La 13-an de novembro 2005, ĉinaj soldatoj eniris en la disputitajn teritoriojn inter Ĉinio kaj Butano, kaj komencis konstrui vojojn kaj pontojn. La butana Ministro de Eksteraj Rilatoj Ĥandu Wangchuk diskutis la aferon kun ĉinaj aŭtoritatoj post kiam la temo estis prezentita en la butana parlamento. En respondo, la reprezentanto de la Ministerio de Eksteraj Rilatoj de Ĉinio, Qin Gang, diris ke la limo restas en disputo kaj ke la du flankoj daŭre laboras por ĝia paca kaj amika solvo. Hinda spiono diris ke ĉina delegacio en Butano rakontis al la butananoj ke ili "ekscese reagis". La 8-an de februaro 2007, la estis konsiderinde reviziita. En la Artikolo 2 de la Traktato de 1949: "La Registaro de Barato kompromisiĝas al la ne enmiksiĝo de la hinda registaro sur la interna administrado de Butano. Siaflanke, la Registaro de Butano konsentas esti gvidita per la konsiloj de la Registaro de Barato sekvante ĝiajn eksterajn rilatojn". En la reviziita traktato kie oni nun legas ke "en konservado de la daŭraj proksimaj amikecaj rilatoj kaj kunlaboro inter Butano kaj Barato, la Registaro de la Regno Butano kaj la Registaro de la Respubliko Barato devas kunlabori proksime unu la alian rilate al iliaj naciaj interesoj. Nek registaro devas permesi la uzon de sia teritorio por agadoj damaĝa al la nacia sekureco kaj intereso de la alia". La reviziita traktato ankaŭ inkluzivas ĉi tiun enkondukon: "Reasertante ilian respekton por la respektiva sendependeco, suvereneco kaj teritoria integreco", elemento kiu estis forestanta en la plej frua versio. La Hind-Butana Amikectraktato de 2007 fortigas la statuson de Butano kiel sendependa kaj suverena nacio.
Butano havas neniun formalan rilaton kun Usono, Rusio, Ĉinio, Britio aŭ Francio. Neformala kontakto kun Usono estas farita tra la Usona Ambasado en Nov-Delhio.
Geografio
Tiu ĉi malgranda lando preskaŭ tute montara, etendiĝas en la suda montodeklivo de la montoĉeno de Himalajo ekde la altaĵoj ĉe la ĉina landlimo. La plej alta monto estas Kula Kangri (7.554 m). Abrupte malsupreniras la tereno ĝis la plataĵo de Duars ĉe la suda landlimo al Barato.
Distingeblas tri zonoj en la lando: la altaj montaroj norde, la profundaj valoj inter la montaroj kaj la suda malalta zono, kiuj multe similas al la hinda pejzaĝo.
Himalajo regas la nordon de la lando, kie multaj pintoj superas 7.000 metrojn. Kvankam oni konsideris la pinton Kula Kangri (7.544 m), la plej alta montaro de la lando, postaj topografaj studoj konkludis, ke la pinto de Kula Kangri, fakte tute troviĝas en Ĉinujo. Laŭ tiuj studoj la plej alta pinto de Butano estus Gangkhar Puensum, 7.540 metroj alta.
Aliaj konataj montaroj estas la "Nigra Montaro" en la centro de la lando, 1.500 ĝis 2.700 m alta. Sude troviĝas la monteto Silawik, kiu atingas 1500 metrojn kaj estas kovrita de arbaroj.
Riveroj rapide fluas kaj ĝenerale en suda direkto. En la fundo de multaj montaraj glaĉeroj ekzistas lagoj. La glaĉeroj kovras 10% de la areo kaj la musonaj pluvoj nutras la multnombrajn riverojn de la lando.
La klimato en la suda parto estas subtropika kun multa pluvado. En la valoj la klimato estas multe pli malvarma kun varmegaj someroj kaj malvarmaj vintroj kaj ĉe la montaro la someroj estas freŝaj kaj vintroj frostaj. Krom la ĉefurbo Timbuo, aliaj urboj estas Paro kaj Punaĥo (antikva vintra ĉefurbo ĝis 1955).
Jarcentoj da izoliĝo, malmultnombra loĝantaro kaj neatingebla geografia situo igis la landon posedi unu el la plej netuŝitaj ekosistemoj en la mondo.
Plantaro kaj bestaro
Ĉirkaŭ 550 specioj da plantoj troviĝas en Butano, inkluzive de 300 kuracherboj. 65 % de la areo estas kovrataj de arbaroj. Ĉirkaŭ 165 bestaj specioj ekzistas, inkluzive de tre raraj specioj kaj en danĝero de malapero, kiel la ruĝa pando, la neĝleopardo kaj la orumita languro. En la jaro 2000 iom pli ol 20 % de la landa areo estis protektata. Inter la protektataj regionoj, la plej gravaj estas:
Dum la pluvsezono oftas terglitadoj. La ĉefaj mediaj problemoj estas la erozio kaj la malfacila alireblo al trinkebla akvo kaj san-institucioj. Krome, la kreskado de la loĝantaro ankaŭ pligrandigas la lignobezonon, kaj la premo pri la uzebla tereno por paŝtado kaj agrikulturo. Tamen, la biologia konservado de la medio formas parton de la registara politiko kaj de la popola tradicio.
Vidu artikolon Orient-himalajaj foliaj kaj koniferaj arbaroj.
Teritoria organizado
La nacia teritorio de Butano estas dividata en kvar zonoj (dzongdej) kun 20 distriktoj (dzongĥag):
Okcidenta Zono
5. Haa
8. Paro
12. Samce
Orienta Zono
6. Lhunce
9. Pemagatŝel
11. Samdrup Jonghar
15. Traŝigang
16. Traŝijangste
Centra Zono
3. Dagana
4. Gasa
10. Punaĥa
18. Cirang
19. Ŭangdue Podrang
Suda Zono
13. Sarpang
17. Trongsa
20. Ĵemgang
Ekonomio
La nacia valuto de Butano estas la butana ngultrumo kaj ĝia valoro estas same kiel tiu de la rupio.
La landa ekonomio ĉefe baziĝas je agrikulturo. Estas ĉefe kultivataj rizo, tritiko, maizo, fruktoj kaj legomoj. En la montaraj regionoj, agrikulturistoj bredas bovojn kaj gruntbovojn. La registaro kreis disvolvigajn planojn por akceli la elteneblan ekspluatadon de la landaj rimedoj, ĉefe pri arbaroj kaj minejoj.
Industrio limiĝas al produktado de nutraĵoj, manlaboraĵoj kaj teksaĵoj, nur por enlanda konsumo. Estas tre grava la hidroelektra energio, kiu estas eksportata al Barato. La ĉefa monfonto estas turismo, kvankam ĝi estas tre limigita. La eldonado de poŝtkartoj estas alia monfonto por la landa ekonomio.
La ekonomio de Butano estas unu el la plej malgrandaj el la mondo, pli ol 90 % de la loĝantaro sin vivtenas per agrikulturo aŭ bovbredado. La butana valuto estas la ngultrum-o, erigita en 100 chetrum-oj kaj konvertebla en oficialaj bankoj. Ĝi samvaloras kun la hinda rupio. Ekzistas du bankoj kun filioj tra la lando sed ne ekzistas mon-aŭtomatoj. La butana ekonomio liniiĝas kun la ekonomio de Barato, kiu estas ĝia ĉefa komerclando, kun kiu Butano havas fortajn ligojn de ekonomia kaj financa dependecoj. La hidroelektra potenco de Butano kaj ĝia allogaĵo por turistoj estas ĝiaj ĉefaj rimedoj. Modelprogramoj por edukado kaj sociigo disvolviĝas kun la helpo de internaciaj organizaĵoj por disvolviĝo. Sed ĉiuj ekonomiaj programoj baziĝas sur la deziro de la registaro protekti la medion kaj la kulturajn tradiciojn de la lando. Televido eniris la landon en 2000.
Provinco Vaca Díez (Beniio)
Vaca Díez - hispane provincia de Vaca Díez - estas provinco de Beniio, departemento de Bolivio en la nordo de la lando. La provinco Vaca Díez kovras areon de 22 434 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2006, en la provinco sume vivis 134 657 homoj. Administra centro de la provinco estas la urbo Riberalta. La teritorio geografie konsideratas parto de Amazonio. La provinca nomo cetere aludas al Antonio Vaca Díez, en la 19-a jarcento la unua kuracisto en la regiono Beniio.
Butano
Ekonomio
Popersona enspezo egalas al ĉirkaŭ 1,400 usonaj dolaroj, kio estas la 124-a pozicio en la listo de sendependaj ŝtatoj. Registaraj enspezoj entute estas ĉ. 272 milionoj da dolaroj, kvankam elspezoj sumiĝas al 350 milionoj, t.e. 60 % de la buĝeto-elspezo. Parte financataj de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de Barato estas la eksportoj de Butano ĉefe elektro, kardamomo, gipso, ligno, artmetioj, cemento, fruktoj, gemoj kaj spicoj, kalkulataj je 128 milionoj. Importado, aliflanke, altiĝas al 164 milionoj, kondukante al komerca deficito.
Ĉefaj eroj importitaj inkluzivas karburaĵon kaj lubrikaĵojn, grenojn, maŝinaron, veturilojn, ŝtofojn kaj rizon. La ĉefa eksporto-partnero de Butano estas Barato, entute 58,6 % de ĝiaj eksporto-varoj. Honkongo (30,1 %) kaj Bangladeŝo (7,3 %) estas la aliaj du gravaj eksporto-partneroj. Ĉar ĝia landlimo kun Tibeto estas fermita, komerco inter Butano kaj Ĉinio estas nun preskaŭ neekzistanta. La importpartneroj de Butano estas ankaŭ Baraton (74,5 %), Japanion (7,4 %) kaj Svedion (3,2 %).
Turismo
Estas ĉ. 4000 turismaj ĉiĉeronoj, plejofte inter 18 kaj 30-jaraĝaj. Turismo estas grava elemento en la ekonomio de Butano. La enirado de eksterlandanoj en la landon ne estis permesata ĝis la 1970-aj jaroj. Tamen, turismado ankoraŭ estas tre limigita kaj devas esti strikte kadrita de organizitaj vojaĝoj kaj ekzistas ĉiutaga tarifo de 200 dolaroj.
Loĝantaro
La lasta censo estas diskutita afero. Laŭ la nuntempe anoncita rezulto de la registaro la loĝantaro ne superis 800.000 personojn, tamen, oni taksis la loĝantaron je pli ol 2 milionoj da personoj en aliaj censoj. La ĉefa kialo de la tiama supertakso verŝajne estis la timo, ke lando kun malmulta loĝantaro ne estus akceptita ĉe Unuiĝintaj Nacioj. Aliflanke, estas plendoj de la nepaldevena loĝantaro, kiuj asertas, ke la malpliigo de la censo devenas de la malagnoskado de la nepaldevena loĝantaro fare de la registaro.
La loĝantaro koncentriĝas en la kultiveblaj valoj, en la sudaj regionoj kaj en vilaĝoj kaj urboj. La popoloj de la lando ĝenerale nomataj butanaj apartenas al la tibeta etna kulturo, ĉefe la loĝantoj de la okcidento, kiuj estas hegemonie nomataj buthioj. La orientaj popoloj nomiĝas ŝarĉopoj (orientanoj), la okcidenta grupo nomiĝas ngalopoj. Ambaŭ popoloj praktikas la tibetan budhismon, sed oriente ankoraŭ estas praktikata la budhisma skolo Drukpa Kagjuo, kiu estas la oficiala, kaj en la oriento la Njingmapao. La cetero de la loĝantaro estas nepalanoj el hinda religio (ekzistas ankaŭ islama malplimulto), kiuj loĝas en la malaltaj regionoj de la sudo, la lhocĉampaoj.
La mezuma aĝo egalas al 22,3 jaroj; vivdaŭro al 62,2 jaroj (61 por viroj kaj 64,5 por inoj) laŭ la plej malfruaj datumoj de la Monda Banko. Estas taksite ke inter du trionoj kaj tri kvaronoj de la butana loĝantaro sekvas Vahrajanan Budhismon, kiu estas la ŝtata religio. Proksimume unu kvarono al unu triono estas adeptoj de hinduismo. Islamaj, bahaaj kaj nereligiaj komunumoj konsistigas malpli ol 1 % de la loĝantaro. La nuna laŭleĝa kadro, principe garantias religian liberecon. Proselitismo, aliflanke, estas malpermesita.
Lingvoj
Detala artikolo => Dzonka lingvo
La lingvoj de Butano ankoraŭ estas ne bone klasifitaj, kaj pluraj ankoraŭ devas esti registrotaj per gramatiko.
En lernejoj la angla estas la instrulingvo kaj la dzonga estas instruata kiel la nacia lingvo. La nacia lingvo estas la dzonga lingvo. La skribsistemo de la dzonga lingvo nomiĝas "ĉhokejo", kiu similas al la klasika tibeta. La registaro klasifikis la 19 rilatajn tibetajn lingvojn, kiel dialektoj de la dzonga. La lingvo tŝangla, tre proksima al la dzonga, estas parolata en la orienta parto de la lando. La nepala lingvo estas parolata en la sudoriento. Ankaŭ la angla lingvo havas oficialan statuson.
Ethnologue listigas 24 lingvojn nuntempe parolataj en Butano, ĉiuj ili apartenas al la Tibeto-birma grupo, krom la nepala, el la hindarja lingvaro. Ĝis la 1980-aj jaroj, la registaro sponsoris la instruadon de la nepala en lernejoj en Suda Butano. Tamen, post la armita ribelo en la sudo, la nepala estis forigita de la instruplano.
Kulturo
Vidu Nacia biblioteko de Butano
La registaro ĉiam pli klopodas por konservi kaj daŭrigi la nunan kulturon kaj tradiciojn de la lando. Pro ĝia plejparte nedifektita natura medio kaj kultura heredo, Butano estis konata kiel la Lasta Ŝangrilao.
Dum butanaj civitanoj povas libere vojaĝi eksterlande, Butano estas rigardata de multaj fremduloj kiel nealirebla. Ekzistas ĝeneraligita miskompreno ke Butano limigas vizojn por turistoj. Ĝi iĝas nepopulara celloko pro la kosto, kiu estas alta por turistoj kun pli streĉitaj buĝetoj. Eniro estas senpaga por civitanoj de Barato kaj Bangladeŝo, sed ĉiuj aliaj fremduloj devas registriĝi ĉe butana vojaĝ-organizanto kaj pagi ĉirkaŭ 200 usonajn dolarojn por ĉiu tago de restado en la lando. La nacia vestaĵo por butanaj viroj estas la gho, genulonga robo ligita ĉe la talio per ŝtofo-zono konata kiel kerao. Virinoj portas tutlongan robon, nomata kirao, kiu estas detondita ĉe unu ŝultro kaj ligita ĉe la talio. Akompanaĵo por la kirao estas longmanika bluzo, la toego, kiu estas uzata sub la ekstera tuko. Socia statuso kaj klaso determinas la teksturon, kolorojn, kaj ornamadojn kiuj plibeligas la veston. Alimaniere, koloraj koltukoj kaj ŝaloj estas gravaj indikiloj de socia reputacio, kiam Butano tradicie estis feŭda socio.
Juvelaĵoj estas plejparte uzataj de virinoj, precipe dum religiaj festivaloj kaj publikaj renkontiĝoj. Por fortigi la identecon de Butano kiel sendependa lando, butana juro devigas ĉiujn butanajn civitanojn porti la nacian robon en publikaj areoj kaj ĉe oficialaj aranĝoj.
Rigsaro estas stilo de populara muziko en Butano, konsistanta el miksaĵo de tradiciaj instrumentoj kaj muzikilaj klavaroj, kaj ĝi venas de la fruaj 1990-aj jaroj; ĝi montras la influon de hinda populara muziko, hibridoformon de tradicia kaj okcidentaj popularaj influoj. Tradiciaj ĝenroj inkluzivas la ĵungdraon kaj boedraon.
Arkitektura karakterizaĵo de la regiono estas speco de kastelo-fortikaĵo konata kiel la dzongo. Ekde antikvaj tempoj, la dzongoj funkciis kiel la religiaj kaj sekularaj administracio-centroj por iliaj respektivaj distriktoj. Butano havas multajn festotagojn, la plej granda parto el ili festas la jarsezonojn, estas sekularaj kaj religiaj festivaloj. Ili inkluzivas la vintran solsticon (ĉirkaŭ la unua de januaro, dependante de la luna kalendaro), la lunan Novjaron (februaro aŭ marto), la naskiĝtagon de la reĝo kaj la datrevenon de lia kronado, la oficiala komenco de musona sezono (la 22-an de septembro), Nacia tago (la 17-an de decembro), kaj diversaj Budhanaj kaj hinduaj festadoj.
Kufovestitaj dancoj kaj danco-dramoj estas oftaj tradiciaj ecoj ĉe festivaloj, kutime akompanataj per popolkantoj. Energiaj dancistoj, portas buntajn lignajn aŭ kunmetaĵovizaĝajn maskojn kaj stiligitajn kostumojn, prezentas heroojn, demonojn, mortokapojn, bestojn, gediojn, kaj karikaturojn de pleboj. La dancistoj ĝuas reĝan patronecon, kaj konservas antikvan popularan tradicion pri la maskarto.
Heredo en Butano ĝenerale apartenas al la ina prefere ol la virlinio. Filinoj heredos la domon de la gepatroj. Viro laŭsupoze faras sian propran vojon kaj kutime moviĝas ĉe la edzino. Geedziĝoj pro amo estas oftaj en urbaj areoj, sed la tradicio je fiksitaj geedziĝoj daŭre oftas en la vilaĝoj. Kvankam nekutima, poligamio estas akceptita, ofte estante maniero por daŭrigi posedaĵon en enhavita familia unuo prefere ol disigado de ĝi. La antaŭa reĝo Jigme Singye Wangchuck, kiu abdikis en 2006, havas 4 reĝinojn, ĉiuj estis fratinoj. La Universitato de Teksaso en El Paso (UTEP) en Usono adoptis butanan arkitekturon por la konstruaĵoj de la universitatejo.
Sporto
La nacia sporto de Butano estas arkpafado, kaj konkuradoj estas aranĝitaj regule en la plej multaj vilaĝoj. Ĝi devias de Olimpikaj normoj laŭ teknikaj detaloj kiel ekzemple la allokigo de la celoj kaj atmosfero. Ekzistas du celoj poziciigitaj pli ol 100 metrojn dise kaj teamoj pafas de unu fino de la kampo ĝis la alia. Ĉiu membro de la teamo pafas du sagojn per rondo. Tradicia butana arkpafado estas socia okazaĵo kaj konkuradoj estas organizitaj inter vilaĝoj, urboj, kaj amatoraj teamoj.
Alia tradicia sporto estas Digoro, kiu similas al globoĵeto kaj hufumĵeto. Kriketo iĝis populara en Butano, precipe ekde la apero de hindaj televidkanaloj en la lando. La nacia kriket-teamo estas unu el la plej sukcesaj de la regiono. Piedpilko iĝas ankaŭ populara kaj la lando jam havas nacian piedpilkan teamon kiu partoprenas en internaciaj konkursoj.
Transporto
Ne ekzistas fervojo, tial la sola transportilo por plej rapida moviĝo al la ĉefaj urboj estas malgrandaj aviadiloj. Butano havas internacian flughavenon nomatan Internacia Flughaveno de Paro.
La dominanta montareca pejzaĝo malfaciligas kaj multekostigas ian ajn infrastrukturon por la konstruado de vojoj kaj konstruaĵoj; la ekzistantaj stratoj kaj ŝoseoj ne estas bonkvalitaj kaj preskaŭ neekzistantaj en multaj lokoj ankaŭ pro la malalta ekonomia disvolviĝo de la lando. Nuntempe estas projektoj pri konstruado de modestaj stratoj por plibonigi la vivon kaj komercadon de montaranoj.
Elektraj aŭtoj
La registaro subskribis kontrakton kun Nissan en decembro 2013 por la liverado de dekoj da tute elektraj aŭtoj antaŭ marto 2014. Poste estis la vico de ĉiuj taksioj en la lando. La registaro kalkulis, ke se ĉiuj aŭtoj en la lando estas elektraj, importado de nafto povus esti reduktita je 70%.
Eksteraj ligiloj
The Bhutan Times newspaper (angle)
Fotara panoramo (serio de 8 fotaroj)
(angla) Bhutan CulturalAtlas
(angla) The Buthanese
Guide Association of Bhutan
Bubikon (stacidomo)
Bubikon estas fervoja stacidomo en Bubikon, Svislando.
Tripligrandigita senpintigita dekduedro
En geometrio, la tripligrandigita senpintigita dekduedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J71).
Ĝi povas esti konstruita per pligrandigo de senpintigita dekduedro per aldono de kvinlateraj kupoloj al tri ĝiaj nenajbaraj deklateraj edroj.
Marborda pluvio
La  Marborda pluvio, Charadrius alexandrinus, estas eta, kompakta kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro Charadrius kiu enhavas multajn aliajn speciojn.
Disvastiĝo
Spite ties nomo en la angla, Kentish aŭ ano de urbo Kent, tiu specio ne plu reproduktiĝas en Britio.
Ĝi reproduktiĝas en plej granda parto de subtropikaj kaj tropikaj marbordaj regionoj de la mondo el centra kaj suda Eŭropo ĝis Japanio, la tuta Afriko, la tuta Aŭstralio kaj en Ameriko en Peruo, Ĉilio, suda kaj orienta Usono kaj la Kariba Maro. Reproduktantoj en pli varmaj landoj estas loĝantaj, sed nordaj kaj insulaj loĝantaroj estas migrantaj kaj vintras suden al tropikaj regionoj.
Tiu specio reproduktiĝas en sablaj marbordoj aŭ insulaj lagoj kaj maloftas ĉe freŝa akvo, tamen ĉeestas internajn landojn kiel Hungario, Centra Azio ĝis Mongolio kaj sudorienta Afriko.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 15-17 cm longaj kaj havas enverguron de 42-45 cm. Ĝi estas pli malgranda, pli senkolora, pli longkrura kaj pli fajnbeka ol Granda pluvio aŭ Duonreta pluvio. Estas tiom rondforma, ke ŝajnas ne havi kolon. Ties brusta strio neniam estas kompleta kaj plej ofte aperas kiel nur malhelaj flankaj makuloj en brusto. Pro tio eblas konfuzo kun junuloj de Granda pluvio aŭ Malgranda pluvio. La Marborda pluvio havas suprajn partojn grizbrunajn kaj subajn partojn blankajn en ĉiu plumartipo. La brustaj markoj estas nigraj somere kaj brunaj en aliaj sezonoj. Bredantaj maskloj de kelkaj rasoj havas nigrajn frontan strion kaj maskon ĉirkaŭ -kaj ĉefe sub- la okuloj. La kapo estas ruĝeca ĉefe ĉekole. La kruroj estas nigraj. Dumfluge la flugilplumaro estas nigreca kun blanka strio kiel Granda pluvio.
Subspecioj
La Marborda pluvio havas ses laŭregionajn rasojn aŭ subspeciojn, el kiuj la plej diferencaj estas la du amerikaj aŭ novmondaj, kie estas nomitaj Snowy Plover aŭ Neĝaj pluvioj. Ili estas pli mallongkruraj, palaj kaj grizaj supre ol la malnovmondaj subspecioj kaj bredantaj maskloj malhavas ruĝecan kapon. Ties okulmasko estas ankaŭ senkolora aŭ ne estas.
Ioan Horvat Bugnariu
Ioan HORVATH BUGNARIU [iŭan horvat bugnarju] estas rumanuja hungara grafikisto naskita en Kluĵo la 26-an de aprilo 1945.
Marborda pluvio
Subspecioj
La hindia kaj srilanka reproduktantaj formoj ankaŭ malhavas ruĝecan kapon kaj havas ne tre koloran maskon.
Kutimoj
Ili faras neston en surplanka truo kie la ino demetas el tri ĝis kvin ovojn. Foje okazas dua demetado. Ambaŭ gepatroj kovas dum ĝis unu monato. Idoj ekflugas post unu monato.
La fluga alvoko estas akra bip aŭ "puit". Sed ili havas ankaŭ ellaboritan lingvaĵon per multaj diversaj mesaĝoceloj.
Manĝado estas insektoj kaj aliaj senvertebruloj, kiuj estas manĝoplukataj per specifa tekniko de kurado -rapidega- plus haltado, pli ol konstanta plukado kiel faras aliaj vadbirdoj.
Ili vivas ĝis 10 jaroj. La Marborda pluvio estas unu el la protektitaj migrantaj specioj.
Notoj kaj referencoj
Shorebirds de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-7099-2034-2
Stacio Uenoshiba
Stacio Uenoshiba (japane: 上野芝駅 [Uenoŝiba-eki], angle: Uenoshiba Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Sakaj, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Frigio
Frigio estas antikva nomo de regiono en centra-okcidenta Anatolio (Malgrand-Azio) kaj nomo de la regno de la frigoj, kiu tie ekzistis proksimume en la jarmilo antaŭ nia epoko.
Ĉefurbo de la regno estis Koloso, nun konata pro epistolo de Sankta Paŭlo al ĝiaj loĝantoj. Plej granda urbo estis Gordio.
Plej disvastiĝinta kultura postlasaĵo de Frigio estas la friga ĉapo.
Evangelio Egerton
Evangelio Egerton aŭ Papiruso Egerton 2 estas la nomo de amaseto da fragmentoj (du kompletaj folioj kaj restaĵo de tria, plus kvinlinia fragmento elfosita pli poste) de greklingva kodekso de nekonata evangelio, nun konservita ĉe British Library. Temas pri fragmentoj ege antikvaj, inter la plej antikvaj. Oni malkovris ilin, eble en Oksirinĥo, en 1934. La kodekso estas paleografie datita je la unua duono de la 2-a jarcento. La evangelio en ĝi entenata, epitetata ankaŭ kiel “nekonata evangelio” ĉar nekonatas ĝiaj antikvaj fontoj, eble estis kompilita en la jaroj 50-100, laŭ iuj paleontologoj sed laŭ aliaj post la 1-a jarcento. Ĝia nomo “Egerton” honoras la financinton de la akiro de la unua fragmento.
Spite de ĝia historia graveco, la teksto estas nemulte konata kaj ĝenerale ignorita ekstere de la eta rondo de specifaj fakuloj. Temas pri papirusaj fragmentoj kiuj ne rivelas klaran rilaton kun neniu el la kvar kanonaj evangelioj, kiel Helmut Koester kaj John Dominic Crossan pruvis, kaj samtempe ne eblas ĝin konsideri "apokrifa" aŭ "hereza" sen kompromiti la ortodoksion de la Evangelio laŭ Johano, nek eblas ĝin enlistigi kiel gnostikan; ĝi ŝajnas preskaŭ sendependa de la sinoptikaj, reprezentante tradicion similan, sed sendependan, al tiu de la evangelio laŭ Johano, sed ĝi rakontas miraklon, alifonte nekonatan, johanstilan.
Enhavo
La tekstoj de konserviĝintaj fragmentoj etendiĝas laŭ kvin perikopoj:
1) diskuto pri akreditiĝo (linioj 1-24): disputo simila al tiu rakontita en la Evangelio laŭ Johano (5,29-47) kaj (10,31-39). La rakonto komenciĝas (linioj 1-5) per la finiĝo de akuzo al Jesuo pri malobeo al leĝo, eble tiu de la sabato, kaj pluiras (linioj 5-20) tra violenta Jesua atako kontraŭ la ĉefoj de la popolo, komponita da versegoj reprenitaj de la johana verko.
2) provo agresi Jesuon (linioj 25-34): aperas agraphon (vorto ne uzita en la kanonaj evangelioj) konsistanta minacon, kaj provo de ŝtonmortigo, eble pro blasfemio.
3) sanigo de leprulo (linioj 35-47): epizodo simila al tiu rakontita en Mateo (8,1-4), en Marko (1,40-45) kaj en Luko (5,12-16; 5,12-16).
4) diskuto kun la falsaj enketistoj (linioj 50-66): kontrasto pri la pago de impostoj al la Romianoj simila al tiu de "Redonu do al Cezaro la propraĵon de Cezaro, kaj al Dio la propraĵon de Dio", de Mateo (22,15-22), Marko (12,13-17) kaj de Luko (20,20-26)
5) mirakla frukto (linioj 67-82): fragmenta rakontaĵo pri miraklo okazinta borde de la rivero Jordano, eble utila por ilustri la parabolon de la semoj mirakle fontantaj. Tiu perikopo ne havas paralelon en kanonaj evangelioj. “Jesuo marŝis kaj haltis ĉe rivero Jordano; etendis sian dekstran manon... kaj enplantis sur... Kaj tiam ... akvo... kaj... antaŭ ilia okuloj; kaj fruktis... multoj... por la ĝojo”
La fragmentoj finiĝas per kroma perforto kontraŭ Jesuo.