cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Árpádhalom
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Orosháza 17 km-ojn, Szentes 27 km-ojn for.
Historio
Vilaĝservo estas poŝto.
Niderwil
Niderwil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Zenano
Zenano estas parto de la hindia domo, en kiu la virinoj de altaj klasoj estis apartigitaj.
Eksteraj ligiloj
[* Glosaro de barata arkitekturo (anglalingve)]
Matti Nykänen
Matti Ensio Nykänen, en la jaroj 1993–1996 Matti Ensio Paanala (n. 17-a de julio 1963 en Jyväskylä - m. 4-a de februaro 2019 en Lappeenranta) estis iama finna skisaltisto. Li estas la plej bona skisaltadisto de tuta historio. Nykänen dominis la sportan branĉon en la 1980-aj jaroj (venkoj kiel mondĉampiono 1985, 1987, 1989), li kvaroble akiris olimpian medalon.
Li iĝis poste alkoholisto, kaj finis sian karieron en 1991. En 2004 li volis ebrie murdi sian edzinon, pro kio li venis al prizono je 13 monatoj. En 2006 li denove iris al prizono, pro batego de sia edzino (4 monatoj).
En 2006 aperis filmo pri li. Ĝi iĝis vere populara en Finnlando sed vere malpopulara en Svedio.
Wannsee-konferenco
Okaze de la Wannsee-konferenco la 20-an de januaro 1942 kunvenis 15 altrangaj funkciuloj de Nazia Germanio en vilao borde de la lago Großer Wannsee en la sudokcidento de Berlino, por detale organizi la Holokaŭston, do la amasmurdon de la eŭropaj judoj kaj certigi pri tio la kunlaboron de ĉiuj naziaj instancoj. Gvidanto de la konferenco estis la Schutzstaffel-"ĉefgrupgvidanto" Reinhard Heydrich.
Precipa celo de la konferenco kontraŭe al vaste disvastiĝinta opinio ne estis decidi la Holokaŭston - tiu decido per la amasmurdoj de judoj en la nazie okupitaj ŝtatoj de orienta Eŭropo dum la jaro 1941 fakte jam ekzistis ekde pluraj monatoj - sed fundamente organizi kaj kunordigi la deportadon de la tuta juda loĝantaro de Eŭropo por amasmurdado al murdejoj en Orienta Eŭropo. La partoprenantoj decidis pri la temposkemo por la plua amasmortigadoj kaj fiksis, ke la oficejo de Reinhard Heydrich plugvidu la kunordigon.
Reinhard Heidrich kaj lia oficejo la 31-an de julio 1941 ricevis la ordonon kunordigi la "finan solvon de la juda demando". Sekve la nazio decembre de 1941 invitis al la strikte sekreta konferenco. Partoprenis ok gvidantoj de diversaj ministerioj kaj ses policaj gvidantoj de la ŝtata polico, la nazia sekreta polico Gestapo kaj la nazia organizaĵo Schutzstaffel (SS). Protokolanto estis la SS-gvidanto Adolf Eichmann, la respondeculo por "judaj aferoj" en la oficejo de Heydrich.
La nomo "Wannsee-konferenco" kreiĝis nur post la Dua Mondmilito. La vilao ĉe la berlina lago, konstruita dum la jaroj 1914 kaj 1915, post la milito iĝis memorejo pri la Holokaŭsto.
Kantobirdo
Tiu 'birdokanto' estas esence teritoria en tio ke ĝi komunikas la identecon kaj lokigon de individuo al aliaj birdoj kaj ankaŭ signas seksajn intencojn. Oni ne konfuzu ĝin kun birdalvokoj, kiuj estas uzataj por alarmo kaj kontakto, kaj gravas ĉe birdoj kiuj manĝas aŭ migras are.
Aliaj birdoj havas kanton por allogi partneron aŭ pluteni teritorion, sed tiuj estas kutime simplaj kaj ripetaj, kaj malhavas la varion de multaj paserinaj kantoj. La monotona ripetado de la Komuna kukolo aŭ de la Malgranda porzano povas esti kontrastataj kun la vario de Najtingalo aŭ de Grenokanbirdo.
Kvankam multaj kantobirdoj havas kantojn agrabalajn al homaj oreloj, tio ne nepras. Multaj membroj de la familio de korvoj grakas aŭ ĉirpas per sonoj akraj al homoj.
Apateu (Nojorid)
Apateu (Nojorid) (hungare: Oláhapáti) estas komunumo en Rumanio sude de Oradea. Administre Apateu apartenas al Nojorid.
Loĝantaro
En 1910 Oláhapáti nombris 582 loĝantojn (rumanoj); en 1992 288 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝia hungara loĝantaro en en la 17-a jarcento pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar (reĝa departemento) vármegye).
Georgurbo (Gujano)
<div style="margin-bottom: 1em; margin-left: 4em; margin-right: 4em; border: 1px solid #ccc; padding: 5px; background: #DDDDDD; text-align: left; font-size: 95%;"> ''Por aliaj urboj kun la nomo Ĝorĝtaŭno respektive angle "Georgetown" vidu la paĝon Ĝorĝtaŭno.
Georgurbo   (Georgetown elparolata kiel [Ĝorĝtaŭn]) estas ĉefurbo de Gujano, kiu situas ĉe la enfluejo de la rivero Demerera al la Atlantiko. Geografia situo estas 6° 47' norda latitudo, 58° 10' orienta longitudo. La urbo dum la jaro 1999 havis ĉ. 200.000 loĝantojn.
Ĝorĝtaŭno estis fondita en 1781 fare de francoj, venis sub nederlanda rego en 1784 kaj ekde 1812 ĝi estis kolonia parto de Britio.
La urbo estas la kultura kaj ekonomia centro de la lando. La marhaveno de la urbo estas samtempe la ĉefa haveno de Gujano kaj tra kiu oni enŝipigas plimulton de la eksportvaroj.
Atentu: La saman nomon havas interalie la ĉefurbo de la Kajmaninsuloj iom norde de Gujano en la Kariba Maro.
(9410) 1995 BJ1
(9410) 1995 BJ1 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Błaszki
Błaszki estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Błaszki en distrikto Sieradzki.
Philippe Lamberts
Philippe LAMBERTS (naskita en Bruselo en 1963) estas belga politikisto.
Ano de la verda partio Ecolo, li estas deputito en la Eŭropa Parlamento ekde 2009. Li ĉefe zorgas pri financaj kaj bankaj aferoj.
Będzin
Będzin (jen pole, germane Bendzin) estas urbo en la administra silezia provinco de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Będzin. Fine de en la urbo vivis.
Esperanto
Fine de januaro 2014 venis de Czeladź dum sia turneo tra Pollando la Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. Post la Senato la ekspozicio estis en Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec kaj Czeladź. La prezidanto de EDE-PL Jerzy Antoni Walaszek kun EDE-klubanoj de Sosnowiec prizorgis en Będzin la E-ekspozicion en la loka distriktejo. La ekspozicio estis ĝis fino de februaro 2014, poste ĝi veturis al Lębork (Pomerio) kion prizorgis Eduardo Kozyra kaj la Lenborka distriktestro.
Qatna
Qatna (Katno, URUQa-ṭà-na, URUQàṭ-aṭ-na) estis la ĉefurbo de urboregno en Sirio. Ĝi situis sur la iom pli ol unu kvadratkilometron granda telo Miŝrife en okcidenta Sirio, proksimume 18 km nordoriente de Homs kaj proksimume 180 km nordoriente de la siria ĉefurbo Damasko. Katno estis en la 2-a jarmilo antaŭ Kristo grava komercmetropolo, ĝi kontrolis la plej gravajn komercvojojn de la ĉirkaŭejo, precipe inter Egiptio kaj Mezopotamio, kaj plej verŝajne aunkaŭ kun la regno de la hititoj. Katno en 1340 antaŭ Kristo estis detruita de la hititoj. En la Ferepoko tie situis malgranda setlejo, kiu ekzistis ĝis la bizanca epoko.
Edward Ellerker Williams
Edward Ellerker WILLIAMS (22a de Aprilo 1793 – 8a de Julio 1822) estis retirita armeoficiro kiu iĝis amiko de Percy Bysshe Shelley en la finaj monatoj de sia vivo kaj eĉ mortis kun li.
Li militservis en Hindio el 1811 al 1818. Revenante al Anglio li kunulis al edzino de alia oficiro kiu akuzis mistrakton fare de sia edzo. La paro loĝis en Italio kaj en Francio. En Italio li amikiĝis kun la cirklo formita de Percy Bysshe Shelley (kiu foje amindumis sinjorinon Williams), Lord Byron kaj Edward John Trelawny. En tiu etoso li dediĉis sin al verkado.
Shelley, Williams kaj juna maristo Vivian dronis en vrako reveninte el Livorno al Ĝenovo.
Otito
Depende de la parto de orelo kiun trafas inflamo, otito povas esti:
La nomon interna otito oni ne uzas, ĉar inflamo de tiu orelparto ĝenerale ne kaŭzas la tipajn inflamajn manifestiĝojn - doloron, varmon, ruĝiĝon kaj ŝvelon -, sed pli specifajn efikojn kiajn surdecon kaj vertiĝon, inter aliaj.
Poŝta Muzeo en Nagyvázsony
Poŝta Muzeo en Nagyvázsony (nadjvaĵonj) estas fakmuzeo en la iama poŝta domo tute apud la fortikaĵo kaj la luterana preĝejo.
La unua ĉambro prezentas diversajn telefoncentralojn, neaŭtomatajn kaj ankaŭ aŭtomatajn. Ili estas elproveblaj, do funkcikapablaj. En la sekva ĉambro du teleksoj funkcias, krome oni vidas diversajn interesajn telefonojn. En la lasta ejo prezentas la poŝtajn servojn de la aŭstra nigra-flava stria poŝtkesto. Aparta parto montras telegrafon kaj aldonaĵojn.
En la korto vidiĝas konduktiloj telefonaj aŭ telegrafaj. En aparta ĉambro estas poŝta kaleŝo.
Heroldo de Esperanto
Heroldo de Esperanto (HdE) estas Esperanto-gazeto fondita en 1920 de Teodor Jung. En 1994 Heroldo de Esperanto estis honorita per FAME-premio.
Intermilita periodo
Teodor Jung fondis la gazeton en Aprilo 1920 en Kolonjo (Germanio), sub la titolo Esperanto Triumfonta. Originale semajna, ĝi estis (kaj daŭre estas, kvankam nun trisemajna) la plej ofte aperanta gazeto en Esperanto. Politike kaj religie sendependa (sed fakte modere orientita), ĝi pretervivis la unuan persekuton de la nazia reĝimo, sed en 1936 devis migri al Nederlando. En la dialektiko inter UEA (centralo en Ĝenevo) kaj la landaj societoj (CO en Parizo) HdE estis principe favora al la duaj, kaj forte subtenis la skismon de 1936, fariĝante unu el la du oficialaj organoj de la nova Internacia Esperanto-Ligo.
La lastan numeron sub la titolo Esperanto Triumfonta oni eldonis la ; ekde la  ĝi estis eldonata kiel Heroldo de Esperanto.
Postmilita periodo
Post la dua mondmilito Teo Jung daŭrigis la redaktadon ĝis 1962, sed nur duonmonate. La konfliktemo kontraŭ la rekunigita UEA ne ĉesis: unue ĝi havis koloron de lingva batalo (HdE defendis la atistojn) kaj poste flamis, sub la nova redaktorino Ada Fighiera-Sikorska en Bruselo, ĝis pinto de akreco en 1969-1974. Post la retiriĝo de Ivo Lapenna, la gazeto subtenis la novan kurson en UEA, tamen ree kun kelkaj distanciĝoj kaj fortaj kritikoj pri financaj kaj administraj temoj.
En 1961 Teo Jung transdonis la revuon kaj ĝian redaktadon al Ada Fighiera-Sikorska.
En 1982, por la Universala Kongreso de Esperanto en Antverpeno, pere de Brunetto Casini Heroldo aranĝis kontrakton kun la monda kompost-firmao CompuGraphic, kiu pruntedonis fotokompostilon al la UK por prepari ĉiutagan eldonon de "Heroldo de Esperanto", redaktita de Ada Fighiera-Sikorska, enpaĝigita de Brunetto Casini kaj presita de Torben Kehlet. La kutimo dumkongrese publikigi tagan informilon, kutime kun la titolo "Kongresa Kuriero", de tiam fariĝis tradicio.
Nuntempa periodo
Je la morto de Ada Fighiera-Sikorska (1996) la gazeton transprenis Itala Interlingvistika Centro, kiu tuj cedis ĝin al LF-koop. Nova redaktorino fariĝis Perla Martinelli. En 1998 la redakcio de HdE iniciatis, kun aliaj establoj, la Pakton por la Esperanta Civito.
La transdono de HdE, laŭ aserto en Dumonata Bulteno de Torina Esperanto Centro, kaŭzis konfliktan etoson inter la Societo "Heroldo de Esperanto", kies prezidanto estis Gian Carlo Fighiera, kaj LF-koop. Li opinias ke LF-koop "ekmalrespektis la tradicion kaj principojn" de la gazeto. Fighiera klarigas: "La tradicio kaj principoj estis, i.a.: la gazeto havas precipe informan karakteron pri la disvastigo de Esperanto; ĝi estas sendependa kaj supertendenca pri movadaj ideologioj kaj internaj konfliktoj. Kiel ĉiuj povas konstati, la supraj kondiĉoj neniam estis respektataj de la nova redakcio." Post la forpaso de Ada Fighiera-Sikorska kaj de alia estraranino, la estraro de la antaŭa eldona societo estis renovigita kaj ĝi plu funkcias laŭ jura bazo. Fighiera estas ĝia prezidanto.
Ekde la numero 2000 dum du jaroj "Heroldo de Esperanto" estis redaktata de Stano Marček, kaj ekde 2002 de Marie-France Conde Rey. Ekde 2009 la ĉefo-redaktoro estis Annette Muhlemann kaj la kongresa redaktoro Dieter Rooke. Tiamaj konstantaj kunlaborantoj estis André Cherpillod, Marie-France Conde Rey, Leen Deij, Perla Martinelli, Giorgio Silfer, Etel Zavadlav.
En la jarkolektoj 2011 kaj 2012 la revuo tre malregule aperis kaj en junio 2013 LF-koop anoncis, ke "nenio malhelpas" vendi ĝin.
En junio 2016 Fabrício Valle anoncis ke li aĉetis Heroldon de Esperanto. Li esperis sesobligi ĝian abonantaron aperigante ses numerojn dum 2017, kaj jam en 2018 aperigi sian renovigitan gazeton sur 24 paĝoj monate. Tamen LF-koop ne sendis al li promesitan liston de aktualaj abonantoj sed nur tre malnovan liston de jamaj abonantoj (pluraj eĉ mortintaj), do en 2017 aperis nur ses numeroj el la planitaj 12.
En decembro 2017 Esperanta Civito anoncis pri repreno de Heroldo de Esperanto, ĉar Fabrício Valle ne pagis la tutan interkonsentitan sumon por la gazeto. Li siavice minacas procesi en svisa kortumo, ĉar Civito ne plenumis la interkonsentitajn kondiĉojn, sed rezignis pri la proceso kaj atendas paŝon de LF-Koop rilate refaron de la kontrakto, sub realismaj bazoj. Dume Fabrício Valle plu eldonas "Heroldon" kaj planas donaci ĝin al fondota NRO, nome Instituto Teo Jung, kies membroj estos la plenaj abonantoj de Heroldo. La 12-an de majo 2018 estas inaŭguritaj blogo kaj youtube-kanalo de Heroldo.
Referencoj
Jen kiel ĝin prezentis la Enciklopedio de Esperanto en 1934:
Heroldo de Esperanto. Unu el la plej gravaj gazetoj en Esperanto, semajna, ilustrita, internacia. HdE estas fondita en aprilo 1920 sub la titolo "Esperanto Triumfonta" de Teo Jung. Ĝi aperis de 20 nov. 1920 ĉiusemajne, de dec. 1924 ĝis fino de 1925, duonsemajne, dum la 15a Universala Kongreso (UK) 1923 ĉiutage. La nomon HdE ĝi ricevis kun la unua numero de 1925. Formato: 46x30 cm, kun kelkfojaj ŝanĝetoj. Paĝonombro: 4-6-8-10. Abonantaro: 20 nov. 1920 ĉirkaŭ 500, 3 sept. 1927 2900, fine de 1924 2500, aŭtune 1928 1800, l jan. 1929 pli ol 2000, apr. 1930 ĉirkaŭ 2600. Ĝis aŭtuno 1928 HdE aperis en Horrem apud Kolonjo, de tiam en Kolonjo. Redaktoro, poste ĉefredaktoro estis la fondinto kaj posedanto Teo Jung, respondeca redaktoro J. F. Berger, anonca redaktoro M. Wieland. Kunlaboras multaj verkistoj kaj propagandistoj. Apud HdE aperis dum plimalpli longa daŭro diversaj aldonoj, eĉ apartaj eldonaĵoj, kiel "Verda Stelo". Regulaj aldonoj en 1934 estas: La kuraĝa iniciato - fondo kaj regula aperigo de semajna gazeto signas memorindan fakton en la historio de Esperanto, kun speciala graveco por la postmilitaj jaroj.
En 1925 HdE fondis Librofakon, kiu eldonis i. a. du romanojn de Remarque, originalan historian verkon de Haefker, "Ĉirkaŭ la mondon kun la verda stelo" de Scherer, romanojn originalajn kaj tradukitajn, lernolibrojn ktp. La ĝis nun eldonitaj 64 diversgrandaj volumoj havas vendvaloron de 2.140 sv. fr. HdE havas dekomence propran presejon; presejestro estas Ludwig Goppel. Vidu pluajn detalojn en la 500a kaj 566 n-roj de HdE.
János Meszlényi
Biografio
János Meszlényi studis en industriarta mezlernejo (1958-1962) kaj Hungara Belarta Altlernejo (1962-1965). Lia ĉefinstruisto estis Sándor Mikus. Ekde 1964 li ofte kreis en Balatonszepezd, inter 1969-1981 li vivis en Székesfehérvár. Inter 1966 kaj 1969 li havis stipendion. En 1984 li ekinstruis en belarta mezlernejo. Krom la skulptaĵoj lia ŝatata tekniko estis la kupra plato, kiujn li reliefigis. Li ricevis 4 premiojn inter 1968-1996. Li havis edzinon, kiu naskis filojn en 1969 kaj 1970.
Horní Branná
Horní Branná (Brennei) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1357.
Partoj de municipo
Domaroj: Bohdaneč, Dolení Konec, V Dolách, Výsplachy, Hradsko, Končiny, Pod Hradem, Pilousek.
Attila Papp
Attila PAPP [pap] estas rumania hungara poeto, folkloristo. Li naskiĝis en Chiraleu la 24-an de februaro 1944.
Kariero
Attila Papp diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri hungara lingvo kaj literaturo (1967). Li instruis en pluraj vilaĝoj (1967-74), poste li estis direktoro de Kulturdomo de Marghita (1974-75), denove instruisto. Li estis kunlaboranto de Fáklya, Napsugár, Jóbarát, Bihari Napló, Keresztény Szó, respondecdredaktoro de loka gazeto Margitta (1992-94); redakcikomitatano de Margitta és Vidéke (1994-97). Li estas ano de Kriza János Néprajzi Társaság.
Enikő Bollobás
Enikő Bollobás [enikO bolobAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bollobás Enikő estas hungara literaturhistoriisto, tradukisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019). Ŝia frato estis Béla Bollobás.
Enikő Bollobás naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Enikő Bollobás akiris bakalaŭron en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975, poste ŝi laboris jardekon en libroeldonejo. Intertempe en 1978 ŝi doktoriĝis (D. Sc.) kaj en la studjaro 1978 ŝi plustudis en Universitato de Minesoto, poste helpe de stipendio ŝi esploris 3 jarojn en Hungario kaj Usono. Inter 1985 kaj 1990 ŝi instruis en Universitato József Attila. En tiu periodo ŝi estis aktiva opoziciulo por defendi rajtojn de transilvaniaj hungaroj, eĉ ŝia pasporto pri socialismaj landoj estis nuligita. En 1990 ŝi partoprenis en fondo de nova katedro en Universitato Loránd Eötvös, poste ŝi ekinstruis kiel docento. Ŝi inter 1990-1994 faris diplomatajn servojn kaj estis katedrestro inter 1997 kaj 2017. Ŝi studis en 1992 en Harvard Universitato de Bostono. Ŝi verkis 7 monografiojn kaj 190 studojn, ŝiaj temoj fokusiĝas al hungara kaj usona literaturo. Ŝi ricevis premiojn inter 2009-2015.
Béla Papp
Béla Papp
Katzelsdorf
Katzelsdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Biborțeni
Biborțeni [biborcenj] (hungare: Bibarcfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Sfântu Gheorghe. Administre ĝi apartenas al la urbo Baraolt.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 883 loĝantojn (hungaroj); en 1992 821 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio okazis en 1332, ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Háromszék.
Fonto
Ĝemelurbo estas Biharugra en Hungario.
Urmatt
(jen france, origine germane kaj alemane, alemane ankaŭ literumata Ürmott) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas france Urmattois kaj germane Urmatter.
Etimologio de la vorto kaj komunuma blazono
La germana nomo probable devenas de la ĝermana vorto uro por prabovo formortinta en Mezeŭropo en la 16-a jarcento: pri tio ankoraŭ nun memorigas ruĝa uro en la komunuma blazono. La vortero mato (germane Matte) probable aludas al herbeja grundo "kvazaŭ verda mato" - ankaŭ vi videblas en la komunuma blazono.
Heinsberg
Heinsberg estas urbo en la pleja okcidento de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenas al la samnoma distrikto Heinsberg kaj estas ties administra centro. La 1-an de februaro 2007 la urbo havis 41.686 loĝantojn.
Historio
Reglando Heinsberg estis teritorio en la Sankta Romia Imperio. Ĉefa loko estis la urbo Heinsberg.
Verdokoridoro
Kiel verdokoridoroj aŭ verdozonoj teritoria kaj pejzaĝa planadoj nomas koherajn, ne surkonstruitajn terenojn, kiuj ili deklaras al biotoporeto por la daŭra apartigo disde koloniaj areoj.
En ĉiutaga lingvo kaj en la planado de liberaj spacoj „verdokoridoro“ nomiĝas plejparte longeca ne-surkonstruita, ofte parkeca tereno ene de surkonstruitaj areoj. Verdokoridoro povas kaj devas precipe alpreni unu aŭ plurajn funkciojn gravajn por la medio, ekz. kiel biotopo, kiel antaŭranga kaj protekta areo por la novformiĝo de grundakvo, kiel senkonstruaĵa areo por la ekesto de freŝa resp. malvarma aero.
Regionaj verdokoridoroj en Germanujo
Regionale Grünzüge (Regionaj verdokoridoroj) nomiĝas grandareaj, fendoformaj, ĉefe naturecaj liberaj areoj en urbaj aglomeraĵoj, kiuj krome estas uzataj ankaŭ auch zusätzlich terkulture kaj arbarekonomie, sed ankaŭ povas enteni parkojn aŭ sportejon. Tiaj verdokoridoroj devas eviti la kunkreskadon de koloniaj areoj de certaj komunumoj aŭ komunumaj partoj kaj celas kiel klasika instrumento por la rezervado kaj protektado de liberaj areoj, kiuj transpasas la komunumajn landlimojn.
Historio
La malvolvo de la plana instrumento verdokoridoro lige liĝiĝas kun la ideo aperinta fine de la 19a jarcento pri verdozono, kiu fermu urban regionon eksteren, kaj kun la ideo pri ĝardenurbo de Ebenezer Howard, kiu intencis la disvolvon de novaj koloniaj kernoj apartigitaj per terkulture uzataj areoj, kiuj estu aranĝotaj ĉirkaŭ kernurbo. Verdozonoj ekestis ekzemple en Vieno en la jaro 1905 kaj en Berlino, kie la Ligo Grand-Berlino ekzistanta inter 1912 kaj 1920 ricevis la taskon, akiri areojn sen surkonstruaĵoj kaj daŭre sekurigi ilin.
Unuafoje kiel teritorioplanajn instrumentojn en 1966 la Regiona Ligo Ruhr fiksis en sia regiona disvolvoplano. En 1978 la Planregiono Bavara Malsupra Majno konstatis en sia regiona plano, ke verdozonoj estas eroj de la kolonia strukturo. Sekve la planinstrumento verdozono eniĝis en germanaj leĝoj pri teritoria planado kaj naturprotekto kaj sur ferderacia kaj sur federaciera nivelo.
Ekzemploj
En la Ruhr-Regiono jam la Regiona Ligo Ruhr jam ekde 1923 rezervis al si plurajn nordsuden pasajn regionajn verdokoridorojn per aĉeto de terenoj, kiun ĝi tenis sen novaj surkonstruaĵoj, por eviti diskoloniadon de la tereno kaj la kunkreskado de la unuopaj urboj. Jure tio sekuriĝis en la regiona disvolvoplano de 1966. Kadre de la IBA Emscherpark tiuj ĉi verdokoridoroj estis interligataj ankaŭ en orientokcidentan direkton je la Emscher Landschaftspark.
La Regiona Parko Rejn-Majno interligas verdozonon de Frankfurto ĉe Majno ĉirkaŭantan la urbon kaj la liniajn verdokoridorojn libertenatajn de surkonstruo, etendiĝaj en la urboregionon, tiel ke ekestas reto da senkonstruaĵaj areoj, kiuj strukturas la surkonstruon, protektas biotopareojn kaj klimate gravajn kampojn kaj estas uzeblaj por la ripozumo.
Fonto
Tiu-ĉi artikolo estas parta tradukaĵo de la samtema artikolo de:Grünzug en la germanlingva Wikipädie
Rocchetta Sant'Antonio
Rocchetta Sant'Antonio estas komunumo de Italio.
Dendragapoj
La genro Dendragapus enhavas du tre proksime rilatajn speciojn de birdoj de la familio de Tetraonedoj kiuj estis ofte traktataj kiel ununura variebla taksono; nome Malhela lagopo, Dendragapus obscurus, kaj Fulga lagopo, Dendragapus fuliginosus. Krome ankaŭ la Kanada lagopo kaj la Siberia lagopo estis konsiderataj parto de tiu genro.
Aspekto
Temas pri grandaj tetraonedoj kiuj loĝas altaterajn regionojn de Nordameriko kaj Eŭrazio. La Fulga lagopo troviĝas en Pacifika Montaro kaj Sierra Nevada, kaj la Malhela lagopo en la Roka Montaro. Tiuj du taksonoj estis origine konsiderataj kiel separataj specioj, sed estis konsiderataj samspeciaj fare de multaj en la 20a jarcento. Tamen en 2006 la American Ornithologists Union redisigis ilin, sekve de la DNA-baza verko de Barrowclough et al. (2004). kies rezultoj subtenis la pli fruan verkon de Brooks (1929) kiu konsideris la du taksonojn kiel separataj specioj baze sur morfologio, kutimaro kaj voĉoj. La precizaj teritorioj de la du specioj estas tre bone diferencataj sude, separataj de etendaj areoj de netaŭga senarbara habitato, sed iome necerte en la nordo de la teritorioj de la genro kie ne estas separilo; la studo de Barrowclough et al. ne inkludis tiujn nordajn populaciojn.
Plenkreskuloj havas longan kvadratan voston, grizan pinte (pli hela ĉe la Fulga lagopo). Masklaj plenkreskuloj estas ĉefe malhelaj (ĉefe la Fulga lagopo) kun flava (Fulga lagopo) aŭ purpura (Malhela lagopo) gorĝa aersako ĉirkaŭata ambaŭkaze de blanko, kaj flava (Fulga lagopo) aŭ flava al ruĝa (Malhela lagopo) karunklo superokula dum la memmontra ceremonio. Inaj plenkreskuloj de ambaŭ specioj estas makulecbrunecaj kun malhelbrunaj kaj blankaj markoj en subaj partoj.
Ties reprodukta habitato estas la bordoj de arbaroj de koniferoj kaj miksaj en montaj regionoj de Nordameriko kaj Eŭrazio. Ties teritorioj estas tre proksime asociaj kun tiuj de diversaj koniferoj. La nesto estas skrapaĵo engrunda kaŝita ĉe arbusto aŭ trunko.
Ĉiuj specioj havas fortajn populaciojn, escepte ĉe ioma populacimalpliiĝo kaj habitatoperdo de la Fulga lagopo je la suda pinto de siaj teritorioj en suda Kalifornio, kaj la Siberia lagopo kiu estas konsiderata preskaŭ minacata.
Fosilioj
Specioj el fosilioj de fina Plejstoceno kiuj estis priskribitaj estas Dendragapus gilli (okcidenta kaj okcidenta-centra Usono), dekomence lokigita en distinga genro Palaeotetrix, kaj Dendragapus lucasi (konata nur el Fossil Lake, Usono).
Patriota Societo de 1765
Historio
La fondintoj unuafoje en Germanujo sekvis movadon kiu komenciĝis en Dublino, Londono kaj Parizo per la fondo de  Royal Dublin Society (1731), Royal Society for the encouragement of Arts, Manufactures and Commerce (1753) respektive Société d´Encouragement de l'Industrie Nationale.
Luganska provinco
Luganska provinco aŭ Luhanska provinco  (Луганська область; Луганская область, Luganskaja oblast) estas unu el la 24 subŝtatoj de Ukrainio, kiuj nomiĝas область. Ĝia teritorio situas en la plej orienta parto de Ukrainio kaj norde, oriente kaj sude limas kun Rusio.
Patriota Societo de 1765
Historio
Ĉar la societo estis modelo de komunutila klubo jam baldaŭ ĝi kromnomiĝis honore Patriota Societo. Kiam patriotismo ŝanĝiĝis en naciemegaĉo kaj emo je la patrujo iĝis neracia, klerismuloj ekprotestis: i.a. Gotthold Ephraim Lessing kiu estis la amiko de pluraj membroj de la hamburga klubo.
Luganska provinco
La plej gravaj urboj estas krom la administra centro Luhansko/Lugansko (Луганськ) la urboj Alĉevsk (Алчевськ), Antracit (Антрацит), Kipuĉe (Кипуче), Brjanka (Брянка), Sorokino (Сорокине), Ĥrustalnijo (Хрустальний), Lisiĉansk (Лисичанськ), Severodoneck (Сєверодонецьк), Kadijivka (Кадіївка) ĝis majo 2016 oficiale Staĥanov (Стаханов) kaj Dovĵansk (Довжанськ). Inter 1935-1958 kaj 1970-1990 la oficiala loknomo de la ĉefurbo estis Voroŝilovgrad (=Voroŝilovurbo), kaj tiam ankaŭ la subŝtato nomiĝis Voroŝilovgrada provinco.
Unu el pli malnovaj urboj estas Starobilsk.
Patriota Societo de 1765
Historio
Gravis ankaŭ la fondo de lernejoj desegnaj kaj metiaj kaj altlernejoj (ekz. pri Aplikitaj sciencoj). Ne forgesendu la fondo de diversaj muzeoj (Museum für Kunst und Gewerbe; Museum für Hamburgische Geschichte). En 1767 fondis klubanoj la antaŭulan institucion de la nuna Artakademio.
Luganska provinco
En la regiono vivas proksimume 2,41 milionoj da homoj (stato de decembro 2005).
Patriota Societo de 1765
Historio
La Patriota Societo ĝis hodiaŭ aktivas. Interesega estas ankaŭ la (arkitektur)historio de la ejo de la klubo situanta ĉe la ponto Trostbrücke/Börsenbrücke.
Societo por arto kaj scienco
Elstaruloj el la urbo fondis la 16-an de oktobro 1868 la Verein für Kunst und Wissenschaft kies sidejo estis ankaŭ en la ejo de la Patriotoj. La klubsalono estas la hodiaŭa restoracio. Jam dum la unua jaro tiu ĉi societo havis 500 membrojn kaj estro iĝis la Supera tribunalano Hermann Baumeister. Pluraj gravaj prelegoj faritis pri la evoluo de la urbo, ekzemple pri la novkonstruo de la urbodomo (prie parolis Martin Haller en novembro 1897). Tiu ĉi klubo malfonditis en 1922 post la fondo de la societo Überseeklub kiu ankaŭ kunvenis regule en la Patriota domo.
Luganska provinco
La 11an de majo 2014 okazis referendumo pri sendependeco en la regionoj de orienta Ukrainio, nome Donecko kaj Luhansko/Lugansko. La rezulto estis absolute majoritata por sendependeco, kvankam postaj deklaroj de novaj estroj kliniĝis al peto por aliĝo al Rusio.
Demografio
Loĝantaro de la provinco laŭ etnoj (2001):
UTC-11:00
UTC-11 estas horzono en kelkaj landoj kaj teritorioj kiu havas tempodiferencon de minus dek unu horoj al la Universala Tempo Kunordigita. En parto de la suda hemisfero okcidente limas la internacia datlinio.
La horzono uzatas kiel norma tempo (tutjare)
Turo de Arroyomolinos
La turo de Arroyomolinos, Pan-turo aŭ kastelo de Arroyomolinos situas en la municipo Arroyomolinos, en la okcidento de Madrida Regiono. Ĝi troviĝas en la urbocentro kaj estas tre bone konservita post la restaŭrado en la unuaj jaroj de la 21-a jarcento. Ĝi estis konstruita inter la 14-a kaj 15-a jarcentoj, kiel senjora turo.
Fervoja trafiko en Ĉeĥio
Preskaŭ ĉiuj fervojaj trakoj en Ĉeĥio estis konstruitaj jam en tempo de Habsburga monarĥio. Post disfalo de la monarĥio ekestis Ĉeĥoslovakio kaj ekestis tiam Ĉeĥoslovakaj ŝtataj fervojoj. Tiu ĉi historio estas interrompita dum germana okupado dum la Dua mondmilito.
Turo de Arroyomolinos
Ĝi alireblas tra la A-5 (Aŭtovojo de Ekstremaduro), en la elirejo de Arroyomolinos, kondukanta al la ŝoseo M-413, kun direkto al Moraleja de Enmedio. Malgraŭ la militista fasado, temas pri senjora turo, kiu disvolvigis diversajn civilajn funkciojn laŭlonge de ĝia historio. Ĝi estis la loĝejo de kelkaj nobeluloj kaj ekde la 19-a jarcento, ĝiaj uzoj variis. Ĝi estis uzata kiel grenejo, kolombejo kaj kelo. Nuntempe ekzistas projekto de la Madrida Regiono kaj la Urbodomo de Arroyomolinos por konverti ĝin en kulturcentro.
Fervoja trafiko en Ĉeĥio
Hodiaŭ en Ĉeĥio funkcias sistemo de luigo de trakoj de Administro de fervoja trafikavojo (ĉeĥe SŽDC) al transportistoj. Plej grava persona transportisto estas Ĉeĥaj fervojoj.
Internaciaj transportaj fervojaj koridoroj en Ĉeĥio
Tra Ĉeĥio kondukas kvar internaciaj transportaj koridoroj:
UTC-12:00
UTC-12 estas horzono kiu subtrahas dek du horojn de la Universala Tempo Kunordigita. Okcidente limas la internacia datlinio.
Principe la horzono validas en la neloĝataj insuloj Baker kaj Howland, apartenantaj al Usono, sed ĉar la insuloj kiel indikite ne havas homajn loĝantojn, tiu horzona valideco ne havas apartan praktikan signifon.
Praktikan signifon por ŝipoj havas la naŭtika horzono UTC-12 kiu kovras larĝan zonon de la Pacifika Oceano inter 180° kaj 172° 30' okcidenta longitudo. Ŝipoj kiuj uzas tiun tempon estas la lastaj kiuj komencas novan kalendaran tagon.
Krom la insuloj Baker kaj Howland kaj aliaj neloĝataj insuloj, ankaŭ pluraj home loĝataj insuloj kuŝas ene de la longitudaj limoj de tiu horzono, sed neniu el ili tenas la daton kaj tempon de la horzono UTC-12. Anstataŭe, ili observas la tempon kaj daton de unu el la apudaj zonoj, kutime ĉar ili apartenas, politike, al insularo kies aliaj membroj kuŝas ĉefe en la apuda horzono.
Ĉar la horzono reprezentas la lastan lokon en la tero kie unuopa dato ekzistas, ĝi estas kelkfoje uzata por tempolimoj (limdatoj) kaj nomata "Ie ajn sur Tero" (aŭ angle Anywhere on Earth, AOE).
Jean-Baptiste Camille Corot
Jean-Baptiste Camille COROT, (naskiĝinta la en Parizo, mortinta samloke la ) estis franca pentristo.
18970 Jenniharper
18970 Jenniharper estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jean-Baptiste Camille Corot
Vivo
Corot unue frekventis la gimnazion en Rouen antaŭ ol ekdeĵori en librovendejo. Li forlasis tiun ĉi postenon en 1822 por dediĉi sin al la artoj. Post la trejnado ĉe Michallon kaj V. Bertin li iris en 1826 al Italujo kaj montris en 1827 bildon pri "pejzaĝo apud Nemi" en la Pariza Salonego. Sed lia vera talento evidentiĝis kiam li komencis trairi la pejzaĝojn francajn por aŭskulti ĉiujn eldirojn de la naturo kaj duone reprodukti ilin. Je la komenciĝo de la 1850-aj jaroj lia propra naturesplormetodo ekfloris. Ĉesis la malatento pri liaj verkoj kaj venis aplaŭdegoj kaj de aliaj artistoj kaj de la publiko.
18970 Jenniharper
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Dawn Harper, kiu gajnis la kvaran rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Jefferson County High School de Dandridge (Tenesio Usono).
Jean-Baptiste Camille Corot
Verkista graveco
La koncepto de Corot estis ĉefe lirika kaj sentema: li ne elektis la motivojn por krei kiel eble plej fidelan imagon sed por plenumi ilin per diversaj etosoj. Do li ne ŝatis krei "belajn vidojn/aspektojn" sed preferis simplajn aferojn, etajn naturmediajn eltiraĵojn (ofte enloĝitajn de nimfoj). Kampetoj, lagetoj, arbaroj sufiĉis por tiri elaspekte trankvilon solenan, lumon arĝentan, moviĝon de vento. Li solvis diversajn formojn de naturfenomenoj en siajn partojn kaj ĉirkaŭdonis ilin grize. Tio griza mildigis troajn kontrastojn kaj durecojn. Malgraŭ poetaj ĝeneralaj impresoj kelkaj verkoj restis tro skizaj. Kvazaŭ ĉiuj francaj muzeoj posedas verkojn de li. Corot apartenis al la mastroj de la t.n. "Paysage intime"-movado.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1906, p. 295, kio legeblas tie ĉi interrete.
Groß Pampau
Groß Pampau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Schwarzenbek-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ekstera otito
Difino
Ekstera otito estas inflamo de la ekstera orelo, kiu ĝenerale komencas en la ekstera orela kanalo.
Haseldorf
Haseldorf estas germana nomo de komunumo Aluniș (Mureș) en Rumanio.
Ekstera otito
Kaŭzoj
La precipa kaŭzo de ĉi tiu malsano estas la banado en naĝejoj, riveroj, lagoj aŭ en la maro, kaj pro tio ĝi okazas multe pli ofte dum la somero.
Haseldorf
Haseldorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro suda Holstinio, administra ligo de dek formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ekstera otito
Manifestiĝoj
La ĉefaj simptomoj estas, laŭ ordo de apero, la intensa oreldoloro, la surdeco kaj la eligo de puso tra la ekstera kanalo. Nur malofte, en pli gravaj kazoj, estas febro aŭ orelŝvelo.
Diagnozo
La diagnozo baziĝas sur la simptomoj kaj la otoskopio. Neniu komplementa diagnoza ekzameno estas kutime necesa.
Kuracmetodo
La plej efika kuracilo estas loka antibiotiko sub formo de gutoj. Oni devas ankaŭ rigide eviti la eniron de akvo en la kanalo.
(137208) 1999 MC2
(137208) 1999 MC2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey, astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon en la Montaro Santa Catalina, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Bivakĉapo
Bivakĉapo estas kapvestaĵo por kovri la tutajn kapon kaj kolon, lasante ne kovrita sole malgrandan parton de la vizaĝo, la okulojn, buŝon.
(137208) 1999 MC2
Orbito
Ĝi estas en 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,220994 AU, tie estas 33,060 milionoj da km.
Bivakĉapo
Bivakĉapo estas protektilo kontraŭ malvarmo, tiel uzataj de sportistoj en vintra sporto. Por kaŝi la personan identecon ili estas uzataj kaj de specialaj taĉmentoj de militistoj, policistoj kaj de punkuloj dum manifestacioj, de huliganoj kaj teroristoj, kiuj tiel kamuflas sin.
Por aŭtokonkursistoj bivakĉapoj el fajroprotekta materialo estas nepra parto de kontraŭfajra protekto.
Vidu ankaŭ
Pipo
Leerdammer
Leerdammer (Leerdammer kaas) estas ekde 1977 la varomarko de fromaĝospeco de Bel Leerdammer b.v.. La fromaĝomarko estas parto de la franca fromaĝokompanio Groupe Bel. La fromaĝo estas produktata en Schoonrewoerd en la komunumo Leerdam Nederlando. La kazeigaĵo de ĉi tiu fromaĝo estas de vegetara origino.
Coulours
Coulours estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 158 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Coulours etendiĝas sur 17.4 km², kaj havis 158 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 9.1 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Christine Vaillant, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Coulours apartenas al la kantono de Cerisiers, kies ĉefurbo estas Cerisiers. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
UTC-10:00
UTC-10 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de minus dek horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
La horzono uzatas kiel Havaja-Aleuta Norma Tempo (vintro en la norda hemisfero)
Krome kiel norma tempo (la tutan jaron) ĝi validas en
Kirchschlag in der Buckligen Welt
Kirchschlag in der Buckligen Welt estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Vicente López y Planes
Alejandro Vicente López y Planes (Bonaero, 3-a de majo de 1785 – 10-a de oktobro de 1856) estis verkisto, advokato kaj politikisto argentina kiu estis Provizora Prezidento de Argentino, el la 7-a de julio al la 18-a de aŭgusto de 1827. Li estis ankaŭ la aŭtoro de la vortumado de la nacia argentina himno, adoptita la 11-a de majo de 1813.
Li doktoriĝis en juro en la Universitato de Ĉukisaka kaj iĝis kapitano dum la Britaj Invadoj al Rivero Plata. Li partoprenis en la Cabildo Abierto de la 22a de majo de 1810 kaj apogis la formadon de la Unua Junto. Li havis bonajn rilatojn kun Manuel Belgrano. Li estis sendita norden kun la Norda Armeo al la provincoj, kiel sekretario de la kolonelo Francisco Ortiz de Ocampo. Kiam tiu estis elpostenigita pro sia kontraŭo al mortpafado de la eksvicreĝo Santiago de Liniers, li revenis al Bonaero. Kiam la monarkistaj membroj de la bonaera konsilantaro estis forpelitaj, li estis elektita urbestro. Li estis malamiko de la partio de Cornelio Saavedra kaj unu el la kreintoj de la Unua Triviraro. La 3-a de januaro de 1812 li estis anstataŭigita per Miguel Mariano de Villegas.
En majo de 1813 lia vortumado de la nacia himno, fakte militkanto, estis aprobita anstataŭ alia eventuala kandidatiĝo fare de Esteban de Luca, ne tiom militema.
Li partoprenis en la registaro de la generalo Carlos María de Alvear, kaj je ties falo li estis kondamnita je prizono. Li okupis kelkajn aliajn publikajn postenojn, ĝis esti nomumita sekretario de la Ĝenerala Kongreso de 1824 kaj tuj poste ministro de la prezidento Bernardino Rivadavia. Post la skandalo pro la negocado kun la Brazila Imperio, Rivadavia rezignis al la prezidenteco. Tiam estis elektita López, kiu subskribis la neevitebla dissolvon de la Kongreso kaj kunvokis balotadon en Bonaero.
La nova guberniestro, Manuel Dorrego, faris lin ministro; tio proksimigis lin al la federaloj. Li ekziliĝis en Urugvajo kiam Dorrego elposteniĝis kaj estis mortpafita de la unueciga Juan Lavalle, kaj revenis por esti membro de la Tribunalo de Justico en 1830 fare de la guberniestro Juan Manuel de Rosas.
(9635) 1993 XS
(9635) 1993 XS estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Hira
Hira (حراء Ḥirāʾ) aŭ Kaverno Hira (غار حراء Ġār Ḥirāʾ) estas kaverno je ĉirkaŭ 3 km el Mekko, ĉe la monto nome Ĝabal an-Nur en la regiono Heĝazo de nuntempa Sauda Arabio.
Ĝi elstaras ĉar estas la loko kie la islamanoj kredas, ke Muhammad ricevis la sian unuajn revelaciojn el Dio tra la anĝelo Jebril (arabe: جِبرِيل ) (alternative literumita Jabraeel ((araba: جبرائيل ) kiel ĝi estas prononcata en iaj koranaj skoloj (Qira'at) kaj de kelkaj arabaj triboj). Por Kristanismo, Jebril estas konata kiel Gabrielo.
Post 600 ŝtupoj, la kaverno mem estas ĉirkaŭ 3.7 m longa kaj 1.60 m larĝa. La kaverno estas je alto de 270 m kaj ties radiuso estas 263.23 m. Dum la Haĝo ĉirkaŭ 5,000 islamanoj grimpas ĝis la Hira kaverno ĉiutage por vidi la lokon kie Muhammad supozeble ricevis siajn unuajn revelaciojnpor la Korano dum la Lajlat al-Kadr, tio estas la pov-nokto. Islamanoj tipe ne konsideras vidi la kavernon kiel integra parto de la pilgrimado. Tamen multaj vizitas ĝin pro tialoj de persona plezuro kaj spiriteco, kaj kvankam kelkaj konsideras ĝin adorloko, tio konfliktas kun la ortodoksa interpreto de la islama skribaĵaro.
Rodi Garganico
Rodi Garganico estas komunumo de Italio.
Otfried Mylius
Otfried MYLIUS (vere: Karl Müller; naskiĝinta la en Stutgarto, mortinta samloke la ) estis germana verkisto.
Vivo kaj verkoj
Post trejniĝo libropresista li ekstudis en 1840 ĉe la universitato de Tübingen kaj gvidis inter 1842 kaj 1868 la redakcion de la gazeto »Erheiterungen« en Stutgarto. poste li eniris la redakcion de »Allgemeine Familienzeitung« kaj estis ekde 1884 redaktoro de la Cotta-a gazeto »Ausland«.
Kiel romanverkisto li unue aperis per »Des Lebens Wandelungen« (sub la pseudonimo Fr. von Elling, Stuttgart 1854, 3 vol.), antaŭ la publikigo de historiaj romanoj kiel: »Graveneck« (Stutgarto 1862; 2-a eldono, Lepsiko 1872) kaj »Die Irre von Eschenau« (Stutgarto 1869, 2 Bde.), kie rakontatas la erao de duko Karlo Eŭgenio (Virtembergo); la kulturbildo: »Neue Pariser Mysterien« (Stutgarto 1863, 3 vol.) kaj »Neue Londoner Mysterien« (Stutgarto 1865–67, 4 Bde.); krome: »Das Testament von St. Helena« (Stutgarto  1868 bis 1869, 2 Bde.); »Die Weiße Frau« (Stutgarto  1868–1873, 3 Bde.); »Die Türken vor Wien« (Lepsiko 1870); »Am Hof der nordischen Semiramis« (Hanovro1873, 2 Bde.); »Ein verlorner Sohn« (Jena 1874); »Iphigenie« (Hanovro 1875); »Die Opfer des Mammon« (Hanovro 1882) ktp.
Ekster tio li skribis rakontojn kaj novelojn (elekto, Lepsiko 1874, 2 vol.) kaj serion da klerigaj porjunulaĵoj. Li editoris la unuan germanan version de la libro »Der Shakespeare-Mythus« de A. Morgan (Lepsiko 1885).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 14. Leipzig 1908, p. 235 kio relegeblas tie ĉi interrete.
Hope Island (Kvinslando)
Hope Island (Espera Insulo) estas areo en la stato de Gold Coast, (esperante Ora Marbodo) Kvinslando en Aŭstralio, kiu troviĝas norde de Runaway Bay. La areo estas nomiĝito por la aristokrato kolonia kapitano Louis Hope, kiu estis koncedita proksimume 1800 da akroj de tero apud buŝego de la Kumera rivero en rekono de lia kontribuo en disvolvaĵo la sukera industrio en Kvinslando.
Mazar-i Ŝarif
Mazar-i Ŝarif (perse kaj paŝtoe مزارشريف, prononco laŭ IFA, en kiu la sono "æ" estas inter "e" kaj "a", tial foje ankaŭ latinliterigata Mezar-i Ŝerif) estas urbo en la nordo de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Balĥ. Laŭ takso en la jaro 2006 Mazar-i Ŝarif havis proksimume 300 600 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 103 372). Laŭ tiu stato temas pri la kvara plej granda urbo de Afganio.
La urba nomo signifas "tombo de la sanktulo" kaj referencas al la ebla tombejo de Ali ibn Abi Talib en la urbo - krome tamen estas pliaj lokoj kiuj pretendas tiun honoron. Ali ibn Abi Talib estis altranga islama gvidanto, parenco de Mahometo, kaj estas adorata kaj de sunaistoj, ŝijaistoj kaj alevoj. La urbo tial estas la plej signifa pilgrimejo de Afganio kaj konsideratas unu el la sanktaj urboj de Islamo. La "blua moskeo" el la 15-a jarcento en la urbocentro estu la tomboloko de Ali - ĉiukaze ĝi estas unu el la plej impresaj kaj belaj moskeoj tutmonde.
Mazar-i Ŝarif situas proksimume 300 kilometrojn nordokcidente de la urbo Kabulo, proksime de la limo al Uzbekio. La urbo situas 360 metrojn super la marnivelo. Historie ĝi apartenis al la antikva regno Baktrio.
Béla Papp (pedagogo)
Béla PAPP [pap] estas rumania hungara instruisto pri hungara lingvo kaj literaturo. Li naskiĝis en Deĵo la 12-an de aŭgusto 1936.
Kariero
Béla Papp diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo pri pedagogio-hungara lingvo kaj literaturo (1959). Li instruis en Sarmaság, poste en Șimleu Silvaniei. En 1989 li translokiĝis en Hungarujon kaj instruis en Budapeŝto. Li puplikigis en pluraj gazetoj (Tanügyi Újság, Utunk, A Hét, Művelődés, Pesti Hírlap, Köznevelés, Fejérmegyei Hírlap, Délsziget, Bécsi Napló, Életünk).
János Gyurkó
János Gyurkó [jAnoŝ djurkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyurkó János estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, arkitekto-inĝeniero.
János Gyurkó naskiĝis la  1952 en Budapeŝto. Li mortis la 1996 en Békéscsaba.
Biografio
János Gyurkó akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1976 (li ankaŭ doktoriĝis), poste li laboris en instituto ĝis 1985. En la sekva jaro li okupiĝis pri historiaj monumentoj. En 1988 li aliĝis al nove fondita nekomunista partio. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1994. Li estis ministro pri medio kaj akvo en la jaroj 1993 kaj 1994 en Kabineto Antall, same en Kabineto Boross, poste li havis postenon en oficejo pri historiaj monumentoj. Li havis edzinon, kiu naskis dufoje.
Ferenc Lengyel
Ferenc Lengyel [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lengyel Ferenc estas hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro. Ferenc Lengyel naskiĝis la  en Szombathely.
Anna May Wong
Wong Liu Tsong (3-a de januaro 1905 – 3-a de februaro 1961), konata profesie kiel Anna May Wong, estis usona aktorino, konsiderita la unua ĉin-usona kinostelulino en Holivudo, same kiel la unua ĉin-usona aktorino kiu akiris internacian agnoskon. Ŝia varia kariero ampleksis al muta kino, sonkino, televido, teatro kaj radio.
Kariero
Naskiĝinta en Los-Anĝeleso al dua-generaciaj Taiŝanaj ĉin-usonaj gepatroj, Wong entuziasmiĝis pri kino kaj ekaktoris en filmoj estante ankoraŭ tre juna. Dum la epoko de la muta kino, ŝi aktoris en The Toll of the Sea (1922), unu el la unuaj filmoj faritaj kolore kaj la unua kolora filmo, kiu ne bezonis specifan projekciilon en la kinejo, kaj en la filmo The Thief of Bagdad (1924) de Douglas Fairbanks. Wong iĝis moda ikono kaj atingis internacian stelulecon en 1924. Wong estis unu el la unuaj virinoj kiuj aliĝis al la aspekto nomita "flapper" (mallonga jupo -ĉegenue-, rekta hararfrizado, kaj skandalema vivkonduto). En 1934, la Societo Mayfair Mannequin de Novjorko voĉdonis ŝin kiel "la plej bone vestita virino en la mondo." En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, Wong estis laŭdita kiel unu el la pintaj modaj ikonoj.
Frustraciita pro la stereotipaj duarangaj roloj kiujn ŝi estis malvolonte ludanta en Holivudo, Wong foriris al Eŭropo en Marto 1928, kie ŝi stelulis en kelkaj gravaj teatraĵoj kaj filmoj, inter kiuj Piccadilly (1929). Ŝi pasisigs la unuan duonon de la 1930-aj jaroj veturante inter Usono kaj Eŭropo por kinaj kaj teatraj laboroj. Wong aperis en filmoj de la komenco de la sonkina epoko, kiel ĉe Daughter of the Dragon (1931), Java Head (1934), Daughter of Shanghai (1937), kaj kun Marlene Dietrich en la filmo Shanghai Express (1932) de Josef von Sternberg.